cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Виденборстел
Демографија
Виденборстел претставувала најмалку населена општина во Германија со само осум жители во 2010 година. Сите жители припаѓаат на исто семејство. Во 1910 година, Виденборстел имал 119 жители. Официјално, од 31 декември 2012 година, има 12 жители. Со тоа го загубила статусот на најмалку населена општина во Германија, губејќи го приматот од Греде (со 11 жители) и се изедначила со Дирфелд (исто така 12 жители).
NGC 5729
NGC 5729 — спирална галаксија во соѕвездието Вага, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5729 се споменува и како MCG -1-37-12, IRAS 14394-0847.
Откривање
Објектот е откриен на 4 февруари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5729 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 5729 има привидни димензии од 2,6' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 42 м 6,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -9° 0' 35"". Положбениот агол на објектот е во износ од 166°.
Којско
Којско (словенечки: Kojsko) — населба во Општина Брда во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Селим II
Селим II (ثانى Selīm-i sānī; ثانى Selīm-i sānī; роден на година - починал на  година) — единаесеттиот Султан на Отоманското Царство кој владеел во периодот од 1566 до 1574 година. Познат е како Sarhoş Selim („Селим Пијаницата“). Тој бил син на Сулејман Величествениот и неговата сопруга Хурем султан.
Селим починал на 15 декември 1574 година и бил погребан во Света Софија.
Рани години
Селим е роден во Цариград како син на Сулејман Величествениот и неговата трета и најсакана жена Рокселана, родена ќерка на православниот свештеник а подоцна ослободена и легална сопруга на Сулејман. Во 1545 година во Конија се оженил Нурбану султан, мајка на Мурат III која подоцна станала првата жена која дејствувала како ко-регент во Османлиското Царство и период кој во историјата на земјата е познат Султанат на жените.
Конкуренција за престолот
Неговиот татко Сулејман имал пет сина кои достигнале зрелост. Неговиот втор син, Мехмед, починал од сипаници во 1543 година. По погубувањето на Мустафа и смртта на Џихангир (најмладиот брат кој страдал од исклучително лошо здравје) во 1553 година, останале само двајца кнезови како потенцијални наследници на престолот: Бајазит и Селим. Бајазит бил гувернер на Ќутахија а Селим бил гувернер на Маниса, два града на скоро еднакво растојание од престолнината Истанбул.
Сулејман бил во 60-тите години на својот живот, а конкуренцијата меѓу двајцата браќа над престолот била очигледна. Сулејман ги терал своите синови и решил да им ги смени работните позиции. Бајазит бил назначен да владее со Амасија а Селим со Конија, и двете провинции биле подалеку од Цариград, но сепак подеднакво оддалечени. Селим бргу го послушал на својот татко и веднаш се преселил во Конија, но на разочарување на неговиот татко, Бајазит го послушал дури по многу двоумење. Лутиот Сулејман го обвинил Бајазит дека е бунтовник и го поддржувал неговиот постар син Селим против Бајазит. Селим, во соработка со Мехмед-паша (идниот голем везир) и со дополнителна помош од татковата војска, го победил својот брат во граѓанската војна во Конија во мај 1559 година.
На тој начин, Селим останал единствениот наследник на отоманскиот престол.
Карактер
Селим на отоманскиот престол се качил на 7 септември 1566 и владеел до неговата смрт на 15 декември 1574 година. Селим II бил првиот во серијата на т.н. слаби султани, кои владееле со Отоманското Царство повеќе од два века по смртта на Сулејман I. Селим II дошол на власт во време кога преобратените, нови немуслимански достоинственици на чело со големиот везир Мехмед-паша Соколовиќ, имале речиси потполна контрола над административниот апарат на Отоманското Царство. Османлиското Царство во периодот на опаѓање, кое започнало со владеењето на Селим II, сè уште било доволно силно за да се заштити од целосен колапс. По добивањето на војната со својот брат, Селим станал првиот султан кој немал активен воен интерес и кој сакал да се откаже од власта во корист на министрите и неговата сопруга Нурбану султан, под услов да биде оставен слободно да го помине својот раскошен живот. Поради начинот на живот, тој е познат како Селим Пијаницата.
Во западната историографија Селим обично е портретиран како исклучително распуштен владетел и во многу извори се тврдело дека корупцијата на неговиот двор довела до падот на моралот во општеството на Отоманското Царство воопшто. Овие извори обично доаѓаат до заклучок дека великодостојниците, предводени од Мехмед-паша Соколовиќ кој го спасил царството. Всушност, недостатокот на дисциплина како во дворот така и надвор од него била охрабрувана од Соколовиќ со цел тој да ја консолидира својата моќ, а сите постигнати победи биле само во оние години кога Селим успевал привремено да се ослободи од контролата или влијанието на Соколовиќ.
Селим е познат по тоа што и го вратил на Махидевран султан нејзиниот статус и богатство. Тој го изградил и гробот на неговиот најстар брат, Шехзаде Мустафа, кој бил погубен во 1553 година.
Настани
Во Цариград бил подготвен план за поврзување на Волга и Дон со канал за да се спротивстави на руската експанзија кон северната граница на Османлиите. Во летото 1569 година, голема сила составена од јаничари и коњаници биле испратени да го опсадат Астрахан и да ги започнат каналите, додека отоманската флота го опколила Азов. Руска армиска помош од 15 000 лица ги нападнала и ги уништила работниците и татарските сили испратени за нивна заштита. Османлиската флота тогаш била уништена од невреме. На почетокот на 1570 година, амбасадорите на Иван IV склучиле во Истанбул договор со кој биле обновени пријателските односи меѓу султанот и царот.
