cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Атомски бомбардирања на Хирошима и Нагасаки
Хирошима за време на Втората светска војна
Хирошима била снабдувачка и логистичка база за јапонската војска. Градот бил центар за комуникации, клучно пристаниште за испорака и собирна област за војници. Тоа било пчеларник на воената индустрија, производство на делови за авиони и чамци, за бомби, пушки и пиштоли. Центарот на градот содржел неколку бетонски појачани згради и полесни конструкции. Надвор од центарот, областа била преполна со густа колекција на работилници за мало дрво поставени меѓу јапонските куќи. Неколку поголеми индустриски постројки лежеле во близина на периферијата на градот. Куќите биле изградени од дрва со покриви од плочки, а многу од индустриските згради биле изградени и околу дрвени рамки. Градот како целина бил многу подложен на штети од пожар. Тој бил втор по големина град во Јапонија по Кјото кој сè уште не бил оштетен од воздушните напади, првенствено затоа што немал индустрија за производство на авиони што била приоритетна цел на XXI команда за бомбардери. На 3 јули, Здружениот началник на штабот го ограничил бомбардерот, заедно со Кокура, Нигата и Кјото.
Населението во Хирошима го достигнало својот врв од над 381,000 во пораниот период од војната, но пред атомското бомбардирање, населението постојано се намалувало заради систематска евакуација наредена од јапонската влада. За време на нападот, населението било приближно 340,000-350,000. Жителите се прашувале зошто Хирошима била поштедена од уништување со бомби. Некои претпоставувале дека градот требало да се спаси за штабот на американските окупации, други сметале дека можеби нивните роднини на Хаваи и Калифорнија се залагале за американската влада да избегне бомбардирање на Хирошима. Пореалистични градски власти наредиле да се урнат некои згради за да се создале долги, исправени „огностопирачи“. Овие продолжиле да се шират и продолжуваат до утрото на 6 август 1945 година.
Бомбардирање на Хирошима
Хирошима била примарна цел на првата мисија за атомско бомбардирање на 6 август, со Кокура и Нагасаки како алтернативни цели. 393-та ескадрила за бомбардирање Б-29 Енола Геј, именувана по мајката на Тибетс и пилотирана од Тибетс, полетала од Северно поле, Тинијан, оддалечен на околу шест часа по воздушна линија од Јапонија. Енола Геј бил придружуван од уште два Б-29: Големиот артист, командуван од мајор Чарлс Свини, кој носел инструменти и еден тогашен безимен авион, наречен „Неопходно зло“, командуван од капетанот Џорџ Маркарт, кој служел како авион за фотографирање.
Откако го напуштиле Тинијан, авионот тргнал одделно кон Иво Џима за да се состане со Свини и Маркарт во 05:55 часот на 2,800м, и поставил курс за Јапонија. Авионот пристигнал над целта со јасна видливост на 9,470м. Парсонс, кој ја командувал мисијата, ја вооружал бомбата во лет за да ги минимизира ризиците за време на полетувањето. Тој бил сведок на пад и горење на четири Б-29 авиони при полетување и се плашел дека ќе се случи јадрена експлозија доколку се срушел Б-29 со вооружената бомба „Мало момче“. Неговиот асистент, вториот поручник Морис Р. Џепсон, ги отстранил безбедносните уреди 30 минути пред да стигне до целната област. Во текот на ноќта на 5-6 август, јапонскиот радар за рано предупредување открил приближување на бројни американски авиони насочени кон јужниот дел на Јапонија. Радарот открил 65 бомбардери насочени кон Сага, 102 накај Маебаши, 261 на пат кон Нишиномија, 111 накај Убе и 66 накај Имабари. Било дадено предупредување и радио-преносот запрел во многу градови, меѓу нив и во Хирошима. Најавата за опасност била огласена во Хирошима во 00:05 часот. Околу еден час пред бомбардирањето, повторно се огласил алармот за воздушен напад, бидејќи Стрејт Флаш прелетал над градот. Во него се емитувала кратка порака што ја наслушнал авионот Енола Геј. Велела: "Облачна прекривка на помалку од 3/10тини на сите надморски височини. Совет: Бомбардирајте примарно (целта)". Сето јасно било прогласено над Хирошима повторно во 07:09 часот.
Во 08:09 часот, Тибетс започнал со својата бомба и му ја предал контролата на неговиот бомбардер, мајор Томас Фереби. Ослободувањето во 08:15 часот (време по Хирошима) се одвивало според планираното, а бомбата „Малото момче“ содржела околу 64кг ураниум-235 и и биле потребни да падне 44,4 секунди од авионот кој се наоѓал на околу 9,400м, до висината на детонација од околу 580м над градот. Енола Геј патувал 18,5км пред да ги почувствува ударните бранови од експлозијата.
Како резултат на ветрот, бомбата ја промашила целта, мостот Аиои, за околу 240м и активирана директно над хируршката клиника Шима. Ослободена била енергија еквивалентна на 16 ± 2 килотони ТНТ или 66,9 ± 8,4 тераџули. Оружјето се сметало за многу неефикасно, со цепење на само 1,7% од материјалот. Полупречникот на целосното уништување бил околу 1,6км, со последователни пожари на 11км2.
Енола Геј се задржала над целната област две минути и била 16тина км далеку кога се активирала бомбата. Само Тибетс, Парсонс и Ферби знаеле за природата на оружјето; на другите на бомбардерот им било кажано само да очекуваат заслепувачки блесок и да им дадат црни очила. „Беше тешко да се поверува во тоа што го видовме“, им рекол Тибетс на новинарите, додека Парсонс рекол дека „целата работа беше огромна и вдахнуваше стравопочит... мажите што беа во авионот со мене низ воздишка едвај изрекоа „Боже мој“.“ Тој и Тибетс го споредиле ударот од брановите со „блиски истрели на анти-авионско оружје“.
