cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Звоначка бања
Хидролошки одлики
Тектонската структура и геолошкиот состав на теренот ги одредуваат основните форми на термоминералната вода. Констатирано е дека најголемиот дел од водата паѓа низ пукнатините на варовничката маса, хемиски и механички ги шири и продлабочува. Бидејќи варовниците се загадуваат со непропустливи седименти, водата се појавува на топографската површина во вид на извор од раселински тип. Со оглед на температурата на водата од 28 °C, се претпоставува дека достигнува длабочина од 500-600м. Лековитата вода извира од пукнатини повисоки од бигренската бариера. Изворот е наменет за бањата, има фонтаната пред бањата, фонтаната од страната на бањата, за потребите на хотелот „Мир“ и надворешен базен. Температурата на водата е 28,5 °C, а приносот е 9 литри. Звоначка Бања се споменува во книгата Лековити води и климатски места во Карниолски Срби, Хрвати и Словенци од 1922 година, но нема податоци за хемискиот состав на водата. Податоците за радиоактивноста на бањската вода, која изнесува 6,55 мах единици, датираат од 1939 година и се класифицирани како радиоактивна хипотермија. Во 1955 година, била утврдена значително помала радиоактивност (0,199 мах единици). Во 1976 година утврдена е дека радиоактивноста на водата добиена од ураниум е 1,80 Bq/l, радонот 1,80 Bq/l и радиумот 3,632 Bq/l. Во 1992 година, д-р Слободан Станковиќ утврдил дека кај причинителите на водата и биграта од Звоначка Бања, вкупната гама активност на радионуклидите, емитери на гама-зрачење, е 0,90 Bq/l, од кои радиоцезиум е 0,16 Bq/l, што е на нивото на инструменти за чувствителност.
За разлика од радиолошките, неколку пати се правени хемиски анализи на водата. Анализа од 1955 година укажува на 12 состојки со заклучок дека водата е индиферентна на хипотермија. Во 1976 година била извршена анализа со 51 индикатор и акцент на лековити компоненти составени од микроелементи - калиум, литиум, рубидиум, бариум, бакар, јод, флуор, фосфор, манган и стронциум. Воислав Вујановиќ и Милорад Теофиловиќ заклучуваат дека е вода со мала минерализација и ниска содржина на повеќето елементи, со исклучок на азот, кислород, калциум, јаглеводороди и силициум диоксид, карактеристично за андезитскиот вулканизам на источна Србија.
Историја на Звоначка Бања
Термоминералните води на Звоначка Бања им биле познати на Римјаните за време на нивното владеење со овој дел од нашата земја. За време на градежните работи во 1903 и 1926 г. Откриени се остатоци од подна керамика, спомен плоча, монети и остатоци од еден храм. Уредувањето на бањата е поврзано со развиеното рударство во околината, што е чест случај во Србија. Во средниот век Звоначка Бања му служела на месното население. Има информации за постоењето на парохијата Звонце, но нема доволно докази за да се заклучи дека нејзиниот центар бил во бањата.
Тектонската структура, геолошката структура и морфолошката еволуција на околината на Звоначка Бања се добро проучени благодарение на поранешниот рудник за јаглен Јерма. Непосредната околина на бањата е изградена од седиментни карпи. Доминираат тенки слоеви црни шкрилци со богата фосилна фауна. Има и кварцни песочници со слоеви од јаглен и тврди глинени шкрилци. Се појавуваат и црвени песочници и масивни варовници. За појавата на термоминералната вода важни се длабоките раседи кои се издолжени и хоризонтални. Меѓу раседите особено е изразен оној во Блаташничката котлина на профилот Асеново-кале-Звоначка бања-село Одоровци.
Демографија
Во Звонце живеат 224 возрасни лица, а просечната возраст на населението е 48,7 години (46,8 за мажи и 50,7 за жени). Во населбата има 100 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 2,54.
Оваа населба е претежно населена со Бугари (според пописот од 2002 година), а во последните три пописи е забележан пад на населението.
Посетеност и лековитост
Балнеотерапијата и климатотерапијата во Звоначка Бања третираат невралгија, неврастенија, прихоневроза, вегетативни неврози, зачудувачки, дегенеративни и екстраартикуларни ревматизам, проблеми со менопаузата, висок крвен притисок и нарушувања на периферната циркулација на крвта.
Пред Втората светска војна Ѕвоначка Бања во текот на годината ја посетувале 500-1.000 пациенти. Во 1950 година имало 720, а во 1962 година точно 2.892. По изградбата на хотелот „Мир“ и воведувањето на постојана медицинска услуга, во некои години имало и до 5.000 посетители и 20.000 ноќевања. Значаен бил и големиот број на екскурзионисти од околните места, кои во текот на летото доаѓале да пливаат во отворениот базен кој е исполнет со топла лековита вода. За збогатување на содржините на туристичкиот престој во Звоначка Бања може да се искористи и туристичката атрактивна долина, особено клисурата на реката Јерма, како и познатите манастири.
Маја Хагерман
Маја Ана Марија Хагерман (родена на 3 февруари 1960 година) е шведска авторка, новинарка и режисерка. Како виш предавач по уметност, таа предава историски документарен филм на универзитетот Даларна.
Хагерман има објавено шест книги за шведската историја, раниот средновековен и праисториски период, како и модерната историја и есеи за културното наследство и меморија. Снимила неколку историски документарни филмови за телевизијата Сверигес. Таа е почесен доктор на Историскиот и Филозофскиот факултет на Универзитетот во Упсала, промовиран во 2012 година.
Хагерман го имала своето деби со книгата Spåren av kungens män. Om när Sverige blev ett kristet rike, за создавањето на шведското кралство и неговото претворање во христијанство. Книгата ја добила августовската награда за литература во 1996 година.
