cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 1255
Други поделби
Проучување на NGC 1255 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12007. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 311; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6442. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 897.
Коњски од
Коњски од — начин на движење на коњот, било природно или како резултат на специјализирана обука од страна на луѓето.
Класификација
Коњскиот од може да се подели во две групи: природно, што скоро секој коњ може да го користи без посебна обука, и издресиран, што претставува збир од неколку различни видови „меки“ одења кои се карактеристични само за одредени раси, а најчесто е потребна и посебна обука на коњот, пред воопшто јавачот да може таквите одења да ги искористи при јавањето.
Постои и друга класификација на коњскиот од, таканаречено четириножен од, кое вклучува: 1) нормален од (вклучително и чекорот), 2) трчање или кас, и 3) од со потскокнување.
Чекор или нормален од
Чекорот или нормалниот од е таканаречен „четириударен од“, при што се постигнува просечна брзина од 6,4 км/ч. При овој од нозете се менуваат дијагонално и јасно се слуша ударот на секоја нога - според редослед: лева предна, десна задна, десна предна, лева задна.
Според брзината се разликуваат: скратен, среден и брз чекор. Кај чекорот е пожелно задната нога да падне за околу две должини на копитото пред предната нога (тоа се забележува кај средниот и брзиот чекор).
Постои изрека дека коњот што добро чекори, добро и галопира. За почетниците-јавачи чекорот изгледа по малку досадно и монотоно, но овој вид на од многу открива за коњот, затоа што оној коњ што има добри движења при чекорот, што изгледа истрајно и упорно, тој со сигурност е добар и при брзите одења.
Чекорот треба да е правилен и ритмичен. Неправилниот чекор е голема мана и може да укаже на неправилност во околината каде коњот се движи, како и на слабо извршена обука кај дресираните коњи.
Кас
Кас е побрз од, од со два удари, при што нозете се движат дијагонално во пар - левата предна со задната десна и десната предна со задната лева. Периодите додека нозете се на почвата се кратки, а меѓу нив има таканаречена „лебдечка фаза“, кога сите четири нозе се во воздухот.
Од гледна точка на стабилноста, може да се каже дека касот е многу стабилен од при што коњот не мора да прави големо балансирање со главата и вратот.
Во зависност од брзината, и кај касот разликуваме три вида: скратен, среден и брз. Што се однесува до коњите за трки, со најбрз кас се движат коњите од расата за кас.
Треба да се напомене дека иако касот е природен вид од, кај расата коњи за кас тој преминува во издресиран вид - бидејќи коњите во дивината никогаш не достигнуваат големи брзини во кас, туку трчаат со галоп (што е забрането во трките со кас и повлекува дисквалификација).
Брзината што се постигнува при кас се движи меѓу 8 и 12 км/ч, а понекогаш достигнува дури и 19 км/ч.
Кентер и галоп
Како што беше споменато претходно, кај некои класификации кентерот и галопот се сместени во иста категорија, иако секој од нив има свои специфичности.
Кентер е таков од на коњот кај кое се слушаат три такта (од со три удари). Нозете се движат според следниот редослед: одот започнува со една од задните нозе, да речеме левата, а потоа следува другата задна нога (во овој случај десната) истовремено со предната десна, а на крајот следува левата предна.
Овој вид од се користи при дресура на грлата за галоп, па затоа понекогаш кентерот се нарекува работен галоп. Кентерот е омилен меѓу јавачите кои своето време им го посветуваат на коњите и јавањето, затоа што е удобен за јавање и лесно се совладува.
Галоп е најбрзото коњско движење и претставува од со четири такта (со четири удари). Редоследот на чекорите е ист како и кај кентерот со тоа што кај галопот, поради должината на исчекорот, средниот такт се раздвојува во два (прво земјата ја допира задната, а потоа предната нога - а не истовремено како ка кентерот). И во двата случаја (кентер и галоп) постои фаза на лебдење кога ниедна нога не ја допира земјата.
Кај галопот чекорот се издолжува и со тоа станува побрз, но секогаш го задржува соодветниот ритам. Бидејќи расчекорот се издолжува, висината на грбот се спушта и со тоа коњот изгледа многу помал, односно понизок. При полн галоп коњите достигнуваат големи брзини, дури до 70 км/ч. Во природни услови галопот им служи на коњите за бегање од нивните природни непријатели.
Пејс
Во САД се многу распространети и популарни трките на коњи пејсери за кои се организираат посебни трки, а нивниот од се потпомага со специјална опрема. При пејс коњите развиваат брзина скоро како и при галоп. Бидејќи нозете ги разменуваат паралелно, нема опасност од престигнување, а со тоа е помала и опасноста од повреди.
Во Јужна Америка е распространета раса коњи (Paso Fino) што се движат со пејс и кои се многу удобни за јавање. Интересно е да се каже дека овој вид на од им е вроден на камилите и нивните сродни видови (пр. ламите).
Толт
Толт (исланд. tölt) е еден вид брз од, при што се слушаат четири такта (удари). Нозете се движат според следниот редослед: лева задна, лева предна, десна задна, десна предна. Во текот на одот коњот ја држи главата многу високо.
Овој вид на од е најпознат кај расата Исландско пони - кај нив се јавува како вродена особина и се воочува уште на рана возраст, кај ждребињата. Исландските коњи се во состојба да постигнат многу голема брзина со ова од, дури и на нерамни терени. Толт е многу удобен за јавање.
Дендрит
Дендритите (грчки:dendron-дрво) се кусите продолжетоци на невронот кои ги собираат нервните импулси од една или повеќе соседни клетки и ги спроведуваат до телото на нервната клетка.Во нив навлегуваат неврофибрилите.
