cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вето
Обединетото Кралство
Обединетото Кралство заедно со Франција го искористи своето право на вето против усвојување на нацрт резолуција наменета за разрешување на кризата за Суецкиот Канал во 1956 година. Подоцна тие се повлекоа откако САД отвори „вонредна специјална сесија“ на Генералното собрание, под условите на резолуцијата за Обединување за мир, која доведе до формирање на Вонредните Сили на Обединетите Нации 1 (ВСОН1), со усвојување на резолуцијата 1001 на Собранието.. Исто така, Обединетото Кралство го искористи правото на вето унилатерално во седум наврати во случајот на Родезија.
Франција
Франција умерено го користи правото на вето. Таа постави вето на резолуцијата во врска со независноста на Коморос во 1976 година, кога островот Мајоте беше задржан во состав на француската територија поради гласањето на месното население. Заканата од француско вето на резолуцијата за војната во Ирак предизвика заладување на односите со САД. Франција неколкупати се закануваше со вето како поддршка на Мароко во конфликтот во Западна Сахара.
Кина (РК / НРК)
Меѓу 1946 и 1971 година, кинеското претставување во Советот за безбедност беше преку владата на Република Кина (од 1949 на Тајван) за кое време нејзините претставници го искористија правото на вето само еднаш ( за блокирање на зачленувањето на Монголската Народна Република во 1955 година, бидејќи РК ја сметаше Монголија како дел од Кина). Ова го одложи приемот на Монголија до 1960 година, кога Советскиот Сојуз изјави дека ако се блокира приемот на Монголија, Сојузот би го блокирал приемот на сите новоформирани африкански држави. Соочена со притисок, РК морала да попушти иако со протест.
Реформа на правото на вето
Во последните години се водат различни дискусии за пригодноста на правото на вето на Советот за безбедност во денешницата. Главни аргументи се тоа дека петте постојани членки веќе не се најстабилните и одговорни земји членки во Обединетите Нации, и дека нивното право на вето ги забавува и дури спречува донесување на одлуки важни за меѓународниот мир и безбедност. Поради глобалните промени на политички и економски план од формирањето на ОН во 1945 година, беше започната сеопфатна дебата за тоа дали петте постојани членки на Советот за безбедност се најдобрите земји членки кои треба да го поседуваат ова право. Додека постојаните земји членки се сметаат за големи сили, постои дебата за нивната прикладност да поседуваат ексклузивно право на вето.
Втор аргумент против правото на вето на Советот за безбедност е дека е одлучувачко за урамнотежени политички одлуки, бидејќи секој нацрт текст треба да биде одобрен од секоја од постојаните членки пред да биде усвоена каква било нацрт резолуција. Навистина, неколку нацрт резолуции не се ни официјално презентирани на Советот за гласање поради знаењето дека некоја постојана членка ќе гласа против усвојување на истата (т.н. „џебно вето“).Исто така постои дебата за потенцијалното искористување на правото на вето како „дипломатска поддршка“ за сојузник на некоја постојана членка. Соединетите Американски Држави го имаат искористено правото на вето повеќе од било која постојана земја членка од 1972 година, особено за неурамнотежени нацрт резолуции кои ги осудуваат дејствијата и политиките на Израел.
Поддржувачите на правото на вето веруваат дека тоа и исто толку потребно во моменталната геополитичка слика, и дека без правото на вето, Советот за безбедност ќе биде отворен за демократско одлучување со „мнозинско гласање“ за прашања кои можат да се одразат на глобално ниво – одлуки кои можат да бидат насочени кон интересите на постојана членка.
Дискусиите за подобрување на делотворноста и одговорноста на ОН за меѓународните закани кон безбедноста често споменуваат реформи на правото на вето од СБОН. Предлозите вклучуваат: Ограничување на употребата на вето за битни национални безбедносни прашања; Барање на согласност од повеќе држави пред употребата на вето; Целосно укинување на ветото. Сепак, каква било реформа на правото на вето ќе биде многу тешка, ако не и невозможна. Всушност, Член 108 и 109 од Повелбата на Обединетите Нации им доделува право на вето кон каква било измена на Повелбата од страна П5, барајќи од нив одобрување на какви било модификации врз правото на вето на СБОН, која тие самите ја поседуваат: Многу е неверојатно дека некоја од П5 би прифатила реформа на Повелбата на ОН, што би можела да биде одлучувачка за нивните национални интереси.
