cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грб на Општина Велес
Опис
Грбот на Велес, тогаш донесен како амблем, е решение на Тодор Груев. За сите овие години тој нема промени, освен во 1997-та кога се избриша придавката Титов од името на градот, па се избриша и од грбот. Со понуденото решение, тој го отсликува Велес, немаше идеолошки знаци и затоа успеа  да остане ист толку време, како што е донесен.
Според документите од Државниот архив, при истражувањето на ТРМР,  грбот на Велес е донесен наменски  на седница на Собранието на општината на 4-ти ноември 1969-та неколку дена пред  празнувањето на ослободувањето на градот, во време кога претседател на градот бил Александар Варналиев.
Во документите не пишува дали грбот е донесен по повик на конкурс или е нарачан од авторот, Тодор Груев  кој бил дипломиран етнолог, директор на велешкиот музеј од неговото формирање 1951 до 1972.
Носечки симбол во грбот на Велес е Саат-кулата која потекнува од 14 век и е една од најстарите градби. Лево и десно од неа е прикажана старата градска архитектура во форма на визури што се амфитеатрално распослани од двете страни на Вардар. Во подножјето на Саат-кулата е претставена реката, а веднаш под неа запченик кој го симболизира индустрискиот развој на градот. На горниот дел од грбот е испишано името на градот – Велес. .
Грб на Општина Карпош
Грб на Општина Карпош  — официјален грб на Општина Карпош
Опис
Општината Карпош е скопска градска општина и според Македонскиот територијално херладички систем има круна на скопска општина и венец од липа. Грбот е хералдички. Извршена е корекција со тоа што сребрените коцки на златниот појас се заменети со сини.. .
Сламњак
Сламњак (словенечки: Slamnjak) — населба во Општина Љутомер во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Црква „Св. Теодор Стратилат“ - Свето Тодори (селска)
Свети Теодор Стратилат — главна селска црква во селото Свето Тодори. Црквата е сместена во крајниот југозападен дел од селото, во непосредна близина на училиштето.
Историја
Црквата е изградена во 1880 година врз стари темели, а била обновена по Првата светска војна во 1921 година, како и во 1990 година.
Архитектура
Црквата има мал ограден двор кој го зафаќа просторот меѓу главниот и доградениот објект, како и камбанаријата која е сместена во југоисточниот агол. Таа има квадратна основа и се состои од два дела. Од нив, долниот е изграден од варовник како и самиот црковен објект, додека горниот дел содржи по еден залачен отвор на секоја страна. Влезот во камбанаријата се наоѓа на северната страна. Во оградениот двор има и гробен споменик. Селските гробишта се сместени непосредно до црквата, но надвор од оградениот двор.
Дреново (Горноџумајско)
Дреново (од 1960 г. офиц. Дренково) — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.
NGC 4182
NGC 4182 — ѕвезда во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4182 е од видот *. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,5 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4182 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 287. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1611.
Присадски манастир
Присадски манастир − македонски православен манастирски комплекс во прилепското село Присад. Се наоѓа на стариот пат кој води до Велес, кај Прилепското Езеро. Се состои од две цркви, од кои помалата е изградена во 1953 година, а поголемата во 1964 година. Во 1966 година истата е осветена. Во јули 2014 година во манастирскиот комплекс се одржал поетски карван во организација на Друштвото на писатели на Македонија, младинската организација „Почувствувај ја Македонија“ и Здружението на пензионери на Македонија и иселеници.
Објекти
Присадскиот манастир има 2 цркви посветена на Свети Георгиј. Помалата црква е изградена во 1953 година, а поголемата во 1964 година. Во 1966 година поголемата била осветена. Црквата се наоѓа под јуристикција на плетварско – беловодичката парохија.
Манастирскиот конак е правен во поново време. Тој е отворен за преноќување за кое се плаќа симболична цена. (50 денари или 0,8 €)
Куќа на ул. „Пеце Матичевски“ бр. 44 (Битола)
'''Куќа на ул. „Пеце Матичевски“ бр. 44 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 28 во Битола.
NGC 2167
NGC 2167 — ѕвезда во соѕвездието Еднорог, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2167 се споменува и како vdB 68.
Откривање
Објектот е откриен на 28 ноември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2167 е од видот RN. NGC 2167 има привидни димензии од 8' х 8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 8 м 4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 13' 31".
NGC 370
NGC 370 — тројна ѕвезда во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 370 се споменува и како NGC 372.
Откривање
Објектот е откриен на 7 октомври 1861 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 370 е од видот *3.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 6 м 44,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 25' 45".
Други поделби
Проучување на NGC 370 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2282. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 601.
Рахела Ферари
Роса Фројнд (Земун, 27. август 1911 — Београд, 12. фебруар 1994), позната како Рахела Ферари била српска филмска,телевизијска и театарска глумица.
Таа е најпозната на пошироката публика по улогите во Собирачи на перја, Грло во јагоди, Национална класа, Давител против давителот, Ајде да се сакаме 3, Танго Аргентино и како Мајката на Мито во сериите Тесна кожа.
Добитник е на бројни глумечки награди, меѓу кои и Прстенот Добрица и наградата Стерија.
