cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Зелена игуана
Особини
Зелените игуани имаат одличен вид, но само дење. Гледаат и ултравиолетова светлина. Тие имаат и трето око на врвот на главата, тнр. париетално око, со кое можат да забележат промени во осветленоста и им служи за заштита од грабливци.
Однесување
Игуаните се вешти качувачи по дрва, а можат да паднат и од 15 метри висина без да се повредат.
Зелените игуани климаат со главата на различни начини за да изразат разни социјални интеракции, како на пример при додворување, или за да поздрават друга игуана. Брзината и бројот на климнувања имаат различно значење.
Соколите се хранат со зелените игуани и кога ќе го чујат писокот на сокол игуаните се смрзнуваат. Ова го користат луѓето за лов: со свирче слично на писок на сокол ќе ги натераат игуаните да останат во место и така полесно ги фаќаат.
Исхрана
Игуаните се претежно хербиворни, се хранат со лисја, цветови, овошје и млади ластарки од над сто разни видови растенија. Ова им претставува проблем за осморегулацијата бидејќи растителната материја содржи повеќе калиум, а помалку хранливи состојки во единица материја; затоа игуаните имаат развиено странична носна жлезда преку која се излачува вишокот на соли на калиум и натриум. Зелените игуани имаат остри заби со кои можат да сомелат и тврди лисја. Забите им се сместени на внатрешната страна на вилиците, затоа тешко се забележуваат.
Размножување
Зелените игуани се размножуваат преку јајца: женката снесува 20-70 јајца еднаш годишно за време на сезоната на гнездење. Потоа го напушта гнездото, и не ги чуваат младите, кои се излегнуваат по 10-15 недели инкубација.
Како домашен миленик
Трговијата со миленичиња во САД ги прави игуаните мошне барани: 800.000 игуани биле увезени во САД само во 1995., главно од Хондурас, Ел Салвадор, Колумбија и Панама. Но, овие животни бараат соодветна грижа, и голем број умираат за неколку години од купувањето. Зелената игуана бара температура од 24-32 C и мора да има соодветен извор на ултравиолетова светлина.
Кога се чуваат дома, игуаните престануваат да бегаат од луѓето, но само после некое време за кое постојано биле во интеракција со нивниот сопственик. За разлика од кучињата и мачките, не сакаат да се мазат, земаат во раце и сл.
Во заточеништво, зелената игуана може да живее 20-35 години.
Една сина игуана од родот Cyclura фатена на Големиот Кајман е најдолговечниот гуштер - живеела 69 години од кои 54 во заточеништво.
Здравите домашни игуани се внимателни животни кои може да се научат да вршат нужда на одредено место, дури и на тоалетна школка.
Повеќето ветеринари немаат тренинг за лекување на игуаните.
Социјализацијата на игуаната може да трае неколку години. Таа има индивидуалност, која бара адаптација и од страна на сопственикот. После 5-10 години, игуаната може да покаже приврзаност слична на миленичиња - цицачи, дури и да е анксиозна кога одвоена од сопственикот.
Во исхраната на луѓето
Игуаната се употребува во исхраната на луѓето во Централна и Јужна Америка барем во последните 7000 години. Се верува дека популацијата на игуани на Карибите е донесена таму од луѓето како извор на храна.
Гвидо Кавалканти
Гвидо Кавалканти (јазик италијански|Guido Cavalcanti}}, 1259- август 1300.) Бил италијански поет и трубадур] ] од [[Фиренца. Бил најдобар пријател на Данте Алигиери и влијаел на неговиот начин на размислување . Кавалканте е еден од најзначајните поети на епохата слаткио нов стил и се смета за прв голем поет во италијанската литература. [[File:Rime di Guido Cavalcanti.tif|thumb|Rime, 1813
Животопис
Кавалканти е роден во аристократско семејство гвелфа. Неговиот татко бил Кавалканте де Кавалканти. Во 1267 година, Гвидо се оженил со Беатриче, ќерка на фиренски гибелин Фарината де Уберти.
Во 1284 година станал член на советот на Република Фиренца, заедно со Брунето Латини и Дино Компањи. Кога граѓаните на Фиренца станале уморни од судирот на гибелини и гвелфи, ги протерале од градот. Меѓу нив бил и Гвидо Кавалканти. Тој бил протеран на 24 јуни 1300 година и отишол во Сарцана. Во август истата година му било дозволено да се врати во Фиренца, но починал на 29 август, најверојатно од маларија.
Дела
Гвидо Кавалканти пишувал сонети и балади. Денес се познати само неговите 52 песни. . Најдобри дела му се канцоната Дамата ме прашува ( Donna mi prga ), баладата  Ве прашувам вас, кои зборувате за страдања (I' prego voi che di dolor parlate) и сонетот Мојата душа е немирна немирна (L’anima mia vilment’ è sbigotita).
Седумнаесетаголник
Седумнаесетаголник — многуаголник со седумнаесет темиња и седумнаесет страни.
Правилен седумнаесетаголник
Правилниот седумнаесетаголник е седумнаесетаголник кај кого сите страни се со еднакви должини и сите внатрешни агли се еднакви.
Внатрешните агли на правилен седумнаесетаголник имаат по 158° (степени) и 49 ’ (минути), а збирот на сите внатрешни агли на кој било седумнаесетаголник изнесува 2700°.
Ако основната страна на правилниот седумнаесетаголник е со должина a\,\!, неговата плоштина ќе биде дадена со формулата:
.
Плоштината може да се пресмета и со:
каде
R - е полупречник на опишаната кружница, а
r - е полупречник на впишаната кружница.
