cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Филипик Вардан
Меѓу првите негови дејствија биле соборувањето на Кир Цариградски и негова замена со Јован VI Цариградски, член на неговата секта и повикувањето кон conciliabulum на источните епископи. Филипик ги поништил каноните на Шестиот вселенски собор како убеден монотелист. Во одговор на тоа Римската црква одбила да го признае новиот цар и патријархот.
Во меѓувреме, бугарскиот хан Тервел пристигнал пред ѕидините на Цариград во 712 година. Кога Филипик ја префрлил армијата за да го контролира Балканот, Омејадскиот калифат на чело со Ал-Валид I започнал напади против слабата заштита во Мала Азија.
На крајот на мај 713 година Опсикијските војници се побуниле во Тракија. Некои од нивните офицери успеале да влезат во царската палата и да го ослепат Филипик на 3 јуни 713 година. Тој бил наследен за кратко од својот главен секретар Артемиј, кој бил прогласен за цар под името Анастасиј II.
Фотосфера
Фотосфера — надворешната обвивка на Сонцето (или на друга ѕвезда) од која тоа зрачи светлина. Станува збор за првиот сончев слој кој се наоѓа на висина од 200 до 300 км и од оттука произлегува светлина која ја оддава Сонцето. Фотосферата е непроѕирна и поради тоа не можат да се забележат внатрешните слоеви на Сонцето.
Ѕвездите како гасовити тела немаат јасно утврдена површина. Зрачењетo се оддава од различни висини на сончевата атмосфера во зависност од брановата должина на тоа зрачење. Фотосферата ја дефинираме како слој од кој се оддаваат снопови на фотони, чие присуство може да се утврди со инструмненти на Земјата, а воедно постојат различни видови на зрачења (различни бранови должини) кои делуваат во облик на инфрацрвена светлина, радиобранови, итн.
На фотосферата можат да се забележат дамки, факли и зрнеста структура на површината составена од гранули (со пречник поголем од стотина километри) која е во постојано движење (на површината избиваат поладни маси, а понираат потопли). Температурата се движи од во длабоките слоеви до  во повисоките делови. По состав, фотосферата содржи преку 99% водород и хелиум.
Делотворна температура
Температурата на површината на Сонцето се дефинира според делотворната температура во Штефан-Болцмановиот закон. Сончевата фотосфера има температура помеѓу 4.500 и 6.000 келвини (делотворната температура е 5.777 келвини) и густина околу 0,0002 кг/м3. Во надворешните слоеви на сончевото јадро се јавува струење кое овозможува пренос на енергија при мешањето на гасовите. Жешките гасовити маси се креваат кон површината на Сонцето, односно кон фотосферата, во која тие постепено се ладат и оддаваат зрачење. Изладените и згуснати маси се враќаат назад во подлабоките слоеви на Сонцето. Овие гасовити маси уште се нарекуваат и струевити ќелии или гранули. Тие можат да бидат со различна големина. Според тоа, се делат на гранулации и супергранулации. Гранулациите и даваат зрнест изглед на фотосферата. Тие се со големина од 1000 км и траат околу 8 минути. Големината на супергранулациите е 30.000 км и тие траат околу 24 часа. Помеѓу гранулите се забележуваат светли дамки и факули.
Ген
Генот претставува основна наследна единица, изградена од определен број на нуклеотидни парови. Генот има строго определено место на хромозомот. Сите гени во клетките на живите организми се изградени од одделни делови на ДНК молекулата. Тие се разликуваат меѓу себе во редоследот на базите и бројот на нуклеотидните парови, од што произлегуваат и разликите во функцијата при изразувањето на различните видови својства. Разликуваме структурни и регулаторни гени.
Секој организам поседува по две копии од секој ген. Едната копија е наследена од мајката, додека другата од таткото. Кај луѓето, повеќето гени се исти, но мал дел (помалку од 1%) се нешто различни. Алелите се алтернативни форми на еден ист ген, со мали разлики во нивните низи на ДНК бази. Овие мали разлики придонесуваат за единствените (уникатни) одлики кај секоја единка.
Историја на истражувањето на гените
Првите истражувачи ги дефинирале гените како единици на наследна трансмисија. Името "ген" било дадено од страна на Вилхелм Јохансен во 1909 година, иако дури од времето на Грегор Мендел било познато дека постои потаен фактор кој ги дава наследните одлики кај организмите. Томас Хант Морган и неговите соработници биле првите научници кои согледале дека гените се сместени на хромозомите. Во 1940-те години од 20 век, Освалд Авери покажал дека гените се состојат од ДНК. Потоа се открило дека некои вируси наместо ДНК, користат РНК како градбена единка на своите гени. Со откривањето на структурата на ДНК од страна на Џејмс Вотсон и Френсис Крик започнува новиот период на истражување на гените - нивната структура, функција и регулација.
Функција на гените
Гените се всушност упатства за синтеза (создавање) на белковини. Повеќето гени содржат информации кои се потребни за создавање на овие многу важни биомолекули (неколку гени произведуваат други молекули кои и помагаат на клетката да ги собере белковините). Патот од ген до белковина е сложен и тесно контролиран во секоја клетка. Тој опфаќа два главни чекора: транскрипција и транслација. Заедно, транскрипцијата и транслацијата се познати како генска експресија.
