cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рендсбуршки мост
Историја
Килскиот Канал (тогаш „Канал Цар Вилхелм“) бил изграден помеѓу 1887 година и 1895 година поминувајќи низ веќе постоечките сообраќајни врски, вклучувајќи ја и железничката линија помеѓу Нојминстер и Фленсбург, за која биле изграден два паралелни вртечки мостови. Во 1907 година било одлучено да се прошири каналот и поради тоа проширување морале да се отстранат главните пречки.
Главните железнички линии имале предност пред бродовите на каналот и бродовите морале да чекаат додека да помине возот, губејќи по половина час. Ова било сметано за главна пречна бидејќи бродовите не можеле да се поминат еден со друг на одредените областа на каналот, поради што се создавала гужва на самиот канал. Морнарицата особено притискала за одвојување на сообраќајот, бидејќи мостот ги забавува пловилата за неколку часа.
Со цел да се дозволи железничката линија да помине над каналот, новиот мост морал да има висина од 42 метри над каналот. Постоечките пруги поминувале над каналот само на 7 метри, поради што пругите морале да бидат подигнати за околу 36,5 метри, вклучувајќи дополнителни 1,5 метри за набивање на долните носачи. Предвидениот максимален наклон од 1:150 (еден метар во височина на 150 метри растојание) предизвикал изградба на насипи и мостови од околу 5,5 километри на секоја страна.
Проект и изградба
Мостот бил изграден во периодот 1911-1913 година по проект на Фридрих Фос (1872–1953) и ги заменил поранешните вртечки мостови.
Челичниот вијадукт има должина од 2.486 метри и е надополнет со насипи, со кои целокупната должина на градбата е околу 7,5 километри. Главниот носечки мост е долг 317 метри, главниот распон му е 140 метри и се наоѓа на 42 метри над каналот.
За да ја опслужува железничката станица во Рендсбург, која се наоѓа на 0 метри само неколку стотина метри од главниот мост, железничката линија прави круг од 360 степени во северниот дел на каналот.
Вкупните трошоци на изградбата, вклучувајќи го преместувањето на железничките линии, но исклучувајќи ги трошоците поврзано со издигнувањето на станицата во Рендсбург, изнесувале 13,4 милиони марки (во денешни бројки околу 65,9 милиони евра). Оваа бројки вклучува 5,7 милиони марки за мостовите, 2,7 милиони марки за насипите и 1,3 милиони марки за премините и преместувањето на патишта.
Фериботски мост
Фериботскиот мост (Schwebefähre), односно фериботот закачен за мостот, сообраќа секој ден на секои петнаесет минути. Растојанието од 125 метри го поминува за 1,5 минута и со тоа обезбедува најкраток пат помеѓу општината Остеренфелд и градот Рендсбург. Овој начин на превоз е особено корисен за учениците.
Гондолата е 14 метри долга, шест метри широка и патува шест метри над каналот. Во поново време, капацитетот бил намален од шест на четири гондоли со цел да се зголеми големината и товарот на гондолите.
Досега се случува само една несреќа во јануари 1993 година при бура. Празна гондола се откачила за време на ноќта, паднала во каналот и удрила во брод. За среќа и бродот и гондолата имале само помали оштетувања.
Ерос (митологија)
Ерос (грчки: Έρως, латински: Amor, Cupido) во старогрчката митологија бил бог на љубовта, страста и сексот. Некои митови Ерос го прикажуваат како еден од исконските богови, додека според други, тој е син на Афродита и на Арес или Хефест. Во римската митологија, еквивалент на Ерос е Купидон. Ерос на почетокот бил бог на љубовта и сексот. Неговото име денеска честопати се користи за зборови поврзани со еротика. Слично како ѝ Дионис, така и Ерос често бил нарекуван како Елефтер (Ослободител).
Според митологијата, Ерос, кој бил налутен на Аполон, бидејќи се пошегувал со него поради неговите способности да стрела, го принудил да се вљуби во нимфата Дафне. Таа пак го помолила на Пиниј да и помогне да ја претвори во лаврово дрво, кое по ова станало свето за Аполон.
Исконски бог
Според Хесиод (околу. 700 п.н.е), еден од најстарите грчки пишани извори, Ерос (богот на љубовта) бил четвртиот бог кој се создал после хаосот, Геја (Земјата) и Тартар (Бездната на подземниот свет).
Хомер не го споменува Ерос. Од друга страна, Парменид (ок. 400 п.н.е), еден од предсократовските филозофи, го прикажува Ерос како првиот од сите богови што постојат.
Орфичките и елефсинските мистерии го сметале Ерос за исконски бог, но не и најпрвичен, бидејќи бил дете на Никта (Ноќ). Аристофан (околу. 400 п.н.е), под влијание на Орфизмот, раскажува за раѓањето на Ерос:"На почетокот бил само Хаос, Ноќ (Никта), Темнина (Ереб), и Бездна (Тартар). Земјата, Воздухот и Небото не постоеле. Најпрво црнокрилестата Ноќ снесла јајце во бескрајниот мрак на Темнината, и оттаму, после долга временска епоха, се изродила убавата Љубов (Ерос) со златни крилја."
