cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ѓоре Велкоски
НОВ
Набрзо потоа, Ѓоре Велкоски е еден од седумте први прилепски партизани, кои на 12 септември 1941 година, во месноста Бидимаш на Селечка Планина ја формирале првата партизанска чета. По вклучувањето на четата во Прилепскиот партизански одред „Гоце Делчев“ На 17 октомври Велкоски станал командант на одредот. При формирањето на Битолско-преспанскиот партизански одред „Даме Груев“ на 6 јули 1942 година Велкоски е назначен за командант на одредот. Кога на 8 септември 1942 година се формирал Битолскиот партизански одред „Јане Сандански“ Велкоски застанува и на негово чело. На 11 ноември 1943 година е назначен за политички комесар на Баталјонот „Стив Наумов“, а потоа за политички комесар на прилепскиот баталјон на Втората македонска бригада, а при формирањето на Петтата бригада бил назначен за политички комесар на бригадата. Потоа бил и политички комесар на дивизија.
Повоена кариера и репресија
По Ослободувањето Велкоски бил мајор на УДБА и началник на Персоналното одделение на Министерството за внатрешни работи на НР Македонија. Во декември 1948 година на Првиот конгрес на КПМ е избран за член на Централниот комитет.
Неколку дена по донесувањето на Резолуцијата на Информбирото, на почетокот од јули 1948 година ЦК КПМ одржал состанок на Републичкиот политички актив. На тој состанок Велкоски јавно го изразил своето несогласување со ставот на КПЈ во однос на Резолуцијата на Информбирото. Поради ова свое несогласување, на почетокот на март 1950 година насилно бил транспортиран во специјалната болница за умоболни во Топоница, Ниш од страна на неколку членови на УДБА, предводени од неговите сограѓани Ѓоре Дамески и Пенко Здравкоски. Во болницата Велкоски се самоубил или бил убиен. Закопан е кон крајот на март 1950 година.
Марија Велика Комнина
Марија Велика Комнина била византиска царица, сопруга на византискиот царот Јован VIII Палеолог.
Национален парк Таи
Националниот парк Таи е национален парк во Брегот на Слоновата Коска кој содржи една од последните области на примарна дождовна шума во Западна Африка. Паркот бил запишан како светско наследство во 1982 година поради ширината на неговата флора и фауна. Пет видови цицачи на Националниот парк Таи се наоѓаат на Црвениот список на загрозени видови: џуџест нилски коњ, мајмуни зелен колобус, леопарди, шимпанза и либериски горски дукер.
Марија Велика Комнина
Марија била ќерка на Алексиј IV Комнин, цар на Трапезунд, и на Теодора Кантакузина. Во септември 1427 Марија била мажена за цар Јован VIII Палеолог. Ова бил трет брак на византискиот цар. Првата сопруга, Ана Василиева починала во 1417 година, а вториот брак со Софија Монфератска е раскинет во 1426 година. Бидејќи од неговите претходни два брака Јован VIII немал деца, тој се оженил за Марија Трапезундска со надеж дека ќе обезбеди наследници на престолот. Бракот на Марија и Јован VIII продолжил 12 години, но исто така не оставил наследници. Сфранцес го наведува датумот на смртта на Марија, 17 декември 1439 година. Според Стивен Ринсиман, царицата починала од чума.
Национален парк Таи
Националниот парк Таи е приближно 100 км од брегот на Слоновата Коска на границата со Либерија помеѓу реките Кавали и Сасандра. Зафаќа површина од 3.300 м2 со 200 км2 тампон зона до 396 м.
Марија Велика Комнина
Јован VIII починал без наследник, а на престолот се качил неговиот брат Константин XI, кој во тоа време веќе бил вдовец и никогаш не се оженил повторно. Управувањето траело до заземањето на Цариград од Турците (29 мај 1453) и конечното распаѓање на империјата. Така Марија Трапезундска останува во историјата како последната царицата на Византија.
Национален парк Таи
Резерватот Таи шума е создаден во 1926 година, а промовиран во статус на национален парк во 1972 година. Тој бил признат како резерват на биосферата на УНЕСКО во 1978 година, а бил додаден на списокот на места со природно светско наследство во 1982 година.
Географија
Паркот се состои од 4.540 км2 тропска зимзелена шума сместена на југозападниот агол на Брегот на Слоновата Коска, и граничи со Либерија. Висините варираат од 80 м до 396 м (планината Ниенокуе). Паркот се наоѓа на гранитен пенеплен од прекамбриумот на мигматит, биотит и гнајс, кои нежно се спуштаат надолу од посувиот север кон отсечениот јужен дел каде врнежите се посилни. Голема зона на разновидни шисти се протега низ паркот од североисток кон југозапад, и ја сечат главните водени текови кои што течат паралелно со неа: реките Н'цо, Мено, Мала Хана и Хана, сите се влеваат југозападно до реката Кавали. За време на влажната сезона овие реки се широки, но во сувата сезона стануваат плитки потоци. Северната граница на соседниот резерват Н'Зо Фаунал е формирана од големиот резервоар зад браната Бујо на реките Н'зо и Сасандра. Постои мочуришна шума на северозапад од паркот и кај реката Н'зо. Почвите се фералитични и со мала плодност. Во јужните долини има хидроморфна и поплодна алувијална почва (DPN, 1998). Злато и некои други минерали ги има во мали количества.
