cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Новак Ѓоковиќ
2011 година
Ѓоковиќ ја започнал годината на австралискиот егзибициски Хопман куп, каде што не загубил ниту еден меч. На првиот Гренд Слем турнир таа година (Отвореното првенство на Австралија), Ѓоковиќ бил трет носител, зад Рафаел Надал и бранителот на титулата Роџер Федерер. Притоа, тој бил подобар од Марсел Гранолес во првото коло (6-1, 6-3, 6-1), а потоа и од Иван Дродиг, победувајќи го во четири сета (7-5, 6-7, 6-0, 6-2). Неговиот колега и близок пријател Виктор Троицки се откажал во третата рунда, поради повреда, при водство на Ѓоковиќ од 6-2. Во четвртото коло, Ѓоковиќ го победил Николас Алмагро, во три сета (6-3, 6-4, 6-0), додека во четвртфиналето бил подобар од Томаш Бердих, во три сета (6-1, 7-6, 6-1). Потоа, во полуфиналето го победил бранителот на титулата Роџер Федерер во три сета (7-6, 7-5, 6-4), а во финалето го победил Енди Мареј (6-4, 6-2 и 6-3), освојувајќи ја втората титула на овој турнир и втората гренд-слем титула во кариерата.
Следниот турнир на Ѓоковиќ беше на Тениското првенство во Дубаи, каде што бил втор носител. На патот до финалето, најпрвин го победил Микаел Лодра со 6-3, 6-3, по што бил подобар и од Лопез, Маер и Бердих. Во финалето, Ѓоковиќ бил подобар од Федерер, во два сета (6-3, 6-3), со што ја освоил третата едноподруго титула на овој турнир. Во продолжение, Ѓоковиќ играал на турнирот во Индијан Велс, каде настапил како трет носител. Таму, тој бил подобар од Федерер во полуфиналето (6-3, 3-6, 6-2) и во финалето играл со првопласираниот тенисер на светот, Рафаел Надал, кого го победил со резултат 4-6, 6-3 и 6-2, остварувајќи серија од 20 последователни победи. Притоа, веќе по победата над Федерер во полуфиналето, на 21 март 2011 година, Ѓоковиќ стигнал до второто место на табелата на АТП.
Благодарение на тоа, Ѓоковиќ бил втор носител на „мастерсот“ во Мајами, каде стигнал до финалето, губејќи само 14 гема на патот до него. Притоа, тој успеал да ги победи Денис Истомин (6-0, 6-1), Џејмс Блејк (6-2, 6-0), Виктор Троицки (6-3, 6-2), Кевин Андерсон (6-4, 6-2) и Марди Фиш (6-3, 6-1). Во финалето, Ѓоковиќ го победил Надал, во три сета (4-6, 6-3, 7-6)), играјќи 3 часа и 21 минута. Со оваа победа, Ѓоковиќ ја зголемил својата победничка серија на 26 последователни победи и немал пораз во таа сезона. Истовремено, тој станал првиот тенисер кој победил на турнирите во Мелбурн, Индијан Велс и Мајами од 2006 година, кога тоа му успеало на Роџер Федерер.
На „мастерсот“ во Монте Карло, Ѓоковиќ се откажал поради повреда на коленото, но подоцна настапил на Отвореното првенство на Србија, одржано во Белград. Како прв носител, тој директно се пласирал во втората рунда, каде го победил Адријан Унгур со резултат 6-2, 6-3, а во четврт-финалето го победил Блаж Кавчич, во два сета (6-3, 6-2), со што стигнал до својата 28. победа во низа. Со повлекувањето на Јанко Типсаревиќ во полуфиналето, Ѓоковиќ стигнал до своето петто последователно финале во сезоната, каде го победил Фелицијано Лопез, во два сета (7-6), 6-2), остварувајќи ја 29. последователна победа (27 од почетокот на сезоната).
Неговиот следен турнир бил четвртиот „мастерс“ во годината, во Мадрид. Како втор носител, тој директно се пласирал во втората рунда, каде го победил Кевин Андерсон, во два сета (6-3, 6-4). Во третата рунда, тој го победил Гуљелмо Гарсија Лопез (6-1, 6-2) добивајќи ги сите бодови на негов сервис. Во четврт-финалето, Ѓоковиќ го победил Давид Ферер од Шпанија (6-4, 4-6, 6-3) и со тоа го надминал рекордот на Иван Лендл од 29 последователни победи од почетокот на сезоната. Во полуфиналето, Ѓоковиќ бил подобар од Томаш Белучи (4-6, 6-4, 6-1) и во финалето го победил светскиот рекет број 1 - Рафаел Надал (7-5, 6-4), зголемувајќи ја победничката серија на 34 последователни победи (32 победи од почетокот на сезоната).
2012 година
На почетокот на сезоната Ѓоковиќ ја одбранил титулата на Отвореното првенство на Австралија, каде во полуфиналето го совладал Енди Мареј во измачувачки натпревар што траел 4 часа и 50 минути. Во финалето се сретнал со Надал во натпревар што траел неверојатни 5 часа и 53 минути, што претставува најдолгото финале во историјата на гренд-слем турнирите. На следните два турнира, на кои ја бранел титулата, во Дубаи и во Индијан Велс, Ѓоковиќ испаднал во полуфиналето, губејќи од Мареј и од Џон Изнер, соодветно. Затоа пак успеал да ја одбрни титулата на турнирот во Мајами, и тоа без ниту еден изгубен сет.
Во продолжение, Ѓоковиќ настапил на турнирот во Монте Карло, каде изгубил во финалето од Надал, кој така ја прекинал серијата од седум последователни порази во двобоите со Ѓоковиќ. На Отвореното првенство во Мадрид, Ѓоковиќ изгубил од Јанко Типсаревиќ, додека на турнирот во Рим, каде што ја бранел титулата, повторно претрпел пораз во финалето од Надал. На Отвореното првенство на Франција (Ролан Гарос) Ѓоковиќ бил подобар во полуфиналето од Федерер со 3:0 во сетови, но во финалето повторно изгубил од Надал со 1:3 во сетови.
На гренд-слем турнирот во Вимблдон, Ѓоковиќ изгубил во финалето од Роџер Федерер и така го загубил првото место на табелата на АТП. На Олимписките игри во Лондон, Ѓоковиќ стигнал до полуфиналето, каде загубил од Мареј. Подоцна, тој играл во финалињата на сите три турнири во Северна Америка, но успеал да го освои само турнирот во Торонто, додека на турнирите во Синсинати и Отвореното првенство на САД изгубил од Федерер и Мари, соодветно.
Сепак, Ѓоковиќ бил поуспешен во Кина, каде победил на турнирите во Пекинг и Шангај, а финалето на „мастерсот“ во Шангај, каде спасил пет меч-топки против Мареј, било прогласено за најдобар натпревар во 2012. година. Потоа, Ѓоковиќ испаднал рано на „мастерсот“ во Париз, но затоа пак успеал да победи на завршниот турнир на „мастерс“-серијата, и тоа без ниту еден пораз. Притоа, во финалето го победил Федерер со 2:0 во сетови и така на 5 ноември повторно го зазел првото место на табелата на АТП.