Настани на теренот
Луѓето на земјата известувале за пика [] - брилијантен блесок на светлина - проследено со  - силен звук што цвета. Околу 70,000-80,000 луѓе, околу 30% од популацијата на Хирошима во тоа време, биле убиени од експлозијата и како резултат на огнената бура, а уште 70,000 биле повредени. Се проценува дека биле убиени дури 20,000 јапонски воени лица. Американските истражувања проценуваат дека 12км2 од градот биле уништени. Јапонските власти утврдиле дека 69% од зградите на Хирошима биле уништени, а други 6-7% биле оштетени.
Некои од зградите со армиран бетон во Хирошима биле многу силно изградени заради опасноста од земјотреси во Јапонија, поради што нивната рамка не се распаднала иако биле прилично близу до центарот за експлозија. Бидејќи бомбата се активирала во воздухот, експлозијата била насочена повеќе надолу отколку странично, што во најголем дел било одговорно за преживувањето на Префектурната индустриска промотивна сала, сега попозната како купола Генбаку (А-бомба). Оваа зграда била дизајнирана и изградена од чешкиот архитект Јан Лецел, и била само 150м од нулта точката на екплозијата (хипоцентарот). Руината била именувана како Споменик на мирот во Хирошима и била ставена на светско културно наследство на УНЕСКО во 1996 година по приговорите на Соединетите држави и Кина, кои изразиле резерви со образложение дека другите азиски нации биле оние кои претрпеле најголема загуба на животи и имот, и фокусот на Јапонија немал историска перспектива. Со бомбардирањето започнале силни пожари кои брзо се ширеле низ куќите од дрво и хартија, палејќи сè во полупречник од 2км. Како и во другите јапонски градови, пожарникарите се покажале како неефикасни.
Предупредувањето за воздушен напад било расчистено во 07:31 часот, а многу луѓе биле надвор и ги извршувале своите активности. Еизоу Номура бил меѓу најпознатите преживеани, бил во подрумот на зградата со армиран бетон (останала како Куќа за почивалиште по војната) на само 170м од експлозијата во моментот на нападот. Тој починал во 1982 година, на возраст од 84 години. Акико Такакура била меѓу најблиските преживеани до хипоцентарот на експлозијата. Таа се наоѓала во црвсто изградената банка на Хирошима на само 300м од нулта точката во моментот на нападот. Над 90% од лекарите и 93% од медицинските сестри во Хирошима биле убиени или повредени - повеќето биле во централното градско подрачје, кои претрпеле најголема штета. Болниците биле уништени или сериозно оштетени. Само еден лекар, Теруфуми Сасаки, останал на должност во болницата на Црвениот крст. И покрај тоа, до раните попладневни часови полицијата и волонтерите воспоставиле центри за евакуација во болници, училишта и трамвајски станици, а мртовечница била основана во библиотеката во Асано.
Повеќето елементи на штабот на јапонската втора генерална армија биле на физичка обука на теренот на замокот Хирошима, едвај 820м од хипоцентарот. Во нападот загинале 3,243 војници на парадното поле. Собата за комуникации на воениот штаб во Чугоку, кој бил одговорен за издавање и укинување на предупредувањата на воздушен напад ,се наоѓал во полуподрум во замокот. Јоши Ока, ученичка од средно училиште за девојчиња Хиџијама, која била мобилизирана да служи како службеник за комуникации, штотуку испратила порака дека бил издаден алармот за Хирошима и соседот Јамагучи, кога експлодирала бомбата. Таа користела специјален телефон за да го извести Штабот на Фукујама (на околу 100км далеку) дека „Хирошима е нападната од нов вид бомба. Градот е во состојба на скоро тотално уништување.“
Бидејќи градоначалникот Сенкичи Ауаја бил убиен додека јадел појадок со неговиот син и внука во резиденцијата на градоначалникот, фелдмаршалот Шунроку Хата, кој бил само полесно ранет, ја презел администрацијата на градот и ги координирал напорите за помош. Многу од неговите вработени биле убиени или смртно ранети, вклучувајќи го и корејскиот принц од династијата Хосон, Ји У, кој служел како потполковник во јапонската армија. Најстариот преживеан штабски офицер на Хата бил ранетиот полковник Кумао Имото, кој дејствувал како негов началник на штабот. Војниците од неоштетеното пристаниште Хирошима Уина користеле самоубиствени моторни чамци од класа Шинјо, наменети да ја одбијат американската инвазија, да ги соберат ранетите и да ги однесат по реките во воената болница во Угина. Камиони и возови донеле резерви за помош и ги евакуирале преживеаните од градот.
Дванаесет американски авиони биле затворени во штабот на воената полиција Чугоку, околу 400м од хипоцентарот на експлозијата. Повеќето починале веднаш, иако било објавено дека двајца биле погубени од нивните киднапери, а двајца затвореници тешко повредени од бомбардирањето биле оставени покрај мостот Аиои до Кемпеи Таи, каде биле каменувани до смрт. Осум убиени американски воени заробеници како дел од програмата за медицински експерименти на Универзитетот Кјушу биле лажно пријавени од јапонските власти дека биле убиени во атомската експлозија како дел од обид за прикривање.
Јапонска реализација на бомбардирањето
Токискиот контролен оператор на јапонската радиодифузна корпорација забележала дека станицата Хирошима се изгасила од етерот. Тој се обидел да ја воспостави својата програма со користење на друга телефонска линија, но и таа не успеала. Околу 20 минути подоцна, телеграфскиот центар во железничката пруга во Токио сфатил дека телеграфот од главната линија престанал да работи веднаш северно од Хирошима. Од некои мали железнички постојки на околу 16км од градот доаѓале неофицијални и збунети извештаи за страшна експлозија во Хирошима. Сите овие извештаи биле пренесени до седиштето на Генералштабот на Империјалната јапонска армија.
