cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Древната Египетска религија
Најверојатно владетели од Теба го реформирале Египетскиот народ во Средно Кралство. Тебанските фараони го истакнувале богот Монти на национално ниво, но за време на Средното Кралство тој бил отфрлен од издигнатата популарност на Амун. Во оваа нова Египетска држава, личната побожност станала позначајна и била застапена и во слободното пишување, модата која продолжила и во Новото Кралство.
Новото Кралство
Зголемениот однос со надворешните луѓе од овој период придонело до усвојување на многу ново-источни божества во пантеонот. Во исто време, покорените Нубијани ги присвоиле Египетските религиски верувања и во главно, го прифатиле и Амун.
Религискиот ред во Новото Кралство бил нарушен кога дошол Акенатан и го заменил Амун со Атен како државен бог. Најверојатно тој ги отстранил официјалните богопочитувања на повеќето други богови и го заменил главниот град на Египет со новиот град Амарна, по кој овој Амарна период од Египетската историја бил именуван. Акенатан издал свој непрецедавачки статус, зошто само тој можел да го богопочитува Атен и го наметнувал богопочитувањето на народот директно кон него. На атенистичкиот систем му недостасувала добро развиена митологија и верувања во задгробниот живот и самиот Атен бил оддалечен, па затоа новиот ред не им се допаднал на обичните Египќани. Многу од нив продолжиле приватно да богопочитуваат. И покрај тоа, повлекувањето на државната поддршка за другите божества повеќепати го нарушила Египетското општество. Поддржувачите на Акенатан го измениле традиционалниот религиски систем и најверојатно тие ги укинале сите Атенистички моменти.
Пред периодот Амарна, славната религија се стремела кон повеќе лични врски меѓу боговите и нивните богопочитувачи. Промените на Акенатан го свртеле овој тренд, но кога еднаш традиционалната религија се менувала, настанувало контрареакција. Народот почнувал да верува дека боговите се многу повеќе присутни во секојдневниот живот. Врховниот бог, Амун, значително почнал да се смета за конечен работник на човечката династија, вистински владетел на Египет. Фараонот бил во спротивно повеќе човечен а помалку божествен. Значењето на пророштвата, се зголемило со донесувањето на одлуката како што се зголемило богатството и влијанието на изведувачите на пророштвата, свештенството. Овие трендови потсетуваат на структурата на општеството и придонесуваат распаѓање на Новото Кралство.
Во подоцните периоди
Во првиот милениум од новата ера, Египет значително ослабел во однос на раните времиња и во некои периоди странците ја анализирале земјата и ја пресметувале позицијата на фараонот. Значењето на фараонот продолжило да опаѓа и значењето на славните божества продолжило да се зголемува. Животинските култови, карактеристичната форма на Египетското богопочитување, станала значително позната во овој период, најверојатно како одговор на непостојаноста и надворешното влијание во тоа време. Изида станала попозната како божица на заштитата, магијата и личниот спас и станала најзначајната божица во Египет.
Во текот на четвртиот век од нашата ера, Египет станал Хеленистичко кралство под власта на Птолемаистичката династија, којашто ја заземала фараонската улога, одржувајќи ја традиционалната религија и градење или реновирање на веќе постоечките граници. Грчката, кралска, владеечка класа ги идентификувала Египетските божества со нивните. Од ре-културниот синкретизам се појавил Серапис, бог кој ги комбинирал Озирис и Апис со одлики на грчките божества и станал многу популарен меѓу грчкиот народ. Но и покрај се, двата система на верувања останале раздвоени и Египетските божества останале Египетски божества.
Верувањата на Птолемаичката ера малку се промениле откако Египет станала провинција на Римското Царство и со поставувањето на Птолемаистички кралеви наместо далечните владетели. Култот на Изида се појавил дури и кај Грците и Римјаните надвор од Египет и се ширел низ царството во хеленистичка форма. Во самиот Египет, како што слабеело царството, познатите гробници се распаднале и без нивното централизирано влијание, религиските обреди се разделиле и се локализирале. Во меѓувреме, христијанството се проширило низ Египет и во третиот и четвртиот век од нашата ера, зависници на христијанските владетели и иконостасите на локалните Христијани постепено ги намалувале традиционалните верувања. Додека постоела меѓу народот во некое време, Египетската религија полека избледнувала.
Наследство
Египетската религија ги создала гробниците и гробовите коишто се најважните Египетски моменти, но исто така оставила и други влијанија со нејзината кутура. Во времињата на фараонот многу од своите симболи, како што е спинаксот и крилестиот сончев диск, се прошириле и во Медитеранот и Блискиот Исток, како и некои од божествата, на пример Бес. Некои од овие врски потешко се следеле. Грчкиот концепт на Елизиумот можеби потекнува од Египетското гледиште за задгробниот живот и научниците и занаетчиите почнувајќи од Зигмунд Фројд, шпекулирале дека Хебрејскиот монотеизам можеби има и Атенистичко потекло. Доцна во антиквитетот, христијанскиот концепт за пеколот бил под влијание на некои мислители од Дуат, а иконографијата на Дева Марија можеби била под влијание на онаа на божицата Изида. Египетските верувања исто така влијаеле или им дале значење на неколку езотерички системи на верувања развиени од Грците и Римјаните кои го сметале Египет за извор на мистичната мудрост. Херметизцизмот, за разлика, потекнувал од традицијата на тајното магично познавање заедно со Тот.
