cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Платина
Платина
Платинската Група Метали ( вклучува платина, паладиум, родиум, иридиум, осмиум и рутениум): Тие обично се наоѓаат заедно во природата и се едни од најоскудните метални елементи. Платината пред се, се користи како катализатор за контрола на автомобилските и индустриските емисии, како катализатор за производство на киселини, органски хемикалии и лекови. Платинската Група Метали (ПГМ) се користи за правење на стаклени влакна кои се користат за фибер-армирана пластика и други усовршени материјали, во електичните контакти, во кондензатори и отпорни филмови кои се користат во електричните кола, во денталните легури кои се користат за правење навлаки и мостови, во изработката на накит. Русија и Јужна Африка ги имаат речиси целокупните резерви. Примерокот на сликата е Сперилит, тој е многу редок но е единственото родно соединение на платина.
Позадина
Името платина се однесуа на минерал, елемент и група на метали. Како елемент, платина (со хемиски симбол Pt) — сребрено - сив метал со атомски број 78. Припаѓа на групата елементи составена од метали со слични физички одлики. Тие се меѓу најретките елементи на Земјата. Тие имаат висока точка на топење, густи или тешки (минералозите велат дека тие имаат висока специфична гравитација), и не се активни на другите елементи и јони. Платинската група метали вклучува: рутениум (44), родиум (45), паладиум (46), осмиум (76), иридиум (77) и платина (78). Од овие елементи само платината и паладиумот се наоѓаат чисти во природата. Другите се наоѓаат во природата како природни легури со платина и злато, на пример. Во индустријата луѓето ја сметаат оваа група метали како платинска група метали, или едноставно ПГМ. Како минерал, платината се јавува во темни силикатни камења со минерали кои содржат железо и магнезиум. Обично се наоѓаат како фини зрна или шушки расфрлани низ каменот, а ретко како големи грутки. Кристалните цртежи овде се од многу ретки кристални легури на платина од Русија. Платината е метал и како златото и среброто, ковлива (може да биде кована во различни форми) и еластична (може да се направи жица). Најприродната платина што ја има е всушност смеса од платина и иридиум.
Име
Платината била позната и користена уште во антиката во Јужна Америка, каде што користењето на платината било откриено од Антонио де Улоа од Шпанија во 1735 година. Бидејќи има сребрено-сива боја, го добила името од шпанскиот збор за сребро, plata.
Извори
Геолошки, платината се наоѓа во тенки слоеви на метални руди наречени сулфиди. Овие сулфидни руди се пронаоѓаат во мафикни огнени камења (односно, темни огнени камења, кои во поголем дел се составени од железо и магнезиум). Во САД, единствените рудници кои содржат платинска група метали се оние што геолозите ги викаат Stillwater Cimplex of Montana (Комплекс на Железнавода на Монтана). Во последните години, старите рудници се проширени и отворен е нов рудник во овој комплекс. Малите количини на ПГМ се надоместени со бакар во Тексас и Јута. Во 1922 година големи количини на платина се пронајдени во Планината Урал во Русија. Русија продолжува да биде важен светски извор на ПГМ до ден денес. Најпродуктивните рудници на ПГМ се во Јужна Африка во геолошкиот регион познат како Бушвелд Комплекс. Канада, Зимбабве и Австралија се исто така производители на ПГМ. Значајни количини на платина годишно се произведуваат од рециклажа. Ова начин на добивање по пат на рециклирање ќе продолжи да биде важен дел за добивање на ПГМ во иднина.
Употреба
Најмногу платината се користи за производство на каталитички претворачи во автомобилските системи за издувни гасови. Целта е да се ограничат хемикалиите кои произведуваат смог кој доаѓа од согорувањето на бензинот. Кога мотор со внатрешно согорување троши бензин, се произведуваат азотни оксиди (Nox). Издувните гасови одат преку каталитичкиот претворач којшто содржи платина и иридиум. Гасовите во претворачот се од 0.1 до 0.4 секунди и во тоа многу кратко време, 75% од азотниот оксид се претвора во азот и кислород. Повеќе од 95% на јаглеродниот моноксид и други јаглеводороди се оксидираат во издувните гасови. Платината ја намалува потребната енергија за да се предизвикаат хемиските промени. Резултат на тоа е драматично намалување на загадувањето на воздухот. Иако една третина од целата платина се користи во автомобилската индустрија, постојат и неколку други нејзини употреби. Во легура со златото, среброто и бакарот се користи за дентална употреба. ПГМ се користен и во хемотерапијата, особено во борбата против леукемијата. Соединението платина-иридиум се користи за правење биомедицински машини. Легура на платина и осмиум се користи пасмејкери за да ја регулираат функцијата на срцето и во заменувањето на срцевите вентили.
Минирање и концентрирање
Најголемите Јужно Африкански и Канадски депозити се истражени со подземно минирање. Виртуелно сите платински групи метали се закрепнати со бакар или никел сулфид минерали, кои се концентрирани со флотациска разделба. Топењето на концентрираните производи, смеса која е составена од бакарни и никлени сулфиди. Солидна смеса содржи 15 до 20 проценти платински група на метали. Некоѓаш гравитационото раздвојување е приоритет на флотацијата; овие резултати во концентриран состав до 50 проценти платински метали, го прават топењето непотребно.
Екстракција и преработка
Хемиското раздвојување на платинската група на метали е меѓу најсложените и најпредизвикувачки метални раздвојувања. Краток опис на процедурте за изолирање на платинаската група на метали е објаснета подолу, преоследена со опис на техниките.
