cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Филипа Англиска
Кралицата и Регентот
Од 1409 година наваму, а особено по смртта на кралицата Маргарет во 1412 година, кога Ерик станал крал де факто, кралската двојка главно живеела во Данска. Меѓутоа, Филипа често се враќала во Шведска, и бидејќи живеела таму за време на нејзините први години во Скандинавија, од самиот почеток ѝ била создадена блиска врска со Шведска, од трите кралства.
Нејзин особен интерес за Шведска била опатија Вадстена, која станала засолниште за неа и база секогаш кога била во Шведска. Нејзината англиска придружба го вклучувала Хенри Фитџу, кој ја посетил опатија со англиска делегација за членови со цел да основа манастир Бриџитин во Англија, а во 1415 година, четири монахињи, три искушенички, еден монах и еден свештеник ја напуштиле опатија под голема прослави за основањето на она што станала познатата опатија Сион. Самата Филипа веројатно ја видела Вадстена за прв пат во 1408 година, кога таа би го придружувала Ерик таму. За време на нејзината втора посета на опатија Вадстена во јануари 1415 година, таа го следела примерот на кралицата Маргарет и била прифатена како соросец. Во 1421 година, таа направила донација за опатијата во замена за молитви за неа, нејзиниот брачен другар и нејзините родители; во 1422 година, таа ја предала реликвијата на раката од Кануте Светиот во опатијата, а во 1425 година го подарила хорот на Света Ана, на чија инаугурација присуствувала следната година. Кога папата Мартин V ги забранил двојните манастири во 1422 година, кралицата Филипа и нејзиниот сопруг испратиле амбасада во Рим за да побараат повлекување на забраната, а таа исто така побарала од нејзините браќа во Англија да интервенираат: резултатот бил исклучок од забраната. направен за редот Бриџитин.
Кралицата Филипа била активно вклучена во државните работи. Со Померанскиот акт за наследување од 1416 година, Ерик го именувал својот братучед Богуслав IX од Померанија за наследник на трите кралства доколку неговиот брак со Филипа останел без деца. Кога Ерик заминал да учествува во војните во Фемерн во 1420 година, Законот бил изменет и на Филипа и била дадена активна улога. Ревидираниот акт навел дека по смртта на Ерик, кралицата Филипа треба да биде назначена за регент на царството додека Богуслав не биде поставен за крал; и доколку Богуслав ги наследи трите кралства додека бил уште мал, Филипа би бил регент за време на неговото малцинство. Во врска со ова, доверливите земји на Филипа исто така биле изменети: наместо да има овластувања во сите три кралства, ѝ била дадена огромна земја во Шведска која се состоела од Нерке, Упланд, Стокхолм, феудот на Кепинг, феудот на Таље, феудот на Вестерас, Арбога како и Сневринге, што во суштина ја правиело нејзиниот владетел на централна Шведска, со Сјаланд како обезбедување.
Ерик очигледно имал голема доверба во Филипа. И античките и современите автори даваат поволна сметка за нејзиното владеење. Се вели дека во одредени работи била поефикасна од Ерик. Сепак, научниците во голема мера го прифатија овој суд на кралицата без да навлегуваат во детали. Нејзините големи доверливи земјишта во Шведска го зголемија интересот на Филипа за ова Кралство, и додека Ерик претпочитал да живее во Данска, Филипа имала толку чести и долги посети во Шведска, каде што била полномошник на Ерик додека била присутна, што била де факто регент на Шведска. во најголемиот дел од 1420-тите, иако формално не е така направен. Во март 1422 година, таа официјално го повикала и претседавала со Советот на имотите во Вадстена, каде што посредувала во спорот меѓу благородните фракции. Таа често добивала полномошно од Ерик за да се справи со шведските работи, како што се даноците на Оланд во август 1425 година.
Во март 1427 година се вратила во Данска, каде што останала три години за време на војната. Во 1428 година, Филипа успешно ја организирала одбраната на данската престолнина од нападот на Ханзата за време на бомбардирањето на Копенхаген во 1428 година. Таа била поздравена како хероина од луѓето во Копенхаген затоа што ги собрала граѓаните да се борат со флотата на Ханзата во пристаништето во Копенхаген. Кон крајот на 1429 година, Филипа заминала за Шведска, официјално во мисија од Ерик да обезбеди поддршка за неговата војна во Шведска, каде што војната се спротивставувала од самиот почеток. Во Шведска, таа како и обично отпатувала во опатија Вадстена, каде што ја пречекала делегација на шведскиот риксрад. Меѓутоа, не долго по нејзиното пристигнување, таа се разболела. Ова бил напад на некаква повторлива болест за која било забележано дека понекогаш ја погодувала барем во претходните пет години. Кралицата родила мртво момче и нејзиното здравје се влошило по мртвото раѓање. Таа умрела на 5 јануари 1430 година на 35-годишна возраст и била погребана во црквата Клостер во Вадстена, блиску до Линшепинг во Естерјетланд, Шведска. Таа во својот тестамент дала неколку донации за опатија Вадстена. По нејзината смрт, Ерик стапил во врска со поранешната дама на Филипа, Сесилија.
Небојша Илиќ (кошаркар)
Небојша Илиќ (Белград, 26 февруари 1968) е поранешен српски кошаркар. Моментално работи како тим менаџер на Црвена ѕвезда и репрезентацијата на Србија.
Тој е рекордер на југословенските првенства по бројот на постигнати поени на еден натпревар (на 21 ноември 1992 година, на натпреварот со Војводина постигнал 71 поен). Тој, исто така, го држи клупскиот рекорд по бројот на поени во еден натпревар од Купот бидејќи постигнал 42 поени во сезоната 1992/93 против Биг Енекс од Ваљево.