Периметарот на седумнаесетаголник чија страна е со должина a\,\! е еднаков на 17a\,\!.
Конструкција
Правилен седумнаесетаголник може да се конструира со помош на линијар и шестар што го докажал Гаус во 1796 година. Според една анегдота, толку бил одушевен од откритието што побарал на надгробната плоча да му се исклепа правилен седумнаесетаголник, но каменорезецот го одбил велејќи дека самата конструкција е комплицирана и дека седумнаесетаголникот нема да се разликува од круг.
Од конструктибилноста на седумнаесетаголникот следува дека тригонометриските функции од аргумент 2π/17 може да се изрази со помош на основните аритметички операции и коренување. Во Гаусовата книга Disquisitiones Arithmeticae (Аритметички истражувања, 1801) може да се најде следнава еднаквост, која овде е запишана со користење на современа нотација:
Првата конструкција на седумнаесетаголник која се состои од 64 чекора ја објавил Јоханес Ерхингер неколку години после Гаусовото откритие. На следната слика може да се види анимиран приказ на Ерхингеровата конструкција.
Црква
Црква заедница од луѓе кои исповедаат (веруваат во) ист Бог. Поимот се употребува и за објект за јавна религиозна служба во христијанството.
Потекло на изразот
Се претпоставува дека зборот потекнува од арамејскиот јазик и бил воспоставен од Исус од Назарет. Во тоа време терминот Црква, еквивалентно означувал владин/политички термин, или, собрание, собир за јавни потреби. Тоа е старогрчкиот збор „екклесиа - ἐκκλησία“ (латински: ecclessia) кој е составен од предлошката „ек - ἐκ (пред самогласка се пишува како ех - ἐξ)“ и глаголот „калео - καλέω“. Предлошката „ек - ἐκ“ има двослојно значење („од“ и „кон“) па затоа е ориентирана кон исходот, а глаголот „калео - καλέω“ значи „да повикаш“. Во буквален превод „екклесиа - ἐκκλησία“ значи „собир на повиканите“ - луѓе повикани од светот кон Бога, а исходот на тоа е Црквата. Подоцна во Стара Грција терминот се користи за да се изрази тело кое расправа и разрешува проблеми кои генерално го засегаат oпштеството.
Развиток
Првите христијани, исто како и Исус, биле Евреи кои живееле во Израел и кои се молеле во Храмот во Ерусалим и околните Синагоги. Обожувањето во Храмовите било проследено со принесување на жртви од животни, како искупување на гревовите. Во Новиот завет многупати се споменува дека Исус бил чест посетител на храмовите.
Раната историја на синагогите е контраверзна но се претпоставува дека била институција која се развила за потребите на јавно обожување на Евреите додека биле под окупација на Вавилон, и немале пристап до храмовите. Наместо тоа се развила церемонија во која се читала Тората на дневни и неделни служби, проследени со коментари од свештениците. Ова се случувало во домовите доколку групите биле мали. Во други случаи се граделе посебни градби за оваа цел. Некогаш со надоградување на куќите или пренамена на згради кои биле од јавен интерес. Во најголемиот број, тоа биле простории со подиум на кој се говорело, додека луѓето седеле наоколу и слушале.
И самиот Исус присуствувал на вакви заседание, каде што читал и давал коментари, како што е опишано во Посланието по Лука 4: 16-24. По уништувањето на Храмот во Ерусалим во 70 година од нашата ера, Христијанското движење и Евреите се разделиле. Црквата како институција зела голем замав во вториот век.
Општина Лендава
Општина Лендава (словенечки: Občina Lendava) — општина во источна Словенија. Седиште на општината е малиот град Лендава. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Денес е дел од Помурскиот статистички регион.
Населени места
Покрај општинското седиште Лендава, општината ги опфаќа и следните населени места:
Нема време за умирање (саундтрак)
Нема време за умирање (англиски: No Time to Die: Original Motion Picture Soundtrack) — албум издаден за филмот „истоимениот“ 25-ти филм за Џејмс Бонд, од страна на Ханс Цимер. Саундтракот бил објавен на 1 октомври 2021 година преку Дека Рекордс. Ханс Цимер станал шестиот небритански композитор по Марвин Хамлиш, Бил Конти, Мајкл Камен, Ерик Сера и Томас Њуман кој направил музика за оваа франшиза. Тематската песна на филмот со истото име изведена од Били Ајлиш, била компонирана со нејзиниот брат Финијас О'Конел.
Црква „Св. Троица“ - Раштани
'''Св. Троица''' — православна црква во велешкото село Раштани, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Храмот е изграден во XIX век и е дело на видниот преродбенички архитект Андон Китанов. Во 1883 г. е живописан од прочуениот зограф Димитар Андонов Папрадишки.
Предвиден манастир
Жителите на селото со доброволни напори работат на изградба на истоимен манастир кон црквата, организирани во „Здружение на граѓани за изградба на манастир Св. Троица од с. Раштани, Велес“.
Прва македонска кошаркарска лига 1998/99
Првата македонска кошаркарска лига 1998/99 - 7. издание на Првата македонска кошаркарска лига. Во оваа сезона првак бил Годел Работнички.
Победнички состав
Главен тренер
Извор:
Квечерина (Микеланџело)
Квечерина (Crepusculo) — мермерна скулптура (155 × 170 cm, максимална должина 195 cm) од Микеланџело, за која се верува дека е изработена во раздобјето 1524-1531 година и е дел од декорацијата на Новата сакристија на црквата Св. Лаврентиј во Фиренца. Таа е една од четирите алегориски делови на денот и се наоѓа на десната страна на саркофагот на гробот на Лоренцо де Медичи, војводата од Урбино.
