cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
400 удари
Синопсис
Антоан (го игра Лео) е дете на возраст од 14 години. Тој е лош ученик и повеќе сака да се забавува, токолку да ги исполнува ученичките и домашните обврски. Истовремено, неговите родители немаат топол и грижлив однос кон него. Еден ден, наместо да оди на училиште, тој шета низ градот при што ја здогледува својата мајка (ја игра Морје) како се бакнува со друг човек. Поради тоа, тој бега од дома, а неговиот најдобар другар му помага да преноќи во една печатница. Кога се враќа дома, родителите на Антоан се обидуваат да го поправат односот кон него и тој минува една забавна вечер со нив, но неговата среќа трае кратко, зашто потоа продолжуваат караниците меѓу татко му и мајка му. Оттука, Антоан бега од дома по вторпат и притоа ја краде машината за пишување од канцеларијата во која работи татко му. Бидејќи не може да ја продаде машината, тој се обидува да ја врати назад, но чуварот го открива и го пријавува кај татко му (го игра Реми). Тој го пријавува Антоан во полиција, а потоа родителите одлучуваат да го испратат детето во поправен дом. Еден ден, него го посетува мајка му, која му соопштува дека нема да го примат назад во домот и тогаш Антоан побегнува од домот.
Селиште (Дулица)
''' Селиште - Св. Илија ''' — археолошко наоѓалиште во околината на местото Дулица кај градот Македонска Каменица. Наоѓалиштето претставува населба од римско време.
Во непосредната близина на селското училиште, на простор од неколку хектари се среќаваат голем број фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал. Поради интензивната обработка на земјата, наоѓалиштето во голема мера е оштетено. Во непосредната близина на училиштето се зачувани темели од мала старохристијанска црква, а околу неа гробови.
Чандарли Ибрахим-паша
Чандарли Ибрахим-паша, понекогаш нарекуван и Постариот, (починал на ) — отомански државник, кој бил Голем везир во време на владеењето на султанот Мурат II, во периодот од 1421 до 1429 година.
Животопис
Тој бил третиот член на познатото семејство Чандарли кој станал Голем везир, по неговиот татко Чандарли Халил Хајредин-паша и неговиот брат Чандарли Али-паша. Неговиот син, Чандарли Халил-паша, и истоимен внук, Чандарли Ибрахим-паша Помладиот, исто така биле Големи везири.
Римски договори
Договорите од Рим претставуваат два договори кои биле потпишани на 25 март 1957 година во Рим. Потписници на оваа историска спогодба биле Кристијан Пино од Франција, Јозеф Лунс од Холандија, Пол Хенри Спак од Белгија, Јозеф Бек од Луксембург, Антонио Сењи од Италија и Конрад Аденауер од Западна Германија. Од првиот договор била создадена Европска Економска Заедница|Европската Економска Заедница, а од вториот Европска заедница за атомска енергија|Европската заедница за атомска енергија.
Договорот бил ратификуван од националните парламенти во текот на наредните неколку месеци, а стапил во сила на 1 јануари 1958 година. Договорот со кој се оформила ЕЕЗ, во својата преамбула потврдила дека земјите потписнички, се решени да ги постават основите на уште позближена унија меѓу народите на Европа. На овој начин, земјите-членки јасно ја потвдиле политичката цел за прогресивна политичка интеграција. Всушност, со овој договор била создадена царинска унија, па затоа, ЕЕЗ била замислена како заеднички пазар. Притоа, бил договорен дванаесетгодишен транзиционен период за целосно царинско разграничување меѓу земјите-членки. Во поглед на економскиот успех со воведувањето на слободната трговска размена, транзициониот период бил скратен, и во јули 1968 година, сите царини меѓу земјите на ЕЕЗ биле суспендирани. Истовремено, заеднички царини биле воведени за сите производи што доаѓале од трети земји.
Заедничкиот пазар означувал исклучиво слободна циркулација на добра. Слободното движење на лица, капитал и услуги и натаму се соочуваше со важни ограничувања. Било потребно да се почека до донесувањето на Единствениот европски акт во 1987 година, па да се даде дефинитивен импулс за воведување на вистински обединет пазар. Овој импулс го донесе и Договорот за европската унија во 1992 година. Друга значајна спогодба што била вклучена во Договорите од Рим било прифаќањето на заедничка земјоделска политика (ЗЗП). Со тоа, ЗЗП овозможил слободен пазар на земјоделски производи внатре во ЕЕЗ и воведување на одбранбена политика којашто им гарантираше на европските земјоделци доволно приходи спречувајќи го натпреварувањето со производите од третите земји.
Договорите од Рим биле претставени како победа на еден многу реалистичен и постепен пристап кон изградбата на ЕУ. Овој метод бил претставен од Жан Моне. Поради огромните пречки кои ѝ се заканувале на целосната и непосредна конструкција на политичката унија и пречките што го покажаа неуспехот на Европската одбранбена заедница, новата стратегија барала интегративен процес којшто постепено ќе вклучува различни економски сектори и ќе оформи супранационални институции со растечки политички компетенции. ЕЕЗ е родена врз основа на неколку институции: Европска комисија (ЕК), Европското собрание (подоцна наречено Европски парламент - ЕП), Судот на правдата и Економскиот и социјален комитет, чиишто компетенции биле зголемени и изменети преку различки спогодби и договори што биле донесени со Римските договори. Сумирано, од тој ден започчнал процесот во кој прогресивната економска интеграција го поплочил патот кон крајната цел, политичка унија, гледана како долгорочен дострел.
Договорот што ја институционализира ЕУРАТОМ се обиде да создаде услови за развој на силна јадрена индустрија.
Сузана Тодоровска - Павлоска
Сузана Тодоровска - Павлоска (, -, ) —  македонска новинарка.