Воените бази постојано се обидувале да ја повикаат Армиската станица за контрола во Хирошима. Целосниот молк од тој град го збунил Генералштабот; тие тврделе дека не се случил голем непријателски напад и дека во Хирошима во тоа време немало големо складиште со експлозиви. На еден млад офицер му било наложено да лета веднаш до Хирошима, да слета, да ја испита штетата и да се врати во Токио со сигурни информации за вработените. Се мислело дека ништо сериозно не се случило и дека експлозијата била само гласина.
Офицерот на штабот отишол на аеродромот и полетал кон југозапад. Откако летале околу три часа, додека сè уште биле скоро 160км од Хирошима, тој и неговиот пилот виделе голем облак од чад од бомбата. Откако го обиколиле градот за да ја испитаат штетата, слетале јужно од градот, каде што службениот штаб, откако се пријавил во Токио, започнал да организира мерки за помош. Првото укажување на Токио дека градот бил уништен од нов вид бомба произлегло од најавата на претседателот Труман за штрајкот, шеснаесет часа подоцна.
Настани од 7 до 9 август
По бомбардирањето во Хирошима, Труман издал соопштение во кое најавил употреба на новото оружје. Тој изјавил: „Можеби сме благодарни на Провидението“ што германскиот проект за атомска бомба не успеал, и дека Соединетите држави и нивните сојузници „потрошија две милијарди долари на најголемиот научен коцкар во историјата - и победија“. Тогаш Труман ја предупредил Јапонија: „''Ако тие сега не ги прифатат нашите услови, тие можат да очекуваат дожд од пропаст од воздухот, каков што никогаш не бил виден на оваа земја. Зад овој воздушен напад ќе следат морските и копнените сили броеви и моќ како што сè уште не виделе и со борбена вештина за кои тие се веќе добро свесни''“. Ова бил широко емитуван говор што го зеле јапонските новински агенции. Стандардната бранова станица од 50,000 вати на Саипан, радио станицата OWI, емитувала слична порака до Јапонија на секои 15 минути за Хирошима, во која се наведувало дека повеќе јапонски градови ќе се соочеле со слична судбина во отсуство на непосредно прифаќање на условите на Декларацијата во Потсдам и категорично ги повикале цивилите да ги евакуираат големите градови. Радио Јапонија, кое продолжило да ја слави победата на Јапонија, никогаш не предавајќи се, ги информирало Јапонците за уништувањето на Хирошима со единствена бомба. Премиерот Сузуки се чувствувал принуден да се сретне со јапонскиот печат, каде ја повторил заложбата на неговата влада да ги игнорираат барањата на сојузниците и да се бори понатаму.
Советски министер за надворешни работи Вјачеслав Молотов го информирал Токио на еднострано укинување на Советскиот Сојуз на Советско-јапонски пакт за неутралност на 5 април. На две минути по полноќ на 9 август по Токиско време (4 часот наутро), советската пешадија, оклоп, и воздухопловните сили ја лансирале стратешката офанзива на Манџурија. Четири часа подоцна, во Токио стигналљ информација за официјалното објавување војна на Советскиот Сојуз. Високото раководство на јапонската армија започнало со подготовки за воведување воена состојба на нацијата, со поддршка на министерот за војна Коречика Анами, за да се запрел секој што се обидува да постигне мир.
Пурнел, Парсонс, Тибетс, Спац и ЛеМеј се состанале на истиот ден во Гуам за да разговараат што требало да се стори следно. Бидејќи немало индиции за предавање на Јапонија, тие одлучиле да продолжат со фрлање друга бомба. Парсонс рекол дека Проектот Алберта ќе ја имал готова до 11 август, но Тибетс посочил на временските извештаи што укажувале на лоши услови на летање на тој ден поради бура и прашал дали бомбата можела да се подготви до 9 август. Парсонс се согласил да се обиде тоа да го стори.
Нагасаки за време на Втората светска војна
Градот Нагасаки бил еден од најголемите пристаништа во јужна Јапонија и имал големо значење за време на војната поради неговата широка индустриска активност, вклучувајќи производство на убојни средства, бродови, воена опрема и други воени материјали. Четирите најголеми компании во градот биле „Бродоградилиштата“, „Електрични бродоградилишта“, „Оружје“ и „Челични направи и оружје“ на „Митсубиши“, кои вработувале околу 90% од градската работна сила и сочинувале 90% од градската индустрија. Иако бил важен индустриски град, Нагасаки бил поштеден од бомбардирање затоа што неговата географија го отежнувала лоцирањето ноќе со радарот AN/APQ-13. За разлика од другите целни градови, Нагасаки не бил ограничен на бомбардерите од директивата на Здружените началници на штабот од 3 јули и бил бомбардиран во мал обем пет пати. За време на една од овие рации на 1 август, голем број конвенционални високо експлозивни бомби биле фрлени врз градот. Неколкумина ги погодиле бродоградилиштата и пристаништата во југозападниот дел на градот, а неколкумина ја погодиле Митсубиши Челични направи и оружје. До почетокот на август, градот го бранеле 134-от противвоздушен полк на 4-та противвоздушна дивизија со четири батерии од 7цм противавиони и две батериски лампи.
За разлика од Хирошима, скоро сите згради биле со старомодна јапонска конструкција, кои се состоеле од дрво или дрвени рамки со ѕидови од дрво (со или без малтер) и покриви од плочки. Многу од помалите индустрии и деловни установи исто така биле сместени во згради од дрво или други материјали кои не биле дизајнирани да издржат експлозии. На Нагасаки му било дозволено да расте многу години, без да биде во согласност со кој било дефинитивен план за зонирање на градот; живеалиштата биле дигани во непосредна близина на зградите на фабриките и едни до други колку што е можно поблиску низ целата индустриска котлина. На денот на бомбардирањето, околу 263,000 луѓе биле во Нагасаки, вклучувајќи 240,000 жители на Јапонија, 10,000 жители на Кореја, 2,500 регрутирани корејски работници, 9,000 јапонски војници, 600 регрутирани кинески работници и 400 сојузнички воени заробеници во логор на север на Нагасаки.
