cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Глорија (Вивалди)
Ставови
Слава на Бога во висините (Хор)
Мир на земјата (Седум бас солисти)
Ве пофалуваме (Хор, Сопрани I и II, Тенор)
За голема слава (хор)
Господи Боже (Сопран I и II и Бас од првото јадро, Сопрани III и VI и Бас од второто јадро)
Господи Боже, Јагне Божјо (Хор)
Кој седи од десната страна на Таткото (хор и сопран, Контралто и тенор)
Популарност
Глориите биле долго непознатис, сè до актуелизирањето на РВ 589 од Алфредо Касела за време на „Неделата на Вивалди“ во Сиена (1939), заедно со композиторската поставка на Стабат Матер (Вивалди)| Стабат Матер (РВ 621)]].
RV 589 ужива основана популарност, изведена на многу свети настани, вклучувајќи го и Божиќ.
Снимен е на речиси сто ЦД-а, понекогаш спарени со Magnificat (Bach's Magnificat (BWV 243)]], (сопствените поставки за Magnificat на Вивалди (RV 610-611)]] или Beatus Vir (Beatus Vir на Вивалди (RV 597)] . RV 588, сепак, имаше мал успех и беше објавен само во неколку албуми. Во тек се обиди да се посвети поголемо внимание на RV 588 и другите свети дела на Вивалди (најзначајно од The ​​King's Consort).
Како и со многу други дела од ерата на барокот, RV 589 (и неговиот помалку познат придружник RV 588) се изведувани во историски информирана инструментација, дури и со употреба на целосно женски хор] ] да се симулираат хорските услови на „Pietà“. Има неколку различни изданија, а хоровите треба да бидат внимателни кога комбинираат различни вокални и оркестарски изданија.
RV 589 е користен и во голем број филмови. Првиот став е прикажан во филмот од 1996 година за пијанистот Дејвид Хелфгот, како и во филмот од 2011 година Ловецот (австралиски филм 2011) Ловецот Адаптацијата на вториот став беше искористена со длабок ефект во последните кулминативни сцени на филмот на Андреј Кончаловски од 1985 година Runaway Train (филм) Runaway Train.
Список на државни водачи во 157 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Раководители на Македонската револуционерна организација
Особености
Типот на македонскиот деец и водач во општествениот и револуционерниот живот бил во врска со вистинскиот живот и бил сообразен со него. Во неговата основа лежеле посебностите на македонското население. Во управувањето и во раководтсвото на Организацијата имало двојност. Формалното раководство било во рацете на Комитетот кому сите безусловно му се потчинувале. Војводите и покрај тоа што во своите раце ја имале силата, ги исполнувале заповедите дури и на селските раководители. Тенденцијата на овој систем била да се развива иницијатива и смелост во дејство во широките кругови на работницит, а центарот на тежината требало да остане во рацете на легелните елементи во Организацијата.
Водачите и народот еднакво биле проникнати со идејата за слобода, напоени со солидни чувства и мисли за животот чија тежина подеднакво ја чувствувале. Тоа ги сплотило во една целина, затоа тие биле здружени и секогаш се разбирале еден со друг. Меѓутоа, слаба страна бил различниот менталитет и карактер на луѓето во Организацијата. Високите раководители на Организацијата ги извршувале своите задачи со своето морално влијание, без да се во противречност со формалните раководители - комитетите. Првостепените сили во Организацијата формирале од себе една сплотена духовна целина, во која секој го работел својот дел со благотворно влијание, според своите способности.
Раководителите заемно се дополнувале еден со друг за да ги пополнат сите заедно празниините во редовите и во раководството. Нивната искреност ги правела да бидат здружени меѓу себе и нивното заемно дејство да биде можно. Гоцевиот ентузијазам, Перевата конспиративност, Дамевото организаторство и Ѓорчевата тактичност, заедно направиле таква сила, но поединечно тие не можеле да го изместат или да го разместат едниот од другиот.
Раководителите на Организацијата, дури и највидните, според целосноста на мислите, идеиите и темпераментот биле различни. Во почетокот имало и такви што немале ништо револуционерно во себе, но во новите услови на животот и дејноста коренито се измениле. Некои од нив како дејци на Организацијата ја изгубиле духовната врска со минатото. Други раководители, со својот конспиративен дух сами се надраснале. Пере Тошев, по природа бил тивок, но бестрашен конспиратор, бил вечно зафатен да дава импулс со својт тврд карактер. Во редовите на раководството имало и луѓе со силен темперамент, со повозвишена душа и понапредни идеии. Тие и давале на револуционерната дејност темпо, импулс и создавале расположение во организацискиот живот.
Водачите на Македонската револуционерна организација не биле творци на свои учења и идеии, тие биле жртви на времето и општественото расположени на македонското населението. Организацијата била дело на колективен напор на широк круг на луѓе од Македонија. Во прво време редовите на Организацијата ја исполниле почувствителните членови на општетсвото, ителигенцијата. Првите устави и правилници на Организацијата биле во централистички дух, но тоа било само на хартија. Организацијата се развивала по пат на деловна работа. Поединци ја создале структурата на Организацијата, врз готови темели, создадени сами по себе. Иницијативата била во рацете на луѓе самосвесни и ентузијасти од разни краишта. Раководителите само ја канализирале дејноста на одделни појави. Подвизите на одделни личности дејствувале заразно на широките кругови и ја создале онаа плејада од безимени херои, кои биле потпора и гордост на Организацијата и го сочинувале нејзиниот актив. Ѓорче Петров истакнува:
Гоце Делчев се разбирал со своите сакани селани од североисточна Македонија каде што и била неговата стихија. Тој бил пречекуван како кум и бил семеен со сите, како најчист носител на нивните мечти и желби. Гоце бил изразувач на нивните чувства и мисли. Тој бил повече од сите задоволен од таа, скромна, оригинална македонска улога — народен водач во кого не внесувал блесок, но затоа пак имал длабока суштина и духовна величина.
