cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ураниум
Пред откривањето
Користењето на ураниум во неговиот природен оксид датира најмалку од 79 година од нашата ера, кога бил користен да се додаде жолта боја на керамичка глазура. Жолто стакло со 1 % ураниумски оксид во една римска вила во Неаполскиот Залив, во Италија, пронашол Р.Т Гунтер од Универзитетот Оксфорд во 1912. Во доцниот Среден век бил ископуван од хабсбуршките рудници за сребро во денешна Чешка, и се користел за боење стакло во стакларската индустрија. На почетокот на 19 век, единствен познат извор за ураниум биле само овие рудници.
Откривањето
Откривањето на елементот му се припишува на германскиот хемичар Мартин Хајнрих Клапрот. Додека работел во неговата експериментална лабораторија во Берлин во 1789, Клапрот добил жолт талог (најверојатно натриум диуранат) така што уранинитот го растворил во азотна киселина а потоа растворот го неутрализирал со натриум хидроксид. Клапрот мислел дека жолтата супстанција е оксид на некој сè уште неоткриен елемент и го загреал со јаглен за да добие црн прав, за кој мислел дека е новооткриен метал (впрочем тој прав бил оксид на ураниумот). Новооткриениот елемент го именувал по планетата Уран, откриена осум години претходно од Вилијам Хершел.
Анри Бекерел ја открил радиоактивноста користејќи ураниум 1896. Тој ја открил случајно проучувајќи ја фосфоресценцијата на ураниумските соли, истражувајќи ја работата на Вилхелм Рендген.
Цепење
Како прва јадрено цепење се смета бомбардирањето на ураниумот со неутрони кое во 1934 го извел италијанскиот физичар Енрико Ферми и тоа го објавил во трудот Радиоактивност добиена со бомбардирање со неутрони.За таквото откритие добил Нобелова награда по физика а во Чикаго, во 1942,под негово раководство бил изграден првиот јадрен реактор. Ото Хан заедно со Фриц Штрасман, во 1939 го открил цепењето на јадрото на атомот на ураниумот со помош на неутрони, со што ја отворил ерата на атомски реактори кои работат на основа на таа јадрена реакција. Иако на тој проект за јадрено цепење работела заедно со него и Лиза Мајтнер, само Хан ја добил Нобеловата награда за хемија во 1944, наспроти општото мислење дека тие треба да ја делат наградата. Таа објаснувањата за јадреното цепење ги објавила заедно со нејзиниот внук. Проектот „Менхетен“ бил таен проект на американската влада за време на Втората светска војна со цел да се направи атомска бомба. Проектот започнал во 1941 од страв дека владата на нацистичката Германија веќе работи на сличен таков проект. Во американскиот град Лос Аламос биле собрани најдобрите физичари и инженери и под водство на американскиот физичар Роберт Опенхајмер ја направиле и успешно ја тестирале првата атомска бомба на 16 јули 1945. Тоа бил еден од најголемите тајни проекти на сите времиња, обелоденет дури после бомбардирањето на Хирошима. Тоа бомбардирање однело 400 000 јапонски животи и оставило трајни последици од зрачењето.
Јадрено оружје
Два типа атомски бомби биле развиени од САД за време на Втората светска војна: направа на основа на ураниум (кодно име "Little Boy") чии фисилски материјали биле со многу збогатен ураниум, и направа врз основа на плутониум (види Јадрена проба Тринити and "Fat Man") чиј плутониум бил дериват на ураниум-238. Оружјето Little Boy било првото јадрено оружје кое се користело во војна кога било детонирано врз јапонскиот град Хирошима на 6 август 1945. Експлодирајќи со еквивалент на 12500 тони TНT, ударот и топлинскиот бран на бомбата уништил близу 50000 згради и убил околу 75000 луѓе. Отпрвин се сметало дека ураниумот е релативно редок и дека јадреното вооружување може да се избегне просто со откуп на сите познати залихи на ураниум, но во рок од една деценија биле откриени негови залихи на многу места ширум светот.
Јадреното оружје било детонирано повеќе од 2000 пати поради тестирање и демонстрација на сила.Познати земји кои детонирале такви оружја се САД, Советскиот Сојуз, Обединетото Кралство, Франција, Кина, Индија, Пакистан и во поново време Народна Република Кореја Овие земји се декларирани јадрени сили (заедно со Русија која го наследила оружјето по распадот на СССР).
Светски јадрени сили
На почетокот на 2015 девет држави, САД, Русија, Велика Британија, Франција, Кина, Индија, Пакистан, Израел и Демократска Народна Република Кореја (или Северна Кореја) поседувале приближно 15850 јадрени оружја, од кои 4300 биле распоредени. Околу 1800 од овие оружја се на готовс во случај на висока оперативна готовност. Вкупниот број на јадрени боеви глави во светот е во опаѓање, главно поради тоа што САД и Русија продолжуваат да ги намалуваат своите јадрени арсенали, иако со побавно темпо во споредба со пред една деценија. Во исто време, двете држави имаат обемни и скапи долгорочни програми за модернизација кои се во тек, за нивните преостанати јадрени системи за испорака, боеви глави и производство. Јадрените арсенали на другите држави се значително помали, но сите или развиваат или распоредуваат нови системи за јадрено оружје или ги најавиле своите намери да го направат тоа. Во случајот на Кина, ова може да вклучи и скромно зголемување на големината на својот јадрен арсенал. Индија и Пакистан ги прошируваат своите капацитети за производство на јадрено оружје и развиваат нов систем за испорака на проектили. Се чини дека Северна Кореја ја унапредува својата воена јадрена програма, но тешко е да се процени нејзиниот технички напредок.
