cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Право на животната средина
Законот за животна средина е сложенo и испреплетено тело од договори, конвенции, статути, прописи и вообичаено право, кој поопширно, управува со регулирање на интеракцијата на човештвото со остатокот од биофизичкaта или природната средина, со цел да се намали влијанието на човековата активност, како врз природната средина така и врз самото човештво. Темата може да се разгледува од две главни точки: (1) контрола на загадувањето и подобрување на работата, (2) зачувување и управување со ресурси. Законите кои управуваат со загадувањето често се ограничени, т.е. се однесуваат само на еден елемент на животната средина, како што се воздухот, водата (без разлика дали се тоа надземни води, подземните води или океани), почвата, итн – и го контролира емитувањето на загадувачки материи врз елементот, како и одговорноста за надминување дозволени емисии и обврската за расчистување. Законите во врска со одржувањето и управувањето со ресурси, генерално се фокусираат на еден ресурс - на пример, природните ресурси како што се шумите, на минералните наоѓалишта или животински видови, или неопипливи ресурси, како што се посебните сценски области или области со висока археолошка вредност - и обезбедуваат насоки поврзани со заштита, пренос и искористување на тие ресурси. Овие области не се исклучуваат меѓусебно - на пример, законите кои управуваат со загадувањето на водата во езерата и во реките, исто така, може да се однесуваат и на сочувување на рекреативни вредност на овие водни тела. Исто така, голем број закони кои не се исклучиво „еколошки”, сепак, вклучуваат значајни компоненти на животната средина и интегрираат еколошките политички одлуки. Општински, државни и национални закони кои се однесуваат на развојот, искористување на земјиштето и инфраструктурата се примери за ова.
Законот за животна средина е изготвен според принципите на животната средина, вклучувајќи ја и екологијата, заштитата, раководството, одговорноста и одржливоста. Законот за контрола на загадувањето генерално се наменети (често со различен интензитет) за заштита и зачувување на природната и животната средина и здравјето на луѓето. Законите за заштита на ресурсите и управување воглавно ги балансираат (повторно, често со различен интензитет) придобивките од заштитата и економска експлоатација на ресурсите. Од економски аспект законите за животната средина можат да бидат сфати дека се однесуваат на навремена заштита на моменталните и идните ефекти на прелевање и заштита на заедничките ресурси од поединечните исцрпувања. Ограничувања и трошоци кои таквите закони може да и ги наметнат на трговијата, и на често неизбројливата (немонетарна) корист од заштита на животната средина, создаваат и продолжуваат да создава значителни контроверзии.
Со оглед на широкиот опсег на законот за животна средина, не е можно да има целосно конечен список на еколошките закони. Следниве дискусии и ресурси му даваат широчината на законот кој е во „еколошка” метрика.
На меѓународно ниво
Загадувањето не ги почитува политички граници, со што меѓународното право станува важен аспект на законот за животна средина. Цела низа на правно - обврзувачки меѓународни договори сега опфаќаат широк спектар на спорни области, од сувоземното, морското и атмосферското загадување па сè до флората и фауната и заштитата на биолошката разновидност.
Утврдување на принципи
Развојот на меѓународниот закон за животна средина го има вклучено објаснувањето и усвојувањето на голем број важни водечки принципи. Како и со сите меѓународни закони, меѓународниот закон за животна средина го наметнува прашањето на суверенитетот, взаемноста, па дури и можеби за Златното правило. Други водечки принципи го вклучуваат принципот загадувачот плаќа, принципот на претпазливост, принципот на одржлив развој, еколошки процедурални права, заеднички, но издиференцирани одговорности, интрагенерациска и интергенерациска справедливост, „заеднички интерес на човештвото ”, и заедничкото наследство.
Договори, протоколи, конвенции итн.
Меѓународни еколошки договори се генерално мултилатерални (или понекогаш билатерални) спогодби (наречени конвенција, договор, протокол, итн.) Поголемиот дел од овие конвенции се справуваат директно со конкретни проблеми од животната средина. Исто така постојат и некои општи договори кои со еден или два параграфи се однесуваат на прашањата за животната средина, но тие се поретки. Денес постојат околу 1.000 договори за законот за животна средина ; Ниту една друга област на правото нема создадено така обемен број на конвенции на одредена тема.
Меѓународно вообичаено право
Меѓународното вообичаено право е важен извор на меѓународното право за животна средина. Ова се норми и правила кои земјите ги следат по обичај и толку се распространети што ги поврзуваат сите држави во светот. Кога одреден принцип станува вообичаено право не е јасен и државата предлага многу аргументи поради кои се смета дека принципот не треба да стане обврзувачки. Примерите за меѓународното вообичаено право во врска со животната средина ја вклучуваат должноста веднаш да ги предупредат другите држави за обележјата на природата на животната средина и за еколошките штета на која друга држава или држави може да биде изложена, и Принципот бр. 21 од Стокхолмската декларација („добрососедство”).
