cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гомора (серија)
Четврта сезона
Микеланџело, информиран од Грација, дознава што направиле и оди кај Никола со цел да го спречи во неговата намера. Го носи со себе кај татко му и браќата за да се соочи со нив, меѓутоа неможејќи да оди против своето семејство, на крајот го убива Никола. Вечерта Патриција го информира дека е бремена. Во меѓувреме Џенаро наидува на проблеми при градењето на аеродромот, бидејќи градежниците наоѓаат мртви трупови во едно од земјиштата и полицијата му е зад петици. Го убива Алберто, кога од Тицијана дознава за средбата со обвинителот и за можноста дека може да се појави неговото име зад проектот и ја назначува неа како одговорна. Во Неапол, Џенаро ја носи Патриција пред олтарот каде што ја чека Микеалнџело и како свадбен подарок ѝ дава делосна контрола на Секондиљано.
Во Форчело, Енцо додека ја чека ветената пратка од Патриција, ги праќа своите луѓе да ограбат комбе со пари за да може да купи нова. Мисијата е успешна, но еден од неговите луѓе умира. Валерио, од друга страна се обидува заедно со ‘А Голија, Катонезе и ММА  да открие кој стои позади запленувањето на претходната пратка, дури склучува и лажен таен договор со браќата Карпачо, сомневајќи се најмногу во нив. Но пред втората средба со нив, Валерио доставува писмо на неговиот татко, со упатства да му го даде на Енцо доколку му се случи нешто. Ја дознава вистината за Леванте, но како и Никола, завршува мртов поради тоа, убиен од предавникот ‘А Голија, кој последователно склучува договор со браќата Карпачо и Леванте против Сина крв. Но благодарение на неочекуваната посета на таткото на Валерио, Енцо ја дознава вистината и пожртвуваноста на пријателот, што до тој момент го сметал за предавник. Потоа им поставува стапица на вистинските предавници и успева да го заврши она што Валерио го започнал. Го носи ‘О Креци во Секондиљано за да и ја соопшти вистината на Патриција, пред да го убие.
Патриција пред да одлучи што да преземе следно, го информира Џенаро за настаните. Потоа решава да ја остапи нејзината работа на сопругот за да може да се посвети на малата Бјанка откако ќе се роди. Му ги покажува местата за продажба на дрога и го запознава со своите предодредени. Герландо е задоволен и добива порака од Микеланџело во која е напишано каде е скривалиштето на Сина крв, поради тоа што ‘О Дипломато ја зел Форчела и го бара Енцо за да го одмазди брат му. Браќата Леванте одат на местото посочено од Микеланџело, меѓутоа наидуваат на заседа и едвај остануваат живи. Џени решава да си го врати Секондиљано, бара помош од луѓето кои биле верни на татко му и од мистериозниот шеф Маестрале.
Браќата Леванте се сомневаат дека Микеланџело стои зад заседата, но тој го негира тоа, а Патриција, пак, му ветува на Енцо дека повторно ќе се обидат да им се одмаздат. Леванте повторно пробуваат да ја убијат Патриција, овојпат ставаат бомби во структурата каде што се очекува да стигне новата пратка со дрога, но доаѓа полиција и ги попречува нивните планови, ја уапсува Патриција и некои од мажите што не успеале да избегаат. Во разговор со обвинителот Руџери, татко на еден од соучениците на Пјетро, Џенаро дознава дека Микеланџело ја викнал полицијата, немајќи избор бидејќи неговото семејството ја сакале мртва. Џенаро се обидува да ѝ најде адвокат што ќе ѝ помогне да излезе, со намера да ја спречи да соработува со полицијата и да зборува за него и неговите злодела, додека Азура претпочита да ја убие.
На средбата во затворот, Микеланџело ѝ ги објаснува на Патриција своите постапки и зошто морал реагира на тој начин, исто така се обидува да ја убеди дека соработката со полицијата е нејзиниот единствен излез. Таа прво се противи, но по обидот за убиство од страна на Леванте во затворот, размислува за таа можност. Почнува да зборува за своите непријатели со обвинителот, но тој сака други конктерни информации за Џенаро Савастано, кој пак се обидува да го најде местото каде што ја чуваат. Бара помош од Герландо, но откако тој одбива, Џенаро сфаќа зошто татко му претходно не сакал да има никаква врска со нив, но добива целосна поддршка од Маестрале. Микеланџело оди во рестранот каде што е неговото семејство и им соопштува дека неговото семејство што избрал да го заштити е она со Патриција, не знаејќи дека ги гледа сите заедно за последен пат. По тоа, Микеланџело оди на местото каде ја чуваат Патриција, благодарение на Џенаро кој дознал каде се наоѓа со помошта на ‘О Дипломато, во замена за дувлото на Енцо.
Во меѓувреме Сина крв има таен состанок со ‘О Беллебуоно, еден од ретките што му останале верни, но неочекувано таму го наоѓа Катонезе кој бара прошка и го информира дека ‘О Дипломато знае каде се крие. Сите заедно се упатуваат натаму, но Енцо ја наоѓа неговата девојка Марија мртва заедно со двете момчиња.
Џенаро организира заседа на семејството Леванте и успева да ги убие Герландо, неговата сопруга и нивната придружба, ја остава жива само ќерката Грација за да ја пренесе пораката на браќата за неговото враќање. Праќа други луѓе да ги ослободат Патриција и Микеланџело од скривалиштето на обвинителот, потоа ги носи пред приватниот авион со цел да им помогне да избегаат. За последен пат разговара со Патриција во врска со тоа што зборувала со Руџери, но бидејќи не ѝ верува, вперува пиштол во неа и ја убива, додека истовремено друг го убива Микеланџело во авионот. Конечно потоа Џенаро оди во своето засолниште и го започнува својот нов претходен живот.
