cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Be-ѕвезда
Дефиниција и класификација
Иако спектарот од Be-тип е највпечатлив кај ѕвездите од класата B, истиот се забележува и кај обвивните ѕвезди од класите O и A, и овие понекогаш се вбројуваат под рубриката „Be-ѕвезда“. Be-ѕвездите претежно се сметаат за ѕвезди од главната низа, но тука се вклучени и некои подџинови и џинови.
Откривање
Првата Be-ѕвезда прогласена за таква е Гама Касиопеја, забележана во 1866 г. од италијанскиот свештеник и астроном Анџело Секи; воедно и првата ѕвезда забележана со оддавни линии. Утврдени се слични спектри кај многу други сјајни ѕвезди, иако доста од нив повеќе не се сметаат за класични Be-ѕвезди. Најсјајната е Ахернар, иако таа е препознаена како Be-ѕвезда дури во 1976 г.
Модел
Со стекнатиот увид во процесот на создавањето на оддавни линии на почетокот на XX век станало јасно дека овие линии кај Be-ѕвездите мора да доаѓаат од околуѕвезден материјал исфрлен од ѕвездата и потпомогнат од нејзиното брзо вртење. Сите одлики согледани при набљудување на Be-ѕвездите сега се знае дека се солжат на гасовит диск кој се образува од материјалот исфрлен од ѕвездата. Инфрацрвениот вишок и полазирацијата се последица на расејувањето на ѕвезената светлина во дискот, а оддавните линии настануваат со преобработката на ѕвездената ултравиолетова светлина во гасовитиот диск.
Обвивни ѕвезди
Некои Be-ѕвезди имаат спектрални одлики кои се толкуваат како одделена „обвивка“ од гас што ја обиколува ѕвездата, или поточно диск или прстен. Оваа појава се јавува кога гасовитиот диск присутен околу многу Be-ѕвезди гледа кон нас со работ (ободот) и така создава мошне тесни впивни линии во спектарот.
Променливост
Be-ѕвездите честопати се видливо и спектроскопски променливи. Можат да се класификуваат како променливи од типот на Гама Касиопеја кога ќе се забележи минлив или променлив диск. Be-ѕвездите што покажуваат променливост без јасна претстава за механизмот се наведени просто како BE во Општиот каталог на променливи ѕвезди. За некои од нив се смета дека се пулсирачки ѕвезди и напати се нарекуваат променливи од типот на Ламбда Еридан.
Конзервирани импресии
„Конзервирани импресии“ — збирка куси раскази од македонскиот писател Горан Стефановски. Збирката е објавена во 2004 година од издавачката куќа „Темплум“.
Содржина
Збирката „Конзервирани импресии“ содржи 101 кус расказ. Од нив, расказите под реден број 1-20 претходно биле објавени во списанието „Разгледи“, во 1974 година; оние под реден број 21-45 биле објавени во „Разгледи“, број 5, од 1979 година; оние под реден број 46-72 биле првобитнообјавени во „Разгледи“, број 10, од 1980 година; додека расказите под реден број 73-101, напишани во периодот 1980-1983, за првпат се објавени во оваа збирка.
Јоршка митрополија
Јоршка митрополија (Province of York) — една од двете митрополии што ја сочинуваат Црквата на Англија. Се состои од 14 епархии што ја опфаќаат северната третина на Англија и островот Ман. Јорк го добил статусот на архиепископија во 735 г, а прв архиепископ бил Екберт Јоршки. Во извесен период од историјата, митрополијата полагала право и на цела Шкотска, но никогаш не ја успеала да се наметне, и се откажала со основањето на Сентендруската епархија.
Митрополитот што стои на чело на Јоршката митрополија е Архиепископот Јоршки (втор по значење во Црквата на Англија).
Чарлс Дибдин Помладиот
Чарлс Исак Мунго Дибдин (27 Октомври 1768 – 15 Јануари 1833), или Чарлс Пит или Чарлс Дибдин помладиот, тој  професионално бил познат како, драматург, писател, композитор, најмногу како сопственик на Велс театарарот Садлер  и по пантомима и сатиричните фарси  што тој ги напишал, а кои биле одржани во повеќе театри низ Лондон. Тој го вработил Џозеф Грималди во Велс Садлер каде што Грималди се појавил во многу од неговите најуспешни пантомими. Тој бил син на Чарлс Дибдин, брат на Томас Џон Дибдин и кумче на Дејвид Герик.
Рани години и кариера
Роден во Расел Корт, Ковент Гарден, Лондон, како нелегитимен син на композиторот Чарлс Дибдин и глумицата Хариет Пит, Дибдин бил именуван по пријателот на татко му и либертист Исак Бекерстаф и нивниот карактер Мунг во После мирот со наслов  катанецот .Дибдин го направи своето театарско деби спроти неговиот постар брат Томас Џон Дибдин и неговиот кум Давид Гарик Јубилејот во 1775 година. После разделбата на неговите родители, тој го презел презимето од неговата мајка, Пит.
Мајка му првично била против неговата театарска кариера, и сакала да започне школување за мебел за да подоцна работи кај неговиот чичко во центарот на Лондон. Дибдин започна со неговото неговото школување во Лондон во околијата Хакни, а потоа се пресели во Дурам, каде што, на возраст од девет години, тој се запишал на пансионско училиште во Бернард замокот, останувајќи таму до 14-годишна возраст, без одмор. Кога тој имал 14, години се вратил во Лондон и почнал школување за брокер, што продолжи уште неколку години. Со желба да се реализира неговата литературен амбиција, Дибдин објавил збирка на стихoви ," поетички обиди, едно младо момче  во 1792 и заедно со својот брат Томас, напиша Божиќна пантомима  талисман; или, Арлекин не направи среќни '' во 1796.
