cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Француски директорат
Експедицијата на Бонапарт во Египет (мај 1798 година)
Идејата за француска воена експедиција во Египет била предложена од Талејран уште на 3 јули 1797. Експедицијата во Египет имала три цели: да го пресече најкраткиот пат од Англија до Британска Индија; да се основа колонија која би можела да произведува памук и шеќерна трска, кои биле дефицитарни во Франција поради британската блокада; и да обезбеди база за иден француски напад врз британска Индија.
Но имало и проблеми: републиканската француска политика била против колонизација, а Франција не била во војна со Отоманската Империја, во чиј состав бил Египет. Затоа, на експедицијата ѝ била дадена дополнителна научна мисија: „да го просветли светот и да се здобие со нови богатства за науката“. Во експедицијата имало голем тим од истакнати научници; Дваесет и еден математичар, тројца астрономи, четворица архитекти, тринаесет природонаучници и исто толку географи, плус сликари, еден пијанист и поетот Франсоа-Огист Парсевал-Гранмесон.
На 19 мај 1798 година, двесте бродови со 35.000 војници во составот на Армијата од Ориентот испловила од Тулон. Британската флота под команда на Нелсон, која очекувала француска експедиција кон Константинопол, не можела да ги спречи. Француската флота застанала на Малта и го зазела островот, чија влада пружила мал отпор. Војската на Бонапарт стигнала од заливот кај Александрија на 1 јули и го зазела градот на 2 јули. Во битката кај пирамидите на 21 јули 1798 година Наполеон ги поразил Мамелуците. Меѓутоа, на 1 август, британската флота на адмиралот Нелсон пристигна до брегот; француската флота била изненадена и уништена во битката кај Нил. Само четири француски бродови избегале. Бонапарт и неговата војска биле затворени во Египет.
Втора коалиција против Франција
Британија и Австрија биле вознемирени од создавањето на сестрински републики. Австрија најпрво побарала Франција да ѝ предаде дел од територијата на новите републики. Кога Директоратот одбил, Австрија почнала да бара партнери за нов воен сојуз против Франција. Новиот цар на Русија, Павле I од Русија, бил крајно непријателски настроен кон француските републикански идеи, сочувствувал со прогонетиот Луј XVIII и бил подготвен да се приклучи на нова коалиција против Франција. Царот понудил војска од 20.000 луѓе, испратени по море во Холандија со неговата балтичка флота. Тој испратил друга армија од 60.000 луѓе, ветерани од борбите во Полска и Турција, под команда на неговиот најдобар генерал, Александар Суворов, да им се придружат на австриските сили во северна Италија.
Кралот на Прусија, Фридрих-Вилијам III, ја зачувал неутралноста со цел да профитира од двете страни, што претставува неуспех за Франција.
Кон крајот на 1798 година, коалицијата имала 300.000-на војска, со можност нејзиниот број да се зголеми на 600.000. Најдобрата француска војска, на чело со Бонапарт, била блокирана во Египет. Франција имала војска од 170.000 војници, и за да се обиде парира на коалициските сили, Директоратот наредил нова регрутација за армијата, и се барало да додат двесте илјади нови војници.
Обновување на војната во Италија и Швајцарија
На 10 ноември 1798 година, британската и австриската влада се договориле да ги потиснат петте нови сестрински републики и да ја принудат Франција да се врати во нејзините граници од 1789 година. На 29 ноември 1798, кралот на Неапол започнал напад врз Рим, кој го бранеле француските војници. Французите ја поразиле неаполската војска во битката кај Цивита Кастелана на 5 декември. Следниот ден, француските војници го принудиле кралот на Сардинија да ги отстрани своите војници од Пиемонт и да се повлече на неговиот остров Сардинија. Француската армија се упатила кон Кралството Неапол, и кралот на Неапол го напуштил градот со британски воен брод на 23 декември 1798 година. Неапол бил окупиран на 23 јануари 1799, а на 26 јануари била прогласена нова неаполска република, таканаречената Партенопеска Република, шеста под француска заштита.
Мировните преговори со Австрија (пролетта 1799) биле во статус кво и Директоратот одлучил да започне нова офанзива во Германија, но доаѓањето на руска армија и нови австриски сили го променила балансот на силите. Французите биле поразени во неколку битки и се вратиле во Париз за да бараат повеќе војници.
Силите на Втората коалиција ја нападнале Италија окупирана од Франција, и по битката кај Касано (27 април 1799) ги окупирала Торино и Милано и со тоа ја повратиле Цисалпската Република од Франција. Сестринските републики основани од Французите во Италија брзо пропаднале, а само Џенова останала под француска контрола.
Во август, Русите и Британците отвориле нов фронт во Холандија. На 27 август британската и руската армија се здружиле кај Хелдер. На 31 август, холандската флота, која била во сојуз со Франција, била поразена од Кралската морнарица. Користејќи ја кризата во владата и во армијата, водачите на ројалистичките бунтови во Вандеја и Бретања на 15 септември почнале да подготвуваат ново востание. Кралскиот командант Луј де Фрот, во егзил во Англија, се вратил во Франција за да командува со новото востание.
Бачковски манастир
Бачковскиот манастир (Бачковски манастир) е вториот по големина православен манастир во Бугарија. Тој е ставропигијален манастир на Бугарската православна црква. Се наоѓа во јужна Бугарија во подножјето на Родопите, околу 10 километри јужно од Асеновград. Бачковскиот манастир е познат и ценет поради својата единствена комбинација од византиска, грузиска и бугарска култура, обединети со заедничката православна вера.
Француски директорат
Пресврт: Француски успеси (септември 1799 година)
Воената положба на Франција, која изгледала катастрофална во текот на летото, значително се подобрила во септември. На 19 септември, генералот Бруне извојувал победа над британско-руската армија во Холандија во Кастрикум. На 18 октомври, откако биле опколени во Алкмар, британско-руските сили се согласиле да се повлечат. Во Швајцарија, армијата на руската империја била поделена на два дела. На 25-26 септември, француската армија во Швајцарија поразила еден дел од руската армија во Втората битка кај Цирих, и го принудила остатокот од руската армија да се повлече преку Алпите во „Италија“. Суворов бил бесен на Австријците, обвинувајќи ги дека не ги поддржувале неговите трупи и го повикал царот да ги повлече своите сили од војната.
