cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Слободна Држава Конго
Владеењето на Леополд во Конго на крајот било проследено со голем срам поради зголеменото малтретирање на домородните народи. Леополд од земјата ги користел слоновата коска, гума и минерали во горниот дел на Конго за продажба на светскиот пазар, иако неговата првична цел во регионот била да ги подигне месните жители и да ја развие областа. Под администрација на Леополд II, Слободната Држава Конго станала една од најголемите меѓународни скандали на почетокот на XX век. Извештајот на британскиот конзул Роџер Кејмент довел до апсење и казнување на бели службеници кои биле одговорни за убиствата за време на експедицијата за собирање гума во 1903 година.
Губењето на животот и злосторствата ги инспирирало на голем број писатели. Едно од најпознатите дела за тој период е Срце на темнината од Џозеф Конрад. Во текот на овој период, стапката на смрттност се зголемила. . Проценките заклучуваат дека системот на присилна работа довел директно и индиректно на смртта на 20% од населението. . За време на слободната пропагадна војна во Конго, европските и американските реформисти извршиле голем број на злосторства во Конго. До 1908 година, притисокот од јавноста и дипломатските маневри довеле до крајот на владеењето на Леополд II и анексија на Конго како колонија на Белгија. Голем број на големи белгиски инвестициски компании ја натерале на белгиската влада да го преземе Конго и да го развие рударскиот сектор, кој бил практично неискористен.
Рано европско истражување
Диого Као патувал по текот на реката Конго во 1482 година, што довело да Португалија го бара регионот за себе. До средината на 19 век, Конго претставувал земја која се наоѓала во срцето на независна Африка, бидејќи европските колонијалисти ретко влегувале во внатрешноста на континентот. Жестокиот локален отпор, дождовните шуми, мочуриштата и придружната маларија, како и други болести, како што била африканска трипанозомијаза довеле до отежнување на европските стремежи. Западните држави најпрвин не сакале да ја колонизираат областа во отсуство на очигледни економски придобивки.
Истражување на Стенли
Хенри Мортон Стенли, бил истражувач чие истражување на Конго и регионот на покана од кралот Леополд довело до формирање на Слободна Држава Конго под личен суверенитет.
Во 1876 година, Леополд II бил домаќин на географска конференција во Брисел, поканувајќи познати истражувачи, филантропи и членови на географски општества, предизвикувајќи интерес за хуманитарни напори на Европејците да заземат во централна Африка со цел да го подобрат и цивилизираат животот на домородните народи. На конференцијата Леополд бил избран за претседател на Меѓународната африканска асоцијација. Леополд ја користел оваа асоцијација за промовирање на плановите за заземање на независна централна Африка под оваа филантропска маска.
Планот на Леополд
Леополд започнал да создава план како да ги убеди другите европски сили за легитимноста на своето барање за Африка, додека истовремено ја истакнувал тезата дека неговото дело е во полза на домородните народи.
Кралот започнал кампања за промоција на идејата во Британија за да го одвлече вниманието на критичарите, додека на Бизмарк му ветил дека ниту една нација нема да има посебен статус и дека германските трговци ќе бидат добредојдени како и сите други, а слична поддршка побарал и од САД и Франција. Во 1876 година, Леополд веќе бил во можност да привлече научни и хуманитарни поддржувчи за основање на Меѓународната африканска асоцијација. На конференцијата, Леополд предложил воспоставување меѓународен добронамерен комитет за пропагирање на цивилизацијата меѓу народите од централна Африка (регионот на Конго). Првично замислен како мултинационално, научно и хуманитарно собрание, асоцијацијата на крајот станала компанија контролирана од самиот Леополд.
По 1879 година и распаѓањето на Меѓународната африканска асоцијација бил основан Комитет за студии на Горен Конго, кој всушност бил направен од група стопанственици кои имале свои бенефиции во Конго. Самата комисија на крајот се распаднала, но Леополд продолжил да се повикува на неа. Одлучен да побара колонија за себе и инспириран од неодамнешните извештаи од Централна Африка, Леополд започнал да поддржува голем број водечки истражувачи, меѓу кои и Хенри Мортон Стенли. На Берлинската конференција од 1884-1885 година, европските водачи официјално ја забележале контролата на Леополд над 2.600.000 км2 над независната држава Конго.
За да им даде на своите африкански операции име кое би можело да служи за политички ентитет, Леополд основал во 1879 година Меѓународна асоцијација на Конго. Оваа организација се обидела да ги комбинира бројните мали територии стекнати во една суверена држава и да побара признавање од европските сили. На 22 април 1884 година, благодарение на успешното лобирање на стопанственикот Хенри Шелтон Санфорд на барање на Леополд, претседателот Честер А. Артур од САД одлучил дека цесиите што ги побарал Леополд од локалните водачи биле законски и признати од Меѓународната асоцијација на Конго. Во 1884 година, државниот секретар на САД изјавил: „Владата на САД ги објавува своите симпатии и ги одобрува хуманите и добротворните цели на Меѓународната асоцијација на Конго“.
