cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ИМПЛЕМЕНТАЦИЈА НА БЛОКЧЕЈН ВО ВАЛМАРТ КАНАДА
Ова се само неколку примери за тоа како Walmart ја користи блокчејн технологијата во своите операции. Вреди да се напомене дека имплементацијата на блокчејн може да варира во различни региони и оддели во компанијата и тие продолжуваат да истражуваат нови случаи на употреба за да ги подобрат своите деловни процеси.
Извори:
1.        Mae, Z. (2023) Walmart Supply Chain Management - how Walmart uses Blockchain for Food Tracking, changelly.com. Available at: https://changelly.com/blog/walmart-blockchain/
2.        Goodman, J.G. (2019) Walmart Canada launches ‘world’s largest’ blockchain-based Freight Network, RIS News. Available at: https://risnews.com/walmart-canada-launches-worlds-largest-blockchain-based-freight-network
3.        Sanka, A.I.S. et al. (2021) A survey of breakthrough in blockchain technology: Adoptions, applications, challenges and future research, Computer Communications. Available at: https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0140366421000268
4.        Lacity, M. and Hoek, R.V. (2021) DL freight for Walmart Canada, Blockchain Center of Excellence. Available at: https://dltlabsweb-media.s3.ca-central-1.amazonaws.com/docs/Walmart+case+study-f73214b7-b57a-4ba7-84c3-ef9ef2b9c615.pdf
5.        Smith, B. (2020, January 1). The opportunities and challenges of blockchain adoption in supply chain management. CORE. https://core.ac.uk/reader/345094329
6.        Pawlicka, K., & Bal, M. (2021). Supply Chain Finance and challenges of modern supply chains. Logforum, 17(1), 71–82. https://doi.org/10.17270/j.log.2021.525
7.        Vitasek, K., Bayliss, J., Owen, L., & Srivastava, N. (2022, January 5). How walmart Canada uses blockchain to solve supply-chain challenges. Harvard Business Review. https://hbr.org/2022/01/how-walmart-canada-uses-blockchain-to-solve-supply-chain-challenges
8.        Cui, Y., & Gaur, V. (2022). Supply chain transparency using blockchain: Benefits, challenges, and examples. Global Logistics and Supply Chain Strategies for the 2020s, 307–326. https://doi.org/10.1007/978-3-030-95764-3_18
9.        James, J. E. (2021). Journal of Volume 14, issue. 3 information systems September ... - jisar. http://jisar.org/2021-14/n3/JISARv14n3.pdf
Нимфа покрај поток
Нимфа покрај поток ― слика во масло од 1869–70 година од Пјер Огист Реноар која е чувана во збирката на Националната галерија, Лондон. Сликата ја прикажува 21-годишната манекенка и љубовница на Реноар, Лиз Трео, која се појавила во над дваесет негови слики во текот на годините од 1866 до 1872 година.
Невообичаено, сликата е комбинација од класичен приказ на најада или речна нимфа која лежи покрај поток и препознатливиот портрет на вистинска личност.
Феритџан Шамла
Феритџан Шамла (Feritcan Şamlı; р. ) — турски професионален друмски велосипедист, кој вози за континенталната екипа.
Гран Гала дел калчо 2019
Гран Гала дел калчо 2019 било деветтото издание на истоимената манифестација на која се доделувале награди, од италијанската асоцијација на фудбалери, за протагонистите во италијанскиот фудбал за сезоната 2018-2019.
Наградите биле доделени на 2 декември 2019 година. За првпат на манифестацијата бил избран тим на годината во женска конкуренција.
Тимо Вилемс
Тимо Вилемс (Thimo Willems; р. ) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој вози за континенталната екипа.
Во април 2019 година го освоил планинскиот пласман на Трката околу Турција 2019.
Капачка (Реноар, Белград, 1910)
Капачка (Nu) — слика на францускиот импресионист Пјер Огист Реноар. Претставува масло на платно, насликано во 1910 година. Моментално се наоѓа во Народниот музеј во Белград. Сликата на српскиот народ му ја подарил принцот Павле Караѓорѓевиќ.
Победничката Венера
Реноар имал напреднат артритис до моментот кога го изработил делото и затоа му помагал каталонскиот уметник Ришар Гино, препорачан од Аристид Мајол. По смртта на Реноар, неговото семејство и семејството на Гино се расправале околу тоа кој ја поседува скулптурата, при што победило семејството на Реноар. Кога Пол Реноар се преселил во Канада, тој ја зел скулптурата со себе - по неговата смрт неговата вдовица ја продала и последната слика некогаш насликана од Реноар на аукција. На 19 септември 2013 година повторно била понудена на аукција, овој пат од страна на Украинскиот институт на Америка на Фондацијата Карлос Слим, која ја предала на нејзините сегашни сопственици.
Бронзена одливка од скулптурата сега е во Британската галерија Тејт.
Танц на село
Танц на село (француски: Danse à la campagne ) — слика масло на платно од 1883 година на францускиот уметник Пјер-Огист Реноар. Во моментов се чува во Музејот Орсе во Париз.
Историја
Оваа слика била нарачана во 1882 година од трговецот Пол Диран-Руел кој сакал дела на тема бал. Го купил во 1886 година, за прв пат го изложил во април 1883 година и го чувал до смртта на Реноар во 1919 година. Две комплементарни слики на иста тема, наречени Танц во градот и Танц во Буживал, биле насликани од Реноар истата година.
Сликата, под влијание на патувањето на уметникот во Италија во 1881 година, каде што нашол вдахновение од Рафаел, ја означила еволуцијата на сликарот кој тогаш се обидел да се отцепи од импресионизмот.
Опис
Сликата прикажува пар кој танцува под костен: мажот е Пол Лот, пријател на сликарот, а жената е Алин Шариго, која подоцна станала сопруга на сликарот. Двете фигури се насликани во природна големина и ја зафаќаат речиси целата слика. Сепак, се гледа маса во позадина на десната страна, капа на земја и пар лица под нивото на подиумот. Жената која држи лепеза во десната рака, покажува насмеано лице и гледа кон гледачот. Сцената е облеана во светла и весела атмосфера, а женската облека користи топли бои (жолти ракавици, црвена капа).
