cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сопственост
Важните широко распространети видови на сопственост се: приватна сопственост (имот во сопственост на правни лица или деловни субјекти како и имот во сопственост на физички лица и некомерцијални правни лица како установи, здруженија итн.) а вклучуваат и вистинска сопственост (комбинација на земјиште и некои подобрувања), лична сопственост (физички предмети што припаѓаат на некоја личност), интелектуална сопственост (ексклузивни права над уметнички творби, пронајдоци, итн); јавна сопственост (државна сопственост); мешовита сопственост; колективна сопственост; општествена сопственост (во нашето поблиско минато) и други. Сопственоста му обезбедува на сопственикот право да ги користи и да располага со стварта односно имотот над кои има право на сопственост според сопствените желби без притоа да ги ограничува или попречува другите сопственици во нивното право на сопственост.
Дефинирање
Сопственоста вообичаено се вели дека е дефинирана и заштитена од страна на локалниот суверенитет. Поседувањето, не секогаш се изедначува со дефиницјата дадена од локален суверенитет. Некои филозофи тврдат дека имотните права произлегуваат од општествена конвенција, додека други ги наоѓаат оправдувања за нив во моралот или законот на природата.
Различни научни дисциплини (како што се законодавство, економија, aнтропологија или социологија) можат да го третираат концептот посистематски, но дефинициите се разликуваат на различни полиња. Научниците на општествените науки најчесто ја дефинираат сопственоста како колекциjа на правата. Тие нагласуваат дека сопственоста не е односот меѓу луѓето и работите, туку односот меѓу луѓето во врска со работите.
Јавна сопственост е имот контролиран од страна на државата или од страна на целата заедница. Приватна сопственост е имот што не е јавна сопственост. Приватната сопственост може да биде под контрола на еден човек или група од луѓе.
Општи одлики
Имотните права се заштитени во сегашните закони на повеќето држави, обично во нивниот Устав или во Декларацијата на правата. Заштитата е пропишана и во "Универзална декларација за човекови права на Обединетите нации, член 17 и во Европската конвенција за човекови права (ECHR), протокол 1.
Традиционалните принципи на правата на сопственост се:
Не секоја личност или ентитет кои имаат интерес за одреден дел од имотот можат да ги користат сите можни права на сопственост. На пример, како корисник на одреден дел од имотот, не постои можност да се продаде имотот, бидејќи закупецот има право само на поседување и не е сопственик на трансфер. Слично на тоа, додека сте корисник, сопственикот не може да го користи неговото право да ве исклучи од имотот.
Исто така, имотот може да се одржи во голем број на форми, како на пример преку заедничка сопственот, сопственост на заедницата, единствена сопственост или закуп. Овие различни видови на сопственост може да ја искомплицираат можноста на сопственикот кога станува збор за правата на сопстветност. На пример, ако двајца луѓе се сопственици на едно парче земја, во зависност од законите, може да имаат огранична слобода со располагање на имотот.
Правните системи еволуирале за да може да се покријат споровите кои произлегуваат од поседување, користење, пренесување и отстранување на имот, особено оние кои вклучуваат договори. Позитивно право ги дефинира таквите права, а судството се користи за да се засилат правата на сопственост.
Според Адам Смит, очекување добивка од "подобрување на акции на капиталот" се потпира на приватната сопственост. Тоа е претпоставка на капитализмот дека сопственичките права ги охрабруваат сопствениците да го прошират имотот, да стекнат поголемо богатство, и ефикасно да ги алоцираат ресурсите врз основа на работата на пазарот на труд. Од ова се разви модерната концепција за имотот, каде што правата се спроведуваат од страна на позитивното право, со очекување дека тоа ќе придонесе за поголемо богатство и подобри стандарди на живеење. Сепак, Смит, исто така, изрази многу критички поглед на ефектите од законите за нееднаквата сопственост: "„Секаде каде што има голем имот, постои голема нееднаквост... Граѓанската власт, колку што е надлежна за безбедноста на сопственоста, во реалноста треба да воспостави одбрана на сиромашните против богатите, или на оние кои поседуваат сопственост против оние кои не поседуваат ништо.“" Во својот текст, „Заеднички закон“, Оливер Вендел Холмс го опишува имотот, како да има два фундаментални аспекти. Првиот е поседување, кој може да се дефинира како контрола на ресурсите врз основа на непостоечката можност на друг да се противречи на владетелот. Вториот е насловот, што е очекување дека другите ќе ги признаат правата да се контролира ресурс, дури и кога не се поседува.
И комунизмот и некои видови на социјализмот, исто така, ја потврдуваат идејата дека приватната сопственост на капиталот е сама по себе нелегитимна. Овој аргумент главно се потпира на идејата дека од приватната сопственост на капитал секогаш само една класа добива бенефиции, кои доведуваат до доминација преку употреба на овој приватен капитал. Комунистите не се противат на личен имот, кој е "тешко заработеен, самостекнат или самозаработен". И социјализмот и комунизмот внимаваат да се направи разлика помеѓу приватната сопственост на капиталот (земјиште, фабрики, ресурси, итн ..) и приватна сопственост (домови, материјални предмети, и така натаму).
Видови на имот
Повеќето правни системи прават разлика помеѓу различни видови на имот (недвижен имот, земјиштен имот, недвижности), особено кога станува збор за земјиште и сите други форми на имотни-стоки, подвижен имот или лична сопственост. Тие често разликуваат материјална и нематеријална сопственост. Една шема на категоризација специфицира три видови на сопственост: земјиште, недвижнини, и лична сопственост.
