cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Солферино
Ранетите во битката биле сведоци на швајцарскиот стопанственик Жан-Анри Динан, кој патувал во Италија за да се сретне со францускиот император Наполеон III со намера да разговара за потешкотиите во водењето бизнис во Алжир, во тоа време окупирана од Франција.
Назад во својот дом во Женева, тој поставил  процес кој довел до Женевската конвенција и основањето на Меѓународниот комитет на Црвениот крст, преку пишување на книга со наслов "Сеќавања на Солферино"  кое тој го објавил со свои пари во 1862 година и со тоа започнал процесот.
Од 23 до 28 јуни 2009 година, по повод 150-годишнината од битката, во Солферино се одржале низа настани на кои се собрале илјадници доброволци од Црвениот крст и Црвената полумесечина од целиот свет, под името Солферино 2009 Прослава.
Збратимени градови
Солферино е збратимен со:
Собата 1408 (филм)
Собата 1408 — американски филм во режија на Микаел Хафстром. Главните улоги ги толкуваат: Џон Кјузак, Мери Меккормак и Семјуел Л. Џексон.
Содржина
Мајк Енслин е писател на романи за паранормални појави. Сакајќи да добие инспирација за пишување, една вечер, тој отседнува во злогласната соба 1408, во хотелот „Делфин”, кој се наоѓа на патот од Лос Анџелес за Њујорк. Откако ќе се смести, тој открива дека ниту еден гостин кој влегол во таа соба, не излегол од неа жив.
NGC 3936
NGC 3936 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 24 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3936 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 3936 има привидни димензии од 3,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 63°.
Други поделби
Проучување на NGC 3936 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37178. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 327; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6674. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1360.
NGC 6280/1
NGC 6280/1 — галаксија во соѕвездието Змијоносец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6280/1 се споменува и како MCG 1-43-8, CGCG 53-26, ARAK 512.
Откривање
Објектот е откриен на 8 мај 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6280/1 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,4 m/лм2. NGC 6280/1 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 1 м 58,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +6° 40' 3"".
Други поделби
Проучување на NGC 6280/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1305241. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 202; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 410. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1056.
Пир Цариградски
Пир Цариградски — Вселенски патријарх од 20 декември 638 година до 29 септември 641 година, и повторно од 9 јануари до 1 јуни 654 година.
Тој бил поддржувач на монотелитизмот, и христолошката доктрина поддржана од царот Ираклиј I. Во 638 година, со поддршка на Ираклиј, бил избран за патријарх. По немирите кои следеле по смртта на Ираклиј, бил обвинет за заговор за убиство на Константин III и царицата Мартина да го поддржува Ираклиј II. Војската и народот се покренале на бунт и моќниот Валентиниј го сменил и протерал Пир во Африка. Малку подоцна, Мартина и Ираклиј II исто така биле сменети и протерани, Констанс II, Константиновиот син, бил прогласен за цар.
Додека бил во егзил во 645 година се сретнал со Максим Исповедникот и јавно разговарале за верата (Disputatio cum Pyrrho), по што тој го отфрлил монотелетизмот, и го посетил Рим во 647 година. Оттаму се упатил кон Равена и се вратил во Цариград, каде повторно го сменил своето мислење и го прифатил повторно монотелеизмот. Бил изопштен од страна на папата Теодор I, но успеал повторно да стане патријарх на почетокот на 654 година, каде останал сè до неговата смрт на 1 јуни истата година.
Посмртно бил прогласен за еретик од страна на шестиот вселенски собор во 680/1 година.
Нејтан Хас
Нејтан Питер Хас (Nathan Peter Haas; р. ) — поранешен австралиски професионален друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2011-2021 за пет различни екипи.
Започнал да настапува на трки со чакал во 2022 година.
Рана кариера
Првично започнал со планински велосипедизам и ја претставувал Австралија на две светски првенства. Меѓутоа, во 2009 година Хас се префрлил на друмски трки.
Пратис (2009–2011)
Во 2011 година, откако тој и колегата од Стил фон Хоф доминирале на австралиските домашни национални друмски серии, Хас ја освоил Хералд Сан Тур 2011, трка на која возеле голем број на UCI World Tour екипи. Откако се нашол на добро место во бегството од шест члена на првата етапа, Хас завршил втор на клучната четврта етапа, победувајќи го предводникот во генералниот пласман и австралискиот друмски првак Џек Бобриџ. Хас победил на Јапонскиот куп 2011, трка на која исто така настапиле голем број на екипи и чии претходни победници биле Клаудио Кјапучи, Дамијано Кунего и Џилберто Симони. По неговата победа, Хас потпишал со Гармин-Баракуда.
Гармин-Баракуда (2012–2015)
Бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2015.
Дименжн Дата (2016–2017)
Есента 2015 година, екипата објавила дека Хас потпишал со нив за сезоната 2016, приклучувајќи му се на поранешниот колега Тајлер Фарар.
Тим Катјуша-Алпесин (2018–2019)
Во февруари 2018 година, Хас ја освоил втората етапа на Трката околу Оман во спринтерска завршница на нагорнина и ја презел водечката маичка. Тоа му било прва победа од 2016 година и негова прва за. Завршил петти во генералниот пласман на трката, освојувајќи го бодовниот пласман. Исто така имал место на подиумот на Трката околу Турција.
Личен живот
Хас моментално престојува во Жирона, Каталонија, Шпанија.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
566 п.н.е.