Судски одлуки
Меѓународен законот за животна средина исто така го зема во обзир и ставот на меѓународните судови и трибунали. Иако постојат неколку и имаат ограничена одговорност, одлуките имаат големо значење и влијание на развојот на меѓународното еколошко право.
Судовите можат да се поделат на: Меѓународниот суд на правдата (МСП); Меѓународниот трибунал за поморски закон (МТПЗ); Европскиот суд за правда; Европскиот суд за човекови права [1] и другите регионални договорни трибунали. Одборот за решавање на спорови (ОРС) кој е во склопот на Светската трговска организација исто така има удел во составувањето на законот за животна средина.
САД
Во секој стратум на законите на Соединетите Американски Држави има закони кои се однесуваат на прашањата за животната средина. Конгресот на САД донесе голем број на значајни режими за упрaвување со животната средина, но и многу други сојузни закони се подеднакво важни, дури и да се помалку сеопфатни. Истовремено, законодавните тела на педесетте држави поминале низ безброј слични закони. [2] Во овие државни и федерални системи административни прописи се разлистуваат слој по слој. Во меѓувреме, судскиот систем во САД ги коментира не само законските акти, туку и административните одлуки на повеќето агенции кои се занимаваат со теми од животната средина. Онаму каде што престануваат да дејствуваат законите и прописите, започнува вообичаеното право [3].
Федерална регулатива
Во согласност со федералните статути кои тие ги управуваат, федералните агенции на САД донесуваат регулативи во Кодексот на федералните регулативи(КФР) кои ги пополнуваат широки програми донесени од страна на Конгресот. Основно меѓу нив е Заглавие 40 на Кодексот на федералните регулативи, кое ги содржи прописите на Агенцијата за заштита на животната средина. Други делови на КФР го вклучуваат Заглавие 10 (енергија), Заглавие 18 (Одржување на енергија и водостопанство), Заглавие 21 (за храна и лекови), Заглавие 33 (пловни води), Заглавие 36 (паркови, шуми и јавна сопственост), Заглавие 43 (јавна површина, внатрешни работи) и Заглавие 50 (флора и фауна и рибарство).
Судиските одлуки
Федералните и државните судства одиграа важна улога во развојот на законот за животна средина во САД, во многу случаи решаваа значајни контроверзии во врска со примената на федералните закони за животната средина во корист на интересите на животната средина. Одлуките на Врховниот суд и во случаи како што се Координативниот комитет за Калверт карпи против Комисијата за атомска енергија на САД (поопширно разгледување на процедурални барања на Политичкиот документ за националната политика за животна средина), Овластувањата на Тенесиската долина против Хил (поопшитно разгледување на Законот за загрозени видови), и, многу повеќе во последно време, Масачусетс против Агенцијата за заштита на животната средина (бара Агенцијата за заштита на животната средина да го преиспита регулирањето на емисијата на стакленички гасови според законот за чист воздух) имаат многу поголемо политичко влијание од фактите за конкретниот случај.
Вообичаено право
Вообичаеното право за прекршок е важно средство за решавање на спорови од областа на животната средина кои се надвор од надлежноста на регулираната дејност. Пред актуелното распростанување на еколошките прописи,со доктрините на невнимание, престап, негрижа, и објективно одговорност се распредели штетата и се додели одговорност за активности кои денес се сметаат како загадување, и најверојатно се регулирани според системот на владеење. [4] Овие доктрини и понатаму се сметаат како соодветни и тужителите од неодамна ги користаат кога бараат да наметнат одговорност за последиците од глобалните климатски промени. [5]
Вообичаеното право, исто така, продолжува да игра водечка улога во американскиот закон за вода, во доктрините за права во крајбрежни области и за предприсвојување.
Администрација
Во САД одговорностите за управување со законите за животната средина се распределени помеѓу бројните федерални и државни агенции кои имаат различни мисисии кои делумно се поклопуваат или се целосно спротивни. Агенцијата за заштита на животната средина на САД (АЗЖ) е најпознатата федерална агенција која има надлежност врз многу државни програмите во врска со воздухот, водата, отпадот и за опасните материи. [6] Други федерални агенции, како на пример Службата на САД за риболов и флора и фауна и Службата за национални паркови првенствено ги спроведува мисиите за заштита, [7], додека пак други, како на пример Службата на САД за шуми и Бирото за управување со земјиштето, имаат тенденција да се фокусираат на корисна употреба на природните ресурси. [8]
Федерални агенции делуваат во рамките на федералната надлежност. На пример, надлежноста на Агенцијата за заштита на животната средина врз Одредбата за чисти води се однесува само на „ водите во Обединетите Држави”. Покрај тоа, во многу случаи федералните закони допуштаат построга регулација од страна на државите и одредени федерално одобрени одговорности може да преминат во контрола на државата.Како резултат на тоа владите на државите во САД при спроведувањето на законот на државата усвоен согласно државните политички овластувања подеднакво ги вклучуваат и агенциите за животна средина.[9] До кој степен државните закони за животната средина се засноваат на, или се одалчуваат од федералниот закон се разликува од надлежност до надлежност.
