cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Куќа на Арнаудови
Архитектура
Градбата се состои од приземје два еркерно издадени ката. Сите ѕидови се малтерисани однатре и однадвор. Приземјето и делови од првиот кат се од камен, а остатокот од куќата е бондручен. Значајната косина на теренот води до појавата на два влеза — за приземјето и за првиот кат. На приземието има подрум, керал и нужник. По дрвени скали се доаѓа до првиот кат на кој има три простории – хима, зимнска просторија и чардак, на кој е преградено одајче со вграден долап. На вториот кат има три простории – простран чардак и две спални соби.
Ерис
Ерис е историски град и општина во провинцијата Трапани, Сицилија, во јужна Италија.
Географија
Погранични општини се Бусето Палицоло, Пацеко, Трапани, Валдериче и Кустоначи. Населбите ( поделоци ) се Балата, Каза Санта, Кросефисело, Напола, Пизолунго, Ригалета, Сан Кузумано и Торета.
Историја
Старогрчкото име на Ерис било Ерикс ( на грчки), а неговото основање било поврзано со истоимениот грчки херој Ерикс. Таа не била грчка колонија, како што ја основале Феникијците, туку во голема мера била хеленизирана. Бил уништен во Првата пунска војна од страна на Картагинците, и оттогаш неговата важност опаднала.
Ерис бил освоен од Аглабидите во 831 година и бил преименуван во Чебел Хамид (во западните извори Гебел Хамед, што значи планина на Хамид). Со него управувале Арапите до освојувањето на Норманите. Во 1167 година, Норманите го преименувале во Монте Сан Џулијано, име кое се задржало до 20 век.
20-ти век
Во 1934 година градот го променил своето име од Монте Сан Џулијано во Ерис.
За време на Втората светска војна, оперативниот центар на Луфтвафе се наоѓал на падините на планината Ерис од почетокот на 1943 година додека не биле принудени од сојузничките воздушни напади да се преселат. По сојузничката инвазија на Сицилија во 1943 година, трупите на вториот баталјон од 505-от пешадиски полк Седмата армија под команда на мајорот Марк Александар започнале на 22 јули 1943 година да се искачуваат на страната на планината Ерис со цел да го обезбедат градот и неговата командна позиција. со поглед на околните села. Додека го правеле тоа, тие биле под артилериски оган од италијанските сили стационирани на бедемот при што еден војник загинал, а друг бил ранет. Сфаќајќи дека најбезбедната позиција е директно под ѕидините на градот, водечките трупи се засолниле таму. Наместо да се чека артилериската поддршка да пристигне, тогаш била донесена одлука за напад. Меѓутоа, пред трупите да се приближат доволно за да нападнат, италијанските сили сигнализирале дека се предаваат.
Главни знаменитости
Во североисточниот дел од градот има остатоци од антички елимски и феникиски ѕидови (киклопски ѕидарски) што укажуваат на различни фази на населување и окупација во антиката.
Постојат два замоци кои останале во градот: замокот Пеполи, кој датира од времето на Сарацен, и Кастело ди Венере („Замокот на Венера“), кој датира од норманскиот период, изграден на врвот на античкиот храм на Венера, каде што Венера Ерикина се поклонувала. Според легендата, храмот бил основан од Енеј а. Во античкиот период бил добро познат низ медитеранските простори и во него се празнувал важен култ. Во својата книга За природата на животните, Елиан пишува дека животните избрани за жртвување доброволно оделе до олтарот за да бидат убиени.
Жичница (фунивија) сообраќала од 2005 до 2017 година, кога била затворена поради шумски пожар, од предградието на Трапани до градот Ерис. Жичарницата била повторно изградена и повторно отворена во јуни 2018 година.
Изет Меџити
Изет Меџити — градоначалник на Општина Чаир во периодот од 2005 до 2017 година. Роден е во Скопје, 1977 година. Средно образование стекнал во гимназијата „Зеф Љуш Марку“ од Чаир. Дипломирал на Економскиот Факултет - Скопје, а сега е на пост-дипломски студии од областа на јавниот менаџмент. Во периодот 2001-2003 бил професор по економија во средното училиште „Арсени Јовков“. Откако го напуштил професорското место, работел како економски советник во Македонски Пошти до 2005 година.
Политичка кариера
Меџити е член на политичката партија ДУИ. Тој е еден од четворицата потпретседатели на партијата, заедно со Теута Арифи, Невзат Бејта и Гзим Острени. Освен тоа, тој е член на Централното претседателство на партијата.
Првиот мандат го добил на изборите за локална самоуправа во 2005. Тој на локалните избори 2013 остварил една од најубедливите победи во вториот изборен круг со освоени 70% од гласачките ливчиња.
Еден од неговите позначајни потези е поставувањето споменик на „Скендер-бег“ на општинскиот плоштад.
За време на неговиот втор мандат донел одлука за преименување на четири основни училишта од општината, која е противзаконска. Поради незаконитоста на одлуката на сведителствата кои се издаваат во овие училишта стојат стари имиња на училиштата.
Тој бил вмешан во инцидентот од 2011 година кога беше урната црквата на Скопско кале, со што се заострија меѓуверските односи.
