cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Австриски конзулат во Битола
Историја
Конзулатот бил сместен во куќа на улица Широк Сокак бр. 37.
На 14 јуни 2015 година во Битола, сега во Република Македонија, повторно бил отворен почесен австриски конзулат. Истиот се наоѓа на улица „Климент Охридски“ бр.35/3.
Список на државни водачи во 1876 година
Ова е список на државни водачи во 876 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Налеј, налеј
„Налеј, налеј“ — македонска народна песна.
Википедија на узбечки јазик
Википедија на узбечки јазик е издание на Википедија на узбечки јазик.
Налеј, налеј
Историја и одлики
Младите Македонци, Солунските атентатори, гемиџиите, само неколку месеци пред настаните во Солун, во Париз, во една мала коноба, со симпатично име „Утро“ на убавата сопственичка ѝ ја пееле „Налеј, налеј меанџико“.
Меанџиката, подоцна стаписана од нивните подвизи и нивната смрт, тажна за нејзините македонски пријатели не се омажила никогаш и починала во 1939 година, носејќи го споменот за нив. Приказната за мадам Мадлен и Солунските атентатори, била случајно раскажана од една млада Мароканка, и се нашла во книгата на пензионираниот новинар Никифор Смилевски.
Париз. Март 1903 година.
-Мадам Мадлен, наточи еден бокал вино, од тоа бордото- подвикнувала група од неколку момчиња седнати на маса во мала тесна коноба во Париз. Преноќиште со провокативно име „Л`матен“ или „Утро“ на француски. Вкусните чорби, пансионот и убавата сопственичка Мадлен биле магнет за младите гости од [[Балканот кои често навратувале во „Л`матен“ при нивниот престој во Париз.
-Ќе ви наточам вино, ама ако ја запеете онаа ваша песна, што е и моја и ако ми ја посветите мене“ – одговарала провокативната мадам Мадлен, која била сопственичка и во исто време ги послужувала гостите во „Л`матен“.
Не чекале да им се каже двапати, одекнувал текстот на песната: „Налеј, налеј (меанџико) Мадлен од црното вино....И ние право имаме да живеејме“...
Стразбур, Франција. Крајот на 90-тите години на минатиот век
Случајна средба на велешанецот Веле Алексовски, професор по француски јазик со Жан Бернанже, млада Мароканка. Сосема случајно, двајцата требало да магистрираат на различни теми, но кај исти професори. Веле, на тема за „Македонскиот народ и македонското прашање во Првата светска војна“, а Бернанже на тема „Мароканските војници во првата светска војна во Македонија“.
Својата тема, Бернанже ја подготвувала во Париз, отседната во еден мал пансион, со име „Л`матен“ или „Утро“ на француски.
Но, велешанецот Алексоски се заинтересирал од каде и е идејата на Жан за Македонија, за мароканските војници кои биле дел од француските војски во Првата светска војна, како и тоа, дали била Македонија.
Жан Бернанже не била никогаш во Македонија, но како што му објаснила, знае една многу интересна песна и легенда за Македонија што и ја раскажал стариот меанџија во Париз додека го подготвувала трудот. Приказната за големата љубов на неговата тетка, мадам Мадлен, сопственичка на пансионот, која не се омажила никогаш, починала во 1939 година, но која постојано ги споменувала [[велешките гемиџии и тажно ја потпевнувала песната: „Налеј, налеј меанџико, од црното вино“.
Според записите што ги направил пензионираниот велешки новинар Никифор Смилевски во неговата книга: „На Којник дуќан да имам“, меѓу мадам Мадлен, сопственичка на преноќиште и кафеана и велешаните од „анархистичките“ групи „гемиџии“ кои ја минирале банката во Солун, го кренале во воздух бродот Гвадалкивир и на тој начин, светот слушал за теророт што го вршела Отоманската Империја врз христијанското население.
Никифор Смилевски, во неговата туку што издадена книга, ја запишал следнава приакзна:
„Токму една таква мартовска ноќ (во 1903 година) бргу им изминуваше на групата млади луѓе. Во задимениот воздух се мешаа миризбата на јадењата, цигарите, извиците и песните што ги пееја пансионските гости. Меѓу масите и столовите умешно се провлекуваше симпатичната фигура на сопственичката која истовремено ги служеше гостите.
-Ех, колку е добра оваа мадам Мадлен. Да не се големи нашите идеали и обврски би останал засекогаш во овој голем град, што има душа како и нашиот народ. Вака велеше младиот господин со широки мустаци и бујна коса, кој во малиот џеб од палтото уредно имаше ставено бело шамиче, гледајќи ја притоа складната фигура на Мадлен што се приближуваше кон шанкот со пијалоците.
-Имаш право, се надоврза црномурестото момче до него, кое имаше патец во косата и мали тенки мустачиња. Овде е навистина добро, луѓето се слободни и весели а таму кај нас во Македонија очај и беда, неправди. Се изживуваат Турците врз нашите луѓе. Затворите се преполни, а казните ако не се даде рушвет се доживотни. Во нашата метропола, во Солун, во споредба со Париз како да е запрено времето. Туку, ние таму ја привршуваме работата. Тунелот речиси го ископавме до банката. Со нашите акции ќе ја потресеме Турција и европскиот капитал. Добро им е овде во Франција и не сакаат да слушнат за нашите маки и беззаконието што владее.
