cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хелен АпСимон
Личен живот
Во 1967 година, Хелен Холингсворт се омажила за Хју Апсимон. Тој, умрел во 1998 година.
Почести
Во чест на роденденот на кралицата во 2013 година, АпСимон била назначена за командант на Редот на британската империја (ЦБЕ) за услуги во науката за загадување на воздухот.
Кшиштоф Старнавски
Кшиштоф Старнавски (Krzysztof Starnawski; р. 1968) — полски екстремен спортист, нуркач и спелеолог. Старнавски е еден од најпознатите нуркачи-спелеолози.
Опрема за нуркање
Нурка со т.н. ребридер, затворен систем, кој наместо боци со кислород, користи мешавина на гасови, кои му овозможуваат подолго време да се задржи под вода.
Рекорд во нуркање
На 3 декември 2011 година, Кшиштоф Старнавски го срушил рекордот на Дејвид Шо во длабинско нуркање со „ребридер“. Рекордното нуркање се извело до 283 метри во Дахаб, Египет.
Атентат врз Павел Адамович
Атентат врз Павел Адамович — успешен атентат врз градоначалникот на Гдањск на 13 јануари 2019 година. Поради напад со нож Павел Адамович починал на 14 јануари 2019 година по неколку часа борба за живот.
Опис на настанот
На 13 јануари 2019 година, за време на концерт на Големиот оркестер за божиќна помош околу 20:00 часот, Стефан Ф. се качил на сцената и го повредил Павел Адамович со нож. По нападот го земал микрофонот и почнал да зборува, дека бил осуден невин (за време на власта на Граѓанска Платформа, владејачка партија во Полска од 2007 до 2015 година, Павел Адамович до 2015 година бил член на оваа партија). По нападот, обезбедувањето го совладал напаѓачот и започнале со реанимација на Адамович. По ден борба за живот и операција, градоначалникот умрел на 14 јануари 2019 околу 14:30 часот. Претседателот на Полска - Анджеј Дуда најави народна жалост на денот на погребот на градоначалникот на Гдањск.
Манола Брунет
Манола Брунет Индија — шпански географичар специјалист за климатски промени. Од април 2018 година, претседава со комисијата за климатологија на Светската метеоролошка организација, како прва жена на чело на комисијата.
Живот
Таа е и професор по климатологија на Универзитетот „Ровира и Виргили“ и директор на Центарот за климатски промени.
NGC 5982
NGC 5982 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5982 се споменува и како UGC 9961, MCG 10-22-29, CGCG 297-24.
Откривање
Објектот е откриен на 25 мај 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5982 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5982 има привидни димензии од 2,6' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 38 м 40 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +59° 21' 22"". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на NGC 5982 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55674. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 51; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3875. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1413.
Надворешни врски
NGC 5981-82-85
Народна Републиканска Грчка Лига
Народна Републиканска Грчка Лига (грчки: Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος [Етникос Димократикос Елиникос Синдесмос], ЕДЕС) е грчка реакционерна организација водена од Наполеон Зервас за време на Граѓанската војна во Грција.
Пробиштип
Пробиштип — град во источниот дел на Република Македонија, административно средиште на истоимената општина.
Познат е како рударски град, бидејќи во неговата близина се наоѓа рудникот за олово и цинк „Злетово“. Покрај рударството во градот постои и индустриски капацитет за производство на батерии и акумулатори.
Има површина од 329 км2 и е центар на Општина Пробиштип која содржи 37 населени места.
Градот има 10.816 жители, а општината 16.193 жители. Градот Пробиштип не постои како посебна статистичка целина, туку бројот на неговите жители е добиен со збир на три посебни статистички единици: селото Пробиштип, единицата Индустриска населба и приградската населба Калниште.
Средновековен период
Оваа населено место е едно од постарите села во Злетовската област, чиј постанок датира од почетокот на 14 век. Почетокот на неговото настанување директно е поврзан и со името на ова село. Имено, настанувањето и името на ова село најверојатно се заснова на името на родот Пробиштитови, кои на тоа место имале свој имот, а тоа е времето кога овие краеви биле во составот на средновековната Српска држава. Тоа поконкретно се потврдува и врз основа на еден документ од 1350 година, во кој се споменува, името на некој Иван Пробиштитовиќ, кој купил некој имот во Штип, а живеел на имотот на просторот на сегашното село Пробиштип. Најверојатно со спонтана јазична модификација, според името на Пробиштитовиќ, под влијанието на близината на градот Штип, место Пробиштитовиќ се употребува Пробиштиповиќ. Имотот на кој живеело семејството Пробиштитови, се зголемува и прераснува во мала селска населба, која своето име го добива според своите први жители, најпрво како Пробиштит, а подоцна Пробиштип. Ова толкување на потеклото на името на селото Пробиштип, практично е одговор и на прашањето за потеклото и постанокот на името на градот Пробиштип иако постојат и неколку народни легенди за потеклото на името Пробиштип, но сепак тоа се само легенди без научна основа за логична претпоставка.
Османлиски период
Средновековното село Пробиштип најверојатно во времето на Карпошовото востание (1689 година) било раселено, а подоцна во него се населило, не само македонско население туку и поголем број Турци. Со ова се наметнува и заклучокот дека во селото Пробиштип и немало староседелци, туку сите предци на жителите од ова село се доселеници во него, доселени во текот на XIX и XX век. На крајот на 19 век во селото Пробиштип живееле 233 жители, а седум децении подоцна, во 1971 година, 455 жители. Во времето на повеќевековното турско ропство, жителите на ова село биле чивчии на имотите на богатите турски бегови, но некои од чивчиите успеа- ле да ја откупат земјата што ја обработувале, уште пред заминувањето на Турците од Балканот.
