cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Религија во Чад
Религијата во Чад има значајна улога во животот на луѓето во земјата. Според проценките од 1993 година, околу 53,1% од населението на Чад се муслимани. Христијанството се практикува од страна на 35% од населението, додека во земјата има верници и на Анимизмот со 7,32% и Атеизмот со 3,1%. Според истражувањето на Pew Research Center од 2010 година, 55,7% од населението на Чад се муслимани. Огромното мнозинство на муслимани се сунит, додека мал број се шиити. Муслиманите се главно концентрирани во северниот и источниот дел на Чад, додека анимистите и христијаните живеат главно во јужниот дел на Чад. . Исламот во земјата пристигнал по муслиманските освојувања на регионот Судан, односно во 11 век кога Канемското Царство го примило исламот. Христијанството пристигнало кон крајот на 19 век со пристигнувањето на Французите. Уставот на земјата гарантира верска слобода. .
Ислам
Исламот станал една динамична политичка и воена сила на Блискиот Исток во децениите веднаш по смртта на Мухамед. До крајот на 7 век, муслиманите пристигнале во Северна Африка и се преселиле на југ во пустината. И покрај тоа што е тешко да се објасни официјалното пристигнување и ширење на исламот во земјата, сепак поголем замав исламот стекнал кога во земјата започнале да пристигнуваат арапски мигранти од истокот кон 14 век, иако исламот бил во голема мера распространет од порано.
И покрај присуството на голем број на Арапи, арапскиот јазик не е мајчиниот јазик на мнозинството на муслиманите од земјата. Како резултат на тоа, иако многу од муслиманите посетувале училишта, тие често ги учеле стиховите на Куранот, без да го разберат неговото значење. Друга одлика е тоа што исламот не бил под големо влијание на големите мистични движења во текот на средниот век или под влијание на настаните во Блискиот Исток, Западна Африка и Судан. Можеби како резултат на подолгиот временски контакт со муслиманските трговци од Западна Африка, муслиманите од Чад се идентификуваат како дел од редот на Тиџанија. Денеска, муслиманите главно живеат во северните области и нивниот процент варира од53% до 57,8% од населението. Сунитите се најголема муслиманска група во земјата. Во северниот дел на земјата има приврзаници на редот Кадирија, додека во јужниот дел на Тиџанија. Се проценува дека 5-10% од муслиманите се поддржувачи на фундаменталистички гранки на исламот - Вахабизам и Салафизам. Во споредба со другите муслимански земји како Саудиска Арабија, исламско образование во Чад е слабо развиено. Првото муслиманско училиште во Чад било основано во 1918 година. За повисоко студентско исламско образование, учениците одат да се образоваат во други земји, како Египет, Судан и други.
Христијанство
Христијанството во Чад е втора по големина религија во земјата. Првите христијани во Чад биле монаси кои неуспешно се обиделе да воспостават мисија во 1663 година. Во текот на следните два и пол века, земјата останала изолирана од христијанските мисионери, за да мисионерската активност повторно се појави во 19 век, во времето на колинијалната окупација.
Првиот протестанти во земјата биле Баптистите, кои пристигнале во Чад во 1925 година. Во истата година во Нџамена започнала и католичката мисија која продолжила до 1929 година. Во 1960 година имало 139.000 христијани додека во 1980 година - 639.000.
Red Blooded Woman
„Red Blooded Woman“ е песна од австралиска пејачка Кајли Миног од неа деветтиот студиски албум Body Language (2003). Песната е напишана од Џони Даглас и Карен Пул и бил издаден како втор сингл од албумот во март 2004 година.
Успех на табелите
„Red Blooded Woman“ беше издаден на 1 март 2004 година во Велика Британија. Песната достигна бројот пет на UK Singles Chart и помина вкупно деветнаесет недели на топ листите. Надвор од Велика Британија, песната исто така, беше успешна. На друго место, песната стигна до Топ 10 во Италија, Шпанија, Данска, Ирска и Австралија, каде што го достигна бројот четири. Песната стигна до Топ 20 во Германија, Финска, Швајцарија и Нов Зеланд, каде што го достигна бројот деветнаесет.
Поради поволните приемот на претходните изданија на Миног, „Red Blooded Woman“ беше издаден во САД. Миног претходно најде успех во ноќни клубови со „Can't Get You Out of My Head“ во 2001 година и „Slow“ во 2003 година. Песната достигна бројот 24 на Хот Денс Клуб Песни, но сепак беше не е успех на Билборд Хот 100.
Музичко видео
Музички видео беше снимен во Лос Анџелес во 2003 година. Видеото го Миног на автопат во сообраќаен метеж. Таа го напушта својот автомобил и шета по автопат. На патот, Миног соблекува крзнено палто и ора зад резервоарот за гориво. Миног влегува во друга кола и промени нејзината облека внатре. Миног тогаш го остава автомобилот и продолжува шетаат на автопатот кога на ноќта доаѓа. Таа подоцна се танцува во предниот дел на еден камион.
Скадарски Вилает
Скадарски вилает (турски: İşkodra Vilayeti, Vilayet-i İşkodra; албански: Vilajeti i Shkodrës) бил вилает на Отоманското Царство од 1867 до 1913 година. Се протегал на просторот на денешна Црна Гора и Албанија. Кон крајот на 19 век вилаетот опфаќал површина од 13.800 км2.
Историја
Скадарскиот вилает бил основан во 1867 година со спојување на Скадарскиот и Дебарскиот санџак. Скадарскиот санџак бил основан по османлиското освојување на Скадар во Опсадата од 1478—1479 година. Голем дел од Кнежевството Зета бил припоен кон Скадарскиот санџак во 1499 година. Оваа територија во 1514 година била издвоена од Скадарскиот санџак, и од неа бил формиран нов независен Црногорски санџак, со кој владеел Скендербег Црноевиќ. По неговата смрт во 1528 година, Црногорскиот санџак бил припоен кон Скадарскиот санџак со одреден степен на автономија.
