cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Костум
Верски фестивали
Будистичките верски фестивали во Тибет, Бутан, Монголија и Ласа и Сиким во Индија го изведуваат танцот Чам, кој е популарна танцова форма со употреба на маски и носии.
Паради и поворки
Парадите и поворките им овозможуваат на луѓето да се облекуваат во историски или имагинативни носии. На пример, во 1879 година уметникот Ханс Макарт дизајнирал костуми и сценографија за да ја прослави годишнината од венчавката на австроунгарскиот император и царица и ги водел луѓето во Виена во парада на костумите, што станало редовна манифестација до средината на XX век. Костимите на чичко Сем се носат на Денот на независноста во САД. „Танцот на лавот“, кој е дел од новогодишните прослави на Кинезите, се изведува во костими. На некои носии, како оние што се користат во „Танц со змеј“, им требаат тимови од луѓе за да го создадат потребниот ефект.
Спортски настани и забави
Јавните спортски настани даваат можности за носење носии, како и приватни маскенбали и забави.
Деца
Костумите служат и како начини за истражување и играње улоги кај децата. На пример, децата може да се облекуваат како ликови од историјата или фикцијата, како што се пирати, принцези, каубои или суперхерои. Тие исто така можат да се облекуваат во униформи што се користат на вообичаени работни места, како што се медицински сестри, полицајци или пожарникари или како зоолошка или животинска фарма.
Косплеј
Косплеј, збор со јапонско потекло што на англиски е кратенка за „приказ на костумите“ или „костумска игра“, е перформансна уметност во која учесниците носат костуми за да претставуваат специфичен лик или идеја што обично секогаш се идентификува со единствено име (за разлика од генерички збор). Овие „косплеери“ често комуницираат за да создадат субкултура центрирана на игра со улоги, така што тие можат да се гледаат најчесто во групи за игри, или на собири и конвенции. Значителен број од овие костуми се домашни и уникатни и зависат од карактерот, идејата или предметот што носителот на костумот се обидува да го имитира или претстави. Самите костуми честопати уметнички се проценуваат колку добро го претставуваат предметот што носителот на костумот се обидува да го измисли.
Дизајн
Костимографијата е предвидување облека и целокупниот изглед на лик или изведувач. Костимот може да се однесува на стилот на облекување, особено за некоја нација, класа или период. Во многу случаи, тоа може да придонесе кон полнотата на уметничкиот, визуелен свет кој е единствен за одредена театарска или кинематска продукција. Најосновните дизајни се произведуваат за да го означат статусот, да обезбедат заштита или скромност или да обезбедат визуелен интерес за некој лик. Дизајнот на костумите не треба да се меша со координацијата на костумите, што само вклучува промена на постојната облека, иако двата процеса се користат за создавање сценска облека.
Организации
Интернационалното членство на еснафот на дизајнерите на костуми вклучува филмови, телевизии и комерцијални костуми, помошници на дизајнери на костуми и илустратори на костуми, има 750 членови.
Публикации
Дизајнерот на костуми е тримесечно списание посветено на индустријата за костимографија.
Значајни дизајнери и награди
Познати дизајнери на костуми вклучуваат добитници на „Оскар за најдобар дизајн на костуми“, „Награда Тони за најдобар дизајн на костуми“ и „Награда на драмски биро за извонреден дизајн на костуми“. Едит Хед и Ори-Кели, и двајцата родени кон крајот на 1897 година, биле двајца од најпознатите холивудски дизајнери на костуми.
Самостојни и домашни носии
Во XX век, продавниците за современи ткаенини нуделе комерцијални обрасци што можеле да се купат и да се користат за производство на костум од суровини. Некои компании, исто така, започнале да произведуваат каталози со голем број модели.
Индустрија
Професионалните костими се обично дизајнирани и произведени од занаетчии, честопати специјално за одреден карактер или амбиент. Специјални продавници може да вклучуваат и вообичаени носии од овој калибар.
Некои висококвалитетни носии може дури и да бидат дизајнирани од носителите на самите костими.
Рослебен-Вие
Рослебен-Вие (Roßleben-Wiehe) — мал град во округот Кифхојзер, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Градот бил создаден на 1 јануари 2019 година со спојување на градовите Рослебен и Вие, како и две други општини, Дондорф и Наузиц.
Местоположба
Рослебен-Вие е најисточната општина во округот Кифхојзер и се наоѓа непосредно на границата со сојузната покраина Саксонија-Анхалт.
Соседни општини
Соседни општини на градот се следниве (од север надесно): Артерн, Алштет (Саксонија-Анхалт) (округ Мансфелд-Јужен Харц, Саксонија-Анхалт), Кверфурт (округ Зале (округ), Саксонија-Анхалт), Кајзерпфалц (округ Бургенланд (округ), Саксонија-Анхалт), Келеда (округ Земерда), Оберхелдрунген, Ан дер Шмике, Гехофен и Калбсрит.
Градски единици
Градот се состои од следниве единици:
Историја
Во рамки на општинската реформа 2018/2019 во Тирингија, градовите Рослебен и Вие, како и општините Дондорф и Наузиц се одлучиле да се спојат на 1 јануари 2019 година.
Градски совет
Градскиот совет на Рослебен-Вие бил избран на општинските избори на 26 мај 2019 година, што довело до следнава распределба:
Градоначалник
На општинските избори на 26 мај 2019 година бил избран Штефен Зауербир (SPD) со 59% од гласовите.
1699 во книжевноста
1699 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
1698 во книжевноста
1698 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Закон за зачувување на енергијата
Законот за зачувување на енергијата — вкупната енергија на изолиран систем останува постојана што се вели да се сочува со текот на времето. Ниту може да биде создадена ниту уништена енергија. Наместо тоа, таа се трансформира од еден облик во друг. На пример, хемиска енергија може да се претвори во кинетичка енергија во експлозија на стап на динамит. Последица на законот на конзервација на енергија е тоа вечен движење машина од првиот вид не може да постои. Тоа е да се каже, не постои систем без надворешен снабдувањето со енергија и да ги достави неограничен износ на енергија на неговата околина.
