cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Раководење со проекти
Кругот на мониторинг и контрола
Кога промени ќе настанат во некој проект, изводливоста на проектот треба да биде повторно разгледана. Важно е да не се изгубат првичните цели и таргети на проектот. Кога промените ќе се акумулираат, предвидениот краен резултат може да не ја оправда инвестицијата.
Затворање
Затворањето вклучува формално прифаќање на проектот. Административните активности вклучуваат архивирање на податотеките и документирање на тоа што се научило од грешките. Фазата на затворање се состои од две фази:
Системи за проектна контрола
Проектната контрола е елемент на проектот кој овозможува проектот да се одвива според планот, на време и според предвидениот буџет. Проектната контрола започнува со планирањето и завршува со пост-имплементирачки преглед на проектот, исто така имајќи голем удел низ сите фази на процесот. Секој проект треба да биде подложен на правилното ниво на контрола кое е потребно: големата контрола одзема многу време, од друга страна пак малата контрола е многу ризична. Доколку проектната контрола не е имплементирана правилно, трошоците на бизнисот треба да бидат гледани како грешки, поправки или доплнителни хонорари.
Контролните системи се потребни за трошоци, ризик, квалитет, комуникација, време, промени, набавка, и човечки ресрси. Дополнително, ревизорите треба да земат предвид колку е проектот важен за финансиските извештаи, колку се стејкхолдерите релевантни за контрола, и колку контроли постојат. Ревизорите треба да го прегледаат процесот на развој и процедурите како се тие имплентирани. Процесот на развој и квалитетот на крајниот производ може, исто така, да бидат испитани ако е тоа потребно или се побара.
Бизнисите понекогаш употребуваат процеси за формален развој на системите. Ова помага за да се осигураат дека системите се развиени успешно. Формалниот процес е поефективен во создавање на силна контрола, и ревизорите треба да го испитаат овој процес за да потврдат дека е добро дизајниран и дека се применува во пракса. Добар план за развој на формалните системи вклучува:
= Наводи =
Абецедар
Абецедар — буквар на македонски јазик за македонското национално малцинство во Грција, подготвен од специјална комисија на грчката влада (Папазахариу, Сијакцис и Лазару), под меѓународен притисок и покровителство на Друштвото на народите во Женева, отпечатен во Атина во мај 1925 на лерински народен говор со специјално приспособена латинична азбука и со нагласено фонетски правопис. Целта со издавањето на таа вредна книга во развитокот на македонскиот јазик и култура е образовање на македонското население во Егејска Македонија. Со самиот факт што тој дел на Македонија потпаднал под грчка контрола, на македонското население му била укината можноста да се образува на својот мајчин јазик. Со издавањето на Абецедарот се направил голем чекор кон остварување на таа цел, но за жал за многу кратко време. Имено, после неговото печатење Абецедарот бил запленет и уништен од страна на грчката влада, а со тоа е изгубена и единствената врска на Македонците со својот јазик сѐ до 2006 година. Во 2006 година е дозволено повторно преиздавање на Абецедарот на македонски јазик и е испечатен во Солун. Второто издание на Абецедарот го оживеа македонскиот народ а со тоа и заживување на македонскиот дух во делот на Егејска Македонија и тоа е овозможено благодарејќи на политичката партија на Македонците во Егејска Македонија — „Виножито“. Во новото издание се вклучени старото издание на Абецедарот, новото издание на Абецедарот, предговор и други неколку статии.
Одлики на Абецедарот
Абецедарот е направен врз основа на битолско-леринското наречје и неговиот зборовен фонд е најчесто од тој говор. Одлика на Абецедарот е тоа што се користи латиницата како азбука со неколку карактеристични букви што ги нема во стандардниот македонски јазик. Азбуката се состои од 29 букви од кои две ги нема во стандардниот македонски јазик. Исто така во Абецедарот се користат и неколку диграфи и триграфи со кои се претставуваат гласовите Ѓ, Ќ, Љ, Њ во комбинација со самогласки. Двете карактеристични букви на Абецедарот се Î и Ü со кои се означувале гласовите /ɘ/ и /y/. Како дел од азбуката е и буквата Ѕ која е карактеристична за македонскиот јазик.
Второто издание
Во второто издание, покрај првиот дел, го има и новиот дел во којшто се користи стандардната македонска кирилица и правопис за разлика од првото издание. Исто така во првото издание на Абецедарот бил вклучен и посебен дел за граматика каде се разработуваат личните заменки, присвојните заменки, прилози за време и место, и глаголи. Сиот материјал обработен во овој Абецедар поддржан е со текстови инспирирани од секојдневниот живот на луѓето за полесно учење и совладување на материјалот.
Реакции во Грција
Новото издание на Абецедарот е издадено во 2006 во Солун од страна на македонската политичка партија во Грција „Виножито“. Целта е да се образува македонското население во Егејска Македонија, бидејќи се во многу тешка позиција заради грчката политика. Повторното издавање на Абецедарот е од историско значење како за Македонците од Егејска Македонија така и за сите Македонци во светот. Тоа е еден прв чекор кон признавање на Македонците во Грција и станување на рамноправни граѓани во рамките на Република Грција. Новото издание го содржи стариот Абецедар и новото издание напишано на стандарден македонски јазик. На почетокот на Абецедарот има неколку статии што се испишани на три јазици: македонски, англиски и грчки јазик. Статиите се следните: Место предговор, Поздрав од Европа, Почитувани и Куса историја на Абецедарот. Издавањето и промоцијата на Абецедарот во Грција била не многу пријатно прифатена, но сепак се изнашло разбирање за потребите на Македонците што живеат во Грција.
Француски Судан
Француски Судан (француски: Guinée française) — француска колонијална територија во федерацијата на Француска Западна Африка во периодот од 1880 до 1960 година, кога територијата станала независна држава под името Мали. Колонијата била официјално наречена Француски Судан од 1890 до 1899 година, а потоа повторно од 1921 до 1958 година и имала различни имиња во текот на своето постоење. Колонијата првично била формирана во голема мера како воен проект предводен од француски војници, но во средината на 1890-тите се нашла под цивилна администрација.
