cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Арапска култура
Општество
Семејната чест е една од најважните одлики во арапското семејство. Според Маргарет Најдел, социјалната размена меѓу мажите и жените се случува многу ретко надвор од работното место. Мажите и жените се воздржуваат да бидат сами заедно. Тие мора да бидат многу внимателни во социјалните ситуации бидејќи тие интеракции може да се толкуваат негативно и да предизвикаат озборувања, што може да го наруши угледот на жената. Жените можат слободно да се дружат со други жени и машки членови на семејството, но мора да имаат членови од семејството присутни за да се дружат со мажи кои не се дел од семејството. Овие конзервативни практики се воведени за да се заштити угледот на жената. Лошото однесување не влијае само на жените, туку и на честа на нејзиното семејство. Практиките се разликуваат помеѓу земјите и семејствата. Саудиска Арабија има построги практики кога станува збор за мажи и жени, па дури и се бараат документи за брак ако жената и мажот се гледаат заедно сами.
Арапски вредности Една од одликите на Арапите е дарежливоста и тие обично ја покажуваат со тоа што се љубезни еден со друг. Некои од најважните вредности за Арапите се честа и лојалноста. Маргарет Најдел, во својата книга „ Разбирање на Арапите: Водич за модерни времиња“  вели дека Арапите може да се дефинираат како хумани, лојални и учтиви. Тарек Махфуз во книгата „Арапска култура“ објаснува дека е вообичаено Арапите во ситуации на вечера да инсистираат гостите да го изедат последното парче од оброкот или да се караат кој ќе ја плати сметката во ресторан.
Пан-арапски игри
Пан-арапските игри се регионален мултиспортски настан што се одржува помеѓу нации од арапскиот свет. Првите игри се одржаа во 1953 година во Александрија, Египет. Оттогаш имаше намера да се одржува на секои четири години, политичките превирања, како и финансиските тешкотии го направија настанот нестабилен. На жените првпат им беше дозволено да се натпреваруваат во 1985 година. До 11-тите Панарапски игри, бројот на земји што учествуваа ги достигна сите 22 членки на Арапската лига, со околу 8.000 арапски спортисти кои учествуваа, тие се сметаа за најголеми во историјата на Игрите, со тоа што Игрите во Доха во 2011 година се очекуваше да го надминат тој број.
Кујна
Првично, Арапите на Арапскиот Полуостров во голема мера се потпираа на исхрана со урми, пченица, јачмен, ориз и месо, со мала разновидност, со голем акцент на производите од јогурт, како што е лебен (لبن) (јогурт без маснотии). Арапската кујна денес е резултат на комбинација на богато разновидни кујни, кои го опфаќаат арапскиот свет и вклучуваат левантска, египетска и други. Исто така, до одреден степен е под влијание на кујните на Индија, Турција, Бербер и други. Во просечно арапско домаќинство во Источна Арабија, посетителот може да очекува вечера која се состои од многу голем послужавник, заеднички, со огромен куп ориз, во кој има јагнешко или пилешко, или и двете, како посебни јадења, со различен динстан зеленчук, во голема мера. зачинет, понекогаш со сос од домати. Чајот секако се служи со оброкот, бидејќи речиси постојано се конзумира. Исто се однесува и за кафе.
Мажи
Арапските носии за мажи се движат од традиционалните лелеави наметки до сини фармерки, маици и деловни костуми. Облеките овозможуваат максимална циркулација на воздухот околу телото за да се одржи ладно, а наметката за глава обезбедува заштита од сонце. Понекогаш Арапите ја мешаат традиционалната облека со западната облека.
Тавб : На Арапскиот Полуостров мажите обично ја носат својата национална облека што се нарекува „ тавб “ или „тоб“, но може да се нарече и „Дишдаша“ во Кувајт или „Кандура“ (ОАЕ). Thawbs малку се разликуваат од држава до држава во Заливот, но основните се бели. Ова е традиционалната облека што Арапите ја носат во свечени прилики.
Фризурата покажува на кое племе, клан или семејство припаѓаш. Додека во едно село, племето или кланот може да има уникатна наметка, во следниот град над несродното племе или клан може да ја носи истата наметка.
Жени
Почитувањето на традиционалната облека варира во арапските општества. Саудиска Арабија е потрадиционална, додека Египет е помалку традиционална.Традиционалниот арапски фустан се одликува со целосна покривка на телото (абаја, џилбаб или бурка) и превез (хиџаб). Жените се обврзани само да носат абаи во Саудиска Арабија, иако тоа ограничување е тргнато од 2015 година. Превезот не е толку распространет во повеќето земји надвор од Арапскиот полуостров.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Бернштат на Ајген
Бернштат на Ајген (Bernstadt auf dem Eigen) — град во округот Герлиц, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа 16 километри северно од Цитау и 16 километри југозападно од Герлиц.
Ситуациона логика
Ситуационата логика (исто така и ситуационата анализа) е концепт што го развил Карл Попер во неговата „ <i id="mwCA">Сиромаштијата на историзмот</i> “. Ситуационата логика е постапка со кој општествениот научник се обидува да ја реконструира проблематичната ситуација во која се соочува со агент, за да го разбере изборот на тој агент.
Норета Коертге (1975) дава помошно класификаторно објаснување.
Генско семејство
Генско семејство — група на ДНК-сегменти кои еволуирале од заеднички предок-сегмент од ДНК кој претрпел дупликација и дивергенција. Тие се збир од повеќе ДНК сегменти кои еволуирале од еден заеднички ДНК сегмент кој се копирал и изменувал во текот на милиони години.
