cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Драган Василески
Животопис
Василески е роден на 23 април 1954 година во кичевското село Горно Добреноец. Основното образование го завршил во ОУ „Слобода“ во селото Другово, а средното училиште во гимназијата „Мирко Милески” во Кичево во учебната 1975/76 година. По завршувањето на средното училиште, се запишува на студии на Географскиот факултет во Скопје и истите ги завршува во учебната 1978/79 г. Магистрирал во април 1987, а докторската дисертација под наслов „Радика – хидрографско хидролошка студија“ ја одбранил во април 1991 година. Соодветно на научното усовршување се одвива и универзитетското наставно унапредување, така што непосредно по дипломирањето во 1980 година, Василески се вработил како помлад асистент на Географскиот факултет во Скопје, во 1987 година е избран за асистент на факултетот, во 1992 година во доцент, во 1997 во вонреден професор и во 2002 година е избран во највисокото наставно научно звање редовен професор по група предмети од областа на хидрологијата и сродни дисциплини на Институтот за географија при Природно-математичкиот факултет во Скопје. На таа позиција останал сè до својата смрт, 28 ноември 2011. Професорот Василески бил ментор и член на комисии за поголем број на магистерски тези и докторски дисертации. Имал доста богата општествена активност. Активно бил вклучен во органите и телата на разни институции. Бил Шеф на Институтот за географија при природно математичкиот факултет во Скопје, беше член на Сенатот на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, член на одборот за доделување на наградата „Гоце Делчев“, продекан за финансии на Природно-математичкиот факултет и други функции и задолженија. Од посебно значење се и активностите во уредувачките одбори на списанијата Географски разгледи (издание на Македонското географско друштво) и Годишниот зборник на Институтот за географија. Како активен член на Македонското географско друштво го има добиено највисокото признание Плакета на заслужни географи од Македонско географско друштво.
Библиографија
Бил носител и реализатор на 11 научни проекти. Објавил 45 научни трудови во разни списанија и зборници од конгреси и симпозиуми, седум поединечни научни монографии за „Колешинскиот Слап“, „Планинските езера на Дешат“, „Планинските езера на Јабланица“, „Планинските езера на Пелистер“, „Водопадите на Ростушка Река и реката Битушница“, „Билјанин Слап“ (на Тресонечка Река) и „Смоларскиот Водопад“. бил и соавтор на средношколки учебници и помагала и друго.
Санта Марија ал Бањо
Санта Марија ал Бањо (порано Санта Марија ди Бањи) е италијанско село во Апулија, во Италија. Тоа е дел од општината Нардо и се наоѓа на Јонското Море.
Географија
Санта Марија е едно мало рибарско село, кое е сместено на брегот на Заливот Таранто, на западниот брег на Јонското Море помеѓу Галиполи и Порто Цезарео. Има недопрени карпести и песочни плажи по целиот брег. Особено важен е соседниот регионален резерват за диви животни „Портоселваџо“, кој е познат природен парк со 400 хектари борова шума и седум километри висококвалитетен, незагаден брег. Портоселваџо е едно од главните зелени бели дробови во регионот на Апулија.
Санта Марија Ал Бањо е околу 45 минути патување со автомобил од Бриндизи, 20 минути од Лече и приближно еден час и 30 минути од Бари. Во селото има неколку продавници за храна, ресторани, пабови, барови отворени во лето 24 часа на ден, аптека, пошта, агенти за недвижнини, туристички агенти, берберници, бензинска пумпа, продавници за весници и неделен пазар. Многу големи супермаркети, трговски центри и модни бутици има во блиските градови Нардо, Галатоне, Галиполи и Лече.
Музеј
Санта Марија ал Бањо била место на камп за раселени лица по Втората светска војна.
Во селото бил отворен нов музеј посветен на илјадниците преживеани од концентрационите логори кои патувале низ Италија на пат кон Израел по Втората светска војна. Музејот на сеќавањето и пречекувањето бил создаден во Санта Марија низ кој поминале околу 150.000 Евреи помеѓу 1943 и 1947 година. Музејот го содржи целиот материјал поврзан со времето од архивата на градскиот совет, вклучувајќи извештаи од сведоци, фотографии и видеа, како и мултимедијална просторија и библиотека.
Крајбрежна кула
Санта Марија ал Бањо е место на средновековна крајбрежна кула, наречена Кула на реката Галатена, општо позната како „Четирите колони“ поради нејзината структура од четири слични столбови.
Брод (архитектура)
Брод или кораб – централниот дел на црква, кој се простира од главниот влез до трансептот, или до презвитериумот, кај цркви без трансепт. Кај повеќекорабните цркви се разликуваат главен, бочен и попречен брод. Во поширока смисла, бродот ги опфаќа сите простори за учесниците лаици, вклучувајќи ги бочните бродови и трансептите.
Опис
Коработ се простира од влезот, кој може да има посебен дел — припрата (нартекс), до презвитериумот. Кај повеќекорабни цркви се разликуваат главен кораб, бочни кораби и попречни кораби. Коработ, односно главниот кораб кај повеќекорабните цркви, обезбедува централен пристап до олтарот.