Историја
Квечерина Микелаџело започнал да ја работи во фазата по обновувањето на работите на сакристијата во 1524 година, по изборот на папата Климент VII на папскиот престол. Не се знае датумот на завршување на делото, кое уметникот морал да го заврши по прекинот поради опсадата на Фиренца во 1531 година, но статуата била видена „недовршена“ во 1534 година, кога Микеланџело конечно го напуштил градот.
Опис
Меѓу различните иконолошки читања, статуата се смета за симбол на флегматичен темперамент или елемент на вода или дури и земја.
Религија во Република Српска
Религијата во Република Српска со векови е основа на духовниот и културниот живот на луѓето. Преплетувањето на религиите, културите и цивилизации оставило големо влијание врз културата на Република Српска. Верските објекти се сведоци на некогашниот и сегашен духовен живот на луѓето кои ја населуват во Република Српска. Главните, историски религии во Република Српска се: православие, римокатолицизам, ислам и јудаизам. Тие се претставени преку: Српската православна црква, Римокатоличката црква, Исламската заедница во Босна и Херцеговина и Еврејската заедница. Доминантна религија во Република Српска е христијанството или православието. Според официјалните податоци од Републичкото биро за статистика на пописот во 2013 година, православните верници сочинуваат скоро 83% од населението на Република Српска. исламските верници (12,77%), католичките верници (2,20%), протестантите (0,02%) како и евреите (0,001%).
Историја
Иако во поголемиот дел од античките времиња, населението на територијата каде денес се наоѓа Република Српска во целина била пагани, сепак на подрачјето на Сербинум во северниот дел од земјата, како и во Скелани и Домавија на источниот дел се пронајдени остатоци од раните центри на христијанството во рамките на Римското Царство.
Србите го прифатиле христијанството во 9 век. По расколот на христијанската црква во 1054 година. православието доминирало на територијата на денешна Република Српска, додека католицизмот се проширил кон север, а се ширеше богомилството во централните делови на регионот на Босна.
За време на Отоманското владеење, покрај православните Срби, исламизираните Срби живееле и во областа на денешна Република Српска, а во помал обем и други народи од католичката, исламската или православната вера, како и Евреите.
Во доцниот XIX - ти и првата половина на XX век, кога територијата на денешна Република Српска се нашла под власта на Австроунгарската монархија, многу католички и протестантски народи (Германци, Унгарци, Словаци, Полјаци, Чеси, Украинци и д-р) започнале да се населуваат на овие простори.
Верска демографија
Според официјалните резултати на Заводот за статистика на Република Српска попис 2013 година беше спроведено во Република Српска, собрани податоците за верската припадност на населението.
Христијанството
Најраното спомнување на христијанската црква на територијата на денешна Република Српска е 530 година. и 532 година во црковните собори во Солин, кога со Босна управувале Источните Готи. На овие собори се споменува Бистуенската епископија и нејзиниот епископ Андреј. Податоците од овој период се многу мали, а повеќе податоци постојат само од периодот по 960 година. кога Босна станала привремено независна по смртта на владетелот Каслав, затоа што до тогаш била дел од Србија и од 11 век кога конечно се разделила од Србија. Деловите на територијата во која денес е Република Српска биле христијански за време на владеењето на принцот Каслав, и првично припаѓале на Архиепископот на Драч и Сплит, а потоа ја промениле црковната јурисдикција до 1067 година. кога оваа област била под контрола на барскиот, а од 1078 година му припаднала на дубровничкиот епископ. За време на владеењето на српските банови Бориќ и Кулин, на територијата на тогашната Бановина на Босна, која се протегала на територијата на денешна Република Српска, доминирало влијанието на Православната источна црква со словенска богослужба, како што напишал заменикот на папата, Јован во 1203 година. Следниот извештај му бил даден на папата Папа Инокентиј III: „''Покрај тоа, да знаете дека не постои само една јурисдикција во државата на Кулин, а сега епископот штотуку умре. Ако е можно, да се стави таму латински епископ''.“ Тоа покажува дека до 1203 година имало само еден епископ во Босна, па дури и тогаш нејзините епископи и свештеници биле по источниот обред и словенска богослужба. Во борбата меѓу источните и западните цркви, како и борбата за црковна доминација на територијата на денешна Република Српска, Архиепископот на Сплит и Дубровник, независна православна Босанска црква се појавила меѓу 1190 и 1199 година, кога Кулин со своето семејство и 10.000 поданици прекинале каква било врска со папата.
Додека на босанските католици им било дозволено само да ги поправат постојните сакрални објекти, во истиот период започнало голема изградба на православни манастири и цркви низ цела Босна на северозападниот дел во 1515 година. Православен свештеник бил присутен во Сараево веќе во 1489 година, а првата православна црква била изградена меѓу 1520 и 1539. До 1532 година, босанските православни христијани имале свој митрополит, кој стапил во официјална резиденција во Сараево во 1699 година. До крајот на XVIII век, босанскиот митрополит имал власт над православните епископи на Мостар, Зворник, Нови Пазар и Сараево. Меѓутоа, дури и високите православни свештеници биле многу лошо образовани и корумпирани. Тие, наводно, не знаеле за основните принципи на верата, како што се Десетте заповеди, исповед, молитви и значењето на крстот. Синкретизмот бил широко распространет кај Босанците.
