Творештво
Теорија за подобрување
Според теоријата за подобрување, зголемувањето на креативноста се должи на самоорганизирање, самоподобрување на погледот кон светот, а со тоа личноста преку креативниот процес го подобрува целокупниот поглед кон светот. Теоријата за подобрување подеднакво посветува внимание на надворешниот видлив креативен резултат и на внатрешното когнитивно реорганизирање предизвикано од креативниот процес. Секако, еден фактор што ја разликува од другите теории за креативноста е фокусирањето не само кон нејзиното реорганизирање што се однесува на замислата на задачата, туку се однесува и на погледот на светот како целина. Кога сме соочени со некоја сложена креативна задача постои интеракција меѓу идејата на задачата и погледот на светот. Идејата на задачата се менува преку интеракција со погледот на светот, а погледот на светот се менува преку интеракција со задачата. Оваа интеракција се повторува сè додека не се заврши задачата, до онаа точка во која не само што задачата се замислува поинаку, туку и во која погледот на светот субтилно или драстично се преобразува. Оттаму произлегува друга особена одлика на теоријата за подобрување, а тоа е што креативниот процес ја одразува природната наклонетост на погледот на светот во обиди да го реши несогласувањето и да бара доследност меѓу своите внатрешни делови, без разлика на тоа дали се тоа идеи, ставови или некое знаење. Тоа се подобрува исто како тело по повреда. И покрај тоа друга главна и особена одлика на теоријата за подобрување е претставата за состојба на способност. Теоријата за подобрување претпоставува дека креативната мисла не продолжува со пребарување низ „променети“ и  дефинирани случајни можности, туку со опишување на постоечката  поврзаност  поради преклоп на распределената група на нервни ќелии кои учествуваат во кодирањето на искуствата во меморијата. На средина од креативниот процес можеби некој направил поврзаност меѓу дадената задача и минатите искуства, но сè уште не е разјаснето кои аспекти од овие минати искуства се однесуваат на дадената  задача. Како резултат на тоа можно е креативната идеја да биде „недопечена’’. Токму тогаш може да се каже дека таа е можна, бидејќи како тоа ќе се изреализира зависи од различните создадени  внатрешни и надворешни  контексти во кои делува. Теоријата за подобрување може да објасни многу појави кои другите теории на креативноста  не можат лесно да ги  објаснат. На пример, вообичаено се мислело дека креативноста се поттикнува во амбиент поволен за себе-реализирање. Сепак, истражувањето покажува дека креативноста всушност се поврзана со тешкотиите во детството, кои би поттикнале подобрување. Исто така теоријата за подобрување прави неколку претпоставки кои се разликуваат од она што ќе го предвидат другите теории. Пример, се добило емпириско потврдување со користење на експерименти за аналогно решавање на проблеми по предлогот дека на средината од креативниот процес умот е најспособен. Други експерименти покажуваат дека различни дела од ист творец покажуваат претпознатлив стил и дека оваа иста препознатлива одлика се појавува дури и во различни креативни изрази. Ова не го предвидуваат теориите на креативноста кои ги потенцирааат можните процеси и насобраното знаење, туку теоријата за подобрување, според која личниот стил се одразува преку уникатно составениот поглед на светот на творецот. Оваа теорија ја развила Лејни Габора.