Приватен живот
Меџити се оженил 10 јули 2006 година со сопругата Ава, која работи како педагог во градинка од Чаир. Тој живее со неговите родители, а поради работните обврски сѐ уште нема деца. Инаку тој е единствен син во неговото семејство, а има и една сестра. Не е голем љубител на спортот, но активно се занимава со планинарење. Како што тој самиот истакнува, Старата скопска чаршија е неговиот омилен дел од градот.
896 п.н.е.
896 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 896. година пред новата ера, 896. од првиот милениум п.н.е., 96. од 9 век п.н.е. и седма од 890-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4612 и 4613 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3854 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2864 и 2865 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 143 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 896 година се протега во 1740 и 1741, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1800 и 1801 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 353 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1564 и 1563 исламска година пред хиџра.
NGC 6845
NGC 6845 — спирална галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6845 се споменува и како NGC 6845A, ESO 284-8, AM 1957-471, IRAS 19573-4712.
Откривање
Објектот е откриен на 7 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6845 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 6845 има привидни димензии од 2,3' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 0 м 58 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -47° 4' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 72°.
Други поделби
Проучување на NGC 6845 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63985. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 411; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8395. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Космос-391
Космос-391 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 14 јануари 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 400 килограми. Космос-391 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 95,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 778 км, а најмалото на 262.
Бет Доерти
Бет Доерти (Beth Doherty) — ирска активистка за климата. Следбеник на климатскиот активист Грета Тунберг, Доерти е член на Fridays for Future. Почнувајќи од 15-годишна возраст, Доерти ја подигнала свеста за напорите за борба против климатските промени.
Климатски активизам
На 6 март 2019 година, како дел од група поканети студенти, Доерти им се обратила на членовите на Комитетот за климатски активности на Ореахтас, пред закажаните студентски протести во следните недели, на кои биле претставени шест барања за климатски активности. Во март 2019 година, Доерти се појавила на The Late Late Show заедно со неколку други младински активисти за климата. За време на училишниот штрајк на 15 март за климата во 2019 година, Доерти се обратила пред толпата од над 11.000 на штрајкот во Даблин, во кој ја критикувала владата за недоволна акција за климатските промени и го обвинила министерот за климатски активности и животна средина Ричард Брутон за користење на митинг како фото оп.
Доерти напишала дела за TheJournal.ie за неуспехот на ирската влада да ги исполни своите цели за климата во 2020 година. Дополнително, таа работела со Градскиот совет на Даблин на новиот климатски план на советот. Во април 2019 година, Доерти се појавила на ‘‘Гласно и јасно! Младински поглед на настанот за климата‚‚ во канцеларијата на Европскиот парламент со неколку кандидати за европратеници во Даблин да зборуваат за подобра климатска политика. Доерти повторно им се обратила на демонстрантите за климата во Даблин за време на вториот штрајк на 24 мај 2019 година
Во мај 2019 година Доерти им се обратила на националната конференција ИДЕА за причините за штрајкувачкото движење. Доерти, исто така, работела како главен организатор на третиот голем училиштен штрајк на 21 јуни 2019 година, заедно со двата други големи штрајкови и митинг за ирското прогласување на климатска вонредна состојба на 4 мај 2019 година. Во август 2019 година, Доерти ја претставувала Ирска на самитот „Петок за иднината“ во Лозана, Швајцарија, заедно со 13 други учесници.
Во ноември 2019 година, Доерти била еден од 157-те делегати на Младинското собрание на RTE за климата во Даил Ериан. Нејзиниот предлог, кој се однесува на нивоа на даночен систем за емисиите на корпорациите, бил изгласан за декларацијата на Младинското собрание како еден од 10-те предлози. Таа подоцна ја претставила декларацијата на претседателот на Генералното собрание на ОН, Тијани Мухамед-Банде, заедно со писателите на деветте други предлози. Подоцна истата недела, Доерти, исто така, се состанала и одржала говор пред претседателот заедно со ирските младински делегати на ОН. Исто така во ноември, Доерти работела како организатор на штрајкот во Даблин на 29 ноември, во тандем со меѓународно координиран штрајк. Од 2020-2021 година, Доерти била офицер за одржливост на Ирската студентска унија од второ ниво.
Покрај нејзините напори во климатскиот активизам, Доерти е голема финалистка на Националниот натпревар за дебати за јуниори Matheson,   и е член на Европскиот младински парламент Ирска и ќе ја претставува Ирска на одложената 92. меѓународна сесија на Европскиот младински парламент што ќе се одржи во Милано.
Исламски институт (Софија)
Вишиот исламски институт е више училиште за обука на муслимански духовници кој се наоѓа во Софија, Бугарија. Училиштето било основано во 1998 година.
„Братство“ (весник)
„Братство“ ― орган на Првата македонско-косовска ударна бригада.
Почнал да излегува на 1 декември 1943 година ѝ бил уредуван од Агитационо-пропагандната комисија при Штабот на бригадата. Бил умножуван на циклостил, на 10 до 16 страници во голем формат. Бил умножуван во тираж од 150-200 примероци.
Статиите и дописите биле печатени на македонски и српски јазик. Имал постоајни рубрики од животот и борбите на бригадата, младинска рубрика, ликови на паднати борци, соопштенија и наредби на Штабот на бригадата и слично. По разделувањето на бригадата на две бригади и по оформувањето на Првата македонска ударна бригада и Првата косовско-метохиска ударна бригада, весникот „Братство“, станал орган на Првата косовско-метохиска ударна бригада.
