cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Елипсоидна купола
Постојат два типа на елипсоидни куполи: издолжен елипсоидни куполи и сплеснати елипсоидни куполи. Издолжената елипсоидна купола се добива со вртење на елипса околу долгата оска на елипсата; сплеснатата елипсоидна купола е изведена со вртење на елипса околу кратката оска на елипсата.
Како мала забелешка, кај одбивачките телескопи огледалото е обично елипсовидно, така што има облик на „шуплива“ елипсоидна купола.
Човекови права во Европа
Сегашната ситуација за човековите права во Европа во целина многумина веруваат дека е добра. Сепак, постојат неколку човекови права кои наводно претставуваат проблем и се однесуваат на проблемите од третманот кон оние што бараат азил преку полициската бруталност па сè до различни прекршувања на судските права и слободи на деловните луѓе според бирократските регулаторни подрежими. Одредени европски држави се спомнати во претходните извештаи на Амнести Интернешнал (Amnesty International) за различни човекови права кои се прекршени. Еден од главните обвинети е Белорусија, која што претставува единствената држава во Европа која се смета за „авторитарна“ од страна на Економист. Сите други држави се сметаат дека имаат „одредени форми на демократски влади“, кои или претставуваат „целосни демократии“ или „демократии со недоследности“ или пак претставуваат „хибридни режими“.
Историја на човековите права во Европа
Историјата на човековите права во Европа е одбележана со контрадикторна комбинација на законодавството и интелектуалниот напредок од една страна, и прекршувањата на основните човекови права во колониите на европските држави и во самите европски држави од друга страна.
Трговија со луѓе
Крајот на комунизмот, колапсот на Советскиот Сојуз и Југославија и олеснетите глобални патувања придонесоа за зголемување на бројот на тргвијата со луѓе, каде многу жртви се пренесуваат од едно место на друго за присилна проституција, вршење на тешка работа, земјоделство и домашни услуги. Конфликтите во поранешна Југославија исто така беа клучен фактор во зголемување на трговијата со луѓе во Европа. Проблемот е особено тежок во Белгија, Холандија, Германија, Италија и Турција (овие држави заедно со Тајланд, Јапонија, Израел и САД се сметаат за најчести одредишта за жртвите на трговијата со луѓе од страна на УНОДЦ (Канцеларија на Обединетите Нации за дрога и криминал)). На 16 мај 2005 година Советот на Европа ја усвои Конвенцијата на Советот на Европа за борба против трговијата со луѓе. Целта на ковенцијата е да ја спречи трговијата со луѓе и да се бори против трговијата со луѓе. Од 46 земји-членки на Советот на Европа, досега 23 се потписнички на конвенцијата, а сè уште ниту една држава ја нема ратификувано (15 декември 2005 година). Амнести Интернешнл (Amnesty International) ги повика европските држави да ја потпишат и ратификуваат конвенцијата како дел од борбата против трговијата со луѓе.
Јазици на малцинствата
Во Словачка, држава со 10 проценти унгарско население, нова закон стапи на сила во врска со користењето на јазикот:
“	Државниот акт за јазици, кој стапи на сила на 1 септември го прави словачкиот јазик задолжителен јазик кој треба да се користи од сите државни службеници, вклучувајќи ги наставниците, докторите за време на извршување на нивните службени дејности. Секој државен службеник кој нема да го почитува законот ќе биде казнет со глоба од 5.000 евра- што претставува еднакво на 12 месечна плата во Словачка, ”
Совет на Европа/Европска Унија
Советот на Европа е одговорен за Европската конвенција за човекови права и за Европскиот суд за човекови права. Овие институции ги обврзуваат членовие на Советот на код од човекови права кои, иако строги, се поблаги отколку оние на Универзалната декларација за човековите права. Советот, исто така, ја промовира Европската повелба за регионални јазици и јазици на малцинствата и Европската социјална повелба. Советот на Европа не е дел од институциите на Европската Унија, но се очекува да Европската Унија ја потпише Европската конвеција, а со самото тоа и Советот на ЕУ. ЕУ исто така има одделен документ за човековите права, Повелбата за основните права на Европската Унија. Од март 2007 година, ЕУ основа Агенција за основните права со седиште во Виена (Австрија). Канцеларијата на високиот комесар на Обединетите Нации за човекови права е одговорна за промовирање и заштита на човековите права дефинирани во меѓународните договори за човекови права на глбално ниво, но и во Европа. На крајот од 2009 година, високиот комесар отвори регионална канцеларија во Европа чијашто цел е да ги промовира и заштитува човековите права во 40 европски држави, вклучувајќи ги земјите-членки на ЕУ, кандидатките за членство и потенцијалните земји-кандидатки за ЕУ од Балканот, како и Исланд, Норвешка и Турција.
Боиште
Боиште — село во Општина Демир Хисар, во областа Железник, во околината на градот Демир Хисар.
Географија и местоположба
Боиште е планинско село сместено близу изворите на Боишка Река, близу местото каде се сретнуваат двете планини, Плакенска и Илинска.
