cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Артим Шаќири
Артим Шаќири (Artim Shaqiri; р. ) — поранешен македонски фудбалер, играч од средниот ред и македонски репрезентативец, кој последно настапил за ФК Карабаг во Азербејџан во 2009 година. Тој е роден во Струга, но неговото семејство потекнува од селото Ливада каде што Артим израснал.
Има богата клупска историја, а после пензионирањето продолжува да работи како тренер. Шаќири е највеќе познат по голот кој го постигна од корнер против Англија, натпревар во кој Македонија ремизираше на гости 2:2 против силниот противник. Тогаш беше совладан англискиот голман Дејвид Симан, при што се прослави Артим, па после тоа и доби шанса да заигра за премиерлигашот Вест Бромвич Албион.
Финале на Купот на европските шампиони во 1972 година
Финале на Купот на европските шампиони во 1972 година — фудбалски натпревар одигран на стадионот Де Којп на 31 мај 1972 година, во којшто Ајакс од Холандија го совладале Интер од Италија со 2-0. Со двата погодока на Јохан Кројф во второто полувреме, фудбалерите на Ајакс ја освоиле втората титула во натпреварувањето и ја одбраниле титулата освоена претходната 1971.
За овој натпревар се вели дека бил најголемиот момент на таканаречениот тотален фудбал; Ајакс доминирале во најголемиот дел од натпреварот, додека Интер очајнички се бранеле со катеначо.
Младост попарена
„Младост попарена“ — песна на македонскиот поет Коле Неделковски, дел од поетската збирка „Молскавици“, објавена во 1940 година, во Софија.
Korbo
KORBO (кирилично: КОРБО) - марка на шведски корпи изработени од жица. Во дваесеттите години од минатиот век тие биле произведувани за да ги користат рибари и земјоделци, но подоцна станале марка за внатрешно уредување.
V503 Лебед
V503 Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 15,83.
Силкеборг
Силкеборг е значаен град во Данска, поточно во западниот дел на државата. Градот се наоѓа во рамките на регионот Среден Јитланд, каде со околните населени места претставува општина, Општина Силкеборг. Денес Силкеборг има околу 43.000 жители во градот и околу 88.000 во поширокото градско подрачје.
Природни услови
Силкеборг се наоѓа во западниот дел на Данска. Од главниот град Копенхаген, Силкеборг е оддалечен само 300 километри северозападно.
Релјеф: Градот Силкеборг се наоѓа во средишниот дел на данскиот полуостров Јитланд. Надморската височина на средиштето на градот се движи помеѓу 30-70 метри.
Клима: Климата во Хернинг е умерено-континентална под големо влијание на Атлантикот и топлата Голфска струја.
Води: Силкеборг се формирал во внатрешноста на Данска. Градот исто така не излегува на река, но во средината на градот се наоѓа истоименото езеро Силкеборг.
Историја
Подрачјето на Силкеборг било населено уште во времето на праисторијата. Населбата првпат се споменува во 1662 година, а градските права ги добива во 1767 година.
И покрај пет годишната окупација над Данска (1940-1945) од страна на Третиот Рајх, градот и неговото население не претрпеле големи страдања.
Население
Денес Силкеборг има околу 43.000 жители во градските граници и околу 88.000 жители со околните населени места.
Етнички состав Населението на Хернинг до пред неколку децении било типично населено со етнички Данци. И денес етничките Данци се поголемото мнозинство во градот, но мал дел од населението се доселеници.
IC 704
IC 704 — галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 21 април 1892 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 704 е од видот P. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. IC 704 има привидни димензии од 0,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 50 м 40,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 26' 30". Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на IC 704 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 170094.
Ањано
Ањано е предградие на Неапол, Италија, сместено југозападно од градот во регионот Кампи Флегреј. Било популарено и кај античките Грци и кај Римјаните и било познато по топлите сулфурни извори.
Историја
Ањанското Езеро се формирало во средниот век во вулкански кратер, но било исушено во 1870 година за да се зголеми обработливото земјиште и за да се намали живеалиштето на маларичниот комарец, кој го носи паразитот маларија. Во кратерот сега е сместен хиподромот.
По Втората светска војна, Ањано бил дом на активноста за поддршка на американската морнарица која се состои од американска поморска болница, административни канцеларии, касарни и две училишта за едукативна дејност на Одделот за одбрана: основно училиште во Неапол и американско средно училиште во Неапол.
Знаменитости
Видливи се урнатини на антички термални бањи кои потекнуваат од грчкиот период, иако постоечките градби датираат главно од римскиот период од 1-2 век н.е. Овде се откриени величествени мозаици и скулптури. Остатоците се наоѓаат во теренот на модерната бања. Вклучуваат аподитериум, фригидариум и неколку топли простории (тепидарија, калидарија и лаконица). Бањите веројатно биле напојувани од Аква Августа (аквадукт Серино).
Во близина е древна пештера, која првично била дел од бањите, и која се полни со вулкански јаглерод диоксид што ги убива животните кои влегуваат во пештерата.
Наоди
Група статуи на музи, вклучувајќи ја и познатата Франкфуртска Уранија, биле откриени во римските бањи и истите сега се наоѓаат во музејот Либиехаус. Фигурите, кои датираат од 120-100 п.н.е., биле отстранети од нивната оригинална локација во античко време и се верува дека биле по потекло од Делос во близина на храмот на Аполон. Убавата изведба на наметките е особено заблежлива, а нивниот распоред и текстури ги истакнуваат прекрасните тела на фигурите.
Во фригидариумот биле пронајдени и четири скулптури за време на првите ископувања пред 1911 година.