Животопис
Тодоровска Павловска е родена на 30 март 1965 година во Скопје. Дипломирала на Филозофскиот факултет, Институт за психологија, а од 1991 година редовно била вработена во вториот програмски сервис на Македонското Радио. Во 1998 година доаѓа на местото уредник во редакција. Десет години подоцна е назначена за главен и одговорен уредник за вториот програмски сервис – Радио 2, функција која успешно ја извршуваше во следните три години. Во центарот на нејзиниот богат новинарски опус беа културните настани, а главен интерес и беа филмската уметност и подвижните слики на кои им го посвети најголемиот дел од својата кариера. Била соработник и на Deutsche Welle. Нејзин сопруг бил Зоран Павлоски, контрабасист. Починала во Скопје на 7 јули 2015 година во сообраќајна несреќа.
Хрватска Радио Телевизија
Хрватска Радио Телевизија (ХРТ) е прва државна телевизија во Република Хрватска. Таа настанала во мај 1926 година. Хрватското радио е основано во мај 1926. Хрватската Телевизија (ХТВ тогаш ТВ Загреб) е основана во мај 1956, и денеска е најгледана телевизија во Република Хрватска, а и на балканското подрачје. Оваа телевизија е збогатена со многу содржини како филмови, емисии, серии, цртани, теленовели, забавни емисии и сл.
Инвестициска банка
Инвестициска банка (англиски: Investment bank) претставува финансиска институција која се занимава со посредување во издавањето хартии од вредност и со тргување со хартии од вредност за сметка на своите клиенти, како и во свое име и за своја сметка. Инвестициските банки помагаат при првичната продажба на хартиите од вредност на примарниот пазар, а се јавуваат и во улога на брокери и дилери кои вршат тргување со хартиите од вредност на секундарниот пазар. За разлика од комерцијалните банки, овие банки не примаат депозити и не даваат кредити.
Настанок и развој
Инвестициското банкарство се развило во САД. Се смета дека првата инвестициска банка била фирма од Чикаго, во сопственост на Херис и Форбс, основана во 1880 година. На почетокот, за обезбедување капитал се користеле услуги на агенти – поединци кои се обидувале да приберат парични средства на различни начини. Но, откако оваа пракса се покажала како недоволно ефикасна, на крајот на XIX век агентите биле заменети со трговци на акции. Во истиот период се формирале и многу банки кои делувале како посредници помеѓу инвеститорите и компаниите на кои им е потребен капитал. Така, во 1901 година, фирмата „JP Morgan & Co” организирала здружување на капиталот во кое се собрале 1,5 милијарди долари со цел да се интегрираат големиот број на производители на челик во корпорацијата „United Steel Corporation”.
Во октомври 1929 година, како последица на големата светска економска криза дошло да пад на пазарот на хартии од вредност и во периодот од 1933 до 1934 година претседателот Рузвелт иницирал три нови закони – Закон за хартии од вредност, Закон за банкарство и Закон за берзи. Со предложените закони се регулирал пазарот на капитал и основањето финансиски институции. Законот за банки понатаму се делел на Закон за работа на комерцијалните банки и Закон за работа на инвестициските банки. Оттогаш, во САД, со т.н. Глас-Стигалов закон комерцијалните банки немале право да се занимаваат со инвестициско банкарство.
Сепак, последните децении на XX век се одликувале за голема експанзија на финансискиот сектор, со што разделувањето на комерцијалното и инвестициското банкарство повеќе немало смисла. Оттука, во САД, Законот за банки бил реформиран во 1999 година, кога била укината поделбата меѓу комерцијалното и инвестициското банкарство. Имено, тогаш бил донесен т.н. Грам-Линч-Билов закон со кој конечно бил укинат Глас-Стигаловиот закон. Како последица на тоа, денес, со инвестиционото банкарство се занимаваат сите големи комерцијални банки. Меѓутоа, поради избегнување на судирот на интересите, овие активности на банките мора да бидат јасно издвоени од комерцијалното банкарство, т.е. од банките се бара да постават „огнени“ или „кинески“ ѕидови (firewalls, Chinese walls) меѓу двете групи активности.
Всушност, големите банки се занимаваат со инвестициско банкарство посредно, преку своите подружници, при што многу често, банките едноставно ги купуваат постојните, добро познати инвестициски банки и брокерски куќи. Така, од попознатите случаи треба да се истакнат следниве: купувањето на лондонската инвестициска банка „Морган Гренфел“ (Morgan Grenfell) од страна на „Дојче банк“ (Deutsche Bank) во 1986 година; истo така, во јуни 1999 година, „Дојче банк“ ја презела големата американската инвестициска банка „Бенкерс траст“ (Bankers Trust); во 1998 година, „Ситикорп“ ја купила познатата инвестициска банка „Саломон Смит Барни“ (Salomon Smith Barney); во 1995 година, „УБС“ ја купила лондонската инвестициска банка „С. Г. Варбург“ (S.G.Warburg), а во 2000 година и американската брокерска куќа „Пејн Вебер“ (Paine Webber); „Бенк оф Америка“ во 2008 година ја купила најголемата американска инвестициска банка „Мерил Линч“ итн.
Основни функции на инвестициските банки
Џон. Ф. Маршал смета дека наспроти големите промени во последните децении, денес инвестициското банкарство можеме да го дефинираме како „се она што го работат инвестициските банки”. Сепак, нивната главна активност е на примарниот пазар, каде што нивни клиенти се корпорациите и државните институции кои сакаат да дојдат до капитал преку издавање обврзници и акции.
Постојат четири основни функции на инвестициските банки, поврзани со примарниот пазар: советодавна функција, административна функција, осигурителна функција и дистрибуција.