2013 година
Ѓоковиќ ја започнал сезоната на егзибициониот турнир во Абу Даби, којшто траел од 27 до 29 декември 2012 година, но се води како дел од тениската сезона во 2013 година. Притоа, тој бил слободен во четвртфиналето, а во полуфиналето го поразил Давид Ферер, во два сета (6:0, 6:3). Во финалето играл против Алмагро и победил во три одиграни сета, со што ја одбранил титулата од претходната година. Потоа, заедно се Ана Ивановиќ учествувал на „Хопман купот“, кадешто во финалето играле против Шпанија. Иако Ѓоковиќ го победил Вердаско, Ивановиќ изгубила од Анабел Медина Гаригес, а двајцата изгубиле во играта на мешани парови.
На Отвореното првенство на Австралија Ѓоковиќ дошол како двократен бранител на титулата. Во првите три кола ги победил Пол-Анри Матје, Рајан Харисон и Радек Штјепанек без изгубен сет, но во четвртото коло одиграл маратонски меч од 5 часа и 2 минути против Станислас Вавринка во кој победил со резултат 1:6, 7:5, 6:4, 6:7(5), 12:10. Потоа, во четвртфиналето го совладал Томаш Бердих во четири сета, а во полуфиналето остварил брза победа над Давид Ферер (6:2, 6:2, 6:1) Во третото последователно финале на овој турнир противник му бил Енди Мари кого го победил со резултат 6:7(2), 7:6(3), 6:3, 6:2 и така го освоил својот шести „гренд слем“ трофеј. На тој начин, Ѓоковиќ станал единствениот тенисер кој во Опен-ерата трипати по ред го освоил Отвореното првенство на Австралија. Исто така, тој го изедначил рекордот на Андре Агаси и Федерер по бројот на победите на овој турнир (четири), а истовремено, за првпат освоил некој турнир повеќе од трипати.
Вториот турнир на кој настапил Ѓоковиќ во сезоната бил турнирот во Дубаи, каде победил без ниту еден изгубен сет, а во финалето бил подобар од Бердих. На овој турнир се натпреварувал и во конкуренција на парови (настапил со брат му, Марко Ѓоковиќ, но тие биле елиминари уште во првото коло. Потоа, Ѓоковиќ настапил на егзибиционите мечеви во Лос Ангелес, каде во појединачна конкуренција го совладал Марди Фиш, додека во конкуренција на парови играл заедно со својот идол од детството, Пит Сампрас, играјќи против браќата Боб и Мајк Брајан од кои претрпеле пораз.
На првиот „мастерс“ во сезоната, во Индијан Велс, Ѓоковиќ стигнал до полуфиналето, каде изгубил од Дел Потро, претрпувајќи го првиот пораз во сезоната. Малку подоцна, на „мастерсот“ во Мајами, Ѓоковиќ бил елиминиран во четвртото коло од Томи Хас. На „мастерсот“ во Монте Карло, во четвртфиналето и во полуфиналето ги победил Јарко Нијеминен и Фабио Фонини, соодветно, совладувајќи ги двајцата во два сета. Во финалето се сретнал со Надал кого го победил во два сета (6:2, 7:6) и тако станал првиот тенисер кој победил на осум од девет турнири на „мастерс“-серијата. Меѓутоа, на следниот „мастерс“, одигран во Мадрид, бил поразен уште во второто коло од бугарскиот тенисер Григор Димитров, во три сета, додека на „мастерсот“ во Рим стигнал до четвртфиналето, каде изгубил од Бердих во три сета, иако првиот сет го добил убедливо (6-2), а во вториот сет имал голема предност (5-2).
Вториот гренд-слем во сезоната, Ролан Гарос, Ѓоковиќ го започнал со победа против Давида Гофан, во три неизвесни сета, додека во второто коло убедливо го победил Гвидо Пеља (6-2, 6-0, 6-2), а во третото коло го победил и Григор Димитров. Во четвртото коло бил подобар од Филип Колшрајбер (4-6, 6-3, 6-4, 6-4), стигнувајќи до своето 16. гренд-слем четвртфинале во низа. Таму, без изгубен сет го победил Томиј Хас, а во полуфиналето изгубил од Надал (4-6, 6-3, 1-6, 7-6, 7-9). Пред настапот на Вимблдон, Ѓоковиќ играл егзибициони мечеви на „Будлс челинџ“, заедно со уште неколку тенисери: Јанко Типсаревиќ, Марин Чилиќ, Григор Димитров, Томаш Бердих, Хуан Мартин дел Потро, Ришар Гаске итн.
На Вимблдон 2013, во првото коло Ѓоковиќ го победил Флоријан Маер со 3:0 во сетови, а потоа, до полуфиналето победувал без ниту еден изгубен сет, совладувајќи ги Боби Рејнолдс, Жереми Шарди, Томи Хас и Томаш Бердих. Во полуфиналето го победил дел Потро (7-5, 4-6, 7-6, 6-7, 6-3), но во своето второ финале на Вимблдон изгубил од Енди Мари без освоен ниту еден сет.
На последниот „гренд-слем“ турнир во сезоната, Отвореното првенство на САД, Ѓоковиќ стигнал до четвртфиналето без изгубен сет, а во четврфиналето го победил Михаил Јужни со 3:1 во сетови. Во полуфиналето, во пет сета, Ѓоковиќ бил подобар од Станислас Вавринка (2-6, 7-6, 3-6, 6-3, 6-4), додека во своето четврто последователно финале на овој турнир се сретнал со Рафаел Надал. Тоа бил нивниот 37. двобој, со што го собориле рекордот што го држеле Иван Лендл и Џон Мекинро по бројот на меѓусебни мечеви. Откако изгубил во првиот сет, Ѓоковиќ најпрвин изедначил, но Надал се опоравил и успеал да победи.
На 6 октомври 2013 година, Ѓоковиќ победил на турнирот во Пекинг, победувајќи го во финалето Надал, во два сета. Но, и покрај победата, тој паднал на второто место на АТП листата, додека на врвот се искачил Надал. Само една недела подоцна, на 13 октомври 2013 година, Ѓоковиќ го освоил 39. трофеј во кариерата, со победата над Хуан Мартин дел Потро во финалето на Мастерс-турнирот во Шангај, со 6-1, 3-6 и 7-6(3) и на тој начин ја одбранил титулата освоена претходната година. Претходно, во полуфиналето, Ѓоковиќ бил поуспешен од Цонга, со 6-2 и 7-5. Инаку, на турнирот во Пекинг, Ѓоковиќ се натпреварувал и во конкуренција на парови (заедно со Вавринка). Притоа, во првото коло, тие направиле изненадување, победувајќи ги вторите носители, Линштед и Бупати (6-3, 6-3), во второто коло биле подобри од Хас и Маер, но морале да го предадат полуфиналниот меч поради повредата на Вавринка.
Својата јубилејна четириесетта титула, а шеснаесетта во серијата „мастерс 1000“, Ѓоковиќ ја освојио на турнирот во Париз, каде ги победил Ербер, Изнер и Вавринка, а во полуфиналето се сретнал со Федерер, победувајќи го со 2:1 во сетови. Потоа, во финалето го победил Давид Ферер (7-5, 7-5). На завршниот турнир на „мастерс“-серијата Ѓоковиќ бил втор носител и ја бранел титулата. Во групата Б бил првопласиран, победувајќи на сите три меча (против Федерер, дел Потро и Гаске). Во полуфиналето се сретнал со Вавринка, кого го победил во два сета (6-3, 6-3), додека во финалето го савладал Надал и така ја одбранил титулата од претходната година, освојувајќи го своето трето Завршно првенство.