Клима
Постојат две посебни климатски појаси од подекваторски тип. Годишните врнежи се движат во просек од 1700 мм на север до 2200 мм на југозапад, и врнат од март-април до јули, со пократка влажна сезона од септември до октомври. На југот нема сува сезона, но на север е одбележана од ноември до февруари-март, нагласена кратко со сув североисточен ветер, Харматан. Овие ветрови започнале да дуваат низ регионот дури околу 1970 година откако биле уништени половина од шумите во околината. Постои само мала флуктуација на температурата помеѓу 24 до 27 °C поради океанското влијание и присуството на шуми, но просечните дневни температури може да се движат од 25 до 35 °C. Релативната влажност е висока (85%). Ветровите што преовладуваат се монсуни од југозападот. Во 1986 година, Брегот на Слоновата Коска претрпел 30% недостиг на врнежи од дожд, веројатно како резултат на губење на шумската покривка: 90% од шумите биле уништени во изминатите педесет години, поради што испарувањето на водите било многу намалено.
Флора
Паркот е еден од последните преостанати делови од огромната примарна дождовна шума Горна Гвинеја што некогаш се протегала низ денешните Того, Гана, Брегот на Слоновата Коска, Либерија и Сиера Леоне до Гвинеја-Бисао. Тој е најголемиот шумски остров кој останал во Западна Африка и останал релативно недопрен. Неговата тропска шума лежи во рамките на Центарот за растителна разновидност на WWF/IUCN и во центарот на ендемизмот на источна Либерија и западниот брег на Слоновата Коска, веројатно како резултат на тоа што има над 50 ендемски видови во регионот уште од ледено доба. Паркот содржи околу 1.300 видови на повисоки растенија, од кои 54% се појавуваат само во зоната во Гвинеја. Растителноста е претежно густа, зимзелена шума од Горна Гвинеја, со дрвја високи од 40-60 метри, со масивни стебла и големи потпори или корени на дрвјата.
Два главни типа на шума може да се препознаат меѓу разновидна влажна зимзелена шума со мешункасти дрвја во јужната третина, до влажна полузимзелена шума на север. Голем број на епифити и лијани формираат важен елемент на пониските нивоа, вклучувајќи Platycerium, Nephrolepis biserrata, Drymaria и Asplenium africanum. Влажната зимзелена шума покрај реката Сасандра расте на почва од шкрилец на југозапад, и главно се состои од следните видови: абонос (Diospyros gabunensis), Diospyros chevalieri, Mapania baldwinii, Mapania linderi и Heritiera utilis (syn. Tarrietia utilis ), бројни ендемски видови, особено во долната долина Кавали и депресиите Мено и Хана во близина на планината Ниенокуе. Големото ендемско дрво Kantou guereensis расте тука. На посиромашните почви на север и југоисток растат видови како палмата Eremospatha macrocarpa, западноафриканскиот абонос Diospyros mannii, Diospyros kamerunensis, Parinari chrysophylla, Chrysophyllum perpulchrum и . Видовите како што се Gilbertiodendron splendidum, Symphonia globulifera и Raphia, се појавуваат во мочуришните шуми покрај реките. На инселберзите има растителност, според нивната почва, расте трева налик на савана и листопадни дрвја како што е Spathodea campanulata. Во оваа област биле откриени растенија за кои некогаш се сметало дека исчезнале, како што е Amorphophallus staudtii. Експлоатација на комерцијалните дрва официјално престанала во 1972 година. Оттогаш шумата добро закрепнала, иако во големите области доминираат засадени видови.
Шумските растенија сè уште играат голема улога во животот на луѓето во регионот Таи. Плодот на Thaumatococcus daniellii локално познат како катамфе или катемфе, јоруба или мека трска, се користи во традиционалната медицина и содржи протеинска супстанца пет илјади пати послатка од шеќерната трска. Кората на Terminalia superba, или „дрво на маларија“, ја користат етничката група Крумен за третман против маларија. Ова значи дека паркот е реон на генетски потенцијал кој сè уште не е истражен од природните науки и медицината.
Фауна
Фауната е прилично типична за западноафриканските шуми, но многу разновидна: пронајдени се речиси 1.000 видови 'рбетници. Паркот содржи 140 видови цицачи и 47 од 54 видови големи цицачи за кои се знае дека живеат во дождовната шума во Гвинеја, вклучително и дванаесет регионални ендемски и пет загрозени видови. Изолацијата на регионот помеѓу две големи реки довела до нејзиниот посебен карактер.
Цицачи
Цицачите вклучуваат 11 видови примати: западен црвен колобус (Procolobus badius), мајмун Дијана (Cercopithecus diana), мајмун Кембел (Cercopithecus campbelli), помал мајмун со точкаст нос (Cercopithecus petaurista) и поголем мајмун со точкаст нос (Cercopitanshecus), црно-бел колобус (colobus polykomos), мечкаст колобус (colobus vellerosus), зелен колобус (Procolobus verus), димен мангаби (Cercocebus atys), џуџест галаго (galago demidovii) и пото (Perodicticus potto). Во 80-ти години на минатиот век имало повеќе од 2.000 западноафрикански шимпанза (Pan troglodytes verus). Во 1995 година, Марчеси проценува дека вкупниот број на шимпанза во Таи е 4.507, со можни 292 во Н'Зо и блиските резервати (сепак нема сомнение дека ваквите бројки се намалиле во последните 15 години).
