cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тиренско Море
Географија
Тиренското Море се наоѓа близу местото кадешто се среќаваат Африканската и Европската Плоча, па затоа во неговите длабочини има цели планински вериги и активни вулкани. Во јужниот дел од морето се наоѓаат осумте Липарски Острови, северно од Сицилија.
Граници
Според Меѓународната хидрографска организација, границите на Тиренското Море се следниве: Во Месинскиот Проток. Линија што го поврзува северниот крај на ’ртот Пачи (15°42' ИГД) со источниот крај на островот Сицилија, ’ртот Пелоро (38°16' СГШ). На југозапад. линија што се протега од ’ртот Лилибео (најзападно во Сицилија) до јужниот крај на ’ртот Теулада (8°38' ИГД) во Сардинија. Во протокот Бонифачо. Линија од западниот крај на ’ртот Теста (41°14' СГШ) во сардинија, па до југозападниот крај ’ртот Фено (41°23' СГШ) во Корзика. На север. Линијата што ги поврзува ’ртот Корс (или Корзо, 9°23' ИГД) во Корзика, со островот Тинето (44.01667°N, 9.85°W) и оттаму, низ островите Тино и Палмарија, па до ’ртот Сан Пјетро (44.05°N, 9.83333°W) на крајбрежјето на Италија.
Феминистичка теорија
Психологија
Феминистичка психологија, е форма на психологија центрирана на општествените структури и полот. Феминистичката психологија го критикува фактот што историски психолошки истражувања биле направени од машки аспект и со верување дека мажите се нормата. Феминистичката психологија е ориентирана на вредностите и принципите на феминизмот. Таа го вклучува полот и начините на кои жените се погодени од прашањата што произлегуваат од него. Етел Денч Воз Хауз била една од првите жени кои влегле во полето на психологијата.
Тиренско Море
Излези
Тиренското Море има пет излеза (од север кон југ):
Феминистичка теорија
Психологија
Една голема психолошка теорија, Релационо-културната теорија, е врз основа на работата на Жан Бејкер Милер, чија книга Кон Нова Психологија на Жените предлага дека "односи кои негуваат развивање се централни човекови потреби и дисконекциите се извор на психолошки проблеми.“ Инспирирана од Женската мистика на Бети Фридан, и други феминистички класики од 1960-тите години, Релационо-културната теорија предлага дека “изолацијата е една од најштетните човечки искуства и најдобро се третира со реконектирање со други луѓе", и дека терапевтот треба "да ја поттикне атмосферата на емпатија и прифаќање на пациентот, па дури и по цена на неутралноста на терапевтот". Теоријата се заснова на клинички опсервации и се обиде да докаже дека "нема ништо погрешно со жените, туку со начинот на кој модерната култура ги гледа."
Тиренско Море
Име
Името на морето доаѓа од грчкиот поим за Етрурците, кои се сметале за доселеници од Лидија, предводени од кнезот Тирен. Етрурците се населиле долж крајбрежјето на денешна Тоскана, и затоа морето се нарекувало уште и „Етрурско Море“.
Феминистичка теорија
Психоанализа
Психоаналитичкиот феминизмам и феминистичката психоанализата се засноваат на Фројд и неговите психоаналитички теории, но истовремено снабдувањаат важна критика на истите. Според феминистичката психоанализата родот не е биолошки туку се заснова врз психо-сексуалниот развој на поединецот, а полот и родот се различни поими. Психоаналитичките феминистки веруваат дека половата нееднаквост доаѓа од раните искуства од детството, што доведе до мажите да живеат во согласност со машките полови стереотипи, и жените да живеат во согласност со женските полови стереотипи. Феминистичката психоанализа дополнително тврди дека родот води кон општествен систем - доминиран од страна на мажите, кој за возврат влијае на поединечниот психо-сексуален развој. Како решение било предложено од страна на некои да се избегне родово специфичното структурирање на коедукацијата во општеството. Во последните 30 години на 20-от век, современите француски психоаналитички теории во врска со женските полови стереотипи (женственоста), со психоаналитичарки како Јулија Кристева, Мод Манони, Лус Иригаре  и Браха Етингер, имале големо влијание не само на феминистичката теорија, но и на општата област на психоанализата. Овие француски психоаналитичарки се главно пост-Лаканични. Други феминистички психоаналитичарки и феминистички теоретичарки чии придонеси го збогатиле полето преку ангажман со психоанализата се Џесика Бенџамин, Жаклина Роуз, Ранџана Кана и Шошана Фелман.
Тела
Во западната мисла, телото е историски поврзано исклучиво со жени, додека мажите се поврзани со умот. Сузан Бордо, модерна феминистичка филозофка, во нејзините дела ја елаборира дуалистичката природата на ум/тело врската со испитување на почетните филозофии на Аристотел, Хегел и Декарт, откривајќи како такви различни бинари, како што се дух/материја и машка активност/женска пасивност ги зацврстиле родовите одлики и категоризација. Бордо продолжува да истакнува дека додека мажите историски се поврзувале со интелектот и умот или духот, жените долго време се поврзувале со телото, потчинетиот негативно проникнувачки термин во ум/тело дихотомијата. Поимот за телото (но не за умот) е поврзан со жените и служеше како оправдување за сметањето на жените за имот, предмети, и разменливи производи (меѓу мажите). На пример, женските тела биле објектификирани низ историјата преку променливите идеологии на модата, исхраната, козметичката хирургија, раѓањето, итн. Ова е спротивно на улогата на мажите како морален агент, одговорни за работа и за борење во крвави војни. Расата и класата на една жена можеле да утврдат дали нејзиното тело ќе биде третирано како декорација и заштитено, што е поврзано со женските тела од средна или висока класа. Од друга страна, пак, другото тело е признато за неговата употреба во експлоатацијата која е генерално поврзана со женските тела од работничката класа или со потемните жени. Феминистичкиот активизам на Вториот бран беше за репродуктивни права и избор, здравјето на жените, и лезбејските права кои исто така се поврзани со оваа дебата.