Придружни дела
Двете придружни дела на сликата, Танц во градот и Танц во Буживал, исто така прикажуваат пар кој танцува.
Азербејџански државен економски универзитет
Азербејџански државен економски универзитет (АДЕУ) ( Azərbaycan Dövlət İqtisad Universiteti (ADIU)  ) е државен универзитет во Баку, Азербејџан. АДЕУ е основан во 1930 година и е една од најголемите образовни институции во Закавказјето. АДЕУ има 14 факултети, на кои се образуваат 16 илјади студенти, исто така се понудени 57 специјалистички магистерски програми, и вработувајќи повеќе од 1000 наставници, меѓу кои 62 професори и 344 доценти, меѓу кои има активни членови на Азербејџанската академија на науките, Њујоршката академија на науките, добитници на државни награди, почесни наставници и научници. АДЕУ е полноправна членка на Европското универзитетско здружение, Федерација на универзитети на исламскиот свет, Универзитетски совет на организација на Црноморската економска соработка и Евроазиското универзитетско здружение. На универзитетот студираат и 650 студенти на додипломски и постдипломски студии од 10 земји во светот.
Во 2007 година на АДЕУ започнаа да функционираат Библиотечниот и информативен центар и студентскиот центар за кариера, а исто така беше отворена и новата 7-катна образовна зграда која ги исполнува највисоките меѓународни стандарди. Истата година АДЕУ ја доби наградата „Европски квалитет“ и стана дел од Европскиот клуб на ректори и Европското универзитетско здружение.
Стратешката насока на развојот на АДЕУ беше да се донесе образовниот процес до меѓународните стандарди до 2010 година, завршувајќи го меѓународниот процес на акредитација и да се обезбеди целосна усогласеност со Болоњскиот процес, како и поактивно учество на меѓународниот пазар на образовни услуги. Во моментов универзитетот го водат ректорот и професор Адалат Мурадов и пет проректори.
Портрет на Амброаз Волар со црвена марама
Опис
Крупниот ќелав маж, Волар е сликан на овој портрет во профил, облечен во кафеав волнен костим, со карактеристично спуштени очи. Тој носи црвена марама која му е врзана зад вратот, која служи како потсетник за неговото потекло и воспитување на островот Реунион во Индискиот Океан.
Други портрети
Волар не сакал да позира за портрет и бил насликан од Реноар во најмалку две други прилики (конвенционално прилагоден во 1908 година и облечен како матадор во 1917 година), како и од некои современици на Реноар.
Марсел Мос
Марсел Мос (француски: Marcel Mauss; 10 мај 1872 – 10 февруари 1950) ― француски социолог и антрополог познат како „татко на француската етнологија“.. Внукот на Емил Диркем, Мос, во својата академска работа, ги преминал границите помеѓу социологијата и антропологијата. Денес, тој е можеби подобро препознаен по неговото влијание врз последната дисциплина, особено во однос на неговите анализи на теми како што се магија, жртви и размена на подароци во различни култури низ светот. Мос имал значително влијание врз Клод Леви-Строс, основачот на структурната антропологија. Неговото најпознато дело е Подарокот (1925).
Биографија
Мос бил роден во Епинал, Вогези, во еврејско семејство, татко му трговец, а мајка му сопственик на продавница за везење. За разлика од неговиот помлад брат, Мос не се приклучил на семејниот бизнис и наместо тоа се приклучил на социјалистичкото и кооперативното движење во Вогези. По смртта на неговиот дедо, семејствата Мос и Диркем се зближиле и во тоа време Мос почнал да се чувствува загрижен за неговото образование и да презема иницијативи за да учи. Мос се стекнал со религиозно образование и му била направена бар мицва, но на осумнаесетгодишна возраст престанал да ја практикува својата религија.
Мос студирал филозофија во Бордо, каде што во тоа време предавал неговиот вујко по мајка Емил Диркем. Во 1890-тите, Мос го започнал своето доживотно проучување на лингвистиката, индологијата, санскритскиот јазик, хебрејскиот јазик и „историја на религиите и нецивилизираните народи“ во Практичната школа за виши студии. Тој ја поминал агрегацијата во 1893 година. Тој исто така бил првиот братучед на многу помладата Клодет (родено Рафаел) Блох, морски биолог и мајка на Морис Блох, кој станал познат антрополог. Наместо да го следи вообичаениот пат на предавање во средно училиште, Мос се преселил во Париз и почнал да проучува споредбена религија и санскритски јазик.
Неговата прва публикација во 1896 година го означила почетокот на плодната кариера која ќе произведе неколку обележја во социолошката книжевност. Како и многу членови на групата на весникот Année Sociologique, Мос бил привлечен од социјализмот, особено оној што го застапува Жан Жоре. Тој бил особено ангажиран околу антисемитските политички настани од аферата Драјфус. Кон крајот на векот, тој помогнал во уредувањето на левичарските весници како Le Populaire, L'Humanité и Le Mouvement socialiste, последниот во соработка со Жорж Сорел.
Во 1901 година, Мос почнал повеќе да работи на етнографијата и неговата работа почнала да развива особини кои сега се поврзани со формалната антропологија.
Мос служел во француската војска за време на Првата светска војна од 1914 до 1919 година како преведувач. Воената служба била ослободувачка од интензивните академско учење на Мос, како што изјавил тој: „Прекрасно ми оди. Едноставно не сум создаден за интелектуалниот живот и уживам во животната војна што ми ја дава“. Додека ослободувал, тој се справил и со пустошењето и насилството од војната бидејќи многу негови пријатели и колеги загинале во војната, а неговиот вујко Диркем починал непосредно пред нејзиниот крај. Мос почнал да ја пишува книгата „За политиката“ која останала недовршена, но на почетокот на 1920-тите ја нагласил својата заинтересираност за политиката преку критики за присилното прибегнување на болшевиците кон насилството и нивното уништување на пазарната економија.