Исто така, пронајдени се два вида на лилјаци, овошен лилјак (Epomops buettikoferi) и Hipposideros marisae, како и летачки верверици (Anomalurus Peli), џиновски панголин (Manis gigantea), дрвен панголин (Manis tricuspis) и долгоопашест панголин (Manis tetradactyla), либериски мунгос (Liberiictus kuhni), африканска златна мачка (Profelis aurata), леопард (Panthera pardus), африкански шумски слон (Loxodonta africana cyclotis), кој во 2001 година броел само околу 100 единки на југот од паркот во споредба со околу 1.800 во 1979 година, црвена речна свиња (Potamochoerus porcus), џиновска шумска свиња (Hylochoerus meinertzhageni ivoriensis), џуџест нилски коњ (Hexaprotodon liberiensis) од кој имало околу 500 единки во 1996 година, водено еленче (Hyemoschus aquaticus), бонго (Tragelaphus euryceros), африкански шумски бивол (Syncerus caffer nanus) и исклучителна разновидност на шумски дукери. Шумските глодачи вклучуваат стаорец (Lophuromys sikapusi), мочуриштен стаорец (Malacomys edwardsi) и горски стаорец (Graphiurus murinus). Во паркот е забележана и Stochomys defua, што е карактеристично за секундарни шуми.
Птици
Паркот се наоѓа во една од светските области со ендемски птици. Регистрирани се најмалку 250 видови птици, од кои 28 се ендемски во зоната во Гвинеја. Постојат 143 видови типични за примарна шума, вклучувајќи африкански орел (Stephanoaetus coronatus), белонокта ветрушка (Falco naumanni), белограда бисерка (Agelastes meleagrides), риболовен був (Scotopilia ussheri), Ceratogymna cylindricus, Ceratogymna elata, Campephaga lobata, Illadopsis rufescens, Bleda eximia, Criniger olivaceus, Bathmocercus cerviniventris, Melaenornis annamarulae, Prinia leontica, Maloconotus lagdeni, Lamprotornis cupreocauda, Picathartes gymnocephalus и Malimbus ballmanni (Фишпул и Еванс, 2001).
Влекачи и водоземци
Два вида крокодили, Crocodylus cataphractus и џуџестиот крокодил (Osteolaemus tetraspis) и неколку видови желки, како што е желката Kinixys homeana, се меѓу 40-те видови влекачи што живеат во паркот. Најмалку 56 вида водоземци се познати од паркот; овие вклучуваат Amietophrynus taiensis и Hyperolius nienokouensis пронајдена во 1997 година, и двете се познати само од Брегот на Слоновата Коска.
Без`рбетници
Членконогите претставуваат најголем дел од биомасата во тропските шуми. Видовите без`рбетници вклучуваат редок слатководен мекотел (Neritina tiassalensis) и бројни илјадници видови инсекти, вклучувајќи 57 вилински коњчиња, 95 видови мравки, 44 видови термити и 78 видови тврдокрилци (DPN, 1998).
Локална човечка популација
Оригиналните племиња на шумскиот регион биле Гуере и Оуби, од тотемски причини, не јаделе шимпанза и со тоа останале популациите на шимпанзата. Француското влијание датира само од средината на 19 век. Очигледно, имало мала населба во областа пред доцните 1960-ти години, кога изградбата на акумулацијата во долината Н'Зо и, подоцна, сушата во Сахел, ги натерало луѓето да се селат кон југ. Населението во областа од околу 3.200 лица во 1971 година пораснало на 57.000 дваесет години подоцна. Сега околу паркот има 72 села, а во паркот нелегално живеат стотици лица.
Од трите главни групи земјоделци, руралните Бакуе и Крумен селективно ја расчистувале шумата, поштедувајќи ги лековитите дрвја; за разлика од Бауле, покрај новодојденците кои вклучуваат бегалци раселени од браната на реката Н'Зо, од Сахел и од конфликтите во Либерија и Брегот на Слоновата Коска кои сега формираат 90% од населението, имаат неселективно распарчено и уништено голем дел од шумата во тампон-зоната. На тоа место, се садат земјоделски култури за храна, со цел да се намали смртноста од маларија. Источната страна на паркот претрпела најмногу поради ова. Овие луѓе ниту го поддржуваат паркот, ниту се информирани за него од страна на властите (DPN, 2002; Gartshore et al.1995).
Научни истражувања и капацитети
Паркот бил дел од проектот на УНЕСКО за човекот и биосферата за ефектите на вмешувањето на човекот во природниот шумски екосистем. Ова бил огромен истражувачки проект извршен под покровителство на Институтот за тропска екологија и Центарот за еколошки истражувања на Универзитетот во Абобо-Аџаме во блискиот град Таи. Пример за меѓународната научна соработка биле тимовите на Брегот на Слонова Коска, Франција, Италија, Германија и Швајцарија кои работеле заедно на различни истражувачки програми. Ова ниво на истражување продолжило. Интернет страницата и истражувачките проекти имаат голем потенцијал за обука и научни истражувања. Француската канцеларија за наука и техника за надворешни работи (ОРСТОМ) работи тука неколку години. Во 1984 година, холандски тим ја прегледал областа, користејќи ултра лесен авион за фотографирање на ниска надморска височина за да идентификува дрвја што умираат кои би се употребиле за горење. Имало истражување на Брегот на Слоновата Коска за шумските термити, вклучено во кампањата за растенија на IUCN/WWF 1984-1985, и од владиниот Институт за шумарство. Холандската фондација Тропенбос објавила детално целосно истражување на паркот во 1994 година. Од 1979 до 1985 година, швајцарски истражувачи проучувале шимпанза, а до 1994 година проучувале пренесување на вирусот ебола кај луѓето, како и антителата кои може да се најдат кај други животни.