Потекло на поимот
Поимите брод и кораб се превод од латинскиот збор navis, ран симбол на христијанската црква, а можно е да е поврзан со "бродот на Св. Петар" или Ноевата арка. Поимот може исто така да доаѓа од обликот на сводната архитектура на црквата. На многу јазици истиот збор се користи за пловило и за архитектонски елемент.
Историја
Првите цркви биле градени од градители на кои им бил близок обликот на романската базилика, јавна градба за деловни трансакции. Таа имала централен дел, со бочни делови одделени со столбови и со прозорци близу до таванот. Базиликата „Св. Петар“ во Рим е ранохристијанска црква која имала ваков облик. Била изградена во 4 век по нарачка на римскиот цар Константин I, а била обновена во 16 век.
Коработ, главниот дел од градбата, е дел за лаиците, додека презвитериумот е резервиран за свештенството. Во средновековните цркви, бродот бил одвоен од презвитериумот со хорна (презвитериумска) преграда. Истите биле украсени и се карактеристични за католичките цркви од 14 до 16 век.
Средновековните бродови биле поделени во ниши, па повторувањето на формите дава ефект на голема должина. Исто така бил нагласен и вертикалниот елемент на бродот. За време на ренесансата, наместо драматични ефекти се применувале побалансирани пропорции.
Челопек (Трновац)
Челопек — археолошко наоѓалиште во кратовското село Трновац.
Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичко време
Во непосредната близина на маалото Колаконско, на десниот брег на Крива Река, до куќата на С. Трајковски, на простор од 200 × 200 м се среќаваат многубројни фрагменти од керамички садови, питоси ипокривни ќерамиди. Биле откопани неколку питоси, а пронајдени се и римски монети, бронзени белезици, обетки и друго. Наодите се чуваат кај С. Трајковски.
Космос-292
Космос-292 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 14 август 1969 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 775 килограми. Космос-292 бил навигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 99,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 763 км, а најмалото на 744.
Жива играчка
„Жива играчка“ е руски цртан филм кој бил создаден во 1982 година направен за деца и ги учи децата внимателно да постапуваат со животните, бидејќи тие се живи.
Заплет
Едно мало девојче пронашло зајаче во градината, кое избегало од мајката и го користело зајачето како жива кукла. Зајчето го нарекувала „ќерка Катја“, го завиткувала во алишта, го хранела со каша и слатки. Зајачето не јадело бонбони и цело време сакало да излезе од пелената и да побегне. Девојчето помислило дека е болно и отишло да земе апчиња. Но, тогаш зајачицата дознала каде е нејзиното бебе зајаче, го вратила во полето со помош на нејзините други зајачиња.
Видео публикации
Цртаниот филм се преснимува на ДВД во колекции цртани филмови меѓу кои се: „Бабини приказни. Број 2" ,"Бајки за деца. Број 3".
Список на државни водачи во 1470 година
Ова е список на државни водачи во 470 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Овчеполски дијалект
Овчеполски дијалект — дијалект што спаѓа во подгрупата на источни дијалекти на северното наречје на македонскиот јазик. Дијалектот се зборува на територијата на градот Свети Николе со околината. Овчеполскиот дијалект е близок дијалект со кумановскиот, кривопаланечкиот и со кратовскиот дијалект.
HD 203644
HD 203644 (BD + 48 3357, SAO 50761, HR 8185) — ѕвезда со привидна величина од 5.69, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 21:22:00,4 и деклинација +49°23′20″
Знаме на Киргистан
Знамето на Киргистан е националното знаме на државата. Ова знаме било усвоено на 3 март 1992 година од Врховниот совет на Киргистан. Ова знаме е црвено со жолто сонце со 40 краци во средината. Во средината на сонцето се наоѓа црвен прстен со три прекрстени ленти, стилизиран покрив на киргиска јурта. Црвената боја ја претставува храброста на народот, сонцето претставува мир и богатство, додека јуртата претставува дом.
Апсолутно тврдо тело
Во теоријата на специјална релативност, совршено апсолутно тврдо тело не постои; и може само да се претпоставува дека предметите се апсолутно тврди, ако тие не се движат приближно со брзината на светлината. Во квантната механика, апсолутно тврдо тело обично се смета за збир на точкести маси. На пример, во квантната механика молекулите (се состојат од точкести маси: електрони и јадра) се гледаат како апсолутни тврди тела (види класификација на молекули, како апсолутно тврди ротори).
Линеарна и аголна позиција
Позицијата на апсолутно тврдо тело е позицијата на сите честички од кои е составено. За да се поедностави описот на оваа позиција, испитуваме дали телото е апсолутно тврдо, имено дека сите негови честички одржуваат иста дистанца едни во однос со други. Ако телото е апсолутно тврдо, доволно е да се опише позицијата од најмалку три неколинеарни честички. Ова овозможува да се реконструира позицијата од сите други честички, под услов нивната временски неменлива позиција во однос на три избрани честички да е позната. Сепак се користи, различен и математички поубедлив, но еднаков пристап. Позицијата на апсолутното тврдо тело е претставена од страна на:
Според тоа, позицијата на апсолутното тврдо тело има две компоненти: линеарна и аголна, соодветно. Истото важи и за други кинематички и кинетички количини за опишување на движење на апсолутно тврдо тело, како што се линеарни и аголна брзина, забрзување, импулсот, моментот на импулсот и кинетичка енергија.
