cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Моносахарид
Оптичка активност и конфигурација на моносахаридите
Во формулата, α е измерениот агол на ротација, 1 е дебелината на слојот изразен во dm низ кој поминува светлоста (должината на цевката од полариметарот наполнета со оптички активна материја), c е концентрацијата во %, а k е константна вредност за секое оптички активно соединение и се нарекува специфичен агол на ротација. Тоа е онаа ротација (свртување) која се добива за оптички активно соединение кога неговата концентрација е 1 g во 1 ml, должината на медиумот е 1 dm, а to е 20o, мерено со натриумова ламба.
За одредување на концентрацијата на јаглехидрати се конструирани полариметри чија цевка има должина од 1,894 dm, така што кај нив добиениот агол директно ја покажува концентрацијата на глукозата. Ваквите полариметри се викаат сахарометри. За глукозата, ако ако k изнесува 52,8o, тогаш:
Покраини во Кина
Покраината, во контекст на Кина, е превод од шенг (省), што е административна единица. Заедно со градските околии, автономните региони и специјалните административни региони, покраините ја сочинуваат првостепената највисока административна поделба на Кина (позната како поделба „на покраинско ниво“),. Во теорија, во Република Кина (Тајван) покраините се првостепена административна поделба, иако нивната улога се има значајно намалено.
Во Народна Република Кина моментално постојат 22 покраини, од севкупно 23 административни единици на покраинско ниво. НР Кина исто така смета дека има право на, но нема власт во, Тајван како нејзина 23та покраина. Република Кина пак, е државата која има власт врз Тајван (Формоза) како и некои периферни острови како Џинмен (Кинмен) и Мацуовите Острови, многу блиску до покраината Фуџен.
Во НР Кина, секоја покраина има покраински комитет на Комунистичката партија на Кина (КПК), на чие чело стои генерален секретар. Главно и одговорно лице на покраината е секретарот, а не управителот на покраинската влада.
Карта и Список на покраините
Административна поделба на Народна Република Кина. Белешка: на оваа карта се прикажани теоретските административни единици на НР Кина, кои не се синхронизирани со фактичките административни едниници на Република Кина (Тајван). НР Кина има власт врз континентална Кина, Хонгконг и Макао, додека Република Кина има власт врз Тајван и блиските острови.
Белешки:
Економија на Европа
Економијата на Европа се однесува на околу 831.4 милиони луѓе кои живеат во 48 различни држави. Како и другите континенти, така и во Европа богатството и стабилноста на економиите на пооделните земји се разликува, иако најсиромашните во Европа државни економии се далеку над оние во останатите континенти, со исклучок на Австралија. Ова најмногу се однесува на Бруто-домашниот производ и животниот стандард. Разликата на економиите на земјите во Европа може да се види најмногу преку источно-западниот јазол којшто низ историјата го “делел“ континентот на два дела. Додека земјите од Западна Европа имаат сите развиена економија, голем БДП и животен стандард, голем дел од земјите во Источна Европа сѐ уште го уживаат нискиот стандард, главно поради комунистичките режими во СССР и СФРЈ. Сепак треба да се напомене дека има економии од Источна Европа кои се развиени и вклучени односно делумно се однесуваат како дел од севкупната економија на Европа. Таков е примерот со Турција и Русија, чии територии се наоѓаат само делумно во Европа како и Азербејџан и Кипар, кои географски се дел од Азија.
Европа низ историјата била првиот континент чија економија била индустријализирана. Ова пред сè започнало во XVIII век, најпрвин во Велика Британија. Како резултат на тоа, Европа е еден од најбогатите континенти во светот. Најголемата европска национална економија е онаа на Германија. Таа е рангирана на четврто место според БДП и петта според куповната моќ, проследена со Франција, која е рангирана соодветно на петта според БДП и шеста според куповната моќ. Веднаш по нив следуваат Велика Британија и Италија. По крајот на Втората светска војна, најголемите сили во Европа ја основале Европската унија. Тоа довело земјите членки заеднички да придонесуваат за економската стабилнист и економските проблеми на Европа. Како кулминација на ова претставувало воведување на една единствена национална валуте, Евро. Доколку Европската унија денеска биде сметена како единствена држава, таа би се наоѓала на првото место според БДП во светот. Европа претставува најбогат регион во светот. .
Економски развој
Пред почетокот на Втората светска војна главни европски финансиски и индустриски држави биле Велика Британија, Франција и Италија. Индустриската револуција, која започнала во Велика Британија, за краток период се расширила и во скоро сите останати земји од Европа. По крајот на Првата светска војна, голем број на економии и индустрии биле пред прагот на колапсот но сепак до почетокот на следната Втора светска војна, истите доволно закрепнале. Како главен конкурент во поглед на економската моќ во светот на земјите од Европа им биле Соединетите Американски држави. Втората светска војна предизвикала уништување на голем дел од европските индустриски центри.
Во текот на т.н. Студена војна, Европа била делумно разделена на две економии: источна и западна. Земјите од Западна Европа ја формирале т.н. Европска унија, а пак земјите од Источна Европа - Советот за заедничка економска помош. БДП во голема мера се разликувал помеѓу источниот и западниот блог. Овде мора да се напомене дека земји како Грција, која се наоѓа во југоисточна Европа, директно се борела од економската изолација на истокот, нормално помогнета од западот.
По распаѓањето на комунизмот и источниот блок кон почетокот на 1990-тите, сите земји од Источна Европа ја започнале борбата кон прилагодување на своите економии кон западот. Најмногу и најбрзо во тоа успеале земјите од Средна Европа, пред сè Унгарија, Словенија и Полска а додека пак Украина и Русија се здобиле во гоелми тешкотии во спроведување на новите реформи. Најмоќната европска економија, германската, се борела со онаа на Источна Германија до паѓањето на Берлинскиот ѕид. Сепак, видливоста односно економската моќ помеѓу денешна Источна Германија и Западна Германија сѐ уште се разликува.