И додека младиот „гемиџија“ со лутина раскажувал за маките на Македонците, мадам Мадлен се вратила со бокал вино, ги послужила, но им рекла дека сега ним им е редот, да ѝ ја испејат омилената песна. Песната што ѝ се допаѓала на меанџиката. Па така, се зачуло на француски: Nous some les enfant de la Macedoin а еден од групата извикнал: -Така е, ние сме деца нанашата земја по што почнале да ја пејат песната на македонски: и ние имаме право да живееме, парола ни беше смрт или слобода, слобода за Македониија!
Така, рефренот: Налеј, налеј, го пееле развлечено, наместо меанџике додавале Мадлен, а потоа го забрзувале ритамот кога ја потпевнувале: слобода немавме, правдинни никакви, кога баравме в затвор се најдовме!
И така, пеејќи ја песната, групата млади Македонци, побарале да им се придружи мадам Мадлен, за последен пат да ѝ ја отпејат песната.
На нејзиното прашање, зошто за последен пат, ѝ било одговорено дека заминуваат за Македонија, да го извршат нивното дело, да се слушне гласот на поробена Македонија.
-Тоа што ќе го изведеме ќе се слушне во Европа и во Франција- ѝ порачале младите Македонци на французинката.
Таа им одговорила дека нема да го заборави нивното пријателство и со срце ќе ги чека повторно да се вратат.
Но, од таа мартовска вечер поминале повеќе од два месеца, мадам Мадлен постојано мислела на нејзините пансионски гости, на Македонците, и за нивните пораки дека за делата ќе слушне цела Европа.
Читајќи ги секојдневно весниците, Мадлен дознава за атентатите во Солун, за бродот „Гвадалкивир“ за Банката. Кога се фатени четворица од атентаторите се дознала и приказната дека тие не сакале да повредуваат луѓе, туку да го свртат вниманието на состојбата во Македонија.
-Во душата на Мадлен како да се вгнезди некое студенило кога дозна за извршените атентати во Солун. Со денови ги купувала и читала весниците. Може ли тоа да се нејзините пријатели? – запишал Никифор Смилевски, во книгата.
За да ја дознае вистината и да се оттргне од црните мисли, мадам Мадлен одлучила да му напише писмо на францускиот конзул во Солун и го молела да и одговори дали атентаторите се момчињата што ги познавала. Ги опишала нивните ликови и имињата што ги знаела.
Набргу добила писмо, кое треперејќи додека го читала, едвај изговорила „тие се“. Францускиот конзул ја потврдил информацијата.
Болва в’уво
Болва в’уво — македонски филм снимен во 1991 година во режија на Коле Ангеловски.
Налеј, налеј
Историја и одлики
Како да ја слушна песната и незаборавниот рефрен: „Налеј, налеј Мадлен“. Црното вино ѝ ја распара душата. Се разлеа голема, тешка тага во градите на Мадлен. Тага за навек. Според приказната раскажана од мароканката Жан Бернанже, стариот меанџија, внукот на мадам Мадлен рекол дека Мадлен останала на своето ветување дека никогаш нема да ги заборави и секогаш ќе ги почитува и сака нејзините Македонци. Умрела пред почетокот на Втората светска војна, во 1939 година. Никогаш не се омажила. Гостите ја познавале како дамата што не се насмевнува“.
Текст
НАЛЕЈ, НАЛЕЈ, МЕАНЏИКО
Налеј, налеј, налеј, меанџике налеј.
Налеј, налеј, налеј, од рујното вино.
И ние сме деца, на мајката земја.
На мајката земја, на Македонија.
И ние имаме право да живееме.
Слобода немавме, правдини никакви.
Кога ги баравме, затвор се најдовме.
Билјана Јовановска
Билјана Јовановска (р. во ) — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица. Студирала на "Универзитет Св. Кирил и Медодиј" во Скопје на отсекот за Актерска игра во 2012 година, во класата на проф. Елјеса Касо. Таа во 2009 година се појавила во турската серија Збогум Румелија. Од 2014 година работи во Македонски народен театар - Скопје.
Филмографија
Јовановска ги остварила филмските улоги:
Совет на министри на СССР
Совет на министрите на СССР (руски: Совет Министров СССР) била највисоката административна сила на СССР. Советот се грижел за секаков вид на декларации и инструкции засновани на моќта на сите републики во Сојузот. Од 1946 до 1991 година советот се нарекувал „Совет на народните комесари на СССР“ (Совет Народных Комиссаров СССР). Се формирал на секои 4 години.
Лавиринт (енигматика)
Лавиринт — македонски енигматски месечник, чиј прв број излегол во мај 2020 година. Енигматскиот магазин прво чинел 50 денари и излегувал на 52 страници, а сега, се печати на 68 страници и чини 60 денари. Лавиринт е во сопственост на фирмата Смарт Медиа од Скопје, во чија сопственост се и месечникот „Лавиринт Сканди“ и „Лавиринт Судоку“ - двомесечник, специјализиран за судоку загатки.
А бре невесте
„А бре невесте“ — македонска народна песна од мијачкиот регион, на мијачки дијалект. Песната го опева тешкото минато на македонскиот народ, кога, многу често, младите Македонци биле земани на многугодишна воена служба веднаш откако ќе се венчале, па нивните млади невести останувале сами со свекорот и свекрвата, чекајќи и надевајќи се дека нивниот сопруг еден ден ќе се врати жив. Откако после девет години воена служба момчето се враќа дома, неговата натажена и јадовна сопруга не го препознава.