Плимата на крајот се свртела против црквата, кога православното свештенство се откажало од лојалноста кон султаните и почнало да ги охрабрува и помага на селските бунтови. Османлиите ја укинале Српската патријаршија во Пеќ и од крајот на 1760 до 1880 година, православните во Босна и Херцеговина биле директно под Цариградската патријаршија. Таа била предводена од Фанариотите, Грци од Истанбул. Во средината на XIX век, во Босна и Херцеговина имало повеќе од 400 православни свештеници, време на обновен просперитет за источното православие на земјата. Во 1920 година, по Првата светска војна и создавањето на Кралство Југославија, областа повторно се нашла под религиозен авторитет на новооснованата Српска православна црква.
Стефан I Цариградски
Стефан I Цариградски (867 - ) — Вселенски патријарх од 886 до 893 година.
Кастриран од страна на Василиј I, Стефан станал монах и му била предодредена кариера во црквата уште додека бил дете. Во 886 година неговиот брат, царот Лав VI, го сменил Фотиј I и го назначил деветнаегодишниот Стефан за патријарх.
Како патријарх Стефан учествувал во церемонијалното препогребување на Михаил III од страна на Лав VI во царскиот мавзолеј веднаш до црквата Свети Апостоли во Цариград. Нема поважни настани кои се поврзуваат со Стефановото патријархување и со самиот патријарх, кој бил познат како скроме човек, починал во мај 893 година. Неговата слава во православната црква е на 18 мај.
Чокто (округ во Алабама)
Чокто (Choctaw County) — округ во сојузната држава Алабама, САД. Главен град на округот е градот Батлер. Според пописот во САД од 2010 година, бројот на населението во округот изнесува 13,859 жители.
Демографија
Според пописот во 2000 година, округот броел 15,922 жители, 6,363 домаќинства и 4,574 семејства. Густината на населеност изнесувала 7 жители/км2. 55.14% од населението го сочинувале припадници на белата раса, а 44.13% на црната.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Горна Камила
Свети Ѓорѓи (Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Горна Камила, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Историја
Црквата е изградена во 1987 г. и осветена од митрополитот Максим Серско-нигритски следната година. Градбата претставува впишан крст со купола. Внатрешноста на храмот е живописана во 2006 г.
Огнен Јарамаз
Огнен Јарамаз ( Крушевац, 1 септември 1995 ) е српски кошаркар. Тој игра на позициите плејмејкер и бек,и во моментов настапува за Баерн Минхен. Неговиот постар брат Немања, исто така, се занимава со кошарка.Огнен во Баерн го носи дресот со број 10. Висок е 1,91 метри. Сениорската кариера ја започнал во екипата на Мега Лекс.
Песјак
Песјак, очник или кучешки заб (dentes canini) – заб што се наоѓа меѓу секачите и катниците. Песјаците се најважните заби на месојадите бидејќи им служат за прифаќање и распарчување на пленот, а кај змиите тие се и отровни заби (наменети како за фаќање на пленот, така и за одбрана). Името canini е изведено од латинскиот збор canis, што во превод значи куче. Кај човекот постојат четири песјаци, под два во горниот и долниот дентален лак и со класата на секачи ги сочинуваат т.н. предни заби (dentes anteriores s. Frontales). Песјаците често се нарекуваат и аголни заби бидејќи мезијалната половина на нивните вестибуларни површини им припаѓа на предните, а дисталната половин на страничните заби, овозможувајќи постепено прекршување и завртување на забните лакови.
Опис
На класата песјаци ѝ припаѓаат четири заба, сместени на трето место од медијалната линија во сите четири квадранти:
Во рамките на класата, песјаците се со сличен облик и функција. Масивен корен, добра алвеоларна подлога и богатство на проприорецептори во потпорните ткива ги прави овие заби исклучително значајни и во анатомски и во функционален поглед.
Песјаците се способни да издржат голем мастикаторен стрес и длуваат како „амортизери“, давајќи им поддршка на страничните заби во текот на џвакањето. Нивната основна улога е кинење и распарчување на храната, што е средина меѓу сечењето (карактеристично за секачите) и гнечење и мелење (карактеристично за страничните заби). Со својата лабијална површина ги потпираат аглите на усните, па придонесуваат и за физиономскиот изглед на лицето, а нивните орални површини со добро развиен цингулум имаат големо значење при латерално движење на мандибулата.
Во однос на изгледот, песјаците од проксимален аспект личат на секачите (бидејќи имаат сечивен гребен, цингулум и маргинални гребени), а од вестибуларен и орален, на преткатниците. Круната на горниот песјак е малку поширока и пократка од онаа на долниот, а и едните и другите покажуваат правилен знак на аголот и лакот. Коренот на овој заб е исклучително добро развиен и по широк вестибуло-орално, па е добро фиксиран во алвеоларната коска и песјакот често им служи како потпора на разни протетички помагала во устата на пациентот (протези, мостови и сл.).
Вестибуларните и оралните површини на песјаците имаат облик на петаголник, а бочните страни (мезијална и дистална) облик на триаголник со база во цервикалниот дел (слично на секачите)
ЖС „Сенокос“
Железничката станица „Сенокос“ — железничка станица во Република Македонија
До една планинска маргаритка
Поемата раскажува настан во кој поетот, додека работел со плугот на нива, открил дека го скршил стеблото на една маргаритка. На некои начини, таа е слична на поемата ,,До едно глувче", која била објавена претходната година. Секако, на таа нива мора да имало стотици мали цвеќиња кои биле соборени од плугот и не е јасно зошто авторот бил окупира од овој конкретен примерок.
