cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Насилство врз жени
Присилна стерилизација и принуден абортус
Во Кина, политиката на едно дете вклучуваше присилни абортуси и присилна стерилизација. Присилна стерилизација се практикува и во Узбекистан.
Насилство од страна на полицијата и други авторитети
Кога полицајците ја злоупотребуваат својата моќ како агенти на државата за физичко и сексуално вознемирување и напад врз жртви, преживеаните, вклучително и жените, се чувствуваат многу помалку способни да го пријават насилството. Стандардна процедура е полицијата да присилува, да влегува во домот на жртвата дури и по бројните барања на жртвата да си заминат. Владините агенции честопати го занемаруваат правото на жртвата на слобода на здружување со нивниот сторител. Работниците во прифатилиштата честопати се сведуваат на придонес кон насилството врз жените со искористување на нивната ранливост во замена за платена работа.
Каменување и камшикување
Каменувањето или лапидацијата се однесува на форма на смртна казна при што организирана група фрла камења врз поединец додека не умре лицето. Каменувањето е казна што е вклучена во законите на неколку земји, вклучувајќи ги Иран, Саудиска Арабија, Судан, Пакистан, Јемен, Обединетите Арапски Емирати и некои држави во Нигерија, како казна за прељуба. Камшикување е чин на методично тепање или камшикување на човечкото тело. Тоа е судска казна во различни земји за специфични кривични дела, вклучително и секс надвор од брак. Овие казни што се користат за сексуални односи надвор од брак, освен што сами по себе претставуваат форма на насилство, исто така можат да ги одвратат жртвите на сексуално насилство од пријавување на кривично дело, бидејќи и самите жртви можат да бидат казнети (ако не можат да го докажат својот случај, ако се смета дека биле во друштво на неповрзан маж, или да биле неженети и не биле девици за време на силувањето).
Осакатување на женски гениталии
Осакатувањето на женските гениталии е дефинирано од Светската здравствена организација (СЗО) како „сите постапки кои вклучуваат делумно или целосно отстранување на надворешните женски гениталии или друга повреда на женските генитални органи од немедицински причини“. Според извештајот на УНИЦЕФ од 2013 година, 125 милиони жени и девојки во Африка и на Блискиот Исток имаат искусно искуство со осакатување на женски гениталии. СЗО наведува: „Постапката нема здравствени придобивки за девојчиња и жени“ и „Процедурите можат да предизвикаат сериозно крварење и проблеми со мокрење, а подоцна цисти, инфекции, неплодност, како и компликации при породување, зголемен ризик од смрт на новороденчиња“ и „ФГМ е меѓународно признато како кршење на човековите права на девојчиња и жени. Одразува длабоко вкоренета нееднаквост меѓу половите и претставува екстремна форма на дискриминација врз жените“. Според извештајот на УНИЦЕФ, највисоки стапки на осакатување на женските гениталии има во Сомалија (со 98%), Гвинеја (96%), Џибути (93%), Египет (91%), Еритреја (89%), Мали (89%), Сиера Леоне (88%), Судан (88%), Гамбија (76%), Буркина Фасо (76%), Етиопија (74%), Мавританија (69%), Либерија (66%) и Гвинеја- Бисао (50%).
Осакатување а женските гениталии е поврзано со културните обреди и обичаи, вклучително и традиционалните практики. Продолжува да се одвива во различни заедници во Африка и на Блискиот Исток, вклучително и во места каде што е забрането со националното законодавство. Овој акт се дефинира како „штетна традиционална практика“ во согласност со Меѓуафриканскиот комитет.
Поради глобализацијата и имиграцијата, осакатувањето на женските гениталии се шири надвор од границите на Африка и Блискиот Исток, во земји како Австралија, Белгија, Канада, Франција, Нов Зеланд, САД и Велика Британија.
Иако сакатењето денес се поврзува со земјите во развој, оваа практика била вообичаена до 70-тите години на минатиот век и во делови на западниот свет. Сакатењето на женските гениталии се сметало за стандардна медицинска процедура во Соединетите Држави во поголемиот дел од XIX и XX век. Лекарите вршеле операции со различна инвазивност за лекување на голем број дијагнози, вклучувајќи хистерија, депресија, нимфоманија и фригидност. Медицинализацијата на осакатувањето на женски гениталии во Соединетите држави овозможило овие практики да продолжат до вториот дел од XX век, со некои процедури опфатени со Blue Cross Blue Shield Insurance до 1977 година.