Поединечна растворливост
Класичната процедура за раздвојување на платинските метали започнува со минералниот концентрат изведена како што е опишано погоре. Платината е преципитирана од решението со амониум хлоридот и резултитирачката сурова платинска сол е поткрепена со филтрација и потоа подложена на раставување во правлива метална форма. Паладиумот, кој останува во состојба кога платината беше предизвикана, сега е предизвикан со додавањето на амониа. Откако солите на паладиумот се филтрирани, тие се преобразени во форма на чисти соли и ова е претворено во метална форма, обични со хемиско намалување со формична киселина. Одобрувањето оставено од мешањето на оригиналниот минерален концентрат содржи родиум, иридиум, рутениум и осмиум. Ова е направено со стопен натриум бисулфат за да го претвори родиумот во родиум сулфат. Суровиот родиумски метален производ е претворен во сол со реакција на хлор и натриум хлорид на висока температура, потопени во вода, предизвикани со натриум нитрат, филтрирани, повторно потопени и предизвикани со амониум хлорид. Ова конечно предизвикување е намалено на чиста ,етална прав.
Симултана растворливост
Симултаната растворливост на платинските метали може да биде завршена со соединување на металниот концентрат добиена од бакар и никел сулфидни руди со алуминиумски метал, дисолвирајќи го алуминиумот и третирајќи го одобрувањето со хидрохлориенски киселина и хлор. Поединечните состојби на металот потоа се третирани со конвенционални техники за да ги претворат различните метали во чиста состојба.
Консодилација
Иреспективноста на користениот процес на хемиско раздвојување, платинските метали се претворени во фино поделена форма на метален прав. Тие можат да бидат претворени во масвна метална форма со електролитно топење. Металите со пониска точка на топење паладиумот и платината може да биде споена со индукција на техниките на топење.
Металите и нивните легури
Механичките одлики на шесте платински метали брзо се шират. Платината и паладиумот се меки и многу еластични; овие метали и повеќето од нивните легури може да бидат обработувани жешки или ладни. Родиумот е обработуван топло, но ладната обраборка може подоцна да биде направена со често анеалирање. Иридиумот може да биде топло обработуван како рутениумот, но со потешкотии; ниту еден метал не може да биде ладно обработен. Осмиумот е најтешкиот елемент во групата и ја има највисоката точка на топење, но неговата оксидација е ограничување. Иридиумот е најотпорен на корозија од платинските метали, додека родиумот е проценет за задржување на своите одлики на високи температури.
Структурална примена
Откако прочистениот платина е крајно мек, и е подложен на гребење и уништување. Со цел да ја подобрат цврстината, легурирано е со други елементи. Платинскиот накит е многу популарен во Јапонија, каде е наречен „hakkin“, или бело злато. Легурите за накитот вклучуваат 90% платина, 10% паладиум. Додавањето рутениум на платина-паладиум легурите ја зголемува нивната цврстина и ја одржува нивната оксидирачка издржливост. Легурите на платина-паладиум-бакар се користени во многу производи, откако овие легури се поцврсти од платина-паладиум легури се уште поевтини. Тигелот користен за една-кристална продукција во полупроводничката идустрија бара корозирачка отпорност и стабилност на висока температура. За оваа примена, платинаот, платина-родиумот и иридиумот се најдобро сместени. Платина-родиум легурите се вклучени во производството на тремопарови кои се способни за мерење температура повисока од 1.800 степени. Паладиумот е користен и во чиста и во легурна состојба за различни електрични примени и за дентални легури. Родиумот, рутениумот и осмиумот се легурни елементи за другите платинаски групи метали.
Финале на Копа Америка 2011
Копа Америка 2011 Финале е финален натпревар од Копа Америка 2011, интернационален фудбалски турнир кој се играше во Аргентина од1 јули до 24 јули 2011. Натпреварот ќе се изигра на 24 јули на Стадион Антонио Веспучио Либерти, Буенос Аирес помеѓу Уругвај и Парагвај. Уругвај победи на натпреварот со 3-0, станувајќи шампион на Америка по 15ти пат, и ќе се квалификуваат за 2013 ФИФА Куп на Конфедерации, кој ќе се одржува во Бразил.
Во финалето за првпат после 2001 ниту Аргентина и Бразил не се натпреваруваа меѓу себе за титулата. Двете и Уругвај и Парагвај влегоа во натпреварот како повеќекратни освојувачи на натпреварувањето. Уругвај држеше заеднички рекорд со 14 Копа Америка титули, освојувајќи го последно во 1995. Нивното последно учество во финалето беше во 1999, кога беа поразени од Бразил. Парагвај е двократен шампион, последно освојувајќи го турнирот во 1979. Тоа за Парагвај беше и воедно последно учество во финалето на овој турнир.
Парагвај стигна до финалето без да победи или изгуби натпревар: тимот изигра нерешено во неговите пет натпревари, последните две ги одлучи на пенали.
Космос-1333
Космос-1333 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 14 јануари 1982 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 810 килограми. Космос-1333 бил военoнавигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1015 км, а најмалото на 969.
Јукуз Ова
Јукуз Ова, Јуќуз Ова или Ѓузово (Σκάφη, Скафи, до 1927 година Οκιούζ Οβά, Јукуз Ова) – село во Република Грција, во општината Кожани, во областа Западна Македонија. Во 2011 година селото броело 2 жители.
Географија
Селото се наоѓа источно од Кожани.