Според правните закони, недвижен имот е комбинација на интереси во земјата и нивни подобрувања, а лична сопственост е интерес за подвижен имот. Правата на недвижностите се права кои се однесуваат на земјата. Овие права вклучуваат сопственост и употреба. Сопствениците може да ги дадат правата на лица и ентитети во форма на договори за закуп и лиценци.
Подоцна, со развојот на повеќе комплексни теории за имотот, личниот имот е поделен на материјални средства (како што се автомобили и облека), во нематеријална сопственост (како што се финансии, вклучувајќи берза и финансиски обврзници, и интелектуална сопственост, вклучувајќи патент, авторски права и регистрирани заштитни знаци).
Опфат
Двете главни оправдувања дадени за оригиналниот имот се напор и недостиг. Џон Лок го дефинира напорот како „мешање на вашиот труд“ со објекти, или зачувување на земјиште. Бенџамин Такер повеќе се осврнува кон филозофијата на имотот, односно на прашањето Која е целта на имотот?. Неговиот одговор е да го реши проблемот на недостиг. Само кога предметите се релативно малку во однос на желбите на луѓето тие стануваат сопственост.
На пример, ловците на земјиште не сметаат дека земјиштето е имот, бидејќи нема недостиг на земја. Земјоделските општества подоцна создале обработливо земјиште, заради негов недостиг. За нешто да биде економски ретко, тоа нужно мора да има ексклузивна сопственост- се користи од страна на едно лице и ги исклучува другите од негово користење. Овие две оправдувања доведуваат до различни заклучоци за тоа што може да е сопственост.
Работи што немаат сопственици се: идеја (освен за интелектуална сопственост), морска вода (што е, сепак, заштитена од страна на закони за анти-загадување), гасови во Земјината атмосфера, животните во дивината (иако може да има ограничувања за ловење итн - и во некои правни системи, како на пример оној на Њујорк, каде всушност се третираат како државни имоти), небесни тела и вселена, и земјиште на Антарктик.
Сопственик
Законите за сопственост може да варираат во голема мера меѓу земјите во зависност од природата на имотот на интерес (на пр огнено оружје, недвижен имот, лични предмети, животни). Лицата може да поседуваат имот директно. Во повеќето општества правните лица, како што се корпорации, фондови поседуваат сопственост.
Теории на сопственост
Постојат многу теории на сопственост. Една од нив е релативно ретката прва теорија на поседување на сопственост, каде што сопственоста на нешто е оправдана само ако некој заземе нешто пред некој друг да го направи тоа.
Надворешни врски
fa:حقوق مالکیت
Неред и рана болка
„Неред и рана болка“ (германски: Unordnung und frühes Leid) - новела на германскиот писател Томас Ман од 1925 година.
Осврт кон романот
„Неред и рана болка“ е автобиографска приказна чие дејство се одвива во времето на револуцијата од 1918 година и инфлацијата. Во професорот Корнелиус лесно може да се препознае самиот автор. Заснована врз психоанализата и напишана со многу хумор и со блага иронија, која не ја нарушува топлата симпатија за човекот и за неговата болка, оваа новела ги содржи сите одлики на раскажувачката постапка на Ман.
Драган Тевдовски
Драган Тевдовски ( во ) — македонски политичар и министер за финансии во македонската влада од 2017. Средно училиште завршил во гимназијата „Раде Јовчевски Корчагин“, а своевремено настапувал за младинската школа на ФК Вардар и за кадетската репрезентација на Македонија. Магистрирал статистичка анализа на економскиот факултет при универзитетот во Белград во 2006 година со просек 10, а во 2010 станал доктор по економски науки на економскиот факултет во Скопје. На универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ се вработил во 2002 година како асистент, а од 2015 работи како вонреден професор на катедрата за математика и статистика. Тевдовски е автор на два универзитетски учебници и на околу 45 научни трудови објавени во престижни научни списанија.
Политички ставови
Драган Тевдовски како министер за финансии се залага за укинување на рамниот данок (со кој приходите на сите подеднакво се оданолчуваат), кој беше воведен од владата на Никола Груевски и негова замена со прогресивен данок (со кој повеќе се оданочуваат граѓаните со поголеми приходи). На 25 јуни 2019 година Собранието го разрешува од министерската позиција. По неговото разрешување Министерството за финансии го презема тогашниот премиер Зоран Заев. По назначувањето на Нина Ангеловска за министер за финансии прогресивниот данок се става во мирување 36 месеци. По овој повод Тевдовски преку Фејсбук ги повикува пратениците на СДСМ и им вели „Пратениците на СДСМ, пред да гласаат за ова, нека помислат дали се за бришење на Социјалдемократски од името на СДСМ. Посебно од страна на луѓе што немаат врска со СДСМ“
Иравади (река)
Иравади — река која извира од водите на стопените ледници во источните Хималаи. Ирaвади тече кон југ и кај градот Мандалај се соединува со водите на Чиндвин. Во својот натамошен тек кривули низ сувите централни области во Мјанмар (Бурма), кои ги снабдува со вода за наводнување. Источно од планинската област Аракан Јома, Ирaвади тече низ тесна долина, образувајќи западно од Тајландскиот Залив триаголна делта. Градот Рангун се наоѓа на еден од многуте ракави на делтата.
NGC 7321
NGC 7321 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7321 се споменува и како UGC 12103, MCG 3-57-21, CGCG 452-31, KAZ 227, IRAS 22340+2121.
Откривање
Објектот е откриен на 17 ноември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7321 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 7321 има привидни димензии од 1,6' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 36 м 27,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +21° 37' 19"". Положбениот агол на објектот е во износ од 12°.
Други поделби
Проучување на NGC 7321 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69287. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 167; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1708. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 842.
