cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Демократски сили на Ромите
Демократски сили на Ромите — македонска политичка партија на Ромите во Македонија. Партијата е основана во 2011 година. Претседател на партијата е Шабан Салиу
Учество на избори
На парламентарните избори во 2020 година, партијата учествувала во коалиција предводена од ВМРО-ДПМНЕ.
Фрида Лундел
Фрида Лундел (6 март 1899 – 19 август 1934) била шведска мисионерка. Таа служела со Шведското мисионерско друштво во кинески Туркестан (денешен Ксинџијанг).
Лундел е родена во Valo во Uppland, Шведска. Работела како медицинска сестра акушерка во Јарканд околу 7 години во периоди од 1925 до 1934 година. Таа починала во Јарканд 1934 година од тифус на 35-годишна возраст.
Северен Тирол
Покрај овие две области, историската област Тирол долги векови ги опфаќала и Јужен Тирол и областа Трентино (Италијански Тирол), предадени на Италија по Првата светска војна. Со тоа, Северен и Источен Тирол останале отцепени од остатокот од областа. По војната се јавило силно движење за обединување на Северен Тирол со германската покраина Баварија.
Северен Тирол се граничи со покраината Салцбург на исток, Баварија во Германија на север, Предарлска на запад, кантонот Граубинден (Гризон) во Швајцарија на југозапад и Јужен Тирол во Италија на југ. Седиште и најголем град е Инсбрук.
Нукуфетау
Островчиња
Атолот е составен од следите островчиња:
Најголемо островче е Мотулало, на Сававе има село и основно училиште.
Тимоти Кастањ
Тимоти Кастањ (роден на 5 декември 1995 година, во Арлон) — белгиски фудбалер, на Лестер Сити и на белгиската репрезентација.
Катленбург-Линдау
Катленбург-Линдау била создадена на 1 март 1974 година од поранешните самостојни општини Катленбург-Дум, Гилерсхајм, Берка, Елферсхаузен, Вахенхаузен, Зутероде и Линдау. Со исклучок на Линдау, кој припаѓал на округот Дудерштат (со тоа дел од областа Ајхсфелд), овие општини биле дел од округот Нортхајм.
Институт за истражување на сончевиот Систем „Макс Планк“ (Max-Planck-Institut für Sonnensystemforschung) се наоѓал во Линдау од 1946 до 2014 година, кога бил преместен во Гетинген. До јуни 2004 година бил познат како Институт за аерономија.
Ѓорге Иванов
Ѓорге Иванов (р. во ) — македонски политичар, универзитетски професор и поранешен Претседател на Македонија во периодот од 2009 до 2019 година. На функцијата стапил на 12 мај 2009 откако победил на претседателските избори истата година како кандидат на ВМРО-ДПМНЕ, а за втор мандат бил избран во 2014 година. Претходно бил професор по право и политикологија на Правниот факултет „Јустинијан I“ во Скопје. Иако во младоста се интересирал за технички науки, завршил право на универзитетот „Свети Кирил и Методиј“. Извесно време работел како новинар во МРТ, а бил и член на подмладокот на Сојуз на комунистите на Југославија. Во 1998 станал професор на Правниот факултет во Скопје, а ја извршувал и функцијата продекан на факултетот во еден мандат. Пред да стане претседател, имал левичарски убедувања и бил активен во невладиниот сектор како член на управниот одбор во фондацијата Отворено Општество.
За време на претседателските избори во 2009, Иванов добил поддршка од повеќемина јавни личности од академската, политичката, културната, и спортската фела. На неговата прва инаугурација присуствувале претседателите на Србија, Хрватска, Албанија, и Црна Гора. Имал затегнати односи со косовскиот претседател, поради промена на поканата од официјална во работна. Во 2014 освоил втор претседателски мандат, но не бил признат од СДСМ поради обвинувања за изборен фалсификат и од ДУИ поради немање поддршка од Албанците во Македонија. За време на вториот мандат ги заладил односите со ЕУ и Германија, обвинувајќи ги за неажурност во справувањето со европската мигрантска криза. Неговата одлука во април 2016 за општа аболиција на сите осомничени од страна на СЈО ја предизвикало Шарената револуција, повеќемесечни протести низ повеќе градови во Македонија против претседателскиот акт. Одлуката ја повлекол во јуни, но ги обвинил опозицијата и странските амбасадори за внесување на земјата во политичка криза.
Ран живот и новинарска кариера
Иванов е роден во Валандово на 2 мај 1960 година. Во раните денови повеќе го интересирале техничките науки и електрониката, но по завршувањето на основното и на средното образование во Валандово, ги започнал студиите по право на универзитетот „Свети Кирил и Методиј“ во Скопје. За време на студиите започнал со политички активизам во либералните, реформски младински организации - отворајќи прогресивни теми во списанијата Млад борец, Студентски збор и Младински форум. Дипломирал на Правниот факултет во 1982 година. На 27-годишна возраст трајно се преселил во главниот град.
Во 1988 година почнала неговата седумгодишна новинарска кариера во Македонската радио релевизија, каде што напредувал до позицијата уредник на третата програма во Македонското радио. Во текот на новинарската кариера бил активен во напорите за реформирање на политичкиот систем. Бил член на претседателството на Сојузот на социјалистичка младина на Југославија пред распадот на поранешната држава, заедно со Бранко Азески. Со распадот на еднопартискиот систем, активизмот на Иванов во младинските движења бил насочен кон промовирање на политичкиот плурализам и на пазарната економија. Оваа активност ја продолжил и на универзитетот, на кој почнал со работа во 1995 година.
Академска кариера
Иванов магистрирал политички науки во 1994 година на темата „Цивилно општество – новите контрадикторности на старата расправа“. Во 1998 година докторирал на Правниот факултет во Скопје со одбрана на дисертацијата – „Демократијата во поделените општества, со посебен осврт на Република Македонија“. Неговиот докторат е насочен кон градењето демократија во поделени општества, конкретно обработувајќи го примерот на Република Македонија.
