cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
221Б Бејкер Стрит
Источниот дел на Лондон содржел соседства каде сиромашниот народ и работничката класа живееле. Најпознатите и богати луѓе живееле во Западен Лондон. Во Западниот дел на Лондон се наоѓале Мајфер, Кенсингтон и Регентс Парк. Бејкер Стрит била исто така дел од тој регион.
Поради уникатната и значајна врска помеѓу компанијата и Шерлок Холмс, банката изгради статуа на Шелок Холмс. Исто така, банката назначила и човек што ќе прима писма и разгледници што се упатуваат до популарната адреса 221Б Бејкер Стрит.
Се сретнавме наредниот ден како што тој испланира, и ги рзгледав собите на бр. 221Б, Бејкер Стрит, за кои тој зборуваше за време на нашите состаноци. Тие се состоеа од пар удобни соби со кревет и единствена голема дневна соба, добро опремена со мебел и осветлена со два големи прозорци. Станот беше пожелен во секој поглед. (Студија во светлоцрвено, Сер Артур Конан Дојл) Така се опиша за првпат најпознатата и најславната адреса во светската литература.
Независен политичар
Независен политичар — поединечен политичар кој не е поврзан со ниту една политичка партија. Постојат повеќе причини зошто некој би се кандидирал за функција како независен кандидат. Меѓу поважните се: ако застапува политика која е поразлична од таа на големите партии, ако во одредена земја треба големо членство да се регистрира партија, или поради традицијата во некои држави да се гласа за независни кандидати. Некои независни политичари може да бидат поврзани со одредена партија ако биле нејзини поранешни членови или ако се актуелни членови но не се согласуваат со некои партиски одлуки. Кога се натпреваруваат на избори, независните кандидати често бараат поддршка од некои партии или од влијателни лица од политиката.
Кара Оџали
Географија
Селото било сместено во јужното подножје на Конечка Планина (Серта), на патот Неготино - Штип.
Историја
Во XIX век Кара Оџали било турско село во Штипската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Кара Оџали имало 190 жители, сите Турци.
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена го наведува Кара Оџали како турско село.
Рафаело (слатки)
Рафаело — кондиторски прозвод појавен на пазарот во 1990 година, од италијанскиот производител Фереро. Производот е во форма на топка од кокос и бадем. Во својот состав содржи: сферична обланда која е исполнета со бел млечен крем и бели бланширани бадеми, опкружени со слој од кокос. Продуктот содржи големо количество на лактоза, што го прави Рафаело некомпатибилен за потрошувачите со нетолеранција на лактоза.
Фабриките на Фереро кои го произведуваат Рафаело се: Владимир, Русија, Брантфорд, Канада, и Арлон, Белгија. Најголемиот пазар на слатките призводи на Фереро и Рафаело е Русија.
Во 2008 година, белгиската компанија Соремартек (дел од групацијата Фереро) започнала правна постапка против Ландрин, украинска компанија која почнала со произведување на слатки во 2007 година слични на Рафаело, наречено Варферато. Соремартек поднеле тужба против Ландрин дека го прекршиле заштитниот знак на Соремартек за заштита на изгледот на нивните слатки, Рафаело. По долга судска борба, судот на Украина пресудил во корист на Ландрин.
Во 2017 година, судот во Франкфурт на Мајна, Германија, пресудил Фереро да го наведе бројот на слатки во секое продадено пакетче Рафело, наместо само да ја наведе тежината.
Тивко место
„Тивко место“ (англиски: A quite Place) – филм на режисерот Џон Красински (John Krasinski) од 2018 година, снимен по сценариото на Брајан Вудс (Bryan Woods) и Скот Бек (Scott Beck). Главните улоги ги играат: Емили Блант (Emily Blunt), Џон Красински (John Krasinski), Милисент Симондс (Millicent Simmonds) и Ноа Џуп (Noah Jupe). Филмот бил номиниран за неколку награди, како: „Оскар“ за најдобра монтажа на звукот, „Златен глобус“ за најдобра оригинална музика итн.
Синопсис
Татко (го игра Красински) и мајка (ја игра Блант) се обидуваат да преживеат и да ги одгледаат децата (ги играат Симондс и Џуп) во еден апокалиптичен свет населен со слепи чудовишта кои имаат извонредно добар слух со чија помош ги ловат луѓето...
Хасте
Хасте (Haste) — општина во округот Шаумбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Хасте се наоѓа околу 30 километри западно од Хановер на североисточната граница на округот Шаумбург, јужно од Средногерманскиот Канал и Хастер Валд. Низ местото тече потокот Хастер Бах.
Соседни општини
Општината се граничи со градот Вуншторф, како и со општините Зутфелд и Хонхорст.
Општински единици
Кон општината Хасте припаѓа и местото Вилхелмсдорф. Средишното место е поделено на Алт-Хасте, Валдфриден и Иперн.
Пливање на Летните олимписки игри 2004 – 50 м слободен стил во машка конкуренција
Пливање на Летните олимписки игри 2004 година - 50 м слободен стил во машка конкуренција — дисциплина која се одржала во Атинскиот олимписки воден центар кој е во составот на Атинскиот олимписки спортски комплекс, во Атина, Грција. Натпреварот се одржал на 19 и 20 август. На натпреварот учествувале вкупно 86 натпреварувачи од 78 земји.
Груае
Груае е клада на птици кои ги содржи во редот Хоацинови (Opisthocomiformes) и Gruimorphae (дождосвирни и блатни кокошки) идентификувани во 2014 година од страна на анализа на геномот. Претходните студии ги ставиле хоацините во различни делови на семејното стебло на птиците; сепак, и покрај нејзината необична и примитивна морфологија, генетските студии покажале дека хоацинот како клада не е толку примитивен или древен како што се сметало некогаш и дека тоа би можело да биде многу изведена птица што се вратила или задржува некои плесиоморфни црти.
