cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Горан
Популарност
Во изминатите векови ова име во Србија било многу ретко, но во втората половина на XX век стана популарно и распространето во сите краишта на земјата. Во периодот од 2003 до 2005 било 71-во по застапеност, а во Македонија во 2011. имало 12.392 луѓе под ова име и е на четвртото место. Во Словенија во 1993, 1995 и 1997 било меѓу првите сто. Во јужна Австралија во 2004 било на 501-вото место.
Изведени имиња
Од ова име се изведени имињата Гора, Горана, Горе, Гого, Горица и Горјанка. Горе како име се јавува во англискиот јазик и има необично значење „триаголна земја“, најверојатно се однесува на жител на такво место. Интересен податок е дека две населени места во САД и едно во Етиопија го носат овој назив.
Калистрат
Калистрат — село во Егејска Македонија, Република Грција.
NGC 5169
NGC 5169 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5169 се споменува и како UGC 8465, MCG 8-25-4, CGCG 246-2.
Откривање
Телото е откриено на 26 април 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 28 м 10 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +46° 40' 20"". Положбениот агол на објектот е во износ од 103°.
Други поделби
Проучување на NGC 5169 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47231. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 76; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3460. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1593.
Гуњка
Гуњка (Гунька) е село во Украина, Немировски реон, Виничка област.
Јаков Јевтовиќ
Јаков Јевтовиќ, роден на 1 октомври 1980 година во Белград е српски филмски и театарски глумец. Син е на познатиот глумец Владимир Јевтовиќ и е помлади брат на глумецот Иван Јевтовиќ. Во брак е со Зара Јевтовиќ со која ја има ќерката, Ева.
Црквата Св. Џејмс, Кастелаз
Историја
Црквата била изградена на почетокот на 13 век. Пред да се изгради црквата на самото место постоело староримско богослужение посветено на божицата Изида. Првата црква се состоела од правоаголен наос и апсида. Во 1440 година била додадена готска јужна патека и само во 1500 година била додадена сакристија на северната страна на црквата.
Фрески
Црквата Свети Џејмс содржи еден од најстарите збир на фрески во германскиот спрахрам.
романескна
На таблата на апсидата има фрески на кои се прикажани ѕверови и закани со имагинарни животни. Над ова, дванаесетте апостоли прикажуваат во парови. На таванот на апсидата има фреска на која е прикажан Христос во величественост. Чоколот на канцеларискиот лак содржи лево и десно прикази на Атлас, а погоре птица-жена и Јарец. Во спанделата се прикажани Каин и Авел.
Готика
Црквата е исто така богато украсена со готски фрески, изработени од Амбросиј Гандер.
Надворешни врски
46.34444°N, 11.24167°W 46.34444°N, 11.24167°W
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Гермијан
'''Св. Ѓорѓи Победоносец (Св. Георгиј Победоносец''') — црква во битолското село Гермијан, Општина Новаци, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен во западниот дел на Долното Маало (Долно Село). Подигната е во 1860 година. Претставува еднокорабна камена градба. Има полукружен свод и влез од јужната страна, а украсена е со фрески и икони. За време на Првата светска војна селото било на фронтовата линија, и црквата била целосно уништена. Во 1925 г. е обновена и живописана, а во 1990 г. е извршена повторна обнова.
Википедија
Википедија (англиски: Wikipedia) — семрежна енциклопедија со слободна содржина отворена за читање и менување. Таа има изданија на преку различни јазици спонзорирани од страна на непрофитната Фондацијата Викимедија. Информациите поврзани со традиционални енциклопедиски теми стојат напоредно со теми од алманаси, газети и актуелни настани. Целта на Википедија е да создаде „свет во којшто секој поединец има слободен пристап до сумата на севкупното човечко знаење.“ Википедија е едно од најпопуларните референтни места на Мрежата, примајќи околу 50 милиони погодоци на ден.
Музеј на филмот во Берлин
Музеј на филмот во Берлин (Filmmuseum Berlin) — еден од седумте филмски музеи во Германија. Бил отворен во 2000 година како оддел на Германската кинотека.
Википедија
Името е кованица од хавајскиот збор „вики“ (wiki), што значи „брзо“, а бил присвоен да опише еден вид на соработен програм и зборот „енциклопедија“.
Надворешни врски
Викимедија
Музеј на филмот во Берлин
Поставки
Со преселување на Германската кинотека во филмската куќа на плоштадот Потсдамер Плац бил воспоставен одделот „Музеј на филмот во Берлин“ во септември 2000 година. Постојаната изложба прикажува експонати од целата германска историја на филмот, вклучувајќи го егзилот во Холивуд во времето на националсоцијализмот: на пример, филмски плакати, фотографии, филмски костуми, скици и други реквизити. Има посветен цел дел за глумицата Марлен Дитрих, која самата ја собрала својата приватна збирка.
Од 1 јуни 2006 година е дополнет музејот со телевизискиот музеј. Името на установата било променето во „Германска кинотека - Музеј на филмот и телевизијата“.
Семето на љубовта
Семето на љубовта (Madre Luna) е американска / колумбиска теленовела снимана во САД и Колумбија, во 2007 година. Серијата во САД има огромен успех, а голем резултат е добрата глумечка екипа а и вечерниот термин на прикажување.
Музеј на филмот во Берлин
Поставки
Покрај постојаната изложба се поставуваат посебни изложби. Во текот на Берлиналето во февруари одредени години се прикажуваат одредени специфични изложби.