Како и многу други следбеници на Диркем, Мос се засолнил во администрацијата. Тој го обезбедил наследството на Диркем со основање установи за спроведување на истражувања, како што се Францускиот институт за социологија (l'Institut Français de Sociologie) (1924) и Институтот за етнологија (l'Institut d'Ethnologie) во 1926 година. Овие установи го стимулирале развојот на антропологијата заснована на теренска работа од страна на младите академици. Меѓу студентите на кои влијаел биле Џорџ Деверо, Жан Кујзинје, Алфред Метро, Марсел Гриол, Жорж Димезил, Денис Полм, Мишел Леири, Жермен Дјетерлен, Луј Димон, Андре-Жорж Одрикур, Жак Сустел и Жермен Тилион.
Во 1901 година, Мос бил назначен на Катедрата за историја на религии на нецивилизирани народи на Практичната школа за виши студии. Две години подоцна, во 1931 година, Мос бил избран за прв носител на Катедрата за социологија на Колеџот на Франција, а набргу потоа се оженил со својата секретарка во 1934 година, која набрзо после тоа била тешко болна по инцидент со отровен гас. Подоцна, во 1940 година, Мос бил принуден да ја напушти својата работа како носител на Катедра за социологија и да го напушти Париз поради германската окупација и донесеното антисемитско законодавство. Мос останал општествено изолиран по војната и починал во 1950 година.
Теоретски ставови
Студиите на Марсел Мос под неговиот вујко Диркем во Бордо довела до нивна заедничка работа на Примитивната класификација која била објавена во Année Sociologique. Во ова дело, Мос и Диркем се обиделе да создадат француска верзија на социологијата на знаењето, илустрирајќи ги различните патеки на човековата мисла поведени од различни култури, особено како просторот и времето се поврзани со општествените обрасци. Тие ја насочиле својата студија на племенските општества со цел да постигнат длабочина.
Додека Мос се нарекувал себеси како Диркем, тој ја толкувал школата на Диркем како своја. Неговите рани дела ја одразуваат зависноста од школата на Диркем, но бидејќи се читале повеќе дела, вклучително и необјавени текстови, Мос претпочитувал да започнува многу проекти и често да не ги завршува. Мос како член на Колективистите, Француската работничка партија и Револуционерната социјалистичка работничка партија повеќе се занимавал со политика отколку неговиот вујко. Неговиот политички ангажман довел до и по Првата светска војна.
Дарот
Мос е заслужен за неговата аналитичка рамка која е окарактеризирана како поеластична, посоодветна за примена на емпириски студии и поплодна од неговите претходни студии со Диркем. Неговото дело спаѓа во две категории, едната е главните етнолошки дела за размена како симболичен систем, техниките на телото и категоријата на личноста, а втората е методологијата на општествените науки. Во неговото класично дело Подарокот, Мос тврдел дека подароците никогаш не се вистински бесплатни, туку човечката историја е полна со примери на подароци што доведуваат до реципрочна размена. Познатото прашање што го поттикнало неговото истражување за антропологијата на подарокот било: „Каква моќ се наоѓа во дадениот предмет што го натера примателот да му врати?“. Одговорот е едноставен: подарокот е „тотална увереност“ (види закон за облигационите односи ), проткаена со „духовни механизми“, привлекувајќи ја честа и на давателот и на примателот (поимот „вкупно уверување“ или „вкупен општествен факт“ (fait social total) кој бил измислен од неговиот ученик Морис Ленхард по општествениот факт на Диркем). Ваквите односи ги надминуваат поделбите меѓу духовното и материјалното на начин што, според Мос, е речиси „магичен“. Давателот не дава само предмет, туку дава и дел од себе, бидејќи предметот е нераскинливо врзан за давателот: „предметите никогаш не се целосно одвоени од луѓето што ги разменуваат“ (1990:31). Поради оваа врска помеѓу давателот и подарокот, чинот на давање создава социјална врска со обврска за возврат од страна на примачот. Да не се возвраќа значи да се изгуби честа и статусот, но духовните импликации можат да бидат уште полоши: во Полинезија, неуспехот да се возврати значи да се изгуби маната, духовниот извор на авторитет и богатство. Да се цитира резимето на Голдман-Ајда, „Мос направи разлика помеѓу три обврски: давање, неопходниот почетен чекор за создавање и одржување на општествени односи; примање, за да одбиеш да добиеш значи да ја отфрлиш социјалната врска; и возврати со цел да ја покажеш својата сопствена либералност, чест и богатство“ (2018:341). Мос опишува како општеството е заслепено од идеологијата, и затоа системот на престации опстојува во општествата кога се работи за економијата. Установите се засноваат на единството на поединците и општеството, а капитализмот почивa на неодржливо влијание врз желбите на поединецот. Наместо да се насочува на пари, Мoс ја опишува потребата да се насочува на вкупните општествени факти, кои се правни, економски, религиозни и естетски факти кои го оспоруваат социолошкиот метод.
Важен поим во концептуализацијата на Мос за размена на подароци е она што Грегори (1982, 1997) го нарекува „неотуѓивост“. Во стоковната економија постои силно разграничување меѓу предметите и лицата преку поимот приватна сопственост. Предметите се продаваат, што значи дека сопственичките права се целосно пренесени на новиот сопственик. Предметот со тоа станал „отуѓен“ од неговиот првичен сопственик. Меѓутоа, во економијата на подароци, предметите што се даваат се неотуѓени од давателите; тие се „позајмени наместо продадени и отстапени“. Фактот дека идентитетот на давателот е секогаш поврзан со дадениот предмет што предизвикува подарокот да има моќ што го принудува примателот да возврати. Бидејќи подароците се неотуѓиви, тие мора да се вратат; чинот на давање создава подарок-долг кој треба да се врати. Поради ова, идејата за очекувано враќање на подарокот создава врска со текот на времето помеѓу две лица. Со други зборови, преку давање подароци, еволуира социјална врска за која се претпоставува дека ќе продолжи низ просторот и времето до идниот момент на размена. Затоа, размената на подароци води до взаемна меѓузависност помеѓу давателот и примателот. Според Мос, „бесплатниот“ подарок што не се враќа е контрадикција бидејќи не може да создаде општествени врски. Следејќи ја Диркемовата потрага за разбирање на социјалната кохезија преку концептот на солидарност, аргументот на Мос е дека солидарноста се постигнува преку социјалните врски создадени со размена на подароци. Мос нагласува дека размената на подароци произлезе од волјата за приврзување на други луѓе„да ги стави луѓето под обврски“, бидејќи „теоретски таквите подароци се доброволни, но всушност тие се даваат и се враќаат под обврска“.
