cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Александар Вучо
Архив на Александар Вучо
Неговата архива е дел од Здружението за култура, уметност и меѓународна соработка „Адлигат“. Архивата содржи педесетина значајни документи, меѓу кои и филмски критики и текстови на Вуч, пресметки на хонорари, документација за работните места и функции што ги извршувал, оригинални текстови, писма разменети со колегите писатели Густав Крклец, Тодор Манојловиќ, Миодраг Павловиќ, Драшко Реџеп и други.
IC 1466
Други поделби
Проучување на IC 1466 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Венечна согласка
Венечна согласка (алвеолар) — согласка која се создава со доближување на јазикот до или близу непчениот венец (лежиштата на горните заби). Овие согласки се изговараат со врвот на јазикот (наречени врвнојазични или „апикални“) или со рамниот дел на јазикот веднаш над врвот (наречени рамнојазични или „ламинални“). Врвнојазичната венечна творба честопати погрешно се нарекува забна бидејќи врвот на јазикот се доближува или ги допира забите. Меѓутоа, местото на творба се определува според најзадната допирна точка; тука завршува усната шуплина, и претставува нејзин звучен дел што им ја дава карактеристичната боја на согласките.
Меѓународната фонетска азбука (МФА) нема посебни симболи за венечните согласки. Истиот симбол се користи за сите преднојазични места на творба што не се палатализирани (омекнати) како во македонското преднонепчено-венечно ш или кај свиена согласка. За да се избегнат забуни, кај забна согласка може да се употреби „мост“ ( итн.) или долна црта ( итн.) за задновенечна согласка. Гласот се разликува од забното  по тоа што едната е шушкава, а другата не е. се разликува од задновенечното (ш) по тоа што е неомекнато (непалатализирано).
Простите букви итн. не мора строго да означуваат венечни гласови кај сите јазици. Некои јазици не ја прават таа разлика, како кога две или повеќе преднојазични места се среќаваат алофонски, а во други транскрипцијата е преопшта за да различи забни од венечни согласки. Доколку се јави потреба од означување на согласка како венечна, може да се искористи дијакритичен знак од дополнителнението на МФА : итн. Сепак, самите симболи <s, t, n, l> честопати се нарекуваат „венечни“. Сите долунаведените примнери се венечни согласки.
Венечни согласки по МФА
Во македонскиот, преднонепчени се гласовите н, т, д, с, з, ц, ѕ, л и р, како и гласот  (темно л) во зборови како „лук“. Согласно Меѓународната фонетска азбука (МФА), постојат следниве преднонепчени согласки:
Отсуство на венечни согласки
Венечните или забни согласки и  (заедно со ) се најчести согласки во светските јазици. Меѓутоа, постојат мал број јазици што ги немаат. Неколку јаици на островот Бугенвил и околу Пижеовиот Проток како мачкиот немаат носни согласки, па така немат, но имаат. Но разговорниот самоански нема ни ни, иако има страничната венечна приближна согласка. (самоанските зборови што се пишуваат со буквите t и n всушност се изговараат како и, освен при формално говорење.) Во литературниот хавајски,  претставува алофон на , но  и  се посебни.
Список на италијански архитекти
Ова е список на италијански архитекти низ историјата, од антиката, па сѐ до денешен ден.
MySQL
MySQL (се изговара ) е multithreaded, multi-user SQL управување со бази на податоци (DBMS) кој според MySQL AB, има повеќе од 10 милиони инсталации.
Кулебјака
Кулебјака (кулебя́ка) е вид руски пирог кој обично се полни со лосос или есетра, ориз или хелда, тврдо варени јајца, печурки, кромид и копар. Питата се пече во калап од тесто, кој обично е бриош или лиснато тесто.
На почетокот на 20 век, Огист Ескофие, славниот француски готвач, го донесе ова јадење во Франција и ги вклучи рецептите за кулебјака во неговото ремек-дело „Целосен водич за уметноста на модерното готвење“.
Класичната голема кулебјака се состои од неколку различни полнења кои честопати претставуваат комбинација од бела риба и ориз за горните и долните слоеви со филети од есетра или лосос помеѓу нив. Најневообичаената состојка што вообичаено е вклучена во големата верзија на јадењето е весига, коскената срж од есетрата.
Кулебјаката се прави и со поедноставни вегетаријански полнења како на пример зелка или компир.
Финтел (општинска заедница)
Финтел (Fintel) — општинска заедница во округот Ротенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е селото Лауенбрик.
Општинската заедница Финтел се состои од следниве општини:
Вљубени девојки
„Вљубени девојки“ — роман на британската писателка Џеклин Вилсон, прв од циклусот „Девојки“.
Содржина
Во романот се раскажува за три другарки: Ели, Нејдин и Магда, кои учат во деветто одделение.
Мишел Мајор
Заедно со Дидје Кело во 1995 година, ја откриле 51 Пегаз b, првата вонсончева планета во орбита околу ѕвезда налик на Сонцето, 51 Пегаз. За ова нивно шпостигнување, тие се наградени со Нобеловата награда за физика во 2019 година „за откривањето на вонсончева планета во орбита околу ѕвезда налик на Сонцето“. Надоврзувајќи се на откритието, Мајор укажува дека луѓето никогаш нема да се населат на овие вонсончеви планети бидејќи истите се „многу,многу далеку ... [и ќе бидат потребни] стотици милиони денови користејќи ги моменталните начини на транспорт кои се достапни денес“. Сепак, поради откритијата на Мајор, потрагата за вонземјена комуникација од вонсончевите планети е попрактично од она што се мислелов во минатото.