Се работи за планинска населба на надморска височина од 910 метри. Селото има релативно голем атар од 22 км2. Убедливо најголем дел од тоа земјиште отпаѓа на шумите (1176,1 хектари), а потоа на пасиштата со 495,2 хектари. Останатите 439,5 хектари отпаѓаат на обработливо земјиште.
Историја
Во XIX век Боиште — село во Битолската каза, нахија Демир Хисар, на Отоманското Царство.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Боиште имало 650 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Боиште имало 720 жители.
Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 7 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2 жители, сите Македонци.
Родови
Боиште е македонско село.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на проширената Општина Демир Хисар, на која ѝ била додадена поранешната Општина Сопотница по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на некогашната Општина Сопотница.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Демир Хисар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Смилево, во која покрај селото Боиште, се наоѓале и селата Обедник и Смилево. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната Општина Вирово, во која влегувале селата Боиште, Вирово, Лесково и Церово.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 643 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватен објект - куќа на васил талевски.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 6 гласачи.
Иселеништво
До 1952 година населението многу малку се иселувало од селото. Иселеници имало само во Битола (2 семејства).
Посилен бран на иселување има после 1953 година, за што сведочи големиот пад на население, во 1953 во селото е забележана бројка од 661. А во 2002 година во селото живееле само 7 жители.
Космос-1527
Космос-1527 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 5 јануари 1984 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1527 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1462 км, а најмалото на 1459.
Поп-музика
Поп-музиката, во зависност од контекстот, се користи или како скратена форма за популарна музика или како поим за нејзин поджанр. Општо земено, поп-музиката содржи едноставни мелодии со певливи рефрени. Поп-песните често имаат „кука“, една или повеќе музички идеи повторувани за да го привлечат („закачат“) вниманието на слушателот. Кука може да биде било кој дел од песната и може да претставува музичка мелодија, ритам, вокал или како што е често случајот, мешавина од сите нив. Поп-музиката е обично лесна за слушање за било којшто е културно наклонет да земе учество во неа, дури и за музичкиот новајлија. Поп-музиката се смета за најкомерцијализиран вид на музика.
Симон Трпчески
Симон Трпчески (18 септември 1979, Скопје) — меѓународно истакнат македонски класичен пијанист. Тој е еден од најафирмираните македонски изведувачи и веројатно најдобриот македонски пијанист на сите времиња. За неговиот талент сведочат мноштво меѓународни успеси и највисоки критики, како и генералното мислење на музичките критичари ширум светот. Во 2011, Трпчески станува прв носител на титулата Национален уметник на Република Македонија.
Британија
Декември 2005 имал мини-настап во Саут Бенк што е и неговиот прв настап во Лондон во International Piano Series исто така и два настапи со London Philharmonic Orchestra и Владимир Јуровски. Јуни 2005 повторно настапува во холот на кралицата Елизабета со Philharmonic Orchestra кое полека станува негова традиција. Во 2006 декември има повторно настап во холот на кралицата со London Symphony Orchestra со диригенција на Антонио Паппано.
САД
Симон Трпчески е еден од ретките кои добил повторна покана назад по неговиот деби настап во Њујорк во ноември со New York Philharmonic Orchestra и е повторно поканет да настапи во 2007 година со Мазел. Неговото деби во Сан Франциско е исто така со San Francisco Symphony Orchestra и резултирало со покана за повторен настап да свири Rachmaninov’s Paganini Variations со Ашкенази. Неговото деби во Лос Анџелес било во Холивуд Бол каде има 5 настапи после тоа со Colorado, Seattle and Indianapolis Symphony Orchestras and the Los Angeles Chamber Orchestra.
Kaнада
Во Канада првиот настап му е во Торонто со Toronto Symphony Orchestra во мај 2005 каде доблил доста понуди за да остане и да работи таму перманентно. Исто така има настапувано и во Ванкувер и Отава и неколкупати на приватни елитни забави.
Јапонија и Австралија
Трпчески имал цела турнеја во Јапонија по името “Royal Concertgebouw Orchestra and Simon’s” (Кралскиот концертен дом и Симон). Настапувал во Сендаи со Sendai Philharmonic Orchestra исто така и во Токио со токиската филхармонија. По патот на настапот о во Јапонија исто така има и краток настап во Сингапур со тамошната филхармонија и во Хонгконг со резидентната филхармонија. Воодушевената публика во тие краеви во неколку наврати на случајни интервјуа вели дека никогаш нема да го заборави концертот на Симон Трпчески.
Европа
На својата турнеја низ скандинавските земји свирел во Стокхолм, Берген, Голденбург и Хелсинки на сите места во придружба од Шведската филхармонија. Од сите настапи добил громогласни аплаузи и покана за повторни настапи на таа сцена. Од скандинавските држави продолжил накај Данска каде настапувал со Данската филхармонија. Од таму има настапи во Германија во Берлин со домашната филхармонија. Потоа, во Холандија исто така со домашната филхармонија. За следно одредиште е одбрана Франција и нивниот славен дворец на културата Рок Дантерон во Париз во средината на април 2005 и бидејќи публиката била одушевена на нивно барање одржал уште еден концерт во Лувр.
Дискографија
Симон Трпчески има снимено 4 албуми, сите за продукциската куќа ЕМИ Класикс (EMI Classics). Сите тие имаат преработки од познатите композитори како Чајковски, Бетовен.