Наводи
40.84472°N, 14.14972°W
Маркова Нога (Габалавци)
Маркова Нога — археолошко наоѓалиште во битолското село Габалавци. Ноаѓалиштето поради неистраженоста е од непознат тип и период. Се наоѓа недалеку од селото на падина од еден док каде има поголем камен на кој се врежани некои симболи.
Список на државни водачи во 1325 година
Ова е список на државни водачи во 325 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ове Линд
Ове Линд (29 јуни 1926 година, Стокхолм - 16 април 1991 година, Стокхолм) ― шведски џез кларинетист.
Линд првпат свирел професионално со Симон Брем и Торе Сванеруд во 1949 година. Тој бил член на Swinging Swedes во 1952-1954 година, а потоа основал музичка група со Гунар Алмстет во 1954 година во која учествувал Бенгт Халберг и бил на турнеја како група за поддршка на Alice Babs. Тој издал многу албуми во 60-тите и 70-тите години од минатиот век, кои го покажале влијанието на Бени Гудман и свирел со Теди Вилсон во 1970 година. Покрај работата во џезот, Линд придружувал и други шведски музичари, особено кон крајот на 1950-тите и раните 1960-ти.
Пад на комунизмот во Албанија
Падот на комунизмот во Албанија — последен таков настан во Европа надвор од СССР, кој започнал во декември 1990 година со студентски демонстрации во главниот град Тирана, иако протестите започнале во почетокот на истата година во други градови. Централниот комитет на Комунистичката партија на трудот на Албанија дозволила политички плурализам на 11 декември и најголемата опозициска партија, Демократската партија, била формирана следниот ден. Изборите во март 1991 година довеле до победа на комунистите, но општиот штрајк довел до до формирање на „влада за стабилност“ која вклучувала не-комунисти. Поранешните комунисти на Албанија биле поразени на изборите во март 1992 година, во услови на економски колапс и социјални немири, додека Демократската партија освоила најголем број места и нејзиниот шеф на партијата, Сали Бериша, станал претседател.
Позадина
Енвер Хоџа, кој владееl со Социјалистичка Народна Република Албанија четири децении, починал на 11 април 1985 година. Рамиз Алија го наследи Хоџа и постепено вовел економски реформи и отворил дипломатски врски со западноевропските земји.
За време на Револуциите од 1989 година, многу Албанци останале несвесни за настаните поради недостатокот на информации во изолираната држава. Некои Албанци дури не знаеле дека Берлинскиот ѕид паднал во ноември 1989 година.
Во јануари 1990 година, започнале првите револуции во Скадар, каде што неколку стотици луѓе сакале да ја уништат статуата на Јосиф Сталин, и оттаму се прошириле во неколку други градови. На крајот, постојниот режим вовел одредена либерализација, вклучувајќи ги и мерките во 1990 година, кои обезбедиле слобода за патување во странство. Почнале напори за подобрување на врските со надворешниот свет.
Михаил Горбачов во 1985 година во Советскиот Сојуз усвоил нови политики на гласност и перестројка. По Николае Чаушеску, комунистичкиот водач на Романија, кој бил убиен за време на Романската револуција во 1989 година, Алија знаел дека тој би можел да биде следниот ако не се направи радикални промени. Потоа го потпишал Хелсиншкиот договор, според кој бил принуден да се прилагоди на стандардите за човековите права во Западна Европа. Алија, исто така, организирал средба со водечките интелектуалци од тоа време за начините за реформа на албанскиот политички систем. Под Алија, првите плуралистички избори се одржале откако комунистите ја презеле власта во Албанија во 1944 година. Партијата на Алија победила на изборите на 31 март 1991 година.
Сепак, станало јасно дека транзицијата кон капитализмот нема да се прекине. Сали Бериша, кој тогаш бил член на Партијата на трудот, бил заблежан на плоштадот Скендербег со владино возило, и подоцна им се обратил на демонстрантите во нивна поддршка. Во меѓувреме, студентските демонстрации биле уништени од државната полиција во Тирана. Рамиз Алија ја поканил делегацијата на студентите од Универзитетот во Тирана да разговараат и да дојдат до компромис.
Комунистите успеале да ја задржат контролата врз владата во првиот круг на избори, но паднале два месеци подоцна за време на генералниот штрајк. Комитетот за национален спас ја презел власта, но, исто така, се распаднал во рок од шест месеци. Алија поднел оставка како претседател и бил наследен од Бериша, првиот демократски избран водач на Албанија од епископот Фан Ноли.
Постсоцијалистичка влада
Промената од социјализам во капитализам очигледно имало многу предизвици. Демократската партија морала да ги спроведе реформите што ги ветила, но тие биле или премногу бавни или не ги решиле проблемите на нацијата, па луѓето биле разочарани кога нивните надежи за брз просперитет останале неисполнети. Многу Албанци, исто така, биле фрустрирани од растечкиот авторитаризам на Сали Бериша, вклучувајќи притисок врз опозицијата, медиумите и граѓанското општество. На општите избори во јуни 1996 година, Демократската партија се обидела да освои апсолутно мнозинство и манипулирала со резултатите.
Изборите во јуни 1997 година ја довеле на власт опозициската Социјалистичка партија на Албанија (поранешна комунистичка партија), а владеела со разни премиери до 2005 година. Демократската партија победила на Парламентарните избори во 2005 и 2009 година, а Албанија повторно била управувана од Сали Бериша, овој пат како премиер. Социјалистичката партија победила на изборите во 2013 година и била раководена од нејзиниот партиски водач и премиер Еди Рама.
Според уставот, одобрен со референдум на 22 ноември 1998 година, прогласен на 28 ноември 1998 година и изменет во јануари 2007 година, Албанија има демократски систем на власт со поделба на власта и заштита на основните човекови права.
Од крајот на комунизмот, земјата станала повеќе усогласена кон Западот, отколку со Русија или Кина. Албанија се приклучила на НАТО во 2009 година и има за цел да влезе во Европската Унија во иднина.