Во септември 2015 година, Хагерман ја издава книгата Käraste Herman. Rasbiolog Herman Lundborgs gåta, за лекарот и професор Херман Лундборг. Тој бил на чело на првиот светски државен институт за расна биологија во Упсала, Шведска, од 1922 до 1935 година и бил меѓународно познат по своите истражувања, особено меѓу поддржувачите на расната хигиена што зборуваат германски. Како и многу негови германски колеги, Лундборг ги поддржувал нацистите. Лундборг бил опседнат од заканата од расно мешање меѓу Сами, Финци и Швеѓани. На неговите патувања во Северна Скандинавија, тој започнал врска со жена со финско-самиско потекло и на крајот добил дете со неа.
Карасте Херман. Rasbiologen Herman Lundborgs gåta бил номиниран за августовската награда за најдобра белетристика на годината во Шведска и исто така доделена од Шведската академија. Објавено е на германски Херман Лундборг. Rätsel eines Rassenbiologen, во превод на Кристер Хане.
Заедно со Клес Габриелсон, Хагерман направила документарен филм за Лундборг, Hur gör man för att rädda ett folk?, што се емитувал на телевизијата Сверигес во јануари 2015 година. Постои и англиска верзија на филмот Што мерки за спасување на луѓето? Филм за Херман Лундборг, раководител на Шведскиот државен институт за расна биологија.
Калаши
Калашите се мала (околу 3 000–6 000 луѓе) е изолирана етничка група која живее во денешената северозападна погранична провинција на Пакистан во регионот Хинду Куш. Калашите ја населуваат Долината Калаш поделена на три помали долини Рукму, Мумурет и Бири (Калашите ги именуваат и како Румбор, Бумборет и Бирир) по течението на реките Алингар, Печ, Ланда Син и Кунар, групирани во повеќе села Дрош, Свер, Калкатак, Беор, Ашурат, Јинират.
Потеклото на Калшите е енигма изгубена помеѓу легендите и историјата. Она што ја прави оваа етничка група уникатна, единствена и несвојствена за целиот овој поширок регион е пред сè физичкиот изглед на Калашите (посветлиот тен на кожата, светлите, сини очи и светлата руса коса), старите пагански верувања, ритуали и богови, јазикот наречен Khalasha (форма на индоевропски јазик, различен од оние кои се говорат во околината), богатата култура и традиција, еповите, љубовните песни и идиомите кои демонстрираат во голема мера автентична мудрост и човечко искуство.
Моето богатство
Моето богатство (италијански: Il mio tesoro), наречена и Моето богатство во меѓувреме () ― арија за лирски тенорски глас од сцената 2 во чинот 2 од Моцартовата опера Дон Жуан. Често се изведува во рецитали и се појавува во антологии на музика за тенор. Во аријата, Дон Отавио, млад благородник, го поттикнува слушателот да ја увери неговата (на благородникот) сакана свршеница, Дона Ана, дека има намера да обезбеди одмазда за неа против човекот кој го убил нејзиниот татко.
Либрето
<poem lang="it" style="float:left;"> Il mio tesoro intanto andate a consolar, E del bel ciglio il pianto cercate di asciugar.
Ditele che i suoi torti a vendicar io vado; Che sol di stragi e morti nunzio vogl'io tornar. <poem style="margin-left:2em; float:left;"> Моето богатство, во меѓувреме, Оди и теши. И од нејзините убави очи солзи, Обидете се да избришете.
Кажи ѝ дека не е во ред, Одам да се одмаздам, Тоа само на убивање и смрт Како најавувач ќе се вратам.
Музика
Аријата е поставена во Б дур и во пресечено заедничко време, со темпова индикација на антанте грациозо. Долга е 101 такт и потребни се околу четири минути за да се изведе. Неговиот вокален опсег опфаќа Д3 до А4, додека неговата теститура е приближно Ф3 до Г4. Во поголемиот дел од делото, виолините и виоли свират со сордино за благ ефект. Покрај жиците, аријата користи кларинети во Б дур, фаготи и B♭ природна хорна.
Во други медиуми
Концертната изведба на „Моето богатство“ е спомната во почетните параграфи на романот на Толстој, „Ана Каренина“. Извадоци од него се испеани од таткото на главниот лик во филмот за црна комедија од 1949 година, „Видни срца и коронети“.
Сачишта
Сачишта (дијалектно: Сачишча; Σιάτιστα, Сјатиста) — гратче во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 5.490 жители (2011).
Географија
Гратчето е сместено во јужните пазуви на планината Сињак, над преминот кој ја дели од Црвена Гора на југ. Оддалечено е 25 км југозападно од Кожани, 30 км североисточно од Гребен и 22 км југоисточно од Лапчишта. Се дели на две маала — Хора на север и Геранија на југ, чии традиционални македонски облици се Гора и Горица/Гарица.
Во Отоманското Царство
Се смета дека Сачишта е основано уште пред Шишани — во XVI век. Првично селото било македонска населба, која подоцна станала влашка. На крајот на XVII век митрополитот Зосим II на Охридската архиепископија тука го преместил седиштето на епархијата, кое дотогаш било во Шишани. Во 1677 г. во Геранија е изградена црквата „Св. Петка“ — најстариот зачуван христијански храм во градот. Грчката пропаганда проработела многу рано, бидејќи веќе во 1710 г. во селото било отворено грчко училиште. Според Спиридон Гопчевиќ гратчето претходно било чисто влашко, но во 1889 г. е утврдено дека од 10–12.000 лица одвај една четвртина разбирале влашки, а сите по дома зборувале грчки. Густав Вајганд тврди дека влашкото село Сачишта е погрчено од дојденци од Шишани. Кога Вајганд ја посетил паланката (крај на XIX век) само старците занеле влашки.
Во 1760 г. е изградена црквата „Св. Ѓорѓи“ во источниот дел на Сачишта, а во 1801 г. и големата соборна црква „Св. Димитриј“ во Хора, изгорена во 1910 г. и обновена по две години.
