cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 2031
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 33 м 41,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 70° 59' 13".
Други поделби
Проучување на NGC 2031 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9166.
Црквиште (Софилари)
Црквиште  — археолошко наоѓалиште во местото Софилари општина Штип. Наоѓалиштето претставува вила рустика од доцната антика. Се наоѓа на левиот брег на [[Брегалница, западно од зградите на задругата „Братство“. Теренот е рамнина која на јужната страна постепено се крева и се надоврзува на селскиот рид. На простор од 80 × 35 м се забележуваат остатоци од темели на 4 простории со димензии од 4 × 4 и 4 × 5 м, поставени една до друга. Се насетуваат темели и од други простории, а една од нив завршува апсидно. Вкупната должина на објектот изнесува околу 30 м. Во литературата е заведен како средновековна црква.
Аспергилоза
Аспергилозата е група на заболувања предизвикани од одреден тип на мувла (габа). Овие заболувања најчесто го афектираат респираторниот систем. Оваа габа е насекаде распространета и повеќето типови на габата се безопасни и не предизвикуваат заболувања. Но, некои од нив може да предизвикаат сериозни болести, кога нивните спори се вдишувани од страна на лицата кои имаат ослабен имунолошки систем, или веќе постоечка белодробна болест, како што е астма или цистична фиброза. Аспергилозата е габично заболување предизвикано од мувлата Аспергилус за која се познати околу 180 видови, но само околу 40 предизвикуваат болест. Мувлата е распространета низ целиот свет, и тоа во почвата, во органските материи во фаза на распаѓање, во домовите, во уредите за греење и ладење. Здравите луѓе секојдневно ги вдишуваат нивните спори, а потоа ги исфрлаат. Но, кај луѓето со ослабен имунолошки систем (имуносупресивна терапија, СИДА), или одредени белодробни заболувања (цистична фиброза, ХОБС), овие спори можат да предизвикаат сериозни, па дури и животозагрижувачки состојби.
Алергиската бронхопулмонална аспергилоза се развива кај лица болни од астма или цистична фиброза. Хроничната пулмонална аспергилоза се забележува почесто кај лица со туберкулоза, ХОБС или саркоидоза, како и кај лица кои во минатото имале хируршки зафат на белите дробови поради рак или пневмоторакс. Инвазивната аспергилоза се развива кај лица со ослабен имунолошки систем и лица кои имаат низок број на неутрофили во крвта, лица кои се на хемотерапија, лица кои примаат имуносупресорни лекови, и сл.
Преку некои истражувања се потврдил фактот дека кај некои индивидуи постои генетска предиспозиција за развој на аспергилоза, и дека комбинацијата на генетските фактори со имунолошките и околината можат да предизвикаат развој на одредени форми на аспергилоза. На одредени форми од видот аспергилус им е одреден геномот со што се отвораат вратите за понови и посовремени тераписки методи.
Месје 22
Месје 22 (NGC 6656) — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Стрела, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Аспергилоза
Знаци и симптоми
Знаците и симптомите на аспергилозата варираат, во зависност од тоа кој тип на заболување се развива.
Месје 22
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6656 се споменува и како Messier 22, M 22, GCL 99, ESO 523-SC4.
Откривање
Телото е откриено на 26 август 1665 година од страна на Јохан Абрахам Иле, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од см.
Аспергилоза
Знаци и симптоми
Има неколку форми на аспергилоза кои даваат различна клиничка презентација:   алергиска бронхопулмонална аспергилоза е алергиска реакција која настанува при инхалација на спори и е предизвикана од несоодветен имунолошки одговор кај луѓе кои боледуваат од астма или ХОБС; симптомите вклучуваат: отежнато дишење или визинг, диспнеа или краток здив, омалаксаност, поретко градна болка, искашлување на крв, мукозни топчиња, еозинофилија; болеста не се шири на други органи, но доколку навреме не се открие и третира, можат да настанат трајни компликации како бронхиектазии, тешка перзистентна форма на астма, како и губење на белодробната функција; САFS е тешка форма на перзистентна астма која е предизвикана од присуството на аспергилус, но и други форми на мувла и затоа не ги исполнува критериумите за аспергилоза; хроничната пулмонална аспергилоза се одликува со создавање на лузни или фиброза на белодробното ткиво кое постепено станува нефункционално; се формираат кавитации или шуплини, плеврално задебелување;
Инвазивната аспергилоза е најтешката и животозагрозувачка форма на оваа инфекција која се јавува кај пациенти кои се на имуносупресорна терапија, пациенти кои примиле коскена срж или солиден орган; инфекцијата почнува на белите дробови и од таму се шири хематогено на мозок, бубрези, срце, кожа; пациентот развива треска, главоболка, искашлува крв, има отежнато дишење, градна болка.
Месје 22
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, Месје 22 е од видот VII. Видливиот сјај со голо око изнесува 5,2 m. Месје 22 има само една позната привидна димензија, која изнесува 32'.
Аспергилоза
Знаци и симптоми
Кај некои луѓе, спорите на аспергилус предизвикуваат алергиска реакција. Други луѓе, имаат блага до сериозна белодробна инфекција. Најсериозната форма на аспергилоза – инвазивната аспергилоза – се јавува кога инфекцијата се шири на крвните садови и се дисеминира низ целиот организам.