Заканата од користење на ветото од П5 доведе до усвојување на, според некои коментатори, незаконски резолуции кои ја прекршуваат Повелбата на ОН. На пример, резолуцијата 1422 од 2002 година на СБОН, обновена преку резолуцијата 1487 од 2003 година, беше насочена кон изземање на мировниците и друг воен персонал кој врши операции одобрени од Советот за безбедност, од надлежноста на Меѓународниот Суд за Криминал, за период од 12 месеци. Резолуцијата 1422 беше усвоена како последица од ветото на САД од 30 јуни 2002 година насочено кон обновување на мировните операции во Босна и Херцеговина, држава членка на римскиот статут на МСК. Постоеше дискусија за зголемување на бројот на постојани членки. Земјите кои ги упатија најсилните барања за тоа се Бразил, Германија, Индија и Јапонија. Навистина, Јапонија и Германија се втори и трети најголеми финансиери на ОН, додека Бразил, најголемата Јужноамериканска држава, и Индија, најголемата светска демократија и втора најнаселена земја, се два од најголемите придонесувачи на трупи во мировните мисии на ОН. Овој предлог наиде на противење од група на земји наречена Обединување за консензус. На 21 септември 2004 година, државите од Г4 објавија заедничка изјава во која взаемно се поддржуваат во нивното барање за статус на постојани членки, заедно со две африкански држави. Секој таков предлог би вклучил изменување на Повелбата на ОН, и како таков би требало да биде прифатен од две третини од Генералното Собрание (128 гласа), како и од сите постојани членки на Советот за безбедност.
Спортски филм
Спортиските филмови се филмови што обработуваат теми и содржини од областа на спортот. Постојат голем број на филмови што обработуваат живот на некој познат спортист, било тоа да е од областа на фудбалот, кошарката, хокејот и слично. Овие филмови се широко прифатени од јавноста и доста гледани.
Отомански војни на Блискиот Исток
Отоманските војни на Блискиот Исток ги опфаќа војните во Левант, Анадолија, Месопотамија и Кавказ.
Една од првите поголеми битки кои се одвиле на овие реони била во 1402 година во Битката кај Ангора. Во овие региони се одвиле голем број на битки, посебно во т.н. Отомански интерегнум, односно граѓанската војна која започнала помеѓу синовите на Бајазит I.
Космос-1015
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 јуни 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1015 бил комуникациски сателит.
Отомански војни на Блискиот Исток
Селим I ги поразил на Мамелуците и освоил најголем дел од денешните современи земји Сирија, Либан, Израел и Египет, вклучувајќи го и светиот град Ерусалим, како и Каиро.
Космос-1015
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1516 км, а најмалото на 1474.
1429
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6937 и 6938 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6179 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5189 и 5190 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2182.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1429 година се протега во 4065 и 4066, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4125 и 4126 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1972. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 832 и 833 исламска година.
48
48 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 48 година од новата ера, 48. од првиот милениум, 48. од I век и деветта од 40-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5556 и 5557 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4798 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3808 и 3809 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 801.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 48 година се протега во 2684 и 2685, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2744 и 2745 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 591. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 592 и 591 година пред хиџра.
Надворешни врски
40er
Сенека Помладиот
Луциј Анеј Сенека, познат како Сенека Помладиот (латински: Lucius Annaeus Seneca, 4 п.н.е. - 65) — римски државник, поет, драматург и филозоф.
Животопис
Сенека се родил во Кородба, од татко М. Анеј Сенека (познат ретор) и од мајка Хелвија (благородна и надарена жена). Роден во богато семејство, почетното образование го стекнал во Рим. Како што напишал подоцна во книгата „За краткотрајноста на животот“: „Физичките родители не можеме да ги избираме, но можеме духовните“, така тој за свои духовни родитлеи ги избрал Сотион од Александрија (припадник на еклектичката школа на Квинт Секстиј), стоичарот Атал, секстиевецот Фабијан Папириј и киничарот Деметриј. За време на царувањето на Калигула, станал член на Сенатот, меѓутоа започнал љубовна врска со сестрата на Калигула, Јулија Лавила и поради тоа, во 41 год., поттикнат од Месалина, Калигула го испратил во прогонство на Корзика. Осум години подоцна, на молба на Агрипина (втората жена на Калигула), царот му дозволил на Сенека да се врати, го назначил за претор и го поставил за учител на својот син Нерон, а кога тој станал цар, во 57 год., Сенека, заедно со Афраниј Бур, станал конзул. Притоа, Сенека му бил советник на Нерон, па дури и управувал со Римското Царство, а тоа време се смета за златниот период на империјата. Според тоа, Сенека бил мислител и државник, а во делото „De otio (5, 8)“ пишува за себе: „Природата ме одредила и за едното и за другото, за практично дејствување, како и за слободно теориско размислување“ (Natura utrumque facere me voluit, et agere et contemplationi vivere). Сенека наследил голем имот, но самиот заработил огромно богатство (300 милиони сестерции) работејќи како лихвар. Иако во делото „De tranquilitate animi“ пишуав дека политичката активност е морална должност на секој граѓанин, во 62 год. веќе почнал да се повлекува од јавниот живот. Во 65 год., поради учеството во заверата против Нерон, организирана од Калпурниј Писон, Сенека бил осуден на смрт и бил принуден да си ги пресече вените.