Големоит број административни реорганизации во почетокот на 1900 година довеле до зголемена француска администрација за прашања поврзани со земјоделството, религијата и ропството. По Втората светска војна, Африканското демократско обединување на Модибо Кеита станала најзначајна политичка сила која се залагала за независност.
Мали првично ги задржала блиските врски со Франција и се приклучила на краткотрајната федерација со Сенегал во 1959 година, но врските со двете земји брзо ослабнале. Во 1960 година, Француски Судан формално станала Република Мали и започнала да се дистанцира од Сенегал и Франција.
Основање
Француски Судан првично бил формиран по воени напади и претставувал продолжување на француската колонија во Сенегал. Иако областа и понудила на Франција мала економска или стратешка корист, војската ефикасно се залагала за поголемо освојување во регионот. Ова делумно се должело на фасцинацијата со големите империи, како што биле Царство Мали и Царство Сонгхај.
Француското освојување започнало во 1879 година, кога Жозеф Галиени бил испратен во областа за да формира тврдина и да ја испита земјата за железничка пруга од Дакар во Сенегал до реката Нигер. Тоа било проследено со воспоставување на бројни француски тврдини и политички сојузи со конкретни водачи во регионот во раните 1880-ти. Административната структура на областа сè уште била во голема мера под контрола на францускиот гувернер на Сенегал. Иако цивилната администрација на францускиот гувернер на Сенегал формално владеела со оваа област, воените офицери во регионот во голема мера ги заобиколиле овие водачи и директно одговарале на командантите во Париз.
Француските цивилни администратори се бореле со воените водачи, а двете сили поминале низ бројни промени во водството на територијата, додека Луи Архинард бил назначен за воен гувернер во 1892 година. Тој спроведел неколку воени походи против Самори Туре, Ахмаду Тал и други отпорни водачи во регионот.
Администрација
Регионот бил управуван под бројни различни имиња помеѓу 1880 и 1960 година. Областа била позната како Горна река од 1880 до 18 август 1890 година, кога била преименувана во Француски Судан, со главен град во Кајес. На 10 октомври 1899 година, Француски Судан бил поделен, при што јужниот дел се приклучил кон крајбрежните колонии, а остатокот се поделил на две административни области наречени Среден Нигер и Горен Сенегал. Во 1902 година, регионот повторно бил организиран во обединета колонија под името Сенегамбија и Нигер. Името повторно се променило во 1904 година во Горен Сенегал и Нигер. Конечно, во 1921 година името се сменило повторно во Француски Судан.
Границите и администрацијата на колонијата исто така се менувале неколкупати. Првично, во почетниот период, колонијата се распаднала помеѓу воената администрација и цивилната администрација од Сенегал. Во 1893 година, Француски Судан официјално стапил под цивилна администрација, кое траело до 1899 година. Во тој момент била направена реорганизација на колонијата во 11 јужни провинции во други француски колонии како Француска Гвинеја, Брегот на Слоновата Коска и Дахомеј.
Областа која не била реорганизирана била управувана од страна на две администрации поврзани со други француски колонии. По ова, територијата на колонијата била повторно воспоставена во 1902 година. Иако границите се поместиле малку, постоела мала територијална промена до 1933 година. Во тој момент, колонијата на Француска Горна Волта (денешна Буркина Фасо) се распаднала и северната територија била вклучена во Француски Судан.
Во 1947 година, Горна Волта била повторно воспоставена, а границите на Француски Судан станале оние кои на крајот станале граници на Мали. Кајес бил основен главен град од 1890 до 1908 година, кога главниот град се преселил во Бамако.
Земјоделство
Колонијата најмногу го поддржуваше земјоделството. Единствените култури биле одгледување на ореви собрани близу железничката пруга меѓу Кајес и Бамако. Меѓутоа, по успешните тестови на растечкиот египетски памук во Западна Африка за време на Првата светска војна, Емиле Белиме започнал кампања за изградба на голем систем за наводнување по должината на реката Нигер. Започнувајќи од 1921 година, биле изградени значајни проекти за наводнување околу Куликоро, а подоцна и во други места. Французите сметале дека овој проект може да им конкурира на големите центри за производство на памук од Египет и САД.
За разлика од другите земјоделски проекти во Француска Западна Африка, францускиот проект за наводнување во Судан првично се потпрел на семејствата кои доброволно се преселиле по должината на линиите воспоставени од колонијалниот орган. Не можејќи да привлечат доволно доброволци, колонијалните власти започнале да пробуваат принудно преселување.
Религиозна политика
Иако одржувале формална политика за неутралност во однос на религијата, француската колонијална администрација започнала да го регулира исламското образование во раните 1900-ти. Покрај тоа, стравот од панисламистички политички пораст низ Северна Африка ги натерало на Французите да усвојат политики кои имаат за цел да го спречат ширењето на исламот надвор од она што веќе постоело и да ги спречи муслиманските водачи да управуваат со немуслиманските заедници. Домородните религии и христијанството постоеле под помалку формални политики, а француските напори честопати ги користеле за да го балансираат ширењето на исламот во регионот.
Во 40-тите години, религиозното движење наречено Аллах Кура започнало во Сан Серкл врз основа на визиите на една личност. Локалните администратори дозволиле движењето да се шири и да се практикува, гледајќи го како потенцијално ограничувачко влијание врз ширењето на исламот подалеку на југ. Во доцните 1950-ти, муслиманските протести и немири низ колонијата дополнително придонеле за растечкото движење за независност.
Ропство
Како и голем дел од остатокот од Француска Западна Африка, властите наметнале експлицитни правила во обид да се стави крај на ропството во регионот. Во 1903 година, владата им наложила на француските администратори повеќе да не ја користат категоријата роб како административна категорија. Ова било проследено во 1905 година со формален француски декрет со кој се ставил крај на ропството.
