cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кеј Нишикори
2008
Нишикори добил вајлд карта за Отвореното првенство на Шведска, и успеал да стигне до полуфиналето, и покрај здобиената повреда на коленото. Тој во првото коло забележал победа над Марсел Гранољерс, а потоа во второто коло бил подобар од словакот Доминик Хрбати. Тој без игра се пласирал во полуфиналето, откако во четвртфиналето, неговиот противник, хрватот Марио Анчиќ морал да го предаде мечот поради болест. Во полуфиналето, тој бил убедливо поразен од 4-от носител Робин Седерлинг со 1–6, 0–6.
2009
Нишикори ја започнал сезоната со четвртфиналниот пораз на турнирот во Бризбејн, Австралија од Пол-Анри Матје, откако во второто коло забележал победа над Томаш Бердих. На Отвореното првенство на Австралија, Нишикори загубил уште во првото коло од Јирген Мелцер. На 25 март 2008 година, Нишикори ја добил наградата АТП нов играч на годината од страна на Асоцијацијата на тениските професионалци, и станал првиот азиски тенисер кој успеал да ја добие наградата. Поради повреда на десниот лакт, Нишикори не настапил на последните три гренд слем турнири во годината.
2010
Кеј се вратил на терените по пауза од речиси една година. Тој добил вајлд карта за турнирот во Делреј Бич, каде бил бранител на титулата, но бил поразен во првото коло од Бенџамин Бекер. Кеј се вратил на турнирите од челинџер серијата, и успеал да го освои челинџер турнирот во Савана, поразувајќи го Рајан Свитинг со 6–4, 6–0 во финалето. На 15 мај, тој го освоил и челинџер турнирот во Сарасота, Флорида, победувајќи го во финалето Брајан Дабул со 2–6, 6–3, 6–4.
На својот прв настап на Отвореното првенство на Франција, во првото коло тој остварил победа над Сантјаго Гиралдо во пет сета, но бил поразен во второто коло од Новак Ѓоковиќ со 1–6, 4–6, 4–6. На првиот турнир на тревна подлога, Нишикори бил поразен од Ришар Гаске во првото коло од првенството на клубот Квинс со 3–6, 3–6. На Вимблдон, тој бил елимиран од турнирот уште во првото коло од 2-от носител Рафаел Надал со 2–6, 4–6, 4–6,
На Отвореното првенство на САД, јапонецот преку квалификациите стигнал до главниот ждреб и во првото коло забележал победа над Евгениј Корољов, а потоа во второто коло го победил 11-от носител Марин Чилиќ во пет сета. Во третото коло, Нишикори за противник го имал Алберт Монтањес, и при водство на шпанецот од 2–6, 1–2, Нишикори го предал мечот поради повреда.
2011
Нишикори ја отворил сезоната со настапот на турнирот во Ченај, каде во првото коло издвојувал изненадувачка победа над двократниот бранител на титулата, Марин Чилиќ, а потоа во второто коло бил подобар од Алехандро Фаља. Во четвртфиналето Кеј бил поразен од Јанко Типсаревиќ со 4–6, 4–6.
На Отвореното првенство на Австралија, Нишикори стигнал до третото коло. Во првото коло, тој го поразил италијанецот Фабио Фоњини со 6–1, 6–4, 6–7, 6–4, а во второто коло забележал победа над Флоријан Мајер со 6–4, 6–3, 0–6, 6–3. Во третото коло, Нишикори бил поразен од 9-от носител, Фернандо Вердаско со 2–6, 4–6, 3–6. По пласманот во третото коло на гренд слемот, тој се искачил на 70-то место на АТП листата.
На Отвореното првенство на Франција, по победата над Лу Јен-Хсун во првото коло, Нишикори доживеал пораз од Сергеј Стаховски со 1–6, 6–3, 3–6, 6–7. На Вимблдон, Нишикори во првото коло се соочил со австралиецот Лејтон Хјуит и бил поразен во четири сета со 1–6, 6–7, 7–6, 3–6.
Следен турнир за Кеј бил Мастерсот во Синсинати, каде откако успешно ги поминал двете квалификациски кола, бил поразен од Давид Налбандијан со 4–6, 4–6. На Отвореното првенство на САД, Нишикори во првото коло го предал мечот против Флавио Ципола поради повреда.
Нишикори се вратил на терените, на Отвореното првенство на Малезија во Куала Лумпур и успеал да стигне до полуфиналето, во кое по петти пат во годината бил поразен од Јанко Типсаревиќ. На Отвореното првенство на Јапонија, Нишикори ги разочарал домашните навивачи и бил поразен во првото коло од Давид Ферер.
На Мастерсот во Шангај, Нишикори стигнал до своето прво Мастерс 1000 полуфинале. Во првото коло, тој остварил победа над Робин Хасе во три сета, и покрај тоа што го загубил првиот сет со 0–6. Во второто коло, Нишикори го направил најголемото изненадување на турнирот, победувајќи го 4-от носител Жо-Вилфред Цонга со 6–7, 6–4, 6–4. Во третото коло, Нишикори повторно во три сета славел победа над Сантјаго Гиралдо, а потоа во четвртфиналето, го изненадил 12-от носител Александар Долгополов со 6–4, 6–3. Во своето прво Мастерс 1000 полуфиналето, Нишикори бил поразен од 2-от носител, Енди Мареј, кој подоцна успеал и да го освои турнирот. Со овој фантастичен успех, Нишикори се искачил на 30-то место на АТП листата.
