cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хамидски масакри
Присилни преобраќања
Покрај бројот на загинати, многу Ерменци преминале во ислам во обид да избегаат од насилството. Додека отоманските власти тврделе дека овие преобраќања биле доброволни современи научници, вклучително и Селим Дерингил, тврдат дека преобраќањата биле или директно принудени или акти на очај. Дерингил забележува дека многу Ерменци брзо се префрлиле од христијанството во исламот, барајќи обрежување и станувајќи истакнати присутни во нивните локални џамии, посетувајќи молитва повеќе пати секој ден. Жените исто така се преобратиле, а многумина избрале да останат во исламот дури и по завршувањето на насилството - некои поранешни Ерменки кои биле пронајдени по насилството посочиле дека претпочитаат да останат со своите муслимански сопрузи, од кои многумина ги заробиле за време на нападите и насилство, наместо да се вратат и да се соочат со срам во нивните заедници.
Меѓународна реакција
Вестите за ерменските масакри во биле нашироко известувани во Европа и САД и предизвикале силни реакции од странските влади, хуманитарните организации и печатот. Британските печатени и илустрирани весници редовно ги покривале масакрите, а популарниот неделник „Панч“ објавил десетици карикатури кои го прикажуваат масакрот. Понатаму, историчарот Лесли Роњ Шумахер забележува дека масакрите „го одразувале и влијаеле на променливиот свет на европските меѓународни односи“ во годините пред Првата светска војна, слабеејќи ги односите на Велика Британија со Отоманското Царство и зајакнувајќи ги британските врски со Русија.
Францускиот амбасадор ја опишал Турција како „буквално во пламен“, со „масакри насекаде“ каде сите христијани биле убиени „без разлика“. Француски вицеконзул изјавил дека Отоманското Царство „постепено го уништува христијанскиот елемент“ со „давање карт бланш на курдските поглавари да прават што сакаат, да се збогатат на сметка на христијаните и да ги задоволат нивните машки каприци“.
Еден наслов во статијата на Њујорк тајмс од септември 1895 година ја објавил „Ерменскиот холокауст“, додека Католички свет објавил: „''Не целиот парфем на Арабија може да ја измие раката на Турција доволно чиста за да се трпи повеќе за да ги држи уздите на власта. над една педа христијанска територија''“. Остатокот од американскиот печат повикал на акција за да им се помогне на Ерменците и да се отстрани, „ако не со политичка акција, тогаш со прибегнување кон нож... треската на Турската империја“. Белгискиот крал Леополд II му рекол на британскиот премиер Солсбери дека е подготвен да ги испрати своите конгоански сили да ја „нападнат и окупираат“ Ерменија. Масакрите биле важна точка на агендата на американскиот претседател Гровер Кливленд, а во неговата претседателска платформа за 1896 година, републиканскиот кандидат Вилијам Мекинли го навел спасувањето на Ерменците како еден од неговите врвни приоритети во надворешната политика. Американците во Отоманското Царство, како што е Џорџ Вашбурн, тогашниот претседател на колеџот Роберт, извршиле притисок врз нивната влада да преземе конкретни мерки. Во декември 1900 година, борбениот брод УСС <i id="mwASQ">Кентаки</i> се јавил во пристаништето Смирна, каде што неговиот капетан, „Црвениот Бил“ Киркланд, му го упатил следново предупредување, донекаде ублажено од неговиот преведувач, до неговиот гувернер: „Ако продолжат овие масакри, ќе бидам збунет ако еден ден не ја заборавам мојата нарачка... и најдам изговор да зачукам неколку турски градови... ќе го влечкам секој блескав мајчински син на Турчин што носи коса“. Американците на копното, како што се Џулија Вард Хау, Дејвид Џосија Бруер и Џон Д. Рокфелер, донирале и собрале големи суми на пари и организирале помош што била канализирана до Ерменците преку новоформираниот Американски Црвен крст. Други хуманитарни групи и Црвениот крст помогнале со испраќање помош на преостанатите преживеани кои умирале од болести и глад. Во екот на масакрите, во 1896 година, Абдул Хамид се обидел да го ограничи протокот на информации што излегувал од Турција ( Неделникот Харпер бил забранет од отоманските цензури поради широкото покривање на масакрите) и да се спротивстави на негативниот печат со помош на симпатизери на западни активисти и новинари.
Теодор Херцл одговорил со ентузијазам на личното барање на Абдул Хамид да се искористи „еврејската моќ“ со цел да се поткопа раширената симпатија кон Ерменците во Европа. Херцл сметал дека договорот со Абдул Хамид е привремен, а неговите услуги биле во замена за воспоставување поповолен отомански став кон ционизмот. Преку своите контакти, тој го поддржувал објавувањето на поволните впечатоци за Отоманското Царство во европските весници и списанија, додека самиот се обидува (неуспешно) да посредува меѓу султанот и ерменските партиски активисти во Франција, Британија, Австрија и на други места. „Во никој случај“, му напишал тој на Макс Нордау, „Ерменците не треба да научат дека сакаме да ги користиме за да подигнеме еврејска држава“. Додворувањето на султанот од страна на Херцл не поминало без протест. Бернард Лазаре објавил отворено писмо во кое го критикува Херцл и поднел оставка од Комитетот за ционистичка акција во 1899 година.