Комуникациска теорија
Феминистичката комуникациска теорија еволуирала со текот на времето и има гранки во многу правци. Раните теории се фокусирале на начинот на кој полот влијаел врз комуникација. Ова гледиште на комуникацијата промовираше "Модел на недостаток" тврдејќи дека одликите на говорот поврзани со жените биле негативни и дека мажите "го поставувале стандардот за надлежната интерперсонална комуникација." Овие рани теории, исто така, сугерирале дека етничката припадност, културните и економски средини, исто така, треба да се адресираат. Феминистичките теоретичарки, особено оние кои се сметаат за либерални феминистки, почнале да гледаат на прашањата за еднаквост во образованието и вработувањето. Други теоретичарки се обратиле кон политичкото ораторство и јавниот дискурс. Тие укажуваат како многу жени оратори биле "кои биле значајни придонесувачи биле избришани или игнорани." Феминистичките теоретичарки за комуникација, исто така, адресирале како жените биле застапени во медиумите и како медиумите "соопштувале идеологија за жените, родот, и феминизмот".
Феминистичката комуникациска теорија, исто така, го опфаќа пристапот до јавната сфера, чии гласови се слушаат во таа сфера, и начините на кои во полето на комуникациските студии има ограниченост во однос на она што се смета за суштинско значење за јавниот дискурс. Признавањето на целата историја на жените оратори кои биле недогледувани и непочитувани од областа делотворно се обновува, со воспоставувањето и почитувањето на жените во историјата и фалејќи ја комуникацијата од страна на овие историски значајни придонесувачки. Ова обновување, било започнато од Андреа Лундсфорд, и било проследено со други феминистички теоретичарки за комуникација, исто така именувајќи ги жените како Аспасија, Диотима и Кристина Пизанска, кои најверојатно влијателе врз реторичките и комуникациски традиции во античкиот и средновековен период, но кои биле негирани како сериозни придонеси за традиција.
Феминистичките теоретичарки за комуникација се исто така занимаваат со обиди за објаснување на методите кои се користат од страна на оние со моќ за да им се забрани на жени како Марија В Стјуарт, Сара Гримке и Анџелина Гримке, а од неодамна, Ела Бејкер и Анита Хил, од постигнување на глас во политичкиот дискурс и, следствено, управување со јавната сфера. Овие теоретичарките се исто така заинтересирани за уникатните и значајни техники на комуникација користени од страна на овие жени и други како нив за да го совладаат угнетувањето кое тие го искусиле.
Економија
Феминистичката економија во голема мерка се однесува на развојот на дел од економијата, која ги инкорпорира феминистичките идеи и критики за економија. Истражувања под овој наслов се често интердисциплинарни или критички. Таа ги опфаќа дебатите за односот меѓу феминизмот и економијата на многу нивоа: од примена на доминантните економски методи за да се истражат "женски" области, се прашува како мејнстрим економијата мисли за репродуктивниот сектор, до длабоко филозофски критики за економската епистемологијата и методологијата.
Еден истакнат проблем кој феминистичките економисти со укажуваат е бруто-домашниот производ (БДП), кој не се го адекватно мери неплатениот труд претежно изведен од страна на жените, како што се домашната работа, грижата за децата и грижата за старите лица. Феминистичките економисти, исто така, го изложиле реторичкиот пристап на главната економија. Тие направиле критики на многу основни претпоставки на мејнстрим економијата, вклучувајќи го и Хомо економикус моделот. Во Houseworker's Handbook Бетси Уариор претставува убедливи аргументи како репродукцијата и домашниот труд на жените ја формираат основата на економскиот опстанок; иако, е неплатен и не е вклучен во БДП. Уариор, исто така, укажува како непризнатиот приход на мажите од нелегални активности како оружје, дрога и трговија со луѓе, политичката корупција, верско омекнување и разни други активности обезбедуваат богат приход на мажите, што уште повеќе се става вон БДП фигурите. Тие се инструментални во создавањето на алтернативни модели, како на пример Пристап на способностите и талентите и вклучување на полот во анализата на економските податоци за да влијаат врз политиката. Мерилин Пауер сугерира дека феминистичката економска методологија може да се разложи во пет категории.
Филозофија
Феминистичката филозофија се однесува на филозофијата од феминистичка перспектива. Феминистичката филозофија вклучува обиди за користење на методи од филозофијата за унапредување на феминистичките движења, исто така, се обидува да ги критикува и/или преиспита идеите на традиционалната филозофија во рамките на феминистички поглед. Оваа критика произлегува од дихотомијата што западната филозофија ја претпостави со феноменот ум/тело. Не постои специфично училиште за феминистичката филозофија, како што има за другите теории. Ова значи дека феминистичките филозофи можат да се најдат и во аналитичките и континенталните традиции, и имаат различни гледишта зависно од филозофски прашања на тие традиции. Феминистичките филозофи, исто така, имаат многу различни ставови за филозофски прашања во рамките на тие традиции. Феминистичките филозофи можат да припаѓаат на многу различни сорти на феминизмот. Делата на Џудит Батлер, Роси Брајдоти, Дона Харавеј и Авитал Ронел се најзначајните психоаналитички информирани влијанија на современата феминистичка филозофија.