За време на транскрипцијата (препишувањето), информацијата која се содржи во генската ДНК се пренесува на слична молекула наречена РНК (рибонуклеинска киселина) во клеточното јадро. И двете нуклеински киселини (ДНК и РНК) се составени од нуклеотидни бази, но имаат некои различни хемиски својства. Видот на РНК која ја содржи информацијата за создавање на белковина е наречена информациска РНК (mRNA, messenger RNA) бидејќи ја носи информацијата (или пораката) од ДНК надвор од јадрото во цитоплазмата.
Транслацијата (преведувањето) е вториот чекор при синтезата на белковини од гените и се случува во цитоплазмата. Кај еукариотските организми, генот се состои од два региона: интрон и егзон, при што само егзонот може да биде преведен во белковина. mRNA реагира со специјализиран комплекс наречен рибозом, кој ги “чита” низите од mRNA базите. Секоја низа од три бази, наречена кодон, обично кодира одредена аминокиселина (аминокиселините се градбени делови на белковините). Друг вид на РНК наречен транспортна РНК (tRNA) ја подредува белковината на тој начин што транспортира аминокиселини до рибозомот. Белковинската синтеза трае сѐ додека рибозомот не дојде до стопирачки кодон (низа од 3 базни парови која не кодира аминокиселина).
Протокот на генетска информација од ДНК, преку РНК до белковината е еден од фундаменталните принципи на молекуларната биологија. Овој процес се нарекува и централна догма на молекуларната биологија.
Иако сите гени се изградени од ДНК, не сите делови од ДНК се однесуваат како гени. Кај еукариотите, поголемиот дел од ДНК не функционира како гени, што значи дека не е код за создавање на белковини или РНК. Еден дел од ДНК кој не се однесува како ген има структурна улога, други делови се остатоци од стари гени кои повеќе не се функционални, а најголемиот дел од ДНК по сѐ изгледа е "отпадна ДНК", вметната и копирана од страна на вирусовидни низи. Во еден ген обично само едната страна од двојната завојница кодира производ, додека другата е тивка страна. Која страна од завојницата игра улога на код е прашање на видот на генот.
Големина на гените. Гени кои не кодираат белковини
Гените се разликуваат по својата должина. Најголемиот човечки ген е долг околу 2,5 милиони базни парови и ја кодира мускулната белковина дистрофин, кој е долг повеќе од 3.500 аминокиселини. Еукариотските гени најчесто произведуваат белковини долги 150 до 3.000 аминокиселини. Некои гени се релативно мали, како кај прокариотите, и даваат белковини долги од 50 до 300 аминокиселини. Повеќето еукариотски белковинокодирачки гени се присутни само како две копии во еден геном, наоѓајќи се на истата местоположба на хомологните хромозоми, од кои секоја копија е добиена од двата родители. Доколку овие две копии се разликуваат во помала мера, тогаш се нарекуваат алели. Промените во нуклеотидната низа се наречени мутации или полиморфизми, во зависност од нивниот ефект.
Некои гени не кодираат белковини, туку РНК молекули кои имаат посебна функција во клетката. Вакви се t-RNA, r-RNA и некои помали РНК молекули кои имаат различни улоги во јадрото. Гените кои кодираат РНК се наоѓаат како повеќекратни копии во еден еукариотски геном.
Гените како тема во уметноста и во популарната култура
Гените се јавуваат како тема во бројни дела од уметноста и популарната култура, како:
Слободан Соро
Слободан Соро (23 декември 1978 г.) е поранешен српски ватерполист и добитник на бројни медали од европски, светски и олимписки натпревари. Играл и за Бразил. Од 31 август 2013 г години во брак со Маја.
Кариера
Кариерата ја започнал во ВК Војводина, а во својата богата кариера ги бранел боите на Белград, Бечеј, Младост од Бечеј, руските клубови Штурм Чехов и Динамо Москва, Јадран од Херцег Нови и шпански Сабадел од кога се вратил во Партизан во 2008 година. На крајот од кариерата, Соро заминал во Бразил, каде најпрвин играл за Флуминенсе (од кој уште двапати се вратил во Партизан), Ботафога. Најмногу настапи и успеси забележал за ватерполо клубот Партизан, за кој настапувал десет сезони. Тој првпат потпишал договор со клубот од Бањица во 1997 година и останал две години. По девет години играње во регионот и Европа, тој се вратил во Белград, во својот клуб и во следните пет сезони. Во Партизан бил во сезоната 1997/98 го освоиле ЛЕН Купот, а со Бечеј во 1999/00 г. Евролигата. Со репрезентацијата на Србија освоил златен медал на Светското првенство во Рим 2009 година. Враќајќи се во Партизан, меѓу другите трофеи, ја освоиле и Евролигата 2010/11, Европскиот Суперкуп 2011/12. и Евроинтер лига 2009/10. и 2010/11 година. Последен пат тој носел црно-бело капче во 2014 година, кога веќе бил бразилски репрезентативец. После тоа, тој се вратил во Бразил, каде со Богафаг го освоил првенството и бил прогласен за најдобар голман на натпреварувањето. Тој се вратил во европското ватерполо во 2017 година од Бразил. Во Италија постигнал договор со Савона, за која настапувал две години, по што се преселил во Рим, во редовите на ВК Лацио.