Така, додека за да се наполнат мочуриштата кои не е во федерална надлжност може да се бара дозвола од агенција на одредена земја, за големи и посложени зафати - како на пример, за изградба на електрана што работи на јаглен - може да се бара согласност од бројните федералните и државни агенции.
Спроведување
Во САД, прекршување на законите за животната средина главни се граѓански прекршоци, што резултираат со парични казни и, можеби, со граѓански санкции како што се судските забрани. Сепак многу од законите за животната средина воведуваат кривични казни за сериозни прекршоци. Често, агенциите за животна средина вклучуваат одделни служби за извршување кои имаат за обврска да ги контролираат дозволените активности, да вршат усогласена истрага, да издаваат цитати и кривично гонење за малверзации (граѓански или кривични, во зависност од прекршокот). Службата за потврдување на спроведувањето и усогласувањето која е во склопот на Агенцијата за заштита на животната средина е една таква агенција. Другите, како на пример, Надгледувањето на парковите во Обединетите држави вршат потрадиционални активности за спроведување на законот.
Судските постапки за прекршоци од областа на животната средина често се управувани од страна на агенциите кои се раководат од административното(управно) право. Во некои случаи, со жалбите се постапува внатрешно (на пример, Одборот за жалби поврзани со животна средина кој е во склопот на Агенцијата за заштита на животната средина). Општо земено, за конечните одлуки на агенциите може да се поднесе жалба до надлежниот суд.
Неопходни средства
Потребата од директно регулирање на одредена активност, поради еколошките последици од оваа активност, често е предмет на дискусија. Овие дискусии може да бидат научни - на пример, научната несигурност влијае на актуелната дебата во врска со регулацијата на стакленичките гасови, и е главен фактор во дебата околу тоа дали да се забранат пестицидите. [10]
Трошоци
Многу често регулаторната индустрија има аргументи против регулирањето на животната средина засновано на трошоци. Всушност, во САД проценето е дека вкупните трошоци за регулирање на еколошките активности достигнува 2% од БДП, [10] и секој нов пропис веројатно ќе придонесе на некој начин на тоа оптоварување. Потешкотии, сепак, се јавуваат при анализирање на трошоци и приходи. Не е лесно да се процени вредноста на еден перспективен екосистем, ниту вредноста на чистиот воздух, различните видови, итн. Освен тоа проблемите поврзани со животната средина може да добијат етичка или морална димензија, која би ги намалила трошоците.
Ефикасност
Интересите на животната средина речиси секогаш ќе се косат со регулирањето на животната средина како несоодветен начин на заштита. Покрај тоа, моќните закони не гарантираат непоколебливост при извршувањето.
Образование и обука
Предметите поврзани со законите за животна средина се понудени како изборни предмети во втората и третата година на студиите за доктор по правни науки во многу американски правни училишта. Наставните програми се разликуваат: воведниот курс може да се фокусира на „големите пет” федерални статути - и можат да бидат понудени во комбинација со предметот кој се однесува на законот за природни ресурси. Пократки семинари можат да бидат одржани за некои попрецизни теми. Некои американски правни училишта, исто така, нудат специјализација за Магистер по правни науки и Доктор по канонско право од областа на законот за животна средина. Покрај тоа, неколку правни училишта одржуваат правни клиники кои се фокусираат на законот за животна средина, им обезбедуваат на студентите можност да се запознаат со законот за животна средина и спорови во реалниот свет поврзани со актуелните клиенти. [11] Американското списание - Вести и Светски извештај (U.S. News & World Report) постојано ги рангира Правното училиште во Вермнот, Правното училиште на Левис и Кларк и Правното училиште на Универзитетот Пајс, како три најдобри законски програми за животна средина во САД, најчесто највисоко рангирани се Луис и Кларк и Вермонт. [12]
Во многу правни училишта студентите објавуваат правни списанија. Најцитирани се критиките за животна средина кои доаѓаат од Харвард, Стенфорд, Колумбија, Универзитетот во Њујорк и Правното училиште на Луис и Кларк. [13]
Академијата за еколошко право[14] е мрежа од околу 60 правни училишта во светот, кои се специјализирани за истражување и настава на законот за животна средина.
ЕКОЛЕКС е светски Портал за законот кој се однесува на биоразновидноста и на правните извори поврзани со биоразновидноста.
Корушка (Словенија)
[[Податотека:Borders_of_the_Historical_Habsburgian_Lands_in_the_Republic_of_Slovenia.png|врска=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Borders_of_the_Historical_Habsburgian_Lands_in_the_Republic_of_Slovenia.png|мини|300x300пкс|Tрадиционални региони во Словенија.1. Приморска
3. Корушка
4. Штаерска
5. Прекмурје]] Корушка (словенечки: Koroška ; германски: Kärnten), исто така позната како Словенска Корушка или Словенечка Корушка — еден од 8-те традиционалните региони на кои е поделена Словенија. Терминот се однесува на малата најјугоисточна област на поранешното Војводство Корушка, која по Првата светска војна била доделена на Државата на Словенците, Хрватите и Србите според Договорот од Сен Жермен од 1919 година. Нема посебен центар, туку локални центри во секоја од трите централни речни долини меѓу густо пошумените планини.