Награди
Некои од позначајните награди и признанија кои ги добил Симон Трпчески се:
Белдорф
Белдорф (Beldorf) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Сеизмичка трага
Во сеизмологијата, сеизмичката трага се однесува на снимената крива од еден сеизмограф при мерење на движењето на земјата. Името потекнува од кривата нацртана од сеизмограф додека ролната од хартија се вртела и иглата оставила трага од која може да се извлечат информации за под површината. Денешните инструменти ги снимаат податоците дигитално, а зборот трага значи дека е дигиталната крива.
Солненка
Солненката (науч. Salsola) е род на билки, полужбунови, жбунови и мали дрва во семејството Штирови (амаранти), по потекло од Африка, Азија и Европа. Обично растат на рамна, сува и/или солена почва, а некои видови растат и крај солени мочуришта. Меѓутоа скорешните генетски истражувања (Pyankov et al., 2001) покажуваат дека традиционално дефинираниот род е парафиличен, и веројатно многу видови би потпаднале под други родови во иднина.
Според традиционалното сметање, меѓу гореспоменатите 100-130 видови во родот спаѓааат:
996
996 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 996 година од новата ера, 996. од првиот милениум, 96. од X век и седма од 990-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6504 и 6505 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5746 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4756 и 4757 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1749.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 996 година се протега во 3632 и 3633, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3692 и 3693 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1539. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 385 и 386 исламска година.
Право на глас на жените
Правата на гласање на жените беа воведени во меѓународното право во 1948г., кога ОН ја усвои Универзална декларација за човековите права.
Правото на глас на жените исто така е наведено во Конвенција за елиминирање на сите форми на дискриминација на жените, која беше усвоена од Обединетите Нации во 1979 г.
Историја
Правото на глас на жените им беше даден и повторно одземен повеќепати во различни држави низ светот. Во многу држави правото на глас на жените им беше дадено дури пред општите права на глас, но на многу жени, кои се од различна раса или социјална класа, не им беше дозволено да гласаат.
Во средновековието, во Франција и неколку други европски држави, гласањето за собрание на општината и градот беше дозволена за сопствениците на домаќинство, независно од полот. Правото на глас им беше овозможено на жените во Република Корзика во 1755 г., чиј Устав барал национален претставнички совет, за кое гласале жителите, со барем наполнети 25 год од својот живот. Тоа важело за жените кои биле немажени или вдовици и за мажите. Жените го загубија своето право на глас кога Франција го присвои островот во 1769 г. Корените на моделот на движењето за правото на глас на женската популација можат да се најдат во Франција во 80-ите и 90-ите год на 18-иот век. Според пишувањата на Маркиз де Кондорсе и Олимпија де Гуж, тие го промовирале тоа како право на националните избори.
Островот Питкерн на жените им го даде правото на давање на својот глас во 1838 г. Различни колонии и држави им одобрија ограничени права на жените во втората половина на XIX век, започнувајќи со Јужна Австралија во 1861г. Во 1871 г., во општината Париз, жените го добија правото на глас, ама повторно им беше одземено по распаѓањето на општината. Во јуни 1944г. од страна на Шарл де Гол жените пак го добија ова право. Во 1886 г. кралството на еден мал остров на Таволара стана република и го воведе правото на глас за жените. Меѓутоа во 1899г. монархијата повторно беше изградена и кралството по неколку години се соедини со Италија. Тихоокеанската колонија Франсвил, прогласи независност во 1889 г. и беше првата земја со сопствена влада која им даде на сите право на глас независно од полот или бојата. Меѓутоа подоцна падна под управа на француската и англиската колонија. Неограниченото право на глас на жените (на жените не им било дозволено да гласаат) во самоуправна колонија со сопствена влада, беше дадено во Нов Зеланд во раните 1890-те год. Како резултат на движењето, предводено од Кејт Шепарт нацрт- законот за правата на глас на жените беше усвоен неколку недели пред општите избори во 1893 г. Колонијата на самоуправата на Јужна Австралија, на жените, им го даде и универзалното право на глас и им дозволи да се постават како кандидатки за пратенички во 1895 г. За тоа се погрижи комонвелтот на Австралија но федералните избори од 1902 г. (освен жените на Абориџините). Првата европска држава која има даде на жените право на глас беше Финска. Административните реформи кои следеа во 1905 г. им дозволи на жените во Финска да гласаат (универзални и исти права на глас) и да се постават како кандидатки на изборите. И така во 1906 г. првите жени во светот, кои беа членки на парламентот беа од Финска, кога во 1907 г. 19 жени го заземаа своето место во Парламентот на Финска, според постигнатиот успех на парламентарните избори во 1907 г.
