cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Теофил Готје
Роден во Тарб, Теофил Готје живее во Париз од најраното детство. Се запознал со Жерар Лабрини (идниот Жерар де Нервал) на Колеж Шарлемањ и уште многу млад се интересира за поезијата. Во 1829 година го сретнува Виктор Иго кого го признава за свој учител и активно учествува во движењето на романтизмот како и во прочуената „битка на Ернани“, на 25 февруари 1830 година. Во 1833 година со хумор ќе го евоцира овој период во „Младите-Франција“ (Les Jeunes-France).
Во 1831 – 1832 година ги издава своите први песни кои поминуваат незабележано, но тој се разликува од своите пријатели од движењето за романтизам по своите формалистички преокупации критикувајќи ги моралистичките или утилитаристички визии на литературата во прочуениот вовед на неговиот епистоларен роман „Госпоѓицата де Мопен“ (Mademoiselle de Maupin, 1835). Исто така ги пишува своите први новели, меѓу кои „Кафематот“ (1831), со фантастична нишка која ќе ја продлабочи во други негови дела („Роман за мумијата“ (Le Roman de la momie), 1858).
Во 1836 година, на барање на Балзак, тој објавува новели и уметнички критики во весникот „Ла кроник де Пари“ (La Chronique de Paris – Париска хроника). Потоа интензивно соработува со други весници, особено со „Ла прес“ (La Presse – Печат) на Емил Жирарден. Некои од овие текстови подоцна ќе бидат издадени во книги („Гротески“ (Les Grotesques), „Книжевни спомени“ (Souvenirs littéraires)...). Исто така издава песни („Комедијата на смртта“ (La Comédie de la Mort), 1838) и се обидува во театарот со пишување на драми („Ѓаволска солза“ (Une larme du diable), 1839). Во мај 1845 година, оди на големо патување зад Пиринеите од кое произлегува еден бележник на впечатоци („Патување во Шпанија“ (Voyage en Espagne) и нови песни („Еспања“ (España), 1845). Патува и во други земји, во Алжир, Италија, Грција, Египет, од кои исто така произлегуваат разни публикации.
Во 1852 година, излегува од печат „Глазури и камеи“ (Émaux et Camées) која ја надополнува (неколкупати до 1872 година) и со која нејзиниот автор станува водач на школата. Бодлер својата „Цвеќињата на злото“ (Les Fleurs du mal) му ја посветува на „беспрекорниот поет“» и Теодор де Банвил го поздравува бранителот на „ларпурлартизмот“, претходник на парнасовците во потрага по убавото, против лирските изливи на романтичарите и вреднувајќи ја работата врз основа на формата на делото („Вајај, стружи, делкај“ (« Sculpte, lime, cisèle ») пишува Готје во својата песна „Уметноста“ (L’Art), последната од збирката „Глазури и камеи“, издание од 1872 година).
Во 1855 година, Готје ја напушта редакцијата на весникот „Ла прес“ и почнува соработка со „Монитер универсел“ (Moniteur Universel). Како ликовен и театарски критичар, авторот секој месец обезбедува бројни статии за сликарството и културниот живот, како и свои дела пред објавување. Египтологијата е во мода откако Шамполион ги открил тајните на хиероглифското писмо. Од 11 март 1857 година, Теофил Готје ги пасионира своите читатели со „Романот на мумијата“, љубовна приказна која се одвива во времето на фараоните. Во 1848 година, во „Ла прес“, под наслов „Двете ѕвезди“ (Les Deux Étoiles), излегува роман во кој двајца англиски авантуристи се обидуваат да го ослободат Наполеон I од островот Света Елена. Истиот е издаден во „Л’универ илистре“ (L’Univers Illustré- Илустриран свет) од 24 јуни 1865 година под наслов „Убавата Жени“ (La Belle Jenny).
Тој продолжува да издава статии и песни, но пишува и биографија на Оноре де Балзак и авантуристички дела како неговиот роман на наметка и меч „Капетанот Фракас“ (Le Capitaine Fracasse) (1863). Назначен е за библиотекар на принцезата Матилда Бонапарт и ги посетува книжевните салони на Второто Царство, но исто така и уметничкото милје, интересирајќи се за музичарите (пишува за Хектор Берлиоз, Шарл Гуно, Рихард Вагнер, ... и го пишува либретото за балетот „Жизел“ на Адолф Адам) како и за сликарите (Ежен Делакроа, Едуар Мане, Гистав Доре, Теодор Шасерио ).
Починал во 1872 година оставајќи слика на сведок на книжевниот и уметнички живот на своето време, чии уметнички концепти биле ценети и чие разновидно дело сè уште е признато.
Првите години
Роден во Тарб на 30 август 1911 година}}, Теофил Готје долго ќе го сочува „споменот на силуетите на сините планини“. Има три години кога неговото семејство се сели во Париз. И покрај неговата мала возраст, чувствува носталгија и тешко се навикнува на новата околина. Изненадувачки рано, има само пет години кога почнува да чита. Неговите први големи книжевни страсти се „Робинзон Крусо“ и „Пол и Виржини“, кои му оставаат жив впечаток. Тогаш тој сонува да стане морнар, пред пасионирано да се заинтересира за театарот, особено за сценографијата.
Во 1820 година, на девет години, кратко останува во гимназијата Луј-ле-Гран во дневен престој. Неговите родители мораат да го извадат после еден триместар затоа што многу ослабел. Посреќен е во гимназијата Шарлемањ како надворешен ученик. Таму го сретнува младиот Жерар Лабрини (идниот Жерар де Нервал). Во тоа време почнува да се интересира и да манифестира особена наклоност за доцните латински поети чиј чуден јазик го фасцинира.
Тој е во прва година кога почнува да го посетува ателјето на сликарот Луј-Едуар Риу (1790-1855), и притоа открива дека тој страда од кратковидост.