Одбојка на Летните олимписки игри 1992 (мажи)
Одбојката на Летните олимписки игри 1992 — официјален одбојкарски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Барселона, Шпанија. На турнирот учествувале вкупно 12 репрезентации.
Првото место го освоил Бразил, второто Холандија и третото САД.
Спероне
Спероне — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 31 октомври 2018 година било 3,771 жители.
Википедија на урду
Википедија на урду е издание на Википедија на урду.
Список на државни водачи во 124 година
Ова е список на државни водачи во 24 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Републиката во пламен (филм)
Републиката во пламен  e македонски игран филм по сценарио на Љубиша Георгиевски и Јован Бошковски, а во режија на Љубиша Георгиевски. Монтажер бил Вангел Чемчев, а музиката ја компонирал Тома Прошев.
Премиерата била одржана во 1969 година.
Кратка содржина
На 2 август 1903 година, на светиот ден Илинден, во Македонија се крена востание. Тоа беше одговор на повеќевековното ропство и теророт на кој беше изложен македонскиот народ. Илинденското востание кулминираше во создавањето на Крушевската република која опстојуваше десет дена и беше единствена република на Балканот во тоа време. За да се објаснат целта и намерите на востанието, Никола Карев, претседател на Крушевската република го пишува Манифестот на Крушевската република, кој според прогресивноста на идеите изнесени во него е далеку пред времето на настанувањето. Веднаш по започнувањето на востанието кое претендираше да се прошири низ поголемиот дел од Македонија, стана јасно дека тоа е кренато без целосни подготовки... Бројна турска војска го напаѓа Крушево. Востаниците го напуштаат градот. Останува само четата на Питу Гули. Тој е решен да даде пример како се сака својот народ и како се гине за неговата слобода. Нивната херојска смрт на Мечкин Камен ја заслужи и почитта на непријателот. „Иако краткотрајна, по своите идеи Крушевската република беше величествена. Македонија го имаше својот прв Илинден, проследен со крвави години на тешки страдања. Македонија ќе го има и својот втор Илинден, при идната епоха на блиски победи и ослободувања. Овој втор Илинден е близок, тој доаѓа...“ - во „Илинденец“, Димо Хаџи Димов.
Улоги
Останати улоги ▼
Политбиро на Централниот комитет на Комунистичката партија на СССР
Политбирото на Централниот комитет на Комунистичката партија на СССР (руски: Политбюро) познато по презедиумот од 1952 до 1966, функционирало како централна институција за формирање на полиси (централни политики) и управно тело на Комунистичката Партија на Советскиот Сојуз. Политбирото било составено од највисоките членови на Централниот Комитет.
Алжирски динар
Динар (دينار) (симбол: или DA; code: DZD) – е валута на Алжир. Еден динар се состои од 100 сантими, а го издава Алжирската банка.
Динарот е воведен на 1 април 1964 година како замена за алжирскиот нов франк по курс од 1 динар за еден франк.
Постојат банкноти од 100, 200, 500, 1000 и 2000 динари и монети од 1, 2, 5, 10, 20, 50 и 100 динари.
Џемат
Џемат (, cemaât - општество, заедница) — основната и најмалата организациска единица на припадниците на исламската вероисповед. Преку џематот муслиманите ги остваруваат основните верски права, обврски и вршат различни активности. Како по правило, џематот се состои од група од најмалку 100 муслимански домаќинства кои живеат во едно подрачје и се меѓусебно поврзани во извршувањето на заедничките исламски должности. При извршувањето на исламската молитва (намаз), џематот се состои од најмалку две лица.
NGC 159
NGC 159 — спирална галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 159 се споменува и како ESO 150-11.
Откривање
Објектот е откриен на 28 октомври 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 159 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 159 има привидни димензии од 1,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 34 м 35,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 55° 47' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на NGC 159 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2073. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 417; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8468.
NGC 6554
NGC 6554 — астеризам во соѕвездието Стрела, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 14 јули 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6554 е од видот *Grp. NGC 6554 има само една позната привидна димензија, која изнесува 20'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 9 м 23 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -18° 22' 42"".
Други поделби
Проучување на NGC 6554 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 339; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6268. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1106.
АБФ (Образовно здружение на работници)
АБФ (Образовно здружение на работници) е образовен дел на шведското работничко движење. ABF спроведува семинари, часови и студиски кругови на различни теми, вклучувајќи работилници, јазици и музика.
Историја
АБФ била основана на 16 ноември 1912 година, од страна на Шведската социјалдемократска партија и некои од синдикатите. Денес, главни членови на АБФ се Социјалдемократите и Левицата.
Постојат локации на АБФ во речиси секој шведски град и неколку во поголемите градови. Нејзиното седиште е на Олоф Палмес гата, во близина на улицата Свеавеген во Стокхолм. Во Гетеборг, зградата на АБФ се наоѓа на Олоф Палмес Гата, во близина на плоштадот Јарнторгет.
Германско Царство
Германско Царство (Deutsches Reich, Deutsches Kaiserreich) бил назив за германска држава во период од 47 години, од кога прускиот крал Вилхелм I се прогласил за германски цар на 18 јануари 1871 до 9 декември 1918 година и абдикацијата на Вилхелм II по поразот во Првата светска војна. Службеното име на државата, Германски Рајх, се користело сè до 1943 година иако Германија не била царство цело ова време.
