Амедео_Модиљани
Промени и трансформација
После година дена по пристигнувањто во Париз, неговиот изглед и репутација драматично се промениле. Од елегантен академски уметник се трансформирал во „принц на скитниците“. Поетот и новинар, Луис Латорет, при посетата на Модиљани, најпрво бил сведок на прикладно уреденото атеље, меѓутоа откако го посетил, по вторпат, по неговата трансформација се што можел да забележи бил хаосот, расфрлани ренесанси примероци и неуредни кадифени завеси, што било резултат на неговата зависност од алкохолот и дрогата. Ваквото негово однесување отвора една нова патека во развивањето на неговиот стил како уметник, а неговото студио пак станува жртва, исфрлајќи ја врз него целата фрустрација кон академизмот која го одбележала неговиот живот сè до тој период. Не само што од студиото ги отстранил сите додатоци и украси од неговото буржоаско наследство туку и започнал да ги уништува сите дела и скици кои претходно ги создал. На неговите вчудовидени соседи овој необичен акт на однесување им го објаснил, велејќи: Сепак се чини дека ова сопствено „насилно одбивање“ на човекот којшто претходно бил е само предмет на шпекулација. Од почетокот на неговото пристигнување во Париз, Модиљани свесно, за себе создал лажна слика, стекнувајќи репутација на безнадежен алкохоличар и ненаситен наркоман. Се претпоставува дека тоа што постојано бил под дејство на алкохол и дрога претставувало само начин да ја замаскира својата болест од неговите познаници, од кои малкумина ја знаеле вистината за тежината на состојбата. Туберкулозата, која всушност претставува главна причина за неговата смрт во 1900 година, во Франција, била многу заразна болест за која немало лек, а луѓето кои боледувале од неа биле избегнувани, отфрлени и сожалувани. Модиљани успеал да развие прилично пријателски однос со својата околина, не дозволувајќи болеста да биде причина за негово изолирање. Се обидувал да го камуфлира кашлањето и сите други препознатливи знаци на болеста кои пополека го исцрпувале. Постојано конзумирал дрога и алкохол, на своја рака користејќи ги како привремено решение со цел да си ја намали физичката болка, што ќе му помогне да го одржи здравиот физички изглед и ќе му дозволи да продолжи да работи на своите дела. Модиљани започнал интензивно да ги конзумира дрогата и алкохолот од 1914 година, па сè до крајот на неговиот живот. После неколку години борба со болеста, ова бил период во кој сите симптоми на туберкулозата се влошиле, сигнализирајќи дека веќе го достигнала последниот стадиум. Се дружел со уметници како Утрилио и Сотоне, барајќи прифаќање и охрабрување за неговата работа. Изостанувал дури и од „боемските кругови“. Имал многу афери, бил постојано пијан, конзумирал апсинт и хашиш. Додека бил под дејство на алкохол, се случувало дури и да се појави тотално гол на јавни настани и собири. Станал олицетворение на „трагичен уметник“, создавајќи посмртна легенда за себе, слична на онаа од Винсент Ван Гог. Во текот на 1920-тите години, во екот на кариерата на Модиљани и поттикнати од изјавите на Андре Салмон, многу амбициозни уметници се обиделе да го копираат чекорејќи по патот на алкохолизмот и боемскиот живот, поврзувајќи го конзумирањето на апсинтот и хашишот со развивањето и појавата на неговиот стил. Салмон во своите изјави шпекулирал дека додека бил трезен, Модиљани бил тотално неиновативен уметник,