„Големата продавница... романтична“
На 27 јуни 1829 година, Готје го среќава оној кој ќе стане негов литературен „учител“, Виктор Иго, кому му го претставуваат Жерар и Петрус Борел. Оваа случка ја забрзува неговата писателска кариера. На 25 февруари 1830 година, учествува во познатата „битка на Ернани“, облечен во црвен елек што трајно ќе го обележи неговиот дух. Истата вечер, овој пасиониран „ернанист“ го напушта ателјето на Риу.
Водејќи ги „сите големи романтичарски кампањи“, тој ја пишува својата прва стихозбирка чие издавање го финансира неговиот татко. Делото излегува во 1830 година и поминува потполно незабележано. Овие први песни сепак покажуваат еден млад многу вешт поет, освојувајќи го литературното наследство на неговите славни претходници. Сепак Готје покажува оригиналност со вродено чувство за форма и јасен и прецизен израз.
Готје продолжува да го посетува Виктор Иго и неговите блиски. Во овој литературен круг тој се запознава со Селестен Нантеј, кој три години подоцна, кога Готје повторно ќе ги печати своите први стихови, ќе ја илустрира неговата нова стихозбирка со „ултраексцентрична гравура“. Исто така го среќава романтичниот издавач Ежен Рандиел, кој штотуку го објавил „Вечери на Валтер Скот“ (Soirées de Walter Scott). Во 1833 година во „Млади-Франција“ сочно пишува за животот на уметниците кои го чинат уметничкиот круг. Во ова „барокно“ дело, Готје е луциден и ироничен сведок на „скапоцените смешни на романтизмот“. Две години подоцна, исто така кај Рандиел го издава романот „Госпоѓица Мопен“ кој предизвикува вистински скандал.
Екоанксиозност
Еко-анксиозноста (кратенка од еколошка анксиозност и позната и како еко-потрес или климатска анксиозност) е дефинирана како „хроничен страв од еколошка пропаст“. Биле направени опсежни студии за еколошката анксиозност од околу 2007 година, а различни дефиниции остануваат во употреба. Друга широко цитирана дефиниција е: „генерализирано чувство дека еколошките основи на постоењето се во процес на колапс“. Некои научници го користат терминот „еко-анксиозност“ како синоним за „климатска анксиозност“, додека други сакаат да ги третираат термините одделно. Додека голем дел од еколошките нарушувања се резултат на климатските промени, некои се предизвикани од директна човечка активност, како што е уништувањето на шумите. Состојбата не е медицинска дијагноза и се смета за рационален одговор на реалноста на климатските промени, но сепак тешките случаи можат да имаат влијание врз менталното здравје.
Теофил Готје
Почетоците на критичар и романописец
Оноре де Балзак, кој го цени неговиот младешки талент, го пратил Жил Сандо да му понуди да пишува за весникот „Ла кроник де Пари“. Готје тука издава новели како „Заљубената смрт“ (La Morte amoureuse) и „Златниот синџир“ (La Chaîne d'or) како и уметнички критики. Ќе биде многу импресиониран од „учителот“ и подоцна ќе придонесе за неговата легенда со биографските портрети на Оноре де Балзак.
Екоанксиозност
Еко-анксиозноста е непријатна емоција, иако може да биде адаптивна, мотивирајќи корисно однесување, како што е собирањето релевантни информации. Сепак, може да се манифестира и како избегнување конфликти, па дури и да биде „парализирачки“. Некои луѓе пријавиле дека искусиле толку многу вознемиреност и страв за иднината со климатските промени што избираат да немаат деца. Вниманието посветено на еко-анксиозноста рапидно растела по 2017 година, а особено од крајот на 2018 година кога Грета Тунберг јавно разговарала за нејзината еко-анксиозност.
Теофил Готје
Почетоците на критичар и романописец
Исто така работи за магазинот на Шарл Мало, „Ла Франс литерер“ (La France littéraire), и за дневникот Емил Жирарден, „Ла прес“. Во овој весник, Готје најпрво се ангажира со ликовна критика. Се проценува дека бројот на фељтони и статии кој ги редактирал за овој весник изнесува повеќе од две илјади. Одреден број од овие написи е собран во: „Гротески“ (Les Grotesques), „Историја на сликарите“ (L'Histoire des peintres), „Модерна уметност“ (Art moderne), „Уметностите во Европа“ (Les Beaux-Arts en Europe), „Историја на драмската уметност во последните дваесет и пет години“ (Histoire de l'art dramatique depuis vingt-cinq ans), „Уметничките богатства на Русија“ (Trésors d'art de la Russie), „Современи портрети“ (Portraits contemporains), Историја на романтизмот (Histoire du romantisme), Книжевни спомени (Souvenirs littéraires) и др. Сите овие статии се напишани со воодушевеност и радост на еден чист, течен, беспрекорен и блескав јазик. Готје создава свој стил на пишување на уметничка критика која не цели само на судот, на анализата, туку исто така цели да ја обнови исправноста на естетското чувство. Тој бара да го долови, со помош на зборови, визуелното и музичкото чувство предизвикано со директната перцепција на уметничкото дело. Оваа задача на хроничар го окупира целиот негов живот. „Работев во „Ла прес“, во „Фигаро“, во „Ла карикатур“, во „Мизе де фамиј“, во „Реви де Пари“, во „Реви де де монд“, насекаде каде што тогаш се пишуваше.“ Често тешка, оваа секојдневна работа не го спречува да спортува (бокс и пловење) и да продолжи да твори поетски и драмски дела. Така во 1838 година излегува „Комедијата на Смртта“, стихозбирка, доста различна од претходните каде под влијание на Вилијам Шекспир, Јохан Волфганг Гете и Данте Алигиери, Готје го ваја духот на Смртта. Во 1839 година, Готје се оддава на искушение кон театарот, на кој отсекогаш му се восхитува, и ја пишува „Ѓаволска солза“, потоа „Маѓепсаниот трирог“ (Le Tricorne Enchanté) и „Посмртниот Пјеро“ (Pierrot Posthume). Тие се фантазии, самовилски пасторали, лирски театар, невозможен и имагинарен, што тој го оживува во либретата на повеќе балети, од кои најпознат е „Жизела“, првпат одигран на 28 јуни 1841 година во париската Опера, со огромен успех.