Во 1797 година, тој продолжи со вршењето на својата кариера во театарот на кралското семејство во Лондон како сопствено шоу  Sans six sous  и стана познат професионално, како Чарлс Дибдин помладиот. Иистата година, тој се оженил со глумицата Марија Бејтс на Свети Џорџ Хановер плоштадот во Лондон на 13 јуни; двојката имала единаесет деца. Меѓу нив биле: Марија Ана (1799-1886), харфистка, која станала втората сопруга на контроверзниот Луис Иполит Јосиф Тона, и Роберт Вилијам (1805-1887), еден свештеник и татко на Сер Луис Дибдин. Веднаш по неговиот брак, Дибдин продаде пантомима, врз основа на романот  Дон Кихот, на Филип Астли кои понатаму Дибдин добил договор за ангажман на три години како писател на амфитеатрот Астли. ."
Врвот на кариерата
Дибдин и неговата сопруга спроведоа турнеја со Астли компанијата, во Даблин и Ливерпул, како и настап во Лондон. Тоа било во текот на периодот каде што Дибдин стана комплетен  и плоден композитор, кој пишувал многу песни, пролог и епилог, и еден  чин музички драми. Во 1799 година, Дибдин ја напушта Астли компанијата и бара алтернативно вработување по разрешувањето на неговата сопруга за шиење за време на пробите. Таа есен, Дибдин се приклучил на турнеја со Еквестриан компанија, управувана од страна на Вилијам Дејвис каде што направиле обиколка на градови како Ливерпул, Бристол и Манчестер.
Во 1800 година, Дибдин ја презеде функцијата директор на Велс театар Садлер во Лондон со балетската пантомима  ќерка љубов, или двојно брак "која била изведена под негово управување. Тој ангажирал група на познати изведувачи, вклучувајќи го и Едмунд Кин и Јосиф Грималди, како и многу пејачи, јаже-пешаци, и боксери. Во текот на сезоната, тој воведе многу од сопствените авторски дела  кои се состанаа на различни јавнии вкусови на публиката. Со тоа се подобри судбината на Велс Садлер, а од 1802 година тој и неговиот брат Томас и синдикатот на богати стопанственици, меѓу кои и сликарот  Роберт Ендрјус и композиторот Вилијам Рив, станаа акционери во театарот. Во 1803–4, Дибдин инсталирал голем резервоар на вода, со цел за да претстави аква драма во воден театар s.
На 15 октомври 1807 година, осумнаесет лица загинале во стампедо за да избегнат пожар во театарот. Иако тој ја преживеал несреќата, војната на Наполен ја уништил јавната побарувачка за тип на забава како Дибдин, додека во 1819 година, тој прогласил банкрот и бил затворен во затвор со должниците. Тој бил ослободен две години подоцна и по продажба на своите акции во Велс Садлер кој го купи како надвор од долгот. Тој продолжил со неговите композиции, пишување многу песни и пантомимите за различни театри во Лондон и подоцна ја преземал улогата на режисер во Кралскиот амфитеатар од 1822–23 како управител на Сари театрот од 1825–26 година.
Последни години
Дидин има објавено голем број на песни, вклучувајќи го '"Младиот Артур, или, Дете на мистеријата: Метричката Романтика' 'во 1819 година.Тој ја завршил' 'Историја на Лондон Театри' ', која беше објавена во 1826 година со многу признанија. Последна негова театарска компизиција била фарса ',' ништо излишно , која била произведена во Кингстон Хал  во 1829 година. Следната година, тој ги заврши своите мемоари, но тие не беа објавени сè до 1956 година.  Тој починал во 1833 година на 63 годишна возраст и бил погребан во Јосеф Грималди Паркот.  Во 2010 година  музички дела посветени на Дибдин беа инсталирани во текот реновирањето на паркот. Авторот Ендрју Меконел Стот, истакна дека "Дибдин бил весела, неуморна и често просперитетна личност  со љубов кон патриотските балади и друштвени вечери."
Фаќалки
Фаќалки (од глаголот фаќа) — направа (алатка) за фаќање одредени предмети. Тие можат да бидат со различни облици и големини според функцијата. Поделени се во класи:
Има и фаќалки направени од специјални материјали кои се користат за земање предмети од киселини или други опасни течности.
1780 во музиката
1780 година во музиката содржи некои значајни настани.
Кичево и Кичевско во НОВ
Кичево и Кичевско во НОВ — со спогодбата на фашистичките земји од 20 април 1941 година била одредена и демаркациската линија помеѓу двата сојузника, Бугарија и Италија. Западна Македонија со градовите Тетово, Гостивар, Кичево, Дебар, Струга и преспанските села, првично биле окупирани од германските сили, а потоа со посебен декрет, предадени во владение на фашистичка Италија. Италијанците, пак, ја предале цивилната власт на албанските квинслинзи. Во нивно владение потпаѓала една префектура и четири потпрефектури. Судирот на интереси помеѓу Италија од една страна и фашистичка Бугарија од друга, се одвивал токму во Кичевскиот регион, па така на терен паралелно се појавиле и проалбанските слуги на Италија и пробугароманските комитети во служба на Бугарија, а против македонскиот народ.
Првите обиди за организација
Македонскиот народ, паралелно со овие настани веднаш започнал со организирање на движење на отпор. Главна улога во организацијата одиграл Кузман Јосифоски - Питу, кој во летото 1940 година, оформил партиско поверенство, но не и организиација, во состав: Ѓорѓи Икономов (секретар), а членувале и Драге Богески, Пепе Јованоски, Перо Волнароски и Томе Буклески. Питу повторно го посетил Кичево во април 1941, заедно со Трајко Бошкоски - Тарцан, но ниту овојпат не била формирана партиска организација. Тоа се случило дури по третата посета, на 10 октомври 1941 година, кога веќе во Кичево се вратиле многу младинци кои биле на образование и работа низ Југославија.
Во куќата на Борис Алексовски - Карче, при овој состанок биле оформена првата партиска ќелија во Кичевскиот регион и притоа за секретар бил избран Пепе Јованоски, а членови Драге Богески, Пецо Чингоски, Нико Пусоски, Борис Алексовски - Карче, Борис Грујоски, Јанко Михајлоски и Владимир Полежиноски.