IC 705
IC 705 — галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 705 се споменува и како NGC 3421, MCG -2-28-13, NPM1G -12.0339.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 705 е од видот Sa/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,6 m/лм2. IC 705 има привидни димензии од 1,8' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 50 м 57,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -12° 26' 52"". Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Други поделби
Проучување на IC 705 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32514.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Волта а Каталуња
Волта а Каталуња или Трка околу Каталонија — популарна друмска велосипедска трка, која се одржува секоја година во Каталонија, Шпанија. Дел е од програмата на Светската турнеја, рангирана како втора по популарноста зад Вуелта а Еспања во Шпанија. Поради нејзиното место во календарот (по Џиро д’Италија), долго била гледана како важна трка за подготовки за велосипедистите пред Тур де Франс. По воведувањето на ProTour, трката била преместена во мај, правејќи ја алтернатива за Џиро. Ова не се покажало како успешна примена и во сезоната 2010, организаторите на трката ја префрлиле на крајот на март, датум, кога порано го држела друга каталонска етапна трка, Сетмана Каталана. Првото издание било одржано во јануари и траело три дена.
Вкупниот победник ја добива белата маичка со зелени риги. Таа е една од 28. трки, кои го сочинуваат календарот на Светската турнеја. Исто така постојат и три други пласман. Победникот на бодовниот пласман (спринт) ја носи белата маичка, црвената е за победникот на планинскиот пласман и маичката на националниот велосипедски тим на Каталонија е за најдобро пласираниот Каталонец. Исто така, постои и екипен пласман.
Волта а Каталуња е третата најстара велосипедска етапна трка во светот (првпат се возела во 1911), веднаш зад Тур де Франс (1903) и Џиро д’Италија (1909). Само аматерската и трката за возачи под 23 години Волта а Тарагона (1908) е постара отколку Волта а Каталуња во Каталонија и на Пиринејскиот Полуостров.
Народен музеј на Србија
Народниот музеј на Србија, во Белград, е основан на 10 мај 1844 година и е најголем и најстар музеј во Србија. Се наоѓа во централната зона на Белград и е сместен на квадратна површина меѓу Плоштадот на Репубиката (поранешен Плоштад на Театарот) и трите улици: улица на Чичко Љубе, Васина улица и улицата на Лазар Пачу. Предната главна фасада гледа кон Плоштадот на Републиката. Од основањето до сега неговите колекции се зголемени на преку 400,000 експонати вклучувајќи и многу странски ремек дела. Во составот на музејот се Галерија на фреските, Музејот на Вук Караџиќ, Музејот на Доситеј Обрадовиќ и спомен музејот на Надежда и Раско Петровиќ. Експонат со најголема вредност кој се чува во овој музеј е Мирославово евангелие - најстар и најдрагоцен кириличен ракопис од 1190 година. Музејот моментално е во фаза на реновирање.
Историја
Народниот музеј на Србија бил основан на 10 мај 1844 година со указ на тогашниот министер за образование Јован Стерија Поповиќ под името Музеум сербски. Пред неговата изградба на тоа место била познатата белградска кафеана "Дарданели", во која во тоа време се собирала уметничката и културна елита на Србија. Со рушење на старата кафеана истовремено започнала и трансформацијата на сегашниот Плоштад на Републиката.
Сегашната зграда на музејот била изградена 1903 година и наменета за Управа на фондовите, за да подоцна во неа се всели Хипотекарната банка, една од најстарите банкарски институции во Белград. Дури 1952 година зградата била доделена на Народниот музеј на Србија. Зградата била изградена според проектот на архитектите Андре Стевановиќ и Никола Несторовиќ, на објавен конкурс на кои тие ја добиле првата награда. При нејзината изградба за првпат е употребен вид на армиран бетон во поставувањето на темелите. Новоизградениот објект бил двокатна зграда која за своето време била вистинска палата како според зафатнинскиот концепт, кој бил во облик на долг масивен блок со куполи над централните и бочни ризалити, така и според академското решение за фасадата која била направена по принципите на неоренесанса со елементи на необарок на куполите. Најголемото внимание било посветено на монументалните скали додека на просторот за шалтери, кои се основен простор за една банка, им било дадено секундарно значење. Неполни три децении подоцна со развојот на Хипотекарната банка се јавила потреба за детална реконструкција на објектот. Направено е доградување без конкурс според проектот на архитектот Војин Петровиќ со кој бил дограден атриум и крило свртено кон улицата Лазар Пачу. Бидејќи новиот дел ги содржел истите елементи како и стариот се појавиле две монументални скалишта и две шалтер сали, а на катовите просторот бил обединет во непрекината низа на канцеларии. При бомбардирањето на Белград во тек на Втората светска војна, била погодена и оваа зграда при што бил срушен централниот дел со куполата. После војната зградата добила сосема друга намена, кога во неа се вселила една од најзначајните државни институции на културата.
Од своето основање па сѐ до крајот на Втората светска војна, Народниот музеј на Србија се селел повеќепати. По првото сместување во просториите на зградата на капетан Миша (1863 година) музејот бил преместен во две соседни згради кои биле срушени во тек на Првата светска војна, а збирките на музејот биле украдени од страна на окупаторот. Во периодот меѓу двете светски војни за потребите на музејот била изнајмена приватна куќа на улицата на Кнез Милош бр. 58. Музејот тука останал до 1935 година, кога бил отворен Музејот на Кнез Павле, кој настанал со обединување на Историскиот музеј и Музејот на современата уметност, а бил сместен во зградата на Новиот двор. После Втората светска војна, Новиот двор бил адаптиран за потребите на Собранието на Србија, а еден дел од музејот во 1948 година бил префрлен во зградата на некогашната Берза на Студентскиот плоштад, а другиот дел во Конакот на Кнегиња Љубица каде бил привремено сместен и апелациониот суд.