Реактори
X-10 Графит Реактор во Оак Риџ националната лабораторија (ORNL) во Оак Риџ, Тенеси, порано позната како Клинтон и X-10, бил вториот јадрен реактор после првиот на Енрико Ферми во Чикаго,изграден во 1942. Првиот комерцијален реактор AM-1 бил изграден во Обнинск (Советски Сојуз) во 1954. Потоа бил изграден реактор во Велика Британија, во 1956, а потоа атомска електрана во Шипингпорт, во Пенсилванија, во 1958. За првпат јадрен погон бил вграден на подморница во 1954 на УСС Наутилус. Други електрани биле во Калдер Хол во Англија, која почнала да работи во 1958.
Денес, најмногу реактори се градат во Кина а на второ место е Руската Федерација која има вкупно 34 активни реактори. Историјата на користењето атомска енергија е преполна со помали и поголеми инциденти. Најтешката катастрофа се случи во украинскиот град Чернобил, тогаш дел од СССР, во 1986. Околу 120000 лица морале засекогаш да ги напуштат своите домови кои биле озрачени. Ветровите и облаците го пренеле радиоактивниот материјал и до другите делови на Европа. Последниот поголем инцидент е оној на јапонската централа Фукушима, во 2011, предизвикана индиректно поради земјотрес предизвикан од цунами а не при експлозија на реактор.
Наоѓалишта
Светското производство на U3O8 во 2013 бил 70,015 тони, од кои 22,451 т (32 %) од Казахстан. Други значајни наоѓалишта на ураниум се Канада (9,331 т), Австралија (6,350 т), Нигерија (4,518 т), Намибија (4,323 т) и Русија (3,135 т).
Ураниумот според раширеноста во Земјината кора е помеѓу антимонот и платината: го има повеќе од среброто, јодот, кадмиумот, живата и бизмутот. Познати се околу 80 ураниумски минерали од кои десетина се руди. Најважните се уранитот, UO2 (Русија, Канада, Демократска Република Конго ) и неговата варијација клевеит (Норвешка), карнотит, уранил-ванадат (Демократска Република Конго, Колорадо, Јута) а потоа торијанит (ториум, UO2; Шри Ланка) и торит, т.е ториј-силикат (ThSiO4) кој содржи до 22 % U3O8 (Норвешка). Ураниум се добива со потопување на уранитот во сулфурна киселина (при што настануваат уранил сулфати) или во раствор од сода (при што настанува уранил карбонат) со таложење на ураниевиот оксид со магнезиски оксид односно со натриум хидроксид и со редукција на оксидот со јаглен во електрична печка. Металниот ураниум служи за производство на јадрено гориво. Најсилни производители на ураниумски руди се САД, Русија, Кина, Канада, Шпанија, Франција, Чешка, Австралија, Демократска Република Конго, Јужноафриканска Република, Мадагаскар, Аргентина итн.
Соединенија на ураниумот
Соединенијата на ураниумот со оксидациски број +4 се доста стабилни и имаат јонски карактер, а најстабилни и најважни соединенија се во кои е шестовалентен. Ураниумските (III) соединенија брзо оксидираат во воздухот или во водата. Во комплекси ураниумот има главно високи координациски броеви.
Оксиди
Создава бројни оксиди: UO, UO2, U3O8, U4O9 и UO3. На воздух е стабилен U3O9. Ураниев (IV) оксид (UO2) има кафени кристаликои тешко се топат во киселина, освен во азотна киселина. Со изложеност на воздух дава зелен U3O9. Ураниев (VI) оксид (UO3) е со црвено жолти хексагонскикристали. Амфотермен. Со потопување во киселини настанува жолт уранилион, UO22+ кој дава уранил соли и бројникомплексни соединенија.
Солите на многу оксидирани состојби на ураниумот се растворраат во вода и можат да се проучуваат воводни раствори. Најчестите јонски форми се U3+ (кафено-црвено), U4+ (зелено), UO+ 2 (нестабилно), и UO2+2 (жолто), за U(III), U(IV), U(V), и U(VI), како и. A
Изотопи
Во природата се појавува смеса на изотопи, ураниум-238 (99,284 %), ураниум-235 (0,711 %), и многу мали количини ураниум-234 (0,0058 %). Сее распаѓа бавно, испуштајќи притоа алфа-честички. Времето на полураспаѓање на ураниумот-238 е 4,47 милијарди години, а на ураниумот-235 е 704 милиони години и затоа е добар за радиометриско датирање.
Изотопот ураниум-238 е почетен ("родител") изотоп (4n + 2) на природната распадна низа на ураниумот а изотопот ураниум-235 е "родител" на актиниумска (4n + 3) распаѓачка низа. Поради примена во јадрената технологија изотопот ураниум-235 е посебно значаен. Цепењето на јадрото е предизвикано од неутронско цепење при која освен фрагменти на јадроро, алфа, бета и гама-зрачење, се ослободува и енергија. Само изотопите ураниум-235, плутониум-239 и ураниум-233 можат ефикасно да впиваат неутрони, кои ќе предизвикаат цепење на јадрото. Затоа за јадрено гориво природниот ураниум треба да се обогати со изотопот ураниум-235 на поголема концентрација за да се овозможи што поефикасна јадрена синџир реакција.
Збогатувањето на ураниумот е сложен па затоа јадреното гориво е скапо. Еден од начините е со плинска дифузија UF6 низ цевки со мембрани. кај другите методи се оди на производство на ефикасниот изотоп плутониум-239 кој се произведува во брзи оплодни реактори со изложување на изотопот на ураниум-238 (обичен,незбогатен ураниум) на неутронски тек со кој се произведува изотопот на ураниум-239 кој пак со бета распаѓање преминува во изотопот плутониум-239.
