cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шумски смок
Однесување
Змиите биле активни преку ден. Во потоплите месеци од годината излегувале доцна попладне или рано наутро. Тие биле многу добри планинари способни да се искачуваат дури и на вертикални стебла на дрвја без гранки. Змиите биле забележани на височини од 4–5 m, па дури и 15–20 m во дрвјата, како и да бараат храна на покривите на зградите. Забележана оптимална температура за активност кај германските популации била 20-22 °C (Heimes 1988) и тие ретко се евидентирани под 16 °C или над 25 °C, други набљудувања за украинските популации (Ščerbak et Ščerban 1980) ставиле минимална температура на активност од 19 °C и оптимални до 21-26 °C. Над околу 27 °C тие се обидувале да избегнат изложување на директна сончева светлина и да ја прекинат активноста со поекстремна топлина. Змиите ќе покажеле одреден степен на активност дури и за време на хибернација, се движеле наоколу за да ја одржат телесната температура околу 5 °C и повремено се појавувале за да се уморат во сончеви денови.
Просечниот опсег на домови за француското население бил пресметан на 1,14 хектари, но мажјаците ќе патувале подолги растојанија до 2 km за да најдат женки за време на сезоната на парење и женките да најдат соодветни места за ведење за да снесат јајца.
Ескулаписките змии се сметале за таинствени и не секогаш лесно да се најдат дури и во области со позитивно присуство или да се најдат во изненадувачки контексти. Во контакт со луѓето, тие можеле да бидат прилично питоми, веројатно поради нивната криптична боја што ги држи скриени во нивната природна средина. Тие обично исчезнувале и се криеле, но ако биле ставени во ќош, понекогаш можеле да стојат на своето место и да се обидат да го заплашат својот противник, понекогаш со движење на устата налик на џвакање и повремено со гризење.
Се шпекулирало дека видот можеби бил всушност позастапен отколку што се мислело поради поминување значителен дел од своето време во крошна на дрвјата, но не постоеле сигурни податоци за тоа кој дел би бил тоа. Во Франција се велело дека е единствениот вид змии што се среќавал во густи, засенчени шуми со минимален грмушки, веројатно поради користењето зеленило за печење и потрага по храна. Во други делови од опсегот било пријавено дека крошната се користи само на позначајна основа во главно ненаселени области, како што се природните букови шуми на источнословачките и украинските Карпати, со слични одлики.
Репродукција
Минималната должина на поединци кои влегувале во репродуктивниот циклус била пријавена на 85–100 cm, што одговарала на сексуална зрелост возраст од околу 4-6 години. Размножувањето се случувало годишно по хибернација во пролет, обично од средината на мај до средината на јуни. Во тоа време змиите активно се барале една со друга и почнувало парењето. Ривалските мажјаци се впуштале во ритуални борби чија цел била да се прицврсти главата на противникот со сопствената или намотките на телото; можело да се појави гризење, но не е типично. Вистинското додворување имало форма на елегантен танц помеѓу мажјакот и женката, со предни делови од телата подигнати во S-форма и опашки испреплетени. Мажјакот исто така можел да ја фати главата на женката со вилицата (Lotze 1975). 4 до 6 недели откако ќе се снеселе околу 10 јајца (екстремите се од 2 до 20, со 5-11 во просек) на влажно, топло место каде што се случувало органско распаѓање, обично под купишта сено, во скапани дрвени купови, купишта ѓубриво или лисна мувла, стари трупци и слични места. Особено во северните делови на опсегот, преферираните места за шрафирање често се користеле од повеќе женки, а исто така се делеле со тревни змии. Јајцата се инкубирале околу 8 (6 до 10) недели пред да се изведат.
Таксономија
Освен неодамнешните таксономски промени, во моментов постојат четири признати филогеографски генетски линии во видот: западен хаплотип, јадрански хаплотип, хаплотип на Дунав и источен хаплотип.
Статусот на популацијата на иранската енклава останувал нејасен поради неговите специфични морфолошки одлики (помала должина, распоред на скали, потемни долниот дел на стомакот), веројатно во очекување на рекласификација.
Историја
Ескулапската змија првпат била опишана од Јосиф Николаус Лауренти во 1768 година како Natrix longissima, подоцна била позната и како Coluber longissimus и во најголем дел од својата историја како Elaphe longissima. Сегашното научно име на видот врз основа на ревизии на големиот род Elaphe е Zamenis longissimus. Заменис е од грчкиот ζαμενής „лут“, „раздразлив“, „жесток“, longissimus доаѓал од латински и значи „најдолг“; змијата била една од најдолгите во својот опсег. Вообичаеното име на видот - „Aesculape“ на француски и неговите еквиваленти на други јазици - се однесувало на класичниот бог на исцелување (грчки Асклепиј и подоцна римски Ескулапиј ) чии храмови змијата била поттикната наоколу. Се претпоставувало дека типичниот приказ на богот со неговиот стап испреплетен со змии го прикажувал овој вид. Подоцна од нив се развиле модерни симболи на медицинските професии како што се користеле во голем број варијации денес. Видот, заедно со змиите со четири линии, се носел во годишна верска поворка во Кокуло во централна Италија, која била од посебно потекло и подоцна станала дел од католичкиот календар.
Конзервација
Иако ескулаписката змија зафаќала релативно широк опсег и не била загрозена како вид, се сметало дека е во општ пад главно поради антропски нарушувања. Змијата била особено ранлива во рабните делови и северните области на нејзината дистрибуција, каде што, со оглед на историското повлекување како резултат на климатските промени од климатскиот оптимум на Холоценот, месното население останувало изолирано и едни од други и од главните дистрибутивни центри, без размена на генетски материјал и без засилување преку миграција како резултат. Во такви области се должело активна локална заштита.
