cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
469 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5039 и 5040 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4281 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3291 и 3292 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 284.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 469 година се протега во 2167 и 2168, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2227 и 2228 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 74. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1124 и 1122 исламска година пред хиџра.
Дрмени
Дрмени — село во Општина Ресен, во областа Горна Преспа, во околината на градот Ресен, сместено во близина на брегот на Големото Преспанско Езеро.
Потекло на името
Во врска со името на селото, Влоѓимјеж Пјанка пишува дека е етничко, образувано со помош на наставката „-ени“ и потекнува од апелативот „дрм“, што означува грмушкасто растение, што се совпаѓа со преданието на мештаните. Меѓутоа, постојат размислувања дека името доаѓа од некогашниот стационар на војските и нивните коњи во близина на Царев Двор, а кој се наоѓал на положбата на денешното село, па името на селото е добиено од грчкиот збор за пат и хиподром.
Географија и местоположба
Дрмени се наоѓа на околу три километри северно од брегот на Големото Преспанско Езеро, од десната страна на регионалниот пат Битола-Корча, во средишниот дел на Ресенското Поле. Низ атарот на селото тече Дрменска, а западно од селото и Стипонска Река, кои во летниот период целосно пресушуваат.
Дрмени е село од собран тип со 210 куќи, сите обновени или новоизградени, од блок, тула и вар, на приземје и кат, преовладуваат белите фасади, а внатре современо опремени. Околу куќите постојат разновидно оградени дворни места во кои се изградени стопански и други објекти (гаражи, магацини, летни кујни и др.) и парцели на зеленчукови, овошни и цветни градини. Според самата групираност на куќите може да се подели на четири маала: Меровско, Ѓоревско, Таневско и Несторовско. Со вода за пиење се снабдуваат од бунари и хидрофори.
Дрмени се граничи со следниве села: со Стипона и Горно Дупени на север, со Езерани и Царев Двор на исток и североисток, со Перово на југ и југозапад и на запад со селото Лавци.
Месности во атарот на селото се следниве: Амбак, Абишев Дол, Бојчевски Рамник, Вис, Горно Перово, Голобрник, Газоиште, Глувчарник, Горни Лозја, Долно Лапче, Долна Певчона, Дервишко, Долни Лозја, Дрмени, Езеро, Јадри Трн, Кучебан, Кај Брест, Ливадјето, Ливаичко Речиште, Лазот, Малине Делои, Локва, Манастирка, Нестороски Лозја, На Камен, Најчеслук, Плитник, Патичка, Под Црква, Перовски Ливадје, Ралеец, Рамник, Слатина, Стипонка, Скендерица, Средни Пат, Старо Село, Турски Гробишта, Трската, Танев Гроб, Ќерамидница, Џаде, Шајкојца, Широка Ледина, Шамаците, Шајница и други.
Селото добило задружен дом во 1949 година, електрична енергија во 1951 година, систем за наводнување во 1957 година, телевизиски прием во 1965 година, асфалтен пат во 1975 година, а со телефонски приклучоци во 1988 година.
Историја
Нема сознанија, ниту пак други податоци, дека селото некогаш се наоѓало на друга местоположба.
Дрмени е старо мешано село во кое секогаш живееле православни Македонци и муслимански Турци. Под различен облик на денешното име (Дармени, Дермени и Дрмени) неговото постоење е забележано во повеќе извори од различни периоди. Најрано е споменато во турските пописни дефтери од 1519 година.
До 1912 година, Дрмени било под турска власт, а со тоа и беговски чифлик. Во текот на подготовките за Илинденското востание учествувало со своја востаничка чета. Како познат војвода од ова село се споменува Спиро Олчев. Во текот на востанието загинале 3 жители.
Во Првата балканска војна (ноември 1912 г.), селото се нашло под српска власт, а во текот на Првата светска војна (октомври 1915 г.) под бугарска окупација. Подоцна, со поместувањето на фронтот, низ селото поминале и војските на Антантата. Во текот на војната, дрменци биле мобилизирани во војските на спротивставените страни.
По завршувањето на Првата светска војна, Дрмени повторно се нашло под српска власт. Во периодот помеѓу двете светски војни, Дрмени било во состав на општината Царев Двор.
Во Втората светска војна селото паднало под окупација на фашистичка Италија (мај 1941 година), со што се нашло во составот на т.н. Голема Албанија. По капитулацијата на Италија (8 септември 1943 година) паднало под окупација на фашистичка Бугарија, под која останало до ослободувањето на 5 септември 1944 година. Во текот на војната загинале тројца жители.
Во почетокот на 1940 година во Дрмени била создадена ќелија на КПЈ, а во 1941 година младински актив, а во јули 1943 година и НОО.
Стопанство
Селото, во основа, има полјоделска функција, претежно со овоштарски насада на јаболка.
Мештаните се занимавале со полјоделство и сточарство. До 1960-тите години најмногу се сеело жито (’рж, пченица, јачмен, овес, уров, просо и пченка), се саделе градинарски култури (пипер, домати, лук, кромид, праз, компири, зелка, грав, бостан и друго). Неговаш се одгледувале и лозја, тутун и јаболка. Во рамките на сточарството се одгледувале овци, волови, крави, биволи, свињи и друго. Денес, многумина се вработени во претпријатија.
Доста се одело и на печалба.
Население
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Дрмени било село со 100 домаќинства и 275 жители, од кои 190 муслимани и 85 христијани.
Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија, етнографија и статистика“) од 1900 година во селото имало 640 Македонци, од кои 415 христијани и 225 муслимани. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Дрмени имало 664 Македонци под врховенството на егзархијата.
Дрмени е релативно големо село, коешто во 1961 година броело 822 жители, од кои 99 биле Турци, а другите Македонци, а во 1994 година бројот се намалил на 460 жители, од кои 447 Македонци и 13 жители Турци.
Според пописот од 2002 година, во селото Дрмени живееле 416 жители, од кои 404 Македонци и 12 Турци. Бројот на турско население во селото никогаш не бил поголем од 100.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 361 жител, од кои 350 Македонци, 6 Турци и 5 лица без податоци.
Родови
Дрмени е македонско-турско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1949 година, родови во селото се:
Општествени установи
Со своја прва училишна зграда селото се здобило во 1948 година.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Ресен, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Ресен.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Ресен. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Ресен.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Царев Двор, во која покрај селото Дрмени, се наоѓале и селата Волкодери, Горно Дупени, Евла, Коњско, Лавци, Лескоец, Отешево, Перово, Покрвеник, Прељубје, Стење, Стипино, Царев Двор и Шурленци. Во периодот 1950-1952 година, селото било дел од некогашната Општина Царев Двор, во која влегувале селата Горно Перово, Долно Перово, Дрмени и Царев Двор.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1663 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 366 гласачи.
Иселеништво
Ова село било едно од најпечалбарските села во Преспа. Од селото има иселеници во САД (16 семејства), Бугарија (5 семејства), Турција, Аргентина (6 семејства), Канада, Скопје, Србија, Ресен, Битола, Куба и во Австралија.
Жолто гушанче
Жолтото гушанче е мала врапчевидна птица од семејството на трскарите (Acrocephalidae), од родот на дрвните трскари (Hippolais). Се размножува низ Европа, со исклучок на југозападот, каде е заменет со неговиот западен пар мелодичниот трскар (Hippolais polyglotta). Оваа птица ја има во Македонија. Таа е птица преселница што зимува под Сахара, во Африка. Терминот icterine се однесува на неговата жолтеникава нијанса.
Опис
Жолтото гушанче е трскар со средна големина, долг 12 - 13,5 см. Горните делови му се светли, зеленикавокафеави со посветла линија на крилјата, а одоздола е светложолт. Има светла линија над окото. Клунот му е светлопортокалов, силин и остар, а нозете синосиви. Половите се исти, а младенчињата се побледи на стомакот. Песната му е брзо назално брборење во кое се вклучени и имитации на други птици. Повикот може да го опишеме како тик или тик-тик-тик.
Поведение
Живеалиштето на оваа птица се отворените листопадни шуми со грмушки, како и парковите и градините, често во близина на вода.
Се храни со инсекти, пајаци, друга ситна храна и бобинки.
Гнездото го прави добро скриено во дрво или грмушки и несе 4-6 јајца.
Статус
Во Европа има 3.500.000-7.100.000 пара, или од 10.500.000 до 21.300.000 единки.(BirdLife International 2004). Европската популација сочинува 75-94% од глобалната, па глобалната приближно би изнесувала 11.200.000-28.400.000 единки. . Според Црвениот список на МСЗП оваа птица е класифицирана како вид со најмала загриженост.
BBYO
BBYO (поранешна Б‘наи Б‘рит младинска организација ) е еврејско движење за тинејџери, организирано како непрофитна организација со седиште во Вашингтон. Организацијата има за цел да го изгради идентитетот на Еврејски тинејџери и нудат програми за развој на водство.
На 19 јуни 2001 година, движењето се раздели од Б’наи Брит Интернешнл, која беше нејзина матична организација, за да се основа како Младинска организација Б’нај Б’рит
BBYO е организиран во т.н чептери налик на локално братство и сестринство. Машките чептери се познати како AZA, и нивните членови се познати како Alephs, а женските чептери како BBG поглавја, а нивните членови познати како BBG. AZA и BBG беа независни организации (со почеток во 1924 и 1944 година соодветно) пред да станат братски и сестрински организации под раководство на Б'наи Б‘рит. Во некои заедници, има заеднички поглавја од BBYO кои позајмуваат традиции од обете организации.
Организацијата е активна во повеќе од 40 региони, во Европа, Јужна Африка, Австралија и Северна Америка. BBYO има повеќе од 25.000 членови и над 250.000 алумни, како и околу 800 волонтерски советници.
Првичниот советник на AZA, Нејтан Мнокин, наскоро ја напушти Омаха за неговиот роден град Канзас Сити, каде што започна слична група со исто име. Групата Омаха избра нов советник, Сем Бебер, кој наскоро ги изложи своите планови за меѓународно младинско движење засновано врз локалниот модел АZA. Во 1924 година, Алеф Цадик Алеф за млади луѓе, сега меѓународно еврејско братство, беше формиран според планот на Кубо, со чептери во Омаха и Канзас Сити кои ги добија првите две повелби. Четири чептери присуствуваа на првиот конгрес во јуни 1924 година, а десет на втората конвенција следното лето.
До 1925 година, АZA се прошири на исток со десетици поглавја низ целата земја. На нагон на Бебер, Б'наи Брит го зеде прашањето за официјално усвојување на АZA за нејзин помлад помошен на нивната национална конвенција во 1925 година. Поддржано од Хенри Монски, кој и самиот се натпреваруваше за претседател на Б'наи Б'рит, конвенцијата усвои извештај на комитетот со кој се потврдува нејзиното одобрување на организацијата под јурисдикција на Б'наи Б'рит. Веднаш по конвенцијата, Извршниот комитет на Б'наи Б‘рит се состана и официјално ја усвои АZA која тогаш стана позната како Алеф Задик Алеф од Б'наи Б'рит.