Црвена ѕвезда
За Звезда дебитирал во сезоната 1985/86, кога повремено влегувал во игра како талентиран тинејџер. Веќе во следната сезона тој имал забележителна улога во тимот. Во плеј-офот просечно постигнувал по 8,6 поени по натпревар, а црвено-белите до последното шоу стигнале со сензационална победа против Цибона во полуфиналето од плеј-офот. Цибона имала скор од 22-0 во лигата во 1986/87 година и две европски шампионски титули во претходните сезони, но во плејофот биле исфрлени од играчите на Ѕвезда Бранислав Прелевиќ и Небојша Илиќ, кои постигнале важна тројка во финишот и постигнале две слободни фрлања. Сепак, во финалето против Партизан малку недостасувало да се стигне до титулата. Небојша Илиќ за првпат бил најдобар стрелец на Ѕвезда во сезоната 1987/88 со вкупно 612 поени во сите натпреварувања (просечни 17,5 по меч), но тимот, освен полуфиналето на Европскиот куп на Радивоје Корач, не постигнал забележителен резултат во домашните натпреварувања Стеван Караџиќ и Зоран Радовиќ го пропуштиле најголемиот дел од сезоната поради војска, а Рајко Жижиќ се простил од дресот на Ѕвезда пред почетокот на сезоната. Во следната сезона 1988/89 Илиќ бил најдобар стрелец на Звезда со вкупно 535 поени во 37 натпревари во сите натпреварувања (просек 14,5 поени по натпревар), но тимот не можел да оди подалеку од полуфиналето на плеј-офот. Следната сезона ја пропуштил поради војска, а во тимот се вратил во сезоната 1990/91 кога имал одлични партии во Купот на победниците на куповите и постигнувал по 23,2 поени по натпревар и со вкупно 17,5 поени во сите натпреварувања, бил најдобар стрелец во Црвена Звезда според просекот на постигнати поени. Во таа сезона за црвено-белите настапувал и Дражен Далипагиќ, но тимот имал слаб пласман во првенството.
Во сезоната 1991/92, Звезда стигнала до финалето на плејофот. Слободан Јанковиќ брилјирал на теренот во својата последна сезона во клубот, а Неша Илиќ вил втор стрелец кај црвено-белите со просек од 15,4 поени во сите натпреварувања.
Враќање во Ѕвезда
Тој се вратил во Звезда во 1995 година и многу брзо стигнал до препознатлива форма. Тој бил најдобар стрелец на тимот во југословенското првенство 1995/96 со 16,7 поени по натпревар, но Ѕвезда имала сезона за заборав. Кариерата ја завршил во црвено-белиот дрес на крајот од првенството 1996/97 година, но тоа било неславно збогување, бидејќи Звезда зела само 12 место во една од најлошите сезони во историјата на клубот.
Репрезентација
Со помладите категории на југословенската репрезентација освоил три златни медали и трипати бил најдобар стрелец на тимот. На Европското првенство за кадети во 1985 година во Бугарија, тој имал просек од 20,4 поени по натпревар (143 поени, седум натпревари), бил најдобар стрелец на тимот и трет на турнирот. Во тој тим играле и Тони Кукоч, Владе Дивац, Раде Милутиновиќ, Ненад Труниќ, Славиша Копривица…
Тој исто така освоил златен медал на јуниорското првенство на Стариот континент во 1986 година во Австрија, а со просек од 15 поени по натпревар (105 поени, седум натпревари) повторно бил водечки стрелец на тимот. Во тимот на европските шампиони, покрај Илиќ, играле и Дивац, Кукоч, Дино Раѓа, Александар Ѓорѓевиќ, Лука Павиќевиќ, Мирослав Пецарски и други.
Исто така, освоиле златен медал на Светското јуниорско првенство во Бормио, Италија во 1987 година, каде што повторно бил најдобар стрелец на југословенската репрезентација (92 поени во шест натпревари) со просек од 15,3 поени по натпревар. Тимот повторно го сочинувале Дивац, Ѓорѓевиќ, Раѓа, Кукоч, Павичевиќ, Пецарски и други.
Бикебург
Бикебург (Bückeburg) — град во округот Шаумбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Се наоѓа на границата со сојузната покраина Северна Рајна-Вестфалија, близу ридовите на Везерското Средногорје. Бикебург се наоѓа 50 километри западно од покраинскиот главен град Хановер и 10 километри источно од Минден.
Од 1640-1647 година претставувал административно седиште на Грофовијата Шаумбург-Липе, од 1807 година на Кнежевството, а од 1919 до 1946 година бил главен град на Слободната Држава Шаумбург-Липе. Денес, во градот е сместен Уставниот суд на Долна Саксонија.
Местоположба
Бикебург се наоѓа северно од Везерското Средногорје на работ од Северногерманската Низина. Најниска точка во градот е 45 метри во местото Камер, додека највисока точка е 211 метри на Харл.
Градски единици
Покрај самиот град, кон градското подрачје припаѓаат и следниве места: Ахум, Беренбуш, Бергдорф, Камер, Ефезен, Мајнзен, Мизинген, Нордхолц, Пецен, Реке, Русбенд, Шаје и Варбер.
Соседни општини
Источно од градот се наоѓаат следниве градови и општини, сите во округот Шаумбург: општинската заедница Нидернверен, општинската заедница Нинштет, градот Обернкирхен, општинската заедница Ајлзен. На другире страни се граничи со градови во покраината Северна Рајна-Вестфалија: на југ со Порта Вестфалика, на запад со Минден и на север со Петерсхаген.
Водотеци
Северно од центарот на градот, низ местата Русбенд и Беренбуш поминува Средногерманскиот Канал. Низ местата Ахум, Мајнзен, Варбер и Камер поминува Бикебургер Ауе. Шлосбах поминува низ самиот град и се влева во Бикебургер Ауе.
Клима
Климата во Бикебург важи за главно топла и во текот на целата година има многу врнежи. Просечно годишно има 439 мм врнежи. Најсув месец е февруари, додека највлажен е јули. Најтопол месец е јули, додека најладен е јануари. Просечната годишна температура е 10,8 °C.