Преземање на Отоманската банка
И покрај големото јавно сочувство што се чувствувало за Ерменците во Европа, ниту една од европските сили не презела конкретни активности за да ја олесни нивната мака. Фрустрирани од нивната рамнодушност и неуспехот да преземат акција, Ерменците од АРФ ја зазеле Отоманската банка, управувана од Европа, на 26 август 1896 година, со цел да го свртат целото внимание на масакрите. Акцијата резултирала со смрт на десет ерменски милитанти, отомански војници и масакр на 6.000 ерменски цивили кои живееле во Цариград од страна на Османлиите. Според странските дипломати во Цариград, османлиските централни власти и дале инструкции на толпата „да почне да убива Ерменци, без разлика на возраста и полот, во времетраење од 48 часа“. Убиствата престанале дури кога султанот Хамид на толпата и наредил да се откаже од таквата активност. Иако нивните барања биле отфрлени и избувнале нови масакри во Цариград, чинот бил пофален од европскиот и американскиот печат, кој го оцрнил Хамид и го насликал како „големиот убиец“ и „крвавиот султан“. Големите сили ветиле дека ќе преземат акција и ќе спроведат нови реформи, иако тие никогаш не се оствариле поради спротивставени политички и економски интереси.
Неточно известување од страна на османлиската влада
Откако Џорџ Хепворт, истакнат новинар од крајот на 19 век, патувал низ Отоманска Ерменија во 1897 година, тој ја напишал Преку Ерменија на коњ, во кој се дискутира за причините и последиците од неодамнешните масакри. Во едно поглавје Хепворт ја опишува разликата помеѓу реалноста на масакрот во Битлис и официјалните извештаи кои биле испратени до Портата. По прераскажувањето на отоманската верзија на настаните, која вината ја префрла исклучиво на Ерменците од Битлис, Хепворт пишува:Официјалните отомански извори ги минимизирале или погрешно ги претставиле бројките на жртвите. Обидот за намерно погрешно прикажување на бројките бил забележан од британскиот амбасадор Филип Кари во писмо до премиерот Лорд Салисбери:
Историографија
Некои научници, како што се советските историчари Мкртич Г. Нерсисјан, Рубен Сахакјан, Џон Киракосјан и Јехуда Бауер, а неодамна Бени Морис и Дрор Зееви во нивната книга „Триесетгодишен геноцид“ се потпишуваат на ставот дека масовните убиства од 1894-1896 година ја означиле првата фаза од Ерменскиот геноцид. Меѓутоа, повеќето научници ја ограничуваат оваа дефиниција строго на годините 1915–1923 година.
6 п.н.е.
6 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 6. година пред новата ера, 6. од првиот милениум п.н.е., 6. од 1 век п.н.е. и шеста од 0-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5502 и 5503 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4744 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3754 и 3755 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 747.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 6 година се протега во 2630 и 2631, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2690 и 2691 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 537. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 646 и 645 исламска година пред хиџра.
NGC 603
NGC 603 — тројна ѕвезда во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 16 ноември 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 603 е од видот *3.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 34 м 44,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 30° 13' 57".
Други поделби
Проучување на NGC 603 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2293. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 30.
Кафеава ливадска окатка
Hyponephele lupina, или кафеава ливадска окатка, е пеперутка од семејството Шаренци. Се наоѓа во Северна Африка, Југозападна Европа, јужна Русија, Мала Азија, јужен Сибир, Средна Азија, Иран и од Балучистан до Непал.
Полска еја
Полска еја — граблива птица од потсемејството на еите (Circinae) од родот на јастребите. Се размножува низ северните делови на северната полутопка, односно во Северна Америка, Канада и северна Евроазија. Ја има и во Македонија. Овој вид е политипичен, со два подвида.
Преселничка е кон појужните краишта зиме. Евроазиските птици се селат кон јужна Европа и јужна умерена Азија, а американските во јужни САД, Мексико и Средна Америка. Некои птици, што живеат во умерените краишта на Франција, Велика Британија и јужни САД, може да бидат резидентни преку целата година.
Опис
Полската еја е долга 41-52 см со распон на крилјата 97-122 см. Половите се разликуваат, мажјаците тежат 290-400 г., а женките 390-750 г. Освен стандардни мерки, полската еја има должина на крилото 32.8 до 40.6 см, опашката му е долга од 19.3 до 25.8 см, а стапалото 7.1-8.9 см. Од грабливците, оваа птица има најдолги крилја и опашка во Северна Америка.
Мажјакот од номинираната раса, C. c. cyaneus (Linnaeus, 1766), кој се размножува во Европа и Азија, е претежно сив одозгора и бел одоздола, освен горниот дел од градите кој е сив како горните делови и под опашката каде е бел; крилјата му се сиви со црни краеви. Женката е кафеава, со бело на коренот на опашката. Одоздола се кремави избраздени со кафеаво. Младенчињата се слични со женката.