Изразот Втор Рајх (Zweites Reich) понекогаш и најдобро го означува овој период во историјата на Германија. Изразот го вовел Артур Мелер ван ден Брук во 20-те години на 20 век. Заклучил дека Светото римско Царство било Првиот германски рајх, додека Германското Царство било Втор рајх. Со таа логика настанал и изразот Трет Рајх кој се однесува на Хитлеровата Германија.
Обединување на Германија
И по револуцијата од 1848 г. Германија останала необединета. Постоеле околу 38 државички, а најголеми биле Австрија и Прусија, меѓу кои се водела борба за превласт над германските држави. Најистакнат борец за обединување на Германија бил прускиот канцелар Ото фон Бизмарк, претседател на владата на прускиот крал Вилхелм I. Тој сметал дека обединувањето не може да се постигне со зборови, туку со оружје и крв, односно по пат на војна против сите непријатели на обединувањето. Во 1864 г. Прусија и Австрија ја нападнале Данска и ги одзеле северно-германските области. Но заради поделба на освоените области настанала караница меѓу Прусија и Австрија. Војнички посилната Прусија го искористила овој момент и во јуни 1866 г. ја нападнала Австрија. Тоа го искористила и Италија и ја нападнала Австрија за да и ја одземе Венециската област. Австрија била поразена кај Садова во Чешка и била принудена да се откаже од стремежот за хегемонија над Германија, а на Италија и ја отстапила Венециската област.
Земји во Германското Царство
Пред обединувањето на царството, Германија била поделена на 39 независни држави. Тие држави се делеле на: кралства, големи војводства, војводства, кнежевства, слободни градови и една gцарска територија. Кралството Прусија била најголема самостојна германска држава, и покривала 60% од површината на тогашното Германско Царство. Многу историчари сметаат дека Бизмарковото обединување на Германија всушност било само проширување на Прусија.
Овие држави својата суевереност ја стекнале на различни начини. Некои ја добиле со распадот на Светото Римско Царство, додека пак некои се избориле за суеверноста на Виенскиот Конгрес во 1815 година. Териториите на поединечните држави не секогаш сочинувале една физичка целина, некои дури постоеле од неколку делови. Ова е резултат како од историското делување, така и од наследството кое што има последователни врски со одредени династии.
Конзервативна модернизација
Бизмарковата внатртешна политика одиграла голема улoгa во остврувањето на авторитативната политика во царството. Со јакнувањето на континенталната политика веднаш по обединувањето во 1871 година, германската влада донела релативно едноставни економски и политички промени. Темелните Бизмаркови реформи ја подигнале Германија на самиот врв на европската индустриска моќ.
Стопанство
Процесот на индустријализацијата во Германија и во германските фабрики почнал динамично да го освојува германскиот пазар, а со тоа ја преместил Британската роба во втор план. Започнала и жестока битка помеѓу германските и британските производи надвор од границите на Германија, претежно во САД. Германскиот текстил и металната индустрија во почетокот на Француско-Пруската војна ги надминал и ги заменил сите страни, а меѓу нив и британските производи од домашниот пазар. За време на векот германската индустрија дури и извезувала метал за британскиот слободен пазар. Произведувајќи квалитетна воена опрема за време на Првата светска војна германската индустрија ги опремила своите вокници со одлична опрема. Тука е вклучено и производството на германските пушки (Gewehr 98), пиштолите (PO8 Luger), и тешкото вооружување (Митралези, разновидни проектили и тешка и лесна артилерија)
Идеологија
По службеното обединување на Германија во 1871 година, Бизмарк се посветил на пропагирање на прусионизмот под маска на обединувањето на Германија. На тоа се спротивставил службен Ватикан и папата Пиј IX,, што довело до разни конфликти.
Германизацијата и супресијата врз другите народи
Полјаците биле најмногу потиснати со германизацијата. Почнала жесто битка помеѓу Бизмарк и нив, им давале земји во колониите, додека пак од Германија ги протерувале. Во 1888 година била организирана масовна депортација на Полјаците, која била органицирана од страна на Бизмарк и неговата влада.
Подемот на империјалната моќ и Бизмарковата оставка
Царството доста добро се развило под Бизмарковата власт сè до смртта на царот во 1888 година. По неговата смрт, Фридрих III, неговиот син и наследник, бил на власт само 99 дена, кога престолот го препуштил на Вилхелм II. Тој настан е одбележан како „годината на три цареви“ (Dreikaiserjahr). Влихелм II го сфатил значењето на царскиот престол, и сакал за разлика од величината на европските монарси во тоа време кои имале само фигуративна власт, да биде владар и „де факто“. Амбициите на Вилхелм II и неговите дела го довеле во конфликт со Бизмарк. По жестоката расправија околу власта, Бизмарк се повлекол и ја предал власта на Вилхелм II во март 1890 година, кога и поднел оставка на местото на германски канцелар.
По Бизмарковата оставка, Вилхелм II станал главен водач на Германија. За разлика од неговиот татко Вилхелм I, кој во поголемиот дел од работите, било внатрешни или надворешни, ја оставал власта на Бизмарк, Вилхелм II активно се вклучил во германската политика, со желба да остави впечаток на сигурен, способен и одговорен владар, и да го задржи правото, а не фигуративната власт. Вилхелм II по своја желба примал совети од Валтер Ратенау, доста контроверзна личност во германската политика која била либерал, евреин, масон и хомосексуалец (бил убиен од страна на десничарските екстремисти во 1922 година). Од Ратенхау, Вилхелм осознал многу за европската економија и индустријските и финансиските врски во внатрешноста, што многу му помогнало во приклучувањето во политичкиот живот
Свод на Галериј (Солун)
Сводот на Галериј (грчки: Τόξο του Γαλερίου) и гроб на Галериј (грчки: Τάφος του Γαλερίου) — антички споменици кои се наоѓаат во градот Солун, Егејска Македонија. Гробот на римскиот цар Галериј е познат како „Ротонда на Галериј“ и „Ротонда на Свети Ѓорѓија“.