Историја
Во Бикебург по Втората светска војна се наоѓа британска касарна и имало голем број Британци до неодамна. Поголемиот дел од Британците работеле во Британската воена болница во соседниот град Ринтелн или во локалното англиско училиште „Принц Руперт“, исто така во Ринтелн. Бројот на британски војници значително се намалил кон крајот на 1990-тите години, кога се затворила болницата, додека училиштето било затворено во јули 2014 година.
Замок Бикебург
Замокот Бикебург (Schloss Bückeburg) бил резиденција на принцовите на Шаумбург-Липе. Иако, благородничкото семејство ја предало политичката моќ во 1918 година, тие уште живеат тука. Замокот, дел од него отворен за јавноста, е важно туристичко одредиште и поседува важна уметничка збирка и библиотека. Историјата на градбата се протега 700 години.
Во подрумските простории на замокот се наоѓа мавзолеј, исто така, отворен за јавноста. Изграден во 1915 година во неороманескнен стил и го претставува Пантеонот, тој претставува најголем приватен мавзолеј во светот, кој уште се користи. Куполата е украсена со импресивен златен мозаик, втор најголем од овој вид по тој во Аја Софија.
Музеј за хеликоптери
Во градот се наоѓа музеј за хеликоптери, кој поседува рани графики на летечки објекти од Леонардо да Винчи, како и 40 вистински хеликоптери. Воздухопловната воена школа на германската војска ја користи воздухопловната база „Бикебург“ во близина.
Градска црква
Градската црква на Бикебург (Bückeburger Stadtkirche) била една од првите лутерански цркви изградени по реформацијата. Позната е по својата проповедница и особено по накитената бронзена крстилница, направена од холандскиот уметник Адриен де Врис. Композиторот Јохан Кристоф Фридрих Бах (1732–1795), син на познатиот Јохан Себастијан Бах, работел во замокот Бикебург од 1751 година до својата смрт, првин како чембалист, а од 1759 година и како концертен мајстор на капелата. Бах е погребан во црковниот двор.
Сообраќај
Бикебург има железничка станица, која е опслужувана од линијата С1 на Хановершката С-Железница. Постојат редовни врски на секој час помеѓу Бикебург и Минден и Хановер.
Збратимени градови
Бикебург е збратимен со следниве градови:
Шахот во 1999 година
1999 во шахот содржи некои значајни настани.
Винца
Винца (Βίντσα) — река во Гребенско, Егејска Македонија, лева притока на Бистрица.
Реката извира на планината Црвена Гора источно од врвот Падес (1.110 м). Тече на север, по што западно од врвот Микро Кастраки (1.126 м) свртува на запад, а кај врвот Вуртопос на југозапад. Тука го носи името Палиомадано или Палиоманданос. Излегува од планината источно од врвот Панделони и фаќа јужен правец. Тука го носи името Хаврос. Минува источно од врвот Кукос (689 м) и го добива истото име Кукос. Се влева во Бистрица под името Винца кај селото Земњач.
Планинарски клуб „Љуботен“
Планинарскиот клуб „Љуботен“ од Тетово е формиран на 23 март 1925 година.
Веднаш по формирањето, дел од членовите се искачиле на највисокиот врв на Шара, Турчин. По изградбата на планинарските домови на Љуботен во 1931 и на Попова Шапка во 1934 година, во кои интензивно учествувале членовите на планинарското друштво „Љуботен“, планинарските активности по цела Шар Планина стануваат многубројни.
Историјa
За време на Втората светска војна активностите на друштвото се во стагнација. Пролетта 1947 година на Попова Шапка е одржано Собрание на кое е возобновено Планинарско Друштво „Љуботен“. Оттогаш започнува повторно организирање на планинарски акции и тоа преку јавни повици и плакати. Во тој период започнуваат и зимски искачувања на Шара. Од 1947 до 1956 година се обновуваат постоечките домови на Попова Шапка и Љуботен, се градат планинарски приватни куќи под Титов Врв, Црн Врв и на Пирибег, се гради планинарскиот дом на Јелак и изградена е планинарската кула на Титов Врв. Членовите на планинарското друштво организираат планинарски тури и по другите планини во Македонија: Солунска Глава, Пелистер и Галичица.
На 21.04.1953 г. по иницијатива на друштвото и на граѓаните на Тетово, највисокиот врв на Шара, Голем Турчин е преименуван во Титов Врв. По повод двата Илиндена, на 2 август 1954 година друштвото започнало да го организира традиционалниот Илинденски слет на Лешница. Во август 1955 година изведен е легендарен поход – пеш од Тетово до Дубровник. Во февруари 1956 година, група членови од друштвото, активно и најбројно се вклучени во спасувањето на работниците, рударите и војската во Маврово, погодено од катастрофална лавина. На крајот од педесеттите години, организирани се посети надвор од Македонија: Проклетие 1956, Велебит 1957 и Сутјеска 1958. Поради воениот конфликт во 2001 и 2002 година, активностите на ПК „Љуботен“ се во стагнација.
Планинарски дом
Планинарскиот клуб располага и го одржува Планинарскиот дом „Љуботен“. Домот се наоѓа на височина од 1630 м. До него се стигнува од Тетово до Старо Село по асфалтен пат, а од Старо Село до домот по макадам пат или маркирана патека која започнува од информативната табла во селото. Планинарскиот дом Љуботен е прв и најстар дом во Република Македонија изграден 1931г. Домот е поставен над букова шума и од него се отвора поглед кон полошката котлина, врвот Љуботен, Козја Стена, Ливадица и Пирибег.
Долно Блатешко Езеро
Долното Блатешко езеро (српски: Доње Блатештичко језеро) е ледничко езеро и едно од 27-те на Шар Планина. Се наоѓа кај Блатешкиот цирк. Заедно со Горното Блатешко езеро ги сочинуваат Блатешките езера. Се наоѓа на 2.160 m надморска висина. Долго е 32, а широко е 13 метри. Длабоко е 60 cm. Вкупниот обем му изнесува 78 m. Езерото се храни со вода од понорите на Горното езеро. Водата на ова езеро е кристално чиста.
Ненад Стојановски
Ненад Стојановски (, —, ) — македонски театарски, филмски и телевизиски актер. Бил оженет со глумицата Силвија Стојановска и имале две ќерки Ана и Јана, кои денес се познати глумици во Македонија.