1418 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4090 и 4091 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3332 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2342 и 2343 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 665 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1418 година се протега во 1218 и 1219, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1278 и 1279 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 875 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2102 и 2101 исламска година пред хиџра.
Распад на СФРЈ
Распадот на СФРЈ е обележано со низа насилни конфликти на територијата на поранешна Југославија од 1991 до 2001. Војните се одликуваат со жестоки етнички конфликти помеѓу народите на поранешна Југославија, главно меѓу Србите од една и Хрватите, Бошњаците и Албанците од друга страна. Исто така постоеле конфликти и меѓу Бошњаците и Хрватите во Босна и Херцеговина и Македонците и Албанците во Македонија. Овие обвинети за воени злосторства од страна на Меѓународниот Кривичен Трибунал за бивша Југославија основан од страна на Обединетите Нации.
СФРЈ се распаднала во деведесеттите години на дваесеттиот век.После смртта на Јосип Броз Тито, Косовските Албанци почнале да бараат статус на република за Косово. Српскиот државен врв во текот на 1989 и 1990 година извршил промени на власта во Црна Гора, Војводина и на Косово,така да добивајќи контрола врз половина Југославија,и исто така добил контрола над 4 од 8те гласови во претседателството на Југославија. После тоа, Словенија и Хрватска прогласуваат независност во 1991 година,а после една година тоа го направија и Босна и Херцеговина и Република Македонија.
Поради тоа што Слободан Милошевиќ му наредил на ЈНА да ги задржи тие држави со употреба насила во Југославија, набрзо после прогласувањето на независноста почнала десетдневната војна во Словенија,каде Југословенската Народна Армија претрпела огромен пораз.После некое време почнала и војната во Хрватска,која се водела помеѓу 1991 и 1995 година. Војната во Босна и Херцеговина,како најкрвна се водела помеѓу 1992 и 1995, и била војна помеѓу Босанските Хрвати, Бошњаците и Босанските Срби.Сепак, и Словенија и Хрватска и Босна стекнале независност и биле признати од голем број на држави во светот и воедно од меѓународната заедница. После војната, и Косово надохнадно се стекна со независност, којашто е до ден денес предмет на расправа и е спорна територија,кадешто Косовските Албанци се мнозинство,а Србија заедно со Русија,одбиваат каква било декларација за независност на Косово,без некаков договор помеѓу Косовските Албанци и Срби.Борбите во околината на Прешево во 2001 година и Војната во Македонија во 2001 година се сметаат како помали вооружени конфликти. Во војните биле направени разни воени злосторства, меѓу најужасните во историјата на современа Европа, и поради тоа ООН го основале Меѓународниот Суд за Војни Злосторства со седиште во Хаг,за подрачјето на бивша Југославија за да се казнеле поединците кои направиле криминални злосторства.
Југославија 1945-1980
Од нејзиното формирање на власт била Комунистичката Партија на Југославија (подоцна Сојуз на комунистите на Југославија) на чело со Јосип Броз Тито, кој во 1953 година бил избран за првиот претседател на Југославија. Во текот на владеењето на Тито била спроведена политика на енергично отстранување на секоја појава на нацинализмот од страна на Србите, Хрватите, Словенците, босанските Муслимани и Албанаците. Меѓутоа, и покрај тоа, биле видливи појавите на национализмот особено во Хрватска (афера Маспок 1971).
Паралелно со тоа, во врвот на државното и партиското раководство, се одвивале борби меѓу централистите – предводени од Александар Ранковиќ и федералистите – предводени од Едвард Кардељ. Таа политичка борба завршила во јули 1966 година со Брионскиот пленумом ЦК СКЈ кога страната на Ранковиќ била поразена. Од тој момент започнала и постепената федерализација на земјата која била прогласена со донесување на сојузниот Устав во 1974 година. Тој Устав дал големи овластувања на сите републики, а посебно на покраините во Србија – Војводина и Косово.
Српското државно раководство било незадоволно со ваквото решение, па низ институциите на системот правело обиди да го промени. Така дошло до појавување на Сината книга 1977 година, во која српското раководство ги набројало сите проблеми кои ги има во однос на покраините. Меѓутоа, ситуацијата не се променила.
Политички случувања по 1980 година
После смртта на Јосип Броз Тито во мај 1980 година, Претседателството на СФРЈ како и врховните органи на раководство, ни одблиску немало Титов авторитет како би ја извадиле земјата од криза. Освен економските проблеми, започнале да оживуваат и републичките национализми. Косовските Албанци започнале поотворено да ги изјаснуваат ставовите за прераснување на Косово во седма југословенска република. Во март и април 1981 година, на Косово започнале немири,и масовни демонстрации, кои со примена насила ги разбиле југословенската војска и полиција. Во текот на овие демонстрации во Косово била прогласена вонредна состојба, 9 луѓе загинале, а 250 биле повредени. Како одговор за појавата на албанскиот национализам доаѓа до раст на српскиот национализам која се повикала на заштита на загрозените Срби на Косово. Оваа голема манипулација,со растот на национализмот во републиките,посебно на Косово и во Србија,ќе стане многу скандалозна.Како поттик на овие настани ќе биде наводното силовање (жртвата како и истражителот зборувале за самоповредување и за силовање) со боца на Косовскиот Србин Ѓорѓе Мартиновиќ, од страна на Албанците. Помалку од месец дена, од ова, (на 25 Maj 1985 година) САНУ почнала да работи на својот познат меморандум за Српската ситуација во Југославија.Меѓутоа, тензијата во таа јужна покраина почнала да расте и инциденти почнале да се создаваат помеѓу Албанците и Србите. Паралелно со тоа, доаѓа до понатамошно пропаѓање на економската криза.