Линеарната позиција може да биде претставена со вектор со својата опашка на произволно референтна точка во просторот (центарот на избран координатен систем) и неговиот врв во некоја произволна точка од интерес на апсолутно тврдо тело, која обично се совпаѓа со неговиот центар на маса или центар на геометрија. Оваа референтна точка може да се дефинира како центар на координатен систем поставен на телото.
Постојат неколку начини бројно да се опише ориентацијата на апсолутно тврдо тело, вклучувајќи сет од три Ојлерови агли, кватерниони, или насока на косинусна матрица (исто така позната како вртежна матрица). Сите овие методи, всушност,ја дефинираат ориентацијата на основниот сет (или координатен систем) кој има фиксна ориентација во однос на телото (т.е. ротира заедно со тело), во однос на друг основен сет (или координатен систем), од кои се набљудува движењето на апсолутно тврдо тело. На пример, еден основен сет со фиксна ориентација во однос на авион може да се дефинира како збир на три ортогонални единични вектори b1, b2, b3, така што b1 е паралелен со акордната линија на крилото и е насочен напред, b2 е нормален на рамнината на симетричност и насочен надесно, и b3 е даден од страна на вкрстен производ.
Во принцип, кога апсолутно тврдо тело се движи, неговата позиција и ориентација варираат со време. Во кинематичка смисла, овие промени се нарекуваат транслација и вртење, соодветно. Всушност, положбата на апсолутно тврдо тело може да се гледа како хипотетичка транслација и вртење (рототранслација) на телото почнувајќи од хипотетичка референтна позиција (не мора да се совпаѓа со позиција во која може да се најде телото за време на своето движење).
Линеарна и аголна брзина
Брзина (исто така наречена линеарна брзина) и аголна брзина се мерат во однос на појдовен систем.
Линеарната брзина на апсолутно тврдо тело е вектор, еднаков на временската стапка на промена на линеарната позиција. На тој начин, тоа е брзината на референтна точка прицврстена за телото. За време на транслаторно движење (движење без вртење), сите точки на апсолутното тврдо телото се движат со иста брзина. Сепак, кога движењето вклучува вртење, моментната брзина од кои било две точки на телото генерално нема да биде иста. Две точки на вртечко тело ќе имаат иста моментна брзина само ако се случи да лежат на некоја оска паралелна со моментната оска на вртење.
Аголна брзина е вектор кој ја опишува аголната брзина за која ориентацијата на апсолутното тврдо телото се менува и моментната оска околу која ротира (постоењето на оваа моментна оска е загарантирана со Ојлеровата теорема за вртење). Сите точки на апсолутно тврдо тело имаат иста аголна брзина во сите времиња. За време на чисто вртежно движење, сите точки на телото ја менуваат позицијата, освен оние кои лежат на моментната оска на вртење. Односот помеѓу ориентација и аголна брзина не е директно аналоген на односот помеѓу позицијата и брзината. Аголната брзина не е временска стапка на промена на ориентација, бидејќи не постои таков концепт како ориентационен вектор кој може да се диференцира за да се добие аголна брзина.
Адициона теорема за аголна брзина
Аголната брзина на апсолутно тврдо тело B во појдовниот систем N е еднаква на збирот на аголната брзина на апсолутно тврдо тело D во N и аголната брзина на B во однос на D:
Во овој случај, апсолутните тврди тела и референтните рамки не се разликуваат и се целосно менливи помеѓу себе.
Адициона теорема за позиција
За секој сет на три точки P, Q, и R, позицијата на векторот од P до R е збир на позицијата на векторот од P до Q и на позицијата на векторот од Q до R:
Математичка дефиниција на брзина
Брзината на точката P во појдовниот систем N е дефинирана како временски извод во N од позицијата на векторот од О до P:
каде О е која било произволна точка која е фиксна во појдовниот систем на N, и N на лево од d/dt операторот покажува дека изводот е земен во појдовниот систем N. Резултат е независен од изборот на О сè додека О е фиксна во N.
Математичка дефиниција на забрзување
Забрзувањето на точка P во појдовниот систем N е дефинирано како временски извод во N на сопствената брзина:
Брзина на две фиксни точки на апсолутно тврдо тело
За две точки P и Q кои се фиксирани на апсолутно тврдо тело B, каде B има аголна брзина во појдовниот систем N, брзината на Q во N може да се изразува како функција од брзината на P во N:
Забрзување на две фиксни точки на апсолутно тврдо тело
Со диференцијација на равенката за Брзина на две фиксни точки на апсолутно тврдо тело во N во однос на времето, забрзувањето во однос на појдовниот систем N во точка Q фиксна на апсолутно тврдо тело B може да се изрази како
каде е аголно забрзување на B во појдовниот систем N.
Аголна брзина и забрзување на две фиксни точки на апсолутно тврдо тело
Како што споменавме погоре, за сите точки на апсолутното тврдо тело B имаат иста аголна брзина во фиксниот појдовен систем N, и на тој начин исто аголно забрзување
Брзина на една движечка точка на апсолутно тврдо тело
Ако точката R се движи во апсолутно тврдо тело B, а B се движи во појдовниот систем N, тогаш брзината на R во N е
каде Q е утврдена во B која  моментално се совпаѓа со Р во моментот од интерес. Овој однос често се комбинира со односот на Брзината на две фиксни точки на апсолутно тврдо тело.
