cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гвадијана
Населени места по течението
Во Шпанија, реката минува низ три автономни заедници: Кастиља-Ла Манча, Екстремадура и Андалузија) (поточно, низ покраините Сјудад Реал, Бадахос, Уелва и малку од Албасете). Во Португалија пак, Гвадијана минува низ регионите Алентежо и Алгарве, како и окрузите Порталегре, Евроа, Бежа и Фаро.
Територијални претензии врз Антарктикот
Кон меѓународен договор
Франција придонела со станицата Димон Дирвил и станицата Шарко во Аделината Земја. Бродот Командант Шарко на Француската морнарица поминал девет месеци од 1949/50 година на брегот на Аделината Земја, изведувајќи јоносферски сондажи. САД ја подигнале станицата Амундсен-Скот на Јужниот Пол како прва постојана структура директно над Јужниот пол во јануари 1957 година.
Гвадијана
Населени места по течението
Реката е пловна до Мертола (растојание од 68 км). Во сливот се изградени повеќе од триесет брани, од кои најголема е Алкева во општината Мора, регион Бежа. Со оваа брана е добиено најголемата хидроакумулација во Западна Европа (површина 250 км2 и водна зафатнина од 4.150 хм3.
Територијални претензии врз Антарктикот
Кон меѓународен договор
Конечно, за да се спречи можноста за воен судир во регионот, САД, Обединетото Кралство, Советскиот Сојуз и 9 други земји со значајни интереси преговарале и го потпишале Антарктичкиот договор во 1959 година. Договорот стапил на сила во 1961 година и го издвојува Антарктикот како научен резерват, воспоставува слобода на научно истражување и ја забранува воената активност на тој континент. Договорот бил првиот за контрола на оружјето воспоставен за време на Студената војна.
Територијални претензии на Антарктикот
Седум суверени држави имале осум територијални претензии да слетаат на Антарктикот јужно од паралелата 60° југ пред 1961 година. Ниту едно од овие тврдења нема домородно население.
Сите области за побарување се сектори со исклучок на островот Петар I. Јужните Оркниски Острови спаѓаат во територијата за која претензии имаат Аргентина и Обединетото Кралство, а Јужните Шетландски Острови спаѓаат во областите за која претензии имаат Аргентина, Чиле и Обединетото Кралство.
Овие претензии се признати само помеѓу (некои од) седумте држави-баратели. Обединетото Кралство, Франција, Австралија, Нов Зеланд и Норвешка сите меѓусебно ги признаваат побарувањата (ниту едно од нивните барања не се преклопуваат едни со други).
Јужна Африка не бара суверенитет над територијата на Антарктикот и не го признава правото или претензиите за територијален суверенитет од која било држава.
Тони Ердман
Тони Ердман е германскo-австриска комедија-драма во режија, напишана и копродуцирана од Марен Аде. Главните улоги ги играат Петар Симонишек и Сандра Хилер.
Филмот, кој премиерно бил прикажан на Канскиот филмски фестивал, бил прогласен за најдобар филм од 2016 година од страна на Sight &amp; Sound и други реномирани кино-списанија
Филмот освоил пет награди на 29-тиот европски филмски фестивал : најдобар филм (прва награда за филм во режија на жена), најдобар режисер, најдобар сценарист, најдобар глумец и најдобра глумица. Исто така ја освоил наградата ЛУКС на Европскиот парламент. Бил номиниран за најдобар филм на странски јазик на 89-то издание на Оскар, но изгубил од иранскиот филм Продавач.
Создавање
Ликот на Винфрид бил делумно заснован на сопствениот татко на Аде, кој носел неколку лажни заби што му ги дале како подарок со кои тој често се шегувал. Таа исто така била под влијание на комичарот Енди Кауфман и Тони Клифтон.
Филмот бил снимен во Букурешт поради тоа што многу германски компании почнале да работат таму на крајот на комунистичката ера, при што многу странски консултанти биле испратени за „промена на системот" и им помогнале на стопанствениците да стекнат профит.
Територијални претензии врз Антарктикот
Поделба на териториите на Антарктикот
Сите територии на Антарктикот се поделени на северни и јужни. Јужните територии се наоѓаат јужно од 60° паралела и се предмет на спорови, односно територијални претензии. Островите северно од оваа паралела се северните територии на Антарктикот и се под суверенитет на некоја од земјите.
Северен Антарктик
Зависни територии на Северен Антарктик
Официјални претензии северно од 60°
Четири островски територии на Антарктичката плоча сместени северно од 60° јужниот напоредник се поврзани со континентот Антарктик. Тие не се предмет на Антарктичкиот договор. Ниту една од овие територии нема домородно население.
Друга островска територија, делумно сместена на Јужната сендвичка плоча и делумно на Шкотската плоча, понекогаш се поврзува со континентот Антарктик (бидејќи и двете се мали тектонски плочи кои се граничат со главната Антарктичка плоча).
Можни идни побарувања
Соединетите Американски Држави и Русија (како држава наследник на Советскиот Сојуз) тврдат дека го задржале правото да поднесуваат барања. Исто така, имало шпекулации за Бразил да поднесе барање ограничено со 53° W и 28° W, со што се преклопува со аргентинските и британските претензии, но не и со оние на Чиле. Перу ги резервира правата на својата територија според принципот на дефронтација на Антарктикот и поради влијанието врз нејзината клима, екологија и морска биологија, додавајќи, дополнително, геолошки континуитет и историски врски.
Уругвајското придржување кон Антарктичкиот договор вклучува декларација дека ги задржува своите права на Антарктикот во согласност со меѓународното право.