Бачковски манастир
Историја
Манастирот бил основан во 1083 од византискиот воен командант со грузиско потекло Григориј Бакурјани и неговиот брат Абазиј. За жал само двоспратната костурница, што се наоѓа на околу 300 метри од манастирскиот комплекс е зачувана од тоа време. Старите фрески во костурницата датираат од 11-12 век и се меѓу најсјајните достигнувања во православнота уметност. Нивната реставрација е завршена во 2002 година со средства на кипарска фондација. Манастирот бил под покровителство на цар Јован Александар за време на Второто Бугарско Царство. Како благодарност за неговиот придонес за реконструкција на зградата била нацртана фреската со неговиот портрет во нартексот на костницата. Како и во многу други манастири во Бугарија и во Бачковскиот манастир се наоѓалo ќелијно училиште (11 век). Интересен е фактот дека по падот на Бугарија под турска власт во втората половина на 14 век последниот бугарски патријарх Евтимиј бил испратен во егзил токму во Бачковскиот манастир. Егзилот не го обесхрабрил патријархот и тој заедно со неговите ученици продолжили активно да развиваат верски и културни активности надвор од манастирските ѕидини.
Француски директорат
Пресврт: Француски успеси (септември 1799 година)
Ројалистичкото востание на западот на Франција, планирано да ја придружува британско-руско-австриската офанзива, исто така било неуспешно. Чуаните накратко го зазеле Ле Ман на 14 октомври и Нант на 19 октомври, но биле брзо протерани од француската армија, а бунтот бил задушен на 29 октомври.
Нови избори, нови директори и растечка политичка криза
Од 21 март до 9 април 1799 година биле одржани избори за нови 315 членови во Советите. Ројалистите биле дискредитирани и ги немало; победници биле неојакобинците, кои сакале да ја продолжат и зајакнат Револуцијата. Меѓу новите членови на Советот бил и Лусиен Бонапарт, помладиот брат на Наполеон, кој тогаш имал само дваесет и четири години. Врз основа на името, бил избран за претседател на Советот од петстотини.
По завршување на изборите, јакобинското мнозинство веднаш побарало Директоратот да стане „пореволуционерен“. Тие го прогласиле изборот на директорот Треилхард за незаконски поради технички пропусти и со гласање одлучиле да биде сменет со Луј-Жером Гоје, адвокат кој бил министер за правда за време на Конвентот и кој го надгледувал апсењето на умерените пратеници од Жирондин. Јакобинците во Советот потоа побарале и оставка од двајца умерени директори, Ла Ревелие и Мерлин. Тие биле заменети со два нови члена, Роже Дукос, малку познат адвокат кој бил член на Комитетот за јавен спас, и непознатиот јакобински генерал, Жан-Франсоа-Огист Мулен. Новите министри именувани од директорите во најголем дел биле докажани Јакобинци, иако Сијес издејствувал назначување на Џозеф Фуше за нов министер за полиција.
Новите Јакобинци отвориле нов политички клуб по моделот на јакобинските клубови од времето на Конвентот. Отворен бил на 6 јули и наскоро имал три илјади членови, со 250 пратеници, меѓу кои и многу поранешни Јакобинци од времето на владеење на теророт, како и поранешни поддржувачи на ултра-револуционерот Франсоа Бабеф. Членовите на клубот не се плашеле да го нападнат Директоратот, жалејќи се раскошот и луксузот на членовите на Директоратот. Директоратот набрзо одговорил на провокациите; Сијес ги осудил членовите на клубот како враќање на владеењето на теророт на Робеспјер. Министерот за полиција Фуше го затворил клубот на 13 август.
Подготовка за државен удар
Правилото дека директорите мора да имаат навршено четириесет години било едно од оправдувањата за државниот удар од 18 бример: државниот удар се случил на 9 ноември 1799 година, кога Бонапарт имал триесет години. Бонапарт се вратил во Франција на 9 октомври 1799 и триумфално тргнал за Париз. За неговата победа над Отоманските Турци во битката кај Абукир често се зборувало и ги засенила другите француски победи во Втората битка кај Цирих и битката кај Берген. Помеѓу Авињон и Париз, бил пречекан од маса народ кои го сметале за спасител на Републиката од странските непријатели и корупцијата на Директоратот. По пристигнувањето во Париз, Наполеон бил избран за член во Францускиот институт за научните достигнувања на неговата експедиција во Египет. Бил пречекан од ројалистите затоа што потекнувал од мало благородничко семејство од Корзика, а од Јакобинците затоа што го потиснал обидот за државен удар на ројалистите на почетокот на Директоратот. Неговиот брат Лусиен, иако имал само дваесет и четири години, станал истакната личност во Советот од петстотини поради неговото презиме.
Бонапарт имал амбиција да биде назначен за член во Директоратот, но сè уште немал четириесет години, минимална возраст утврдена со Уставот, а директорот Гохиер, строг легалист, не дозволувал промени во уставот. Негов најран сојузник бил директорот Барас, но не го сакал на Барас затоа што неговата сопруга Жозефина била Барасова љубовница пред да се омажи за него и поради обвиненијата за корупција што ги опкружувале Барас и неговите сојузници. Бонапарт подоцна напишал дека јакобинскиот директор, генералот Мулен, му пришол на Бонапарт и му предложил да започне државен удар, но тој одбил; тој сакал да ја прекине револуцијата, а не да ја продолжи. Сијес, кој барал воен херој и генерал за помош во државен удар, првично го имал на ум генералот Жубер, но Жубер бил убиен во битката кај Нови во август 1799 година. Потоа му пришол на генералот Моро, но Моро не бил заинтересиран. Првата средба помеѓу Сијес и Бонапарт, на 23 октомври 1799 година, поминала лошо; и двајцата имале огромно его. Сепак, тие имале силен заеднички интерес и на 6 ноември 1799 година го официјализирале својот план.