Во 1867 година Скадарскиот санџак бил споен со Скопскиот санџак со што се формирал Скадарскиот вилает. Во вилаетот влегувале Скадарскиот, Дебарскиот и Призренскиот санџак. Во 1877 година Призренскиот санџак влегол во состав на Косовскиот вилает, а Деберскиот санџак во состав на Битолскиот вилает, а градското подрачје на Драч станало Драчки санџак. По Руско-турската војна во 1878 година Бар, Подгорица, Спуж и Жабљак биле приспоени кон Црна Гора. Улцињ се споил со Црна Гора во 1881 година.
Во текот на 1912 и почетокот на 1913 година, Скадарскиот вилает го освоиле државите од Балканската лига. Територијата на вилаетот влегла во рамките на Кнежевство Албанија во 1914 година, врз основа на мировниот договор потпишан на Лондонската конференција во 1913 година.
Административна поделба
Скадарскиот вилает го сочинувале следните санџаци:
Матеј (охридски архиепископ)
Матеј  бил византиски свештеник и охридски архиепископ најверојатно во периодот по 1408 до 1410 година или подоцна. Тој бил архиепископ на Охридската архиепископија по потекло од Византија.
Содома и Гомора (филм од 1962)
Филмот трае 155 минути.
NGC 2926
NGC 2926 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2926 се споменува и како UGC 5125, MCG 6-21-60, CGCG 181-71, KUG 0934+330, IRAS 09345+3304.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1886 година од страна на Јохан Пализа, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2926 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 2926 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 37 м 31 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 50' 30". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 2926 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27400. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 103; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2504. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1345.
NGC 1003
NGC 1003 — спирална галаксија во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1003 се споменува и како UGC 2137, MCG 7-6-51, CGCG 539-70, IRAS 02360+4039.
Откривање
Објектот е откриен на 6 октомври 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1003 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 1003 има привидни димензии од 4,3' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 39 м 16,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 40° 52' 22". Положбениот агол на објектот е во износ од 97°.
Други поделби
Проучување на NGC 1003 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10052. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 62; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2836. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 44.
Ковасенц
Ковасинц — општина во округот Арад во Романија.
Просјаци и синови
Арсен Дедиќ СФРЈ11345 минути
Питачи и синови е југословенска телевизиска серија, снимена во 1972 година .По романот на Иван Раос. Серијата за првпат била прикажана во 1984 година.
Дејство
Серијата зборува за семејство на питачи, дедо кој питачи по селата во неговиот роден крај во Имотска краина и внукот Матан кој го продолжува традиционалниот занает за питачење и затоа оди и во Загреб .Дури и избувнувањето на Втората светска војна не може да го уништи бизнисот на Матан.
Улоги
Глумец Раде ШербеџијаМатан Потрка (13 еп. 1972)
Други улоги ▼ Комплетна ТВ-екипа ▼
Дани Алвес
Даниел Алвес да Силва, попознат само како Дани Алвес (роден на 6 мај 1983 година, во Жуaзeиро) — бразилски фудбалер, играч од одбраната на Париз Сен Жермен и на бразилската репрезентација.
Животопис
Алвес е роден во Жуазеиро, град во бразилската држава Баија. Неговиот татко Домингос Алвес да Силва е фармер и исто така голем љубител на фудбалот, па дури успеал во градот да организира и фудбалски клуб во кој Дани ја започнал својата кариера на возраст од десет години. Во почетокот Алвес играл како крило, но поради недостатокот на постигнати голови, неговиот татко го ре-позиционирал како десен бек, позиција на која сè уште игра и денес.
Алвес не е женет, а во моментов е во врска со шпанскиот модел Хоана Санс.
Технички одлики
Покрај тоа што нема некоја импозантна фигура поседува значителна сила а меѓу неговите одлики се издвојуваат отпорноста, брзината, и, исто така, значителните технички квалитети за неговата позиција. Опремен е со добар центаршут, удар од далечина и способноста за пробивање на противничката одбрана. Алвес многу често учествува во акциите во нападот на својте екипи.
Баија
Алвес израснал играјќи фудбал во екипата на Баија, а своето деби за првиот тим го направил во Кампеонато Бразилеиро Серија А 2001 против Парана. Во овој натпревар, Баија победила со 3-0, а тој направил две асистенција и бил фаулиран за пенал кај последниот гол. По ова, тренерот Еваристо де Маседо го утврдил во почетниот состав на тимот. Во средината на 2002 година, тој се преселил во Севиља на позајмица.
Севиља
Во летото 2002 Алвес заминал на заем од една сезона во шпанската Севиља со право на постојан откуп. Своето деби во шпанското првенство го направил на 23 февруари 2003, влегувајќи во 77-мата минута во победата со 1-0 над Еспањол на домашен терен. Сезоната 2002-2003 ја завршил со 10 настапи за првиот тим во Примера Дивисион.
После сезоната 2002-2003 на заем во Севиља, Алвес отпатувал на Светското првенство за млади играчи (под 20 години) каде одиграл одлично и неговата репрезентација го освоила тој турнир. Набрзо после тоа Севиља целосно го откупила договорот на играчот за 550.000 евра. Во сезоната 2003-2004 се утврдил како стартер на позицијата десен бек и од тој момент играл редовно во почетната постава на Андалузијците. Својот прв погодок во дресот на Севиља го постигнал на 11 септември 2003, во изненадувачката победа со 4-1 над Реал Мадрид на домашен терен.