Црква „Св. Спас“ - Ангелци
'''„Св. Спас“''' — христијански храм кој се наоѓа во селото Ангелци, Општина Василево.
Историја
Изградбата на црквата започнала во текот на 2011 година, и по две години била изградена, но без фасадата. Во текот на 2019 година била довршена и фасадата на храмот. На 5 мај 2019 година, со благослов на владиката струмички Наум, црквата била осветена од страна на владиката Јаков Стобиски и свештеници од Струмичката епархија.
Неџбедин Беадини
Животопис
Беадини е роден на 28 јануари 1964 година во тетовското село Камењане. Дипломирал биологија на Универзитетот во Приштина во 1990 и докторирал на Универзитетот во Загреб во 1996 година. Тој е еден од основачите и ректор на Тетовскиот државен универзитет. Подоцна е разрешен од функцијата.
Има објавено поголем број научни и стручни трудови од областа на биологијата, цитологијата, молекуларната физиологија и хистологијата. Во 2008 година има добиено кривична пријава за злоупотреба на државни пари во вредност од милион и 400 илјади евра.
Шорфхајде (општина)
Шорфхајде (Schorfheide) — општина во округот Барним, во Бранденбург, Германија. Била основана во 2003 со спојување на Финовфурт и Грос Шенебек.
Преглед
Во Шорфхајде влегуваат и селата Алтенхоф, Бемерхајде, Ајхорст, Кландорф, Лихтерфелде, Шлуфт и Вербелин. Се наоѓа западно од административното седиште на округот Еберсвалде и околу 40 километри североисточно од Берлин. Шорфхајде е најголема општина во Барним гледано според површина. Големи делови од нејзе припаѓаат на Биосферниот резерват Шорфхајде-Хорин.
Во 13 век, асканиските маркгрофови на Бранденбург изградиле замок на јужниот дел на Вербелинското Езеро. Во 1879, принцот Карло ја изградил кулата Асканија. Во Грос Шенебек се наоѓа ловечка куќа подигната во 1680 од страна на изборниот кнез Фридрих Вилхелм I, која денес служи како музеј. Од 1950 до 1989, во Алтенхоф се одржувал кампот „Пионерска република Вилхелм Пик“ (Pionierrepublik Wilhelm Pieck).
Франкоп
Франкоп е кварт во округот Харбург на Слободниот и ханзеатски град Хамбург во северна Германија.
Географија
Во 2008, според статистичкото биро на Хамбург и Шлезвиг-Холштајн, квартот имал вкупна површина од 9,1 км2. Франкоп е дел од областа Алтес Ланд („стар крај“). На север е квартот Финкенвердер на округот Хамбург-Мите, на исток е квартот Алтенвердер, Морбург и Хаусбрух. Франкоп на југ се граничи со Нојграбен-Фишбек и на запад со Нојенфелде.
Демографија
Во 2008, во квартот Франкоп живееле 634 луѓе. Густината на население била 70 жители на км2. 17,1% биле деца под 18 години, а 19,4% имале 65 или повеќе години. 3,3% биле имигранти. 15 лица биле регистрирани како невработени.
Во 1999, имало 322 домаќинства од кои 24,8% имале деца под 18 години, кои живееле со нив, а 34,8% од сите домаќинства биле составени од само еден член. Просечната големина на домаќинството било 2,3.
Население по години
Парамециум
Парамециум, попознат како чевличе, го добил овој назив, заради неговиот облик, како чевла. Обвиткан е со таканаречени иглички, или трепки, со чија помош, тој се движи со сите одеднаш во еден правец. Парамециумот живее најчесто во барите каде што има распаднати листови, и живее и во некои други одредени слатки води. Се храни со разни бактерии, и ситни честички, храната влегува во неговото клеточно грло, па потоа во хранливата вакуола, која ја вари храната. Парамециумот храната ја испушта преку целата негова површина, а истото се случува и со сите други непотребни материи.
Опис
Ова праживотно го добило своето име по неговиот изглед на чевличе. Најчесто се среќава во барските застоени води во кои се распаѓаат листови на растенија, но и во други слатки води. Парамециумот е едно од најголемите едноклеточни животни. Може да достигне големина и до половина милиметар. По површината на клеточната мембрана има трепки со чијашто помош плива во водената средина. При движењњето тој весла, во еден правец, со сите трепки одеднаш. На тој начин освен што се движи тој си донесува и храна до поголеми трепки кои ги има на вдлабнатиот дел од телото. Парамециумот се храни со ситни бактерии и честички од изумрени распаднати растенија. Хранливите честички ги прима преку таканаречена клеточна уста и преку клеточно грло се носат во цитоплазмата. Во цитоплазмата овие честички се обвиткуваат и се создава меурче – хранлива вакуола во која се вари храната. Во цитоплазмата на парамециумот може да се создадат онолку хранливи вакуоли колку што ќе навлезат хранливи честички. Сварените хранливи материи се впиваат во цитоплазмата, а непотребните материи се исфрлаат преку отвор кој се создава на клеточната мембрана. Парамециумот диши преку целата површина. Непотребните материи кои се создаваат при дишењето се исфрлаат или преку целата површина или преку две контрактилни вакуоли. Тие имаат ѕвездовиден изглед, постојано се грчат и олабавуваат и на тој начин преку нејзините каналчиња, чистата вода навлегува во внатрешноста на цитоплазмата, а се исфрла нечистата вода. Во цитоплазмата на парамециумот има две јадра, големо и мало. Парамециумот се размножува бесполово со проста дселба. Ако настапат неповолни услови, кога барите почнуваат да пресушуваат, парамециумот се обвиткува со една поцврста мембрана и преминува во циста. На тој начин ги надминува неповолните услови. Кога барата ќе се наполни со вода од цистат повторно се развива парамециум.