Науката во 1936 година
1936 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Џаргалант, Ховд
Џаргалант (Жаргалант) е област во Монголија во покраината Ховд.
Ксамил
Ксамил (албански: Ksamili; Εξαμίλιο) е село и поранешна општина во јужна Албанија. Населението според пописот од 2011 изнесувало 2,994.
Главна туристичка атракција се островите Ксамил кои се наоѓаат во близина.
Ховд, Ховд
Ховд (Ховд) е област во Монголија во покраината Ховд.
NGC 5601
NGC 5601 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Љупчо Тодоровски-Упа
Љупчо Тодоровски-Упа ( во Скопје — во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец и режисер.
NGC 5601
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5601 се споменува и како MCG 7-30-6, CGCG 220-9, NPM1G +40.0352.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1867 година од страна на Роберт Стовел Бол, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5601 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5601 има привидни димензии од 0,8' х 0,3'.
Други поделби
Проучување на NGC 5601 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51370. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 77; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3038. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 145.
Бернуј Запардиел
Бернуј Зашардиел — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Науката во 1935 година
1935 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Нервно влакно
Нервните влакна или аксони (латински:neurit-и) се долгите продолжетоци на невроните.Тие ја сочинуваат белата маса од нервното ткиво и учествуваат во спроведување на нервните импулси на големо растојание.Некои аксони можат да достигнат и до 1м.Содржат јони на натриум и калиум,за трансмисија на електро-хемиски сигнал.Аксоните на површината имаат Шванова обвивка која наизменично се стеснува и формира т.н. Ранвиерови стеснувања.Оние аксони кај коишто Швановата обвивка произведува липидна материја миелин се бели по боја и се нарекуваат миелински, додека оние кај коишто таа не произведува миелин се сиви по боја и се нарекуваат амиелински.
Црвено вино
Црвеното вино е еден вид на вино направено од темните (црни) сорти грозје. Вистинската боја на вино може да биде од интензивна виолетова, типична за млади вина, преку црвена за младите вина и кафеава за постарите црвени вина. Сокот од повеќето пурпурно грозје е зеленикаво-бела. Бојата доаѓа од пигмент наречен антоцијан, кој се наоѓа во лушпата на грозјето. Голем дел од продукцијата на црвено вино вклучува екстракција на боја и вкус од грозјето.
Обработка на грозје
Првиот чекор во производство на црвено вино, по собирањето, вклучува физичка обработка на грозјето. Грозјето се бере рачно или со машина.
Чистење и дробење
При пристигнувањето во винарската визба грозјето обично содржи гранчиња и листови. Доколку се остават гранчињата, може да предизвикаат вкусот да биде горчлив, затоа гранчињата и листовите се отстрануваат рачно или механички. По процесот на чистење, грозјето најчесто е смачкано. Мешавината на грозје, лушпа, сок и семки се нарекува шира. Ширата се става во садови направени од челик што не 'рѓосува или од бетон, или од даб, за да ферментира.
Ѓорѓи Колозов
Ѓорѓи Колозов (26 февруари 1948 во Богданци – во Скопје) — еден од најпознатите глумци во Македонија, најзапаметен е по неговите извонредни толкувања на разни типски ликови од народно творештво како цар, кадија, чорбаџија, селанец, па дури и како Господ. Уживал популарност и во македонската дијаспора, во Австралија, САД, како и во соседните држави на Балканот.
Кариера
По дипломирањето, тој е во постојан работен однос со Македонскиот народен театар.
Неговата популарност била резултат на неговото долгогодишно искуство и мошне популарната македонска ТВ-серија                              „Македонски народни приказни“ засновани на збирката народни преданија издадени во XIX век од собирачите на македонски народни умотворби како Марко Цепенков, Кузман Шапкарев, Ѓорѓи Пулевски и други. Овие приказни имаат непроценливо значење за македонската фолклористика, за етнографијата, лингвистиката, националната историја и за правото и моралот на Македонците.
Почнувајќи од 1984 година, со серијата која првично била насловена како „Легенди и преданија“, па од 1986 до 2003 година како телевизиска серија „Македонски народни приказни“ во продукција на МРТ, имал снимено околу 300 епизоди.
Во Драмата на Македонскиот народен театар се вработил во 1975 г. На оваа сцена имал остварено позначјани улоги во претставите: „Од многу ум“, „Андрокле и лавот“, „Госпоѓа министерка“, „Чорбаџи Теодос“, „Женидба“, „Воена тајна“, „Мрестење на краповите“, „Слободни врски“, „Валпургиска ноќ“, „Рекламна бајка“ и други.
Настапил во повеќе играни филмови како во македонска продукција така и во продукција на Вардар Филм во периодот на поранешна СФРЈ, меѓу кои: „Македонскиот дел од пеколот“, "Нели ти реков", "Истрел", „Тетовирање„ и други.
Во 2016 година од страна на Државниот архив на Република Македонија биле објавени документи според кои Ѓорѓи Колозов бил следен од страна на Управата за државна безбедност во времето кога бил студент.
Орце Николов
Јордан „Орце“ Николов (Скопје, - ) — македонски комунист, еден од организаторите на работничкото движење во Скопје и член на Покраинскиот комитет на КПЈ за Македонија. Бил прогласен за народен херој на Југославија на 29 јули 1945 година, како еден од првите борци од Македонија кои го добиле тоа одликување (заедно со Стеван Наумов - Стив, Мирче Ацев, Страшо Пинџур, Христијан Тодоровски - Карпош и Кузман Јосифовски - Питу).