Семето на љубовта
Синопсис
Оваа романтична мелодрама ја претставува Алехандра Агире, силна жена со неверојатно тело, која одгледува ориз во провинцијата на градот Кастељон и крие длабока, шокирачка тајна. Таа е 50 годишна жена со огромна страст, чувствителност и убавина. Тоа ја става на крстопат: дали да го избере Леонардо Цизнерос или неговиот син Анхел. И двајцата се заљубени во неа и се подготвени да ја имаат... Леонардо ја запалил страста во Алехандра порано, кој освен тоа со неа има две деца, Валентин и Деметрио. После неколку години неговото отсуство се појавува повторно и се раѓат чувствата, кои за неа мислеа дека се мртви. Тоа и го сменува животот тотално, принудувајќи да се потсети на минатото. Пред неколку години Леонардо ја запознал Алехандра за време на бизнис патувањето и двајцата се заљубуваат. Леонардо никогаш не и кажал дека бил женет за лошата и пресметливата Флавија, од која го имаат синот Анхел. Без да ја знае вистината, Алехандра дознава дека е бремена. Кога на крај дознава за измамата на Леонардо, таа заминува од него. Решава да молчи, за да не му го наруши семејството. Појавата на Алехандра буди страст во Леонардо. Едноставно се појавуваат и луѓе кои сакаат да ја уништат неа и децата. Тие опасни ѓаволи се Доња Тринидад Сапата, злобната мајка на Флавија и лошиот Тирсо Рејносо, кој управува со сопственоста на семејството Цизнерос, заедно со командант Венено, кој има група убијци, кои го носат името “Sierra Brigade”. Во тоа време младото поколение исто така се бори за љубовта, пријателството и остварувањето на соништата. Синот на Леонардо, Анхел се заљубува во Алехандра, без да знае ништо за забранетите тајни. И покрај огромната разлика во возраста, Анхел се обидува да ја присили. Тоа ја провоцира Алехандра, и ќе стори се да се заштити себе и децата. Другите синови на Леонардо се исто така возрасни со своите проблеми. Валентин работи во оризовата фарма, а Деметрио учи во колеџ. И двајцата се борат за љубовта на прекрасната внука на Флавија, Анабел Сандана.
Музеј на филмот во Берлин
Поставки
Музејот поседува библиотека за филмска литература, како и важни списанија.
Музејот е член во Германското филмско здружение.
Семето на љубовта
Семето на љубовта на Балканот
Бугарија: бТВ Србија: Фокс Телевизија Босна и Херцеговина: Мрежа+
IC 1727
IC 1727 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1727 се споменува и како KUG 1223+255.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1727 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 15 m/лм2. IC 1727 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 26 м 21,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +25° 18' 39"".
Други поделби
Проучување на IC 1727 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 89603.
Лука Ландучи
Лука Ландучи (1436–1516) бил италијански аптекар од Фиренца, најпознат како писател на дневник кој подоцна станал важен примарен извор за историјата на Фиренца.
Постариот од двата сина на просперитетен граѓанин на Фиренца, Ландучи бил обучен како книговодител и станал чирак на аптекар кога имал само шеснаесет години. Шест години подоцна, тој формирал партнерство со негов пријател и отворил продавница, но бил принуден да го распушти партнерството кога пријателот се покажал како премногу штедлив и го исцрпил целиот нивен капитал. Ландучи се оженил со жена по име Салвестра на триесет години и го искористил миразот на неговата сопруга за да отвори нова продавница. Бизнисот просперирал и по уште четиринаесет години тој можел да ја пресели својата продавница на подобро место спроти палатата Строци што наскоро требало да се изгради. Ландучите имале дванаесет деца заедно, а Лука останал на оваа локација до неговата смрт во 1516 година.
Во негова чест е именувана улица во модерна Фиренца, Виа Лука Ландучи. Ги поврзува Преку Капо ди Мондо и Прелет Африко.
Mycobacterium tuberculosis
Mycobacterium tuberculosis (MTB) или Кохов бацил — патоген бактериски вид од родот микобактерии и е причинител на повеќето случаи на туберкулоза.
Европска кујна
Европската кујна ги опфаќа кујните на Европа вклучувајќи ги и кујните донесени во другите земји од европските доселеници и колонисти. Понекогаш терминот „европска“, или поконкретно „континентална“ кујна, се користи за построго да се однесува на кујната од западните делови на континентална Европа. Кујните на западните земји се разновидни, иако постојат заеднички одлики кои ги разликуваат од оние на другите региони. Во споредба со традиционалното готвење во Источна Азија, месото е поистакнато и позначајно во големината на порциите. Особено стек и котлети се вообичаени јадења низ Западот. Западните кујни исто така го нагласуваат виното од грозје  и сосови како зачини, зачини или додатоци (делумно поради тешкотијата на зачините да навлезат во често поголемите парчиња месо што се користат во готвењето на западот). Многу млечни производи се користат во готвењето. Постојат стотици варијанти на сирење и други ферментирани млечни производи. Лебот од бело пченично брашно одамна бил престижен скроб, но историски, повеќето луѓе јаделе леб, колачи или каша од 'рж, спел, јачмен и овес. Подобрите правеле и тестенини, кнедли и колачи. Компирот стана главно растение за скроб во исхраната на Европејците и нивната дијаспора уште од европската колонизација на Америка. Пченката е многу поретко застапена во повеќето европски диети отколку во Америка ; сепак, пченкарниот оброк (палента) е главен дел од кујната на Италија и на Балканот. Иако во Европа се јадат лебници (особено со додатоци како пица или тарт фламбе ) и ориз, тие се само основна храна во ограничени области, особено во Јужна Европа. Салатите (ладни јадења со неварен или варен зеленчук, понекогаш со прелив) се составен дел на европската кујна.