Истанбулската конвенција забранува осакатување на женските гениталии (член 38).
Од 2016 година, во Африка, мутилирањето на женските гениталии е законски забрането во Бенин, Буркина Фасо, Централноафриканска Република, Чад, Брегот на Слоновата Коска, Џибути, Египет, Еритреја, Етиопија, Гамбија, Гана, Гвинеја, Гвинеја Бисао, Кенија, Мавританија, Нигер, Нигерија, Сенегал, Јужна Африка, Танзанија, Того, Уганда и Замбија.
Постојат неколку пристапи поставени од меѓународни здравствени организации и граѓански здруженија (на пример, Тостан) насочени кон елиминирање на практиката на осакатувањето на женските гениталии во спроведените земји:
Некои научници сугерираат дека, кога се занимавате со осакатување на женски гениталии, потребно е да се земат лекции од историјата, особено кампањата од XIX век против врзувањето на нозете во Кина, која беше успешна.
Пеглање на дојките
Пеглање на дојките (познато и како „изедначување на градите“) е практика на удирање и масирање на градите на девојче во пубертет, со употреба на тврди или загреани предмети, во обид да се натераат да престанат да се развиваат или да исчезнат. Типично, ова го спроведува мајката на девојчето, со цел девојчето да биде помалку сексуално привлечно за мажите и момчињата, за да се зачува нејзината невиност и да може да го продолжи образованието. Се практикува првенствено во Камерун, но исто така е пријавен и во други области во Западна и Централна Африка. Пеглањето на дојките е многу болно и може да има негативни емоционални и физички последици.
Акушерско насилство
„Акушерско насилство“ се однесува на дела категоризирани како физички или психолошки насилни во контекст на трудот и раѓањето. Во повеќето развиени и многу земји во развој, раѓањето се одвива во сè помедицинизирана средина; со бројни хируршки интервенции што бремената жена понекогаш може да биде принудена да ги прифати, или се прават без нејзина согласност и се непотребни.
Многу такви практики потекнуваат од патријархалните идеологии. СЗО изјави: „при нормално раѓање, треба да има валидна причина да се меша во природниот процес. Целта на грижат се здрава мајка и дете со најмало можно ниво на интервенција компатибилно со безбедноста."
Терминот „акушерско насилство“ особено се користи во земјите од Латинска Америка, каде законот забранува такво однесување. Вакви закони постојат во неколку земји, вклучувајќи ги Аргентина, Порторико и Венецуела.
Насилство врз домородните жени
Домородните жени ширум светот, често се мета на сексуални напади или физичко насилство. Многу домородни заедници се рурални, со малку ресурси и мала помош од владата или невладините организации. Овие групи, исто така, често имаат затегнати односи со спроведувањето на законот, што го отежнува гонењето. Многу домородни општества исто така се наоѓаат во центарот на земјишните спорови меѓу народите и етничките групи, што честопати резултира овие заедници да носат најголем товар во националните и етничките конфликти.
Насилството врз домородните жени честопати го извршува државата, како на пример во Перу, во 90-тите години на минатиот век. Претседателот Алберто Фуџимори (на функција од 1990 до 2000 година) е обвинет за геноцид и злосторства против човештвото како резултат на програмата за присилна стерилизација што ја спроведе неговата администрација. За време на неговото претседателство, Фуџимори воспостави програма за присилни стерилизации против домородните луѓе (главно Quechuas и Aymaras), во име на „план за јавното здравје“, претставен на 28 јули 1995 година.
Боливија има најголема стапка на семејно насилство во Латинска Америка. Домородните жени самостојно пријавуваат физичко или сексуално насилство од сегашен или поранешен партнер со стапка од 29%, во споредба со националниот просек од 24%. Боливија е главно автохтона по етничка демографија, а жените од Кечуа, Ајмара и Гварани се монументални во борбата на нацијата против насилството врз жените.
Домородните жени од Гватемала, исто така, се соочиле со големо насилство. Низ повеќе од три децении конфликти, жените и девојките од Маја продолжија да бидат мета. Комисијата за историско појаснување утврди дека 88% од жените погодени од силување спонзорирано од државата и сексуално насилство врз жени кои се домородни.
Концептот на бела власт над домородните жени е вкоренет во американската историја уште од почетокот на колонизацијата. Теоријата за манифестирана судбина го надмина едноставното проширување на земјиштето и во верувањето дека европските доселеници имале право да ги искористат телата на домородните жени како метод на припитомување и нивно „хуманизирање“.