Биографија
Родена е како „Роза (Рохел) Фројнд“ на 27 август 1911 година во Стара Пазова или Земун во еврејско семејство. Нејзините родители беа Бела Фројнд и Емилија - Ема родена Лајнер. Од 1930 до 1940 година работела во Српски народен театар во Нови Сад, а од 1940 до 1941 година во Уметничкиот театар во Белград. Во една ваква анкета од првата година од неговиот животје описала:
Во Српскиот народен театар (СНП) во Нови Сад, Рејчел започнала да настапува во сезоната 1930-31 година, а станала член на театарот во 1931-32 година.Во времето кога СНП бил наречен Дунавско Бановински театар, десет-годишниот Јован Ќирилов ја видел во улогата на д-р др Клотилде Вимерн во матура на Фодор, не сонувајќи дека многу години подоцна, во 1985 година, тој ќе стане нејзин менаџер во Југословенскиот драмски театар. Глумејќи често од позадина, во помали улоги, Ферари се пробила во првите редови со својата креација на незгодни дами, пишува д-р Зи во книгата „Национален театар на Дунавската Бановина“. Т. Јовановиќ. Една година обука во Будимпешта го забрзал нејзиниот уметнички раст, кој дошол до целосен израз во Уметничкиот театар во Белград, каде што во 1940 година била свршена со нејзиниот сопруг Александар Стојковиќ. Со стапувањето во брак го променила и името и презимето во Марија Стојковиќ, па по смртта на сопругот го зела уметничкото име Рејчел Ферари. Таа никогаш повеќе не се омажила. Таа не играла за време на Втората светска војна. Од 1945 до 1947 година повторно настапувала во Нови Сад. Од основањето на Југословенскиот драмски театар во 1947 г. година, таа била шампион на тој театар. Има изведено многу одлични настапи во ЈДП - од Пашкова во Рибарските расправии, Сарка во Ужаленото семејство, до Аксиња во Јегор Буличов. Во Нови Сад одиграла голем број разновидни улоги на домашниот и на странскиот репертоар. Пред војната, најзабележителни биле нејзините епизодни улоги на карактеристично посебни и каприциозни женски ликови. Југословенскиот драмски театар, исто така во разновиден репертоар, создал многу шарени женски ликови, меѓу кои и мајсторските резултати: Паскови во рибарските кавги Карло Голдони, Ксенија во Егор Буличов и Василиса на дното М. Горког, Зеленички и Родољупци Ј. Стерија Поповиќ и Сарка во ужаленото семејство Б. Нушиќ.
Иако глумела во „Собирачи на перја“, Рејчел Ферари постигнала филмска слава дури во нејзините подоцнежни години со голем број импресивни улоги, првенствено во филмовите „Грло во јагоди“, „ Национална класа“, „ Давител против давителот“, „ Ајде да сакаме 3“ и „ Танго Аргентино “ и во серијата Камионџии, рачка без метла и тесна кожа. Во последното, како мајката на Мита, ја кажала познатата реплика: Сегде само нозе и гол задник.
Таа била повремена гостинка во театарот Ателје 212 и играла во филмот и телевизијата. На брегот на Дунав во Грочка со свои раце изградила куќа, сечела трева, садела плодови и орала. Еднаш купила дури 500 кокошки. „Сите биле воодушевени, а ние бевме среќни што бевме толку мали“, рече таа. Жената за која Гојко Шантиќ напишал во збирката Апостоли на глумата „маестрално го помирува и комбинира реализмот со неговата бизарна, гротескна симболика“, уживаше во улогата на обичен човек кој се радува на ситници надвор од театарот. Починала во Белград на 12 февруари 1994 година. Погребана е во Алејата на заслужните граѓани на Новите гробишта.
Хунгќи
Хунгќи (, пинјин: Hóngqí) — марка на луксузни автомобили од кинескиот производител „Прв кинески автомобилски завод“ (меѓународно наречен: First Automobile Works, FAW) од Чангчуен, Кина.
Марката започнала да се произведува во 1958, отпрвин изработувајќи лимузини во советски стил, но потоа производителот склучува договор со Audi и Lincoln за обликување.
FAW од неодамна го произведуваат моделот Хунгќи HQ3 (заснован на Тојота Краун). Возилото е претставено на Шангајскиот автосаем 2005 во концептна фаза, при што дизајнот е заснован на лимузината Хунгќи CA770. Во 2008 Пекиншкиот автосаем, FAW го прикажале и концепт-моделот Хунгќи HQE, како и концептниот теренец Хунчи SUV.
Јелена Петровиќ
Јелена Петровиќ, сопруга на Караѓорѓе Петровиќ и мајка на кнезот Александар Караѓорѓевиќ, е родена во селото Маслошево во 1765 или 1771 година. Таа била ќерка на Босиљка и Јасеничкиот обор-кнез Никола Јовановиќ. Рано ја изгубила мајка си, а подоцна и татко и и двајцата браќа кои загинале како ајдуци, па живеела кај тетка и Бисенија во селото Јагњило.
Се омажила за водачот Караѓорѓе Петровиќ во 1785 година. Таа родила седум деца: Сима (починал веднаш по раѓањето), Сава, Сара, Полексија, Стаменко, Алекса (починал на 29-годишна возраст во Кишињев) и наследникот Александар.