На 24 септември 1986 година, главните точки на меморандумот на САНУ излегол во Српскиот весник Вечерње Новости. Помеѓу останатото, авторите на овој меморандум напишале дека Албанците вршат геноцид над Србите во Косово,Словенија и Хрватска ја преземаат контролата на српската економија и дека Србија дала најмногу жртви за Југославија во двете светски војни,а сега е жртва на таа држава. Тогашниот претседател на Србија Иван Стамболиќ одма по објавувањето изјавил дека меморандумот бил смртоносен воен манифест за српските комесари, но тој негов протест поминал без реакции. Следните дваесет месеци поминуваат во пораст на српскиот национализам и борба за власт каде се извршува промена на Стамболиќ кој јасно го осудил меморандумот и говорот на Милошевиќ на Косово (Никој не смеј вас да ве тепа). Стамболиќ на гласањето на лигата на комунистите на Србија бил поразен од Милошевиќ,кој станал нов претседател на Српската Комунистичка Партија.
Порастот на национализмот во Србија како и изборот на Милошевиќ за тамошен претседател на комунистите предизвикал реакција на Југословенската војсна, така што министерот за одбрана Бранко Мамула барал промена на Милошевиќ. Но, Мамула тогаш добил отказ, и Вељко Кадијевиќ бил поставен како нов Југословенски министер за одбрана на 15 мај 1988 година. На последниот републички партиски конгрес и своето заминување од функцијата, секретарот на претседателството на сојузот на комунисти на Хрватска Драгутин Димитровиќ се изборил,заедно со истомислениците, за историска одлука за распишување на демократски избори во Хрватска,а Целестин Сарделиќ, членот на претседателството на централниот комитет при сојузот на комунистите на Хрватска, бил еден од водачите на реформските струи,кој подоцна умрел.Истата оваа политика,во однос на настојувањата на Милошевиќ почнал да ја применува и Ивица Рачан.
Доаѓањето на Милошевиќ
На 24 април 1987 година, членот на Централниот комитет на Сојузот на Комунистите на Србија Слободан Милошевиќ заедно со покраинскиот партиски функционер Азем Власиј, го посетиле Косово Поле, каде што се состанал со тамошните Срби кои се жалеле на теророт од Албанците. При посетата на Милошевиќ дошло до конфликти на народот и полицијата каде што Милошевиќ јавно застанал на страна на косовските Срби зборувајќи дека “Никој не смее да ве тепа”. Овие настани предизвикале раправии во српскиот државен врв. Понатаму, после убиството на војник од ЈНА во Парачин на 11 септември 1987 година кој го извршил албанецот Азис Кељеменди, во српските медиуми започнала кампања против Албанците кај што се тврдело дека тоа било злостор против Југославија. Низ Србија биле каменувани продавниците во сопственост на Албанци. На седницата на Белградската партиска организација, претседателот на градската организација Драгиша Павловиќ ја критикувал националистичката појава.
Милошевиќ се свртел против својот ментор и тогашниот претседател на Србија Иван Стамболиќ. Во септември била одржана Осмата седница на ЦК СК на Србија, на која Милошевиќ ги тргал од вискоите позиции Павловиќ и блиските соработници на Стамболиќ, а три месеци подоцна и самиот Стамболиќ бил разрешен од должноста. Од тогаш почнува да се менува српската политика према Косово, Војводина и другите републи. Почнало време на организирани митинзи кои имале за цел буткање на високите номенклатури во власта.
Пучеви
Најпрвин, преку демонстрации во октомври 1988 година, било променето покраинското раководство и парламентот во Војводина.Членовите на парламентот и владата биле заменети со луѓе лојални на Милошевиќ во тнр Антибиократска револуција или Јогурт револуцијата. Многу бргу по ова, исто така преку вршење притисоци со помош на демонстрации, после три месеци била променета власта во Црна Гора.Новите јаки луѓе во Црна Гора тогаш постануваат Момир Булатовиќ, Мило Ѓукановиќ и Светозар Маровиќ кои биле поврзани со Милошевиќ.Пред падот на владата во Црна Гора, доаѓа до промена на владата во Косово,која била заменета со луѓе лојални на Милошевиќ.За само три месеци,Србија добила 4 од можните 8 гласови во Југословенското претседателство,кое оправувало со државата. Тогаш станало јасно дека целта била апсолутна Српска доминација во Југославија,во спротивност на шест рамноправни народи. На Косово на 20 февруари 1989 година започнал штрајк на рударите во рудникот Стари Трг, во околина на Приштина. Рударите барале да не се примена на најавените уставни и политички промени, како и најавената промена на покраинските раководители
На 28 октомври 1989 година, Милошевиќ одржал говор на Газиместан каде рекол неколку контроверзни реченици,кои ја променале целата Српска политика врз Косово и врз цела Југославија: "Повторно сме пред битките и во битките. Тие не се оружени, но сепак ни такви сѐ уште не се исклучени". Исто така тој рекол и една контроверзна парола "Сите Срби мораат да живеат во една држава".
Кога било објавено дека се планира да се одржи уште еден митинг на вистината во Словенија на први ноември 1989 година, Јанез Јанша одма реагирал и повремено забранил собири од страв дека таканаречената Јогурт револуција,би можела да се прошири и во Словенија, и теоретски би можело да се изврши пуч врз Љубљана. Исто така, Хрватска му забранила на Српските протестанти да поминат преку нејзина територија за да одат во Словенија, така што во Љубљана се собрале само 50 демостранти. Србија на тоа започнала краткотраен бојкот на Словенски производи и економска блокада на Словенија.