Изложеност
Човек може да биде изложен на ураниум (или на радон) преку вдишување прашина или внесување загадена вода или храна. Количината на ураниум во воздухот обично емногу мала, сепак, луѓето кои работат во фабриките кои произведуваат фосфатни ѓубрива,живеат близу до владини институции кои изработуваат или тестираат оружја, живеат или работат во воени зони,или пак до рудници каде се ископува руда или се обработува ураниумот, можат да бидат изложени на влијанието на ураниумот.
Златица (растение)
Златица (челеби гранка, златна прачка) или лат. е растение од семејството на главонозите.
Опис на растението
Повеќегодишно зелјесто растение високо 20-100 см, исправено, најчесто неразгрането стебло кое е тркалезно и благо избраздено по должината. Долниот дел од стеблото е гол, додека горниот е обраснат со проредени тенки, кратки влакна. Листовите имаат наизменичен распоред, долните се на кратка дршка и се назабени како пила, а горните се без дршка и имаат цел раб. Јазичестите и цевчестите цветови се собрани во жолти, миризливи главички а тие се групирани во густи, гроздести или метличести цветови.
Хемиски состав на лекот
Како лек се употребува горниот дел од растението во цветање. Освен за медицински цели, култивираните видови златици се користат како украсни растенија, а цветовите потопени во вода се средство за боење на волна и свила. Целото растение содржи лековити материи, од кои најважни се танини, сапонини, горчливи материи, флавоноиди, боени материи, органски киселини, етерично масло и други. Се користи како чај, тинктура (во 70% алкохол), вино.
Употреба
Употребата на гранки од златица поради присуство насапонин е ограничена на 4-6 недели во пропишаните дози. Освен тоа некаде во литературата се среќаваат податоци за отровоста на оваа растение, па затоа се препорачува претпазливост при неговото користење.
Месерет Дефар
Месерет Дефар Тола(амхарски: መሰረት ደፋር) е етиопска атлетичарка, специјалист за долги патеки, која главно се натпреварува во дисциплините со трчање на 3.000 и 5.000 метри.
Месерат Дефар била сопственик на светскиот рекорд во трката на 5000 метри, каде што таа трчала на митингот Златна Лига во Осло во 2007 година. Нејзиниот стар рекорд го подобрила за речиси 8 секунди и сега изнесува 14:16.63. Таа е сопственик на светскиот рекорд во трката на 2 милји, поставен на 20 мај 2007 година во американскиот Карсон во Калифорнија.
Најголемиот успех на нејзината кариера и е титулата олимписки победник во трката на 5000 метри во Атина во 2004 година. Покрај тоа, освоила шест златни медали од светските Првенства на отворено и во салата.
Мосерат Дефар во 2007 година. година од страна на ИААФ била најдобра атлетичарка на светот.
Екипен пласман на Вуелта а Еспања
Екипен пласман на Вуелта а Еспања — награда доделувана на велосипедската екипа Вуелта а Еспања за најдобра екипа на трката. Започнала да се доделува од 1935 година.
Бобан Васов
Бобан Васов (роден на 9 јануари 1986 година во Димитровград) е српски фудбалер кој моментално настапува во австрискиот клуб ФК Гросклајн.
Србија
Во 2001 година, младинската екипа на Раднички од Пирот имала пријателски натпревар против младинскиот тим на составот на Левски од Софија, на кој Бобан Васов бил забележан од скаутите (стручни лица кои ги следат евентуалните квалитети на играчите) на софиската екипа и по краток пробен период во Софија, клубот решил да го префрлат во нивната фудбалска академија.
Бугарија
Сезоната 2001–02 Бобан Васов ја започнал со екипата на Левски од Софија, играјќи на позицијата на централен дефанзивец. Подоцна во сезоната, благодарение на добрите игри, тој бил избран да игра во младинските тимови и тоа од 1985 до 1986 година. Младинската екипа на Левски во 2002 година ја освоила двојната круна и во првенството, но и во националниот куп. Две години подоцна, неговиот тим завршил на третото место во првенството и го освоиле националниот куп. Откако го одиграл последниот натпревар за младинската екипа, тој започнал да тренира со сениорскиот тим на екипата на Левски од Софија, но од клубот решиле да го испратат како позајмен играч во екипата на Марек од Дупница.
Фабијан Виде
Фабијан Виде (* 8 Февруари 1994 година во Белциг) е германски ракометар.
Бобан Васов
Бахреин
Во септември 2012 година, Бобан Васов потпишал за екипата на Ист Рифа Клуб од Бахреин. Со Клубот Ист Рифа дошол до второто место во Втората лига и настап во Плеј-офот за промоција во Првата лига. Тие го загубиле плеј-офот со тоа што го загубиле првиот натпревар на гостински терен со резултат од 1:0 од екипата на Малкија клуб и сепак успеале да извлечат нерешен резултат од 1:1 на домашен терен, но тоа не било доволно.
Фабијан Виде
Репрезентација
Wiede е дел од тимот на германскиот национален јуниорски тим, за кој има одиграно 17 меѓународни натпревари, во кои постигна 41 гол. Левичарот постигна шест пати за репрезентацијата на Германија. По еден репрезентација Steffen Weinhold мораше да се откаже поради повреда за учество во една одржана секој јануари 2014 година четири државни турнири, повторно беше прв во кадар на високи национални жалба. На 4-ти  Јануари 2014 година дебитираше против Русија. На 31 јануари 2016 година Wiede беше со германскиот тим европски шампион. На 2016 Олимписките игри во Рио де Жанеиро, тој го освои бронзениот медал со репрезентацијата. За ова беше на 1. Ноември 2016 година почитуван со Сребрена Лавра лист. Почнувајќи ноември 2016 повторно повлече сериозна повреда на рамото и падна како резултат на Светското првенство во ракомет 2017 во Франција. За Европското првенство 2018 тој беше назначен од тренерот Кристијан Прокоп во 20-члениот тим, кој го негираше во подготовките. Тој не го направи во тимот, кој потоа патувал до ЕМ. На Светското првенство во ракомет 2019 година во Германија и Данска, тој беше четврти со екипата на ДХБ. Играта за третото место беше изгубена од Французите 25:26. За време на турнирот тој постигна 24 гола и беше избран во тимот на "Сите ѕвезди". Тој завршил 75 натпревари во кои постигнал 145 гола.