Источно Сараево
Источно Сараево (српски, хрватски, и бошњачки: Источно Сараево / Istočno Sarajevo) — град во Босна и Херцеговина и на површината најголем град во ентитетот Република Српска. Во рамките на Република Српска на население, Источно Сараево е шестиот најголем град. Градот се наоѓа во областа Сараево-романија, југоисточно од главниот град Сараево и важи за неофицијален центар на источна Република Српска. Според Уставот на Република Српска, Источно Сараево е главен град.
Име
Источно Сараево, до 2006 година наречено Српско Сараево. Со одлука на Уставниот суд името Српско Сараево е прогласено за неуставно и дискриминаторско против Бошњаци, Хрвати и други граѓани кои не се од српска националност, и со одлука на Народното собрание на Република Српска градот го промени името во Источно Сараево.
Историја
Област Источно Сараево била населена во праисторијата, како што беше потврдено од страна на голем број на праисториска некропола во областа Гласинац, од кои најважни се Белосавлјевиќи Мала Градина, Градина Пуховац, Кочев до и Талине. Гласинац беше прогласен за еден од најважните култура од бронзеното и железното време на европскиот континент. Оваа култура е еден од најголемите илирски племенски сојузи - Аутериата. Оваа култура е историски континуитет со неолитската култура Бутмир (2400 -. 2000 г. П. Н. Е.), кои се наоѓаат во пограничниот регион на Федерацијата на БиХ и Кантонот Сараево со општина Источна Илиџа. Иако на површина од денешниот град Источно Сараево беше дел од Римското Царство, римски и античките археолошки наоѓалишта не се значително застапени. Во средниот век, ова област е дел од средновековната босанска држава. Во доцниот среден век, периодот на феудалниот партикуларизам, во доцните 14 и почетокот на 15 век, значителен дел од оваа област Гласинац, катапулт успеа стара Павловиќ семејство, кој владееше со источниот дел на Босна и Херцеговина. За тој период, а претходно ги охрабри стари замоци и тврдини како што се Витањ, замокот Хрељин град и Стариот град над изворот на реката Миљацка.
Стари Град Ходидјед во текот на Миљацка беше под контрола на босанските кралот и еден од првите градови во Босна кои беа освоени од Османлиите. Во текот на целата присутни и голем број некропола од средновековниот период. Најпознатите некрополата на некрополата во Војковиќи, Крупац и Хреша. Со падот на Босна во 1463. година, а оваа област созрева под турска власт. Значајни споменици од отоманскиот период, беа Селимија џамија во Кнежина и Јахиина гробница во Бјеласовиќи.
Во 1878. година, Австрија - Унгарија го презеде управувањето на Босна и Херцеговина, меѓу нив и денешните областа на Источно Сараево. Касарна во Подроманиа (во денешниот комплексен психијатриска болница) е на архитектонското наследство на овој период.
Формирање на градот
Град Српско Сараево, беше конституиран во Пале, во присуство на претседателот на Собранието и Извршниот одбор на српски општини Хаџиќи, Илиџа, Вогошќа, Рајловац, Илијаш, Пале, Општина центар (Сараево), Општина Стари Град (Сараево) и Општина Ново Сараево Првиот државната власт на територијата на Источно Сараево беше формирана на парламентарната седница во зградата на локалната заедница од Лукавица, на крајот на летото 1992. година. Организирана комисии српската општина Ново Сараево, на чело со Др Драган Дјокановиќ, се одржа општината Српско Ново Сараево се состои од пратениците во Собранието од српска националност, Сараево општини предвоениот Ново Сараево. Наречен заменици, избран во повеќепартиски избори во 1990. година, избраните општински Извршниот комитет, и прв претседател на Извршниот комитет стана Бранко Радан.
Главниот град на Република Српска
Меѓу Граѓанската војна од 1992. на 1995. година Пале биле привремени главниот град на Република Српска. Имаше, исто така, политички и правни институции: Владата и нејзините тела, Народно собрание и други. Во исто време имаше во новинската агенција СРНА, Канал S.
Устав на Република Српска држави Сараево како главниот град. Генерално, се разбира дека оваа одредба се однесува на денешниот Источно Сараево поради тоа што ја опфаќа територијата на предвоена Сараево, кое сега му припаѓа на Република Српска.