Пливање на Летните олимписки игри 2004 – 50 м слободен стил во машка конкуренција
Рекорди
Пред овој натпревар, постојните светски и олимписки рекорди биле како што следува.
Груае
Според Сух и други (2016), еден од проблемите со заклучоците за оваа именувана клада е дека независните студии (како Џарвис и други 2014 и Прум и други 2015) откриле многу различни филогенетски односи (како Инопинавес) со користење на иста веројатна поддршка, такви резултати за подигање и бајесови постериорни веројатности.
Затрник
Затрник (словенечки: Zatrnik) — населба во Општина Горје во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Херувим
Во Стариот завет
Во книгата Битие (3:24) се спомнуваат херувими вооружени со „огнени мечеви“, кои го чувале влезот во Рајот. Кралот Давид ги опишува херувимите како суштества кои го носат Бога. Така во Книгата за царевите е наведено дека „Господ седи на херувимите“ на неколку места во стиховите (4:4), (6:2), (37:16) и други места.
При изградбата на Заветниот ковчег, кралот Соломон наредил да се исече маслиново дрво, од него за да се направат огромни херувими и да се покријат со злато, така што тие да бидат големи десет лакти (околу 5). Тие херувими биле чувани во еврејскиот храм во Ерусалим.
Во еврејската традиција
Според книгата Битие, Бог ги создал херувимите на третиот ден. Според друг извор, тие биле првите живи суштества создадени во светот.
Во Талмудот се споменуваат четири суштества кои пророкот Езекил ги видел околу Божјиот престол.
Еврејското предание вели дека кога фараонот го бркал еврејскиот народ преку Црвеното Море, Бог го носеле херувими на престолот и го подигнале од тоа место.
Во христијанството
Христијанската теологија првично немала дефинитивен став кон природата на херувимите. Мислењата биле поделени за тоа дали тие постоеле како суштества или биле само симболи и слики што го претставуваат делувањето на Бог. Така, Филон Александриски гледал само симболична вредност во херувимите. Меѓутоа, Климент Александриски почнува да отстапува од оваа позиција и зборува за херувимите и другите ангели како суштества.
Од 4 век почнува да надвладува учењето дека херувимите се суштества, иако има одредени отстапувања.
Теодор Студит ги нарекува херувимите највисоки од сите суштества и најблиски до Бога. Неговата позиција беше поддржана од римокатоличките теолози почнувајќи од Тома Аквински и протестантските теолози почнувајќи од Карл Фридрих Кејл.
Херувимите биле опишани од Псевдо-Дионисиј во неговата книга „За небесната хиерархија“ како: „Херувимите се божествени сили - тие имаат способност да ја примат светлината и умот Божји во сите нејзини манифестации, тие ја имаат својата мудрост и својата уметност - ги учат и информираат другите како да се одбранат со изобилството на неговата мудрост“
Во Православната литургија се пее молитва под името Херувимска песна: Иже Херувими, тајно образујушче и животворјашчеј Тројицје. . .
Брзо лизгање на Зимските олимписки игри 2010 - 3000 m за жени
Натпреварите во трката на 3000 m во брзо лизгање во женска конкуренција на Зимските олимписки игри 2010 се одржаа на 14 февруари во Ричмонд, со почеток во 13:00 по месно време (UTC-8).
Сандали (растенија)
Сандалите (науч. Santalaceae) се широко распространета семејство на цветни растенија кои, како и другите членови на редот Сандаловидни (Santalales) живеат како паразити на други растенија. Според денешните системи, во фамилијата влегува и имелата Имели кој порано бил сместен своја фамилија.
Список на државни водачи во 870 година
Ова е список на државни водачи во 70 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Сандали (растенија)
Системот APG III од 2009 (и сите негови претходници) ја признава фамилијата и ја става во Сандаловидните во рамките на кладот јадрени евдикоти. Фамилијата опфаќа 1.000 видови.
Список на државни водачи во 870 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Сандали (растенија)
исклучени (преместени) родови:
Семејни приказни
Семејни приказни (англиски: My Family Right or Wrong, германски: Familiengeschichten) - збирка раскази на израелскиот писател Ефраим Кишон. Првобитно, книгата била објавена од страна на издавачката куќа „Shikmona Publishing Co.“ од Ерусалим, во 1977 година.
Хонхорст
Хонхорст (Hohnhorst) — општина во округот Шаумбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Хонхорст се наоѓа помеѓу Средногерманскиот Канал и Хастер Валд на север и Бад Нендорф на Дајстер на југ. Низ општината течат потоците Хастер Бах, Остерие, Бинтеграбен и Роденбергер Ауе. Железничката линија Хановер-Минден поминува низ општината, како и С-Железницата Хасте-Бад Нендорф-Вецен-Хановер.
Општински единици
Општината се состои од следниве места:
Шар
Шар (Орб, топка со крст, лат. Globus cruciger) е топка на чиј врв се наоѓа крст, христијански симбол на авторитет кој се користел во средниот век, а може да се најде и денес на монети, иконографија и меѓу кралски симболи. Го симболизира христовото владеење (крст) над светот (топка, како глобус). Приказ на Христос кој во својата рака држи топка со крст, во европската иконографија е познат како Христос Спасител (латински јазик|Salvator Mundi).