Бобан Васов
Целје
Бобан Васов на 31 јануари 2014 година потпишал договор со екипата на НК Целје.
ФК Гросклин
Васиќ му се приклучил на австрискиот клуб ФК Гросклин во летото 2017 година.
Хексапротодон
Хексапротодон е род од семејството нилски коњи. Во минатото во овој род припаѓале и пигмејските нилски коњи кои денес имаат посебен род пигмејски нилски коњи (Choeropsis).
Во овој род припаѓаат некои ретко-изучувани видови на изумрени нилски коњи од Азија, поради што овој род е познат и под името азиски нилски коњи.
Името „хексапротодон“ значи „шест предни заба“. Дадено е бидејќи некои од фосилите имаат 3 пара секачи.
Зебибајт
Зебибајт (од англ. zebibyte) е стандардизиран бинарна претставка (претставка: „зеби“, симбол: Zi) на бајтот, a unit of складирање на дигитални податоци. Симбол на зебибајтот е ЗиБ (ZiB).
Зебибајтот е во блиско сродство со зетабајтот, which is defined as 1021 bytes = (see бинарна претставка).
Претставките „зеби“ и „јоби“ првично не биле дел од системот на бинарни претставки. Меѓународната електротехничка комисија (IEC) ги усвоила во август 2005 г.
Херзинген
Херзинген (Hörsingen) — село и поранешна општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Ебисфелде-Веферлинген.
Борис Бистров
Борис Евгениевич Бистров е советски и руски глумец.Тој се родил на 12 февруари 1945 година.
Биографија
Во 1966 година дипломирал на Московскиот театар за уметност.После дипломирањето се вработил во театарот Ленком.
Банатски Бугари
Банатските Бугари (банатско-бугарски: palćene или banátsći balgare) се бугарски иселници кои живеат во историскиот регион Банат во Србија и Романија. За времето кога таа област била во Австроунгарија тие се нарекувале Јужноунгарски Бугари. Меѓусебе тие се нарекувале павлиќани, или павликене, палкене и паулкене на месниот дијалект. Меѓу научниците тие луѓе се познати како Банатски Бугари. По преселбата во Австриската империја, Банатските Бугари се одделуваат во посебна бугарска етно-религиозна група со свои посебни одлики. Тие се католици, говорат свој дијалект, пишуваат на латиница и имаат самобитна материјална и духовна култура, со силно влијание од локалното унгарско, германско, романско и српско население. Денес има околу 10.000 Банатски Бугари.
21
21 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 21 година од новата ера, 21. од првиот милениум, 21. од I век и втора од 20-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5529 и 5530 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4771 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3781 и 3782 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 774.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 21 година се протега во 2657 и 2658, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2717 и 2718 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 564. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 619 и 618 година пред хиџра.
Надворешни врски
20er
Црква „Св. Спас“ - Кален
'''Црква „Св. Спас“ - Кален''' — главна селска црква во селото Кален, во Општина Прилеп. Се наоѓа на самиот влез во селото, издигната на рид, лево од патот кој води до селото. Околу самата црква се наоѓаат селските гробишта.
Црквата, но и целото село, го прославуваат Спасовден со општонароден собир.
ПУ „Ванчо Китанов“ - Робово
Основно училиште „Ванчо Китанов“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Ванчо Китанов“ - Робово; скратено: ПООУ „Ванчо Китанов“) — подрачно основно училиште во селото Робово, составен дел на истоименото училиште од градот Пехчево.
Училиштето е именувано по народниот борец Ванчо Китанов.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Робово.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
Данаил Николаев
Данаил Цонев Николаев бил бугарски генерал. Учествувал во Српско-турската војна, Руско-турската војна и Српско-бугарската војна. Раководител на ВМОК, а подоцна станал аѓутант на кнезот Фердинанд I. Во предвечерието на Балканските војни станал воен министер.
Потекло
Данаил Николаев е роден на 18 декември 1852 г. во Болград, Русија (денес во Украина) во бегалско бугарско семејство од Трново. Во 1871 г. завршил во Болградската бугарска гимназија.
Офицер во Руската армија
Молбат му била разгледана од генералот-мајор Михаил Драгомиров и не му била прифатена но бил испратен на отпуст.
Учество во војните на Балканот
Учествувал како доброволец во Српско-турската војна и во битките кај Бабина глава, Мировица и Гамзи град.
Во текот на Руско-турската војна командувал чета од V-а Ополченска дружина во Бугарското ополчение. Се истакнал во битките кај Шипка и Шејново.
На 8 јули 1877 година бил унапреден во подпоручник во руската армија, а на 10 август 1877 година го добил чинот поручник.
Офицер во милициjaта на Источна Румелија
Во 1880 г. Данаил Николаев бил назначен за командир на I-а Пловдивска дружина. На 1 март го добил чинот штабски капетан од Руската армија и Источнорумелијската милиција. Два месеца подоцна е назначен за командир на II-а Пловдивска дружина.
Учество во обединувањето на Бугарија
На 15 ноември 1883 г. бил поставен за мајор на Источнорумелијската милиција. Како командант на голем дел од милицијата на 6 септември 1885 г. во текот на воени маневри издал заповед да се отстрани главниот управник на Источна Румелија со што се создале услови за обединување на кнежевството Бугарија со оваа област.
Истиот ден била издадена прокламацијата на БТЦРК за создавање на времена упрва за Источна Румелија, во која влегол и Николаев.
