cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Студио Гибли
Стриминг права
Пред 2019 година, Студио Гибли одлучиле да не ги стават на дигитално располагање своите филмови, бидејќи чувствувале дека физичките медиуми и театарските настани како Студио Гибли Фест на GKIDS, ќе работи повеќе кон нивната цел за заштита и кураторство на своите филмови. Дизни претходно лобирале за стриминг договор со Гибли за време на нивниот мандат на дистрибуцијата, но ваквите обиди никогаш не биле реализирани. Раководителите на студиото се предомислиле откако слушнале цитат од американскиот глумец и режисер Вуди Ален за тоа како треба да има повеќе начини за продажба на играните филмови.
На 17 октомври 2019 година, HBO Max на WarnerMedia објавиле дека имаат стекнато ексклузивни права за стриминг на каталогот на Студио Гибли во САД, како дел од договорот со GKIDS; овие филмови станале достапни од кога услугата започнала во мај 2020 година. На 20 јануари 2020 година, било објавено дека Нетфликс ги стекнале ексклузивните права за стриминг на овој каталог во сите региони, освен во Соединетите држави (во кои Нетфликс има права на стриминг и на „ЗАМОКОТ НА КАГЛИОСТРО“ и на „МЕРИ И ЦВЕТОТ НА ВЕШТЕРКАТА“), Канада и Јапонија, како дел од зделката со меѓународниот партнер за правата на продажба на Гибли, Wild Bunch. Седум од дваесет и еден филм во каталогот на студиото биле објавени на 1 февруари 2020 година, а останатите следувале на 1 март и 1 април. Нетфликс потоа склучиле посебен договор со GKIDS за стриминг правата во Канада, кој бил објавен на 22 јуни, а стапил во сила на 25 јуни за повеќето филмови. Во моментов, не се објавени договори за стриминг правата во матичната земја на Студио Гибли.
ГРОБОТ НА СВЕТУЛКИТЕ
Повеќето од горенаведените зделки не го вклучуваат „ГРОБОТ НА СВЕТУЛКИТЕ“; за разлика од повеќето други филмови, кои биле објавени од Токума Шотен, ГРОБОТ НА СВЕТУЛКИТЕ бил произведен и е во сопственост на Шинчоша, кои исто така го објавиле расказот на кој е заснован филмот, и како таков, паднал во различно правно сопствеништво.
ГРОБОТ НА СВЕТУЛКИТЕ бил издаден во Јапонија на VHS од страна на Buena Vista Home Entertainment во збирката „Џибури га Иппаи“ на 7 август 1998 година. На 29 јули 2005 година, ДВД изданието било дистрибуирано преку Warner Bros. Home Entertainment. Волт Дизни Студиос Јапонија го објавиле комплетното колекционерско ДВД на 6 август 2008 година. Тие исто така го издале филмот на Blu-ray двапати на 18 јули 2012 година: еднаш како единечно издание и втор пат заедно со ТОТОРО.
Тој бил објавен на VHS во Северна Америка од Central Park Media само со англиски превод на 2 јуни 1993 година. Тие подоцна го издале филмот синхронизиран на англиски за VHS на 1 септември 1998 година (истиот ден кога Дизни го издале КИКИ во Северна Америка) и како ДВД за сите региони (кое исто така го вклучувало и оригиналниот јапонски со англиски превод) на 7 октомври истата година. Подоцна бил објавен на ДВД-збирка со два дискови (кој уште еднаш ги вклучил и англиската синхронизација и оригиналот на јапонски јазик со англиски превод, како и првичните хамери за приказната на филмот, со тоа што вториот диск содржел пообемни дополнителни одлики) на 8 октомври 2002 година. Тој бил објавен од Central Park Media последен пат на 7 декември 2004 година. После банкротот и ликвидацијата на Park Media во мај 2009 година, ADV Films ги стекнале правата и повторно го објавиле на ДВД на 7 јули 2009 година. По затворањето и ребрендирањето на ADV на 1 септември 2009 година, нивниот наследник, Sentai Filmworks, го спасил филмот и издал во ремастеризирано ДВД на 6 март 2012 година. Блу-реј изданието било објавено на 20 ноември 2012 година, со комплетно нова англиска синхронизација во продукција на Seraphim Digital, заедно со дигитално издание во истата година.
StudioCanal објавиле Blu-ray издание во Велика Британија на 1 јули 2013 година. Madman Entertainment го објавила филмот во Австралија и Нов Зеланд.
Дела
Иако технички не се филмови на Студио Гибли, „ГОЛЕМАТА АВАНТУРА НА ХОРУС, ПРИНЦ НА СОНЦЕТО“ (1968 г.), „ПАНДА! НАПРЕД, ПАНДА!“ (1972 г.), „ЗАМОКОТ НА КАГЛИОСТРО“ (1979 г.), „ЏАРИНКО ЧИЕ“ (1981 г.), „ГОШ, ВИОЛОНЧЕЛИСТОТ“ (1982), „НАУСИКАА“ (1984 г.), „МЕРИ И ЦВЕТОТ НА ВЕШТЕРКАТА“ (2017 г.) и „СКРОМНИ ЈУНАЦИ“ (2018 г.), понекогаш се групираат заедно со Студио Гибли библиотеката (особено со домашната видео-колекција „Џибури га Иппаи“ издадена од Волт Дизни Студиос Јапонија) поради нивните врски со студиото.