Трагите од древните верувања останале во Египетските фолклорни традиции во модерните времиња, но нивните влијанија врз модерните општества значително се зголемиле со Француската кампања во Египет и Сирија во 1798та година. Како резултат на тоа, западњаците почнале да ги проучуваат Египетските верувања од прва рака и Египетските религиски мотиви биле усвоени во Западната уметност. Од тогаш, Египетската религија има големо значење за популарната култура. Благодарение на продолжениот интерес во Египетското верување, доцна во 20-иот век неколку нови форми на религиски групи се базирале на различните реконструкции на древната Египетска религија.
Почитта кон починатите
Во некои Источни култури и во матичните американски традиции, целта на почитувањето на предокот е обезбедувањето на следбеникот и позитивна склоност кон живите и понекогаш барање на посебни услуги или асистирање. Социјалната или нерелигиската функција на почитта на предокот е култивирањето на богопочитувачките вредности, како што е должноста на богопочитувањето, семејната лојалност и продолжувањето на семејната линија. Додека, далеку од универзалното, почитувањето на предокот се појавува во општествата со степен на социјалната, политичка и технолошка комплексност, останува како важна компонента на разни религиски обреди во модерните времиња. Овој став ќе истражува сличности и разлики во врската меѓу живите и починатите. Минималното барање на почитување на починатите е најверојатно некаков вид на верување во задгробниот живот, преживување, барем привремено и сознавање на личниот идентитет после смртта. Овие верувања се далеку од шаблонски.
Опис
Па затоа, за неинформираните луѓе „богопочитувањето на предокот“ претставувало всушност промислената употреба на преведениот збор –богопочитување кој може да предизвика недоразбирање и претставува погрешен пример на многу начини. На англиски, зборот богопочитување обично се однесува на љубов полна со почит и посветување на одредено божество или божествено суштество. Во другите култури, овој чин на богопочитување не потврдува какво било верување дека одделените предци станале некаков вид на божество. Порадо, овој чин е начин на почитување, чест и вардење на предците во нивниот задгробен живот како и барањето на нивната заштита за нивните живи следбеници. На овој начин многу култури и религии имаат слично значење. Некои можеби ги посетувале гробниците на нивните родители или други предци, положувале цвеќиња и им се молеле за да оддадат почит и да ги запаметат, како и барале од нивните покојни предци да продолжат да ги вардат. Како и да е, овој чин не се сметал за нивно богопочитување.
Во таа смисла преводот на почитување на починатиот може да предизвика чувство на што учесниците како Кинезите и другите Будистички- влијателни и Конфузијанско-влијателни општества, се гледаат себеси како го прават тоа.
Африка
Богопочитувањето на предците е многу познато во Африка и служи како основа на многу религии. Почитувањето на предците се зголемува со верувањето на едно врховно суштество, но молителите и/или жртвите се вообичаено нудени на предците кои можат да се исдигнат до станување на примарни божества. Почитувањето на предците останало меѓу сите Африканци понекогаш толкувано меѓу подоцнежните усвоени религии на христијанството (како во Нигерија меѓу луѓето игбо) и Исламската (меѓу различни манди луѓе и бамум) во поголемиот дел од континентот.
Стариот Египет
Древните Египетски пирамиди се најпознатите историски споменици посветени на починатите. Египетската религија го поставува опстојувањето на душата со преживувањето на физичкиот рецепт за душата- оттука произлегуваат муминирањето и портретите.
Иако некои историчари тврдат дека древното Египетско општество е „мртов култ“ бидејќи содржи гробници и мумифицирани ритуали, всушност е спротивното. Филозофијата дека „овој свет е само бран од солзи“ и за да умреш и да бидеш со Бог е подобро преживување од постоењето на еден земјанин непознат меѓу старите Египќани. Ова не значи дека тие не биле запознаени со суровоста на светот, туку нивната етичност вклучувала чувство на национална гордост. Египетските луѓе ја сакале културата, обичаите и религијата нивниот секојдневен живот толку многу што сакале да ги продолжат и во наредниот- исто така некои се надевале на подобро утре во Убавиот Запад (Египетскиот задгробен живот). Истото ова силно чувство на национална и историска гордост сè уште постојат во модерниот свет на Египет, иако постојат промени во религијата и културата.
Гробниците се граделе и тогаш и сега, па затоа тие се граделе внимателно и биле украсени исто како што биле домовите на живите. Мумифицирањето претставувало начин кој го сменил правецот во стврднатата статуа на видови во кои ка( душата) на покојниот може да се врати, да прими жртви на предмети во кои уживал додека бил жив. Ако мумифицирањето не било возможно, „статуата-ка“ во придонес на починатиот била изгравирана за оваа намера. Благословената Смрт била наречена аку, или „ онаа светлата“ (во еднина ак). Тие се опишувале како „ светат како злато во јадрото на Нат“ и се сметале за златни ѕвезди на покривите од многу гробници и храмови.
Процесот во кој ка станувал ак не стапувал автоматски после смртта, вклучувал 70- дневен пат низ дуат, или Другиот свет, којшто довел до судење пред Весир (Гр. Озирис), Богот на починатите каде што срцето на ка можело да се носи на скала против Таткото на Маат (претставувајќи ја Вистината). Всушност, ако ка не била соодветно подготвена, овој пат можел да биде загрозен со опасни суштества и чудни демони, оттука биле откриени некои од најраните религиски текстови, како што е „ Хартијата на Ани“ (најчесто позната како „Книгата на мртвите“) и Пирамидските текстови биле напишани всушност како водачи за да им помогнат на покојните успешно да управуваат со дуат.