Демократизацијата на источните земји од Европа и создавањето на нови земји придонело до избувнување на војни, пред сè ова се однесува на веќе поранешните југословенски држави. По крајот на Босанската војна, мирот во поранешна Југославија не стивнал. Војни и конфликти се воделе и во наредната деценија, пред сè во Босна и Херцеговина, Косово и Република Македонија. Војната сериозно попречила на економскиот раст на земјите. Од сите поранешни земји на Југославија, единствено Словенија услеала да се приклучи кон сериозен економски раст како оној во земјите од Западна Европа.
За разлика од тоа, Европската унија доживеала проширување во 1995 година. Во 1999 година било воведено еврото како официјална валута на ЕУ. Денеска, само три земји останале надвор од еврозоната и имаат сопствена валута: Данска, Шведска и Обединето Кралство|Обединетото Кралство. На поочетокот од 2004 година, 10 главно поранешни комунистички земји се приклучиле кон ЕУ, како најголемо проширување до сега. Сепак и денеска, во некои земји од поранешна Југославија и Кавказ, мегуетничките недоразбирања влијаат за неможноста да се развива економијата во истите земји.
Регионални варијации
Западна Европа има подолга историја на слободната трговија, слободен пазарен систем, како и висок степен на развој кој започнал да се чувструва во текот на XVIII век, за разлика од Источна Европа која главно поради државните системи денеска е посиромашна. Денеска, во Европа најсиромашни земји се земјите од поранешниот Советски Сојуз, како и земјите од поранешна Југославија, со исклучок на Словенија. Но, мора да се напомене и дека во [Западна Европа] се чувствуваат разлики помеѓу северните земји (Скандинавија, Бенелукс, Велика Британија, Ирска, најголем дел од Германија) и јужните земји.
Следува карта на европските земји според БНД по глава на жител.
Европска унија
ЕУ има втора економија по големина во светот, по онаа на САД, со 12.329.110 БОП во 2005. Европската економија се очекува дека уште повеќе ќе расте во текот на следното десетлетие со приемот на нови земји - особено имајќи предвид дека новите држави членки обично се посиромашни од европскиот просек и оттука очекуваниот брз раст на БОП ќе помогне за да се постигне динамиката на обединетата Европа. Сепак, се проценува дека Еврозоната ќе расте околу 0.3%, додека другите индустриски земји, како САД, се проценува дека ќе растат со стапка од околу 3,2%.
Европска Слободна Трговска Асоцијација
Европскатата Слободна Трговска Асоцијација е воспоставена на 3 мај 1960 година како алтернатива за европските држави на кои не им било дозволено или не сакале да се придружат кон Европската Заедница (денес наречена Европска Унија).
Земји членки на EFTA. Договорот бил потпишан на 4 јануари 1960 во Стокхолм од седум држави. Денес само Исланд, Норвешка, Швајцарија и Лихтенштајн се членови на ЕСТА. Додатно, државите од ЕСТА склучија слободни трговски договори со бројни други држави низ светот.
Европска економска зона
Европската економска зона била основана на 1 јануари 1994 година по договор помеѓу Европската Слободна Трговска Асоцијација и ЕУ. Таа дава можност членките на ЕСТА да учествуваат во единствениот европски пазар.
Заедница на независни држави
Заедницата на независни држави (ЗНД) (руски: Содружество Независимых Государств — СНГ) е меѓународна организација, која се состои од 11 поранешни советски републики: Ерменија, Азербејџан, Белорусија, Грузија, Казахстан, Киргистан, Молдавија, Русија, Таџикистан, Украина, и Узбекистан. Туркменистан го прекинал трајното членство од 26 август 2005 и сега е земја соработничка.
Создавањето на ЗНД било сигнал за распадот на Советскиот Сојуз и, според водачите на Русија, неговата намера била да „овозможи цивилизиран развод“ на советските републики. Но, многу набљудувачи го гледаат ЗНД како алатка со која Русија би можела да го задржи своето влијание врз пост-советските држави. Од неговото формирање, земјите членки на ЗНД потпишале голем број на документи поврзани со интеграција и соработка во полињата на економијата, одбраната и надворешната политика.
Средноевропска спогодба за слободна трговија
Средноевропската спогодба за слободна трговија (ЦЕФТА) претставува организација на земјите од Средна Европа. И покрај тоа што веќе кон 2007 година, кон оваа организација не членува ниту една земја од Средна Европа, сепак нејзиното име се задржило до денес. Договорот бил потпишан на 21 декември 1992 година од страна на Полска, Чехословачка и Унгарија во Краков. Во 1996 година кон неа се приклучлиле Словенија, во 1997 година Романија, 1998 година Бугарија, 2002 година Хрватска, 2006 година Македонија, 2007 година Босна и Херцеговина, Молдавија, Србија, Црна Гора, Албанија и Косово. Сепак, по примањето ан поголемиот дел од овие земји во ЕУ, оваа оргаснизација го изгубила своето значење.
Валути и централни банки
Најкористена валута во Европа е еврото, како национална валута на ЕУ. За да една земја го воведе еврото мора да исполнува одредени критериуми како стабилност на цената, финансиската положба во јавните сектори (финансискиот дефицит мора да биде помал од 3% БДП), висока стабилност на домашната валута, конвергенција на просечната домашна камата во однос на просек три земји членки со најмали камати, правни прописи со финансиските институции кој ја гарантираат независноста на националната централна банка и нејзината прилагоденост со условите на работа со Европските централни банки итн.