NGC 4060
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4060 се споменува и како CGCG 128-6.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4060 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4060 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 93°.
Други поделби
Проучување на NGC 4060 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38151. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 148; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1444. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 135.
Аспергилоза
Етилогија
Габата Аспергилус едноставно е неизбежна. Во надворешни услови, таа се наоѓа на отпаднатите лисја од дрвата и компостот, како и на растенијата, дрвата и житата. Во затворени простории, спорите – репородуктивните делови на габата – се наоѓаат во климатизерите и цевките за затоплување, изолацијата, па дури и во одредена храна и зачини. Аспергилус е чест жител на старите згради, како и на старите болнички установи.
Секојдневната експозиција на аспергилус многу ретко претставува проблем за луѓето со нормален имунолошки систем. Кога спорите на оваа габа ќе се вдишуваат, имунолошкиот систем ги препознава и ги уништува. Но, лицата со ослабен имунолошки систем од некое друго заболување или од имуносупресивни медикаменти, имаат помал број од клетките способни да ги уништат спорите. Ова му овозможува на аспергилусот да го инвадира белодробното ткиво, и да се прошири и во другите органски системи во телото.
Ризични фактори
Ризикот за појава на ова заболување зависи од целокупното здравје, но генерално, следниве фактори го зголемуваат ризикот од аспергилоза:
Алергиска реакција
Некои лица со астма или цистична фиброза имаат алергиска реакција на оваа габа. Знаците и симптомите на оваа состојба, наречена алергиска бронхопулмонална аспергилоза вклучуваат:
Дијагноза
Дијагнозата на инфекцијата предизвикана од габата аспергилус може да биде тешка. Аспергилус го има насекаде во природата, а понекогаш може да се најде и во плунката и искашлокот на здравите луѓе. Освен ова, отежнувачки фактор за дијагнозата е тоа што тешко е да се разликува аспергилус од останатите габи под микроскоп, а симптомите на инфекцијата се слични на заболувањата, како што е туберкулоза. Генерално, за дијагноза се користат:
Последици
Во зависност од општата здравствена состојба на пациентот, доколку навреме се открие и третира, не би се создале потешки компликации кај самите пациенти. Нетретираната состојба остава трајни последици особено на белите дробови кои водат до тешка клиничка слика и за жал можат да завршат фатално. Претпазливо треба да се следат сите пациенти кои имаат инвазивна аспергилоза.
Третман
Третманот е варијабилен и зависи од местото на инфекција, типот и стадиумот на болеста, како и општата состојба на пациентот што значи дека некои пациенти треба само да се следат без никаква додатна терапија. Таблетарната терапија вклучува антифунгални лекови како: Вориконозол/Voriconazole кој е лек одобрен од ФДА и се користи при инвазивна аспергилоза; Изавуконозол/Isavuconazole кој е одобрен од ФДА и кој се користи превентивно кај пациенти кои имаат ниско ниво на неутрофили; Ираконазол/Iraconazole се користи при хронични и алергиски форми на аспергилоза или кај полесни случаи кои се надвор од животна опасност; Преднизон/Prednisone е кортикостероид кој се користи при третман на алергиска аспергилоза.
Третманот за аспергилоза варира во зависност за каков тип на заболување се работи. Можните третмани вклучуваат:
Месје 22
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 36 м 24,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -23° 54' 10"".
Други поделби
Проучување на Месје 22 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 340; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6858. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 173.
Чагорско Кале
Чагорско Кале — археолошко наоѓалиште во битолското село Древеник. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа високо во планинскиот масив, на околу 5 км јужно од селото, високо во планинскиот масив се гледаат остатоци од одбранбени ѕидови, а по површината се среќаваат фрагменти од тули, ќерамиди, питоси и градежен материјал. Наоѓалиштето всушност припаѓало на историското село Чагор, но бидејќи неговиот атар се постои во денешно време, ова наоѓалиште се води под селото Древеник.
Мост на слободата (Нови Сад)
Мостот на слободата (српски -Мост слободе или Most slobode) е висечки мост на реката Дунав во градот Нови Сад, Србија. Мостот бил изграден во 1981 и уништен за време на НАТО бомбардирањето на 4 април, 1999. Тој беше повторно изграден во периодот 2003-2005 и реотворен на 7 октомври 2005. Мостот го дизајнирал Никола Хајдин.
Надворешни врски
45.23278°N, 19.84889°W
Мала дебелоглавка
Опис
Таа е мала пеперутка со кариран шар на крилјата што изгледа како црно-бело. Оваа пеперутка може да се најде низ цела Европа и е вообичаена во централните и јужните региони на Англија. Пеперутката претпочита три главни типа на живеалишта: шуми, пасишта и индустриски предели. Јајцата се ставаат на растенија кои ќе обезбедат топлина и правилна исхрана за развој, како што е A. euphoria. Кај ларвите нивното движење обично е ограничено на едно растение, на кое ќе градат шатори, освен ако не се преселат на второ растение домаќин. Ларвите потоа вртат кожурци, обично на последното растение домаќин што го окупирале, каде што остануваат до пролет. Откако ќе се појават како возрасни пеперутки, тие се доста активни во текот на денот и имаат тенденција да ги претпочитаат растенијата со сина или виолетова боја за храна.Тие исто така поседуваат повеќе методи на комуникација; на пример, вибрациите се користат за комуникација со мравките, а хемиските секрети играат улога во парењето. Покажувајќи територијално однесување, мажјаците применуваат стратегии за сечење и патролирање за да се парат со саканата женка.