Потоа Николаев бил поставен на должноста главне командант на Источнорумелиската милиција, а со заповедта под број №4 од 9 септември 1885 г мајорот Николаев бил назначен за началник на Трновско-сејменискиот одред.
На 11 септември истата година бил унапреден во подполковник.
Српско-бугарската војна
На крајот од војната бил награден со орденот За храброст II стил и бил унапреден во полковник со што Николаев станал првиот полковник во бугарската армија.
Задушување на прорускиот бунт
По соборувањето на Александар I Батенберг бил воен министер и учествувал во задушувањето на бунтот од страна на проруските офицери во 1887 година. По негова заповед се воените формации кои учествувале во бунтот се растурени, а нивните воен знамиња биле запалени.
Советник на кнезот
По изборот на Фердинанд I за кнез на Бугарија, Николаев ја напуштил должноста воен министер и бил назначн за воен советник при кнезот.
На 14 февруари 1891 г. бил унапреден во чинот генерал-мајор. Учествувал во специјалната делегација при склучувањето на бракот меѓу Фердинанд I и принцезата Марија Луиза, но од некој причини во текот на протоколот не биле запазени офицерските чинови и Николаев бил навреден. Поради тоа тој го напуштил дворецот и како знак на протест поднел оставка.
На чело на Врховниот македонски комитет
По неуспешното Мелничко востание, бугарската влада на чело со Стоилов ја откажале својата поддршка за Македонскиот комитет, а во самиот Комитет дошло да раздор и внатрешни обвинувања за неуспехот. Поради тоа бил свикан ІІ македонски конгрес кој траел од 3 до 16 јануари 1895 година. На овој конгрес организацијата го менува своето име во Врховен Македонски Комитет, а за претседател бил избран генералот Данаил Николаев а тој бил во врска со кнезот Фердинанд I, подоцна Николаев ќе поднесе оставка на претседателската функција и ќе стане аѓутант на кнезот.
Со доаѓањето на Николаев на чело, Македонскиот комитет започнува политика за потчинување на Македонската револуционерна организација и нејзино претворање во урудие.
Во текот на претседателствувањето на Николаев се направени неколку обиди за потчинување на Организацијата.
Во февруари 1896 година во Софија, Николаев и Гоце Делчев имале средба на која станало збор за замени односи меѓу двете организации.
Генералот Николаев во текот на средбата истакнал:
Меѓутоа Делчев остро протестирал со зборовите:
Откако Комитетот на чело со Николаев не успеале да се договорат со Делчев се обиделе да го придобијат Даме Груев но одговорот повторно бил негативен. Откако Николаев не можел да се договори со нив двајца отворено ја покажал својата политиика со писмото од 20.03.1896 година во кое било посочено дека организацијата без дозвола на ВМК не смее да презема каква било активност во Македонија.
Од ваквата политика на Николаев ќе произлезе и мистериозната понуда до ТМОРО, а последниот обид на генералот Николаев за потчинување на орагнизацијата бил направен преку Атанас Јанков кон крајот на 1896 година, меѓутоа во таквата намера не успеал.
Воен министер
По врќањето во армијата Фердинанд I го назначил за генерал-аѓутант, а оваа должност ја извршувал во периодот 1897-1907. На 15 ноември 1900 г. бил поставен за генерал-лајтант.
Од 1907 до 1911 г. Николаев бил воен министер и раководител при воените подготовки за престојните војни. Во 1907 година кнезот Фердинанд го наградил со орденот ''„Св. Александар“''.
Како воен министер на 22 септември 1908 г. го потпишал манифестот на цар Фердинанд I за објавување на независноста на Бугарија од Отоманското Царство
Во 1911 г. ја напуштил армијата. Во текот на Балканските војни командувал со гарнизонот во Јамбол.
Последните години
На 16 април 1925 г., при атентатот во црквата „Света Недела“ му загинал единствениот син - подполковник Никола Николаев.
На 6 мај 1936 г. ген. Николаев бил награден лично од царот Борис III со највисокото бугарско одликување - Орден ''„Св. Св. Равноапостоли Кирил и Методиј“''.
Како стар генерал во Бугарската армија, на 12 јули 1937 Данаил Николаев станал кум на бугарскиот престолонаследник Симеон.
Смрт
Данаил Николаев умрел на 29 август 1942 г. во Банќа. Булевар во Софија е наименуван по него „Генерал Данаил Николаев“. Во чест на генералот, село Калачли е преименувано во Генерал Николаево (од 1966 година е дел од градот Раковски).
Одрински револуционерен округ
Одрински револуционерен округ на ВМОРО — дел од структурите на револуционерната мрежа и го опфаќал целиот Одрински вилает. По создавањето на ТМОРО, во Одринскиот вилает се оформирале и првите месни комитети на организацијата.
Први обиди
Со Берлинскиот договор во 1878 година во Северна Тракија била создадена Источна Румелија - автономна отоманска област со центар Пловдив, а jужните делови на Тракија останале во отоманскиот Одрински вилает. Најголемиот дел од жителите на Источна Румелиjа биле Бугари, поради што тие се обиделе да се соединат со Кнежевство Бугарија. Така во 1885 година бил основан Бугарскиот таен централен револуционерен комитет (БТЦРК). Првичната цел на Комитетот била ослободувањето на Македонија од турска власт, а во подалечна перспектива, создавањето на конфедерација на балканските земји. Раководител на Комитетот бил Захариј Стојанов, а меѓу учесниците и помагачите тогаш биле гимназијалците во Пловдив: Пере Тошев, Коста Паница, Димитар Ризов, Андреј Љапчев, Христо Татарчев, Ѓорче Петров и др. Летото 1885 БТРЦК организирал кражба на оружје кое требало да биде предадено на Кнежевството Бугарија за вооружување на чети, кои требало да заминат во Македонија. Откако властите ја заплениле пратката, Захариј Стојанов одлучил дека Владата на Источна Румелија е сериозна пречка за организацијата. Основен приоритет на БТЦРК станало обединувањето на Кнежевство Бугарија и Источна Румелија. Така, во текот на ноќта спроти 6 септември 1885 година востаниците воспоставиле контрола над Пловдив и ја отстраниле владата и генералниот гувернер Гаврил Крстевич. По соединувањето, во периодот од 1885-1890 година, Пере Тошев, Андреј Љапчев и нивните другари организирале голем број тајни состаноци низ Пловдивските села. Таму тие одлучиле за организирање на нова ослободителна организација. Во 1889 година Пере Тошев му пишал писмо на Ѓорче Петров да формираат ваква организација за ослободување на Македонија и Одринско.