Идеологија
Организацијата немала посебна идеологија. Нејзините врати биле широко отворени за сите, без разлика на нивните политички убедувања. Во организациските работи или на собранијата со членството, никој не зборувал за организацијата и идеологијата, Работата била нивана работа, а не идеолошка. Водачите си имале свои основнипогледи и свои разбирања за положбата и работите, коишто стоеле пред нив и ги завршувале со голема упорност, настојчивост и насоченост.
Идеологија имало, само што нивната идеологија имала своја оригиналност. Групата на Јане Сандански и Христо Чернопеев искажале склоност кон идеологија. Водачите на Организацијата имале свои разбирања за работите и положбата во идеен поглед, но тоа била врската, животот и положбата во Македонија и во својата идеологија го внесувале гласот на своето срце. Водачите и народот во Македонија се разбирале потполно, еднакво го чувствувале гласот на своите срца и чувства, еднакво го разгорувале пламенот на своите чувства и пориви. Тие биле тесно сплотени како една целина, во заедничкото живеење и работа.
Ричмонд (Вирџинија)
Ричмонд (Richmond е главен град на американската сојузна држава Вирџинија. Според пописот извршен во 2010 година во градот живееле 204,214 жители.
Стеблото на Хавор
Стеблото на Хавор (Havorskatten) е богатство од железното време пронајдено во 1961 година, во Хаблингбо на шведскиот остров Готланд. Се состои од голем златен торк, познат како прстен Хавор, заедно со неколку добро сочувани бронзени предмети и бил закопан во римска бронзена ситула во тумбата околу ридско тврдина.
Во 1986 година, прстенот Хавор бил украден од музејот Готланд, до денес не бил најден.
Локација
Ридот во малото село Хавор во Хаблингбо се наоѓа во ливада околу 700 метри североисточно од главната зграда на фармата Стора Хавор. Тврдината била изградена пред повеќе од 2000 години за време на предримското железно време. Во тоа време се наоѓал на јужните брегови на езерото кое подоцна станало Mästermyr кал. Ридската тврдина е опкружена со тркалезна тумба или ѕид 55 метри во пречник, околу 1 метар високи и 7-8 метри широк. На врвот на тумбата има траги од дрвена палисада, а надвор од неа траги од гроб. Во близина се наоѓаат и неколку темели на куќи од железното време и во еден од овие седум денари, ковани во 112–192 н.е. Археолошките ископувања на областа во 1961–80 година, откриле дека локалитетот бил континуирано населен од бронзеното доба до средниот век.
Откритие
Складиштето било откриено на првиот ден од археолошкото ископување во април 1961 година, од страна на неколку работници кои ја отстранувале тревата од насипот околу ридската тврдина. Ископувањето било релјефно дело обезбедено од општина Хавдем. Двајца мажи пронајдоа сад со неколку предмети и „нешто што личеше на злато“ под рамен камен од внатрешната страна на тумбата. Бидејќи тој ден немало присутен археолог, тие го вратиле каменот и го фрлиле со лопата нечистотија и продолжија да копаат на друго место. Следниот ден археолозите ја презедоа контролата на локацијата, а полицијата морала да ги држи подалеку печатот, ТВ екипите и гледачите. Надзорникот на ископувањето, тогашниот студент по археологија Петер Манеке, бил заслужен за откритието. Манеке му телефонираше на својот шеф, професорот Ерик Нилен, кој во тоа време беше во Стокхолм и тој веднаш полета за Готланд. За да го чуваат откритието, Манеке и Нилен ја поминаа ноќта во вреќи за спиење покрај складиштето.
Складиштето било донесено во Музејот Готланд каде што бил изложен на јавноста во Ризницата (Skattkammaren) во следните 25 години. Отпрвин били изложен во сопствено изградено железно куќиште со оклопно стакло, а во средината на 1980-тите бил преместено во обична стаклена алармна витрина.
Пронајдок
Откритието се состоело од голем римски бронзен сад со рачка, ситула, кој имало голем златен торк, четири римски чаши за вино слични на модерни чаши за вкус, бронзена цедалка и две бронзени ѕвона. Засадата била од околу 100 година од нашата ера и сите предмети биле исклучително добро сочувани. На рачката на ситулата имаше печати на кои пишуваше „TOR, CANNIMASUIT, (P CI)PI POLYB и IPI(? )“. Двете ѕвона беа врзани заедно со кожни ремени во штракаат.
Ниту еден официјален археолошки извештај не бил напишан за складиштето Хавор или за ископувањето на локацијата во моментот на пронаоѓањето.
Прстен Хавор
Златниот торк, познат како Хавор Ring (Havorringen) бил направен во 1 век. Тој, заедно со други прстени на вратот од овој вид, претходно се веруваше дека е од западно келтско или југоисточно европско потекло, но сега се заклучува дека прстенот Хавор можел да биде направен во нордиските земји. ,тоа е најраниот познат добро датиран главен златен украс на германскиот север. Торкот е 257 mm во пречник и тежи близу 800 g, со златна вредност од околу 40.000–50.000 SEK во 2006 година. Сепак, вредноста на прстенот на вратот како историски уметнички објект се проценува на десетици милиони SEK. Копија од неа беше направена за изложба во Шведскиот историски музеј во Стокхолм.