Потекло
Сликовен приказ на држење на светот во раката или дури светот ставен пред нечии нозе е јасна порака која уште од антиката се сретнувала меѓу паганите. Граѓаните на Рим биле запознаени со приказ на светот или свемирот како топка и царската власт или заштита над нив; на пример на монети од 4 век на царот Константин Први прикажан е тој како во раката држи глобус, а на монета од 2 век на царот Хадријан, прикажан е римскиот бог Салус како држи глобус под стапалото.
Со растење на влијанието на христијанството во Римското Царство во 5 век, на топката е додаден крст, симболизирајќи ја Христовата власт над светот. Симболично, царот во раката држел топка со крст, во име и како претставник на Христос. Исто така за не-христијанските поданици на царството на кои топка во царска рака веќе им била позната како симбол на царската власт, додавањето на крст на топката означувало победа на христијанството во царството.
Историја
Симболот првпат се среќава на почетокот на 5 век, или на позадината на монетите на царот Аркадије, или 423 на позадината на монетите на царот Теодосије Втори.
Во средновековната иконографија, големината на некој облик го означувало неговото значење во однос на објектите кои го окружувале. Топката била прикажувана како мала, а царот или духовното лице големи за да се нагласел односот на тие елементи.
Иако денес поинаку се верува, во средниот век почесто било вообичаен приказ на светот како топка отколку како рамна плоча, првенствено меѓу образованите.
Топка со крст е приказжувана со моќните владетели, како и со духовните лица; ги украсувала сликите на кралевите и царевите, како и архангелите. Папството поседувајќи ја севкупната канонска власт, а во средниот век во еден момент станувајќи дури и соперник на царот на Светото Римско Царство, исто така го задржало овој симбол на врвот на папската тијара. Крунската топка била во општа употреба како крајна форма на западните круни. Може и дене да сес види на грбовите на савремените европски монархии. Дури и во современата Англија, Суверенова топка претставува држава но и црковна Англија, која е под заштита и власт на кралската круна.
ЖРК Ларвик
ЖРК Ларвик е женски ракометен клуб од Ларвик, Норвешка. Моментално се натпреварува во Норвешката Прва лига.
Клубот е основан на 31 мај 1990 година. Ларвик е најуспешниот женски ракометен клуб во Норвешка со освоени 18 домашни титули и 16 национални купови. Покрај тоа, клубот исто така бил европски шампион, кога во сезоната 2010-2011 ја освоиле Лигата на шампионите со победа над шпанскиот Итчако. Ларвик е двократен освојувач и на Купот на победниците на куповите во сезоните 2004-2005 и 2007-2008.
Ларвик исто така е клубот кој дал најмногу ракометарки на норвешката женска репрезентација која со години е доминантна во Светскиот женски ракомет.
Својте домашни натпревари Ларвик ги игра во салата Арена Ларвик која собира 4,500 гледачи.
Историја
ЖРК Ларвик е основан на 31 мај 1990 година, со спојувањето на двата ракометни клуба Ларвик Турн и Халсен. Тие играат во Првата лига на Норвешка од сезоната 1992-1993. Во текот на првата година клубот бил блиску до испаѓање, но успеал да остане во топ дивизијата. Меѓутоа веќе во следната сезона, клубот ги направил својот пробив освојувајќи ја титулата во лигата и играле во финалето на Купот н Норвешка.
Ларвик во моментов е, од крајот на 1990-тите години, најсилниот тим на Норвешката женска ракометна сцена. Последниот пат кога загубиле лигашки натпревар на домашен терен било на 14 март 1999 година. На 14 мај 2011 година клубот го доживеал најголемиот успех во своето постоење освојувајќи ја титулата во Лигата на шампионите, за првпат.
Играчи на Ларвик во норвешката репрезентација
По натпреварувања почнувајќи од 1992
Хафеланд
Хафеланд (Havelland) — географска област и округ во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се граничи со (од север надесно) окрузите Источен Пригниц-Рупин и Горен Хафел, сојузната покраина Берлин, округот Потсдам-Мителмарк, градот Бранденбург и сојузната покраина Саксонија-Анхалт (окрузите Јерихов и Штендал).
Историја
Округот бил основан во 1993 со спојување на претходните окрузи Науен и Ратенов.
Географија
Географски, името Хафеланд е име за областите долж реката Хафел и областа опкружена од латиничната буква „U“, опкружена од нејзиниот тек помеѓу градот Берлин и устието со реката Елба. Областа, исто така, ги вклучува градовите Бранденбург и Потсдам, кои не се дел од округот. Округот главно се протега на областите северно од реката Хафел.
Сцила и Харибда
Сцила и Харибда — морски чудовишта во старогрчката митологија.
Особености
Сцила живее под огромен мазен, влажен и висок гребен. Таа има дванаест нозе и шест долги вратови од кои се креваат грозоморните глави со по три редови остри заби. Нејзините жртви се задкитаните морнари што ги масакрира со своите челусти. Харибда живее под карпата на која расте смоквино дрво, во нлизина на Сцила. Таа трипати на ден голта морска вода и се она што ќе се најде во неа. На тој начин, со голтање и исфрлање на водата таа создава огромен вир што ги навлекува бродовите. Со Сцила заедно, тесниот морски канал го правеле едно од најопасните места на светот.
Преобразувањето
Харибда на почеток била Нејада, морска нимфа, ќерка на Посејдон и на Геа, таа го потопила копното за да го зголеми царството на татка си. Поради тоа Зевс ја претворил во чудовиште. Нејзината жед и голтање на морето доаѓало од нејзиниот бес. Според втората верзија таа била алчна жена која на Херакле му го грабнала стадото, поради што тој ја избркал во морето со својата молња.