Репрезентација
Иако неговата работа и талент биле забележливи кон крајот на 90-тите, за прв пат во 2006 година добил покана од селекторот Удовичиќ и се појавил како замена за тогашниот прв голман на Србија, Денис Шефик. Како име на кое може сериозно да се смета, тоа го покажал во 2007 година на завршниот турнир на Светската лига во Берлин. Следел Пекинг, чудна ситуација која Сора го оставил како единствен голман во Србија во мечот за бронзениот медал. Тој докажал дека знае да се брани и да се носи со притисокот на големите натпреварувања. Со повлекувањето на Шефик, од 2009 година до крајот на 2012 година, списокот на ватерполо репрезентацијата на Србија започнал со името на Слободан Сора. Тој бил прогласен за најдобар голман на завршниот турнир на Светското првенство во Орадеа во 2010 година и Светската лига во Фиренца во 2011 година. По Олимписките игри во Лондон во 2012 година, ги прифати желбите на селекторот за подмладување на тимот. Тој заминал во Бразил, во пролетта 2016 година го добил нивното државјанство и дозвола да игра во бразилската репрезентација. На Игрите во Рио бранел за нивниот тим. Ждрепката одлучила Бразил и Србија да вкрстат во групната фаза од натпреварувањето. Благодарение на одбраните на Сора, кој одлично ги познавал противничките играчи, домашната екипа победиланад тимот кој подоцна станал олимписки шампион. Со српската репрезентација освоил златен медал на ЕП 2006 во Белград, сребрен медал на ЕП 2008 во Малага и бронзен медал на Олимписките игри 2008 година во Пекинг, како и три златни медали во Светската лига.
Анастасиј II
Анастасиј II  (грчки: Ἀναστάσιος Β΄ Ἀρτέμιος) бил византиски цар кој владеел во периодот од 713 до 715 година.
Пред да биде крунисан како цар, Анастасиј бил голем великодостојник во царскиот двор. Армијата во тема Опсикион, Тракија, која започнала со востание против царот Филипик Вардан го прогласила на Артемиј за цар под името Анастасиј. Откако Филипик бил заробен и ослепен од заговорници во царската палата, тој бил соборен од власт и Анастасиј по ова дошол во престолнината Цариград. Анастасиј II го задржал името "Артемиј" кое се гледа од печатените монети на кои пишува ARTEMIUS ANASTASIUS.
Анастасиј II ја поддржувал православната фракција и го симанл од престолот на Јован VI Цариградски кој бил поставен од неговиот претходник. Откако не успеал да го врати мирот со Арапите, тие започнале со напади против Византија по море и копно. Анастасиј започнал подготовка на воен поход за заштита на Галатија.
Космос-2407
Космос-2407 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 22 јули 2004 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1006 км, а најмалото на 951.
Анита Бума
Анита Гери Јохана Бума (родена 1958 година) е холандски истражувач на Антарктикот, позната по својата работа за екофизиологија на морските микро алги. Таа била првата холандска жена-истражувач на Антарктикот.
Кариера и влијание
Истражувањето на Бума се фокусира на (морска) микроалгална екофизиологија и разновидност како одговор на климатските промени. Специфични истражувачки теми вклучуваат влијанија на метали во траги, подобрен UVR и промена на динамиката на топената вода врз растот и разновидноста на морскиот антарктички фитопланктон.
Од 1992 година, Buma ја посветила нејзината работа на можните негативни влијанија од зголемена UV-B зрачење на Антарктикот фитопланктонот, како резултат на осиромашување на стратосферскиот озон. Како резултат на оваа работа, таа добила Meervoud Grant во 2002 година од страна на Холандската организација за научни истражувања. Ова истражување било насочено кон Effects of trace nutrients on the defense potential of oceanic phytoplankton against solar ultraviolet radiation. Во рамките на овој проект таа работела една година во Австралиската дивизија на Антарктикот, Кингстон, Тасманија, како гостин истражувач. Бума е претседател на Катедрата за океански екосистеми на Факултетот за математика и природни науки од Универзитетот во Гронинген од јануари 2012 година.
Таа била член на Поларниот комитет на Холандија од септември 2010 година - август 2014 година и член на холандскиот комитет SCAR помеѓу 2005 и 2010 година. Таа исто така служела во Advisory Board of the trilateral (аргентинска, германска, холандска) истражувачка станица Dallmann Research Station, King George Island, помеѓу 2006 и 2011 година и во научниот управувачки комитет холандски антарктички Scientific Steering Committee Dutch Antarctic Rothera Station помеѓу 2011 и 2013 година.
Бума била главен уредник на холандската популарна научна книга „Door de kou bevangen“ (2016), околу педесет години историја на холандско поларно истражување.
Ав
Ав (אָב, אבא, аба; од abu, „татко“) — единаесеттиот месец од граѓанскиот и петтиот месец од верскиот еврејски календар. Името му е од вавилонско потекло и се јавува во Талмудот некаде околу III век, но е единствениот еврејски месец што не е споменат во Библијата. Ова е летен месец и трае 30 дена. Обично соодветствува на јули-август во грегоријанскиот календар.
Балисо
Балисо (англиски: Baliceaux) е мал ненаселен остров во Карипското Море.
Географија
Денес островот е приватен. Овој остров се наоѓа во Карипското Море, дел е од островската група Гренадини во островската држава Свети Винцент и Гренадини. Островот е карпест, има и шумски предели. Крајбрежјето е карпесто и околу брегот има неколку карпи кои се издигнуваат од морето, особено во северниот и источниот дел на островот. Овој остров е во непосредна близина на островот Батовија, а помеѓу нив се наоѓа малото Чрч Ки.Јужно е малиот Ол Аваш Ајленд. Вкупната површина на островот е 1,35 км2.
