cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грејс Кели
Глумица на МГМ
Иако најпрвин улогата била доделена на Џин Тирни, таа се откажала во последен момент поради приватни проблеми. . Режисерот Џон Форд ја забележал Кели за првпат на пробно снимање во 1951 година, а во 1952 година студиото ја однело Кели на аудиција во Лос Анџелес. Форд изјавил дека Кели покажала воспитување, квалитет и класа. Таа ја добила улогата, заедно со 7-годишен договор со релативно ниска плата од 850$ неделно. Кели го потпишала договорот под два услова: првиот бил секоја година да има одмор за да може да работи во театарот, а вториот да живее во Њујорк, Менхетен, на 200 И. Улица 66-та. По два месеци, во ноември, Кели и екипата пристигнале во Наироби за да го започнат снимањето на филмот Магамбо. Подоцна, на холивудската новинарка Хеда Хупер, Кели и изјавила: „Бев заинтересирана за Могамбо поради три нешта. Џон Форд, Кларк Гејбл и патување во [[Африка со сите платени трошоци. Доколу Могамбо се снимаше во Аризона, немаше да прифатам]]“. Една пауза во распоредот на снимањето им овозможила на Кели и нејзината колешка Ава Гарднер и посета на Рим. Улогата во Могамбо, како Линда Нордли, под продукцијата на МГМ и донела на Кели Златен Глобус за најдобра женска споредна улога и нејзината прва номинација за Оскар за најдобра женска споредна улога.
По успехот од Могамбо, Кели ја играла главната улога во телевизиската серија Правецот на Еден Орел заедно со Жан-Пјер Омонт, пред да и биде доделена улогата во бродвејскиот хит на Фредерик Нот, Одбери У за Убиец. Режисерот Алфред Хичкок исто така го гледал пробното снимање од 1950 година и станал еден од последните советници на Кели. Тој целосно ја искористил нејзината убавина пред камерите. Во една сцена во која нејзиниот лик Маргот Вендис е речиси убиен, пламнува борба помеѓу неа и убиецот кој го игра Тони Дасон, во која таа го клоца и удира, обидувајќи се да му се спротиви на својот убиец. Одбери У за Убиство ја доживеал својата премиера во кината во мај 1954 година, проследена со позитивни критики и успех во сите продавници за билети.
Кели започнала со снимање на нејзиниот следен филм, Мостовите во Токо-Ри во јануари 1954 година заедно со Вилијам Холден. Улогата на Ненси, сопругата на морнарскиот чиновник Хари, се покажала како ситен, но сепак значаен дел од целата приказна. Издаден во јуни 1955 година, Њујоркер ја искоментирал очигледната хемија на екраните помеѓу Кели и Холден, и изведбата која ја покажала Кели, ја забележал како доста самоуверена.
Кели без двоумење ја одбила можноста да ја сподели главната улога со Мерлон Брандо во На Крајбрежјето, која на нејзината замена Ева Мари Сент и донело Оскар. Но, наместо таа, Кели ја прифатила улогата на Лиза Фримонт во Западниот прозорец. Кели изјавила: „За време на снимањето на Одбери У за Убиство, Хичкок ми збореше за Задниот Прозорец цело време, дури и пред да одлучиме за моето учество во него. Иако Кели и Хичкок ги поврзувало заедничката смисла за хумор и воодушевување, понекогаш се јавувала мала неслога во врска со гардеробата:
Кели ја добила и улогата на трпеливата сопруга на Бинг Крозби, Џорџ Елгин, во Провинцијалка, откако Џенифер Џонес се повлекла поради бременоста. Веќе запознаена со претставата, Кели била повеќе од заинтересирана за улогата. Но, продукцијата МГМ морале да ја позајмат Кели на Парамаунт. Таа непопустливо им се заканила дека доколку не и биде дозволено да снима со нив, ќе се спакува и ќе си замине за Њујорк засекогаш. МГМ попуштиле и улогата била нејзина.
За овој филм Кели била повторно споена со Вилијам Холден. Нејзината улога, како сопруга на упропастениот алкохоличар, кој го играл Крозби, е емотивно растргната помеѓу двајца љубовници. Холден ја моли Кели да го напушти нејзиниот сопруг и да биде со него. Парче нежност успева да се протне во неа, дури и откако била маѓепсана од Крозби, опишувајќи ‘''патетична алузија на слабост во прекрасно блескав човек. Тоа нам не’ привлекува многу. Ме привлече мене. Бев толку млада. Неговата слабост ми изгледаше трогателна и слатка, направи да го засакам уште повеќе''‘ Како резултат на нејзината изведба во Провинцијалката, Кели била номинирана за Оскар за најдобра глумица. Нејзината главна конкурентка за наградата била Џуди Гарланд со нејзината нагласена изведба со која се вратила на сцената, во Ѕвездата е родена, глумејќи не само способна глумица-пејачка, туку и иронично, сопруга на филмска ѕвезда, алкохоличар. Иако Кели ја освоила наградата за најдобра глумица, од Награди на здружените њујоршки филмски критичари, за изведбите во нејзините три големи улоги во 1954 година (Задниот прозорец, Одбери У за убиство и Провинцијалката), двете, и таа и Гарланд добиле Златен Глобус за нивните изведби за почит.
До следнитот март, трката помеѓу Кели и Гарланд станувала се потесна. На доделувањето на Оскарите, на 30 март 1955 година, Гарланд била во болница, веќе породена, со својот син Џозеф Луис, и поради тоа не можела да присуствува. Сепак, се зборело дека таа е фаворитот, и поради тоа NBC ги поставиле своите камери во нејзината болничка соба, за доколку биде прогласена за победнк, да може да го даде својот говор во живо. Меѓутоа, кога Вилијам Холден ја прогласил Кели за победник, камерите биле веднаш исклучени, без да и кажатн ниту збор на Гарланд. Подоцна било соопштено дека на Гарланд не и било многу мило за победата на Кели, изјавувајќи во подоцнежните години: Не го ценам тоа што Кели ја тргна својата маска и замина со мојот Оскар.