Крем за сончање
Крем за сончање претставува фотопротективен топикален производ за кожа кој се користи како превенција од сончеви изгореници и рак на кожа. Препаратите за сончање доаѓаат во форма на лосиони, спрејови, гелови, пени и други топикални препарати. Кремите за сончање се користат како дополнителна заштита покрај соодветната облека, очилата за сонце и други форми на фотопротекција.
Филтрите кои влегуваат во составот на препаратите за сончање се делат во две групи: минерални (физички) (на пр., цинк оксид и титан диоксид) и хемиски.
Млади девојки во црно
Од 1908 до 1918 година била во колекцијата на Сергеј Шукин. Во 1918 година била преместена во 1. Музеј на ново западно сликарство, кој пет години подоцна се споил со 2. музеј на ново западно сликарство за да го образува Државниот музеј на новата западна уметност, каде што сликата останала додека таа институција не била укината во 1948 година.
Млади девојки на пијано
Млади девојки на пијано — слика на Огист Реноар насликана во 1892 година за време на неговиот таканаречен бисерен период (1890-1897). Се чува во музејот Орсе во Париз. Околу 1889 година, Реноар веќе ѝ пристапил на оваа тема со сликање на Час по пијано; тој ќе го продолжи, во 1897 година, со Ивон и Кристин Лерол на пијано.
Опис
Сликата прикажува семејна сцена: две млади девојки свират на пијано. Двете млади девојки веќе ја имаат телесноста на жени што Реноар сакал да ги слика. Ова платно повеќе не е чист импресионизам, но повеќе не ги наоѓаме прецизните потези на четката од „сувиот“ или „енгровскиот“ период. Облеката на девојките не е разубавена, па оттука и пореалниот карактер на платното.
Реноар преку своето сликарство ја изразува оваа љубов кон жените и младоста која е негова особеност. Тој исто така рекол дека моделите биле суштински за неговото вдахновение: „Не би можел без модел.“ Неговиот начин на сликање на косата, фустаните, бисерниот тен и исполнетоста со живот на младите жени ја отсликува неговата наклонетост кон моделите.
Ова дело било направено на пет или шест различни начини, бидејќи Реноар знаел дека француската држава сака да купи. Благодарение на Младите девојки на пијано, сликарот конечно е препознаен.
Други верзии
Втората верзија на сликата, визија значително различна од оваа и помалку детална, сега се чува во Музејот на Оранжеријата во Париз. Третото се наоѓа во Музејот на уметноста Метрополитен во Њујорк.
Македонска ракометна Супер лига (мажи) 2019/20
Македонската ракометна Супер лига 2019/20 - 28. издание на Македонската Супер Лига.
Табела
Извор: Ракометна Федерација на Македонија преку web.archive.org
Нат - Одиграни натпревари; Поб - Победи; Пор - Порази; ДадГол - Дадени голови; ПриГол - Примени голови; Раз - Гол разлика; Бод - Бодови.
Скендербеу Корча
Фудбалскиот клуб Скендербег Корча е спортски клуб Корча. Клубот игра во Супериорната дивизија каде минатата сезона 2012-2013 година го зазеде првото место. Клубот го доби ова име во чест на нашиот Национален херој, Скендербег. Клубот игра натпревари на стадионот „Скендербег“, со капацитет од 10.000 места.
Змијавец (Долни Дисан)
Змијавец — палеонтолошко наоѓалиште. Во големиот ракав на Змијавецот, кој е на 500м источно од селото, се наоѓа доста висок и рамно зачетен профил од водите на потокот. Со ерозијата, на ова место се откриени череп од мастодонт и делови од долна вилица на риноцерус, заедно со пиркениска фауна (долен плиоцен).
Дијана (Реноар)
Дијана (Diane chasseresse) — слика од 1867 година на францускиот сликар Пјер-Огист Реноар. Се смета дека ја прикажува љубовницата на сликарот Лиз Трео како римската божица Дијана, иако точната идентификација на моделот на сликата е оспорена од историчарите на уметноста.
Предмет и состав
Историчарот на уметност Мајкл Ф. Цимерман во 2012 година тврдел дека тоа „најверојатно не е“ таа. Орсеј, исто така, се прашува дали Трео е моделот на сликата,
Потекло
Сликата била поднесена во салонот во 1867 година, но била одбиена. Реноар претходно изложил слика во Салонот во 1864 година, иако ја уништил по затворањето на изложбата. Во 1868 година неговата „Портрет на Лиза“ била прифатена во Салонот. „Дијана“ била во приватни збирки до 1963 година кога Честер Дејл, кој ја купил во 1933 година од Етјен Бињу, ја оставил во наследство на Националната галерија на уметност во Вашингтон Се гледа во западната зграда на музејот, главен кат - Галерија 90. .
Клунот (Бесвица)
Клунот — населба од римско време во атарот на селото Бесвица, Македонија. На 5 километри јужно од селото, на релативно мала површина се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Кула (Бегниште)
Кула — утврдување од доцноантичкото време и старохристијанска црква во атарот на селото Бегниште, Македонија.
Црвено Брдо (Бегниште)
Црвено Брдо — средновековна населба во атарот на селото Бегниште, Македонија. На 1 километар од селото, од десната страна на патот за Ресава се среќаваат грамади од градежен камен, фрагменти од покривни ќерамиди, а спорадично и фрагменти од керамички садови.
Систем за управување со содржини
Систем за управување со содржини ( CMS ) — софтверска апликација која може да се користи за управување со создавање и модификација на дигиталната содржина. CMS-тите обично се користат за управување со содржини на претпријатијата (ECM) и управување со веб содржини (WCM). ЕЦМ обично поддржува повеќе корисници во заедничко опкружување со интегрирање на управување со документи, управување со дигитални средства и задржување на евиденција. Алтернативно, WCM е авторско дело за мрежни места и може да вклучува текст и вградена графика, фотографии, видео, аудио, мапи и програмски код што прикажуваат содржина и комуницираат со корисникот. ECM обично вклучува WCM функција.
