cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Диканце
Диканце е село во Општина Гора, на Косово и Метохија. Според законите на привремените институции на Косово, ова туристичко место е сега дел од Општини Драгаш, додека до 1999 година. година, на влез на меѓународните сили во Косово и Метохија, припаѓал на Општина Гора. А населба на територијата на катастарската општина Диканце површина 605 - {ха} -. Диканце Горанско селото и е од особено стратешки, културно и историско значење на Гора и Горан. Иако еден од помалите села со векови и е столб на гордост До, за кои вели дека името потекнува од зборот Дикан и гордо. Диканце е симбол на отпорот и на арнаути и бошњаци.
Локација
Откако низ селото поминува патот брод - Драгаш, која инаку ја делеше на село во две, а денес е село 0.8 - {km} - од начинот на Брод - Драгаш, кој се пресели во малку повисока кота. Патот е поплочен за Диканце.
Селото се наоѓа во западниот дел на средината текот на реката брод. Тоа е на десната страна на сртот долината, и над реката брод.
Атар има површина од селото Диканце 605,18 - {ха} - и ги опфаќа триаголен простор чија врвови: Стрга (1926 - {m} -), Окравно (1273 - {m} -), Качина глава (2207 - { m} -) и Киканећки плав (1286 - {m} -).
Најниската надморска височина од куќата во 1098 - {m} -, максимум 1115 - {m} -.
Топоними
Топоним и на полиња во ова село се: Ограѓе, Милове Млаке, Марин Доф, Рудине, и Ливаѓе и Пасишта: Голем Камен, Црквиште, Вирје, Боров Рид.
1582
1582 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1582 година од новата ера, 582. од вториот милениум, 82. од XVI век и трета од 1580-тите.
Диканце
Топоними
Над појас пасиштата и ливадите се мали руралните планински, шумски или забрани, на места чии имиња се: Шиљегарник, Здравечки Камен, Пљеоте.
1582
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Диканце
Хидроцентрала
Во селото Диканце е Хидроцентрала "Диканце" покрена педесеттите 20 Век и, со сегашниот сопственик - {фриго храна енергија Инвест} - на Албанија.
1582
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7090 и 7091 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6332 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5342 и 5343 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2335.
Диканце
Историја
Селото се споменува уште 1348. , Во христовулја Душан цар издава манастирот Св. Архангел, како втор брод, со Грмјане. Истата повелба споменати Дикановиќ свештенички семејство, во селото каде што, веројатно, подоцна наречен Диканце. Претпоставка е дека Дикановиќ, се водат на топонимите Диканце, иако тие не се постари од селото. Што е извесно е дека во близина на селото се и урнатините на старите српски цркви. Турските пописни 1452. се споменува како Диканце, список на 1455. како Диканце, со 15 српски куќи. Карактеристично е дека Диканчани, и Горани, напишана историја не вреди многу, и некако немаат особено се грижи за неа. Од особена важност е тоа што се пренесува од генерација на генерација, тоа се смета за релевантни. Диканце, за сега, и успешно се спротивставува на arnautašenjе bošnjakizacijа, и биолошки опстанок. Претходно селото имаше три маале (Махала) кој беше затворен централниот дел на селото. Денес селото има четири Маало: Кикофци 45 куќи, Дрангофци 22, Ајранкофци 18 и Довно маало 27 куќи. Во прилог на многу куќи, селото е од пописот 2002 имал население од 65 години. Населението се зголемува само во лето, кога Горани редовно доаѓаат во својата родна земја. Продавници, џамии, дом-култура и три пабовите се наоѓа во Ајранкофци. Претходно на училиштето беше тука, и селската чешма. Она што долго време е на ред, и на крај за жал беше уништен. Училиштето е сега се наоѓа во Дрангофци.
1582
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1582 година се протега во 4218 и 4219, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4278 и 4279 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2125. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 989 и 990 исламска година.
Диканце
Демографија
Категоија:Села во Косово
Гастон Далмау
Гастон Далмау е роден на 23 ноември 1983 година во Коронел Суарез, Буенос Аирес. Тој е глумец, пејач и модел. Глумел во аргентинснката теленовела Ангели како Рамиро Ордоњез - Рама. Тој исто така пее во музичката група Teen Angels.
Цинк сулфид
Цинк сулфид ― хемиско соединение со хемиска формука ZnS.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2009 - 100м грбно во машка конкуренција
Постоечки рекордипред стартот на натпреварувањето беа:
Пагодит
Пагодит или агалматолит ― врста на пирофилит што го користат кинеските занаетчии за резби во пагоди и слични предмети. Обично мек, а понекогаш и сапунест, може да има сивозелена или сивожолта боја. Понекогаш се нарекува и како сапунски камен. Мали пагодитски парчиња се користени како традиционални алатки за пишување во Јапонија.
Дирвилово Море
Дирвилово Море е море од Јужниот Океан, северно од брегот на Земјата Адели, Источен Антарктик. Именувано е по францускиот истражувач и офицер Жил Димон д’Арвил.
Игор Стефановски-Иџе
Игор Стефановски-Иџе — македонски професионален рели возач. Моментално се натпреварува во Европскиот куп на туристички автомобили (ЕКТА). Стефановски порано учествувал на Европското првенство на ридски патеки, каде двапати победил, во 2014 и 2015 година.
Во својата прва сезона во ЕКТА тој е дел од словенскиот тим ЛЕМА Рејсинг и вози автомобил СЕАТ Леон кап рејсер.
