cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алесандро Дел Пјеро
ФК Сиднеј
Во следната сезона, Дел Пјеро бил назначен за капитен на клубот, и се изедначил со Џузепе Меаца на второто место на најдобрите стрелци на сите времиња меѓу италијанските играчи со 338 гола, благодарение на голот постигнат против Мелбурн Сити.
После неколку не брилијантни настапи, исто така, како резултат на физички проблеми, во претпоследниот натпревар во првенството, тој постигнал два гола во победата со 4-1 против Велингтон Феникс пред да ја затвори регуларната сезона со обезбедување на две асистенции во победата со 2-1 над Перт Глори, што му го гарантирало на Сиднеј петтото место и пристап во финалната серија. Тој ја завршил сезоната со 10 голови и 9 асистенции, а неговиот клуб бил елиминиран во четвртфиналето на финалната серија после поразот со 2-1 од Мелбурн Виктори.
На 28 април, тој рекол дека нема да го обнови договорот со ФК Сиднеј, клубoт за кој одиграл 48 официјални натпревари и постигнал 24 голови.
Делхи Дајнамос
На 28 август 2014 година, тој потпишал четиримесечен договор со новонастанатиот индиски клуб Делхи Дајнамос кој требало да почне да игра во новиото првенство на земјата, Суперлигата на Индија.
Своето деби во Индија, Дел Пјеро го направил на 14 октомври во ремито 0-0 против Пуне Сити, во чии редови за време на истиот натпревар настапил неговиот поранешен соиграч и партнер во нападот од Јувентус, Давид Трезеге. Својот прв и единствен гол со портокаловите - воедно и последниот во неговата кариера - го постигнал на 9 декември, од слободен удар, во ремито 2-2 против Ченајин. Првенството со клубот го завршил на петтото место, не стигнувајќи до плејоф фазата; вкупно тој забележал 10 настапи и еден гол за Делхи Дајнамос
На почетокот на јануари 2015 година, Дел Пјеро официјално го соопштил своето пензионирање од професионалниот фудбал, исто така, истакнувајќи ја својата желба за тренерска кариера.
Младински репрезентации
Во 1991 година, учествувал со италијанската репрезентација под 17 години на светското првенство во оваа возрасна категорија чиј домаќин бил Италија, постигнувајќи гол во вториот натпревар на аѕурите, против Кина (2-2). Помеѓу 1992 и 1993 година, тој одиграл 14 натпревари за репрезентација под 18 години, притоа постигнувајќи 12 голови. Во 1992 година, учествувал со истата селекција на турнирот посветен на Паоло Валенти, каде го направил своето деби на 12 април во Форли против Норвешка, во натпреварот што завршил 2-0 за италијанците. Два дена подоцна, против Грција, го постигнал својот прв гол со репрезентацијата под 18 години. По победата над Шпанија во полуфиналето, Италија под 18 години се квалификувала во финалето во Равена, каде се соочиле со италијанската селекција на аматери. Токму Дел Пјеро го постигнал голот што го решил натпреварот (1-0). Во октомври Дел Пјеро учествувал во квалификациите за Европското првенство под 18 години, каде го направил своето деби против Полска, постигнувајќи хет-трик во успехот на аѕурите со 5-1. Сепак, Италија потоа била елиминирана во баражот, од Унгарија (2-0 во првиот натпревар за унгарците, 1-0 во реваншот за Италија).
На 20 јануари 1993 година, под водство на Чезаре Малдини го направил своето деби за италијанската репрезентација под 21 година во пријателскиот натпревар во кој ја победиле Романија со 1-0. Со аѕурините тој играл во четвртфиналето на Европското првенство во оваа категорија во 1994 и на 1996, но без да учествува во завршните фази на споменатите натпреварувања, кои Италија ги освоила. Севкупно го дресот на селекцијата под 21 година го носел во 12 наврати, постигнувајќи 3 гола: првиот против Хрватска на 16 ноември 1994 и другите два против Унгарија, во пријателски натпревар на 21 февруари 1996 година.
Сениорскa репрезентација
Сениорската репрезентација веројатно е најспорното поглавје во кариерата на Дел Пјеро. Облечен во националниот дрес, тој одиграл вкупно 91 натпревар и постигнал 27 голови, и во моментов е четврти стрелец во историјата на аѕурите, изедначен со Роберто Баџо. Сепак, тој никогаш не успеал да се истакне на светските и европските првенства каде на седум различни турнири постигнал само три гола (два гола на три светски и еден гол на четири европски првенства).
Неговото деби за сениорската репрезентација се случило на 20-годишна возраст, под водство на селекторот Ариго Саки на 25 март 1995 година против (натпревар кој завршил 4-1 за Италија). Првиот гол го постигнал на 15 ноември истата година против во победата со 4-0.
На 10 септември 2008 година, против во квалификациите за Светското првенство 2010, го одиграл својот последен репрезентативен натпревар.
1996-2000
Во 1996 година, Ариго Саки го повикал Дел Пјеро на Европското првенство во Англија, што бил неговиот прв турнир со сениорската репрезентација и на кое учествувал носејќи го бројот 14. Во кратката авантура на аѕурите на ова првенство, која завршила уште по првата фаза, тој бил искористен само во првиот натпревар на италијанците, одигран на 11 јуни против, и тоа како играч од средниот ред, напуштајќи го теренот по крајот на првото полувреме кога бил заменет од Роберто Донадони.
Следната година тој бил дел од избраните играчи од новиот селектор Чезаре Малдини за Турнирот во Франција, а потоа бил повикан и на Светското првенство 1998 одржано исто така во Франција.