Таа била свадбена кума на принцот Милош и принцезата Љубица. Долго време поминала во манастирот Круседол во Срем.
По убиството на сопругот, таа живеела во страв од одмаздата на Милош Обреновиќ на нејзиното семејство.
Во октомври 1839 година се вратила во Белград, дури по абдицирањето на принцот Милош Обреновиќ.
Умрела во Белград на 29 јануари по стариот, а на 9 февруари 1842 година според новиот календар. По наредба на принцезата Љубица била свечено опоена и со санки пренесена во Топола.
IC 221
IC 221 — галаксија во соѕвездието Камелеон, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 221 се споменува и како ESO 20-4, AM 1215-793, Pos of bright w knot.
Откривање
Објектот е откриен на 22 мај 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 221 е од видот IBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,4 m/лм2. IC 221 има привидни димензии од 3,7' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 18 м 46,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -79° 43' 51". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Мачорот во чизми
"Мачорот во чизми" (Il gatto con gli stivali; Le Maître chat ou le Chat botté)  е европска книжевна бајка за мачка која со лаги, измами и сплетки сака да се стекне со моќ, со богатство и да ја освои раката на принцезата за неговиот сиромашен господар кој немал ниту имот ниту потекло. Најстарите записи датираат од италијанскиот автор Џовани Франческо Страпарола, во неговото дело Веселите ноќи на Страпарола (в. 1550-53) во XIV–XV. Друга верзија била објавена во 1634 од страна на Џамбатиста Базиле со наслов Каљузо, и потоа приказна, таква каква што е позната, била напишана на француски јазик при крајот на седумнаесеттиот век од страна на Шарл Перо (1628-1703), пензиониран државен службеник и член на Француската академија. Приказната се појавила во неговата збирка од осум бајки наречена Приказни или сказни од минатото. Книгата доживеала успех и останува популарна до денес.
Заплетот на приказната
Приказната започнува со третиот и најмлад син на воденичарот и наследството што тој му го оставил на синот— една мачка. Најстариот брат добил воденица, средниот брат ги добил маски те а на него му останала мачката. На мачката не е обична мачка, туку онаква којашто бара и добива еден пар чевли. Решена да го направи својот господар богат, мачката фаќа зајак во шумата и му го носи на кралот како подарок од својот господар, измислениот маркиз од Карабас. Мачката продолжува да носи подароци на кралот неколку месеци, за што била и наградена. Еден ден, кралот одлучил да се повози со неговата ќерка. Мачката го наговарила својот господар да се соблече и да влезе во реката од каде што поминувала кралската кочија. Мачка ја скрила облеката под карпа. Кога кралската кочија поминала, мачката почнала да вика помош во голема жалост. Кога кралот дошол да види што се случува, мачката му рекла дека неговиот господар маркизот отишол на капење во реката и дека му ја украле облеката. Кралот наредил да го извадат од реката и да го облечат младичот во раскошни алишта кои му одговараат на титулата, го седнал во кочијата до неговата ќерка, и таа веднаш се вљубила во него.
Мачката истрчала напред и им рекла на селаните да кажуваат дека земјата му припаѓа на маркизот од Карабас. Мачката тогаш отишла во замокот на еден огар кој умеел да се претвора во голем број на суштества. Огарот се претворил во лав, но мачката го измамила, тој се претворил го глушец и таа го голтнала. Кралот пристигнал во замокот кој порано му припаѓал на огарот и импресиониран со лажниот маркиз и неговиот имот, му ја дал принцезата за жена. Потоа, мачорот уживал во животот како голем господар, кој трча по глувци само за своја забава.
По приказната веднаш следат две наравоученија: "едното ја нагласува важноста да се биде итар другото укажува на важноста на облеката воспитанието и манирите на младите за да се освои срцето на принцезата." Во италијанскиот превод од Карло Колоди приказната дава корисни совети ако ви се случи да бидете мачорот или маркизот од Карабас.
Темата се наоѓа во Франција но истата се среќава и во Азија, Африка и Јужна Америка.
На италијански
Во 1553, "Среќниот Константино", приказна слична на "Мачорот во чизми", била објавена во Венеција од Џовани Франческо Страпарола во книгата Веселите Ноќи на Страпарола (италијански Piacevoli Notti ), прва европска збирка со бајки. Во приказната на Страпарола сиромашниот млад човек е син на жена од Бохемија, мачката е преправена вила, принцезата се вика Елизета, а замокот не му припаѓа на огар туку на богат лорд кој загинува во несреќа. Сиромашните младич на крајот станува крал на Бохемија. Изданието на Страпарола било објавен во Франција во 1560. Изобилството на усни верзии после оваа на Страпарола може да укажуваат на устен извор на приказната но исто така е можно Страпарола самиот да ја измислил приказна.
