cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Источен Регион (Исланд)
Источен Регион (Austurland, тр. Ејстирланд) или Источни Фјордови (, тр. Ејстфирдир) — регион во источниот дел на Исланд. Зафаќа површина од и има население од 15.300 жители (2007).
Најголемо населено место во регионот е Ејилстадир, со население од 2.300 жители. Најстара општина е Тјупивогир (настаната во 1589 г.), денес со население од 470 жители (2015).
Хелкистадир
Регионот е познат по каменот дволомец (во средниот век наречен „сончев камен“) во рудникот „Хелкистадир“ во Ескифјердир. Чистотата и проѕирноста на кристалите од ова наоѓалиште, како и нивната дволомност предизвикала интерес кај научната јавност почнувајќи од крајот на XVII век. Подоцна овие кристали одиграле значајна улога во почетниот развој на оптиката на брановите, кристалографијата и физиката на кристалите. „Хелкистадир“ е затворен во 1925 г., а педесет години подоцна е прогласен за национален споменик.
Траектен сообраќај
Единствениот траект кој го поврзува Исланд со европското копно сообраќа од Сејдисфјердир еднаш неделно во летните месеци и повремено во остатокот од годината.
NGC 7129
NGC 7129 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кефеј, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7129 се споменува и како OCL 240, LBN 497.
Откривање
Објектот е откриен на 18 октомври 1794 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7129 е од видот OCL+RN. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 11,5 m. NGC 7129 има привидни димензии од 7' х 7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 42 м 58,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +66° 6' 47".
Други поделби
Проучување на NGC 7129 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 33; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4274. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1165.
Црква „Св. Мина“ - Дреново (Населичко)
Црквата е изградена во 1509 г. како „Св. Димитриј“. Во 1859 г. е изградена новата голема камена црква „Св. Мина“, во која е вклучен стариот храм.
IC 1158
IC 1158 — галаксија во соѕвездието Длето, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1158 се споменува и како ESO 202-?33.
NGC 4817
NGC 4817 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
IC 1158
Откривање
Објектот е откриен во декември 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
NGC 4817
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4817 се споменува и како NPM1G +28.0248, DRCG 27-140.
Откривање
Објектот е откриен на 11 мај 1885 година од страна на Гијом Бигурдан, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4817 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4817 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 56 м 29,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 56' 25"".
Други поделби
Проучување на NGC 4817 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 83663. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
IC 1158
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1158 е од видот NF.
Манчу Матак
Манчу Матак (влашки: Manchu Matak; Крушево, - Витолиште, Мариовско, ) — македонски комунист од влашко потекло и учесник во НОВ. Бил прогласен за народен херој на Југославија.
IC 1158
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 32 м 6,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -48° 17' 18"".
Други поделби
Проучување на IC 1158 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Организација за економска соработка и развој
Организацијата за економска соработка и развој (ОЕЦД) — меѓународна економска организација формирана во 1961 година. Во неа членуваат 34 земји.
Манчу Матак
Животопис
Манчу е роден во 1920 година во влашко семејство во Крушево. По професија бил шијач. Станал член на КПЈ во 1939 година, а во 1940 година заминал на отслужување на воениот рок во Белград.
Учество во НОБ
Во Априлската војна во 1941 бил заробен како војник на Кралството Југославија, но успеал да избега и се вратил во Крушево. Како член на Месниот комитет на КПЈ во Крушево од крајот на 1941, поради учество во штрајкот на монополските работници, бил уапсен и лежел во затвор од април до јуни 1942 година. Бил секретар на Организацијата на КП во Крушевскиот партизански одред „Питу Гули“, а по неговото расформирање кон крајот на 1942 се илегализирал во Крушево. Потоа се префрлил во Гостивар и стапил во партизанскиот одред „Кораб“ во пролетта 1943 година. Во борба со балистите бил заробен и спроведен во Тиранскиот затвор. По капитулацијата на Италија на 8 септември 1943 станал командир на Прилепската чета во Првата македонско-косовска бригада, а потоа во Единаесеттата македонска бригада. Загинал при напад на бункер на германските сили кај селото Витолиште, Мариовско. При нападот на партизаните, како командир на втората чета на Прилепскиот баталјон, бил погоден од снајперски куршум.
Наследство
Манчу Матак бил рогласен е за народен херој на Југославија на 20 декември 1951 година. Во негова чест училиштето во Кривогаштани го носи неговото име. Една песна на македонскиот поет Јозо Т. Бошковски од 1981 година, со наслов „Духот на борецот“, е посветена на Манчу Матак.
Северна Холандија
Северна Холандија (Noord-Holland, западно Фризиски: Noard-Холандија) е п окраина во северозападниот дел на Холандија. Таа се наоѓа на Северното Море, северно од Јужна Холандија и Утрехт, и западно од Фрисланд и Флеволанд. Во 2015 година, покраината имала население од 2,762,163 и вкупна површина од 2670 квадрадни километри.
Од 9-ти до 16 век, областа била составен дел на Округот на Холандија. Во текот на овој период Западен Фрисланд бил усвоен. Во 17ти и 18 век, областа била дел од прокраината на Холандија. Во тоа време, разликата помеѓу Noorderkwartier (Северна Квартал) и Zuiderkwartier (Јужна Квартал) станала честа појава. Во 1840 година, прокраината Холандија била поделена на две покраини на Северна Холандија и Јужна Холандија. Во 1855 година, Харлемермер била исцедена и претворена во земја.