Берзи
Следува список на берзи кои се наоѓаат во Европа:
Муњомер дел Пеко
Муњомер дел Пеко — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Сонце исто така и ноќе
Сонце исто така и ноќе (италијански: Il sole anche di notte) - италијанско-германско-француски филм од 1990 година, во режија на браќата Паоло Тавијани и Виторио Тавијани, кои се автори и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Џулиен Сандс (Julian Sands), Шарлот Гејнзбур (Charlotte Gainsbourg), Масимо Бонети (Massimo Bonetti), Маргарита Лозано (Margarita Lozano), Патрисија Миларде (Patricia Millardet), Настасја Кински и Ридигер Фоглер (Rüdiger Vogler).
Департмани во Хаити
Хаити се дели на 10 департмани (фр. département). Тие потоа се поделени на 41 округ и 133 општини.
Ел-Ајун
ел-Ајун или Лајун (العيون; El-Aaiún; Leɛyun) — неофицијалниот главен град на Западна Сахара, поранешна шпанска колонија, сега главно контролирана и окупирана од Мароко. Тој е седиште на регионот Лајун-Буждур-Сакија ел-Хамра.
Градот има околу 196.331 жител (2010) и е најголем во Западна Сахара. Најмногу од неговите жители се марокански доселеници кои се преселиле во оваа област откако Мароко изврши инвазија на Западна Сахара во 1975, но има значаен број на сахрависко малцинство.
Клајн Берсен
Клајн Берсен (Klein Berßen) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Клајн Берсен се наоѓа неколку километри јужно од ридскиот масив Химлинг. Сместен е неколку километри североисточно од окружниот град Мепен, помеѓу реките Нордраде на северозапад и Мителраде на југоисток.
Соседни општини
Клајн Берсен се граничи на север со општината Штаверн, на исток со општината Грос Берсен, на југ со градот Хазелине и на југозапад со градот Мепен.
Блајхероде
Местоположба
Местото се наоѓа помеѓу масивите Харц и Хајнлајте и е опкружен од ридовите Блајхередер. Низ самиот град тече Блајхе, притока на Боде.
Градски единици
Покрај самото градско јадро на Блајхероде, во градското подрачје влегуваат и местата: Блидунген, Еленде, Ецелсроде, Фридрикстал, Грацунген, Хајнроде, Хинштајн, Киндероде, Клајнбодунген, Кенигстал, Краја, Мителдорф, Мербах, Нора, Обердорф, Обергебра, Пустлебен, Вернроде, Випердорф, Волерслебен и Волкрамсхаузен.
Припојувања
На 22 јануари 1994 година кон градот била припоена Еленде, додека на 1 декември 2007 година, поранешната општина Обергебра. На 1 јануари 2019 година кон градот биле припоени општините Ецелсроде, Фридрикстал, Хајнроде, Клајнбодунген, Краја, Нора, Випердорф и Волкрамсхаузен кон новиот град Блајхероде. Сите овие општини претходно припаѓале на распуштената општинска заедница Хајнлајте.
Градски совет
Бројот на членови во градскиот совет на Блајхероде по новоосновањето на самиот град бил зголемен од 21 на 34 лица. На изборите одржани на 26 мај 2019 година биле избрани следниве членови:
Градоначалник
Градоначаланикот Франк Роштек (CDU) бил повторно избран на општинските избори во 2019 година.
Збратимени градови
Блајхероде е збратимен со следниве градови:
Грбови во Европа
Ова е галерија на грбови во Европа. Галеријата опфаќа независни држави, зависни самоуправувачки територии и самопрогласени непризнати држави.
ХЕЦ „Врбен“
Технички одлики
ХЕЦ „Врбен“ има два струјотвори и вкупна установена моќност од 12,8 мегавати. Установениот проток на хидроелектричните постројки изнесува 4,6 м3/сек., додека бруто-висинскиот пад на нивото на водата изнесува 193 м.
NGC 1364
NGC 1364 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1364 е од видот Scd. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 1364 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 34 м 59 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 9° 50' 20".
Други поделби
Проучување на NGC 1364 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13253. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 267; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5303. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1480.
Иван Кецојевиќ
Иван Кецојевиќ (роден на 10 април 1988 во Бар) — црногорски фудбалер, играч од одбраната на Кадис и црногорската репрезентација.
Јеншепинг (округ)
Јеншепинг (Jönköpings län) — округ (län) во јужниот дел на Шведска. Се граничи со окрузите Халанд, Вестра Јеталанд, Естерјетланд, Калмар и Крунуберг. Административен центар е градот Јеншепинг.
Покраини
Историските покраини во Шведска немаат административно и политичко значење. Округот Јеншепинг е сместен во северниот дел на покраината Смоланд. Во 1999 кон округот се придодадени и општините Хабу и Мулше, кои ѝ припаѓат на покраината Вестрерјетланд
Управа
Пред неговото осамостојување во 1687, округот Јеншепинг повремено се припојувал кон округот Крунуберг.
Југозападен Регион
Југозападен Регион — еден од осумте статистички региони на Македонија. Овој регион се наоѓа во западниот дел на земјата и се граничи со Албанија, како и со следните региони: Пелагонискиот, Полошкиот, Скопскиот и Вардарскиот. Главен град на регионот е Охрид. Наречен е по Охридско-струшкото Поле.
Јеншепинг (округ)
Управа
Главна цел на окружниот административен одбор е спроведување на целите утврдени во парламентот и владата, усогласување на локалните и државните интереси, унапредување на развојот во округот, воспоставување на регионални цели, запазување на јавниот ред и раководење со правните постапки. Окружниот административен одбор е владина служба на чие чело стои управник.
