cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Планково време
Значење
Едно Планково време е времето што му е потребно на еден фотон што се движи со брзина на светлината да помине растојание од една Планкова должина. Во теорија, ова е најмалата возможна мерка за време, приближно 10−43 секунди. Во рамките на законитостите на физиката (според денешното сфаќање), времетраењата помали од едно Планково време не можат да се измерат, и во тој интервал не е можно да се забележи никаква промена.
Националниот музеј на киното
Седиштето на Палацо Кијабезе
Некои од најважните настани од овој период вклучуваат „Изложба на карикатура во фотографијата и киното од 1839 до 1939 година“ во 1960 година, „Изложба на стереоскопија“ во 1966 година, преглед на италијанското немо кино во соработка со Институтот за кино и забава на Универзитетот во Торино во 1973 година, „Mostra dei manifesto del cinema silento italiano“ во 1974 година. Потоа, во 1975 година, во Торино се одржа триесет и првиот конгрес на ФИАФ (Fédération internationale des archives du film), кој вклучуваше и конференција за Пастроне и Дејвид В. Грифит.
Планково време
Значење
Најмалиот непосредно измерен временски интервал изнесува 12 атосекунди (12 ⋅ 10−18 секунди), околу 1024 пати поголем од Планковото време.
Оваа единица му припаѓа на полето на математичката физика познато како димензионална анализа, кое се занимава со изучување на мерните единици и физичките константи. Планковото време е комбинација од гравтициската константа G, константата на релативитетот c и квантната константа h каде која добиваме константа со единици за време. Кај случувањата во време t што траат пократко од Планковото време, бездиомензионалната величина tP / t е поголема од еден. Димензионалната анализа укажува на тоа дека под овие околности ефектите на квантната механика и гравитацијата би играле значајна улога, со што се јавува потреба од квантна гравитација. Сите научни опити и човекови искуства се случуваат во текот на милијарди милијарди Планкови времиња, па затоа настаните со Планково времетраење се мошне тешки за откривање.
Националниот музеј на киното
Седиште на Моле Антонелиана
Во 1995 година, по повод стогодишнината од раѓањето на киното, беше одлучено изгледот на музејот да се пренесе во внатрешноста на блискиот Крт Антонелиана, како што првично беше собран во 1946 година. Во сугестивен амбиент, организиран од архитектот од Торино Џанфранко Гритела и швајцарскиот сценограф Франсоа Конфино, сегашното седиште беше отворено во јули 2000 година, внатре во Кртот Антонелиана. За кратко време музејот стана еден од најпосетуваните, со над два милиони посетители во првите пет и пол години на активност (2000-2005).
Во 2004 година режисерот Давиде Ферарио го постави филмот „По полноќ“ овде, прикажувајќи го музејот на пошироката јавност. По повод XX Зимски олимписки игри во Торино 2006 година, постановката беше обновена со нови мултимедијални и интерактивни станици, три нови средини посветени на вестерн, мјузикли и научна фантастика и реставрација на филмот Кабирија од Џовани Пастроне.
Чедомир Митевски
Чедомир Митевски (роден на 1 декември 1993 во Куманово, Република Македонија) е македонски актер.
Образование
Дипломирал актерска игра на Факултетот за драмски уметности во Скопје при универзитетот „Св. Кирил и Методиј" во Скопје во класата на проф. Зоја Бузалковска.
Претстави
Главна улога во дипломска претставата „Бела Болест".
Главна улога во претставата „Како се прави човек"
2018 година
Играл во улогите на Micheal/Richard во „The Big Chill"
2017 година
Играл главна улога во претставата „На погрешно место во погрешно време" во Кумановскиот театар.
Улогата на таткото во „Hadersfield".
Дадилка во „Елка кај Иванови".
2016/2017
Го играл ликот на Аслаксен во „Народен Непријател".
Играл затворски чувар во "System Error"
2016 година
2015 година
Играл повеќе ликови во детска претстава „Библија".
Лопушник (Србија)
Лопушник е село сместено во општина Петровац на Млави во Србија.
Чедомир Митевски
Претстави
2013 година
Лопушник (Србија)
Опис
Компактна рурална населба на (155 метри) бреговите на реката Крушевица (се поврзува со Љути поток и се влева во Чокордин, левата притока на Млава) и од страните на ридовите Љубановац, Јастребица и Козјак, 7 километри западно од Петровац. на Млави. Површината на атаррот е 746 ha. Во околината и селото има неколку извори: Топлик, Бучина, Крајац, Врело, Славинац, Процепак, Дубље, Панин и Стублине.
Чедомир Митевски
Претстави
Играл главна улога во "Аудиенција".
Лопушник (Србија)
Опис
Населението е српско (слави Св. Стефан, Св. Никола, Ѓурѓиќ, Св. Аранѓела, Св. Лука итн.; заветите на Троица и Мандалина), по потекло од Косово, од Тимок, Стиг и др.
Чедомир Митевски
Филмови и серии
Филмови:
„Јас не сум Игор" режија на Сергеј Георгиев 2017,
„Црни и Криви" режија на Марко Џамбазовски (дипломски филм) 2018,
"Врба режија Милчо Манчевски 2019,
„Пет плус фамилија" ОХО продукција 2015,
„Дајте музика" продукција МТВ 2019,
"Куќен притвор" ОХО продукција 2022,
"Бистра вода" продукција Телевизија Алфа 2023.
Тамблер
Тамблер (Tumblr) е блог платформа која им овозможува на корисниците да објавуваат текстови, слики, видео записи, линкови и цитати на своите тамблогови. Корисниците можат да „следат“ тамблогови на другите корисници, исто така и да ја видат нивната содржина на својата контролна табла.
