cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Месенкамп
Местоположба
Општината се наоѓа во долината Дајстер-Зинтел и во природниот парк Висорамнини Везер Шаумбург-Хамелн, 30 километри западно од Хановер. Северно од главното место поминува автопатот А2 низ општината. Источно од него се наоѓа сојузниот автопат Б442. Долж главната улица тече потокот Полер Бах.
Соседни општини
Соседни општини се: флекен Лауенау, градот Бад Миндер, како и општините Хилзеде и Поле.
Општински единици
Општината е поделена на местата Месенкамп и Алтенхаген II.
Покрај нив постојат и станбените места Хобокен, Клајн Америка, Швајц и Алте Цигелај.
Илиџиево
Илиџиево или Јајлаџиево, Јајлаџик (Χαλκηδόνα, Халкидона; до 1926 г. Γιαλιατζίκ, Јалјаѕик или Γιαλατζίκ, Јлаѕик ) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 3.094 жители (2011).
Географија и местоположба
Илиџиево е важна сообраќајна раскрсница од кадешто се дели главниот пат кој води од Солун кон југозападна Егејска Македонија. Од овде водат три краци: еден за Катерина, друг за Бер и Кожани и трет за правецот Пазар-Воден-Лерин.
Историја
Според Тодор Симовски, во селото живееле претежно Македонци и помал број Турци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. местото броело 497 жители, но погрешно го наведува населението како турско. Според Христо Силјанов след Илинденското востание во 1904 г. целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. Според податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Илинџиево (Ilindjievo) имало 320 жители, сите Македонци.
Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога населението броело 253 жители. Во неговиот патописен попис од 1917-18 г. Боривое Милоевиќ го завел Илиџиево како чисто македонско село со 30 куќи. , а во 1920 г. населението се намалило на 188 жители, сите Македонци. Во 1926 г. Илиџиево е преименувано во Халкидона. Во 1920-тите грчките власти почнале да доселуваат Грци од други земји,а па така во 1928 г. имало 1.191 жител, од кои дури 922 (247 семејства) биле доселеници. Според евиденцијата од 1928 г. доселениците го имале следново потекло:
Поради добрата положба и плодната почва добиена со пресушувањето на Ениџевардарското Езеро, Илиџиево во 1940 г. пораснало на 1.867 жители, а по Граѓанската војна почнало да наликува на гратче, поради што продолжил растот на населението.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Илиџиево со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Илиџиево, во округот Солун. Воедно, градот е дел од општинскиот оддел Илиџиево, каде е единствено населено место.
Стопанство
Земјиштето во атарот на Илиџиево важи за многу плодно. Се одгледуваат големи количества на овошје, памук, житарки и други земјоделски производи.
Свиткување на лажица
Свиткување на лажица е име за очигледна деформација на објект, посебно од метален прибор за јадење, без никаква физичка сила. Тоа е честа форма на сценска магија или илузија.
Свиткувањето на лажица привлекло големо медијско внимание во 1970 кога некои луѓе тврделе дека имаат способност да предизвикаат таква појава со помош на паранормална психичка моќ. Најзначаен илузионист за ова бил Ури Гелер кој објавил многу свиткани метални лажици, како и уште неколку други свиткани метални објекти. Најчест начин на свиткување на лажица е да се свитка со прсти. Кога постапката на свиткување се завршува, предметот најчесто се свиткува тамо каде тој е најтенок. Ова е чест илузионистички трик. Изведувачот го свртува вниманието на публиката додека со физичка сила го витка предмететот.
Елизабета (кралица на Романија)
Елизабета ( - ) била романска принцеза и кралица на Грција како сопруга на грчкиот крал Георги II. Елизабета е родена во замокот Палеш, Романија како Елизабета Карлос Џозефина Александра Викторија, принцезата на Романија. Таа била ќерка на романскиот крал Фердинанд I и на принцезата Марија.
Јанишча
Јанишча — солунско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Елизабета (кралица на Романија)
На 27 февруари 1921 година во Букурешт Елизабета се омажила за грчкиот принц Георги, кој во 1922 година бил прогласен за крал на Грција, а Елизабета - за негова кралица. Во 1923 година, Георги II бил детрониран и заедно со неговата сопруга бил избркан од земјата, а во следната година Грција била прогласена за република. Бракот на Елизабет и Георги II се покажал ,могу лош па тие се развеле на 6 јули 1935 година. Во ноември истата година монархијата во Грција била вратена и Георги II повторно седнал на престолот во Атина. Елизабета не се вратила во Грција, а туку останала во родната Романија, каде што живеела до укинувањето на монархијата по Втората светска војна.
По укинувањето на монархијата во Романија, Елизабета емигрирала во Франција, каде што починала во 1956 година во Кан.
Коси (река)
Коси е река во Непал ( Источен регион ) и Индија ( Бихар ). Една од најголемите притоки на Ганг.
Се формира на сливот на реките Сон-Коси и Арун.
Должината е 730 км, површината на сливот е 86.900 км². Коси има просечен проток на вода од 1770м³/с. Реката се напојува со снежниот ледник во горниот тек и дожд во долниот тек. Во текот на изминатите 250 години, Коси го префрлило своето устие за повеќе од 120 километри од исток кон запад. Тоа се должи на големото количество на големи врнежи кои се носат од планините, кои постепено се таложат кога ќе навлезат во рамнината. Интензивното таложење во долниот тек го зголемува коритото на реката, што при поплави доведува до ерозија на брегот и, во крајна линија, промена на каналот.
