cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лакрос
Колеџ Лакрос (на ниво на факултети)
Лакрос во САД се игра на ниво на факултети и има 61 машки лакрос тимови коишто играат во прва лига на НУАА, 37 машки лакрос тимови во втора лига, и 166 машки лакрос тимови во трета лига. Во моментов има, исто така, 91 женски лакрос тимови во прва лига, 57 женски лакрос тимови во втора лига, и 201 женски лакрос тимови во трета лига. 209 универзитетски машки тимови се натпреваруваат на ниво на Машката универзитетска лакрос асоцијација, вклучувајќи ги најддобрите универзитети во САД. Уште 107 други училишта имаат тимови во Националната универзитетска лакрос лига.
Првата меѓууниверзитетска игра беше одиграна меѓу Универзитетот Њујорк и Колеџот Менхетен на 22 ноември 1877 година. Лакрос во државата Њујорк бил воведен во 1860-тите години. Потоа, бил воведен во Балтимор во 1890 години. Овие две области се сè уште жаришта на универзитетскиот лакрос во САД. Првиот турнир меѓу универзитети бил одржан во 1881 година, со тоа што Харвард го победил Принстон во финалето со 3:0.
Во 1971 година, во прва лига на машки лакрос во НУАА, Корнел победи на првото првенство против Мериленд со 12:6. Џон Хопкинс освоил 9 првенства со 3 последователни победи од 1978 до 1980 година. Другите два тима кои имаат 3 последователни победи се Сиракуза од 1988 до 1990 години, и Принстон од 1996 до 1998 година. Сиркуза, исто така, го држи НУАА рекордот на 11 освоени шамионати, од кои последниот освоен во 2009 година. Во 2010 година, Дјук го освоил првиото НУАА првенство против Нотердам со 6:5. Турнирот на државното првенство во прва лига постигнал најголема посетеност од било кој друг спорт од прва лига на НУАА.
Третата лига на машкиот лакрос од НУАА се развива во многу поголема мера од првата лига. Во моментов, има 166 тимови кои играат во третата лига, додека во првата 130. Најдобрите тимови од третата лига се тимовите на универзитетите во Кортланд, Стивенсон, Гетисбург, Тафтс и Солсбери.
Првата лига во женски лакрос на НУАА, почнала да одржува натпревари во 1982 година. Универзитетот во Мериленд, Колеџ Парк, традиционално доминирал во женските натпревари меѓу универзитетите, и од него произлегле многу тренери и играчи за репрезентацијата на САД. „Терапините“ победиле на седум последователни НУАА првенства, од 1995 до 2001 година. Женските тимови на универзитетот Принстон стигнаа до финалето седум пати од 1993 година, а победија на три од нив, во 1993, 2002 и 2003 година. Во последните години, универзитетот Нортвестерн се покажа како најголема сила во женски лакрос, победувајќи во националните првенства од 2005 да 2009 година. Мериленд ја прекина традицијата на Нортвестерн со победата во 2010 година, поразувајќи ги Вајлдкетс во финалето.
Меѓународен лакрос
Лакрос најчесто се игра во Канада и САД, но во Велика Британија и Австралија, исто така, постојат мали, но посветени лакрос организации. Меѓутоа, од неодамна, лакрос почна да се шири на меѓународно ниво и почна да се промовира во многу други земји, особено во Европа и Источна Азија.
Бидејќи лакрос не е службен олимписки спорт од 1908 година, овој спорт го достигнува својот врв со светското првенство кој се одржува на секои четири години. Во моментов, се одржуваат првенства за мажи, жени, мажи до 19 години и жени до 19 години. До 1986 година, на светското првенство во лакрос се натпреварувале тимовите на САД, Канада, Англија и Австалија, а во женскиот лакрос се натпреварувале и Шкотска и Велс. Со експанзијата на играта на меѓународно ниво, на Светското првенство за мажи во 2006 година се натпреварувале 21 земја, а во Светскиот куп за жени во 2009 година во кој се натпреварувале 16 земји.
Во 2003 година, на првиот Светско лакрос првенство на затворено се натпреварувале шест нации на четири места во Онтарио, Канада. На првенството победи тимот на Канада, кој во финалето играше против Ирокезите. Светското лакрос првенство на затворено во 2007 година се одржал во Халифакс, Канада од 14 до 20 мај. На ова првенство, исто така, победила Канада. Се натпреварувале тимови од Австралија, Канада, Чешка, Англија, Ирска, Шкотска, САД и Ирокезите.
Уште еден голем натпревар во меѓународен лакрос е Европското лакрос првенство, кој се одржува за мажи и за жени. Европската лакрос федерација (ЕЛФ) го одржува овој Европско првенство од 1995 година. До 2001 година првенството се одржуваше секоја година, но во 2001 година ЕЛФ го смени во настан кој се одржува на секои четири години помеѓу Светското првенство. До 2004 година само 7 нации учествувале, но во 2004 година се достигнал рекордниот број на земји- учеснички, 12 машки и 6 женски тимови, со што станал најголемиот лакрос настан на 2004 година. Последнпото Европско лакрос првенство бил одржан во Лахти, Финска во 2008 година, на кој се натпреварувале 18 земји. Англија го освоила првото место, Холандија - второто, а Германија - третото место.
На Светското лакрос првенство доминираше САД, посебно во натпреварите за мажи, каде единствените светски првенства што ги има изгубено се финалето во 1978 и 2006 година, двете од Канада. САД победил на 9 од 11 турнири за мажи и сите 6 турнири за мажи до 19 години.