По неколку одлични сезони во Севиља, во јуни 2006 Алвес добил понуда од Ливерпул и Севиља се согласила да го продаде играчот меѓутоа клубовите неуспеале да се договорат околу сумата бидејќи шпаниците барале обесштетување од 8 милиони евра. Откако останал во клубот за сезоната 2006-2007, во декември истата година го продолжил договорот до 2012 година.
Вкупно за Севиља Алвес одиграл 249 натпревари и постигнал 16 гола; со клубот освоил два Купа на УЕФА, еден Суперкуп на Европа, еден Куп на Шпанија и еден Суперкуп на Шпанија.
Барселона
На 2 јули 2008, Барселона го купила бразилскиот дефанзивец за сума од 32 милиона евра плус разни бонуси врз основа на резултати кој би можеле да доведат до пораст на трансфер сумата до 40 милиони евра. На 1 јули 2008 ја имал неговата проштална прес-конференција во Севиља, во која со солзи во очите се заблагодарил на сите во клубот кој му го овозможиле овој трансфер и рекол дека би сакал повторно да игра за Севиља. Дебитирал во дресот на Барселона на 13 август 2008, против Висла Краков во третото коло од квалификациите за Лигата на шампионите. Своето деби во шпанската лигата за Блауграна го имал во првото коло од сезоната 2008-2009 против Нумансија на 31 август 2008, во поразот со 1-0 на гости. Својот прв погодок за новиот клуб го постигнал на 25 октомври истата година, во победата со 5-0 над Алмерија на домашен терен. На 13 мај, тој го освоил својот втор трофеј во Кралскиот куп на Шпанија, а три дена подоцна математички ја освоил својата прва титула во лигашките натпреварувања, благодарение на поразот на Реал Мадрид на гости кај Вилјареал. На крајот на неговата прва сезона во клубот, на 27 мај, Барселона станала европски шампион благодарение на победата над Манчестер Јунајтед во финалето на Лигата на шампионите на Стадионот Олимпико во Рим; Дани Алвес не играл во финалето поради жолти картони.
На почетокот на сезоната 2009-2010 Алвес со Барселона ги освоил Суперкупот на Шпанија против Атлетик Билбао и Европскиот Суперкуп против Шахтар Донецк. На 19 декември 2009 го освоил Светско клупско првенство за Естудијантес; оваа победа му овозможила на каталонскиот клуб да стане првиот и единствен во историјата на фудбалот кој ги освоил сите шест трофеи, односно кој победил во сите шест конкуренции во кој играле во текот на календарската година. Сезоната ја завршил освојувајќи ја својата втора титула едноподруго во шпанската Примера Дивисион.
Својата трета сезона во Барса ја започнал со освојување на Суперкупот на Шпанија со победа над неговиот поранешен клуб Севиља. На 22 март 2011 го продолжил својот договор со Блауграна во трајнсот до 2015. На крајот на оваа сезона, Барселона уште еднаш триумфирала во Лигата на шампионите, а Дани Алвес со своите перформанси обилно придонел за освојувањето на својата втора титула во најелитното клупско фудаблско натпреварување во Европа; во финалето го совладале Манчестер Јунајтед (како и пред две години).
На 17 август 2011 година, го освоил својот четврти наслов во Суперкупот на Шпанија против Реал Мадрид. На 25 јануари 2012 во натпреварот од Купот на Шпанија против Реал Мадрид постигнал гол за водство од 2-0 за Барселона, погодок, која му овозможил на неговиот тим да се квалификува за полуфиналето.
На 29 септември 2015 го одиграл својот 350-ти натпревар во дресот на Барселона во победата со 2-1 над Баер Леверкузен во групната фаза од Лигата на шампионите.
Јувентус
На 27 јуни 2016, Алвес потпишал двегодишен договор со Јувентус, со опција за продолжување на уште една година. Своето официјално деби за Јувентус го направил на 20 август, во победата на домашен терен со 2-1 над Фјорентина во Серија А.
ПСЖ
На 12 јули 2017, Алвес со слободен трансфер му се приклучил на Париз Сен Жермен потпишувајќи двегодишен договор со францускиот клуб.
Голвеј (грофовија)
Голвеј (ирски -Contae na Gaillimhe, англиски -County Galway) е грофовија во покраината Конахт, Ирска. Сместена е на западниот брег од Ирска. Името доаѓа од градот Голвеј. Голвеј е втора по големина после грофовијата Корк.
Историја
Првите жители на Голвеј се смета дека се појавиле некаде пред 7000 години. Има доста археолошки наоѓалишта кои датираат од 5000 г. п.н.е.
Крмељ
Крмељ (словенечки: Krmelj) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Хусни Џемаили
Хусни Џемаили (албански: Husni Xhemaili;Гњилање, Косово, -, ) бил поранешен член на ОНА.
Список на македонски епски песни
Ова е некомплетен список на македонски епски песни, воглавно од територијата на Република Македонија, но вклучувајќи и песни од македонскиот регион, распоредени по азбучен ред. Други некомплетни списоци:
Хусни Џемаили
Во редовите на ОНА се приклучил во текот на март 2001 година, како војник во првите единици на Бригадата 112 “Мујдин Алиу”.
Никодим I (охридски архиепископ)
Никодим I  бил византиски свештеник и охридски архиепископ најверојатно во периодот по 1452 година или подоцна. Тој бил архиепископ на Охридската архиепископија по потекло од Византија.
Стадион Максимир
Стадион Максимир — повеќенаменски стадион кој се наоѓа во Загреб, Хрватска. На овој стадион своите домашни натпревари ги играат ГНК Динамо и Фудбалската репрезентација на Хрватска. Стадионот се наоѓа во населбата Максимир. Официјално бил отворен на 5 мај 1912 година. Во текот на 87 години, тој бил реновиран на неколкупати.