Змијата била класифицирана како критично загрозена во германската црвена листа на загрозени видови. Во повеќето други земји, вклучувајќи ги Франција, Швајцарија, Австрија, Чешка, Словачка, Унгарија, Бугарија, Полска, Украина и Русија, исто така била под статус на заштита.
Меѓу клучните грижи било уништувањето на живеалиштата предизвикани од човекот, со серија соодветни препораки во врска со шумарството и земјоделството за заштита преку неинтервенција на основните центри за дистрибуција на видовите, вклучително и насочена заштита на потенцијалните места за шрафирање и хибернација, како што биле старите зони на раст и ресни екотони во близина на шумски области.
Значајна закана биле, исто така, патиштата и во смисла на нови градби и зголемен сообраќај, со ризик од понатамошна фрагментација на населението и губење на генетската размена.
Кохтла-Јарве
Кохтла-Јарве (Kohtla-Järve, Кохтла-Ярве) — град и општина во североисточниот дел на Естонија, кој бил основан во 1924 година и својот статус како град го добил во 1946 година. Во градот постојат голем број на високи индустриски капацитети и е познат како голем производител на различни нафтени производи. Во градот живее население со различен етнички состав. Според еден извор, постојат 40 различни етнички групи. Само 21% од населението се етнички Естонци, додека поголемиот дел се Руси. Кохтла-Јарве е петтиот по големина град во Естонија.
Кохтла-Јарве е една од најдолгите општини во земјата. Тоа се должи на местоположбата на двата делови во градот, Јарве и Атме, чие население живее по должина од 10 километри. Неколку други населени места во североисточниот дел на реонот се поврзани со рударство.
Историја
Историјата на Кохтла-Јарве е тесно поврзана со историјата на екстракција на нафта од шкрилци, како главен минерал во Естонија. Во Данската книга на земјите, Јарве и Кукрусе за првпат се споменуваат како села во 1241 година од страна на Јериус и Кукарус, додека селото Сомпа во 1420 година било споменато под името Соенпе.
Во текот на Втората светска војна, вредноста на естонските шкрилци се зголемила. Германците, кои живееле на територијата на Естонија, местото го сметале како важен извор на енергија.
По војната земјата паднала под влијание на Советскиот Сојуз, кој барал постојано зголемување на количините на нафтени шкрилци. Градот, како главна населба во областа на рударството, добил статус на град на 15 јуни 1946 година. Од тоа време па до текот на следните дваесет години започнал процесот на административно соединување на околните населени места во рамките на Кохтла-Јарве. Кохтла и Кукрусе биле вклучени во територијата на градот во 1949 година, додека Јохви, Ахтме и Сомпа во 1960 година. Населените места Кивиоли, Пуси и Вивикона биле присоединети во 1694 година. Така Кохтла-Јарве се проширил во голема мера, претварајќи се во град со уникатен изглед, додека неговите делови останале расфрлени меѓу шумите, земјоделските површини и нафтените рудници. Вкупното население на градот се зголемило главно од страна на работниците испратени од различни делови на Советскиот Сојуз, достигнувајќи до 90.000 во 1980 година.
По распадот на Советскиот Сојуз, Естонија повторно ја вратила својата независнос во 1991 година. Во текот на овој период, бројот на градските населби се намалил додека Јохви, Кивиоли и Пуси станале одделни градови. Количински се намалило и екстракцијата и преработката на нафта во текот на 1990-тите години и голем број на граѓани од градот се преселиле во Талин или Русија, поради високата стапка на невработеност во регионот.
Географија
Кохтла-Јарве е град со уникатен изглед. Областите на градот се расфрлани низ северниот дел на реонот Ида-Виру во исклучително голема површина. Растојанието помеѓу Јарве и Ору е околу 20 километри.
Градот е поделен на 5 административни региони:
Население
Популацијата на населението во Кохтла-Јарве се намалила по распаѓањето на Советскиот Сојуз во 1990 година. Според податоци од 2013 година, во градот живеат 36.377 жители.
Меѓу населението, околу 14.700 лица се пензионери. Градот е дом на речиси 40 националности. Околу четири петтини од населението зборува руски јазик додека една петтина од населението го зборува естонскиот јазик.
Стопанство
Кохтла-Јарве е познат по својата хемиска индустрија. во градот се наоѓа седиштето на Viru Keemia Grupp, естонска холдинг групација на нафтени шкрилци, производство на електрична енергија. Естонската хемиска компанија исто така има производствен погон во Кохтла-Јарве.
Сообраќај
Градскиот превоз во градот се врши со автобуси, шатл автомобили и такси превоз. Започнувајќи од 2015 година, автобуска линија во градот ја опслужува компанијата „Atko bussiliinid“. Линиите се создадени така што го поврзуваат градот со другите региони, како и со соседниот град Јохви. Исто така, Кохтла-Јарве е поврзана со другите населени места со автобуски превоз. Градот има автобуска станица, која се наоѓа во трговскиот центар „Виронија“.
Образование
Во градот постојат шест средни училишта и осум основни училишта, како и три стручни училишта. Колеџот Вирума е дел од Универзитетот во Талин. Во градот постојат 34 различни спортски објекти. Медицинската нега е обезбедена од страна на шест болници и клиники.