Прв конкурс за зграда на Музејот бил распишан 1949 година и било планирано да биде на Ташмајдан. Проектот го направил архитектот Миладин Прлевиќ, но со одлуката на Коминформот оваа идеја била отфрлена, а Музејот бил преместен во зградата на хипотекарната банка на Плоштадот на Републиката. Првото обновување на зградата по војната го направил архитектот Доброслав Павловиќ, во 1950 година. Најголема реконструкција и адаптација на објектот за потребите на Музејот биле направени 1965/1966 година спрема проектот на архитектите Александар Дерок, Петар Анагностиј и Зоран Петровиќ.
Била обновена и централната купола и бил подигнат средниот дел со канцеларии и работни простории. При адаптацијата, првобитната сала со шалтери била направена во библиотека, поради што главниот влез со монументалните скали, кој бил влез од Плоштадот на Републиката, добил интерен карактер, а вториот влез, од страна на Васината улица, добил функција на главен влез во музејот и бил директно поврзан со салата со шалтери. Во функционалното уредување, зградата по реконструкцијата добила двојно повеќе простор и комуникација, додека во естетскиот смисол ги задржала сите карактеристични елементи од 1902 година, така да во ликовниот поглед останала како интегрална целина. Внатрешната доградба од периодот на шеесеттите години на дваесеттиот век била така направена што од надвор промените не биле видливи и не се попречувал внатрешниот тек на музејските експонати.
Во еден дел од Народниот музеј, во 2013 година, била отворена изложба по повод на 900 години од раѓањето на Стефан Немања. Пред тоа музејот бил затворен повеќе години поради реновирање. Се очекува да биде отворен за посетителите 2018 година на Видовден.
Музејот денес
Зградата на Народниот Музеј на Србија претставува претставителен, јавен објект кој го карактеризираат монументалноста на габаритот, волуменот и надворешниот изглед со стилското решение. Со својот изглед посебно се одвојуваат влезните делови со двојни столбови и раскошни куполи. Фасадата се одликува со полихромни орнаменти со неоренесансно потекло. Претставителноста се гледа и во ентериерниот аранжман со богати декорации на кои работеле познати уметници од тоа време: Андреа Доменико (познат сликар на декоративно ѕидно сликарство кој учествувал во уредувањето на ентериерот на Стариот двор), Фрањо Валдман и Бора Ковачевиќ.
Поради своите архитектонско-урбанистички и културно-историски вредности зградата на Народниот музеј е прогласена за културно наследство од големо значење за Република Србија (Службен весник СРС бр. 14/79).
Збирки
Музејот има збирка од преку 400,000 најрепрезентативни и врвни археолошки и историско-уметнички експонати. Тие се сведителства за познавањето на археологијата и историјата на уметноста. Исто така, сведочат за развојот и цивилизациските промени на подрачјето на денешна Србија и нејзиното опкружување од праисторијата до доцниот среден век. Низ збирките се следат клучните уметнички правци и стилови, врвните уметнички дострели во националната и европска уметност од средниот век па сѐ до современото творештво.
Археолошки збирки
Главната колекција се состои од скулптури од Винча (6-5 милениум п.н.е.), како што се Жена од Винча и Лепенски Вир (VII милениум п.н.е.). Исто така, постојат бројни скулптури, оружја, шлемови и други предмети од Стариот Рим, 1005 предмети од Стара Грција и разни предмети од келтско потекло. Највредните парчиња од тој период се Кочиите од Дупља (16 до 13 век п.н.е.), златни маски од Требеништа (6 век п.н.е.), домашни предмети од Јабучје (1 век од н.е.), белградскиот Камео (4 век) и Сребрениот појас со свастика (5 век п.н.е.). Исто така постои и колекција од древниот Египет. Најпознатото дело е редок златен саркофаг и мумија на египетскиот свештеник Несмин.
Средновековна збирка
Музејот, исто така, поседува голема збирка на средновековни артефакти, главно од Европа и Азија. Најважен е илустрираниот ракопис од 362 страници на Мирославово евангелие, напишани во 1186 година во средновековна Србија. Ракописот е внесен во Регистарот на УНЕСКО за Меморија на светот во признавањето на неговата историска вредност. Во колекцијата се наоѓа и саркофагот на Стефан Дечански од XIV век, прстените на српската кралица Теодора (пред 1322) и кралот Стефан Радослав српски (1219-20), мантија на кралот Милутин од 1300-тите, Ода на кнез Лазар - познат вез на Еуфемија од 1402 година, околу 120 икони од 1200-та до 1500 година, вклучувајќи ја и охридската колекција.
Уметничка колекција
Збирката цртежи и печатени материјали на меѓународни уметници има 2446 предмети, а Југословенската уметничка колекција содржи повеќе од 6000 предмети, меѓу кои и 1700 слики од српски автори од 18-ти до 19 век и 3000 слики од 20 век. Тука не е вклучена Српската средновековна уметничка колекција. Музејот вклучува српски средновековни, француски, холандски, фламански, италијански, руски, германски, јапонски, кинески (од 1644-1978 година), англиски, шпански, унгарски, романски, бугарски, југословенски и други уметнички колекции. Вкупната колекција брои околу 16,000 слики, графика, цртежи, икони и печати, како и повеќе од 900 скулптури.