Мускулната повреда што ја претрпел неколку дена пред почетокот на Мундијалот, во финалето на Лигата на шампионите против Реал Мадрид, го натерала да пристигне на турнирот во несигурни услови, па тренерот го фаворизирал Роберто Баџо за првиот натпревар на аѕурите против. Своето деби на светските првенства го направил на 17 јуни 1998 година во Монпелје, влегувајќи од клупата за резерви во 65-тата минута, на местото на Баџо, во вториот натпревар од групата против во победата со 3-0. Во последниот натпревар од групата против, победата со 2-1, тој асистирал од слободен удар за голот на Кристијан Виери; во второто полувреме вообичаената измена се случила повторно: Дел Пјеро го отстапил местото на Баџо на седумнаесет минути до крајот. Откако се квалификувале во осминафиналето, Италија ја победила со 1-0 на 27 јуни; Дел Пјеро повторно го започнал натпреварот заедно со Виери во нападот и бил заменет од Енрико Кјеза во 77-мата минута. На 3 јули 1998 година, Италија била елиминирана во четвртфиналето на Светското првенство од страна на домаќинот по изведување пенали, откако по 90 минути и по продолженијата натпреварот завршил 0-0. Во оваа средба Дел Пјеро бил заменет уште еднаш од Баџо во второто полувреме.
Потоа тој бил избран од новиот селектор Дино Ѕоф за Европското првенство 2000 во Белгија и Холандија, и покрај тоа што неодамна се вратил од повреда. Во последниот натпревар од групата, против, на 10 јуни, тој излегол на теренот од првата минута, обезбедувајќи асистенција за голот на Лујџи Ди Бјаџо за моментален резултат 1-0, а потоа тој го реализирал голот во 88-мата минута за конечните 2-1, со удар над главата на противничкиот голман Магнус Хедман. Во финалето изгубено од тој влегол на местото на Стефано Фјоре во 53-тата минута, две минути пред Италија да дојде во водство; тој последователно промашил голема шанса за зголемување на водството во 59-тата минута кога по одличното додавање на Франческо Тоти, тој излегол сам пред Фабиен Бартез, но шутирал покрај голот. Во самата завршница од финалето Франција дошла до израмнување, за потоа со златниот гол на Трезеге во 9-тата минута од првото продолжение да го освојат првенството.
2000-2008
Како автор на пет гола за време на квалификациите за Светското првенство 2002 (вклучително и во натпреварот против со кој аѕурите математички обезбедиле пласман на турнирот ), Дел Пјеро бил повикан од Џовани Трапатони да игра на својот втор мундијал во кариерата, Светското првенство 2002, кое се одржало во Јапонија и Јужна Кореја. За време на овој турнир тој најчесто се менувал со Франческо Тоти, кога едниот бил на теренот другиот останувал на клупата и обратно. Во третиот натпревар на мундијалот и последен од групната фаза, одигран на 13 јуни против, тој влегол во игра на местото на фудбалерот на Рома на дванаесет минути до крајот, и постигнал гол во 85-тата минута (посветувајќи го на неговиот неодамна починат татко) со кој го поставил конечниот резултат 1-1, што бил доволен за Италија да се квалификува во осминафиналето како втора во групата Г зад мексиканците. Сепак, набргу потоа завршила авантурата на италијанците на овој турнир, откако тие биле елиминирани во осминафиналето од домаќинот со златен гол во второто продолжение; Дел Пјеро го започнал натпреварот и играл до 61-вата минута кога бил заменет од Џенаро Гатузо. Својот втор Мундијал го завршил со 89 одиграни минути во 3 натпревари и еден погодок, негов прв во ова натпреварување.
На шест натпревари од квалификациите за Европското првенство 2004 тој постигнал пет гола, а потоа бил повикан повторно од страна на Трапатони за завршниот турнир во Португалија, каде започнал во сите три натпревари од групата Ц. Сепак, Италија не успеала да ја мине фазата по групи, завршувајќи зад Шведска и Данска иако со еднаков број бодови (5) со овие две селекции, но со помал број постигнати голови во меѓусебните двобои.
Во 2006 година, Марчело Липи - кој имал многу важна улога за развојот на Дел Пјеро во Јувентус - станал нов селектор на репрезентацијата на Италија. Дел Пјеро бил повикан на Светското првенство 2006 во Германија, неговото трето светско првенство, во кој повторно се соочува во двобој со Тоти за место во тимот. Тој влегол во игра од клупата во првите два натпревари против и, а од почетокот играл само во осминафиналето против. Во полуфиналето против на 4 јули, тој влегол во игра во завршницата на првото продолжение и бил пресуден: најпрво тој го изборил корнерот за својата репрезентација по кој се одиграла акцијата за водство на Италија од 1-0 со голот на Фабио Гросо, а потоа во 120-тата минута тој го постигнал голот за конечни 2-0, финализирајќи го противнападот кој го започнале Фабио Канаваро и Тоти, а завршил со одлична асистенција на Алберто Џилардино за него по која тој ја пратил топката во далечниот агол од голот на германците. Овој погодок ќе се испостави и како негов последен во дресот со сина боја. На 9 јули на Олимпискиот стадион во Берлин, во финалето против Франција, Дел Пјеро влегол во игра на неколку минути до крајот на редовното време, кое завршило 1-1 со головите на Зинедин Зидан и Марко Матараци, и потоа го постигнал четвртиот од петте пенали кои и ја донеле на Италија четвртата мундијалска титула.
Својот последен натпревар за Италија го одиграл на 10 септември 2008 година, во победата со 2-0 над во квалификациите за Светското првенство 2010 година, во кој се појавил на теренот во Удине во 56-тата минута на местото на Антонио Ди Натале и му асистирал на Даниеле Де Роси за вториот гол.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 25 јули 2020.