Италијански војни
Италијанските војни биле серија на воени конфликти од 1494 до 1559 година во кои се вмешале сите главни држави од западна Европа во тоа време (Франција, Шпанија, Светото Римско Царство, Англија, Шкотска, Венецијанска Република, папските држави и повеќето градови-држави на Италија) како и Отоманското Царство, сите во различни временски периоди.
Ристо Лозановски
Ристо Лозановски ( Битола - Скопје) − македонски агроном, професор на Земјоделскиот факултет и академик на МАНУ.
Образование и работен век
Роден е во Битола каде што завршил гимназија. Студирал на Земјоделско-шумарскиот факултет во Земун, а по отворањето на Земјоделско-шумарскиот факултет во Скопје ги продолжил студиите на овој факултет. Дипломирал во 1950 година. Во 1962 година ја одбранил докторската дисертација "Плевелна вегетација по органичарските површини во Пелагонија и нејзиното земјоделско значење". Веднаш по дипломирањето 1951 година бил задржан на тогашниот Земјоделско-шумарски факултет во Скопје, прво како асистент, подоцна доцент и вонреден професор, а од 1971 година е редовен професор на денешниот Земјоделски факултет во Скопје.
Научно-истражувачка дејност
Д-р Ристо Лозновски има развиено голема активност во научноистражувачката работа. Раководел со пет покрупни научно-истражувачки проекти (компетициски односи меѓу плевелите и некои нивски култури, влијание на агротехничките мерки и хербицидите врз биоценолошките промени во агроекосистмит, реонирање вобрдско-планински подрачја врз основа на агроеколошките фактори, проучување на нови техничко-технолошки решенија за одгледување на втори култури во СРМ и сл. ). Тематиката што ја обработува во својата научно-истражувачка дејност опфаша научни подрачја што не се покриени со други истражувачи во Републиката, а се од значење за натамошен развој на земјоделството и за добивање нови современи техничко-технолошки решенија. Потесните научни подрачја во кои др. Ристо Лозановски ја исполнува својата научноистражувачка дејност се: обаботка на почвата, вегетација, биологија и екологија на плевелите, примена на хемиски средства (хербициди) во борбата против плевелите; ѓубрење и агротехника, агроеколошки проблеми во врска со продуктивните потенцијали што ги овозможуваат определени агроеколошки (агроклиматски и др.) фактори. Д-р Ристо Лозановски спаѓа меѓу најактивните научни и наставни работници кои своите научни сознанија и стручни искуства ги пренесуваат во поизодната практика. Неговата стручна дејност се манифестира нив повеќе форми: објавување на стручни трудови, активно учество на стручни советувања, конгреси и симпоиуми, изработка на елаборати и програми, како и директна соработка со организациите на здружениот труд. Посебно е ангажиран во борбата против плевелите, во која област се вбројува меѓу најеминентните стручњаци во Југославија. За дописен член на Македонската академија на науките и уметностите е избран на 7 октомври 1988 година. Починал на 22 октомври 2011 година.
Преодна администрација на Обединетите нации во Источен Тимор
Преодната администрација на Обединетите нации во Источен Тимор (УНТАЕТ) обезбедила привремена цивилна администрација и мировна мисија на територијата на Источен Тимор, од нејзиното формирање на 25 октомври 1999 година, до нејзината независност на 20 мај 2002 година, по резултатот од референдум за специјална автономија на Источен Тимор. Резолуцијата 1272 на Советот за безбедност ја воспоставила преодната администрација во 1999 година, а нејзините одговорности вклучувале обезбедување мировни сили за одржување на безбедноста и редот; олеснување и координација на помошта за Источен Тимор; олеснување на итната рехабилитација на физичката инфраструктура; администрирање на Источен Тимор и создавање структури за одржливо управување и владеење на правото; и помагање при изготвување на нов устав и спроведување избори. Администрацијата била предводена од страна на Серхио Виеира де Мело од Бразил ( специјален претставник на генералниот секретар за Источен Тимор ) и генерал-потполковник Хаиме де лос Сантос од Филипините (врховен командант на мировните сили на Обединетите нации (ПКФ)).
УНТАЕТ била основана на 25 октомври 1999 година и била укината на 20 мај 2002 година, со повеќето функции пренесени на владата на Источен Тимор. Воените и полициските сили биле пренесени во новосоздадената мисија на Обединетите нации за поддршка на источен Тимор (УНМИСЕТ).
Прва преодна администрација
Во јули 2000 година, членството на Националниот консултативен совет било проширено на 36 члена, вклучително и по еден претставник од 13-те области на Источен Тимор, а телото било преименувано во Национален совет. Сите членови станале по потекло од Источен Тимор и ги претставувале главните политички партии и верски заедници на Источен Тимор. Националниот совет станало тело во законодавен дом и имал право да дебатира за какви било идни регулативи издадени од UNTAET.
Следниот месец било формирано извршно тело, Преодниот кабинет на Источен Тимор, составено од четворица членови на Тимор и четири меѓународни членки.
Бил постигнат напредок во развојот на судскиот систем со воспоставена канцеларија на јавен обвинител и служба за бранителство. Основните судови и Апелациониот суд исто така биле основани.
Во септември 2000 година, Преодниот кабинет одобрува формирање на одбранбени сили на Источен Тимор. Силите биле формално формирани во февруари 2001 година и герилското движење ФАЛИНТИЛ било официјално распуштено со многу членови кои се приклучиле на новата сила.
Процесот на регистрација на гласачите бил завршен во овој период и биле направени подготовки за избори на Основачко собрание што го подготвило Источен Тимор за независност во 2002 година.