Историја
Овој остров од страна на Европејците бил откриен во 15 век, исто како и останатите Гренадини. Островот има интересна историја. Овој остров се стекнал со „слава“ за време на Првата и втората карипска војна, во периодот од 1769 до 1795 година. Бидејќи на островот се наоѓа највисоката точка од 126 метри, тој врв, „Ган Хил“, служел како опсерваторска станица на војници за време на војните.
Во 1790-те Британците казниле околу 5000 црнци-Карипци и ги испратиле на островов. Ова се случило по поразот на карипскиот водич Џозед Шатојер во Свети Винцент. Нивните потомци денес се познати како Гарифуанци и живеат покрај брегот на копнените средноамерикански држави, Белиз, Хондурас, Гватемала и Никарагва. Тие што починале на островот, а не успеале да се преселат во Средна Америка, биле закопани на островот. Со текот на времето, поради морето, местото на закопот еродирал и малку останало од гробиштата.
Кумарино
Кумарино — село во источниот дел на Општина Велес, во околината на градот Велес.
Географија и местоположба
Селото е ридско - рамничарско на надморска височина од 340 метри. Се наоѓа во сливното подрачје на реката Отовица, а од градот Велес е оддалечено 9 километри.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Кумарино живееле 130 жители, од кои 70 Македонци и 60 Турци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Кумарино имало 80 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, селото Кумарино има 74 жители, од кои 73 Македонци и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 52 жители, од кои 46 Македонци и 6 лица без податоци.
Родови
По истражувањата од 1929 година, родови во селото биле:
Турски:
Македонски:
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 49 гласачи.
Иселеништво
Иселеници Турци од селото има во Турција.
Александар Поуп
Александар Поуп (роден на во  — починал на  во ) — англиски поет од XVIII век, најпознат по неговите сатирични стихови и преводот на Хомер. Тој е третиот по ред најцитиран писател во Речникот на цитати на Оксфорд по Вилијам Шекспир и Алфред Тенисон. Поуп е познат и по неговата употреба на херојскиот куплет.
Живот
Поуп бил син на Едит Поуп (1643 — 1733) и Александар Поуп Постариот (1646 — 1717), кој бил трговец со лен од Плоу Корт на улицата Ломбард во Лондон, и двајцата биле римокатолици. . Врз образованието на Поуп влијаел тогашниот Кривичен закон, кој го бранел статусот на тогаш воспоставената Црква на Англија, а не им дозволувал на католиците да бидат учители, да одат на универзитет, да имаат право на глас или да бидат носители на јавна функцијa. Неговата тетка го учела да чита. Потоа во 1698–1699 заминал во училиштето Твифорд. Потоа отишол во две католички училишта во Лондон. Such schools, while illegal, were tolerated in some areas. . Ваквите училишта, иако илегални, во некои региони биле толерирани.
Во 1700 година, неговата фамилија се преселила на мал имот кај Поупсвуд во Бинфилд, Беркшир во близина на кралската шума Виндсор. Ова се должело на силниот антикатолицизам и статутот кој не им дозволувал на католиците да живеат поблиску од 10 милји (16 км) до Лондон или Вестминстер. Подоцна Поуп ја опишал селската околина во својата поема „Шумата Виндсор“. Тогаш завршило формалното образование на Поуп и од тогаш па натаму тој самиот се образовал со читање на класичните писатели како сатиристите Хорациј и Јувенал, епските поети Хомер и Вергилиј, и англиските автори како Џефри Чосер, Вилијам Шекспир и Џон Драјден. Исто така, учел многу јазици и читал дела од англиски, француски, италијански, латински и грчки поети. По пет години учење Поуп дошол до контакт со личности од Лондонското литературно друштво како Вилијам Вишерли, Вилијам Конгрив, Семјуел Гарт, Вилијам Трамбул и Вилијам Волш.
Во Бинфилд создал пријателства со многу важни личности. Едниот од нив, Џон Керил (идниот почитувач на „Грабнување на праменот“) бил дваесет години повозрасен од Поуп и имал повеќе познаници во лондонскиот литературен свет. Тој им го претставил младиот Поуп на веќе постариот драматург Вилијам Вишерли и на Вилијам Волш, не толку голем поет, кој му помогнал на Поуп да го ревидира своето прво големо дело „Пастири“. Таму ги сретнал и сестрите Блаунт, Тереза и (наводно неговата идна љубовница) Марта, кои му станале доживотни пријатели.
Рана кариера
Во мај 1709 година неговото дело „Пастири“ било издадено во шестиот дел на Тонсоновите Poetical Miscellanies. Ова придонело за брза слава на Поуп. Следувал и „Есеј за критиката“, објавен во мај 1711 година, кој бил подеднакво добро прифатен.
Околу 1711 година Поуп се спријателил со торијанските писателите Џон Геј, Џонатан Свифт, Томас Парнел и Џон Арбуртнот, кои заедно го формирале сатиричниот клуб Скриблерус. Целта на овој клуб била да ги сатиризира неучтивоста и педантеријата во форма на фикцискиот учен Мартинус Скриблерус. Тој исто така создал пријателство со виговите писатели Џозеф Едисон и Ричард Стил. Во март 1713, поемата „Шумата Виндзор“ била објавена и имала голем успех.