поплави
Реката Коси е позната како „Планината Бихар“, бидејќи нејзините поплави секоја година погодуваат околу 21.000 км² земјиште, што сериозно ѝ штети на економијата. Стандардниот проток на вода за Коси е приближно 2,66 м³ во секунда. За време на поплава, оваа бројка може да се зголеми до 18 пати. Најголемата поплава се случила на 24 август 1954 година - со брзина од 24.200м³ во секунда.
На 18 август 2008 година, Коси поплавил напуштен канал во близина на непалско-индиската граница. Околу 2,7 милиони луѓе биле погодени. Владата во Бихар свикала технички комитет за справување со поплавите.
Спорт
Патот од Катманду, стигнувајќи до пешачките патеки до Монт Еверест, поминува низ 4 главни притоки на Коси. Базарот Намче, кој се наоѓа во близина на тибетската граница на Непал (во близина на Јужниот камп под падината на Монт Еверест) е главниот туристички центар во планинскиот дел на долината Коси.
Постојат трки со комерцијални бродови ( рафтинг ) покрај реката Коси, како и трки со кану. Коси има е брза река  од класа 4-5.
Крапови често се наоѓаат во хималајските реки, вклучувајќи го и Коси, на надморска височина до 1650 м.
Ан-Софи Кварнштрем
Ен-Софи Кварнстром (родена на 26 јули 1958 година) е шведска илустраторка и сребрена најпозната по мапите што ги направила за шведската заедница за играње улоги ("RPG") во текот на 1980-тите.
Биографија
Во 1984 година ја основала компанијата Sophias Ateljé и отворила продавница во Стокхолм. Отприлика таа го привлекла вниманието на Äventyrsspel и Iron Crown Enterprises и во текот на следните години направила многу илустрирани мапи за нивните игри на табла и игри со улоги. Во 1986 година направила една од првите шведски RPG карти во боја, истата година заедно со нејзиниот сопруг го напишала градскиот модул Кандра. После тоа, таа нацртала мапи за многу игри од Äventyrsspel.
Во 1993 година, таа и нејзината компанија се преселиле во Визби, и почнала да се фокусира на дизајнот на накит но сепак направила некои реквизити, дезени и облека за Средновековната недела на Готланд. Во 2013 година таа била една од победниците на натпреварот Wiki Loves Monuments.
Еберштајн (паланка)
Еберштајн (словенечки: Свинец) е град во округот Санкт Веит ан дер Глан во австриската сојузна покраина Корушка.
Географија
Општината лежи во централната долина Герчиц во подножјето на Сауалпе.
Втора светска војна
Питер Пирсон раскажува приказна за регионот на мрежното место на Би-Би-Си „Втора светска војна - Војна на народите“. Тој вели дека сигналниот вод на 5-от баталјон на компанијата Штаб Шервуд Форстерс дошол од Италија во Еберштајн, Австрија во 1945 година и дека Некаде во областа помеѓу Сент Виет и Нојмарк на крајот застанавме во идилично живописно село наречено Еберштајн. Тоа беше вид на место што го гледате на австриски разгледници со чиста пенлива река (богата со пастрмка) и зелени ливади полни со диви цвеќиња и крави со ѕвончиња околу вратот. Тука постоеше замок познат како Шлос Еберштајн.
Тој продолжува да го опишува предавањето во Еберштајн на 30.000 трупи Козаци, со 20.000 коњи, кои војувале на страната на Оската, а многумина тој ги опишува како Украинци. Тие на крајот беа предадени на Црвената армија во Јуденбург како дел од репатријацијата на Козаците по Втората светска војна.
Порт Џексон (ајкула)
Ајкулата Порт Џексон (Heterodontus portusjacksoni) припаѓа на групата од околу 9 тромави ајкули што живеат при дно, наречени големоглави или рогати ајкули. Има две грбни перки, секоја со кратка боцка, и големи, парни перки слични на весла. Не плива добро, а со перките се служи за ползење по морското дно. Ноќе бара морски ежови, ги сграпчува со своите шилести предни заби, а потоа ги дроби со широките задни заби. Женките полагаат необични, спирални јајчни кожурци што ги ставаат во шуплини.
Черемошне (Погребишченски реон)
Черемошне (Черемошне) е село во Украина, Погребишченски реон, Виничка област.
Кудепста (река)
Кудепста е река во областа Хостински во урбаниот округ Сочи, територијата Краснодар во Русија. Должината на реката е 23 км. Сливното подрачје е 85,4 км². Просечен проток на вода — 3,39 м³/с.
Притоки:
Ана Бонџиќ
Ана Бонџиќ (Радичевиќ) (1976) е уметник од помладата генерација, која по дипломирањето на Академијата за уметности во Нови Сад, влегла на српската уметничка сцена со веќе воспоставен стил и начин на уметничко изразување во класичните медиуми кои зрачат со свежина. Таа е член на УЛУС и Нишки графички круг. Досега има изложено на околу сто колектививни и седум самостојни изложби во земјава и странство. Учествувала во работата на првата Графичка колонија Сиќево во 2006 година.
Живот
Од 2000 година до 2004 година, работела како асистент-приправник на Академијата за уметности во Нови Сад, Катедрата за графика.
Ана Бонџиќ е член на Нишкиот графички круг од 1995 година и УЛУС од 2001 година. Живее и работи во Ниш.
Уметнички дела
Она што импресионира во уметничкото творештво на Ана Бонџиќ е вистинското ликовно образование, завидното професионално ниво и несомнената дарба за совладување на боите и вешто креативно изразување на вистинското и високо уметничко ниво.