Канада има голем проблем со насилството врз домородните жени и мажи и од останатите. „[Јас] постојано се откривам дека Абориџинискте жени имаат поголема веројатност да бидат жртви во споредба со останатата женска популација“. Додека канадските национални просеци на насилство врз жените опаѓаат, тие останаа исти за абориџинските заедници низ годините. Историјата на станбени училишта и економската нееднаквост на домородните Канаѓани резултираше во заедници кои се соочуваат со насилство, невработеност, употреба на дрога, алкохолизам, политичка корупција и високи стапки на самоубиство. Покрај тоа, од страна на Кралската канадска монтирана полиција има јасен и признаен расизам кон домородното население, што ги прави жртвите помалку веројатно да пријавуваат случаи на семејно насилство.
Многу од проблемите со кои се соочуваат домородните жени во Канада се извршуваат преку иницијативите „Убиени и исчезнати домородни жени“. Илјадници жени од Индијанците исчезнаа или беа убиени во изминатите 30 години, со малку застапеност или внимание од владата. Напорите да се освести јавноста на Канада за исчезнувањата на овие жени главно ги водеа абориџините, кои честопати пристигнуваа допровинциите за да се поддржат едни со други. Во 2015 година, премиерот Стивен Харпер коментираше дека прашањето за убиени и исчезнати домородни жени „не беше високо на нашиот радар“, што предизвика бес во веќе фрустрираните домородни заедници. Неколку месеци подоцна, премиерот Џастин Трудо започна официјална истрага за убиените и исчезнати домородни жени.
Во Соединетите Држави, жените домородни Американки имаат повеќе од двојно поголеми шанси да доживеат насилство од која било друга демографија. Една од три домородни жени е сексуално нападната во текот на нејзиниот живот, а 67% од овие напади се извршени од страна на не-домородци, со Индијанците да сочинуваат 0,7% од населението во САД во 2015 година. Непропорционалната стапка на напад врз домородните жени се должи на различни причини, вклучително и но нелимитрајќи се од историската законска неспособност на племињата сами да гонат на своја рака. Федералниот акт за насилство врз жените беше повторно овластен во 2013 година, кој за прв пат им даде надлежност на племињата да истражуваат и гонат кривично дело за семејно насилство, вклучително и индијанци и не-домородни сторители на резервацијата, бидејќи 26% од домородците живеат на резервации. Во 2019 година, Демократскиот дом го донесе 1585 хумани ресурси (Закон за насилство врз жените за повторно овластување од 2019 година) со гласање од 263-158, што ги зголемува правата на гонење на племињата многу повеќе. Сепак, во републиканскиот сенат неговиот напредок е во застој.
Насилство врз жените емигранти и бегалци
Имигрантките и бегалките честопати се соочуваат со насилство, како во приватната сфера (од партнери и други членови на семејството), така и во јавната сфера (од полицијата и другите власти). Овие жени честопати се наоѓаат во ранлива позиција: тие не зборуваат на јазикот на земјата во која се наоѓаат, не ги знаат нејзините закони и понекогаш се наоѓаат во правна позиција каде можат да бидат депортирани доколку остварат контакт со властите. Жените кои бараат заштита од вооружен судир во нивните земји на потекло, честопати се соочуваат со поголемо насилство додека патуваат кон одредена земја или кога пристигнуваат на одредиштето. 0
Насилство врз транс-жени
Транс жените, особено обоените жените, се изложени на поголем ризик да доживеат насилство отколку нормалните жени. Транс жените обично доживуваат насилство од интимен партнер, со едно истражување откриено дека 31,1% од транс-луѓето го доживуваат, а друго откритие дека половина од сите транс-жени го доживуваат. Транс жените, исто така, честопати се соочуваат со злоупотреба од страна на полицијата, а трансродовите сексуални работници честопати се соочуваат со насилство од клиенти. Транс жените кои преживеале насилство може потешко да најдат засолништа за семејно насилство, бидејќи некои засолништа не ги прифаќаат. Во 2018 година, повеќе од дванаесет трансродови лица беа насилно убиени во САД, повеќето од нив обоени жени.
Поврзани со спортот
Насилство врз жените поврзано со спортот се однесува на какви било физички, сексуални, ментални дела што „ги вршат и машки спортисти и машки навивачи или потрошувачи на спорт и спортски настани, како и тренери на спортистки“.