Берлинска конференција
Во ноември 1884 година, Ото фон Бизмарк свикал конференција од 14 нации за да се разгледа прашањето околу Конго и неговата меѓународна контрола и за финализирање на колонијалната поделба на африканскиот континент. Поголемиот дел од големи сили (вклучително и Австроунгарија, Белгија, Франција, Германија, Португалија, Италија, Велика Британија, Русија, Отоманско Царство и САД) присуствувале на конференцијата во Берлин и изготвиле меѓународен кодекс кој го уредува начинот на кој европските земји треба да се однесуваат додека се стекнуваат со африканска територија. Конференцијата официјално ја признала Меѓународната асоцијација на Конго, и навела дека не треба да има врска со Белгија или која било друга земја, туку дека треба да биде под лична контрола на кралот Леополд, т.е. личен сојуз.
На конференцијата исто така било наведено дека сите нации треба да имаат пристап до деловна активност во Конго и дека трговијата со робови ќе биде потисната. Во 1885 година Леополд се појавил триумфално. На северниот брег (денешна Република Конго) и на југ (денешна Ангола), Франција добила 666.000 км2, Португалија на југ добила 909.000 км2, а личната организација на Леополд добила 2.344.000 км2 со околу 30 милиони луѓе.
По признавањето на САД на колонијата на Леополд, други европски сили започнале нови преговори. Португалците најпрвин се нафрлиле кон Французите, а Британците понудиле поддршка за португалското барање за цел Конго, во замена за договор за слободна трговија и да ги потиснат своите француски соперници. Велика Британија била вознемирена од француската експанзија и имала технички претензии кон Конго, преку експедицијата во Занзибар од страна на потполковникот Камерон во 1873 година за да го донесе телото на истражувачот Ливингстон, но не сакала да преземе уште една скапа, непродуктивна колонија. Бизмарк од Германија имал големи нови фондови во југозападна Африка и немал планови за Конго, но бил среќен што Британците и Франција биле исклучени од колонијата.
Управување
Леополд ја употребил титулата Суверен крал како владетел на Слободна Држава Конго. Тој ги назначил шефовите на трите одделенија на државата: внатрешни работи, надворешни работи и финансии. Секоја од нив била предводена од генерален администратор (администратор-генерал), подоцна генерален секретар (секретар-генерал), кој бил должен да ги донесува политиките на суверенитетот или да поднесе оставка. Под генералните секретари биле серија бирократи како генерални директори, директори, шефови на одделенија и шефови на бироа. Одделенијата биле со седиште во Брисел.
Одделот за финансии бил одговорен за приходите и расходите и следење на јавниот долг. Покрај дипломатијата, надворешните работи биле одговорни за превозот, образованието, религијата и трговијата. Одделот за внатрешни работи бил одговорен за одбрана, полиција, јавно здравство и јавни работи. Исто така, овој оддел бил задолжен за надгледување на експлоатацијата на природните ресурси и плантажите на Конго. Во 1904 година, генералниот секретар за внатрешни работи основал канцеларија за пропаганда.
Надзорот над сите одделенија бил номинално во рацете на генерал-гувернерот. Кога генерал-гувернерот бил во Белгија, тој бил застапен во Конго од страна на неговиот заменик генерал-гувернер. Во 1887 година бил формиран консултативен комитет составен од државни службеници за да му помага на генералниот гувернер, но тој не бил должен да се консултира со овој комитет околу некои одлуки.
Слободната држава имала независно судство на чело со министерот за правда во Бома. Министерот бил еднаков по ранг на заменик-генералниот гувернер. Освен тоа бил формиран и Врховен суд составен од тројца судии, кои слушале жалби од населението со седиште во Бома.
Во текот на првите неколку години од Слободна Држава Конго, се појавија неколку проблеми. Белгискиот крал имал огромни долгови за финансирање на својот колонијален напор и ризикувал да ја изгуби својата колонија во Белгија. Голем дел од површината на Конго бил џунгла и нудела недоволна експлоатација на земјата. Подоцна се појавил проблем со Колонија Кејп на Сесил Родс, кој започнал со проширување на своите територии и се заканил со окупирање на Катанга. Како еден од главните проблеми во земјата бил фактот што внатрешно разните народи биле управувани од страна на моќни кралеви, султани, команданти кои морале да бидат прикриени или поразени со употреба на сила.
Владеење
До 1890 година Слободна држава Конго ја консолидирала својата контрола на територијата помеѓу Киншаса и Кисангани и барала да се пробие на југ по реката Луалаба од Стенливил. Во исто време, Британската јужноафриканска компанија на Сесил Родс се проширила северно од реката Лимпопо, испраќајќи ја пионерската колона (водена од Фредерик Селоус) преку Матабеленд и отворајќи колонија во Машоналанд.
На запад се наоѓала Катанга, место на кралството на Мсири. Мсири бил најголемиот владетел во областа, и тргувал со големи количини бакар, слонова коска и робови, а гласините за злато стигнале до европските сили. Освојувањето односно трката за Катанга претставувал одличен пример за периодот. Родс испратил две експедиции кај Мсири во 1890 година, предводени од Алфред Шарп, кој бил одбиен и Џозеф Томсон, кој не успеал да стигне до Катанга. Леополд испратил четири експедиции. Првата наречена експедиција Ле Маринел, експедиција Делкомун, која била отфрлена. Третата експедиција била добро вооружената експедиција со наредби да ја освојват Катанга со или без согласност на Мсири. Мсири повторно одбил но бил застрелан, а експедицијата ја отсекле главата на водачоти ја ставиле на столб како „варварска лекција“ за луѓето. Експедицијата Бија ја завршила работата за создавање администрација и полициско присуство во Катанга.