Мејор магистрирал физика на Лозанскиот универзитет (1966) а докторирал астрономија при Женевската опсерваторија (1971). Неговиот труд имал дел наречен „Есеј за кинематичките својства на ѕвездите во близина на Сонцето: можна поврзаност со галактичката спирална структура.“ Тој бил истражувач при Институтот за астрономија при кембричкиот универзитет во 1971 година. Подоцна, тој своите неработни семестри ги поминувал при Европската јужна опсерваторија (ЕЈО) во северот на Чиле и Институтот за астрономија при Хавајскиот универзитет.
Кариера
Од 1971–84, Мејор работел како помошник истражувач при Женевската опсерваторија, која е домот на одделот за астрономија Женевскиот универзитет. Тој станал асистент на универзитетот во 1984 година. А во 1988 година, универзитетот го прогласува за професор, позиција која ја држел сè до неговото пензионирање во 2007 година. Мејор бил директор на Женевската опсерваторија од 1998 до 2004 година. Тој е професор во пензија при Женевскиот универзитет.
Истражување
Интересот за истражување на вонсончеви планети Мајор (познати и како егзопланети), инструментите, статистичките својства на двојните ѕвезди, динамиката на ѕвездените јата, галактичката структура и кинематика. Докторската теза на Мајор при Женевскиот универзитет била посветена на галактичките структури.
За време на периодот како помошник истражувач, постоел силен интерес за развивање на фотоелектрични Доплерови спектроскопи за да се добијат попрецизни мерења за радијалните брзини на ѕвездените тела во споредба со веќе постоечките фотографски методи. Надоврзувајќи се на првичната работа на Роџер Грифин во 1967 година за да се покаже можноста за фотометриски мерења на радијалните бризини, Мајор работел со Андре Баранe од Марсејорбиталните периоди на [[двојна ѕвезда|двојните ѕвезди, па дури и вртежната брзина на самите ѕвезди.
Ова истражување довело до зголемен интерес во различни полиња, меѓу кои е и полето на изучување на статистичките одлики на ѕвездите од сончев тип. Заедно со соистражувачот Антоан Дикенуа, тие ги испитувале радијалните брзини на неколку системи за кои се верувало дека се двојни ѕвезди во 1991 година. Резултатите покажале дека дел од ѕвездите кои биле истражувани се всушност единечни ѕвезди со подѕвездени придружни тела. Посакувајќи попрецизни мерења на радијалните брзини, Мајор, заедно со Баран од Марсеј, и со додипломецот Дидје Кело, го развиле ЕЛОДИЕ, нов спектрограф заснован на КОРАВЕЛ, за кој се проценувало дека ќе има прецизност од 15 m/s за сјајните ѕвезди, што е подобрување од она на КОРАВЕЛ од 1 км/s. ЕЛОДИЕ бил развиен со цел да се определи дали секундарните тела се ѕвезди кафеави џуџиња или пак џиновски планети.
До 1994 година, ЕЛОДИЕ е ставен во функција во Женева и Мајор заедно со Кело го започнаа своето истражување на ѕвезди од сончев тип за кои се претпоставувало дека имаат секундарни тела. Во јули 1995 година, нивното истражување на 51 Пегаз потврди дека во орбита околу ѕвездата постои вонсончева планета, означена како 51 Пегаз b која подоцна е класифицирана како планета од типот на жежок Јупитер. Ова била првата планета која е откриена во орбита околу ѕвезда на главната низа, за разлика од планети кои биле во орбита околу остатоците од ѕвезда. Нивното откритие на вонсончева планета околу сончеволика ѕвезда го зголемило интересот за потрага на вонсончеви планети. Од 2019 година, забележани се повеќе од 4000 вонсончеви планети и уште неколку илјади потенцијални кандидати.
Мајоровата работа се фокусирала повеќе на подобрување на инструментите за мерење на радијалните брзини за да се зголеми шансата за откривање на вонсончевите планети и да се измерат нивните одлики. Мајор бил предводник на екипа која требала понатамошно да го усоврши ЕЛОДИЕ, односно да се зголеми прецизноста на мерењата до 1 m/s со помош на пребарувачот на планетарни радијални брзини (ХАРПС) вграден на 3,6 m ЕСО телескоп при опсерваторијата Ла Сила во Чиле во 2003 година. Мајор бил предводник на екипата која го користела ХАРПС во потрагата на други вонсончеви планети. Во 2007 година, Мајор бил еден од 11 европски научници кои ја забележале Глизе 581c, првата вонсончева планета во животопогодниот појас, користејќи го ЕСО телескопот. Во 2009 година, Мајор и неговата екипа ја забележале најлесната вонсончева планета околу ѕвезда од главната низа: Глизе 581e. Сепак, Мајор дал забелешка дека луѓето никогаш нема да се населат на овие планети бидејќи тие се „многу, многу далеку ... [и ќе бидат потребни] стотици милиони денови за да се стигне дотаму користејќи ги денешните расположливи видови на транспорт". Но пак, благодарение на откритијата на Мајор, потрагата за вонземни комуникации од вонсончевите планети е сега попрактична отколку што било пред откритието.
