Војна_на_Четвртата_коалиција
Пруска офанзива
Наполеон едвај можел да поверува дека Прусија би била толку глупава да влезе во директна војна со едвај некој сојузник при рака, особено затоа што поголемиот дел од неговата Голема армија сè уште била во срцето на Германија блиску до пруската граница. Тој ја добил поддршката од своите војници изјавувајќи дека воинствените акции на Прусија го одложиле нивното постепено повлекување дома во Франција за да уживаат пофалби за победите од претходната година. Откако непријателствата изгледале неизбежни во септември 1806 година, Наполеон ги испратил сите француски сили источно од Рајна, распоредувајќи го корпусот на Гранде Арме долж границата на јужна Саксонија. Во превентивен напад, императорот ја натерал Големата армија да маршира како масивен батајлон во три паралелни колони низ Франконската шума во јужна Тирингија. Секој корпус би бил на меѓусебно растојание за поддршка еден од друг, и во рамките на колоната и странично до другите колони, со што ќе ѝ овозможи на Големата армија да се сретне со непријателот од било која страна. Оваа стратегија била усвоена поради недостатокот на разузнавање на Наполеон во врска со локацијата на пруската главна армија и неизвесноста околу збунувачките маневри на неговиот непријател во нивниот марш да се соочи со него. Причината за ова главно произлегла од меѓусебната недоверба во пруската висока команда што резултирало со поделба меѓу пруските команданти околу тоа кој план за акција за војната ќе биде усвоен. И покрај недостатокот во прецизирањето на точната позиција на главната пруска армија, Наполеон правилно ја претпоставил нивната веројатна концентрација во околината на Ерфурт-Вајмар и формулирал генерален план за потиснување по долината Зале кон Гера и Лајпциг, а потоа тргнал на запад со цел да ја обвие левата страна од местото каде што тој верувал дека се наоѓаат Прусите и на тој начин ја прекинал нивната комуникација и линијата на повлекување кон Берлин. Во првиот судир на 9 октомври 1806 година, пруска дивизија била поразена во битката кај Шлајз. Следниот ден, маршалот Жан Ланс, ја уништил пруската дивизија во Залфелд, каде што бил убиен популарниот принц Луис Фердинанд. Во битката кај Јена-Ауерштет на 14 октомври, Наполеон ја разбил пруската војска предводена од Фридрих Луис, принцот од Хоенлохе-Ингелфинген и Ернст фон Рихел во Јена, додека неговиот маршал Луис-Никола Давут го поразил Чарлс Вилијам Фердинанд, војводата од Бранзвик во Ауерштет. Во Јена, Наполеон се борел против само еден контингент на пруската армија. Во Ауерштет, еден француски корпус го поразил најголемиот дел од пруската армија, и покрај тоа што била многу побројна. Победата во Ауерштет била целосно обезбедена откако војводата од Бранзвик (како и другиот командант Фридрих Вилхелм Карл фон Шметау) биле смртно повредени, а пруската команда му била предадена на помалку способниот крал Фридрих Вилхелм (кој сметал дека се соочува со Наполеон). Работите се влошиле откако победените остатоци од пруската армија од Јена се нашле на судирот во Ауерштет, што дополнително го намалил моралот на Прусијците и предизвикувајќи го нивното нагло повлекување. За оваа забележителна победа, маршалот Давут подоцна бил награден со титулата војвода од Ауерштет од Наполеон. На 17 октомври, маршалот Жан-Батист Бернадот го поразил Јуџин Фредерик Хенри, претходно недопрениот резервен корпус на војводата на Виртемберг во Битката кај Хале и го потиснал преку реката Елба. Околу 160.000 француски војници се бореле против Прусија напредувајќи со таква брзина што Наполеон бил во можност да уништи цела четвртина од милионската пруска армија. Прусите претрпеле 65.000 жртви (вклучувајќи ја и смртта на двајца членови на кралското семејство), 150.000 затвореници, над 4.000 артилериски парчиња и над 100.000 мускети складирани во Берлин. Французите претрпеле околу 15.000 жртви за целата кампања. Наполеон влегол во Берлин на 27 октомври 1806 година и го посетил гробот на Фридрих Велики, велејќи им на своите маршали да ја покажат својата почит: „Да беше тој жив, немаше да бидеме овде денес“.