Горење Отаве
Горење Отаве (словенечки: Gorenje Otave) — населба во Општина Церкница во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Тумба (Кременица)
Тумба — археолошко наоѓалиште во битолското село Кременица. Претставува населба од неолитско време. Се наоѓа во непосредна близина на селото, но со трасирањето на пругата Битола-Лерин тумбата е пресечена на две половини. По површината има фрагменти од керамички садови. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Битола.
Сокол Митровски
Животопис
Тој трипати има победено во трката за градоначалник на општина Ѓорче Петров. Во 2005 победил како независен кандидат, додека на локалните избори 2009 бил кандидат на владејачката ВМРО-ДПМНЕ. На Локалните избори 2013 победил со тесна разлика пред противкандидатот Александар Наумовски, по прегласувањето во две избирачки мести. Неговата победа беше оспорувана од опозициската СДСМ, а против него беше поднесена и тужба до Управниот суд за изборни нерегуларности.
На 1 ноември 2017 година бил приведен за наводна злоупотреба на службената положба и овластувањата
Враќање во иднината (филм од 1985)
Враќање во иднината (англиски: Back to the Future) — американски филм од 1985 година, во режија на Роберт Земекис, кој е автор и на сценариото, заедно со Боб Гејл. Главните улоги ги толкуваат: Мајкл Ј. Фокс, Кристофер Лојд, Леа Томпсон, Криспин Гловер и Томас Ф. Вилсон. Во 1986 година, филмот ја добил наградата „Оскар“ за најдобри ефекти, а вкупно освоил 19 награди и имал 26 номинации за разни награди. Во 2007 година, филмот станал дел од Националниот филмски регистер на САД.
Св. Архангел (Пчиња)
''' Св. Архангел '''— археолошко наоѓалиште во кумановското село Пчиња. Наоѓалиштето претставува некропола од римско време. На југоисточната периферија на селото, при изградбата на училиштето се откриени гробови градени од тегули - тип „на две води“. Дел од некрополата е уништен.
Список на нептунопресекувачи
Нептунопресекувач (или нептунопресекувачки астероид) — мала планета/астероид чија орбита ја пресекува онаа на Нептун. Џуџестата планета Плутон е најголемото тело од овој вид. Познатите нептунопресекувачи (во 2005 г.) со бројни ознаки се следниве:
Белешки: ‡ надворешен допирач
NGC 4455
NGC 4455 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4455 се споменува и како UGC 7603, MCG 4-30-1, CGCG 129-2, IRAS 12262+2305, KAZ 390, WAS 57, KUG 1226+231.
NGC 6837
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6837 се споменува и како OCL 108.
NGC 4455
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 16°.
Други поделби
Проучување на NGC 4455 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41066. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 148; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1989. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1435.
NGC 6837
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6837 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m. NGC 6837 има само една позната привидна димензија, која изнесува 3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 53 м 8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 41' 54".
Други поделби
Проучување на NGC 6837 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 207; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1066. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 782.
Тетау (Бранденбург)
Тетау (Tettau) — општина во округот Горен Шпревалд-Лужица, во јужен Бранденбург, Германија.
Враќање во иднината 2
Враќање во иднината 2 (англиски: Back to the Future II) - американски филм од 1989 година, во режија на Роберт Земекис. Главните улоги ги толкуваат: Мајкл Ј. Фокс, Кристофер Лојд, Леа Томпсон и Томас Ф. Вилсон. Сценариото за филмот го напишал Боб Гајл. Филмот е втор дел од трилогијата „Враќање во иднината“. Филмот ја раскажува приказната за Марти Мекфи, кој со пријателот научник д-р Браун заминува во 2015 година со времеплов.
Содржина
Заплетот започнува со повторување на последните две минути од првиот дел. Марти Мекфлај (го игра Фокс) и неговиот пријател, „откачениот“ научник Емет Браун (го игра Лојд) одат во иднината (во 2015 година), со помош на временската машина. Меѓутоа, таму откриваат дека работите се заплеткале, бидејќи настанала поделба во времето, кое се разделило на две паралелни времиња. Тоа е предизвикано оттаму што Биф Танен (го игра Вилсон) успеал да се врати во минатото, носејќи алманах со сите спортски резултати од иднината. На тој начин, Биф успеал енормно да се збогати, да го убие таткото на Марти и да се ожени со неговата мајка (ја игра Томпсон). Марти треба да го спречи таквиот развој на историјата, а единствениот начин е повторно да се врати во 1955 година и да му го украде спортскиот алманах на Биф. По низа перипетии, Марти ја остварува мисијата и среќно се враќа во своето време.