Ана Бонџиќ е уметник кој постојано е во потрага по уметност, базирана на аналитичко набљудување на светот околу неа, притоа градејќи специфичен експресивен израз. Овој израз најпрвин е изразен во графиките и цртежите на Ана, а за време на нејзиното уметничко созревање таа постепено се спојува и се поврзува во една целина на графичка форма, „приморајќи ја“ уметницата да создава монументални слики на платно, во кои таа успешно ги спојува своите графички вештини со внатрешно сликање.емоција.
Во текот на креативниот процес, Ана повремено се обидува да внесе нови „реалистични“ елементи во чисти апстрактни мотиви - како еден вид лајт мотив. Така, мотивите се појавуваат во нејзините слики како присутни; врапче, глушец, Брајово писмо (како една од интригантните новитети), знаци од железнички вагони, текст, често хаику.
Гледајќи ги најновите слики на Ана, се добива впечаток дека на моменти; Со Брајова азбука сака да ги направи своите слики достапни за „слепите за комуникација и меѓусебно недоразбирање“, знаци од железнички вагони, ја евоцира сликата за минливоста на животот во тесен простор за живеење, а во исто време ја пренесува убавината на светот и животот во него користејќи текст од хаику поезијата (од три стиха и 17. слогови).
Руј (растение)
Руј ( Cotinus) е род на листопадни дрвенести растенија. Вклучува 2 современи вида, еден евроазиски и еден северноамерикански. Името на родот потекнува од грчкиот збор, кој во Теофраст е името на дивата маслинка.
Претходно, овој род на растенија бил класифициран во сроден род.
Опис
Растенијата од овој род се животни форми на дрвја или грмушки до 7 (евроазиски руј) односно 12 (американски руј). Кореновиот систем е одлично развиен, така што обезбедува заштита од ерозија, делувајќи како арматура. Кората ја менува бојата од зелена во сива и кафеава со лушпи аналогни на стареењето. Младите ластари содржат големи леќи. Пупките се во црвеникава боја, спирално распоредени. Листовите се цели, кружни, со рамен раб, долг 3–13 см, сместени се на дршките, спирално распоредени, а нерватурата е јасно видлива на задната страна од листовите. Бојата на лисјата во есен е црвена. Цветовите се ситни, со големина до 3, петчлени, со жолтеникава боја, соберени во метличести цветови со големина до 30. Руј содржи пет чашести и пет крунести листенца. Во цветот има и стерилни цветови, со влакна на нивните цветни дршки (оттука и замаглениот изглед на цветот). Растенијата се еднодомни, понекогаш дводомни. Плодот е сув, со ситна јатка која содржи едно семе а на која се задржуваат листовите од чашката. Плодот созрева во периодот од мај до јуни.
Ареал на дистрибуција
Автохтоно растение кое расте на подрачјето на Јужна Европа, како и во Централна и Западна Азија. Често е на отворени и потопли живеалишта. Најчесто може да се најде во листопадни шуми до 1.600 м.
Расејување и размножување
Се расејува со ветер и инсекти. Размножувањето се врши со семиња или со вегетативни делови од растението.
Одгледување
Видовите од овој род, особено е евроазискиот руј, честопати се користени како украсни грмушки. Одгледани се голем број сорти, од кои некои се од хибридно потекло (се создадени со вкрстување на два вида руј).
Употреба
Листовите на евроазискиот руј содржат околу 30% танин и се користеле како антисептик и астрингент. Плодот е отровен, консумирањето доведува до дијареа и повраќање. Од дрвото и листовите се добива боја за кожа, волна и свила. Дрвото се користи во столарство.
1408
1408 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1408 година од новата ера, 408. од вториот милениум, 8. од XV век и деветта од 1400-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6916 и 6917 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6158 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5168 и 5169 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2161.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1408 година се протега во 4044 и 4045, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4104 и 4105 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1951. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 810 и 811 исламска година.
Список на окрузи во Орегон
Ова е список на сите 36 окрузи (counties) во сојузната држава Орегон, САД. Уставот на Орегон не налага утврдување на седишта на окрузите. Поштенската кратенка на Орегон е OR, а негвовиот FIPS-код е 41.
Список
Секој оруг во САД има свој код според Федералниот стандард за обработка на информации (FIPS). Секој код дава врска до пописни податоци за дадениот округ.
Федерико Кјеза
Федерико Кјеза (роден на 25 октомври 1997, во Џенова) — италијански фудбалер, крило или напаѓач на Јувентус и на италијанската репрезентацијата.
Биографија
Тој има брат Лоренцо, исто така фудбалер роден 2004 година и во моментов игра за Фјорентина, и сестра, Адријана.
Технички карактeристики
Се смета меѓу најперспективните млади фудбалери на неговата генерација. Неговата примарна позиција е крилен напаѓач, но покрај тоа Кјеза може да игра и како десно или лево крило, бидејќи има одличен центаршут и удар со десната нога. Исто така, тој често бил користен во улогата на втор напаѓач, па дури и како десен бек.
Фјорентина
Тој израснал во младинските категории на Сетињанезе, клуб од областа Коверчано, Фиренца. На десетгодишна возраст, тој се преселил во младинскиот сектор на, каде блескал најпрво во формацијата Алиеви Национали, а потоа и во Примавера тимот, каде што почнува да игра поконзистентно. На почетокот на сезоната 2016-2017 тренерот Пауло Соуса го унапредил Кјеза во првиот тим, повикувајќи го на летниот собир на екипата во Моена.