Награди и одликувања
Во 1998 година, Мајор бил награден со швајцарската награда „Марсел Беноа“ како признание за неговата работа и неговото значење за човековиот живот. Од 2003 година, тој е дел од управниот одбор. Тој е добитник и на наградата „Жул Жансен“ од Француското астрономско друштво во 1998 година.
Во соработка со Пјер-Ив Фрај, мајор напишал книга на француски јазик наречена Les Nouveaux mondes du Cosmos (Сеј, 260 страници), која била наградена со наградата Книга за астрономијата 2001 за време на 17-иот астрономски фестивал Хут Мориен.
Мајор се стекнал со почесни докторати од осум универзитети: Левенскиот католички универзитет (Белгија), 2001; Лозански федерален институт за технологија 2002; универзитетот во Северно Рио Гранде (Бразил), 2006; Упсалскиот универзитет (Шведска), 2007; Париската опсерваторија (Франција), 2008; Бриселскиот слободен универзитет (Белгија), 2009; Провански универзитет (Марсел), 2011 и универзитетот „Жозеф Фуре“ (Гренобл), 2014.
Мајор е добитник на наградата ББВА за знаење во 2011 година (заедно со неговиот поранешен студент Дидје Кело) за развивање на нови астрономски инструменти и експериментални техники кои довеле до првото набљудување на планети околу сончеволики ѕвезди. Астероидот 125076 Мишелмајор е именуван во негова чест, и е забележан од швајцарскиот аматерски астроном Мишел Ори при Јурската опсерваторија во 2001 година. Официјално е објавен во Центарот за мали планети на 21 август 2013 година (Ц.М.П. 84674).
Во 2015 година, тој е награден со златен медал на Кралското астрономско друштво. Во 2017 година, тој е добитник на Волфовата награда за физика. Тој и Дидје Кело се наградени со половина од Нобеловата награда за физика во 2019 година за откривањето на вонсончевата планета 51 Пегаз b.
Фиат 125
Концепт
Големиот почетен успех на Фиат 1300/1500 од 1961 година на домашниот пазар во Италија бил нарушен со појавата на Алфа Ромео Џулија во 1962 и Ланчија Фулвија во 1963 година. Веќе бил забележлив трендот на изработка на нови возила со рамни, кубични форми на каросерии. Предвидениот наследник, моделот Фиат 132 бил планиран за доцните 60-ти, така што било неопходно создавање на нов производ во средната класа на автомобили со лимитирани буџетски средства.
Моделите Фиат 124 и Фиат 125 биле создавани паралелно и за многу краток период. Како основа се употребени веќе докажаните постоечки платформи од моделите 1300/1500 (за Фиат 124) и од моделот 1500L (за Фиат 125). Моторот е всушност надградена верзија на веќе постоечкиот и со спортски перформанси вградуван во Фиат 124 спајдер. Дополнителна динамика е постигната со вградување на двојна брегаста осовина во блокот на моторот, што пак од друга страна изискувало зголемување на работниот волумен од 1438 cm3 на 1608 cm3. Во однос на претходниот модел извршени се мали измени во ентериерот, рачката од менувачот веќе не е на волан, туку е сместена долу помеѓу седиштата, на предните седишта додадени се наслони за глава, сериски се вградуваат сигурносни појаси, додадена е полица помеѓу предните седишта и слично. Фиат 125 е прв автомобил во кој се вградуваат бришачи на предно стакло со самоконтрола на исклучување. Каросериски веќе не се практикуваат премногу хромираните декоративни лајсни. На сите 4 тркала се поставени диск кочници, a дијагоналните гуми 5.60-13 заменети се со радијални "tubeless" гуми 175 SR 13. Квадратните предни светла даваат прекрасен агресивен, спортски декор на новата каросерија.
Моторот развивал 90 КС при 6500 вртежи/мин. и постигнувал максимален момент од 130 Nm при 4000 врт/мин. Праксата покажала дека рамноправно се носи со соперниците на домашната сцена (Алфа Ромео и Ланчија) како и со наметливите нови модели на BMW 1602/1802/2002.
Историја на Египет
Праисторија
Египет претставува многувековна држава, која се наоѓала во североисточна Африка, по долниот тек на реката Нил. Се смета дека во Египет имало населување на човекот дури пред 250 000 години. Во текот на 4000 година п.н.е. од многу мали територијални единици – номи, биле создадени две големи империи - Горен и Долен Египет со главни градови Ераконопол и Буто. Успехот за создавањето и обединувањето на државата се припишува на управникот на Горен Египет - Менес. Во времето на неговото владеење (3100 п.н.е.), главен град станал Мемфис, кој се наоѓал во јужниот дел на реката Нил. Првите споменици, кои се напишани со египетски хиероглифи се однесуваат кон крајот на четвртото и почетокот на третото ијладалетие п.н.е.