Својата академска кариера Иванов ја започнал во 1995 кога бил избран за асистент на Правниот факултет во Скопје. Бил асистент на професорот Љубомир Фрчкоски. Во 1998 бил избран за доцент на предметите политички теории и политичка филозофија. Во 1999 година бил избран за визитинг професор на постдипломските студии за Југоисточна Европа на универзитетот во Атина. Од 2000 година станал член на Советот на директори на европските постдипломски студии за демократија и човекови права на универзитетот во Болоња и координатор на курсот за демократија, што се изведува на универзитетот во Сараево. Во 2001 година станал раководител на политичките студии при Правниот факултет во Скопје. Во 2002 бил избран за вонреден професор, а во 2008 за редовен професор. Од 2004 до 2008 бил продекан на Правниот факултет. Во 2008 година станал претседател е на Одборот за акредитација на високото образование на Република Македонија.
На политичките студии на Правниот факултет „Јустинијан Први“ во Скопје, Иванов работел на претставување нови научни погледи на политиката меѓу своите студенти. Иванов бил раководител на ТЕМПУС - програмата на Европската Унија за Македонија, воведувајќи реформи во наставната програма и магистерски програми на англиски јазик по европски институции и политики, и политички менаџмент. Како професор престојувал и држел предавања на повеќе странски универзитети и учествувал во меѓународни проекти.
Професорот Иванов е меѓу соосновачите на првото македонско списание за политичка наука – Политичка мисла. Тој е основач и на првата политолошка струкова асоцијација во независна Македонија. Иванов е и еден од основачите на Институтот за демократија, солидарност и цивилно општество, реномиран аналитички центар во Македонија кој помогнал да се обликува македонската политичка сцена. Негов специфичен академски интерес е милет системот на Османлиското Царство. Иако никогаш не бил партиски член, професорот Ѓорге Иванов бил активен во формулирањето на реформската програма на политичката партија ВМРО-ДПМНЕ, која го номинирала за претседателски кандидат на изборите во 2009 година.
Политички ставови и кариера
Пред претседателските избори во 2009 година, Иванов не бил директно политички активен, но застапувал најразлични политички ставови. Како политички идол го наведува чешкиот драматург и дисидент Вацлав Хавел и неговата Група 77, групата интелектуалци кои го промовирале уривањето на комунистичкиот систем. Во годините на распадот на СФР Југославија, Иванов во Скопје го донел Зоран Ѓинѓиќ, кој подоцна станал жртва во своите обиди да го разбие режимот на српскиот претседател Слободан Милошевиќ.
За време на неговата кариера во невладините организации и академскиот свет, Иванов држел сите партии во Македонија, преку разни програми на странски организации. Иванов првично ја поддржувал левицата, за подоцна цврсто да за почне да ја поддржува конзервативната ВМРО-ДПМНЕ.
Не го поддржувал Охридскиот рамковен договор со кој бил ставен крај на меѓуетничкиот конфликт во Македонија во 2001. Посериозни разидувања со политиките на СДСМ започнал да има во 2004 година. Го критикувал намалувањето на законскиот праг за избор на градоначалници за локалните избори во 2005 година, сметајќи дека новите градоначалници ќе немаат доволен легитимитет. Сметал дека нерешените проблеми го предизвикале референдумот за територијалната организација во 2004 година, и го критикувал односот на СДСМ, политичките елити и странските амбасадори кон него. Исто така, застапувал цврсти ставови во врска со спорот за името со Грција и ја поддржал идејата граѓаните на референдум да се изјаснат по ова прашање. Со СДСМ дефинитивно расчистил во 2005, кога во аферата „Југ“ бил уапсен неговиот брат, кој работел во полициската станица на преминот Богородица.
Во 2006, предупредил дека падот на довербата во институциите на системот може доведе до појава на авторитарни политичари во Македонија. Станал жесток критичар на политиките на тогашниот претседател Бранко Црвенковски. Името на Иванов за првпат во политичките кругови се спомнува во февруари 2008 година, кога владата на ВМРО-ДПМНЕ планирала да го испрати во Атина како шеф на канцеларијата за врски во Република Грција. На ова било реагирано од кабинетот на Црвенковски, според кои, таквото именување би било спротивно на законот за надворешни работи кој бара претседателски указ за ваквата амбасадорска позиција.
Претседателски избори 2009 година
На 13 јануари 2009, само неколку часа по предлогот на СДСМ на Срѓан Керим за заеднички кандидат на претседателските избори, на изненадување на медиумите, од ВМРО-ДПМНЕ било официјално објавено дека Иванов ја поднел првата кандидатура за претседател за партиската конвенција. Зад кандидатурата на Иванов, застанале повеќе министри и членови на извршниот комитет на ВМРО-ДПМНЕ, меѓу кои Зоран Ставрески, Антонио Милошоски, Ивица Боцевски, Гордана Јанкуловска, како и неколкумина пратеници и истакнати професори. Освен четворицата министри, кандидатурата ја потпишале и Љубиша Георгиевски, Влатко Ѓорчев, Паско Кузман, Владимир Талески, Борис Змејковски, Александар Николоски и Вилма Трајковска. Свои потписи на писмото ставиле и ректорите на скопскиот, битолскиот и штипскиот универзитет Велимир Стојковски, Златко Жоглев и Саша Митрев, потоа професорите Светомир Шкариќ, Гордана Силјановска, Љубомир Кекеновски и Бранислав Саркањац. Иванов тврдел дека и премиерот Никола Груевски го поддржал. Поддршка дале и шест членови на МАНУ (академиците Цветан Грозданов, Блаже Ристовски, Ѓорѓи Ефремов, Томе Бошевски, Гане Тодоровски и Божин Павловски), членови на Друштвото на писатели на Македонија (претседателот Раде Силјан), глумците Игор Џамбазов, Ванчо Петрушевски и Александар Шехтански, оперските пејачи Весна Гиновска-Илкова, Цветан Стојановски, Славица Петровска-Галиќ, Ѓорѓи Цуцковски и Горан Начевски, режисерите Сашо Миленковски и Синиша Ефтимов, виолинистот Михајло Куфојанакис, балетските уметници Бобан Ковачевски, Мирјана Поп-Алексова, ракометарките Индира Кастратовиќ и Валентина Радуловиќ.