Забрзување на една движечка точка на апсолутно тврдо тело
Забрзувањето во појдовниот систем N на точката R која се движи во телото B додека B се движи во појдовниот систем N е дадена од
каде Q е утврдена точка во B, кои моментално се совпаѓа со R во моментот од интерес. Оваа равенка е често во комбинација со Забрзување на две фиксни точки на апсолутно тврдо тело.
Други количини
каде
Во 2D, аголната брзина е скалар, и матрицата A(t) едноставно ја претставува вртењето во xy-рамнината од агол кој е интеграл на аголната брзина со текот на времето.
Возила, луѓе кои пешачат, итн., обично ротираат според промени во насока на брзината: тие се движат напред во однос на сопствената ориентација. Потоа, ако телото следи затворена орбита во рамнина, аголната брзина интегрирана над временски интервал во кој орбитата е завршена еднаш, е цел број помножен со 360°. Овој цел број е ликвидациски број во однос на центарот на брзината. Спореди го износот на вртење поврзан со темињата на многуаголник.
Кинетика
Која било точка која е строго поврзана со телото може да се користи како референтна точка (центар на координатен систем L) за да се опише линеарно движење на телото (линеарната позиција, векторите на брзина и забрзување зависат од изборот).
Сепак, во зависност од апликацијата, лесен избор можат да бидат:
Кога центарот на маса се користи како референтна точка:
Геометрија
Две апсолутно тврди тела се различни (не копии) ако не постои сопствено вртење од едно до друго. Апсолутно тврдо тело се нарекува хирал ако неговата слика е различена во таа смисла, т.е., ако или нема симетрија или неговата симетрична група содржи само правилни ротации. Во спротивен случај телото се нарекува ахирал: сликата е копија, не различно тело. Таков објект може да има симетрична рамнина, но не секогаш: може да има и рамнина на рефлексија во однос на кој сликата на телото е ротирана верзија. Последното се однесува за S2n, за кој во случај n = 1 е инверзна симетрија.
За (апсолутно тврд) правоаголен транспарентен лист, инверзна симетрија одговара со од една страна слика без вртежна симетрија и од друга страна слика таква што тоа што сјае низ е сликата на горната страна, свртена наопаку. Може да се разликуваат два случаи:
Лист со слика која поминува низ е ахирал. Разликуваме повторно два случаи:
Конфигурациски простор
Конфигурацискиот простор на апсолутно тврди тела со една фиксна точка (т.е., тело кое нема транслаторно движење) е даден со основниот манифолд на вртежната група SO(3). Конфигурацискиот простор на нефиксирано (без транслаторно движење) апсолутно тврдо тело е E+(3), подгрупа на директна изометрија на Евклидовата група во три димензии (комбинации на транслации и ротации).
NGC 4410B
NGC 4410B — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4410B се споменува и како NGC 4410-2, UGC 7535, MCG 2-32-47, CGCG 70-73, VCC 907, KCPG 335B, MK 1325.
Откривање
Објектот е откриен на 18 јануари 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4410B е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,9 m/лм2. NGC 4410B има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4410B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40697. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 874. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Надворешни врски
NGC 4410B NGC 4410
Чанаккале (покраина)
Чанаккале  (турски: Çanakkale) — покраина во во северна Турција. Административен центар е истоимениот град Чанаккале. Поделена е на 12 окрузи.
IC 476
IC 476 — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 476 се споменува и како ESO 107-7, AM 2105-632, IRAS 21051-6329.
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 476 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. IC 476 има привидни димензии од 1,6' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 9 м 14,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -63° 17' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 137°.
Други поделби
Проучување на IC 476 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66208.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Космос-293
Космос-293 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 16 август 1969 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 5900 килограми. Космос-293 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 51,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 252 км, а најмалото на 205.
Површје (Кршко)
Површје (словенечки: Površje) — населба во Општина Кршко во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Џејмс „Соер“ Форд
Џејмс Форд (James Ford) попознат под името на неговиот очув Соер е еден од главните ликови во серијата Изгубени, глумен од американскиот глумец Џош Холовеј. Пред падот на авионот, Соер бил измамник и крадец а причината за тој да биде на авионот е бидејќи го уапсиле во Сиднеј каде што бил за да го убије неговиот очув (вистинскиот Соер). На островот Соер е најомразениот човек меѓу преживеаниците, тој им дава различни прекари на преживеаниците, краде важни работи од нив и не сака да им помага освен ако во тоа се вклучени оружја и убивање.
Personatges de Lost
Апензен (општинска заедница)
Апензен (Apensen) — општинска заедница во округот Штаде, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е селото Апензен.