Така, Ѓоковиќ ја завршил сезоната на второто месту на табелата на АТП при што остварил 74 победи наспроти 9 порази, освојувајќи седум турнири: Отвореното првенство на Австралија, Завршниот мастерс, мастерсите во Монте Карло, Шангај и Париз, како и два турнири од серијата 500 (Дубаи и Пекинг). Посебно бил успешен во есенскиот дел на сезоната, со освоени четири турнири по ред, со низа од 24 победи, од кои 13 пати против првите 10 тенисери.
На крајот од сезоната, Ѓоковиќ отпатувал во Чиле, каде одиграл неколку егзибициони мечеви со Надал по повод „пензионирањето“ на тенисерите Николас Масу и Давид Налбандијан. Притоа, Ѓоковиќ и Надал одиграле и еден егзибиционен меч на ледникот Перито Морено, под покровителство на Националниот институт за туристичка промоција на Аргентина.
2014 година
Ѓоковиќ ја започнал сезоната на егзибициониот турнир во Абу Даби, каде третпат последователно ја освојил титулата. Притоа, во полуфиналето го победил Жо-Вилфрид Цонга, а во финалето бил подобар од Давид Ферер. На овој турнир, за првпат на чело на штабот на Ѓоковиќ се наоѓал новиот главен тренер, легендарниот германски тенисер Борис Бекер. Потоа, Ѓоковиќ играл на уште еден егзибиционен натпревар, против Хуан Монако на турнирот „Којонг класик“.
На крајот на февруари, Ѓоковиќ ја бранел титулата на Тениското првенство на Дубаи, каде во четвртфиналето без борба го победил Михаил Јужни, но во полуфиналето изгубил од Роџер Федерер. Малку подоцна, по повод светскиот ден на тенисот, на 3 март 2014 година Ѓоковиќ одиграл егзибиционен натпревар со Енди Мари во „Медисон сквер гарден“ во Њујорк. На турнирот во Индијан Велс, Ѓоковиќ започнал со нестабилна игра, особено во осминафиналето против Марин Чилиќ, во кое убедливо го загубил првиот сет со 1-6. Во четвртфиналето прикажал посигурна игра и победил над Жилиен Бенето, а во полуфиналето го победил Џон Изнер во три сета. Најпосле, во финалето бил подобар од Федерер (3-6, 6-3, 7-6).
На „мастерсот“ во Монте Карло Ѓоковиќ ја бранел титулата. Првите два кола ги поминал лесно, со по еден изгубен гем, победувајќи ги Алберт Монтањес и Пабло Карењо Буста. Во четвртфиналето го победил Гуљелмо Гарсија-Лопез во три сета, но во полуфиналето изгубил од Роџером Федерером (5-7, 2-6). Поради повредата на зглобот Ѓоковиќ го отказал учеството на „мастерсот“ во Мадрид, но по три недели се вратил на терените, и тоа на „мастерсот“ во Рим, каде ја освоил третата титула, победувајќи ги Ферер во четвртфиналето, Милош Раониќ во полуфиналето и Надал во финалето, при што сите натпревари ги добил со резултат 2:1 во сетови. Тоа била четвртата негова победа против Надал на земјените терени.
На вториот „гренд-слем“ во сезоната (Ролан Гарос), Ѓоковиќ дошол како втор носител. Првите две кола ги поминал без изгубен сета, во третото коло го победил Марин Чилиќ (во четири сета), а во осминафиналето бил подобар од Жо-Вилфрид Цонга (6-1, 6-4, 6-1). Во четвртфиналето го победил Милош Раониќ (во три сета), а во полуфиналето го победил Летонецот Ернестс Гулбис (6-3, 6-3, 3-6, 6-3). Најпосле, во финалето бил запрен од Рафаел Надал (6-3, 5-7, 2-6, 4-6), кој така ја освоил деветтата титула во Париз.
Наспроти второто место на табелата на АТП, Ѓоковиќ дошол на „Вимблдон“ како прв носител. Најпрвин, тој ги победил Радек Штјепанек, Жил Симон и Цонга, а во четвртфиналето го победил хрватскиот тенисер Марин Чилиќ (6-1, 3-6, 6-7, 6-2, 6-2), Во полуфиналето бил подобар од Григор Димитров (во четири сета), така што во финалето се сретнал со Роџер Федерер, во нивниот 35. меѓусебен натпревар. Во извонредна игра, Ѓоковиќ победил во пет сета (6-7, 6-4, 7-6, 5-7, 6-4) и така го спречил Федерер да стане најуспешниот тенисер во историјата на „Вимблдон“. Со оваа победа Ѓоковиќ ја освоил својата седма титула на „гренд слем“ турнирите (вторпат во Вимблдон), како и првото место на табелата на АТП. Истовремено, тоа била неговата прва победа против Федерер во некое „гренд слем“ финале одиграно на трева.
На Отвореното првенство на Канада во Торонто, Ѓоковиќ неочекувано изгубил од Цонга во третото коло (2-6, 2-6). Тој се натпреварувал и во конкуренцијата на парови (заедно со Вавринка), но бил елиминиран во второто коло од Даниел Нестор и Ненад Зимоњиќ. Слично поминал и на „мастерспт“ во Синсинати, каде бил поразен во третото коло од Томи Робредо.
На четвртиот „гренд слем“ во сезоната (Отвореното првенство на САД) Ѓоковиќ ги поминал лесно првите четири кола, без изгубен сет. Во четвртфиналето го победил Енди Мари и така стигнал до своето осмо последователно полуфинале на овој турнир, каде изгубил од Нишикори. .
Потоа, Ѓоковиќ настапил на Отвореното првенство на Кина во Пекинг, каде ја бранел титулата од претходните две години (2012 и 2013). Таму, во четвртфиналето го победил Григор Димитров (6-2, 6-4), во полуфиналето бил подобар од Енди Мари (6-3, 6-4), а во финалето го совладал Томаш Бердих (6-0, 6-2), освојувајќи ја третата титула во низа. Сепак, неговата серија од 28 победи на турнирите во Кина била прекината со поразот од Федерер (4-6, 4-6), во полуфиналето на „мастерсот“ во Шангај, каде Ѓоковиќ ја бранел титулата. Претходно, во четвртфиналето, Ѓоковиќ бил подобар од Давид Ферер.
Ѓоковиќ го освоил и последниот „мастерс“ во сезоната (турнирот во Париз) без ниту еден изгубен сет, победувајќи ги Филип Колшрајбер, Гаел Монфис, Мари, Нишикори и Раониќ. Така, тој станал првиот тенисер кој ја одбранил титулата на овој турнир и третиот тенисер во историјата кој освоил 20 титули на турнирите од серијата „мастерс 1000“.