Чешмина (Свето Тодори)
Чешмина — археолошко наоѓалиште во битолското село Свето Тодори. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на околу 1,5 км северно од селото, каде при обработувањето на земјата жителите откриле темели од стари објекти градени од кал и камен. По површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, покривни ќерамиди, фрагменти од мермерни плочи и др.
Еркероде
Еркероде (Erkerode) — општина во округот Волфенбител, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 16 километри југоисточно од Брауншвајг.
Местоположба
Еркероде се наоѓа југоисточно од слободниот град Брауншвајг.
Општински единици
Општината Еркероде се состои од единиците Еркероде (652 жители) и Луклум (362 жители).
Историја
Населбата Еркероде првпат била спомената во историските документи во 1175 година како Ерикерот (Erikeroth). Селото припаѓало на благородничкото семејство Фелтхајм од век. Било дел од Грофовијата Дештет. И денес може да се најдат многу средновековни фармерски куќи од различни видови.
Пјарну (река)
Пјарну (Pärnu jõgi) е река во Естонија што се влева во Ришкиот Залив кај градот Пјарну. Со 144 км, таа е меѓу најдолгите реки во Естонија, со речен слив од 6.920 км² и просечен истек од 64,4 м3/с.
Маријци
Маријци (мариски: мари) — угрофински народ, кој традиционално живее покрај реките Волга и Кама во Русија. Половина од мариското население живее во руската република Мариј Ел, а добар дел има и во руските републики Башкортостан и Татарстан. Порани во Русија народот го нарекувале како Черемиси.
Маријците се делат на три подгрупи, односно: ливадски Маријци или низински Маријци, кои живеат покрај левиот брег на реката Волга, потоа планински Маријци, кои живеат покрај десниот брег на реката Волга и источни Маријци, кои живеат во Башкортостан. Според пописот од 2002 година, во Русија имало 604,298 Маријци, од кои 18,515 планински Маријци и 56,119 источни Маријци. Скоро 60% од Маријците живеат во руралните средини.
Јазик
Мајчин јазик на Маријците е марискиот јазик. Марискиот јазик е дел од група на уралски јазици. Денес јазикот се пишува на кирилица. Јазичарите препознаваат четири различни дијалекти на марискиот:
Според пописот од 2002 година, 451,033 луѓе изјавиле дека зборуваат мариски.
Отовци
Отовци (словенечки: Otovci) — населба во Општина Пуцонци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Здружение на музичките сниматели на Америка
Здружението на музичките сниматели на Америка (англ. Recording Industry Association of America) или скратено RIAA е поверителство кое ги претставува снимателите и дистрибутерите од музичката индустрија во САД. Нејзините членови се состојат од издавачки куќи и дистрибутери, кои како што RIAA кажува „создаваат, продуцираат и /или дистрибуираат околу 85% од сите легитимни звучни снимки произведени и продадени во САД“.
Маниса
Маниса (Manisa) — град во Егејскиот регион во Турција и главен град на истоимената провинција.
Етимологија
Историски гледано, градот бил познат како Магнезија, или поточно Магнезија на Сипилум за да се разликува од Магнезија на Меандер, која се наоѓа на релативно кратко растојание на југ. Традиционалното гледиште е дека името „Магнезија“ произлегува од племето Магнези кои се доселиле во овој регион од Тесалија.
Името „Магнезија на Сипилум“ се однесува на планината Сипилус (денешен Спил), град кој имал голема важност во времето на Римското Царство, особено по 190 п.н.е. и Битката кај Магнезија. Плиниј Постариот градот го споменува под името „Танталис „ или „град на Тантал“, чии остатоци сè уште се видливи.
Под турска власт се користело името Сарухан, според основачот на анадолскиот бејлик, но подоцна во времето кога бејликот бил освоен од Османлиите, градот започнал да биде нарекуван и Маниса. Во првите векови на Отоманското Царство, во Маниса биле школувани синовите на султаните и градот во тоа време бил познат и како Шехзаделер шехри или „град на принцовите„.
Праисторија
Траги од праисторијата во регионот на Маниса, иако малку на број, вклучуваат два многу интересни наоди кои фрлаат светлина врз минатото Западна Анадолија. Првиот извор е пронајдените фосилизирани стапалки, кои на број се повеќе од педесет и датираат од околу 20,000-25,000 п.н.е., откриен во 1969 година од страна на МТА, државен орган во Турција за минерално истражување, во селото Синдел во близина на Маниса. Некои од овие стапалки се изложени денес во музејот на Маниса.
Лувијци, Хетити, Фригијци и Лидијанци
Централните и јужните делови на Западна Анадолија во околу 1320 година п.н.е. биле освоени од страна на лувиското царство Арзава, кое било вазално на Хетејското Царство. Споменикот Кибела наоѓа на Акпинар на северниот дел на планината Сипилус, на растојание од околу 7 километри од Маниса на патот кон Тургутлу. Самиот споменик претставува знак за хетиската уметност која се задржала во овој период.
Во текот на првиот милениум во регионот се појавиле Фригите и Лидијанците, заедно со нивните полулегендарни личности како владетелот Тантал, неговиот син Пелопс и неговата ќерка Ниоба. Во 7 век п.н.е. регионот бил контрола на Лидијанците со главен град Сфард кој се наоѓа на 62 километри од Маниса.
Хеленистички, римски и византиски период
Во класичната антика, градот бил познат како Магнезија на Сипилум и одиграл важна улога во историјата на регионот, додека градот не бил освоен од страна на Римјаните во 190 година п.н.е. по Битката кај Магнезија. Во времето на римскиот цар Тибериј, градот бил целосно разрушен од силен земјотрес, но во следните години бил повторно обновен.