Речиси еден милион робови во Француска Западна Африка одговориле на овој декрет, оддалечувајќи се од своите господари и населувајќи се на друго место. Французите ги поддржале овие напори со создавање населби околу реката Нигер и копање на бунари за заедниците, за да можат да се оддалечат од нивните поранешни господари.
Овој процес значително влијаел на јужните и западните делови на денешен Мали, но во северните и источните делови на колонијата голем број робови останале во службеност на своите господари. Според груби проценки, низ целата област на денешен Мали околу една третина од поранешните робови се оддалечиле од ропството, додека две третини останале со своите господари. Во 1920-тите, поголемиот дел од туарешките домаќинства сѐ уште имале робови.
Независност
По усвојувањето на Loi Cadre од страна на Француското национално собрание во 1956 година, голем дел од колониите во Француска Западна Африка започнале да одржуваат избори за зголемување на самоопределувањето на нивните територии. На првите избори што се одржале во Француски Судан во 1957 година, Африканското демократско обединување на Модибо Кеита победило на изборите, освојувајќи мнозинство во соседните земји Брег на Слоновата Коска, Француска Гвинеја и Горна Волта. По францускиот уставен референдум од 1958 година, Република Суданеза се прогласила за република со внатрешна автономија на 24 ноември 1958 година. Суданската република била втора колонија по Мадагаскар која се приклучила на Француската заедница, со што ја обезбедила внатрешната автономија преку поврзување на сопствената валута, надворешната политика и одбрана со Франција.
На почетокот на јануари 1959 година постоеле планови за создавање на федерација на Суданската република со Сенегал, Дахомеј и Горна Волта во Федерација на автономни држави. Меѓутоа, до април ниту законодавната власт на Дахомеј ниту пак на Горна Волта не ја ратификувале федерацијата, па така била формирана Федерација Мали во состав Суданска република и Сенегал. Во 1959, партијата на Модабо Кеита ги освоила сите 70 места на парламентарните избори во Суданската република и ги здружила силите со доминантната партија во Сенегал, предводена од Леополд Седар Сенгор. Федерацијата прогласила независност на 20 јуни 1960 година во рамките на Француската заедница. Сепак, поделбите меѓу Сенгор и Кеита за управувањето со федерацијата резултирале со негово распаѓање на 20 август 1960 година. Областа на Француски Судан официјално била прогласена за нова република под името Мали.
Стефан Митровиќ (ватерполо)
Стефан Митровиќ (29 март 1988) е српски ватерполо-центар за Партизан. Тој бил член на машката ватерполо репрезентација на Србија која освоила бронзен медал на Олимписките игри во 2012 година и златни медали во 2016 и 2020 година. Тој бил извлечен од тимот на Олимпијадата во Пекинг во 2008 година, откако се здобил со повреди во сообраќајна несреќа со мотор. Светската титула ја освоиле во 2009 и 2015 година и европската титула во 2012, 2014, 2016 и 2018 година.
Партизан Рајфајзен
На 22 октомври 2011 г. Митровиќ постигнал три гола во првото коло од Групата на Евролигата, во поразот со 8–9 од Сегед Бетон ВЕ. На 26 ноември Митровиќ постигнал гол во победата од 9–6 во третото коло во Евролигата над ЖФ Егер во Белград. Митровиќ постигна три гола на 14 декември во четвртото коло од Евролигата, во вториот пораз од 12-8 од ЖФ Егер. На 8 февруари Стефан Митровиќ постигнал гол за Партизан во петтото коло од Групата на Евролигата во кое неговиот тим победил без проблем со 9–5 против ТЕВА-Васас-УНИКА. На 15 февруари Митровиќ го постигнал својот прв гол во сезоната на државното првенство на Србија, во второто коло од „А лигата“, во победата со 8–6 против Црвена Звезда ВЕТ. На 1 март Митровиќ постигнал гол против ВК Војводина во победата од 10–9 во четвртото коло на „А лигата“.
Шолноки Доса-КОЗГЕП
Почнувајќи од сезоната 2013–2014, тој играше за Шолноки Доса-КОЗГЕП. Тој бил дел од тимот три сезони, до 2016 година, освојувајќи го државното првенство во последните две од трите наврати.
Ференцварош ТЦ
Почнувајќи од сезоната 2016–2017, тој ќе игра за Ференцварош ТЦ заедно со другите засилувања од неговиот претходен тим како Даниел Варга, Норберт Мадарас и Мартон Тот.
Олимпијакос
На 25 јуни 2019 година, тој потпишал за грчкиот моќник Олимпијакос.
Репрезентативна кариера
На 16 јануари, на Европското првенство Митровиќ постигнал гол во првиот натпревар во победата од 8–5 против Шпанија. Митровиќ беше голем дел од својот тим на 19 јануари, во големата победа од 15–12 против бранителот на титулата европски првак Хрватска. Тој постигна два гола за својот тим. На 27 јануари Митровиќ постигнал два гола во полуфиналната победа со 12–8 над Италија. Стефан Митровиќ го освои Европското првенство во 2012 година на 29 јануари. Тој постигна два гола заедно со својот капитен Вања Удовичиќ во финалето против Црна Гора кое неговата репрезентација го доби со 9-8. Подоцна истата година тој освои бронзен медал на Олимпијадата во 2012 година.
Клуб
ВК Партизан
Солноки
Ференцварош
Олимпијакос
Приватен живот
Митровиќ е во брак со Илинка.
Рахилка Фирфова
Рахилка Фирфова Ѓоргова-Раца (, -, ), позната е како „магичната муза“ на Коста Солев. Тој на 6 октомври 1928 година како псевдоним го зел нејзиното име и станал познат како Рацин.
„Антологија на болката“ e стихозбирка напишана помеѓу февруари и јули 1928 година која ѝ е посветена на Рахилка Фирфова, ученичка во шести клас на велешката гимназија. Стихозбирката е потпишана со скратената форма К. Р-ин, израз на псевдонимот Рацин, за кој во една своја картичка од 6 октомври 1928 година, ѝ пишува на својата сакана: „Го земам твоето име како мое, и за тоа ти подарувам бесмртност“. Така и станува, а Рацин во своето презиме трајно и болно ќе ја носи големата и невозвратена љубов.