Поради својата големина, торкот се смета за единствен објект. Премногу е голем за да го носи човек и се верува дека украсил статуа на божество и дека бил дел од богатство кое припаѓа на храм. Пронајдени се пет слични, но помали торкови; еден во Тролхатан, еден во мочуриште на Јитланд, два во близина на Киев и еден во Олбија покрај Црното Море.
Прстенот Хавор е најбогато украсениот и технички најкомплицираниот од шесте торки со прстенесто тело направено од неколку искривени златни жици филигранска орнаментација во облик на 8 на конусите со клапс. Златните жици на прстенестиот дел беа извртени околу јадрото-прачка која подоцна беше отстранета. Ова го направи торкот многу флексибилен при отворање и затворање на механизмот за затворање скриен во предните клопчиња. Конусите на предната страна на прстенот се украсени со глави на бикови и полумесечини од златен лим, опкружени со ситни златни зрна и искривени златни жици во филигранска шема.
Кражба
На 18 Јуни 1986 година, прстенот Хавор бил украден за време на посетата од музејот Готланд. Околностите на кражбата биле опишани како „мистериозни“. На тој ден алармот во Трезорот бил активиран двапати. По првиот пат, во 12 часот, антикварецот задолжен за безбедност нашол се во ред и алармот бил ресетиран. Во 12:45 часот попладне алармот повторно се вклучи. Овој пат антикварката забележала дека бравата на бравата е вдлабната, што значи дека витрината е отклучена, но не забележала дека торкот го нема. Таа го заклучи куќиштето и повторно го ресетираше алармот. Кражбата била откриена следниот ден напладне. Според полицијата, бравата била набрана или отворена со клуч.
Полицијата веднаш испратила тревога низ целата земја за исчезнатиот торк и го контактирала Интерпол. Беше понудена награда од 25.000 SEK за информации што ќе доведат до обновување на прстенот на вратот. За кражбата е осомничен млад човек кој бил виден во Трезорот, но никогаш не бил пронајден. Во доцните 1990-ти, кривичното дело било под истрага на шведскиот ТВ-шоу Еферлист ("Wanted"). Неколку лица се интервјуирани и истражени за злосторството во текот на годините, но без резултати. Кражбата сега е пропишана, но дури и ако полицијата нема тековна истрага за тоа, совети од јавноста сè уште доаѓаат во полицискиот оддел во Висби. Од 2015 година, двајца приватни истражители го бараат торкот; поранешен разузнавач и форензичар, и двајцата во пензија. Нивниот фокус беше на поранешен вработен во музејот - сега починат археолог кој беше осуден за повеќекратни кражби на антиквитети и осуден на психијатриска нега откако му била дијагностицирана клептоманија.
Трент (Германија)
Трент (Trent) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Географија
Трент се наоѓа во северозападниот дел на Мутланд, средишниот дел на германскиот остров Риген во Балтичкото Море, околу 17 километри северозападно од градот Берген на Риген. Општината на север се граничи со заливите Викер Боден и Брецер Боден, а на исток со заливот Нојендорфер Вик. Мал дел на селото Фрезен, дел од општината, се граничи со заливот Ударзер Вик.
Трент се наоѓа на старата историска трговска патека, која започнувала од Штралзунд и одела до полуостровот Витов.
Општински единици
Во општината влегуваат следниве села: Фишерзидлунг, Фрезен, Ганшвиц, Грозов, Холстенхаген, Јабелиц, Либниц, Трент, Трибкевиц, Вашвиц, Венц и Цубцов.
ФИНА Награди
ФИНА Наградите за најдобар спортист на годината, се доделуваат од страна на Меѓународната Пливачка Федерација (ФИНА) и од нејзиниот магазин. Тоа се награди доделени во следниве категории: пливање, скокови во вода, синхронизирано пливање, далечинско пливање и ватерполо. Наградата за првпат беше доделена во 2010 година.
NGC 191A
NGC 191A — леќеста галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 191A се споменува и како IC 1563, MCG -2-2-76, Arp 127.
Откривање
Објектот е откриен на 28 ноември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 191A е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 191A има привидни димензии од 0,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 39 м 0,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 9° 0' 54". Положбениот агол на објектот е во износ од 143°.
Други поделби
Проучување на NGC 191A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2332. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 261; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5269. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1203.
Надворешни врски
NGC 191A
Синди Шерман
Синди Шерман (англиски: Cindy Sherman; ) е американска фотографка и филмски режисер, најдобро позната по своите концептуални портрети. Во 1995, добитник е на Мек Артур стипендија. Преку голем број различни серии на дела, Шерман се обиде да го подигне предизвикот и важните прашања за улогата на жената во општеството и застапеност во медиумите и во природата како нејзино дело на уметноста. Нејзините фотографии ги содржат едни од најскапите фотографии воопшто продадени. Шерман живее и работи во Њујорк.
Фудбалска репрезентација на Белгија
Фудбалската репрезентација на Белгија ја претставува Белгија на меѓународните фудбалски натпреварувања и е под контрола на Кралската фудбалска асоцијација на Белгија. Формирана е 1990 година.
Репрезентацијата е под глобална јурисдикција на ФИФА, во Европа е управувана од страна на УЕФА - откако и двете федерации биле ко-основани од надзорното тело на белгиската репрезентација, Кралската белгиска фудбалска асоцијација (RBFA). Периодите на редовна белгиска застапеност на највисоко меѓународно ниво, од 1920 до 1938 година, од 1970 до 2002 година и повторно од 2014 година наваму, наизменично се менувале со претежно неуспешни квалификациски кругови. Повеќето домашни натпревари Белгија ги игра на Стадионот Крал Бодуен во Брисел.