Втора преодна администрација
Основачкото собрание ја завршило работата на нацрт-уставот и тоа било објавено во март 2002 година, Собранието служело како парламент на Источен Тимор по независноста.
Претседателските избори се одржале во април на кои Ксанана Гусмао била избрана за претседател на идниот независен Источен Тимор.
Источен Тимор станала независна држава на 20 мај 2002 година.
По независноста
Мисијата завршила со независноста на Источен Тимор, но присуството на Обединетите нации во Источен Тимор продолжила преку нововоспоставената мисија на Обединетите нации за поддршка во Источен Тимор ( UNMISET ).
Беноа Пол Емил Клаперон
Беноит Пол Емил Клапејрон ( French: [klapɛʁɔ̃]; 26 јануари 1799 – 28 јануари 1864 година), бил Француски инженер и физичар, еден од основачите на термодинамиката.
Животот
Роден во Париз, Клапејрон студирал политехниката на Екол, дипломирајќи во 1818 година. Студирал и на École des mines. Во 1820 година тој и Габриел Ламе отишле во Санкт Петербург да предаваат и да работат во тамошното училиште за јавни работи. Тој се вратил во Париз дури по Револуцијата од јули 1830 година, надгледувајќи ја изградбата на првата железничка линија што го поврзува Париз со Версај и Сен Жермен. Полубраќата Стефан Мони и Ежен Флаша соработувале во овој проект, кој бил финансиран од Адолф д'Ајхтал( fr ) Ротшилд, Огист Турнисен, Сансон Давиље и браќата Пере (Émile ( fr ) и Исак ( fr )). Клепејрон ги однел своите дизајни на парни мотори во Англија во 1836 година за да најде производител и ги ангажирал Шарп, Робертс и Ко.
Од 1844 до 1859 година Клапејрон бил професор на школата за Понт и Шауси.
Работа
Во 1834 година, тој го дал својот прв придонес во создавањето на модерната термодинамика со објавување на извештај со наслов Mémoire sur la puissance motrice de la chaleur ( Мемоари за мотивната моќ на топлината), во кој ја развил работата на физичарот Николас Леонард Сади Карно кој починал две години претходно. Иако Карно развил убедлива анализа на генерализиран топлински мотор, тој ја користел несмасната и веќе немодерна калориска теорија.
Клепејрон, во своите мемоари, ја претставил работата на Карно во попристапна и аналитичка графичка форма, прикажувајќи го циклусот Карно како затворена крива на индикаторски дијаграм, табела на притисок против волуменот (именуван во негова чест графикот на Клапејрон). Анализата на Клапејрон за Карно беше пошироко распространета во 1843 година кога Јохан Погендорф ја превел на германски.
Во 1842 година, Клапејрон ги објавил своите наоди за „Оптималната положба на клипот на која треба да се отворат или затворат различните вентили. “ Во 1843 година, Клапејрон дополнително ја развил идејата за реверзибилен процес, веќе предложен од Карно и дал дефинитивна изјава за принципот на Карно, она што сега е познато како втор закон на термодинамиката.
Овие основи му овозможиле да направи суштински проширувања на работата на Клаузиус, вклучувајќи ја формулата, сега позната како релација Клаузиус-Клапејрон, која ја карактеризира фазната транзиција помеѓу две фази на материјата. Тој понатаму ги разгледал прашањата за фазните транзиции во она што подоцна стана познато како Стефанови проблеми.
Клапејрон, исто така, работел на карактеризација на совршените гасови, рамнотежата на хомогени цврсти материи и пресметките на статиката на континуираните зраци, особено на теоремата за три моменти ( теорема на Клапејрон).
Пепелашка (филм од 1950)
Пепелашка (Cinderella) е американски цртан филм од 1950 година, произведен од Волт Дизни.
NGC 6491
NGC 6491 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6491 се споменува и како NGC 6493A, UGC 11008, MCG 10-25-103, IRAS 17494+6132, CGCG 300-80, *arc sp 1'.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6491 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 6491 има привидни димензии од 1,2' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 50 м 0,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +61° 31' 55"". Положбениот агол на објектот е во износ од 39°.
Други поделби
Проучување на NGC 6491 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60949. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4200. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1148.
Користена литература
Catalogue of Nonstellar Astronomical Objects (RNGC)"", Tucson, Arizona: University of Arizona Press, 1973. (4016,0).
Street Fighter
Street Fighter (Japanese: ストリートファイター, Hepburn: Sutorīto Faitā) најчесто кратенка како SF или ス ト (Суто), е борбена видеоигра развиена и објавена од Capcom. Првиот натпревар од серијата бил објавен во 1987 година, проследено со пет други главни игри во серија, разни спин-оф и кросовери и бројни настапи во разни други медиуми. Нејзиното најпродавано издание е Street Fighter II од 1991 година,  заслужнао за воспоставување на многу од конвенциите на борбениот жанр еден-на-еден.
Street Fighter е една од највисоките бруто-франшизи за видео игри на сите времиња и служи како една од предводниците на сериите на Capcom со вкупна продажба на 44 милиони единици низ целиот свет од 31 декември 2019 година.
Ниндорф кај Беркентин
Ниндорф кај Беркентин (Niendorf bei Berkenthin) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Це-дур
Тaa се состои од низата од 8 тонови (два тетракорди)- започнува и завршува со тонот C (до). Растојанијата помеѓу тоновите можат да бидат степени и полустепени. Полустепените секогаш се наоѓаат помеѓу тоновите ми-фа (e-f) и си-до ( h-c). Сите останати тонови се оддалечени за степен. Спорет тоа произлегува правилото дека во дурските скали (сите) полустепените се наоѓаат помеѓу III –IV и VII- VIII (I) стапало.