Главниот град и седиштето на покраинската влада е во Харлем, но Амстердам, Холандскиот' главен град, е во покраината најголемиот град. Кралскиот комесар на Северна Холандија е Јохан Ремкес. Покраината соодржи 51 општина и три (делови на) вода во покраината.
Историја
Во 1212 година, Северна Холандија настрадала од големи поплави во кои загинале 60.000 луѓе.
.nr
.nr — семрежен највисок државен домен за Науру. .nr домените мора да се платат, и истите можат да се добијат од CenpacNet, семрежмиот нудач на услуги во Науру.
Поставувањето на .nr беше направено од страна на Франк Мартин во 2002 година со употреба на специфичен код.
Оригиналната конфигурација на .nr доменот била извршена од страна на Шон Моран од ComTech Communications (Австралија) во 1998 година како дел од првото семрежно поврзување на островот. Подоцна претстоел долг процес на одобрување и зпишување на доменот .nr од страна на IANA.
Второстепени домени
Забелешка: "co.nr" не е во официјалната хиерархија, станува збор за домен (www.co.nr) кој го поседува претпријатие кое нуди слободни услуги на поддоменски пренасочувања.
Будим
Будим или Буда (унгарски: Buda; германски: Ofen) е западниот дел на унгарската престолнина Будимпешта, сместен на западниот брег на Дунав. Името Буда го има добиено од Бледа, хунски водач, чие име е исто Буда на унгарски. Римското име за Буда било Аквинкум (Aquincum) („aqua“ значи „вода“ на латински.)
Летна игра (филм)
Летна игра (шведски: Sommarlek, англиски: Summer Interlude) — шведски игран филм од 1951 година, дело на режисерот Ингмар Бергман (Ingmar Bergman). Главните улоги во филмот ги толкуваат: Мај-Брит Нилсон (Maj-Britt Nilsson), Биргер Малмстен (Birger Malmsten), Алф Кјелин (Alf Kjellin), Георг Функвист (Georg Funkquist) итн. Сценариото за филмот го напишале Ингмар Бергман и Херберт Гревениус (Herbert Grevenius), а директор на фотографијата е Гунар Фишер (Gunnar Fischer). Филмот, кој трае 96 минути, бил снимен со буџет од 434 000 шведски круни, во црно-бела техника и со моно звук, а во продукција на Шведската филмска индустрија (Svensk Filmindustri).
Содржина
Мари (ја игра Мај-Брит Нилсон) е балерина која се подготвува ва балетската претстава "Лебедево езеро". Додека трае пробата, таа добива пакет во кој се наоѓа еден дневник. По пробата, Мари оди на блискиот остров, на имотот каде во минатото ги поминувала летните одмори. Таму, таа се сеќава на летото пред тринаесет години, кога на еден фериброд го запознала Хенрик (го игра Биргер Малмстен), со кого започнала љубовна врска. За време на целиот летен распуст, двајцата се забавувале и биле среќни, но три дена пред завршувањето на одморот, при обидот да скокне во морето, Хенрик се повредува, а подоцна умира во болницата. Ерланд, кој бил љубовник на мајка ѝ на Мари, а е вљубен и во неа, го зема дневникот на Хенрик.
По смртта на Хенрик, Мари е целосно разочарана и изјавува дека не верува во Бога и дека ќе го мрази до крајот на животот. Сепак, Ерланд ја советува да се загради од светот и така да заборави на Хенрик. Подоцна, Мари заминува на патување со Ерланд и постепено го заборава Хенрик...
На една проба, во театарот доаѓа момчето на Мари, Давид (го игра Алф Кјелин). Мари повторно е разочарана од животот и се прашува дали навистина успеала да се загради и да заборави на Хенрик. Расплакана, таа му го дава на Хенрик дневникот (кој во театарот го испратил Ерланд), велејќи му дека би било добро да го прочита. Филмот завршува со сцена од балетот...
Јеринг
Јеринг (Hjørring, ) — град во северниот дел на Данска. Градот се наоѓа во рамките на покрајната Северна Данска, каде со околните населени места ја сочинува истоимената општина Јеринг. Денес градот има околу 25.000 жители во градот и околу 67.000 во поширокото градско подрачје.
Природни услови
Градот се наоѓа во северниот дел на Данска и претставува најсеверно големо населено место во државата. Од главниот град Копенхаген е е оддалечен 460 километри на северозапад.
Градот се наоѓа во средишниот дел на најсеверниот дански остров Вендсисел. Градското подрачје е претежно рамничарско. Надморската височина на средиштето на градот се движи помеѓу 0-40 метри. Климата на Јеринг е умерено-континентална под големо влијание на Атлантикот и топлата Голфска струја. Местото се образувало во близина на северниот брег на Северно Море. Во градот има и поголеми и значајни водени површини.
Историја
Подрачјето на Јеринг било населено уште од праисториско време. Денешната населба првпат се споменува околу 1200 година, а во 1243 година населбата добила градски права.
Население
Денес Јеринг има околу 25.000 жители во градските граници и околу 67.000 со околните населени места.