На 20 август 2016 година, на возраст од 18 години и 10 месеци, тој дебитирал за првиот тим на Фјорентина во Серија А, во натпреварот од првото коло на првенството 2016-2017, во поразот со 2-1 во Торино против започнувајќи во почетната постава на виола пред да биде заменет на полувремето од Кристијан Тељо. На 29 септември, тој исто така дебитирал во Лига Европа, играјќи ги последните 29 минути од победата со 5-1 над Карабах на Артемио Франки. Својот прв гол во виолетовиот дрес го постигнал во вториот натпревар против истиот противник одигран на 8 декември 2016 година, кога погодувајќи ја мрежата на азербејџанците во 76-тата минута тој го поставил конечниот резултат во натпреварот 2-1 за гостите од Тоскана; сепак, само 8 минути по неговиот прв сениорски гол, тој го заработил и првото исклучување откако го добил вториот жолт картон во натпреварот. На 21 јануари 2017 година, тој го постигнал својот прв гол во Серија А, постигнувајќи го третиот гол за неговиот клуб во победата со 3-0 над. Својата прва сезона како професионалец ја завршил со вкупно 34 настапи и 4 погодоци.
Во следната сезона, со тренерот Стефано Пјоли, тој се наметнал како стартер на позицијата крило постигнувајќи 6 гола на 36 настапи во лигата.
На 13 јануари 2019 година, Кјеза ги постигнал своите први голови во Купот на Италија, погодувајќи ја двапати мрежата на во гостинската победа со 0-2. Четеринаесет дена подоцна, на 27 јануари, тој за прв пат постигнал два гола на еден натпревар во Серија А, во победата на гостувањето кај (3-4). За да ја потврди својата добра форма, на 30 јануари го одбележал својот прв хет-трик во неговата кариера во натпреварот од четвртфиналето на Купот на Италија во кој Фјорентина ја "згазила" со 7-1 на Артемио Франки. Следниот месец, на 27 февруари, во првиот натпревар од полуфиналето на истото натпреварување против, тој стигнал до својот 100-ти настап во дресот на Фјорентина прославувајќи го јубилејот со гол за привремен резултат 1-2 за Ла Деа (натпреварот завршил со резултат 3-3). Во неговата трета сезона со Фјорентина, клубот се спасил од испаѓање од Серија А во последното коло, а Кјеза ја завршил сезоната со вкупно 12 голови, по 6 во лигата и купот, завршувајќи како втор стрелец во второто натпреварување зад Кшиштоф Пјонтек.
На почетокот од сезоната 2019-2020, под водството на Винченцо Монтела тој формирал одлично партнерство со новото засилување францускиот ветеран Франк Рибери. Сепак, по повредата на французинот резултатите на клубот се влошиле по што Монтела бил заменет од Џузепе Јакини. Под водството на Јакини, Кјеза брзо се вратил во форма постигнувајќи гол во гостинската победа со 0-2 над на Сан Паоло. На 29 јули 2020, го постигнал својот прв хет-трик во Серија А, во победата со 4-0 на домашен терен над во претпоследното коло од првенството. Сезоната ја завршил со личен рекорд од 10 гола во првенството.
Својот последен гол во дресот на Фјорентина го постигнал на 26 септември 2020, во поразот со 4-3 на гостувањето кај, а една недела подоцна на домашен терен против (1-2), носејќи ја капитенската лента, го одиграл последниот натпревар во дресот на Фјорентина. Вкупно во виолетовиот дрес одиграл 153 натпревари и постигнал 34 гола.
Јувентус
На 5 октомври 2020 година, Кјеза му се приклучил на на двегодишна позајмица за 10 милиони евра, со обврска за откуп по исполнувањето на одредени услови за 40 милиони евра плус 10 милиони во бонуси. По потпишувањето на договорот избрал да го носи дресот со број 22. Своето деби со бјанконерите го направил на 17 октомври, во ремито 1-1 против новопромовираниот член на Серија А,, во кое забележал асистенција за голот на Алваро Мората пред да добие директен црвен картон во 60-тата минута по еден двобој со Лука Чигарини. Три дена подоцна, во Киев, тој дебитирал во Лигата на шампионите играјќи од почетокот во првиот натпревар од групна фаза, победата со 2-0 на гостувањето кај. На 2 декември 2020 година, во вториот натпревар против Динамо одигран на Алијанц стадионот, тој го постигнал својот прв гол во црно-белиот дрес придонесувајќи за победата со 3-0 покрај со голот и со асистенција за третиот гол на Мората. Две недели подоцна, на 16 декември, го постигнал својот прв гол во лигата за Јувентус со прекрасен удар од далечина во натпреварот на домашен терен против (завршил 1-1 ). На 6 јануари 2021, Кјеза постигнал два гола во победата на гости со 1-3 во дербито против, додека на 20-ти истиот месец го освоил првиот трофеј во кариерата, Суперкупот на Италија, во кој Јувентус го победил со 2-0 на стадионот Мапеи во Реџо Емилија. Кјеза, исто така, постигнал три гола против Порто во осминафиналето на Лигата на шампионите: еден во првиот натпревар во Португалија и два во реваншот во Торино, но сепак, Јувентус бил елиминиран поради правилото за гол во гости.
Како што надоаѓа резултатската криза во Јувентус кој во сезоната ќе абдицира како италијански шампион по девет години, Кјеза се истакнува на индивидуален план како најголемото откритие во составот на бјанконерите: крилниот напаѓач поставил свои личен рекорд за постигнати голови во рамките на една сезона (14), вклучувајќи го и „победничкиот“ во финалето на Купот на Италија на 19 мај, повторно во Реџо Емилија, поставувајќи ги конечните 2-1 против.
