Општествени_науки
Основни општествени науки
Потеклото на истражувањето може да се побара назад, во почетоците како Домесдеј Бок во 1086, додека некои научници го лоцираат потеклото на демографијата во 1663 со објавувањето на книгата на Џон Граунт “Природни и политички набљудувања на сметките на смртност”. Социјалните истражувачи започнале најитернационално, сепак со позитивистичката филозофија на науката во XIX век. Во современата употреба, “општественото истражување” е релативно автономен поим, кој ја опкружува работата на практичарите од различни дисциплини кои ги споделуваат своите цели и методи. Општествените научници употребуваат голем број на методи сè со цел да анализираат широк поглед на општествениот феномен; од цензус истражувања, податоци изведени од милиони поединци до комплетна анализа на истражувањето на антички историски документи. Методите оригинално се создале во класичната социологија и статистичката математика ги формирале базите за истражување во други дисциплини, како политичка наука, новинарски студии и пазарно истражување. Општествените истражувачки методи може да бидат поделени во две опсежни школи: -	Квантитативен дизајн пристап на општествениот феномен низ мерлив доказ, и често се ослонуваат на статистичка анализа во многу случаи ( или низ интернационално дизајнирани третмани во експеримент) да создадат точни и веродостојни факти. -	Квалитативниот дизајн го става акцентот на разбирањето на општествениот феномен низ непосредно набљудување, комуникација со членовите или анализа на текстови, и може да ја нагласува контекстуалната и субјективната точност над фактите. Научниците од општествените науки најчесто би ги комбинирале квантитативните и квалитативните пристапи, кој би претставувале дел од еден таканаречен мултидизајн на стратегијата. Прашалници, основни бази на податоци, архивски бази на податоци, како и лабораториски засновани бази на податоци се дел од техниките за мерење кои се користат. Потенцирана е важноста на мерењето и анализата, со фокус на целта која е тешко постиглива, и е цел на објективно истражување или статистичко тестирање на хипотезите. Математички модел користи математички јазик за да опише еден систем. Процесот на развивање на математички модел е наречен “математичко моделирање”. Ејкоф 1974 го има дефинирано математичкиот модел како “претставување на суштинските аспекти на постоечкиот систем, кој претставува знаење на постоечкиот систем во разбирлива форма”. Математичките модели можат да бидат во повеќе форми, кои ги вклучуваат динамичките системи, статистичките модели, диференцијалните равенки, или теоретски моделите засновани на игри, кој сепак немора да значи и дека се единствени. Овие и други видови на модели, можат да се преклопуваат со даден модел вклучувајќи различни видови на апстрактни структури. Системот е збир од интерактивни или независни ентитети, вистински или апстрактни, формирајќи една интегрирана целина. Концептот на интегрирана целина, исто така може да биде одреден како систем кој опфаќа збир на односи кои се разликуваат од односите на другите поедини елементи, како и од односите на елементите кои се дел од системот како и од оние елементи кои не се. Динамичкиот систем моделиран како математичка формализација има неменливо правило кое ја опишува временската зависност од позицијата на елементот во која се наоѓа. Мали промени во составот на системот доведува до мали премени и во бројките. Правилото на динамичкиот систем е неменливо правило која ја опишува идната состојба како резултат на сегашната состојба. Правилото е определено:  за даден временски интервла може да следи една идна состојба која е последица од сегашната состојба.