Општинската заедница Апензен се состои од следниве општини:
Франкенштајн (филм од 1931)
Синопсис
Хенри Франкенштајн е опседнат со идејата да оживее мртовец. Поради тоа, тој ги напуштил студиите по медицината и изолиран во своето планинско засолниште прави необични експерименти. Заедно со својот помошник, малоумниот Фриц (го игра Фрај), тој краде мртовци и од нив успева да создаде тело, но по грешка Фриц му набавува мозок од починат криминалец. Неговата свршеничка Елизабет (ја игра Кларк) е загрижена за него и, заедно со пријателот Виктор Мориц (го игра Боулс) и со поранешниот професор на Хенри, д-р Валдман (го игра Ван Слоун), го посетува Хенри токму во мигот кога тој го довршува својот експеримент, успевајќи да го оживее мртовецот. Така, Хенри го создава чудовиштето (го игра Карлоф) кое е насилно, па мора да го чува затворен во подрумот. При една посета во подрумот, чудовиштето успева да го задави Фриц, а потоа ги напаѓа Хенри и д-р Валдман. Тогаш, Хенри се уверува дека направил грешка и го замолува д-р Валдман да го успие чудовиштето, меѓутоа тоа го убива докторот, потоа бега надвор од засолништето, а подоцна ненамерно убива мало девојче. За тоа време тече свеченоста по повод свадбата на Хенри и Елизабет. Кога во селото пристигнува таткото со телото на убиената ќеркичка, жителите на селото се мобилизираат за да го пронајдат чудовиштето, но тоа влегува во домот на Хенри и ја напаѓа Елизабет, а потоа успева да побегне во планината. Таму, тоа го напаѓа Хенри кого го онесвестува и го зема со себе во една ветерница. Хенри се освестува и се бори со чудовиштето кое фрла од ветерницата и му нанесува тешки повреди. Насобраниот народ ја пали ветерницата во која останува заробено чудовиштето. Филмот завршува така што Хенри успева да се закрепне од повредите.
Леј Шенг
Леј Шенг (кин. 雷聲, пинјин: Léi Shēng; р. 7 март 1984) е кинески мечувалец - олимписки медалист.
Леј освоил бронзен медал на светското првенство во 2006 откако изгубил 15-10 од Петер Јопих во полуфиналето. Се натпреварувал и на ЛОИ 2008 во Пекинг. На олимпијадата во 2012, го освоил златниот медал за флорет во поединечна конкуренција со 15-13.
Авторитаризам
Авторитаризам е форма на општествена организација која се одликува со потчинување на авторитетот. Тој честопати се противи на индивидуализам и либерализмот. Во политиката, авторитарна власт е онаа во која политичката моќ е сконцентрирана во рацете на мала група на политичари.
Kарактеристики
Авторитаризмот се одликува со високо концентриранa и централизирaна моќ која се одржува со политичка репресија и гонење на потенцијалните противници. Авторитарната власт ги користи политичките партии и масовните организации за да ги мобилизираа луѓето околу целите на режимот. Авторитарната власт донесува произволни закони на штета на владеење на правото, а демократските избори понекогаш се лажирани. Авторитаризмот исто така има тенденција да ги приграби неформалните и нерегуларните центри на моќ, авторитарната власт ги нарушува граѓанските слободи и има мала толеранција за значајната политичка опозиција.
Преку разни инструменти, ваквата власт се обидува да го задуши граѓанското општетство, а политичката моќ ја одржува преку поткрепа и контрола на вооружените сили, бирократскиот систем и создавањето на верност преку различни средства за социјализација и индоктринација.
Авторитарни политички системи може да бидат ослабени преку "несовесно исполнување на барањата на луѓето." Тенденцијата да се одговори на предизвиците преку построга контрола наместо адаптација е значајна слабост на авторитарната власт. Бидејќи легитимноста на власта зависи од исполнувањето на потребите на граѓаните, авторитарните влади кои не успеваат да се прилагодат, може да пропаднат.
Авторитарната власт има "неопределен политички мандат" (владетел, владејачката партија или друг орган). Транзицијата од авторитарен систем во демократска форма на владеење се дефинира како демократизација. Џон Дукит од Универзитетот во Јоханесбург, Јужна Африка, укажуваа на врската помеѓу авторитаризмот и колективизмот, тврдејќи дека нивна заедничка одлика е потиснување на индивидуализмот.
Атмосфера
Атмосфера (од грчкото ατμός - атмос, „пареа“ + σφαίρα - „сфера“) е слој од гасови кои можат да опкружат едно материјално тело со одредена маса, зависно од гравитацијата на телото, кои се задржуваат за подолго време ако гравитацијата е висока, а температурата на атмосферата е ниска. Некои планети се составени од различни видови гасови, но само нивната надворешна обвивка е атмосфера (видете гасовити џинови).
Поимот ѕвездена атмосфера го опишува надворешниот дел од ѕвездата. Ѕвездите со релативно ниска температура можат да формираат соединенија од молекули во нивната надворешна атмосфера. Земјината атмосфера, која содржи кислород кој се користи од поголем дел организми за дишење и јаглерод диоксид кој го користат растенијата, алгите и цијанобактериите за фотосинтеза, исто така ги штити живите организми од штетното влијание на сончевите ултравиолетови зраци. Нејзиниот моментален состав е производ на билионите години од биохемичките модификации предизвикани од живите организми. Таа има четири слоја или сфери: Тропосфера: тоа е сфера во која има најмногу кислород и таму се случуваат сите појави и процеси и таму има услови за живот. Тоа е најнискиот слој кој се наоѓа до висина од 12км. Има и егзосфера стратосфера и јоносфера
Јосиф II Цариградски
Јосиф II Цариградски (1360–1439) — Вселенски патријарх од 1416 до 1439 година.