Во 1944 година, по неколку неуспешни обиди да се започне еврејска младинска група за млади жени, BBG станаа официјално признати и усвоени од Б'наи Брит. Анита Перлман е заслужна за развојот на BBG како Сем Бебер за АZA. За прв пат, АZА и BBG беа обединети под единствена организација, официјално зацврстувајќи ги нивните односи како братско - сестринска организација. Во комбинација, двете младински движења се нарекуваа Младинска организација Б'наи Б'рит, а се роди BBYO.
Иако организацијата се смени многу позади сцената со текот на годините, нејзините оригинални принципи сè уште остануваат вистинити: посветеност на еврејскиот живот, плуралистички пристап, посветеност на општокорисна работа, социјална акција и модел на младинско водство. BBYO продолжува да биде отворен за сите тинејџери кои се идентификуваат себеси како Евреи, без исклучок. Членовите учествуваат во прославување на своите празници и култура на состаноците и програмите, пеат песни што датираат од најраните денови на организацијата, и стекнуваат огромно знаење за водството, како и сопствениот еврејски идентитет. Организацијата продолжува да го одржува и да придонесува кон својот Меѓународен фонд за услуги, инициран на првата меѓународна конвенција. Иако бројот на стручен персонал драматично се зголеми, BBYO продолжува да го одржува демократското водство на младите на секое ниво.
Берд Брејвик
Берд Брејвик (23 ноември 1948 - 10 јануари 2016) бил норвешки вајар и уметнички инструктор.
Биографија
Роден е во Берген, Норвешка. Тој бил син на Томас Брејвик и Сисел Сајланд. Неговиот татко Томас Брејвик (1923-1999) бил значаен сликар, графички уметник и уметнички инструктор. По разводот на неговите родители во 1951 година, тој бил воспитан од неговата мајка во Лаксевог. Се школувал на Бергенската академија за уметност и дизајн ( Bergen Kunsthåndverkskole and Vestlandets Kunstakademi) и Уметничката школа Свети Мартин во Лондон. Брејвик бил професор на Кралскиот институт за уметност во Стокхолм од 1982 до 1985 година и работеше активно како уметник во текот на својот живот.
Значајни дела
Паркот за скулптури Клостеренга ( Klosterenga Sculpturpark ) во Осло бил создаден од Берд Брејвик во текот на неколку години, како алтернатива на паркот Вигеланд и заедничко место за луѓето кои доаѓаат од далечни култури, каде што можат да се сретнат и да се спојат во едно мирно соседство. Намерата на мултикултурниот простор е да обезбеди слика за глобална култура, која се состои од камени традиции од различни делови на светот.
Монументалниот милениумски парк Гулингет (Tusenaarsstaden Gulatinget) бил изграден во текот на август 2005 година, во спомен на Милениумската годишнина на Гулинг во Сонг ог Фјуране. Гулинг било едно од најстарите и најголемите парламентарни собранија во средновековна Норвешка.
Личен живот
Во 2009 година, тој бил награден со Ingeborg og Per Palle Storms Ærespris. Почесната награда им била доделена заедно со Хуго Ватне за нивниот значаен напор за норвешката фигуративна уметност. Тој ја примил и наградата  во 2011 година, заедно со Кристијан Блистад.
Берд Брејвик починал во болницата Ловизенберг Дијаконале во Осло, откако една година се борел со агресивна форма на рак. Погребан е во Вестре Гравлунд во Осло.
Бомбашки напади во Багдад (април 2010)
Бомбашките напади во Багдад претставуваат серија од бомбашки напади кои се случиле во април 2010 година во Багдад, Ирак. За само два дена, од настаните загинале 85 луѓе, а стотици биле сериозно повредени. Повеќето од нападите биле извршени во близина на една шиитска џамија. Еден од нападите бил наменет за шиитскиот радикален водач Моктада Ал Садер.
Кајкавско наречје
Кајкавското наречје е едно од трите главни наречја на хрватскиот јазик, покрај чакавското и штокавското наречје. Кајкавското наречје било основа за стилизирање на првиот хрватски стандарден јазик кој бил во јавна употреба, кој се засновал на винодолскиот крај. Името на ова наречје потекнува од прашалниот збор „што“ или на хрватски kaj. Го зборуваат Хрватите во Средна Хрватска, Горски Котар и Северна Истра.
Тулкибас (округ)
Тулкибас е округ во Казахстан во покраината Јужен Казахстан. Центар е градот Турар Рискулов.
Дуќан на ул. „Херој Карпош“ бр. 13 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Херој Карпош“ бр. 13''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Триода
Триода — вид електронска цевка со три електроди сместени во стаклен или метален балон со вакуум. Загреаната катода емитува електрони, кои одат кон позитивната анода. Решетката која се наоѓа меѓу катодата и анодата овозможува регулација во цевката, и нејзината употреба во улога на засилувач или прекинувач.
Во денешно време, електронските цевки триоди се скоро сосема потиснати од широка употреба со воведувањето на транзисторот. Останати се некои посебни подрачја каде и денес понекога се користат, како триоди за големи моќности за радиопредаватели, или за аудио засилувачи со специјална намена.