Во ноември, Ѓоковиќ по осми пат последователно се квалификувал на Завршниот турнир на сезоната, каде бил распореден во група „А“, заедно со Марин Чилиќ, Станислас Вавринка и Томаш Бердих. Во првото коло, одиграно на 10 ноември 2014 година, Ѓоковиќ убедливо го победил Чилиќ (6-1, 6-1), а во второто коло, одиграно на 12 ноември, остварил уште една убедлива победа, овојпат против Станислас Вавринка, исто така, во два сета (6-3, 6-0). Најпосле, одличната игра ја продолжил и во третото коло, победувајќи го Томаж Бердих со 2:0 (6-2, 6-2). Така, тој поставил нов рекорд по бројот на изгубен гемова во групната фаза на „мастерс-купот“ — само девет. Подоцна, во полуфиналето одиграно на 15 ноември 2014 година, Ѓоковиќ го победил Нишикори (6-1, 3-6, 6-0). Најпосле, во финалето, Ѓоковиќ требало да се сретне со Федерер, но тој го откажал натпреварот поради повреда. Со тоа, Ѓоковиќ повторно го освоил Мастерс-купот и ја завршил годината на првото место на табелата на АТП.
Така, Ѓоковиќ ја завршил сезоната со еден освоен „гренд слем“ турниром (Вимблдон), со одбранета титула на Завршниот куп на АТП, со освоени четири „мастерс“ турнири (Индијан Велс, Мајами, Рим и Париз) и со еден турнир од серијата „АТП 500“ (Пекинг). На тој начин, по третпат во период од четири години, Ѓоковиќ ја завршил сезоната на чело на табелата на АТП. Како потврда на добрата сезона, Спортската академија на САД го прогласила Ѓоковиќ за најдобар спортист на светот во 2014 година.
2015 година
Ѓоковиќ ја започнал годината со победа на тенискиот турнир „Аустралиан опен“ во Мелбурн, Австралија, на тој начин освојувајќи ја својата осма гренд-слем титула. Во финалето, тој го совладал Енди Мареј во четири сета (7-6, 6-7, 6-3, 6-0). Тоа била третата победа на Ѓоковиќ над Мареј во финалето на овој турнир. Со оваа победа, Ѓоковиќ влегол во историјата, така што станал единствениот тенисер со освоени пет титули на овој турнир во „отворената“ ерата.
На тенискиот турнир во Дубаи од серијата „АТП 500“, Ѓоковиќ се пласирал во финалето, каде загубил од Федерер во два сета (3-6, 5-7). Тоа бил дваесеттиот пораз на Ѓоковиќ од Федерер во меѓусебните двобои. Во вториот сет, Ѓоковиќ имал две сет-топки да го израмни резултатот, но не успеал да ги искористи.
Сепак, веќе во следната прилика, Ѓоковиќ му се одмаздил на Федерер. На 22 март 2015 година, тие двајца повторно се сретнале во финалето на турнирот во Индијан Велс (Indian Wells). Притоа, во натпреварот што траел 2 часа и 17 минути, Ѓоковиќ остварил победа во три сета (6-3, 6-7, 6-2). Со тоа, Ѓоковиќ ја остварил својата педесетта титула во кариерата и четвртата титула на овој турнир, а станал шести тенисер во историјата кој успеал да ја одбрани титулата на овој турнир. Претходно, во полуфиналето, одиграно на 21 март, Ѓоковиќ го совладал Енди Мареј во два сета (6-2, 6-3).
Малку подоцна, Ѓоковиќ постигнал уште еден голем успех, освојувајќи го турнирот во Мајами. Таму, во финалето, одиграно на 5 април 2015 година, тој го победил Енди Мареј во три сета (7-6, 4-6, 6-0). Тоа било седмата последователна победа на Ѓоковиќ над Мареј. Претходно, во полуфиналето, одиграно на 3 април, тој го совладал Иснер во два сета (7-6, 6-2), а во четвртфиналето, одиграно на 2 април, бил подобар од Давид Ферер, исто така, во два сета (7-5, 7-5). Со триумфот, Ѓоковиќ поставил рекорд, со освоени пет титули на овој турнир. Исто така, тој станал првиот тенисер во историјата кој трипати ги освоил турнирите во Индијан Велс и Мајами и го израмнил рекордот на Федерер, победувајќи две години последователно на двата турнира.
Истиот месец, Ѓоковиќ го освоил и турнирот во Монте Карло, каде во полуфиналето, одиграно на 18 април 2015, го победил својот голем противник Надал, во два сета (6-3, 6-3). Потоа, во финалето, одиграно на 19 април, Ѓоковиќ го победил Томаш Бердих, во три сета (7-5, 4-6, 6-3). На тој начин, Ѓоковиќ станал првиот тенисер кој успеал да победи на првите три „мастерс 1000“ турнири на АТП во текот на една сезона. Истовремено, ова била неговата 23. победа на „мастерс 1000“ турнирите, со што се изедначил со Федерер на второто место на списокот на најуспешните тенисери на турнирите од серијата „мастерс 1000“.
Успесите на Ѓоковиќ продолжиле и во мај 2015 година, кога тој победил на турнирот во Рим, што претставувала негова петта победа во сезоната и четврта победа на турнирите од серијата „Мастерс 1000“, а вкупно дваесет и четврта титула на турнирите од серијата „Мастерс 1000“. Истовремено, тоа било четвртата победа на Ѓоковиќ на турнирот во Рим. Во финалето, одиграно на 17 мај 2015 година, Ѓоковиќ го победил Федерер во два сета (6-4, 6-3). Претходно, во полуфиналето го совладал Давид Ферер, исто така, во два сета (6-4, 6-4).
Во јуни, Ѓоковиќ настапил на турнирот „Ролан Гарос“, каде во 4. коло го победил Гаске во три сета (6-1, 6-2, 6-3), додека во четвртфиналето бил подобар од најуспешниот тенисер на овој турнир Надал кого, исто така, го совладал во три сета (7-5, 6-3, 6-1). Во полуфиналето, Ѓоковиќ бил подобар од Енди Мареј (6-3, 6-3, 5-7, 5-7, 6-1), а во големото финале се сретнал со Станислас Вавринка. И покрај добриот почеток, Ѓоковиќ немал сила да му се спротивстави на доминантниот Вавринка и го загубил натпреварот во четири сета (6-4, 4-6, 3-6, 4-6), со што повторно не се остварила неговата желба за прв триумф на Ролан Гарос.
Истиот месец, Ѓоковиќ настапил на „гренд-слем“ турнирот во Вимблдон, каде во четвртфиналето го победил Марин Чилиќ во три сета (6-4, 6-4, 6-4), а во полуфиналето бил подобар од францускиот тенисер Гаске, победувајќи, исто така, во три сета (7-6, 6-4, 6-4). Најпосле, во финалето, Ѓоковиќ го совладал големиот соперник, Федерер, остварувајќи победа во четири одиграни сета (7-6, 6-7, 6-4, 6-3).
На турнирот во Монтреал, одигран од 10 до 16 август 2015 година, во четврфиналето, Ѓоковиќ го победил Ернестс Гулбис со 5-7, 7-6 и 6-1, а во полуфиналето бил подобар од францускиот тенисер Жереми Шарди, со 6:4, 6:4. Меѓутоа, во финалето изгубил од Енди Мареј, со 4-6, 6-4 и 3-6. Истиот месец, Ѓоковиќ настапил и на турнирот во Синсинати, кој се одржал од 16 до 23 август 2015 година. Во четврфиналето, Ѓоковиќ лесно го победил Вавринка со резултат 6-4, 6-1, а во полуфиналето бил подобар од украинскиот тенисер Алекандар Долгополов, играјќи три сета (4-6, 7-6, 6-2). Најпосле, во финалето, Ѓоковиќ се сретнал со Федерер и претрпел пораз во два сета (6-7, 3-6).
