cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грчки десант во Смирна
Влијание
Грчката армија уште на почетокот започнала да ги покажува знаците дека тие не дошле за привремено во градот, туку за трајна анексија, со крајна цел да се инкорпорира западна Анадолија во Грција. Оваа намера веќе им била јасна на некои Турци откако виделе кои територии ги освоиле Грците. Турската реакција на овие случувања била исполнета со гнев, што резултирало со насилство во регионот. По првичниот шок од пристигнувањето, турските групи започнале да се одмаздуваат извршувајќи ексцеси против цивилните грчки заедници кои живеат надвор од окупаторската зона. Додека имало големи демонстрации против Сојузничките сили во Истанбул, во Анадолија првиот вооружен судир меѓу Турците и Грците се случил на 28 мај. Ова било помеѓу малото тело на Турците и грчката армија. Потоа, турското герилско војување се разгорело по линијата на грчкиот напредок.
Грчкото пристигнување ја создало зоната Смирна која управувало со областа од 1919 година до 9 септември 1922 година. По насилството во мај 1919 година, многу од сојузниците започнале да ја ограничуваат својата поддршка за операцијата: Франција и Италија станале отпорни на трајната грчка окупација и договорот од Севр во 1920 година кој дал административна контрола на областа на Грција, додека Турција ќе го задржи суверенитетот, со постојан суверенитет да се одлучи по 5 години. Грчката окупација завршила кога турските сили влегле во Смирна (Измир) на 9 септември 1922 година.
Дахија
Дахија претставува јаничарски старешина, насилник кој не ги почитува државните закони.
HD 187038
HD 187038 (BD + 32 3558, SAO 68835, HR 7535) — ѕвезда со привидна величина од 6.18, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 19:46:35 и деклинација +32°53′19″
NGC 2137
NGC 2137 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2137 се споменува и како ESO 57-SC49, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен во декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 53 м 13,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 28' 55".
Други поделби
Проучување на NGC 2137 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9167.
Панче Касапски
Панче Касапски (р. 1 јули 1994 година во Штип) — македонски композитор и пејач.
Живот и кариера
Панче Касапски е роден на 1 јули 1994 година во Штип. На 8 годишна возраст започнува со посета на основното музичко училиште во Штип каде и го започнува своето музичко образование и изучување на инструментот пијано.
Во текот на своето основно и средно музичко образование се стекнува со бројни признанија и награди на интернационални и домашни натпревари по пијано. Во текот на неговото средно музичко образование, почнува активно да се занимава со компонирање на забавни мелодии. На 15 годишна возраст неговата прва соавторска композиција „Ангели и Демони“ го освојува првото место на фестивалот за забавни мелодии Макфест.
Во 2013 година прв пат се појавува како пејач на фестивалот Макфест, со неговата прва песна „Боли“ со која освојува награда за најдобар дебитант.
Во 2015 година освојува второ место на фестивалот Макфест со песната „Кој што ме чуе да пеам“ дует со Илија Кикиритков. Истата година како автор остварува соработка со Виктор Апостоловски „Ни јас ни ти“, Александра Андонова „Лажи ме“, Ѓорги Димитров „Ти простив уште тогаш“.
Од 2016 до 2017 година е избран за член на жири комисија за избор на песни, во проектот за породбрување, афирмација и негување на домашната музичка продукција, имплементиран од страна на министерството за култура на Македонија. Истата година ја издава „Уште си ми ти“ која постигнува одличен успех.
Во 2018 година остварува соработка со Александра Јанева како автор на песните „Ќе се вратам некој ден“ и „Срце отвори“ кои постигнуваат одличен успех. Истата година го објавува својот сингл „Намини ноќва“ чиј текст го пишува легендарната Маја Оџаклиевска.
Во 2019 година завршува на факултетот за музичка уметност во Штип како дипломиран пијанист во класата на професор д-р Татјана Џорлева.
Надворешни врски
Kasapski - Youtube
Kasapski - Instagram
Kasapski - Facebook
Наводи
__СОСОДРЖИНА__
Список на државни водачи во 340 година
Ова е список на државни водачи во 40 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 184
IC 184 — галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 184 се споменува и како ESO 374-16, MCG -6-22-7, AM 0957-335, IRAS 09579-3359.
Откривање
Објектот е откриен на 1 мај 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 184 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 184 има привидни димензии од 1,4' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 0 м 5,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -34° 13' 42". Положбениот агол на објектот е во износ од 38°.
Други поделби
Проучување на IC 184 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28915.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Основен суд Кавадарци
Основен суд Кавадарци — суд со основна надлежност сместен во градот Кавадарци и го опфаќа подрачјето на општините Кавадарци и Росоман. Воедно, овој суд има и проширена надлежност за подрачјето на судовите во Кавадарци и Неготино, што ја стекнал во 2020 година. Дотогаш, судското подрачје на судовите во Кавадарци и Неготино припаѓал на судот во Велес.
Судот во Кавадарци ја извршува судската власт во прв степен во рамките на гореспоменатите општини. Основниот суд во Кавадарци одлучува за сите дела во прв степен по кривични дела и прекршоци извршени на подрачјето на општините.
Историја
Основниот суд во Кавадарци, како и останатите судови во Македонија, бил основан со Повелбата на Президиумот на АСНОМ за устројство на првите судови во Македонија на 31 март 1945 година.
Внатрешна организација
Судот е сместен во зграда на приземје и спрат, со локација на адреса ул. Нов Белград бр. 16 во градот Кавадарци.