Историја
За историјатот да се погледа статијата Електронска цевка.
Начин на работа и опис
Улогата на решетката е да го контролира протокот на електрони меѓу катодата и анодата, слично на вентил на цевка низ која протекува вода. За да биде што поефикасна во таа улога, решетката е значително поблиска до катода отколку до анодата. Со тоа се постигнува да веќе мали промени на напонот на решетката предизвикуваат големи промени во бројот на електрони кои стигнуваат до анодата (анодна струја).
На пример, понекогаш е можно потполно да се елиминира анодната струја веќе при напон на решетката од – 10 V, иако анодниот напон е +100 V (ова значително зависи од видот на триодата).
Овде значи постигнуваме промена на анодната струја со промена на напонот на решетката. Овој ефект може понатаму да се употреби за засилување на слаби сигнали, што е предуслов за работа на повеќето електронски уреди. Друга употреба на триодата е за прекинување на сигналот во прекинувачката, импулсната и дигиталната електроника.
Примена
Електронските цевки триоди се користени во сите гранки на електрониката и електротехниката. Примените биле разнолики:
Триодата била прва електронска компонента која можела да се користи како засилувач на слаби сигнали, со што е овозможен прав развој на електрониката.
Со пентодите, триодите се користеле за степените на напонско засилување и засилување на моќност. Како осцилатори користени се во разни споеви.
Струјно-напонски одлики
За одредување на работната точка на триодите, се користеле струјно-напонски одлики кои ги обезбедувале производителите на цевки. Тие ја прикажувале зависноста на анодната струја Ia од напонот на анодата Ua и решетката Ug.
За нормална работа во класа А со заземјена катода, обично е биран мал негативен преднапон на решетката и аноден напон од на 200-300 волти. Ова обезбедувало линеарно засилување на сигналот. На пример, ако одбереме аноден напон Ua да биде 200 V, и преднапон на решетката -1 V (жолта линија), од графиконот можеме да отчитаме дека вредноста на анодната струја ќе изнесува 2,26 mA. Тоа е избраната работна точка на триодата.
Пресметка на напонското засилување
За засилувач во класа А, работниот отпорник е споен во колото на анодата и се нарекува аноден отпорник или аноден товар. Ако одбереме работен отпорник од 10 кΩ и анодна струја од 2,25 mA, падот на напонот на него ќе изнесува:
= 0,00225 A * 10000 Ω = 22,5 V
Сега да претпоставиме дека влезниот наизменичен напон ја менува амплитудата од -1,5 до -0,5 V (напонот од врв до врв на сигналот е 1 волт). Од одликата гледаме дека анодната струја ќе се менува од 1,2 mA (при Ug=-1,5V) до 3,3 mA (при Ug=-0,5V).
Тоа значи дека падот на напонот на работниот отпорник се менува од 12 V (при струја од 1,2 mA) до 33 V (при струја од 3,3 mA). Разликата изнесува (33-12) = 21 V.
Значи постигнато е напонско засилување од 21/1 (излезен напон/влезен напон) = 21.
Симбол
На сликата е прикажан симбол на триодата со индиректно загревана катода.
Ninja (стример)
Ричард Тајлер Блевинс (Richard Tyler Blevins година), попознат по неговиот онлајн алијас Нинџа или NinjasHyper (транскрипција: НинџасХајпер) — американски стример и интернет-личност. Почнувајќи од 19 септември 2018 година, тој е најстариот стример на Twitch со над 11 милиони следбеници и во просек над 43.000 гледачи од стрим.
Кариера
Блевинс почнал да игра Halo 3 професионално во 2009 година. Тој играл за различни тимови, вклучувајќи Cloud9, Renegades, Team Liquid, и во моментов е со Luminosity Gaming. Во 2011 година, Блевинс стана потег. Почнал да игра H1Z1, а потоа се преселил во бојно поле на PlayerUnknown's Battlegrounds. Тој се придружил на Luminosity Gaming во 2017 година, прво како играч на Halo 3, а потоа до H1Z1, а подоцна се преселил во PUBG, каде што ја освоил класификацијата PUBG Gamescom Invitational Squads. Тој редовно го следеше Фортни, а неговото гледање почна да расте, што се совпадна со растот на популарноста на играта. [9] Во септември 2017 година, тој имал 500.000 следбеници; за шест месеци, тој број се зголеми за 250 проценти. [11] Во март 2018 година, Блевинс го постави рекордот Twitch.tv за поединечен поток додека играл Фортните откако тој беше домаќин на игра со Дрејк, Травис Скот и Џуџу Смит-Шустер. Во април 2018 година, тој го прекршил својот рекорд за време на неговиот настан Ninja Vegas 2018, каде што акумулирал публика од 667.000 гледачи во живо.
Blevins има над 17 милиони претплатници на YouTube од септември 2018 година. Заработува повеќе од 500.000 долари месечно од стриминг Fortnite, и го кредитира девизниот модел на игра како фактор на раст.
Во септември 2018 година, Blevins стана првиот професионален eSports плеер кој ќе биде прикажан на насловната страница на ESPN The Magazine, означувајќи пробив во редовната спортска слава.
Јуриј Бережко
Јуриј Бережко (руски: Юрий Викторович Бережко, роден на ) — руски одбојкар.
Кристи Ан
Кристи Хајерим Ан (Kristie Hyerim Ahn, р. година во Флашинг Медоус, Њујорк, САД) е професионална американска тенисерка.
Јуриј Бережко
Тој е роден во.
