cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Регионален пат 29173
Делници
Регионалниот пат 29173 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно само 1 делница.
IC 1893
IC 1893 — галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1893 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 14,9 mag.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 45 м 34,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +37° 58' 7".
Космос-1452
Космос-1452 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 12 април 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 750 килограми. Космос-1452 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 100,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 809 км, а најмалото на 783.
Општествениот договор
Општествениот договор (Du Contrat Social) — книга од областа на филозофијата на политиката, напишана од Жан-Жак Русо, објавена во 1762. Таа важи за едно од најважните дела на политичката филозофија. Во него, Русо ги продлабочува идеите претходно отпочнати во Расправа за нееднаквоста, каде преку разгледба на некои општествени појави се обидува да даде идеја за подобро општество.
Оваа книга била основа за многу бунтови и револуции во Европа, но и пошироко, а особено служела за потпора на идеите на француската револуција. Главната теза не делото е дека монарсите немаат боженствено право да владеат со народот; напротив луѓето треба и можат да ја преземат власта во свои раце. Исто така, делото ги изложува идеите за демократијата, еднаквоста пред законот, слобода и општата волја.
Пишување
Во 1755 ја развива идејата на она што ќе биде негова концепција за политиката во статијата „Економска политика“ во Француската енциклопедија преку мислата: „Очигледно е дека луѓето се она што владата прави од нив“; мисла која во 1752 ја формулира на сличен начин во предговорот на делото Нарцис или оној кој се љуби себеси: „пороците не му припаѓаат толку на човекот воопшто, колку на човекот со кој лошо се владее“.
Расправа за потеклото и основите на нееднаквоста помеѓу луѓето е објавена во 1754, а Русо ја пишува за да одговори на прашање поставено од академијата во Дижон во 1753: од каде потекнува нееднаквоста на луѓето и дали произлегува од природниот закон?. Човечката природа, сè додека историјата и општеството не ја променат, за Русо претставува подлога на која може да се зборува за различните типови на владеење или општествено организирање. Русо ја дефинира „природната состојба“, не како „дивјачка состојба“ на волци против волци, туку како филозофска хипотеза на иновација, простор за откривање преку иземање на она што општеството му го донело на човекот. Понатаму пишува за начинот на кој луѓето се организирале во општества преку земјоделството и правото за сопственост. Во расправата Русо разговара за типовите моќ и легитимноста на општествата, што претставуваат политички основи на Општествениот договор.
Во 1756, Русо одново ја бележи намерата да го напише делото на својот список на дела кои треба да ги заврши. Три години подоцна, гледајќи ја големината на задачата, одлучува да се сосредоточи на еден дел од Институциите, а да ги запали останатите страници. На својот лектор му покажува првична верзија од Општествениот договор, тогаш наречен Ракопис од Женева во декември, 1760. Оваа верзија се појавува дури кон крајот на XIX век. Делото онака како што ни е достапно денес Русо конечно го довршува и објавува во 1762.
Прва книга
На почетокот од првата книга, Русо ја наведува целта на својата расправа: "Сакам да дознаам дали во граѓанскиот ред, може да постои некакво легитимно и сигурно правило, земајќи ги луѓето предвид такви какви што се, а законите онакви какви што можат да бидат. Ќе си дадам за задача, во ова дело, да го измешам она што правото го дозволува со она што интересот го припишува, сè додека правдата и користа не бидат во целост разделени." Инаку, првата книга се состои од девет глави:
Втора книга
Втората книга се состои од следниве 12 глави:
Трета книга
Третата книга се состои од следниве 18 глави:
Четврта книга
Четвртата книга се состои од 9 глави.
Осврт кон длеото
Иако Русо немал навика да им оддаде признание на неговите претходници, познато е дека големо влијание врз него извршиле некои теоретичари на правото и мислители, како: Хуго Гротиус, Самуел Пуфендорф, Жан Барберак, Томас Хобс, Џон Лок итн. На пример, поднасловот на „Општествениот договор“ гласи „Принципи на политичкото право“, што се поклопува со истоимената книга на Барберак. Сите овие автори сметале дека државата е резултат на договорот меѓу луѓето, што е основната поставка и во „Општествениот договор“. Така, Русо ја прифатил идејата на Хобс дека суверенитетот на народот е апсолутен, но за разлика од Хобс, во своето дело Русо настојува да докаже дека човекот може истовремено да биде слободен и член на политичката заедница. Притоа, Русо го отфрла ставот на Хобс дека во првобитната, природна состојба човекот бил агресивен и непријателски расположен кон другите, но сепак, и тој ја смета таа состојба за сурова, а човекот за „глупаво животно без имагинација“. Ваквата слика за природната состојба се разликува и од онаа искажана во неговото постаро дело „Расправа за нееднаквоста“ во кое ја истакнува слободата и невиноста на човекот во природната состојба. Во „Општетсвениот договор“, Русо тврди дека само со напуштање на природната состојба и прифаќање на политичкото општество, човекот се остварува себеси како човек. Понатаму, Русо ја негира тезата на Хобс дека стравот предизвикал човекот да ја напушти природната состојба и тврди дека човечката слабост го прави човекот да биде општествено суштество. Исто така, тој смета дека во човекот постои внатрешен природне притисок за остварување на неговите морални квалитети кои се само потенцијални во природната состојба. Овде треба да се забележи дека во „Општетсвениот договор“ Русо не е доследен во примената на зборот „природа“ кој некогаш го употребува во неговото буквално значење, а понекогаш во смисла на „првобитна“ состојба.