Окупација на Кичево
Со исцртувањето на демаркациската линија, Кичево се нашло под италијанско-албанска власт, а во непосредна близина на градот исто така биле сместени бугарските окупаторски војски кои имале други планови за дел од територијата која потпаднала под управа на италијанските сили.
Најпрво биле укинати сите воени, судски, просветни и административни органи, а на нивно место се отвориле албански институции, во кои службен јазик бил само албанскиот, а сѐ со цел да се воведе омраза помеѓу македонското и албанското население. Со ова почнале да се формираат и локални балистички банди кои ги водел Мефаил Шеху.
Биле спалени неколку села (Извор, Пополжани, Карбуница) и извршени убиства низ селата Осој, Јагол, Доленци, Карбуница, Осломеј и во неколку други, сè со цел да се заплаши локалното македонско население и да се потчини на новата окупаторска власт. Како најкрвави настани народот ги запомнил стрелањата на членовите на организацијата од село Карбуница извршено во ноември 1943, но и палежите и убиствата во Кленоец. Најголем злостор во Кичевско бил извршен во мај 1944 година попознат како крвав Ѓурѓовден, кога балистичките банди откако ги ограбиле селата Иванчишта и Кленоец, го запалиле селото Попоец а нивните селани ги собрале пред селската црква, каде после тепањето, некои од селаните (претежно мажи), живи ги фрлале во оган. Истото го повториле во селото Малкоец.
Формирање на првите ослободителни чети
Најголем товар во организацијата на отпорот и борбата за слобода го носела КПМ. Месноста Лопушник била избрана за неформален воен и политички центар за организација и дејствување во Кичевскиот крај. Во непосредна близина била пренесена од Битуше, првата печатница „Гоце Делчев“, но се издавал и партизанскиот билтен кој бил уредуван и редактиран од Кочо Рацин.
Во април 1943 година се создал првиот кичевски партизански одред „Козјак“. Подоцна им се приклучиле борците од крушевскиот одред „Питу Гули“, од Мавровскиот одред „Кораб“, како и борци од Дебрца. Па, така на 21 мај 1943 година се создал Кичевско-мавровскиот партизански одред.
Борба за слобода
Првите акции на овие борци се: нападот на карабинерската станица во Сливово (Охридско), како и општинската зграда во Брждани. Извршени биле и диверзантски акции со сечење на телефонски столбови и рушење мостови. Силен оддек дала нивната акција од 14 јуни 1943, кога на Пресека бил нападнат италијански воз. Оваа акција го подигнала моралот и меѓу населението кое се помасовно се приклучувало кон националното ослободителско движење.
Втора окупација на Кичево
Германските војски заедно со балистичките банди на Џемо и Мефаил, извршиле напад на стражарската позиција кај превојот Буковиќ, каде во нерамна борба, целодневен отпор давала четата предводена од комесарот Мирко Милески. Во оваа битка на 1 октомври 1943, загинала целата чета на Милески вклучуваќи го и самиот Мирко. Со ова паднал и Кичево под втора окупација. На 6 октомври бројните германски и балистички групи се судриле со македонските партизани во селото Кленоец, каде нивниот пробив бил сопрен со фронтална битка во самото село. Меѓу жртвите биле Јосиф Јосифоски-Свештарот, Мите Трпески како и Трајан Белев.
По скоро еден цел месец, Кичево повторно било ослободено на 1 ноември, 1943 при што биле заробени 19 германски војници со потполковникот Хедлер, како и 30 припадници на балистичките групи. По само четири дена партизанските единици биле приморани да се повлечат и повторно да го отстапат градот на окупаторот.
Конечно ослободување на Кичево
По нецела година проследена со неколку напади и битки со окупаторот, на 1 септември 1944 по повеќечасовна битка Кичево било ослободено по трет пат. Градот на неколку пати го менувал својот статус на ослободен и окупиран град. За конечна слобода која ја ужива Кичево до денеска, биле пресудни битките кои отпочнале на 14 ноември кај селата Тајмиште и Колари, со кои битки се пренеле и во самиот град, па така на 15 ноември, 1944 Кичево е конечно ослободено.
Острови на Принцот Едвард
Острови на Принцот Едвард и Марион или накратко Острови на Принцот Едвард (Prince Edward Islands) — два мали вулкански острови во Индискиот Океан, под контрола на Јужноафриканската Република.
Географија
Големиот остров се вика Марион, а на 20 километри североисточно има помал остров наречен Остров на Принцот Едвард. Островите се опкружени со многу карпи и гребени.
Кичево и Кичевско во НОВ
Конечно ослободување на Кичево
Билансот на жртвите изнесувал 217 борци од Кичево и Кичевско, 106 цивилни жртви и уште 232 жртви од останатите краишта на Македонија и тогашна Југославија. Сите во табеларен приказ се дадени подолу.
Острови на Принцот Едвард
Географија
Островот на Принцот Едвард се наоѓа североисточно од Марион. Островот зафаќа околу 45 km², а највисоката точка на островот е 672 m надморска височина. (Забелешка: Бидејќи постои остров со исто име кој е под канадски суверенитет, подобро е да се додаде името на земјата - островот Принц Едвард во Јужна Африка) на името на овој остров.)
Островите Марион и Принц Едвард се наоѓаат на приближно 1.700 километри југоисточно од градот Порт Елизабет во Јужноафриканската Република.
Кичево и Кичевско во НОВ
Жртви од Кичево и Кичевско
Бројот на жртви од Кичево и Кичевско, изнесувал 217 воени и 106 цивилни жртви.
Острови на Принцот Едвард
Клима
Температурата во зимскиот период се движи од -5 °C до +18 °C во летниот период.
Кичево и Кичевско во НОВ
Жртви од бившите Југословенски градови
Бројот на жртви од Југословенските градови изнесувал 26 борци.
Острови на Принцот Едвард
Флора и фауна
Островите се дом на многу пингвини, фоки и морски птици, најчесто албатроси и птеродроми. На островот живееле многу глувци, па се стравувало дека ќе ја загрозат животната средина на островот.