Расата C. c. hudsonius (Linnaeus, 1766) која се размножува во Северна Америка понекогаш се смета за посебен вид, C. hudsonius. Перјето на мажјакот е потемно сиво, а на женката потемно кафеаво и попувкасто. Понекогаш, оваа еја има прекар „сив дух“ заради впечатливото перје и аурата на главата.
Женката се огласува со свиркачко пиии-их кога прима храна од мажјакот, а кога е во тревога испушта звук како чит-ит-ит-ит-ит-ит-ит. Повикот на мажјакот е чек-чек-чек, со поедро чук-ук-ук-ук за време на додворувачкиот лет.
Поведение
Полската еја е средно голема граблива птица која живее во ридови, мочуришта, бари, прерии, ливади, крајбрежја и други отворени предели. Гнездото го градат на земја или на куп кал и вегетација. Изградено е од гранки, а внатре послано со трева и лисје. Несат 4-8 (ретко 2-10) белузлави јајца. Јајцата се 47х36 мм големи. Ова е единствен познат вид од грабливците кој практикува полигинија - еден мажјак се пари со повеќе женки. Додека се инкубираат јајцата, женката лежи на нив додека мажјакот ѝ носи храна, нејзе и подоцна на пилињата. Забележано е повеќе од пет женки да се парат со еден мажјак во сезона. Мажјакот просечно држи 2.6 км2 територија, а може да опфаќа територија од 1.7 до 150 км2. Јајцата ги лежи претежно женката 31-32 дена. Мажјакот помага при хранењето на пилињата, но не ги чува повеќе од 5 минути. Тој всушност ѝ ја носи храната на женката, па таа им ја дели на пилињата. Пилињата се оперјуваат на возраст од 36 дена, а стануваат возрасни на 2 години женките, на 3 мажјаците.
Зиме, полската еја е птица на отворената земја, понекогаш создавајќи колонии заедно со малиот сокол и блатната еја.
Лов и исхрана
Полската еја е типична грабливка што лови со долгите крилја во плитка V позиција и низок лет. Претежно лови мали цицачи. Но, тие ловат и птици, исто така. Најчесто врапчевидни, но и мали бекасови, како и младенчињата од кокошковидните. Во исхраната повремено вклучуваат водоземци, особено жаби, како и влекачи, инсекти и др. Поголем плен, како зајци и патки, кога ќе ги уловат ги дават во водата пред да ги јадат. Полската еја лови така што го изненадува пленот летајќи многу ниско до земјата на отворените простори, лебдејќи над полињата и ридовите. Прво кружи и ја надлетува областа неколкупати, наслушнувајќи и набљудувајќи. Ејата го користи слухот за пронаоѓање на пленот, зашто имаат особено силен слух за дневна грабливка, а тоа е во контекст на нејзината сличност во фацијалниот диск со утовите. Оваа еја е многу гласна додека прелетува преку областа за лов.
Смртност и конкуренција
Нема многу информации за животниот век на полската еја. Познато е за една дека живеела 16 години и 5 месеци. Како и да, возрасните ретко живеат подолго од 8 години. Смртноста во младата возраст е поврзана со грабливците. Јајцата им ги крадат ракуни, творови, јазовци, лисици, кучиња и сл. Пилињата, исто така, се подложни на грабливците, особено од страна на утовите. Ако се приближи потенцијален грабливец, обата родитела агресивно реагираат, вклучувајќи силни повици и удирајќи со канџите. Блатниот був е природен непријател на полската еја, кој има исто ловиште и иста животна средина, како и многу сличен начин на размножување. Понекогаш се случува двете птици да се борат додека едната не ѝ го украде пленот на другата, практика позната како клептопаразитизам. Почесто еите се агресорите кои го грабнуваат пленот од бувот.
Статус
Овој вид има широк опсег, со глобална распространетост на 1–20 милион км², и популација од 1.3 милони единки. Иако има докази за благ пад на популацијата, сепак спаѓаат во категоријата на најмала загриженост.
Врски со луѓето
Во некои делови на Европа се верува дека ако се види полската еја качена на куќа, таму ќе умрат тројца. Или, посреќно верување, некои домородни американски народи веруваат дека ако видат полска еја на денот од свадбата - ќе имаат долг и среќан брак. За разлика од многу грабливки, оваа еја, историски се фаворизирала од страна на земјоделците бидејќи ги јадат потенцијалните крадци на јајца, глувците и другите штетници. Понекогаш се нарекувани „добри јастреби“ зашто не претставуваат никаква закана за живината, како некои други јастреби.
Лунци
Лунци или Лунч (Καλλονή, Калони; до 1927 г. Λούντσι, Лунци ) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Гребен на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 6 жители (2011).
Географија и местоположба
Селото е оддалечено околу 20 км северозападно од градот Гребен, на надморска височина од 1.020 м.
Во Отоманското Царство
Црквата „Св. Никола“ е изградена во 1864 година.