Екоанксиозност
Во 2018 година, Американската психолошка асоцијација издала извештај за влијанието на климатските промени врз менталното здравје. Се вели дека „постепените, долгорочни промени во климата, исто така, можат да испливаат на површина од голем број различни емоции, вклучувајќи страв, гнев, чувство на немоќ или исцрпеност“. Генерално, ова веројатно ќе има најголемо влијание врз младите. Стресот поврзан со климата што денес ги погодува тинејџерите и оние во нивните 20-ти е спореден со стравувањата од Студената војна што ги зафатило младите бејби бумери кои станале полнолетни под закана од јадрено уништување. Истражувањето покажало дека иако има зголемени емоционални искуства поврзани со признавањето и исчекувањето на климатските промени и нивното влијание врз општеството, тие се инхерентно приспособливи. Понатаму, вклучувањето во овие емоционални искуства води до зголемена отпорност, ориентација, рефлексивно функционирање и колективна акција. Поединците се охрабруваат да најдат колективни начини за обработка на нивните емоционални искуства поврзани со климата со цел да го поддржат менталното здравје и благосостојба.
Теофил Готје
Патувања
На 5 мај 1840 година, Готје во друштво на Ежен Пио заминува за Шпанија која ја знае од „Раскази од Шпанија и Италија“ (Contes d'Espagne et d'Italie) од Алфред Мисе и „Ориенталките“ (Les Orientales) од Виктор Иго. Неговото „Патување во Шпанија“ (Voyage en Espagne), еден вид на бележник на силни впечатоци, во кој е истакната свежината на погледот, изненадувањето на визијата и постојаната грижа за точноста на кажаното. Овие визии се вдахновение за нови стихови, „Еспања“ (España), кои излегуваат во стихозбирката „Песни“ (Poésies complètes) во 1845 година. Ова прво патување брзо води до други. Во 1845 година е патувањето во Алжир, во 1850 во Италија, во 1852 во Грција и Турција, во 1858 во Русија и во 1869 година во Египет (дописник на Службен весник на Франција за отворањето на Суецкиот Канал ). Од секое од овие патувања произлегуваат публикации: „Италија“, „Константинопол“, кои потоа се основа за неговите книжевни дела, романи, новели или песни.
Екоанксиозност
Преваленца
Истражувањата од 2018 година спроведени во Соединетите Американски Држави покажале дека помеѓу 21% и 29% од Американците рекле дека се „многу“ загрижени за климата, што е двојно повеќе од стапката на слична студија во 2015 година. Состојбата станала особено честа кај децата и младите - на некои универзитети над 70% од студентите се самоопишуваат дека страдаат од еколошка анксиозност, иако од почетокот на 2021 година, потврдените начини за проценка на распространетоста на климата или еко-анксиозноста не била добро воспоставена. Истражувањето објавено во септември 2021 година прашало 10.000 млади луѓе ширум светот, откривајќи дека речиси 60% биле или многу или крајно загрижени за климатските промени. Две третини рекле дека се чувствуваат тажно, исплашено и вознемирено, додека близу 40% изјавиле дека се двоумат дали да имаат деца. Извештајот од октомври 2021 година, заснован на анкети во Обединетото Кралство, покажало дека 78% од анкетираните луѓе изразиле одреден степен на еко-анксиозност. Извештајот не открил значајна разлика во нивоата на еко-анксиозност врз основа на возраста или социјалната класа. Сепак, покажало дека жените (45%) имаат значително поголема веројатност да пријават високи нивоа на еколошка анксиозност во споредба со мажите (36%).
Теофил Готје
Патувања
Многу заинтересиран во фотографијата, станува член на Хелиографското друштво во 1851 година.
Екоанксиозност
Преваленца
Иако поимот еко-анксиозност и анксиозност од климатските промени се здобиле со актуелност, една од актуелните жешки теми во научната литература се однесува на нивната проценка.
Теофил Готје
Зрелост
Покрај работата на критичар која ја врши во „Монитер универсел“, Готје сè уште ја има склоноста кон поезијата: како што сведочат неговите пријатели, на пример Емил Бержера или Максим ди Кан, таа останува негова страст, негова забава, негова секојдневна вежба. Така, на 17 јули 1852 година, кога Готје е во Константинопол, излегува неговата прва верзија на „Глазури и камеи“, збирка која сè до 1872 година се збогатува со нови песни.
Екоанксиозност
Преваленца
Овој концепт на клима или еколошка вознемиреност и тага е далекусежен поради обемната природа на свесноста за климатските промени што е овозможена преку денешната комуникација базирана на технологија. Климатските промени се сериозна, постојана и глобална закана која во голема мера се одликува со несигурност и недостаток на разбирање. Поради оваа причина, анксиозноста и тагата кај луѓето се природен и рационален одговор за оние кои чувствуваат страв или недостаток на контрола. На пример, ова може да се појави кај луѓе кои се принудени да ги напуштат своите домови, да се справат со неизвесноста за нивната идна средина или да чувствуваат грижа за идната штета на нивните деца. Климатската тага може да се подели во три категории: физички еколошки загуби, губење на знаење за животната средина и очекувани идни загуби. Оние кои најмногу се потпираат на земјиштето и активностите засновани на земјата за нивната егзистенција и благосостојба, како што се домородните луѓе и земјоделците се особено ранливи на опаѓање на менталното здравје.