Белгиската фудбалска репрезентација учествувала на три големи четиригодишни фудбалски натпреварувања. Се појавиле во завршната фаза на тринаесет Светски првенства и пет Европски првенства на УЕФА, а настапиле и на три олимписки фудбалски турнири, вклучувајќи го и Олимпискиот турнир во 1920 кој го освоиле. Други позначајни резултати се победите над четири Светски шампиони - Западна Германија, Бразил, Аргентина и Франција - во периодот помеѓу 1954 и 2002 година. Белгија има долгогодишно фудбалско соперништво со своите соседи Холандија и Франција, играјќи против двата тима речиси секоја година од 1905 до 1967 година. Прекарот на репрезентацијата е познат како Црвените ѓаволи и така се нарекуваат уште од 1906 година; нејзиниот навивачки клуб е наречен „1895“.
За време на репрезентативната играчка кариера на напаѓачот Пол Ван Химст, најомилениот белгиски фудбалер од 20 век, Белгија го освоила третото место на Евро 1972. После тоа, тие доживеаја две златни доби со многу надарени играчи. Во првиот период, кој траел од 1980-тите до раните 1990-ти, екипата завршила како второпласирана на Евро 1980 и како четврта на Светското првенство 1986. Во втората, под водство на Марк Вилмотс во 2010 година, Белгија стигнала до четвртфиналето на Светското првенство 2014 и се нашла на врвот на Ранг-списокот на ФИФА за првпат во ноември 2015. По заминувањето на Вилмотс белгиската репрезентација ја преземал Роберто Мартинес, со кој настапувале на Светското првенство 2018.
Историја
Белгија била една од првите европски држави која играла фудбал по капата на фудбалската асоцијација. Неговата пракса во Белгија започнала на 26 октомври 1863 година, откако еден ирски студент влегол во колеџот Јозефис во Меле со кожна топка. Првично тоа било елитистичко минување време, а во текот на следните децении фудбалот го заменил рагбито како најпопуларен спорт во Белгија. На 1 септември 1895 година, десет клубови во фудбал, атлетика, крикет и велосипедизам го основале белгискиот спортски одбор Унион Белж дес Сосиетес де Спортс Атлетикес (Union Belge des Sociétés de Sports Athléques) УБССА; една година подоцна УБССА го организирал првото издание на Првата Белгиска фудбалска лига.
На 11 октомври 1900 година, почесниот претседател на К. Биршот ВАК Хорхе Диаз објави дека Антверпен ќе биде домаќин на серија натпревари меѓу најдобрите европски фудбалски екипи. По некои организациски проблеми, на 28 април 1901 година, теренот на Биршот бил домаќин на првиот турнир, во кој белгискиот A-тим и холандскиот Б-тим се натпреварувале за Купот Ванден Абеле. Белгија победила, и ја совалдале Холандија и во сите три следни натпревари; но сепак, ФИФА не ги признала овие резултати бидејќи за Белгија играле неколку англиски играчи. На 1 мај 1904 година, Белгијците го одиграле својот прв официјален натпревар, против Франција на Стад ду Вивие д'Ој во Укел; натпреварот завршил нерешено така што ниту една екипа не го освоила трофејот на Евонс купот. Дваесет дена подоцна, фудбалските одбори на двете земји биле меѓу седумте основачи на ФИФА. Во тоа време, белгискиот состав бил избран од комитет составен од шест или седум клубови во земјата. Во 1906 година, играчите на репрезентацијата го добиле прекарот Црвените ѓаволи, поради нивните црвени дресови, и четири години подоцна, шкотскиот поранешен фудбалер Вилијам Максвел го заменил УБССА комитетот за да го преземе селекторското место во репрезнетацијата. Од 1912, УБССА управувал само со фудбалот и бил преименуван во УБСФА. За време на Големата војна, репрезентацијата играл само непризнаени пријателски натпревари, против Франција.
На Летните олимписки игри 1920, на нивниот прв официјален олимписки настап, Црвените ѓаволи го освоиле златниот медал на домашно тло откако во контроверзното финале, ја победил Чехословачка чиј играчи го напуштиле теренот. На трите Летни олимписки игри во 1920-тите година, тие постигнаа добри резултати (четири победи во седум натпревари) и го одиграа својот прв меѓуконтинентален натпревар, против Аргентина. Во текот на следната деценија, сепак, Белгија ги загубила сите свои натпревари на првите три финални турнири на Светското првенство на ФИФА. Според историчарот Ричард Хеншоу, "растот на фудбалот во Скандинавија, Средна Европа и Јужна Америка ја оставил Белгија далеку зад себе". Иако Втората светска војна ги попречувала меѓународните фудбалски настани во 1940-тите, белгискиот тим останал активен со неофицијални натпревари против екипи на земјите кој им биле сојузници во Втората светска војна.