Стар Египет
Во текот на 23-21 век древниот Египет се распаднал на множество номови (деловни единици). Новото државно обединување на древниот Египет започнало со нараснувањето на силите на номарсите на Хераклеопол (во Среден Египет). Тиванскиот фараон Ментухотеп I станал владетел на обединетиот Египет. Во текот на 21-18 век за покровител на фараоните бил објавен богот Амон. Аменемхет I ја преместил престолнината од Тива во Итауи и по само неколку години повторно се распаднал обединетиот Египет. Во текот на 18-16 век Древниот Египет бил заземен од страна на азиските Хикси, кои со презимањето на власта на Долен Египет си создале свој град со име Аварис и кој всушност станал и главен град во источниот дел на делтата на реката Нил. Ослободувањето на земјата му успева на Јахмос I. Во време на владеењето на Аменхотеп III, древниот Египет го достигнал своето величество. Од провинциите во Азија, древниот Египет добивал како даноци мед, олово, сребро, животни, вино, слонова коска и слично. Од државата Пунт пак, каде царевицата Хатшепсут испраќала експедиција, во древниот Египет пристига исто така голема „помош“. Овде бил воздигнат и новиот сончев бог Атон, каде поради негова чест била основана нова престолнина - Ахетатон. По смртта на Ехнатон, престолнината била вратена во Тива во 1335 година п.н.е.
Кон 1290 г. п.н.е., фараонот Рамзес II повторно ја зајакнал моќта на Египет. Водел големи борби со Хетите и нивните сириски сојузници. Главен град во времето на владеење на овој фараон станува Пер-Рамзес. Во 945 година п.н.е либискиот военоначалник Шешонк I се прогласил за фараон, а за своја престолнина го избрал градот Бубастис во делтата на Нил. Тој го презел Ерусалим и го ограбил. Во 671 г. п.н.е. асирската војска на Асархаддон го презема и го ограбува Мемфис. Во 667 г. и 663 г. п.н.е. Асирците ја преземаат Тива. Псаметих I успева повторно да го обедини Египет. Во времето на Нехо II, син на Псаметих I, бил направен канал, кој го поврзувал Нил со Црвеното Море. Во текот на 332 г. п.н.е. во Египет навлегла војската на Александар Македонски и државата станала дел од неговата империја. По распадот на неговата империја, Египет попаднал под власт на Птоломеј Лаг — основачот на македонската династија на Птоломеите Лагиди (305-30 г. п.н.е.). Главен град станал Александрија.
За време на управувањето на царевицата Клеопатра - последна од династијата на Птоломеите, Египет се вовлекол во политички борби со Рим.
Византиско владеење
Во времето на Византиското Царство, престолнина на царството станал градот Цариград (денес Истанбул). Така, испораката на житото се преусмерила од Рим кон Цариград. По смртта на Теодосиј I во 395 година, Римското Царство била поделена на два дела, по кое Египет припаднал на Источното Римско Царство или Византија. Христијанизацијата на Римското Царство напредувала постепено. Теодосиј во 391 година започнал да налага антипагански закони. Во негово време бил уништен храмот посветен на богот Серапис во Александрија. Во тоа време се појавило учењето на Ариј или аријанство. Тоа како ерес било осудено во 324 година на Првиот вселенски собор во Никеја. И покрај тоа, ова учење било во голема мера зачувано во земјата, сè до крајот на 4 век. Во тој период, како најголем бранител на никејскиот симбол на верата се истакнува Свети Анастасиј, епископ на Александрија, каде Александрија станал голем град-центар на христијанството. По Четвртиот вселенски собор се формирала Египетска коптска црква.
Персиско владеење
Персиското освојување на Египет се случило во 618 година. Иако царот Ираклиј успеал да ги прогони Персијците во 629 година, сепак следниот напад не бил доволен да се зачува земјата. Во периодот од 623-642 година, Египет бил освоен од страна на Арапите, кои го донеле исламот и арапскиот јазик. Со земјата во почетокот владееле намесниците на калифите. Во текот на 9 век, силата на Адасидите од Багдат ослабнала, па земјата била раководена од страна на династија Тулунида (868—905) и династија Ихшидида (935—969). Во 969 година Египет бил освоен од страна на династијата на Фатимидите, кои биле шиити. Градот Каиро станал пресолнина на нивната земја во 973 година. Во 1099 година, во текот на првата крстоносна војна паднал градот Ерусалим во рацете на христијаните. Владетелот на фатимидите, Саладин, во 1168 година ги започнал своите војни против крстоносците. Не само што постигнал големи успеси против христијанската војска, туку Саладин го симнал од власт на последниот фатимидски владетел, повторно го воведел сунитскиот ислам и се прогласил за султан во 1175 година. Во следните векови, Египет бил на неколкупати напаѓан од страна на крстоносците, но безуспешно. Во 1250 година власта преминала во рацете на Мамелуците, кои во 1277 година ја зазеле Арка истерувајќи ги крстоносците од Светата Земја.
Османлиско и британско владеење
Египет под власта на Османлиското Царство се нашол во 1517 година, во времето на Селим II. Значењето на Египет за Отоманците било економско и стратешко. Приходите од порезот на земјата, царевината за морските и речните патишта биле користени за финансирање на војската. Градот Каиро станал голем центар во рамките на империјата. Во текот на XVIII век, Египет започнал со своите акции за добивање на автономија. Во 1798 година земјата била заземена од страна на Наполеопн Бонапарта. Сепак, Французите се повлекле во 1801 година. Во 1854 година Франција добила концесија за изградба на Суецкиот Канал, отворен во 1869 година. Поради големите трошоци, египетскиот кедив бил принуден каналот да го продаде на Обединетото Кралство. Поради големото незадоволство, во 1879 година на чело со Ахмед Ураби, било формирано првото национално движење. Во 1882 година тој станал претседатењл на владата. Плашејќи се од губењето на контролата на каналот, Франција и Обединетото Кралство извршиле воена интервенција врз египетската војска.