Германско Царство
Подемот на империјалната моќ и Бизмарковата оставка
На службените слики и фотографии, Вилхелм II секогаш ја приксоперник својата лева рака која му била деформирана од раѓањето. Вилхелм II во светската историја останал запаметен по својата агресивна политика која била и една од причините за почнување на Првата светска војна.
Внатрешни работи
За време на владеењето на Вилхелм II, Германија повеќе не уживала таков авторитет кога со неа владеел Ото фон Бизмарк. Наследниците на Бизмарк имале големи проблеми кога се работело за промена на власта, посебно неговите наследници на местото канцелар на Прусија. Првите либерални промени ги вовел Лео фон Каприви и со тоа ја намалил невработеноста. Неговиот програм за либерализација во Германија бил прифатен и од страна на царот, и од страна на германското население. Единствени противници на на овие промени биле пурските земјоделци, кои се плашеле од губиток на власта и моќта, па затоа покренале и кампања против Каприевата реформа.
За време додека пруските аристократи се бунеле на сите барања на обединета Германија, во 1890-те, неколку побунувачки организации станале против пурскиот милитаризам и политиката таканаречена „прусификација“ која полека станала главен елемент на германската политика, како надворешно така и внатрешно. Поединети професори го вовеле либерализмот во образованието и така тие створиле алтернативен милитаризам, во желба за развивање на инивидуализмот и слободата. . Најголемата опозиција на Вилхелм II ја пружила новооснованата партија СДП (Социјал-демократска партија на Германија) која пропагирала многу левичарски идеи, а меѓу нив и марксизам. Исто така СДП бил заговорник на многу социјалистички реформи кои би ја ослабиле моќта на царот, и поради тоа, таа партија жестоко се спротивставила на Вилхелм II. Силната германска индустрија вовела програм на социјална заштита и згрижување за своите работници се дододека тие не ги поддржувале социјалистите. Имале право на пензија, осигурување во случај на болест, дури и биле стамбено згрижени, што ги намалило социјалните проблеми.
Вилхелм II, за разлика од Бизмарк, ги разрешил немирите помеѓу Германија и Католичката црква, и со неа се здружил во борбата против социјализмот. Оваа политика доживеала пропаст кога социјал-демократите ја добиле третината од гласовите во 1912 за Reichstag (Рајхстаг), и така станале третата најголема партија во Германија. Меѓутоа, тие не образувале парламентарно мнозинство, кое што го направиле десничарските партии кои биле поддржувани од царот и Католичката црква. Во ова време во оваа власт пораснал национализмот и милитаризмот, и поголемиот дел од Германците кои не сакале да го отслужат воениот рок заминале за Америка.
Надворешни работи
Вилхелм II сакал да ѝ направи на Германија „место под сонцето“, па така исто како Велика Британија почнал да освојува и да создава колонијални територии ширум Африка и Тихиот Океан. Поголемата африканска територија веќе од порано била колонизирана, така што Германија немала лесна задача. Ги преземале сите неколонизирани држави во Африка и створиле таканаречена Германска Југозападна Африка во која што спаѓале Намибија, Германски Камерун, Камерун и Германска Источна Африка (Танзанија). Германија исто така добила и некои острови во Тихиот Океан. Кинеското пристаниште Чингдао, било конкурентно пристаниште со британскиот Хонгконг и португалското Макао. Африканските колонии остварувале некаков профит на Германија, додека пак тихоокеанските острови не биле од никакво економско значење. Служеле само за ширење на германскиот јазик и за влијание во светот. Германија, која била финансирана од Германската Банка, се вклучила во проектот за изградба на Багдадска железница (1900 - 1911) заедно со Османлискиото Царство, што покренало настанување на германски пристаништа-градови на Блискиот Исток. Создавањето на Багдадската железница било поддржано и од Велика Британија, која верувала дека со тоа дека, трговијата помеѓу неа и Германија ќе биде поголема. Меѓутоа како што времето изминувало, Британците увиделе дека германските напори за подобрувањето на своето влијание на Блискиот Исток би довело до смалување на британското влијание, па затоа Британците побарале прекин на изградбата на Багдадската железница. Барањето било прифатено од Германија и од Османлиското Царство. Бизмарк пак, имал и друга политика со која се противел на колонизацијата. Сметал дека Германија ќе добие меѓународна моќ и доминација во Европа со создавањето на Германија во средна Европа така што би преземал некои делови од територијата на Руското Царство, што би довело до доволни економски ресурси и би остварило профит. Вилхелмовите напори за колонизација на неколкуте слободни територии во Африка и на Тихиот Океан наишло на големи критики од страна на германските националисти и идниот нацистички водач Адолф Хитлер, затоа што пропуштил да направи Германско Царство кое би се темелело само на европските територии.