Иван или витезот со лавот
Иван или витезот со лавот (Yvain ou le Chevalier au lion) — витешка поема на средновековниот писател Кретјен де Троа. Напишана некаде во 1170, веројатно во исто време со Ланселот или витезот од кочијата, друга поема која се чини дека е претхоник на Витезот со лавот. Во поемата се зборува за Иван или Ивејн, витез од округлата маса во дворот на Кралот Артур, кој заминува на витешки поход.
Витезот со лавот е достапна во осум ракописи и два фрагменти. Поемата сочинува 6,808 осмерци во рима, а постојат и две изданија со илустрации. Според Жан-Пјер Фуше, француски книжевен критичар: „авторот го сметал Иван за свој најдобар витешки роман“. Иако овој роман има извршено големо влијание врз западната книжевност, сепак според многумина тој многу наликува на хагиографијата Животот на Свети Мунго.
DragonForce
DragonForce е англиски пауер метал бенд формиран во Лондон во 1999. Групата е позната по нивните брзи песни, двојни гитарски солажи и вметнувањето на звуци со електронски ефекти во нивната музика.
Гитаристите Херман Ли и Сем Тотман се единствените двајца членови кои се во бендот од неговото основање па сѐ до денес. Нивниот последен албум The Power Within бил издаден на 5 април 2012 година.
Историја
DragonForce се формирани во 1999 од дел од членовите на распаднатиот бенд Demoniac, под името DragonHeart, но подоцна ќе го сменат името во DragonForce поради истоимениот бразилски бенд. Кариерата им започнува со објавување на песни на MP3.com, со што се искачуваат на врвот на мрежното место по бројот на симнувања. Првата нивна песна „Valley of the Damned“ достигнува 500.000 симнувања за првите неколку минути откако е поставена. Двајца од членовите (Стив Вилијамс и Стив Скот) ќе го напуштат бендот и ќе го формираат пауер метал бендот Power Quest.
Првата успешна песна им е „Starfire“, од нивниот деби албум Valley of the Damned. Песната ќе е забележителна поради тоа што почнува со вовед на пијано, што е нетипично за другите песни на бендот. Имаат издадено три албуми, пропратени со турнеи придружувајќи ги Helloween, W.A.S.P. и Iron Maiden. Во октомври 2005 басистот Адријан Ламберт ќе се повлече од бендот, официјално за да посвети повеќе време на својот син, а неофицијално поради несогласувањата со Херман Ли и Сем Тотман. По еден месец од неговото заминување бендот ќе потпише со Роудранер Рекордс и го издаваат нивниот засега последен албум Inhuman Rampage. Ламберт бил заменет со Фредерик Леклерк.
Песната „Through the Fire and Flames“ ќе се најде на видеоиграта Guitar Hero III: Legends of Rock, што значајно ќе придонесе за порастот на нивната популарност. Четвртиот студиски албум Ultra Beatdown бил издаден во август 2008 и бил пропратен со турнеја заедно со финскиот фолк метал бенд Turisas.
Во 2011 бендот го претставил својот нов вокалист Марк Хадсон. Новиот член имал искуство како пејач во метал бенд, но никогаш не се занимавал професионално со музика. Неговиот прв настап со DragonForce бил токму на концертот на Iron Maiden, каде настапиле како предгрупа и ја промовирале новата песна „Cry Thunder“.
На 15 април 2012 г. бил објавен петтиот по ред студиски албум The Power Within. Една од песните на тој албум е „Fallen World“, која според мислењето на бендот е нивната најбрза песна дотогаш. За 2013 е најавена турнеја низ Ирска и Велика Британија, а треба на настапат и на еден фестивал во Австралија.
Музички стил
Често стилот на бендот е условуван и со екстремен пауер метал. Херман Ли во едно интервју ќе каже:
Атик Мустафа-паша џамија
Џамијата Атик Мустафа-паша (турски: Atik Mustafa Paşa Camii или Hazreti Cabir Camii) — поранешна православна црква која се наоѓала во Истанбул, Турција. По падот на Цариград црквата била претворена во џамија. Долго време црквата се идентифицирала со Св.Петар, но сепак за тоа нема доволно докази.
Црквата била изградена во 1059 година во времето на Исак I Комнин и долго била сочувувана од различни непригоди. Самата црква се одликувала со својата убавина и самата Ана Комнина запишала дека нејзината мајка Ана Даласена честопати доаѓала овде и ја одржувала својата богослужба. По падот на Цариград, црквата била разрушена од земјотрес во 1509 година. Во 1512 година Коџа Мустафа-паша овој објект го претворил во џамија. Во 1729 година, во Истанбул односно во реонот Балат настанал голем пожар каде џамијата доживеала повторна катастрофа но набргу потоа повторно била обновена. Во 1894 година биле срушени минаретите но истите повторно биле изградени во 1906 година. Последната реконструкција на џамијата била во 1922 година.
Емилија Фогелклу
Биографија
Ќерката на окружниот матичар, Емилија Фогелклу се истакнала како студент. Откако присуствувала на Kungliga Högre Lärarinneseminariet, таа станала учителка во Гетеборг и почнала да пишува, првично за религиозно образование. Таа била вклучена во движењето за образование на работниците и пишувала за прогресивна образовна реформа. Во 1909 година, таа станала првата жена во Шведска која добила диплома по теологија.
Во 1915 година, Фогелклу присуствувала на женската мировна конференција во Хаг. Таа постанала рана членка на Женската меѓународна лига за мир и слобода и продолжила да придонесува за либералното феминистичко списание Тидварвет. Нејзината посветеност на меѓународниот мир подоцна ќе ја види нејзината работа со Service Civil International, по Втората светска војна.