Светско првенство во фудбал 2018 - нокаут фаза
Светското првенство во фудбал 2018 - нокаут фаза била втората фаза на Светското првенство 2018, после групната фаза. Започнала на 30 јуни со осминафиналето а завршила на 15 јули со финалниот натпревар, кој се одиграл на стадионот Лужники во Москва. Првопласираните две репрезентации од секоја група (вкупно 16) помиале во нокаут фазата каде ќе се натпреваруваат по систем на елиминација. Исто така, ќе се игра и натпревар за третото место, помеѓу двете репрезентации кој загубиле во полуфиналето.
Формат на натпреварување
Во нокаут фазата, ако натпреварот заврши нерешено после 90 минути, ќе се игра дополнително време (двапати по 15 минути), каде што секој на тим ќе му биде дозволено да направи четврта замена. Ако резултатот биде нерешен и по продолженијата, натпреварот ќе го одлучат пеналите за да се добие победник.
Квалификувани репрезентации
Првите две репрезентации од секоја од осумте групи се квалификувале за нокаут фазата.
Франција – Аргентина
<section begin=СП 2018 - натпревар 50 /><section end=СП 2018 - натпревар 50 />
Уругвај – Португалија
<section begin=СП 2018 - натпревар 49 /><section end=СП 2018 - натпревар 49 />
Шпанија – Русија
<section begin=СП 2018 - натревар 51 /><section end=СП 2018 - натпревар 51 />
Бразил – Мексико
<section begin=СП 2018 - натпревар 53 /><section end=СП 2018 - натпревар 53 />
Белгија – Јапонија
<section begin=СП 2018 - натпревар 54 /><section end=СП 2018 - натпревар 54 />
Шведска – Швајцарија
<section begin=СП 2018 - натпревар 55 /><section end=СП 2018 - натпревар 55 />
Колумбија – Англија
<section begin=СП 2018 - натпревар 56 /><section end=СП 2018 - натпревар 56 />
Уругвај – Франција
<section begin=СП 2018 - натпревар 57 /><section end=СП 2018 - натпревар 57 />
Бразил – Белгија
<section begin=СП 2018 - натпревар 58 /><section end=СП 2018 - натпревар 58 />
Шведска – Англија
<section begin=СП 2018 - натпревар 60 /><section end=СП 2018 - натпревар 60 />
Русија – Хрватска
<section begin=СП 2018 - натпревар 59 /><section end=СП 2018 - натпревар 59 />
Франција – Белгија
<section begin=СП 2018 - натпревар 61 /><section end=СП 2018 - натпревар 61 />
Натпревар за трето место
<section begin=СП 2018 - натпревар 63 /><section end=СП 2018 - натпревар 63 />
Финале
<section begin=СП 2018 - натпревар 64 /><section end=СП 2018 - натпревар 64 />
Црква „Св. Симеон Столпник и Симеон Богопримец“
Свети Симеон Столпник и Симеон Богопримец (Ιερό Παρεκκλήσιο Ἁγίων Συμεών τοῦ Στυλίτου καί Θεοδόχου) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Историја
Храмот се наоѓа на главната улица „Леонидас Папапавлу“ во северниот крај на градот. Подигнат е во 1835 г. од ктиторите Хаџи Апостолис и Хаџи Кирјаки Катирѕоглу. Во црквата се чува икона на Богородица од 1782 г. Останати вредни старини од неа се пренесени во Музејот на Серската митрополија.
NGC 84
NGC 84 — ѕвезда во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 14 ноември 1884 година од страна на Гијом Бигурдан, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 84 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 21 м 21,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 22° 37' 9".
Други поделби
Проучување на NGC 84 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 126. Во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1730. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува бво групата под број 1188.
Надворешни врски
Liste der NGC-Objekte von 1 bis 500
Швилме
Швилме (Schwülme) — река, долга 29 километри, десна притока на реката Везер, која тече низ сојузните покраини Долна Саксонија и Хесен, Германија.
Извор
Реката потекнува од округот Нортхајм (јужна Долна Саксонија) во југоисточните делови на Золинг во областа на врвовите Штеберг (433 м) и Брамбург (461 м) од неколку потоци.
Тек
Швилме тече на почетокот кон исток и малку подоцна врти кон југ преку Хетензен и Ледингзен кон Аделебзен. Потоа врти кон запад, примајќи ги водите на Аушнипе и продолжувајќи кон северозапад. Потоа, тече низ Офензен, Ферлихаузен и Алберсхаузен, а помеѓу последните две места ги прима водите на Але. Потоа тече кон запад кон округот Касел.
Список на државни водачи во 34 година
Ова е список на државни водачи во 4 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Светско првенство во атлетика 2011 – Жени скок во далечина
Скок во далечина за жени на Светско првенство во атлетика 2011 се одржа на стадионот Тегу на 27 и 28 август.
Квалифиакции
Квалификации: Перформанс за квалификување 6.75 (Q) или најмалку 12 со најдобар перформанс (q) продолжуваат во финалето.
Бела Река (езеро)
Бела Река е вештачко езеро кое се наоѓа во општина Вождовац во градот Белград. Се наоѓа во подножјето на планината Авала во населбата Рипањ во Колонија, на околу 26 од центарот на Белград. Површината на езерото е 2,16 хектари, долго е 410 метри, а максималната ширина на езерото е 102 метри.