На сличен начин со „До едно глувче", Бурнс ја споредува маргаритката со судбината на целото човештво. Освен тоа, во шестата ја споредува и со млада девојка која била обесчестена од нејзиниот љубовник. Конечно, во седмата строфа ја споредува со самиот себе. Низ крајот на поемата, нежно се проткајува чувството дека авторот првпат се соочува со сопствената смртност.
Европска обединета левица - Нордиска зелена левица
Европската обединета левица - Нордиска зелена левица (ЕОЛ-НЗЛ) е политичка група во Европскиот Парламент составена од социјалистичките и комунистичките партии. Од 2005 година има 41 пратеник.
Составена е од две подгрупи, Европската обединета левица (која е составена од јадро на партии кои се членки на Партијата на европската левица и од останати неповрзани левичарски партии) и од Нордиската зелената левица која е составена од партиите припаднички на Сојузот на нордиската зелената левица од Шведска и Финска.
Историја
Корените на ЕОЛ-НЗЛ се од 1989 година, кога Италијанската комунистичка партија, Шпанската обединета левица, Социјалистичката народна партија од Данска и Синаспизмос од Грција основаа група наречена Европска обединета левица. Италијанската партија, по промената на партиската идеологија од еврокомунизам во социјалдемократија, ја напушти групата и се приклучи кон Партијата на европските социјалисти.
Кратко време потоа, групата се проширува со други партии и се формира како политичка група на почетокот на четвртиот мандат на Европскиот Парламент во 1994 година под името Конфедерална група на Обединетата европска левица. Во тоа време групата ја сочинуваат: Шпанската обединета левица, Француската комунистичка партија, Партијата на обновените комунисти од Италија, Португалската комунистичка партија, Комунистичката партија на Грција и Синаспизмос.
Партии членки
Во моментот партии членки на ЕОЛ-НЗЛ се:
Асоцијативни партии се:
Асоцијативни партии членки на ЕОЛ-НЗЛ се и две партии од земји кои не се членки на ЕУ. Тоа се:
NGC 1944
NGC 1944 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Маса, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1944 се споменува и како ESO 33-SC17.
Откривање
Објектот е откриен на 8 февруари 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1944 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,1 m. NGC 1944 има само една позната привидна димензија, која изнесува 3,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 21 м 57,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 72° 29' 40".
Други поделби
Проучување на NGC 1944 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9170.
Епархија
Епархија или епископија (ἐπαρχία, έπισκοπία) е област која се наоѓа под канонска управа на епископ.
Порано границите на епархиите се поклопувале со административните граници на провинциите во Римското Царство, а седиштето и на двете администрации биле во исто место. Епархијата влегувала во состав на поголема административна едница - диецеза, а била составена од помали административни единици т.н. номи. Оваа структура на административни единици влегла и во структурата на црковните организации, и е зачувана и до денес во некои од православните цркви.
Олга Даниловиќ
Олга Даниловиќ (Белград, 23 јануари 2001 година) е српска тенисерка, моментално втора најдобро рангирана српска тенисерка, зад Нина Стојановиќ и е меѓу 200-те најдобри тенисерки во светот во поединечна конкуренција. Досега има освоено еден ВТА турнир во сингл и двојки, и на ИТФ турнирите, 4 во сингл и 1 во двојки.
Јуниорска конкуренција
Ги освоила најважните трофеи во поединечна конкуренција на јуниори во: Нови Сад, Хасково, Медлинг, Вилена, на тениската академија Хуан Карлос Фереро, а во двојки најзначајниот успех, покрај титулата на јуниорските Грен слем турнири. е титулата на Orange Ball со Анастасија Потапова, тогаш прва јуниорка во светот.
Нејзината највисока позиција во јуниорска конкуренција е 5. место, со сооднос победи-порази, во сингл 93/33 и двојки 72/24.
Сениорска конкуренција
Таа го имала своето деби во сениорска конкуренција во јуни на фјучрсот во Прокупље, но била поразена во првото коло. Првата победа ја забележала на вториот турнир во сениорска конкуренција, на кој учествувала во Анталија, Турција, а кој се играл за награден фонд од 10.000 долари. Таа во финалето ја победила осумгодишната Словачка Вивијан Јухасова и го освоила својот прв професионален турнир. На истиот турнир како двојка со домашната тенисерка Берфу Ченгиз, таа го освоила и турнирот во двојки. Таа, исто така, ја освоила својата следна титула на ИТФ во Анталија, каде што ја победила Јулија Грабер од Германија во финалето. На ИТФ турнирот што се одржал во Ходмезевасархеље била поразена во полуфиналето од Данка Ковиниќ. Таа стигнала и до финалето на турнирот во Валенсија, а пред тоа добила специјална покана за учество на ВТА Челинџер турнирот, од серијата 125k во Лимож. Таму ја забележала првата победа, на ВТА турнирот, а во следното коло загубила од Забина Лизики. Следната 2018 година, претставувала нејзин пробив до врвот на светската листа и година на успех.
2018, прва титула и ТОП 100
Кон крајот на јануари игра во полуфиналето на ИТФ турнирот во САД. Потоа, во март го освоила ИТФ турнирот во Италија, со награден фонд од 25.000 американски долари и учествувала во квалификациите за ВТА турнирот од серијата премиерни задолжителни турнири во Мадрид, каде што загубила во второто коло, квалификациски дел од турнирот на Арина Сабаленка. Потоа ја освоила титулата на ИТФ турнирот во Ферсмолд, Германија, со награден фонд од 60.000 американски долари. Таа во финалето ја победила локалната тенисерка и повратничка на теренот Лаура Зигмунд и со оваа победа влегла меѓу најдобрите 200 тенисерки во светот.