Во годините пред Првата светска војна (1913), Норвешка и Данска исто така им дадоа правото на глас на жените, а тоа се прошири и во останатите австралиски држави. Во Канада тие го добија оваа право во 1918 (освен во Квебек, каде тоа беше незамисливо до 1940г.), па следеше Руска СФСР, во Англија жени со над 30 години, а во Германија и Полска сите жени добија право на глас. Во 1919 г. Холандија, во 1920 во Америка жените го добија своето заслужено право да гласаат. Во 1926 г. во Турција жените го добија ова право. Во 1928 г. правото на глас им беше дадено на сите жени во Англија, и нивниот глас вредеше исто колку тој на мажите. Тоа важеше за сите жени кои имаа на 21 години. Последна држава која дозволи жените да гласаат е Бутан. Државата тоа го одлучи во 2008 година.
Движење за правото на глас
Движењето за оваа право на жените беше едно од најраспространетото со многу учесници и настани од повеќе места. Важна разлика, во Англиското движење беше меѓу оние кои се бореа за да добијат право на глас преку промена на уставот, и оние кои беа повеќе воено настроени. Исто се одвивала и дискусија за тоа каде и припаѓа „местото на жената во општеството“. Оние кои ја воделе кампањата на жените за добивање на глас, велеа дека жените се чувствителни, понежни и повеќе се грижат за послабите членови на општеството, пред сè за децата. Беше претпоставено дека жените, кои би гласале би имале граѓански ефект врз политиката и на пример би се залагале за поголема контрола на алкохолните пијалаци. Тие верувале дека вистинското место за жената е во домот, и таа треба да биде способна да влијае врз законите, што би имало влијание и на тој дом. Други луѓе воделе кампањи и го подражавале мислењето дека мажите и жените треба да ги имаат истите права и дека не постоело такво нешто како „природната улога“ на жената. Исто така имало несогласувања во мислењата на другите гласачи. Други, пак, велат дека на секој возрасен човек треба да му биде дозволено да гласа, независно дали е богат или сиромав и независно од бојата на кожата. Некои борбата за правото на глас на жените ја гледаа како можност за започнување на борба за добивање на право на глас за ниската класа и за црнците.
Во моментот најактуелно е движењето за право на глас на жената во Саудиска Арабија. Движењето навлегува во комплицираната улога на модерните жени во Саудиска Арабија.
Временски преглед на тоа кога жените добија право на глас
Датите кои се наведени подолу се годините кога на жените им беше дозволено да учествуваат на избори (со гласање), а не се годините кога на жените им беа овозможени универзалните права на глас без ограничувања.
забелешка: (a) невалидни податоци (б) гласањето е ограничено за кардинали, жените не смеат да бидат кардинали
Австралија
Првите избори за новиот Парламент на новосоздадениот Комонвелт на Австралија во 1901 г. беше врз основа на слободното гласање во шест држави. На тој начин жените со правото на глас и на државно ниво можеа да ги изберат претставниците на Парламентот (во Јужна Австралија и Западна Австралија). Овие права важеа за федералните избори во 1901 г. Во 1902 г. Парламентот на Комонвелтот го усвои законот за изборите, кои им ги гарантираа истите права на глас на жените како и на мажите, и тоа на ниво на целата држава. Меѓутоа Комонвелтот не им даде право на глас на сите мажи и жени Абориџини. Оваа не се промени до 1962 г., но преку амандманот на законот за гласање во Комонвелтот беше решен проблемот (таквото решение не произлезе од исходот на референдумот од 1967 г.).
Грција
Општински избори одржани на 11 февруари 1934 г. беа првите избори на кои учествуваа и жените. Меѓутоа тоа право важеше само за писмените жени и оние кои имаа барем 30 години. Сè до 28 мај 1952 г. ситуацијата во Грција беше ваква. А со изборите на 19 февруари 1956 г. сите возрасни жени го добија правото на глас и учествуваа на парламентарните избори.
Данска
Во Данска жените го добија своето право на глас на 20 април 1909 г. Меѓутоа дури на 5 јуни 1915 г. им беше дозволено да учествуваат на изборите наречени Фолкетинг.
Јапонија
Иако на жените во некои држави им беше дозволено да гласаат во 1880 г., на национално ниво жените во Јапонија со закон им беше дадено правото на глас во 1954 г.
Канада
На немажените жени и вдовиците им беше дадено правото на глас за општинските избори во Онтарио во 1884 г. Слични такви ограничени права на глас имаше и во другите провинции до крајот на 19 век. Но законско регулирано решение не беше изгласано во ниедна провинција сè до 1916 г., кога на жените во Мaнитоба им беше дадено правото на глас. Целосно право на глас добија во 1918 г., кога федералниот парламент усвои закон со кој на жените им се дозволи да гласаат на федералните избори. Другите градови истото го правеле, освен Квебек сè до 1940. Агнес Макпаил беше првата жена изберена на парламентарните избори во 1921 г.
Македонија
И во Македонија ситуацијата не била поразлична како и во другите земји. Како во сите европски, но и поранешни југословенски земји, и во Македонија Македонките наидоа на првични проблеми за добивање право на глас. Во 1946 г. Македонките за прав пат гласале. Денес тој сонот стана рутина. Најдобрите позиции можат да се преземат од жени. Во 2008 г. жена се постави како кандидатка за премиерка. Во 2009, на претседателските избори, Мируше Хоџа се постави како кандидатка за претседател на Република Македонија. Иако двете дами не беа изгласани, сепак докажаа дека модерната жена во Македонија не се плаши повеќе. Тие докажаа дека во 21 век Македонките се противнички на мажите и дека нема лесно откажување од водечките позиции.