Книжевната теорија
Феминистичката литературна критика е литературна критика информирана од страна на феминистичките теории или политики. Нејзината историја е разновидна, од класични дела на женски автори како Џорџ Елиот, Вирџинија Вулф и Маргарет Фулер до последните теоретски дела во женските студии и родовите студии од автори од "третиот бран".
Феминистичката литературна критика пред 1970 била загрижена со политиката на авторството на жените и репрезентацијата на состојбата на жените во литературата. Со доаѓањето на покомплексни концепти за родовите и субјективноста, феминистичката литературна критика добила разновидни нови гледни точки. Таа го разгледувала родот во однос на Фројдовата и психоанализата на Лакан, како дел од деконструкцијата на постоечките односи на силите.
Филмска теорија
Феминистките имале многу различни пристапи кон анализата на киното. Тие вклучуваат дискусии за функцијата на женските ликови во одредени филмски наративи или во специфични жанрови, како што се филм ноар, каде женскиот лик често отелотворува субверзивна сексуалност што е опасна за мажите и се казнува со смрт. Во однос на начинот на кој филмовите се направени, многу феминистички филмски критичари, како што Лаура Мулви, го укажува "машкиот поглед", кој доминира во класичните холивудски филмови. Преку употреба на различни филмски техники, гледачите се усогласуваат со гледната точка на машкиот протагонист. Имено, жените функционираат како објекти на овој поглед далеку почесто отколку како замена за гледачот. Феминистичката филмска теорија последните дваесет години е под силно влијание на општото менување на полето на естетиката, вклучувајќи ги и новите опции за артикулирање на погледот, понуден од страна на психоаналитичкиот француски феминизам, како матричниот поглед.
Историја
Феминистичката историја се однесува на повторното читање и толкување на историјата од феминистичка перспектива. Таа се разликува од историјата на жените, која се фокусира на улогата на жените во историските настани. Целта на феминистичката историјата е да се испита и осветли женската гледна точка на историјата преку повторно откривање на жени автори, уметници, филозофи, итн, со цел да се покаже и да се истакне значењето на женските гласови и избори во минатото.
Епистемологии
Производството на знаење е важен дел на феминистичката теорија. Оваа дебата предлага прашања како "Дали има женски начини на знаење" и "женски знаења"? И “Како знаењето кои жените го произведуваат за себе се разликува од она произведено од патријархатот?" Феминистичките теоретичарки исто така ја предложиле "феминистичката гледна точка на знаење" која се обидува да го замени "погледот од никаде" со моделот на знаење што го протерува "погледот кон животот на жените". Феминистичкиот пристап кон епистемологијата се обидува да воспостави производство на знаење од перспектива на жената. Тие теоретизираат дека од лично искуство доаѓа знаење кое му помага на секој поединец да гледа на работите од поинаков увид.
Централно на феминизмот е дека жените се систематски потчинети, и лоша намера постои кога жените ја предаваат нивната агенција на оваа подреденост, на пример, со прифаќање на религиозните верувања кои тврдат дека мажот е доминантната партија во бракот поради Божја волја; Симон де Бовоар ги етикетира овие жени како "осакатени" и "иманентни".
Лори (племе)
Лорите биле пајонско племе кое живеело во старата Пајонија. Тие се едно од неколкуте племиња кои го сочинувале Пајонското Кралство.
Список на државни водачи во 778 година
Ова е список на државни водачи во 78 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ӯ
Ӯ — дел од кириличната несловенска азбука. Буквата ја користи таџички јазик. Буквата потекнува од кириличната буква У со одредени модификации. Буквата има звучна вредност /ø/.
Ґ
Ґ - четврта буква од украинската азбука. По звучност е слично на македонското „г“. Во украинската азбука постои од почетокот на 1800 година, во периодот на советската власт од 1933 - 1990 оваа буква не е во употреба, бидејќи во 1933 година, во времето на јазичните реформи во СССР, според идеологијата - за украинската азбука да биде послична со руската, оваа буква беше одземена од украинската азбука. Се вратила во употреба во украинската азбука во 1990 година, согласно третото издание на украинскиот правопис.
При транслитерација од романо-германските јазици се пишува наместо „g“.
При транслитерација од македонскиот јазик се пишува наместо македонското „г“.
Шојдер
Шојдер (Scheuder) — село и поранешна општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Зидлихес Анхалт.
IC 852
IC 852 — галаксија во соѕвездието Скорпија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 852 се споменува и како galaxies involved?.
Откривање
Објектот е откриен во 1890 година од страна на Џон Мејкон Томе.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 852 е од видот *Grp.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 19 м 26 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -29° 38' 36"".
Други поделби
Проучување на IC 852 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Тирен
Според етрурската митологија, Тирен (или Тирсен, од грч. Τυρρηνός) етрурски кнез, еден од основачите на т.н. „Сојуз на дванаесет града“, заедно со брат му Тархон. Херодот пишува за него како спасител на Етрурците, кој ги избавил од Лидија и ги довел во Етрурија.
Никола I Петровиќ
Никола I Мирков Петровиќ Његош (роден на 7/19 октомври 1840 во Његуши, Црна Гора — починал на 2 март 1921 во Антиб, Франција) бил кнез на Црна Гора (1860—1910) и првиот и единствен крал (1910—1918). Тој, исто така бил и поет, чие дело е познатата црногорска песна Онамо, 'намо!.