Постои еколошка станица во басенот Аудренисроу во основната зона и база на германски тим во кампот Федфо во тампон зоната. Постои и станица за резерви на биосфера 18 км југоисточно од селото Таи, кое се состои од неколку монтажни куќи, комунална кујна, две добро опремени лаборатории и електричен генератор. Станицата е контролирана и финансирана на национално ниво и управувана од 2-3 лица на Брегот на Слонова Коска.
Помеѓу 1993 и 2002 година, проект финансиран од GTZ, KfW и WWF, со одделот за паркови, работел на подобрување на управувањето и надзор, следење и попис на состојбата на флората и фауната. Започнале пилот-проекти за зачувување заедно со месното население и направиле компаративни студии на седум видови мајмуни. По фазата I во 1997 година и по втората фаза во 2002 година, биле објавени извештаи. Овој проект произвел над 50 трудови кои опфаќаат теми како што се употреба на алатки и вирусот ебола кај шимпанзата, и фауната како потенцијален извор на храна и лекови. Во 2002 година, техничкото и научното управување со паркот било доделено на националната канцеларија за резерви на Брегот на Слонова Коска, која опфаќа политика на управување, чување, истражување, едукација и комуникација за сите паркови. Формиран е научен совет на вклучени невладини организации, меѓународни и локални. Била формирана и втора истражувачка станица на источната страна од паркот. Сепак, националната работилница за шумската зона одржана во 2002 до 2003 година се фокусирала на недостаток на научно истражување, мониторинг, евалуација, координација со странски институции, и пристап до направеното истражување.
1319 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4189 и 4190 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3431 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2441 и 2442 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 566 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1319 година се протега во 1317 и 1318, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1377 и 1378 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 776 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2000 и 1999 исламска година пред хиџра.
Космос-854
Космос-854 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 3 септември 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-854 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 279 км, а најмалото на 165.
Светска конференција за човекови права
Позадина
Иако Обединетите нации веќе долго време биле активни во областа на човековите права, Виенската конференција била само втора глобална конференција која се фокусирала исклучиво на човековите права, при што првата била Меѓународната конференција за човекови права што се одржа во Техеран, Иран во текот на април-мај 1968 година по повод одбележувањето на дваесетгодишнината од Универзалната декларација за човекови права.
Конференција
На Светската конференција за човекови права учествувале претставници на 171 нација и 800 невладини организации, со вкупно околу 7.000 учесници. Ова конференција е најголемиот собир за човекови права досега. Таа била организирана од експертот за човекови права Џон Пејс.
Резултати
Клучен резултат на Светската конференција за човекови права била Виенската декларација и програма за акција, која била формулирана доцна на состанокот и била усвоена со консензус на 171 држава на 25 јуни 1993 година.
1104 п.н.е.
1104 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1104. година пред новата ера, 104. од вториот милениум п.н.е., 4. од 12 век п.н.е. и петта од 1100-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4404 и 4405 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3646 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2656 и 2657 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 351 пред основањето на Рим.
Откритија
1104 av. J.-C.
Ренесансна архитектура
Ренесансна архитектура — период во историјата на архитектурата меѓу раниот XV и XVII век во различни региони на Европа, во која имало свесно заживување и развој на одредени елементи од грчката античка и римска мисла. Стилски, ренесансната архитектура ја следи готската архитектура, а подоцна е наследена од барокната архитектура.
Ренесансниот стил го става акцентот на симетријата, пропорцијата, геометријата и регуларноста на деловите како што се покажани во архитектурата на античкото време, особено во старата римска архитектура од која останале многу примери.
Уредените аранжмани на столбовите, пиластрите и надвратниците, како и употребата на полукружни сводови, хемисферични куполи, вдлабнатини и мали згради-храмови ги замениле посложените пропорционални системи и неправилните профили на средновековните градби.
Развиен прво во Фиренца со делата на Филипо Брунелески, кој се смета за еден од неговите зачетници, ренесансниот стил многу бргу се проширил и во другите италијански градови, а потоа во Франција, Германија, Англија, Русија и други места.
Историографија
Зборот "ренесанса" произлегува од поимот "преродбa", кој за првпат се појавил во Животите на најизвонредните сликари, вајари и архитекти на Џорџо Вазари.
Иако терминот ренесанса бил користен прво од францускиот историчар Џулс Микелет, неговата подолготрајна дефиниција му ја дал швајцарскиот историчар Јаков Буркхарт, чија книга „Културата на ренесансата во Италија 1860“, извршила влијание врз развојот на модерната интерпретација на италијанската ренесанса. Фолиото на одмерени цртежи "Зградите на модерен Рим", најпрво објавено во 1840 од Пол Летаројли, исто така одиграло важна улога во обновувањето на интересот во овој период. Ренесансниот стил бил признаен од страна на современици со поимот „на древниот начин“ (на Римјаните ...)