Бомбашки напад во Нагасаки
Одговорноста за времето на второто бомбардирање била делегирана на Тибетс. Закажан за 11 август против Кокура, рацијата била преместена порано за два дена, за да се избегне пет-дневниот период на лоша временска прогноза која требало да започне на 10 август. Три бомби биле транспортирани до Тиниан, со ознака Ф-31, Ф-32 и Ф-33 на нивните екстериери. На 8 август, Свини спровел проба за фустан покрај Тинијан, користејќи го Бокскар како авион. Собранието Ф-33 било потрошено за тестирање на компонентите и Ф-31 бил назначен за мисијата на 9 август.
Во 03:47 часот по Тиниско време (GMT + 10), 02:47 по јапонско време утрото на 9 август 1945 година, Бокскар, пренесен од екипажот на Свини, се подигнал од островот Тинин со „Дебел човек“, а Кокура бил примарна цел, а Нагасаки секундарна. Планот на мисијата за вториот напад бил скоро идентичен со оној на мисијата Хирошима, со два авиони Б-29 летале еден час напред како извидници за временските услови и два дополнителни Б-29 во летот на Свини за инструментација и фотографска поддршка на мисијата. Свини полетал со оружјето веќе вооружено, но со електричните безбедносни приклучоци сè уште вклучени.
За време на инспекцијата пред летот на Бокскар, инженерот за летање го известил Свини дека нефункционална пумпа за пренос на гориво го оневозможувала користењето на 2,400те литри гориво пренесено во резервоарот. Ова гориво сепак ќе требало да се носи до Јапонија и назад, трошејќи уште повеќе гориво. Заменувањето на пумпата ќе траело со часови; преместувањето на „Дебел човек“ во друг авион можело да трае исто толку време, а исто така било опасно, бидејќи бомбата била веќе наоружана или жива. Тибетс и Свини избрале Бокскар да ја продолжи мисијата.
Со малку гориво како резултат на неуспешната пумпа за гориво, Бокскар и Големиот артист се упатиле кон својата секундарна цел, Нагасаки. Пресметките за потрошувачката на гориво направени на пат укажувале на тоа дека Бокскар немал доволно гориво за да стигне до Иво Џима и дека ќе бил принуден да се пренасочи кон Окинава, која станала целосно окупирана од сојузниците само шест недели порано. Откако првично одлучиле дека ако Нагасаки била прикриена при нивното пристигнување, екипажот ќе ја носел бомбата во Окинава и ќе ја фрлел во океанот доколку е потребно, Ешворт се согласил со предлогот на Свини дека ќе се користел радарски пристап доколку се замаглела целта. Околу 07:50 часот по јапонско време, во Нагасаки се огласило предупредување за воздушен напад, но сигналот „сите исчистете се“ бил даден во 08:30 часот. Кога во 10:53 часот само биле видени две супер-тврдини Б-29, Јапонците очигледно претпоставиле дека авионите биле само на извидување и не бил даден никаков аларм.
Неколку минути подоцна во 11:00 часот, Големиот артист испуштил инструменти прикачени на три падобрани. Овие инструменти содржеле и непотпишано писмо до професорот Рјокичи Сагане, физичар од Универзитетот во Токио, кој учел со тројца научници одговорни за атомската бомба на Универзитетот во Калифорнија, Беркли, повикувајќи го да ѝ каже на јавноста за опасноста од овие оружја за масовно уништување. Пораките биле пронајдени од воените власти, но биле предадени на Саган еден месец подоцна. Во 1949 година, еден од авторите на писмото, Луис Алварез, се состанал со Саган и го потпишал писмото. Во 11:01 часот, паузата во облакот над Нагасаки на бомбардерот на Бокскар, капетанот Кермит Бехан, му овозможило визуелно да ја види целта како што е наредено. Оружјето Дебел Човек, кое содржело јадро од околу 5кг плутониум, било исфрлен над градската индустриска долина. Експлодирало 47 секунди подоцна во 11:02 часот на 503м, над тениско игралиште, половина пат помеѓу Митсубиши, Челични направи и оружје и Нагасаки Арсенал на север. Ова било скоро 3км северозападно од планираниот хипоцентар; експлозијата била ограничена на долината Ураками и најголемиот дел од градот бил заштитен од интервенираните ридови. Како резултат на експлозијата се ослободила еквивалентна енергија од 21 ± 2 килотони или 87,9 ± 8,4 тераџули. Голема смрдеа ја забележал експлозијата оддалечена стотина милји и прелетал да ја набљудува. Бокскар полетал кон Окинава, пристигнувајќи само со доволно гориво за единствен пристап. Свини постојано се обидувал да контактира со контролната кула за дозвола за слетување, но не добил одговор. Тој можел да види како слетувал и полетувал густ воздушен сообраќај од аеродромот Јонтан. Отпуштајќи го секој одблесок на бродот за да го предупреди полето за неговото итно слетување, Бокскарот влегол брзо, при што слетал со 230км/ч наместо нормалните 190км/ч. Моторот број два откажал од недостаток на гориво кога го започнал последниот пристап. Допирајќи само три мотори на средина од лентата за слетување, Бокскар повторно се вратил во воздухот за околу 7,6м пред силно да се тресне назад. Тешкиот Б-29 се спуштил лево и кон еден ред паркирани бомбардери Б-24 пред пилотите да успеат да ја вратат контролата. Неговите реверзибилни пропели биле недоволни за соодветно забавување на леталото, а со двајцата пилоти што стоеле на сопирачките, Бокскар направил вртеж од 90 степени на крајот од пистата за да избегне да излета од пистата. Вториот мотор откажал од исцрпеност на горивото пред авионот да запре.