Претседател на Демократската Народна Република Кореја
Претседателот на Демократската Народна Република Кореја или Северна Кореја е највисоката политичка позиција на оваа азиска држава која е воведена со уставот на Северна Кореја во 1972 година. До воведувањето на функцијата, Ким Ил-сунг, прв владетел на комунистичка Северна Кореја, бил премиер на државата и Генерален секретар на Работничката партија на Кореја. Во 1972 кога била основана позицијата, Ким Ил-сунг бил назначен за прв претседател на Северна Кореја, поточно на 28 декември од страна Врховното Народно Собрание. Ким Ил-сунг бил претседател на Северна Кореја сè до неговата смрт во 1994 година, но и денес тој е формално претседател на државата. Четири години по смртта на Ким Ил-сунг, уставот бил изменет, функцијата претседател била укината и наместо неа се основала нова - Вечен претседател на Републиката, која ја носи починатиот Ким Ил-сунг.
Е. Маринела
'''Е. Маринела''' е италијанска компанија за вратоврски основана од Еугенио Маринела во 1914 година во Неапол и е позната по тоа што ја има една од најдобрите вратоврски во светот. Тоа е мала продавница од само 20 квадратни метри, шармантен салон кој нуди вистински богатства на префинетост и вкус, отворена во Неапол во 1914 година на еден од најубавите брегови во Италија, шеталиште за наполитанското високо општество.
Има самостојни продавници во Неапол, Милано, Рим и Токио. Марката се продава и во Њујорк во стоковната куќа Бергдорф Гудман.
Секоја вратоврска е рачно изработена и уникатна.
Историја
Во 1914 година, Еугенио Маринела одлучил да отвори продавница на Пјаца Виторија на Ривиера ди Киаја, во Неапол. Постепено, бутикот станал референтна точка за елеганција. Во 1980-тите, името Маринела почнало да се појавува надвор од италијанските граници благодарение на претседателот на Републиката Франческо Косига, кој имал навика да им носи кутија со пет вратоврски Маринела како подарок на шефовите на држави на неговите официјални посети. Еугенио, а потоа и Лујџи Маринела лично отишле во Англија за да ги изберат ткаенините за нивните вратоврски и кошули. Целиот бутик во Неапол е изработен од Еугенио Маринела со англиски материјали, вклучувајќи ги и бравите на вратите.
Денес, компанијата ја водат внукот на Еугенио, Маурицио Маринела и неговиот син Алесандро Маринела.
Клиенти
Политичарите како Барак Обама, Џон Ф. Кенеди, Бил Клинтон, Никола Саркози, Борис Јелцин, Силвио Берлускони, Жак Шира и Хосни Мубарак носеле Маринела вратоврски исто како и, кралот Хуан Карлос, Принцот Чарлс, Џани Агнели, Принцот Алберт од Монако, Аристотел Оназис. Со текот на времето, важни личности на глобално ниво, амбасадори и министри за надворешни работи ги избрале врските на Е.Маринела.
'''Е. Маринела стана кројач на американски претседатели.'''
MoMA од Њујорк.
„СТАВКИ: Дали модата е модерна?“ бил насловот на изложбата посветена на модата, одржана во МоМА во Њујорк, каде биле изложени 111 култни парчиња облека од 20-от и 21-от век. Меѓу нив, како гордост на Made in Italy, биле вратоврските на Е. Маринела.
Наводи
<references group="" responsive="0">
Радуша
Радуша — село во Општина Сарај, во околината на градот Скопје.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат се сретнува во историските документи како Радоуши во век (1335 г.). Името доаѓа од личното име Радуш или Радух.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во крајниот северозападен дел на Скопската Котлина, во Жеденската Клисура, непосредно сместено на десната страна на реката Вардар. Се наоѓа во северниот дел на подрачјето на Општина Сарај. Селото е рамничарско, на надморска височина од 380 метри. Од градот Скопје е оддалечено 23 километри.
Во непосредна близина на селото поминува регионалниот пат 2234, кој го поврзува Скопје со Полог.
Селото се наоѓа во средишниот дел на Жеденската Клисура, на десниот брег на Вардар. Над селото се издигнува варовничка падина, која делумно е под шума и пасишта. Нивите се наоѓаат на дното на клисурата околу Вардар. Во минатото, мештаните ја пиеле водата од Вардар, но од 1925 година се започнало со копање на бунари, чија длабочина е од 20 до 45 метри. Покрај бунарите, лево од Вардар извираат изворите Џибри, Каре и Крој Селмани (Селманов Извор).
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Крива Кобила, Тераса, Шкал, Лактишт, Умник, Прој Корбит (Гавранов Дол), Кеп Воденикит (Водени Камен), Прој Четас (Четнички Дол), Лак Куритаве (Криво Корито), Кодра Голоче (Голо Брдо), Река Саат (Сува Река), Осој, Равша, Хурза Кучковас, Црвеника, Џибра, Кодра Чеве (Воловско Брдо), Прој Трлаве, Прој Кишес (Црковен Поток), Киша (Црква), Лактиште, Крај Кобила, Чара, Те Бреге, Те Вори Гермази и Мајура.
Селото има збиен тип и е поделено на четири маала: Љамалар, Тољ, Реч и Карач. Имињата на маалата се по главните родови. Куќите на поединечните родови се во групи.