Историја
Од античките филозофи уште Талес од Милет во 550 п.н.е. имаше насетувања за зачувување на некои основни суштината на која е направена сè. Сепак, не постои посебна причина да се идентификуваат ова со она што го знаеме денес како "на масата и енергијата" (на пример, Талес дека тоа е вода). Емпедокле (490-430 п.н.е.), пишува дека во универзална неговиот систем, составен од четири корени (земја, воздух, вода, оган), "ништо не е да се биде или пропаѓа", Наместо тоа, овие елементи страдаат континуирано преуредување.
Во 1605 Simon Stevinus беше во можност да се решат голем број на проблеми во статиката базира на принципот дека постојано движење беше невозможно.
Во 1638, Галилео објавил неколку анализи за неколку ситуации, вклучувајќи го ", го прекина нишалото"-што може да се опише (во современ јазик) како конзервативно, претворање на потенцијална енергија на кинетичка енергија и повторно ќе се врати. Во суштина, тој истакна дека висината на движење на телото се зголемува е еднаква на висината од кои паѓа, и се користи оваа забелешка да заклучиме идејата на инерција. Значајниот аспект на оваа опсервација е дека височина што се движи телото се искачува не зависи од обликот на триење површина која телото се движи по.
Во 1669 година, Кристијан Хајгенс објавени неговите закони на судир. Меѓу количини тој се наведени како непроменлива пред и по судир на тела беа збирот на нивните линеарни momentums како и збирот на нивните кинетички енергии. Сепак, разликата помеѓу еластичен и нееластичен судир, не е разбрана во тоа време. Ова доведе до спор меѓу подоцнежните истражувачи кои од овие конзервирани количини беше повеќе од фундаментално значење. Во неговата Horologium Oscillatorium, тој и даде многу поексплицитни и појасна изјава во врска со висината на искачување на движење на телото, и оваа идеја поврзани со неможноста на постојано движење. студијата на динамиката на нишалото движење Хајгенс "беше врз основа на еден принцип: дека центарот на гравитација на тешки предмети не може да се укине.
Фактот дека кинетичката енергија е скаларна, за разлика од линеарни динамика која е вектор, а со тоа и полесно да се работи со не избега вниманието на Готфрид Вилхелм Лајбниц. Тоа беше во текот на 1676-1689 Лајбниц кој прв обид за математичка формулација на вид на енергија која е поврзана со движење (кинетичка енергија). Користење на работа Хајгенс "судир, Лајбниц забележи дека во многу механички системи (на неколку маси, mi секој со брзина vi),
беше конзервиран vis Вива. подоцна се покажа дека и количини се конзервирани во исто време, со оглед на соодветни услови, како што се еластична судир.
Во 1687 година, Исак Њутн го објави својот Принципија, која беше организирана околу концептот на сила и интензитет. Сепак, истражувачите беа брзо да се признае дека принципите утврдени во книгата, а казна за точка масите, не беа доволни за да се справи со движењето на цврсти и течни тела. исто така, се бара некои други принципи.
Законот на конзервација на Вис Вива беше залагаше од страна на татко и син дуо, Јохан и Даниел Бернули. Поранешниот искажани принципот на виртуелна работа како што се користи во статиката во полн севкупност во 1715 година, а подоцна врз основа својата Hydrodynamica, објавена во 1738 година, на овој единствен принцип за заштита. студијата на губење на vis усно на водата што тече на Даниел го наведе да се формулира принципот на Бернули, кој се однесува на загубата е правопропорционален со промената на хидродинамиката притисок. Исто така, Даниел формулиран поимот на работа и ефикасност за хидраулични машини; и тој даде кинетичка теорија на гасови, и се поврзани кинетичката енергија на гас молекули со температура на гасот. Ова се фокусира на ВИС усно од страна на континентална физичари на крајот доведе до откривање на принципите со кои се регулира стационарност механика, како принцип и Lagrangian на D'Alembert и Hamiltonian формулации на механиката
Емили ду Châtelet (1706 - 1749) се предложени и тестирани на хипотезата за зачувување на вкупната потрошувачка на енергија, за разлика од на интензитет. Инспириран од теориите на Готфрид Лајбниц, повтори таа и публицитет експеримент всушност се создадени од страна на Gravesande Вилем е во 1722 во која топки се избришани од различни височини во лист мека глина. кинетичка енергија секоја топка - како што е наведено од страна на количеството на материјал раселени - се покажа дека е пропорционална со квадратот на брзината. е пронајден на деформација на глина да бидат правопропорционална со висината на топки беа исфрлени од, еднаква на почетната потенцијална енергија. Претходно работници, вклучувајќи Њутн и Волтер, сите веруваа дека "енергија" (колку што тие разбрале што станува збор) не била различна од Хасани и тоа пропорционално на брзината. Според ова разбирање, деформација на глина треба да биде пропорционална на квадратен корен од висина од која топки се избришани од. Во класичната физика точната формула е {\ displaystyle E_ {k} = {\ frac {1} {2}} mv ^ {2}}, каде {\ displaystyle E_ {k}} е кинетичката енергија на објектот, { \ displaystyle m} неговата маса и {\ displaystyle v} неговата брзина. Врз основа на ова, Châtelet предложи енергија мора секогаш да ги има истите димензии во каква било форма, што е потребно за да може да се однесуваат во различни форми (кинетичка, потенцијал, топлина ...)
Инженери, како што се Џон Smeaton, Петар Еварт, Карл Holtzmann, Густав Адолф-Hirn и Марк Seguin призна дека зачувувањето на импулсот сами по себе не е соодветна за практична пресметка и направи употреба на принципот на Лајбниц. Принципот е исто така се залагаше од страна на некои хемичари како Вилијам Хајд Wollaston. Академици како Џон Playfair беа брзо да се истакне дека кинетичка енергија не е јасно конзервирани. Ова е очигледно за современа анализа врз основа на вториот закон на термодинамиката, но во XVIII и XIX век судбината на изгубената енергија сè уште е непознат.