По Првата светска војна, Османлиите конечно биле поразени и Британија добила голема контрола над земјата. По војната продолжиле конфликти за независност на земјата, која ја добила во 1922 година на чие чело застанал кралот Фуада II. Во 1936 година бил постигнат договор помеѓу Британија и Египет според кој британските трупи го контролирале само Суецкиот Канал во земјата.
Модерна историја
На почетокот на Втората светска војна, Египет повторно станал протекторат на Велика Британија. Во 1952 година бил извршен воен удар, и на чело на земјата дошол Гамал Абдел Насера, и за нов крал бил избран Фуад II. Во 1953 година Египет бил прогласен за република.
Центурија (роман)
Центурија, сто мали романи-река (италијански: Centuria, cento piccoli romanzi fiume) - роман на италијанскиот писател Џорџо Манганели, составен од 100 кратки раскази, означени со природните броеви од еден до сто. За првпат, романот бил објавен во 1979 година од издавачката куќа „Рицоли“. Истата година, романот бил добитник на наградата „Вијареџо“.
Постанокот на делото
Постојат неколку претпоставки во врска со инспирацијата на авторот за насловот на „Центурија“. Така, во 1960 година, заедно со Чезаре Гарболи, Манганели бил дел од иницијативата „Сто книги во секоја куќа“, која на читателите им претставила преглед на сто одбрани книги од XIX и XX век. Притоа, на рецензентот му била дадена само по една страница за осврт кон секоја книга и можеби тоа го инспирирало Манганели за сто „романи“ од по една страница. Подоцна, во ноември 1978 година, неколку месеци пред излегувањето на „Центурија“, Манганели бил член на жирито на конкурсот на неделникот „Еспресо“ со наслов „Сто книги за да научите да читате“ за кој изјавил: „Самата идеја е безумна и би била смешна да не беше ужасно искрена и чесна...“. Подоцна, во бројот од 11 март 1979 година, „Еспресо“ објавил претпремиерно неколку од „романите“ од „Центурија“. Според весникот, „Центурија“ е одговор на Манганели на критикуваниот конкурс. Сепак, во интервјуто дадено на Стефано Џованарди, објавено во дневниот весник „Аванти!“ на 8 април 1979 година, Манганели го опишува раѓањето на „Центурија“, велејќи: „Сите раскази ги напишав од септември до ноември минатата година и се објавени по истиот редослед по кој се напишани... Случајно имав многу листови за машина за пишување што беа малку поголеми од вообичаено и дојдов во искушение да напишам наративни секвенци што во никој случај не би ја надминале големината на еден лист; малку наликува на митот за сонетот, односно за една строга и деспотска структура... Впрочем, верувам дека ако ги немав тие листови, никогаш не ќе успеев да ја напишам оваа книга“.
Критички осврт кон делото
Во 1985 година, „Центурија“ била објавена на француски јазик при што предговорот го напишал Итало Калвино. Во него, Калвино истакнува дека „Центурија“ е сосема различна од останатите книги на Манганели и дека таа е напишана концизно и есенцијално, со синтетички и концентрирани наративни инвенции. Притоа, психологијата е суровината за претпоставените апстракции на Манганели, додека другиот пол е теологијата на непостоењето. Сепак, универзумот во кој се сместени стотте „романи“ е истиот кој е застапен и во другите дела на Манганели. Според Калвино, „Центурија“ е целосно необична книга со огромно богатство на мотиви. Во својот осврт кон делото, Паола Италија го оценува како „сложен предмет, кој виси меѓу раскажувачкиот експеримент и пародијата“.
Изданија на македонски јазик
Во 2012 година, романот бил објавен од издавачката куќа „Антолог“, како десетта книга во рамките на библиотеката „Бранови“. Притоа, покрај оригиналните 100 раскази, ова издание содржи и дополнителни 31 расказ. Исто така, во книгата е ставен и предговорот кон француското издание од 1985 година, напишан од Итало Калвино, авторска белешка и делови од белешката кон делото од страна на Паола Италија. Преводот од италијански јазик го направила Јулија Петровска, а лектурата е дело на Маргарита Костовска. На корицата на книгата е ставена сликата на Џорџо Фратини, „Каде ми е главата“. Книгата е со обем од 20 сантиметри и има 288 страници. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4507-70-3. издавањето на книгата било овозможено со финансиска помош на Министерството за култура на Македонија.
Санремо
Санремо (Sanremo, Sanrœmu) или Сан Ремо (San Remo) — град во покраината Империја со околу 57.000 жители кој кежи на средоземниот брег во западна Лигурија, северозападна Италија. Основан во римско време, градот е најдобро познат како туристичко одредиште на Италијанската ривиера. Домаќин е на бројни културни настани, како што е фестивалот „Санремо“ и велосипедскиот класик Милано-Санремо.
Клима
Санремо се одликува со средоземна клима (Кепен Csa).
Градот вообичаено има здрава клима со пристојно топли денови придружени со студени утра и ноќи.
Збратимени градови
Санремо е збратимен со:
Мери Дејзи Арнолд
Мери Дејзи Арнолд (околу 1873 - 13 август 1955) била ботаничка уметничка која работела за Министерството за земјоделство на Соединетите Американски Држави (USDA) повеќе од триесет и пет години, сликајќи акварели од широк спектар на овошја. Таа била една од тројцата најплодни уметници чии дела сега се зачувани во Помолошката колекција на акварели на USDA.