Марти конечно може да го запали алманахот, враќајќи ја оригиналната временска линија. Сепак, пред да можат да се вратат во 1985 година, временската машина во која Браун седи е погодена од гром и исчезнува. Веднаш потоа, се појавува поштар, кој му дава на Марти писмо напишано пред 70 години. Писмото е од Браун, кој бил префрлен во 1885 година заедно со временската машина. Марти потоа се враќа во градот и се состанува со д-р Браун од 1955 година, кој штотуку му помогнал на Марти првиот пат да се врати во 1985 година. Во шок поради ненадејното појавување на Марти, доктор Браун се онесвестува.
Список на државни водачи во 1463 година
Ова е список на државни водачи во 463 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Јуџек (Кременица)
Јуџек — археолошко наоѓалиште во битолското село Кременица. Наоѓалиштето поради неистраженоста е од непознат тип и период. Се наоѓа во западниот дел од селото, кој денес е под ниви на кои селаните наидувале на остатоци од темели, керамика, а наоѓале и монети.
Улица „Прохор Пчињски“ (археолошко наоѓалиште)
Улица „Прохор Пчињски“ — депо на монети од средниот век на подрачјето на старата скопска чаршија, Општина Чаир, Македонија.
При копањето на темели за куќата под бр. 8 на улицата „Прохор Пчински“, на длабочина од 2 м било најдено керамичко сатче со 20 сребрени монети. Археолошкиот музеј прибрал четири монети од венецијански владетели, а останатите биле растурени меѓу работниците.
Општини во Лихтенштајн
Кнежевството Лихтенштајн е поделено на 11 општини (герм. Gemeinden), од кои највеќето се состојат од по еден град или село. Пет од нив се во изборниот округ Унтерланд („горен крај“), а остатокот се во Оберланд („долен крај“).
Екслави и енклави
И покрај нивната мала површина, општините во Лихтенштајн имаат сложени облици. Покрај матичната територија, седум од нив имаат и ексклави:
Филип Брајковски
Филип Брајковски ( во —  во ) — македонски партизан, учесник во НОВ и политичар.
Животопис
Станал член на СКОЈ од 1941 година, а на КПЈ од 1942 година. Функцијата член на Реонскиот комитет на КПЈ во Маврово, ја извршувал во периодот 1942-1943 година. Од септември 1943 година, бил назначен за комесар на чета во баталјонот „Мирче Ацев“ и Народноослободителниот партизански одред „Славеј“. Бил секретар на ОК - Дебар, сè до ослободувањето на Македонија.
По ослободувањето, заземал повеќе партиски и управни функции. Бил пратеник во Собранието на СР Македонија, во повеќе негови свикувања.
Ролф Холмгрен
Ролф Ерлинг Холмгрен (Rolf Holmgren; р. ) — шведски глумец и сценарист.
Роден е во Истад во јужната шведска провинција Сканија. Тој земал часови по глума во Стокхолм и бил претежно активен на театарската сцена во Гетеборг, но учествувал и во некои филмови како и во телевизиски серии.
Саратовска митрополија
Саратовска митрополија (Саратовская митрополия) — митрополија на Руската православна црква.
Создадена, со одлука на Светиот архијерејски синод на 5/6 октомври 2011 година и се наоѓа во рамките на границите на регионот Саратов. Се состои од три епархии: Балашовска, Покровска и Саратовска.
Космос-380
Космос-380 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 24 ноември 1970 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 400 килограми. Космос-380 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 100,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1374 км, а најмалото на 197.
712 п.н.е.
712 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 712. година пред новата ера, 712. од првиот милениум п.н.е., 12. од 8 век п.н.е. и трета од 710-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4796 и 4797 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4038 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3048 и 3049 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 41.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 712 година се протега во 1924 и 1925, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1984 и 1985 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 169 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1374 и 1373 исламска година пред хиџра.
Кармина Бурана (Орф)
Популарност
Кантатата првпат била изведена во Франкфурт од Франкфуртската опера на 8 јуни 1937 г. Делото доживеало огромен успех. Толку многу што, Орф му пишал на својот изведувач со барање да ги уништи сите дела кои дотогаш му ги дал за печатење, затоа што сметал дека со ова дело почнува неговиот вистински опус (за среќа издавачот не го исполнил барањето).
Многу од дискутабилноста околу компонирањето на делово доаѓа од фактот дека е создадено во периодот на врвот на предвоената нацистичка власт. Делото ги вознемирува нацистите поради фактот дека премногу експлицитно се вметнати еротски и сексуални елементи, но го преминуваат преку тоа кога го увидуваат ентузијазмот со кој народот го прифаќа делото. Тоа станува најпопуларното парче компонирано за време на Нацистичка Германија. Дека уметноста не препознава режими и граници, популарноста на Кармина Бурана продолжува и после војната, па до шеесеттите години на 20 век станува етаблирано дело во класичниот репертоар.
Структура
Поделена е на 5 поголеми дела, и содржи вкупно 25 става. Помеѓу секој став на нумерите има јасно одвоена пауза.