Во митологијата
Постои мит дека Аргонаутите успеале да се спасат, да избегнат бродолом благодарение на тоа што биле водени од Тетида. Одисеј во своите десетогодишни скитања низ морињата не можел да ја одбегне средбата со нив, посебно поради тоа што не бил миленик на Посејдон. Бидејќи бил познат по својата мудрост, поддржана со помош на Атина, тој одбрал да помине покрај Сцила, со што би загубил дел од посада, но би го зачувал бродот. Држекќи рамен курс тој згубил шест луѓе. Преостанатиот дел од посадата го навредиле Хелиј со тоа што го убиле неговото свето стадо, поради што биле уништени од молњит на Зевс. Одисеј останал без брод, му останал само сплав со кој повтоено бил вратен до Сцила и Харидба, но овој пат поминал покрај Харидба. Се спасил на тој начин што и на се држел за стеблото на смоквата што растело на карпата.
Се претпоставува дека се работи за Месинскиот проток кој се поврзува со Сицилија, но постои и претпоставка дека е тоа ’ртот Сцила во Грција.
696
696 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 696 година од новата ера, 696. од првиот милениум, 96. од VII век и седма од 690-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6204 и 6205 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5446 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4456 и 4457 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1449.
Пијана ди Монте Верна
Пијана ди Монте Верна — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Галина Крефт
Летни олимписки игри
Галина Сергеевна Крефт-Алексеева (Галина Сергеевна Крефт-Алексеева; родена – ) беше руска кануистка-спринтер која што се натпреваруваше од средината на 1970-те до раните 1980-ти. Натпреварувајќи се на две Летни олимписки игри, таа освои две медали во дисциплината К-2 500 метри; злато на ЛОИ 1976 и сребро на ЛОИ 1980.
Крефт исто така освои седум медали на ИКФ Светските Кану Спринт Првенства со две во дисциплината К-1 500 метри, 1975, 1979, една во дисциплината К-2 500 метри, 1975, и четири медали во дисциплината К-4 500 метри, 1974, 1975, 1979, 1983.
Крстоносен поход на Смирна
Крстоносни војни до Смирна (Crociate di Smirne; İzmir Haçlı Seferi — две крстоносни војни што се одржале во 1343-1351 и биле насочени против пиратските активности на Умур-бег, владетел на Ајдинскиот емират. Тие биле организирани од папа Климент VI, a нивната главна цел била крајбрежниот пристаништен град Смирна во Мала Азија, кој служел како база за Умур.
Заканата од турскoto пиратство ги принудило претходниците на Климент, папа Јован XXIII и папа Бенедикт XII, да одржат флота од четири галии во Егејското Море, но почнувајќи од 1340-тите, Климент се обидел да организира воена експедиција од целиот обем. Папата му наложил на Хајнрих Асти, католички патријарх во Цариград, да создаде лига, во која повторно биле Уго IV (крал на Кипар) и Болничарите од Родос, а на 2 ноември 1342 година, папата испратил писма до Венеција за да ја привлече во лигата. Папската була за повик за крстоносна војна (Insurgentibus contra fidem) била објавена на 30 септември.
Несигурната позиција на крстоносците во Смирна го натерало папата да организира втора експедиција во 1345 година. Во ноември, под команда на Умберт II, Втората крстоносна војна кон Смирна тргнала од Венеција. Во февруари 1346 година, крстоносците ги поразиле Турците во Митилена, Умберт го вратил долниот дел на Смирна, кој го држеле христијаните. Во следните пет години, Климент бил зафатен со обид да преговара за примирје со Турците, кои ја држеле Смирна под постојана опсада од копно.
Космос-708
Космос-708 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Крстоносен поход на Смирна
Смирна останала во рацете на христијаните сè до 1402 година.
Подготовка
Првата крстоносна војна во Смирна била иницирана од Климент VI. Папата бил загрижен за анадолските крајбрежни емирати, кои се занимавале со пиратерија и напади врз христијански бродови. Во 1330-те-1340-те, главната закана доаѓала од владетелот на Ајдинскиот емират на чие чело бил Умур-бег, чие седиште се наоѓало во Смирна, кој го освоил во 1329 година. Климент се обидел да организира целосна воена експедиција против Умур. На почетокот на неговиот понтификат во мај 1342 година, новоизбраниот папа му напишал на дуждот од Венеција. На 10 јуни, Венецијанците одговориле на папата. Според нивните информации, Умур Ајдиноглу имал флота од 200 или 300 бродови, вклучително и многу големи галии. Според Венецијанскиот сенат, 30 вооружени галии и 60 транспортни бродови со 1200 коњаници, 6000 војници и 7200 веслачи би биле доволни за борба против Ајдин.
Космос-708
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 12 февруари 1975 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 650 килограми. Космос-708 бил геодетски сателит.
Крстоносен поход на Смирна
Подготовка
Венецијанците ветиле дека ќе опремат четвртина од вкупниот број галии (6 од 25). Сенатот предложил оваа флотила да служи или во текот на летните месеци три години, или една цела година. Во јули 1343 година започнал развојот на плановите за кампања. Република Џенова исто така се приклучила на кампањата. Климент VI се свртел кон другите владетели со надеж дека некако ќе учествуваат во походот или нејзината подготовка: на 8 август 1343 година им биле испратени писма до неаполската кралица Јована, ахајскиот принц Роберт и нивните разни роднини. На 16 септември 1343 година, папата побарал да му обезбеди галии на војводата од Архипелагот Џовани Санудо, владетел на Тинос, Миконос и дел од Негропонте, Џорџино Гина.
Космос-708
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 113,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 69,2°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1410 км, а најмалото на 1369.