Теофил Готје
Зрелост
Во 1857 година, Готје со својата друшка, Ернеста Гризи (сестра на танчарката Карлота Гризи на која ќе ѝ биде љубовник), со своите ќерки, Жидит и Есте, како и неговите две стари сестри, се сели во Неји-сир-Сен, во една мала куќа каде со задоволство ги прима своите пријатели: Шарл Бодлер кого редовно го среќава (сепак нема да отиде на неговиот погреб), Александар Дима – синот, Ернест Фејдо, Гистав Флобер, Пјер Пиви де Шаван како и Гистав Доре.
Екоанксиозност
Поврзани емоционални одговори
Другите психолошки влијанија специфични за климата се помалку добро проучени од еко-анксиозноста. Тие вклучуваат еко-депресија, еко-лутина и состојби на негирање или вкочанетост, кои можат да бидат предизвикани од премногу изложување на алармантно прикажување на климатската закана. Студијата која користела потврдна факторска анализа за да ги раздвои ефектите на еко-анксиозноста, еко-депресијата и еко-лутината, покажала дека еко-лутината е најдобра за благосостојбата на личноста, а исто така е добра за мотивирање учество и во колективната и во индивидуалната акција за ублажување на климатските промени. Посебен извештај од 2021 година покажал дека еко-лутината е значително почеста кај младите луѓе.
Теофил Готје
Зрелост
Од неговата врска со Ежени Фор, многу убава жена, помлада од него и шпанско потекло, тој имал син, Теофил Готје син, роден на 29 ноември 1836 година, кој повеќепати ќе го заменува татка си во „Монитер универсел“.
Екоанксиозност
Третман и одговор
Првиот чекор за терапевтите во лекувањето на еко-анксиозноста е да сфатат дека страшниот одговор на вистинска состојба не е патолошки. Еко-стравот е сосема нормален одговор дури и ако клиентот смета дека е длабоко вознемирувачки. Терапевтите треба сериозно да ги сфатат стравовите на клиентите за ситуацијата и „да не претпоставуваат дека тие се дисфункционален проблем со менталното здравје или дека лицето кое страда од еко-анксиозност е некако болно“. Сепак, стравот и вознемиреноста за глобалното затоплување може да ги влошат веќе постоечките состојби на менталното здравје. Симптомите вклучуваат раздразливост, несоница, губење на апетит, напади на слабост, напади на паника и грчеви. Во однос на третманот, индивидуалистичките модели на ментално здравје „не се дизајнирани да се справуваат со колективна траума на планетарна скала“.
Теофил Готје
Зрелост
Во книжевните салони на принцезата Матилда (назначен за нејзин библиотекар), Готје се среќава со некои писатели како Иполит Тен, Шарл Огистен Сент-Бев, Проспер Мериме, Гонкурови, како и одредени сликари како Пол Бодри, Гистав Буланже, Жан-Леон Жером, Фредерик О’Конел кој ќе му го наслика неговиот портрет во 1857 година, вајари како Жан-Батист Карпо, научници како Клод Бернар, Луј Пастер и Марселен Бертело. Во ова време Готје е водач на школата. Бодлер се изјаснува како негов следбеник (му ја посветува „Цвеќињата на злото“, определувајќи го како „беспрекорен поет“ ), Теодор де Банвил му ги посветува своите стихови. Во 1844 година Теофил Готје го основа „клубот на хашишовците“ со Жак-Жозеф Моро, клуб посветен на проучување на канабисот. Овој клуб ќе го посетуваат бројни тогашни уметници, меѓу кои и Шарл Бодлер.
Екоанксиозност
Третман и одговор
Различни неклинички третмани, опции за групна работа, форуми за поддршка базирани на интернет и книги за самопомош се достапни за луѓе кои страдаат од помалку тешки психолошки состојби. Некои од психолошките влијанија воопшто не бараат форма на третман, па дури може да бидат позитивни: на пример, грижата за климатските промени може да биде позитивно поврзана со барањето информации и со чувството дека може да се влијае на таквите проблеми.
Теофил Готје
Претседател на Националното уметничко друштво
Во 1862 година бил избран за претседател на Националното уметничко друштво, чиј комитет е составен од најпрестижни сликари: Ежен Делакроа, Пјер Пиви де Шаван, Едуар Мане, Албер-Ернест Карје-Белез и Гистав Доре. Изборот на оваа позиција предизвикува завист кај помалку познатите книжевници заради што тој не успева да биде примен во Француската академија и покрај четирите кандидатури (во 1856, 1867, 1868 и 1869 година ).
Екоанксиозност
Третман и одговор
Општо земено, психотерапевтите велат дека кога поединците преземаат акција, или со менување на нивниот начин на живот за да ги намалат емисиите на јаглерод или со вклучување во социјален активизам, ова го намалува нивото на анксиозност со внесување чувство на лично зајакнување и чувство на поврзаност со другите во заедницата. Многу психолози нагласуваат дека покрај акцијата, потребно е да се изгради емоционална отпорност за да се избегне исцрпеност.
Теофил Готје
Претседател на Националното уметничко друштво
Длабоко потресен од воените случувања во 1870 година, Готје се враќа во Париз, каде ги поминува своите последни дни, нагризен од болеста, но свесен за задачата за образование и за пример што ја имаше за младите генерации. На 23 октомври 1872 година, ноќта, неговото срце престанува да бие. Виктор Иго, Стефан Маларме и Теодор де Банвил му држат последна „погребна здравица“. Закопан е на гробиштата Монмартр во Париз.