Раѓањето на Ерос
Освен тврдењата дека Ерос се родил во свеопштото јајце и дека бил првиот од сите богови и дека ниту еден друг не можел да биде роден пред тој да настане, постои и преданието дека Ерос бил син на Афродита и Хермес или Ареј, па дури и со Зевс. Во некои приказни прикажан е како палаво дете без почит кон возрасните или врсниците. Постојано летал со своите златни крилја и со стрелите ги прободувал срцата на жртвите кои станувале вљубени и несопирливи во страста.
Приказната за Ерос и Психа
Приказната за Ерос и Психа (во латинска верзија Купидон и Психа, односно, приказна за љубовта и душата) има долга традиција како усна фолклорна легенда во грчко-римскиот свет пред да биде запишана во книжевноста во новелата Златно магаре на Апулеј. Самата новела е напишана на питорескен римски стил, сепак Психa го задржала своето грчко име. Ерос и Афродита се нарекуваат со нивните латински имиња (Купидон = Ерос и Афродита = Венера). Ерос е прикажан како младич а не како дете.
Афродита била љубоморна на смртната Психа заради убавината, па му наредила на Ерос да ја погоди во срцето. Но, кога Ерос ја видел убавата Психа, веднаш се вљубил во неа, и секоја ноќ ја посетувал. Доаѓајќи кај неа, тој ѝ наредувал да го гаси светлото за да не го види. По одредено време таа се вљубила во Ерос, и покрај тоа што не знаела како изгледа и кој е. Една вечер, одлучила да дознае кој е нејзиниот миленик, па кога Ерос заспал запалила светло. Капка масло капнало од светилката и го разбудила Ерос, кој веднаш одлетал. Долго време после ова, таа талкала да го најде саканиот, за да на крајот да побара помош од Афродита. Најпосле, Зевс ја прифатил нивната љубов и им дозволил да се венчаат. На тој начин Психa влегла во божествениот свет. Заедно тие добиле ќерка, Волупта или Хедона („физичко задоволство“).
Во старогрчката митологија, Психa била деификација на човечката душа. Во античките мозаици е прикажана како божица со крилја од пеперутка (бидејќи психa бил исто така и старогрчки збор за 'пеперутка'). Грчкиот збор ψυχή , буквално значи "душа, дух, здив, живот или животна сила".
Републички пат III-106
Републички пат IIІ-106 (Републикански път IIІ-106) — третокласен пат од републичката патна мрежа на Бугарија кој се протега во Горноџумајско, Пиринска Македонија. Има должина од 25,3 км.
Патот се двои надесно во 363,2. км на патот I-1 во северозападниот дел на Горна Џумаја (Благоевград) и се упатува кон запад низ Горноџумајската Котлина. Ја преминува реката Струма и оди низ Делијазмино (Зелендол), па почнува да се искачува по северниот дел на планината Влаина. Поптоа минува низ селата Селиште, Логодаж и Лешница (Обел) и достига до градничкипт премн „Логодаж“, од каде продолжува за Делчево во Р. Македонија како патот М5 од македонската патна мрежа.
По мостот на реката Струма, на 2,3 км, лево до него се двои патот III-1061 (3,7 км) за селото Покровник.
Голда Меир
Меир била избрана за премиер на Израел на 17 март 1969 година, откако била министер за труд и надворешни работи. Таа била првата жена премиер на Израел и четвртата жена во светот со таа функција. Голда Меир бил опишувана како „Железна дама“ во израелската политика пред истиот епитет да биде наметнат за британската премиерка Маргарет Тачер. Поранешниот премиер Давид Бен-Гурион Голда Меир ја нарекувал „најдобриот човек во владата“.
Меир поднела оставка од функцијата премиер на Израел во 1974 година, една година по завршувањето на Јомкипурската војна. Починала во 1978 година од лимфом.
Чурулин
Чурулин — северен вид птица од  семејството на чурулинците. Распространет е низ Европа, северна Африка и југозападна Азија. Таа е преселница од постудените краеви која зиме преоѓа во Африка. Ја има и во Македонија.
Опис
Чурулинот е прилично голема блатна птица иако е со средна големина според стандардите на своето семејство. Должината ѝ се движи од 38 до 46 см, со распон на крилјата од 76 до 88 см и тежина од 290 до 535 грама. Перјето му е со бои од околината во која се вклопува, нозете му се жолти, но впечатлив е неговиот силен црно-жолт клун и големите жолти очи кои потсетуваат на влекачите. Впечатлив е во лет, со црно-белите ознаки на крилјата. Името на родот Burhinus доаѓа од грчкиот bous (секира) и rhis (нос).
Поведение
И покрај тоа што е класифициран како блатна птици, чурулинот претпочита суви отворени простори со гола земја. Тој, во голема мера е ноќна птица, особено во сезоната на парење кога ја пее својата гласна ѕвонлива песна чур-ли, туули, тули тули, чуру-чуру ли. Несе 2-3 јајца во гнездото кое го сместува директно на земјата или во мала пукнатинка. Чурулинот се храни со инсекти, други мали безрбетници и повремено мали влекачи, жаби и глодачи.