566 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 566. година пред новата ера, 566. од првиот милениум п.н.е., 66. од 6 век п.н.е. и седма од 560-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4942 и 4943 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4184 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3194 и 3195 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 187.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 566 година се протега во 2070 и 2071, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2130 и 2131 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 23 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1224 и 1222 исламска година пред хиџра.
1797 во архитектурата
1797 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
ХНК Хајдук Сплит
ХНК Хајдук Сплит (Hrvatski nogometni klub Hajduk Split) e фудбалски клуб од Сплит, Хрватска. Тоа е најпопуларната спортска екипа во Сплит и една од најпопуларните во Хрватска. Клубот е основан во февруари 1911 во Прага од страна на студенти од Сплит. Во 2011 година Хајдук го одбележил 100-годишното постоење на клубот со голема прослава.
Во својата историја има освоено 17 државни првенства и 14 купови, a најголеми европски успеси му се трите четвртфиналиња во Шампионската лига и по едно полуфинале во УЕФА Купот и Купот на Победниците на Куповите.
Најлут противник на тимот е Динамо Загреб, со кој го игра популарното Вечно дерби. Меѓу другото овие два тима биле шампиони во 19 од вкупно 20-те одиграни првенства на Хрватска (Динамо 13 пати бил првак, Хајдук 6). Својте домашни натпревари Хајдук ги игра на стадионот Пољуд. Традиционално клубот најголема поддршка има во Далмација, но голем број на навивачи има и во останатите делови на Хрватска и во странство. Најголемата навивачка група, основана 1950 година, го носи името Торцида.
Титули
Првак на Југославија (7) : 1950., 1952., 1954/55., 1970/71., 1973/74., 1974/75., 1978/79.
Првак на Хрватска (6) : 1992., 1993./94., 1994./95., 2000./01., 2003./04. и 2004./05.
Хрватски Фудбалски Куп (8) : 1992./93., 1994./95., 1999./00., 2002./03., 2009./10., 2012./13., 2021./22., 2022./23.
Хрватски Фудбалски Суперкуп (6) : 1992., 1992/93., 1993/94., 1994/95., 2003/04., 2004/05.
Павле II Цариградски
Павле II Цариградски — Вселенски патријарх од 641 до 653 година. Тој бил избран за патријарх по доваѓањето на власт на византинскиот цар Констанс II по кризата поврзана со наследникот на престолот до 641 година.
Грамади (Вранинци)
Грамади — археолошко наоѓалиште во кочанското село Вранинци. Наоѓалиштето претставува населба и некропола од Доцната антика и старохристијанска црква. Во непосредната близина на истоименото маало, на поголем простор се среќаваат фрагменти од керамички садоци, питоси и покривни ќерамиди. Некрополата и старохристијанската црква се на највисокиот дел на чуката. На овој простор се забележуваат големи грамади од градежен материјал.
Закавказје
Закавказје (Закавказье) или Јужен Кавказ (სამხრეთ კავკასია) — географски регион во близина на јужните Кавкаски Планини, на границата помеѓу Источна Европа и Западна Азија. Го опфаќа приближното подрачје на денешна Грузија, Ерменија и Азербејџан, чија вкупна површина изнесува околу. Закавказјето и Преткавказјето (Северен Кавказ) заедно го сочинуваат поширокото подрачје на Кавказот кој ги дели европскиот и азискиот дел на Евроазија.
Се протега од јужниот дел на масивот Голем Кавказ во југозападна Русија до турско-ерменската граица, и од Црното Море на запад до каспискиот брег на Иран на исток. Во подрачјето влегуваат јужниот дел на венецот Голем Кавказ, целиот венец Мал Кавказ, Колхидската и Курско-араксинската Низина, Талишките Планини, Ленкоранската Низина, Џавахетија и источниот дел на Ерменската Висорамнина.
Во регионот влегува цела денешна Ерменија, поголемиот дел од Грузија и Азербејџан (вклучувајќи ја ексклавата Нахичеван), како и делови од Турција и Иран. Најважни гранки во закавкаското стопанство се вадењето нафта и манганова руда, одгледувањето на чај, агруми и производството на вино. Подрачјето е политички проблематично уште од распадот на СССР со спорните земји како Абхазија, Јужна Осетија и Нагорно-Карабах (Арцах). Од 1878 до 1917 г. во Закавказјето се вбројувала и Карската област на Руската Империја.
Историја
За домородниоте народи на Кавказот се пишувало уште во стариот век, во делата на историчарот Херодот и географот Страбон. Во средниот век на Кавказот се доселиле повеќе народи како Скитите, Аланите, Хуните, Хазарите, Арапите, Турците-Селџуци и Монголците, менувајќи го култиурниот карактер на Закавказјето. Напоредно на ова навлегло и влијанието на блискоисточните народи преку иранските јазици и исламска вера.
Со својата местоположба помеѓу Иран, Русија и Турција, регионот со векови е предмет на политички, воени, меѓуверски и културни судири и експанзионизам. Низ историјата е освојуван разни царства како Ахеменидското, Партското, Римското, Сасанидското, Византиското, Монголското, Османлиското, Персиското (Сефевиди, Афшариди, Каџари) и Руското — сите воведувајќи ги своите вери и култури меѓу населението. Од сите нив, најдолго се задржале иранските владетели. Во текот на XIX век ова нагло се променило кога Персија била принудена да го отпстапи Закавказјето на Русија како последица од двете Руско-персиски војни.