Рани години
Никола се родил во селото Његуши, како син на Мирко Петровиќ-Његош, кој бил брат на кнезот Данило.
Кнез на Црна Гора
На 19 години станал кнез на Црна Гора, функција која во првите неколку години ја извршувал заедно со својот татко. Заради ослободувањето на Херцеговина, во 1862 година завојувал против Османлиското царство. Војната била тешка за Црна Гора, па идејата за ослободување на Херцеговина завршила без успех. Во 1868, кнезот Никола отпатувал во Русија, каде се сретнал со императорот Александар II и ги продолжил пријателските односи, кои ги започнале неговите предци. По враќањето од Русија, започнал да спроведува реформи и да ја преуредува државата. Најголема грижа му била војската, па најпрвин неа ја преуредил, а потоа формирал судови и отворил училишта низ целата земја.
Во 1876 година, како сојузник на Србија завојувал во нова војна против Османлиското царство. Во војната како сојузник против Османлиите влегла и Русија, па по војната Црна Гора ги добила Билеќа, Бар, Улцињ и Подгорица. За победата на Црногорците се чуло насекаде во светот, а кнезот Никола бил нарекуван «цар на јунаците». По војната Црна Гора се проширила, добила излез на море и нејзината независност била признаена од големите сили, кои дотогаш формално не ја признавале.
По војната, кнезот Никола ја смирил состојбата и водел мудра политика, овозможувајќи ѝ на својата земја да се развива во сите полиња. Во тоа време, започнал со подобрување на инфраструктурата, проширување на градовите, отворал училишта, донесувал корисни закони, а државната управа ја организирал со формирање на министерства. Сепак, најголема грижа имал и понатаму кон војската, која успеал да ја осовремени и да ја обучи како и сите современи војски во тоа време, благодарение на помошта од Русија. Роднинските врски со странските кралски дворови му овозможиле да ѝ донесе уште поголем углед на Црна Гора.
Крал на Црна Гора
На 28 август 1910 во Цетиње, прославувајќи го јубилејот од 50 години владеење, Никола I се прогласил за крал на Црна Гора. За време на Балканските војни, тој бил голем ентузијаст и верувал дека, конечно Османлиите ќе бидат протерани од Европа.
За време на Првата светска војна, кралот Никола бил првиот владетел, кој побарал помош во желбата Австрија да биде потисната од Балканскиот Полуостров.
Поезија
Никола Петровиќ бил и поет, кој ја напишал познатата црногорска песна Онамо, 'намо!, која требало да биде и државна химна, што никогаш не се случило поради нејзината содржина.
Семејство
Никола I се оженил Милена Вукотиќ на 8 ноември 1860. Со неа имал 12 деца:
Никола I Петровиќ е прадедо на последниот цар на Бугарија Симеон ІІ и на кнегињата Мариjа-Луиза.
Стандардно отстапување
Стандардно отстапување (или „стандардна девијација“) е проста мерка за променливоста или дисперзијата во група податоци. Малото стандардно отстапување упатува на тоа дека сите елементи од групата на податоци се многу блиску до средната вредност, додека големото стандардно отстапување упатува на тоа дека групата е широка, со широк опсег на вредности.
На пример, просечната висина на возрасен маж изнесува 180 см со стандардно отстапување од околу 7,5 см. Ова значи дека најголемиот број на мажи (околу 68%, вклучувајќи ја нормалната распределба) имаат висина која варора за 7,5 см во однос на средната (172,5 см - 187,5 см), додека речиси сите мажи (околу 95%) имаат висина која варира за 15 см во однос на средната (165 см - 195 см). Ако стандардното отстапување е нула, тогаш сите мажи се високи точно 180 см. Ако стандардното отстапување е 50 см, тогаш опсегот би бил поширок, па би биле вклучени и мажи со висина од 130 см до 230 см.
Освен тоа, за да се изрази променливоста на популацијата, стандардното отстапување вообичаено се применува за да се измери довербата во статистичките заклучоци. На пример, можната грешка во податоците прибрани од анкета е условена од пресметувањето на очекуваното стандардно отстапување во реазултатите, ако анкетата била повторена повеќепати. (Обично можната грешка во податоците прибрани со анкетата е двапати поголема од стандардното отстапување, полупречник од 95% во интервалот на веројатноста.) Во науката, истражувачите обично го пресметуваат стандардното отстапување од ексериментални податоци и влијанието на податоците кои отстапуваат надвор од опсегот на стандардното отстапувње се наречени статистички значајности. Стандардното отстапување е знчајно и во финансиите, каде стандардното отстапување од стапката на враќање на инвестициите претставува ризик.
Формулирано од Френсис Галтон во доцните 1860-ти, стандардното отстапување останало најдобра мерка за мерење на статистичката дисперзија. Корисно својство на стандардното отстапување е тоа што, за разлика од варијансата, се изразува во исти единици како и податокот.
Само кога примерокот од податокот од статистичката популација е даден, стандардното отстапување на популацијата може да се пресмета со формулата за пресметување на стандардното отстапување од примерок, објаснето подолу.
Распределба на веројатноста од случајна променлива
Нека X е случајна променлива со средна вредност μ: Овде со E е обележана очекуваната вредност од X. Тогаш стандардното отстапување од X се пресметува со формулата Стандардното отстапување σ е квадратен корен од просечната вредност од (X – μ)2.