Благодарение на нејзината голема жртва и победи во Фед купот, таа ја добила наградата Heart and Check во чек од 1.000 американски долари, кои ги донирала во добротворни цели, на детската болница во Тиршова.
Најголемиот успех во досегашната сениорска кариера го постигнала со освојувањето на ВТА турнирот во Москва во 2018 година, како лесен губитник. Имено, таа подоцна влегла во главната ждрепка, иако загубила во второто коло од квалификациите. Даниловиќ влегла во историјата како првиот лесен губитник и првиот тенисер роден во 21 век кој ја освоил ВТА тресетот. Го освоила турнирот во низа: Ана Каролин Шмиједлова 6: 2, 6: 4, Кају Канепи 7: 6 (3), 7: 5, а потоа во четвртфиналето ја постигнала најголемата победа во кариерата елиминирајќи ја 10. тенисерка Светската играчка Јулија Гергес со резултат 6:3, 6:3. Таа во полуфиналето ја победила Александра Шасновиќ со 6:2, 5:7, 7:5, а во големото финале одлична пријателка, но ривалка и партнерка од јуниорската конкуренција Анастасија Потапова со резултат 7:5, 6:7. (1), 6:4. Трофејот ја доближил до листата на 100 најдобри тенисерки во светот, 280 поени и чек за нешто повеќе од 160.000 американски долари, што е четири пати повеќе отколку што заработувала дотогаш.
По овој успех таа решила да направи мала пауза, за да се подготви за следниот турнир и да направи планови за во иднина. Следниот турнир на кој таа учествувала бил САД Опен. Таму таа се пласирала на шестото место во квалификациите и завршила во второто коло од квалификациите. Следниот турнир на кој таа требало да учествува е ВТА турнирот во Квебек, но причините за нејзиното откажување не се познати.
По кратка пауза учествувала на турнирот во Ташкент. Влегла во главната ждрепка и стигнала во второто коло, каде што изгубила од, подоцна финалистката Анастасија Потапова со 6:3, 6:3, која и се реванширала за поразот на турнирот во Москва. Учествува и во конкуренција на женски парови, со Тамара Зиданшек од Словенија. Стигнуваат до финалето, каде на крајот ги победиле првите носителки на турнирот од Романија, Ирина Камелија Бега и Ралуц Олара со резултат 7:5, 6:3 и ја освоиле првата ВТА титула во двојки. На патот до титулата ги совладале вториот и четвртиот носител на турнирот. Учеството на турнирот и донело влез меѓу 100-те најдобри тенисерки во светот, во сингл и 200 во двојки.
Приватно
Олга е ќерка на познатиот српски кошаркар Предраг Даниловиќ и новинарката на спортската редакција на РТС Светлана Даниловиќ.
Пептид
Пептид е азотно органско соединение кое се состои од аминокиселински мономерни единици. Пептидите настануваат кога две или повеќе аминокиселини се поврзуваат по пат на полимеризација. Врските кои се создаваат помеѓу одделните аминокиселини во пептидот се нарекуваат пептидни или амидни врски. Тие се создаваат меѓу аминогрупата од едната и карбоксилната група од другата аминокиселина. Пептидите со над 100 мономери се наречени белковини. Не постои остра граница помеѓу пептидите и белковините според бројот на нивните аминокиселински единици. Некои долги пептиди како бета амилоид може да се сметаат за белковини, додека пак кратки белковини како инсулинот може да се сметаат за пептиди.
NGC 6368
NGC 6368 — спирална галаксија во соѕвездието Змијоносец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6368 се споменува и како UGC 10856, MCG 2-44-4, CGCG 82-32, IRAS 17248+1135.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6368 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 6368 има привидни димензии од 3,5' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 27 м 11,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 32' 35"". Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.
Други поделби
Проучување на NGC 6368 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60315. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 203; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 999. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 505.
Мечкуевци
Мечкуевци — село во областа Овче Поле, во Општина Свети Николе, во близина на градот Свети Николе.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Овче Поле, во источниот дел на територијата на Општина Свети Николе, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Пробиштип. Селото е ридско, на надморска височина од 480 метри. Од градот Свети Николе е оддалечено 13 километри. Мечкуевци е сместено на јужните падини на Манговица.
Селото се наоѓа источно од селото Немањици, сместено во една долина. Тука е границата помеѓу ридската зона на запад и котлинскиот дел на исток. Жителите се снабдуваат со вода за пиење од една чешма и еден извор (Стар Кладенец). Има и неколку бунари, но нивната вода не е за пиење.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Лајкова Грамада, Ѓурева Страна, Кадија, Купчи-Камење, Св. Петка, Унгулица, Градиште, Средни Рид, Спасовица, Раскрсница, Радичево, Соколова Чука, Главица, Гушкарник, Царев Рид, Цингар, Маркова Стапалка, Царска Глава, Пашалиски Камен, Присој, Смрдливец и Тољ.
Селото има збиен тип и е поделено на повеќе маала: Гајдеско, Курталеско, Мургоско, Чифлак и Средорек. Последното претставува средиштен дел на селото.
Низ селото поминува регионалниот пат Свети Николе-Пробиштип.
Историја
Јужно од селото се наоѓа возвишението Градиште, каде се наоѓаат ѕидини, камења и пасишта. Мештаните велат дека таму некогаш имало „град“.
