cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Авињонско папство
Исклучување на филозофите од црквата и процесот против Темпларите
Темпларите биле уапсени на 13 октомври 1307. На 22 ноември истата година, папата Климент V ја издал булата Pastoralis Praeeminentiae, со која се наложувало Темпларите да се апсат насекаде. Процесот против Темпларите бил во 1314. На 22 март 1314, папата ја издал булата Vox in excelso, со која витешкиот ред на Темпларите бил укинат. Темпларите биле обвинети осудени без докази, но очигледно било дека францускиот крал Филип IV Убавиот се полакомил по нивното богатство. На судењето во Виена, Темпларите биле обвинети, а на последниот Голем мајстор Жак де Молеј, заедно со уште тројца Темплари им била пресудена доживотна затворска казна. За време на судењето папата Климент V и кралот Филип IV седеле пред кардиналите и на никој не му дозволиле да зборува, освен кога папата на некој тоа ќе му го дозволел. Пред тоа кардиналите изгласале на било кој, а особено на претставниците на Темпларите да им се допушти да зборуваат во нивна одбрана. Но, со доаѓањето на кралот Филип IV Убавиот бил извршен притисок и одлуката била променета. Никој не се осмелил да проговори, бидејќи му се заканувало исклучување од црквата. Тогаш папата ја изрекол пресудата на Темпларите, со која Жак де Молеј и Жофроа де Шарне биле запалени 18 март 1314 на островот Ил де ла Сите во реката Снена во Париз, а иста судбина имале и други Темплари. На 2 мај истата 1314, папата ја издал и булата Ad providam, со која сите имоти кои ги поседувал Темпларите биле префрлени во сопственост на Болничарите.
Конфликтот меѓу папата и француските кралеви
На почетокот на XIV век папството ја достигнало својата најголема моќ. Папата Бонифациј VIII (1294-1303) се залагал за универзален суверенитет на папата над целото христијанство. Конфликтот со француските кралеви се јавил околу прашањето, дали секуларните владетели имаат право да влијаат врз свештенството. Францускиот крал Филип IV убавиот го зголемил влијанието врз свештенството. Папата Бонифациј со посебна була од 1296 забранил било кој освен папата да може да влијае врз свештенството. Една година подоцна, било одлучено францускиот крал да има влијание, но само во исклучителни ситуации.
По јубилејната 1300-та, во Рим се појавиле многу аџии, така што благајната на папата и понатаму се полнела. Папата се чувствувал многу силен, па дури и ги преценил своите можности. Кога францускиот крал Филип IV Убавиот уапсил еден бискуп, дошло до одговорот на папата. Тој го обвинил кралот и го повикал во Рим на одговорност. Освен тоа, папата тврдел дека Бог го поставил над кралевите. Тоа тврдење предизвикувало жесток одговор од страна на кралот, кој одговарал дека кралот не никому вазал. Филип IV убавиот го повикал советот во 1302 и го обвинил папата за содомија, симонија и ерес и го повикал да одговори на обвинението. Папата тогаш подготвувал екскомуникација и се подготвувал да го смени целото француско свештенство.
Во септември 1303, Филип IV Убавиот го испратил Вилијам де Ногаре, кој бил жесток критичар на папата, да ја предводи делегацијата до Рим. Намерата била папата да се донесе пред францускиот совет, па макар и со употреба на сила, каде му било судено за обвинението од страна на францускиот крал. На 7 септември 1303, француските и италијанските војници го нападнале и уапсиле папата од неговиот роден град. Три дена подоцна папата бил ослободен. Папата Бонифациј VIII, кој тогаш имал 68 години бил силно вознемирен и умрел неколку седмици потоа.
Соработката
Во времето на папата Јован XXII избил конфликт со царот на Светото Римско Царство Лудвиг IV Баварски. Царот сметал дека папата нема право да ги крунисува царевите. Царот Лудвиг IV побарал од племството во Германија да ја потврди неговата одлука. Философот Марсилиј од Падова дал објаснување и оправдување за секуларната превласт во Светото Римско Царство. Конфликтот со царот се претворил во повеќе војни, па папата бил принуден да бара заштита од францускиот крал.
Папата Бенедикт XII (1334-1342) бил активен во задушувањето на движењето на Катарите. Спротивно од крвавите слики од инквизицијата, папата бил известен да биде внимателен со душите на испрашуваните и одвоил повеќе време за судските постапки. Пред почетокот на Стогодишната војна имало медијатор во односите помеѓу францускиот и англискиот крал.
Покорувањето
Во времето на папата Климент VI (1342-1352), француските интереси започнале целосно да доминираат над светата столица. Папата Климент VI бил надбискуп на Руан и советник на францускиот крал пред да стане папа, така што неговите врски со францускиот двор биле многу силни отколку оние на неговите претходници. Едно време, тој дури и ја финансирал војната во Франција од свои извори. Во тоа време (1347-1350) во Европа имало епидемија на чума, наречена Црна смрт. Се смета дека една третина од жителите на Европа биле заразени од чума.
Папата Инокентиј VI (1352-1362) настојувал да се воспостави мир меѓу Франција и Англија за време на Стогодишната воојна. Англичаните не се согласувале со тоа, бидејќи папата и кардиналите биле Французи.
Во времето на папството на Урбан V (1362-1370) влијанието на францускиот двор врз папството било многу мало. Сепак папата направил бројни финансиски отстапки во однос на францускиот двор.
Шизма
Највлијателната одлука на папата Грегориј XI (1370-1378) била онаа, со која се вратил папскиот престол од Авињон во Рим. Иако папата е роден во Франција, и под влијание на францускиот крал, постоел конфликт помеѓу оние кои го поддржувале и оние кои биле против папата, па папските земји биле во опасност. Кога папата прогласил ембарго на извозот на жито (1374/75), Фиренца организирала сојуз од неколку градови против папата: Милано, Болоња, Перуџа, Пиза и Џенова. Папскиот легат Роберт Женевски водел многу сурова политика против тој, со цел повторно да воспостави контрола над овие градови. Тој го принудил папата Григориј да изнајми бретонски платени пешадијци.