Во XIX век Лунци било грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот Санџак.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Лунци живееле 180 Грци.
Според грчката атинска статистика од 1910 година во Лунцион (Λούντσον) живееле 500 Грци христијани.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 503 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 391.
Во 1927 година, името на селото било променето во Калони (Καλλονή).
Стопанство
Населението произведува жито, компири и други земјоделски производи. Населението делумно се занимава со сточарството и шумарството.
Население
Во пописот од 1913 година, селото било забележано со 503 жители, во 1920 година со 391 жител, во 1928 година со 489, а во 1940 година со 431, во 1951 година со 152 жители, во 1961 година со 95, во 1971 година со 65, во 1981 година со 239, а во 1991 година со 208 жители.
Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 7 квадратни километри. Општината Лунци била приклучена во општината Чирак во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Гребен.
Селото припаѓа на општинската единица Чирак со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гребен, во округот Гребен. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Лунци, во кој е единствено село.
Културни и природни знаменитости
Цркви
NGC 5181
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5181 се споменува и како MCG 2-34-24, CGCG 72-98, NPM1G +13.0343.
Откривање
Телото е откриено на 29 март 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5181 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 5181 има привидни димензии од 0,9' х 0,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 29 м 41,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 18' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 54°.
Други поделби
Проучување на NGC 5181 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47373. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 898. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1420.
Стадион Цементарница
Стадионот Цементарница е стадион кој се наоѓа во Скопје, Република Македонија. Моментално на наго настапува екипата на ФК Горно Лисиче. Стадионот има сместивост од 2.000 седишта.
NGC 7619
NGC 7619 — елиптична галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7619 се споменува и како UGC 12523, MCG 1-59-52, CGCG 406-73.
Откривање
Објектот е откриен на 26 септември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7619 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 7619 има привидни димензии од 2,5' х 2,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 20 м 14,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 12' 25"". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 7619 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71121. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1162. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 316.
Жерар Клајн
Жерар Клајн (француски: Gérard Klein, роден на ) — француски писател, книжевен критичар, уредник и писател на дела во жанрот научна фантастика. Пишувал под псевдонимот Жил д'Аржир, Марк Стар и Франсоа Пажери.
Биографија
Жерар Клајн е роден на 27 мај 1937 година во Неји сур Сен, Франција. Татко му работел во Централната банка на Франција.
Завршил социјална психологија во Институтот за психологија на Сорбона и економија на Институтот за политички науки во Париз. По дипломирањето бил мобилизиран две години во армијата за време на војната во Алжир.
Во периодот 1963-1979 година работел во универзитетската издавачка куќа „Sedes“ кон одделот за економски истражувања на парични депозити и консигнација, главно на теми за економијата на урбанизмот и оптимизација. Во периодот 1980-1987 година бил економски советник за парични депозити во „Foresight“. Од 1969 година бил уредник на издавачката куќа „Робер Лафон“ за научно фантастични антологии, а во периодот 1974-1985 година учествувал во составувањето на „Големата антологија на научната фантастика“.
Своите раскази ги објавувал во списанијата „Galaxie“ и „Fiction“ од 1955 година. Во 1958 година бил издаден неговиот прв роман „Embûches dans l'Espace“ (Вселенски стапици) со Ричард Чоме и Патрик Ронар, и самостојниот роман „Le Gambit des Étoiles“.
Бечејска тврдина
Бечејската тврдина се наоѓа во градот Бечеј, Србија. Тврдината се наоѓала во составот на Кралство Унгарија. Денеска, таа е срушена до темел.
Папа Јован
Јован е името на досега најмногу, 23 папи:
Исто така имало и 3 антипапи со ова име:
Магер
Магер — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Панонската Низина во Србија
Панонската Низина е многу важна област на модерна Србија. Таа ја зазема Војводина, северен рамничарски, дел од Србија и тесен појас јужно од реката Дунав и Сава. Најголем дел од Панонската низина, лежи под 200 надморска висина, а „рамничарската идила" ја попречуваат островските планини, алувијалната рамнина, лесна зарамнина и песочишта.
Островски планини
Островски планини претставуваат остатоци од долниот дел стара маса, односно внатрешноста на Динаридите. Се протега од запад кон исток. Тие се изградени од камен од различни возрасти: палеозојски шкрилци, мезозојски варовник итн.. Падините на Фрушка Гора и Вршачки планини изградени се од органски неогени седименти и плеистоцени наслаги на шумата. Островски планини на Панонскиот Басен во Србија се : Фрушка Гора, Вршачки планини, Цер, Авала, Космај, Букуља, Венчац, Рудник, Гледички планини, Јухор.
Алувијални рамнини
Алувијалните рамнини  на Дунав, Tиса, Морава и Сава се карактеристични за Панонскио басен. Тоа се најниските и најмладите облици на оваа област на Србија. Се состои од речни наноси: глина, песок и дрвја. Преклопени се со ридски шуми и трски. Поради честите поплави во алувијалните рамнини се спроведуваат процесите на мелиорација.