Петта сезона
Иако живее во скривалиште и под строга заштита од дон Анџело наречен Маестрале, Џенаро успева да бега од полицијата и да го врати Секондиљано од рацете на преживеаните Леванте. За време на нападите, од сојузникот на противниците, дон Аниело дознава дека Чиро ди Марцио е сè уште жив. По смртта на двајца преостанати браќа Леванте, Џенаро оди во Рига каде што престојува Чиро. Но наместо да го продожат истиот однос од претходно, Џенаро продолжува да се чувствува напуштен и предаден, а Чиро не го негира тоа. На крајот од вечерта, Џенаро го затвора во гулаг и одлучува да се врати назад во Неапол.
Меѓутоа Чиро успева да им избега на луѓето што го чуваат, преправајќи се дека се обесил и се враќа во Секондиљано. Така тој започнува војна, обединувајќи ги Питбул, еден од неговите најверни пријатели, Енцо и уште тројца од неговите луѓе. Во конфликтот што следи, Бесмртниот излегува победник и успева да се прошири благодарение на Енцо и помошта на дона Нунција, вдовица на Господинот, убиен од страна на Џенаро. Потоа успеваат да му украдат неколку пратки на кокаин на Џенаро, потребни да основаат економска империја. Добива дури помош и од неочекуван сојузник, дона Лучана, сопруга на Маестрале, насетувајќи го поразот на Џенаро и неговите луѓе. Чиро и дона Нунција склучуваат договор со неа: еден милион евра во замена на имињата на деловните партнери кои соработуваат со Џенаро, кој по ограбувањето оди да бара пари кај нив за нова пратка. Пред Руџери, Азура го ослободува од обвиненијата за убиство и бегајќи од нападот на Нунција, ја открива измамата на Лучана, а Џенаро наредува на нејзиниот сопруг да ја убие. Сепак Маестрале не го прави тоа и ја крие надвор од Секондиљано, без знаење на шефот. Чиро, откако губи дел од своите луѓе и по торутрата и суровото убиство на Енцо, успева да го порази Џенаро, лишувајќи го од неговиот син, затворен во дом. Потоа пали дел од местата за продажба на Џенаро, со цел да го привлече вниманието на полицијата и да му нанесе штета во бизнисот. Тој, пак, свесен за ситуацијата, се подготвува да избега заедно со сопругата и синот, откако претходно го киднапирал синот на Руџери во замена за информација каде го чуваат малиот Пјетро.
Чиро и Џенаро повторно се среќаваат лице в лице по последната средба што ја имаа во Летонија. Во меѓувреме пристигнува дона Нунцијата која бара одмазда, како првично што се договорила со Чиро и ја зема Азура како заложник дека тој ќе го исполни ветувањето. По излагањето на Џенаро за повлекување од мафијата пред многубројните присутни, Чиро му помага да го земат Пјетро за семејството Савастано да можа да го напушти Неапол.
На пат кон местото за средба, луѓето на Чиро ја убиваат дона Нунзија и нејзиниот возач во заседа. Спасена е само Азура, која ја земаат за да може повторно да ја спојат со семејството. Така, Бесмртникот го има целото семејство Савастано пред себе и има можност да ги убие, но чувството на грижа на совест и загубата на неговото семејство го предомислува во таа намера и им дава можност да си заминат. Во тој момент доаѓаат луѓето на дона Нунција кои ги напаѓаат, поради тоа Џенаро ги испраќа само Азура и Пјетро, за тој да може да му помогне на Чиро. Во престрелката умираат дел од луѓето на Чиро, како и Џенаро застрелан неколкупати. Во солзи и обземен од чувство на тага поради загубата на пријателот, Чиро невнимателен и убеден дека е сам, е погоден од куршум во темнината, најверојатно од единствениот преживеан од луѓето на дона Нунција. Телото на Чиро паѓа до она на Џенаро. Смртта на кралот на Неапол и Бесмртниот го означуваат крајот на серијата.
Дистрибуција
Првата сезона на Гомора се емитуваше од 6 мај 2014 до 10 јуни 2014 година на Sky Atlantic и истовремено на Sky Cinema 1.
Почнувајќи од март 2014 година, серијата веќе беше продадена во повеќе од педесет земји, меѓу кои: Германија (Sky Deutschland), Франција (Canal+), Скандинавските земји (HBO Nordic), Обединетото Кралство (Sky), Латино Америка (HBO Latin America), САД (The Weinstein Company), Израел (HOT) и Монголија (Supervision).
Градски стадион Гевгелија
Градскиот стадион Гевгелија - фудбалски стадион со сместивост од 1.400 гледачи. Стадионот се состои од две трибини: западна и северна. Главната западна трибина содржи околу 1,000 седишта, додека северната има околу 400 места. Со него стопанисува Општина Гевгелија, а главен корисник е ФК Кожуф Гевгелија. Во минатото, корисник на теренот била првичниот Кожуф.
Гомора (серија)
Дистрибуција
На 22 септември 2014 година, серијата се емитува и во италијанските кино сали.
Градски стадион Гевгелија
Историја
Во пресрет на сезоната 2017/18, поради пропозииците за натпреварување во Втората лига, во август било извршена реконструкција на трибината, како и нови простории за фудбалерите, судиите, делегатите, нова заштитна мрежа.
Гомора (серија)
Дистрибуција
Во јуни 2015 година, по првата сезона, серијата постигнува меѓународен успех и вкупно 113 земји ја купија и втората.
Четвртата сезона се емитуваше на каналите Sky Atlantic и Sky Cinema 1 од 29 март 2019 до 3 мај 2019 година.
Во 2016 година, серијата е продадена во 190 земји.
Петтата сезона се емитуваше на каналот Sky Atlantic и на платформата Now од 19 ноември до 17 декември 2021 година.
Градски стадион Кавадарци
Градскиот стадион Кавадарци - фудбалски стадион со сместивост од околу 4.000 гледачи. Со него стопанисува Општина Кавадарци, а главен корисник е ФК Тиквеш 1930 Кавадарци.
Историја
Стадионот бил започнат со изградба во доцните 40-ти на 20-от век. Првиот натпревар на стадионот бил одигран на 19 март 1950, помеѓу Тиквеш и словенечки Трбовље, како бараж натпревар за влез во Третата југословенска лига. Резултатот завршил со 1:4 за фудбалерите на Трбовље.