Основниот суд во Кавадарци е поделен на пет одделенија: приемно, граѓанско, прекршочно, кривично и извршно одделение.
Претседатели на судот
Од неговото основање во 1945 година, претседатели на ОС Кавадарци биле следниве:
Црква „Св. Никола“ - Беловодица
Свети Никола — црква во селото Беловодица. Сместена е во југоисточниот дел од селото, на височина која и овозможува доминантна положба во однос на остатокот од селото.
Историја
Црквата била изградена и живописана во 1885 година.
Каролински Остров
Каролинскиот Остров (Caroline Island), познат и како Милениумски Остров или Бекиса, е корален атол во Кирибати. Атолот е дел од Линиските Острови во Тихиот Океан. Од Европејците, островот за првпат бил забележан во 1606 година. Низ историјата островот бил под британска и американска управа, а по независноста на Кирибати островот е дел од оваа држава. Во XIX и XX век имало присуство и на луѓе поради ископувањето гвано (птичјо ѓубриво). Островот е дом на една од најголемите колонии кокосови краби. Интересен факт за Каролинскиот Остров е дека атолот е прва точка која премината на 1 јануари 2000 година (последна од +12 часовниот појас). Тоа е поради тоа што Кирибати ја сменила часовниот појас, а островот е најисточен во државата.
Црква „Св. Никола“ - Беловодица
Архитектура
Градбата на црквата претставува трикорабен храм со полукружна апсида на источната страна која е украсена со пет слепи ниши. Црквата содржи галерија на кат која се наоѓа во западниот дел. Влезот е од западната страна и над него има ниша со фреска на која е насликан Свети Никола.
Каролински Остров
Географија
Каролинскиот Остров е најјужноисточен атол во Линиските Острови. Атолот е составен од 39 мали островчиња и има тесна лагуна која има вкупна површина од 6.3 км2. Копното има вкупна површина од 3.76 км2, а заедно со лагуната и коралниот гребен има вкупна површина од 24 км2. Надморската височина на островот е 6 метри.
Црква „Св. Никола“ - Беловодица
Архитектура
Многу од иконите во црквата се дело на мајсторот Ефтим Спасов. Иконата на Богородица со димензии 92 × 63 см е потпишана со натписот „Из руки го Ефтим Спасовичъ Зографъ от Гари 1885“.
Во дворот на црквата се сместени камбанаријата, помошен објект и селските гробишта. Камбанаријата е сместена непосредно пред влезот на црквата од десната страна. Таа има квадратна основа и се состои од два дела, од кои горниот има незначително помала основа. Обата дела имаат по еден залачен отвор на секоја страна.
Вампирските дневници
Вампирските дневници (оригинал англиски The Vampire Diaries) е младинско-возрасен вампирски хорор серијал од романи напишани од авторката Л. Џ. Смит. Приказната се врти околу Елена Гилберт, девојка од средно училиште растргната помеѓу двајца браќа вампири. Серијалот оригинално беше трилогија објавена во 1991 година; меѓутоа, притисокот од страна на читателите ја натера авторката да го напише четвртото продолжение, Мрачно соединување, што беше издадено следната година. Откако зеде поголем одмор од пишување, Л. Џ. Смит во 1998 најави нова трилогија насловена како Вампирските дневници: Враќањето, како продолжение на серијалот, со Дејмон како главен протагонист. Првото продолжение, Враќањето: Квечерина беше објавено на 10 февруари 2009 година. Враќањето: Сенковити души беше објавено на 6 мај 2010 година. Враќањето: Полноќ е предвидено за објавување на 8 декември 2010 година.
Вампирските дневници се адаптирани во телевизиска серија која премиерно беше прикажана на 10 септември 2009 година на телевизиската програма насловена како The CW.
Л. Џ. Смит во соработка со Џули Плек и Кевин Вилијамсон, продуцентите на телевизиската серија Вампирските дневници, ќе објави уште една трилогија насловена како Дневниците на Стефан, но кои ќе бидат претходници на случувањата во ТВ серијата, а не на оние од книгите. Првата книга од Дневниците на Стефан насловена како Потекло, официјално излезе на 2 ноември 2010 година. Продолженијата насловени како Страст за крв и Копнежот треба да бидат објавени 4 јануари 2011 и 3 мај 2011 соодветно; книгите се раскажувани од гледна точка на Стефан Салваторе.
Во октомври 2010, Л. Џ. Смит објави на својата официјално мрежно место дека, покрај се, серијалот нема да заврши со Враќањето: Полноќ, туку дека серијалот ќе продолжи со сосема нова трилогија наречена Вампирските дневници: Ловците која ќе ги содржи книгите Фантом, Месечева песна и Вечност.
NGC 6750
NGC 6750 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6750 се споменува и како UGC 11389, MCG 10-27-6, CGCG 302-8, KAZ 282, IRAS 18598+5905.
Откривање
Објектот е откриен на 10 септември 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6750 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 6750 има привидни димензии од 1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 0 м 36 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +59° 10' 2"". Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 6750 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62671. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 54; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3931. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 542.
Обична кикиришка
Обична кикиришка (Cynosurus cristatus) кучешка опашка со гребен, е краткотрајна повеќегодишна трева од фамилијата Poaceae, која се одликува со глава на семе која е рамна од едната страна. Обично расте во пасишта богата со видови. Успева во различни типови почви, но ги избегнува киселинските и варовничките екстреми на pH и претпочита добро исцедена почва. Може да се одгледува како украсно растение.