Нов Зеланд
Жените во Нов Зеланд беа инспирирани да се борат за нивните права на гласање од Џон Стјуард Мил, филозоф за еднакви права, како и од британската феминистичка агресивност. Притоа, мисионерските напори на Унијата на христијански жени од Америка, и ја даде потребната мотивација за оваа борба. Всушност имаше некои политичари- мажи кои ги поддржуваа правата на жените. Такви се Џон Хал, Роберт Стут, Јулиус Фогел и Вилијам Фокс. Напорите од 1879, 1879 и 1887 г. за жените да добијат право на глас беа неуспешни. Крајно, во 1893 г. жените си го добија заслуженото право на глас.
Иако Либералната влада, која го усвои законот ги избегнуваше социјалните и политичките реформи, законот за гласање беше усвоен, поради комбинацијата на личните причини и политичката несреќа. Законот им гарантираше право на глас на секој жена, независно од бојата на кожата. До 1919 г. на жените во Нов Зеланд не им беше дозволено да се постават како кандидатки за парламентот. Во 2005 г. речиси една третина од избраните пратеници беа жени. Во последно време жените заземаа важни, симболични и врвни позиции како на пример премиер, заменик генерал, гласноговорник, на домот на претставници и министер за правда.
Норвешка
Жените од средната класа можеа да го дадат својот глас во 1907 г. (тоа важеше за жените кои доаѓаа од фамилии со одредено ниво на просперитет и благосостојба). Во основа во 1910 г. жените можеа да гласаат во локалните избори, а во 1913 г. во норвешкиот парламент едногласно го изгласа законот со кој сите жени го добија своето право на глас.
Обединето Кралство
За време на втората половина на 19-иот век, беа оформени групи за водење на кампањи со цел лобирање кај парламентарците и добивање на нивната поддршка. Во 1897 г. се соединиле седумнаесет такви групи за да се оформи националната унија на општеството за добивање на глас на жените (НУЊСС), кои одржуваа јавни митинзи, пишуваа писма до политичари и објавиле најразлични текстови. Во март 1907 г. НУВСС го организираше својот прв протест. Протестот стана познат како „Каллив Мај“, кога над 3000 жени одеа по студени и темни улици на Лондон, и тоа од Хајд Парк до Ексетер Хол.
Острови Кук (протекторат)
На жените во Раротонга не им беше дозволена гласањето до 1893 г. Таму пресвртот се случи веднаш по тој во Нов Зеланд.
Полска
Роза Померанц – Мелтцер од партијата Ционист беше правата жена која во 1919г ја избраа во Сејм (Долниот дом на полскиот Парламент).
Португалија
Каролина Беатрис Ангело беше правата жена која гласала за Републичкиот Парламент во Португалија. Таа изјавувала дека е челото во својата фамилија, дека ја водела фамилијата. Потоа законот се промени и само мажите членови од фамилијата можеа да гласаат. Во 1931 г., за време на режимот на Естадо Ново, на жените за првпат им беше дозволено да гласаат, ама само ако имаат завршено средно или високо образование. А за мажите било доволно да бидат само писмени. Во 1946 г. беше променет законот за гласање. Во него беа подобрени условите со кои жените би можеле да гласаат, ама и во тој закон мажите уште беа надредени. Со законот од 1968 г. се тврдело дека со него се овозможило „еднакви политички права за мажите и жените“, меѓутоа мажите имаа повеќе права за гласање. По револуцијата на Карнатион во 1974 г. жените добија сите и еднакви права на глас.
Соединетите Американски Држави
За време на почетокот на 20-иот век, кога случајот на барањето на правото на глас од жените станал се попопуларно, гласачите станаа предмет на апсење, и повеќето беа притворани. Конечно претседателот Вудро Вилсон се залагал кај Конгресот за донесување на одлуката и во 1920 г. беше ратификуван деветнаесеттиот амандман, при што им беше забрането на државите и федералните власт да поддржуваат полово ограничување за правото на глас. Можноста за гласање беше национален тренд, што беше формирано по прогресивните години на претседателот Вилијам Тафт, од Републиканската партија, наследникот на Вилсон. Назначувањето на Тафт како заменик министер за правда во американскиот Врховен суд во 1921 г. се сметаше како моментот на значајна промена за легислативата. Тој придонесе за многу правдини во тоа време.
Франција
Проблемот за правото на глас на жените во Франција беше решен на 5 октомври 1944г. со одлука на француската влада. Првите избори на кои учествуваат жените беа општинските избори на 29 април 1945 г. и парламентарните избори одржани на 21 октомври 1945г. Муслиманските жени во Француски Алжир мораа да чекаат до 3 јули 1958 г. за да го добијат своето право на глас.