Ако срцето било избалансирано со Пердувот на Маат, ка го тргала обвинението и бил отворен влез кон Убавиот Запад каде што ак, кој бил „маа херу“                 ( вистината на гласот) се пренесувал меѓу боговите и другите аки. Во овој поглед само ка била вредна да се почитува меѓу живите низ ритуали и жртви. Оние кои се губеле во дуат или се труделе да го избегнат судењето станувале несреќни (и понекогаш опасни) муту, како што е иНеспокојната Смрт. За неколкуте чии ѓаволи го повредувале Пердувот, божицата трпеливо чекала позади судското седиште на Везир за да им наштети. Таа била компонирано суштество од трите смртоносни животни во Египет,крокодилот, хипотамусот и лавот. (Хипотамусот и денес е основната причина за човечката смрт од страна на животните-ловци.) Да се биде нахранет од Амит значело дека си однесен во Бескрајната Празнина, да бидеш „недовршен“ како ка.
Римјаните, како многу други средоземни општества, имале строги забрани против мртвите тела. Телата на мртвите честопати биле изложувани на некое време но тогаш биле носени надвор од помериумот, или подигнувале споменици во градот- за да предизвикаат кремирање. Коскените фрегменти биле изложувани надвор од ѕидовите. Аристократските Римјани уште од нивното минато го задржале обичајот за зачувување на портретите на нивните машки предци- кои најверојатно го позајмиле обичајот од Етрусканите. Овие портрети биле во форма на маски- најверојатно дури и посмртните маски се наоѓале на лицето на починатиот предок. На значајни семејни празници, живите членови на семејството можеби ја носеле маската во процесот. Во 2-иот век од н.е., обредите се смениле од кремирачки во погребни. Причините за овие промени не се воопшто јасни. Стручњаците воочиле влијанија од групи кои го изведувале погребот- на пример, зголемениот број на Германистичките фудерати ( поставувале трупи во границите на царството)- и од зголемениот број на следбениците на религијата кои ги следеле погребите од докторски причини како што бил Еврејскиот, Христијанскиот и Египетските синкретистички „Мистериозни религии“.
Никола Савиќ (политичар)
Никола Савиќ е политичар во Србија. Тој во 2022 го отслужувал својот трет мандат во Народното собрание на Србија како член на крајнодесничарската Српска радикална партија.
Приватна кариера
Савиќ живее во Ниш. Тој е дипломиран на Машинскиот факултет на Универзитетот во Ниш и е наставник во техничко училиште во градот.
Политичка кариера
Тој го добил 123-тото место на изборната листа на Радикалната партија за српските парламентарни избори во 2007 година. Партијата освоила осумдесет и еден мандат, а Савиќ добил мандат. Иако Радикалната партија освоила повеќе места од која било друга партија, таа не успеала да добие мнозинство и на крајот била во опозиција.
Савиќ ја добил шеесет и деветтата позиција на листата на Радикалната партија на парламентарните избори во 2008 година. Партијата освоила седумдесет и осум пратенички места, а тој повторно добил мандат. Партијата продолжила да служи во опозиција.
Изборниот систем на Србија бил реформиран во 2011 година, така што пратеничките мандати биле доделени по нумерички редослед на кандидатите на успешните листи. Савиќ ја добил шеесет и осмата позиција на листата на Радикалната партија на парламентарните избори во 2012 година. Партијата не успеала да го надмине изборниот праг за да добие застапеност во собранието. Тој бил унапреден на единаесеттата позиција на изборите во 2014 година, на кои партијата уште еднаш не успеала да освои репрезентација.
Радикалите се вратиле во парламентот со изборите во 2016 година, освојувајќи дваесет и два мандата. Савиќ, кој го добик шеснаесетото место на партиската листа, бил избран за трет мандат. Во моментов е член на комисијата за надворешни работи на собранието; заменик-член на комисијата за култура и информирање и комисијата за образование, наука, технолошки развој и информатичко општество; и член на парламентарните групи за пријателство со Грузија и Русија. Радикалната партија повторно служи во опозиција.
Савиќ ја предводел изборната листа на Радикалната партија за општинското собрание во Ниш на локалните избори во 2016 година. По изборите, тој ги предводел радикалите во локална коалиција со Српската напредна партија и Социјалистичката партија на Србија, иако радикалите се ривали на овие партии на републичко ниво. Савиќ моментално ја предводи петчлената делегација во општинското собрание во Ниш.
NGC 3035
NGC 3035 — спирална галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3035 се споменува и како MCG -1-25-52, IRAS 09494-0635.
Откривање
Објектот е откриен на 5 март 1880 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3035 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3035 има привидни димензии од 1,7' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 51 м 54,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 49' 22". Положбениот агол на објектот е во износ од 153°.
Други поделби
Проучување на NGC 3035 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28415. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 278; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4902. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 649.
Алтанцогц
Алтанцогц (Алтанцөгц) е област во покраината Бајан-Олги во западна  Монголија. Во 2014 година, неговото население било 2684.
Верлте
Верлте (Werlte) — мал град во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Верлте се наоѓа неколку километри источно од ридскиот масив Химлинг. Недалеку од градот се наоѓаат изворишните подрачја на Нордраде и Лорупер Беке на запад, додека на реките Мителраде и Марка на исток. Овие реки припаѓаат на сливното подрачје на Емс.