Милошевиќ од југословенското раководство побарал воведување на вонредна состојба во Косово. Пред сојузното собрание се собрале косовските Срби. Главниот словенски политичар Милан Кучан на 27 февруари го напуштил состанокот и истата вечер на собирот во Цанкаревиот дом изјавил дека во стариот Трг се брани авнојска Југославија. Оваа изјава во Србија наишла на негативна реакција, и истата вечер група студенти од Белградскиот Универзитет тргнала кон сојузниот парламент, а наскоро во таа колона се придружиле поголем број на граѓани. Следниот ден, на 28 февруари, работниците добиле слободен ден и околу 300,000 луѓе, по процена на ТВ Белград, протестирале пред Сојузното собрание во Белград. Говорниците се менувале, но никој не можел да ја смири масата, која барала да се обрати претседателот на Србија. Слободан Милошевиќ го направил тоа. На скандирањето на масата која барала апсење на косовскиот функционер Азем Власи, Милошевиќ одговорил дека ќе го исполни тоа барање.
На 28 март, Собранието на Србија го укинува високиот степен на автономија на Војводина и Косово, и ѓи враќа во државно-правниот рамка на СР Србија
Состојбата во 1989
Во 1989 година биле создадени услови за распаѓање на СФРЈ. Крајот на блоковската поделба и рушењето на Берлинскиот ѕид во 1989 година истовремено го означил и почетокот на демократизација на земјите од источна Европа, но и почеток на новата надворешна политика на САД и на Западот спрема источна Европа и спрема СФРЈ. Крајот на источниот политички систем не претставувал и крај за политичкиот систем во СФРЈ. Новосоздадените светски политички прилики од темел го измениле односот насила во светската политика и односот насила во СФРЈ и истовремено го донеле во прашање опстанокот на комунистичкиот политички систем во СФРЈ и преминување на демократија. Исчезнувањето на источниот политички систем и барањата за промена и во СФРЈ изненадно го донеле во прашање и опстанокот на СФРЈ како целина. Прашањето за реформи на политичкиот и економскиот систем на СФРЈ, кој Едвард Кардељ го покренал во седумдесеттите, и надворешната политика се двата фактори кои најмногу влијаеле на распаѓањето.
Од 1989 година нагло се влошиле односите помеѓу Србија и останатите југословенски република, особено со Словенија. После одржаниот митинг по повод 600 години од Косовската битка, во јуни 1989,почнуваат меѓусебните оптужувања помеѓу Белград и Љубљана. Прво во септември Словенија прогласила амандмани на свој Устав, со тоа прогласувајќи го поприоритететно републичкото законодавство од сојузното, а после на 1 декември словенската полиција го забранила одржувањето на митингот на група Срби кои се противеле на овие промени.
Хрватското раководство му помогнало на словенското така што забранило поминување на Србите од Косово и Метохија кои сакале да присуствуваат на овој митинг. Раководството на СР Србија на тоа одговорило со воведување економски санкции против СР Словенија. Прашањето на политичкиот систем на СФРЈ после 1989 година станало предмет на посебно интересирање на САД и на Западот. Надворешната политика на Америка и Западот кон СФРЈ му поставувало прашање на политичкиот систем на СФРЈ како поважно од единството и зачувувањето на СФРЈ како држава.
Српските и црногорските политичари сметале дека не е потребна промена на политичкиот систем. Милошевоќ сѐ уште барал начин да го унапреди социјалистичкиот политички систем и изјавувал : ”Ние ќе влеземе во Европа, но секако како рамноправни членови и секако, се подразбира, на нашиот југословенски и социјалистички начин”. Според ова српската власт за иднина ја предвидувала Југославија како централисичка на чело со Сојузот на комунистите на Југославија.
Исчезнување на СКЈ и пораст на националзмот
Српското раководство набрзо го одбило словенскиот предлог за создавање на асиметрична федерација. Подоцна бил одбиен и заедничкиот предлог на Хрватска и Словенија за создавање на конфедерација. После два дена вербална војна, словенската делегација го напуштила конгресот. Хрватската делегација не сакала конгресот до продолжи без присуство на словенската делегација, па и таа го напуштила конгресот. После ова доаѓа до распаѓање на СКЈ, што било вовед во распаѓањето на Југославија.
1990 година во сите југословенски републики биле одржани повеќепартиски избори. Комунистичките партиии ја изгубиле васта во четири републики (Словенија, Хрватска, Босна и Херцеговина и Македонија), освен во Србија каде што победила Социјалистичката партија на Србија (основана со здружување на Сојузот на комунистите на Србија и Социјалистичкиот сојуз на работниот народ на Србија) и во Црна Гора во која победила Демократскатаа партија на социјалистите(на чело со Момир Булатовиќ и Мило Ѓукановиќ).
Новата политичка слика на просторите на Југославија воглавно ја создале луѓе кои и порано се занимавале со политика, но тогаш повеќето застапувале различни погледи:
Новата хрватска влада почнала со исфрлување на Србите од сите државни органи. Србија ги осудила тие случувања. Тогаш настанала сериозна национална криза во СФРЈ. Динамиката на развој на случувањата подоцна наметнала нови нерешени прашања. Меѓутоа, СФРЈ сепак не се одржала како единствена целина. Одговорноста за распаѓањето лежи само на тогашните политичари. Србија (а со неа и СФРЈ) ја имала таа несреќа да баш во 1989 г. со неа управувале политичари кои биле заинтерисирани само за својата власт. Тие го застапувале својот, а не општиот интерес. Таа година СФРЈ се нашла во тешка ситуација, пред избор – промена на постоечкиот политички систем и преуредување на државата т.е. распаѓање.