Животопис
Роден е во Скопје, во сиромашно, работничко, повеќечлено семејство. Го изучил кројачкиот занает и станал активист на УРС-овите синдикати. Во 1935 година станува член на КПЈ. Го отслужува воениот рок во 1937 - 1938 година во Загреб. По враќањето од војска повторно се вклучува во активностите на УРС-овите синдикатите и заедно со Цветан Димов ја предводи подружницата на шивачките работници.
Тој бил организатор на многу штрајкови во Скопје и останатите градови во Македонија. Се јавува како иницијатор и организатор и на други акции во предвоениот период, како што се: собирање помош и испраќање на борци во Шпанија, организирање прослави по повод годишнината од Илинденското востание, организирање протести и демонстрации против окупацијата на Албанија од страна на фашистичка Италија. Во есента 1938 година, по негова иницијатива е организирана акција за запишување доброволци за одбрана на Чехословачка од нацистичка Германија.
Во август 1940 година Орце Николов учествува во организирањето на масовната екскурзија на работниците и други граѓани на Илинден во Скопје и на политичките демонстрации за Илинден. На 9 август 1940 година паднал во полициска заседа пред неговата куќа. Во септември тој, со уште тројца уапсени, е одведен во Белград, во истражниот затвор на Ада Циганлија, а оттаму во Велика Кикинда. Таму стапува во штрајк со глад за подобрување на положбата на затворениците. Кон средината на ноември изведен е пред судот за заштита на државата во Белград, каде што е осуден на две години строг затвор. Во ноември 1940 испратен е во затворот во Сремска Митровица. Додека се наоѓал во затвор, на Петтата земска конференција на КПЈ, одржана во Загреб, Орце Николов е избран за кандидат на ЦК на КПЈ. По фашистичката окупација на Југославија, на 22 август 1941 година, Николов успева да побегне од затворот, заедно со поголема група затворениците меѓу кои се и Бане Андреев и Богоја Фотев.
По бегството, му се приклучува на Фрушкогорскиот партизански одред, а на почетокот од октомври 1941 година оди во Ужице, каде по одлука од Врховниот штаб, сите комунисти - бивши затвореници се јавуваат на Врховниот штаб. Орце Николов таму добил задача да се пробие во Македонија, каде што се вршеа подготовки за создавање на првите партизански одреди.
На 27 октомври Николов со една група Македонци заминува за Македонија. Во околината на Лесковац чека да му бидат испратени фалсификувани документи за да може полесно да ја помине демаркационата линија низ територијата окупирана од Бугарија. Во првиот обид да ја премине граница, во декември 1941 година, не успеал, и се вратил назад. При вториот обид, ноќта меѓу 3 и 4 јануари 1942 година, во пробивањето низ демаркационата линија Орце Николов загинува при заседа на бугарскиот окупатор на планината Кукавица, кај селото Туба, во близина на Владичин Хан, Србија.
Во текот на НОВ, кумановскиот баталјон, формиран во декември 1943 година, го носеше неговото име.
Во негова чест, една од скопските гимназии го носи неговото име. Исто така, неговото име го носи и Ансамблот на народни игри и песни „Орце Николов“ од Скопје.
Науката во 1934 година
1934 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Јоаким Даниел Андреас Милер
Јоаким Даниел Андреас Милер (7 септември 1812 – 18 септември 1857 година) бил шведски градинар и писател. По промената на границите кога имал 3 години, тој не пораснал во Шведска, туку во Прусија.
Живот
Даниел Молер е роден во Штралзунд, во тоа време сè уште во Шведска Померанија. Неговиот дедо дошол, првично како војник, од Сканија, јужниот дел на копното на Шведска. Регионот Штралзунд станал шведски за време на Триесетгодишната војна, по воената опсада во 1628 година; но во 1815 година, под условите наложени на Конгресот во Виена, цела Померанија била вратена во Прусија: таткото на Даниел, успешен комерцијален/пазарен градинар, го сменил презимето од „Молер“ во „Милер“. Даниел Милер ја напуштил локалната гимназија кога имал 17 години и се впуштил во чирак во бизнисот на неговиот татко.
Помеѓу 1836 и 1838 година тој присуствувал на предавањата на Кристијан Фридрих Хорншуч на блискиот универзитет Грајфсвалд. Тука се спријателил со хортикултуралистот Фердинанд Јулке. Во Универзитетските ботанички градини тој го презел второто стажирање по кое Хорншуч му ја префрлил одговорноста за организирање на градинарската работа. Во 1839 година тој можел да се префрли во Упсала каде по препорака на Хорншуч ја презел одговорноста за Ботаничките градини, со што станал индиректен наследник на прославениот ботаничар Карл Линеј. Милер бил необично погоден за позицијата во Упсала не само поради неговата стручност како градинар, туку и затоа што неговото воспитување го оставило течно да зборува и германски и шведски. Во годините што следеле тој можел да дејствува како врска помеѓу хортикултурните истражувања во двете јазични зони, објавувајќи бројни научни трудови на двата јазика.