Опис
Обична кикиришка е повеќегодишна билка е со слаба тафтана навика, тенко стебло,високо од 15 до 45  cm, во основата лиснат и со тоа погоден за пасење на овци.
Шилињата се плодни или стерилни, измешани во истиот кластер. Тие се долгнавести или во облик на клин, 3–6 мм долга, со 2 до 5 цветови.
Лигулата е тапа. Листовите се превиткуваат во пукањето.
Живеалиште и дистрибуција
Се наоѓа во повеќето делови на Европа и Југозападна Азија, а е воведен во Северна Америка, Австралија и Нов Зеланд, од блиското ниво на морето до околу 2000 стапки, во сите типови почви.
Цвеќиња
Цвета од мај до август.
Користи
Го пасат овците бидејќи во основата е лиснато. Може да издржи студ и суша и останува зелен во текот на зимата. Говедата и овците со нетрпение ќе ги јадат младите листови, но ќе ги остават крутите, тврди стебла сами.
Се користи за сламени капи и други слични намени.
Тоа е прехранбено растение за фамилиите на скипер пеперутки и кафеави пеперутки. Се користи и како убиец на стаорци.
Воден илјадалисник
Опис
Водениот илјадалисник има тенки стебла до 250 сантиметри долго. Потопените лисја (обично помеѓу 15-35 мм долги) се облечени во вртежи од четири, со бројни ливчиња слични на нишки, приближно 4-13 мм долга. Растенијата се еднодомни со цветови произведени во пазувите на листот (мажјак горе, женско долу) на шилец 5–15 cm долго држен вертикално над површината на водата, секој цвет е незабележлив, портокалово-црвен, 4–6 мм долга. Водениот илјадалисник има 12-21 пара летоци додека водениот илјадалисник од типот M. sibiricum има само 5-9 пара. Двете можат да се хибридираат и добиените хибридни растенија може да предизвикаат таксономска конфузија бидејќи ликовите на листовите се средни и може да се преклопуваат со матичните видови.
Дистрибуција
Водениот илјадалисник се наоѓа во дисперзните региони на Северна Америка, Европа, Азија, Австралија и Африка.
Влијание
Во езерата или другите водни области каде што домашните водни растенија не се добро воспоставени, евроазиското растение може брзо да се шири. Познато е дека ги истиснува домашните растенија и создава густи душеци кои се мешаат во рекреативната активност. Густиот раст на евроазиската милфула, исто така, може да има негативно влијание врз риболовот со создавање на микрохабитати за малолетните риби и попречување на просторот за поголемите риби, што на крајот го нарушува нормалниот начин на хранење. Поради неспособноста на евроазиското милфулско растение да го обезбеди истото микроживеалиште за безрбетниците во споредба со домашните водни растителни видови, густо населените области на евроазискиот милфоил создаваат екосистем со помалку извори на храна за околните риби. Густиот раст на евроазиската милфолија, исто така, може да создаде хипоксични зони со блокирање на пенетрацијата на сонцето во домашната водна вегетација, спречувајќи ги да се фотосинтетизираат. Евроазиската водена фолија расте првенствено од скршени стебла, познати како фрагменти од ластар, што ја зголемува брзината со која растението може да се шири и расте. Во некои области, евроазиската водена фолија е водена непријатна врста. Познато е дека евроазиската водена фолија се хибридира со мајчин северна водена фолија ( M. sibiricum ), а хибридниот таксон исто така стана инвазивен во Северна Америка. Оваа хибридизација е забележана низ горниот дел од средниот запад на Соединетите држави (Индијана, Минесота, Мичиген, Висконсин) и во северозападниот дел (Ајдахо, Вашингтон).
Контрола
Водениот илјадалисник, воден фурнирски молец, се храни и ја оштетува оваа водена милфолија. Се користи како средство за биолошка контрола на штетници против растението во Северна Америка. Како биоконтрола се користел и милфулниот плесец ( Euhrychiopsis lecontei ). Друг метод за биоконтрола е тревниот крап, (еден од видовите азиски крап ), кој се одгледува како стерилен, понекогаш се ослободува во погодените области, бидејќи овие риби првенствено се хранат со водни растенија и се покажале ефикасни во контролирањето на ширењето. Како и да е, крапот претпочита многу автохтони видови пред милфулот и обично ги десеткува претпочитаните видови пред да ја изеде милфолијата. Во државата Вашингтон стапката на успех на Грас крап е помала од очекуваното. Тие се користеле во 98 езера, а на 39 проценти од нив не останал потопен растителен свет по само кратко време.
Отприлика од 2000 година, рачното берење на инвазивни милфоли покажа многу успех како техника за управување. Неколку организации во државите на Нова Англија презедоа големи програми за управување со рачна берба ширум езерото со исклучително успешни резултати. Требаше да се признае дека е невозможно целосно да се искорени видот откако ќе се воспостави. Како резултат на тоа, одржувањето мора да се направи откако наездата ќе се намали на достапно контролирани нивоа. Добро обучените нуркачи со соодветни техники успеаја делотворно да контролираат, а потоа и да одржуваат многу езера, особено во паркот Адирондак во северен Њујорк каде што се забранети хемикалиите, механичките жетвари и други неуспешни и главно неуспешни техники за управување. По само три години рачна берба во Сараначкото Езеро, програмата успеа да ја намали количината собрана од над 18 тони на само 800 фунти годишно.