Стадионот бил прв домаќин на Фудбалската репрезентација на Македонија под 21 година. Тогаш, на 31 мај 1994 година, Македонија ја победила репрезентацијата на Естонија под 21 година со резултат 7:0. Стадионот исто така бил домаќин во финалето во Купот на Македонија 1996/97, помеѓу екипите на Слога Југомагнат и Силекс. Натпреварот гласел 4:1 за Слога Југомагнат.
Во јануари 2020 година, започнало подновувањето на играчкиот терен на стадионот. Во септември истата година била започната целосна реконструкција на источната и јужната трибина.
11 април
11 април — 101-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (102-и во престапна година). Остануваат 264 денови до крајот на годината.
Опел Рекорд
Опел Рекорд (германски: Opel Rekord) — голем автомобил дизајниран и произведен од германскиот производител на автомобили Опел. Производството на Опел Рекорд траело од 1953 до 1976 година, продавајќи 10 милиони единици. Во 1976 година, Опел Рекорд бил наследен од Опел Омега.
Име
Името Рекорд еволуирало во главното име на моделот; најпрвин името се користело во тесна врска со името на Опел Олимпија, но исто така бил вратен како посебен модел во 1967 година.
Олимпија Рекорд (1953–1957)
Опел Олимпија Рекорд била претставена во март 1953 година како наследник на Опел Олимпија, дизајн пред Втората светска војна, од 1935 година. Опел Олимпија Рекорд бил изграден до 1957 година во четири различни верзии. Биле произведени околу 580.000 единици. Стајлингот на седаните од 1953-54 година наликувал на намалените верзии на современиот „Шевролет“ во САД. Двата автомобили секако биле произведувани од Џенерал моторс.
Податоци:
Рекорд P I (јули 1957 – јули 1960)
Опел Рекорд P1 поседувал малку поголема, помодерна школка со завиткан од ветробранско стакло и заден екран, воведувајќи ја во Германија најновата американска мода на двојно обоени автомобили.
Стандардниот модел бил продаван како Опел Олимпија Рекорд, додека намалената верзија на спецификациите се продавала едноставно како Опел Олимпија и широко позната, помалку формално, како „Бауерн-Буик“.
Новата базна верзија со мотор од 1196 кубици се појавила во 1959 година, и била позната како Опел 1200, заменувајќи ја Опел Олимпија.
Полуавтоматски менувач („Олимат“) станал достапен за моделот од 1959 година. Првично, автомобилот го задржал својот претходник кој поседувал 1488 кубици, 45 КС (33 kW; 44 КС): и истиот бил надополнет со 1680 кубици 55 КС и Л мотор за моделот од 1960 година.
Моделот останал во производство до 1960 година.
Податоци:
13 април
13 април — 103-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (104-и во престапна година). Остануваат 262 денови до крајот на годината.
Опел Рекорд
Рекорд P II (1960–1963)
Цени во Германија: 6.545 ДМ до 7.770. Направени 787.684 единици. Autenrieth продолжил да продава неколку кабриолети по цена од 11.635 германски марки.
Податоци:
Рекорд A (1963–1965)
Цени во Германија: 6,830 ДМ до 9.370; предни диск сопирачки: + 200 германски марки, 4 брзини: + 180 германски марки. 885.292 единици. Во многу ограничен број, Карл Дојч од Келн продавал кабриолет верзија со мотор 1700 S или 2600 со 11,765 германски марки и 13.060 германски марки, соодветно.
Податоци:
Рекорд B (1965–1966)
Новиот модел, наречен Опел Рекорд Б се состоел со повозвишени четири-цилиндрични мотори на CIH (1500, 1700 S, 1900 S). Моторите CIH се користеле во сите последователни генерации на Рекорд до 1986 година, кога Рекорд бил заменет со Опел Омега. Шест цилиндричниот мотор од 2.600 кубици останал непроменет. Поставата била идентична со Рекорд А.
Цени во Германија: 6.980 германски марки до 9.570; моќни сопирачки: + 95 германски марки, автоматски менувач: + 950 германски марки, четиристепен менувач: + 95 германски марки. Биле продадени 296.771 единици.
Податоци:
Рекорд C (1967–1971)
Со произведени 1.276.681 единици, Рекорд Ц бил најуспешниот Рекорд досега. Автомобилот се покажал како најголем хит во јавноста: бил сигурен и простран.
Опсегот се состоел од две и четири врати за седан, караван со четири врати, комбе и купе со две врати со 1500, 1700, 1700 S, 1900 S или (до 1968) и 2200. Многу краткотраен (само во 1967 година) била специјална верзија на такси на подолго меѓуоскино растојание, која се продавала за 9.950 германски марки; со тоа, Опел се обидел да добие основа во германскиот такси-пазар, тогаш (како и сега) доминиран од Мерцедес. Повторно, Карл Дојч од Келн понудил конвертибилна верзија во ограничен број.
Поранешниот Рекорд Л-6 бил заменет со новиот Комодоре A.
За време на животот на овој модел (всушност 1967-70) се оживеало името на Опел Олимпија, но во посебен помал автомобил, заснован на периодот на Опел Кадет.
Поради лансирањето на помалата Аскона во септември 1970 година, Рекорд се продавал како бизнис автомобил отколку како голем семеен автомобил.
Ренџер
Ренџер спаѓал во опсегот на Рекорд, изграден во фабриката „Опел континентал“ во Антверпен, Белгија, за целокупниот европски пазар. Изгледот бил сличен на Рекорд. Првично, имало два модела: Ренџер 130 и Ренџер 153. Во 1970 година биле најавени дополнителни модели, Ренџер 1900 и Ренџер 2500, и варијанта „SS“, заснована на Ренџер 153.
Исто така, имало и јужноафрикански ренџер, изграден во фабриката „Џенерал моторс“ во Јужна Африка, Порт Елизабет.