Со цел да се контролира бројот на глувци, во 1949 година биле донесени само пет мачки. Сепак, мачките брзо се размножувале, а во 1970 година нивниот број на островот Марион надминал повеќе од три илјади.
Друг пример за човечко влијание на островот е семето од зелка донесено од островот Кергелен. Тоа растение брзо почнало да се шири низ островот, истиснувајќи ги домашните растенија.
Историја
Двата острови се откриени во 1663 година од страна на Холанѓаните. Нивните координати биле вцртани многу прецизно, а големиот остров потоа го добил името по експедицискиот брод Марсевен, додека помалиот остров бил именуван Деан. Во 1772 година францускиот капетен Марион Дифрен повторно ги пронашол островите, но не пристанал на нив.
Првите пристанувања на островите се забележани во 1803 година. Тоа биле ловци на фоки, но за време на нивниот престој на островот пронашле докази за порано човечко населување. Со голема веројатност и тие биле и ловци на фоки кои ги посетиле островите многу години пред нив.
Во периодот 1947 - 1948 година, на источниот дел на Марион, владата на Јужноафричката Република изградила метеоролошка станица на источниот дел на Марион, и потоа овие острови беа прогласени за прекуморска територија на Јужноафриканската Република.
Во близина на островот на 22 септември 1979 година, била забележана епидемија, која била класифицирана како последица на тестирање на јадрено оружје. Ниту една земја не презела одговорност за тестирањето (експлозијата). Се верувало дека тестирањата наа јадрено оружје ги извршиле Јужна Африка или Израел. Но, бидејќи Јужна Африка во тоа време не можела да има јадрено оружје, а Израел негирал вмешаност, се верува дека тоа биле заеднички тестирања на двете земји. Сепак, постојат и други верзии кои не ја исклучуваат природната причина за епидемијата предизвикана од падот на голем метеорит.
Давид Лопес (велосипедист)
Давид Лопес Гарсија (David López García; р. во Баракалдо) — поранешен шпански друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2003-2018.
Кариера
Најголема победа во неговата кариера била победата на деветтата етапа на Вуелта а Еспања 2010, планинска етапа со 6 категоризирани искачувања. Лопес се одвоил од водечката група на 3 километри пред крајот, поминувајќи ја целта со предност од шест секунди пред возачот на Роман Кројцигер.
Се приклучил во екипата во 2007 откако станал професионалец за  во 2005. Го напуштил на крајот на 2012 и му се приклучил на  за сезоната 2013.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Бар во Фоли-Бержер (Мане)
Бар во Фоли-Бержер  (Un bar aux Folies Bergère) e слика - масло на платно од францускиот сликар Едуар Мане создадена во 1882 година. Таа денес е изложена во галеријата Корто во Лондон.
Сликата е богата со детали што даваат индиции за социјалната класа и милје. Жената во барот е вистинска личност, позната како Сузон, која работела во Фоли-Бержер во раните 1880-ти. За неговата слика, таа му позирала на Мане во неговото ателје.
Сликата е од подоцнежниот период на неговото творештво.
Композициски, употребува доста инвентивна постапка, со огледалото, одразот во него и мултиплицирањето на стварноста од предниот план на сликата.
Богата колористички, сликата изобилува со светлина и линиски интервенции кои се дел од импреsионизмот.
Иако многумина, моделот - жената, ја сместуваат во проститутките од париското милје, таа носи одредена тага, психологија, замисленост со која Мане внесува своевидна поетика и социјално-хуманистичка соживеаност со женскиот лик.
Сликата е една од неговите тестаментални креативни творби од неговиот зрел период. Длабока, светла, инспиративна, повеќеслојна низ повеќе аспекти. .
1779 во музиката
1779 година во музиката содржи некои значајни настани.
Лежипед
Лежипед — велосипед на кој велосипедистот се наоѓа во лежечка или полулежечка положба.
Лежечката положба има ергономска и аеродинамичка цел. Што се однесува до ергономијата, тежината на велосипедистот е распоредена по целиот грб на велосипедистот што ѝ погодува на удобноста на возењето и ја исклучува можноста за концентрација на поголема телесна тежина на помал дел на телото како што е случај со карлицата, дланките и стапалата како што е случај кај исправениот велосипед. Легнатата позиција на телото на велосипедистот прави помал отпор на воздухот во однос на исправениот велосипед и со тоа се зголемува брзината на движење.
Во 1934 година лежипедите се забранети на натпреварите под Меѓународната велосипедска унија (UCI), па велосипедистите на овој вид велосипеди се натпреваруваат под Меѓународното здружение на возила на човечки погон (IHPVA).
Брзинскиот рекорд на лежипед, постигнат во 2016 година, го држи Канаѓанецот Тод Рaјчерт (Todd Reichert) – (142,04 км/ч) и (144,17 км/ч), додека рекордот за возење во текот на еден час го држи Франческо Русо (Francesco Russo) со растојание од 91,56 km.
Лежипедите доаѓаат во различни конфигурации кои се разликуваат во однос на: меѓуоскиното растојание, комбинацијата и големината на тркалата, управувањето и погонот. Постојат и лежечки трицикли, лежечки тандем кој е продолжен лежипед за две или повеќе лица.
Меѓуоскино растојание
Во однос на меѓуоскиното растојание начелно постојат три различни геометрии: долго меѓуоскино растојание, средно меѓуоскино растојание и кратко меѓуоскино растојание. Кај долгото меѓуоскино растојание погонот се наоѓа меѓу предната и задната оска. Кај средното меѓуоскино растојание погонот е многу блиску до предната оска или е над неа, додека кај моделите со кратко меѓуоскино растојание имаат погон пред предната оска.