На 52-годишна возраст, Фогелклу ја добила стипендијата Зом на Фондацијата Шведска-Америка, која и овозможила да студира социологија и психологија во Њујорк и Чикаго. Таа држела предавања на овие теми по нејзиното враќање во Шведска, но нејзината кариера во образованието добила удар во 1938 година, кога и била одбиена професорската позиција во Упсала. Меѓутоа, во 1941 година таа станала првата жена на која и била доделена почесен докторат по теологија.
Иако е опишана како човек која лесно стекнува пријатели, Фогелклу страдала од напади на депресија. На дваесет и четири години доживеала духовно богојавление кое ја спасило од работ на самоубиство. Во 1922 година се омажила за Арнолд Норинд, географ кој го делел нејзиниот духовен поглед. Бракот бил среќен, но краткотраен - Норлинд подлегна на туберкулозата во 1929 година. Две години подоцна, Фогелклу станала една од првите квекери во Шведска, приклучувајќи се на Друштвото на пријатели во 1931 година.
Емилија Фогелклу починала во 1972 година. Таа е погребана на гробиштата Вестра Алштад во парохијата Андерслов, округот Скане. Нејзиниот епитаф гласи: „Уште има светлина“.
Жак Превер
Животопис
Жак Превер е роден на 4 февруари 1900 година во Неји на Сена, предградие на Париз на самата граница на Болоњската шума, од татко Андре Превер и мајка г. Превер, родена Катис. Семејството има финансиски потешкотии, се селат во Тулон, па пак се враќаат во Париз. Постојаните преселби, промени на училишта, немаштијата и Првата светска војна влијаат на тоа Превер засекогаш да го напушти школувањето и од својата петнаеста година, работи повремено разни физички и канцелариски работи.
Служи војска во Линевил во Лорена, каде го запознава Ив Танги, иден голем сликар на надреализмот, и во Цариград каде го запознава Марсел Дијамер. По враќањето во Париз, тројцата пријатели живеат заедно.
Во 1925 година Превер се венчал со пријателката од детството, Симон Дијен. Во нивната куќа на Монпарнас се собираат Бретон, Деснос, Арагон, Пере, Кено и други надреалисти, а домаќини се Танги, Превер и Дијамер со своите супруги. Тројцата пријатели одлучуваат да се приклучат на надреалистичкото движење (1925 година).
Преверовата соработка со надреалистите траела сѐ до разделбата со Бретон во 1928 година.
Од 1930, заедно со помладиот брат, филмски режисер, Пјер Превер работел на реализацијата на неколку филмови, како глумец асистент и сценарист; подоцна пишувал сценарија и дијалози за Реноар, Карне, Громињон, Кајат, Отан Лару и други режисери и театарски дружини: кратки драми, монолози, хорски рецитали и шансони.
Соработува со композиторот Жозеф Козма и театарската група „Октомври“.
Во 1946 година се родила Мишел, ќерка на Жак и Жанин Превер.
До својата смрт на 11 април 1977 година, објавил повеќе збирки песни и книги. Неговата смрт во голема жал го завила Париз и цела Франција, претворајќи се во национална жалост.
Поезија
Анархист, одметник и сонувач, Превер во својата хуманистички ангажирана лирика зборува за животот во различните негови аспекти. Своевиден моралист и критичар на општеството, Превер укажува на сѐ уште можните простори за човекова среќа која малограѓаните, клерикалците, милитаристите и политичарите постојано ја загрозуваат. Наречен е и "поетот на Париз".
Неговата поезија е мошне едноставна и разбирлива, полна е со народна лексика и изрази земени од секојдневниот живот од вистинските, среќни или несреќни, драматични или комични судбини на луѓето. Тој со својот слободен стил се спротивставува на поранешниот донекаде вкочанет и извештачен поетски јазик и стил.
Тематскиот круг на неговата поезија е мошне широк: од љубовната среќа и радост, од животните надежи, до очајот, недовербата, болеста, заморот и смртта. Сепак, центарот на сѐ е љубовта, нејзината магија и моќ, нејзината нежност и жестокост, тграгичните или хумористичните страни како и нејзината вечна привлечност.
Првата Преверова збирка песни „Зборови“ (франц. Paroles) објавена во 1945 година постигнала незапамтен успех: во краток период продадени се 150.000 примероци! Од смртта на Виктор Иго до Превер, Франција немала повистински народен поет, кого подеднакво го сакаат и рафинираните љубители на поезија и луѓето со скромно образование.
Леополд IV (војвода од Австрија)
Леополд IV (Leopold IV der Dicke, роден околу во  - починал на  во  ) — владетел од Хабсбуршката династија како војвода од Австрија (1386—1411), војвода од Штаерска, војвода од Корушка и војвода од Крањска (1386—1396), гроф од Тирол (1386—1406).
Рани години
Леополд IV бил син на војводата Леополд III и Виридис Висконти. Во 1386 година неговиот татко бил убиен во Битката кај Семпах. Нивниот чичко Албрехт III ги управувал териториите на нивниот татко бидејќи Леополд, заедно со неговите браќа Вилхелм, Ернест и Фридрих биле малолетни.
Управување
По конфликтот и по склучувањето на договор во Холенбург со неговиот братучед Албрехт IV, Леополд од 1396 година станал војвода на Горна Австрија (Тирол и Предна Австрија). По смртта на неговиот брат Вилхелм тој од 1406 до 1411 година бил регент во Виена на неговиот малолетен внук Албрехт V во Виена, идниот римско-германски крал.
Семејство
Леополд во 1393 година се оженил за Катарина Бургундска, ќерка на војводата Филип Храбриот од Бургундија и неговата сопруга грофицата Маргарета. Тие немале деца.
Владимир Полежиноски
Владимир (Владо) Полежиноски - Полежина (Кичево, 30 мај 1913 - Скопје, 16 јуни 1980 година) — македонски комунист, учесник во НОБ и член на АСНОМ. По Резолуцијата на Информбирото бил репресиран и испратен на Голи Оток.