Творештво
Сенека бил учен и сестрано надарен човек, голем мислител и еден од најплодните писатели во римската книжевност и еден од најголемите стилисти во историјата на светската книжевност. Тој пишувал поезија и проза, а од неговото богато творештво се сочувани следниве дела:
Филозофски погледи
Во својата книга „За природата“ го разгледувал прашањето зошто нивото на океаните останува исто покрај непрекинатиот прилив на вода од реките и дождовите. Тој сметал дека мора да постои некој механизам со кој водата од морињата се враќа во воздухот и на копното и како објаснување ја понудил првата верзија на хидролошкиот циклус.
Тропизам
Тропизам е биолошки феномен, укажувајќи на раст или движење на жив организам, најчесто растение, кое е предизвикано од надворешна дразба. Некои дразби предизвикуваат позитивен,а некои негативен тропизам. Движење кон изворот да дразбата се нарекува позитивен тропизам. Движење со кое се одбегнува дразбата е наречено негативен тропизам.
Движењата се бавни и се забележуваат како растење во променета насока но, не му овозможуваат на растанието да се премести во друго живеалиште. Растенијата со движења реагираат на извори на дразби: светлина, вода, допир, привлечната сила на Земјата, темнина и др.
Тропизам е движење на растенијата предизвикано од надворешната средина. Позитивен тропизам е движење кон изворот на дразбата, но растенијата не го менуваат своето живеалиште , а како пример за позитивен тропизам е сончогледот којшто со помош на неговото стебло се движи во ротација на исток _ запад. На исток сончогледот се движи за време на изгреј сонце, а на запад се движи за време на зајди сонце.
Негативен тропизам е тропизам кадешто се одбегнува движењето кон изворот на дразбата. Пример при допир на листовите кај мимозата и муволовката се затвораат листовите. Мимоза ( латински : Acacia Dealbata ) е вид на радтение и припаѓа во родот акција ( Acacia ), на кој припаѓаат 40 родови со 1.500 разни тропски и суптропски врсти на мимоза.
Муволовката е инсектојадно, месојадно растение. Како на пример ситните мали црвчиња во потрага на храна ќе се доближат до листот на муволовката мислејќи дека нешто убаво мириса, а всушшност тоа е муволовката којашто ги затвора листовите и се исхранува со помош  на ситни инсекти и некој мали врсти од групата на месојадци.
Средец
Средец може да се однесува на следново:
NGC 5060
NGC 5060 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5060 се споменува и како UGC 8351, MCG 1-34-15, CGCG 44-53, IRAS 13147+0618.
Откривање
Телото е откриено на 17 април 1863 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5060 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5060 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Други поделби
Проучување на NGC 5060 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46278. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 305. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1561.
Чурулинци
Чурулинците се семејство на птици што живеат низ тропските и умерените подрачја во светот. Иако спаѓаат во редот на дождосвирните (цапачи по бари и плитаци), највеќето видови поретпочитаат пустински или полупустински (степски) живеалишта.
Имаат средна до крупна телесна градба со силен црн или жолт клун, големи жолти очи и перје што ги претопува во околината.
Претежно се активни ноќе, кога се огласуваат со гласно завивање.
Се хранат главно со инсекти и други безрбетници. Поголемите видови јадат и гуштери и помали цицачи.
Речиси сите видови се непреселнички, со исклучок на чурулинот, кој лете сели во умерениот европски дел од ареалот, а а зимата ја минува во Африка.
Видови
Фамилијата ги опфаќа следиве видови:
Морис Бланшо
Морис Бланшо (француски: Maurice Blanchot, роден на  во  - починал на  во ) — француски филозоф, писател, романсие, културен и политички теоретичар. Има силно влијание врз постструктуралистки филозофи како Жак Дерида.
До 1945
Морис Бланшо е роден е на 22 септември 1907 година во селото Квен, департамент Сон е Лоар, регион Бургундија, источна Франција. . Завршил на Стразбуршскиот универзитет (каде станал близок пријател со Емануел Левинас), а потоа студирал на Сорбона.
Тој потоа се оддадел на кариера како политички новинар во Париз. Од 1932 до 1940 година бил уредник на списанието „Journal des débats“. Во почетокот на 1930-тите, тој придонесел за излегувањето на радикалнии националистички списанија и бил жестоко настроен против германскиот дневен весник „Le rempart“. Во 1936 и 1937 година, исто така имал улога и во екстремниот десничарски месечен весник „Combat“. Во декември 1940 година, тој се запознал со Жорж Батај, кој пишувал анти-фашистички статии во триесеттите години, и кој му останал близок пријател до неговата смрт во 1962 година. Во предвечерието на Втората светска војна ги симпатизирал нацистите, пишувал антисемитски статии и повикувал на соборување на владата на Блум. Во 1940 година, по нападот на Германија над Франција, Бланшо се одрекол од своите национални убедувања и станал активен учесник во Францускиот отпор. Во средината на 40-тите години конечно се повлекол од политиката и се посветил на литературата, кога уште кон крајот на војната тој издал два романи и два литературни труда. Со цел да го издржува своето семејство, тој продолжил да работи како критичар за списанието „Journal des débats“ (1941-1944). Во овие прегледи тој ги поставил темелите на подоцнешното француско критичко размислување, со испитување на двосмислената реторичка природата на јазикот.