По поразот на Византија од Селџуците во Битката кај Манцикерт во 1071 година, и последователната крстоносна победа во Дорилеја, градот започнал да се обновува во времето на Алексиј I Комнин. Градот претставувал важен регионален центар во Византија, и во текот на 13 век бил вклучен во составот на Никејско Царство. Магнезија служела како функционална престолнината на царството до повторното освојување на Цариград во 1261 година. Урнатините на утврдувањата од никејската ера ја потврдуваат важноста на градот во доцниот византиски период. Ова било наведено од страна на византискиот историчар Ѓорѓи Акрополит.
Селџучки и Сарухански период
Во 1313 година, Маниса станала постојана турска територија кога била вклучена во територијата на Саруханскиот бејлик, предводен од бегот Сарухан кој градот го зазел по распаѓањето на Селџучкото Царство и Иконискиот Султанат и со територијата владеел до 1346 година. Неговите синови со регионот управувале до 1390 година, кога во околу 1390 година бејликот бил освоен од страна на Османлиите, на чело со Бајазит I. По монголската инвазија, Ангорската битка и крајот на интеррегнумот, регионот трајно бил вклучен во составот на Отоманското Царство во 1410 година.
Отомански период
Во следниот период градот започнал да се развива, особено од средината на 15 век, кога како дел од Саруханскиот санџак, Маниса станала град во кој се обучувале султанските синови (шехзаде), и бил еден од најбогатите градови со голем број на отомански архитектурни градби. Од времето на Мурат II во 1437 година, петнаесет членови на Отоманската династија, вклучувајќи ги овде и Мехмед II и Сулејман I, биле вклучени во управувањето на градот. Иако Саруханскиот санџак официјално бил зависен од пашалакот Ќутахија, градот имал голема автономија поради присуството на принцовите. Оваа практика била укината во 1595 година, и во голема мера се должела на зголемената несигурност во провинцијата, поради востанието Џелали и силниот земјотрес кој му нанел тежок удар на просперитетот на регионот Маниса.
Во околу 1700 година, Маниса имала околу 2.000 даночни обврзници и 300 побожни фондации (вакиф). Местото било познато по своите пазари на памук и тип на кожа именувана по градот. Во текот на следниот век започнало доаѓање на западни трговци кои работеле во договор со локалните земјопоседници, по кое контролата над поголемиот дел од плодното земјиште околу Маниса биле заземени од грчко и еврејско население.
Во периодот од 1595-1836, Саруханскиот санџак останал приврзан кон пашалакот Анадолија, како во времето на османлиските принцови. Во периодот од 1836-1867 година, градот бил вклучен во составот на Ајдин, кој станал вилает со административните реформи во 1867 година. Во периодот од 1845-1847 година постоел посебен Сарухански санџак. Во периодот од 1841-1843 и 1846-1864, седиштето на провинцијата било префрлено во Измир.
Маниса бил еден од првите градови во царството кој имал привилегија да стане еден од првите градови со железничка пруга. Пругата била со должина од 93 километри, и нејзината изградба започнала од Измир во 1863 година и во 1866 година нејзината линија престигнала во Маниса.
Турски период
Маниса била повторно изградена и станала центар на провинцијата Сарухан во 1923 година во рамките на новата Турска Република. Името на провинцијата било променето во Маниса во 1927 година.
Клима
Маниса има средоземна клима со топли, суви лета кои траат долго време и зима која е кратка.
Архитектура
Џамијата Ајше Хафса султан била изградена во 16 век и посветена на Ајше Хафса султан, мајка на Сулејман Величествениот. Во нејзина чест се одржува фестивалот Месир секоја година во март, на кој присуствуваат личности од национално ниво. Џамијата е дел од компексот (кулије), во кој има болница специјализирана за ментални болести. Џамијата Мурадије била изградена во 16 век од страна на големиот архитект Мимар Синан. Во градот се одржува фестивал на гроздоберот.
Економија
Според бројките објавени од страна на гувернерот, 694 компании во провинцијата Маниса од вкупниот број на компании од 5.502 за 2007 година во покраината се сертифицирани индустриски претпријатија и тие вработуваат вкупно 44,449 лица. Во рамките на овие 694 компании, Маниса претставува центар со 238 претпријатија кои се вклучени во индустриското производство, Тургутлу (125), Акхисар (100), Салихи (78), Саруханли (33), Алашекир (30), Кула (28), Демирџи (20) и Сома (17).
Меѓу водечките индустриски активности, компаниите најмногу се ангажирани во производство на прехранбени производи (196 компании), градежни материјали (114), метални производи (85), како и текстилната индустрија и индустријата за облека (46) и памук (43). Најголем број на работна сила се концентрирани во електрониката, прехранбени производи и градежната индустрија.
Спорт
Фудбалскиот клуб од грдот се вика Манисаспор и се натпреварува во Првата Супер лига на Турција. Своите домашни натпревари ги игра на стадионот Маниса 19 Мајис со капацитет од 16,597 гледачи.
Валомброса
Валомброса е топоним кој означува и шума и фразионе, сместен во оваа шума, на територијата на Комуната Реџело, во Фиренца, во италијанскиот регион Тоскана.
Селото Валомброса („засенчена долина“) лежи меѓу шумите и првично било локација на испосник посветен на Санта Марија д'Аквабела. Подоцна, големата бенедиктинска опатија Валомброса била изградена и останува главно обележје на регионот.
Во областа Валомброса се наоѓа природен резерват со истото име, како и познатиот Арборетум Валомброса и огромен тревник, многу популарен во летниот период, особено кај жителите на Фиренца кои бараат рустикална релаксација.
Валомброса како туристичка дестинација
Интересот за комплексот Валомброса-Салтино како здравствено одморалиште започнал во втората половина на 19 век, а својот врв го достигнала на почетокот на 20 век, делумно благодарение на обновената железничка пруга Сант'Елеро-Салтино, која претходно била напуштена.