Останати пазари
Рекорд Ц бил произведуван и продаван како „Шевролет Опала“ и „Комодоро“ во Бразил од 1968 година наваму, достапен во форма на седан, купе и караван и со модели на „Шевролет“ 2,5 Л четири, 3,8 Л или 4,1 Л. Овие модели добиле неколку монитори и останале во производство до околу 1992 година.
Купето на Рекорд Ц било локално изградено во Јужна Африка како Ренџер SS во текот на 1970-тите години.
Цени во Германија (1966): 7.630 германски марки до 9.560; Спринт (1967): 9.775 германски марки.
Рекорд Ц бил продаван во Мексико како Опел Рекорд Олимпико; поради Олимписките игри во 1968 година. Корса, Астра и други биле продавани како Шевролет во текот на 90-тите и првата деценија на 21 век.
Податоци:
Рекорд D (1972–1977)
Од новиот модел биле произведени околу 1,1 милиони. Бидејќи името Рекорд Д лесно би можело да се разбере погрешка и да се поврзе со дизел автомобил, името Рекорд 2 често се користело во продажната литература. Првиот прототип бил готов во 1971 година. Достапните типови на мотори биле оние од 1897 кубици, 1698 кубици и 2068 кубици CIH (четири-цилиндрични бензински мотори). Имало и дизел верзија со мотор чиешто поместување првично бил 2,1 литри и потоа се намалил на 2,0 литри. Дизел моторот бил повисок од варијантите на бензинот. Шест-цилиндрична варијанта на овој автомобил се нарекува Комодоре B. Достапните модели биле ониер со стандарден четири-брзински менувач на подот или до возачот и со автоматски менувач TH-180. Школката е од унитарна конструкција. На располагање биле типови на каросерија со две врати, седан со четири врати, караван со три врати, караван со пет врати, купе со две врати и комбе со две врати. ИмашеИмало и варијанта наречена „Берлина“ со повеќе луксузен ентериер и тркала.
Ренџерс, исто така, бил префрлен во оваа нова генерација, со додавање на мотор од 1.7 L. Во 1972 година, поставата се состоела од основата Ренџер 1700, средното ниво Ренџер 1900 и највисокиот Ренџер 2500. Во 1974 година, на Ренџер бил поставен мотор од 2.8L. Сепак, во тоа време Ренџер биле непопуларни и било прекинато производството по моделот во 1976 година. Повеќето од нив биле продавани исклучиво во континентална Европа, особено во регионот Бенелукс.
Јужна Африка го користела овој тип за нивната серија Шевролет 2500, 3800 и 4100. Тие изгледале визуелно скоро идентични, но инсталирани биле за Шевролет 2500 (4-цилиндрични) или 3800 и 4100 (6-цилиндрични) мотори. Тие биле достапни како седани со четири врати или каравани. Шест-цилиндричните верзии би можеле да се разликуваат од оние со четири бидејќи тие имале четири кружни фарови наспроти двете правоаголни.
Овие автомобили биле произведувани и во Иран (пред револуцијата) од 1974 до 1977 година под локалниот бренд „Шевролет Иран“ од страна на Џенерал моторс Иран. Двата модела имале 2500 и 2800 со 2,5L и 2,8L, соодветно. Производството на овие возила завршило во 1977 година кога собраниската линија започнала да ги произведува автомобилите „Шевролет Нова“, „Буик Скиларк“ и „Кадилак Севиља“ до 1987 година.
Рекорд E (1977–1986)
Моделот Е може да се подели како Рекорд Е1 (1977–82) и Рекорд Е2 (1982–86). Биле произведени над 1,4 милиони единици. Рекорд Е бил достапен како седан со две или четири врати и како караван со три или пет врати. На некои пазари каде даночната структура била соодветна, достапна била и ван-верзијата со три врати.
Опел Рекорд го завршил производството во есента 1986 година, кога бил заменет со Опел Омега.
12 април
12 април — 102-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (103-и во престапна година). Остануваат 263 денови до крајот на годината.
29 февруари
29 февруари — 60. ден во годината според грегоријанскиот календар, само во престапна година. Остануваат 306 денови до крајот на годината.
14 април
14 април — 104-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (105-и во престапна година). Остануваат 261 денови до крајот на годината.
Манастир „Св. Архангел Гаврил“ - Дренок
Свети Архангел Гаврил — поранешна црква и манастир во голобрдскотото село Дренок, Општина Струга. Се наоѓа на територијата на Струшкото архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА.
Местоположба
Манастирот се наоѓал на 5 км северно од селата Модрич и Дренок и на околу 7,5 км југоисточно од Џепиште. Месноста е јужно од Требишка Река, недалеку границата со Албанија, преку која е македонското село Требишта. Делот крај регионалинот пат Струга-Дебар (Р1201) го носи името Три Чешми.
Историја
На оваа месност се наоѓа археолошкото наоѓалиште Манастирец, каде има остатоци од црква од доцниот среден век. Миленко Филиповиќ запишал месни преданија кои исто така кажуваат дека тука имало манастир посветен на Свети Илија. Областа се нарекувала Манастирец, во која до 1957 г. се наоѓала Општина Манастирец. Освен „Св. Илија“ имало уште три цркви — „Пресв. Богородица“, „Св. Архангел“ и „Св. Ѓорѓи“. Едно од ридовите што останале во Албанија се нарекува Свети Илија, а над манастирот има Попова Чешма. Се вели дека Турците го срушиле манастирот до темел и каменото корито на Попова Чешма го однеле во Требишта. Кај Попова Чешма бил откриен и камен со натпис, но требишките муслимани го скриле. Во 1934 г. во Требишта сè уште живеела муслиманка чиј татко бил поп во Манастирец.
Во 1918-1920 г. поголемиот дел од Голо Брдо влегол во Кралството СХС. При враќањето на Требишта во Албанија, дел од атарот на селото крај реката Црвеница останал во Кралството СХС. Државната граница минува низ Црквишта десно од Црвеница и Бела Вода лево од Црвеница, при што во Албанија останал ридот Градиште. Крај патот имало само еден ан наречен Требишки ан.