По 1945
По војната Бланшо започнал да работи само како писател и теоретичар на литературата. Во 1946 година Бланшо го напуштил Париз и се населил во гратчето Ез во јужниот дел на Франција, каде што ја поминал следната деценија од својот живот. Исто како Жан-Пол Сартр и други француски интелектуалци од тоа време, така и Бланшо ги одбивал сите награди кои му биле нудени. Во периодот 1953-1968 година објавувал редовно во „Nouvelle Revue Française“. Во исто време, тој започнал да живее во релативна изолација, често не се гледаал дури ни со своите блиски пријатели (како Левинас) со години, и наместо тоа, тој целосно се оддал на пишување долги писма до нив. Како една од причините за таа негова изолација бил и фактот што тој поголемиот дел од својот живот имал здравствена состојба.
Морис Бланшо бил еден од главните автори на „Манифест 121“, именуван по бројот на неговите потписници, меѓу кои Жан Пол Сартр, Роберт Антелм, Ален Роб Грије, Маргерит Дирас, Рене Шар, Анри Лефевр, Ален Рене, Симон Сињоре и други. Според манифестот, потписниците се залагале за признавање на Алжирската војна како легитимна борба за независност, осудувајќи ја употребата на тортура од страна на француската војска. Во мај 1968 година, Бланшо дал поддршка на студентските протести. Тоа бил неговиот единствен јавен настап по војната. Во текот на последните години од неговиот живот, тој во неколку наврати пишувал против интелектуална атракција на фашизмот.
Морис Бланшо починал во февруари 2003 година, на 95-годишна возраст.
Творештво
Креативниот пат на Бланшо започнал во годините на Втората светска војна со романите „Темниот Тома“ (1941) и „Аминадав“ (1942).
По војната Бланшо ги напишал повелбите: „Кај смртта“ (1948), „Во посакуваниот миг“ (1951), „Последниот човек“ (1957) итн. Во исто време започнала и неговата активност како критичар и есеист; неговите многубројни статии се собрани во книгите „Лотреамон и Сад“ (1949) и „Осудени на огнот“ (1949).
Градски стадион Неготино
Градски стадион Неготино — единствен повеќенаменски стадион во градот Неготино, Македонија. Стадионот најчесто се користи за фудбалски натпревари и е домашен терен на екипата на Вардар Неготино.
Руски 'рт
„Руски 'рт“ (српски: Руски хрт) — збирка раскази на српскиот писател Милорад Павиќ, првобитно објавена во 1979 година. Во 1986 година, во рамките на библиотеката „Посебни изданија“, издавачката куќа „Књижевне новине“ од Белград го објавила проширеното издание на збирката, со наслов „Руски 'рт и нови раскази“ (српски: Руски хрт и нове приче), кое содржи два дополнителни расказа.
Содржина
Првото издание на збирката од 1979 година содржи 19 раскази:
Проширеното издание на збирката од 1986 година со наслов „Руски 'рт и нови раскази“ содржи уште два расказа како дел од циклусот „Две смрти“, и тоа:
Осврт кон делото
Во поговорот кон збирката „Руски 'рт“, Павиќ пишува за обидот да се создаде книжевност која е наменета истовремено за сегашните читатели и за читателите од иднината. Притоа, тој наведеува дека збирката содржи два посебни и заокружени расказа кои меѓу себе се наоѓаат „во тајна врска“ при што едниот расказ е „Варшавскиот агол“, додека другиот треба да го открие самиот читател.
Инаку, збирката била пречекана со многубројни пофалби од книжевната критика:
Линте
Линте (Linthe) — општина во округот Потсдам-Мителмарк, во Бранденбург, Германија.
Ричард (Трет војвода од Јорк)
Ричард  ( - ) бил трет војвода од Јорк, четврти гроф од Кембриџ, шести гроф од Марч и седми ерл од Алстер. Ричард бил правнук на англискиот крал Едвард III.
Тој по таа линија наследил големи имоти, служејќи во Франција и Англија. Неговите конфликти со сопругата на Хенри VI, Маргарет, довеле со политички пресврт во Англија во 15 век, започнувајќи ја т.н. Војна на розите.
Ричард на крајот се обидел да се тврди на престолот, но е одвраќаше, иако тоа беше договорено дека ќе стане цар на смртта на Хенри. Во рок од неколку недели за обезбедување на овој договор, тој умрел во битка. Во 1453 година, Хенри психички се разболел. По ова, земјата била управувана од страна на Ричард, војводата од Јорк, кој бил избран за лорд. По оздравувањето на кралот, тој се вратил на неговото место, но т.н. Војна на розите продолжила помеѓу династиите Ланкастер и Јорк.