Пред да замине за Упсала, Даниел Милер се оженил со Клариса Луис Нернст (1808–1878), ќерка на Јо Кристофер Нернст, учител од Риген. Тие двајца воделе исполнет семеен живот, преземајќи ја одговорноста за три згрижени деца. Сепак, имало проблеми со персоналот во ботаничката градина во Упсала, каде што чувствувал дека е недоволно платен, а по неколку години Милер му го предал известувањето и во 1841 година се пресели во Стокхолм, заземајќи позиција во неодамна формираното Шведско хортикултурно друштво. Овде предавал на новата Градинарска академија и работел во градините на Друштвото. Нему му била дадена одговорност за истражување на растенијата и изложби. Ги планирал и оранжериите. Мерка за неговиот успех било тоа што од 1844 година Хортикултурното друштво добило државна поддршка. Во време на брзи промени во светот на хортикултурата, Милер исто така го продолжил своето образование со студиски патувања во Германија и Данска. Во 1846 година, финансиран од кралот, тој го посети Санкт Петербург, во тоа време центар за напредок во хортикултурата од светска класа.
По препорака на Фердинанд Јулке, во 1848 година станал почесен член на „Здружението за развој на хортикултурата за Нова Западна Померанија и Риген“. Истата година тој бил вклучен во основањето на „Здружението на Стокхолмските градини“, станувајќи негов прв претседател. Исто така, во 1848 година се појавило неговото дело од три тима „Уметноста на градинарството“. Ова дело повторно се појавува во последователни изданија дури и по неговата смрт и била највлијателната шведска градинарска книга во тој период. Во исто време, неговата работа во Шведската градинарска асоцијација станувала сè пооптоварена. Кон крајот на 1840-тите тој поднел оставка од својата позиција во Здружението.
Во 1849 година тој го отворил „Шарлотенбургс ханделстрадгорд“, првиот комерцијален расадник во Шведска, на островот Рајмерхолм во центарот на Стокхолм.
Во 1851 година, Елиас Магнус Фрајс конечно го презел професорското место по ботаника на Универзитетот во Упсала, назначен истата година како директор задолжен за Ботаничките градини. Фрај го добил унапредувањето поради смртта на претходниот актуелен претседател, Горан Валенберг, кој се чини дека бил вклучен во кадровските проблеми што го натерале Милер да се пресели во Стокхолм во 1841 година. Со заминувањето на Валенберг, Милер сега се вратил во Упсала и ги продолжил своите претходни обврски во ботаничката градина во Упсала. Тој го зголемил бројот на различни видови растенија од 8.000 на 9.000 или 10.000, (изворите се разликуваат), главно преку размена со други ботанички градини. Тој, исто така, го прифатил барањето од „Економско друштво“ и договорил површина од два хектари јужно од Ботаничката градина да биде засадена со плодни и украсни дрвја. За ова е награден со „Златен медал на економското друштво“. Градината со дрвја се користи како објект за обука на наставници-приправници. Во 1856 година, Милер ги подготвил и плановите за ботаничка градина во Визби.
Во 1854 година, Милер презел морско патување со цел да излечи некоја болест на градите. Тој починал во 1857 година, како и повеќето негови колеги во Упсала, за време на епидемија на колера. Неговиот гробен камен, финансиран од пријатели и поранешни ученици, сè уште (2015) може да се види на старите гробишта во градот. Во 1874 година, пријателите го основале „Даниел Милер стипендиефонд“, фонд за стипендии за патување управуван од Стокхолмското друштво на градинари.
Писателот
Даниел Милер почнал да пишува поезија и да разменува идеи со други, на сличен начин, уште кога бил дете. Тој, исто така, ги гледал своите хортикултурни активности како можност да го направи светот подобро место. Во 1844 година, заедно со неговата сопруга Клариса Луис Нернст, објавил поетски том наменет за пријатели и познаници. Во 1855 година, по смртта на нејзината мајка, поетесата Текла Кнес (1815–1888) се преселила кај семејството Милер. Заедно со писателката Фредрика Бремер, семејството Милер присуствувало на предавањата презентирани од Елиас Фрис, а со жените Даниел Милер сега објавил том поезија, „Детелина со четири листа – стих и проза". Следувал вториот том, „Лили на долината – самовилски прстен“. Сопствените придонеси на Милер се фокусирале на само неколку теми. Тие раскажуваат за неговата љубов кон сопругата и за виталноста на растителниот свет, заедно со помеланхоличните теми за изгубената татковина, смртта и вечноста. Милер живеел пред Еволуцијата да биде напишана и да стане позната меѓу научниците, а неговите сопствени мисли се концентрираат на „моралните“ причини и исходи во природниот свет способен да функционира без човечко учество. Во природата и светот на растенијата тој видел расплет на Божјиот план, во кој човекот треба да учествува како „култиватор“.
Од оваа перспектива тој се вклучил и во дебатата на времето за воведување на хортикултурата како предмет достоен за академски студии. За него, хортикултурата нудела можност за воведување „морален“ контекст на руралните популации, и тој го проширил ова во поопшто верување дека вклучувањето во одгледувањето „убави растенија“ дури нуди начин да се спречи алкохолизмот.
Лаура Алонсо Падин
Лаура Алонсо Падин е шпанска оперска пејачка (сопран).
Цизедом
Цизедом (Züsedom) — село и поранешна општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Од 1 јануари 2012 е дел од општината Ролвиц.
Општина Језерско
Општина Језерско (Občina Jezersko) — општина во северна Словенија. Сместено е во историската област Корушка, но административно се води Горењскиот регион. Седиште е селото Згорње Језерско. Во 1995 г. Језерско влегло во состав на Општина Преддвор, а во 1998 г. станало самостојна општина.
Језерско е сместено во зафрлена долина на реката Кокра на Камничко-савињските Алпи, јужно од превојот Језерски Врх на границата со австриската сојузна покраина Корушка, поточно со округот Фелкермаркт (Великовец).