Кристи Ан
Таа има освоено седум сингл титули и две дубл титули на женски турнири на Меѓународната тенис федерација. На 9. септември 2019 година, Ан го постигна своето најдобро рангирање како 93та најдобра тенисерка во светот. Прв грен слем на кој учествувала е Ју-Ес Опен во 2008 година, кога Ан имала само 16 години. Во 2019 година, таа стигнала до четвртата рунда на Ју-Ес Опен, постанувајќи прва Американска Азијатка со таков успех во Лилија Остерло во 2000 година.
Ан има корејско потекло. Таа израснала во Енгелвуд Клифс, Њу Џерси, САД. Дипломирала на Стенфордовиот универзитет во 2014 година на програмата за Наука, Технологија и Општество.
Јуриј Бережко
Со Руската одбојкарска репрезентација тој го освоил златниот медал на Летните олимписки игри 2012 во Лондон.
NGC 1745
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1745 се споменува и како ESO 56-SC22, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 11 ноември 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1745 е од видот EN+OCL.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 54 м 20,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 9' 32".
Други поделби
Проучување на NGC 1745 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9161.
Тромбон
Тромбонот е дувачки инструмент на кој можат да се свират длабоки но исто така и високи силни и тивки тонови. Тонот на тромбонот има светла пријатна и свечена звучна боја со која можат да се изразат различни расположенија. Него лесно можеме да го препознаеме по повлечокот. Со подвижната цевка се скратува или продолжува воздушниот столб и на тој начин се добиваат длабоки или високи тонови. Тромбонот наоѓа широка примена во симфониските, забавните, џез и во дувачките оркестри.
Најпознат македонски и светски тромбонист е Кирил Рибарски-Паганини на тромбон. Тој е надарен уметник од најголемиот формат во поглед на инструментално- техничкото мајсторство во свирење на тромбон.
Слимништа
Слимништа (дијалектно: Слимнишча; Μηλίτσα, Милица; до 1926 г. Σλήμιστα, Слимиста или Σλήμιτσα, Слимица ) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Рупишта од Костурскиот округ на Западна Македонија, Грција.
468 п.н.е.
468 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 468. година пред новата ера, 468. од првиот милениум п.н.е., 68. од 5 век п.н.е. и деветта од 460-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5040 и 5041 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4282 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3292 и 3293 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 285.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 468 година се протега во 2168 и 2169, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2228 и 2229 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 75. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1122 и 1121 исламска година пред хиџра.
Источна Европа
Источна Европа е источниот регион на Европа кој се дефинира на неколку начини:
Големите исчекувања
Приказната се одвива во Кент и Лондон во раните години на 19 век и во него се опишани некои од најзначајните сцени на Дикенс. „Големите исчекувања“ е преполн со екстремни сцени - сиромаштија, затвори на бродови, ланци и борви до смрт — и има разновиден сет на ликови кои станале дел од популарната култура низ светот, а особено англо-говорниот свет. Делата на Дикенс се испреплетени од љубов и одбивања, богатство и сиромаштија, борбата меѓу лошото и доброто и слично. Овој роман е популарен меѓу читателите и критичарите, а истиот е преведен на скоро сите светски јазици.
Источна Европа
- Источната граница е или Урал во Русија или Тихоокеанскиот брег на далечниот исток на Русија.
- Западната граница се наоѓа помеѓу Европската Унија и Заедницата на независни држави (Во некои случаи кадешто Калининград не е вклучен).
Политичка поделба
Политички, Источна Европа ја покрива цела североисточна Евроазија, бидејќи Русија е еден трансконтинентален геополитички ентитет. Кипар исто така често се додава на групата на европски земји иако географски гледано се наоѓа во Азија. Истиот пристап често се зазема за пост-Советските земји како Грузија, Ерменија, Азербејџан и Кавказкиот регион.
Во многу извори, Источна Европа се дефинира како поранешниот комунистички блок на Европа под влијание на Советскиот Сојуз (Вклучително и СФРЈ и Албанија) за време на Студената војна.
Како културен и етнички концепт, поимот Источна Европа е дефиниран од германските националисти во 19 век, како Славјанска Европа, наспроти Германската (западна) Европа. Овој концепт е засилен во периодот пред почетокот на Втората светска војна и често користен во расистичката терминологија со цел да се прикажат славјанските култури како инфериорни кон западните/германски култури, јазици и традиции.
Географска положба
Источна Европа го зафаќа широкиот простор во источните делови на европскиот континент. Поточно, ги опфаќа териториите од Северноледениот Океан на север до Црното Море, Кавказ и Каспиското Езеро на југ и југоисток, од Балтичкото Море и Карпатите на запад до планината и реката Урал на исток како формални граници меѓу Европа и Азија. Меѓутоа покрај излезот на овие мориња, географската положба на Источна Европа е нешто понепловна во однос на другите делови на Европа. Состојбата се подобрува со воспоставениот речно-каналски сообраќај, кој овозможува поврзување на внатрешноста на територијата со Црното Море, со Балтичкото Море, Каспиското Езеро и посредо со Северното Море. Источна Европа преку Вратата на народите (територијата помеѓи Каспиското Езеро и планината Урал) комуницира со Азија, преку Црното Море и протоците Босфор и Дарданели се поврзува со Средоземното Море и Јужна Европа, а преку Балтичкото Море со Атлантскиот Океан. Поради големите географски широчини и замрзнување, излезот и пловидбата по северните мориња се поорганизирани. Со исклучок на Белорусија и Молдавија, сите држави од Источна Европа излгуваат на море. Територијата на Источна Европа се одликува со претежно зарамнето земјиште на кое има незначително зидигнати предели. Планината Урал е единствен позабележлив средновисок планински венец, лесно прооден и богат со рудни наоѓалишта. Токму затоа во Источна Европа и во европскиот дел на Русија се развиле поголем број милионски градови.