Во април 1954, Кели заминала за Колумбија, на десетдневно снимање на нејзиниот следен проект, Зелен Оган, со Стјуарт Гренџер. Кели ја играла Кетрин Ноуланд, сопственичка на плантажа за кафе. Во својата биографија, Гренџер напишал за својата одбивност кон филското сценарио, додека Кели подоцна и се доверила на Хеда Хупер: „''Не беше пријатно. Работевме во бедно село, мизерни и валкани колиби Дел од екипата претрпе бродолом ... Ужасно беше.“'' Зелен Оган бил неуспех и кај критичарите, и во продавниците за билети.
По непрекинатото снимање на Задниот прозорец, Токо-Ри, Провинцијалката и Зелен Оган, Кели заминала за Франција, заедно со Бернард „Барни“ Штраус, за да започне со снимањето на нејзиниот трет и последен филм на Алфред Хичкок, Да се фати крадец. Помеѓу Кели и нејзиниот колега, Кери Грант се развил заемен восхит. И двајцата го одржувале нивното пријателство до крајот на своите животи. Години подоцна, кога бил прашан која е неговата омилена глумица, Грант без двоумење одговорил: „''Со цела почит кон драгата Ингид Бергман, јас ја претпочитам Грејс. Таа има некоја ведрина во себе''“.
Врска со кнезот
Во април 1955 година Кели ја водела американската делегација на Канскиот филмски фестивал. За време на фестивалот, таа била поканета да учествува на една фотосесија, во палатата во Монако, со кнезот Рејнер III, владетелот на кнежевството. По неколку одложувања и компликации, Кели го запознала кнезот на Монако.
По враќањето во Америка, Кели почнала да работи на „Лебед“, во кој како резултат на коинциденција таа е кнегиња. Во меѓувреме, таа започнала приватна преписка со Рејнер. Во декември, Рејнер заминал на патување за Америка, кое било одредено како службено патување, иако се шпекулирало дека тој активно барал жена. Во спогодбата со Франција, во 1918 година било наведено дека доколку Рејнер нема наследник, Монако ќе се врати на Франција, како резултат на кризите околу престолот на Монако во [1918] година. На една прес конфереција во САД, кога Рејнер бил прашан дали е во потрага по сопруга, тој одговорил дека не е. Второто поставено прашање гласело: „'Доколку бевте во потрага по сопруга, каква би сакале да биде'?’“ тој се насмеал и одговорил: „Не знам-најдобра“. Рејнер се сретнал со Кели и нејзиното семејство, и по три дена, кнезот ја запросил. Кели прифатила и семејствата започнале да се подготвуваат за она кое печатот го нарекувало Венчавка на Столетието. Кели и нејзиното семејство морале како чеиз да обезбедат 2 милиони американски долари, како бракот би тргнал. Религиозната венчавка била закажана за 19 април 1956 година. Вестите за свршувачката биле сензација, иако тие навестувале можен крај на филмската кариера на Кели. На тоа Алфред Хичкок дал духовит одговор, велејќи дека е: „многу среќен што Грејс си најде себеси таква добра прилика“.
Подготовките за венчавката се развивале. Палатата во Монако била бојадисана и целосно преуредена. На 4 април 1956, заминувајќи од пристаништето на Њујорк, Кели заедно со своето семејство, деверуши, со својата пудлица и преку осумдесет куфери, се качила на прекуокеанскиот брод СС Конститушн до Француската Ривиера. Околу 400 новинари поднеле барање да испловат на истиот брод, но биле одбиени. Повеќе од 20.000 обожаватели ги наполниле улиците на Монако, да ја поздрават идната кнегиња.
Истата таа година, бил издаден последниот филм на Кели, музичката комедија Високо Општество, заснован на комедијата од 1940 година Приказната Филаделфија. Еден поважен дел од овој филм бил дуетот на Кели со Бинг Крозби, изведувајќи ја Вистинска Љубов, со текст и музика на Коул Портер.
Кнегиња на Монако
Според, биографичарите кои пишуваат за Грејс Кели, велат дека нивниот брак не бил среќен. Таа била несреќна поради тоа што нејзиниот споруг како и кралското семејство не дозволувале да продолжи да се занимава со глума и да снима филмови, така што и покрај многуте понуди таа не смеела да прифати ниту една.
Подоцнежни години
Кнегињата Грејс го родила нивното прво дете, принцезата Каролина, девет месеци и четири дена по венчавката. Настанот бил најавен од дваесет и една пушка, бил прогласен за државен празник и насекаде по кнежевството имало бесплатно шампанско. По помалку од една година, 101 пушка го најавиле раѓањето на нивното второ дете, кнезот Алберт. Кнезот Рејнер и кнегињата Грејс имале три деца:
По венчавката, кнезот Рејнер забранил емитување на филмовите на Кели. Хичкок и ја понудил на Кели главната улога во неговиот филм Марни во 1962 година. Иако копнеела за тоа, јавниот повик против нејзиното учество во филм каде игра клептоманка, ја натерало повторно да размисли, за конечно да го одбие тој проект. Режисерот Херберт Рос се обидел да ја примами кнегињата Грејс во неговиот филм од 1977 година Пресвртница, но кнезот ја укинал идејата. Подоцна, истата таа година, Кели и се вратила на уметноста со низа поетски читања на сцена и прераскажување на документарецот Децата од театарската улица. Таа исто така го прераскажувала и играниот филм на Американската Радиодифузна Компанија (ABC) И афионот е цвет (1966 година).
Смрт
Возејќи од француската ривиера, на 13 септември 1982 година, заедно со ќерка си Стефани, кнегињта Грејс доживеала мозочен удар, поради кој таа изгубила контрола врз својот автомобил Ровер 6 и доживеала сообраќајна несреќа. Иако од рушевините била извлечена жива,, таа имала претрпено сериозни повреди и била онесвестена. Починала следниот ден, во медицинскиот центар Монако (кој во 1985 година бил преименуван во Медицнски центар „Кнегиња Грејс“) без повторно да и се поврати свеста, на 52 години. На почетокот било соопштено дека принцезата Стефани поминала само со помали повреди, но подоцна се разјаснило дека таа се здобила со сериозни скршеници на вратот.