Крстоносен поход на Смирна
Подготовка
На 31 август 1343 година, Климент официјално го назначил Хенрик Асти за свој легат и шеф на поморската лига. На 30 септември 1343 година била објавена папската була Insurgentibus contra fidem, која дала папски благослов на крстоносната војна и го одобрила нејзиното проповедање низ цела Европа. Папата им обезбедил на учесниците и спонзорите на походот истото уживање како крстоносците кои ја ослободиле Светата земја. Вкупниот број галии бил малку помал од првично проценетиот: вкупно, не 25, туку 20 галии биле опремени за возниот парк на сојузот. Четири од нив биле обезбедени од папата, шест од Венеција (една од венецијанските галии била комплетно опремена од наследниците на Николо Санудо), шест биле обезбедени од болничарите и четири од Кипар. Мартино Закарија, ослободен во 1337 година од заробеништво во Цариград, бил назначен за капетан на папските галии, Пјетро Зенон командувал со венецијанските бродови, а капетанот Конрад Пикамило со кипарските.
Почеток на походот. Латински победи
Пролетта 1344 година, по 3 години и 11 месеци подготовка, возниот парк на лигата тргнал во поход. На почетокот на походот (во мај), крстоносците извојувале забележителна победа во пристаништето Палини на западниот дел на полуостровот Халкидики, уништувајќи повеќе од 50 бродови на Умур. Според Јован Кантакузин, латинска флота од 24 брода нападнала 60 бродови на Умур во пристаништето и ги заробила. Трупите на Умур побегнале на копно, а Латините ги расклопиле нивните бродови и ги запалиле. Оваа битка е опишана од страна на Г. Кортузи (1285-1361), која датира од 13 мај 1344 година. Според авторот, христијанската флота „изгорела и потопила педесет и два турски бродови“. Друг, но тешко веродостоен, опис на битката е содржан во хроника на швајцарскиот хроничар Јоханес Винтертур, кој ги именува загубите - 300 христијани и 18 000 мртви од турска страна. Кампањата завршила со успешен напад на Смирна: крстоносците можеле да го заземат пристаништето и тврдината на пристаништето на 28 октомври 1344 година.
Како резултат на тоа, и покрај фактот дека христијаните успеале да го заземат пристаништето Смирна и долната тврдина, горниот град и Кадифекале (Акропол) останале во рацете на Умур. Земјата, сместена меѓу двете замоци на градот, се наоѓала во урнатини, така што помеѓу Турците на планината и Латините под неа имало „лавиринт на напуштени куќи“. Крстоносците живееле во атмосфера на скоро секојдневна закана. Ваквата состојба опстојувала во текот на целиот престој на Латините во градот. Како што ја опишал ситуацијата италијанскиот хроничар: „Христијаните чуваа едно мало место наречено Смирна на морето“. Климент, исто така, ја опишал моменталната состојба во писмото до Умберт - според понтифот Хајнрих Асти и христијаните биле цврсто вградени во долниот замок и пристаништето на Смирна: Турците не ги напаѓаат, а христијаните не можат да ја заземат Акрополата.
Крај на походот
Според Достурнам, поема од Енвери, војската на Умур пукала кон крстоносците користејќи требушети, од кои некои биле изградени од занаетчии од Емиратот на Еретна и Африка. Овие машини уништиле некои од бродовите на крстоносците и убиле многу луѓе. Големината на армијата на Умур е потврдена со еден западен опис, според кој многу муслимани од другите малоазиски емирати се соединиле со силите на Умур. Како одговор на континуираното бомбардирање, христијаните започнале контра напади против силите на Умур. Енвери опишал една успешна изведба на латините кои го уништиле оружјето за опсада. Според една верзија, токму за време на ваквиот мир на 17 јануари 1345 година војската на крстоносците доживеала катастрофален пораз кога водачите на крстоносната војна (Хајнрих Асти, Мартино Закарија и Пјетро Зенон) биле убиени од силите на Умур. Смртта на водачите се споменува во бројни латински, турски и грчки извори, во летописи и писма.
Според третата верзија, прераскажана од анонимен римски хроничар, наводно, од зборовите на сведок, по проповедта, Хајнрих Асти, облечен во богати наметки и придружуван од други водачи на крстоносци, направил сојуз со Турците. Поради неговата несоодветност, сите водачи биле убиени.
Главата на Мартино Закарија била исечена и донесена кај Умур. И самите Турци, според трговецот од Република Пиза Пинола Зукело, исто така претрпеле тешки загуби: Умур и неговиот брат Хизир биле повредени, а нивниот брат Ибрахим Бахадур бил убиен.
Подготовка
По смртта на водачите на крстоносната војна на 17 јануари 1345 година, ајдинидските трупи постојано ја напаѓале крајбрежната тврдина Смирна, обидувајќи се да ги совладат крстоносците во неа. Ова го поттикнало папата да започне да организира друга експедиција против Умур. Според Џовани Вилани, кога маката на крстоносците станала позната на Запад, 400 мажи од Фиренца, околу 350 од Сиена и многу други од Тоскана и Ломбардија патувале на исток преку Венеција „на штета на Црквата и Папата“ Во средината на јануари 1345 година, Климент му напишал на Умберт и му понудил да го земе крстот за да им помогне на крстоносците во Смирна. Хумберт со контра понуда го испратил својот амбасадор Гијом де Руан кај папата во Авињон. Дофинот ветил дека ќе опреми армија од 300 луѓе и 1.000 стрелци и ќе одржи пет галии на свој трошок ако Папата го натера да биде командант на походот. Со брз одговор од папата, Дофин ветил дека ќе пловат на 24 јуни. Сепак, папата не бил желен да му ја довери командата на Амберт. Преговорите се одолговлекувале и на крајот на април 1345 година, Хамберт лично заминал во Авињон. Од 2 до 8 мај, Умберт вечерал заедно со Климент VI секој ден во друштво на кардинали и пратеници, и на крајот бил постигнат договор. Во оваа прилика, од 23 до 29 мај „имаше голем празник, бидејќи Дофин го зеде крстот“ (fuit magnum festum, quia dalphinus recepit crucem). Откако го прифатил крстот на 26 мај, Умберт го добил свиленото знаменце на крстоносната војна од рацете на папата. Тој требал да исплови пред 2 август, а пред тоа време Папата морал да ги извести своите капетани во странство за назначувањето на командантот.