Географска распоространетост
Малата дебелоглавка може да се најде низ Западна Европа во северна Скандинавија, делови од Грција, Македонија и некои од Средоземните острови. Популацијата во многу европски земји се чини дека е прилично стабилно. Присутен е и во Кореја, како и низ Медитеранот до Средна Финска, а ретко во делови од Германија.
Кафеавокожеста гулапка
Кафеавокожеста гулапка (латински Russula integra), е вид на јадлива габа од родот Гулапка. Една од огромниот род на Гулапка, се наоѓа во четинарски шуми низ Европ а и Северна Америка. Со благ вкус, се јаде и се консумира во Средна Европа.
Опис
Шапката на почетокот е речиси обликувана како сфера и набрзо станува раширена со подигнати рабови,како пехар,на средина е вдлабната; таа е со димензии од 6-12 см широка. Кутикулата на шапката е сјајна, варира во бојата, но обично е кафеава и обоена со виолетова, виолетова, жолта или зелена боја. Ливчињата се дебели, широко распоредени, лесно се кршат на мали парчиња, на почетокот се бели, а потоа на крајот стануваат светло жолти. Дршката е дебела и бела, но со возраста има дамки жолти или румени; достигнува висина  5-12 см долги и 2-3 см дебелина. Месото е бело, многу цврсто,мирисот пријатен и има благ вкус. Отпечатокот на спорите е жолто- окер боја, широко елипсовидено и има амилоидни брадавици.
Јадливост
Авторите на Големата енциклопедија на печурките рекле дека видот има крцкава текстура и има вкус на орев. Јадлива со многу добар квалитет. Популарна е за јадење и во Северна и Средна Европа. На романски, печурката се нарекува pâinişoară („мал леб“) поради нејзината јадливост и перципираниот вкус и текстура. Дејвид Арора рекол дека видот е добар кога е млад. Постојат видови со непозната јадливост кои изгледаат сличности на овој вид. Според една студија од 1878 година, труењето од овој вид порано било често, но сега е ретко. Студијата заклучила дека долгото готвење ги ослободува неговите отровни својства, но дека брзите кулинарски процеси не ги ослободува неговите отровни својства како што е печењето.
Слични видови
На Кафеавокожеста гулапка, слична е и може да дојде до замена со Подмолна гулабка, Russula firmulaкоја е многу помала и Russula adulterina, сите имаат бело стебленце, жолти спори и цврсто месо. Покрај жолтите ливчиња, овие печурки имаат мошне лут вкус за разлика од Кафеавокожестата гулапка која има сладок вкус.
Живеалиште
Дејвид Арора рекол дека видовите се широко распространети и најчесто може да се најдат расфрлани под четинари. и авторите на Големата енциклопедија на печурките рекле дека видот најчесто расте во лето и во есен во иглолисни шуми во планините. Галерија
Анархизам во Грузија
десно|мини| Фотографија на грузиската анархистичка партија. Стојат од лево кон десно: [[Sandro Gabunia|Сандро Габунија, Георги Гогелија, Варлам Черкезишвили.
Седат од лево кон десно: Арчил Јорјаџе, Јоргос Деканозишвили и Михаил Церетели.]] <templatestyles src="Hlist/styles.css"> Анархизмот во Грузија започнал да се појавува кон крајот на 19 век од грузиското национално-ослободително движење и руското нихилистичко движење. Својот врв го достигнал за време на Руската револуција во 1905 година, откако голем број анархисти се вратиле од егзил за да учествуваат во револуционерни активности, како на пример во новоформираната Гуриска Република.
Грузиските анархисти Михаил Церетели и Варлам Черкезишвили одиграле голема улога во развојот на анархистичките идеи во земјата, но за разлика од европските и руските анархисти, Грузијците активно се бореле за национално ослободување. Оваа идеологија против државноста била поддржана од оние грузиски политичари кои ја воделе борбата за ослободување на грузискиот народ и цел живот се бореле за национално самоопределување. Што се однесува до анархистичката теорија за изумирање на државата, негодувањето против централизмот и за децентрализацијата на власта бил идеалот на сите прогресивни настроени луѓе во Грузија и основата на успехот на земјата. Тие се бореле за автономија на Грузија и отишле уште подалеку: во 1910-тите барале целосна независност на земјата. Тие ја бранеле паролата за „еднаквост на сите народи“ и верувале дека само по постигнувањето на националната независност нацијата може да се грижи за својата социјална состојба.
Грузиското анархистичко движење било ослабено за време на Првата светска војна, бидејќи неговите грузиски членови работеле во странство. По Руската револуција, анархизмот повеќе не бил релевантна политичка сила. Грузиските анархисти сè уште бескомпромисно се бореле против ленинизмот, осудувајќи ги сите форми на насилство, вклучително и неговото изразување како држава. Според нив, само слободните луѓе би можеле да постигнат напредок. Тие се бореле против диктатурата на пролетаријатот донесена со инвазијата на Црвената армија на Грузија.