Во 1634, друга приказна со измамничка мачка како јунак била објавена во збирката Пентамероне на Џамбатиста Базиле иако ниту збирката, ниту приказната биле објавени во Франција за време на животот на Перо. Кај Базиле младичот е просјак наречен Гаљузо (понекогаш Каљузо), чие богатство се постигнува на сличен начин како кај Перо. Сепак, приказната завршува така што Каљузо, во знак на благодарност, на мачката ѝ ветува златен ковчег по нејзината смрт. Три дена подоцна, мачка решава да се тестира Каљузо и се преправа дека е мртва и се стаписува кога слуша како Каљузо ѝ кажува на сопругата да ја фати за опашката и да ја фрли низ прозорецот. Мачката скокнува, прашува дали таа е ветената награда што му овозможила на просјакот подобар живот. Мачката потоа бргу исчезнува, оставајќи го својот господар сам да се грижам за себе.
Најверојатно Перо ја знаел приказната на Страпарола, бидејќи "Весели Ноќи" била преведена на француски јазик во 16 век и подоцна се пренесувала во усната традиција.
Изданија
Најстарото пишано издание било објавено во Венеција од страна на италијанскиот автор Џовани Франческо Страпарола во делото Веселите ноќи на Страпарола (c. 1550-53) во XIV-XV. Оригиналниот наслов бил Среќниот Константино (италијански: Costantino Fortunato)
Господарот мачор, или Мачорот во чизми подоцна бил објавен во Париз во 1697 во збирка сказни наречена Приказни или сказни од минатите времиња. Во збирката освен оваа приказна биле и други познати приказни: Заспаната убавица, Црвенкапа, Пепелашка, Палче и други. Збирката е позната и под називот Сказните на мајката Гуска. Таа веднаш доживеала голем успех.
Авторство
Како автор на книгата на Перо бил наведен неговиот син Пјер Дарманкур но вистинскиот автор бил токму Перо за кој веќе подолго време се знаело дека се интересира за бајките од минатото а воедно тој во 1694, објавил веќе една приказна наречена "Магарешка кожа". Исто така, ракописот и илустрирациите на пет од приказните (вклучувајќи го и Мачорот во чизми) постоеле две години пред изданието во Париз 1697. Пјер Дарманкур имал шеснаесет или седумнаесет години во времето кога ракописот бил подготвен и, како што сметаат истражувачите Јона и Петар Опи  најверојатно не бил заинтересиран за пишување бајки. Дарманкур, кој станал војник, не покажувал книжевни аспирации, и кога умрел во 1700, не се спомнала никаква негова поврзаност со бајките. А кога Перо починал во 1703, весникот алудирал дека тој е авторот на "Заспаната убавица", бајката која весникот ја објавил во 1696.
Адаптации
Приказната на Перо била преработена многупати во текот на вековите. Лудвиг Тек објавил драматична сатира врз основа на приказната, наречена Der gestiefelte Kater,   а во 1812, Браќата Грим ја вметнале верзија на приказната во својата збирка бајки Kinder und Hausmärchen. Во балет, мачорот се појавува во третиот чин на Заспаната убавица на Чајковски. На филм и за телевизија, Волт Дизни направил црно-бел нем филм врз основа на приказната во 1922 година. Таа исто така била адаптирана во манга од страна на познатиот јапонски писател и режисер Хајао Мијазаки во 1969 година. Уште една верзија била во серијата Топ филмски приказни со Кристофер Волкен. Мачорот во оваа адаптација е мачка кој се претвора во човек кога носи ракавици. DreamWorks Animation го објавиле анимираниот филм Мачорот во Чизми, со гласот на Антонио Бандерас. Овој нов филм нема речиси никакви сличности со книгата.
Театарот за деца и младинци од Скопје во 2017 на репертоарот ја има претставата „Мачорот во чизми“. Адаптација на познатата приказна од Шарл Перо ја направил Горјан Милошевски, според идеи на режисерот Игор Ивковиќ. Текстот пренесува порака како да се сака и сподели животот со пријателите и саканите. Како преку добрина и отворено срце да се дојде до поубав живот. Во оваа драма и претстава ги нема лукавоста, расипаната снаодливост и важноста на материјалните добра кои се истакнати во традиционалната бајка - рекол авторот на текстот Горјан Милошевски.
Изданија на македонски јазик
Македонските изданија главно се сликовници. Приказната била објавена и во збирки како Најубави светски бајки 2, издание Топер, Скопје. Најстаро издание во кое фигурира приказната на македонски јазик е книгата Сказни, од браќата Грим во превод на Радован Павловски, во издание на Нова Македонија, Скопје од 1965.
Џон Марчант
Џон Хенри Марчант (John Henry Marchant) беше американски машински инженер и изумител. Тој беше професор по математика и машинско инженерство и служел во резервните сили на американската морнарица.
Марчант беше оженет со Дороти Винанс во 1937 година.
Грб на Општина Крушево
Грб на Општина Крушево  — официјален грб на Општина Крушево
Опис
Грбот е во вид на штит. Визуелно е изведен во три бои: црвена, жолта и црна. Во долниот дел е црешовото топче со датумот од Илинденското востание. Во горниот дел се илинденските востаници во борба. Комозицијата е главно поставена во две нивоа - долната половина - планини, горната - небо. Одоколу е венец со вегетраијански мотиви. Грбот е со одредени реалистички стилизации и симболика. ..