Подвидови
Има 5 подвида од Burhinus oedicnemus:
Марко Крале и црна Арапина
Марко Крале и Црна Арапина — македонска епска песна за Крале Марко.
Содржина
Рано наутро, на Велигден, Крале Марко тргнал да оди во Света Гора за да се причести. Бидејќи в црква не се оди вооружен, а за да се заштити од евентуални неволји по патот, неговата итра мајка му ја скрила сабјата во гривата на Шарец. Патем, Марко го видел црна Арапина како води три синџири со робови: едниот синџир со мали деца, вториот со убави девојки, а третиот со млади момчиња. Притоа, дечињата плачеле и Марко се нажалил, па го замолил Арапот да ги пушти робовите, но тој му се заканил дека ќе го стави напред за да ги води робовите. Тогаш, Марко се налутил и тргнал назад за Прилеп за да си го земе оружјето, а притоа силно ги забодел мамузите во белите дробови на Шарец, така што на коњот му протекла крв. Затоа, Шарец му кажал на Марко за скриената сабја во неговата грива и тој се вратил назад кај Црна Арапина, предизвикувајќи го на двобој. Црна Арапина го фрлил боздоганот, но Крале Марко го дочекал в раце и со него го удрил Арапот меѓу очите. Црна Арапина паднал од коњот и Марко му ја пресекол главата и ги ослободил робовите, давајќи им пари за да си купат леб додека патуваат до својот дом. Кога Марко пристигнал во Света Гора, веќе било доцна и црквата била затворена, а калуѓерите му се потсмевале, велејќи дека сигурно ноќеска Марко се испијанил, па затоа доцнел на причесната. Марко им раскажал за тоа што му се случило, но калуѓерите не му верувале и продолжиле да му се потсмеваат. Затоа, тој им ја покажал главата на Црна Арапина, а калуѓерите се исплашиле и повторно ја отвориле црквата, служејќи литургија во чест на Марко.
Кукуш (општина)
Кукуш (Δήμος Κιλκίς, Димос Килкис) — општина во централниот дел на Егејска Македонија, денес во Грција. Административен центар е градот Кукуш.
Населени места
Општината Кукуш е создадена на 1 јануари 2011 г. по законот „Каликратис“ со спојување на седум општини: Аканџали, Галик, Горчливо Езеро, Дојран, Круша, Кукуш и Хрсово.
Општинска единица Аканџали
Општинската единица Аканџали со седиште во Станица Аканџали (Статмос Мурион) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
На територијата на општинската единица се наоѓале и напуштените села Брест (Акролимнио), Карлобаси (Критика) и Робово (Родонас). Поранешните села Горно Горбасово (или Горно Гарбали; Ано Сурмена), Долно Горбасово (или Долно Гарбали; Като Сурмена) и Чаали (Микровриси) се припоени кон Станица Аканџали. Савџели (Платаниес) и Буламачли (Акакиес) се припоени кон Аканџали.
Општинска единица Галик
Општинската единица Галик со седиште во Караџа Кадар (Камбанис) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Општинска единица Горчливо Езеро
Општинската единица Горчливо Езеро со седиште во Али Хоџалар (Микрокамбос) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Општинска единица Дојран
Општинската единица Дојран со седиште во с. Дојран (Дојрани) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Општинска единица Круша
Општинската единица Круша со седиште во Коркутово (Терпилос) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Општинска единица Кукуш
Општинската единица Кукуш ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Општинска единица Хрсово
Општинската единица Хрсово ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Рито дела Нивола
Обредот на Нивола (на италијански Rito della Nivola) е католички литургиски обред (дел од Амброзискиот обред) како и историска реконструкција што се слави секоја година во Миланската катедрала, Италија; традицијата датира од 16 век и е иницирана од Карло Боромео. Тоа е прослава на „Санто Чиодо“, наводно шајка од Вистинскиот крст, кој се смета за најважна реликвија во сопственост на миланската надбискупија. Реликвијата е позната и како „Санто Морсо“ (Света узда), бидејќи всушност е обликувана на начин што може да личи на дел од узда. Зачувана е во апсидата на Соборниот храм, во куфер во табернакул, на околу 45 м над земјата.
Реис-ул-улема
Реис-ул-улема или голем муфтија (مفتي عام, muftī ʿām или كبير المفتين, kabīr al-muftīn) – врховен поглавар на исламската верска заедница во Македонија, највисок претставник на верското право во сунитските или ибадиските муслимански земји. Реис-ул-улема издава правни мислења и заповеди, т.н. фатви, на основа на толкувањата на исламските закони за приватни клиенти или за помош на судиите во решавање на случаи. Добиените мислења од реис-ул-улемата служат како драгоцен извор на информации за практичната примена на исламскиот закон како спротивност на апстрактните формулации. Фатвите на реис-ул-улемите не се задолжителни во областите на граѓанското право кои го регулираат склучувањето и разводот на брак, наследството, како ни во кривичното право.