Успесите на Ѓоковиќ продолжиле и на Отвореното првенство на САД, одиграно од 31 август до 13 септември 2015 година. Притоа, во четвртфиналето тој бил подобар од шпанскиот тенисер Лопез, со резултат 6-1, 3-6, 6-3, 7-6, а во полуфиналето остварил убедлива победа на Чилиќ во три сета (6-0, 6-1, 6-2). Во големото финале, Ѓоковиќ повторно го поразил Федерер, остварувајќи победа во четири сета (6-4, 5-7, 6-4, 6-4).
Во октомври, Ѓоковиќ остварил голема победа на турнирот во Пекинг. Притоа, во четврфиналето, одиграно на 9 октомври, тој го победил Џон Иснер во два сета (6-2, 6-2), во полуфиналето бил подобар од Давид Ферер во два сета (6-2, 6-3), а во во финалето, одиграно на 11 октомври 2015 година, остварил убедлива победа над Надал (6-2, 6-2). Тоа била седма победа над Надал во последните осум меѓусебни натпревари. На тој начин, Ѓоковиќ ја остварил шестата победа на турнирот во Пекинг, остварувајќи фантастичен резултат од вкупно 29 победи на турнирот и 27 последователни добиени сета.
Веднаш потоа, Ѓоковиќ победил и на „мастерсот“ во Шангај (негова трета титула од 2012 година). Таму, во полуфиналето, одиграно на 17 октомври, тој го победил Мареј во два сета (6-1, 6-3), а утредента, во финалниот натпревар бил подобар од Џо Цонга, исто така, во два сета (6-2, 6-4). На тој начин, Ѓоковиќ ја освоил деветтата титула во сезоната и 25. титула на турнирите од серијата „мастерс 1000“, со што се доближил до рекордот на Надал кој има освоено 27 „мастерс“-титули. Вкупно, оваа победа го означила 57. освоен турнир во кариерата на Ѓоковиќ.
Во ноември, Ѓоковиќ ја одбранил титулата на „Мастерсот 1000“ во Париз. Таму, најпрвин во четвртфиналето го совладал Бердих во два сета (7-6, 7-6); во полуфиналето, одиграно на 7 ноември, тој го победил Вавринка во три сета (6-3, 3-6, 6-0), а утредента, во финалниот натпревар бил подобар од Мареј, во два сета (6-2, 6-4). На тој начин, Ѓоковиќ влегол во историјата како прв тенисер кој во текот на една година победил на шест турнири од серијата „Мастерс 1000“ и како прв тенисер кој победил четири пати на „мастерсот“ во Париз. Истовремено, тоа била неговата 22. последователна победа во оваа сезона, 26. титула во серијата „Мастерс 1000“ и вкупно 58. титула во кариерата, со што се изедначил со Илие Настасе на десеттото место на списокот на победниците во ерата на отворените турнири. Со победата на овој турнир, Ѓоковиќ ја потврдил супериорноста во однос на своите конкуренти: тоа била неговата десетта победа против Мареј во поледните 11 настапи (вкупно, 21. победа во 30 одиграни натпреваи), а во текот на сезоната, неговиот резултат против десетте најдобри тенисери изнесувал неверојатни 27:4.
Најуспешната сезона во кариерата Ѓоковиќ ја крунисал во ноември, со победата на финалниот турнир на серијата „мастерс“, одигран во Лондон. Притоа, во групната фаза, на 15 ноември, тој го победил Нишикори со 6-1 и 6-1, но два дена подоцна изгубил од Федерер со 5-7 и 2-6 (првиот пораз во сала од 2012 година). Најпосле, на 19 ноември, Ѓоковиќ го победил Бердих во два сета (6-3, 7-5). Потоа, во полуфиналето, тој бил подобар од Надал, победувајќи го во два сета (6-3, 6-3), а на 22 ноември, во финалето го победил Федерер, исто така, во два сета (6-3, 6-4). Со тоа, Ѓоковиќ ја остварил петтата победа на овој турнир и истовремено станал првиот тенисер во историјата кој четирипати едноподруго победил на финалниот турнир од серијата „мастерс“. Инаку, со победата над Федерер, Ѓоковиќ се изедначил во бројот на победите во меѓусебните игри (22:22).
2016 година
Во јануари, Ѓоковиќ повторно го освоил турнирот „Австралијан опен“ во Мелбурн. Притоа, на 26 јануари, во четврфиналето го поразил Нишикори во три сета (6-3, 6-2 и 6-4); а на 28 јануари, во полуфиналето го совладал големиот противник Федерер, во четири сета (6-1, 6-2, 3-6 и 6-3); најпосле, на 31 јануари, во финалето остварил убедлива победа над Мареј, во три сета (6-1, 7-5 и 7-6). На тој начин, Ѓоковиќ ја остварил шестата победа на овој турнир (изедначувајќи се со Рој Емерсон) и својата 11 титула на гренд-слем турнирите (изедначувајќи се со Бјорн Борг и Род Лејвер). Со оваа победа, вкупниот резултат на Ѓоковиќ на турнирот во Мелбурн достигнал 57 победи наспроти 6 порази.
Во март, Ѓоковиќ настапил на турнурот во Индијан Велс, каде во четврфиналето, одиграно на 18 март, го совладал Цонга во два сета (7-6, 7-6). . На 19 март, во полуфиналето се сретнал со Надал (нивна четврта средба на овој турнир) кого, исто така, го победил во два сета (7-6, 6-2). Најпосле, во финалето, одиграно на 20 март, Ѓоковиќ остварил лесна победа над Милош Раониќ, победувајќи го во два сета (6-2, 6-0), со што стигнал до својата петта победа на овој турнир (трета последователна). Истовремено, тој ја освоил 27. титула на турнирите од серијата „Мастерс 1000“, на тој начин израмнувајќи се со Надал.
Веднаш потоа, Ѓоковиќ настапил на турнирот во Мајами од серијата „Мастерс 1000“. Таму, во четврт-финалето го совладал Томаш Бердих во два сета (6-3, 6-3), а во полуфиналето бил подобар од Давид Гофан, исто така, во два сета (7-6, 6-4). Најпосле, во финалето, одиграно на 3 април, тој го победил јапонскиот тенисер Кеи Нишикори во два сета (6-3, 6-3), освојувајќи на својата шеста титула на овој турнир (трета по ред) во седмото одиграно финале. На тој начин, Ѓоковиќ остварил неколку големи успеси, и тоа: се изедначил со Андре Агаси според бројот на титулите и според бројот на настапи во финалето на овој турнир; стигнал до својата 28. победа на турнирите од серијата „Мастерс 1000“, со што станал најуспешниот тенисер во историјата на оваа серија; го надминал Борис Бекер, станувајќи 11. најдобар тенисер во историјата, според бројот на остварените победи (714. победа во кариерата); го надминал Федерер на списокот на најмногу заработени пари на турнирите; успеал да победи трипати на седум различни турнири; станал првиот тенисер кој четири пати победил на турнирите во Мајами и Индијан Велс во иста сезона; станал рекордер со 11 последователни финалиња на турнирите од „Мастерс 1000“, со рекордна низа од 56-2.