ХОРУС и КАГЛИОСТРО биле долгометражните режисерски дебија на Исао Такахата и Хајао Мијазаки, редоследно, и биле продуцирани од Тоеи Анимација и TMS Entertainment неколку години пред основањето на Студио Гибли.
ЦРВЕНАТА ЖЕЛКА бил во копродукција на Студио Гибли со холандскиот аниматор Михаел Дудок де Вит и бил брендиран како меѓународно издание на Студио Гибли. Дистрибуиран е од Sony Pictures Classics во Северна и Латинска Америка.
МЕРИ И ЦВЕТОТ НА ВЕШТЕРКАТА и СКРОМНИ ЈУНАЦИ биле произведени од Студио Понок, компанија основана од ветерани на Студио Гибли, Јошијаки Нишимура и Хиромаса Јонебајаши, по реструктуирањето на Гибли во 2014 година.
За целите на списокот подолу, се наведени само филмовите целосно произведени и објавени од Студио Гибли. Други продукции на Студио Гибли се наведени овде.
Мира Сањина
Мира Сањина (родена: Мира Баум, Загреб, 14 јануари 1924 – Земун, 17 декември 2010 година) е југословенска балерина, кореограф и балетски педагог.
Биографија
Мира Сањина е родена на 14 јануари 1924 година во Загреб. Студирала балет во Загреб кај Ана Малетиќ, во Виена кај Курт Џос и во Лондон кај Рудолф Лабан. Таа била карактерна танчерка со посебна индивидуалност. Своите први соло вечери со свои кореографии ги организирала во 1940 година во Загреб, Белград и Љубљана. По формирањето на Независна Држава Хрватска (НДХ), Сањина побегнала во Сплит, кој тогаш бил под власт на италијанските фашисти, а од 1943 година се приклучила на Народноослободителното движење. За време на Втората светска војна, т.е. во партизаните била член на Народноослободителниот театар. Во 1945 година, по војната, Сањина била ангажирана како солист во Балетот на Народниот театар во Белград. Таму танцувала во „Охридска легенда“, „Балада за средновековна љубов“, „Шпанско капричо“, „Љубовниот волшебник“ и други балетски претстави. Таа ги кореографирала „Саломе“ и „Баладата за залутаната месечина“ на Ричард Штраус, кои ги поставил во Загреб, како и танцови сцени во опери и на телевизија низ СФР Југославија. Во 1971 година го отворила „Студиото за модерен танц и современ танц“ во Белград, а истата година се повлекла од сцената. Мира Сањина починала во Белград на 17 декември 2010 година, а била погребана на Еврејските гробишта на 20 декември 2010 година.
Црвоточина
Црвоточина (или црвја дупка) — претставува хипотетичко тополошко обележје на време-просторот, коешто всушност претставува скратен пат низ времето и просторот. За поедноставено визуелно претставување на црвоточината, замислете го време-просторот како дводимензионална рамна површина (погледнете ја илустрацијата од десната страна). Доколку оваа површина се превитка на пола во 3 димензии, ни овозможува да си претставиме “мост” од црвоточина. (Ве молиме имајте предвид дека оваа слика е само визуализација прикажана за да се покаже во суштина незамислива структура која постои во 4 или повеќе димензии. Деловите на црвоточината може да бидат повисоки димензионални анлогии од деловите на превитканата дводимензионална површина; како на пример, наместо усти коишто се кружни форми во дводимензионалната рамнина, кај вистинската црвоточина, устите може да бидат сфери во тридимензионална површина). Црвоточината, теоретски, повеќе наликува на тунел со два краја секој на различна зафатнина и место во време – просторот. Не постојат видливи докази за постоењето на црвоточините, меѓутоа теоретски гледано постојат валидни солуции, кај равенката теорија на релативноста, којашто ги вклучува и црвоточините. Првиот вид на црвоточина како решение коешто беше откриено беше црвоточината Шварцчајлд којашто е претставена во Шварцчајлд метричкиот систем, опишувајќи внатрешна црна дупка, но се осозна дека овој вид на црвоточина пребрзо би се распаднал, за било што да би можело да премине од едниот на другиот крај. Црвоточините кои всушност би можеле да се преминат, познати како траверзабилни (преминливи) црвоточини, би постоеле само доколку, егзотичната материја со густина од негативна енергија, би можела да се искористи за да ги стабилизира. (Многу Физичари, како на пример Стивен Хокинг, Кип Торн и др. Сметаат дека ефектот Касимир е доказ дека густините од негативна енергија се возможни во контекст на теоријата за релативитет, исто така и хипотезата за квантната пена, понекогаш се користи за да се сугерира дека мали црвоточини може да се создадат и да исчезнат спонтано на Планково ниво (субатомско) ниво. Исто така се претпоставува дека, доколку црвоточина, одржувана отворена, од страна на космичките жици со негативна маса, создадена некаде за време на големата експлозија (Биг Бенг), би можела да се развие до макроскопско ниво, преку космичка инфлација. Американскиот теоретски физичар Џон Архибалд Вилер за првпат го воведува терминот црвоточина во 1957, меѓутоа уште во 1921 година германскиот математичар Херман Вејл ја поставува теоријата за црвоточините, преку масовна анализа на енергијата во електромагнетното поле.