На турнирот во Базел, во полуфиналето Нишикори го поразил светскиот играч бр. 1 Новак Ѓоковиќ во три сета со 2–6, 7–6, 6–0, враќајќи се во мечот при негатива од 4–5, 0–30 во вториот сет. Овој пораз бил само 4-ти за Ѓоковиќ во целата сезона. Во финалето на Базел, Нишикори бил поразен од Рожер Федерер, кој ја освоил својата петта титула на турнирот. Со овој резултат, Нишикори ја завршил годината на 25-то место на АТП листата со резултат од 36 победи и 22 порази.
2012
Нишикори ја започнал новата сезона со турнирот во Бризбеј. Тој во првото коло забележал победа над германецот Седрик-Марсел Штебе но во второто коло бил поразен од Маркос Багдатис со 3–6, 4–6.
Следен турнир за Нишикори бил првиот Гренд Слем турнир во годината, Отвореното првенство на Австралија, каде бил поставен за 24-ти носител. Тој во првото коло бил подобар од Стефан Робер, а во второто коло откако ги загубил првите два сета, се вратил во мечот и забележал победа над домашниот тенисер Метју Ебден. Потоа во следните две кола, Нишикори остварил победи над французите Жулиен Бенето и Жо-Вилфред Цонга редоследно, за во четвртфиналето да биде поразен од Енди Мареј со 3–6, 3–6, 1–6. Со пласманот во четвртфиналето во Мелбурн, Нишикори станал првиот јапонец во последните 80 години кој успеал да стигне до таа фаза на натпреварување.
По добриот настап во Мелбурн, Нишикори се појавил на турнирот во Буенос Аирес, и во првото коло остварил победа над шпанскиот ветеран Хуан Карлос Фереро, а потоа во второто коло го добил двобојот со Виктор Ханеску. Надежите за прво полуфинале во годината Нишикори ги загубил со поразот во четвртфиналето од Станислас Вавринка. Една недела подоцна, Нишикори се појавил на Отвореното првенство на Мексико, но настапот го завршил во второто коло во кое бил поразен од Жереми Шарди во три сета.
На првиот АТП Мастерс турнир во сезоната, во Индијан Велс, Нишикори бил 17-ти носител и со тоа добил директен пласман во второто коло, но таму бил поразен од Сантјаго Гиралдо. На следниот Мастерс, во Мајами, Нишикори бил 16-ти носител и повторно турнирот го започнал од второто коло. По победите над Лукаш Лацко и Лукаш Росол редоследно, Нишикори бил елиминиран во четвртото коло од Рафаел Надал.
Сезоната на Земјина подлога, Кеј ја започнал со Мастерсот во Монте Карло каде бил 13-ти носител. Тој во првото коло го добил мечот против шпанецот Алберт Рамос, а во второто коло бил поуспешен од Пол-Анри Матје со 6–4, 6–2. Сепак, во третото коло јапонецот бил поразен од Томаш Бердих во три сета. Една недела подоцна, на турнирот во Барселона, Нишикори стигнал до четвртфиналето и бил приморан да го предаде мечот на Фернандо Вердаско поради истегнување на страничните стомачни мускули.
Нишикори го пропуштил Отвореното првенство на Франција поради повредата која ја здобил на крајот на април, и на тениските терени се вратил на Вимблдон. Таму како 19-ти носител стигнал до третото коло во кое бил поразен од Хуан Мартин дел Потро. На Летните олимписки игри во Лондон, Нишикори бил поразен во четвртфиналето повторно од Хуан Мартин дел Потро, откако забележал победи над Бернард Томиќ, Николај Давиденко и Давид Ферер во првите три кола редоследно.
Следен турнир за Нишикори бил Мастерсот во Торонто. Тој во првото коло бил слободен а во второто коло бил поразен од Сем Квери. Потоа следел Мастерсот во Синсинати кој Нишикори го стартувал од првото коло со победата над Марсел Гранољерс. Тој во второто коло забележал победа над Џејмс Блејк, но во третото коло бил поразен од Станислас Вавринка со 3–6, 3–6. Две недели подоцна, на Отвореното првенство на САД, Нишикори бил елиминиран во третото коло од Марин Чилиќ.
Азиската турнеја, Нишикори ја започнал со Отвореното првенство на Малезија, каде бил 3-ти носител. Тој бил слободен во првото коло, а потоа во второто коло бил подобар од Алберт Рамос. Во третото коло, тој остварил победа против Николај Давиденко кој го предал мечот по првиот сет кој го освоил Нишикори со 6–4. Јапонецот не успеал да стигне до финалето, и во полуфиналето бил поразен од 2-от носител, аргентинецот Хуан Монако, кој потоа и го освоил турнирот.
На 7 октомври, како осми носител, Нишикори успеал да триумфира над канаѓанецот Милош Раониќ во финалето на Отвореното првенство на Јапонија со 7–6, 3–6, 6–0 освојувајќи ја втората АТП титула во кариерата. Со овој одличен резултат, Нишикори се искачил на 15-то место на АТП листата. Победата на Нишикори била историска, бидејќи тој станал првиот јапонски тенисер кој ја освоил титулата на турнирот.
Нишикори годината ја завршил на 19-то место на АТП листата како најдобар азиски тенисер со резултат од 37 победи и 18 порази.
Лорјан
Лорјан (Lorient) (An Oriant) – град и пристаниште во департманот Морбијан, во регионот Бретања на северозапад на Франција.
Географија
Лорјан е административен центар на округ на департманот Морбијан. Сместен е на устието на реките Блаве и Скорф во пристаништето Лорјан и потоа во Атлантскиот Океан. Градот се наоѓа на 503 км југозападно од Париз, 153 км југозападно од Рен и 158 км западно од Нант.