Хамберт започнал да се подготвува за својата експедиција: тој ангажирал тројца капетани за период од четири месеци и четири брода во Марсеј. Три галии биле нови, четвртата била во добра состојба, секој од бродовите морал да биде целосно вооружен и подготвен да носи 200 луѓе. Галиите требало да бидат подготвени за пловење во последната недела од јули. Цената на секој брод изнесувала 650 флорини месечно, а првите два месеци ги платил Дофин однапред според договорот потврден во еден манастир. Покрај тоа, Амберт ветил дека ќе одржи придружба од 100 витези и ловџии најмалку три години сè додека сојузот бил на сила против Турците. За да ги плати своите трошоци, Хамберт наметнал годишен хонорар од скоро 50 000 флорини во замоците. Секој витез од провинцијата, кој имал три коњи, морал да плаќа по 12 флори месечно, а кој имал два коња плаќал по седум, 200 витези Амберт бил подготвен да се запише во неговата служба. Околу две недели пред поаѓањето, од собраната десетина за крстоносната војна, Умберт добивал 5000 флорини, а неговата сопруга Мари 1.000. Еден ден пред закажаното заминување, 1 август 1345 година, Умберт доставил триесет и четири молби до Папата во врска со неговите привилегии.
Иако во мај и јуни 1345 година, Венецијанскиот сенат постојано разговарал за потребата од итна помош на болничарите во Смирна, Венецијанците сакале да ја минимизираат штетата на нивната трговија на островите. Умберт го информирал Џустијано Џустијанини, венецијански амбасадор во папскиот двор, за неговите планови да патува на исток преку Венеција; известувајќи го Сенатот за ова, Џустијанини добил одговор на 5 јули дека ситуацијата на истокот бара забрзување на подготовката и почетокот на кампањата. На 18 јули, папата испратил писма до владетелите на северните италијански заедници во кои ги моли да му помогнат на Умберт. На 3 септември, Дофин пловел од Марсеј и на 24 октомври пристигнал во Венеција.
Според „Анонимната римска хроника“, непосредно пред доаѓањето на Умберт во Смирна, Венецијанците испратиле амбасада во Ајдин да побараат примирје и да се обидат мирно да ја добијат Смирна. Умур, откако го слушнал предлогот на амбасадорите, наводно изјавил дека не се плаши од христијаните сè додека постојат гвелфи и гибелини. Според историчарот М. Кар, оваа приказна не е многу сигурна. Како и да е, околу ова време, Венецијанците го изгубиле интересот за идејата за крстоносна војна и не покажале голем интерес за неа.
Почеток на походот
Флотата на крстоносната војна пловела во правец на Смирна од Венеција во ноември 1345 година (12 ноември) и стигнала до Негропонте до Божиќ истата година. Таму и се придружиле шест галии од сојузот: четири папски, еден болничарски и еден од Венеција. Во Негропонте, Умберт останал во следните шест месеци пред да замине за Смирна. Сето ова време, во преписка, тој разговарал со папата за неговите идни чекори. На 18 декември, Климент му напишал на Умберт дека треба да им помогне на џеновските галии кои ја бранат колонијата Кафа на Крим, опсадени од Татарите од 1343 година, но само ако може да го стори тоа без да ја загрози позицијата на витезите во Смирна. Откако овој план за акција бил одбиен, се дискутирало за втор план: употребата на островот Хиос како база на операции. За таа цел, Климент започнал преговори со византискиот цар, но секоја надеж за користење на Хиос била уништена кога џеновскиот командант Симоно Вињозо се појавил во Негропонте и го зазел Хиос пред флотата на Умберт да пристигне на островот. Овој настан е датиран на 8 јуни или мај 1346 година. Потоа, Климент дури се согласил да ја прекине екскомуникацијата наметната на каталонската компанија за три години, надевајќи се дека ќе ги искористат каталонците во Смирна. Покрај тоа, Папата преку писмо објавил дека ќе ги повика Венеција и Кипар да продолжат да ја поддржуваат флотата на лигата.
Анонимниот хроничар Пистоја раскажува за една битка помеѓу Умберт и Турците, наводно во февруари по неговото пристигнување во Негропонте. Во овој опис, Умберт, на пат од Венеција, кампувал во Лезбос, каде поминал петнаесет дена, а потоа се соочил со силите на Турците во износ од 1.500 луѓе и 26 бродови. Според хроничарот, Умберт со војска од 2.300 пешадијци и 70 коњаници ги поразил Турците и им ги запалил бродовите. Во приказната, тој подоцна погубил 150 турски затвореници, вклучувајќи го и „баронот“ по име Мухамед, откако тие одбиле да се одречат од својата вера. Сепак, оваа битка веројатно не е веродостојна, бидејќи не е спомената во преписката помеѓу Умберт и Папата. Според преписката на првата половина на 1346 година, Умберт не преземал активни активности за време на престојот на Негропонте.