За да се задуши побуната во Чезена биле обиено од 2.500 до 3.500 луѓе. Овој масакр во Чезена го зацврстил отпорот против папата. Градот Фиренца влегол во отворен судир со папата. Тој судир бил наречен „војна на осумте светци“, бидејќи се однесувал на осум советници, кои биле избрани да раководат со судирот. Целиот град бил исклучен од црквата. Трговијата била сериозно нарушена и обете страни биле принудени да најдат решение.
Во одлуката да се врати во Рим, врз папата големо влијание имала и Катерина Сиенска, која проповедала враќање во Рим. Со враќањето во Рим (1378) започнало ново прекинување на папата и во Рим и во Авињон. Тоа се нарекува Западен раскол, која завршила дури во 1417 со неколку совети, меѓу кои и оној во Констанца. Резултат на ова било воспоставувањето на црковни совети, кои имаат поголема власт од папата. Сепак тоа не владеело долго по 1417.
Преглед
Односите меѓу папата и Франција силно се менувале во XIV век. Векот започнал со конфликт меѓу францускиот крал Филип IV убавиот и папата Бонифациј VIII. После тога следувале прекинување на соработката од 1305 до 1342. Од 1342 до 1378, папството било под силно влијание на францускиот двор. Тоа го намалило угледот на папаството, а било и една од причините за Западната шизма (1378-1417). Во перидот на Западната шизма, речиси една половина од Европа го поддржувала едниот папа во Рим, а другата другиот во Авињон. Борбата за моќ и за тоа кој ќе биде папа станала боиште за големите сили, па Англија го поддржувала папата во Рим, а Франција папата во Авињон.
Периодот на авињонското папство, Франческо Петрарка го нарекол „вавилонско ропство“, кој жалел за отсуството на папата од Италија.
Луда Мара (Курија)
Луда Мара — археолошко наоѓалиште во неготинското село Курија. Претставува населба од римско време. Се наоѓа на подрачјето близу до историското село Кукуричани.
Во нивата на Д. Трајков оддалечена 1 км југоисточно од железничката станица „Кукуричани“, расположена на просторот помеѓу автопатот (А1) и пругата, се среќаваат фрагменти од керамички садови и множество градежен материјал. Во 1979 г. сопственикот откопал питос кој денес се чува во Музејот во Неготино.
Норвешка
Норвешка (норвешки: Norge [книжевен], Noreg [нов норвешки]), официјално Кралство Норвешка (Kongeriket Noreg/ Kongeriket Norge) или ретко Норвегија — држава во Северна Европа. Се наоѓа на Скандинавскиот Полуостров, опфаќајќи го неговиот западен брег. Главен град е Осло кој од оснoвањето во 1624 година па сè до 1925 година го носеше името Кристијанија. Осло е единствениот град во кој, покрај Стокхолм, се доделува една од Нобеловите награди — Нобеловата награда за мир.
Таа на исток граничи со Шведска; нејзиниот најсеверен регион граничи со Финска на југ и Русија на запад. Обединетото Кралство и Фарските Острови лежат западно преку Северното Море, а Данска лежи на југ. Долгото крајбрежје на Ноpвешка, во северен Атлантски Океан и Баренцовото Море, се дом на нејзините познати фјордови.
По завршувањето на Втората светска војна, Норвешка забележува огромен економски раст, и денес е меѓу најбогатите земји во целиот свет. Норвешка е четврт најголем извозник на нафта во светот, и нејзината петролејска индустрија зафаќа повеќе од четвртина од нејзиниот бруто-домашен производ. Норвешка е исто така богата со природен гас, хидроенергија, риба, шуми и минерали. Таа беше најголемиот извозник на морска храна после Кина во 2006 година. Други примарни индустрии се: преработка на храна, бродоградба, металната и хемиската индустрија, рударството, риболовот и производството на производи од хартија и пулпа. Норвешка има скандинавски социјален модел.
Историја
Според археолошките ископувања се претпоставува дека Норвешка била населена уште пред околу 12 000 години. Тамошното население се населило на овие простори или од Северна Германија или од Северна Финска и Русија. Норвешките традиции биле променети во текот на 9 век.
Во 1349 година, се појавила епидемија на тие простори која предизвикала смрт на околу 50% од населението на Норвешка. Ова довело и до огромно забавување на развојот на Норвешка во економски и политички план. Во времето на Кралица Маргарет I, Норвешка влегла во т.н. Калмарски сојуз со Данска и Шведска. И покрај тоа што Шведска во 1523 година ја напуштила унијата, Норвешка останала во сојузот цели 434 години, сè до 1387 година. Во текот на националниот романтизам, целата кралска, интелектуална и административна власт била сместена во Копенхаген, Данска. Ова била една од причините за слабеењето на Норвешка. Во 1537 година се појавило протестанството. Архиепископот во Трохејм бил прогонет и приходите на црквата биле испраќани во Данска. Во тој период, Норвешка изгубила многу верници како и провинциите Бахуслен и Јемтленд по војната со Данска и Шведска. Тие територии биле вклучени во составот на Шведска.
По нападот на Велика Британија, државата во сојуз со Данска создала нов сојуз со силите на Наполеон Бонапарт. Кралот Овденбург бил принуден да абдицира и да го предаде престолот во Шведска. Провинциите Исланд и Гренланд останале под власта на Данска. Веднаш по ова, Норвешка ја објавила својата независност. Данскиот крал Кристијан Фредерик бил избран за крал на 17 мај 1814 година. Шведска од друга страна ја принудила Норвешка династијата Бернадот да управува со земјата. Како замена на тоа, Норвешка ја зачувала својата демократска власт со независни институции.
Независност
Кристијан Микаелсен станал премиер на Норвешка во 1905 година. Тој има голема улога во историјата на Норвешка поради мирниот начин на отстранување на Норвешка од Шведска на 7 јуни 1905 година. Големото незадоволство од месното население била главната причина поради кој бил напуштен сојузот со Шведска. Веднаш по напуштањето на сојузот, бил објавен Референдум според кој норвешкиот народ ја претпочитале монархијата пред републиката. Така, норвешката власт го предложил данскиот принц Карл за крал на Норвешка. Тој го зел името Хокон VII. Во негово време бил даден правото на глас на сите мажи, а по 1913 година и на сите жени.