Клима
Местото се одликува со океанска клима која е блага во зима и релативно умерена во лето. Ретки се деновите со температура под нула во зима и деновите со температура на 30 степени Целзиусови во летната сезона. Најниската температура е забележана на 20 јануари 1963 година, -13,1 °C, а највисоката на 10 август 2003 година, +37,5 °C. Врнежите се обилни во текот на целата година (750-850 мм), а најобилни се во текот на декември и јануари. Годишната инсолација е поголема од 1.870 часа.
Предисторија и антика
Мегалитска архитектура која датира од 3000 г.п.н.е. сведочи за постоење на населби во подрачјето на Лорјан. Остатоци од римски патишта кои го поврзувале Ван со Кемпер и Пор Луј со Каре го потврдуваат гало-римското присуство.
Основање
Во 1664 година, Жан-Батист Колбер ја основал „Францускaта источноиндиска компанија“]]. . Во јуни 1666 година Луј XIV на компанијата ѝ го доделил земјиштето на Пор Луј (Морбијан), како и од спротивната страна. Еден од нејзините директори, Дени Ланглоа, го купил земјиштето на устието на реките Скорф и Блаве и изградил бродска рампа. Најпрво истата служела како подружница на Пор Луј каде биле сместени канцелариите и магацините. Следните години работата готово била напуштена, но во 1675 година, за време на Француско-холандската војна, Француската источноиндиска компанија ја напуштила својата база во Авр бидејќи била премногу изложена за време на војната и ги пренела своите инфраструктури во Ланкло, а како резултат на тоа Лорјан пораснал. Компанијата изградила црква, работилници, ковачници и канцеларии и го напуштила Пор Луј засекогаш.
Во 1690 година, Француската морнарица тука воспоставила база.
Во 1702 година во Лорјан имало околу 6 000 жители иако активностите опаднале и градот почнал да се намалува.
Раст за време на компанијата
Градот доживеал период на раст кога Џон Ло ја основал Мисисипи Компани припојувајќи други компании (вклучувајќи ја Француската источноиндиска компанија), и го избрал Лорјан како нејзин оперативен центар. Тој бил и дел од Атлантската триаголна трговија со робје. Од 1720 до 1790 година 156 брода пренеле околу 43.000 робови. . Во 1732 година, компанијата решила да ја пресели својата дирекција од Нант во Лорјан и за тоа го ангажирала архитектот Жак Габрел да изгради нови згради.
До затворањето на компанијата, градот бил просперитетен. Во 1738 година, имал 14 000 жители, односно 20 000 со околните села кои денес влегуваат во границите на градот. Во 1735 година, биле изградени нови улици, а во 1738 година добил статус на град. Подоцна улиците биле калдрмисани, биле изградени камени куќи според класичната архитектура од 18 век.
Во 1769 година, градот станал поморска база на Француската кралска морнарица кога Луј XV ја купил инфраструктурата на компанијата. Од 1775 година, заради Американската револуционерна војна имало зголемување на активностите. После војната, трансатлантски линии се отвориле во САД, и во 1785 година, нова трговска компанија почнала да работи со истите цели како претходните ентитети, односно водење трговија со Индија и Кина, со Лорјан како оперативна база. .
19 век до почетокот на 20 век
Морските активности спласнале на почетокот на 19 век и овој стагнирање ќе трае сè до Јулската Монархија. Во овој период градот делувал како административен центар. The first secondary school opened in 1822, a lazaretto in 1823, and barracks in 1839. .
Градот почнал да се модернизира во вториот квартал од векот: во 1825 година на бродоградилиштата им биле додадени покриена рампа и „сув док“. Конзервна фабрика за сардини се отворила истата година. Првите фабрики на гас биле изградени во 1845 година.
Во вториот квартал од 19 век градот почнува да се модернизира, а во втората половина парната машина им овозможила на пристаништата понатамошно јакнење. Првата локомотива во градот стигнал во 1865 година.
Клима
Според Кепеновата класификација на климите, Лорјан има океанска клима со меки зими и ладни до топли лета. Врнежите се распределени во текот на годината. Мразевите се ретки во зими, како и деновите со температури преку 30 °C во лето.
Население
Во 2009 година, Лорјан имал 57.812 жители. In 2008, its intercommunality had 191,716 inhabitants. . Лорјан е најнаселената општина во департманот Морбијан, а префектурата е малку помала од Ван.
Жителите на Лорјан се викаат „лорјанци“.
Бретонски јазик
Општината на 25 јануари 2007 година вовела план за промоција на бретонскиот јазик.
Во 2008 година, 2,71% од децата во примарното образование посетувале билингвална настава.
Пристаништа
Лорјан е познат како „градот со пет пристаништа“ (воено, риболовно, трговско, патничко и јахтино). Во 2010 година секторот вработувал 9.600 лица и претставувал 12% од вкупното вработување.
Индустрија
Од неговото основање, бродоградбата секогаш претставувала огромен интерес за градот. Компанијата DCNS ја продолжува традицијата на поранешната државна компанија „Арсенал“ која почнала со работа во 1690 година.
Омарова џамија
Омаровата џамија (арапски:مسجد عمر; хебрејски:?) е муслимански храм кој се наоѓа во Ерусалим, Израел, јужно од Светиот Гроб. По Опсадата на Ерусалим и преземањето на градот од страна на Rashidun Caliphate, џамијата била изградена, но целосно во 1193 година.
Казерта (покраина)
Казерта (Provincia di Caserta) — покраина во регионот Кампанија, Италија. Административен центар е градот Казерта. Недалеку од градот се наоѓа некогашниот дворец на неаполските кралеви.