Италијанската анексија на Трентино по Првата светска војна довела до губење на интересот за Валомброса и Салтино, бидејќи италијанските туристи ги претпочитале новите алпски дестинации.
И покрај овој постојан пад, градот како да нашол, почнувајќи од 1960 година, туристичка ревитализација со изградбата на ски-центар на врвот на соседната Монте Секиета. Создадената природна скијачка област му овозможила на Валомброса, благодарение на неговата близина до Фиренца, да понуди елитна туристичка слика во споредба со другите планински туристички места во Тоскана. Затворањето на скијачките капацитети се случило во 1988 година, при што се разговарало околу еколошката штета што може да произлезе од инвазивните растителни видови. Затворањето го оставило локалитетот без можност за нудење алтернативи на туристите во зимскиот период.
Шумата
По создавањето на Кралството Италија, шумата Валомброса била префрлена на државата, и во 1977 година била прогласена за биогенетски природен резерват. До 2016 година, со него управувал Државниот шумарски корпус, а потоа и Одделот за биолошка разновидност на карабинерите на Валомброса.
Резерватот е домаќин на Експерименталните Арборетоми и највисокото дрво во Италија, 62,45 метри високата елка Даглас наречена „Италијанскиот крал на дрвјата“.
Ситард-Гелен
Ситард-Гелен (Sittard-Geleen, Zittert-Gelaen) — општина во југоисточна Холандија, во покраината Лимбург. Била создадена во 2001 година од поранешните општини Ситард, Гелен и Борн.
Споената општина има над 90.000 жители и со тоа е втората најнаселена општина во Лимбург (по Мастрихт со 125.000 жители).
На запад, Ситард-Гелен се граничи со Белгија, додека на исток се наоѓа Германија.
Населени места
Во општината се наоѓаат следниве населени места:
Петар Омчикус
Петар Омчикус (, кај Риека, —, ) – српски сликар и член на Српската академија на науките и уметностите. Неговото дело ги опфаќа повеќето сликарски жанрови, а го карактеризирал духот на Медитеранот
Животопис
Роден е во 1926 година во Сушак кај Риека, а од 1936 година живеел во Белград. По Втората светска војна започнал да студира сликарство на Академијата за ликовни уметности, кај професорот Иван Табаковиќ. Заедно со сопругата, сликарката Косара Бокшан, ги напуштил студиите и заминал во Задар, каде станал еден од основачите на Задарската група, во која се наоѓале Миќа Поповиќ, Вера Божичковиќ Поповиќ, Бата Михаиловиќ, Љубинка Јовановиќ. По шестомесечен престој во Задар се вратил во Белград и ѝ се приклучил на Групата на единаесетмината, а својата прва самостојна изложба ја има во 1951 година. Непосредно после тоа, Петар Омчикус во 1952 година со Косара Бокшан ја напуштил Југославија и дефинитивно се преселил во Париз. Од 1965 година повремено престојувале во Вела Лука на Корчула каде организирале бројни средби на уметниците, филозофите и критичарите. Учествувал на бројни групни изложби во змејата и странство.
Творештво
Почетоците на творештвото на Омчикус се поврзуваат со неколку уметници, сите од класата на Иван Табаковиќ, кои на неколку месеци се собрале во Задар во 1947 година, создавајќи ја тогаш првата југословенска уметничка комуна – Задарска група. Освен Омчикус, во оваа група биле неговата идна сопруга Косара Бокшан, Миќа Поповиќ, Вера Божичковиќ, Бата Михаиловиќ, Љубинка Јовановиќ, Милета Андрејевиќ, Бора Грујиќ и нивниот пријател, студенто по книжевност Борислав Михајловић Михиз. Излегувањето од академските ателјеа во природа им отворил на овие уметници нови патишта на слободно творештво на кои, на различни начини, ќе останат во текот на целокупното творештво. Во 1951 година Омчикус ѝ се придружува на „Групата на единасетмината“ која го охрабрува понатаму да трага по сопствени патишта на творештво, тогаш сè уште во доменот на поетската фигурација по социјалистичкиот реализам. Но, правиот пресврт во неговата уметност се случува во Париз. Средбата со апстрактната уметност од тоа време дефинитивно го насочува Омчикус кон слободниот израз, потез кој не трага по реалното, туку по индивидуален стил. Геометризираната асоцијативна апстракција од тој период, веќе од почетокот на седмата деценија на 20 век прераснала во своевидна гестуална колористична фигурација, која ги задржала претходните елементи на неговиот израз. Во подоцнежните периоди, Омчикус го тематизирал сликарството кон портрети, цртежи на Белград, фантастичен реализам и вајарството.
Транзициски авторитет во Камбоџа на Обединетите нации
Транзицискиот авторитет во Камбоџа на Обединетите нации (UNTAC) била мировна операција на Обединетите нации во Камбоџа во периодот 1992–93 година, формирана по Парискиот мировен договор во 1991 година. Оваа операција била исто така првата пригода во која ООН презела администрација на независна држава, организирала и водела избори (наспроти надгледување или надзор), имале своја радио станица и затвор, и биле одговорни за промовирање и заштита на човечките права на национално ниво.
Историја
УНТАК е основана во февруари 1992 година според Резолуцијата на Советот за безбедност на Обединетите нации 745 во договор со државата Камбоџа, де факто владата на земјата во тоа време, за спроведување на Париските мировни спогодби од октомври 1991 година. УНТАК била производ на интензивна дипломатска активност во текот на многу години.