Во стариот век, со територијата владееле Ерменското, Албанското и Иберското Кралство. Подоцна истите се припоени кон разни ирански царства, вклучувајќи ги Ахеменидското, Партското и Сасанидското, а во регионот се раширил зороастризмот како главна религија. Со продорот на христијанството, зороастризмот изгубил на значење и се задржал во поскромни размери благодарение на преостанатото персиско влијание. Така, Закавказјето станало предмет на политички, воени и меѓуверски спорови помеѓу големите држави, доведувајќи до низа војни помеѓу Персија и Рим, а подоцна и помеѓу Пересија и Византија.
Кон средината на VIII век омејадската војска извојувала победа над Хазарите и го зазела Дербент. Со ова, голем дел од Закавказјето влегол во состав на калифатот и подлегнал на исламизација. Подоцна како главна сила во регионот се јавило православното Грузиско Кралство, за подоцна истиот да биде освоен од Селџуците, Монголците, Туркијците, Сефевидите, Османлиите, Афшаридите и Каџарите.
Во август 2008 г. западните сили го дестабилизирале Закавказјето, предизвикувајќи ја Руско-грузиската војна во Јужна Осетија. Подрачјето и натаму останува чувствително поради неговиот мешан верски и етнички карактер.
Прататковина на винарството
Закавказјето се смета за едно од домородните краишта на виновата лоза, а според некои претставува прататковина на винарството На оваа територија археолозите пронашле гроздови семки кои датираат од Во Иран е пронајдено вино направено помеѓу 7400 и  а во Грузија има археолошки наоди од вино од. Во Ерменија пак, се најдени остатоци од најстарата винарија во светот, која датира од.
Ракитница (река)
Ракитница е река во Босна и Херцеговина, притока на реката Прача.
Делот од реката кој тече ниц Рогатица е уреден и регулиран. Во центарот на Рогатица, на Ракитица се наоѓа бањата Закула. Во месноста Саставци (480 м) се влева во реката Прача. Ракитница е долга околу 25 километри.
Хабсбуршки Ниски Земји
Хабсбуршки Ниски Земји (Pays-Bas des Habsbourg, Habsburgse Nederlanden) — геополитичка целина што ги зафаќала сите Ниски Земји во периодот од 1482 до 1556/1581 г. и само во Јужните Ниски Земји од 1581 до 1794. По 1581 оваа држава се нарекувала и Шпанските Ниски Земји или Австриски Ниски Земји.
Властродршци на хабсбуршка Ниски Земји биле војводата на Бургундија (1506–1555), кралот на Шпанија (1555–1706) и надвојводата на Австрија (1716–1794) - сите припадници на династијата Хабсбурговци. Во нивно име со државата раководел управник (landvoogd).
Сирдарија (округ)
Сирдарија е округ во Казахстан во покраината Кизилорда со центар град Теренозек.
Хардегзен
Хардегзен (Hardegsen) — мал град во округот Нортхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на околу 15 километри југозападно од градот Нортхајм и 15 километри северозападно од градот Гетинген.
Градот Хардегзен го има прекарот „Портата кон Золинг“. Познат е по куќите изградени во фахверк и замокот Хардег.
Замок Хардег
Замокот Хардег е средновековен замок во градот Хардегзен. Бил основан во век како резиденција на Велфската династија. Во 1320 година, камениот замок бил повторно изграден од Конрад и Лудвиг фон Росдорф. Кон крајот на век, замокот припаднал на Ото фон Брауншвајг цу Гетинген. Од 1568 до 1823 година бил седиште на локалниот суд. Кон крајот на век, замокот Хардег бил претворен во фарма. Во 1972 година припаднал на општината.
Сообраќај
Хардегзен е поврзан железнички со градот Нортхајм и јужниот дел на Природниот парк Золинг-Фоглер.
1796 во архитектурата
1796 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Милинхаген-Ебелиц
Милинхаген-Ебелиц (Millienhagen-Oebelitz) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Валкенрид (општинска заедница)
Валкенрид (Walkenried) — поранешна општинска заедница во округот Гетинген, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во селото Валкенрид. На 1 ноември 2016 година, општинската заедница била распуштена и општините Вида и Цорге биле споени кон Валкенрид. Истовремена, окрузите Остероде и Гетинген се споиле во нов округ.
Општинската заедница Валкенрид се состоела од следниве општини:
Сув Дол (Дедино)
Сув Дол — археолошко наоѓалиште во радовишкото село Дедино, Општина Конче. Претставува населба од неолитско време.
На 2,5 км северно од селото, десно од асфалтниот пат за Радовиш, на простор од 150 x 100 м се среќаваат фрагменти од куќен лепеж и керамички садови. Најдени се две секири од камен и голем број орудија од кремен.
Тринаесетмината на Оушн (филм)
Тринаесетмината на Оушн (англиски: Ocean’s Thrirteen) е американски филм од 2007 година, во режија на Стивен Содерберг. Главните улоги ги толкуваат: Џорџ Клуни, Бред Пит, Мет Дејмон, Ал Пачино и Елен Биркин.
Содржина
Дени Оушн (го игра Клуни) и неговата екипа го планираат својот најопасен проект - грабеж на едно познато казино во Лас Вегас, и тоа на денот на отворањето на казиното. Причината за акцијата е тоа што бескрупулозниот сопственик на казиното Вили Банк (го игра Пачино) го измамил менторот и пријателот на Дени, Рубен Тишкоф, кој завршил на болница со сериозни повреди. И покрај тоа што казиното е опремено со најсовремени безбедносни системи, Вили Банк нема никакви изгледи за заштита, имајќи ја предвид беспрекорната акција на групата.