Во 2017 повторно настапува во првенството на ЕКТА, овој пат со свој тим кој го носи неговото име. Возилото е Сеат Леон TCR
Стефановски е најпопуларниот и најуспешниот македонски натпреварувач во автомобилски трки. Иџе е избран за Најдобар спортист на Македонија во 2014 година.
Црква „Св. Илија“ - Селце
Црква „Свети Илија“ - Селце — главна селска црква во селото Селце, во Општина Маврово и Ростуше. Се наоѓа на самото сретсело во селото, покрај една од селските чешми, како и до самиот извор на Селечка Река.
Историја
Црквата потекнува од век. На црквата имаат работено Дичо Зограф и неговиот син Аврам Дичов.
Дичо целосно го има изработено самиот фрескоживопис со сцените од Стариот завет, кој потекнува од 2 мај 1864 година. Покрај фрескоживописот, Дичо го изработил и целокупниот иконостас, кој бил завршен во 1866 година.
Грабежи
Црквата била ограбувана неколкупати, како дел од акциите на крадци кои пустошеле низ мијачките села. Била ограбена во текот на октомври 2012 година, заедно со црквите во соседните села Тресонче и Росоки.
Зоран Младеновски
Зоран Младеновски - Окан (, -, ) бил еминентен македонски режисер и продуцент.
Животопис
Младеновски е роден на 15 февруари 1951 година во Скопје. Со аматерски филм почнал да се занимава уште во текот на средношколксите денови. Неговиот прв аматерски филм бил „Малиот детектив“, а потоа ги снимил „Студија“, „Овој наки ваш ли е?“, „Нирвана“, „И потоа“ и други. Од 1966 година Младеновски работи како слободен филмски работник. Во 1972 година заминал на едногодишна специјализација во француската кинотека и телевизија во Париз. Повеќе од дваесет години бил дел од екипата на продуцентската куќа „Вардар филм“. Помеѓу неговите најпознати филмски наслови се „Исправи се, Делфина“, „Викенд на мртовци“ и „Збогум на 20 век“ каде работел како помошник на режија. Дел од неговот творештво се и филмовите „Време, води“,„Најдолгиот пат“,„Виновник“,„Светлосиво / Ѓавол во срцето“ и др. Починал во Скопје на 3 април 2012 година.
Ојо де Монтереј
Ојо де Монтереј (шпан. Hoyo de Monterrey) е име на две марки на висококвалитетни пури, една кубанска (Хабанос СА), а другата хондурска (Џенерал Сигар).
Историја
Во 1831, Дон Хозе Хенер и Батет емигрирал во Куба од Шпанија на 13 годишна ворзаст, каде работел на чичковата плантажа во Вуелта Абахо. Дваесет години подоцна, тој отвора своја фабрика за пури во Хавана и почнува со производство на сопствена производна линија наречена Ла Ескепсион. Во 1865, тој имал заработено доволно пари и купил еден од најдобрите поседи во Вуелта Абахо, по што регистрирал и производна линија со соодветно име: Ојо де Монтереј.
Буквално преведено од шпански ова значи „вдлабнатината на Монтереј“, заради конкавниот терен кој го претпочитаат одгледувачите на врвен тутун. Марката станала неверојатно популарна, особено на британскиот пазар, па фабриката на Хозе Генер потоа станала една од најголемите фабрики во Куба. Во 1900, Генер починал во Шпанија, и дејноста ја презема неговата ќерка Лутгарда Генер. Семејството работи со фирмата во следните триесет години.
Во 1931, семејството Генер ги продава марките на пури, и се концентрира на поседите со шеќерна трска кои веќе ги имаат. Купувачот на Ојо де Монтереј и Ла Ескепсион била фирмата Фернандес, Палисио и Д-р, кои ги придодале овие марки кон нивната веќе импресивна палета на производи: Панч и Белинда. Околу 1940-тите, била создадена серијата Ле Охо, (заедно со серијата Chateaux од која подоцна настанува линијата Давидоф) за швајцарскиот дистрибутер А Дир Ко.. По смртта на ортакот Рамон Фернандес, Фернандо Палисио станал единствен сопственик на фирмата, и до 1958 неговите линии претставувале 13% од целиот извоз на хавански пури.
По поставувањето на ембаргото врз Куба од страна на САД, Фернандо Палисио се преселил во Флорида, каде потоа ги продал неговите линии на семејството Виљазон, кои и ден денес произведуваат Панч, Ојо де Монтереј и Белинда од хондурски тутун за американскиот пазар.
Со национализацијата на стопанството на Куба, Ојо де Монтереј продолжиле да се прозиведуваа и ја задржале својата популарност, како глобална марка. Меѓу познавачите особено ценети модели се Épicure No. 2, Double Coronas и серијата Le Hoyo.
Како глобална марка, Ојо де Монтереј е избирана за годишната Edición Limitada од 2000 год, па наваму. Во 2004 додаден е нов формат во производната линија наречен Petit Robusto, кој има и малку променета лента.
Витоли на кубанскиот Ојо де Монтереј
Ова е список на витоли (формати) во рамките на производната линија на Ојо де Монтереј, со димензии во англиски и метрички систем, нивните vitolas de galera (фабрички имиња) и конвенционални имиња во американскиот жаргон за пури.
Рачно-изработени витоли Machine-Made and Hand-Finished Vitolas Серија Le Hoyo Edición Limitada
Црквиште (Граиште)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Граиште. Претставува црква од старохристијанско време. Се наоѓа на 1 км северно од селото, каде на површина од 30 × 15 м се забележува грамада од градежен материјал (кршен камен и тегули). Местото се почитува како вакафско.