На почетокот на 1830-те албанските водачи Тафил Бузи и Аслан-бег го нападнале Сачишта, но наишле на силен отпор од жителите.
Во XIX Сачишта веќе станало гратче во Населичката каза на Серфичкиот санџак.
Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Сачишта:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) в 1900 година Сачишта (Шатиста) има 4.800 жители „Грци“ христијани (т.е. погрчени Власи).
Во Грција
Во 1963 г. е срушен стариот храм „Св. Атанас, Св. Бессребреници и Св. Антониј“ од XVII век, и одновно изграден под надзор на митрополитот Поликарп Шишански и Сачишки.
Население
Потомци на преселници од Сачишта има во кавадаречкото село Ваташа. Тоа се родот Грковци (2 куќи во 1920-ите), потомци на Мишо, кој се доселил на почетокот на XIX век бегајќи од зулумите на Али Паша Јанински. Неговиот син, Андо (роден во 1808 г.), се образувал во училиштето на Даскал Камче и бил заслужен за отворање на училишта во Кавадарци и Неготино.
Стопанство
Населението се занимава со трговија на мало и други малостопански дејности. Застапено се и земјоделството и сточарството во пределите околу градот.
Били Џо Армстронг
Били Џо Армстронг (анг. Billie Joe Armstrong, роден година) е американски рок музичар и глумец, најпознат како главен вокал, главен текстописец и водечки гитарист на американскиот рок бенд Green Day. Тој исто така е гитарист и пејач на рок бендот Pinhead Gunpowder, а пее и за музичката група Foxboro Hot Tubs, кога не работи со Green Day.
Ергофобија
Ергофобија која уште се нарекува и ергасиофобија е ненормален и истраен страв, односно фобија од работа или функционирање. Луѓето кои страдаат од оваа фобија чувствуваат неумерен анксиозност во врска со работното окружување, иако разбираат дека нивниот страв е ирационален. Нивните стравови всушност можат да бидат комбинација на стравови од неуспех во задачите кои им се дадени, страв од тоа да зборуваат пред други вработени или да се дружат (социјализираат) со нив.
Причини
Можно е лицето кое страда од оваа фобија да искусило траума која на некој начин автоматски и трајно ја поврзува со работата. Интровертни личности чувствуваат дека немаат потребни социјални вештини или дека ги немаат оние вештини кои се потребни за тој вид на работа, а можеби личноста доживела некоја траума во смисла на отказ. Причини за тоа можат да бидат многубројни.
Симптоми
Симптомите се разликуваат од личност до личност. Поблаги симптоми се потење или чувство на мачнина, додека потешки се парализираност од страв или напад на паника. Уште некои од симптомите се сушење на устата, забрзан пулс на срцето, засилена чувствителност, вртоглавица итн.
Лекување
Повеќето луѓе сами ги препознаат симптомите на ергофобија. Кога стравот од работата започне да влијае не само на ефикасноста на работата, туку и на секојдневниот живот, се препорачува помош од стручно лице. Тој воглавно помага преку разговор, но се применуваат и техниките за опуштање и визуелизација кои пациентот го учат како би си помогнал самиот на себе. На потешки случаи им се препишуваат лекови.
Потекло на зборот
Овој збор потекнува од грчките зборови „ergon“ (работа) и „phobos“ (страв). „Ergo“ е збор од кој настанале и други англиски зборови, како ергометар (ergometer) (уред кој ја мери количината на работата на мускулите) и ергономија (ergonomics) (применета наука за дизајнирање на канцелариска опрема и намештај со цел зголемување на функционалноста и унапредувањето на комодитетот на работникот).
Остров Гемилер
Островот Гемилер (Gemiler Adası) — остров кој се наоѓа во близина на брегот на Турција во близина на градот Фетхие. На островот се наоѓаат остатоците на неколку цркви, изградени помеѓу четвртиот и шестиот век, а покрај нив има и голем број на поврзани објекти. Археолозите веруваат дека на таа локацијата бил оригиналниот гроб на Свети Никола.
Историја
На островот се наоѓаат урнатините на петте грчки цркви од византиски период изградени меѓу четвртиот и шестиот век, и околу 350 метри долга патека наменета за црковна процесија. Другите остатоци од истиот период вклучуваат околу четириесет други црковни објекти и над педесет христијански надгробни споменици. Една од црквите е исклесана директно од каменот на островот, на највисоката точка од островот, и се наоѓа на најзападниот крај од патеката за процесија. Можно е дека островот бил користен од страна христијанските верници како дел од рутата кон Светите Земји.
Археолозите денес веруваат дека островот можеби бил локација на оригинални гроб на Свети Никола. Традиционалното турско име за островот е Gemiler Adası, што значи "Остров на бродчиња", што може да биде повикување на улогата на Свети Никола, како светец-заштитник на морнарите. Островот исто така бил познат како остров на Свети Никола, од страна на морнарите во средновековниот период. Археолозите веруваат дека тој бил погребан во црква исклесана од камен по неговата смрт во 326 година. Неговите мошти останале таму сè до 650тите години, кога островот бил напуштен поради загрозеноста од арапската флота. Моштите на Свети Никола биле преселени во градот Мира оддалечен околу 40 км на исток.
Економија
Островот денес е многу популарно одредиште за пристанување на големи турска бродчиња наречени гулети (на пример од Олу Денис), кои превезуваат голем број туристи на островот, како и за помалите приватни бродови, бидејќи полумесечестиот заливот може да се искористи како безбедно место за закотвување. Византиските урнатините може да се видат од морето. Мал импровизиран ресторан стои во заливот, за да во летниот период ги пречека морнарите. Сопствениците не живеат на островот, тие се враќаат на копното кога завршува сезоната. За посета на урнатините се наплаќа влезница од 10 турски лири.
