Павија
Ломбардски главен град
Под ломбардско владеење, многу манастири, манастири и цркви биле изградени во Павија од побожните христијански ломбарди монарси. Иако првите ломбардски кралеви биле аријански христијани, изворите од периодот како Павле Ѓаконот забележале дека Аријанските Ломбарди биле многу толерантни кон верата на нивните католички поданици и дека до 690-тите аријански и католички катедрали коегзистирале во Павија. Ломбардните кралеви, кралици и благородници ќе се вклучат во градење цркви, манастири и женски манастири како метод за да ја покажат својата побожност и своето богатство со екстравагантно украсување на овие структури кои во многу случаи би станале и место на гробот на таа личност, како во случајот со Гримоалд (р. 662–671) кој го изградил Сан Амброџо во Павија и го погребале таму по неговата смрт во 671 година Ариперт I. ја изградила базиликата Сантисимо Салваторе во 657 година, која станала мавзолеј на кралевите од баварската династија. Перктарит (р. 661–662, 672–688) и неговиот син Куникперт (р. 679–700) изградиле женски манастир и црква во Павија за време на нивното владеење. Ломбардните цркви понекогаш биле именувани по оние кои ја нарачале нивната изградба, како што е Сан Марија Теодота во Павија. Манастирот Сан Микеле ала Пустерла сместен во Павија бил кралски манастир на ломбардските кралеви. Една од најпознатите цркви изградена од ломбардскиот крал во Павија е црквата Сан Пјетро во Сиел д'Оро. Оваа позната црква била нарачана од кралот Лиутпранд (р. 712–744) и таа станала место на неговиот гроб, како и на две други познати христијански личности. При изградбата на Сан Пјетро во Сиел д'Оро, мерната единица што ја користеле градителите била должината на кралското стапало на Лиутпранд. Првата важна христијанска личност погребана во Сан Пјетро во Сиел д'Оро бил претходно споменатиот филозоф Боетиус, автор на Утехата на филозофијата, кој се наоѓа во криптата на катедралата. Третата и најголема гробница од трите лоцирана во Сан Пјетро во Сиел д'Оро ги содржи посмртните останки на Свети Августин. Свети Августин е христијански писател од почетокот на петтиот век од римска Северна Африка, чии дела како „За христијанската доктрина“ го револуционизирале начинот на кој се толкува и разбира христијанското писмо. На 1 октомври 1695 година, занаетчиите кои работеле во Сан Пјетро во Сиел д'Оро повторно ги откриле посмртните останки на Свети Августин откако подигнале некои од поплочените камења што го сочинуваат подот на катедралата. Лиутпранд бил многу побожен христијанин и како и многу ломбардски кралеви бил ревносен за собирање мошти на светци. Лиутпранд платил многу за да ги отстранат моштите од Каљари и да ги донесат во Павија за да бидат недостапни и безбедни од Сарацените на Сардинија каде што почивале посмртните останки на Свети Августин. Многу малку од оригиналната црква Сан Пјетро во Сиел д'Оро на Лиутпранд, осветена од папата Захарија во 743 година, останува денес. Првично покривот на неговата апсида бил украсен со мозаици, што го прави Сан Пјетро во Сиел д'Оро првиот примерок на мозаици што се користеле за украсување на ломбардската црква. Таа сега е модерна црква со единствена значајна врска со нејзината антика е нејзината кружна апсида. Ломбардите ги граделе своите цркви во многу романескен стил, а најдобар пример за ломбардските цркви од периодот на ломбардското владеење е базиликата Сан Микеле, сè уште недопрена во Павија. Како главен град на кралството, Павија кон крајот на седмиот век, исто така, станала една од централните локации на напорите на Ломбардите да коваат сопствена кованица. Бистата на ломбардскиот крал би била врежана на монетите како симболичен гест, така што оние што ги користеле монетите, главно ломбардските благородници, би разбрале дека кралот ја има крајната моќ и контрола на богатството во Кралството Павија. Улогата на главниот град подразбирала резиденција на кралскиот двор, присуство на централната административна структура на кралството и предимство на градот над другите урбани центри во воената организација на сезонските војни. Градот Павија одиграл клучна улога во војната помеѓу Ломбардското Кралство Павија и Франките предводени од Карло Велики. Во 773 година, Карло Велики, кралот на Франките објавил војна и ги нападнал Алпите во северна Италија, победувајќи ја ломбардската војска командувана од кралот Дезидериј (р. 757-774). Помеѓу есента 773 и јуни 774 година Карло Велики ја опсадил прво Павија, а потоа и Верона, заземајќи го седиштето на ломбардската моќ и брзо го скршил секој отпор од северните ломбарди и утврдените градови. Павија била официјална престолнина на Ломбардите од 620-тите, но исто така била и местото каде што завршило Ломбардското Кралство во Италија. По влегувањето во Павија во триумф, Карло Велики се крунисал себеси за крал на земјите на поранешното Кралство Павија. Ломбардското кралство и неговите северни територии оттогаш наваму биле подкралство на Франкската империја, додека ломбардското јужно војводство Беневенто опстојувало неколку века подолго со релативна независност и автономија.