Русо го позајмил од Хобс аргументот дека суверенитетот е апсолутен и не може да се дели. Истовремено, од Лок и од другите правни теоретичари го присвоил ставот дека суверенитетот не е неограничен, а границите се поставени од природниот закон и од грижата за јавното добро. Како пример за ограничувањето што го поставува природниот закон, Русо наведува дека секој договор со кој човекот стапува во ропство е ништовен, зашто секој договор во кој само едната страна има полза е спротивен на природниот закон. Некои проучувачи на творештвото на Русо сметаат дека тој го елиминира природниот закон, меѓутоа други автори го тврдат спротивното при што се повикуваат на неколку есеи на Русо во кои тој го нагласува значењето на природниот закон. Сепак, во „Општествениот договор“ Русо не се повикува на природниот закон. Всушност, во ова дело Русо го позајмува ставот на Хобс дека граѓаните немаат друг водич освен граѓанскиот закон и јавната совест. Во овој поглед, постои противречност меѓу мислењето на Русо дека општата волја е морален авторитет, изложено во „Општествениот договор“, и ставот дека совест на поединецот е основниот принцип на праведноста, изложен во другите дела на Русо.
Пишувајќи за законите, Русо прави разлика меѓу вистинскиот и стварниот закон при што првиот го претставува законот каков што треба да биде, а вториот е законот што постои во стварноста. Разликата меѓу вистинскиот и стварниот закон е паралелна на разликата меѓу општата волја и волјата на сите: општата волја е нормативен концепт, додека втората е емпириски концепт. Притоа, Русо зборува за вистинските закони кои се закони донесени од луѓето во својство на суверен, кои пак им се потчинуваат во својство на поданици. Оттука, бидејќи луѓето истовремено се и суверен и поданици, таквите закони никогаш нема да ја ограничат нивната слобода. Со самото склучување на општествениот договор, секој човек станува дел од граѓанското општество и со тоа се обврзува дека ќе ги почитува одлуките на мнозинството. Меѓутоа, при донесувањето на одлуките, мнозинството не поаѓа од поединечните желби, туку мнозинската одлука само претставува одраз на општата волја, т.е. не на волјата на мнозинството
Ставовите на Русо во однос на христијанството, изложени во „Општествениот договор“ се сосема различни во споредба со мислењата присутни во другите негови дела во кои тој го отфрла атеизмот на Дидро. На повеќе места во неговите дела, тој ја искажува својата вера во Бога и во задгробниот живот, подвлекувајќи дека не би можел да живее без религиозната вера. Наспроти тоа, неговиот став во „Општествениот договор“ е поблизок до Макијавели отколку до Лок. Во главата посветена на државната религија, тој пишува дека религијата треба да биде потчинета на државата и да ги поттикнува патриотските, граѓанските и воените доблести, а христијанството воопшто не е погодно за таа намена, зашто тоа го проповеда царството божјо наместо граѓанската република. Оттука, Русо смета дека христијанството е добро како приватна религија, но не како државна, а државната религија е поважна и таа треба да има предност. Поради овие гледишта, критичарите на Русо му забележуваат дека користа ја става пред моралноста и вистината.
„Општествениот договор“ содржи и некои ставови кои можат да се толкуваат на различен начин, како што се оние изложени во седмата глава од првата книга, каде Русо пишува за принудувањето на човекот да биде слободен, поради што некои современи критичари го обвинуваат Русо за пропагирање тоталитарна идеологија. Всушност, целата теорија на Русо за слободата е противречна: според него, да се биде слободен значи да не се биде потчинет кон ниту еден човек, додека да се биде потчинет кон институциите е сосема оправдано. Во „Општествениот договор“ Русо не ги гледа институциите како закана за слободата. На пример, во 12-тата глава од Втората книга, Русо пишува дека државата треба да биде така уредена, што секој граѓанин треба да биде потполно независен од другите граѓани и претерано зависен од републиката. Овде, Русо го употребува зборот „претерано“ за да нагласи дека зависноста од државата никогаш не може да биде преголема, зашто токму таа зависност е гаранција за независноста на човекот од другите луѓе. Понатаму, Русо тврди дека луѓето не можат самите да донесат добри зкаони, туку ним им е потребен Законодавец, што значи дека слободата се состои во потчинувањето на законите што ги донесол некој друг. Русо смета дека луѓето не смеат да се остават сами, зашто нив ќе ги водат страстите, така што им е потребен некој да ги води.
Прием
По издавањето на книгата, таа наидува на бурен прием. Денес таа останува едно од главните дела на политичката филозофија, а нејзиното влијание е присутно насекаде низ светот. Особено се истакнуваат идеите за демократија, така што служи како столб на современите демократии. Очигледна е поврзаноста на Русо и Француската револуција, по чие збиднување идеите на Русо ја преплавуваат Европа. Русо преку општествениот договор сака да ја промени општеството во кое живеел: француската монархија не дозволувала слободно изразување на општата волја ниту пак на поединечната волја. Сепак во ова дело Русо се фокусира само на развојот на општата волја и општиот интерес, занемарувајќи ја волјата на поединецот. Како и да е, во делото Емил, зборува за важноста на личниот развој и нагласокот го става на поединечната волја. На овој начин овие две дела се меѓусебно комплиментарни.
