cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свети Јосиф
За време на детството на Исус
Според Мојсеевиот закон, Јосиф и Марија го донеле Исус во Храмот во Ерусалим за да биде ритуално претставен пред Бога како првороден. Преку Мојсеј, Бог им заповедал на Израелците дека на 40-тиот ден по раѓањето, свештениците во Храмот морале да ја благословат мајката. За возврат, родителите требале да дадат јагне помладо од една година, но бидејќи биле сиромашни, тие дале две грлици или два млади гулаба. Во стилот на тајното детство на Исус, обредот минувал едноставно и ненаметливо. Во Храмот, старецот Симеон, кој го зел Исус во рацете и го препознал како Месија, бил изненаден, зачудувајќи се од Јосиф и Марија, и тој ѝ прорекол на Марија дека многу ќе страда, велејќи:
Мечот боли, ќе ти ја пробие душата.
Во тоа време во Храмот била и пророчицата Ана, која му принесувала молитви и благодарност на Бога.
Господов ангел му се јавил на Јосиф во сон и му рекол:
"„Стани, земи го детето и неговата мајка и бегај во Египет и остани таму додека не ти кажам, зашто Ирод ќе го бара детето за да го погуби“ (Матеј. 2:13)."
Ирод решил да ги погуби сите деца во Витлеем и околината од две години и помали, па Јосиф, Девицата Марија и Исус морале да побегнат. Господ-Отецот и Исус не ги искористиле своите сили да се одбранат од прогонство, туку избрале скромен пат. Св. Јосиф се покорувал и заедно со Марија и Исус побрзале истата вечер само со најосновните работи. Границата била неколку часа, проследена со пустина низ која патувале пет-шест дена. Тие се плашеле дека војската на Ирод ќе ги стигне. Според преданието, се верувало дека Светото семејство е во денешното село Матарија во близина на античкиот град Хелиополис (сега дел од Каиро). Св. Јосиф бил дрводелец, затоа ги поддржувал Марија и Исус со своето дело. Имало моменти кога тие биле гладни и едвај преживеале. Тие биле во Египет неколку години, сè додека не умрел Ирод. Тогаш ангел му се јавил на Јосиф во сон и му рекол:
"„Стани, земи го детето и неговата мајка, и оди во земјата Израелова, зашто умреа оние кои ја бараа душата на детето“ (Матеј 2:20)."
Тие се вратиле во Израел, но не во Јудеја, зашто таму владеел Архелај, туку во Назарет во Галилеја, каде што биле безбедни (Матеј. 2:22). Св. Јосиф работел како дрводелец. Исус му помогнал во работата. Во тоа време, дрводелецот имал задача да прави греди за покриви и тераси, врати, груби ковчези, да поправа плугови и тркала на колички, како што се правеле тогаш, да оградува полиња и градини и на тој начин да ги заштити од овци. Дрводелството е корисно во неколку наврати. Така, во Витлеем, Јосиф можел брзо да ја направи пештерата барем малку попријатна за раѓањето на Марија. На долгиот пат кон Египет и за време на прогонството во Египет, тие се издржувале од трудот на Јосиф. Како дрводелец, тој можел да работи насекаде, во градот и во селата, во својата татковина и во туѓа земја.Тој направил поклонение со дванаесетгодишниот Исус и Марија од родниот Назарет во Ерусалим според прописот на еврејскиот закон на празникот Пасха. Пријатели и соседи патувале заедно, некои со магариња и коњи, а повеќето пеш. Тогаш Исус првпат влегол во куќата на неговиот небесен Татко. И откако Јосиф и Марија отишле дома, Исус останал во Храмот. Мислеле дека се враќал заедно во група со други деца. Тие сфатиле дека го изгубиле, па го барале три дена. Ним им требало цел ден за да се вратат, а друг ден го барале и го нашле во Храмот каде што разговарал со старешини и книжевници. Овие луѓе биле многу изненадени од знаењето на Исус, бидејќи тој имал само дванаесет години, додека тие биле искусни и познати учители Марија го прашала Исус зошто им го стори тоа на нив. Исус одговорил дека останува во Храмот затоа што требало да биде во куќата на неговиот Татко. После тоа, Исус се вратил дома во Назарет со своите родители и бил послушен.
За време на детството на Исус во Назарет, Светото семејство водело обичен секојдневен живот, составено од работа, семејно дружење и молитва. Послушноста на Исус кон Марија и Јосиф, неговиот законски татко, е одраз на неговата синова послушност кон Господ-Отецот. Марија и Јосиф ја прифатиле тајната на Исус со вера, иако не секогаш ја разбирале. Свети Јосиф повеќе не се споменува во евангелијата по 12-та година на Исус. Се верува дека Исус и Девица Марија биле присутни за време на неговата смрт и затоа се почитувани како заштитници на умирање. Тој починал пред јавното говорење и воскресение на Исус, помеѓу 12-та и 30-та година на Исус, но поблиску до 30-та од 12-та. Да Свети Јосиф бил жив за време на страдањето на Исус на крстот, Исус немало да му ја довери Богородица на апостол Јован за грижа од крстот (Јован 19:2627).
Се верува дека Св. Јосиф за време на свршувачката со Девица Марија имал помеѓу 30 и 40 години и починал на околу 60-годишна возраст. Луѓето веруваат дека тој е татко на Исус и сопруг на Марија (која била многу мала за време на породувањето), така што тој не можел да биде старец за време на раѓањето и детството на Исус, но бил во целосна машка сила, особено затоа што морал да го издржува своето семејство и издржувал тежок физички напор на работа и на долги патувања како патување во Египет пеш пет до шест дена и назад по неколку години. По неговата смрт, неговото тело се одморило во гробот, а неговата душа за кратко време останала во пред-пеколот. Според црковното учење, рајските порти биле затворени од времето на гревовите на првите луѓе Адам и Ева до воскресението на Исус. Душите на праведните, живееле во пред-пеколот, но не и во пеколот. По воскресението на Исус, се верува дека Св. Јосиф зазема видно и високо место во рајот. Не се спомнувало ниту гробот ниту моштите на деловите од телото на Св. Јосиф и Црквата верува дека тој воскреснал со други праведни луѓе по воскресението на Исус истиот ден и се вознесол на небото со Христа на Денот на Спасителот (Спасовден). Опишано е во евангелието:
"„Гробниците беа отворени и многу тела на заспаните светци воскреснаа. И по неговото воскресение излегоа од гробовите, тие дојдоа во светиот град и им се појавија на многумина“ (Матеј 27, 5153)."