Колера
Колерата е акутно, инфекциско заболување ендемско за Азија.
Колерата ја предизвикува Vibrio cholerae во два биотипа - класичен и El Tor. Вториот тип може да преживее подолго во природа, може да предизвика субклинички случаи, има подолг период на фекална екскреција од организмот и може да се пренесува од случај на случај или преку вода и храна. Најголем дел од луѓето заразени со V. cholerae имаат блага до средно изразена дијареа но доколку навреме не се лекува, колерата е една од најбрзоширечките, фатални инфекции воопшто познати
Патогенеза
Vibrio cholerae го колонизира тенкот црево и произведува моќен ендотоксин кој се врзува за ГМИ - ганглиозиден рецептор на клеточната мембрана со помош на врзувачки единици. Активните подединици на ендотоксинот влегуваат во клетката и ја активираат аденил циклазата. Ова резултира со акумулација на цикличен АМП, кој стимулира активна секреција на јонски соли, хлориди, фосфор и HCO3 а со нив и вода. Резултатот е дијареа.
Лекување
Употребата на антибиотици (тетрациклин) помага да се искорени инфекцијата и исто така што се намали траењето на болеста.
Бјала (Варненска област)
Бјала (Бяла) — град на брегот на Црно Море и туристички центар на Бугарија. Речиси сите жители на градот се Македонци, доселени како бегалци од селото Бозец, Ениџевардарско, по грчкото заземање на Егејска Македонија. По податок од 2015 г. населението брои 2.274 жители.
Градот е основан под името Аспрос во 4 век п.н.е. Спомнат е во османлиски регистар од 1731 г. како Ак Дере. Општината претставува дом на околу 3 400 жители од кои најголемиот број живее во општинскиот центар. Останатите жители живеат во околните населени места - с. Горица, с. Господиново, с. Дјулино, с. Попович и с. Самотино.
Бјала располага со пристаниште, летен театар, етнографски парк и палео-геолошките карпи „Белите Скали“. За љубителите на природниот туризам во близина се плажите на Кара дере и Иракли.
Фестивалот на Бјала се организира на 24 мај, денот на солунските браќа Кирил и Методиј.
265
265 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 265 година од новата ера, 265. од првиот милениум, 65. од III век и шеста од 260-тите.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 265 година се протега во 2901 и 2902, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2961 и 2962 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 808. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 368 и 367 година пред хиџра.
Штитовидни
Според оваа дефиниција, најпознати членови на овој ред се морковот, целерот, магдоносот и бршленот.
Редот Штитовидни спаѓа во групата Астериди во рамките на евдикотите, според опишаното во системот APG III. Во тие рамки, Штитовидните спаѓаат во нерангираната група наречена „Кампанулиди“, а во рамките на Кампанулидите, припаѓа на кладот позната според филогенетската номенклатура како „Apiidae“. Во 2010 Штитовидните се прогласени за потклад на Дреновите (Cornaceae), кои ги опфаќаат Штитовидните, Paracryphiales и Чешленковидните (Dipsacales).
Историја
Тековното гледање на Штитовидните е прилично ново и се заснова на ДНК-низи со филогенетски методи.
IC 1494
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1494 се споменува и како NPM1G +14.0279.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1494 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 16 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. IC 1494 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 27 м 45,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +14° 0' 42".
Други поделби
Проучување на IC 1494 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3090746.
Мекленбург-Западна Померанија
Мекленбург-Западна Померанија (Mecklenburg-Vorpommern; понекогаш и Мекленбург-Предна Померанија) — сојузна покраина во северна Германија. Нејзин главен град е Шверин. Покраината била создадена преку спојување на историските области Мекленбург и Западна Померанија по Втората светска војна, а во 1952 била распуштена и повторно создадена по повторното обединување на Германија во 1990.
Мекленбург-Западна Померанија е шеста најголема германска покраина по површина и најмалку населена по густина на населеност. Брегот на Балтичкото Море, вклучувајќи ги островите како Риген и Узедом, како и Мекленбуршката Езерска Област, нудат бројни места за одмор и неоткриена природа, правејќи ја Мекленбург-Западна Померанија, една од водечките туристички одредишта во Германија. Три од четиринаесетте национални паркови се во Мекленбург-Западна Померанија, како и неколку стотина природни области.
Поважни градови во покраината се Росток, Шверин, Нојбранденбург, Штралзунд, Грајфсвалд и Висмар. Универзитетот во Росток (основан 1419) и Универзитетот во Грајфсвалд (основан 1456) се меѓу најстарите универзитети во Европа. Покраината била домаќин на 33. состанок на Г8 земјите во 2007.
Име
Поради должината на името, покраината често е нарекувана едноставно како MV или во скратена форма на нејзиното име МекПом. На македонски, нејзиното име гласи Мекленбург-Западна Померанија, додека многу поретко е нарекувана и како Мекленбург-Предна Померанија.
Историја
По завршувањето на Втората светска војна и повторното обединување на Германија во 1990, покраината била создадена од историските држави Мекленбург и Западна Померанија. Обете држави имале долга и богата историја.
Праисторија
Човечкото населување во областа на денешните Мекленбург и Западна Померанија започнале по леденото доба, околу 10.000 години п.н.е.. Пред околу две илјади години, Германите биле забележани во областа. Најголем дел од нив заминале во текот на големата преселба, упатувајќи се кон Шпанија, Италија и Франција, оставајќи ја областа скоро празна. Во шестиот век, Полапските Словени ја населиле областа. Додека Мекленбург бил населен од Ободрити, Западна Померанија била населена од Велети (подоцна Лиутицијанци) и Рујани.
Долж брегот, Викинзите и Словените основала трговски пристаништа како Рерик, Ралсвик и Менцлин. Во 12 век, Мекленбург и Западна Померанија биле освоени од Хајнрих Лавот и припоени кон Војводството Саксонија, придружувајќи му се на Светото Римско Царство во 1180-тите. Цела Мекленбург-Западна Померанија била населена со Германци во текот на населување на Германците на исток, започнувајќи од 12 век.
Западна Померанија
Западна Померанија или понекогаш Предна Померанија, е помалиот западен дел на поранешната пруска Покраина Померанија; источниот дел станал дел од Полска по крајот на Втората светска војна.
Во Средниот век, областите биле владеени од померанските војводи како дел од Војводството Померанија. Померанија била под власт на Шведска по Вестфалскиот мир од 1648 до 1815 како Шведска Померанија. Потоа, Померанија станала покраина на Прусија во 1815. Останала пруска покраина до 1945.
Мекленбург-Западна Померанија
Во мај 1945, армиите на Советскиот Сојуз и западните сојузниците се сретнале источно од Шверин. По Потсдамскиот договор, западните сојузници го предале Мекленбург на Советите. Мекленбург-Западна Померанија била основана на 9 јули 1945 по наредба на советската воена администрација во Германија, како Покраина Мекленбург и Западна Померанија.
Во текот на војната, составот на населението на Мекленбург и Западна Померанија било менувано поради воените загуби и доселувањето на евакуираните (главно од метрополитенските области Берлин и Хамбург, кои биле предмет на воздушни напади). По војната, луѓето кои побегнале или биле избркани од поранешните источни територии на Германија источно од линијата Одра-Ниса, се населиле во Мекленбург-Западна Померанија (или некаде во Германија), зголемувајќи го населението за 40%. Пред војната, Мекленбург и Западна Померанија имале население од 1.278.700, од кои многумина загинале во војната, а други се преселиле на запад при продирот на Црвената армија. Во 1947 биле избројани 1.426.000 бегалци од поранешните источни делови на Германија. Најголем дел од нив се населиле во руралните области, но урбаното население исто така се зголемила, најмногу во Шверин од 65.000 (1939) на 99.518 (јануари 1947), во Висмар од 29.463 на 44.173 и во Грајфсвалд од 29.488 до 43.897.
На 5 јуни 1946, закон донесен од Советите овозможил создавање на привремена германска администрација (Beratende Versammlung, „советодавно собрание“) под советско надгледување на 29 јуни 1946. По изборите на 20 октомври 1946, Ландтагот го заменил советодавното собрание и го донел Уставот на 16 јануари 1947 за покраината Мекленбург-Западна Померанија. На 18 април 1947, името на покраината било скратено на Мекленбург (Land Mecklenburg). Источногерманскиот режим се обидел да го минимизира фактот дека Германија имала значајни отстапки кон Полска по војната, вклучувајќи ја забраната да се користи некој од старите називи за поранешните територии. Мекленбург била уставотворна покраина на Германската Демократска Република (ГДР) при нејзиното создавање во 1949. Во 1952, владата во Источен Берлин ги распуштила покраините и вовела окрузи (германски: Bezirke). Како последица на тоа, Мекленбург и Западна Померанија биле заменети од три окрузи кои ја покривале скоро истата површина: Округ Росток, Округ Шверин и Округ Нојбранденбург. Овие биле вообичаено познати како Северни окрузи (Nordbezirke) во склоп на високоцентрализираната влада на ГДР. Промените исто така ја избришале историската граница помеѓу Мекленбург и Померанија од картите. Источногерманската влада направила бродоградилишта во старите ханзеатските пристаниште (најголемите биле во Росток и Штралзунд) и исто така основала атомска централа во Лубмин близу Грајфсвалд.
Пред повторното обединување на Германија во 1990, повоените источни покраини биле повторно создадени, вклучувајќи го повторното користење на историскиот назив Мекленбург-Западна Померанија. Од 1990, покраината преживеала драматични промени.
Местоположба и урбани области
Покраината е шеста по големина во површина и четиринаесетта по население меѓу шеснаесетте сојузни покраини. Се граничи на север со Балтичкото Море, на запад со Шлезвиг-Холштајн, на југозапад со Долна Саксонија, на југ со Бранденбург и на исток со Западнопоморското Војводство во Полска.
Главен град на сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија е Шверин, додека најголем град е Росток со околу 205.000 луѓе. Други поголеми градови се Грајфсвалд, Гистров, Нојбранденбург, Штралзунд и Висмар.
Окрузи
Од 4 септември 2011, Мекленбург-Западна Померанија е поделен на шест окрузи (Kreise) и два слободни градови:
и
Пејзаж
Балтичкиот брег вклучува неколку острови, воедно и двата најголеми германски острови Риген и Узедом, но исто така и неколку помали острови како Хидензе и Пел. Јужниот дел на покраината содржи многубројни езера, најголемо од нив е езерото Мириц.
„Земјата на илјада езера“ (германски: Land der tausend Seen) — главно одликувана од недопрена природа. Брегот на Мекленбург-Западна Померанија вклучува и неколку полуострови како Фишланд-Дарс-Цингст, заливи и острови. Поради неговиот чист воздух и идиличниот пејзаж, медицинскиот туризам станал значајна туристичка гранка во областа.