Во натпреварите за жени, Австралија обезебеди посилна конкуренција, со 6 победени од вкупно 14 натпревари против САД, вклучувајќи и еден нерешено изигран натпревар. САД победи 6 од 8 одиграни турнири за жени и 2 од 3 одиграни турнири за жени до 19 години, а на останатите светски првенства победи Австралија.
Ирокезите се тим кој се состои од членови од шест нации од конфедерацијата на Ирокезите. Овој тим беше примен во Интернационалната лакрос федерација (ИЛФ) во 1990 година. Тоа е единствениот тим на Индијанците од Канада, на кој му е дозволено да се натпреварува на меѓународно ниво. Тие го освоија четвртото место на Светското лакрос првенство во 1998, 2002 и 2006 година. Во 2008 година, Ирокезите беа признаени како Ирокеска нација во Интернационалната федерација и асоцијација на женски лакрос.
Трухиљо (сојузна држава во Венецуела)
Трухиљо (Estado Trujillo) е една од 23-те сојузни држави во Венецуела.
Главен град е истоимениот Трухиљо.
Зафаќа повшина од 7.400 км2 и во 2007, вкупно 711.400 жители.
Административна поделба
Трухиљо има 20 општини.
Буров
Буров (Burow) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Лукреција
Лукреција е полулегендарна историска фигура од периодот на Римската Република. Според приказната на римскиот историчар Тит Ливиј, таа била силувана од синот на римскиот цар. По овој нејзин чин на јавно посрамотување и жигосување, Лукреција се самоубила, што бил и еден од главните поводи за настанатата револуција против повеќе вековната монархија и за воспоставување на новата Република.
Според мислењето на историчарите, со овој јавен скандал била прелеана чашата на незадоволство кај народот. Луѓето биле револтирани од тиранијата на последниот римски цар Луциј Тарвиниј Великиот, и одлучно побарале коренити промени во управувањето на државата. Владетелот побегнал од Рим заедно со неговото семејство, а оваа институционална криза била повод за Етрурците и Латините да ја нападнат Римското Царство. Побогатите римски семејства ја презеле власта во свои раце и успешно го организирале отпорот против надојдените освојувачи.
Овој мит бил инспирација за многу ренесансни сликари и музичари да создадат врвни уметнички дела. Иако сите тие епохални остварувања од областа на уметноста му дале фантастична димензија на настанот, историчарите се едногласни дека ликот на Лукреција бил вистинит, без оглед на тоа што многу детали од нејзиниот живот биле непознати или пак неразјаснети.
Сакли Огулари
Сакли Огулари — кукушко село во Егејска Македонија, Република Грција.
Генади Болиновски
Генади Болиновски (3 јули 1930, Галичник, Кралство Југославија) — македонски поет и раскажувач.
Животопис
Генади Болиновски е роден во Галичник на 3 јули 1930 година. Се школувал во родното место за гимназијата ја завршил во Скопје, каде и дипломирал на Филолошкиот факултет. Потоа работел како новинар и бил уредник во Македонската радио-телевизија. Тој бил член на ДПМ од 1957 година.
Творештво
Болиновски е автор на книгите:
Во 1985 година, за стихозбирката „Растење“ ја добил наградата на Струшките вечери на поезијата за најдобра книга за деца.
Мохау (Саксонија-Анхалт)
Мохау — село и поранешна општина во округот Витенберг, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2009 е дел од градот Витенберг.
Струговско Езеро
Струговското Езеро претставува мала вештачка акумулација во Општина Демир Хисар на само 3 км од градот. Езерото се наоѓа во месноста Крагуево и потпаѓа во атарот на селото Стругово. чие име го носи. Поради блискоста на Демир Хисар, езерото претставува идеално место за викенд туризам. Езерото е богато и со риба.
Виленички чадор
Виленички чадор (науч. Mycena interrupta) е вид на печурка. Оваа габа води потекло од суперконтинентот Гондвана, распространета во Австралија, Нов Зеланд, Нова Каледонија и Чиле. Во Австралија вирее во Викторија, Тасманија, Нов Јужен Велс, Јужна Австралија, и Квинсленд, каде расте само во националниот парк Ламингтон.
За разлика од некои други видови од родот Шапкари (Mycena), виленичкиот чадор не е биолуминисцентен.
Големосрпство
Големосрпство, великосрпство или пансрбизам — националистничка, шовинистичка и иредентистичка идеологија кај српските националисти. Тој е насочен кон таканареченото обединување на сите Срби во една Голема Србија (Велика Србија). Првиот човек кој го формулирал пансрбизмот бил Доситеј Обрадовиќ кој ги посветувал своите пишувања на „славосрпскиот народ“ кој го опишува како народ кој ги населува Србија, Босна, Херцеговина, Црна Гора, Далмација, Хрватска, Сирмиум, Банат и Бачка. Голем придонес за оваа доктрина дал Милош Милоевиќ (1840-1897), кој се смета за еден од идеолозите на српската пропаганда во Македонија.
Гондванатитан
Гондванатитан (што значи „џин од Гондвана“) — род на титаносауруски сауроподски диносаурус. Гондванатитан бил пронајден во Бразил, во тоа време дел од јужниот суперконтинент Гондвана, во доцниот период на креда (70 мја ). Како и некои други сауроподи, Гондванатитан бил висок и се хранел од високите дрвја. Најблизок роднина на G. faustoi бил Еолосаурусот.
Типскиот вид е Gondwanatitan faustoi, формално опишан од Келнер и де Азеведо во 1999 година.