Грејс била закопана на семејната гробница Грималди, на 18 септември 1982 година, по масовното опело во катедралата Св.Никола во Монако. На службата имало 400 гости, вклучувајќи и истакнати претставници од странски влади и кралски семејства. Како претставник на британското кралско семејство присуствувала принцеза Дијана. А помеѓу членовите од филмската заедница, кои присуствувале на погребот бил и Кери Грант. Кнезот Рејнер, кој не се преженил, бил закопан до неа, по неговата смрт во 2005 година Џејмс Стјуарт, во својата пофалба напишал:
Приватен живот
Низ целиот свој живот, Кели била предмет на озборувања и на таблоидите. Посебно нејзиниот љубовен живот кој бил мета на шпекулации. Од нејзината прва поголема улога кружеле разни приказни за афери со речиси секој поголем глумец од тоа време. Многу е веројатно дека повеќето од приказните биле преувеличени и претерани.
За време на снимањето Одбери У за убиство, се зборело дека била заведена од нејзиниот колега, Реј Миланд, кој бил постар од неа цели 22 години. Тој ја убедувал Кели дека ја напуштил својата сопруга, за што подозна таа ќе дознае дека било само лага. Мјуриел Миланд била една од најпознатите сопруги во Холивуд и добивала поддршка од многу пријатели, вклучувајќи ја и озборувачката колумнистка Хеда Хупер. Откако Мјуриел дознала за наводната афера, Кели била етикетирана како растурачка на домови. Но градот го загубил интересот за целиот тој скандал откако Кели дала интервју за печатот објаснувајќи ја нејзината страна од приказната. Никогаш не се докажало дека Кели не подлегнала на приоѓањето од страна на Миланд; всушност нејзините тогашни пријатели, како Рита Гем верувале дека таа била помалку заинтересирана за него. Веднаш по гледањето на Могамбо, американскиот дизајнер со француско потекло, Олег Касини уште истата вечер ја поканил Грејс на вечера во ресторанот Le Veu d’Or. Претходно венчан со глумицата Џин Тирни, првичниот избор за улогата на Линда Нордли во Могамбо, Касини пораснал во Фиренца, изгледал доста културно и поседувал големо изобилство на шарм и љубезност. Тој лично бил исто толку освоен од Кели, како додека ја гледал во филмот, и многу наскоро побудил интерес кај неа, секојдневно праќајќи и’ букет од црвени рози. Неговата упорност се исплатела кога таа ја прифатила неговата покана за ручек, под услов да ги придружува нејзината најстара сестра, Пеги. Иако Кели и Касини биле на чекор до венчавка, нивната врска била прекината кога нејзините родители одбиле да го прифатат разведениот икатолик како нивни иден зет.
Во едно интервју во 1960 година Кели објаснила дека почнала да го прифаќа надзорот како дел од јавниот живот, но била загрижена за изложувањето на своите деца на такви немилосрдни сплетки. Биографите на познатите личности, по смртта на Кели, со обновен интерес почнале да копаат по озборувањата.
Како кнегиња на Монако, таа ја основала AMADE Mondiale (светско здружение на пријателите на децата), непрофитна организација, основана во Монако и признаена од ООН како невладина организација. Според мрежното место на УНЕСКО, АМАДЕ ги поддржува и заштитува духовниот и физичкиот интегритет и душевната благосостојба на децата низ целиот свет, без разликување на раса, националност или религија и во духот на целосна политичка независност. Денес, по смртта на својата мајка, улогата на претсетадел ја има нејзината ќерка Каролина.
Како кнегиња, Кели била активна во подобрување на уметничките институции во Монако, а најпосле била формирана и Фондацијата на кнегињата Грејс која ги поддржувала локалните занаетчии. Таа била една од првите славни личности која ја поддржувала и зборела во името на меѓународната асоцијација за помагање на доилките, организација која се зазема за доењето; таа организирала годишна Божиќна прослава за локалните сирачиња и се посветила на градинарскиот клуб, со што се одразила нејзината љубов кон цвеќињата. Од 1960 година, Кели станала и член на Интернационалната листа за најдобро облечени.
Наследство
Додека била бремена со ќерката Каролина, во 1956 година, кнегињата Грејс често била фотографирана како држи карактеристична, кожена чанта од Хермес. Таа веројатно ја користела чантата како штит, кој би ја заштитил бременоста од изложување пред љубопитните очи на папараците. Сепак, чантата била доволно испопуларизирана и поврзувана со модната икона, за потоа да биде и позната како Кели чанта. .
Фондацијата на кнегињата Грејс била формирана во 1964 со цел да им помогне на оние со посебни потреби, на кои социјалните установи не им овозможиле услови. По смртта на кнегињата Грејс, во 1983 година, принцезата од Хановер, Каролина, ги преземала должностите како претседател на универзитетскиот совет на фондацијата. Алберт II, кнезот на Монако е потпредседател.
Во 1983 година бил прикажан филм со задршка на младоста на кнегињата, во кој улогите на Грејс и кнезот Рејнер им биле доделени на Шерил Лед и Ијан Мекшејн. На 18 јуни 1984 година кнезот Рејнер отворил јавна градина во Монако, во спомен на кнегињата Грејс и нејзината страст кон цвеќињата.
Во 1993 година кнегињата Грејс станала првата американска глумица чиј лик се појавува на поштенска марка.
Во 2003 година, 83 години откако на олимпискиот освојувач на златен медал, Џон Кели му било забранет влез на најпрестижниот веслачки настан на светот, Хенлиската кралска регата го преименува женскиот четверец по неговата ќерка, „Куп на Кнегињата Грејс“. Во 1981 година кнегињата била поканета да ги води наградите на Хенлиската кралска регата, од страна на Хенли Стјуартс, како понуда за помирување која би ставила крај на конфликтот (1961) помеѓу семејствата Кели и Стјуардс. (нејзиниот брат Џон Кели, ја освоил наградата Дијамантски Весла во 1947 година и 1949 година, како и бронзен медал во сингл скул на Летните олимписки игри, во 1956 година во Мелбурн.) Нејзиниот син, кнезот Алберт, ги водел наградите на Хенлиската кралска регата во 2004 година.