Овие анализи наведуваат на размислување за ситуации......... кадешто има мрежен ток од сили во вид на линии, коешто топологистите го нарекуваат “рачка” на повеќекратно поврзан простор, а за што на физичарите можеби би требало да им се прости за поживописниот термин “црвоточина”.
Дефиниција
Основниот концепт за црвоточина со внатрешен универзум, е дека тоа претставува компактен регион на време – просторот, чија граница е тополошки безначајна, меѓутоа чива внатрешност не е едноставно поврзана. Формализирајќи ја ова идеја води до дефиниција како на пример следнава, преземена од делото на Мет Висер - Лоренциски црвоточини.
Доколку време Минковскиевиот простор содржи компактен регион Ω и доколку топологијата на Ω е во облик Ω ~ R x Σ, кадешто Σ е тројноразновиден во контекст на нетривијалната топологија, чија граница има топологија во облик dΣ ~ S2                И доколку, понатаму, хиперповршините Σ се налик на простори, тогаш регионот Ω содржи квазитрајна црвоточина со внатрешен универзум.
Карактеризирањето на црвоточините со внатрешен универзум е уште потешко. Како на пример, може да замислиме “бебе-универзум” поврзан со својот “родител” преку тесен “папок”. Некој можеби папокот би го гледал како грло на црвоточината, меѓутоа време просторот едноставно е поврзан. Поради оваа причина црвоточините се дефинираат геометриски, спротивно од топологијата, како регионина времепросоторот кој ја ограничува поединечната деформација на затворените површини. На пример во делото на Енрико Родриго – Физиката на Ѕвездените Порти, црвоточината вообичане со дефинира неформално како
Регион на времепросторот кој содржи “световна цевка” (временската еволуција на затворена површина), која не може постојано да се дерформира (намали) до световна линија (временската еволуција на точка).
Преминливи црвоточини
Лоренцовите преминливи (траверзабилни) црвоточини би овозможиле патување од еден дел на универзумот до друг дел во истиот универзум премногу бргу, или би овозможиле патување од еден кон друг универзум. Возможноста за постоење на траверзабилни црвоточини во теоријата за релативноста беше за првпат демонстрирана од страна на Кип торн и неговиот дипломиран студент Мајк Морис во весник 1988год. И поради таа причина, видот на траверзабилната црвоточина која тие ја прикажаа, одржувана отворена од страна на сферична школка од егзотична материја, се нарекува Морис-Торн црвоточина. Подоцна други видови на траверзабилни црвоточини беа прикажани како возможни решенија под капата на равенките од теоријата за релативитет, вклучувајќи и разновидни видови анализирани преку весник во 1989 г. од страна на Мет Висер, кадешто може да биде направена преминлива патека низ црвоточината, меѓутоа патеката не треба да преминува низ регионот со егзотична материја.
Меѓутоа во Гос – Бонет теоријата (модификација на теоријата за релативитет вклучувајќи дополнителни специјални димензии кои понекогаш се изучуваат во контекстот на мембранската космологија) егзотичната материја не е клучна за да постојат црвоточините – тие може да постојат дури и без материја. Видот на црвоточините одржувани отворени со помош на космички конци (мембрани) со негативна маса беше презентиран од срана на Висер во соработка со Крамер, кадешто беше прикажано дека таквите црвоточини би можеле природно да се создадат во раниот универзум. Црвоточините поврзуваат две точки во времепросторот, што во принцип значи дека би овозможиле и патување низ времето, а исто така и низ просторот. Во 1988, Морис, Торн и Јуртсевер експлицитно работеа на тематиката како да преобразат црвоточина која овозможува патување низ простор, во црвоточина која овозможува патување низ време. Меѓутоа, според теоријата за релативитет, не би било возможно да искористиш црвоточина да се вратиш во времето назад, порано од времето кога црвоточината била за првпат преобразена во временска машина, забрзувајќи една од нејзините две усти.
Рејчодуриевата теорема и егзотичната материја
За да се разбере зошто е потребна егзотична материја, замислете пристигачка светлина патувајќи во правецот на геодезикот, а потоа ја преминува црвоточината и се издолжува на другата страна. Издолжувањето оди од негативитет кон позитивитет. Затоа што вратот на црвоточината има конечна големина, не би очекувале нејзиното каустично средство да се развие, не барем во близината на вратот. Според оптичка Рејчодуриева тероема за ова е потребно прекршување на просечната нулта енергетска состојба. Квантнинте ефекти како на пример Касимир ефектот, неможат да ја нарушат просечната нулта енергетска состојба во било кој соседен просто со нулта прекршување, но пресметките во полукласичната гравитација налагаат дека квантните ефекти можеби можат да ги нарушат овие состојби во извитоперениот времепростор. Дури и да можат, можеби квантните ефекти неможат да нарушат послаба состојба позната како”акронално просечна нулта енергетска состојба”, а ова може да ја отфрли возможноста за траверзабилни црвоточини.