Историја
Стадионот за првпат се отворил на 5 мај 1912. На 26 мај 1941 година, претставник на фашистичката власт на Независната држава Хрватска се обратил на младите ученици во Загреб на состанокот на стадионот Максимир, и во еден момент наредил на сите српски и еврејски студенти да бидат сегрегирани. Набргу потоа, во јуни 1941 година, група од млади луѓе го запалиле стадионот на долниот дел.
На Европското првенство на УЕФА Еуро 1976 кое било одржано во СФР Југославија, град-домаќин бил и стадионот Максимир на полуфиналниот натпревар помеѓу Холандија и Чехословачка, како и за третото место на првенството.
Максимир бил централно место на Летната универзијада во 1987 година, хостиран од страна на градот Загреб.
Во 1990 година, неколку настани се случиле на Максимир. На 13 мај се случил тежок инцидент на натпреварот Динамо Загреб - Црвена Ѕвезда, со голем број срамни немири во кои инволвирани биле навивачите на двете страни. На последниот натпревар на Фудбалската репрезентација на Југославија домаќин бил стадионот Максимир на 3 јуни 1991 година. На 17 октомври истата година, Хрватска го одиграла својот прв натпревар во модерната ера како самостојна држава.
Во 1998 година биле направени планови за масовен процес на реновирање, а првата фаза започнала истата година, кога старата северна трибина била срушена додека новата била изградена во рок од една година. Ова реновирање ја зголемило сместивоста за седење на Максимир на 38.079 гледачи.
Од 1992 година, следните 16 години хрватскиот фудбалска репрезентација имал горд рекорд на непоразен тим на овој стадион, сè до натпреварот на 10 септември 2008 година (две години откако доживеал пораз од 2-0 на исто место) од Англија, станувајќи првиот тим кој ја победил Хрватска во Загреб, и тоа со резултат од 4-1, при што бил ставен крај на триесет натпревари непоразена на домашен терен хрватската репрезентација.
Во текот на летото на 2011 година, стадионот доживеал неколку промени од типот на менување на седишта, нов систем за одводнување, под почвата биле инсталирани греење и автоматско наводнување, заедно со нова трева, атлетската патека била покриена со сино вештачка трева и сите тули површини се покриени со сина ткаенина.
Космос-1899
Космос-1899 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 7 декември 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1899 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 281 км, а најмалото на 229.
Римски форум (Солун)
Римски форум (Ρωμαϊκή Αγορά της Θεσσαλονίκης) — римски форум во Солун, Егејска Македонија, кој се наоѓа во горниот дел на денешниот плоштад Аристотел во близина на улицата Игнатија, изградена врз древногрчка Агора. Форумот долги години претставувал економски, политички, социјален и верски центар на градот.
Форумот имал должина од 146 метри и ширина од 97 метри и претставува терасовиден форум на два спрата. Кон комплексот на форумот припаѓаат и две римски бањи од кои едната е ископана, а другата сè уште е закопана под градот, и мал театар кој бил користен за гладијаторски игри. Форумот бил изграден најверојатно во периодот помеѓу 42 п.н.е. и 138 година. Во овој период низ Римското Царство биле изградени големброј на слични такви форуми како овој во Солун. Иако првичниот комплекс не бил изграден во римско време, тој бил главно обновен во 2 век. Според други податоци, дел од форумот бил изграден во времето на Тетрархијата (крајот на 3 и почетокот на 4 век). Се смета дека форумот и театарот се користеле барем до 6 век.
Самиот форум опфаќал голем број на градби, украсени со арки и фонтани. Во внатрешноста се наоѓал амфитеатарот со елементи од коринтската архитектура. Овде се наоѓале и неколку скулптури на Менада, Дионис, Аријадна, Леда, Ганимед итн. Во форумот добро е зачуван криптопортикот (подземен тунел). При археолошките ископувања од 1966 година биле пронајдени голем број на сребрени монети и мермерни скулптури, кои денеска се наоѓаат по солунските археолошки музеи. Кон 1989 година започнала реставрација на целиот комплекс.
Хидрид
Хидрид — формално анјон на водородот (H−). Во најширока смисла, сите соединенија што содржат ковалентно сврзани водородни атоми се нарекуваат хидриди: водата (H2O) е хидрид на кислородот, амонијакот е хидрид на азотот итн. За неорганските хемичари, хидрити се однесува на соединенија и јони каде водородот е ковалентно сврзан со помалку електронегативен елемент. Во такви случаи, средиштето со H има нуклеофилен карактер, за разлика од протичкиот карактер на киселините. Хидридниот анјон многу ретко се забележува.
Речиси сите елементи градат двоични соединенија со водородот со исклучок на He, Ne, Ar, Kr, Pm, Os, Ir, Rn, Fr и Ra. Изградени се и егзотични молекули како позитрониум хидрид.
Врски
Врските меѓу водородот и другите елементи се движат од многу до умерено ковалентни. Некои хидрати како борните хидриди не се повинуваат на правилата за пребројување на електрони, па сврзувањето има повеќесредишни врски, додека пак меѓупросторните хидрди честопати имаат метални врски. Хидридите можат да бидат одделни молекули, олигомери или полимери, јонски цврсти супстанции, хемисорбирани монослоеви, кабасти метали (меѓупросторни) или други материјали. Иако хидридите традиционално реагират како Луисови бази или редуктори, некои метални хидриди имаат поведение на водородноатомски дарители и делуваат како киселини.
Хидриден анјон
Слободните хидридни анјони постојат само во екстремни услови и не се поттикнуваат за еднороден раствор. Наместо тоа, многу соединенија имаат водородни средишта со хидриден карактер.
