cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Команда на Обединетите нации
Правен статус
Командата на Обединетите нации работи под мандатите на Резолуциите 82, 83 и 84. Додека ООН имал одреден воен авторитет како што е утврдено во Поглавјето VII од Повелбата на Обединетите нации, тензиите од Студената војна значеле дека силите предвидени во тие членови никогаш не станале реалност. Така ООН имале малку практична можност да соберат воени сили како одговор на севернокорејскиот „вооружен напад“ против Југот. Затоа, Советот за безбедност на ООН ги назначил САД како извршен агент за водење на „унифицирана команда“ под знамето на ООН. Како такво, Обединетите нации не вршеле никаква контрола над борбените сили. Меѓутоа, бидејќи ова претставувало еден од првите обиди за колективна безбедност според системот на ООН, раководството на ООН одржувало блиски односи со командата на ООН за време на војната и во годините по прекинот на војната.
Кога завојуваните страни го потпишале Договорот за примирје во Кореја на 27 јули 1953 година, UNC го доставиле Договорот до Обединетите нации. Во август 1953 година, Генералното собрание на Обединетите нации донело резолуција „забележано со одобрување“ на Договорот за примирје, чекор што бил клучен за ООН да го преземе следниот чекор за организирање на Женевската конференција од 1954 година, кој требало да преговара за дипломатски мир меѓу Северна и Јужна Кореја. Усвојувањето на Корејскиот договор за примирје на Генералното собрание ја овластува тековната улога на Командата на ООН за одржување и спроведување на Договорот за примирје.
Улогата на Соединетите држави како извршен агент за унифицираната команда довело до прашања во врска со нејзината постојана валидност. Најзначајно е тоа што во 1994 година, генералниот секретар на ООН Бутрос Бутрос-Гали во писмо до министерот за надворешни работи на Северна Кореја напишал:
"Советот за безбедност не ја воспостави Унифицираната команда како помошно тело под негова контрола, туку само препорача создавање на таква команда, прецизирајќи дека таа треба да биде под јурисдикција на Соединетите држави. Затоа, распуштањето на една команда не е одговорност на кое било тело на Обединетите нации, туку е прашање кон кадарноста на владата на Соединетите држави."
И покрај писмото на Бутрос Бутрос-Гали, официјалниот став од ООН останува дека резолуциите на Корејскиот совет за безбедност и Генералното собрание од времето на војната остануваат во сила. Ова било потврдено во 2013 година кога Северна Кореја објавила еднострано укинување на Договорот за примирје: Портпаролот на ООН, Мартин Несирки, тврди дека откако Договорот за примирје е усвоен од Генералното собрание на ООН, ниту една страна не може да го распушти еднострано. UNC продолжува да служи како потписник и придружници на примирјето спроти армијата на Народна Република Кореја.
Основање во 1950 година
Кога војниците на Северна Кореја ја нападнале Јужна Кореја на 25 јуни 1950 година, Советот за безбедност на Обединетите нации ја усвоил Резолуцијата 82 со која се повикува Северна Кореја да ги прекине нападите и да се повлече на 38-та паралела.
На 27 јуни 1950 година, таа ја усвоила Резолуцијата 83, препорачувајќи им на членовите на Обединетите нации да и помогнат на Република Кореја „да го одбие вооружениот напад и да ги врати меѓународниот мир и безбедност во областа“.
Првата некорејска и неамериканска единица што се борела била ескадрилата бр. 77, Кралско австралиско воено воздухопловство, која започна со придружба, патрола и копнени напади од Ивакуни, Јапонија на 2 Јули 1950 година. На 29 јуни 1950 година, владата на Нов Зеланд наредила две фрегати од Лох класа - HMNZS Tutira и HMNZS Pukaki да се подготват за пат кон корејските води, а за целата војна, најмалку два брода на Нов Зеланд биле присутни во воениот театар. На 3 јули, Тутира и Пукаки ја напуштиле поморската база Девонпорт, Окланд. Тие им се придружиле на другите сили на Комонвелтот во Сасебо, Јапонија, на 2 август.
Резолуцијата 84, донесена на 7 јули 1950 година, им препорачала на припадниците кои даваат воени сили и друга помош на Јужна Кореја „да ги стават на располагање таквите сили и друга помош на унифицираната команда под Соединетите Американски Држави“.
"Со оглед на заедничките воени напори на Обединетите нации во име на Република Кореја, во кои сите воени сили, копнени, морски и воздушни, од сите Обединети нации кои се борат во или во близина на Кореја се ставени под Ваша оперативна команда и во која сте назначени за врховен командант на Силите на Обединетите нации, среќен сум што Ви ја доделувам командната власт над сите копнени, морски и воздушни сили на Република Кореја за време на периодот на продолжување на сегашната состојба на непријателства, таквата команда да е водена од Вас лично или од воен командант или команданти на кои може да им го делегирате управувањето на ова овластување во Кореја или во соседните мориња."