Крстоносци во Смирна
Општо земено, кампањата ги постигнала своите цели. На почетокот на февруари 1346 година, Умберт ја победил флотата на Умур кај Лезбос. Во јуни 1346 година крстоносците пристигнале во Смирна. Изворите за постапките на Умберт во Смирна се мали, а единствено римскиот хроничар дал некои детали. Според него, Амберт пристигнал со не повеќе од 30 витези: тој ги вратил утврдувањата во областа на пристаништето и започнал сојуз против Турците, земајќи многу затвореници. Според Дастурнам и анонимна римска хроника, околу еден месец по пристигнувањето на Умберт во Смирна, се случила битка. Во оваа битка, умреле некои од франкиските витези, веројатно кои биле роднини на Умберт и по овој неуспех, Умберт не го напуштил пристаништето сè додека не запловил од Смирна. Информациите од други извори делумно ги поткрепуваат извештаите на римскиот хроничар и Енвери. Се споменува една пресметка во која Амберт ги победил Турците, но изгубил пет витези. Покрај тоа, познато е дека Умберт страдал од болест во последните месеци од летото. По првичните успеси, дошла горештината, крстоносците започнале да страдаат од болести и глад, а многу починале.
Преговори
Умберт повторно го зацврстил пристаништето со високи sидови, кули, порти и ровови и, гледајќи дека нема што повеќе да се стори, се повлекол од Смирна во „својата земја“. Тој ја напуштил Смирна околу септември 1346 година, но пловел не во својата земја, како што тврдел римскиот хроничар, туку кон Родос, каде ја поминал зимата 1346/47 година. Оттаму се допишувал со папата за можноста за склучување примирје со Ајдин. Писмата стигнале до Авињон во октомври или почетокот на ноември, Климент одговорил со две писма датирани на 28 ноември. Во првото се разговарало за финансиски прашања: Климент го предупредил Умберт дека нема да биде можно да се регрутираат нови крстоносци заради воените текови во Европа. Во второто писмо, Климент се согласил со Умберт дека „не само што е препорачливо, туку и апсолутно неопходно да се продолжи со провизијата и влегувањето во примирје [...] на најдобар, најчесен и безбеден начин“, со Турците од Ајдин. Умберт морал да разговара за ова прашање со претставниците на Венецијанците, Кипарците и болничарите и да постапува услови како што му одговара. Еден од условите што ги поставил Климент било да се ограничи примирјето на период од 10 години. Папата сонувал дека во овој период војните во Европа ќе завршат и ќе може да се испланира нова крстоносна војна. Климент, исто така, го предупредил Умберт дека сите преговори мора да се водат во тајност, „затоа што не сакавме да им ги откриеме на многумина, па дури и на некој од гласниците“. Последователната преписка се договорила за деталите за условите на примирјето пожелно за христијаните. И Умберт и болничарите биле подготвени да преговараат за мир со Умур, под услов пристаништето Смирна да биде уништено и тврдината уништена. Тие му го испратиле на папата нацрт-планот за мир, но овој договор никогаш не го потврди апата.
Последни операции на Умур
Умур повторно започнал со пиратски напади на Егејот, но кон крајот на април или почетокот на мај 1347 година кај Имброс, неговата флота повторно била поразена од крстоносците. Овој настан е опишан во папско писмо од 24 јуни и во евиденцијата на критската влада на 21 јуни. Христијанската флотила неочекувано се појавила на Имброс пред возната флота од 118 бродови, крстоносците заробиле турски бродови и ги прогониле Турците кои се засолниле на островот. Латините ги опколиле противниците и, откако добиле засилувања од „коњи, оружје, пешадија, луѓе и друга соодветна помош“ од Родос, ги заробиле преостанатите Турци на островот. И покрај оваа победа, поддршката за крстоносците и во Егејот и во Смирна престанала во следните неколку години. Еден од факторите што придонел за ова била избувнувањето на Црна смрт, една од најопасните и најразорните пандемии во историјата. Особено, Авињон страдал многу од Црната смрт, каде се проценува дека до половина од населението умрело за седум месеци во 1348 година.
Договор со Хизир
На 17 август, папата Климент им напишал на архиепископот во Смирна и на капетанот на градот да го потврдат приемот на нивното писмо, во кое тие јавиле за смртта на Умур. Папата бил категоричен дека секое претстојно примирје со Ајдин, сега управувано од Хизир од Ефес, не треба да вклучува уривање на тврдината. За среќа на крстоносците, Хизир бил повеќе склон кон компромис отколку Умур, а на 18 август 1348 година бил склучен проект за примирје меѓу емирите и Латините во лигата. Хизир потврдил дека ќе ги испрати своите амбасадори кај папата да го комплетираат договорот и го призал правото на папата да го измени договорот, како што смета дека е потребно. Новиот владетел на Ајдин ветил дека ќе прифати какви било промени. вие отстапки укажуваат дека Хизир се нашол во тешка ситуација по смртта на неговиот брат.
Услови:
Амбасадата на Хизир, придружувана од Бартоломео од Томари и Отавиано Закарија, стигнала до Авињон во март 1349 година, а преговорите за договорот продолжиле до почетокот на јули. Кога амбасадорите се вратиле во Ајдин, Климент им дал писмо за Кизир, датирано од 1 јули 1349 година, во кое тој го известил емирот дека, пред официјалното усвојување на примирјето, папата ќе треба да се консултира со Венецијанците и Кипарците, кои не биле учесници во преговорите, но бегот морал да го почитува нацрт-договорот пред Божиќ. Сепак, Ајдинидите, откако склучиле сојуз со Ментеше, не чекале премногу, го прекинале примирјето и повторно се појавиле како закана за Латините во Смирна. Во август 1350 година, поморската лига била официјално обновена, но наскоро избувнло војна меѓу Венеција и Џенова, што заедно со Црната смрт довело до конечен колапс на антитурскиот сојуз. Папата Климент, главниот организатор на одбраната на Смирна, официјално ја распуштил лигата во летото 1351 година и починал на 6 декември 1352 година.