Цели
Целта на УНТАК била да се обнови мирот и граѓанската влада во земјата уништена од децениската граѓанска војна и махинациите од Студената војна, да се одржат слободни и фер избори што ќе доведат до нов устав и да ја започнат рехабилитацијата на земјата. Мисијата требало да изврши „надзор“ или „надзор и контрола“ над сите аспекти на владата, вклучително и надворешните работи, националната одбрана, финансиите, јавната безбедност и информациите и да се надгледува, следи и проверува повлекувањето и враќањето на странските воени сили; да се кантонизираат, разоружаат и демобилизираат борбените фракции на Камбоџа, да се конфискуваат кеси со оружје и воени материјали, да се промовираат и заштитат човековите права, да се надгледува воената безбедност и да се одржува законот и редот, да се вратат и раселат бегалците и раселените лица, да се помогне во расчистување на мините и воспоставување програми за обука на расчистување на мините и свесност за нив, рехабилитација на основната инфраструктура и помош во економската реконструкција и развој.
Разоружување
И покрај тоа што УНТАК се пофалиле со својата ефикасност и била наметната од меѓународната заедница како успех, УНТАК не успеала да ги разоружа Црвените Кмери, додека делотворно ги разоружала локалните милиции на Камбоџа. Оваа пристрасност им овозможила на Црвените Кмери да остварат територијални придобивки и предизвикала политичко насилство. Воените лидери на Државата Камбоџа биле бесни, тврдејќи дека УНТАК бил крајно прецизен со разоружувањето на Кампучинерската народна војска, но премногу благ и неефикасен кога станувало збор за разоружување на Црвените Кмери.
Избори во 1993 година
Над 4 милиони Камбоџанци (околу 90% од избирачите со право на глас) учествувале на изборите во мај 1993 година, иако Црвените Кмери или Партијата на демократска Кампучија (ПДК), чии сили никогаш не биле разоружени или демобилизирани, забраниле учество на некои луѓе. Партијата FUNCINPEC на принцот Ранарид била најголем примател на гласови со 45,5% гласови, следени од Камбоџанската народна партија на Хун Сен и Будистичката либерално-демократска партија. FUNCINPEC потоа влегла во коалиција со другите партии кои учествувале на изборите. Партиите застапени во собранието со 120 члена продолжиле со изготвување и одобрување на нов устав, кој бил објавен на 24 септември 1993 година. Воспоставена е повеќепартиска либерална демократија во рамките на уставната монархија, со поранешниот принц Сиханук возвишен во Крал. Принцот Ранарид и Хун Сен станале Први и Втори Премиери, соодветно, во Владата на Кралската Камбоџа. Уставот предвидува широк спектар на меѓународно признати човекови права.
Ефекти од операцијата УНТАК
Нородом Сиханук имал многу забелешки во врска со операцијата на УНТАК, бидејќи масовното присуство на странските трупи довело до злоупотреба на некои жени од Камбоџа, зајакнување на проституцијата и воведувањето на СИДАТА, што довело до тоа Камбоџа да стане една од најсилно погодените земји од СИДА во Азија. Бројот на сексуални работници во државата Камбоџа пораснала од околу 6,000 во 1991 година, на над 20,000 по пристигнувањето на персоналот на УНТАК во 1992 година. До 1995 година имало помеѓу 50,000 и 90,000 Камбоџанци погодени од СИДА според проценката на СЗО.
Форензичка ентомологија
Форензичката ентомологија е научна дисциплина која ја изучува шемата на инвазијата на инсектите со нивните развојни фази на различни видови кои можат да се најдат на распаднат труп или останки за време на правни истражувања. Тоа е апликација на биологијата во проучување на инсекти за правни прашања. Форензичката ентомологија вклучува изучување на инсекти. Останатите членконоги се вклучени како случајни минувачи или членконоги кои се исхрануваат со инсекти. Членконоги кои се вклучуваат се пајаци, стоногалки,крлежи, изоподни ракчиња итн. Освен што првенствено се користи во одредување на пост морталниот период, може да се користи и за истражување и на други спорови во однос на инвазија на инсекти на некој посев и слично. Форензичката ентомологија исто така може да се користи за откривање дроги и отрови, се утврди локацијата на инцидент, и да се најде на присуство и времето на нанесување на рани. Судска Ентомологија можат да бидат поделени во три подобласти: урбани, производи кои се складираат и медицинско-правна/медицинско-кривична ентомологија. Двокрилците се први инсекти кои го населуваат трупот по настанување на смртта. Останати инсекти кои се појавуваат на телото се тврдокрилците со фамилиите Sylphidae,Dermestidae,Nitidulidae,Cleridae,Trogidae итн.
Кучкина Леска
Кучкина Леска или Кучкино Село — археолошко наоѓалиште во битолското село Свето Тодори. Претставува населба од среден век. Се наоѓа на околу 2–3 км западно од селото, каде по површината се гледаат грамади од кршен камен. Според кажувањето на жителите, овде било сместено старото село.
NGC 6414
NGC 6414 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6414 се споменува и како UGC 10906, MCG 12-16-41, CGCG 340-5, CGCG 339-47, NPM1G +74.0144.
Откривање
Објектот е откриен на 30 мај 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6414 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 6414 има привидни димензии од 1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 30 м 36,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +74° 22' 36"". Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Други поделби
Проучување на NGC 6414 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60416. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 12; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4427. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 801.
Луковичесто лутиче
Луковичесто лутиче — повеќегодишно растение од семејството на лутичињата. Тоа има привлечни жолти цветови, и три заоблени длабоко засечени основни ливчиња.
Потекло на поимот
Растението го добило името по неговиот препознатлив корен во вид на грутчеста луковица, која се наоѓа веднаш под површината на почвата. По изумирањето на растението како резултат на високите температури во летниот период, луковицата преживува преку зима. Присуството на луковица го разликува ова лутиче од некои други видови лутичиња на родот Ranunculus како што e полското лутиче (Ranunculus acris), вид кој исто така има карактеристични чашкини ливчиња.