Селим успеал да го зазеде Јемен, Кипар, на далматинскиот брег на Хрватска и Тунис. Отоманската флота, по Битката на Превеза (1538) комплетно доминирала на Средоземно Море, но била поразена од комбинираната флота на христијански земји на Лепанто (1571). Сепак, во текот на годините Селим успеал да изгради нова флота, која им овозможила на Османлиите не само да ја вратат контролата над Средоземното Море, туку, исто така, и да ја сочуваат речиси до крајот на векот.
Во гладот од 1573 година, поради големата зима, земјоделците немале голем род. Селим им давал на луѓето храна и зеленчук во кујната за храна. Во април 1574 година, во печатницата на палатата Топкапи избувнал пожар и запалил многу простории, а починале и неколку готвачи и слугинки. Неколку дена подоцна, главниот на јаничарите, господарот на Истанбул и Мимар Синан ја утврдиле локацијата и големината на новите кујни по кое започнала нивната изградба.
Семејство
Првата и единствена сопруга на Селим, Нурбану султан, била венецијанка која била мајка на неговиот наследник Мурат III и три од неговите ќерки. Како Хасеки султан, таа примала 1.000 аспери на ден, додека останатите наложнички од понизок ранг, кои биле мајки на кнезовите, добивале по 40 аспери на ден. Селим и дал на Нурбану 110.000 дукати како мираз, надминувајќи ги 100.000 дукати што неговиот татко и ги подарил на неговата мајка Хурем султан. Според регистарот, Селим имал уште четири жени, а секоја од нив била мајка на принц. Аугуста Хамилтон запишува дека имал две илјади наложнички.
Селим имал седум синови:
Селим имал најмалку четири ќерки:
Надворешни врски
<BR>
[aged 50]
Такаши Такабајаши
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Летните олимписки игри 1956.
Хоеншвангау
Хоеншвангау (герм. Hohenschwangau) — село во општината Швангау, во округот Источен Алгој во Баварија, Германија.
Селото се наоѓа помеѓу замоците Нојшванштајн и Хоеншвангау и има 2 милиони посетители годишно, од каде ги започнуваат турите по некогашните кралски замоци.
Во градот доминираат паркинзи, ресторани, приватни пансиони, хотели и продавници за сувенири.
Хоеншвангау се граничи со езерото Алпсе на запад.
Јаничари одат, мамо
„Јаничари одат, мамо“ — македонска народна песна. Песната е посветена на некоја си мајка чиј што син и бил одземен од јаничарите. Песната има општествен карактер.
Текст
-Јаничари одат, мамо
од село во село,
голем зулум прават,
машки деца земаат мамо,
земаат, потурчуваат,
анами ги прават.
Зеле ми го, зеле мамо,
а Стојан ми беше, мамо,
единец на мајка.
А Стојан ми беше, мамо,
Плакала е многу време
Стојанова мајка,
сè за Стојана плачеше,
косите ѝ побелеле,
очите ѝ истекле.
Косите ѝ побелеле,
Аце Дорев
Аце Дорев — македонски револуционер учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Дорев е роден во селото Пателе, Леринско, тогаш во Отоманското Царство, денес Агиос Пантелејмонас, Грција. Тој е брат на револуционерот, а подоцна бугарски дипломат, Панчо Дорев и прв братучед на учителот Иван Дорев. Завршил прогимназија во Битола и работел како книжар. Станал член на Организацијата во 1897 година. Во 1900 година влегол во Битолскиот окружен револуционерен комитет, заедно со Георги Поп Христов, Васил Пасков, Георги Пешков и Неделко Дамјанов. Георги Поп Христов за него пишува:
Поради Попставревата афера заминал во Виена како трговец. При избувнувањето на Илинденското востание, Дорев ја извршувал должноста главен дежур, односно го раководел коресподенското биро на Главниот штаб.
Од 1907 до 1908 година е член на Задграничното претставништво на Организацијата во Софија. Во 1910 година е уапсен од младотурците и бил заточен во Мала Азија. Ослободен е во 1913 година. За време на Првата светска војна од 1915 до 1918 година е член на Битолската окружна постојана комисија.
Антолог
Антолог - македонска издавачка куќа, со седиште во Скопје.
Историја, организација и менаџмент
АНТОЛОГ е книгоиздателство основано во 1999 година од страна на самостојниот уметник и писател, Александар Кујунџиски, и претставува своевидно продолжение на една долга и разновидна уметничка традиција на семејството Кујунџиски.
Во првата деценија од постоењето (1999-2008), издавачката куќа АНТОЛОГ од Скопје покрај oбјавувањето на делата на трите, исклучително плодни, генерации писатели во семејството, се зафаќа со првиот голем проект - приредување неколку капитални антологии кои ги приопштуваат „бесмртните мисли“ на поединци и народни мудрости од цел свет, вклучително и од Македонија.
Од 2009 година, АНТОЛОГ засилено ги проширува своите интереси, полиња на соработка и активности. Најпрво, издаваштвото се насочува кон објавување на класични и современи автори, објавувајќи внимателно одбрани дела од домашната и од светската книжевност – романи, поезија, бестселери, хаику, литература за деца, хумор и сатира, драми, раскази, антологии...
Во овој период се оформени 20-ина едиции кои носат свој препознатлив белег и топлина во домовите. Почнуваат изложувања на Саемот на книга во Скопје и гостувања и споделување искуства на Саемот на книга во Франкфурт; како сопствен влог и поддршка од страна на АНТОЛОГ кон уметниците од кој било профил, стартувано е е-списанието Репер (www.reper.net.mk).