IC 1756
IC 1756 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1756 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. IC 1756 има привидни димензии од 0,5' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 28 м 28,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +24° 48' 32". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на IC 1756 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Dropbox (услуга)
Дропбокс (Dropbox) e мрежна услуга за управување со содржини, направен од страна на Dropbox, Inc. Оваа компанија го користи принципот на обработка во облак за да им овозможи на корисниците преку интернет да чуваат и разменуваат податотеки и директориуми со други луѓе со користење на синхронизација на податотеки. Основана е во 2007 година од страна на двајца дипломирани студенти од МИТ, Дру Хјустон и Араш Фирдоуси, со помош на Y Combinator. Услугата дава можност за бесплатна опција и опција за плаќање за различни потреби на корисниците. Услугата може да се инсталира на повеќе подлоги преку клиенти кои се адаптирани за неколку оперативни системи и мобилни уреди како и веб-заснованиот клиент кој функционира преку било кој прелистувач. Услугата користи Freemium финансиски модел и за своите бесплатни услуги обезбедува 2GB онлајн простор. Главната конкуренција на овој услуга се Box.net (Бокс.нет), Sugarsync (Шугарсинк), Mozy (Мози) и ZumoDrive (ЗумоДрајв).
Историја
Во мај 2010, Dropbox пушти нова одлика за мобилна обработка во облак наречена „Anywhere“ што им дозволува на корисниците хомогено да пристапуваат и да менуваат податотеки преку бројни популарни мобилни уреди како iPad, Blackberry, Android итн. Исто така, пуштен е основниот клиент за Windows и се вика „Dropboxx“.
Функционалност
Клиентот Dropbox овозможува корисниците да можат да го стават било кој податотека во назначениот директориум кој потоа се синхронизира со облакот и со било кој од компјутерите и уредите на корисникот. Корисниците исто така можат да качуваат податотеки преку прелистувач. Преку ова искористување, услугата се смета за алтернатива на носење физички УСБ фреш меморија и други форми на пренос како ФТП и додатоци во е-пошта. Додека Dropbox функционира како услуга за чување, фокусот е на синхронизација и делење. Поддржува ревизија на историја, така што избришаните податотеки од дадениот директориум можат да се вратат од било кој од синхронизираните компјутери. Верзијата за контрола на Dropbox исто така им помага на корисниците да ја запознаат историјата на податотекаот на кој моментално работат, овозможувајќи повеќе од една личност да го менува и препраќа без компликации со губење на претходната верзија. Верзираната историја е лимитирана на 30 дена. Има опција која се плаќа и дава да се чува неограничена историја и се нарекува “Pack-Rat”. Верзираната историја е споена со користење на технологијата за делта енкодирање. За да се зачува на ширината на опсег и време, ако податотекаот во директориумот на корисничкиот Dropbox се промени, услугата тогаш го качува само делот од податотекаот кој се променил. Иако десктоп клиентот нема ограничувања на поединечната големина на податотекаот, податотеките качени преку мрежно место се лимитирани на максимум од 300 MB по податотека. За да се спречат бесплатните корисници од создавање на многу слободни сметки, Dropbox ја вклучува и содржината на делливи директориуми кога го собира искористениот простор во рамките на една сметка. Овој услуга користи систем за зачувување S3 на Amazon и SoftLayer Технологии за неговата позадинска структура, иако Хјустон објавил дека Dropbox може да се префрли на различен услужник за чување во иднина. Исто така, се користи SSL при трансфер за синхронизација и ги зачувува податоците преку AES-256 енкрипција. Моќните корисници развиваат бројни иновативни корисници за мешање на технологиите со што се проширува функционалноста на Dropbox. Тука се вклучени праќања на податотеки до Dropbox преку Gmail, користење на Dropbox за синхронизација на логови од разговори со инстант пораки (IM), управување на лозинки, лансирање на далечински апликации и системски мониторинг како и бесплатен услуга за вдомување. Името на Dropbox директориумот може да се промени со Python скрипта во PyDropboxPath.
Авторски права
Dropbox се сложува да се покори на актот за авторски права DMCA и со тоа да ги спречи корисниците од качување на заштитена содржина на нивните опслужувачи. Dropbox си го зачувува правото да избрише или тргне некој податотека од сметките на корисниците доколку не е во согласност со овој акт. Услугата исто така ги одвраќа своите корисници од качување пронографски, расистички и погрдни содржини. Dropbox also dissuades its users from uploading pornographic, racist, and defamatory content.
Прием на услугата
Dropbox бил фален од повеќе публикации вклучувајќи ги The New York Times, PC Magazine и Washington Post за неговиот едноставен дизајн и леснотија во користењето. Исто така, има добиено повеќе награди и бил номиниран од многу мрежни места за најдобра интернет апликација. Dropbox е критикуван за тоа што не поддржува приватна енкриција на клучот со тоа што не се овозможува синхронизација на податотеки кои се во употреба или се заклучени, што е рестриктиран на еден директориум и за автоматското логирање.
ОУ „26 Јули“ - Шуто Оризари
26 Јули — основно училиште во Шуто Оризари, Општина Шуто Оризари.
Сијаманг
Сијаманг — црнокрзнен гибон карактеристичен за Малезија, Тајланд и Суматра. Овој вид на гибон е најголем од сите други видови на гибони, сијамангот може да биде и двапати поголем од останатите видови на гибони, достигнувајќи висина од 1 м, и тежина од 14 кг. Сијамангот е единствениот вид во родот сијаманг (Symphalangus).
Животното може да се види во Зоолошката градина во Скопје.
Сијамангот има две забележителни одлики. Првата е дека два прсти на секое стапало се поврзани со опна, по што и го добил името „синдактил“, што на старогрчки знач син-, „споен“ + дактил, „прст“. Втората е големата гушна торба (ја имаат и мажјаците и женките), оваа торба која може да биде надувана до големина на главата на сијмангот, што му овозможува на сијамангот да испушта гласни, резонантни повици и песни.