Хет-трикови
Во својата кариера Алесандро Дел Пјеро има 9 натпревари на кој постигнал три или повеќе голови, т.н. хет-трик: 8 натпревавари во кариерата завршил со 3 постигнати гола, а само еднаш успеал да постигне 4 погодоци, во дресот на ФК Сиднеј против Велингтон Феникс во јануари 2013 година. Тие четири гола со Сиднеј, всушност претставуваат единствениот негов хет-трик кој не го постигнал со екипата на Јувентус; сите останати 8 хет-трика се со бјанконерите. Тој никогаш не постигнал хет-трик со останатите три екипи за кој играл: Падова, Делхи Дајнамос и италијанската репрезентација.
Јувентус
Младински натпреварувања
Сениорски натпреварувања
Почести
Орден за заслуги на Италијанската Република — Рим, 12 декември 2006. На иницијатива на Претседателот на Републиката.
Орден за заслуги на Италијанската Република — 2000. На иницијатива на Претседателот на Републиката.
Музеј на Оскар Нимаер
Музејот на Оскар Нимаер  (португалски: Museu Oscar Niemeyer) — музеј во Куритиба, во бразилската сојузна држава Парана. Отворен бил во 2002 година под називот „Нов музеј“, а од 8 јули 2003 година е познат како „Музеј на Оскар Нимаер“.
Музејот ги опфаќа делата од современата ликовна уметност, архитектурата и дизајнот. Со својата величественост, убавина и важноста на колекцијата, тој претставува културна институција од меѓународно значење. Комплексот од две згради, изградени на површина од 35 илјади квадратни метри (од кои 19 илјади се посветени на изложбениот простор), тој е вистински пример за архитектура поврзана со уметноста. Првата зграда е дизајнирана од Оскар Нимаер во 1967 година, верна на стилот на тоа време, и замислена како образовен институт, отворен во 1978 година. .
Опис
Музејот располага со многу елементи во кој се следи стилот на Нимаер: задебелени геометриски форми, вајарски заоблени волумени поставени видливо за контраст со правоаголни волумени, подвижни рампи за пешаци, големи површини од бело обоен бетон и површими со живописни мурали или слики. Иако е вкоренет во модерната архитектура уште од неговото вклопување во меѓународен стил, проектите на на Нимаер имаат многу заедничко со постмодерната архитектура и ова е исто толку современа градба како и уметничкоте дело што ги  содржи во голем број. .
Стилски одлики
Оскар Нимаер е еден од најзначајните аритекти на дваесеттиот век. Ова е едно од делата во кој авторот најслободно и најсмело ги изнел своите архитектонски замисли. Во својот уметнички израз Нимаер комбинирал бетон, стакло и челика. Тоа е израз кој ќе биде суштинска визура во модернистичката архитектура со планетрана распространетост. Како еден од главните творци на овој архитектонски израз со смелоста, фантазијата, концизноста, органичноста и синтезата, Нимаер го развива до совршенство меѓународниот архитектонски модернистички стил при што во овој негов проект успеал да ја наруши „архитектонската гравитација“ создавајќи лебдечки и совршено избалансирани архитектонски елементи издигнати и ослободени над земјената површина - своевидни архитектонски скулптури. Неговиот архитектонски израз не само што ќе изврши големо влијание на генерации светски архитекти туку и во голема мера ќе придонесе за новата архитектонска визура во светски рамки. .
Бомбашки напади врз руските станбени објекти
Бомбашките напади врз руски станбени објекти претставуваат серија од напади кои се случиле во четири станбени згради во руските градови Бујнакск, Москва и Волгодонск во септември 1999 година, при што загинале 293 лица, а биле повредени 651. Експлозиите се случиле во Бујнакск на 4 септември, Москва на 9 септември и 13 септември, и Волгодонск на 16 септември. Неколку други бомби биле подметнати во Москва во тоа време. .
Слична бомба била пронајдена и деактивирана во рускиот град Рјазањ на 23 септември 1999 година. На следниот ден директорот на Федералната служба за безбедност Николај Патрушев изјавил дека инцидентот во Рјазањ наводно бил вежба на специјалните служби.
Овие напади, заедно со инвазијата на Дагестан која била причинета од страна на Чеченија во август 1999 година предводена од Шамил Басаев и Ибн ал-Катаб, ја предизвикале Руската Федерација да ја започне Втората чеченска војна.
Иако на 2 септември 1999 година, командантот на војската Ибн ал-Катаб најавил дека "муџахедините на Дагестан ќе извршуваат големи одмазди во различни делови од Русија<, на 14 септември тој ги негирал експлозиите изјавувајќи дека тие се борат против руската армија, а не против жените и децата во Русија.
Официјалната истрага за нападите била завршена од страна на руската Федералната служба за безбедност во 2002 година. Според истрагата и судската одлука што следела, бомбашките напади биле организирани од Ачимез Гочијев, кој се наоѓа во бегство. Освен него, биле обвинети и Абу Омар ал-Саиф заедно со Ибн ал-Катаб, кои подоцна биле убиени. Шест други осомничени биле осудени од страна на руските судови.
Членот нс Државната дума, Јуриј Штекочихин предложил два предлози за парламентарна истрага на настаните, но предлозите му биле одбиени во март 2000 година. Независната комисија која била предводена од страна на Сергеј Ковалев исто така не покажала резултати бидејќи владата одбивала да одговори на дел од неговите прашања. Јуриј фелштински (живее во САД), Александар Литвиненко (убиен во 2006 година), Борис Березовски (олигарх кој има добиено британски егзил), Дејвид Сатер, Борис Кагарлицки, тврдат дека во 1999 година бомбашките напади биле лажирани од страна на ФСБ со цел да се добие јавна поддршка за нова вистинска војна во Чеченија, и зголемување на рејтингот на тогаш веќе поранешен агент на ФСБ, а подоцна и претседател на Русија, Владимир Путин.. ..
224 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5284 и 5285 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4526 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3536 и 3537 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 529.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 224 година се протега во 2412 и 2413, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2472 и 2473 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 319. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 871 и 870 исламска година пред хиџра.