кои може да се сфати како претворање на кинетичката енергија на работа, во голема мера беше резултат на Гаспар-Гистав Coriolis и Жан-Victor Poncelet во текот на периодот 1819-1839. Поранешниот наречен количина quantité de travail (количина на работа), а вториот, породилни маки mécanique (механичка работа), а и се залагаше за употреба во пресметковното инженерство. Во еден документ Über умре Natur дер Wärme (германски "За природата на топлинска енергија / топлина"), објавен во Zeitschrift für Physik во 1837 година, Карл Фридрих Мор даде една од првите општи извештаи на доктрината за зачувување на енергија во зборовите: "и покрај 54 познати хемиски елементи постои во физичкиот свет само еден агент, и тоа се нарекува Крафт [енергија или работа] Тоа може да се појави, во зависност од околностите, како движење, хемиски афинитет, кохезија, електрична енергија, светлина и. магнетизам и од било кој од овие облици што може да се трансформира во било која од другите.
Механички еквивалент на топлина
А клучна фаза во развојот на модерната принципот на конзервација беше демонстрација на механички еквивалент на топлина. Калорична теорија тврдеа дека ниту може да биде создадена ниту уништена топлина, додека зачувување на енергија повлекува спротивно начело дека топлината и механичка работа се менливи.
Во 1798 година, грофот Rumford (Бенџамин Томпсон) врши мерења на триење топлината што се создава во здодевни топови и ја развил идејата дека топлината е форма на кинетичка енергија; мерења неговата побива теоријата на калориите, но не беа доволно прецизни за да се остави простор за сомнеж.Во средината на XVIII век Михаил Ломоносов, руски научник, претпоставува неговата corpusculo-кинетичка теорија на топлината, која ги отфрли идејата за калорична. Преку резултатите на емпириски студии, Ломоносов дојде до заклучок дека топлината не се пренесува преку честички на калорична течност.
Джаул апарат за мерење на механички еквивалент на топлина. Опаѓачки тежина спроведен во низа предизвикува гребло се потопува во вода за да ги ротира. Во меѓувреме, во 1843 година, Џејмс Прескот Джаул независно го открија механички еквивалент во серија на експерименти. Во повеќето познати, сега се нарекува "Джаул апарат", тежина опаѓачки во прилог на низа предизвикани гребло се потопува во вода за да ги ротира. Тој покажа дека гравитациска потенцијална енергија изгуби од тежината во опаѓачки е еднаква на внатрешниот енергетски стекнато од страна на вода преку триење со гребло.
Во текот на периодот 1840-1843, слична работа се врши од страна на инженерот Лудвиг А. Colding и покрај тоа што бил малку познат надвор од родната Данска. Двете Джаул е и работа Мајер е страдал од отпор и занемарување, но тоа беше Джаул е што на крајот го привлекоа пошироко признавање. За спорот меѓу Джаул и Маер над приоритет, видете механички еквивалент на топлина: приоритет. Во 1844 година, Вилијам Роберт Grove претпоставува односот помеѓу механика, топлина, светлина, електрицитет и магнетизам третирајќи ги сите како манифестации на еден "сила" (енергија во модерната смисла). Во 1874 година, Grove објавени неговите теории во својата книга Корелација на телесни сили. [1] Во 1847 година, врз основа на претходната работа на Джаул, Сади Карно и Емил Clapeyron, Херман фон Хелмхолц пристигна во заклучоците слични на честакот и објавени неговите теории во својата книга Über умре Erhaltung дер Крафт (за заштита на силите, 1847). [2 ] Општата модерна прифаќање на принципот произлегува од оваа публикација. Во 1850 година, Вилијам Rankine првпат се користи фразата законот на конзервација на енергија за принцип. [3]
Во 1877 година, Питер Гатри Tait тврди дека принципот потекнува од сер Исак Њутн, врз основа на креативното читање на исказите 40 и 41 од Philosophiae Naturalis Principia Mathematica. Ова е сега се смета како пример за историја Виговците.
Прочка
Прочка или Велики поклади — ден во православното христијанство на меѓусебно простување помеѓу верниците пред почетокот на велигденскиот пост. Прочка е подвижен празник, датата му се менува во зависност од датата на Велигден, и секогаш е точно на 7 недели пред Велигден. Од верски аспект, Прочка е една од манифестациите на искрената и пожртвуваната љубов кон ближните, кој треба да го следи примерот на Исус Христос за безусловно и безгранично проштевање меѓу луѓето.
Прочка бара помладиот од постариот со зборовите „прости ми“, а постариот одговара „простено да ти е од мене и од Бога“.
Неделата пред Прочка се нарекува бела или сирна недела, кога не се јаде месо, туку се јадат млечни производи или сукани пити. Прочка во семејството се одбележува со богат ручек кој завршува со амкање јајца.
Денот по Прочка е чист понеделник кога почнува големиот велигденски пост. Прочка го означува и крајот на зимските и почетокот на пролетните празници.
Марк Реншо
Марк Реншо (Mark Renshaw; р. ) — поранешен австралиски велосипедист, кој возел професионално помеѓу 2004 и 2019 за екипите, , , , и. Негови најголеми победи се освојувањето на Трката околу Катар 2011, и еднодневната трка Класика де Алмерија во 2013.
Прочка
Еден од главните елементи на Прочка е маскирањето и преоблекувањето. Според обичајот, за Велики поклади порано се маскирале само мажите, а маските требало да бидат што пострашни и посмешни.
Марк Реншо
Од 2009 до 2011 и од 2014 година до неговото повлекување, Реншо бил познат како главен предводник на спринтерот Марк Кевендиш во, и.
Прочка
Најпознатиот настан за Велики поклади во Македонија е Струмичкиот карневал или Тримери кој е влезен и во Светскиот календар на карневалите и во последните години стана голема туристичка атракција.