Просторна распостранетост
Ranunculus bulbosus расте во тревници, пасишта и ниви, претпочитајќи сиромашни почви. Иако тоа не е вообичаено, може да се сретне и на пасишта и честопати се сретнува во крајбрежни тревни површини. Природен простор на распостранување на луковичестото лутиче е Западна Европа помеѓу 60° СГШ и северниот дел на средоземниот брег. Тоа расте и во источните и западните делови на Северна Америка како плевел.
Хемиски состојки
Ова растение, како и други во семејството на лутичињата, содржи отровен вторичен метаболит ранункулицин - гликозид. Тоа е одбранбен механизам на растението за да се избегне да биде изедено од добитокот. Во сува состојба растението не е отровно.
Жан Кастекс
Жан Кастекс (, – француски политичар кој дошол на функцијата премиер на Франција на 3 јули 2020.. Пред да биде назначен на оваа функија, тој бил висок државен службеник со задача да го координира ублажувањето на последиците од пандемија на коронавирус 2019-2020пандемијата на коронавирус 2019-2020 во Франција.
Десау
Десау — град во Германија на устието на реките Мулде и Елба, во покраината Саксонија-Анхалт. Од 1 јули 2007, е дел од здружениот град Десау-Рослау. Населението во Десау е околу 77.973 (јуни 2006).
Географија
Десау се наоѓа на плавно земјиште, каде Мулде се влева во Елба. Ова предизвикува скоро секоја години поплави. Најлошата поплава се случи во 2002 година, кога округот Валдерзе бил скоро потполно поплавен. Јужно од Десау се протега областа наречена Мозигкауер Хајде. Највисоката височина е 110 метри високата поранешна депонија наречена Шербелберг, на југозапад од Десау. Десау е опкружен од бројни паркови и дворци, поради кои Десау е сметан за еден од најзелените градови во Германија.
Историја
Десау бил првпат споменат во 1213. Станал важен центар во 1570, кога кнежевството Анхалт било основана. Десау станал главен град на оваа држава, во рамките на Светото Римско Царство. Анхалт бил распуштен во 1603 и бил поделен во четири - подоцна пет - дела, Десау станал главен град на мини-државата Анхалт-Десау до 1918. Во 1863, две од благородничките линии изумреле и се обединиле.
Десау е познат по неговата школа за архитектура Баухаус. Била преместана тука во 1925, откако била присилена да биде затворена во Вајмар. Многу познати уметници биле предавачи во Десау во следните години, меѓу нив и Валтер Гропиус, Паул Кле и Васили Кандински. Нацистите принудиле затворање на Баухаус во 1931 и била повторно отворена сè до 1986.
Градот бил скоро уништен од сојузничкото бомбардирање во Втората светска војна на 7 март 1945, шест недели пред американските трупи да го окупираат градот. Потоа, бил обновен со типичен ГДР-стил на бетонска архитектура (Plattenbau) и станал главен индустриски центар на Источна Германија. По германското реобединување во 1990 многу историски згради биле обновени.
Композиторот Курт Вајл е роден во Десау. Од 1993, градот е домаќин на годишниот фестивал Курт Вајл. Десау бил, исто така, и родно место на филозофот Мозес Менделсон (во 1729) и Леополд I, принд на Анхалт-Десау (der alte Dessauer), фелдмаршал во Кралството Прусија.
Од 7 јануари 2005, Десау станал познат по мистериозната смрт на азилантот Ури Џало од Сиера Леоне во неговата ќелија во полициска станица во Десау. Според локалната полиција, Џало, кој бил пијан и бил врзан за неговиот кревет, предизвикал пожар на својот кревет, со што изгорел жив. Голем број на противречности и недоследности, како и исчезнување на клучниот доказ, како што се видео-лентите довеле до судски спор, во кој се испитувала како полицијата и локалниот суд биле вклучени во смртта на Џало и последователните ефекти. Локалниот суд ги ослободил службениците во 2008. Во 2010, меѓутоа, повисокиот сојузен суд го прогласил судењето за неважечко и ништовно и наредил нова истрага и судење.
Баухаус
Има неколку примери на Баухаус-архитектура во Десау, некои од нив вклучени во светското културно наследство на УНЕСКО. Школата Баухаус била изградена по цртежи на Валтер Гропиус.
Јавен превоз
Десау поседува трамвајски систем со три линии и неколку автобуси со бројни линии. Јавниот превоз е организиран од компанијата „DVG“, секоја година превезува над 6 милиони луѓе.
Железница
Главната железничка станица Десау има врски до Магдебург, Берлин, Лајпциг, Хале, Битерфелд и Лутерштат Витенберг. Линијата од Берлин била отворена на 1 септември 1840. Линијата Десау-Битерфелд (отворена на 17 август 1857) била електрифицирана во 1911, првата целосна електрифицирана железничка линија во Германија. Десау бил дел од ИнтерСити-мрежата до 2002 година. Регионалните возови застануваат и на станицата Десау-Зид (Dessau-Süd), Десау-Алтен (Dessau-Alten), Десау-Мозигкау (Dessau-Mosigkau) и Родлебен (Rodleben). Dessau-Wörlitzer-Eisenbahn (железница) го поврзува Десау со Верлиц, град кој се наоѓа 15 километри на исток и Wörlitzer Park. Почетна точка на железницата е на главната железничка станица. Овој воз завршува на станиците Десау-Валдерзе и Десау-Адриа.
Патишта
Во 1938, автопатот A9 (Минхен-Берлин) бил изграден југоисточно од градот. Два излеза од Десау на А9 се наречени „Десау-Исток“ и „Десау-Југ“. Десау е, исто така, поврзан со „Bundesstrassen“ (сојузни патишта) B 184 и B 185.