Историја
Езерото Бела река е создадено во 1988 година со изградба на брана. Поради специфичната локација, во подножјето на планината Авала, браната е направена за да се заштитат куќите и железничките пруги од поплави кои се вообичаени во оваа област, особено пред крајот на зимата по топењето на снегот и во пролетта за време на врнежливите сезони.
За езерото
Бела река е едно од најчистите езера во Шумадија, каде на секои две недели се врши хемиска и бактериолошка контрола на квалитетот на водата. Во текот на летото температурата на водата достигнува 16 °C, а во текот на пролетта и есента температурата е од 8 °C до 10 °C. Поради климата на приземниот слој на воздухот, во текот на зимата на езерото се формира мраз со дебелина од 30 до 40 сантиметри и трае 2-3 месеци. Риболовното друштво, кое се грижи за езерото, прави дупки во мразот во текот на зимата за воздух и редовно ги храни рибите. Има делови од брегот на реката кои се прилично стрмни и непристапни поради големиот број дрвја, каде што има претежно места за риболов, но и рамни делови, погодни за екскурзии, капење или одмор во природа. Брегот на езерото е опремен со клупи, маси и корпи за отпадоци, а голем е бројот на излетници и рибари. Езерото Бела река е омилено за капење на мештаните од Рипањ и околните населени места, иако на езерото нема спасители, а капењето е забрането. За флората и фауната на ова место се грижи Спортско-риболовниот клуб Рипањ, кој се грижи за оваа оаза од нејзиното основање во 1996 година. До езерото се стигнува преку патот Авала, на патот кон селото Рипањ.
Риболов на езерото
Езерото Бела Река е една од омилените дестинации на рибарите, бидејќи риболовната сезона е отворена во текот на целата година, освен во зима. На езерото има голем број рибочувари кои го спречуваат криволовот, а се практикува и спортски риболов за кој е потребна дозвола. Езерото е редовно порибено и содржи голем број на видови риби: крап, сом, костур, црвен оперка, платика, клен и гргеч. На брегот има и рефлектори, кои им овозможуваат на рибарите да ловат риба во текот на ноќта. Покрај за риболов, неколку нуркачки клубови го користат ова езеро за свој тренинг.
Аристотел
Аристотел (Αριστοτέλης; 384 — 322 пне.) — филозоф и научник роден во македонскиот град Стагирa, на полуостровот Халкидик, недалеку од денешното село Казанџи Маало. Неговиот татко, Никомах, умрел додека Аристотел сè уште бил дете, за подоцна Проксен да стане негов старател. На осумнаесет години, тој се придружил на Платоновата академија во Атина и останал таму сè до неговата триесет и седма година (приближно 347 п.н.е.). Неговите дела покриваат многу теми меѓу кои: физика, биологија, зоологија, метафизика, логика, етика, естетика, поезија, театар, музика, реторика, лингвистика политика и, кои претставувааат првиот сеопфатен систем на европската филозофија. Набрзо по смртта на Платон, Аристотел ја напуштил Атина и по барање на Филип II Македонски, го подучувал Александар Велики почнувајќи од 343 година п.н.е. Според Енциклопедија Британика, „Аристотел бил првиот вистински научник во историјата... секој научник му е нему должен."
Александар го посетувал Аристотеловото училиште во во тогашниот град Миеза наречено Миески нимфеј, западно од денешното село Копаново, Негушко. Подучувањето на Александар во му донело многу можности и изобилство на материјали. Тој основал библиотека во Ликеј којашто овозможила објавување на стотици негови книги. Фактот дека Аристотел бил ученик на Платон придонел за неговите поранешни погледи за платонизмот, но по смртта на Платон, Аристотел се впуштил во емпириски проучувања и се пренасочил од платонизмот кон емпиризмот. Аристотеловото гледиште за природните науки претставува основа на многу од неговите дела.
Аристотеловото гледиште за физичката наука длабоко влијаело на средновековната мисла. Влијанието се провлекло и во ренесансата и не било систематски заменето сè до просветителството и теориите како класичната механика. Некои од Аристотеловите зоолошки набљудувања, како што е хектокотилната (репродуктивна) рака на октоподот, не биле потврдени или одбиени сè до XIX век во нововековната наука. Во метафизиката, аристотелијанството длабоко влијаел врз еврејско-исламските филозофски и теолошки мисли за време на средниот век и подолжил да влијае врз христијанската теологија, особено схоластичката традиција на католичката црква. Аристотел бил добро познат помеѓу средновековните муслимански интелектуалци и почитуван како „Првиот учител“ (المعلم الأول).
Неговата етика, иако секогаш влијателна, се здобила со голем интерес со современото доаѓање на доблесната етика. Сите гледишта на Аристотеловата филозофија остануваат да бидат предмет на активно изучување и до денес. И покрај тоа што Аристотел напишал многу елегантни расправи и дијалози, Цицерон го опишал неговиот книжевен стил како „златна река“. Се смета дека само третина од неговиот труд е зачувана.
Живот
Аристотел, чие име значи „најдобрата цел“, се родил во 384 пне. во Стагира (кај денешно Казанџи Маало), Халкидик, окулу 55 км источно од денешен Солун. Неговиот татко Никомах бил личен лекар на Аминта III Македонски. Иако малку се знае за детството на Аристотел, тој веројатно поминал некое време во македонската палата, запознавајќи се за првпат со македонската монархија.
Кога имал осумнаесет години, Аристотел отпатувал во Атина за да го продолжи своето образование во Платоновата Академија. Тој таму останал речиси дваесет години пред да ја напушти Атина во 348/47 година пне. Традиционалната приказна кажува дека неговото заминување се должи на разочарувањето од предавањето на Академија во рацете на внукот на Платон, Спевсип, иако е можно тој да стравувал од антимакедонските чувства и заминал пред да умре Платон.