Перформансите на репрезентацијата се подобриле во текот на раните 1970-ти, под водство на селекторот Рејмонд Гетелс. Целосно облечени во бело, како Бели ѓаволи, Белгија стигнала до првите победи на светско и на европско првенство на турнирите во 1970 и 1972 година соодветно. На Светското првенство 1970, Белгија ја остварила првата победа совладувајќи го Ел Салвадор со 3-0 во првото коло од групната фаза, но поразите од Советскиот Сојуз (4-1) и од домаќинот Мексико (1-0) не им дозвоиле да минат во четвртфиналето. На патот кон Европското првенство 1972, нивниот прв настап на европско првенство, тие ги елиминирале актуелните европски шампиони Италија со победа во бараж двомеч од 2-1 вкупен резултат. На крајот, завршиле на третото место, остварувајќи победа во утешниот натпревар против Унгарија. Во 1973 година, поништен победоносен гол во последниот натпревар од квалификациите за Светското првенство 1974 година во УЕФА Групата 3 ја чинел Белгија да не учествува на завршницата на Светското првенство во Западна Германија, што предизвикало Белгија да стане единствената нација што некогаш пропуштила завршница на Светско првенство, и покрај тоа што не примила ниту еден гол за време на квалификациите. Следните два обида да се стигне до завршницата на големите турнири исто така биле залудни.
Почнувајќи од второто место на Евро 1980, 1980-тите и раните 1990-ти генерално се сметаат за првата златна доба на Белгија. Предводени од селекторот Гај Тис, Белгијците стигнале до финалето на Европското 1980 како непоразени и првопласирани во групната фаза; во финалето, тие ја загубиле титулата од Западна Германија со резултат 1-2. Почнувајќи од Светското првенство 1982 и завршувајќи со Светското првенство 2002, репрезентацијата се квалификувала за шест последователни завршници на Светските првенства и најмногу достигнала до вториот круг на натпреварување. Во прилог на добивање поединечни признанија на ФИФА, белгиската екипа стигнала до полуфиналето на Светското првенство 1986. По пласманот во финалето на Европското првенство 1980, тие биле неуспешни на следните два европски првенства, со рани испаѓања од турнирите во 1984 и 2000. Во текот на доцните 1990-ти, тие одиграле три пријателски турнири во Мароко, Кипар и Јапонија, споделувајќи ја титулата во вториот со Перу на Кирин куп 1999. Најголемите таленти на белгискиот тим за време на ова златно доба се повлекле од репрезентативниот фудбал до 2000 година, но во 2002 година, Белгија го поразила актуелниот светски и европски шампион Франција, и стигна до осминафиналето на Светското првенство истата година.
По Светското првенство во 2002 година, репрезентацијата значително ослабела поради загубата на повеќе играчи ветерани кој се повлекле од дресот со националниот грб како и заминувањето на селекторот Васиге. Тие пропуштиле пет последователни Европски првенства од 2004 до 2012 и поминале низ еднаков број на селектори. Во 2005 година, победата над европскиот шампион Грција не значела ништо друго освен мала утеха. Во меѓувреме, созревала нова ветувачка генерација која на Европското првенство под 21 година 2007 стигнала до полуфиналето; со тоа белгискиот состав се квалификувал и за Летните олимписки игри во Пекинг следната година, каде замалку им побегнал олимписки медал освојувајќи го четвртото место. Седумнаесет од тие играчи кој настапиле на Олимписките игри подоцна играле и за сениорската репрезентација, иако без непосредно влијание. Белгија завршила на делбата на второто (и последно) место на Кирин купот во 2009, и доживеала срамен пораз од 125-то рангираната земја на ранг-списокот на ФИФА Ерменија во септември 2009 година. По вториот мандат како селектор на Жорж Лекенс, неговиот асистент Марк Вилмотс станал вршител на должноста селектор во мај 2012 година.
По два натпревари како привремен селектор, Вилмотс се согласи да потпише траен договор и да остане на селекторската функција. По неговото назначување, резултатите на селекцијата се подобриле, така што некои странски медиуми генерација ја сметале за втората белгиска златна генерација. Младиот белгиски состав се квалификувал без пораз како победник во својата квалификациска група за Светското првенство 2014, и само за вторпат во историјата на белгиската репрезентација стигнале до четвртфиналето на Светското првенство 2014 каде биле елиминирани од Аргентина со 1-0 со голот на Гонсало Игуаин. Претходно Белгија забележала 4 последнователни победи на турнирот. Белгија се квалификувала и за Евро 2016 во октомври 2015 година, а следниот месец во ноември 2015 избила на првото место на ФИФА ранкингот за првпат во нејзината историја, и таму се задржале 5 месеци. Сепак, следната година Белгија не успеала да ја потврди својата улога како фаворит на Европското првенство и биле елиминрани во четврт-финалето од 26-то ФИФА рангираната репрезентација на Велс; ова ја поттикнало КБФА да го разреши Вилмотс. Во квалификациите за Светското првенство 2018, тие повторно биле први во својата група, и се пласирале на мундијалот во Русија под водство на шпанскиот тренер Роберто Мартинес. Таму Белгија го освоила првото место во својата група со максимални три победи во конкуренција на Англија, Тунис и Панама. Потоа ги елиминирале Јапонија и Бразил во осминафиналето и четвртфиналето, соодветно, пред Белгија да биде сопрена во полуфиналето од подоцнежниот шампион Франција. Белгија го освоила третото место одново совладувајќи ја Англија (како и во групата) и го остварила најголемиот успех во историјата на репрезентацијата на мундијалите, надминувајќи го оној успех на генерацијата која настапила на Светското првенство 1986 која го освоила четвртото место.
Моментален состав
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Играчи со најмногу настапи
Последна промена 4 јули 2014.
Играчи со најмногу постигнати голови
Последна промена 4 јули 2014.
Селектори
Последна измена: 14 март 2014.
Витов
Витов (Wittow) — најсеверниот полуостров на островот Риген. Витов бил одделен остров до доцниот среден век, откога е поврзан со полуостровот Јазмунд на Риген преку теснецот Шабе. Витов е најпознат по ’ртот Аркона, кој содржи остатоци на поранешниот храм на Рујаните.