Населени места
Покрај општинското седиште Згорње Језерско, општината ги опфаќа и следните населени места:
Историја
Подрачјето го носи своето име според ледничкото езеро близу селото Згорње Језерско кое почнало да се губи по земјотресот од 1348 г. Сепак, во 1689 г. Јанез Вајкард Валвазор го опишува како сè уште големо езеро. Според тоа, на местото му е дадено германското име Зеланд (Seeland) (првпат посведочено како Seelant во 1496 г.), а словенечкиот истоветник „Језерско“ влегол во употреба кон крајот на XIX век. Сепак, поимот во словенечкиот е доста постар, што се гледа од документ од 1391 г. во кој се спомнува црква „Св. Озвалд кај Езерото“ (Sv. Ožbolt pri Jezeru).
Сè до 1919 г. зафрленото село било во состав на Војводството Корушка како административен дел од Ајзенкапел (Железна Капла) на север; сепак, мештаните не се сметале за „вистински“ корушци. Затоа, тоа било единственото населено место кое Корушкото собрание му го отстапило на Кралството СХС, пред да биде споено заедно со долината на Межа и Дравоград согласно Договорот од Сан Жермен од 1919 г.
Земјоделство
Мештаните претежно се занимаваат со туристичко угостителство, сточарство и шумарство. Сточарството се одвива во големи размери, како на поединечни фарми, така и од големи претпријатија. Одовде потекнува автохтоната језерско-солчавска овца. Секоја година во средината на август се одржува овчарскиот празник наречен „Овчи бал“.
Туризам
Језерско има долга туристичка традиција. Тука се наоѓа хотелот „Планика“ како и пансиони на поединечни фарми. Селото нуди исклучителен поглед на околните планини, и одовде поажѓаат планинарските патеки до Гринтовец, Кочна и Велики Врх. Добро познати се планинарските домови „Крањска коча на Лединах“ и „Чешка коча на Сподњих Равнех“. Планшарското Езеро во Згорње Језерско е вештачко, изградено по Втората светска војна. Зимно време постои можност за скијање.
Илија Попадинец
Ѓоре Најдоски ( во —  во ) —  македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Матерхорн
Матерхорн (Matterhorn, Monte Cervino, Mont Cervin) — врв на Пенинските Алпи. Лежи на границата помеѓу Швајцарија и Италија. Висок е 4.478 метри и е еден од највисоките врвови на Алпите. Исто така е еден од најопасните врвови на Алпите: од 1865 - кога бил прво искачен - до 1995, повеќе од 500 алпинисти загинале качувајќи се. Од планината се гледа градот Цермат на североисток и Червинија на југ. Иако не е највисоката планина во Швајцарија, Матерхорн се смета за еден од најрепрезентативните симболи на Швајцарските Алпи и Алпите воопшто.
Освалдо Риос
Освалдо Риос (роден на 25 октомври 1960 во Каролина, Порторико, е порторикански глумец, кој е најпознат по неговите улоги во теленовелите. Тој се појавил во неколку сапунски опери, вклучувајќи Прегрни ме силно, Касандра и Вдовицата на Бланко.
Космос-2264
Космос-2264 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 17 септември 1993 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 3150 килограми. Космос-2264 бил воен извидувачки сателит за следење на флоти.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 418 км, а најмалото на 403.
Салпи
Салпите (науч. Salpida') — слободнопливачки морски животни со пелагијален начин на живот. Ова се целосно проѕирни животни кои имаат облик на краставица. Се движат со згрчување, при што ја испумпуваат водата низ нивното желатинозно тело. Оваа вода притоа минува низ внатрешните хранителни филтри каде се задржува фитопланктонот, кој е нивна храна.
Големината на салпите е различна. Таа се движи од неколку милиметри до неколку сантиметри во должина. Најголемата салпа досега откриена е Thetys vagina која била фатена во Тихиот Океан. Должината на нејзиното тело (заедно со израстоците) изнесувала 33,3 cm.
Морфологија
Салпите се многу слични по својот изглед со нивните роднини долиолиди. Тие меѓусебно се разликуваат само по некои детали. И двете групи опфаќаат проѕирни цилиндрични животни низ чие тело се гледа компактниот, најчесто маслинесто зелен желудник. Целото тело е сместено во нежна и проѕирен плашт, понекогаш опремено со израстоци со различни должини. Под плаштот се наоѓаат проѕирни белузлави кружни мускули кои се простираат во облик на полукруг, односно не го обиколуваат телото целосно како кај долиолидите (не се споени на стомачната страна). Обично се 8 на број и се наоѓаат на одредено растојание еден од друг. Тие ја туркаат водата од устата до излезниот сифон. Клоакалниот отвор не лежи терминално на задниот дел од телото, туку е поместен кон грбната страна. Преградата меѓу голтката и клоакалната празнина е со само две жабрени цепнатинки, но тие се мошне големи. Церебралната ганглија кај салпите е нешто посилно развиена отколку кај долиолидите. Таа има топчест облик со потковичест засек на грбната страна, во кој е сместено пигментирано око.
Салпите поседуваат способност да вршат биолуминисценција, слично на пирозомите. Светлечките органи претставуваат грозд од клетки сместен на стомачната страна од цревото и содржат симбиотски луминисцентни (светлечки) бактерии. Светлечките органи особено силно се развиени кај видовите од родот Cyclosalpa. Кај нив се образуваат т.н. "странични телца" сместени на секоја страна од телото.