Побрзо патување од светлината
Невозможноста за патување со поголема брзина од светлината се аплицира само локално. Црвоточините овозможуваат суперлуминално/суперсветлинско (побрзо од светлината) патување осигурувајќи дека брзината на светлината не е надмината локално во било кое време. Патувајќи низ црвоточина сублуминални/субсветлински (побавни од светлината) брзини се применуваат. Доколку се поврзнаи две точки преку црвоточина, времето коешто е потребно да се премине дупката, ќе биде помало од времето коешто му е потребен на светлосниот зрак за да го помине просторот надвор од црвоточината. Како и да е, светлосен зрак кој патува низ црвоточина, секогаш ќе го победи патникот. Како аналогија, трчајќи по страната на планината со максимална брзина ќе трае подолго отколку да пешачиш по ископаниот тунел.
Патување низ времето
Теоријата за релативитет предлага дека, доколку постојат траверзабилни црвоточини, тие можат да овозможат патување низ времето. Ова би се постигнало преку забрзување на едниот крај од црвоточината на поголема брзина во однос на другиот, и во даден интервал подоцна, враќање на првобитната брзина (релативистичка временска дилатација), како резултат забрзаната уста од црвоточината би стареела помалку од стационарната видлива за нбљудувачот, слично на она што е прикажано во близначкиот парадокс. Меѓутоа, времето се поврзува рзлично во црвоточината од времето надвор од неа, па така синхроизираните часовници ќе останат синхронизирани за оној кој патува низ црвоточината, без разлика како се движат нејзините усти. Ова значи дека секој што влегол преку забрзаната уста на црвоточината, ќе излезе преку стационарната во момент од времето пред неговиот влез. На пример, замислетен два часовника на двете усти и двата ја покажуваат годината 2000. По патувањето со релативистични брзини, забрзаната уста се враќа на истиот регион како стационарната уста, кадешто часовникот кај забрзаната уста покажува 2005 додека кај стационарната покажува 2010. Патникот кој влегол преку збарзаната уста, во овој момент, ќе излезе преку стационарната, кадешто неговиот часовник исто покажува 2005, во истиот регион, меѓутоа 5 години во минатото. Таква конфигурација на црвоточините би им овозможила на чесичките да оформат затворен вртлок во времепросторот познат како затворена временска крива. Се смета дека не е возможно црвоточината да се преобрази во временска машина на овој начин, претпоставките се направени во контекст на теоријата за релитивитет, меѓутоа оваа теорија не ги вклучува квантните ефекти. Некои анализи кои се служат со полукласичниот пристап за да ги вметнат класичните ефекти во теоријата за релативитет индицираат дека повратен јазол од виртуелни честички би циркулирал низ црвоточината со постојано зголемувачки интензитет, уништувајќи ја уште пред каква било информација да премине преку неа содествувајќи со хронолошки заштитничката претпоставка. Ова беше доведено до прашање поради претпоставката за распрснувачко зрачење при патувањето низ црвоточина, затоа е спречена бесконечна акумулација. Дебатата за оваа тематика е опишана од страна на Кип С. Торн во книгата Црни дупки и временски витли, а постручна дискусија може да се најде во Квантната физика на Хронолошка протекција од Мет Визер. Ито така тука е и Римскиот прстен, којшто претставува конфигурација од повеќе црвоточини. Овој прстен најверојатно овозможува затворена временска јамка со стабилни црвоточини кои се анализирани преки полукласичната гравитација, иако без целосна теорија за квантната гравитација непотврдено е дали полукласичниот пристап е доверлив во конкретниов случај.
Метрички системи
Теориите за метричките системи на црвоточините ја опишуваат геометријата на времепросторот и служат како теориски модели за патување низ времето.
Во фантастиката
Црвоточините се чести елементи во научната фантастика и дозволуваат меѓуѕвездено (понекогаши меѓувселенско) патување во човечки временски периоди.
IC 1392
IC 1392 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1392 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 15,1 mag.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 17 м 25 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 2' 18"".
Други поделби
Проучување на IC 1392 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Осиромашување на озонскиот слој
Осиромашувањето на озонскиот слој претставува бавен процес на постојано намалување на концентрацијата на озонот во стратосферата на Земјата, во т.н. озонска обвивка, од околу 4% вкупниот волумен во текот на една декада. Од крајот на 1970-тите години, намалувањето на концентрацијата на озонот во стратосферата е многу поголемо во поларните региони - овој феномен се нарекува озонска дупка.
Во механизмот на настанување на озонската дупка во поларните региони многу важна улога имаат хлорот и бромот кои го катализираат процесот на разложување на озонот. Главен извор на овие халогени во стратосферата е претставуваат хлорофлуоро карбонатите (се означуваат како: CFC соединенија). Овие соединенија се нарекуваат фреони.
Феневичи
Феневичи (Феневичі) е село во Украина, Иванковски реон, Киевска област.
Хрватска Република Херцег-Босна
Хрватската заедница Херцег-Босна бела политички, културен, економски и територијален ентитет, основана на 18 ноември 1991 година. од страна на политичкото раководство на Хрватите во СР на Босна и Херцеговина. Во „Одлуката за воспоставување“ на оваа заедница се вели дека заедницата ќе ја почитува демократско избраната влада на Република Босна и Херцеговина сè додека постои нејзината независност во однос на Југославија. Хрватската заедница Херцег-Босна, 28 август 1993 година прерасна во Хрватската Република Херцег-Босна . Хрватскиот народ во Босна и Херцеговина. Договор за Вашингтон, 18 март 1994 година беше договорено Федерацијата на БиХ да се формира од територијата на Херцег-Босна и територијата контролирана од Армијата на РБиХ.