Така, половина милион квадратни километри од Катанга станале сопственост на Леополд и го зголемиле неговото африканско царство до 2.300.000 квадратни километри, околу 75 пати поголемо од Белгија. Слободната држава Конго наметнала терористички режим врз колонизираните луѓе, вклучувајќи масовни убиства и присилен труд. Белгија, под притисок на Асоцијацијата за реформи во Конго, го прекинала владеењето на Леополд II и ја анектирала земјата во 1908 како колонија на Белгија, позната како Белгиски Конго.
Рашки Рид
Рашки Рид — рид во Македонија, со следниве географски координати: географска ширина од 42o 15 ' 28 , географска должина од  22o 19 ' 08 .
Петар Лебедев
Петар Лебедев ( -, ) бил истакнат руски научник, физичар, кој се занимаваше со проучување на притисокот на гасовите, што е од големо значење за разбирањето на космичките појави. Тој докажа дека светлоста врши притисок на површината на која паѓа.
Космос-1122
Космос-1122 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 17 август 1979 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 5500 килограми. Космос-1122 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 235 км, а најмалото на 210.
Османлиско-српска војна (1876-1877)
Османлиско-српската војна од 1876 година претставувала вооружен конфликт меѓу Србија и Црна Гора од една страна и Османлиското Царство од друга. Сојузниците војувале за ослободување на Босна и Херцеговина од османлиската власт, но претрпеле пораз. Иако Отоманското Царство доживеала победа, војната предизвикла продлабочување на дипломатската криза на Балканот и воена интервенција на Русија со краен резултат територијални придобивки на Србија и Црна Гора, реконструкција на бугарската држава и окупираните на Босна и Херцеговина од Австроунгарија во 1878 година.
Дељо Марковски
Дељо Марковски — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација, деец на ВМРО (Автономистичка).
Османлиско-српска војна (1876-1877)
Позадина
Во летото на 1875 година во балканските покраини на Османлиското Царство започнале големи немири. Во Херцеговина започнало востание. Во Бугарија избувнало Старозагорското, проследено во пролетта 1876 година и од Априлското востание. Јавноста во Србија и Црна Гора извршила притисок на владата за заштита на босанските востаници. И покрај предупредувањата на Русија, на 18 јуни 1876 година кнез Милан Обреновиќ и кнез Никола Петровиќ започнале војна со ОСманлиите.
Тек на војната
Во почетокот на војната Отоманското Царство располагала со вкупно 100.000 борци против Србија и Црна Гора. Српските сили биле приближно исти на број, но биле слабо подготвени за воените дејствија. Распределени во четири армии, наречени според реонот на дислокација - Дринска, Ибарска, Моравска и Тимошка армија.
Дељо Марковски
Животопис
Трговец во родното село и во гратчето Биглишта. Член е на ВМОРО од првите почетоци на револуционеризирањето на Костурско од страна на Лазар Поп Трајков. Во предилинденскиот период учествува во процесот за доставување на оружје заедно со Лазар Киселинчев и Васил Чакаларов, и соработува со познатиот Костурски војвода Атанас Кршаков кој исто така е родум од село Косинец. Учесник е во две битки во Илинденското Востание. При крајот на востанието е амнестиран и е еден од оние што останваат во своите реони.
Османлиско-српска војна (1876-1877)
Тек на војната
На 20 јуни 1876 година српските сили започнале со напад и стигнале до Бела Паланка и Пирот, но на крајот на месецот биле принудена да се повлчат назад во Србија. Во исто време, како резултат на Битката кај Велики извори, Тимошката армија била одбиена од војските на Осман паша. Црногорците кои со своите напади започнале во Мостар им нанеле голем пораз на Османлиите, но српската инвазија во Босна пропаднала. Османлиските сили на 24 јули си го вратиле градот Кнежевац и започнале голема офанзива по кое големите европски сили започнале да се мешат во конфликтот барајќи примирје.
Дељо Марковски
Борба со андартите
Вистинската револуционерна дејност ја започнува после востанието кога активно учествува во ревитализирањето на организацијата во Костурско. Стапува во контакт со новоформираниот Албански револуционерен комитет и активно соработува со нив.
Османлиско-српска војна (1876-1877)
Тек на војната
На 16 февруари 1877 година помеѓу Србија и Османлиското Царство бил склучен мировен договор кој ја вратил состојбата меѓу двете земји како што била уште пред војната. Црна Гора не ги прифатила условите и продолжила со војната. По два месеци избувнала Руско-турската војна.
По Берлинскиот конгрес Србија и Црна Гора се ослободиле од формалниот отомански суверенитет и стекнале територии од Јужна Морава до брегот на Јадранско Море.
