cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кобилино Поле
Кобилино Поле — поле, висорамнина на планината Кораб во Македонија. Се наоѓа во средишниот дел на планината Кораб, веднаш непосредно на источното подножје под врвот Голем Кораб. Се протега во напореднички правец од исток кон запад. На север е оградено од гребените на врвовите Голем Кораб (северозапад и запад) и Кепи Бард, како и Нистровски Кораб на североисток, на исток е отворено кон пределот Летна Караула - Единење со врвот Шило Ворт, додека кон југ преку врвот Црн Камен со стрмен отсек се надвиснува над долината на Длабока Река. Просечната надморска височина изнесува и се движи помеѓу 2170 и 2320 метри, односно до 2300 метри во западниот и 2110 метри во источниот дел на висорамнината. Во средишниот дел на Кобилино Поле се наоѓа и природното ледничко Кобилино Езеро, недалеку од кое се наоѓа возвишение со кота 2344 метри надморска височина, која во некои извори се наведува како планински врв под името Кобилино Поле на координати 41°46'56" северна географска широчина и 20°33'32" источна географска должина. Како последица на процесите на настанокот на планината, на Кобилино Поле се јавува тектонски отсек, долж кое е извршено навлекување на постарите палеозојски  карпи врз помладите јурски флишни седименти, а исто така се забележуваат повеќе флувијални земјишни облици како 2 циркови, валови, валовски долини и валовски отсеци, висечки ледници. Вдолж Кобилино Поле поминува и води добро обележаната планинарска патека за искачување на врвот Голем Кораб, по која се одржува и традиционалното искачување на Голем Кораб по повод денот на независноста на Македонија, кога на Кобилино Поле вообичаено е поставен и пункт за прва помош на Црвениот Крст. Пространите тревнати пасишта со изобилна бујна трева како и повеќето (контактни) извори и мали водотеци на Кобилино Поле го прават поволно пасиште на кое во летниот период се напасуваат голем број стада на овци и различен вид на стока и крупен добиток, меѓу кои крави, коњи и кобили, кои тука се среќаваат и како стада на диви коњи и кобили поради кои пости веројатност да настанало името Кобилино Поле.
Глобална алијанса за здравје и загадување
GAHP (Глобална алијанса за здравје и загадување) е мрежа на агенции на меѓународно и на национално ниво посветени на колаборативен, мултисекторски пристап за справување со глобалната криза со загадувањето и последиците врз здравјето и економските влијанија. Општата цел на GAHP е да ги намали смртните случаи и болестите предизвикани од сите форми на токсично загадување, вклучувајќи ги воздухот, водата, почвата и хемискиот отпад, особено во земјите со низок и среден приход.
GAHP е колаборативно тело составено од повеќе од 60 членови и десетици набљудувачи што се залага за ресурси и решенија за проблемите со загадувањето. GAHP е формиран затоа што актерите/агенциите на меѓународно и на национално ниво признаваат дека е неопходен и клучен колаборативен, мултисекторски пристап со повеќе засегнати страни за справување со глобалната криза со загадувањето и последиците врз здравјето и економијата.GAHP, исто така, директно им помага на земјите со низок и среден приход да дадат приоритет и да се справат со загадувањето преку акциско планирање за здравјето и загадувањето (HPAP) и други процеси на развојно планирање, во соработка со своите членки.
Во октомври 2017 година, GAHP ја објави Lancet Комисијата за загадување и здравје во соработка со The Lancet. Комисијата „се занимава со целосните здравствени и економски трошоци за загадувањето на воздухот, водата и почвата. Преку анализите на постоечките и новите податоци, Комисијата го открива сериозниот и недоволно пријавен придонес на загадувањето во глобалниот товар на болести. Ги открива економските трошоци од загадувањето на земјите со ниски и средни приходи. Комисијата ќе ги информира клучните носители на одлуки ширум светот за товарот што го става загадувањето врз здравјето и економскиот развој, како и за достапните економични решенија и стратегии за контрола на загадувањето.“
Наодите од извештајот беа широко дистрибуирани преку медиумите, достигнувајќи повеќе од 2 милијарди луѓе и се повеќе. Работата на Комисијата беше опширно покриена и преку посебни партнерства со медиумски организации од висок профил.
Загадувањето останува најголемата еколошка закана во светот за здравјето на луѓето, одговорно во 2017 година за 15% од сите смртни случаи на глобално ниво и 275 милиони години на живот приспособени според попреченоста. Извештајот за 2019 година, кој ги користи најновите податоци за глобалното оптоварување на болеста од Институтот за евалуација на метрика на здравјето, го нагласува степенот и сериозноста на штетата предизвикана од воздухот, водата и професионалното загадување. GAHP замислува свет каде што здравјето на сегашните и идните генерации, особено на децата и бремените жени, е безбедно од токсично загадување.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Камка Тоциновски
Камка Тоциновски (Скопје, 27 јуни 1979) — театарска, филмска и телевизиска глумица.
Биографија
Камка Тоциновски дипломирала на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“, на Факултетот за драмски уметности, Скопје, на отсекот за глумечка игра во 2001 година. Со театарот одблиску се запознава во средношколските денови во гимназијата “Орце Николов “ преку аматерската претстава “Кралот Иби” на Алфред Жари во која ја толкува улогата на Мама Иби. Во 2000 година дебатира на сцената на „Јордан Хаџи Константинов–Џинот“ – Велес со претставата “Елешник “ во режија на Димитар Станковски како и на сцената на МНТ – Скопје со “Будење на пролетта “ во режија на Златко Славенски. Добитник е на наградите “Трајко Чоревски” и “Војдан Чернодрински” за најдобра глумица на фестивалот Војдан Чернодрински во Прилеп, како и наградата “Вељко Маричич” на меѓународниот фестивал во Ријека, Хрватска. Во 2013 година станува член при драмата на Македонскиот народен театар.