Германскиот колонијализам на Вилхелм II ја вовлекол Германија во многу конфликти. Првиот конфликт се случил за време на Боксерското востаине во Чјингдау. Кинеските цивили протестирале против германската власт во таа покраина. На овој чин, царот брзо одговорил со вооружен напад, говорејќи дела Кинезите мораат да ја запамтат германската моќ и сила на ист начин како што европските народи ги запамтиле Хуните. Таа изјава на царот била употребувана многупати во Првата светска војна и Втората светска војна за исмејување на Германија и германскиот народ. Друг случај бил кога насилната германска политика двапати скоро предизвикала војна со Франција околу прашањето за Мароко.
Германскиот колонијализам исто така резултирал со многу неславни потези. Како што биле бројните геноциди во Германска Југозападна Африка (денешна Намибија), посебно оној над племето Хереро и Нама. По преземањето на југозападна Африка, германските бели доселеници се населиле на земјата на африканските племиња Хереро и Нама, со цел да ги угладнуваат и ги преместат во резервати. Припадниците на племињата Хереро и Нама станале робовска сила, додека пак нивната земја била искористена како вреден извор, особено за вадење на драги камења и дијаманти. Во 1903 и 1904 година, припадниците на племињата Хереро и Нама направиле бунт против германската власт во источна Африка. Како одговор на бунтот, Вилхелм II го пратил германскиот воен заповедник Лотар фон Трота во југозападна Африка како би ги прогонувал припадниците на племето Хереро од источна Африка. Фон Трота дал ултиматум на племето Хереро.
"Јас, големиот генерал на германските трупи, го праќам ова писмо до припадниците на племето Хереро... Сите припадници на племето Хереро мораат да ја напуштат оваа земја... Ако било кој припадник на племето биде пронајден внатре во германските граници, со оружје или без него, со домашно животно или без него, ќе биде стрелан. Веќе нема да примам жени или деца; туку ќе ги пратам назад во племето и ќе ги убијам. Тоа е моја одлука за сите припадници на племето Хереро."
Германските расправии со Франција и поддржувањето на Австроунгарската окупација врз Босна и Херцеговина во 1908 година, ги уништило добрите врски со Русија, потинцијалниот сојузник во борбата против Британската превласт. По усогласувањето помеѓу Британците и Русите против германската агресивна надворешна политика и решавањето на расправиите со Франција, Германија останала изолирана и со еден лојален сојузник Австроунгарија. Исто така Австроунгарија се потпирала на Германија како единствен прав сојузник и зависела од германската поддршка на етничкиот национализам и мултиетничкото Австроунгарско Царство. Германскиот втор сојузник, Италија видела многу повеќе профит во преземањето на поголемиот дел од Хрватското крајбрежје, која во тоа време била во склоп на Австроунгарија, а не била во сојузништво со Германија.
Првата светска војна и крајот на Царството
По атентатот врз австроунгарскиот престолонаследник Франц Фердинанд кој го извршил босанскиот србин Гаврило Принцип, царот Вилхелм II му понудил на австрискиот цар Франц Џозеф полна помош и поддршка во нападот над Србија, која ја обвинувале за атентатот. По одбивањето на Србија на барањето на Австроунгарија да пристигнат австриски истражувачи за случајот на атентатот, Австроунгарија започнала инвазија врз Србија. Германија не очекувала војна, а и мислела дека ако избие војна ќе биде на регионално ниво, помеѓу Австрија и Србија во која би се вклучила евентуално и Русија. По застанувањето на Германија зад постапките на Австроунгарија, а Франција и Британија со Русија, би било очигледно, ако избие војна, дека Европа ќе се соочи со најголемата војна во својата историја.
Германија беше во војна со насочување кон нејзиниот главен соперник, Франција. Германија во Франција видела голема закана на европскиот континент, која би можела побрзо да се мобилизира од Русија и да ја преземе во суштина германската индустрија во долината на реката Рајна. За разлика од Британија и Русија, Французите се вклучиле во војната пред све поради освета на Германија, посебно поради губењето на градовите Алзас и Лорен во 1871 година. Германското врховно заповедништво знаело дека Французите собирале војска за влез во Алзас и Лорен. Германија не сакала да ризикува со долги битики на германско-француската граница па наместо тоа го прифатила Шлифеновиот план, воен план осмислен така што би била избегната напорната битка на германско-француската граница. Германската војска влегла низ земјата Бенелукс во Франција, спуштајќи се спрема Париз и опколувајќи го, а со тоа брзо ја победиле француската војска на француско-германската граница. По поразот на француската војска. По поразот над француската војска, Германија се свртила кон Русија. Меѓутоа, Французите по поразот на својата војска пружале жесток отпор бранејќи го нивниот главен град, Германците не морале да се повлечат по првата битка на Марни.
По германскиот неуспех во првата битка на Марни, германската идеја за брза победа пропаднала и почнало долготрајно војување во рововите. Понатамошните обиди за продор во длабочината на француската територија пропаднале по двете битки кај Ипер со големи жртви кај двете страни. Германскиот заповедник на врховниот штаб, Ерих фин Фалкенхајн одлучил да се откаже од Шлифеновиот план и наместо тоа да се фокусира на долготрајната и напорна рововска војна со Франција кај Верден. Причината била тоа што градот Верден бил град херој и француска гордост во Француско-Пурска војна, па со тоа бил и свесен дека Французите ќе се погрижат Верден да остане слободен. Кога почнала Битката за Верден, француските единици почнале да добиваат тешки удари. Прво германската војска ги труела француските војници со отровни гасови, а потоа со директен напад што уште повеќе ја влошила состојбата на француската војска. Но битката како што поминувало времето, ја намалувала својата жештина, а со тоа повторно дошло до исцрпувачка рововска војна која само ги задржувала германските војници во Франција додека Русите биле се поблиску до источна Прусија. И покрај тоа што француските загуби биле доста поголеми од германските, француските војници кога биле на бојното поле добвале поддршка и од луѓето и жителите на Верден, што дополнително го отежниле освојувањето на Германците на Верден. По доаѓањето на местото на Фалкенхајн, идниот нацист Ерих Лудендорф, сфатил дека Битката кај Верден била залудна и дека така Германија само губела бројност на војската и време, па затоа наредил повлекување на своите трупи во декември 1916 година.