АНТОЛОГ станува присутен на повеќе комерцијални и иновативни презентации и промоции на книги, а балансот меѓу квалитетот и квантитетот е препознаен од голем број читатели и од критиката, здобивајќи ги АНТОЛОГ и авторите на Антолог со многубројни награди.
Како прв издавач кој широко ги отвори вратите за македонските читателите кон книжевни поднебја кои беа воопшто неоткриени (Исланд, Грузија, Сингапур, Каталонија...), АНТОЛОГ се претставува како Издавачка куќа која вистински работи на градење професионални релации со Европа и со светот, градејќи партнерства со многубројни домашни и странски институции, авторски агенции, и, секако - автори.
Како вистински влог во интеркултурната и интерјазичната размена, во 2015 година АНТОЛОГ го основа Првиот фестивал на Европска литература во Македонија, Букстар, во рамките на кој фестивал до денес гостуваа 20-тина европски автори и авторки, а беа организирани 50-тина настани, промоции, филмски проекции, разговори, дебати, тркалезни маси и музички концерти.
Во истата 2015 година, во Дебар Маало, боемскиот кварт во Скопје, АНТОЛОГ го отвори и својот прв Книжевен центар АНТОЛОГ, додека две години подоцна, во центарот на Скопје, читателите добија можност за читање и откривање на исклучително вредни книги и во новиот простор - просторот на Книжарницата АНТОЛОГ...
Седиштето на „Антолог“ се наоѓа во Скопје, во Дебар Маало, на адреса: ул. „Ѓорѓи Пулевски“ бр. 29.
Официјалната адреса за електронска пошта е antolog@gmail.com.
Главен и одговорен уредник на „Антолог“ е Жарко Кујунџиски.
Каталог на изданија
Каталогот на „Антолог опфаќа повеќе изданија, како:
Новоселани (Прилепско)
Новоселани — село во Општина Долнени, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Новоселани се наоѓа во средишниот дел на Прилепското Поле, непосредно покрај патот Прилеп-Македонски Брод. Селото е рамничарско и е сместено на надморска височина од 620 м. Неговиот ата зафаќа површина од околу 8,5 км2. Од Прилеп е оддалечено 14 км во северозападен правец.
Историја
Според Турскиот пописен дефтер за Велешката каза од 1568/69 година, за селото е запишано дека припаѓа на градот Прилеп и дека е чифлиг на силахдарот Шуџа, спахијата Хасан, на уште еден Хасан, Али Караѓоз, Ибрахим Мустафа, Каплан, синот на Хасан и спахиски син.
Од името може да се заклучи дека денешното село е ново и тоа било основано некаде на почетокот на XIX век. Во времето на основањето, на местото се населиле предците на денешните родови: Вајгаловци, Шиклевци и други. По неговото основање, во селото биле создадени неколку чифлизи. Во текот на XIX век, селото било дел од Прилепската каза на Отоманското Царство. На почетокот од XX век, како сопственици на чифлизите се јавувале: Алил, Јусуф, Зубер, Мурат, Осман Лопатарски, Шериф, Глауч и Исмаил. Мурат живеел во Дебар, а другите во Прилеп. Во тоа време, само една четвртина од атарот била во сопственост на селаните. Во 1913 година, селаните откупиле дел од чифлизите, а останатите делови ги добиле подоцна по спроведувањето на земјоделската реформа.
Стопанство
Селото има полјоделска функција. Во неговиот атар, обработливото земјиште зафаќа површина од 609 ха, додека пасиштата се на површина од 2013 ха.
Во минатото, селото остварувало приход од 2.700 акчиња, а тој бил главно остваруван од: шира, пченица, мешано жито, испенџе, ушур од лен, данок за свињи, хаса за ливада и др.
Население
Во пописните дефтери од 1467/68 година Новоселани било христијанско село коешто припаѓало на Прилепската нахија. Тогаш имало 15 христијански семејства и 1 неженет; во 1481/82 година имало 23 семејства; во 1544/45 година имало 20 семејства и 3 неженети; а во 1568/69 година имало 5 семејства и 3 неженети, како и 2 муслимански семејства.
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Новоселени било село со 30 домаќинства и 140 жители Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Новоселани имало 202 жители Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година Новоселјани било село со 240 жители Македонци.
Според пописот од 2002 година, во селото Новоселани живеат 111 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 94 жители, од кои 87 Македонци и 7 лица без податоци.
Родови
Новоселани е македонско село.
Родови во селото се: Вајгаловци (12 к.) основачи на селото, доселени се од соседното раселено село Малешево, го знаат следното родословие: Ѓурчин (жив на 40 г. во 1950-тите) Илија-Цветко-Цветан-Јовче, основачот на родот кој се доселил; Шиклевци (5 к.) изгледа имаат исто потекло како и Вајгаловци; Амбулевци (2 к.) потекнуваат од домазет, кој дошол од селото Средорек, домазетот влегол во родот Шиклевци; Ќофтевци (3 к.) потекнуваат од домазет кој дошол од селото Долнени; Кривогавци (4 к.) доселени се во турско време од Кривогаштани; Кокаревци (5 к.) доселени се во 1913 година од Кутлешево, пред тоа живееле во Бело Поле и Средорек; Грујовци (2 к.) доселени се во 1909 година од селото Браилово; Вељановци (4 к.) доселени се од Сенокос, каде имаат истоимени роднини, подалечно потекло имаат од Мариово; Баловци (1 к.) доселени се во 1925 година од селото Кутлешево, и таму биле однекаде доселени.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Долнени од 1952 година.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 91 гласач.
Иселеништво
Од селото е познато дека се иселиле следните родови: Клаповци се иселиле во Средорек; неколку семејства на Шиклевци се иселиле во Прилеп; неколку семејства на Грујовци се иселиле исто така во Прилеп, а едно во Браилово; и многу семејства од Велјановци се иселени во Прилеп.