Кандидатурата веднаш била поддржана и од ВМРО-ДП. Во вакви услови, Љубе Бошкоски решил дека внатрепатриските извори нема да бидат фер и се решил за независна кандидатура за претседател. По кратки шпекулации дека ДУИ ќе го поддржи Иванов како заеднички кандидат во првиот круг, тие сепак потврдиле дека ќе го кандидираат Агрон Буџаку за претседател. СДСМ, кои во тој момент барале интерпелација на министерот за образование Перо Стојановски, побарале и оставка од ректорите на трите универзитети бидејќи според нив било срамно тие да се потпишат на интерен партиски оглас. Набргу по поддршката од страна на академиците, сите вработени во МАНУ добиле двојно зголемување на примањата.
На 25 јануари 2009 владејачката ВМРО-ДПМНЕ го номинирала Иванов за нивен претседателски кандидат. За него гласале 1.016 делегати од вкупно 1.143 присутни, додека неговиот противкандидат, претседателот на Светскиот македонски конгрес, Тодор Петров, добил 91 глас. По номинацијата изјавил дека сака да биде кандидат кој ќе обединува. Исто така, освен пратеничките потписи во Собранието, во текот на следните неколку денови за неговата кандидатура се потпишале 23.160 граѓани. Уште утредента, Иванов започнал со средби со Македонската православна црква, Исламската верска заедница и ректоратот на универзитетот „Св. Кирил и Методиј“, а на 28 јануари се сретнал со Сојузот на стопански комори на Македонија. Следниот дел добил поддршка од Социјалистичката партија на Македонија. За време на кампањата, Иванов изјавил дека, доколку тој стане претседател ќе инсистира на состанок помеѓу него и претседателот на Грција и дека еден од неговите приоритети е решавање на спорот за името со Грција.
Во првиот круг на македонските претседателски избори во 2009 година, Иванов освоил 345.850 гласа (35,04%), а втор бил кандидатот на СДСМ, Љубомир Фрчковски, со 202.691 глас (20,54%). Во вториот круг на изборите, Иванов победил со 453.616 гласа (63,14%), наспроти противкандидатот Фрчковски кој освоил 264.828 гласа (36,86%).
Прва инаугурација
На 12 мај 2009 Ѓорге Иванов и официјално ја презел својата нова должност, наследувајќи го Бранко Црвенковски како претседател на Република Македонија. По официјалната заклетва, тој го одржал својот прв говор во македонското Собрание. Освен премиерот Никола Груевски и владиниот кабинет, на инаугурацијата присуствувале и претставници на други државни институции, на дипломатскиот кор, на судството, на верските заедници, дотогашниот претседател на Македонија Бранко Црвенковски и првиот на независна Македонија Киро Глигоров, како и хрватскиот претседател Стипе Месиќ, српскиот Борис Тадиќ, албанскиот Бамир Топи и црногорскиот претседател Филип Вујановиќ. Од парламентарните партии опозициската Демократската партија на Албанците го бојкотирала неговиот избор. Во своето прво обраќање како претседател, Иванов рекол дека неговите приоритети се јасни: македонската интеграција во НАТО и ЕУ, негувањето на добрите меѓуетнички односи внатре, како и со соседите, посебно со Грција.
Прв мандат
На истиот ден на неговата инаугурација, Иванов испратил писмо до американскиот претседател Барак Обама во кое ја истакнал решителноста за продолжување на дијалогот со Грција за изнаоѓање взаемно прифатливо решение во спорот за името, со кое ќе се почитува македонскиот национален идентитет, јазик и култура. Исто така, му изразил благодарност на Обама за неговата поддршка на Македонија на Самитот на НАТО во 2009 година.
Неговата прва официјална посета се случила веќе следниот ден, кога заедно со Груевски и вицепремиерите Ивица Боцевски и Абдулаќим Адеми го посетиле Брисел. Таму се сретнале со високиот претставник за надворешна и безбедносна политика на ЕУ Хавиер Солана, како и еврокомесарот за проширување Оли Рен. На средбата Иванов ги истакнал своите приоритети: определбата за интеграција на Македонија во Европската унија, визната либералазиција за македонските граѓани, како и почетокот на преговорите за полноправно членство во ЕУ, изразувајќи надеж дека ќе во меѓувреме ќе се изнајде взаемно прифатливо решение со Грција во спорот за името. Солана изјавил дека е многу важно што првата средба по назначувањето Иванов ја остварил во ЕУ и НАТО.
Првата официјална посета на странски државник во неговиот мандат требало да биде посетата на претседателот на новопрогласената Република Косово, Фатмир Сејдиу, кој не бил поканет на инаугурацијата. Но, средбата била одбиена од косовска страна, бидејќи според нив, во меѓувреме од кабинетот на Иванов го смениле карактерот на посетата, од официјална, во работна, што Сејдиу го сметал за навреда.
Во 2010 година, Иванов започнал да ја искажува својата заложба за Pax Europea, европски мир кој ја подразбира Европа како отворен простор во кој има слобода на движење на луѓе, на идеи, капитал и производи. Најпрво оваа заложба ја изразил на 14 април 2010, со авторски текст во париски Ле Монд под наслов „Дозволете и на Македонија да се интегрира во Европската унија“. Во текстот, кој претставува прв текст објавен од македонски претседател во овој весник, Иванов ја анализира европската историја низ вековите, низ призмата на националниот македонски идентитет, којшто со својата интеграција во Европа ја приклучува и целокупната историја на својата култура и цивилизациско наследство. Својата визија за Pax Europea Иванов ја презентирал на повеќе меѓународни самити, конференции, предавања и свечености во 2010 и 2011 година, вклучувајќи и обраќање пред парламентарното Собрание на Советот на Европа.