На 1 април 2006 година, музејот на уметности во Филаделфија претставил изложба со наслов „Достоен за кнегиња: венчалниот фустан на Грејс Кели“, која била изложена до 21 мај 2006 година. Изложбата била во чест на педесетгодишницата од венчавката на кнегињата Грејс и кнезот Рејнер.
25-годишнината од нејзината смрт била одбележана со комеморативни монети од 2 евра, издадени на 1 јули 2007 година, на кои на ‘националната’ страна им била обележана со ликот на кнегињата Грејс. Во Монако и САД била изложена голема изложба, координирана од царското семејство, наречена „Грејс, кнегињата на Монако: Почит кон животот и наледството на Грејс Кели“, која го славела нејзиниот живот и придонес за уметностите преку нејзината Фондација.
Принцезата Стефани, во 2008 година, ја отворила „Епохата на Грејс Кели, кнегињата на Монако“ во Москва.
Во октомври 2009 година, на Родео Драјв била поставена спомен-плоча во чест на придонесите на кнегињата Грејс за префинетоста и модата.
Во ноември 2009 година, ТКФ ја назначиле кнегињата за ѕвезда на месецот, како би го одбележале нејзиниот 80-ти роденден.
Во ноември 2011 година, изложбата „Грејс Кели: од филмска ѕвезда до кнегиња“ на меѓународниот филмски фестивал во Торонто, била отворена од страна на кнезот Алберт и кнегињата Шарлин.
Југ III (Оптичари)
Југ III — археолошко наоѓалиште во битолското село Оптичари. Ноаѓалиштето претставува населба од неолитско време. Оваа тумба се наоѓа веднаш до „Тумба Југ 2“ и тоа од нејзината лева страна, односно на 100m кон запад. Нив ги дели еден канал за наводнување, па останува прашањето дали тие две се дел од поголема тумба или пак биле подигнати една крај друга. Според археолошкиот материјал тие се слични (присуство на фрагменти од неолитот до бронзено време), меѓутоа на сателитските карти јасно се забележува кружната формација на ова помалo наоѓалиште. .
Михаел Коларж
Михаел Коларж (Michael Kolář; р. во ) — словачки планински велосипедист, кој настапува во дисциплината ендуро. Исто така настапувал како друмски велосипедист во периодот 2012-2018 за екипите, и.
За сезоната 2014, Коларж се приклучил на екипата, а претходно возел на екипата Дукла Тренчин-Трек. Учествувал во двете победи на Светското првенство на Петер Саган за Словачка во 2015 и во 2016 година. Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2017.
Кеферхаузен
Кеферхаузен (Kefferhausen) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија.
1739 во книжевноста
1739 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
1738 во книжевноста
1738 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Судир
Судир или конфликт (од лат. conflictus, несогласен) — спор меѓу две или повеќе лица. Различните мислења не претставуват конфликт, а можат да доведат до конфликт.
Постојат три вида на судири:
- Факторите што влијаат врз судири се:
- Судирите се разрешуват со:
Опаљушка (Мала Црцорија)
Опаљушка — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Мала Црцорија. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. На исток од месноста Конопиште, на блага падина која зафаќа простор од 50 × 50 м се откриени повеќе гробови градени од камени плочи. Во еден од нив е најден керамички сад.
Свети Илија (врв)
Свети Илија (Προφήτης Ηλίας, Профитис Илијас) — највисокиот врв на планината Боздаг (Драмски Боздаг) во Драмско, Егејска Македонија. Висок е 2.232 м. Се наоѓа во пределот Дебелина во средниот дел на планината. Врвот е доста изложен, гол и каменлив, покриен со сиромашна растителност. Има впечатлив конусовиден облик гледан од соседниот врв Карталка.
Од соседниот врв Вардина е одделен со длабокото седло Ноштвите. На југозапад Свети Илија се граничи со карстна пропаст длабока преку 1.300 м; таа е една од најзабележителните глетки на планината.
Во западното подножје на врвот на 2.111 м.н.в. е сместена пропасната пештера Снежницата (, Хионотрипа), која е длабока преку 100 м. Таму проаѓа скијачки спуст и жичница на скијачкиот центар „Боздаг“ („Фалакро“).
Мартејн Тусвелд
Мартејн Тусвелд (Martijn Tusveld; р. ) — холандски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Возел на Светското друмско првенство 2014. Во август 2018 година бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања. Во октомври 2020 година бил вклучен во почетниот состав за Џиро д’Италија 2020.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
1737 во книжевноста
1737 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Фрајенвил
Фрајенвил (Freienwill) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Лазар Бараков
Лазар Бараков (Мокрино,, ) — македонски филмски глумец, најпознат по улогите во Македонски народни приказни.
NGC 3557B
NGC 3557B — елиптична галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3557B се споменува и како ESO 377-15, MCG -6-25-4.
Откривање
Објектот е откриен на 21 април 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3557B е од видот E5. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 3557B има привидни димензии од 2' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на NGC 3557B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33824. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 367; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7725. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
1736 во книжевноста
1736 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
1735 во книжевноста
1735 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Емеренција
Емеренција (унгарски јазик: Emerencia), е женско име кое се користи во унгарскиот јазик, има латинско  потекло и има значење: материјално богата.
Потпретседател на Собранието на Македонија
Сегашни (2008) Потпретседатели на Собранието на Република Македонија се Светлана Јакимовска, Рафис Аљити и Јани Макрадули.
Кочанска Бања
Кочанска Бања се наоѓа на 7 км од Кочани од десната страна на магистралниот пат Кочани – Штип. Сместено е во подножјето на Осоговските Планини и лежи на последните ограноци од ридиштата на овие планини, кои благо се спуштаат кон котлината на надморската висина од 340 км. Од источната страна се наоѓа село Тркање, а од западната село Спанчево, кон југ селото се граничи со плодните оризови полиња. Народната традиција зборува дека Бање името го добило по бањата и изворите на топла вода во селото.