Марк Реншо
Рана кариера
Реншо, кој е роден во Батурст, Нов Јужен Велс, ја започнал својата кариера како велодромски велосипедист возејќи за Батурст Сајкл Клаб. Бил трениран од Марк Виндзор и покажал ветувачки резултати, па поради тоа бил избран во спортската академија за западниот регон. На дисциплините под 17 години на Австралиските велодромски првенства во 1998 го освоил златниот медал во екипна потера (австралиски рекорд), скреч, хронометар и поединечната потера (австралиски рекорд) и сребро на хронометарот од 200 метри.
Прочка
Скопје
Во минатото во Скопје често на денот на празникот Прочка се практикувало фотографирање во ателје. Скопските обичаи од кои дел имале христијанска основа, а дел од нив биле поврзани со паганските верувања, најчесто биле исти како и сите останати од Македонија. По фотографирањето, пресоблечените возрасни и деца оделе на плоштадот во градот и на главните улици Крал Петар (денешна Македонија) и улицата Војвода Путник (кејот на реката Вардар) каде што изгледало како на пазар на разнобојни костими и тоалети. Празничната атмосфера се надополнувала со фрлање конфети, улични музичари со народни инструменти, игри и песна. По Втората светска војна празникот во редуцирана форма се прославувал само во круговите на семејствата според сопствената иницијатива и убедување, а од 60-тите години до денес почнува селективно навраќање на стариот начин на прославување со собирање на плоштадот и на Скопското Кале.
Марк Реншо
Рана кариера
Во првата година како возач под 19 години, Реншо продолжил со постигнувањето на силни резултати на велодромот. Неговите резултати вклучувале трето место на хронометарот (зад светскиот првак Бен Керстен и бронзениот медалист Џоби Дајка), 4. во поединечна потера, 5. во хронометарот од 200 метри, 3. во спринт (повторно зад Дајка и Керстен), 1. во екипна потера и 1. во олимписки спринт. Потоа, Реншо бил избран да ја претставува Австралија на Светските јуниорски велодромски првенства, каде станал светски првак, заедно со Џоби Дајка и Бен Керстен во олимписки спринт.
Прочка
Велес
Во Велес традиционално на Прочка се маскираат децата (во минатото и возрасните) и пеат во групи. Се нарекуваат прочкари и ја пеат песната „Оптири лајлам, тра ла лала лајлам“. Тие влегуваат во домовите на велешани за да го најават скорешното доаѓање на пролетта. Маскирани се во дедо, баба, зет, невеста или доктор. Штом ќе ја отпеат песната, ја боцкаат бабата, а таа паѓа и лекарот ја кажува дијагнозата според која бабата е болна од шеќерна болест и за неа лекот е баклава, а наградата за лекарот се парите. Тие се награда од домаќините за посетата на прочкарите. Така е до пладне кога започнува времето за ручек на кои бабата и дедото веќе ги поканиле ќерката и зетот. Од приквечер граѓаните се раздвижуваат низ улиците во градот и почнуваат визитарските посети во домовите на родителите, постарите членови на семејствата и кумовите. Помладите со лимон и портокал во раце, од постарите бараaт прошка велејќи: „Простете ми ако нешто сум згрешил-а“ на што постарите ќе одговарат: „Простено ви е и од нас и од Господа“.
Струмица
Струмица има една од најдолгите традиции кои се изведуваат за време на Прочка. Најпознат е струмичкиот карневал. До 1960 година карневалот се изведувал исклучиво во неговата првобитна функција, односно се изведувал во домот на армасаната (свршената) девојка како дел од обредот на иницијација на идната невеста. Но, од 1960 г. тој почнува да се одржува помасовно и поорганизирано на плоштадот во Струмица и тоа во ноќните часови. На карневалот почнале да учествуваат како поединци, така и организирани групи граѓани од Струмица од сите возрасти, но и граѓани од други градови од Македонија. Од 1990 година, Струмичкиот карневал почнува да се шири и да добива помасовен карактер со учество на карневалски групи и од други балкански земји, со што прераснува во „најатрактивна и најорганизирана традиционална манифестација, не само во Македонија, туку и на Балканот и пошироко“ Во 1994 г. Струмичкиот карневал, т.е. градот Струмица станува член на FECC, Федерацијата на европските карневалски градови и успешно се вклучува во светското семејство на најпознатите карневалски градови, прераснувајќи со тоа во меѓународна традиционална манифестација.
Делчево
На повеќе места во Делчевско со поставување на таканаречени „Стреловишта” традиционално се пали смреков оган по повод празникот Поклади. Се верува дека смрековиот оган ги гори злите духови од претходната година.
Марк Реншо
Рана кариера
Во втората година како возач под 19 години, Реншо имал многу успешни национални велодромски првенства, повторувајќи ги успесите во втората година како возач под 17 години. Бил 1. во олимписки спринт, 1. во хронометар, 2. во поединечна потера, 1. во екипна потера, 4. во кеирин и 1. во скреч. Повторно Реншо бил избран за настап на Светските јуниорски првенства. На овие првенства, Реншо го додал успехот во поединечна потера на неговиот успех од минатата година во екипна потера, враќајќи се во Австралија како првак на хронометар, како и бранител на титулата во олимписки спринт и така станувајќи троен светски јуниорски првак.
Прочка
Амкање
Амкањето бил обичај кој се одржувал вечерта на Поклади, кога потесното семејство се собирало дома. Обичајот се спроведувал така што варено нелупено јајце се врзувало на конопен конец и се обесувало на стапче или на сукало. Потоа, децата седнувале крај трпезата или клечеле на колена, а некој од возрасните го нишал јајцето, доближувајќи го кон устата на секое дете, кое викало "ам, ам" и се обидувало со устата да го фати јајцето. Потоа, јајцето се кршело и највозрасниот член на семејството ја вадел варената жолчка и во половините од белката турал малку вода од која сите учесници во амкањето пиеле по некоја капка. Потоа, конецот го палеле за да видат каква ќе биде иднината на семејството: ако конецот горел силно, тоа значело дека годината ќе биде здрава и среќна. На крајот, сите деца меѓусебно се проштевале, а потоа барале прошка од родителите.