Вода
Денес, „Leopoldshafen“ (пристаниште) — користено за годишни меѓународни настани на брзи чамци. „Wallwitzhafen“ е користено како приватно спортско пристаниште, а „Elbehafen“ во близина на Житната куќа е користена за крстосувачи. Следното пристаниште за добра се наоѓа во Рослау.
Велосипеди
Десау, со неговиот рамен пејзаж во саксонската низина е многу погоден за велосипедизам. Има патеки за велосипедизам во должина од 146 километри и водат со сите паркови и знаменитости.
Политика
Округот Десау првпат е спомнат во 1372. Главниот на градот наречен „Schultheiss“ бил основан од Ерл. Заедно со неколку наследници на „Schultheiss“ го основал градскиот совет. Почнувајќи од 1372, градскиот совет бил поделен во 2 агенции. Почнувајќи од 1600, во три агенции и од 1785 повторно во две агенции. „Schultheiss“ на Десау се менувал скоро секоја година сè до откажување на Уставот на градскиот совет во 1832. Потоа Десау, станал градски совет и градска делегација. Од 1852, главниот на градот бил наречен градоначалник. Во текот на националсоцијализмот, градоначалник доаѓал од партијата NSDAP. По Втората светска војна Советите формирал извршен совет со градоначалник. Уставот на градскиот совет бил избран од луѓето. По германското реобединување овој комитет е избран слободно. И од 1994 е наречен „Stadtrat“ (градски совет). Градоначалник е директно избиран од луѓето од 1994.
Градски совет
Градскиот совет се состои од следниве партии: (според одржани избори од 22 април 2007)
Европски субвенции
Десау е дел од ЕУ-УРБАН програмата. Оваа програма е основана на интегриран пристап, кој се користи за справување на проблемите во животната средина, економски и социјалните програми, кои влијаат на лишени урбани област. Постојат неколку проекти во Десау, спонзорирани преку овие субвенции.
Прва македонска кошаркарска лига 2009/10
Првата македонска кошаркарска лига 2009/10 - 18. издание на Првата македонска кошаркарска лига. Во оваа сезона првак бил Фени Индустри.
Унапредување и отпаѓање
1 Ултимејт Баскет и Лирија добиле вајлд карта заради пополнување на Првата лига.
Екипи
1 Вардар Осигурување првите три домашни натпревари ги одиграл во салата Градски Парк. Потоа во Супер лига, Вардар Осигурување настапувал во СРЦ Кале (мала сала), и повторно во Градски Парк, како домашна екипа.
Тренерски смени
Забелешка: Оваа тебела е нецелосна
Табела
1 АМАК СП поради неиграње на два натпревари бил отстранет и поради тоа не ја завршил лигата. Неговите резултати не се важат.
2 АМАК СП бил казнет со еден бод поради неиграње на натпревар.
1 Вардар 2000 бил казнет со одземање на 1 бод поради неиграње натпревар против МЗТ Аеродром.
Извор:
Победнички состав
Главен тренер
Бојан Јоргачевиќ
Бојан Јоргачевиќ (роден на 12 февруари 1982 година) бил поранешен српски фудбалер кој играл на позицијaта голман.
Кариера
Роден бил во Белград, а својата кариера, Јоргачевиќ ја започнал во родниот град, во екипата на ФК Рад.
Гент
Јоргачевиќ во сезоната 2007-2008 добил тешка задача за да ја замени тогашната клупска икона на екипата на Гент, Фредерик Херпоел, кој бил чувар на мрежата на составот на КАА Гент во последните десет години. Во првиот натпревар од сезоната, кој за него била и прва година во КАА Гент, на голот стартувал неговиот конкурент Александре Мартиновиќ. Но, токму на тој натпревар Мартиновиќ не оставил добар впечаток и од вториот натпревар до крајот на сезоната Јоргачевиќ бил прв голман на тимот. Бојан му помогнал на Гент да освои многу бодови и добивал голема поддршка од навивачите, но и од тимот.
Од почетокот на сезоната 2008-09, Јоргачевиќ заедно со соиграчот Брајан Руиз, бил вистински главен носител на играта на тимот. Имал добри настапи за екипата и набрзот станал миленик на јавноста во Гент. Тој во еден неделен магазин изјавил дека сака да стане меморијален (историски) играч во тимот на АА Гент. Сезоната билка многу успешна, а Јоргачевиќ потпишал договор со екипата на Гент до 2012 година.
Сезоната 2009-10 била најдобра во клупската историја (до првенството 2014-15). Екипата на АА Гент завршила на второто место во Јупилер Про лигата (по успешниот плеј-оф) и го освоила Купот на Белгија. Јоргачевиќ повторно бил еден од главните играчи на тимот. Заедно со централните одбранбени играчи Шулер и Вилс формирале силен одбранбен бедем. Како последица на тоа, неговата позиција како прв голман никогаш не била загрозена. Јоргачевиќ добил можност да игра и во европските натпреварувања, но не можел да стигне до позицијата прв репрезентативен чувар на селекцијата на Србија, бидејќи на оваа позиција се наоѓал Владимир Стојковиќ. Стојковиќ на крајот на 2010 година добивал помала минутажа па така, Јоргачевиќ за прв пат настапил за својата селекција на 17 ноември 2010 година кога ги одбранил ситу удари кои доаѓале кон неговиот гол. На 10 август 2011 година тој започнал како стартен голман против репрезентацијта на Русија во пријателскиот натпревар. Тоа му бил третиот настап во државната репрезентација.
На 19 мај 2011 година, Бојан поднел оставка на договорот со важност од 2 години кој требало да трае до 2013 година. Очекувањата биле дека тој ќе остане подолго во тимот на Гент.