Документираните извештаи и литература сугерираат дека постојат очигледни врски помеѓу современиот спорт и насилството врз жените. Ваквите настани како Светското првенство во 2010 година, Олимписките игри и Комонвелтските игри „ги истакнаа врските помеѓу спортските обожаватели и насилството врз интимните партнери, и потребата од полицијата, властите и службите да бидат свесни за тоа при планирање на спортските настани“.
Насилството поврзано со спортот може да се случи во различни контексти и места, вклучително и домови, пабови, клубови, хотелски соби, улици.
Насилство поврзано со спортот од страна на машки колеги спортисти
Насилството врз жените е тема на загриженост во колективната атлетска заедница на САД. Од убиството на УВА лакрос во 2010 година, во кое машки спортист беше обвинет за убиство од втор степен на неговата девојка, до фудбалскиот скандал на Универзитетот во Колорадо во 2004 година, кога играчите беа обвинети за девет наводни сексуални напади, студиите сугерираат дека спортистите се на поголем ризик за извршување сексуален напад врз жени отколку просечниот студент. Пријавено е дека еден од три напади на колеџ се извршени од спортисти. Истражувањата сугерираат дека машките студенти-спортисти кои претставуваат 3,3% од популацијата на колеџ, извршуваат 19% од пријавените сексуални напади и 35% од семејно насилство. Теориите што ги опкружуваат овие статистички податоци се движат од погрешно претставување на студентот-спортист до нездрав менталитет кон жените во рамките на самиот тим.
Контроверзии околу факторите што придонесуваат
Социологот Тимоти Кари, откако спроведе наљдувачка анализа на разговори во соблекувалната на два големи спортисти, и заклучи дека високиот ризик кај спортисти-мажи-студенти за злоупотреба на пол е резултат на субкултурата на тимот. Тој наведува: „Нивните разговори во соблекувалната генерално ги третираа жените како предмети, ги охрабруваа сексистичките ставови кон жените и, во крајност, ја промовираа културата на силување“. Тој предлага оваа објективизација да биде начин мажот повторно да го потврди својот хетеросексуален статус и хипер-мажественост. Изнесени се тврдења дека атмосферата се менува кога аутсајдер (особено жени) упаѓаат во соблекувалната. Во пресрет на известувачот Лиза Олсон, малтретирана од играч на Патриотс во соблекувалната во 1990 година, таа рефлектираше: „Научени сме да мислиме дека мора да сме направиле нешто лошо и ми требаше време да сфатам дека не сум направила ништо погрешно“. Други женски спортски репортери (колеџ и стручни лица) тврдат дека тие често ги бришат коментарите на играчите, што доведува до понатамошно објективизирање. Други социолози го оспоруваат ова тврдење. Стив Чендлер забележува дека поради нивниот статус на славна личност во кампусот, „спортистите поверојатно ќе бидат под лупа или лажно обвинети отколку не-спортистите“. Друг кандидат, Стефани Мак, забележува дека, „ако се земат предвид проценките од 1998 година дека околу три милиони жени биле тепани и скоро еден милион силувани; процентот на инциденти кои вклучуваат спортисти во споредба со редовната популација е релативно мал“.
Одговор на насилство од страна на машки колеги спортисти
Како одговор на предложената врска помеѓу колегите спортисти, родово заснованото насилство и медиумското покривање што ги држат универзитетите како одговорни за овие скандали, повеќе универзитети бараат спортистите да присуствуваат на работилници што промовираат свесност. На пример, Универзитетот Сент Џон одржува часови за свесност за сексуални напади на есен за своите студентски спортисти. Други групи, како што е Националната коалиција против насилни спортисти, се формирани за да обезбедат поддршка за жртвите, како што гласи нивната изјава за мисијата: „Работиме на отстранување на насилството надвор од теренот од страна на спортистите преку имплементација на превентивни методи кои ги препознаваат и промовираат позитивните водачки потенцијал на спортистите во рамките на нивните заедници. Со цел да се елиминира насилството,ние сме посветени за зајакнување на лицата погодени од насилство кај спортистите преку сеопфатни услуги, вклучително застапување, едукација и советување."
Интернет-малтретирање
Злоупотребувачите брзо ги идентификуваат можностите на Интернет да ги понижат своите жртви, да ги уништат нивните кариери, репутација и врски, па дури и да ги наведат на самоубиство или „да предизвикаат таканаречено насилство на „чест“, во општества каде се смета дека сексот надвор од бракот носи срам на семејството“. Според анкетата спроведена од Амнести Интернешнл во 2018 година низ 8 земји, 23% од жените доживеале злоупотреба на малтретирање преку Интернет. Овие се често сексистички или мизогинистички по природа и вклучуваат директни или индиректни закани за физичко или сексуално насилство, злоупотреба насочена кон аспекти на нивната личност и нарушување на приватноста. Според Хјуман рајтс воч, 90% од оние кои доживеале сексуално насилство преку Интернет во 2019 година биле жени и девојчиња.