Рани години
Роден е во семејството на Јонче и Стефанка Полежиноски. Основно образование завршил во Кичево, а гимназија во Битола во 1932 година. По завршување на гимназијата, во есента 1932 година се запишал на Правниот факултет во Париз, каде што со успех ги завршил студиите, а потоа одбранил и докторат на универзитетот Сорбона во март 1939 година на тема „Фондови за изедначување на девизните курсеви". За време на студиите во Париз активно се вклучил во студентското демократско движење, а во 1937 година станал и секретар на студентското друштво во Париз.
Втора светска војна
Полежиноски бил повикан на отслужување на воениот рок во стара Југославија и служел во Требиње, каде што го затекнала и капитулацијата на стара Југославија. Тој се вратил во родното Кичево, каде што токму тогаш Кузман Јосифовски - Питу го формирал Месниот комитет на КПЈ во Кичево во октомври 1941 година. Во почетокот Кузман не се сложил Полежина да влезе како член на МК, бидејќи сметал дека партијата е на работничката класа, а интелектуалците каков што бил Полежина не може да бидат членови. Сите кичевски првоборци се залагале за Полежина да биде член. Кузман Јосифовски-Питу сфатил дека Полежина како убеден демократ и антифашист треба да биде член на КПЈ.
Полежина станал политички секретар во кичевската организација. Работејќи на подготовките во Кичево, заедно со повеќе свои другари бил затворен од италијанските окупаторски власти. Во мај 1943 година бил пренесен во концентрациониот затвор Порто Романо во Албанија, каде останал до капитулацијата на фашистичка Италија на 8 септември 1943 година. По враќањето во Кичево, активно се вклучил во Народноослободителното движење во првоослободениот град Кичево во НОВ. Благодарејќи на неговата активна работа и резултати како и потребите бил повлечен да работи во Главниот штаб на Македонија на теренот на Дебрца.
Во 1944 година Полежина работи на подготовките за АСНОМ, заедно со Методија Андонов - Ченто, Полежина, Киро Глигоров, Апостолски, како и Светозар Вукмановиќ - Темпо и многу други раководители и членови на Главниот штаб. Според сеќавањата на Киро Глигоров: „Сите работевме, но се разбира Полежина имаше големо познавање и даде голем придонес во создавањето на актите на АСНОМ.“ На Првото заседание на АСНОМ е избран во неговиот Президиум, како негов втор секретар.
Иако Полежина ѝ бил потребен во Македонија, веќе на 3 ноември 1944 година е разрешен од својата функција во Президиумот и е испратен на работа во НКОЈ.
По војната
Полежина како шеф на воената делегација во периодот од ноември 1947 година па до резолуцијата на Информбирото во 1948 година, активно работел во Франкфурт. Во август 1948 година бил повикан на разговор кај шефот на руската воена мисија и оттогаш почнала голготата на Полежина. Набргу тој бил повлечен од Германија и демобилизиран од војската. Паднал во голема немилост, принуден сам да се снаоѓа за да преживее со семејството.
Во јануари 1951 година без судски процес бил лишен од слобода и протеран на Голи Оток на „Мермер“, каде што останал до април 1954 година.
По затворот се вратил во Белград и се вработил во Народната банка, а по кусо време и во Институтот за економски работи. Поради семејни причини во 1965/1966 година дошол во Скопје и се вработил во Економскиот институт. Работел во иста канцеларија со академик Никола Кљусев.
Неговите соборци од Кичево, Борис Грујоски, Борис Алексоски - Карче, Пецо Чингоски, Драгољуб Прјоски и Илија Топаловски сторија многу тој да ја добие Партизанска споменица 1941.
Во Кичево неговото име го носи Основното училиште "д-р Владимир Полежиноски", како и улицата каде што е роден и живеел.
ФК Колубара
ФК Колубара е фудбалски клуб од Лазаревац, Србија. Моментално се натпреварува во Суперлигата на Србија, најсилното фудбалско ниво во земјата.
Историја
Колубара во текот на целите 70-ти години била постојан член на Српската републичка лига (3. ранг во СФРЈ) а првите значајни резултати ги постигнала во средината на 80-тите, поточно од 1983 до 1985 година, кога се натпреварувала во Втората сојузна лига на СФР Југославија. Во својата прва второлигашка сезона (1983-84) го освоила деветтото место, или завршила точно на средината на табелата во Втората лига Исток, но затоа веќе следната сезона (1984-85) завршила на последното место. До распаѓањето на СФРЈ во 1992 година останала во третото ниво, во Меѓурепубличката лига Север.
Во текот на последните три децении воглавно играла во вториот или третиот ранг на натпреварување. Деведесеттите години Колубара ги започнала во српската лига за во 1998 година да се пласира во Втората лига на СР Југославија и таму останала до 2002 година.
Во 2008 година, Колубара се вратила во Втората лига на Србија, завршувајќи на 11. место во сезоната 2008-2009. Сепак веќе следната сезона, Колубара била многу подобра и дошла блиску за прв историски пласман во елитната дивизија на Србија, но како резултат на поразот во последното коло од Телеоптик го загубила второто место кое носело директна промоција и завршила трета.
Во сезоната 2010-2011, клубот го освоил 15-тото место во Првата лига на Србија и требало је да испадне во понизок ранг, но после откажувањето на БАСК од играње во Суперлигата, тој клуб под казна бил префрлен во понизок ранг, а Колубара го потполнила неговото празно место во Првата лига после одлуката на Фудбалскиот сојуз на Србија. Во сезону 2012-2013, Колубара завршила на претпоследното 17. место и испаднала во третото ниво, Српска лига Белград, но после само една сезона се вратила во Првата лига на Србија.
Во сезоната 2020-2021, Колубара го освоила второто место во Првата лига и за првпат во својата историји изборила промоција во Суперлигата на Србија.
Стадион
Стадионот на кој игра клубот се вика Стадион ФК Колубара и се наоѓа во Лазаревац. Стадион има капацитет од околу 2.500 гледачи. Во текот на 2019 година, стадионот добил расвета по стандардите на УЕФА, со рефлектори од 1.500 лукса, а средствата се обезбеде ни со помош на Градот Белград. Пред тоа биле поставени стадионски столчиња на трибините, па капацитетот на овој спортски објект моментално е 2.500 седечки места.