Прва и Втора светска војна
Во текот на Првата светска војна, Норвешка останала неутрална. Државата се стремила да ја задржи својата независност и во Втората светска војна. Таа била нападната од страна на Нацистичка Германија на 9 април 1940 година. Норвешка не била подготвена за војна, но сепак пружила отпор на Германија во следните два месеци. Освен СССР, ниту една друга држава во Европа за време на втората светска војна не успеала да ѝ пружи отпор на Нацистичка Германија. По војната, власта била земена од страна на социјалдемократите. Во 1949 година, Норвешка се приклучила кон НАТО.
Географија и клима
Норвешка се наоѓа во западниот дел на Скандинавија во Северна Европа. Дивото крајбрежје, полно со фјордови и илјадници острови, е долго 2,500 километри. Норвешка дели 2,542 километри граница со Шведска, Финска, и кратка гранична линија со Русија на исток. На запад и југ, се протегаат Норвешкото Море, Северното Море, и Скагеровиот Проток. Исто така и Баренцовото Море ги допира северните брегови на Норвешка.
Стопанство
Норвешка има шести најголем БДП по жител (после Катар, Луксембург, Сингапур, Брунеј и Кувајт). Норвешка веќе долго време го држи првото место во светот показателот на човековиот развој според Програмата за развој на Обединетите нации, и тоа осум години по ред (2000—2007), а потоа уште седум години по ред (2009—2015). Трошоците за живот во Норвешка се околу 30 % повисоки отколку во Соединетите Американски Држави и 50 % повисоки отколку во Обединетото Кралство. Животниот стандард во Норвешка е меѓу највисоките во светот. Магазинот Форејн полиси ја рангирал Норвешка на последното место на државите кои е можно да се распаднат (Failed States Index) за 2009 година, проценувајќи ја Норвешка за најстабилна земја на светот и земја која најдобро функционира. Непрекинатиот извоз на нафта и природен гас, во комбинација со здрава економија и големо насобрано богатство, доведува до заклучок дека Норвешка во догледна иднина ќе остане меѓу најбогатите земји на светот.
Норвешката економија е пример за мешана економија, составена од слободен пазар и големо државно поседништво. Владата има огромно поседништво во клучните индустриски сектори, како што е нафтениот сектор (StatoilHydro), хидроенергетското производство на струја (Starkraft), алуминиумското производство (NorskHydro), најголемата Норвешка банка (DnB NOR) и телекомуникацискиот услужник (Telenor). Владата контролира 31.6% од јавно истакнатите компании.
Табела 1: Годишни реални стапки на растеж на БДП во Норвешка (1990-2013)
Референдумите одржани во 1972 и во 1994 година покажале дека Норвежаните сакаат да останат надвор од Европската Унија (EU). Но, Норвешка, заедно со Исланд и Лихтенштајн, учествува во единствениот пазар на Европската Унија преку договорот за Европската економска зона (EEA). Норвешка е исто така потписник на Шенгенскиот договорот и на неколку други договори со останатите членки на ЕУ.
Норвешка е голема поморска земја и има шеста најголема трговска флота на светот, со 1.412 сопствени трговски бродови. Таа е и втор најголем извозник на риби (според вредноста веднаш зад Кина) и шести најголем светски извозник на оружје.
Мустафино
Мустафино — село во областа Овче Поле, во Општина Свети Николе, во близина на градот Свети Николе.
Норвешка
Стопанство
Како членка на ЕАСТ од 1 јануари 1993 година му се приклучила на единствениот запаедноевропски пазар, но на референдумот одржан во 1994 година жителите го одбило полноправното членство во Европската Унија. До откривањето на големи наоѓалишта на нафта и земен гас под Северното Море на крајот на 1960-тите години, стопанството се темелело на рибарство и производство на енергетски изискливи индустриски производи, како што се алуминиум и останатите обоени метали, како и вештачки гној. Како скандинавска земја, најголем нагласок во својата економија ѝ дава на интеграцијата во европскиотекономски простор, каде годишно разменува стока во вредност од близу 50 милијарди американски долари. Таа е значаен извозник на нафта, деривати, хемикалии, дрво, хартија, поморски услуги, бродови, како и бакалар и други прехранбени производи. Нејзини главни трговски партнери се Обединетото Кралство, Шведска, Германија и САД. Со земјите на ЕАСТ остварува 17 % од извозот и 25 % од увозот, а со земјите на ЕУ 65 % од извозот и 48 % од увозот. Норвешката круна во својата курсна адаптација е врзана за ₠, де факто за германската марка, па од почетокот на 1990-ите и норвешката монетарна политика била ускладена со политиката на германската Бундесбанка. Монетарната стабилност и либерализираното стопанство привлекле во 1990-ите многу странски вложувачи, па во 1993 година цените на акциите на берзата во Осло пораснале за 60 %.
Мустафино
Потекло и значење на името
Името на селото потекнува од турското лично име Мустафа.
Норвешка
Економска политика
Од крајот на 1978 година, Норвешка применувала неколку пристапи за водење на монетарната политика придружени со различни режими на девизен курс:
Ватерполо на Летните олимписки игри 1960
Ватерполото на Летните олимписки игри 1960 — официјален ватерполски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Рим, Италија. На турнирот учествувале вкупно 16 репрезентации.
Првото место го освоил Италија, второто СССР и третото Унгарија.
Норвешка
Економска политика
На 29 март 2001 година, норвешката влада предложила „Нови насоки за норвешката економска политика“, во два дела:
Мустафино
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Овче Поле, во југоисточниот дел на територијата на Општина Свети Николе. Селото е рамничарско, на надморска височина од 390 метри. Од градот Свети Николе е оддалечено 19 километри.
Норвешка
Демографија
Исламот е втората најголема религија. Главната причина се гледа поради миграцијата во последните неколку години. Сепак, според пописите, во земјата живеат и голем број на нерелигиозни верници.