За време на Османлиското Царство
Кон крајот на XIX век Јукуз Ова е турско село во Кожанската Каза на Османлиското Царство. Според грчкиот конзулат во Еласона од 1904 година, во Јукуз Ова живееле 200 Турци.
Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Јукуз Ова станува дел на Кралството Грција.
Во 1913 година селото Јукуз Ова има 225 жители. Во 1920-тите години според Лозанскиот договор населението се иселува во Турција, а на негово место се населиле бегалци, Грци Понди, од Турција. Во 1928 година селото е целосно бегалско со 41 семејства и 166 жители бегалци.
Во 1927 година името на селото е променето во Скафи.
NGC 5222/2
NGC 5222/2 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5222/2 се споменува и како UGC 8558, MCG 2-35-5, CGCG 73-39, KCPG 383B, Arp 288, VV 315.
Откривање
Објектот е откриен на 12 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5222/2 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 5222/2 има привидни димензии од 0,6' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 34 м 57,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 44' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 5222/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 93122. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 898. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1079.
Анри Шариер
Анри Шариер (француски: Henry Charriere, роден на во  - починал на  во ) — француски писател на дела во жанрот мемоаристика. Познат е по псевдонимот „Пеперутка“.
Биографија
Анри Шариер е роден на 16 ноември 1906 година во Сент Етјен де Лугдарес, Франција. Имал две поголеми сестри. Мајка му починала од заразна болест, кога тој бил 10 година. На 17 години стапил во Француската флота и служел во текот на три години. Таму си направил тетоважа во вид на пеперутка поради која го добил својот прекар.
По армијата имал неколку работни места, а од 1927 година станал дел од парискиот подземен свет. На 23 март 1930 година бил застрелан со еден истрел сутеньора Роланд Легран, кој починал подоцна споменувајќи го името Папијон Роџер. За убиството полицијата го обвинила и го уапсила на 7 април 1930 година на Анри Шариер, и на 28 октомври 1931 година бил осуден на доживотен затвор во Гвајана. Овие дела тој ги негирал до крајот на животот. На 22 декември 1931 година се оженил за Жоржета Фурел, додека на 8 јули 1970 година се разведиле со одлука на судот.
Анри Шариер ја напуштил тврдината во Сен Мартин де Ре на 29 септември 1933 година и пристигнал на 14 октомври со статус на „транспортиран“ во Француска Гвајана, Јужна Америка. Тој останал во приемен логор малку време, бидејќи бил пратен да работи како санитарец во колонијалната болница. На 5 септември 1934 година за првпат се обидел да побегне од таму, но не успеал да стигне до Колумбија. Откако бил фатен поминал две години во самица на островот „Св. Јосиф“. Потоа на неколкупати бил префрлан на најразлични места каде повторно работел како санитарец, за да на 18 март 1944 година со четворица други затвореници успее да побегне. Најпрвин пристигнал до Каракас во Венецуела во 1945 година. Таму се запознал со Рита Алковер, со која подоцна се оженил.
Станал венецуелски државјанин во 1956 година. Во Каракас отворил ресторани. Во 1967 година го купил романот „Гривна“ на писателката Албертини Саразин, во кој се раскажува за животот и судбината на побегната затвореничка. Импресиониран од популарноста на книгата решил да ја напише сопствената историја.
По неколку месеци бил напишан романот „Пеперутка“ и објавен во 1969 година. По објавувањето, романот многу бргу станал бестселер. Во Франција биле продадени над 2,5 примероци, а во странство повеќе од 10 милиони. Вистинската приказна во книгата е околу 70%, а остатокот е составена од расказите на други затвореници во Француска Гвајана. Во 1973 година, романот бил адаптиран во истоимениот филм со учество на Стив Меквин, Дастин Хофман.
Во 1972 година била издадена неговата втора книга „Ва банк“, во која тој го опишува својот живот пред и по престојот во затвор.
Анри Шариер починал од рак на грлото на 29 јули 1973 година во Мадрид, Шпанија. .
Паскалово правило
Паскалово правило — комбинаторно равенство за биномни коефициенти. Според правилото, за секој природен број n важи:
каде е биномен коефициент. Ова обично се запишува и како:
Правилото е именувано по францускиот математичар Блез Паскал.
Комбинаторен доказ
Паскаловото правило има интуитивно комбинаторно значење. Ако се потсетиме дека означува на колку многу начини може да се избере подмножество со b елементи од множество со a елементи. Поради тоа, десната страна на равенството претставува пребројување за тоа на колку начини може да се избере подмножество со k елементи од множество со n елементи.
Претпоставуваме дека во множеството со n елементи се разликува некој член x. На тој начин, секој пат кога се избира подмножество со k елементи, постојат две можности: x се наоѓа во подмножеството или не. Ако x се наоѓа во подмножеството, потребно е да се изберат уште само k - 1 елементи (затоа што е познато дека x ќе биде во подмножеството) од преостанатите n - 1 елементи. Ова може да биде направено на. Ако x не се наоѓа во подмножеството, потребно е да се изберат сите k елементи од n - 1 елементи што се разликуваат од x. Ова може да биде направено на начини. Оттука може да се заклучи дека бројот на начини за да избере подмножество со k елементи од множество со n елементи, што изнесува, е исто така еднакво на
Алгебарски доказ
Во алгебарскиот доказ е потребно да се докаже следното:
Со разложување на десната страна од равенството се добива:
Воопштување
Нека и. Тогаш, следува дека:
1193
1193 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1193 година од новата ера, 193. од вториот милениум, 93. од XII век и четвртта од 1190-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6701 и 6702 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5943 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4953 и 4954 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1946.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1193 година се протега во 3829 и 3830, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3889 и 3890 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1736. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 588 и 590 исламска година.