Во случаите каде X поприма различни вредности од низата на податоци, стандардното отстапување е или со употреба на ознаката за сума,
Непрекината случајна распределба
Непрекинатите распределби обично имаат формула за пресметување на стандардното отстапување како функција од параметрите на неговата дистрибуција. Главно, стандардното отстапување е случајна променлива со реална вредност X со функцијата на распределба на веројатноста p(x) е
каде и каде интегралите се определени за x во опсег поголем од оној за X.
Прекината случајна променлива или група на податоци
Ако случајната променлива X поприма вредности од N (каде што се реални броеви) со еднаква веројатност, тогаш неговото стандардно отстапување σ може да се пресмета на следниот начин:
Пресметката може да се прикаже со следната формула:
каде е аритметичка средина од xi, пресметана со:
Ако сите вредности немаат еднаква веројатност, но веројатноста од вредноста xi е еднаква на pi, стандардното отстапување може да се пресмета со:
каде и N' е бројот на елементи различни од нула.
Стандардното отстапување од групирани податоци е исто како и кај прекината случајна променлива, кое точно ја одредува вредноста од групираните податоци, каде точната вредност за секој податок е пропорционална со мноштвото групирани.
Пример
Да претпоставиме дека сакаме да го најдеме стандардното отстапување од групирани податоци, во кои спаѓаат вредностите 3, 7, 7 и 19.
Чекор 2: се пресметува отстапувањето на секоја вредност од просекот
Чекор 3: сите отстапувања се квадрираат, што го зголемува збирот на отстапуивањата, правејќи ги негативните вредности позитивни.
Чекор 4: се пресметува збир на квадрираните отстапувања
Чекор 5: се пресметува позитивен квадратен корен од збирот на квадрираните отстапувања
Така, стандардното отстапување од групата на податоци е 6. Овој пример покажува и дека стандардното отстапување има различна вредност од средното апсолутно отстапување (кое во овој пример изнесува 5).
Се забележува дека горната група на податоци претставува само примерок од популација, модификувано стандардно отстапување од стандардното отстапување на ова популација, кое изнесува 6,93.
Поедноставување на формулата
Пресметувањето на збирот од квадрираните отстапувања може да се поедностави на следниот начин:
Со замена во стандардната формула, се добива:
Пресметување на стандардното отстпување на популација од стандардното отстапување од примерок
Во светот на реалноста, да се пресмета стандардното отстапување од целата популација е нереално, освен во неколку исклучителни случаи, како стандардизираниот тест, каде секој број од популацијата е примерок. Во најголем број на случаи, стандардното отстапување се пресметува со користење на случаен примерок, одбран од популацијата. Со користење на горенаведеното за групирани податоци и со негова примена на помал или примерок со умерени модификации резултира во пресметката, која има тенденција на опаѓање: тоа е тенденција на проценка. Најкористена мерка е стандардото отстапување од примерокот, кое е дадено со
каде е примерок и  е средна вредност на примерокот. Оваа исправка (примената на N-1 наместо N) е позната како Беселова исправка. Се забележува дека од дефинирањето на стандардното отстапување, „стандардното отстапување на примерок“ користи N,, додека поимот „просто стандардно отстапување“ се користи за поправената пресметка (со примена на N-1). Именителот N − 1 може интуитивно да се протолкува како број на степени на слобода во вектор од остатоците, .
Друга проценка, која понекогаш се употребува во истиот случај, „стандардното отстапување од примерок“: Оваа форма има еднакво помала средна квадратна грешка од тенденцијата на проценка, и е проценка на максималната веројатност, кога популацијата е нормализирано распределена.
Својства на стандардното отстапување
За константата c и случајните променливи X и Y:
каде и  имаат оделно варијанса и коваријанса.
Објаснување и примена
Големото стандардно отстапување значи дека вредностите на податоците се далеку од средната вредност, а помалото стандардно отстапување значи дека тие се поблиску до средната вредност.
На пример, секоја од трите популации {0, 0, 14, 14}, {0, 6, 8, 14} и {6, 6, 8, 8} има средна вредност 7. Нивните стандардни отстапувања се 7, 5 и 1. Третата популација има многуи помало отстапување од останатите две, бидејќи вредностите на податоците од оваа популација се најблиску до 7. Со други зборови, стандардното отстапување ни кажува на каква оддалеченост од средината се наоѓаат вредностите на податоците од популацијата. Тоа се изразува во иста единечна мерка како и податоците. Ако, на пример, групата на податоци {0, 6, 8, 14} претставува временски период во години од популацијата, тогаш и стандардното отстапување, кое изнесува 5 ќе претставува временски период во години.
Друг пример е популацијата {1000, 1006, 1008, 1014}, која ги претставува должините истрчани од страна на четири атлетичари измерена во метри. Средната вредност изнесува 1007 метри, а стандардното отстапување 5 метри.
Стандардното отстапување може да служи како мерка за неопределеност. Во физиката, на пример, добиеното стандардно отстапување од група на величини со повторување треба да даде прецизност на овие величини. Во случај величините да се во согласност со теоретските предвидувања, стандардното отстапување од овие величини е од особено значење: ако средната вредност на величините отстапува премногу од предвидувањата (со оддалечување мерено со стандардно отстапување), тогаш теоријата којашто била испробана најверојатно треба да биде поправена. Ова има смисла, бидејќи величините се наоѓаат надвор од опсегот на вредности, кои последично би се појавиле, ако предвидувањата беа точни, а стандардното отстапување соодветно (видете интервал на предвидување).