Следејќи ја мисијата, настанала конфузија околу идентификувањето на авионот. Првиот извештај на очевидците на воениот дописник Вилијам Л. Лоренс од „Њујорк Тајмс“, кој ја придружувал мисијата во авионот со кој управувал Бок, објавил дека Свини ја водел мисијата во Големиот артист. Тој исто така го забележал неговиот број „Виктор“ како 77, што бил оној на Бокскар. Лоренс ги интервјуирал Свини и неговиот екипаж и бил свесен дека тие го нарекувале нивниот авион како Големиот артист. Освен Енола Геј, ниту еден од 393-те Б-29 сè уште немале насликано имиња на носот, факт што самиот Лоренс го забележал во својот извештај. Не знаејќи за прекинувачот во авионите, Лоренс претпоставил дека Виктор 77 е Големиот артист, што всушност бил Виктор 89.
Настани на теренот
Иако бомбата била помоќна од онаа што била користена на Хирошима, нејзините ефекти биле ограничени од ридовите до тесната долина Ураками. Од 7,500 јапонски вработени кои работеле во фабриката за муниција Митсубиши, вклучително и „мобилизирани“ студенти и редовни работници, 6,200 биле убиени. Умреле и околу 17,000–22,000 други кои работеле во други воени погони и фабрики во градот. Проценките на жртвите за непосредни смртни случаи се разликувале многу, се движеле од 22,000 до 75,000. Најмалку 35,000-40,000 луѓе биле убиени и 60,000 други повредени. Во деновите и месеците по експлозијата, повеќе луѓе починале од повредите. Поради присуството на документирани странски работници и голем број воени лица кои транзитирале, постоеле големи разлики во проценките на вкупните смртни случаи до крајот на 1945 година; опсег од 39,000 до 80,000 може да се најдат во различни студии.
За разлика од воените жртви на Хирошима, само 150 јапонски војници биле убиени веднаш, вклучувајќи 36 од 134-от полк ААА на 4-та ААА дивизија. Најмалку осум сојузнички воени заробеници (воени заробеници) починале од бомбардирањето, а дури тринаесетмина можеби починале. Осумте потврдени смртни случаи вклучувале британски војник, командант на кралското воено воздухопловство, Роналд Ша, и седум холандски војници. Еден американски воен војник, Џое Киејоомиа, бил во Нагасаки за време на бомбардирањето, но преживеал, наводно бил заштитен од ефектите на бомбата од бетонските ѕидови на неговата ќелија. Во Нагасаки имало 24 австралиски воени војници, сите преживеале. Полупречникот на целосно уништување беше околу 1,6км, проследено со пожари низ северниот дел на градот до 3,2км јужно од бомбата. Оштетени биле околу 58% од фабриката за оружје во Митсубиши, а околу 78% од челичарницата во Митсубиши. Електрични производи на Митсубиши претрпела структурни штети од само 10% бидејќи била на границата со главната зона на уништување. Во експлозијата Арсенал Нагасаки била уништена. Иако многу пожари исто така гореле по бомбардирањето, за разлика од Хирошима, во Нагасаки не се развила огнена бура бидејќи оштетените области не дале доволно гориво за да се генерира феноменот. Наместо тоа, амбиенталниот ветер во тоа време го поттикнал пожарот да се прошири по долината.
Како и во Хирошима, бомбардирањето лошо ги дислоцирало медицинските установи во градот. Во Основното училиште Шинкозен била основана импровизирана болница, која служела како главен медицински центар. Возовите сè уште сообраќале и евакуирале многу жртви во болниците во околните градови. Медицински тим од поморска болница стигнал до градот во вечерните часови, а противпожарните бригади од соседните градови помогнале во гаснењето на пожарите. Такаши Нагаи бил лекар кој работел во одделот за радиологија на болницата во Медицинскиот колеџ во Нагасаки. Тој добил сериозна повреда што му ја пресекла десната темпорална артерија, но му се придружил на останатиот преживеан медицински персонал во лекувањето на жртвите од бомбардирањето.
Планови за повеќе атомски напади врз Јапонија
Гроувс очекувал да има уште една атомска бомба „Дебел човек“ подготвена за употреба на 19 август, со уште три во септември и уште три во октомври; втората бомба „Мало момче“ (користејќи У-235) немалљ да биде достапна до декември 1945 година. На 10 август, тој му испратил на Маршал меморандум во кој напишал дека „следната бомба ... треба да биде подготвен за испорака на првото погодно време по 17 или 18 август."Маршал го одобри меморандумот со рачно напишан коментар: "Да не се ослободува над Јапонија без наредба од Претседателот", нешто што Труман побарал тој ден. Ова ја изменило претходната цел, што велела дека целните градови ќе се биле напаѓани со атомски бомби, "веднаш штом се подготвени". Веќе станало збор во Одделот за војна за зачувување на бомби потоа во производството за Операција „Пад“, и Маршал му предложил на Штимсон, останатите градови на целната листа да биле поштедени од напади со атомски бомби.
Подготвени биле уште две „Дебел човек“ бомби и било закажано да го напуштат Киртленд Филд кон Тинијан на 11 и 14 август а ЛеМлеј му наредил на Тибетс да се врати во Албукерки, Ново Мексико, за да ги земе. Во Лос Аламос, техничарите работеле 24 часа без престан за да добијат уште едно плутониумско јадро. Иако е направено, сепак требало да се притисне и обложи, што ќе траело до 16 август. Затоа, можело да биде подготвено за употреба на 19 август. Не можејќи да стигне до Маршал, Гроувс самостојно нарачал на 13 август дека јадрото не требало да се испраќа.