Европската презентација еволуираше од носење повеќе јадења на маса одеднаш, до сервирање на јадењата последователно. Вообичаено, ладните, топлите и солените и слатките јадења се служат строго одделно по овој редослед, како предјадење или супа, како прво јадење и главно јадење и како десерт. Јадењата кои се и слатки и солени биле вообичаени порано во античката римска кујна, но денес се невообичаени, а слатките јадења се служат само како десерт. Услугата каде што гостите можат слободно да земат храна сами се нарекува шведска маса и обично е ограничена на забави или празници. Сепак, се очекува гостите да ја следат истата шема.
Историски гледано, европската кујна е развиена во европските кралски и благородни дворови. Европското благородништво обично носело оружје и живеело во посебни имоти во селата. Ножот бил примарен прибор за јадење (прибор за јадење), а следело јадење шницли и друга храна за која е потребно сечење. Ова беше во контраст со кујната од Источна Азија, каде што владејачката класа беа судските службеници, кои храната ја подготвуваа за јадење во кујната, за да се јаде со стапчиња за јадење. Ножот бил заменет со лажица за супи, додека виљушката била воведена подоцна во раниот модерен период, околу. 16 век. Денес, повеќето јадења се наменети да се јадат со прибор за јадење и само неколку храни со прсти може да се јадат со раце во учтиво друштво.
Барски змии
Видови:
Џон Фанте
Џон Фанте (англиски: John Fante, 8 април 1909, Денвер, Колорадо - 8 мај 1983, Лос Анџелес, Калифорнија) - американски писател и сценарист.
Животопис
Џон Фанте е роден во 1909 година, во Денвер, Колорадо, каде што ги поминал детството и раната младост во релативна сиромаштија. Татко му е роден во Италија, додека мајка му имала италијанско потекло. Во Боулдер се школувал во неколку католички училишта, а кратко време студирал на Универзитетот на Колорадо. Во 1929 година се преселил во Северна Калифорнија, со намера да стане писател. Притоа, живеел во повеќе места, како: Вилмингтон, Лонг Бич, Менхетен Бич, Бункер Хил и во Холивуд. Кон крајот на животот, Фанте бил речиси слеп, поради проблемите со дијабетесот. Фанте бил оженет со Џојс.
Творештво
Фанте е еден од првите американски писатели кои пишувале за тешките услови во кои живееле писателите во Лос Анџелес. Со своето творештво, тој извршил големо влијание врз авторите од бит-генерацијата, а особено врз Џек Керуак, како и врз Чарлс Буковски. Негови најпознати дела се четирите романи од тетралогијата за Артуро Бандини: „Чекај до пролетта, Бандини“ (1938), „Прашај ја правта“ (1939), „Патот за Лос Анџелес“ (кој бил првиот напишан роман, но останал необјавен до 1985 година) и „Соништата од Бункер Хил“ (1982). Исто така, тој има напишано уште три романи: „Полн со живот“ (1952), „Братството на грозјето“ (1977) и недовршениот „1933 беше лоша година“ (1985). Покрај тоа, фанте пишувал и куси раскази, а неговата прва збирка „Жабар“ за првпат била објавена во 1940 година, а подоцна се појавиле неколку дополнети изданија со наслов „Виното на младоста“. Сепак, својот книжевен успех фанте го постигнал дури кон крајот на животот, благодарение на Буковски, кој во предговорот за „Прашај ја правта“ напишал „Фанте беше мојот бог“ и ја убедил издавачката куќа „Блек спероу прес“ да ги преобјави делата на Фанте.
Фанте работел и како сценарист, иако во повеќе наврати истакнувал дека неговата работа на филмот била мотивирана од потребата да заработи пари за живот. Во оваа дејност, најголем успех постигнал со сценариото за филмот „Полн со живот“ (1956), снимен според истоимениот роман, како и со сценариото за филмот „Чекори по западната страна“ (1962) во кој главната улога ја играла Џејн Фонда. Сценариото за овој филм Фанте го напишал според истоимениот роман на Нелсон Олгрин. Во 1989 година, Доминик Дерудер снимил филм според романот „Чекај до пролетта, Бандини“, а во март 2006 година Роберт Тауни го снимил филмот „Прашај ја правта“ во кој глумат Колин Фарел, Селма Хаек и Доналд Сатерленд. Во 2001 година бил снимен документарен филм за Фанте, со наслов „Тажен цвет во песокот“.
Калиште (река)
Калиште — река на планината Осогово, северозападно од селото Косевица и градот Македонска Каменица.
Кинам
Кинам — село во Егејска Македонија, Република Грција.
NGC 590
NGC 590 — спирална галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 590 се споменува и како UGC 1109, MCG 7-4-3, CGCG 537-13, KCPG 37B.
Откривање
Телото е откриено на 22 септември 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 590 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 590 има привидни димензии од 2,6' х 1,3'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 33 м 40,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 44° 55' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 590 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5808. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 61; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2826. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 824.