Малку е познато дека идејата на Русо за: „почитувањето на законот кој го следиме е слободата“ има влијаено врз идејата за автономија на субјектот кај Кант. Според многумина, она што Кант го зборува за поединецот и етиката е всушност истото што Русо го зборува за општествениот живот и за граѓанската слобода. Покрај Кант, огромен е бројот на филозофи и мислители воопшто, кои се инспирирале од Русо и токму од ова негово дело. Францускиот филозоф Волтер преку своите текстови го критикува и исмева Русо, но истовремено го брани правото за израз. Во Републикански идеи (1765), реагира на палењето на Општествениот договор во Женева со зборовите: „Фактот што делото е запалено е еднакво одвратно колку фактот што делото е напишано. [...] Да се запали книга со аргументи е исто како да се каже: „Не сме доволно паметни да му одговориме“.
Големоилинска Река
Големоилинска Река (или само Илинска Река) — река, односно помал планински поток, која всушност претставува изворишна челенка на Црна Река. Извира високо на Илинска Планина во долот под нејзиниот највисок врв Лиска над селото Големо Илино под името Утов Дол.
Над селото Големо Илино во месноста Попова Краст извираат Церска и Воденичка Река, при што потоа тие се спојуваат со Попов и Зли Дол со што се формира Големоилинска Река која минува низ селото Големо Илино. Пред селото Железнец се спојува со Церската Река и продолжуваат да течат под заедничкото име Црна. Над селото Железнец, кај кота 734 м. во неа се влева Зли Дол, а таму е и изворот на Црна Река.
Ника (бунт)
Бунтот започнал на 13 јануари 532 на хиподромот, како тепачка помеѓу двете навивачки групи на натпревар во трки со двоколки - Зелените и Сините, помеѓу кои постоело долготрајно соперништво. Но, набрзо тепачката прераснала во бунт против власта на Јустинијан, високите даноци и незадоволството на аристократијата. Бунтовниците извикувале „Ника!“ (победа) и оттаму е името на бунтот.
Јустинијан, кој го следел натпреварот од ложата во својата палата, практично цела недела останал опсаден таму. Во меѓувреме, низ градот се случувале пљачки, палежи и убиства. Тие потоа прогласиле и нов император, Хипатиус, кој бил внук на претходниот император Анастасиј II. Според преданијата, Јустинијан сакал да побегне од градот, но во тоа го спречила сопругата Теодора. На крајот, бунтот бил задушен со поткупување на дел од бунтовниците, после што дел се повлекле, а останатите биле убиени. Исто така, Хипатиус и аристократите кои го поддржувале бунтот биле погубени. Се смета дека вкупно загинале 30.000 луѓе.
Умами
Умами или солен вкус (うま味) е еден од петте основни вкусови (заедно со сладок, кисел, горчлив и солен). Тој е опишан како солен и е карактеристичен за супи и варено месо.
Луѓето вкусуваат умами преку рецепторите за вкус кои обично реагираат на глутамат, кој е широко присутен во месни супи и ферментирани производи, и најчесто се додава на некои храни во форма на мононатриев глумат (MSG). Бидејќи умами има сопствени рецептори, а не произлегува од комбинација на традиционално признати рецептори на вкус, научниците сега сметаат дека умами е посебен вкус.
Потекло на поимот
Умами (うま味) може да се преведе како „пријатен вкусен“ вкус. Овој неологизам бил измислен во 1908 година од страна на јапонскиот хемичар Кикунеи Икеда од номинализацијата на умаи, со значење: „вкусни“.
Историја
Научниците дебатирале дали умами е основен вкус, бидејќи Кикунеи Икеда првпат го предложи ова во 1908 година. Во 1985 година, терминот умами бил препознат како научен термин за опишување на вкусот на глутаматите и нуклеотидите на првиот умами меѓународен симпозиум на Хаваи. Умами го претставува вкусот на аминокиселината глутамат и 5-рибонуклеотиди како што се гуанозин монофосфат (GMP) и инозин монофосфат (IMP). Може да се опише како пријатен „чист“ или „месен“ вкус со долготрајна, впивлива сензација на облогите над јазикот.
Осетливоста на умами се должи на откривање на карбоксилатниот анјон на глутамат во специјализирани рецепторни клетки присутни на човечките и другите животински јазици. Педесет и две пептиди може да бидат одговорни за откривање на вкусот умами. Неговиот ефект е да го балансира вкусот и да се заокружи целокупниот вкус. Умами го подобрува вкусот на широк спектар на храна. Глутамат во форма на киселина (глутаминска киселина) дава слаб вкус на умами, додека солта на глутаминска киселина, позната како глутамат, го дава карактеристичниот умами вкус поради нивната јонизирана состојба. GMP и IMP го зголемуваат интензитетот на вкусот на глутамат. Додавањето на сол во слободните киселини исто така го подобрува вкусот умами.
Аспарагинската киселина има умами вкус околу четири пати помалку интензивен од MSG, додека иботенската киселина и трихоломичната киселина се многу поинтензивни.
Трка околу Пекинг 2014
Трка околу Пекинг 2014 — четврто и последно издание на велосипедската етапна трка Трка околу Пекинг. Започнала на 10 октомври и завршила на 14 октомври 2014 година по пет одржани етапи. Била 29. и последна трка во сезоната на Светската турнеја.
На Светското друмско првенство во септември, управното тело во велосипедизмот, Меѓународниот велосипедистички сојуз (УЦИ), одлучил дека нејзината подружница за организирање на трки, Глобал Сајклинг Промошн, нема да продолжи да ја организира Трката околу Пекинг; изданието во 2014 година ќе биде нејзино последно издание. Претседателот на УЦИ Брајан Куксон ја критикувал подружницата во текот на неговата изборна кампања и Трката околу Пекинг не била омилена од велосипедистите. Според Cycling Weekly, „здодевните етапи и отсуството на гледачи покрај патот значеле дека трката потфрлила во подгревањето на атмосферата и нејзината положба на крајот на календарот ја направиле уште помалку интересна — долг лет кон исток по цела сезона тркање е многу тешко да им се објасни на истоштените велосипедисти кои сонуваат за зимски одмор“.