Бриж
Подоцна истата година на ривалската екипа на Клуб Бриж итно му било потребен голман. Бојан Јоргачевиќ потпишал со екипата на Бриж до 2016 година.
Левски Софија
Јоргачевиќ потпишал на 26 ноември 2015 година двегодишно продолжување на актуелниот договор со екипата на Левски. Со тоа клубот успеал да го задржи во своите редови до крајот на сезоната 2017-18.
По тренерските промени во сезоната 2016-2017 година, а воедно и тешката повреда, Бојан го загубил местото во тимот што довело до раскинување на неговиот договор и подоцнежно пензионирање. Како резултат на тоа, на 6 септември 2017 година, пред почетокот на натпреварот помеѓу Левски и Лудогорец, Јоргачевиќ се збогувал со клубот на емотивен начин, при што речиси 16.000 навивачи му аплаудирале и го скандирале неговото име.
Репрезентација
Следната година, тој настапил на четири квалификациски натпревари за ЕВРО 2012 против селекцијата на Северна Ирска, Фарски Острови, Италија и Словенија. На стадионот Виндзор парк во Белфаст на 2 септември 2011 година успеал да ја остави својата мрежа недопрена. Јоргачевиќ ќе биде запомнет по тоа што примил гол во првото полувреме од судиското надополнување, од слободен удар, од страна на фудбалерот Даре Вршич од околу 40 метри оддалеченост. Тој натпревар завршил со резултат од 1:0 за репрезентацијата на Словенија.
Автопат А2 (Македонија)
Автопат А2 (наречен „Мајка Тереза“) — национален автопат во Република Македонија. Дел е од Европскиот пат E65, и ги поврзува градовите Скопје и Тетово.
Рута
Тој започнува кај клучката со А1 кај Миладиновци и од тука продолжува на запад, поминува по обиколницата кај Скопје, па потоа го поврзува Тетово и завршува кај Гостивар. На 25 километарското растојание меѓу Тетово и Гостивар автопатот има по 2 ленти во двата правци, но е без помошна лента, па според некои стандарди е категоризиран како експресен пат.
NGC 1993
NGC 1993 — елиптична галаксија во соѕвездието Зајак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 6 февруари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1993 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1993 има привидни димензии од 1,5' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 35 м 25,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 17° 48' 54". Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на NGC 1993 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 17487. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 315; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5920. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1482.
Меѓународна година на биоразновидноста
Таа требало да помогне да се подигне свеста за важноста на биоразновидноста преку активности и настани, да се влијаело врз носителите на одлуки и „да се подигне биолошката разновидност поблиску до врвот на политичката агенда“.
Позадина
Генералното собрание на Обединетите нации ја прогласила 2010 година за Меѓународна година на биоразновидноста (Резолуција 61/203 ). Оваа година се совпаднала со целта за биоразновидност во 2010 година усвоена од страните на Конвенцијата за биолошка разновидност и од шефовите на држави и влади на Светскиот самит за одржлив развој во Јоханесбург во 2002 година.
Секретаријатот на Конвенцијата за биолошка разновидност (КБР), со седиште во Монтреал, Канада, ја координирал кампањата за Меѓународната година на биоразновидноста.
Главни цели во поглед на ООН
Главните цели на Меѓународната година на биоразновидноста биле:
Наводи
Поголемиот дел од информациите погоре, се засноваат на официјалните мрежни места на Конвенцијата за биолошка разновидност и на Меѓународната година на биоразновидноста.
Галилеева релативност
Формулација
Поточно, терминот Галилеева релативност денеска обично се однесува на овој принцип што се применува на Њутновата механика, а тоа е дека, Њутновите закони важат во сите системи поврзани едни со други со Галилеева трансформација. Со други зборови, сите системи поврзани едни со други, со една таква трансформација се инертни. (значи, Њутновата равенка на движење важи за овие системи). Во овој контекст, тоа понекогаш се нарекува и Њутонска релативност .
Меѓу аксиомите од Њутновата теорија важи и дека:
Галилеевата релативност може да се прикаже на следниов начин. Да се разгледаат два инерцијални системи S и S' . Физичкиот настан во S ќе има координати r = (x, y, z) и време t во S, и r'  = (x' , y' , z' ) и време t'  во S' . Од втората аксиома погоре, еден ќе може да го синхронизира часовникот во двата система и да претпостави дека t = t' . Се претпоставува дека S'  е во релативно рамномерно движење до S со брзина v. Да се разгледа точка чија позиција е зададена со функции r' (t)  во S'  и r(t) in S. Ќе видиме дека:
Брзината на честичката е зададена од времето добиено од положбата:
Друга диференцијација го дава забрзувањето во двата система:
Токму тоа е едноставен,но клучен резултат што ја подразбира Галилеевата релативност. Претпоставувајќи дека масата е непроменлива во сите инерцијални системи, горната равенка ги прикажува законите на Њутновата механика, ако е валидна во еден систем, мора да важи и за сите останати. Но се претпоставува дека ќе важи и во апсолутен простор, затоа има Галилеева релативност.
Теоријата на Њутн наспроти специјалната релативност
Може да се направи споредба помеѓу Њутновата релативност и специјалната релативност.
Некои од претпоставките и својства од Њутновата теорија се:
За споредба, соодветните изјави од специјалната релативност се како што следува:
Забележавте дека двете теории претпоставуваат постоење на инерцијални системи. Во пракса, големината на системите во која тие остануваат валидни се разликуваат многу, во зависност од гравитационите приливни сили.
Во соодветен контекст, " Њутновиот инерцијален систем", каде што теоријата на Њутн останува добар модел, се протега на околу, 107 светлосни години.