1795 во архитектурата
1795 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Петар Цариградски
Петар Цариградски — Вселенски патријарх од 654 до 666 година. Бил прогласен за еретик од шестиот вселенски собор.
Иван Фјодорович Шпонка и неговата тетка
Иван Фјодорович Шпонка и неговата тетка — расказ на рускиот писател Николај Гогољ од збирката „Вечери во селцето крај Диканка“.
Осврт кон делото
„Иван Фјодорович Шпонка и неговата тетка“ е претпоследниот расказ во збирката, кој многу се разликува од другите раскази застапени во неа, затоа што во неа е силно изразено она што во другите раскази само се насетува како тенденција. Во него, Гогољ го направил одлушувачкиот исчекор кон кон реализмот. За разлика од другите раскази, овде се прикажани благородниците а не селаните и затоа реалистичниот и критички момент е особено нагласен. Навистина, Гогољ не зборува за спротивностите меѓу кметовите и спахиите, но јасно ги прикажува повластената положба и паразитизмот на главниот јунак во расказот. Притоа, со извонреден хумор, Гогољ ги слика сиромашните чувства, ограничените видици и бедниот интелектуален живот на Иван Шпонка и на другите ликови (неговата тетка Василиса Кашпоровна и спахијата Григориј Сторченко). Притоа, за разлика од неспособниот и пасивниот Шпонка, тетка му Василиса е енергична и постојано прави некои комбинации со својот внук од сестра, додека Сторченко го приграбува туѓиот имот кој треба да му припадне на Шпонка, а тоа се обидува да го затскрие со привидната великодушност и со големото гостопримство.
Катерина I (Русија)
Катерина I Алексевна (руски: Екатерина I Алексеевна; родена Марта Скавронска; 15 април 1684 - 17 мај 1727) — втора сопруга на Петар I Велики и императорка на Русија од 1725 до 1727 г. Таа е првата жена која управувала како монарх во Руската Империја.
Во 1724 година, Катерина била официјално именувана како совладетелка.
Една година пред смртта на нејзиниот сопруг, односите помеѓу нив биле заладени главно поради нејзината поддршка кон Вилијам Монс, брат на поранешната љубовница на Петар Велики, Ана. Монс имал функција на секретар кај императорката. Петар I во текот на целото негово управување се борел главно против корупцијата во неговата земја, но Катерина имала големо влијание врз него. Вилијам Монс и неговата сестра, која била во дворот на Катерина, започнале да ги злоупотребуваат своите високи функции. Ова го правеле кога се обидувале да осигурат достап на надворешни интереси до Катерина. И покрај тоа што Катерина не сакала ни да помисли на нивните интереси, Петар Велики успеал да го егзекутира на Монс, а неговата сестра била прогонета. Катерина и Петар немале никакви контакти во продолжение на повеќе месеци. Според некои, таа и Монс имале љубовна афера, но за тоа нема тврди докази. По смртта на Петар во 1725 година, тој не оставил никаков машки наследник. Катерина започнала да ги претставува интересите на аристократите, кои ја избрале за нова императорка на Русија.
На 8 февруари 1726 година бил формиран Врховен таен совет, како орган на советници. Првично, советот имал шест членови за да подоцна неговиот број се зголеми на седум члена. Во текот на овој период, советот имал доминантна улога во управувањето на земјата, на чело со Александар Меншиков, кој бил љубовник на императорката. Како резултат на ова, сенатот забележал драстичен пад во управувањето, иако бил преименуван во Голем сенат. Врховниот совет колективно одлучувал за сите важни работи, а Катерина само ги потпишувала хартиите кои биле испраќани од нив. Врховниот совет ја укинал локалната власт која била воведена од страна на Петар, а ја вратил моќта на гувернерот.
Катерина била првата жена која владеела со големата Руска Империја. Таа го започнала векот во кој доминирале жените во руското благородништво, заедно со нејзината ќерка Елисавета и внука Катерина.
Малку по смртта на Петар Велики, кон составот на руската армија која броела 130.000 луѓе, биле вклучени и 100.000 козаци, која армија ја направила најголема во Европа. Но и покрај тоа, претходните војни биле погубни за руската економија, кои земале 65% од вкупните приходи на земјата. Бидејќи земјата во тоа време била во мир, Катерина ги намалила трошоците за армијата
Олдендорф (Луе)
Олдендорф (Луе) (Oldendorf (Luhe)) — општина во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Во негова близина се наоѓаат истоимените неолитски гробишта наречени „Олдендорфски гробишта“, кои се добро зачувани.
Северен Кавказ
Северен Кавказ (Северный Кавказ) или Преткавказје () — северен дел од регионот Кавказ во европска Русија, на подрачјето помеѓу Азовското и Црното Море на запад и Каспиското Море на исток. Територијата лежи северно од венецот Голем Кавказ) и опфаќа повеќе републики и краеви во рамките на Севернокавкаскиот и Јужниот федерален округ, и тоа Краснодарскиот и Ставрополскиот крај, како и републиките (од запад кон исток) Адигеја, Карачаево-Черкесија, Кабардино-Балкарија, Северна Осетија-Аланија, Ингушетија, Чеченија и Дагестан.