Грб на Либија
Со пропаѓањето на режимот на Муамер Гадафи, Либија сè уште нема официјален грб. Националниот Преоден Совет користи свое лого. Додека уставната декларација од август 2011 година го дефинира знамето на Либија, не постои декларација за грбот.
Лого на Националниот Преоден Совет
Нациналниот Преоден Совет, кој е признаен од страна на ОН од септември 2011, користи лого за официјални документи. На емблемот е прикажана полумесечина и ѕвезда претставени во боите на либиското знаме (црвена, црна, зелена). Напишано е и името на советот المجلس الوطني الانتقالي (al-majlis al-waṭanī al-intiqālī, "Национален Преоден Совет") и името на државата ‏ليبيا (Lībiyā, Либија) на арапски и на англиски јазик.
Кралство Либија
Грбот на Кралството Либија бил користен од 1952 до 1969, а уште е познат и како круната на Либија.
Либија за време на Гадафи
Во 1970 година, Либија вовела нов грб сличен со оној на Египет, во 1972 кога била формирана Федерација на Арапските Републики, Либија пак вовела нов грб сличен со оној на Сирија, на кој е претставен орелот на племето на пророкот Мухамед. Кога Либија ја напуштила федерацијата во 1977 година, грбот бил сменет, така што била додадена зелената боја зада го означи новото знаме, воведено во исто време, како и Зелената револуција на Гадафи.
NGC 524
NGC 524 — леќеста галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 524 се споменува и како UGC 968, MCG 1-4-53, CGCG 411-51, IRAS 01221+0916.
Откривање
Објектот е откриен на 4 септември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 524 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 524 има привидни димензии од 2,8' х 2,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 24 м 47,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 9° 32' 19".
Други поделби
Проучување на NGC 524 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5222. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 173; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 614. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1201.
Љуљајљако
Љуљаjљако (шпански:Llullaillaco: [ʎuʎajˈʎako]) е активен стратовулкан на границата меѓу Аргентина (провинција Салта) и Чиле (Регион Антофагаста). Вулканот се наоѓа во Пуна де Атакама, висорамнина со високи вулкански врвови блиску до пустината Атакама, едно од најсушните места во светот.
Вулканот има апсолутна висина од 6739 м, и релативна висина од речиси 2,5 км. На врвот има постојан снег. Последната експлозивна ерупција се случила во 1877 година. Љуљаjљако е највисокиот активен вулкан на планетата, втор највисок вулкан во светот по Ојос дел Саладо и седми по височина врв на западната полутопка. Снежната линија (ланец) на западната падина надминува 6500 м (снежна линија на највисока надморска висина Земјата).
Љуљаjљако се формирал во текот на две различни фази во плеистоценот - холоценот од тековите на дацитната лава. Најстарите карпи датираат од пред околу 1,5 милиони години. Пред околу 150.000 години, југоисточниот дел од вулканот се срушило, по што се создала лавина од земја која се протега до 25 км од вулканот. Најмладите карпи потекнуваат од ерупција од пред 5.600 ± 250 години во регионот на врвот, но има извештаи за активност од 19 век.
Фауна
Во близина на врвот, на надморска височина од преку 6700 м, пронајден е глодач, лиснат хрчак од видот Phyllotis xanthopygus rupestris, и тие се цицачи кои живеат на највисока надморска височина во светот откриени досега. Бидејќи границата на растителниот свет е на многу пониска надморска височина, останува нејасно со што се храни животното. Содржината на кислород на оваа надморска височина е само 45% од нормалното, а температурата паѓа до -60 °C.
Исто така, на падините на вулканот има андски гербил ( Eligmodontia puerulus ) и лимски глушец со лиснати уши ( Phyllotis limatus)
IC 1654
IC 1654 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1654 се споменува и како NPM1G +27.0359.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1654 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. IC 1654 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 21 м 44,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 3' 27"".
Други поделби
Проучување на IC 1654 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3089316.
Томас Кулпепер
Томас Кулпепер (1514 – ) бил соработник во кралскиот дворт на англискиот крал Хенри VIII и љубовник на неговата петта сопруга Катерина Хауард.
Неговиот брат работел заедно со Томас Кронвел. Неговото семејство имало потекло од фамилијата Хауард. Влијанието на неговото семејство се зголемила по смртта на кардиналот Томас Вулзи.
ISO 3166-2:NZ
ISO 3166-2:NZ е ставка во ISO 3166-2, дел од стандардот ISO 3166 на Меѓународната организација за стандардизација (ISO), каде се пропишани кодовите за имињата на главните административни единици на Нов Зеланд (чиј ISO 3166-1 alpha-2 код е <tt>NZ</tt>).
Моментално постојат кодови за две нивоа на административна поделба:
Тековни кодови
Кодовите на официјалните имиња се пропишани од службениот стандард на Агенција за одржување на ISO 3166 (ISO 3166/MA).
Острови
''Овие кодови се пропишани со официјалниот стандард без ISO 3166-1 alpha-2 код на земјата како претставка, и затоа самите по себе не гарантираат единственост на глобално ниво. Кон нив може да се придодаде <tt>NZ-</tt>.''
Ал Ахли Спортинг Клуб
Ал Ахли Спортинг Клуб, познат како Ал Ахли е египетски фудбалски клуб со седиште во Каиро, Египет. Моментално се натпреварува во Премиер лигата на Египет, највисокот ниво на египетскиот фудбал, и тоа е најпознатиот фудбалски клуб во земјата.