Марк Реншо
Рана кариера
Како сениор, Реншо започнал да се насочува повеќе на програмата за издржливост со надеж да стане професионален друмски првак. Меѓутоа, во 2001 во неговата прва година како сениор, го освоил Светски велодромски куп, но сепак продолжил да размислува за настап на подолги трки.
Прочка
Наводи
Kirkeåret
Марк Реншо
Рана кариера
Тој бил носител на стипендија на Австралискиот институт за спорт за Олимписките игри во Атина 2004.
2002 била клучната година за Реншо како велодромски велосипедист. Главно настапувал на бодовните трки, медисон трките и екипните хронометри. Исто така бил дел од австралиската екипа за екипна потера, која го соборила светскиот рекорд на Комонвелтските игри во Манчестер (заедно со Греам Браун, Питер Досон и Лук Робертс). Подоцна бил дел и од светските сениорски првенства, каде повторно победил во екипна потера.
2004-2008: Насочување на друмски велосипедизам
Во 2002, друмската кариера на Реншо започнала да се развива кога бил избран за настап во екипата НСВИС-ФДЖу. Поради вклучувањето на Реншо во екипата, наскоро возел во Франција со аматерскатаекипа СКО Дижон, која му го отворила патот за приклучување во елитната екипа ФДЖ во 2004.
Реншо се вратил на велодромскиот велосипедизам во 2004 и на Светските првенства настапил во медисон, бодовна трка и екипна потера. Реншо паднал на бодовната трка и завршил 4. во медисон. Австралиската екипа за екипна потера победила, но Марк ја загубил својата втора титула, бидејќи тој настапил само во едно коло (квалификациите) откако паднал на бодовната трка. Откако возел на сите трки од Светските купо во медисон и откако ѝ го обезбедил олимпиското место на Австралија бил одбран да вози на бодовната трка и медисот на Игрите. Меѓутоа била донесена контроверзна одлука и селекторот на Австралија одлучил да го одбере искусниот друмски возач, Стјуарт О’Грејди како партнер на Греам Браун наместо Реншо во трката на медисон. Реншо настапил на бодовната трка, каде завршил на шестото место.
Реншо останал со ФДЖ на две сезони, пред да се префрли во Кредит Агрикол, со главна цел да ги користи своите велодромски техники како помош и поддршка на спринтерот Тор Хушовд. Реншо покажал силна форма на почетокот на сезоната, освојувајќи го критериумот Гилонг Беј втора година по ред. Ова довело да биде главен спринтер во почетокот на сезоната за Кредит Агрикол (додека да почне сезоната на Хушовд) и ја освоил својата прва победа во ProTour на неговата домашна трка, Тур Даун Андер. Реншо го имал водството во генералниот пласман на Тур Даун Андер по претпоследната етапа, кога поради недостиг на вештини за искачување изгубил многу минути и водството во трката.
Додека бил во Кредит Агрикол, Реншо го имал својот прв настап на Тур де Франс во 2008, откако ја пропуштил трката во 2007 поради болест. Во 2008, Реншо добил многу пофалби за неговата улога во победата на втората етапа на Тор Хушовд.
Откако екипата Кредит Агрикол се распаднала на крајот на 2008, Реншо заминал во Колумбија-Хај Роуд. Негови главни одговорности на големите трки биле да биде човек за поддршка на спринтерот Марк Кевендиш. По неговата прва сезона со Колумбија во 2009, Реншо добил пофалби од коментаторите и возачите за неговото учество во огромниот успех на Кевендиш на Тур де Франс и општо во сезоната. Лични достигнувања во 2009 било второто место на последната етапа на Тур де Франс, откако го довел Кевендиш до победа.
2009
По успешната прва сезона како водечки човек за Марк Кевендиш со во 2009, Реншо бил подготвен за сезоната во 2010. Неговиот планиран распоред за сезоната започнувал со Тур Даун Андер, Тур де Франс и потоа Светските првенства - кои за првпат се одржувале на домашен терен за Реншо, во Австралија. Овие планови наскоро се промениле кога му бил дијагностициран вирусот Епштајн-Бар во предсезоната и ги ставиле неговите планови под знак прашалник. Реншо ја пропуштил неговата домашна трка, Тур Даун Андер и не се вратил во Европа и сериозно тренирање до февруари. Случајно ова се погодило со задоцнетиот почеток на сезоната и за Кевендиш (поради инфекција на забот). Целите на Реншо за сезоната останале Светските првенства, Тур де Франс, како водечки човек а Кевендиш, како и Трката околу Калифорнија, каде повторно ќе возел за Кевендиш.
2010
Во текот на спринтерската завршница на етапата 11 на Тур де Франс 2010, додека го водел спринтерот на Марк Кевендиш, Реншо бил дисквалификуван и отстранет од трката поради буткање со глава на членот на, Џулијан Дин.
2011
Марк имал успешна сезона во 2011, освојувајќи ја етапата 4, а потоа и генералниот пласман на Трката околу Катар, победувајќи ги познатите спринтери Том Бонен, Даниеле Бенати и Хајнрих Хауслер. Потоа го потврдил својот углед како најдобар помагач во спринтот на Тур де Франс, кога му помогнал на Марк Кевендиш да дојде до пет етапни победи и зелената маичка. Меѓутоа, сезоната на Марк завршила во разочарување, кога бил прескокнат за влез во екипата на Австралија на Светските првенства. Како можна причина од страна на Реншо и другите од медиумите била наведено одбивањето да потпише за новата австралиска екипа ГринЕЏ. Реншо се пласирал втор зад колегата Кевендиш на првите две етапи на Трката околу Британија, пред да ја освои петтата етапа самиот.
2012
Марк потпишал со холандската екипа Рабобанк на почетокот на сезоната 2012, со што му се пружило можност да вози за самиот себе отколку да му помага на Кевендиш. Откако ги слушнал вестите, Кевендиш изјавил дека никој не може да прави истата работа како Реншо во последните три години, истакнувајќи дека верува дека Реншо е најдобар помагаш во светот на спринтерите.