Примена
Стандардното отстапување може да се протолкува, како одговор на прашањето, колку многу варијации има од просекот (средната вредност).
Температура
Како едноставен пример, се семат просечната температура во градовите. Доколку два града имаат просечна температура од 15 °C, потребно еда се укаже на тоа дека опсегот на движење на температурата е помал во крајбрежните отколку кај континенталните градови. Тоа значи дека отстапувањата од просечната температура се поголеми кај контненталните отколку кај крајбрежните градови.
Па, така просечната температура од 15 °C се јавува и кај град со максимална температура од 25 °C, а минимална 5 °C, но и кај град со максимална температура од 18 °C и минимална од 12 °C. Стандардното отстапување ни овозможува даго одредиме градот, во кој температурата се движи во помал интервал и градот во кој се движи во поголем интервал.
Спорт
Друг начин да се согледа стандардното отстапување е разгледувањето на спортските екипи. Постојат екипи од сите категории. Некои се посилни в нешто, а некои послаби. Екипите кои се на првите позиции на табелата не покажуваат големи разлики и е полесно да се предвиди нивната игра. Со нивната игра, стандардното отстапување е многу мало. Од друга страна, мало е и стандардното отстапување во играта на екипите, кои се наоѓаат на последните позиции од табелата, па и нивната игра полесно се предвидува. Во овој случај, големото стандардно отстапување во играта е карактеристично за екипите од средината на табелата. Нивната игра е променлива и тешко предвидлива. Тоа е поради голем број на фактори, но најчесто се наведува комбинацијата на силен напад и слаба одбрана.
Во тркачките спортови, времето на еден возач се мери со последователните извозени кругови. Возачот со помало стандардно отстапување е подоследен од оној со поголемо стандардно отстапување. Оваа информација може да се искористи за да се разбере, каде може да се најдат можностите за намалување на времето по извозен круг.
Финансии
Во финансиите, стандардното отстапување е претстава на ризикот при осигурувањето (стока, имот итн.) или ризикот при портфолио осигурувањето (заеднички средства). Ризикот е значаен фактор во одредувањето на успешното управување со портфолиото инвестиции, бидеји тоа ја одредува варијацијата во враќањата на имотот или портфолиото и на инвеститорите и дава математичка основа при донесувањето на инвестиционите одлуки (познато како средноваријансна оптимизација). Целиот концепт е во тоа што со зголемување на ризикот, се зголемува и очекуваното враќање, како резултт на зголемениот ризики. Со други зборови, инвеститорите може да очекуваат поголемо заработка, доколку инвестицијата е поризична. При инвестирањето, инвеститорите треба да ја проценат стапката на враќање на средствата и неизвесноста на идните настани. Стандардното отстапување овозможува квантитативна проценка на неизвесноста на идните враќања.
На пример, да кажеме дека инвеститорот може да избере меѓу две можности. Можноста А, според искуството од минатите 20 години нуди враќање на средствата од 10%, со стандардно отстапување од 20% можност Б, која за истиот период овозможува враќање од 12%, но поголемо стандардно отстапување од 30%. Во основа на ризикот и враќањето, инвеститорот може да ја избере можноста A како посигурен избор, бидејќи додатните процентутални 2 бода на враќање не се вредни колку дополниотелните 10% стандардно отстапување (поголем ризик на идното враќање). Поради тоа, веројатно е да отпадне можноста Б. Во овој пример, можноста А се очекува да донесе врачање околу 10%, плус или минус 20% (опсег од 30% до -10%), околу две третини од идните годишни враќања. Дколку се разгледуваат поекстремни осттапувања во враќањата во иднина, инвеститорот може да очекува средства од 10%, плус или минус 90%, или опсег од 100% до -80%, што вклучува издатоци за три различни стандардни отстапувања за идното враќање (околу 99,7% од веројатните враќања).
Пресметувајќи го просечното враќање (аритметичка средина) од посигурната можност се зголемува бројот на периоди, кој е потребен за враќање на вложените средства. Разликата од враќањето и очекуваното враќање за еден период ја претставува варијансата. Со коренување на варијансата се добива стандардното отстапување, кое го претставува ризикот, оствареното враќање да биде со помала или поголема разлика од очекуваното. Поголемата вредност на варијанста, претставува и поголемо стандардно отстапување, а со тоа и поголем ризик. Пресметување на средната вредност од коренуваните варијанси резултира со пресметување на просечниот ризик при врачањето на вложените средства. Квадратниот корен од варијансата резултира со стандардното остстапување од инвестицијата дадена во овој пример.
Геометриско објаснување
За да се навлезе во геометријата, нека бидат дадени популации со три вредности, x1, x2, x3. Оваа одредува точка P = (x1, x2, x3) во R3. Дадена е линијата L = {(r, r, r) : r in R}. Ова е „главната дијагонала“. Ако сите три дадени вредности се еднакви, тогаш стандардното отстапување ќе биде 0 и точката P ќе лежи на линијата L. Така, може да се потврди дека стандардното отстапување е поврзано со одредувањето на растојанието на точката P со линијата L. Со ортагонално движење на точката P до линијата L, се доаѓа до тоќката:
чии координати се средни вредности на вредности на точките кои беа дадени. Ова покажува дека растојанието меѓу точките P и R (што е идентично со растојанието од точката P и линијата L) е дадено со σ√3. Слична е и формулата (со 3 распределби на N) за популација со N вредности, кога се работи со RN.