Некои проблеми се појавиле пред и во текот на трката. На 10 септември било објавено дека Валентин Иглински од имал позитивен тест на ЕПО на Енеко Тур. Го признал допингот на екипата и веднаш бил отпуштен, три недели подоцна братот на Валентин, Максим Иглински бил првично суспендиран од УЦИ за позитивниот тест на ЕПО на 1 август. Подоцна било објавено дека Астана сама се повлекува од Трката околу Пекинг поради правилата на здружението за велосипедизам, кои велат дека екипа со двајца позитивни велосипедисти во краток период не треба да присуствува на следната трка од Светската турнеја. Исто така, постоела шанса двајца победници на големите трки — Алберто Контадор и Алехандро Валверде да присуствуваат на трката — каде Контадор би одел на победа за да го надмине сонародникот Валверде во водството на поединечниот пласман во Светската турнеја. Меѓутоа, успехот на Валверде и повредата на Контадор на Џиро ди Ломбардија, претходната трка во календарот, значеле дека ни едниот ни другиот нема да присуствуваат на Трката околу Пекинг. Во текот на трката, Пекинг бил погоден од особено силно загадување, и по поплаките од велосипедистите, втората етапа била скратена.
Трката била освоена од Белгиецот Филип Жилбер, кој го преземал водството по победата на втората етапа, со разлика од само три секунди пред второпласираниот Даниел Мартин.
Екипи
Бидејќи Трката околу Пекинг е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да испратат екипа. Поради самосуспензијата на Астана (види погоре), само седумнаесет екипи настапиле. Со отсуството на Астана, распуштањето на Вакансолел-ДКМ на крајот на претходната сезона и недоделувањето на специјална покана, ова било голема намалување од 20 екипи на Трката околу Пекинг 2013.
Сара Маркоска
Сара Маркоска (родена на во ) – македонска пејачка. Таа ја претставуваше Македонија на Детскиот натпревар за песна на Евровизија 2009 со песната „За љубовта“, која се најде на 12-тото место со 31 бод.
Животопис
Маркоска живее во Скопје. Првите настапи ги имала во основното училиште “Јан Амос Коменски” кога ја отпеала училишната химна. Го посетувала нижото музичко училиште “Илија Николовски Луј” и одела на приватни часови по пеење кај професорот Владо Србиновски. Средно училиште завршила во гимназијата "НОВА".
2006: Почетоци на кариерата - Ѕвезди
Маркоска во 2006 настапила на меѓународниот фестивал Ѕвездички и го освоила третото место за интерпретација на песната "Сама низ Сахара".
2007: Учество на избор за Детска Евровизија и неколку фестивали
Сара настапила на македонскиот избор за Детска Евровизија 2007 и го освоила второто место со песната "Мислиш на мене" од Кире Костов. Потоа, таа била поканета да се придружи на тимот што ќе настапи во Ротердам како позадински вокал и танчер. Таа настапила на фестивалот "Музичко чадорче" во Виница, Украина во 2007 каде влегла во финалето.
2008
Во 2008 година настапила на фестивалот „Мале Скале“ во Херцег Нови, Црна Гора со песната „Љубов и музика” каде го освоила третото место за интерпретација, а истата година на фестивал во Мариупол, Украина освоила второ место за интерпретација.
Таа пак настапила на „Ѕвездички“ во Прилеп, со песната “Тие очи сини две” го освоила третото место, а во МОБ во Скопје на првиот тинејџерски фестивал „Супер Звезда – Тинс” со песната “Сигнали на љубовта” од Александар Митевски ја освоила наградата за најдобар сценски настап.
2009: Детска Евровизија 2009
Таа настапила во Несебар, Бугарија, каде што учествувала на фестивалот „Сонце радост и убавина” и го освоила третото место меѓу 78 учесници со песната "Времето ќе ни каже" од Лазар Цветкоски. Победила на изборот за песна на Детска Евровизија со песната “За Љубовта” од Александар Масевски и ја претставувала Македонија во Киев, Украина.
2010
Во 2010-та година настапила во Палма де Мајорка, Шпанија на фестивал од ревијален карактер, каде што ја претставила музиката и културата од Македонија. На Охрид Фест 2010 во Вечерта на нови ѕвезди настапила како најмлад учесник, и освоила прво место од публика и прво место од жири комисијата со песната “За љубов има време” од Григор Копров.
2011
Во 2011-та година Сара била дел од музичкото шоу „М2-Потрага по ѕвезда“ и со песната “Без срам” на Дарко Димитров го освоила првото место од публика и трето од жири комисијата. Истата година настапила и на фестивалот „Baltic song festival“ во Шведска и со песната “Без срам” влегла во финалето на фестивалот.
2012: Макфест
Во 2012 учествувала на Макфест, каде во конкуренција од многу македонски и странски музички ѕвезди за изведбата на „После него“ од Лазар Цветкоски ја добила Гран При наградата, односно прво место од публиката, како и наградата за Најдобар дебитант.
2013
Во 2013, таа го снимила дуетот "Зелено светло" заедно со Панчо од ДНК.