Бодулаш
Бодулаш – ненаселено островче во хрватскиот дел на Јадранското Море во акваторијата на општината Медулин.
Островчето е едно од 7 островчиња кои се наоѓаат пред односно во Медулинскиот Залив, 1 км североистично од островот Цеја и околу 2 км јужно од ‘ртот Каштеј на полуостровот Каштел кај Медулин. Површината на Бодулаш изнесува 0,125 км2. Должината на крајбрежната линија е 1,42 км. . Највисокиот врв на островчето е висок 7 метри.
Список на државни водачи во 1842 година
Ова е список на државни водачи во 842 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 6582/2
NGC 6582/2 — елиптична галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6582/2 се споменува и како UGC 11146, MCG 8-33-30, CGCG 254-23, KCPG 531B, VV 818.
Откривање
Објектот е откриен на 24 јули 1884 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6582/2 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 6582/2 има привидни димензии од 0,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 11 м 5,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +49° 54' 33".
Други поделби
Проучување на NGC 6582/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61513. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 82; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3532. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 130.
Саркис Балјан
Саркис Балјан (роден во 1835 во Истанбул - починал во 1899 во Истанбул) — османлиски архитект од познатото ерменско семејство на архитекти Балјан.
Животопис
Роден е во 1835 година во Цариград. Вториот од четворицата синови на архитектот Карапет и неговата сопруга Назени Бабајан. Браќата Никогос, Акоп и Симон исто така биле архитекти. Саркис и Никогос студирале заедно на Париската ликовна школа, но поради болеста на Никогос морале да се вратат во Истанбул. Во Истанбул, Саркис се приклучил на проектот на неговиот татко - изградбата на палатата Беглербеговскиот дворец. По смртта на неговиот татко, тој ја презел реставрацијата на палатата Адиле-султан.
Професионалната кариера на Саркис била прекината по смртта на Акоб во 1875 година и стапувањето на престолот на Абдул Хамид II. Заради неговите политички ставови, Саркис поминал 15 години во егзил во Европа, по што се вратил во Отоманското Царство.
Граѓанска активност
Тој бил член на Собранието на Ерменската патријаршија и активно им помагал на ерменските уметници.
Поврзано
Синан
Кеплер-70
Кеплер-70 или KOI-55 — Ѕвезда во соѕвездието Лебед со привидна величина од 14,87. Со ова ѕвездата е премногу за да се види со човеково око.
Станува збор за сино подџуџе, односно Кеплер-70 поминала низ фазата на црвен џин пред 18,4 милиони години. Во денешната состојба, во јадрото со соединува хелиум. Откако ќе го согори хелиумот ќе се збие и ќе создаде бело џуџе. Има релативно мал полупречник од околу 0,2 пати од оној на Сонцето, белите џуџиња се уште помали. Ѕвездата во своја орбита има планетарен систем со две потврдени планети, Кеплер-70b и Кеплер-70c. највантрешната планета ја има највисоката температура од досега познатите планети.
Планетарен систем
На 26 декември 2011 година, се објавени докази за постоењето а две крајно краткопериодични планети. Тие биле забележани преку одбивањето на светлината од матичната ѕвезда од нивните површини, за разлика од методот на планетарен премин кога ѕвездата губи дел од сјајот.
Мерењата укажувале на постоење и на трета планета меѓу двете потврдени плането, но ова досега останува непотврдено.
Орбитите на Кеплер-70b и Кеплер-70c се во орбитална резонанција 7:10 и го имаат најголемото приближување меѓу кои и да се две познати планети.
Андреја Андреевски
Андреја Андреевски - Јандре (, -,  ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Основното училиште завршил во своето родно село, а потоа заминал на печалба во Белград. Во Белград работел како кафе-кувар во една кафеана се до 6 април 1941 година. По бомбардирањето на Белград, како и многу други мавровчани, речиси поголем дел од патот до Маврово го изминал пешки. По враќањето во селото, станал член на воспитна група, а потоа и член на СКОЈ. Во работата на младинската и СКОЈ-евската организација, бил мошне активен. Задачите што му се поставувале навреме и без приговор rи извршувал. Никудин Симевски често пати му поставувал задача да пренесува оружје, храна и други материјали, да одржува врски во селото и меѓу Маврово и соседните села. Непосредно пред палењето на Маврово, односно во август 1944 година, Андреја заминал во партизанските единици. Потоа стапил во Првата бригада и заминал на Сремскиот фронт. Неговите преживеани соборци го запомниле како многу добар другар и борец, по природа мирен, дисциплиниран, готов секому да му помогне.
Фридрихског
Фридрихског (Friedrichskoog) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа близу вливот на реката Елба во Северното Море, околу 25 километри југозападно од Хајде и 25 километри североисточно од Куксхафен. Во рамки на општината влегува и ненаселениот остров Тришен.
Општината е сместена и именувана по полдерот (Koog), кој бил именуван во чест на кралот Фредерик VII од Данска.
Јане Карлсон
Биографија
Карлсон започнал со неговата кариера како глумец во 1950 година. Карлсон глумел главни улоги во неколку филмски адаптации на книгите на шведскиот писател Стиг Клаесон.
Карлсон исто така бил вешт тапанар и учествувал во неколку албуми од 1960-ти, 1970-ти и 1980-ти, особено со неговата колешка Дорис, на албумот "Did you give the world some love today Baby". Тој бил „Карлсон“ во шведското џез-фузија/психоделичен рок дуо Хансон и Карлсон, кое било активно во доцните 1960 години, и настапувало заедно со музичари како Декстер Гордон, Џони Грифин и Џими Хендрикс.