NGC 1334
NGC 1334 — спирална галаксија во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 14 февруари 1863 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1334 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1334 има привидни димензии од 1,5' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 30 м 1,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 41° 49' 57". Положбениот агол на објектот е во износ од 115°.
Други поделби
Проучување на NGC 1334 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13001. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 63; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2870. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 643.
Мост „8 Септември“ (Скопје)
8 септември отворен како Мост „Октомвриска Револуција“ претставува мост кој ја премостува реката Вардар и ги поврзува населбите Момин Поток и Карпош во гравниот град на Македонија, Скопје.
Мостот е со должина од 126 метри, а вкупната широчина на велосипедската и на пешачката патека изнесува 5, 5 метри. Комплетно бил реконструиран во 2009 година.
План
Плановите се карти со крупен размер. Тие се изработуваат во размер 1:100 до 1:1000, а најчесто во размер 1:1000 до 1:5000. На овие карти се прикаќани помали површини или објекти, како село, град, лозови насади, овоштарници и др. Плановите се најпрецизни карти. Така, на пример, во плановите на градовите се внесени сите улици и позначајни објекти како: болници, музеи, театри, училишта, хотели, административни објекти и др. На овие карти нема мрежа од напоредници и меридијани ниту, пак, е прикажан релјефот.
Голосеменици
Голосемениците или голосемените растенија се несистематска (немонофилетска) група на еднодомни растенија со еднополови цветови, кои се групирани во машки и женски соцветија - шишарки. Тоа се без исклучок дрвенести растенија, со секундарно растење во дебелина. Во секундарното дрво кај голосемениците, ксилемот е претставен само од трахеиди. Кај повеќето голосеменици, во секундарното дрво, секундарната кора, а и листовите, се присутни секреторни канали, односно смолни канали во кои се излачува смола.
Листовите на голосемениците се иглести или лушпести, со мали исклучоци, тие се вечно зелени (зимзелени) и егзистираат неколку години. Тие се одликуваат со присуство на семенов зачеток и семе. При тоа, семеновите зачетоци не се затворени во плодните листови, односно се развиваат на отворениот плоден лист (оттука го добиле и името).
Голосемени растенија се наречени поради тоашто нивните листови се во вид на игличка за да можат да се заштитат од преголемото оддавање на водената пареа, а тоа е процесот транспирација (латински : transpiriro - испуштам , издишувам ). Исто така, голосемените растенија потекнуваат од листовите зоќто. Листовите кај голосемените растенија се лушпести, игличести и зелени ( зимзелени ) коишто можат да издржат на премногу ниски температури. Голосемените растенија се размножуваат со машка и женска шишарка и семка ,кадешто семката се наоѓа во внатрешните делови кај женската шишарка којaшто е заштитена со нежно, тенко , привидно крилце за да може да се заштити при процесот на расејување. Расејувањето кај голосемените растенија се врши со помош на ветрот, а опрашувањето кај голосемените растенија се врши кога машката полова клетка ( полен ) ќе стигне до женската шишарка.
Претставници на голосемени растенија и нивните латински називи :
Бор ( pinus ) :
-Црн бор ( pinus nigra )
-Бел бор ( pinus silvestris )
-Алепски бор ( pinus halepensis )
-Суматрански бор ( pinus merkusii )
-Молика ( pinus peuce )
-Хималајски бор ( pinus lambertiana ) -Планински бор ( pinus mugo )
-Култеров бор ( pinus coulteri )
Ќедар ( cedrus ) :
-Атлантски ќедар ( cedrus atlantica )
-Либански ќедар ( cedrus libani )
-Хималајски ќедар ( cedrus deodara )
Ариш ( larix ) :
-Европски ариш ( larix decidua )
-Хималајски ариш ( larix himalaica )
-Сибирски ариш ( larix sibrica )
-Атлантски ариш ( larix atlantica )
-Смрчи ( picea ) :
- Бодликава смрча (picea  pungens)
-Обична  смрча  ( picea abies )
-Панчиќева оморика ( picea omorika )
Чемпрес ( cupressus ) :
-Обичен чемпрес ( cupressus sempervirens)
-Аризонски чемпрес ( cupressus arizonica ) Ела ( abies ) :
-Корејска ела ( abies koreana )
-Сребрена ела ( abies alba )
-Кавкаска ела ( abies nordmaniana )
Тиса ( taxus ) :
-Тиса лина ( taxus baccata )
Секвоја ( sequoia ) :
-Џиновска секвоја ( Sequoiadendron giganteum)
-Крајбрежна секвоја ( sequoia sempervirens )
Туја ( thuja ) :
- Туја смарагд ауреа ( thuja orientalis )
Бор ( латински : pinus ) има 115 вида на борови од кој најпознати се :
-Црн бор ( pinus nigra ) е најраспространиот бор во светот.
-Молика ( pinus peuce ) е распространета  во Србија, Албанија , Бугарија , Црна Гора , а и е застапена во Пелистер , во Ребублика Македонија. Расте од 35 до 40 метри, шишарките се долги од 8 до 16 сантиметри , а некои шишарки сè до 20 сантиметри. Семката се расејува со помош на ветер, а најчесто се расејува со птицата лисичарка
-Хималајски бор ( pinus lambertiana ) е застапен во западните делови на Хималаите, а застапен е од 1500 до 3200 метри надморска височина и расте од 20 до 40 метри
-Планински бор ( pinus mugo )
-Култеров бор ( pinus coulteri  застапен е во деловите на Калифорнија, Канада , Мексико . Расте од 10 до 20 метри , а и има џиновски шишарки  со голема , дебела и црна семка и мало крилце.