Управување и превенција на ширење
Бродовите со приколки се покажаа како значаен вектор преку кој евроазиската милфула може да се шири и да се размножува низ инаку исклучени водни тела. Ефективни методи за ублажување на ова ширење се визуелни инспекции со последователно отстранување на рацете или миење под притисок при отстранување на бродот. Во сливот на реката Оканаган во јужно-централна Британска Колумбија, специјално прилагоден ротолер се користи за да се пробие плитка вода за да се оштети или уништи кореновиот систем.
Хемија
Водениот илјадалисник произведува елагични, галски и пирогални киселини и (+)- катехин, алелопатски полифеноли кои го инхибираат растот на сино-зелената алга Microcystis aeruginosa.
Конан О’Брајен
Конан Кристофер О’Брајен/О'Браен (Conan Christopher O'Brien; р. 18 април 1963) — американски телевизиски водител, комичар, сценарист, и продуцент. Тој е најпознат по тоа што ги водел доцните вечерни говорни емисии Доцна вечер со Конан О’Брајен (Late Night with Conan O'Brien) и Вечерното шоу со Конан О’Брајен (анг. The Tonight Show with Conan O'Brien), а од 2010 година, Конан (англ. Conan) на кабелскиот канал ТБС. Пред неговата кариера како водител, тој бил сценарист за Saturday Night Live и Симпсонови.
Роден во Бруклин, Масачусетс, О’Брајен бил одгледан во ирско католичко семејство. Тој служел како претседател на Лампун на Харвард, додека присуствувал на универзитетот Харвард, и бил сценарист за комедичната серија, Не потребно за вести. Откако пишувал за неколку претстави за комедија во Лос Анџелес, тој се приклучил на сценаристите на Saturday Night Live. О’Брајен бил исто така продуцент и сценарист на „Симпсонови“ две сезони сè додека не бил овластен од Ен-би-си (NBS) да ја преземе позицијата на Дејвид Летерман како домаќин на „Доцна ноќ“ во 1993 година. Виртуелен непознат за јавноста, почетниот мандат на О'Брајен по крајот на ноќта добил неповолен број на прегледи и остана на циклус на обновување во текот на своите рани години. Шоуто генерално се подобри со текот на времето и било многу ценето за време од неговото заминување во 2009 година. Потоа, О’Брајен се преселил од Њујорк во Лос Анџелес за да биде домаќин на сопствената инкарнација на Вечерното шоу за седум месеци, сè додека мрежната политика не предизвикала промена на водителот во 2010 г.
Ран живот
О’Брајен е роден на 18 април 1963 година, во Бруклин, Масачусетс. Неговиот татко, Томас Френсис О’Брајен (р. 1929), е лекар, епидемиолог и професор по медицина на Медицинскиот факултет Харвард. Неговата мајка, Рут О’Брајен (р. 1931), е пензиониран адвокат и поранешен партнер во фирмата „Бостон Ropes & Grey“. О’Брајен има три браќа и две сестри.
По дипломирањето како валедикторијан во 1981 година, О’Брајен влезе во универзитетот Харвард. Живееше во Холворти Хол (анг. Holworthy Hall) во текот на својата прва година со идниот стопанственик Луис Убиас и уште двајца цимери, и во Метер Хаус во тек на три години. Тој се концентрираше на историја и литература, а дипломирал како magna cum laude (висок латински ранг)  во 1985 година. За време на колеџ, О’Брајен кратко време свиреше на тапани во бендот наречен „Bad Clams“, беше пишувач за списанието за хумор на Харвард Лампун, и разви измислица за видеоиграта One on One: Dr. J vs. Larry Bird. Во периодот од втора до трета година колеџ, тој беше претседател на Лампун. Во тоа време, идниот шеф на О’Брајен од Ен-би-си, Џеф Закер, беше претседател на училишниот весник „Харвард Кримсон“.
Доцна вечер со Конан О'Брајен (1993 — 2009)
Доцна Вечер со Конан О'Брајен, со потекло од Студио 6А на 30 Рокфелер Плаза во Њујорк, ја имаше својата прва епизода на 13 септември 1993 година на неповолни прегледи од современите критичари. Овој прием не беше целосно изненадувачки; О’Брајен напиша самодепресивен текст за The New York Times, насловен како „О’Брајен се гуши!“ на денот на премиерата на шоуто. Критичарите го нападнаа О’Брајен: Том Шејлс од „Вашингтон Пост“ посочи дека „водителот продолжи со претходниот идентитет, Конан О’Бливион.“ Општо, критичарите сметале дека О’Брајен е нервозен и мачен на камера и дека тој бил „премногу паметен, премногу кон 'источен брег', премногу софистициран, премногу млад, па дури и премногу висок (193 см) за да биде успешен.“ Претставата постојано беше во ризик на откажување; во една ниска точка во 1994 година, Ен-би-си се закани дека ќе го стави на договор од недела до недела. Извршителите беа премногу загрижени да го заменат со Грег Кинеар, кој го следеше О'Брајен во 1:30 часот наутро. Практикантите исполнија празни места во публиката додека филијалите почнаа да се распрашуваат за водители за замена. На една инсталација по повеќекратно повторување на шоуто, помошникот Енди Рихтер ги опиша своите активности за одмор на следниов начин: „Седнав и се потсетив себеси како е да се биде невработен“. Шегата се однесуваше на гласините што се одвиваа дека Ен-би-си е близу до откажување на емисијата. На 20 февруари 2009 година, Ен-би-си ја емитуваше последната епизода на Доцна Вечер со Конан О’Брајен. Шоуто се состоеше од компилација од претходни клипови на Доцна Вечер и вклучуваше изненадувачки настап на поранешниот помошник Енди Рихтер. Се појавија и Вил Ферел, Џон Маер и The White Stripes. О’Брајен ја заврши епизодата со уништување на сетот со секира, потоа предавање на парчињата од сетот кон публиката, и заблагодарувајќи се на список на луѓе кои му помогнаа да дојде до тој момент во неговата кариера. Меѓу тие заблагодарени беа Лорн Михаелс, Дејвид Летерман, Џеј Лено и сопругата и децата на О’Брајен.