Предавање на Јапонија и последователна окупација
До 9 август, јапонскиот воен совет сè уште инсистирал на неговите четири услови за предавање. Комплетниот кабинет се состанал во 14:30 часот на 9 август и поголемиот дел од денот го поминал во дебатата за предавање. Анами признал дека победата била малку веројатна, но сепак се залагал за продолжување на војната. Состанокот завршил во 17:30 часот, без донесена одлука. Сузуки отишол во палатата за да извести за резултатот од состанокот, каде што се состанал со Кооичи Кидо, лордот чувар на приватниот печат на Јапонија. Кидо го известил дека императорот се согласил да одржи империјална конференција и даде силна индикација дека императорот ќе се соглацел да се предаде под услов да се зачувал кокутаи (системот). Вториот состанок на владата се одржал во 18:00 часот. Само четворица министри ја поддржале позицијата на Анами да се придржува кон четирите услови, но бидејќи одлуките на кабинетот требало да бидат едногласни, не била донесена одлука пред да заврши во 22 часот.
За свикување на империјална конференција биле потребни потписи на премиерот и двајцата началници на службите, но секретарот на главниот кабинет Хисатсуне Сакомизу веќе имал однапред добиени потписи од Тојода и генерал Јошиири Умезу, и тој се откажал од ветувањето дека ќе ги известел доколку се одржел состанок. Состанокот започнал во 23:50 часот. Не бил постигнат консензус до 02:00 часот на 10 август, но императорот ја дал својата „света одлука“, овластувајќи го министерот за надворешни работи, Шигенори Тоугоу, да ги известел сојузниците дека Јапонија ќе ги прифатела нивните услови под еден услов, дека декларацијата „не содржи никакво барање што ги нарушува прерогативите на неговото височество како суверен владетел“.
На 12 август, императорот го известил империјалното семејство за неговата одлука да се предаде. Еден од неговите чичковци, принцот Асака, тогаш прашал дали ќе се продолжела војната ако не можело да се зачува кокутаи. Хирохито едноставно одговорил: „Секако“. Бидејќи сојузничките термини се чинело дека го оставале недопрен принципот на зачувување на престолот, Хирохито на 14 август го снимил своето соопштение за капитулација, кое било емитувано на јапонската нација следниот ден и покрај краткиот бунт на милитаристите што се противеле на предавањето.
Во својата декларација, Хирохито се осврнал на атомските бомбардирања и не ги спомнал експлицитно Советите како фактор за предавање:
Во неговиот „Рескрипт до војниците и морнарите“ доставен на 17 август, тој го потенцирал влијанието на советската инвазија врз неговата одлука да се предаде.
Репортажа
На 10 август 1945 година, ден по бомбашкиот напад во Нагасаки, Јисуке Јамахата, дописникот Хигаши и уметникот Јамада пристигнале во градот со наредба да го снимат уништувањето за максимални пропагандни цели, Јамахата направил многу фотографии и на 21 август се појавиле во Маиничи Шимбун, популарен јапонски весник. Лесли Накашима го поднел првиот личен извештај за сцената што се појавила во американските весници. Верзија на неговата статија на УПИ од 27 август се појавила во Њујорк Тајмс на 31 август.
Вилфред Буршет бил првиот западен новинар кој ја посетил Хирошима по бомбардирањето, пристигнувајќи сам со воз од Токио на 2 септември. Неговото испраќање на Морзова азбука, „Атомската чума“, било печатено од весникот „Дејли експрес“ во Лондон на 5 септември 1945 година. Извештаите на Накашима и Бурчет биле првите јавни извештаи во кои биле споменати ефектите на зрачењето и јадрениот пад - изгорениците од зрачењето и труењето од зрачењето. Известувањата на Бурчет биле непопуларни кај американската војска, кои го обвиниле Буркет дека бил под влијание на јапонската пропаганда и ја потиснувале придружната приказна поднесена од Џорџ Велер од „Чикаго Дејли Њуз“. Лоренс ги отфрлил извештаите за зрачење како јапонски напори да го нарушат американскиот морал, игнорирајќи ја сопствената колумна објавена една недела порано.
Член на истражувањето на стратешкото бомбардирање во САД, поручникот Даниел Мекговерн, користел филмска екипа за да ги документира ефектите од бомбардирањата на почетокот на 1946 година. Филмската екипа снимила 27,000м на филм, што резултирал во тричасовен документарец насловен „Ефектите на атомските бомби против Хирошима и Нагасаки“. Документарецот вклучувал слики од болници кои ги прикажувале ефектите на бомбата врз човекот; тој покажувал изгорени згради и автомобили и редови черепи и коски на земјата. Следните 22 години документарецот бил класифициран како „тајна“. Филмската компанија Нипон Еигаша започнала да испраќа сниматели во Нагасаки и Хирошима во септември 1945 година. На 24 октомври 1945 година, американски воен полицаец спречил снимателот на Нипон Еигаша да продолжи да снима во Нагасаки. Сите ролни на Нипон Еигаша биле конфискувани од американските власти, но биле побарани од јапонската влада и декласификувани. Јавното објавување на филмските снимки од пост-нападот на градот и некои истражувања за ефектите од нападот, биле ограничени за време на окупацијата на Јапонија но списанието со седиште во Хирошима, Чугоку Бунка, во својот прв број објавен на 10 март 1946 година се посветил на детализирање на штетите од бомбардирањето. Книгата Хирошима, напишана од добитникот на Пулицеровата награда Џон Херси, која првично била објавена во форма на статии во популарниот магазин ,„Њујоркер“ на 31 август 1946 година, се вели дека стигнала до Токио на англиски јазик до јануари 1947 година и преведената верзија била објавена во Јапонија во 1949 година. Во неа се раскажувале приказните за животот на шестмина преживеани од бомбите непосредно пред и неколку месеци по фрлањето на бомбата „Мало момче“. Почнувајќи од 1974 година, започнала да се составува компилација од цртежи и уметнички дела направени од преживеаните од бомбардирањата, со завршување во 1977 година, под формат на книга и како изложба, насловена „Незаборавниот оган“.