Освен електридот, хидридниот јон е најпростиот можен анјон, и се состои од два електрона и протон. Водородот има релативно мал електронски афинитет (72,77 kJ/mol) и реагира егзотермно со протоните како моќна Луисова база. Малиот електронски афинитет на водородот и јачината на врската H–H го прават хидридниот јон да биде и силен редуктор
Видови хидриди
Според општата дефиниција, секој елемент од периодниот систем (освен некои благородни гасови) гради еден или повеќе хидриди. Овие супстанции се делат на три групи според природата на нивната врска:
Јонски хидриди
Типични растворувачи за таквии реакции се етрите. Водата и другите протички растворувачи не можат да служат како средина за јонски хидриди бидејќи хидридниот јон е посилна база од хидроксидот и највеќето хидроксилни анјони. Водородниот гас се ослободува во типична киселинско-базна реаккција.
Алкалнометалните хидриди често реагираат со метални хидриди. Литиум алуминиум хидридот (LAH) произлегува од реакции на литиум хидрид со алуминиум хлорид.
Ковалентни хидриди
Молекулските хидриди неретко имаат дополнителни лиганди; на пример, диизобуилалуминиум хидридот (DIBAL) се состои од две алуминиумски средишта премостени со хидридни лиганди. Хидридите растовливи во вообичаени растворувачи наоѓаат широка примена во органската синтеза. Особено застапени се натриум борохидридот и литиум алуминиум хидридот, но и попречени реагенси како DIBAL.
Меѓупросторни хидриди или метални хидриди
Меѓупросторните хидриди најчесто постојат во метали или легури. Традиционално се нарекуваат „соединенија“ иако не се придржуваат до строгата дефиниција, туку се сполични на често застапеите легури како челикот. Кај таквите хидриди, водородот може да постои како атомски или двоатомски. Механичката или топлинска обработка како виткање, удирање и жарење, може да предизвика губрње на водородот да го напушти соединението како гас. Нивното сврзување се смета за метално. Ваквите габаритни преодни метали градат меѓупросторни двоични хидриди кога ќе се изложат на водород. Овие системи обично се нестоихиометриски, со разни количества на водородни атоми во решетката. In материјалното инженерство, појавата на вородорна кршливост настанува поради образувањето на меѓупросторни хидриди. Хидридите од овој вид се образуваат со еден или два главни механизми. Првиот подразбира адсорпција на диводород, проследена од цепењето на врската H-H, делокализацијата на водородните електрони, а на крајот расејување на протоните во металната решетка. Другиот главен меганизам подразбира електролитичка редукција на јонизираниот водород на површината на металната решетка, исто така образувана со расејување на протони во решетката. Вториот механизам е одговорен за забележаното привремено зафатнинско ширење на извесни електроди кои се користат во електролитички опити.
Паладиумот впива водород до 900 пати повеќе од сопствената зафатнина на собна температура, образувајќи паладиум хидрид. Овој материјал е разгледуван како начин носење на водород за горивни ќелии за возила. Меѓупросторните хидриди покажуваат извесни изгледи како начин на безбедсно складирање на водород. Проучувањата на неутронсото скршнување покажале дека водородните атоми произволно ги зафаќаат октоедарските меѓупростори во металната решетка (во fcc-решетка има една октоедарска дупка по метален атом). Границата на впивање при нормален притосок изнесува PdH0,7, што значи дека околу 70 % од октоедарските дупки се зафатени.
Развиени се многу меѓупросторни хидриди кои лесно впиваат и оддаваат кислород на собна температура и атмосферски притисок. ТИе обично се засноваат на меѓуметални соединенија и цврсторастворни легури. Меѓутоа, нивната примена сè уште е ограничена, бидејќи можат да складираат само 2 % од водородот (по тежина), што е недоволно за употреба во возила.
Преоднометални хидридни комплекси
Преоднометалните хидриди опфаќаат содржини кои можат да се класификуваат како ковалентни хидриди. Некои дури се класификуваат како меѓупросторни хидриди и други мостовни хидриди. Класичните преоднометални хидриди имат единечна врска помеѓу водородното средуште и преодниот метал. Извесни преоднометални хидриди се кисели, на пр. и. Анјоните калиум нонахидридоренат и  се примери од растечи збир на познато молекулски хомолептички метални хидриди. Како псевдохалиди, хидридните лиганди имаат способност да се сврзуваат со позитивно поларизирани водородни средишта. Ова земодејство, наречено диводородно сврзување, е слично на водородното сврзување, поларизиранип протони и електронегативни атоми со отворени слободни парови.
Протоди
Хидридите кои содржат протиум се нарекуваат протиди.
Девтериди
Хидридите кои содржат девтериум се нарекуваат девтериди. Некои девтериди како LiD, се важни фузиски горива за вородорни бомби и корисни збавувачи во јадрени реактори.
Тритиди
Хидридите кои содржат тритиум се нарекуваат тритиди.
Мешани анјонски соединенија
Мешаните анјонски соединенија содржат хидрид и со други анјони. Тука спаѓаат боридните хидриди, карбохидридите, хидридонитридите, оксихидридите и други.
Прилог за номеклатура
Протид, девтерид и тритид опишуват јони или соединенија што содржат збогатен водород-1, девтериум или тритиум.
Во класична смисла, хидрид се однесува на секое соединение кое водородот го гради со други елементи, опфаќајќи ги групите 1–16 (двоичните соединенија на водородот). Следи список на номенклатурата за хидридните деривати од главната група на соединенија според оваа дефиниција:
Според гореприкажаниот начин на гледање, следниве се „водородни соединенија“, а не „хидриди“:
Примери:
Сите металоидни хидриди се многу запаливи. Сите цврсти неметални хидриди освен мразот исто така се многу запаливи. Но кога водородот ќе се смеша со хелогени, тој создава киселини наместо хидриди, и истите не се запаливи.