Потекло и историја
Активизмот се однесува на „доктрина или практика која ја нагласува директната енергична акција, особено за поддршка или спротивставување на едната страна од контроверзното прашање“. Во активизмот за насилство врз жените, целите се обраќаат и привлекуваат внимание на јавноста за прашањата поврзани со насилство врз жените, како и барање и препорака мерки за спречување и елиминирање на ова насилство. Многу научни написи сугерираат дека насилството врз жените се смета како кршење на човековите права како и „јавно здравствено прашање“.
За подобро разбирање на движењата против насилството врз жените, има потреба да се разбере и генеричката историска позадина на феминистичките движења на холистички начин. Зборувајќи за меѓународното женско движење, многу феминистички научници ги категоризираа овие движења во три бранови според нивните различни верувања, стратегии и цели.
Појавата на првите женски движења, или таканаречен првиот бран на феминизмот, датира уште во годините на крајот на XIX век и почетокот на XX век во САД и Европа. Во овој период, феминистичките движења се развиле во контекст на индустријализацијата и либералната политика, што предизвикала раст на феминистичките групи кои се занимаваат со стекнување еднаков пристап и можност за жените. Овој бран означува период на „избирачко право, независност, права на националност, работа и еднаква плата“ за жените.
Вториот бран на феминистички движења бил серијата движења од периодот кон крајот на 1960-тите до раните 1970-ти. Забележано од феминистичките научници дека овој бран може да се одликува како период на ослободување на жените и издигнување на гранка на феминизмот познат како радикален феминизам. Овој бран на феминизам се појавил во контекст на повоениот период во општество каде што другите главни движења исто така играле голема улога; на пример, движењата за граѓански права, што требало да го осудат капитализмот, империјализмот и угнетувањето на луѓето засновани на поимите раса, етничка припадност, родов идентитет и сексуална ориентација. Овој бран означува период на еднакви права дома и на работното место, како и права на развој за целите на луѓето од различни раси, етникуми, економски статуси и родови идентитети.
Третиот бран на феминизмот е најновиот бран на феминизмот предводен од млади феминистки чие разбирање и контекст се од глобализираниот светски поредок и технолошкиот напредок што се случил со него. Исто така, овој бран е транзиција од паѓањето на комунизмот кон покомплексни прашања за нови видови на „војна“, закани и насилство. Овој нов бран исто така „опфаќа двосмисленост“ и воведе феминистички пристап на „вкрстеност“ што вклучува прашања за раса, пол, возраст и класа. Освен тоа, третиот бран означува период на феминизам кој се занимава со идентитетска политика, политика на тело, како и прашања околу насилството. Како и да е, движењето „Насилство врз жените“ било иницирано во 1970-тите, кога некои феминистички движења започнале да ја внесуваат дискусијата за прашањето на насилството во феминистичкиот дискурс и дека многу други групи, на национално и на меѓународно ниво, се обиделе за подобрување на жените преку лобирање на државните службеници и делегатите, барајќи конференции за „родови прашања“ и на тој начин го објавија „Насилство врз жените“ на поширок опсег на население. Затоа, за да се стави ова во теоретски контекст, „Насилство врз жените може да се категоризира заедно со вториот и третиот бран на феминизмот, кои имаат фокус на насилство.