Во 1920-тите околу анот се изградени уште неколку градби, а во 1930-1932 г. е подигнат и голем манастир посветен на Соборот на Архангел Гаврил. Црквата била монументална камена градба, можеби една од најголемите во Струшко, со димензии од 23 × 15 м. Покривот бил со ќерамиди, таванот премачкан со варов малтер, а внатре имало дрвен иконостас.
Во 1944 г. манастирот изгорел. Денес црквата е полусрушена, со паднат покрив.
Манастирот располагал со голем имот, чии граници на север достигале до реката Црн Дрим, на запад до државната граница со Албанија, на север до реката Црвеница, а на југ до општинската шума.
По заземањето на Југославија во 1941 г., манастирот влегол во надлежност на Општина Манастирец под италијанска окупација. Во овој период монасите го напуштиле манастирот и грижата за него им ја оставиле на свештениците од Модрич и Дренок. Последниот свещеник кој служел во манастирот есента 1944 г. бил Милан Јованоски од Модрич, а на крајот од 1944 г. манастирт бил запален и ограбен. Селаните од Модрич и Дренок се обиделе да го изгаснат пожарот, но успеале да спасат само малку икони, подоцна пренесени во Модрич. Овие икони потоа се пренесени во дрвен параклис кои мордичани го подигнале во месноста Напреслок и го посветиле на Архангел Гаврил. Пролетта 1971 г. параклисот изгорел во пожар заедно со иконите.
Возобнова на црквата
На 26 јули 2000 г. владиката Тимотеј Дебарско-кичевски го осветил камен-темелникот на црквата „Св. Архангел Гаврил“ североисточно од Модрич, недалеку од старата црква. Во 2014 г. братството на Бигорскиот манастир си го повратило имотот како негов метох.
15 април
15 април — 105-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (106-и во престапна година). Остануваат 260 денови до крајот на годината.
Младен Груевски
Младен Груевски (, -, ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија, учесник во НОВ на Македонија.
Животопис
Потекнувал од сиромашно селско семејство. Од април 1937 година, па се до капитулацијата на стара Југославија (6 април 1941 година), работел како келнер кај приватниот угостител Алекса Смилевски во Белград.
Втора светска војна
По калитулацијата на стара Југославија, се вратил во село Никифорово. Повремено работел како општ работник на патот Маврови Анови - Влајница. Кон крајот на 1941 година, односно во почетокот на 1942 година, најпрво станал член на воспитна, а потоа и на скоејевска група што ја раководел Чеде Филиповски. Во втората половина на 1942 година, бил примен за член на КПЈ. Како член на КПЈ, покрај задолженијата што ги имал во село Никифорово, тој бил задолжен и за одржување на курирските врски со селата: Маврово, Леуново, Беличица, а во почетокот на 1943 година одржувал врски и со Гостивар. Одржувајќи курирски врски, на 28 мај 1943 година бил издаден од една курирска врска. Притоа, бил уапсен од италијанската карабинерија и спроведен во истражниот затвор во Дебар. По истрагата во Дебар, бил испратен во Тирана - Албанија во политичкиот затвор
„Бург Ири“. Во затворот и пред италијанската полиција, тој имал добро држење. Во затворот бил вклучен во политичкиот живот кој го организирала затворската партиска организација. На 15 септември 1943 година по излегување од затворот, по директива на партијата, заминал во Албанија во партизанскиот одред „Борис Вукмировиќ“, кој бил формиран од политички затвореници. Кога со одредот пристигнал во Македонија, кусо време бил борец во Косовскиот баталјон, а кога се формира Македонско-косовската бригада, тој станал нејзин борец. За кусо време станал заменик командант на баталјон и како таков храбро загинал на 17 ноември 1944 година при ослободувањето на Гостивар.
Една улица во Гостивар, го носи неговото име.
16 април
16 април — 106-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (107-и во престапна година). Остануваат 259 денови до крајот на годината.
Тоде Богдановски
Тоде Богдановски (, -, ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија, учесник во НОВ на Македонија.
Животопис
Потекнувал од селско сиромашно печалбарско семејство. Уште како млад, од почетокот на април 1937 rодина, заминал на печалба со својот татко во Белград и работел како ѕидарски работник.
Втора светска војна
По капитулацијата на стара Југославија (6 април 1941 година), се вратил во своето село и повремено работел на одржување на патот Маврови Анови - Влајница како општ работник. Во почетокот на 1942 година бил примен во една од воспитните, а потоа и во една од скоевските групи во Никифорово. Како младинец и член на СКОЈ бил доста активен во прибирање на оружје, храна, доброволна помош во пари, како и чување и придружување на другари - илегалци - членови на Окружниот и Реонскиот комитет. Во август 1942 година бил примен за член на КПЈ. Како член на КПЈ станал уште поактивен и сите партиски задолженија ги извршувал навреме. Во заднинската работа во селото се наоѓал се до јуни 1943 година, односно се до неговото доброволно одење во партизани. Во прво време бил борец во партизанските одреди, а потоа во Македонско-косовската бригада. Како во партизанските одреди, исто така и во Македонско-косовската бригада, бил запаметен како добар и пожртвуван борец. Во една борба против Германскиот окупатор близу Караорман во мај-јуни 1944 година храбро загинал и не го дочекал конечното ослободување на Македонија.
Една улица во Гостивар, го носи неговото име.
17 април
17 април — 107-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (108-и во престапна година). Остануваат 258 денови до крајот на годината.
18 април
18 април — 108-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (109-и во престапна година). Остануваат 257 денови до крајот на годината.
19 април
19 април — 109-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (110-и во престапна година). Остануваат 256 денови до крајот на годината.
20 април
20 април — 110-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (111-и во престапна година).
Остануваат 255 денови до крајот на годината.
Ил (река)
Ил (Ille) — река во Бретања, северозападна Франција, десна притока на Вилен. Долга е 48,9 км Извира од ритче кај селото Денже, а се влева во Вилен во градот Рен.