Современ впечаток
Името „Јосиф“ се наоѓа скоро исклучиво во генеалогиите и почетните приказни. Современите позиции во врска со прашањето за односот помеѓу Јосиф и Марија (Пресвета Богородица) се разликуваат. Источната православна црква, која ја нарекува првата сопруга на Јосиф како, смета дека Јосиф бил вдовец и дека бил само свршен, но никогаш не се оженил со Марија. Црквата вика дека упатувањата на Исусовите „браќа“ се на децата на Јосиф и Салома (Salome, првата негова сопруга, различна личност). Позицијата на Римокатоличката црква, произлезена од списите на Јероним Стридонски, е дека Јосиф бил сопруг на Марија, но дека повикувањето на Исусовите „браќа“ треба да се сфати како братучеди или посиноци. Таквата употреба е распространета низ целата историја и се јавува на друго место во Библијата. Внукот на Авраам, Лот (Битие 11: 2631) бил наведен како негов брат (Битие 14:14), како и чичко му на Јаков, Лаван (Битие 29:15). Самиот Исус честопати го користел зборот „брат“ како генерички поим за својот ближен. Овој обичај продолжил и во современото време, со блиски пријатели и колеги што посетувале црква, честопати наречени „браќа и сестри“. Општо земено, одредени протестанти и други групи кои се спротивставувале на римокатоличкото учење викале „браќа и сестри“ на Исус како конкретно на децата родени од Марија.
И во двата случаи, црковната доктрина за вечна девственост значи дека Јосиф и Марија никогаш немале сексуални односи. Протестантските цркви, следејќи го принципот на девствено раѓање, но не и оној на вечна девственост, немаат цврсти ставови на оваа тема.
Подоцнежни апокрифни списи
Евсевиј Кесариски во својата „Црковна историја“, (книга III, глава 11) спомнал дека Егесип пишувал дека Клопа (Clopas) бил брат на Јосиф и чичко на Исус“. Епифаниј (Epiphanius) додал дека Јосиф и Клопас биле браќа, синови на Јаков, со прекарот Пантер.
Ориген го цитирал грчкиот филозоф Келсус (Celsus; од неговото дело „За вистинската доктрина“, околу 178 г. од новата ера.), како спорен, тврдејќи дека Јосиф ја напуштил Марија кога дознал за нејзината бременост:
"„... кога беше бремена, дрводелецот Јосиф, нејзиниот свршеник, не ја прими во домот поради прељуба и дека му роди дете на одреден војник по име Пантера.(Panthera)“."
Ориген, сепак, аргументирал дека тврдењето на Келсус било едноставно измислица што го користеле раните нехристијани да ја објаснат приказната за девствените раѓања.
Апокрифот „Историја на дрводелецот Јосиф“, напишанo во V век и е враченo како биографија на Јосиф диктирано од Исус, опишува како Јосиф, на возраст од 90 години (Протоевангелиумот не му дал одредена возраст на Јосиф), вдовец со четири сина (Јуда, Јуст, Јаков, Симон) и две ќерки (Асија и Лидија), е задолжен за дванаесетгодишната Марија, која потоа живеела во неговото домаќинство, сè додека не биде подготвена да се омажи на 14-годишна возраст. Силен и буден до 111 година од животот, Јосиф ја признал својата грешност на смртната постела каде што го тешеле Исус и Марија. Исус ги повикал архангелите Михаил и Гаврил да дојдат да му ја земат душата, а неговото тело било погребано во семејниот гроб. Ова дело го користеле литургиски јудејско-христијани на неговиот гроб во Назарет за годишнината од неговата смрт, сè додека Евреите не биле протерани од Назарет и го однеле со себе во Египет.
Од апостолско време, Иринеј сметал дека „апокриф“ значи „фалсификуван“, а Тертулијан (ранохристијански автор) го сметал за синоним за „лажен“. Марија и Јосиф се претвориле во водечки ликови, наместо да ги поддржеле учесниците во големата Христова мисија. Целта на овие дела е апологетска, доктринарна или едноставно задоволување на нечија љубопитност. Иако имаат одредена книжевна вредност, нивните приказни се премногу фантастични за да можат да им се даде историска вредност. Во апокрифите, сиромашниот Јосиф не изгледал способен да ја извршува улогата на сопруг, татко и заштитник како што било јасно припишано во евангелијата.
Реверанс
Најраните записи за формалното посветено следење на Свети Јосиф датираат во 800 година и се повикуваат на него како Nutritor Domini (воспитувач / чувар на Господ) во IX век и продолжиле да растат до XIV век. Тома Аквински разговарал за неопходноста од присуството на Свети Јосиф во планот на олицетворението, зашто ако Марија не била во брак, Евреите ќе ја каменувале и дека во младоста на Исус му била потребна грижа и заштита од човечки татко. Во XV век, биле преземени големи чекори од страна на Бернардино (Бернардин) Сиенски, Пјер Дејли и Жан Герсон. Герсон го напишал „Разгледувањето на Свети Јосиф“ и проповедал беседи за Свети Јосиф на Соборот на Констанца. Во 1889 година, папата Лав XIII го издал енцикличното „Quamquam pluries“ во кои ги повикал католиците да се молат за Свети Јосиф, како покровител на Црквата во поглед на предизвиците со кои се соочувала Црквата.
Јосифологијата, теолошката студија за Свети Јосиф, е една од најновите теолошки дисциплини. Во 1989 година, по повод стогодишнината од „Quamquam pluries“, папата Јован Павле II го издал „Redemptoris custos“ (Чувар на искупителот), кој ја претставил улогата на Свети Јосиф во планот на спасение, како дел од „документите за спасение“ издадени од Јован Павле II како што е „Redemporis Mater“ на кој се однесува.