Ричард на крајот се обидел да се утврди на престолот, но во тоа не успеал, туку било договорено дека ќе стане крал по смртта на Хенри. По неколку денови од тој договор, Ричард умрел во една битка.
Иако никогаш Ричард не станал крал, тој бил татко на Едвард IV и Ричард III.
I округ (Париз)
Првиот округ во Париз е еден од 20 арондисмани (административни окрузи) на главниот град на Франција.
Се наоѓа главно на десниот брег на реката Сена, но го вклучува и западниот крај на Ил-де-ла-Сите. Овој округ е еден од најстарите во париз бидејќи Ил-де-ла-Сите било срцето на градот Лутеција, освоен од Римјаните во 52 п.н.е., додека некои делови на десниот брег (вклучително и Ле-Ал) датираат од Раниот Среден век.
Тој е најмалку населениот округ во градот и опфаќа најмала површина, на која се наоѓа музејот Лувр и Тилериската градина. Останатиот дел е посветен на бизнисот и администрацијата.
Географија
Првиот округ е мошне мал и се протега на површина од само 1,83 км2 (0.705 квадратни милји, или 451 акри).
Квартови
Секој од 20 париски окрузи е поделен на 4 кварта (quartiers ). Табелата долу ги покажува квартовите на I округ. бројки од пописот во 1999
Стопанство
Француската канцеларија на Korean Air се наоѓа во 1-от округ.
Порано, главната канцеларија на Air Inter се наоѓала во овој округ.
Образование
Во првиот округ постојат две градинки (écoles maternelles), 2 основни училишта (écoles élémentaires), едно средно училиште (collège), и една гимназија (lycée).
Државните градинки се École Maternelle Auxerrois и École Maternelle Sourdiere. Државните школи се École Élémentaire Arbre Sec и École Élémentaire D'Argenteuil. Средното училиште Collège Jean-Baptiste Poquelin е единственото државно средно училиште во округот. А гимназијата Lycée Professionnel Commercial Pierre Lescot е единствената државна гимназија во округот.
Приватни основни и средни образовни институции се: École Élémentaire Privée Notre-Dame-Saint-Roch, École du 2nd Degré Professionnel Privée Pigier, и École Technologique Privée de Dessin Technique et Artistique Sornas.
Список на отомански договори
Следува список на договори на Отоманското Царство:
IC 1561
IC 1561 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1561 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 33 м 4,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 26' 13"".
Други поделби
Проучување на IC 1561 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Културно наследство на Македонија во Општина Тетово
Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Тетово според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
Базилдон
Базилдон (англиски: Basildon) — град во Соединетото Кралство во англиската грофовија Есекс. Со процените од 2007 во град  живеело бројка од 101.811 население. Се наоѓа 40 километри од источно централнните Лондон и 18 километри јужно од Челмсфорд кој е административен центар Есекса.
Базилдон настсанал 1948 како нов град после Втора светска војна за потоа тука да се досели населението на Лондон. Градот е формиран на подрачје од 4 села од кој Базилдон бил централно, па градот го преземал тоа име. Иначе, ово село за првпат се споменува во историските извори 1086.
Население
Со процените, во градот 2008 живело 101.811 жители.
Сив Холме
Елисиф „Сив“ Ингеборг Музе Холм (27 јуни 1914 – 5 декември 2001 година) била шведски сликар и вајар.
Личен живот
Холм е родена во округот Упсала, Шведска, од родителите Едвард и Молин Холм. Нејзиниот татко бил поморски капетан и господар на пристаништето во Скутскар, кој припаѓал на парохијата Скутскарс каде што е родена Сив Холм. Обука во Новото сликарско училиште, Холм студирала под уметничка грижа на Нилс Адлер-Лоренсон пред да се преселила во Париз во 1936 година за да присуствува на Академијата де ла Гранде Шаумиер, Академијата Колароси и Академијата за убави уметности во студијата на Отон Фриз и Анд. Лоте. Во 1937 година Холм се омажила за својот прв сопруг, унгарскиот новинар и писател Али Фаркаш. Подоцна, помеѓу 1946 и 1947 година, Холм го запознала американскиот уметник Исак „Ајк“ Лејн Муз (1906–1996); средба што резултирала со неговиот трет брак и нејзиниот втор. Двојката на крајот се преселила во Сили-Тилард по Втората светска војна, мала комуна во северна Франција, каде што имале две деца (Марија и Бјарн) и го живееле остатокот од нивниот живот.