Крајва
Крајва — општина во округот Арад во Романија.
Душан Т. Батаковиќ
'''Душан Т. Батаковиќ''' (23 април 1957 – 27 јуни 2017 година) бил српски историчар и дипломат. Неговата специјалност била модерната и современата српска и балканска историја, како и француско-српските односи. Последната функција што ја имаше беше директорот на Институтот за балкански студии при Српската академија на науките и уметностите.
Биографија
Батаковиќ дипломирал историја на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Белград во 1982 година. Магистрирал историја од истата институција (1988). Докторирал во историјата од Универзитетот во Париз IV: Париз-Сорбона во 1997 година со тезата ,,Франција и формирањето на парламентарната демократија во Србија1830–1914 ''.
Батаковиќ е специјалист за балканската историја од деветнаесеттиот и дваесеттиот век, како и за француско-српските односи. Тој има напишано и објавено опширно за модерната и современата историја на Србија, особено Косово и односите Албанија-Србија, фокусирајќи се на национализмот и потеклото на верските и етничките судири. Друга област на неговото истражување е влијанието на комунизмот врз современата историја на Србија, Југославија и на Балканот. Батаковиќ пишува на српски, англиски и француски јазик, а неговата библиографија вклучува десетици историски монографии, уредени томови и повеќе од сто статии објавени на различни јазици.
Батаковиќ е автор и на историскиот ТВ- документарец Црвена доба (Црвената епоха), кој се емитуваше на јавниот сервис на Србија, РТС, во 2004 година. Комбинирајќи ги сведочењата на сведоците со историскиот наратив, филмот беше првиот што го отвори прашањето за злосторствата на комунистичките југословенски власти („црвениот терор“) врз нивните политички и класни непријатели во Србија и Црна Гора по Втората светска војна (1944–1947).
Во октомври 2005 година Батаковиќ стана директор на Институтот за балкански студии на Српската академија на науките и уметностите и главен уредник на годишното списание на Институтот „Балканик “, како и на неговите специјални изданија. Во октомври 2008 година беше избран за претседател на Српскиот комитет на AIESEE.
Во 2010 година Батаковиќ беше избран за член на Светската академија за уметност и наука.
Паралелно со академскиот живот, Батаковиќ се занимавал и со кариера во политиката и дипломатијата. Како претседател на Советот за демократски промени во Србија (продемократска невладина организација), тој водел кампања против Слободан Милошевиќ. Тој се залагал за кантонизација на Косово како решение за косовската криза.
кон крајот на 1990-тите. Од 2001 до 2005 година бил амбасадор на Сојузна Република Југославија (подоцна Србија и Црна Гора ) во Република Грција. Во јули 2005 година станал советник за политички прашања на претседателот на Србија Борис Тадиќ. Во таа функција тој стана член, во ноември 2005 година, на српскиот преговарачки тим на разговорите под покровителство на ОН за идниот статус на покраината Косово во Виена. Тој беше шеф на српската делегација во Меѓународниот суд на правдата, во врска со советодавното мислење за статусот на Косово (2009–2011).
Батаковиќ бил назначен за амбасадор на Србија во Канада во јули 2007 година и за амбасадор на Србија во Париз, Франција во јануари 2009 година, каде што ја презел функцијата во март 2009 година и го завршил својот мандат во декември 2012 година.
Награди и прием
Неговите награди вклучуваат:
Во 2006 година, студијата на Фредерик Анскомб ги разгледа прашањата околу стипендијата за Косово во која беше забележано дека во 1980-тите и 1990-тите Душан Батаковиќ објави дела напишани од националистичка перспектива за Косово, кои добија великодушна поддршка. Од нив беа дела како што се Косовските хроники (1992) и Косово, спирала де ла хајне (1993) и во сите неколку од тие дела се преведени на други јазици.
Јулија Џима
Јулија Џима (Ю́лія Валенти́нівна Джі́ма; родена во Киев, 19 септември 1990 година) — украинска спортистка во биатлон, почесен мајстор за спорт на Украина, член на националниот биатлон тим на Украина.
Шампион на Зимските олимписки игри 2014 во Сочи, Русија.
Двакратен сребрен и трикратен бронзен медалист на Светското првенство во штафета, повеќекратен победник и награден на Светскиот куп во биатлон, петкратен европски шампион, победник на Европскиот куп во биатлон.
Скокови во вода на светското првенство во водени спортови 2011 - скок од 10м во машка конкуренција
Натпреварите во скокови во вода за мажи од 10м на Светско првенство во водени спортови 2011 се одржаа на 23 јули со прелиминарната рунда и полуфиналето и финалето на 24 јули.
Results
Прелиминарната рунда се одржа на 23 јули во 10:00. Полуфиналето се одржа на 24 јули во 10:00. Финалето се одржа на 24 јули во 16:05.
Зелената ги означува финалистите
Сината ги онзачува полуфиналистите
Наводи
==Надоврешни врски=
Македонија во 2019 година
Репрезентација
* Квалификации за Евробаскет 2021 - Македонија се пласира за квалификациите за Евробаскет 2021.
Европско првенство
Македонија на Европското првенство во ракомет на плажа во Полска, во машка и женска конкуренција.
Карате
Македонските каратисти Петар Спасеновски и Доан Османи освоија златни медали, додека Бојан Костов - сребрен медал, на Европското првенство во Данска до 21 година.