На 29 август 1950 година, 27-та пешадиска бригада на британскиот Комонвелт пристигнала во Бусан за да им се придружи на копнените сили на UNC, кои дотогаш ги вклучувале само РК и американските сили. 27-та бригада се преместила во линијата на реката Нактонг западно од Даегу.
Следувале единици од други земји на ООН: Белгиска команда на Обединетите нации, 25-та канадска пешадиска бригада, Колумбија, етиопскиот баталјон Кагњев, францускиот баталјон, грчкиот 15-ти пешадиски полк, Луксембург, Холандија, Нов Зеланд (16-ти копнен полк, артилерија на кралскиот Нов Зеланд), Филипини (филипински експедициони сили во Кореја), Јужна Африка (ескадрила бр. 2 СААФ), Тајланд и Турската бригада. Данска, Индија, Норвешка и Шведска обезбедиле медицински единици. Италија обезбедила болница, иако не била членка на ООН. Иран обезбедила медицинска помош од медицинската служба на иранските вооружени сили.
На 1 септември 1950 година, Командата на Обединетите нации имашла јачина од 180,000 луѓе во Кореја: 92,000 биле Јужнокорејци, а еднаков биланс биле Американците заедно со британската 27-ма пешадиска бригада од 1,600 луѓе.
1950–1953 година
За време на трите години на Корејската војна, воените сили на овие нации биле сојузнички членки на UNC. Врвната сила за UNC била 932,964 на 27 јули 1953 година, денот кога бил потпишан Договорот за примирје:
Команданти на UNC биле: Даглас МекАртур, Метју Б. Риџвеј и Марк Вејн Кларк. Џон Е. Хал бил именуван за командант на UNC за извршување на примирјето (вклучително и доброволната размена на воените заробеници) по потпишувањето на примирјето.
1953 година –
Шеесеттите години се покажале како мирна деценија на Корејскиот полуостров, обележан со период на непријателство, честопати нарекуван „Втора корејска војна“. Периодот помеѓу 1966 и 1969 година има зголемено ниво на пресметки во DMZ, како и големи инциденти, вклучувајќи го обидот за убиство од Северна Кореја врз јужнокорејскиот лидер Парк Чунг-хи и заплената на USS Pueblo.
Седумдесеттите години доживеле краток период на приближување, што подоцна придонел за структурни промени во UNC. Во 1972 година, владите на Северна и Јужна Кореја потпишале заедничко соопштение со кое се повикуваат на мирни врски меѓу двете Кореи. Истовремено, последователните американски администрации (Никсон, Форд и Картер) се обиделе да ја намалат зависноста на Јужна Кореја од американските сили за одржување на можностите за одвраќање на Корејскиот полуостров. На 7 ноември 1978 година, бил создаден комбиниран штаб, Република Кореја - Команда на комбинирани сили на САД (CFC), а воените единици на Јужна Кореја со мисии од фронтот биле пренесени од командата на ООН кон оперативната контрола на CFC. Главниот командант на CFC, воен офицер на Соединетите држави, крајно одговара на националните командни власти на Соединетите држави и на Јужна Кореја.
Од 1978 година, UNC ги задржала своите примарни функции за одржување и спроведување на Корејскиот договор за примирје, олеснување на дипломатијата што може да го поддржи трајниот мир на Полуостровот и обезбедување на команда што може да ги олесни мултинационалните придонеси во случај на неуспех на примирјето. ООН се намалило во големина, и со текот на времето, многу од набројувањата доделени на UNC станале заеднички помеѓу Американските сили во Кореја и Командата на комбинираните сили.
90-те години на минатиот век повторно забележале значителни промени во UNC. Во октомври 1991 година, UNC ја пренеле одговорноста на сите сектори на DMZ, освен на Заедничката безбедносна област на војската на Р. Кореја. Во 1992 година, UNC назначила јужнокорејски генерален офицер да служи како виш член на Комисијата за воено примирје. Ова довело до тоа Корејската народна армија и волонтерите на Кинескиот народ да ги бојкотираат состаноците на MAK. Распадот на Советскиот Сојуз исто така ја натерал Северна Кореја да се сомнева во усогласувањето на нивниот избор за Надзорната комисија на неутралните нации. Тие повеќе не ги признавале чешките или словачките претставници кога Чехословачка се поделила на Чешка и Словачка, а Северна Кореја ја протерала полската делегација во 1994 година. Исто така, во 1994 година, Северна Кореја ги отпуштила Кинеските доброволците од мисијата Панмунџом, делумно заради протест кон затоплувањето на релациите на Кина со Јужна Кореја.
Од 1998 година, UNC забележала постепено зголемување на постојаниот меѓународен персонал во рамките на командата. Во периодот помеѓу 1998 и 2003 година, неколкумина од оригиналните соработници во Корејската војна започнале да распоредуваат персонал во Кореја за поддршка на функциите за одржување на примирјето на UNC. Оваа меѓународна поддршка продолжила и во следните децении. Во мај 2018 година, Канадскиот генерал-потполковник Вејн Ејр станал првиот неамериканец кој служел како заменик командант на UNC. Негов наследник бил австралискиот под-адмирал Стјуарт Мајер, продолжувајќи го трендот на неамериканско раководство во UNC.