Географски, поимот Северен Кавказ може да се однесува и на северната падина и западниот завршеток на венецот Голем Кавказ, како и дел од јужната падина кон запад (сè до реката Псоу во Абхазија). Поимот Преткавказје честопати ја опфаќа и Понтиско-касписката Степа (Преткавкаска Степа), чија северна граница е реката Манич.
Историја
Кавказот историски е покриен со степата, претежно на плодна варовна црница, која денес речиси целосно обработена. Подрачјето се граничи со Азовското Море на запад и Каспиското на исток. Преткавказјето лежи на европската страна на кавкаското подрачје кое го дели европскиот од азискиот дел на Евроазија.
Севернокавкаскиот крај во советско време ја имал истата надворешна граница како денешниот Севернокавкаски економски регион, каде влегува една област (Ростовската), два краја (Краснодарскиот и Ставрополскиот) и седум републики. Поранешниот Севернокавкаски воен округ ги опфаќал и Астрахањската, Волгоградската област, како и републиката Калмикија. Сè до 10 јануари 1934 г. негово управно седиште било во Ростов на Дон, потоа преместено во Пјатигорск, за во јануари 1936 г. да биде повторно преместен во Орџонкиѕе (денешен Владикавказ). На 15 декември 1936 г. е конечно преместено во Ворошиловск (денешен Ставропол).
Во 2011 г. руската влада направила план за создавање на севернокавкаски пандан на Силициумската Долина со цена на чинење од 32 милијарди рубљи (1,1 милијарди долари) како дел од стопанскиот развој на регионот.
1794 во архитектурата
1794 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Црквиште (Дедино)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во радовишкото село Дедино, Општина Конче. Претставува средновековна населба.
На 2 км северозападно од селото, на простор од 200 x 100 м се наоѓаат остатоци од населбинска керамика, питоси и градежен материјал.
Морнингстар
Морнингстар (англиски: Morningstar) - американска фирма за истражување во областа на финансиите, за инвестиционен менаџмент и за оценување на кредитниот рејтинг. Таа е сонована во 1984 година, а нејзиното седиште е во Чикаго.
Методологија на Морнингстар за пресметка на кредитниот рејтинг на банките
Математичкиот модел што го користи Морнингстар со цел да го определи кредитниот рејтинг на банката, се заснова на неколку клучни компоненти: ризикот што доаѓа од бизнис-секторот, ликвидноста на банката и исполнувањето на пропишаните стандарди. Сите овие квалитативни претпоставки се комбинираат со податоци преземени од пазарот, со цел да се формира првичниот рејтинг на банката. Притоа, основниот рејтинг го прикажува самостојниот кредитен рејтинг на банката како процена на нејзиниот економски капацитет да ги исполни сите финансиски обврски кон доверителите. Математичкиот модел на Морнингстар за рангирањето на банките се применува само за банките и за банкарските подружници во САД.
Четирите клучни компоненти на моделот што го користи Морнингстар при одредување на кредитниот рејтинг на една банка се:
Највисокиот рејтинг во моделот на „Морнингстар“ е АА, кој означува банка со многу голема способност за исплата на долговите во запазениот временски рок. Најниското ниво на кредитен рејтинг се обележува со ББ. Процесот во кој од страна на Морнингстар се испитува една банка и нејзината солвентност и работење со цел да се одреди нејзиниот кредитен рејтинг, се состои од неколку чекори:
Змија
Змија — безножно животно со долго, свитливо тело прекриено со лушпи кои се ќерамидесто наредени на него. Змиите спаѓаат во групата на влекачите. Се мисли дека змиите еволуирале од гуштерите, со кои делат многу заеднички одлики, а особено со т.н. безножни гуштери, кои имаат ситни и речиси незабележливи екстремитети. Но, за разлика од гуштерите, змиите имаат тенок расечен јазик, а кај нив отсуствува надворешно уво. Исто така, додека повеќето од гуштерите имаат подвижни очни капачиња кои периодично се затвораат за да ги заштитат и подмачкаат очите, змиите секогаш ги држат отворени своите очи кои се заштитени со мигателна ципа (неподвижна, проѕирна лушпа).
Како и сите влекачи, змиите се ладнокрвни (ектотермни), што значи дека не можат да произведат своја телесна топлина. Затоа, тие зависат од Сонцето за да ја регулираат телесната температура. Бидејќи метаболизмот не игра улога при терморегулацијата, овие животни можат да преживеат со многу сиромашна исхрана. Некои чекаат со месеци помеѓу последователните оброци, а неколку видови можат да преживеат јадејќи само еднаш или двапати во годината. Кога јадат, змиите целосно го голтаат пленот и не го разгризуваат. Многу змии поседуваат специјализирани вилици со кои можат да проголтаат животни кои се многу поголеми од нивните глави на тој начин што долната вилица има способност да се раздели и да го зголеми усниот отвор и повторно да се склопи. Набљудувањата извршени на африканскиот карпест питон укажуваат на тоа дека овој вид на змија може да изеде животни големи колку антилопа или помала крава.
Со преку 2500 опишани видови што припаѓаат на повеќе од 10 фамилии, змиите се голема и успешна група. Успехот во опстанокот се должи на нивната прилагодливост, што се огледува во тоа што змиите живеат во живеалишта како подземни дупки, врвовите на крошните од дрвата, како и во океанските длабочини до 150 м. Најдени се на секој континент, освен на Антарктикот. Места без змии во светот се и изолираните острови, како Ирска и Нов Зеланд.