Други активности на инвестициските банки
Покрај активностите поврзани со издавањето на хартиите од вредност, инвестициските банки извршуваат и многу други активности, сè со цел да се прилагодат на потребите и трендовите на постоечките и потенцијалните клиенти. Така, инвестициските банки се активни и на секундарниот пазар на капитал, каде се ангажираат во инвестицискиот менаџмент (investment management), околу спојувањата или преземањата, при тргувањето и продажбата на хартиите од вредност, околу истражувања за сопствени и потребите на своите клиенти и слично.
Инвестициски менаџмент – Во последните години, како последица на намалената профитабилност од примарната улога на инвестициските банки, како и нивната способност за анализа на хартиите од вредност и на фирмите кои ги издаваат, инвестициските банки се ориентираа кон бизнисот со инвестициски менаџмент. Тие се ангажираат на различен број начини: преку давање на поединечни услуги од областа на инвестицискиот менаџмент на многу богатите клиенти, познато како приватно банкарство (private banking); собирање средства на поединечните инвеститори и фирмите за заедничко вложување во некој инвестициски фонд;  консултантски услуги во поглед на инвестициските стратегии и можноста за инвестирање и слично.
Истражување – Скоро во секоја инвестициска банка постои оддел за истражување. Аналитичарите кои се вработени во овој оддел постојано ги пратат економските трендови и вести, цените на хартиите од вредност на одделни компании или на цели индустриски гранки и други релевантни информации кои им се потребни на банките и нивните клиенти. Одделението за истражување се јавува како активност која создава приходи кога им ги продава своите извештаи на заинтересираните клиенти.
Спојување и преземање – Најголем број од клиентите ги контактираат инвестициските банки за да ги советуваат во областа на спојувањето и преземањето (mergers and acquisitions) други компании. Така, банката му помага на клиентот да го пронајде најдобриот партнер за спојување или пак погоден предмет за преземање. Инвестициската банка, исто така, во име на клиентот создава стратегија за преземање на целната фирма или пак одбранбени механизми за преземање во име на целната фирма.
Мице Козароски
Мице Лазаров Козароски – Јандре познат и како Мице Козар (Варош,, -  Нежилово, , ) — македонски комунист, учесник во НОБ, еден од повлијателните припадници на работничкото движење во Македонија помеѓу двете светски војни.
Животопис
Козароски е роден во прилепското село Варош на 24 септември 1910 година. Израснал во добро ситуирано семејство. Семејството Козар поседувало голема обработлива површина под лозје и тутун, вклучително и ан во старата чаршија. Жедта за наука му ја ускратува неговиот татко по завршен втори клас гимназија, па следи негово ангажирање како помошник на татко му.
Самоиницијативно набавува прогресивна литература и станува еден од предводниците на комунистичкото движење во Прилеп и Македонија. Во 1934 година станал член на КПЈ и член на прилепскиот Местен комитет. Со време, анот станува собирно место на прогресивната младина. Работници, тутунари, занаетчии и интелектуалци од Прилеп, Крушево, Велес пристигнуваат кај Козароски со цел насочување, координирање и осмислување на насоките на дејствување за свое добро, за слобода, за борба против странските пропаганди и фашизмот во Европа. Се пријавува како доброволец во Републиканската војска во Шпанската граѓанска војна против Франко, но не успеал да замине во Шпанија.
Неговата прогресивна политичка активност не останува незабележана. Кај народот стекнува голема почит и симпатии, додека кај властите омраза и нетрпение. Како последица на т.н. „Голема провала“, акција на полициските сили за сузбивање на комунистичкото движење, неколку членови на Месниот комитет се уапсени и испратени по затворите на Кралството Југославија. Мице Козар е уапсен на 13 април 1937 година. По една година затвор во Велес, Козар се враќа во родниот град и продолжува со активностите. Се ангажира во Народниот универзитет во Прилеп, КУД Коста Абрашевиќ (како секретар на управата) и во Здружението на тутунопроизводителите каде е член на управата. Тој е еден од основачите на ова здружение, кое постои и денес и го носи неговото име.
Во декември 1940 година заедно со повеќе прилепчани е мобилизиран под изговор за воена вежба и е одведен во концентрациониот логор за изолација во Меѓуречје кај Ивањица. Во логорот Мице активно се дружел со Кочо Рацин и покрај бојкотот кој му бил наметнат од Партијата. Во логорот Меѓуречје Мице останува до неговото распуштање на 27 март 1941 година.
Со окупацијата на Македонија во 1941 година започнува раздвижување на масите под закрила на КПМ. Мице Козар зема активно учество, станува борец на Прилепскиот партизански одред „Гоце Делчев“ и е дел од 16-те партизани кои на 11 октомври го започнуваат востанието на македонскиот народ. Учествува во групата која го напаѓа затворот во Прилеп. По инструкции на Партијата, Мице ги напушта Прилеп и фамилијата, преминува во илегала и делува во околината на Велес, во пределот Азот. По распуштањето на одредот, Козар преминува во илегала во Велес, каде останува до 18 јануари 1942 година. Следува период на бурна политичка активност и регрутирање на нови борци во новоформираниот одред „Димитар Влахов“ каде што Мице е командир на третата чета. Извршени се многубројни напади на непријателски сили и инфраструктура, а фронт претставуваат селата под Солунска Глава, долж пругата Велес-Битола: Богомила, Нежилово, Ораов Дол, Теово итн.
За одмазда, бугарските окупатори стегаат обрач наоколу, го тероризираат населението и концентрираат голем број војници и контрачетници. Зимата 1942 година донесува огорчени борби и многу жртви. Во декември третата чета од одредот „Димитар Влахов“ е разбиена од надмоќниот непријател. Повеќето борци се ранети и заробени, а помеѓу загинатите е и Невена Георгиева - Дуња. Еден од загинатите е и Мице Козар. Негово вечно почивалиште се карпите под Солунска Глава, каде што загинал на 6 декември истата година.