Пјасино
Езеро Пјасино (руски: Пясино) е големо слатководно езеро во Краснојарскиот крај, северо-централен дел на Русија. Се наоѓа на 69,67° северна географска ширина и 87,86° источна географска должина и има површина од 735 км². Многу реки се влеваат во езерото, вклучувајќи ја и Амбарнаја. Водата од езерото се појавува како река Пјасина. Езерото замрзнува во октомври и останува под мраз до јуни. Загадување од околината се случува со загадена отпадна вода од металуршките постројки на градот Норилск. Поради загаденоста ова езеро речиси и да нема рибен фонд во него. Извршени биле еколошки студии и компаративна анализа на податоците за концентрациите на тешки метали како што се Cu, Ni, Zn, Cd и Hg, кај риби, мов, лишаи, перифитон, хидрични почви и снег во околината на Норилск и завршува во повеќето северни делови на полуостровот Тејмир. Концентрациите на тешки метали во црниот дроб бурбот биле најголеми во езерото Пјасино во споредба со другите студиски региони кои биле оддалечени повеќе од 100 км.
Барово (Демиркаписко)
Барово — село во Општина Демир Капија, во областа Бошавија, во близина на градот Демир Капија.
Потекло на името
Името на селото првпат е документирано во турските документи од век. Името се поврзува со личното име Баро (Барбара, Бартоломеј, Бранислав).
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во областа Бошавија, во југозападниот дел на територијата на Општина Демир Капија, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Кавадарци. Селото е сместено на рид над долината на левиот брег на реката Бошава, а на иста страна и од земјениот локален пат Демир Капија-Конопиште, кој поминува низ селото Бесвица. Селото е ридско, на надморска височина од 470 метри, а од градот Неготино е оддалечено 33 километри.
Барово се наоѓа под висорамнината Витачево, сместено на тераса низ која поминува дол, а под селото поминува реката Бошава во средниот дел на Баровската Клисура. Во селото се наоѓаат неколку кладенци спроведени во чешми, додека пониско од селото е изворот Врело. Околу селото постојат повеќе извори.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Страње, Чука, Гољак, Шумаст Рид и Голем Сурија.
Барово се одликува со традиционална градителска архитектура.
Историја
Барово е старо село за што сведочат повеќе старини околу селото. Се сретнуваат повеќе месности каде се наоѓаат остатоци од некогашни активности на постарото население. Месноста Барова Црква е спомената и помеѓу прилозите на цар Душан на манастирот Трескавец од 1335 година.
Кнежевство Ројс Елдер (стара линија)
Кнежевство Ројс-Грајз (германски: Fürstentum Reuß-Greiz), познато како Кнежевство Ројс Елдер (германски: Fürstentum Reuß älterer Linie) по 1848 година — суверена држава во модерна Германија, управувана од членовите на Домот на Ројс. Грофовите Ројс од Грајц, Долен Грајц и Горен Грајц (германски: Reuß zu Greiz, Untergreiz und Obergreiz) биле издигнати на кнежевствен статус во 1778 година и ја носеле титулата принц Ројс Елдер (стара линија) или принц Ројс од Грајц.
Барово (Демиркаписко)
Стопанство
Атарот има средна големина и зафаќа простор од 14,4 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 653,5 хектари, на пасиштата отпаѓаат 539,5 хектари, а на шумите 162,4 хектари.
Кнежевство Ројс Елдер (стара линија)
Територија
Во 1919 година, како последица на Првата светска војна, територијата на Ројс Елдер била споена со онаа на Ројс Јунгер како Народна држава Ројс, која била инкорпорирана во новата држава Тирингија во 1920 година. Линијата Елдер изумрела во 1927 година со смртта на бездетниот Хајнрих XXIV, по што неговите побарувања биле префрлени на младата линијата.
Барово (Демиркаписко)
Стопанство
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Селаните живееле од земјоделство и сточарство. Покрај муслиманското население, и голем дел од христијанското население работело на свои ниви, додека останатите работеле на чифлици. Во минатото, покрај реката Бошава се наоѓале оризишта и постоеле три големи воденици, додека во самото село постоел дуќан и две ковачници.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Барово имало 474 жители, од кои 220 Македонци христијани, 248 Македонци муслимани и 6 Роми. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Барово имало 304 жители.
Барово е мало село во фаза на наполно раселување. Во 1961 година селото броело 263 жители, а во 1994 година само 28 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Барово имало 10 жители, од кои 9 Македонци и 1 Турчин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3 жители, од кои 2 Македонци и 1 лице без податоци.
Родови
Барово било мешано муслиманско-христијанско македонско село.
Според истражувањата на Воислав Радовановиќ во 1924 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Во век, Барово било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Неготино. Селото припаѓало на некогашната општина Неготино во периодот од 1957 до 1965 година. Во периодот 1955-1957 селото влегувало во рамки на општина Демир Капија.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Крњево, во која покрај селото Барово, се наоѓале и селата Бохула, Бунарче, Горна Бошава, Долна Бошава, Конопиште, Крњево, Радња, Страгово, Стрмашево и Чемерско. Општината Крњево постоела и во периодот 1950-1952 во која влегувале селата Барово, Горна Бошава, Долна Бошава, Крњево, Страгово и Стрмашево.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 11 гласачи. На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 10 гласачи.
Космос-1453
Космос-1453 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 19 април 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 94,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 514 км, а најмалото на 468.
NGC 5305
NGC 5305 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5305 се споменува и како UGC 8729, MCG 6-30-87, CGCG 190-57.
In Concert
In Concert е двоен албум во живо, снимен од „Derek and the Dominos“ во октомври 1970, во „Fillmore East“, а е издаден во јануари 1973. Шест од деветте песни во албумот подоцна се вклучени во албумот од 1994 - „Live at the Fillmore“. Трите песни кои не се вклучени се „Why Does Love Got to Be So Sad“, „Let it Rain“ и „Tell the Truth“.