Соседни општини
Градот Верлте на север се граничи со општината Растдорф, на исток со општините Фрес и Линдерн (округот Клопенбург), на југоисток со градот Ленинген (округ Клопенбург), на југ со општините Лан и Леден (општинска заедница Херцлаке), на запад со општините Зегел и Шпанхаренштете во општинската заедница Зегел.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 25 избрани членови. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните општински избори на 12 септември 2021 година биле добиени следниве резултати:
Збратимени градови
Верлте е збратимен со следниве градови:
NGC 1116
NGC 1116 — спирална галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1116 се споменува и како UGC 2326, MCG 2-8-17, CGCG 440-21.
Откривање
Објектот е откриен на 2 декември 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1116 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1116 има привидни димензии од 1,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 50 м 35,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 13° 20' 6". Положбениот агол на објектот е во износ од 27°.
Орашје
Орашје — село во Општина Јегуновце, во областа Долен Полог, во околината на градот Тетово.
Селото Орашје е поделено на два дела. Главното село се наоѓа во близина на регионалниот пат 1203, кој води до граничниот премин Јажинце, додека издвоениот дел наречен Долно Орашје се наоѓа на самиот регионален пат 2234, кој води за селото Јегуновце.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на крајниот североисточен дел на областа Долен Полог, на територијата на Општина Јегуновце, чиј атар се допира со просторот на Скопската Котлина. Селото е ридско, на надморска височина од 620 метри. Од градот Тетово е оддалечено 27 километри.
Во непосредна близина на селото поминува регионалниот пат 1203, кој го поврзува Тетово со граничниот премин „Јажинце“.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Жеден, Дол, Карце, Зебљак, Кале, Вратничка Река, Марков Камен, Горно Поле, Долно Поле, Дервен, Млаче, Ограде, Суа Река, Вардар, Три Меѓи, Магаречки Дол, Рид и Стожер.
Селото има збиен тип со една главна улица околу која се куќите. Поделено е на три маала: Мал Зез, Суљалар и Теш.
Долно Орашје
Долно Орашје се наоѓа четири километри југоисточно од главното село Орашје непосредно покрај Вардар во Дервенската Клисура. Над Долно Орашје се наоѓаат остатоците на старата населба наречена Градиште. Поради ова Градиште, во литературата оваа населба е забележана и како Орашко Градиште.
Месностите ги носат следниве имиња: Градиште или Каља, Прслина, Буџак, Река Саат (Сува Река), Вардар и Шулон (Присој).
Историја
Орашје е старо село, кое најпрвин било населено со православни Македонци. Тие побегнале од Градиште, околу 4 километри јужно од селото. Овие први родови на селото подоцна се иселиле, а еден род кој останал бил исламизиран. Од крајот на век, Орашје растело со доселување и природниот прираст на муслиманските Албанци.
Во османлиските даночни регистри на немуслиманското население од вилаетот Калканделен од 1626 - 1627 година Орашје е забележано како село со 5 домаќинства.
Денес, се знае за следниве иселени православни македонски родови од Орашје, кои отишле во соседните села. Тоа се Краговци (2 к.), кои живеат во Старо Село. Тие во Орашје имале предок Крага, кој се иселил во Старо Село, но неговиот брат останал во Орашје, каде го примил исламот и се албанизирал. Од братот потекнува орашкиот род Куљаш (18 к. во Орашје, а 5 к. преминале во Долно Орашје). Друг иселен македонски род е Мажиќевци (3 к.), кои живеат во Вратница. За нив се говори дека во Орашје имале тројца предци, кои биле браќа. Еден го примил исламот и останал во Орашје, другиот се иселил во Старо Село, а третиот во Вратница.
Долно Орашје
Долно Орашје повторно се населило во 1915 година со членови на родот Куљаш (5 к.). Тие се преместиле во Долно Орашје, откако нивните куќи во Орашје биле запалени, а во Долно Орашје имале трла. Овие трла ги направиле куќи, а околу куќите со сечење на шумата направиле обработливи површини. Родот Куљаш (или Аметовци, по предокот Амет) е гранка на исламизираниот и албанизираниот словенски род во Орашје, каде биле староседелци.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 9,4 км2, при што преовладуваат пасиштата со површина од 365 хектари, на шумите отпаѓаат 323 хектари, а на обработливото земјиште 144 хектари.
Во основа, селото има полјоделско-сточарска функција. Во селото работат услужни објекти.
Долно Орашје
Мештаните се занимавале со земјоделство, сточарство и работеле во рудникот Радуша.
Население
Според Афанасиј Селишлев во 1929 година, Орашје е село во Рогачевската општина и има 56 куќи со 371 жител, Албанци.
Орашје во 1961 година имало 645 жители, од кои 605 биле Албанци, 36 Турци и тројца жители Македонци. Во 1994 година бројот се зголемил на 929 жители, а селото е исклучително населено само со албанско население.
Пописот од 1991 година не бил одржан во селото Орашје, бидејќи целото негово население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, за селото нема податоци.
Според пописот од 2002 година, во селото Орашје живееле 1.084 жители, од кои 1.078 Албанци, 1 Бошњак и 5 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 625 жители, од кои 569 Албанци и 56 лица без податоци.
Родови
Денес, Орашје е албанско муслиманско село, иако во минатото во него живеело само македонско православно население. Денешните родови се чисто албански, додека некои се исламизирани и албанизирани Словени.