Иако самопрогласените граници на Херцег-Босна .Таа опфаќала многу поголема област .Таа неисправно постоела само на територијата,која била контролирана од Советот за одбрана на Хрватска. Хрватската заедница Херцег-Босна никогаш не го усвоила предвидениот статут, а Хрватската Република Херцег-Босна не го донела предвидениот устав, со што формално го почитувала суверенитетот на Република БиХ. На територијата на Република Херцег-Босна, на територијата што била под контрола на ХВО се применувале важечките регулативи на Херцег-Босна, како и регулативи на Република БиХ, кои не ги копираат прописите на Херцег-Босна.
Биполарен споен транзистор
Биполарен споен транзистор или биполарен транзистор – електронска полуспроводничка компонента со засилувачки и прекинувачки особини, вид транзистор. Овој уред е активна компонента со три изводи, а направен е од допиран полуспроводен материјал, може да ги засилува или прекинува електричните сигнали во колото. Биполарните транзистори го добиле своето име затоа што главни носители на електричниот полнеж се и електроните и шуплините, за разлика од транзисторите со ефект на поле кај кои носители на електричниот полнеж се или електроните или шуплините.
Историја и денешна примена
Биполарните транзистори првпат биле направени во Беловите лаборатории и триесетина години биле најдобри компоненти за изработка на дискретни и интегрирани кола. Денес, употребата на биполарни транзистори е потисната во корист на технологијата CMOS во дизајнот на интегрирани кола. Сепак, биполарните транзистори остануваат уреди кои се подобри во некои кола, како што се дискретните кола, заради големиот избор на видови биполарни транзистори и познавањата на нивните одлики. Тие исто така се користат за аналогни кола, било дискретни било интегрирани. Ова особено се однесува на примената на високи честоти, како што се колата на радиочестоти за безжични мрежи. Биполарните транзистори може да се комбинираат со транзисторите MOSFET во интегрирано коло користејќи процес BiCMOS за да се добие ново коло кое ќе ги земе најдобрите одлики од двата вида транзистори.
Структура
Биполарниот транзистор се состои од три различно допирани полуспроводнички делови: емитерски, базен и колекторски. Овие делови по ред П тип, Н тип и П тип кај ПНП и Н тип, П тип и Н тип кај НПН транзисторите. Секој полуспроводнички дел е приклучен на извод прописно означен: емитер (E), база (B) и колектор(C).
Базата физички е сместена меѓу емитерот и колекторот и направена е од слабо допиран, високоотпорен материјал. Колекторот го опкружува емитерскиот дел и скоро оневозможува електроните и шуплините инјектирани во базата да избегнат да бидат собрани, правејќи на тој начин резултантната вредност на односот на струјата на емитерот и колекторот \alpha\, биде многу близу до единица и така давајќи му на транзисторот големо струјно засилување \beta\,. Попречниот пресек на биполарниот транзистор покажува дека спојот колектор-база е поголем од спојот емитер-база.
Биполарниот транзистор, за разлика од останатите транзистори, не е симетричен уред. Ова значи дека замената меѓу колекторот и емитерот доведува транзисторот да почнува да работи во инверзен режим. Заради тоа внатрешната структура на транзисторот обично е оптимизирана за работа во директен режим, замената на емитерот и колекторот ги прави вредностите \alpha\, и \beta\, помали во инверзниот режим отколку во директниот режим. Обично, \alpha\, во инверзен режим е помала од 0,5.
Мали промени на напонот приклучен на спојот емитер-база предизвикува струјата која тече меѓу колекторот и емитерот значајно да се промени. Овој ефект може да се користи за да се зголеми влезната струја. Биполарните транзистори може да се сметаат како напонски контролирани струјни извори, но обично се одликуваат како струјни засилувачи заради малата импеданса на базата. Првите транзистори биле направени од германиум, но модерните биполарни транзистори се направени од силициум.
Осетливост на транзисторот
Изложувањето на транзистор на јонизирачко зрачење предизвикува разорување заради зрачењето. Зрачењето предизвикува настанување на дефекти во базата кои се однесуваат како центри за рекомбинација. Ова предизвикува постепено опаѓање на функционалната работа на транзисторот.
Основи на функционирањето на биполарните транзистори
Биполарниот транзистор може да се набљудува како две диоди поврзани анода на анода. Во нормална работа, спојот емитер-база е директно поларизиран, а спојот база-колектор е инверзно поларизиран. На примерот на НПН транзистор, кога позитивен напон е доведен на спојот база-емитер, рамнотежата меѓу топлински створените носители и одбивното електрично поле, зоната на просторен електричен полнеж станува нарушена, дозволувајќи им на топлински побудените електрони да се инјектираат во базата. Овие електрони се движат (дифузираат) низ базата од делот со висока концентрација близу емитерот кон делот со помала концентрација близу колекторот. Овие електрони во базата се викаат малцински носители бидејќи базата е позитивно допирана што ги прави шуплините мнозински носители во базата (ова не треба да се сфати дека бројот на инјектирани електрони е мал). Клучна особина на дизајнот на биполарните транзистори е базата да се направи многу тенка така што електроните поминуваат малку време во базата; мнозинството електрони се дифузира до колекторот пред да се рекомбинираат со шуплините во базата. Спојот база-колектор е инверзно поларизиран така што не се врши инјектирање на електрони од колекторот во базата, но електроните кои се дифузираат од базата кон колекторот се уфрлени во колекторот со посредство на електрично поле во зоната на просторен електричен полнеж на спојот база-колектор. Односот на електрони кои можат да поминат низ базата и да стигнат колекторот е мерка на ефикасност на биполарните транзистори. Високо допиран емитерски регион и слабо допиран базен регион предизвикува многу повеќе електрони да преминат од емитерот во базата отколку шуплини од базата во емитерот. Струјата на базата е сума на шуплините уфрлени во емитерот и електроните кои се рекомбинираат во базата – и двете се во мал размер во однос на струјата на емитерот и колекторот. Оттаму мала промена на струјата на базата може да влијае на голема промена на текот на електрони меѓу емитерот и колекторот. Односот на овие струи Ic/Ib се нарекува ''струјно засилување и се означува со \beta\, или hfe и обично е 100 или повеќе.