Антарктички договор
Антарктичкиот договор и сродните договори ги регулираат меѓународните односи во однос на Антарктикот, единствениот континент на Земјата без домородно човечко население. Договорот е потпишан од 54 земји, вклучително ги и Обединетото Кралство, Соединетите Држави и сега веќе непостоечкиот Советски Сојуз. Договорот го издвоил Антарктикот како научен резерват, воспоставил слобода на научно истражување и ја забранил воената активност на тој континент. Ова е првиот договор за контрола на оружјето воспоставен за време на Студената војна.
Договорот за Антарктикот наведува дека склучувањето договор:
Она што влијае на договорот се новите претензии:
Советскиот Сојуз и Соединетите Американски Држави имале резервиран став против ограничувањето на новите побарувања, и Соединетите Американски Држави и Русија го сметаат своето право да поднесуваат побарувања во иднина, доколку така одлучат. Бразил ја одржува бразилската антарктичка база и предложил теорија за разграничување на териториите користејќи меридијани, што ќе му даде право на него и на другите земји.
Општо земено, територијалните претензии под паралелата од 60° Ј се признати само меѓу оние земји кои имаат претензии во областа. Сепак, иако претензиите често се означени на мапите на Антарктикот, тоа не значи де јуре признавање. Сите области, освен островот Петар I се сектори, чии граници се дефинирани со степени на географска должина. Во однос на географската широчина, северната граница на сите сектори е паралелата од 60° југ (која не пресекува ниту едно парче земја, континент или остров) и е исто така северната граница на Антарктичкиот договор. Јужните граници на сите сектори се една единствена точка, Јужниот пол. Претходно, норвешкиот сектор претставувал исклучок: првобитното барање од 1930 година не специфицирало северна или јужна граница, така што неговата територија била дефинирана само со источните и западните граници. Меѓутоа, во 2015 година, Норвешка официјално објавила дека нејзиното барање се протега на југ до полот.
Илија Јанески
Илија Митов Јанески ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Неговото семејство живеело во Ѓорче Петров, каде што работел татко му како железничар. Како напреден младинец, уште од почетокот на Војната се определил за борба против окупаторот. Во борбите за конечното ослободување на Македонија, стапил во Петнаесеттата бригада, а потоа во составот на Петнаесетиот корпус, бил на Сремскиот фронт. Загинал на 12 април 1945 година во борба со Германците кај селото Илинци близу Шид.
Саладин
Салах ад-Дин Јусуф ибн Ејуб, познат уште и како Саладин или Салахудин (арапски صلاح الدين يوسف ابن ايوب‎‎; 1138 – 4 март 1193) — курдски државник и воен водач од XII век, подоцна султан на Египет и Сирија.
Детство и младост
Саладин е роден во 1138 г. Тикрит, Месопотамија. Уште како многу мал бил пратен во Дамаск сè со цел да го заврши веќе започнатото образование. Неговиот татко, Најм ад-Дин Ајуб бил гувернер на градот Балбек. Десет години, Саладин живеел во Дамаск и учел теологија на исламот. По завршување на неговото образование, тој станал под команда на неговиот чичко Нур Ад-Дин. Иако како млад човек повеќе ги сакал религиозните наместо воените студии, својата воената кариера ја започнал под водство на чичко му, воен командант од династијата Зангид. По смртта на чичко му, Саладин станал везир на династијата Фатмид од Египет.
Борба против крстоносците
Во два случаи, во текот на 1170 и 1172 година, Саладин отстапил од инвазијата врз кралството во Ерусалим. Овие биле пуштени од Нур Ад-Дин и Саладин се надевал дека противникот од кралството би можел да остане недопирлив при што Саладин би ја изгубил својата доверба кај својот народ со оглед на тоа што веќе врз Сирија и Египет започнал да ја губи својата контрола. Наследникот на Нур Ад-Дин бил некое момче кое умрело во 1181.
Веднаш по смртта на Нур Ад-Дин, Саладин се вратил во Дамаск каде бил пречекан како добродојден. Тој ја подигнал на големо ниво својата легитимност во последен момент при што се оженил за вдовицата на Нур Ад-Дин. Алеп и Мосул, во кои Нур Ад-Дин бил управител, никогаш не успеал да ги заземе. Сепак својата власт Саладин успеал да ја наметне особено во текот на 1176 година. Додека Саладин бил обземен со мислите како да го заземе градот Алеп, одредена група имала обид да го убие. Такви атентати имало двапати во неговиот живот. Додека Саладин ја зголемувал својата сила во Сирија, неговата војска ги победувала крстоносците во секоја своја битка. Постои само еден исклучок. Тоа било на 25 ноември 1177 година. Тој бил победен од страна на сојузничките сили на Балдуин IV (кралот на Ерусалим), Рајналд и темпларите. Само една десетина од неговата армија успеела да се врати во Египет.
Примирје меѓу Саладин и противниците било објавено во 1178 година. Последната година, Саладин ја поминал во правање на нови планови за освојувања со цел одмазда од нанесениот пораз кој му бил зададен во последната борба. Така, борбите биле обновени во 1179 година, а Саладин сепак на крај излегол како победник и успеал да ги победи своите противници во битката Џејк Форд. Противнападите од страна на своите противници го провоцирале уште повеќе Саладин, посебно оние напади на Рајналд, кој ги вознемирувал муслиманските трговци и оние кои патувале до Црвеното Море. Со тоа, Саладин бил свесен дека поморскиот пат мора да биде освоен. Како негов одговор тој изградил 30 флоти со кои во 1182 година го нападнал Рајналд. Тој пак од своја страна го заплашил дека е подготвен да ги нападне двата најголеми муслимански свети града - Мека и Медина.