Саламанка (покраина)
Саламанка (шпански изговор: [salaˈmaŋka]) ― покраина во западна Шпанија, во западниот дел на автономната заедница Кастиља и Леон. Се граничи со покраините Замора, Ваљадолид, Авила и Касерес, а на запад со Португалија. Има површина од 12.349 км² и во 2018 година имала население од 331.473 луѓе. Таа е поделена на 362 општини, 11 окрузи (комарски), 32 здружени општини (манкомунидади) и пет судски области. Од 362 општини, повеќе од половина се села со помалку од 300 жители.
Географија
Покраината Саламанка се наоѓа во западна Шпанија, во западниот дел на Кастиља и Леон. Има просечна надморска височина од 823 метри, но има големи варијации низ покраината, со 2,248 м е највисоката точка на врвот на Сеха Канчал во масивот Сиера де Бехар и 116 м е најниската точка во долината на Салто де Саусеље. Забележан е и планинскиот венец Сиера де Франсија. Хидрографската мрежа Саламанка главно била создадена од сливот на Дуеро. Најважните реки се реките Дуеро, Тормес, Агуеда, Уебра и Јелтес.
Регионот е добро наводнуван со голем број брани и акумулации, а со повеќе 3.400 милиони кубни метри, тој е покраина со трет најголем капацитет за складирање вода во Шпанија, втор само по покраината Бадахос и покраината Касерес. За посебно споменување е Алмендранската брана, на пет километри од селото Алмендра. Изградена помеѓу 1964 и 1970 година, браната е дел од хидроелектричниот систем познат како Duero Drops, заедно со Кастро, Рикобајо, Сауселе и Виљалкампо. Тој е еден од најголемите акумулации во Шпанија со површина од 86.5 км2 и 2,5 милијарди кубни метри вода. Самата брана е широка повеќе од половина километар и на висина од 202 м, таа е една од највисоките градби во Шпанија.
Знаменитости
Постојат римокатолички катедрали во Саламанка и Сјудад Родриго. Старата катедрала во Саламанка била основана од епископот Јеромеј Перигордски, во 12 век и завршена во романски/готски стил во 14 век. Посветена е на Света Марија од Столицата. Новата катедрала во Саламанка била изградена помеѓу 16 и 18 век во доцноготски и барокни стилови. Изградбата започнала во 1513 година, а катедралата била осветена во 1733 година. Нарачана е од Фердинанд V Арагонски од Шпанија. Со кралски декрет во 1887 година била прогласена за национален споменик.
Федерико Фелини
Федерико Фелини, (италијански: Federico Fellini) (20 јануари 1920, Римини, Италија – 31 октомври 1993, Рим, Италија) бил познат италијански филмски режисер. Фелини се смета за еден од највлијателните и најпочитуваните режисери на 20-от век.
Римини (1920-1938)
Фелини е роден на 20 јануари 1920 година во семејство од средна класа во Римини, тогашно мало гратче на Јадранското Море. Неговиот татко Урбано Фелини (1894-1956), роден во семејство на земјоделци и мали земјопоседници од селото Гамбетола, во 1915 година се преселил во Рим, каде што работел како чирак во фабриката за тестенини "Пантанела". Неговата мајка, Ида Барбјани (1896-1984), потекнува од буржоаско католичко семејство на римски трговци. И покрај силното неодобрување на нејзиното семејство, таа во 1917 година побегнала со Урбано за да живеат во куќата на неговите родители во Гамбетола. Граѓанскиот брак бил склучен во 1918 година со верска церемонија во Санта Марија Маџоре во Рим. По венчавката, двојката се преселила во Римини, каде што Урбано работел како патнички трговец и продавач на големо. Фелини имал брат и сестра: Рикардо (1921-1991), режисер на документарци за РАИ телевизија, и Марија Мадалена Фабри (1929-2002).
Во 1924 година, Фелини започнал да го посетува католичкото училиште во Римини, а две години подоцна се запишал во државното училиште "Карло Тони". Како примерен ученик, тој своето слободно време го користел за цртање, одржување куклени претстави и го читал популарното списание за деца "Ил кориере деј пиколо" (Il Corriere dei piccolo), кое подоцна имало големо влијание врз неговите филмови. Од раниот живот на Фелини е позната случката кога во католичкото училиште, меѓу сликите на светецот Фрањо Асишки, тој вметнал фотографија на разголена девојка, што било шок за учениците и за свештеникот. Во 1926 година, тој го открил познатиот француски циркус "Гранд Гвињол" со кловнот Пјерино. Исто така, уште како момче, Фелини еднаш неделно одел на кино. "Мачисте во пеколот" (Maciste all'Inferno) на режисерот Гвидо Брињоне (1926) бил првиот филм што гледал Фелини.
Во 1929 година, Фелини се запишал во гимназијата "Џулио Чезаре", каде што се спријателил со Лујџи “Тита” Бензи, кој подоцна ќе стане истакнат адвокат и верна копија на младиот Тита во филмот "Се сеќавам" (Amarcord). Во Италија на Мусолини, Фелини и Рикардо станале членови на "Авангвардиста", задолжителна фашистичка младинска група за машки лица. Во 1932 година, Фелини избегал од дома со намера да му се придружи на патувачкиот циркус, но брзо се вратил назад. Во 1933 година, Фелини за првпат го посетил Рим со своите родители.
Во 1937 година, заедно со сликарот Демос Бонини,Фелини ја отворил "Фебо" - продавница за портрети во Римини. Неговата прва хумористична статија се појавила во "Разгледници за нашите читатели", дел од риминскиот весник "Доменика дел Кориере". Со донесувањето одлука да работи како карикатурист и писател на вицеви, Фелини отпатувал за Фиренца во 1938 година, каде што го објавил својот прв стрип во неделникот "420”. Неположувајќи го испитот од воена култура, Фелини матурирал во јули во 1938 година, откако го повторил испитот.