Историја
Како што капитализмот првпат се проширил во Грузија, социјалната стратификација започнала да се зголемува заедно со експанзијата на работничката класа. Во текот на 19 век, националната и класната свест се проширила низ целата земја, што довело до пораст на политичките организации кои се залагале за националистички, либерални и социјалистички идеи. „Првата група“, предводена од Илија Чавчаваѕе, била една од првите грузиски националистички групи што агитирала против политиките на русификација и се залагала за оживување на грузискиот јазик и негување на грузиската култура. Во 1869 година, тоа го наследила порадикалната „Втора група“, либерална политичка група која се занимавала со новинарство и се вклучила во урбаниот и економскиот живот. До 1892 година, Втората група исто така била заменета од „ Третата група“, првата социјалдемократска организација во земјата, која подоцна еволуирала во Социјалдемократска партија на Грузија - огранок на Руската социјалдемократска работничка партија. За време на Вториот конгрес на РСДЛП, партијата се поделила на две фракции: болшевици, предводени од Јосиф Сталин и меншевици, предводени од Ное Жорданија. Сепак, и двете фракции зазеле позиција на космополитизам, што ги усогласило против интересите на грузиските националисти.
Во меѓувреме, нихилистичкото движење почнало да се шири низ Руското Царство, привлекувајќи го вниманието на грузискиот социјалист Варлам Черкезишвили. По обидот на Димитриј Каракозов да го убие Александар II, Черкезишвили бил уапсен и затворен шест месеци во Петропавловската тврдина. По неговото ослободување во 1867 година, Черкезишвили основал кооперативен ресторан во Петроград, каде што за прв пат го запознал Сергеј Нечаев. До 1868 година, Черкезишвили станал под влијание на анархистичките идеи на Михаил Бакунин со кои се сретнал во весникот Народноие дело. Поради неговите врски со Нечаев, Черкезишвили повторно бил уапсен, овојпат осуден на егзил во Западен Сибир. Тој го избегнал својот сибирски егзил во Швајцарија, каде што основал фонд за взаемна помош и го основал весникот на руски јазик Обччина, додека исто така соработувал во списанието на Петер Кропоткин Le Révolté. Голем број други грузиски радикали, исто така, заминале во странство заради нивното образование, каде што многумина прво биле изложени на идеите на анархизмот и слободарскиот комунизам. Во 1900 година, Групата руски анархисти во странство била основана во Женева од страна на грузискиот анархист Георги Гогелија, на крајот наследен од организацијата Леб и слобода, на која и се придружиле Петер Кропоткин и Варлам Черкезишвили.
Прва револуција
На крајот на 20 век, анархистичките и социјалистичките идеи почнале да цветаат во Грузија, бидејќи голем број радикални активисти почнале да се враќаат од егзил. Во мај 1902 година, Гуриската република била прогласена како резултат на востанието на селаните во регионот Гурија, поддржано од меншевиците како и од социјалистичките револуционери како Нестор Каландаришвили. Ситуацијата кулминирала со избувнувањето на Руската револуција во 1905 година, за време на која многу од прогонетите анархисти се вратиле во Грузија. Во тоа време голем број грузиски анархо-комунисти, вклучувајќи го и Варлам Черкезишвили, соработувале во основањето на Грузиската социјалистичко-федералистичка револуционерна партија, која барала автономија на Грузија во рамките на руската федерација организирана по демократски социјалистички линии. На првите законодавни избори, социјалистичко-федералистот Јосиф Баратов освоил место во Државната дума. На вторите законодавни избори, социјалистите-федералистите дури можеле да освојат мнозинство од грузиските места во Думата.
Враќањето на грузиските анархисти од егзил го означило врвот на анархистичкото движење во земјата, предводено од Георги Гогелија, Михаил Церетели и Варлам Черкезишвили, кои се залагале за спроведување на слободарски социјалистички систем без употреба на држава. Инспириран од идејата за федерализам, Черкезишвили основал „Народен универзите“ во Тифлис, каде предавањата и часовите се одржувале на руски, грузиски, ерменски и азербејџански јазик. Според Макс Нетлау, „администрацијата на Народниот универзитет во Тбилиси беше целосно во рацете на работниците и секоја националност организираше свој автономен дел, секој месец одделите се состануваат за да разговараат за општи прашања. Идејата на Черкезишвили беше, практично, повторно да се воспостави солидарност меѓу националностите кои неколку месеци пред тоа, благодарение на поттикнувањата на руската влада, беа сериозно потресени од ерменско-татарските масакри.“
За време на револуционерниот период, голем број анархистички весници исто така излегле во легално објавување во Тифлис. Во мај 1906 година, Георги Гогелија го уредувал анархо-комунистичкиот весник Голос, кој објавил седум дневни изданија на грузиски јазик пред да се затвори поради недостаток на претплатници. Потоа продолжил да го уредува Набат, кој објавувал четиринаесет изданија двапати дневно на грузиски јазик пред да биде насилно затворен од цензорите. Во јуни 1906 година, Гогелија дошол заедно со Михаил Церетели и Варлам Черкезишвили за да го уредуваат весникот „Работник“, кој објавувал 52 дневни изданија на грузиски јазик до септември 1906 година, кога објавувањето било прекинато поради противењето на социјалдемократите. Черкезишвили потоа продолжил да го уредува весникот Раса, кој исто така бил легално објавен на грузиски јазик, но бил обвинет за промовирање грузиски национализам од страна на православните анархисти. Анархо-комунистите биле, исто така, во редакцијата на Патара Газети, а подоцна и Arrow, весниците на грузиски јазик што ги издавала Грузиската социјалистичко-федералистичка револуционерна партија, кои биле наменети за дистрибуција меѓу селанството. Законското објавување на анархистичките весници во голема мера престанало со крајот на Револуцијата во јуни 1907 година, бидејќи радикалните елементи биле протерани во под земја. Грузиските анархисти повторно биле принудени на егзил, каде Варлам Черкезишвили ја претставил „Петицијата на грузискиот народ“ на Хашката конвенција од 1907 година, и соработувал во основањето на анархистичкиот црн крст, дизајниран да обезбеди помош за анархистичките политички затвореници. Со избувнувањето на Првата светска војна, грузиските анархисти биле поделени поради прашањето за поддршка на едната или другата страна. Черкезишвили бил меѓу потписниците на Манифестот на шеснаесетте, кој се залагал за победа на сојузниците над Централните сили. Во меѓувреме, Михаил Церетели го основал Комитетот на независна Грузија, кој имал за цел да воспостави грузиска независност од Руското Царство преку соработка со Централните сили. За време на кампањата на Кавказ, Грузискиот комитет се обидел да регрутира дисиденти Грузијци да се побунат против Руското Царство, при што Церетели дури патувал во Грузија тајно за да се сретне со меншевичкиот водач Ное Жорданија, но меншевиците сепак го задржале својот став на неутралност. Сепак, Комитетот успеал да регрутира голем број дисиденти да се приклучат на Грузиската легија, која се борела на страната на Централните сили.