Мечкуевци е старо село и секогаш се наоѓало на тоа место. Но, во него староседелските родови не се зачувани. Денешните родови потекнуваат од предци кои се доселиле во отоманскиот период, како и во периодот 1850-1910 година. Најстари родови се Шоповци и Мурговци.
Источно од Мечкуевци постоело планинското село Тољ, кое по заминувањето на Турците, селото било раселено. Неговиот простран атар од 600 хектари бил купен, по една половина од селаните на Мечкуевци и Пестришино, а другата половина од селаните на Трооло.
Стопанство
Атарот е релативно голем и зафаќа простор од 22,2 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 1.120 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 934 хектари, а на шумите само 97 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
За време на отоманскиот период, дел од селаните поседувале своја земја, но постоел и чифлиг. Чифлигот се протегал на најдобрата земја и припаѓал на турскиот род Прчковци од Штип. Подоцна, тој бил поделен на четири браќа и на крајот продаден. По завршувањето на Балканските војни, некои посиромашни селани добиле своја земја во атарот на соседното село Буриловци.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Мечкуевци живееле 360 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Мечкуевци имало 520 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Од Мечкуевци се иселил значителен дел од населението, така што селото преминало од средно во мало село. Така, во 1961 година селото броело 506 жители, од кои 459 биле Македонци, 18 Албанци и 23 жители останати, а во 1994 година само 18 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Мечкуевци живееле 15 жители, Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Родови
Мечкуевци е македонско православно село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1957/58 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Во век, Мечкуевци било село во Штипската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Свети Николе, која била една од ретките општини кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така се наоѓало во Општина Свети Николе.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Свети Николе. Селото припаѓало на некогашната општина Свети Николе во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Немањици, во која покрај селото Мечкуевци, се наоѓале и селата Арбасанци, Горно Барбарево, Долно Барбарево, Макреш, Немањици, Орел, Патетино, Равници и Стануловци. Селото било седиште на некогашната општина Мечкуевци во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Арбасанци, Буриловци, Мечкуевци, Ранчинци, Патетино и Станулевци.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1697 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на приватна куќа на селото Ранченци. Во избирачкото место влегуваат селата Мечкуевци, Патетино и Ранченци.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 22 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 18 гласачи.
Грос Езинген
Грос Езинген (Groß Oesingen) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа на сојузниот автопат Б4. Низ Грос Езинген тече реката Вие, притока на Шварцвасерс.
Општински единици
Кон општината припаѓаат следниве места: Клајн Езинген, Маренхолц, Царенхолц, Тексас и Шмарлох.
Пројче Станкоски
Пројче Симонов Станкоски (14 август 1924 во Гостиражни, Прилепско — 1945 во Босна) — македонски партизан, учесник во НОБ.
Филип Човиќ
Филип Човиќ (Белград, 5 јуни 1989) е пензиониран српски кошаркар кој моментално е директор на ФМП-клуб кој се натпреварува во Првата Српска Лига и во Јадранската Аба Лига. Тој игра на позицијата плејмејкер.Син е на познатиот српски политичар Небојша Човиќ.Висок е 1.78 метри. Својата професионална кариера ја започнал во 2006 во екипата на ФМП Железник. Со репрезентацијата на Србија го има освоено сребрениот медал на Средоземните игри во 2013 година.
Црква „Св. Спас“ - Робово
Свети Спас — православен храм кој се наоѓа во Робово, Општина Босилово.
Историја
Црквата започнала да се гради во 1862 година, по иницијативата на Мицо Караџа коа започнал со собирање на средства за изградба на селската црква. По две години, во 1864 година црквата била завршена. Во ноември 1862 година селаните од Робово, на чело со Мицо Караџа и Арсениј Костенцев го протерале од Робово владиката Јеротеј Струмички. Во 1867 годинс во селото дошол „папа Михаил папа Николов от Берово". По него, во Робово служувал попот Јане Темелкович, а уште подоцна попот Глигор, двајцата од Радовиш.
Јохангеоргенштат
Јохангеоргенштат (Johanngeorgenstadt) — рударски град во Рудните Планини во сојузната покраина Саксонија, 17 километри јужно од Ауе и 27 километри северозападно од Карлови Вари. Припаѓа на округот Рудни Планини и сместен е на самата граница со Чешка. Тој е покраинско препорачен здравствен центар (Erholungsort), а самиот се именува како Stadt des Schwibbogens.
Местоположба
Градот се протега на источниот гребен од приближно 900 метри високиот Фастенберг, каде Брајтенбах ја создава границата со Чешка, кој се влева во реката Шварцвасер. Најблиската висока планина до градот е 1.019 високиот Ауерсберг, 1.043 метри восикиот Блатенски врв (на чешки) или Платенберг (на германски) и 913 метри високиот Рабенберг.
Соседни општини
Општини во Ерцгебиргскрајс кои се граничат со Јохангеоргенштат се Брајтенбрун, Ајбеншток и Зоза. Чешката општина Потучки исто така се граничи со Јохангеоргенштат.
Составни делови
Јохангеоргенштат се состои од Алтштат (локално нарекуван Sockendorf), Мителштат, Нојштат, Југел (Обер- и Унтерјугел), Хенеберг, Витѕигстал, Пахтхаус, Хајмберг (со Килигут), Штајгердорф (со Хаберландмиле), Штајнбах и Заушвеме. Поранешното село Нојоберхаус денеска е напуштено и ненаселено.