Додека состојбата на западниот фронт била безизлезна, борбите на Источниот фронт често завршувале со германска победа. Многу лошата организирана и наоружана руска војска не била во можност да ја победи многу подобро организираната германска војска, па затоа Германците успешно се ширеле на исток. Германија профитирала од внатрешните политички конфликти во Русија, а со тоа во 1916 година му осигурала на рускиот комунист Владимир Ленин пат низ Германија на пат во Русија. Германците сметале дека Ленин ќе ги продолжи политичките нереди во Русија, и дека Русија по тоа веќе нема да биде способна да војува, така што германската војска би победила на Источниот фронт, што би воедно довело и до префрлање на голем број војници од Источниот на Западниот фронт за понатамошна војна со сојузниците.
Во 1917 година во Русија избиле две револуции во кои било срушено царството и бил воспоставен комунистичкиот режим под водство на Владимир Ленин. Поради тоа што имал премногу внатрешни проблеми, Ленин одлучил да го сопре походот на Германија и Австроунгарија и да ја пренасочи воената сила во борбата против внатрешните непријатели, приврзаници на веќе соборениот крал Николај II. Мировниот договор во Брест-Литовск од 1918 година, комунистичката власт на Русија дала огромна територија на располагање на Германија само да би ставиле крај на војната на Источниот фронт. Таа територија денес ги вклучува балтичките држави (Естонија, Литванија, Летонија, Украина и Белорусија). Секако мировниот договот ја ставила Германија во поволна положба. Не само што огромната количина на територија дадена на Германија и тоа што Русите со тоа морале и да и плаќаат воена оштета на Германија, туку и тоа што Германците можеле да префрлат голем број на војници на Западниот фронт и да се посветат на војната со остатокот од Антантите.
Во ноември 1918 година, Австроунгарија се нашла во многу тешка позиција. Внатрешните револуции, веќе изгубената војна, незадоволството на угнетуваниите етнички групи земало замав. Правиот сојузник на Австроунгарија, Германија, поради внатрешниот притисок и проблеми се распаднала. Од другата страна пак, германскиот цар Вилхелм II, поради социјалистичките демонстрации ја основал СПД и пред крајот на војната абдицирал од положбата на германски цар. Овој негов чин ја завршува ерата на Германското Царство и ја започнува новата ера за Германија (Вајмарска Република) во сосем ново друштвено уредување.
Енцо Серини
Енцо Серини (италијанскиː Enzo Serrini;, Италија, - , ) — италијански и македонски оперски пејач, баритон, првенец на Операта на МНТ.
Животопис
Серини е роден во Палермо, Италија на 1 јануари 1920 година. Пеење учел кај К. Талефи во Италија. Дебитирал со улогата на Силвио во операта Палјачи. Извесен период бил ангажиран како солист на Операта во Ријека. Во Операта на МНТ работел од 1953 до 1975 година. Во својата кариера реализирал повеќе од 35 улоги главно од италијанскиот репертоар. Позначајни остварувања: Фигаро („Севилскиот бербер“), Јаго („Отело“), Ескамилио („Кармен“), Гроф Луна („Трубадур“), Жорж Жермон („Травијата“), Родриго-Поза („Дон Карлос“), Риголето и Скарпија („Тоска“), Белкоре („Љубовен напиток“). Поседувал волуминозен глас во изразито белкантистички манир и сугестивен сценски израз. Починал во Скопје на 11 март 1981 година.
Мартин Борман
Мартин Борман (Вегеленде кај Халберштат, 17 јуни 1900 — 2 мај 1945) бил истакнат нацистички службеник.
Дошол на чело на Партискиот канцеларијат на НСДАП и станал личен секретар на Адолф Хитлер. Ја стекнал Хитлеровата доверба и така добил огромна власт во Третиот рајх директно да ги издава наредбите од канцеларијата на Хитлер. Од тие причини пак стекнал многу непријатели вклучувајќи ги Јозеф Гебелс, Херман Геринг, Хајнрих Химлер, Алфред Розенберг, Роберт Лај, Ханс Франк, Алберт Шпер.
Борман бил премлад да би земал поголемо учество во Првата светска војна (неговата единица, пред крајот на 1918 година не учествувала во борбите). По војната станал надзорник на имот во Мекленбург и така дошол во контакт со Слободниот корпус (Фрајкорите) кои биле на имотот. Земал учество во нивните активности, најчесто во атентати и изнуди на работничките синдикати.