NGC 5305
Откривање
Телото е откриено на 17 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5305 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 5305 има привидни димензии од 1,5' х 1,1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 47 м 55,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +37° 49' 34"". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Алингсос
Историја
Алингсос е основан кога жителите на градот Нија Лодосе останале без покрив над главата бидејќи данските трупи го запалиле. Густав Адолф му ја доделил на Алингсос својата Кралска повелба во 1619 година, што го прави постар од најголемиот град на Вестра Геталанд, Гетеборг (кој добил повелба во 1621 година).
Меѓу неговите историски жители е и Јонас Алстромер, кој е роден во Алингсос во 1685 година. Алстромер е заслужен за воведувањето на компирот во Шведска. Тој, исто така, основаше голема индустрија за драпери таму, која пред долго време стана најголемата во Шведска. Сепак, некои премногу оптимистички пресметки, разорни пожари и политички неуспеси конечно го принудија нејзиното затворање во 1779 година.
Алингсос е познат по своите кафулиња, вкупно 26 (во 2010 година).
Во април 2021 година, археолозите објавија дека откриле орнаменти од бронзеното време стари 2.500 години, кои можат да бидат поврзани со жена со висок статус. Некои од ланчињата, синџирите и игличките, откриени случајно од картографот Томас Карлсон, се многу добро сочувани.
Историски локалитети
На различни локации во Алингсос можете да најдете неколку кружни кратери врежани во карпата. Овие се нарекуваат Џиновите котлиња и може многу да се разликуваат по големина и длабочина. Најголемите се во Бробачка, која се наоѓа на патот кон Графснас. Џиновите котелчиња се вообичаени места за посета за часови во средно училиште.
Грефснес слотсруин е руина на замокот сместен покрај езерото Антен, веднаш надвор од Алингсос. Изграден е во 1550 година од грофот Стен Ериксон Лејонхуфвуд, кој веќе поседувал замок од другата страна на езерото, во Лохолмен. По смртта на Ериксон, 1568 година, неговата сопруга Еба Мансон Лејонхуфвуд се грижела за замокот и тој останал во семејството до 1724 година. Во 1634 година замокот изгорел до темел, но бил повторно изграден како прекрасен замок во стил на доцна ренесанса. Во 1734 година повторно изгорел, но сопственикот во тоа време го обновил за да одговара на она што било. Во 1834 година, точно двесте години откако за прв пат изгорел, замокот бил продаден на Ото Улфспаре за 110 000 барели шнап. На денот кога требало да се потпишат документите за купувањето, замокот изгорел - по трет пат, со точно 100 години помеѓу секој од трите прилики. Последниот човек што го направил замокот негов постојан дом бил рибарот Нилс Андерсон, кој ја плаќал киријата во риба. По неговата смрт, покривот на крајот бил отстранет за да се спречи забавата што ја правеле младите во селото во стариот замок. Во 1911 година замокот бил обновен од страна на Бестерготланд-Готерборгс Јернвегс АБ, а од 1930 година за него се грижи општината Алингсос. Музејот Алингсос е основан во 1928 година и содржи спомен-збирки на фотографии и општински архиви, како и домаќин на неколку изложби. Тој е затворен за јавноста од пролетта 2010 година, поради преуредување на просториите.
Македоновка (Донечка област)
Македоновка (Македонівка) е село во Украина, Володарски реон, Донечка област.
Алингсос
Историски локалитети
Карин Боје, шведска писателка, извршила самоубиство во шума во градската област Алингсос во Нолби во 1941 година. Местото сега е споменик и популарно место за посета за училишни часови, кои се на „турнејата Карин Боје“.
Годишни настани
Алингсос има богат културен живот и е домаќин на неколку различни културни настани во текот на годината. Во октомври, Светла во Алингсос се одржува еден месец; 6 европски дизајнери на осветлување можат да ги осветлуваат избраните делови од градот како што сакаат. За да им помогнат, тие добиваат околу 65 странски студенти по архитектура и заедно имаат една недела да ја создадат визијата на дизајнерите на молња, кои дејствуваат како водачи на работилниците. Јавноста потоа може да ја пешачи самата турнеја или во групи со водич, а со текот на годините таа стана многу популарна на меѓународно ниво. Проектот е соработка помеѓу Алингсос Комун и Здружението на професионални дизајнери на осветлување од 2000 година.
Во текот на летото, домаќин на фестивал наречен Potatisfestivalen (Фестивал на компири) е Алингсос Комун. Тоа е градски фестивал со различни активности, како што се концерти и настапи.
Спорт
Алингсас има неколку спортски асоцијации. Пливање, уметничко лизгање, хокеј на мраз, атлетика, фудбал, ракомет и подно топче се некои од попопуларните спортови. Постојат два здравствени центри, кои се домаќини на различни видови на групна обука, како и обезбедување на машини за обука.
АХК, ракометната асоцијација на Алингсос, секоја година е домаќин на турнир на кој тимови од целата земја можат да се приклучат и да играат едни против други. Според историјата и прекарот на градот, тој е наречен Потатискупен (турнир во компири). Тимовите ги користат различните училишта во областа за сместување.
Алингсос ФК Јунајтед, женски тим, е најреномираниот фудбалски клуб во градот. Тимот моментално се натпреварува во Елиеттан, шведскиот втор степен на женски фудбал под Дамалсвенскан.
Во градот постојат и два машки фудбалски клуба, Holmalunds IF и Alingsås IF, кои се натпреваруваат во регионалната дивизија 3 Мелерста Геталанд, во петтото ниво на шведскиот фудбал.