Географски податоци
Најјужната точка на градот се наоѓа во општина Трново, во атарот на селото Козја Лука, додека најсеверната наоѓа североисточно од селото Горњи Драпниќи во општина Соколац. Најзападната точка е во општина Источна Илиџа, во подножјето на планината Игман и најисточната точка во атарот на село во општина Соколац Точионик. Вкупната површина на градот Источно Сараево е 1425,77 км2. Градот се состои од два дела, поголем северниот дел (1380,61 км2) и многу помали јужниот дел (само 45,16 км2). Поголемите северниот дел се протега во правец север-југ 12-42 километри источно-западниот 26-42 км. Помалите јужниот дел на север-југ димензија има 5-8 километри источно-западниот 5-9,8 км. Овие два дела од Источно Сараево се одвоени територијата на општина Трново и на Сараевски кантон. Во геоморфолошки аспект центарот на градот област припаѓа на Динарите. Градот се граничи со вкупно 13 општини. Погранични општини од Република Српска се: Хан Пиесак, Калиновик и Рогатица. Што се однесува на Федерација на Босна и Херцеговина, Град Источно Сараево граничи со општините на Сараевски кантон: Стари Град Сараево, Нови Град Сараево, Ново Сараево, Центар Сараево, Илијаш, Илиџа, Трново, во општине от Зеничко-добојски кантон и општините Пале-Прача и Фоча-Устиколина од Босанскоподрињски кантон.
Општини
Градот Источно Сараево е единица на локалната самоуправа и има надлежност за општините:
Култура и образование
Во Источно Сараево постојат четири културни центри, голем број на јавни библиотеки и други културни институции. Културни центри се наоѓаат во општините: Источно Ново Сараево, Пале, Соколац и Трново. Сите општини во Источно Сараево имает Народната библиотека, додека централната библиотека во регионот Романија е Централна библиотека Источно Сараево.
Источно Сараево е една од двете најголеми социјални универзитетски центри на Република Српска. На Универзитетот во Источно Сараево има 16 факултети и 2 академии. На Универзитетот, што студирал повеќе од 12.000 студенти. Универзитетот во Источно Сараево е правен наследник на Универзитетот во Сараево, која беше основана во 1949. година. Најголем број на училишта кои се наоѓаат во општините Источно Ново Сараево и Пале. Канцеларијата ректорот на Универзитетот се наоѓа во Источно Ново Сараево.
Во прилог на Универзитетот, во областа на Источно Сараево постојат девет основни училишта, училиште за основно музичко образование, четири средни училишта. Во Источна Сараево е Институт за учебници и наставни помагала.
Население
Градот Источно Сараево има 64.966 жители. Источно Сараево, новиот град е изградена благодарение на социо-политичките случувања во БиХ, во периодот 1992-1995 година. Источно Сараево се прошири и изградена од страна на месните жители и сараевските Срби кои нашле засолниште во, пред војната, приградски населби - Лукавица, Касиндо, Пале, Соколац и тие создале нови населби сè повеќе се шири и поврзување во единствен урбанистички целина. Етничкиот состав на општината:
Религијата
На територијата на град во Источно Сараево, повеќето од населението се православни христијани, и му припаѓаат на Српската православна црква. Во прилог на православните, постојат помал број на католици и припадниците на исламската вера. Градот Источно Сараево има скапоцени споменици на духовната култура, православни цркви и манастири, католички и муслимански верски објекти.
Симеон I
Цар Симеон I Велики (864 - 27 мај 927) — бугарски владетел на Првото Бугарско Царство од Крумовата династија во периодот од 893 до 927 година. Успешните војни на Симеон против Византија и Србија довеле до привремено проширување на Бугарија врз поголемиот дел од Балканскиот Полуостров, и доминација во Југоисточна Европа. Во неговото управување Бугарија излегувала на три мориња - Егејско, Јадранско и Црно Море, а некои современици го споредуваат главниот град Преслав со Цариград.
Неговото владеење е наречено Златен век на бугарската култура. Создадената во 870 година Бугарска православна црква станала првата нова патријаршија надвор од пентархијата, а бугарските глаголски преводи на христијански текстови се шириле низ целиот словенски свет. Самиот бугарски владетел се произнесувал со титулата цар, додека пред оваа ја користел титулата кнез.
Рани години
Кнезот Симеон I е роден во периодот помеѓу 863-865 година, според две писма на цариградскиот патријарх Николај Мистик кој напишал дека кон 923-924 година Симеон бил на околу 60 години. Покрај сето тоа го нарекол "син на мирот", од каде доаѓа мислењето дека Симеон е роден во годината кога бил склучен бугарско-византискиот мировен договор кој довел до покрстувањето на Бугарите.
Бугарскиот кнез бил третиот син на Борис I и Марија од Крумовата династија. Бидејќи Борис бил владетел и го прифатил официјално христијанството во 865 година, Симеон бил христијанин во текот на целиот свој живот. Бидејќи се очекувало најголемиот син Владимир да го наследи бугарскиот престол, намерата на Борис била Симеон да стане висок свештеник, можеби дури бугарски архиепископ. Најверојатно поради оваа причина во околу 878 година Борис го испратил во Магнаурската школа во Цариград кадешто требало да се здобие со богословско образование. Тој пристапил како послушник во цариградскиот манастир и го прифатил името Симеон.
Во околу 888 година Симеон се вратил во Бугарија и се населил во новосоздадениот манастир во Преслав, каде под водство на Наум започнал со преведување на религиозни текстови од грчки на старословенски јазик. Во меѓувреме Владимир го наследил својот татко Борис, кој се повлекол во манастир. Владимир направил обид да го врати паганството во државата и можеби склучил договор против Византија со Арнулф Карантанијски, кое го принудило на Борис да се врати повторно на престолот, само за да го тргне и казни Владимир и да го постави Симеон за нов владетел. Овој настан се случил на собор во Преслав, каде освен тоа што Симеон бил прогласен за нов цар, бугарскиот јазик бил прогласен за единствен јазик во државата и црквата, а главниот град на царството бил преместен од Плиска во Преслав. Денеска не е познато зошто Борис не го ставил на престолот својот втор син Гаврил, туку го претпочитал Симеон.