Реншо ја освоил четвртата етапа на Трката околу Турција. Во масовниот спринт победил Реншо со екстремно мала разлика пред сонародникот Метју Гос. Разликата било невозможно да се забележи со голо око, дури и на фото-финиш.
Реншо се повлекол од Тур де Франс на етапата 12 во планините на околу 72 километра пред целта, откако доживеал повреди по четири последователни падови порано на трката.
2013
Во 2013, името на неговата екипа се променило во, бидејќи  одлучил да го повлече своето спонзорство. Во февруари на Класика де Алмерија, Реншо ја остварил својата прва победа во сезоната. Во април, Реншо имал тежок пад во последната кривина на втората етапа на Трката околу Турција, предизвикувајќи масовна несреќа. Ја скршил клучната коска, имал потрес на мозокот и загубил заб во несреќата.
На 10 јули било објавено дека Реншо ќе му се приклучи на за сезоната 2014 година, придружувајќи му се на поранешниот колега од  Марк Кевендиш.
2014
Во септември, откако неговиот предводник Кевендип не ја имал формата по повеќекратните падови, Реншо ја преземал улогата на спринтер на Трката околу Британија и победил во масовниот спринт на втората етапа.
2015
Реншо ја поминал сезоната 2015 како помошник на Кевендиш, со негов најдобар резултат третото место на Класика де Алмерија, на која Кевендиш победил. На 29 септември било објавено дека се приклучил на Кевендиш и на нивниот поранешен колега Бернхард Ајзел во потпишување за — наскоро преименувана како  — за сезоната 2016.
Приватен живот
Реншо има холандско потекло и неговите баба и дедо емигрирале во Австралија по Втората светска војна. Во ноември 2009, Марк ја објавил својата свршувачка со неговата девојка Кристина Харис. Тие се венчале на приватна церемонија во Маџи, Нов Јужен Велс, во ноември 2010. Двојката има три деца.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Фуџи
Фуџи или „Фуџијама“ (富士山, ) — планина на островот Хоншу, највисока во Јапонија со 3.776,24 м. Планината е активен стратовулкан кој последен пат избувнал во 1707–08 г. Се наоѓа 100 км југозападно од Токио и се гледа од градот при ведри услови. Има особено симетричен облик, и врвот е покриен со снег неколку месеци во годината. Планината е мошне позната како симбол и присутна во разни уметнички дела, и се вбројува во „трите свети планини“ на Јапонија (заедно со Тате и Хаку). Ужива популарност кај планинарите и посетителите, и е прогласена за место од историско значење и природна убавина. Во 2013 г. добила статус на светско наследство на УНЕСКО како културно богатство како место на вековна инспирација за уметници и поети и место на поклонение. Меѓу посетуваните места на и околу планината се вбројуваат светилиштето Фуџисан Хонгу Сенген Тајша и шест други шинтоистички светилишта, два планинарски дома, езерата Јаманака, Кавагучи, осум топли извори (Осихо Хакај), дрва скаменети од лава, остатоци од култот на планината (Фуџи-ко) во пештерата Хитоана, водопадите Ширајто и боровата корија Михо но Мацубара.
Историја
Фуџи има правилно обликувана вулканска купа и поради привлечниот изглед честопати се јавува во јапонската уметност, особено по 1600 г, кога градот Едо (денес Токио) станал престолнина. Најпознати дела на кои се јавува Фуџи се „Триесет и шест погледи на планината Фуџи“ од Кацушика Хокусај и неговите „Сто погледи на планината Фуџи“. Планината се споменува во книжевноста низ вековите и е опеана во поезијата.
Се смета дека планината прв ја искачил непознат монах во 663 г. Врвот важел за свето место и бил забранет за жени сè до периодот Мејџи. Во далечното минато, подножјето на планината служело како оддалечено место за обука на самураите (кај денешна Готемба). Во подрачјето на планината, шогунот Минамото но Јоритомо одржувал коњички стрелечки турнири (јабусаме) во почетокот на камакурскиот период (XII-XIV век).
Прв странец што ја искачил планината бил британскиот дипломат Радерфорд Олкок во септември 1868 г., кој воедно ја популаризирал на западот. Прва жена од странство што ја искачила планината била Фани Паркс, сопругата на британскиот амбасадор Хари Паркс (1869). Истата година на врвот се искачил и познатиот фотограф Феличе Беато.
Геологија
Планината настанала четири фази. Првата се состои од андезитно јадро длабоко во планината, по што следи базалтен слој создаден пред неколку стотини илјадници години. Пред околу 100.000 години се појавил претходниот облик на планината. Денешната планина се образувала врз него пред околу 10.000 години.
Денес вулканот е активен, но со низок ризик од избувнување. Последната ерупција се случила 16 декември 1707 г. и траела до 1 јануари 1708 г., за време на периодот Едо. Со ова е создаден нов кратер на половина пат по страната на планината. Исфрлената жар и пепел паѓала како дожд во покраините Изу, Кај, Сагами и Мусаши. Оттогаш до денес планината не дава знаци на избувнување.
Англиска азбука
Современата англиска азбука има 26 букви од латиницата:
Староанглиски
Англискиот јазик ја прифатил латиницата приближно во VII век. Во V век почнал да се користи англосаксонскиот футорк, а по доаѓањето на латиницата, двете азбуки продолжиле да се користат паралелно за извесно време. Футоркот ѝ ги додал на латиницата буквите торн þ и уин. Подовна била смислена и буквата ет ð, како модификација на d, а најпосле норманските писари ја создале буквата јог, изведена од инсуларното g и се употребувала во староанглискиот и ирскиот заедно со каролинското g. Покрај ова се користеле и лигатурите дабл-ју (двојно V) w за vv, æsh æ за ae, и œthel œ за oe.