Список на државни водачи во 1630 година
Ова е список на државни водачи во 630 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ханибал Барка
Ханибал Барка (247 г. п.н.е. – 182 г. п.н.е) бил картагински воен командант, се смета за еден од најголемите воени команданти во историјата. Неговиот татко Хамилкарн Барка, бил истакнат картагиски војсководец за време на Првата пунска војна, неговите помлади браќа биле Маго и Хаздрубал, негов зет бил Хаздрубал Убавиот.
Најдобро е познат по неговите остварувања во Втората пунска војна, марширајќи со армија од Шпанија преку Пиринеите и Алпите во северна Италија и поразувајќи ги Римјаните во битките: кај реката Требија (218 п.н.е), Тразименското Езеро (217 г. п.н.е) и Кана (216 г. п.н.е). По Кана, Римјаните одбивале да се борат со него на отворени битки, и постепено ги освојувале градовите од јужна Италија кои му се приклучиле на Ханибал.
Со инвазија во Африка на Римјаните предводени од Скипион Африканец, го принудиле Ханибал во 204 г. п.н.е. да се врати во Африка, каде Сципио го победил во Битката кај Зама (202 г. п.н.е.).
Машка кошаркарска репрезентација на Украина
Машката кошаркарска репрезентација на Украина е репрезентацијата кој ја претставува државата на меѓународните кошаркарски натпревари. Украина нема учество на свеските првенства, а на Евробаскетот има 4 учества.
Ринчетова Граба
Ринчетова Граба (словенечки: Rinčetova Graba) — населба во Општина Љутомер во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Портрет на млад благородник
Портрет на млад благородник (шпански: Retrato de caballero joven) ― портрет на масло на платно од 1600–1605 година од Ел Греко, првично во „quinta del Duque del Arco“ во Кралската палата Ел Пардо во Мадрид, но сега во Музејот Прадо. Долго време била мислена дека го прикажува поетот Балтасар Елисио де Мединила, но тоа било побиено, а неговата тема сега е непозната. Се чини дека е под влијание на портретите на Тицијан и Тинторето, кои Ел Греко ги познавал додека бил во Венеција.
Ан
Ан (од han ) или конак — вид гостилница и преноќиште од османлиско време за патниците и нивните каравани. Овие згради имаат штала за коњ, внатрешен двор, соби за патниците, гостилница (меана) и простории за анџијата.
Опис
Зградата е напраевна од камен и има правоаголна основа, при што приземниот дел е висок 2-2,5 м. Портата е достатно висока за низ неа да помине коњ со товар. Во анот имало едно до две огништа. Постоеле анови со заеднички ноќевалишта и со посебни соби. Посебните соби биле подобро опремени, со ќилими, серџади и миндери. Креветите, масите и столиците почнале да се користат дури на крајот од XIX век. Осветлувањето било на лоени свеќи. Пред анот стоела софа, на која одморале минувачите. Во некои анови, шталата била одвоена од самиот ан.
Белешки
<references group="а"/>
Месје 35
NGC 2168 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Близнаци, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2168 се споменува и како M 35, OCL 466.
Откривање
Телото е откриено во 1745 година од страна на Жан Филип де Шезо, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од - cm.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2168 е од видот III2m. Видливиот сјај со голо око изнесува 5,1 m. NGC 2168 има само една позната привидна димензија, која изнесува 25'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 9 м 0 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 24° 21' 0".
Други поделби
Проучување на NGC 2168 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 137; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1877. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1278.
Добрава
Добрава (денес Д’брава, Дъбрава) — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.
Список на државни водачи во 370 година
Ова е список на државни водачи во 70 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 6776
NGC 6776 — елиптична галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6776 се споменува и како ESO 104-53, AM 1920-635.
Откривање
Објектот е откриен на 20 јуни 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6776 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 6776 има привидни димензии од 1,6' х 1,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 6776 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63185. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 456; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9079. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Заварување
Заварување или швајсување – процес на спојување на два или повеќе метални делови од ист или приближно ист хемиски состав. Со спојувањето се добива нераздвојна врска. Заварувањето се изведува под дејство на топлина, со додавање или понекогаш и без додавање дополнителен материјал и со примена на притисок или без него. При заварувањето се врши локално загревање на рабовите на металните делови кои треба да се спојат (заварат). Загревањето се врши до температура при коа металот преминува од цврста во тестава или течна состојба, што зависи од видот и начинот на заварување. Постојат два вида заварувања: заварување со топење и заварување под притисок.
За заварување може да се користат различни извори на енергија, како што е млаз жешки гасови (гасен пламен или млаз плазма), електричен лак, ток наелектризирани честички (млаз електрони или јони во вакуум), текови зрачењe (ласер), електрична струја (електроотпорно заварување), триење, ултразвук и сл. Заварување може да се извршува во работилница, на отворен простор, во вода или во семирот.
Сè до крајот на 19 век, единствено било познато ковачкото заварување, со кое ковачите со векови го спојувале железото и челикот со греење и удирање со чекан. Електролачното и гасното заварување со кислород биле меѓу првите постапки кои биле развиени во 20 век. После тоа биле развиени многу процеси, а меѓу најзастапените било рачното електролачно заварување.