Доситеј I (охридски архиепископ)
Доситеј I  бил византиски свештеник и охридски архиепископ најверојатно во периодот по 1452 година или подоцна. Тој бил архиепископ на Охридската архиепископија по потекло од Византија.
Диа (остров)
Диа (грчки Δία ['ði.a]), исто така локално наречен Нтја, е ненаселен остров крај северниот брег на грчкиот остров Крит. Островот е долг 5 км, широк 3 км и се наоѓа приближно 7 наутички милји северно од Хераклион. Административно, Диа е дел од заедницата на Елија во рамките на општинската единица Гувес, општина Херсенисос во Хераклион.
На јужниот брег на Диа има четири залива, кои се (од запад кон исток) Агиос Георгиос, Капари, Панагија (Мадона) и Агриелија. Уште една залив, Агинара, на исток.
Историја
Островот порано бил познат како „ Стандија“, со губење на στήν Δία во фразата (грчки на Диа).
Митологија
Островот изгледа како џиновска гуштер кога се гледа од градот Хераклион. Старогрчката митологија раскажува за голем гуштер кој се обидел да го уништи островот Крит, меѓутоа, Зевс го претворил во камен со гром, со што го создал островот.
Островот е видлив од главниот град на Крит, Хераклион, како што било во времето на Минојците, од Кносос. Поради ова, понекогаш бил идентификуван како остров на кој Тезеј избегал откако го убил Минотаур.
Екосистем
На Диа има голем број заштитени видови од животински свет, вклучувајќи го полжавот Albinaria retusa, гуштер Podarcis erchardii schiebeli, дивиот зајак Oryctolagus cuniculus cnossius и средоземниот сокол, познат како mavropetritis на грчки јазик. Диа е дел од Европската мрежа на природата (Натура) 2000 и е заштитено ловиште. Исто така, постојат голем број на заштитени растенија како што е Carlina diae.
Античко пристаниште
Во 1976 година, Жак Кусто извршил подводни истражувања околу Диа и ги пронашол остатоците од античко пристаниште во водите помеѓу Хераклион и Диа.
Литрим (грофовија)
Литрим (ирски -Contae Liatroma, англиски County Leitrim е грофовија во покраината Конахт во Ирска. Неговото име во превод значи Сив Гребен. Литрим има најкус брег од сите окрузи генерално, односно само 3 км. Главен град е Керик на Шанон (1.868 жители).
Крижишче
Крижишче (словенечки: Križišče) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Луопан
Луопан е кинески магнетен компас, познат и како фенг шуи компас. Го користат фенг шуи консултантите за да го одредат правецот за градба на домот или друг објект. Се користи за потребите на фенг шуи откако е откриен компасот.
Изглед и функција
Црвената линија која прави крст од 90 степени врз небесниот бројчаник и земјената плоча се нарекува „Црвена линија на небесниот центар“. Оваа линија се користи за да се изнајде правецот и да се забележи позицијата на прстените. Сите овие елементи заедно (земјената плоча, небесниот бројчаник и црвениот небесен крст) се дел од геометрискиот дијаграм кој се користи уште од времето на „Завојуваните држави“.
Конвенционалниот компас ги покажува четирите основни правци и нивните меѓу-правци, додека луопан покажува 24 правци. Во превод – ги покажува секои 15 степени од кругот, или тоа значи дека секој степен на луопан покажува приближно еден ден.
Иглата на луопан не е свртена да го покажува север, туку е наместена така што го дава југ. Ова е затоа што кинескиот збор за „компас“ во превод значи „игла свртена кон југ“.
Видови на луопан
Постојат три типа на луопан од времето на династијата Минг. Сите тие имаат прстен со формули и покажуваат 24 правци.
Секој фенг шуи мајстор може да создава луопан според методите кои ги користи. Постојат и други видови на луопан кои ги содржат на пример броевите гуа, правците за осумте куќи, како и некои англиски еквиваленти.
Мариела Мер
Мариела Мер (родена на 27 декември 1947 година во Цирих) е швајцарска писателка.
Мариела Мер е родена како припадник на номадскиот народ Јениче. Таа била жртва на Hilfswerk für die Kinder der Landstrasse (во слободен превод „Организација за помош на деца од руралните улици“), која ги одвоила децата Јениче од нивните родители. Мер била преместувана во 16 сиропиталишта и три поправни домови како дете. Четири пати била сместена во ментална институција и поминала деветнаесет месеци во женски затвор.
Мер го објавила своето прво дело во 1975 година, а нејзиниот прв роман, Штајнцајт, во 1981 година. Таа ги брани каузите на аутсајдерите и угнетените малцинства. Нејзината работа била признаена во 1998 година со почесен докторат на Универзитетот во Базел.
Во 2000 година, таа поднесе оставка од клубот на автори Групе Олтен, бидејќи групата застранила од својата мисија која имала за цел реализација на „ демократско социјалистичко општество“.
Мариела Мер моментално живее во Тоскана.
Космос-1900
Космос-1900 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 12 декември 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Гробишта (Тромеѓа)
Гробишта — археолошко наоѓалиште во кумановското село Тромеѓа. Наоѓалиштето претставува средновековна населба и некропола. На падината што се наоѓа на 500 м југоисточно од селото, според кажувањето на мештаните биле откриени темели и гробови.
Игор Ларионов
Игор Николаевич Ларионов (Игорь Николаевич Ларионов ; Воскресенск, 3 декември 1960) — поранешен советски и руски професионален хокеј на мраз. Заедно со сонародникот Вјачеслав Фетисов, тој бил првиот хокеј играч на СССР кој отворено се залагал за правата на играчите да играат во НХЛ.