Војната во Словенија
На 25 јуни 1991 година формално почнало распаѓањето на Југославија. На тој ден, словенските и хрватските парламенти донеле одлука за прогласување на независност. Меѓутоа, два дена подоцна, единиците на ЈНА тргнале конСловенија за да ја поништат таа одлука. Започнала војна помеѓу припадниците на ЈНА и словенските територијалци, кои ги предводел Јанез Јанша. Војната траела десетина дена. Со почеток на јули Претседателството на СФРЈ донело одлука за повлекување на армијата од Словенија. Дел од армијата се повлекла во Хрватска. При опсадите на војните бази на ЈНА во Словенија, дошло до крвави напади на регуларната војска од страна на словенските територијалци. Исходот на овие напади бил поголем број на загинати војници, кои биле на отслужување на редовниот воен рок и кои имале од 18-23 години.
Војна во Хрватска
Со почеток на 1991 година започнале и конфликтите помеѓу Србите и Хрватите во Хрватска. Претседателсвото на СФРЈ, како главен орган во државата, а на чие чело бил Борислав Јовиќ (претставник на Србија) настојувало да воспостави контрола и да спречи можна војна.Во пролета таа година војната сè повеќе се распалувала. Настанале жестоки прекршоци во Боровта насебла, кај Вуковар. Во Хрватска во август и септември 1991 година настанала војна помеѓу хрватските Срби и ЈНА против новоформираната хрватска војска. Најпрвин самопрогласената Хрватска им одземала на Србите во Хрватска со УСтав загарантираниот статус на државотворен народ. Србите во Хрватска се самоорганизирале како би ги заштитиле своите легитимни права и животи. Тоа резуртирало со создавањето на Република Српска Краина во 1991 година, како политички израз на волјата на Србите да останат на своето, во својата матична држава Југославија. Најтешките страдања се случиле во Вуковар, каде борбите траеле сè до ноември. Тогаш српските паравоени единици и ЈНА го скршиле хрватскиот отпор и влегле во овој град.
Во јануари 1992 година, потпишан е договор од страна на претседателот на Хрватска Фрањо Туѓман и претседателот на Србија Слободан Милошевиќ за прекин на огнот помеѓу хрватската армија и Србите во Хрватска кои биле поддржавани од ЈНА. Конфликтот се одвивал воКраина на исток од Хрватска каде што поголемата популација биле Срби. Прекин на огнот и дал на Хрватската армија да се спреми подобро за наредната битка.На 4 август 1995 година почнала операцијата на хрватските воени сили “Олуја”, при која хрватските сили го зазеле Книн – престолницата на РСК и предизвикале бегање на повеќе од двесте илјади Срби кои побарале спас во Србија.
Војна во Босна и Херцеговина
Војната во Босна и Херцеговина траела од 6 април 1992 до 14 септември 1995 година и претставува најголем воен конфликт во Европа после Втората светска војна. Војната била предизвикана поради зголемување на национализмот т.е. комплексната комбинација на политичка, друштвена и сигурносна криза која следува после крајот на Студената војна и распаѓањето на СФРЈ. Војната е завршена со потпишувње на Дејтонскиот договор.
По распадот
Во Босна и Херцеговина страдале 100 000 цивили и војници,а најголемо убиство после Втората светска војна во Европа е геноцидот во Сребреница. Тамошната војна била завршена со потпишување на Дејтонскиот мировен договор, кој земјата остро ја поделил на Република Српска и Федерација на БИХ (или Муслиманско Хрватската Федерација). Земјата има комплицирана поделба, и Европските организации заклучиле дека БИХ со вакво уредување нема иднина.Земјата живее со три народи во голема неслога,и членство во ЕУ сега засега не е возможно. Делови од реката Дрина се спорни помеѓу Босна и Херцеговина и Србија; дискусиите продолжуваат со Хрватска околу неколку мали делови од границата поврзани со достапноста на територијалните води околу наум коишто недостигаат конечна ратификација од договорот за границата меѓу двете страни од 1999 година.
Во Словенија војната не оставила големи последици. Земјата демократски се развива,и е членка на ЕУ и НАТО.Единствен проблем во која се навлекла е граничниот спор со Хрватска околу Пиранскиот Залив. Спорот околу Хрватска и Словенија, не е само околу Пиранскиот Залив,и селата кои се наоѓаат во близина на границата се спорни, Словенија исто така протестира на правото на Хрватска за екслузивни економски зони во Јадранското Море, како земја членка која формира граница на ЕУ, Словенија имплементира строга Шенгенска гранични закони кои би ја спречиле илегалната миграција која води низ југоисточна Европа.
Хрватска по војната сè повеќе се опоравува,а бегалците се враќаат во домовите. Единствен поголем проблем е меѓунароното нетрпение и разграничувањето со Словенија.
Во Македонија има кревок мир помеѓу Македонците и Албанското малцинство. Државата е сиромашна, а Грција не и го признава името, така што во моментов е зачленета во ОН под името Бивша Југословенска Република Македонија. ВЈ до 1999 година го држела како окупиран еден планински врв, исто и автопатот.По прогласувањето на независноста на Косово,Косово и Македонија ја комплетираа демаркацијата на границата од двете страни.
Во 2006 година,Црна Гора организираше референдум за независност,каде мнозинството Црногорци се согласиле да се одвојат од унијата со Србија.Во 2008 година,Црна Гора го признала Косово,и вовела задоволство меѓу тамошните Албанци.Локалните Албанци во Плав,Гусиње уживаат големи права,така да насилство не е присутно.Црна Гора сепак е прометен центар на трговијата со цигари и дрога сè до ден денес.Црна Гора се договорила околу прашањето со враќање на долгот за учеството на агресијата врз Хрватска,така да односите со Република Хрватска се нормализирани,по постигнатиот договор со границата помеѓу Хрватска и Црна Гора во делот околу Превлака.