Холандија
Групата која работеше на тоа жените да добијат право на глас во Холандија беше данската Vereeniging voor Vrouwenkiesrecht или ВВВ (здружение на ВВВ- права на жените). Тоа беше основана во 1894 г. Во 1917 г. на жените им беше дозволено да гласаат и да бидат гласани на националните избори. Тоа доведе до избирање на Сузана Гроеневег од партијата СДАП на општите избори од 1918 г.. На 15 мај 1919 г. беше изработен нов закон со кој на секоја жена, без ограничувања, и се дава правото на глас. Законот беше усвоен и за првпат се примени на општите избори во 1922. Гласањето стана задолжително од 1918 г., што не беше променето до 1970 г.
Швајцарија
Швајцарскиот референдум за добивање на право на глас на жените беше одржан на февруари 1959 г. Мнозинството на швајцарските мажи гласаше не, меѓутоа во некои кантони жените го добија правото на глас. Швајцарија беше една од последните демократски држави (други се на пример Лихтенштајн), кои многу доцна им дозволи, овозможи на жените да гласаат. Сè до 1973 г. жените не смееја да гласаат на федералните избори.
Шведска
За време на “ерата на слободата” во Шведска (1718-1771), жените кои плаќале даноци и се членки на некој сојуз (често вдовици), до 1771г. им беше дозволено да гласаат и да се постават како кандидатки на изборите. Помеѓу 1726 и 1742 г. на изборите учествуваа околу 30% жени. Новите регулативи од 1743 до 1758 г. на жените им овозможи поедноставно учество на изборите. Често гласовите беа давани преку машки претставници, што беше и главната причина да им се дозволи целосно право на глас за жените. Во 1758 г. жените не беа вклучени во главните и комуналните избори, ама продолжиле да гласаат на националните избори. Со новиот Устав од 1771 г. оваа беше забрането. Во 1862 г. на жените, кои плаќале данок, повторно им беше дозволено гласањето. Правото на давање на својот глас не им се врти до 1919 г., и повторно беше дозволено нивното учество на гласањата во изборите од 1921 г., и тоа за првпат по 150 години.
Шри Ланка
Шри Ланка (поранешна Цејлон) беше првата азиска држава кој им дозволи на сите жените без ограничување, да гласаат. Тоа важење за оние кои имале 21 година. Од тогаш жените во Шри Ланка уживаа значително влијание во политичката област. Врвот на сето тоа беше достигнато во јуни 1960 г. кога на општите изборите во Цејлон беше изберена правата премиерка во целиот свет. Тоа беше госпоѓата Сиримаво Бандаранаике. А подоцна во 1994 г. и нејзината ќерка, Чандрике Кумаратунге, исто така стана премиерка. А во истата година таа беше изберена како претседателка на извршната власт во Шри Ланка, што ја прави четвртата жена што добила таква позиција.
Шпанија
Во баскиската провинција на Бискаија и Гипускоа им беше дозволено гласањето само на оние жени кои плаќале одреден данок за гласање. Сепак можност за да се биде избран без да може да се гласа постоела со примерот на Марија Изабел де Алаја која била избрана за градоначалник на Икастегиета во 1865 г.Официјално правото на глас на жените беше усвоено во 1933 г. со противење на Маргарита Нелкен и Викторија Кент, две пратенички, кои мислеле дека жените во тоа време биле незрели за да гласаат одговорно. Со ова се ставил во опасност постоењето на Втората Република. За време на режимот на Франко само мажите, глави во домаќинствата, имаа право на глас. Од 1976г., за време на промената кон демократија во Шпанија, и жените добија право на глас и можеа да гласаат и да бидат гласани како службенички.
Одбиено или условено право на глас
•	Брунеј — до 1962 год правото на глас на жените (и на мажите) им не се овозможи и беше условен. •	Либан— одделни права на гласање. Задолжителен доказ за завршено основно училиште. Тоа важеше само за жените, но не и за мажите. Гласањето беше задолжително за мажите, а опционо за жените. •	Саудиска Арабија— Жените немаат право на глас. На првите локални избори во 2005 г. на жените не им беше овозможено да си го дадат својот глас. Сепак постои надеж дека тоа ќе се случи во блиска иднина. •	Обединети Арапски Емирати — Ограничено, ама целосно ќе се овозможи во 2010 г. •	Ватикан— нема право на глас за жените, некои мажи немаат право на гас.
Цено Куртев
Цено Куртев е бугарски подофицер, револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
Првите години
Цено Куртев е роден во Златица во 1877 г. Служи како подофицер во 24-ти Црноморски полк во Бургас. Член е на ВМОРО од 1900 г. Активен член на Тајните македоно-одрински подофицерски братства. Во крајот на јануари 1903 г. Куртев влегува во четата на Михаил Герџиков, која што навлегува во Одринско да го подготви населението за претстоечкото востание.
Илинденско востание
Во тој реон востанието започнува на 3 август, кога четата на Цено Куртев напаѓа и убива тројца стражари во Резово, коишто се обидуваат преку насилие да ги соберат пушките на населението. На 4 август четите на Цено Куртев и Петар Ангелов ја напаѓаат турската војска во село Маџура.
Судирот продолжува 5 часа. Осумнаесет турски војници се убиени, а двајца – заробени. На 6 август четата на Цено Куртев го опсадува турскиот гарнизон во село Корфу Колиби. Судирот продолжува два дни и дури на 7 август вечерта преживеаните Турци успеваат да избегаат. На 8 спроти 9 август Цено Куртев го срушува фарот кај Инеада, за да го отежно придвижувањето на турските војски по море. На 11 август четата на Цено Куртев го напаѓа село Лиман, а на 13 август влегува во град Ахтопол, којшто веќе е напуштен од турскиот гарнизон.