Сепак, успешната низа на Ѓоковиќ била прекината на турнирот од серијата „Мастерс 1000“ во Монте Карло, каде што изгубил во вториот круг од 55. тенисер на светот, Чехот Јиржи Весели, во три сета (4-6, 6-2, 4-6). Така, Ѓоковиќ го претрпел вториот пораз во 2016 година, а тоа било неговото најрано испаѓање од некој турнир во последните три години и прв пораз од тенисер кој не е рангиран во првите 50 од 2010 година наваму.
На 5 јуни 2016 година, Ѓоковиќ конечно го остварил својот сон - победил на турнирот „Ролан Гарос“, единствениот „гренд слем“ кој му недостигал. Во финалето, тој бил подобар од Мари, во четири сета (3-6, 6-1, 6-2, 6-4), а претходно, во полуфиналето го совладал Доминик Тим, во три сета (6-2, 6-1, 6-4) додека во четврфиналето го победил Бердих, исто така, во три сета (6-3, 7-5,6-3). На тој начин, Ѓоковиќ влегол во тениската историја како осмиот тенисер кој успеал да ги освои сите „гренд слем“ титули и третиот тенисер кој бил актуелен шампион на овие турнири. Притоа, со неговата 12. „гренд слем“ титула, тој се изедначил со Рој Емерсон, на четвртото место на списокот на тенисерите со најмногу победи на „гренд слем“ турнирите. Успехот на Ѓоковиќ е уште поголем, ако се знае дека тој е првиот тенисер по 1992 година кој успеал да победи на двата „гренд слем“ турнири (Австралија и Ролан Гарос) во текот на една година. Инаку, со победата на „Ролан Гарос“, Ѓоковиќ ја освоил својата 65. титула на турнирите (шести најуспешен тенисер во историјата на „отворената ера“) и својата 46. „голема титула“, заостанувајќи само зад Федерер, кој има 47. „големи“ титули („гренд слем“, „мастерс 1000“ и „АТП финалиња“). Најпосле, Ѓоковиќ станал првиот тенисер кој заработил повеќе од 100 милиони долари.
Надежите на Ѓоковиќ за победа на сите гренд-слем турнири во текот на една календарска година биле прекинати во третото коло од турнирот во Вимблдон, каде што тој неочекувано изгубил од американецот Сем Кјури (Sam Querrey), во четири сета (6-7, 1-6, 6-3, 6-7). Сепак, на крајот на јули, Ѓоковиќ успеал да го освои „мастерсот“ во Торонто, победувајќи го Нишикори во финалето, во два сета (6-3, 7-5). Во полуфиналето тој го победил францускиот тенисер Монфилс, исто така, во два сета (6-3, 6-2), во четвртфиналето го совладал Бердих (7-6, 5-4), а претходно бил подобар од Степанек (6-2, 6-4) и од Милер (7-5, 7-6). На тој начин, Ѓоковиќ стигнал до рекордната 30. победа на турнирите од серијата „мастерс 1000“.
Меѓутоа, неуспесите на Ѓоковиќ продолжиле и на Олимписките игри во Рио де Жанеиро, каде изгубил уште во првото коло од Хуан Мартин дел Потро, во два сета (6-7, 6-7). По поразот, тој го напуштил теренот со солзи во очите.
На Отвореното првенство на САД, во првото коло, одиграно на 29 август, Ѓоковиќ остварил победа над Јанович, во четири сета (6-3, 5-7, 6-2, 6-1), а во второто коло победил без борба, зашто Јиржи Весели го предал натпреварот. На 3 септември, во рамките на третото коло, Ѓоковиќ се сретнал со Михаил Јужни, кој се повлекол во првиот сет, при резултат од 4-2 за Ѓоковиќ. Во четвртото коло, тој се сретнал со младиот британски тенисер Кајл Едмунд кого го победил во три сета (6-2, 6-1, 6-4). Во четврфиналето, одиграно на 7 септември, Ѓоковиќ се сретнал со Цонга, кој се откажал по одиграните два сета, кои ги добил Ѓоковиќ (6-3, 6-2). Потоа, во полуфиналето, Ѓоковиќ бил подобар од францускиот тенисер Гаел Монфилс, остварувајќи победа во четири сета (6-3, 6-2, 3-6, 6-2). Најпосле, во финалето, одиграно на 11 септември, Ѓоковиќ бил поразен од третиот носител на турнирот, Вавринка, во четири сета (7-6, 4-6, 5-7, 3-6) и така пропаднал неговиот обид да ја одбрани минатогодишната титула и да го освои 13. „гренд слем“ во кариерата.
На „мастерсот 1000“ во Шангај, Ѓоковиќ стигнал до полуфиналето, каде неочекувано загубил од шпанскиот тенисер Роберто Баутиста Агут, и тоа во два сета (4-6, 4-6). Претходно, во четвртфиналето, Ѓоковиќ го победил Миша Зверев, во три сета (3-6, 7-6, 6-3), а претходно бил подобар од канадскиот тенисер Васек Поспишил (6-4, 6-4) и од Италијанецот Фабио Фоњини (6-3, 6-3). Неуспесите на Ѓоковиќ продолжиле и на следниот „мастерс“, одржан во Париз. Таму, тој го победил Димитров во третото коло (4-6, 6-2, 6-3), но во чевтрфиналето изгубил од Марин Чилиќ (4-6, 6-7). На тој начин, по 122 недели, Ѓоковиќ го загубил првото место на списокот на АТП на најдобри тенисери при што неговото место го зазел Енди Мари.
На финалниот турнир на АТП, одигран во Лондон, Ѓоковиќ настапил во групата „Иван Лендл“. Притоа, во првиот натпревар, тој го победил австрискиот тенисер Доминик Тим, во три сета (6-7, 6-0, 6-2), а во вториот натпревар, одигран на 15 ноември, бил подобар од Милош Раониќ (7-6, 7-6). Поради повредата на Гаел Монфилс, во третото коло, Ѓоковиќ играл против белгискиот тенисер Давид Гофен, остварувајќи победа во два сета (6-1, 6-2). Потоа, во полуфиналето, тој бил подобар од Нишикори, кого го совладал убедливо во два сета (6-1, 6-1). Сепак, во финалето, одиграно на 20 ноември, Ѓоковиќ изгубил од Мареј во два сета (3-6, 4-6), со што ја завршил годината на второто место на табелата на АТП, со вкупно 11.780 бодови. Како последица на послабите резултати, на почетокот на декември, Ѓоковиќ ја прекинал тригодишната соработка со тренерот Борис Бекер.
2017 година
На почетокот на годината, Ѓоковиќ настапил на тенискиот турнир во Доха, Катар. Најпрвин, во второто коло, тој го победил аргентинскиот тенисер Зебалос (6-3, 6-40, а потоа, во четвртфиналето бил подобар од чешкиот тенисер Радек Штепанек (6-3, 6-3). На 6 јануари, во полуфиналето, Ѓоковиќ го совладал шпанскиот тенисер Фернандо Вердаско (4-6, 7-6, 6-3), а утредента, во финалето, Ѓоковиќ бил подобар од Енди Мари, во три сета (6-3, 5-7, 6-4).