Институт за класични студии
Почетоци
Создавањето на Институтот за класични студии е тесно врзано со создавањето на Универзитетот во Скопје и неговото јадро — Филозофскиот факултет. Како една од првите шест наставно-научни единици на Историско-филолошкиот оддел при овој факултет, Институтот за класични студиија ја започнува својата дејност во 1946 година, како Семинар за класична филологија, со минимален наставен кадар (проф. д-р Михаил Д. Петрушевски и асистент Анастас Таховски). Основачот на Семинарот проф. Михаил Д. Петрушевски, воедно станува и прв декан на Филозофскиот факултет во периодот 1946-9 година. Како раководител, прво на Семинарот, а потоа на Катедрата за класична филологија, професорот Петрушевски создава солидна база за натамошен развој на наставно-научната дејност на Катедрата, снабдувајќи ја Семинарската библиотека со најнужната литература (текстови, прирачници, студии, лексикони, енциклопедии и сл.).
Во 1950 г. проф. Петрушевски е иницијатор за издавањето на научното списание од областа на класичните студии Жива Антика, единствено од овој вид на просторите на тогашна Југославија, при што станува негов главен и одговорен уредник. Ова списание континуирано се издава и денес. Во него објавуваат свои трудови значајни научници од земјата и од странство, а се дистрибуира во научните центри на сите континенти во светот. Поради тоа го има статусот на меѓународно научно списание, посведочено како такво од УНЕСКО. Преку размената на ова списание Институтот за класични студии остварува соработка со бројни сродни списанија од светот и на тој начин редовно и со најнови вредни наслови од областа се збогатува библиотечниот фонд на Институтот.
До 1956 г. целокупната настава по фундаменталните предмети на Семинарот за класична филологија ја изведува професорот Михаил Д. Петрушевски во соработка со асистентот Анастас Таховски. Во тој период како гости во наставата се приклучуваат и професорите од Филозофскиот факултет] во Белград — проф. д-р Милан Будимир и проф. д-р Милош Н. Ѓуриќ. Во 1956 г. Семинарот прераснува во Катедра за класична филологија, кадровски подзасилена со изборот на д-р Богдан Стевановиќ, кој ја презема наставата по Историја на старогрчката и римска литература, на Елена Зографска како лектор по старогрчки јазик и на Петар Хр. Илиевски како асистент по Грчка и Латинска историска граматика. Во 1958 г. е избран и лектор по латински јазик — Борка Јосифовска.
1960—1980
По докторирањето и изборот за доцент на Петар Хр. Илиевски (1961), се избираат уште два асистента: Јани Филовски — по старогрчки јазик и Љубинка Басотова — по латински јазик. Наставниот и помошнонаставниот кадар од Катедрата за класична филологија изведува настава и на другите катедри на тогашниот Филозофски факултет — за историја, за романска филологија и за албанологија, а се држат и курсеви по старогрчки јазик и компаративна лингвистика за наставниците и соработниците на Филозофскиот факултет кои пројавиле интерес за овие дисциплини.
Во академската 1959/60 година на Катедрата за класична филологија на Филозофскиот факултет во Скопје редовно се одржуваат научни состаноци, на кои се презентираат резултатите од научните истражувања на членовите на катедрата од областа на микенологијата — тогаш новата дисциплина во класичната филологија, анализа и критика на текстови, предавања од историјата на литературата, археологијата, митологијата, балканистиката и други. На ваквите состаноци присуствуваат и учествуваат и наставници од другите катедри на Факултетот, како и наставници по класичните јазици од средните училишта.
Игор Карачиќ
Игор Карачиќ (роден на во Мостар) — хрватски ракометар кој настапува за РК Вардар и Ракометнтаа репрезентација на Хрватска.
Институт за класични студии
1960—1980
Почнувајќи од 1958 г. воспоставени се контакти на меѓународно ниво, така што наставниците од Катедрата за класична филологија учествуваат на повеќе меѓународни собири во многу европски земји (Германија, Англија, Бугарија, Италија, Шпанија, СССР, Словенија, Грција, Полска и др.), а пред наставниците и студентите од Катедрата со свои излагања гостуваат професори од странство (Грција, Романија, Бугарија, Полска, САД, Англија и др.). По донесувањето на законот за високо образование од 1977 г., Катедрата за класична филологија е преименувана во Наставно-научна група за класични студии, а од 1988 г. во Институт за класични студии.
Игор Карачиќ
Неговиот постар брат Иван Карачиќ настапува за Босна и Херцеговина, додека неговиот помал брат Горан Карачиќ е фудбалски голман и настапува за фудбалската репрезентација под 21 година во Босна и Херцеговина.
Институт за класични студии
1960—1980
Во 1977 година е направена ревизија на наставните планови, при што е понудена и можноста старогрчкиот и латинскиот јазик да се избираат како втор главен предмет на некои наставно научни студиски групи на Филозофскиот и Филолошкиот факултет (Историја, Историја на уметноста со археологија, Романска филологија и Албанологија). Подготвени се посебни наставни планови и програми за шестсеместрални студии (изучување на нормативните и историските граматики, како и на старогрчката и римската литература).