Следна позната поема на Поуп била „Грабнувањето на праменот“ прво објавена во 1712, а потоа ревидирана верзија во 1714. Оваа поема понекогаш се смета за најважна бидејќи била сатиричен и херојски еп напишан за да ја исмејува кавгата од високото општество помеѓу Арабела Фермор (во поемата Белинда) и Лорд Петр, кој пресекол прамен од нејзината коса без таа да му дозволи. Во својата поема тој ги третира своите ликови во епски стил. Кога баронот ја краде нејзината коса и таа пробува да си ја врати назад, праменот полетува и се претвора во ѕвезда.
За врема на пријателството со Џозеф Едисон, Поуп сорабатува со него на наговата драма Като, а пишува и за списанијата Гардијан и Спектејтор. Околу ова време Поуп почнал да ја преведува Илијада, што било макотрпна работа. Објавувањето започнало во 1715 година и не завршило сè до 1720.
Во 1714 година со смртта на кралицата Ана и спорот помеѓу Хановерците и Јакобитите, политичката ситуација се влошила водејќи до обид за Јакобитската побуна во 1715 г. Иако можеби се очекувало од Поуп како католик да ги поддржи Јакобитите, поради неговите религиски и политички афинитети, според Мејнард Мек „на која страна беше Поуп во врска со овие збиднувања можеби никогаш нема да се разјасни“. Овие настани довеле кон пресврт во среќата на Торијците, а пријателот на Поуп, Хенри Сент Џон Први Висконт на Болингброк, побегнал во Франција.
Есеј за критиката
„Есеј за критиката“ прво бил издаден анонимно на 15 мај 1711 г. Поуп започнал да ја пишува поемата во почетокот на својата кариера и му биле потребни три години да ја заврши.
Во времето кога е објавена поемата, стилот херојски заплет (на кој била напишана) бил умерено нов жанр на поезија, и најамбициозно дело на Поуп. „Есеј за критиката“ бил проба за идентификување и насочување на неговите сопствени ставови како поет и критичар. За поемата се велело дека е одговор на тековна дебата за прашањето дали поезијата треба да биде природна или пишувана според предвидените измислени правила наследени од класичното минато.
Поемата започнува со дискусија за стандардните правила кои ја управуваат поезијата според кои критичарот пренесува мислење. Поуп коментира за класичните автори кои се занимавале со такви стандарди и авторитетот за кој тој смета дека треба да им се припише ним. Тој заклучува дека правилата од антиката се идентични со правилата на природата и спаѓаат во категоријата на поезија и сликарство кои исто како религијата и моралот ги одразуваат природните закони.
Поемата е намерно напишано нејасна и е исполнета со противречности. Поуп признава дека правилата се неопходни за творење и критика, но дава важност на мистериозните и ирационалните квалитети на поезијата.Тој расправа за законите кон кои еден критичар треба да се придржува додека критикува поезија и посочува дека критичарите имаат важна улога во помагањето на поетите за нивните дела, спротивно на тоа дека треба да ги напаѓаат.
Превод на Илијада
Уште од детството Поуп бил фасциниран од Хомер. Во 1713 година ги највил своите планови за објавување на превод на Илијада. Делото би било достапно преку претплата со објавување на еден том годишно во текот на шест години. Поуп обезбедил револуционерен договор со издавачот Бернард Линтот, кој му довел приход од двесте гвинеи за секој издание, навистина многу голема сума.
Неговиот превод на Илијада се појавил помеѓу 1715 и 1720 г. Бил признаен од Семјуел Џонсон како „изведба со која ниедна доба ни нација не би можела да се мери“ (иако класичниот учен Ричард Бентли напишал: „тоа е убава поема, г. Поуп, но не смеете да ја наречете Хомер“).
Твикенхeм и Грото
Парите кои ги заработил од преводот на Хомер му овозможиле на Поуп да се пресели во вила во Твикенхем во 1719 г., кадешто ги создал денес познатите грото и градини. Поуп го декорирал гротото со алабастер, мермер, руди, како мундик, и кристали. Тој исто така користел Корнски дијаманти, сталактити, расфрлани камења, змиски камења и морски камења. Бројни огледала, коишто биле скап луксуз во Августовската доба, исто така биле поставени насекаде низ гротото. Camera obscura била поставена за задоволство на посетителите, кои ги имало во голем број. Откривањето на извор за време на ископувањето на теренот овозможило подземното повлекување да биде исполнето со релаксирачки звуци на процедувачка вода, која што тивко одекнувала околу домот. Се зборва дека Поуп рекол “Уште Нимфи да имаше, сè ќе беше комплетно.“ Иако куќата и градините веќе долго време се руинирани, поголемиот дел од гротото сè уште постои. Гротото сега се наоѓа веднаш под Независното училиште „Св. Џејмс“ и е отворено за јавноста еднаш годишно.
Едиција на делата од Шекспир
Во 1728 година, било објавено второ издание од Поуповиот Шекспир, но иако биле направени некои мали ревизии на предговорот, се чини дека Поуп немал никаква врска со нив. Многу подоцна, уредниците од XVIII век го отфрлиле креативно- мотивираниот однос на Поуп кон текстуалната критика, но неговиот предговор сè уште бил високо ценет. Се тврдело дека текстовите на Шекспир биле премногу „загадени“ од изведбата на глумците и тие ќе влијаат на уредниците во поголемиот дел на XVIII век.