Чуетел Еџиофор
По запишувањето на националниот младински театар во 1995 година, и добивањето на стипендија за Лондонската академија за музички и драмски уметност, на 19-годишна возраст и поминати три месечни студии, Еџиофор бил избран од Стивен Спилберг да глуми споредна улога во филмот Амистад.
Еџиофор е познат по улогите на Окве во Валкани слатки работи (2002), оперативецот во Серенити: Борба за иднина (2005), Лола во Откачени чизми (2005), Лук во Потомци (2006), Д-р. Адријан Хелмсли во 2012 (2009) и Д-р. Винсент Капур во Марсовец: Спасувачка мисија (2015). Тој го играл Соломон Нортуп во 12 години роб (2013), улога за која добил номинации за Оскар и Златен глобус, како и БАФТА награда за најдобар глумец. Во 2014 година тој бил номиниран за Еми награда за неговата изведба во серијата Играјќи на работ.
Еџиофор е добитник на бројни награди и номинации за глума, вклучувајќи ги наградата БАФТА идна ѕвезда во 2006 година, пет номинации за Златен глобус, и театарската награда Лоренс Оливије за најдобар глумец за неговата изведба во Отело во 2008 година. Истата година, тој бил назначен за офицер на Редот на Британската Империја од Кралицата Елизабета II за придонеси кон уметноста. Тој бил унапреден на заповедник во 2015 година.
Рани години
Еџиофор е роден во Лондон од нигериски родители. Неговиот татко, Аринзе, бил доктор, а неговата мајка, Обиаџулу, била фармацевт. Неговата сестра, Заин Ашер, е дописник за СНН. Во 1988 година, Кога Еџиофор имал 11 години, за време на семејно патување во Нигерија по повод свадба, тој и неговиот татко возеле за Лагос по прославата кога нивната кола се судрила директно со камион. Неговиот татко загинал, но Еџиофор преживеал. Тој бил тешко повреден, и заработил лузни кои сè уште се видливи на неговото чело.
Еџиофор започнал да глуми во школски претстави на 14-годишна возраст на колеџот Далвич и се приклучил на националниот младински театар. Тој добил стипендија за Лондонската академија за музички и драмски уметност, но морал да ги напушти студиите по првата година, откако бил избран да глуми во филмот Амистад, режиран од Стивен Спилберг. Тој ја играл насловната улога во претставата Отело во театарот Блумсбјури во септември 1995 година, и повторно во кралскиот театар во Глазгов, во 1996 година, кога глумел наспроти Рејчел Стерлинг која била Дездемона.
Личен живот
Еџиофор бил во врска со канадската глумица и модел Сари Мерсер. Тој е пријател со глумците Бенедикт Камбербач и Идрис Елба. Во 2015 година, Еџиофор ја добил наградата „Global Promise“ од страна на фондацијата The GEANCO Foundation, непрофитна организација за социјална заштита во Западна Африка за неговата хуманитарна работа во Нигерија.
На 12 септември 2016, Еџиофор, заедно со колегите Кејт Бланшет, Питер Капалди, Кит Харингтон, Даглас Бут, Нил Гејман, Кира Најтли, Џулиет Стивенсон, Џеси Ајзенберг, и Стенли Тучи, учествувал во видео од агенцијата за бегалци УНХЦР на ООН со цел да се зголеми свесноста за светската бегалска криза. Во видеото, со наслов "Што тие земале со себе", глумците читаат поема, напишана од Џенифер Токсвиг и инспирирана од основните профили на бегалците, и е дел од кампањата #WithRefugees на УНХЦР, која исто така вклучува петиција до владите да го зголемат бројот на потврдни азил барања, обезбедувајќи им на бегалците засолниште, можност за работа и образование.
Пропилбарбитал
Пропилбарбитал (Propal, Propanal, Proponal), познат и како 5,5-дипропилбарбитурна киселина, е дериват на барбитурати кој се користи како хипнотичка дрога.
Пулсниц (река)
Пулсниц е река во Бранденбург, Германија.
Утро
Утро, утрина или сабајле — првите часови на денот. . Според други определби може тоа е делот од денот кој најчесто се смета дека е помеѓу полноќта или зората и пладнето.
Полатица (Штавица)
Полатица — археолошко наоѓалиште во прилепското село Штавица. Претставува осамен наоди - монети од раноантичкото време.
На наоѓалиштето се најдени грчки и македонски бронзени монети. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Прилеп.
Ferrero Rocher
Фереро Рошер е сферична чоколадна слатка направена од страна на италијанскиот чоколадер Фереро СпА, производителот на Тик Так, Киндер Сурпрајс и Нутела. Воведен во 1982 година, чоколадите се состојат од една целина печен лешник спакувани во тенка кора како школка исполнета со крем лешник и покриени со млечно чоколадо и сецкани лешници. Секоја бомбона содржи 73 калории, а се спакувани поединечно во омот од златна боја. Рошер доаѓа од француски и значи "карпа"
Фереро сорти
Низа Фереро чоколади имаат корист од рекламирањето на типот Рошер. Овие различни чоколади се продаваат поединечно, но и како збирки на мешани типови.
• Фереро Рошер - цел лешник, обложен со млечно чоколадо, опкружен со полнење Нутела, и спакувани во крцкава обвивка.
• Фереро Рафаело - половина бадем, опкружен со шлаг и млечен крем, спакувани во кокосова обланда обложени со кокосови снегулки.
• Фереро градина (Кокос) - половина бадем, опкружен со кокос крем, спакувани во обланда обложени со кокосови снегулки, а на врвот со мрежеста капа од бело чоколадо.
• Фереро градина (лимон) - како погоре, но во центарот крем со вкус на лимон, и мрежеста капа од лимон.
• Фереро градина (шумски плодови) - како и погоре, но во центарот крем со вкус на јагода и малина, и мрежеста капа од јагода.