Држави во Источна Европа
Источна Европа до 1991 година политичко-административно егзистираше како една државна целина позната како Советски Сојуз. Таа беше најголемата држава во светот, која се простираше во Европа и Азија. По распаѓањето на Советскиот Сојуз, во 1991 година се формираа 15 држави, од кои 6 се во Европа и 8 во Азија, додека најголемата држава, Русија, зафаќа територија и во Европа и во Азија. На европската територија лежи сосем мал дел од Казахстан, поради што тој се смета за азиска држава. Денес, според природни и стопанските одлики, во Источна Европа се вбројуваат државите: Естонија, Латвија(Летонија), Литванија, Белорусија, Украина, Молдавија и Русија.
Државно уредување на земјите
Република Белорусија е република со претседател и законодавна власт во дводомен парламент. Извршната влас ја има владата.
Република Естонија е парламентарна република на чело со претседател. Законодавната влас ја има еднодомен парламент, а извршната влас ја има владата.
Република Латвија/Летонија е парламентарна република на чело со претседател. Законодавната влас е во надлежност на парламентот, а извршната власт е во надлежност на владата.
Република Литванија е претседателска република, законодавен орган е парламентот, а извршната власт ја спроведуваат претседателот и владата.
Република Молдавија е република на чело со претседател, законодавната власт е парламентот, а извршната власт е владата.
Руска Федерација е федеративна република на чело со претседател. Извршната власт ја има владата. Законодавен орган е дводомно федерално собрание (Совет на Федерацијата и Државната Дума).
Република Украина е република на чело со претседател. Законодавната власт е Врховната рада. Извршната власт ја има кабинетот на министри.
Релјеф
Релјефот скоро на целата територија на Источна Европа е едноличен. Главно, припаѓа на Источноевропската Низина. Се одликува со благо ридесто разбранувана површина со мали надморски височини што не применуваат повеќе од 500м надморска височина. Покарактеристични релјефни целини се висорамнините. Такви се: Средноруската Висорамнина, Приволшката Висорамнина, Валдајската Висорамнина, Приднепровската Висорамнина, Белоруската Греда, Северната Висорамнина. Типични рамници претставуваат низините што се наоѓаат во приморските територии или меѓу таканаречените висорамнини. Такви низини се: Прикасписката Низина, Црноморската Низина, Очкочдонската Низина, Полесје во Белорусија и во Северна Украина и Пибалтичката Низина и низините спрема Белото и Баренцовото Море на север. Исклучок во релјефот се мали делови од планините Карпати во западните делови од планината Урал со височини од околу 1500м н.в.
Клима
Ридесто разбрануваниот релјеф, кој еднолично се простира на огромна територија што излегува на повеќе мориња на југ, запад и на север, како и релативно нискиот планински венец Урал од исток се главна одредница за климатските одлики на територијата на Источна Европа. Широкото појасно простирање на територијата од околу 45° до 70° с.г.ш. овозможило присуство на повеќе климатски типови. Така, на пример, во најсеверните делови на Источна Европа е присутна поларна клима, а поголемиот дел од годината е со негативни температури. Спротивно на тоа во најјужните, односно, во приморските делови на Црното Море е присутна средоземна или средоземна клима, а температурите ретко паѓаат под нулата.. Меѓу овие два климатски типа е присутна типична континентална клима, која во голема мера е под влијание на климатските прилики во Сибир на исток и Северното Море од запад. Во овие простори врнежите се движат околу 500-700мм. Во северните и во јужните делови на Источна Европа тие се движат од 300-500мм, а во Прикасписката Низина се движат од околу 300мм годишно, така што таму владее полупустински климатски тип.
Речна мрежа
Речната мрежа во Источна Европа се одликува со големи и долги реки кои имаат простарни сливови. Реките припаѓаат на сливовите на Атлантскиот Океан, на Северноледениот Океан и на Каспиското Езеро. Реките од сливот на Атлантскиот Океан се влеваат во Балтичкото. Црното и Азовското Море и зафаќаат сливна површина од околу 1 800 000 км2. Најголеми притоки на Балтичкото Море се Нева и Западна Двина, на Црното Море се Днестар и Днепар, а на Азовското Море - реката Дон. ВО сливот на Каспиското Езеро од територијата на Источна Европа спаѓаат сливната територија на реката Волга со притоките Ока и Кама и реката Урал. Волга е најдолга и најголема река во Европа. Во сливот на Северноледениот Океан, поточно на Белото и на Баренцовото Море, спаѓаат повеќе реки, од кои позначајни се Северна Двина, Печора и Онега. Реките во Источна Европа главно извираат околу Валдајската, Средноруската и Северната Висорамнина, кои претставуваат и главни водоразделни линии. Поради нискиот релјеф речната мрежа е релативно густа, а во контекст на климарските услови реките се мошне големи и полноводни.
Население
Во однос на другите региони на Европа, територијата на Источна Европа е значително поголема. Големото простирање по географската широчина и различните климатски прилики се главна причина за релативно помалата населеност на Источна Европа, каде што густината на населеност е, главно, под 50 жители на км2. Исклучок се Украина и Моладвија, кои се малку погусто населени. Населението е претежно разместено во средишните појаси на Источна Европа, додека северните и јужните прикасписки области се значително поретко населени.