Основање
Подоцна на 23 октомври 1893 година во Солун била основана Македонската револуционерна организација. Одринско не влегувало во првата програма на таа организација бидејќи основоположниците биле целосно насочени кон Македонија, но во 1895 година била донесена одлука кон неа да биде приклучен и турскиот дел на Тракија. Така, еден од основачите на организацијата, Даме Груев, му наложил на Христо Поп Коцев, кој бил учител во Одринската егзархиска машка гимназија и член на организацијата, да започне изградбата на комитетската мрежа во Источна Тракија. Како резултат на тоа во 1895 година во Машката гимназија „Д-р Петар Берон“ во Едрене бил основан првиот револуционерен кружок од Поп Коцев. Во 1896 година со помош на Павле Генадиев била создадена и мрежата на Одринскиот револуционерен комитет, чиј претседател првично бил Поп Коцев.
Цариградски револуционерен комитет
Специјален статус имал главниот град Цариград, каде Димитар Љапов во 1895 година го создал Цариградскиот револуционерен комитет, кој бил автономен и добил право директно да комуницира со Централниот комитет на ВМОРО. Во 1896 година на Солунскиот конгрес териториите на Тракија и Македонија биле поделени на револуционерни окрузи, а меѓу нив бил и Одринскиот. По Солунскиот конгрес, Цариградскиот комитет се приклучил кон Одринскиот револуционерен округ.
Конфликт со Егзархистите
Во 1897 година во лицето на зголемената револуционерна сила на ВМОРО група про-егзархиски настроени активисти, основале во Солун нова организација - Бугарско тајно револуционерно братство. Таа почнала да прави свои филијали во Ахчелебиско, Дедеагачко и Скечанско. Акциите на Братството среднале сопротива од страна на Внатрешната организација. Почнале внатрешни борби и обиди за взаемни заседи со повредени, иако никој не бил убиен. Во почетокот на 1900 година сепак бил потпишан протокол за помирување, а Бугарското тајно револуционерно братство се самораспуштило и се слеало во ТМОРО со што престанало официјално да егзистира, но неговите поранешни членови како Караманџуков продолжиле со својата активност, сега во самата организација.
Конфликт со Врховниот комитет
Во февруари 1901 година В'лчо Антонов ги прекинал односите со Одринскиот комитет на ВМОРО и ја прифатил поканата на претседателот на ВМОК Борис Сарафов да го предводи пограничниот премин на ВМОК во Чепеларе. Тоа направил обид за изградба на самостоен Беломорски револуционерен округ западно од реката Марица кој би бил под негова контрола. Во Чепеларе Антонов ги сменил средствата на терор - па така уште во февруари биле убиени двајца истакнати дејци на организацијата - Атанас Шапарданов и Дечо Стојановски, а во пролетта бил направен неуспешен обид за убиство на Хаџи Нури бег, кој ја предизвикал големата Пашмаклиска афера. Атентатите врз дејците и нападите врз муслиманските првенци го ослабеле револуционерното дело. Многумина истакнати дејци како Константин Николов, Тане Стоев, Владимир Коруев и други биле принудени да пребегнат во Бугарија.
Засилување на влијанието на Сарафов
Во меѓувреме и Димитар Љапов и Павле Генадиев ги прекинале односите со ВМОРО. Тие го отцепиле Цариградскиот револуционерен комитет од ВМОРО и стапиле во контакт со Борис Сарафов, Петар Манџуков, Славе Мерџанов и Петар Соколов. Подоцна дел од нив заминале во Цариград со цел да го убијат султанот Абдул Хамид. Откако се увериле дека не постојат никакви шанси за успешно изведување на атентатот, тие пристапиле кон нов план што опфаќал уривање на отоманската банка во Цариград и цела година групата копала тунел под земјата што води кон темелите на банката. Потоа во Цариград бил испратен и Павел Шатев, но турските влласти го уапсиле Ерменецот кој требало да ги снабди со експлозив, а потоа биле уапсени Славе Мерџанов, Петар Соколов, Манџуков и Шатев. Меѓутоа властите сметале дека станува збор за обични комити и по интервенцијата на бугарскиот дипломатски претставник биле ослободени и протерани од Цариград. По падот на Сарафовиот комитет и Солунската афера гемиџиите останале без поткрепа. За да дојдат до пари Мерџанов и Соколов формирале чета на чело со Георги Фотев и влегле во Одринско. Таму планирале да го ограбат возот Ориент Експрес но неуспеале во таа намера. Потоа тие грабнале еден турски бег, но четата била откриена и уништена. Петар Соколов загинал, а Славе Мерџанов бил заробен и во Одрин заедно со свои другари бил обесен. . Од другата страна пак, Димитар Мечев во Одрин со група атентатори направил обид за копање на канал до австриската пошта, но таа акција била неуспешна.
Обид за помирување
Во 1899 година Ѓорче Петров ги посетил Родопите, кога имал неуспешен обид да го запре конфликтот што настанал меѓу ВМОРО и ВМОК и сепаратистичките обиди на В'лчо Антонов. Во 1900 година Георги Василев бил испратен како учител во Дедеагач за да го наметне своето влијание во Одринскиот округ над одметниците во Гумурџинско и Ахчелебиско, кои пак се обидувале да формираат самостоен револуционерен округ. Тој одреден број врски со некои од нив во 1901 година, како што се Антонов и Караманџуков и направил обиди да ги разубеди, но не успеал во тоа.
Зацврстување на округот
Од есента 1902 година претседател на округот бил Велко Думев. Исто така Гоце Делчев направил неколку обиколки на вилаетот. Според отец Петар Киприлов, Гоце Делчев, го посетил за првпат регионот во 1896, а во април 1898 година пак поминал и низ Странџа. Со цел да им помогне и ги зајакне локалните комитети, Гоце Делчев презел нова турнеја во регионот во 1900 година. При таа посета, Гоце Делчев има спор со Стојан Лазов за тоа дали Македонија и Одринско треба да се приклучат кон Бугарија или да преземат самостоен пат. Гоце истакнал дека не треба да се заборави дека има и други народи и држави, кои се многу заинтересирани за ова прашање. Едно мешање на Бугарија ќе предизвика мешање на соседните земји и може да доведе до распарчување на Македонија и Одринско. Затоа треба да се привлечат во борбата и другите народности и така народите што живеат во тие две области, треба сами со заеднички напори и жртви да извојуват својата слобода и независност во границите на една општа афтономна Македонско-Одринска држава, кои би се потпирале само на материјалната и морална поддршка на Бугарија и на големите сили. Според информациите на Христо Караманџуков, важна улога во развојот на револуционерната дејност во областа одиграл конгресот на округот претседаван од Гоце Делчев, кој се одржал во Пловдив во април 1902 година. На него се земени важни одлуки. Така, тогаш биле запрени сепаратистките обиди за изградба на самостоен Беломорски револуционерен округ западно од реката Марица. Откако конгресот завршил, Гоце Делчев и Коста Нунков отишле на Родопите да се сретнат со одметникот В'лчо Антонов и да му ја достават одлуката на конгресот, како и задачите кои му биле доделени како главен инспектор во Западна Тракија.
Востание
Одринскиот округ бил поделен на пет региони. Подоцна во 1903 година конгресот на Петрова Нива конечно ја утврдил поделбата, односно: I регион - Малотрновски,  II регион - Чокенски (Одрински); III регон - Мустафапашански (Свиленградски), IV регион - Ахчелебиско (Смолjaнско) - Скечански (Ксантиски); V регион - Гумурџинско-Дедеагачки. Конгресот избрал и орган кој бил овластен да подготви и да го крене востанието. Овој орган бил наречен Главно боево тело и се состоел од три лица: Михаил Герџиков, Лазар Маџаров и капетан Стамат Икономов. Веднаш по конгресот на "Петрова Нива", на 5 јули 1903 година во Родопите, во близина на селото Карлуково се одржал Родопскиот конгрес на ВМОРО каде имало учество на претставници од Ахчелебискиот револуционерен регион. Избрано било Боево тело за водење на активностите во регионот. Во 1903 година, две недели по објавувањето на Илинденското востание, тука се кренало Преображенското востание, предводено од Михаил Герџиков. Како резултат на востанието се прогласила Странџанската република.
Поствостанички период
По задушување на Преображенското востание организацијата била сериозно разбиена. По левиот брег на реката Марица (Малотрновско и Лозенградско) практично комитетите на ВМОРО биле уништени. Мустафапашанско било деморализирано од шверцери. Ортаќојско, Суфлиско, Гумурџинско и Ахчелебиско биле во релативно добра состојба, а во најдобра состојба било Дедеагачко. По востанието започнало зајакнување на организацијата на Родопите и Западна Тракија. Во 1904 година се одржал конгрес на Одринскиот револуционерен округ во Варна, на кој се донела одлука за активирање на терористички напади.
Задграничното претставништво престанало да испраќа чети и материјали во Одринско, оружје и пари, што дополнително ги заслабило позициите на ВМОРО. Ретки напади во округот имало над претставници на грчката вооружена пропаганда. На 10 ноември 1907 година во борба со турските сили загинале Петар Васков, Лазар Маџаров и уште четворица четници, крај селото Лаџакоj, Дедеагачко. Подоцна во регионот се испратени четите на Димитар Арнаудов и на Бојко Чавдаров. На Ќустендилскиот конгрес од 1908 година, округот бил претставен од Климент Шапкарев и Петар Андреев. На конгресот било решено активностите на ВМОРО да бидат ограничени за одржување на револуционерниот дух со агитатори-организатори. Влезот на четите бил прекинат, а оружјето било предадено на месното население само за самоодбрана.
По Младотурската револуција
По Младотурската револуција во 1908 година ВМОРО било легализирана во Сојуз на бугарските уставни клубови и Народна федеративна партија (бугарска секција). Во септември 1908 година се одржал нов конгрес во округот во Едрене. На конгресот се одлучило да се учествува на претстојните избори за пратеници во Одринскиот вилает со самостојна листа. Во тој период се издавал весникот „Одринска зарја“. Избрано било Окружно боево тело во состав: Стамат Икономов, Страшимир Дочков, Георги Поп Ајанов, Анастас Разбојников и Климент Шапкарев. По некое време, Младотурците ги продолжиле репресиите. По создавањето на Македонско-одринското ополчение во 1912 година бугарскиот Главен штаб го испратил корпусот во војната во Тракија. Во декември 1912 година откако ги исполниле поставените задачи и стигнале речиси до Истанбул, партизанските чети и одреди биле официјално распуштени. Така целиот Одрински вилает бил окупиран од Бугарија.
Протерување на бугарското население
Во текот на Втората балканска војна од 1913 година, Бугарија ја изгубила Источна Тракија и Младотурците го протерале бугарското население од регионот. Во истата година бил потпишан и Букурешкиот мировен договор, според кој Западна Тракија потпаднала под бугарска власт. Откако во 1920 година таа паднала под грчка власт врз основа на Нејскиот договор, таму била создадена Внатрешна тракиска револуционерна организација. ВТРО била формирана со цел извојување на целосна политичка независност на Тракија преку револуционерна борба. Сепак со Договорот Молов - Кафандарис од 1927 година последните Бугари биле раселени и од овој регион.
Чествување
По падот на комунизмот, Бугарија ѝ понудила на Македонија предлог за добрососедски договор, пред сè за заедничко славење на општиот дел од историјата, но овие предлози не биле прифатени бидејќи македонската страна го чувствува како наметнат. Поради тоа, Македонија понудила нов добрососедски договор, изменет и дополнет без условот за заедничко славење на историјата, но тој не бил прифатен од бугарска страна.
Правец (град)
Правец (Правец) — град во Западна Бугарија, административен центар на општината Правец во Софиската Област. Има население од околу 4.242 жители (2022).
Географија
Се наоѓа на 60 километри од главниот град Софија, северно од Стара Планина во мала котлина. Во близина на Правец минува автопатот Хемус. Градот спаѓа во умерената континентална климатска зона.
Историја
Градот е родното место на долгогодишниот комунистички претседател на Бугарија, Тодор Живков. Првата фабрика за микропроцесори во Бугарија била основана токму во Правец. Произведените лични мсетачи, кои се едни од првите во Бугарија, го носаат името „Правец“.
Луиза Лумсден
Даме Луиза Инес Лумсден (31 декември 1840 – 2 јануари 1935 година) родена во Абердин, Шкотска, била пионер на женското образование. Бидејќи била студентка и учителка по класици на колеџот Гиртон, Кембриџ, таа станала првата директорка на училиштето Сент Леонардс, Фајф, и првиот управник на Универзитетската сала, Универзитетот Сент Ендрјус. Таа е заслужна за воведувањето на лакросот во St Leonards. Кога шкотските организации за право на глас го организирале садењето на Дабот Суфражет за да одбележат некои жени кои добија глас во 1918 година, на Лумсден и била дадена честа да го засади.
Раниот живот
Луиза била трета ќерка и најмала од седумте деца на Клементс Лумсден, застапник на Абердин и писател на Сигнет, и Џејн, роденото Форбс. По смртта на нејзиниот татко во 1853 година, кога таа имала 12 години, мајката на Луиза привремено се преселила во Челтенхем, а Луиза посетувала приватно училиште таму, а потоа станала интернат во замокот Де Кокелберг, Брисел, кој го напуштила во 1856 година за помало училиште во Лондон. Таа се вратила да живее со своето семејство во Абердиншир во 1857 година.
Универзитетско образование
Лумсден во 1868–1869 година посетувала часови на Здружението за образование на жени во Единбург со предавања од професори од Универзитетот во Единбург иако на жените сè уште не им биле доделени целосни дипломи.
Колеџ за жени бил основан од Емили Дејвис во 1869 година во Хичин, 27 милји од Кембриџ, како прв за студентки кои студираат на испитите во Кембриџ Трипос под еднакви услови со мажите. Како колеџ Гиртон се преселил во нови згради на сегашното место во 1873 година. Луиза Лумсден била една од првите пет студентки на Хичин и една од првите три студентки кои полагале неофицијални испити на Универзитетот во Кембриџ Трипос во периодот на Великиот пост 1873 година, а другите беа Рејчел Кук и Сара Вудхед. Тројцата биле одбележани во песна како Пионери на Гиртон.
Луиза Лумсден е запишана како студентка во Гиртон во 1869-1872 година, учител во 1873-1874 година и примател на класичниот трипос во 1892 година. Таа поднела оставка од својата функција како учител по конфликтите со Емили Дејвис поради занемарување на студентската благосостојба.
Лакрос
Лумсден, во писмото дома од Белите Планини во Њу Хемпшир, од 6 септември 1884 година, опишува како Индијанците од Кангхувеја играле лакрос против Монтреалскиот клуб во Монтреал: „Тоа е прекрасна игра, убава и грациозна. (Бев толку шармирана, што го претставив во Сент Леонардс. )" Розабел Синклер, која го основала првиот женски тим за лакрос во Соединетите држави, откако присуствувала на Сент Леонард во 1906-1910 година, основала лакрос за девојчиња во училиштето Брин Мавр во Балтимор, Мериленд.
Препознавање
Луиза Лумсден била наградена со почесен доктор на правни науки ( LL. Г ) од Универзитетот Сент Ендрјус на неговите прослави на петгодишнината во 1911 година. Според повелбата на колеџот Гиртон, Луиза Лумсден била доживотна гувернерка во 1924 година. На национално ниво, таа била создадена како Дам во 1925 година.
Клубот Лумсден е именуван во нејзина чест; неговите членови се сегашни студентки на Универзитетот во Сент Ендрјус, неговиот објективно добротворно собирање средства.
Лима (регион)
Лима (Lima) е регион во Перу. Регионот се наоѓа во централниот дел на крајбрежјето на државата и главен град на регионот е градот Уачо. Западно од регионот се наоѓа покраината Лима која го опфаќа градот Лима и истата не е дел од регионот.
Административна поделба
Регионот е поделен на девет покраини и 128 окрузи. Покраините се:
1453
1453 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1453 година од новата ера, 453. од вториот милениум, 53. од XV век и четвртта од 1450-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6961 и 6962 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6203 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5213 и 5214 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2206.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1453 година се протега во 4089 и 4090, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4149 и 4150 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1996. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 856 и 857 исламска година.
Починале
Димитар III, поранешен сокрал на Грузија (р. 1413)