Управување
Управувањето кај лежипедите може да биде над или под седиштето. Управувањето над седиштето е директно управување при што управувачот е директно поврзана со виљушката на предното тркало. Тој може да биде на различна далечина од предната оска. Управувањето под седиштето е индиректно со оглед дека управувачот ја врти виљушката на предното тркало со помош на лостови. Кај овој вид на управување рацете се порелаксирани, но управувањето под седиштето има поголем полупречник на вртење од управувањето над седиштето.
Погон
Како и кај исправените велосипеди поголемиот број лежипеди имаат погон на задното тркало, но постојат изведби со погон на предното тркало. Изведбата со погон на задното тркало има значително подолг синџир па кај кратките меѓуоскини растојанија при вртење може да дојде до контакт на петицата и тркалото што е неугодно. Заради должината на синџирот може да се јави ефект на натегнување на синџирот, односно задоцнет пренос на снагата од погонот на задното тркало. Кај изведбата со погон на предното тркало синџирот е значително пократок, преносот на снагата е подиректен па е избегната можноста за допир на петицата со тркалото. Недостаток на погонот на предното тркало е можното пролизгување на предното тркало на угорница или на подлога со послабо триење.
Историја
Шарл Моше, производител на лесни двоседи на четири тркала и погон на педали кои за својата популарност треба да ѝ заблагодарат на Големата економска криза, експериментирал и направил лежипед. За да ја докаже брзината на својот, како што го нарекол „велосипед на иднината“ (La bicyclette de l'avenir), Моше го хомологирал при Меѓународната велосипедска унија и го пријавил Франсис Фор, возач од втора категорија, да вози на натпревари. Фор бил доста успешен, победувајќи многу врвни европски велосипедисти како на друмски така и на натпревари на писта. На 7 јули 1933 година, на парискиот велодром, Фор возејќи лежипед на Моше го соборил рекордот стар 20 години во совладување на растојание во текот на еден час, поминувајќи 45,055 км.
Уплашени од овој факт производителите на исправени велосипеди извршиле притисок на Меѓународната велосипедска унија која на својата седница на 1 април 1934 година донела нова дефиниција на натпреварувачки велосипед која пропишувала колку погонската оска може да биде над тлото, колку може да биде поместена нанапред во однос на седиштето и колку може да биде блиску до предното тркало. Со оглед дека производители на лежипедите не можеле да ги исполнат наведените барања заради геометријата на самиот велосипед, не можеле повеќе да се натпреваруваат.
Забраната за натпреварување директно влијаеле на понатамошниот развој на лежипедите кој стагнирал сè до седумдесеттите години на XX век. Во 1976 година Честер Кај и Давид Гордон Вилсон го основале Меѓународното здружение за возила на човечки погон како отпор кон Меѓународната велосипедска унија.
Денес во светот постои голем број производители на лежипеди, но популарноста на лежипедите никогаш не била ни приближно на рамништето на исправените велосипеди.
Зоран Сталевски
Зоран Сталевски (р. 1972 година во ) — современ македонски мелограф, собирач и публицист на македонското народно творештво, кој живее и работи како програмер во Охрид.
Животопис
Сталевски живее во Охрид со своето семејство, сопруга и две деца, кои му помагаат околу одржувањето и дополнувањето на колекцијата со песни. По професија е програмер и повеќе од 20 години изработува веб-апликации за меѓународни клиенти, кои претежно се од САД. По многу години поминати како член на меѓународни тимови со програмери, а и како тимски водач за развој на софтвер, во моментов ја извршува позицијата Директор на производство во компанијата „Digital Asylum2“, со седиште во Сан Диего, Калифорнија, САД.
Мрежното место „pesna.org“
Со собирање и објавување македонски народни песни започнал да се занимава како хоби, но и од револт заради инертноста на институциите кои треба активно да работат на систематизирање и презентација на македонското културно наследствто. Откако неговата колекција неколку години постоела публикувана на блог платформа (на сега веќе непостоечката адреса „pesna.blogspot.com“), таа конечно била преработена како самостоен семрежен прилог која нуди многу повеќе можности за сортирање и филтрирање на песните. Освен текстови, новата платформа содржи и транслитериран текст на латиница, преводи на повеќе јазици, како и аудио семплови.
Новата адреса, на која колекцијата е публикувана од април 2009 година, е „Pesna.org“. Низ годините, страницата прераснала во голем глобален колаборативен проект во кој учествувале десетици преведувачи и стотици други љубители на македонскиот мелос кои праќаат сугестии, аудио семплови или на некој друг начин помагаат во збогатувањето на колекцијата.
Саксид
Саксид (словенечки: Saksid) — населба во Градска општина Нова Горица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Суперзрновитост
Суперзрновитоста е посебна шема од конвекциони ќелии на површината на Сонцето наречени суперзрна. Откриена е во 1950-тите од А. Б. Харт преку мерките на Доплеровата брзина кои ги покажуваат хоризонталните текови во фотосферата (брзина на тек од околу 300 до 500 m/s, една десетина од онаа кај помалите зрна). Во 1960-тите со трудот на Лејтон, Нојс и Сајмон се одредила типичната големина на суперзрната на околу 30000 km и животен век од околу 24 часа.
Потекло
Суперзрновитоста уште одамна се смета за посебен вид на конвекција, но не е баш добро познато од каде таа потекнува. Иако присуството на зрна во сончевата фотосфера е добро документиран феномен, сè уште се расправа за неговата природа, а и за тоа дали постојат модели на зрновитост од повисок ред. Некои автори наведуваат дека постојат на три различни нивоа на организација: зрновитост (со типични пречници од 150–2500 km), мезозрновитост (5000–10000 km) и суперзрновитост (над 20000 км). Зрната се сметаат за знаци за присуство на конвективни ќелии кои создаваат хиерархиска структура: така што суперзрната би биле распарчени во најгорните слоеви во помали мезозрна, кои пак би се поделиле на уште помали зрна на нивната површина. Сончевиот материјал би течел надолу во темни „ленти“ кои ги одвојуваат зрната, а областите меѓу суперзрната се најголемите концентрации на ладен гас, аналогно на реките кои ги поврзуваат помалите притоки. Но, треба да се нагласи и дека ваквата претстава е многу шпекулативна и со идните откритија може да се покаже како неточна. Поновите студии нудат докази дека мезозрновитоста е одлика што не постои, предизвикана од постапките за упросечување.