Позадинска команда на Обединетите нации
Позадинска команда на Обединетите нации се наоѓа во воздухопловната база Јокота, Јапонија и е командувана од капетанот на групата Кралски австралиски воени сили со заменик командант од канадските воени сили Неговата задача е да го одржува SOFA договорот што му дозволува на UNC да ја задржи позадинска логистика и постановна врска на јапонско тло.
Иднина на Заедничката безбедносна област
За продолжување на Меѓукорејскиот сеопфатен воен договор од септември 2018 година, Командата на ООН, Вооружените сили на Република Кореја и претставниците на Народната армија на Северна Кореја се состанале во серија преговори за намерна демилитаризација на Заедничката безбедносна област. Првите две средби во октомври довеле до активности за деминирање во рамките на JSA, разоружување на персоналот и затворање на воените стражарници. На 6 ноември 2018 година, UNC спровела трета рунда преговори со јужнокорејската војска и севернокорејската народна армија за „Правила за интеракција“, што ќе овласти Заедничка безбедносна област каде што двете страни на Воената демаркациска линија—де факто границата—би била отворена за персоналот. Од неоткриени причини, севернокорејската страна одбила да се состане за да ги финализира овие правила и следниот чекор за реализација на демилитаризирана Заедничка безбедносна област.
Штајнхојтероде
Штајнхојтероде (Steinheuterode) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија.
Црква „Св. Петка“ - Туралево
Света Петка — манастирска црква на Туралевскиот манастир во селото Туралево, во Општина Кратово.
Местоположба
Се наоѓа десно од регионалниот пат 2247, на посебен асфалтен пат кој се двои од Р2247.
Историја
Црквата била подигната по третпат на ова место со помош од месното население и Општина Кратово.
Арпад Тот
Арпад Тот (Árpád Tóth; — ) — унгарски поет и преведувач.
Биографија
Тот учел во гимназија во Дебрецин, а потоа студирал германски и унгарски на Универзитетот во Будимпешта. Во 1907 година, неговите песни почнале да се појавуваат во весниците А Het и Vasárnapi Újság и по 1908 година во Нигат. Во 1911 година, тој станал театарски критичар за весникот Дебрецен Наѓ Ујсаг.
Во 1913 година, тој стана учител на богато семејство и добивал малку приходи од пишување, но сепак живеел во сиромаштија. Туберкулозата го натерала да се одмори во санаториум Шведлер на Татрите.
Во периодот на револуционерната власт по Првата светска војна, станал секретар на Академијата Вересмарти, но ја изгубил позицијата и не можел да најде нова работа по падот на владата. Останал сиромашен и болен со туберкулоза до крајот на својот живот, подлегнувајќи на болеста во Будимпешта во 1928 година. Неговото продолжено страдање го натерало да го разгледа самоубиството во еден момент - иако тој се придружил на персоналот на Аст Ест во 1921 година.
Во Дебрецин, гимназијата е именувана по него. Во април 2011 година, Унгарската народна банка издала комеморативна сребрена монета во чест на 125-годишнината од раѓањето на поетот.
Работа
Тој ги превел Милтон, Оскар Вајлд, Шели, Китс, Бодлер, Флобер, Готје, Мопасан и Чехов.
Претставнички дом на Филипините
Претставничкиот дом на Филипините (Фил.: Kapulungan ng mga Kinatawan ng Pilipinas) — еден од двата дома на Конгресот на Филипините. Претставничкиот дом на често е нарекуван Конгрес, ачленовите Конгресмени (mga kinatawan или mga konggresista)и ја ностат титулата Претставници. Тие имаат 3 годишен мандат.
Мацанова афера
Мацановата афера е афера на Македонската револуционерна организација, се разврзала 1906 година во Солун. Започнала откако во рацете на властите случајно се нашол „дневникот“ на локалниот учител Андреј Мацанов во кој тој пишувал се што знаел или сака да знае за видните дејци Организацијата во Солун и околните градови. Фактите или личните проценки на учителот, напишани во овој дневник, станале причина за притвор на 36 наставници. За да не бидат уапсени, многу избегале надвор. Мацановата афера нанела удар на училиштето дело во Солун, на окружниот, околискиот и месниот комитет на Организацијата
Ирвинг Лангмјур
Ирвинг Лангмјур (Irving Langmuir; - ) – американски хемичар и физичар, добитник на Нобеловата награда за хемија за откритие во површинската хемија.
Додека работел во Џенерал електрик, во периодот 1909-1950, направил неколку значајни откритија, меѓу останатото ја пронашол жарулката полнета со гас (поголемиот број денешни жарулки се такви) и техниката на заварување со водород.
Образование
Дипломирал рударство на универзитетот Колумбија во 1903 година, а докторирал во Гетинген во 1906 година кај Валтер Нернст, и самиот добитник на Нобелова награда.