Подоцнежна кариера: „Есеј за човекот“ и сатири
Иако „Глупакот“ прво била објавена анонимно во Даблин, авторството никогаш не било ставено под сомеж. Мек го нарекол ова издание „ најголемиот чин на безумие во животот на Поуп“. Иако било ремек дело, создало „горчливо овошје“. На поетот му донело многу непријателства од страна на неговите жртви и нивните симпатизери, кои му навеле секакви клевети и лаги.... “ Заканите биле исто така и физички. Како што велела неговата сестра, Поуп никогаш не излегувал на прошетка без неговото куче од расата германска дога, и два наполнети пиштоли во џебот.
Во 1731 година Поуп го објавил неговото „Послание за Барлингтон“, на тема на архитектурата. Прва од четирите поеми кои подоцна ќе бидат групирани под насловот „Есеи за моралот“ (1731 – 1735 година). Во посланието Поуп се исмејува на лошиот вкус на аристократот „Тимон“. Непријателите на Поуп тврделе дека го напаѓал војводата од Чендос и неговиот имот Кенонс. Иако нападите не биле точни, на Поуп му направиле голема штета.
И покрај тоа што „есејот“ бил пишуван во херојски дистих, многуте преводи на европските јазици, особено на германски, го сметале за сериозен придонес во филозофијата.
Во периодот од (1733 – до 1738 година) следат имитации на Хорациј. Овие биле пишувани во популарната августовска форма на имитација на класичен поет, но не биле потполен превод на неговите дела, туку обновување со современи наводи. Поуп го употребил моделот на Хорациј да го сатиризира животот под владеење на кралот Џорџ II, особено затоа што сметал дека е широко распространета корупцијата што ја имало во државата под влијание на Волпол и сиромашниот вкус на судот за артистите.
Поуп како вовед на „Имитациите“ ја додал целосно оригиналната поема „Псалм“ за Докторот Арбутнот. Оваа поема ја прикажува неговата кариера и ги содржи познатите портрети на Лорд Херви („Спорус“) и Едисон („Атикус“). Во 1738 година ја напишал „Универзален молител“.
По 1738 година Поуп пишувал помалку. Си играл со идејата да компонира патриотски еп во празен стих наречен Брут, но останале само почетните стихови. Негова главна окупација во овие години било ревидирањето и проширувањето на ремек делото „Глупакот“. Книга четири се појавила во 1742 година, а комплетна ревизија на книгата во следната година. Во оваа верзија Поуп го заменил „херојот“ Луис Теоблат со поетот лауреат Коли Кибер како „крал на глупавите“. До тогаш здравјето на Поуп, кое никогаш не било добро, попуштило и тој починал во неговата вила опкружен од пријателите на 30 мај мај 1744 година. Претходниот ден Поуп повикал свештеник и ги примил последните молитви од католичката црква. Тој почива во црквата „Дева Марија“ во Твикенхем.
Есеј за човекот
„Есеј за човекот“ е филозофска поема напишана во херојски дистих и била објавена помеѓу 1732 и 1734 година. Поуп имал намера ова дело да биде центар на предложениот систем на етика кој би бил поставен како поетска форма. Поуп сакал ова дело да го прошири, но не доживеал да го доврши.
„Есеј за човекот“ е обид да се оправдаат патиштата на Бог за човекот, и дека човекот не е центар на нештата. Овој есеј не е целосно христијански, но сепак дава претпоставка дека луѓето паднале и мораат да си го бараат својот спас.
„Есеј за човекот“ е составен од четири псалми кои се однесуваат на лорд Белингброук. Поуп го презентира својот поглед кон универзумот; вели без оглед на тоа колку несовршен, комплексен, необјаслив и вознемирувачки е универзумот, тој рационално функционира според природните закони. Природните закони го сметаат универзумот како целосно, совршено дело на Господ. За луѓето претставува зол и несовршен во секој поглед, но сепак Поуп издвојува дека ова се должи на нашето ограничено размислување и интелектуалниот капацитет. Поуп дава порака дека луѓето мора да ја прифатат нивната положба во „големиот синџир на постоењето“, кој е во средишна фаза помеѓу ангелите и ѕверовите од земјата. И ако сме способни да го оствариме ова, тоа ќе не доведе до среќен и доблесен живот.
„Есеј за човекот“ е афирмативна поема за судбината; животот изгледа хаотичен и збунувачки за човекот кога е тој во центарот, но според Поуп тој е божествено нареден.
Во светот на Поуп, Господ постои и околу него се врти универзумот со цел да има закон и структура. Ограничената интелигенција на човекот може да прима само ситни делови од овој ред и може да искуси само делови од вистината и човек мора да се потпре на надежта која води кон верба. Човекот мора да биде свесен за неговото постоење во универзумот и што придонесува за него во смисла на богатство, моќ и слава. Должност на секој човек е да се стреми да биде добар без оглед на другите ситуации. Ова е пораката на Поуп која сака да ја пренесе на читателот.
Критика на делата од Поуп
Поуп починал како најголемиот поет од неговото време. Сепак во средината на XVIII век почнала да се појавува нов вид на поезија. Една деценија по смртта на Поуп, Џозеф Вартон тврдел дека стилот на Поуп не бил најсовршена форма на уметност. Романтизмот кој се издигнал во раниот XVIII век во Англија бил повеќе амбивалентен кон неговите дела. Лорд Бајрон го идентификувал Поуп како главно влијание. Вилијам Вордсворд сметал дека стилот на Поуп е премногу декадентен за да може вистински да се претстави човечката состојба. .