Меѓу специјалните обожаватели на Св. Јосиф бил Св. Франциск Салески. Во неговиот часовник тој имал само слика на Св. Јосиф. Еднаш му рекол на еден монах дека сето тоа му припаѓало на Св. Јосиф. Во пресрет на празникот Св. Јосиф, тој постел на леб и вода. Кога основал ново религиозно општество, го зел Св. Јосиф за светецот заштитник. Слично на тоа, му се поклонувале и Св. Игнациј Лојолски, Св. Винко Паулски и многу други светци.
Хабсбуршката династија исто така се поклонувала на Свети Јосиф, почнувајќи од владетелот Леополд I. Вообичаено било на царските принцови да им се дава името „Јосиф“ (германски: Joseph). Така, Хабсбурговците имале цареви: Јосиф I, Јосиф II и Франц Јосиф (Јозеф).
Реликвии
Постојат реликвии на Св. Јосиф, чие потекло, сепак, не е документирано. Тоа не се делови од телото, туку само предмети, кои ги користел Св. Јосиф. Во италијанскиот град Перуџа од 1477 година, има венчален прстен на Свети Јосиф. Тој претходно бил во италијанскиот град Чиуси, каде што бил донесен од Ерусалим во XI век. Во Франција, во градот Јоинвил-сур-Марн, се чува појасот на Свети Јосиф, додека во Ахен, Германија, во ризницата Карло Велики, се чуваат завои, кои Св. Јосиф го завиткал детето Исус. Во италијанскиот манастир Камалдоли во близина на градот Арецо е стапот на Св. Јосиф. Тој претходно бил во турскиот град Измир.
Заштитништво
Папата Пиј IX со папската одлука „Quemadmodum Deus“ го прогласил Свети Јосиф за заштитник на Римокатоличката црква на 8 декември 1870 година. Св. Јосиф е исто така заштитник на Вториот ватикански собор, а од 2013 година на Ватикан. Умрел во „прегратките на Исус и Марија“ според католичката традиција, тој се смета како модел на побожен верник што добива благодат во мигот на смртта, во други зборови, покровител на среќната смрт.
Свети Јосиф е заштитник на голем број градови, региони и земји, меѓу нив и Америка, Австрија, Белгија, Канада, Кина, Хрватска, Индонезија, Мексико, Кореја, Перу, Филипини и Виетнам, како и на семејства, татковци, бремени жени, истражувачи, аџии, патници, имигранти, продавачи на куќи и купувачи, занаетчии, инженери и воопшто работни луѓе.
Места, цркви и институции
Многу градови, гратчиња и местоположби се именувани по Свети Јосиф. Според Националната геопросторна-разузнавачка агенција, шпанскиот облик Сан Хосе (Свети Јосиф) е најчестото име на место во светот. Веројатно најпознатите Сан Хоси се Сан Хосе, Костарика и Сан Хосе, Калифорнија, Соединетите Американски Држави, кои го добиле своето име од шпанските колонисти. Јосиф е заштитник на Новиот Свет; и на регионите (покраините) Корушка, Штаерска, Тирол, Сицилија и на неколку главни градови и епархии.
Молитви и посветеност
Во Источната православна црква, за време на празникот Свети Јосиф, се скандира следната химна:
"Навистина, Јосиф свршеникот, јасно виде во својата старост дека предвидувањата на Пророците биле исполнети отворено; зашто тој доби необична сериозност, примајќи вдахновение од ангелите, кој плачел, Слава на Бога; оти тој даде мир на земјата."
"Славен Свети Јосиф, образец на сите што се посветени на трудот твој, добиј ми ја благодатта да се трудам, во духот на покајанието, со цел да ги искушам многуте мои гревови."
Во уметноста
До околу XVII век, Јосиф обично бил прикажуван како човек во години, со седа коса, често ќелав, повремено изнемоштен, споредбено безначајна личност заедно до Марија и Исус, а ако не е целосно во заднина — рамнодушен, освен кога ги води на нивниот пат кон Египет. Цели циклуси на прикази од животот на Св. Јосиф се многу ретки во средниот век, иако често е присутен во слики од животот на Марија и Исус. Јосиф е прикажан претежно со брада, не само во согласност со еврејскиот обичај, туку и затоа што — иако евангелските извештаи не ја даваат неговата возраст — подоцнежната книжевност има стремеж да го претставува како старец за време на неговата венчавка со Марија. Овој приказ се појавил за да се смири загриженоста за сексуален однос на нововенчаната двојка, за спомнување на браќата и сестрите на Исус во канонските евангелија, и за другите деца на Јосиф за кои се зборува во апокрифната книжевност. Жан Герсон на пример, сепак се залагал за негово покажување како помлад човек. На некои статуи тој има цвеќе во раката како лилјан, симболизирајќи дека тој е божествено избран. На неколку православни икони со новогодишни мотиви е насликан Св. Јосиф како го искушува ѓаволот (прикажан како старец со крилја) за да го прекине неговото задолжение, и како Свети Јосиф се спротивставува на тоа искушение. Постојат неколку слики во кои Св. Јосиф носи еврејска капа. Тој честопати се поврзува со црно, а во современите слики со златна боја и зелена, додека бојата на Марија е сина и црвена.
Првце
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во областа Долен Полог, на територијата на Општина Теарце. Селото е планинско, на надморска височина од 1.040 метри.
Првце е мало село на Шар Планина, на висорамнина од околу 1.050 метри. Водата за пиење во селото доаѓа од една чешма, која е во селото.
Свети Јосиф
Во уметноста
Една од најпознатите слики во која се појавува Јосиф е „Венчавка на Богородица“ од италијанскиот ренесансен сликар Рафаел. На сликата, Јосиф и Марија стојат пред свештеник и се венчаат. Joсиф држи процветана невеста во раката и ѝ дава ветување на Марија за верност. Невестите потсетуваат на мажењето, според која Марија требала да припаѓа на еден млад човек, кој ќе процветал, а тоа било баш Јосиф.
Првце
Географија и местоположба
Селото има збиен тип, не е поделено на маала.