Екоанксиозност
Третман и одговор
Прегледот на литературата од 2021 година покажала дека емоционалните одговори на кризата можат да бидат адаптивни кога поединецот има капацитет и поддршка да ја обработи и да размислува за оваа емоција. Во овие случаи, поединците можат да растат од нивните искуства и да ги поддржуваат другите. Во контекст на климатските промени, овој капацитет за длабоко размислување е неопходен за навигација на емоционалните предизвици со кои се соочуваат и поединците и општествата.
Теофил Готје
Цитати
"Убаво е само она што не служи за ништо; сè што е корисно е грдо, бидејќи е израз на некоја потреба, а човечките се грди и одвратни како што е неговата сиромашна и немоќна природа." (Предговор на „Госпоѓицата де Мопен“)
Екоанксиозност
Организации
Основани се неколку психолошки организации околу климатската психологија. Научниците истакнале дека постои потреба од системски пристап за обезбедување на различни ресурси за луѓето во однос на влијанијата врз менталното здравје од еколошките проблеми и климатските промени. Некои организации обезбедуваат упатства засновани на веб-мрежата за да им помогнат на негувателите во нивната помош на децата и младите во справувањето со нивната еко-анксиозност, на пример, Кралскиот колеџ за психијатри.
Теофил Готје
Цитати
"Мора да има длабок рез во срцето за да ги излее своите стихови, божествени златни солзи!" („Ландскиот бор“, „Еспања“)
Во 1851 година, Арман Баше му напишал на Теофил Готје барање самиот да се опише. Готје му вратил биографија каде се доверува: "„Сè уште ништо не сум сторил за театарот, и, за да не бидам обвинет за злоупотреба на стилските ефекти, дебитирав со балет: Жизел, во кој Карлота се појави за првпат. Овој балет, чудна работа, имаше огромен успех; се играше и сè уште се игра во сите делови на светот. За еден поет, овој кореографски успех дозволува само да се биде понизен...“"
Романи
Готје напишал осум романи, сите објавени додека бил жив:
Покрај тоа, Теофил Готје е еден од четворицата автори на романот „Крстот на Берни“ (La Croix de Berny), (1845).
Раскази и новели
Готје напишал триесетина раскази и новели, повеќето биле во доменот на фантазијата. Следниве новели излегле во „Млади-Франција“ во 1833 година:
Следниве новели излегле во „Ѓаволска солза“ во 1839 година:
Следниве новели првпат излегле во „Тигрова кожа“ (La Peau de tigre) во 1852 година:
Следниве новели излегле во збирката „Романи и раскази“ (Romans et contes) во 1863 година:
Една сама новела:
Неговата последна новела излегла посмртно во 1881 година:
Поезија
Комплетната поезија на Готје, без „Глазури и камеи“ излегува во 1875-1876. Песни том 1 на Галика Песни том 2 на Галика
Балет и театар
Теофил Готје е автор на 5 балети од романтичниот репертоар, од кои хронолошки првиот, останува еден од најизведуваните на светот, „Жизела или Вилиеви“. Од друга страна, неговото театарско дело е минорно.
Две збирки излегле во 1855 (Џепен театар (Théâtre de poche) и во 1872 година (Театар. Мистерии, комедии и балети (Théâtre. Mystères, comédies et ballets)), но не се целосни. Неодамна е издадено целокупното театарско дело на Готје, одредени пиеси чекале повеќе од век и пол за да бидат повторно издадени.
Теофил Готје во музиката
Според Ендру Ган, близу триста композитори во музика ги преточиле делата на Готје, и многу песни биле конципирани за да бидат преточени во музика.
„Летните ноќи“ (Les Nuits d'été) е циклус од шест мелодии на Хектор Берлиоз на песни извадени од Комедија на смртта. Меѓу другите композитори, може најпрво да се наведат Бизе, Дебиси, Анри Дипарк, Венсан Д’Енди, Жил Масне, Де Фаља, Габриел Форе (Морнарите, Сама, Тага), Ернест Шосон (Последниот лист, Пеперутките, Караванот), Едуар Лало (Роб), Рејналдо Хан, Шарл Гуно и Офенбах (Баркарол).
209
209 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 209 година од новата ера, 209. од првиот милениум, 9. од III век и последна од 200-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5717 и 5718 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4959 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3969 и 3970 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 962.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 209 година се протега во 2845 и 2846, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2905 и 2906 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 752. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 426 и 425 година пред хиџра.
Самовар
Самовар (самовар) е метален сад што традиционално се користи за загревање и зовривање вода. Иако потекнува од Русија, самоварот е добро познат надвор од Русија и се прошири преку руската култура во Источна Европа, Југоисточна Европа, Иран, Авганистан, регионот Кашмир во Индија, Средниот Исток, Азербејџан и е познат во некои делови на Средна Европа. Бидејќи загреаната вода обично се користи за правење чај, голем број самовари имаат додаток во форма на прстен (конфорка, ) околу „оџакот“ за да се задржува топлината и да се загрева чајникот исполнет со концентрат за чај. Иако традиционално се загрева со јаглен или потпалување, многу понови самовари користат електрична енергија за загревање на вода на начин сличен на електричен котел за вода. Античките самовари често се ценети поради нивната убава изработка.
Опис
Самоварите обично се изработуваат од обично железо, бакар, полиран месинг, бронза, сребро, злато, калај или никел. Стандардниот самовар се состои од тело, основа и оџак, капак и отвор за пареа, рачки, продолжен дел и капаче на оџакот, сад за истекување и чајник. Обликот на основниот дел може да биде во вид на урна, кратер, буре, цилиндар или сфера. Големините и дизајните се разликуваат, од големи, со капацитет за 4 литри, до самовари со капацитет од 1 литар.