Видови на борови : жолти и тврди, опашести и пињони и бели и меки борови.
Ќедар ( латински : cedrus ) припаѓа во фамилијата на борови ( латински : Pinaceae ). Бојата на игличестите листови е сина – зелена , а на некој врсти е зелена – кафеава. Од ќедаровото дрво се прават денешните бродови, а се докажува дека од ќедарот била направена арката на Дедо Ное. Просечно ќедарот расте од 20 до 30 метри,  а некои врсти растат до 60 метри. Ќедарот како голосемено растение бавно расте и има долг живот. Шишарките на ќедарот кога ќе узреат се во вид на полукружна топка којшто кога е узреана се распаѓа, а од неа испаѓаат семките. Познати врсти на ќедар се :
-Атлантски ќедар ( cedrus atlantica ) расте од 20 до 30 метри и бојата на игличестите листови се сино – зеленкаста
-Хималајски ќедар ( cedrus deodara ) го има покрај средоземјето од 1000 до 2000 метри надморска височина , а и е застапен во западните делови на Хималаите од 1500 до 3200 метри надморска височина. Хималајскиот ќедарот има зелено – сивкаста боја на листовите.
Ариш ( латински : larix ) е единственото голосемено растение коешто на есен му паѓаат листовите, а на пролет му цветаат листовите. Расте од 25 до 45 метри. Во Република Македонија познати врсти на ариш се : европски ариш ( латински : larix decidua) и јапонски ариш ( латински : larix kaempferi ). Познати врсти на ариш се :
-Хималајски ариш ( larix himalaica ) е застапен во западните делови на Хималаите
-Сибирски ариш ( larix sibrica ) е застапен во северните и северозападните делови  на Сибир
-Атлантски ариш ( larix atlantica ) е застапен покрај бреговите на Атлантскиот Океан
-Јапонски ариш (larix kaempferi ) е застапен во Јапонија.
Чемпрес ( латински : cupressus ) има од 16 до 25 вида. Чемпресот расте како зимзелено дрво или како грмушка коешто расте од 5 до 40 метри. Во Република Македонија познати врсти на чемпрес се: обичниот чемпрес ( латински : cupressus semprevirens) и аризонскиот чемпрес ( латински : cupressus arizonica ) којшто е изастапен во деловите на Аризонтот.
Тиса ( латински : taxus ) е иглолисно растение коешто има темно – зеленкаста боја на листовите и има прилично дебели игличести листови . Во Република Македонија е застапена тиса  лина ( латински : taxus baccata ), а латинскиот назив ,, baccata ‘’ значи ,, бобинка ‘’. Покрај тоа оваа тиса  лина е  застапена во САД, Канада и слично. Нејзините мали шишарки се со големина со околу 2 сантиметри и шишарките имаат светлопортокалова со малку црвена боја.
Секвоја ( латински : sequoia ) има само две врсти, а тие се : крајбрежна секвоја ( латински : sequoia sempervirens ) и џиновска секвоја ( латински : sequoiadendron giganteum ). Овие два вида на секвои се ендемски видови на голосемени растенија кошито ги има само во Калифорнија и Кина и се заштитени со закон. За време на периодот Јура кога живееле диносаурусите имало многу разновидни видови на секвои, но со умирањето на диносаурусите пред 65 милиони години ,  така и изумреле голем број на растенија и животни коишто денес ги нема или се ендемски видови во светот , па така овие две секвои се еден пример за ендемскост во светот. Џиновската секвоја (латински : sequoiadendron giganteum ) е највисокото растение во целиот свет коешто просечно живее 4900 години, расте околу 120 метри и стеблото е широко 11 метри.
Ела ( латински : abies ) има од 48 до 55 вида на ела, па познати врсти на ела се :
-  Корејска ела (   Abies Koreana  ) којшто ја има во деловите на Кореја
- Сребрена ела ( Abies alba ) ја има во деловите на средна, јужна , источна Европа и Мала Азија
Сибирска ела ( Abies sibrica ) ја има во тајгите, во Северна Азија и Северна Америка.
Смрчи ( латински : picea ) има 35 видови. Игличестите ливчиња се боцкави. Познати видови на смрчи се :
- Панчиќева  Оморика ( picea Omorika ) ја открил српскиот ботаничар  Јосиф Панчиќ
- Бодликава смрча ( picea pungens ), а е позната и под името на ,, сина смрча ‘’ поради тоа што нејзините иглички имаат светлосина боја. Шишарките просечно растат од 8 до 10 сантиметри и имаат светлокафеавкаста боја шишарките.
Oceanic (албум од Вангелис)
Oceanic  е албум од Вангелис објавен во 1996 година.
Музиката од овој албум била искористена во саундтракот на документарниот филм Deep Seas, Deep Secrets од 1998 година која емисија била пуштена по The Learning Channel и Discovery Channel. Заедно со дел од композициите од овој албум во документарецот биле искористени и песни од претходниот албум на грчкиот композитор Voices.
Полошки Регион
Општини
Полошкиот Регион е поделен на девет општини:
Население
Моменталната бројка на населението на полошкиот регион изнесува 304.125 жители.
Најголеми населени места
Најголемите населени места се:
Етнички групи
Полошкиот Регион е единствен регион во Македонија каде Македонците не се мнозинство. Етничките групи се:
Магнетоскоп
Магнетоскоп (video tape recorder) — уред за снимање слика и тон на магнетоскопска лента за одложена репродукција. Најмногу употребуван во телевизијата, како многу сложен електронско-механички уред, со сè поголемата примена во другите области. Ширината на лентата може да биде од 1/4 инчи (6,3 мм) до 2 инчи (5,08цм). Времетраењето на снимката на една касета е до 1,5 часа, во зависност од должината на лентата. Постојат повеќе стандарди за снимање на магнетоскопската лента кои можат воглавно да се сместат во две групи: квадруплекс стандардни и хеликоидални стандардни.