На почетокот на неговата втора сезона во Торино, својот прв гол го постигнал на 22 септември 2021 во првенствената победа со 2-3 на гостувањето кај Специја. Седум дена подоцна, на 29 септември, тој постигнал гол со кој го решил домашниот натпревар од Лигата на шампионите против бранителот на титулата (1-0), стигајќи до својот четврти последователен гол играјќи како стартер во најсилното континентално клупско натпреварување: на тој начин, тој се изедначил со Алесандро Дел Пјеро, последниот играч на Јувентус способен за таков „подвиг“ во сезоната 1997-1998. Сепак, сезоната 2021-2022 за него завршила предвреме, бидејќи на 9 јануари 2022, за време на победата на Олимпико над (3-4), по еден дуел со противничкиот играч Крис Смолинг Кјеза претрпел повреда на предните вкрстени лигаменти, поради што морал да го пропушти остатокот од сезоната.
Млади репрезентации
Помеѓу крајот на 2015 и почетокот на 2016 година, тој одиграл три натпревари со репрезентацијата под 19 години, првиот на 12 ноември 2015 година во пријателска средба против Чешка во Пистоја добиена со 4-1. Сепак, тој не бил повикан за Европското првенство под 19 години што се одржало во летото 2016 година. Во септември 2016 година, тој бил повикан за првпат во репрезентацијата под 20 години, дебитирајќи на 1 септември на турнирот четири нации во Либек против Германија, во победата со 1-0.
Во март 2017 година, тој бил повикан за првпат во репрезентација под 21 година, за пријателските натпревари против Полска и Шпанија. Тој дебитирал за аѕурините на 23 март 2017 година, играјќи како стартер и бил заменет на полувремето во победата со 2-1 на гостувањето во Краков против Полска. Во јуни 2017 година, тој бил повикан за Европското првенство за играчи под 21 година во Полска. На 18 јуни, тој дебитирал на турнирот, влегувајќи во 66-тата минута од натпреварот против Данска и забележал асистенција за голот што го постигнал Андреја Петања со кој биле поставени конечените 2-0 за Италија. Турнирот за италијанците завршил во полуфиналето, каде тие биле поразени со 3-1 од Шпанија, а Кјеза ги одиграл сите 4 натпревари за аѕурините, од кои два како стартер.
На почетокот на следниот циклус, на 4 септември 2017 година, тој го постигнал својот прв гол за репрезентацијата под 21 година во пријателскиот натпревар против Словенија кој неговата репрезентација го добила со 4-1 во Читадела.
Откако веќе се преселил во сениорската репрезентација, тој бил повикан за последен пат во репрезентацијата под 21 година во јуни 2019, за да учествува на Европското првенство под 21 година на кое Италија била домаќин. Дебитирал на своето второ Европско првенство постигнувајќи два гола за победата на аѕурините над Шпанија со 3-1. Тој исто така постигнал гол и во третиот натпревар од групата, победата против Белгија, што сепак не била доволна за домаќините да ја минат групната фаза и да се пласираат во полуфиналето.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 28 мај 2017.
Елена (кралица на Романија)
Принцеза Елена (грчки: Πριγκίπισσα Ελένη της Ελλάδας και Δανίας, во –  во ) била принцеза на Грција и Данска и кралица на Романија, како втора сопруга на романскиот крал Карол II. Од бракот со романскиот крал, елена добила син, идниот Михаил I.
Таа била најголемата ќерка на грчкиот крал Константин I и германската принцеза Софија. Таа е сестра на трите грчки кралеви: Александар, Георги II и Павле.
NGC 5074
NGC 5074 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5074 се споменува и како MCG 5-31-172, CGCG 161-1, CGCG 160-183, WAS 67, KUG 1316+317.
Откривање
Телото е откриено на 13 март 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5074 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 5074 има привидни димензии од 0,7' х 0,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 5074 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46354. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2535. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 131.
Рудока
Рудока — планински врв на истоимениот масив и висорамнина која е огранка на Шар Планина. Висок е 2658 метри надморска височина. На него поминува самата гранична линија помеѓу Македонија и Косово, поради што тој воедно е и највисоката точка и врв во Косово.
Географски одлики на врвот и огранката Рудока
Масивот Рудока претставува претпоследната јужна огранка на Шар Планина сместена во нејзиниот средиштен дел, по главната линија на билото и сртот. Се протега по речиси меридијански правец север - југ со мало закосено отклонување кон североисток и југозапад. На север се спојува со огранката на масивот Бориславец, на југ со Враца. Височината на сртот од север кон југ се движи по врвови високи 2.586, 2.562, 2.458, 2.463, 2.630 и 2.629 метри надморска височина. Од Рудока се испуштаат повеќе помали огранки како Крижелино и Думково кон исток, Шутман и Челепино на запад и Езерски рид кон север. Во основа Рудока е мала висорамнина со изразито висок и стрмен карепст гребен со големи раздробени гранитни карпи и ситни помалки камења. Со оглед дека се издигнува на надморска височина над 2.000 метри, целиот предел е обраснат само со трева и нема никаква дрвна растителност, ниту грмушеста и нискостеблеста вегетација. Со својата положба гребенот на Рудока претставува вододелница со многу извори, понори и локви кон реката Маздрача во вардарскиот егејски слив во Македонија на исток и белодримскиот јадрански слив во Косово на запад. Поради изобилните тревната пасишта под гребенот на Рудока кај Црното Езеро има сточарски бачила, а него често го посетуваат и берачи на боровинки и шумски плодови.