Научна работа
Во продолжение на својата докторска работа ја испитувал ефикасноста на жарулката што резултирало со пронаоѓањето на високовакуумска цевка. Потоа со соработниците пронашол дека животот на жарното влакно може значително да се продолжи ако балонот се исполни со инертен гас, на пример аргон, што претставува важен елемент на денешната технологија за изработка на жарулки. Потоа ја испитувал емисијата на честички од вжарено влакно, термојонска емисја, и прв јонизираниот гас го нарекол плазма. Во врска со тоа го вовел концептот на електронска температура и во 1924 година пронашол метод за мерење на електронската температура и густината на плазмата.
Во истражувањата врзани со атомската теорија на материјата, го дефинирал модерниот концепт на валентна лушпа и изотоп. Заедно со Катарина Блаџет ги истражувал танките филмови и адсорпцијата на површините. Тие го вовеле концептот мономолекулски слој.
Во текот на Втората светска војна работел на развој на чадни завеси за војни цели и на методи на одмрзнување на авионските крила што го довело до откритието дека дождот може да се предизвика со засејување на облаците со сув мраз и различни јодиди. На тие принципи се заснова денешната противградна одбрана.
Во 1953 година, Лангмјур одржал предавање за патолошката наука.
Знаме на Мајот
Знамето на Мајот, француска прекуморска територија, официјално е знамето на Франција, но исто така се користи и локалното знаме на Мајот кое се состои од грбот на Мајот над кој се наоѓа натпис MAYOTTE испишан во големи црвени букви.
Нојкирхен (Рудни Планини)
Нојкирхен (Neukirchen) — општина во округот Рудни Планини, во Саксонија, Германија.
Дуќан на ул. „Борка Талески“ бр. 25 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Борка Талески“ бр. 25''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Сирим (округ)
Сирим е округ во Казахстан во покраината Западен Казахстан. Центар е градот Жимпити.
Лексичка дефиниција
Лексичката дефиниција на термин, исто така позната како дефиниција на речник, е дефиниција која тесно одговара на значењето на терминот во вообичаена употреба. Како што подразбира нејзиното друго име, ова е вид на дефиниција што најверојатно ќе биде во речникот. Лексичка дефиниција вообичаено е типот што се очекува од барањето за дефиниција. Се очекува дека таквата дефиниција ќе биде за да се пренесат информации до најшироката публика.
Имајте на ум дека лексичката дефиниција е descriptive, известува за вистинската употреба во говорниците на јазик и се менува со промена на употребата на терминот, rather than prescriptive, што било за да се држиме до верзијата што се смета за "correct", покрај поместувањето во прифатеното значење.
За широчината или vagueness на лексичката дефиниција, често се користи прецизна дефиниција (precising definition) или дефинирана дефиниција (stipulative definition).
Зборовите се класифицираат и како лексички. Лексички зборови се оние што имаат соодветно значење, како што се: именка (N), глагол (V), придавка (А), прилог (Adv) или preposition (Р).
Дефиницијата што го известува значењето на зборот или фразата, како што всушност се користи од луѓето се нарекува лексичка дефиниција. Значењата на зборовите дадени во речник се лексички дефиниции. Бидејќи зборот има повеќе значења, има и повеќе од една лексичка дефиниција.
Лексичките дефиниции се и вистинити. Доколку дефиницијата е иста како и вистинската употреба на зборот, таа е вистина.
Светско првенство во фудбал 2018 - група Х
Светско првенство во фудбал 2018 - група Х била една од осумте групи во групната фаза на натпреварување на Светското првенство 2018 кое се одржало во Русија. Натпреварите во групата Х ќе се одиграат од 19 до 28 јуни 2018 година. Во оваа група се натпреварувале следните репрезентации: Полска, Сенегал, Колумбија и Јапонија.
Колумбија - Јапонија
<section begin=СП 2018 - натпревар 16 /><section end=СП 2018 - натпревар 16 />
Полска - Сенегал
<section begin=СП 2018 - натпревар 15 /><section end=СП 2018 - натпревар 15 />
Јапонија - Сенегал
<section begin=СП 2018 - натпревар 32 /><section end=СП 2018 - натпревар 32 />
Полска - Колумбија
<section begin=СП 2018 - натпревар 31 /><section end=СП 2018 - натпревар 31 />
Јапонија - Полска
<section begin=СП 2018 - натпревар 47 /><section end=СП 2018 - натпревар 47 />
Сенегал - Колумбија
<section begin=СП 2018 - натпревар 48 /><section end=СП 2018 - натпревар 48 />
477 п.н.е.
477 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 477. година пред новата ера, 477. од првиот милениум п.н.е., 77. од 5 век п.н.е. и осма од 470-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5031 и 5032 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4273 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3283 и 3284 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 276.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 477 година се протега во 2159 и 2160, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2219 и 2220 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 66. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1132 и 1131 исламска година пред хиџра.
Ендрју Вуд
Ендрју Патрик Вуд (роден на во Колумбос — починал на  во Сиетл) — американски музичар, пејач и текстописец. Вуд е најпознат како главен вокалист за рок групите Malfunkshun и Mother Love Bone.