Главни етапи
Историчарите често ја делат ренесансата во Италија во три етапи. Каде што историчарите на уметноста можат да зборуваат за период на рана ренесанса, во кој го вклучуваат и развојот на сликарството и скулптурата од XIV век, тоа вообичаено не е случај и во историјата на архитектурата. Лошите економски услови на доцниот 14 век не произвеле објекти кои се сметаат за дел од ренесансата. Како резултат на тоа, зборот ренесанса помеѓу историчарите на архитектурата најчесто се однесува на периодот од 1400 до околу 1525 година, или подоцна во случајот на не-италијанските преродбеници.
Историчарите најчесто ги користат следните именувања:
Рана ренесанса
Во раната ренесанса биле истражени концептите на архитектонскиот ред и биле формулирани правилата. Студијата на класичната антика особено водела кон освојувањето на класичните детали и украси. Просторот, како елемент на архитектурата, бил искористен поинаку од начинот на кој бил искористен во средниот век. Просторот бил организиран според пропорционална логика, неговата форма и ритам како предмет на геометријата, наместо да се создава по пат на интуиција како во средновековните градби. Одличен пример за тоа е базиликата Сан Лоренцо во Фиренца на Филипо Брунелески (1377–1446).
Висока ренесанса
Во текот на високата ренесанса, биле развиени и користени концепти од античкото време со поголем залог. Најрепрезентативен архитект е Донато Браманте (1444-1514), кој ја проширил применливоста на класичната архитекура кај современите згради. Сан Пјетро ин Монторио (1503), е директно инспириран од кружните римски храмови. Сепак, тој едвај бил роб на класичните форми и неговиот стил е тој којшто ќе доминира во италијанската архитектура во XVI век.
Маниризам
За време на т.н. маниристички период, архитектите експериментирале со употребата на архитектонските форми за да ги нагласат цврстите просторни односи. Ренесансниот идеал на хармонија отстапил место на послободни и поимагинативни ритми. Најпознат архитект поврзан со маниристичкиот стил бил Микеланџело (1475-1564), кој е заслужен за измислувањето на џиновскиот ред, голем пиластер што се протега од дното до врвот на фасадата. Ова тој го искористил во неговиот дизајн за Кампидољио во Рим.
Од ренесанса до барок
Надвор од Италија, барокната архитектура била пораспространета и целосно развиена за разлика од ренесансниот стил со значајни објекти дури во Мексико и на Филипините.
Одлики на Ренесансната архитектура
Очигледните главни одлики на класичната римска архитектура биле освоени од страна на ренесансните архитекти. Сепак, со текот на времето се промениле формите и намените на зградите, исто како што се сменила и структурата на градовите. Меѓу најстарите градби на преродениот класицизам биле цркви, такви какви што Римјаните никогаш немале изградено. Ниту пак постоеле модели за типот на живеалишта во големите градови, кои биле барани од страна на богатите трговци од XV век. Спротивно на тоа, немало интерес за огромни спортски објекти и јавни бањи, какви што Римјаните имале изградено. Античката подреденост била анализирана и реконструирана за да служи за нови цели.
План Плановите на ренесансните згради имале правоаголен, симетричен изглед, во кој обично пропорциите се базирале на еден модул. Во рамките на една црква, модулот е широк колку еден страничен брод. Потребата дизајнот на планот да се интегрира со фасадата била претставена како проблем во делото на Филипо Брунелески, кој никогаш не бил во можност овој аспект да го спроведе во реализација. Првата зграда која го демонстрира ова е Св. Андреја во Мантова од Алберти. Развојот на планот во световната архитектура ќе започне во XVI век и ќе кулминира со работата на Паладио.
Фасада
Фасадите се симетрични околу нивната вертикална оска. Црковните фасади генерално се надвиснати со фронтон и организирани со систем од пиластри и сводови. Столбовите и прозорците покажуваат редослед кон центарот. Една од првите вистински ренесансни фасади е Катедралата во Пиенца (1459- 1462), која се препишува на фирентинскиот архитект Бернардо Гамбарели (познат како Роселино). Можно е и Алберти да имал мал удел во нејзиниот дизајн. Станбените згради често биле надвиснати со корниз. Постоело редовно повторување на отворите на секој кат и централно поставената врата е обележана со напис како балкон или рустикална бордура. Еден ран и многу копиран прототип била фасадата за Палацо Рушелаи (1446 и 1451) во Фиренца со три забележани пиластри.
Столбови и пиластри
Во римската подреденост на столбовите се употребени: тосканскиот, дорскиот, јонскиот, коринтскиот и композитниот тип. Подреденоста може да биде структурална, поддржувајќи аркада или архитрав, или чисто декоративна, поставена наспроти ѕид во форма на пиластри. За време на ренесансата, архитектите се стремеле да користат столбови, пиластри и первази  како интегриран систем. Една од првите згради која користи пиластри како интегриран систем е Стара Сокровишница (1421-1440) од Брунелески.
Лакови Лаковите се полукружни или (во маниристичкиот стил) сегментални. Лаковите најчесто се користеле во аркади, поддржани на столбови или столбови со капители. Може да има дел од перваз помеѓу капителот и свиокот на лакот. Алберти бил еден од првите кој го употребил лакот за монументална скала на Св. Андреја во Мантова.