Список на државни водачи во 233 година
Ова е список на државни водачи во 33 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Анархизам во Грузија
Втора револуција
По колапсот на односите меѓу Комитетот и Отоманското Царство, во комбинација со политичката амнестија донесена од Февруарската револуција, Грузиската легија била распуштена и грузиските дисиденти (вклучувајќи ги и анархистите) почнале да се враќаат од егзил во земјата, сега под контрола на Специјалниот транскавкаски комитет - предводен од Василиј Карламов, член на Уставно-демократската партија и поранешен Донски Козак. По Октомвриската револуција, грузиските социјалисти-федералисти не успеале да освојат ниту едно место на првите избори за Уставотворното собрание на Русија, освојувајќи само 0,93% од гласовите. Меѓутоа, Серускиот Централен извршен комитет контролиран од болшевиците набрзо наредил распуштање на Собранието, свикувајќи го на негово место Третиот серуски конгрес на работничките, војниците и селанските пратеници, за време на кој грузискиот болшевик Јосиф Сталин истакнал новата советска политика за националностите, обезбедувајќи програма за автономија и федерализам за неруските територии. Советот на народни комесари последователно преговарал за Договорот од Брест-Литовск со централните сили, отстапувајќи територии во Закавказје на Отоманското Царство. Закавкаскиот комесаријат, предводен од грузискиот меншевик Николај Чхеиџе, одговорил со прогласување независност на Јужен Кавказ од Русија - формирање на Закавкаска Демократска Федеративна Република. Поради притисоците на обновената отоманска офанзива, федеративната република била краткотрајна, распаѓајќи се на Демократските републики Грузија, Ерменија и Азербејџан.
Список на државни водачи во 233 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Анархизам во Грузија
Втора револуција
Со признавањето на Демократска Република Грузија од страна на централните сили, Германското Царство последователно започнало експедиција на Кавказ, со цел да ја стабилизира новата грузиска република наспроти агресијата на новата Руска Советска Федеративна Социјалистичка Република. Но, по Версајскиот договор, германските сили биле заменети со Британското Царство, кое самата ја окупирала Грузија. Иако анархизмот како посебно движење во голема мера престанало да биде релевантна политичка сила во Грузија, голем број анархисти имале клучни позиции во Демократската Република, при што Михаил Церетели станал првиот грузиски амбасадор во Шведска и Норвешка, пред подоцна да предава како професор во Државниот универзитет во Тбилиси. На првите избори за новото Уставотворно собрание на Грузија, социјалистите-федералистите освоиле 8 места, од кои едно го имаше Варлам Черкезишвили. Во февруари 1921 година, Црвената армија започнала инвазија на Грузија, која ѝ ставила крај на демократската република, а на нејзино место била основана Грузиската Советска Социјалистичка Република. На последната седница, Уставотворното собрание гласало за формирање влада во егзил пред да избега од земјата во Европа. Церетели емигрирал во Белгија, каде што станал учител на Слободниот универзитет во Брисел. Черкезишвили се вратил во Лондон, каде што продолжил да агитира за грузиска независност и отпор кон новоформираниот Советски Сојуз. Советската влада била непопуларна во Грузија и се соочила со изгледите за востание против нејзиното владеење уште од самиот почеток. Дури и оние членови на работничката класа кои биле најсимпатичните кон болшевичката идеологија биле против новата влада, поради потчинувањето на работничките организации и синдикатите на болшевичките комитети, како и поради централизацијата на моќта во Москва. Внатрешниот конфликт во грузиските болшевици околу прашањето за националната автономија завршил со пораз на „националните девијационисти“ (на чело со Филип Махарадзе и Поликарп Мдивани) од „тврдокорните“ (предводени од Јосиф Сталин и Серго Орџоникиџе), кои се залагале за поголемо централизирано владеење на Грузија под Транскавкаската Социјалистичка Федеративна Советска Република. Последователно, болшевиците наредиле насилно распуштање на сите опозициски партии, со цел да се зацементира власта во еднопартиска држава.