Искачување и планинарење
До врвот може да се искачи од две страни, од македонската територија на исток и од косовската на запад. Патеката од македонската страна започнува во горскиот појас над селата Сенокос и Ѓурѓевиште, од каде минувајќи низ густа листопадна шума во времетраење околу 20-30 минути, се излегува на пасиштата кои се наоѓаат на билото на планината под врвот Бориславец каде минува водниот систем на каптажи и велосипедската патека Шарски Води. Оттаму патеката продолжува во изворишниот дел на долината на реките Матене и Маздрача, помеѓу масивите на огранките Брустовец од север (лево) и самата висорамнина Рудока од југ (десно) сѐ до прекрасното шарпланинско Црно Езеро. Поминувајќи го црното езеро патеката излегува на преслапот - седлото каде што се спојуваат огранките Рудока, Бориславец (Бриставец), Шутман, Челепино и Езерски Рид. Оттука скршнувајќи кон лево на југ, по многу стрмен, прилично напорен пат во должина околу 30 минути се стигнува до самиот врв Рудока. Вкупното времетраење на искачувањето од македонска страна е околу 4 часа. Таа е новообележана од 31.08.2014. Искачувањето од косовската страна започнува од селото Брод во областа Гора и е нешто полесна, опфаќајќи околу 2,5 часа. Од врвот Рудока кон север се пружа прекрасна глетка кон највисокиот шарпланински врв Шар или Титов Врв со Мал Турчин, Бакардан, Белото и Боговинското Езеро. Искачувањето од македонска страна е извонредно убаво највеќе поради минувањето покај прекрасното Црно Езеро.
Даниел Редклиф
Даниел Џејкоб Редклиф (Daniel Jacob Radcliffe) (роден на ) — британски филмски, телевизиски и тетатарски глумец. Тој е најпознат по неговата улога како Хари Потер во секој од петте филмови засновани на најпродаваните романи Хари Потер и е потврдено дека ќе се појавува во последните три филма исто така.
Синиот крст (филм од 1955)
„Синиот крст“ (полски: Błękitny krzyż) - полски филм од 1955 година, во режија на Анджеј Мунк (Andrzej Munk), кој е соавтор на сценариото, заедно со Адам Либерак. Главните улоги ги играат: Станислав Вавритко, Лудвик Зјемблич, Јозеф Вавритко, Војчјех Сјемион, Елжбјета Полковска, итн. На Филмскиот фестивал во Венеција, Мунк добил награда за најнадежен млад автор.
Содржина
Дејството на филмот се одвива во зимата 1944/1945 година, на Татрите, на границата меѓу Словачка и Полска. Неколку словачки и руски партизани, меѓу кои и неколку ранети, се завеани во една колиба високо во планините. Докторот Јурај (го игра Зјемблич) нема избор и мора да го оперира рускиот мајор Максим (го игра Сјемион), служејќи се со примитивни средства. Потоа, тој се префрла во едно село, од другата страна на планината, каде собира неколкумина селани, членови на спасувачкиот тим, наречен „Синиот крст“, со цел да ги извлече ранетите. Во суровите зимски услови, тие успеваат со тешка мака да се пробијат преку острите планински врвови, изложени на опасноста од лавини и од германската патрола. На патот кон селото, нив ги открива германската патрола, но тие успеваат да побегнат и да ги спасат ранетите.
Комитско оро
Комитско е машко македонско оро. Кореографски потекнува од Кочанско.
Орото се игра на цели стапала и живо. Штом ќе се забрза, орото станува полетно. Орото го играле комитите без песна и свирка за да не ги чуе непријателот. Орото има варијанта, при која на забрзан ритам играорците ги пуштаат рацете и се фаќаат за појас.
73
73 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 73 година од новата ера, 73. од првиот милениум, 73. од I век и четвртта од 70-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5581 и 5582 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4823 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3833 и 3834 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 826.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 73 година се протега во 2709 и 2710, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2769 и 2770 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 616. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 566 и 565 година пред хиџра.
Надворешни врски
70er
Зебреста ајкула
Зебреста ајкула (Stegostoma fasciatum) — вид на ајкула.
Зебрестата ајкула често ја среќаваат нуркачи околу коралните брегови. Поради нејзиното долго тело со испакнатини и густо источкана кожа, неможно е да се згреши при определувањето. Младенчињата имаат риги наместо точки и немаат испакнатини. Поголемиот дел од денот оваа ајкула го минува лежејќи на гребен, обично свртена кон струјата на водата. Ноќе се провлекува со своето вито тело низ шуплините и пукнатините на грбенот барајќи мекотели, ракови и мали риби.
Шамп
Шамп (англиски: Champ) или Шампи е дадено име на криптозоолошко суштество кое наводно живее во езерото Шамплејн. Наводно се појавува во две држави, Канада и САД. Иако не постои ниту еден научен доказ дека оваа суштество постои, имало преку 300 пријавени суштества. Оваа легенда привлекува туристи во многу области како што се Берлингтон и Платсбург.
Мансијева фотографија
Во 1977 Сандра Манси била на одмор со својата фамилија на езеро Шамплејн. Тогаш ја сликала фотографијата на која се гледа како еден чуден предмет ѕирка од езерото. Постојат многу теории, но сепак повеќето тврдат дека тоа не може да е Шамп. Причината за тоа е што целиот залив во кој фотографијата настанала не е длабок повеќе од 4 метри. Се зборува дека не е можно ова суштество со налик на Шамп  таму да се скрие и да плива, односно  Шамп се опишува како многу поголемо суштество.
Надворешни врски
.
Емануел Шарпaнтје
Ран живот и образование
Родена во 1968 година во Живизи на Орж во Франција, Шарпентје студирала биохемија, микробиологија и генетика на Универзитетот Пјер и Марија Кири (денес Факултет за наука на Универзитетот Сорбона) во Париз. Таа дипломирала на Институтот Пастер од 1992 до 1995 година и била наградена со докторат за истражување. Докторскиот проект на Шарпентје ги истражувал молекуларните механизми вклучени во отпорноста на антибиотици.