Државниот удар бил внимателно испланиран од Сијес и Бонапарт, со помош на братот на Бонапарт, Лусиен, дипломатот и совршен интригант Талеран, министерот за полиција Фуше и комесарот на Директоратот, Пјер Франсоа Реал. Планот предвидувал тројца директори да поднесат ненадејна оставка, и земјата да остане без извршна власт. Тогаш на Советите ќе им биде кажано дека на нацијата ѝ се заканува Јакобински заговор; Советите ќе бидат преместени заради сопствена безбедност во Шато де Сен Клауд, на околу 5 км западно од Париз. Бонапарт ќе биде именуван за шеф на владата за да ја брани Републиката од заговорот; Советите би се распуштиле и би се пишувал нов Устав. Ако пучот помине добро, тоа бил само парламентарен маневар и би било сосема легално. Бонапарт ќе треба да убеди дел од пратениците. Фуше и Реал треба да кажат дека нема да има мешање од полицијата или градот Париз. Фуше предложил водечките јакобински пратеници да бидат уапсени на почетокот на пучот, но Бонапарт рекол дека тоа нема да биде потребно, што подоцна се покажало како грешка. Кратко пред пучот, Бонапарт се сретнал со главните армиски команданти: Журдан, Бернадот, Ожеро и Моро и ги информирал за претстојниот државен удар. Не бил поддржан од сите, но се договориле да не му стојат на патот. Претседателот на Советот на старите исто така бил доведен во пучот, за да може да ја одигра својата улога, а братот на Бонапарт, Лусиен, ќе раководи со Советот со петстотини. Вечерта на 6 ноември, Соборите одржале банкет во поранешната црква Сен-Сулпис. Бонапарт присуствувал, но изгледал ладно и расеано и си заминал рано.
Државен удар (9-10 ноември)
Рано утрото на 9 ноември, армиските единици почнале да заземаат позиции во Париз, а членовите на Советот на старите биле разбудени и им било наложено да дојдат во палатата Туилери на итен состанок. Кога се собрале во седум и пол, им било кажано дека е откриен јакобински заговор за соборување на владата и дека состанокот следниот ден треба да го префрлат во Шато де Сен Клауд, каде што ќе бидат на безбедно. Од членовите било побарано да одобрат декрет за преместување на местото на состаноци и да го назначат Бонапарт за командант на трупите во Париз за да ја обезбеди нивната безбедност. Вознемирени, тие брзо го одобриле декретот. Се појавил и Бонапарт и им рекол: „Граѓани претставници, Републиката ќе загинеше. Вие дознавте за тоа и вашиот декрет штотуку ја спаси“. И Советот од петстотини се согласил следниот ден да ја пресели седницата во Сен-Клауд.
Според планот, до попладневните часови Сијес и Рожер Дукос поднеле оставки. На Талејран му била доделена задача да изнуди оставка од Барас. Затоа, на Талејран му дале многу пари за да му ги понуди на Барас да се откаже; историчарите не се согласуваат околу тоа дали тој му ги дал парите на Барас или ги задржал за себе. Барас, откако ги видел војниците надвор и уверен дека може да го задржи големото богатство што го стекнал како директор, лесно се согласил да го напушти Директоратот. Со заминувањето на три члена, според законот Директоратот не можел да се состанува. Јакобинските директори Мулен и Гохие биле уапсени и затворени во Луксембуршката палата. Првиот ден од државниот удар поминал баш како што било планирано. На 10 ноември, членовите од двата совета со силна воена придружба биле однесени до Сен Клауд. Бонапарт прво разговарал со Советот на старите, и им објаснил дека Директоратот повеќе не постои. Бонапарт бил ладно примен, но Советот не се противел. Потоа разговарал со Советот од петстотини, кој веќе засдеавал под претседателство на неговиот брат Лусиен. Овде Наполеон бил понепријателски пречекан од јакобинските пратеници. Бил испрашуван, исмејуван, навредуван, замолчуван и туркан. Неговиот брат не можел да ги смири, а некои од пратениците на Јакобинците почнале да бараат Бонапарт да се прогласи за одметник од законот. Доколку Советот го изгласал како одметник од законот, Бонапарт можел да биде уапсен и веднаш погубен без судење. Додека пратениците дивееле и се расправале, Бонапарт и неговиот брат, придружувани од неколку војници, ја напуштија Оранжеријата, и отишле до единицата гренадири која нестрпливо чекала надвор. Им рекле дека пратениците се обиделе да го убијат Бонапарт со нивните пенкала. Гренадирите влегле во салата и брзо ги исфрлиле пратениците.
Со тој настан, Директоратот престанал да постои. Основана била нова влада, Конзулат. Според повеќето историчари, со ова завршила и Француската револуција.
Апостол Матеј (Евангелист)
Светиот апостол Матеј го напиша Евангелието на еврејски јазик, коешто набрзо беше преведено на грчки и до нас дојде на грчки, додека она на еврејски се изгуби. За овој евангелист се вели дека никогаш не јадел месо, а се хранел со овошје и зеленчук.
Живот
Матеј бил син на Алфеј, најпрво цариник (т.е. закупец и порезник или митар) и како таков него го видел Господ во Капернаум и го повикал: „Врви по Мене.“ И откако станал, тргнал по Него (Матеј 9, 9). Потоа Матеј Му приредил дочек на Господ во својот дом и со тоа дошло до повод Господ да изрече неколку големи вистини за Своето доаѓање на земјата. Откако Го примил Светиот Дух, Св. Матеј го проповедал Евангелиетово Партија, во Мидија и во Етиопија, земјата црнечка.