Истата, 2010 година, ја основал школата за млади водачи, и ја востановил наградата „најдобар млад научник“. Иванов ја напуштил политиката на еквидистанца кон соседите, промовирана од некој од неговите претходници, сметајќи дека „подеднаква блискост“ е подобра политика. Исто така, се залагал за подобри односи со македонската дијаспора.
Претседателски избори 2014 година
На конвенцијата на владејачката партија ВМРО-ДПМНЕ на 1 март 2014, Ѓорге Иванов бил избран за нивен претседателски кандидат. На конвенцијата Иванов со 90 отсто од гласовите на делегатите ги победил противкандидатите Јове Кекеновски, Ставре Џиков и Божидар Ночев. Дополнително, за неговата кандидатура се потпишале 63.253 граѓани. Во првите десет дена од кампањата на Иванов на изборите закажани за 13 април 2014 биле потрошени повеќе од половина милион евра, додека опозицискиот противкандидат, кандидатот на СДСМ Стево Пендаровски потрошил нешто над 90.000 евра.
Во првиот круг на македонските претседателски избори во 2014 година, Иванов освоил 449.442 гласа (25,26%), а втор бил кандидатот на СДСМ, Стево Пендаровски, со 326.164 гласа (37,51%). Во вториот круг на изборите, Иванов победил со 534.910 гласа (55,28%), наспроти противкандидатот Пендаровски кој освоил 398.077 гласа (41,14%). Изборните резултати не биле признаени од СДСМ, ДПА, и други опозициски партии според кои изборите ги одбележала недемократска атмосфера со притисоци. На 2 мај 2014, членот на ДИК, Бедредин Ибраими му го врачил уверението за избор на Иванов.
Втора инаугурација
Во своето обраќање пред Собранието при потпишувањето на свечената изјава, Иванов нагласил дека останува на патот на европската и евроатлантската интеграција, но воедно истакнал и дека очекува Европската унија и НАТО да останат доследни на своите принципи во проширувањето. Во однос на спорот за името, тој нагласил дека нема да дозволи промена на уставното име на Република Македонија. По инаугурацијата, во својата резиденција Вила Водно, имал средби со обични граѓани.
Втор мандат
Во март 2016, германскиот весник Франкфуртер алгемајне цајтунг го опишал Иванов како „најнерелевантниот претседател во историјата на Македонија“ и како „сервилен претседател без идеи и амбиција“. Истиот месец, во интервју за најтиражниот германски весник Билд Иванов жестоко ги критикувал ЕУ и Германија за справувањето со европската мигрантска криза. Според него, Република Македонија потрошила 25 милиони евра, но не добила ниту еден цент европска помош за кризата, а ја штитела Унијата од напливот на бегалците. Германија ја обвинил за несоработка во поглед на споделувањето податоци за осомничени џихадисти. Во заклучок на интервјуто, изјавил и дека е лут на ЕУ бидејќи според него 25 години ги манипулирала и лажела македонските граѓани. Официјален Берлин ги отфрлил овие обвинувања - портпарол на министерството за внатрешни работи изјавил дека Македонија разменува податоци преку Европол, додека портпаролот на германската влада, Штефен Зајберт, изјавил дека Германија со голем ангажман работи на стабилизирање на западнобалканските држави: само за Македонија ЕУ за периодот од 2014 до 2020 година ставала на располагање 664 милиони евра, а државата имала добиено 52 милиони евра за згрижување на бегалците. Реагирала и портпаролката на Европската Комисија, според која земјата од 2007 година добила помош од околу 900 милиони евра, а дополнително добила хуманитарна помош за бегалците. Иванов останал на својот став и барал докази за наводите на ЕУ и Германија.
На 12 април 2016, Иванов, во услови на распуштено Собрание, користејќи го своето повторно стекнато право за помилување на лица вмешани во изборен криминал, прогласил општа аболиција и ги прекинал сите кривични постапки против политичари и нивни соработници или поддржувачи од спротивставените страни во македонската политичка криза. Иванов изјавил дека тоа го направил самоиницијативно со цел да го заштити државниот интерес и за да придонесе во разрешувањето на политичката криза. Од опозицискиот СДСМ потегот го нарекле државен удар и го обвиниле Иванов за погазување на Уставот, законите и достоинството на граѓаните, како и погребување на Договорот од Пржино, барајќи повторно свикување на Собранието и негова оставка. Оставка на Иванов побарале и од Демократскиот сојуз. Од владејачката ВМРО-ДПМНЕ изјавиле дека се „фрапирани“ од Иванов и дека не ја поддржуваат неговата одлука. Македонскиот Хелсиншки комитет го обвинил Иванов за злоупотреба на службената положба, донесување одлука без законска основа, пречекорување на овластувањата со што се ставил над правото, над парламентот и над политичкиот договор од Пржино.
Утредента, на 13 април, илјадници граѓани протестирале против одлуката на протест кој започнал пред просториите на Специјалното јавно обвинителство (СЈО), а продолжил по улиците на Скопје, при што била искршена и опожарена канцеларијата на Иванов во центарот на градот, како и прозорци на Министерството за правда. На протестот имало уапсени и повредени лица. Во натамошните денови, одлуката за аболиција предизвикала серија на масовни протести од домашната јавност во повеќе градови, кои подоцна ќе го добијат името „Шарена револуција“, како и жестоки реакции од страна на САД, ЕУ и поединечни европски земји. Русија, пак, тврдела дека во Македонија се спрема „украинско сценарио“.