Војводата ги разбива државните солници и ја раздава солта на населението од Ахтопол и соседните села – Бродилово, Кости, Каланџа и Стефаново.
Подоцнежна дејност
После востанието Цено Куртев се прибира во Бугарија, но продолжува активно да учествува во дејноста на ВМОРО. Во текот на 1904 г. Цено Куртев е испратен како војвода на чета во Кочанско, Вардарска Македонија.
Таму дејствува под раководството на околискиот војвода Крстјо Б’лгаријата. На 1 март 1905 г. Цено Куртев влегува во Македонија во текот на Ќустендилскиот пункт на ВМОРО, на чело на чета од 14 души и се упатува кон Кочанскиот реон. Дел од четниците треба да пристапат како пополнување во четата на Крстјо Б’лгаријата.
Двајцата војводи и стари пријатели така и не успеваат да се сретнат. Војводата Цено Куртев загинува на 2 април 1905 г. со целата своја чета во судир со турската војска при село Драмче, Кочанско, уште на неполни 28 години.
NGC 7776
NGC 7776 — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7776 се споменува и како IC 1514, MCG -2-60-22.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7776 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 7776 има привидни димензии од 0,9' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 54 м 16,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 35' 11". Положбениот агол на објектот е во износ од 153°.
Други поделби
Проучување на NGC 7776 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 72812. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 260; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5837. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 788.
NGC 767
NGC 767 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 767 се споменува и како MCG -2-6-10, KUG 0156-098, IRAS 01563-0949.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 767 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 767 има привидни димензии од 1,1' х 0,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 767 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7483. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 264; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5278. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1183.
Aлтернативна пауза
Алтернативни паузи може да се појават за време на падот на учениците, зимата, викенд, или летниот распуст. Секое патување се фокусира на одредено социјално прашање, како што се сиромаштијата, реформата во образованието, преселувањето на бегалците, животната средина, здравствената реформа, менталното здравје, имиграцијата, грижата за животните и многу повеќе. Студентите учат за социјалните прашања и потоа изведуваат еднонеделни проекти со локални непрофитни организации. Така, студентите имаат можност да се поврзат и да соработуваат со различни партнери во заедницата. Некои алтернативни паузи се исто така искуства без дрога и алкохол, со голем акцент на групна и поединечна рефлексија.
На страницата, студентите ги обезбедуваат потребните услуги и ја истражуваат културата и историјата на областа. Студентите кои учествуваат во оваа програма негуваат општествена одговорност, водство и доживотно учење; притоа негувајќи генерација водачи посветени на позитивни општествени промени. Алтернативните паузи ги предизвикуваат студентите критички да размислуваат и да реагираат на проблемите со кои се соочуваат припадниците на заедниците со кои се вклучени. Да се биде ангажиран во различни средини им овозможува на учесниците да искусат, дискутираат и разбираат социјални прашања на значаен начин.
Интензитетот на искуството ја зголемува веројатноста учесниците да го пренесат своето искуство на самото место назад во сопствените заедници дури и по завршувањето на алтернативната пауза.
Целта на искуството е да се придонесат волонтерски часови на заедниците кои имаат потреба и да влијаат позитивно на животот на алтернативниот прекинувач. Прекршителите се охрабруваат да преземат образовани чекори кон вреднување и приоритет на сопствените заедници во животни избори како што се рециклирање, донирање ресурси, гласање итн.
Многу прекинувачи се вратија во нивните кампуси на колеџ за да создадат организација на кампусот поврзана со социјалното прашање, имаат подлабоко разбирање и посветеност на академскиот пат, извршуваат собирање средства за непрофитната организација со која работеле, организираат кампања за пишување писма до членовите на Конгресот, волонтираат во нивната локална заедница или се посветат на стажирање или кариера во непрофитниот сектор.
Историја
Во 1991 година, Мајкл Магевни и Лора Ман, две неодамна дипломирани студенти кои биле многу вклучени во градењето успешна програма за алтернативни паузи на Универзитетот Вандербилт, ја добиле поддршката од тогашниот канцелар Џо Б. Вајат и основале национална непрофитна организација наречена Break Away: The Алтернативна врска со прекин. Нивната цел била да ги соберат ресурсите и најдобрите практики за алтернативните програми за пролетна пауза што беа воспоставени на повеќе кампуси преку „одење настрана“ во САД, започнале како скромен ресурсен центар за алтернативни паузи и продолжува да биде национална организација посветена на развој на доживотно активно граѓанство преку квалитетни програми за алтернативна пауза. Развојот и националниот раст на „одењето настрана“ бил поддржан и олеснет со искористување на националната мрежа на програми за услуги во кампусот изградени од Лигата на можности за пристап до кампусот. Националната конференција на COOL обезбеди одлична платформа за ангажирање студенти кои се заинтересирани или вклучени во алтернативни паузи од целата нација.