Неговото тело не било пронајдено до пролетта 1945 кога двајца ловџии од Горно Јаболчиште на надморска височина од 2.500 метри го пронашле делумно зачуваното тело на Мице Козар. Телото било препознаено по облеката, цокулите, часовникот, русата коса и мустаќи. Во 2000 година на локацијата каде што било пронајдено телото на Козар, во месноста Долна бабина дупка, била поставена спомен-плоча, која била обновена во 2017 година.
Олимписки симболи
Олимписки симболи  — симболи кои ги користи Меѓународниот олимписки комитет (МОК) за означување на почетокот на Олимписките игри. Некои симболи, како што се пламенот, фанфарите и темата, се почесто се користат во текот на олимписките натпревари, додека други, како што е олимпиското знаме, може да се забележат низ текот на годините.
Мото
Олимпиското мото е моќната изрека Citius, Altius, Fortius, која доаѓа од латинскиот јазик и значи „Побрзо, повисоко, посилно“. Ова мото го предложил Пјер де Кубертен по создавањето на Меѓународниот олимписки комитет во 1894. Кубертен го позајми од својот пријател Анри Дидон, доменикански свештеник и атлетски ентузијаст. Кубертен рече: „Овие три збора претставуваат програма на моралната убавина. Естетиката на спортот е нематеријална.“ Мотото беше презентирано во 1924 година на Олимписките игри во Париз. Повеќе неформално, но добро познато мото е „Не е битно кој победува, битно е да се учествува“, кое исто така, го предложи Кубертен. Идејата за ова мото тој ја добил за време на проповедта од Епископот на Пенсилванија во 1908 г. на Олимписките игри во Лондон.
Прстените
Петте прстени се испреплетени еден во друг, обоени во сина, жолта, црна, зелена и црвена боја на бела позадина, кои се познати како "Олимписки прстени". Симболот го дизајнирал Барон Пјер де Курбертен, соосновач на модерните Олимписки игри во 1912. Најверојатно, неговата замисла била прстените да ги претставуваат петте континенти кои учествуваат во Игрите: Африка, Азија, Америка, Океанија и Европа. Според Курбертен, боите на прстени, заедно со белата позадина ги вклучуваат сите бои од знамињата на сите нации кои учествувале во Игрите во тоа време. По презентирањето на симболот, Курбертен ја даде следнава изјави во Olympique во август 1912:
Американскиот историчар Роберт Барни во неговата статија објавена во официјалното списание, Олимписка ревија, на Меѓународниот Олимписки Комитет во ноември 1992 година,  објаснува дека идејата за испреплетените прстени е произлезена од Пјер де Курбертен, кога Курбертен беше на чело на USFSA, асоцијација основана од сојузот на две француски спортски здруженија и сè до 1925 година, бил одговорен за застапување на Меѓународниот Олимписки Комитет во Франција: амблемот на унијата се два испреплетени прстени (како пресек од два прстена, слично како венчални прстени) и првично идејата од швајцарскиот психијатар Карл Јунг: за кого, прстен го симболизира континуитет и човечкото битие.
Во 1914 Конгресот беше суспендиран поради избувнувањето на Првата светска војна, но, симболот и знамето подоцна беа усвоени. Тие го добија своето прво официјално деби на Летните олимписки игри во 1920 година кои се одржаа во Антверпен, Белгија.
Популарноста на симболот и неговата широка употреба почна за време на Летните олимписки игри во 1936 во Берлин. Карл Дием, претседател на Организацискиот Одбор на Летната Олимпијада од 1936, сакал свечената церемонија каде се носат факелите да се одржи на стадионот  во Делфи, местото на познатиот оракул, каде се одржувале Питиските игри. Поради ова, тој наредил да се изрезбарат Олимписки прстени во камен, а факелот да го донесат тројца придружници од таму до Берлин. Церемонијата се одржа, но канменот остана. Подоцна, двајца американски автори, Лин и Греј Пул, кога го посетиле Делфи во доцните 50-ти години, го виделе каменот и во нивната Историја на античките игри напишале дека дизајнот за Олимписките прстени потекнува од Стара Грција. Ова стана познато како "Каменот на Карл Дием". Оваа случка создаде мит дека симболот има старо-грчко потекло.
Моменталниот приказ од страна на Меѓународниот Олимписки Комитет (МОК) е дека овој симболот стои зад фактот дека Олимпиското движење е интернационално и им посакува добредојде на сите земји кои сакаат да се приклучат. Ова може да се прочита во Оимписката повелба, поточно Олимпискиот симбол претставува унија на "петте континенти" на светот и е собир на спортисти од целиот свет на Олимписките игри. Сепак, ниту еден континент не е претставен со определена боја на прстените. Пред 1951 година, во официјалниот прирачник стоеше изјавата дека секоја боја кореспондираат со одреден континент: сина за Европа, жолто за Азија, црна за Африка, зелена за Австралија и Океанија и црвена за Америка; ова подоцна беше отстрането, бидејќи нема докази дека Курбертен ја имал оваа замисла (цитат погоре е додаден подоцна). Сепак, Асоцијацијата на Националните Олимписки Комитети го става логото на секоја членка во соодветниот пртенот.
Знамето на Антверпен
Првото Олимписко знаме беше претставено пред МОК за време на Летната олимпијада во 1920 во Антверпен, Белгија. На крајот на игрите, знамето исчезна, па мораше да се направи ново знаме за следните игри во Париз. И покрај тоашто се направи ново знаме, МОК официјално сè уште го нарекува ова "Знамето на Антверпен", наместо на "Знамето на Париз". Тоа знаме се предаваше на градот домаќин и на Летните и Зимските олимписки игри сè до Зимските олимписки игри во 1952 во Осло, Норвешка, кога се создаде посебно Олимписко знаме кое ќе се користи само за Зимските олимписки игри (види подолу). Знамето од 1924 година се користеше за секоја Летна олимпијада сè до Летните олимписки игри во 1988 во Сеул, кога замина во историјата.