Религија
Мнозинството од населението на Источна Европа припаѓа на христијанската религија. Поголемиот дел од него, поточно населението во урсија, Украина, Белорусија и Молдавија е со православна вероисповед, населението во Литванија е со католичка вероисповед, а населението во Летонија и Естонија е со протестанската вероисповед.
Култура
Големите простанства во Источна Европа условиле развој на различни култури и традиции. Посебна одлика во Русија, Белорусија и Украина се разни архитектонски градви со општокултурни традиции, богати литературни, научни, музички спортски и други достигнувања. Населението во Молдавија за разлика од словенското има посебни одлики во однос на култура и традиција. Слични се состојвите во прибалтичките држави, но со значителни влијанија на словенските народи. Во поголемиот дел од Источна Европа населението има слични јазици, религии и култури, за разлика на некои други региони на Европа.
Стопанство
Земјоделството е претежно организирано и развиено во средишните делови на Источна Европа, некаде што главно, се прозиведуваат житни култури. Најзастапена е пченицата која се одгледува во појасот на Украина и Русија до Урал. Посеверно се застапени поотпорни житни култури, како р’ж, овес и јачмен. Оваа територија е најголема житница во Европа. ОСвен житариците, застапено е одгледувањето на компит, шеќерна репка и сончоглед. Во јужните делови, околу Црноземјето се застапени градинсрството и виновата лоза. Паралелно со пространото земјоделско производство е развиено и сточарството. Најзастапени се говедарството и свињарството. Посеверно, во пространите шумски комплекси на руската тајга е развиено шумарството. Териториите на северните прикасписки простори (поради ладната клима и мочуришното земјиште) и јужните прикасписки простори(поради високите температури и полупустинските климатски услови) не се поволни за земјоделско стопанисвуање. Развојот на индустријата во земјите од Источна Европа е нешто поразлично од развојот во другите делови на Европа. Уште во времето на Советскиот Сојуз таа беше ориентирана кон развој на тешката индустрија. Најголемо внимание се посветуваше на прозиводството на големи и градежни машини, локомотиви, транспортни срества и оружје, а помалку внимание му се посветуваше на индустриското проузводство за широка потрошувачка. Најразвиени индустриски центри се подрачјата околу градовите Москва, Санкт Петербург, Нижни Новгорд, Самара и во Волгоград во Русија, потоа Киев, Запорожје и Донец во Украина, Минск во Белорусија инт. За развојот на индустријата се важни рудните наоѓалишта на Урал и големите енергетски богатства. Енергетските богатства во Источна Европа се огромни, особено оние во Русија од кои зависи голем дел од развојот во други држави. Источна Европа располага со големи количества јаглен, нафта и земјен гас, но располага и со големо производство на хидроелектрична енергија. Меѓутоа, иако поголем дел од населението живее во европскиот дел, природните енергетски извори се користат и во азискиот дел на Русија, така што се изградени голем број нафтоводи и гасоводи - како за државите од Источна Европа така иза другите држави од Европа. Поради големите пространства сообраќајната мрежа во Источна Европа е посебно развиена, според бројот и според квалитетот на патиштата. Голема улога игра железничкиот транспорт, водниот сообраќај (Особено речно-каналската пловидба), но и авионскиот сообраќај. Како на проектот на развојот на индустријата во светот така и во земјите на Источна Европа заради поголемо производство се отвораат разни фабрики без да се води сметка за загадувањето и за заштитата на животната средина. Една од хавариите беше експлозијата на атомската централа во Украинскиот Чернобил во 1986 година. Во сферата на техничко-технолошкиот развој земјите од Источна Европа, особено Русија, се на врвот заедно со земјите од Западна Европа и од светот, а Рустија е една од воечките вселенски сили во светот. Развојот на туризмот е ориентиран во поголемите центри и во топлите области на Црното Море и Каспиското Езеро.
Антарктик (регион)
Антарктикот — поларен регион околу Јужниот Пол на Земјата, спроти арктичкиот регион околу Северниот Пол. Антарктикот го опфаќа континентот Антарктик, висорамнината Кергелен и други островски територии кои се наоѓаат на Антарктичката плоча или јужно од Антарктичката конвергенција. Антарктичкиот регион ги вклучува ледените гребени, водите и сите островски територии во Јужниот Океан кои се наоѓаат јужно од Антарктичката конвергенција, зона приближно 32 до 48 километри во широчина, кои се различни по географска ширина во зависност од сезоната. Регионот покрива околу 20 проценти од јужната полутопка, од кои 5,5 проценти (14 милион km2 ) е површината на самиот континент Антарктик. Сите копнени и ледени гребени јужно од географската широчина 60°S се администрираат според системот на договори на Антарктикот. Биогеографски, Антарктичката екозона е една од осумте биогеографски области на површината на Земјата.