Биографија
Арнолд студирала уметност во Њујорк и ја започнала својата долга кариера со USDA во 1904 година, станувајќи дел од избраниот кадар илустратори во кој биле Дебора Гриском Пасмор, Аманда Њутн, Елси Лоуер, Ројал Чарлс Стедман и Џ. Мерион Шул. Многу малку друго се знае за Арнолд. Во однос на нејзината кариера во USDA, ова може делумно да се должи на фактот што се уништени записите на Националниот центар за евиденција на персонал во Сент Луис, кои датираат од пред 1921 година.
1060-те акварели што Арнолд ги насликала за USDA датирале од 1908 до 1940 година. Предметите на Арнолд вклучувале многу варијанти на јаболка, јагоди, коскесто овошје и цитрус, како и други овошја како смокви, папаја и persimmon. Таа, исто така, направи некои поврзани работи, како што се монтажа и боење слајдови за фенери.
Арнолд живеела во областа Вашингтон, ДЦ. Надвор од нејзината работа во USDA, таа сликала пејзажи во масло.
1621
1621 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1621 година од новата ера, 621. од вториот милениум, 21. од XVII век и втора од 1620-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1621 година се протега во 4257 и 4258, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4317 и 4318 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2164. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1030 и 1031 исламска година.
1493 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4015 и 4016 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3257 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2267 и 2268 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 740 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1493 година се протега во 1143 и 1144, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1203 и 1204 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 950 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2179 и 2178 исламска година пред хиџра.
Откритија
1493 av. J.-C.
Теново
Теново — село во Општина Брвеница, во околината на градот Тетово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на десниот брег на реката Вардар, во подножјето на Сува Гора. Селото се наоѓа меѓу селата Радиовце и Стенче.
Историја
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Нахијата Калканделен (Nahiye-I Kalkandelen) и имало 49 семејства, 2 неженети и 3 вдовици, сите христијани.
Население
Следува табела со хронолошки преглед на населението на Теново:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Теново живееле 305 жители, од кои 170 Македонци и 135 Албанци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Теново имало 144 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според Афанасиј Селишчев во 1929 година Теново било дел од Стенчевска општина во Долнополошкиот срез и имало 75 куќи со 455 жители Македонци и Албанци.
Според пописот од 2002 година селото има 1.602 жители, од кои 210 Македонци, 1.391 Албанец и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.175 жители, од кои 189 Македонци, 963 Албанци и 23 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Теново е мешано македонско-албанско село, македонските родови во селото се староседелски и доселенички, додека албанските родови сите се доселенички.
Македонски родови во Теново се:
Албански родови во Теново се:
Св. Недела
Еден од поголемите настани што се прославува во теново е празникот посветен на Св. Недела, чие име го носи манастирската црква која се наоѓа на блискиот рид Горица.
234
234 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 234 година од новата ера, 234. од првиот милениум, 34. од III век и петта од 230-тите.
Теново
Св. Недела
Одбележувањето на на Св. Недела во ова подсувогорско село е традиија долга повеќе од 88 години, од самото основање на манастирската црква. Тогаш во Теново се збираат сите, а пред сè младите. Некои со друштва, скара и добра музика, а други пак радувајќи му се на богатиот панагур.
234
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Теново
Богојавление
Чествувањето на Богојавление во Теново започнува од празникот Водокрст кога кумот во својот дом го врзува крстот со црвена врвца и го носи кај локалниот свештеник на осветување. Обичаите продолжуваат и на самиот празник Водици во селската црква „Св. Никола“ кога верниците пречекани со пригодни богојавленски песни го бакнуваат и го даруваат осветениот крст. Дел од обичаите е и лицитирањето или дарувањето на јаболката кои се собрани во текот на претходниот ден како одврзувањето на крстот.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 2047 и 2048 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
234
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 234 година се протега во 2870 и 2871, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2930 и 2931 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 777. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 400 и 399 година пред хиџра.
Теново
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 1.612 гласачи.
Иселеништво
-->
Курбин
Курбин е општина во округот Леска, северозападна Албанија. Беше создадена во јуни 2015 во соединување на следниве поранешни општини: Фуша Куќе, Лач, Мамурас и Милот. Седиште на општината е градот Лач. Населението брои 46,291 (попис 2011), а површината 269.03 км2. Површината се совпаѓа со поранешниот округ Курбин.
Борис Арсов
Борис Арсов (Крива Паланка, 1906 - Скопје, 1954) — македонски социолог, универзитетски професор и член на АСНОМ. Тој е прв македонски социолог и основоположник на социолошкото проучување на селото, селанството и начинот на живеење во Повардарието во Македонија. Тој е и еден од првите доктори на науки од Македонија.
Основно образование завршил во родното место, а гимназија во Куманово. Во текот на 1926 г. заминал на студии на Универзитетот Монпелје, Јужна Франција, каде што студирал право и филозофија, стекнувајќи две дипломи, за завршен правен факултет и за филозофија.
На Сорбона во Париз, Борис Арсов ја одбранил докторската дисертација „Економскиот живот во Македонија во XIX век“ (на француски: „La vie economique de la Macédoine au XIX siècle”) (1936). Во изработката на својата теза Арсов користел бројни документи и ракописи и направил истражувања на самиот терен. Овој труд е еден од првите трудови кои го опфаќаат проблемот на економската историја на Македонија во периодот пред нејзината поделба, односно во рамките на Отоманското Царство. Истиот беше објавен од страна на МАНУ во 2000 година.