Првиот дел Fortuna Imperatrix Mundi (Форнтуно, Владетелке на Светот) е составен од два става, посветени на Фортуна, односно на судбината и среќата која владее со човековиот живот:
Вториот дел е Primo Vere (Во Пролет), во кој Орф одбира песни од средновековната збирка посветени на доаѓањето на пролетта и заживувањето на природата:
Третиот дел е Uf dem Anger (На Ливадата). Во оваа секција во ставовите 8, 9 и 10 се среќаваме со песни на дијалектните говори:
Четвртиот дел In Taberna (Во Кафеаната) е слика на исмевање и иронија со човековите пороци, особено алкохолот:
Петтиот дел е Cour d'amours (Двор на љубовта) комплетно е посветен на љубовните маки и сласти на човекот:
Овде имаме парче од завршниот дел наречен Blanziflor et Helena:
Крајот е реприза на првиот став:
Музичкиот аспект
Мора најпрвин да се напомене дека Орф воопшто не се обидувал да навлезе во дешифрирање на неумите запишани во пронајдениот манускрипт. Целокупното дело е лично негов печат и дешифрирање на сопствените импресии предизвикани од содржината на песните.
Многу од мотивите укажуваат на тотална непосредност и директност. Орф демонстрира стриктност и јасност, неговиот ритам и пулсација се забележителни низ целото дело, како еден вид рамка од која тој не отстапува. Нема импровизација, избегнати се сите хармонски сложености, а тоналноста не е доведена во ниту еден миг во прашање. Во период кога атоналноста на Шенберг пенетрира во изразот на современиците на Орф, великани како Стравински, Прокофиев, Шостакович и станува стил на времето во кое живеат, тотално тоналниот потег во Кармина Бурана е крајно храбар чекор. Музичката сила, енергијата која извира од неговата музика го прават делото да ги надмине бариерите на времето, и на свој начин, навраќајќи се наназад, како во средниот век според содржината на манускриптите, така и неколку децении наназад, преку изразот кој не отстапува од тоналноста, и да го направат делото засекогаш бесмртно во пантеонот на најголемите музички творби воопшто напишани.
Изведувачкиот аспект
Хорот е застапен во 16 нумери. Баритонот има 4 нумери и три заедно со хорот. Сопранот има 3, а тенорот една. Шестата нумера е инструментална.
Солистичките делници се премногу храбри: тенорската арија Olim lacus colueram мора целосно да биде пеена на фалсет, со што би се демонстрирало страдањето на карактерот. Ариите на баритонот се екстремно тешки: целата Estuans interius е напишана во висок, речиси тенорски регистар, G2 е застапено 12 пати (ако се земе дека во цела Риголето на Верди која е една од најтешките баритонски рољи истиот тон го има само 2 пати!)! Dies nox et omnia има крајно високи тонови, кои Орф бара да бидат пеени во фалсето, единствен пример во баритонската пракса! Сопранската Dulcissime содржи екстремно високи тонови, но Орф бара сопранот да биде лирски, не колоратура - уште една голема задача за изведувачите - за тензијата да биде уште поголема! Хорските парчиња се исклучиво побарувачки: делото бара голем хор од најмалку 100 хористи. Во Tempus est iocundum има два хора кои се преплетуваат со своите мелодии.
Една од најголемите инвенции кои Орф ги прави со Кармина Бурана секако е и вклучувањето на додатни ударни инструменти во големиот симфониски оркестар, нешто што досега така не било сублимирано. Имаме:
Сето тоа додадено на голем симфониски оркестар, како и две пијана и челеста.
Овие услови бараат организирање на голем проект, кој за многу мали театри е неизводлив. Поради тоа самиот композитор во 1956 одобрува опција во драстично намален перкусионистички состав.
Најчесто, ова огромно дело оди исклучиво концертно. Но, замислата на поголемите театри, покрај вокалниот аспект, вклучува и сценски аспект, односно вклучување на балетски ансамбли, со одредени творби и замисли поврзани со тематиката на средновековниот текст.
Шошонски јазик
Шошонскиот (Sosoni' ta̲i̲kwappe) е нумиски јазик од јазичното семејство на јутоацтечки јазици. Овој јазик се зборува во западни САД и е мајчин јазик на Шошоните. Јазикот се зборува во Вајоминг, Јута, Невада и Ајдахо.
Шошонскиот има шест самогласки, кои разликуваат должина. Согласките во шошонскиот јазик се релативно малубројни во спредба со останати староседелски јазици. Шошонскиот е богат со наставки, кои се клучни во јазикот. Јазикот исто така располага со граматички број, падеж, како и глаголски вид (аспек) и време. Зборовниот редослед во јазикот е слободен, но има знаци на следење на зборовен редослед подмет-предмет-прирок.
Шошоните го именуваат јазикот или како „народен јазик“ (newe ta̲i̲kwappe) или како „шошонски јазик“ (Sosoni' ta̲i̲kwappe). Јазикот е класифициран како загрозен јазик, но во последните години во тек е проект за ревитализирање (јазично оживување).