Покраината има вкупно 283 природни резервати, 110 пејзажни резервати и три од 14. германски национални паркови, кои се разместени низ целата негова територија. Многу езера се користат за рибарство и водени спортови (пливање, едрење, кану), главно се наоѓаат во Мекленбуршката Езерска Област. Бидејќи покраината го има најголемиот германски брег (2.000 километри) и некои од нејзините острови и езера, таа е популарно место за сурфање и едрење, на пример регатата Ханза во Росток.
Култура
Низ вековите, Мекленбург и Западна Померанија имале развиени регионални култури. Општо може да се опишат како северогерманска и има слични јазични и историски посебности со другите северни германски покраини, како Шлезвиг-Холштајн. Луѓето во Западна Померанија, како последица на тоа дека биле поранешна покраина на Прусија, повеќе сакале да изгледаат како оние од Берлин и Бранденбург, отколку луѓето во Мекленбург.
Архитектура
Градовите биле под влијание на одреден ханзеатски стил, кој може да се најде и во други делови на северна Германија (како на пример Либек) како и во државите околу Балтичкото Море како Естонија (Талин) или Летонија (Рига). Знаменитости во многу градови во Мекленбург и Западна Померанија се црвени цркви изградени во готски стил со тули и куќи кои потекнуваат од средниот век.
Старите градови обично се градени околу еден или неколку плоштади со црква или градско собрание. Често градовите биле основани на Балтичкото Море, на некое од бројните езера или на реки поради логистички и трговски мотиви.
Руралните средини на Мекленбург-Западна Померанија се често карактеризирани со готски селски цркви изградени од тули и земјоделско наследство, како фарми од тули, ветерници, куќи со сламен покрив и велепоседнички куќи и замоци.
Музеи, уметност и театри
Најголеми јавно финансирани театри во покраината се Мекленбуршкиот покраински театар, Народниот театар Росток, Театарот на Западна Померанија со објекти во Штралзунд, Путбус и Грајфсвалд и Мекленбуршкиот покраински театар Нојштрелиц со објекти во Нојбранденбург и Нојштрелиц. Сите четири театари нудат драма и музички театар, како и оркестарска музика.
Други важни театри се Театарот Ернст Барлах во Гистров, Мекленбуршкиот покраински театар во Пархим, Театарот Анклам и Театар Висмар.
Постојат и многу други мали театри на балтичкиот брег. Поради нивното растечко значење за летниот туризам, отворените театри и фестивали стануваат сè почести, како што е Фестивалот Штертебекер на островот Риген.
Од 1993, Фестивалот Штертебекер се одржува во Ралсвик на островот Риген. Тој е најуспешен отворен театар во Германија.
Познати музеи се, на пример, Покраинскиот музеј Шверин и Померанскиот покраински музеј во Грајфсвалд. Германскиот поморски музеј со неговиот Оцеанеум во Штралзунд е најпопуларен музеј во северна Германија. Понатаму, Германскиот килибарен музеј во Рибниц-Дамгартен, Опатијата на Светиот Крст и Уметничката галерија во Росток се од национална важност. Најстар музеј во Мекленбург-Западна Померанија е Културно-историскиот музеј Штралзунд, додека најмалиот е Музејот за скулптури Професор Вандшнајдер во Плау ам Зе.
Мекленбург-Западна Померанија е дом на многу културни настани преку годината. Во текот на летото, многу отворени концерти и опери се отворени за посетители. Фестивалот Мекленбург-Западна Померанија (Festspiele Mecklenburg-Vorpommern) привлекува голема публика со изведби на класични концерти во паркови, цркви и замоци.
Каспар Давид Фридрих, познат романтистички сликар, роден во Грајфсвалд, овековечил делови на покраината во неколку негови слики.
Јазик
Денес, огромно мнозинство на луѓе говорат стандарден германски јазик, додека неколку години претходно поголемиот дел од луѓето говореле долногермански јазик (германски: Plattdeutsch или Niederdeutsch).
Храна и пијалаци
Како многу германски области, Мекленбург и Западна Померанија имаат нивни традиционални јадења, кои често вклучуваат риба, говедско и свинско месо. Росток има свој вид на братвурст наречен Rostocker Bratwurst. Необична храна од Западна Померанија е Толач (Tollatsch). Роте Грице (Rote Grütze) — омилен десерт. Најголемата пиварница го произведува Либцер Пилс (Lübzer Pils).
Религија
Мнозинството (79,4%) од граѓаните на Мекленбург-Западна Померанија се нерелигиозни или неопределени. Во 2010, 17,3% биле членови на Евангелистичката црква и 3,3% на Католичката црква.
По христијанската Реформација, предводена во Германија од Мартин Лутер, како и периодот на шведско владеење, традиционалната религија во Мекленбург-Западна Померанија е протенстантството, особено лутеранството. Постои и голем број на членови на католичката или други вери. Обете вероисповести се поделени со старата граница; Мекленбург припаѓа на Евангелистичко-лутеранската црква на Мекленбург и Хамбуршката архиепископија, додека во Западна Померанија се присутни Померанската евангелистичка црква (меѓутоа некои делови припаѓаат на Бранденбург) и Берлинската архиепископија. Обете евангелистички цркви се дел од унијата на цркви Северна Црква (или уште наречена Северноелпска евангелистичко-лутеранска црква).