Сабота навечер во живо (Saturday Night Live)
О'Брајен се преселил во Лос Анџелес по дипломирањето за да се придружи на персоналот за пишување на сатиричната комедија на HBO „Not Necessarily the News“. Тој исто така бил сценарист на краткотрајното вечерно шоу „The Wilton North Report“. Помина две години со тоа шоу каде редовно настапуваше со импровизациски групи, вклучувајќи ги „the Groundlings“. Во јануари 1988 година, извршниот продуцент на „Saturday Night Live“ (SNL), Лорн Михаелс, го ангажираше О’Брајен како сценарист. За време на неговите три години на SNL, тој напиша многу познати скeчови како „Г-дин краткотрајна меморија“ и „Набљудувачи на девојки“; вториот беше изведен од Том Хенкс и Џон Ловиц.
О’Брајен, како и многу сценаристи на SNL, повремено се појавуваше како улога во скечовите; неговата најзабележителна улога беше како вратар во скечот со Том Хенкс наречен „Five-Timers Club“. О'Брајен се вратил да биде придружник на шоуто во 2001 година во текот на својата 26-та сезона.
Симпсонови (1991 — 1993)
Мајк Раис и Ал Џин, тогашни шоу-изведувачи на анимираниот ситком „Симпсонови“, го повикаа О’Брајен и му понудија работа. Серијата беше озлогласена во заедницата за пишување во тоа време; О’Брајен се сеќава, „сите сакаа да бидат во тоа шоу, но тие никогаш не беа ангажирани“. О’Брајен беше еден од првите вработени во оригиналната екипа на шоуто. Со помош на блиската пријателка од групата Groundlings, глумицата Лиза Кудроу, О’Брајен купи стан во Беверли Хилс. Тој и Кудроу дискутираа, а Кудроу веруваше дека треба О'Брајен да започне да настапува во нејзината група, наместо да пишува. О’Брајен не се согласи, чувствувајќи дека Кудроу го ласкала и исто така тврдел дека бил среќен како сценарист. Во својот говор одржан на класниот ден на Харвард во 2000 година, О’Брајен ги спомнал „Симпсонови“ бидејќи шоуто го „спасило“. Од 1991 до 1993 година, О’Брајен беше сценарист и продуцент на Симпсонови. Кога тој првпат пристигна во зградата, тие привремено му ја дадоа канцеларија на сценаристот Џеф Мартин. О’Брајен бил нервозен и самосвесен, чувствувајќи се дека ќе се посрамоти пред она што го сметаше за застрашувачка група на сценаристи.
Вечерно шоу (2009 — 2010)
О'Брајен бил домаќин на Вечерното шоу повеќе од седум месеци во 2009 и 2010 година. Како дел од новиот договор со кој се преговараше за Ен-би-си во 2004 година, беше решено О'Брајен да го преземе вечерното шоу од Џеј Лено во 2009 година. О’Брајен бил гостин во последната епизода на Џеј Лено од „Вечерното шоу“. На 1 јуни 2009 година, Вил Ферел стана првиот вечерашен гостин на Конан, и Перл Џам се појави како негов прв музички гостин.
До јануари 2010 година, рејтингот на О'Брајен за шоуто беше многу понизок од оној кога беше водител Џеј Лено. Последната вечерва емисија со Конан се емитуваше на 22 јануари 2010 година, а на него беа прикажани гостите Том Хенкс, Стив Карол, Нил Јанг (пеејќи „Long May You Run“) и Вил Ферел.
Џеј Лено се врати во шоуто за време на Зимските олимписки игри на Ен-би-си во 2010 година. После тоа, О’Брајен објавил дека ќе биде водител на ново шоу на кабелската станица ТБС. Програмата наречена Конан, започна на 8 ноември 2010 година и сѐ уште трае.
Личен живот
О’Брајен се запознал со Елизабет Ана „Лиза“ Повел во 2000 година, кога се појави на „Вечерното шоу“ со Конан О’Брајен во рекламен скеч. Двојката речиси беа заедно 18 месеци пред нивниот брак во 2002 година, во родниот град на Повел, Сиетл. О’Брајен и Повел имаат ќерка, Неве (р. 2003 година) и син, Бекет (р. 2005 година).
О'Брајен често го афирмира своето ирско католичко наследство во своето шоу. На една епизода внатре во глумечкото студио во 2009 година, тој изјави дека предците од двете страни на неговото семејство се преселиле во Америка од Ирска, почнувајќи од 1850-тите, последователно стапувајќи во брак само со други ирски католици, и дека неговата лоза е 100% ирски католик.
О’Брајен купил палата од 10,5 милиони американски долари во Брентвуд, Лос Анџелес, Калифорнија, за да се подготви за неговата преселба таму во 2009 година од Њујорк, и да стане водител на Вечерното шоу во Универзалното студио Холивуд.