Животопис
По членувањето во Детската радио-драма и во експерименталните аматерски драмски состави „Кактус“ и „Кај Св. Никита Голтарот“, а по завршувањето на Факултетот за драмски уметности, Ненад Стојановски настапувал на сцената на Драмскиот театар во Скопје, а гостувал и на повеќе други сцени.
Повеќе пати настапувал на Дубровничките и Сплитските летни игри, а учествувал и во повеќе проекти при Драмата на Македонскиот народен театар.
Добитник е на голем број високи сојузни и републички награди и признанија: две Стериини награди, највисокото општествено признание на Македонија, Наградата „11 Октомври“, Наградата на „Млад борец“, на ревијата „Екран“ за најпопуларно филмско и ТВ лице и на Театарските игри „Војдан Чернодрински“ во Прилеп.
Во 1985 година е прогласен за глумец на годината според ревијата „Екран“, добитник е на Наградата на весникот „Дневник“ од Нови Сад, добитник на „Златен медал“ на Театарските свечености во Шабац, за улогата во претставата „Кула Вавилонска“.
Нојкелн
Нојкел е познат по голем број имигранти.
Ова место за првпат се споменува во 1360 година под името Рихардсдорф. Тоа било во 1899 година добил статус на град, 1912 година му било дадено сегашното име, а во 1920 година станал дел од Берлин.
Областа има површина од 44.9 и 307.965 жители (2008).
Св. Спас (Малино)
За современата црква, видете Црква „Св. Спас“
'''Св. Спас''' — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Малино. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. Околу селската црква се наоѓаат гробови со камени конструкции во кои мештаните не паметат дека било вршено погребување. Пред влезот на тремот на црквата има фрагмент од стела со старогрчки натпис.
Ритнордхаузен (Саксонија-Анхалт)
Ритнордхаузен — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јули 2009, е дел од општината Валхаузен.
Каниндеју (департман)
Каниндеју е департман во Парагвај. Департманот се наоѓа во Источен Парагвај и главен град е Салто дел Гваира.
Окрузи
Департманот е поделен на 11 окрузи:
NGC 2985
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2985 се споменува и како UGC 5253, MCG 12-10-6, CGCG 333-4, CGCG 332-67, IRAS 09459+7230.
Откривање
Објектот е откриен на 3 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2985 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 2985 има привидни димензии од 4,6' х 3,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 50 м 21,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 72° 16' 43". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 2985 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28316. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 23; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4386. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 685.
Heavy Eco
Heavy Eco (изговорено: Хеви еко) е естонска затворска модна куќа. Најпознат е по тоа што е првата модна куќа што комбинира еколошка мода и криминалци во Источна Европа. Компанијата била основана во 2010 година и е со седиште во Талин, Естонија. Главната идеја што стои зад тоа е да им помогне на превоспитувањето на криминалците со тоа што ќе им се дозволи да ја изразат својата творба и да создадат силни работни навики. На затворениците им се плаќа да произведуваат маици (кои се 100% органски памук) и како социјално претпријатие 50% од заработката оди за поддршка на млади бездомници, кои се изложени на ризик на правење прекршок.
Повеќе од 200 осуденици во Естонија и Латвија се приклучиле на оваа програма за превоспитување според словачката телевизија. Некои затвореници, во интервју за Ројтерс, рекле дека тоа е начин да ги издржуваат своите семејства и да истрошат време во „зоната“.
Зоре Алексоски
Зоре Фиданов Алексоски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
По занимање бил земјоделец. Во народоослободителното движење се вклучил уште во летото 1943 година кога стапил во редовите на Кичевско - мавровскиот партизански одред, а со формирањето на Првата македонско-косовска бригада, влегол во нејзиниот состав. Со Бригадата учествувал во борбите во Егејска Македонија и Богомила. Враќајки се со главнината на Бригадата, загинал кај селото Велмеј - Охридско, во борба со Бугарите во април 1944 година.
Беџет Пацоли
Беџет Пацоли (албански:) (роден на година во Маревце) е косовски политичар и поранешен претседател на Косово.
Пред да се вклучи во политиката, тој бил претседател и генерален директор на Мабетекс, швајцарска градежна компанија, која го реконструирала Московскиот Кремљ. Тој е познат како дарител и спонзор на голем број спортски клубови на Косово.
Пацоли пред да биде избран за претседател бил водач на Алијанса за Ново Косово. Освен ова, тој се смета за еден од најбогатите Албанци во светот.
Тој бил избран во третиот круг на гласање од страна на Косовското Собрание. Така, на тајното гласање во третиот круг, од присутните 67 пратеници, „за“ изборот на Пацоли се изјасниле 62 народни избраници, односно еден повеќе од неопходните 61.
На 4 април 2011 Пацоли престанал да ја врши функцијата на претседател, и таа му припаднала на Јакуп Красниќи, во својство на вршител на должноста. На 7 април 2001 на претседателското место доаѓа Атифете Јахјага, фотогашен Генерал мајор на Косовската полиција.
Сибиу
Сибиу или Сибињ (Sibiu, Hermannstadt, Nagyszeben) — град во Романија и е главен град на областа Трансилванија. Има околу 155.000 жители.
Географија
Сибиу се наоѓа во централна Романија и е на 265 метри северозападно од главниот град Букурешт. Припаѓа на историската провинција Трансилванија.
Релјеф : Сибиу се наоѓа во јужна Трансилванија. Градот се наоѓа во ридско подрачје, познато како висорамнина Трнава, на околу 430 m надморска височина. Директно над градот се издигаат јужните Карпати (поточно, планините Фагарас ). Зимската туристичка дестинација Палтиниш на Карпатите спаѓа под градот.
Клима : Сибиу има континентална клима.
Води : Сибиу се наоѓа на малата река Цибин, притока на големата романска река Олт.
Историја
Иако областа Сибиу е историски значајна уште од средниот век, таа била населена уште од праисторијата, а во времето на Стариот Рим била вклучена во нејзината провинција Дачија.