Колекцијата на француски мајстори е најзначајниот посед на Народниот музеј на Србија. Се состои од исклучително ретки дела од Матис, Пикасо, Реноар, Руо, Дега, Сезан и други. Повеќето од овие слики биле собрани и донирани од страна на принцот Павле. Ерих Шломовиќ, млад белграѓанец роден на почеток на 20 век, во младоста станал заштитник на најголемиот светски уметнички трговец, Амброз Волард. Поврзаноста го натерала да развие своја сопствена колекција, која опфаќала вкупно 600 дела до 1941 година. Колекцијата Шломовиќ е најголема и најбогата колекција на француската уметност на Балканот, како и една од најубавите во светот.
Италијанска уметничка колекција
Италијанската ликовна колекција, која се состои од повеќе од 230 уметнички дела, е позната по тоа што содржи креативни дела од поединечни мајстори и уметнички работилници од 14 до 20 век. Тие вклучуваат дела од Доменико Венецијано, Џовани ди Паоло, Рафаел, Тицијан, Тинторетто, Доменико Робусти, Виторе Карпачо, Лоренцо ди Креди, Гвидо Рени, Спинело Аретино, Франческо Басано Помладиот, Леандро Басано, Џовани Батиста Тјеполо, Каналето, Франческо Гварди, Џулио Карпиони, Андреа Челести, Бијаџио Фаггиони итн. Збирката за графика и гравирање ја вклучува работата на Ботичели, Анибале Каррачи, Џовани Батиста Пиранези, Паоло Веронезе, Амедео Модиљани, Лујџи Онтани, Гуглиелмо Ахил Кавелини, Џузепе Пино Галицио и други.
Истакнати дела во музејот се:
Холандска и Фламанска збирка
Истакнати дела во музејот се:
Француска уметничка колекција
Француската уметничка колекција содржи повеќе од 250 слики и повеќе од 400 графики и гравури, од 16 до почетокот на 20 век, вклучувајќи ја и колекцијата на Шломовиќ (58 слики и над 200 графики). Меѓу француските сликари во колекцијата се претставени: Николас Турние, Роберт Турниерес, Ибер Робер, Пол Гоген, Реноар, Анри де Тулуза - Лотрек, Анри Матис, Моне, Сезан, Дега, Жан Батист Корот, Пол Сигнак, Морис Утрило, Аугуст Родин, Жорж Руо, Пјер Бонар,Камиј Писаро,Одилон Редон, Густаве Моро, Оноре Даумиер, Еуген Кариер, Морис де Вламник, Андре Дерен, Сузан Валдон, Жан Луис Форен, Роберт Делане, Роса Бонхур, Мари Лауренсин, Феликс Зием. Збирката за графика и цртежи ги вклучува и делата на Чарлс Ле Брун, Себастијан Бурдон, Жак Кало, Чарлс-Франсоа Даубини, Дега, Делакроа, Жан-Батист-Камил Коро, Ле Корбизје (3 графики), Реноар, Жан Кокто, Евгени Карриер итн. .
Истакнати француски дела во Музејот се:
Руска уметничка колекција
Руската уметничка колекција има 90 слики, бројни копии, гравури и биле најмногу донирани од  принцот Павле. Колекцијата, има повеќе од 100 икони од 15 до 19 век. Во колекцијата се наоѓаат дела од сликари и вајари како Иван Аивазовски, Марк Шагал, Василиј Кандински, Николас Рерих, Иљја Репин, Филип Маљавин, Алексеј Харламов, Михаил Ларионов, Борис Григорјев, Владимир Боровиковски, Павел Кузнецов, Константин Коровин, Казимир Малевич, Александар Бенуас, Ел Лисицки, Мцислав Добухински, Александар Николаевич Самохвалов, Петар Нилус итн.
Некои од руската уметничка колекција се:
Англиски уметнички колекции
Вклучува сликари  од крајот на 19 век, главно импресионистички и постимпресионистички. Најголемиот дел од колекцијата бил донација од принцот Павле пред Втората светска војна. Во колекцијата се наоѓаат 64 слики и акварели, 51 графика и гравури. Тие вклучуваат сликари како што се Алфред Сисли, Чарлс Кондер, Филип Вилсон Шер, Валтер Сикерт, Хермиона Хамонд, Џејмс Боливар Менсон, Виндам Луис, Роџер Фрај, Данкан Грант, Ванеса Бел и Роланд Фишер и графички дела од Вилијам Хогарт.
Некои од англиските уметнички дела се:
Јапонски уметничка колекција
Јапонската уметничка колекција има 220 дела, меѓу кои 36 графики и слики (сите графики кои припаѓаат на жанрот Ukiyo-e, кој се развива во Јапонија од 17 до 19 век ,каде еден од најчестите мотиви беше градот Едо). Колекцијата ги содржи и дела од Кунисада, Тојокуни, Кеисаи Ајзен, Хирошиге, Утамаро и Цугухару Фоуита.
Австриски и германски уметнички колекции
Австриската и германската уметничка збирка во Народниот музеј во Белград има 112 слики, бројни графики и гравури. Сликарите обично биле од 19 и 20 век, додека графиките се од 15 век. Најпознати сликари во колекцијата се Макс Либерман, Ловис Коринт, Фриц фон Ухде, Карл Хофер, додека печатените дела вклучуваат Албрехт Дирер (49 цртежи), Густав Климт, Ловис Коринт, Макс Слевогт итн. Повеќето слики биле донирани од Обреновиќи и од принцот Павле. Некои од делата се:
Други уметнички колекции
Други уметнички колекции во Народниот музеј на Србија вклучуваат дела од Шпанија, САД, Бугарија, Унгарија, Полска, Австралија, Кина, Канада итн. Збирките вклучуваат слики од Ел Греко, Пикасо, Мери Касат, Бурн Хогарт, Феликс Филип Каниц, Ласло Мохоли-Наги, Едуардо Аројо, Еро, Соломон Ле Вит итн.