Како негова одмазда, Саладин ја опседнал тврдината во Керак во текот на 1183 и 1184 година. На тоа, неговиот непријател пак одговорил со грабеж на поклоненици кои оделе на аџилак во Мека. Уште повеќе, Рајналд ја заробил и сестрата на Саладин во еден од своите напади, но за ова сè уште нема цврсти докази. Но сепак кралот на Ерусалим ветил дека сестрата на Саладин ќе биде безбедна. Во јули 1187 година, Саладин повторно ја презел контролата на поголемиот дел од кралството на Ерусалим. На 4 јули 1187 година во битката Рога Хатина тој се судрил со комбинираните сили кои се состојат од народот на Лусигн, кралскиот сопруг во Ерусалим и Рајмонд III во Триполи. Армијата на противникот до голем стрепен била уништена од страна на мотивираната армија на Саладин при што катастрофалниот пораз на противниците бил како еден почеток за нови крстоносни војни. Саладин го заробил Рајналд и бил лично одговорен за неговото погубување. Два дена по завршувањето на битката Рога Хатина, Саладин заповедел на сите уапсени христијани да им бидат отсечени главите. За самoto погубување и нејзиното исполнување сведочи и слугата на Саладин, Имад Ад, кој вели: „тој (се мисли на Саладин) заповеда дека тие треба да бидат обезглавени, избирајќи да не бидат подложени на мачења или затворени. Во тој момент со него беа еден голем број на учени луѓе и голем број на искрени луѓе. За секој од нив беше даван знак за нивната пресуда, и со сабја беше извршувана таа пресуда, а Саладин радосно ја прифаќаше целото тоа погубување на своите неверници.“ Ова погобување на Саладин не му било првпат. Тој на 29 август 1179 година го зазел замокот на Ал-Ахазон каде блиску 700 затвореници биле  фатени и убиени.
Речиси секој христијански град бил опседнат од страна на Саладин. Тој повторно го освојува Ерусалим на 2 октомври 1187 година по 88 години кога за последен пат на власт беше муслимански човек на чело на градот. Саладин, не се однесувал како крстоносците кои за време на нивното заземање на градот ги убиле или ги прогониле речиси сите муслимани. Беха Ад-Дин ја опишал страшната сцена со двајца фатени заробеници, кој Саладин ги однел и ги обезглавил пред кралот на Англија Ричард I, наречен „Лавовско Срце“. Тоа било еден вид одмазда за поразот кој Саладин го доживеал во Битката кај Арсуф на 7 септември.
Врската на Саладин со Ричард I била со почит како кон рицарската војска од страна на Саладин така и кон Сарацените од страна на Ричард. Така на пример, кога во Битката кај Арсуф кралот Ричард го загубил својот коњ, Саладин му пратил два коња како еден вид надоместок. Со тоа Саладин му испратил и свежо овошје со лед сè со цел да биде коктелот зачуван ладен. Ричард му предложил на Саладин дека би можело неговата сестра да се омажи за неговиот брат во заедничкиот Ерусалим.
Саладин починал во Дамаск на 4 март 1193 година, по смртта на Ричард I. Кога бил отворен записот на Саладин кој го напишал пред неговата смрт, дури не оставил доволно пари ни за неговиот погреб, туку парите повеќе сакал да бидат дарувани на сиромашните.
Неговиот гроб се наоѓа во Дамаск и претставува популарна туристичка атракција.
Значење
Саладин е турски султан на Египет, Сирија и на Палестина и основач на династијата Ајубиди, односно Саладин е султан на Сарацените во текот на втората половина на XII век. Во 1174 год. како султан на Египет и на Сирија, успевал да ги обедини Египет, Сирија, северна Месопотамија и Палестина. Неговиот глас како дарежлив и доблесен, но строг водач повторно го поттикнала отпорот на муслиманите против крстоносците. Во 1187 год. насочувајќи ја сета своја сила кон латинските крстоносни држави, тој го освоил Ерусалим, кој бил во христијански раце 88 години. Неговата победа длабоко го шокирала западот и тоа довело до повик на Третата крстоносна војна (1189-1192) во која тој се судрил со англискиот крал Ричард I „Лавовско Срце“ и францускиот крал Филип ІІ „Август“ при градот Акра, каде накрај нивниот судир резултирал со примирје со кое крстоносците добиле мало парче земја од Тире до Јафа.
Грб на Бахреин
Грбот на Бахреин е официјален грб во државата кој бил дизајниран во 1933 година од Чарлс Белгрејв, британски советник на кралот на Бахреин. Грбот се состои од штит каде е прикажано знамето на државата опколен со плашт во црвена и бела боја, без поддржувачи или круна, невообичаена хералдичка практика.
NGC 1311
NGC 1311 — двојна ѕвезда во соѕвездието Бик, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 16 декември 1859 година од страна на Филип Сидни Кулиџ, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1311 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 23 м 41,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 1° 11' 4".
Други поделби
Проучување на NGC 1311 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 221; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8065.
Науката во 1846 година
1846 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Фриделсхаузен
Фриделсхаузен (Friedelshausen) — општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Фриделсхаузен се наоѓа во тириншкиот дел на ридскиот масив Рен.
Забрчки Рид
Забрчки Рид — археолошко наоѓалиште во прилепското село Забрчани. Претставува некропола од доцноантичко време. Се наоѓа на 1,2 км југоисточно од селото, над патот за Горно Село, каде селаните откопале 9 гроба од камени плочи – тип циста, а во исфрлената земја се најдени неколку фрагменти од керамички садови.
Црква „Св. Илија“ - Негуш
Свети Илија (Ιερός Ναός Προφήτη Ηλία) — црква во градот Негуш, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на истоимениот рид Свети Илија (350 м) веднаш северозападно од градот. Изградена е во 1936 г. на местото на постар храм со прилози од граѓаните. Зафаќа површина од 180 м2 и нема особен архитектонски стил. Подоцна е доградена припрата. Ѕидовите се од камен, дебели 80 см. Иконостасот е обичен, со мали преносливи икони. Некои од нив веројатно се дело на негушкиот зограф Хасјурас.