Етимологија
Гондванатитан значи „Гондвана Титан“ и е именуван по Гондвана, суперконтинентот во кој некогаш бил дел од опсегот на јужноамериканскиот род и Титаните на класичната старогрчка митологија. Типот и единствено именуван вид, G. faustoi, е покровител во чест на д-р Фаусто Л. де Соуза Куња, кој го водел ископувањето на примерокот од типот.
Опис
Пршлените од средниот дел на опашката имале издолжена центра. Гондванатитан имал странични јазли на пршлени кои наликувале на плитки вдлабнатини. Нервните 'рбети на неговите пршлени на средната опашка се аголно напред кога пршлените се порамнети. Овие пршлени личат на оние на Сидаросаурусот, Вененосаурусот и Еолосаурусот.
Класификација
Гондванатитан е член на кладот Еолосаурини. Тој е тесно поврзан со Питекунсаурусот, Еолосаурусот и Оверосаурусот.
Провидност
Тип примерок од Gondwanatitan faustoi е пронајден во слоевите на формацијата Адамантина. Друг материјал доделен на родот е пронајден во формацијата Камбабе.
Историја
Тип примерок на Gondwanatitan faustoi бил откриен во 1983 година на фармата Јошитоши Мизобучи во Сао Паоло, Бразил. Примерокот бил ископан помеѓу 1984 и 1986 година, но подготовките за примерокот започнале сериозно дури во 1997 година. Конечно бил опишан како нов род и вид во 1999 година. Во 2001 година, G. faustoi бил накратко пренесен во родот Еолосаурус, со што го направијле Гондванатитан помлад синоним за тој род, но оттогаш се смета за одделен.
Кирил Бујуклиев
Кирил Бујуклиев (, -, ) — македонски поет.
Животопис
Бујуклиев е роден во Штип на 29 април 1937 година. Завршил Филолошки факултет во Скопје. Бил новинар во Радио Скопје и општествено-политички работник. Член на ДПМ од 1969 година. Автор е на книгите: Огнови во круг (1968), Валеријана (1976), На работ на времето (1982), Мигови (1987), Пред идниот изгрев (1997). Починал на 9 мај 2010 во Скопје, додека погребан е во родниот Штип.
Рошлово
Рошлово или Доганџи (Γερακαριό, Геракарио, до 1927 Δογάντζα, Доганџа) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 16 километри северно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 323 метри.
Рошлово опфаќа површина од 17 квадратни километри.
Историја
Кај Рошлово е откриена античка населба, прогласена за заштитен споменик на културата во 1937 и повторно во 1986 г.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Рошлово се состоело од 60 семејства од кои 40 муслимани и 225 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Рошлово имало 40 муслимани и 270 Македонци.
Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Струмица и околните села. Според Тодор Симовски, во селото Секирник заминале 19 македонски семејства, додека во Рошлово останале 12 турски семејства.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1920 година биле евидентирани 120 жители.
Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1926 година, селото било преименувано во Геракарио.
Демографија
Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем дел од населението било принудено да ги напушти своите домови. Селото во пописот од 1951 година броело 331 жител, на пописот од 1961 година, во селото живееле 425 жители, во 1971 година имало 332 жители, во 1981 година имало 247 жители, додека во 1991 година имало 243 жител. Денеска, населението на селото е 243 жители според пописот од 2001 година.
Расположение (психологија)
Расположението е емоционална состојба. Расположенијата се разликуваат од емоциите во тоа што тие се помалку специфични, помалку интензивни и со помала веројатност да бидат предизвикани од одреден стимул или настан. Расположенијата, генерално, имаат или позитивна или негативна валентност. Со други зборови, луѓето обично кажуваат дека се во добро или лошо расположение.
Расположението исто така се разликува од темперамент или лични одлики кои се дури и подолготрајни. Сепак, личните одлики како што се оптимизам и невротичност предиспонираат одредени типови на расположенија. Долгорочните растројувања на расположението како што се клиничката депресија и биполарното растројство се сметаат за нарушувања на расположението. Расположението е внатрешна, субјективна состојба, но често може да се заклучи од ставот на телото и други однесувања. „Можеме да западнеме во расположение од неочекуван настан, од среќа видувајќи стар пријател до гнев од откривање на предавство од страна на партнерот. Исто така можеме и само да западнеме во расположение“.
Истражувањето исто така покажува дека расположението на човекот може да влијае на тоа како тие ја обработувааат рекламата. Понатаму е утврдено дека расположението е во интеракција со родот за да влијае врз обработката на информација на потрошувачот.
Толпи
Во социологијата, филозофијата и психологијата однесување на толпата е формирање на заедничко расположение насочено кон објект на внимание.
Потекло на поимот
Етимолошки, расположението произлегува од староанглискиот кој означува воена храброст, но исто така може да се однесува на хуморот на личноста, темперамент, или диспозиција во одредено време. Сродниот готски се преведува како  „расположение, дух“ и  „гнев“.
Недостиг на сон
Спиењето е главен фактор за расположението. Ако некое лице е лишено од сон би можело да стане понервозно, луто и поподложно на стрес и со помала енергија во текот на денот.
Здравствени состојби
Депресија, хроничен стрес, биполарно растројство итн. се сметаат за нарушувања на расположението. Се смета дека таквите нарушувања резултираат од хемиска нерамнотежа во невротрансмитерите на мозокот, сепак некои истражувања ја оспоруваат оваа хипотеза.