Манастир (Големо Мраморани)
Манастир — археолошко наоѓалиште во прилепското историско село Големо Мраморани. Претставува црква од среден век. Се наоѓа на околу 700 м северно од населбата од бронзено време, каде има остатоци од стар маанстисрки комплекс, како и мнопгу други археолошки остатоци.
NGC 2370
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2370 се споменува и како UGC 3835, MCG 4-18-15, CGCG 117-36, IRAS 07220+2352.
Откривање
Објектот е откриен на 10 ноември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2370 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 2370 има привидни димензии од 0,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 25 м 1,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 23° 47' 1". Положбениот агол на објектот е во износ од 43°.
Други поделби
Проучување на NGC 2370 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 20955. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 139; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1910. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1310.
Вермут
Вермут — посебно ароматизиран пијалак којшто се произведува од вино (винскиот дел не би требал да биде помал од 60 %), екстракти од ароматични треви (најчесто пелин), алкохол и шеќер. Вермут е вид на вино во кое се додаваат билки за да се подобри вкусот на виното. Во себе има помеѓу 15 и 18 % алкохол. Се користи како состојка на различни коктели, но и како замена за бело вино во кулинарството.
Историја
Вермутот првпат е направен во Италија во 18 век, а од 19 век се произведувал и во Франција. Од видовите вина, составот на тревата и количината на додадениот шеќер зависи дали ќе се произведе бел, розов или црвен, горчлив, сув или сладок. Почетокот на производството на ваквите пиења се  поврзува  со името на грчкиот лекар Хипократ. Според долгата традиција за овие производства  зборувале Цицерон и Плиниј зборувајќи за „absinthianum vinum“. Подоцна, општоприфатено име на овој пијалак е од германскиот збор wermuth, од каде преку францускиот vermouth преоѓа во италијанскиот vermut.
Туршија
Туршија – зеленчук, пиперки, зелени домати, краставички, карфиол - конзервирани во киселина. . Ова јадење е распространето на Балканскиот Полуостров и на Блискиот Исток, на сончевите простори кои располагаат со доста овошје и зеленчук. Се спрема во есен за да го пополни недостатокот на свеж зеленчук во текот на зимските месеци.
Туршијата се служи како предјадење или мезе.
Рецепт
Туршијата се прави со разни зеленчуци, најчесто: зелени пиперки, зелени домати, краставици, карфиол, моркови. Во наведениот рецепт покрај овие состојки се вклучени и зелени динчиња. Потребни состојки: Количината на зеленчуци може да се менува само треба да се спази вкупната количина да биде 10 килограми.
Зеленчукот се чисти, мие и реди во сад наменет за туршија, кој може убаво да се затвори. Се остава да престои, а утредента се прелива со пресолот. Се прави пресол од 2 литри вода, солта, шеќерот. Се префрла во друг голем сад и се додава есенцијата и 8 литри вода. Со оваа течност се прелива зеленчукот и се пази истиот да не „лета“ нагоре. Се затвора садот и за десетина дена туршијата е готова.
Грабче
Грабче (словенечки: Grabče) — населба во Општина Горје во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Пашканат (род)
Пашканат (науч. Pastinaca) — род на цветни растенија од семејството штитоцветни (Apiaceae). Содржи вкупно 14 вида, од кои стопански значаен е обичниот пашканат (Pastinaca sativa) со потекло од средна Европа.
Росочка Река
Извор
Реката извира непосредно над селото Росоки, од карстен извор. До самиот извор постои патека која води од селото.
Воден потенцијал
Реката отсекогаш изобилува со воден потенцијал, кој бил искористуван на различни начини, тргнувајќи од големиот број на воденици и валавница на самата река изградени во селото Росоки. Како резултат на големиот месечен проток на вода од Росочка Река — 1,603 м3с — дел од реката се зафаќа за градскиот водовод на Дебар. Капацитетот на цевководот е со 200 л/ч, кој поминува на некои места над Росочка Река. Покрај Дебар, од овој цевковод како вода за пиење ја користат и селата Долно Косоврасти и Могорче.
Покрај тоа, реката е планирано да биде дел од идниот хидросистем „Бошков мост“, кој се предвидува да биде изграден во овој крај, за што била изработена и соодветна студија од страна на Електрани на Македонија.
Торвалдо и Дорлиска
Торвалдо и Дорлиска е оперска драма семисерио во два чина од Џоакино Росини за италијанско либрето од Чезаре Стербини, заснована на романизираните мемоари  (1787–1790) од револуционерот Жан-Батист Луве де Кувра, чиешто дело е извор на либретото на Лодоиска поставено од Лујџи Херубини (1791) и Лодоиска поставено од Стивен Сторас (1794) и Симон Мајр (1796 година).
Торвалдо и Дорлиска спаѓа во жанрот на таканаречената спасувачка опера која што има среќен крај. Вклучувањето буфо улоги е причина делото да биде прогласено за „полусериозно“, слично како Ла газа ладра на Росини.
Историја на изведба
Торвалдо и Дорлиска првпат била изведена во Театро Вале, Рим, на 26 декември 1815 година. Останала на репертоарот и била претставена во неколку италијански градови, вклучувајќи ја и Венеција во која што се изведувала дваесет и пет години континуирано, иако никогаш не постигнала голем успех меѓу критичарите. Иако останала без продукции во Лондон и Њујорк, била поставена во десет европски градови во текот на следните десет години по премиерата во Рим.
Операта била поставена во Виена во 1987 година и во Савона во 1989 година. Била изведена на Оперскиот фестивал Росини во Песаро, како дел од сезоната 2006 и повторно во 2017 година.