Структура
Систем за управување со содржини (CMS) обично има две главни компоненти: апликација за управување со содржини (CMA), како преден кориснички интерфејс што му овозможува на корисникот, дури и со ограничена експертиза, да додаде, измени и отстрани содржина од мрежно место без интервенција на раководителот; и апликација за испорака на содржина (ЦДА), која ја составува содржината и ја ажурира мрежната страница.
Заеднички одлики
Основните одлики на CMS се; собирање на податоци пронаоѓање; пребарување и пребарување; управување со формати; контрола на ревизија; и управување.
Функциите може да се разликуваат во зависност од системската апликација, но обично вклучуваат  :
Паримија
Паримија — библиска приказна од Стариот завет. Тоа се избрани делови од книгите на Стариот завет, кои се читаат во православната литургија на вечерната богослужба во пресрет на празникот. Тие се однесуваат на настан што го слави Црквата - тие се прототип на одреден новозаветен настан. Се читаат и на часовите на Големиот пост.
Јапонска музика
Музиката во Јапонија е разновида и постојат различни видови музика за кои е невозможно да се зборува за сите. На јапонски, 'музика' е 音楽(онгаку), со комбинaција „он“ (звук) и „гаку“ (музика). Јапонскиот пазар е втор во светот, вреден 4,422 милиони американски долари во 2012 година, а доминираат јапонските уметници со 45 од најдобрите 50 најпродавани албуми и 49 од 50-те најпродавани албуми во 2013 година. На пазарот во главно, доминираат уметници од Јапонија, популарните песни често се појавуваат во караоке клубовите. Некои од најпопуларните жанрови се Ј-поп, Ј-рок, Visual рок, J-synth, Ska, Punk.
J-поп Поп-музиката во Јапонија почнала да се развива во осумдесеттите години и ја заменува до тогаш доминантната бледа копија на американската поп-музика. Ј-поп во поширока смисла, вклучува и реге,рок и народна музика. Во потесна смисла, таа е поделена на подгрупи на технопоп, пара-пара, џез, хип-хоп, електро и хаус.
Почетокот на модерната музика бил помеѓу 1912 и 1926 година, во периодот Таишо, кога Јапонија се сретнала со западните инструменти и џез музиката. До 1960 година се развивале кајокјаку жанрови, кои буквално обележале музика со елементи од запад и енка, традиционалниот стил на кој пополека му се приближувал рокот.
Изведувачите на Кајокијаку првично преведувале американски хитови на јапонски и по ситни или големи промени, ги препејувале. Поради разликата во јазиците, текстовите се оддалечуваат сè повеќе од оригиналот, а композиторите конечно почнале да ги создаваат своите оригинални дела. Од 1980 година, идејата за женски идоли стана популарна, а издавачките куќи барале соло уметници или склопувале група пејачи. Бараниот стил е природна убавина. Текстовите биле едноставни и без никакво посебно значење, фокусирани на младата љубов или пријателство, а целиот жанр имал сладок звук, лесен за играње.
Од 1990 година, изведувачите се свртеле кон посериозни и мрачни теми, и посекси изведби и видеа. Во истите години, јапонската музичка сцена станала втора најголема и највлијателна. Нови поп песни се појавувале во реклами, серии и скоро секоја недела. Ограничувањето на жените од поп и мажи во рок-музика исчезнало, а формирани биле boy бендови, моделирани според претходните женски групи. Нивните почетоци биле слични, но слатките и невини момчиња наскоро биле заменети со стил на згодни, сериозни мажи. Настапите вклучувале и танц, составен од лесни чекори што се повторуваат и брзо се изучуваат. Подоцна, се развивало под-жанр на Пара-пара, фокусирајќи се повеќе на споменатите танци отколку на музиката.
Сè повеќе и повеќе млади сакале да влезат во музички води, па така, Hello! Компанијаta со идеја да пробие нови женски групи, кои биле значително побројни од нивните претходници, поради што се случувала честа промена на членовите, кои потоа можеби би продолжиле со соло кариера. Дури во 21 век, жанровите RnB и Хип Хоп станаа популарни. На овој звук се сврте и најпопуларниот соло уметник на Ј-поп, Нами Амуро, а се појавија нови големи имиња, како што е Куми Кода.
Корејската пејачка BoA исто така доживеала неверојатен успех во Јапонија, по што бројни корејски изведувачи се обиделе да се пробијат во оваа земја. Нивниот успех варирал од група до група, изведувач до изведувач, но влијанието на корејскиот поп стана огромно и генерално добро прифатено.
J-rok
Јапонската рок-музика, или Ј-рок накратко, е богато поле во областа на музиката, но поради недоразбирањето на зборовите, таа не е многу популарна во светот. Ј-рок претставува звук сличен на алтернативниот рок на запад. Создаден е како имитација на западни рок-музичари како Битлси, Боб Дилан и Ролингстонси. Џон Ленон и Битлси биле најпопуларните музичари од западот во Јапонија. Group sounds e жанр на јапонски рок кој станал популарен во средината на 1960-тите. По откривањето на овој жанр, се појавиле неколку текстописци, Нобујасу Окабајаши станал првиот познат текстописец. Ватару Такада, инспирирана од Вуди Гутри, исто така станал популарен. Такада ја користел јапонската поезија како текст, додека Казуки Томокава ги користел песните на Чуја Накахара. The Tigers биле најпопуларен бенд „Group Sound“ во тоа време.
Во текот на 1960-тите, Јапонците направиле психоделичен рок, каде експериментирале со спејс рок и други форми на музика. Психоделичниот карпа дошол во Јапонија преку бендови, како што е Jacks The Jacks. Спејс рокот во Јапонија може да се каже дека започнал со бендот Hadaka no Rallizes. Иако овој жанр не се слуша веќе две децении, Јапонија остана извор на спејс рок-бендови.