Според истражувањата од 1948 година, родови во селото се:
Иселеништво
Од почетокот на XIX век од ова село почнало да се иселува старото православно население. Се знае за иселеници на следните места од старите православни семејства од ова село. Краговци, иселени се во селото Старо Село. Мажиќевци, иселени се во селото Вратница.
Самоуправа и политика
Во век, Орашје било село во Тетовската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Јегуновце, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било дел од некогашната Општина Вратница.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Тетово. Селото припаѓало на некогашната општина Теарце во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Вратница, во која покрај селото Орашје, се наоѓале и селата Беловиште, Вратница, Јажинце, Нераште, Одри, Првце, Рогачево и Старо Село. Општината Вратница постоела и во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Беловиште, Вратница, Јажинце, Одри, Орашје, Рогачево и Старо Село.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 2133 и 2134 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.110 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.143 гласачи.
Космос-2007
Космос-2007 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 23 март 1989 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6600 килограми. Космос-2007 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 293 км, а најмалото на 233.
Дивриги џамија
Дивриги џамија и болница (турски: Divriği Ulu Cami ve Darüşşifa) е џамија е медицински конплекс којшто се наоѓа во провинцијата Сивас, Турција. Овој комплекс бил изграден во 1299 година. Објектот од 1985 година бил вклучен во списокот на светско наследство на УНЕСКО.
Нојендорф Б
Нојендорф Б (Neuendorf B) — село и поранешна општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Општината се состои од селата Јанов и Нојендорф Б. Од 1 јануари 2012 е дел од општината Шпантеков.
Летни олимписки игри
Летни олимписки игри (ЛОИ) — меѓународен повеќеспортски настан првпат одржан во 1896 година, кој се приредува на секои четири години од страна на Меѓународниот олимписки комитет. На секој натпревар се доделуваат медали, при што златен медал за прво место, сребрен за второ и бронзен за трето — традиција која започнала во 1904 година. Зимските олимписки игри се создадени поради успехот на дотогашните летни игри.
Квалификации
Квалификациските правила за секој олимписки спорт ги одредуваат меѓународните спортски сојуз кои раководат со меѓународните првенства.
Кај поединечните спортови, натпреварувачите се квалификуваат преку котирање на одредено место на некој важен меѓународен настан, или пак на списоците на спортските сојузи. Постои општо правило дека само тројца спортисти можат да претставуваат една земја во секоја поединечна дисциплина. Националните олимписки комитети можат да запишат одреден број на натпреварувачи за секој настан и самиот комитет одредува кои квалификувани натпреварувачи ќе се изберат за секоја дисциплина во случај да има повеќе кандидати кои се квалификувале за игрите.
Почетоци
И покрај многуте пречки и неповолности, игрите од 1896 година се сметат за голем успех. Игрите имале најголемо меѓународно учество пред кој и да спортски настан одржан дотогаш. Стадионот „Панатенаико“ бил првиот поголем современ стадион на кој имало огромна публика на спортски настан. Најголемо воодушевување кај Грците предизвикала победата на маратонот на Гркот Спиридон Луис, носач на вода. Тој победил со време од 2 часа 58 минути и 50 секунди, предизвикувајќи бурно славење на трибините. Најуспешен натпреварувач бил германскиот борач и гимнастичар Карл Шуман, кој освоил четири златни медали.
По завршувањето на игрите, Кубертен и МOК добиле петиција од истакнати личности како грчкиот крал Георги и некои од американските учесници во Атина, за наредните игри да се одржуваат само во Атина. Сепак Летните игри во 1900 година веќе биле испланирани да се одржат во Париз. Со исклучок на Олимписките меѓуигри 1906, Атина повторно била домаќин на игрите дури во 2004 година.
Четири години подоцна на игрите во 1900 година во Париз учествувале четирипати повеќе учесници, вклучувајќи и 20 жени, на кои им било дозволено да се натпреваруваат официјално, во крикет, голф, едрење и тенис. Игрите биле припоени кон Светскиот саем во Париз и траеле преку 5 месеци. Сè уште е спорно кои настани биле олимписки бидејќи само еден или ниеден од нив не бил претставен како таков во тоа време.
Бројот на учесници се намалил за игрите во Сент Луис, САД 1904 година, најмногу поради должината на патувањето преку Атлантикот со брод за европските натпреварувачи, а воедно и со припојувањето на игрите со Луизијанската изложба, при Светскиот саем, на кој повторно настанот се одржал во подолг временски период. За споредба со Париз 1900 година, олимписки како збор се употребувал во секој натпревар вклучувајќи ги и оние за младите момчиња од училиштата или пак за Американците со потекло од Ирска.
Помал број на игри се одржале во Атина 1906 година. МОК денес не ги признава овие игри како официјални олимписки игри, иако многу историчари имаат спротивно мислење. Игрите во Атина во 1906 биле првите од заменски игри кои се одржале во Атина, но не постигнале успех. Игрите биле поуспешни од оние во 1900 и 1904 година со учество на преку 900 натпреварувачи и придонеле за успехот на наредните игри.
Игрите во Лондон од 1908 година имале подобар успех, на кои е утврдено стандардното растојание на маратонот од 42,195 км. Првиот олимписки маратон од 1896 година се трчал на растојание од 40 км. Новото растојание било определено за да се осигура крајот на трката да заврши пред преградата во која била сместено британското кралското семејство. На шесте олимписки игри меѓу 1900 и 1920 година, маратонот се трчал на шест различни растојанија.