Животен циклус
Салпите имаат сложен животен циклус, со задолжителна смена на генерации. И двата дела од животниот циклус постојат истовремено во морињата - тие изгледаат мошне различно, но и двата се проѕирни, цевкасти и желатинозни животни долги меѓу 1 и 10 cm. Самотничката фаза од животниот циклус е позната како оозоид и претставува единечно буревидно животно кое се размножува бесполово произведувајќи синџир од десетици до стотици единки кои се ослободуваат од родителскиот организам додека се мали. Синџирот од салпи го претставува агрегирачкиот дел од животниот циклус. Агрегирачките единки се познати како бластозооиди. Тие остануваат прикрепени еден за друг додека пливаат и се исхрануваат, при што секоја единка расте. Секој бластозооид се размножува полово (бластозооидите се последователни хермафродити, што значи дека како помлади се женки, и се оплодуваат од машките гамети произведени од постарите синџири) со тоа што секој ембрион на оозоид во развиток е прикрепен за телесниот ѕид од родителот. Подоцна оозоидите се отпуштаат од родителските бластозооиди и продолжуваат да се хранат и растат како единечки бесполови единки, со што се затвора животниот циклус на салпите.
Распространување
Салпите се чести во екваторијалните, умерените и ладните мориња, каде можат да се забележат на површината како единечни или синџирести колонии. Најголеми концентрации на салпи се наоѓаат во Јужниот Океан (близу Антарктик). Тука тие понекогаш образуваат огромни роеви, обично во подлабоката вода, а понекогаш се дури и побројни и од планктонските ракчиња познати како крил. Во последно време се забележува зголемување на популациите од салпи во Јужниот Океан, како и намалување на популациите од крил.
Систематика
Иако салпите се слични со медузите во својот изглед и лебдечко-пливачкиот начин на живот, тие градбено се најблиски со ‘рбетниците. Се користат како една од почетните точки при објаснувањето на еволуцијата на ‘рбетните животни.
Некои автори ги сметаат за салпи и долиолидите, при што ги сместуваат во заедничка класа Salpae или Salpaeformes. Меѓутоа, повеќето ги сместуваат овие две групи во класата Thaliacea, во која салпите образуваат свој ред Salpida со една фамилија — Salpidae, во која се наоѓаат родовите:
Емили Блант
Емили Оливија Лора Блант (родена на 23 февруари 1983 г.) — англиска глумица.
Таа играла во филмовите: Ѓаволот носи Прада (2006), Младата Викторија (2009), Агенти на судбината (2011), Лупер (2012), На работ на иднината (2014), Во шумата (2014) и Сикарио (2015). Таа пет пати била номинирана за Златен глобус, четири пати за наградата на националната асоцијација на критичари и еднаш за наградата БАФТА. Таа добила Златен глобус за најдобра глумица во споредна улога за нејзината изведба во телевизискиот филм Ќерката на Гидеон (2007). Во 2009 година, таа ја добила БАФТА Британија наградата за најдобра британска глумица на годината.
Ран живот
Блант е родена во Лондон, Англија, како второ дете во семејството на Џенис, учителка и поранешна глумица, и баристерот Оливер Симон Питер Блант. Таа има две сестри, Фелисити и Сузана и брат Себстијан. Нејзиниот дедо, Питер Блант бил офицер во британската армија, а нејзиниот чичко Криспин Блант е политичар и пратеник во британскиот парламент.
Од 7 до 14-годишна возраст, Блант имала проблем со пелтечење. Нејзина учителка и помогнала да го надмине пелтечењето преку глума. Таа е член на одборот на директори на американскиот институт за пелтечење. Блант се школувала во училиштто „Ibstock Place“ и на 16-годишна возраст се запишала во приватниот колеџ за уметности „Hurtwood House“. Таму, таа била откриена од агент.
Личен живот
Блант била во тригодишна врска со канадскиот пејач Мајкл Бубле. Тие се запознале во 2005 година зад сцената на доделувањето на наградите Логи во Мелбурн. Тие живееле заедно во Ванкувер, Канада, но ја прекинале врската во 2008 година.
Во ноември 2008 година, Блант започнала врска со американскиот глумец Џон Красински. Блант и Красински се вериле во август 2009, и се венчале на 10 јули 2010 година во Комо, Италија. На 16 февруари 2014, тие ја добиле ќерката Хејзел.
Нејзиниот брат, Себастијан, исто така е глумец, а нејзината сестра Фелисити, која е книжевен агент е омажена за глумецот Стенли Тучи, кој играл заедно со Емили во Ѓаволот носи Прада. Емили била таа која ги запознала двајцата.
Науката во 1933 година
1933 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Кристијан Корен
Кристијан Корен (Kristijan Koren; р. во Постојна) — словенечки професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Корен станал професионалец во 2010 година.
Животопис
За 2015 година потпишал со екипата.
Тој го направил неговото деби на некоја голема трка на Тур де Франс 2010, завршувајќи 94. на крај. Тој постигнал бегство на 17. етапа на трката, која завршувала на врвот на Кол ду Турмале. Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2017.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Велимир Михајло Теодоровиќ
Велимир Михајло Теодоровиќ (Рогашка Слатина, 8 мај 1849 - Минхен, 31 јануари 1898) бил српски филантроп и донатор.
Биографија
Тој е роден како вонбрачно дете на седумнаесетгодишната Словенка Марија Бергхаус од Штаерска и принцот Михајло Обреновиќ III. Таткото на Марија работел како лекар во бањата во Рогашка Слатина. Принцот бил присутен во бањата во 1848 година, така и се зближил со Марија. Нивниот син бил крстен во Католичката црква како Вилијам. Љубовта меѓу неговите родители не траела долго.
NGC 1256
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1256 се споменува и како ESO 547-23, MCG -4-8-52.