На 17 јануари 2017 година, Ѓоковиќ ја започнал борбата за седмата титула на Отвореното првенство на Австралија, победувајќи го во првото коло Фернандо Вердаско во три сета (6-1, 7-6, 6-2). Но, веќе во второто коло, во натпреварот што траел 4 часа и 48 минути, неочекувано загубил од узбекистанскиот тенисер Денис Истомин, во пет сета (6-7, 7-5, 6-2, 6-7, 4-6). Поразот претставувал големо изненадување, зашто Истомин се наоѓал на 117. место на табелата на најдобрите тенисери според АТП.
По неуспехот на Отвореното првенство на Австралија, Ѓоковиќ настапил на Отвореното првенство на Мексико, што било негов прв настап на овој турнир. Во првото коло, тој го совладал словачкиот тенисер Мартин Клижан, во два сета (6-3, 7-6), а потоа бил подобар и од Хуан Мартин дел Потро, во три сета (4-6, 6-4, 6-4). Сепак, во четвртфиналето, Ѓоковиќ неочекувано загубил од австралискиот тенисер Ник Кирјос, во два сета (6-7, 5-7) и така продолжиле неговите неуспеси на почетокот на 2017 година.
Во март, како бранител на титулата, Ѓоковиќ настапил на турнирот во Индијан Велс, каде во второто коло го победил британскиот тенисер Кајл Едмунд, во два сета (6-4, 7-6). Потоа,Ѓоковиќ бил подобар од дел Потро, во три сета (7-5, 4-6, 6-1), со што ја остварил својата 300. победа на турнирите од серијата „Мастерс 1000“, но во четвртото коло повторно загубил од Ник Кирјос, во два сета (4-6, 6-7).
На „мастерсот“ во Монте Карло, Ѓоковиќ започнал со тесна победа над францускиот тенисер Жил Симон, во три сета (6-3, 3-6, 7-5). , а потоа, во третото коло го совладал шпанскиот тенисер Пабло Карења Буста, исто така, во три сета (6-2, 4-6, 6-4). Меѓутоа, веќе во четврфиналето, Ѓоковиќ изгубил од белгискиот тенисер Давид Гофан, во три сета (2-6, 6-3, 5-7), со што ги продолжил слабите игри во оваа сезона.
Како последица од лошите игри, непосредно пред турнирот во Мадрид, Ѓоковиќ го отпуштил целиот свој тим. Притоа, во второто коло, одиграно на 10 мај, Ѓоковиќ бил подобар од шпанскиот тенисер Николас Алмагро (6-1, 4-6, 7-5), а утредента победил уште еден шпански тенсисер, Фелицијано Лопез (6-4, 7-5). На 12 мај, во четврфиналето се сретнал со Нишикори, кој се откажал иако убедливо го освоил првиот сет. Така, Ѓоковиќ без борба се пласирал во полуфиналето, каде бил поразен од Надал, во два сета (2-6, 4-6), а тоа бил неговиот прв пораз од Надал во последните три години.
„Мастерсот 1000“ во Рим, Ѓоковиќ го започнал со победата против Британецот Aljaz Bedene, во два сета (7-6, 6-2), а потоа го победил и шпанецот Роберто Баутиста Агут (6-4, 6-4). Во четвртфиналето, Ѓоковиќ се сретнал со дел Потро против кого извојувал лесна победа (6-1, 6-4), а во полуфиналето, за само 59 минути, убедливо го совладал Доминик Тим, во два сета (6-1, 6-0). Сепак, во финалето, одиграно на 21 мај, Ѓоковиќ загубил од германскот тенисер Александар Зверев (4-6, 3-6). Непосредно по завршувањето на турнирот, Ѓоковиќ го ангажирал славниот американски тенисер Андре Агаси за свој нов тренер.
Соработката меѓу Ѓоковиќ и Агаси започнала на „Ролан Гарос“, каде Ѓоковиќ го започнал турнирот на 29 мај, со победата против шпанскиот тенисер Марсел Гранолерс (6-3, 6-4, 6-2), два дена подоцна бил подобар од португалскиот тенисер Жоао Соуза (6-1, 6-4, 6-3), а на 2 јуни го победил аргентинскиот тенисер Диего Шварцман (5-7, 6-3, 3-6, 6-1, 6-1). На 4 јуни, Ѓоковиќ бил подобар од шпанскиот тенисер Алберт Рамос-Вињолас (7-6, 6-1, 6-3) и така се пласирал во четврт-финалето, каде се сретнал со Доминик Тим при што загубил лесно, во три сета (6-7, 3-6, 0-6). Со овој пораз, Ѓоковиќ паднал на четвртото место на списокот на најдобри тенисери во светот.
Пред почетокот на турнирот во Вимблдон, Ѓоковиќ настапил на турнирот во Истбурн, каде во финалето го победил Гаел Монфилс, во два сета (6-3, 6-4), со што го освоил својот втор турнир во 2017 година, освојувајќи 250 бода. Истовремено, тој ја освоил својата прва победа на овој турнир. Претходно, во полуфиналето, Ѓоковиќ бил подобар од Данил Медведев (6-4, 6-4), во четврфиналето го победил Доналд Јанг (6-2, 7-6), а во второто коло го победил Васек Писпишил (6-4, 6-3).
Настапот на Вимблдон, Ѓоковиќ го почнал со победата против словачкиот тенисер Мартин Клижан, кој во вториот сет го предал натпреварот поради повреда; во второто коло лесно го совладал чешкиот тенисер Адам Павлашек (6-2, 6-2, 6-1). , во третото коло бил подобар од естонскиот тенисер Ернестс Гулбис (6-4, 6-1, 7-6), додека во четвртото коло го совладал и францускиот тенисер Адријан Манарино, исто така во три сета (6-2, 7-6, 6-4). На тој начин, без ниту еден изгубен сет, Ѓоковиќ се пласирал во своето деветто четврт-финале на Вимблдон, каде играл против чешкиот тенисер Бердих. Откако го загубил првиот сет со резултат 6-7, Ѓоковиќ го предал натпреварот поради повреда, при водство на Бердих од 2-0 и така ја завршил сезоната.
2018 година
Ѓоковиќ ја започнал сезоната на Отвореното првенство на Австралија, каде во првото коло го победил американскиот тенисер Доналд Јанг, во три сета (6-1, 6-2, 6-4). Потоа, во второто коло бил подобар од францускиот тенисер Гаел Монфис, во четири сета (4-6, 6-3, 6-1, 6-3), а во третото коло го победил Рамос Вињолас (6-2, 6-3, 6-3). Сепак, неговото учество на турнирот завршило во осминафиналето, со поразот од Хјеон Чунг од Јужна Кореја, во три сета (6-7, 5-7, 6-7). На тој начин, по завршувањето на турнирот, Ѓоковиќ се наоѓал на 14. место на списокот на најдобрите светски тенисери, со освоени вкупно 2.335 бода.
По едномесечната пауза поради операцијата на лактот, Ѓоковиќ настапил на турнирот во Индијан Велс, каде како десетти носител бил слободен во првото коло, но веќе во второто коло загубил од јапонскиот тенисер Таро Даниел со резултат: 6-7, 6-4, 1-6. Неуспесите на Ѓоковиќ продолжиле и на следниот турнир во Мајами каде, како деветти носител, настапил во второто коло. Притоа, тој бил поразен од францускиот тенисер Беноа Пер, во два сета (3-6, 4-6). По натпреварот, Ѓоковиќ изјавил: „Разочаран сум, уште еден пораз, не сум ни близу до нивото на кое би сакал да бидам, ни физички, ни играчки. По овој неуспех, Ѓоковиќ ја прекинал десетмесечната соработка со неговиот тренер Андре Агаси, а ја прекинал соработката и со тренерот Радек Штепанек.