Улога
Во Етиопија, Матеј го поставил за епископ некој Платон, свој следбеник, а самиот се повлекол во молитвена осама во гората каде што му се јавил Господ. Ги крстил жената и синот на кнезот на таа земја, заради што кнезот се разгневи и испратил стража да го доведат Матеј пред него на суд. Војниците отишле и се вратиле кај кнезот говорејќи дека го слушнале гласот Матејев, но никако со очите не можеле да го видат Светиот апостол. Тогаш кнезот испратил друга стража. Кога и оваа стража му се приближи на апостолот, него го огреа небесна светлина толку силна, што војниците не можеа да гледаат во него, но исполнети со страв го фрлиле оружјето и се вратиле. Тогаш кнезот сам пошол. Кога му се приближил на Св. Матеј, овој заблеснал со таков блесок, што кнезот одеднаш ослепел. Но Светиот апостол имаше милостиво срце, Му се помолил на Бога и кнезот прогледал - за жал прогледа само со телесните очи, не и со духовните. Тој го фатил Св. Матеј и го подложи на лути маки. Имено, на двапати ложеше голем оган на неговите гради. Но силата Господова го сочувал жив и неповреден. Тогаш апостолот Му се помолил на Бога и Му го предадел својот дух. Кнезот наредил и телото на маченикот го положиле во оловен ковчег, па го фрлиле во морето.
Светителот му се јавил на епископот Платон и му кажал за своето тело и за сандакот каде се наоѓаат. Епископот отишол и го донел ковчегот со телото на Св. апостол Матеј. Кога го видел ова ново чудо, кнезот се крстил и го примил името Матеј. Потоа овој кнез ја оставил сета светска суета и примил презвитерски чин, па богоугодно ѝ послужи на Црквата. Кога умре Платон, му се јавил на овој Матеј самиот апостол Матеј и го посоветува да го прими епископството. Тој беше многу години добар пастир, додека Господ не го повика во Своето бесмртно Царство.
1902 во уметноста
1902 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Црна Волта
Црна Волта или Мухун е река во Западна Африка, притока на Белата Волта. Должината на реката изнесува 1,352 км. Реката извира во западниот дел на Буркина Фасо. Еден дел од реката тече на границата помеѓу Буркина Фасо и Гана, како и на границата помеѓу Брег на Слонова Коска и Гана. Во Гана се влева во Белата Волта.
Поврзано
Volta (Fluss)
Чијапас
Чијапас ( Spanish pronunciation:  [ˈtʃjapas] ), официјално Слободна и Суверена држава Чијапас ( Estado Libre y Soberano de Chiapas), е една од 32-те држави што ги сочинуваат 32-те федерални субјекти на Мексико. Поделена е на 124 општини заклучно со септември 2017 година а нејзин главен град е Туктла Гутиерез. Други важни центри за население во Чијапас се Окосино, Тапачула, Сан Кристобал де лас Касас, Комитан и Ариага. Таа е најјужната држава во Мексико. Сместена е во југозападно Мексико и се граничи со државите Оахака на запад, Веракрус на северозапад и Табаско на север, и со одделите Петен, Квиче, Хуехетенјанго и Сан Маркос на Гватемала на исток и југоисток. Чијапас има крајбрежје покрај Тихоокеанскиот океан на југ.
Во принцип, Чијапас има влажна, тропска клима. На северот, во областа што граничи со Табаско, во близина на Тепа, врнежите од дожд може да достигнат просечно над 3000 мм годишно. Во минатото, природната вегетација во овој регион била низинска, висока повеќегодишна дождовна шума, но оваа вегетација е скоро целосно расчистена за да се овозможи развој на земјоделство и ранчовите. Врнежите од дожд се намалуваат движејќи се кон Тихиот Океан, но сепак се доволно изобилни за да се овозможи одгледување на банани и многу други тропски култури во близина на Тапачула. На неколку паралелни „сирери“ или планински масиви кои се протегаат по центарот на Чијапас, климата може да биде доста умерена и маглива, дозволувајќи им на развој на облачни шуми како оние на Reserva de la Biosfera el Triunfo, дом на мал број на сјајни кветали и рогови на гуаните.
Чијапас е дом на античките урнатини на Маите на Паленке, Јашчилан, Бонампек, Чинкултик и Тонина. Таа е исто така дом на едно од најголемите домородни популации во земјата со дванаесет федерално признати етникуми.
ТБВ Лемго
ТБВ Лемго е германски ракометен клуб од Лемго. Од 1911 до 1942 година, името на клубот било Балшпортферајн Лемго 1911. Од 2012 година, ТБВ Лемго се натпреварува во ракометната Бундеслига.
Шема на распаѓање
Шемата на распаѓање на радиоактивна супстанција е графичко претставување на сите транзиции кои се случуваат во распаѓање, и на нивните врски. Овие врски може да бидат прилично сложени; тука е прикажан прост случај: шемата на распаѓање на радиоактивниот елемент кобалт-60.
Корисно е да си ја замислуваме шемата како да е сместена во координатен систем, каде што ординатната оска е енергијата, растејќи оддолу нагоре, и апцисната оска како бројот на протони, растејќи од лево кон десно. Стрелките ги означуваат емитираните честички. За гама-зраците, дадени се гама енергиите; за бета распаѓањето, максималната бета енергија.
Хенлеова петелка
Во бубрезите, Хенлеовата петелка е дел од нефронот кој води од проксималното извиено каналче до дисталното извиено каналче. Наречена според нејзиниот откривач, германскиот анатом Фридрих Густав Јакоб Хенле, главна функција на Хенлеовата петелка е да создаде концентрациски градиент во медулата на бубрегот.
Физиологија
Севкупно, Хенлеовата петелка реапсорбира околу 25% од филтрираните јони и 20% од филтрираната вода кај нормален бубрег. Овие јони воглавно се Na+, Cl−, K+, Ca2+ и HCO3−.
NGC 5539
NGC 5539 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5539 се споменува и како MCG 1-36-33, CGCG 46-84.
Откривање
Објектот е откриен на 24 април 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5539 е од видот S M. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5539 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Други поделби
Проучување на NGC 5539 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51054. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 197; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 902. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 96.