Класификација
Шошонскиот е најсеверен јазик од семејството на јутоацтечки јазици. Во рамките на тоа јазично семејство, јазикот е дел од групата на нумиски јазици. Најсродни јазици на шошонскиот се тимбишанскиот и команчејскиот јазик. За тимбишанскиот се верува дека засебен јазик во оваа јазична подгрупа, додека за команчејскиот се верува дека шошонскиот и команчејскиот се одделиле од еден ист јазик во 1700 година. Јазиците имаат ограничена меѓусебна разбирливост.
Дијалекти
Шошонскиот е составен од следните главни дијалекти: западен дијалект во Невада, гошутски дијалект во Јута, северен дијалект во Ајдахо и источен во Вајоминг. Дијалектните разлики се на фонолошка основа.
Фоли фарм (Сулхамстед)
Фоли Фарм е селска куќа во уметнички стил во Сулхамстед, Западен Беркшир, Англија. Изградена околу мала фарма што датира од, куќата беше значително проширена во стилот Вилијам и Мери од страна на архитектот Едвин Лутиенс , и понатаму проширен од него во народен стил Тоа е зграда од I степен. Градините, дизајнирани од Лутиенс и Гертруда Јекул, се од II степен * наведени во Националниот регистар на историски паркови и градини. Тие се едни од најпознатите градини на партнерството Лутиенс / ekекил.
Градини
Свечените градини се протегаат на југ и на запад од куќата, со тревници надвор.
Во 1906 година, Лутиенс и Јекил ја претворија областа околу првобитната куќа и нејзината штала во серија заградени ѕидови. На југ од куќата, тие создадоа заградена кујна со градина и прошетка со рододендрон. Подоцна, трчајќи јужно по источната страна на градините, последователно е заменето со прошетка со вар што води кон Белата градина.
Во 1912 година тие поставија канална градина, со долг правоаголен базен, на југ од претходниот додаток на Вилијам и Мери. Помеѓу новото западно крило и кујнската градина, тие позиционираа партерска градина, а на запад од тоа, потоната градина со рози. Тенк Корт, со својот наметка и базен, беше наречен „веројатно питие на  Лутиенс“ во градинарската архитектура".
Горење Језеро
Горење Језеро (словенечки: Gorenje Jezero) — населба во Општина Церкница во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Мијашки Рид (Пчиња)
Мијашки Рид— археолошко наоѓалиште во кумановското село Пчиња. Наоѓалиштето претставува некропола од железно време. На околу 500 м северозападно од селото, лево од патот Куманово - Пчиња се издига блага височинка на која во нивата на Ратко Трендевски е откриен гроб - циста, граден од делумно обработени камени плочи, поставен во правец североисток-југозапад, и во него се најдени нож и две копја од железо. Во 1988 година од страна на Народн музеј - Куманово  е извршено пробно ископување. Со сондата поставена близу до гробот бил откриен дел од темел на сувоѕидица, граден од појадри камења, широк 0,85 м, чија функција не е дефинирана. Наодите се чуваат во Народниот музеј во Куманово.
Медеја (драма на Пјер Корнеј)
Медеја (француски: Médée) - драма (трагедија) на францускиот писател Пјер Корнеј од 1635 година.
Содржина
Централната тема во драмата се љубомората и одмаздата. Медеја е изневерена од сопругот (кој се оженил со Креуза) и страшно му се одмаздува така што ги убива децата.
Осврт кон драмата
„Медеја“ е првата драма на Корнеј во која тој зел тема од античката книжевност. Притоа, тој ги оставил настрана грчкиот модел на Еврипид како и францускиот модел на Ла Периз и се органичил на оној на Сенека Трагичарот, латински второкласен писател кој се одликувал со сјаен стил и се служел со сценските ефекти, а не со вистинската трагичност. Исто така, за разлика од неговите современици, Корнеј имал прекрасен стил, а драмата била напишана со силни, правилни и сугестивни стихови. Оваа трагедија, според формата, содржината и стилот, ја најавила величественоста на она што подоцна било наречено „корнејовска трагедија“. Новите квалитети на драмата веднаш биле прифатени како од страна на критиката така и од публиката. Оттука, од сите страни пристигнувале пофалби и ласкања за младиот писател на „Медеја“.
Богдан Бењук
Бохдан Бениук ( Богдан Михайлович Бенюк ; роден на 26 мај 1957 година) е украински актер во театар и на кино, исто така и политичар, Народен уметник на Украина (1996). Заедно со Анатолиј Хостикојев е креатор на Театарската дружина Бениук и Хостикојев.Тој е актер, познат по „Мајка на апостолите“ (2020), „Ликвидација“ (2007) и „Кому вгору, кому вниз“ (1991).
Биографија
Бениук е роден на 26 мај 1957 година во градот Биткив, Надвирна Рајон, Украинска ССР. Тој има двајца браќа: Народниот уметник на Украина Петро Бениук и Васил Бениук. Бохдан Бениук дипломирал на Националниот универзитет за театар, филм и телевизија во Киев во 1978 година.
Во 1978-80 година работел во киевскиот театар на млади гледачи. После тоа, Бениук бил актер на Националниот академски драмски театар Франко во Киев.