Во поголемиот дел од историјата, населбата била поврзана со германската (саксонска) заедница. Првите германски имигранти од Саксонија пристигнале овде во 1143 година. Населбата од 1191 г. се споменувала под името кога папата Селестин III го потврдил постоењето на слободно претставување на Германците во Трансилванија. Под името Хермансдорф се споменувал уште во 1321 година, додека во документ од 1366 г. за прв пат како Херманштат. На крајот на 15. век, бил формиран Universitas Saxorum, како главно раководно тело на сите Саксонци. Монголите го уништиле градот во 1241 година. За одбрана од Турците биле изградени тројни бедеми, десетици кули и неколку големи порти. Турците никогаш не успеале да го заземат Сибиу. Кон крајот на 16 век, романскиот принц Михајло Храбри го зазел градот и на тој начин го постигнал првото обединување на Трансилванија со Влашка и Молдавија во 1600 година. По победата над Отоманската империја во 17 век, Сибиу станал главен град на Кнежевството Трансилванија. Само унгарскиот трансилвански војвода Габриел Батори успеал во 1610 година. да го зеде и да го ограби Сибиу.
Херманштад бил политички центар на Трансилванија до крајот на 19 век. век. Го собра Univezitas Saxonum, еден вид собрание на покраината. Кон крајот на векот, центарот се преселил во денешен Клуж, кој како град со доминантно унгарско население бил од поголемо значење за тогашна Унгарија.
Во 1918 г. градот станувал дел од модерна Романија. Романското население, секогаш присутно во градот ( Епископија Сибиу ), и многубројно во околината, добивало на значење. По Втората светска војна, од економски причини започнала масовната емиграција на Германците во татковината. Денес, Германците се малку, но многу влијателни во градот, па затоа Сибиу е еден од најразвиените градови во Романија.
Србите во Сибиу
Според многу српски епски песни, војводата Јанко Сибиуанин е од Сибиу - „Јанкул“. Тоа бил Јован - Јанко - Јанош Хуњади, унгарски благородник и владетел. Иако овде важел за Унгарец, тој често се споменувал со Србите: како кум на Марко Краљевиќ, чичко Бановиќ Страхиња, девер Стојан Поповиќ, девер Страхињиќ Бан итн. Учествувал во битката во Косово и се оженил со „самовила“. Неговата сестра се викала Јања, а неговиот внук бил „слаб“ Секула. Според унгарскиот историчар Јанош Карачоњи, таткото на Јанков бил Србин - Војко (Волк), а неговиот дедо, познат како Србин (Србин), го наследил градот Сибиу помеѓу 1364-1399 година. Јанко бил воспитан како католик, затоа што по наредба на кралот Лаус I - ниту еден влашки принц не можел да добие благородништво или имот на подарок, ако не бил од таа вера.
Деспотот Ѓураѓ Бранковиќ бил во првата половина на 15 век, заедно со Јанко од Сибиу се бореле против Турците. Турците биле со војводата Дракула, кој се борел против војводата Дејан од Сибиу. Турскиот султан Мурат го испратил Иса Паша да ги опустоши земјите околу Белград, но Ѓураѓ и Јанко не само што ја поразиле турската војска и го убиле пашата кај Смедерево, туку влегле во окупираните бугарски земји и го освоиле градот Сердица (Софија).
Претендент за унгарскиот престол по 1526 година, покрај австрискиот император Фердинанд, бил и Јован Запоља, војвода од Сибиу (Ердељ). Многу унгарски (бегалци) Срби застанале покрај Запоље како војници, борејќи се за власт. Последниот српски водач Јован Црни починал во 1526 година, а Фердинанд го победил Запоље, кој исто така се потпирал на Турците.
Кон крајот на 17 век деспотот Ѓорѓе Бранковиќ извесно време бил приведен од австриските власти. Тој бил затворен само за државните интереси на Австрија. Сакале да го одвојат од српскиот народ, бидејќи се срамел да биде нивни лидер. Потпишал со „Грофот Ѓорѓе Бранковиќ, избран деспот на Илирија и Расцистичката мисија“. Тој планирал да собере голема народна војска, која ќе ги истерала Турците од српските историски земји. Потоа бил префрлен во 1690 година, заради поголема државна безбедност, прво во Виена, потоа во Јегра, каде што умрел по долго затворање (од 22-годишна возраст) - 1711 година.
Според државниот шематизам на унгарското православно свештенство во 1846 година, во градот Сибиу имало 407 православни семејства, со дополнителни 57 од огранокот Непендорф. Православни парохијани во тоа време биле свештеникот Јован Пановиќ и свештеникот Петар Подила, потпомогнати од свештеникот Георгије Бобеш.
Во градот Расинари (Сибиу), веднаш до Сибиу, кој се сметал за еден од центрите на романската преродба, имало многу Срби во 18 и 19 век. Таму сто години живееле и служеле три генерации српски свештеници Поповиќ. Стариот свештеник Данил живеел 105 години и се занимавал со пишување. Но, учениот свештеник Сава Поповиќ (1814—1879), бил парохиски свештеник и учител, „пожолтел“. Станал романско-германски учител во главното романско основно училиште во градот. Не му било пречка да знаел дека е Србин, за да станел познат како голем идеолог на романската нација. Тој напишал книги со кои ги докажувал римските корени во Романија, како и учебници за училиштата. Подоцна станал советник и придружник на Андреј Шагуна, романизиран Цинкарин, првиот романски митрополит, по канонското одвојување на православните Романци од Србите во 1864 година. Роден бил во 1722 година, а потоа затворен во 1746 година и бил парохиски свештеник во Гилвез во близина на Темишвар. Се замонашил во 1773 година, а пишувал дека зборувал влашки (романски) и „нешто српски“. Очигледно бил Србин - привилегиран, уште во млади денови.