Потоа Аристотел го придружувал Ксенократ до судот на својот пријател Хермиј во Мала Азија. Таму, тој патувал со Теофраст до островот Лезбос, каде заедно ја истражувале ботаниката и зоологијата на островот. Аристотел се оженил со Питија, посвоена ќерка или внука на Хермиј. Таа му родила ќерка, кои исто така ја именувале Питија. Набрзо по смртта на Хермиј (кому му подигнал олтар), Аристотел бил поканет од Филип II да биде учител на неговиот син Александар Македонски во 343 година п.н.е.
Аристотел бил назначен за глава на Македонската кралска академија. Во тој период тој предавал не само на Александар, туку и на двајца други идни цареви: Птоломеј и Касандар. Аристотел го охрабрил Александар за источното освојување и неговиот однос кон Персија бил непоколебливо заштитнички настроен кон грчките соседи. Во еден популарен пример, тој го советува Александар да биде „водач на Грците и деспот на варварите, да се грижи за едните како за што се грижи за неговите пријатели и роднини и да се справи со другите како со ѕверови и растенија“.
Во 335 година пне, Аристотел се вратил во Атина, основајќи своја школа таму позната како Лицеј. Аристотел држел предавања во школото наредните дванаесет години. Додека бил во Атина, неговата жена Питија умрела и Аристотел стапил во односи со Херпилиса, која му родила син кого го именувал по неговиот татко, Никомах. Според енциклопедијата Суда, тој исто така имал и љубовник, Палаефат.
Периодот додека бил во Атина, помеѓу 335 и 323 година пне, се смета за период во кој Аристотел создал моногу негови дела. Тој пишувал многу дијалози од кои само делови се зачувани. Оние делови кои се зачувани се трактати и не биле наменети за распространето објавување. Општо се смета дека биле помагала на неговите ученици при предавање. Неговите најважни трактати се: Физика, Метафизика, Никомахова етика, Политика, За душата и Поетика.
Аристотел не само што го проучувал речиси секој предмет што е можно, туку и дал огромен придонес за повеќето од нив. Во физичката наука Аристотел изучувал анатомија, астрономија, ембриологија, географија, геологија, метеорологија, физика и зоологија. Во филозофијата, тој пишувал за за многу предмети како што се: естетика, етика, власт, метафизика, политика, економија, психологија, реторика и теологија. Тој исто така го проучувал образованието, странските обичаи, книжевноста и поезијата. Неговиот севкупен труд претставува виртуелна енциклопедија на грчкото знаење.
При крајот на неговиот живот, Александар и Аристотел биле странци во поглед на односот на Александар со Персија и Персијците. Широко позната традиција во антиката искажува сомнеж дека Аристотел е поврзан со смртта на Александар, но постојат малку докази. На пример, Плиниј го обвинил Аристотел дека го отрул Александар.
По смртта на Александар, антимакедонското расположение во Атина се вратило. Во 322 година пне, Евримедон Хиерофантски го осудил Аристотел затоа што не ги чествувал боговите, принудувајќи го да избега на семејниот имот на неговата мајка во Халкида, објаснувајќи: „Нема да дозволам Атињаните двапати да направат грев против филозофијата“,  – обраќање кон Атињаните пред пресудата и погубувањето на Сократ. Тој починал во Евбеја од природна смрт, назначувајќи го неговиот студент Антипатар за главен извршител и оставил тестамент во кој барал да биде погребан до неговата жена.
Чарлс Болдштајн тврди дека гробот на Аристотел се наоѓа на светиот пат меѓу Халкида и Еретрија и дека содржи две игли за пишување, перо, печат-прстен, теракота како и тоа што би требало да биде, земјени остатоци од Аристотел во форма на черепни остатоци.
Во глсвно, деталите за животот на Аристотел не се добро осознаени. Биографиите за Аристотел напишани во древните времиња се често шпекулативни и историчарите се согласуваат само за неколку клучни точки.
Аристотеловата логика
Аристотеловата логика е заснована врз законот на идентитет („А е А“), на законот на противречноста („А не е не-А“) и на законот на исклучување на третото („А не може да биде А и не-А, ниту А ни не-А“). Таквото гледиште е изложено јасно во следнава реченица од неговото дело „Метафизика“ (1005б): „Невозможно е едно исто истовремено да му припаѓа и да не му припаѓа на истото и во истата смисла. И ако другите одлуки можеме да му ги додадеме на тоа начело за да им се спротивставиме на дијалектичките приговори - да го направиме тоа. Според тоа, тоа е најсигурното од сите начела...“
Аристотеловата епистемологија
Како и неговиот учител Платон, филозофијата на Аристотел се стреми кон универзалното, односно општоста. Онтологијата на Аристотел, универзалното го гледа во поединечните нешта, кои тој ги нарекува суштината на нештата, додека во Платоновата онтологија, универзалното постои независно од поединечните нешта и е поврзано со нив како нивен прототип. За Аристотел, епистемологијата е основана врз проучувањето на поединечни феномени и достигнува до познавањето на суштината, додека за Платон епистемологијата започнува со знаењето за поединечни копии на истите. За Аристотел, „формата“ сè уште ја означува безусловната основа на појавата, но „посочува“ кон поединечната материја. Во појасна смисла, Аристотеловиот метод е истовремено индуктивен и дедуктивен, додека оној на Платон е првенствено дедуктивен поради а priori принципи.