Србија излегла како најголем губитник. Ја изгубила заедницата со Црна Гора, а нема ни контрола над Косово. Единствена земја од Г8 која ја поддржува е Русија. Војдовина исто така бара поголема автономија. Поради вмешаност во 4 војни, САД, ЕУ и ОН му наметнаа санкции во 90-тите. По укинувањето на санкциите, и примањето во ОН во 2001 година, Србија се опоравува, од видните остатоци од четништвото.Многу српски интелектуалци ги осудуваат случувањата од 90-тите и се оградуваат од нив.По прогласувањето на независноста на Косово,во февруари 2008 година, Србија со неколку други држави се против САД и нивните сојузници околу признавањето на Косово како суверена и независна држава,етничките Српски општини кои се наоѓаат на северната граница не ја признаваат власта во Приштина,и воедно не ја признаваат Косовско-Српската граница,како резултат на тоа,неколку илјади КФОР мировници го чуваат редот и мирот помеѓу Албанците и Србите во Косовска Митровица,градот на реката Ибар. Србија го ратификува договорот околу границата со Босна и Херцеговина,но има делови од реката Дрина кои сѐ уште се спорни.
Со време почнало да се заработува со некогашните завојувани страни. Некогашните претседатели на Хрватска и на Србија и Црна Гора, Стјепан Месиќ и Светозар Маровиќ, меѓусебно се извиниле еден на друг во име на своите држави во Белград во 2003 година. Поради жртвите тогашниот претседател на Србија и Црна Гора Светозар Маровиќ се извинил и во Сараево поради трагичните случувања од 90-тите,во името на државната заедница на Србија и Црна Гора. На 31 март 2010 година,Српскиот парламент донел резолуција во која се осудуваат злосторствата во Сребреница.
Во 2007 година, гостувајќи на емисијата на ХРТ Недела во два, Српскиот претседател Тадиќ упатил извинување на "целиот Хрватски народ кој го направил несреќен во име од Српскиот народ". Тадиќ сметаше дека за развој на односите на западниот Балкан огромна важност било "да се извиниме на сите за настаните од минатото" и очекувал и претседателите од другите држави, како него, ќе се извинат и на Српскиот народ.
Исто така, Србија формирала суд за војни злосторства, кој почнал да ги прогонува осомничените за војни злосторства. Во 2002 година,Србија го ликвидирала Милошевиќ и го пренесла во Хаг,каде му се судеше за злосторства против човештвото.Истото го снајде и водачот на Босанските Срби Радован Караџиќ,кого Српската полиција го фати и го екстрадира во Хаг во 2008 година.Сè уште се води истрага по Ратко Младиќ.Така досега се фатени осомничените за воени злосторства во Хрватска,БИХ и на Косово.Во Србија исто така отворени се и локални судења за истите воени злосторници.
Слични содржини
Хронологија на распадот во Југославија
Иван Перишиќ
Иван Перишиќ (роден на 2 февруари 1989 во Сплит) — хрватски фудбалер, играч од средниот ред на и на хрватската репрезентација.
Рани години
На возраст од само 17 години, Перишиќ заработил голема количина на интерес од голем број на клубови, вклучувајќи ги екипите на Андерлехт, ПСВ, Ајакс, Трабзонспор и Хамбургер, пред тој на крајот да потпише за францускиот клуб Сошо. Тој се пресели во Франција од екипата на Хајдук Сплит во која дошол на единаесет-годишна возраст во 2000 година. Во Сплит тој бил наречен од страна на некои новинари "новиот Асановиќ" - по познатиот хрватски играч од средниот ред кој исто така играше во Франција. Од 2007 до јануари 2009 година, Перишиќ настапуваше за резервниот тим на Сошо, но не добил можност за деби во првиот тим.
Руселаре
Во 2009 година Перишиќ бил испратен на позајмица во белгискиот прволигаш Руселаре, со цел да собере играчко искуство. Тој одиграл половина сезона во која бил многу успешен постигувајќи 5 гола на 18 лигашки настапи.
Клуб Брухе
По успешната полусезона во Белгија тој им оставил многу силен впечаток на челниците на еден од водечките клубови во лигата, Клуб Брухе. На 26 август 2009 официјално го комплетира својот трансфер од Сошо за сума од 250.000 € и потпишувајќи три годишен договор со Брухе.
Во следната сезоната Перишиќ го покажал сиот свој талент постигнувајќи 22 првенствени гола за Брухе, вклучувајќи ги и четирите против Шарлероа во победата со 5-0. Перишиќ воедно бил најдобар стрелец во Белгиската Јупилер лига за сезоната 2010-2011, а исто така бил избран и за играч на сезоната во Белгија. Сепак, слабото четврто место на Брухе во првенството не ги задоволува апетитите на Перишиќ и тој решил да го напушти клубот по завршувањето на сезоната.
Борусија Дортмунд
На 23 мај 2011 Перишиќ потпишал пет-годишен договор со тогашниот шампион на Германија, екипата на Борусија Дортмунд за сума од 5.5 милиони €.