Негативно расположение
Како позитивните расположенија така и негативните расположенија имаат важни импликации за човековата ментална и физичка благосостојба. Расположенијата се основни психички состојби кои може да се случат како реакција на еден настан или може да се јават без некоја очигледна надворешна причина. Бидејќи не постои интенционален објект кој предизвикува негативно расположение, нема конкретен почетен и завршен термин. Тоа може да трае со часови, денови, недели или подолго. Негативните расположенија можат да манипулираат како поединците го толкуваат и доживуваат светот околу нив, а исто така можат да го насочуваат нивното однесување. Негативните расположенија можат да влијаат на расудувањето на поединецот и неговата перцепција на објекти и настани. Во една студија направена од страна на Нидентал и Сетерланд (1994), истражувањето покажало дека поединците се наштимани да ги согледаат нештата кои се совпаѓаат со нивното моментално расположение. Негативните расположенија, главно нискоинтензивните, можат да контролираат како луѓето емоционално доживуваат соодветни објекти и настани. На пример, Нидентал и Сетерланд користеле музика за да предизвикаат позитивни и негативни расположенија. Тажна музика била искористена како поттик за предизвикување на негативни расположенија и учесниците ги означиле другите работи како негативни. Ова докажува дека моменталното расположение на луѓето има тенденција да влијае на нивните расудувања и перцепции. Овие негативни расположенија можат да доведат до проблеми во општествените односи. На пример, една неприлагодлива регулација на негативното расположение е хиптерактивна стратегија во која поединците премногу ги драматизираат нивните негативни чувства со цел да се предизвика поддршка и повратни информации од другите и да им ја гарантираат нивната достапност. Вториот тип на неприлагодлива регулација на негативното расположение е стратегија на оневозможување во која поединците ги потиснуваат нивните чувства и се оддалечуваат од останатите со цел да избегнат фрустрации и анксиозност предизвикани од недостапноста на другите.
Негативните расположенија се поврзани со депресија, анксиозност, агресија, слаба самопочит, физиолошки стрес и намалување на сексуалната возбуда. Кај некои поединци постои доказ дека депресивното или нервозното расположение можат да го зголемат сексуалниот интерес или возбуда. Во принцип, почесто мажите отколку жените изјавуваат зголемен сексуален нагон за време на состојбите во негативно расположение. Негативните расположенија се означени како неконструктивни бидејќи можат да влијаат на способноста на поединецот да ги обработува информациите; правејќи да се фокусираат исклучиво на испраќачот на пораката, додека луѓето во позитивни расположенија ќе посветат поголемо внимание и на испраќачот и на контекстот на пораката. Ова може да доведе до проблеми во општествените односи со другите.
Негативните расположенија, како што се анксиозност, често ги насочуваат поединците погрешно да ги разберат физичките симптоми. Според Џери Сулс, професор на Универзитетот во Ајова, луѓето кои се депресивни и анксиозни имаат тенденција да бидат во длабоко размислување. Сепак, иако афективните состојби на поединецот може да влијаат на соматските промени, овие поединци не се хипохондрици.
Иако негативните расположенија генерално се одликуваат како лоши, не сите расположенија се нужно штетни. Моделот за ослободување од негативната состојба наведува дека човечките суштества имаат вродена желба за намалување на негативното расположение. Луѓето можат да ги намалат нивните негативни расположенија преку вклучување во било кое однесување за воздигнување на расположението (наречено Стратегии за поправање на расположение), како што е однесувањето на помагање, кое е споено со позитивна вредност како што се насмевките и благодарноста. На тој начин негативното расположение ја зголемува услужливоста бидејќи помагањето на другите може да ги намали сопствените лоши чувства.
Насмевнување
„Психолозите откриле дека дури и кога сте во лошо расположение, можете веднаш да го кренете духот принудувајќи се да се насмевнете“. Бројни количини на научни истражувања покажаа дека правењето изрази на лицето, како што е насмевнувањето, може да создаде ефекти врз телото слични на оние кои произлегуваат од вистинските емоции, како што е среќата. Пол Екман и неговите колеги го проучувале изразот на емоциите на лицето и поврзале одредени емоции со движењето на одредени мускули на лицето. Секоја основна емоција е поврзана со специфичен израз на лицето. Сетилниот фидбек од изразот придонесува за емоционалното чувство. Пример: Насмевнувајте се ако сакате да се чувствувате среќни. Изразите на лицето имаат голем ефект врз самопријавените гнев и среќа коишто потоа влијаат на вашето расположение. Екман утврдил дека овие изрази на емоции се универзални и препознатливи низ широко различните култури.
Општествено расположение
Идејата за општествено расположение како „колективно споделување на состојба на умот“ (Нофсингер 2005; Олсон 2006) се припишува на Роберт Прехтер и неговата социономика. Поимот се користи првенствено во областа на економијата (инвестиции).
NGC 862
NGC 862 — елиптична галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 862 се споменува и како ESO 298-20, MCG -7-5-12, AM 0211-421.
Откривање
Објектот е откриен на 5 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 862 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 862 има привидни димензии од 0,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 13 м 2,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 42° 2' 1".
Други поделби
Проучување на NGC 862 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8487. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 389; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7553.
Лујџи Пирандело
Лујџи Пирандело (Агриџенто, - Рим, ) - италијански писател, драматург и поет. Меѓу најзначајните негови дела се драмите „Шест лица го бараат писателот“, „Хенри IV“, „Секој на свој начин“ и романите „Покојникот Матија Паскал“ и „Еден, ниеден и сто илјади“. Тој е добитник е на Нобеловата награда за литература во 1934 година.