Арадскиот бискуп, Прокопије Ивачковиќ, бил Србин по смртта на Андреја Шагуна - новиот романски митрополит со седиште во Сибиу во 1873-1874 година. Романците не го сакале затоа што почнал да воведува наводни „српски обичаи“. Меѓу Србите се вратил во 1874 година, кога бил избран за српски патријарх во Сремски Карловци. Еден читател од местото е 1875 г. бил претплатник на српското списание „Отаџбина“ кое излегувало во Белград.
Популација
До 20 век, Сибиу бил претежно германска (саксонска) населба. Така бил градот во 1910 година. имало 26.000 жители, од кои 15.000 биле Саксонци, додека во 1925 година имало 44.000 жители, од кои 23.000 биле Саксонци.
Денес, градот има над 150.000 жители, од кои 95% се Романци, 2% Унгарци, 1,6% Германци и 1,4% други. Во последниве години, населението расте, опаѓајќи по 2 децении поради економскиот пад.
Населението е претежно од православна вероисповед.
Култура
Денес, Сибиу е културен центар на германското национално малцинство. Градот е прогласен за Европски центар на културата во 2007 година под водство на Клаус Вернер Јоханис, кој е и претседател на демократскиот форум на германското малцинство во Романија.
Во Сибиу се наоѓала првата болница во Романија (1292), првата аптека (1494) и најстариот музеј (Музејот Брукентал), отворен во 1817 година.
Знаменитости
Градот имал зачувано голем број историски градби, вклучувајќи:
Збратимени градови
Сибиу бил збратимен со следниве градови :
Шахот во 1997 година
1997 во шахот содржи некои значајни настани.
Географија на Авганистан
Авганистан — планинска земја без излез на море, сместена во Централна и Јужна Азија, исто така понекогаш вклучена како дел од Блискиот Исток. Оваа земја е 40-та по големина во светот. Кабул е главен град и најголем град во Авганистан, сместен во провинцијата Кабул. Стратешки сместен на раскрсницата на главните трговски патишта, Авганистан привлекол низа напаѓачи уште од 6 век пр.н.е.
Планините Хиндукуш, кои се протегаат североисточно кон југозапад низ целата земја, ја делат нацијата во три големи региони: 1) Централни висорамнини, на кои отпаѓаат приближно две третини од областа на земјата; 2) Југозападно плато, на кое отпаѓа една четвртина од земјата; и 3) помалата област Северни рамнини, која содржи најплодна почва на земјата.
Земјинските издигнувања обично се наклонуваат од североисток кон југозапад, следејќи ја општата форма на масивот Хиндукуш, од неговата највисока точка во планините Памир во близина на кинеската граница до пониските височини близу границата со Узбекистан. На север, запад и југозапад нема планински бариери кон соседните земји. Северните рамнини преминуваат во рамнините на Туркменистан. На запад и југозапад, висорамнините и пустините се спојуваат во оние на Иран. Авганистан се наоѓа на Евроазиската тектонска плоча. Коридорот Вахан и остатокот од североисточен Авганистан, вклучувајќи го и Кабул, се наоѓаат во геолошки активна област. Над десетина земјотреси се случиле таму во текот на 20 век.
Поголемиот дел од северната граница и мал дел од границата со Пакистан се обележани со реки; останатите гранични линии се политички отколку природни. Северната граница се протега 1,689 километри југозападно, од планините Памир на североисток до регион на ридови и пустини на запад, на границата со Иран. Границата со Иран се протега генерално на југ од реката Хари преку мочуришните и пустинските региони пред да стигне до северозападниот дел на Пакистан. Неговиот јужен дел ја преминува реката Хелманд.
Авганистан е опколен со шест земји. Неговата најдолга граница е линијата Дуранд, претставувајќи ја целата јужна и источна граница со Пакистан. Најкратката, која се граничи со кинеската провинција Сингјанг, е само 76 километри на крајот од коридорот Вахан, тесна земја со 241 километри должина се протега на исток помеѓу Таџикистан и Пакистан. Најтесната точка е само 11 километри широка.
Границата со Пакистан се протега кон исток од Иран преку ридовите Чагаи и јужниот крај на пустината Регистан, а потоа кон север преку планините. Потоа следи неправилен североисточен тек пред да се достигне линијата Дуранд, основана во 1893 година. Оваа линија продолжува низ планинските региони до областа на превојот Хајбер. Надвор од оваа точка се издига до сртот на Хиндукуш, кој го следи источно кон планините Памир. Линијата Дуранд ги дели паштунските племиња во регионот помеѓу Авганистан и Пакистан. Неговото создавање предизвикало многу незадоволство кај Авганистанците и предизвикало политички тензии меѓу двете земји.
Клима
Врнежите од дожд во Авганистан се многу малку и главно ги погодуваат северните висорамнини, пристигнувајќи во март и април. Врнежите во посушните низини се ретки и можат да бидат многу непредвидливи. Означени одлики се големите разлики на летната и зимската температура и на дневната и ноќната температура, како и степенот до кој може да се постигне промена на климата со мало менување на местото. Климата во Авганистан е сува. Сонцето сјае три четвртини од годината, а ноќите се појасни од деновите.
Преземајќи ги висорамнините на земјата како целина, нема голема разлика помеѓу просечната температура на Авганистан и онаа на долната Хималаја. Сепак, извонредна одлика на авганистанската клима е нејзиниот екстремен температурен опсег во ограничени периоди. Најмалиот дневен опсег на северот е кога времето е студено; најголемо е кога е жешко. За седум месеци од годината (од мај до ноември) овој опсег надминува 17 °C дневно. Се појавуваат бранови на интензивен студ, кои траат неколку дена и можеби ќе мора да се издржат температури од -24 °C, се зголемува до максимум -8 °C. Познато е дека во Газни, снегот се задржува далеку над пролетната рамноденица; температурите паѓаат дури -25 °C. Усната традиција кажува дека имало големо уништување на целото население во Газни од снежни бури. Од друга страна, летната температура е претерано висока, особено во оксиските региони, каде на сенка е максимум 45 - 50 C.