На пет километри пред селото, источно кон Скопје, се наоѓа изворот познат како Кисела Вода, за кој се верува дека лечи разни болести.
Историја
Историјата на селото е многу богата и многу стара од самите наоѓалишта во околината на селото можеме да констатираме дека во античкиот период близина имало римска населба со дарданско население.
Радуша е многу старо село и во пишаните извори се споменува во повелбата на српскиот крал Милутин во 1308 година. Во повелбата се истакнува дека еден посед на манастирот „Св. Никита“ имал граница до меѓите на селото Радуша.
Од старото население во Радуша е останато само името, кое го прифатило и доселеното албанско население.
Кога во селото живеело македонско население, во Радуша постоела црква. Црквата се наоѓала на месноста Киша, како што се нарекува денес, што на албански означува „црква“. Месноста се наоѓа на југоисточниот раб од селото, каде не се познаваат траги од храмот, бидејќи земјиштето се обработува. Покрај црквиштето се наоѓа и месноста Прој Кишес (Црковен Дол). За црквата, авторот Андреј Стојанов во втората половина на век запишал дека крај црквиштето постоеле гробови со крстови.
Во 1888 година, селото било запалено, но веднаш потоа била обновено.
За време на воениот конфликт во Македонија во 2001 година, особено во месецот август, во селото Радуша биле водени едни од најжестоките вооружени борби меѓу македонските безбедносни сили и терористите на ОНА.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 25,9 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 1.596 хектари, на пасиштата отпаѓаат 541 хектар, а на обработливото земјиште 288 хектари.
Во основа, селото има мешовита земјоделска функција. На атарот на селото се откриени рудни наоѓалишта на хром.
Од крајот на век главно занимање на мештаните било одгледување тутун, но целосно било напуштено по Втората светска војна кога бил отворен рудникот за хром „Радуша“.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Радуша живееле 330 жители, сите Албанци муслимани.
Радуша е големо село, коешто во 1961 година имало 1.212 жители, од кои 1.043 биле Албанци, а 162 жители Турци. Во 1994 година, во селото живеело само албанско население, а Радуша броела 1.824 жители.
Пописот од 1991 година не бил целосно одржан во селото Радуша, бидејќи дел од неговото население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, за селото нема целосни податоци.
Според пописот од 2002 година, во селото Радуша живееле 1.892 жители, од кои 1.884 Албанци, 2 Македонци, 2 Бошњаци и 4 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.533 жители, од кои 1.447 Албанци и 86 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Радуша:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Радуша е албанско муслиманско село, иако во минатото во него живеело само македонско православно население. Денешните родови се чисто албански, додека некои се исламизирани и албанизирани Словени.
Според истражувањата од 1948 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Во век, Радуша било село во Тетовската каза на Отоманското Царство.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Идадија. Селото припаѓало на некогашната општина Ѓорче Петров во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Рашче, во која покрај селото Радуша, се наоѓале и селата Горно Свилари, Долно Свилари, Дворце, Копаница, Рашче и Рудник Радуша. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Радуша, во која влегувале селата Дворце, Радуша и Рудник Радуша.
Избирачко место
Во селото се наоѓаат избирачките места бр. 2457, 2458 и 2458/1 според Државната изборна комисија, сместени во простории на основното училиште.
На локалните избори во 2021 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 2.064 гласачи.
Чука (Велешко)
Чука — историско село во Повардарието, денес во Општина Велес.
Географија
Чука се наоѓала 2 км јужно од с. Лугунци, на атарската граница со с. Сојаклари.
Историја
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, во 1873 г. селото (Чинка, Tchinka) се води како село со 6 домаќинства, со 23 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Чука имала 21 жител, сите Македонци.
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена ја покажува Чука (Čuka) како турско село во рушевини.
Црква „Св. Никола“ - Госно
Свети Никола (Αγίου Νικολάου) — преродбеничка црква во селото Госно, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е базилика, изградена во 1834 г. Украсена е со живопис во апсидата на олтарот и апсидата на жртвеникот. Фреските во храмот се интересни примери за месната духовна уметност од почетокот на XIX век. Внатре се чуваат вредни поствизантиски икони.
Во 1991 г. храмот е прогласен за споменик на културата.
Јужен Полуостров (Исланд)
Јужен Полуостров (Suðurnes), тр. Сидирнес) — регион во северозападен Исланд. Наречен е по полуостровот Рејкјанес (Reykjanesskagi) на кој се наоѓа.
Население
Регионот има население од 22.000 жители и се вбројува меѓу најгусто населените делови на земјата. Седиштето му е во Кеплавик, кој сам по себе имал 7.000 жители, но се споил со Њардвик, образувајќи го Рејкјанеспајр — второ населено место по големина вон поширокото подрачје на Рејкјавик; во 2013 г. градот броел 14.231 жител.
Знаменитости
На полуостровот се одвива активен вулканизам со големи лавини полиња, и затоа е мошне оскуден со растителнсот. Јужната половинја има голем број топли и сулфурни извори, особено околу езерото Клејварватн и геотермалното подрачје Крисивик. Кај Свартесенги има геотермална централа која го користи ова природно добро за производство на струја.