1778 во музиката
1778 година во музиката содржи некои значајни настани.
Солена Вода (Стар Караорман)
Солена Вода — археолошко наоѓалиште во штипското село Стар Караорман. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. Се наоѓа на североисточниот крај на селото, на излезот кон наоѓалиштето Орлови Чуки. Теренот е блага падина што се спушта кон коритото на Благова Река. Уште во 1958 година по ерозивните води биле откриени гробови со камени конструкции кои подоцна селаните ги прекопале. Исти гробови со скелетно погребување уништил и еден жител копајќи темели за куќа. Од гробните прилози, најдени во поголем број, се зачувани три прстена со вметнато стакло на главата и две стаклени белезици, од X до XII век. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Штип.
Бихаќ
Бихаќ (босански, српски, хрватски: Bihać) е град и општина во северозападна Босна и Херцеговина. Градот е центар на Унско-санскиот кантон во Федерацијата Босна и Херцеговина. Бихаќ се наоѓа на реката Уна во географскиот регион Босанска краина.
Населби
Вкупно: 45,553
Орашац
Брековица
Total: 1,833
Рипач
1777 во музиката
1777 година во музиката содржи некои значајни настани.
NGC 1680
NGC 1680 — спирална галаксија во соѕвездието Сликар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1680 се споменува и како ESO 203-4, IRAS 04471-4754.
Откривање
Објектот е откриен на 28 декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1680 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 1680 има привидни димензии од 1,2' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 48 м 33,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 47° 49' 0". Положбениот агол на објектот е во износ од 102°.
Други поделби
Проучување на NGC 1680 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16058. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 392; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8080.
Вечера со Андре
„Мојата вечера со Андре“ (англиски: My Dinner with Andre) — филм на режисерот Луј Мал (Louis Malle) од 1981 година, снимен по сценариото на Андре Грегори (Andre Gregory) и Волас Шон (Wallace Shawn), кои ги играат главните улоги.
Синопсис
Во филмот, двајца глумци играат измислени верзии на самите себе, кои разговараат во локалот „Café des Artistes“ на Менхетн. Предмет на нивниот разговор е експерименталниот театар, природата на театарот и природата на животот при што на скромниот хуманизам на Вали (го игра Шон) му се спротивставува духовното искуство на Андре (го игра Грегори).
Јуроајс Класик 2016
Јуроајс Класик 2016 (претходно позната како Ватенфал Класик) — 21. издание на германската велосипедска класична трка Јуроајс Класик. Се одржала на 21 август 2016 година.
Трката била освоена од Кејлеб Јуан во спринт, откако резултатот на Насер Бухани бил поништен поради нерегуларен спринт.
Рута
Јуроајс Класик била единствена трка која се одржала во рамките на Светската турнеја во 2016 година.
Екипи
Бидејќи Јуроајс Класик е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Четири професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што била заокружена главната група од 22 екипи.
Извештај од трката
Трката започнала во 11:30 часот по месно време, при што првакот од претходната година Андре Грајпел ја бранел титулата. Од главната група најпрвин се одвоиле шест возачи, а во текот на рутата водечката група се намалила на четворица, возејќи на делумно влажни патишта поради слаби врнежи. Првобитна, водечката група се состоела од Лукас Пестлбергер (BOA), Матео Монтагути (Ag2R), Алесандро Де Марки (BMC), Камил Градек (VAT), Матеј Мохорич (LAM) и Максат Ајазбајев (AST). По 217 километри, групата од четворица била достигната пред целта. Насер Бухани (COF) бил најбрз во завршниот спринт, пред Кејлеб Јуан (OBE), Џон Дегенколб (TGA) и Џакомо Ницоло (TFS). Меѓутоа, поради неправилен спринт титулата на Бухани му била одземена, а Кејлеб Јуан бил прогласен за победник.
Пост на првородениот
Цел на постот
Целта на постот е да биде спомен за последната Божја казна врз Египет, кога, според библиската книга според библиската книга Исход, Господ ги убил сите првородени во земјата:
Нуклид
Нуклид е атом на хемиски елемент за кој е точно познат не само редниот или атомски број Z, туку и вкупниот број на нуклеони (протони и неутрони) во атомското јадро. Според својствата на јадрото, нукидите се делат на стабилни и нестабилни. Нестабилните нуклиди или радионуклиди покажуваат својство на радиоактивност и нивното количество во примерокот се намалува со текот на времето според законите на радиоактивното распаѓање.
Во природата постојат околу 92 хемиски елементи и уште 12 вештачки произведени, а познати се околу 1500 различни нуклиди од кои 350 се природни, а 1100 вештачки. Повеќето нуклиди се нестабилни (радиоактивни), околу 1200. Погодната комбинација од протони и неутрони го прават атомското јадро стабилно, а во спротивно јадрото настојува со оддавање на нуклеоните да се приближи до стабилната конфигурација. Енергетските нивоа во јадрото се пополнуваат така што би се постигнала конфигурација со минимална енергија, односно максимална стабилност.
Нуклиди и изотопи
Група на нуклиди со еднаков број на протони (атомски број), односно нуклиди од ист хемиски елемент но со различен број неутрони, се нарекуваат изотопи на дадениот елемент. Слично, група на нуклиди со еднаков масен број A, но со различен атомски број се нарекуваат изобари (збор што значи „еднакви по тежина“), додека изотони се нуклиди со ист број неутрони, но различен број протони.
Св. Богородица (Претор)
'''Св. Богородица''' — археолошко наоѓалиште во преспанското село Претор. Претставува црква и некропола од среден век. Во 1960 година, при изградбата на одморалиштето на Тутунскиот комбинат од Прилеп биле откриени темели од црква и околу неа гробови од камени плочи. Денес црквата е возобновена.