Функции
Тамблер става акцент на леснотија на користењето. Потребно е само 30 секунди за да се пријавите. Корисниците „следат“ останати тамблогови, и слично како на Твитер, новостите се појавуваат на контролна табла. Интерфејс е такoв да корисниците можат да „сакат“ или повторно да објават нечиј пост на својот тамблог. Останатите тамблогови кои корисникот ги одржува се наоѓат од десната страна на интерфејсот, заедно со статистиката како и со тамблеритиј.
Историја
Дејвид Карп го основал Тамблер во 2007 година со помош на главниот програмер Марк Армент. Не долго по основањето 75.000 постоечки микроблогери преминале на оваа платформа, и од тогаш Тамблер добил повеќе од 800.000 нови корисници кои одржуваат повеќе од милион тамблогови. Некои од најпознатите корисници на Тамблер се Џон Леџенд и Лејди Гага.
Јонска врска
Во хемијата, јонската врска е карактеристична за соединенија образувани од елементи со голема разлика во електронегативноста (според полинговата скала - поголема од 1,9), односно меѓу типичен метал и типичен неметал.
Металите имаат мали енергии на јонизации што значи дека лесно можат да испуштаат електрони. Неметалите, пак, имаат голем афинитет кон електронот. Големата вредност на афинитетот кон електронот покажува дека неметалите лесно примаат електрони. Затоа, кога доаѓа до хемиска реакција меѓу метал и неметал, металот оддава електрони, при што преминува во позитивно наелектризиран јон - катјон, а атомот на неметалот ги прима испуштените електрони при што преминува во негативно наелектризиран јон - анјон. Бројот на оддадените, односно примените електрони зависи од бројот на валентни електрони. Притоа, образуваниот катјон добива електронска конфигурација на инертниот гас што се наоѓа пред него во периодниот систем, а анјонот на инертниот гас што се наоѓа после него.
Добиените јони (катјони и анјони) имаат спротивни полнежи, па затоа меѓу нив дејствуваат силни електростатички или Кулонови привлечни сили. Овие сили овозможуваат различните јони да се поврзат меѓу себе и да го образуваат јонското соединение (соединение во кое атомите се поврзани со јонска врска).
Калиум хлорид
Јонското соединение KCl се образува на следниот начин, опишан со хемиската равенка:
при што калиумот оддава електрон, а хлорот прима електрон:
Бариум флуорид
Една молекула од BaF2 се создава на следниот начин:
при што бариумот оддава два електрона, а флуорот прима два електрона:
Магнезиум оксид
Молекула од јонското соединение MgO се образува со реакцијата:
и притоа магнезиумот оддава два електрона, а кислородот прима два електрона:
Постојат јонски соединенија кои не се изградени од едноатомски јони, туку се изградени од јони што претставуваат некакви атомски групации. На пример, соединението Na2SO4 е јонско соединение изградено од натриумови (Na+) и сулфатни (SO42-) јони, иако сулфурните и кислородните атоми се поврзани меѓу себе со ковалентна врска.
Значи, хемиската врска што настанува како резултат на електростатичко привлекување меѓу јони со спротивен полнеж се вика јонска врска.
Бора Милутиновиќ
Велибор " Бора " Милутиновиќ (роден на 7 септември 1944 година) бил српско-мексикански пензиониран професионален фудбалски трeнер и поранешен фудбалер.
Тој успеал да се квaлификува на пет изданија на Светските првенства во фудбал, исто како бразилскиот менаџер Карлос Алберто Пареира, но тоа го сторил на пет последователни Светски првенства со различни репрезентативни тимови. Тоа биле составите на: Мексико (1986), Костарика (1990), САД (1994), Нигерија (1998) и Кина (2002). Тој бил, исто така, и првиот тренер кој однел четири различни репрезентации подалеку од првиот круг - сите освен репрезентацијта на Кина - добивајќи го прекарот Чудотворец. Овој прекар првпат му го дал Алан Ротенберг, тогашниот претседател на Фудбалската федерација на Соединетите Американски Држави. Во својата тренерска кариера Милутиновиќ раководел со вкупно осум фудбалски репрезентации.
Мексико (1983–86)
Бора Милутиновиќ го предводел составот на Мексико до четврт-финалето на Светското првенство во фудбал во 1986 година. Тоа бил неговиот највисок дострел со една репрезентација. Селекцијата на Мексико загубила во четврт-финалето од репрезентацијата на Западна Германија и тоа по изведување на пенали.
Костарика (1990)
Милутиновиќ ја презел селекцијата на Костарика непосредно пред Светското првенство на ФИФА 1990 година и ја донел до втората елиминациска фаза. Во 1990 година, Милутиновиќ бил ангажиран како селектор на Костарика само 90 дена пред почетокот на Светското првенство. Го променил капитенот и неколку стартни играчи. Селекцијата на Костарика успеала да ги победи репрезентациите на Шкотска и Шведска, а загубила од составот на Бразил со резултат од 1:0. Во елиминациската фаза репрезентацијата на Костарика загубила од селекцијата на Чехословачка со резултат од 4:1.
Соединетите Американски Држави (1991–95)
Хенк Штајнбрехер, генералниот секретар на Фудбалската федерација на САД, ги спровел интервјуата за работа за селекторската позиција на репрезентацијата на САД. Американските тренери не ја покажале својата вредност на меѓународната сцена. Соединетите Држави ги загубиле сите три натпревари на Светското првенство во Италија во 1990 година под водство на тренерот Боб Ганслер. Кога потрагата по нов тренер на УССФ (Фудбалската федерација на САД) започнала во 1991 година, акцентот не бил ставен толку многу на искуството, туку на изнаоѓање тренер кој може да ја исцеди последната капка од потенцијалот на тимот. Името на Бора Милутиновиќ се појавувало како една од можностите за тренер на тимот. Неговите претходни успеси со селекциите на Мексико и Костарика биле добар показател за неговиот евентуален избор.