Дељо Марковски
Борба со андартите
Кога во 1904 година Елиномакедонскиот комитет почнува да испраќа андартски чети во Македонија, Марковски е назначен за реонски раководител, целосно се оддава во оваа нова борба. Неговото име се овековечува за време на битката во селото Косинец на 3 мај 1907 година кога само со 6 души успева да порази 60 вооружени андарти. Потпомоната од турските власти, грчката чета на капетан Вардас со 60 вооружени Критјани го напаѓа село Косинец во момент кога скоро целото машко население е на печалба во Истанбул. Марковски навреме дознава за тоа и успева да ги подели 6-те пушки што се наоѓаат скриени во неговиот дом на 4 негови семејни бријатели и на неговиот малолетен брат. Се распределуваат во различни куќи и започнуваат престрелка со Грците. Во почетокот на престрелката загинуваат 6 андарти, а Грците не осознаваат од каде доаѓа огнот. Тоа создава конфузија во нивните редови, и започнуваат престрелка меѓу нив. Грците се повлекуваат од селото оставајќи околу 13 мртви.
Подоцнежна дејност
По младотурската револуција Дељо Марковски зема учество во политичкиот процес, а по Балканските војни останува во Костурско и се вклучува во новата борба на ВМРО (Автономистичка) под водство на Тодор Александров во Македонија. Во време на Првата светска војна е шеф на разузнавачка група на ВМРО (Автономистичка) и работи во тилот на сојузниците. Соработува со Константинистите кои сакат да направат државен удар во Атина за да ја бутнат владата на Венизелос, и да се сојузат со Централните Сили. Во 1918 година заедно со најблиските пребегнува во Бугарија, во град Софија каде што и починува во 1939 година.
NGC 7536
NGC 7536 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7536 се споменува и како UGC 12437, MCG 2-59-11, CGCG 431-22, KUG 2311+131, IRAS 23117+1309.
Откривање
Објектот е откриен на 29 септември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7536 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 7536 има привидни димензии од 1,9' х 0,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 7536 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70765. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1167. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 313.
NGC 2735A
NGC 2735A — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2735A се споменува и како MCG 4-22-3, CGCG 121-3, VV 40, Arp 287, NPM1G +26.0168.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 2 м 41,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 25° 56' 20".
Други поделби
Проучување на NGC 2735A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25402. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 142; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1953. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 237.
1316
1316 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1316 година од новата ера, 316. од вториот милениум, 16. од XIV век и седма од 1310-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6824 и 6825 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6066 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5076 и 5077 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2069.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1316 година се протега во 3952 и 3953, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4012 и 4013 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1859. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 715 и 716 исламска година.
Јаново
Јаново — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на надморска висина од 433 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 14.186 км2. Јаново се наоѓа во подножјето на планината Еѓуптин во планината Славјанка со највисокиот Гоцев Врв од 2212 метри надморска височина. Стариот дел од селото се наоѓа на стрмна падина, свртен кон југ.ПВо долината поминува малата река Петровска, со почеток во подрачјето на месноста Извора и кај селото Ново Хоџово, каде се влева во реката Пиринска Бистрица. Центарот и новите куќи се наоѓаат во северниот правец на рамен терен, каде поминува асфалтниот пат помеѓу поголемите села Катунци и Петрово. На запад се издигнува ридот наречен Плоштина, а на југ се протега Мариново Плато, а по грчката граница серија скоро паралелни сртови како Полјани, Валче Брце и Големата усојка. Висината на Јаново е во опсег од 380-440 метри. Областа е огромна географска плоштина. Гледано од дното во правец на стрелките на часовникот, се наоѓаат на север планината Пирин со североисточниот врв на Орелак, Парилско Седло е мостот кон Славјанка. Сенгелска Планина е на југ на територијата на Грција. На југозапад, Беласица се крева и формата ја затвора Огражден. Еве неколку растојанија: Неврокоп - 52 км, Свети Врач - 30 км, Петрич - 32 км, Мелник - 19 км, Кулата - 17 км.
Османлиско Царство
Во 15 век, во Јаново биле запишани 105 глави на домаќинства. Во османлискиот даночен спосок на немуслиманското население од 1616-1617 година, селото Јанова имало 50 семејства. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Јаново (Yanovo) било село со 60 семејства и 180 Македонци.
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 270 жители, сите Македонци.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, две лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
Во 1985 година селото имало 314 жители.
==Население ==
Радов Рид
Радов Рид — рид во Македонија, со следниве географски координати: географска ширина од 41o 15 ' 40 , географска должина од  21o 42 ' 44 .
Рок Хадсон
Рок Хадсон ( - ), еден од најпознатите холивудски глумци.
Белановце (археолошко наоѓалиште)
Белановце — археолошко наоѓалиште во кумановското село Белановце. Наоѓалиштето претставува гроб од доцноантичкото време. Во реонот на селото се откриени гроб и стела со латински натпис од времето на Северите и Антонините.
Ружјани
Ружјани (Ριζοχώρι, Ризохори; книжевно: Ριζοχώριον, Ризохорион; до 1926 година: Ρούζινο, Рузино ) — село во Мегленско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Меглен, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 6 километри северозападно од селото Капињани.
Историја
Карладово до 1924 година било населено исклучително со македонско население, чиј поголем дел во немирните години, заради поголема семејна и имотна сигурност, ја сменил својата вера и се исламизирал.