Своето деби за популарните милионери Перишиќ го имал во победата на домашен терен над Хамбургер со 3-1, кога се појавил како замена на местото на Крис Леве. Својот дебитантски погодок за Дортмунд го постигнал во Лигата на шампионите, прекрасен волеј-удар од 17-тина метри со кој го израмнил резултатот на 1-1 против Арсенал, што на крајот се испостави и како конечен резултат. Десетина дена подоцна тој го постигнал својот првенец и во Бундеслигата, одново да го израмни резултатот на 1-1, овојпат против екипата на Мајнц во нивната победа во гости со 2-1. Тој одново се впишал меѓу стрелците во гостински натпревар кај Вердер во Бремен на 14 октомври, што Дортмунд го добил со 2-0. Во истиот натпревар тој бил исклучен од игра поради добивање на втор жолт картон на почетокот од второто полувреме (47 минута). Неговата серија на голови продолжи во вториот месец од новата 2012 година кога постигнал погодок во Купот на Германија. На 26 февруари постигнал гол во последните моменти од натпреварот за ја завери победата на својот тим над Хановер од 3-1. За првпат по доаѓањето во Германија тој врзал голови во два натпревари едно-подруго кон крајот на март, кога ги затресол мрежите на Келн и на Штутгарт на 25 и на 30 март. По завршувањето на сезоната (2011-12), Борусија ги освоила титулите во Бундеслигата и Купот на Германија, па така и Перишиќ дошол до својте први тимски титули во кариерата.
Во новата сезона, Перишиќ постигнал два гола во поразот со 3-2 од Хамбургер на 22 септември 2012. Сепак, наскоро можностите за играње во почетниот тим на Перишиќ станале ограничени, а откако одиграл мал број на натпревари како стартер, тој изјавил за хрватскиот канал Нова ТВ дека не добил поддршка од Јирген Клоп и го обвинил својот тренер за фаворизирање на други играчи. Како одговор на тоа, Клоп ги критикувал неговите детски постапки и изјавил дека Перишиќ ќе се соочи со парична казна, поради неговиот коментар.
Волфсбург
На 6 јануари 2013 година, бил објавен трансферот на Перишиќ во Волфсбург за 8.000.000 €. Перишиќ го постигнал својот прв гол за Волфсбург во пријателски натпревар против Стандард Лиеж на 10 јануари. Тој го направил своето деби во официјален натпревар за Волфсбург против Штутгарт на 19 јануари 2013. Во март, Перишиќ заработил повреда на левото коленото која го натерала да ги пропушти сите натпревари во текот на март и април. Перишиќ се вратил во акција на почетокот на мај за натпреварот против Хамбургер, влегувајќи како замена и асистирал за израмнувачкиот гол на Макото Хасебе во 65-тата минута. На 11 мај 2013 година, тој се соочил со неговиот поранешен клуб Борусија Дортмунд и постигнал два гола на домашен терен во ремито 3-3.
На 3 август 2013 година, тој го постигна својот прв гол во Купот на Германија за Волфсбург во нивната победа со 3-1 над Карлсруе. На 26 октомври 2013 година, Перишиќ ја отворил својата сметка на првенствени голови за сезоната (2013-14), откако го постигнал третиот и последен гол во победата над Вердер Бремен со 3-0, а исто така и му асистирал на сонародникот Ивица Олиќ при постигнувањето на вториот гол во истиот натпревар. Тој постигнал два гола во победата со 4-1 над Нирнберг. Перишиќ ја завршил добрата сезона како втор стрелец на клубот со 10 постигнати гола 4 помалку од Олиќ. Тоа се одразило и на клубот кој завршил на 5. место во Бундеслигата, со еден бод помалку од Баер Леверкузен кој обезбедил место во квалификациите за Лигата на шампионите.
Означувачки јазик
Означувачки јазик — сметачки јазик кој врши комбинирање на текстот со некои дополнителни информации поврзани со текстот. Дополнителните информации, пример структурата на текстот и начинот на негова презентација, се изразува со помош на означувачи/маркери, кои се вметнати во примарниот текст. Најпознат јазик за означување во современа употреба е HTML (HyperText Markup Language). Историски гледано означувањето било користено (и сѐ уште се користи) во издаваштвото во процесот на комуникација помеѓу авторите, издавачите и печатарите. Јазиците за означување често се поделени во три класи: презентациони, процедурални и описни.
Катедрална црква Света Богородица (Хамбург)
Катедрална црква „Света Богородица“ (Domkirche St. Marien) е римокатоличка катедрала во Занкт Георг, Хамбург, Германија и катедрала на Хамбуршката архиепископија (до 1994). Катедралата се наоѓа на Danziger Straße и била изградена помеѓу 1890 и 1893 по проектот на Арнолд Гилденфениг. Црквата била подигната во неоромански стил по иницијатива на епископот Бернхард Хетинг од Оснабричката епископија, тогаш истовремено и викарен апостол на Викарен апостол на нордиските мисии на Германија, а потоа надлежен за католиците од Хамбург. Била првата нова римокатоличка црква изградена во Хамбург од реформацијата.
IC 1410
IC 1410 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Занкт Георг (Хамбург)
Занкт Георг е централен кварт во округот Хамбург-Мите во Хамбург, Германија.
IC 1410
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Занкт Георг (Хамбург)
Историја
Во 1410, членовите 17 и 18 на договорот (Rezeß) помеѓу Сенатот и граѓаните биле се регулирал престојот во болницата Занкт Георг (S. Georg / Suente Juergens). Оваа болница сè уште постои како Asklepios Klinik St. Georg.
IC 1410
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1410 е од видот *.
Занкт Георг (Хамбург)
Историја
Во 1868, квартот Занкт Георг службено станал дел од Хамбург, вклучувајќи ја и болницата за епидемијата на чумата.
IC 1410
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 19 м 18,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 2' 54".
Занкт Георг (Хамбург)
Историја
Поради проблемите со дрогата, проституцијата и високата стапка на криминал, во 2007 Сенатот на Хамбург усвоил закон за забрана на оружјето во областа Hansaplatz од Занкт Георг. Единственото друго место во Хамбург е областа Reeperbahn, Занкт Паули.