Многу од опозициските партии, вклучувајќи ги и социјалистите-федералистите и меншевиците, продолжиле да работат под земја - здружувајќи се за да го формираат Комитетот за независност на Грузија со цел да организираат отпор кон советската власт. Голем број Грузијци дисиденти се вратиле во земјата тајно, со цел да учествуваат во планираното востание против болшевичката влада. И покрај апсењето и погубувањето на многу од неговите водечки членови од страна на Чека, Комитетот продолжил со своите планови и го започнал Августското востание, кое било брзо задушено од владините сили. Во „невидената“ репресија што следела, биле поразени последните опозиционери на болшевичката влада, ставајќи крај на сите дисидентски социјалистички струи - вклучувајќи го меншевизмот, социјалистичко-федерализмот и анархизмот.
Утврдување на брзината на неутрината
Бидејќи е утврдено дека неутрината имаат маса, брзината на неутрината на кинетичките енергии кои се движат од MeV до GeV треба да бидат малку пониски од брзината на светлината, во согласност со специјалната релативност. Постоечките мерења покажуваат горни граници за отстапувања од приближно 10−9, или неколку делови на милијарда. Во рамките на дозволена грешка, не се работи за отстапување.
Преглед
RelNeutrinoSpeed.svg, with neutrino mass < 0.2 eV/c².
Долго време беше претпоставувано во рамките на класичната физика која ги проучува честичките, дека неутрината немаат маса. Според тоа, тие треба да патуваат со брзината на светлината според специјалната релативност. Сепак, од откривањето на неутринските осцилации, се претпоставува дека тие сепак поседуваат мала количина на маса. Оттука,тие треба да патуваат малку побавно од брзината на светлината, во спротивно нивната релативистичка енергија ќе стане бескрајно голема. Оваа енергија е дадена со формулата :
со v е означена брзина на неутрината и со c брзината на светлината. Масата на неутрината m моментално е проценета како 2 eV / c² и е можеби дури и пониска од 0,2 eV / c². Според последната масна вредност и формулата за релативистичка енергија, релативните разлики во брзината помеѓу светлината и неутрината се помали при високи енергии и треба да се појават како што е прикажано на сликата од десната страна.
Мерењата на времето на летот спроведени досега, ги испитуваа неутрините со енергија над 10 MeV. Сепак, брзинските разлики предвидени со релативноста кај таквите високи енергии не можат да се одредат со сегашната прецизност на мерењето на времето. Причината зошто таквите мерења сè уште се спроведуваат, е поврзана со теоретската можност да се појават значително поголеми отстапувања од брзината на светлината под одредени околности. На пример, беше претпоставувано дека неутрината може да бидат некој вид на суперлуминални честички наречени тахиони, иако овој предлог наиде на критики. Додека хипотетичките тахиони се сметаат за компатибилни со Лоренцовата инваријанта, суперлуминалните неутрини, исто така, биле проучувани во Лоренцовата инваријанта како нарушувања мотивирани од шпекулативни варијанти на квантната гравитација, како што е екстензијата на Стандардниот-Модел, според кое може да се појават осцилации на неутрината што ја нарушуваат Лоренцовата инвраијанта.. Покрај мерењата на времето на летот, овие модели, исто така, овозможуваат индиректни определувања на брзината на неутрината и други современи пребарувања за Лоренцовите нарушувања . Сите овие експерименти ја потврдија Лоренцовата инваријанта и специјалната релативност.
Fermilab (1970)
Fermilab спроведе во 1970-тите серија на приземни мерења, во кои брзината на мијоните беше споредувана со онаа на неутрината и антинеутрината со енергии помеѓу 30 и 200 GeV. Неутринскиот зрак со тесен опсег на Fermilab, беше генериран на следниов начин: протоните од 400-GeV ја погодија целта и предизвикаа производство на секундарни зраци кои се состојат од пиони и канови. Потоа тие се распаѓаат во евакуирана цевка за распаѓање со должина од 235 метри. Останатите адрони беа запрени од секундарната депонија, така што само неутрината и некои енергетски мијони можат да навлезат во земјениот и челичниот штит со должина од 500 метри, за да стигнат до детекторот на честички.
Бидејќи протоните се пренесуваат во гроздови во траење од една наносекунда во интервал од 18,73 нс, може да се одреди брзината на мијоните и неутрината. Разликата во брзината би довела до издолжување на гроздовите на неутрината и до поместување на целиот спектар на времињата на неутрината. Првично, брзините на мијоните и неутрината биле споредувани. Подоцна, исто така, биле забележани и антинеутрина. Горната граница за отстапувања од брзината на светлината била:
Ова беше во согласност со брзината на светлината во рамки на точноста на мерењето (95% ниво на доверба), а исто така не можеше да се констатира завиосност на енергијата од брзините на неутрината во рамки на ваква точност на мерењата.
Supernova 1987
Најпрецизната усогласеност со брзината на светлината (од 2012) која беше одредена во 1987 година со набљудување на електрон на антинеутрина со енергии помеѓу 7.5 и 35 MeV, произлегува од Supernova 1987A на растојаниеод 157000 ± 16000 светлосни години. Горната граница на отстапувања од брзината на светлината беше:
при 1.000000002 пати од брзината на светлината. Оваа вредност била добиена со споредување на времето на пристигнување на светлината и неутрината.Разликата од приближно три часа беше објаснета од околноста дека речиси неинтерактивните неутрина би можеле да ја поминат Суперновата непречено, додека за светлината е потрбно подолго време.