Клубот е основан во април 1907 година од страна на водачите на Студентската унија во Каиро. Досега Ал Ахли има освоени рекордни 39 национални првенства, 36 национални купа и 9 национални суперкупа со што се истакнува како најтрофеен клуб во Египет. Исто така, тие никогаш не испаднале во втора лига. Во интернационалните натпреварувања, клубот има освоено рекордни 8 титули во КАФ Лигата на шампионите, 1 во КАФ Купот на Конфедерации, рекордни 6 КАФ Суперкупа, 4 Африкански Купа на победниците на куповите и едно Афро-Азиско клупско првенство. Исто така тие имаат освоено и бронзен медал на Светското клупско првенство во 2006. Клубот исто така е 2-ри најтрофеен клуб кога се во прашање меѓународните титули, со досега освоени 20, единствено зад Реал Мадрид.
Својте домашни натпревари Ал Ахли ги игра на Меѓународниот стадион во Каиро кој има капацитет од 75.000 седечки места. Тоа е далеку најпопуларниот клуб во Африка, неофицијално, со околу 50 милиони поддржувачи широм континентот, меѓутоа за неговите навивачи се врзува и една трагедија. По завршувањето на натпреварот со Ел Масри во Порт Саид на 1 февруари 2012 година, домашните навивачи ги нападнале гостите, а во нередите животот го загубиле 74 лица. Најчесто играат во црвени дресови и бели шорцеви па оттаму доаѓаат и некој од прекарите на клубот како Црвените ѓаволи или Црвениот гигант.
Историја
Ал Ахли e основан во 1907 година од страна на водачите на Студентската унија во главниот град на Египет, на кои им било потребно место на кое ќе се собирале за време на борбите против колонизацијата. На 25 февруари 1907 год, Амин Сами го одбрал името Ахли (превод н макеоднски: Национален) за новооснованиот клуб затоа што одговарало на нивната цел. Основан е како друштво со ограничена одговорност со почетен капитал од 5000 ЕГП. Прв претседател на клубот бил англичанецот Мичел Инс, кој помагал во основањето на клубот. Во 1911 година создаден е фудбалски клуб во склоп на спортското друштво.
Во 1922 година, одлучено е дека членови на клубот можат да бидат само Египќани, со што Ал Ахли добил епитет на народен клуб, каков егзистира и денес. Првиот почесен водач бил Саад Заглул. Во отсуство на национална лига, Ал Ахли првично учествувал на регионални натпревари, вклучувајќи го и Купот на Султан Хусеин, кој го освоил седум пати во периодот меѓу 1923 и 1938 година.
Египетското фудбалско првенство започнало во сезоната 1948-1949. Ал Ахли го освоил инаугуративното натпреварување, како прва од деветте последователни титули во државното првенство. По паѓањето на Кралот Фарук во револуцијата од 1952, Ал Ахли го назначил Гамал Абдел Насер за претседател на клубот.
По освојувањето на Купот на Египет по третпат по ред, Ал Ахли се вратил во африканските меѓународни натпреварувања со освојување на Африканскиот куп на победниците на куповите по четврти пат во својата историја во 1993 година, кое воедно било и нивното последно учество на овој турнир. Ал Ахли го има освоено Купот на победниците на куповите четири пати, повеќе од кој било друг тим. Ал Ахли го победил Африка Спортс д'Абиџан во финалето со голот од пенал на Адел Абделрахман на Стадионот во Каиро по ремито 1-1 во првиот натпревар. Во истата сезона, Ал Ахли го освоил Купот на Египет со победата над Газл Ел Махала со 3-2 во финалето.
Стадион
Ал Ахли своите домашни натпревари претходно ги играле на Стадионот Мохтар Ел-Тетш, но неговиот капацитет бил премал да ги собере големиот број поддржувачи на клубот па тие одлучиле Мохтар Ел-Тетш да го претворат во нивнен тренинг-центар. Како последица на тоа, Ал-Ахли се преселил на Меѓународниот стадион во Каиро, на кој ги играле своите домашни натпревари од 1993 година. Во 2014 година Ал Ахли престанал да ги игра своите домашни натпревари на Интернационален стадион во Каиро на неопределено време поради безбедносни причини. Во сезоната 2016-2017, Ал Ахли ги играле најголемот дел од нивните домашни натпревари на стадионот Ал-Салам додека натпреварите во африканските натпреварувања ги играле на Стадионот Борг Ел Араб.
Соперништва
Најголемо соперништво Ал Ахли има со градскиот соперник Замалек со кои го играат Дербито на Каиро. Тоа воедно е натпревар помеѓу двата најтрофејни клуба во Египет но и во целата Африка. Вообичаено дербито се игра најмалку двапати во сезоната бидејќи овие два клуба се натпреваруваат во Египетската Премиер лига, но не ретко двата клуба знаат да се сретнат еден против друг и во Купот на Египет, особено во финалето, како и во најпрестижното натпреварување во Африка, КАФ Лигата на шампионите.
Грб
Ал Ахли променил три грба во својата историја. Првиот е создаден во 1907 година, и бил важечки до 1952 година кога избила Египетската револуција. Вториот грб траел од 1952 до 2007 година, кога е направен нов дизајн на грба за стогодишницата од постоењето на клубот. Грбот се состои од две црвени и една бела пруга, со црн орел во лет на срединиата од грбот. Над грбот се наоѓаат 3 ѕвездички кои претставуваат 30+ титули во државното првенство, а испод грбот се наоѓаат 8 ѕвездички кои претставуваат 8 титули во КАФ Лигата на шампионите.
Феликс Санчез
Феликс Санчез (роден на 30 август 1977 г.) е доминикански атлетичар. Тој се натпреварува во дисциплината 400 метри со пречки.
Санчез е двократен олимписки златен медалист, победувајќи на игрите во 2004 и 2012. Тој го освоил златниот медал на трката на 400 метри со пречки на Светското првенство 2001 и успешно го одбранил на Светското првенство 2003.