Поврзан е со реката Ранс преку каналот Ил и Ранс, со што има пристап до морскиот брег на Ламанш кај Сен Мало. Каналот претежно се користи за рекреативна пловидба.
Населени места по течението
Ил тече низ департманот Ил и Вилен, и тоа низ следниве позабележителни населени места:
Од Монтреј до Рен реката тече напоредно на каналот Ил и Ранс.
21 април
21 април — 111-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (112-и во престапна година). Остануваат 254 денови до крајот на годината.
22 април
22 април — 112-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (113-и во престапна година). Остануваат 253 денови до крајот на годината.
24 април
24 април — 114-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (115-и во престапна година). Остануваат 251 денови до крајот на годината.
23 април
23 април — 113-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (114-и во престапна година). Остануваат 252 денови до крајот на годината.
25 април
25 април — 115-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (116-и во престапна година). Остануваат 250 денови до крајот на годината.
27 април
27 април — 117-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (118-и во престапна година). Остануваат 248 денови до крајот на годината.
26 април
26 април — 116-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (117-и во престапна година). Остануваат 249 денови до крајот на годината.
28 април
28 април — 118-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (119-и во престапна година). Остануваат 247 денови до крајот на годината.
Брајко Јовановски
Брајко Јовановски (, -, ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија, учесник во НОВ на Македонија.
Животопис
Потекнувал од сиромашно печалбарско семејство. По завршувањето на основното училиште во 1934 година во Никифорово, во септември истата година заминал во Белград и таму го продолжуил своето школување.
Стојан Груевски
Стојан Груевски (, -, ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија, учесник во НОВ на Македонија.
Животопис
Потекнувал од многудетно сиромашно печалбарско семејство. Како и неговите браќа, така и тој, веднаш по завршувањето на основното училиште морал да го напушти своето родно село и да замине на печалба. Најмногу останал на печалба во Белград, каде ги запознал сите маки на печапбарскиот живот. Работел речиси по 16-18 часа дневно по разни кафеани како чирак и келнер за ниска плата.
Втора светска војна
Окупацијата го затекнала во Белград, каде што останал се до октомври 1944 година, кога доброволно стапил во V македонски баталјон. Учествувал во пробивањето на Сремскиот фронт каде што храбро загинал.
Опел Комодоре
Опел Комодоре (германски: Opel Commodore) — автомобил дизајниран и произведен од германскиот производител на автомобили Опел, кој се произведувал во периодот од 1967 до 1982 година. Моделот претставува шестоцилиндрична варијанта на Рекорд со стилски разлики. Името Комодоре било користено од Опел од 1967 до 1982 година. Сепак, неговото име продолжило да се користи преку австралискиот Холден Комодоре. Последната генерација била продадена во Обединетото Кралство првенствено како Воксхал Вајсрој, иако моделите на Опел исто така биле продавани.
Комодоре A (1967–1971)
Опел Комодоре A бил произведуван во периодот од 1967 до 1971 година, врз основа на моделот на Опел Рекорд C. Откако бил понуден моделот со 2,6 L и 6-цилиндричен мотор во март 1964 година, Опел во февруари 1967 година го лансирал новиот модел на Комодоре како побрза варијанта на Рекорд. Моделот првично бил достапен со мотор од 2.2 L со шест цилиндри шестили поголем од 2,5 L мотор кој поседувал 115 КС (85 kW; 113 КС) со единечен карбуратор. Стилови на каросерија се состоеле од две врати или четири врат. Во септември 1967 година бил воведен моделот на Комодоре GS кој нудел 130 КС (96 kW) и 2,5 L со шест цилиндри.
Спортскиот модел Комодоре GS / E, дебитирал во март 1970 година, со мотор од 2,5 L опремена со систем за вбризгување на гориво од Бош, со 150 КС (110 kW; 150 КС), кој му овозможувал на автомобилот максимална брзина од 197 км на час. Комодоре GS/E, исто така, имал кариера во мотоспортот. Во април 1970 година следел моторот со 2.8 Л и 145 КС (106,6 kW; 143,0 КС).
Биле произведени 156.330, вклучително и 2.574 спортски варијанти.
Платформата V body била користена од ГМ за производство на други модели на многу пазари, како GM Ranger кој бил продаван во континентална Европа и исто така во Јужна Африка заедно со GM Opala за Јужна Америка од 1968 година до 1992 година.
Денес името Комодоре е име синоним за GM Holden од Австралија.
Комодоре B (1972–1977)
Комодоре B се засновал на Опел Рекотрд D и бил лансиран во 1972 година. Како и во претходната генерација, биле понудени четири модели: 2500 S, 2500 GS, 2800 GS и 2800 GS / E, како седан со четири врати. Моќноста на 2,5-литарскиот мотор имала 115 или 130 КС (85 или 96 kW; 113 или 128 КС), во зависност од спецификациите (25S / 25H), додека карбуратираниот 2,8 литри имале 130 или 142 КС (96 или 104 kW; 128) или 140 КС).
Рекорд и Комодоре исто така биле произведувани односно склопувани во Белгија и Швајцарија во 1970-тите. Овие автомобили го носеле името Ранџер и се разликувале од оригиналите и биле извезувани во различни земји. Производството на Комодоре Б завршило во 1977 година.
Опел Комодоре исто така бил произведуван и во Иран помеѓу 1974 и 1976 година под името Шевролет Ројал 2800 и 2500 со двата мотори од 2,5 L и 2,8 L од страна на Џенерал Моторс - Иран. Првиот „Ројал“, исто така првиот автомобил „Шевролет“, изграден во Иран, ја напуштил производствената линија на 15 јануари 1974 година. „Ројал“ се продавал добро првично, но автомобилот не бил преработен за иранските услови. Автомобилот бил повлечен до почетокот на 1977 година, заменет со „Буик“, „Шевролет“ и „Кадилак“ од американско потекло.
Исто така бил произведуван и во Јужна Африка, под името Шевролет 2500, 3800 и 4100 и бил врвен продавач на тој пазар.