Летните дождови што го придружуваат југозападниот монсун во Индија, настануваат по јужните падини на Хималаите и патуваат по долината Кабул до Лагман, иако тие појасно се чувствуваат во Баџур и Панџкора, под Хиндукуш и во источните гранки на Сафед Кох. Дождот паѓа и во оваа сезона на чело на долината Курам. Јужно од ова планините Сулиман може да се земат како западна граница на дејството на монсунот. Не се чувствува во остатокот од Авганистан, во кој, како и во остатокот од Западна Азија, зимските дождови се најзначајни. Пролетниот дожд, иако помалку обилен, за земјоделството е поважен од зимскиот, освен ако тој не падне во форма на снег. Во отсуство на влијанија на монсуните, постојат индикации за постабилно време отколку во Индија. Северно-западните снежни бури кои се јавуваат во зима и пролет се најзабележителна одлика, а нивното влијание јасно се чувствува на индиската граница.
Планински системи
Планинскиот венец Хиндукуш достигнува висина од 7,492 метри кај Ношак, највисокиот врв во Авганистан. Од опсезите што се протегаат југозападно од Хиндукуш, врвот Фолади (Шах Фолади) од планинскиот масив Баба (Кох-и-Баба ) достигнува најголема висина: 5,142 метри. Опсегот Сафед Кох, кој ја вклучува областа Тора Бора, доминира во пограничната област југоисточно од Кабул. Важните превои го вклучуваат превојот Унај преку Сафед Кох, Кушан и Саланг преку Хиндукуш и превојот Хајбер што го поврзува Авганистан со Пакистан. Врвот на превојот Кибер на 1,070 метри кај Ланди Котал, Пакистан е 5 километри источно од пограничниот град Торкхам. Други клучни премини низ планинските границата со Пакистан вклучуваат две од провинцијата Пактика во Пакистан: една по Ангур Ада, а еден на југ на реката Џумал, плус преминот кај реката Чаркаи јужно од Кост, Авганистан. Зафатениот граничен премин е во рамно и суво подрачје, иако на оваа рута се вклучени пакистанскиот превој Хојак со 2,707 метри на само14 километри од границата. Границата ги поврзува Кандахар и Спин Болдак во Авганистан со Квета во Пакистан,
Коридорот Вахан на североисток лежи источно од провинцијата Паншир, помеѓу Хиндукуш и планините Памир, што води до преминот Вахџир во Сингјанг во Кина. Во Кабул, и преку целиот северен дел на земјата до спуштањето во Гандамак, зимата е ригорозна, особено на високото плато на Арахосија. Иако Херат е приближно 240 метри понизок од Кандахар, летната клима е поумерена заедно со годишната клима. Од мај до септември, ветерот дува од северозападен правец со голема сила, а тоа се протега низ целата земја до Кандахар. Зимата е блага; снегот се топи додека паѓа, па дури и на планините не лежи долго. Три години од четири во Херат не замрзнува доволно силно за луѓето да складираат мраз. Сепак, не многу далеку од Херат, во Рафир Кала, во 1750 година војската на Ахмад-шах, повлекувајќи се од Персија, изгубила 18.000 луѓе поради студ за една ноќ. Во северните области на Херат евиденцијата за најстудениот месец (февруари) го покажува просечниот минимум -8 °C и максимумот како 3 °C. Источниот тек на реката Хари, е замрзнат во зима, а луѓето патуваат по него како на пат.
Реки и езера
Авганистан обично не се соочува со многу недостиг на вода затоа што добива снег во текот на зимата и откако ќе се стопи водата се влева во бројни реки, езера и потоци, но повеќето од нејзините национални води се влеваат во соседните земји. Губи околу две третини од својата вода во соседните Пакистан, Иран, Таџикистан, Узбекистан и Туркменистан.
Системот за одводнување на нацијата е во суштина без излез на море. Повеќето реки и потоци завршуваат во плитки пустински езера или оази внатре или надвор од границите на земјата. Скоро половина од вкупната површина на нацијата е исцедена од водотеците јужно од линијата на гребенот Хиндукуш - Сафид, а половина од оваа област е исцедена од Хелманд и неговите притоки. Аму Дарја на северната граница, другата голема река на земјата, ја има следната најголема дренажна област.
2,661 километри долгата Аму Дарја потекнува од ледниците на планините Памир на североисток. Околу 965 км од нејзиниот горен тек претставува граница на Авганистан со Туркменистан, Узбекистан и Таџикистан. Течејќи со брзи поројни текови во горниот тек, Аму Дарја станува помирна под устата на Кокча, 96 километри западно од Фајзабад. Реката Кундуз е уште една голема притока. За време на периодот на поплавување, горниот тек на Аму Дарја, отечен од снег и топење на мраз, носи многу чакал и големи камења.
Реката Хелманд е главната река на југозапад, која го пресекува целиот регион. Почнувајќи околу 80 километри западно од Кабул во планинскиот венец Баба, Хелманд е приближно 1,400 километри долга, што ја прави најдолгата река која се наоѓа целосно во Авганистан. Со своите многу притоки, најважна е реката Аргхандаб.
На запад, песочните пустини долж најголемиот дел од иранската граница немаат водотеци. Сепак, на северозапад, реките Хари и Моргаб се влеваат во пустината Каракум во Туркменистан.
Растителност
Карактеристичната распределба на растителноста на планините во Авганистан е достојна за внимание. Големата маса е ограничена на главните опсези и нивните непосредни делови, додека на подалечните и крајните пролонгирања таа е скоро целосно отсутна; всушност, ова се голи карпи и камен. На самиот алпски опсег Сафед Кох и неговите непосредни гранки, на висина од 1,800-3,000 метри има обилен раст на големи шумски дрвја, меѓу кои четинари те се најблагородни и најистакнати, како што се Cedrus deodara, Abies excelsa, Pinus longifolia, Pinus pinaster, бор (иако овој вид е најверојатно воведен, бидејќи оригинално потекнува од Шпанија и Португалија ) и аришот. Тука е и тисот, леска, смрека, орев, дива праска и бадем. Под сенката на овие растат неколку сорти роза, анамска рака, рибизла, глог, рододендрон и раскошна билка, меѓу кои семејството на ранукулус е важно заради честотата и бројот на родовите. Лимонот и дивата винова лоза исто така се среќаваат, но се почести на северните планини. Оревот и дабот (зимзелен, лиснат и кермес) се спуштаат на секундарните височини, каде што се мешаат со алдер, смрека итн. Долу до 1,000 метри има диви маслинки, видови розови рози, диви плими, багреми и мимози, берберис; и во источниот дел од синџирот, Nannerops ritchiana (кој се применува на различни корисни цели), Bignonia, Salvadora persica, итн.