Роден како син на Иван Шишман и неговата сопруга Сара во 1360 година, малку се знае за неговата младост пред да стане монах на Света Гора. Тој станал митрополит Ефески во 1393 година, пред да биде избран за Цариградски патријарх на 21 мај 1416 година. Заедно со царот Јован VIII, и 23 митрополити и безбројни учители и теолози, тој земал учество на фиренскиот собор. Додека бил во Фиренца, тој бил сместен во дворецот „Ферантини“. Тој е прикажан на фреските на Беноцо Гоцоли во капелата на Мудреците во Палацо Медичи Рикарди, што го одбележува влезот на византискитте достојници во градот.
Јосиф II бил доста стар и болен и починал по два месеци на 10 јуби 1439 година. Неговата смрт предизвикала голема тага кај сите присутни на соборот, бидејчи тој бил силен поддржувач на унијата меѓу црквите. Неговиот гроб е зачуван во доминиканската манастирска црква Санта Марија Новела во Фиренца, со детален портрет-фреска во полувизантиски стил. За негов наследник бил избран Митрофан II, кој бил назначен од царот Јован VIII поради неговите проунионистички ставови.
HD 204153
HD 204153 (BD + 46 3305, SAO 50824, HR 8208) — ѕвезда со привидна величина од 5.6, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 21:25:19,6 и деклинација +46°42′52″
Чанкр (покраина)
Чанкири (турски: Çankırı) — покраина во северна Турција. Административен центар на вилаетот е истоимениот град Чанкири. Покраината има 273 089 жители (2006) и површина од 7388 км2. Разделена е на 18 окрузи.
Ангустиклавија
Ангустиклавија, ангустиклавус или ангустус клавус била туника со тесни ленти (туника) со две тесни вертикални тирски пурпурни ленти (клави) во римскиот период. Туниката обично се носела под тогата со видлива лента од десната страна.
Употреба и значење
Ангустиклавијата била туника поврзана со чинот и функцијата на коњите, или коњаниците, еден од двата највисоки правни реда во аристократскиот Рим. Членовите на редот биле воени лица, често патрици (patrici), кои служеле како коњанички единици во војната. За време на мирот тие често служеле како лични асистенти на римските сенатори. Коњаниците носеле ангустиклавија под трабеа, кратка тога со карактеристична форма и боја. Носеле и коњички чевли и златен прстен. Пругите на туниката биле широки околу еден инч, што било во контраст со латиклавусот на сенаторот, кој имал ленти широки три инчи.
Траките со пурпурна нијанса на ангустиклавија ги разликувале членовите на коњаничкиот ред од другите римски достоинственици и од обичните граѓани. Во Стариот Рим, виолетовата боја се повеќе се поврзувала со повисоките класи и на крајот со императорот и судиите на империјата. Така, ангустиклавијата служела да го означи социјалниот статус над обичното граѓанство, но под сенаторите и судиите.
Во одредени прилики, особено за време на политички или општествени превирања, сенаторите во Рим избрале да ја носат коњичката туника како јавен приказ на неволја. Оваа практика била дел од полуегалитарното наследство на Републиката. Во 58 п.н.е., кога трибината на плебс Клодиј го туркала Цицерон во егзил, сенаторите ја презеле ангустиклавијата во знак на јавен протест. Во текот на античката римска историја, ангустиклавијата го изгубила своето симболично значење и класното поврзување. Ѕидните слики и другите претстави на римското минато „ги прикажуваат сите типови мажи и момчиња кои носат пруги со слична ширина - но подоцна имало обиди да се наметнат или повторно да се воведат сенаторската и коњаничката класа“.
NGC 6805
NGC 6805 — елиптична галаксија во соѕвездието Стрела, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6805 се споменува и како ESO 338-14, MCG -6-43-2.
Откривање
Објектот е откриен на 24 август 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6805 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 6805 има привидни димензии од 1,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 36 м 45,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -37° 33' 14"". Положбениот агол на објектот е во износ од 163°.
Други поделби
Проучување на NGC 6805 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63413. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 379; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7932. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
Генадиј II Цариградски
Фиренциски собор
Се смета дека Георгиј се родил во Цариград во 1400 година. Неговиот учител бил Мануел Марко Евгениј (познат како Марко Ефески, починал во 1444 година). По неговото туторство од страна на познатиот Џон Хортасмен („дидаскал" на патријаршиското училиште), можно е Мануел Марко да го препорачал на неговиот претходен учител, Георгиј Гемист Плетон (починал 1452/1454 година), близу 1428 година. Сеедно, студиите под Плетон се прашање на шпекулација, но во секој случај шансите се поголеми тој да присуствувал на Плетоновите предавања во Мистра.  Схолариј бил професор по филозофија пред да почне да му служи на царот Јован VIII Палеолог како советник по теологија. Всушност, во 1437 при присуството на Фиренцискиот собор во Фиренца, царот формално го студирал Нејл Кабасиловиот труд заедно со Мануел Марко Евгениј (подоцна Марко Ефески) и Георгиј Генадиј Схолариј. Триото исто така го изучувале трудот на Џон Дунс Скот (починал во 1308) поради неговото негодување на филиоките во томистичката метафизика, како и Скотовата докторина на „формалната дистинкција“ помеѓу личностите и божјата суштина, како што се божјите својства (или „енергии“). Токму поради оваа причина Схолариј напишал академско подбивање за првите осумнаесет Марко Евескиеви „Силогистички поглавја против латините“. Од ова можеме да закчучиме дека Схолариј веројатно пишувал академска вежба за да го информира неговиот поранешен учител дека мислењата на Тома Аквински не претстаувале униерзален латински пристап кон прашањата за тројството. Схолариј станал историски битен како судија во граѓанските судови под раководство на Јован VIII (1425–1448), тој го придружувал неговиот владетел на Советот на Ферера, одржан во 1438–1439 во Ферара и Фиренца. Целта на овој потфат била да се создаде единство меѓу грчките и римокатоличките цркви кои ги подджувал во тоа време. Тој одржал четири говори на советот, сите исклучутелно помирувачки.