Четириаголен кристален систем
Четириаголен кристален систем (тетрагонален кристален систем) — еден од седумте кристални системи во кристалографијата. Ваквите кристални решетки произлегуваат од истегнување на коцкеста решетка долж еден од нејзините решеткени вектори, така што коцката станува правоаголна призма со квадратна основа (a по a) и висина (c, која е различна од a).
Сијаманг
Сијамангот може да живее и до 40 години во заробеништво.
Четириаголен кристален систем
Дводимензионални
Постои само една четириаголна Бравеова решетка во две димензии: квадратната.
Сијаманг
Поради илегалната трговија со миленичиња и загубата на живеалиштата во Малезија и Суматра, овој вид на гибоне е еден од најзагрозените. Производството на палмово масло доведува до сеча на огромни пространства на шуми, со што живеалиштето на сијамангот просторно значително е намалено, што важи и за останатите животински видови, како што е на пример суматранскиот тигар.
Четириаголен кристален систем
Тридимензионални
Постојат три четириаголни Бравеови решетки: проста (со истегнување на проста коцкеста решетка) и центрирана (со истегнување на страноцентрираната или телоцентрираната коцкеста решетка). Може да се претпостави дека со истегнувањето на страноцентрирана коцка би се добило страноцентрирано четириаголнно тело, но тоа е еквивалентно на телоцентрираното четириаголно тело (со помалку меѓупростор на решетките). Второспоменатото се смета за пофундаментално, па затоа ова е стандардна терминологија.
Сијаманг
Изглед
Сијамангот има долго, густо, бушаво крзно со најтемна нијанса од сите гибони. Овој приматт има долги, висечки раце кои се подолги од нивните нозе. Просечната должина на сијамангот е 90 см, но најголемите единки можат да постигнат и должина од 1 метар и 50 см. Лицето на овој голем гибон е претежно без влакна освен малите мустаќи.
Распределеност и живеалиште
Сијамангот ги населува остатоците од шумите на Суматра и Малајскиот Полуостров, и подеднакво може да се сретне од шумите во низините па сè до планинските шуми и дождовните шуми до 3800 м надморска висина. Сијамангот живее во групи составени од 6 единки (во просек четири единки) на територија која се простира на 23 хектари. Во текот на денот изминуваат многу мали растојанија во просек од 1 км, за разлика од останатите видови. Мелодичното пеење на сијамангот ја нарушува тишината во шумите рано наутро по повиците на црноракиот и белоракиот гибон. Сијамангот во Суматра и Малезија се слични на изглед, но постојат разлики во однесувањето на единките од двата вида.
Четириаголен кристален систем
Кристални класи
Подолу се наведени точковните групи кои спаѓаат во овој кристален систем заедно со нивните претставувања според разни записи и примери на такви минерали.
Сијаманг
Исхрана
Сијамангот се храни со различни делови на растението. Суматранскиот сијаманг е поголем плодојад отколку неговиот сродник од Малезија, при што овошјето претставува 60% од неговата исхрана. Сијамангот се храни со 160 видови на растенија, како што се ползавци па сè до овошки. Најмногу се храни со смокви. Сијамангот претпочита да се храни си зрело овошје, и млади лисје. Се храни и со цветови и мали животинки, најчесто инсекти. Кога сијамангот се храни со големи цветови,тој ќе ги изеде само цветните листови, но целосно ги јаде помалите цветови, како и малите овошки во нивните раце пред да бидат изедени. Кога се храни со големи и тврди семиња или пак семиња со остри рабови, ќе го изеде само овошјето а семето ќе го фрли. Иако неговата исхрана се состои претежно од овошје, станува збор за најголемиот листојад од сите членови на семејството гибони. Како најголем гибон, се вклопува во групата на примати кои се хранат претежно со лисје.
Закана и зачувување
Сијамангот, како височински примат, апсолутно зависи од постоењето на шумата, па затоа се соочува со намалување на населението поради загуба на живеалиштата, ловокрадство и лов.
Загуба на живеалиште
Голема закана за сијамангот е губењето на живеалиштата поради насади, шумски пожар, нелегална сеча, напади и човечкиот развој. Прво, насадите со маслена палма отстраниле големи области на живеалиштето на сијамангот во последните четири децении. Од 2002 година, засадени биле 107,000 км2 маслена палма, што заменило многу дождовни шуми во Индонезија и Малезија, каде првично живеел сијамангот. Второ, во последните пет години, шумите на Малајскиот Полуостров се уништени поради нелегална сеча. Шеснаесет од 37 постојани шумски резервати во Келантан (Малезија) биле опфатени од илегални дрвокрадци, област каде што живеат повеќето од сијамангите на Малајскиот Полуостров. Трето, посетувањата на шумите ја менуваат покривката на шумите во обработливо земјиште; на пример, зголемувањето на цената на кафето во 1998 година ги охрабрувало луѓето во Суматра да ја заменат шумата со плантажа за кафе. Четврто, развојот во многу области има потреба од инфраструктура, како што се патиштата, кои сега ги делат областите за зачувување и предизвикало расцепкување на шумите и ефекти на работ.
Клер Камерун Патерсон
Клер Петерсон ( - ) бил американски физичар.
По работата на првата атомска бомба и проучувањето на радиоактивноста, американскиот физичар Петерсон се заинтересирал за преместување на староста на Земјата. Во 1956 година го споредил мерењето на метеоритите и Земјините минерали и така ја одредил староста од 4,550 милиони години. Тоа било прва точна процена.
Олег Солдатов
Олег Солдатов е руски диригент. Тој е роден на 9 јануари 1963 година.
Живот
Солдатов студирал на Конзерваториумот во Санкт Петербург и во 1986 година ја добил својата диплома. Од 1990 до 1991 година бил уметнички директор на ''Симфонискиот оркестар Томск. Од 1992 до 2006 година бил поставен на чело на Симфонискиот оркестар на Карелиската филхармонија. Во'' 1996 година станал главен диригент на симфонискиот оркестар Сочи.