Рито дела Нивола
Случајно, но обредот не е именуван по реликвијата; наместо тоа, своето име го должи на Нивола, еден вид лифт во облик на облак, што се користи за време на обредот од страна на архиепископот за да стигне до скинијата на Светата шајка. Самата Нивола датира барем од 16 век, а неговиот дизајн или реализација понекогаш му се припишува на Леонардо да Винчи. Составен е од голема корпа, 3 метри долга и приближно исто толку широка, тешка околу 800 кг и подигната со дигалки. Декорациите на лифтот, составени од драперии и слики на ангели и херувими, биле додадени со текот на времето; а сликите, особено, наводно биле создадени во 1612 година од страна на миланскиот сликар Паоло Камило Ландријани. Во потеклото, Нивола била управувана од дваесетина мажи од покривот на Дуомо; во денешно време е механизиран.
Реис-ул-улема
Историја
Муфтиите се муслимански верски научници кои издаваат влијателни правни мислења (фатви) со толкување на шеријатот. Османлиското Царство ја започнало праксата за давање официјално признавање и статус на еден муфтија, кој е над сите други, како реис-ул-улема. Реис-ул-улемата на Цариград од крајот на 16 век добил статус на шеф на верските установи. Тој бил одговорен за религиско-правните стручњаци и давал правни поуки за битни работи од државната политика, како што е рушење на владарот од престоло. Оваа пракса подоцна била преземена и приспособена во Египет во текот на 19 век. Оттогаш, овој концепт се проширил и на другите муслимански држави, така што денес има 16 земји со значително муслиманско население кои имаат реис-ул-улема. Односот меѓу реис-ул-улемата на која било држава и владарот на истата може битно да се разликуваат, како од регионот, така и од историската ера.
Рито дела Нивола
Обредот Нивола традиционално се слави еднаш годишно. Традицијата ја воспоставил Карло Боромео, кој избрал да го прослави обредот на 3 мај (празник на пронаоѓањето на светиот крст), датум што се чувал до средината на 20 век; подоцна бил променет на 14 септември откако папата Јован XXIII го укина празникот 3 мај.
NGC 5371
NGC 5371 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5371 се споменува и како NGC 5390, UGC 8846, MCG 7-29-20, CGCG 219-29, IRAS 13535+4042.
Откривање
Телото е откриено на 14 јануари 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5371 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 5371 има привидни димензии од 4,2' х 3,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 55 м 40 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +40° 27' 44"". Положбениот агол на објектот е во износ од 8°.
Други поделби
Проучување на NGC 5371 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49514. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 76; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3030. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1386.
Фиперов
Фиперов (Vipperow) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Јас сум крал
Јас сум крал (англиски: Jas Sum Kral) — марка на американски пури. Соппственик на брендот е Македонецот Ристе Ристески, кој живее во Чикаго, САД.
Опис
Јас сум крал претставуваат комплексни квалитетни пури, кои се продаваат на светско ниво. Тие се произведуваат во Естели, Никарагва, додека се пакуваат во САД.
Космос-1566
Космос-1566 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 мај 1984 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1566 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1475 км, а најмалото на 1394.
Загориче
Загориче — село во Општина Демир Хисар, во областа Железник, во околината на градот Демир Хисар.
Потекло на името
Името на селото доаѓа од личното име Загоро или Загора, веројатно од старословенскиот збор „гори“. Најверојатно доаѓа од името на првиот доселеник, што се претпоставува дека било Загурче.
Втората теорија е дека селото го добило името по тоа што било сместено зад една гора, Задгора или Задгориче.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во областа Железник, во крајниот јужен дел на територијата на Општина Демир Хисар, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Битола. Селото е рамничарско, на надморска височина од 674 метри. Од градот Демир Хисар е оддалечено околу 6 километри, додека од магистралниот пат Демир Хисар-Битола околу 1 километар.
Загориче се наоѓа по течението на реката Обедничица. Загориче се граничи со следниве села: со Стругово на север и на исток, со Утово на југ и дел со Лопатица (Општина Битола) преку некогашното село Чагор, со атарот на селото Крагуево (некогашно село) и со селото Кутретино на исток. Селото е оддалечено 7 километри од градот Демир Хисар, а од најблискиот поголем град, Битола, е оддалечено 26 километри на север.
Во 1958 година селото добило електрична енергија, во 1982 година водовод, а асфалтен пат од 1975 година.
Историја
Загориче се смета за стара населба, која е спомената во 1468 година во пописниот турски дефтер со името „Загориче“. Во селото имало 25 христијански семејства, од кои 3 неженети и 2 вдовици, со вкупно 130 жители. Селото плаќало 2.172 акчиња. Во 1568 година, селото имало 85 жители.
Во век, Загориче било село во Битолската каза, нахија Демир Хисар, на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот на селото е мал и зафаќа простор од. На него преовладуваат пасиштата на површина од 177,6 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 174,7 хектари, а на шумите 42,4 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Во селото се одгледуваат житни и полјоделски култури, од кои најмногу тутун. Исто така, се чува стока.