Филозофија на физиката
Во филозофијата, филозофијата на физиката се занимава со концептуални и интерпретациски прашања во модерната физика, од кои многу се преклопуваат со истражувања направени од одредени видови теоретски физичари. Филозофијата на физиката може да се подели на три области:
Двојна жртва
Посочен од критичарите на мултикултуризмот, феноменот на двојната жртва на жените во мултикултурните контексти можеме да го прикажеме со едно можно сценарио. Како дел од културните разлики на некоја национална заедница, родот, односно родовата култура на таа заедница има карактеристични својства што ги детерминираат родовите односи и искуства. Вообичаено, машките членови на заедницата се во позиција да ги определуваат и артикулираат групните верувања и интереси. Во такви услови, групните права може да бидат дискриминаторски и насилни кон жените. Тие на суштински начин ги ограничуваат правата и капацитетите на жените; или, во поширок контекст, тие ги ограничуваат поединечните права и слободи на членовите на дадената заедница, барајќи од нив да се потчинуваат на групните верувања и норми. Според тоа, феноменот на двојната жртва се состои од потенцијалната дискриминација на жените припаднички на малцинствата од страна на мнозинството, но, и од дискриминацијата на жените во малцинствата од името на мултикултурните барања и интеграција.
Мишел Зевако
Биографија
Мишел Зевако е роден на 1 февруари 1860 година во Ајачо, Корзика, Франција. Во 1869 година неговото семејство се преселило во Де Севр. По завршувањето на средното образование во интернат во 1878 година работел како учител во Виена. Во 1882 година се вработил во армијата, каде достигнач чин на полковник. По разрешувањето поради лоша дисциплина во 1886 година се преселил во Париз.
Во Париз станал новинар и уредник во весникот „Еднаквост“, но потоа преминува кон социјалистичкиот „Jules Roques“. Во 1989 година учествувал на изборите од страна на социјалистите. Станал соработник со други уметници, истакнати фигури во либертинското и анархистичкото движење како Луиз Мишел, Аристид Бријант, Себастијан Форест, Шарл Малај, и др.
Во март 1892 година го основал анархистички неделник „Gueux“, но по анархистичните напади тој бил осуден на казна од 2000 франци кои одбил да ги плати и поминал 6 месеци во затвор. При престојот во затвор се сретнал со Маркиз де Море, со кого ги споделувал антисемитските ставови. Потоа пишувал за списанието на Себастијан Форест „Либерали“ и за анархистичната „Ренесанса“. За време на аферата Драјфус застанал во негова поддршка.
Од 1888 година започнал да пишува и уметнички дела, а неговото прво дело е збирка воени приказни „Le Bout-Charge“. Во 1900 година конечно ја напуштил публицистиката и се насочил кон пишувањето на сериски романи, кои првично биле печатени во органот на социјалистите на „Петит Републик“ со уредник Жан Жорес, а потоа од 1905 година во „Матин“ заедно со друг сериски писател Гастон Леру.
Неговиот прв историски роман „Борџија“ од 1900 година бил многу успешен и го дал почетокот на неговата писателска кариера. Од 1902 година започнал со издавање на авантуристички серија од романи.
За време на Првата светска војна се преселил надвор од Париз, каде останал до крајот на животот. Во 1918 година го напишал сценариото и режијата на немиот филм „Décheance“.
Мишел Зевако починал од рак на 8 август 1918 година во Обон (предградие на Париз).
Сендајска рамка за намалување на ризикот од непогоди
Рамката Сендаи за намалување на ризикот од катастрофи (2015-2030) е меѓународен документ што беше усвоен од земјите-членки на Обединетите нации помеѓу 14 и 18 март 2015 година на Светската конференција за намалување на ризикот од катастрофи што се одржа во Сендаи, Јапонија, и беше одобрен од ООН Генерално собрание во јуни 2015 година. Тоа е договор за наследник на Рамката за акција на Хјого (2005–2015), кој беше досега најопфатниот меѓународен договор за намалување на ризикот од катастрофа.
Документот Сендаи произлезе од тригодишни разговори, потпомогнати од Меѓународната стратегија на Обединетите нации за намалување катастрофи, при што земјите-членки на ООН, невладини организации и други засегнати страни упатија повици за подобрена верзија на постојната рамка на Хјого, со збир на заеднички стандарди, сеопфатна рамка со остварливи цели и легално заснован инструмент за намалување на ризикот од катастрофи. Земјите-членки, исто така, ја потенцираа потребата да се справат со намалувањето на ризикот од катастрофи и прилагодувањето на климатските промени, при поставувањето на Целите на одржлив развој, особено во светло на недоволното фокусирање на намалувањето на ризикот и еластичноста во првичните развојни милениумски цели.
Рамката Сендаи поставува четири специфични приоритети за дејствување:
За поддршка на проценката на глобалниот напредок во постигнувањето на резултатот и целта на Рамката Сендаи, договорени се седум глобални цели:
Среден ред (фудбал)
Среден ред е позиција во фудбалот. Играчите од среден ред генерално се позиционирани на игралиштето помеѓу напаѓачите и одбранбените играчи од нивниот тим. Некои средишни играчи имаат одбранбени задачи, прекратувајќи ги противничките напади и се уште познати како дефанзивни играчи од средниот ред. Други ги минуваат границите на позицијата, со тоа што се по подвижни и поефикасни во додавањето: често се нарекуваат како разигрувачи, плејмејкери и сестрани играчи. Бројот на играчи од среден ред во тимот и нивните зададени задачи зависи од формацијата на тимот. Групата од вакви играчи на теренот често е наречена среднист.
Повеќето менаџери даваат задача барем еден среднист да го прекратува нападот на спротивните напаѓачи, додека на другите можеби им е зададено да создаваат голови, или еднакви должности околу нападот и одбраната. Играчите од среден ред се играчи кои најчесто го поминуваат најголемото растојание во мечот. Бидеќи среднистите најчесто го имаат најголемиот посед од топката во мечот, тие се едни од најспремните играчи на теренот.