Историја на заварувањето
Историјата на спојување метали започнала пред неколку илјади години, во бронзено и во железно доба, на просторите на денешна Европа и Средниот Исток. Се развило како составен дел на вештините на ковачите, златарите и леарите при изработка на орудија за работа, оружје, садови, накит и градби.
Во средниот век се развило ковачко заварување, при што двата дела кои се спојувале, на ковачки оган, се доведувале до вжарување и ако било потребно, ги посипувале со одреден прав или песок за „чистење”. Со чеканење на спојот се истиснувале растопените оксиди или троска/згура од допирните површини, па се допираат чисти метални површини кога почнува да делува меѓуатомски сили на двата дела и доаѓ до цврст спојж. Најдобрите мечеви од челик во средниот век биле изработувани од нискојагленороден челик (до 0,4% јагленород), а на нивните рабови биле заварувани (со удари со чекан во топла состојба) ленти од високојаглероден челик (од 1,0 до 2,1% С, кои со одредена топлотна обработка давале тврди и остри сечила. Мечеви, врвови на стреластрели и копјекопја, ножеви и друго, кај кои се применувало ковачко заварување, биле познати во Грција, Франкија, Кина, Јапонија, Индонезија, како и во Сирија. Била позната техниката на спојување на ленти од различни водивои железни материјали како „дамаскирање“ (од (од Дамаск, Сирија), а со цел постигнување посебно добри својста за мечеви и пушки.
Во 1802 година, рускиот научник Василиј Петров го истражувал електричен лакелектричниот лак за општа намена и ја предложил примената за заварување. Во 1882 гоидна рускиот научник Николај Бенардос прв користел електричен лак меѓу јаглеродна електрода и метал, со додавање жица во металната бања. Во 1888 година, рускиот научник Николај Славјанов предложил постапка на електролачно заварување со метална електрода. Во 1895 година почнува да се користи и алуминотермиско заварување колосеци и за поправка на одливки.Во исто време првпат се заварува со гасен пламеник, кој користел кислород и водород. Подоцна се развило гасното заварување со кислород-ацетиленски (O2 + C2H2) пламен.
Во 1907 година, шведски научник прв патентира и применува обложена електрода. Обложена електрода се произведувала со потопување на гола жица во раствор од минерали, а од 1936 година, облогата се нанесувала сп екструдирање. Од 1925 година почнало заварување во заштитна атмосфера на водород, а подоцна се преминало на аргон и хелиум. Од 1930 година се применувало автоматско заварување под прашок во бродоградба во САД.
Пред, а посебно после Втората светска војна, почнал развој и примена на заварување во заштитен гас - заварување со ТИГ поступка. Заварување со МИГ поступка почнала да се применува од 1948, а од 1953година во Советскиот Сојуз почнало да се применува заварување со МИГ поступка со CO2 заштитен активен плин. Ладно заварување под притисок се применува од 1948 година.
После 1950 година се развиле многу нови постапки како што се: заварување под троска (1951), заварување со триење (1956), заварување со сноп електрони (1957), заварување со ултразвук (1960), заварување со ласер (1960), заварување со плазма (1961) и други.
Првот заварувата и топлинско режење во семирот било изведено во 1969 година на советскиот семирски брод Сојуз 6. Во 1932 година во Русија, Константин Хренов прв успешно применил подводно електролачно заварување.
Постапки на заварување со топење
Заварување со топење е спојување метални делови во растопена состојба на местото на спојување, со или без користење на додатен материјал, без делување на притисок или удари. Во таа група спаѓаат: ливно заварување, термитно заварување (алуминотермиско заварување), заварување со плински пламен или гасно заварување, заварување под троска, заварување со електричен лак или електролачно заварување (рачно електролачно заварување, заварување со МИГ постапка, заварување со МАГ постапка, заварување под прашок, заварување со ТИГ постапка, полумеханизирано заварување со обложени електроди), магнетно заварување или заварување со магнетно придвижуван електричен лак, заварување со плазматски лак или заварување со плазма, заварување со електронски снопом, заварување со ласерски сноп, ултразвучно заварување, заварување со сноп светлосно зрачења и друго.
Електролачно заварување
Електролачното заварување е еден од најчесто употребувани начини на заварување во пракса. Извор на енергија за заварување е електричен лак. Делот кој се заварува обично е плоскат, додека електродата е стапчеста. Ако електродата не се топи (јаглеродна, волфрамова), може да се заварува без или со додавањет материјал. При заварување со топлива електрода, таа воедно е додатен материјал (обично истороден со основниот материјал кој се заварува).