Милутиновиќ не оставил никаков сомнеж за тоа кој го води тимот и кој го има одлучувачкиот збор. За наредното светско првенство ги отстранил двајцата играчи на САД, Питер Вермес и Дезмонд Армстронг како и неколку членови од одборот на националната федерација од неговиот тим. Милутиновиќ дополнително го отстранил и Брус Мареј, најдобриот стрелец на САД на сите времиња. Кога долгокосиот, Алекси Лалас, првпат се појавил во тренинг кампот, Милутиновиќ му рекол да се подстриже или да си замине од тимот.
Милутиновиќ бил тренер на репрезентацијата на Соединетите Американски Држави на Светското првенство во фудбал во 1994 година, одржано во САД. Уште од 1930-тите и почетоците на организација на светските првенства тоа било за прв пат САД да биде домаќин на финалниот турнир. Тоа било поздравено како успех за земјата со мало фудбалско искуство.
УССФ го отпуштила Милутиновиќ на 14 април 1995 година, велејќи му дека федерацијата сака некој кој може да биде и тренер, но и администратор. Милутиновиќ, наводно не сакал дел од административните обврски.
Нигерија (1997–98)
Бора Милутиновиќ бил тренер на нигерискиот тим на Светското првенство во фудбал 1998 кое се одржувало во Франција. Нигерија ја освоила својата група, постинувајќи победа од 3:2 над Шпанија. Репрезентацијата на Нигерија стигнала до нокаут фазата. Тоа бил четвртиот тим што Милутиновиќ го однел во нокаут рундите на Светските првенства, што било во тој момент и селекторски рекорд.
Кина (2000–02)
Под водство на Милутиновиќ, за прв пат во историјата, кинеската фудбалска репрезентација се квалификувала помеѓу 32-те репрезентации за Светското првенство во 2002 година. Бора бил поздравен како херој во Кина, ставајќи крај на 44-годишнот неиграње на големи натпреварувања и поради тоа популарно бил познат како Милу. Сепак, за разлика од неговите претходни настапи, Милутиновиќ не можел да го одведе кинескиот тим во елиминациската фаза, најмногу поради кинеското неискуство на големата светската сцена.
Хондурас (2003–04)
Во летото 2003 година, Милутиновиќ бил во сериозни преговори за конечно да ја преземе репрезентацијата на неговата родна Србија. И покрај тешкото, едномесечно убедување од српските фудбалски функционери, Милутиновиќ ја одбил понудата и набрзо потпишал за репрезентацијата на Хондурас. Тој го водел тимот до првиот круг од квалификациите за КОНКАКАФ зоната пред да поднесе оставка на 30 јуни 2004 година. Како причина за неговото заминување, за време на квалификациите за Светското првенство, тој ја навел ,, лошата атмосфера која преовладува во репрезентацијата создадена од несовесните коментари дадени од страна на тренерите, официјалните лица и од печатените медиуми во земјата“.
Јамајка (2006–07)
На 16 ноември 2006 година, Милутиновиќ бил најавен за главен тренер на селекцијата на Јамајка. На 9 ноември 2007 година, по серијата од шест последователни пријателски порази, тој бил отпуштен од ФА (фудбалската асоцијација) на Јамајка.
Ирак (2009)
Бора Милутиновиќ ја предводел фудбалската репрезентација на Ирак во групната фаза на Купот на конфедерации на ФИФА 2009 година. На тоа натпреварување постигнал два нерешени резултати и еден пораз, по што не успеал да стигне до нокаут фазата.
Водење на фудбалски тимови
Менаџерската кариера на Милутиновиќ на клупско ниво евидентирала повеќе помешани успеси. Неговата најдолга тренерска кариера за еден клуб бил неговиот мандат во екипата на УНАМ Пумас од Мексико и тоа од 1977 до 1983 година. Неколку негови играчи од клубот на Пумас настапувале за репрезентацијата на Мексико на Светското првенство во 1986 година.
Оттогаш накратко раководел во неколку екипи. Тој на 9 натпревари во 1987 година го водел тимот од Калчото, екипата на Удинезе во италијанската Серија Б. Подоцна, тој успеал да го постигне најлошиот резултат во историјата на лигата и тоа во 1999 година, со екипата на Метростарс во Мејџор Сокер лигата. Милутиновиќ имал краток престој во Катарската старс лига во клубот Ал-Сад во сезоната 2004-05.
Тренерска статистика
(*) Репрезентации. Он: Одиграни натпревари; П: Победени натпревари; Н:Нерешени натпревари; Из: Изгубени натпревари; %: Процент на победи; Пг: Постигнати голови; Прг: Примени голови
Приватен живот
Милутиновиќ потекнувал од фудбалско семејство. Тој и неговите двајца браќа Милош и Милорад играле заедно за екипата на Партизан.
Неговиот татко бил убиен во Втората светска војна, а мајка му починала од туберкулоза набргу по војната. Тој истакнал дека не се сеќава на ниту еден од неговите родители. Бора бил одгледан од тетка му, а израснал играјќи фудбал.
Милутиновиќ бил оженет со државјанка на Мексико, а моментално живее во Катар. Течно зборувал англиски, шпански, италијански и француски, како и неговиот мајчин српскиот јазик.
Менаџерски признанија
Пумас УНАМ
Соединети Држави
Мексико
Буххолц (Лауенбург)
Буххолц (Buchholz) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Апојек (вулкан)
Географија
Апојек е вулкански комплекс кој се формирал и го зафаќа полуостровот Чилтепе. Тој е дел од пирокластичниот штит вулкан Чилтепе, еден од трите штитови од игнибрит на вулканскиот фронт на Никарагва.