Карлсон починал од рак на црниот дроб на 31 август 2017 година на 80-годишна возраст.
Жена со белег
Жена со белег е роман од 1996 година напишан од Хакан Несер, кој ја добил наградата за најдобар шведски криминален роман во истата година. Покасно, во 2009 година бил објавен англискиот превод на романот.
Од него била направена и мини телевизиска серија во 2001 година.
Хусеин Авни-бег
Хусеин Авни-бег (Битола, 1875 - Галиполе, 13 август 1915) — командант на 57-от пешадиски полк на Османлиската армија во битката кај Галиполе за време на која водел контранапад кој успешно го стабилизирал десното крило на турската одбрана на 25 април 1915 година.
Животопис
Хусеин Авни е роден во Манастир, Отоманското Царство (денешна Битола, Македонија) во 1875 година. Во времето на неговото раѓање, неговиот татко Али, бил кајмакам. Предците на семејството првично се населиле на почетокот на 15 век во подрачјето на денешна Аланија во јужна Турција. Во 1420-тите тие се приклучиле на освојувањето на Балканот под водство на султанот Мурат II и за нивната служба добиле земја во Србија.
Кариера
Авни влегол во Мектеб-и Харбије (воено училиште) во 1889 година. Дипломирал како поручник на 6 мај 1892 година и бил распореден во 3-от баталјон на 2-та дивизија на 18-от полк на 3-та армија на 15 мај истата година. На 8 август 1895 година, тој бил унапреден во Mülâzım-ı evvel (прв поручник) и бил назначен во 3-от баталјон на 4-та дивизија на 33-от полк. Учествувал во Грчко-турската војна од 1897 година. Потоа, на 23 мај 1897 година бил назначен да служи како помошник офицер во штабот на приштинскиот 20-ти Редиф Ливаси. На 10 јануари 1898 година бил унапреден во капетан и распореден во 38. Редифски полк во 2. Штипски баталјон на 1. дивизија.
На 22 август 1904 година, бил унапреден во чин колагаши (мајор) и ја презел командата на 3-от баталјон на 90-тиот полк Редиф. Во јуни 1908 година, бил унапреден во командант на третиот баталјон на 17-тиот полк Низамије со чин бинбаша. На 11 јули 1912 година бил назначен за директор на 3-от огранок на Административниот комитет на 7-от корпус. Набргу потоа се вклучил во Првата балканска војна. На 12 јануари 1914 година бил назначен за заменик командант на 23-от полк.
На 23 февруари 1915 година тој го наследил Миралај Шеми-бег како командант на 57-от пешадиски полк кој бил стациониран во Текирдаг. Полкот ѝ бил доделен на 19-та дивизија која ја водел потполковникот Мустафа Кемал. Полкот се обучувал во Родосто кога како одговор на согледаните закани за Дарданелите, III корпус чиј дел била 19-та дивизија добил задача да го зајакне полуостровот Галиполе. Како резултат на тоа, 57-от полк добил наредба на 21 февруари 1915 година да се префрли во Галиполе. На 25 февруари полкот пристигнал во Мајдос со пароброд. До април 1915 година, 19-тиот дивизиски штаб и дивизиските единици биле стационирани на Јелдегирменските Рамнини во близина на селото Бигали (Богали), додека полковите биле околу Малтепе и Мерсинтепе на полуостровот Галиполе.
По приемот на веста утрото на 25 април 1915 година дека сојузничките сили пристанале на полуостровот, Мустафа Кемал тргнал напред. Идентификувајќи дека австралискиот контингент сака да го заземе висот кој доминира над теснеците, тој му наредил на целиот 57-ми полк да оди во контранапад со зборовите „Не ти наредувам да нападнеш, ти наредувам да умреш! Во времето што минува додека не умреме, други трупи и команданти можат да го заземат нашето место.
Во подоцнежниот воен извештај на Кемал за битката, тој го опишува Авни како љубезен, верен и високо ценет командант.
Смрт
Утрото на верскиот празник на 13 август 1915 година, офицерите на полкот решиле да користат локација со поглед на заливот Анзак во близина на полската болница на полкот за да разменат поздрави, бидејќи мислеле дека е надвор од артилерискиот дострел на непријателот. Меѓутоа, граната од хаубица експлодирала на 10 метри, по што следела втора која експлодирала веднаш над нивниот шатор. Авни бил ранет и му била откината рака. Додека лежел на земја умирајќи, неговите последни зборови биле „известете го моето семејство, да живее нацијата“. Неговите другари го погребале во близина. Како командант на 57. полк го наследил мајорот Хајри-бег. Многу вознемирен кога слушнал за смртта на Авни, Мустафа Кемал наредил неговата униформа и личните работи да му бидат испратени на неговото семејство. Неговата униформа, меч и одредени реликвии подоцна неговото семејство му ги донирало на Воениот музеј во Истанбул.
Потомци
Хусеин Авни ги оставил зад себе сопругата Фатма Зехра како и малиот син Текин (Мехмет Фехми) и ќерката Мелек.
Семејството на Хусеин Авни го добило презимето „Арибурун“ по Законот за презиме од 1934 година, според кој сите турски граѓани морале да добијат презиме. Презимето „Арибурун“ било специјално избрано од Ататурк за да се чествуваат херојските дела на турските војници кои се бореле во Галиполе. Арибурун значи „точка прочистена со маченичка крв“ и преземена од „Арибуру“, турското име за заливот Анзак.
Синот на Авни, Текин Арибурун, тргнал по стапките на својот татко, се вклучил во вооружените сили и станал началник на турските воздухопловни сили, а подоцна и сенатор, а во 1973 година вршител на должноста претседател на Турција.