На 27 мај 2016, Иванов најпрвин ја повлекол аболицијата за 22 „политички експонирани“ лица, а по 10 дена целосно ја повлекол аболицијата, сметајќи дека сепак донел вистинска одлука. На 22 јуни 2016, Иванов во обраќање за јавноста за виновници за македонската политичка криза ги прогласил СДСМ и ДУИ, како и СЈО, кое според него, станало инструмент за селективно прогонување. Објаснувајќи ја контраверзната одлука за аболиција, Иванов рекол дека против Македонија се води специјална војна и дека одлуката била неопходна за да воспостави ред и да не ја ангажира Армијата на Република Македонија. По обраќањето, од него повторно оставка побарале СДСМ, ДУИ, ДС и ЛДП.
Почесен професор / доктор
Во март 2012 година во Салцбург, Иванов бил инаугуриран за протектор на здружението Европска академија на науките и уметностите. Во декември 2013 година, Иванов станал член на здружението Светска академија на науките и уметностите. Сите почесни докторати на Иванов се по неговото стапување на функција претседател, што им го намалува нивното научно значење, според поранешниот министер за образование Ненад Новковски. Иванов не поседува ниедно признание од западноевропски универзитет.
Државни посети
Според неговата официјална биографија, во текот на својот мандат како претседател остварил рекордна дипломатска агенда со преку 200 билатерални средби со шефови на држави. Преку 150 средби со премиери, претседатели на парламенти и шефови на дипломатија. Преку 100 официјални, работни и неформални посети и учества на меѓународни настани. За време на својот мандат остварил повеќе од 100 средби со други странски државници, со високи претставници на меѓународни организации и со верски водачи. Бил домаќин на над 40 официјални и работни посети на шефови на држави на Република Македонија.
Семејство и личен живот
Претседателот Иванов е оженет со Маја Иванова, која е вработена во Агенцијата за цивилна воздушна пловидба на Македонија. Со неа се запознале на крајот од 80-тите години во Претседателството на Републичкиот ССММ каде членувала. Имаат еден син, Иван. Себеси Иванов се опишува како балканофил, вљубеник во Балканот, неговата музика, историја и храна.
Сив кит
Сив кит (Eschrichtius robustus) е вид на кит, кој за разлика од другите китови усани (со рожни плочки во устата), тој се храни на морското дно, процедувајќи ги животните од седиментите. Тој има сива боја на телото со бели шари, а главата му е тесна со жолтеникави реси во должина од 40 см. Често на неговото тело има корки од варовник и китови вошки. Иако сивите китови се задржуваат блиску до брегот, нивните селења се рекорд. На западниот брег на Северна Америка во големи групи се селат меѓу Беринговото Море и полуостровот Баја Калифорнија во Мексико, а тоа е кружно патување од 20,000 км. За жал, поради својата навика за задржување покрај брегот, тие се лесен плен за китоловците. До средината на 20 век тие беа речиси истребени, но законот за заштита овозможи зголемување на нивниот број.
Бреждани
Бреждани (или Брештани) — село во источна Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар, во округот Пешкопеја и во општината Томи.
Салчуа
Салчуа (Sălciua, Sundorf) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 1.785 жители.
Кировоградска Област
Кировоградска Област (украински: Кіровоградська область; исто така се нарекува Кировоградшчина - украински: Кіровоградщина) е област (покраина) во централниот дел на Украина. Административен центар на областа е градот Кропивницки.
Географија
Кировоградска Област има вкупна површина од 24.588 км2. На запад се граничи со Виничката Област и Одеската, на север со Черкаската, на југ со Николаевската, а на исток со Днепропетровската Област. Во областа има 991 села и 12 градови. Најголемата река: Днепар, други значајни реки во областа се: Тјасмин, Ингулец, Јатран.
Демографија
Според пописот на населението во 2001 година, во Кировоградска Област живеат најмногу Украинци (90,13%), а останатите се Руси (7,46%), Молдавци, Белоруси,  Ерменци, Евреи.
Џамија (Дуф)
Џамија (Дуф) — главна селска џамија во селото Дуф, во Општина Гостивар, Македонија.
Рехенберг-Биненмиле
Рехенберг-Биненмиле (Rechenberg-Bienenmühle) — општина во округот Средна Саксонија, во Саксонија, Германија.
Александар Реб
Александар Реб (27 декември 1882 во Хаг- 2 февруари 1959) бил холандски адвокат и дипломат. Тој бил еден од основачите на ФИДЕ и прв нејзин претседател од 1924 до 1949, а воедно и најдолго останал на таа функција (25 години). Тој исто така бил и меѓународен шаховски арбитар.
NGC 2875
NGC 2875 — дел од галаксија во соѕвездието Лав, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2875 се споменува и како part of N 2874.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 25 м 48,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 11° 25' 56".
Други поделби
Проучување на NGC 2875 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 188; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 823. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1508.
Природен јазик
Во филозофијата на јазикот, природен т.е. обичен јазик е оној кој потекнува на начин што не е однапред планиран, како резултат на вродената умешност за јазик поседувана од страна на човековиот интелект. Природниот јазик вообичаено се користи за комуникација и може да биде говорен, со знаци или пишан јазик. Природниот јазик се разликува од конструираните и формалните јазици, како што се на пример компјутерскиот – програмерскиот јазик или јазиците кои се користат за проучување на логиката, особено математичката логика.
Дефинирање на природниот јазик
Иако точната дефиниција варира меѓу експертите, од една страна природниот јазик во поширока смисла може да се дефинира како вештачки или конструиран јазик, како што е на пример програмерскиот јазик Питон и меѓународните помошни јазици како Есперанто, а од друга страна се дефинира како систем на комуникација во природата, како што е на пример јазикот на пчелите „танцот со мавтање“. Иако има голем број на разни природни јазици, секоја когнитивна и нормална личност може да е способна да научи секаков вид на природен јазик. Споредувајќи ги природните јазици, експертите се надеваат дека ќе научат нешто за природата на човечката интелигенција, за вродените предрасуди, како и за ограничувањата кои го формираат природен јазик.