Кариера и истражување
Шарпентје работела како универзитетски асистент на Универзитетот Пјер и Марија Кири од 1993 до 1995 година и како постдокторски соработник во Институтот Пастер од 1995 до 1996 година. Таа се преселила во САД и работела како постдокторски соработник на Универзитетот Рокфелер во Њујорк од 1996 до 1997 година. Во тоа време, Шарпентје работела во лабораторијата на микробиологот Елејн Туоманен. Таму истражувала како патогенот Streptococcus pneumoniae ги користи мобилните генетски елементи за да го промени својот геном. Шарпентје, исто така, помогнала во покажувањето како S. pneumoniae развива отпорност на ванкомицин.
Ишка
Ишка ― река во средишна Словенија. Дел од речната долина - Ишката Клисура или Ишкиот Кањон (Iški vintgar) - ја одделува Долна Крањска од Внатрешна Крањска. Реката е долга 31 км. По течението покрај Страхомер, реката следи скоро права линија и се приклучува на реката Љубљаница, и затоа спаѓа во сливот на Сава и Црното Море.
Емануел Шарпaнтје
Кариера и истражување
Шарпентје работела како асистент истражувач во Медицинскиот центар на Универзитетот во Њујорк од 1997 до 1999 година. Таму работела во лабораторијата на Памела Ковин, биолог за клетки на кожата заинтересирана за манипулација со гени кај цицачите. Шарпентје објавила труд во кој го истражува регулирањето на растот на косата кај глувците. Таа била на позицијата научен соработник во детската истражувачка болница Сент Џуд и во Институтот за биомолекуларна медицина Скирбол во Њујорк од 1999 до 2002 година.
По пет години престој во Соединетите Американски Држави, Шарпентје се вратила во Европа и станала директор на лабораторија и вонреден професор на Институтот за микробиологија и генетика на Универзитетот во Виена, од 2002 до 2004 година. Во 2004 година, Шарпентје го објавила своето откритие за молекула на РНК вклучена во регулирањето на синтезата на вирулентниот фактор во Streptococcus pyogenes. Од 2004 до 2006 година била директор на лабораторија и доцент на Катедрата за микробиологија и имунобиологија. Во 2006 година станала приватен доцент (Микробиологија) и хабилитира во Центарот за молекуларна биологија. Од 2006 до 2009 година работела како директор на лабораторија и вонреден професор во лабораториите Max F. Perutz.
Шарпентје се преселила во Шведска и станала водител на лабораторија и вонреден професор на Лабораторијата за медицина на молекуларни инфекции Шведска (MIMS), на Универзитетот Умео. Таа била лидер на групата од 2008 до 2013 година, а била привремен професор од 2014 до 2017 година. Таа се преселила во Германија за да работи како директор на одделот и професор на W3 во Центарот за истражување на инфекции Хелмхолц во Брауншвајг и Медицинскиот факултет во Хановер од 2013 до 2015 година. Во 2014 година станала „професор Александар фон Хумболт“.
Во 2015 година, Шарпентје ја прифатила понудата од германското здружение Макс Планк да стане научен член на друштвото и директор на Институтот за биологија на инфекции Макс Планк во Берлин. Од 2016 година, таа е почесен професор на Универзитетот Хумболт во Берлин, а од 2018 година е основач и вршител на должноста директор на Одделението за наука за патогени Макс Планк. Шарпентје ја задржала својата позиција како привремен професор на Универзитетот во Умео до крајот на 2017 година, каде што новата донација од Фондацијата Кемпе и Фондацијата Кнут и Алис Валенберг ѝ дале можност да понуди позиции на повеќе млади истражувачи во истражувачките групи на лабораторијата МИМС.
CRISPR/Cas9
Шарпентје е најпозната по нејзината работа што добила Нобелова награда - дешифрирање на молекуларните механизми на бактерискиот имунолошки систем, наречен CRISPR/Cas9, и неговото пренаменување во алатка за уредување на геномот. Конкретно, таа открила нов механизам за созревање на некодирачка РНК која е клучна во функцијата на CRISPR/Cas9. Поточно, Шарпентје покажала дека мала РНК молекула наречена tracrRNA е од суштинско значење за созревањето на crRNA.
Во 2011 година, Шарпентје ја запознала Џенифер Дудна на истражувачка конференција и тие започнале со соработка. Работејќи со лабораторијата на Џенифер Даудна, лабораторијата на Шарпентје покажала дека Cas9 може да се користи за да се направат исечоци во која било сакана ДНК-низа. Методот што го развиле вклучувал комбинација на Cas9 со лесно создадени синтетички молекули „водичка РНК“. Синтетичка водилка РНК е химерус на crRNA и tracrRNA; затоа, ова откритие покажало дека технологијата CRISPR-Cas9 може да се користи за уредување на геномот со релативна леснотија. Истражувачите ширум светот успешно го користат овој метод за уредување на ДНК-низите на растенијата, животните и лабораториските клеточни линии. CRISPR претставува револуција во генетиката дозволувајќи им на научниците да уредуваат гени за да ја испитаат нивната улога во здравјето и болестите како и да развијат генетски терапии со надеж дека ќе се покажат побезбедни и поефикасни од првата генерација генски терапии.
Во 2013 година, Шарпентје ги коосновала CRISPR Therapeutics и ERS Genomics заедно со Шон Фој и Роџер Новак.