Куполи
Куполата била доста застапена, и како многу голема структурна одлика видлива само од надворешноста и како средство за покривање помали простори видливи само од внатрешноста. Куполите ретко биле користени во средниот век, но по успехот на куполата во дизајнот на Брунелески за црквата Санта Марија Дел Фиоре и неговата употреба во планот на Браманте за црквата Св. Петар (1506) во Рим, куполата станала неопходен елемент во црковната архитектура, а подоцна и во секуларната архитектура, како кај вилата Ротонда на Паладио.
Плафони Покривите се опремени со рамни или вдлабнати плафони. Не се отворени како во средновековната архитектура. Често се обоени или украсени.
Врати Вратите обично имаат правоаголни горни греди. Можат да бидат поставени во лакот или прицврстени со триаголен или сегментален корниз. Отворите кои немаат врати се вообичаено заоблени и често имаат голем или декоративен темелник.
Прозорци
Прозорците можат да бидат поврзани и поставени во рамките на еден полукружен лак. Може да имаат правоаголни горни греди и триаголни или сегментални корнизи, кои често се користеле наизменично. Симболична во овој поглед е палатата Фарнезе (1517) во Рим. Во маниристичкиот период, понува да се употребува “Паладијанскиот” лак, користејќи мотив од високи полукружни отвори на врвот обградени со два долни правоаголни отвора. Прозорците се користат за да се даде поглед, да се внесе светлина во градбите и во домашната архитектура. Витражот иако понекогаш користен, сепак не е карактеристичен.
Ѕидови Надворешните ѕидови генерално се од високо довршена камена ѕидарија, поставена во хоризонтални редови. Надворешните агли на зградите често се потенцирани со грубо изработени ќошиња. Приземјето и подрумите биле често грубо изработени по примерот на палатата Медичи Рикарди (1444-1460) во Фиренца. Внатрешните ѕидови се глатко малтерисани, а површинскиот слој е во бела-креда боја. Кај поформалните простори, внатрешните површини се украсени со фрески.
Детали Предметите, украсите и сите декоративни детали се изрезбарени со голема прецизност. Изучувањето и усовршувањето на деталите на антчките Римјани бил еден од важните аспекти на ренесансната теорија. Различни редоследи бараат различни групи на детали. Некои архитекти биле построги од другите во употребата на класичните детали, но исто така постоел и добар дел на изуми во решавањето на проблемите, особено со аглите. Лајсните се издвоени околу вртатите и прозорците, наместо да бидат вградени како во готската архитектура. Извајани фигури биле сместени во вдлабнатини или поставени на столбови. Тие не се составни делови на градбата како во средновековната архитектура.
Влијанија на развојот на Ренесансната архитектура во Италија
Италија од XV век, а особено градот Фиренца, била домот на ренесансата. Токму во Фиренца започнал новиот архитектонски стил, и тоа не на начинот како што готскиот стил се развил од романскиот, туку бил свесно поставен во функција од страна на одредени архитекти чија цел била да го оживеат редот на минатото “Златно доба”. Научниот пристап кон античката архитектура се совпаднал со општата преродба на учењето, врз која голем број фактори имале влијание.
Италијанските архитекти отсекогаш претпочитале јасно дефинирани форми и конструктивни елементи кои ја изразувале нивната цел. Многу тосканско-романски градби ги покажуваат овие одлики, како на пример црквата во Фиренца и катедралата во Пиза.
Присуството на античките архитектонски остатоци и наредениот класичен стил им дало инспирација на уметниците во време кога и филозофијата се насочувала кон класичното.
Политички
Во XV век, Фиренца, Венеција и Неапол ја зголемиле својата моќ и надвор од своите граници, овозможувајќи движење на артистите. Со ова Фиренца имала значајно влијание на уметноста во Милано, а преку Милано и во Франција.
Враќањето на папата од Авињон и повторното воспоставување на папскиот суд во Рим во 1377 година, донеле богатство и значење за тој град, како и обновување на важноста на папата во Италија, што дополнително била зајакната од страна на Советот во Констанца во 1417. Последователните папи, особено папа Јулиј II, 1503-1513, барал да се продолжи временската моќ на папата низ Италија.
Во почетокот на ренесанста, Венеција ја контролирала морската трговија преку стоките од истокот. Големите градови од Северна Италија биле просперитетни преку трговијата со остатокот од Европа; Џенова обезбедувала пристаниште за стоките кои доаѓале од Франција и Шпанија; Милано и Торино биле центри на копнената трговија одржуваќи значајни металопреработувачки индустрии. Трговијата донела волна од Англија во Фиренца, град кој е идеално сместен на реката за производство на фина ткаенина, индустрија врз која е засновано богатството на градот. Доминирајќи над Пиза, Фиренца се стекнала со пристаниште, а исто така доминирала и над Џенова. Во оваа комерцијална клима, едно семејство го свртело својот интерес од трговија кон профитабилен бизнис на лихварство. Семејството Медичи станале главни банкари помеѓу принцовите од Европа, за подоцна и самите да станат принцови, од две главни причини, богатство и моќ. Трговските патишта на успехот и понудената заштита од комерцијален интерес, не само што ги преселиле стоките туку и уметниците, научниците и филозофите.
Враќањето на папата од Авињон во 1377 година и новите истакнувања на Рим како центар на христијанската духовност, донеле налив на градење цркви во Рим, каков што немало речиси илјада години. Ова започнало во средината на 15 век и станало поинтензивно во XVI век, достигнувајќи го својот врв во барокниот период. Изградбата на Систинската капела со нејзините уникатно важни декорации и целосната обнова на Свети Петар, една од најважните христијански цркви, биле дел од овој процес.