Во 1997 година, на едне банкет организиран од американскиот Олимписки комитет, новинарот го интервјуираше Хал Хег Прист, кој го освои бронзениот медал во дисциплината скокови во вода како член на американскиот олимписки тим од 1920 г. Новинарот потсетува дека МОК не дознал што се случило со оригиналното Олимписко знаме. "Можам да ви помогнам со тоа," Прист рече, "Тоа е во мојот куфер." На крајот на Олимпијада во Антверпен, неговиот соиграч, Дјук Каханамоку се искачи на јарболот и го украде Олимпиското знаме. Цели 77 години знамето се чуваше во куферот. Знамето го врати Прист на свои 103 години,  за време на посебната церемонија што се одржа на Олимписките игри во Сиднеј во 2000.
Знамето на Сеул
Како наследник на знамето на Антверпен, знамето на Сеул знаме беше претставен пред МОК на Летната олимпијада во 1988 во град Сеул, Јужна Кореја, и од тогаш се пренесува на следниот град-домаќин на Летната олимпијада. Знамето на Сеул во моментов е изложена во Владината зграда во Токио.
Знамето на Рио де Жанеиро
Наследничкото знаме на Сеул, знамето на Рио беше претставено пред МОК на Летните олимписки игри во 2016 год. во Рио де Жанеиро, Бразил, и оттогаш се предава на следниот град-домаќин на Летните олимписки игри во Токио.
Знамето на Сингапур
Ново олимписко знаме се создаде во чест на јуниорите на Олимписките игри. Ова знаме е слично на олимпиското, но, на него го има градот-домаќин и годината, а за првпат го претстави претседателот на МОК, Жак Рог на отворањето на орвите Младински олимписки игри. За време на затворањето на 26 август 2010 г., предатвниците на Сингапур го предадоа знамето на следниот комитет во Нанџиг, 2014 г.
Знамето на Инсбрук
Ново знаме се создаде во чест на новите Зимски младински олимписки игри, кое беше презентирано пред МОК во Инсбрук, Австрија во 2012 г.
279 п.н.е.
279 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 279. година пред новата ера, 279. од првиот милениум п.н.е., 79. од 3 век п.н.е. и последна од 270-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Њива Вода
Њива Вода — река во Западна Македонија, чие течение е на планината Буковиќ, северно од Кичево и западно од селото Бериково.
Велика Плана
Велика Плана (српски: Велика Плана или Velika Plana) — град и општина во Подунавскиот Округ во Србија. Спрема пописот од 2011 година, градот имал 16.088 жители (спрема пописот од 2002 година во градот живееле 16.210 жители).
Лежи на левиот брег на реката Велика Морава, на растојание од 4 километри од центарот на градот.
Градиште (Вранештица)
Градиште — археолошко наоѓалиште во кичевското село Вранештица. Претставува средовековна населба и некропола. Се наоѓа на околу 1,5 км југоисточно од селото, покрај мала рекичка. Во приватна нива со орањето бил најден питос што и денес се чува кај сопственикот. На површината се среќаваат грамади од кршен камен, покривни ќерамиди, како и камени плочи од гробни конструкции.
Филиповски манастир
Местоположба
Се наоѓа во близина на регионалниот пат 2247, од каде се двои земјен пат до манастирот. Најблиско маало на црквата е Смилковско Маало.
Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конак, чешма и помошни објекти.
Црква „Св. Илија“
Црквата е единствениот храм во манастирот.
Ханштајн-Рустеберг
Ханштајн-Рустеберг (Hanstein-Rusteberg) — општинска заедница во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Хоенгандерн.
Општинската заедница Ханштајн-Рустеберг се состои од следниве општини:
Сливница (појаснување)
Сливница може да се однесува на:
Квислинг
Квислинг е термин кој потекнува од името на Видкун Квислинг, норвешки политичар и соработник со нацистите за време на Втората светска војна. Во симболичната и фигуративна смисла денес се користи за нелојална соработка во која било смисла, што резултира со оштетување на сопствениот народ или средина, од каде што и припаѓа лицето кое соработува.
Велимир Силјаноски
Велимир Ќирков Силјаноски (прекар: Вело) ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од селско земјоделско семејство. Бидејќи немал услови да се школува, се занимавал со земјоделие. Во НОВ стапил во есента 1944 година во составот на Петнаесеттата бригада. Учествувал во борбите за конечното ослободување на Македонија. Загинал во пролетта 1945 година во Гостиварско при расчистувањето на балистичките банди.
NGC 3728
NGC 3728 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3728 се споменува и како UGC 6536, MCG 4-27-61, CGCG 126-87, NPM1G +24.0248.
Откривање
Објектот е откриен на 10 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3728 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 3728 има привидни димензии од 2' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 3728 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35669. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1982. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 103.