Комодоре C (1977–1982)
Опел Комодоре C за првпат бил прикажан кон крајот на 1977 година, во исто време со Рекорд E. Јужноафриканската верзија на овој автомобил, Шевролет Комодоре, всушност, бил претставен пред европскиот оригинален модел да влезе во производство, во септември 1978 година. Комодоре продолжил да биде поголема и полуксузна верзија на Рекорд. Немало купе-верзија на Комодоре C, бидејќи бил заменет со Опел Монца, но кратко бил достапен и седанот со две врати. Единствениот мотор што го користел овој модел во Европа бил со 2,5-Л и со 115 КС (85 kW; 113 КС) или 130 КС (96 kW; 128 КС).
Комодоре никогаш не постигнал голем успех. Друга загриженост била потрошувачката на горивото. Застарениот мотор, исто така, имал мал вртежен момент достапен при пониски брзини на моторот и бил бучен.
Новиот модел имал сличен преден крај на поголемиот Сенатор. Во Велика Британија бил продаван под името Воксхал Вајсрој, при што овој модел бил малку полуксузна верзија на Чарлтон. Моделот се апсорбирал во опсегот Рекорд од 1983 година. Токму овој модел се засновал на раните модели на Холден Комодоре, воведен кон крајот на 1978 година и на крајот бил заменет во 1988 година, со В.Н. Комодоре, модел заснован на тогашните модели на Опел Сенатор и Омега.
Опел Сигнум
Опел Сигнум (германски: Opel Signum) — автомобил дизајниран и произведен од германскиот производител на автомобили Опел, кој се произведувал во периодот од 2003 до 2008 година. Во Обединетото Кралство моделот бил преработуван и продаван како Воксхал Сигнум. Моделот во голема мерка се засновал на Опел Вектра и ја користел долгата верзија на меѓуоскиното растојание на платформата GM Epsilon, исто така користена и од Опел Вектра караван.
Џенерал моторс спровел сличен концепт во Северна Америка на голем хечбек со сродниот Шевролет Малибу Макс во 2004 година, исто така користејќи ја платформата Epsilon.
Од март 2008 година, Воксхал Сигнум веќе не бил наведен на ценовникот на Опел, што подразбира дека производството завршило, а Опел Сигнум и Опел Вектра биле заменети во октомври 2008 година со Опел Инсигнија. Кон крајот на 2005 година, Пјерлуиџи Колина учествувал во реклами низ цела Европа за „Сигнум“ и „Вектра“.
30 април
30 април — 120-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (121-и во престапна година). Остануваат 245 денови до крајот на годината.
1 мај
1 мај — 121-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (122-и во престапна година). Остануваат 244 денови до крајот на годината.
2 мај
2 мај — 122-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (123-и во престапна година). Остануваат 243 денови до крајот на годината.
3 мај
3 мај — 123-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (124-и во престапна година). Остануваат 242 денови до крајот на годината.
4 мај
4 мај — 124-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (125-и во престапна година). Остануваат 241 денови до крајот на годината.
Марија Мезенцева
Марија Мезенцева ( украински : Марія Сергіївна Мезенцева, романизиран : Марија Серхиивна Мезенцева ; родена на 10 декември 1989 година) е украинска политичарка. Мезенцева била избрана во Врховната Рада, украинскиот парламент, во 2019 година. Таа имала неколку позиции поврзани со европската интеграција, вклучително и заменик-претседател на Комитетот за интеграција на Украина во Европската унија и претседавач на украинската делегација во Парламентарното собрание на Советот на Европа.
Младост и рана кариера
Марија Мезенцева е родена на 10 декември 1989 година во Харков. Таа стажирала во Брисел со европските политички партии и Европскиот парламент и се врати во Украина за време на крајот на 2013 година, почетокот на 2014 година Револуција на достоинството.
Украина
Мезенцева била избрана во градскиот совет на Харков во 2015 година за партијата Самодоверба. На украинските парламентарни избори во 2019 година, таа била избрана во Врховната Рада, украинскиот парламент, претставувајќи го Харков, и како член на партијата Слуга на народот.
Европа
Од 2020 година, Мезенцева беше еден од заменик-претседателките на Комитетот за интеграција на Украина во Европската унија. Од 2021 година, таа беше претседавач на украинската делегација во Парламентарното собрание на Советот на Европа (ПССЕ).
Во ноември 2021 година, Мезенцева виде приоритети за Украина во Советот на Европа (СЕ) да ги вклучат „демократијата и човековите права, вакцинацијата и животната средина, одржливиот развој и раселените лица“. Таа тврдеше дека родовата еднаквост е приоритет за Украина и дека Украинците водат кампања Врховната Рада да ја ратификува Истанбулската конвенција која се спротивставува на насилството врз жените и семејното насилство.
Мезенцева во ноември 2021 година изјавила дека руските членови на СЕ одговориле на украинските членови со постојана агресија, при што еден руски член, Петр Толстој, изјавил дека сите Украинци кои не се согласуваат со руската позиција „треба да бидат обесени на фенери“. Мезенцева изјави дека украинската делегација поднела жалба според Кодексот на однесување на ПССЕ.
Руска инвазија
За време на руската инвазија на Украина во 2022 година, Мезенцева дала интервју за Sky News за една жртва на сексуално насилство и изјави дека има „многу повеќе жртви“.
Точки на гледање
Во 2021 година, Мезенцева ја гледала Украина како млада демократија, која се бори за независност од 1917 година. Таа се опишала себеси како „млада личност која не застапува одредени меѓународни компании или организации, има ограничени финансиски ресурси за кампања“ и смета дека тоа е знак дека демократијата во Украина се развива позитивно. Таа била загрижена за влијанието на олигарсите во Украина.
Мезенцева се приклучила на демохристијанската група на СЕ.
Личен живот
Во ноември 2021 година, Мезенцева изјавила дека е болна со СОВИД-19, заразена од варијантата Делта.
5 мај
5 мај — 125-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (126-и во престапна година). Остануваат 240 денови до крајот на годината.