Клаусдорф
Клаусдорф може да се однесува на следниве места во Германија:
Сив Холме
Кариера во Европа
Холм соработувала со многу меѓународни организации, барајќи од нејзините рачно изработени медалјони често завршувани со слој специјална патина. Во 1996 година, УНЕСКО и наложи на Холм да го изгради првиот комеморативен медал на организацијата, метален знак за да ја прослави нивната 20-годишнина.
IBM, на сличен начин, и наложи на Холм да произведе медал во чест на локалните вработени во компанијата по 10 години служба. Сребрените монети, направени од Administration des Monnaies et Médailles, ги одразуваа нејзините впечатоци од современиот Париз на едната страна и светот на високата технологија од другата страна.
Голем дел од преживеаните дела на Холм сега се чуваат во Националниот музеј во Стокхолм, Шведска.
Лонг Чингчиен
Лонг Чингчуан (роден на 3 декември 1990 во Хунан) е кинески кревач на тегови кој на Летните олимписки игри - 2008 одржани во Пекинг го освои златниот медал во категоријата до 56 kg, а при тоа соборувајќи 2 јуниорски светски рекорди.
Во 2009, на светското првенство во Гојанг, Јужна Кореја, Лонг на олимпиското злато, го додаде и светското во категоријата до 56 кг.
Космос-1016
Космос-1016 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 јуни 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1016 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1497 км, а најмалото на 1471.
Едвард (син на Хенри VI)
По неколкуте битки помеѓу двете династии, Едвард бил убиен во Битката кај Тевкесбери.
Амалија фон Хелвиг
Биографија
Родена е кај баронот Карл Кристоф фон Имхоф од аристократското семејство Имхоф и Луиз фон Шарт, внуката на Шарлот фон Штајн. Во 1791 година, таа била претставена на дворот на Чарлс Август, великиот војвода од Саксо-Вајмар-Ајзенах во Вајмар, каде што припаѓала на дворот на мајката на Чарлс, Ана Амалија од Бранзвик-Волфенбител. Таа добила добро уметничко образование и била поттикната од Гете и Шилер да пишува песни.
Се омажила во 1803 година за генералот Карл Готфрид фон Хелвиг, таа се преселила во Стокхолм во 1804 година, каде што основала салон и станала позната личност во културниот живот на главниот град. Таа била избрана за Академијата за уметности во 1804 година и учествувала на неколку нејзини изложби помеѓу 1804 и 1810 година. Таа се вратила во Германија во 1810 година, но ги поминала годините од 1814 до 1816 година во Шведска, каде што престојувала во Упсала како дел од кругот околу салонистот Мала Силфверстолпе. Нејзиното пријателство со Ерик Густаф Гејер и Пер Даниел Амадеус Атербом е многу дискутирано и таа е претставена како извор на инспирација за многу уметници; водела кореспонденција со шведски уметници откако се врати во Германија. Во Берлин го основала еден од најважните книжевни салони на почетокот на 19 век.
Во културата
Карина Бурман ја портретира врската помеѓу Амалија фон Хелвиг и Густаф Гејер во романот Islandet (2001).
Градец (Гостиварско)
Градец — село во Општина Врапчиште, во околината на градот Гостивар. Пред новата територијална поделба селото било дел од поранешната општина, Општина Неготино-Полошко.
Алфред Вегенер
Алфред Вегенер (1880-1930) — германски научник.
Градец (Гостиварско)
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Горни Полог во источното подножје на Шар Планина, оддалечено 15 километри северозападно од Гостивар.
Историја
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Скопскиот Вилает и имало 105 христијански семејства и 3 вдовици христијани.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Градец живееле 760 жители, од кои 660 Албанци и 100 Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Градец имало 56 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Во 1961 година, бројот на населението изнесувало 2.012 жители, а во 1994 година 4.077 жители од кои најбројни се Македонците и Албанците.
Според пописот од 2002 година, во Градец живеат 4.555 жители, од кои 4.535 Албанци, 7 Македонци, 4 Бошњаци и 9 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3.934 жители, од кои 3.833 Албанци, 3 Роми, 3 Бошњаци и 95 лица без податоци.
Родови
Градец е воглавно албанско село.
Според истражувањата од 1947 година, родови во селото се:
Македонски
Турски
Албански
Роми
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 445, 445/1, 446, 447 и 447/1 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 3.829 гласачи.
Јохан Георг Ваглер
Ваглер е роден во Нирнберг. По завршувањето на средното образование, се запишал на Нирнбершкиот универзитет. Подоцна се преселил во Минхен и Работел како помошник на Јохан Баптист фон Спикс сè до неговата смрт во по смртта на Спикс во 1826 г, кога бил назначен за директор на Зоолошкиот музеј при Минхенскиот универзитет. Работел на обемни збирки што ги донел од Бразил и го напишал трудот „Монографија за папагалите“ (Monographia Psittacorum, 1832), каде се опишува и сината ара.
Починал во 1832 г. од повредите што си ги задал кога случајно самиот се застрелал со пушка додека истражувал во Мозах, Минхен.