• Фереро градина (фстаци) - како погоре, но во центарот крем со вкус на фстаци, и мрежеста капа од фстаци.
• Фереро градина (бадемово) - како погоре, но во центарот крем со вкус на бадем, и бадемова мрежеста капа.
• Фереро градина (лешници) - како и погоре, но со Нутела во центарот, и капа од бело чоколадо и шлаг.
• Фереро Ѓото - чоколаден крем центар, со една кора обложена со парчиња лешник.
Рошер секогаш носи омот со златна боја, Рондноир темнокафеав омот, и градина сребрена обвивка со илустрација на вкусот под името тагот-на пример, јагода, или кокос.
Реклама
Во повеќето земји од англиското говорно подрачје, Фереро се концентрираше за рекламирање на чоколадото Рошер и го дозволи признавањето на брендираното име на нивната компанија за продажба други видови чоколадо Фереро. Во Велика Британија во 1990-тите сериите реклами се базираа на постојано исмејување на една забава во официјалната резиденција на Европскиот амбасадор  во популарната култура (види наводи во делот подолу) и донесена на угледот, бидејќи има ограничени уметничка вредност. И покрај тоа, степенот на популарната репродукција и имитирањето укажуваат на висок степен на успех во строгите рекламирачки рокови.Отворањето на воис овер(voice-over) (водено од англискиот глумец Џонатан Куд(Jonathan Kydd))  ги направи следниве фрази широко признати и цитирани во Велика Британија "Приемите на Амбасадорот се забележливи во општеството по деликатните вкусови на нивниот домаќин којшто ги плени неговите гости" исто како и "екселенте" и "монсеир" и со Рошер навистина не "разгалувате".Концептот на батлерот одејќи помеѓу гостите на забавата држејќи сребрен послужавник со пирамида од Фереро Рошер стана тропа(trope) и на популарниот стереотип на дипломатијата(diplomacy) во целина. Производот е спонзорот на Очајни домаќинки "(Desperate Housewives)во Велика Британија, од октомври 2008 година. Оттогаш е заменет со специјалниот К(Special K.)
Популарна култура
• Во комедијата Татко Тед(Father Ted) на Канал 4, кога група од тројца епископи ја посетија г-ѓа Дојл ги намести Фереро Rocher во конусна форма и епископите изговорија "Татко Тед, со овие Рошери навистина не разгаливте."
• Во панел квиз(panel quiz) шоу, домаќинот Стивен Фрај(Stephen Fry) коментираше за приемот кај амбасадорот на кој тој присуствувал, предизвикувајќи го Фил Џупутус(Phill Jupitus) да го прекине ", Стефан, дозволете ми да погодам ... Фереро Рошер колку што можеш да видиш?"
Кинеска имитација
Монтресор Фуд(Montresor (Zhangjiagang) Food) е обвинет за изработка на бренд имитација наречен Фераро Рошер во Кина и ги извезува во странство. Во 2006 година судот во Кина пресуди во корист на Фереро Рошер и бара Монтесоир да престанат да ја произведуваат нивната верзија на Трезор Доре, И покрај оваа одлука, имитациите се уште достапни.
Наводии
1.	^ A BRILLIANT IDEA … FERRERO ROCHER.
2.	^ Wordreference.com: Rocher
3.	^ Spelling note; the spelling 'pistachio' is common in English. The actual sweet by Ferrero is sold in a box which has multiple different spellings in assorted European languages, rather than preferring one particular national variety. For illustration of this packaging see here.
4.	^ See, for example, the reference to the 'cheesy' Ferrero Rocher advertisements in this article in the Guardian.
5.	^ William Cook (2000-02-14). "Eurochoc". New Statesman. Retrieved 2009-10-30.
6.	^ Italian chocolate-maker Ferrero Rocher wins China lawsuit
7.	^ The Anti-Unfair Competition Law and "Packaging or Decoration Unique to Well-known Products"
Надворешни врски
•	Official Ferrero Rocher website
Индекс-каталог
Индекс-каталог (англ. Index Catalogue, IC) или Индекс-каталог на маглини (Index Catalogue of Nebulae), Индекс-каталог на маглини и ѕвездени јата (Index Catalogue of Nebulae and Clusters of Stars), IC I и IC II — каталог на галаксии, маглини и ѕвездени јата кој оди во прилог на Новиот општ каталог (New General Catalogue). За првпат е објавен во 1895 г., а денес има преку 5.387 објекти, наречени IC-објекти.
Составувач на каталогот е Јохан Лудвиг Емил Дрејер во 1880-тите, кој го објавил во два прилога (IC I & IC II ) кон Новиот општ каталог. Во него се попишани галаксиите, јатата и маглините откриени во периодот од 1888 до 1907 г.
Надворешни врски
New General Catalogue
Монгорски јазик
Монгорскиот (кинески: 土族语 Tǔzúyǔ) е монголски јазик од подгрупата на широнголски јазици. Јазикот е составен од неколку дијалекти и се зборува од Монгорците. Во доцниот 20 век се создало писмо за пишување на јазикот, но не е во широка употреба. Дијалектите се под влијание на кинескиот и тибетскиот.
Примери
Дијалектот монгорски користи монголски броеви, мангхерскиот користи кинески.
Проксибарбитал
Проксибарбитал (Ipronal) е дериват на барбитурати синтетизиран во 1956 година. Има антианксиозни својства и е, за разлика од повеќето барбитурати, речиси без хипнотичко дејство.
Исто така, се користел во третманот на мигренозни главоболки на сличен начин како буталбитал.
Валофан се изомеризира во Проксибарбал in vivo.
Низамудин Ахмед-паша
Махмудоглу Низамудин Ахмед-паша — отомански државник, кој бил Голем везир во периодот од 1331 до 1348 година. Тој бил улема, а по етничка припадност бил Турчин.
Кротине
Кротине — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Цукалатит.