Транзистори во кола
Горната слика е шематски приказ на НПН транзистор приклучен на два извори на напон. За да транзисторот ја спроведува осетливата струја (ред на милиампери) од колекторот до емитерот, V_{BE} мора да биде еднаков или малку поголем од напонот на прагот. Напонот на прагот обично е меѓу 0,6 и 0,7 V за силициумски НПН транзистори. Овој доведен напон предизвикува на долниот П-Н спој да се дозволи проток на електрони од емитерот во базата. Заради електричното поле кое постои меѓу базата и колекторот (кое го предизвикал V_{CE}), мноштвото од тие електрони преминува преку горниот П-Н спој во колекторот правејќи ја колекторската струја I_C. Другиот дел електрони се рекомбинира, додека остатокот електрони излегува од базата и ја прави базната струја I_B. Како што е покажано на сликата, емитерската струја I_E е вкупна струја на транзисторот која е сума на другите две струи. Тоа е:
(Забелешка: на оваа слика стрелките ја покажуваат насоката на струјата која е во согласност со конвенционалната насока на струјата – текот на електроните е спротивен на насоката на стрелките бидејќи електроните носат негативен електричен полнеж). Односот на колекторската и базната струја се нарекува струјно засилување. Ова засилување обично е многу големо и често е преку 100 или повеќе. Би требало да се напомене дека базната струја е во експоненцијална зависност од. За типичен транзистор, зголемувањето од само 60 mV ја зголемува базната струја 10 пати.
Транзисторите имаат различни режими на работа. Во линеарниот режим, струјата на колекторот (емитерот) приближно е пропорционална на струјата на базата, но неколкупати поголема, правејќи го овој модел идеален за засилување на струјата. Биполарниот транзистор влегува во заситување кога базната струја се зголеми до точка кога надворешното коло ја спречува колекторската струја понатаму да расте. Во таа точка, спојот база-колектор станува исто така директно поларизиран. Заостанатиот напон опаѓа 100 до 300 mV (во зависност од количината на базна струја).
Примена
Заради својата температурна осетливост, биполарниот транзистор може да се користи за мерење температура. Неговата нелинеарна одлика исто така може да се искористи да пресметува логаритми. Германиумските транзистори биле често користени во 1950-тите и 1960-тите години, и иако поседуваат помал напон на прагот, што ги прави попогодни за некои примени, имаат голема склоност кон термален пробој.
Еберс-Молов модел
Струите на емитерот и колекторот во нормална работа се дадени со Еберс-Моловиот модел:
Струјата на базата главно настанува заради дифузија
каде
Колекторската струја е незначително помала од емитерската струја, бидејќи вредноста \alpha_F е многу близу 1,0. Кај биполарните транзистори малата струја низ базата предизвикува голема струја во колекторот. Односот на дозволена колекторска и базна струја се нарекува „струјно засилување“, β или. A вредноста 100 за β е типична вредност за мали биполарни транзистори. Во типична конфигурација, многу мала сигнална струја тече низ спојот база-емитер заради контролирање на колекторската струја. β е поврзана со α преку следните равенки:
Ефикасноста на емитерот:
Уште едно множество равенки кое се користи за да се опишат трите струи во кој било работен дел е дадено подолу. Овие формули се засновани на преносниот модел на биполарниот транзистор.
Промена на ширината на базата
Ако доведениот напон база-колектор (V_{BC}) варира, ширината на зоната на просторен електричен полнеж меѓу базата и колекторот се менува. Оваа промена предизвикува да се промени засилувањето на транзисторот бидејќи засилувањето зависи од ширината на базата. Ова често се нарекува Ерлиев ефект. Во директен режим Ерлиевиот ефект влијае на струјата на колекторот и засилувањето на емитерската струја при директна поларизација  спрема следните равенки:
каде
Пробој
Кога напонот база-колектор ќе достигне одредена (во зависност од транзисторот) вредност, границата на зоната на просторен електричен полнеж на спојот база-колектор се спојува со границата на зоната на просторен електричен полнеж на спојот база-емитер. Кога е во оваа состојба, транзисторот нема база и транзисторот тогаш го губи своето засилување.