Електричниот лак претставува стабилно електрично празнење, односно насочено движење на електроните низ јонизиран гас. Гасот е јонизиран кога во него постојата електрони и јони кои со насочено движење овозможуваат проток на струја. Кај рачното електролачно заварување, електричниот лак се воспоставува со кратко спојување, односно со допир на електродата на основниот материјал (метал). Заради микроскопските нерамнини на допирните површини на електродата и основниот материјал се воспоставува проток на струја низ исклучително мала контактна површина, при што густината на струјата е многу голема, па основниот и додатниот материјал (електродата) се топат скоро моментално, а делумно дури и испаруваат. После неколку моменти електродата се одвојува од основниот материјал, а тогаш под дејство на јакото електрично поле, створено со напонот на празен од (изворот на струја е вклучен, но струјното коло не е повеќе затворено), атомите на настанатите метални испарувања (пареа) ги губат своите електрони кои ги привлекува анодата (позитивната електрода), додека преостанатите делови на атомите, односно новонастанатите позитивни јоини ги привлекува катодата (негативната електрода). Истовремено доаѓа до топлинска јонизација, кога катодата почнува со голема брзина да емитува електрони кон анодата. Емитираните електрони се судираат со околните атоми и молекули, што предизвикува ослободување на нови електрони и создавање на нови јоини, чие насочено движење го одржува електричниот лак. За тоа време електродата се оддалечува од основниот материјал на доволно растојани, погодно за заварување, со што процесот на воспоставување на електричен во целост е завршен и воспоставена е стабилна состојба во колото кое го сочинуваат изворот на струја, електродата, електричниот лак и основниот материјал. Температурата во електричниот лак при постапка на рачно електрично заварување достигнува околу шест илјади °C, односно околу 4200 степени на анодата (на основниот материјал) и околу 3600 степени на катодата (додатниот материјал, т.е. електродата).
Рачно електролачно заварување
Рачно електролачно заварување (скратеница: РЕЛ), поточно изразено рачно електролачно заварување со обложена електрода (англ.. Manual Metal Arc Welding – MMA) или електролачно заварување со обложена електрода (англ. Shielded Metal Arc Welding – SMAW) е постапка која најмногу се користи. Се користи електрична струја за да се покрене електричен лак, меѓу основниот материјал и потрошните електроди, чија облога создава заштита на варот од оксидација и загадување со создавање јаглен диоксид (CO2). Електродата служи и како додатен материјал за создавање вар. Постапката е многу разновидна и може да се изведе со релативно евтина опрема, така што се користи во работилници и на отворени градилишта. Заварувачот може да стана доволно искусен и со скромна обука, а вешт мајстор се станува со искуство. Времето на заварување е релативно споро, бидејќи мора често да се менуваат електродите и троската мора да се чисти после секој вар. Оваа постапка е главно ограничена на челични производи, иако специјални електроди постојат и за лиено железо, никел, алуминиум, бакар и други метали.
Гасно заварување
Гасно заварување, автогено заварување или заварување со плински пламен е заварување од групата заварувања со топење, каде основниот материјал се топи со топлината на пламенот, који се создава со горење на горлив плин (ацетилен, пропан, бутан, водород) со чист кислород или кислородот од воздухот. Најтоплиот пламен се добива со горење на ацетилен со чист кислород (температура од 3 160 ºC), при што се ослободува јаглен диоксид (C-2) и водена пареа (H2O). Плинското заварување се изведува со додатен материја, но понекогаш и без него. Тој е еден од најстарите начини на заварување и најсестрани постапки за заварување, но во последно време сè помалку застапен. Денес главно се користи за заварување челични цевки и цевки од сив лив, а се користи и за поправки. Опремата релативно не е скапа, пламенот е повеќе распрснат од електричниот лак, што предизвикува поспоро ладење, што води до поголеми заостанати напрегања и деформации. Слична постапка е плинското режење, со додатно доведување чист кислород. Кислородно-ацетиленскиот пламен има мнгу голем индустриска примена кај тврдото лемење, топлинско режење и локални топлински обработки.
Опремата за плинско заварување се состои од боца ацетилен, боца кислород, редуцир-вентили, цевки за заварување, пламеник и додатен материјал. Заварувањетео со плински пламен се користи за заварување челик, сив лив, бакар, алуминиум и нивни легури. Постапката за заварување е едноставна, опремата евтина, но брзината на заварување е мала, додека запаливоста и експлозивноста на работата ја зголемува опасноста при работа.
Постапки на заварување со притисок
Заварување со притисок е спојување метални делови под притисок, без или со локално ограничено загревање, главно без користења додатен материјал. Во оваа група спаѓаат: ковачко заварување, електроотпорно заварување, точкесто електроотпорно заварување, брадавичесто електроотпорно заварување, шевно електроотпорно заварување, сочелно водоотпорно заварување, електроотпорно заварување со огорување или искрење, електроиндукциско заварување, експлозиско заварување, дифузиско заварување, заварување со триење, ладно заварување под притисок и друго.
Ковачко заварување
Ковачко заварување е најстар вид заварување на метал, каде краевите на два дела кои заваруваат (спојуваат) се загреваат на ковачки оган до бело усвитување и ако е потребно се посипуваат со одреден прав (песок) за „чистење”. Со чеканење на спојот се истискуваат од допирните површини растопените оксидите или троската, па се спојуваат чисти метални површини кога почнуваат да делуваат меѓуатомските сили на двата дела и доаѓа до цврст заварен спој.