Награди
Шарпентје е наградена со бројни меѓународни награди, награди и признанија, вклучувајќи ги и Нобеловата награда за хемија, Наградата за пробив во животните науки, наградата Луј-Женте за медицина, Меѓународната награда на фондацијата Грубер за генетика, наградата Лајбниц, најпрестижната германска награда за истражување, наградата Танг, Јапонската награда и наградата Кавли за нанонаука. Таа ја освои наградата за граници на знаење на Фондацијата BBVA заедно со Џенифер Дудна и Франциско Мохика, чија пионерска работа ја разгорела „револуцијата во биологијата дозволена со техниките CRISPR/Cas 9“. Овие алатки ја олеснуваат модификацијата на геномот со невиден степен на прецизност и многу поевтино и поедноставно од кој било претходен метод. Не за разлика од денешните едноставни, интуитивни програми за обработка на текст, CRISPR/Cas 9 е во состојба да го „уреди“ геномот со „сечење и лепење“ на ДНК-низи: технологија толку ефикасна и моќна што како шумски пожар се шири низ лабораториите во светот. Тоа е „алатка за разбирање на функцијата на гените и лекување на болести“. Исто така, во 2015 година, списанието Time ја назначило Шарпентје за една од 100 највлијателни луѓе во светот (заедно со Џенифер Дудна).
Во популарната култура
Во 2019 година, Шарпентје беше истакнат лик во претставата STEM FEMMES од театарската дружина од Филаделфија, Applied Mechanics.
Џорџо Манганели
Џорџо Манганели (италијански: Giorgio Manganelli, 15 ноември 1922, Милано - 28 мај 1990, Рим) - италијански писател, есеист, новинар и универзитетски професор.
Творештво
Манганели се појавил во италијанската книжевност релативно доцна: Во 1964 година, на возраст од 42 години, тој ја објавил својата прва книга, „Пресмешна трагедија“ (Hilarotragoedia), трактат за „паднатата“ природа на човекот. Во 1967 година се појавил најважниот теоретски текст на Манганели, „Литературата како лага“ во кој ја изложува својата антивиртуистичка и антивиталистичка програма, одбивајќи да му даде на светот друга реалност освен онаа на хиероглифското пишување. Во неговата богата есистичка дејност централно место зазема интересот за англосаксонската книжевност. Во текот на 1960-тите, Манганели бил еден од најистакнатите претставници од неоавангардното движење наречено „Група 63“. Во 1969 година, Манганели го објавил делото „Нов коментар“ (Nuovo commento) со кое се пробил кон врвот на апстракцијата; во 1972 година, со делото „На последните богови“ (Agli dei ulteriori), запливал во занес на мегаломанска езгалтација. Потоа следеле делата: „Отзаклучок“ (Sconclusione) од 1976 година, „Центурија“ (Centuria) од 1979 година, „Љубов“ (Amore) од 1981 година и „Дискурс за сенката и грбот“ (Discorso del ombra e dello stemma) од 1982 година.
Критички осврт кон творештвото на Манганели
Во предговорот кон француското издание на „Центурија“ од 1985 година, Итало Калвино го оценува Манганели како автор кој не наликува на никој друг во италијанската книжевност, непогрешлив во секоја реченица, неисцрпен пронаоѓач на играта со јазикот и со идеите. Според Калвино, Манганели се појавил зрел и наоружан со сите негови квалитети уште со првата објавена книга. Исто така, според Калвино, Манганели е најиталијански од сите италијански писатели, но и најизолиран во италијанската книжевност. Најиталијански бидејќи се раѓа директно од италијанската проза од XVIII век, со елаборирана синтакса и неочекувани именки, глаголи и придавки, како и вител од аналогии и смешни досетки. Истовремено, тој е најизолираниот бидејќи безмилосно ги урива сите поучни намери кои доминирале во италијанската книжевност во XIX и во XX век. Понатаму, Калвино истакнува дека Манганели истовремено ги претставува традицијата и авангардата. Традицијата бидејќи секогаш поаѓа од идеалот на формата, како во синтаксата така и во логиката на аргументирањето; авангардата, бидејќи не постои предизвик во употребата на мислата и изразните форми пред кои тој би се повлекол.
Животот е сон
Животот е сон (шпански: La vida es sueño) – драма во стихови на шпанскиот писател Педро Калдерон де ла Барка од 1635 година.
Осврт кон делото
Нестварното дејство и нестварните ликови во драмата, кои всушност претставуваат симболи, му овозможиле на Калдерон да ги искаже своите размислувања за улогата на воспитувањето во човечкиот живот, за моќта на судбината, за силата на разумот и слободната волја, за односот меѓу сонот и стварноста и за минливоста на сè. Во ликот на Сигизмунд е отелотворена драмата на човековата личност, достоинството и егзистенцијата. Уште на почетокот, во познатиот монолог, тој прашува во што се состои неговата вина и дали неговиот грев е во тоа што се родил. Притоа, тој го поставува важното прашање за човековото право на слобода, т.е. дали смее еден човек (кралот Базилиј) да ја употреби својата слобода за да му ја одземе слободата на друг човек (Сигизмунд)? Веднаш потоа, Калдерон го поставува и прашањето на судбината: дали човекот е немоќен пред она што го одредиал вишата сила или пак со својата волја може да ја промени судбината? На ова прашање, Калдерон дава двоен одговор: на случајот на Кларин, покажува дека не можеме да побегнеме од судбината, но на друго место вели дека, со помош на разумот и моќта на волјата, човекот може да се спротивстави на вишата сила. Освен тоа, Сигизмунд ја победил судбината, откако најпрвин се совладал себе, откако увидел дека сè на светот е минливо, дека животот е само сон и поради тоа треба да ги бараме трајните духовни вредности.