Фудбалски куп на Македонија 2006-2007
Во оваа сезона шампион бил Вардар и си обезбедил место во првата квалификациска рунда во УЕФА Купот 2007-2008.
Шеснаестина финале
Натпреварите се одиграа на 30 јули 2006.
Осминафинале
Влечењето на двојките се одржа на 18 август 2006 во Скопје. Првите натпревари се одиграле на 20 септември 2006, а вторите на 18 октомври 2006.
Четвртфинале
Влечењето на двојките се одржа на 20 октомври 2006 во Скопје. Првите натпревари се одиграа на 1 ноември 2006, а вторите на 29 ноември 2006.
Полуфинале
Влечењето на двојките се одржа на 5 декември 2006 во Скопје. Првите натпревари се одиграа на 11 април 2007, а вторите на 2 мај 2007 година.
Екипа победник
Вардар '''5. титула'''
Свилен конец (документарец)
Свилен Конец е краток документарен филм во кој е опишан процесот на производство на свилениот конец во Богданци и свиларата во Гевгелија. Филмот зборува за процесот на создавање на свилениот конец, од формирањето на гасениците на свилените буби, преку кожурците, па сè до индустриското производство во текстилната индустрија.
Во задружништвото Богданци свиларството е основна производна гранка. Авторот ги следи подготовките за свилобубарско производство на бабата Филка Џочкова од Богданци. Цела една соба од својот дом, послана со рафтови и рогозини, затворени прозорци затемнети со хартија. Свилобубата е првата припитомена бубачка во служба на човекот. Таа расте многу бргу. Од оплодувањето до испилувањето таа ја зголемува својата тежина од 8-10.000 пати. Спијат и растат 30 денови. По 30-от ден бубите престануваат да јадат и нервозно почнуваат да мрдат. Овој ден го очекуваат свилобубо одгледувачите. Им ставаат суви гранки без лисја и тие почнуваат да плетат конец. Три дена и три ноќи свилобубата си го гради своето катче, (кожурецот), а како ќе излезе од него, дали жива или мртва тоа зависи од одгледувачите. За кратко време бубата ќе го продупчи кожурецот за да излезе. Но, такви кожурци не и' се потребни на индустријата бидејќи конецот ќе биде прекинат. Затоа свилобубоодгледувачите ги собират кожурците и ги предаваат на откуп во свиларската фабрика во Гевгелија, која ја стопанисуваа браќата Ралеви. Овде се прибегнува кон печење на кожурците за да се спречи бубата да се претвори во пеперуга, а потоа кожурецот станува предмет на индустриска обработка, се отплетува свилениот конец од кожурецот. 12 нитки од кожурците се спојуваат во еден конец и стануваат полуфабрикат за текстилната индустрија во Македонија.
Документарниот филм кој датира од првата половина на 20 век е снимен по сценарио и режија на Јово Камберски. Музиката е во изведба на Словенечката филхармонија. Ако оставете да ве понесе нарацијата за едно старо домашно стопанисување за потребите на манифактурното производство во гевгелиско-богданското производство на свилената буба, ќе ја дознаете и вредната и трпелива работа на нашите некогашни сограѓани и предци на овие простори.
Првите филандри - одгледувачници на буби во Гевгелија датираат од 1850 година во сопственост на султанот Абдул Хамид II, а првото индустриско производство започнува со отворањето на првата свиларница 1888-1889 година со производство на 20.000 кожурци на сезона. Во периодот пред Балканските војни производството достигнува бројка од 1.000.000 кожурци во сезона. Во меморијата на постарите гевгеличани се' уште постојат сеќавањата за свиларницата на браќата Ралеви, создадена 1938 година во Гевгелија и истата опстојувала се' до 1952. Своето знаење за технологијата за производство од областа на текстилната индустрија тие го проширија и во Америка и во Индија каде ги продолжија своите бизнис дејсноти, а во актиелното совремие станаа и големи дарители за својот крај - Гевгелија.
Михаил Бахтин
Михаил Михаjлович Бахтин (Михаи́л Миха́йлович Бахти́н;, Орјол – ) — руски филозоф, книжевен критичар, семиотичар и академик кој работел во областа на книжевната теорија, етика и филозофијата на јазикот според приодот на рускиот формализам. Неговите дела, кои опфаќаат широк спектар теми, инспирирале научници од голем број различни традиции (марксизам, семиотика, структурализам, религиозна критика) и во различни дисциплини, како што се книжевната критика, историјата, филозофијата, антропологијата и психологијата. Иако Бахтин бил активен во естетските и книжевните дебати кои се одвивале во Советскиот Сојуз во 1920-тите, неговата посебна позиција не била позната сè додека не бил повторно откриен од руските научници во 1960-тите. Преводот на неговите дела на голем број јазици во 1960-тите, 70-тите и 80-тите години го направи една од највлијателните фигури во хуманистичките науки.
Вовед
Бахтин имал тежок живот и кариера и многу малку од неговите дела биле објавени во авторитативна форма за време на неговиот живот. Како резултат на тоа, постојат значителни несогласувања околу прашањата кои се земаат здраво за готово: во која дисциплина тој работел (дали бил филозоф или книжевен критичар?), како да се периодизира неговата работа, па дури и кои текстови ги напишал. Тој е најдобро познат по влијателни концепти, кои биле користени и приспособени во голем број дисциплини: дијаголизам,карневал,хронотроп, разноречие (хетероглосија) и „егзотопија“. Заедно овие концепти даваат една посебна филозофија на јазикот и културата, во кои централно е тврдењето дека сите дискурси во суштина се дијалошка размена и дека ова ги одликува сите јазици со одредена етичка или етичко-политичка сила.