Пол на непристапност (поларна станица)
''' Истражувачка станица „Пол на непристапност (Антарктик)“. ''' (Полюс недоступности) — денес непостоечка Советски истражувачка станица во Кемповата Земја на Антарктикот, на јужниот пол на непристапноста (точката на Антарктикот најоддалечена од кој било океан ) како што е дефинирано во 1958 година кога е основана станицата. Подоцнежните дефиниции даваат други локации, сите релативно блиску до оваа точка. Извршил метеоролошки набљудувања од 14 до 26 декември 1958 година. Полот на непристапноста ја има најстудената просечна температура во светот во текот на целата година од -58.2 °C. Тракторскиот тим од 18 лица, дел од Третата советска антарктичка експедиција (САЕ), пристигна на 14 декември 1958 година од Советскаја и ја постави Станицата за Полот на непристапноста на 82°06'S-54°58'E, точката на Антарктикот најоддалечена од кој било океан. Тимот ја донесе таа колиба со 4 лица од 260 квадратни метри, монтирана на санки, која беше опремена со електрична печка, како и резервна печка за масло. Имаше генератор од 13 kw и радио барака, а станицата првично беше обезбедена со 6-месечно снабдување со храна и гориво. Биста на Ленин беше подигната на оџакот на покривот на колибата, првично гледајќи кон Москва како што се гледа овде. По кратката церемонија тие го кренаа знамето на СССР, извикуваа „Ура“ и испукаа ракети во воздух. Тоа е 878 km од Јужниот пол и приближно 600 km од Советскаја. Површинската кота е 3,724 m. До него стигнало на 14 декември 1958 година од страна на 18-члена странка на 3-та советска експедиција на Антарктикот.
Други капацитети вклучуваа ски-пат од 4000 x 100 стапки, две радио антенски столбови од 65 метри и комплет метеоролошки инструменти. Покрај набљудувањата на состаноците, науката вклучуваше сеизмички, гравитациски и магнетометарски набљудувања. Земањето примероци од снег вклучуваше дупнатина од 165 метри во кората. Водачот на станицата во овој период беше метеорологот V. K. Babarykin. Авион слета на 18-ти и собра четворица од членовите на експедицијата. Научните набљудувања продолжија додека остатокот од тимот не замина на 26-ти...бидејќи станицата се сметаше за премногу оддалечена за трајна употреба.
Следната посета на оваа станица беше враќањето на Русите во јануари 1964 година како дел од Деветтата советска антарктичка експедиција. Ова беше потфат од 16 луѓе надвор од Восток, кој користеше два големи трактори Харковчанка (од типот што се користеше на траверсот до Поле во периодот 1959-60 година) и уште еден трактор со геодетска опрема. Имаше и воздушна поддршка. Првиот дел од оваа траверса стигна до POI на 1 февруари, а остатокот пристигна на четвртиот. Тие направија геодетски и сеизмички отчитувања на пат, а на 6 февруари продолжија во земјата на Квин Мод за уште 6 недели истражување.
Следните посетители беа деветте членови на првата етапа на повеќегодишниот и мултинационален USARP South Pole-Queen Maud Land Traverse (QMLT), кој го напушти Пол на 5 декември 1964 година во три Sno-Cats. Откако поминаа цик-цак патека долга 900 милји, стигнаа до POI на 28 јануари. Овој глациолошки и геофизички траверс беше предводен од Дик (Ричард) Камерон од Државниот универзитет во Охајо; водач на геофизичките студии беше покојниот Чарли (Чарлс) Бентли од Универзитетот во Висконсин.
Кога пристигна тимот, ги пречека не само пластичната биста на Ленин, туку и белешката што ја оставија Русите во која ја опишуваат станицата и нејзините залихи, како и цигари и кибритчиња. Овие беа оставени од рускиот траверс од претходната сезона, кој знаеше за предложениот американски траверс (за возврат, Американците направија некои мерења кои беа побарани од Русите. Американскиот тим остана на локацијата до 2 февруари, кога тие беа превземени од LC-130 и пренесени во Мекмердо. Нивните возила беа оставени...за да се користат следната сезона за вториот дел од траверсот. на следната фаза од нивниот траверс на 15 декември. Еве карта на маршрутата од првите две години од Јужниот пол-Кралицата Мод Ленд Траверс (5) и уште една фотографија од POI од ноември 1965 година.
Русите би се вратиле за последен пат (колку што сум запознаен) во 1966-67 година (12-та советска експедиција на Антарктикот) како дел од продолжениот траверс од станицата Молодежнаја до POI, до станицата Плато, до точката на спојување (?), и понатаму до станицата Новолазаревскаја. Траверсот вклучуваше опсежни геодетски, сеизмички и магнетни набљудувања. Тие стигнаа до ПОИ на 23 февруари. Тие беа на станицата помалку од 2 дена, поаѓајќи на 25-ти, но при оваа посета станицата беше мапирана (десно (2); еве поголема верзија со индекс). Тие беа на Плато помалку од 24 часа на 3-4 март, а во Ново пристигнаа на 26 март.
Бистата на Ленин во јануари 2007 година Следната документирана посета на POI се случи дури на 19 јануари 2007 година, кога мултинационалната приватна експедиција Тим N2i (Рори Свит, Руперт Лонгсдон, Хенри Куксон и Пол Лендри) пристигна на POI на 19 јануари 2007 година. за време на нивното патување со манипулирање/скијање змејови од Ново. Тие првично планираа да продолжат понатаму, ако е можно, до Восток, Прогрес и Молодежнаја, но беа земени од POI и одлетани до Прогрес, Восток и на крајот Кејп Таун. Лево (2) е нивниот поглед кој гледа на запад кон POI и неколку оригинални кули. Има и свежо ископан снег, почнаа да се обидуваат да копаат во колибата, но не навлегоа доволно длабоко (фото на Хенри Куксон). Еве ја почетната страница на нивната веб-страница (архива) со херој застрелан пред Ленин.