Некои од делата се:
Српска и Југословенска уметничка колекција
Српската и југословенската уметничка колекција се состои од повеќе од 6000 парчиња создадени помеѓу 17-ти и 20 век. Некои од уметниците претставници се: Паја Јовановиќ, Стојан Аралица, Петар Лубарда, Милан Коњовиќ, Урош Предиќ, Ѓура Јакшиќ, Марко Мурат, Ѓорѓе Андреевиќ Кун, Надежда Петровиќ, Петар Добровиќ, Мица Поповиќ и Сава Шумановиќ. Исто така, има словенечки уметнички дела од Матија Јама (7 платна), Август Чернигој (6 дела), Скица за театар, Рихард Јакопич (7 платна) Бреза, Иван Грохар, На испаша и Матеј Стернен (4 платна) Читателка итн.
Скулптури
Во музејот се сместени скулптури од раниот римски период па до 20 век. Југословенската колекција се состои од 850 дела, а странската колекција има над 50. Најзначајните колекции доаѓаат од вајари како што се Иван Мештровиќ (96 дела), Тома Росандиќ, Антун Аугустинчиќ, Франо Кршиниќ, Цезар Балдачини, Аристид Мајол, Џорџ Мине, Каи Нилсен (вајар), Ристо Стијовиќ, Матија Вуковиќ и Јулиј Книфер.
Реконструкција
Зградата на музејот беше реконструирана во 1968 година. Во 2003 година, постојаната изложба беше демонтирана и зградата беше затворена поради реконструкција, но процесот се одолговлекувал со години, така да до јануари 2018 сè уште не бил отворен.
На 25 јануари 2012 година,  десет години од затворањето на Народниот музеј во Белград, Владимир Богдановиќ во водечкиот српски весник/мрежно место Прес напишал колумна наречена Деценија на културен геноцид против Србите, коментирајќи ја потребата и важноста за национален музеј. Тој, исто така, го критикуваше зачувувањето на уметноста во музејот. Фасадата беше завршена во 2015 година и мораше да биде реконструирана во нејзиниот оригинален изглед бидејќи зградата е под државна заштита. Во средината на 2016 година започнаа работите на ентериерите. Влезот во музејот од улицата Васина ќе остане главниот влез, додека излезните врати што водат до плоштадот на Републиката, со архитектонско скалило, ќе бидат прилагодени како излезни места.
Новата постојана изложба ќе го претставува културниот развој во овој дел на Европа од праисторијата до 20 век, со акцент на српското културно наследство. Уметноста од 18-ти и 19 век ќе биде изложена на првиот кат, како и југословенската уметност од 20 век. Во атриумот на зградата каде има сводови, оставени од периодот кога местото функционирало како банка, ќе се адаптира во изложбени депоа. Изгледот на сводот ќе биде зачуван и ќе служи за презентација на музејската нумизматичка колекција, од почетокот на кованите монети до 20 век. Покрај тоа, тука ќе биде изложена и колекција на медалјонска уметност.
Градежните работи треба да бидат завршени до март 2018 година, кога треба да започне подготовката и поставувањето на збирките. Се очекува дека музејот ќе биде отворен подоцна во 2018 година, 15 години по неговото затворање и 50 години по претходната реконструкција.
Константин Везенков
Константин Везенков или Везенко бил познат лекар. Роден е 1848 г., брат на познатиот македонски ѕидар и ајдутин Стојан. 3авршува медицина во Русија и како воен лекар учествува во Руско-турската војна, кога во 1878 г. е смртно ранет кај гратчето Феодосија, Крим.
Цитати за Константин Везенков
Константин Јиречек, бугарски државник од чешко потекло, во својот Дневник вели дека Константин бил воодушевен од патриотизмот на Ѓорѓија Пулевски искажан во неговите песни за Филип и Александар Македонски. Еве како чешко-бугарскиот политичар ги критикува ваквите „авантуристички“ пројави на македонска етничка свест:
Malaco
Malaco (кирилично: Малако) ― шведска марка на кондиторски производи во сопственост на Cloetta. Нивните производи се продаваат во Шведска, Норвешка, Данска, Финска, САД, Израел и Холандија меѓу другите. Производите вклучуваат Brio, Fruxo, Pim Pim, Zoo, Swedish Fish, Gott & Blandat и Malaco Crazy Face.
Балиско-витуански јазици
Балиско-витуанските јазици се подгрупа на мезомеланезиските јазици од групата на океански јазици од јазичното семејство малајско-полинезиски јазици.
Јазици
Во оваа група спаѓаат:
Георги Кондолов
Георги Кондолов бил македонски револуционер, учесник во македонското и одринското револуционерно движење, член и воjвода на Македонската револуционерна организација, а потоа еден од водачите на Илинденското востание во Одринско.
Животопис
Тој е роден е во с. Велика, Малотрновско, (денеска во Турција) во 1858 година. Уште од детството ги напушта родителите и изучува дрводелски занает во Цариград.
Во 1878 година се населува во Хасково, Источна Румелија, каде отвора своја работилница, а од 1896 година и во Бургас.
Еден е од основачите и раководител на Македоно-одринското друштво во Бургас. Во 1897 година заедно со капетан Петко војвода и др. формираат таен револуционерен комитет.
Во почетокот на 1901 година Кондолов формира своја чета која дејствува во Малотрновско и Бунархисарско. Учествува на конгресот на Одринскиот револуционерен округ на 28 јуни 1903 година, на Петрова нива, каде е избран за началник на сите востанички чети во тој реон.
На 6 август 1903 година, по време на Илинденското востание при нападот на с. Паспалово Малосамоковско, (денеска во Турција) е предаден од гркот Аристиди, тешко е погоден војводата Кондолов, кој заповеда да биде застрелан. Тешката задача, со ждрепка, му се паднала на Димитар Желjaзков - Македончето. Последните му зборови му биле:
Карл Готхард Лангханс
Карл Готхард Лангханс (Carl Gotthard Langhans;, Ландесхут - , Гринајхе кај Бреслау) — пруски градител и архитект. Неговите дела спаѓаат во групата на најраните класицистички градби во Германија, меѓу кои најпознато е Бранденбуршката порта во Берлин.