6 мај
6 мај — 126-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (127-и во престапна година). Остануваат 239 денови до крајот на годината.
7 мај
7 мај — 127-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (128-и во престапна година). Остануваат 238 денови до крајот на годината.
Ардешки Клисури
Ардешки Клисури — низа клисури долж реката, локално познати како „Европски Голем Кањон“. Клисурите се наоѓаат долж реката Ардеш, во францускиот департман Ардеш, и создаваат триесет километри долг кањон што се протега од Валон-Понт-д'Арк до Сен-Мартен-д'Ардеш. Долниот дел од клисурата ја формира границата помеѓу департманите Ардеш и Гард. Кањонот е туристичка атракција, привлекувајќи над милион посетители годишно, покрај богато историско и археолошко наоѓалиште.
Поголемиот дел од кањонот е заштитен и е управуван од Резерватот Природни клисури на Ардеш. Една од поубавите глетки долж кањонот е Пон д'Арк на почетокот на кањонот, природен лак широк 60 м и висок 54 м. Голем дел од кањонот е недостапен освен преку вода, а кајакарството е популарen спорт на реката. Кампување во текот на ноќта не е дозволено, освен во двa биваци.
Карпите нудат живеалиште за ретки птици како што е планинскиот орел (Во 2012 година имало само два пара орли во Ардеш, а не повеќе од триесет во цела Франција. )
Луѓето живееле во пештери во областа повеќе од 300.000 години. Во клисурата се пронајдени над 2.000 пештери, некои од нив насликани; најпознатата сликана пештера во клисурата е пештерата Шове.
8 мај
8 мај — 128-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (129-и во престапна година). Остануваат 237 денови до крајот на годината.
10 мај
10 мај — 130-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (131-и во престапна година). Остануваат 235 денови до крајот на годината.
9 мај
9 мај — 129-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (130-и во престапна година). Остануваат 236 денови до крајот на годината.
Црна кутија (видео магазин)
Black Box била првата независна група за правење документарни видео материјали во комунистичка Унгарија и еден од најважните хроничари на промената на режимот во 1989 година. Основана е во 1987 година од Јудит Ембер, Марта Елберт, Истван Јавор, Андраш Лањи и Габор Ваги. Групата ги дистрибуирала своите документарни филмови на VHS ленти кои биле наведени како изданија на видео списание.
Поширокото признание на Black Box дојде по објавувањето на нивниот документарен филм Plot #301 кој ја документира инаугурацијата на водачот на Унгарската револуција од 1956 година, споменикот на Имре Наги во Париз во 1988 година, додека паралелно ги прикажува протестите во Будимпешта и соодветните полициско насилство. Некои од нивните надалеку познати филмови го прикажуваат основањето на Фидес (актуелната владејачка партија во Унгарија), унгарските разговори на тркалезна маса, скандалот на Дуна-портата, и протестите против браните Габчиково-Нагимарос. По промената на режимот во 1989 година, групата ги фокусирала своите филмови на обесправените групи. Во 1993 година Црната кутија ја освоила унгарската меморијална награда Пулицерова. Нивните комплетни филмски архиви од скоро 4000 часа снимки се чуваат во Архивата на отвореното општество Блинкен.
Историја
Користејќи го водечкиот, достапен видео формат од тоа време, VHS и S-VHS, Black Box ги хронизирал настаните што се случувале во приватни станови, подземни места, барови, кина, театри и конечно на улиците. Видео-документацијата создадена помеѓу 1988 и 1996 година е најголемата и најзначајната приватна видео архива за промена на режимот во Унгарија, сега достапна во OSA. Користејќи ги сопствените необработени снимки, монтираните документарни филмови на Black Box биле објавени како алтернативни вести во форма на „видео списанија“ кои потоа биле емитувани на новопоставените телевизиски канали на локалната кабелска мрежа во Унгарија.
Официјалното соопштение за основањето на Black Box и нивните цели било објавено како памфлет на 24 мај 1987 година Првично тие работеле без дозвола, слично како самиздат, но на 26 јануари 1989 година, со финансиска поддршка на Фондацијата Отворено општество, тие беа официјално регистрирани како дел од студиото Бела Балаз, станувајќи една од првите невладини фондации пред промена на режимот.
Ромско медиумско училиште
Покрај продукцијата на сопствени филмови, од деведесеттите, Black Box е активно вклучена во подучувањето на снимање филмови на обесправените групи на општеството, вклучително и Ромите. Нивната прва образовна иницијатива било Телевизиското училиште на заедницата предводено од Марта Елберт, Петер Упор и Иштван Јавор. Под називот училиште, тие обучувале сниматели, режисери и монтажери во различни региони на Унгарија, се обидувале да им обезбедат работа на локалните телевизии и две години ги поддржуваа финансиски.
Во 2001 година, Black Box ја основале Ромската медиумска школа, чии студенти биле интегрирани во структурата на Универзитетот за театарска и филмска уметност во Будимпешта и добија обука од наставниците на универзитетот. Помеѓу 2001 и 2004 година, 11-13 луѓе добиваа стипендија за десетмесечниот курс секоја година. Еден од нивните студенти, Јожеф Ковари Борц, подоцна започнал да иницира патувачко кино кое прикажувал и снимал филмови во селата за Ромите. Некои од наградените филмови на студентите беа Фради Вил Вин (Норберт Сирмаи, 2002), Кубење гуска (Јучи Цик, 2004) и Некролог за Кале (Едина Балог, 2004).
11 мај
11 мај — 131-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (132-и во престапна година). Остануваат 234 денови до крајот на годината.
Васил Макух
На 5 ноември 1968 година, се самозапалил на Хрешчатик, главната улица во Киев, во знак на протест против советското владеење на Украина, против русификацијата како и советската инвазија во Чехословачка. Пред неговата смрт, Макух извикал „Да живее слободна Украина!“ Тој починал следниот ден. На 6 ноември 1968 година, обвинителството на областа Ленински во градот Киев отворил кривично дело против него поради самоубиството, чиј исход никогаш не бил познат.