Како книжевен теоретичар, Бахтин е поврзан со руските формалисти и неговата дејност е често споредувана со онаа на Јури Лотман; во 1963, Роман Јакобсон го спомнува како еден од ретките интелигентни критичари на формализмот. Во текот на 1920-тите, неговата работа се фокусирала на етиката и естетиката. Делата како “Кон филозофијата на делото” и “Авторот и херојот во естетска активност” се под влијание на филозофските трендови на тоа време – особено неокантијанството на Марбуршката школа на Херман Коен, вклучувајќи ги Ернст Касиер, Макс Шелер и Николај Хартман. Бахтин бил откриен од некои научници во 1963, но по неговата смрт во 1975 авторите како Јулија Крстева и Цветан Тодоров го свртеле вниманието на светот кон Бахтин. Во доцните 1980-ти, работата на Бахтин доживеала голема популарност на Запад и тој продолжува и денес да се смета за еден од најважните теоретичари на литературата и културата.
Основните дела на Бахтин ги вклучуваат „Кон филозофијата на делото” ,незафвршен дел од филозофски есеј „Проблеми на уметноста на Достоевски”, на кои Бахтин подоцна додаде дел од концептот на карневал и ги објави како „Проблеми на поетиката на Достоевски”; „Рабеле и Неговиот свет” ја истражува отвореноста на Рабелистичкиот роман; „Дијалошката имагинација”, каде сите четири есеи што го сочинуваат делото ги претставуваат концептите на дијаголизам, хетероглосија  и хронотоп; и “Говорни жанрови и други доцни есеи”,збирка есеи во кои Бахтин се интересира за методот и културата.
Во 1920-тите постоела “школата Бахтин” во Русија, која била во согласност со дискурзивната анализа на Фердинанд де Сосир и Роман Јакобсон.
Животопис
Бахтин е роден во Орјол, Русија, надвор од Москва, во старо благородничко семејство. Неговиот татко бил управник на банка и работел во повеќе градови. Поради овие причини Бахтин го поминал своето рано детство во Орел, Вилнус и Одеса, каде во 1913 наводно се запишал на историскиот и филолошкиот факултет во локалниот универзитет. Катерина Кларк и Мајкл Холквист пишуваат: „Одеса..., како Вилнус, била соодветна околина за дел од животот на човек кој подоцна ќе стане филозоф на хетероглосијата и карневалот. Истата смисла на забава и непочитување која го создала Бабеловиот рабелистички гангстер, или триковите и измамите на Остап Бендер, или пикарото создадено од Иљф и Петров-остави белег на Бахтин. Подоцна се префрла на Петербуршкиот универзитет да му се приклучи на својот брат Николај. Таму Бахтин бил под големо влијание на Ф.Ф. Зелински,чии дела ги содржат почетоците на концептите на Бахтин.
Бахтин ги завршил студиите во 1918 година и се доселил во мал град во западна Русија, Невел, каде две години работел како учител.Тоа било времето кога се формирал првиот „Бахтинов круг”. Група составена од интелектуалци со различни интереси, но сите ја делеле љубовта кон дискусијата за литературни, религиозни и политички теми. Вклучен во оваа група бил и Валентин Волошинов, а подоцна и П.Н. Медведев. Германската филозофија била најчеста тема на разговор и од овој момент Бахтин се сметал себеси повеќе за филозоф отколку за книжевен научник.Во Невел, Бахтин исто така неуморно работел на големо дело во врска со моралната филозофија,кое никогаш не била објавена во целост.Сепак, во 1919 г., краток дел од ова дело било објавено под наслов „Уметност и Оодговорност“. Ова било прво објавување на дело на Бахтин. Бахтин се преселил во Витебск во 1920 година. Во Витебск, во 1921 г., Бахтин се оженил со Елена Александровна Олокович. Подоцна, во 1923 г. на Бахтин му бил дијагностицирано остеомилитис, коскена болест која на крајот довела до ампутација на неговата нога во 1938 г. Оваа болест ја попречила неговата продуктивност и го направила инвалидизиран.
Во 1924 г. Бахтин се преселил во Ленинград, се вработува во Историскиот институт каде што давал консултации за државната издавачка куќа. Во тоа време, Бахтин се одлучил да го сподели неговото дело со јавноста, но пред „Прашањето на методологијата на естетиката во пишаните делa” да биде објавено, списанието во кое требало да биде објавено престанало да излегува. На крајот ова дело било објавено по 51 година. Прогонот и преместувањето на неговите ракописи било нешто што го гонело Бахтин во неговата кариера. Првото големо дело на Бахтин било објавено во 1929 година, под наслов „Проблеми на уметноста на Достоевски”. Во ова дело Бахтин го воведува концептот на дијаголизам. Сепак, по објавувањето на оваа револуционерна книга, Бахтин бил обвинет за учество во подземното движење на Руската православна црква. Поради ова, за време на многуте чистки на уметници и писатели, кои Сталин ги спровел во почетокот на неговото владеење, Бахтин бил осуден на прогонство во Сибир, но побарал помилување врз основа на тоа дека во својата ослабната состојба, тоа би го убило. Наместо тоа, тој бил осуден на шест години внатрешен егзил во Казахстан.