Историја
Веќе во 1651 во денешната составна единица Витигстал, започнала со работа една челичарница, а од 1828, Карл Готхилф Нестлер (1789–1864) ја поставил првата потполно функционална валавница во Haberlandmühle. Во XIX век започнало производството на чипки и кожени ракавици. На 19 август 1867, катастрофалниот голем пожар уништил 287 од вкупните 355 градови и однел над 12 животи.
Првата германска ски-скокалница била изградена во 1929, близу Јохангеоргенштат. Го добила името „Hans-Heinz-Schanze“. Во 1934, поранешната напуштена рударска индустрија започнала повторно со работа. Во Втората светска војна, со одземање на хотелот „Deutsches Haus“ на сопственикот Артур Краутман, градот станал дом на воена болница. Исто така, во градот бил сместен и подкамп на концентрациониот камп Флосенбирг, во кого умреле повеќемина затвореници.
Почнувајќи во 1945, со основањето на SAG Wismut, а подоцна и на SDAG Wismut за рудникот за ураниум, градот остварува голем пораст. Голем дел од Стариот град морал да биде срушен помеѓу 1953 и 1960, поради рударските штети и изградбата на новите станбени области.
Од 1952 до 1957, Јохангеоргенштат бил слободен град, додека подоцна бил интегриран во округот Шварценберг (подоцна Ауе-Шварценберг, сега Ерцгебиргскрајс).
Затворањето на многу бизниси започнало во 1990, како и на одредени цели индустрии, што се одразило на големо намалување на населението. Ова довело до уништување на многу празни фабрики и станбени блокови. Овие мерки се одразиле на неколку градски културни споменици: Рударскиот склад, изграден помеѓу 1806 и 1812 и поштеден од големиот пожар во 1867, бил срушен со одлука на градскиот совет.
Население
Движење на населението низ годините (од 1955 на 31 декември): 1 29 октомври 2 31 август
Музеи
Недалеку од Schwefelwerkstraße се наоѓа рекреативното подрачје, обновено на 30 октомври 1993, со историскиот коњска куќа и другите помошни градби, кои можат да се посетат. Во близина на рекреативното подрачје се наоѓаат определени гранични камења од минатото, со кое се определувала територијата на државите.
Исто така на Schwefelwerkstraße во средиштето на градот е Heimat-Stube, музеј за локалната уметност.
Во Bahnhofsgebäude (железничката станица), изградена во 1898 и 1899 и обновена по пожарот во 1993, се одржуваат најразлични изложби.
Исто така постои и рудник отворен за посетители во Витигстал, наречен „Frisch Glück“.
Музика
Јохангеоргенштат е местото од каде што доаѓа фолклорната група De Randfichten од Рудните Планини, иако само еден од трите музичари, Михаел Ростиг, всушност живее во градот.
Во рамките на Erzgebirgszweigverein, хорска група предводена од пензионираниот наставник Еберхард Милер, е активен.
Акутен бронхитис
Акутен бронхитис (Bronchitis acuta) претставува краткотрајно (акутно) воспаление на слузницата на бронхиалното стебло. Најчесто се јавува во есен и зима т.е во студена и влажна сезона. Се развива во три етапи: - на почетокот како ринофарингетис, што значи кијавица и ангина, во траење од еден до три дена; - потоа сув бронхитис со кашлица, оскудна слузава плунка и покачена температура до 38 степени; - и најпосле како катарален бронхитис со кашлица и течна обилна плунка. Акутниот бронхитис може да се јави како самостојна болест или во склоп на друго заболување, на пример мали сипаници. Кај возрасните поминува лесно за неколку денови, а кај децата може да се комплицира со бронхопнеуномија.
Етиологија и патогенеза
Најчеста примена за настанување на акутниот бронхитис е вирусна инфекција при настинка особено во зимскиот период. Друга причина се бактерии како: хемофилус инфлуенце, стрептококи и др. коишто најчесто од горните дишни патишта се спуштаат према долу. Поретка причина може да биде алергиска реакција, габични инфекции и физички фактори. Основни промени во бронхиите се едем, зголемена секреција, а понекогаш и бронхоспазам.
Клиничка слика
Кашлицата е основен знак и секогаш е присутна при акутен бронхитис. Во почетокот е сува и непродуктивна, а подоцна станува продуктивна, со искашлубање на мукоидна, мукопурулентна содржина. Кашлицата понекогаш е пратена со препотување. Болниот може да чувствува лесна омалаксаност, субфебрилност, секреција од носот. Кашлицата понекогаш може да се јави во пароксизби – напади предизвикани со вдишување на ладен воздух, пушење, физички напор, зборување или смеење. Ако има гушење и свирење во градите значи има присуство на бронхоспазам.
Лекување
Лекувањето е етиолошко и симптоматско. Кај повеќето болни тоа е симптоматско и се состои од одмор во постела, примање на течности (2- 4 литри дневно, во облик на чаеви, сокови, лимонада), витамини, андол. Кај упорна сува кашлица може да се даде и антитусик и се забранува пушењето. Кога има зголемена слузаво- гнојна секреција болеста се третира и етиолошки со антибиотици со широк спектар како пеницилин.
Терапија:
1. Течности
2. Витамини (Vitamin C 500 гр. 2- 3 пати по една таблета)
3. Антипиретици (paracetamol, analgin, upsarin, andol)
4. Антитусици (сируп herbion- сируп од тегавец, prospan, бел слез)
5. Муколитици (сируп herbion – јаглика, prospan, tusidil, medoprim)
Булимија
Булимија е невротско нарушување што се одликува со повремени напади на претерано прејадување и последично повраќање, како и употреба на лаксативи или диуретици и прекумерно вежбање, со цел да ја намалат телесната тежина.