Мустафино
Географија и местоположба
Селото се наоѓа околу малата Буриловска Река, лева притока на Светиниколска Река. Споменатата положба е добра од стопански причини, јужно и западно од селото селаните имаат големи површини на обработлива земја и ливади, а на ридестата зона источно од селото се наоѓаат пасишта. Во Мустафино постојат две чешми и поголем број на бунари, кои во минатото биле главен извор на вода за пиење. Водата во чешмите доаѓа од извор северно од селото. Во атарот на селото постојат и други помали извори.
Норвешка
Култура
Културата на Норвешка е тесно поврзана со историјата и географијата на земјата. Во 19 век, во Норвешка, доаѓа до изразита романтична преродба во која, се развива уметноста и културата во сите домени: музика, литература, архитектура...Дострелите во уметничкото творештво, се со изразити дела кои особено во литературата и дел од музиката ќе бидат меѓу ремек – делата на европското творештво.
Музика
Првите по значајни класични композитори од Норвешка биле од 18-от век. Некои од попознатите композитори биле: Георг вон Бертуч, Јохан Даниел Берлин и Јохан Хенрик Берлин. Национален романтизам Националниот романтизам, движење кое преовладуваше низ цела Европа, допрело до Норвешка, и почнало да влијае врз класичните музичари и класичната музика во земјата.
Мустафино
Географија и местоположба
Селото има збиен тип и е поделено на два дела: Старо Село (лево од реката) и Населеничко Маало (десно од реката). Во старото село живеат постарите македонски и скоро доселените влашки родови, а до 1912 година таму живееле и Турци. Населеничко Маало е основано по Првата светска војна од страна на српски колонисти.
Норвешка
Музика
Виолинистот Оле Бул (1810-1880) бил првиот голем норвешки музичар. Тој стана светски познат, почнувајќи од 1834 година, настапувајќи не само во Норвешка, туку и во други делови на Европа и САД, и бил познат како нордиски Паганини. Покрај него, во овој период се појавиле и неколку други големи композитори, меѓу кои и Халфдан Кјерулф, Мартин Андреас Удбије, кој ја компонирал и првата норвешка опера „Фредула“ и Рикард Нордрак, кој ја компонирал Норвешката државна химна. Од 1831 година, традиционалната норвешка музика почнала да влијае врз класичната сцена, особено преку Бул, кој се спријателил со познатиот традиционален музичар Миллагутен и преку којшто си овозможил подобро разбирање на традиционалната музика. Бул почнал да свири на хардгардерската виолина, и бил првиот кој ја претставил народни песни на јавноста во урбаните средини, тоа е врвот на норвешкото романтичен национално пробудување. Ова го инспирирало Едвард Григ, којшто во својот опус внел фолклорни музички имотиви. Творештвото на Григ ќе го обележи норвешкото музичко творештво до 20 – от век. По Втората светска војна, норвешката музика почнала да се движи во нова насока, далеку од нордиските и германските митологии, и кон по-интернационален, особено американски, британски и француски стил. Норвешките композитори биле под влијание на поширока разновидност на стилови кои вклучувале сериализам, нео-експресионизам, како и електронска музика. По познати композитори од овој период се Јохан Квандал, Кнут Нистед, Едвард Хагерук Бул и Егил Ховланд. Од особена важност во современта норвешка музика било творештвото Паул Хиндемит и Бела Барток. Најистакнат композитор од овој период бил Фин Мортенсен. Подоцна, композиторите на авангардата како Арне Нордхајм ги користат технолошките достигнувања, користејќи различни електронски ефекти и бизарни инструменти. Арне Нордхајм „е најважниот композитор на повоената ера“. Уште од 1950 година Нордхајм има огромно влијание врз норвешкиот културен живот. Неговите најпознати дела служеле како пресвртница за современата норвешка музика. До крајот на првата деценија од 21 век, норвешката класична музика станала многу разновидна, инкорпорирајќи елементи од документираната музичка историја во земјата, како и модерниот џез, поп и рок. Композиторите на последниот дел од 20 век се Олав Антон Тхомесен, Пер Кристијан Јакобсен, Магне Хегдал, Асe Хедстром, Асбјорн Шатун, Тор Халмастр, Глен Ерик Наугланд, Нилс Хенрик Ашеиам, Сесил Оре и Кетил Хвослеф. Популарното и класично влијаније на народната музика продолжило и со работата на композиторите Ласе Торосен. Особено за истакнување е специфичниот норвешки џез или алтернативен музички израз, кој зазема најистакнато место во светот: Јан Гарбарек, Тереј Рипдал, Мари Боин, Арилд Андерсен и Буге Веселтофт.
Книжевност
Историјата на норвешката книжевност започнува со паганските едеиски песни и скалдиски стихови од 9 и 10 век, и со поети како што се Браги Бодсон и Ејвиндр скалдаспилир. Пристапувањето кон на христијанството околу 1000 година ја довело Норвешка во контакт со европското средновековно учење, хагиографијата и пишувањето на историјата. Заедно со локалната усна раскажувачка традиција и исландското влијание, во 12–от и почетокот на 13-от век поголем број дела од тој период се со историска раскажувачка нарација. Периодот од 14 век до 19 век се сметаат за мрачна ера во националната литература, иако писателите од Норвешка, како што се Петер Клаусон Фрилис и Лудвиг Холберг, нивното творештво придонело за формирање на заедничката литература помеѓу Данска и Норвешка. Со националната преродба од 19-от век, се појавил нов развој на националната литература. Всушност тоа е и еден од најзначајните периоди во норвешката литература, особено со појавата на „славната четворка“:Хенрик Ибсен, Бјорнстејме Бјорнсон, Александар Киеланд и Јонас Ли. Драмските дела Хенрик Ибзен зазеле како клучно место во западноевропската литература. Модернистичката литература во Норвешка започнала со литературата на Кнут Хамсун и Сигбјорн Обстфелдер кон крајот на 19 –от век. Во триесеттите години на 20–от век, Емил Бојсон, Гунар Ларсен, Хокон Буге Махрт, Ролф Стенерсен и Едит Оберг биле меѓу норвешките автори кои експериментирале со модернизмот. Во 1947 година, Тарјеи Весаас објавил поетска збирка, „Леикен и Линет“, со која настанала голема дебата за формата и ритамот за норвешката поезија. Како резултат на ова било појавувањето на Ролф Јакобсен кој внел модернистички изрази во поезијата кои биле во корелација со европските паралели. Во 20 век, тројца норвешки романописци ја добија Нобелова награда за литература: Бјорнстерјне Бјорнсо н во 1903 година, Кнут Хамсун за книгата „Плодовите на земјата“ во 1920 година, и Сигрид Ундсет. Карл Уве Кнаусгор, во 21–от век, се појавува со својот шесттомен роман „Мојата борба“, со кој повторно, ја доведува норвешката литература во светски контекст, надоврзувајќи се на литературната иновација на Марсел Пруст.