Езерото во неговиот центар, езерото Апојек ( шпански: Laguna de Apoyeque, исто така наречено Laguna de Apoyaque, ), неговиот брег е 100 метри под врвот на калдерата, но неговото дно достигнува до нивото на морето.
Апојек, како и целиот полуостров Чилтепе се дел од административниот регион Манагва, во непосредна близина на градот Манагва, главниот град на Никарагва.
Веднаш југоисточно од врвот Апојеке се наоѓа езерскиот Џилоа (Jiloá) тоа е широк вулкански кратер со низок релјеф предизвикан од фреатомагматска ерупција (експлозија што се јавува кога подземните води ќе дојдат во контакт со топла лава или магма). Вулкански кратер карактеристично се полни со вода за да формира релативно плитко кратерско езеро широко 2,5 × 3 километри и е дел од комплексот Апојеке.
Вулканологија
Во 2001 и 2007 година, забележана е мала сеизмичност и зголемена активност на фумароли во областа Апоек. Последен пат сеизмичката активност се случила на 6 септември 2012 година, тогаш биле забележани 17 потреси, блиску до градот Манагва со јачина од 2,3-3,7 степени на длабочина од 2,6-6,8 километри, објавил Никарагванскиот институт за територијални студии..Последната најголема ерупција на Апојеке, била околу 50 п.н.е. (+/- 100 години), тоа била една од најголемите експлозии познати во историјата и имала Индекс на вулканска експлозивност (VEI) од 6.
Апојеке е идентификуван како посебно опасен вулкан, поради неговата историја на одвоени големи ерупции за 2000 години, близината на Манагва и ризиците од генерирање на езерски цунами.
Недалеку од Апојек, во областа на градот Акахуалинка, археолозите под слој од вулканска пемза го откриле најстарото човечко присуство во Средна Америка во периодот пред 6500-7500 години.
Вулканот и полуостровот се заштитени од државата како природен резерват.
IC 27
IC 27 — галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 27 се споменува и како ESO 602-2, MCG -4-52-30.
Откривање
Објектот е откриен на 20 јули 1892 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 27 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. IC 27 има привидни димензии од 1,3' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 16 м 40,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -21° 29' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 33°.
Други поделби
Проучување на IC 27 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68476.
Бенете
Бенете (словенечки: Benete) — населба во Општина Блоке во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Дејан Манасков
Животопис
Манасков е роден во францускиот град Кретеј, а кога имал две години, неговото семејство се преселило во германскиот град Хамелн, каде живеел во текот на четири години.
Кариера
Во мај 2014 година, во изборот на специјализираниот портал "Хендбол планет", Манасков влегол во идеалниот тим на светот составен од млади ракометари, на позицијата лево крило. Во јануари 2015 година, Манасков бил дел од репрезентацијата на Македонија на Светското првенство во Катар.
По големата финансиска криза во која западнал РК Металургг, во февруари 2015 година, Манасков го напуштил клубот и заминал во германскиот клуб „Вецлар“ за кого дебитирал на 14 февруари 2015 година. Притоа, на втората одиграна средба за својот нов клуб, Манасков постигнал девет голови во натпреварот против „Мелзунген“, во кој неговиот тим изгубил со 29-31. Во март 2015 година, РК „Вардар“ објавил дека потпишал тригодишен договор со Дејан Манасков, почнувајќи од сезоната 2015-2016, со важност до јуни 2018 година.
Во сезоната 2016–2017 настапувал за Рајн-Некар Левен, додека следната 2017-2018 за РК Веспрем.
Се или ништо (филм од 2002)
„Сè или ништо“ (англиски: All or Nothing) - британско-француски филм од 2002 година, во режија на Мајк Ли, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Тимоти Спал (Timothy Spall), Лесли Манвил (Lesley Manville) и Рут Шин (Ruth Sheen). Во 2002 година, на Канскиот филмски фестивал, филмот бил номиниран за „Златната палма“, а истата година бил номиниран и за Европските филмски награди во три категории: најдобар веропски режисер и најдобар европски режисер според изборот на публиката (Ли), како и најдобар европски глумец (Спал).
Синопсис
Во филмот е прикажан животот на сиромашно работничко семејство во Лондон. Пени веќе одамна не го сака својот партнер, таксистот Фил. Меѓутоа, една неочекувана трагедија предизвикува тие повторно да се зближат, исто како и нивната најблиска околина. Така, Пени и Фил повторно се заљубуваат.
Мигел Кортереал
Го истражувал Гренланд во 1499 година. Со брат му Гаспар учествувал во експедиција од 1501, кога помеѓу останатото, картирале 600 км брег на Лабрадор. Од таа експедиција Мигел се вратил дома, но не и Гаспар, кој го продолжил истражувањето и исчезнал. Во потрага по братот во 1502 година, Мигел Кортереал исто така исчезнал. Единствениот преживеан брат Васко Кортереал, сакал да ги бара и двајцата, но португалскиот крал ја забранил експедицијата.
Д' Далтонс
Д’ Далтонс - македонска рок музичка група, активна од 1991 до 1996 година, и две повторни обединувања (во 2004 и 2013/2014 г.), една од ретките во целокупната македонска музичка историја. За краток период од своето постоење, создале култ кон својата музика, кој и до денес опстојува.