Индустриска револуција
Индустриската револуција претставува периодот од крајот на XVIII до почетокот на XIX век, кога се случиле големи промени во земјоделството, производството и транспортот, што имало голем ефект врз социоекономските и културни услови во Британија. Промените последователно се прошириле во Европа, Северна Америка, а потоа низ целиот свет. Почетокот на Индустриската револуција означил голем пресврт во човечкото општество; речиси сите аспекти од секојдневниот живот биле променети на некој начин.
Предвечерието на Индустриската револуција
По големите географски откритија во текот на XVI век, Шпанија и Португалија станале најсилни држави во светот. Тие владееле со огромни колонии, од каде што добивале многу злато и други скапоцености. Имале силна флота и војска, и според тоа биле многу моќни, но сепак, од втората половина на XVI век односот на силите се променил. Тогаш во Холандија започнала Буржоаската револуција (1565 г.), првата буржоаска револуција во светот од кога Холандија се формирала како независна република. Пред Холандската буржоаската револуција, Холандија и Белгија се наоѓале под власта на феудално-апсолутистичка Шпанија. Холандија набрзо станала трговски соперник на Шпанија и Португалија. Светското поморско првенство полека преминувало во нејзини раце. Таа ги зграбила најбогатите колонии и водела широка трговија. Во XVII век повторно се менувал односот на поморските сили во светот. Тогаш, на историска сцена како нови поморски сили се појавиле Англија и Франција. Со буржоаската револуција во Англија била отстранета неограничената власт на кралот, власта на крупните феудални земјопоседници и црквата. Во време на буржоаската револуција (1640-1660 г.) дошло до војна помеѓу Англија и Холандија, од која Англија излегла како победник. Потоа дошло до војна помеѓу Англија и Франција (1756-1763 г.) во која Англија повторно била победник, а Франција морала да и ги отстапи најважните колонии, Индија и Канада. На северноамериканскиот брег од страната на Атлантскиот Океан Англија имала формирано 13 колонии. Во 1704 г. Англичаните успеале да го освојат Гибралтар, а во 1707 г. Шкотска се обединила со Англија. Сето тоа придонело за преобразба на Англија во најголема колонијална и индустриска сила во светот.
Причини, почеток и тек на Револуцијата
Во втората половина на XVIII век во Англија биле создадени услови за премин кон крупно капиталистичко производство, бидејќи ограничените можности на мануфактурното производство не можеле да ги задоволат потребите на пазарите во градовите и во англиските колонии. Мануфактурното производство создало услови за изнаоѓање нови технички изуми - машини, што биле способни да извршуваат производствени операции и да го зголемат производството. За примена на новите технички изуми во производството најмногу биле заинтересирани капиталистите, бидејќи со тоа се создавале услови за поголемо производство и поголема печалба. Во почетокот на XVIII век во Англија производството на метали многу опаднало, бидејќи топењето руди се вршело во високи печки со помош на дрвен јаглен. Како резултат на тоа, англиските шуми биле сосема исечени. Но, во 1753 г. англискиот научник Абрахам Дерби открил дека камениот јаглен може да се коксира и да се употребува во високи печки, со што Англија ги надминала сите други земји во производството на железо, бакар, калај и други метали за изработка на разните алатки (машини). Со новиот начин на топење руди, во Англија започнала индустриската револуција. Првата машина се појавила во текстилното производство. Во 1765 г. Џејмс Харгривс ја конструирал машината за предење „Џени“ која извлекувала 16 конци одеднаш. Овој изум заменувал 16 работници кои дотогаш работеле на своите родани (чекрци). Овој напредок во предењето предизвикал интерес кај капиталистите за пронаоѓање на машина за ткаење. Во 1785 г. бил создаден механички разбој кој заменувал 60 работници. Со вакви изуми во текстилното производство биле поставени темелите на новото производство, фабричко - индустриско. Првите машини се движеле со помош на водена енергија и затоа голем број на фабрики биле градени покрај реките. Во 1784 г. Џејмс Ват ја пронашол парната машина и со тоа биле создадени услови за градење фабрики на сите места, независно од положбата. Споредено со мануфактурното производство, машинското производство било побрзо, поглемо, поквалитетно и поевтино. Примената на машините во производството претставува индустриска револуција.
Зголеменото производство на производите предизвикало потреба од брзо пренесување до пазарите, и затоа дошло пронаоѓање на првиот пароброд, во 1807 г., од страна на Роберт Фултон, и првата парна локомотива во 1814 г. од страна на Џорџ Стивенсон. Првата железничка линија во светот била изградена во 1825 г. во Англија.
Значителен подем бил постигнат и во развитокот на земјоделството. Била унапредена земјоделската техника и започнале да се применуваат нови методи за обработка на земјата. Преминот од ситно земјоделско стопанство кон крупно, со примена на нови агротехнички мерки се нарекува земјоделска револуција. Како резултат на тоа дошло до брзо пропаѓање на селаните, кои биле приморани да одат во градовите како наемни работници, или да се преселат во други земји, воглавно во САД.
Развиток на буржоазијата и појава на индустриски пролетаријат
Индустриската револуција предизвикала длабоки промени не само во производството, туку и во општествените односи. Брзиот стопански развој довел до подем на граѓанството - буржоазијата, која ја сочинувале сопственици на фабрики, рудници, банки, и трговци, кои почнале да играат голема улога во економскиот и политичкиот живот на државата. Тие не биле задоволни од својата положба во рамките на феудалното општество и барале поголеми права и слободи. Со тоа буржоазијата дала голем придонес за постанок и развој на целото општество. Во услови на слободна конкуренција на пазарот доаѓа до пропаѓање на голем број ситни занаетчии и нивно претворање во наемни работници - пролетери. Големиот прилив на работници од селата во градовите го обезвредниле нивниот труд. Тогаш било нормално да се работи и по 15 часа дневно.