Маркетинг-автоматизација
Маркетинг-автоматизацијата се однесува на софтверски платформи и технологии дизајнирани за маркетинг-оддели и организации за поефикасно пласирање на повеќе канали преку Интернет (како што се е-пошта, друштвени медиуми, мрежни места итн.) и автоматизирање на повторувачки задачи.
Употребата на платформа за автоматизација на маркетингот е насочување на продажните и маркетинг-организациите со замена на мануелните процеси со висок допир, кои се повторуваат со автоматски решенија.
Маркетинг-автоматизацијата е платформа што пазарџиите ја користат за да ги испланираат, координираат, управуваат и мерат сите свои маркетинг-кампањи, и преку Интернет и офлајн. Често се користи заедно со стратегијата за маркетинг на животниот циклус за одблиско управување и негување на генерираните линии, со цел да ги претворат можностите во клиенти.
Преглед
Платформите за автоматизација на маркетингот им овозможуваат на трговците да ја автоматизираат и поедноставуваат комуникацијата со клиентот управувајќи со комплексни стратегии за маркетинг на сите канали од една алатка. Маркетинг-автоматизацијата во голема мера помага во области како што се генерација на можности, сегментација, негување на можност и оценување на можност, маркетинг во врска, продажба и распродажба, задржување, мерење на рентабилност на маркетингот. Делотворните алатки за автоматизација на маркетингот ги користат податоците од посебен или интегриран CRM за да го разберат влијанието и преференциите на клиентот.
Постојат три категории на софтвер за автоматизација на маркетингот:
Од 25.05.2018 година стапи на сила Општата регулатива за заштита на податоците, ова имало големо влијание врз начинот на кој маркетинг-тимовите и организациите можат да управуваат со податоците за потрошувачите. Секоја организација што користи следење на автоматизација на маркетингот се бара да побара согласност од потрошувачот, како и да обезбеди транспарентност за начинот на обработка на податоците.
Функционалност
Со цел ефикасно да им помогнат на трговците во целосно разбирање на клиенти и последователно развивање на стратешки план за маркетинг, алатките за маркетинг-автоматизација (МАТ) се дизајнирани да извршуваат осум клучни задачи:
NGC 4818
NGC 4818 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4818 се споменува и како MCG -1-33-57, IRAS 12542-0815.
Откривање
Објектот е откриен на 3 март 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4818 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4818 има привидни димензии од 4,3' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 56 м 48,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -8° 31' 30"". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 4818 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44191. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5536. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
До балчак
До балчак (To the Hilt) — македонски филм од 2014 година во режија на Столе Попов. Филмот трае 165 минути. Сценариото за филмот го напишал Горан Стефановски, директор на фотографијата е Апостол Трпески, сценограф е Миленко Јеремиќ, костимограф е Емилија И. Атанасовска, а шминкер е Светлана Гутиќ. Улогите во филмот ги толкуваат: Инти Шрај, Мартин Јорданоски, Сашко Коцев, Сенко Велинов, Тони Михајловски, Мики Манојловиќ, Никола Којо, Никола Ристановски, Јовица Михајловски, Искра Ветерова, Јордан Симонов, Драган Спасов, Ана Костовска, Гораст Цветковски, Владо Јовановски, Камка Тоциновски, Билјана Јовановска, Ненад Нацев, Горан Трифуновски, Ѓорѓи Котев, Дениз Абдула, Береда Решит, Бојан Велевски, Наташа Петровиќ, Адем Карага, Горан Јовановски, Сенад Абдули, Хајрулах Рамизи, Салаетин Билал, Благоја Спиркоски-Џумерко, Митко Апостоловски, Петре Арсовски, Александар Шехтански, Марија Спиркоска Илијеска, Гоце Тодоровски, Младен Крстевски, Димче Мешковски, Гоце Влахов, Владо Дојчиновски, Мето Јовановски, Бранко Бенинов, Бранко Ѓорчев, Кети Дончевска Илиќ, Најдо Тодески итн.
Продукција
На почетокот, филмот бил сниман во продукција на продуцентската куќа „Триангл“, но таа западнала во големи долгови, така што, по снимањето на филмот, за промоција и дистрибуција на филмот била задолжена Агенцијата за филм. Подоцна, за време на снимањето на филмот се случил скандал кога умрел еден коњ, кому му биле дадени премногу инјекции за заспивање. Овој настан предизвикал големи реакции од друштвата за заштита на животните.
Филмот започнал да се прикажува во кината на 18 октомври 2014 година, со премиерата во киното „Милениум“ во Скопје. Филмот бил македонски кандидат за наградата „Оскар“ за најдобар странски филм. На 13 февруари 2016 година, филмот бил прикажан во Шведска, во рамките на „Balkan New Film Festival“, а во март учествувал на фестивалот „Febiofest“ во Прага, а бил прикажан и во Минхен, во рамките на 10. Денови на Балканот.
Казашка книжевност
Казашката книжевност — дефинирана како „тело на литература, и усна и писмена, произведена на казашки јазик од казачкиот народ од Средна Азија“.