Свети Јосиф
Во уметноста
Фигурата на Свети Јосиф е позната и во вајарството, сцени на раѓањa во сликарството, детските приказни, божиќните претстави и католичките поклонички практики. Тој најчесто бил опишуван како доста стар, дедо во заднината на шталата во Витлеем, ќелав човек со цветен стап, и на смртната постела со Исус покрај него како и многу помладата Марија. Во последните векови, со зголемениот интерес за улогата на Јосиф во евангелијата, тој станал суштествена фигура во портретите на Светото семејство. Јосиф таму е често прикажан како помлад, па дури и младешки човек (особено во протестантски слики), кој работи како дрводелец или работно учествува во секојдневниот живот на Дева Марија и Исус како рамноправен и љубезен член.
Првце
Историја
Првце е старо село, кое било населено со албанци. Според турски документи од 1626-1627 година селото се наоѓало во вилаетот Калканделен (Тетово) и било населено од 17 немуслимански семејства (ханета), католички албански семејства. Кон краjот на XIX век Првце веќе било наполно албанско село во Тетовска каза, во кое живееле 70 Албанци.
Свети Јосиф
Непознати зборови
Зборови во статијата што можеби Ви се помалку јасни:
Првце
Историја
Селото било наполно раселено во 1971 година, кога што броело 109 жители, албанско население.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 7 км2.
Население
Според турски документи од 1626-1627 година селото се наоѓало во вилаетот Калканделен (Тетово) и било населено од 17 немуслимански семејства (ханета), католички албански семејства. Кон краjот на XIX век Првце веќе било наполно албанско село во Тетовска каза, во кое живееле 70 Албанци.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Првце имало 70 жители, сите Албанци.
Селото било наполно раселено во 1971 година, кога што броело 109 жители, албанско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Првце живееле 27 жители, сите Албанци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Родови
Првце е албанско муслиманско село, иако до почетокот на во него живеело само македонско православно население. Доселените Албанци се од северниот дел на Албанија.
Иселеништво
Од старите македонски родови кои живееле во селото сега се знае само за родот Стееќевци (28 к.) кои се иселиле во соседното село Одри.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Теарце, една од ретките општини која не била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така било дел од некогашната Општина Теарце.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Тетово. Селото припаѓало на некогашната општина Теарце во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Вратница, во која покрај селото Првце, се наоѓале и селата Беловиште, Вратница, Јажинце, Нераште, Одри, Орашје, Рогачево и Старо Село. Во периодот 1950-1952, селото се наоѓало во некогашната општина Доброште, во која влегувале селата Доброште, Нераште и Првце.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 2015 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште во селото Одри.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 823 гласачи.
Битка кај Датин
Битката кај Датин (арапски: داثن‎ ) се одвила на 4 февруари 634 година помеѓу силите на Византија и Праведниот Калифат. Битката е дел од Византиско-арапските војни, а завршила со победа на Праведниот Калифат.
Битката се одвила по серијата арапски напади на територијата околу Газа. Византискиот командант Сергиј собрал мал одред војници (поради недостаток на сили) и ги повел своите сили преку неговата база во Кесарија на околу 125 километри од Газа. Таму тој се соочил со една арапска армија, која била во голема мера поголема од неговата под команда на Абу умах ал Бахили.
Двете сили се спротивставиле со селото Датин на 4 февруари 634 година, недалеку од Газа. Во битката, византиските сили биле поразени, а самиот византиски командант Сергиј убиен, заедно со околу 300 свои војници.
Според Doctrina Jacobi nuper baptizati, муслиманската победа била пречекана со радост од страна на локалните евреи, кои биле прогонувани од Римското Царство.
Малта (остров)
Малта (Malta) е најголемиот од трите острови на малтешкиот архипелаг. Сместен е во средината на Средоземното Море, на југ од Италија и северно од Либија. Зафаќа површина од 246 км2. Главен град е Валета, а најголем е Корми. Најголемото населена целина е Биркиркара. На островот има голем број на мали гратчиња, што заедно сочинуваат поголемо урбано подрачје со 368.250 жители (највеќето жители на земјата). Пејзажот е ридски, со каскадни полиња.
Парана
Парана (Paraná) — држава во Бразил, се наоѓа во Јужениот регион од земјата, се граничи со Парагвај и Аргентина. Наречена е по големата река Парана која тече низ беа.
Историја
Парана била прво заселена од трагачи на злато од Сао Паоло и била дел од капетанијата и провинцијата Сао Паоло.
Првите Језуитски мисии во Парана биле над Водопадите Гуара, Нината принципална мисија е позната под името (град) Сјудад Реал.
Територијата е отделена од Сао Паоло во 1853-та. Педро II од Бразил така го казнил Сао Паоло заради обидот за одделување од централната власт во 1842-ра.
Европски емигранти почнале да доаѓаат после 1850-тите, главно Германци, Италијанци, Пољаци и Украинци.
Демографија
Според БИГС од 2007-ма, државата има 10,410,000 жители. Густината на населеност е 52.1 ж./км2.
Урбанизација: 84.5% (2006); Прираст: 1.4% (1991-2000); Домаќинства: 3,177,000 (2006).
национална структура: 7,620,000 Белци (73.1%), 2,394,000 Пардо (23.0%), 270,000 Црнци (2.6%), 124,000 Азијати или Домородци (1.2%).
Луѓе со Полско потекло доминираат во централните и јужните региони, во главно околу Куритуба. Италијанците доминираат во престолнината, и покрај брегот. Луѓе со Украинско доминираат во неколку градови, како Прудентополис; Бразилски Германци доминираат во неколку градовиs, како Рондонија. Португалци и нивни потомци има во сите градови.
Поголеми градови:
Тривијалност
Возила: 3,808,298 (март/2007); Мобилни: 5,9 милиони (април/2007); Телефони: 2,7 милиони (април/2007); Градови: 399 (2007).
Образование
Португалскиот е службен. Но Англиски и Шпански се дел од официјалниот образовен систем.