Светско првенство во кошарка 1954
Светско првенство во кошарка 1954 — 2-ро Светско првенство во кошарка организирано од страна на ФИБА, кое се одиграло во градот, Рио де Жанеиро, Бразил во периодот од 23 октомври до 5 ноември 1954 година. На турнирот учествувале 12 репрезентации. Победник на турнирот бил САД.
Флуороводород
Флуороводород (флуоран) — неорганско соединение со хемиска формула. Овој безбоен гас или течност е главниот индустриски извор на флуор, често како воден раствор наречен флуороводородна киселина. Тоа е важна суровина за подготовка на многу важни соединенија, вклучувајќи фармацевтски производи и полимери, на пр. политетрафлуороетилен (PTFE). HF е широко користен во петрохемиската индустрија како компонента на суперкиселините. Водород флуоридот врие на собна температура, многу повисока од другите водородни халиди.
Историја
Во 1771 година, Карл Вилхелм Шеле го подготвил водениот раствор, флуороводородна киселина во големи количини, иако флуороводородната киселина била позната пред тоа во индустријата за стакло. Францускиот хемичар Едмонд Фреми (1814–1894) е заслужен за откривањето на водород флуорид (HF) додека се обидувал да го изолира флуорот.
Структура и реакции
HF е дијатомски во гасната фаза. Како течност, HF формира релативно силни водородни врски, па оттука и неговата релативно висока точка на вриење. Цврстиот HF се состои од цик-цак синџири на молекули на HF. Молекулите на HF, со кратка ковалентна H–F врска од 95 pm должина, се поврзани со соседните молекули со интермолекуларни H–F растојанија од 155 pm. Течниот HF исто така се состои од синџири на молекули на HF, но синџирите се пократки, во просек се состојат од само пет или шест молекули.
Споредба со други водородни халиди
Водород флуоридот не врие до 20 °C за разлика од потешките водородни халиди, кои врие помеѓу -85 °C (-120 °F) и −35 °C (-30 °F). Оваа водородна врска помеѓу молекулите на HF доведува до висок вискозитет во течната фаза и помал притисок од очекуваниот во гасната фаза.
Водни раствори
HF се меша со вода (се раствора во која било пропорција). Спротивно на тоа, другите водородни халиди покажуваат ограничена растворливост во вода. Водород флуоридот формира монохидрат HF.H 2 O со mp−40 °C (-40 °F), што е 44 °C (79 °F) над точката на топење на чистиот HF. Водните раствори на HF се нарекуваат флуороводородна киселина. Кога се разредува, флуороводородната киселина се однесува како слаба киселина, за разлика од другите хидрохалични киселини, поради формирањето на јонски парови поврзани со водород. [·F − ]. Сепак, концентрираните раствори се силни киселини, бидејќи преовладуваат бифлуоридни анјони, наместо јонски парови. Во течен безводен HF, се јавува самојонизација:
која формира исклучително кисела течност.
Реакции со Луисови киселини
Како и водата, HF може да делува како слаба база, реагирајќи со Луисовите киселините и дава суперкиселини. Функција на киселост Хамет ( H 0 ) од -21 се добива со антимон пентафлуорид (SbF 5 ), формирајќи флуороантимонска киселина.
Производство
Водород флуоридот обично се произведува со реакција помеѓу сулфурна киселина и чисти сорти на минералот флуорит:
Околу 20% од произведениот HF е нуспроизвод од производството на ѓубрива, кое генерира хексафлуоросилициумска киселина. Оваа киселина може да се разгради за да ослободи HF термички и со хидролиза:
Претходник на органофлуорни соединенија
HF реагира со хлоројаглероди и дава флуоројаглероди. Важна примена на оваа реакција е производството на тетрафлуороетилен (TFE), претходник на тефлон. Хлороформот се флуорира со HF за да се произведе хлородифлуорометан (R-22):
Пиролиза на хлородифлуорометан (на 550-750 °C) дава TFE.
HF е реактивен растворувач во електрохемиското флуорирање на органските соединенија. Во овој пристап, HF се оксидира во присуство на јаглеводород и флуорот ги заменува C-H врските со C-F врски. На овој начин се произведуваат перфлуорирани карбоксилни киселини и сулфонски киселини.
1,1-дифлуороетан се произведува со додавање на HF во ацетилен со користење на жива како катализатор.
Посредник во овој процес е винил флуорид или флуороетилен, мономерен претходник на поливинил флуорид.
Претходник на метални флуориди и флуор
Електродобивањето на алуминиум се потпира на електролиза на алуминиум флуорид во стопен криолит. Се трошат неколку килограми HF по тон произведен Ал. Други метални флуориди се произведуваат со користење на HF, вклучително и ураниум хексафлуорид.
HF е претходник на елементарниот флуор, F2, со електролиза на раствор од HF и калиум бифлуорид. Потребен е калиум бифлуорид бидејќи безводниот HF не спроведува електрична енергија. Годишно се произведуваат неколку илјади тони F2.
Катализатор
HF служи како катализатор во процесите на алкилација во рафинериите. Се користи во поголемиот дел од инсталираните линеарни капацитети за производство на алкил бензен во светот. Процесот вклучува дехидрогенизација на n -парафини во олефини и последователна реакција со бензен користејќи HF како катализатор. На пример, во рафинериите за нафта „алкилат“, компонента на високооктанскиот бензин ( бензин ), се генерира во единиците за алкилација, кои комбинираат C3 и C4 олефини и изо</i> -бутан.
Растворувач
Водород флуоридот е одличен растворувач. Одразувајќи ја способноста на HF да учествува во водородното поврзување, дури и белковините и јаглехидратите се раствораат во HF и можат да се обноват од него. Спротивно на тоа, повеќето не-флуоридни неоргански хемикалии реагираат со HF наместо да се раствораат.