Хан им рекол на другите: „Еднаш сакав да сугерирам дека целиот ураниум треба да биде потопен до дното на океанот“. Ватикан се согласил; Л'Осерваторе Романо изразил жалење што пронаоѓачите на бомбата не го уништиле оружјето за доброто на човештвото. Уважениот Катберт Тикинес, деканот на Сент Албанс, забранил користење на опатијата на Сент Албанс за благодарници за крајот на војната, нарекувајќи ја употребата на атомско оружје „чин на голем, неселективен масакр“. Како и да е, веста за атомското бомбардирање била воодушевено поздравена во САД; една анкета во магазинот „Фортун“ кон крајот на 1945 година покажале дека значително малцинство Американци (23%) посакувале дека можело да се фрлат повеќе атомски бомби врз Јапонија. Првичниот позитивен одговор бил поддржан од сликите претставени пред јавноста (главно моќните слики на атомскиот облак). За тоа време во Америка, вообичаена практика било уредниците да ги чуваат графичките слики на смртта надвор од филмови, списанија и весници.
Жртви по нападот
Околу 90,000 до 140,000 луѓе во Хирошима (до 39% од населението) и 60,000-80,000 луѓе во Нагасаки (до 32% од населението) починале во 1945 година, иако бројот на луѓе кои починале веднаш како резултат изложеноста на експлозијата, топлината или како резултат на зрачење е непозната. Во еден извештај на Комисијата за атомска бомба се дискутира за 6,882 лица испитани во Хирошима и 6,621 испитани лица во Нагасаки, кои во голема мера биле на 2,000м од експлозијата, кои претрпеле повреди од топлината на експлозијата, но починале од компликации што честопати биле предизвикани од синдром на акутно зрачење (АРС), сето тоа во рок од околу 20-30 дена. Најпозната од нив била Мидори Нака, околу 650м од експлозијата во Хирошима, која би патувала за Токио, а потоа со нејзината смрт на 24 август 1945 година била првата смрт официјално заверена како резултат на труење од зрачење, или како што многумина се повикувале на тоа, „атомска бомба болест“. Во тоа време не било ценето, но просечната доза на зрачење што ќе убиела приближно 50% од возрасните, ЛД50, била скоро преполовена, односно помалите дози биле правени посмртоносни, кога поединецот доживеал истовремена експлозија или изгорел политрауматски повреди. Конвенционалните повреди на кожата кои зафаќаат голема површина често резултираат во бактериска инфекција; ризикот од сепса и смрт се зголемува кога најчесто несмртоносна доза на зрачење умерено го потиснува бројот на белите крвни зрнца.
Во пролетта 1948 година, била формирана Комисијата за жртви на атомска бомба (ABCC) во согласност со претседателската директива од Труман до Националната академија на науките - Националниот совет за истражување да спровел истраги за доцните ефекти на зрачењето кај преживеаните во Хирошима и Нагасаки. Во 1956 година, ABCC го објавил Ефектот на изложеност на атомските бомби врз прекинувањето на бременоста во Хирошима и Нагасаки. ABCC станала Фондација за истражување на ефекти на зрачење (RERF), на 1 април 1975 година. Бинационална организација водена од САД и Јапонија, RERF е сè уште во функција и денес.
Истраги на мани при раѓање
За време на периодот пред имплантација, тоа е 1-10 дена по зачнувањето, изложеноста на матката на зрачење од „најмалку 0,2 Гр“ може да предизвика компликации при имплантација и смрт на фетусот. Бројот на спонтани абортуси предизвикани од зрачењето од бомбардирањата, во овој радиосензитивен период, не е познат.
Една од раните студии спроведена од ABCC бил за исходот на бременоста што се случила во Хирошима и Нагасаки и во градот Куре, сместен на 29км јужно од Хирошима, за да се согледаат условите и резултатите поврзани со изложеноста на зрачење. Џејмс В. Нил ја предводел студијата според која вкупниот број на вродени мани не бил значително поголем кај децата на преживеани кои биле бремени за време на бомбашките напади. Тој, исто така, ја проучувал долговечноста на децата кои ги преживеале бомбардирањата во Хирошима и Нагасаки, известувајќи дека помеѓу 90 и 95 % сè уште живееле 50 години подоцна.
Додека Националната академија на науките покренала можност дека постапката на Нил не го филтрирала населението Куре за можна изложеност на зрачење што можело да ги пристрасни резултатите. Генерално, статистички незначително зголемување на маните при раѓање се случило директно по бомбардирањата во Нагасаки и Хирошима кога градовите биле земени како цели, во однос на оддалеченоста од хипоцентралите, сепак, Нил и другите забележале дека кај приближно 50 луѓе на рана гестациска возраст за време на бомбардирањето и кои сите биле на околу 1км од хипоцентарот, забележано било зголемување на микроенцефалијата и аненцефалијата при раѓањето, при што инциденцата на овие две посебни малформации била скоро 3 пати поголема отколку што се очекувало кога ќе се споредело со контролната група во Куре, биле забележани приближно 20 случаи со слична големина.
Во 1985 година, генетичарот од универзитетот Џонс Хопкинс, Џејмс Ф. Кроу, го испитал истражувањето на Нил и потврдил дека бројот на вродени мани не бил значително поголем во Хирошима и Нагасаки. Многу членови на ABCC и нејзината наследничка фондација за истражување на зрачење (RERF) сè уште барале можни мани при раѓање меѓу преживеаните неколку децении подоцна, но не нашле докази дека тие биле значително чести меѓу преживеаните или биле наследени кај децата од преживеаните.