Изворите во Бања се одликуваат со специфични хидролошки, односно хемиски-минеролошки и топлински својства, како и со количеството на водата која извира на овој простор. Количеството на вода во бањата во подолг период била назадоволителна. Со извршените дупчења количеството на термоминерална вода изнесува над 65 литри во секунда. Температурата на водата е 64 степени, што значи дека станува збор за мошне погодна вредност. Тоа овозможува користење во бањската намена, бидејќи се работи за хипертермална вода.
Ваквите физичко-хемиски својства на вдата во Кочанската бања претставуваат основа врз која се заснова нејзиното користење за лечење на бројни болести. Главно се користи при лечењето на следните болести:
Освен тоа ниската радиоактивност на водата благотворно делува на катаралните воспалувања и заболувањата на дишните ограни. Иако денес оваа бања не ги користи во потполност потенцијалите кои ги поседува, треба да се истакне дека се работи за бања кои ја користеле уште Римјаните. Во периодот на осмалинското владеење на овие простори Бањата била користена и од Турците. Во близина на Кочанската бања, кај село Долни Подлог од дупнатина длабока 318 метри откриена е топла минерална вода со јачина од 95 литри во секунда и температура од 80 степени, што може да претставува основа за изградба на бањски здравствено рекреативни објекти.
Исток I (Оптичари)
Исток I — археолошко наоѓалиште во битолското село Оптичари. Ноаѓалиштето претставува населба од неолитско време. Во близина на веќе истраженото наоѓалиште „Тумба“ се пронајдeни уште две нови помали [[тумби кои поради своите позиции најверојатно претставуваат дел од една населба. Тие се наоѓаат на 3 км источно од „Тумба“, а сместени се веднаш една до друга. Иако можат да се констатираат две засебни помали тумби, сепак набљудувани од страна тие функционираат како едно наоѓалиште. Единствено преку идни истражувања би можело да се утврди дали тие биле активни во исто време или пак едната била основана подоцна и постепено странично се напластила врз постарата тумба. Во секој случај, и за двете тумби се земени независни коти, иако е пресметана вкупната површина што тие заедно ја зафаќаат. Во источниот дел, едната од нив е пресечена од канал за наводнување, така што пресметената зафатнина не ја дава целосната слика за вкупната површина. Што се однесува до археолошкиот материјал, се забележува присуство на предисториска и античка керамика. Дел од овој материјал има истакнато груба и невообичаена фактура со мноштво примеси на калцити, па не може да се утврди дали керамиката е неолитска, бронзенодобна или пак средновековна.
Вардина
Вардина или Вардена (Βάρδινα, Βάρδενα) — вториот врв по висина на планината Боздаг во Драмско, Егејска Македонија. Висок е 2.194 м и се наоѓа на самата граница со Смољанска област во Бугарија.
Според пиринскиот јазичар Јордан Иванов, името доаѓа од глаголот варди, како место на за пазење или чување.
Пипи Долгиот Чорап
Пипи Долгиот Чорап (Pippi Långstrump; целосно име: Pippilotta Viktualia Rullgardina Krusmynta Efraimsdotter Långstrump) — главниот лик на истоимениот роман на шведската писателка Астрид Линдгрен. Пипи била именувана по ќерката на Линдгрен, Карин, која побарала од нејзината мајка убава приказна кога таа страдала од пневмонија.
Пипи е необично девојче. Таа е најсилната во светот, има пеги на лицето и црвените плетенки ѝ стојат во вис, груба е и нема животно искуство. Таа пораснала без родители и живее во куќа наречена вила Вилекула, заедно со нејзиниот забележан коњ и нејзиниот мајмун наречен Господин Нилсон (шведски: Herr Nilsson). Нејзината мајка е во рајот, а нејзиниот татко Ефрем Долгиот Чорап е крал на црнците на тихоокеанскиот остров Курекуредутон, а Пипи е сопственик на куфер полн со златници.
Историја
Во зимата 1941 година, седумгодишната ќерка на Астрид Линдгрен страдала од пневмонија и ја замолила нејзината мајка да ѝ ја раскаже приказната за Пипи Долгиот Чорап — лик кој таа го измислила. Линдгрен започнала да раскажува приказни што ги воодушевиле Карин и нејзините мрзливи другарки. Во март 1944 година, кога Линдгрен ја истегнала ногата и морала да се одмори поради тоа, одлучила да пишува приказни за Пипи. За нејзиниот 10-ти роденден во мај 1944 година, нејзината ќерка Карин добила подарок серија приказни.
Откако била одбиена од издавачката куќа „Бониерс АД“, книгата за Пипи Долгиот Чорап била објавена од „Рабен и Сјогрен“ во ноември 1945 година. Таа била придружена со уште два романа и бројни раскази и сликовници.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Ардеш
Ардеш (Ardèche; Ardecha; Ardecha) — департман во регионот Оверњ-Рона-Алпи во Југоисточна Франција. Името го добил по реката Ардеш и неговото население броело 328.278 жители во 2019 година. Префектура та му е во Прива, а негов најголем град е Аноне.
Праисторија и античка историја
Областа била населена со луѓе барем од времето на доцниот палеолит, како што е потврдено од познатите пештерски слики во Шове Пон д'Арк. Платото на реката Ардеш има големи камења (главно долмени и помал број менхири), подигнати пред илјадници години. Реката го има еден од најголемите кањони во Европа, а пештерите што ги прекриваат карпите - кои се високи до 300 метри (1.000 стапки) - се познати по знаците на праисториски жители (често се наоѓаат врвови од стрели и кремени ножеви).