Здравствени ефекти
Водород флуоридот е многу корозивен и моќен контактен отров. Изложеноста бара итна медицинска помош. Може да предизвика слепило со брзо уништување на рожницата. Дишењето на водород флуорид на високи нивоа или во комбинација со контакт со кожата може да предизвика смрт од неправилно чукање на срцето или од пулмонален едем (акумулација на течност во белите дробови).
Црква „Св. Никола Николимуки“ - Маркова Сушица
Свети Никола Николимуки — црква во селото Маркова Сушица. Црквата се наоѓа на самиот крај, југозападно од селото, на само 300 метри оддалеченост од Марковиот Манастир. Поточно, црквата е сместена од левата страна на патот кој води кон Марков Манастир во неговата непосредна близина, 300 метри пред манастирот. Спроти црквата од другата страна на патот постои чешма наречена Тониева Чешма, а исто така постојат и гробишта. Според изгледот и начинот на изградба од кршен делкан камен, како и остатоците од фрескоживопис на надворешната страна на ѕидовите над влезната врата, може да се заклучи дека црквата датира од постаро време, најверојатно доцниот среден век. Патронен празник на црквата е Св. Никола - „летен“ или Талалеј кој се прославува околу 18.05.
Науката во 1845 година
1845 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Горан Петровиќ
Горан Петровиќ (српски: Горан Петровић, 1961, Краљево) — српски писател.
Животопис
Петровиќ е роден во Краљево 1961 година. Студирал на Филолошкиот факултет на Белградскиот универзитет, на групата за југословенска и српска книжевност. Подолг период работел како библиотекар во градската библиотека во Жича, на педесет метри од манастирот Жича, а работел и како уредник на списанието „Повеља“ при градската библиотека во Краљево. Подоцна се преселил во Белград. На 1 ноември 2012 година бил избран за дописен члан на САНУ. Исто така, тој е член на Српското книжевно здружение и на Српскиот ПЕН центар.
Творештво
Петровиќ објавил следниве дела: „Совети за полесен живот“ (куса проза, 1989), „Атлас обиколен со небото“ (роман, 1993), „Остров и околните раскази“ (раскази, 1996), „Опсадата на црквата Свети Спас“ (роман, 1997), роман „Ситничарницата Кај среќната рака“ (роман, 2000), „Ближните“ (раскази, 2002), „Сè што знам за времето“ (кратка проза, 2003), „Скеле“ (драма, 2004), „Разлики“ (раскази, 2006), „Под таванот кој се лупи“ (кино-новела, 2010). Неговите книги се печатени во над 50 изданија, а се објавени на повеќе светски јазици. На македонски јазик се објавени „Ситничарница кај среќната рака“ (издание на СЗМ, Скопје, 2007, во превод на Гордана Јовиќ Стојковска) и „Опсадата на црквата Св. Спас“ (издание на „Гетон“, Скопје, 2014).
Вектор
Вектор — поим во математиката што означува секоја величина која во себе носи информација за количество (квантитет) и квалитет. Наспроти векторите, во математиката стојат скаларите кои носат информација само за количество. Така, грубо речено, на пример, величината: три килограми е скаларна, додека величината: три килограми јаболка е векторска. Но, под квалитет во математиката може да се подразбираат и некои својства кои немаат смисла за нематематичарите. Така на пример, отсечките може да ги сметаме за вектори, ако ги насочиме, т.е. ако условно кажеме каде почнува, а каде завршува отсечката. Во овој случај квалитетот е насоката, а за квантитет би ја зеле должината на отсечката. Од друга страна секој скалар може да го сметаме за вектор со квалитет еднаков на нула, при што смислата на квалитетот во овој случај е филозофска, т.е. имплицитна. Во физиката векторски величини се, на пример, брзината, забрзувањето, силата, импулсот и сл.
За разлика од скаларите, кај векторите важат поинакви правила за извршување на операциите.
Сите вектори во математиката се разгледуваат во рамките на теоријата на векторски простори, која пак сама по себе е дел од линеарната алгебра.
Претставување на векторите
Математичката апстракција дозволува елементите на векторскиот простор да се наречат вектори иако директно од нив не се отчитуваат количественоста и качественоста. Така, на пример, множеството од сите полиноми со реални коефициенти со степен не поголем од некој природен број n претставува векторски простор, па следствено секој полином претставува вектор.
При ваквото сфаќање на векторите се јавува потребата за нивно претставување, слично како кај скаларите. Но претставувањето на полиномот, на пример, како вектор е невозможно со „геометрискиот модел на вектор“, т.е. со насочена отсечка. Затоа се применуваат други, поапстрактни, методи кои важат за сите вектори подеднакво.
Геометриско претставување на векторите
Векторите како насочени отсечки во рамнината или просторот може да ги разгледуваме само во ограничен број случаи. Така во реалниот Евклидов простор, а тоа е просторот како што човекот го восприема, векторите може да ги нацртаме како стрелки. Ова може да го направиме и во рамнината (две димензии) и во просторот (три димензии). „Цртањето“ може да продолжи и во четири димензии, но визуелната репрезентација сега ќе биде несфатлива за човековиот мозок. Затоа се преминува кон аналитичко претставување на векторите од векторскиот простор.