Сфаќањето на јазичарите за гледиштата кои лежат во правилата на природниот јазик е непотполно и затоа тие правила се предмет на изучување. Сфаќањето за природните јазици не само што открива за тоа како јазикот функционира (во смисла на синтаксата, семантиката, фонетиката, фонологијата итн.), туку го открива и јазичниот процес во човечкиот ум и мозок. Во јазичаричка смисла, природниот јазик се применува само како јазик кој се развил природно, а изучувањето на природниот јазик првенствено го вклучува само мајчините (со прв јазик) говорници.
Со теоријата за универзална граматика се претпоставува дека сите природни јазици подлежат на одредени правила кои ја ограничуваат структурата на една одредена граматика за секој јазик.
Гесниц
Гесниц (Gößnitz) — град во округот Алтенбург, во Тирингија, Германија. Се наоѓа на реката Плајсе, 12 километри јужно од Алтенбург и 20 километри северозападно од Цвикау.
Природен јазик
Дефинирање на природниот јазик
Додека граматичарите, писателите на речници и творците на јазичната политика имаат одредено влијание врз развивањето на јазикот, нивната способност да влијаат врз луѓето за тоа што треба да кажат, се разликува од тоа што всушност тие кажуваат. Поимот природен јазик се однесува всушност на јазичаричкото однесување и сè повеќе се рамни со описната лингвистика отколку со јазичаричкото пропишување. Како резултат на тоа, за нестандардните јазични видови (на пример африканско–американскиот мајчин јазик) се смета дека е природен јазик, додека за стандардните видови јазици (на пример стандардниот американски јазик), кои се поодредени, се смета дека се барем дел од нив извештачени или конструирани.
Изучување на природниот јазик
Изучувањето на еден свој природен јазик, типично на еден од родителите, се случува спонтано, во раното детство и е водено од биолошки нагон. Важна улога за овој процес игра способноста на луѓето од раните години да се ангажира јазичното повторување и брзо да се снабди со говорениот вокабулар како резултат на изговорот на зборовите кои се говорени околу нив. Ова и заедно со други гледишта на говорот, ја вклучува невралгичната активност на деловите од човечкиот мозок, како што се на пример областа Верник и Брока.
Приближно постојат околу 7.000 сегашни човечки јазици и многу од нив, ако не и сите, изгледа дека имаат исти одлики, што доведува до верувањето дека постои универзална граматика, како што е покажано со студијата за генеративната граматика предводена од делото на Ноам Чомски. До пред некое време, се демонстрираше дека посветената мрежа во човечкиот мозок (вклучувајќи ја и областа Брока, дел од левата долна фронтална gyrus) се активира селективно од страна на сложените глаголски структури (но не и од едноставните) од јазиците кои имаат потреба од Универзалната граматика.
Амфиполски мост
Амфиполски мост (Γέφυρα της Αμφίπολης) — камен мост на Долна Струма од античко и средновековно време во древномакедонскиот град Амфипол кај денешен Ениќој во Зихненско, Егејска Македонија.
Природен јазик
Потекло на природниот јазик
Меѓу антрополозите има несогласување за тоа кога јазикот за првпат се користел од страна на луѓето (или од нивните предци). Проценето е од пред околу две милиони (2.000.000) години, во времето на „Хомо хабилис“, до пред околу 40.000 години, во времето на Кромањонскиот човек. Сепак, според скорешните докази се претпоставува дека современиот човечки јазик бил измислен или се развил во Африка, околу 50.000 години пред нивното раштркување. Откако сите луѓе, вклучувајќи ги и најизолираните домородни групи како Андаманезите или тасманските абориџини, можело да се претпостави дека јазикот бил присутен кај популацијата на африканските предци, пред да се поделат на различни групи за да го населат остатокот од светот.
Јазичаричка разновидност
Во 2009 година, списанието СИЛ Етнолог, забележа 6909 живи човечки јазици. „Жив јазик“ е оној кој е распространет и се користи како примарна форма на комуникација од страна на одредена група на живи луѓе. Точниот број на живи јазици варира од 5.000 до 10.000, во зависност од нечија прецизност за дефинирање на јазикот и особено од тоа како се делат дијалектите. Исто така има многу мртви и за разлика од мртвите, изумрени јазици.
Амфиполски мост
Го поврзувал Амфипол, а потоа малата византиска населба Мармари, со долината на Струма.
Природен јазик
Јазичаричка разновидност
Меѓу јазикот и дијалектот нема некоја јасна разлика и покрај славниот афоризам на јазичарот Макс Вајнрајх дека „јазикот е дијалект со војска и морнарица“. Со други зборови, разликата колку што може да се основа на политичкото размислување, толку може да се основа и на културните разлики, дистинктивните системи на пишување или степенот на заемна разбирливост.
Најверојатно е неможно да се набројат сите живи јазици, бидејќи нашето недоволно светско познавање, а и заради тоа што јазикот е „подвижна мета“, како што се објаснува подетално во воведот на Етнолог. Со новото издание, 103-те додадени јазици не се нови туку се повторно поделени како резултат на префинетоста на јазикот. Иако на широко се смета за енциклопедија, Етнолог всушност се претставува како некомплетен каталог, вклучувајќи ги само спомнатите јазици чии уредници успеале да ги запишат. Со секој нов издание, бројот на запишаните јазици расте.
Амфиполски мост
Мостот бил клучна сообраќајница во стариот век и претставува значаен пример за достигнувањата на античкото инженерство. Изграде е во V век п.н.е. и имал должина од 275 м. Првите податоци за него ги дознаваме од историчарот Тукидид, кој го опишува мостот раскажувајќи за важна улога која ја одиграл во опсадувањето и заземањето на Амфипол од страна на спартанскиот војсководец Бразид во текот на Амфиполската битка од 424 – 422 г. п.н.е..