Интернационални Аеродроми
Меѓународниот аеродром Алфонсо Пена е главен аеродром во Куритуба. Сместен е близу до Сао Жозе дос Пињаис и сите комерцијални летови се оперираат од овој аеродром. Интегриран е во транспортниот систем на Куритуба, со градски автобуси сврзувајки го аеродромот со градот.
Социјала
Парана има еден од највисоките стандарди во Бразил, со релативно мал криминал, доста внимание е обратено на образованието и здравјето и на Индексот на Човековиот Развој ~0.820, 5-ти во Бразил.
Спорт
Куритуба овозможува на посетителите и жителите разновидни спортски активности. Во куритуба има доста фудбалски клубови, како:
Стадиони
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Сал Ага
Успение на Пресвета Богородица (Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Сал Ага, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Историја
Црквата се наоѓа во центарот на селото. Изградена е во 1985 г. и осветена на 14 мај 2006 г. од митрополитот Теолог Серско-нигритски. Градбата претставува трикорабна базилика со купола.
Антонио да Кореџо
Антонио Алегри да Кореџо (Antonio Allegri da Correggio, - ), познат и само како Кореџо — италијански сликар од високата ренесанса и маниризмот, еден од зачетниците на барокното сликарство. Сликал религиозни и митолошки теми, а важна особина на неговото сликарство е разнежената сензуалност, декоративноста и чувството за односот на светлото и темното.
Мост Алмо
Мостот Алмо, инаугуриран во 1960 година, бил изграден за да го поврзе островот Тјорн со шведското копно. Изграден по предлог од Круп, и со мал буџет, имал тесни коловози што принудувало густиот сообраќај да се забави. Под него била прометната лента за транспорт што води до градот Удевала, кој имал големо бродоградилиште и големо пристаниште во тоа време. Мостот Алмо се урнал во 01:30 часот по полноќ на 18 јануари 1980 година, кога товарниот транспортер МС Стар Клипер удрил во лакот на мостот, срушувајќи го главниот распон. Патот слетал на врвот на бродот, уништувајќи го мостот на бродот, но не предизвикале жртви на бродот. Загубата на мостот на бродот ја отежнала радио комуникацијата, бидејќи шведскиот пилот морал да користи рачно радио. Поради мразот, бродот не можел да испуштат чамец за да стигне до брегот и ги предупредил возачите бидејќи имало магла во областа. Осум лица загинале таа ноќ додека возеле преку работ. Континенталната страна била затворена од возач на камион кој се навлегол по мостот во маглата и станал сомнителен кога оградата исчезнала. Тој успеал да го запре својот камион десет метри пред дупката.
Мостот денес
Големите лачни темели сè уште постојат, но мостот никогаш не бил повторно изграден. Наместо тоа, мостот Тјорн, нов мост со кабел, бил изграден за 17 месеци и свечено отворен следната година. Овој тип на мост го елиминирал ризикот од судир, а имал и пошироки ленти за патен сообраќај.
Како да беше вчера
Како да беше вчера (おもひでぽろぽろ) — јапонски анимиран драма филм од 1991 година напишан и режиран од Исао Такахата, заснован на истоимената манга од Хотару Окамото и Јуко Тоне. Филмот е продуциран од Тошио Сузуки, а анимиран од Студио Гибли. Во Јапонија е издаден на 20 јули 1991 година. Завршната песна (愛は花、君はその種子 "Ai wa Hana, Kimi wa sono Tane", буквално „Љубовта е цвет, ти си семето“) е јапонскиот превод на песната на Аманда Мек Брум (Amanda McBroom), "The Rose."
Оригиналното име на филмот има поетичен звук. Авторите го користат архаичното читање на јапонскиот збор за спомени おもひで Omohide, на кого му е додадена ономатопеја за имитирање на звук на капки кои се тркалат ぽろぽろ poroporo. Името на филмот алудира на носталгијата за минатото детсво и спомените на истото кои се секогаш присутни во нас.
За Како да беше вчера како прогресивен аниме филм е значајно тоа што истражува жанр за кого по обичај се смета дека не спаѓа во светот на анимирани филови. Во овој случај е тоа реалистична драма напишана за возрасни луѓе, особено женска публика. И покрај тоа филмот успева да постигне изненадувачки успех во театарските благајни, првлекувајќи голем број на возрасна публика и од двата пола.
Приказна
27-годишната девојка Таеко го напушта гласниот Токио и заминува на село кај свои блиски луѓе за да им помогне со бербата на шафран. За време на патувањето често ѝ се навраќаат спомени од детството кога имала 10 години. Се чини дека сè уште не се е пронашла самата себе и често се прашува дали им е останала верна на своите детски соништа. Ова летно патување, како и пријателството стекнато со помладиот земјоделец - Тошио, ќе ѝ помогнат да се отркие себеси.
Белешки
Бидејќи дејството во филмот е поставено во 1982 година во рурална Јапонија, филмот влече паралели со Источна Европа, каде ваквиот селски начин на живот е сè уште присутен. Меѓу песните на звучниот запис често се појавуваат народни песни од оваа област, како нпр. романската свадбена песна "Frunzuliță Lemn Adus Cântec De Nuntă" на Георге Замфир, „Унгарски танци бр.5“ на Јоханес Брамс и други унгарски музичари. Во филмот е присутна и бугарска фолклорна музика. Кога Таеко во полето бере шафран може да се слушнат песните „Дилмано Дилберо“ и „Малка мома двори мете“. Стиховите и во двете песни се поврзани со темите присутни во филмот: секојдневието на земјоделците и бракот.
Ликови
Таеко Окаџима (岡島タエ子) е 27-годишна, немажена Токијчанка, која целиот свој живот го минала во Токио. Од малечка сонува да има семејство на село со кое да минува време и за кое да може да пишува приказни.
Тошио (岡島タエ子) е 25-годишен земјоделец кој канцелариската работа ја заменува за работа во сферата на Органско земјоделство.
Настапуваат
Тошио (トシオ) Тоширо Јанигиба (јапонски) Dev Patel (англиски)
Таеко Окаџима (10-годишна) Јоко Хонна (јапонски) Alison Fernandez (англиски)
ЖС „Велес“
Железничка станица „Велес“ — железничка станица на железничкиот коридор 10 во градот Велес, во средишниот дел на Македонија. Железничката станица претставува распатница на железничките линии кон градовите Гевгелија, Битола и Кочани и на неа поминуваат регионалните домашни возови, како и меѓународните возови кон Белград и Солун.