Мецала
Во италијанскиот фудбал, терминот mezzala (мецала) се користи за да се опише позицијата на еден или двајца централни играчи од средниот ред, кои ги заземаат позициите странично (лево и десно) од внатрешниот играч за врска или плејмејкерот - кој обично е најкреативниот играч од средната тројка. Терминот првично се користел за улогата внатрешен напаѓач, но подоцна бил преформулиран за да се опише специфичен вид централен играч од средниот ред. Мецалата е најчесто брз и многу работлив играч од средниот ред, кој има тенденции за напаѓање и уфрлање во простор како и добри технички квалитети. Често може да извршува таканаречени overlapping (да ја менува позицијата со напаѓачите) напаѓачки истрчувања, но е и играч кој учествува во дефанзивниот аспект на играта, а кој може да му даде ширина на тимот со извекување покрај аут-линијата; како таков, терминот мецала може да се присоедини со неколку други улоги, како на пример со box-to-box играч од средниот ред, бидејќи box-to-box играчите најчесто играат на позицијата мецала, но не секој играч кој игра на позицијата мецала има box-to-box одлики.
Медијано
Наречен уште и incontrista или holding midfielder, е играчот од средниот ред кој останува најназад и најблиску до одбраната на својот тимот, додека останатите играчи од средниот ред одат понапред. Ваквиот играч може да има одговорност и кога неговиот тим ја има топката. Во такви случаи, обично треба да прави претежно кратки и едноставни додавања до повеќе напаѓачки ориентираните соиграчи, но може да испроба и некои потешки додавања во зависност од стратегијата на тимот. Марсело Биелса се смета за пример на тренер кој секогаш во својата формација користи по еден играч кој ја игра улогата на медијано. Оваа позиција, најјасно може да се види во 4–2–3–1 и 4–3-1–2 формациите.
Крило
Во современиот фудбал, термините крило или надворешен играч се однесуваат на играчи кој не се од одбраната и кој играат на левата или на десната страна од теренот. Овие термини се користат за играчи кој играат лево или десно во средниот ред, лево или десно како офанзивни играчи од средниот ред, и лево или десно во нападот. Играчите од одбраната кој играат на левата или десната страна како станични бекови, генерално не се нарекуваат крила, освен во ситуација кога се игра во формација со тројца централни одбранбени играчи (3-5-2, 3-4-1-2, 3-4-2-1 или 3-4-3), па тогаш тие дејствуваат странично во средниот ред.
Киву (езеро)
Езерото Киву е едно од Големите Африкански Езера, се наоѓа на границата помеѓу Демократската Република Конго и Руанда. Неговиот одлив е реката Рузизи која на југ се влева во езерото Тангањика. Прв Европеец кој го посетил езерото бил грофот Адолф фон Гоцен во 1894 година, истражувач и гувернер на Германска Источна Африка. Езерото станало познато кога во 1994 година во него биле фрлени жртвите од геноцидот во Руанда.
Езерото е долго 97 километри, широко 48 километри и има површина од 2,370 квадратни километри. Се наоѓа на надморска височина од 1,460 метри, а максималната длабочина изнесува 485 метри. Во него се наоѓа поголемиот остров Иџви. Најголеми градови на неговите бргови се: Букаву, Кабаре, Калехе, Саке и Гома во Конго, и Гисени, Кибује и Кјангугу во Руанда
Јордан Митев
Јордан Митев — македонски пејач на фолк музика.
Животопис
Митев е роден на 13 август 1986 година во Радовиш. Потекнува и живее во Подареш. Основното образование го завршил во родното село, а подоцнежното образование го продолжил во Радовиш. Средното образование го продолжил во музичкото училиште во Штип. Свири на повеќе инструменти, како хармоника, пијано, кавал, гајда, а посетувал и часови за надградба и едукација на неговиот глас. Веднаш по своето средно образование продолжува на факултетот за музичка уметност во Скопје на отсекот, „Музичка теорија и педагогија со народни инструменти". Таму ги поминал  наредните четири години каде што имал прилика да учи, соработува и собира искуства од голем број познати професори и музичари. Еден од најзначајните меѓу нив бил Драган Даутовски, од којшто Митев собрал големо искуство. Уште како ученик и студент има патувано во голем број земји надвор од Македонија како на пр: Словачка, Франција, Турција, Бугарија, Србија, Швајцарија, Германија, Холандија, Шведска итн, каде што настапувал на голем број фестивали за етно музика и одржувал семинари за македонскиот фолклор. Во 2015 година направи голем солистички концерт по повод 10 години јубилеј, во придружба на Група Академци. Како автор досега има напишано доста голем број композиции коишто некои од нив се наградувани во Македонија.
NGC 7609
NGC 7609 — елиптична галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7609 се споменува и како MCG 1-59-47, CGCG 406-65, VV 20, Arp 150, HCG 95A.
Откривање
Објектот е откриен на 5 октомври 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7609 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,7 m/лм2. NGC 7609 има привидни димензии од 1,3' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 19 м 30 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +9° 30' 31"". Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на NGC 7609 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71076. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1162. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 316.
Генетски изменет организам
Генетски изменет организам (ГИО) или генетски изменет организам (ГМО) — организам чиј генетски материјал е изменет со помош на користење на техника на генетско инженерство. Организми кои биле генетски изменети вклучуваат микро-организми како што се бактерии, квасци, инсекти, растенија, риби и цицачи. Генетски изменетите организми се извор на генетски изменетата храна.