При крајот на маратонот на игрите во 1908 година Дорандо Пјетри бил првиот кој втрчал на стадионот, но истиот бил во тешка состојба и колабирал пред да може да ја заврши трката. Му било помогнато да ја заврши трката од страна на загрижените организатори на трката, но подоцна тој бил дисквалификуван и златниот медал му бил доделен на Џон Хејз, кој го следел на растојание од 30 секунди.
Игрите продолжиле да растат, привлекувајќи 2.504 натпреварувачи, на игрите во Стокхолм 2012 година, вклучувајќи го и Џим Торп, кои победил и на десетобојот и на петобојот. Торп претходно играл неколку натпревари бејзбол за пари, и поради што му биле одземени медалите заради прекршување на аматеризмот по жалбите од страна на Ејвори Брендиџ. Медалите му се вратени во 1983 година, 30 години по неговата смрт. Овие игри биле први кои го исполниле во целост сонот на Пјер де Кубертен, и каде за првпат имало учесници од сите пет континенти.
Игрите кои требале да се одржат во 1916 година биле откажани поради Првата светска војна.
Меѓувоен период
Игрите во воено уништената Белгија се одржале во градот Антверпен 1920 година, но сепак привлекле голем број на натпреварувачи. Овој рекорд се одржал сè до 1924 година, кога на париските игри учествувале 3000 учесници, од кои најдобар бил финскиот тркач Паво Нурми. „Летечкиот Финец“ освоил три екипни златни медали и поединечните на 1.500 и 5.000 метри, кој ги освоил во еден ист ден.
Игрите одржани во Амстердам 1928 година биле одбележани по тоа што за првпат било дозволено жени да се натпреваруваат во атлетика, и се постигнал успех со појавата на покровителство, од страна на „Кока-Кола“. На игрите во 1928 година биле воведени стандардните изгледи на медалите од страна на МОК, избрани според Касиолиевата претстава за божицата Ника и победникот кој бил носен од толпата. Овој изглед се користел сè до 1972 година.
Поради Втората светска војна, игрите во 1940 година (кои требале да се одржат во Токио и привремено биле преместени во Хелсинки по почетокот на војната) биле откажани. Игрите од 1944 година кои требале да се одржат во Лондон биле откажани; наместо тоа, Лондон бил домаќин на првите игри по крајот на војната, на игрите во 1948 година.
По Втората светска војна
Игрите во 1948 година се одржале во Лондон, при што на Германија и Јапонија не им било дозволено да учествуваат. Холандскиот спринтер Фани Бланкерс-Коен освоил четири медали на патеката следејќи го примерот на Овенс во Берлин.
На игрите во 1952 кои се одржале во Хелсинки екипите од СССР се натпреварувале за првпат и веднаш станале едни од подоминантните. На игрите во Финска поручникот од Чехословачка Емил Затопек се здобил со легендарен углед, со намерата да ги подобри резултатите од игрите во 1948 година. Првично победил на трките од 10.000 и 5.000 метри, а исто така учествувал и на маратонот, и покрај тоа што никогаш претходно не се натпреварувал на ова растојание. Трчајќи покрај останатите натпреварувачи и разговарајќи со нив, Затопек водел од средината на трката, полека одминувајќи ги сите натпреварувачи за да победи со разлика од 2 минути и 30 секунди, со што постигнал три победи.
Игрите Мелбурн 1956 година биле успешни. На овие игри на ватерполо натпреварот меѓу Унгарија и Советскиот Сојуз, се јавиле политички тензии кои завршиле со тепачка меѓу екипите. Поради појавата на шап и лигавка во Британија во тој период, и поради строгите карантински закони на Австралија коњичките спортови се одржале во Стокхолм.
На игрите во Рим во 1960 година се натпреварувал младиот боксер Касиус Клеј, подоцна познат како Мухамед Али. Али подоцна го фрлил својот златен медал со гадење бидејќи не бил услужен во ресторан во родниот Луисвил во Кентаки кој по правило служел само белци. Советските натпреварувачки во спортска гимнастика освоиле 15 од 16 можни медали. Друг поистакнат натпреварувач на игрите во 1960 година е и Вилма Рудолф, освојувач на златните медали на трките од 100, 200 и 4×100 метри.
Игрите Токио 1964 се забележителни по воспоставувањето на современата ера на телекомуникациите. Овие игри биле претставени на ширум светот преку телевизија, настан кој бил овозможен со лансирањето на комуникациските сателити. Така, игрите во 1964 година биле пресвртница за настанот во поглед на неговата гледаност и популарност. Џудото дебитирало како официјален спорт, а холандскиот џудист Антон Гесинк предизвикал воодушевување кога го победил во финалето Акио Каминага пред домашната публика.
Игрите во Град Мексико 1968 биле проблематични поради надморската висина на градот домаќин, особено при скокот во далечина, во кој учесникот од САД Боб Бимон скокнал на растојание од 8,90 метри. БимоНовиот Светски рекорд ќе опстои во наредните 23 години. Игрите во 1968 година воспоставиле сега познатиот скок во височина, спорт во кој победил Американецот Дик Фосбури. Политиката зазела централно место на церемонијата на доделувањето на медалите на трката од 200 метри, кога атлетичарите Томи Смит и Џон Карлос изразиле протест против поделбата во САД. Ова нивно дејство било осудено од страна на олимпското движење, но истото било силно отпоздравено од страна на американското движење за граѓански права.