Јапонски момчиња
Во Јапонија имало и секогаш ќе има многу boy-бендови. Во моментов најпопуларен One OK Rock!, кој бил формирана во 2005 година и првично имал пет члена, но поради проблеми паднал на четири. Нивните песни се користат за аниме, филмови и слично.
Женски јапонски бендови
За јапонски рок, женските бендови не се многу чести. Денес има неколку бендови, бидејќи женските групи честопати влегуваат во поп-индустријата. SCANDAL е еден од најпознатите женски бендови. Тие започнале во средно училиште и брзо потпишале .за издавачка куќа.
Втора книга Паралипоменон
„Втора книга Паралипоменон (Втора книга Летописи)“ — книга од Стариот завет.
Содржина
Господ го дарува царот Соломон со голема мудрост и тој ја зацврстува власта, ја развива трговијата и се стекнува со големо богатство и слава. Во четвртата година од своето владеење, тој ја започнува изгрдабата на божјиот храм во Еруслаим. Притоа, царот Соломон држи беседа пред насобраниот народ, молејќи го Господ секогаш да се грижи за својот народ. Во присуство на многуброен народ, Соломон и свештениците го осветувата храмот принесувајќи многу жртви, при што од небото слегува оган и храмот се исполнува со славата божја. Потоа се одржува седумдневна народна веселба. Изградбата на храмот и на домот на царот Соломон трае 20 години, а покрај тоа, тој гради и повеќе градови и води успешни војни против околните народи. Кога Савската царица слуша за неговата мудрост, таа го посетува и му поставува загатки кои Соломон ги решава. Воодушевена од него, таа го наградува богато. Владеењето на царот Соломон трае 40 години, а по смртта, него го наследува синот Ровоам.
Откако царот Ровоам одбива да ги намали давачките и неправдите кон народот, предводени од Јеровоам, Израилците се одметнуваат од него и Ровоам останува да владее само со Јудеја, но останува верен на божјите закони. Одметнатите Израилци, пак, се оддалечуваат од божјите закони и почнуваат да ги почитуваат туѓите идоли. По смртта на Ровоам, на престолот седнува Авија кој му нанесува пораз на Јеровоам. Наследникот на Авија, царот Аса, е побожен и поради тоа владее во мир и спокојство. По него владее Јосафат кој, исто така, оди по божјиот пат, така што го зацврстува царството и стекнува големо богатство. Но подоцна, царот Јосафат му се придружува на израилскиот цар Ахав во војната против Сирија. Тогаш, пророкот Михеј го предупредува царот Ахав да не оди во војна, но тој не само што не го слуша советот, туку го затвора пророкот. И навистина, царот Ахав е убиен во битката, а Јосафат успева да се спаси. Подоцна, околните непријателски народи се здружуваат и го напаѓаат Јосафат, Господ станува против нив и прави тие да се убијат меѓу себе.
Наследникот на Јосафат, царот Јорам, ги убива своите браќа и некои кнезови, ги почитува туѓите идоли и го наведува народот на блуд поради што пророкот Илија му предвидува страшен крај. Навистина, како божја казна, Јудеја е ограбена од непријателите, а царот Јорам умира во страшни маки од цревна болест. Следен цар станува неговиот најмал син Охозија кој набргу е убиен, а власта ја презема мајка му Готолија која владее во следните шест години. По смртта на Охозија, таа го убива сиот царски род, но поданиците успеваат да го скријат малиот син на Охозија, Јоас. На седумгодишна возраст, тој е прогласен за цар, а свештенството и народот ја убиваат Готолија. Јоас собира пари од народот за обнова на божјиот храм, но подоцна отстапува од божјите закони. За казна, сириската војска ја ограбува Јудеја, а поданиците на Јоас коваат заговор против него и го убиваат. Него со наследува син му Амасија, кој се приклонува кон туѓи божества поради што е поразен во војната со Израилците, а подоцна е убиен во заговор.
Амасија го наследува Озија, кој станува цар на 16-годишна возраст. Благодарение на почитувањето на божјите закони, Озија е награден со воени успеси и голема слава, меѓутоа откако неовластено влегува во божјиот храм, тој заболува од лепра. Него го заменува синот Јоатам кој, исто така, ги почитува божјите закони. Меѓутоа, неговиот наследник, царот Ахаз, води грешен живот: ги почитува тужите божества и го затвора храмот така што е казнет со бројни воени порази. Неговиот син Езекија повторно го отвора храмот, ја обновува службата на свештенството и, по долго време, започнува да ја празнува Пасха. Кога асирската војска го опсадува Ерусалим, Езекија и пророкот Исаија се молат за спас, а Господ испраќа ангел кој ги убива војсководачите по што асирската војска се повлекува. По долгогодишното успешно владеење, Езекија умира и него го наследува син му Манасија кој станува цар на 12-годишна возраст.
Царот Манасија прави големи гревови: ги обновува светилиштата на туѓите идоли и ги поддржува гатањето и маѓесништвото. Поради неговите гревови, Господ го казнува така што тој е заробен од асирската војска и одведен во Вавилон, но тој се покајува, па Господ се смилува на него и го враќа во Ерусалим. Оттогаш, Манасија се приклонува кон божјите закони, но народот продолжува да ги почитува туѓите божества. По неговата смрт, на престолот стапува син му Амон кој, исто така, води грешен живот по што е убиен во преврат. Него го наследува Јосија кој станува цар на 8-годишна возраст. Тој ги разурнува туѓите светилишта низ цела Јудеја и го обновува божјиот храм во Ерусалим. При обновата на храмот, свештениците ја пронаоѓаат книгата со божјите закони која Јосија му ја чита на народот. Сепак, наспроти неговата побожност, пророчицата Олдама му претскажува дека Господ сурово ќе го казни народот поради големите гревови на царот Манасија, но Јосија нема да го дочека тоа. Во продолжение, царот Јосија приготвува голема прослава на празникот Пасха. Откако е тешко ранет во битката со египетскиот цар, Јосија умира во Ерусалим, а народот го опејува со бројни таговни песни. Него го наследува царот Јоахаз кого го заробува египетскиот цар при што го поставува брат му на Јоахаз за цар на Јудеја, менувајќи му го името во Јоаким. За време на неговата власт, Јудеја му плаќа данок на египетскиот цар. Јоаким продолжува со грешниот живот и казнет е така што царот Навуходоносор го заробува и окован го пренесува во Вавилон. Следниот цар е Јехонија кој владее само три месеци. И тој е заробен и одведен во Вавилон, а за нов цар е поставен брат му Седекија. И тој продолжува со гревовите, иако Господ му испраќа пратеници кои го опоменуваат. Поради тоа, Јудејците се казнети така што Ерусалим и божјиот храм се уништени од Вавилонците, а народот е одведен во ропство во Вавилон. Дури 70 години подоцна, персискиот цар Кир се смилува и го враќа народот во Ерусалим. Оваа книга завршува со молитвата на царот Манасија за време на неговото ропство во Вавилон, кога с екае за гревовите и бара прошка од Бога.