По неговото докторирање се враќа во Македонија каде со група интелектуалци го издавал месечното списание „Луч” (1 јуни 1937 – 20 мај 1938) и бил главен и одговорен уредник. Активно се вклучува во НОБ од самиот почеток. На 2-5 септември 1944 година Президиумот на АСНОМ го кооптира Арсов за член на АСНОМ. Во ноември 1944 година станал член на Законодавната комисија на Президиумот на АСНОМ. Наменуван е за помошник-повереник за судството во Македонија во јануари 1945 година. Избран е за професор на Правно-економскиот факултет во Скопје во 1953 година. Смртта го затекнала како професор на Правниот факултет во Скопје, во 1954 година.
NGC 7375
NGC 7375 — леќеста галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7375 се споменува и како MCG 3-58-3, CGCG 453-7, NPM1G +20.0583.
Откривање
Објектот е откриен на 2 септември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7375 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 7375 има привидни димензии од 0,8' х 0,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 7375 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69695. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 168; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1709. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1161.
Кабелско семрежје
Кабелско семјрежје (кабелски интернет) — достава на семрежјето преку коаксијален кабел односно преку радиочестота. Предноста е во тоа што додека користиме кабелско семрежје телефонската линија ни е слободна. Исто така, брзината на пренос на податоци е поголема од бирачка врска (dial-up) и ISDN, а нуди поголема стабилност од безжичните технологии.
Историски гледано, семрежниот пристап беше возможен преку телефонска линија, како медиум на пренос, со користење на бирачки модем. Како што растеше побарувачката за побрз пристап, се развиваа поновите технологии како што е семрежниот пристап преку мрежа на кабелска телевизија. Тоа овозможува да се добие до неколкупати побрз семрежен пристап отколку со бирачки модем. Кабелското семрежје се пренесува преку истите HFC (hybrid fiber-coax) мрежи преку кои се пренесува кабелската телевизија. Во HFC мрежите, телевизискиот кабел (коаксијален кабел) се користи внатре во соседствата, а оптичките влакна ги поврзуваат соседствата со централните објекти.
Како работи кабелското семрежје?
Кабелското семрежје работи на тој начин што користи дел од TV (телевизискиот) канал за пренесување податоци, со одредени канали кои се користат за трансмисија од мрежата кон корисникот (надолно), а другите канали за трансмисија од корисникот до мрежата (нагорно). Вообичаено, многу повеќе капацитет се користи надолно, отколку обратно, па токму поради овој факт многу кабелски семрежни услужници забрануваат користење на кабелско семрежје кое вклучува голема употреба на капацитет од корисникот кон мрежата (на пример опслужувачи). Поради тоа што корисниците од еден сегмент го делат кабелското семрежје, доколку капацитетот е надминат, тогаш секој корисник страда.
Кабелското семрежје се состои во трансмисија помеѓу кабелскиот модем на претплатникот кој личи на бирачкиот модем и CMTS (cable modem termination system), кој претставува една голема приклучна (head-end) кутија. Headend-от претставува централна дистрибутивна точка за CATV систем. Тука се примаат видео сигнали од сателити или можеби од други извори, честотата се претвора во соодветните канали, комбинирано со локалните сигнали и се реемитираат во HFC централата. Headend-от е местото каде што најчесто СМТС е сместен. Опсегот на кабелското семрежје е неограничен, и достапен е на секоја локација доколку се пренесува преку соодветна HFC мрежа.
За кабелски семрежен пристап на личен сметач, потребно е крајниот корисник да има кабелски модем. Кабелскиот модем претставува надворешна направа која се поврзува со компјутерот за да се обезбеди брз пристап на податоци преку мрежата на кабелската телевизија. Кабелскиот модем испраќа и прима податоци до и од семрежјето преку постоечката мрежа на коаксијален кабел. Модемот ги преведува кабелските сигнали на истиот начин како што телефонскиот модем ги преведува сигналите добиени од телефонската линија.
Кабелскиот модем ги преведува RF (радиофреквенциските сигнали) до и од кабелската централа во семрежен протокол (IP), кој претставува протокол кој го користат сите компјутери кои се поврзани на семрејжето. Кабелскиот модем се поврзува со компјутерот преку направа која се нарекува Ethernet картичка (Network Interface Card). Оваа картичка овозможува поврзување на кабелот со компјутерот и ги толкува сигналите од кабелскиот модем за да може компјутерскиот софтвер точно да ги прикаже.
Мрежите на кабелските телевизии по својата природа се мрежи со голем пропусен опсег од 550 до 750 MHz. Овие мрежи традиционално беа изградени како мрежи во еден правец коишто носат 60-100 кабелски телевизиски канали од мрежата до корисникот, од приклучната кутија (Headend) до претплатникот. За семрежниот пренос преку кабелска телевизија сепак е потребна двонасочна мрежа, бидејќи информациите од селектираното мрежно место треба да се трансмитираат до Headend од кадешто понатаму се пренасочуваат до мрежното место за кое сме заинтересирани. Повисоките честоти се движат кон корисникот, а пониските честоти се движат во спротивниот правец. Затоа пред да се постават кабелски модеми на мрежата на кабелската телевизија, потребно е да се постави силна двонасочна мрежа на кабелска телевизија. Тоа се прави со надградување на засилувачите во кабелската дистрибутивна мрежа.