Панега
Панега (Просеченска Река, Лиса Чај или Севендрија Чај ; Αγγίτης, Ангитис) — река во Драмско и Зихненско, Егејска Македонија. Претставува притока на Драматица, иако грчките географи ги сметаат обратно.
Течение
Реката извира од пештерата Маара кај селото Нов Калапот (поточно поранешното село Буџак) и влева во Драматица кај Баница.
Потекло на името
Името се среќава кај византиските автори како Панака (Πάνακα), акузтив на Панакс (Πάναξ). Ова не е грчко име, туку изведено од старото *Панек, *Паник, кое пак доаѓа од тракиското *panik(a), „река“. Името е од индоевропскиот корен *pan - „блато“, „тиња“.
Подунавје
Подунавје е името на деловите на речниот слив на Дунав сместени во Србија (Војводина, Белград и Источна Србија) и Хрватска (Славонија, Срем и Барања). Подунавје се наоѓа на јужниот раб на Панонската Низина. Во своето пошироко значење, српскохрватскиот термин се однесува на просторот околу целиот тек на реката Дунав.
Историја на именување
Во првата половина на 18 век, во областа постоела делот Сава -Дунав (Посавина -Подунавје) од воената граница на Хабсбуршка Монархија. Сегментот на Подунавје на Границата опфаќа делови од јужна Бачка и северна Сирмија, вклучувајќи ги градовите Петроварадин, Шид, Бачка Паланка, Бачки Петровац, Нови Сад и Тител. Помеѓу 1922 и 1929 година, Подунављската област била една од административните единици на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците. Вклучувал делови од Шумадија и Банатско, а седиштето било во Смедерево. Помеѓу 1929 и 1941 година, една од покраините на Кралството Југославија била позната како Дунавска Бановина. Покраината се состоела од географските области Срем, Бачка, Банат, Барања, Шумадија и Браничево. Главниот град на Дунавската Бановина бил Нови Сад. Во 1941 година, силите на оската од Втората светска војна ја окупираа покраината. Регионите Бачка и Барања беа приклучени на Унгарија на Миклош Хорти Унгарија додека Сирмија беше приклучена на Независната држава Хрватска. Преостанатата задница Дунавска Бановина (вклучувајќи ги Банат, Шумадија и Браничево) постоела како дел од германската окупирана Србија до крајот на 1941 година со главен град Смедерево. Денес, Смедерево е седиште на Подунавски Округ во Србија.
Помеѓу 1980 и 1989 година, Подунавје било име на една од поранешните седум општини на градот Нови Сад во Србија.
Источна Славонија, Барања и Западна Сирмија (1991–1998), источниот дел на Република Српска Краина, понекогаш Србите ја нарекувале „Подунавска Краина“ или Хрватите „Хрватски Подунавје“.
Градови во Подунавје
Список на градови и населени места сместени на реката Дунав во Подунавје.
Градови во Србија:
Општини во Подунавје
Список на општински области поврзани со реката Дунав во Подунавје.
Општини во Србија: Општини во Хрватска:
Географија и демографија
Северниот дел на српското Подунавје е претежно рамен, додека јужниот дел е претежно планински. Важни реки во српскиот Подунавје кои се влеваат во Дунав се Тиса, Сава, Тамиш и Голема Морава. Двата најголеми града во Србија, Белград и Нови Сад, се наоѓаат во Подунавје. Подунавје опфаќа делови од неколку традиционални географски региони во Србија. Такви се Бачка, Банат, Сирмија, Шумадија, Браничево и Тимочка Крајина.
Српското Подунавје главно е населено со Срби, додека други помали етнички групи во областа се Словаци, Унгарци, Хрвати, Русини, Романци, Власи, Роми итн. Словаците го сочинуваат мнозинството население во општината Бачки Петровац, која се наоѓа во близина на Дунав, во Бачка. Главна религија во областа е православното христијанство, додека други помали религиозни групи се католичките христијани, протестантските христијани и муслиманите.
Историја
Подунавје во Србија е област каде што процветале неколку значајни праисториски култури, особено културата Лепенски Вир, Старчевската култура, Винчанската култура, Костолачката култура, Ватинската култура, Белегишката култура итн. Тоа било, исто така, јадрото на племенската држава Келтски Скордисци, која имаше свој главен град во Сингидунум (денешен Белград). Српскиот Подунавје исто така бил пограничен регион на Римската Империја и во областа има археолошки остатоци од римската цивилизација.
Во периодот на миграција и средниот век, регионот бил дел од Византија, Хунското Царство, Остроготското Кралство, Кралството на Гепидите, Ломбардската држава, Аварското Каганат, Франкската империја, Бугарската империја, Кнежевство Долна Панонија, Велика Моравија и Кралството Унгарија.
Иако јужните Словени кои зборуваат српско-хрватски се населиле во српското Подунавје во 6 век, српската држава не стигнала до реката Дунав пред 13 век. Кралството Сирмија управувано од српскиот крал Стефан Драгутин (1284–1316) го опфаќал јужниот дел на Подунавје и имаше свои престолнини во Дебрц и Белград. Јужното Подунавје потоа било вклучено во други средновековни српски држави, особено во Српската империја, Моравска Србија и Српскиот деспотат. Српскиот деспотат имаше свои престолнини во Подунавје, особено во Белград и Смедерево. По османлиското освојување на српскиот деспотат во 1459 година, српската државност била привремено обновена во северниот дел на Подунавје (во денешна Војводина) помеѓу 1526 и 1530 година, за време на владеењето на императорот Јован Ненад и војводата Радослав Челник.