Историја
Историјата на бендот започнала во почетокот на деведесеттите. Групата започнала да постои на 8 септември 1991 г., под големо влијание на бендови како „Stray Cats“, „The Cramps“, „Hasil Adkins“, „Link Wray“ или „Jon Spencer Blues Explosion“. Членови биле Александар Николовски-Гарфилд како вокал, Владимир Павловски-Тегла на бас-гитара, Александар Кукуловски-Челе на гитара, Дарко Кешкец-Кешо на тапани и Александар Христовски-Сале на втора гитара.
Првите проби, или обиди за проби на импровизирани инструменти и засилувачи, ги правеле во студиото на Кешо. Првата свирка, под името Sleazy Rockers, се одржала во гимназијата „Раде Јовчевски-Корчагин“. Свесни дека сè уште биле неискусни и невешти во употребата на вистински инструменти, ја поминале годината во интензивни проби, притоа започнувајќи со создавање на сопствени песни.
Нови членови
Подоцна, Сале и Челе ја напуштиле групата за да направат своја група, а Гарфилд се повлекол од музика. Кешо и Тегла останале сами, со размислување дали воопшто да продолжи групата. Сале и Виктор по разговор со Тегла и Кешо се договориле да направат нов обид за вистинска музичка група. Во таа нова формација што се нарекла Лаки Лак анд д'Далтонс. Кешо ги презел вокалите, како гитарист им се придружил Виктор Гајтановски, а басистот Борче Костовски-Перса свирел на тапани. Таа нова група се именувала како: Д'Далтонс (The Daltons).
Нешто подоцна, се пријавиле за своето прво учество на Поп-рок фест, и во „Екран“ биле најавени како Д’Далтонс. На членовите им се допаднало името, па од тој момент датирало и името под кое ги запознала целата македонска јавност. Понекогаш во медиумите, па дури и на деби-изданието, името на бендот било напишано во латинична варијанта, но повторно на ист начин, Д'Далтонс (D’Daltons).
Првата демо-снимка групата ја направила во приватно студио во Кисела Вода, сурф-песна снимена со ритам-машина. Но од неа не биле задоволни, па до ден денес не е емитирана. Подолг период концертите им биле базирани на рокабили стандарди, сè до појавувањето на „Поп-рок фест ’95“. Создавајќи свои песни, инсистирале на пеење на македонски јазик, а и самата музика сè повеќе се движела кон рокенрол.
1995 година
Следната песна што ја снимиле на почетокот од 1995 година во студиото „City Sound“, како награда од Поп-рок фест за учество во финалната вечер, била Далеку од тебе. За неа Тегла го создал својот прв видеоспот (како вежба на Драмскиот факултет каде што студирал), кој доживеал големо воодушевување на тогашната рок-сцена, како еден од првите независни рок-спотови реализирани во самостојна Македонија. Благодарение на спотот, Д’Далтонс биле неизоставен дел од сите поголеми фестивали во Македонија од тој период. Летото настапиле на првото издание на кумановскиот „Open Air Fest ‘95“, а во почетокот на есента, на 3 септември, и на фестивалот „Strip & Sound“ во летната дискотека „Music Garden“ во Градскиот парк во Скопје, што била веројатно и последната свирка на Сале како гитарист во бендот. На крајот од годината, како четворка, започнале со квалификациските вечери за наредниот „Поп-рок фест ’96“. Но, во тој период, поради комерцијализација на групата, си заминал и Перса, а неговото место го зазел Зоран-Бушо. На крајот од месецот добиле и награда на „12 Величествени“ како најдобара македонски демо-група за 1995 година.
Во групата се вратил Перса, со кого на 3 февруари 1996 година настапиле на „КУД Идиоти“ во МКЦ, а неколку дена потоа повторно во финалето на Поп-рок фест. Од организаторот „Екран“, како награда за учество во финалето, повторно добиле снимање на една песна (1001-ви), во студиото „До Ре Ми“, но членовите доснимиле уште две, Град и Она и таа. Летото, „Екран“ ја објавил и касетата од Поп-рок фест, што било прво појавување на песните на Д’Далтонс. Малку подоцна и ТВ Куманово ја објавил касетата и видеокасетата од фестивалот, на кои биле и новите материјали на Д’Далтонс. Овие објави се случувале во период кога Тегла, со помош на колеги од факултет, изработувал уште три нови видеоспота за групата. За жал, само еден видеоспот бил објавен, 1001-ви. Бендот веќе одржувал концерти и бил главен интерес на телевизиските куќи и музички емисии, како што било „Досие“.
Тоа лето се случил концерт на „Alexandros Perros & The Lone Stars“ во „Хард рок“. На концертот настапувале и Соломонов печат и Д’Далтонс. Грците биле воодушевени од тоа што го прикажала групата, по што биле поканети за настап во клубот „Mylos“. До таа покана настапувале исклучиво на групни настапи, па со првите проби, членовите сознале дека немаат доволно материјал за самостоен концерт. Првиот план бил да подготват неколку кавери. Во меѓувреме, менаџерот од Грција го сменил планот, па наместо самостоен концерт, им предложил учество на голем фестивал во негова организација, кој го пренесувала националната грчка телевизија. Единствен услов што Д’Далтонс требале да го испорачат е ТВ-снимка од целиот настап. Но, се случила и покана од Охрид, за настап пред хотел „Метропол“, само две недели пред одењето во Грција. За жал, тука се случиле неколку лични непријатни ситуации што видно ја измениле судбината на групата.
Крај на бендот
Последниот концерт кој го отсвиреле заедно бил на фестивалот по повод петтиот роденден на „Канал 103“, на 23 мај 1996 г., во МКЦ. Есента 1996 година, групата повеќе не постоела. Прво Виктор ја напуштил групата, а потоа и останатите членови. Перса продолжил со New Police State, а Виктор повремено соработувал со Балкан Експрес додека Кешо и Tегла не биле дел од некоја друга група.
Повторно обединување
Првото обединување на групата се случило седум години подоцна, кога Даниел Димитров предложил повторно да се соберат, каде тој свирел на тапани. Првиот настап во таа постава се случил на фестивалот „Fusion“ во Отешево, одржан 17 – 19 јули 2003 година. Есента започнале со создавање нови материјали, увежбување и конечно со снимање албум, во домашното студио на Виктор. Неколку песни што ги снимиле во оваа сесија останале неиздадени, а една сурф-тема од неа била употребена во филмот „Соба со пијано“ (потпишана како песна на Виктор Гајтановски). Како пилот-сингл, на идеја на Тегла направиле кавер на познатиот хит на Маја Оџаклиевска, Лили ли ду ду. Но наместо Кешо како вокал била избрана Ребека. Извонредната идеја ја изреализирале како пилот-сингл, и се разбира, со видеоспот. Песната била создадена во две верзии од кои едната на нејзин албум, а другата само како промотивен пилот-сингл.
2004 година
Есента 2004 година, со помош на „Авалон продукција“, групата го објавила својот деби-албум, De Luxe. На него, покрај трите стари снимки, биле додадени уште седум нови и една обработка на Бади Холи. Единствен настап што бендот го имал во прилог на промоција на материјалот, бил настапот на фестивалот „Peace Unlimited“ на Скопскиот саем на 30 октомври 2004 година. Потоа повторно престанале со работа. Виктор продолжил со Mooger Fooger.
Следно обединување
Следното обединување било организирано од страна на Перса, по повод 40-годишнината на МКЦ, на 18 јануари 2013 година. Перса успеал да отсвири само една песна, 1001-ви, но како негова замена бил брат му, Љупчо Костовски-Шупак, и го одржал до крај тој настап на Д'Далтонс. Вежбајќи за овој настап, групата одржувала проби во МКЦ и започнала со создавање на нов материјал. Следната свирка се одржала на 16 март 2013 г. во Центарот за култура во Битола, како гости на Паркети на промоцијата на албумот Република Франкештајн. Сепак, и Шупак не издржил долго. За следната свирка, одржана на 5 април 2014 г. во клубот „Bourbon Street New Orleans“ во Стара чаршија, на тапаните седнал Андреј Анастасов-Еди. Официјално, приказната за Д’Далтонс сè уште не е завршена.
Зимска војна
Во текот на октомври 1939 година, СССР и поставил ултиматум на Финска во врска со територијалните претензии во реонот кај Ленинград и неколку острови во Финскиот Залив, а како компензација го предложил Карелија. Властите во Финска со тоа не се согласиле. Од една страна, американскиот претседател Франклин Рузвелт се надевал СССР да се повлече од оваа одлука, но Сталин не попуштил. Финска успела да пружи отпор сè до март 1940 година, кога во Москва бил потпишан мировен договор со кој Финска морала да и отстапи 10% од својата територија и 20% од своите индустриски капацитети на СССР.
Така, со навлегувањето во Финска на црвената армија, била создадена Финска народна и демократска република, на чие чело бил поставен Ото Кусинен, секретар на Коминтерна. Поради започнувањето на оваа војна, СССР бил исклучен од Друштвото на народите.
Црква „Св. Никола Блажен“ - Бер
Свети Никола Блажен (Άγιος Νικόλαος της Μακαριώτισσας) — црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата на „Св. Јован Милостив“.
Белковинско семејство
Белковинско семејство е група на еволутивно сродни белковини. Во многу случаи белковинското семејство има складно генско семејство, во која секој ген кодира соодветна белковина во однос 1:1. Поимот белковинско семејство не треба да се меша со поимот семејство кој се користи во таксономијата на организмите.
Црква „Св. Никола Блажен“ - Бер
Црквата е подигната во XVI век. Првично бил еднокорабен храм со дрвен покрив. На почетокот на XVIII век црквата претрпела многу архитектонскиинтервенции, така што денес е зачуван само дел од западниот ѕид. Според натписот од 1571 – 1573 г. ктиторка на цкрвата била монахињата Ревека. Во припратата на западниот ѕид во жртвеникот се зачувани фрески од XVI и XVIII век.
Белковинско семејство
Белковините кои спаѓаат во истата белковинското семејство имаат заеднички предок и обично имаат слични тридимензионални структури, функции и значителна сличност во низата. Најважна е сличноста во низата (обично аминокиселинската низа), бидејќи таа е најстрогиот индикатор за хомологност, а оттаму и најочигледниот индикатор за заедничко потекло. Сличноста во низите се одредува со методи на порамнување на низите. Белковините кои не споделуваат заеднички предок многу малку е веројатно да имаат статистички значителна сличност во низите, па затоа порамнувањето на низите претставува моќна алатка за идентификација на членовите на белковинските семејства.
Црква „Св. Никола Блажен“ - Бер
Во 1924 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
Белковинско семејство
Белковинските семејства понекогаш се групираат заедно во поголеми кладови, наречени натсемејства, врз основа на структурни и механистички сличности, дури и ако нема очигледна хомологија во низите.
Досега, дефинирани се над 60,000 белковински семејства, иако понекогаш двосмисленоста на дефиницијата за белковинско семејство предизвикува да различни истражувачи доаѓаат до многу различни бројки.
Терминологија и употреба
Како и со многу други биолошки поими, употребата на поимот белковинско семејство донекаде зависи од контекстот; може да се однесува на голема група на белковини со најниско можно ниво на сличност во низите, или може да се однесува на мала група на белковини со речиси идентични низи, функции и тридимензионални структури. За да се направи разлика помеѓу овие случаи, поимот белковинско натсемејство често се користи за далечно сродни белковини, чија сродност не мора да соодветствува со голема сличност во низите, но се одредува преку заедничките структурни одлики. Други поими, како што се белковинска класа, група, клан и потсемејство, биле воведени со текот на годините, но сите го имаат истиот недостаток на двосмисленост. Во употреба е хиерархијата во која натсемејствата (структурна хомологија) содржат семејства (низна хомологија), кои, пак, содржат под-семејства.
Белковински домени и мотиви
Концептот на белковинско семејство бил измислен во време кога биле познати многу малку белковински структури и низи; во тоа време структурно биле разработени главно мали, едно-доменски белковини, како што се миоглобинот, хемоглобинот и цитохром ц. Денес е познато дека многу белковини содржат повеќе независни структурни и функционални единици наречени белковински домени. Поради еволутивното мешање, различните домени во склоп на една белковина еволуирале независно. Затоа, во скорешно време, фокусот е во класификацијата на белковинските домени во семејства.
Регионите на секоја белковина имаат различни функционални ограничувања (одлики критични за структурата и функцијата на белковината). На пример, активното место на еден ензим поседува одредени аминокиселински остатоци кои се прецизно ориентирани во трите димензии. Од друга страна, интерфејсот на врзување на две белковини може да се состои од голема површина со ограничувања на хидрофобноста или поларитетот на аминокиселинските остатоци. Функционално ограничените региони на белковините еволуираат побавно од функционално неограничените региони, како што се површинските петелки, што резултира со забележливи блокови на сочувани низи кога се споредуваат низите на белковините кои припаѓаат на истата белковинско семејство (види порамнување на повеќе низи). Овие блокови најчесто се нарекуваат мотиви, иако во употреба се и многу други поими (блокови, ознаки, отпечатоци, итн.). Голем број на онлајн ресурси се посветени на идентификација и каталогизација на белковинските мотиви (види го списокот на крајот од статијата).
Еволуција на белковински семејства
Според моменталниот консензус, белковинските семејства настануваат на два начина. Првиот начин е со разделување на два генетски изолирани видови кои се потомци на еден родителски вид, што им овозможува самостојно да акумулираат варијации (мутации) во одреден ген/белковина. Ова резултира со појава на семејства на ортологни белковини, кои обично имаат сочувани низни мотиви. Вториот начин е со генска дупликација, со која може да се создаде втора копија на истиот ген (наречен паралог). Бидејќи оригиналниот ген сѐ уште е способен да ја извршува својата функција, дуплираниот ген слободно може да дивергира и може да се здобие со нови функции (со случајна мутација). Одредени гени/белковински семејства, особено кај еукариотите, се подложени на екстремни експанзии и контракции во текот на еволуцијата, кои понекогаш се одвиваат заедно со дупликации на целиот геном. Овие експанзии и контракции на белковинските семејства претставуваат една од најважните одлики на геномската еволуција.
Употреба и значење на белковинските семејства
Како што вкупниот број на низионирани белковини постојано се зголемува, постои постојан напор белковините да се организираат во семејства и да се опишат нивните составни домени и мотиви. Веродостојната идентификација на белковинските семејства е од клучно значење за филогенетските анализи, назначувањето на функции и проучувањето на диверзитетот на белковински функции во дадена филогенетска гранка. Иницијативата за ензимска функција (анг. Enzyme Function Initiative, EFI) ги користи белковинските семејства и натсемејства како основа за развој на стратегија заснована на низа/структура за назначување на функции на ензими со непознати функции.
Алгоритамските средства за утврдување на белковинските семејства се засноваат на поимот на сличност. Најчесто, единствената сличност со која располагаат истражувачите е сличноста во низите.
Ресурси за белковински семејства
Постојат многу биолошки бази на податоци кои ги евидентираат примерите на белковински семејства и им овозможуваат на корисниците да идентификуваат дали новоидентификуваните белковини припаѓаат на некоја од познатите семејства. Еве неколку примери:
Постојат и многу алгоритми за пребарување на базите на податоци, на пример:
Светско првенство во фудбал 2022 - нокаут фаза
Светското првенство во фудбал 2022 - нокаут фаза била втората фаза на Светското првенство 2022, после групната фаза. Започнала на 3 декември со осминафиналето а завршила на 18 декември со финалниот натпревар, кој се одиграл на стадионот Лусаил Ајконик во Лусаил. Двете првопласирани екипи од секоја група се пласирале во нокаут фазата каде да се натпреварувале во систем на единечна елиминација. Има шеснаесет натпревари во нокаут фазата, вклучително и натпреварот за третото место кој се одиграл помеѓу двете поразени екипи во полуфиналето.
Формат
Во нокаут фазата на Светското првенство се натпреварувале 16-те екипи кои се квалификувале од групната фаза. Натпреварите во нокаут фазата се играле додека не се добие победник. Ако резултатот на натпреварот бил нерешен по крајот на 90 минути игра, се играле продолженија. Ако после двата периоди на дополнително време од по 15 минути, резултатот е сè уште нерешен, натпреварот бил решен со изведување пенали.
Сите наведени времиња се локални, според стандардното време на Арабија (UTC+3).
Квалификувани репрезентации
Првите две репрезентации од секоја од осумте групи се квалификувале за нокаут фазата.