Во XX век имало успешен обид за оживување на угледот на Поуп. Тогаш делата на Поуп биле најдени со многу наводи за луѓето и местата од неговото време и тоа помогнало за разбирање на минатото. Поствоениот период ја нагласил моќта на поезијата на Поуп и задлабочувањето во библиската и христијанската култура и дала длабочина на неговата поезија. Мејнард Мек имал високо мислење за поезијата на Поуп. Во периодот од 1953 – 1967 година конечното Твикенхејм издание било објавено во десет тома.
Последните децении од XX век носат и други предизвици на литературното реноме на Поуп. Овие критики биле предочени од теоретски перспективи како што се марксизмот, феминизмот и други форми на пост-структурализмот. Хенси Хамонд се фокусирал на Поуповото единечено достигнување за правење на независното живеење единствено од неговото пишување. Моника Браун во делото „Александар Поуп“ (1985 година) го користи марксистичкиот приод и го обвинува Поуп дека станал апологист за повисоките класи. Една година по студиите на Браун, Бреан Хамонд објавил студија за Поуп инспириран од културниот материјализам во британски контекст и американскиот нов хисторицизам. Следејќи го Хамодовиот пристап, Рејмонд Вилијамс ја објаснува уметноста повеќе како збир практики под влијание од странските културни фактори отколку само нејасни идеи на генијалецот.
Во „Политика и поетика на трансгресија“ (1985 година) Питер Сталибрас и Алон Вајт тврдат дека Поуп бил привлечен од ниската култура која ја презирал со цел да создаде сопствена „висока“ уметност. Тие тврдат дека Поуп бил имплициран во самото материјално кое се обидувал да го исклучи, мислење кое не е многу далечно од аргументите на современиците на Поуп.
Феминистите исто така ја критикуваат работата на Поуп. Делото „Поетика на сексуалниот мит“ на Елен Полак (1985 година) расправа дека Поуп следел една анти-феминистичка традиција. Полак верува дека Поуп ги смета жените за интелектуално и физички инфериорни во однос на мажите. Но, во одбрана на Поуп, треба да се каже дека тоа е генералното гледиште на неговото време. Каролин Вилијамс ја идентификува кризата на улогата на мажот во текот на 18 век во Британија и дискутира за нејзиното влијание врз Поуп, како и на неговото пишување.
NGC 3298
NGC 3298 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3298 се споменува и како MCG 8-19-43, CGCG 241-1, CGCG 240-65.
Откривање
Објектот е откриен на 12 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3298 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 3298 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 37 м 12,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 50° 7' 13". Положбениот агол на објектот е во износ од 138°.
Други поделби
Проучување на NGC 3298 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31529. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 46; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3448. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 709.
Деоксирибоза
Деоксирибоза е јаглехидрат, моносахарид изграден од пет јаглеродни атоми (пентоза). Влегува во состав на молекулата на деоксирибонуклеинската киселина - ДНК.
Мирза Џамал Џеваншир Карабашки
Мирза Џамал Џеваншир Карабашки (Mirzə Camal Cavanşir Qarabaği; неизв. - † 1853 година) е везир од 1797 до 1822 година на карабашкиот хан Мехтикули.
Потекнува од родот на Џеванширите. По 1822 година служи како карабашки провинциски судија. Автор е на книгата "Историја на Карабах", напишана на фарси.
NGC 5706
NGC 5706 — елиптична галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5706 се споменува и како NGC 5699, MCG 5-35-2, CGCG 164-4.
Откривање
Објектот е откриен на 12 мај 1883 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5706 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5706 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 38 м 42,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +30° 27' 57"". Положбениот агол на објектот е во износ од 75°.
Други поделби
Проучување на NGC 5706 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52334. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 111; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2554. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1390.
Надворешни врски
NGC 5706
Лансахита
Лансахита — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Ирена Колиштрковска Настева
Ирена Колиштркоска Настева — македонски археолог.
Животопис
Колиштркоска Настева е родена е на 28 јули 1956 година во Скопје. Средното образование го завршила во Скопје, а Историја на уметноста со археологија на Филозофскиот факултет во Скопје во 1982 година. Вработена е во Музеј на Македонија од 1985 година на местото кустос за бакарното време (праисториска археологија). Таа е била претседател на МАНД во периодот од 2004 до 2008 година.
Области во Монголија
Областите во Монголија (сум) е второстепена административна поделба на Монголија. Покраините во Монголија се поделени на 315 области. Тие се:
NGC 1316C
NGC 1316C — леќеста галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1316C се споменува и како ESO 357-27, MCG -6-8-12, FCC 33.
Откривање
Објектот е откриен на 2 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1316C е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 1316C има привидни димензии од 0,4' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 24 м 58,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 37° 0' 33". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на NGC 1316C е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12769. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 355; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7026.
Дијад
Дијад од Пела („Опсадникот“) — македонски воен инженер и изумител на многу опсадни машини. Се смета за татко на опсадната техника. Бил ученик на Полиид Тесалиски, воен инженер на Филип II Македонски.
Дијад живеел во IV век п.н.е. и го придржувувал Александар Македонски во неговите походи на Истокот. Конструирал (и подобрувал) подвижни кули, опсадни овни, направи за мерење, рушење и искачување на ѕидини и други воени направи. Дијад е познат како човекот кој го зазел Тир со Александар.
Римскиот архитект Витрувиј за Дијад наведува дека е автор на важно илустрирано дело за воените машини, кое за жал денес не е сочувано. Подоцнежните римски познати опсадни средства се всушност реплики и копии на изумите од Дијад.