Чебишово неравенство
Набљудувањето е поретко од неколку стандардни отстапувања оддалечени од средната вредност. Чебишовото неравенство ги наложува следниве граници за сите распределби за кои стандардното отстапување е одредено.
И најважното:
Правила за нормално распределен примерок
Централната гранична теорема кажува дека распределбата од збир на многу независни, идентично распределени случајни променливи е во правец на нормалната распределба. Ако распределбата на податоците е отприлика нормална, тогаш околу 68% од вредностите се во границите на 1 стандардно отстапување од средната вредност (матеатички, μ ± σ, каде μ е аритметичката средина), околу 95% од вредностите се во границите на две стандардни отстапувања (μ ± 2σ) и околу 99,7% лежат со 3 стандардни отстапувања (μ ± 3σ). Ова е познато како сигма правило или емпириско правило.
За различни вредности на z, процентуалнотоочекување за вредностите да лежат на симетричниот интервл на доверба (−zσ,zσ) се следните:
Поврзаност меѓу стндардното отстапување и средната вредност
Средната вредност и стандардното отстапување од група на податоци обично се поврзуваат. Инаку, стандардното отстапување е „природна“ мерка на статистичката дисперзија, ако центарот на податокот се мери како средина. Ова е така, поради тоа што стандардното отстапување е многу омало за вредност блиска до средната, отколку било која друга. Точно тврдење е следното: да претпоставиме дека x1, ..., xn се реални броеви, кои ја определуваат функцијата:
Користејќи ја математичката анализа, или едноставно разложувајќи го биномот на квадрат, можно е да се докаже дека σ(r) има единствена минимална вредност во средната:
Коефициентот на варијација од примерок е однос на стандардното отстапување и средната вредност. Тоа е бездимензионална величина, којашто може да се употреби за да се спореди износот на варијансата меѓу популациите со различни средни вредности.
Ако сакаме да ја добиеме средната вредност со одмерување на распределбата, тогаш стандардното отстапување од средната вредност е поврзано со стандардното отстапување на распределбата: каде N е бројот на примероци употребени за одмерување на средната вредност.
Методи за брза пресметка
Побрз начин за пресметување на стандардното отстапување од популација е следнава формула (низ разгледувањата мора да биде направено во услови на заокружена грешка, аритметички прилив и аритметички одлив):
Следните две формули се корисни за претставување на континуираното стандардно отстапување. Групата од три големи суми s0,1,2 се секоја пресметана од групата од N вредности за x, обележано како xk. Од добиените резултати од овие три суми, едната може да се користи како \sigma за пресметување на тековната вредност на континуираното стандардно отстапување. Оваа вешта дефиниција за sj ни овозможува лесно да ги претставиме двете различни фази (собирањето на sj и пресметувањето на \sigma). Треба да се забележи дека s0 ја зголемува вредноста на x до нула и кога x0, тоа е секогаш 1, а кога s0 се проценува до N.
каде големите суми s0, s1, s2 се одредени со
Во воведувањето во компјутерска обработка, како што трите суми sj стануват поголеми, потребно е да се разгледаат заокружената грешка, аритметичкиот прилив и ариметичкиот одлив. За да се избегне ова, треба периодично да се намалуваат нивните апсолутни вредности во процес кој потсетува на нормализација на единечен вектор. Додека s1 е сума на вредности, s2 е сума на квадрати, овие вредности може да се пресметаат за помали вредности на N, едноставно со делење на дадената вредност за N и со множење на избраното  ново N. Споредбата со единечниот вектор е охрабрување во изборот на бројот 1 како вредност на новото N. И покрај тоа, ова е делумно залуден избор, бидејќи точноста за континуираната приближна пресметка е можна само за големи вредности на N, и ова придонесува, следнтаа вредност да се пресметува потешко, отколку претходните. Посоодветна вредност од новото N е максималната вредност, којашто може повторно да се нормализира во ново N, повторно пред N да поприми големи вредности и да предизвика грека (дури и катастрофа), поради додавање на пвеќе вредности.
Или континуираните суми:
Горниот метод може да биде многу чувствителен на заокружување, приливни и одливни грешки, посебно кога вредностите на примерокот се блиску до средната вредност. Тоа може да даде негативни вредности за стандардното отстапување, коешто не е можно да не биде дадено според дефиницијата. Овој метод е наведен и во многу учебници. И покрај тоа, тој не се употребува. Подолу е даден подобар метод за пресметување на континуираните суми, метод со намалени грешки со заокружување: каде А е средната вредност. варијанса на примерок: стандардна варијанса
За немерлива распределба, малку е посложено: Средната вредност е да дена со: каде w_j се немерливи величини каде n е вкупниот број на елементи, а n' е бројотна елементи со немерливи велилини различни од нула. Горенаведените фрмули стануват идентични со поедноставните формули, доколку сите вредности што се земаат за немерливите величини се еднакви на 1.
Музеј на тестенини
Историја
Во 2001 година бил основан Комитет за промоција на Музејот на тестенини. Почнувајќи од 2003 и 2004 година, тој соработувал со Здружението на музеите за храна на провинцијата Парма, кое ги опфаќа провинцијата Парма, комуните Сорања, Лангирано и Колекио, конзорциум од протекционисти на типични прехранбени производи, Комората на Комерција на Парма и разни економски здруженија, сите заинтересирани за создавање и управување со мрежа на музеи за храна во провинцијата Парма. Ова довели до покренување на иницијатива за формирање музеј во Корте ди Џарола, јавна зграда и голем средновековен рурален двор, како музеј посветен на доматите.