Македонска книжевност
Македонската книжевна историја започнува со основањето на Охридската книжевна школа во Охрид во југозападна Македонија во 9 век со помош на св. Климент Охридски. Карактеристично за оваа книжевна школа е единството на јазични и правописни црти и продолжувањето на кирилометодиевската дејност и традиција. Со помош на Охридската книжевна школа народот го пронашол својот народен, јазичен и културен идентитет. Има повеќе писмени извори од овде како: Добромириевото евангелие, Македонското евангелие на поп Јован, Охридскиот апостол, Битолскиот триод и други.
Периодизација
Македонската книжевност е поделена на три големи периоди, кои понатака се делат на уште неколку. Периодите на македонската книжевност се :
Стара македонска книжевност
Стара македонска книжевност е поим со кој се опфаќа книжевноста на црковнословенскиот јазик од македонската редакција. Старата македонска книжевност е поделена на два поголеми историски периода, пред отоманското завладување на Македонија и за време на отоманската власт на Балканскиот Полуостров. Охрид со својата Охридска книжевна школа, Кратово со својата Кратовска книжевна школа и Лесново со својата Лесновска книжевна школа биле центрите каде се твореле дела на црковнословенски јазик од македонска редакција. Овој период е карактеристичен по својата религиска содржина, како и развојот и формирањето на македонските дијалекти со своите јазични одлики, кои почнале да се одделуваат и разликуваат од општословенската јазична практика.
Нова македонска книжевност
Новата македонска книжевност е период од историјата и развојот на македонската книжевност кој ги опфаќа XIX и XX век век. Според периодизацијата на македонската книжевност, овој период започнува во преродбениците во 19 век и трае до Втората светска војна, кога започнува периодот на современата македонска книжевност. Овој период се дели на три мошне важни помали периоди: преордбенички, револуционерен и меѓувоен. Со основањето на новата македонска книжевност, започнало и втемелувањето на современиот македонски јазик. Праксата да се пишува и објавува дела пишани на црковнословенски јазик од македонска редакција постепено се изоставала и започнало да се користи македонскиот народен говор во пишана форма. Оваа пракса е особено видлива и карактеристична за преродбеничкиот период на новата македонска книжевност, каде, меѓу другите, охридскиот, струшкиот, велешкиот, галичкиот, прилепскиот, битолскиот и тетовскиот говор ги исполнуваат страниците на книгите на голем број македонски преродбеници и револуционерни дејци. Периодот на новата македонска книжевност опфаќа плејада значајни личности и столбови на македонската национална книжевност, започнувајќи од Јоаким Крчовски, Кирил Пејчиновиќ, Партенија Зографски, па преку Крсте Мисирков, Христо Смирненски, Никола Вапцаров, Ѓорѓија Пулевски, па сè до Коста Рацин, Васил Иљоски, Коле Неделковски и многу други.
Современа македонска книжевност
Современата македонска книжевност, или книжевноста на македонскиот јазик од завршувањето на Втората светска војна па сè до денес, е еден од најбогатите книжени периоди во историјата на јазикот. Овој период е карактеристичен првично по употребата на стандардниот пишан јазик, а што е поважно и забрзаното збогатување на македонскиот книжевен фонд. Грубо гледано, овој временски период започнал од завршувањето на Втората светска војна, некаде во 1943/ 1944 година од првата генерација македонски писатели, како што се: Славко Јаневски, Блаже Конески, Стале Попов, Ацо Шопов, Гане Тодоровски, Анте Поповски, Владо Малески, Матеја Матевски, Ташко Георгиевски, Ѓорѓи Абаџиев, Иван Точко, потоа Петре М. Андреевски, Влада Урошевиќ, Добре Тодоровски, Богомол Ѓузел, Радован Павловски, Венко Андоновски, па сè до современите автори родени во последните децении од минатиот век: Гоце Смилевски, Лидија Димковска, Славчо Ковилоски, Јовица Тасевски - Етернијан, Стефан Марковски, Жарко Кујунџиски, Петар Андоновски, Румена Бужаровска, Ненад Јолдески и другите, современата македонска книжевност изобилува со плодни автори - романописци, драматурзи, поети, раскажувачи и патописци. Паралелно со збогатувањето на на македонскиот книжевен фонд, цврсто се втемелила и книжевната критика, која особено се развила со воспоставувањето на вискообразовните институции во слободната македонска држава, како и во периодот на книжевните полемики, каде како посебно место зазеле критичари како Димитар Митрев, Георги Старделов, Милан Ѓурчинов и други.
Современа македонска поезија
За време на Народноослободителната борба, во македонската книжевност се појавиле поетски творби кои на едноставен, народен начин, популарно и баладично пееле за воените подвизи на партизаните. Тие песни биле проткаени со романтичарски занес, а асоцијативно-баладната форма на песните претставувала продолжение македонската народна песна. Во првите години по војната се забележуваат и првите преодни чекори меѓу романтичарскиот идеал и градителскиот вознес од ослободувањето, но творечките обиди во првите повоени години заостануваат зад современите естетски стандарди. Сепак, според хуманата порака, овие творби остануваат автентични, неповторливи и прифатливи и до поголема временска дистанца.
Во есеите „Еден опит“ и „За поезијата“, Блаже Конески забележува дека современата македонска поезија прилично доцна почнала да се оддалечува од нејзината фолклорна фаза во која таа била тесно поврзана со народната поезија. Така, тој истакнува дека во творештвото на Кочо Рацин сè уште дејствува жив, иако редуциран, модел на традиционалниот поетски јазик. Подоцна, во натамошниот развој на македонската поезија се корителе само одделни елементи од традиционалниот поетски израз, и тоа само тогаш кога се сакало да се постигне некоја посебна стилска цел. Во таа смисла, може да се забележи постепена трансформација на поетскиот јазик во моментот кога современата уметничка поезија се одделила од усната народна поетска традиција.