Алчноста на капиталистите станувала сè поголема, а со тоа и спротивностите меѓу наемните работници и капиталистите сè повеќе се заострувале. Индустрискиот пролетеријат живеел единствено од продавање на својата работна сила на капиталистите. Влошената положба ги натерала работниците да поведат борба против машините со цел да се осветат на алчните капиталисти. Работниците биле несвесни, и наивно верувале дека машините се виновни за нивната сиромаштија и се причина што тие немаат работа. Ова движење на работниците - уништувачи на машини, е познато под името Лудизам - според легендарниот водач Нед Луд од Нотингем. Капиталистите за да ги заштитат своите машини, преку парламентот донеле закон со кој се предвидувала смртна казна за оној кој ќе уништел машина. Со тек на време и самите работници увиделе дека причина за нивната сиромаштија не биле машините туку капиталистите и капиталистичкиот општествен систем.
Научни и технички достигнувања во XIX век
Со буржоаските револуции во XIX век, буржоазијата дошла на власт во повеќе европски земји, и нејзината главна цел била да го усоврши производството за поголемо и побрзо збогатување и зацврстување на капиталистичкиот систем. За таа цел требало да се ангажира голем број работници, средства за производство, да се изнајдат начини за поефикасно искористување на природните богатства и да се стимулираат научни истражувачки иницијативи. Сето тоа придонело да се дојде до мошне значајни научни откритија во областа на природните науки, кои овозможиле човекот да стекне огромно знаење за природата во која живеел и за нејзино поефикасно искористување. Големи научни достигнувања биле направени во областа на математиката и физиката (Лангарж, Коши, Поасон, Гаус, Лобачевски, Карноа, Клајперон, Кант, Лаплас и др.), во областа на хемијата и биологијата (Лавоазје, Берто Монжу, Пјер и Марија Кири, Менделеев, Ламарк, Кивие, Дарвин, Луј Пастер, Рентген и др.). На полето на електротехниката биле пронајдени голем број изуми. Прв човек на електрицитетот бил научникот Мајкл Фарадеј (1791-1867 г.), кој во 1833 г. го докажал законот за електролиза. Електротехниката се развивала со голем интензитет во втората половина на XIX век. Во 1866 г. Сименс го објаснил претворањето на механичка енергија во електрична. Во 1879 г. Томас Алва Едисон ја конструирал првата електрична светилка, а Никола Тесла ја открил повеќефазната струја со висок напон и можноста за нејзино пренесување на големо растојание. Со овие откритија започнала Втората индустриска револуција во светот. Во 1876 г. американскиот физичар Александар Грејам Бел го конструирал првиот телефон. Во 1885 г. во Германија бил конструиран првиот мотор на бензин од дизел, а на почетокот на XX век Хенри Форд започнал со сериско производство на автомобили. Кон крајот на XIX век браќата Лимиер го пронашле кинематографот, а италијанскиот пронаоѓач Маркони ја испратил првата радио порака.
Согут
Согут (турски: Söğüt) е град кој се наоѓа во Билеџик, Турција. Населението на градот е околу 20.000 жители.
Градот е познат по тоа што Отоманците својата империја ја основале во тој град. Во текот на 14 век, градот бил заземен од страна на племето Каји, кои претходно заедно со Селџуците воделе војни против Византија. Прв муслимански владетел на местото станал Ертугрул. Неговиот син, Осман бег успеал да ги покори соседните племиња и да го стави почетокот на Отоманското Царство, официјално од 1299 година. Во следните години Согут станал престолнина на Отоманците, од каде биле напаѓани позициите на Бурса. По заземањето на Бурса, престолнината се преместила во истоимениот град.
Обичен шаренец
Обичен шаренец ( Melitaea cinxia) е вид на пеперутки од семејството шареници ( лат. ).
Опис
Овој вид се одликува со црни точки на полињата покрај работ на задното крило. Овие полиња не се испакнати од ниту една страна, така што можете да го разликувате овој вид од крупноокиот шаренец. Распонот на крилата изнесува 38-43 мм.
Распространетост и живеалиште
Населува многу ливадски живеалишта, области во близина на шума, ниви и населби. Чести се пеперутките во поголемиот дел од Европа, најмасивно од пролетта.
Хранливи растенија
Хранливото растение е од родот Боквица.
Ивана Кобилца
Животопис
Учела, студирала и работела во Виена, Минхен, Париз, Сараево, Берлин и Љубљана. Нејзиниот творечки опус опфаќа поголем број на дела создаени во маслена техника и пастели.
Тематски, воглавном: мртви природи, портрети, жанровски предели, алегории, верски сцени.
Во текот на нејзиниот живот, повеќе била критикувана отколку прифаќана.
Во современото сфаќање на словенечката уметност е констатирано дека нејзината творечка улога и влијание е една од клучните во развојот на современото словенечко сликарство а и пошироко.
Ретроспелтивната изложба на најголемиот дел од нејзиното творештво, поставена во 2019 година, во Народната галерија во Љубљана, во целост ја потврдува нејзината творечка исклучителност и придонес во развојот на современата словенечка ликовна уметност.
Ивана Кобилица е родена во е Љубљана во семејството на имотен занаетчија. Родителите одиграле голема улога во нејзиното образование и воспитување. Рано почнала да црта а исто така научила добро да зборува француски и германски јазик.
Средно училиште - Уршуланската гимназија јазавршила во Љубљана. На 16 години, со својот татко, заминала за Виена, каде што ги добила првите насоки во сликарството - под инспирација на старите мајстори особено од делата изложени во галеријата на Академијата за уметност. Од 1880 до 1881 година била во Минхен. Од 1882 до 1889, продолжила да студира во класата на Алоис Ердтелт.