Животопис
Пирандело имал тежок живот, соочен со лудилото на неговата жена и нејзината постојана љубомора, слабо платената професорска работа, обврската да го издржува многубројното семејство, итн. Во едно писмо до францускиот критичар Бенжамен Кремје, Пирандело ја опишал својата биографија на следниов начин: „Многу брзо ја напуштив Сицилија, во осумнаесеттата година, за да заминам во Рим. Меѓутоа, една година подоцна, отпатував во Германија и таму останав две години и половина. Стекнав докторат на Универзитетот во Бон со теза од романската дијалектологија, напишана на германски јазик. Од Бон се вратив во Рим, но оттаму не го понесов Хајне, како што често се кажува, туку го донесов Гете, чии Римски елегии ги преведов. Од сето тоа ништо не ми остана... Предавав 24 години стилистика на Учителската школа за девојки во Рим, од својата 30-та до 54 година. Има веќе шест години како не предавам и за тоа бога го благословувам.“
Творештво
Творечкиот опус на Пирандело е особено богат: тој напишал 246 раскази и новели, четири драми и седум романи. Во едно писмо до францускиот критичар Бенжамен Кремје (Benjamin Crémieux), Пирандело се искажал за својот книжевен успех на следниов начин: „Навистина верувам, во онаа мала мера во која нешто вредам, дека никому ништо не му должам. Сè скромно направив сам. И немав книжевни покровители и многу се борев - повеќе од шест години - за да најдам издавач, со фиоките веќе полни со ракописи. Не го запознав Кардучи, ниту го познавав Данунцио; со Верго стапив во контакт многу доцна... кога имав 80 години... Што се однесува до мене, мил мој Кремје, јас всушност не знам зошто до сега не бев каменуван, но Ви се колнам дека за тоа немам вина.“
Раскази
Пирандело напишал вкупно 246 раскази и новели, претежно напишани меѓу 1894 и 1919 година (вкупно, 15 книги). Првата збирка раскази на Пирандело, насловена „Љубови без љубов“ (Amori senza amore), била објавена во 1894 година, а потоа тој почнал да ги објавува своите раскази во повеќе списанија. Во 1922 година, тој одлучил своите раскази да ги собере под заедничкиот наслов „Новели за една година“, со намера да создаде 365 новели, колку што изнесува бројот на деновите во годината. За време на неговиот живот, издавачката куќа „Мондадори“ објавила 225 раскази во два големи тома, а по смртта на Пирандело, во оваа збирка биле додадени уште 21 расказ.
Во расказите на Пирандело преовладува атмосферата на Сицилија, каде тој ги поминал детството и младоста. Главни протагонисти во неговите „сицилијански“ раскази се рударите, гробарите, ѕидарите, нотарите, морнарите, музичарите, поповите и неработниците кои се заплеткуваат во најпарадоксални животни ситуации. Тоа се случки што потсетуваат на средновековните fabliaux - раскази за насамаренит сопрузи, лихвари и трговци и исмеани попови, како и на легендите од богатото сицилијанско бандитско минато од бурбонскиот период, т.е. на богатата фолклорна традиција што живеела во усното раскажување на Сицилија. Втората тематика во расказите на Пирандели е поврзана со римската средина, во која преовладуваат ситни службеници, адвокати, лекари, проститутки, професори, просјаци, слуги, дадилки и кочијаши, т.е. римската малограѓанска класа од крајот на 19 век. Тие се ликови кои не веруваат во веродостојноста на својата егзистенција, кои не можат да ја најдат смислата на животот и кои безмилосно ги меле стварноста. Затоа, често тие личности бегаат од стварноста во лудило, во самоубиство и во смрт. Пред крајот на животот, Пирандело започнал да пишува речиси „надреалистички“ новели.
Драмски дела
Вториот дел од својот живот Пирандело речиси целсно му го посветил на драмското творештво: од вкупно 44 драмски дела, 38 ги напишал во периодот по 1916 година. Притоа, голем дел од драмските дела се засновани врз неговите новели. Така, во 28 драми основната содржина може да се најде во неговите новели. Во популаризацијата на драмското творештво на Пирандело голем придонес дал Бенжамен Кремје, кој заедно со својата сопруга Мари-Ан Комнин (Marie-Anne Comnène) ги превел сите негови драми и раскази на француски јазик. Пирандело го превртил традиционалниот однос на театарот и стварноста. Во драмата „Шест лица го бараат писателот“, сцената се претвора во место каде се случува вистинскиот живот. Како Марсел Пруст, така и Пирандело тврди дека уметноста е повредна од животот, и дека смислата на животот постои само во уметноста.
Во предговорот на „Шест лица го бараат писателот“, Пирандело се опишува себеси како писател-философ - оној кому не му е доволно да ги опише ликовите и настаните само колку да ги опише, туку оној кој има подлабока духовна потреба, така што не признаваат ликови и настани коишто немаат посебна животна смисла што има дава универзално значење. Притоа тој вели дека ја мрази симболичната уметност во која она што е прикажано ја губи спонтаноста претворајќи се во инструмент, алегорија. Таквиот симболизам претставува идеја која сака да биде слика, наместо да биде обратно, т.е. сликата, која мора да остане жива и слободна во целиот свој исказ, треба да ја содржи смислата што дава вредност.
Кога се зборува за драмското творештво на Пирандело, интересно е тоа што во „Шест лица го бараат писателот“, самиот автор, преку зборовите на директорот на театарот, вели дека Пиранделовите комедии „се напишани со свесна намера да не им се допаднат ниту на глумците, ниту на критиката, ниту на публиката“.
NGC 5456
NGC 5456 — леќеста галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5456 се споменува и како UGC 9004, MCG 2-36-36, CGCG 74-89.