894 - 904
Во текот на овој период Симеон ја започнал првата војна со Византија, по преместувањето на главниот трговски пазар на Балканскиот Полуостров од Цариград во Солун во 894 година. Византиските летописци го опишуваат почетокот на конфликтот, кој започнал речиси веднаш по крунисувањето на бугарскиот цар (сè уште кнез):
Во тоа време на економската политика на Византија и императорот Лав VI Филозоф се сочинувала во засилување на внатрешната и надворешна трговска размена на империјата што довела до поголема улога на големите трговци во византиската политика. Токму поради овие политички ставови бугарскиот пазар бил префрлен од главниот град Цариград во Солун.
Активностите на Византија ги засегнале како економските интереси на Бугарија, така и нејзиниот меѓународен престиж. Затоа Симеон започнал трговска војна со Византија. Симеон во почетокот се обидел да го реши прашањето по мирен пат испраќајќи пратеници во византиската престолнина, но откако видел дека тоа нема да се случи, го искористил од истекот на 30-годишниот мировен договор и во 894 година навлегол со војската во Источна Тракија, без да сретне никаков отпор бидејќи византиските сили се наоѓале во Анадолија каде војувале со арапските сили.
Императорот Лав VI Филозоф бил повеќе од изненаден. За овој потег на бугарскиот владетел разбрал од стратезите во македонската област, по кое наредил да биде формирена армија, главно од царската гарда. Војската била доверена на стратилат Крин. Во првиот конфликт, бугарската армија доживеала голем успех, но по крајот на битката Симеон дал наредба на војската да се врати назад во Бугарија, бидејќи сметал дека не е подготвен за подолга војна. И покрај победата, Симеон не ја постигнал својата цел, а Лав VI навреден од бугарскиот владетел, во престолнината ги пречекал заробените хазари и војници на императорската гарда кои биле пуштени од бугарските сили со отсечени носеви. Царот на Византија не сакал траен конфликт со Бугарија, бидејќи имал проблеми и со Арапите. Токму поради оваа причина Лав прибегнал кон она што го правиле речиси сите византиски цареви за време на војна - обезбедување на сојузник, кој ќе го преземе поголемиот дел од загубите. Никита Склир (непознат Византиец) бил испратен кај водачите на Унгарците, Арпад и Кусан , и успеал да им плати доволно за да ја нападнат Бугарија. Византија ветила дека ќе обезбеди флота која ќе ја транспортира унгарската армија до Дунав. Во исто време кон бугарските јужни граници започнала да се движи византиската војска, предводена од војсководецот на Византија од војните со Арапите, Никифор Фока.
Планот на Лав за заеднички акции со Унгарците започнал да се остварува некаде околу 894 година (или 895 година). Симеон очекувал напад од југ, затоа главните сили од неговата армија се наоѓале на јужната граница, но битка на југ немало бидејќи самиот Никифор Фока не нападнал. Наместо тоа кај бугарскиот владетел бил испратен пратеник, кој од името на царот Лав понудил мировни преговори, лажејќи за византиската флота која во исто време се движела кон Добруџа, преместувајќи ги Унгарците. Симеон не наседнал на измамата и го фрлил во затвор пратеникот. Но веќе било предоцна бидејќи Унгарците започнале да пустошат по Добруџа, пристигнувајќи до Силистра.
Бугарскиот владетел бил принуден да започне преговори со Византијците, но истите ги одолговлекувал за да обезбеди време за слкучување сојуз со Печенезите и со нивна помош успеал да ги порази Унгарците, кои дури биле протерани од нивните сегашни територии и се населиле во Панонија.
Во летото на 896 година воените дејствија против Византија продолжиле. Во Битката кај Бугарофигон византиските сили доживеале голем пораз а самиот трговски пазар бил вратен во Цариград. Подоцна бугарскио владетел зазел област со близу 30 тврдини во денешна Албанија. По преговорите дел од овие земји биле вратени на Византија, но без оглед на тоа за првпат во својата историја Бугарија стигнала на бреговите на Јадранското Море.
Во 904 година, арапската флота и армија, предводена од грчкиот отпадник Лав Триполи извршила инвазија на Солун и одвела многу од неговите жители во заробеништво. Симеон во тоа видел можност да го освои градот и да го насели со Бугари. Византијците успеале да го откупат градот, но Симеон добил територијални отстапки во Тракија и Македонија, при што границата меѓу двете држави била поместена на 20 километри од Солун.
913–927
На 11 мај 912 година починал Лав VI Филозоф и за свој наследник го избрал неговиот брат Александар, кој требало да владее заедно со малолетниот Константин VII. Александар одбил да плаќа годишен данок на Бугарија, но починал ненадејно на 6 јуни 913 година. Во јуни 913 година во Цариград бил извршен државен удар. На чело на државата застанал регентски совет на малолетниот Константин на чело со патријархот Николај Мистик.