Мустафино
Географија и местоположба
Селото е поврзано со асфалтен пат од соседното село Ерџелија.
Норвешка
Ликовна уметност
Вистинското норвешко сликарство и ликовна уметност започнува кон почетокот на 19 век, прво со претстави на портрети,а подоцна со романтично импресивни пејзажи. Јохан Кристијан Дахл (1788-1857), е основоположник на современото норвешко сликарство После него, под негововлијание, се јавувиле нова генерација на уметници коишто продолжиле со пејзажното сликарство : Кити Киеланд, Фрит Таулов, којшто бил под влијание на париската уметничка школа, како што бил Кристијан Крог, реалистички сликар. Еден од најзначајните сликари не само на Норвешка туку и во современото светско сликарство од почетокот на 20 – от век, особено во доменот на експресионизмот и симболизмо бил Едвард Мунк, кој станал светски познат- по делото„ Крик“, кое ја претставува анксиозноста, стравот, изгубеноста на современиот човек. Меѓу другите уметници се и : Харалд Солберг, нео-романтичен сликар и [[Одг Нердрум, симболичен сликар кој тврдел дека неговото дело не е уметност, туку кич. По истакнати уметници 20-от век се: [[Харалд Сохлберг, Реидар Аули, Пер Крохг, Арне Екеланд, Каи Фјел, Јакоб Веидеман, Хокон Блекен, Јенс Јоханесен, Лудвиг Карстен, Хенрик Соренсен, Кјатан Слетмарк, Ана-Ева Бергман, Андерс Кјер, Свемин Јохансен, Свеин Болинг, Бјорн Карлсен, Бјорн Рансве, Крере Тветер, Ф ранс Видерберг, Нед Нердрум, Ида Лоренцен, Кнут Роуз, [[Орнсул Опдал, Хавард Вихенх, Леонард Рикхард, Хокон Гулвгаг, Кира Вагер, Халвард Бура, Ларс Елинг, Вибеке Барбел Слисгард. Вајарите од 19 век : Стефан Сандинг, Гунар Утсонд, Брињулф Бергслиен и Матијас Скејброк. Вајарите на 20 век : Густав Вигеланд, Нилс Аас, Арнолд Хаукленд, Брерд Бреивик, Ана Гримален, Кристофер Леирдал, Островот Перл, Нина Сунди, Дире Ваа и [[Вилхелм Расмусен.
Мустафино
Историја
Остатоците од старини укажуваат дека на денешното село имало жители уште од стари времиња. Мештаните зборуваат дека во самото село покрај реката ископувале „римски гробови“, наоѓале стари ќерамиди и друго. Најстарата населба на подрачјето на селото, на местото Узун Мери, датира уште од палеолитот.
Норвешка
Театар
На почетокот од дваесеттиот век, Норвешка имала два национални театри: Ден Национална Сцена во Берген (основан во 1876) и Националниот театар во Кристијанија (подоцна Осло), кој бил отворен во 1899 година. Изградбата на монументалниот Национален театар, била финансиран од новата средна класа на банкари, трговци и правници. Двата театри сè уште работат. Исто така подоцна биле изградени и театрите во крајбрежни градови: Кристијансанд, Аренда. Историјата на норвешкиот театар по Втората светска војна била обележана со висок степен на децентрализација и зголемување на субвенциите. Како дел од „обновата“ на земјата во поствоената ера, владејачката Лабуристичка партија формулирала агресивна програма за зајакнување на уметноста. Театарските дружини во Осло, Берген, Тронхем и Ставангер добиле редовни субвенции, со што го осигурувле нивниот опстанок. Норвешкиот театар добива меѓународна актуелност и признанија Театрите брзо ги прифаќаале новите трендови и автори од странство, особено од англиското говорно подрачје. Странските режисери кои работат во Норвешка, исто така, обезбедиле нови импулси во неговиот развој; меѓу нив се Силвиу Пуркрет {Романија}, Габор Зсамбеки (Унгарија), Кристина Скузанка (Полска), Сем Бесеков (Данска), Џон Бартон (Англија), Јан Хјакансон (Шведска) и Жак Ласал (Франција). Важноста на новите норвешки драми постепено се намалуваше по Ибзен, а до крајот на векот биила се помалку актуелна. По војната се појавуваат нови драмски автори, кои ќе ја вратат актуелноста и значењето на норв]]ешката драматургија: Клаус Хагеруп, Тереј Норди, Џулијан Гарнер, [[Сесили Левејд и други пишуваат постојано интересни драми. Со појавата на Џон Фосз (1959) како драмски писател во 1994 година, норвешкиот театар веќе е со меѓународно значење. Многумина критичари го прогласија неговото дело најдобро по Ибзен.
Мустафино
Историја
Народната традиција наведува дека денешното село било основано од Турците. До 1912 година во селото имало 60 турски куќи, но таа година со отпочнувањето на Балканските војни тие се иселиле заедно со отоманската војска и нивните куќи биле запалени.
Со иселувањето на турското население, на нивното место дошле српски колонисти. Вкупно се населиле 63 семејства, главно Срби од Далмација, кои добиле 10 до 20 хектари. Овие жители биле иселени од бугарските окупаторски власти во 1941 година.
Норвешка
Филмска уметност
Документарецот „Кон-Тики“ од Тор Хајердал доби Оскар за документарен филм на 24-тата награда на Академијата во 1951 година. Тоа е единствениот игран филм во историјата на Норвешка којшто освоил Оскар.
Мустафино
Стопанство
Атарот е релативно голем и зафаќа простор од 29,5 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 1.638 хектари, на пасиштата отпаѓаат 338 хектари, а шуми речиси и да нема.