Сулејман Величествениот
Сулејман I (, Sultān Suleimān-i evvel или, Kānūnī Sultān Suleimān, турски: I. Süleyman) — десеттиот султан на Отоманското Царство со кое управувал во периодот од 1520 до 1566 г. и со тоа најдолго се задржал на престолот од сите султани. Во европската традиција е познат како Сулејман Величествениот а во источната како Законодавецот (турски: Kanuni; арапски: القانونى‎, al‐Qānūnī) главно поради воведување на реформи во законодавниот систем на земјата. Освен законодавни, тој спровел и административни, воени, судски, даночни и образовни реформи. Во текот на неговото владеење империјата се протегала од Будимпешта на Дунав до Асуан и реката Нил, заедно со реките Еуфрат и Тигар до Грузија и Гибралтар.
Сулејман бил истакнат поет а исто така и голем заштитник на културата, литературата и архитектонскиот развој. Тој зборувал пет јазици: отомански, арапски, чагатаи, персиски и српски јазик.
Во последните дваесет години бил под влијание на неговата омилена Рокселана, која успеала да стане законска жена на султанот, нешто што не можела да постигне ниту една од наложниците во изминатите два века. Започнувајќи кампања во Унгарија, Сулејман не доживеал да победи. Неговата смрт била скриена и раководењето со империјата продолжило без султанот, но во негово име, додека да дојде на престолот неговиот син од Рокселана - Селим II, со кој започнала ерата на падот на империјата.
Рани години
Сулејман е роден во Трабзон на 6 ноември 1494 година. Негова мајка била Ајше Хафса султан која починала во 1534 година. Кога имал седум години Сулејман бил испратен да проучува наука, историја, литература, теологија и воени тактики во училиштата на Топкапи-сарај. Како млад човек, тој се спријателил со Ибрахим Паргали кој подоцна му станал еден од најдоверливите соработници. На 17 години бил назначен за управител на Кафа и Маниса (тогаш Сарухан) а кратко време бил управител и на Едрене. По смртта на неговиот татко Селим I (1465-1520) Сулејман влегол во Цариград каде бил прогласен за десеттиот султан на Османлиското Царство. Некои историчари тврдат дека во младоста Сулејман се восхитувал за Александар Велики. Тој бил под влијание на визијата на Александар на градење на светска империја, кои ќе ги опфати истокот и западот.
1520 — 1529
По наследувањето на неговиот татко, Сулејман започнал серија воени освојувања. Сулејман го започнал своето владеење со давање на пари на јаничарите и ослободил околу 600 египетски затвореници и некои трговци кои неговиот татко неправедно ги казнил. Високи офицери обвинети за суровост биле осудени и погубени. На почетокот од неговото владеење во 1521 година било задушено востанието на османлискиот управител на Дамаск. По ова Сулејман ги освоил двете места кои Мехмед Освојувачот не успеал да ги освои, Белград во 1521 и Родос следната година. Падот на Белград во 1521 година претставувал третиот обид за освојување на унгарската тврдина од Османлиите. Сулејман своите сили ги мобилизирал во мај 1521 година. За разлика од претходните два напади, во овој напад Османлиите одлучиле да нападнат преку реката Сава. За да се оствари овој напад, Османлиите најпрво морале да го заземат Срем. Бранителите упорно пружиле отпор но нивните ресурси биле доста исцрпени па градот морал да биде предаден на 29 август. Падот на Белград ја покажала неспособноста на Кралство Унгарија да се спротивстави на растечката османлиска моќ. Следната 1522 година Османлиите го зазеле Родос од Рицарите на Свети Јован. По 145 дена преживеаните витези капитулирале и им било дозволено да го напуштат Родос, тие потоа скитале пет години сè додека не си нашле дом на Малта. Османлиите со зазимањето на островот ја обезбедиле целосната контрола над источното Средоземје.
Во април 1526 година султанот заедно со Ибрахим-паша заминале кон Унгарија. Унгарците доживеале катастрофален пораз во Мохачката битка. Унгарските аристократи исто како и во опсадата на Белград биле повторно неподготвени. Унгарската војска била поделена на три групи: во Трансилванија на чело со Јанош Заполски, главната група која ја предводил самиот крал и една мала група под раководство на Кристоф Франкопан. Вкупниот број на војници на христијанските сојузници бил околу 35.000 луѓе наспроти 50.000 Османлии. Во почетокот на битката христијаните постигнале успех, но во следниот период таа била обиколена а унгарскиот крал сакал да побегне од бојното поле но се удавил во реката. Поголемиот дел од унгарските аристократи или загинале или биле погубени од султанот. Се смета дека повеќе од 14.000 Унгарци биле убиени во битката. По крајот на битката бил означен крајот на независноста на Кралство Унгарија. Така Бохемија, северна и западна Унгарија станале дел од Светото Римско Царство на чело со Фердинанд I, а Османлиите завладеале со централна и јужна Унгарија како и дел од Трансилванија, поставувајќи го на чело на вазалската земја Јован Запола.
Во меѓувреме Туркмените во Анадолија се побуниле. Во време кога во империјата доживеала финансиски тешкотии поради воените дејствија, па биле зголемени државните давачки. Додека Сулејман бил на воен поход во Унгарија, Календар Челеби успеал да собере армија од 30.000 луѓе. Сулејман го испратил својот везир Ибрахим-паша по кое востанието било крваво задушено.