Вуд го основал Malfunkshun во 1980 година со својот брат Кевин и Реган Хагар. Иако бендот имал само две песни, „With Yo 'Heart“ и „Stars-n-You“, албумот Deep six compilation, го претставува почетокот на гранџ движењето во Сиетл. За време на своето членување во Malfunkshun, Вуд започнал да се потпира на дрогата, влегувајќи и рехабилитација во 1985 година.
До 1988 година, Malfunkshun била распуштена, а Вуд започнал да соработува со членовите на Green River, Стоун Госард и Џеф Амент. Тие наскоро започнале да пишуваат оригинален материјал и ја формирале групата Mother Love Bone истата година, зимајќи ги гитаристот Брус Ферведер (исто така поранешен член на Green River) и тапанарот Грег Гилмор. Следната година бендот потпишал договор со PolyGram, издавајќи шест песни. Кон крајот на годината, бендот го снимил својот деби албум Apple, кој требало да биде пуштен во продажба во 1990 година.
Поради неговата борба со зависноста од дрога, Вуд заминал на рехабилитација во 1989 година, надевајќи се дека ќе биде чист за пуштањето на деби албум на Mother Love Bone. На 16 март 1990 година, Вуд бил пронајден во коматна состојба од неговата девојка, Ксана Ла Фуенте, која имала преголема доза на хероин. Вуд бил однесен во болница и ставен на одржување. Состојбата на Вуд започнала да покажува знаци на подобрување, но тој одеднаш починал три дена подоцна.
NGC 3824
NGC 3824 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3824 се споменува и како UGC 6676, MCG 9-19-161, CGCG 268-73, IRAS 11400+5303.
Откривање
Објектот е откриен на 14 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3824 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 3824 има привидни димензии од 1,3' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 118°.
Прибовце (Лопате)
Прибовце — археолошко наоѓалиште во кумановското село Лопате. Претставува населба од бронзеното и доцноантичкото време.
Местоположба
Се наоѓа помеѓу селата Лопате и Бедиње, на простор од околу 800 м должина. На северната страна е опкружен со коритото на Липковска Река, на јужната со питомите ридски височинки и железничката пруга Скопје-Белград, а на останатите страни со последните селски куќи. По средината врви патот што ги поврзува селата од падините на Скопска Црна Гора со Куманово (Р2133).
Ископување и наоди
Во 1978 година, во текот на градежните работи од страна на фабриката за рабни цевки „11 Октомври“, се вршени заштитни ископувања во организација на Археолошкиот музеј од Скопје. Со оглед на големината на просторот и на условите за ископување, биле истражени четири работни сектора, преместени на места со поголема густина на археолошкиот материјал. Во сите сектори се откриени остатоци од големи градби, со 10 до 15 простории различни по големината и организацијата, скудно зачувани во темелите, ѕидани со речен камен и кал и многу малку со варов малтер. Без оглед на тоа што габаритите не им се утврдени, според начинот на ѕидањето, распоредот и големината на просториите и најдените археолошки предмети (фрагменти од керамички садови, железни орудија, накит и монети), се работи за помала стопанска населба од IV век.
Во Секторот II, близу до коритото на реката, под доцноантичките темели се најдени многубројни керамички и други предмети од населба од средното и доцното бронзено време.
Зелена смрдливка
Зелена смрдливка (лат. Palomena prasina) — вид инсект од семејството на смрдливките. Оваа бубачка се одликува со умерена зелена боја на грбот и без забележливи белези. Ова е мошне честа смрдливка во Британија, и се среќава во најразни живеалишта, меѓу кои и домашните градини.
Сулдурци
Сулдурци — село во Општина Радовиш, во околината на градот Радовиш.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 228 жители, со што селото се вбројува во мали села во областа на Конче и Радовиш.
Потекло и значење на името
За потеклото и значењето на името на селото Сулдурци меѓу мештаните не постои некакво предание, легенда или толкување. Некои велат дека е можно името да доаѓа од турскиот збор су што значи вода, односно најверојатно потекнува од зборот сулиндар, сулиндур што во географската терминологија на повеќе македонски дијалекти и говори означува цевка, канал, ќунк низ кој тече вода, кој најверојатно постоел од изворите кои се наоѓаат над селото.
Географија и местоположба
Селото Сулдурци се наоѓа во јужниот дел на територијата на Општина Радовиш, недалеку од десната страна на патот Радовиш-Струмица. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 360 метри, на јужниот раб во средишниот дел на Радовишкото Поле. Од градот Радовиш е оддалечено 8 километри.
Сместено е на допирот помеѓу рамничарското земјиште на котлинското дно на Радовишко-струмичката котлина, кое широко се протега на север и подножјето на северната падина на планината Смрдеш, која се издигнува на југ. Соседни села на Сулдурци се: Воиславци непосредно од запад и Калуѓерица веднаш на исток.