Природен јазик
Јазичаричка разновидност
Со започнување на 14-тото издание (во 2000 година), бил направен обид за вклучување на сите дотогаш познати живи јазици. СИЛ, за да ги идентификуваат јазиците користеле внатрешен код од три букви, обликуван како кодовите кај аеродромите. Ова било предвесник на современиот стандард ИСО 639-3, за којшто придонел СИЛ. Стандардот одобрува преку 14.000 јазици. Од запишаните јазици, 497 биле забележани како скоро изумрени заради тенденцијата на нивното искористување. Според 15-то издание, 6.912 живи јазици се поделени меѓу 5,7 милијарди говорници.
Амфиполски мост
Откриен е случајно во септември 1977 г. Ископувањата се вршени под водство на археологот Димитрис Лазаридис. Неговата екипа открила околу 1.250 носачи и диреци кои му припаѓале на утврдувањето и инфраструктурата на мостот. На површината извадиле околу 220 колци.
Природен јазик
Јазичаричка разновидност
Исто така, треба да се забележат некои огромни ограничувања во прецизноста на Етнолог за податоците на говорното население.
Амфиполски мост
Остатоци од носачи со метални опкови од мостот се изложени во Ениќојскиот археолошки музеј.
Природен јазик
Таксономија
Поделбата на природните јазици може да се изврши врз основа на различните принципи (различни мислења за блискоста, почитувањето на разните одлики и односите помеѓу јазиците). Важни насоки за денешните поделби се:
Различните поделби не се поклопуваат едни со други, а и не се очекува такво нешто. Но, соодносот помеѓу нив е многу важна точка за многу јазичаричко истражувачки дела. (има паралела со поделбата на видовите кај биолошката филогенетика: моно против полифилетска поделба на видовите). Задачата на генетската поделба припаѓа на полето од историско компаративната лингвистика, а задачата на типолошката поделба на јазичаричката типологија.
Генетска поделба
Светските јазици се групирани во јазични фамилии за кои се верува дека имаат еден заеднички предок. Некои од поголемите фамилии се Индоевропска јазична фамилија, афро–азиска јазици, австронезиски јазици и сино–тибетски јазици. Причина за сличните одлики на јазиците од една фамилија може да е истиот предок. (споредено со хомологијата во биологијата)
Типолошка поделба
Примерот за типолошката поделба на јазиците е поделбата направена врз основа на редоследот во една реченица глагол, подмет, прирок. Редоследот може да биде и: ПО., ГЛ., ПР.; ПО., ПР., ГЛ. итн. (кај англискиот на пример, редоследот е ПО., ГЛ., ПР.)
Сличните одлики на јазиците од еден вид (од типолошка класа) може да има комплетно независно потекло (споредба со аналогијата во биологијата). Нивното настанување можно е да се случило заради универзалните закони кои управуваат со структурата на природните јазици – јазичните универзалии.
Ареална поделба
Следните јазични групирања може да послужат како важни јазичарички примери за ареалните јазичарички единици или на друг начин кажано Sprachbund (сојуз на јазици). Балкански јазичен сојуз, или поголема група европски јазици: Кавкаските јазици, источно азиските јазици. Иако Членовите на групите не се генетски поврзани, постои причина зошто тие јазици имаат слични одлики. Имено, нивните говорници биле во контакт долго време во склоп на едно заедничко општество, па јазиците се споиле во текот на историјата. Тоа се „ареални одлики“.
Треба да се биде внимателен кога се збори за принципите кои подлежат на поделбата на јазични групи кои очигледно имаат географско име: покрај ареалните јазичарички единици, на „таксата“ на генетската поделба (јазични фамилии) често се именуваат според географските делови.
Контролирани јазици
Конструираните, меѓународни, помошни јазици како Есперанто и Интерлингва (и оние кои имаат говорници на мајчин јазик) генерално не се сметаат за природни јазици. Проблемот е во тоа што други јазици биле користени за да се комуницира и развива по природен пат, додека Есперанто бил селективно дизајниран, од страна на Л.Л. Заменхоф, од природни јазици, кои не се развивале од природните флуктуации во речникот и синтаксата. Ниту јазикот Есперанто не бил природно „стандардизиран“ од детската природна тенденција за коригирање на нелогичните граматички структури при говорењето на родителите, што може да се забележи кај развојот на јазиците пиџин (трговски) во креолските јазици (како што е објаснето во делото на Стивен Пинкер „Јазичен инстинкт“). Можниот исклучок на ова се вистинските (мајчините) говорници на еден таков јазик. Повеќе именска основа за ова назначување е тоа што вокабуларот, граматиката и правописот на јазикот Интерлингва се природни. Тие се пропишани и претставени од јазичарички истражувачки орган, но сепак не се сметаат за производ на човекот. Повеќето експерти мислат дека Интерлингва е по naturalistic отколку природен. Латино Сине Флексионе е вториот природонаучен помошен јазик, кој има исто така природонаучна содржина, но веќе не широко распространет.
Модалност
Природниот јазик има повеќе модалитети отколку говор.
Јазикот на знаковите
Јазикот на знаковите е јазик кој го пренесува значењето со помош на визуелни, а не акустични шаблони, симултано комбинирајќи  облици со дланките, ориентација и движење на дланките, рацете или телото и изрази на лицето за да се искаже мислењето на говорникот. Јазикот на знаците е природен јазик кој се развил кај заедниците со глуво населените. Тој вклучува толкувачи, пријатели и фамилии на глуви луѓе како и луѓе кои се глуви или имаат тешкотии со слухот.
Во спротивност на тоа, рачно кодираните јазици (или говорен јазик со знаци) е конструиран систем од знаци комбиниран од елементите на знаковниот јазик и говорниот јазик. На пример, „точно пишаниот англиски“ (SEE) не се развил природно кај ниту едно население, туку бил создаден од група на индивидуалци.