Политика
Окружниот совет на Јеншепинг (Landstinget i Jönköpings län) е надлежен за здравството и јавниот превоз.
Југозападен Регион
Општини
Во овој регион спаѓаат 9 општини, и тоа:
Во март 2013 година општините Вранештица, Другово, Зајас и Осломеј биле припоени кон општина Кичево.
Население
Моменталното население на овој регион изнесува 221.651 жител.
Етнички групи
Во овој регион најголема етничка група се Македонците, но живеат и: {| border=1 cellpadding=4 cellspacing=0 class="toccolours" style="align: left; margin: 0.5em 0 0 0; border-style: solid; border: 1px solid #7f7f7f; border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
Црква Свети Андреј (Санкт Петербург)
Црквата Свети Андреј  (руски : Андреевский собор) ) е црква која се наоѓа во Санкт Петербург, Русија и спаѓа во склопот на Руската Православна црква . Црквата била изградена во времето на Петар Велики и е една од последните цркви изградена во барокски стил во овој регион.
Адилсон Варкен
Адилсон Варкен (16 јануари 1987) е бразилски пензиониран фудбалер, кој играл како дефанзивен играч во средниот ред и е моментален помошник менаџер на клубот Коритиба.
Гремио
Роден е во Бом Принципио, Рио Гранде до Сул, Адилсон ја започнал својата кариера во Цахиас во 2005 година, пред влезот во Гремио подесување на младите во следната година. Тој бил промовиран во сениорскиот состав во 2007 година и остварил вкупно 14 официјални настапи во текот на неговите две први професионални сезони. Во 2009 година, Адилсон го направил својот чекор напред во почетната постава, играјќи 34 натпревари во Серија А во 2009 година и стартувајќи во сите 12 полуфиналистички походи на Гремио на Копа Либертадорес 2009 година. Неговиот прв погодок бил победтаа на Серие од 4-2 против Баруери на 29 ноември 2009 година. Во 2010 година, тој го освоил својот втор трофеј Кампеонато Гашчо со Гремио.
Терек Грозни
На 24 декември 2011 година, Терек Грозни го потврдил потпишувањето со Адилсон. Во јули 2016 година, Адилсон бил подложен на операција на пубична симфиза, исклучувајќи го на почетокот на новата сезона. По пет години со Терек Грозни, остварил над 100 настапи за клубот, договорот на Адилсон беше раскинат со заедничка согласност на 28 февруари 2017 година.
Атлетико Минеиро
На 3 март 2017 година, Адилсон се приклучил на Атлетико Минеиро. Во својата прва сезона, тој го освои „ Кампеонато Минеиро“ во 2017 година.
На 12 јули 2019 година, Адилсон го објавил своето пензионирање како професионален фудбалер откако му била дијагностицирана хипертрофична кардиомиопатија.
Полимер
Полимер (грчки поли-, "многу" + -мер, "дел") е голема молекула, или макромолекула, составена од многу повторени подединици. Поради нивниот широк спектар на својства, и синтетичките и природните полимери играат суштинска и сепоприсутна улога во нашиот секојдневен живот. Во групата на полимери се вклучени познати синтетички пластики, како што е полистирен, но, и природните биополимери како што се ДНК и белковините кои се фундаментални за биолошката структура и функција. И природните и синтетичките полимери се создаваат преку полимеризација на многу мали молекули, познати како мономери. Нивната последователна големина и молекуларна маса во споредба со соединенијата со мали молекули создава уникатни физички својства и влијае на цврстината, виско-еластичноста и можноста да се формираат кристални и полукристални структури.
Терминот "полимер" произлегува од грчкиот збор πολύς (полус, што значи "многу") и μέρος (meros, што значи "дел") и се однесува на молекула чија структура е составена од повеќе единици кои се повторуваат. Структурата ја дефинира крајната молекуларна маса и придружни својства. Основните единици кои ги создаваат полимерите се молекули со ниска релативна молекуларна маса. Името „полимер“ бил измислен во 1833 година од Јакоб Берцелиус, иако со дефиниција која се разликува од модерната IUPAC дефиниција. Современиот концепт на полимери како ковалентно врзани макромолекуларни структури бил предложен во 1920 година од страна на Херман Штаудингер. Штаудингер се посветил следната деценија на наоѓање експериментални докази за оваа хипотеза.
Полимерите се изучуваат во областа на биофизиката, макромолекуларната и полимерната наука (која ја вклучува полимерната хемија и физиката на полимери). Историски гледано, производите кои произлегуваат од поврзување на повторувачки единици со ковалентни хемиски врски се примарен фокус на полимерната наука; во поново време, фокусот сè повеќе е на полимери со нековалентни врски.
Џон Драјден
Џон Драјден ( — ) — влијателен англиски поет, литературен критичар, преведувач и драмски писател кај кого доминира литературниот живот на обновената Англија до таа мера што периодот стана познат во литературните кругови како Време на Драјден.Валтер Скот го именува него како „Славниот Џон“. Toj беше поет лауреат во 1688 година.
Раниот живот
Како хуманистичко граматичко училиште, Вестминстер работело по програма која ги обучува учениците во уметноста на реториката и презентација од две странци на дадено прашање за дебатирање. Ова е вештина која ја стекнал Драјден и ќе има влијание на неговото пишување и размислување подоцна, кога ги изложува овие дијалектни шеми. Програмата на Вестминстер, исто така, вклучувала неделни преводи и задачи кои го развиле капацитетот на Драјден за асимилација. Ова исто така било изложено во неговите подоцнежни дела. Неговите години во Вестминстер не биле досадни и неговата прва објавена поема, елегија со силно ројалистичко чувство за смртта на неговиот школски пријател Хенри Лорд Хејстингз, кој починал од сипаници, алудира на погубувањето на Кралот Чарлс I, на 30 јануари 1649 година.
Во 1650, Драјден се запишува на Колеџот Тринити, Кембриџ. Тука ќе го искуси враќањето на религиозните и политичките обичаи од неговото детство: деканот на Тринити бил пуритански проповедник по име Томас Хил, кој бил парох во селото на Драјден. Иако има малку карактеристични информации за годините пред да дипломира, тој сигурно ја следел стандардната програма на класици, реторика и математика. Во 1654 тој дипломирал помеѓу најдобрите таа година во Тринити. Во јуни истата година татко му на Драјден му остава малку земја за преработување за скромен приход, но не доволно за живеење.
Пристигнувајќи во Лондон за време на Протекторатот, Драјден добил работа со државниот секретар на Кромвел, Џон Трули. Оваа работа можеби била резултат на влијанието во негова полза од Лордот Чејмберлин, Сер Гилберт Пикеринг, братучед на Драјден. Драјден бил присутен на погребот на Кромвел на 23 ноември 1658, каде што беа пуританските поети Џон Милтон и Ендру Марвел. По некое време тој ја објави неговата прва поема, Херојски строфи (1658), слава за смртта на Кромвел која е претпазлива и внимателна во изложувањето на емоциите. Во 1660 Драјден ја славеше реставрацијата на монархијата и враќањето на Чарлс II со Астраеа Редукс, со автентично ројалистичко воздигнување. Во ова дело, паузата е илустрирана како време на анархија и Чарлс е оној што го реставрира мирот и редот.
Подоцнежен живот и кариера
На 1 декември 1663 Драјден се оженил за ројалистка, сестра на Сер Роберт Хауард – Лејди Елизабет. Делата на Драјден повремено содржат експлозија и изливи против бракот, но исто така содржат и негово славење. Но, малку се знае за интимната страна од неговиот брак. Лејди Елизабет му роди три сина и го надживеа.
Со повторно отворање на театрите по пуританската забрана, Драјден бил зафатен со пишување драми. Неговата прва драма, „Дивиот галант“ се појавила во 1663 и не била успешна, но имала повеќе успех, и во 1668 тој потпишал договор за поставување на три претстави годишно за Кралската компанија, каде што исто така требало да стане акционер. Во текот на 1660-те и 70-те, пишувањето за театарот беше негов главен извор на приход. Тој го водеше патот до комедијата на реставрација, неговото најдобро дело е „Бракот а ла Мод„ (1672) како и херојската трагедија и обична трагедија, каде што негов најголем успех е „Се за љубов“ (1678). Драјден никогаш не бил задоволен со неговото пишување за театарот и често предлагал дека неговиот талент бил попусто потрошен на безвредна публика. Сепак, тој добивал поетска слава надвор од сцената. Во 1667, истото време кога неговата драмска кариера започна, тој ја објави „Анус Мирабилис“, долга историска поема која ги опишува настаните од 1666, англиската победа над холандската морска флота и големиот пожар во Лондон. Современата модерна поема во пет стиха во четири строфи, го прослави како истакнат поет на неговата генерација и таа е клучна за неговото стекнување на позицијата поет Лауреат (1668) и кралски историограф (1670).
Кога се затворија театрите во 1665 поради Големата Чума во Лондон, Драјден се повлекол во Вилтшајер каде што ја напишал Драматична поезија (1668), дискутабилно најдобрата од неговите несистематични воведи и есеи. Драјден константно ја бранеше својата практика во литературата и Драматична поезија, најдолгото од неговите критички дела, е во облик на дијалог каде што четирите ликови, секој заснован на значаен современик, со Драјден како "Неандер" – ги дебатира заслугите на француската и англиската класична драма. Поголем дел од неговите критички дела воведуваат проблеми кои е желен да ги дискутира и да покаже работата на писател со независно мислење, кој се залага силно за своите идеи, идеи кои ја демонстрираат неверојатната ширина на неговото читање. Чувставата негови беа големи за односот на поетот со традицијата и креативниот процес и негова најдобра херојска драма Aureng – zebe (1675) има вовед кој ја најавува употребата на рима во сериозна драма. Неговата драма „Се за љубов“ (1678) е напишана во слободен стих, и следува веднаш по Aureg – Zebе.Во 1679 тој бил нападнат во алејата во близина на неговиот дом во Ковент Гарден од силеџии од страна на Џон Вилмот со кого тој имал долгогодишен конфликт.
Кога во 1688 Џејмс ја изгуби позицијата, одбивањето на Драјден да земе заклетва за верност во неговата нова влада го остави надвор од милоста на судот. Томас Шадел го замени како поет Лауреат, а Драјден бил присилен да ги напушти неговите јавни должности и да заработува со пишување. Драјден преведувал дела од Хорас, Јувенал, Овидиј,Лукрециј и Теокрит, задача која му била правела повеќе задоволство отколку да пишува за театарот. Во 1694 започнал да работи на неговото најамбициозно и дело кое ќе ја дефинира неговата кариера како преведувач, Делата на Вергилиј (1697) кое било објавено со прилог. Објавувањето на преводот на Вергилиј бил национален настан и му донело на Драјден сума од 1.400 фунти. Неговите последни преводи се појавиле во книгата Антички и модерни басни (1700) серија епизоди од Хомер, Овидиј и Бокачо, како и современи адаптации од Џефри Чосер испреплетени со поемите на Драјден. Предговорот за Басни се смета како големо дело на критиката и еден од најфините есеи на англиски јазик. Како критичар и преведувач тој бил важен и потребен правејќи ги достапни книжевните дела на класичните јазици пред англиската јавност.
Драјден починал во 1700 и е закопан во манастирот Вестминстер. Тој бил предмет на разновидни поетски пофалби како што се Луктус Британичи: Солзите на Британските музи; За смртта на Џон Драјден (Лондон, 1700) и Деветте музи.
Репутација и влијание
Еден од првите напади на репутацијата на Драјден доаѓа од Вордсворт, кој истакнува дека описот на природни предмети кај Драјден во неговите преводи од Вергилиј се многу инфериорни во однос на оригиналните. Сепак, неколку современици на Вордсворт како што се Џорџ Креб, Лорд Бајрон и Волтер Скот (кој ги уредуваше делата на Драјден), сè уште беа љубители на Драјден. Сепак, Вордсворт се восхитува на многу поеми од Драјден, и неговиот позната ода Интимност на бесмртноста му ја должи на стилот од „Празникот на Александар“ од Драјден. На Џон Китс му се допаднаа Fables и ги имитира во неговата поема Ламија. Подоцнежните писатели од 19 век имале мала корист од сатира во стих, било од Поуп или Драјден. Метју Арнолд славно ги отстрани како "класици на нашата проза". Тој имал обожавател, Џорџ Сејнтсбури, кој бил важна фигура во книги на цитати како на Бартлет, но следниот поет кој бил заинтересиран за Драјден бил Т.С. Елиот, кој напиша дека овој бил "предводник на скоро се што е најдобро во поезијата од осумнаесеттиот век" и дека не можеме целосно да уживаме или точно да ги процениме цтоте година на англиската поезија освен доколку потполно не уживаме во Драјден. Но, во истиот есеј, Елиот го обвинува Драјден за тоа што имал "површен ум". Критичкиот интерес за Драјден се зголеми, но како што истакнува релативно искрениот писател Вилијам Емпсон, друг современ обожавател на Драјден, кој ја спореди неговата "јасна" употреба на јазикот со интересот на Дан во одекнувања и вдлабнатини на зборови делата на Драјден не даваат повод за толку интерес како оние на Ендрју Марвел или Џон Дан или на Поуп. Се претпоставува дека Драјден бил првиот човек кој предложил англиските реченици да не завршуваат со предлози затоа што било против правилата на латинската граматика.
Поетски стил
Тоа што го постигна Драјден во неговата поезија не е емоционалната возбуда што ја наоѓаме кај поетите во Романтизмот во раниот XIX век, ниту интелектуалните комплексности на метафизичките поети. Неговиот предмет на обработка е фактички и има цел да ги изрази своите мисли на најпрецизен  најсконцентриран начин. Иако употребува формални поетски структури како што се херојски строфи и херојски двостих, тој се обиде да го постигне ритамот на говорот. Тој, сепак, знаел дека различни предмети имаат потреба од различни стихови и во неговиот вовед на Религио Лаичи напишал: "…изразот во поецна што е напишана само за поучување треба да биде едноставен и природен, но сепак величествен".
Бојан Малишиќ
Бојан Малишиќ (роден на 14 јануари 1984 година) е српски професионален фудбалер кој игра како централен бек за српскиот клуб Синѓелиќ Белград.
Playtime (филм од 1967)
Playtime - француски филм од 1967 година, во режија на Жак Тати. Главните улоги ги толкуваат: Жак Тати и Барбара Денек.
Бојан Малишиќ
Кариера
Малишиќ започна во неговиот роден град Раднички Крагуевац, пред да се пресели во Рад во летото 2007 година. Тој помина три сезони со Граѓевинари, пред да премине во Јавор Ивањица.
Playtime (филм од 1967)
Синопсис
Господинот Уло (го игра Тати) има закажано состанок во голема длеовна зграда во Париз, но никако не може да се најде со домаќинот, а потоа по грешка влегува во делот од зградата каде се одржува саем. Истовремено, група американски туристки доаѓаат во Париз. Во меѓувреме се отвора еден ресторан, иако градежните работи не се завршени. Набргу, во ресторанот доаѓаат многу гости, а тоа создава бројни проблеми за персоналот. Портирот на ресторанот му е пријател на Уло и го кани и него. Така, тој се запознава со Американката Барбара (ја игра Денек) на која ѝ купува шамија непоседно пред нејзиното заминување.
Бојан Малишиќ
Кариера
На почетокот на 2011 година, Малишиќ се преселил во странство во Узбекистан и му се придружил на Насаф Карши. Тој му помогна на клубот да го освои Купот на АФЦ подоцна истата година.
Во јули 2012 година, Малишиќ потпиша со украинскиот прволигаш Ховерла Ужхород. Во сезоната 2012-2013 забележа 23 натпревари во лигата и постигна еден гол.
Во пресрет на сезоната 2018, Малишиќ потпиша да игра за индонезискиот клуб Персиб Бандунг.
Рок им парк
Рок им парк (Rock im Park) — годишен музички фестивал, кој секој мај или јуни се одржува во народниот парк Дуцендтајх во Нирнберг. Фестивалот се одржува напоредно со Рок ам ринг и има речиси иста програма.
Минхен и Виена (1993-1996)
Од 1993 година, фестивалот се одржува како рок-фестивал на југот напоредно со Рок ам ринг како рок-фестивал на западот. Првото издание на фестивалот се одржало во Виена и истиот бил познат под името „Рок во Виена“. Во 1994 година, фестивалот се одржал на просторот на стариот аеродром Минхен-Рим како „Рок во Рим“. Од првото издание во Минхен, како организатори на фестивалот се јавуваат претпријатијата АРГО и Марек Либерберг. Во 1995 година, местото на одржување на фестивалот било преместено на Олимпискиот стадион и Олимпискиот парк во Минхен, а тогаш фестивалот го добил неговото сегашно име „Рок им парк“. На истото место, фестивалот се одржал и во 1996 година.