Најниските крајни гребени, особено кон запад, се голи во аспект. Нивната скудна растителност е скоро растителна; грмушките се само повремени, а дрвјата се скоро непостоечки. Папратите и мовниците се скоро ограничени на повисоките опсези.
Во ниските расфрлани делови на Кандахар, можно е да се најде мешункасти трнливи растенија.
Во последните неколку децении, 90% од шумите во Авганистан се уништени, а голем дел од дрвата е извезен во соседен Пакистан. Како резултат на тоа, голем процент од земјата на Авганистан може да биде предмет на ерозија на почвата и опустинување. Позитивно, администрацијата на Карзаи и меѓународните организации помагаат во спротивставувањето на овој проблем со засадување на милиони садници.
Рибералта
Рибералта (шпански: Riberalta) е град во Боливија. Градот се наоѓа во департманот Бени во северна Боливија. Рибералта се наоѓа на вливот на спојот на реките Мадре де Диос и Бени, поточно на југоисточниот брег од реката Бени. Градот е главен град на покраината Вака Диез и центар на општината Рибералта. . Рибералта е дел од Амазонија и според податоците од 2006 година има население од 78.100 жители.
Цветак зановетак (албум)
Песни на албумот
На албумот се наоѓаат следниве песни:
Цигански Гробишта (Малино)
Цигански Гробишта — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Малино. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. На 200 м од селото, во нивите што се наоѓаат веднаш над долот се пронајдени камени плочи од гробни конструкции - тип циста.
Рајко
Рајко — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Местлин
Местлин (Mestlin) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Во 1950-тите години имало план да се направи социјалистичко планско село во него. Па така, бил изграден плоштадот Маркс-Енгелс, опкружен од продавници, станбени блокови, голема училишна зграда и монументалниот неокласичен „Културен дом“ (сала за јавни настани).
Belvest
Belvest (на кирилица: Белвест) е италијанска марка за машка облека основана во Пјацола сул Брента во 1964 година. Има 300 вработени, и нејзината фабрика за облека се наоѓа во покраината Падова. Марката нуди услуга „направено по мерка“.
Мартинсрит
Мартинсрит — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јули 2009, е дел од општината Валхаузен.
Неговата музичка кариера (филм)
Неговата музичка кариера (англиски: His Musical Career) - американски филм од 1914 година, во режија на Чарли Чаплин, кој е автор и на сценариото и ја игра главната улога. Во другите улоги настапуваат: Мек Свејн, Фриц Шејд, Сесил Арнолд, Чарли Чејс, Френк Хејс итн.
Содржина
Во оваа кратка комедија, Том (го игра Чаплин) е работник во продавница за музички инструменти. Заедно со другиот работник (го игра Свејн), тој треба да однесе пијано во една, а да го земе пијаното од друга куќа. Но, тие ги заменуваат броевите на куќите. Најпрвин, го носат пијаното во погрешната куќа при што едвај го качуваат по стрмните скали, а потоа во куќата, додека домаќините се договараат каде да стои пијаното, целиот товар паѓа на грбот на Том. Кога одат во другата куќа за да го земат пијаното, нив ги прогонува сопственикот при што, бегајќи од него, Том и другиот работник паѓаат во блиското езеро.
Голф на Летните олимписки игри 2016
Натпреварите во голф на Летните олимписки игри 2016 во Рио де Жанеиро, Бразил, се одржале во август на новиот Олимписки терен за голф (Campo Olímpico de Golfe), изграден во рамките на резерватот „Марапенди“ во подрачјето Бара да Тижука.
Летните олимписки игри 2016 биле првите игри на кои ќе се игра голф на Олимпијадата од оние во 1904 година и вклучувале две дисциплини, поединечни настапи во машка и женска конкуренција.
Распоред
Машките настапи биле закажани од 11 до 14 август, а женските од 17 до 20 август.
Рикардис Шверинска (кралица на Шведска)
Ричардис од Шверин ( Rikardis  ; 1347 – 23 април или 11 јули 1377 година) била кралица на Шведска како сопруга на кралот Алберт.
Живот
Ричардис била дете на Ото I, гроф Шверин (р. 1357) и Матилда од Мекленбург-Верле (р. 1361) и внука по татко на Ричардис од Шверин, војвотката од Шлезвиг, сопруга на поранешниот Валдемар III од Данска. Таа била свршена со Алберт Мекленбург, кој исто така требало да биде крал на Шведска.
Во Висмар на 12 октомври 1352 година бил потпишан брачниот договор. Меѓутоа, дури во 1365 година тие се венчале лично и Ричардис пристигнал во Шведска. Таа умрела во Стокхолм и била погребана во црквата Клостер во манастирот на Црните фраери.
Капсохор (Берско)
Капсохор или Капсохора (Καψοχώρι, книжевно: Καψοχώριον, Капсохорион) — поранешно село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
Денес, селото претставува составен дел од градот Гида.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на три километри југозападно од градот Гида, крај самата железничка пруга Солун-Бер, на надморска височина од 10 метри.
Сместено е во областа Урумлак.
Историја
Како и сите околни села што влегуваат во областа Урумлак, така и ова село било населено со грчко население.
По Првата светска војна, во 1922 година во селото биле населени грчки бегалци. ВО 1928 година, Капсохор претставувала мешана населба со 1 бегалско семејство со вкупно 4 жители.
Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Капсохор живееле 200 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Капсохор (Kapsohor) живееле 200 Грци.