Во 1011 год, писателот по име Биртферт ја подредил староанглиската азбука од нумеролошки причини. Тој најприв ги подредил 24-те букви од латиницата (вкучувајќи го амперсандот), а потоа 5-те додатни англиски букви, започнувајќи со тиронската нота или онд, ⁊, кој бил специфично англиски знак за и:
Современ англиски
Во современиот англиски правопис, þ, ', ð и ' се застарени, иако þ продолжило да постои некое време, додека неговата мала буква не станала графички еднаква на y кај речиси сите ракописи. Од друга страна, u и j биле воведени како букви различни од v и i во XVI век, а w станала засебна буква, така што денешната англиска азбука има 26 букви:
Апострофот исто така се користи за пишување на јазикот и е дел од многу зборови, но тој не се смета за дел од азбуката.
Македонска транскрипција
За транскрипција (предавање) на англиските имиња и зборови во македонски се тргнува од нивниот приближен изговор. Бидејќи за ред англиски самогласки и согласки нема соодветни во македонскиот јазик, тие се адаптираат кон оние македонски гласови што им се донекаде блиски. Од овој принцип се отстапува при имиња влезени порано во македонскиот јазик со поинаква форма.
Фонологија
Буквите A, E, I, O, U се самогласки; понекогаш Y (и многу ретко W) functions функционираат како самогласки, но почесто ова се полусамогласки. Останатите букви се согласки. Најчестата буква во англискиот јазик е буквата E. Најретки букви се Q, X и Z. Следнава листа ја објаснува честотата на секоја буква:
Честота на буквите
Најчесто употребувана буква во англискиот јазик е буквата E. Најретко употребувани се буквите J, X, Q и Z.
Оваа листа ја прикажува честотата на употреба на буквите во англискиот јазик.
Апостроф
Иако не се смета за дел од англиската азбука, апострофот се користи за пишување на англиски зборови. Неколкку пара зборови можат да се разлишат само по апострофот - its (негово, ср. род) и it's (тоа е), were (беше, беа) и we're (ние сме), shed (шупа) и she'd (таа би). It also distinguishes the посесивни (присвојни) наставки -'s и -s'  од честата множинска наставка -s.
Дијакритици
Дијакритиците знаци се ретки во англискиот јазик, и се јавуваат главно кај туѓите или позајмените зборови како résumé, naïve, и façade. Употребата на дијакритици е често изборна, во кај зборови како „soupçon“ кој не може да се напише поинаку ( според OED и други) мора да користи дијакритик. Понекогаш, особено во постари текстови, дијакритиците се користат за означување на слоговите на зборот: cursed (придавка - проколнат) се изговара со еден слог, додека cursèd (глагол - проколна) се изговара со две.
Лигатури
Латинските (римските) лигатури Æ и Œ сѐ уште се користат за формално запишување на зборови од грчко или латинско потекло, како „encyclopædia“ и „cœlom“. Заради недостиг на познавањана и технолошки ограничувања, (QWERTY-форматот на тастатура често во типографијата нема типки за ниедна лигатура) денес лигатурите се среќаваат како парт зборови („ae“, „oe“) во современата, неакадемска употреба. Овеи лигатури не се користат во американскиот англиски јазик (и сродните варијанти), и, воглавно, само „e“ ги заменува „ae“ („encyclopedia“) и „oe“ (на пр. „fetus“ наместо „foetus“).
Кај староанглискиот јазик, Æ била преземена како буква сама за себе и била именувана æsc („еш“), а во најраниот староанглиски, Œ исто така се јавило како засебна буква наречена œðel („етел“), и свете според футоркските руни.
Други староанглиски букви (користени и во средноанглискиот и современиот исландски јазик) се Þ (торн) и Ð (ет), двете денес се заменети со th со исклучок на инстанцата во облик на y кај неколку архаизми како Ye Olde Booke Shoppe.
Варијантата на малата буква (долго s) траела до раносовремениот англиски јазик, а се користела во зборови (освен на нивните краеви) сѐ до почетокот на XIX век.
Амперсандот (&, &) понекогаш се има јавувано на крајот на англиската азбука како кај Биртферотовата список на букви од 1011 г. Овој знак е всушност лигатура од буквите Et. Во снглискиот, овој знак се користи за зборот and (и) како и понекогаш за латинското et, како во кратенката &c (et cetera).
Алфред Расел Волес
Алфред Расел Волес (англ. Alfred Russel Wallace; 8 јануари 1823 во Аск, Монмутшир, Велс — 7 ноември 1913 во Бродстон, Дорсет, Англија) бил истакнат британски природонаучник, истражувач, географ, антрополог и биолог.
Волес спроведува големо теренско истражување, најпрво во басенот на реката Амазон, а потоа на Малајскиот Архипелаг, каде ја открива Волесовата Линија која ја разделува австралиската од азиската фауна. Волес е најпознат со тоа што независно од Дарвин објавува своја сопствена теорија за природната селекција, со што го поттикнува Дарвин да ја објави неговата. Во XIX век, Волес е еден од водечките учени кои работат во областа на еволуцијата. На него се должат многу придонеси во еволуционата теорија, како на пример, идејата за апосематизмот и ефектот на Волес. Понекогаш Волес се нарекува „таткото на биогеографијата“, бидејќи го проучувал распространувањето на животните.
Волес е навлечен по спиритуализмот. Освен тоа, тој е поддржувач и на идеите за нематеријалното потекло на вишите мисловни способности на човекот. Овие негови навлечености доведуваат до затегнување на односите со другите претставници на научната јавност и особено со другите учени-пионери во областа на еволуцијата. Освен со научната дејност, Волес е познат и со активната општествена дејност, која е израз на неговата критика кон, според него, неправедниот општествен и економски систем во Англија од XIX век. Неговите интереси за биогеографијата го прават еден од првите учени кои изразуваат загриженост за влијанието на човековата активност врз животната средина.
Придонеси кон еволуционата теорија
Фаќајќи маларија во Малака, Волес на болничкиот кревет размислувал за можноста за применување на старите малтусовски идеи врз живата природа за преживување на најспособните. На овој начин тој го разработил учењето за природната селекција, кое го изложил во статија која веднаш ја испратил во Англија на познатиот природонаучник Чарлс Дарвин.