MINOS (2007)
Тие мереа рано пристигнување на неутрината од околу 126 нс. Така, релативната брзина била (68% ниво на доверба). Ова одговара на 1.000051 ± 29 пати повеќе од брзината на светлината, што очигледно е побрзо од светлината. Главен извор на грешка биле неизвесности во одложувањата на оптичките влакна. Статистичката значајност на овој резултат беше помала од 1.8σ и не се семта значајна од причина што 5σ е потребно за да биде прифатено како научно откритие.
На 99% ниво на доверба беше дадена
брзина на неутрината поголема од 0.999976с и помала од 1.000126с. Оттука, резултатот е исто така компатибилен со сублуминалните брзини.
Anomaly
Во експериментот OPERA се користеа 17-GeV неутрината, поделени во проточни екстракции од 10,5 μs должина генерирана во CERN што ја погоди целта на растојание од 743 км. Потоа се произведуваат пиони и канови кои делумно се распаѓаат во мијони и мијонски неутрина (CERN Neutrinos to Gran Sasso, CNGS). Неутрината патуваат понатаму во Laboratori Nazionali del Gran Sasso (LNGS) 730 километри, каде што се наоѓа детекторот ОПЕРА. GPS се користи за синхронизирање на часовниците и за одредување на точната дистанца. Покрај тоа, оптички влакна се користат за пренос на сигнали во LNGS. Временската дистрибуција на протонските екстракции беше статистички споредувана со приближно 16000 настани на неутрината. ОПЕРА го мери пристигнувањето на приближно 60 наносекунди од почетокот на неутрината, во споредба со очекуваното пристигнување со брзината на светлината, што укажува на брзина на неутрината поголема од брзината на светлината. Спротивно на резултатот на MINOS, отстапувањето е 6σ и е очигледно значајно.
За да се исклучат можните статистички грешки, CERN произведе проточни снопови од протони помеѓу октомври и ноември 2011 година. Екстракциите на протонот беа поделени во кратки громови од 3 ns во интервали од 524 ns, така што секој неутрино настан би можел директно да се поврзе со протон-куп. Мерењето на дваесет неутрински настани повторно даде рано пристигнување на околу 62 нс, во согласност со претходниот резултат. Тие ја ажурираа нивната анализа и го зголемија нивото на значајност до 6,2σ.
Во февруари и март 2012 година се покажа дека во експерименталната опрема имало две грешки: погрешно кабелно поврзување на компјутерска картичка, при што неутрината се појавуваат побрзо отколку што се очекувало. Втората произлегува од осцилаторот кој делувал надвор од неговите карактериститки, со што неутринате се појавиле побавно отколку очекуваното. Тогаш било споредено времето на пристигнување на космички високоенергетски мијони во OPERA и ко-сместен LVD детектор помеѓу 2007-2008, 2008-2011 и 2011-2012 година. Беше откриено дека помеѓу 2008-2011 година, грешката на приклучокот на кабел предизвикала отстапување од околу 73 ns, а грешката на осцилаторот предизвикала ca. 15 ns во спротивна насока. Ова и мерењето на брзината на неутрината, во согласност со брзината на светлината од соработката на ICARUS (види ICARUS (2012)), посочија дека неутринате всушност не биле побрзи од светлината.
Краен резултат
Конечно, во јули 2012 година ОПЕРА објави нова анализа на нивните податоци од 2009-2011 година, во која беа вклучени ефектите наведени погоре, и добиени се граници за временските разлики при пристигнување (во споредба со брзината на светлината):
и граници за разликите во брзината:
Исто така соодветната нова анализа за снопот од октомври и ноември 2011 година е во согласност со овој резултат:
Сите овие резултати се во согласност со брзината на светлината, а границата од 10^{-6} за разликата во брзината е попрецизна од еден ред на магнитудата отколку претходните копнените мерења на времето на летот.
LNGS (2012)
Продолжувајќи ги мерењата на OPERA и ICARUS, LNGS експериментите Borexino, LVD , OPERA и ICARUS имаат направено тестови помеѓу 10 и 24 мај 2012 година, откако ЦЕРН обезбеди уште еден повторен зрак. Сите мерења биле усогласени со брзината на светлината. The 17-GeV мујониот неутрински зрак се состои од 4 серии по екстракција одделени со ~300ns, додека сериите се состојат од 16 гроздови одделени со ~100ns,со гроздова ширина од ~2ns.