Откривање
Објектот е откриен на 13 ноември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Велимир Михајло Теодоровиќ
Биографија
Михајило им купил куќа во Виена на синот и сопругата, им дал мираз и плаќал алиментација за детето преку неговиот виенски банкар Тирке. Четири години подоцна се омажила за извесен доктор Шустер, кој во Велимир гледал само извор на приход, што влијаело на Марија да бара сѐ повеќе пари за да се издржува. Поради големите долгови за кои е одговорен докторот, куќата е ставена на продажба за да се подмират долгови. Куќата ја купил банкарот на Тирка по волја на принцот и била ставена на име на Велимир. Незадоволен од ваквата состојба, особено од образованието на Велимир, неговиот татко го довел во 1857 година во Белград. Велимир прво живеел со Анте Радивојевиќ, управителот на имотот на Михајло. Сопругата на Анте, Софија се обидела да ја замени мајката на Велимир, а нејзиниот син Живко му бил како брат.
NGC 1256
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1256 е од видот E/SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 1256 има привидни димензии од 1,1' х 0,4'.
Велимир Михајло Теодоровиќ
Биографија
И покрај тоа што Велимир првично зборувал само германски, тој бил запишан во основното училиште во близина на Соборниот храм, каде што солидно учел. По совет на личниот лекар и повереник на принцот Михајло, д-р Карл Пацек, Велимир бил запишан во училиштето на Стево Тодоровиќ во 1861 година, заедно со внукот на Стеван, Јован Стојшиќ и Живко Радивојевиќ. Тогаш на Велимир му бил доделен личен собар, Теодор Петковиќ, кој таа работа ја работел до крајот на животот. Од своите ученици од сликарската школа, Стево Тодоровиќ ја формирал „Првата српска екипа за гимнастика и боречка екипа“, чиј член бил Велимир, како и синовите на други високи државни службеници и видни граѓани на Белград. Групата организирала јавни часови со вежби за борење и разни натпревари, а принцот Михајло бил воодушевен од оваа идеја и помогна да се израмнат земјиштето, да се огради и да се направи дрвена опрема за вежбање во близина на зградите на Српската академија на науките. десно|мини|400x400пкс| Велимир Теодоровиќ ( [[1898 )]] На предлог на Илија Гарашанин, Велимир потоа продолжил да учи во куќата на професорот Милутин Стојановиќ, кој ја пренел љубовта кон театарот, литературата и уметноста. За време на летниот распуст професорот ги носел во Италија, Швајцарија или Франција за да ги запознаат пејзажите и луѓето. Велимир бил придружуван од група студенти, меѓу кои и Живко Радивојевиќ.
NGC 1256
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 13 м 58,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 21° 59' 11". Положбениот агол на објектот е во износ од 108°.
Велимир Михајло Теодоровиќ
Биографија
Велимир ја посетувал принцезата Јулија почесто од својот татко, со која се среќавал навечер во салата за билјард во подрумот на стариот двор. Принцот бил многу воздржан кон него, плашејќи се да не го разгали со прекумерно внимание, што било вообичаен обичај во тоа време, особено кај машките деца.
Кога наполнил седумнаесет години (1866 г.), на повик на татко му, преминал во православна вера, а кум на крштевањето му бил митрополитот белградски Михаило. На крштевката го добил името Велимир Теодоровиќ. Теодоровиќ било старото презиме на Обреновиќ. Оттогаш, тој секогаш се потпишувал како Велимир Михајло (по неговиот татко) Теодоровиќ.
Пораснал во згоден млад човек, многу личел на својот татко, како по растот и карактерот, така и по бојата на гласот, движењата и природата. Ја сакал поезијата, бил добар јавач и мечувалец.
Откако завршил шест одделенија гимназија во Србија, во 1867 г. се запишал во приватното средно училиште на професорот Оливие во близина на Женева. Заедно со личниот собар бил придружуван и од помошникот на принцот аѓутантот Александар Протиќ. Таму последен пат го сретнал својот татко, кој се враќал од Светскиот саем во Париз, и во таа прилика добил дијамантски прстен, со исклучителна вредност и убавина. Во тоа време, принцот се откажал од намерата јавно да го признае како син на наследник, бидејќи имал намера да се ожени со Катарина Константиновиќ, очекувајќи законски наследник.
По смртта на татко му, во атентатот во Кошутњак во 1868 година, бидејќи немало тестамент, на барање на митрополитот Михајло, гувернерот и сестрата на кнезот Петрија, веднаш бил донесен во Белград, со оглед на наследството, граничел со Дунав и имал свое пристаниште, во Мала Влашка, и романски обврзници во вредност од 30.000 дукати, со што ја обезбедил својата иднина. Како што Велимир или (како што официјално го нарекуваа) „питомецот на принцот Михајло“ бил малолетник, му биле доделени тројца старатели: митрополитот Михајло, претседателот на Касациониот суд Ѓорѓе Петровиќ и претседателот на Народното собрание Живко Карабиберовиќ. Од Белград бил испратен на наследниот имот, а потоа ги продолжил студиите во Минхен. Прво студирал агрономија, се сметало дека ова знаење ќе биде корисно за управувањето со имотот во Мала Влашка. Потоа се преориентирал на економија и политика.