До балчак
Содржина
Дејствието на филмот се случува во 1907 во Отоманска Македонија, неколку години по крваво задушеното Илинденско востание, после кое Македонија се наоѓа во општ колапс и тотален пустош. Приказната ги следи случувањата на комплексен љубовен четириаголник помеѓу Крсто (Сашко Коцев), безкомпромисен и идеалистичен комита, Музафер (Тони Михајловски), безмилосен турски офицер, Филип (Мартин Јорданоски), „татин син“ опортунист кој се враќа дома по завршени студии во Европа, и Тереза (Инти Срај), луцидна и слободоумна Европејка во потрага по авантура, која ги залудува тројцата мажи и предизвикува серија на настани со далекусежни и несогледиви последици.
Ликовите минуваат низ бурни судири, доживуваат катарзични искуства и стекнуваат длабоки нови самосознанија. Филмот е сурова, но романтична љубовна приказна во која вечната македонска кауза за сопствен идентитет и самостојност е видена од агол на строга индивидуалност, лишена од каква било идеологизација. Слободата, правдата, љубовта, среќата, жртвувањата и предавствата се доживеани низ катарзични емоции што допираат „до балчак”. Поточно, сè е во знакот на типичниот парадокс издигнат до ниво на проверената балканска филозофска максима: „Ебати животот, ако не си спремен да умреш за него”. Ова е филм за дијалектичката средба на митското со антимитското, филм во којшто се среќаваат легендите и раскажувањата со реалната стварност на суровиот живот, низ македонската историја, исполнет со историски апсурди. Антивестерн, пандан на традиционалниот „Аmerican Western“ или нешто што слободно би можеле да го наречеме „Macedonian Eastern“, ова е филм што излегува од просторот на кој од памтивек се среќаваат и судираат западната и источната цивилизација.
Казашка книжевност
Казашката книжевност се шири од сегашната територија на Казахстан, вклучувајќи ја и ерата на Казашката Советска социјалистичка република, Казашката територија под Руската Империја и Казашкиот канат. Постои одредено преклопување со неколку комплементарни теми, вклучително и литературата на турските племиња кои го населувале Казахстан во текот на историјата и литературата напишана од етнички Казаци.
До балчак
Предозирање на коњ
Една сцена од филмот прикажува мртов коњ, за која коњот требал да се успие со инјекција и да му се полее лажна крв. И покрај предупредувањата дека дозата е преголема и коњот може да умре од неа, екипата решила да ризикува и коњот пцовисал.
Побуна на битолските дуќанџии
На денот на премиерата на филмот дел од дуќанџиите од старата битолска чаршија се заканиле со протести и тужби, затоа што во 2012 година нивните дуќани биле затворени една недела, но и по две години подоцна не им биле исплатен предвидениот надомест.
Казашка книжевност
Усна народна книжевност
Во средниот век, територијата на модерен Казахстан била населена со многу турски племиња. Врз основа на нивната усна креативност, се развива единствена фолклорна традиција, во чие формирање има неколку фази: Заедничко-турски јазик (VI-VIII век), Огуз-Кипчак (IX-XIII век) и постмонголски (XIII-XIV век). Во рамките на периодот Огуз-Кипчак, се разликува и периодот Караханид (IX-XII век).
Меѓу изворите на античката турска литература се натписите Орхон-Јенисеи, делата на Јусуф Баласагуни и Махмуд Кашгари,како и трактатот „Кодекс Куманикус“.
Епови „Коркит-Ата“ и „Огуз-Наме“
На територијата на современ Казахстан се развиле најпознатите антички епови на туркиските јазици - „Коркит-Ата“ и „Огуз-Наме“. Всушност, Коркит е вистинска личност, бегот на племето Огуз-Кипчак Кијат, кој се смета за основач на епскиот жанр и музички композиции за кобиз. Епот „Коркит-Ата“ се состои од 12 песни и приказни за авантурите на воините и хероите на Огуз. Во него се спомнуваат турските племиња Усуни и Кангли.
Поемата „Огуз-Наме“ е посветена на детството на турскиот владетел Огуз-кан, неговите подвизи и победи, бракот и раѓањето на синовите, кои биле нарекувани Сонце, Месечина, Ѕвезда, Небо, Планина и Море. Откако станува владетел на Ујгурите, Огуз започнува војни со Алтин (Кина) и Урум (Византија).
Казашка народна книжевност XV-XIX век
Историјата на казашката народна книжевност започнува во XIV-XV век, како резултат на формирањето на казашкиот народ и формирањето на казашката државност.
Во историјата на казашката литература, поезијата и поетските жанрови заземаат доминантна позиција. Во развојот на казахстанската поезија можат јасно да се следат три периоди:
- поетскиот период (втора половина на 18 век - прва половина на 19 век);
- периодот на аитетите (втора половина на 19 век - почеток на 20 век).
Најраните дела на казашката усна народна уметност, чие авторство може да се смета за утврдено, датираат од 15 век. Во 16-17 век биле добро познати делата на легендарниот Асан Каиги, акините Доспамбет, Шалкииз, како и Бухар-Зирау Калкаман-Ули, автор на остри политички песни. Во Казахстан, постои традиција на одржување натпревари по проза и поезија меѓу акини - т.н. аити. Жанрови на песни како толгау - филозофска рефлексија, арнау - посветеност, итн. Во 18-19 век, нови теми се појавија во делата на казашките акини Махамбет Утемисов, Шернијајаз Зарилгасов, Сујунбаи Аронов - повици да се борат против баисот и биите. Во исто време, акините Дулат Бабатаев, Шортанбаи Канаев, Мурат Монкеев претставуваа конзервативен тренд, идеализирање на патријархалното минато и фалење на религијата. Акините на втората половина на XIX век - Биржан Кожагулов (Биржан-сал), Асет Најманбаев, Сара Тастанбекова и други - ги користеа својствата како форма на изразување на јавното мислење, бранејќи ја социјалната правда.