Нека избереме произволен вектор од рамнината или просторот. За него знаеме каде почнува, а каде завршува. Нека сега го земеме векторот кој е потполно ист со претходно избраниот, но така што ги промениме местата на крајот и почетокот, т.е. она што кај првиот вектор било почеток, кај вториот нека биде крај. Тогаш ваквиот вектор се вика спротивен вектор на избраниот. Ако избраниот вектор го обележиме со \vec a, тогаш спротивниот ќе го бележиме со -\vec a
Аналитичко претставување на векторите
Во теоријата на векторските простори имаме тврдење кое вели дека секој векторски простор има база. База е најмалото линеарно независно множество такво што сите вектори од просторот можат да се претстават како комбинација на елементите од базата. Така ако во рамнината воведеме правоаголен Декартов координатен систем, и избереме два вектора такви што секој од нив лежи на различна координатна оска и двата за почеток го имаат координатниот почеток, тогаш овие вектори чинат база за дводимензионалниот реален Евклидов простор - рамнината. Слично е и за просторот, само што во тој случај ќе имаме три такви вектори. Нека земеме вектор \vec v од рамнината и нека векторите \vec e_1 и \vec e_2 ја чинат базата за просторот (во овој случај под простор се подразбира рамнината!). Тогаш постојат реални броеви (скалари) a, b така што важи:
Тие реални броеви ги нарекуваме координати на векторот \vec v во однос на базата и запишуваме:
што всушност претставува аналитички (координатен) запис за векторот кој го избравме. Бидејќи векторскиот простор има бесконечно многу бази, секој вектор не мора да има ист аналитички запис во однос на различни бази. Всушност во пракса ретко се случува ист вектор во однос на различни бази да има ист аналитички запис.
Ова што го направивме за рамнината можеме да го направиме и за просторот и за векторскиот простор од полиноми и за n-димензионалниот реален Евклидов простор - едноставно за секој векторски простор. Значи може да кажеме дека аналитичкото бележење на векторите е универзално и не зависи од изборот на просторот, туку само може да варира во зависност од избраната база.
Кога е воведено аналитичкото претставување на векторите може да се разгледуваат и посложени простори од познатиот тридимензионален простор, но нивното разгледување е лишено од визуелизацијата која е речиси пресудна кај рамнината и тридимензионалниот простор.
Ако е даден векторот, тогаш негов спротивен ќе биде векторот.
Модулот на векторот (т.е. неговата „должина“),со ознака, може да се пресмета како:
Ако се работи за вектори во смисла на насочени отсечки, тогаш модулот е всушност должината. Во општ случај не може да се говори за должина на вектор во потесна смисла.
Операции со вектори
Како што напоменавме операциите со вектори се разликуваат од операциите со скалари. Според самата дефиниција на поимот операција во математиката, исходот од оперирањето со вектори треба и самиот да е вектор.
Собирање на вектори
Собирањето на геометриските вектори (насочените отсечки) се врши на следниов начин: треба да се пресмета збирот на векторите \vec a и \vec b. За таа цел постапуваме вака: го нанесуваме векторот \vec a со почеток во некоја избрана точка (при ова ги запазуваме насоката и должината на векторот!), а потоа во крајната точка на векторот \vec a (при врвот) го нанесуваме векторот \vec b (исто така запазувајќи ги неговите насока и должина). Векторот \vec c кој има почеток во почетната точка (почетокот на \vec a) и крај во последната точка (врвот на \vec b) се вика збир на векторите \vec a и \vec b и се бележи исто како и кај скаларите:
Ако векторите се зададени аналитички т.е. координатно, тогаш собирањето се врши „по координати“. Нека се дадени векторите (во општ случај со n-координати):
тогаш за збирот имаме:
За собирањето на вектори важат:
Одземање на вектори
Одземањето на вектори се извршува на ист начин како и собирањето, така што разликата на векторите \vec a и \vec b е всушност збир на векторот \vec a и векторот - \vec b. Истото важи и за векторите зададени во координатна форма:
ако се зададени векторите:
Ако на векторот \vec a му го додадеме неговиот спротивен вектор: -\vec a, тогаш се добива:
Множење на вектори
Кога се множат вектори често настанува следнава забуна: множењето вектори се меша со множењето на вектор со број (т.е. скалар). Множењето на вектор \vec a со скалар k се врши на следниов начин:
Ова геометриски може да го толкуваме на следниот начин: векторот ја има истата насока како и векторот \vec a, со таа разлика што има должина (модул) за k пати поголема (или помала, ако k<1) од него.
„Вистинското“ множење на вектори во математиката се нарекува векторски производ на вектори и се бележи со симболот \times. Околу дефиницијата и оперирањето со векторските производи, видете на соодветната статија. Векторскиот производ на два вектора и  е вектор кој е нормален на обата вектора и истовремено има модул:
каде со \alpha е означен аголот меѓу почетните вектори, а со и  се означени нивните модули, додека неговиот координатен облик е:
Постои и друг начин на множење вектори, т.н. скаларно множење на вектори (скаларен производ), но при скаларно множење на два вектора се добива резултат скалар (од таму и името) што, математички значи дека операцијата не е затворена во однос на векторскиот простор, т.е., на некој начин, не е добро дефинирана. Скаларниот производ се бележи со точка: \cdot. Скаларниот производ на истите два вектора изнесува:
или
Лех Качињски
Брак и семејство
Лех Качињски се оженил со Марија Качињска во 1978 година и заедно имаат една ќерка, Марта Качињска која дипломирала на Универзитетот во Гдањск. Марта е омажена и има ќерка по име Ева. Ова семејство биле големи љубители на животни и имале две кучиња и две мачки.
Смрт
На 10 април 2010 година претседателскиот полски авион го пренесувал Лех Качињски со неговата сопруга Марија Качињска од Варшава до Сомленск во Русија, но авионот се срушил и сите патници и екипаж загинале. Несреќата се случила под магловити временски услови, на околу 1.5 километри оддалеченост од аеродромот. На авионот имало 87 патници при што сите погинале.