1980—2009
Во осумдесеттите години на минатиот век се одвива процес на засилено кадровско зајакнување на Институтот за класични студии. Во 1980 година како помлад асистент е примена Маргарита Бузалковска која во 1985 година, по одбраната на магистерскиот труд е избрана за асистент и во ова звање, со одобрување на Наставно-научниот совет ја држи наставата и вежбите по Историските граматики на старогрчкиот и латинскиот јазик, по пензионирањето на академик проф. д-р Петар Хр. Илиевски во 1986 година, која по докторирањето во 1996 година е избрана за доцент, во 2001 година за вонреден, а во 2006 година за редовен професор. Во 1986 година во звањето асистент по Античка литература е избран Витомир Митевски, кој по докторирањето во 1990 година е избран за доцент, во 1995 година за вонреден професор по предметот Античка литература II, а во 2000 година за редовен професор. Во 2009 година е избран за член на Македонската академија на науките и уметностите. Во 1985 година како приправник, а следната година како помлад асистент е избрана Весна Томовска, која по одбраната на магистерскиот труд е избрана за асистент по Античка литература во 1991 година; по докторирањето во 2004 година е избрана за доцент, а 2009 година за вонреден професор. Во звањето лектор по старогрчки и латински јазик во 1986 година е избрана Даница Чадиковска. Во 1987 година за помлад асистен е избрана Весна Димовска; по одбраната на магистерски труд и таа е избрана за асистент по предметот Нормативна латинска граматика, а по докторирањето во 2001 година е избрана за доцент, а 2006 година за вонреден професор.
Во 1993 година во звањето помлад асистент по Античка литература е избран Валериј Софрониевски, кој магистрира во 1996 година, кога е избран за асистент по старогрчки јазик; по докторирањето, во 2001 година е избран за доцент, во 2006 година за вонреден професор, а во 2010 година за редовен професор. Во 2001 година се примени двајца помлади асистенти: Елена Џукеска по предметите Историска граматика на старогрчкиот и Историска граматика на латинскиот јазик, која во 2004 година е избрана за асистент, а во 2009 година, по докторирањето, за доцент по истите предмети и Ратко Дуев по предметот Античка литература, кој по магистрирањето во 2003 година е избран за асистент, а по докторирањето во 2010 година за доцент по предметите Античка митологија и Античка култура.
Напоредно со наставниот ангажман, вработените на Институтот пројавуваат и голема творечка научна дејност, која, според тематската ориентација профилира еден вид скопска школа по класична филологија. Тука се издвојуваат истражувањата на Аристотеловата теорија на литературата што ги започна проф. Михаил Д. Петрушевски; на нив се надоврзува проф. Елена Колева со својата докторска теза, а потоа се појавуваат и неколку преводни толкувања од областа на филозофијата и реториката на овој голем антички мислител. Посебен печат на Институтот му даваат истражувањата од областа на микенологијата, со кои, покрај проф. Михаил Д. Петрушевски, се зафаќа и проф. Петар. Хр. Илиевски. Со своите оригинални научни решенија, презентирани на светските научни собири, тие го раширија името на Институтот за класични студии на Филозофскиот факултет во Скопје како значаен центар за микенолошки студии, од кој произлегоа и помлади истражувачки кадри во и надвор од Институтот: проф. Маргарита Бузалковска Алексова, м р Миодраг Тодоровиќ и др. Во областа на античката филозофија и епската поезија се објавени истражувањата на акад. Витомир Митевски, а од теоријата на литературата истражувањата на проф. Валериј Софрониевски и проф. Весна Томовска.
Последниве децении посебно е интензивирана преведувачката дејност. Една долга низа на класичари кои работат на Институтот или произлегле од него, објавија импозантен број преводи од класичната литература на македонски јазик. На тоа секако влијаеше личниот избор, но и условите што се наложија со осамостојувањето на Република Македонија. Беше потребно на македонскиот читател да му се овозможи пристап до капиталните класични дела на мајчиниот јазик, што во голема мера беше постигнато за релативно кус период. Посебно место заслужува појавата на универзитетските учебници, прирачници и наставни помагала од областа на класичната филологија, каде свои прилози даваат Елена Зографска, Даница Чадиковска, Витомир Митевски и Валериј Софрониевски. Во 2001 година од пазувите на Институтот излегува и капиталниот Латинско-македонски речник, со чиешто издавање конечно и македонскиот јазик станува дел од цивилизацискиот мозаик на двемилениумската заоставнина од лексикони на латински јазик. Девет години подоцна се појавува и првиот, развојно конципиран, Старогрчко-македонски речник, прво во книжовна, а потоа и во електронска (online) верзија.
Со воведувањето на Европскиот кредит трансфер систем во 2004 година, се преземаат крупни промени во студиската програма. Задржани се носечките предмети на класичната филологија (во збиен блик), но се внесуваат и многу нови предмети со задолжителен, изборен и факултативен статус. На студиската програма тоа и' дава поголема динамичност, но и разновидност, а наедно отвора можност за понатамошни иновации и студиски проширувања согласно со потребите на високото образование во оваа област. По четиригодишниот период од воведувањето на новата студиска програма, се сумираат искуствата и резултатите од изминатиот период и се вршат значителни интервенции во студискиот курикулум, што резултира со нова, значително видоизменета студиска програма, чија примена стартува во учебната 2009/10 година.
Во 1997 година се обновуваат и постдипломските студии на Институтот, кои првобитно имаат две насоки: јазик и литература. Со воведувањето на европскиот кредит-трансфер систем, се преземаат темелни промени и на овој план, при што, покрај стандардните дисциплини од класичната филологија, во постдипломските студии се вклучува и студиска програма по византиска култура (литература, јазик и сл.). Зголеменото интересирање на запишаните кандидати за овие насоки ја покажува оправданоста од нивното постоење. Паралелно со најновите измени во додипломската студиска програма, се вршат промени и во постдипломската студиска програма по класична филологија, која стартува во почетокот на учебната 2009/10 година.
Од 1990 година наваму, при Институтот за класични студии се одбранети и девет докторски тези.