Почеток на казашката книжевност
Првите пишани дела на казашки јазик, вклучително и „Јами ет-таварих“ од Кадиргали Залаири, датираат од почетокот на XVI век. Сепак, казашката книжевност во својата модерна форма започнува да се оформува само во втората половина на 19 век под влијание на контактите со руската и другите западните култури. Истакнатите казашки просветни работници како Чокан Валиханов, Ибраи Алтинсарин и Абаи Кунанбајев го започнуваат овој процес.
Почетокот на 20 век е период на процут на казашката литература, која апсорбираше многу одлики на европската литература. Во тоа време, беа поставени темелите на модерната казашка литература, конечно беше формиран литературниот јазик, а се појавија и нови стилски форми.
Казашката литература што се појавува совладувала големи литературни форми кои сè уште биле непознати за казашките писатели - романи, приказни, итн. Во тоа време, со голема слава се здоби поетот и прозаист Мирзакип Дулатов, автор на неколку збирки поезија и на првиот казашки роман „Несреќен Жамал“ (1910), кој помина низ неколку изданија и предизвика голем интерес кај руската критика и кај казашката јавност. Тој исто така ги превел Пушкин, Лермонтов, Крилов, Шилер, а бил и реформатор на казашкиот литературен јазик.
Творештвото на Джамбул Джабаев
Во советскиот период, најпознат автор на казашката книжевност бил народниот поет-акин Джамбул Джабаев, кој пееше во придружба на домбра (Казашки музички инструмент) во стил на толгау. Ги напишал еповите „Суранши-батир“ и „Утеген-батир“. По Октомвриската револуција, во темата на Джамбул се појавија нови теми („Химна до октомври“, „Татковина моја“, „Во мавзолејот на Ленин“, „Ленин и Сталин“). Скоро сите херои на советскиот пантеон за моќ беа вклучени во неговите песни, им беа дадени одлики на херои. Песните на Джамбул беа преведени на руски јазик и на јазиците на народите на СССР, добија признание на национално ниво и беа целосно искористени од советската пропаганда. За време на Големата патриотска војна, Джамбул напишал патриотски дела повикувајќи го Советскиот народ да се бори против непријателот („Ленинградери, мои деца!“, „На часот кога Сталин повикува“ итн.).
Казашката книжевност во втората четвртина на XX век
Поетите Сакен Сеифулин, Бајмагамбет Изтолин, Илјас Жансугуров, писателите Мухтар Ауезов, Сабит Муканов, Бејмбет Мејлин станаа основачи на казашката советска литература.
IC 1159
IC 1159 — галаксија во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Казашка книжевност
Казашката книжевност во втората четвртина на XX век
Во 1926 година, беше создадено Казашкото здружение на пролетерски писатели, кое во првите години од своето постоење активно се бореше против националистичките манифестации во литературата. Во 1934 година, беше организиран Сојузот на писатели на Казахстан, во рамките на кој подоцна започнаа да работат делови од руски и ујгурски писатели.
IC 1159
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1159 се споменува и како ESO 157-40, DRCG 47-75.
Откривање
Објектот е откриен на 7 декември 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Казашка книжевност
Казашката книжевност во втората четвртина на XX век
Граѓанско-патриотската поезија прва одговори на настаните од Големата патриотска војна во казашката литература - се појави поемата на Аманжолов „Легендата за смртта на еден поет“ (1944), раскажувајќи за подвигот на поетот Абдула Жумагалијев, кој почина во близина на Москва, песни од Токмагамбетов, Жаркова, Орманов, итн. беа објавени романите „Војник од Казахстан“ од Габит Мусрепов (1949) и „Страшни денови“ од Ахтапов (1957).
IC 1159
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1159 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 1159 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Казашка книжевност
Казашката книжевност во втората четвртина на XX век
Во 1954 година, Мухтар Ауезов ја заврши тетралогијата - епскиот роман „Патот на Абаи“, кој доби одзив во многу земји, посветен на животот на големиот казашки поет Абаи Кунанбајев. Повоената казашката книжевност започна да совладува големи книжевни форми - романи, трилогии, песни и романи во стихови. Се развија и драмата и научната фантастика.
IC 1159
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 31 м 32,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -53° 38' 51".
Казашка книжевност
Современа казашка книжевност
Литературата на Казахстан кон крајот на 90-тите и раните 2000-ти може да се одликува со обиди за разбирање на постмодерните западни експерименти во литературата и нивно користење во литературата во Казахстан. Исто така, многу дела на познати и малку познати казашки автори почнаа да се толкуваат на нов начин. Училишната наставна програма вклучува дела на современи казашки писатели и поети, особено на Тиништикбек Абдикакимов.
IC 1159
Други поделби
Проучување на IC 1159 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15392.
Казашка книжевност
Современа казашка книжевност
Сега казашката книжевност продолжува да се развива во контекст на глобалната цивилизација, апсорбирајќи и развивајќи нови културни трендови, земајќи ги предвид сопствените можности и интереси.