Во април, Ѓоковиќ настапил на турнирот во Монте Карло, каде во првото коло го победил српскиот тенисер Душан Лајовиќ, во два сета (6:0, 6:1), во второто коло бил подобар од хрватскиот тенисер Борна Ќориќ (7:6, 7:5), но во осминафиналето загубил од Доминик Тим во три сета (7:6, 2:6, 3:6). Во текот на април, Ѓоковиќ учествувал и на турнирот во Барселона, каде настапил по пауза од 12 години. Како шести носител на турнирот, тој бил слободен во првото коло, но веќе во второто коло загубил од словачкиот тенисер Мартин Клижан (2-6, 6-1, 3-6).
На почетокот на мај 2018 година, Ѓоковиќ настапил на „мастерсот“ во Мадрид, каде во првото коло го победил јапонскиот тенисер Кеи Нишикори, во два сета (7-6, 6-4), но во второто коло бил поразен од британскиот тенисер Кајл Едмунд (3-6, 6-2, 3-6). По овој неуспех. Ѓоковиќ паднал на 18. место на списокот на АТП, со вкупно освоени 1.905 бода. Следниот турнир на кој настапил Ѓоковиќ бил „мастерсот“ во Рим каде бил 18. носител на турнирот. Во првото коло, тој бил подобар од украинскиот тенисер Александар Долгополов (6-1, 6-3); во второто коло го победил грузискиот тенисер Базилашвили (6-4, 6-2); додека во третото коло го совладал шпанскиот тенисер Алберто Рамос Вињолас (6-1, 7-5). Во четвртфиналето, Ѓоковиќ по вторпат во сезоната го победил Нишикори (2-6, 6-1, 6-3) и во полуфиналето се сретнал со Рафаел Надал при што загубил во два сета (6-7, 3-6). По завршувањето на овој турнир, Ѓоковиќ паднал на 22. место на списокот на најдобрите тенисери во светот, со освоени 1.665 бода. На крајот на мај, Ѓоковиќ настапил и на „Ролан Гарос“, каде во првото коло го совладал бразилскиот тенисер Рожерио Дутра Силва, со резултат 6:3, 6:4, 6:4, а во второто коло бил подобар од шпанскиот тенисер Џауме Мунар (7-6, 6-4, 6-4), забележувајќи ја својата шеесетта победа на „Ролан Гарос“. Во третото коло, Ѓоковиќ го совладал шпанскиот тенисер Роберто Баутиста Агут, во пет сета (6-4, 6-7, 7-6, 6-2), додека во четвртото коло победил уште еден шпански тенисер, Фернандо Вердаско (6-3, 6-4, 6-2). На тој начин, тој ја постигнал својата 200. победа на земјените терени во кариерата и деветта година по ред се пласирал меѓу осумте најдобри на „Роланд Гарос“. Сепак, во четврфиналето, Ѓоковиќ бил поразен од италијанскиот тенисер Марко Чекинато (3-6, 6-7, 6-1, 6-7).
Подготвувајќи се за „гренд-слемот“ во Вимблдон, Ѓоковиќ настапил на турнирот „Квинс“ во Лондон, каде во првото коло го победил Џон Милман (6-2, 6-1), а во второто коло бил подобар од бугарскиот тенисер Григор Димитров (6-4, 6-1), а во четвртфиналето го победил Адријан Манарино (7-5, 6-1), остварувајќи ја 800. победа во професионалната кариера, со што станал десеттиот тенисер во историјата кој постигнал ваков успех. Во полуфиналето, тој бил подобар од францускиот тенисер Жереми Шарди (7-6, 6-4) и така се пласирал во своето прво финале во 2018 година, каде претрпел пораз од Марин Чилиќ (7-5, 6-7, 3-6).
На својот 14. настап на „Вимблдон“, во првото коло, Ѓоковиќ го победил Тенис Сандгрен (6-3, 6-1, 6-2), во второто коло бил подобар од Орасио Себалјос (6-1, 6-2, 6-3), а во третото коло го победил британскиот тенисер Кајл Едмунд (4-6, 6-3, 6-2, 6-4). Во четвртото коло, Ѓоковиќ бил подобар од рускиот тенисер Карен Качанов (6-4, 6-2, 6-2), остварувајќи го своето 41. учество во четврфиналињата на „гренд слем“ турнирите, со што се изедначил со Џими Конорс. Во четвртфиналето, Ѓоковиќ го победил Нишикори (6-3, 3-6, 6-2, 6-2) и така по осми пат во кариерата се пласирал во полуфиналето на „Вимблдон“, со што се изедначил со Пит Сампрас и со Џон Менинро. Во полуфиналето, Ѓоковиќ го победил Надал, во пет сета (6-4, 3-6, 7-6, 3-6, 10:8), а натпреварот се играл во два дена (13 и 14 јуни). Со оваа победа, тој ја зголемил предноста во меѓусебните двобои со Надал на 27:25 и истовремено се изборил за своето петто финале на Вимблдон. Во финалниот натпревар, одигран на 15 јули, Ѓоковиќ го победил јужноафриканскиот тенисер Кевин Андерсон во три сета (6-2, 6-2, 7-6) и така ја освоил четвртата титула на „Вимблдон“, 13 „гренд-слем“ титула и вкупно 69. титула на тениските турнири. По овој успех, тој направил голем напредок на списокот на најдобрите тенисери, доаѓајќи на 10. место, со вкупно 3.355 бода.
На 7 август, Ѓоковиќ го започнал своето учество на „Роџерс купот“ во Торонто, победувајќи го Мирза Башиќ (6:3, 7:6), а во второто коло бил подобар од Питер Полански (6:3, 6:4). Меѓутоа, во осминафиналето тој бил елиминиран од Стефанос Циципас (3-6, 7-6, 3-6).
Во првото коло на турнирот во Синсинати (единствениот „мастерс“ на кој не успеал да победи), Ѓоковиќ бил подобар од американскиот тенисер Стив Џонсон (6-4, 7-6), а во второто коло го победил францускиот тенисер Адријан Манарино (4-6, 6-2, 6-1). Во осминафиналето, Ѓоковиќ бил подобар од петтиот носител на турнирот и бранителот на титулата, Григор Димитров (2-6, 6-3, 6-4), а истиот ден, во четврфиналето го победил и Милош Раониќ (7-5, 4-6, 6-3). Во полуфиналето, Ѓоковиќ бил подобар од Марин Чилиќ (6-4, 3-6, 6-3) и така се пласирал во своето шесто финале на овој турнир, каде го победил Федерер (6-4, 6-4), остварувајќи ја 24. победа во двобоите со него. Така, по пет неуспешни обиди, тој конечно успеал да победи на „мастерсот“ во Синсинати, со што станал првиот тенисер во историјата кој успеал да победи на сите девет „мастерс“-турнири и да го освои т.н. „Златен мастерс“. Истовремено, со оваа титула, Ѓоковиќ се искачил на шестото место на списокот на најдобрите светски тенисери, со вкупно 4.445 бода.