Ран живот
Санчез е роден во Њујорк од доминикански родители и израснал во Сан Диего, Калифорнија. Тој се школувал во средното училиште University City High School а потоа на колеџот Меса во Сан Диего. Феликс се запишал на студии по психологија на Универзиетот Јужна Каролина во 1998 година. Натпреварувајќи се за универзитетскиот клуб, тој станал универзитетски шампион на 400 метри со пречки и на 4 × 400 метри.
Ботјо Вангелов
Ботјо Вангелов Тиков, роден на 13 септември 1956 година, е македонски национален деец од Пиринска Македонија, Бугарија.
Феликс Санчез
Кариера
Санчез одлучил да се натпреварува за Доминиканската Република на меѓународните натпреварувања, и својот прв настап за државата го имал на Панамериканските игри во 1999 година. Помеѓу 2001 и 2004 година тој победил на 43 последователни трки во дисциплината 400 метри со пречки, вклучувајќи ги и трките одржани на светските првенства во Едмонтон 2001 и во Париз 2003. Во 2002, тој бил добитник на џекпотот од еден милион долари кој се доделува во дијамантската лига, откако бил победник на сите седум трки на 400 метри со пречки.
Ботјо Вангелов
Еден од петтемина сопретседатели на партијата ОМО Илинден - Пирин. На собраниските избори 2001 година се кандидатирал за независен пратеник и добил 758 гласови. Учествувал како претставник на партијата на собирот на Европската слободна алијанса (ЕФА) при нејзиното примање за член.
Феликс Санчез
Кариера
На Панамериканските игри во 2003, Санчез го освоил првиот златен медал за Доминиканската Република на игрите и исто така го соборел рекордот на игрите во дисциплината 400 метри со пречки. Во 2003 тој бил прогласен за атлетичар на годината од страна на списанието Атлетски вести (Track and Field News). На Летните олимписки игри 2004, тој го освоил првиот олимписки златен медал за својата држава победувајќи на трката на 400 метри со пречки.
За време на својата победничка серија на 43 трки, од 2001 до 2004, Санчез бил познат по тоа што носел црвен стегач на раката. Стегачот кој го добил како сувенир од игрите во Сиднеј му служел како мотивација откако таму тој не успеал да се пласира во финалето. Откако го освоил златниот олимписки медал во Атина 2004, Санчез го дал стегачот на ИААФ за аукција а собраните парите биле донирани за хуманитарни цели. На првата трка по Летните олимписки игри – и прва трка без стегачот – на митингот во Брисел, Санчез се повредил и не ја завршил трката.
Во 2012, на 34-годишна возраст, Санчез се натпреварувал на Летните олимписки игри 2012. Тој најпрво истрчал најдобро време во квалификациите, а потоа победил во финалето со време од 47.63 секунди, исто како и победничкото време во Атина 2004 и негово најбрзо истрчано време во последните осум години. Со освојувањето на олимписката титула, тој станал најстариот победник во дисциплината 400 метри со пречки. До тој момент тој бил единствениот олимписки медалист за Домиканската Република но 45 минути подоцна, Лугелин Сантос успеал да го освои сребениот медал на трката на 400 метри. За неговиот настап во Лондон, Санез ја добил наградата Лауреус за враќање на годината.
ЖС „Падалиште“
Местоположба
Станицата се наоѓа на железничката пруга Скопје-Кичево, во близина на селото Падалиште.
Lactarius porninsis
Таксономија
Видот бил опишан од францускиот ботаничар Леон Луј Ролан во 1889 година. Ролан го собрал видот во Зермат, Швајцарија. Lactarius porninae е правописна варијанта. Ото Кунце го сместил во родот Lactifluus во 1898 година Специфичниот епитет порнинс му оддава почит на колегата на Ролан, М.
Опис
Шапката е првично хемисферично со маргина која се тркала навнатре, подоцна се израмнува за да стане конвексна или рамна со втиснат центар и маргина што малку се криви нагоре; достигнува 3-13 сантиметри во пречник. Површината на шапката има текстура на филц и е малку леплива на допир. Неговата боја е портокалова до жолто-кафеава или портокалово-кафеава, со концентрични прстени кои се најбледи во близина на маргината. Тенките, натрупани жабри имаат приврзаност до благо неиздржливо на штипката и се со бледо розова- блескава боја. Цилиндричниот стап е со димензии 2-9 сантиметри долг и 0,7-2,5 сантиметри дебела и малку се стеснува и во близина на врвот и на основата. Има мазна површина и боја се движи од бледо кремаста до розово-блескава боја.
Отпечатокот на спорите е крем, додека спорите се елипсоидни, со димензии 6,3-9,6 на 5,2-7,3µm. Имаат нецелосно мрежеста површина со гребени до 0,5 µm висока. Базидиите (клетките кои носат спори) се малку клешти, четири спори и се со димензии 40-50 на 10-13 µm.
Јадливост
Овошните тела на Lactarius porninsis се јадат. Тој е еден од неколкуте видови Lactarius што се продаваат на руралните пазари во Кина.
Живеалиште и распространетос
Lactarius porninsis е микориза со ариш. Вообичаено е во планинските шуми во Средна Европа, каде што плодува од јули до ноември. Во Азија, го има во Кина и Јапонија.
Хемија
Овошните тела содржат естери на масни киселини, кои, кога овошното тело е повредено, брзо се претвораат во сесквитерпен порнизал и порнизол од типот на фарнесан. Овие хемикалии се дел од хемискиот одбранбен систем активиран со рана кој помага во заштитата на печурката од паразити и грабливци.