Знаењата од областа на архитектурата ги стекнал самообразувајќи се преку записите на римскиот теоретичар Витрувиј. Кариерата ја започнал со нацртот „Zum Schifflein Christi“, а продолжил да работи како градежен инспектор. Патувал низ повеќе европски земји, каде се запознал со примената на различните стилови. Во своите дела главно користел елементи, карактеристични за барокниот и класицистичкиот архитектонски стил.
Иако бил засенет со дејноста на Карл Фридрих Шинкел, Лангханс се смета за еден од најпознатите берлински архитекти, во чијашто чест во 1982 и 2007 година биле издадени поштенски марки, одбележувајќи 250 и 275 години од неговото раѓање.
Животопис
Лангханс не се образувал за да стане архитект. Од 1753 до 1757 година, студирал право во Хале, а освен тоа изучувал и математика и јазици. Со архитектурата започнал да се самообразува, посветувајќи се галвно на античките записи на римскиот архитектонски теоретичар, Витрувиј, и новообјавеното издание од страна на археологот Јохан Јоаким Винкелман.
Неговиот нацрт за протестантската црква, „Zum Schifflein Christi“ (во превод значи „До бротчето Христос“), кој во 1764 бил објавен во Глогув, му овозможил да се пробие како архитект. Истата година, се вработил како градежен инспектор на грофот Фон Хацфелд, чијштто дворец, кој бил уништен во војна, бил обновен во периодот од 1766 до 1774 година, со нови нацрти кои ги направил Лангханс. Со псоредништво на Фон Хацфелд, за него се чуло и на кралскиот двор во Берлин. Како прв проект во служба на кралското семејство, во 1766 година, за принцот Хајнрих ја проектирал изградбата на скалишниот простор и салата-школка во дворецот Рајнсберг.
Семејство
Во 1771 година, Карл Готхард се оженил со Ана Елизабет Јекел, ќерка на учител по право од Бреслау. Двојката имала пет деца: ќерките Лујза Амали и Јулијана Вилхелмина, синот и подоцнежен архитект Карл Фердинанд, како и уште две деца, кои многу мали починале.
Од 1782 година, живеел во куќата на родителите на сопругата на Албертовата улица бр. 18 во Бреслау. Шест години подоцна, се преселил во Берлин, каде што живеел на Шарлотовата улица бр. 48.
Студиски патувања
Кон крајот на 18. и почетокот на 19. век, за секој уметник било голем сон, да се отпатува во Италија и да се учи за антиката со сопствени очи. Од германските уметници, ова им пошло за рака на Гете и Шинкел, но и на Лангхаус, кој со поддршка на грофот Фон Хацфелд си дозволил престој во Италија, кој траел од 1768 до 1769 година. Кога подоцна бил назначен за водач на воената комора на градот Бреслау, по налог и на трошок на кралот ги посетил и Англија, Холандија, Белгија и Франција.
Служби
Првото врабтуавње на Лангхаус било во 1764 година, како градежен инспектор кај грофот Франц Филип Адријан фон Хацфелд. Но притоа, неговиот надреден му дозволил да работи и за други. По уништувачките војни на кралот Фридрих II Велики, во 1775 бил назначен за водач на воената комора на Бреслау. Во 1788 година, од страна на внукот и наследник на кралот Фридрих, Фридрих Вилхелм II, бил именуван за директор на новоформираната установана градители во Берлин.
Стил
Лангханс се родил во време на барокот, а починал во време на класицизмот, па според во неговите дела се забележителни градби и елементи карактеристични за обата правци. Не развил сопствен архитектонски стил, а во голема мера дури и не се оддал на ниеден друг стил. Ги користел градбите кои ги здогледувал на своите патувања, така што цртите во нив ги земал како примероци за своите нацрти. кои ги здогледувал на своите патувања. Не се плашел од примената на различни стилови, еден до друг, во една иста градба. Така, кај дворецот на грофот Фон Хацфелд, при уредувањето на неговиот надворешен изглед се ориентирал кон италијанската доцна ренесанса, додека при внатрешното уредување на градбата, употребил барокни елементи. Од друга страна, при скицирањето на свечената сала за дворецот Денхоф на Вилхелмовата улица во Берлин, за покривот применил класицистички украсни елементи.
За време на неговиот престој во Англија, Карл Готхард се запознал со класицизмот на браќата Роберт и Џејмс Адамс, којшто во своите нацрти доста го применувал. Со тоа, неговите класицистички нацрти, привремено му го донеле прекарот „современ архитект“. Еден од архитектонските елементи кој најмногу го употребувал е мотивот Паладио.
Значење
Дворецот за грофот Франц Филип Адријан Фон Хацфелд и Драмскиот театар во Бреслау, кој бил изграден во барокен стил, му донеле големи признанија. Исто така, и трпезаријата во дворецот на министерот за правда, Карл Абрахам фон Цедлиц, била пофалена за својата екстравагантност од страна на неговите современици.
Ако денес Лангханс како берлински архитект е во сенка на помладиот Карл Фридрих Шинкел, во тоа време бил еден од најзначајните берлински, односно прусиски градители.
Паметници
По повод 275 години од неговото раѓање, Лангханс бил овековечен со издавање на поштенска марка, која му била посветена нему. Марката е со износ од 55 центи, а била издадена на 27 декември 2007 година.