Најдобрите мечеви од челик во средниот век биле изработувани од нискојаглероден челик, а на нивните рабови ковачки биле заварувани (со удари со чекан во топла состојба) остриците (ленти) од високојаглероден челик (1,0 – 2,1% C), кои со одредена топлинска обработа давале тврди, цврсти и остри сечила. Мечевите, врвовите на стрели и копја, бодежи и друго оружје кај кои се применувало ковачко заварувањет биле познати во Стара Грција, Франкија, Кина, Јапонија, Индонезија, како и во Сирија. Позната е техниката на спојување ленти од различниви видови железни материјали со ковање каkо „дамаскирање” (од Дамаск - Сирија), а со цел постигнување посебно добри својства за мечеви и пушки. И за денешниот стадиум на развојот на техниката оваа технологија на изработка на делови од композитни материјали со ковачко заварување е интересна..
Електроотпорно заварување
Електроотпорно заварување (англ. Electric Resistance Welding – ERW) е начин на заварување со електрична енергија каде секогаш се користи притисок и топлина, која се создава заради големиот електричен отпор на местото на допир на заваруваните делови. Тоа е тн. Џулова топлина, за која важи: каде: J – е јачина на електричната струја на заварување, R – електричен отпор на местото на допир на заваруваните делови, t – траење на заварувањето. Главно се користи наизменична струја со низок напон, со многу голема јачина и кратко траење.
Видови заварени споеви
Жлебот го сочинуваат обработени или необработени, најчесто, рабни делови на основниот метал, на местото подготвено за нивно спојување, односно изведување на заварување. Обликот и димензиите на жлебот може да бидат различни, а изборот на соодветениот облик на жлебот зависи од дебелината на материјалот кој треба да се завари, применетата постапка на заварување, положба на заварувањето, видот и намената на спојот и друго. Иако во пракса се сретнуваат и употребуваат повеќе различни облици на жлебови, скоро сите жлебови имаат заеднички елементи. Подготовката на жлебовите за заварување може да се изведува со механичка обработка или со режење со различни постапки. Кај механичката обработка, подготовката на рабовите се изведува со посебни машини и прикладен алат, на пр. ножеви, дискови, ножици и др., кои го даваат бараниот облик на рабовите на заваруваните делови. Во пракса најчесто се користи режење со гасен пламен, а застапени се, исто така и, постапки за режење со плазмен лак, ласерски сноп, како и електролачно режење со јаглена или шуплива челична електрода, со доведување воздух под притисок. При режење со гасен пламен, се применува посебен пламеник за режење и соодветните мешавини на гасови, најчесто кислород и ацетилен (или бутан). Самото режење и подготовка на рабовите може да се изведува рачно или машински.
Сочелен спој
Сочелен спој се создава со заварување на делови чии краеви се сочелуваат и меѓусебно затвораат агол кој може да биде меѓу 160º и 200º, а најчесто е 180º. Димензионирањето на сочелен спој не претставува посебен проблем бидејќи дебелината т.е. димензијата на шевот е одредена со дебелината на основниот метал. Со големо внимание мора да бидат подготвени рабовите на спојот, за да се овозможи тошење со минимални деформации и напрегања во споевите. Едноставно се проверува и рендгенски снима, а заварувањето може да се изведува од едната или од двете страни.
Аголен спој
Аголниот спој може да биде изведен со заварување само од една или од двете страни, а претставува прикладно решение и за заварување на релативно подебели делови. Местењето на аголниот спој можно е без закосување на страниците на работ на заваруваниот елемент, но исто така и со еднострано или двострано закосување. Аголниот спој со еднострано закосување обично се користи при спојување на лимови со дебелина до 12 mm, кога заварувањето се врши само од едната страна, додека аголен спој со двострано закосување е прикладен за дебелини до 40 mm, па и повеќе.
Крстест спој
Посебан облик на аголен спој претставува крстестиот спој кој ги има сите заеднички елементи со едноставен аголен спој, а основна особина му е дека има еден континуиран елемен, додека другиот се прекинува и продолжува од другата страна на спојот. Крстестиот спој најчесто се користи кај поголеми метални конструкции, на пр. бродови и разни кутиести конструкции со внатрешни надолжни или попречни елементи.
Ева Мендес
Ева Мендез (на англиски: Eva Mendes) e американска глумица со кубанско потекло која е родена на 5 март 1974 година. Нејзиниот талент најмногу го има докажано во филмовите како што се : „Излезни рани“ (2001) со Стивен Сигал, „Брзи и Бесни“ (2003), „Без време“ (2003) со Дензел Вашингтон, „Љубовен терапевт“ (2005) со Вил Смит и „Ghost Rider“ (2007) со Николас Кејџ.
Животопис
Ева е родена во Мајами, Флорида. Нејзиното детство таа го поминала во Лос Анџелес со нејзината мајка, откако нејзините родители се развеле. Студирала на „Државниот Универзитет на Калифорнија“, а подоцна го напуштила и се посветила на глумата. Има една сестра - Џенет и таа живее во Лос Анџелес. Ева долго време веќе е во врска со Џорџ Гаргуревич. Моментално живее на Холивуд Хилс. Кога нема обврски сака да слуша музика, да вози велосипед, да скија и да се качува по планини.
Радославци
Радославци (словенечки: Radoslavci) — населба во Општина Љутомер во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Усуслу
Усуслу (Πλαγιά, Плаѓа, до 1927 Ουσουσλού, Усуслу) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 15 километри северно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 249 метри.