Бар и Бат мицва
Бар мицва и Бат мицва (хебрејски: בר מצוה - дете на божјата заповед) се еврејски ритуали за тринаесеттиот роденден кај момчињата и дванаесеттиот кај девојчињата.
Значење
Еврејските момчиња се сметаат за возрасни и, во духовна смисла, способни да ја пренесуваат еврејската традиција, право и етика кога ќе наполнат тринаесет години и еден ден. Тогаш стекнуваат право на учество во сите општествени сфери на еврејскиот живот. Тие се должни да се придржуваат до бројните заповеди, а верските обреди од празнувањето на Бар и Бат Мицва ги извршуваат еднакво на возрасните.
Девојчиња
Со исклучок на Евреите во Италија, во историјата не биле забележани празнувања на Бат Мицва за еврејските девојчиња. Поединечни прослави датираат од XIX и XX век во Полска и делови од источна Европа. Притоа се правела приватна семејна забава без религиозни обреди во синагогата.
Денес еврејските девојчиња го празнуваат Бат Мицва исто како и момчињата. Родителите подготвуваат забава и на првиот саботен ден девојчето оди во локалната синагога и чита од Тората. Исклучок претставуваат православните Евреи, кои поради историската традиција се откажуваат од празнувањето на обредот.
NGC 7549
NGC 7549 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7549 се споменува и како UGC 12457, MCG 3-59-14, CGCG 454-13, IRAS 23127+1846, Arp 99, HCG 93B, KUG 2312+187.
Откривање
Објектот е откриен на 2 ноември 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7549 е од видот SBc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 7549 има привидни димензии од 2,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 15 м 17,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 2' 29"". Положбениот агол на објектот е во износ од 8°.
Други поделби
Проучување на NGC 7549 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70832. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 169; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1715. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 320.
Tenericutes
Tenericutes (од лат. tener cutis: мека кожа) е колено на бактерии кое ја содржи класата Mollicutes. Постоењето на посебно бактериско колено со овој назив беше потврдено во 1984 година. Значајни родови кои припаѓаат на ова колено се Mycoplasma, Spiroplasma, Ureaplasma и Phytoplasma. Некои видови се дел од нормалниот, здрав плацентален микробиом.
Бугарски културен клуб - Скопје
Бугарскиот културен клуб - Скопје — здружение на граѓани во Република Македонија основано на 4 мај 2008 и регистрирана на 22 мај 2008. Претседател на Управниот одбор на здружението е Лазар Младенов, дипломиран електроинженер.
Цел
Целта на здружението е создавање на промени во Република Македонија и разбирање за неопходноста од зближување и меѓукултурна толерантност на културите на соседните држави - Република Македонија и Република Бугарија.
Дејност
Претставниците на здружението учествувале во јавна дискусија за интеграција на етничките малцинства во Струмица, се собирани и се претставени податоци за места на погребаните бугарски војници и офицери загинати за време на Првата светска војна на територијата на Република Македонија , и земаат однос во врска со спорот со Грција за името.
Космос-1146
Космос-1146 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 5 декември 1979 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 93,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 492 км, а најмалото на 438.
Bovista paludosa
Bovista paludosa бил вид на габа што припаѓал на фамилијата Lycoperdaceae.
Потекнувал од Евроазија.
Северносаравачки јазици
Северносаравачките јазици се подгрупа на борнеоските јазици од семејството на австронезиски јазици. Јазиците се зборуваат во североисточната покраина Саравак на Борнео во Индонезија.
Јазици
Според Базата на основни австронезиски зборови од 2008 година, оваа јазична група е кохезивна. Од оваа група јазичарите Бласт, Аделар и Химелман ги исклучиле кајанските јазици, но ги вклучиле кенијашките јазици. Јазиците се класифицирани како:
Според Етнолог, пунунско-нибоншките јазици се дел од оваа група.
Витез (Босна и Херцеговина)
Витез (босански, српски, хрватски: Vitez) — град и општина во централна Босна и Херцеговина. Административно е дел од Среднобосански кантон на Федерацијата на Босна и Херцеговина.
Металотионеин
Металотионеин e фамилија на белковини богати со цистеин и мала молекулска маса (од 500 до 14000 Da). Металотионеинот ги врзува како физиолошките (цинк, бакар, селен) и ксенобиотските (кадмиум, жива, сребро, арсен) тешки метали, преку поврзување со тиолната група од цистеинските остатоци, кои претставуваат приближно 30% од аминокиселинските остатоци во белковината.
Металотионеинот бил откриен во 1957 година, од бубрежната кора кај коњ.
Ени Маало
Ени Маало (Λειψύδριο, Липсидрио, до 1927 Γενή Μαχαλέ, Јени Махале) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 11 километри југоисточно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 78 метри.
Ени Маало опфаќа површина од 40 квадратни километри.
Историја
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Ени Маало имало 40 жители муслимани.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година, во селото биле евидентирани 169 жители, додека во 1920 година 47 жители Турци. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека од селото се иселиле муслиманските жители. Во 1926 година, селото било преименувано во Липсидрио.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 143 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 312 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 231 жител, на пописот од 1961 година, во селото живееле 197 жители, во 1971 година имало 109 жители, во 1981 година имало 128 жители, додека во 1991 година имало 84 жители. Денеска, населението на селото е 121 жител според пописот од 2001 година.
Список на руски композитори
Ова е список на значајни композитори кои се родени или израснати во Русија или Руската Империја подредени по првата буква на нивното презиме.
Административна поделба на Луксембург
[[Податотека:Luxembourg administrative subdivisions coloured.gif|мини|десно|250п|Административна поделба на Луксембург - секој вид единица е означен со друга боја. Легенда:
]]
Луксембург административно се дели на окрузи, кантони и општини. Градот Луксембург се дели на реони.