Холандија - САД
<section begin=R16-1 /><section end=R16-1 />
Аргентина - Австралија
<section begin=R16-2 /><section end=R16-2 />
Франција - Полска
<section begin=R16-3 /><section end=R16-3 />
Англија - Сенегал
<section begin=R16-4 /><section end=R16-4 />
Јапонија - Хрватска
<section begin=R16-5 /><section end=R16-5 />
Бразил - Јужна Кореја
<section begin=R16-6 /><section end=R16-6 />
Мароко - Шпанија
<section begin=R16-7 /><section end=R16-7 />
Португалија - Швајцарија
<section begin=R16-8 /><section end=R16-8 />
Хрватска - Бразил
<section begin=QF-1 /><section end=QF-1 />
Холандија - Аргентина
<section begin=QF-2 /><section end=QF-2 />
Мароко - Португалија
<section begin=QF-3 /><section end=QF-3 />
Аргентина - Хрватска
<section begin=SF-1 /><section end=SF-1 />
Франција - Мароко
<section begin=SF-2 /><section end=SF-2 />
Натпревар за 3. место
<section begin=3P /><section end=3P />
Финале
<section begin=F /><section end=F />
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Долно Дупени
Успение на Пресвета Богородица — македонска православна манастирска црква, главна и единствена црква на тој манастир во ресенското село Долно Дупени. Црквата се наоѓа над селото, во просторот кој помеѓу мештаните е познат како Горно Село. До црквата се доаѓа со пешачење по земјениот шумски пат, во времетраење од околу 30 – 40 минути, почнувајќи од денешната местоположба на селото. Црквата е посветена на Успението Богородично, и како храмова слава го чествува 28 август Изградена е на почетокот на XX век и претставува пример за црковното градителство, сликарство и дрвена резба од тој период. Градбата има трилисна или крстовидна форма, со калоти на јужната, северната и источната страна. Најгоре доминира куполата поставена на осумстран тамбур со четири отвори за прозорци. Влезовите кон црквата се распоредени на западната и северната фасада, а од северната страна кон исток постои и директен влез во олтарниот простор. Внатрешноста на градбата делува доста пространо. Иконостасот изведен во резба, со отвори за два реда на икони, подигнат е од нивото на наосот со три скалила. Внимание привлекуваат и амвонот или певницата како и владичиниот престол, сите декорорани со дрвена резба. Резбаниот инвентар, според сочуваните натписи, е дело на браќата Нестор и Лазар Алексиеви од село Осој, Дебарско. Работите ги завршиле ви текот на 1908 и 1909 год. Од присутните мотиви на резбаната декорацијата, доминира флоралната стилизирана орнаментика. Сликаните икони на иконостасот се исто така работени во 1909 година и се дела на браќата Крсте и Коста Николови од Лазарополе. Нивни се и големите икони сместени на ѕидовите, јужно и северно од иконостасот, како и иконите на Исус Христос и евангелистите на певницата. Во црквата се наоѓаат и неколку постари икони, кои зборуваат за постарата историја на овој храм.
Драгутин Тадијановиќ
Драгутин Tадиновиќ (Растушје, кај Славонски Брод, 4 ноември 1905 — Загреб, 27 јуни 2007) бил хрватски поет.
Детство, младост и образование
Драгути Тадијановиќ е роден 4 јуни 1905 година. година во Растушје, кај Славонски Брод, како најстар син на земјоработникот Мирко Тадијановиќ. Уште како средношколец пишувал успешни песни. Потоа почнал да се кореспондира со исто така идниот голем поет, Никол Шоп, ученик од петто одделение во училиштето во Бања Лука. 1922 година, во средношколската загребска листа "Младите", објавено е неговото дело "Тажна есен" со стихови од Бранко Радичевиќ, и под псевдонимот Марган Тадеон. Дипломирал на филозофскиот факултет во Загреб.
Кариера
Птувал во многу земји од светот како хорист со хорот "Млади на Балканот". Тоа му помогнало да запознае многу од поетските движења во Европа и светот. Уредедил голем број на публикации на избрани дела на хрватски писатели. Работел како исправач на официјалната листа "Народна Газета" (1935-1940), бил хонорарен предавач на Академијата за ликовна уметност во Загреб (1939-1945),бил уредник во библиотеката, "Делата на хрватски писатели". Бил директор  на Институтот за литература на ЈАЗОТ (до 1973) како постар Советник за образование во Беновина Хрватска, "Друштво на писателите на Хрватска", кој бил Претседател (1964-1965).
Најзначајните дела
До последниот ден од неговиот живот, тој неуморно работел и бил необично активен за неговите години. Незаинтересирано одговарал на повици од училиштата и културни и уметнички здруженија, каде што рецитирал и ги читал нивните песни.
Награди и признанија
Тој има добиено бројни награди како што се: Орден на трудот со Златен венец, Џинови награда на Матица Српска во Нови Сад за книгата "Прстенот" (1964), Повелба на Поткомитетот Мтица Хрватска. Многу од неговите песни се преведени на дваесеттина јазици.
NGC 215
NGC 215 — елиптична галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 215 се споменува и како ESO 150-19, AM 0038-562.
Откривање
Објектот е откриен на 28 октомври 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 40 м 48,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 56° 12' 51". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 215 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2451. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 417; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8469.
NGC 4024
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4024 се споменува и како ESO 572-31, MCG -3-31-4.
Откривање
Објектот е откриен на 7 февруари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4024 е од видот E/SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 4024 има привидни димензии од 1,9' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Жозеф Геј-Лисак
Жозеф Луис Геј-Лисак (Louis Joseph Gay-Lussac; - ) — француски хемичар и физичар.
Животопис
Геј-Лисак студирал хемија во Париз пред да се вработи како помошник во славната лабораторија на Клод-Луј Бертол. Во 1802 година го објавил клучниот труд за односот меѓу волуменот на гасот и температурата. Две години подоцна, со колегата се качил во балон на топол воздух до височина од 6.400 метри за да земе примероци од воздух и утврдил дека составот на атмосферата останува ист наспроти зголемената височина. Геј-Лисак умрел во Париз, во 1850 година и бил закопан на гробиштата Пер Лашез.