Во јули-август 913 година бугарските војски навлегле во Византија и Источна Тракија, блокирајќи го Цариград по копно. Така патријархот Никола I Цариградски направил очајнички обиди да се избегне војната, ветувајќи дека новородениот цар Константин Порфирогенит ќе се ожени со една од ќерките на Симеон. Со овој чин, Симеон ќе се стекнал со титулата василеопатор (старател на императорот) и законско право да се меша во управувањето на Византија. Во одреден момент, патријархот и Симеон дури и се состанале надвор од ѕидините на Цариград, вршејќи ја церемонијата на крунисувањето во палата Влахерна. Потоа, Симеон започнал да ја користи титулата "цар на Бугарите", како и грчката титула Василевс.
Самиот брак бил поништен во 914 година од страна на регентот на империјата и мајка на Константин VII Порфирогенит, Зоја Карбонопсина, а била поништена и самата титула на Симеон. Како одговор на тоа, Бугарите започнале напади во Источна Тракија. Адријанопол ги отворил своите порти за Симеон во септември 914 и нејзиното население го признал Симеон како владетел, додека византиската војска била окупирана во источниот дел. Во текот на следната година бугарските армии нападнале области околу Драч и Солун.
На 20 август 917 година во Битката кај Анхијал, Бугарите постигнале голема победа над византиската војска. По победата кај Анхијал, бугарските војски започнале офанзива на југ. Во тоа време Лав Фока, кој ја преживеал Битката кај Анхијал, пристигнал во Цариград по море и ги собирал последните војници за да го попречи патот на Бугарите кон главниот град. Двете армии се сретнале кај Катасиртаи. Борбата се одвила во текот на ноќта и византиската армија повторно била поразена.
Патот кон главниот град бил отворен, но Симеон се насочил на запад за да се соочи со кнезот на Србите Петар Гојниковиќ, кој водел анти-бугарска политика во сојуз со Византија и на негово место го поставил Павле Бранович.
Конфликт во Србите
Сите овие победи го охрабриле Симеон дека може да го освои Цариград и да стане цар на Византијците и Бугарите. Ова се заклучува од титулата со која се именувал - "Василевс на сите Бугари и Грци". Некои истражувачи сметаат дека за да ја легализира својата титула, во 918 година Бугарската архиепископија била подигната во ранг на патријаршија, а новоизбраниот патријарх извршил осветување на титулата на Симеон. За да се покори конечно Византија, во истата година тој навлегол во денешна Грција, зазимајќи ја Теба и стигнал до Дарданелите. Во 919 година царицата Зоја била симната од главниот командант на флотата Роман I Лакапин што во голема мера било она што Симеон планирал да го направи. За да се зацврсти на престолот, тој ја омажил својата ќерка Елена Лакапина за Константин Порфирогенит и ја прифатил титулата василеопатор, а една година подоцна и соимператор, идеја која претходно ја посакувал самиот Симеон. Во одговор на тоа, бугарскиот владетел продолжил со своите пустошења во Елада и Тракија, а исто така се обидел и да ги пренесе бугарските војници од Дарданелите во Мала Азија.
Византијците не гледале друг излез од ситуацијата, освен да нападнат од западната граница на Бугарија, преку српските сили. Така, во 921 година кон Рашка бил испратен Захариј Првославлиевиќ за да го отстрани од власт на големиот жупан Павле и да ги нападне Бугарите. Обидот за државен удар бил неуспешен и Захариј бил фатен и фрлен во затвор во Бугарија. Павле Брановиќ сепак се свртел против царот Симеон. При стекнатите состојби од бугарските темници бил ослободен кнезот Захариј и бил испратен со војска кон српските земји, каде со бугарска помош бил соборен од власт Павле Брановиќ.
Обид за сојуз со Арапите
Симеон во меѓувреме го икористил затишјето во односите со Византија, за да го нападне Захариј, кој повторно се свртел против Бугарија. Така по еден поход во 924 година Рашка или денешна Западна Србија и Косово биле присоединети кон Бугарија.
Конфликт со Хрватите и смрт
Потоа, во 926 година, настанал конфликт меѓу Бугарија и Хрватското кралство, поради азилот што хрватскиот владетел го обезбедил на Захариј. Конфликтот бил испровоциран од Византијците. Походот на бугарските војници кон хрватските територии бил неуспешен. Оваа војна била последната која била предводена од Симеон, и прва која тој ја загубил. Посредник меѓу Бугарите и Хрватите бил папа Јован Х, кој се надевал дека ќе ги привлече Бугарите на своја страна. Од своја страна Симеон се надевал дека папата ќе ја признае неговата царска титула. Охрабрен, тој се подготвил за нов поход против Византија, но при неговата подготовка починал на 27 мај 927 година. Можна причина за смртта е срцев удар.
По смртта на Симеон власта преминала во рацете на неговиот син Петар I од вториот брак со Маријам. Од непознати причини Симеон на својот првороден син Михаил го лишел од правото да застане на престолот и му наредил да се замонаши. Исто така, посочувајќи го Петар за свој наследник, (Петар тогаш имал околу 18-20 години), Симеон се погрижел да назначи и соуправител во лицето на болјаринот Георги Сурсувул кој впрочем бил вујко на Петар.
NGC 4468
NGC 4468 — елиптична галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4468 се споменува и како UGC 7628, MCG 2-32-90, CGCG 70-122, VCC 1196.
Откривање
Објектот е откриен на 14 јануари 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4468 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4468 има привидни димензии од 1,4' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 73°.
Анета Шукарова
Анета Шукарова ( во ) — македонски класичен филолог и историчарка, професорка на Институтот за национална историја.
Животопис
Дипломирала во 1979 година на Филозофско-историскиот факултет во Скопје, на групата класични студии. Била професорка во гимназијата „Орце Николов“, а потоа преминала во Институтот за национална историја во 1981 година. Магистрирала на темата „Јустинијана Прима“ во 1991 година, а во 2001 година докторирала на Институтот за национална историја на темата „Атинските ретори и Филип II Македонски“.
Три години била професорка по предметот Историја на античките Македонци на групата Историја и архивистика на Филозофскиот факултет во Скопје.
Автор е на повеќе научни трудови од областа на античкиот и рановизантискиот период. Учествувала на научни собири во земјата и во странство.
Фаберже
Поимот Фаберже (Fabergé) се однесува на:
Црква „Св. Наум Охридски“ - Гечерлија
Свети Наум Охридски — православен храм кој се наоѓа во Гечерлија, Општина Босилово.
Франко Пепе
Франко Пепе е италијански готвач специјализиран за пица.
Кариера
Таткото на Пепе починал во 1996 година, а тој и неговите браќа чувствувале одговорност да го продолжат бизнисот на нивниот татко. Пепе на крајот сакал да ги промени рецептите и методите на нивниот татко, а неговите браќа не сакале, па Пепе го напуштил бизнисот за да започне свој во близина. Врската била нарушена.
Пицеријата на Пепе е во Кајацо во Кампанија, околу еден час од Неапол. Неговите први пици биле пица фрит, но клиентите сметале дека пржената пица е премногу тешка. Работел на истенчување на тестото и почнал да го произведува она што го нарекол конето, пржено подуено тесто со три агли кои го исекол на два помали рога и го украсил со свежи билки кои станале популарни.
Методи
Пепе се фокусирал на локалните производи и на тестото. Користел метод на бавна ферментација, но не го ладел тестото. На крајот станал познат надвор од Кајацо. Џонатан Голд го посетил и напишал статија во „Храна и вино“ во која пицата на Пепе ја нарекол „веројатно најдобрата пица на светот“. Користел три различни брашна за да произведе кора лесна за џвакање.
Прием
Фејт Вилингер, авторката на „Јадење во Италија “, ја нарекла пицата на Пепе омилена во Италија, велејќи дека тој е „единствениот пицајоло во Италија, ако не и во светот, кој го прави целото тесто со рака“. Ненси Силвертон коментирала дека за Пепе пицата е „многу повеќе од сос од домати и топено сирење“. Џонатан Голд напишал дека неговата пица можеби е најдобрата на светот.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Македонци во Република Српска
Македонците во Република Српска се граѓани од македонско потекло, кои живеат и работат на територијата на Република Српска. Точниот број на Македонците во Република Српска, не е познат, бидејќи последниот попис е спроведен во 1991 г. Македонците се еден од дванаесетте официјални национални малцинства во Република Српска, а и нивните интереси ги застапуваат претставници и пратеници во Советот на националните малцинства и Унијата на националните малцинства.
Историја
Македонците оваа област почна да се населат во почетокот на XX век. Иако повеќето од нив дошле деловни причини, македонските доселеници останале трајно. Долго време немале културни и уметнички друштва околу кои ќе се соберат, но сепак успеале да го зачуваат својот јазик и обичаи.
По Втората светска војна на територијата на денешна Република Српска дошол нов бран од македонски доселеници. Македонците се населени претежно по поголемите градови како Бања Лука, Требиње, Добој, Бијељина, Приедор, Дервента и Зворник, но денес на активноста на Македонците се забележува само во Бања Лука.
Религијa
Македонците во Република Српска, како и поголемиот дел од нивните сонародници, во матичната земја, како и низ целиот свет имаат православната вера. Како и највеќето Срби во земјата, Македонците во Република Српска припаѓаат Српската православна црква, особено поради фактот што Европската епархија на МПЦ-ОА не ја покрива Босна и Херцеговина..
Здружение
Во Република Српска постои само едно здружение кое ги собира членовите на македонскиот народ и љубителите на македонската историја и култура, наречено „Здружение на Македонците“, основано во 2002 г. и брои преку 170 члена. Претходникот на ова здружение е Здружението на граѓани на српско-македонско пријателство, основано во 200 г. од неколку љубители на Македонија. Целта на основање на здружението била да се зајакне пријателство врски меѓу Република Македонија и Република Српска.
895 п.н.е.
895 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 895. година пред новата ера, 895. од првиот милениум п.н.е., 95. од 9 век п.н.е. и шеста од 890-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4613 и 4614 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3855 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2865 и 2866 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 142 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 895 година се протега во 1741 и 1742, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1801 и 1802 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 352 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1563 и 1562 исламска година пред хиџра.
Борис II
Борис II (околу 929 — 978 или 979) — бугарски владетел на Првото Бугарско Царство од Крумовата династија во периодот од 969 до 971 година. Тој е првороден син од бракот на царот Петар I со царица Ирина Лакапина.
Заедно со неговиот брат Роман бил даден како заложник во Цариград, каде што во 969 (според некои историчари во 970) година, по смртта на цар Петар, браќата се вратиле во Бугарија.