Бахтин ги потрошил овие шест години како библиотекар во Кустанај, каде што напишал неколку главни есеи, вклучувајќи го и „Дискурсот на романот”. Во 1936 г. тој предавал на Мордовиниот педагошки институт во Саранск. Како повлечена фигура во провинцијален колеџ, тој се одделил од општеството и предавал само повремено. Во 1937 г. Бахтин се сели во Кимри, град кој е сместен на неколку стотина километри од Москва. Овде, Бахтин ја завршил книгата за германскиот роман на 18 век, која била прифатена од издавачката куќа „Советски писател”. Но, единствената копија од ракописот исчезнала за време на инвазијата од Германија.
По ампутацијата на ногата во 1938 г., здравјето на Бахтин се подобрило, а со тоа и неговата продуктивност. Во 1940 г. па сè до крајот на Втората светска војна, Бахтин живеел во Москва, каде што ја поднесува дисертација Рабеле на Горки институтот за светска литература за да добие докторска титула, дисертација, која Бахтин не можел да ја одбрани сè до крајот на војната. Во 1946 г. и 1949 г. одбраната на оваа дисертација ги поделила научниците на Москва во две групи: оние официјални противници кои ја сочинувале одбраната, кои го прифатиле оригиналниот и необичен ракопис, и оние други професори кои биле против прифаќање на ракописот. Анархистичката тема на книгата била причината за многу аргументи кои прекинале по интервенцијата на владата. Докторатот на Бахтин бил одбиен и му била доделена помала титула. Подоцна, Бахтин бил повикан назад во Саранск, каде што ја презел позицијата на претседател на Општа книжевност во Мордовинскиот педагошки институт. Во 1957 г. институтот се менува од колеџ во универзитет и Бахтин станал шеф на катедра на руската и светската литература. Во 1961 г. здравјето на Бахтин почнало да опаѓа и тој принудно се пензионирал и во 1969 г. во потрага на медицинска грижа, Бахтин се преселил во Москва каде живеел сè до својата смрт во 1975 г.
NGC 646/1
NGC 646/1 — спирална галаксија во соѕвездието Мала Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 646/1 се споменува и како ESO 80-2, VV 443, AM 0135-650, IRAS 01357-6508.
Михаил Бахтин
Животопис
Делата и идеите на Бахтин станале популарни по неговата смрт и тој поминал низ тешки услови во поголемиот дел од неговиот професионален живот, време во кое информацијата се гледала како опасна и затоа често била скриена. Затоа, податоците кои се сега дадени не се потврдно точни. Исто така, како додаток на непрецизноста на податоците, е и ограничениот пристап до руската архива за информации додека Бахтин бил жив. Откако архивите станале јавни, научниците сфатиле дека многу од тоа што тие мислеле дека го знаат за Бахтин било лажно или изопачено.
NGC 646/1
Откривање
Објектот е откриен на 2 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Михаил Бахтин
“Кон филозофијата на делото”
“Кон филозофијата на делото” за првпат е објавено во Русија во 1986 година. Ракописот, напишан помеѓу 1919-1921 е пронајден во лоша состојба со страници кои недостасувале и делови од текстот кои биле неразбирливи. Поради оваа причина овој филозофски есеј денес изгледа како дел од незавршено дело.“Кон филозофијата на делото” содржи само вовед, од кој некои од првите страници недостасуваат. Сепак, намерите на Бахтин за текстот не биле целосно изгубени бидејќи тој дал преглед на делото во воведот во кој вели дека есејот се состои од четири дела. Првиот дел од текстот се занимава со анализа на извршените акти или дела кои го сочинуваат вистинскиот свет. За трите последователни и незавршени делови од “Кон филозофијата на делото” Бахтин ги наведува темите за кои планира да дискутира. Тој истакнува дека вториот дел ќе се занимава со естетската активност и етиката на уметничкото творештво; третиот со етиката на политиката; и четвртиот со религијата. “Кон филозофијата на делото” открива млад Бахтин кој е во процес на развивање на неговата морална филозофија со децентрализирање на делата на Кант. Овој текст е еден од раните дела на Бахтин кои се занимава со етика и естетика и овде Бахтин изложува три тврдења во врска со признавање на уникатноста на човековото учествување во Битието: Бахтин понатаму тврди: “Мојата уникатна мисла произлегува од моето уникатно место во Битието“. Бахтин се занимава со концептот на моралот каде тој ги атрибутира преовладувачките легални поими на моралот во човечки морални дела. Според Бахтин, не може да се задржи неутралноста кон моралните и етнички барања кои се манифестираат себеси како нечиј глас на свеста. Овде Бахтин, исто така, воведува архитектонски модел на човечката психа која се состои од три компоненти: “Јас за себеси”, “Јас за другиот", “Другиот за мене". “Јас за себеси” е недоверлив извор на идентитет и Бахтин тврди дека преку “Јас за другиот се развива чувството за идентитет кај човекот бидејќи тоа служи како соединување на начинот на кои другите ме гледаат мене. Спротивно на тоа, “Другиот за мене“ го опишува начинот на кои другите ги приклучуваат моите перцепции за нив во нивните идентитети. Идентитетот, како што вели Бахтин, не припаѓа само на поединецот, туку го делат сите.
“Проблеми на уметноста на Достоевски”: полифонија и недовршеност
Додека е во Ленинград, Бахтин го префрла неговиот фокус од филозофската карактеристичност во неговите рани дела кон поимот на дијалогизам. Токму овде тој се зафаќа со делото на Достоевски. “Проблеми на уметноста на Достоевски” се смета за главно дело на Бахтин и овде Бахтин ги претставува трите значајни концепти.