Ацо Шопов е автор на првата повоена збирка поезија на македонски јазик, Песни во 1944 година, која претставува и првата печатена книга на стандарен македонски јазик.
Современа македонска проза
Јован Бошковски е автор на првата збирка раскази на македонски јазик, Растрел, во 1947 година, Славко Јаневски ја напишал првата повест Улица во 1950 година, која важи за прво поголемо македонско прозно дело, а исто така, тој е автор и на првиот роман на стандарден македонски јазик, Село зад седумте јасени, издаден во 1952 година.
Современиот македонски расказ
Македонскиот расказ има мала традиција чии далечни корени потекнуваат од „Панонските легенди“, а како прв расказ во вистинска смисла на зборот може да се смета „Прошедба“ на Рајко Жинзифов, напишан во втората половина на 19 век. Исто така, како претходници на македонскиот расказ се јавуваат и неколкуте раскази на Кочо Рацин, Анѓелко Крстиќ, Христо Смирненски и неколку други автори, сите објавени на други јазици (расказите на Рацин и Крстиќ се напишани на српски јазик, оние на Смирненски се на бугарски, а има и автори кои твореле на француски и на англиски јазик). Првата збирка современи македонски раскази била објавена во 1947 година, а тоа е „Растрел“ на Јован Бошковски, збирка која содржи раскази инспирирани од НОБ. И воопшто, до 1951 година, во македонскиот расказ доминирале борбено-револуционерните мотиви и теми, иако се појавиле и други теми, како: печалбарството, поблиското и подалечното минато на Македонија итн. Притоа, акцентот во расказите најчесто бил ставан на трагедијата на поединецот или семејството, но и воодушевеноста и занесот од победата во ослободителната војна и во повоената изградба на татковината. Оттука, во овој период, македонскиот расказ се движел во рамките на социјалистичкиот реализам. Позначајни дела од овој период се: расказите „Прва вечер“, „Ѓурѓина алова“ и „Селанката од Копачка“ на Владо Малески, „Бојана“ на Иван Точко, збирките „Посилна од смртта“ на Јордан Леов и „Изгрев“ на Ѓорѓи Абаџиев, а своите први раскази ги објавиле и Коле Чашуле, Славко Јаневски и Стале Попов, кој дебитирал со двата расказа: „Петре Андов“ и „Мице Касапчето“.
Малку подоцна, група млади книжевници, на чело со Димитар Солев, ја нападнала книжевната постапка на дотогашните писатели, барајќи да се напушти застарениот „раскопачен“ реализам. Димитар Митрев, во тоа време водечкиот македонски книжевен критичар, застанал во одбрана на критикуваната реалистична проза, меѓутоа новите тенденции во македонската проза си го пробиле патот, најпрвин во збирките раскази „Окопнети снегови“ и „По реката и спроти неа“ на Димитар Солев, а потоа и во книгата „Луѓе и птици“ на Јован Бошковски, во „Кловнови и луѓе“ на Славко Јаневски и во „Лозје“ на Блаже Конески која веднаш го привлекла вниманието на критиката и на публиката. Притоа, ниеден од овие писатели не го напуштил целосно реализмот, туку само се свртеле кон психолошката страна на книжевните јунаци, избегнувајќи го црно-белото сликање на ликовите. Кон овие автори се придружиле и Бранко Пендовски, Србо Ивановски, Симон Дракул, Мето Јовановски, Теем Момировски, Томе Арсовски итн., додека Ташко Георгиевски ја најавил т.н. „егејска тема“, т.е. страдањата на Македонците за време на Граѓанската војна во Грција.
Сепак, новите тенденции во македонската проза најмногу дошле до израз кај помладите генерации писатели од тоа време, како: Петре М. Андреевски („Седмиот ден“), Влада Урошевиќ („Знаци“, „Ноќниот пајтон“ и „Лов на еднорози“), Живко Чинго („Пасквелија“ и „Нова Пасквелија“) и други. Во нивните раскази, револуцијата и колективизацијата се претставени како ни зпризма низ која се прекршуваат ликовите и појавите, со употреба на симболика и метафора и со многу гротескни настани и ликови. На пример, кај Петре М. Андреевски, светот од лудницата треба да се сфати како налудничавиот свет од нашето неспокојно време, со сите апсурди со кои живее современиот човек. Светот од Чинговата Пасквелија е карикиран, но таа карикатура е болна и трагична, како иронија на она што се случило, а би било пожелно да не се случило. Кај Влада Урошевиќ, како ништо да не се случува. Тој раскажува спокојно за луѓето кои живеат најчесто во својот замислен свет, така што кај читателот се јавува дилемата: што е реално, а што замислено во свеста на човекот. Во тој поглед, следната генерација македонски писатели направила чекор напред, мешајќи го реалното и иреалното, а помладиет автори ја претвораат фантастиката во стварност, трагаат по лавиринтите на животот, барајќи ги неговиет скриени тајни, енигматично ги превртуваат сликите и стварноста ја претвораат во фантастика!
Современа македонска книжевност за деца
Ванчо Николески е автор на првата збирка песни за деца на македонски јазик, Македонче во 1946 година.
NGC 343
NGC 343 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 343 се споменува и како AM 0055-232.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 343 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,5 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 343 има привидни димензии од 0,7' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 58 м 23,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 23° 13' 28". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 343 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 133741. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 307; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6422. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1199.