Во 16 век, целиот регион бил вклучен во Отоманската империја. Последователно, таа стана област спорна меѓу Отоманската империја и Хабсбуршката монархија. По Договорот од Белград од 1739 година, кој ја дефинираше хабсбуршко-отоманската граница во Подунавје, регионот, како и локалниот српски народ, станаа поделени меѓу двете империи. Во двете области, српскиот народ се бореше за својата автономија и независност. По Првото и Второто српско востание (во 1804 и 1815 година), на југ било создадено автономно Отоманско кнежевство Србија, додека по Српското востание во Војводина (во 1848–1849 година), автономно австриско војводство на Србија и Банат Темешвар. е создаден на север. Двете автономни области, меѓутоа, ја немаа истата судбина; додека северното војводство било укинато во 1860 година, јужното кнежевство добило целосна независност во 1878 година и било трансформирано во Кралство Србија во 1882 година. Во 1918 година, по Хабсбуршкиот пораз во Првата светска војна, северниот дел на Подунавје исто така бил вклучен во Кралството Србија, кое подоцна станало дел од Кралството на Србите, Хрватите и Словенците (подоцна преименувано во Југославија). Од 2006 година, целиот регион е дел од независна Република Србија.
Географија и демографија
Во Хрватска, регионот е издолжен север-југ по Дунав, која е гранична река помеѓу Хрватска и Србија. На северниот регион што се граничи со Унгарија, а на запад продолжува до Славонија, Сирмија и Барања и остатокот од Хрватска. Регионот е исклучително рамен со просечна надморска височина од 80–110 метри. Коендурите на хрватското Подунавје приближно се преклопуваат со територијата на предвоената територија на југословенските општини Бели Манастир, Осиек, Винковци и Вуковар. Тие четири општини имаа територија од 3.436 километри и сочинуваа 6,1% од територијата на Социјалистичка Република Хрватска. Во 1991 година споменатите општини имаа 402.152 жители кои живееја во 157 населени места и тие сочинуваа 8,4% од тогашното население на Хрватска. По распадот на Југославија, системот на локалната самоуправа во Хрватска беше значително променет и денес хрватското Подунавје во најширока смисла може да се опише како регион кој се преклопува со територијата на окрузите Вуковар-Сирмија и Осиек-Барања. Во оваа смисла, регионот ги вклучува гравитационите региони на градовите Нашице и Жупања и е значително поголем и зафаќа површина од 6.597 километри или 11,7% од територијата на Хрватска со 348 населби и 598.434 жители во 1991 година (12,5% од вкупното население на Хрватска во тоа време).
Климата во регионот може да се опише како континентална клима со топли и топли лета и студени зими. Температурните опсези во Подунавје се повисоки отколку во остатокот од Хрватска поради влијанието на континентот. Исто така, нивото на врнежи е пониско отколку во остатокот од Хрватска.
Историја
Некои од значајните археолошки култури кои се појавиле на овие простори се Вучедолската култура, Винчанската култура и Старчевската култура. Секако, најпознатиот археолошки артефакт е обредниот сад на Вучедолската култура, наречен според шпекулативното припишување на нејзиниот основач (во 1938 г.) М. Сепер – Вучедолската Голубица. Направен помеѓу 2800 и 2500 п.н.е., тој стана симбол на стилот, културата и новата европска цивилизација. Гулабот Вучедол е 19,5 ритуален сад висок cm изработен од печена глина. Ова, исто така, докажува дека европските гулаби се одгледуваат многу постаро отколку што мислевме. Покрај тоа, гулабот Вучедол е најстарата фигура на гулаб пронајдена во Европа досега. Ритуалниот сад е прикажан на задната страна на хрватската банкнота од 20 куни, издадена во 1993 и 2001 година.
За време на римскиот период, Дунав бил граница со варварскиот свет. Во периодот од 1991 до 1998 година во Подунавје имало самопрогласени Источна Славонија, Барања и Западна Сирмија која беше реинтегрирана во Хрватска по потпишувањето на Ердутскиот договор. Регионот го прогласиле локалните Срби кои го промовирале опстанокот на Југославија, поради што имаа поддршка од Југословенската народна армија. Локалното српско население дополнително беше вознемирено со споредбите на новата хрватска држава со независната држава Хрватска од Втората светска војна и нејзиниот концентрационен логор Јасеновац. Војната оставила тешка трага и врз економијата и врз меѓучовечките односи во регионот. Посебно беа затегнати односите меѓу двете најголеми групи, Хрватите и Србите.
Некои од најважните настани од војната во источна Хрватска се битката кај Вуковар, масакрот во Вуковар и убиствата во Борово Село во кои во првите два случаи загинаа значителен број цивили. Голем дел од Хрватите беа принудени да ги напуштат своите домови во Источна Славонија, Барања и Западна Сирмија, а нивниот имот беше ограбен и уништен. Некои се заробени и затворени извесно време во Србија, а некои се убиени таму. Десетици илјади Хрвати во овој период го напуштија Подунавје. Во исто време во Подунавје дојдоа десетици илјади српски бегалци кои бегаа од војната во остатокот од Хрватска. По завршувањето на војната месното население доби тешка задача за обнова на соживотот во кој беа вклучени голем број организации како што се Организацијата за безбедност и соработка во Европа и амбасади на странски земји. Сепак, иако напредокот е бавен понекогаш меѓународната заедница го оцени овој процес како релативно успешен. По војната, голем број градови и општини во регионот биле прогласени за области на посебен државен интерес.
Природата
Копачки Рит: Природниот парк Копачки Рит се наоѓа северозападно од сливот на Драва и Дунав, сместен на границата со Србија. Тоа е едно од најважните, најголемите и најатрактивните зачувани недопрени мочуришта во Европа. Овде се гнездат околу 260 различни видови птици (диви гуски и патки, голема бела чапја, бел штрк, црн штрк, белоопашест орел, врани, кокошки, галеби, бомбици, кингари, зелен клукајдрвец итн.), а има многу други видови кои ја користат оваа област како привремено засолниште за преселба на птиците од северните, постудените региони кон јужните, потоплите области и обратно.
Постојат 40-непарни видови риби (штука, иде, штука, платика, крап, сом, штука, итн.). Неколку различни видови цицачи ја населуваат земјата (обичен елен, срна, дива свиња, дива мачка, златна куна, камена куна, ласица, самур, видра итн.) Богат растителен свет, типичен за мочуриштата, има и во Копачки Рит.