Пишани јазици
Пишаниот јазик, во секоја смисла, треба да се разликува од природниот јазик. До неодамна, во развиениот свет за многу луѓе беше вообичаено течно да ги зборуваат говорните или знаковните јазиците, а сепак да останат неписмени. Тоа денес е сè уште случај во сиромашните земји. Освен тоа, стекнувањето со природниот јазик за време на детството е прилично спонтано, додека писменоста мора да ја стекнеме со намера.
Космос-1831
Космос-1831 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 13 март 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 220 килограми. Космос-1831 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 113,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1411 км, а најмалото на 1392.
Грамаѓе (Дреново)
Грамаѓе — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Дреново.
Наоѓалиштето претставува населба од доцната антика.
Шушаник Кургинјан
Шушаник Кургинјан (ерменски: Շուշանիկ Կուրղինյան) (18 август 1876 - 24 ноември, 1927 година) била ерменска писателка која станала катализатор во развојот на социјалистичката, пролетарската и феминистичката поезија. Таа им даде глас на безгласните и ја виде својата улога како поет како длабоко политичка. Нејзината прва поема беше објавена во 1899 година во Тараз, а во 1900 година нејзината прва расказ се појави во списанието Aghbyur. По основањето на првата политичка група на Хунчакјанските жени во Александрапол, Шушаник побегна во Ростов-на-Дон со цел да избега од апсењата на царскиот режим. Нејзината прва збирка на поезија, Тоновите на Зората, беше објавена во 1907 година, и една од нејзините песни од оваа книга, Орелската љубов, беше преведена и вклучена во втората антологија од Алис Стоун Блеквел Ерменски песни (1917). По Руската револуција, во 1921 година таа се врати во Советска Ерменија, каде што живеела до нејзината смрт. Во текот на нејзиниот живот, Шушаник имала значајни односи со познати членови од Ерменскиот ликовен и литературен свет на нејзиното време.
Марен Аде
Марен Аде (12 декември 1976 во Карлсруе) е германски филмски режисер, сценарист и филмски продуцент. Таа ја добила Европската филмска награда за 2016 година за нејзиниот игран филм Тони Ердман и меѓу останатите била номинирана за Оскар и Златен глобус. Заедно со Јанине Јаковски и Џонас Дорнбах, таа ја предводи филмската продукциска компанија Комплезен филм.
Животопис
Во 2017 година таа била член на жирито на седумдесетиот Канскии филмски фестивал. Марен Аде ги произведува не само сопствените филмови, туку и учествува во работата и на други режисери. Таа живее со режисерот Улрих Келер и нејзините деца во Берлин.
Стина Мартенсон
Стина Мартенсон (3 јуни 1882 – 1962) била шведска мисионерка. Таа служела со Шведското мисионерско друштво во кинески Туркестан (денешен Ксинџијанг) и Индија.
Мартенсон е родена во Ованакер во Хелсингланд, Шведска. Работела како медицинска сестра- акушерка во Јарканд и Кашгар повеќе од 22 години во различни периоди во текот на годините 1907-1936 година. Од 1939 до 1946 година работела во Индија. Таа починала во Шведска 1962 година на 80-годишна возраст.
Бузуќ
Бузуќ — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Поличани и во општината Ќенд’р.
Македонско-француски односи
Македонско-француските односи се надворешни односи меѓу Република Македонија и Република Франција. Овие односи се одликуваат со високо ниво на соработка меѓу двете земји. Односите со Француската Република ги карактеризира отворен и конструктивен дијалог, со континуирано продлабочување на соработката во мноштво сфери од заемен интерес. . Македонија и Франција воспоставиле дипломатски односи на 27 декември 1993 Меѓу двете земји се одвива динамична соработка во многу други области – во областа на културата, каде соработка датира од отворањето на Францускиот културен центар во Скопје во 1974, а се одвива врз основа на Договорот за соработка во доменот на културата, образованието, науката и техниката (1998) и Договорот за соработка меѓу Министерствата за култура (2010); во областа на образованието и науката преку бројни стипендии; во внатрешните работи се бележи динамична соработка, особено по стапувањето на сила на Договорот за соработка од областа на внатрешната безбедност (2006); соработката во одбраната е континуирана, а се заснова на Спогодба за соработка во областа на одбраната, Протокол во врска со стандардизација на материјалите од областа на одбраната и МзР со Европската компанија за аеронаутичка одбрана и простор - ЕАДС. Во областа на социјалната политика повеќе години соработката се остварува преку размена на искуства, експертски мисии и студиски посети. Во областа на здравството, досега успешно се реализираше проектот за системот за трансфузиологија во Македонија, а се иницирани активности за соработка со повеќе универзитетски болници. Исто така, со Регионот Долна Нормандија се одвива динамична соработка, која согласно програмата за работа за периодот 2013-2016 е насочена на следните оски: нови информатички технологии, млади, попис на културно наследство, културни политики, развој на земјоделството, туризам и човекови права.
Црва „Св. Атанас“ - Бугариево
Свети Атанас (Άγιος Αθανάσιος) — црква во селото Бугариево, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е главна знаменитост на селото. Според месните преданија, изградена е на местото на манастир основан од монахињата Пелагија во XVII век кој горел на три наврати. Во денешниот облик црквата е изградена во 1858 г. и претставува трикорабна поствизантиска базилика со убава женска црква, дрвен парапет, насликан иконостас и фрески од XVIII век. Во минатото, на селската слава (2 мај) се е правел курбан. Иконите во црквата се дело на Константин Ламбу од погрченото солунско село Кулакија. Црквата работела од 1860 г. до 1967 г., кога била затворена околу шест месеци поради пукнатини на ѕидовите. Тогаш нејзината парохија се споила со соседната парохија „Свети Пантелејмон“. Во 1977 г. е изградена нова црква, осветена на 2 октомври 1977 г. од Дионисиј Неаполско-ставруполски. Новата црква е трикорабна базилика, живописана во 1986 г. Следната година се додадени надворешна колонада и трем.
Храмот е прогласен за историски споменик на 10 јули 1985 г.