Во потесниот круг на фамилијата на Камка Тоциновски има значајни имиња од филмската уметност, од НОБ на Р. Македонија како и од Илинденското востание. Нејзината тетка Марија Тоциновски ѝ е позната на јавноста по филмовите на Жика Митровиќ - “Мис Стон”, “Капетан Леши “ и “Сигнали над градот “. Нејзината баба е спомената во книгата "Жените на Македонија во НОВ", а дедо ѝ Милан Тоцинов е носител на илинденска споменица.
Реката Нојал
Реката Нојал е мала река во Западен Тамил Наду и притока на реката Кавери. Се издига од ридовите Велингири во Западните Гати во Тамил Наду, многу поблиску до границата со Керала и тече низ многу села и градовите Коимбаторе и Тирупур. Потоа, конечно, реката се влева во реката Кавери во Нојал, село во областа Карур именувано по самата река. Сливот на реката е 180 km долги и 25 km широк и зафаќа вкупна површина од 3500 km2. Обработливото земјиште во сливот изнесува 1800 km2  додека густината на населеност е 120 луѓе на km² (311/mi²) во селата и 1000 луѓе на km² (2590/mi²) во градовите. Областа е позната по своите слаби врнежи и развојот на Системот за резервоари на реката Нојал за спречување на прелевање од дождовите плус водата од сезоната на североисточните и југозападните монсуни беше еколошки важен. Реката Каусика, која потекнува долж северната страна на областа Коимбаторе во Западните Гати, заедно со нејзините последователни потоци, езерски и езерски системи е важна притока на реката. 173 km долгата притока на реката Кавери наполнила 32 резервоари. Овие меѓусебно поврзувачки резервоари ја држеле водата што течела од Нојал.
Екологија
Населението Коимбаторе некогаш било опкружено со реката Нојал и нејзините канали, тенкови и реки. Реката Нојал и нејзините меѓусебно поврзани резервоари и каналски систем, за кои се верувало дека првично биле изградени од кралевите на Чалукија Чолас, тогаш била ефикасен систем кој обезбедувал транспорт на вода, складирање и одржувал стабилни нивоа на подземните води. Вишокот вода од реката Нојал се излеал во каналите и бил канализиран до резервоарите, спречувајќи несакани поплави. Резервоарите биле главен фактор за надополнување на подземните води преку пробивање на подземната вода. Како што растеше урбанизацијата, системот бил запоставен и бројот на функционални тенкови бил драстично намален додека не останаа само единаесет. Денес системот повеќе не работи и вода е дефицитарна. Земјоделството е значително намалено. Во недостиг на вода за наводнување, исушија милиони кокосови дрвја во областа.
Историја
Селото Нојал се наоѓа на бреговите на реките Нојал и Кавери (Пони), каде што и двете се спојуваат. Античкиот храм на божицата СеландиАман, исто така, се наоѓа на сливот (Сангамам).
Загадување
Критично прашање е загадувањето на реките Нојал и Налару кои потекнуваат и течат во регионот Конгу Наду. Реката тече со природни антибиотски минерали. Целата брана Оратупалајам стана резервоар со отпадни води и испушта вода по секој дожд, ефикасно загадувајќи ги долуречните села во областа Тирупур и Карур.
На 9 јули 2018 година, главниот министер на Тамил Наду објави дека сума од РС. 150 крори ќе бидат наменети за спречување на загадувањето во Нојал во границите на градот Тирупур.
Индекс на квалитет на вода
Индексот за квалитет на водата (WQI) се смета за ефективна и користена математичка просечна функција за да се обезбеди севкупниот квалитет на водата за која било наменета употреба. Хортон во (Citation1965) го предложил индексот за квалитет на водата за да се анализира квалитетот на водата за пиење.
Географија
По истрчање на растојание од 180 km, Нојал се спојува со реката Каувери кај Кодумуди, местото се нарекува и Нојал, округ Карур. Освен овие три реки, има и бројни реки кои исто така се приклучуваат на Нојал. Но, повеќето од овие реки носат вода само за време на сезоната на дождови и затоа не се повеќегодишни. Според достапните извори, бројот на водотеци е 34.
Реката има долина (направена од алувијална канкар почва) на протега од 25 km и длабочина од 198 ft. Се протега од потеклото на реката кај Кудутурај (во Мадварајапурам, 30 km западно од градот) до резервоарот Укадам на градската граница. Филот апсорбира вода како сунѓер. Само кога апсорпцијата ќе достигне точка на заситеност, вишокот вода тече кон предградијата и градот.
Брани и акумулации
Нојал содржи две големи брани Оратупалајам (близу Ченималај ) и браната Аатупалајам (близу Велакоил ) пуштени во употреба со цел наводнување на околу 20.000 хектари земјиште во областите Тирупур и Карур. Од сега, браната Оратупалајам е деактивирана и делува како резервоар за отпадни води за текстилните единици Тирупур.
Реката има 23 брани. Пред неколку децении, наводнуваше 3550 km2. Нојална преродба над 40 km ќе овозможи наводнување на 165 km2, според Сирутули. <references group="" responsive="1"> https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/23570008.2022.2129146
Рестрикционен ензим
Рестрикционен ензим, рестрикциона ендонуклеаза, или рестриктаза е ензим кој ја сече ДНК молекулата на фрагменти, на или во близина на специфични места кои ги препознава, наречени рестрикциони места. Рестрикционите ензими спаѓаат во групата на ендонуклеази. Рестрикционите ензими најчесто се класифицираат во пет типови, кои се разликуваат во однос на нивната структура и во однос на тоа дали го сечат ДНК супстратот точно на местото кое го препознаваат или на друго место кое не е исто со местото на препознавање. За да ја пресечат ДНК, сите рестрикциони ензими прават два засеци, секој на една од веригите на двојната завојница.