Шилер (појаснување)
Шилер (Schiller) може да се однесува на:
Ракометот на Летните олимписки игри
Ракометот е воведен како олимписки спорт за мажи на Летните олимписки игри 1936 во Берлин, но потоа повлечен и повторно воведен на олимпијадата во 1972 г., исто така во Германија. Женскиот ракомет е воведен на олимпијадата во 1976 г.
Вкупно
Вброени се само играчите што учествувале на барем еден натпревар.
Репосал
Reposal е дериват на барбитурати измислен во 1960-тите во Данска. Има седативни, хипнотички и антиконвулзивни својства, а се користел првенствено за лекување на несоница.
ФК Јувентус сезона 2014-2015
Сезоната 2014-15 за фудбалскиот клуб Јувентус била 117 од неговото основање и осма последователна сезона во највисоката лига на италијанскиот фудбал.
Преглед на сезоната
Почетокот на сезоната бил прилично турбулентен за бјанконерите. Кулминацијата на неколкуте тешки недели во летниот камп за тренинг, била достигната кога тренерот Антонио Конте - еден од главните архитекти на успехот во последните три години, сè повеќе и повеќе влегол во судир со раководството - пред конечно да го раскине договорот на 15 јули 2014, а набргу потоа, станал селектор на италијанската репрезентација. Како негова замена на клупата на Јувентус дошол Масимилијано Алегри, име кое во Торино било потценето од страна на експертите, од противниците, а највеќе од навивачите,  но ништо од тоа не го спречило да биде ѕвездата на успешната деби сезона со Старата дама.
Што се однесува до составот, најголеми промени биле направени во нападот; клубот го напуштиле, Вучиниќ, Кваљарела и Освалдо, и биле заменети со младите таленти Коман и Мората кој биле доведени, од Париз Сен Жермен односно Реал Мадрид; шпанецот Мората, одиграл одлична сезона и успеал да заработи место во почетниот тим како партнер на Тевез во вториот дел од сезоната, за сметка на својот сонародник Љоренте кој се преселил на клупата. Останатите промени во составот на Јувентус кој се случиле во летниот трансфер период се следниве; од Торино си заминале одбранбените играчи Пелузо, Исла и Де Чеље (последниот, заминал само за првиот дел од сезоната), додека како нови засилување дошле францускиот лев бек Евра од Манчестер Јунајтед, и играчите од средината на теренот Ромуло и Переира од Верона и Удинезе; исто така, во својот матичен клуб се вратил Мароне по една година помината во Сасуоло, додека младиот играч за врска Матиело бил унапреден во првиот тим. Во зимскиот трансферен прозорец, споменатиот Матиело бил позајмен на Кјево, а Џовинко со слободен трансфер се преселил во Торонто, а како негова замена во Јувентус се вратил искусниот напаѓач Матри, а заедно со него бил доведен и младинскиот репрезентативец на Италија, Стураро (двајцата дошле од Џенова). Во поглед на тактиката, Алегри најпрво избрал да продолжи да се фокусира на веќе докажаната 3-5-2, формација која го обележала освојувањето на последните три титули во лигата и била брендирана од страна на Конте, меѓутоа во срцето на сезоната Алегри одлучил да ја промени во 4-3-1-2 со што Јувентус добил повеќе на напаѓачка моќ,  и во која, улогата на играч зад напаѓачите била покриена од страна на играчите кој претходно играле во внатрешната тројка од средниот ред во 3-5-2, Видал или новото засилување Переира.
Во првенството почетокот бил сличен по должината на линиите од претходната сезона, двобој за врвот со Рома. Бјанконерите и Џалоросите останале на врвот заедно со еднаков број на бодови сè до директниот двобој во Торино на 5 октомври 2014, во кој домаќините победиле со 3-2, со што се успеале да се издвојат како осамени водачи на врвот на табелата, меѓутоа екипата од главниот град нема да се предаде и во продолжение од првенството ќе остане во контакт со Јуве, всушност, веќе во средината на првиот дел од сезоната било јасно дека тандемот на чело на табелата се единствените два клуба со аспирации за титулата, бидејќи јазот меѓу нив и останатите тимови бил многу голем. Со победата од 3-1 над Наполи во гости, прва за Јувентус на овој стадион после четиринаесет години, 11 јануари 2015 Јувентус освоил еден симболичен наслов за зимски шампион, меѓутоа многу поважно од тоа бил реваншот за загубениот Суперкуп на 22 декември 2014 во Доха, кога Наполитанците оствариле победа по изведувањето на пенали. Во овој прв дел од сезоната за одбележување е уште ремито 1-1 против Сампдорија на Стадион Јувентус, на 14 декември, со што и било ставено крај на серијата од 25 победи по ред на домашен терен: низа која започнала со победата над Лацио со 4-1 на 31 август 2013, со што бил скршен претходниот рекорд (21) поставен пред шеесет и шест години од страна на Гранде Торино кон крајот на четириесеттите години. Четири дена подоцна, со победата од 3-1 на гостувањето кај Каљари, тимот ја завршил календарската година со 95 бода од 37 натпревари, надминувајќи го стариот рекорд за освоени бодови во календарска година (92 од 37) на Интер во 2007.
Порано, на европската сцена, Јувентус ја започнал својата кампања во Лигата на Шампионите директно во фазата по групи, каде биле дел од една урамнотежена група која вклучувала само национални шампиони: шпанскиот првак Атлетико Мадрид, исто така финалисти во последното издание на ова натпреварување, грчикот Олимпијакос и шведскиот Малме. Со три победи, едно реми и два порази, Бјанконерите изборија пласман до нокаут фазата како второпласирани во групата, зад јорганџиите.