Норвешко-американскиот траверс тим пред ЛенинСледни посетители беа репрезентативците на Норвешка-У.С. Научен траверс на источен Антарктик (локација на архива) - двегодишен потфат од Трол до Пол во 2007-08 година (или блиску... механичките проблеми ги спречија да стигнат до Пол по копно тоа лето) и враќање во Трол на повеќе западна патека следната сезона. Се сретнав со некои од тимот на траверс на Поле на крајот од мојата зима 2008 година. Како и да е...откако стигнаа до ПОИ утрото на 1 јануари, тие ја прославија Новата година 2008 како што се гледа од херојот застрелан десно (10). Забележете дека жицата за заземјување (?) што се гледа на левата страна на пиедесталот/оџакот е јасно видлива на некои од другите фотографии на оваа страница, вклучувајќи ја и фотографијата од 1958 година на која е прикажана колибата пред да биде закопана.
Историја
Опремата и персоналот беа испорачани со тракторски конвој на Антарктикот управуван од 3-та советска антарктичка експедиција. Станицата имаше колиба за четири лица, радио барака и електрична колиба. Овие згради биле изградени на тракторите што се користеле за време на траверсот, кои служеле како сместување. Веднаш до колибата, една воздушна патека беше расчистена и авион Li-2 слета таму на 18 декември 1958 година. Поставата беше опремена со генератор на дизел енергија и предавател. На 26 декември пунктот беше испразнет на неодредено време. Четворица истражувачи беа изнесени со хеликоптер, а останатите 14 членови на партијата се вратија со тракторите. Се сметаше дека станицата е премногу далеку од другите истражувачки станици за да овозможи безбедно трајно функционирање, така што беше оставено да се користи само за идни краткорочни посети.
8-та советска експедиција на Антарктикот го посети местото на 1 февруари 1964 година и замина пет дена подоцна.
Американскиот Квин Мод Ленд Траверс стигна до Полот на непристапноста од Станица Јужниот пол Амундсен–Скот на 27 јануари 1965 година. Екипажот беше избркан со C130 на 1 февруари. На 15 декември 1965 година, нова американска екипа пристигна со C130 за да направи набљудувања, да ги обнови снежните мачки и да продолжи со Кралицата Мод Ленд Траверс, цик-цак до ново инсталираната Плато станица, каде што пристигнаа на 29 јануари 1966 година.
12-та советска антарктичка експедиција го посети местото во 1967 година.
На 19 јануари 2007 година, Британија Тимот N2i стигна до Полот на непристапноста користејќи специјално дизајнирани змејови со фолија.
На 27 декември 2011 година, за време на преминот на наследството на Антарктикот, Себастијан Коупленд и партнерот Ерик Мекнер-Лендри, стигнаа до Полот на непристапноста пеш и скии со змејови од станицата Новолазаревскаја, на нивната начин за завршување на првиот делумен исток-запад трансконтинентален премин на Антарктикот од над 4100 km.
Историски локалитет
Зградата на станицата е надградена со биста на Владимир Ленин свртен кон Москва. Почнувајќи од 2007 година, тој е речиси целосно затрупан со снег, со малку повеќе од бистата видлива.{{citate web | url=http://www.teamn2i.com/| archive-url=https://web.archive.org/web/2011081617
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Хункос
Свети Ѓорѓи (Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Хункос, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Претставува парохиски храм на селото.
Изградена е во 1753 г. според ктиторскиот натпис. Внатрешноста е живописана. Во 1859 г. кон храмот е додаден нартекс. Црквата е живописана од мијачките зографи Христо, Исаија, Кузман и Серафим Фрчковски.
NGC 6087
NGC 6087 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Рамнило, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6087 се споменува и како OCL 948, ESO 137-SC15.
Откривање
Телото е откриено на 8 мај 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6087 е од видот I2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 5,4 m. NGC 6087 има само една позната привидна димензија, која изнесува 15'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 18 м 51,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -57° 53' 59"".
Други поделби
Проучување на NGC 6087 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 432; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8719. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Планински орел
Планинскиот орел е голема граблива птица. Припаѓа на семејството јастреби. Ја има во северна Европа, Африка на север и на југ од Сахара и преку Индија до Индонезија. Планинскиот орел го има и во Македонија.
Опис
Планинскиот орел е мал до средноголем орел, долг од 55 до 65 см, со тежина од 3 до 6 килограми. Во горниот дел се темнокафеави, а во долниот дел се бели со темни линии. Крилјата им се релативно кратки и заоблени. Долгата опашка им е сива одозгора, а бела одоздола, со црни завршетоци. Нозете и очите им се жолти. Младите птици имаат меки пердуви, изразени линии на опашката без црните завршетоци.
Живеалиште
Планинскиот орел не е како другите орли, тој живее во шума, на планина бидејќи сака повеќе простор. Создаваат гнезда во Јужна Европа, Африка без Сахара и Азија до Индонезија. Се населува во поретко откриени области во шумите и ридските предели. Африканските популации претпочитаат савани, обработливо земјиште и грмушки, под услов да има големи дрвја.
Исхрана
Планинскиот орел се храни со широк спектар на жив плен. Обично лови прикриен во дрвото, со ненадеен залет. Неговиот плен се поголеми цицачи, како зајaци, или птици.
Размножување
Овој орел е обично многу тивок, освен кога се додворува или во близина на гнездото. Се огласува со клу-клу-клу-клее кој е помалку продорен кога е оддалечен од блиските. Моногамни птици се, и имаат неколку гнезда на својата територија, а едно од нив го поправаат и користат во тековната година. Одгледуваат едно легло годишно, а снесуваат 1-3 бели јајца со должина од 75 мм. Лежењето трае 37-40 дена, а малечките го напуштаат гнездото на околу 60-65-дневна возраст.
Патагониска Пустина
Патагониска Пустина, позната и како Патагониски Степи, Магеланиски Степи или Вонандска Патагонија — најголема пустина во Аргентина и осма најголема пустина во светот со вкупна површина од  673,000 км2. Патагонската пустина е дел од регионот Патагонија. Пустината воглавно се наоѓа во Аргентина, а мал дел е и на територијата на Чиле. На запад пустината граничи со Андите а на исток излегува на Атлантскиот Океан. Северниот дел од пустината постепено преминува во регионите Кујо и Пампас. Во централните делови на пистината има ниски грмушести растенија, а во западните делови има поголема влага и има присуство на трева..