Лесни зарамнини
Лесните зарамнини се еолски елементи и релјефот на дното на Панонскиот басен. Настанале за време на плеистоценот, преносната сила на ветрот. Во басенот, Србија се појавува повеќе зарамнини. Тоа се:
Стара зграда на Романскиот конзулат (Битола)
Зграда на романскиот конзулат — архитектонско обележје во градот Битола. Се наоѓа на улица Белградска бр.20, во близина на раскрсницата со улицата „Св. Кирил и Методиј“.
Историја
Градбата е изградена како училиште и првично била користена од Романското училиште во Битола. После тоа, таму бил сместен Романскиот конзулат во градот. Подоцна бил користен како хотел.
Архитектура
Зградата се состои од подрум, приземје и кат. Зградата е монументална. Има двојни мермерни скали, а фасадата завршува со тимпан.
ISO 4217
ISO 4217 е меѓународен стандард кој ги дефинира ознаките за валутите што се важечки според стандардите наМеѓународната организација за стандардизација (ИСО). Секоја валута се означува со код од три букви и трицифрен бројчен код.
ISO 4217 најмногу се користи во банкарството и воопшто во деловното работењеу, па во повеќето случаи курсната листа се објавува токму со тие кодови, затоа што тие се познати за поширок круг луѓе.
Првите две букви го претставуваат називот на земјата според стандардот ISO 3166, додека третата буква во повеќето случаи ја претставува првата буква од називот на валутата.
Пример : <div stule="margin-left: -5px; padding: 10px; padding-top: 5px; padding-bottom: 5px; background: #f9f9f9; border: 1px solid #8888aa; border-right-width:2px; border-bottom-width:2px; text-align: justifu;"> МКD → МК - Македонија; D - денар. Бројченот код за македонскиот денар е 807.
USD→ US - Соединети Американски Држави; D - долар. Бројченот код за американскиот долар е 840.
JPY → JP - Јапан; Y - јен. Бројченот код за јапонскиот јен е 392.
Папа Агапит (појаснување)
Имало двајца папи со името Агапит:
Јавно/приватно
Под дистинкцијата јавно/приватно популарно се подразбира поделба на работата и домот во поединечниот живот. Со слоганот „личното е политичко”, современите женски движења го поврзуваат јавното и приватното. Слоганот го редефинира личното искуство како социјален процес, производ на човековата активност.
Социјалистичките феминисти истакнуваат дека дистинкцијата јавно/приватно е нормативна и во 19 век служела за да се рационализира експлоатацијата на жените. Тие сметаат дека таа мора да биде укината за да не продолжи идеологијата на машката доминација. Феминистичката антропологија тврди дека во сите култури жените се сместуваат во домашната сфера, а мажите во јавната арена. Според Мишел Росалдо, постои директна врска меѓу степенот на подреденост на жените во дадено општество и степенот на одвоеност на подрачјата на јавното и приватното. Таа, како и Бовоар, смета дека сместувањето на жените во приватната сфера е производ на биологијата. Радикалниот феминизам не ја признава дистинкцијата меѓу јавните и приватните релации. Дистинкцијата јавно/приватно ја сметаат за лажна дихотомија, бидејќи, личните, социјалните и историските искуствата на жените се производ на симултано меѓудејство на социјалната активност, работата и полот.
Расољник
Расољник (рассольник) е традиционална руска супа направена од кисели краставичкии, пречистен јачмен и свински или говедски бубрези. Исто така, постои вегетаријанска варијанта на расољник, која обично се прави за време на постот. Јадењето е познато дека постоело уште во 15 век, кога било наречено калија. Расољник стана дел од заедничката советска кујна и денес е популарен и во Украина и Белорусија. Слично јадење има во Полска, каде е познато како зупа огоркова (буквално супа од краставица).
Клучниот дел на расољник е расолот, течност направена од сок од кисели краставички и зачинето со разни зачини. Тоа е омилен третман за мамурлак.
Национален природонаучен музеј (Софија)
Националниот природонаучен музеј (Национален природонаучен музей; скратено НПМ) на Бугарија ― природонаучен музеј што се наоѓа во Софија, главниот град на Бугарија, на булеварот Цар Освободител, во близина на Руската црква. Основана во 1889 година, таа е поврзана со Бугарската академија на науките и е првиот и најголемиот музеј од ваков вид на Балканот.
Збирката на Музејот вклучува над 400 препарирани цицачи, над 1,200 видови птици, стотици илјади инсекти и други без'рбетници, како и примероци од околу една четвртина од минералните видови во светот.
Националниот природонаучен музеј бил основан во 1889 година како Природонаучен музеј на Кнез Фердинанд I, со разни странски и бугарски стручњаци (на пр., Иван Буреш, директор од 1913 до 1947 година) што служеле како негови директори до 1947 година, кога музејот станал дел од зоолошкиот институт на Бугарската академија на науките. Музејот станал автономен како посебен институт во рамките на системот на БАН во 1974 година. Во 1992 година, бил создаден Музејот на палеонтологија - Асеновград, филијала на ПНМ во Асеновград.