Жолта птица (коктел)
Жолта птица ― коктел од Карибите.
Историја
Други тврдат дека таа не била именувана по песната и го добила името од сончевата боја што произлегува од ликерот галијано, златен, сладок ванилно-анисен италијански ликер или од комбинација на бои од жолти и портокалови плодови, придружени со златен рум. Меѓународното здружение на бармени не ја вклучува оваа последна состојка.
Административна поделба на Перу
Административната поделба на Перу била менувана во различни облици низ историјата, уште од моментот на независноста па сè до 2002. Административните единици се менувале во замиснист од политичките околности, децентрализацијата и зголемувањето на населението. Така, денес Перу е поделен на 25 региони кои се составени од покраини, а покраините се составени од окрузи.
Денес
Територијата на Перу, според законот за регионализација на државата од 18 ноември 2002, е поделена на 25 региони. Овие региони се поделени на покраини, кои пак се составени од окрузи. Денес во Перу има 25 региони, 195 покраини и 1833 окрузи. Покраината Лима, која се наоѓа во централниот крајбрежен регионм е уникатна и не припаѓа на ниту една од дваесет и петте региони.
Нестероиден антиинфламаторен лек
Нестероидни антиинфламаторни лекови (скратено НСАИЛ) се класа на лекови кои имаат аналгетско и антипиретско дејство, а во поголеми дози и антиинфламаторно дејство.
Терминот нестероидни се користи за да се разликуваат од стероидите, кои меѓу широкиот спектар на дејства, имаат сличен антиинфламаторен ефект.
Медицинска примена
НСАИЛ вообичаено се користат за третман на акутни и хронични состојби пропратени со болка и воспаление.
Несакани ефекти
Широката употреба на НСАИЛ значи дека несаканите ефекти од овие лекови се доста чести. Со употребата на НСАИЛ се зголемува ризикт за гастроинтестинални (ГИ), бубрежни и кардиоваскуларни несакани ефекти.
Гастроинтестинални
Главните несакани ефекти поврзани со употребата на НСАИЛ се однесуваат на директната и индиректната иритација на гастринтестиналниот (ГИ) тракт. НСАИЛ имаат двојно дејство врз ГИ тракт: киселите молекули директно ја иритираат гастричната мукоза, и инхибицијата на COX-1 и COX-2 ги намалува нивоата на заштитни простагландини. Инхибицијата на простагландинската синтеза во ГИ тракт предизвикува зголемена секреција на желудочна киселина, намалена секреција на бикарбонати и намалена секреција на мукус.
Чести гастроинтестинални несакани ефекти вклучуваат:
1901 во уметноста
1901 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Едгар Кејси
Едгар Кејси (англ. Edgar Cayce; 18 март 1877 – 3 јануари 1945) бил американски парапсихолог и наводен јасновидец. Се тврди дека имал способност да одговара на прашања додека бил во изменета состојба на свест, транс. Иако Кејси се сметал себеси за побожен христијанин и живеел пред појавувањето на движењето Њу Ејџ, некои веруваат дека тој е негов основач и дека извршил големо влијание врз тоа движење.
Кејси станал позната личност пред крајот на својот живот, а популарноста на неговите предвидувања ја засенила неговата работа на полето на теологијата.
Скептиците се споритвставуваат на тврдењето дека Кејси покажувал медиумски способности, а на христијанските верници не им се допаѓаат одговорите на Кејси на некои религиозни теми, кои се спротивни на христијанското учење, како на пример за реинкарнација и Акашките записи. Идејата дека Калифорнија ќе пропадне под океанот му се припишува на Кејси, иако тој никогаш не кажал нешто токму со тие зборови. Денес постојат десетици илјади ученици на Кејси, од кои повеќето се во САД и Канада, а центарот „Едгар Кејси“ веќе постои во 25 други држави.
Период во Кентаки (1877 – 1920)
Во декември 1893 година, семејството на Кејси се сели во Хопкинсвил, Кентаки. Кејси веќе завршил осум години од основното училиште, го открил својот интерес за спиритуалноста, ја напуштил фармата и се вработил.
Со школувањето Кејси застанал до деветто одделение, затоа што семејството повеќе немало пари за да ги покрива трошоците за школувањето. За децата од работничките семејства, деветтото одделение се сметало за вишок. Поголемиот дел од годините во младоста Кејси ги поминал барајќи работа или пари.
Низ целиот свој живот Кејси бил член на „Следбениците на Христос“. Ја читал Библијата секоја година по еднаш, предавал во неделно училиште, регрутирал мисионери, и долго се двоумел околу тоа дали неговите јасновиди способности се духовно веродостојни.
Во 1900 година започнал бизнис заедно со татко му, но се разболел од тешка форма на ларингитис, при што потполно го изгубил гласот. Не бил способен да работи, и живеел со родителите речиси цела година. Тогаш решил да го научи занаетот за фотографирање, па почнал да работи како чирак во студио за фотографии во Хопкинсвил, каде не му било неопходно да зборува.
Харт морал да замине од градот, бидејќи имал други обврски, а локалниот хипнотизер, Ал Лејн му понудил на Кејси да му помогне. Лејн го прашал Кејси додека бил под хипноза да ја објасни својата ситуација и да каже што да се направи за да биде излечен. Интересно е дека Кејси својата болест ја објаснувал во прво лице множина, наместо во прво лице еднина (зборувал со „ние“, наместо со „јас“).
Во состојба на транс, кажал дека гласот го изгубил поради „психолошка парализа“ и дека може да се поврати доколку се зголеми крвниот проток во главата. Хипнотизерот му сугерирал дека крвниот проток е зголемен во главата, и во тој момент лицето на Кејси се вцрвенило, а исто и грлото и градите. После 20 минути, сè уште во транс, Кејси изјавил дека третманот е завршен. Откако се разбудил од трансот, неговиот глас бил нормален.