Традиционалниот самовар се состои од голем метален сад со славина во близина на дното и метална цевка што поминува вертикално низ средината. Цевката се полни со цврсто гориво што се пали за да се загрее водата во околниот сад. Откако ќе зоврие водата и ќе се изгасне оганот, цевката за чадот може да се отстрани и одозгора се става чајникот за да се загрее со топлиот воздух што испарува. Чајникот се користи за подготовка на силен концентрат на чај познат како заварка. Чајот се служи со разредување на овој концентрат со кипяток ( кипајаток ) (зовриена вода) од главниот сад, обично со сооднос вода-чај од 10 спрема 1, иако вкусовите се разликуваат.
Историја
Потеклото и историјата на самоварот пред 18 век се непознати. Постојат врски со сличен грчки сад за греење вода од класичната антика, аутепса, вазна со централна цевка за јаглен. Руската традиција веројатно била под влијание на византиските и средноазиските култури. И обратно, руската култура влијаеше и на културите во Азија, Западна Европа и Византија. Керамиката „која е слична на самовар“ и која била пронајдена во Шаки, Азербејџан во 1989 година, се проценува дека е стара најмалку 3.600 години. Иако имало разлики во споредба со модерните самовари во многу аспекти, таа содржела една специфична функционална одлика на внатрешната цилиндрична цевка што ја зголемувало површината достапна за загревање на водата. За разлика од современите самовари, цевката не била затворена одоздола, па затоа уредот ја користел надворешната топлина (т.е. се поставал над пламенот) наместо стандардното внатрешно палење на горивото.
Првите историски евидентирани производители на самовар биле руските браќа Лисицин, Иван Фјодорович и Назар Фјодорович. Од детството се занимавале со обработка на метали во фабриката за месинг на нивниот татко Фјодор Иванович Лисицин. Во 1778 година направиле самовар, а истата година Назар Лисицин ја регистрирал првата фабрика за производство на самовар во Русија. Тие можеби не го пронашле самоварот, но сепак биле првите документирани производители на самовар, а нивните разновидни и прекрасни дизајни на самовар станале многу влијателни во подоцнежната историја на производство на самовар. Овие, и други рани производители, живееле во Тула, град познат по своите металопреработувачи и производители на оружје. Од 18 век, Тула бил и главниот центар на руското производство на самовар, каде што тулскиот самовар станал трговска марка на градот. Руската поговорка еквивалентна на „ носење јаглен во Њукасл (залудна работа) “ е „да патуваш до Тула со сопствен самовар“. Иако Централна Русија и Уралскиот регион биле меѓу првите производители на Самовар, со текот на времето се појавиле неколку производители на самовар низ цела Русија, поради што самоварите почнаа да добиваат различни локални одлики. До 19 век, самоварите веќе станале општа одлика на културата за чај во Русија. Тие се произведувале во голем број и се извезувале во Средна Азија и во други региони. Самоварот бил важен атрибут на руските домаќинства и на таверни во кои се консумирало чај. Го користеле сите класи, од најсиромашните селани до најбогатите луѓе. Рускиот израз „да седнеш покрај самовар“ значи да се зборува лежерно додека се пие чај од самовар. Во секојдневната употреба, самоварите биле економичен и постојан извор на топла вода во постаро време. Различни предмети кои бавно согорувале можеле да се користат за гориво, како што биле јагленот или сувите шишарки. Кога не се користи, оганот во цевката од самоварот тивко тлее. По потреба, може брзо да се разгори со помош на мев. Мевовите посебно се произведувале за да се користат за самоварите. Денес самоварите се популарни сувенири меѓу туристите во Русија.
Ширење на културата надвор од Русија
Рускиот збор беше усвоен како   и semaver.
Иран
Културата поврзана со самоварот има своја аналогна култура во Иран и истата ја одржуваат од страна на експатријатите во целиот свет. Во Иран, самоварите се користеле најмалку два века (отприлика од ерата на започнување на близок политички и етнички контакт меѓу Русија и Иран started), и тука сѐ уште има самовари кои за напојување користат електрична енергија, масло или природен гас. Самоварот се изговара samăvar на персиски јазик. При изработката на самовари, иранските производители ставале мотиви од персиската уметност. Иранскиот град Боруџерд е главен центар за производство на самовари, а има и неколку работилници во кои сѐ уште има рачно направени самовари. Самоварите од Боруџерд често се прават од германско сребро. Уметничките самовари од Боруџерд често се прикажани во иранските и западните музеи како пример за иранската уметност и ракотворби.
Кашмир, Индија
Самоварот (samavar) е традиционален кашмирски котел кој се приготвува, вари и сервира солен чај од кашмири ( пладне чај) и кахва. Кашмирски самовари се изработени од бакар со врежани или врежани калиграфски мотиви. Всушност, во Кашмир имало две варијанти на самовар. Бакарниот самовар го користеле муслиманите, а оној од месинг го користеле локалните хиндуси наречен кашмирски пандит. Месинг самоварите беа поплочени со никел внатре. Внатре во самовар има оган-контејнер во кој се ставаат јаглен и живи јаглен. Околу садот за оган има простор за вриење на вода. Лисја од зелен чај, сол, кардамон и цимет се ставаат во вода.
Турција
Турските самовари се популарни сувенири меѓу туристите, а самоварите што работат на јаглен сѐ уште се популарни. Сепак, во современите домови тие беа заменети со чајданлик (што буквално значи "чајник"), метален чајник со помал чајник одозгора, кој го заменува капакот на долниот. За да се направи турски чај, долниот дел се користи за зовривање на водата, а горниот дел, наречен демлик, се користи за концентриран чај. Чајот се истура прво од демликот, а потоа се разредува до посакуваното ниво со обична зовриена вода од долниот чајник. Телото е традиционално изработено од месинг или бакар, повремено и од сребро или злато, но çaydanlık сега се прават и од не'рѓосувачки челик, алуминиум или керамика со пластични, челични или алуминиумски рачки.