Во селото работат две продавници за колонијални стоки, две мали сточарски фарми и еден автопревозник. Во минатото имало воденица.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Загориче имало 140 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Загориче имало 128 жители.
Селото е мало и во 1961 година броело 247 жители, а во 1994 година 140 жители, македонско население.
Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 115 жители, сите Македонци.
Денес, Загориче бележи мало зголемување и според неофицијални податоци има 140 жители, чиј број во текот на летото привремено се зголемува.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 94 жители, од кои 89 Македонци и 5 останати.
Родови
Загориче е македонско село.
ОУ „Хасан Тахсини“ - Гургурница
„Хасан Тахсини“ — основно училиште во селото Гургурница, Општина Брвеница.
Загориче
Родови
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1952 година родови во селото:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на проширената Општина Демир Хисар, на која ѝ била додадена поранешната Општина Сопотница по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на некогашната Општина Демир Хисар.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Демир Хисар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Лопатица, во која покрај селото Загориче, се наоѓале и селата Габаловци, Лисолај, Лопатица, Метимир, Облаково, Свињиште, Секирали, Стрежево, Утово и Црновец. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната Општина Загориче, во која влегувале селата Загориче, Обедник, Стругово и Утово.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0627 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште. Во рамки на избирачкото место е опфатено и селото Утово.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 124 гласачи.
Иселеништво
Во текот на 1960-тите години се случило големо иселување на мештаните и се иселиле над 30 домаќинства, од кои најмногу во градовите Битола, Демир Хисар и Скопје, како и во европските и во прекуокеанските држави.
Црква „Св. Никола“ - Обршани
Свети Никола — главна селска црква во прилепското село Обршани, Македонија.
Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото.
Историја
Црквата е подигната во првата половина на XIX век, околу 1840-тите години.
Архитектура
Претставува еднокорабна градба, полукружно засводена, со полукружна апсида на источната страна. Во 1886 година на западната стрна е дограден затворен трем.
Фрескоживопис
Во 1943 година изворниот живопис е покриен со нов слој.
Во дворот на црквата има оштетена римска мернерна плоча со две бисти во релјеф.
Карин Арланд
Карин Маргарета Ахрланд (1931 - 2019) била шведска политичарка, дипломат, адвокат и активист. Таа била член на парламентот на Шведска ( Риксдаг ) од 1976-1989 година. Таа била министерка за здравство и социјални работи од 22 мај 1981 до 8 октомври 1982 година. Од 1989 година служела во Министерството за надворешни работи, прво како генерален конзул во Монтреал, Канада, а потоа и како амбасадор во Велингтон, Нов Зеланд од 1993-1995 година.
Живот
Карин Ахрланд е родена на 20 јули 1931 година во Торшала, округот Седерманланд, Шведска. Таа била ќерка на Valfrid Андерсон, и неговата сопруга Грета, моминско Myhlén. Таа станала дипломиран правник на Лундскиот универзитет во 1958 година, служела како судски службеник од 1958-1961 година, а потоа била вработена во судот на градското собрание на Хелсингборг во 1961 година. Од 1961-1964, таа работела во окружниот управен одбор во округот Малмехус, од 1964-1968 година, известувач во Врховниот административен суд на Шведска, од 1968-1971 година, проценител на округот во округот Копарберг и округот Малмехус, од 1980-1981 година. член на, и претседател на Шведскиот совет за уметност. Од 1970 до 1976 година, таа била ко-уредник на и претседателот на Здружението Фредрика-Бремер.
Карин Ахрланд починала на 30 август 2019 година во Бросарп, Шведска. Таа е погребана на старите гробишта во Малме.
Оаза (река)
Оаза (L'Oise) — река во Парискиот регион во северниот дел на Франција. Долг е 351 километар. Извира во Белгија во Ардените и по течението од 20 километри преоѓа во Франција. Во Сена се влева низводно од Париз.
Каналите на реката се одлично поврзани со пристаништата во северна Франција и Белгија.
Името на оваа река е додадено и на францускиот департман Оаза и Долината Оаза.
Вестерхолт
Вестерхолт (Westerholt) — општина во округот Витмунд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Холтрим.
Местоположба
Вестерхолт се наоѓа во областа Источна Фризија, оддалечен од брегот на Северното Море околу 7 километри. Најблиски градови се Аурих, Езенс и Норден, додека од окружниот град Витмунд е оддалечен 22 километри.
Соседни општини
Вестерхолт се наоѓа во средишниот дел на општинската заедница Холтрим и се граничи со следниве општини (од север надесно): Дорнум (округ Аурих), Швајндорф, Нојшо, Аурих (делот Таненхаузен), Еверсмер и Нендорф.
Општински единици
Општината се состои од местата Вестерхолт, Терхајде, Вилмсфелд и Гренце.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2009 - 800м краул во женска конкуренција
Квалификациите за 800м жени краул се одржаа на 31 јули 2009, а финалето на 1 август 2009.