Универзитети и високи школи
Мекленбург-Западна Померанија има два од најстарите универзитети на Германија, а со тоа и во Европа:
Исто така постојат четири високи школи (технички универзитети).
Училишта
Образовниот систем во покраината е централизиран. Постојат два вида училишта, „регионално училиште“ (Regionalschule; за поголемиот дел од учениците) и „гимназија“ (Gymnasium; за најдобрите 30% ученици во секоја година, кои имаат право да полагаат матура (Abitur), што е услов за запишување на универзитет). Покрај тоа, постојат независни училишта, стручни и трговски училишта.
Политика
Членот 20 на покраинскиот устав наведува дека Ландтагот е „место на политичко одлучување“. Ландтагот на Мекленбург-Западна Померанија е демократски избиран од граѓаните на покраината на еден петгодишен мандат. Најмалку четири партии мора да бидат претставени во Ландтагот. Седиштето на Ландтагот се наоѓа во Шверинскиот замок во Шверин. Основни функции на Ландтагот е избор на министерот-претседател на покраината (или премиер); да разгледува и одлучува за закони кои се предложени од владата, за иницијативи од граѓани или петиции за референдум започнати од граѓаните и контрола на владата на покраината.
Министер-претседател
Извршната власт е водена од владата на чело со министерот-претседател, кој претставува претседател на владата. Изборот за одредување на министерот-претседател се одржува не подоцна од четири недели откако започнал со работа новоизбраниот Ландтаг.
Ландтаг
Последните избори за Ландтагот се одржале на 4 септември 2011. По изборите во 2006, Мекленбург-Западна Померанија е водена од голема коалиција помеѓу СПД и ДХС. Ервин Зелеринг продолжил да ја води оваа коалиција по победата на социјалдемократите на изборите во 2011.
Пазар на труд
Мекленбург-Западна Померанија е најмалку населена и најмалку индустријализирана сојузна покраина, па така иако е шеста најголема по големина, таа е 14. по население меѓу останатите покраини. Стапката на невработеност била намалена на 10,7% (септември 2012). Порано била особено силно погодена од пропаѓањето на поранешната Источна Германија и затворањето на многу фабрики по повторното обединување на Германија во 1990-тите. Стапката моментално е на најниското ниво во последниве 15 години, додека економија е во подем и бројот на нови работни места постојани се зголемува. Растечки сектори се биотехнологијата, информатичката технологија, биолошките науки, поморскиот сообраќај и туристичките услуги.
Туризам
Како последица на нејзината богата историја, скоро 2.000 замоци, дворци и великопоседнички куќи постојат во Мекленбург-Западна Померанија, а многу од нив се користат како места за јавни настани, како концерти и фестивали.
Медицинскиот туризам заснован на чистиот воздух и идиличните пејзажи околу Балтичкото Море има растечко значења за целата туристичка индустрија.
Спорт
Главни спортски настани се настапите на на фудбалскиот клуб Ханза Росток, кој моментално настапува во третата лига, и меѓународниот настан за едрење Регатата Ханза. Доколку кандидатурата за Летните олимписки игри во 2012 на Лајпциг била успешна, настапите во едрењето ќе се одржуваа на брегот близу Росток.
NGC 7404
NGC 7404 — елиптична галаксија во соѕвездието Жерав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7404 се споменува и како IC 5260, ESO 346-10, MCG -7-47-1.
Откривање
Објектот е откриен на 4 октомври 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7404 е од видот E/SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7404 има привидни димензии од 1,5' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 54 м 18,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -39° 18' 53"". Положбениот агол на објектот е во износ од 2°.
Други поделби
Проучување на NGC 7404 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69964. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 415; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8005. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Софи Хана
Софи Хана (родена 1971 година) е британска поетеса и романописец. Од 1997 до 1999 година беше соработник во креативните уметности на колеџот Тринити, во Кембриџ и помеѓу 1999 и 2001 година помлад научен соработник на колеџот Волфсон во Оксфорд. Живее со нејзиниот сопруг и двете деца во Кембриџ.
Биографија
Софи Хана е родена во Манчестер, Англија; нејзиниот татко бил академикот Норман Герас, а мајка ѝ е авторката Адел Герас. Учела во основното училиште Бивер Роуд во Дидсбери и на Универзитетот во Манчестер.
Публикации
Хана ја објави својата прва поетска книга „Херојот и девојчето од соседната врата“ на 24-годишна возраст. Нејзиниот стил често се споредува со лесниот стих на Венди Коуп и надреализмот на Луис Керол. Темите на нејзините песни имаат наклонетост кон личното, користи класични римски шеми со наместа потценета духовитост, хумор и топлина. Објавила пет збирки поезија. Во 2004 година беше прогласена за една од поетите од следната генерација на Друштвото за поезија.
Иако Хана е автор на книга за деца, попозната е по своите психолошки криминалистички романи. Нејзиниот прв роман „ Мало лице“ е објавен во 2006 година и е продаден во повеќе од 100.000 примероци. Нејзиниот петти криминалистички роман „ Трајна штета“ беше објавен во Велика Британија на 17 февруари 2011 година. Kind of Cruel, нејзиниот седми психолошки трилер во кој се појавуваат ликовите Симон Вотерхаус и Чарли Зајлер, беше објавен во 2012 година.
Нејзиниот роман „Точката на спасување“ од 2008 година изработен за ТВ како дводелна драма „Чувствителна на случајот“ прикажана е на 2 и 3 мај 2011 година на мрежата ITV на Велика Британија. Во него игра Оливија Вилијамс во главната улога на Д.С. Чарли Зајлер и Дарен Бојд како Симон Вотерхаус. Првото прикажување имаше 5,4 милиони гледачи. Втората приказна во два дела базирана на „Другата половина живот“, беше прикажана на 12 и 13 јули 2012 година.