Другата во мене (филм)
„Другата во мене“ — филм во режија на Нил Џордан. Главните улоги ги играат: Џоди Фостер, Теренс Хауард, Нивен Ендрјуз и Ники Кат.
Содржина
Ерика Бејн е радиоводителка од Њујорк. Нејзиниот живот во потполност се менува по еден вооружен напад, кога таа е тешко ранета, а нејзиниот свршеник е убиен. Таа не е способна да ја надмине трагедијата и почнува навечер да талка по улиците со намера да ги пронајде злосторниците. Нејзината потрага по правдата го привлекува вниманието на јавноста и наскоро, целиот град постанува опседнат со нејзините акции.
Необични приказни
Необични приказни (српски: Необичне приче) е збирка куси раскази од српскиот писател Давид Албахари. Збирката е објавена во 2004 година од издавачката куќа „Темплум“. Преводот од српски јазик е направен од Виткор Шиков.
Технички податоци
Збирката „Необични приказни“ е објавена како 16 книга на библиотеката „Магма“. Книгата е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 79 страници. Каталогизацијата е извршена во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи ознаката ISBN 9989-902-44-5. Графичкото уредување и дизајнот на книгата е дело на фирмата „Точка“, а книгата е испечатена во печатницата „Винсент графика“. На предната корица е ставена слика на Пол Дроан (Paul Drohan). На задната корица се наоѓа мал осврт врз делото.
Содржина
Збирката „Необични приказни“ содржи 60 куси раскази, а на крајот на книгата се наоѓа кус осврт на расказите на Албахари, под наслов „Проѕирност на нештата“, напишан од Виктор Шиков. Во збирката се поместени следниве раскази: Снег; Читател; Звук; Погодување; Пет, не повеќе; Лист; Мачка; Жубор; Маса; Тишина; Рид; Кондуктер; Брод; Купола; Валзер; Обвинет; Небо; Внатре; Надзорник; Внимателност; Ненапишана приказна; Последица; Истражувач; Болничарка; Совршенство; Слушалка; Ноќ; Среќа; Круг; Судба; Точност; Татко ми во базен; Пријателство; Сенка; Вечер; Реченица; Професор Петровиќ; Пакет; Разлика; Моќта на песната; Во шума; Само ова; Момче; Слугинка; Ден во животот на еден рачен часовник; Разгледници; Временски прилики; Освојување на просторот; Скок; Исчезнување; Збрка; Одлука; Совладување на ужасот; Меѓународен натпревар; Лизарче; Повторување; Сосетка; Убавина; Глас; Не може од ова да се направи приказна.
Орионска променлива ѕвезда
Орионска променлива ѕвезда — променлива ѕвезда која покажува неправилни и избувни колебања на нејзината сјајност и обично се поврзани со принадлежни расеани маглини. Се смета дека овие млади ѕвезди подоцна стануваат правилни и непроменливи ѕвезди од главната низа со нулта старост. Сјајносните колебања може да бидат во размер од неколку величини.
Ѕвезда од типот на T Бик
Ѕвездите од типот на T Бик (T Tau-ѕвезди) се орионски променливи кои имаат својствена флуоресцентни виолетови оддавни линии од единечно јонизирано железо (FeII) во нивните ѕвездени спектри, како и линии од литиум — метал кој обично се уништува при јадреното соединување во ѕвездите.
Ѕвезда од типот на FU Орион
Ѕвездите од типот на FU Орион (FU Ori-ѕвезди, наречени и „фуори“) се орионски променливи кои се накачуваат за 5–6 величини, па се спуштаат на една величина и остануваат такви многу децении. Нивниот прототип е FU Орион, а други примери се V1057 Лебед и V1515 Лебед.
Промненливост
Од оваа разновидна класа на ѕвезди, некои орионски променливи имаат периодични промени во мал замав (до 1 величина), некои нагло избледуваат, а пак трети имаат спектрални особености кои укажуваат на пад на масата (YY Ori-ѕвезди). Поголем број од овие особености може да се јават во било која орионска променлива.
Поимот „орионска променлива“ е згоден сеопфатен поим, но во поново време се смета за застарен; задржан е на места како Општиот каталог на променливи ѕвезди од историски причини. Астрономите користат поспецијализирани поими кои се однесуваат на фактичките физички разлики меѓу разните млади променливи, како што се „класична ѕвезда од типот на T Бик“ или „ѕвезда од типот на UX Орион“.
Ракомет на Летните олимписки игри 2004 (жени)
Ракометното натпреварување на Летните олимписки игри 2004 за жени зазема место во Спортскиот Павилјон сместен во Крајбрежниот Олимписки Комплекс Фалиро за време на прелиминарната фаза. Од четврт-финалето па сè до крај натпреварите се одиграа во Олимписката Арена Хелинико.
Женскиот ракометен турнир вклучуви десет тимови поделени во две групи: Group A: Бразил, Кина, Грција, Унгарија, и Украина Group B: Ангола, Данска, Франција, Јужна Кореја, и Шпанија
Група A
Резултати од Група А
Група B
Резултати од Група В
Медална фаза
Сите времиња се според Источноевропското време (UTC+2)
Антонио Вивалди
Антонио Лучо Вивалди (Antonio Lucio Vivaldi;, – , ) — познат венецијански свештеник и композитор од времето на барокот, како и познат виолинист. И покрај богатото творештво, останува најзапаметен по низата виолински концерти наречени „Четири годишни времиња“.