Со почетокот на новата година, се случува токму спротивното од првиот дел од сезоната во Серија А, наместо изедначена битка за титулата, Јуве сè повеќе ја зголемувал предноста во однос на најблиските гонители, претходно споменатите Рома, Наполи и одличниот во вториот дел од сезоната Лацио кој со серија добри резултати во еден период избил на второто место на табелата. Од недела во недела бодовната разлика меѓу Старата дама и конкурентите од престолнината растела - за во април да достигне до +15 годови -, со што набргу станало јасно кој ќе го освои насловот, четврто скудето по ред - победничка низа која во Јувентус, не е видена уште од времето на златните педесетти години-, математички скудетото било осигурано на 2 мај, со победата од 1-0 над Сампдорија во Џенова благодарение на голот на Видал; екипата од Пиемонт, никогаш претходно не го освоила првенството, од кога за победа се добиваат 3 бода, на четири натпревари до крајот на кампањата. Исто така, Јувентус станал првиот клуб во историјата на италијанскиот фудбал, кој успеал да освои четири скудета по ред во два различни периоди.
Откако насловот во лигата бил веќе осигуран, во месец мај, Јувентус бил единствениот тим на континентот, заедно со Барселона, кој сè уште се натпреварувал на три фронта, благодарение на позитивните резултати остварени во куповите. Со почетокот на нокаут фазата на Лигата на шампионите, зебрите, всушност, биле подобри од германскиот претставник Борусија Дортмунд во осминафиналето, со две победи (2-1 во Торино и 3-0 во Германија) во четврт-финалето биле подобри Монако (1-0 дома и 0-0 во кнежевството), а потоа во полуфиналето наишле на Реал Мадрид, но ниту бранителите на трофејот не успеале да ги сопрат момците на Алегри кој се пласирале во финалето со вкупен резултат 3-2 (2-1 на Стадион Јувентус и 1-1 на Бернабеу) - прво финале после дванаесет години -; на 6 јуни, на Олимпискиот стадион во Берлин, тимот не успеал да дојде до трофејот, бидејќи биле поразени со 1-3 од Барселона.
Торинезите "гурале" добро, дури и во Купот на Италија, каде што, по точно дваесет години, повторно го освојуваат трофејот. Тие го започнале натпреварувањето во осминафиналето, како еден од најдобро рангиранте клубови од минатата сезона, а на почетокот ја елиминарале Верона, супериорно со голеада во нивната мрежа, и, со повеќе тешкотии, Парма која се борела одлично и покрај големите проблеми на корпоративно и финансиско ниво. Во полуфиналниот двомеч против Фјорентина, Јувентус направил фантастично враќање со победа од 3-0 во вториот натпревар во Фиренца, надоместувајќи го дефицитот од 1-2 од првиот натпревар во Торино; за првпат во историјата Јувентус успеал да се помине понатаму во една рунда од Купот на Италија после пораз во првиот натпревар, пласирајќи се во свето петнаесетто финале на турнирот. Во завршниот натпревар одигран на 20 мај, на Стадионот Олимпико во Рим, единаесеттмината на Алегри го победиле Лацио со 2-1 по продолженија, со одлучувачкиот гол на Матри: за екипата од Пиемонт тоа било десеттиот успех во ова натпреварување - станувајќи првиот клуб кој симболично ја освоил сребрена ѕвезда- и на третата  двојна круна во нивната национална историја после сезоните 1959-60 и 1994-95.
Дресови
Спортска опрема: Најк Главен спонзор: Jeep
Трансфери
Прикажани се само побитните операции
Завршна табела
Легенда:
Нотес:
Куп на Италија
Јувентус го започнал своето учество во Купот на Италија директно во осминафиналето, како една од осумтте најдобро рангирани екипи.
Список на стрелци
Вклучени се сите официјални натпревари. Последен пат ажурирано: 6 јуни 2015 Извор: Официјални натпревари
Асистенции
Вклучени се сите официјални натпревари. Последен пат ажурирано: 6 јуни 2015 Извор: ESPNFC.com
Дисциплина
Вклучени се сите официјални натпревари. Последен пат ажурирано: 6 јуни 2015 Извор: Официјални натпревари
Бедредин Симави
Махмуд Бедредин Симави (отомански турски: شیخ بدرالدین ) бил отомански правник и суфиски шејк. Стекнувајќи широка популарност со своите проповеди, тој бил поставен на високи позиции кај претендентот за османлискиот престол Муса Челеби. Во 1416 година организирал самостојно неуспешн бунт против султанот Мехмед I обидувајќи се да ја преземе власта за кое бил заробен, суден и обесен во Сер.
Рани години
Повеќето детали за животот на Бедредин Симави, особено за неговите рани години се познати само од апологетичната биографија напишана по неговата смрт од неговиот внук и духовен следбеник Халил бин Исмаил.
Според Халил, Бедредин е роден во 1359 година Симавна. Неговиот татко бил кадија, а мајка му била ќерка на византискиот управител на Димотика. По раѓањето на Бедредин неговото семејство се преселило во Едрене каде го стекнал своето образование. Во 1400 година заминал за Каиро каде го уживал покровителството на мамелучкиот султан Баркук а потоа и на неговиот наследник Фараџ. Таму тој станал познат по своите познавања од исламско право и бил посветен во суфизмот. Во наредните години тој напишал бројни мистични книги од кои дел се задржани до денес.
Враќање во османските земји
Во 1404 година Бедредин Симави одлучил да се врати во својата татковина. Тој поминал триумфално во Анадолија проповедајќи во градовите пред народот а исто така бил примен позитивно и од страна на емирот на Караман, Гермијан и Ајдин. Во тоа време Анадолија била уништена од инвазијата на Тимур и последователната војна меѓу бејлербеговите и претендентите за османлискиот престол. Бедредин го посетил џеновскиот остров Хиос по барање на тамошните власти и според неговата биографија голем дел од населението ги прифатило неговите идеи и исламот. Потоа кон него се приклучиле и група на дервиши и заедно со нив тој влегол во Бурса. На крајот Бедредин се вратил кај своето семејство во Едрене, но во наредните години презел нови патувања во Мала Азија.