Модел со h параметри
а h-параметрите се претставени со:
Со мали букви се означени индексите на h параметрите при AC, со големи при DC анализа. Моделот на оваа топологија при анализата на колата може дополнително да се поедностави, така што некои од параметрите се игнорираат (hoe и hre), се земаат како вредност нула (краток спој) или бесконечност (прекин на колото). Треба да се забележи и дека овој модел исто така може да се примени при анализа на кола со сигнали со ниски честоти и кола со мали сигнали.
При анализа на работа на кола со сигнали со високи честоти овој модел не се користи, со оглед дека кај h параметрите се работи за параметри од типот на отпор и спроводливост, а при оваа анализа е потребно да се користат и параметри за капацитет кои имаат доминантен ефект при високи честоти.
1399 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4109 и 4110 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3351 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2361 и 2362 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 646 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1399 година се протега во 1237 и 1238, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1297 и 1298 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 856 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2082 и 2081 исламска година пред хиџра.
NGC 7313
NGC 7313 — спирална галаксија во соѕвездието Јужна Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7313 се споменува и како ESO 533-52.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7313 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 7313 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Други поделби
Проучување на NGC 7313 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69242. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 347; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6966. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1172.
Користена литература
Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206)
Костадин Георгиев
Д-р Костадин Георгиев — македонски деец, поранешен универзитетски професор, публицист и општественик со потекло од Пиринска Македонија.
Роден е 1948 година во Ќустендилско. Доктор на филозофски науки. Професор на геолошкиот факултет во Софија. Како пројавен Македонец во Бугарија, постојано бил прогонувам и затворан, жигосуван јавно од власта и полицијата. Откако како автор, ја издал книгата „Филетизам или проклетство - некои аспекти на великобугарскиот шовинизам“, тој е истеран од работното место предавач на Геолошко-рударскиот универзитет во Софија, во 1986 година.
Професорот Стојко Стојков, сведочи дека секој интелектуалец кој отворено ќе застане зад идејата и поддршката за македонското малцинство во Бугарија, ќе се соочи со слични притисоци како што се соочил и Костадин Георгиев, мајката на Сергеј Станишев, проф. Стефан Влахов и ред други интелектуалци.
Сакара
Додека Мемфис бил главен град на древниот Египет, Сакара била негова некропола. Иако ја засениле кралските гробови во Гиза, а подоцна и во долината на кралевите во Теба, Сакара останала важна комплекс за помали погреби и церемонии на различни култови над 3.000 години, сè до птоломејските и римските времиња.
Скалестата пирамида во Сакара била изградена од Имхотеп за фараонот Џосер (околу 2667-2648 г. п.н.е.). Тоа е најстарата целосно сочувана камена зграда.
Музејотот на Имхотеп неодамна беше отворен на оваа локација (2006 година).
Ран династички период
Иако најстарите гробови на благородништвото во Сакара датираат од времето на Првата династија, сепак првите кралеви кои таму биле закопани биле од Втората династија, меѓу кои Хотепсехемви и Нинечер.
Јован (Прв војвода од Ланкастер)
Познат е под името Јован од Гент, според местото каде е роден. Во времето кога неговиот малолетен брат бил прогласен за крал на Англија, тој де факто владеел во Англија.
Во 1360 година се оженил со своја роднина од трето колено, Бланка, ќерка на војводата од Ланкастер, По смртта на војводата од Ланкастер, тој ги наследил неговите земји и неговата титула. По смртта на неговата сопруга, тој во 1371 година се омажил за кастиљската инфанта Канстанција. Од тој брак, тој се здобил со титулата крал на Кастиља и Леон. Во 1386 година се обидел да изврши инвазија врз Кастиља, но во тоа не успеел.
Неговите потомци, познати како Ланкастери, опфаќале три кралеви: Хенри IV, Хенри V и Хенри VI. Негвата ќерка, Филипа, станала португалска кралица како сопруга на кралот Јован. Од потомците на Јован подоцна била основана династија Тјудори.
NGC 4990
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4990 се споменува и како MCG -1-34-4, MK 1344, IRAS 13067-0500.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4990 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 4990 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 9 м 17,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -5° 16' 21"". Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.
Други поделби
Проучување на NGC 4990 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45608. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 240; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4963. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1077.
Принцезата Мононоке
Принцезата Мононоке (もののけ姫) е јапонски анимиран, долгометражен филм, напишан и режиран од Хајао Мијазаки. Филмот бил првпат издаден во Јапонија на 12 јули 1997 година, а премиерата во САД била одржана на 29 октомври 1999 година. Филмот трае 134 минути и е снимен во колор-техника, со 35-милиметарска камера.
„Принцезата Мононоке“ („Мононоке (物の怪)“ не е име, туку општ израз во јапонскиот јазик за дух или чудовиште) е драма која се одвива во во Јапонија, во доцниот период Муромачи, со голем број на фантастични елементи. Приказната се концентрира на вмешувањето на Ашитака во борбата меѓу натприродните чувари на шумата и луѓето од Татараба кои ги трошат природните богатства на шумата. „Мононоке“ бил филм со најголема заработувачка во Јапонија, сè додека неколку месеци подоцна не бил надминат од филмот „Титаник“.
Приказна
Филмот претставува приказна за Ашитака, принц на древното племе Емиши, кого во борбата со подивен животински бог го снаоѓа проклетство. Тоа му овозможува натприродна моќ, но истовремено му носи сигурна смрт. Во потрага по изворот и лекот за своето проклетство, Ашитака го напушта своето село и тргнува на пат на далечниот Запад, каде се соочува со темната страна на „цивилизацијата“.