Политичка кариера
За време на преговорите меѓу движењето „Солидарност“ и комунистичката власт, Лех Качињски бил еден од советниците на Лех Валенса. На првите повеќепартиски избори тој станал пратеник во полскиот Сејм, како независен кандидат, а подоцна бил назначен од претседателот Валенса за министер за безбедност. Поради бројните несогласувања со тогашниот премиер Јан Олзевски, Качињски бил сменет од функцијата, но останал активен во политичкиот живот. До 1995 година бил претседател на Врховната канцеларија за контрола, а во 2000 година станал министер за правда во владата на премиерот Јежи Бузек. Во 2001 година, заедно со братот-близнак Јарослав, ја формирал десничарската партија „Право и правда“ и станал нејзиниот прв претседател, а на изборите во 2001 година партијата освоила над 10% од гласовите. На локалните избори, одржани во 2002 година, Лех Качињски бил избран за градоначалник на Варшава и на таа функција останал до 2005 година. Во 2005 година, Лех Качињски станал претседател на Полска и оваа функција ја извршувал до 2010 година, кога загинал во авионска несреќа, патувајќи на одбележувањето на убиството на полските офицери во Катинската шума.
Лига на шампиони во ракомет за жени 2013-2014
Лигата на шампиони во ракомет за жени 2013-2014 било 21. издание на ракометната лига на шампиони во женска конкуренција, најсилното натпреварување за женски клубови во Европа, организирано и спроведено од страна на Европската ракометна федерација.
Унгарскиот Ѓер Ауди ЕТО бил бранител на титулата и успешно ја одбранил.
Формат на натпреварување
Дванаесет клубови обезбедиле директен пласман во групната фаза од натпреварувањето, додека четирите преостанати места ги пополниле клубовите кои завршиле први во четирите квалификациски групи.
Распределба на тимовите
БТ Бранител на титулата
Квалификацсики турнири
Вкупно 17 тимови биле дел од квалификациите. Клубовите биле поделени во четири групи од по четири тима и се играле полуфинални и финални натпревари. Победниците на квалификациските турнири обезбедиле пласман во групната фаза од натпреварувањето. Натпреварите биле одиграни на 14–15 септември 2013. Извлекувањето на групите било одржано на 27 јуни, во Виена, Австрија, во 14:00 по месно време.
Плеј-оф натпревар
Победникот во двомечот обезбедува пласман во 2та фаза од квалификациите.
Префект
Префект (лат.: praefectus, од praeficere = “на чело“, “раководител”) во поширока смисла на зборот означува раководен претставник. Канцеларијата, одделението или областа што ја контролирал префектот се нарекувала префектура, но во различни пост-римски случаи имало префекти без префектура и обратно.
Лига на шампиони во ракомет за жени 2013-2014
Групна фаза
Извлекувањето на групите за групната фаза се одржало на 28 јули во Виена. Вкупно шеснаесет клубови биле поделени во четири шешири од по четири, во зависност од нивниот ЕХФ коефициент. Клубовите од ист шешир или од иста држава не можеле да бидат извлечени во иста група.
Префект
Префекти во Римското Царство
Во Римското Царство за префект се назначувало лице кое било определeно од некој магистрат или од царот со одредена задача при управувањето или военото раководење.
Префекти од римскиот сенаторски сталеж
- сенатор со висок ранг, формален заменик на царот на Рим и командант на Cohortes urbanae (градските војници, градскиот гарнизон). Во доцната антика функцијата "градски префект" била меѓу највисоките во Рим и Цариград. - тројца сенатори кои раководеле и се грижеле за aerarium militare (касата за ветерани). - двајца сенатори кои раководеле со државната каса. - сенатор, задолжен да се грижи за alimenta (фондови за грижа за деца во неволја). - двајца поранешни претори, задолжени за поделбата на бесплатна храна во Рим.
Лига на шампиони во ракомет за жени 2013-2014
Главна фаза
Извлекувањето на групите за главната групна фаза било одржано на 19 ноември во Виена. Вкупно осум клубови биле дел од извлекувањето, од кои првопласираните биле дел од првиот шешир, додека пак второпласираните клубови биле сместени во вториот шешир. Клубовите од ист шешир или од иста група не можеле да бидат извлечени во иста група.
Префект
Префекти од сталежот на коњаниците
- овластен за раководењето со Египет - највисоката позиција. - преторијански префект (задолжен за Преторијанската гарда). Во доцната антика функцијата била преобразена во одговорен/водач на граѓанскиот доброволен корпус. - одговорен за снабдувањето на Рим со храна. Таква функција имало и во другите градови во Римското Царство. - командант на Vigiles Urbani - (ноќна стража); ја имал и улогата на командант на противпожарните единици на Рим. - римски полномошник во некој регион што сè уште не претставува посебна, самостојна провинција. Таков е примерот со Понтиј Пилат во префектот на Јудеја. - командант на камп на римска легија, кој како по правило бил избиран помеѓу центурионите. - командант на една од римските флоти. - командант на занаетчии во една легија. - командант на некоја од римските легија распоредени во Египет (одговара на Legatus legionis = Легат за другите легии). - раководител на cursus publicus - државна служба за известување и врски.
Лига на шампиони во ракомет за жени 2013-2014
Фајнл Фор
Во ноември 2013, Европската ракометна федерација објавила дека за првпат во историјата на натпреварувањето, победникот на лигата на шампионите ќе биде одреден преку фајнл фор турнир. Фајнл фор турнирот бил одржан во Будимпешта, Унгарија во Спортската арена Лашло Пап на 3–4 May 2014.
Префект
Други префекти
- раководител на професионален (занаетчиски) сојуз. - одговорен за функции на правдата.
Префект во Католичката црква
Во католичката црква префектот е раководен свештеник, на пример, во некоја мисија (Апостолски префект) или во конгрегација и др.
Префектот во католички интернат (може да е и жена) ја извршува функцијата на педагог, кој се грижи за учениците во слободното време или нивната самоподготовка.
Функцијата префект во некои земји
Во Франција префектот (франц.: préfet) е претставник на централната државна власт во департманите (Département).