Марко, Арапин и Маркоица
Содржина
Крале Марко си седел дома, пиејќи вино, а тогаш на неговата порта зачукал црна Арапина, кој го предизвикал Марко на двобој во пиење, нудејќи му ја својата глава, ако изгуби, но барајќи ја Марковица, ако победи во двобојот. Марко го пуштил Арапот да влезе и пиеле три дена и три ноќи, но никој не се опијанил. Тогаш, Марко излегол малку да прошета надвор, а за тоа време, Арапот му ставил некаква трева во виното, така што кога продолжиле да пијат, Марко веднаш заспал. Тогаш, црна Арапина ја зел со себе Марковица, а таа се преправала дека му е благодарна зашто ја ослобил од Марко пијаницата. Меѓутоа, кога пристигнале во близината на Солун, Марковица го предупредила Арапот дека Марко има многу пријатели во градот, кои сигурно ќе го убијат, ако видат дека ја грабнал. Затоа, таа му предлага да се преправаат дека Марковица е страшен јунак, кој води заробеник во Цариград. Истовремено, кога стигнале во Солун, Марковица (преправена во јунак) ги предупредила граѓаните да не го повредат заробеникот. Сепак, ноќта, таа му ја пресекла главата на Арапот, а за тоа ги обвинила граѓаните на Солун, принудувајќи ги да ѝ дадат голем откуп (12 маски натоварени со богатство). Марковица се вратила назад во Прилеп, а патем ја сретнал Крале Марко, кој не ја препознал. Тој го прашал „јунакот“ дали ја видел Марковица, а таа му одговорила дека Арапот и Марковица заминале многу далеку и дека нема смисла да ги бара. Притоа, таа го повела Марко со себе, на чело на караванот и уште неколкупати го удрила со камшикот. Кога стигнале на Плетвар, Марковица слегла од коњот и му ја кажала вистината на Марко, кој ѝ простил за ударите со камшикот, така што заедно го однеле богатството дома.
Слободан Сантрач
Слободан Сантрач (, -, ) бил фудбалер и најдобар стрелец во историјата на југословенскиот фудбал со вкупно 1301 постигнат гол.
Бил селектор на југословенската репрезентација од 1994 до 1998 година, потоа на фудбалската репрезентација на Саудиска Арабија во 2001 година и на фудбалската репрезентација на Македонија во 2005 година.
Биографија
Слободан Сантрач е роден на 1 јули 1946 година во Коцељева. Како млад се занимавал со ракомет и на аматерски начин со фудбал. Во тој период бил ракометен голман во клубот на ЗСК. Со ракометот престанал да се занимава на 4 јули 1961 година. Оттогаш му започнала неговата професионална фудбалска кариера.
Јуниорска кариера
Слободан Сантрач бил релативно мал за позицијата на центарфор (171 см, 66 кг). Имал голема способност секогаш добро да се позиционира во противничкиот шеснаесетник. Фудбалот започнал да го игра во пионерскиот тим на екипата на Таково од Горен Милановац, каде според неговите лични податоци на вкупно 46 натпревари постигнал дури 56 гола. Подоцна Слободан Сантрач заминал во составот на Металац од Ваљево, каде што првично играл како халф (позиција од средината на теренот). Во летото 1962 година првпат настапил за првиот тим, а за прв пат на позицијата центарфор бил на куп-натпреварот против белградскиот тим на Душановац, кога постигнал дури шест гола. Во пролетта 1965 година, додека сè уште имал право да игра за младинскиот тим, ги постигнал сите четири гола во четвртфиналниот натпревар од младинскиот куп помеѓу екипите на Металац и Партизан (4:0). За составот на Металац од Ваљево одиграл 321 натпревар и притоа постигнал 376 голови.
Сениорска кариера
Првиот договор со екипата на ОФК Белград го потпишал на 21 јули 1965 година. Својот прв прволигашки гол го постигнал на натпреварот со загрепската екипа на Трешњевка (3:3) на Младинскиот стадион во Карабурма (населба во Белград). Тоа бил неговиот четврти натпревар за составот на ОФК Белград. Како член на екипата на ОФК Белград, Сантрач на 26 мај 1966 година го освоил трофејот во југословенскиот фудбалски куп, кога екипата на загрепски Динамо била поразена со резултат од 6:2 во финалето. На тој натпревар, напаѓачкото трио „Три С“ (Скоблар, Самарџиќ и Сантрач) постигнало по два гола. Сантрач го постигнал својот 100-ти лигашки гол на стадионот на Кошево против екипата на Сараево.
Во втората половина од сезоната 1977/78 тој преминал во екипата на ФК Партизан, со кој ја освоил титулата државен првак и трофејот победник на централноевропскиот куп. Последниот, 218 лигашки гол Сантрач го постигнал како член на Земунска Галеника, на 10 јуни 1983 година, на натпреварот против екипата на Будуќност во Подгорица (тогашен Титоград) (1:1). Кариерата ја завршил во клубот на Галеника.