Текин Арибурун долги години го барал гробот на својот татко на бојното поле. Единствениот опис на местото што го имал било дека е блиску до три бора, на мала височинка во близина на местото каде што било командното место на 57-ми полк. Конечно, во 1955 година, го пронашол гробното место, кое било идентификувано според 'рѓосана лимена плочка на која пишувало „Командант на 57. полк, Авни“. Текин Арибурун ги преместил посмртните останки на својот татко на сегашната локација каде што бил поставен постојан споменик.
Гроб
Гробот на Хусеин Авни (Şehit Yarbay Hüseyin Avni Bey Anıt Mezarı) се наоѓа во областа позната како Зејтинлик Мевкии. Ограден е со железна ограда со натпис на турски јазик „Херој командант на 57. пешадиски полк, поручник Хусеин Авни, син на Али, Манастир (Битола). Датум на мачеништво 31 јули 1331 година – 13 август 1915 година, Молете се Фатиха“. Под турското знаме е присутна и плоча која има подолг опис, посветена на загинатите од 57-ми полк и на која се наведени неговите достигнувања.
До гробот може да се стигне од главниот пат што води од Канлисирт до Чунук Баир со свртување десно по патот до гробиштата на Квинс Пост. Веднаш јужно од гробиштата на Квин Пост и гробот на капетанот Мехмет (десно) се наоѓа спореден пат кој е означен со знак на кој пишува 57'nci Alay Komutanı Avni Bey Şehitliği (командант на 57-ми полк, маченик Авни-бег). Приближно 600 m по овој спореден пат (кој се спушта југоисточно до Кешикдере) се наоѓа гробот. Патот завршува на паркинг на јужниот крај на гребенот Бомба-Риџ Едрене.
Економска методологија
Економската методологија ги изучива методите, особено научните методи, поврзани со економијата, вклучувајќи ги и економските принципи на размислување.
Опсег
Во 1970-тите, економската методологија прераснала од периодично користен метод од страна на економистите во посебно истражувачко поле на економската наука. Во еден правец се проширила до границите на филозофијата, вклучувајќи ги и односите на економијата со филозофиајта на науката, епистемологијата. Во друг правец на филозофијата и економијата, како дополнителни полиња, се третираат теоријата на одлуките и етиката.
Цитати
Подолу следува историски примерок на општите методолошки изјави:
"За среќа, нема ништо во вредносните закони што останува за некој од сегашните или идните писатели да го расчисти, теоријата за темата е целосна."
"До овој момент, ниеден хемичар не открил променета вредност во бисер или, пак, во дијамант."
- Карл Маркс
- Алфред Маршал
"Теоријата на економијата не доставува нешто во одредено време за веднаш да би се применила политиката на заклучоци. Тоа е повеќе метод отколку доктрина, умствен апарат, техника на размислување, која му помага на својот сопственик за донесе исправни заклучоци."
- Џон Мејнард Кејнс
"Речиси секоја изјава која ние, или било кој друг на истата тема, ја кажуваме и предизвикува судир на некои веќе постоечки мислења, според самата природа на работите, повеќето од истите до сега биле тешко докажани или побиени во областа на општествената теорија. Од голема помош е што сите наши тврдења можат да произлезат од конкретни примери од теоријата на игрите и стратегијата."
- Џон фон Нојман и Оскар Моргенстерн
"Корисното општо правило, а тоа е научната теорија, има две својства. Прво, тоа треба да биде помалку или повеќе точно. Второ, тоа треба да биде применливо на доволно голем број можни настани."
- Џорџ Стиглер
"Фактот што економијата не е физика не значи дека ние не треба да целиме кон воспоставување на истите фундаментални стандарди за тоа што претставува легитимен аргумент. Можеме да инсистираме на тоа крајниот критериум за оценување на економските идеи да биде степенот до кој тие ни помагаат да резимираме податоци, но не е легитимно да се обидеме да ги заштитиме атрактивните теории од податоците."
- Кристофер Симс
Стара Пазова
Историја
За време на Отоманското Царство (16.-18. век), Пазова бил населен од етнички Срби и бил дел од отоманскиот Сремски санџак. Во 1718 година, градот станал дел од Хабсбуршката монархија. Во 18. век (по 1760 г.) Словаци лутеранци се населиле во Пазова, и во 1791 година исто така тука се населиле и Германци. Тие живееле во различна населба позната како Нова Пазова, па така старата населба била именувана Стара Пазова. До втората половина од 20. век, Словаците биле најголема етничка група во градот Стара Пазова, додека најголема етничка група во околната општина биле Србите.
Во најголем дел од Хабсбуршкото владеење, Стара Пазова бил дел од Хабсбуршката Воена граница (укината во 1882 г.), додека во периодот 1848-1849 бил дел од Српска Војводина. Кон крајот на 19. век и почетокот на 20. век, Стара Пазова бил окркужен центар во Сремската жупанија (дел од Кралство Хрватска и Славонија, Кралство Унгарија и Австроунгарија). Според пописот од 1910 година, населението во општината Стара Пазова броело 46,430 жители, од кои 24,262 зборувале српски, 9,348 германски, 5,779 словачки, и 5,670 хрватски јазик. Во рамките на градот живеело словачко мнозинство.
Од 1918 година, градот станал дел од Кралството Југославија. Според пописот од 1971 година, 56% од населението во градот Стара Пазова биле Словаци. Денес, најголема етничка група во градот и во општината се Србите.
Збратимени градови
Стара Пазова е збратимен со: