cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џим Морисон
Влијанието на Џим Морисон
Морисон е еден од најпознатите, најпопуларните и највлијателните пејачи во историјата на рок-музиката. И ден денес тој е почитуван насекаде низ светот, груб, привлечен и мистериозен. Кожните пантолони за кои бил приврзан на сцената станале стереотип на рок ѕвездите. Морисон влијаел врз многу други пејачи : Пети Смит, Јан Куртис, Мерлин Менсон ... Мек Клур напишал песна „За Џим Морисон“, во чест на нивното пријателство. Валас Фоули, проферор по француска книжевност на еден од универзитетите во Франција, напишал книга „Рембо и Џим“. Во оваа книга се сеќава колку се изненадил кога добил писмо од Џим Морисон кој му се заблагодарил за преводот на песните на Рембо на англиски. Кога првпат ги слушнал песните на The Doors, Фоули веднаш го препознал влијанието на Рембо врз стиховите на Џим. Фоули држел предавања на многу универзитети за животот, филозофијата и поезијата на Морисон и Рембо. Во раните осумдесетти, Кери Бучанан снимил филм “ Повеќе од The Doors “ но филмот бил со низок квалитет. Подоцна, во 1991, Оливер Стоун, снимил филм “ The Doors “ – документарен филм за животот на Џим Морисон, со Вал Килмер во главната улога. Филмот критички поминал добро, но бил комерцијален неуспех. Преживеаните The Doors не биле задоволни, а и обожавателите сметале дека не успеал да ја прикаже подобро поетската страна на Џим Морисон и дека се држел само до неговите лоши страни. Џим Морисон, заедно со неговата група успеваат преку музиката и поезијата на Џим да допрат до луѓето, макар само и на кратко. Еднаш Џим рекол : Ако мојата поезија достигне било што, тоа ќе биде што ќе ги ослободи луѓето од ограничениот живот што го водат.” И тоа е баш тоа што тој и The Doors успеаа. Со својата музика тие остануваат со нас долго откако нивната музика завршила и не носат во непознати територии, не оставаат да ја преминеме вратата и да заминеме на другата – непознатата страна. Тие го охрабрија светот да го запознае она што се наоѓа зад вратата. А тоа е најголемото наследство што Џим му го остави на светот.
Една песна на словенечката рок-група Булдожер (Buldožer) се вика „Смртта на Морисон Џим“ (српскохрватски: Smrt Morisona Džima).
Општа хирургија
Општата хирургија, и покрај нејзиното име, е хируршка специјалност која се фокусира на абдоменалните органи како хранопроводот, стомакот, дебелото црево, црниот дроб, мочниот меур, а често и штитната жлезда, како и операции на хернија.
Големовојводски дворец (Вилнус)
Големовојводски дворец (Lietuvos Didžiosios Kunigaikštystės valdovų rūmai Vilniaus žemutinėje pilyje; Zamek Dolny w Wilnie) — дворец кој се наоѓа во Вилнус, Литванија. Првично бил изграден во XV век за владетелите на Големото Литванско Војвоство и на идните кралеви на Полска. Дворецот, кој се наоѓа во долниот замок на Вилнус, еволуирал со текот на годините и напредувал во текот на 16 и средината на 17 век кога во голема мера бил проширен. Четири века дворецот претставувал политички, административен и културен центар на Полско-литванската Заедница. Дворецот бил срушен во 1801 година, додека обновата на нова палата започнала во 2002 година на местото на оригиналната зграда и сè уште е во тек нејзиното целосно обновување.
Големото Војводство Литванија
Во 13 и 14 век постоеле камени структури во рамките на дворецот. Некои археолози веруваат дека во минатото постоела и дрвена палата на истото место. Камената палата била изградена во 15 век, очигледно по големиот пожар во 1419 година, но постојните камени градби и одбранбени структури на долниот замок се распаднале и тоа ја блокирало понатамошната изградбата. Дворецот бил изграден во готски стил. Изградбата на горниот замок, како и дворецот, требало да биде готово за крунисувањето на Витолд. Готичката палата имала три спрата, односно објектот претставувал двокатна зграда со подрум.
Големиот војвода Александар Јагелон, кој подоцна станал крал на Полска, го преселил своето живеалиште во дворецот, каде што се среќавал со амбасадорите. Тој наредил и негово реновирање. По неговиот брак со ќерката на московскиот голем кнез Иван III, кралската двојка живеела и умрела во објектот.
Сигизмунд I Стариот, по неговото качување на големовојводскиот престол, ги водел работите од дворецот како и од Вилнушката катедрала. За време на владеењето на Сигизмунд, двоецот бил многу проширен за да ги задоволи новите потреби на големиот војвода. Така, во тој период било додадено уште едно крило, како и трет кат, а градините биле проширени. Според современите извештаи, палатата вредела 100.000 дукати. Планот за реконструкција на дворецот најверојатно бил подготвен од италијанскиот архитект Бартоломео Беречи, кој исто така дизајнирал неколку други проекти во Кралство Полска. Во оваа палата Сигисмунд го примил емисарот од Светото Римско Царство, кој во 1517 година го запознал Сигизмунд со Бона Сфорца, неговата втора сопруга.
?Неговиот син Сигисмунд II Август бил крунисан за Големи војвода од Литванија во овој дворец. Сигизмунд II продолжил со развојот и живеел таму со својата прва сопруга Елизабета Австриска, ќерка на Светиот римски цар Фердинанд I. Втората сопруга на Сигисмунд II, Барбара Раџивил, исто така живеела во дворецот. Според современите извештаи на емисарот на Светата столица, дворецот во тоа време содржел повеќе богатства од Ватикан. Сигизмунд II, исто така, составил една од најголемите збирки книги во Европа токму во овој дворец.
Палатата била ремоделирана во стилот на ренесансата во 16 век. Планот го подготвиле неколку италијански архитекти, меѓу кои и Џовани Чини да Сиена, Бернардино де Џанитис Заноби и други. Дворецот бил посетен од Иполито Алдобрандини, кој подоцна станал папа Климент VIII. Уште еден голем проект се одржал за време на владеењето на династијата Васа. Дворецот бил реновиран во ран барокен стил за време на владеењето на Сигисмунд III Васа. Матео Кастело, Џакопо Тенкала и други уметници учествувале во реновирањето во 17 век.
За време на владеењето на Васа, неколку значајни церемонии се одржале, вклучувајќи ја и свадбата на војводата Јован, кој подоцна станал цар Јован III Шведски и сестра на Сигисмунд, Катерина. Првата опера во Литванија била изведена во палатата во 1634 година. Марко Скачи и Вирџилио Пучители биле импресари на опери.
По руската инвазија во 1655 година, државата започнала да слабее, а тоа исто така влијаело и на замокот. Во август 1655 година, Вилнус бил окупиран од армијата на московската војска. Полската војска го повратила градот шест години подоцна, период до кога дворецот бил уништен од пожар. Дворецот беш многу оштетен и неговите богатства биле ограбени. По повторното освојување на градот Вилнус во 1660-1661, дворецот повеќе не бил погоден за престој на војводите, и останал напуштен за околу 150 години. Во доцниот XVIII век, по падот на Полско-литванската заедница, неколку семејства живееле во делови од руинираната палата. Наскоро откако Големото Војводство Литванија било инкорпорирано во Царство Русија, властите наредиле уривање на преостанатите делови од палатата. Структурата речиси целосно била срушена во 1801 година, а тулите и камењата биле продадени.
По уривањето на палатата
Само мал дел од ѕидовите до вториот кат во источното крило преживеале, и истиот биле продадени на еврејскиот трговец Аврам Шлосберг во околу 1800 година, кој ја користел како своја куќа. По Ноемвриското востание од 1831 година, царската администрација го протерала Шлосберг и ја презела зградата. Како што била изградена Вилнушката тврдина, зградата станала дел од тврдината, која сама по себе била опкружена со ров. Куќата на Шлосберг во 1840 година била претворена во касарна. До крајот на XIX век, тврдината веќе била покриена со земја и се претворила во градски парк.
Изградба
По падот на Железната завеса во 1989 година, Литванија повторно станала независна. Во 1994 година археолошките ископувања биле ставени на чекање поради недостаток на финансиски средства. Во 1994 година Литванскиот институт за историја ја основал истражната група на замоци што ги надгледувала археолошките ископувања. Куќата на Шлосберг била користена како седиште на Групацијата и овде била сместена колекција на археолошки материјали пронајдени на местото.
До крајот на 1980-тите археолошките ископувања опфатиле сè поголема територија, но изложеноста на ископаните подруми довело до распаѓање на материјалите (особено дрвени структури и тули). За да се реши овој проблем, во 1988 година било одлучено да се подигнат привремени објекти. До почетокот на 1990-тите три опции за иднината на дворецот биле присутни во јавноста. Првата опција била покривање на ископаните подруми на дворецот со земја, но тоа не се сметало за економична опција. Втората опција била да се подигне наменска зграда на местото на дворецот за да се зачуваат урнатините, но противниците на оваа опција забележале можно визуелно загадување и загрозување на стариот дел на Вилнус (вклучен во Списокот на светското наследство на УНЕСКО во 1994 година). Третата опција била изградба на зграда слична на оригиналната зграда. Последна опција добила најмногу внимание од политичарите и нејзините поддржувачи лобиралеод претседателот на Литванија. Во 1993 година се одржал натпревар за архитектонски дизајн, а од седум проекти победил оној на Римас Григас.
До половината од деведесеттите години, во иднина се зголемила функцијата на палатата. Првично, палатата била предложена како идна Претседателска палата, но уметничката палата била користена за таа функција. До крајот на деценијата, Казис Наполеонас предложил да се користи палатата како Национална галерија на уметност.
Како дел од програмата за градење на нацијата, парламентот во 2000 година донел закон за реконструкција на дворецот. Теренот започнал со подготовка во летото 2002 година, во јужниот дел од местото на оригиналната зграда. До 2002-2004 и 2005-2006 година проектот на дворецот бил променет главно поради археолошките наоди пронајдени на местото и поради појавените дискусии за куќата на Шлосберг и нејзината архитектонска вредност. Фрагментите на куќата на Шлосберг станале дел од источното крило на обновениот дворец. Зградата (и музејот кој бил планиран да ја поседува зградата) била делумно отворена за време на милениумското прославување од името на Литванија во летото 2009 година, иако сè уште не бил целосно завршен поради недостиг на средства. До крајот на јули 2009 година продолжиле градежните работи и зградата повторно станала непристапна за јавноста.
На 6 јули 2013 година, делот од палатата познат како Блок А бил официјално отворен за јавноста, 760 години по крунисувањето на Миндовг. Од 2014 година дел од палатата познат како блок Б е во изградба.
Претседателство на Советот на Европската Унија
За време на претседателствувањето на Литванија со Советот на Европската унија, палатата била искористена како една од главните места за состаноци на шефовите на европските земји. На 28 ноември 2013 година, за време на Самитот за Источно партнерство во Вилнус, во палатата се одржала вечера со многу гости, меѓу кои и германската канцеларка Ангела Меркел, британскиот премиер Дејвид Камерон, Францускиот претседател Франсоа Оланд, полскиот претседател Бронислав Коморовски, претседателот на Европската унија, Херман Ван Ромпуј, претседателот на Европската комисија Жозе Мануел Баросо, претседателот на Европскиот парламент Мартин Шулц, потпретседателот на Европската комисија и високиот претставник на Унијата за надворешни работи и безбедносна политика, Кетрин Ештон, комесарот за проширување и европска соседска политика, Штефан Филе, комесарот за трговија, Карел де Гухт, претседателите на Латвија, Кипар, Романија и Словачка, премиерите на Чешка, Данска, Естонија, Грција, Италија, Хрватска, Луксембург, Малта, Холандија, Португалија, Словенија, Шведска, Унгарија и Шпанија, како и други високи функционери.
Ное
Ное (народно: Дедо Ное) — пророк од Стариот завет еден од подалечните потомци на Адам и Ева. Ное бил праведен и непорочен човек во своето време. Тој секогаш одел со Господ. Нему му се родиле три сина: Сим, Хам и Јафет.
Како што му нареди Господ, Ное така стори. Му рекол да влезе во коработ тој и неговата фамилија зашто него го нашол праведен од човечкиот род. За четириесет дена и четириесет ноќи ќе врне дожд и сè ќе истреби од Земјата. Во седмиот ден дошол потопот. Во тој ден во вториот месец на седумнаесеттиот ден, кога на Ное му била шестотата година од неговиот живот, во истиот ден се отвориле сите небесни брани и почнало да врне дожд четириесет дена и четириесет ноќи.
Ховсгол, Дорногови
Ховсгол (Хөвсгөл) е област во Монголија во покраината Дорногови.
Нови Вилкув
Нови Вилкув (Nowy Wilków) — село во општината Леонќин во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Томас Линдал
Томас Роберт Линдал (Thomas Robert Lindhal, р. ) – шведски научник познат по истражувањата на ракот. Во 2015 година доделена му е, заедно со американскиот хемичар Пол Модрич и турскиот хемичар Азиз Санџар, Нобеловата награда за хемија за проучувањата на поправка на ДНК.
Образование
Линдал е роден во Кунгсхолмен, Стокхолм, Шведска од татко Фолке Роберт Линдал и мајка Етел Хулда Хултберг. Докторат добил во 1967 година, а доктор по медицина станал во 1970 година на институтот Каролинска во Стокхолм.
Кариера
Следејќи го својот докторат, Линдал постдокторските истражување ги направил на универзитетите Принстон и Рокфелер. Тој бил професор по медицинска хемија на универзитетот Гетеборг од 1978 до 1982 година. Во 1981 година се префрла во Обединетото Кралство и му се придружува како истражувач на Кралскиот фонд за истражување на ракот. Од 1986 до 2005 година бил првиот директор на лабораториите за истражување на ракот Клер Хол во Хартфордшир (дел од Институтот Френсис Крик од 2015 година). Таму продолжил да работи до 2009 година.
Има свој придонес во многу трудови за поправка на ДНК и генетиката на ракот.
Космос-2134
Космос-2134 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 15 февруари 1991 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Carnobacterium
Carnobacterium е род на Грам-позитивни бактерии во рамките на фамилијата Carnobacteriaceae. Видовите C. divergens и C. maltaromaticum се наоѓаат во дивината и во прехранбени производи и можат да растат анаеробно. Припадниците на овој род не се патогени за луѓето, но може да предизвикаат болести кај рибите.
NGC 3110
NGC 3110 — спирална галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3110 се споменува и како NGC 3122, NGC 3518, MCG -1-26-14, IRAS 10015-0614.
Откривање
Објектот е откриен на 17 март 1884 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3110 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 3110 има привидни димензии од 1,6' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 4 м 1,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 28' 29". Положбениот агол на објектот е во износ од 162°.
Други поделби
Проучување на NGC 3110 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29192. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 279; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4909. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1530.
Astral Projection
Astral Projection е електронска музичка група од Израел која продуцира психоделична и гоа транс музика. Моментални членови се Avi Nissim и Lior Perlmutter. Иако повеќето од нивните изданија ги имаат направено во сопствената издавчка куќа, Trust in Trance (која подоцна се спои со Phonokol), тие исто така имаат издадено записи и за други лејбели, вклучувајќи ги Transient. Во прилог на обемната дискографија, групата има голем број светски турнеи.
Историја
Претходник на Astral Projection беше SFX, формирана во Израел во 1989 година и првично се состоеше од Avi Nissim и Lior Perlmutter. Тие го објавија хит синглот во 1991 година наречен Monster Mania, што ги поттикна да почнат да работат на албум. Делото е прекинато кога тие одлучија да патуваат во Њујорк и да ја испробаат среќата таму. Додека Avi наскоро се враќа дома, Lior престојуваше во САД и во 1992 година го издава синглот JBIE. Во 1993 година, со Lior кој сѐ уште е во САД, Avi се здружил со Yaniv Haviv и Guy Sabbag и тие го издаваат синглот Another World. Во почетокот на 1994 година, Lior се враќа во израел да работи на својот материјал со остатокот на членовите под нивниот нов лејбл Trust In Trance. По ова издание, Guy одлучи да ја напушти групата и останатите членови на крајот го смениле името во Astral Projection. Тие имаат продуцирано девет албуми. Најнов албум е "Ten", кој беше издаден во 2004 година. Astral Projection немаат издадено албум од 2004 година, иако тие објавија неколку синглови од тогаш. Најпознатите песни се хитови, како што се "Kabalah", "People Can Fly", "Mahadeva" и "Dancing Galaxy". Четирите најнови песни се "Open Society", "The Prophecy", "One" и "Strange World" кои беа поздравени со ентузијазам од гоа и Psychedelic транс обожаватели. Нивниот претстоен албум Open Society се очекува да биде објавен во 2010 година (според нивниот Мајспејс профил); оваа порака за датумот на издавање беше пуштена прво јануари 2008 до септември 2008 година, а потоа од септември 2008 до едноставно "2009", а потоа од 2009 до едноставно "2010". После одлагањето во септември 2008 година, на мрежното место на Astral Projection го препишува спорот со BNE, лејбл со кој првично се согласи да го издаде овој албум. Иако ова објаснување не е повеќе на нивното мрежно место, нивната MySpace страница вели дека Open Society сега ќе биде издаден од Trust in Trance Records.
Ротифери
Ротиферите (Rotifera, Rotatoria) се едни од најситните многуклеточни животни (метазои). Тоа се животни со карактеристичен сложен виличен апарат и цилијарен (трепчест) ротаторен орган кој се користи при локомоцијата и исхраната. Ротиферите припаѓаат во наттипот Platyzoa, што значи дека тоа се животни со сплескана форма на телото. Исто така, според веќе спомнатиот виличен апарат, тие се вбројуваат во групата на Gnathifera (виличести метазои).
Ротиферите се најчесто седентарни животни (некои повремено, а други постојано). По својата морфологија тие се најразлични.
Систематика
Од 2003, во Rotifera постојат околу 1817 видови распоредени во пет реда и 34 фамилии. Тие се поделени во три класи: Seisonidea, Bdelloidea и Monogononta. Последната содржи околу 80% од сите познати видови и има најголем морфолошки диверзитет.
Морфолошко-анатомски обележја
По големина, ротиферите може да варираат од помалку од 100 µm до 2,500 µm, но повеќето видови се големи од 150–500 µm. Според ова, ротиферите (заедно со гастротрихите) се најмалите метазои.
Парови од протонефридии ја контролираат екскрецијата и одржувањето на осмотската рамнотежа. Секоја протонефридија се состои од еден или повеќе мултицилијарни терминални клетки и мултицилијарни канални клетки кои водат до собирачките цевчиња, кои, пак, ги носат екскретите до мочниот меур.
Женскиот репродуктивен систем се состои од еден или два синцициелни гермовителарии (составени од герминален регион и жолточник), опколени со фоликуларен слој. Класите Seisonidea и Bdelloidea имаат парни гонади, додека Monogononta поседуваат само еден гермовителариум. Може да постои и јајцевод кој се формира од фоликуларниот слој и ги поврзува гермовителариумот и клоаката. Машките репродуктивни органи сочинуваат непарен семеник и пенис.
Екологија и биогеографија
Ротиферите се забележани во сите делови од светот. Тие се или вистински космополити, или, пак, ендемски видови. Конкретно, бделоидните родови Philodina и Rotaria и неколку моногононтски родови (Brachionus, Keratella, Lecane и Lepadella) ги содржат некои од најраспространетите видови забележани на повеќе места во светот. И другите видови се чести но имаат поограничено распространување, на пример, на евроазискиот континент или Холарктикот и пантропските региони. Веќе спомнавме дека некои видови се ендемски. На пример, не повеќе од 11 видови од родот Notholca се ендемски за Бајкалското Езеро. Меѓу клучните фактори за распространетоста на ротиферите се нивните криптобиотички способности, како и продукцијата на т.н. заспани јајце-клетки. На тој начин, ротиферите се распространуваат на големи растојанија со помош на ветерот или водата, избегнувајќи ги неповолните животни услови.
Метју Гос
Метју Харли Гос (Matthew Harley Goss; р. ) — поранешен австралиски професионален друмски и велодромски велосипедист. Негова последна професионална екипа пред пензионирањето била професионалната континентална екипа. Првично настапувал во велодромскиот велосипедизам пред да се префрли на друмскиот. Го освоил златниот медал во екипна потера на Светските велодромски првенства UCI 2006 и второто место на друмската трка на Светските друмски првенства UCI 2011. Исто така ги има освоено ГП Западна Франција 2010, Милано-Санремо 2011, како и две етапи на Џиро д’Италија, помеѓу другите победи.
Кариера
Гос најпрвин започнал со велодромскиот велосипедизам. Освоил бронзен медал во екипен пласман на Светското велодромско првенство во Лос Анџелес во 2005, заедно со Ешли Хачинсон, Марк Џејмисон и Стивен Вулдриџ. Потоа, следната година го освоил златниот медал во Бордо со Питер Досон, Марк Џејмисон и Стивен Вулдриџ.
Напоредно со успесите на велодромите, тој ја започнал и неговата кариера во друмскиот велосипедизам со австралиската екипа Southaustralia.com-AIS, која учествувала во бројни трки, кои биле наменети за велосипедисти помлади од 23 години, вклучувајќи ги Либерасион ГП и Трката околу регионите.
На овие трки станал познат по неговата карактеристична брзина, но исто така ги покажал и квалитетите во другите дисциплини, докажувајќи се силен на калдрмата, завршувајќи трет на полукласичната белгиска трка Курне-Брисел-Курне во 2008, потврдувајќи се во 2009 со освојувањето на Париз-Брисел, две етапи на Трката околу Валонија и завршувајќи трет на Гент-Вевелгем.
2010
Во 2010, започнал да вози за. На 16 мај 2010 ја освоил деветтата етапа на Џиро д’Италија и се откажал од трката на 23 мај поради болест. Во август го освоил ГП Уест-Франција, победувајќи го Тајлер Фарар во спринт. Исто така, победил во Америка на меѓународното првенство Филаделфија и две етапи на Трката околу Данска.
2011
Сезоната 2011 ја започнал во Австралија, победувајќи на критериумот Заливски Класик, со победи во првиот и четвртиот круг и во финалето на сите тасмански екипи. Исто така бил втор на Државното првенство. Ја продолжил неговата победничка серија со класикот Кансер Кансил и првата етапа на Тур Даун Андер, бодовниот пласман и завршувајќи втор во генералниот пласман. Потоа ја остварил неговата најголема победа во кариерата, возбудливиот класик Милано-Санремо 2011. Победата се случила кога го поминал последното искачување на трката со водечката група и го отспринтал Фабијан Канчелара од екипата за освојување на трката.
На 6 септември 2011, било објавено дека Гос ќе се придружи на екипата во нивната прва сезона во 2012.
2012
Во април, Гос го освоил бодовниот пласман на Трката околу Турција. Тој не победил на ниедна етапа, но бил близу на етапата 4, каде Марк Реншо го победил на целта за екстремно мала разлика. Тој постигнал победа на Џиро д’Италија, ја освоил третата етапа откако Роберто Ферари предизвикал несреќа, во која голем број велосипедисти паднале на асфалтот, вклучувајќи го возачот на Марк Кевендиш. Се откажал од Џиро откако завршил на шестото место на етапата 13, објаснувајќи дека сака да се подготви за двете главни цели во сезоната, Тур де Франс и олимписката друмска трка во Лондон. На Тур де Франс 2012, Гос се борел со возачот на Петер Саган за зелената маичка, доделувана за најдобар спринтер. Меѓутоа, неговите шанси биле прилични намалени на етапата 12, кога добил казна од 30 бода за опасниот спринт, допирајќи го Саган со неговото лево тркало откако двајцата се бореле до целта. На крај, го освоил третото место во бодовниот пласман зад Саган и Андре Грајпел.
2015
На 18 септември 2014 година било објавено дека Гос ќе вози за Тим МТН Кубека во 2015 година.
2016
На 12 октомври 2015 година било објавено дека Гос ќе се премести во.
Личен живот
Гос го поддржува развојот на младинците и ги помага програмите на велосипедските екипи во неговата држава, каде тој израснал и ги стекнал велосипедските вештини како јуниор и постепено ја презел улогата на советник на менаџерскиот комитет и екипен амбасадор на велосипедската екипа RECAB во Тасманија од 2009.
Гос се појавил на рекламни паноа во Австралија за Тошиба со колегите од Комонвелтските игри 2006.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Стојан Бунгуроски
Стојан Ванчов Бунгуроски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
По занимање бил шивач. Уште за време на окупацијата се определил за борба против окупаторот. Посебно била забележлива неговата активност околу организирањето млади луѓе за борба против окупаторот. Во почетокот на 1943 година, сакајќи да се поврзе со единиците на НОВ на Македонија, заедно со својот другар Методија Стефаноски, се упатиле кон Дебарца и преку селото Мраморец упаднале на територијата окупирана од фашистичка Бугарија. По неколку денови, стигнале во Битола каде се поврзале со тамошната партиска организација. За време на зимата 1944 година работеле во Битола, но во пролетта биле откриени од бугарските фашисти. Биле фатени, малтретирани и осудени на смрт. На пат за Македонски Брод, кај селото Сарандиново, поради тепањето од страна на Бугарите, Стојан починал.
Рикардо Кака
Рикардо Изексон дос Сантос Лејте (Ricardo Izecson dos Santos Leite) (се чита: Рикарду Изексон душ Сантуш Лејчи) (роден на во Бразилија), подобро познат како Кака, — бразилски фудбалер кој игра во американската МЛС за Орландо Сити, и е поранешен член на бразилската фудбалска репрезентација. Кака ja започна својата фудбалска кариера на возраст од осум години, кога тој почна да игра за еден локален клуб. Како дете, тој, исто така, играл тенис, и тоа не беше сè додека тој се пресели во Сао Паоло и го потпиша својот прв професионален договор со клубот, на возраст од 15 години, со што целосно се фокусира на фудбалот. Во 2003 година, тој се приклучи на италијанскиот клуб Милан за сума од 8,5 милиони евра. Во Милан, Кака го доживеа свите најблескави моменти во кариерата освојувајќи ја Серија А и Лигата на Шампионите, а во 2007 година тој беше прогласен за играч на годината и ја доби Ballon d'Or наградата. По неговиот успех со Милан, Кака се приклучи на Реал Мадрид за обесштетување од 65 милиони евра. Во тоа време, тоа е втор најскап фудбалски трансфер во надомест во евра зад 75  милионскиот трансфер за Зинедин Зидан. По четири сезони во Шпанија, тој се врати во Милано на само една сезона во 2013 година, постигнувајќи го својот 100-ти гол за клубот. На крајот на сезоната 2013-14, тој се пресели во МЛС лигата во тимот на Орландо, но првично се врати во својот поранешен бразилски клуб Сао Паоло на позајмица. Во 2015 година, тој постигна гол на своето деби на МЛС за Орландо; кој подоцна беше вклучен во списокот за МЛС Ол-стар натпреварот во 2015 година, каде што тој беше прогласен за најкорисен играч.
На репрезентативно ниво, Кака го направи своето деби за репрезентацијата на Бразил во 2002 година, и беше избран во победничкиот состав за Светското првенство во истата година, како и за Светското Првенство во 2006 и 2010 година. Тој исто така беше член на победничката бразилската репрезентација на Купот на Конфедерации во 2005 година и 2009 година каде што ја освои и наградата златна топка на турнирот во 2009 година, како најдобар играч на првенството.
Во прилог на неговиот придонес на теренот, Кака е познат за неговата хуманитарна работа. Во 2004 година, тој стана најмладиот назначен амбасадор на ОН за Светската програма за храна. За неговиот придонес во и надвор од теренот, Кака беше именуван во  Време 100 списокот на највлијателни луѓе во светот во 2008 и 2009 година. Кака беше првиот спортист да собере 10 милиони следбеници на Twitter.
Кака во моментов е најплатен играч во МЛС лигата, со вкупна заработка од 7.167.500 долари бруто, односно 6,6 милиони основна плата.
Алборада
Серијата Алборада е романтична и историска мексиканска теленовела. Серијата е снимена во Мексико, во текот на 2005 година, со 90 епизоди. Серијата стекна голем успех во целиот свет, а поради тоа и на мексиканските ТВ и Новеле Награди, освои неколку награди, како и најглавната за најдобра теленовела за 2006 година. Продуцент на оваа теленовела е познатата мексиканска продуцентка Карла Естрада, која се прослави со сериите Љубовни Врски, Право на Љубов, Извор и Вистинска Љубов. Кај нас оваа серија се емитуваше на Сител телевизија, и имаше голем успех. Насловната нумера во Алборада ја исполнуваше познатиот светски оперски пејач Пласидо Доминго
Синопсис
Приказната на теленовелата започнува во селото Санта Рита во Панама, во колонијално доба, времето во кое сиромашните биле огорчени од аристократијата. Во средината на приказната е убавата Марија Иполита која живее со нејзиниот маж Антонио, кој е импотентен, и неговата мајка, злобната Аделаида. Марија Иполита била присилена да се омажи за Антонио, поради неговото богатство, од нејзината баба Карлота. Но, сè се уништува кога Аделаида дознава дека Антонио нема да биде наследник на наследството на неговиот чичко, само поради тоа што нема дете. Поради тоа, Аделаида, со помош на своите слуги, им наредува да го грабнат актрактивниот бегалец Луис Манрике, и да ѝ направи бебе на Марија Иполита, и таа да мисли дека тоа е Антонио. За возврат Аделаида, ќе му помогне на Луис да отиде во Мексико. Сето тоа се случува. Луис таа ноќ води љубов со Марија Иполита, а утредента и кажува се што се случува без да и го каже неговото име, и неговото лице, и заминува во Мексико. Огорчена поради злобата на нејзината свекрва, Марија Иполита одлучува да замине во Мексико, со помош на нејзината слугинка. Поминуваат три години, Марија Иполита конечно пристигнува на имотот на нејзината мајка Асунсасион, со нејзиното дете Рафаел, и нејзината слугинка. Сакајќи да го пронајде таткото на нејзиното дете, Марија Иполита ќе се најде во круг на интриги и насилства кои ги преводи Дона Хуана, сестра на бившиот гроф де Гевара, и мајка на Луис. Таа крие дека сегашниот гроф злобниот Диего, е нејзин син, а исто така и дека не е вистинскиот гроф. Поради доаѓањето на Марија и Луис во Мексико, таа почнува да води валкана игра, бидејќи знае дека скриените тајни може да излезат на виделина. Кога повторно ќе се сретнат со Иполита, Луис сфаќа дека Рафаел би можел да е неговиот син и истакнат од нежните чувства кон Иполита, ќе бара излез од договорениот брак со Есперанца, болна и слаба жена, со која бил присилен да се венча заради семејна традиција...
ДВД Издание
Мексиканската продукција Телевиса издаде и оригинален ДВД пакет од серијата Алборада. Во пакетот се состоат 3 двд цедеа, со сите 90 епизоди.
Алборада на Балканот
Македонија: Сител Телевизија Србија: Пинк Телевизија Босна и Херцеговина: Пинк БХ Хрватска: ХРТ Словенија: ПОП ТВ Бугарија: Евроком Црна Гора: Пинк М
Надворешни врски
Alborada
Лондонски блудник
„Лондонски блудник“ — претстава во англиски ренесансен театар, градска комедија сместена во Лондон, во која еден блуден син ја учи грешката на неговите постапки. Претставата била објавена во кварто во 1605 година од стационарот Натаниел Батер, а печатена од Томас Крид. Во 1664 година била една од седумте претстави што издавачот Филип Четвинд ги додал на вториот впечаток за неговото „Трето фолио“ на драмите на Шекспир.
Претставата не била заведена во „Стационерскиот регистар“, но му се припишува на Вилијам Шекспир на насловната страница на единственото издание. Ова припишување е широко и воглавно одбиено од изучителите. Насловната страница исто така ја идентификува претставата како претстава на Кралските луѓе.
Поедини научници ја припишувале претставата на Бен Џонсон, Томас Декер, Џон Марстон и Мајкл Дрејтон; други ги предложиле Томас Хејвуд и Џорџ Вилкинс. Ниту една од овие припишуваа, сепак, не е прифатена од значителен дел од критичката заедница.
Содржина
Метју Флауердејл, блудниот син на трговецот Флаурдејл Постариот, е слободар, коцкар, пцујач, кавгаџија, пијаница и крадец. Братот на Флауердејл Постариот, Флаурдејл Помладиот, го предупредува за распуштеното однесување на Метју, но Флауердејл Постариот го отфрла неговиот страв, верувајќи дека „младите мора да имаат свој тек“ и дека неговиот син наскоро ќе се поправи. Со цел да го шпионира неговиот син, Флауердејл Постариот измислува смрт и се чини дека е маскиран како слуга. Наскоро тој е згрозен од збирот на пороците на неговиот син. Метју Флауердејл фалсификува тестамент во кој тој се преправа дека е богат човек, оставајќи му го целото богатство на сер Ланслот Спаркок. Кога вториот ќе ја открие тестаментот, тој решава да ја омажи неговата ќерка Лус со Метју. Брзо се венчаат, но Метју е уапсен за долг на денот на неговата венчавка. Станува сè посиромашен и посиромашен и ограбува една од сестрите на Лус. Иако таа е одвратно третирана од нејзиниот сопруг (тој дури ја замолува да стане курва), Лус останува верна кон него и конечно го раздвижува сопругот кон покајание и поправање. Флауердејл Постариот го открива неговиот вистински идентитет и му честита на неговиот син за новите резолуции.
Список на руски владетели
Во различни периоди, владетелите на Рутенија/Киевската Рус/Московија/рана Русија/Царска Русија ја носеле титулата Кнез (Војвода или Кнез), Велик Кнез (Велик Војвода), Цар, Император.
Патријарсите, поглавари на Руската православна црква понекогаш биле извршители на должноста на владетели на Русија — како на пример за време на полската окупација и интеррегнум (1610—1613 год.)
Поврзано: Владетели на Киевската Рус.
Годунови, 1598—1605
По смртта на Фјодор I, синот на Иван Грозни и последниот владетел од династијата Рурик, Русија западнала во борба за тронот. Бидејќи Фјодор не оставил машки наследници, рускиот Земски Собор го избрал неговиот шура Борис Годунов за Цар.
Романови, 1613–1917
Смутното време завршило со изборот на Михаил Романов за Цар во 1613. Михаил официјално владеел како Цар, иако вистинската власт првично ја држел неговиот татко, Патријархот Филарет (кој починал во 1633). Сепак, потомците на Михаил ќе владеат со Русија, прво како Цареви, а подоцна како Императори, сè до Руската револуција во 1917. Петар Велики (кој владеел од 1682–1725), внук на Михаил Романов, ја реорганизирал руската држава, и ја воспоставил Руската Империја во 1721.
Императори на Русија
Видете Список на руски водачи како продолжение на оваа листа.
Надворешни врски
Імператары расійскія
Фотометар
Фотометар — инструмент со кој се мери јачината на електромагнетното зрачење од ултравиолетовиот до инфрацрвениот дел од спектарот, вклучувајќи го видливиот спектар. Повеќето фотометри ја претвораат светлината во електрична струја користејќи фотоотпорник, фотодиода или фотомултипликатор.
Фотометрите мерат:
Историја
Пред да се развијат фотосетилните електронски елементи, фотометријата се изведувала преку проценка со око. Релативниот светлински тек на изворот се споредувал со определен стандарден извор. Фотометарот кај ваквите набљудувања се поставува така што осветлувањето од изворот што се истражува е еднакво на стандардниот извор, користејќи ја способноста на човечкото око да процени еднаква осветленост. Релативните светлински флуксови потоа може да се пресметаат земајќи предвид дека осветлувањето се намалува пропорционално на обратниот квадрат на растојанието. Стандарден пример за таков фотометар се состои од парче хартија со маслено место на него што ја прави хартијата малку потранспарентна. Кога дамката не е видлива од ниту една страна, осветлувањето од двете страни е еднакво.
До 1861 година, во секојдневната употреба бил три вида фотометри. Тоа биле фотометарот на Рамфорд, фотометарот на Ричи и фотометрите кои користеле згаснување на сенките, кој се сметал за најпрецизен метод.
Рамфордов фотометар
Рамфордовиот фотометар (исто така наречен и сенков фотометар) е заснован на фактот дека посилната светлина ќе фрли подлабока сенка. Двете светла што требало да се споредат биле така поставени за нивната сенка да се проектира на хартија. Растојанијата помеѓу изворите на светлина и предметот чијашто сенка се набљудувала биле поставени така што нивните сенки биле подеднакво темни. Тогаш, разликата во оддалеченоста на изворите на светлина од предметот се користела да се определи разликата во интензитетите на двата извора (на пр. извор на светлина на двојно поголемо растојание соодветствува на четири пати поголем интензитет на светлината).
Ричиев фотометар
Фотометарот на Ричи се заснова на еднакво осветлување на површините. Се состои од кутија (a, b) долга 15 или 20 cm и 2,5 cm во ширина и длабочина. Во средината, клин од дрво (f,e,g) е поставен со врвот нагоре и покриен со бела хартија. Набљудувачот гледа со око низ цевката (d) на врвот на кутијата. Висината на апаратот може да се дотерува со држачот (c). Изворите на светлина кои се споредуваат се поставуваат од двете страни на кутијата (m, n) - така што ја осветлуваат хартијата од двете страни, па потоа двете страни може преку цевката (d) се набљудуваат истовремено. Со променува положбата на изворите на светлина додека двете површини да бидат осветлени подеднакво. Разликата во интензитетот се пресметува како квадратот на разликата во растојанието на светлинските извори во моментот кога тие подеднакво ја осветлуваат белата хартија.
Метод на згаснување на сенки
Овој тип на фотометар се користел така што извор на светлина се поставувал да фрли сенката од некој непроѕирен објект на бел екран, па на одредено растојание се донесувал втор извор на светлина, кој ги бришел сите траги од сенката.
Принцип на фотометрите
Повеќето фотометри ја детектираат светлината преку фотоотпорници, фотодиоди или фотомултипликатори. За анализа на светлината, фотометарот ја мери светлината откако таа ќе помине низ филтер или низ монохроматор, па се определува интензитетот при дадени бранови должини или се анализира спектралната дистрибуција на светлината.
Броење на фотони
Некои фотометри ја мерат светлината преку броење на поединечните фотони кои паѓаат на детекторот, наместо мерење на упадниот флукс. Принципот на работ е исти, но резултатите се дадени во единици како фотони/cm 2 или фотони·cm −2 ·sr −1 наместо W/cm 2 или W·cm−2·sr−1.
Поради тоа што тие бројат поединечни фотони, овие инструменти се ограничени на набљудување на извори со ниско зрачењето. Зрачењето е ограничено со временската резолуција на електрониката која се користи во детекторот. Со сегашната технологија ова е во опсегот на мегахерци. Максималното зрачење е исто така ограничено од параметрите на пропусната моќ и засилувањето на самиот детектор.
Фотосетилниот елемент кој се користи во уредите за броење фотони во близуинфрацрвените (Near Infrared-NIR), видливи и ултравиолетови бранови должини е фотомултипликаторот, кој има за цел да се постигне доволна чувствителност.
Во воздухопловни и вселенски далечински набљудувања, таквите бројачи на фотони се користат на горниот дел на електромагнетниот спектар, како што се рендгенските зраци до далечните ултравиолетови. Ова обично се должи на помалиот интензитет на зрачењето на објектите што се мерат, како и на тешкотиите при мерење на високоенергетската светлината користејќи ја нејзината честична природа наспроти брановата природа на светлината на пониски честоти. Спротивно на тоа, радиометрите обично се користат за далечинско набњудување од видливиот, инфрацрвениот и радиочестотниот опсег на спектарот.
Фотографија
Фотометрите се користат за одредување на соодветното време експозиција при фотографијата. Во современите камери, фотометарот обично е вграден. Бидејќи осветлувањето на различни делови од сликата обично не е униформно, напредните фотометри го мерат интензитетот на светлината во различни делови од полето каде што се наоѓа потенцијалната фотографија и користат алгоритам за да ја го одредат времето на експозиција кое е најсоодветно за конечната слика, прилагодувајќи го алгоритмот на типот на наменетата слика (види Режим на мерење). Историски, фотометарот бил инструмент посебен од камерата и познат како мерач на експозиција. Напредните фотометри се користат или за мерење на осветленоста на потенцијалната слика во целост, за мерење од деловите на сликата за да најважните делови од сликата бидат со оптимална експозиција или за мерење на светлината што упаѓа на местото на видното поле со интегриран адаптер.
Фотометрија на одбивност на видливата светлина
Одвивачкиот фотометар е уред кој ја мери одбивноста на површината како функција од брановата должина. Површината се осветлува со бела светлина, а одбиената светлина се мери откако ќе помине низ монохроматор. Ваквиот тип на мерење има практична примена во индустријата за бои, бидејќи овозможува бојата на површината објективно да се определи.
Фотометрија за пренос на УВ и видлива светлина
Ова се оптички инструменти за мерење на апсорпцијата на светлината на дадена бранова должина (или даден опсег на бранови должини) на обоени супстанции во раствор. Преку апсорпцијата на светлината, со користење на Беровиот закон може да се пресмета концентрацијата на обоената супстанција во растворот. Поради широкиот опсег на примена и неговата доверливост и робусност, фотометарот е еден од главните инструменти во биохемијата и аналитичката хемија. Апсорпционите фотометри за работа во воден раствор работат во ултравиолетовиот и видливиот дел од спектарот, значи во опсегот на бранови должини од околу 240 nm до 750 nm.
Принципот на спектрофотометри и фотометри со филтри е дека тие пропуштаат монохроматска светлина (или колку што е можно најблиску до монохроматска) низ контејнер (ќелија) со оптички рамни прозорци исполнета со раствор. Откако ќе помине низ филтерот, светлината стигнува до детектор, кој го мери нејзиниот интензитет. Измерениот интензитет се споредува со интензитетот на светлина која поминува низ идентична ќелија со истиот растворувач, но без обоената супстанција. Од односот помеѓу интензитетите на светлината, знаејќи го капацитетот на обоената супстанција да апсорбира светлина (апсорпција на обоената супстанција или површината на пресекот на фотонот на молекулите на обоената супстанција на дадена бранова должина), можно е да се пресмета концентрацијата на супстанцијата користејќи го Бeровиот закон.
Во употреба се два вида фотометри: спектрофотометри и фотометри со филтер. Кај спектрофотометрите, се користи монохроматор (со призма или со решетка) за да се добие монохроматска светлина со една дефинирана бранова должина. Во фотометрите со филтер, оптички филтер се користи за да се добие монохроматска светлина. Така, спектрофотометрите лесно може да се постават за мерење на апсорпцијата на различни бранови должини, а исто така може да се користат за скенирање на спектарот на супстанцијата што апсорбира. Тие се на овој начин пофлексибилни од фотометрите со филтер, исто така даваат поголема оптичка чистина на анализираната светлина и затоа главно се користат за истражувачки цели. Фотометрите со филтер се поевтини, поробусни и полесни за употреба, па затоа се користат за рутинска анализа. Фотометрите за микротитарните плочи се класифицираат како фотометри со филтер.
Фотометрија на пренос на инфрацрвена светлина
Спектрофотометријата на инфрацрвена светлина главно се користи за проучување на структурата на супстанциите, бидејќи различни атомски и молекуларни групи даваат имаат различни апсорпциони линии на одредени делови на спектарот. Мерењето на спектрите обично не е можно да се направи со растворање на истражуваната супстанца во вода, бидејќи водата силно ја апсорбира инфрацрвената светлина во некои делови од спектарот. Затоа, инфрацрвената спектроскопија се изведува или во гасовита фаза (за испарливи материи) или со супстанци кои се притиснати во таблети заедно со соли кои се проѕирни во инфрацрвениот опсег. За оваа намена најчесто се користи калиум бромид (KBr). Супстанцијата што се тестира темелно се меша со специјално прочистен KBr и се пресува во проѕирна таблета, која се става во зракот на светлината. Анализата на зависноста на интензитетот од брановата должина обично не се прави со помош на монохроматор како што е во случајот кај ултравиолетовата и видливата светлина, туку со помош на интерферометар. Добиената интерферентна шема може да се анализира со помош на алгоритам за Фуриеова трансформација. На овој начин, сите бранови должина може да се анализираат истовремено, заштедувајќи време, а интерферометарот е исто така поевтин од монохроматор. Светлината апсорбирана во инфрацрвениот регион не одговара на електронска ексцитација на проучуваната супстанција, туку на различни видови вибрациона ексцитација. Вибрационите ексцитации се карактеристични за различни групи во молекулата, кои на овој начин можат да се идентификуваат. Инфрацрвениот спектар обично има многу тесни апсорпциони линии, кои не се соодветни за квантитативна анализа, но дава многу детални информации за молекулите. Честотите на различните модови на вибрација се различни кај различните изотопи, па затоа различните изотопи имаат различни врвови во спектарот. Ова овозможува и проучување на изотопскиот состав на примерокот преку инфрацрвена спектрофотометрија.
Фотометрија на атомско впивање
Фотометри со атомско впивање се фотометри кои се користат за мерење на светлината на многу жежок пламен. Анализираниот раствор се додава во пламенот со константна, позната брзина. Металите во растворот во пламенот се јавуваат во облик на атоми. Монохроматското светло кај овој тип на фотометар се создава со помош на ламба на празнење каде што празнењето се одвива во гас со металот што треба да се определи. Празнењето потоа емитира светлина на оние бранови должини на кои металот создава спектралните линии. Со филтер може да се изолира една од главните спектрални линии на анализираниот метал. Металот во пламенот ја впива светлината на соодветните апсорпциони линии, па со анализа на спектарот се определува концентрацијата на металот во првичниот раствор.
Наводи
Статијата делумно заснована на соодветната статија на шведската и англиската Википедија
Акутен коронарен синдром
Акутен коронарен синдром е синдром (сет на знаци и симптоми) кои се јавуваат поради намален проток на крв во коронарните артерии при што дел од срцевиот мускул не функционира соодветно или изумира. Најчест симптом е градна болка, која често зрачи кон левото рамо или аголот на долната вилица.