Лејн читал за слични хипнотички лечења спроведени од следбениците на Франц Месмер, и сакал да ги истражи границите на исцелувањето преку состојба на транс. Така Лејн дошол на идеја со Кејси да нудат заедно исцелителски совети на народот, но на Кејси не му се допаднала идејата. Сепак се согласил, откако се договориле со Лејн да не наплаќаат за тоа. Започнале со луѓето од градот.
Постигнале голем успех, а постигнувањата на Кејси се нашле и во весниците. Запишано е дека Кејси успешно работел и преку писма со прашања, исто како човекот да се наоѓал пред него. Само преку име и место на живеење на некого, можел да ја дијагностицира физичката и менталната состојба, и да предложи вистински начин за лечење. Станал популарен, и наскоро луѓето од цел свет барале совети од него преку писма.
Откако станал славен и обемот на работата се зголемил, Кејси побарал доброволен прилог за да има од што да живее тој и неговото семејство, и со тоа да им се посвети по цел ден на клиентите. Така Кејси продолжил до крајот на својот живот да работи со клиенти во состојба на транс. Подоцна, хипнотизерот Лејн го замениле сопругата и постариот син на Кејси. Неговата секретарка Гледис Дејвис, ги стенографирала неговите кажувања.
Период во Тексас (1920 – 1923)
Популарноста и успесите на Кејси инспирирале неколкумина да побараат богатство со помош на способностите на Кејси. Еден продавач на памук му понудил на Кејси да му плаќа сто долари секој ден само за дневни известувања во врска со пазарот на памук. И покрај лошата финансиска состојба во која се наоѓал, Кејси ја одбил понудата. Други пак, сакале да дознаат каде да бараат изгубено богатство; некои ги барале резултатите од трките со коњи. Неколкупати Кејси бил убеден да експериментира со таков вид на предвидувања, но тие обиди никогаш не биле успешни. На крајот, тој изјавил дека способностите ќе ги користи само за лечење на болни.
Во 1923 година, издавачот Артур Ламерс го убедил во состојба на транс да одговара на некои филозофски и историски прашања. Во 1925 година, Кејси изјавил дека неговиот „глас“ му рекол да се пресели во Вирџинија Бич, Вирџинија.
Период во Вирџинија Бич (1925 – 1945)
До 1925 година, Кејси веќе бил професионален јасновидец, со неколкумина вработени и волонтери. Неговите кажувања во состојба на транс, почнале да содржат сè повеќе окултни или езотерични теми.
Во 1929 година, болницата Кејси била отворена во Вирџинија Бич, спонзорирана од еден богат клиент на Кејси, Мортон Блументал. Во 1943 година, Кејси работел со клиенти по осум часа дневно, но откако увидел дека тоа се одразува на неговото здравје, изјавил дека не може да прави повеќе од две сеанси на ден.
Едгар Кејси добил излив на крв во мозокот, и умрел на 3 јануари 1945 година. Закопан е во Хопкинсвил, Кентаки.
Неговите способности
Едгар Кејси е наречен пророк, („заспаниот пророк“), мистик, и јасновидец. Неговиот метод на работа се состоел од легнување на кревет и влегување во состојба на транс или некаква состојба на сон. Во таква состојба, Кејси одговарал на прашања поврзани со здравјето или некој друг проблем на своите клиенти, кои и не морале да бидат присутни. Подоцна, од него се барало да одговара на прашања поврзани со минати животи, да дава совети за бизниси, да толкува соништа и слично.
Објавено е дека до 10 октомври 1922 година Кејси дал 8.056 совети, а после тој датум уште околу 13.000-14.000 пати влегувал во состојба на транс. Кејси изјавил дека не се сеќава што кажувал додека бил во состојба на транс. Според него, неговиот потсвесен ум доаѓал до тие информации, за кои неговиот свесен ум немал поим.
Кејси изјавил дека неговите совети имаат смисла само доколку се побарани за да се подобри животот на клиентот, и исто така предупредил дека не треба неговите кажувања да се сфатат како судбина. Меѓу другите способности кои му се припишуваат на Кејси се влегување во астрална проекција, кажување пророштва, комуникација со мртви, „читање“ од Акашките записи и гледање на аурата на луѓето.
Кажувањата на Кејси
Најбројни се неговите совети во врска со здравствената состојба на клиентите, но оние кои ги интересира езотеријата се фокусираат на следниве теми:
Мал Рид (Ореовец)
Мал Рид — археолошко наоѓалиште во поречкото село Ореовец. Претставува црква и некропола од средниот век.
Албрехт Петер Кан
Албрехт Петер Кан (Albrecht Peter Kann; роден 1923 година во Келн, починал во 1996 година во Хамбург) — германски новинар и писател на криминалистички и вестерн романи.
Григориј Пецанов
Григориј Пецанов — истакнат македонски иконописец и зограф од времето на Македонската преродба во XIX век Се смета за мошне надарен и школуван мајстор, „голем стилизатор на формата и добар техничар“. Во своето творештво Пецанов претпочита темни, силни и заситени бои. Неговите дела во Струмичко се вклучени меѓу движното културно наследство на Општина Струмица.
Албрехт Петер Кан
Кариера
По докторатот по филозофија во Њујорк и Харлем ( Холандија ) бил уредник на повеќе списанија, и, конечно, во Хамбург, уредник на весникот "Слушај! "( гер. HÖR ZU! ).
Григориј Пецанов
Живот и дела
Роден е во градот Струмица. Родот на татко му Пецо потекнува од блиското село Дабиље. Творел во многу цркви во Струмичко и на други места.
Албрехт Петер Кан
Кариера
Во 1958 година, заедно со издавачот Ото Мелтер го издава изданието на вестерн роман „Вајат Ерп“, едно од најдолгите и најуспешните изданија на светот во вестерн жанр. Кан, до неговата смрт во 1996 година, под псевдонимот Вилијам Марк, напишал и објавил околу 298 романи за Вајат Ерп.