Дела
Прилог со опфатен преглед на делата на Лангханс има направено Хартвиг Шмит, во кои меѓу најзначајните се:
Список на државни водачи во 675 година
Ова е список на државни водачи во 75 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
НЛО
Под изразот Неидентификуван (неутврден) летечки објект или НЛО, се подразбира каков било летечки објект во погорниот дел од Земјината атмосфера кој не може да биде идентификуван. Најголемиот дел од дискусиите за НЛО целат кон тоа дека некои од нив би можеле да бидат вонземјански направи, но нема научни докази што би го поддржале ова објаснување.
Список на државни водачи во 675 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
НЛО
Извештаи за необични воздушни феномени датираат уште од антички времиња, но актуелни случувања и првите официјални истраги започнуваат за време на Втората светска војна, со забележувања на т.н. фу-фајтери (термин користен од пилотите на Сојузниците во Втората светска војна за опишување на воздушни феномени видени на небото над европскиот и тихоокеанскиот фронт) во 1946 година и широкопознатите видувања на европските „ракети-духови“. Овие НЛО видувања и пријавувања пристигнуваат во сè поголем број по првата објавена статија во САД за НЛО, кога приватниот пилот Кенет Арнолд, во летото 1947 година, тврди дека видел НЛО. Оттогаш се пријавени десетици илјади видувања на НЛО на светско ниво.
Историја
Невообичаени воздушни набљудувања биле пријавувани во текот на историјата. Некои од овие феномени по природа несомнено биле комети, светли метеори, некоја од петте планети кои можат да се видат со голо око, или пак оптичка измама. Пример е Халеевата Комета, која за првпат била регистрирана од страна на кинески астрономи во 240 година п.н.е. Некои други стари извештаи не можат да се објаснат, но претставува тешкотија да се оценат овие документи, бидејќи можно е да се неточни, недоволно објаснети или пак, пристрасни. Пример претставува Стариот завет на Библијата во кој Езекил имал средба со нешто што денес би се опишало како НЛО, но тоа Библијата го опишува како средба со огнен Бог.
Која и да била нивната вистинска природа, вакви појави низ историјата биле сметани за разни натприродни појави, демони, ангели или други религиозни знаци. Уметничкиот историчар Даниела Џордано посочува на многу средновековни слики и објекти на кои има некакви невообичаени објекти во воздухот; таа признава дека многу од овие слики се тешки за интерпретација, но вели дека некои од објектите се зачудувачки слични со описи на видувања на НЛО од понови времиња. (Видете: Список на НЛО видувања)
Шен Куо (1031-1095), од кинеската династија Сунг, напишал живописен пасус во својата книга ''Есеи од базенот на штата'' (1088) за неидентификуван летечки објект. Тој ги запишал исказите на очевидци од 11 век кои тврдат дека виделе летечки објект (во форма на бисер), со врати кои се отвораат за да пуштат светлина од внатрешноста, кој бил огромен во големина и можел да се движи со неверојатна брзина. ''
Предмодерни видувања
Пред да станат популарни термините „летечка чинија“ и „НЛО“ во 1940-те, имало извештаи за неидентификувани појави во воздухот на Запад. Овие извештаи датираат од средината на деветнаесеттиот и почетокот на дваесеттиот век. Меѓу нив се:
Видувањето на Кенет Арнолд
Повоената НЛО фаза во САД започнува со пријавата на американскиот стопанственик Кенет Арнолд, на 24 јуни 1947 година. Тој, додека летал со својот приватен авион во близина на Маунт Рејнер, Вашингтон, видел девет брилијантно светли објекти кои летале кон Маунт Адамс. Тој вели дека летале со брзина од отприлика 1200 милји на час.
Американскиот НЛО истражувач Тед Блечер, во своето истражување на статии од весници од тоа време, забележал дека во наредните денови после 4 јули, весниците биле преполни со приказни за новите „летечки чинии“ или „летечки дискови“ на своите предни страници. По 8 јули имало помалку пријави, откако официјални лица вршеле прес-конференции за познатиот случај во Розвел, за кој тие објасниле дека се работи за метеоролошки балон.
Во наредните години, во 1960-те, Блечер открил 853 искази на очевидци на летечки дискови од весници во Канада, Вашингтон и од сите останати држави во Америка освен Монтана.
Науката и НЛО
Иако повеќето академици ја игнорираат оваа тема, други, вклучувајќи аматери и по некои професионални научни истражувачи, продолжуваат со истражувања. За жал, квалитетот на истражувањата варира кај повеќето аматерски истражувачи.
Честопати, погрешно се претпоставува дека единственото прашање кое се поставува за НЛО е тоа дали тие претставуваат вонземјанска интелигенција. Оставајќи го на страна прашањето за физичкото постоење на НЛО, постојат и студии за НЛО – има НЛО поткултури од фолклорни или антрополошки перспективи, а некои мислат дека оваа тема може да пружи нови сознанија во полето на психологијата, социологијата и комуникацијата.
Од доцните 1940-ти, луѓето ширум светот се запознале со НЛО феноменот и со извештаите кои кружат за НЛО. Тие биле именувани како планети, ѕвезди, метеори, облаци, молњи, експериментални воени летала, халуцинации и вонземјански вселенски бродови. И покрај големиот број извештаи на очевидци и големата заинтересираност на народот, научната заедница покажала мал интерес за овој феномен. Ова се случува поради фактот дека не постојат владини фондови за поддршка на истражувањата за НЛО. Многу научници претпоставувале дека Кондовиот извештај од 1969 година ставил точка на таа тема, па на НЛО испитувањата не им било обраќано големо внимание. Исто така, јавното исмејување преку јавните медиуми од страна на Робертсоновиот панел на ЦИА во 1953 година, ја претвори оваа тема во научна и политичка табу тема. Сето ова резултирало со потиснување на интересирањето за НЛО истражувања.