NGC 646/1
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 37 м 21,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 64° 53' 43". Положбениот агол на објектот е во износ од 78°.
Михаил Бахтин
“Проблеми на уметноста на Достоевски”: полифонија и недовршеност
Прв е концептот за недовршено сепство: поединецот не може да се финализира, целосно да се разбере, запознае или обележи. Иако е можно да се разберат луѓето и да се третираат како да се целосно познати, концептот за недовршеност на Бахтин не ја отфрла можноста дека личноста може да се смени и дека личноста никогаш не е целосно откриена или целосно позната во светот. Читателите можат да увидат дека овој концепт ја одразува идејата на душата; Бахтин има длабоки корени во христијанството и хеокантианизмот на чело со Херман Коен од кои и двете ја нагласуваат важноста на потенцијална бесконечна способност на поединецот, вредноста и скриената душа.
Втор концепт е идејата за односот помеѓу себеси и другите или другите групи. Според Бахтин, секоја личност е под влијание на друга во еден испреплетен начин и последователно на ова, ниеден глас не може да биде изолиран. Во едно интервју, Бахтин објаснува дека, "Со цел да се разбере ова, неизмерно важно е личноста која разбира да биде сместена надвор од објектот од неговото или нејзиното креативно разбирање – во време, во простор, во култура. Еден не може да си ја види својата надворешност и да ја разбере како цела и ниедно огледало или фотографија не може да помогне; нашиот вистински надворешен изглед може да биде виден и разбран само од другите луѓе, затоа што се наоѓаат надвор од нас во просторот, и поради тоа што тие се други”. ~ Њујорк Преглед на Книги, 10 јуни 1993." Како таква, филозофијата на Бахтин многу го почитувала влијанието на другите врз личноста, не само во смисла на тоа каква е личноста, туку и како личноста мисли и како личноста се гледа себеси искрено. Трето, Бахтин пронашол во делото на Достоевски вистинска репрезентација на полифонија т.е. многу гласови. Секој лик во делото на Достоевски претставува глас кој зборува за себеси, различен од другите. Оваа идеја за полифонија е поврзана со концептот за недовршеност и себеси-и-другите, бидејќи недовршеноста на поединецот е онаа која создава вистинска полифонија.
Бахтин, исто така, накратко го опишува и полифонискиот концепт на вистината. Тој ја критикува претпоставката дека, ако двајца поединци не се согласуваат, барем едниот од нив мора да греши. Тој ги предизвикал филозофите за кои множината на умовите е случајна и излишна. За Бахтин, вистината не е изјава, реченица или фраза. Наместо тоа, вистината е број од заедничко адресирани, иако контрадикторни и логички недоследни, изјави. На вистината и требаат мноштво од носечки гласови. Таа не може да биде задржана во еден ум и не може да биде изразена од “една уста“. Полифониската вистина бара многу симултани гласови.Бахтин не мисли да каже дека многу гласови носат дел од вистината и дека се дополнуваат едни со други. Голем број на гласови не ја прават вистината едноставно,“просечна“ или “синтетизирана“.Фактот на заедничка адресираност, на соочување и на посветување на контекстот од реалниот живот, ја разликува вистината од невистината. Кога, во подоцнежните години,“Проблеми на уметноста на Достоевски“ била преведена на англиски јазик и издадена на Западот, Бахтин додал дел за концептот на карневал и книгата беше издадена со малку поразличен наслов,“Проблеми на поетиката на Достоевски“. Според Бахтин, карневал е контекстот во кој различните поединечни гласови се слушнати, цветаат и се соочуваат меѓу себе. Карневалот создава “праг“ каде обичните конвенции се уништени или извртени и уникатниот дијалог станува можен.Поимот на карневал е начинот на кој Бахтин го опишува полифонискиот стил на Достоевски: секој поединечен лик е силно дефиниран и во исто време читателот сведочи за влијанието на едниот лик врз другиот. Со други зборови, гласовите на другите се слушнати од секој поединец и секој го оформува ликот на другиот.
IC 1795
IC 1795 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Михаил Бахтин
“Рабеле и Неговиот свет”: карневал и гротеска
Во текот на Втората светска војна, Бахтин поднел дисертација за францускиот ренесансен писател Франсоа Рабеле која не била одбранета сè до неколку години подоцна. Контроверзните идеи дискутирани во делото предизвикале многу несогласувања и како последица на ова на Бахтин му било оневозможено да докторира. Така, благодарение на својата содржина,“Рабеле и народната култура на средниот век и ренесансата“ не била издадена сè до 1965 година, време во кое книгата била издадена како “Рабеле и неговиот свет“.
IC 1795
Откривање
Објектот е откриен на 10 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Михаил Бахтин
“Рабеле и Неговиот свет”: карневал и гротеска
Сегашна класика на ренесансните студии,“Рабеле и неговиот свет“ се смета за едно од најважните дела на Бахтин и овде Бахтин го истражува Рабеловиот роман Гаргантуа и Пантагруел. Бахтин тврди дека со векови Рабеловата книга била погрешно протолкувана и тврди дека “Рабеле и неговиот свет“, Бахтин се занимава со отвореноста на Гаргантуа и Пантагруел; меѓутоа и самата книга служи како пример за отвореност. Во текстот, Бахтин се обидува две работи: тој се обидува да спаси делови од Гаргантуа и Пантагрел кои, во минатото, биле или игнорирани или потиснати, и спроведува анализа на ренесансниот социјален систем, со цел да ја открие рамнотежата помеѓу јазикот кој е дозволен и јазикот кој не е. Со користење на оваа анализа, Бахтин обележува два важни подтекста: првиот е карневал кој Бахтин го опишува како социјална институција и вториот е гротескниот реализам кој е дефиниран како книжевен режим. Така, во “Рабеле и неговиот свет“, Бахтин ја проучува интеракцијата помеѓу социјалното и литературното, како и значењето на телото.