Дела
До денес се објавени четири Ваглерови дела:
Марс напаѓа!
Марс напаѓа! — американски филм од 1996 година на Тим Бартон, по жанр — црна комедија и научна фантастика.
Филмот е комбинација на „евтинарија“ со буџет како за блокбастер, изобилувајќи со специјални ефекти. Саундтракот е на Дени Елфман.
Филмот доби различни критики од американски критичари, но беше попопуларен во Европа.
Синопсис
Марсовци доаѓаат на планетата Земја и претстедателот на САД бара мирни односи меѓу нив и човечките суштества. Но, марсовците тоа го игнорираат и ја напаѓаат планетата со пиштоли на ласерски зраци. При нападите, може да се види како некои марсовци „си играат“ со некои светски познати споменици, како планината Рашмор и Ајфеловата кула. Луѓето се во паника, и еден од главните личности оди да ја спаси баба му, а при тоа открива начин како да ги уништи вонземјаните, а тоа е свирејќи песна насловена "Indian Love Call" од Слим Витман. Од таа песна, на марсовците им експлодира мозокот. Планетата е спасена, но во голем дел уништена.
Лозинка (расказ на М. Павиќ)
„Лозинка“ — расказ на српскиот писател Милорад Павиќ. Првобитно, расказот е објавен во 1979 година, како дел од збирката „Руски 'рт“.
Содржина
Раскажувачот постојано сонува советски војник кој пее една песна во која се споменуваат камшик, прстен и тамбура. Потоа, тој раскажува како таа песна имала пресудно влијание врз неговиот другар Никола Билјар, иако тој никогаш не ја слушнал: Уште од раното детство, Никола имал голема дарба за музика и кога наполнил седум години, родителите ангажирале учител, кој применувал необични методи на настава. Во октомври 1944 година започнале борбите за ослободување на Белград од германската окупација, а тогаш Никола добил тамбура како подарок од татко му. Во тоа време, окупаторската власт била во потрага по група илегалци чија лозинка била „прстен, камшик и тамбура“. Една недела, во станот на Никола дошол неговиот учител по музика, заедно со двајца полициски агенти, кои во неговата соба пронашле прстен, тамбура и камшик. Така, Никола бил уапсен и обесен на брегот на Дунав, а набргу, советските воници ја донеле песната за камшикот, прстенот и тамбурата во Белград, но Никола никогаш не ја слушнал.
49
49 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 49 година од новата ера, 49. од првиот милениум, 49. од I век и последна од 40-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5557 и 5558 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4799 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3809 и 3810 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 802.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 49 година се протега во 2685 и 2686, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2745 и 2746 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 592. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 591 и 590 година пред хиџра.
Починале
40er
Градобор
Градобор или Грдобор (Πεντάλοφος, Пендалофос; до 1953 г. Γραδεμπόρι, Градембори ) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Даутбал на Солунскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 2.022 жители (2011), сите Македонци.
Историја
Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал Градобор како бугарско село. Меѓу 1896 и 1900 г. селото потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. селото брои 800 жители, сите Македонци христијани.
По податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) в 1905 година селото (Gradobor) имал 1.040 жители, сите Македонци. Од нив 780 биле под врховенството на Бугарската егзархија и 260 под Цариградската патријаршија. Во селото работеле две пропаганди — бугарската и грчката, и секоја имала свое училиште.
Во 1920 г. во селото се евидентирани 740 жители, а во 1928 г. населението се накачило на 907 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Калитеја со седиште во Градобор, која припаѓа на поголемата општина Даутбал, во округот Солун. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Градобор, каде тоа е еднственото населено место.
Стопанство
Населението се занимава со одгледување на тутун, жито и други земјоделски култури. Делумно е развиено и сточарството, особено краварството.
Хет (буква)
Хет е осма буква од семитските абџади („азбуки“). Буквата се користи во феникиски, арамејски, сириски, хебрејски и арапски јазик. Буквата се изговара како тивка „х“ (/h/), нормална „х“ како во македонскиот (/х/) или пак силна грлена „х“ (/χ/). Изговорот зависи од јазик до јазик.
Арапски
Буквата на арапски се пишува како ح:
Буквата се изговара како слаба (призвучна) „х“ IPA: ~.
Хебрејски
Буквата се изговара како буквата „х“ /x/ или малку потврдата (грлена) „х“.
Рене Диге-Труен
Рене Труен, Сјер ди Ге или попознат како Рене Диге-Труен (10 јуни 1673 во Сен Мало - 1736) бил познат француски корсер од Сен Мало. Тој имал одлична гусарска и морнарска кариера, а најверојатно станал адмирал. Тој исто така бил и командант во редот на Сен Мало.
Рана кариера
Рене Труен бил член на рибарско семејство од пристаништето Сен Мало во коешто уште одамна имало многу гусари.