Наводи
Präfekt (Frankreich) Prefecto (desambiguación) Prefekt (Vana-Rooma) Prefetto (storia romana) Prefekt Префект (Древний Рим) Prefekt
Софија (градска област)
Софија-град (Област София-град) — област во Бугарија, сместена околу главниот град Софија, кој е нејзин административен центар. Населението брои 1.291.591 жител (2011).
Се граничи со Софиската и Перничката област. Има само 1 општина — Општина Столична.
Градоци
Банќа, Бухово, Нови Искар, Софија
Личен архивски фонд
Личен архивски фонд претставува збир на документи кои се органски произлезени од дејноста на едно лице.
Историјат
Терминологијата поврзана со архивскиот материјал, која настанува во работата надвор од државната администрација, во пракса е неиздиференцирана. За овој вид материјал,во пракса, се употребуваат повеќе називи,најчесто синоними,кои настанале во различно време и во различни општествени системи. Иако најчесто можат да се слушнат термините „збирка“ и „ приватна архива“, со што всушност се одредува потеклото,а се занемарува видот на материјалот, и за личниот фонд можат да се слушнат најразлични називи. Такви се:хартија,архив,наследство,приватна збирка, лична збирка,личен фонд итн.Ваквата неиздиференцираност се одразува врз работата на архивите во пракса. Имено, се јавува дури и целосна забуна при влезот на новиот материјал и тоа најчесто при неговиот откуп од страна на архивите.За да може со самиот термин да се изрази вистинската содржина на материјалот да се обработи согласно утврдените принципи кои го овозможуваат неговото полесно користење ,треба да се разликуваат термините „личен фонд“ и „збирка“. Веќе општата дефиниција на фондот, дадена во 1841 година од страна на француското Министерство за внатрешни работи,содржела дефиниција за личниот фонд,што говори за значењето кое се придавало на овој вид материјал. Но, што се однесува до вредноста на истиот, како и секој материјал кој настанува во приватна сопственост, уште долго се воделе полемики.Кон крајот на 19 век и почетокот на 20 век, сè уште се правела разлика помеѓу приватните архиви и архивите на јавните институции. Подоцна, сè поголем број на теоретичари на западните земји, при изработка на поимот “архивски материјал“ се придавало поголемо значење на приватните архиви. Така,американскиот теоретичар Теодор Рузвелт Шеленберг, заклучил дека архивскиот материјал е оној пишан материјал на некоја јавна и приватна установа,кој се смета за вреден за трајно чување заради информативна и научно-истражувачка цел, сместен во архив или избран за да се смести во архив. Од друга страна, според Ернестин Лежур,семејните, личните архиви имаат практично и историско значење, па анализирајќи за кои гранки на науката во нив можат да се најдат податоци, истакнува дека приватните архиви се вистински рудници на податоци. Заради ваквите оцени на вредноста на приватните архиви,се сметало дека истите треба да се чуваат, за потоа да се развие друга полемика за местото на чување (архив,семејство или на друго место).
Шема за обработка на лични фондови
Документи кои ја прават содржината на еден личен фонд :
Сите горенаведени групи на документи во архивот стигнуваат на три начини и тоа по пат на откуп од страна на архивот, како депозит или вид на подарок.Токму ваквите лични фондови, можат да ни дадат голем број на податоци за животот и делото на историски важни личности, кои ја чинат општествената трансформација и суштина на една држава или народ.
Науката во 1844 година
1844 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Бијело дугме
Бијело дугме е популарен рок бенд од Сараево, Босна и Херцеговина, од времето кога таа сè уште била дел од Југославија. Бендот постоел меѓу 1974 и 1989 година. За него се смета дека бил најпопуларен бенд кој воопшто постоел во Југославија и еден од највлијателните состави на Југословенската рок сцена.
Историја
Бијело дугме е основен од Горан Бреговиќ којшто е роден во Сараево. Тој го минал поголемиот дел од своето детство во музичко училиште, учејќи да свири виолина, но од таму бил избркан заради недостаток на талент. Набрзо потоа, неговата мајка му купила гитара, и подоцна таа инвестиција се исплатила кога е формирано Бијело Дугме. Горан Бреговиќ честопати признал дека негова главна мотивација за формирање на бендот била бидејќи "девојките повеќе ги сакале музичарите". Бреговиќ е композитор на бендот и ги има напишано најголемиот број на текстови, иако некои од најпопуларните текстови на Бијело Дугме се напишани од други автори, на пример: Ima neka tajna veza, Glavni junak jedne knjige, Šta bi dao da si na mom mjestu и Pristao sam biću sve što hoće се напишани од Душко Трифуновиќ, Da sam pekar и Selma од Владо Дијак, Лоше вино од Арсен Дедиќ итн.
По собирањето на првата постава на бендот, Бијело Дугме под име Јутро го потпишува договорот за издавање на сингл со компанијата Радио Крушевац. Првиот сингл е наречен Kad bi' bio bijelo dugme. По издавањето на синглот, менаџерот на бендот го убедува Бреговиќ да го промени името во Бијело Дугме.
Набрзо по промената на името, Горан Бреговиќ и легендарниот музички продуцент и ловец на таленти Никола Борота Радован биле во можност да го снимат и издадат првиот хит сингл под знакот на Југотон. Синглот ги содржел песната "Top" со "Ove cu noći naći blues" на Б страната. Песните се снимани во "Studio one" на државното Радио Сараево и се првите стерео записи направени со mono recording опрема. Одговорен за овие иновации повторно е Никола Борота Радован со помош од тонмајсторот Антун Марковиќ.
Јоичиро Какитани
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Светското првенство 2014.
Химпферсхаузен
Химпферсхаузен (Hümpfershausen) — село и поранешна општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година е дел од градот Вазунген.