Волчја змија е водена змија и припаѓа во родот на Колубридае, а застапена е во тропските шуми на Филипините. Долга е 2 метри и создава многу силен и непријатен мирис којшто се лачи во аналните жлезди.
Источна кафеава змија е застапена во Индонезија, Австралија и Нова Гвинеја. Долга е 2,5 метри и е застапена во пустинските предели. Оваа змија е отровна змија и веројатноста за смрт на човек при каснување од оваа змија е 60 проценти. Оваа змија има светлокафеава боја.
Источна зелена мамба е врста на отровна змија која што е застапена во тропските шуми на Амазонија. Долга е 2 метри, тенка е и има светлозелена боја и бојата на змијата е слична како на листот на дрвото. Па, затоа е тешко да се распознае оваа змија. Источната зелена мамба се обвиткани на гранките на дрвјата.
Бумсланг се змии и се релативно срамежливи и генерално не напаѓаат луѓе, кога го прават тоа, работите може да станат буквално хаотични. Нивниот отров е хемотоксин  кој оневозможува згрутчување на крвта. Со други зборови, жртвите умираат полека, како да крварат од секоја пора.
Слепа змија е водна змија која што е застапена во водените предели на Андите. Долги се од 10 до 15 сантиметри. Оваа змија е премногу тенка и некој ја викаат дека е црв, а всушност тоа е змија. Оваа врста на змија има многу мали очи, нема заби , не каса и не содржи отров.
Морфологија
Иако сите змии имаат долго и цилиндрично тело, многу видови поседуваат единствени модификации прилагодени на живеалиштата или начинот на живеење. Змиите кои се закопуваат, на пример, имаат мускулести и дебели тела и глави доволно цврсти за да копаат во почвата. Морските змии имаат зарамнети опашки за пливање, додека змиите кои живеат по дрвата поседуваат долги и тенки тела. Некои змии, како питоните, покажуваат особини кои ја отсликуваат еволуцијата од гуштерите или гуштеровидните предци: траги од задни екстремитети, кои се позабележливи кај мажјаците.
Најмалите змии се слепооките. На пример, еден претставник од оваа група достигнува едвај 13 см во должина, а тежи помалку од 2 гр. Најголеми претставници се анакондата и мрежестиот питон, кои може да достигнат 10 м во должина, а да тежат и до 250 кг. Кај повеќето змии, женките се поголеми од мажјаците.
Папенхаген
Папенхаген (Papenhagen) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Змија
Кожа
Телата на змиите се препокриени со преклопувачки лушпи составени од белковината кератин. Овие проѕирни лушпи се дел од сувата и мазна надворешна обвивка (слој) на кожата, чија првенствена улога е да спречи загуба на вода. Бојата на змиите доаѓа од пигментните клетки расположени во слојот под надворешната обвивка и таа често ја имитира онаа од животната средина, а понекогаш служи како предупредувачки знак (жолти и портокалови тонови на коралната змија).
Со тек на растењето, змиите ја преслекуваат надворешната кожна обвивка. Кај некои видови ова се случува на отприлика 20 дена, но кај некои еднаш годишно. Преслекувањето се обавува со триење од карпа или друг цврст објект.
Скелетен систем
Коските на змиите се лесни и многу свитливи. ‘Рбетниот столб се состои од необично голем број на прешлени - околу 100 - а некои имаат и повеќе од 400. За споредба, човекот има само 32 прешлена. За разлика од останатите ‘рбетници, ребрата на змиите не се поврзани со градна коска, туку секое ребро е поврзано со прешлен, како и со еластични мускули. Ова и овозможува на змијата да внесе плен во својот систем за варење кој е доста покрупен од неа. Исто така, на овој начин змијата може да се свие во компактна топка.
Черепот на змиите покажува слични модификации. Коските кои ја сочинуваат вилицата на змијата не се ригидно прицврстени за черепот, туку со слаби врски од типот на мускули и лигаменти.
Внатрешни органи
Змиите делат слична анатомија со останатите влекачи, но изменета со цел поминување низ мошне тесен простор. Трикоморното срце на змијата може да се поместува настрана за да обезбеди место за големиот плен во желудникот. Респираторниот систем на змијата е исто така компактен: повеќето видови имаат само еден функционален бел дроб, најчесто десниот. Левиот бел дроб кај овие единки е редуциран или непостоечки. Двата бубрега на змијата се распоредени така што левиот лежи зад десниот. Слично е со репродуктивниот систем: постојат пар тестиси (кај мажјаците) и пар на јајчници (кај женките). Змијата има многу свитлив и мускулест желудник, тенок црн дроб, како и тенко и дебело црево. За разлика од тенките црева на повеќето други ’рбетници, оние на змиите се исправени низ телото, а не совиткани. Како и останатите влекачи, и змиите поседуваат клоака, во која се исфрлаат екскрементите од системот за варење, како и јајце-клетките и сперматозоидите пред да го напуштат телото. Змиите немаат мочен меур, а сите екскрети ги излачуваат преку правото црево (ректум).
Сетила
Сетилото за вид и можноста за детекција на вибрации се исто така важни за опстанокот на повеќто змии. Кај овие животни отсуствуваат ушни тапанчиња и надворешно уво, но тие поседуваат мали коски во своите глави кои спроведуваат звук. Способни се да осетат нискочестотни звуци и вибрации кои патуваат низ земјата или водата. Многу змии имаат добар вид кој најмногу служи за детекција на подвижни објекти, но змиите кои се закопуваат со сетилото за вид можат само да разликуваат светло од мрак.