Станицата поседува десет колосеци и дел од нив се електрифицирани. Железничката станица во Велес е оддалечена 50,9 километри од главната железничка станица во Скопје.
ЖРК Металург
Женски ракометен клуб Металург е женски ракометен клуб од Скопје, Република Македонија.
Металург е еден од најуспешните клубови во Македонија. Тие се четирикратен шампион на Македонија и четирикратен освојувач на Купот на Македонија.
Историја
Клубот е основан во 1964 година под името МИК и се натпреварувал во аматерската ракометна лига на Југославија. Во сезоната 1969/70 МИК станал шампион во ракометната лига на СР Македонија. Во 1973 година клубот бил преименуван во РК Скопје. Конечно во 1975 година, РК Скопје го постигнал својот најголем успех, учевство во првата ракометна лига на Југославија. Во 1978 година РК Скопје го освоил Купот на Југославија за територија на СР Македонија.
По осамостојувањето на Република Македонија од Југославија во 1991, клубот се натпреварувал во Македонската ракометна супер лига. Во сезоната 2007-2008, клубот добил силен спонзор, и под името ЖРК Металург Скопје, без пораз, изборил влез во Супер лигата. Во сезоната 2009-2010, ЖРК Металург ги освоил својте први титули во Македонската супер лига и Купот на Македонија и тоа без ниту еден пораз. Веднаш потоа клубот успеал да ги одбраните двете титули и во наредните две години. Во сезоната 2011-2012, клубот го постигнал својот најдобар резултат во европските натпрварувања стигајќи до осминафиналето на Купот на победниците на куповите, каде биле сопрени од германскиот Лајпциг.
Во 2013 година Металург освоил уште еден трофеј во Купот на Македонија, четврти во нивната клупска историја. Сепак, од таа сезона па скоро до крајот на декадата клубот повеќе не бил во можност да освојува титули. Главна причина за тоа била екипата на ЖРК Вардар која предводена од новиот спонзор создала силен тим и наскоро станала доминант во лигата и една од најсилните екипи во Европа.
Сепак, откако пред почетокот на сезоната 2018-2019 политиката во екипата на Вардар се променила и тие ги отпуштиле сите врвни ракометарки неизвесноста во суперлигата повторно се вратила. Во сезоната 2018-2019 по шест години пауза и доминација на Вардар, ракометарките на Металург ја вратил титулата во Автокоманда, освојувајќи ја четврта шампионска титула во клупската историја. Во истата сезона клубот бил поразен во полуфиналето на купот од Куманово.
Сала
Металург има своја сопствена сала во Автокоманда со капацитет од 2.000 седечки места, каде што тие ги играат својте домашни натпревари. Сепак, натпреварите во натпреварувањата на ЕХФ тие ги играат во Спортската сала „Борис Трајковски“, која собира преку 5.000 седечки места.
Западноувејански јазик
Западноувејанскиот јазик, или познат како увејански или фагаувејански, е полинезиски јазик кој се зборува во Увеја во Нова Каледонија. Додавката „западен“ се користи за да се разликува од источноувеанскиот јазик. Според податоците од 1996 година, јазикот го зборуваат 1.110 жители.
Застава 1300/1500
Застава 1300/1500 е автомобил кој се произведувал во крагуевската фабрика за автомобили „Застава“. Овој автомобил кај народот е познат како Фиатка или Тристаќ.
Производство
Набрзо откако на пазарот е претставен Fiat 1200 Gran Luce во 1957 година (кој всушност е подобрена верзија на компактните модели Fiat 1100 од 1953 година) започнато е со студијата да се изработи автомобил од повисока класа кој би ја пополнил празнината помеѓу големите и луксузни модели Fiat 1800/2100 и компактните Fiat 1100. Конструиран е моделот Fiat 1300 што ги обединувал истовремено економичноста на малите модели и комфорот на големите модели. Изработувани со ознака 116С.000 и 115С.000 на пазарот познати како Fiat 1300 односно Fiat 1500 биле идентични возила кои се разликувале само во моторот. Дизајнер на овој автомобил бил Данте Џиакоза кој исто така го дизајнирал и Fiat 600 т.е Застава 750, додека моторот го дизајнирал Аурелио Ламперди, познат инженер на Ferrari.
Изработени биле 19 прототипови со кои се поминати преку 1,5 милиони километри сурови тестирања. Со успех моделот на пазарот е претставен во април 1961 година. Се покажал како модел пред своето време, истовремено било и многу робустно и издржливо возило. Автомобилот Застава 1300/1500 започнал да се произведува со лиценца, напоредно со италијанскиот модел Fiat 1300/1500 во 1961 година.
Кон крајот на шеесеттите веќе е забележлив трендот на изработка на нови возила со рамни, кубични форми на каросерии. Во Италија веќе беа лансирани директните наследници на моделот 1300 (Fiat 124) и моделот 1500 (Fiat 125). Истите од средината на седумдесеттите лиценцно се произведуваа во Советскиот Сојуз (Лада 1200/1300/1500/1600) и Полска (Polski Fiat 125p). Доаѓајќи од клириншкоит пазар на просторите на СФРЈ тие модели беа замена на веќе каросериски застарениот модел на Застава 1300.
Последниот Застава 1300 е произведен на 20 декември 1979 година. Вкупно биле произведени 201.160 единици. Според повеќето автокритичари, Застава 1300/1500 е најдобриот автомобил кога и да е произведуван во Застава, а и еден од подобрите кои се возел во СФР Југославија.
Изглед и перформанси
Застава 1300 бил голем, комфорен автомобил со одлична суспензија, грандиозен изглед кој наликувал на новиот тренд кај американските автомобили. Многу хром, потентен мотор, внатрешност со црвена кожа кај Luxe верзијата и одлична завршна обработка го правеле овој автомобил сон за секој млад човек во Европа, а и во поранешната СФРЈ.