Селото, во основа, има полјоделска функција. Во селото работи земјоделска задруга и услужни објекти.
Норвешка
Филмска уметност
Во 2006 година, норвешкиот/канадскиот анимиран краток филм „Данскиот поет“, во режија на Торил Кове и раскажан од норвешката легенда Лив Улман, освоил Оскар за анимиран краток филм и станал втора норвешка продукција која добила Оскар.
Мустафино
Стопанство
За време на отоманскиот период, голем дел од земјата ја држеле турски и албански бегови поделена на 15 чифлици. Сите бегови живееле во Штип. До 1912 година, Македонците немале своја земја, за потоа да ја добијат со аграрната реформа. Во овој период, земја добиле и новите српски колонисти. По нивното иселување за време на Втората светска војна, нивната земја припаднала половина на земјоделската задруга „Ерџелија“, а половина на новите македонски доселеници.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Мустафино живееле 340 жители, од кои 145 Турци, 130 Македонци и 65 Роми. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Мустафино имало 80 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Норвешка
Филмска уметност
Почнувајќи од 2013 година, пет филмови од Норвешка се номинирани за Оскар за најдобар филм на странски јазик: „Девет животи“ (1957), „Патека“ (1987), „Другата страна од неделата“ (1996), „Елинг“ (2001) и „Кон-Тики“ (2012).
Мустафино
Население
Поради голема емиграција на населението, Мустафино преминало од големо во средно село по големина. Така, во 1961 година селото имало 947 жители, од кои 777 биле Македонци, а 170 жители останати, а во 1994 година бројот се намалил на 564 жители, од кои 517 биле Македонци, 44 Власи и 3 Срби.
Според пописот од 2002 година, во селото Мустафино живееле 517 жители, од кои 475 Македонци и 42 Власи.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 400 жители, од кои 360 Македонци, 23 Власи и 17 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Мустафино:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Мустафино е македонско-влашко православно село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1957/58 година родови во селото се:
Иселеништво
Турското население од селото е иселено во Турција.
Од македонското население се знае за иселеници во Богословец (Ќосевци), Алакинци (Шаркови), Стањевци (Карафиловци, подалечно потекло од Пчиња кај Куманово), Врсаково (Моневи и Давидкови), Ерџелија (Божинови) и Сарчиево (Лечови).
Некое време во селото живеело и српско колонистичко население кое потекнувало од Далмација. Во текот на Втората светска војна нив Бугарите ги иселиле во Србија.
Самоуправа и политика
Во век, Мустафино било село во Штипската каза на Отоманското Царство.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Свети Николе. Селото припаѓало на некогашната општина Свети Николе во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Ерџелија, во која покрај селото Мустафино, се наоѓале и селата Амзабегово, Аџибегово, Богословец, Буриловци, Горно Црнилиште, Делисинци, Долно Црнилиште, Ерџелија, Кадрифаково и Пеширово. Општината Ерџелија постоела и во периодот 1950-1952, кога во нејзе влегувале селата Ерџелија, Кадрифаково и Мустафино.
Избирачко место
Во селото се наоѓа избирачкото место бр. 1698 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место се опфатени и селата Арбасанци, Буриловци и Стануловци.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 347 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 340 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Во минатото во селото постоела џамија покрај Стара чешма во горниот дел на селото, каде денес се наоѓа куќата на влашкото семејство Костови.
2 Unlimited
2 Unlimited (Ту Анлимитед) — холандско денс дуо формирано во 1991 година. Проектот е замислен од страна на белгиските продуценти Jean-Paul De Coster и Phil Wilde, кои биле и главните творци на поголемиот дел од музичките подлоги за песните. Холандскиот рапер Ray Slijngaard и пејачката Anita Doth биле задолжени за вокалите, појавувањето на настапите во живо, како и за пишувањето на текстовите на песните. Всушност Реј и Анита се она што сите го знаат како „2 Unlimited“.
Нивниот прв сингл „Get Ready For This“ (Подготви Се За Ова) бил издаден во 1991 година и како бура ги преплавил европските топ листи. Сепак 2 Unlimited најдобро се познати по песната „No Limits“ (Без Граници), песна која во годината 1993 станува број еден хит ширум целиот свет, притоа достигнувајќи го врвот во 35 земји.
Хенкарлос Канела
Хенкарлос (Џенкарлос/Џанкарлос) Канела (21 април 1988) — кубанско-американски музичар и глумец. Познат е по улогите во Дијабло и Моето срце настојува.
Замин-Уд
Замин-Уд (Замын-Үүд, патна порта) е област и град во покраината Дорногови во југоисточна Монголија.
Градот се наоѓа на единствената железничка врска и на најзначајниот пат помеѓу Монголија и НР Кина. Граничната контрола забележала над 950.000 поминувања на границата во 2004 година. Во април 2007, започнала изградбата на 432 км долгиот пат од Чоир до Замин-Уд. Патот бил планиран да се заврши во октомври 2007.
Бад Гастајн
Бад Гастајн (германски: Bad Gastein) е бањски град во австриската покраина Салцбург. Сместен е на долина на планинскиот венец Високи Таури, и е познат по водопадот Гастајн и хотелските згради изградени во стилот на прекрасна епоха (Belle Époque).
Името „Бад“ значи „бања“, и ја одразува историјата на градот како лекувалиште. Градот стекнал слава поради термалната вода Heilstollen (во буквален превод „лековит тунел“). Теофраст Парцелзус (1493–1541) ја проучувал изворската вода за да ги открие нејзините тајни. Марија Кири (1867-1934) и Хајнрих Махе (1876-1954) помогнале во откривањето дека водата содржи радон и како резултат на тоа започнала терапијата со радон во градот.
Спорт
Градот е познат скијачки центар. Бад Гастајн бил домаќин на Светското првенство во алпско скијање во 1958 година и овде редовно се одржува светскиот куп во сноуборд и бордеркрос. Скијачкиот центар Бад Гастајн и Бад Хофгастајн е дел од Ски Амаде, а на долината Гастајн има 4 скијачки области со преку 200 километри спуст патеки. Многу објекти на падините нудат топлина, храна и силни пијалоци.