Првота нејзина изложба била во 1888 година.
На следната изложба во 1889 година, во Минхен, нејзиното дело било забележано и најпозитивно оценето од од истакнатиот германски уметник и историчар на уметноста Ричард Мутер. Во 1890 година се вратила во Љубљана а наскоро, потоа заминала во во Загреб каде што една година сликала и работела. Во 1891 и 1892 година заминала во приватното училиште на Анри Гербокс во Париз. Набргу по тоа, во Париз била примена во (Националниот Сојузот за сликарство) а работела и во  тогаш познатата Барбизонска ликовна колонија.
Во 1893 година се вратила во во Љубљана. Подоцна ја посетила Фиренца во 1894 година а живеела и во Сараево од 1897 до 1905 година. Од 1906 до 1914 година живеела во Берлин, а потоа се враќала во Љубљана. Пред крајот на својот животот, најпосле ги добила заслужените признанија, според кои, била ценета како еден од најголемите сликари во тогашното Кралство Југославија. Починала во Љубљана во 1926 година.
Творештво
Нејзината стилска определба, низ целокупниот творечки пат, била целосно посветена кон реалистичкото сликарство. Творечкото созревање и зрелост, ги стекнала во странство. Мотивските определби во нејзиното творештво воглавном се: портрети, фигурални претстави, мртви природи.
Сликарската поетика најчесто била врзана за урбаното и интимата, психологијата и уметничката опсервацијата на поединците во тоа опкружување. Иако без големи стилски промени, сепак забележливи биле одредени изразни нијанси низ севкупниот нејзин творечки опус.
Во првите декади нејзиното творештво имала апсобирано одредени позитивни поуки и влијанија од сликарството кое го проучувала и од кое се инспирирала во Виена и Минхен. Подоцна, со престојот во Берлин, се променува нејзиниот колорит, станал по интензивен и по прочистен а мотивки најмногу се определила за мртвите природи.
Со престојот и работата во Париз, нејзиното сликарство станало уште по прознрачно, по воздушесто, со светлосини нијанси, кои биле типични за париското сликарство од тој период. Оваа нејзина суптилна колористичка и композициска промена е всушност основата, почетокот во развојот или во создавањето на словенечкиот инпресионизам.
Попознати нејзини слики:
„Портрет на жена со кафе“, 1888 година, „Цитаристка“, „Холандско девојче“, „Лето“. Портретите на Отон Жупанчич, Јосип Штосмаер како и илустрации на поезијата на Симон Јенко.
Нејзините дела се изложени низ сите поголеми европски центри а се дел од колекциите на низа европски музеи и приватни колекции.
Библиографија
„Ивана Кобилца : 1861 -1928“, Народна галерија, Љубљана, 1979.
Матеја Брешчак - „Словенечкиот импресионизам 1890-1920“, народна галерија, Љубљана, 2008.
Доктор Емеритус
Доктор Емеритус е почесна титула која се доделува на истакнати лекари од Президиумот на врховниот советски совет на федералната република по предлог на Министерството за здравство.
Снежна гуска
Снежна гуска (позната и како сина гуска, лат. Chen caerulescens) е северноамериканси вид на гуска. Името го добила по своето впечатливо бело перје. Родот на овие птици е спорен. Американското орнитолошко друштво и BirdLife International ја ставаат оваа врста и сите други бели гуски во родот Chen, додека другите институции традиоционално го сметаат овој вид во родот на сивите гуски Anser. Латинскиот назив Caerulescens значи синкаста или плавичаста.
Овие гуски се парат на северот на (Гренланд, Канада и Алјаска) а презимуваат јужно; од југозападна Британска Колумбија па сè до деловите на САД и Мексико. Секоја пролет се враќаат во своето гнездо на арктичките тундри.
Опис
Снежната гуска се појавува во две бои: бела со црни врвови крила и сива/сина со бела глава, врат и опашниот дел. Двете варијанти имаат розови нозе и црн клун (кај белиите само како пруга на составот на клунот), на младенчињита овие бои не се светли како кај возрасните примероци. Главата може да им биде рѓаво-кафена боја, а како последица на минералите во земјиштето каде се хранат. Многу се гласни и можат да се служнаѕ и на поголема далечина (преку 1 km).
Протестантството во Ангола
Постоењето на протестантите во Ангола датира од крајот на 19 век и на некои места претходи на португалските колонијални мисионери. Многу од националистичките водачи за независност биле израснати како протестанти, вклучувајќи ги Агостињо Нето (методист), Холден Роберто (баптист) и Жонаш Савимби (конгрегацист). Се проценува дека 10%-20% од Анголанците биле протестанти од доцните 1980-ти.
Владата на Ангола признава 11 протестантски деноминации:
NGC 616
NGC 616 — двојна ѕвезда во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 616 е од видот *2.
Други поделби
Проучување на NGC 616 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2301. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1189.
Шкрапари
Шкрапари (на грчки: Ασπρονέρι, Аспронери) — село во Егејска Македонија, Република Грција, Општина Рупишта, Костурско.
Бартоломео Растрели
Франческо Бартоломео Растрели (Francesco Bartolomeo Rastrelli, Франче́ско Бартоломе́о (Варфоломе́й Варфоломе́евич) Растре́лли; 1700 - 29 април 1771) — руски архитект со италијанско потекло. Развил лесно препознатлив доцнобарокен стил на раскошна и величествена архитектура.
Како син на познатиот вајар и архитект, Карло Растрели, лесно се стекнал со соодветното образование. Во своите дела ги соединувал елементите од европскиот барок со елементи од традиционалната руска архитектура, пред сè карактеристични за наришкинскиот стил, како камбанарии, покриви и обоени делови. Неговите главни дела како Зимскиот дворец во Санкт Петербург и Катеринскиот дворец во Царское Село, се познати по својата екстравагантен ракошност и изобилство на украси.