Никомаховата етика
Делото „Никомаховата етика“ е посветено на Никомах, синот на Аристотел со неговата втора жена, кој и самиот се занимавал со философија. Во оваа книга, Аристотел го нарекува човекот „општествено животно“ кое не може да живее без другите луѓе. Според тоа, постојат некои закони кои го врзуваат еден човек со друг, а потоа, по тие закони постои и општеството. Оттука, во инстинктите на човекот не е војната, туку дружењето со луѓето. Пријателството има три мотиви: пријатно, добро и корисно, а оттука има три вида пријателства: поради дружење, од добрина и од користољубие. Последново чувство е од најнизок вид, егоистично и минливо и содржи исто толку омраза колку и љубов, поради што не може да биде предмет на етиката. Потоа, исто како Сократ и Хесиод, и Аристотел го поставува прашањето: дали меѓу себе се сакаат сличните и сродните луѓе или, пак, несродните? Аристотел одговара дека е потребна сличност меѓу пријателите, зашто е потребна силата на нагонската љубов, а не само моќта на размислувањето. Според него, пријателството има моќ да изедначува, да ги прави луѓето слични и сродни. Затоа, пријателството е основа на секоја правда, најголем закон во општеството и единствената можност за живот во заедница. Поради тоа, и законодавците го ставаат пријателството над правото. Понатаму, постои и пријателство кон себе, кое е или лошо или добро. Тоа е добро само ако човекот во себе го сака она што е највисоко: разумот. Етиката, пак, е наука за пријателството и сите човечки закони прават еден голем законик на срцето и пријателството.
Биненалстер
Бинеалстер или Внатрешен Алстер е едно од двете вештачки езера во рамките на градот Хамбург, Германија, кое е создадено од реката Алстер (другото е Аусеналстер). Главниот годишен фестивал е Alstervergnügen.
Историја
Фразата „внатрешен“ се однесува на старите градски ѕидини на Хамбург. Биненалстер бил дел од езерото, кое било „внатре“ во градските ѕидини. Езерото првично било создадено да служи како резервоар за водениците. Од 2008, старите градски ѕидини не постојат, наместо двата патнички и железнички моста Lombardbrücke и Kennedybrücke, кои се протегаат над реката.
Фестивал
Alstervergnügen (Уживање на Алстер) е годишен уличен саем, кој се одржува околу езерото. Се случува првиот викенд во септември и нуди голем избор и разновидна храна, пијалаци, игри, како и различна музика, особено рок-групи.
Јунаците од Калевала
Јунаците од Калевала (изворно: Heroes of Kalevala) е енигматска игра за мобилни уреди создадена од финската компанија за игри „10tons Ltd.“ Играта е мешавина на местење на плочк и градење на град, со добро прикажана приказна зад неа. Приказната е лабаво заснована на Калевала, националниот еп на Финска.
Заплет
Играта започнува кога сушата ќе го погоди вашето село и селските старешини ќе ви кажат да патувате преку морето за да започнете нова колонија, во земјата на Калевала. Откако ќе ја пронајдете својата нова земја, мора да го одгледувате вашето село и да ги одржувате среќни вашите жители.
Играчот мора да собира парички за да изгради нови згради и украси на селото, со комплетирање на загатки. Кога сте заработиле одредена сума пари, привлекувате и јунаци кои ќе ви помогнат да го заштитите селото од злобната врана испратена да го запали вашето село.
Димитар Берберовски
Димитар Берберовски (псевдоним: Таќа, Ефтим, Бербер-Климе) — ( во — во Тушин, Мегленско). Македонски партизан, учесник во НОВ.
Учесник во работничкото и комунистичкото движење. Во ослободителната војна учествувал од 1941 г. во Крушево. Во јуни 1942, стапил во НОПО „Питу Гули“. Кон крајот на 1942, со група борци од одредот, се префрлил на територијата под италијанска окупација (Кичево, Гостивар и Тетово). Наскоро станал борец Мавровско-гостиварскиот партизански одред „Кораб“ (март 1943), потоа борец во Кичевско-мавровски народноослободителен партизански одред, како и во НО баталјон „Мирче Ацев“. Бил заменик командант на Првата оперативна зона на НОВ и ПОМ, воен раководител на Првата македонско-косовска НОУБ и командир на чета во Втората македонска НО бригада. Загинал во борба со германските сили.
Радолфсхаузен
Радолфсхаузен (Radolfshausen) — општинска заедница во округот Гетинген, во Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на околу 15 километри источно од градот Гетинген. Нејзиното седиште е во Ебергецен. Општинската заедница Радолфсхаузен се состои од следниве општини:
Јужна Замбоанга
Јужна Замбоанга е покраина на Филипините која е сместена во регионот Замбоанга на Минданао. Главен град е Пагадијан. Покраината се граничи со Северна Замбоанга на север, Замбоанга Сибугај на запад, Западен Мисамис на североисток и Северен Ланао на исток. На југ излегува на заливот Моро.
Демографија
Според пописот од 2000, во Јужна амбоанга живееја вкупно 836.217 жители, што ја прави 16-та по ред населена покраина на Филипините. Густината на населението изнесува 3.480 жит/км2.
Стопанство
Доминантна стопанска гранка во Јужна Замбоанга е земјоделството. Се произведува кокосово масло, пченка и ориз. Се одгледуваат и повеќе видови на овошни растенија, а има и неколку рудници.
Административна поделба
Јужна Замбоанга е поделена на 26 општини, 1 град и 681 барангаи.
Надворешни врски
7.83333°N, 123.25°W
Епикурејство
Епикурејство — филозофска школа која се темели врз учењето на Епикур.