Во богатата и републиканска Фиренца, поттикот за градење цркви бил повеќе граѓански отколку духовен. Недовршената состојба на огромниот соборен храм посветен на Пресвета Богородица, не направила никаква чест за градот под нејзина заштита. Меѓутоа, како што биле пронајдени технологија и финансии за да се доврши, зголемувањето на куполата не претставувало само чест за Пресвета Богородица, нејзиниот архитект и црквата туку и за изворот на работната сила, односно еснафите и секторите на градот. Куполата инспирирала повеќе верски објекти во Фиренца.
Филозофски
Развојот на печатените изданија, разоткривањето на древните списи, проширувањето на политичките и трговските контакти и истражувањето на светот, сето тоа довело до поголемо знаење и желба за едукација.
Читањето филозофски книги, кои не биле засновани на христијанската теологија, довело до развојот на хуманизмот, преку кој било јасно дека Господ го воспоставил и го одржува редот во универзумот, а улогата на човекот е да го воспостави и да го одржува редот во општеството.
Граѓански
Преку хуманизмот, граѓанската гордост и промовирањето на граѓанскиот ред и мир биле видени како обележја на државјанството. Ова довело до изградба на објекти како што е Болницата на Невините на Брунелески, која со својата елегантна колонада формирала врска помеѓу хуманитарниот објект, плоштадот и Лаврентијската библиотека, каде што научниците ги користеле колекциите од книги донирани од смејството Медичи.
Големи црковни објекти биле нарачани, но не од страна на црквата туку од еснафите, со цел да се претстави моќта и богатството на градот. Куполата на катедралата во Фиренца на Брунелески, припаѓала на луѓето од градот повеќе од било кој друг објект, бидејќи изградбата на секој од осумте сегменти бил постигната со помош на различни сектори на градот.
Како во Платонската академија во Атина, припадниците на хуманизмот сметале дека оние луѓе кои ја имале привилегијата да бидат богати и образовани се истите тие луѓе кои требале да го промовираат тежнението кон учењето и кон создавањето на она што е убаво. За таа цел, богатите фамилии: Медичи од Фиренца, Гонзага од Мантова, Фарнезе од Рим, Сфорца од Милано, собрале учени и талентирани луѓе, промовираќи вештини и овозможуваќи вработување за најталентираните уметници и архитекти.
Теорија на архитектурата За време на ренесансата, архитектурата станала прашање не само на праксата туку и прашање за теоретска дискусија. Печатењето одиграло голема улога во ширењето на овие идеи.
Брунелески
Лицето заслужно за оформување на ренесансниот поглед кон архитектурата е Филипо Брунелески (1377–1446). Главна одлика во неговата работа е "редот".
Во почетокот на XV век, Брунелески почнал да го истражува светот со цел да ги открие правилата кои го одредуваат начинот на кој еден човек гледа на работите. Забележал дека начинот на кој еден човек гледа на црквата во Фиренца и поплочениот тротоар околу неа зависи од една математички линеарна перспектива.
Се забележало дека градбите кои останале помеѓу урнатините на Стариот Рим почитувале едноставен математички ред на начин на кој готските градби не го правеле тоа. Едно неспорно правило ја водело цела античка римска архитектура – еден полукружен свод е точно двапати поширок од неговата висина. Фиксен дел со импликации од такви размери не се појавил никаде во готската архитектура. Еден готски лак можел да биде проширен нагоре или пак срамнет до било кој дел кој одговарал на локацијата. Сводови од различни агли често се појавувале во рамките на иста структура. Немало поставени правила на пропорција кои би се применувале.
Од набљудувањето на архитектурата на Рим произлегла желба за симетрија и внимателна пропорција во која формата и композицијата на градбата во целост и сите нејзини придружни детали ќе бидат во фиксни односи, секој дел во пропорција со следниот, а архитектонските обележја ќе служат за да се дефинира што точно значат овие правила на пропорцијата. Брунелески се здобил со поддршката на многу богати покровители од Фиренца, како Козимо де Медичи и еснафот за преработка на свила.
Првиот голем архитектонски проект на Брунелески била огромната купола од тули што го опфаќала централниот дел од катедралата во Фиренца која е дизајнирана од Арнолфо ди Камбио во XIV век но останала без покрив. Иако често опишувана како првата градба на ренесансата, сепак смелиот дизај на Брунелески ги користи прочуениот готски лак и готските ребра. Се чини дека иако стилот е готски и во согласност со самата градба, структурата на куполата е правена по налик на познатата римска купола, што Брунелески го искористил во потрагата по решение.
Куполата на Пантеон некогаш претставувала кружен храм, а денес е црква. Од внатрешната страна, куполата е вдлабната што во голема мера ја намалува тежината. Вертикалните прегради на вдлабнатините ефикасно послужиле како ребра, иако визуелно не доминираат. На врвот на куполата на Пантеон има отвор во пречник од 8 метри. Брунелески бил свесен дека купола од огромни размери би можела да биде конструирана и без темелник. Куполата во Фиренца е прицврстена со осум големи ребра и уште 16 внатрешни ребра поддржувајќи конструкција од тули накрсно наредени. Иако применетите техники се различни, и двете куполи во пракса сочинуваат густа мрежа на ребра кои поддржуаат многу полесни и потенки празнини, а и двете имаат големи отвори на врвот.