Над селото се издигнуваат возвишенијата високи 445 метри каде што е манастирот „Св. Атанасиј“, Перунига (439 м.) на граница со атарот кон соседното село Калуѓерица, Малинова и Дива Нива (478 м.), Средни Рид (662 м.), Голи Рид и Тасова Нива (730 м.) и Стојчева Нива (833 м.), обраснати со дабова шума, додека под селото е полето со месностите Горелка, Скрт и Динко на рамничарско обработено земјиште високо од 360 до 320 метри со што селото има одлична местоположба од стопанско-економски причини.
Селото Сулдурци е приклучено на градскиот водовод на Радовиш, а во селото е изграден детски парк близу до сретселото и црквата Св. Илија, а се поплочени и се асфалтирани повеќе улици.
Историја
Селото Сулдурци се споменува уште во средновековниот период од турските пописни дефтери од XVI век, односно од 1570 година кога тоа било чисто христијанско македонско село кое припаѓало во рамки на Струмичката нахија во Ќустендилскиот санџак. Во ова време во селото, запишано како Сурдлица или Сврдлица живееле 40 македонски христијански семејства како и 37 неженети кои произведувале 80 товари пченица, 80 товари мешано жито, уров, леќа, градинарски култури, овошје, грозје и вино, сено, се чувале и свињи и пчели во кошници и улишта, за што селото Сулдурци остварувало севкупен приход и давачки од 7014 акчиња.
Сепак ова средновековно село Сулдурци во еден период опустело, бидејќи денешното село е основано, односно обновено од предците на родовите-деленици Цимандровци и Мантовци, кои најпрвин живееле во пределот Малинови Ниви, каде што се денес последните куќи во најгорниот дел на селото блиску до малата црква — манастирче Свети Атанасиј, а подоцна слегле и го поместиле селото подолу на отворот на долот и допирот со рамничарското земјиште во полето. Повторното обновување на селото од сегашните родови најверојатно се случило во перидот кон крајот на и првата половина на  век. Јасни докази за обновувањето и поместувањето на селото во ова време е натписот на 1841 година над влезната врата на манастирчето Свети Атанасиј и фактот што празникот летен Свети Атанасиј на 15 мај е селска слава на селото Сулдурци, иако во самото село на сретселото постои новоизграден и голем црковен храм посветен на Свети Илија.
Кон крајот на Втората светска војна, во околината на Сулдурци во правец на Калуѓерица едининиците на 20. македонска бригада двапати едно подруго извршиле акции и борби со германските колони, а во периодот меѓу 7 и 10 септември 1944 година како и во повеќето радовишки села, во Сулдурци бил формиран народноослободителен одбор (НОО) на чело со Спасо Трајков. Во борбите при повлекувањето на германските војски од Струмица кон Радовиш и Штип, од селото Сулудурци загинал Тодор Трајков.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 9,8 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 536 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 360 хектари, додека пасишта нема.
Во основа, селото има полјоделско-шумарска функција. Во селото работат услужни објекти.
Основни занимања на жителите се земјоделство и сточарство, а убедливо најголеми приходи се остваруваат од овоштарството. Од овоштарството најзастапено е одгледувањето на сливи од повеќе видови меѓу кои најмногу од сортата „стенли(ја)“, а потоа и од модра, црвена при што селото вкупно произведува и до 1,5 милиони тони, односно по 20 до 30 тони сливи по куќа, кои во најголем дел се откупуваат за извоз во Русија и Германија. Од останатите овошки се одгледуваат и многу праски (од сите рани и доцни сорти), јаболка, кајсии, цреши, вишни кои исто така се откупуваат за продажба на домашните и странските пазари, а за потребите на складирање и чување на овошјето за откуп уште пред петнаесетина години на влезот на селото е изграден современ ладилник кој и денес успешно работи.
Доста е застапено и лозарството од кое најмногу се произведуваат сортите грозје „вранец“ и „смедеревка“ кои со комбиња се продаваат на пазарите во Скопје, во Прилеп и прилепските села Крушеани, Кривогаштани, а од нив мештаните на Сулдурци произведуваат и по 300 и повеќе литри на ракија (препечена) и мастика. Иако селото Сулдурци е едно од најголемите производители на сливи, сепак речиси и воопшто да не се пече сливова ракија, туку сето производство на ракија е од грозје т.е. лозова и комова препечена ракија. За време на бербата на овошјето и грозјето, жителите на Сулдурци често најмуваат аргати од соседното село Калуѓерица и од Струмичко.
Од полјоделството поголемиот дел на домаќинства одгледуваат тутун (на месен говор „татун“) од сортата јака, пченица, јачмен и пченка за сточна храна кое во последниот период се сее послабо, а секое домаќинство одгледува и градинарски култури најмалку по 1 до 3 пластеници („фолии“) за сопствени потреби, при што најзастапени се: пиперки и тоа од сортите црвена ајварка („куртовска капија“) со извонредна блажина и меснатост од кои секоја куќа произведува големи количества „ајвер“ (водестата сорта „слоново срце“ не е застапена) и лута зелена „чушка“, патлиџани (домати), млад кромид и лук, марули, зелка, морков. Порано доста било застапено и одгледувањето на афион, кое е опаднато поради неисплатливоста и тешкотиите со пласманот при што во денешно време афион одгледува само едно домаќинство на површина од околу 200 м2 (2 ари).