Доаѓал во две моторни изведби и тоа од 1295 cc OHV I4 и 1481 cc OHV I4 со 60КС односно 73КС.
Кон крајот на 60-тите години, за европскиот, африканскиот и блискоисточниот пазар (пред сè во неврзаните земји) производството на Застава 1300 преминало потполно во Југославија. Извршени се мали измени во ентериерот, рачката од менувачот веќе не е на волан, туку е сместена долу помеѓу седиштата, на предните седишта додадени се наслони за глава, сериски се вградуваат сигурносни појаси, додадена е полица помеѓу предните седишта и слично. Однадвор е извршена промена на предната маска и извадени се од употреба хромираните прагови. На сите 4 тркала се поставени диск кочници, a дијагоналните гуми 5.60-13 заменети се со радијални tubeless гуми 165 SR 13. Истовремено се рационализирало производството заедно со тогашните модели на Застава како што се 101, 125Pz. Италијанските и француските делови од увоз кои биле вградувани до 1973 година се замениле со југословенски или полски. Моторите се произведувале во фабриката "21 Мај" во Раковица, па тогаш се појавиле и првите поплаки за поголемата потрошувачка на гориво, особено кај моделот 1500.
Фабричките податоци за комбинирано возење според Fiat изнесуваат 9,3l/100 км.
Во популарната култура
Застава 1300 го добива својот сјај како популарен олдтајмер во последните неколку години, заедно со Застава 750. Особено голем интерес пронаоѓа кај младите луѓе кои сакаат да се потсетат на старите времиња кога овие возила биле вистинско секојдневие на улиците во поранешна СФРЈ. Комоцијата која ја нуди овој автомобил може да парира на модерните автомобили, а според некои мислења дури и да е подобра. Луксузот, комоцијата и изгледот го прават овој автомобил особено баран во поранешните југословенски простори, а и во западните европски земји.
Список на победници на Тур де Франс
Тур де Франсе годишна друмска велосипедска трка, која се одржува 23 дена во јули. Била основана во 1903 година од весникот L'Auto; таа е најпозната и најпрестижна од трите велосипедски големи трки; другите се Џиро д’Италија и Вуелта а Еспања. Трката вообичаено изминува околу 3.500 километри, поминувајќи низ Франција и соседните земји. Трката е поделена на етапи, вообичаено има 21 етапа. Поединечните завршни времиња на секоја етапа се собираат за да се одреди крајниот победник на крајот на етапата. Патеката се менува секоја година, но секогаш завршува во Париз; од 1975 година завршѕва на Шанзелизе.
Возачот со најниско вкупно време на крајот на секој ден ја носи жолтата маичка, која го претставува предводникот на генералниот пласман. Постојат и други маички: зелена маичка, носена од предводникот на бодовниот пласман; точкаста маичка, носена од предводникот на планинскиот пласман и бела маичка, носена од предводникот на пласманот за млад возач.
Ленс Армстронг бил освојувач на седум последователни трки помеѓу 1999 и 2005, но му биле одземени овие титули во октомври 2012 година од Меѓународен велосипедистички сојуз (UCI) откако се утврдило дека користел средства за зголемување на резултатите. Жак Анкетил, Еди Меркс, Бернар Ино и Мигел Индураин, биле новите најуспешни натпреварувачи на трката, секој со по пет победи. Индураин е единствениот велосипедист кој освоил пет последователни трки. Анри Корне е најмладиот победник; победил во 1904 година, малку пред неговиот 20. роденден. Фирмин Ламбо е најстариот победник, имајќи 36 години и 4 месеци кога победил во 1922 година. Француските велосипедисти се најчести победници на трката; 21 велосипедист со 36 победи помеѓу нив. Белгиските велосипедисти се втор со 18 победи, а шпанските возачи се трети со 12 победи. Најнеодамнешен победник е Винченцо Нибали од, кој победил на Тур де Франс 2014.
Историја
Тур де Франс бил основан во 1903 година од весникот L'Auto како обид да се зголеми неговата продажба. Првата трка ја освоил Французинот Морис Гарен. Повторно победил наредната година, но бил дисквалификуван по обвиненија дека бил се возел со автомобил или воз. Анри Корне станал победник откако бил разрешен проблемот; тој е најмладиот победник на трката. По скандалите во 1904 година, временскиот систем бил заменет со бодовен систем, во кој велосипедистот со најмалку бодови на крајот на трката бил прогласуван за победник. Овој систем траел до 1912 година, кога повторно бил вратен временскиот систем. Француските велосипедисти биле успешни на првите изданија на трката; првиот нефранцуски победник на трката бил Франсоа Фабер од Луксембург, кој победил во 1909 година.
Белгиските возачи биле поуспешни пред и по Првата светска војна (поради која била прекината трката од 1915 до 1918 година). Во 1920-тите преовладале спонзорираните екипи; велосипедистите како Никола Франц ја освоил трката со екипата Алсион. Меѓутоа, кога велосипедистот на Алсион Морис де Веле ја освоил трката во 1929 година, иако бил болен, организаторите одлучиле да ги воведат националните екипи наредната година, со цел да ги спречат екипите со нивните тактики да ја поткопуваат трката. Поради Втората светска војна, Тур де Франс бил прекинат од 1940 до 1946 година.
По Втората светска војна, никој не преовладувал на Тур до Лујон Бобе, кој победил на три последователни трки од 1953 до 1955 година — бил првиот кој успеал во овој подвиг. Ова било надминато од францускиот велосипедист Жак Анкетил, кој освоил четири последователни трки од 1961 до 1964 година. Анкетил, кој исто така победил во 1957 година, станал првиот кој победил на пет трки. Петте победи на Анкетил биле израмнети кога белгискиот велосипедист Еди Меркс остварил четири последователни победи од 1969 до 1972 година и повторно победил во 1974 година. Меркс е единствениот велосипедист кој ги освоил генералниот, бодовниот и планинскиот пласман на иста трка. Тоа го постигнал во 1969 година, кога ја остварил првата победа на Тур.