Покрај дела што ги измислила сама, Хана има напишано и серија романи базирани на Херкул Поаро на Агата Кристи. Таа се осврна на ваквите дела како продолжение, поджанр на крими-романот. Таа го разработи овој поджанр додека разгледуваше примери напишани од Нгајо Марш / Стела Дафи и Дороти Сајерс / Џил Патон Волш.
Хана превела три детски сликовници од шведски јазик, и напишала книга во жанрот социјална психологија под наслов Како да одржиш негодување: од огорченост до задоволство: моќта негодувањата да го трансформира твојот живот.
Други професионални активности
Хана учествувала во создавањето магистерски степен по пишување крими и трилер на Универзитетот во Кембриџ каде е главен наставник и директор на курсот.
За деца
Сликовниците Моомин на шведски јазик напишани и илустрирани од Тове Јансон.
Славејче
Славејче или славеј — мала врапчевидна птица од семејството на муварчињата. Таа е континентална птица позната по својата убава песна. Славејчето го има во Македонија.
Опис
Славејчето е малку поголемо од црвеногушката, долго 15-16,5 см. Светлокафено е одозгора, освен црвеникавата опашка. Одоздола е кремастобело. Половите се слични. Источните подвидови L. m. hafizi и L. m. africana се посветли одозгора со поизразена украсеност на лицето. Песната на славејчето е опишана како еден од најпрекрасните звуци во природата, и служи како инспирација на создавање музика, приказни, опери, поезија.
Распространетост и живеалиште
Славјчето е птица преселничка која се храни со инсекти и се размножува и е природен жител на шумовитите предели и грмушките во Европа и југозападна Азија, и не е природна неговата распространетост во Америка. Гнезди на земја во близина, или на самите грмушки. Зимува во јужна Африка. За географските параметри на живеалиштето, од рајнската област во Германија, се согласуваат со неколку параметри:.
Поведение
Англискиот назив на птицата Nightingales (ноќна песнопојка), потекнува од тоа што птицата пее и ноќе исто како и дење. Тоа име се користи повеќе од 1000 години. Порано писателите мислеле дека женките пејат, а тоа се всушност мажјаците. Песната е гласна, со импресивна палета на свиркање, треперење и црцорење. Таа е особено забележлива во текот на ноќта, затоа што и неколку други птици пеат. Само неспарените мажјаци пеат редовно во текот на ноќта, и ноќната песна веројатно служи за да се привлече партнер. Пеењето, пак, во раните утрински часови, точно пред изгрејсонце, се претпоставува дека е важно за одбраната на територијата на птиците. Славејчињата уште погласно пеат во урбаните или во места близу до урбаните за да ја надминат градската бучава.
Размножување
Славејот пристигнува на местото за размножување во почетокот на април. Прво доаѓаат мажјаците околу 28 март, а женките пристигнуваат околу 12 април. Тие се територијални птици. Гнездото го поставуваат на ниско на дното на гранките или во грмушките, и го гради главно од стари листови,а внатрешниот дел е послан со тенки тревички. Обично, годишно имаат по две легла. Женката несе 4-5 темнозелени јајца кои се изведуваат по 14 дена. По изведувањето пилињата брзо добиваат пердуви, а на дванаесеттиот ден почнуваат да го напуштаат гнездото.
Славејот во уметноста и во популарната култура
Славејот е важен симбол на поетите од различни времиња, со различни симболички значења. Хомер, на пример го прикажува славејот во „Одисејата“, во делот што укажува на митот за Филомела и Прокне, каде Зевс ги казнува претварајќи ги едната во славеј, другата во ластовичка. Истиот мит е во фокусот на Софоклевата трагедија „Тереј“. Овидиј, исто така, во своите „Преобразби“, ја вклучува најпопуларната верзија од овој мит. Поради насилствата поврзани со митот, песната на славејот долго време била толкувана како жална. Во ренесансата, еден од расказите во „Декамерон“ од Бокачо се вика „Славејчето“
Славејот, исто така, е инспирација за поетите. Поетите го избраат славејот како симбол, зарди неговата креативна и навидум спонтана песна. Вергилиј ја споредува тагата на Орфеј со „жалната песна на славејот“. Шекспир во Сонет 102, ја споредува својата љубовна поезија со песната на славејот, спомнувајќи го митот за Филомела. За време на романтизмот симболиката на птицата се смени уште еднаш: поетите го гледале славејот не само како поет, сам за себе, туку како „господар на вишата уметност, кој му дава вдахновение на човечкиот поет“. Во Македонија, најстариот и најпопуларниот фестивал за детски песни се вика „Златно славејче“, јасно симболизирајќи и поврзувајќи го пеењето на децата со песната на славејот.
Куќа на ул. „Први мај“ бр. 1 (Струмица)
'''Куќа на ул. „Први мај“ бр. 1 ''' — куќа во Старата чаршија во градот Струмица. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Миртилово Море
Миртилово Море (грчки: Mυρτώο Πέλαγος, Myrtoo Pelagos, грчки изговор: [miɾto.o pelaɣos]), исто така напишано како Миртоанско Море, е под-поделба на Средоземното Море што лежи помеѓу Кикладите и Пелопонез. Опишано е како дел од Егејското Море јужно од Еубоја, Атика и Арголис. Дел од водената маса на Црното Море го достигнува Миртиловото Море, преку транспортот низ Егејското Море. (Сендри, Хоган и Баум 2011).