Благороднички статус
Во 1694, кралот Луј XIV го наградил Рене Труен со мечот на почеста. Во 1709 година, тој го прогласил Рене Труен за благородник со мотото Dedit haec insignia virtus („Умот се наградува со овие почести“). За тоа време, Рене Труен освоил 16 воени бродови и покорил околу 300 трговци од Англија и Холандија.
На 12 април 1694, Рене Труен со бродот Дилигент се одвоил од конвојот што го предводел, но бил поразен од флотата на адмирал Дејвид Мичел којашто содржела 6 брода. Голем број од морнарите на бродот Дилигент загинале, а Рене Труен бил заробен и однесен во Плимут.
Откако англиските адмирали дознале дека Труен го нападнал бродот Принцот од портокаловите поради веењето на англиското знаме, тие решиле да го заклучат во соба со железни ѕидови. На 19 јуни 1694 година, тој феноменално избегал од затвор по што куоил мало бротче од еден пријателски расположен шведски морепловец чијшто брод бил во близина. Со Труен заедно биле и Лутенант Никола Томас, хирургот Лемит, Пјер Легендр и четвртарот. Тој пловел до Британија од каде што се вратил во Сен Мало.
Во 1697 година, примирјето од Рајсвик претставувало застој за гусарите, па Рене Диге-Труен останал во Сен Мало каде што им посвертил внимание и на жените. Тој бил бмешан во двобојот со Шарл Коњец, поради тоа што бил измамен во партија карти. И двајцата биле приведени од страна на полицискиот офицер Воборел.
Војната за шпанското наследство
Во 1702, за време на војната за шпанското наследство, Рене Диге-Труен со бродовите Белон и Раилоз и служел на француската морнарица.
На 21 октомври 1707, заедно со Клод де Форбин тој извојувал голема победа над англискиот конвој во Битката кај Лизард.
На 21 септември 1711, во единаесетдневна борба Рене Диге-Труен го освоил Рио де Жанеиро. Тој тоа го сторил со 17 бродови и околу 6000 луѓе наспроти одбранбените 7 бродови и 12000 луѓе. Тој го откупил гувернерот, а во овој потфат инвеститорите двиојно ги зголемиле своите пари.
Подоцнежната кариера
Во својота понатамошна кариера, Рене Труен предводел флоти во Сен Мало, а подоцна и во Брест и Тулон. Тој починал во 1736 година по молбата до кралот Луј XV да му помогне на неговото семејство.
NGC 2667B
NGC 2667B — спирална галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2667B се споменува и како IC 2411, MCG 3-23-9, CGCG 90-18, Arp 7, VV 28.
Откривање
Објектот е откриен на 18 февруари 1862 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2667B е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 2667B има привидни димензии од 0,8' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 48 м 30,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 19° 2' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 2667B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 24755. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 142; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1396. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 62.
Карин Хансон
Карин Маргарета Кјелсдотер Хансон (1967 година, Гетеборг ) е шведска уметничка и истражувачка.
Животот
Хансон е родена во 1967 година во Гетеборг, Шведска. Дипломирала во 1994 година на Кралскиот институт за уметност во Стокхолм.
Хансон е истражувачка на Катедрата за компјутерски и системски науки на Универзитетот во Стокхолм.
Во нејзината истражувачка пракса, таа комбинира критичка перспектива со применети дизајн истражувања, каде што процесот на дизајн може да се гледа како метод за детално истражување на општествените процеси, наместо како решавање на одреден проблем.
Кариера
Хансон е една од шведските пионери во политичката уметност и новите медиуми. Во нејзината работа како уметник и уметнички куратор таа дала критички уметнички коментар на развојот на ИТ секторот. Карин Хансон ја основала групата уметници Асоцијација за привремена уметност [a: t] заедно со Аса Андерсон Бромс, Нилс Клаесон, Астрид Троциг и Јозефин Ериксон.
Марсел Хиршер
Марсел Хиршер (германски:Marcel Hirscher; роден на 2 март 1989) е поранешен австриски скијач, Тој е двократен олимписки шампион од 2018 (комбинација, велеслалом), 7-кратен светски шампион (рекордни во машка конкуренција заедно со Тони Зејлер), 8-кратен победник на Светскиот куп во генералниот пласман по ред, победник на 67 етапи од Светскиот куп (на второ место по бројот на победи во историјата на Светскиот куп за мажи по Ингемар Стенмарк).
Хиршер бил специјалист за техничките дисциплини (слалом и велеслалом), а поретко се натправувал и во комбинација и повремено во супервелеслалом. Поради рекордниот број на титули и долгогодишната доминација во слалом и велеслалом, многумина, меѓу кои и и неговите поранешни ривали Хенрик Кристоферсен, Кјетил Јансруд и Алексис Пинтураул, го сметаат за најдобриот алпски скијач во историјата. Пет пати ја добил наградата за спортист на годината во Австрија (2012, 2015, 2016, 2017, 2018).