Borexino
Соработката со Borexino го анализираше снопот на зракот во Oct.–Nov. 2011 и во May 2012. . За податоците од 2011 ,тие добиле 36 неутрински настании и добиле временски разлики во летот :
Додека за мерењата во мај 2012, ја подобриле опремата со тоа што инсталирале нов аналоген систем за активирање на геодетски ГПС приемник споен со Rb часовник. Исто така спроведоа независно геодетско мерење со висока точност со LVD и ICARUS. 62 неутрински испитувања можат да се искористат за конечна анализа ,давајќи поточна поточна горна граница за временските разлике во летот
што одговара на
LVD
Коалицијата LVD најпрво го анализираше зракот од Oct.–Nov. 2011. Тие процениле 32 неутрински настани и добиле горна граница за временските разлики во летот :
Во мерењата во мај 2012, тие го користеле новиот објект за мерење на LNGS преку соработката со Borexino , и геодетските податоци добиени од  LVD, Borexino, and ICARUS. Исто така ги ажурираа броевите на Scintillation counters и ги активираа. 48 неутрински настани (со енергија поголема од 50 MeV, имале просечна неутринска енергија од 17 GeV) биле користени за анализа во мај, подобрувајќи ја горната граница за временската разлика во летот
што одговара на
ICARUS
По објавувањето на анализата на зракот од Oct.–Nov. 2011, соработката на ICARUS обезбеди анализа за повторувањето во мај. Значително ги подобриле временските системи помеѓу CERN-LNGS, користејќи го геодетското мерење на LNGS заедно со Borexino and LVD, користејќи го временското мерење на Borexino. 25 неутрински настани биле земени предвид за конечната анализа, давајки ја горната граница за временска разлика во летот :
Неутринските брзини ја надминуваат брзината на светлината за повеќе од  (95% C.L.) се исклучени.
OPERA
По исправката на првите резултати, OPERA ги објави своите мерења во мај 2012. За евалуација на неутринските настани беа користени дополнителни, независни временски системи и 4 различни методи на анализа. Обезбедија горна граница за временски разлики во летот помеѓу светлината и мијонот неутрино (48 to 59 неутрински настани во зависност од методот на аназлиза):
и помеѓу светлината и анти-мијонските неутрини (3 neutrino events):
во согласност со брзината на светлината во домет на
MINOS (2012)
Стар временски систем
Соработката MINOS дополнително придонесе за нивните мерења на брзината од 2007. Ги испитуваа податоците собрани во текот на седумте години ,подобрувајки го системот за мерење ГПС и разбирањето на доцнењата на електронските компоненти, исто така користеа надградена опрема за мерење на времето. Неутрините опфаќаат 10 μs истури кој содржат 5-6 серии. Анализите се спроведени на два начина. Прво како и во мерењето во 2007 ,податоците на далечниот детекторот биле утврдени од податоците на блискот детектор.
Второ, се користеа податоци поврзани со сериите ("Wrapped Spill Approach"):
Ова е во согласност со неутрините кој патуваат со брзината на светлината, и значително ги подобрува резултатите од 2007
Нов временски систем
и
Ова беше потврдено во 2015 во последното објавување.
Индиректни определувања на брзината на неутрината
Лоренц кој ги надминал рамките како што е Продолжувањето на стандардниот модел, вклучувајќи ги и неутронските осцилации кои го нарушуваат Лоренц , исто така овозможуваат индиректни детерминанти на отстапувања помеѓу брзината на светлината и неутринската брзина преку мерење на нивната енергија и стапките на распаѓање на другите честички на големи растојанија. Со овој метод може да се добијат многу построги граници, како што се Stecker et al.:
За повеќе такви индиректни граници на суперлуминалните неутрини, видете на Modern searches for Lorentz violation.
IC 63
IC 63 — галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 63 се споменува и како ESO 353-47, MCG -6-5-2, IRAS 01455-3350.
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 63 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 63 има привидни димензии од 1,3' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 47 м 44,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -33° 36' 6". Положбениот агол на објектот е во износ од 3°.
Други поделби
Проучување на IC 63 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6584.
Албериго Евани
Алберико Евани (роден на година) — италијански фудбалски менаџер и поранешен играч, кој играл во средниот ред. Својата клупска кариера ја започнал со Милан, каде што го поминал поголемиот дел од својата играчка кариера, освојувајќи неколку трофеи во текот на неговите 13 сезони во клубот, вклучувајќи три титули во Серија А и два европски купа; подоцна играл и за Сампдорија, Реџина и Карарезе. На меѓународно ниво, тој ја претставувал Италија на Светското првенство во фудбал во 1994 година, каде што Италија стигнала до финалето. Тој е актуелен селектор на селекцијата на Италија до 18 години.
Клупска кариера
Роден во Маса, Тоскана, Евани има 353 настапи во Серија А со 16 голови. Откако започнал во младинската академија на Милан, тој бил промовиран во сениорскиот тим на Милан, каде што се развил во брз левостран играч од средниот ред, со добра техника. Иако не бил толку брз или вешт како некои од позабележителните играчи на Милан во тоа време, константноста, стапката на работа и сестраноста на Евани по левото крило се покажале како витални за сениорскиот тим на Милан, особено за време на владеењето на Ариго Саки, и подоцна под Фабио Капело.
Меѓународна кариера
Евани ја претставувал селекцијата на Италија до 21 години и репрезентацијата на Италија до 23 години на Олимпијадата 1988 година, каде што Италија стигнала до полуфиналето, завршувајќи на четвртото место. Кога Саки бил назначен за селектор на Италија, Евани станал редовен член на италијанската репрезентација; вкупно забележал 15 настапи за Италија. Тој го направил своето деби за Италија на 21 декември 1991 година во победата со 2–0 над Кипар. Тој потоа ја претставувал својата земја на Светското првенство во 1994 година, појавувајќи се во првиот пораз на Италија од Ирска и постигнувајќи пенал во поразот од Бразил во финалето.