Одма по добивањето на волесовата статија, Дарвин (кој во тоа време работел на своето револуционерно дело За потеклото на видовите) му пишал на Чарлс Лајел дека никогаш досега не се сретнал со толку силна коинциденција на идеи меѓу двајца луѓе и му ветил на Волес дека поимите кои тој ги користел ќе се најдат на првите страници од неговата книга. На 1 јули 1858 година, одломки од работите на Дарвин и Волес за природната селекција биле најпрво претставени на пошироката јавност — на членовите од Линеовото здружение.
Волес не сметал дека е потребно да развие своја последователна претстава за природната селекција како Дарвин, но затоа токму тој настапил со остра критика кон ламаркизмот и го вовел во научната јавност поимот „дарвинизам“.
Ефектот на Волес
Во 1889 година Волес ја пишува книгата Дарвинизам во која ја објаснува и заштитува природната селекција. Во неа тој ја изнесува хипотезата дека природната селекција може да создаде репродуктивна изолација меѓу два вариетета со создавање на бариери за хибридизацијата. На овој начин тоа би помогнало во процесот на создавање на нови видови. Волес го предлага следното сценарио: кога две популации од еден вид се разликуваат по одредена граница, при што секоја станува приспособена кон определени услови, хибридните единки би биле помалку приспособени и од едната, и од другата мајчина форма до толкав степен, што природната селекција ќе се стреми да ги елиминира хибридните единки. Освен тоа, при овие услови природната селекција би го поттикнувала развитокот на бариери пред хибридизацијата, бидејќи единките кои го избегнуваат вкрстувањето ќе имаат поприлагодено потомство и на тој начин придонесуваат за репродуктивната изолација на двата видови кои се во фаза на создавање. Оваа идеја е позната како ефект на Волес.
Придонеси во екологијата и биогеографијата
Во 1872 година, поттикнат најмногу од пријателите, меѓу кои Дарвин, Филип Склејтер и Алфред Њутн, Волес започнува истражување на начинот на географското распространување на животните. На почетокот напредува бавно, донекаде бидејќи класификациските системи за многу типови на животни подлежат непрекинати промени во тој период. Работата е обновена во 1874, по објавувањето на низа нови работи за животинската класификација. Волес го проширува системот на Склејтер, кој го дели светот на 6 одделни географски региони, за да може да го опише географското распространување на животните, со вклучувањето на цицачи, влекачи и инсекти. Така Волес ја создава основата на зоогеографските региони која се користи и денес. Тој обрнува внимание на сите познати фактори во неговото време кои имаат и имале влијание на распространувањето на животните во рамките на секој географски регион. Тука се вклучува и влијанието на копнената врска (како онаа меѓу Северна и Јужна Америка) и влијанието на ледените времиња. Волес издава карти на факторите како надморска височина, длабочина на океаните и одлики на регионалната растителност, кои влијаат на распространувањето на животните. Тој ги воопштува и сите познати фамилии и родови од вишите животни и дава список на нивното познато географско распространување. Информацијата е претставена така што на еден патешественик му биде лесно да се ориентира во смисла на кои животни се наоѓаат на дадено место. Плодот од работата на Волес, двотомникот Географско распространување на животните, е издаден во 1876 година и служи како основен извор на информации по зоогеографија во следните 80 години.
Задлабочената работа на Волес во областа на биогеографијата го тера да го осознае влијанието на човековата активност врз природата. Во книгата Природата на тропските предели и други есеи (1878), тој предупредува за опасноста од обесшумувањето и почвената ерозија, особено во тропската клима со обилни врнежи.
Трново на Соча
Трново на Соча (словенечки: Trnovo ob Soči) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Штасфурт
Штасфурт (Staßfurt) — град во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа на двата брега на реката Боде, приближно 15 километри североисточно од Ашерслебен и 30 километри јужно од Магдебург.
Елстерберг
Елстерберг (Elsterberg) — град во округот Фогтланд, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Вајсе Елстер, 6 километри југозападно од Грајц и 13 километри северно од Плауен. За време на Источна Германија, градот се наоѓал во рамките на сојузната покраина Тирингија.
Лаусниц (Саксонија)
Лаусниц (Laußnitz, Łužnica) — општина во округот Бауцен, во Саксонија, Германија.
Адамсов Остров (Нов Зеланд)
Адамсовиот Остров (англ. Adams Island) е остров од архипелагот Оклендски Острови. Јужниот крај на Окленд е проширен до 26 км каде се протега тесен канал, наречен Кернлиево Пристаниште или Адамсови Протоци, го двои од триаголниот Адамсов Остров (површ. 100 км2), кој е уште попланински, достигнувајќи височина од 705 m со планината Дик. Каналот е всушност остаток од некогашен кратер на изгаснат вулкан, со тоа што Адамсовиот Остров и јужниот дел на островот Окленд го сочинуваат работ на кратерот.
Тритон (месечина)
Тритон — најголемиот природен сателит на планетата Нептун и е првата нептунска месечина откриена на 10 октомври 1846 година од англискиот астроном Вилијам Ласел. Таа е единствената голема месечина во Сончевиот Систем со ретроградна орбита, орбита во насока спротивна од ротацијата на нејзината планета. Поради својата ретроградна орбита и составот сличен на Плутон, се смета дека Тритон бил џуџеста планета, заробена од Кајперовиот Појас.
Со 2,710 километри во пречник, таа е седмата по големина месечина во Сончевиот Систем, единствениот сателит на Нептун доволно масивен за да биде во хидростатска рамнотежа, втората по големина планетарна месечина во однос на нејзината примарна (по Земјината Месечина) и поголем од Плутон. Тритон е една од ретките месечини во Сончевиот Систем за кои се знае дека е геолошки активен (другите се јупитеровите Ија и Европа и сатурновите Енкелад и Титан). Како последица на тоа, неговата површина е релативно млада, со неколку очигледни кратери. Сложените криовулкански и тектонски терени укажуваат на сложена геолошка историја.