Виваре, како што уште се нарекува Ардеш, го зел своето име и грбот од Вивие, кој бил главен град на галското племе Helvii, дел од Gallia Narbonensis, по уништувањето на нивниот претходен главен град во Алба-ла-Ромен. Свети Андеол, ученик на Поликарп, се претпоставува дека ги евангелизирал жителите на Вивие за време на владеењето на царот Септимиј Север, и наводно починал како маченик во 208 година. Легендата раскажува за погребувањето на Андеол од страна на Амикија Евкерија Тулија. Во 430 година, Аксониј го префрлил седиштето на Вивие како резултат на проблемите претрпени на неговото претходно место во Алба Августа.
Средновековна историја
Областа Вивие многу претрпела во 9 век од напади на Унгарци и сараценски робови кои дејствувале од брегот на Прованса, што резултирало со севкупна депопулација на регионот.
Во почетокот на 10 век, економското закрепнување доживеало изградба на многу романски цркви во регионот: Елон, Меркие, Сен Жилиен ди Сер, Балазик, Ниегл и Рошеколомб. Средновековниот округ Вивие или Виваре во ова време бил административен дел од Кралството Бургундија-Арл, создадено во 933 година со спојувањето на кралствата Прованса и Бургундија од страна на Рудолф II Бургундски и наследено од нејзиниот последен монарх Рудолф III Бургундски на светиот римски цар Конрад II во 1032 година. Локално во текот на овој период црквата играла важна улога. Јован II (Џовани од Сиена), кардинал и епископ на Вивие (1073–1095), го придружувал папата Урбан II на Соборот во Клермон. Подоцна бил одржан во феудот на грофовите од Тулуз, кои го изгубиле од француската круна во 1229 година. Во 1284 година, со цистерциската опатија на Марзан, Филип IV го основал Вилнев де Берг, а со договорот од 10 јули 1305 година Филип IV Убавиот ги обврзал епископите од Виваре да го признаат суверенитетот на кралевите на Франција над целиот нивно црковно подрачје. Царството во голема мера било игнорирано од царевите и конечно ИИИ било доделено на Франција како дел од доменот на Дофен, идниот Шарл VII од Валоа во 1308 година. Во овој период, семејството Мајар, како грофови од Турнон, било влијателно во Ардеш. За време на Стогодишната војна, областа ја задржала својата лојалност кон француската круна, и покрај честите напади од запад.
Рана модерна историја
Како резултат на реформацијата на Жан Калвин во Женева, Виваре Ардеш била една од областите кои силно го прифатиле протестантизмот делумно како резултат на мисионерската активност од 1534 година од страна на Жак Валери. За време на следните религиозни војни (1562–1598), Ардеш се сметал за стратешки важна локација помеѓу протестантските Женева, Лион и католичкиот Лангдок. Со воведувањето на одгледување тутун од Америка и аграрните експерименти на Оливие де Сер, таткото на модерното француско земјоделство, подрачјето доживеало напредок. Влијанието на протестантскиот Лион и растот на индустријата за свила, благодарение на садењето црници, им дадоа на жителите на градовите Виваре извесна независност на размислување и со поддршка на моќните протестантски хугеноти (Конт де Крусол). и Оливие де Серес), Вивараите станаа протестантско упориште. Како резултат на тоа, претрпе многу напади и осум битки помеѓу 1562 и 1595 година. Во 1598 година, Нантскиот едикт стави крај на овие борби. Во тоа време, Вивареите имаа над 75 протестантски цркви и пет утврдени упоришта со постојани гарнизони. Сепак, проблемите во областа не биле завршени. Во 1629 година, Пола де Шамбо, ќерка на хугенотскиот свештеник на Прива, избрала да се омажи за католик, Виконт де л'Естранж, кој го поддржувал прогонството на протестантите од страна на кардиналот Ришелје. Прива, со мнозинство од протестантско население, одбил да се потчини, и како центар на бунтот на Бенжамен де Роан, барон де Субиз, бил запален и изгорен до темел од силите на Луј XIII, испратени да го поддржат Виконтот де л'Естранж. Како резултат на тоа, една петтина од протестантското население на Виваре емигрирало. Отповикувањето на Нантскиот едикт во 1685 година, кое конечно го прогласи протестантизмот, резултираше со тоа што селското семејство Мари и Пјер Дуран води бунт против кралската власт. Ова доведе до бунт на Камисар на пророците Ардеши. Луј XIV одговорил со испраќање на змејови, кои го брутализирале населението со „ змејски нади “, уништувајќи голем број заедници. Бруталноста во тие години беше огромна и мирот беше обновен дури во 1715 година. Како резултат на бруталноста на двете страни, уште 50.000 протестанти Арчеши ја напуштија Франција, многумина побегнаа во Швајцарија, додека други беа принудени на апсење (преобраќање).
Во следниот век, и покрај растот на заедницата на Аноне, се зголемила поларизацијата помеѓу семејствата на горните благородници како Рохан Субиз и Вог, грофот Обена, кои поседувале огромни финансиски богатства, и помалото благородништво, селското свештенство и буржоазијата на Виваре паралелно со развојот на други места во Франција. И покрај тоа, синовите на локалниот производител на хартија Аноне, Џозеф и Жак Етјен Монголфје се искачиле со првиот балон на топол воздух над градот на 4 јуни 1783 година. Фирмата Кансон Монголфје продолжува да прави хартија до ден-денес и на годишнината секоја година, првиот викенд во јуни, голем собир со балони на топол воздух го слави настанот на првото патување. На 200-годишнината во 1983 година, околу 50 балони на топол воздух учествувале со првиот историски лет, реконструиран со луѓе облечени во историски костими.
Подоцнежна модерна историја
На почетокот на Француската револуција, Декларацијата за човекови права од 1789 година конечно ги признала протестантите на Ардеш како полноправни граѓани, слободни конечно да ја практикуваат својата вера. Сепак, католицизмот продолжил да се шири, а до почетокот на 19 век Ардеш вклучувал само 34.000 протестанти од населението од 290.000. Именуван по истоимената река, Ардеш бил еден од првичните 83 департмани создадени за време на Француската револуција на 4 март 1790 година. Поддршката на грофот Франсоа Антоан де Боаси д'Англа кој го претставувал третиот сталеж на Виваре, ослободувањето на кметовите и поддршката на помалото свештенство на црквата обезбедиле жителите на Ардеш да ја поддржат раната револуција, но тие ја повлекле поддршката кога работите станале порадикални. За време на владеењето на теророт, во 1794 година, гилотината во Прива била зафатена со погубување на поранешните умерени поддржувачи на револуцијата. Под Директоратот, бандите Шуани заминале во Севените за да избегаат и да ги поддржат поранешните емигранти.