Отворање
Музејот на тестенини се наоѓа на приземјето на западното крило на Корте ди Џарола кое беше реновирано. Порано бил центар за преработка на земјоделски прехранбени производи датира од средновековните времиња до крајот на 19 век, подоцна преработувачка индустрија за конзервација и храна во првите шест децении на 20 век. Музејот бил свечено отворен на 10 мај 2014 година и отворањето се совпадна со конференцијата со конвенција посветена на „La pasta tra storia, cultura e gastronomia“ со поканети колекционерот Еторе Гватели, поетот Атилио Бертолучи и претприемачот Пјетро Барила, италијанскиот координатор на Музеите за храна и познатиот новинар за храна Давиде Паолини.
Експонати
Изложбените сали на Музејот на тестенини се поделени на шест секции. Првиот дел е опишан низ серија панели и документи, модели и стари земјоделски алатки и историската еволуција на техниките за одгледување жито и житни култури. Втората сала е илустрирана преку панели, модели и реконструкција на мелница, историската еволуција на техниките на мелење и третата сала леб и пекарски производи. Четвртата сала е илустрирана преку збирка мали прибор за домаќинство од минатото, техники за подготовка на домашни тестенини и различни големини на тестенини. Петтата хала има реплика на фабрика за индустриски тестенини што датира од почетокот на 19 век и некои антички машини, техники на производство на индустриски тестенини и методи за формирање на повеќе од стотина видови. Конечно, шестата сала е илустрирана преку панели, разгледници, рекламни летоци, предмети, слики, поштенски марки и каталози, богатата култура на тестенини во Италија.
Едуар Филип
Едуар Филип (Édouard Philippe), – француски адвокат, политичар и премиер на Франција.
На 15 мај 2017 година, бил назначен за премиер од претседателот Емануел Макрон, прв премиер од различна партија од претседателот од времето кога Лионел Жоспен беше премиер за време на претседателскиот мандат на Жак Ширак до 2002 година.
Жирафатитан
Жирафатитан („титанска жирафа“) — род на сауропод ски диносаурус кој живеел во текот на доцната Јура (кимериџ - титон). Првично бил именуван како африкански вид на Брахиосаурус (B. brancai), но подоцна именувањето било променето. Жирафатитанот бил многу децении познат како најголем диносаурус, но неодамнешните откритија на неколку поголеми диносауруси го докажале спротивното, бидејќи се смета дека гигантските Титаносауруси го надминувале според огромната маса. Исто така, сауроподскиот диносаурус Сауропосејдон се проценува дека е повисок и можеби потежок од Жирафатитан.
Сите проценки на големината за Жирафатитанот се засноваат на примерокот HMN SII, единка помеѓу 21,8 - 22,5 метри во должина и околу 12 метри височина. Проценките за тежината се различни и се движат од 15 тони до дури 78,3 тони, но постојат докази кои потврдуваат дека овие животни би можеле да растат поголеми; примерокот HMN XV2, претставен со мала писка 13% поголема од соодветниот материјал на HMN SII, можела да достигне 26 метри во должина.
Големина
Помеѓу 1914 и 90-тите години, се сметало дека Жирафатитанот е најголемиот познат диносаурус (игнорирајќи го можеби поголемиот, но изгубен Марапунисаурус) и со тоа најголемото копно животно во историјата. Во подоцнежниот дел на XX век, се појавиле неколку џиновски титаносауруси кои го надминале Жирафатитанот во однос на огромната маса. Сепак, Жирафатитанот и Брахиосаурусот сè уште се најголемите брахиосауридни сауроподи познати од релативно комплетен материјал.
Сите проценки за големината на Жирафатитанот се засноваат на скелетот монтиран во Природонаучниот музеј во Берлин, кој е делумно конструиран од автентични коски. Овие во голема мера се земени од примерокот HMN SII, единка помеѓу 21,8 - 22,5 метри во должина и околу 12 метри височина Често споменатата должина од 22,46 метри е на Вернер Јаненш, германски научник кој го опишал Жирафатитанот и е резултат на едноставна грешка при додавање: точниот број требаало да биде 22,16 метри. Масовните проценки се попроблематични и историски се разликуваат многу, од 15 тони до дури 78 тони. Овие екстремни проценки денес се сметаат за малку веројатни поради погрешните методологии. Постојат и голем број вакви проценки бидејќи скелетот се покажал како неодолив предмет за истражувачите кои сакаат да ги тестираат своите нови методи на мерење. Првите пресметки повторно ги направил Јаненш. Во 1935 година, тој дал волумен од 32 m³ за примерокот SII и од 25 m³ за примерокот SI, помалата единка. Не е познато како стигнал до овие бројки. Во 1950 година, тој споменал тежина од 40 тони за поголемиот скелет. Во 1962 година, Едвин Харис Колберт измерил волумен од 86,953 м³. Претпоставувајќи густина од 0,9, ова резултирало со тежина од 78,258 килограми. Грегори С. Пол во 1988 година напишал дека големината на ваквите модели порано биле премногу надуени во споредба со вистинската градба на животното. Во 1980 година, Дејл Алан Расел објавил многу помала тежина од 14,8 тони со екстраполација од пречникот на коската и бутната коска. Во 1985 година, истиот истражувач достигнал 29 тони со екстраполација од обемот на овие коски. Во 1985 година, Роберт Мекнил Александар открил вредност од 46,6 тони.