NGC 7130
NGC 7130 — спирална галаксија во соѕвездието Јужна Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Казашка книжевност
Кина
Поетот Асет Најманбајли се смета за основач на пишаната литература на казаците од Синѓанг. Фокусирајќи се на народните легенди за жителите на Алтај и Тарбагатај, тој ќе создаде голем број песни, од кои најпознати се „Дрвениот коњ“, „Нагман и Нагим“, „Салика и Самен“, „Францускиот крал“, „Аксбај“, како и серија толга, дастани и аитети. Друг класик на раниот период е Акит Улимжиули (Каримсаков), автор на песните Жиханша (1897), Мухамет-Момин, Ишан Кереев (1909), Каџи Бајан (1908) и други. Некои казашки писатели, меѓу кои и познат фолклорист и преведувачот Жусипбек Шаикисламули, емигрирал во Кина од Руската Империја по задушувањето на централноазиското востание во 1916 година.
NGC 7130
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7130 се споменува и како IC 5135, ESO 403-32, MCG -6-47-15, AM 2145-351, IRAS 21453-3511.
Казашка книжевност
Кина
И покрај падот на првата Република Источен Туркестан во средината на триесеттите години од минатиот век, односот кон турските малцинства во Синѓанг стана полиберален. Ова доведе до нов круг во развојот на казашката култура. Во 1934-1935 година, казашките училишта почнаа да се отвораат во Синѓанг и започнаа да се појавуваат периодични списанија на казашки јазик (весник „Ксинџијанг“, „Илијскаја газета“, списание „Нов алтај“ и сл.). Клучна фигура во литературата од овој период беше Танжарик Ж. - поет, театарска фигура и просветител. Меѓу неговите дела се песните „Анар и Соул“, „Салиха и Садик“, песните „Тајната на народот“, „Од цело срце“.
NGC 7130
Откривање
Објектот е откриен на 25 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Казашка книжевност
Кина
По формирањето на комунистичката НР Кина, казашката литература во Кина стекнува социјалистичка ориентација. Меѓу најпознатите казашки писатели на НР Кина се Абдирашит Баиболатов, Кажигумар Шабданули и други.
NGC 7130
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7130 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 7130 има привидни димензии од 1,6' х 1,5'.
Казашка книжевност
Монголија
Актан Бабиули се смета за основач на литературата и драмата на монголските Казаци. Неговите епски песни „Беркут“ (1959) и „Зелена прашина“ (1970) беа широко познати меѓу казашката дијаспора во Монголија. Во 1948 година Актан Бабиули, заедно со друг казашки поет, Курманхан Мукамадиули, го предводеше конгресот на Сојузот на монголските писатели. Во 1955 година, во Монголија е отворен казашки литературен круг. Од 1957 година, излегува литературното списание „Зана талап“, подоцна преименувано во „Шугила“. Во 1959 година се одржа Декадата на казашката литература и уметност во главниот град на Монголска Народна Република Улан Батор. На 28 декември 1968 година, основан е казашкиот огранок во Сојузот на писатели на МПР. Во втората половина на 20 век, исто така, се развиле и фолклорни и литературни студии. Меѓу истражувачите кои дале значителен придонес во проучувањето на литературните традиции, познатиот историчар Каржаубаи Сарткожаули, моментално вработен во ЕНУ.
NGC 7130
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 48 м 19,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -34° 57' 10". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 7130 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67387. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 383; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7491. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Казашка книжевност
Монголија
Казашката книжевност кај монголските Казаци продолжуваат да се развиваат во модерна Монголија.
Девствениот извор
Девствениот извор (шведски: Jungfrukällan) е шведски игран филм од 1960 година, во режија на Ингмар Бергман. Главните улоги ги толкуваат Макс фон Сидов (Max von Sydow), Биргита Валберг (Birgitta Valberg), Биргита Петерсон (Birgitta Pettersson), Гунел Линдблом (Gunnel Lindblom), Аксел Диберг (Axel Düberg), Тор Иседал (Tor Isedal) итн. Сценариото е дело на Ула Исаксон (Ulla Isaksson). Филмот, кој трае 89 минути, е снимен во црно-бела техника и моно звук, во продукција на Шведската филмска индустрија (Svensk Filmindustri).
Во 1961 година, филмот ја добил наградата „Оскар“ за најдобар филм од неанглиското говорно подрачје, а филмот бил номиниран и за „Оскар“ за најдобра костимографија, дело на Марик Вос-Лунд (Marik Vos-Lundh ). Исто така, филмот бил добитник и на неколку други награди, како: „Златен глобус“ за најдобар странски филм (1961), а една година порано, Ингмар Бергман добил специјална награда на Канскиот фестивал, каде бил номиниран и за „златната палма“.
Еден од бројните биографи и аналитичари на опусот на Бергман, Хјуберт И. Коен, овој филм, заедно со уште неколку други, го става во категоријата на филмови на „тајните патишта божји“. Филмот е заснован врз средновековната шведска легенда „Торовата ќерка во Ванге“, но во него е ставен нагласокот не само врз љубомората меѓу двете ќерки на стариот Тор, туку врз судирот меѓу доминантното христијанство и сè уште присутниот паганизам.