Во периодот на Наполеон, Ардеш влегол во раздобје на сè попросперитетна незабележливост. По период на затемнување, Вивиер бил повторно воспоставен во 1822 година како седиште на епископите во Ардеш, какво што останува до денес. Во текот на 19 век, економскиот раст бил скромен. Бројот на жители пораснал од 273.000 во 1793 година на 388.500 во 1861 година. Индустријата на свилени буби цветал до 1855 година, кога болеста ги погодила бубите, а конкуренцијата од Кина ја поткопала профитабилноста на индустријата. Рударството во Прива се засновало на експлоатација на локалната железна руда, која брзо била исцрпена. За овие потреби биле изградени шест високи печки, но тие биле само умерено профитабилни, па биле затворени, последната била затворена во Пузен во 1929 година.
Научниот пионер Марк Сеген, чии пронајдоци одиграле клучна улога во развојот на раните локомотиви, е роден во овој департман. Но, тој го сместил својот бизнис спротиводно во близина на Лион, а индустрискиот развој во Ардеш останал релативно мал. Во департманот не се појавиле големи градови во текот на годините на индустријализацијата на Франција, а неговото официјално население од вкупно 388.500, достигнато во 1861 година, се покажало како врвно ниво кое не било повеќе достигнато. Од 1860-тите, економијата на Ардеш е поделена помеѓу просперитетната долина на Рона и релативно сиромашниот и планински Горен Виваре на западната страна на департманот. Одгледувањето овци не довело до просперитет на кој се надевале, а винарството, кое било тешко погодено од кризата со филоксера во текот на последните децении на 19 век, имало силна конкуренција од другите области на Франција.
Географија
Во ширина, департманот достигнува 75 км. Зафаќа површина од 5.550 квадратни километри, површина што крие голема разновидност од место до место во однос на релјефот, немањето пристап до брз транспорт (уникатен во Франција) и тешкотиите во транспортот од еден дел на Ардеш до друг, пред сè во зима. Оваа непристапност важи и за Прива, бидејќи по патната мрежа оддалечен е 589 км од Париз, 574 км од Стразбур, 215 км од Марсеј, 211 км од Анеси, 162 км од Шамбери, 147 км од Ним, 140 км од Лион, 135 км од Гренобл и 127 км од Сен-Етјен.
Различни природни региони
Се разликуваат пет природни региони во Ардеш:
Планините се во западниот дел на департманот со просечна надморска височина од 1.100 метри. Во основа, тие се со гранитен состав разделени од Велејските базалти на масивот Мезанк и планините Форез. Во нивното средиште се наоѓаат вулкански конуси од пепел, лава приклучоци и бројни текови на магма (Мезанк: 1.754 метри; Жербие де Жонк: 1.551 m). Тие благо се спуштаат кон запад, што доведува до проток на вода кон Атлантикот. Тука се наоѓа изворот на Лоара. Во опсег од неколку километри се наоѓа вулканското езеро Исарлес (92 ha, 5 km во обем, 108 m во длабочина). Климата е екстремна: долги месеци со снег, многу силни ветрови во текот на есента и зимата (локално познато како „ла бирл“), чести магли во долините, екстремен пад на температурата помеѓу годишните времиња, со обилни дождови (во просек 1.500 mm годишно) изразито сосредоточени во септември и октомври.
Преодната зона што се спушта од планините (1.200 m) до долината на Рона (300 до 400 m), е регион на висорамнини. Средната надморска височина на висорамнината е една од зелените шумски врвови разделени со диви и непрекрстливи клисури. Како хидрографски ресурси преовладуваат буиците, а врнежите се одликуваат со чести летни порои, со клима многу помалку екстремна од онаа на планините на запад.
Реката Ардеш се влева во Рона, следејќи генерално југоисточен тек. Овој карстен регион е создаден од варовници, потоците течат по стрмните странични долини разделени со остри врвови. Со главно мала надморска височина, Долно Виваре ужива топла и сува, речиси средоземна клима. Температурите се позитивни и во зима (3 или 4 °C во јануари). Преовладуваат ветровите од североисточен правец, но ветровите од југ (познати како „vent du midi“) и од запад се полни со влага, носат неколкудневни обилни врнежи. Неколкуте реки, Лавезон, Ескуте и Фреол, обезбедуваат помалку хидролошки ресурси отколку што има во гранитните области на север. Ова е земја на вино, грмушки, житарки и богати овошни дрвја (ова е регионот на Обена и на Жоајез).
Оваа висорамнина со надморска височина од 800 метри, на север е целосно опкружена со долините Увез и Пер, на југ со долината на Ескуте, на запад со Кол Ескрине и долината Весо. Изградена е од базалт што се протега во должина 18 км во правец на Рона, а достигнува најголем ширина од 11 км. Климата овде е исто така прилично екстремна: снегот е чест, иако не густ, температурните промени нагласени се со силните студени ветрови што дуваат. Почвата е богата и плодна. Во земјоделството преовладува одгледувањето на пченица, овес и компир, во сточарството застапено е одгледувањето кози и говеда. На падините се одгледува винова лоза и овошни дрвја.
Коридорот на Рона е многу стрм на десниот брег кој минува речиси во подножјето на висорамнините Виваре, при што остануваат мали рамнини каде реките од Виваре се спуштаат до Рона. Овде преовладува силниот северен ветер (познат како мистрал). Сепак, температурите се умерени на влијание на ветерот „миди“ на југ. Тесните рамнини се многу плодни и поволни за овошни насади (праски и кајсии), а на падините преовладуваат лозјата.