Политиката повторно се замешала и на игрите во Минхен 1972 година, кога се случил Минхенскиот масакр. Палестинска терористичка група именувана како Црн септември влегла во олимпиското село и провалила во сместувањето на израелската делегација. Убиле двајца израелски натпреварувачи а други девет ги зеле како заложници, барајќи Израел да ослободи голем број на затвореници. Кога израелската влада го одбила ова барање, настанала тишина во текот на преговорите. На крај, држејќи ги заложниците, на киднаперите им е понудено безбедно минување до аеродромот, Каде биле нападнати од заседа од страна на германските безбедносни сили. Во пуканицата која настанала загинале 15 луѓе, вклучувајќи ги деветте Израелци и петте терористи. По голема расправа, се одлучило игрите да продолжат, но церемониите се засениле од настанот. На овие игри се постигнати некои од најзапаметените подвизи, особено освојувањето на седумте златни медали, што бил рекорд на американскиот пливач Марк Шпиц, златото на Ласе Вирен кое го освоил во тесните водства на 5.000 и 10.000 метри, и освојувањето на три златни медали од 16-годишната советска гимнастичарка Олга Корбут, која го воодушевила светот со историското салто наназад од високата греда. Корбут сепак не успеала да победи во сите дисциплини и изгубила од својата екипна соучесничка Људмила Туриштева.
На игрите во Монтреал во 1976 година поради лошото планирање и измамите, игрите го надминале предвидениот буџет. Ова биле дотогаш најскапите олимписки игри и останале такви сè до игрите во 2008 г. во Пекинг, со трошоци кои надминале 5 милијарди долари (што во 2006 година би изнесувало 20 милијарди долари). Гледано наназад, се верува дека изведувачите (за кои се верувало дека се членови на монтреалската мафија) украле огромни суми на пари од сите нивоа на проектите а истовремено се збогатиле и од поевтините и неквалитетни материјали, што довело до одложувањата, структурни проблеми и големи трошоци. Во 1988 година, еден од тие изведувачи, Џузепе Запие бил ослободен од обвиненијата покренати против него поради работата на олимписките објекти, откако два од клучните сведоци биле убиени пред да сведочат. Исто така, имало и бојкот од африканските земји против турата на рагби-репрезентација на Нов Зеланд на Јужна Африка која била раководена од страна на апартхејдските власти. Романската гимнастичарка Надја Команечи го освоила златото во сите поединечни категории за жени со две од можни четири највисоки оцени, со што се создала гимнастичарската династија во Романија. Друга натпреварувачка која освоила најголема оцена и три златни медали е Нели Ким од СССР. Ласе Вирен го повторил резултатот освојувајќи златни медали на 5.000 и 10.000 метри, со што станал единствениот кој последователно освоил два златни медали во овие дисциплини.
Крајот на век
По инвазијата на Авганистан од страна на Советскиот Сојуз во 1979 година, 66 земји, вклучувајќи ги тука САД, Канада, Западна Германија и Јапонија, ги бојкотирале игрите во Москава 1980 година. Бојкотот придонел игрите во 1980 година да бидат помалку рекламирани и со помал натпреварувачи дух, и во истите доминирала земјата-домаќин.
Во 1984 година Советскиот Сојуз и неговите тринаесет сојузници, возвратиле бојкотирајќи ги игрите во Лос Анџелес. Романија, била една од земјите во источниот блок која учествувала на игрите во 1984 година. Ова биле првите игри од новото време кои оствариле заработка. Игрите заживеале но станале покомерцијални. и повторно без учеството на земјите од источниот блок на игрите во 1984 година доминирала земјата-домаќин. На овие игри за првпат учествувала и Народна Република Кина.
Игрите во Сеул во 1988 година биле доста добро испланирани но истите биле зацрнети од многуте атлетичари, особено од победникот на 100 метри Бен Џонсон, кој не поминал на задолжителните испитувања за допинг. И покрај настапите на многу учесници кои не биле допингувани, бројот на учесници под недозволени средства целосно го засениле настанот.
Игрите во Барселона 1992 година промовирале професионализам меѓу олимписките атлетичари, при што како пример послужил „Екипата на соништата“. На игрите во 1992 година учествувале и помалите европски држави кои пред тоа биле дел од Советскиот Сојуз по Втората светска војна. На овие игри гимнастичарот Виталиј Шербо освоил пет златни медали, рекорд поставен од страна на Ерик Хајден на Зимските олимписки игри во 1980 година. Олимпијадата во 1992 година е првата на која независна Македонија се претставила со свои натпреварувачи.
Процесот на избирање на местото на одржување на игрите станал комерцијален, а тврдењата дека постои корупција во МОК станале сè почести. На игрите во Атланта 1996, главна ѕвезда бил тркачот на 200 метри Мајкл Џонсон, надминувајќи го светскиот рекорд пред домашната публика. Канаѓаните го прославиле рекордот на Донован Бејли на 100 метри. На некој начин ова било искупување за претходниот срам предизвикан од Бен Џонсон. Имало и емоционални сцени, такви при што Мухамед Али, кој бил во поодмината фаза на Паркинсонова болест, го запалил олимпискиот факел и му била дадена замена за отфрлениот медал од 1960 година. Овој настан на доделување на медалот не се случил во боксерскиот ринг, туку на кошаркарската арена по барање на американската телевизија. Атмосферата на игрите била весела, но сепак се нарушила со експлозијата на бомба во паркот кој ја одбележувал стогодишнината од првите олимписки игри. Во јуни 2003 година, бил уапсен главниот осомничен за експлозијата, Ерик Роберт Рудолф.