Во Минхен, тој се заљубил во ќерката на рускиот амбасадор, но кога се обидел да ја запроси, арогантно бил одбиен, што многу го разочарало и се повлекол од јавниот живот, во езерото Тегерн, каде што изградил куќа. Тој престојувал во оваа прекрасна вила на езерото во лето и наесен, а често го посетувале млади Срби и пруски студенти. Тој се посветил на театарот, уметноста и книгите и се занимавал со покровителство. Редовен гостин му бил старецот Моја Гавриловиќ, добродетел на учителските сираци. Материјално им помогнал на многу учени Срби, како Миленко Весниќ, Ѓорѓе Јоановиќ, сликарот Марко Мурат и други. Имотот на Негој му го оставил на Живко Радивојевиќ, да управува со него, а и двајцата да живеат од приходите. Но, поради долговите на Живко, имотот бил во опасност засекогаш да биде продаден, поради што Велимир морал да се откаже од имотот на езерото Тегерн и да го продаде прстенот што татко му му го дал на нивната последна средба. Избрал друг управник и се преселил во Минхен.
Не се оженил и немал потомци. Одненадеш умрел на педесет години. Го погребал неговиот старател Тодор и српските студенти во Минхен. По Првата светска војна, на иницијатива на Никола Пашиќ, неговите посмртни останки биле пренесени во Белград и погребани во капелата на Новите гробишта во Белград. Неговиот портрет е направен од сликарот Стеван Тодоровиќ.
Велимирјанум
Тој е единствениот од семејството Обреновиќ кој го подарил својот имот на Србија. Според тестамент од 1889 г. За единствен наследник на сиот негов движен и недвижен имот го назначил Кралството Србија. Тестаментот бил дополнет во 1893 година, според кој тој оставил наследство и на својата полусестра Тереза Шустер, во вид на сума што требало да и се плаќа доживотно во германски марки, што било направено до 1944 година. Според неговите желби, неговиот имот требало да се одвои од државниот имот, како донација, под името „Велимиријанум“ со цел да се помогне развојот на науката, уметноста, трговијата, индустријата и занаетчиството. За управувањето со донацијата и користењето на неговиот фонд, било одредено да биде единствен и ексклузивно државниот совет.
Во 1905 година, Кралот Петар I Караѓорѓевиќ го потпишал Законот за работа на вакафот, кој му овозможил на Државниот совет да го определи начинот на постапување со донацијата. Државниот совет објавил извештај за состојбата на донацијата, за неговите приходи и расходи во изминатата година и секоја година во име на Велимирианум, одборот објавувал конкурс во дневните весници за добивање помош. Прв управител на донацијата бил Никола Пашиќ. Подоцна, со задоволството управувала српската компанија Привредник. Посмртните останки на Велимир Михајло биле пренесени на Новите гробишта во Белград со средства на оставината. Од 1935 до 1940 г година, голем број хуманитарни и добротворни институции редовно добивале средства за своите активности, исти средства добиле и Српската академија на науките и Универзитетот во Белград. Освен тоа, секоја година „Велимиријанум“ купувал книги и списанија од различни издавачи, кои ги испраќал како подарок во средните училишта, учителските училишта, селските училишта, министерствата и разни други институции, а два примерока останувале за оставинската библиотека.
Од вкупните донации, десет проценти биле издвоени за подобрување и разубавување на Белград.
Манхан, Ховд
Манхан (Манхан) е област во Монголија во покраината Ховд. Од градот Ховд е оддалечен 80 километри.
Велимир Михајло Теодоровиќ
Велимирјанум
Задолжбината работела добро до 1945 година.
Велимирианум од Втората светска војна излегол тешко оштетен, а по укинувањето на Државниот совет, во 1945 година, Министерството за образование, по налог на Претседателството на Владата, го презело управувањето со вакфијата. Зачувани се документи дека се работело до 1957 година. Секретаријатот за образование исплатил помош на основното училиште во Горен Милановац и на редакцијата на „Дечје новине“ во истото училиште, а последната помош од тој фонд била дадена во 1971 година на Србољуб Митиќ, поет и селанец од с. Црљенац кај Пожаревац. Задолжбината постои и денес, но не функционира.
Велимирианум имал сопствен објект во Белград, на улицата Свети Сава бр. 11, во близина на хотелот „Славија“ - На главниот влез на зградата трајно е испишано името на задолжбината со бакарни букви. Буквите подоцна биле отстранети, наместо тоа останале само дупките, а потоа на приземјето бил изграден ресторан, па дупките биле отстранети.
175. западен меридијан
175. западен меридијан — меридијан со должина која се протега од Северниот Пол преку Северноледениот Океан, Азија, Тихиот Океан, Јужниот Океан и Антарктикот до Јужниот Пол.
Места
Почнувајќи од Северниот Пол и тргнувајќи на југ кон Јужниот Пол, 175. западен меридијан поминува низ:
! scope="col" width="130" | Координати ! scope="col" width="120" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Чукотско Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Берингово Море ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
Звиница
Звиница — втор син на бугарскиот владетел хан Омуртаг и татко на хан Пресијан. Звиница починал премногу млад.
Науката во 1932 година
1932 година во науката опфаќа некои значајни настани.
NGC 3202
NGC 3202 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3202 се споменува и како UGC 5581, MCG 7-21-41, CGCG 211-44, AM 1017-262.
Откривање
Објектот е откриен на 3 февруари 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3202 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3202 има привидни димензии од 1,2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 20 м 31,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 43° 1' 17". Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Други поделби
Проучување на NGC 3202 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30236. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 72; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3007. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 711.
Цена Ристеска
Цена Ристеска - Џинорозо (? во —  во ) —  македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
По занимање била монополска работничка. Како активен помагач на Народноослободителната борба, на 6 јуни 1944 година, била откриена и фатена од бугарската фашистичка полиција. По шест дни од затворањето, агентите ја обесиле во Прилеп.