Совет на департманот Ардеш
Ардеш е поделен на три арондисмани. Претседател на Советот на департманот е Оливие Амран од Републиканците (ЛР) од 2021 година.
Национално собрание
Департманот избрал тројца членови во Националното собрание на законодавните избори во 2017 година:
Сенат
Претставници на Ардеш во Сенатот се Мишел Тестон и Ив Шастан.
Население
Движење на бројот на жители од 1791 година:Како една од посиромашните области во Франција, долго време емиграцијата од Ардеш е побројна од имиграцијата, иако оваа ситуација неодамна се променила. Во 1990 година, Ардеш повторно го достигнал нивото на население што го имал пред 50 години. Денес, населението брои 309.000 (во споредба со 390.000 во 1860 година). И покрај ова демографско закрепнување, областа останува обележана со рурален егзодус што ги минимизира ефектите од повисоката од просечната стапка на наталитет. И покрај ова, стапката на природен прираст практично не постои, бидејќи Ардеш има и повисока од просечната средна возраст кај жителите родени во Ардеш, а со тоа и повисока од просечната стапка на смртност.
Околу 50% од населението на департманот живее во рурални средини, во споредба со националниот просек од 75% од француското население кое живее во урбани средини. Ардеш има просечна густина на населеност од 52 жители на km2, во споредба со 122 жители на km2 во регионот Рона-Алпи и 104 жители на km2 во Франција. Густината на населението е најголема во регионите околу двата града Ане и Обенас и долж работ на долината на Рона. Планинските области се многу помалку густо населени со само 6 до 7 жители на km 2 во кантоните Сен-Етиен-де-Лугдарес и Валгорж. Како што планините и висорамнините продолжуваат да се населуваат, оние од долината на Рона, Бас-Виваре и долниот дел на Ардеш продолжуваат да растат, но состојбата со населението, иако подобра од минатото, сè уште останува проблем за регионот.
Најурбанизирани области на департманот се Долината на Рона и регионот на Аноне, блиску до главните оски за комуникација, (автопати и железница ТГВ). Во овие делови природниот прираст на населението е насекаде позитивен. Аноне, Турнон-сир-Рон и Гилеран-Гранж имаат корист од близината на блискиот град Валенс и економски понапредниот департман Дром. Во јужната внатрешност на департманот, градот Обена и долината на реката Ардеш, населението на кантоните Вилнев-де-Берг и Валон-Пон-д'Арк расте со четири пати поголема брзина од просекот на департманот.
Високата висорамнина и планинските области до Прива во континуитет го губат своето младо население (просечната старост на населението како целина расте се повеќе расте како резултат на непривлечноста на овој регион за младите). На пример, Ле Шелар и Ламастр неодамна изгубиле 300 и 250 жители соодветно.
Култура
Со своите реки и потоци, Ардеш стана омилено место за љубителите на кану и кајак од целиот свет. Ардеш опфаќа дел од Националниот парк Севени. Областа е многу добро позната по спортско качување, со многу погодни варовнички и гранитни карпи. Еден од најголемите француски друмски велосипедски настани, Ардешоаза (L'Ardéchoise), се одржува секоја година Ардеш. Во 2011 година на настанот учествувале 16.000 учесници.
Департманот Ардеш е познат по специјалитетот слатки костени, со познатиот „шатењ д'Ардеш“ (châtaigne d'Ardèche) кому му била доделена <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Appellation_d'origine_contr%C3%B4l%C3%A9e" rel="mw:ExtLink" title="Appellation d'origine contrôlée" class="cx-link" data-linkid="676">appellation d'origine contrôlée</a> (AOC) во 2006 година.
Перо Латкоски
Перо Латкоски – универзитетски професор на Факултетот за електротехника и информациски технологии.
Животопис
Перо Латкоски е роден во Охрид во 1980 година. На Електротехничкиот факултет во Скопје дипломирал во 2004 година, магистрирал во 2006, а докторирал во 2010 година. На факултетот почнал да работи веднаш по дипломирањето како демонстратор, напредувал во асистент во 2006, доцент во 2010, вонреден професор во 20хх и редовен професор во 20хх година.
Во рамките на досегашната научно-истражувачка работа публикувал над 60 трудови во реномирани меѓународни научни списанија и конференции. Автор е на книгата „Communication Protocol Engineering of Wireless Networks: Modeling and Optimization“ (VDM Verlag Dr. Müller, 2009). Активно учествувал во повеќе домашни истражувачки и апликативни проекти, како и во неколку научно-истражувачки проекти финансирани од FP6 и FP7 рамковната програма на ЕУ. Континуирано е побаруван како рецензент на научни трудови за меѓународните списанија и конференции од областа телекомуникации. Неговите истражувања се фокусирани на моделирање, анализа, оптимизација и протоколно инженерство на безжичните локални и персонални системи, како и широкопојасните безжични системи.
Николинско Маало (Метежево)
Николинско Маало — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Метежево. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. На благите тераси што се спуштаат од шилески рид се откриени гробови од камени плочи - тип циста.
Фридрих Вилхелм Јозеф фон Шелинг
Фридрих Вилхелм Јозеф (фон) Шелинг (гер. Friedrich Wilhelm Joseph von Schelling; 27 јануари 1775 - 20 август 1854) — германски филозоф, претставник на идеализмот. Стандардната историја на филозофијата со него ја постигнала средината во развојот на германскиот идеализам, сместувајќи го него меѓу Фихте, неговиот ментор пред 1800, и Хегел, неговиот поранешен универзитетски цимер и некогашен пријател. Толкувањето на филозофијата на Шелинг е често тешкo, поради постојано менување на природата. Некои интелектуалци го опишуваат него како променлив мислител кој, и покрај тоа што е брилијантен, скока од  тема на тема  и му недостига синтетизирање  за да формирање на целосен филозофски систем. Други ја оспорија идејата дека мислењето на  Шелинг е обележано со големи прекини, наместо да докажат дека неговата филозофија секогаш се фокусира на неколку заеднички теми, особено на човековата слобода, апсолутното, и односот помеѓу духот и природата.