Младост
Вивалди е роден во Венеција, главниот град на Венецијанската Република на 4 март, а истиот ден е и крстен. Не се знае зошто животот на бебенцето бил во опасност, но раното крстување е најверојатно поради неговото слабо здравје, или пак поради земјотресот што го потресол градот тој ден. Вивалдиевото официјално црковно крстување се случило два месеца подоцна. Неговиот татко Џовани Батиста, го научил малиот Антонио да свири на виолина, а подоцна правел турнеи низ Венеција, свирејќи виолина со својот млад син. Џовани Батиста бил еден од основачите на Sovvegno dei musicisti di Santa Cecilia, еден вид на друштво на музичари и композитори. Претседател на друштвото бил Џовани Легрензи. Многу е веројатно првите лекции за компонирање младиот Антонио да ги добил токму од него. Вивалди имал здравствен проблем, наречен стеснување во градите (најверојатно некоја форма на астма). Неговиот здравствен проблем не го спречил да научи да свири виолина, ниту пак да компонира. На возраст од 15 години (1693) започнал да учи да стане свештеник, а во 1703, на возраст од 25 години бил одликуван како свештеник, и набрзо станал познат под името Црвениот Свештеник (Il Prete Rosso, "The Red Priest"), најверојатно поради неговата црвена коса.
Во „Пиета“
На 1 декември 1703, Aнтонио Вивалди станал мајстор на виолина (maestro di violino), во сиропиталиштето наречено „Болница на искрена милост“ во Венеција. Во градот имало четири такви установи и нивната цел била да им дадат засолниште и образование на напуштените деца, сирачиња, или деца чии родители не можеле да ги издржуваат. Момчињата учеле занает, и морале да си заминат на возраст од 15 години. Девојчињата, пак, добивале музичко образование, а најталентираните останувале и станувале членови на прочуениот оркестар и хор на сиропиталиштето.
Вивалди за нив ги напишал поголемиот дел од своите концерти, кантати, и црковна музика. До 1716 Вивалди го напишал повеќето од својот музички опус, вклучувачи многу опери и концерти. Во 1705 била објавена првата колекција на негови дела (Raccolta). Во февруари 1711, Вивалди и неговиот татко заминале во Бреша каде неговата композиција за страдањата на Марија, мајката на Исус Христос, била дел од религиозен фестивал. Композицијата звучи како да е напишана во брзање, деловите се едноставни, гледаме повторување на првите три движења во наредните, и целиот текст не е поставен. Како и да е, композицијата ја открива музичката и емоционална длабочина, и е едно од неговите први ремек-дела. Во 1718 година, Вивалди започнал да патува. И покрај неговите чести патувања, болницата му плаќала да пишува по два концерти, месечно, за оркестарот, и да вежба со нив најмалку пет пати кога е во Венеција. На овој начин бил платен за 140 концерти во периодот помеѓу 1723 и 1729 година.
Опери
Во раниот XVIII век во Венеција опера та била најпопуларната музичка форма, и исто така и најпрофитабилна за композиторот. Имало повеќе театри кои се натпреварувале за вниманието на јавноста. Вивалди неславно ја започнал својата кариера како оперски композитор. Неговата прва опера Ottone in villa не била изведена во Венеција, туку во Виченца во 1713. Следната година, станал менаџер на театарот Sant'Angelo во Венеција, каде била изведувана неговата опера Orlando finto pazzo. Сепак, операта не им се допаднала на луѓето, и Вивалди морал да ја затвори после неколку недели прикажување и да ја замени со веќе играна претстава од минатата година. Во 1715 ја претставил Nerone fatto Cesare, со музика од седум различни композитори, од кои тој имал најмногу арии. Овој пат операта била успех и подоцна истата година Вивалди планирал да претстави комплетно своја опера Arsilda regina di Ponto. Операта не ја поминала цензурата, главниот лик Арсилда се вљубува во друга жена, Лисеа, која се претставува како маж. Вивалди успеал да ја помине цензурата следната година, и била изведувана со величествен успех. Во 1716 Вивалди напишал и продуцирал две опери L'incoronazione di Dario и La costanza trionfante degli amori e degli odi. Втората била толку популарна, што била преуредена и повторно прикажувана две години подоцна под името Artabano re dei Parti и била изведена дури и во Прага во 1732. Во следните години Вивалди напишал неколку опери кои биле изведувани низ цела Италија.
Зрелост
Во 1717 или 1718, на Вивалди му била понудена престижна позиција во дворот на принцот Филип од Мантова. Вивалди се преселил таму и за време од три години продуцирал повеќе опери, меѓу кои и Tito Manlio. Во 1721 Вивалди заминал во Милано, а следен голем чекор бил Рим. Во Рим неговите опери претставиле нов стил, а новиот папа Бенедикт XIII го поканил да свири за него. Во 1725 се вратил во Венеција, каде во една година напишал четири опери
Старост и смрт
На врвот на својата кариера Вивалди добивал порачки од европски благородници и царски претставници. Венчалната кантата Gloria e Imeneo била напишана за свадбата на на Луј XV. Опус 9, La Cetra, била посветена на царот Карло VI. Вивалди ја имал можноста да се запознае со царот во 1728, кога пристигнал во Трст да ја надгледува изградбата на ново пристаниште. На Карло премногу му се допаднала музиката на Вивалди, и е кажано дека повеќе зборувал со композиторот тогаш отколку со сите негови советници за две години. Му ја дал титулата витез, златен медал, и покана да дојде во Виена. Од друга страна, Вивалди му ја поклонил La Cetra во оригинален ракопис, којшто претставува серија концерти што се скоро комплетно различни од оние објавени под името Опус 9. Во 1730, придружуван од неговиот татко, Вивалди патувал во Виена и Прага, каде била претставувана операта Farnace. Животот на Вивалди, како и животот на многу композитори од тоа време, завршил со финансиски проблеми. Неговите опери во Венеција не привлекувале онолку публика како порано, и не гледајќи излез, Вивалди почнал да продава свои оригинални ракописи на опери, за да собере пари за премин во Виена. Причините за неговото заминување од Венеција се непознати, не се чини дека сакал да го види царот Карло VI, и работи како композитор во неговиот дворец. Набрзо по неговото пристигнување во Виена, Чарлс умира. Така, Вивалди останал без царска заштита и приходи, па морал да продава уште свои ракописи. Умрел на 27 или 28 јули, од внатрешен оган (кој најверојтано бил предизвикан од астмата од која боледувал). Погребан е на 28 Јјули.