Досега се проучени во детали над 3000 рестрикциони ензими, а повеќе од 600 од нив се достапни комерцијално. Овие ензими рутински се користат за модификација на ДНК во лабораториите, и тие се важна алатка во молекуларното клонирање.
Место на препознавање
Рестрикционите ензими препознаваат одредена низа на нуклеотиди и создаваат пресек на двете вериги на ДНК. Низите кои ги препознаваат можат да бидат класифицирани врз основа на бројот на базите во низата, кој најчесто изнесува помеѓу 4 и 8. Бројот на базите во низата утврдува колку често тоа место случајно би се појавувало во даден геном, на пример, низа од 4 бази теоретски би се појавувала еднаш на секои 4^4 = 256 базни парови (бп), низа од 6 бази еднаш на секои 4^6 = 4096 бп, а низа од 8 бази еднаш на секои 4^8 = 65.536 бп. Многу од овие низи се палиндроми, што значи дека се читаат на ист начин и во двете насоки (напред и назад). Во ДНК можат да се јават два типа на палиндромски низи. Огледалниот палиндром е сличен на оној кој се среќава во обичниот текст, во кој една низа се чита на ист начин напред и назад, како што е, на пример, GTAATG. Палиндромот на превртено повторување исто така се чита исто напред и назад, но овде низите се наоѓаат на спротивните, комплементарни нишки (односно, кај двоверижна ДНК), како што е, на пример, GTATAC (GTATAC е комплементарна на CATATG). Палиндромите на превртено повторување се почести и имаат поголема биолошка значајност од огледалните палиндроми.
Сечењето кое го врши ензимот EcoRI создава „лепливи краеви“,
Типови
Рестрикционите ендонуклеази кои се среќаваат во природата се категоризирани во четири групи (тип I, тип II, тип III и тип IV) врз основа на нивниот состав, ензимскиот кофактор кој го користат, природата на нивната целна низа и позицијата на местото на ДНК кое го сечат во однос на целната низа. Меѓутоа, анализите на ДНК-низите на рестрикционите ензими покажуваат поголеми варијации, што сугерира дека постојат повеќе од четири типа. Сите типови на рестрикциони ензими препознаваат специфични кратки ДНК-низи и вршат ендонуклеолитичко сечење на ДНК чиј производ се специфични фрагменти со терминални 5'-фосфати. Тие се разликуваат по низата која ја препознаваат, составот на подединиците, позицијата за сечење и кофакторот кој го користат:
Номенклатура
Од нивното првично откривање во 1970-тите години, многу рестрикциони ензими биле идентификувани; на пример, карактеризирани се повеќе од 3500 различни тип II рестрикциони ензими. Секој ензим е именуван по бактеријата од која бил изолиран, со употреба на систем за именување кој се заснова на бактерискиот род, вид и сој.
Употреба
Изолираните рестрикциони ензими се користат за манипулирање со ДНК молекули за различни научни цели.
Тие се користат за да се овозможи вметнување на гени во плазмидните вектори за време на експериментите на клонирање на гени и производството на белковини.
Рестрикционите ензими може да се користат и за разликување на генските алели со специфично препознавање на единечни базни промени во ДНК познати како еднонуклеотидни полиморфизми. Ова е можно само ако еднонуклеотидниот полиморфизам го промени рестрикционото место присутно во алелата. Со овој метод, рестрикциониот ензим може да се користи за да се генотипизира ДНК без употреба на скапо генско секвенционирање.
На сличен начин, рестрикционите ензими се користат за дигестија на геномската ДНК за анализирање на гени со Southern blot. Оваа техника им овозможува на истражувачите да идентификуваат колку копии (или паралози) на генот се присутни во геномот на една единка, или колку генски мутации (полиморфизми) се присутни во дадена популација.
Вештачките рестрикциони ензими создадени со поврзување на FokI доменот за сечење на ДНК со низа на ДНК врзувачки белковини или низи од цинкови прсти, наречени цинкови прсти нуклеази (ZFN), се моќна алатка за менување на геномот поради нивната голема специфичност за одредени низи.
Надворешни врски
Општи информации:
Бази на податоци:
Софтвер:
Аврам Дичов
Аврам Дичов (1840-1923) — зограф, претставник на дебарската зографска школа.
Животопис
Аврам Дичов е син на Дичо Зограф. Роден е во село Тресонче во 1840 година.
Кон крајот на XIX век, се преселил во Софија. Починал во 1923 г. во Софија, а телото му било пренесено во Тресонче и погребано во дворот на црквата „Свети апостоли Петар и Павле“.
Блокади на домородните прашуми во Борнео
Блокадите на домородните прашуми во Борнео започнаа кон крајот на 1980-тите и 90-тите години. Шумите на Борнео содржат различни екосистеми, вклучувајќи дождовни шуми, тресети, мангрови, шуми и палми. Регионот Саравак бил управуван од Белите Раџа од Брукс во претходните 100 години. Овие шуми обезбедуваат екосистемски услуги за домородните заедници во Југоисточна Азија. Поради антропогените промени во користењето на земјиштето, особено сечата и изградбата на брани, дождовните шуми во Борнео се обесшумени и фрагментирани со голема брзина. Домородните луѓе, нечовечките видови и цели еколошки предели се погодени од овие промени во користењето на земјиштето.Домородните племиња Пенан поставиле блокади на патиштата за да спречи дрвна компанија да сече на копно во малезискиот Борнео што тие го сметаат за дел од нивното наследство на предците.
Во 1970-тите дрвни компании почнале да се преселуваат во Саравак, држава во малезискиот дел на островот Борнео. Пошумените земји низ Борнео се претворени од природни предели во антропогенски модифицирани пејзажи. Претходно природните средини биле собрани за дрво, уништени од пожар и претворени во плантажи. Пренамена на шумски површини во плантажи со палмово масло беше најчеста, но биле основани и насади со гума и багрем. До 2014 година, останале 11% од примарниот екосистем на дождовни шуми во Саравак, а скоро 90% биле претворени во други намени. Таму имало долгорочен отпор кон уништувањето на шумите од страна на локалните домородни народи.
