Романска_воена_интервенција_во_Бесарабија
Советско преземање во Кишинев
Во меѓувреме, Јон Ѓиурка тврдел дека болшевиците го нападнале седиштето на Меѓусојузничката комисија, апсејќи ги војската и претставниците на државите на Антантата, како и неколку пратеници на Сфатул Сари. Јон Ѓиурка навел дека Ерхан и Инкулец биле меѓу уапсените, додека Владимир Поливцев забележува дека двајцата молдавски лидери всушност биле поканети на итен заеднички состанок на Бесарабскиот покраински и градскиот Извршен комитет на Советите на работниците и војниците, селскиот покраински извршен комитет и молдавскиот централен воен извршен комитет, кои се собрале на 19 јануари за да прогласат воена состојба. Ерхан и Инкулец за време на состанокот изјавиле дека не знаат ништо за влегувањето на романските трупи и дека ќе ги разрешат сите директори кои можеби имале некаква врска со тоа. Во зависност од сметката, тие биле или принудени да напишат и да испратат до романската влада телеграма во која протестираат против влегувањето на романските војски и барајќи прекин на неговото испраќање во Бесарабија, или доброволно го направиле тоа за да ги растераат сомнежите против нив. Не е јасно дали преземањето на Фронтодел било предизвикано од романскиот напад или било резултат на тоа што претходниот ден ја добил верноста од повеќето локални совети во Бесарабија. Ерхан и Инкулец, исто така, биле принудени да им наредат на молдавските полкови да се спротивстават на напредувањето на романските трупи; Пан Халипа тврдел дека германскиот Пантеа всушност ја потпишал наредбата, за која знаеле Инкулец и Ерхан, но наредбата не стигнала до молдавските трупи, бидејќи била користена само како „оправдување“ за болшевичките водачи, кои имале контрола над Кишинев. Вим ван Меурс понатаму забележува дека не е јасно дали Ерхан и Инкулец биле принудени од болшевиците да наредат отпор кон романското напредување или тие искрено го мразеле доаѓањето на романските „ослободители“. Молдавските лидери немале унитарна перспектива за иднината на Бесарабија: додека Халипа и Пеливан барале заедница со Романија, Ерхан и Инкулец биле левичарски политичари кои барале Молдавска Република, или независна или како дел од Руската Федерација. Конкретно, Инкулец, како претседател на Сфатул Сари, не учествувал во ниту една мисија во романската влада и подоцна бил спречен да учествува во преговорите во Брест-Литовск, бидејќи Романецот се плашел дека ќе го поддржи инкорпорирањето на Бесарабија во Руската Федерација. До 20 јануари, Сфатул Сари и Советот на директори изгубиле каква било моќ што ја имале над Бесарабија, при што Советите добиле предност. Фронтотдел ги отворил воените складишта и дистрибуирал оружје на локалното население, кое ја сочинувало Црвената гарда. Ноќта на 20-ти, го ставик Кишинев под воена состојба, ги растерал Сфатул Сари и ги прогласил за незаконски Советот на директори и сите организации што спроведуваат „контрареволуционерна активност“. Плашејќи се да бидат уапсени, многу членови на Сфатул Сари се скриле или го напуштиле градот, додека некои од директорите, со помош на француското воено аташе и земјопоседникот Пантелимон В. Синадино, водач на Унијата на земјопоседници на Бесарабија, заминале во Јаши да бараат романска интервенција.