Книга за џунглата (анимиран филм)
Книга за џунглата (The Jungle Book) — американски цртан филм од 1967 година, произведен од „Walt Disney Productions“. Ова е 19-тиот долгометражен цртан филм изработен во продукцијата на „компанијата Волт Дизни“.
Космос-2408
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 23 септември 2004 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,4°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1495 км, а најмалото на 1470.
Правосуден испит
Австралија
Спроведувањето на правосудните испити е одговорност на адвокатската комора во одредената држава или територија. Оние кои се заинтересирани да продолжат со кариера во адвокатура мора прво да бидат примени како адвокати во Врховниот суд на нивната матична држава или територија. Ова генерално бара завршување на правни студии кои може да потраат до 8 години во зависност од начинот на студирање, одреден степен што се завршува и правниот факултет. По завршувањето и по добивањето на диплома по право, од дипломираните правници обично се бара да завршат период на практична правна обука.
За време на периодот на практична правна обука, на дипломираните правници им се обезбедува дополнително правно образование фокусирајќи се повеќе на практичните или техничките аспекти на законот, како што се судската пракса, пренесувањето и изготвувањето правни акти. Од дипломираните правници, исто така, се бара да поминат минимален број денови под надзор на повисок адвокат.
По успешното завршување на практичната правна обука, дипломираните правници мора да аплицираат за да бидат примени во Врховниот суд во нивната држава или територија. Оваа церемонија обично се одржува со главниот судија на државата или територијата што претседава. Таа е формална церемонија која вклучува и полагање заклетва (или давање потврда) за почитување на законите на јурисдикцијата и резултира со тоа што името на лицето е запишано во списокот на завршени практиканти во таа јурисдикција.
Откако ќе бидат примени, оние кои сакаат да се занимаваат како адвокат мора да ја контактираат соодветната адвокатска комора за да се регистрираат и да го положат правосудниот испит. Зачестеноста и достапноста на овие испити зависи од соодветната адвокатска комора. Општо земено, правосудните испити се фокусираат на три главни области на пракса кои се релевантни за адвокатите; имено докази, постапка и етика. Испитите обично се спроведуваат во текот на еден ден и се состојат од различни типови прашања, обично одговорите се даваат во форма на есеј. Кандидатите се информираат за нивните резултати во рок од неколку месеци.
Бразил
Адвокатскиот совет на Бразил ( Ordem dos Advogados do Brasil ), бразилската адвокатска комора, спроведува правосуден испит на национално ниво два до трипати годишно (обично во јануари, март и септември). Испитот е поделен во две фази – првата се состои од 80 прашања со кои ги опфаќаат сите дисциплини ( Етика, Човекови права, Филозофија на правото, Уставно право, Управно право, Граѓанско право, Потрошувачко право, Граѓанско процесно право, Кривично право, Кривична постапка. Закон, и ЗРО ). Кандидатот мора точно да постигне најмалку 40 прашања за да продолжи на вториот дел од испитот, четири есејски прашања и нацрт-проект ( предлог, мислење или документ за барање) во Граѓанско право (вклучувајќи го и потрошувачко право), трудово право, кривично право, административно Закон, уставно право, корпоративно право или даночен закон и нивните соодветни процедури. Правосудниот испит може да се полага на дипломска година. Успехот во испитот овозможува да се практикува во кој било суд или јурисдикција во земјата.
Канада
Во Канада, приемот во адвокатура е прашање на провинциска или територијална јурисдикција. Сите провинции, освен Квебек, ја следат традицијата на обичајното право. Адвокатите во секоја провинција со обичајно право се квалификувани и како адвокати и како стручни соработници, и мора да положат Адвокатско испитување на адвокат спроведено од Адвокатското здружение кое управува со правната професија во нивната соодветна провинција или територија. Сите провинции на обичајното право бараат од идните адвокати да завршат пракса (обично 10 месеци) по дипломирањето на правниот факултет за време на кој тие работат под надзор на квалификуван адвокат. Правосудните испити може да се полагаат по дипломирањето на Правниот факултет, но пред почетокот на приправниничката пракса, или може да се полагаат за време или по завршувањето на приправничката пракса. Откако ќе бидат положени испитите за правници и стручни соработници, студентите потоа може да бидат повикани во адвокатурата и да бидат примени во правната професија како адвокати.
Англија и Велс
Бидејќи Обединетото Кралство има одвоен правен систем, дипломираните правници во Англија и Велс можат да полагаат испити за да се квалификуваат како адвокати со преземање на курс за професионална обука за адвокатура или курс за правна пракса, соодветно. Овие курсеви се стручен дел од обуката што се бара според правилата на Одборот за стандарди за адвокатура и Управата за регулирање на адвокатите и се спроведуваат или со полно работно време за една година или со скратено работно време во текот на две години. По успешното завршување на овие курсеви, кои генерално вклучуваат различни испити и тестови за практични способности, дипломираните студенти можат да земат или договор за обука (за оние кои го завршиле курсот за правна пракса) или договор за пракса (за оние кои го завршиле). Овие се слични на позициите во други јурисдикции и се последната практична фаза пред да им биде доделен целосен прием во адвокатура. Затоа, генералниот временски рок за да се стане целосно квалификуван за адвокатура по влегувањето во Правниот факултет може да се движи помеѓу 6-7 години (под претпоставка дека не се потребни повторувања).