На игрите во Сиднеј 2000 година се прикажани вештините на месниот фаворит Ијан Торп, и Британецот Стив Редгрејв кој освоил златен медал во веслање на пет последователни олимписки игри, а тука е и Кејти Фримен, Австралијка чија победа на 400 метри го обединила преполниот стадион. Ерик Мусамбани, пливач од Екваторска Гвинеја, пливал неверојатно бавно на 100 метри слободен стил, со што покажал дека и во комерцијалниот свет на I век, сепак опстојала основната визија на Пјер де Кубертен. Сиднејските игри биле запаметени и по првото појавување на заедничка екипа на Северна и Јужна Кореја, што ја кренало публиката и ги поздравиле со аплауз, на церемонијата на отворањето, иако се натпреварувале како поединечни земји. Контроверзноста не изостанала и во натпреварите во уметничка гимнастика за жени, поради тврдењата дека гредата била поставена на несоодветна висина за време на натпреварувањата. Неколку атлетичарки потфрлиле, вклучувајќи ја тука и Русинката Светлана Коркина, која била фаворит за освојување на златниот медал квалификувајќи се на првото место.
Новиот милениум
За игрите Атина 2004 Грција потрошила 7,2 милијарди долари, вклучувајќи и 1,5 милијарди долари на обезбедување. Сепак, кај натпреварите по гимнастика за мажи се појавила контроверзност кога корејскиот гимнастичар Јанг Те Јонг бил несоодветно оценет со пониска почетна оцена, што го сместило на трето место зад освојувачот, Американецот Пол Хам. Подоцна при финалето на дисциплината, гледачите ги сопреле натпреварите во прескокнување греда за мажи со песни на негодување по објавувањето на оценките на рускиот гимнастичар Алексиј Немов. Обвинувањата за корупција кај судиите го засениле финалето на натпреварите. Иако неоснованите закани од тероризам го намалиле бројот на гледачи во првиот викенд од игрите (14–15 август), посетеноста се зголемила во продолжението на игрите. Сепак третина од билетите останале непродадени. На игрите во Атина учествувале сите 202 НОК со преку 11.000 натпреварувачи.
На игрите во Пекинг 2008 година. Овие олимписки игри биле проследени со многу контроверзии, особено по тибетските немири. Активистите за човекови права повикувале на бојкот, а некои дури овие игри ги споредувале со игрите во нацистичка Германија во 1936 година. Се одржале неколку нови настани, вклучувајќи ја и новата дисциплина на BMX за мажи и жени. За првпат жените се натпреварувале во трка со пречки. Програмата во мечување била проширена за да ги вклучи шесте дисциплини за мажи и жени. Жените претходно не можеле да се натпреваруваат во екипните мечувалски настани. Биле додадени и пливачките маратони. Во продолжение, двојките на пинг-понг биле заменети со екипни натпреварувања. Американскиот пливач Мајкл Фелпс поставил рекорд освојувајќи осум златни медали, и се изедначил со рекордот за најмногу златни медали на поединечен натпреварувач од учесниците Хејден и Шербо. Уште една голема ѕвезда на игрите бил јамајскиот тркач Јусејн Болт, кој станал воедно и првиот атлетичар кој поставил светски рекорди во финалето на 100 и 200 метри на истите игри.
Игрите во 2012 година се одржале во Лондон, со што Лондон станува град во кој се одржале игрите трипати. МОК ги отстранил натпреварите во бејзбол и софтбол. Рио де Жанеирое домаќин на Летните олимписки игри 2016, со што тој е третиот град-домаќин на јужната полутопка, а воедно и прв град од Јужна Америка во кој ќе се одржат истите. Во октомври 2009 година, МОК ги вклучил голфот и рагбито-7 како дел од олимписката програма во Рио де Жанеиро. На игрите кои ќе се одржат во 2021 година домаќин ќе биде градот Токио, Јапонија.
Табела на освоени медали
Оваа табела ги опфаќа само десетте најголеми освојувачи на медали според официјалните податоци од МОК.
Поранешни земји
Список на олимписки спортови
Четириесет и два различни спортови, распределени во 55 различни дисциплини, се дел од олимписките настани. Дваесет и осум спортови биле на распоредот на трите олимписки игри во 2000, 2004 и 2008 година. Поради отстранувањето на бејзболот и софтболот, на Летните игри во Лондон имало дваесет и шест спортови.
Различните олимписки спортски федерации се групирани под заедничко здружение, наречено Здружение на меѓународните Летни олимписки сојузи (ASOIF).
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Јегуновце
Свети Архангел Михаил — главна селска црква во селото Јегуновце, Македонија.
Местоположба
Црквата се наоѓа на самите селски гробишта, во средишниот дел на селото Јегуновце.
Дијамантски фазан
Дијамантски фазан — птица од семејството на фазаните (Phasianidae) во склоп на редот на кокошковидните (Galliformes).
Птицата е со потекло од југозападна Кина и Бурма, но подоцна одведена и на други места. Денес позначаен број има во Англија, и тоа највеќе во грофовијата Бедфордшир. Примероци од ова животно може да се погледаат во Зоолошката градина во Скопје.