Од февруари 2018 година, професорот Бохдан Бениук е раководител на Катедрата за актерска игра и драма режија на Националниот универзитет Карпенко-Кари во Киев. На 8 ноември во 2022 година, тој бил привремено назначен за уметнички директор на Киевскиот академски драмски театар во Подил за периодот на воената состојба.
Политика
За време на украинските парламентарни избори Бениук бил на второто место на изборната листа на Свобода. 18 март 2014 година Бењук, заедно со неговите соиграчи од партијата „Свобода“, вклучително и пратеникот на Врховната Рада Ихор Мирошниченко, со употреба на физичка сила го турнале шефот на Националната телевизија на Украина Олександер Пантелејмон да поднесе оставка. Гневот на Бењук бил предизвикан од демонстрациите на ТВ вестите на прославата во Русија за враќањето на Крим. Постапките на членовите на партијата „Свобода“ биле осудени и од јавноста во Украина и од премиерот на Украина Арсениј Јацењук.
На украинските парламентарни избори во 2019 година, Бењук се наоѓал на шестото место на здружената листа на Свобода со Националниот корпус, Владината иницијатива на Јарош и Десниот сектор.
Месје 71
NGC 6838 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Стрела, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6838 се споменува и како M 71, GCL 115.
Откривање
Телото е откриено на 1745 година од страна на Жан Филип де Шезо, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од  cm.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6838 е од видот GCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,4 m. NGC 6838 има само една позната привидна димензија, која изнесува 7,2'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 53 м 46,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 46' 44"".
Други поделби
Проучување на NGC 6838 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 162; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1624. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 190.
Ортранд
Ортранд (Ortrand) — град во округот Горен Шпревалд-Лужица, во јужен Бранденбург, Германија. Се наоѓа на 24 километри југозападно од Зенфтенберг и 36 километри северно од Дрезден.
Градини (Кременица)
Градини — археолошко наоѓалиште во битолското село Кременица. Ноаѓалиштето поради неистраженоста е од непознат тип и период. Се наоѓа северно од селото, каде мештаните наоѓале остатоци од старини.
Културно наследство на Македонија во Општина Кичево
Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Кичево според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
Историја на Советскиот Сојуз (1964–1982)
Историјата на Советскиот Сојуз во периодот од 1964 до 1982 година го опфаќа периодот од владеењето на Леонид Брежнев. Поради ова, овој период е познат и како ерата на Брежнев. Овој период започнал со голем раст во економијата но завршил со голема социјална, политичка и економска стагнација. Главна причина за оваа стагнација била поради фактот што голем дел од економските реформи никогаш не биле целосно извршени.
Никита Хрушчов бил соборен како прв секретар на Централниот комитет на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз, како и претседателот на Советот на министри, поради неговите реформи кои не успееле и непочитување на партија и државните институции во октомври 1964 година. Брежнев го заменил Хрушчов како прв секретар и Алексеј Косигин го заменил како претседавач на Советот на министри. Анастас Микојан, а подоцна и Николај Подгорниј, станале претседатели на Президиумот на Врховниот Совет. Заедно со Андреј Кириленко како организациски секретар, и Михаил Суслов како главен идеолог, тие го основале колективното раководство, кои разлики во формата со автократија го карактеризирале владеењето на Никита Хрушчов.
Колективно раководство најпрвин си поставило за цел да се стабилизира Советскиот Сојуз и мирното советското општество. Покрај тоа, тие се обиделе да го забрзаат економскиот раст, кој бил забавен значително во текот на последните години на Хрушчов како владетел. Во 1965 година Косигин иницирал неколку реформи за децентрализација на советската економија. По првичниот успех во создавањето на економски раст, тврдокорните струи во партијата ги стопирале реформите, плашејќи се дека со тоа ќе се ослабне престижот и силата на партијата. Економскиот раст започнал да стагнира во почетокот на 1970-тите. По смртта на Брежнев во 1982 година настапил периодот на уште еден мал економски раст на советската економија, по кое следувало конечното распаѓање на земјата.
Колективно водство
По подолга борба за власт, Хрушчов конечно бил соборен од функцијата прв секретар во октомври 1964 година, обвинет за неуспехот на неговите реформи, неговата опсесивна реорганизација на Партијата и владиниот апарат, неговото непочитување на партија и владините институции, и неговиот надмоќен стил на водство. Президиумот (Политбирото), Централниот комитет и други важни партиски и владини тела биле уморни од повторувањето на грешките на Хрушчов. Советското раководство, исто така, верувало дека неговиот поединечен стил на водство било спротивно на едно идеално колективно раководство. Леонид Брежнев и Алексеј Косигин успеале да го симнат од власт на Хрушчов, како прв секретар и Премиер на земјата. На Михаил Суслов, Андреј Кириленко и Анастас Микојан (во 1965 година бил заменет од страна на Николај Подгрониј), исто така им биле доделени дадени значакни функции во новото раководство. Заедно тие го формирале колективното раководство.