Црвениот поет (серија)
Црвениот поет - македонска телевизиска серија во режија на Никола Поповски, сценарио на Сашко Насев. Серијата е снимена во 2016 година за македонскиот поет Кочо Рацин.
Вадалка
Вадалка — пренослив сад, обично со рачка и клун, кој се користи за рачно наводнување на растенијата. Траги за постоење на ваков вид на канта датираат од 17 век, и оттогаш кантата е многу подобрена. Кантата има и други намени, бидејќи е доста разноврсна алатка.
Капацитетот на кантата може да биде помеѓу 0,5 литри, кога се користи за полевање на домашни растенија, до 10 литри за работа во градина. Може да биде изработена од метал, керамика или пластика. На крајот од клунот може да има ружа, која служи протокот на вода да се разбие на помали капки и со тоа да се избегне голем притисок врз почвата или кревките растенија.
Историја
Во 1886 година, Џон Хос ја патентирал вадалката Хос. На патентот пишувало „Овој нов изум формира канта за наводнување многу полесна за носење и навалување, а во исто време многу почиста и поудобна за употреба од која било друга што е претставена во јавноста.“ Хосовите вадалки биле прикажани во њујоршкиот магазин The Strategist во 2018 година и 2019 година. Тие биле препорачани и од англиските весници Индипендент и Телеграф.
Употреба
Вадалките најчесто ги користат градинарите за наводнување на растенијата, а исто така се користат и како украс или како симболични уметнички фигури.
Манастир Манасија
Манастирот Манасија (Манастир Манасија) познати и како Ресава, е српски православен манастир во близина на Деспотовац, основан од деспотот Стефан Лазаревиќ помеѓу 1406 и 1418. Црквата е посветена на Светата Троица. Тој е еден од најзначајните споменици на средновековната српска култура која припаѓа на т.н. "Моравска школа". Манастирот е опкружен од масивни ѕидини и кули. Веднаш по основањето, манастирот станал културен центар на Српското Деспотство. Ресавската школа, добро позната по нејзините ракописи и преводи од 15ти и 16ти век, дури и по падот на Деспотството под османлиска власт.
Литија (поворка)
Литија — свечена процесија на православни верници, предводена од свештенството, придружена со молитва за другите, која ја прославува Големата вечерна (или неколку пати годишно Големото повечерие) во православните и источните католички цркви. на големи празници (и, според пишаните рубрики, во секое време кога има целоноќно бдение). По литургијата доаѓа второто литургиско дејство (артоклазија) и овие поими се литургиски дејства во целина.
Литија доаѓа од грчкиот збор , што на македонски значи страсна молитва.
Литија во православното богослужение
Литијата е свечена, соборна поворка на верници, предводена од свештеници со крстови, хоругви и икони. Како литургиски чин, тоа е еден вид молитвен обред, кој се изведува вон храмот на големите христијански празници.
Во минатото, литијата се користела и за спречување на дожд, суша, војна, некои заразни болести итн. Литијата во денешно време најчесто се организира за време на празнувањето на славата на населените места, кога се движи по улиците, предводени од свештеници и претставници на управата.
Македонска ракометна Супер лига (мажи) 2018/19
Македонската ракометна Супер лига 2018/19, позната и како ВИП Супер машка лига поради спонзорски причини - 27. издание на Македонската Супер Лига. Во оваа сезона првак бил Вардар.
Екипи
1 Вардар Јуниор одиграл два натпревари (1 и 3 коло) во големата сала Јане Сандански.
Табела
Извор: Ракометна Федерација на Македонија
Нат - Одиграни натпревари; Поб - Победи; Пор - Порази; ДадГол - Дадени голови; ПриГол - Примени голови; Раз - Гол разлика; Бод - Бодови.
Извор: Ракометна Федерација на Македонија преку web.archive.org
1 Еурофарм Работник и Металург се пријавиле за вајлд карта во Лигата на Шампионите. Само Еурофарм Работник добил зелено светло за учество во елитното натпреварување.
Едуарда Аморим
Едуарда Идалина Аморим Талеска (родена на 23 септември 1986 г., во Блуменау) е бразилска ракометарка која игра на позицијата лев бек за Ѓер Ауди ЕТО и за бразилската репрезентација.
Таа била избрана за Најдобра ракометарка на светот за 2014 година од страна на ИХФ.
Градиште (Неготино)
Градиште — археолошко наоѓалиште во градот Неготино. Наоѓалиштето претставува утврдена населба од хеленистичкото, римското време и доцноантичкото време. Се наоѓа на 2 километри северно од средиштето на градот, на тераса што се издига покрај левот брег на Вардар. Постојат тези и претпоставки од археологот Иван Микулчиќ, и од други археолози, дека ова наоѓалиште е античкиот град Антигона.
Едуарда Аморим
Животопис
Едуарда Аморим е роден на 23 септември 1986 во Блуменау, Санта Катарина, Бразил, како ќерка на Антонио и Оливија Аморим. Таа е помала сестра на Ана Аморим, која исто така била ракометарка.
Градиште (Неготино)
Местоположба
Месноста Градиште се наоѓа на јужниот дел на една долга и тесна тераса и која е 60 м над реката Вардар. Се наоѓа на само околу 550-600 м од северниот раб на Неготино. Поради поставеноста, платото е непристапно и природно одбрането од западната, јужната и источната страна, додека од пристапната северна страна имало заштитен бедем и камен ѕид. Оваа рамна издигнатина со овален облик има површина од 3,3. хектари.