Кога во 1411 година Муса Челеби, еден од претендентите за отоманскиот престол го зазел градот Едрене и воспоставил контрола над европските територии на Османлиите, тој го назначил на Бедредин за кадиаскер (главен воен судија). Во 1413 година Муса бил поразен од својот брат Мехмед Челеби и Бедредин како еден од неговите поданици бил протеран во Изник.
Востанието на Бедредин
Во есента на 1416 година Бедредин успеал да побегне од Изник и со помош на емирот на Синоп Исфендероглу со брод заминал во Влашко кај војводата Мирче Стариот. Во минатото овие два владетели го поддржувале Муса Челеби а потоа и Мустафа Челеби против Мехмед I и најверојатно целта им била да го искористат Бедредин за предизвикување на нови меѓусебни бунтови на османлиска територија.
Во Влашко Бедредин се поврзал со Азеб бег, побегнат големец на убиениот претендент Муса Челеби. Бедредин по ова заминал кон Лудогорието каде привлекол бројни следбеници. Тој таму ги најавил своите претензии да стане султан и им ветил на своите следбеници земјиште, привлекувајќи многу голем број на луѓе кои паднале во немилост по поразот на Муса. Претензиите за престолот Бедредин го оправдувал со наводното потекло од султаните на Рум и духовното сродство со пророкот Мухамед преку шејкот Хусеин Ахлати. Востанието главно го опфатило Лудогорието и Добруџа.
Од своето седиште во Сер султанот Мехмед испратил војници кон Лудогорието и бунтот бил прекинат речиси без отпор бидејќи голем дел од следбениците на Бедредин се откажале од него. Бедредин бил заробен и однесен во Сер каде султанот организирал јавен процес против него. Тој бил осуден на смрт поради бунтот против султанот и на 16 декември 1418 година бил обесен на чаршијата во Сер, но неговиот имот не бил конфискуван бидејќи не било утврдено негово злосторство против религијата.
Still Alive… and Well?
Still Alive… and Well? е компилациски албум на хеви метал бендот Мегадет, издаден на 10 септември 2002 г. Ова воедно е и последниот албум на кој се појавил басистот Дејвид Елефсон, пред неговото заминување од Мегадет истата година. Албумот бил издаден со цел групата да го испочитува неодамна потпишаниот договор со Сануктари Рекордс, откако Дејв Мастејн објавил дека го распушта бендот поради тешката повреда на раката. Даденото име на овој албум бил одговорот на Мастејн кога еден новинар го прашал што би сакал да му биде врежано на неговата надгробна плоча.
Првите шест нумери (од кои две биле првпат изведени) биле снимени за време на концертот во Феникс, Аризона на 17 ноември 2001 г. Останатите шест песни биле по избор од претходниот студиски албум The World Needs a Hero.
Фудбалски куп на Италија 2020-2021
Фудбалскиот куп на Италија за сезоната 2020-2021, познат и како ТИМ куп поради спонзорството, било 71-вото издание на националниот фудбалски куп во Италија.
Екипата на Наполи влегла во натпреварувањето како бранител на титулата, откако го победиле Јувентус по изведување на пенали во финалето од претходната сезона, но во оваа сезона не успеале да го одбранат насловот, откако биле елиминирани од Аталанта во полуфиналето.
Урош II Примислав
Урош II Примислав (или Првослав ) бил голем жупан на Рашка од династијата Вукановиќ и владеел од околу 1145 година до 1162 година. Неговата личност е позната исклучиво од византиските извори кои ги опишуваат походите на императорот Маноил I Комнен (1143 - 1180) против Србите и Унгарците во средината на 12 век.
Фудбалски куп на Италија 2020-2021
Победник во ова издание на Купот на Италија била екипата на Јувентус, која ја победила екипата на Аталанта со 2-1 во финалето одиграно на стадионот Мапеи во Реџо Емилија. Стрелци на головите за победничката страна биле Дејан Кулушевски и Федерико Кјеза, додека единствениот гол за клубот од Бергамо го постигнал Руслан Малиновски. Ова бил 14-тиот наслов за Јувентус во Купот на Италија со што тие останале на врвот по бројот на освоени титули во ова натпреварување, зголемувајќи ја својата предност во однос на Рома на 5 трофеи повеќе.
Урош II Примислав
Владеење
Урош II Примислав се качил на тронот по смртта на неговиот татко Урош I околу 1145 година. Во последните години од својот живот, најмладиот син Урош, Деса, завладеал со Травунија и Зета, од каде што, со поддршка на дел од локалните благородници, тој постојано се обидувал да ги собори претставниците на Воислављевиќ династијата. Бидејќи војводата од Дукља, Радослав, бил византиски штитеник, судирите околу јадранската заднина укажуваат дека владетелите на Рашка повторно индиректно се свртеле против моќниот император Мануил I Комнин. Византискиот историчар Никита Хонијат напишал дека српскиот жупан извршил упади во државите подложени на Римјаните. Според Јован Кинам, царот Мануил починал во 1149 година. Подготвувал поход во Сицилија кога дознал дека Аламаните, Далматинците и Пеоните (т.е. Норманите од јужна Италија, Србите и Угрите) се подготвуваат да ја нападнат империјата на запад. Средниот син на Урош I, Белош е роден во 1141 година. Станал палатин на дворот на неговиот внук Геза II (1141-1162) и на тој начин владетелите на Рашка стекнале важен сојузник во унгарскиот крал.
Фудбалски куп на Италија 2020-2021
Формат и носители
Клубовите влегуваат во натпреварувањето во различни фази, по следниов распоред:
Рапоред
Во следната табела е прикажан распоредот на одигрување на натпреварите по фази, рунди и датуми.
Финале
Детали