Бернар Диомед
Бернар Диомед (роден на 23 јануари 1974 година во Сен-Дулшар) — пензиониран француски фудбалер со потекло од Гваделуп. Тој играл како крило во текот на својата кариера. Тој ја започна својата кариера во екипата на Осер за кога дебитирал во 1992 година. Таму играл 8 сезони и успеал да направи дабл во 1996 година освојувајќи ги титулите во Лига 1 и во Купот на Франција во иста сезона. Во јуни 2000 година Диомед потпишал за Ливерпул за сума од 3 милиони фунти, кога менаџер на црвените од Енфилд бил Жерар Улие. Во Ливерпул неуспева да се наметне и да биде стандарден па се враќа во Франција. Таму игра за второлигашите Кретил и Клермон. Откако не му е продолжен договорот во Клермон поради многубројните и тешки повреди, Диомед е 18 месеци без клуб пред да ја заврши својата фудбалска кариера на 18 јануари 2008.
Тој имал 8 настапи за Француската репрезентација за која дебитирал во пријателски натпревар против Шпанија. Тој бил дел и од златната генерација на Француската репрезентација која на Светското првенство во 1998 дошла до светската титула за првпат во историјата на оваа земја. Диомед одиграл три натпревари на ова првенство против Саудиска Арабија и Данска во групната фаза и против Парагвај во осминафиналето и сите три како стартер.
Општина Љутомер
Општина Љутомер (словенечки: Občina Ljutomer) — општина во источна Словенија. Седиште на општината е малиот град Љутомер. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Денес е дел од Помурскиот статистички регион.
Гама Лебед
Гама Лебед (γ Лебед, γ Cygni, γ Cyg), офиц. Садр — ѕвезда во северното соѕвездие Лебед, сместена во пресекот на петѕвездениот астеризам Северен Крст. Според податоците за паралаксата добиени во мисијата „Хипаркос“, оддалечена е околу 1.800 светлосни години (560 парсеци) од Сонцето.
Ја сочинува главната составница „A“ од повеќеѕвезден систем со ознаката WDS J20222+4015 (споредната составница „BC“ е CCDM J20222+4015BC, блиска двојка ѕвезди на 40" од γ Лебед ).
Именување
Го носи традиционалното име Садр (или Садир, од арапскиот поим صدر ṣadr „гради“). Во 2016 г. Меѓународниот астрономски сојуз приредил Работна група за ѕвездени имиња (WGSN) со цел да се каталогизираат и стандардизираат личните имиња на ѕвездите. На собирот е решено да се даваат имиња само на поединечни ѕвезди, а не на цели повеќекратни системи. Одобрено е името Садр за оваа ѕвезда (WDS J20222+4015A) и денес важи за официјално.
Во својот ѕвезден каталог, средновековниот египетски астроном Мухамед ел-Ехсаси ел-Муакет оваа ѕвезда ја бележи како Сард ел-деџаџет, (صدر الدجاجة / ṣadr al-dajājati), подоцна преведено на латински како Pectus Gallinǣ, со значење Кокошкини Гради.
На кинески во употреба е збирниот поим (Тјен ѓин), што значи „Небесен Брод“ и се однесува на астеризмот кој ги опфаќа Гама Лебед, Делта Лебед, 30 Лебед, Алфа Лебед, Ну Лебед, Тау Лебед, Ипсилон Лебед, Зета Лебед и Епсилон Лебед. Оттука, кинеското име на самата Гама Лебед е (Тјен ѓин ји = „Прва ѕвезда од Небесниот Брод“).
Особини
Со привидна величина од 2,23, Гама Лебед е меѓу посјајните ѕвезду на небото. Носи класификација F8 Iab, што значи дека достигнала развоен степен на суперџин. Од 1943 г. спектарот на оваа ѕвезда се користи како устојчиво поаѓалиште според кое се класификуваат другите ѕвезди.
Во споредба со Сонцето, ова е огромна ѕвезда. Има 12 Сончеви маси и околу 150 поголем полупречник. Оддава над 33.000 пати повеќе енергија од Сонцето, при делотворна температура од 6.100 K на надворешната обвивка. Оваа температура ѝ дава жолтеникаво-бела боја, својствена за ѕвезди од типот F. Олку големите ѕвезди го трошат нивното гориво доста побрзо од Сонцето, и затоа се проценува дека Гама Лебед е стара само 12 милиони години
Спектарот не ѕвездата има необични динамички особини како колебања во радијалната брзина до 2 км/с во временски рамки од 100 дена или повеќе. Така, на Херцшпрунг-Раселовиот дијаграм, Гама Лебед е сместена близу до појасот на нестабилност и има спектар кој е изразено сличен на кефеида. Ѕвездата е опкружена од расеана маглина наречена IC 1318 или подрачје Садр.
ЖС „Теово“
Железничка станица „Теово“ — железничка станица во селото Теово. Зградата на железничката станица е изградена од цврст материјал на еден кат. Железничката станица се наоѓа надвор од селото, покрај патот кој води до самото село.
Железничката станица повеќе не работи, ниту повеќе се користи како станица, туку по иницијатива на селаните, создадено е ново железничко стојалиште во близина на Теовскиот манастир, веднаш над селото.
Низ железничката станица поминуваат регионалните домашни возови на линијата Скопје-Битола.
Мирчо Атанасов
Мирчо Атанасов или известен како Трстенички и Велешки (с.  – 18 декември 1911,, Велешко) — македонски револуционер, велешки војвода на Внатрешната македонска револуционерна организација.
Животопис
Мирчо Атанасов е роден во светиниколското село Трстеник, тогаш под Османлиското Царство. Влегува во ВМРО и станува четник во Светиниколско. Во септември 1911 година Мирчо Велешки станува самостален велешки војвода. Во декември 1911 година во селото С'лп пристигнала четата на велешкиот војвода на ВМРО Мирчо Атанасов, која по предавството од србоманскиот поп Андон во селото, влегла во судир и започнала борба со турскиот аскер во која на крајот војводата со пет четници за да не паднат живи во непријателските раце се самоубиле. . Овој настан и подвиг е опеан меѓу народот преку народната песна „Мирчо Велешки“ Како негов заместник е испратен подпоручник Георги Грчев.