Во селото Сулдурци е застапено и сточарството при што се одгледуваат околу 50 овци, 50 кози и три крави. Од овчото млеко во повеќе домаќинства се прави сирење. Со сточарство се занимаваат неколку куќи во најгорниот дел на селото под пасиштата на падината и тоа од домаќинството на Стојо(вци), кои се доселени од планинското село Загорци. Повеќето куќи одгледуваат и живина (кокошки и гуски).
Поради непосредната близина на градот Радовиш и големите рудни ископи и производствени капацитети, повеќе жители на селото Сулдурци се вработени во дејности во градежништвото, превозот и управување со машини во ископот на руда во рудникот „Бучим“, а порано и во рудникот „Дамјан“, автопревоз во странство и работа во разни претпријатија во градот Радовиш. На самиот влез на селото, веднаш од левата страна од исклучувањето од регионалниот пат за Сулдурци постои и работи стровариште за градежни материјали на градежното претпријатие „Жица Монт“ од Радовиш. Во селото Сулдурци порано имало три, а во моментов работи само една продавница, но поради близината и пристапноста жителите пазаруваат и купуваат средства за сите потреби во домаќинството во Радовиш.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Сулдурци живееле 90 жители, сите Македонци.
Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Сулдурци имало 112 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Сулдурци е населено со македонско население, коешто во 1961 година броело 459 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 262 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Сулдурци живееле 228 жители, сите Македонци.
Во 2016 година, селото броело околу 55-56 куќи со 220-230 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 195 жители, од кои 174 Македонци, 1 Албанец и 20 лица без податоци.
Родови
Селото Сулдурци отсекогаш па сè до денес е населено во целост и само со Македонци од православна христијанска вероисповед.
Најстари родови кои живеат во Сулдурци се: Цимандровци и Мантовци се најстарите родови коишто се деленици - разделени од еден предок кој се доселил од пелагониското крушевско село Бучин. Иако има блиско радовишко село Бучим тоа изречно не се наведува како место на потекло. Родот Цимандровци биле и се едни од најбогатите и најимотни селани, а на нивните имоти во дамнешни времиња обработувале земја и припадници од другите родови (пр. Шикинци) за кои се раскажува дека и додека одморале од земјоделските работи стопаните ги терале и во „одмарање“ да завршат уште некоја работа. Дополнителен доказ за статусот и знамнитоста на овие родови е фактот што од родот Мантовци потекнуваат сегашниот градоначалник на Радовиш - Сашко Николов и поранешниот пратеник Ефтим Манев. Според родовското презиме Мантовци можно е да имаат и некаква врска (пр. привремено преселување) на Мантово.
Останати родови во Сулдурци се: Гуштерци и Шикинци, а родот Стојови се најмлади доселеници дојдени од лакавичкото радовишко село Загорци. Презимиња на семејства кои живеат во Сулдурци се: Ефтимови (припаѓаат на родот Цимандровци), Маневи, Николови (припаѓаат на Мантовци), Трајкови, Стоеви (живеат во најгорниот дел на селото), Коцеви, Јованови, Филеви, Јанкови, Ѓорѓиеви, Димитриеви, Митеви и Костадинови.
Иселеништво
Најмногу иселеници од селото Сулдурци има во градот Радовиш и околните села Калуѓерица, Ораовица, Раклиш и привремена работа во Германија, но поради поволните услови за живот не се забележува поголем обем на иселување.
Самоуправа и политика
Во век, Сулдурци било село во Радовишката каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Радовиш, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Радовиш.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Ињево, во која покрај селото Сулдурци, се наоѓале и селата Бучим, Воиславци, Горна Враштица, Дамјан, Дедино, Долна Враштица, Ињево, Погулево и Топалница. Во периодот 1950-1952, селото било дел од Општина Воиславци, во која влегувале селата Воиславци и Сулдурци.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 206 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 208 гласачи.
Машка кошаркарска репрезентација на Хрватска
Кошаркарската репрезентација на Хрватска ја претставува Хрватска на меѓународни кошаркарски натпреварувања. После завршувањето на Евробаскет 2007, Хрватска била рангирана на 20-то место на ФИБА ранг списокот на кошаркарски репрезентации.
Состав
Европско првенство 2007.
476 п.н.е.
476 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 476. година пред новата ера, 476. од првиот милениум п.н.е., 76. од 5 век п.н.е. и седма од 470-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5032 и 5033 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4274 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3284 и 3285 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 277.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 476 година се протега во 2160 и 2161, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2220 и 2221 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 67. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1131 и 1130 исламска година пред хиџра.
NGC 6172
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6172 се споменува и како IC 1213, UGC 10352, MCG 0-42-3, CGCG 24-9, NPM1G -01.0494.
Откривање
Објектот е откриен на 21 јуни 1884 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6172 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 6172 има привидни димензии од 0,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 22 м 10,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -1° 30' 51"".
Други поделби
Проучување на NGC 6172 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57937. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 246; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5034. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 143.