Во шумата на Шишигами, покрај гигантските шумски ѕверови, Ашитака го открива присуството на човечко девојче, Сан, која е посвоена и одгледана од волците. Селаните од Татараба ја нарекуваат „Принцезата Мононоке“.
По нивната кратка средба, Ашитака е заинтригиран да дознае повеќе за Сан. Иако ги мрази луѓето, Сан одлучува да му помогне на Ашитака. Принцот веќе не е затапен, мислејќи дека го чека сигурна смрт, туку по средбата со Сан, тој открива нова причина за борба и живот. Двајцата успеваат да ги повратат шумата, надежда и желбата за живот. Тоа е и главната тема на филмот, волја за живот покрај сите тешкотии, бидејќи без оглед на тоа колку лошо работите изгледаат, сè додека жвиееме, можеме да се обидеме да ги смениме кон подобро.
Ликови
Ашитака e 18-годишно момче, последниот принц на Емиши, племе кое било изгонето од западна Јапонија. Тој е храбар, сочувствителен и бестрашен. Има силно чувство за морал. Одличен е со лак и стрела, вештина која ја користи често, но секогаш во самоодобрана. Свршен е со Каја со која би морале да се венчат. Неа ја нарекува „мала сестра“, но тоа е само заради искажување почит.
Сан е млада принцеза-воин. Таа е лута e и насилна кон луѓето, но пријателски настроена и разумна со животните. Уште како доенче, таа била напуштена од нејзините човечки родители и израсната од Моро, божица на волците. Безусловно ги мрази луѓето и се смета себеси за волк. Честопати е напаѓала човечки каравани и тврдината на Лејди Ебоши за производство на железо. Особено е насилна кон Лејди Ебоши.
Лејди Ебоши Гозен е раководителката на Татараба. Лејди Ебоши дошла во Татараба кога владеела војна меѓу жителите на селото и дивата свиња, богот Наго. За да победи во оваа војна, Ебоши користела новоизумени пушки и на тој начин си го придобила местото на водач на Татараба. Како таква, таа им дозволила на поранешните проститутки и лепрозните да работат во Татараба. Ебоши е харизматична, обично пријателски настроена, и гостољубива. Своите задачи ги извршува на практичен и деловен начин, било да е тоа продажба на железо, одбрана на Татараба од самураите или борба со меч.
Џико Боу е човек кој тврди дека е монах. Џико е мал и дебел, поради што не изгледа застрашувачки, но очигледно знае многу за светот. Малку е алчен, хумористичен и мистериозен.
Токи е поранешна проститутка која живее во Татараба. Омажена е за Короку. Токи ја презема улогата на водач кога Лејид Ебпши и Гонза се отсутни.
Гонза е командант на стражарите во Татараба и личен телохранител на Лејди Ебоши.
Музика
Музиката за филмот е компонирана и изведена од страна на Џо Хисаиши - стандардниот композитор на речиси сите филмови режирани од Мијазаки, а текстовите на двете песни („The Tatara Women Work Song“ и насловната песна) се напишани од Мијазаки. Музиката е изведена од „Филхармонискиот оркестар на Токио (Tokyo City Philharmonic Orchestra)“ и диригирана од Хироши Кумагаи. Во Јапонија, албумот со филмската музика бил издаден две недели пред официјалната премиера на филмот. Насловната песна „Принцезата Мононоке“ е испеана од јапонскиот контра-тенор Јошиказу Мера.
Во 2008 година, Џо Хисаиши одржал концерт во Будокан, изведувајќи сите свои песни компонирани за филмовите на Мијазаки. Во 2009 година, концертот бил издаден на ДВД, со наслов „久石譲 in 武道館 ~宮崎アニメと共に歩んだ25年間~“ (Џо Хисаиши во Будокан - 25 години со филмовите на Мијазаки). За крај на концертот била изведена песната „Ашитака и Сан“ која за разлика од официјалното ЦД, овојпат имала текст.
1704
1704 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1704 година од новата ера, 704. од вториот милениум, 4. од XVIII век и петта од 1700-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7212 и 7213 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6454 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5464 и 5465 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2457.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1704 година се протега во 4340 и 4341, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4400 и 4401 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2247. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1115 и 1116 исламска година.
Замок Аланија
Замокот Аланија (турски: Alanya Kalesi)) е тврдина која се наоѓа во Аланија, Турција. Бил изграден во времето на Византија а дограден во 13 век по освојувањето на градот од страна на селџуците. Денеска е музеј.
Едмунд (Прв војвода од Јорк)
Едмунд  ( - ) бил син на англискиот крал Едвард III и неговата сопруга Филипа.
Кога навршил 21 година, тој се здобил со титулата Ерл од Кембриџ. На 6 август 1385 година, Едмунд станал војвода од Јорк. Со ова го дал почетокот на династијата Јорк, која подоцна ја започнала т.н. Војна на розите за англискиот престол.
Питос
Питос — голем складиштен сад кој бил вкопан во подовите,така што единствено устието на садот било видливо на површината. Бројот на питоси во една куќа било значајно мерило за богатството на едно семејство. Се користеле за чување храна и житарици.