Новата архитектонска филозофија најдобро е прикажана во базиликите Сан Лоренцо и Санто Спирито во Фиренца. Дизајнирани од Брунелески околу 1425 и1428 година, и двете ја имаат формата на латинскиот крст. За секој од нив постоел модуларен план, секој дел бил паралелен со страничниот брод. Оваа иста формула ги контролирала и вертикалните димензии. Во случајот на Санто Спирито, страничниот брод и затворениот простор источно од олтарот се идентични, додека главниот брод претставува проширена верзија на овие. Во 1434 Брунелески ја дизајнирал Санта Марија на Ангелите во Фиренца, првата централно поставена ренесансна градба. Составена е од централен октагон опкружен со осум помали капели. Од оваа година па наваму, многубројни цркви биле изградени во варијации на овие дизајни.
Микелоцо
Палатата Медичи Рикарди по своите прозорци со корнизи и вградени врати претставува класично дело, но во споредба со делата на Брунелески и Алберти не постојат редови на столбови како доказ. Наместо тоа, Микелоцо ја испочитувал желбата на Фиренца за грубо изработени камења. Наизглед тој создал три реда столбовиод трите груби површински нивоа, совладани со еден огромен корниз во римски стил кој штрчи преку улицата за 2,5 метри.
Алберти
Леон Батиста Алберти (1402–1472), бил значаен теоретичар на хуманизмот и дизајнер, чија книга за архитектурата "За уметноста на градњето" имала долготрајно влијание. Нагласувањето на анатомијата на природата, наука најпрво проучувана од страна на Старите Грци, претставувало хуманистички аспект, особено на човечката форма,. Хуманизмот го поставил човекот како мерка за сите нешта. Алберти гледа на архитектот како личност со големи општествени одговорности.
Тој дизајнирал голем број на објекти, но за разлика од Брунелески тој не се сметал себеси за архитект во практична смисла па затоа надзорот над градбите им го препуштил на другите. Чудесно, една од неговите градби базиликата Св. Андреја во Мантова била завршена со никакви промени во нејзиниот карактер. За разлика од неа базиликата Сан Франческо во Римини, обновена градба со готска структура која како и Св. Андреја имала фасада која потсетува на римскиот триумфален лак, за жал останала недоизградена.
Св. Андреја е исклучително динамична градба и однадвор и однатре. Нејзината фасада е обележана со екстремни контрасти. Проекцијата на редоследот на пиластри кои ги дефинираат архитектонските елементи, кои во основа се нефункционални, е многу плитка. Ова е во спротивност со длабоко вградениот лак којшто прави колонада од столбови пред главната врата. Големината на овој лак е во директен контраст со двата ниски квадратни отвора коишто го урамуваат. Светлото и сенката делуваат драматично на повшината на објектот поради плиткоста на корнизите и длабочината на порталот. Во внатрешноста Алберти не ги користел традиционалните патеки и странични бродови. Наместо тоа се забележува бавна и величествена прогресија на наизменични високи лакови и ниски правоаголни влезови, следејќи го мотивот на “триумфален лак” од фасадата.
Две од најпознатите градби на Алберти, палатата Рушелаи и Санта Марија Новела, се наоѓаат во Фиренца. Кај палатата Рушелаи, Алберти користел класични редови на столбови на фасадата во три нивоа. Било барано од него да ја заврши и декорацијата за фасадата на Санта Марија Новела. Дизајнот го завршил во 1456 година, но градбата останала недовршена сè до 1470 година.
На долниот дел од објектот имало вдлабнатини во готски стил и типични полихромни мермерни украси. Морало да се земе предвид и големиот окуларен прозорец кој бил поставен на крајот од страничниот брод. Алберти едноставно имал почит кон она што до тогаш било сработено и кон фирентинската традиција на употребата на полихром, која верно била одразена во црквата Св. Јован, една од најпознатите градби во градот. Кружните мотиви, кај кои се повторува формата на полукружен прозорец, и редовните прегради створиле еден вид распоред во декорацијата, која во суштина била рамна и најчесто од полихромен мермер.
За првпат Алберти успеал да ги поврзе ниските покриви од страничните бродови со помош на два големи свитоци. Ова подоцна ќе стане стандардно ренесансно средство за решавање на проблемот на покривите со различни висини и за премостување на просторот помеѓу хоризонталните и вертикалните површини.
Ширењето на ренесансата во Италија
Во XV век, судовите на одредени италијански држави станале центри каде што се ширела ренесансната филозофија,архитектура и уметност.
Во Мантова, во дворецот на Гонзага, Алберти дизајнирал две цркви, Св. Андреја и Сан Себастиано.
Со новата изградена војводска палата, градот Урбино станал важен центар. Со неколку нови изградени палати како палатата од дијаманти и палатата Шифаноја за Борсо д’Есте, границите на Ферара под покровителство на Есте биле проширени. Во Милано под покровителство на Висконти е изградена Чертоза ди Павија, а подоцна под покровителство на Сфорца и Кастело Сфорческо.
Во Венеција, Сан Цакарија ја добила својата ренесансна фасада, чија изработка била започната во 1480-тите години од Антонио Гамбело и Мауро Кодуси. Џовани Марија Фалконето, архитект-вајар од Верона, ја претставил ренесансната архитектура во Падуа со своето дело Лоџиа Корнаро во градината на Алвис Корнаро.