Боите, питоните и некои други отровници имаат необична адаптација за детекција на топлокрвен плен и грабливци. Всушност тие ги детектираат инфрацрвените зраци. На главите на овие змии постојат мали длабнатинки обложени со клетки кои се многу осетливи на топлина. На овој начин тие го ловат хомеотермот, дури и во апсолутна темница.
Змиски отров и отровни заби
Неколку групи на змии поседуваат отров кој го вбизгуваат во телото на пленот. Најчесто по нападот, змијата чека да се имобилизира или убие нејзиниот плен пред да го проголта. Змискиот отров се произведува од изменети плунковни жлезди во горната вилица и тој е една мешавина од токсични супстанци. Некои од нив можат да ја прекинат работата на нервниот систем. Други ги раствораат ткивата на организмот, така што тој е сварен пред да биде проголтан. Една од најотровните змии во светски рамки е копнениот тајпан од средна Австралија. Членовите од родот на тајпани можат да убијат речиси 100 луѓе (или 250 000 глувци) само со едно каснување.
Одредени змии плукаат отров. Таква е плукачката кобра, која го користи отровот како самоодбрана отколку за напад. Таа секогаш нишани во очите на другото животно и понекогаш млазот од отров може да го исфрли и до 2,4 м.
Галички дијалект
Галички дијалект, мијачки дијалект или малорекански дијалект — дијалект од подгрупата на западни и северозападни дијалекти на западното наречје на македонскиот јазик. Галичкиот дијалект е дел од дебарската група говори, но освен со реканскиот, близок е и со гостиварскиот дијалект. Дијалкетот е карактеристичен по тоа што има користење на доста архаични зборови. Овој дијалект може да се најде и во историски книжевни дела на македонскиот јазик, како на пример „Тријазичникот“ на Ѓорѓија Пулевски.
Територија
Дијалектот се зборува на територијата околу селото Галичник и во областа Мала Река, каде спаѓаат и селата: Гари, Лазарополе, Сушица, Тресонче, Осој, Селце и Росоки. Потоа малореканскиот говор се зборува и во двете села Ореше и Папрадиште, во областа Азот, Велешко, во селото Смилево, Железник и во Ехлоец во областа Копачка, Кичевско.
Литиум јодид
Литиум јодид, или LiI, е хемиско соединение на литиум и јод. Кога е изложен на воздух, тој добива жолта боја, поради оксидацијата на јодид во јод. Кристализира во NaCl мотиф. Може да учествува во различни хидрати.
Употреба
Литиум јодидот се користи како електролит во цврста состојба за батерии со висока температура. Исто така, тој е стандарден електролит во вештачки пејсмејкери поради долгиот циклус на траење што го овозможува. Цврстиот материјал се користи како фосфор за детекција на неутрони. Исто така се користи, во комплекс со Јод, во електролитот на соларните ќелии осетливи на боја.
Во органска синтеза, LiI е корисен за расцепување на врските C-O. На пример, може да се користи за претворање на метил естери во карбоксилни киселини: Слични реакции се однесуваат на епоксиди и азиридини.
Литиум јодид се користеше како радиоконтрастно средство за КТ скен. Неговата употреба беше прекината поради бубрежна токсичност. Неорганските раствори на јод страдаа од хиперосмоларност и високи вискозитети. Тековните јодиран контраст агенси се органојодно соединение.
Емоционална математика (филм)
Емоционална математика е канадски филм во режија на Паоло Барзман. Главните улоги ги толкуваат: Сузан Сарандон, Габриел Брн, Кристофер Пламер и Макс фон Сидов. Филмот е снимен според истоимениот роман на канадскиот писател Мет Коен.
565 п.н.е.
565 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 565. година пред новата ера, 565. од првиот милениум п.н.е., 65. од 6 век п.н.е. и шеста од 560-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4943 и 4944 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4185 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3195 и 3196 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 188.
Блатечка Река
Блатечка река се формира под билото на планината Влаина во областа Пијанец. Се влева во реката Желевица и е долга 9,7 километри.
Мездра
Мездра — раселено село во областа Овче Поле, во Општина Свети Николе, во близина на градот Свети Николе.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во областа Овче Поле, во средишниот дел на територијата на Општина Свети Николе, недалеку од градот Свети Николе. Селото е рамничарско, на надморска височина од 330 метри.
Мездра се наоѓа во непосредна близина на регионалниот пат Куманово-Свети Николе.
Историја
Селото своевремено имало два дела: Стара Мездра и Нова Мездра, кои долго време во XX век се сметале за одделни села. Обете се иселени во 1970-тите и во 2000-тите се укинати. Денес, како населено место се води само Мездра (Стара Мездра), додека пак територијата на некогашна Нова Мездра е во атарот на соседното село Сопот, близу атарската граница со Мездра.
Население
И двете населби, Нова и Стара Мездра се наполно раселени по 1971 година. Таа година, Нова Мездра броела 58 жители, македонско население, додека Стара Мездра имала 11 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Мездра немало жители. Истото било потврдено и на пописот за 2021 година.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Свети Николе, која била една од ретките општини кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така се наоѓало во Општина Свети Николе.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Свети Николе. Селото припаѓало на некогашната општина Свети Николе во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1950-1955, селото било дел од тогашната Светиниколска градска општина, во која покрај селото градот Свети Николе, се наоѓале и селата Кнежје, Нова и Стара Мездра.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1695 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на извидничкиот дом во селото Орел.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 16 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 14 гласачи.