Народот Пенан
Народот Пенан е домородна група со потекло од дождовните шуми во низината Борнео во Саравак и со децении се соочувале со директни последици од активностите за сеча. Оваа група се состоела од Источен Пенан кој живее североисточно од реката Барам и Западен Пенан кој живее на југозапад. Овие две групи и се противеле на сечата и ја обвинувале владата и компаниите за сеча за уништување на нивните земјишта. Источниот Пенан го организирале најголемиот дел од блокадите кон крајот на 20 век.
Келабит
Келабитите се домородна група од внатрешноста на Борнео која ги населувала висорамнините Келабит. Келабитите во Лонг Напир, Лонг Серидан и Лонг Леланг сите биле негативно погодени од операциите на сеча од раните 1970-ти. Територијата Келабит го вклучува Националниот парк Пулонг Тау. Во моментов, нивната територија е загрозена бидејќи сечата се движела кон внатрешноста и се граделе патишта кон нивните населби. Териториите на Барио Хајленд Келабит сè уште не се погодени од сечата, бидејќи се заштитени со историското значење на областа. Сојузничките сили за време на Втората светска војна и тие живееле во оддалечени висорамнини со ареолошки докази кои покажуваат населување најмалку 2000 години. Слично на народот Пенан, Келабитите исто така може да се поделат на две заедници: градски Келабит и рурален Келабит.
Урбан Келабит
Урбан Келабит, исто така, го изразиле своето одобрување за зголемување на пристапноста и последователните модерни придобивки, наведувајќи ја потребата од повеќе училишта, болници и модерни погодности како струја, телевизија и брза храна.
Рурален Келабит
Многу рурални Келабити ги поддржале блокадите на сечата, гледајќи ги како дел од поголема борба за зачувување на нивната култура и начин на живот. Постоела поголема загриженост за сечата на дрва во руралните заедници отколку во урбаните, бидејќи сечата ги загрозувала ресурсните потребни за руралните Келабит да продолжат со нивната традиционална егзистенција.
Земјоделство
Главен дел од локалната исхрана е саго палмата која растела на стрмни падини, каде често се градат патишта за сеча. Оваа градба предизвикува одрони и уништување на посевите. Активноста на сечата, исто така, предизвикувала прилив на талог во реките, што го отежнувало чистењето на саго.
Виктор Клавер
Виктор Клавер Арокас (роден во Валенсија, 30 август 1988) е шпански кошаркар, крилен центар или крило на Барселона и на шпанската репрезентација.
Блокади на домородните прашуми во Борнео
Речни ресурси
Зголемената седиментација како резултат на уништувањето на шумите, градежните операции и сообраќајот го отежна наоѓањето чиста вода за пиење. Тоа влијаело и на рибните резерви бидејќи загадувањето на водата го нарушувало нивното живеалиште, влијаело на нивните циклуси на размножување и во некои случаи целосно ги убивало поради слабата оксигенација на водата.
Лов
Многумина од локалниот Пенан се пожалиле дека дрвјата од кои берат ловечки отров се исечени без да бидат собрани за дрвни производи. Активностите на сечата, исто така, избркаа многу од дивиот свет што го ловат од областа и ги уништиле живеалиштата каде што би се населиле. Имало и поплаки за дрвосечачи кои користеле пушки за лов, што дополнително го притискало локалниот див свет.
Економичен
Друга локална култура што се уништува е ратанот, кој е главен извор на фиат валута за многу локални домородни луѓе.
Културни
Народот Пенан, исто така, ги закопувал своите мртви на планинските падини кои се погодени од изградбата на патишта, што доведува до уништување на културни гробови и свети места.
Наводи
<references group="" responsive="1"> https://news.mongabay.com/2021/10/malaysias-indigenous-penan-block-roads-to-stop-logging-in-borneo/
Смртта на господинот Голужа
„Смртта на господинот Голужа“ (српски: Смрт господина Голуже) — збирка раскази на српскиот писател Бранимир Шќепановиќ од 1977 година.
Содржина
Централно место во збирката зазема истоимениот расказ: На патот до морето, господинот Голужа случајно застанува во непознат мал град, каде веднаш го привлекува вниманието на жителите. Еден ден, тие го испитуваат за причината на неговиот престој во градот, а тој им кажува дека дошол за да умре. Од тој миг, целиот град почнува да му укажува почит - луѓето му нудат разни бесплатни услуги и производи, доаѓаат да се посоветуваат со него, а најубавите жени водат љубов со него. Така, господинот Голужа, кој дотогаш бил осамен човек кој се плашел од луѓето, наеднаш почнува да се чувствува важен и да ужива во животните задоволства. Нестрпливи да бидат сведоци на неговата смет, по шестмесечно чекање, неколку жители го посетуваат во хотелската соба со барање да си го исполни ветувањето. Тогаш, тој почнува да крои планови како да се извлече од неприликите, но утредента, луѓето го носат на мостот, очекувајќи тој да се фрли во реката. Господинот Голужа се обидува да одржи говор кој ќе му обезбеди симпатија кај жените, но се соочува со рамнодушност. Сакајќи да побегне, тој се качува на оградата на мостот, но паѓа во реката и умира.
Осврт кон делото
Новелата „Смртта на господинот Голужа“ претставува бизарна приказна која иницира многу прашања кои често немаат вистински одговори. Главниот јунак цело време се бори со внатрешните судири меѓу најмрачните мисли и повремените просветлувања. Новелата била дел од антологијата објавена во Данска под наслов „Модерна европска новела“, како и во „Антологијата на светскиот расказ“ и во „Антологијата на светските книжевности“, објавени во САД. Според Le Matricule des Anges, „оваа новела функционира божествено, а последната сцена ја замрзнува крвта“. Врз основа на оваа новела е снимен филмот „Џулијан По“, чешкиот композитор Зденек Лукач ка компонирал истоимената опера, а во Градскиот театар во Шартр успешно била изведувана истоимената претстава. Исто така, во 1982 година е снимен истоимениот филм во режија на Живко Николиќ во кој главната улога ја игра Љубиша Самарџиќ.