Производство
Генетската промена означува додавање или бришење на гени од ДНК. Ако се додаваат гени од други видови, се работи за хоризонтален пренос на податоци. Во природата ова се јавува кога една страна на ДНК ќе влезе во станица од било која причина. Денеска се користат софистицирани методи и во растенијате ДНК често се пренесува преку пат на бактерии, посебно „Agrobacterium“, а на животните по пат на вируси, на пример „Lentivirus“.
Развој
Основен принцип на производството на ГМО е додавање нов генетски материјал во генот на организмот, ова го нарекуваме генетско инженерство. Се користи во праксата од 1973 година од откривање на ДНК и создавање на првата рекомбинантна бактерија, односно постоечка бактерија „Escherichia coli“ која го произведувала генот салмонела. На конференција во Асилмар во 1975 година почнала дискусија за опасностите поврзани со генетското инѓенерство, а главниот заклучок бил дека користењето на оваа технологија треба да се контролира од страна на државата сè до моментот кога со сигурност ќе се знае дека е безопасна.
Херберт Бојер ја основал првата фирма, која ја користела технологија на рекомбинирана ДНК под името „Genetech“ и во 1978 година го приозвеле видот „Escherichia coli“ која ја произведувала човечката белковина инсулин. Ова многу им помогнало на заболените од дијабетес.
Употреба
ГМО се користи во биолошки и медицински истражувања, производство на лекови, експериментална медицина и во земјоделството. Контроверзна, но широко прифатена е употребата на ГМО технологијата како право на патентите на родот на храната кои се отпорни на комерцијални хербициди и/или создаваат пестицид внатре во самата растение. Најголем дел на ГМО посеви во светот е во сопственост на американската корпорација Монсанто.
Според ISAAA, во 2010 година околу 15 милиони земјоделци одгледувале ГМО култура во 29 земји. 90% од нив се наоѓаат во посиромашните земји во развој како што се: Индија, Кина, Филипини, Јужноафриканска Република. Глобалната комерцијална вредност на ГМО културата во 2008 година е проценета на 130 билиони американски долари. Во САД околу 81-86% е застапена пченката, 88-90% од сите сои и 81-93% памук култури кај кои е користена ГМО технологијата.
И покрај тоа што постои широк научен консензус дека ГМО не носи поголем ризик од другите методи на генетска измена, користењето на ГМО предизвикува многу контроверзи во јавноста. Противниците тврдат дека не е пожелно да се менува биолошките процеси кои природно еволуирале во текот на еден долг период, а некои нагласуваат дека модерната наука не може во потполност да ги сфати потенцијалните негативни влијанија од овие промени.
Други во ова гледаат природен развој на човечка тенденција да создаде култура со непожелни одлики, а во последните години се појавуваат тврдења дека ГМО производите предизвикуваат рак, стерилитет и цела низа други негативни последици на човечкиот организам. Овие тврдења не се научно докажани.
Каса Вазари (Арецо)
Каса Вазари е зграда на улицата 20-ти Ноември во Арецо, Тоскана, Италија. Таа била дом на сликарот, историчар на уметност и архитект Џорџо Вазари. Во него се сместени голем број фрески, а од декември 2014 година, италијанското Министерство за култура отворило музеј, во кој се наоѓа Архивот Вазаријано.
Историја
Вазари ја купил куќата и парцелата на која се наоѓа со договор од 7 септември 1541 година и почнал да ја украсува следната година. Во 1550 година се оженил со Николоза Бачи и заедно се преселиле во куќата. Тој живеел во куќата кратки периоди бидејќи бил зафатен во Фиренца. Се знае дека директно бил вклучен во декорирањето и завршувањето и првичната набавка на мебел (кој е подоцна изгубен). Го изработил и планот за фасадата која е завршена во 1568 година.
Куќата е еден од најдобро сочуваните примери на манеристички стил во Тоскана. Населена е од наследниците на Вазари се до 1687 сè додека не изумреле во 1687 година, по што преминала во сопственост на Братството деи Лаици, потоа на семејството Брози, а потоа во 1871 година на семејството Пагличи кое го продало имотот на државата во 1911 година за да стане јавен музеј. Првично .биле изложени мебели од маниристички стил и некои дела од збирките на градот и Братството. Во 1950-тите овие предмети биле отстранети и заменети со галерија од околу шеесет слики од соработниците на Вазари и современиците од галериските колекции во Фиренца, особено дела од „студио сликари“, со намера да се подигне музеј за маниристичкиот период. За да се одбележи 500-годишнината од смртта на Вазари во 2011 година, галеријата била повторно прикажана и објектите за посетителите биле надградени.
Олимпија де Гуж
Олимпија де Гуж ( — ) — родена во Монтобан, во близина на Тулуза, во Јужна Франција како Мари Гуж. Мотивирана од револуционерните случувања од 1789, редовно ги посетувала седниците на Националното собрание. Била француски драмски писател и политички активист, чии списи за правата на жените и за одстранувањето на смртната казна достигнале голема публика.
Таа ја започнала својата кариера како драматург во раните 1780-ти. Како што политичките тензии се зголемиле во Франција, де Гуж станала сè повеќе политички инволвирана. Таа станала поборник за подобрување на состојбата на робовите во колониите во 1788 година. Во исто време, таа почнлаа да пишува политички памфлети. Денес таа е можеби најдобро позната како протофеминистка која побарала жените да ги имаат истите права како и мажите. Во нејзината Декларација за правата на жената и граѓанката (1791), таа ја изложила неправедната практика на машкиот авторитет и поимот за машко-женска нееднаквост.