Преселбата во Рим (1939)
Во септември 1939 година, за да ги задоволи своите родители, Фелини заминал во Рим со цел да студира право. Меѓутоа, тој никогаш не запишал на факултет, туку тоа му било само трик за да добие финансиска поддршка од родителите. Сместен во семеен пансион, тој се запознал со друг долгогодишен пријател, сликарот Риналдо Џеленг. Крајно сиромашни, тие безуспешно ги здружиле силите за да цртаат скици на покровители на ресторани и кафеани. Фелини конечно нашол работа како млад новинар за дневниот весник "Пиколо и Пополо ди Рома", но си заминал за брзо време.
Четири месеци по објавувањето на својата прва статија во едно познато хумористично списание, Фелини се придружил во уредништвото, постигнувајќи успех со својата редовна рубрика, насловена како “Ќе слушате ли што имам да кажам?” Таму, Фелини работел од 1939 до 1942 година, стапувајќи во контакт со писатели и сценаристи кои му овозможиле пристап до шоу-бизнисот и филмот. Меѓу неговите соработници во уредништвото на списанието биле идниот режисер Еторе Скола, марксистичкиот теоретичар и сценарист Чезаре Цаватини и идниот сценарист на Фелини - Бернардино Цапони. Исто така, во овој период, едно интервју што Фелини го направил со Алдо Фабрици, најпознатиот изведувач на вариете во Италија, нивниот непосреден личен прераснал во богата професионална соработка.
Првите сценарија (1940-1943)
Задржан поради деловни обврски во Римини, во 1940 година, Урбано ги испратил сопругата и семејството во Рим за да живеат во станот со неговиот син. Во овој период, Фелини започнал да пишува скици за радио и гегови за филмови. Со неполни дваесет години и со помош на Фабрици, Фелини добил одобрение да работи на сценариото на комедијата "Сонот на пиратот" на Марио Матоли. Во тој период, Фелини го напишал своето прво сценарио "Моралдо во градот", кое го означило почетокот на неговата филмска кариера. . Набрзо, неговата кариера напредувала и тој бил ангажиран на повеќе филмови во "Чинечита". Тоа му овозможило да го прошири кругот на професионални познаници, меѓу кои се наоѓале и романописецот Виталијано Бранкати и сценаристот Пјеро Телини. Во овој период, Фелини започнал да ги чита Кафка, Гогољ, Џон Стајнбек и Вилијам Фокнер, кои заедно со француските филмови на Марсел Карн и Рене Клер ќе извршат големо влијание врз неговиот развој како режисер. Во 1941 година, Фелини ја објавил брошурата "Мојот пријател Пасквалино", каде што во десет поглавја (74 страници) ги опишал авантурите на Пасквалино, неговот алтер его.
Во ноември 1942 година, Фелини бил испратен во Либија, која била окупирана од страна на фашистичка Италија, за да работи на сценариото на "Витези на пустината", во режија на Освалдо Валенти и Џино Таламо. Фелини ја прифатл задачата и тоа му овозможило да си обезбеди продолжување на неговиот налог за регрутација. Одговорен за сценариото, тој исто така ги режирал првите сцени од филмот. Кога Триполи паднал во рацете на британските воени сили, тој и неговите колеги избегале, качувајќи се на германски воен авион кој заминувал за Сицилија. Аполитичкиот Фелини конечно бил ослободен од обврската за регрутација кога еден воздушен сојузнички напад на Болоња ги уништил неговите медицински документи.
Додека пишувал за радиото и се обидувал да ја избегне регрутацијата, есента 1942 година, во канцеларијата на студиото ИРК (италијанска радиодифузна корпорација), Фелини ја запознал Џулиета Мазина (1921-1994). Таа веќе била позната и добро платена глумица, која го позајмувала гласот за ликот на Палина во радио-сериjата на Фелини "Чико и Палина", a исто така, таа била позната по своите музички комедии. Меѓу нив започнала долга и бурна љубовна врска, а на 30 август 1943 година тие се венчале. Мазина не само што била сопруга на Фелини, туку таа била неговата доживотна муза, а исто така глумела во некои од филмовите на Фелини. За неа, Фелини изјавил:
"Малата фигура со нејзината нежност и деликатност ме фасцинира бескрајно. Нејзината енергија влијае кристализирачки врз мене."
Неколку месеци пред нивната свадба, Мазина доживеала спонтан абортус, но подоцна, повторно останала бремена и на 22 март 1945 година го родила синот Пјерфедерико, кого родителите нагалено го викале Федерчино. Но, само по еден месец, нивниот син умрел поради компликации на дишните патишта и Федерико и Џулиета никогаш повеќе немале деца.
Запознавање со неореализмот (1944-1949)
По ослободувањето на Рим на 4 јуни 1944 година, Фелини и Енрико де Сета ја отвориле продавницата "Смешно лице", цртајќи карикатури на американските војници. Во 1945 година, познатиот писател и режисер Алдо Фабрици го запознал Фелини со режисерот Роберто Роселини за кого подоцна, Фелини работел како сценарист и асистент на филмовите "Рим - Отворениот град", "Паисан" и "Чудо". Исто така, Роселини станал негов добар пријател. На тој начин, Фелини се запознал со италијанскиот неореализам. Како резултат на соработката со Роселини, во 1947 година, Фелини и Серџо Амидеј се здобиле со номинација за наградата "Оскар" за сценариото на филмот "Рим - Отворениот град".
Во февруари 1948 година, фелини се запознал со Марчело Мастројани, тогашен млад театарски глумец кој играл во една претстава со Џулиета Мазина. Воспоставувајќи блиска професионална соработка со Алберто Латуада, Фелини учествувал во пишувањето на сценаријата за филмовите "Без милост" (Senza pieta) и "Воденицата на По" (Il mulino del Po). Исто така, Фелини работел со Роселини на антологискиот филм "Љубов" (1948), помагајќи во сценариото додека во "Чудо", глумел мала улога на скитник, заедно со Ана Мањани.