Саронскиот Залив и Атинскиот залив лежат помеѓу Коринтскиот канал и Миртиловото Море.
Се вели дека било именувано според митскиот јунак Миртил, кој бил фрлен во морето од бесниот Пелопс. Името е исто така поврзано и со она на девицата Мирта. Исто така, се вели дека го добило името по еден мал остров по име Миртас.
Изгубениот свет (роман)
Изгубениот свет е роман издаден во 1912 година напишан од Сер Артур Конан Дојл. Романот разработува експедиција во Јужна Америка каде праисториски суштества и останати исчезнати животни кои сѐ уште постојат (пр. за Науелито од езерото Науел Уапи во Аргентина). Во оваа книга за првпат е претставен главниот лик, Професор Челенџер, вториот заштитен знак за Сер Артур Конан Дојл. Во романот опишувањето на суштествата зафаќа малку простор, додека во поголем дел е опишана војна помеѓу луѓе и мајмунести животни.
Кочули
Кочули — село во Општина Валандово, во околината на градот Валандово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Бојмија, оддалечено 13 километри источно од Валандово.
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 50 жители, од кои 49 Турци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 53 жители, од кои 50 Турци, 1 Бошњак и 2 лица без податоци.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 299 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште во Башибос. Во избирачкото место се опфатени населените места: Башибос и Бајрамбос.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 190 гласачи.
Животно хакерство
Животното хакерство (life hacking) се однесува на било кој продуктивен трик, скратена постапка, вештина или нов или поинаков пристап за зголемување на продуктивноста и ефикасноста, во сите сфери на животот; со други зборови, нешто што ги решава секојдневните проблеми на некој човек на еден паметен или неочигледен начин.
Греамова Земја
Греамова Земја (Graham Land) — крак на Антарктичкиот Полуостров северно од линијата што ги поврзува ’ртовите Џереми и Агасис.
Наречена е по британскиот поморски офицер Џејмс Греам, Прв лорд на адмиралштабот во времето на истражувањето на нејзината западна страна од Џон Биско во 1832 г. Теирторијалните граници се водат според договорот меѓу комисиите за антарктички имиња на Британија и САД од 1964 г., каде воедно е усвоено името „Антарктички Полуостров“ за главниот поулостров на Антарктикот, како и Палмерова Земја за неговиот јужен дел. Границата се протега приближно 69° ЈГШ. На неа полагаат право Аргентина, Британија и Чиле.
Греамовата Земја е најблискиот дел на Антаркикот до Јужна Америка. Сè до откритијата на британската експедиција до 1934–37 г., се сметало дека се работи за архипелаг наместо за полуостров. Планините на Грамовата Земја се последната поголема верига од Кордиљерите, која се состои од речиси непрекината низа венци која го образува западниот „’рбет“ на Северна, Средна и Јужна Америка, како и самиот Антарктик.
Други имиња
Аргентинците подрачјето го нарекуваат Светимартинова Земја (Tierra de San Martín), а северниот остров (Троичкиот) го нарекуваат исто така (Península Trinidad) или Троичка земја (Tierra de la Trinidad). Чилеанците го целиот Антарктички Полуостров го нарекуваат Охигинсова Земја (Tierra de O'Higgins).
Милан Стаматовски
Милан Стаматовски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно земјоделско семејство. По завршеното основно училиште се занимавал со земјоделство, а работел и како рудар во Радуша. Од почетокот на 1943 година, организирано работел против окупаторот. Материјално ги помагал партизаните. Кон крајот на летото 1943 година и самиот стапил во Шарпланинскиот партизански одред. Со главнината на одредот, во септември истата година, заминал за Западна Македонија. По некое време дел од одредот на Шар Планина бил провален и разбиен. Тој добил задача да оди по селата да воспостави врска. Откако ја извршил задачата се вратил на Шар Планина, но не успеал да се поврзе со одредот. Во меѓувреме одредот заминал за Штрпце. Како илегалец живеел во околината на своето село. Пролетта 1944 година се приклучил кон новата партизанска група, развивајќи политичка активност по селата. При извршување на една добиена задача во април 1944 година попаднал во заседа. Бугарските фашисти го заробиле, а потоа го одвеле во Скопската полиција и душмански го претепале. Иако познавал многу партизански соработници, ништо не признал на бугарскиот окупатор. Затоа бугарската фашистичка полиција го стрелала близу Штрпце, каде бил доведен за да ги предаде активистите на НОВ.
Поврзано
Стрелани во втората провала (април, 1944 година) од страна на бугарската полиција биле ѝ:
Граишка Чука
Граишка Чука е чука во Македонија, со координати 41° 14' 3" СГШ, и 21° 13' 7" ИГД. Се наоѓа веднаш на демирхисарското село Граиште. На чуката се наоѓаат археолошките наоѓалишта Градиште и Превалец.
Пландиште
Пландиште (Zichyfalva; Zichydorf) е село и општина лоцирано во јужниот банатски округ во автономната покраина Војводина, Србија. Селото има 3.832 жители, додека општина Пландиште 11.336 жители. Едно од најпознатите знаменитости на општината е замокот Капетановски, кој се наоѓа во Стари Лец.
Име
На српски селото е познато како Пландиште, на романски како Plandiște, на унгарски како Zichyfalva, на германски како Zichydorf, а на Пландиште.