Декларација за правата на жената и граѓанката
Олимпија го напишала нејзиното најпознато дело Декларација за правата на жената и граѓанката кратко време откако бил донесен францускиот устав од 1791. Таа била вознемирена што уставот, кој го промовирал правото на глас, не го ни спомнал женското право на глас. Уставот им го дал тоа право само на мажите. Тој исто така не ги спомнал клучните прашања како што се правната еднаквост во бракот, правото на жената да се разведе од нејзиниот сопруг ако тој ја злоупотребува, или правото на жената на сопственост и старателство над децата. Затоа таа создала документ кој требало да биде изоставениот дел од Уставот од 1791 година, во кој на жените ќе им бидат дадени еднаквите права што ги заслужуваат.
Член Х ја содржи познатата фраза: "Жената го има правото да се качи на скеле, таа мора подеднакво да го има правото да се качи на подиумот." Односно ако жените имаат право да бидат убиени со гилотина, треба да имаат и право да зборуваат.
Во нејзиниот документ Гуж ги воспоставува правата на жените врз основа на нивната рамноправност со мажите: дека и тие се луѓе и се способни за истите мисли.
Латишница
Латишница — река во Осоговските Планини, источно од Кратово и лева притока на Кратовска Река.
Св. Бенедикт ( Малс)
Свети Бенедикт е предроманска црква во Малс, Јужен Тирол, позната по своите фрески од времето на Каролин.
Во 18 век, под Јосиф II, зградата се користела за складирање. Употребата како сакрална градба била обновена дури во 20 век, по откривањето на каролиншките фрески.
Фреските се датирани во в. 800 година од нашата ера. Тие припаѓаат на ограничен сет на преживеани фрески од каролиншкиот период, заедно со оние од блиската опатија Свети Јохан во Вал Мустер, Грисонс. Фреските се претежно распоредени во три ниши во ѕидот на олтарот, прикажувајќи го Исус Христос во центарот, опкружен со папата Григориј Велики и Свети Стефан. На ѕидовите што ги одвојуваат нишите се донаторски портрети под трупа од дванаесет ангели и сцени на кои Григориј го пишува својот Дијалог и се расправа со Павле Дијакон, заедно со сцените што го прикажуваат Апостол Павле и фрагмент од сцена од животот на Свети Бенедикт.
Книга за градот на дамите
Книга за градот на дамите (Le Livre de la Cité des Dames) — второ и најпознато прозно дело на италијанско–француската авторка Кристина Пизанска, завршено во 1405 година. Пизанска користела француски дијалекти во пишување на книгата, но често употребувала и латинска синтакса и латински јазични правила на францускиот на кој пишувала. Оваа книга бил нејзин формален одговор до популарниот Роман за розата од Жан де Мен. Кристина се спротивставила на искажаното мислење за жените од страна на де Мен создавајќи алегоричен град од жени. Таа ги брани жените набројувајќи ги познатите жени низ историјата. Тие дами се „вдомени“ во градот, односно во книгата на Кристина. Како што Кристина го создава градот, таа ја користи секоја позната дама не само како градежен материјал за ѕидините на градот или куќите, туку и како поткрепа на нејзината теза. Секоја дама додадена во градот е аргумент плус за жените како важен чинител во општеството. Таа исто така се залага за задолжително образование за жените.
Кристина Пизанска во 1405 ја завршила и Богатството на градот на дамите (Le tresor de la cité des dames de degré en degré), образовен прирачник наменет за принцезата Маргарита Бургундска. Освен едукација за жените без оглед колку се богати, дава совети и за мажените дами: „Ако таа сака да се однесува одговорно и да биде почитувана од сопругот и средината, треба да биде постојано насмеана.“ Освен овие две дела, Кристина го напишала и Разговор со Женан Д′Арк.
Шверин
Шверин (Schwerin; мекленбуршки-шверински: Swerin) — главен град и втор најголем град во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, во северна Германија. Со помалку од 100.000 жители, градот претставува најмал покраински главен град во Германија.
Ова завршува со нас
Ова завршува со нас — романтичен роман од Колин Хувер, објавен од Атриа Букс на 2 август 2016 година. Се заснова на односот помеѓу мајката и таткото на Хувер. Хувер ја опиша во 2016 година како „најтешката книга што некогаш сум ја напишал“. Романот е продаден во над милион примероци ширум светот и е преведен на повеќе од дваесет јазици.
Шверин
Градот се протега на западните и јужните брегови на Шверинското Езеро, кое е составено од дванаесет езера во рамки на езерската област. Една од најголемите знаменитости во градот е Шверинскиот замок. Замокот до 1918 бил главна резиденција на мекленбуршките војводи и големите војводи, а од 1990 е седиште на Ландтагот.
Ова завршува со нас
Продолжението насловено „ Почнува со нас“ е планирано да биде објавено во октомври 2022 година.
Шверин
Шверин е првпат споменат во 1018 година, а градските права ги добил во 1160 година, со што е најстар град во денешната покраина Мекленбург-Западна Померанија.
Ова завршува со нас
Синопсис
Завршува со нас се фокусира на Лили Блум, млада дипломирана на колеџ која се сели во Бостон и отвора сопствен бизнис со цветови. Таа развива чувства кон хирургот Рајл Кинкејд, кој на почетокот не сака да има сериозна врска со неа. Како што нивната врска се развива, Лили има ненадејна средба со нејзината прва љубов Атлас Кориган. Ова повторно воведување на Атлас ја загрозува нејзината врска со Рајл и ја принудува да се помири со траумите од нејзиното минато и сегашност.