Рецлинген
Рецлинген може да се однесува на следниве места во Германија:
Рецлинген (Долна Саксонија)
Рецлинген (Rätzlingen) — општина во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општински единици
Општината Рецлинген се состои само од селото Рецлинген и со тоа е една од малкуте општини во Долна Саксонија, кои при општинската реформа во 1972 година не била споена со други општини.
Даст Боул Каунти Симарон, Оклахома
Dust Bowl Каунти Cimarron, Оклахома е икона фотографија на Dust Bowl од 1936 година, направена од 21-годишниот Артур Ротштајн, фотограф за федералната управа за безбедност на фармата, додека возел низ округот Cimarron, Оклахома. На фотографијата се гледа земјоделец и неговите два сина како трчаат од прашината до трошната барака покрај столбовите од оградата речиси потопена во прав. Додека минувал низ Оклахома Ротштајн го забележал фармерот Артур Кобл (1896-1956), роден во Сејлор Спрингс, Илиноис, и неговите два мали сина, Милтон Гарт Кобл (1930-1973) и Дарел Артур Кобл (1933-1979) и ги фотографирал ги на нивната фарма во близина на Фелт, Оклахома. Во оригиналниот натпис едноставно било наведено „Фармер и синови што шетаат во лицето на бура од прашина, округот Симарон, Оклахома, април 1936 година“. Некои тврдат дека сцената била реконструирана или изведена, но Коблс потврдиле дека не е така, и таа останува една од најсимболичните слики на борбите издржани за време на Dust Bowl и Големата депресија. Иако насловот ги наведува гледачите да веруваат дека фотографијата е направена за време на бура од прашина, фотографијата всушност била реконструкција. Неколку години по фотографирањето, фотографот опишал како ги насочил мажот и неговите момчиња да одглумат како ќе биде бура.
Наводи
https://sites.middlebury.edu/landandlens/2016/10/27/arthur-rothstein-dust-storm-cimarron-county-oklahoma-april-1936/
Поп-фолк во Србија
Преглед
Основачот на поп-фолкот во Србија била Индира Радиќ, која за албумот Змај од 2004 година ги отпејала песните во кои се чувствувало големо влијание на поп-музиката. Така таа воедно била и прва која го прекинала снимањето на турбо-фолк песните. Некои од популарните пејачки денеска негираат дека некогаш пееле новокомпонирана музика, додека некои турбо-фолк ѕвезди себеси упорно се котираат како поп-фолк пејачи. Самиот поп-фолк и во Србија сè уште се критикува и омаловажува, намерно или ненамерно се категоризира како турбо-фолк, а синдромот „ги мразам народњаците“ постои веќе две децении.
Од другата страна, популарноста на поп-фолк изведувачите не опаѓа. Некогаш најголемите ѕвезди на поп-фолкот, релативно сè уште се популарни. Концертите на Светлана Ражнатовиќ се помеѓу најпосетуваните на Балкан. Аца Лукас успева со години наназад со почетокот на ноември да одржува многу посетувани концерти во белградскоата Арена. Лепа Брена ужива во статусот на музичката легенда во бивша Југославија, додека Индира Радиќ, најтиражната пејачка во 2004 и 2005 година, посебно популарна во Хрватска, Бугарија и во српската дијаспора. Контроверзната Јелена Карлеуша често е во центрот на медиското внимание заради својата борба против дискриминацијата на ЛГБТ личности и кавги со Светлана Ражнатовиќ. Нарочно се популарни Сека Алексиќ, Дара Бубамара, Вики Миљковиќ, Стоја и Ацо Пејовиќ. Од друга страна, голема популација на некогаш најголемите Грандови ѕвезди Тања Савиќ и Славица Ќуктераш значајно опаднала, додека Драгана Мирковиќ, една од најголемите музичкии ѕвезди во бившата Југославија, ужива во подеднаквата наклоност на публиката како и пред дваесет години, што резултирало на распродадените билети за концертот во Белградската арена во 2014 година.
Претставниците на поп-фолкот на новите генерации се Милица Павловиќ, Милица Тодоровиќ, Катарина Живковиќ, Катарина Грујиќ, Миа Борисављевиќ, Немања Стевановиќ, Милан Станковиќ, Рада Манојловиќ, Сандра Африка, групата Министарке и други.
Роше
Роше (Rosche) — општина во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 13 километри југозападно од окружниот град Илцен.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Местоположба
Општината се наоѓа во источниот дел на Линебуршкото Поле.
Општински единици
Општината Роше се состои од следниве единици:
Балејка
Балејка (Μπαλαίικα) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 35 жители (2011). Ова не е традиционално село, туку никнало како сточарска населба во XX век.
Историја
Населбата за првпат се среќава во пописот од 1928 г. под името Ливадион, со население од 58 жители. Во 1940 г. местото е веќе заведено како село Балејка, во кое тогаш живееле 57 лица. Се смета дека селото настрадало во Грчката граѓанска војна и било напуштено, бидејќи отсуствува на пописот од 1951 г. Подоцна сточарско население се повратило во Балејка, така што во 1961 г. 60 лица, намалувајќи се на 51 во 1971 и 48 во 1981 г. Во 1991 г. населението се зголемило на 58 жители, за повторно да се смали на 33 во 2001 и 35 во 2011 г.
Стопанство
Како мала сточарска населба, населението се занимава главно со сточарство.
Бранимир Шќепановиќ
Бранимир Шќепановиќ (српски: Бранимир Шћепановић; 1937, Подгорица, Кралство Југославија) - српски писател.
Животопис
Бранимир Шќепановиќ е роден во Подгорица, во 1937 година, а живее во Белград.Тој е редовен член на Друштвото на француските писатели.
Творештво
Шќепановиќ е автор на следниве дела:
Шќепановиќ е еден од водечките српски прозаисти на XX век. Тој бил еден од 400 светски писатели кои во 1985 година одговарале на прашањето: „Зошто пишувате?“, поставено во анкетата на францускиот весник Libération, како и еден од 240 светски писатели кои во јубилејниот број на весникот Nouvel observateur опишувале ист ден на планетата Земја. Исто така, тој е застапен во многу српски и странски антологии. На пример, „Смртта на господинот Голужа“ била дел од антологијата „Модерната европска новела“, објавена во Данска, во „Антологијата на светскиот расказ“ и „Антологијата на словенските книжевности“ објавени во САД. Во антологијата „Идеална библиотека“ која ја објавила Француската енциклопедија, меѓу 700 најзначајни книги на сите времиња се нашол и неговиот роман „Уста полна со земја“. Неговите дела се преведени на 32 јазици.
Шќепановиќ е добитник на две награди „Златна арена“ на филмскиот фестивал во Пула; врз основа на неговите дела и сценарија се снимени десет играни филмови; а неговите радио-драми се изведувани на повеќе европски радио-станици. Исто така, според неговите дела се изведувани три успешни театарски претстави во Франција („Откупување“ во Националниот театар во Тулуза, „Смртта на господинот Голужа“ во Градскиот театар во Шартр и „Уста полна со земја“ во Модерниот театар во Лил). Чешкиот композитор Зденек Лукач ја компонирал операта „Смртта на господинот Голужа“
Штадензен
Штадензен (Stadensen) — село и поранешна општина во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 ноември 2011 година е дел од општината Врештет.
Хауард Финел
Хенри Хауард Финел (27 октомври 1894 – 7 септември 1960 година) бил агроном и специјалист за ерозија кој бил пионер во методите за борба против ерозијата на почвата за време на садот за прашина што ја погоди Северна Америка во 1930-тите.
Вирен
Вирен (Wieren) — село и поранешна општина во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 ноември 2011 година е дел од општината Врештет.
Хауард Финел
Роден е во Оукли, округот Хиндс, Мисисипи, син на Џеси и Џеруша Финел. Кога бил дете, неговото семејство се преселило на Индиската територија. Дипломирал на земјоделскиот и механички колеџ во Оклахома (OAMC) во 1917 година со дипл.
Биненбител
Биненбител влегува во состав на метрополитенската област Хамбург и се наоѓа во Линебуршкото Поле.
Општински единици
Општината Биненбител се состои од самото истоимено место и следниве единици (од 1972 г.):
Административното седиште се наоѓа во местото Биненбител.
Водотеци
Низ општината поминува река Илменау, како и Страничниот канал на Елба, но и многу помали потоци.
Хауард Финел
Тој бил надзорник на Истражувачката станица OAMC од 1917 до 1920 година и директор на Експериментската станица Panhandle A&M од 1923 до 1934 година Тој направил серија студии и објавил извештаи во кои се наведени поефикасни методи за искористување на водата во полусушниот јужен регион Големите Рамнини, како што се терасирање и контурно орање. Неговите наоди главно беа игнорирани додека продолжената суша од 1930-тите не доведе до садот за прашина. Во 1934 година, федералната служба за ерозија на почвата го основаше Проектот за контрола на ерозијата на ветерот Далхарт и го постави Финел на чело.
Следната година, тој бил испратен да раководи со канцеларијата на Region Six на Службата за зачувување на почвата (наследник на службата за ерозија на почвата) или во Амарило или во Далхарт, Тексас. Тој бил одговорен за напорите за зачувување на целиот Dust Bowl. Неговите идеи беа ставени на тест и се покажаа исклучително успешни. До мај 1936 година, речиси 40.000 земјоделци ги прифатија неговите методи, „и 5,5 милиони хектари беа под ново терасовидно и контурирано одгледување. На крајот на 1937 година, и покрај постојаните бури од прашина, количината на опасно еродирана земја била намалена за повеќе од половина.“ Тој останал регионален директор до 1942 година.
Финел продолжил да ја проучува ерозијата на ветерот и користењето на земјиштето за владата до неговото пензионирање во 1959 година Починал следната година во својот дом во Калифорнија.
Ауе (општинска заедница)
Ауе (Aue) — општинска заедница во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е селото Врештет. Била создадена на 1 ноември 2011 година со спојување на поранешните општински заедници Врештет и Бодентајх. Општинската заедница Ауе се состои од следниве општини:
Илменау (река)
Илменау (Ilmenau) — река јужно од градот Хамбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Илменау настанува во Линебуршкото Поле, јужно од Илцен, со спојување на реките Гердау и Штедерау во местото Ферсен, дел од градот Илцен. Претставува лева притока на Елба близу градот Винзен (Луе).
Илменау е долга 121 километар, вклучувајќи ја и должината на реката Штедерау. Најголемите градови долж Илменау се Илцен и Линебург.
Градот Илменау во сојузната покраина Тирингија не е долж текот на оваа река, туку на реката Илм.
Реката е пловна, но е малку искористена во тој поглед.
Врештет (општинска заедница)
Врештет (̣Wrestedt) — поранешна општинска заедница во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште било во истоименото село. На 1 ноември 2011 година, селата вклучени во оваа општинска заедница биле споени во општината Врештет. Исто така, таа била споена со општинската заедница Бодентајх и ја создале новата општинска заедница Ауе. Општинската заедница Врештет се состоела од следниве општини:
Лудијас (Солунско)
Лудијас (Λουδίας, до 1951 г. Νέα Ζωή, Неја Зои) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 789 жители (2011). Ова село не традиционално, туку претставува новосоздадена населба на грчки доселеници.
Географија
Селото се наоѓа јужно од Зорбатово, 8 км западно од Илиџиево и 43 км западно од Солун. Лежи во областа Вардарија во Солунското Поле, на северниот брег на река Колудеј.
Историја
Селото е основано како место за грчки доселеници од Турција во 1939 г. на местото на ослободеното плодно земјиште при исцедувањето на Ениџевардарското Езеро. При неговото создавање, наречено е Неја Зои, што во превод значи „нов живот“. Населението било од Понд, Кавказ, Тракија и Мала Азија, кое овде се префрлило од првично создадените Елевтерохори и Метони, како и од колонизираните традиционални села Јалиџик и Бугариево. Во 1940 г. Лудијас имал 804 жители, сите грчки дојденици.
Во 1951 г. населението се зголемило на 991 жител, а селото е преименувано во Лудијас, што е грчкото име на месната река Колудеј. На пописот од 1961 г. бројот на жители достигнал 1.222, за да опадне на 929 во 1971, 907 во 1981 г. Во 1991 г. е забележан пораст на 948 лица, кои во 2001 г. се зголемиле на 973, но во 2011 г. опаднало на 795 жители.
Стопанство
Селото важи за мошне богато бидејќи има плодни површини кои целосно се наводнуваат. Се произведува овошје, памук, жито, бостан и други земојделски култури. Многумина работат во блиските претпријатија „Захарис“, „ЕЛВИЗ“ и „Нестле“.
Администрација за преселување
Администрацијата за преселување ( РА ) била американска федерална агенција Њу Дил, создадена на 1 мај 1935 година Таа ги преселила борбените урбани и рурални семејства во заедници планирани од федералната влада. На 1 септември 1937 година, беше наследен од Администрацијата за безбедност на фармата.
Историја
РА била замисла на Рексфорд Г. Тугвел, професор по економија на Универзитетот Колумбија, кој станал советник на Френклин Д. Рузвелт ја основал РА според Извршниот налог 7027, како една од „ агенциите за азбука “ на Њу Дил, а Тагвел станал нејзин шеф.
Поделбите на новата организација вклучувале рурална рехабилитација, рурално преселување, искористување на земјиштето и приградско преселување. Рузвелт ја префрлил земјишната програма на Федералната администрација за итни случаи на Администрацијата за преселување според Извршниот налог 7028 на 1 мај 1935 година
Сепак, целта на Тугвел да пресели 650.000 луѓе од 100000000 acre  земјоделски исцрпено, истрошено земјиште беше непопуларно меѓу мнозинството во Конгресот. Оваа цел на некои им изгледаше социјалистичка и се заканувал да ги лиши влијателните сопственици на фарми од нивната работна сила закупец. Така, РА остана со доволно ресурси да пресели само неколку илјади луѓе од 9000000 acre  и да изградат неколку градови со зелен појас, на кои планерите им се восхитувале како модели за кооперативна иднина која никогаш не пристигнала. Американските земјоделци беа особено погодени од економскиот пад од 1930-тите. Не само што мораа да се справат со Големата депресија и драстичното опаѓање на цените на нивните посеви, тие мораа да го отплатат долгот акумулиран во текот на многу години и многу, ако не и повеќето, се соочија со сериозни проблеми со ерозија на почвата, дотраена земја, суша и поплави.
Кампови за помош за работниците мигранти
Главниот фокус на РА бил сега да се изградат кампови за помош во Калифорнија за миграциските работници, особено бегалците од сушата погодена од Dust Bowl на Југозапад. На овој потег му одолеа голем дел од Калифорнија, кои не сакаа сиромашните мигранти да се населат меѓу нив. РА успеа да изгради 95 кампови кои на мигрантите им дадоа чисти места со проточна вода и други удобности, но 75.000 луѓе кои ги имаа придобивките од камповите биле мал дел од оние на кои им требаше, па дури и тие можеа да останат само привремено. Тугвел поднел оставка во 1936 година, сакајќи да спречи кампањата против него да влијае врз агенцијата.
На 1 јануари 1937 година, со надеж дека ќе ја направил РА поефективна, Управата за преселување била префрлена на Одделот за земјоделство преку извршна наредба 7530. Наспроти критиките на Конгресот, во септември 1937 година Администрацијата за преселување била преклопена во ново тело, Администрација за безбедност на фармата (FSA), која работела до 1946 година
Заедниците и градовите на зелениот појас
РА работеше со речиси 200 заедници на своите проекти, особено вклучувајќи:
Кампот Weedpatch (исто така познат како федерален владин логор Арвин и работен логор зајдисонце), сега во Националниот регистар на историски места, бил изграден во 1936 година јужно од Бејкерсфилд, Калифорнија - не од Администрацијата за преселување, туку од Администрацијата за напредок на работи. Кампот го инспирираше романот на Џон Стајнбек од 1939 година, Грозјето на гневот.
Наводи
https://livingnewdeal.org/glossary/resettlement-administration-ra-1935/
Еколошки протести во Србија (2021-2022)
Еколошки протести во Србија (2021-2022) — серија еколошки протести кои започнале во септември 2021 година во Белград и други места во Србија. Протестите, на кои присуствувале десетици илјади луѓе, траеле до февруари 2022 година. Во 2004 година, англо-австралиската корпорација Рио Тинто добила дозвола да истражува рудници во близина на долината Јадар, а во 2017 година, Владата на Србија потпишала договор за спроведување на „Проектот Јадар“, според кој на Рио Тинто му била дадена дозвола за експлоатација на силикатниот минерал јадарит. Проектот првично бил планиран да започне во 2023 година. По парламентарните избори во 2020 година, владејачката Српска напредна партија (СНС) освоила супермнозински места во Националното собрание, и како одговор, Националното собрание усвоило закон за референдум и народна иницијатива и измени на законот за експропријација во ноември 2021 година. Двата закони наишле на противење од активисти и политичари.