Пол Сезан
Пол Сезан (Paul Cézanne; 19 јануари 1839 – 22 октомври 1906) — француски постимпресионистички уметник чие творештво претставуваат фондација на преодот од уметничкиот стил користен во XIX век во радикално поинаквиот стил на XX век. Може да се каже дека Сезан прави мост помеѓу импресионизмот на доцниот XIX век и кубизмот на раниот XX век. Фактот дека и Матис и Пикасо рекле дека Сезан „...ни е татко на сите нас...“ не може лесно да се потцени.
Творештвото на Сезан демонстрира одлично чувство за дизајн, боја, композиција и цртање. Неговите удари со четка се повторувачки, чувствителни, истражувачки и лесно се препознаваат како негови. Сезан користел рамнини со боја и мали удари за да оформи сложени полиња кои понекогаш биле одраз на сензацијата која што ја добиваме во нашите очи, а друг пат биле одраз на апстрактна верзија од она што го гледаме во природата. Сликите на Сезан покажуваат дека Сезан длабоко ги студирал своите предмети и дека се измачувал со комплексноста на човековото ликовно восприемање.
Животопис
Сезан е роден на 19 јануари 1839 г. во Екс ан Прованс, еден од најјужните региони во Франција. Прованса е географски разновиден регион и се состои од неколку седиментни висорамнини и планински венци на исток од долината на реката Рона. Климата е жешка и сува во лето, а студена во зима. Регионот има делови со ниска надморска височина па сè до мошне високи планински врвови. Планинските делови се покриени со борови шуми. Овие одлики на природата можат да се видат во делата на Сезан. Низ неговиот живот, Сезан развил силна љубов кон природата на Прованс и таа станала еден од главните предмети во подоцната фаза на неговото сликање.
Од 1859 до 1861 година Сезан студирал право во Екс а истовремено земал часови по сликање. И покрај противењата на татко му, тој се посветил на уметностата и од Екс со неговиот близок пријател Емил Зола се упатил кон Париз во 1861 година. По некое време, татко му се смирил со Сезан и го поддржал неговиот избор за кариера. По смртта на неговиот татко, Сезан добил поголемо наследство кое му овозможило да живее комфортен живот.
Келхова кокошка (Фабержеово јајце)
Келхова кокошка — украсно, велигденско јајце, напревено од страна на работилницата на Карл Фаберже, во 1898 година, како нарачка на рускиот индустријалец Александар Фердинандович Келх. Јајцето било наменето како велигденски подарок за неговата сопруга Варвара Петровна Келх. Ова првото од низа на седум велигденски јајца изработени од страна на Фабержеовата работилница за семејството Келхови секоја година од 1898 па сè до 1905 година. Го следи изгледот на првото царско јаце наречено „кокошка“. Од 2004 година, јајцето е дел од приватната колекција на Виктор Векселберг и е изложено во Фабержеовиот музеј во Шуваловата палата во Санкт Петрерсбург.
Изведба
Јајцето е препокриено со црвеникав емајл u on a guilloche background. Голем сплоснат дијамант е прицврстен на едниот крај, под кој се наоѓала минијатура од Николај II. јацето се отвора со копче изработено од сплоснат дијамант, под кој е зџапишана датата на изработка 1898 година. .
Зачувана е и оригиналната кутија за јајцето. Во внатрешноста на кутијата бна платното со златни букви стои натпис Фабержеовата работилница - двоглав орел со натпис на руски јазик - „”.
Изненадување
Во јајцето се наоѓа „жолчка“ обложена со мат емајл, белката е изработена од бел емајл, во „жолчката“ на превртена кожа седи златна кокошка, прекриена со провиден поротокалов емајл, со жолтеникаци, црвени и кафени шари, пердувите на крилјата се делумно обоени со бел емајл, додека пак очите се изработени од дијаманти.
Кокошката се отвора со помош на шарка на опашката. Во внатрешноста се наоѓа минијатурен статив и рамка. На самиот врв на стативот се наоѓа дијамант во облик на срце и рубин кој прикажува пламен. По рабовуите на рамката се наоѓаат дијаманти, и под стаклото изработено од горски кристал се наоѓа минијатурен портрет на Алексеј Николаевич Романов. Портретот е вметнат подоцна, од причина што принцот се родил шест години по создавањето на јајцето. Прично, во јајцето се наоѓал портрет на нарачателот.
Историја
„Келховата кокошка“ била изработена од Михаил Перхин. Келховата кокошка наликува на првото царското јајце „кокошка“, но ова јајце е полуксузно и поголемо. Самиот факт што ова јајце е за сопругата како скапоцен велигденски подарок е имитирање на обичаите во царското семејство.
Келховото јајце првично било дел од Варварината колекција на почетокот на 1920-ите, кога и е откупено од страна на Леон Гринберг, претставник на Вила Русија, од изработувачот на накит во Париз, Морган, заедно со станатите 5 јајца со заедничко потекло. Оваа информација заедно со фотографии кои ја документираат работата на Карл Фаберже, се објавени во 1979 година.
Гута
Гута е мал конусен клин кој служи за одвлекување на дождовница кај архитрав на Дорски ред во класичната архитектура и е сместен под тесната тенија (филе) и киматиум. Водата капе преку рабовите, вон работ на самата зграда.
Под работ на еден триглиф стојат шест гути, и шест во три реда под плочите.
IC 185
IC 185 — галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 185 се споменува и како ESO 435-27, MCG -5-24-17.
Откривање
Објектот е откриен во април 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 0 м 31,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -31° 14' 42". Положбениот агол на објектот е во износ од 1°.