Игор Василев-Новоградска
Игор Василев, познат и како Новоградска — македонски композитор/музичар. Најпознат е по работата со Милчо Манчевски на саундтракот на филмовите Мајки и Бикини Мун. Тој соработувал со македонската пејачка Каролина Гочева на хит песната Ајде да летаме, која била на врвот на националните топ листи во 2000 и 2001 година. Тој, исто така, е автор на музиката за двете реклами под наслов „Македонија безвременска“, кои биле емитувани на Си-Ен-Ен и на многу други телевизиски станици ширум светот кои го промовираат македонскиот туризам.
Црква „Св. Петка“ - Сиричино
Историја
Црквата датира од XVI век или поточно од 1567 година. И покрај тешките услови под османлиско ропство во 1641 година црквата е обновена и од тогаш го носи името Света Петка. Таа е повторно реновирана во 1884 година и реновирањето траело до 1893 година. По Втората светска војна односно во 1958 година црквата е повторно реновирана и врз основа на законот на заштита на споменици на Културата и природните реткости е ставена под заштита. Во 1963 година извршено е проширување на црквата од левата и десната страна а подоцна и на предниот дел, односно на влезот. Во 1978 година е извршена поравка на кровната конструкција, а во 1989 година била комплетно заменета со нова. Во 1990 година извршена е реконструкција на влезниот дел со изградба на нова канбанарија, истата година извршена е реконструкција на плафонскиот дел од доградбата. Во 1994 година извршена е доградба на скалите за приод до црквата. Во 2000 година поплочен е патот со бекатон од влезот па сè до излезот од црквата, истата година околу црквата е поставена нова ограда. Во 2003 година поплочен е со мермер олтарниот дел а во 2004 година поставени се врати на самиот приод на црквата, истата 2004 година поставен е и нов крст на камбанаријата со пропорции 180см x 150см на којшто е инсталирано неонско осветление, така да во ноќниот период светлината на крстот доминира во полупречник од неколку километри и комлетно е заменета и дополнета електричната инсталација.
Архитектонски опис
Црквата е еднокорабна со полукружен свод. Димензиите на црквата се 1196 x 500 см. Масивните ѕидови се со дебелина од 70 до 80 сантиметри. Иконостасот е со димензии 345 x 305 x 10 сантиметри и истиот поседува царски двери во резбата. Олтарот има полукружна апсида и две централни ниши. Таа денес има издолжена форма на еднокорабна засводна црква. На првобитната источна половина од црквата подоцна бил додаден западниот дел поради што денешниот изглед на издолжена форма го добила во XIX век или поточно во 1884 година. Градбата на постариот дел датира од XVII што се дознава благодарејќи на извесени остатоци на фрески во олтарната апсида.
Живопис
Живописот во црквата е од два периода.Првиот е од XVII, а вториот од XIX век. Живописот од XVII век се наоѓа во олтарот. Во ѓаконикот на олтарот е претставен архиѓаконот Стефан со модел на црква. На фреската доминираат зелени и кафеави тонови додека позадината е изработена од сина боја. На фреската има натпис кој гласи:свештеник Аврам, попадија(нечитко), свештеник Моме, ктитор Павле, (нечитко), Стано, Сретен, Стојан, Цветан, Петко, Станоја и Јован.Од овој натпис се дознава дека ктитор на црквата бил Павле, засега непозната личност веројатно поимотен селанин од Сиричино. Во втората зона лево од апсидата насликан е свети Архангел Михаил, а десно Пресвета Богородица во сцената Свето Благовестение. Во средината на апсидата насликана е Богородица Шишршаја која за жал е целосно ретуширана во XIX век. На северниот ѕид од олтарот претставени се пророци во медаљони. Во втората зона на северниот ѕид од олтарот претставени се старозаветните пророци во медаљони,во истата зона на северниот ѕид насликани се две фигури на светители и тоа свети Архиѓакон Стефан и свети Архиѓакон Роман. Наос живописот од XIX век е следен: На јужниот ѕид од наосот насликан е циклус од животот на Господ Исус Христос, Свето Благовестение, Рождество Христово, Крштевањето Христово и Цветници, а на западниот ѕид циклусот продолжува со сцените: Молитва на маслиновата гора, Предавството на Јуда, Господ Христос пред Пилат, Распнувањето, Воскресението и Вознесението. Во втората зона на јужниот ѕид се претставени: Свети Стефан, Цар Урош, Цар Лазар, Свети Мина и други светители. На северниот ѕид од втората зона се насликани: Свети пророк Илија, Свети Харалампиј, Свети Макариј, Свети Кирил и Методиј и Света Петка. Посебно внимание привлекува истакнатата претстава на сесловенските просветители и учители Свети Кирил и Методиј меѓу кои стои свиок со испишана црковно-словенска азбука и подолг текст со историска содржина:
"„Свет Христов просвестает и вавилает младенци/свјати Кирил и Методи и просветитељеј славјан-Свјати Кирил и Методи:Родиле се во осмии век слет Христа во град Солун крестиле славјанските племена:во лето 860 години во Преслав и Велика Морава“"
Живописот од XIX век е со послаб квалитет поради тоа што зографот слабо ја познавал анатомијата на човековото тело, ликовите се доста грубо моделирани но сепак постои хронолошки распоред во раскажувањето со што се надополнува недостатокот на сликарската техника. Над портите има краток натпис којшто е доста оштетен но може да се прочита дека во градбата на црквата учествувале сите селани од селото како ктитори. Црквата поседува икони од XIX век и сите се нумерирани и евидентирани. На иконостасот во Чинот има 25 икони додека во втората зона се насликани престолните икони:Свети Архангел Михаил, Пресвета Богородица со Младенецот Исус Христос, Господ Исус Христос и Свети Јован Крстител. На царските двери вообичаено насликано е Светото Благовестение, додека лево и десно од царските двери насликани се сцени од стариот завет „Создавањето на Адам", „Создавањето на Ева", „Првородениот грев" и „Истерувањето од Рајот".