Сантрач го добил правото да игра во странство во 1974 година кога екипата на ОФК Белград го продала на циришкиот тим Грасхопер за сума од 300.000 швајцарски франци. За вкупно 22 месеци играње во екипата на Грасхопер, Сантрач постигнал 29 гола. На натпреварот против екипата на Зорлицон (10:1) тој постигнал девет гола, со што го израмнил неговиот рекорд од натпреварот помеѓу екипите на Металац и Колубара (14:1).
Кога ќе се вклучат сите натпревари што ги играл Сантрач (вклучувајќи го пионерскиот, младинскиот и првиот тим на тимовите за кои играл, тимот на ЈНА, натпреварите за сите селекции на СФРЈ и натпреварите во Купот на УЕФА и Купот на саемските градови), го добиваме бројот од 1359 одиграни натпревари и постигнати дури 1301 гол. Запишан бил во Гинисовата книга на рекорди како втор стрелец во историјата на фудбалот во светот на сите времиња.
Слободан Сантрач починал на 13 февруари 2016 година.
Тренерска кариера
Слободан Сантрач бил селектор на фудбалската репрезентација на Југославија (1995-1998) кога ја однел „сината“ репрезентација на Светското првенство во Франција 1998 година, каде што југословенската репрезентација била елиминирана во осминафиналето од селекцијата на Холандија (1:2).
По Светското првенство во Франција заминал да работи како тренер во Кина, каде во 1999 година ја освоил „двојната круна“ со екипата на Шандонг Луненг.
Извесен период Сантрач работел и во Саудиска Арабија, а на кратко ја водел репрезентацијата на Македонија (2005).
Репрезентативна статистика
Прв натпревар на СР Југославија:
селектор: Слободан Сантрач
Бразил-Југославија 2:0 (23.12.1994 година)
64 п.н.е.
64 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 64. година пред новата ера, 64. од првиот милениум п.н.е., 64. од 1 век п.н.е. и петта од 60-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5444 и 5445 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4686 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3696 и 3697 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 689.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 64 година се протега во 2572 и 2573, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2632 и 2633 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 479. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 706 и 705 исламска година пред хиџра.
959
959 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 959 година од новата ера, 959. од првиот милениум, 59. од X век и последна од 950-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6467 и 6468 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5709 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4719 и 4720 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1712.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 959 година се протега во 3595 и 3596, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3655 и 3656 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1502. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 347 и 348 исламска година.
IC 1926
IC 1926 — галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1926 се споменува и како vf comp p, contact.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1926 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. IC 1926 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 48 м 27,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +36° 34' 30".
Други поделби
Проучување на IC 1926 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Аранча Алварез
Арантxa Изабел Алварез Гари, (роден на 17 ноември 1991 година) е шведска телевизиска презентерка и пејачка. Таа пораснала во Норшепинг и од 2014 година живее во Малме.
Кариера
Алварез учествувала во Идол 2013 емитуван на ТВ4 и влезе во Топ 20. Таа потоа била елиминирана за време на полуфиналните квалификации. Во текот на летото 2014 година, таа го направи своето деби како телевизиски презентер за шоуто Моргонпасет на Sveriges Radio. И во хуманитарната емисија Musikhjälpen емитувана и на Sveriges Television и Sveriges Radio, таа таа години била „јавен амбасадор“.
Во летото 2015 година таа повторно била водителка на Morgonpasset во Sveriges Radio P3, а кон крајот на 2015 година го претстави Idol Extra што се емитувала на ТВ4, таа го претстави шоуто заедно со пејачот Ерик Сегерштет. Во летото 2016 година, таа повторно го претстави своето трето лето на Morgonpasset, овој пат заедно со Фара Абади, Виктор Линер, Џонатан Унге и Симон Розенквист. Во 2016 година, таа ќе го претстави и детското шоу Morgonshowen на Barnkanalen. Како и да биде рецензент на комични видеа за шведската верзија на Ridiculousness која премиерно била прикажана на MTV во август 2016 година.
Во 2021 година, таа стана ко-презентер на Големиот брат што се емитува на Сјуан.
Средноевропско време
Средноевропско време (Central European Time, CET) — назив за часовниот појас која е 1 час понапред од координираното универзално време. Го користат највеќетто европски и некои северноафрикански земји.
Ова време обично има средноевропско време од UTC+1. За време на летно сметање на времето, наместо ова време се користи средноевропското летно време (СЕЛВ или CEST), со поместеност од UTC+2. Моменталната времеска поместеност е UTC+.
Средноевропското време во Европа
Следниве земји и територии користат средноевропско време само зиме, помеѓу 1:00 UTC на последниот ден недела од октомври 1:00 UTC на последниот ден недела од март:
Пред Втората светска војна, Литванија користела средноевропско време (MET) во периодот од 1920–1940 г. За време на војната Германја го имплементирала ова време во сите окупирани територии. Во Франција, Белгија, Холандија и Луксембург средноевропското време било задржано. По војната, Монако, Шпанија, Андора и Гибралтар го прифатиле средноевропското врме. Ирска и Обединетото Кралство експериментално го прифатиле средноевропското време во периодот од 1968–1971; меѓутоа овој експеримент се покажал непопуларен и краткотраен, главно заради зголемениот број на сообраќајни несреќи (деца настрадани одејќи на училиште) во мрачните зимски часови. Португалија го користела средноевропското време во периодот од 1966–1976, и повторно во периодот од 1992–1996.