IC 1795
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1795 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,8 m/лм2. IC 1795 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Михаил Бахтин
“Дијалошка имагинација“: хронотроп, разноречие
“Дијалошката имагинација“ (првпат целосно издадена во 1975 г.) е компилација од четири есеи кои се занимаваат со јазикот и романот: “Еп и роман“ (1941), “Од праисторијата на новелистички дискурс”, “Форми на време и хронотроп во романот“ и “Дискурс на романот“. Преку есеите кои се содржат во “Дијалошката имагинација“, Бахтин ги претставува концептите за дијалогизам, разноречие (хетероглосија) и хронотроп, правејќи значаен придонес во областа на литературата. Бахтин го објаснува генерирањето на значењето преку “приматот на контекстот преку текст” (хетероглосија), хибридната природа на јазикот (полиглосија) и врската помеѓу изговарањата (интертекстуалност). Хетероглосија е “главна состојба која се залага со значењето во кое било изговарање“. Да се изговара значи да се “соодветни зборовите на другите и да се населат со сопствената намера”. Длабоките погледи на Бахтин во дијалогикалноста претставува значајна промена од погледите на природата на јазикот и знаењето од страна на големите мислители како Фердинанд де Сосир и Кант. Во “Еп и роман“, Бахтин го разгледува различниот карактер на романот и епот. Со тоа, Бахтин покажува дека романот е погоден за пост-индустриската цивилизација во која живееме бидејќи е полн со различност. Тоа е таа иста различност која епот се обидува да ја елиминира од светот. Според Бахтин, романот како жанр е уникатен бидејќи е во состојба да ги прегрне,свари и изеде другите жанрови и да го одржи својот статус како роман. Другите жанрови, сепак, не можат да го копираат романот без да го оштетат својот идентитет.
IC 1795
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 34 м 39,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +14° 0' 58".
Михаил Бахтин
“Дијалошка имагинација“: хронотроп, разноречие
“Од праисторијата на новелистички дискурс” е помалку традиционален есеј во кој Бахтин открива како различни текстови од минатото се соединиле да го формираат модерниот роман.
IC 1795
Други поделби
Проучување на IC 1795 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 169559.
Михаил Бахтин
“Дијалошка имагинација“: хронотроп, разноречие
”Форми на време и хронотроп во романот” го претставува концептот на Бахтин за хронотроп. Овој есеј го применува концептот, со цел и подлабоко да ја демонстрира различноста на квалитетот на романот. Зборот хронотроп буквално значи “време-простор” и е дефиниран од Бахтин како “суштинска поврзаност на временските и просторните врски кои се уметнички изразени во литературата ”. За целта на неговото пишување, авторот мора да создаде цели светови и правејќи го ова, тој е принуден да ги искористи организирачките категории на вистинскиот свет во кој живее. Поради оваа причина, хронотропот е концепт кој ја вклучува реалноста.
Последниот есеј, “Дискурс на романот“,генерално се смета за едно од најкомплетните тврдења на Бахтин за неговата филозофија на јазикот. Овде Бахтин дава модел за историјата на дискурсот и го претставува концептот за хетероглосија. Терминот хетероглосија се однесува за квалитетите на јазикот кои се екстралингвистички, но заеднички за сите јазици. Тие вклучуваат квалитети како што се перспектива, евалуација, како и идеолошко позиционирање. На овој начин повеќето јазици се неспособни за неутралност, бидејќи секој збор е поврзан со контекстот во кој тој постои.
“Говорни жанрови и други доцни есеи“
“Одговор на прашањето од редакцијата на Нови мир“ е препис на коментари направени од Бахтин, до новинар од месечното издание на весникот Нови мир кој бил читан од страна на советските интелектуалци. Преписот го изразува мислењето на Бахтин за науката на литературата во која тој ги нагласува некои од недостатоците и дава предлози за подобрување.
Домородни народи во Сибир
Сибир и Рускиот Далечен Исток имаат население од околу 34 милиони луѓе. Како резултат на словенско-руското освојување на Сибир (17-19 век) и на следните движења на населението за време на советската ера (1917-1991), на демографските податоци за Сибир денес како мајчин јазик доминира рускиот јазик. Остануваат значителен број домородни групи, меѓу нив сочинуваат под 10% од вкупната сибирска популација (околу 4.500.000), од кои некои (најраната постоечка, обично најсеверната) се далеку генетски поврзани со домородните народи на Америка.
Михаил Бахтин
“Говорни жанрови и други доцни есеи“
”Билдунгсроман и неговото значење во историјата на реализмот” е дел од една од книгите на Бахтин кои се изгубени. Издавачката куќа на која Бахтин ѝ го поднел целосниот ракопис била разнесена за време на германската инвазија и Бахтин го имал само проспектот. Но, поради недостиг на хартија, Бахтин започнал да го користи овој преостанат дел за да замотува цигари. Поради оваа причина само дел од почетниот дел е останат. Овој преостанат дел, првенствено, се занимава со Гете.