Во моментов музејот објавува списание „Historia naturalis bulgarica“ и е рецензиран меѓународен научен весник, објавен од Националниот природонаучен музеј, Софија, Бугарија. Весникот бил објавуван од 1989 година, а од 2018 година се објавува електронски.
1234
1234 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1234 година од новата ера, 234. од вториот милениум, 34. од XIII век и петта од 1230-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6742 и 6743 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5984 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4994 и 4995 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1987.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1234 година се протега во 3870 и 3871, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3930 и 3931 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1777. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 631 и 632 исламска година.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Рамна
'''Св. Великомаченик Ѓорѓи''' — црква во битолското село Рамна, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е сместена во малото Горно Маало на селото. Претставува трикорабен храм. Живописан е во 1861 година.
Парасауролофус
Парасауролофус бил голем диносаурус, сличен на неговиот роднина сауролоф.
Истото се одзвивал како нив, бил со слична градба, но многу поголем. Парасауролофосот бил долг до 14 метари висок околу 6-9 метри. се хранел со растенија и живеел во влажни подрачја. Живеел во Северна Америка.
Откривање и именување
Парасауролофос потекнува од грчкиот пара / παρα „покрај“ или „близу“, саурус / σαυρος „гуштер“ и лофос / λοφος „грб“.Остатоци биле пронајдени на теренот од Универзитетот во Торонто во 1920 година во близина на Сенд Крик покрај реката Црвени елени во Алберта, Канада. Вилијам Паркс го именувал примерокот, П. Вокери во чест на Сер Бајрон Едмунд Вокер, Претседател на Одборот на доверители на Кралскиот музеј во Онтарио. Остатоците од Парасауролофус се ретки во Алберта, најден е само уште еден делумен череп од (веројатно) формацијата Парк Диносаурус.
Во 1921 година, Чарлс Х. Стернберг реконструирал делови од череп (PMU.R1250) од она што сега е позната како малку помладата формација Киртланд во округот Сан Хуан, Ново Мексико. Овој примерок бил испратен во Упсала, Шведска, каде Карл Виман го опишал како втор вид, P. tubicen, во 1931 година. Специфичниот израз е изведен од латинскиот tǔbǐcěn „трубач“.Втор, скоро целосен череп на P. tubicen (NMMNH P-25100) бил пронајден во Ново Мексико во 1995 година. Користејќи компјутерска томографија на овој череп, Роберт Саливан и Томас Вилијамсон му дадоа монографски третман на родот во 1999 година, опфаќајќи аспекти на неговата анатомија и таксономија и функции на грбот.
Видови
Parasaurolophus е познат од три одредени видови, P. walkeri, P. tubicen и P. cyrtocristatus. Сите тие се разликуваат едни од други иако со малку разлики. Првиот именуван вид, според тоа, е типот е P. walkeri. Од него има еден одреден примерок, од формацијата Парк Диносаурус. Како што е наведено погоре, тој е различен од другите два вида, со тоа што има поедноставна внатрешна структура од P. tubicen, исправен грб и различно внатрешно структурирање од P. cyrtocristatus. [14]
Следниот именуван вид е P. tubicen, кој бил најголем од видовите Parasaurolophus. Живеел во Ново Мексико, каде се познати три примероци кои разликувале од другите видови. Поседувале долг и прав грб, со многу комплексна внатрешност во споредба со другите видови.
Во 1961 година, третиот вид, P. cyrtocristatus бил именуван од Џон Остром. Трите познати примероци се пронајдени во формациите Фрутленд и Каипаровитс од Јута и Ново Мексико.
Космос-1266
Космос-1266 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Парасауролофус
Видови
Студија објавена во PLoS ONE во 2014 година покажа дека уште еден вид може да биде упатен на Parasaurolophus. Оваа студија, предводена од Ксинг, открила дека Charonosaurus jiayensis е вгнезден длабоко во Парасауролофос, што го создаде новиот вид P. jiayensis. Ако овој вид е навистина поврзан со Парасауролофос, тогаш родот траел до истребување на K-Pg, и е познат од двата континента.
Опис
Како и на повеќето диносауруси, скелетот на Парасауролофос е нецелосно познат. Должината на типот примерок од P. walkeri се проценува на 9,5 м (31 стапки), а неговата тежина се проценува на 2,5 тони. Неговиот череп е долг околу 1,6 м (вклучително и гребенот), додека типот на черепот на P. tubicen е долг над 2 м (6 ft 7 in), што укажува на поголемо животно. Бутната коска му е долга 103 см кај P. Walkeri и е робусна по својата должина, во споредба со другите хадросауриди. Коските на надлактицата и карлицата беа исто така цврсто изградени.
Космос-1266
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 21 април 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Парасауролофус
Череп
Најзабележителна одлика била кранијалниот грб, кој излегувал од задниот дел на главата и бил составен од премаксила и назални коски. Скелетниот дел бил шуплив, со изразени канали што воделе од секоја ноздра до крајот на гребенот пред да го свртите правецот наназад и да се упатат назад по сртот и во черепот. Каналите биле наједноставни кај P. Walkeri, а посложени во P. tubicen, каде што некои канали биле без отвори.