За време на играчката кариера играл на центарската позиција и бил познат по неговите екстремно точни удари за кучиња, па токму затоа го заработил прекарот „ Професор “. Во 29-годишна кариера, тој имал освоено три титули на Стенли Купот со Детроит Ред Крингс (1997, 1998 и 2002), четири титули на Светското првенство со репрезентацијата на СССР (1982, 1983, 1986 и 1989) и два олимписки златни медали (1984 и 1988). Комбинирање на трите највредни трофеи во хокејскиот спорт на 7 јуни 1997 година станал членка на златната хокеарска тројка, а од 10 ноември 2008 година. Бил и овековечен на Хокејарската сала на славните.
Кариера за играчки
Професионалната играчка кариера на Игор Ларионов траела цели 29 години, од 1977 година направил 2006 година. За време на неговата кариера, тој настапил за 9 различни клуба.
Советска лига (1977-89)
Ларијов ја започнал својата кариера во хокеј во 1977 година во клубот Химик од родниот град Воскресенск за кој играл три сезони во првенството на Советскиот Сојуз. Во текот на својата прва сезона тој забележал само 6 настапи за првиот тим, а следната сезона успеал да заработи 7 бода како дебитант на 32 натпревари. Со 45 бода во својата трета професионална сезона, тој го свртел вниманието кон тренерот на ЦСКА Москва и тренерот на советската репрезентација, Виктор Тихонов.
Веќе во својата прва сезона во ЦСКА имал влијание од 53 бода (31 погодок), а го постигна најдобриот учинок во сезоната 1988 со 57 бода, со што му ја заработи титулата најкорисен шампион во таа сезона.
Во првенството на Советскиот Сојуз тој одиграл вкупно 457 натпревари и постигнал 204 голови.
Национална хокеарска лига (1989-2004)
Тоа било враќање на Ларинов во 1985 година изразил желба да игра во НХЛ, а истата година тој бил изготвен од тимот на Ванкувер Канакс како 214-ти пик на драфтот, но сепак тој не го донел на северноамериканскиот континент таа сезона. Покрај тоа, советските власти во тоа време строго ги бранеле своите спортисти да играат за клубови од Западот. Незадоволен, Ларионив, заедно со Фетисов, се спротивставле на највисоките државни органи, барајќи да бидат укинати сите забрани на спортистите. Поради сите овие настани, Ларијов бил исфрлен од екипата на ЦСКА во 1985 година на шестдневна турнеја во декември во Северна Америка, објаснувајќи дека имало некои проблеми со неговиот пасош.
За екипата на Ванкувер, Ларион конечно го направил својот прв настап во сезоната 1989/90 но со одредба тој дел од заработката од играње во НХЛ-лигата му припаѓал на неговиот поранешен клуб. Истата сезона, целата постава на познатата „зелена бригада“ го напуштил Советскиот Сојуз. Заедно со Ларијов, неговиот колега од ЦСКА Владимир Крутов исто така се преселил во Канаксе. Во сезоната 1991/92 го предводел нападот во Канакс заедно со Грег Адамс и сонародникот Бире чиј ментор бил тој.
По истекот на неговиот тригодишен договор со канадскиот тим, Ларијов одиграл една сезона во швајцарската прва лига Лугано. По враќањето во НХЛ, тој потпишал двегодишен договор со тимот на Сан Хозе Ајкус, каде повторно играл со поранешниот соиграч Сергеј Макаров. Во сезоната 1995/96.тој се тргувал во тимот на Детроит Ред Вингс. Ларијов бил еден од членовите на таканаречената „Руска голема петорка“ која играла за екипата на Детроит во средината на 90-сите години ( Фетисов, Федоров, Козлов и Константинов ).
Во текот на 2000 година. Тој потпишал едногодишен договор со Пантерс во Флорида, каде настапувал заедно со Павел Буре, со кого играл во Канакс. Поради лошиот тимски настап од Флорида, тој се вратил во Детроит пред крајот на сезоната, играјќи уште две сезони (од 2001/03 година).Последната НХЛ сезона одиграл во тимот Њу Џерси Девилс, каде што тој бил помошник тренер тогаш Вјачеслав Фетисов, во 2003/04.
Повлекување
Тој ја завршил својата професионална играчка кариера во Шведска со Бранфло ИК во сезоната 2005/06. Играјќи само два натпревари, Ларијов постигнал еден гол и две асистенции. На истиот тим тој ја завршил играчката кариера десет години порано и неговиот поранешен соиграч на ЦСКА, Владимир Крутов.
Во јули 2008 година тој бил назначен за директор за спорт во хокејскиот клуб СКА во Санкт Петербург, Русија.
Репрезентативна кариера
Тој одиграл вкупно 98 натпревари за екипите на СССР и Русија и постигнал 36 голови.
Тој ја започнал својата репрезентативна кариера со настапи за избор на Советскиот Сојуз на Светското првенство во јуниор во 1979 и 1980 година каде освоил златни медали.
Тој освоил три медали на Олимписките игри, две злата од СССР (1984 и 1988 година) и бронзен медал од Русија во 2002 година. Освоил и 6 медали на светските првенства : 4 златни (1982, 1983, 1986 и 1989 година), среброто во Австрија во 1987 година и бронзата во Чехословачка во 1985 година.
Учествувал и во освојувањето на Купот на Канада во 1981 година и играл на истиот натпревар во 1984 и 1987 година. Тој играл и за Русија на СП во 1996 година.
Фетисов бил само еден од четворицата играчи (со Вјачеслав Фетисов, oeо Сакик и Скот Нидермиер ) да ги освои сите пет од најпрестижните натпревари во хокеј во светот: Олимпискиот турнир, Светскиот куп и Купот Стенли (како дел од златната тројка) и Светскиот куп / Куп на Канада и Светско јуниорско првенство.