Во периодот помеѓу септември 2021 и февруари 2022 година, еколошките организации организирале протести барајќи од владата да ги повлече законите за експропријација и референдум и да го откаже проектот Јадар. Протестите продолжиле во ноември 2021 година, а по усвојувањето на законите протестите ескалирале и станале поголеми. Организациите Еколошко востание и Крени-Промени воделе серија протести за блокирање на патиштата, кои станале насилни. Демонстрантите биле нападнати од вооружени хулигани и провладини активисти; а дел од нив бие приведени. По протестите во декември, бројот на демонстрантите се намалил. Протестите продолжиле до 15 февруари 2022 година. Неколку протести за поддршка биле организирани и на меѓународно ниво. Еколошките протести добиле поддршка од опозициските политички партии и јавни личности, додека академици, геолози и невладини организации ја критикувале одлуката на владата да ја поддржи инвестицијата на Рио Тинто. Владата и поединци поврзани со неа ги критикувале протестите и нивните организатори.
Претседателот Александар Вучиќ првично изјавил дека законите нема да бидат укинати, но по ескалацијата на протестите, законот за експропријација бил повлечен и законот за референдум бил изменет на 8 декември, додека Градското собрание на Лозница го укинал просторниот план кој го опфатил планот на Рио Тинто. рудната инвестиција на 16 декември, одложувајќи го работењето на корпорацијата до понатамошно известување. Во јануари 2022 година, владата ги поништила и сите административни акти поврзани со Рио Тинто. Активистите изјавиле дека Рио Тинто продолжила да работи по овие забелешки, но Рио Тинто ги отфрлила тие тврдења.
Позадина
Во декември 2004 година, англо-австралиската рударска корпорација Рио Тинто го открила силикатниот минерал јадарит во рудник во близина на долината Јадар. Во јули истата година, за време на администрацијата на Воислав Коштуница, Рио Тинто добил дозвола да ги истражува рудниците, и во неколку документи кои биле потпишани подоцна, неговите граници на истражување биле дополнително проширени. Меѓународното минералошко здружение го признал минералот во ноември 2006 година Во 2017 година, Владата на Србија потпишала меморандум со Рио Тинто за спроведување на „Проект Јадар“, со кој на Рио Тинто ќе му се даде дозвола за експлоатација на рудници кај Горње Недељице и долината Јадар. Проектот требало да започне во 2023 година, а производството требало да започне во 2027 година
Во ноември 2021 година, Народното собрание на Србија усвоило закон за референдум и народна иницијатива и го изменила законот за експропријација на земјата. Законот за референдум и народна иницијатива го укинал цензусот од 50 отсто кој бил потребен за референдумот да помине. Опозициските политичари шпекулирале дека изменетиот закон ќе биде злоупотребен во случаи како Рио Тинто. На 25 ноември, претседателот Александар Вучиќ го потпишал законот и изјавил дека нема да го укине. Законот за експропријација наишол на противење и добил негативно известување од новинарите. Истата била критикувана и од политичари, активисти и адвокати; сите повикале на негово повлекување. Владините претставници одговориле со изјавата дека законите немаат никаква врска со Рио Тинто.
Поврзани протести
Еколошки протести се одржале во јануари 2021 година од страна на иницијативата „Еко гарда“. Околу 2.000 демонстранти присуствувале на протестот наречен „Протести за безопасен воздух“. На протестот, кој останал мирен, присуствувале и неколку професори и активисти, како Александар Јовановиќ Ќута.
Во март 2021 година, Ќута објавил дека неговата организација „Брани ги реките на Стара Планина“ планира да организира протест „Еколошко востание“ на 10 април. Протестот го привлекол вниманието на јавноста и учествувале околу 60 еколошки организации. Протестот се одржал пред Домот на Националното собрание, и на него присуствувале 2.000 демонстранти кои барале прекин на сите еколошки проекти и прилагодување на прописите кон највисоките еколошки стандарди. Организациите кои учествувале на протестот објавиле документ во кој има повеќе барања за владата. Премиерката Ана Брнабиќ ги критикувала демонстрантите иако таа подоцна потврдила дека е подготвена да разговара за нивните барања.
11 септември
Организацијата „Еколошко востание“, која ја формирал Александар Јовановиќ Ќута, во август 2021 година најавила дека ќе организира протест на 11 септември во Белград. По објавата, Партијата за слобода и правда (ССП), Демократската партија (ДС), Народната партија и движењето Не дозволувај Белград да се удави (НДБ), ја изразиле својата поддршка за протестот, вклучително и актерите Светлана Бојковиќ, Сека Саблиќ, Петар Божовиќ Небојша Зеленовиќ, лидерот на Заедно за Србија (ЗЗС), ги повикал сите да се приклучат на протестот без разлика на нивната политичка определба. Демонстрантите се собрале во Паркот на Пионерите, Белград околу 14:00 часот (UTC+01:00), и побарале Рио Тинто да ја напушти Србија. На протестот присуствувале неколку илјади демонстранти. Ќута изјавил дека ќе го блокираат патот на Бранковиот мост и доколку „механизацијата“ се појави кон Лозница, ќе почнат да „пречкаат низ Србија“. Набргу потоа демонстрантите се упатиле кон Бранковиот мост каде два часа го блокирале сообраќајот. Вицепремиерката Зорана Михајловиќ го критикувала протестот додека Вучиќ ги споредил демонстрантите со антиваксерите.
6 ноември
Следниот протест се одржал на 6 ноември пред зградата на Радио телевизија на Србија (РТС). Ден пред протестот, свиркачите во јавноста го објавиле планот за „Проект Јадар“. Регулаторното тело за електронски медиуми (РЕМ) му дозволил на РТС да ги рекламира пораките на Рио Тинто во врска со проектот, иако одлуката наишла на противење од 30 организации кои побарале рекламата да биде симната бидејќи наводно го прекршила Законот за огласување. На протестот присуствувале околу 200 демонстранти кои побарале РТС да ги отстрани рекламите на проектот.