Шверин
Географија
Шверин се наоѓа во западниот дел на сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија на југозападниот брег на Шверинското Езеро во пошумена езерска област. Други езера на територијата на градот се: Бургско Езеро, Фаулско Езеро, Гримкеско Езеро, Хајденско Езеро, Гросе Карауше, Ланковско Езеро, Медевешко Езеро, Нојмилско Езеро, Осторфско Езеро, Пфафентајх и Цигелско Езеро. Водотеци во областа се Аубах, чии води се влеваат во Шверинското Езеро и каналот Штер.
Ова завршува со нас
Синопсис
Во 2016 романот ја освои наградата за Најдобар романтичен роман на Гудридс.
Шверин
Географија
Жителите на Шверин со задоволство го нарекуваат како „град на седум езера и шуми“ (Stadt der sieben Seen und Wälder). Оваа ознака потекнува од порано, кога Шверин не ја имал денешната распространетост и фактично излегувал на само седум езера. Со површина од 130,46 км2, околу 28,9% отпаѓаат на вода, а дури 18,5% се покриени со шуми. Надморската височина на градот изнесува 38 метри, а највисоката точка е на 86,1 метар на Вајнберг во градскиот дел Нојмиле.
Поголеми градови во близина се Либек, околу 54 километри северозападно, Росток, околу 69 километри североисточно, и Хамбург, околу 94 километри западно.
Ова завршува со нас
Филмска адаптација
Во јули 2019 година, Џастин Балдони објави дека го избрал романот за филмска адаптација, произведена преку неговата компанија Вејферер Ентертеинмент. Во октомври 2021 година, Балдони објави дека првото нацрт сценарио е завршено на неговата сметка на TikTok.
Шверин
Соседни општини
Градот Шверин се граничи со следниве општини (од североисток надесно):
Градски единици
Територијата на градот Шверин е поделена на 18 окрузи, а секој од нив е воден од посебен совет. Градските окрузи се составени од една или повеќе градски единици. Месните совети во зависност од бројот на жители имаат помеѓу 5 и 15 членови.
Градските окрузи со нивните градски единици:
Јужно од градската единица Нојмиле се наоѓа енклава со површина од 12 хектари, која припаѓа на општината Клајн Роган.
Клима
Во Шверин владее умерена клима. Просечната годишна температура во периодот 1961-1990 изнесувала 9,4 °C. Разликата на средната температура помеѓу најтоплиот и најстудениот месец изнесувала 17,2 степени. Просечно по година паѓа 621 мм воден талог. Во споредба со северозападниот дел на Германија пролетта е постудена, што се должи на силните североисточни ветрови.
Историја
Шверин е опкружен од повеќе живописни езера. Најголемото од тие езера, Шверинско Езеро, има површина од 60 км². Во средината на овие езера порано имало ободритска населба (датира од век). Областа била наречена Цуарин (Zuarin) и името Шверин е изведено од тоа име. Во 1160, Хенрик Лавот ги поразил Ободритите и го заробил Шверин. Градот потоа бил проширен во моќно регионално средиште. Замокот бил изграден и проширен низ вековите, на таа страна. Тој наводно е прогонуван од мали и ѓаволски духови, наречени Петерменхен (Petermännchen).
Во 1358, Шверин станал дел од Војводството Мекленбург, со што станал и седиште на војводството. Околу 1500, почнала изградбата на Шверинскиот замок; тој бил местото каде што војводите престојувале. По поделбата на Мекленбург (1621), Шверин станал главен град на Војводството Мекленбург-Шверин. Помеѓу 1765 и 1837, градот Лудвигслуст служел како главен град, додека не му бил вратен статусот на Шверин.
Во средината на 1800-тите, многу жители од Шверин се преселиле во Соединетите Американски Држави, повеќето кон Милвоки. Денес, Милвоки и Шверин се збратимени градови.
По 1918 и за време на Ноемвриската револуција, што резултирало со пад на сите германски монархии, Големиот војвода абдицирал. Потоа, Шверин станал главен град на Слободната држава Мекленбург-Западна Померанија.
На крајот на Втората светска војна, на 2 мај 1945, Шверин бил заземен од американските трупи. Бил вратен на Британците на 1 јуни 1945 и по еден месец, на 1 јули 1945, бил предаден на советските сили, бидејќи американските и британските сили се вратиле назад до претходно договорените окупациски зони. Шверин, потоа, бил во советската окупациска зона, која станала дел од Германската Демократска Република (ГДР). Првично, тој бил главен град на државата Мекленбург, на која во тоа време ѝ биле приклучени западните делови на Померанија (Западна Померанија). Откако покраините биле распуштени во Источна Германија, во 1952, Шверин бил главен град на истоимениот округ (Bezirk Schwerin).
По повторното обединување на Германија во 1990, поранешната покраина Мекленбург-Западна Померанија била повторна создадена како една од сојузните покраини. Росток бил сериозен кандидат за покраински главен град, но одлуката сепак била во корист на Шверин.
Сообраќај
Главната железничка станица Шверин е поврзана со железничките линии до Лудвигслуст, Висмар, Росток Хагенов и Бад Клајнен.
Криминал
Според официјалниот извештај за криминалот во 2007 за Германија, Шверин е единствениот германски град со стапка на криминал од над 17.000 кривични дела сторени на 100.000 жители;, па така е на местото број 1 на списокот на германските најопасни градови. Поголемите градови, како што се Берлин, Франкфурт на Мајна или Бремен, сите имаат стапка на криминал од 14.000 до 16.000 вкупни сторени кривични дела на 100.000 луѓе. Меѓутоа, Шверин е единствениот град во Германија, каде што возењето со автобус (или трамвај) без билет и лична карта се смета за кривично дело, што доведува до големо зголемување на бројките за стапката на криминал.