Меркс се насочил кон рекордна шеста победа во 1975 година, но Бернар Тевене го поразил, станувајќи прв француски победник во седум години. Тевене повторно победил во 1977 година; меѓутоа, бил засенет во следните години од сонародникот Бернар Ино, кој освоил две последователни трки во 1978 и 1979 година. Ино ја освоил трката при неговиот прв обид во 1978 година; станувајќи еден од 11. велосипедисти (вклучувајќи ги Анкетил, Меркс, Иго Кобле и Фаусто Копи) кои успеале во тоа. Во 1980 година, Ино тргнал по третата последователна победа, но морал да се повлече од трката поради тендинит и на трката победил Јоп Зутемелк. Ино се вратил во 1981 година и ја освоил трката, како и наредната потоа. Ино не настапил на трката во 1983 година, додека друг Французин, Лорен Фињон, остварил победа. Фињон повторно победил следната година, поразувајќи го Ино; Ино се опоравил во 1985 година, кога ја остварил својата петта победа на трката.
Американецот Грег Лемонд станал првиот неевропеец кој победил на трката во 1986 година. Лемонд не настапил во 1987 и 1988 година, но се вратил во 1989 година и победил на трката со осум секунди пред Лорен Фињон, најмала победничка разлика во историјата на трката. Лемонд исто така победил во 1990 година. Во 1991 година, Шпанецот Мигел Индураин ја освоил својата прва трка. Индураин започнал да преовладува, откако освоил уште четири последователни трки — со што станал првиот велосипедист кој победил на пет последователни трки. Се обидел да победи за рекордна шеста победа во 1996 година, но бил поразен од Бјарне Рис, кој подоцна признал дека користел еритропоетин. Јан Улрих и Марко Пантани победиле во 1997 и 1998 година, соодветно; меѓутоа, победата на Пантани била засенета од допинг-скандалите.
Во 1999 година Ленс Армстронг ја остварил првата победа, по која следеле уште шест, односно вкупно седум последователни победи. Му биле одземени сите титули во октомври 2012 година, кога било откриено дека користел средства за зголемување на резултатите во текот на неговата кариера, вклучувајќи ги и победите на Тур де Франс. Флојд Лендис ја освоил трката во 2006 година, но подоцна му била одземена титулата, откако тестот за допинг покажал присуство на тестостерон/епитестостерон. Алберто Контадор победил во 2007 година. Трката во 2007 година исто така била потресена од допинг-скандали, поради што Контадор не можел да ја брани неговата титула во 2008 година, бидејќи на неговата екипа Астана ѝ бил забранет настап на трката. Сонародникот Карлос Састре ја освоил трката. Контадор и Астана се вратиле во 2009 година и повторно ја освоил трката. Повторно ја освоил трката во 2010 година, но подоцна му била одземена оваа победа поради тоа што бил пронајден за виновен за допинг. На второпласираниот Анди Шлек му била доделена победата.
Кедел Еванс станал првиот Австралиец кој победил на Тур во 2011 година. Следната година, Бредли Вигинс станал првиот британски велосипедист кој победил на трката.
Белешки
A. Бјарне Рис признал дека користел допинг во текот на Тур де Франс 1996. Организаторите на Тур изјавиле дека повеќе не го сметаат за победник, иако Меѓународниот велосипедистички сојуз (UCI) досега одбивал да го промени официјалниот статус бидејќи поминало доста време од неговата победа. Јан Улрих бил второпласиран на подиумот во Париз.
Немањици
Немањици (порано: Немањица) — село во областа Овче Поле, во Општина Свети Николе, во близина на градот Свети Николе.
Список на победници на Тур де Франс
Белешки
B. Ленс Армстронг бил прогласен за победник на седум последователни трки од 1999 до 2005 година. Меѓутоа, во октомври 2012 година му биле одземени сите титули од UCI поради употреба на средства за подобрување на резултатите. Директорот на трката Кристијан Прудом претходно изјавил дека ако ова се случи, нема да постојат други победници за овие години, но ова сè уште не е официјална одлука.
Немањици
Потекло на името
Името на селото се поврзува со личното име Неман, што може да означува чудовиште или ѓавол или пак некој што нема ништо. Името на селото се поврзува и со Стефан Немања, основач на династијата Немањиќи.
Список на победници на Тур де Франс
Белешки
C. Флојд Лендис бил победник на церемонијата во Париз на последниот ден на трката во 2006 година, но подоцна имал позитивен резултат на тестот за средства за подобрување на резултатите во текот на етапата 17 на трката. Американската анти-допинг агенција (УСАДА) го пронашла виновен за користење синтетички тестостерон во текот на трката и му ги одзела сите титули на 20 септември 2007.
D. Алберто Контадор бил победник на церемонијата во Париз на последниот ден на трката во 2010 година, но подоцна бил прогласен за виновен по позитивниот тест за забранетата супстанца кленбутерол, извршен на денот за одмор. Арбитражниот суд за спорт го прогласил за виновен за користење кленбутерол во текот на трката и му ја одзела титулата на 6 февруари 2012.
Немањици
Потекло на името
Постарите мештани пренесуваат дека селото во минатото се нарекувало Имањинци, но дека за време на Турците преминало во Немањинци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Овче Поле, во источниот дел на територијата на Општина Свети Николе. Селото е рамничарско, на надморска височина од 440 метри. Од градот Свети Николе е оддалечено околу 9 километри во североисточна насока.
Во минатото селото претставувало најголемо во целото Овче Поле. Се наоѓа на јужната падина на ридот Витлан, чија височина е околу 600 метри. Тоа е издолжено во насока исток-запад. Во Немањици постојат три чешми и има поголем број на бунари, која сепак не е добра за пиење. Над селото се наоѓаат неколку кладенци и чешми.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Витлан, Старо Сели или Селиште, Св. Спас, Св. Троица, Линди-Камен, Бела Шпила, Длаги Рид, Крај Брдо, Солена Чука, Било, Вучки Преслоп, Милов Дрен, Сковран, Беово, Врло Страна, Чуки, Камена Струга, Средни Рид, Сурин, Манастириште, Градиште, Рамниште, Барово, Црквиште, Муслијева Страна, Снос, Црвени Брег, Мавровица, Дамева Чука, Бел Брег и Немашница.