Едуарда Аморим
Животопис
Од 2013 година Едуарда е во брак со Македонецот Деан Талески.
Градиште (Неготино)
Историја
Таму имало пајонска населба која престанала да постои во 3 век п.н.е. Поради стратешката важност, македонскиот крал Филип II го возобновил местото. Тука минувал важен месен пат кој одел кон Витачево и Тиквешијата. Истиот пат го сечел Вардарскиот пат и одел кон Серта на исток. За време на римската власт во античко време, тврдината ја задржала својата важност и функција бидејќи е утврдено дека ѕидините биле пломбирани со варов малтер, а влезот бил зајакнат со две кули.
Едуарда Аморим
Клупска кариера
Охрабрена од нејзината постара сестра, Аморим започнала да игра ракомет на 11-годишна возраст во Колехио Рио Бранко. Во 2002 година таа се преселила во Методиста/Сао Бернардо, по покана на Силвио Родригес, која ја забележал за време на младинските натпревари во Ресифе. Во првата сезона со новиот тим таа го освоила второто место во бразилското првенство.
Градиште (Неготино)
Историја
Се смета дека утврдувањето последен пат било обновено за време на владеењето на Јустинијан I, бидејќи таму е најдена негова монета.
РК Црвена Ѕвезда
Ракометниот клуб Црвена звезда е белградски ракометен клуб. Клубот е дел Спортското друштво на Црвена звезда. Клубот е основан како дел од секцијата СД Црвена звезда на 1 октомври 1948 година. Клубот во моментов се натпреварува во српската Супер лига.
Едуарда Аморим
Клупска кариера
Во февруари 2006 таа се преселила во Европа, придружувајќи и се на нејзината сестра во македонскиот шампион Кометал Ѓорче Петров. Во три и пол сезони со Кометал, Аморим освоила три шампионски титули во македонското првенство и три купа, а дебитирала и во натпреварите од Лигата на шампионите. Сепак, откако клубот се соочил со тешки финансиски проблеми тие пуштиле некои од нивните клучни играчи да си одат, меѓу кои била и Аморим, за да ги намалат трошоците.
Градиште (Неготино)
Историја
За време на Првата светска војна, овде биле копани ровови.
РК Црвена Ѕвезда
1950-ти
Ракометната секција на спортското друштво „Црвена звезда“ е формирана на 1 октомври 1948 година. Првиот водач на таа секција беше Мирослав Павловиќ. Во првите години се играше голем ракомет, но бидејќи не предизвика интерес и популарност, тој брзо беше заменет со мал, односно модерен ракомет. Црвена звезда беше носител и на пионерскиот на ракомет во Белград. Тимот учествуваше на бројни турнири во земјата и странство и оствари успех.
Едуарда Аморим
Клупска кариера
На 23 февруари 2009, Аморим потпишала за унгарскиот Ѓер Ауди ЕТО. Во 2013 година, со овој клуб ја освоила својата прва титула во кариерата во Лигата на шампионите.
Градиште (Неготино)
Археолошки остатоци и ископувања
На зарамнетото плато стојат остатоците од одбранбениот бедем (тврдина). Во 1953 година биле вршени земјени работи, додека во 1983 година биле извршувани археолошки ископувања. Во овие археолошки ископувања биле откриени множество керамички материјал од предкласичното, класичното и хеленистичкото време. Била најдена и доцноантичка керамика со најмногу материјал има IV до VI век. Најстарите остатоци датираат од 7-6 век п.н.е. Постарата предхеленистичка и хеленистичка населба била утврдена со камени ѕидови од типот плочи. Населбата во римско време е утврдена со варов малтер. Во југот на наоѓалиштето има движен археолошки материјал дури и од доцната праисторија, материјал кој бил најден под израмнети слоеви од земја, масна земја и речни каменчиња по куќа од хеленистичко време.
РК Црвена Ѕвезда
1950-ти
По квалификациските натпревари, што се одржуваа во републиките, на завршниот турнир во Белград, РК Црвена звезда во 1955 година ја освои првата титула шампион на Југославија. Потоа во финалето екипата на Јанг Босна од Сараево беше совладана од страна на Црвена звезда со резултат од 17: 6 и 11: 4. Во освојувањето на таа титула учествуваа: Милан Првуловиќ, Џорџе Вучиниќ, Богдан Цвијетиќ, Томислав Рагус, Никола Вучковиќ, Владимир Милиќ, Александар Димитриќ, Светислав Станкиќ, Михајло Марковиќ и Никола Вучиниќ. Уште следната година, поточно  во 1956 година  Зезда ја освојува двојната круна. На завршниот турнир во Сараево беше освоена титулата во конкуренција на екипите на Млада Босна, РК Работнички од Скопје и РК Младост од Загреб, а во истата година беше освоен и купот.
Едуарда Аморим
Клупска кариера
Во 2014 година, по освојувањето на уште една титула во Лигата на шампионите и на Светското првенство 2013, таа била избрана од ИХФ за Најдобра ракометарка на светот. Таа станала само втората бразилка, по Александра до Насименто во 2012, која ја освоила оваа награда. Во последните години во Ѓер таа се истакнала посебно по својата одлична игра во одбраната со што била клуч на успесите на унгарската екипа во Лигата на шампионите. За нејзините добри игри во одбраната сведочи и признанието за најдобар одбранбен играч во Лигата на шампионите кое таа го добила трипати досега (во сезоните 2015-2016, 2016–2017 и 2018–2019).
Градиште (Неготино)
Археолошки остатоци и ископувања
Во должина на внатрешната страна на западниот ѕид биле откопари римски квартири односно воени простории. Северно од утврдувањето била незаштитената цивилна населба од 4,5 хектари и гробиштата. Над некрополата има слаби извори на вода. На површината се присутни многубројни фрагменти од керамички садови и други археолошки материјали со различна временска и културна припадност. Површинските наоди се чуваат во Народниот музеј во Велес и во Музејот на град Неготино.