Планетезимал
Планетезималите се цврсти предмети сметани дека постојат во протопланетарните дискови и остаточните дискови. Според планетарната хипотеза на Чемберлин - Мултон, за нив се верува дека се создадени од космички зрна прав. Се верува дека се создале околу 4,6 милијарди години во Сончевиот Систем, тие се вредни во студиите за создавање на истиот.
Создавање
Широко прифатена теорија на планетарно создавање, т.н. планетезимална хипотеза, планетезималната хипотеза на Чембрлин-Мултон и таа на Виктор Сафронов, вели дека планетите се создваат од космички прашести зрна кои се судираат и се држат за да создадат поголеми и поголеми тела. Кога телата достигнуваат големини од приближно еден километар, тогаш тие можат да се привлечат едни со други директно преку нивната меѓусебна гравитација, енормно помагајќи на натамошен раст во протопланети со големина на месечината. Вака често се дефинираат планезолимите. Телата кои се помали од планетезималите мора да се потпираат на Брауновото движење или турбулентни движења во гасот за да предизвикаат судири што можат да доведат до додржување. Механиката на судири и механизмите на додржување се сами по себе сложени процеси. Алтернативно, планетезималите можат да се создаваат во многу густ слој на зрна од прашина што се подложуваат на колективна гравитациска нестабилност во средината на рамнината на протопланетарниот диск или преку концентрацијата и гравитациониот колапс на ројот на поголемите честички во проточните нестабилности. Многу планетезимали на крајот се распаѓаат за време на насилни судири, како што може се случило со 4 Веста и 90 Антиопа, но неколку од најголемите планетезимали може да преживеат вакви средби и да продолжат да прераснуваат во протопланети и подоцнежни планети.
Планетезимали во Сончевиот Систем
Планетезималите кои преживеале до денес, се вредни за науката, бидејќи содржат информации за создвање на Сончевиот Систем. Иако нивните надворешности се подложени на интензивно сончево зрачење што може да ја смени нивната хемија, нивните ентериери содржат беспрекорен материјал суштински недопрен уште од создавањето на планетата. Ова го прави секој планетезамал „ временска капсула“, а нивниот состав може да ги открие состојбите во Сончевата маглина од која е создаден нашиот планетарен систем. Најпримитивните планетезимали што ги посетило вселенското летало се дводопрениот Арокот.
Дефиниција на планетезимал
Зборот планетезимал (planetesimall) потекнува од математичкиот концепт инфинитезимал (infinitesimal) и буквално значи крајно мал дел од една планета.
Додека името секогаш се применува на малите тела за време на процесот на создавање на планетите, некои научници го користат и терминот планетезимал како општ термин за да се однесуваат на многу мали тела на Сончевиот Систем - како астероиди и комети - кои се оставени од процесот на создавање. Група од водечките светски стручњаци за создавање на планети одлучила на конференција во 2006 година за следнава дефиниција за планетезимал: "Планетезимал е цврст предмет што се јавува при акумулацијата на орбиталните тела чија внатрешна сила е доминирана од само-гравитација и чија орбитална динамика не е засегната значително од влечење на гас. Ова одговара на предмети поголеми од приближно 1 км во сончевата маглина." Телата доволно големи, не само да се држат заедно со гравитација, туку да го променат патот на карпите кои се приближуваат преку растојанија од неколку радии започнуваат да растат побрзо. Овие тела, поголеми од 100 км до 1000 км, се нарекуваат ембриони или протопланети.
Во тековниот Сончев Систем, овие мали тела обично се класифицираат според динамика и композиција и може последователно да еволуираат  да станат комети, предмети на Кајперовиот Појас или тројански астероиди, на пример. Со други зборови, некои планетезимали станале други типови на тела откако завршило планетарното создавање и може да биде наведено како било кое од двете имиња.
Горенаведената дефиниција не е одобрена од Меѓународниот астрономски сојуз и други работни групи можат да изберат да усвојат иста или различна дефиниција. Исто така, не постои точна линија за раздвојување помеѓу планетезималот и протопланетата.
NGC 1741A
NGC 1741A — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1741A се споменува и како MCG -1-13-45, MK 1089, Arp 259, IRAS 04591-0419, VV 524, VV 565, HCG 31A.
Откривање
Објектот е откриен на 6 јануари 1878 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1741A е од видот Sdm. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 1741A има привидни димензии од 0,9' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 1 м 38,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 15' 32". Положбениот агол на објектот е во износ од 63°.
Други поделби
Проучување на NGC 1741A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16574. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4758. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1519.
Надворешни врски
NGC 1741 NGC 1741 NGC 1741 NGC 1741 NGC 1741 NGC 1741 NGC 1741
Знаме на Реинион
Реинион е француска прекуморска територија, која го користи знамето на Франција како официјално, или знамето на регијата на која пишува „Region Reunion“. Исто така постои и предложено знаме за Реинион кое го претставува вулканот Фурнаиз од кој излегуваат краци на сонцето.
Нидердорф (Саксонија)
Нидердорф (Niederdorf) — општина во округот Рудни Планини, во Саксонија, Германија.