Географија
Како што е дефинирано со Антарктичкиот договор, регионот на Антарктикот е сè она што се наоѓа јужно од географската ширина 60°S. Областа на Договорот го опфаќа Антарктикот и архипелагот на островот Балени, островот Петар I, Скотовиот Остров, Јужните Оркниски Острови и Јужните Шетландски Острови. Сепак, оваа област не ја вклучува Антарктичката конвергенција, преодна зона каде студените води на Јужниот Океан се судираат со потоплите води на северот, формирајќи природна граница на регионот. Бидејќи конвергенцијата се менува сезонски, Конвенцијата за зачувување на морските живи ресурси на Антарктикот ја приближува линијата на конвергенција со спојување на одредени точки долж паралелите на географската ширина и меридијаните на должина. Имплементацијата на конвенцијата се раководи преку меѓународна комисија со седиште во Хобарт, Австралија, со ефикасен систем на годишни риболовни квоти, лиценци и меѓународни инспектори на рибарските бродови, како и сателитски надзор
Островите кои се наоѓаат помеѓу 60°С географска ширина паралелно на југ и конвергенцијата на Антарктикот на север, и нивните соодветни 370 километарски ексклузивни економски зони потпаѓаат под национална јурисдикција на земјите што ги поседуваат: Јужна Џорџија и Јужните Сендвички Острови (Обедине Кралство), островот Буве (Норвешка) и Островите Херд и Мекдоналд (Австралија).
Островите Кергелен (Франција; исто така прекуморска територија на ЕУ) се сместени во областа на Конвергенција на Антарктикот, додека островот Гранде де Тира дел Фуего, Фокландските Острови, Исла де Лос Естадос, Островот Хорн со ртот Хорн, Островите Диего Рамирез, Островот Кембел, Маквари Островот, Островите Амстердам и Свети Павле, Островите Крозе, Принц Едвард и Островот Гоф и групата Тристан да Куња остануваат северно од Конвергенцијата, а со тоа и надвор од регионот на Антарктикот.
Антарктик
Различни животни живеат на Антарктикот барем дел од годината, вклучувајќи:
Подантарктички Острови
Биолошката разновидност меѓу копнената флора и фауна е ниска на островите: студиите теоретизираат дека суровата клима е главен придонесувач за богатството на видовите, но откриени се повеќекратни корелации со областа, температурата, оддалеченоста на островите и стабилноста на синџирот на исхрана. На пример, тревојадните инсекти се сиромашни по број поради ниското растително богатство, а исто така, бројот на домородните птици е поврзан со инсектите, кои се главен извор на храна.
Луѓе
Првото забележано видување на Антарктикот му се припишува на Шпанецот Габриел де Кастиља, кој пријавил дека видел далечни јужни планини покриени со снег во 1603 година. Првата откриена земја на Антарктикот бил островот Јужна Џорџија, посетен од англискиот трговец Ентони де ла Роше во 1675 година. Иако митовите и шпекулациите за Terra Australis („Јужна земја“) датираат од антиката, вообичаено е прифатено првото потврдено видување на континентот Антарктик дека се случило во 1820 година од страна на руската експедиција на Фабијан Готлиб фон Белингсхаузен и Михаил Лазарев преку бродовите Восток и Мирни.
Австралиецот Џејмс Кергелен Робинсон (1859–1914) бил првиот човек роден на Антарктикот, на бродот Офли во Заливот Морбихан, остров Кергелен на 11 март 1859 година. Првиот човек роден на остров на Антарктикот бил Солвеиг Гунбјорг Јакобсен, роден на 8 октомври 1913 година во Гритвикен, Јужна Џорџија. Емилио Маркос Палма (роден на 7 јануари 1978 година) е Аргентинец кој бил првата документирана личност родена на континентот Антарктик во базата Есперанца. Неговиот татко, капетанот Хорхе Палма, бил шеф на одредот на аргентинската армија во базата. Додека оттогаш на Антарктикот се родени десет луѓе, родното место на Палма останува најјужното место. Кон крајот на 1977 година, Силвија Морела де Палма, која тогаш била бремена во седмиот месец, била пренесена со хеликоптер во базата Есперанца, со цел да ја заврши бременоста во базата. Авиопревозот бил дел од аргентинските решенија за спорот за суверенитетот над територијата на Антарктикот. Емилио автоматски добил аргентинско државјанство од владата бидејќи неговите родители и двајцата биле аргентински државјани, а тој е роден на Аргентински Антарктик. Палма може да се смета за првиот роден човек на Антарктик.
Регионот на Антарктикот немал домородно население кога првпат бил откриен, а неговите сегашни жители сочинуваат неколку илјади минливи научници и друг персонал кој работи на дежурства на неколку десетици истражувачки станици што ги одржуваат различни земји. Сепак, регионот го посетуваат повеќе од 40.000 туристи годишно, а најпопуларните дестинации се областа на Антарктичкиот Полуостров (особено Јужните Шетландски Острови ) и островот Јужна Џорџија.
Во декември 2009 година, растот на туризмот, со последици и за екологијата и за безбедноста на патниците во нејзината голема и оддалечена дивина, бил забележан на конференција во Нов Зеланд од страна на експерти од потписниците на Антарктичкиот договор. Дефинитивните резултати од конференцијата биле претставени на состанокот на државите од Антарктичкиот договор во Уругвај во мај 2010 година.
Часовни појаси
Бидејќи Антарктикот го опкружува Јужниот Пол, теоретски се наоѓа во сите часовни појаси. За практични цели, часовните појаси обично се засноваат на територијални претензии или часовен појас на земјата сопственик на станицата или база на снабдување.
Александрув Кујавски
Александрув Кујавски (Aleksandrów Pograniczny) — град кој се наоѓа во Полска, во Кујавско-поморското Војводство. Градот се наоѓа на околу 18 километри југоисточно од Торуњ. Градот е седиште на Александрувскиот округ, како и на истоимената општина.