Во март 1924 година, бил осуден на една година затвор како соучесник на својот пријател Рудолф Хес во убиството на Валтер Кадов, за кој се верувало дека го издал Алберт Лео Шлагетер на Французите за време на окупацијата на Рурската област. По излегувањето од затвор тој се зачленил во НСДАП. Во 1933 година станал Рајхслајтер на НСДАП и пратеник во Рајхстагот. Од 1933 до 1941 година бил личен секретар на Рудолф Хес. По Хесовото заминување за Англија, Борман станал секретар на Хитлер. Многу историчари сметаат дека по количеството на моќ кој ја поседувал Борман бил сива еминенција на Третиот рајх за време на Втората светска војна.
Борман во 1929 година се оженил (по вторпат; од првиот брак имал две деца) со деветнаесетгодишната Герд Бух, чиј татко, Волтер Бух бил претседател на Нацистичкиот партиски суд. Борман го запознал Хитлер, кој му бил кум на венчавката. Мартин и Герд имале десет деца. Едната ќерка умрела непосредно по раѓањето.
Поврзано
Нирнбершки процес
Стурно
Стурно — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 31 октомври 2018 година било 3,014 жители.
Реласкоп
Употреба
Реласкопот се користи со гледање низ дупката во предниот дел на инструментот. Кога корисниците ќе погледнат низ оваа дупка, ќе видат неколку ваги кои се користат за различни мерења на долната половина од нивниот поглед, а на горната половина ќе го видат дрвото што го гледаат. Постојат три скали за висина на дрвото што се користат во зависност од оддалеченоста на корисникот од дрвото, пет скали за пречник и две скали за базална површина што се користат во зависност од саканиот фактор на основата површина.
Функција
Реласкопот е многу сличен на аголниот мерач и клинската призма по тоа што може да се користи за да се најде основната површина на дрвото од точка во зависност од факторот на основната површина во методот на земање примероци со променлив полупречник. Сепак, главната разлика во овој инструмент е тоа што има повеќекратна употреба како што е опишано претходно. Некои други предности во однос на сличните уреди со тоа што го зема предвид наклонот е од дрвото што дава попрецизно мерење од слични алатки.
Реласкопот може да се користи и за наоѓање на растојание од дрво (опсег). Ова се прави на ист начин како кога се користи теодолит користејќи збир на тригонометриски формули засновани на висина и агол. Реласкопот не се користи вообичаено за ова поради неговата тежина и времето потребно за да се направи тоа.
Висината на дрвото е друга употреба на овој инструмент. Тоа го прави со користење на неколку пондерирани тркала кои се вртат врз основа на положбата на инструментот. Отчитувањата на оваа скала ќе ја дадат висината на дрвото врз основа на растојанието на корисникот од дрвото. Кога земаат висина, корисниците мерат или 20 или 36 метри од дрвото; ова е причината за повеќекратните скалила во реласкопот. Корисниците потоа гледаат прво на врвот на дрвото или на највисоката точка на стеблот што сакаат да ја измерат и го снимаат бројот од бирачот за височина внатре во опсегот, а потоа гледаат на дното на дрвото за да најдат позитивен или негативен број. Тие го земаат овој број и го одземаат од првиот заведен број; ова ја дава висината на дрвото. Ова е многу слично на начинот на кој се користи клинометар.
Завист
Завист — емоција која се јавува кога една личност ќе почувствува дека не поседува одредена супериорна одлика, достигнување или предмет кои ги има друго лице или група, и или сака да ги има или посакува другиот да ги нема.
Аристотел зависта ја дефинирал како болка од гледање на туѓата среќа, поттикната од „оние што го имаат она што ние треба да го имаме“. Бертранд Расел рекол дека зависта е една од најмоќните причини за несреќа.
Видови на завист
Во холандскиот јазик се прави разлика помеѓу „добронамерна завист“ (benijden на холандски) и „злонамерна завист“ (afgunst), но не сите се согласуваат дека тие треба да се третираат како посебни емоции. Злонамерната завист се смета како непријатна емоција при што завидливата личност посакува патење на другата личност, не водејќи притоа сметка за цената која би ја платиле за тоа. Добронамерната завист е признавање и прифаќање дека другиот е подобар, но ја поттикнува личноста да се стреми да бидат исто толку добри. Добронамерната завист е сè уште негативна емоција затоа што ја тера личноста да се чувствува непријатно.
Шери Туркл смета дека појавата на друштвените мрежи и селфи културата создаваат чувство на „самозавист“ кај корисниците. Зависта и ситењето имаат паралелни структури како емоции.
Во будизмот
Во будизмот, терминот иршја најчесто се преведува како завист или љубомора. Иршја е дефинирана како состојба на умот во која некој е занесен да се стекне со богатство и чест, но не може да ја трпи одличноста на другите.
Терминот мудита (сочувствување на радост) се дефинира како радување за среќата на другите. Оваа доблест се смета за противотров на зависта и спротивна на ситењето.
Во христијанството
Во Стариот и Новиот завет има различни описи на зависта и настани поврзани со неа.
Зависта е еден од седумте смртни гревови. Според Битието, зависта го натерала Каин да го убие својот брат Авел, затоа што Каин му завидувал на Авел дека Бог ја предпочитал жртвата на Авел пред неговата.
Зависта се смета дека лежи во основата на напорниот труд и стекнатите вештини кај луѓето. На пример, луѓето ќе одберат занимања со кои би можеле да стекнат богатство, слава и задоволства да ги достигне или своите соседи. Зависта е затоа грев длабоко вкоренет во човечката природа. Се јавува кога на човекот му недостигаат некои работи, околност што се јавува кога Бог не му ги дарувал или кога дарбата од Бога била искористена за сопствени себични страсти и задоволства.