Во 1924 година, македонските муслимани во согласност со Лозанскиот договор, биле принудени да се иселат во Турција, а на нивно место грчките власти населиле поголем број бегалски семејства од Понд (вкупно 271 бегалец). Според пописот во 1928 година, селото претставувало мешана населба со 74 бегалски семејства со вкупно 264 жители.
Во 1926 година, името на селото било променето во Ризохори (Ριζοχώρι).
Стопанство
Бидејќи лежи сред плодното поле, а добар дел од обработливите површини се наводнуваат од реката Мегленица, селото е мошне богато. Населението произведува овошје, десертно грозје, тутун и други земјоделски производи. Делумно е развиено и краварството.
Население
Според Стефан Верковиќ кон крајот на век, Ружјани било македонско-муслиманско село со машко население од 160 души и 40 домаќинства.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Карладово живееле 400 Македонци-муслимани.
Во 1920 година, Ружјани било посочено како муслиманско-македонско село со 55 муслимански и 6 христијански куќи.
Селото во пописот од 1913 година било забележано со 266, а во 1920 година со 233 жители. Во 1924 година била извршена размената на население, односно муслиманите биле принудно иселени во Турција, а на нивно место биле доселени грчки бегалски семејства од Понд, вкупно 271 бегалец. Со новонаселените жители и со помалобројните Македонци (27 лица), селото во 1928 година броело 298 жители, а во 1940 година 511 жители. Поради Граѓанската војна, дошло до извесно намалување на бројот на населението, така што селото во 1951 година било забележано со 448 жители. Во 1961 година имало 555, во 1971 година 543, во 1981 година 572, а во 1991 година 426 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 537 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 443 жители.
Старишта
Старишта — мегленско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Лазар Ристовски (музичар)
Лазар (Лаза) Ристовски ( во Нови Пазар - во ) е поранешен југословенски и српски музичар, член на групата Бијело дугме.
Фузобактерии
Фузобактериите (Fusobacteria) се облигатни анаеробни Грам-негативни бацили кои не формираат ендоспори. Поради нивната асахаролитична природа, и недостатокот на позитивни резултати во рутинските биохемиски тестови, лабораториската идентификација била тешка. Сепак, со примената на новите молекуларно-биолошки техники во таксономијата откриени се бројни нови видови, и воспоставени се нови методи за идентификација. Фузобактериите се причина за бројни хумани инфекции: ткивна некроза, септикемија, во поново време се обвинуваат и за интраамниотски инфекции, предвремено породување и појава на тропски чири.
Филогенија
Моментално прифатената таксономија е заснована на Списокот на имиња на прокариотите со евиденција во номенклатурата (анг. List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature - LPSN)  а филогенијата е заснована на 16S рРНК LTP ослободување 123 од Проектот "Животно дрво на сите видови" (анг. The All-Species Living Tree Project).
Забелешка 1:
Видовите не се наведени во Проектот "Животно дрво на сите видови" (анг. The All-Species Living Tree Project).
Забелешка 2:
♠ Видот се наоѓа во Националниот центар за биотехнолошки информации (анг. National Center for Biotechnology Information - NCBI), но не е наведен во Списокот на имиња на прокариотите со евиденција во номенклатурата (анг. List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature - LPSN).
Никола Солдатов
Никола Солдатов (1926 - Сремска Каменица, ), познат македонски новинар и долгогодишен ТВ коментатор. Тој е еден од основачите на Спортската редакција на Телевизија Скопје и како врвен сликар и ТВ репортер се вбројува во доајените на македонското спортско новинарство.
Џамала
Сузана Алимивна Џамаладинова (Susana Alim qızı Camaladinova; Суса́на Алі́мівна Джамаладі́нова; Суса́на Али́мовна Джамалади́нова, родена на 27 август 1983 година), подобро позната под името Џамала (Camala, Джама́ла; Джама́ла) — украинска пејачка и глумица. Таа ја претставувала Украина и победила за време на Евровизија 2016 со песната "1944".
Ран живот
Сузана Џамаладинова е родена во Ош, Киргиска Советска Социјалистичка Република, на кримскотатарски татко и ерменска мајка. Нејзините кримскотатарски предци биле насилно раселени од Крим во централната азиска република по наредба на Јосиф Сталин за време на Втората светска војна, иако нејзините роднини се бореле на советската страна. Во 1989 година нејзиното семејство се врати во Крим. Нејзините предци од мајчината страна биле Ерменци од Нагорно-Карабах. Тие биле кулаци сè додека земјиштето на нејзиниот прадедо не беше запленето и тој беше протеран во Ош каде што тој го променил своето ерменско име за да звучи руско.
Џамала го зборува рускиот јазик како мајчин и таа исто така има одлично познавање на англискиот јазик кој го научила како адолесцент. Иако таа напишала неколку песни на кримскотатарски, таа нема одлично познавање на јазикот.
Нејзините родители биле разведени околу четири години за нејзината мајка да може да купе куќа во Крим за семејство под нејзиното моминско име. За време на овој период, советските власти не дозволувале етнички Кримски Татари, како нејзиниот татко, да купуваат имот во Крим.