Ќопрулу Фазил Мустафа-паша
Ќопрулу Фазил Мустафа-паша (роден во -  во ) — османлиски државник и Голем везир на империјата во периодот од 10 ноември 1689 до 19 август 1691 година во времето на Големата турска војна.
Во 1687 година бил детониран Мехмед IV, а за нов везир бил избран неговиот брат Абаза, по кое Мустафа станал втор везир.
Во 1689 година станал голем везир прогласувајќи општа мобилизација на муслиманските народи за борба против христијаните. Во Битката кај Сланкамен Мустафа бил убиен.
Рубидиум
Рубидиум — хемиски елемент со симбол Rb и атомски број 37. Рубидиумот е мек, сребрено-бел метален елемент од алкалнометалната група, со стандардна атомска тежина од 85.4678. Елементарниот рубидиум е високо реактивен, со својства слични на други алкални метали, вклучувајќи ја и брзата оксидација во воздухот. На Земјата, природниот рубидиум се состои од два изотопи: 72% е стабилен изотоп, 85Rb; 28% е малку радиоктивен 87Rb, со полуживот од 49 милиони години— трипати повеќе од проценетата старост на универзумот.
Германските хемичари Роберт Бунзен и Густав Кирхов го откриле рубидиумот во 1861 од ново развиената техника, пламена спектроскопија.
Рубидиумските соединенија имаат различни хемиски и електронски употреби. Металот рубидиум лесно испарува и има пригоден спектрален опсег на апсорпција, што ја прави честа цел за ласерска манипулација на атомите.
Рубидиумот не е позната хранлива материја за сите живи организми. Сепак, јоните на рубидиумот го имаат истиот полнеж како и калиумовите јони и активно се земаат и третираат како животински клетки на слични начини.
Особености
Рубидиумот е многу мек, растеглив, сребрено-бел метал. Тој е вториот електропозитивен елемент од стабилните алкални метали и се топи на температура од 39.3 °C. Како и другите алкални метали, рубидиумот реагира експлозивно со вода. Како и со калиум (што е малку помалку реактивен) и цезиум (што е малку повеќе реактивен), оваа реакција е обично доволно енергична за да го запали водородниот гас што го произведува. Исто така рубидиумот може да се запали спонтано во воздух. Формира амалгами со жива и легури со злато, железо, цезиум, натриум, и калиум, но не и со литиум (иако рубидиум и литиум се во иста група). Рубидиумот има многу ниска јонизациона енергија од само 406 kJ/mol. Рубидиум и калиум покажуваат многу слична виолетова боја во испитувањето на пламенот, а разликата меѓу двата елементи бара пософистицирана анализа, како што е спектроскопијата.
Соединенија
Рубидиум хлорид (RbCl) е веројатно најраспространетото соединение на рубидиум: меѓу неколку други хлориди, се користи за да ги поттикне живите клетки да земат ДНК; исто така се користи како биомаркер бидејќи во природата се наоѓа само во мали количини во живите организми и кога е присутен го заменува калиумот. Други познати рубидиумски соединенија се рубидиум хидроксид (RbOH), почетниот материјал за хемиски процеси кои се засноваат на рубидиум; рубидиум карбонат (Rb2CO3), користен во некои оптички очила и рубидиум бакар сулфат, Rb2SO4•CuSO4•6H2O.Рубидиум сребрен јодид (RbAg4I5) има највисока спроводливост на собна температура од било кој познат јонски кристал, својство искористено во тенки батерии и други примени.
Рубидиум формира голем број на оксиди кога е изложен на воздух, вклучувајќи го и рубидиум моноксидот (Rb2O), Rb6O, и Rb9O2; рубидиумот во вишок кислород дава супероксид RbO2. Рубидиумот формира соли со халиди, кои произведуваат рубидиум флуорид, рубидиум хлорид, рубидиум бромид, и рубидиум јодид.
Изотопи
Иако рубидиумот е моноизотопски, рубидиумот во Земјината кора е составен од два изотопа: стабилен 85Rb (72.2%) и радиоактивен 87Rb (27.8%). Природниот рубидиум е радиоактивен, со специфична активност од околу 670 Bq/g, доволно за да се изложува фотографски филм за 110 дена.
Дваесет и четири дополнителни рубидиумови изотопи се синтетизирани со полуживот од помалку од 3 месеци; повеќето се високо радиоактивни и имаат мала употреба.
Рубидиум-87 има полуживот од години, што е повеќе од трипати од староста на универзумот  години, што го прави првобитен нуклид. Тој лесно го заменува калиумот во минерали и затоа е прилично раширен. Rb е широко користен во датираните карпи; 87Rb бета распаѓање до стабилен 87Sr. За време на фракциона кристализација, Sr има тенденција да се концентрира во плагиоклаза, оставајќи го Rb во течна состојба. Оттука, односот Rb / Sr во резидуалната магма може да се зголеми со текот на времето, а прогресивната диференцијација резултира во карпи со покачени Rb / Sr односи. Највисоките стапки (10 или повеќе) се јавуваат кај пегматитите. Ако почетната количина на Sr е позната или може да се екстраполира, тогаш возраста може да се определи со мерење на концентрациите Rb и Sr и на односот 87Sr/86Sr.
Рубидиум-82, еден од не природните изотопи на елементот, е произведен со распаѓање на електрони од стронциум-82 со полуживот од 25.36 дена. Со полуживот од 76 секунди, рубидиум-82 се распаѓа со позитронска емисија во стабилен криптон-82.