На истиот совет се појавил прославениот платонист, Гемист Плетон, најмоќниот противник на тогашниот владеечки Аристотелизам, а со тоа и антагонист на Георгиј. Во црковните работи, како и во филозофијата, двајцата биле со спротивставени ставови: Плетон се залагал за делумно враќање на грчкиот паганство во форма на синкретичко соединување меѓу христијанството и зороастризмот, додека Георгиј, повнимателен, притискал кон неопходноста за црковна унија со Рим на докторинска основа, која била инструментална во составувањето на образецот кој од својата нејаснотија и двосмисленост може да се прифати од двете страни. Георгиј, без доволно искуство, бил во многу неповолна ситуација па така не можел директно да стане дел од разговорите на советот.
Враќањето во Цариград
Покрај неговото застапување на синдикатот (и прекорувајќи многу од православните епископи за нивниот недостаток на теолошка ученост), кога се вратил во Цариград, како и повеќето од неговите сонародници, тој се предомислил. Ова не требало да се преувеличува, со оглед на тоа дека Схолариј прерано го напуштил советот и никогаш не потпишал декрет за унија. По налог на неговиот ментор Марко Ефески, кој целосно го претворил во анти-латинско православие, сè до неговата смрт, Схолариј бил познат (со Марко Ефески) како најголемиот бескомпромисен непријател на сојузот. Токму во овој период (1444) Схолариј почнал да го привлекува вниманието на наводната хетеродоксија на Аквинскиевата „разлика на причината“ помеѓу својствата и божјата суштина. Прво, како што гласи во Јучиевото издание на неговата „опера омнија“, Схолариј ги прекинува поглавјата 94-96 на неговиот дискурс за „сегашноста и суштината“ на Тома Аквински и го заменува Томистичкото објаснување со тоа на скотизмот со цел подобро да се согласат со Палама. Сеедно, тој првично ја ублажува осудата на Аквински, истакнувајќи дека подоцнежните схоластици (како Хервеј Наталис) го толкуваат Аквински на поправославен начин. Оваа точка ја означува Схолариевата зголемена теолошка оддалеченост од Аквински, каде започнува теолошки да го обвинува во неговите подоцнежни трудови (пример, неговите трактати за светиот дух и неговиот предговор на грчката „Summa Theologiae“). Тогаш тој напишал многу трудови кои ги бранеле неговите нови убедувања, кои многу се разликуваат од претходните за кои Лав Алациј сметал дека мора да има две личности со исто име. На Гибон: „Ренодо го поврати идентитетот на неговата личност и двојноста на неговиот карактер“.
По смртта на Јован VIII во 1448, Георгиј станал дел од манастирот „Свети Седржител“ во Цариград под Константин XI Палеолог и според непроменливиот обичај, земал ново име: Генадиј. Пред падот на градот тој веќе бил добро познат како лут противник на унијата. Тој и Евгеник биле водачите на анти-латинската дружина. Во 1444 година, Марко Ефески на својата смртна постела го пофалил непомирливиот став на Генадиј кон латините и унијата. Благодарение на Генадиј, гневните луѓе откако ги виделе услугите на католичката црква заминале во големата црква Света Софија. Се вели дека тој се скрил, но оставил забелешка на вратата од неговата ќелија: „О несреќни Римјани [Византијци], зошто ја запоставивте вистината? Зошто не верувате во Бог, а наместо тоа во Италијанците? Губејќи ја вашата верба, ќе го изгубите вашиот град.“
Османлиски период
По падот на Цариград, Генадиј бил заробен од Турците. Во раководењето на неговото ново освојување, 21 годишниот освојувачки султан Мехмед II сакал да ја потврди лојалноста на грчкиот народ и над сè да избегне тие да се обратат на Западот за ослободување, потенцијално да предизвика нова рунда крстоносни војни. Затоа Мехмед го барал најантизападно ориентираниот свештеник како фигура на единство за Грците под турска власт, па така Генадиј како водечка антисојузна фигура претставувал природен избор. На 1 јуни 1453, само три дена по падот на градот, поворката на патријархот минувала низ улиците каде Мехмед грациозно го примил Генадиј со знаци од неговата канцеларија, кросиер и мантија. Овој свечен настан ќе биде подоцна повторуван од сите султани и патријарси.