2010-15: Рано творештво
Џамала била љубител на музиката од нејзиното рано детство. Таа за првпат професионално снимала музика на возраст од девет, пеејќи 12 народни и детски кримскотатарски песни. Таа студирала на музичкиот колеџ Симферпол и подоцна дипломирала од Националната музичка академија на Украина како оперски пејач, но претпочитала кариера во поп-музиката.
На 14 февруари 2010 година, таа го објави нејзиниот прв сингл "You Are Made of Love" од нејзиниот деби студиски албум For Every Heart. Таа го објави "It's Me, Jamala" како втор сингл на 18 октомври 2010 година. На 23 ноември 2010 година, таа го објави синглот "Насмевка" како трет сингл од албумот. На почетокот од 2011 година, таа зема учество во Евровизија со песната "Насмевка". Песната беше омилена на публиката и Џамала успеа да добие место во финалето на натпреварот. Сепак, таа подоцна одлучи да се повлече од натпреварот. На 12 април 2011 година, таа го објави нејзиниот деби студиски албум For Every Heart  преку Moon Records Ukraine. На 8 ноември 2012 година, таа го објави "Јас те сакам тебе" («Я Люблю́ Тебя́») како водечки сингл од нејзиниот втор студиски албум All or Nothing.
Таа го објави "Hurt" како втор сингл, а "Кактус" («Ка́ктус») беше објавен на 6 март 2013 година како трет и последен сингл од албумот. Таа го објави All or Nothing на 19 март 2013 преку Moon Records Ukraine. На 25 септември 2014 година таа го објави синглот "Збунета" («Заплу́талась») како водечки сингл од нејзиниот деби EP Thank You кој беше објавен на 1 октомври 2014 година преку Enjoy Records. На 26 март 2015 година, "Очима" беше објавен како водечки сингл од нејзиниот трет студиски албум. "Патот до дома" («Шлях додо́му») беше објавен како втор сингл на 18 мај 2015 година. На 15 јуни 2015 година, "Здив" («По́дих»), беше објавен како трет сингл. Таа го објави нејзиниот албум Здив на 12 октомври 2015 година преку Enjoy Records.
2016 година: Пробив
Џамала успешно ја претстави Украина за време на Евровизија 2016 година со песната "1944". Во песната таа пее за присилната депортација на кримските татари во 1944 година и особено за нејзината прабаба, која ја загубила својата ќерка додека била депортирана до Средна Азија. Џамала ја напишала песната во 2014 година. Во второто полуфинале од натпреварот, Џамала заврши на 14-то место и беше една од десетте учесници кои биле квалификувани за големото финале. Беше објавено подоцна дека таа заврши на второ место, добивајќи 287 бода и дополнително освојувајќи 152 бода. На 14 мај 2016 година, Џамала победи на натпреварот со 534 бода. Песната на Џамала била сметана од страна на руските медиуми и пратеници за критика на руската анексија на Крим во 2014 година и "постојаната војна меѓу Русија и Украина" во Донбас. Поради оваа причина беше најавено дека никои други знамиња освен официјалното знаме на земјата-учесник нема да бидат дозволени во арената за време на Евровизија. Ова вклучувало забрана за знамиња како кримскотатарското знаме да бидат во публиката и само украински знамиња биле дозволени за нејзините кримскотатарски поддржувачи.
По нејзината победа на Евровизија, таа беше наградена со титулата Народен уметник на Украина од страна на украинскиот претседател Петро Порошенко.
На 17 мај 2016 година, Порошенко објави дека украинското министерство за надворешни работи ќе ја номинира Џамала за амбасадор на добра волја на УНИЦЕФ.
Личен живот
На 26 април 2017 година, Џамала стапила во брак со Бекир Сулејманов. Нивната врска стана позната во септември 2016 година, кога таа се појави со него на Менхетенскиот филмски фестивал. Двојката се венча во Исламскиот културен центар на Киев користејќи ја традиционални свадбена церемонија Никах. Сулејманов неодамна дипломирал од одделот за физика и математика на Киевскиот универзитет и е активист за муслиманската кримска татарска заедница.
Во ноември 2017, Џамала објави дека таа и Сулејманов го очекуваат нивното прво дете заедно. На 27 март 2018 година беше роден нивниот син Емир-Рахман Сејт-Бекир огли Сулејманов.
NGC 5121A
NGC 5121A — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5121A се споменува и како ESO 382-61, MCG -6-30-1, AM 1322-370.
Откривање
Објектот е откриен на 26 јуни 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5121A е од видот SBd. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,8 m/лм2. NGC 5121A има привидни димензии од 1,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 25 м 32,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -37° 22' 41". Положбениот агол на објектот е во износ од 116°.
Други поделби
Проучување на NGC 5121A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46960. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 370; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7787. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Печалбар
Печалбар (арх. гурбетчија) или мигрантски работник е лице кое мигрира во својата матична земја или надвор од неа за да работи. Печалбарите обично немаат намера да останат трајно во земјата или регионот во кој работат. Печалбарите кои работат надвор од нивната матична земја се нарекуваат и странски работници. Тие исто така може да бидат наречени и иселеници или гастарбајтери, особено ако биле испратени или поканети да работат во земјата домаќин пред да ја напуштат матичната земја.
Меѓународната организација на труд проценува дека во 2014 година имало 232 милиони мигранти ширум светот кои биле надвор од нивната матична земја најмалку 12 месеци и околу половина од нив се проценува дека се економски активни (т.е. се вработени или бараат работа). Некои земји имаат милиони работници мигранти. Некои печалбари се илегални имигранти. Некои се робови.
Дефиниции
„Конвенцијата на ООН за заштита на правата на сите мигранти и членови на нивните семејства“ ги дефинира печалбарите на следниов начин:
The term "migrant worker" refers to a person who is engaged or has been engaged in a remunerated activity in a State of which he or she is not a national.
Конвенцијата е ратификувана од Мексико, Бразил и Филипините (како и многу други нации кои обезбедуваат странска работна сила), но не е ратификувана од САД, Германија и Јапонија (и други нации кои примаат работна сила од странство).
Гастарбајтерите можат да го дефинираат нивниот статус во нивната земја домаќин со одредена програма за гастарбајтери.
Канада
Странските државјани се примаат во Канада на привремена основа ако имаат студентска виза, бараат азил или под посебни дозволи. Најголемата категорија сепак се нарекува Програма за привремени печалбари (ПППК), според која работодавците работниците ги носат во Канада за специфични работни места. Во 2006 година, во Канада имало вкупно 265,000 странски работници. Меѓу оние на работоспособна возраст, има зголемување од 118% во однос на 1996 година. До 2008 година, приемот на непостојани имигранти (399,523, од кои мнозинството се привремени печалбари), го надмина приемот на постојани имигранти (247,243). За да се вработат странски работници, канадските работодавци мора да стекнат проценка на влијанието на пазарот на трудот спроведена од Канада за вработување и социјален развој.
Од 60-тите години на минатиот век, земјоделците во Онтарио и другите провинции исполнуваат некои од нивните сезонски потреби за работна сила ангажирајќи привремени работници од карипските земји и, од 1974 година, од Мексико, во рамките на Канадската програма за сезонски земјоделски работници (КПСЗР). Оваа федерална иницијатива овозможува организиран влез во Канада на квалификувани земјоделци од ниско до средно ниво до осум месеци годишно за да се пополни недостатокот на работна сила на канадските фарми за време на главните периоди на садење, култивирање и берба на одредени земјоделски производи. Програмата се спроведува заеднички со владите на Мексико и учесниците на карипските држави, кои врбуваат работници и назначуваат претставници во Канада да помагаат во работењето на програмата.
Мансфелд-Јужен Харц
Мансфелд-Јужен Харц (Mansfeld-Südharz) — округ во Саксонија-Анхалт, Германија.
Печалбар
Канада
Неземјоделските компании во Канада започнале да врбуваат во рамките на програмата за привремени странски работници од проширувањето на програмата за имиграција на сервисот на Канада во 2002 година за мигранти.
Мансфелд-Јужен Харц
Историја
Округот бил основан со спојување на поранешните окрузи Зангерхаузен и Мансфелд, како дел од реформата во 2007.
Споменик на Виктор Емануел II
Национален споменик на Виктор Емануел II (итал. Monumento Nazionale a Vittorio Emanuele II), „Олтар на татковината“ (Altare della Patria) или „Виторијано“ — споменик во чест на Виктор Емануел, првиот крал на обединета Италија. Се наоѓа во Рим, Италија, меѓу Пјаца Венеција и ридот Капитол. Споменикот е дело на Џузепе Сакони, проектирано во 1895. Бил официјално претставен во 1911 и завршен во 1925.
Мансфелд-Јужен Харц
Градови и општини
Округот Мансфелд-Јужен Харц се состои од следниве административни единици:
Печалбар
Канада
Од 2002 година, федералната влада вовела пилот-проекти за ниска вештина. Овој проект им овозможува на компаниите да аплицираат за да донесат привремени странски работници за да пополнат работни места со ниски вештини. Класификацијата на „ниска вештина“ значи дека на работниците не им треба повеќе од средно училиште или две години обука специфична за работа за да се квалификуваат.
Споменик на Виктор Емануел II
Споменикот е изграден од чист бел мермер и содржи прекрасни скали, високи коринтски столбови, фонтани, голема скулптура на Виктор Емануел на коњ и две статуи на божицата Викторија како јава на квадриги. Структурата е широка 135 метри и 70 метри висока. Ако се сметаат и квадригата и крилатите победи, достигнува висина до 81 метар.
Лазар Ристовски
Лазар Ристовски може да се однесува на:
Печалбар
Канада
Во 2006 година, федералните конзервативци ја прошириго списокот на занимања кои се квалификувани за пилот-проекти за ниски вештина и зголемувајќи ја брзината на обработка на апликациите. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (November 2016)">потребно е цитирање  ]
Споменик на Виктор Емануел II
Споменикот го содржи гробот на незнајниот војник со вечен оган, изграден под статуата на Италија по Првата светска војна. Основата на структурата исто така вклучува и музеј на обединувањето на Италија.
Печалбар
САД
Околу 14 милиони странски работници живеат во САД, од кои најголем дел се од Мексико, вклучувајќи 4-5 милиони работници без документи.
Работници со зелена карта се лица кои побарале и добиле законски постојан престој во САД од владата и кои имаат намера да работат во САД на трајна основа. Програмата за лотарија на имигрантски визи за разновидност на САД (РВ), одобрува до 50,000 имигрантски визи да се даваат секоја година. Ова им олеснува на странските државјани со ниски стапки на имиграција во САД, да добијат шанса да учествуваат во случаен избор за можност за добивање на имиграциска виза.
Азија
Во Азија, некои земји во Источна и Југоисточна Азија нудат работници. Нивните одредишта се Јапонија, Јужна Кореја, Хонгконг, Тајван, Сингапур, Брунеи и Малезија.
Кина
Генерално, кинеската влада тивко ја поддржува миграцијата како средство за обезбедување на работна сила за фабриките и градежните места и за долгорочни цели за трансформација на Кина од рурална економија во урбана. Некои градови во внатрешноста започнале да им обезбедуваат социјално осигурување на мигрантите, вклучувајќи пензии и друго осигурување. Во 2012 година, во Кина се пријавени 167 милиони работници мигранти, со трендови на работа поблиску до дома во нивната сопствена или соседна провинција, но со пад на платите од 21%. Бидејќи толку многу печалбари се селат во градовите од руралните области, работодавците можат да ги ангажираат да работат во лоши услови за работа за ниски плати. Познато е дека печалбарите во Кина се маргинализирани, особено поради Хику системот, кој го врзува наведениот престој со сите социјални бенефиции.
Индија
Во последните децении има значителен проток на луѓе од Бангладеш и Непал кон Индија во потрага по подобра работа. Истражувачите од Институтот за развој во странство откриле дека овие работници мигранти честопати се предмет на малтретирање, насилство и дискриминација за време на патувањето на нивните одредишта и кога ќе се вратат дома. Жените од Бангладеш се особено ранливи. Овие откритија ја истакнуваат потребата за унапредување на правата на мигрантите, меѓу другото, во врска со здравствениот персонал, полицијата и работодавците.
Индонезија
Населението во Индонезија, како четврто по големина во светот, придонесува за вишокот на работна сила. Во комбинација со недостаток на работни места во својата земја, ова доведедува Индонезијците да бараат работа во странство. Се проценува дека околу 4,5 милиони работат во странство; 70% од нив се жени: повеќето се вработени во домашниот сектор како собарки и во производствениот сектор. Повеќето од нив се на возраст меѓу 18 и 35 години. Околу 30% се мажи, главно работат во насади, градежништво, транспорт и услужен сектор. Во моментов, Малезија вработува најголем број работници мигранти од Индонезија, проследени од Тајван, Саудиска Арабија, Хонгконг и Сингапур. Ова се официјалните бројки, но реалните бројки можат да бидат далеку поголеми, поради нерегистрираниот нелегален влез на индонезиски работници во странски земји. Тие се склони кон експлоатација, изнуда, физички и сексуални злоупотреби, претрпени од оние кои вршат трговија со луѓе. Пријавени се неколку случаи на злоупотреби врз индонезиски работници мигранти, а некои добиваат светско внимание.
Малезија
За време на Седмиот план за Малезија (1995–2000), вкупното население на Малезија се зголемило за 2.3% годишно, додека странските жители (не-државјани) сочинуваат 7.6% од вкупното работоспособно население во Малезија, без вклучени илегални странски жители. Во 2008 година мнозинството работници мигранти (1,085,658 или 52.6%) првично потекнувале од Индонезија. Следуваат Бангладеш (316,401), Филипини (26,713), Тајланд (21,065) и Пакистан (21,278). Вкупниот број на печалбари од други земји бил 591,481. Нивното пристигнување, доколку не се контролира, ќе ги намали можностите за вработување на месното население. Сепак, пристигнувањето на печалбарите го зголемило производството на земјата и ги намалило стапките на плати на локалниот пазар на трудот. И покрај придобивките постигнати од земјите испраќачи и примачи, се јавуваат многу проблеми во Малезија. Бројот на работници мигранти во моментов во Малезија е многу тешко да се одреди, иако се познати бројките кои работат легално, со пасош и работна дозвола.
Филипини
Во 2013 година, Комисијата за филипинци во странство (КФС) проценила дека приближно 10,2 милиони Филипинци работеле или престојувале во странство. Во пописот во 2010 година, околу 9.3% од Филипинците работеле или престојувале во странство.
Повеќе од милион Филипинци секоја година заминуваат да работат во странство преку странските агенции за вработување и други програми, вклучително и иницијативи спонзорирани од владата. Филипинците во странство често работат како лекари, физикални терапевти, медицински сестри, сметководители, информатичари, инженери, архитекти, забавувачи, техничари, наставници, воени службеници, морепловци, студенти и работници за брза храна. Исто така, голем број жени работат во странство како домашни помагатели и старатели. Филипинската администрација за вработување во странство е агенција на Владата на Филипини, одговорна за отворање на придобивките од програмата за вработување во странство на Филипините. Тоа е главната владина агенција доделена да ги следи и надгледува агенциите за вработување на Филипините.