Семрежните сигнали се наоѓаат во дигитална зона и потребно е да се интерфејсираат во аналогниот CATV (Cable TV) свет. Овој посредник се нарекува CMTS (Cable Modem Termination System) и вообичаено опслужува 2000-3000 кабелски модеми и е поврзан со податочна врска со висока брзина. Типичен CMTS се состои од влезен интерфејс, насочувач, картичка за кабелски модем и моќен микрообработувач.
Кабелскиот модем може да биде вграден во посебна направа за воспоставување на врската (Set-top box), која е во форма на кутија. Покрај кабелскиот модем, таа „кутија“ содржи и посебен софтвер кој е сличен на пребарувач, е-пошта програма и флеш меморија. Со оваа направа се користат безжична тастатура и глувче и се поврзува со телевизискиот приемник.
Постарите кабелски телевизиски системи треба да бидат надградени за да можат да трансмитираат и кабелско семрежје. Доколку услугата која ја нуди кабелската телевизија е т.н. дигитален кабел, тогаш поголеми се шансите за воспоставување на кебелско семрежје. Треба да се напомене и дека постои можност да се користи кабелско семрежје дури и кога не сте корисник на кабелска телевизија.
Брзина на пренос на податоци
Теоретски максималната брзина на пренос е 30Mbps. Брзината на пренос е постигната благодарение на кабелскиот модем за пренос на информација кој има на располагање еден или два канали со опсег од 6 MHz, што е далеку поголем од пропусниот опсег на класичната телефонска линија од 3 kHz.
Врска со повеќе компјутери
Можно е поврзување на повеќе компјутери на кабелски модем, доколку модемот има сопствен DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol) опслужувач, кој доделува на пример преку 30 IP-адреси, па според тоа можат да се поврзат 30 компјутери на еден кабелски модем, кој мора да го поддржува DOCSIS стандардот. Голем број на кабелски модеми имаат можност да се порзат со компјутерот преку USB приклучок или преку мрежните уреди (switch или hub), а компјутерот го регистрира како мрежен адаптер.
Иако еден приклучок на кабелското семрежје може да се дели меѓу повеќе корисници со користење на соодветен софтвер (на пример Microsoft Internet Connection Sharing), сепак се препорачува да се набави SOHO насочувач, кој не е многу скап и кој во суштина претставува направа за делење на една врска помеѓу неколку корисници. SOHO насочувачот нуди можност за заштита од семрежни натрапници преку NAT (network address translation) или firewall (заштитниот ѕид се користи за блокирање на непожелен семрежен сообраќај).
Бирачко наспроти кабелско семрежје
Воглавно постојат три причини кои го прават кабелското семрежје подобро од бирачкото:
Безбедност на кабелското семрежје
Постои голем ризик да станете жртва на семрежни натрапници, но тој ризик во голема мера може да се минимализира со преземање на неколку заштитни мерки:
Што е DOCSIS кабелски модем?
Во последните години, телевизиските кабелски оператори го репозиционираат својот бизнис фокус од услужници на телевизиски програми во услужници кои обезбедуваат целосна услуга која вклучува видео, гласовни и податочни телекомуникациски услуги. DOCSIS (Data Over Cable Services Interface Specification) кабелските модеми се едни од основните елементи кои го потпомагаат ова репозиционирање. Досега, најуспешен и најповолен метод за обезбедување на услуги за брз пренос на податоци е преносот кој се извршува преку кабелските модеми кои одговараат на DOCSIS спецификациите.
DOCSIS Одлики
Сврзувањето на каналите им овозможува на кабелските оператори флексибилен начин на зголемување на производството на пренос од корисникот кон мрежата и обратно, со брзина во пренос на податоците од стотици Mbps, а можеби и стотици Gbps.
Сите три печатени верзии на DOCSIS спецификациите се формално одобрени од националните, регионалните и меѓународните организации за развој на стандарди, како што се Општеството за кабелски телекомуникациски инженери (Society for Cable Telecommunications Engineers -SCTE), Европскиот институт за телекомуникациски стандарди( European Telecommunications Standards Institute-ETSI) и Интернационалната телекомуникациска унија (International Telecommunications Union –ITU).
Што претставува кабелскиот модем?
Терминот кабелски модем (cable modem) е понов термин кој упатува на модем кој функционира преку обичните кабелски телевизиски мрежни кабли. Зборот „cable“ е кратенка од Cable TV(CATV) Network додека пак „ modem“ е кратенка од MOdulator- DEModulator.
Во основа се поврзува кабелскиот модем на телевизискиот излез за кабелската телевизија и потоа кабелскиот TV оператор поврзува CMTS на неговиот предавател. Всушност терминот кабелски модем е малку несоодветен и води кон друга насока, бидејќи кабелскиот модем повеќе работи како Local Area Network (LAN) посредник отколку како модем.
Принцип на работа
Кабелскиот модем е направа која се наоѓа кај корисникот и ги претвора дигиталните информации во модулиран радиофреквенциски (RF) сигнал при преносот од корисникот кон мрежата, а при преносот од мрежата кон корисникот ги претвора радиофреквенциските сигнали во дигитални информации.
Значи функцијата на кабeлскиот модем е да ги модулира и демодулира кабeлскитe сигнали и протокот на податоци. Кабeлскиот модем опфаќа и: