cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Огистен Луј Коши
Рани денови
Својата генијалност Коши ја докажал со неговото просто решение на проблемот на Аполониус—опишување на круг кој се допира на три познати круга, кое го докажал во 1805, и исто така со генерализацијата на формулата на Ојлер за полиедри во 1811, и неколку други проблеми. Поважно е неговото дело за ширењето на брановите, кое ја добило првата награда на француската Академија на науките во 1816. Пишувањата на Коши покриле повеќе теми, вклучувајќи ја и теоријата на серии. Тој бил прв кој ги дефинирал комплексните броеви како парови од реални броеви. Исто така пишувал за теоријата на групи, теоријата за функции и диференцијални равенки, како и детерминанти.
Теорија за бранови, механика, еластичност
Од областа теорија на светлината, работел на Френеловата бранова теорија и на дисперзијата и поларизацијата на светлината. Исто така придонел кон механиката, заменувајќи го принципот на постојаноста на геометриските дислокации со принципот за постојаноста на материјата. Пишувал за рамнотежата на прачки и еластични мембрани и бранови во еластична средина. Вовел 3 × 3 симетрична матрица на броеви која е сега позната како Кошиев напрегнат тензор.
Комплексни функции
Коши е најпознат за неговата самостојна изработка натеоријата на комплексни функции. Првата значајна теорија која Коши ја докажал е позната како Кошиева интегрална теорија:
каде f(z) е комплексна функција холоморфна на и во затворената крива која не се сече себеси C (контура) која лежи во комплексна рамнина. Контурниот интеграл е земен според контурата “C”. Основите на оваа теорија можат да се најдат во делото кое 24 годишниот Коши го презентирал на Академијата на науките (Првата класа на Институтот) на 11 август 1814. Теоријата била издадена во целосна форма во 1825, и оваа теорија е ценета како една од најголемите придонеси кои ги имал Коши за математиката.
Во 1826 Коши дал формална дефиниција за остатокот на некоја функција. Оваа дефиниција ги засега функциите кои имаат полови - изолирани сингуларитети, точки каде функцијата оди позитивно или негативно до бесконечност. Ако комплексната функција “f”(“z”) може да се прошири во околината на сингуларитет “a” како:
Каде f (“z”) е аналитичка (без сингуларитети), тогаш “f” има пол на ред “n” во точката “а”. Ако “n”=1, полот е наречен прост. Коефициентот “B” 1 Коши го нарекол остаток на функција f на a. Ако “f” е не-сингуларно на “a” тогаш остатокот на функцијата f е нула на a. Остатокот во случај на прост пол е еднаков на: Каде го заменивме B1 со модерната нотација за остаток. Во 1831, во Торино, Коши објавил два труда на Академијата за науки на Торино. Во првиот,, ја предложил новата формула позната како Кошиева интегрална формула, Каде f(z) е аналитичко на C и во регионот ограничен со контурата “C” и комплексниот број “a” е некаде во регионот. Интегралната контура е земена спротивно од движењето на стрелките на часовникот. Интеграндот има прост пол на z = a. Во вториот труд ја презентирал теоријата за остатоци, Каде збирот е над сите n полови на f(z) на и во контурата C. Резултатите на Коши го формираат јадрото на теоријата за комплексни функции. Некое време, современиците на Коши ја игнорирале неговата теорија, верувајќи дека е премногу комплицирана. Дури во 1840-тите години почнала да се применува теоријата од страна на Пјер-Алфонс Лорен, кој бил првиот математичар освен Коши, кој придонесувал значајно на математиката( (сериите на Лорен) издадени во 1843)
Cours d'Analyse
Во неговата книга Cours d'Analyse Коши ја потенцирал важноста на отфрлање на принципот “генералност на алгебрата” (на поранешните писатели како Ојлер и Лагранж) и неговата замена со геометријата и инфинитезималите. Јудит Грабинер напишал дека Коши е “Човекот кој ја научил Европа на строга анализа”. Оваа книга е првото место на кое неравенки и аргументи биле воведени во калкулус. Тука Коши ја дефинирал постојаноста како: “Функцијата f(x) е постојана за x меѓу дадените граници, ако меѓу границите бесконечно мало зголемување на променливата секогаш произведува бесконечно мало зголемување во самата функција.” М. Барани тврди дека École наредило да се применуваат инфинитезимални методи иако Коши не се согласувал со тоа. . Жилен тврдел дека инфинитезималните делови од книгата веројатно биле доцен додаток. Лаугвиц(1989) и Бенис-Синацер(1973) тврделе дека Коши не бил принуден да предава за инфинитезимали, нагласувајќи дека тој продолжил да ги користи во своите дела до 1853.
Коши дал конкретна дефиниција на инфинитезимал во поглед на секвенца која се стреми кон нула. Има многу литература напишана за Кошиевата смисла за “бесконечно мали квантитети” која тврди дека Коши ги изоставил важните идеи за да го расчисти точното значење на бесконечно малите квантитети кои ги користел.
Тејлорова теорема
Коши бил првиот кој ја докажал Тејлоровата теорема. Напишал учебник за неговите студенти на École Polytechnique во кој ги изработил општите теории на математичка анализа, колку што можел подетално. Во оваа книга ги покажал потребните и доволните услови за постоењето на граници на функција. Исто така, Кошиевиот тест за апсолутна конвергенција потекнува од оваа книга: Кошиев тест за кондензација. Во 1829 за првпат ја дефинирал комплексната функција од комплексна променлива во друг учебник. И покрај овие, истражувањата на Коши најчесто користеле интуитивни методи; и така една од неговите теории била отворена на “против-пример” од Абел, подоцна поправена со воведувањето на принципот на рамномерна постојаност.
Принцип на аргументи, стабилност
Во труд објавен во 1855, две години пред смртта на Коши, тој дискутирал некои од своите теореми, една од кои е слична на “принципот на аргументи” во модерните учебници за комплексна анализа. Во новите учебници, Кошиевиот принцип на аргументи е често искористен за добивање на Никвистовиот критериум за стабилност, кој може да се користи за да се предвиди стабилноста на негативен појачувач со негативна повратна сила и системи со негативна повратна сила. Така работата на Коши имала големо влијание врз чистата математика но и врз практичното инженерство.
Продукција
Коши бил многу продуктивен, бројот на неговите издадени трудови е веднаш под тие на Леонард Ојлер. Бил потребен речиси цел век за сите негови дела да бидат собрани во 27 големи книги. Неговите најголеми придонеси во математичката наука се содржат во ригорозните методи кои ги вовел; главно во овие три дела: Други негови дела се:
Политика и религија
Огистен-Луј Коши пораснал во куќата на верен ројалист. Поради ова, за време на француската револуција, татко му, заедно со семејството, бил принуден да избега во Аркеј. Таму нивниот живот бил тежок; таткото на Коши, Луј-Франсоа, кажал дека живееле само на ориз, леб и бисквити овој период. Параграф од писмо без дата од Луј-Франсоа до неговата мајка во Руен велело: "Ние никогаш немавме повеќе од половина килограм леб, а некогаш дури ни толку. Ова го надокнадувавме со малкуте тврди бисквити и ориз кој ни следуваше. Инаку, добро се држиме, што е важниот дел и покажува дека луѓето можат да поминат со малку. Треба да ти кажам, за децата имам малку фино брашно, направено од житото кое го пораснав на моја земја. Имав три врзопчиња, и имам неколку килограми компирова маст. Бела е како снег, и многу добра за мали деца. И таа исто така беше порасната на мојата земја."
Во секој случај, го наследил ројализмот на татко му и одбивал да поднесе заклетва на било која влада по отфрлањето на Шарл X. Бил исто толку верен католик и член на Друштвото на Сент Винсент де Пол. Исто така имал врски во Исусовците и ги бранел на Академијата кога било политички неразумно да се прави тоа. Неговата посветеност на вербата го довело до грижење за Шарл Ермит за време на неговата болест и водење на Ермит да стане поверен католик. Коши бил инспириран да се залага за помош на Ирците за време на Компировата глад.
Ројализмот и вербата исто така го направиле пркосен, што предизвикало тешкотии со неговите колеги. Исто така се чувствувал малтретиран за неговите верувања, но неговите противници сметале дека тој намерно ги предизвикувал луѓето за нивната религија или бранејќи ги Исусовците кога биле потиснати. Нилс Хенрик Абел го нарекол “фанатичен католик” и велел дека бил луд и ништо не може да се направи за него, но истовремено го фалел како голем математичар. Лојалностите на Коши биле широко непопуларни меѓу математичарите, и кога Гуљелмо Либри Каручи дала Сомаја добил позиција во математиката над Коши, се сметало дека неговата лојалност е причината за тоа. Кога Либри бил обвинет за крадење книги, бил заменет со Јозеф Лиувил и било предизвикано соперништво меѓу него и Коши.
Св. Богородица (Ростуше)
'''Св. Богородица''' — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Ростуше. Претставува црква и некропола од средниот век. Се наоѓа во средишниот дел на селото, каде при изградба на станбени куќи и нивелирање на теренот, на повеќе наврати се откривани гробови градени од камени плочи -тип циста. Исто така, откриени се и темели од манастирска црква посветена на Св. Богородица. Црквата по доаѓањето на Турците била претворена во џамија која, во 1912 година, српските власти ја срушиле. Во 1984 година, при изградбата на приватна куќа, сопственикот открил гроб од камени плочи во кој имало бронзен прстен со стаклена паста со црвена боја.
Латинска Црква - Пусто Валевци (Долно Ѓуѓанци)
Латинска Црква - Пусто Валевци — доцносредновековна црква и некропола кај селото Долно Ѓуѓанци, Светиниколско. Се наоѓа на 3 км од селото, на десната страна од патот Св. Николе-Куманово и на околу 500 м пред местото каде што се одвојува новиот пат за селото. Теренот е блага падина што се спушта кон југ, на која се гледаат урнатини од мала црквичка со димензии во основата од 6 × 4 м. Околу неа има гробови од камени плочи, од кои, многу одамна, мештаните раскопале два гроба со скелетно погребување. Во едниот пронашле бронзена белезица, прстен со широка глава и девет копчиња, исто така од бронза. Наодите не се зачувани.
Телемах (митологија)
Телемах — лик од старогрчката митологија. Тој е син на Одисеј и Пенелопа. Првите четири книги од Одисеја се фокусираат на патувањата на Телемах во потрага по вести за неговиот татко, кој допрва треба да се врати дома од Тројанската војна и традиционално ја добиваат титулата Телемахија. Неговото име значи „да се бориш далеку“. Во Одисеја на Хомер, Телемах ги поминува првите четири книги обидувајќи се да стекне сознанија за неговиот татко. Телемах бил оставен во Итака од неговиот татко, кој заминал да учествува во Тројанската војна уште кога бил мал. Аполодор вели дека пред почетокот на Тројанската војна, Одисеј не сакал да учествува во походот и се преправал дека е луд, но тогаш Паламед го зел малиот Телемах од градите на Пенелопа и се заканил дека ќе го убие синот, по кое Одисеј признал дека се преправа дека е луд. Во Одисеја, Телемах е веќе на 12 години, стопанин на домот. Кога благородните луѓе на Итака, сметајќи го Одисеј за мртов, посегнале по раката на неговата мајка, извршувајќи ѕверства во неговиот дом и трошејќи го својот наследен имот, Телемах цело време се прашувал како да ги сопре. Тој добил совет од божицата Атена да отиде кај Нестор во Пилос и Менелај во Спарта за да добие информации за неговиот татко. Тој бил придружуван на ова патување од самата божица, која го зела ликот на Ментор, кој бил стар пријател на неговиот татко. На патот, таа го чувала од заседите што кои биле организирани за да го убијат на Телемах. Од Менелај, Телемах дознал дека неколку години порано неговиот татко бил заробеник на нимфата Калипсо. Во Спарта, Телемах научил за предвидувањата на Протеј за враќањето на неговиот татко. Кога се вратил дома, Телемах го запознал својот преобразен во старец татко, кај одгледувачот на свињи Евмеј. Одисеј му се открил, а Телемах му помогнал да ги убие кандидатите за раката на неговата мајка. Според Аристотел, Телемах после тоа се оженил со Поликаста, ќерка на Нестор, со која имал син по име Персеполис или Птолипортис. Според други митови, тој се оженил со Кирка и имал син, Латин.
Вечeн пламен
Вечен пламен е пламен, ламба или факел кој гори непрекинато на неопределено време. Повеќето вечни пламени се запалени намерно, но некои се природни појави предизвикани од природно протекување на гас и на слични процеси, а повеќето од нив можат да горат со децении или векови.
Во древните времиња, луѓето вечниот пламен го палеле со дрвја или со маслиново масло; денес, вечните пламени се одржуваат со снабдување со пропан или природен гас. Вечниот пламен најчесто комеморира личност или настан од национално значење или служи како потсетник за посветеноста кон заедничката цел, како што е меѓународниот мир.
Верско и културно значење
Вечниот оган е долгогодишна традиција во многу култури и религии. Во древниот Иран, избраниот свештеник го одржувал атарот и го претставувал концептот на божествените искри или амеш спента, како што го толкува зороастријанизмот.
Вечниот пламен е исто така компонента на еврејските религиозни ритуали кои што се извршувале во Табернаклот и подоцна во ерусалимскиот храм, каде што заповедта бара огнот постојано да гори на Олтарот. Модерниот јудаизам ја продолжува сличната традиција со одржување на т.н. светилки на светилиштето, на нер Тамиду, секогаш запалени над ковчегот во синагогата. По Втората светска војна, таквиот пламен доби значење како потсетник на шесте милиони Евреи убиени во Холокаустот.
Во Кина, некогаш било вообичаено да се запали ламба како аспект на обожување на предиво; била ставана пред плакетата за духот на олтарот предиво на семејството.
878
878 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 878 година од новата ера, 878. од првиот милениум, 78. од IX век и деветта од 870-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6386 и 6387 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5628 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4638 и 4639 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1631.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 878 година се протега во 3514 и 3515, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3574 и 3575 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1421. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 264 и 265 исламска година.
IC 1985
IC 1985 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1985 се споменува и како NPM1G +22.0393.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1985 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. IC 1985 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 54 м 47,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +22° 30' 10". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на IC 1985 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1671124.
Глигор Соколов
Глигор Соколов Ламев (познат и како Глигор Соколовиќ) бил деец на македонското револуционерно движење, србоман, учесник во Мелничкото востание на Македонскиот комитет, четник на Македонската револуционерна организација, а подоцна се вклучува во Српскиот комитет на четничката акција.
Животопис
Григор е роден околу 1870 година во прилепското село Небрегово. Останал без образование и бил самоук. Станал четник кај Дедо Димо и во 1895 година учествувал во Мелничкото востание на Македонскиот комитет.
Во 1897 година бил четник кај Ст. Павлов во Кратовско, а во 1900 година бил во четата на Мирче Ацев во Прилепско. Во текот на Илинденското востание бил четник во обединетата чета на Сотир Атанасов, Атанас Мурџев, Никола Пушкарев, Крсто Лазаров, Димитар Ганчев и други.
Мерилин Менсон
Менсон е најпознат по албумите објавени во 1990-тите години, пред сѐ албумите Антихрист суперѕвезда и Механички животни, кои (заедно со неговиот јавен имиџ) му донеле репутација во мејнстрим медиумите на контроверзна личност која негативно влијае врз младите луѓе. Во САД, три албуми на бендот имаат добиено награда на платинска плоча, а уште три други албуми имаат добиено златна плоча. Исто така, бендот има осум дебија кои се искачиле во првите десет, вклучувајќи два број еден албуми. Менсон е рангиран на 44-то место во Топ 100 хеви метал вокали од страна на музичкото списание Hit Parader, а, заедно со неговиот бенд, бил номиниран за четири Награди Греми.
Глигор Соколов
Животопис
Во текот на летото 1904 година Боби Стојчев, по барање на Борис Сарафов, му дозволил Григор да има пристап до курирските служби на Македонската револуционерна организација. Григор себеси се претставувал за војвода на чета која била испратена од македонското друштво во Ниш.
Мерилин Менсон
Филмското деби на Мерилин Менсон било во 1997 година, како глумец во филмот Lost Highway на режисерот Дејвид Линч. Од тогаш, тој се има појавено во разни помали улоги во други филмови. Исто така, тој бил интервјуиран во политичкиот документарец на Мајкл Мур, Bowling for Columbine, кој ја обработува темата за масовното убиство во американското средно училиште Колумбајн во 1999 година. Од 13 до 14 септември 2002 година, во центарот за современи изложби во Лос Анџелес, била одржана неговата прва ликовна претстава под наслов Златното доба на гротескноста (англ. The Golden Age of Grotesque). Тој, исто така, има објавено серија од 20 слики, во 2010 година, под наслов Генеалогија на болката (англ. Genealogies of Pain) прикажани во галеријата Кунстхале во Виена, во соработка со Дејвид Линч.
Глигор Соколов
Животопис
Григор Соколов ги елиминирал војводите од Македонската револуционерна организација Стефан Димитров, Панчо Константинов, Георги Ацев, а по негова наредба е убиен и војводата Петар Радев - Пашата.
Мерилин Менсон
Наводи
<references group="" responsive="1">
Глигор Соколов
Животопис
Григор Соколов е убиен на патот од Прилеп за Небрегово во јули 1910 година од турскиот терорист Шериф (или Шукри), поврзан со деецот на Македонската револуционерна организација, Петар Ацев.
Неговиот најстар син Андон бил доброволец во српската армија во текот на Првата балканска војна. Блаже Конески е внук на Глигор Соколов.
Силициум
Силициум — хемискиот елемент во периодниот систем што има симбол Si и атомски број 14. Како четиривалентен металоид, силициумот е помалку реактивен од својот хемиски аналог јаглерод. Тој е вториот најзастапен елемент во Земјината кора, образувајќи околу 25,7% од нејзината маса. Не се наоѓа слободен во природата. Главно се наоѓа во минералите кои се состојат (практично) од чист силициум диоксид во различни кристални форми (кварц, халкедон, опал) и како силикати (различни минерали кои содржат силициум, кислород и еден или друг метал), на пример, како фелдспатот. Овие минерали се составни делови на глината, песокот и различните типови на карпи како што се гранитите и песочниците. Силициумот е главната состојка на повеќето полуспроводнички направи и, во форма на силика и силикати се наоѓа во стаклото, цементот и керамиката. Тој е исто така состојка на силиконите, име за најразлични пластични супстанци. Силициумот се користи најчесто во полуспроводниците бидејќи останува полуспроводник и на повисоки температури отколку полуспроводникот германиум и поради неговиот нативен оксид, тој лесно формира подобра полуспроводничка/диелектрична површина отколку речиси сите други материјални комбинации.
Различни форми на силициум
Може да се забележи промената на бојата во силициумовиот наноправ. Ова е причинето од квантните ефекти кои се случуваат кај честичките со нанометарски димензии. Видете и квантна точка и наночестичка.
Изотопи
Силициумот има бројни познати изотопи, со масени броеви од 22 до 44. 28Si (најраспространетиот изотоп, на 92,23 %), 29Si (4,67 %) и 30Si (3,1 %) се стабилни; 32Si е радиоактивен изотоп кој се добива при распаѓањето на аргонот. Неговиот полураспад е приближно околу 132 години и тој се распаѓа со бета емисија до 32P (кој има полураспад од 14,28 дена).
Претпазливост
Сериозна белодробна болест позната како силикоза често се појавува кај рударите, каменосечачите и други луѓе кои работеле на места каде силициумовиот прав се вдишува во големи количества.
Паламед (митологија)
Паламед (Παλαμήδης) — лик од старогрчката митологија кој бил син на кралот на Евбеја Навплиј и Климена . Тој се смета за изумител на азбуката, цифрите, монетите, вицовите, заровитеитн. Тој е познат по тоа што го принудил на Одисеј да признае дека не е луд, бидејќи претходно тој се преправал бидејќи не сакал да оди да учествува во Тројанската војна, главно поради својот син. Одисеј го мразел Паламед и лажно го обвинил за предавство, за кое Паламед бил каменуван. Навплиј се одмаздил на смртта на неговиот син поставувајќи лажни светла на својот остров Евбеја и поголемиот дел од ахајската морнарица, при враќањето од Тројанската војна, загинале.
Кенигсхајн-Видерау
Видерау, дел од Кенигсхајн-Видерау, е родното место на Клара Цеткин.
Хоџа Маало
Хоџа Маало (Παρόχθιο, Парохтио, до 1927 Χότζα Μαχαλέ, Хоџа Махале) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 19 километри североисточно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро на планината Круша. Селото се наоѓа на надморска височина од 502 метри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Хоџа Маало се состоело од 15 семејства и 40 жители муслимани Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Хоџа Маало имало 156 жители муслимани.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година, во селото биле евидентирани 258 жители, додека во 1920 година 90 жители Турци. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека од селото се иселиле муслиманските жители. Во 1926 година, селото било преименувано во Парохтио.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 110 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 198 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 143 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 209 жители, во 1971 година имало 108 жители, во 1981 година имало 69 жители, додека во 1991 година имало 90 жител. Денеска, населението на селото е 70 жители според пописот од 2001 година.
Мери Касат
Мери Стивенсон Касат (англиски :Mary Stevenson Cassatt; родена на во Питсбург - починала на  во Ле Мениј Терибу) — американска уметничка на импресионизмот. Повеќето од својот живот го поминала во Франција, каде се спријателила со сликарот Едгар Дега и каде што подоцна и излегувала со импресионизмот.
Касат обично сликала слики со темен социјален и приватен живот на жената, како и слики со темни односи помеѓу мајката и децата.
Детство и младост
Мери Касат е родена 22 мај во Питсбург, од татко Роберт. С. Касат, успешен банкар, и мајка Катарина Келсо Џонстон, која исто така била од фамилија на банкари. Мери пораснала во околина каде што патувањето се сметало како некој вид на образование. Пред својата десетта година веќе го посетила поголемиот дел на Европа вклучувајќи ги и Лондон, Париз и Берлин.
Нејзиното семејство било за тоа таа да стане професионален сликар, и таа започнува школување на „Пенсилваниската уметничка академија“ во Филаделфија (1861-1865). Зошто мислела дека подучувањето било многу споро, и зошто се јавил проблем помеѓу неа, професорот и маскиот студент, таа одлучува да учи сама за класичното сликарство, и набрзо во 1866 година се преселува во Париз.
Кога започнува Француско-Пруската војна се враќа во САД, каде што живее со своето семејство, но се појавува проблем за пронаоѓање модели и сликарски матрејал во малиот град. Таткото и давал за основните животни потреби, но не и за сликарскиот материјал. Во 1871 година се враќа во Европа каде што го изнајмува Архибскуп од Питсбург да направи одреден број на копии на слики од Италија, и потоа го продолжува нејзиното патување по Европа.
Импресионизам
После постојаното учење во големите Европски музеи, нејзиниот стил доаѓа до врвот во 1872 година и тогаш во Париз започнала да уши со Камиј Писаро.
Нејзината прва слика била прифатена во 1872 година од страна на Паризкиот салон, но била критикувана дека нејзините бои биле многу светли и дека нејзините слики биле премногу додворувашки за оној кој ги гледа.
Набрзо после триумфот на Импресионисти, Касат престанала да слика за да може да се грижи за својата мајка и сестра, кои се разболуваат одма после преселувањето во Париз 1877 година. Нејзината сестра Лидија починала 1882 година, но нејзината мајка оздравела, и Касат продолжува со сликањето подоцна во 1880-те.
Нејзиниот стил се развивал, и таа се повлекува од импресионизмот на едноставната техника, и директно постапува. Годината 1886, таа повеќе не се индефитикува со било кој уметнички правец и почнува да експериментира со сè повеќе техники.
Животот подоцна
1890-те години за Касат биле најкреативни. Освен успешните работи таа многу брзо станала пример на многу млади уметници. Меѓу нив била и Lucy A. Bacon, која Касат ја запознала со Камиј Писаро. Како што доаѓал новиот век, Мери работела како советник на неколку големи колекционери на уметноста и воедно ги стимулира што повеќе да вложуваат во Американските музеи на уметноста. Ама нејзината работа ја работела успешно собирајќи доста големи дела, нејзините лични дела уште долго време нема да бидат разбрани во САД.
Припишмински Бори
Припишмински Бори (Припышминские Боры) — национален парк во Русија. Припишминските шуми се наоѓаат во југозападниот агол на Западносибирската Низина. Паркот штити комплекс од борови и брезови шуми. Околу 10% од површината на паркот се состои од мочуришта, бари, утрини и пасишта. Паркот се наоѓа во Свердловската област, 150 км источно од Екатеринбург и 110 км западно од Тјумењ. Транссибирската железница поминува низ два дела од паркот.
Мери Касат
Животот подоцна
Годината 1906, братот на Мери Касат, Александар Касат, починал. После неговата смрт Мери несака да слика до 1912 година.
Припишмински Бори
Топографија
Припишмински Бори националниот парк е поделен на две секции. Талицката секција, се наоѓа на десниот брег на реката Пишма, југоисточно од градот Талица. Тоа е релативно рамна шума со борови, смреки и ариш. Другата секција, Тугулимска, се наоѓа на 32 км североисточно, во Тугулимскиот дистрикт. Зафаќа предел побогат со мочуришта и плавни ливади на реката Пишма, со шума од ариш, ела и кедар. Во повисоките предели се среќаваат и борови шуми.
Мери Касат
Животот подоцна
За тоа време таа патува и 1910 година го посетува Египет кој ја импресионира со својата убавина на старата уметност. Година дена подоцна и бил дијагностициран дијабетес, ревматизам, неуралгија, и перде, но таа не го забавува ритамот на животот сè до 1914 година кога била принудена да престане со сликањето затоа што била скоро слепа. И покрај тоа Мери била изложена уште еднаш во 1915 година во поддршка на дотогашните феминистички движења, каде што изложила 18 свои дела.
Заради својот придонес во уметноста, Франција на неа и доделила чесен орден на Легија во 1904 година.
Припишмински Бори
Екорегион
Припишмински Бори е дел од екорегионот на Западносибирската тајга (WWF ID # 611), регион кој се одликува со четинарски шуми со бор, смрча и ариш. Слатководниот екорегион е класифициран како „Басен на реката Об“ (FEOW ID # 602) и се одликува со рамничарско речна топографија, континентална клима и бројни видови слатководни риби како штука, чиков и белица.
Мери Касат
Животот подоцна
Починала на 14 јуни 1926 година, а погребана била во близина на Париз, Франција.
Годината 2005, нејзините слики биле продавани по цени околу 2.87 милиони долари.
NGC 5424
NGC 5424 — леќеста галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 2 м 55,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +9° 25' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на NGC 5424 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50035. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 196; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 901. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1051.
Софи Бжеска
Софи Бжеска - Sophie Gaudier-Brzeska ( Zofia Brzeska; 8 јуни 1872 – 17 март 1925) беше полска писателка и уметничка муза најпозната по тоа што беше придружник на уметникот Анри Годје-Бжеска.
Софи и Анри се запознале во 1909 година во Париз и започнале интензивна врска. Анри го припоил нејзиното презиме иако тие никогаш не се венчале. Голем дел од она што научниците и историчарите можеа да го откријат за Софи Бжеска потекнува од нејзината лична преписка со Гаудие. Џим Еде ги проучувал нејзините трудови по нејзината смрт и опширно се потпирал на нејзиното пишување кога го објавил „Животот на Годје-Бжеска“ (1930).
Рани години
Софи Бжеска е родена во близина на Краков, Полска во 1873 година во семејство од 11 членови. рано, побегнала од Полска во Париз за да стане писателка. Таа прифатила низа работни места како гувернанта, од кои едната вклучувло неколку години да живее во САД. Нејзината сиромаштија и постојано работење во туќи семејства ја довело до работ на самоубиство.
Животот со Анри Годје-Бжеска
Бжеска и Гаудие се запознале во 1909 година во Библиотека Сен-Женевиев - Bibliothèque Sainte-Geneviève во Париз и започнале интензивна врска.
Нивната врска е специфична и е една од уметничките љубовни врски кои извршиле значајно влијание врзевропската уметност од почетокот на дваесеттиот век.
Творештво
Софи оставила неколку стотици ракописи, кои никогаш претходно не биле објавени, од кои повеќето ги напишала на француски и англиски јазик. Нејзината прва книга е објавена 83 години по нејзината смрт благодарение на Џилијан Рафлс, истражувач и собирач на дела на Анри Годје-Бжеска.
Софи напишала  голем број верзии на нејзината автобиографија со наслов „Матка“, но ништо, од неа не било објавено до  до 2008 година. Книгата „Матка и други записи“ е од ракописни листови кои се заборавени и необјавени повеќе од 50 години. Еден дел од оваа група трудови е верзија на „Матка“ и ја вклучува нејзината прва средба и нејзиниот живот со Анрии неговото прифаќање на името Годје-Бжеска. Детално опишала за тоа што и се случило веднаш откако Анри Годје-Бжеска бил убиен на фронтот во Франција во 1915 година, како и нејзините напори  да организира спомен-изложба на неговата работа и дава искрен поглед на тоа како таа се чувствувала пред пријателите: Т. Е. Хулме, Езра Паунд, Роберт Беван.
Брзеска пишувала и на француски и на англиски јазик, а од јазикот и темпото на пишувањата е јасно дека била поетски чувствителна, нежна и емотивна. Кога пишува на англиски, нејзиниот правопис станува постепено похаотичен како и нејзиниот ракопис на двата јазика. Намерата на уредникот беше да ги задржи овие елементи евидентни во преводот и транскрипцијата за да биде верна на нејзиниот лик и ескалирачкиот емоционален интензитет и да го слушне нејзиниот единствен глас. Нејзиното игнорирање на конвенционалните интерпункциски знаци е задржано од истата причина.
Со Анри, живееле во целосна беда, по неговата смрт, севкупната негова ликовна заоставнина останала кај неа. целосно посветена на нивната врска, таа ги зачувала сите негови дела, и пишувала литературно наследство во кое поетски го воздигнува нивниот живот, единствена заедница и љубов. нејзините ракописи, за среќа останале зачувани а денес се во Универзитетската библиотека Кембриџ, Универзитетот во Есекс и Музеј за ликовни уметности во Орлеан. Во 2008 година беа објавени непрочистените списи на Софи,.
Подоцнежните години
Брзеска се преселила во Воттон-ундер-Едге во Глостершир во 1916 година. Нејзината ментална состојба се влошила и во 1922 година била сместена во окружната ментална болница каде што била регистрирана како Софија Сузана Годје.
Смрт
Брзеска починала во Окружната душевна болница, Барнвуд, Глостершир на 17 март 1925 година.
Таа често беше изоставена од написите и студиите за животот на Годје. Таа неправда после скоро половина век била исправена во филмот Savage Messiah, „Дивиот Месија“ на Кен Расел од 1972 година заснован на книгата на Еде,кој е целосно фокусиран на врската на Софи и Анри, давајќи им еднаква важност во обликувањето на животот на едниот кон  другиот. Во филмот ја играше глумицата Дороти Тутин.
Значење
Анри бил убиен во Првата светска војна на 23 годишна возраст. Краткиот живот, не била пречка да создаде огромен опус мошне значаен за светската ликовна уметност од почетокот на дваесеттиот век особена во вајарството. Суштинска улога во неговото творештво одиграла Софи и нивната неизмерна љубовна врска. Иако долго време занемарувана, игнорирана, сепак, пред нецела една деценија, откриено е нејзиното литературно творештво кое допрва ќе биде целосно проучувано, афирмирано со суштинска ревизија. Софи Бжеска е една од жените на дваесеттиот век која носи длабок историски контекст и вообичаено како за најголем дел од уметниците на запад, живеела во крајна беда а по смртта на Анри, отфрлена и осамена завршува во лудница, место во кеи биле сместувани сите оние кои не се вклопувале во општествените кодифицирани рамки, ,
Св. Никола (Долно Ѓуѓанци)
'''Св. Никола''' — осамени наоди од римското време кај селото Долно Ѓуѓанци, Светиниколско. Пред влезот во црквата се наоаѓа базис од столб, а пред камбанаријата писцина која е најверојатно донесена од наоѓалиштето Грамади – Црн Брест.
Дишник
''Оваа статија се однесува на трахеите (дишниците) како респираторни органи кај некои без‘рбетници. За трахеите како спроводни елементи на ксилемот кај растенијата, видете Трахеи (растение).''
Трахеалните цевки можат да се изградени од кружни ‘рскавични прстени наречени тенидии, кои, пак, можат да бидат во различни форми (јазли или завојници).
Исто така, во главата, градниот кош или во стомачната празнина, дишниците може да се поврзани со воздушни ќесиња. Многу инсекти, како скакулците, можат да ја контролираат циркулацијата на воздухот низ нив.
Атанас Мурџев
Атанас (Тано) Перев Мурџев или Мурџов, со прекар „Планински“ (31 јануари 1872 - 21 април 1944) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација и Македонскиот комитет.
Животопис
Атанас Мурџев е ​​роден на 31 јануари 1872 година во Прилеп, тогаш во Отоманското Царство. Завршил во Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“ каде се спријателува со Даме Груев. Мурџев е ​​еден од првите членови на Организацијата во 1894 година, како агитатор и организатор, а потоа станува четник. Гевгелискиот раководител на Организацијата, Илија Докторов пишува:
Во 1897 година учествува во организирање на бомболеарницата на Организацијата во селото Сабљар. Подоцна Мурџев преминал на страната на Македонскиот комитет и навлегол во Македонија со четата на Кочо Мустракот.
На 2 септември 1903 година на Руен планина, Атанас Мурџев го осветува знамето на Разградското македонско-одринско друштво, по што влегува во Македонија и учествува Илинденското востание. На почетокот на востанието четите на Атанас Мурџев, Тома Пожарлиев, Григор Манасиев, поручникот Иван Топчев и Никола Дечев со 152 лица се наоѓаат во Кратовско. Таму се борат на 25 септември над Луково, борбата траела 15 часа и паднале 8 души, меѓу кои и војводите Григор Манасиев, Иван Топчев и Никола Дечев. Потоа Мурџев се повлекол во Бугарија, каде што станува војвода на новоорганизирана чета од 400-500 луѓе, заедно со Сотир Атанасов, Никола Пушкаров и Ганчев. Во неговата чета е и Григор Соколов - Љаме, кој подоцна преминал страната на Српското четничко движење во Македонија. Четата водела борби со турскиот аскер кај Крива Паланка и Долна Љуба. По задушување на востанието, војводата Мурџев го чувал востаничката знаме во својот дом, а во 1943 година го предава на Главниот воен музеј (денес Национален воено-историски музеј).
При избувнување на Балканската војна во 1912 година е доброволец во Македонско-одринското ополчение и служи во четите на Јане Сандански и Дончо Златков и во нестроевата чета при 13-та Кукушка дружина.
Во мај 1913 година е избран за член на револуционерниот штаб на Тиквешкото востание. По Втората балканска војна се населува во Бугарија. Починал во Тетевен на 21 април 1944 година.
Лазар Кујунџиќ
Лазар Кујунџиќ бил војвода на Српскиот комитет на четничката акција.
Животопис
Лазар е роден во селото Ораховац во близината на Призрен. Основно училиште завршил во родното местп. Богословско училиште завршил во Призрен. Бил учител во Призрен и Кичево.
На Спасовден нивната чета се нашла во Велика Хоча. Четата ја примил Албанецот Лања Укин кој им дал беса (збор) дека во неговата куќа нема да им се случи ништо. Меѓутоа ги пријавил на Турците и тие ја обиколиле куќата.
Бидејќи не сакале да се предадат куќата била запалена и Лазар Кујунџиќ зедно со останатите четници изгорел.
Извори
.
Гилцов (Штавенхаген)
Гилцов (Gülzow) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Геолошки топографски институт на САД
Геолошкиот топографски институт на САД (United States Geological Survey, крат. USGS) — научна служба на владата на САД. Се заминава со проучување на топографијата на САД, нивните природни ресурси и осознавање на природните опасности што им се закануваат. Дејноста на институтот е распоредена на четири поважни полиња: биологијата, географијата, геологијата и хидрологијата. Геолошкиот топографски институт е организација задолжена за осознавање на факти и нема надлежност врз прописи и регулативи.
Како служба во состав на Министерството за внатрешни работи на САД (со сосем поинаква надлежност од македонскиот истоименик), ова е единствениот негов огранок што се занимава со научна дејност. Во институтот работат околу 8.670 лица, а седиштето се наоѓа во Рестон (Вирџинија). Поважни филијали има и во Лејквуд (Колорадо) и Менло Парк (Калифорнија).
Мотото на установата гласи „Science for a changing world“ („Наука за свет кој се менува“).
Историја
Институтот е основан како одговор на извештај од Националната академија на науките со законски акт на Конгресот, донесен на 3 март 1879. Новооснованата установа била задолжена со „класификација на државното земјиште и испитување на геолошкиот состав, минералните ресурси и производите во општествена сопственост.“ Главен двигател на задачата била неопходноста од попишување на огромните површини стекнати со купувањето на Луизијана во 1803 и Американско-мексиканската војна во 1848.
При неговото основање, првиот директор на институтот, Кларенс Кинг, го составил со обединување на различни неповрзани регионални геодетски служби По кратко време на директорското место го наследил Џон Весли Пауел.
Андромеда (митологија)
Андромеда — лик од старогрчката митологија. Таа била ќерка на кралот и кралицата на Етиопија - Цефеј и Касиопеја. Бидејќи нејзината мајка го навредила Посејдон, тврдејќи дека е поубава од Нереидите, тој испратил чудовиште кое го нападнал Аргос. Единствено спасение за градот е да се жртвува ќерката на кралот. Од оваа судбина била спасена од страна на Персеј, кој го скаместува чудовиштето Кит, кое дошло да ја земе, и тоа со помош на главата на Медуза Горгона. Потоа таа заминала со него во Аргос. Заедно имале 6 сина и една ќерка: Перс, Алкеј, Нелеј, Местор, Стенел (татко на Евристеј), Електрион (дедо на Херакле) и Горгофона, чие име значи „убиец на Горгона“.
Гилцов
Гилцов може да се однесува на следниве места во Германија:
NGC 830
NGC 830 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 830 се споменува и како MCG -1-6-50, MK 1020.
Откривање
Телото е откриено на 23 септември 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 830 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 830 има привидни димензии од 1,4' х 0,9'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 8 м 58,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 7° 46' 3". Положбениот агол на објектот е во износ од 72°.
Други поделби
Проучување на NGC 830 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8201. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 264; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5281. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1281.
Персиски мистицизам
Персискиот мистицизам или персиската љубовна традиција - традиционално толкување на постоењето, животот и љубовта, потпрено на откритие и насетувани на срце начела во расудувањето. Иако е делумно изворен од мистичните зороастриски традиции на Персиската Империја, во неговите современи практични аспекти, сега е синоним за суфизам во современ Иран.
Мисла
Персиски мистична мисла била анализирана критично со Абдолхосеин Заринкуб, Абдолкарим Соруш и Дариуш Шајеган. Кај Руми, може да се најде мистицизам заснован на љубов; кај Хафиз мистицизмот заснован на задоволство. Под влијанија на Руми, Абдолкарим Соруш во моментов работи на основа на моќ или епска мистика.
Современа уметност и персиската мистична традиција
Персиската мистика има значително влијание врз иранската современа уметност.
Св. Јован Бигорски (Ростуше)
'''Св. Јован Бигорски''' — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Ростуше. Претставува црква од средниот век. Се наоѓа високо над левиот брег на реката Радика, спроти селата Требиште и Велебрдо во самиот комплекс на Бигорскиот манастир. Врз основа на историските извори, а особено со археолошките ископувања изведени во текот на 1982/83 година од страна на Републичкиот завод за заштита на спомениците на културата се пронајдени повеќе фази на градба.
Могамед Ибрагимов
Могамед Ибрагимов (роден 22 јули 1974 година) e македонски борач со потекло од Дагестан.
На Летните олимписки игри 1996 се натпреваруваше за Азербејџан и го освои петтото место во борење во слободен стил во категорија до 82 килограми.
Од 1997 година се приклучи на Боречкиот Клуб Бучим Јака од Радовиш, каде настапуваше во Купот на Европските Шампиони.
На Светското Првенство за сениори во 1998 година во Техеран Иран го освои второто место за Македонија. Овој медал беше прв од осамостојувањето на Македонија на Светските првенства.
На Европското првенство во Минск-Белорусија во 1999 година, Ибрагимов го освои првото место и златниот медал за Македонија.
На Летните олимписки игри 2000 се натпреваруваше за Македонија и го освои третото место во борење во слободен стил во категорија до 85 килограми. Со тоа тој стана првиот, и засега единствениот медалист за Македонија како независна држава.
На Летните олимписки игри 2004 заврши 19-ти во борење во слободен стил во категорија до 84 килограми откако беше елиминиран во првата рунда.
Могамед Ибрагимов од 2015 година е потпретседател на Федерацијата на Боречки Спортови на Македонија.
Дурутли
Дурутли — село во Општина Дојран, југоисточна Македонија.
Географија и местоположба
Селото е сместено северозападно од Дојран, на границата со Општина Валандово. Лежи во ридски предел планината Боска, на надморска височина од 310 м. Атарот зафаќа површина од и има мошне долг и тесен облик. На мало растојание на североисток е Џумабос, а на југ лежи Севендекли.
Историја
Во XIX век Дурутли било чисто турско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Дургутли имало 15 домаќинства сочинети од 30 муслимани. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. селото имало 185 жители, сите Турци.
Стопанство
Според податок од 1998 г. Дурутли поседува 20,3 ха обработливо земјиште, 48,9 ха пасишта и 140 ха шуми.
Население
Во првите децении на XX век населението на Дурутли доживеало извесно намалување и продолжило во таа насока до денес. Според пописот од 2002 г. селото имало 16 жители, сите Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 4 жители, од кои 1 Турчин и 3 лица без податоци.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 381 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште во Куртамзали. Во избирачкото место се опфатени населените места: Дурутли, Куртамзали, Органџали и Севендекли.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 120 гласачи.