Нирнберг (од 1997)
Од 1997 година, Рок им парк се одржува во Нирнберг. Сè до неговото обновување за потребите на Светското првенство во фудбал 2006, средишната бина на фестивалот била на стадионот Макс Морлок. Во 2004 година, одржувањето се преместило на соседното Цепелинското поле во рамки на површините со кои располагала Националсоцијалистичка германска работничка партија. Поради непосредните подготовки за светското првенство во фудбал, фестивалот морал повторно да се премести и во 2006 година се одржал во паркот Луитполдхајн.
Посетители
Во 2005 година, фестивалот го посетиле 45.000 луѓе, во 2006 година 49.000, а во 2007 година за првпат бил во целост распродаден со присуство на околу 60.000 посетители. Во 2007 година, во саботата за време на фестивалот истовремено се одржал и квалификацискиот натпревар за Европското првенство во фудбал 2007 меѓу Германија и Сан Марино. Во 2008 година, фестивалот исто така бил предвреме во целост распродаден и на него присуствувале околу 70.000 љубители на рокот.
На изданието во 2010 година присуствувале околу 60.500 посетители. Со оваа посетеност тој бил на исто рамниште како во 2007 година, но овој пат не бил во целост распродаден. Тоа меѓу другото се должи на зголемувањето на дополнителните бини и со тоа зголемувањето на бројот на влезници кои биле пуштени во продажба. Како јубилејно издание, фестивалот во 2010 година траел четири дена.
Во 2012 година, Рок им парк бил целосно распродаден за првпат по 2008 година. Сите тридневни влезници биле во целост распродадени скоро три месеци пред фестивалот.
Во 2017 година, фестивалот повторно бил распродаден и со околу 88.500 посетители бил поставен нов посетителски рекорд.
Слиновце
Слиновце (словенечки: Slinovce) — населба во Општина Костањевица на Крка во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Велебрдо
Велебрдо — село во Општина Маврово и Ростуше, во областа Долна Река, во околината на градот Дебар.
Потекло на името
Селото се верува дека го добило името од својот основач наречен Веле.
Географија и местоположба
Селото е сместено на средно висока тераса, над реката Радика. Оддалечено е 2 километри од општинското средиште Ростуше, 20 километри од Дебар и 53 километри од Гостивар.
Селото има збиен тип и куќите се збиени на горниот дел од терасата, додека подолу се наоѓаат ниви.
Во непосредна близина на селото, односно на левиот брег од реката Радика, се наоѓа и познатиот Бигорски манастир. До селото води асфалтен пат, а поголемиот дел од куќите се нови и современи.
Поради стрмниот предел, селото е изложено на опасност од свлечишта. Во близина на селото е активно и свлечиштето „Велебрдо“, кое последен пат било активно во периодот 1996-1999.
Историја
Во век, Велебрдо било село во Реканската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото зафаќа простор од. На него преовладуваат шумите на површина 336,3 хектари, пасиштата заземаат 296,4 хектари, додека на обработливото земјиште отпаѓаат 61,1 хектари.
Селото, во основа, нема некоја развиена аграрна функција.
Население
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Велебрдо е село со 100 домаќинства и 216 жители.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, етнографија и статистика“) од 1900 година, селото има 536 Македонци (156 христијани и 380 муслимани). Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Велебрдо имало 174 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Во 1961 година, селото броело 775 жители, од кои 637 биле Турци, а 129 Македонци, додека во 1994 година бројот се зголемил на 860 жители, од кои 186 биле Турци, 97 Македонци, а 575 се запишани како останати.
Според последниот попис од 2002 година, во селото Велебрдо живееле 750 жители, од кои:
* Жителите кои се изјасниле како Турци, всушност претставуваат Македонци со исламска вероисповед, бидејќи најголем дел од нив се изјасниле дека македонскиот јазик им е мајчин.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Велебрдо:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1953-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Во Велебрдо отсекогаш живееле Македонци. Според записите на Томо Смилјаниќ - Брадина на почетокот на XX век во Велебрдо живееле следните македонски муслимански и христијански родови:
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во рамките на новосоздадената Општина Маврово и Ростуше, која настанала со територијалната поделба на Македонија во 2004 година. Претходно селото припаѓало на поранешната Општина Ростуше, која со измените во Законот за територијална поделба на Македонија била припоена со Општина Маврови Анови, со што двете општини ја создале новата Општина Маврово и Ростуше, во која денес се наоѓа селото.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Гостивар, додека во периодот по војната од 1957 до 1965 година се наоѓала во некогашната општина Маврово. Во рамките на општина Ростуше се наоѓало во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Ростуше, во која покрај Велебрдо се наоѓале и Аџиевци, Битуше, Галичник, Јанче, Присојница, Ростуше, Сушица и Требиште. Во периодот 1950-1952 година, селото припаѓало на Општина Ростуше, во која влегувале селата Битуше, Велебрдо и Ростуше.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0471 според Државната изборна комисија, сместено во простории на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 862 гласачи.
Струмичко-скопска епархија (католичка)
Струмичко-скопска епархија (офиц. епархија „Успение на Пресвета Богородица во Струмица – Скопје“, Eparchia Beatae Mariae Virginis in Caelum Assumptae Strummnitzensis-Scopiensis) — единствена епархија на Католичка црква од источен или византиски обред или Унијатската црква во Македонија. Оваа византиска sui iuris црква во рамките на унијата на римокатоличката и источните (православни) цркви, која го користи македонскиот јазик во литургијата.
Историја
Црквата била основана во 1918 година кога било создадено Кралството Југославија, и кога помал број од Македонците се преобратиле во католицизмот во познатата Кукушка Унија. Егзархатот бил укинат во 1924 година. Во 2001 година откако Југославија била растурена, Светата Столица повторно го воспоставила Апостолскиот Егзархат во Македонија. Иако бројот на верници од латинскиот обред на римокатоличката црква е сѐ уште мал - повеќето се Албанци и припадници на другите народи од поранешните југословенски републики, Светата Столица ги поставувала римокатоличките бискупи на Скопје како поглавари на Апостолскиот Егзархат на Македонија. Денес, македонската гркокатоличка црква има околу 11.000 верници.
На 31 мај 2018 г. папата Франциск ја издигнал егзархијата во епархија под непосредна управа на Светата столица и епископот Киро ја добил титулата Струмичко-скопски епарх.
Борис Чипан
Борис Чипан (, 27 март 1918 -, 31 март 2012) бил еден од најголемите македонски архитекти, поранешен редовен професор на Архитектонскиот факултет во Скопје.
Животопис
Чипан е роден во Охрид на 27 март 1918 година. Во триесеттите години на XX век тој заминува на школување во средно школо во Белград благодарение на стипендија доби­ена од еден генерал од Охрид, кој очекувал неговите стипендисти да станат офицери на кралската војска. Чипан по матурирањето се пријавил во Вое­ната академија, но не бил примен. Потоа се запишал на Архитектонскиот отсек при Техничкиот факултет во Белград, каде во 1941 година дипломирал. Покрај со педагошката дејност кога предавал проектирање и општествени згради се занимавал и со конзервација на градителскот наследство кога бил и прв директор на Републичкиот завод за заштита на спомениците на културата, со архитектонско проектирање и со публицистика. Учествувал на повеќе анонимни архитектонски конкурси. На полето на конзервацијата позначајни реализации му се: црквите „Св. Софија“ во Охрид, „Св. Наум“, „Св. Пантелејмон“ во Нерези и др. Од областа на архитектонското проектирање позначајни објекти се: судските згради во Штип, Велес и Битола (1956); Македонската академија на науките и уметностите (МАНУ) во Скопје (1976); Фабриката за фротир во Делчево (1959); поголем број на поединечни семејни куќи во Охрид. Се занимава со научноистражувачка работа. Чипан е вториот носител на наградата „Андреја Дамјанов“ која ја добил во 1990 година .Починал во Скопје на 31 март 2012 година.
NGC 5754
NGC 5754 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5754 се споменува и како UGC 9505, MCG 7-30-61, CGCG 220-52, Arp 297, IRAS 14432+3856.
Откривање
Објектот е откриен на 16 мај 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5754 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 5754 има привидни димензии од 2' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 45 м 19,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +38° 43' 58"". Положбениот агол на објектот е во износ од 33°.
Други поделби
Проучување на NGC 5754 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52686. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 111; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3043. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 145.
Муњопепе
Муњопепе — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Знаме на Општина Сопиште
Знамето на Општина Сопиште е официјалното знаме на оваа македонска општина. Знамето и грбот биле усвоено со последниот статут на општината со кое се исфрлило од употреба старото знаме.
Опис
Знамето на Општина Сопиште е составено од две еднакви ленти во жолта и црвена боја. Боите потекнуваат од боите на македонското знаме како симбол на македонскиот народ. Во центарот на знамето е прикажан општинскиот грб на Сопиште, а над него написот „Општина Сопиште“.
Внатрешна повратна функција
Внатрешна повратна функција (англиски:loopback или loop-backа) е термин кој се користи да се опишат методите или процедурите за насочување на електронските сигнали, дигиталниот проток на податоци или грешки од други делови од почетокот на уредот до неговото јадро без намерна обработка или модифицирање. Ова првенствено е замислено како средство за испробување на преносната и транспортаната инфраструктура на уредот.
Примерите од апликациите ги вклучуваат следните:
Виртуелен мрежен интерфејс
Bo TCP/IP повратниот уредот е виртуелниот мрежен интерфејс кој е имплементиран само во софтверот и не е поврзан со никаков хардвер, но е целосно интегриран во внатрешната мрежна компјутерска инфраструктура. Значи каков бил сообраќај кој го испраќа компјутерската програма на повратниот интерфејс веднаш е примен од истиот интерфејс.
Оттука следи дека Интернет протоколот (IP) ја одредува повратната мрежата. Во IPv4 ова е мрежа со CIDR со претставка 127 / 8 (RFC 3330). Најчестата адреса која ја користи IP-адреса за повратниот уредот е 127.0.0.1 за IPv4, иако било која адреса во рангот од 127.0.0.0 до 127.255.255.255 спаѓа во тој интерфејс. IPv6 означува само една адреса за оваа функција, 0:0:0:0:0:0:0:1 (исто така напишан како ::1), имајќи го :: 1 / 128 претставката (RFC 3513). Стандардно официјално задржано име на домен за овие адреси е localhost (RFC 2606).
Во системите Unix, повратниот интерфејс обично го има името на уредот <TT>lo</TT> или <TT>lo0</TT>.
Пакетите пратени во IP мрежата со адреса на изворот кои припаѓаат на повратниот интерфејс може да предизвикаат голем број проблеми, за постарите или за софтверите кои подлежат на грешки. Ваквите пакетите се познати како "martian packet"  "''~ СЕ / жаргон / html / M / martian.html. Спецификацијата на интернет протоколот (IP) диктира дека таквите пакети не смее да се пренесуваат надвор од домаќинот па мора да се отфрлат доколку се примаат истите на мрежениот интерфејс (сп. RFC 1700, RFC 2893).