Средноевропското време во Африка
Алжир и Тунис користат средноевропското време во текот на целата година.
За други земји кои исто така користат UTC+1, видете Западноафриканско време.
Петра Меде
Петра Марија Меде (родена на година) е шведска комичарка, танчерка, глумица и телевизиска водителка. Родена е во Стокхолм, а пораснала во Гетеборг. Меде е позната по неколку улоги во комични емисии и како телевизиски водител. Таа е позната надвор од Шведска како домаќин на Евровизија во 2013 година и кодомаќин во 2016 година.
Кариера
Во 2009 година, таа била домаќин на „Мелодифестивален 2009“, каде што била одбрана песната на Шведска за Евросонг 2009 и била избрана за најдобра женска комичарка во Шведска истата година.
Во мај 2013 година, Петра била домаќин на Евровизија 2013 во Малме, Шведска по победата на Лорин во Баку претходната година. Нејзиниот настап бил широко признат од ТВ критичарите и новинарите низ Европа и таа настапила во интервалот за време на големото финале. Таа била прва самостојна водителка по скоро 20 години откако Мери Кенеди била домаќин во Даблин уште во 1995 година. Сепак, во 1995 година, натпреварот се состоел од само едно шоу, додека во 2013 се одржале три претстави (две полуфиналиња и финале), и сите биле предводени од Меде.
Во 2016 година, Меде била ко-домаќин на првото полуфинале на шведскиот Мелодифестивален 2016 со Гина Дирави на Скандинавиум во Гетеборг.
На 14 декември 2015 година, СВТ на прес-конференција објавиле дека Меде и Монс Зелмерлав ќе бидат ко-домаќини на Евровизија 2016. Тоа било вторпат Меде да биде домаќин на натпреварот, придружувајќи им се на Кети Бојл и Жаклин Жуберт како единствени луѓе кои биле домаќини на натпреварот повеќе од еднаш.
Личен живот
Меде е полиглот, зборувајќи шведски, англиски, шпански, италијански и француски. Заедно со нејзиниот поранешен партнер Матијас Гинтер, таа има една ќерка родена во 2012 година. Во 2015 година, било потврдено дека таа и Гинтер се разделиле.
Петабит
Петабитот ― множител на единицата бит за дигитални информации или сметачко складирање. Префиксот пета (симбол P) е дефиниран во меѓународниот систем на единици (SI) како множител на 10 15 (1 квадрилион, кратка скала), и затоа
Петабитот има симбол на единица Pbit или Pb.
Петабитот е тесно поврзан со пебибит, единица-множител добиена од бинарниот префикс пеби со ист редослед на големина, што е еднакво на =, или приближно 13% поголеми од петабитот.
NGC 788
NGC 788 — леќеста галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 788 се споменува и како MCG -1-6-25.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 788 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 788 има привидни димензии од 1,6' х 1,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 1 м 6,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 48' 56". Положбениот агол на објектот е во износ од 111°.
Други поделби
Проучување на NGC 788 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7656. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 264; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4695. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1281.
Републички пат III-108
Републички пат IIІ-108 (Републикански път IIІ-108) — третокласен пат од републичката патна мрежа на Бугарија кој се протега во Пиринска Македонија. Има должина од 12,7 км.
Патот се двои наднесно во 435,8. км на патот I-1 југозападно од с. Ново Делчево, ја пресекува реката Струма, па се упатува на југозапад низ Светиврачко-петричката Котлина. По 12,7 км во центарот на градот Петрич се спојува со патот III-198 во неговиот 74,1. км.
Од патот надесно се двојат два третокласни пата:
Јени Алверхо
Џени Марија Алверсјо, (родена на 5 февруари 1974 година во Стокхолм ) е шведска телевизиска водителка за ТВ4. Таа ја претставувала утринската емисија Nyhetsmorgon на ТВ4. Таа, исто така, го претставила шоуто På bar gärning во Sjuan. Од 2014 година на ТВ4 ја води емисијата Кала Факта. Таа, исто така, го претстави Spårlöst. Има натпреварувано во репрезентацијата во ватерполо.
Лав Виготски
Лав Семјонович Виготски (17 ноември 1896 — 11 јуни 1934) бил руски и советски психолог, втемелител на првобитната холистичка теорија на човечкиот културен и биосоцијален развиток позната како културно-историска психологија, и водач на Кругот на Виготски.
Најголем дел од работата на Виготски била во полето на развојната психологија, каде тој предложил теорија на развитокот на вишите когнитивни функции кај децата според која расудувањето се јавува со практичната активност во општествената средина. Според него, развитокот на расудувањето е семиотички посредуван процес и затоа е составен дел од културните практики и јазикот, како и од универзалните когнитивни процеси.
Виготски исто така го разработил концептот на зона на наредниот развој, според кој начинот на стекнување со ново знаење е зависен од претходно наученото, како и од достапноста на инструкции.