Иницијативите предводени од студентите, сега познати како алтернативни паузи, станаа позастапени во колеџските кампуси во 1980-тите и раните 1990-ти „како дел од целокупниот наплив на интерес за институционализирање на заедничката служба на колеџските кампуси“. Наместо да патуваат на традиционална локација за пролетен одмор, групи студенти се собирале за да формираат нова заедница која е потопена во едукација за социјални проблеми, услужна работа и размислување.
Во последните две децении, имало постојан пораст на бројот на колеџи и универзитети со алтернативни програми за пауза. Овој раст се забрза во средината на 2000-тите и се припишува на два фактори: 1) институционализација на волонтерската служба како составен дел од колеџот, 2) огромен интерес за услужна работа долж крајбрежјето на Заливот како последица на ураганите Катрина и Рита.
Мотивации
• Станување активни граѓани<www.alternativebreaks.org> • Интерес за специфични социјални прашања што се решаваат со патувања• Понатамошно вклучување во студентското тело• Претходно искуство со услугата• Недостаток на искуство во услугата• Збор од уста
• Интерес за нови искуства• Желба за запознавање нови луѓе во рамките на универзитетот и надворешните заедници• Можности за водство (алтернативните паузи се предводени од студентите)• Кредит на колеџ преку алтернативни паузи засновани на наставна програма• Помалку скапи од „традиционалните“ пролетни паузи• Желба за искуства што ќе го информираат идниот пат во кариерата• Продолжете со градење
Составни делови
Силна директна услуга: Треба да им обезбеди можност на учесниците да се вклучат во директни или „практични“ проекти и активности кои се однесуваат на неисполнети социјални потреби, утврдени од заедницата.
Ориентација: Алтернативните прекинувачи учат за целите и целите на нивните партнери во заедницата со кои ќе работат.
Образование: Прекршителите учат за комплексноста на социјалното прашање преку материјали за читање, панели за говорници, документарци и предавачи на гости поврзани со тековните трендови и историскиот контекст. Силна образовна основа за патувањето ќе придонесе за значајно искуство во услугата.
Обука: На прекршителите им се обезбедени соодветни вештини потребни за извршување на услуги за време на нивното патување. Ова може да вклучува учење физички вештини, како што се градежни или одржувачки вештини, како и меѓучовечка комуникација, како што е интеракција со деца, обука за чувствителност, работа со лица со попреченост, градење патеки итн.
Рефлексија : За време на патувањето учесниците ја обработуваат услужната работа бидејќи се поврзува со поширокото социјално прашање. Групите одвојуваат време за размислување да се одвива поединечно и како група. За време на размислувањето, водачите и студентите на страницата дискутираат за критични прашања поврзани со услугата, самите себе и светот.
Преориентација: Откако студентите ќе се вратат во кампусот, активностите за преориентација им овозможуваат на учесниците да разговараат за прашања со другите во кампусот, да научат за мештанските доброволци и можностите за граѓанско вклучување и да создаваат идеи за други средства за да им користи на нивната локална заедница. Преориентирањето (примена на искуството по патувањето) е основната цел на алтернативната пауза - да се обезбеди платформа за учесниците да работат кон доживотно активно граѓанство.
Разновидност и социјална правда: Силни програми за алтернативна пауза вклучуваат: 1) разновидна застапеност на студенти од заедницата на кампусот и 2) проучување на социјалното прашање со испитување на концептите на социјална правда за моќ, привилегија и угнетување.
„Проблемот околу различноста, значи, не е само тоа што луѓето се разликуваат едни од други. Неволјата е произведена од свет организиран на начини што ги охрабруваат луѓето да користат разлики за да вклучуваат или исклучуваат, наградуваат или казнуваат, кредитираат или дискредитираат, воздигнуваат или угнетуваат, вреднуваат или девалвираат, оставаат сами или вознемируваат “. (Привилегија, моќ и разлика, 2001 година, Алан Г. Johnонсон)
Без алкохол и лекови: Алтернативни паузи се без алкохол и лекови. Свесност за законитоста, одговорноста, личната безбедност и групната кохезија адресирани преку обука пред патувањето.
Разлика со „волонтирање“
„ Волонтирање “ е интегрирана комбинација на доброволна услуга до одредиште со традиционалните елементи на патување и туризам - уметност, култура, географија, историја и рекреација - додека се на одредиштето.
Волонтерските одмори не се алтернативни паузи затоа што учесниците пристигнуваат како единки без претходна подготовка со образовни компоненти или градење на групи.
Алтернативните паузи обично вклучуваат студенти на колеџ од иста институција, додека повеќето групи кои одат на волонтерски одмори ќе се состанат за прв пат кога ќе пристигнат на локацијата на патувањето.
Алтернативни групи за пауза се среќаваат и се подготвуваат за своето искуство до шест месеци пред нивното заминување. За време на овој период на подготовка, се става акцент на учење за социјалните прашања што се решаваат за време на патувањето, учење за заедницата, ориентирање кон мисијата и вредностите на организацијата, обука за какви било вештини што им се потребни за време на патувањето и тим зграда. Некои групи дури прават соодветна услуга во нивните колеџ заедници пред заминувањето.