Окрузи
Луксембург се дели на 3 округа:
Кантони
Окрузите се делат на 12 кантони.
Општини
Кантоните се делат на општини, кои се најситната административна единица во земјата.
Градови
12 општини имаат статус на град. Градот Луксембург е главен и најголем град во земјата.
Реони на градот Луксембург
Самиот град Луксембург се дели на реони. Постојат 24 реони кои можат да бидат окрузи или маала.
Знаме на Папуа Нова Гвинеја
Знамето на Папуа Нова Гвинеја е официјалното знаме на оваа океанска држава, усвоено на 1 јули 1971 година. Знамето е составено од два триаголника во црвена и црна боја. На црниот тригаолник има приказ на пет бели ѕвезди кои го претставуваат Јужниот крст, додека на црвениот триаголник има приказ на златна рајска птица Рагијана. Дизајнер на знамето било петнаесетгодишно девојче, Сузан Хухуме, која подебила на конкурсот за избор на ново државно знаме. Црната и црвената боја се традиционални бои на голем број папуански племиња, а птицата се наоѓа и на државниот грб.
Апанџали
Апанџали — кукушко село во Егејска Македонија, Република Грција.
Поп-рок
Поп-рок — микс од поп-музика и рок-музика давајќи интересен поп стил со „лесен“ текст и гитарско заснована песна. Постојат повеќе дефиниции за терминот кои се движат од спори форми на рок-музика до поджанрови на поп-музиката. Научниците пак мислат дека поп-музиката и рок-музиката доста се разликуваат меѓу себе.
Падалиште
Падалиште — село во Општина Гостивар, во областа Горен Полог, во околината на градот Гостивар.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на крајниот југоисточен дел на територијата на Општина Гостивар, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Кичево. Селото е планинско, сместено на просечна надморска височина од 920 метри. Од градот Гостивар, селото е оддалечено 21 километар.
До селото води локален асфалтен пат, кој се издвојува од регионалниот пат 2231, кој всушност и завршува како асфалтиран пат во близина на селото.
Селото е планинско, се наоѓа на падините на планината Буковиќ. Околни села се Железна Река, Ќафа и Србиново. Водата за пиење до 1947 година се добивала од извори и од чешми. Тие се наоѓаат во самото село и во неговиот атар и се нарекуваат: Крој Китанит (Китанов Извор), Крој Мулини, Ѓура, Крој Салакут, Крој Печас, Крој Кокс, Крој Авмети, Крој Муаремит и други.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Краста, Мљак, Солиште, Ливаде Поројит, Мерешница, Кодра Мал, Гарванец, Село, Ара Алис, Марка Ливад (Маркова Ливада), Ара Појел, Фтосајна и Воре (Гробље).
Падалиште зазема површина, која е поделена со долини, поради што маала и групи од по неколку куќи се наоѓаат на издвоени падини. Постојат четири главни маала: Граванец, Мерешница, Маала Ме Дисме (Средно Маало) и Маала Поштр (Долно Маало). Куќите во маалата не се групирани.
Историја
Падалиште најпрвин било православно македонско село, што може да се заклучи по остатоци на црква, по името на селото, по некои топоними и по македонските иселени родови.
Додека во селото имало Македонци, еден дел од атарот припаднал на пашите од родот Дерала, кои живееле во Тетово (Мемет-паша и други). Нивен бил и некогашниот падалишки ан. Подоцна, тоа земјиште пашите им го отстапиле на доселените Албанци.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 16,9 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 1.089 хектари, на пасиштата отпаѓаат 338 хектари, а на обработливото земјиште 213 хектари.
Врз основа на составот на атарот селото Падалиште има мешовита земјоделска функција.
Селото поседува своја железничка станица на линијата Гостивар-Кичево, а во негова близина се наоѓа и најдолгиот тунел во Македонија.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Железна Река живееле 220 жители, сите Албанци муслимани.
Падалиште преминало од средно во големо село, населено само со албанско население. Така, селото во 1961 година броело 881 жител, а во 1994 година бројот се зголемил на 958 жители.
Пописот од 1991 година не бил воопшто одржан во селото Падалиште, бидејќи целото негово население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, за селото нема податоци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото имало 721 жител, од кои 717 Албанци, 1 Турчин и 3 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 287 жители, од кои 251 Албанец, 2 Бошњаци и 34 лица без податоци.
Родови
Падалиште е албанско село, а во него има мал број на исламизирани и албанизирани Македонци.
Иселеништво
Од иселените Македонци денес се знае за следните: Сталевци (11 к.), Китановци (4 к.) и Дабевци (3 к.), иселени се во селото Железна Река. Иселени Македонци од Падалиште има и во Тумчевиште и Тетово. А исто така и во селото Бражогрнце кај Заечар (Србија). По потекло од Падалиште бил и македонскиот род Чупчеи (7 к.) во Горна Бањица, кои подоцна преминале на ислам и денес веќе говорат турски наместо македонски.
Од Албанците се знае за следните иселеници: Селим (1 к.), иселени во селото Долна Бањица и Османовци (3 к.), живеат во Милетино.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Падалиште било село во Гостиварската нахија на Тетовската каза на Отоманското Царство.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Гостивар.
Во периодот 1952-1955, селото се наоѓало во рамките на Општина Србиново, во која покрај Падалиште се наоѓале Железна Река, Куново, Србиново, Страјане, Трново и Ќафа. Во периодот 1950-1952 година, селото се наоѓало во тогашната општина Падалиште во која влегувале селата Ќафа, Железна Река и Падалиште.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0524 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 898 гласачи.