Откривање
Телото е откриено на 7 февруари 1862 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5456 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5456 има привидни димензии од 1,2' х 1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 4 м 58,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 52' 18"". Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Други поделби
Проучување на NGC 5456 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50213. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 196; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 904. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1051.
834
834 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 834 година од новата ера, 834. од првиот милениум, 34. од IX век и петта од 830-тите.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 834 година се протега во 3470 и 3471, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3530 и 3531 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1377. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 218 и 219 исламска година.
Гневков
Гневков (Gnevkow) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Светско првенство во фудбал 2010 - група А
Натпреварите во А групата на Светското првенство во фудбал се одржуваат од 11 јуни до 22 јуни. Учсници во оваа група се домаќинот Јужна Африка, Мексико, Уругвај и Франција.
На последната Ранг список на ФИФА, Франција се наоѓа на 7 место, Мексико на 15 место, Уругвај на 19 место и Јужна Африка на 81 место.
Житошки манастир
Житошки манастир (во поново време познат и како Локвенски манастир) — манастир во јужниот дел на Македонија, сместен во рамки на атарот на селото Локвени, иако историски припаѓал на селото Житоше.
Местоположба
Манастирот се наоѓа во месноста Манастириште, јужно од некогашното село Долно Житоше (денес дел од Житоше). До него може да се дојде по земјен пат, кој е во лоша состојба.
Историја
За манастирот се верува дека е средновековен, иако според ктиторскиот натпис годината на изградба е 1627 година.
Манастирот бил доста познат и богат. Тој поседувал земја, шума и стока. На неговата манастирска слава се собирале гости од сите села.
По иселувањето на христијанското население од Долно Житоше, манастирот бил напуштен. Од 1912 година, грижата за него ја презеле христијаните од селото Локвени.
Наце Димов, заедно со крушевчанецот Марко Атанасов Мушевич–Македонец, кој е повикан од Наце, поднесуваат молба до Светиот синод на Руската православна црква и меморандум до Министерството за надворешни работи за отворање стручно (занаетчиско) училиште со интернат во разурнатиот Житошки манастир, каде ќе се предава на македонски јазик.
Во 1950-тите години, црквата и манастирот биле без земја, напуштени и полуразрушени. Со текот на времето, црквата целосна се разурнала.
Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конак, чешма и помошни објекти.
Црква „Св. Атанасиј“
Црквата е единствениот храм во манастирот.
Конаци
Во 2016 година биле поставени темели за изградба на новите конаци на манастирот, а на чинот бил присутен митрополитот Преспанско-пелагониски г. Петар.
Беловишка Река
Беловишка Река — шарпланинска река која извира на источната страна на врвот Пирибег, тече низ тетовското село Беловиште и се влева во Вардар во близина на Јегуновце. Позната е по своите водопади кои се едни од најголемите на Балканот. Кај мештаните реката реката е позната и под името Река Јелика.
Реката ја сочинуваат три поголеми изворчиња кои се наоѓаат на источната страна на сртот на Шара помеѓу Пирибег и Ливадица и не пресушуваат во текот на целата година.
Петочко Водиче
Петочко Водиче е излетничка месност над селото Беловиште по течнието на реката. Во реонот има две цркви Св. Петка и Св. Јован Крстител, црковна терпезарија и неколку рибници. Чешмата која се наоѓа во црквата „Св. Петка“ се верува дека има лековита вода за очи.
Водопади
Белоовишка река прави три поголеми водопади. Првиот водопад е најмал, но со најголем воден интезитет со и се наоѓа во месноста Петочко Водиче. Висок околу 12 метри и познат е името Враживир.
Средниот водопад се нарекува Долна Цкала и е најголем водопад на Беловишка Река со пад од 43 метри. До него се стасува по 2-3 часа одење по маркирана планинарска патека, која тргнува од црквата Св.Петка од десната страна на реката.
Горниот водопад, или Горна Цкала има непрекинат пад од над 20 метри. Се наѓа во тешко пристапен терен. До него се стигнува по немаркирана планинарската патека која води за врвот Пирибег од левата страна на реката. Патеката тргнува од паркингот кај Петкино Водиче. Има помал интензитет од Долна Цкала бидејќи опваќа само два од трите поголеми извори на реката.
Пределот помеѓу горна и долна цкала е тешко пристапен кањон во букова шума во кој реката формира повеќе слапови и мали водопади
Проекти
Пред неколку децении постоела студија изработена од Институтот за води, да се направи мини-хидроцентрала со зафаќање и на другите шарски води. Но бидејќи биле потребни многу пари, проектот не се остварил, иако постоеле неколку понуди за тоа и од одделни меѓународни студии.
Хокеј на мраз
Хокеј на мраз или скратено само хокеј, е екипен спорт кој се игра на мраз, во кој лизгачите користат дрвени или композитни палки за да погодат со плочката (наречена „пак“), направена од тврда гума, во противничкиот гол. Играта се игра на мразот помеѓу два тима од по шест играчи во една игра (освен ако има прекршок). Еден тим обично се состои од четири линии од кои три се за напад, три пара за одбрана и двајца голмани. По пет играчи од двата тима лизгаат низ мразот и се обидуваат да ја преземат плочката и да дадат гол против противничкиот тим. Секој тим има голман кој се обидува да ја запре плочката да влезе во голот.
Како динамичен спорт, хокејот на мраз е е најпопуларен во областите кои се доволно ладни за природна,безбедна и сезонска ледена покривка како што се Канада, Чешка, Финска, Германија, Латвија, Норвешка, Русија, Словачка, Шведска, Швајцарија и САД. Со изградбата на затворени вештачки лизгалишта, хокејот на мраз стана хоби во текот на целата година во овие области. Во Северна Америка, Националната хокеј лига (НХЛ) е на највисоко и најпопуларно ниво за мажи. Кандската хокеј-лига за жени (CWHL) и Западната хокеј-лига за жени (WWHL), се на највисоко ниво за жени. Тоа е службен зимски спорт на Канада, каде што играта е многу популарна. Првата организирана игра се одигра на 3 Март 1875 година во Монтреал, Канада. Иако Меѓународната хокеарска федерација (ИИХФ) има вкупно 68 членови, следниве седум земји освоиле 162 од 177 медали на светските првенства: Канада, Чешка, Финска, Русија, Словачка, Шведска и САД. Од 1920 година, од вкупно 64-те медали доделени на машките натпревари на олимписките игри, само шест медали не биле доделени на една од тие земји. Сите 12 олимписки медали и 36 медали на светските првенства за жени биле доделени на една од овие седум земји, а златните медали во двете натпреварувања ги освоиле Канада или од САД.
Историја
Не се знае точното потекло на хокејот на мраз, но се смета дека се развил од игра што се игра со закривена палка и била популарна во Ниските Земји помеѓу средниот век и холандската Златна Доба. Играта се игра со дрвена закривена палка, а топката е направен од дрво или кожа. Сепак, повеќето веруваат дека хокеј на мраз настанал од игри со палка и топка, кои биле играни на отворено, и прилагодени на ледените услови на Канада во 19 век. Игрите на британски војници и доселеници во Канада, под влијание на игрите со палка и топка на Првите Нации, се развила во игра со лизгалки, што се игра со плочка и со палки кои ги правеле индијанските племиња Микмаки во Нова Шкотска. Не се знае точно од каде потекнува името на хокејот, но првпат на Англиски е спомнат зборот „хокеј“ во 1363 година.
Игрите со стап и топка се играле уште пред-христијански времиња. Вакви игри се играле и во Европа, како на пример Ирскиот спорт хурлинг, сличниот шкотски спорт шинти, и други видови на хокеј на трева, како на пример бенди во Англија. Европските доселеници во Канада со себе ги донесоа и ваквите игри и ги прилагодија на ладните климатски услови. Овој вид на забава често ја практикуваа британските војници. Според усните преданија, има докази од традиционалните игри со стап и топка која ја играле канадските индијанци Микмак во Источна Канада. Во книгата Микмашки Легенди(1984 година), Сила Ранд опишува игра со топка која се вика Туадиџик. Ранд, исто така опишува игра Волчамадиџик, која се играла после контактот со европската игра хурлинг. Сликите од раниот 19 век во Нова Шкотска, Канада ни ги покажуваат почетоците на хокеј на мраз, наречен Шини, кога се играл без некои одредени правила. Така, многу од овие рани игри ги попримија физичко-агресивните аспекти на она што Микмак го нарекоа Лакрос. Игрите Шини биле играни на заледените површини на реките Сен Лорен во Монтреал, Квебек и Кингстон, и на Отава во Онтарио. Обично голем број на играчи учествуваат во овие игри. Самиот термин „шини“ и денес се користи во Канада и означува рекреациони натпревари хокеј на лед или уличен хокеј.
Во 1825 година, поларниот истражувач Џон Франклин напиша дека „ Играта хокеј на мраз е утрински спорт ", за време на една од неговите арктички експедиции на Големата Мечка Езеро. Во 1843 година воено британско лице напиша : „ Почнете да лизгате оваа година, брзо усовршете се и имајте многу забава со хокеј на мраз “. Еден напис во вечерниот бостонски весник спомнува за такмичење во хокеј на мраз, што таа година се одржа во Халифакс во 1859 година.
Потекло на имињата
Во едно писмо на Виљем Пјер ле Кок од 1799 година, напишано во Бакингемшир, Англија, ги опишува основите на хокеарската игра: „Сите играчи имаат стап кој е искривен на крајот. На двата краеви од игралиштето има гол во кој треба да се внесе плочката која ја бркаат сите играчи “.
Развој на хокеј на мраз
Иако играта можеби потекнува од друго место, модерниот спорт хокеј на мраз се развил во Монтреал. Првиот хокеарска натпревар на мраз во затворен простор се одиграла на заатворенот лизгалиште Victoria Skating Rink помеѓу два тима со по 9 играчи.Организатори на овој натпревар биле канадскиот адвокат Џејмс Крејтон и студенти на Универзитетот Мекгил. Бидејќи теренот не бил обиколен со заштитни ѕидови, кои би ги заштитиле гледачите од повреди, наместо топка користеле дрвена плочка. Наместо голови, имало поставено две стативи на оддалеченост од 1,8 метри, а натпреварот траел 60 минути.
Во 1887 година, Крејтон заедно со неколку студенти на Мекгил (Хенри Џозеп, Ричард Смит, Вилијам Робертсон и Вилијам Мареј) напишале седум основни правила за хокеј на мраз, врз основа на правилата за хокеј на трева. Истата година е основан и првиот клуб за хокеј на мраз (Хокеарски клуб на Универзитетот Мекгил), а во 1881 година бил основан и друг клуб од Монтреал ХК Викторија.
Оваа игра станала толку популарна што првото „ Светското првенство" на хокеј на мраз било вклучено во годишниот зимски карневал во Монтреал во 1833 година. Таму се одржал натпревар на хокеј на мраз, во која победила екипата на Мекгил. Бројот на играчи по екипа се намалил на седум, а играта била поделена на два периода од по 30 минути. Позициите во играта биле именувани како лево и десно крило, центар, ровер, одбранбен играч и голман. Во 1885 година започнала Хокеј Лига во градот Монтреал. Во 1886 година, екипите кои се натпреваруваа на Зимскиот карневал организирале Аматерско Канадско хокеарско здружение (скратено АНАС), во кое се организирале турнири за кој да биде најдобар.
Иако не е документирано, се смета дека првиот хокеарски натпревар во Европа е одиграна во 1885 година, во швајцарското зимувалиште Санкт Мориц, помеѓу универзитетските екипи на Оксфорд и Кембриџ. Победник на натпреварот беше Оксфордскиот тим Дарк Блу, кој водеше со 6:0. Првите фотографии и тим листи датираат од 1895 година. Соперништвото помеѓу овие две екипи продолжило понатаму, а се смета и за најстаро во историјата на хокеј на мраз. Тоа не е единствената игра во Европа која настанала од игри со стап и топка. Друга популарна игра во Европа е бенди која се игра на мраз, но наместо плочка се користи топка. Во денешно време оваа игра е многу популарна во Шведска, Норвешка, Финска и Русија.
Во 1888 година, тогашниот канадски гувернер Лорд Стенли од Престон, чии синови и ќерки станаа љубители на хокеј, присуствувале на турнирот на Зимскиот карневал во Монтреал и беа воодушевени од овој хокеј спектакл. Тогаш приметиле дека пбедничкиот тим во Канда не добива никакво признание и дека заслужува трофеј. Во 1892 година Стенли го направил првиот хокеарски трофеј кој изгледал како обична декоративна чинија.Подоцна овој трофеј стана познат како Стенли куп, а првпат бил доделен во 1893 година на победничката екипа ХК Монтреал на АНАС лигата. Истиот трофеј се доделува и денес на победниците на северноамериканскеата НХЛ лига. Синот на Стенли, Артур е еден од основачите на Хокеарската асоцијација Онтарио, а неговата ќерка Изабела станала првото женско кое играло хокеј на мраз.
До 1893 година биле основани преку сто аматерски хокеарски екипи само во Монтреал, а биле основани и клубови и натпревари низ цела Канада. Играчите од Винипег во оваа игра воведоа вид на штитници за поголема заштита на колената на голманите. Мрежата на головите станала стандрдна одлика на хокеарските терени во 1900 година, потоа биле воведени и термините лев и десен одбранбен играч.
Во овој период во САД бил популарен сличниотспорт поло на мраз но, првиот хокеарски натпревар е одржана во 1893 година помеѓу студентите на факултетот Јејл и Џон Хопкинс. Играњето на поло на мраз престана со појавата на хокеј на мраз. Во 1896 година во САД беше формирана првата хокеј лига. Аматерската хокеј лига на САД беше основана во градот Њујорк, веднаш по отворањето на Свети Никола арената  ( англ. St. Nicholas Rink) и лизгалиштето во неа.
Петте синови на Лорд Стенли го „донесоа“ хокејот на мраз во Европа во 1895 година, кога во Бакингемската палата нивната екипа ја победи екипата во која играле престолонаследниците Едвард VII и Џорџ V. До 1903 година била основана лига со 5 тимови. Во 1908 година, со цел да се одржуваат меѓународни натпревари на Европско тло е основана Меѓународна лига во хокеј на мраз (фр. Ligue Internationale de Hockey sur Glace). Првото Европско првенство го освои Велика Британија во 1910 година. Во средината на 20.век лигата прерасна во Меѓународна хокеарска федерација (МХФ или IIHF).
Повеќето од првите затворени лизгалишта биле урнати. Лизгалиштето Викторија било изградено во 1862 година, а било урнато во 1925 година. Лизгалиштето во Виндзор, Нова Шкотска кое било изградено во 1897 година, веројатно е најстаро и сè уште постои, ноповеќе не се употребува за хокеј на мраз. Павилјонот Абердин изграден во 1898 година во Отава се користел за хокеј на мраз во 1904 година, и е најстар постоечки објект во кој се одржале игри од Стенли Купот. Најстариот хокеарски терен кој и денес е во употребува е Матјус арената во Бостон, изградена во 1910 година.
Професионален хокеј
Професионален хокеј на мраз постои уште од почетокот на 20 век. Прва лига која отворено почнала да вработува професионалци била Западнопенсилваниската хокеарска лига во 1902 година. На оваа лига и се приклучиле и тимови од Онтарио и Мичиген, па така во 1904 година настанала Меѓународна хокеарска професионална лига (англ. International Professional Hockey League —IPHL). Лигата ангажирала голем број играчи од Канада, а за возврат Канадската лига започна отворено да плаќа играчи кои играа заедно со аматери. Во 1907 година лигата престанала да постои, до тогаш, неколку професионални хокеј лиги работеа во Канада, со лиги во Манитоба, Онтарио, Квебек и некои области на Канада.
Во Монтреал во 1910 година е основана Национална хокеарска асоцијација (NHA). Оваа лига усовршила некои хокеарски правила: натпреварот е поделен на третини од по 20 минути, а вовела систем на мали и големи казни. Во 1917 година, оваа лига прераснала во Национална хокеарска лига, која во 1924 година се проширила и во САД. Професионалните лиги се развиле подоцна во Европа. Најстара професионална хокеарска лига во Европа е Швајцасрката А лига, основана во 1916 година. Најсилна хокеарска лига во Европа, и втора по квалитет во светот (после НХЛ) е Континентална хокеарска лига (КХЛ), која ја сочинуваат клубови од поранешна СССР и Словачка.