Мандалгови
Мандалгови (Мандалговь; исто така Мандалгов' или Мандалгоби) е главен град на покраината Дундгови во Монголија, околу 300 км јужно од Улан Батор на границата со пустината Гоби. Градот има околу 10,506 жители (2005).
Шах Рук Кан
Шах Рух Кан ( pronounced [ˈʃɑːɦɾʊx xɑːn] ; роден на 2 ноември 1965 година), познат и по иницијализмот СРК, е индиски актер и филмски продуцент кој работи во хинди филмови. Наведен во медиумите како „ Баадшах од Боливуд“ и „Кралот Кан“, тој се појавил во повеќе од 90 филмови и заработил бројни признанија, вклучително и 14 награди Филмфаер. Добитник е на Падма Шри од Владата на Индија, како и Орден за уметности и писма и Легија на честа од Владата на Франција. Кан има значајни следбеници во Азија и јужноазиската дијаспора ширум светот. Во однос на големината на публиката и приходите, тој е опишан како една од најуспешните филмски ѕвезди во светот. Многу од неговите филмови го тематизираат индискиот национален идентитет и врските со заедниците во дијаспората, или половите, расните, социјалните и верските разлики и поплаки.
Кан ја започнал својата кариера со настапи во неколку телевизиски серии во доцните 1980-ти, а своето деби во Боливуд го имал во 1992 година со Дивана. Првично бил признат за играње злобни улоги во филмовите Baazigar (1993) и Darr (1993). Кан се етаблирал со глумење во серија романтични филмови со најголема заработка, вклучувајќи ги Dilwale Dulhania Le Jayenge (1995), Dil To Pagal Hai (1997), Kuch Kuch Hota Hai (1998), Mohabbatein (2000), ''Kabhi Khushi Kabhie Gham. .. (2001), Кал Хо Наа Хо (2003) и Веер-Заара'' (2004). Тој заработил критичко признание за неговиот портрет на алкохоличар во Девдас (2002), научник на НАСА во Свејдс (2004), тренер за хокеј во ''Чак Де! Индија (2007) и маж со Аспергеров синдром во Моето име е Кан'' (2010). Дополнителни комерцијални успеси дојдоа со романтичните драми Om Shanti Om (2007) и Rab Ne Bana Di Jodi (2008), и со неговото проширување во комедии во Chennai Express (2013) и Среќна Нова Година (2014). По краткиот неуспех и пауза, Кан се вратил во кариерата со акциониот филм Патаан (2023), кој стана второто хинди издание со најголема заработка.
Вари
Вари е глагол во македонскиот јазик. Покрај тоа, поимот Вари (Wari) може да означува и:
Женидбата на Стојан Јанковиќ
Женидбата на Стојан Јанковиќ (српски: Женидба Стојана Јанковиһа) - српска епска (јуначка) песна.
Содржина
Мустај-бег од Лика ја собира својата чета и оди во планината на лов. Таму, под една елка, здогледува непознат јунак како спие, му го зема оружјето и го заробува. Заробеникот му кажува дека се вика Стојан Јанковиќ од Котор и дека тргнал во Удбиња за да ја грабне убавата Хајкуна, а бегот му одговара дека Хајкуна му е сестра. Кога пристигнува дома, бегот го затвора Стојан и заминува да пие во меаната. Откако Стојан ѝ ветува дека ќе ја земе за жена, Хајкуна со измама му го зема на бегот клучот од затворот, го ослободува Стојан и заедно бегаат. Патем, Стојан легнува да поспие, а во меѓувреме Мустај-бег ја открива измамата и со неговата чета тргнува во потера по бегалците. Меѓутоа, Стојан ја убива целата чета, го заробува бегот, но на молба на Хајкуна го ослободува. Потоа, тие одат во Котор, каде најпрвин Хајкуна се покрстува по што прават свадба.
Чан Чан
Чан Чан (Chan Chan) е археолошко наоѓалиште во Перу кое се наоѓа во регионот Ла Либертад на околу 5 километри западно од Трухиљо. Чан Чан зафаќа површина од околу 20 км2 и имал доста густо населен урбан центар со околу 6 км2. Градот бил изграден од Кралството Чимор од народот Чиму во околу 850 година и функционирал сè до освојувањето на кралството од страна на Тавантинсују во 1470 година. Чан Чан бил главен град на Чимор додека кралството опстојувало и се проценува дека имал околу 30.000 жители.
Во 1986 година Чан Чан бил ставен на списокот на светско културно наследство на УНЕСКО. Градот подлежал на торнада од Ел Нињо, при што имало силно дождови и поплави во регионот. Чан Чан се наоѓа во плоден регион богат со вода. Покрај поплавите, рушевините претрпеле оштетувања и од земјотреси.
Валиски јазик
Валиски или увеански јазик (валиски: Fakauvea) е полинезиски јазик кој се зборува на островот Увеа (Валис) во Валис и Футуна. Јазикот е познат како источноувеански јазик за да се разликува од западноувеанскиот јазик. Јазикот е најмногу сроден со ренелскиот јазик.
Азбука
Петте самогласки се: a, e, i, o, u, и сите овие имаат долга фома: ā, ē, ī, ō, ū.
Согласките се: f, g (се изговара /ŋ/), h, k, l, m, n, s (ретко, најчесто во странски зборови), t, v, '.
Габи Еспино
Габи Еспино (15 ноември 1977) е венецуелска глумица и модел.
NGC 1948
NGC 1948 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1948 се споменува и како ESO 85-SC85.
Откривање
Објектот е откриен на 6 ноември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 25 м 46,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 66° 16' 1".
Други поделби
Проучување на NGC 1948 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8891.
Црква „Св. Пантелејмон“ - Сал Маала
Свети Пантелејмон (Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος) — црква во селото Сал Маала, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Историја
Црквата се наоѓа во центарот на селото. Изградена е во 1950 г. врз темелите на постара урната црква. Осветена е на 12 мај 1968 г. од митрополитот Константин Серско-нигритски.
Во парохијата влегува и храмот „Свети Йоан Богослов“.