Класификација
Како што имплицира неговото име, првично се сметало дека Парасауролофус е тесно поврзан со Сауролофус заради површински сличен гребен. Сепак, наскоро било откриено дека е поблиску до потсемејството ламбеосаурин на хадросауриди - Сауролофус е хадросаурин. Обично се толкува како посебен вид на ламбеосаурините, различна од черепот, коритосаурус, хипакросаурус и ламбеосаурус. Неговиот најблизок познат роднина се чини дека бил Хароносаурус, ламбеосаурин со сличен череп (но сè уште нема целосен гребен) од регионот Амур во североисточна Кина.
Космос-1266
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 103,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 967 км, а најмалото на 892.
Парасауролофус
Гладување и хранење
Како хадросаурид, „Parasaurolophus“ бил голем двоножен тревојад, кој што со софистицираниот череп имал специфично движење кое овозможувало џвакање на храната. Неговите заби постојано се заменувале;неговата вилица содржела стотици заби, од кои релативно мал број биле во употреба во секое време. Го користел клунот за да исече растителен материјал, кој го држел во вилиците. Како што е забележано од Боб Бакер, ламбеосаурините имаат потесни клунови од хадросаурините, што значи дека „Парасауролофус“ и неговите роднини можеле да се хранат повеќе селективно отколку другите видови.
Раст
„Парасауролофус“ е познат преку остатоци од многу возрасни примероци, а помал промерок е опишан во 2013 година. Младиот примерок е откриен во Каипаровиц формација во 2009 година. Се претпоставува дека возрасните „Парасауролофос“ имале големи грбови, особено кога ќе се споредат со „Коритосаурус“. „Парасауролофус“ за многу брзо време за околу една година имале голем раст. .
Папа Пелагиј
Имало двајца папи со името Пелагиј:
Pélage Palai
Појас (свештенички)
Појас — долга тесна лента од ткаенина, кожа или усучена врвка, која се користи во облеката на свештенството и монасите во различни религии во светот.
Историја
Појасот веќе го користеле многу народи од древно време. Често се носел не само заради потреба, туку и како симбол на функција, го одредувал статусот на една личност. Во Стар Израел тоа било знак на зрелост на човекот. Појасот можел да се користи и за носење разни предмети - првенствено оружје, но и алатки за пишување, разни инструменти и слично{{{sfn|Католическая энциклопедия|2007|стб=1698—1699}}.
Во Римското Царство и раниот среден век, појасот првенствено бил симбол на воините, како и на претставниците на административната власт. Појасот се користел за носење меч и чанта, а дејствувал и за одредување на статусот на личноста што го носел.
Во раното христијанство
Во раното христијанство, појасот станал дел од одеждите на монасите. Бидејќи тие носеле широка облека, тоа првично имал чисто функционална задача - бил неопходен за да може монахот да работи. Подоцна му било додадено симболично значење - монасите не го симнувале појасот ниту за време на спиењето, што значело нивна постојана подготвеност да се сретнат со Господа, а се сметало и за знак на непосесивност, будност и борба против зли духови. Појасот на монасите бил изработен од кожа, што требало да значи умртвување на телото.
Во православието
Во делото на Псевдо-Херман, кое датира од 8 век, се споменува дека свештениците служеле во фелони без појаси. Појасот, како дел од одеждите на православните свештеници, бил воспоставен дури во 12 век. Појасот можеби се користел порано, но бил едноставна врвка и не бил спомнат затоа што не се гледал од под фелонот. Во доцната Византија, појасот како дел од одеждата бил ремен со тока напред.
Во католицизмот
Појасот како елемент на одеждите на епископите, презвитерите, ѓаконите и ипоѓаконите е познат во западната црква уште од IX век, тие биле опашани над алба. Свештениците од понизок ранг и мирјаните не носле појас. Првично, појасот бил едноставна врвка, но со текот на времето почнал да се прави од долго парче ткаенина, чии краеви слободно паѓале. Еден од најстарите литургиски појаси што преживеал до нашево време бил извезен по наредба на сопругот на кралицата Ема Баварска (околу 808-876) за Витгар, епископ од Аугсбург. Потоа, богато украсени со златен вез, скапоцени камења и бисери биле направени за многу католички архијереи.
Сè до литургиската реформа во средината на 20 век, при ставањето на појасот, се барало да се изговори следнава молитва: „Опаши ме, Господи, со појас на чистота и изгаси ја мојата желба; Нека надвладее во мене љубителот на воздржаноста и чедност“. По реформата, не се бара да се изговараат посебни зборови ставањето на појасот.
’Ржаново (Струшко)
’Ржаново — село во областа Малесија, во Општина Струга, сместено високо на падините на планината Караорман.
Потекло на името
Името на селото првпат е споменато како „’Ржано“ во 1583 година. За името постојат повеќе варијанти од каде потекнува името:.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Малесија, во северниот дел на територијата на Општина Струга, на западните падини на планината Караорман. Селото е планинско, на надморска височина од 1.250 метри.