Во јули 2004 година била извршена комплетна реставрација на живописот од дватат периода. Конзерватор бил  Никола Кекеновски, инаку  виш конзерватор, по вокација уметник и вработен во Музејот на Град Скопје.
Алеутски Острови
Алеутски острови (Aleutian Islands, Алеутские острова), или скратено Алеути – архипелаг со околу 150 острови во Беринговото Море, кои се од вулканско потекло. Се наоѓаат на северозападниот брег на Северна Америка меѓу Алјаска и Камчатка. Островите им припаѓаат на САД и Русија. Површината на Алеутските Острови е околу 17.766 км2, и на нив живеат околу 15.000 жители. Развиен е ловот и риболовот. Тука се наоѓа голема воздухопловна и војна поморска база. Највисока точка е вулканот Шишалдин (2.857 м).
Клима
Климата на Алеутските Острови е субполарна, со океанско влијание. Просечните температури се -1 °C во јануари и 9 °C во јули.
Историја на Гвинеја
За раната историја на земјата се знае многу малку. Она што е познато е дека кон 900 година, Гвинеја била вклулчена во составот на Ганската империја. Од 13 век до 16 век, Гвинеја била со составот на Царство Мали. Португалските трговци и истражувачи на нејзините брегови престигнале во периодот помеѓу 1460 и 1470 година. Нејзиното население главно било користено за трговија со робови, а земјата како подрачје за експлоатација на нејзините ресурси. Кон крајот на XVIII век, Гвинеја била колонизирана од страна на Франција. Во 1904 година земјата била вклучена во составот на Француска Западна Африка. На реверендумот, којшто се одржал во 1958 година, Гвинеја прогласила независност. Таа била единствената француска колонија која гласала за независност и автономија со финансиска помош на Франција. Како формален ден за објавување на независноста бил избран 2 октомври 1958 година. Претседател на земјата станал Ахмед Секу Туре. Неговата политика не придонела за развојот на земјата, па така денеска земјата е една од најсиромашните во Африка. По неговата смрт во 1984 година власта била заземена од страна на воениот комитет за национална обнова, Лансан Конте, кој на истата позиција се задржал до 2008 година. Во последните неколку години, во Гвинеја дошле голем број на население од соседните земји Либерија и Сиера Леоне, главно поради граѓанските војни во тие земји. На 5 септември 2021 година, се случи обид за државен удар против режимот на Алфа Конде.
Упернавик
Упернавик (гренландски: Upernavik, „Пролетно Место“) — гратче на западниот брег на Гренланд. Во општината Упернавик живеат околу 3.000 жители, додека самото гратче Упернавик брои 1.144 жители. Остатокот од жителите живеат во десет места во општината, меѓу кои и Кулорсуак, со население од околу 400 жители. Авиокомпанијата Ер Гренланд сообраќа до Упернавик.
Во 1824 г., близу Упернавик е пронајден т.н. „Кингигторссуашки рунски камен“. На него се испишани знаци оставени од Викинзите, веројатно од доцниот XIII век. Со рунското писмо се испишани имињата на три Викинзи, и се споменува изградбата на могила во близината. Ова е најсеверното место каде се пронајдени викиншки артефакти, и ја означува крајната северна точка на викиншките патешествија.
1469 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4039 и 4040 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3281 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2291 и 2292 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 716 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1469 година се протега во 1167 и 1168, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1227 и 1228 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 926 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2154 и 2153 исламска година пред хиџра.
Гургурница
Гургурница — село во Општина Брвеница, во околината на градот Тетово.
Сместено е во сливот на реката Треска. Географски, Седларево припаѓа на областа Порече, но историски се води како дел од Полог.
Потекло и значење на името
Името Гургурница означува „камен на камен“.
Географија и местоположба
Ова високо село се наоѓа во крајниот југоисточен дел на територијата на Општина Брвеница, помеѓу источната падина на планината Сува Гора и долината на реката Треска, а чиј атар се допира со териториите на општините Македонски Брод и Желино. Селото е планинско, на надморска височина од 1.300 метри. Од градот Тетово е оддалечено околу 35 километри.
До селото се стигнува преку асфалтен пат, кој се двои од регионалниот пат 2233 кај селото Стенче.
Селото се наоѓа на многу незгодна местоположба, бидејќи е сместено на падина на тесна варовнична косина, под која настанува долината на Гургурничка Река. Во минатото, мештаните добивале вода за пиење од пет бунари во селото.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Осој, Лака, Крушевица, Кодра Наљт (Високо Брдо), Кафелница, Чардак, Падишта (од Подишта), Склепа, Честак, Корија, Велковица, Штрунга, Равша, Букурци, Ми Корија (Под Корија) и Лом.
Селото има многу збиен тип и неговите куќи се групирани во две маала: Касамоско и Кацаноско. Имињата на маалата се по најстарите родови.
Од работ на западната страна на висорамнината на атарот на селото се гледа Полошката Котлина, а од самото село на источната страна од висорамнината се гледа текот на реката Треска со езерото Козјак.
За него македонскиот револуционер Ѓорче Петров, во својата книга „Материјали по изучувањето на Македонија“, забележал дека се наоѓа на 1 ¼ час од Седларево и како и тоа село сместено е во Сува Гора.
Историја
Кон крајот на XIX век Гургурница е село в Тетовска каза на Османлиското Царство, во тоа време селото се викало Кркорница и имало 276 жители арнаути муслимани.
Според други извори од 1929 година Гургурница — село во Седларевската општина во Долнополошкиот срез и имало 73 куќи со 300 жители Македонци.
За време на балканските војни, селото било под различна окупаторска власт: бугарска, српска.