Кога Сулејман му објавил војна на Фердинанд во јануари 1529 година, тој, исто така, сакал да го освои и западниот дел на Средоземјето, и затоа повторно дал поддршка на Хајредин Барбароса да отпатува кон Алжир. Барбароса добил поддршка од 2.000 јаничари, како и голема финансиска помош и ја зазел шпанската тврдина.
Фердинанд бил во сојуз со царот Карло V. Забавена со дождови и поплави, османлиската војска на Сулејман морала да се откаже од опсадата на Виена во октомври 1529 година. Околу 40.000 Турци и 20.000 христијани биле убиени во бескорисната војна. Сулејман повел поход против царските сили во 1532, но се соочил со тврдоглав отпор од страна на градот Гунс. Акинџи коњицата и татарските сојузници ја ограбиле Штаерска во Австрија додека Сулејман се повлекувал назад кон Белград. Фердинанд испратил пратеник и било склучено примирје во 1533.
1530 — 1539
По крајот на опсадата на Виена, Сулејман повел поход против царските сили во 1532, но се соочил со тврдоглав отпор од страна на градот Гунс. Акинџи коњицата и татарските сојузници ја ограбиле Штаерска во Австрија додека Сулејман се повлекувал назад кон Белград. Фердинанд испратил пратеник и било склучено примирје во 1533 година.
Во меѓувреме во 1532 година започнала Османлиско-персиската војна. Војната била предизвикана од територијалните спорови помеѓу двете империи, особено кога бегот од Битлиш одлучил да се стави себеси под персиска заштита. Исто така, Тахмасп го убил управителот на Багдад кој бил на страната на Сулејман. Персија во текот на војната сакала да направи сојуз со Хабсбуршката династија со кое Османлиското Царство ќе биде нападната на два фронта. Во конфликтот, најпрвин Ибрахим-паша, а подоцна и самиот султан Сулејман започнале успешно да го зазимаат денешен Ирак, каде во 1534 година го зазеле Багдад. Конфликтот завршил со потпишување на договорот во Амасија во 1555 година меѓу двата владетели. Договорот ја дефинирал границата меѓу двете земји и истиот бил проследен со дваесетгодишен мир. Со овој договор, Ерменија и Грузија биле поделени меѓу двете земји подеднакво, Османлиите го добиле поголемиот дел од Ирак заедно со Багдад кој им овозможил излез на Персискиот Залив, а Персија го задржала својот поранешен главен град Тебриз. Османлиите според договорот им дале дозвола на персиските верници да одат слободно во светите места Мека и Медина.
Во Персија отоманскиот благајник Челеби имал лоши односи со везирот Паргали Ибрахим-паша бидејќи бил обвинет од него за проневера. Пред да биде погубен, Челеби му напишал писмо на Сулејман обвинувајќи го Ибрахим за предавство бидејќи себеси се нарекувал султан. Ибрахим, некогаш христијанин и сѐ уште роб на Сулејман, бил осомничен за непочитување на Куранот, за заговор со Франција, и бил омразен поради неговото огромно богатство. Во 1536 Сулејман го поканил Ибрахим на вечера, и везирот бил пронајден убиен следното утро.
Отоманската морнарица имала галии кои ги веслале воени заробеници. На успешниот пират Кајр ал-Дин му била дадена команда и Тунис бил освоен во 1534 година. Овој град бил нападнат и од страна на царот Kарло V и неговата армада предводена од адмирал Андреа Дорија. Кајр ал-Дин, познат како Барбароса поради неговата црвена брада избегал, а потоа облекувајќи ги неговите луѓе како Шпанци и под тоа знаме ги ограбувал Балеарските Острови, земајќи 5.700 затвореници од Порт Махон во Менорка. Во 1536 Османлиите изградиле двесте бродови со цел да ја нападнат Италија и Отранто бил заземан следната година. Десет илјади Италијанци биле продадени на пазарите за робови во Истанбул. Во 1537 Венецијанците и се придружиле на "светата лига" на кралски сили против Турците но отоманската морнарица ги поразила доволно на Крф и во заливот Арта за да им овозможи на Турците да доминираат на Средоземјето во наредната третина на векот. Тие се согласиле на примирје во 1540 година, но Венеција морала да се откаже од Мореја(Пелопонез) и нејзините егејски острови.
Во 1538 година била организирана првата поморска експедиција кон Индиски Океан. По експедициите на Васко де Гама, моќната португалска морнарица ја презела контролата на Индискиот Океан. Бахадур Шах апелирал до Цариград за заедничка акција против португалската морнарица. Сулејман I ја искористил оваа можност за да ја провери португалската доминација во Индискиот Океан и го именувал Хадим Сулејман-паша како адмирал на неговата флота . Поморските сили биле составени од околу 90 галии. Во 1538 година тој пловел кон Индија преку Црвеното и Арапското Море, само за да дознаее дека Бахадур Шах бил убиен за време на судирите со португалската морнарица и неговиот наследник направил сојуз со Португалија. Во 1538 година од страна на Османлиите бил окупиран Аден, на чело со Сулејман-паша. Османлиската флота на 4 септември 1538 година престигнала пред градот Диу. Ова претставувала најголемата османлиска флота некогаш пуштена по водите на Индиски Океан. Диу бил опсаден со 130 топови. И покрај постојаните напади, опсадата не успела. По неуспешната опсада, Османлиите се вратиле во Аден, каде се утврдиле со своите оружја. Сулејман-паша наредил да се започне втора опсада на Диу, но тоа не се случило. Во 1540 година, Португалците ги испратиле своите сили во Црвено Море, напаѓајќи ги Суакин и Кусајар, обидувајќи се да го заземат Суецкиот Канал со флота од 72 бродови. Во следните години следувале постојани битки помеѓу двете светски сили.