Познатата патријахална базилика на градот, Аја Софија, веќе била претворена во џамија од освојувачите, па така Генадиј го воспоставил неговиот престол во Црквата посветена на Светите Апостоли. Последователно, Мехмед ја срушил оваа црква за да направи пат за неговата Фатих џамија, па поради тоа Генадиј бил приморан повторно да се премести, овој пат во Манастирот Богородица Памакаристос.
Османлиите ја поделиле нивната империја на милети или потчинети нации, од кои Грците биле најголема, позната како Millet-i Rûm. Патријархот бил назначен за официјална глава или Етнарх на грчкиот милет, кој бил користен како османлиски извор на царски администратори. Генадиј станал политички моќен, а воедно и религиски, како и сите негови наследници под османлиска власт.
Како што било нормално за еден монарх или научник да биде назначен за патријарх, така Генадиј последователно бил ракоположен, прво како ѓакон, потоа како свештеник, а потоа конечно како епископ, пред да биде назначен за патријарх.
Патријарх
Пролетта 1454 тој бил осветен од митрополитот на Хераклеја Перинт, но, со оглед на тоа дека двете цркви, Аја Софија и палатата на патријархот, биле во рацете на Османлиите, тој се вдомил во два градски манастира. Додека ја поседувал епископската канцеларија Генадиј изготвил, очигледно во корист на Мехмед, признание или појаснување на христијанската вера, кое било преведено на турски од Ахмед, судија на Бер (и првпат испечатена од А. Бразикан во Виена во 1530).
Генадиј бил несреќен како патријарх и се обидел да се откаже од неговата позиција најмалку двапати, а во 1456 тој дал отказ. Главната причина за овој чекор била разочарувањето од султановиот однос кон христијаните, и покрај тоа што се чинело дека Мехмед ги задржал прилично толерирачките услови кои им ги дозволил, сепак разни писатели алудираат мрачно во други мотиви. На крајот, тензиите помеѓу Грците и Османлиите биле преголеми.
Подоцна тој двапати бил повикан да го предводи христијанското општество како патријарх за време на турбулентниот период кој бил проследен со патријаршијата на Исидор II. Не постои консензус меѓу научниците за точниот термин на неговите последни две патријаршии: според Кимин (2009) тој повторно владеел од април 1463 до јуни 1463 и од август 1464 до есента 1465. Бланше (2001) се спротивставува на самото постоење на овие два дополнителни услови.
Генадиј зазема важно место во византиската историја. Тој бил последниот од старота школа на полемички писатели и еден од најдобрите. За разлика од повеќето негови колеги тој имал интимно познавање на латиската контроверзна литература, особено со Свети Тома Аквински и схоластиците. Тој бил вешт противник на католичката теологија како Марко Ефески, но и многу учен. Неговите дела укажуваат дека не бил само студент на западната филозофија, туку и на контроверзиите со Евреите и муслиманите, на големото исихастичко прашање (го критикувал Варлам и ги бранел монасите). Природно, Варламиците биле латинофили, накратко, сите прашања кои биле важни во тоа време. Тој исто така има и друга важност како прв цариградски патријарх под турска власт. Од оваа гледна точка, тој стои на челото на новиот период во историјата на неговата црква, па така принципите кои ја регулирале состојбата на православните христијани во турската империја се резултат на договорот помеѓу Мехмед II и самиот тој.
Списи
Окулу 100 до 120 негови списи постојат, некои од нив остануваат во ракопис, а некои од нив се со сомнителна веродостојност. Колку што е познато, неговите ракописи можат да се класифицираат како филозофски (толкувања на Аристотел, Порфириј и други; преводи на Петар Шпански и Тома Аквински; бранење на Аристотелизмот против издигнувањето на Новоплатонизмот) и теолошки и црковни (делумно во врска со унијата и делумно бранејќи го христијанството против муслиманите, евреите и паганите), како и голем број беседи, химни и писма.
Генадиј бил плоден писател за време на сите периоди на неговиот живот. Целокупниот труд на Генадиј бил објавен во осум тома од Јуџи, Петит и Сајдрајдс, 1928–1936. (Забелешка: ова издание ги заменува наводите подолу.)
Прв период (про-унија)
Главните дела на ова време се „говорите“ одржани на Советот на Фиренца, исто така неколку писма испратени на бројни пријатели, владици и државници, повеќето необработени. Извинувањето за петте поглавја на Советот на Фиренца е сомнително. Историја на Советот на Фиренца под негово име (во ракописот) е идентично со тоа на Сиропул.
Втор период (анти-унија)
Голем број полемички дела против латините биле напишани во ова време. Две книги за Процесијата на Светиот Дух и другата „против вметнувањето на филиоквата во симболот на верата“. Две книги и писмо за „Чистилиштето“, бројни проповеди и говори, панегрик на Марк Евгеник (во 1447), итн. Некои преводи на делата на Свети Тома Аквински и полемички расправи против неговата теологија од страна на Генадиј кои сè уште не се обработени, како што е и неговиот труд против варламитите. Исто така постојат и разни филозофски расправи од кои доминира бранењето на Аристотел (antilepseis hyper Aristotelous) против Новоплатонистот, Гемист Плетон.