Современа историја
Изградбата на новата рударско-индустриска населба започнала во 1937 година кога овде била изградена електрична централа, се почнало со флотација на оловно-цинковата руда и неколку станбени згради за рударите. Пробиштип, кој го носи епитетот, град на рударите, настанал по завршувањето на Втората светска војна и создавањето на современата слободна македонска држава во состав на тогашната федерална заедница Југославија. Градот се родил и растел паралелно со развојот и растежот на Рудниците за олово и цинк „Злетово“. Од почетниот период на оформување на малата населба, преку периодот помеѓу 1950 и 1955 година, кога се изградува и плански поставената, а за тоа време и модерно урбанизираната т.н. „рударска колонија“. Времето потоа, кога урбанизираната рударска населба полека но сигуно, прераснува во мал, но модерен и современ град, со целосно функционално поставена инфраструктура и значајна економска моќ и стопански развој. Пробиштип во својот максимален дострел, во времето на севкупната експанзија и големи успеси, му овозможи како град и општина да биде најбогат во Македонија, а главен носител на успешниот стопански развој, беа Рудниците „Злетово“ и фабриката за акумулатори „Злетово“. Средината на осумдесеттите години, за жал било периодот кога се појавиле првите почетоци на криза во работењето, раководењето и производните постигања во Рудниците „Злетово“, а неколку години потоа и во Фабриката за акумулатори. Сеопштата криза во општината Пробиштип кулминира во перидот на транзиција, времето на себеснаоѓањето и опстојувањето на Република Македонија како самостојна и независна држава, криза која му се заканува на Пробиштип и на неговото понатомошно опстојување како град и општина.
Клима
Во поглед на климата областа се наоѓа во јужниот дел на северниот умерен појас, меѓу подрачја во кои се чувствуваат влијанија на средоземната клима (Кочанска Котлина и Овче Поле) и Осоговскиот масив каде владее изразито планинска клима. Ваквата географска положба условила нејзината клима да се одликува со елементи на умерено континентална, изменето-средоземна и планинска клима.
Со оглед на релјефот во оваа област можат да се издвојат два климатски реони: реон на умерена клима, со елементи на изменето средоземна клима и реон на планинска клима.
Првиот реон го опфаќа подрачјето на Злетовската област јужно од Злетово, односно Злетовското поле. Со долината на Злетовска река ова поле е отворено на средоземните влијанија.
Вториот климатски регион го опфаќа подрачјето што се шири на север од Злетово сè до највисоките врвови на областа. Како планинско подрачје се одликува со свежо лето, ладна пролет и есен, а студена и снежна зима.
Средната годишна температура на воздухот изнесува околу 13 °C, додека средната температура во зимските месеци се движи од 1 до 3 °C, а во летните месеци од 21 до 25 °C. Количеството на годишните врнежи изнесува околу 600-650 мм.
Население
Градот Пробиштип не постои како посебна статистичка единица во спроведените пописи на Државниот завод за статистика на Македонија и неговите податоци за бројност на жители се доаѓа со збир на три посебни статистички целини. Во воспоставената практика, под градот Пробиштип се подразбираат:
Според пописот на населението од 2002 година, во градот имало 10.816 жители и спаѓал во групата на средни градови. Етнички гледано, населението е составено од:
Според послениот Попис на населението на Македонија од 2002 година, градот има 10.816 жители. Следува табела на националната структура на населението
Во градот се зборуваат следниве јазици :
Во Пробиштип се застапени следните религиски групи :
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во градот Пробиштип:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Занимливости
Во домот на култура „Злетовски рудар“ постои збирка на минерали од рудникот, како и стари предмети кои биле користени во дамнешното минато за работа во рудникот. Исто така поставена е и етнолошка збирка каде можат да се видат разни носии карактеристични за овој дел од Македонија и стари предмети користени во секојдневниот живот на луѓето од овој крај.
Лесновскиот манастир (XIV век), сместен во Лесновскиот кратер, во себе чува иконостас од XVIII век со непроценлива вредност и убавина.
Знаме на Тексас
Знаме на Тексас – службено знаме на американската сојузна држава Тексас. Познато е по својата истакната единствена бела ѕвезда која му го дала името на знамето „Знаме на Самата ѕвезда“. Самата ѕвезда му го дала прекарот на државата: „Држава на Самата ѕвезда“. Знамето е популарно кај Тексашаните и се третира со голем степен на почит. Заедно со знамето на Хаваите, тоа е едно од двете државни знамиња кои претходно се користеле како национални.
Северноамериканското вексилолошко друштво во 2001 година спровело истражување за најдобро дизајнирано знаме во конкуренција на сите знамиња на американските сојузни држави и територии како и канадските провинции. Меѓу вкупно 72 знамиња, знамето на Тексас било рангирано на 2. зад знамето на Ново Мексико.
Дизајн на знамето
Државното знаме официјално е опишано со закон како: "правоаголник што: (1) има сооднос на ширина со должина од два спрема три; и (2) содржи: (A) една сина вертикална лента чија ширина е еднакава на една третина од должината на знамето; (B) две еднакви хоризонтални ленти, горна бела лента, долна црвена лента, секоја со должина од две третини од должината на знамето; и (C) една бела, правилна петкрака ѕвезда: (i) поставена во средиштето на сината лента; (ii) насочена така што еден крак е нагоре; и (iii) со големина така што пречникот на кругот кој минува низ петте точки на ѕвездата е еднаков на три четвртини од ширината на сината лента."
Историја и усвојување
Правната процедура за усвојување на знамето била започната во Конгресот на Република Тексас на 28 декември 1838 година од сенаторот Вилијам Х. Вартон и знамето било усвоено на 25 јануари 1839 година како национално знаме на Република Тексас. „Придружен на оригиналниот Акт ... е цртеж на националното знаме и грб од Питер Краг ... иако во оригиналот одобрувањете и потписот на претседателот Ламар се наопачки[.]“ Кога Тексас станал 28. Сојузна држава на САД на 29 декември 1845 година, националното знаме станало државно знаме. Од 1879 до 1933 година немало официјално државно знаме, иако Знамето на Самата ѕвезда останало de facto државно знаме. При усвојувањето на Ревидираните граѓански статути во 1879 година, Законодавниот дом ги укинал сите статути чие останување во сила не биле изречно наведени; бидејќи статутите кои се однесуваат на знамето не биле меѓу обновените, Тексас формално бил без знаме до донесувањето на законот за знаме во 1933 година.
Дизајнерот на знамето е непознат. Некои тврдата дека д-р Чарлс Б. Стјуарт бил или дизајнерот на знамето или ја нацртал сликата искористена од Третиот конгрес при донесување на законодавството за усвојување на знамето. Сепак, цртежот на Стјуарт "сомнително изгледа како следење на уметноста на Питер Краг, вклучувајќи го и наопачкиот потпис на претседателот Ламар."
Филидорова одбрана
Филидорова одбрана е шаховско отворање кое нас танува со потезите:
Отворањето името го добило по познатиот француски шахист од 18.век Франсоа-Андре Даникан Филидор, кој го применил како алтернативно решение на вообичаеното 2...Sc6. Неговата идеја била доа го наруши центарот на белиот, со потегот ...f7-f5. Денес ова отворање се смета за солидно, но и пасивно отворање за црниот, кое ретко се игра во врвниот шах.
Филидоровата одбрана е играна во голем број на познати и поучни партии, како на пр. познатата „Оперска партија“ одиграна во 1858 помѓу американскиот шаховски мајстор Пол Морфи и два силни аматери, германскиот големец Војводата Карл од Брунзвик и францускиот аристократ грофот Изоар. Продолжението '''3. d4 Lg4''' е рано отстапување од стандардната линија во отворањето.
Инфраструктура на јавниот клуч
Инфраструктура на јавниот клуч претставува збир на хардвер, софтвер, луѓе, политика, и процедури потребни за создавање, управување, дистрибуирате, употреба, чување, и одземање на дигитални сертификати.
Во криптографија PKI е аранжман кој ги врзува јавните клучеви со соодветните кориснички идентитети со помош на сертификатот за авторитер. Корисничкиот идентитет мора да биде единствен во рамките на certificate authority доменот. Врзувањата се воспоставуваат преку регистрација и issuance process, кое зависи од нивото на осигурување кое го има врзувањето, може да се изврши од страна на софтвер од страна на CA, или пак под човечки надзор. PKI има улога да увери дека ова поврзување е наречено Registration Authority (RA). RA уверува дека јавниот клуч е врзан за поединецот на кој му е доделен на начин на обезбедување non-repudation. Поимот trusted third party (TTP) може да биде употребен за certificate authority (CA). Поимот PKI понекогаш погрешно се користи за означување public keys algorithms, кои не бараат употреба од CA.
Терминот доверливост од трета страна или trusted third party (TTP) исто така може да се користи кај сертификати за авторитет (CA). Поимот јавен клуч понекогаш погрешно се користи за означување алгоритми за јавни клучеви или public keys algorithms, кои не бараат употреба од CA.
Преглед
Заштитата јавен клуч е криптографска техника која им овозможува на корисниците безбедно да комуницираат на небезбедна јавна мрежа, и со сигурност да го верифицираат идентитетот на корисникот преку дигитални потписи. Инфраструктурата на јавниот клуч е систем за создавање, складирање и дистрибуција на дигитални сертификати кои се употребуваат за потврда дека одредени јавни клучеви припаѓаат на одредена заедница. Јавниот клуч создава дигитални сертификати кои ги мапира јавните клучеви во целина, безбедно чувајки ги овие сертификати во централното складиште, и ги отповикува назад ако се потребни. Инфрастуктурата на јавниот клуч се состои од:
Методи на сертификација
Генерално кажано, има 3 пристапи за добивање на довербата: Certificate Authorities (CAs), Web of Trust (WoT), и Simple public key infrastructure (SPKI).
Издавачи на сертификати
Примарната улога на CA е дигитално да се потпишат и да го објават јавниот клуч врзани за даден корисник. Ова е направено со употреба на приватниот клуч на CA, и довербата на корисничкиот клуч се потпира на еден доверба на валидноста CA клучот. Механизмот кој ги врзува клучевите со корисникот е наречен регистрација за авторитет или Registration Authority (RA), со кој може или не може да се раздели од CA. Врзувањето клуч-корисник е воспоставено, засновано на нивото на осигурување што го има поврзувањето, без разлика дали е од софтвер или под надзор од човек.
Поимот trusted third party (TTP) може да биде употребено за (CA). Повеќе пати, јавниот клуч само по себе употребува синоним за имплементација за CA.
Привремени сертификати сам најавен
Овој пристап инволвира опслужувач кој работи како онлајн сертификат авторитет со single sign-on систем. Со single sign-on опслужувач ќе внесе дигитални сертификати во системот на клиентот,но никогаш не ги зачувува. Корисниците можат да стопираат програми, итн. со моментален сертификат. Ова е неопходно да се пронајдат различни решение за со x.509 засновани сертификати.
Веб доверба
Алтернативен пристап до проблемот со јавна авторизација на информации на јавниот клуч е шемата мрежа на доверба, која употребува само потпишаниcertificates сертификати и потврда од трета страна за сертификатите. Единечниот поим Мрежа на доверба не го имплементира постоењето на единствена мрежа на доверба, или земено точка на доверба, туку една од било кој број на потенцијални disjoint "мрежи на доверба". Примери за имплементација на овој пристап се PGP (Pretty Good Privacy) и GnuPG (имплементација од OpenPGP, стандардизирана спецификација на PGP). Бидејќи PGP и имплементациите дозволуваат употреба на e-mail дигитален потпис за self-publication од информациите за јавните клучеви, тоа е релативно лесно да се имплементира сопствена веб доверба. Една од придобивките од Мрежа на доверба, како што е PGP, е тоа што може внатрешно да функционираат со PKI CA целосно сигурните делови во домеинот ( како интерна CA во компанијата) која е желна да ги гарантира сертификатите, како сигурен претставник. Ако мрежата на доверба е целосно сигурна, и бидејќи од самата природа на мрежата на доверба, осигурување еден сертификат е доделување доверба кон сите сертификати на таа мрежа. PKI вреди единствено како стандард и практики кои го контролираат издавањето на сертификати вклучувајќи го PGP или лично избрана мрежа на доверба може значително да ја намали сигурноста на тоа enterprise’s or domain’s implementation of PKI. Концептот “Мрежа од Доверба” за првпат беше изнесена од страна на PGP основачот Phil Zimmermann во 1992 како прирачник за употреба на PGP 2.0 верзијата.
Едноставен јавен клуч
Друга алтернатива, која не бара дозвола за авторизација на информациите од јавните клучеви, е единствениот јавен клуч (SPKI), која порасна поради надминуванјето на проблемите со комплексноста на X.509 и PGP мрежата на доверба. SPKI не associate корисници со луѓе, бидејќи клучот е во што се сигурни, а не во човекот. SPKI не употребува никаков поим на доверба, верификаторот е исто така издавач. Ова се нарекува "дозволен циклус" во терминологијата на SPKI, каде авторизацијата е составен дел од неговиот дизајн.
Историја
Концептите за употреба на јавниот клуч беа откриени од страна на научниците Јаmes H. Ellis и British GCHQ во 1969 година. По откривањето и комерцијална употреба на јавниот клуч од страна на Rivest, Shamir, Diffie и други GCHQ британската влада го смета за успешно во рамките на оваа област и го пушта во употреба. Сепак ненавременото објавување на Spycatcher владата издаде ред за молк за целосните детали за GCHQ чии достигнувања никогаш не беа откриени.
На јавната објава на двата безбедносни клуча и асиметричниот алгоритам во 1976 година од страна на Diffie, Hellman, Rivest, Shamir, и Adleman со оваа промена комуникацијата ја направија да биде безбедна во целост. Со понатамошниот развој на високата брзина на дигиталните електронски комуникации (Интернет и неговите претходници), потребата стана јасна за начиотн на кои корисниците ќе може безбедно да комуницираат едни со други, начини на кои корисниците може да биде сигурен со кого тие всушност вршат интеракција. Избрани криптографски протокли биле измислени и анализирани кон новита примитивна криптографија кој би можеле да ги користат. Со пронаоѓањето на World Wide Web и неговото брзо ширење, пшотребата за комуникација стана уште поакутна. Само комерцијалните причини (пример: е-бизнис on-line пристап до база на податоци од web браузери и слично) беа доволни. Taher Elgamal и другите од Нетскејп развија SLL протокол (https во веб URL). Toa вклучува претставување на клучот автентикација на опслужувачот (prior to v3 one-way only), и слично. PKI структурата е создадена за веб корисниците/ страните со цел за безбедна комуникација.
Продавачите и претприемачите видоа огромна можност за голем бизнис, основаа компании (или нови проект на постоечки компании), и почнаа да агитираат за легално препознавање и заштита од одговорности. Американска Адвокатска Асоцијација објави анализи од некои предвидливи аскпекти на операциите на PKI (види ABA упатство за дигитални потписи ABA digital signature guidelines), кратко потоа, неколку Соединети држави (прва беше Јута во 1995) и други надлежности ширум светот, почна да владеат закони и да се донесуваат регулативи. Се покренаа прашања од страна на купувачите за приватноста.
Донесените закони и регулативи се разликуваа, имаше технички и опеарциски проблеми во претворајки ги PKI шемите во успешни комерцијални операции, а пргресот беше далеку поспор отколку што пионерите можеа и да замислат дека ќе биде.
Првите неколку години од 21-от век основниот криптографско инженерство не беше лесно коректно да се развие. Операциските процедури (рачни или автоматски ) не беше лесно коректно да се дизајнираат (дури ни кога се дизајнирани, за префектно за се извршуваат како што бара инженерството.) Стандардите кои постојат беа недоволни.
PKI продавачите си најдоа маркет, но тоа не е тој маркет предвиден во средината на 90-тите, и растат заедно многу споро а во некои различни патеки од очекуваните. PKI не решија некои проблеми кои се очекуваа да ги решат, и неколку големи продавачи си заминаа од бизнисот или беа препуштени на други. PKI имаше најголем успех во владината имплементација, најголема PKI имплементација до денес е Агенција за Одбранбен Информациски СистемDefense Information Systems Agency (DISA) Инфраструктурата на PKI за програми со често пристапувани картички.
Виулица (Пушкин)
Виулица — повест на А.С. Пушкин од циклусот на Белкинови повести, напишана во 1830 година и објавена во 1831 година. Повеста е напишана последна во циклусот: била завршена на 20 октомври 1830 година.
Сиже
Дејството започнува на крајот на 1811 година, а главните ликови се Марија Гавриловна, армискиот поручник Владимир Николаевич и хусарскиот полковник Бурмин, за кого Марија се омажила по забуна.
Марија била ќерка на богатиот земјопоседник Гаврило Гаврилович и важела за богата девојка за мажење. Била вљубена во сиромашниот армиски поручник Владимир Николаевич, кого нејзините родители го сметале за несоодветен избор. Но, двајцата млади многу се сакале, па младиот човек дошол на идеја тајно да се венчаат и да се кријат некое време, а потоа „да се фрлат пред нозете на родителите, кои секако ќе бидат трогнати од херојската доследност и несреќа на љубовниците, па секако ќе им речат. Деца! Дојдете во нашите прегратки“.
Марија долго се колебала, но конечно се согласила: се договорила таа да не вечера на денот на бегството, туку да отиде во својата соба со изговор дека ја боли главата. Заедно со својата слугинка ќе се прикраде во градината на задната врата каде што ќе ги чека санка и ќе ги однесе од нивното село Ненарадово во селото Жадрино, во тамошната црква, каде што ќе ги чека Владимир.
На денот на бегството се кренала голема снежна виулица; девојката ги спакувала своите работи и напишала две проштални писма, за пријателката и родителите, и заминала со кочија според планот.
Во тоа време, Владимир вршел подготовки за венчавката: го убедил свештеникот, нашол двајца сведоци, го испратил својот кочијаш Терешко да ја земе Марија. Сам тргнал во Жадрино во мала санка со еден коњ. Но, поради снежната виулица се изгубил по пат, залутал во непознато село и додека со водич пристигнал во Жадрино веќе било утро, а црквата била затворена.
За тоа време Марија се вратила дома, и ги уништила писмата, а вечерта имала висока температура поради што поминала две недели во кревет. Често бладала, па нејзините родители сфатиле дека таа страда за Владимир и решиле да го благословат нивниот брак. Но, Владимир на нивната покана одговорил со „полулудо писмо“ во кое им јавил дека „неговата нога никогаш нема да го премине нивниот праг и ги молел да го заборават несреќникот чија единствена надеж е смртта“. По неколку дена дознале дека отишол во војска. Тоа било во 1812 година, на почетокот на Наполеоновата инвазија на Русија. На ќерката не ѝ го спомнувале тоа, а таа сама подоцна го пронашла неговото име на списокот на одликувани и тешко ранети.
После тоа, семејството го снашла нова неволја - починал таткото на Марија Гаврило, а таа и нејзината мајка го напуштиле Ненарадово и започнале нов живот на имотот ***. Марија имала многу додворувачи, но тагувала по Владимир, кого повеќе го немало - починал во Москва спроти доаѓањето на Французите.
Во меѓувреме, војната завршила и војниците почнале да се враќаат дома. На соседниот имот се вратил Бурмин, дваесет и шестгодишен хусарски полковник, а Марија му посветувала повеќе внимание отколку на другите момци. Сите забележале дека се заљубени, зборувале за свадба како завршена работа, а нејзината мајка се радувала на достоен вереник. Наскоро Марија решила да му ја каже својата тајна на Бурмин. Но, на денот на романтичната исповед и тој и признал дека има „страшна тајна“ – дека е оженет.
Тој раскажал дека во почетокот на 1812 година побрзал за Вилно, каде што се ноѓал неговиот полк. Поради снежната виулица накратко застанал, но немал повеќе трпение да чека, па продолжил понатаму и се нашол во непознато село, во близина на отворена црква. Го поканиле внатре и го одвеле кај една девојка. Еден стар свештеник му пришол и го прашал дали може да започне. Расеан, тој одговорил дека може. Девојката ја придржувале тројца мажи и слугинка, а на попот му се брзало. Ги венчале, а на крајот девојката го погледнала и извикала дека тој не е правиот вереник. Излегол од црквата и побегнал на санка. Тој ѝ признал на Марија дека повеќе не се сеќава на селото во кое бил, дека слугата што бил со него загинал во војната и дека не се надева дека ќе го открие идентитетот на девојката. После тоа, Марија го прашала: „Значи, вие бевте! И не ме препознавате?“. Бурмин побледел и паднал пред нејзините нозе.
Екранизации и музички адаптации
Според делото, во 1965 година советскиот режисер Владимир Басов снимил истоимен филм
Музиката за филмот ја напишал Георгиј Свиридов, кој подоцна ја адаптирал за истоимената музичка свита. „Музичките илустрации на приказната на Александар Пушкин“ на Свиридов се главно непознати во Америка, но многу популарни во Русија. Свитата има девет ставови:
Адама Ндиаје
Адама Аманда Ендиаји е сенегалска модна дизајнерка. Таа, исто така, го носи името Адама Парис, што е и името на брендот што го поседува и со кој работи. Нејзините парчиња, произведени во Мароко, можат да се најдат на меѓународно ниво, вклучително и во Њујорк, Токио, Лондон и Париз. Таа е заслужна за започнувањето на Црната модна недела.
Живот
Нејзините дизајни се инспирирани од градовите и глобализмот. Во интервју за Вог Италија, таа изјавила: „Голем дел од мојата инспирација доаѓа од големите градови. Мојата цел беше и сè уште е да споделам со сите модерни жени мода без граници “.
Ендиаји забележала дека меѓу многу африкански нации, верските приговори ги спречиле дизајнерите да ја практикуваат својата професија. Таа ја дава заслугата на толерантната култура на Сенегал за обезбедување на средина со поддршка за оваа професија. Таа, исто така, зборувала со други африкански дизајнери, за зголемување на финансирање и пристап до кредити од владите со цел да се поттикнат иновации и отворање работни места во модната индустрија.
Информбиро
Информбиро — една од кратенките за Комунистичкото информациско биро (познато и како Коминформ). Основано е на 27 септември 1947 година и претставува прв официјален форум на меѓународно ниво на комунистичките партии по распуштањето на Коминтерната во 1943 година.
Тоа била организација доминирана од СССР со цел да се обединат идеолошките и политичките ставови на комунистичките партии во Европа.
Партии членки на Информбирото
Во Информбирото, за разлика од Коминтерната, не членуваа сите комунистички партии од светот, туку единствено партиите што дојдоа на власт во Источна Европа, со исклучок на Албанија.
Членки на Коминформот биле: Комунистичката партија на Бугарија, Комунистичката партија на Италија, Комунистичката партија на Југославија (до исклучувањето во 1948), Комунистичката партија на Полска, Комунистичката партија на Романија, Комунистичката партија на СССР, Комунистичката партија на Територијата на Трст (до исклучувањето во 1948), Комунистичката партија на Унгарија, Комунистичката партија на Франција и Комунистичката партија на Чехословачка.
Урша Богатај
Урша Богатај (родена на 7 март 1995 година) ― словенечка скијачка скокачка. Таа е олимписка првенка во 2022 година во женска нормална поединечна ридска дисциплина.
Информбиро
Осудата на Југославија
Незадоволен од самостојноста на југословенското комунистичко раководство на чело со Јосип Броз Тито, во првата половина на 1948 година Јосиф Сталин упатува остри забелешки до раководството на Комунистичката партија на Југославија. Откако југословенските комунисти одбиваат да се потчинат на советскиот диктат, на заседанието на Информбирото од 20 до 28 јуни 1948 година е донесена резолуцијата „За состојбата во КПЈ“, попозната како Резолуцијата на Информбирото, со која се осудува раководството на КПЈ и се повикуваат сите здрави елементи во Југославија што му се верни на марксизмот и ленинизмот да го сменат постојното раководство на КПЈ и да постават на негово место луѓе кои ќе ги прифатат ставовите на Информбирото.
Југословенското раководство ја отфрла Резолуцијата на Информбирото, по што следува изолација на Југославија од страна на останатите комунистички држави.
Урша Богатај
Таа го имал своето деби на Светскиот куп на 3 декември 2011 година во Лилехамер, Норвешка.
Информбиро
Реакцијата на Југославија и прогонот на неистомислениците
На почетокот Југословените се обидувале да ги нормализираат односите, изразувајќи ја својата верност на марксизмот, ленинизмот и сталинизмот, но подоцна, откако се обвинети за троцкизам и фашизам, почнуваат да бараат нови решенија на изградба на социјалистичкото општество, кои подоцна ќе значат и формулирање на теоријата за работничко самоуправување и воопшто на титоизмот како посебна комунистичка теорија.
Во насока на борбата против сталинизмот, југословенското комунистичко раководство по конечниот раскин со Сталин, почнува да ги гони и затвора поддржувачите на Резолуцијата на Информбирото. Меѓу позначајните жртви на оваа кампања се Сретен Жујовиќ и Андрија Хебранг, а во НР Македонија - Панко Брашнаров, Венко Марковски, Петре Пирузе, Владимир Полежиновски, Богоја Фотев, Иван Точко и други.
Голем дел од поддржувачите на Резолуцијата на Информбирото беа затворени во логорот на Голи Оток. Врз основа на сомневања или неосновани и незаконски обвинувања дека се ненародни и антидржавни елементи и без судење, во комунистичкиот логор на Голи Оток од Македонија според едни извори завршуваат над 1.000, а според други 2.600 луѓе. Покрај тоа, илјадници нивни блиски, роднини, пријатели се изложени на репресии, прогони, бркани од работните места и од домовите, и на различен начин казнувани. Еден од затвораните, проф. Димче Најчевски изјави:
Тоа беше една хајка на сѐ живо што можело да биде прогонувано. Затоа што немаше деликти или кривични дела, ние не можевме да бидеме судени и осудувани, па затоа немаше судски пресуди. Единствени акти со кои бевме затворани и испраќани во логори обично беа административни акти од органите на УДБА за некаква општествено-корисна работа.
Надминување на спорот со Информбирото
По смртта на Сталин, во 1953, новиот советски водач Хрушчов предложил СССР и Југославија да разменат амбасадори. Брзо потоа, Унгарија, Бугарија и Албанија исто така испратиле свои амбасадори во СФРЈ. Во 1954 и Полска и Чехословачка ги обновуваат односите со Југославија. Во 1955 Југославија и СССР потпишуваат заедничка декларација во Белград, со што конфликтот се смета за конечно надминат.
Рехабилитација на затворениците
Во октомври 2008, со петиција до Собранието на РМ, претседателот на државата и до премиерот, членовите на Здружението „Голи Оток“ побараа рехабилитација и отштета на бившите политички затвореници од 1948 и годините потоа. Некогашните „информбировци“, по 60 години од донесувањето на познатата Резолуција на Информбирото и по 17 години по осамостојувањето на Република Македонија, се заложија за отстранување на формално-правните акти со кои на невините жртви на политичката репресија им е нанесена голема неправда.
Здружението „Голи Оток“ побарале административните акти со кои биле осудувани или без судска постапка упатувани во затвор, како незаконски и неосновани, да се поништат и со тоа да бидат ослободени од пропагандните обвинувања со кои Титовата држава и режим ги обвинуваа за некакви криминалци или ненародни елементи. Здружението побарало државата да донесе соодветни акти со кои ќе бидат рехабилитирани и обесштетени. Здружението посочи дека во Словенија, Хрватска и во Србија, како поранешни југословенски републики, се донесени правни акти, посебни закони, со кои се рехабилитираат некогашните политички затвореници, како и прописи за нивно обесштетување.
Бузирид
Бузирид или Бузирис (старогрчки: Βούσιρις) е лик во старогрчката митологија, крал на Египет и син на богот Посејдон. Тој бил многу суров и на боговите им го жртвувал секој туѓинец кој ќе ја посетел неговата земја. Подоцна, него го убил Херкул. Ликот на Бузирид често се јавува како тема во комедијата и во уметноста.
Ново Кралство Гранада
Ново Кралство на Гранада (Nuevo Reino de Granada) — кралство кое постоело во периодот од 16 век до 1739 година. Кралството ги опфаќало северните делови од денешните држави: Колумбија, Венецуела, Еквадор и Панама. Во периодот до 1717 година кралството било дел од Поткралството Перу и така се задржало до 1739 година. Кралството престанало да постои со прогласувањето на независност на современата држава Колумбија.
Бајбурт (покраина)
Баибурт (турски: Bayburt) — покраина во североисточна Турција. Административен центар на вилаетот е истоимениот град Баибурт. Покраината има 85 455 жители (2006) и површина од 3 652 км2. Разделена е на 3 округа.
Ново Кралство Гранада
Историја
Во 1514, Шпанија започнала постепено да гои колонизира регионот. Преку Санта Марта (основана на 29 јули 1525 година од страна на шпанскиот конквистадор Родриго де Бастидас) и Картагена (1533), започнала колонизацијата на Јужна Америка. Започнувајќи во 1536, конквистадорот Гонзало Џименез де Квесада најпрвин ги истражил регионите кои се наоѓале покрај реката Магдалена, па подоцна ги покорил народите кои го зборувале јазикот Чибча. По ова бил основан градот Санта Фе де Богота (околу 1538 година, денешна Богота) и регионот бил наречен 'El nuevo Reino de Granada', кое во превод значи "новото царство на Гранада".
По победата на Себасијан де Белалцезар била воспоставена шпанска власт. Во почетокот најголем проблем било начинот на кој ќе се владее во новото кралство, односно кој ќе ја спроведува извршната власт. Но набргу проблемите биле надминати и новото кралство започнало да функционира.
Законот VIII ( "Кралската Ауденика и Канцеларијата на Санта Фе во Новото Кралството Гранада") од Насловот XV ( "на Кралската Ауденика и канцелариите на Индите") на книгата II од Recopilación де Leyes de las Indias од 17 јули 1549 година; 10 мај 1554 година, и 1 август 1572 година, ги опишува функциите и ограничувањата на Ауденика. "Во Санта Фе де Богота односно во Новото Кралство на Гранада ќе бидат настанати Кралскиот Audiencia и сите канцеларии, со претседателот, гувернерот и началникот општо; пет судии по граѓански прашања [oidores], каде исто така, ќе бидат и судиите по криминални дела [alcaldes del crimen]; адвокат [фискална]; доставувачот [alguacil градоначалник]; еден полковник на канцеларот; и други неопходни министри и функционери, а кои ќе бидат задолжени за провинциите на Новото Кралство и оние на Санта Марта, Рио де Сан Хуан ..."
Микроуправувач
Микроуправувачот претставува компјутер на единствен чип(плоча). Тој има микрообработувач, компјутерска меморија и влезно/излезни порти - се она што му е потребно за работа на еден компјутер. За разлика од личните сметачи микроуправувачите користат слаби обработувачи со брзина од неколку мегахерци што е сосема доволна за нивните потреби. Исто така трошат многу малку електрична енергија а кога не вршат никаква работа имаат можност да мируваат односно да не трошат воопшто енергија.
Главната намена на микроуправувачите е во автоматиката, односно при производството на автоматски производи и уреди како автоматските системи во автомобилите, далечински управуваните уреди, индустриски и канцелариски машини, најразлични уреди и играчки. Наоѓајќи ја оваа примена и благодарение на нивната ниска цена поради малите потреби од обработувачи и мемории, на микроуправувачите отпаѓа најголемиот дел од производството на микрообработувачи а се разбира претставува и огромен бизнис.
Историја
Историјата на Микроуправувачите е тесно поврзана со историјата на микрообработувачите. Првиот микроуправувач е произведен во 1974 година од компанијата Тексас Инструментс а тоа е TMS1000. Набрзо потоа и Интел излегува со свој 8-битен микроуправувач а тоа е Интеловиот 8048.
PIC (управувач со програмабилен интерфејс) управувачите потекнуваат од 1985 година. Тие користат Харвард Архитектура и Reduced Instruction Set(Намален Сет од инструкции). Ги произведува фирмата Микрочип и денес се едни од најчесто користените микроуправувачи.
Вградени системи
Во еден микроуправувач се вметнати следните системи:
Структурата на микроуправувачите е многу различна и многу варира во зависност од потребите. Бидејќи наоѓаат примена во најразлични области и нивната градба им е најразлична. Честопати производителите оставаат можности на корисниците сами да си ги одберат деловите и уредите кои ќе ги приклучат.
Средини на програмирање
Микроуправувачите првично се програмираа преку асемблер, меѓутоа со развојот на посовремените програмски јазици и програмирањето на овие управувачи се врши со тие јазици.
NGC 1602
NGC 1602 — галаксија во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1602 се споменува и како ESO 157-32, AM 0426-550, IRAS 04267-5510.
Откривање
Објектот е откриен на 5 декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1602 е од видот IBm/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 1602 има привидни димензии од 1,9' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 27 м 54,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 55° 3' 24". Положбениот агол на објектот е во износ од 83°.
Други поделби
Проучување на NGC 1602 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15168. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 420; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8512.
Фјодор Кудрјашов
Фјодор Кудрјашов (руски: Фёдор Васильевич Кудряшов, роден на ) — руски фудбалер кој во моментот настапува за екипата на ФК Спартак Москва.
Диего Форлан
Диего Форлан Корацо (шпански изговор [ˈDiego Forlán] роден на 19 мај 1979 година) — уругвајски фудбалер кој игра на позицијата напаѓач во тимот на Мумбај Сити и репрезентацијата на Уругва ј. Тој е двократен добитник на наградите Пичичи и Златна копачка на Европа, а исто така ја има добиено и наградата Златна топка за најдобар играч на Светското првенство во 2010 година. Форлан е роден во фудбалско семејство, неговиот татко Пабло играл за Сао Паоло (1970-1975) и за репрезентацијата на Уругвај на Светските првенства во 1966 и 1974 година, а неговиот дедо од мајчина страна, Хуан Карлос Корацо, за Индепендиенте во Аргентина. Форлан се приклучил на Индепендиенте, откако се истакнал во нивниот младински состав, и по успешниот четиригодишен период, тој потпишал договор со тимот од англиската Премиер Лига, Манчестер Јунајтед. Неговата форма во Јунајтед не била толку успешна како онаа во Индепендиенте, иако тој ја освоил Премиер Лигата во 2003 година и ФА купот во 2004 година. Летото 2004 година, тој се преселил во тимот од Ла Лига, Виљареал. Во неговата прва сезона во шпанскиот фудбал во тимот на Виљареал, Форлан постигнал 25 голови во првенството и ја освоил Пичичи наградата. По две успешни сезони во Виљареал, Форлан преминал во Атлетико Мадрид, каде што уште еднаш станал најдобар стрелец во лигата, и првиот играч што ја освоил Пичичи наградата двапати, откако Роналдо го постигнал овој подвиг во сезоната 2003-04 година. Форлан постигна гол за Атлетико, во победата над Фулам во финалето на Лига Европа во 2010 година. Во 2011 година, тој се преселил во тимот на Интер, во италијанската Серија А. Форлан, исто така, имал успешна репрезентативна кариера, откако постигнал 32 гола за својата земја од неговото деби во 2002 година. Тој постигна еден гол на Светското првенство во Јужна Кореја и Јапонија во 2002. Тој бил на делба на првото место за најдобар стрелец, со постигнати пет гола на Светското првенство 2010, на кое тој постигна два гола против домаќинот Јужна Африка, еднаш против Гана во четвртфиналето, еднаш против Холандија во полуфиналето и еднаш против Германија во натпреварот за трето место. И покрај тоа што бил на делба на првото место за најдобар стрелец на првенството, Форлан не ја прими наградата за неговите голови поради головите постигнати во продолженијата. Сепак, на Форлан му било оддадено признание со наградата Златна топка, која се доделува на најдобриот играч на првенството. На 12 јули 2011 година, на Копа Америка во Аргентина, Форлан го забележал својот 79-ти настап за Уругвај против Мексико, со тоа соборувајќи го рекордот кој дотогаш го држел поранешниот голман, Родолфо Родригес од 1986 година. Форлан во моментов е најдобриот стрелец на Уругвај на меѓународно ниво во официјални натпревари.
ВИЉАРЕАЛ
Форлан бил тесно поврзуван со трансфер во шпанските клубови Леванте и Атлетик Билбао ( иако за Атлетик може да настапуваат само играчи кои се Баскијци, а Форлан има баскиско потекло), сепак на 21 август 2004 година тој потпишал договор со Виљареал. Диего Форлан дебитирал за Виљареал на 30 август 2004. Тој бил во почетниот тим на гости кај соперникот Валенсија, и го постигнал голот за својата екипа во 77-та минута во поразот од 2-1. Неговиот следен гол бил во победата од 2-0 над Реал Сарагоса на домашен терен на 3 октомври, потоа проследен со израмнувачки гол во ремито 1-1 кај Мајорка и со последниот гол во победата од 4-0 на домашен терен со Нумансија. Помеѓу 12 декември 2004 и 16 јануари 2005 година, Форлан постигнал седум гола на пет натпревари во првенството, вклучувајќи ја и победата од 3-0 на домашен терен над Барселона на 9 јануари. На 22 мај 2005 година, тој го постигнал својот прв хет-трик за европски тим, постигнувајќи ги сите голови за Виљареал во ремито 3-3 на гостински терен против Барселона, можниот шампион на Лигата на Шампиони. Една недела подоцна, тој постигнал два гола во победата од 4-1 над нивниот локален соперник Леванте, а Виљареал ја заврши сезоната на третото место на табелата, и нивно прво учество во Лигата на Шампионите. Форлан ја освоил Пичичи наградата во сезоната 2004-05, за најмногу постигнати голови во Ла Лига, 25. Исто така, тој ја поделил наградата Златна копачка на Европа во 2005 година со напаѓачот на Арсенал, Тјери Анри. Неговиот скор на постигнати голови опадна во сезоната 2005-06, откако Виљареал претрпел неколку промени, но сепак клубот се пласираше во полуфиналето на Лигата на Шампионите, каде што биле елиминирани од Арсенал. Во 2006-07, тој ја завршил сезоната со 19 голови на 36 настапи во првенството ( по 0.53 гол на секој натпревар).
СЕЗОНА 2007-08
Форлан бил поврзуван со трансфер заедно со Хуан Роман Рикелме во Атлетико Мадрид, во замена за Луис Переа плус кеш, во јуни 2007 година. На 30 јуни 2007 година, по заминувањето на нивниот капитен Фернандо Торес во Ливерпул, Атлетико Мадрид потврдил дека тие се согласиле на обесштетување од околу 21 милион евра. Тој се вратил во Англија во февруари 2008 година, во настапот на Атлетико во Купот на Уефа против Болтон Вондерерс ( клубот против кого го забележа дебитантскиот настап кога настапуваше за Манчестер Јунајтед), но тимот загуби со вкупен резултат 1-0 во двомечот. Во мај 2008 година, Форлан му помогна на Атлетико да се пласира во Лигата на Шампионите за првпат по повеќе од една деценија, постигнувајќи го победоносниот погодок против Депортиво Ла Коруња. Тој ја завршил својата прва сезона во Мадрид со 23 гола, и формирал моќно партнерство со аргентинскиот напаѓач Серхио Агуеро.