1540 — 1552
Во 1541 царот Карло V не успеал да го освои Алжир, а две години подоцна Кајр ал-Дин (Барбароса) ги опустошил Неапол и Сицилија. По нивното закотвување во Марсеј, Французите дозволиле Отоманската морнарица да оди во Тулон, но Турците пустошејќи ги француските села предизвикале многу да избегаат. Во 1544 епидемија убила многу робови од галиите, и Турците заробувале француски христијани за да ги заменат. Франсоа I советувал да се нападне Ница, која била под власт на сојузникот на кралот, Војводата од Савоја, чиј замокот бил отпуштен. Кајр ал-Дин (Барбароса) починал во 1546 година.
Во 1551 монахот Мартинуци ја убедил Изабела да му ја предаде Трансилванија на Фердинанд, како дел од Австрија, во замена за земјиште во Шлеска. Сулејман на ова реагирал со затворање на австрискиот пратеник две години, но Мартинуци бил прогласен за архиепископ и кардинал. Султанот го испратил Мехмед-паша Соколиќ со армија да ја преземе власта и поставил гарнизон во Липа во Трансилванија. Фердинанд ја опсадил Липа и го убил Мартинуци поради заговор со гарнизонот. Турските трупи извршиле инвазија и повторно го поразиле Фердинанд во 1552. Наредната година Сулејман заминал на неговата последна персиска кампања, во која повторно го освоил Ерзурум и ја опустошил персиската земја по Горен Еуфрат. Примирјето довело до договор за мир во Амасија во 1555 година.
Во 1551 година Османлиите го зазеле Триполи. Триполи станал важен центар на империјата и престолнина на османлиската провинција Триполитанија. Подоцна во 1560 година од страна на христијаните бил направен обид за враќање на градот, но истиот завршил со неуспех.
1553 — 1566
Во 1553 година се случила окупација на островот Корзика заедно со Франција. Островот имал значително стратешко значење во западниот дел на Средоземјето, претставувајќи го центарот на комуникација на Хабсбуршката мрежа помеѓу денешна Шпанија и Италија. Заземањето на островот било од огромно значење за Франција, која го окупирала а по ова и го зазела под своја контрола. Османлиите ја опсадиле Малта во мај 1565 година и 700 Витези на Свети Јован биле држени внатре сè додека не пристигнале Шпанците во септември и не ги принудиле Турците да заминат. Повеќе од 20.000 Турци загинале или се бореле со болеста, додека 7.000 Малтежани и Шпанци ги загубиле своите животи. По неуспешната опсада на Малта, Сулејман освен војните со Португалија во Индиски Океан ги обновил и војните со Фердинанд со сила од околу 200.000 војници. Целта бил грофот Николај Зрински, кој го убил миленикот Мухамед од Трикала во Сиклос во 1552 година.
Битката кај Сигетвар била последната на Сулејман I. Битката се случила во 1566 година против силите на Хабсбуршката монархија на чело со хрватскиот бан Никола Шубиќ. Претходно османлиската војска била засолнета во Будим и Белград. Големиот везир Мехмед-паша Соколовиќ го советувал на султанот најпрвин да се зазеде Сигетвар, а потоа да се продолжи кон Токај. Опсадата завршила со освојување на тврдината на градот од страна на Османлиите. Самиот султан Сулејман I не го дочекал паѓањето на градот, бидејќи починал во неговиот камп на 5 септември 1566 година.
Културни и економски настани
Сулејман бил пофален од страна на царскиот пратеник Бузбек за неговата правда и за именување на способни и заслужни мажи за владините позициии. Во 1535 везирот Ибрахим направил договор со Французите што им овозможило да тргуваат слободно со дел од Отоманското Царство. Империјата на Сулејман вклучувала дваесет различни етнички групи и 21 влади, повеќето од нив биле во муслиманската Азија, но тој ги третирал европските христијани со извесна толеранција по нивното освојување. Османлиските закони биле осовременети од Мула Ибрахим од Алеп и ослободени од традиционалните исламски закони. Христијаните се нашле под Кодексот за рајата и нивниот десеток и данокот од капитација биле толку умерени што некои селани избегале од христијанските господари во Унгарија за да бидат под османлиска власт. Казните биле модернизирани со парична казна како замена за физичкото казнување, осакатувањето и смртта во многу случаи, иако напорите за здобивање на чест сѐ уште можеле да значат сечење на рака за лажно сведочење, фалсификување, или дистрибуција на фалсификувани пари. Каматните стапки биле ограничени на 11%. Животните кои се користат за работа требало да бидат третирани љубезно. Сулејман бил многу богат со годишен приход од околу дванаесет милиони дукати; неговите војни биле плаќани од пленот (вклучувајќи ја и продажбата на многу луѓе како робови) и од данокот од христијанските вазали. Подоцна во неговото владеење тој почнал да бара подароци од службениците кои ги назначил на повисоки позиции. Судиите (кадии и муфтии) биле имуни на оданочување и конфискација на нивниот имот, што ги правело привилегирана елита. Осум колеџи се состанувале во главните џамии и во училиштата се студирала граматика, синтакса, логика, метафизика, филологија, метафизика, реторика, геометрија, астрономија и астрологија. Високото образование обично го нагласувало исламскиот закон.
Најпознат архитект во времето на Сулејман I бил Мимар Синан. Тој создал една нова ера не само во османлиската архитектура туку и во светската, создавајќи вкупно 334 градби во различни градови. Првата позначајна градба му била џамијата Шехзаде од 1548 година, Сулејмановата џамија од 1557 година, и Селимовата џамија во Едрене.