Гробишта (Вранинци)
Гробишта — археолошко наоѓалиште во кочанското село Вранинци. Наоѓалиштето претставува населба и некропола од Доцната антика и старохристијанска црква. Во непосредната близина на маалото Чучкарци, на пространа тераса со димензии од 200 × 100 м се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди, а биле најдени и неколку монети од IV век. Во средишниот дел на наоѓалиштето се гледаат темели од старохристијанска црква околу која има повеќе гробови. Дел од монетите се чуваат кај жител од Кочани.
Праисториски бројки
Броењето во праисторијата прво било помогнато со употреба на делови од телото, првенствено со прстите. Ова се одразило во етимологијата на одредени имиња на броеви, како на пример во имињата од десет и стот во праиндоевропските броеви, и двата содржат корен *dḱ, исто така, што се гледа во зборот за „прст“ (латински дигитус, сроден со англискиот toe (ножен прст)).
Раните системи на броење со употреба на рабош се појавуваат во доцниот палеолит. Првите посложени системи се развиле во Стариот Близок Исток заедно со развојот на раното пишување преку прапишувачките системи.
Позадина
Броевите првично се развиле од употребата на ознаки за запишување како средство за броење, при што најстарите примери се стари околу 35,000 до 25,000 години.
Развој
Броењето со помагала како рабош станало пософистицирано во блискоисточниот неолит, развивајќи во разни видови прапишување. Клинестото писмо се развило од прапишувањата поврзани со следење на стоките/добрата за време на бакарното време.
Рани броеви во Уникод
Проширената повеќејазична табела на Уникод има голем број опсези на кодовни точки, резервирани за прасториски или раноисториски броеви:
Список на ѕвезди во соѕвездието Јарец
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Јарец, надолно подредени според сјајноста.
Шиели (округ)
Шиели е округ во Казахстан во покраината Кизилорда со центар град Шиели.
Цорге (општина)
Цорге (Zorge) — село и поранешна општина во округот Гетинген, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Низ селото поминува истоимената река. Од 1 ноември 2016 година е дел од општината Валкенрид.
Ајбеншток
Ајбеншток (Eibenstock) — град во западните Рудни Планини, во истоимениот округ, во Саксонија, Германија. Се наоѓа близу реката Мулде.
Географија
Ајбеншток ги има следниве составни делови: Ајбеншток, Блауентал, Волфсгрин, Најдхартстал, Вилдентал, Обервилдентал, Карлсфелд, Блехамер, Нојес Визенхаус, Зоза, Штабхамер, Вилџмиле и Вајтерсгласхите.
Историја
Поради неговата надморска височина на повеќе од 600 метри, Ајбеншток не ги имала првите фармерски села во Рудните Планини, туку долгогодишна населба во форма на шумско село, основана во раниот век.
NGC 1857
NGC 1857 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кочијаш, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Ајбеншток
Историја
Првите две документирани спомнувања како Ybenstok и Ibenstok потекнуваат од годината 1378. Развојот на селата бил под влијание на рударството. Рудниците работеле во областа на Ајбеншток дури до доцниот век. Во 1560 година, Ајбеншток станал службено седиште на Bergamt (Планински Амт) и така бил именуван како freie Bergstadt („слободен планински град“).
Во 1453, изборниот кнез Фридрих ги доделил како феуди селата Ајбеншток, Зоза и Буркхартсгрин. Тие не биле под долго под новите сопственици, кога Вилхелм фон Таненберг морал да се откаже од Ајбеншток во 1456 на Наследниот маршал на Саксонија, Ханс Лезер. Во 1464, Ајбеншток преминал како грофски имот на Шварценберг и оттука на саксонскиот Amt Шварценберг во 1533 година.
NGC 1857
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1857 се споменува и како OCL 428.
Ајбеншток
Историја
Во 1532, општината била опишана како пазарен град, а во 1555 како мал град. Градот ги добил пазарните права во 1639. Во 1734 година, по првпат, пазарот за риби бил одржан со свежа риба која била купена од Хамбург.
NGC 1857
Откривање
Објектот е откриен на 18 октомври 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Ајбеншток
Историја
Со Клара Ангерман дошле Tambourieren во градот во 1775, вид на на уметнички вез. Таа го предавала на жените до 1780, и така, везот започнал се проширува сè повеќе. Од 1850 имало 6 работилници за везови и во 1858, започнала првата машина за вез. Делата била многу познати, па така од 1891 до 1908, дури и САД одржувале конзултантски односи со градот поради нивните бизнис врски.
NGC 1857
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1857 е од видот II2m. Видливиот сјај со голо око изнесува 7 m. NGC 1857 има само една позната привидна димензија, која изнесува 10'.
Ајбеншток
Историја
По трите големи пожари (1856, 1862 и 1892), во кои цели соседства изгореле, обновата траела на тој начин да им се даде на зградите посовремен изглед. Помеѓу 1864 и 1868, била изградена неороманескна црква, а во 1906 и 1907 ново градско собрание.
NGC 1857
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 20 м 5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 39° 20' 36".
Ајбеншток
Историја
Со Првата светска војна (1914–1918), индустријата за вез колабирала и се воспоставила повторно по Втората светска војна. Меѓутоа, никогаш повторно не го достигнала нивото на слава, кое било пред 1914.