Истражувања за развојот на мозок
И покрај малите примероци од 1,600 до 1,800 лица кои излегле како пренатално изложени за време на бомбардирањата, и биле во непосредна близина на двата хипоцентри, за да преживеат апсорпција во матката на значителна доза на зрачење и потоа неисхрането опкружување по нападот, податоците од оваа група го поддржуваат зголемениот ризик од тешка ментална ретардација (СМР), забележан кај 30-тина лица, при што СМР бил вообичаен исход на горенаведената микроенцефалија. Додека недостаток на статистички податоци, со само 30 лица од 1,800, спречувало дефинитивно одредување на граничната точка, собраните податоци сугерирале на интраутерина (во матката) или фетална доза за СМР, во најрадиосензитивниот период на когнитивен развој, кога постои најголем број на недиференцирани нервни клетки (од 8 до 15 недели по зачнувањето) да започнат со гранична доза од приближно „0,09“ до „0,15“ Гр, со ризик потоа линеарно да се зголеми на 43-процентна стапка на СМР кога биле изложени на фетална доза од 1Гу во кој било момент во текот на овие недели на брза неврогенеза.
Како и да е, од двете страни на оваа радиосензитивна возраст, никој од пренатално изложените на бомбардирања на возраст помала од 8 недели, што е пред синаптогенезата или на гестациска возраст над 26 недели „не беше забележана ментална заостанатост“, затоа биле изолирани на возраст од 8-26 недели и кои апсорбирале повеќе од "0,09" до "0,15" Гр брза радијациска енергија.
Испитувањето на пренатално изложените во однос на перформансите на коефициентот на интелигенција и училишните записи, го утврдиле почетокот на статистички значајно намалување и кај едните и кај другите, кога биле изложени на поголемо од 0,1-0,5 греј, за време на истиот гестациски период од 8-25 недели. Сепак, надвор од овој период, на помалку од 8 недели и повеќе од 26 по зачнувањето, „нема докази за ефект на зрачење врз схоластичните перформанси“.
Многу други истражувања за когнитивните исходи, како што е шизофренијата како резултат на пренатална изложеност, биле спроведени со „не е видена статистички значајна линеарна врска“, постои сугестија дека во најекстремно изложените, оние кои преживеале на еден километар или повеќе од хипоцентрите, се појавувла тренд сличен на оној што се гледа во СМР, иако големината на примерокот била премала за да се утврди со какво било значење.
Хибакуша
Преживеаните од бомбардирањата се нарекуваат хибакуша [], јапонски збор што буквално се преведува во „луѓе погодени од експлозија“. Јапонската влада признала околу 650,000 луѓе како хибакуша. Од 2019 година, 136,682 биле сè уште живи, претежно во Јапонија (годишно намалување од околу 9,200). Владата на Јапонија препознава околу еден процент од нив како заболени од зрачење. Спомениците во Хирошима и Нагасаки содржат списоци со имињата на хибакуша за кои се знае дека починале од бомбардирањата. Се ажурира годишно на годишнините од бомбашките напади, Од 2020 година, спомениците содржеле имиња на повеќе од 510,000 хибакуша; 324,129 во Хирошима и 185,982 во Нагасаки, зголемување за 4,943 и 3,406 соодветно од бројките од претходната година од 319,186 и 182,601. (Постои необјаснето несовпаѓање на 25 лица во бројките во Нагасаки, како 185982-182601 = 3381 не 3406.)
Доколку разговараат за нивното потекло, Хибакуша и нивните деца биле (и сè уште се) жртви на дискриминација и исклучување засновано на страв кога станува збор за можности за брак или работа поради јавно незнаење за последиците од зрачењето или дека ниските дози што мнозинството ги има примано е помалку од рутински дијагностички рентген, голем дел од јавноста сепак опстојува на уверувањето дека хибакуша носат некоја наследна или дури заразна болест. Ова е и покрај фактот што не е откриено статистички докажано зголемување на вродени мани/вродени малформации кај подоцнежните зачнати деца родени од преживеани од јадреното оружје користено во Хирошима и Нагасаки, или навистина е откриено кај подоцнежните зачнати деца на преживеани од рак кои претходно биле подложени на радиотерапија. Преживеаните жени од Хирошима и Нагасаки, кои можеле да забременат, кои биле изложени на значителни количини на зрачење, продолжиле и имале деца без поголема инциденца на абнормалности/вродени мани од стапката што е забележана во јапонскиот просек. Студија за долгорочните психолошки ефекти од бомбардирањата врз преживеаните открила дека дури и 17-20 години откако се случиле бомбардирањата, преживеаните покажале поголема преваленца на симптоми на вознемиреност и соматизација.
Двапати преживеани
Можеби дури 200 луѓе од Хирошима побарале засолниште во Нагасаки. Документарниот филм „Двапати преживеа: Двојно атомскиот бомбардиран од Хирошима и Нагасаки“ од 2006 година, документирал 165 ниџоу хибакуша (зафатени со двојна експлозија), од кои девет тврделе дека биле во зоната на експлозијата во двата града. На 24 март 2009 година, јапонската влада официјално го признала Цутому Јамагучи како двоен хибакуша. Потврдено е дека бил на 3км од нулта точката во Хирошима на службено патување кога била активирана бомбата. Тој бил сериозно изгорен на левата страна и ја помина ноќта во Хирошима. Тој пристигнал во родниот град Нагасаки на 8 август, ден пред бомбардирањето, и бил изложен на преостанато зрачење додека трагал по неговите роднини. Тој бил првиот официјално признат преживеан од двата бомбашки напади. Починал на 4 јануари 2010 година, на 93-годишна возраст, по битката со рак на желудник.
Преживеани Корејци
За време на војната, Јапонија донеласе дури 670,000 корејски регрути во Јапонија да работат принудна работа. Околу 5,000-8,000 Корејци биле убиени во Хирошима, а други 1.500-2,000 умреле во Нагасаки. Долги години, корејските преживеани имале тешко време да се борат за истото признание како Хибакуша како што им било дозволено на сите јапонски преживеани, ситуација што резултирала со негирање на бесплатните здравствени придобивки за нив во Јапонија. Повеќето прашања на крајот биле решени во 2008 година преку судски спорови.