Помеѓу селата Збажди и ’Ржаново тече Збошка Река, која во текот на летниот период неретко пресушува. Се влева во Црн Дрим кај селото Глобочица.
Историја
Во век, ’Ржаново било село во рамките на Охридската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Во селото во минатото постоела огромна земјоделска задруга во која се чувале овците од Струшкото Поле. Задругата била сместена на патот помеѓу селата Збажди и ’Ржаново.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото ’Ржаново имало 360 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во ’Ржаново имало 360 жители.
Селото е наполно раселено по 1961 година, кога што имало 128 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото ’Ржаново немало жители. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Родови
Ржаново било чисто македонско православно село, кое денес е целосно раселено. Сите родови во селото биле доселенички. И повеќето родови се многу стари доселеници.
Родови во ’Ржаново се: Влаовци и Мартиновци, кои се делат на Постоловци, Марковци и Стојановци (25 к.), нивните предци најпрво дошле во подрачјето на селото, се зборува дека однекаде избегал некој Влав сточар, па најпрво на местото Лаиншта си изградил привремено живеалиште, а после некое време подигнал куќа; Ќелешовци со Ќечовци и изумрените Лошановци (8 к.) се еден род, по потекло се од Вапила, Охридско, од каде најпрво отишле на чифлик во Корча, каде останале 17 години, па потоа преминале најпрво во Славила (раселено село во атарот на Селци) во Славила не останале долго, туку морале да бегаат од турските напади, има преку 200 години како живеат во ’Ржаново; Бирачовци и Јанковци (9 к.) потекнуваат од ист предок, по потекло се од селото Мислодежда, таму и сега има место, Бирачова нива, во Мислодежда бил некој пољак „Турчин“ од Зогаја или Лузнија во Долен Дебар, на служба во родот Бирачовци. Пољакот во една прилика и направил нешто лошо на жената на Тодор од Бирачовци и Тодор земал пушка и го убил пољакот. Потоа од страв се населил во Славило (раселено село). Ни неговиот брат Јанко не можел долго да остане во Мислодежда, каде во тоа време почнале да се населуваат Албанци, па пребегнал најпрво во Корча, а од Корча потоа преминал кај неговиот брат. Со нивното иселување Мислодежда престанала да биде македонско село. После уништувањето на селото Славила, се населиле во ’Ржаново, каде живеат преку 200 години; Џутевци (4 к.) се веројатно од селото Џутаит во Албанија. Ги има и во Пискупштина. Во ’Ржаново се доселени преку Глобочица; Павлевци (4 к.) доселени се од селото Присовјани, се доселил Трифун Шупуроски кој влегол во родот Вељановци, кои се изумрени по машка линија; Аџиоски Бајрам (1 к.) Ром ковач, во Ржаново дошол „одамна“ од Локов.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Струга, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Луково.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Струга. Селото припаѓало на некогашната општина Струга во периодот од 1957 до 1965 година, додека во периодот 1955-1957 селото припаѓало на тогашната општина Луково.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1892 според Државната изборна комисија, кое е сместено во основното училиште во селото Присовјани, а во кое влегуваат населените места Буринец, Локов, Присовјани, ’Ржаново, Селци и Збажди.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 22 гласачи. На референдумот во 2018 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 19 гласачи.
Шверштет (Вајмар)
Шверштет (Schwerstedt) — општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија.
Јужен Судан Ура!
Јужен Судан Ура! (англиски: South Sudan Oyee) е државна химна на Јужен Судан. Химната била избрана од Националниот комитет на Јужен Судан за државна химна и истата била најдобра од конкурсот кој бил објавен за избор на државна химна.
==Текст ==
Средноатлантски Гребен
Средноатлантски Гребен — океански гребен сместен по дното на Атлантскиот Океан и дел од најдолгиот планински венец на светот. Во северниот Атлантик ја двои Евроазиската Плоча од Северноамериканската, а во јужниот — Африканската од Јужноамериканската. Се протега од спојот со Гакељовиот Гребен (Средноарктички Гребен) североисточно од Гренланд, па на југ сè до Бувеовата Тромеѓа во јужниот Атлатски Океан. Иако гребенот е претежно под водата, постојат исвесни места кои се издигаат над неа поради нивната висина. Потегот од гребенот во кој спаѓа Исланд е наречен Рејкјанески Гребен. Просечната стапка на ширење на гребенот изнесува околу 2,5 см годишно.
Откривање
Постоењето на гребен под Атлантскиот Океан прв го претпоставил Метју Фонтен Мори во 1850 г. Гребенот е пронајден во експедицијата на „Челиџер“ во 1872 г. Научната екипа на бродот, предводена од Чарлс Вајвил Томсон, открила големо возвишение во Атлантикот испитувајќи погодни места за поставање на прекуатлантски телеграфски кабел во иднина. Местоположбата на таквиот гребен е потврдена со сонар во Германската атлантска експедиција од 1925 г. и забележано е дека оди од ’Ртот на Добрата Надеж и минува низ Индискиот Океан.