Активистичките движења на „Насилство врз жените“ доаѓаат во различни форми, кои работат на меѓународно, национално и локално ниво и користат различни пристапи засновани на здравствени рамки и рамки на човековите права. Движењата произлегоа претежно од социјалните движења и групи жени кои гледаат потреба да создадат организации за „лобирање“ на своите влади за воспоставување „светилишта, засолништа“ и обезбедување услуги што помагаат во заштитата на овие жртви, исто така наречени „нападнати жени“, од акти на насилство. Терминот „нападнати жени“ се користеше во голем број движења на „Насилство врз жените“ и имаше корен во раната фаза на организирање на напори за справување со проблемот на насилство врз жените во многу региони во светот, како што се Африка, Азија Пацифик, Латинска Америка и Карибите. Активистичките организации против „Насилство врз жените“, некои со и други без поддршка од нивните влади, се обидоа да развијат „иновативни напори“ за да им помогнат на напатените жени, обезбедувајќи им услуги како што се засолништа и центри; изготвување и лобирање на влади за вклучување на признавањето и јазикот на „Насилство врз жените“ во националните законодавства и меѓународните инструменти за човекови права; застапување за подигнување на свеста кај луѓето преку сесии за едукација и обука; формирање национални, регионални, како и меѓународни мрежи за зајакнување на движењата; организирање демонстрации и собирање повеќе напори за ставање крај на насилните акти врз жените. Покрај тоа, многу групи активисти за правата на жените го сметаат прашањето за насилство врз жените како централен фокус на нивните движења. Многу од овие групи заземаат пристап за човекови права како интегрална рамка на нивниот активизам. Овие движења исто така ја користат идејата дека „правата на жените се човекови права“, ги трансформираат концептите и идеите за човековите права, за кои главно се смета дека се „западни концепти“ и ги „ народнизираат“ во концепти што можат да се разберат во нивните локални институции.
Нивоа на активистички движења
На локално или национално ниво, движењата на „Насилство врз жените“ се разновидни и се диференцираат во нивната стратешка програма за интервенција. Фокусот на стратегиите што се користат во голем број движења, се на поединечно ниво со нагласување на поединци, врски и семејство. Исто така, многу од нив ја прифаќаат „превентивата“ како пристап за решавање на проблемите на теренот, охрабрувајќи ги луѓето „да ги преиспитаат своите ставови и верувања“ со цел да предизвикаат и создадат фундаментални промени во овие „длабоко вкоренети верувања и однесувања“. И покрај фактот дека овие стратегии можат да менуваат животи, корисни за оние кои учествуваат, и изводливи за подолг временски рок, ефектите на општествено ниво се чини дека се ограничени и имаат минимални ефекти. Со цел да се постигнат целите на движењето, многу активисти и научници тврдат дека тие треба да иницираат промени во културните ставови и норми на комунално ниво. Пример за активизам на локално ниво може да се види во Јужна Африка. Движењата на „Насилство врз жените“ во овој контекст користат стратегија која се заснова на пристапот на „превенција“, што се применува на поединечно и општествено ниво: во семејства и заедници. Ова движење ги охрабрува поединците и малите популации да ги преиспитаат своите ставови и убедувања со цел да се создаде можност за промена на овие длабоко вкоренети убедувања и однесувања, што доведува до акти на насилство врз жените. Друг пример е движењето на локално ниво во Источна Африка кое користи пристап за превенција, што се применува на комунално ниво. Тие го нарекуваат овој пристап „кревање глас“. Овој пристап вработува „ад хок“ рамка што може да се користи заедно со поединечниот пристап каде што стратегијата е да се влошат проблемите со статус кво состојбата врз перцепцијата на поединците и заедниците и да се воспостави заедничка основа на интереси за тие да се залагаат за движење, сето тоа во краток временски период. Покрај тоа, на домашно ниво, се чини дека има многу „автономни движења“. Феминистичките движења (за „Насилство врз жените“) може да се разберат како „форма на мобилизација на жените што е посветена на промовирање на статусот и благосостојбата на жените независно од политичките партии и другите здруженија кои го немаат статусот на жена како нивна главна грижа“.
Голем број региони во светот се обединија за да се справат со насилството врз жените. Во Јужна Америка, мрежата „Јужен конус“ против семејно насилство работела многу за да се справи со сексуалното и семејното насилство од 1989 година. Латиноамериканската и карипската мрежа против семејно и сексуално насилство, формирана во 1990 година, вклучува застапеност од 21 различна земја и била клучна во зголемувањето на видливоста на „Насилство врз жените“. Во септември 1999 година, шефовите на државите на јужноафриканската заедница за развој (ЈАЗР) се состанле и го подготвиле „Спречување и искоренување на насилството врз жените и децата“, документ со кој се осудува насилството врз жени и деца, создавајќи сет од 13 методи на препознавање и меѓу кои: на законско ниво, социјално, економско, културно и политичко, социјална услуга, секторите за образование, обука и градење на свест.
На транснационално или регионално ниво, движењата против насилството, исто така, распоредуваат различни стратегии засновани врз спецификите на нивните култури и верувања во нивните посебни региони. На ова ниво, активистичките движења се познати како „транснационални феминистички мрежи“ или ТФМ. ТФМ имаат значителен ефект, како автономните движења на национално ниво, во обликувањето на сет на политики, како и притисок за признавање и вклучување на јазикот на „Насилство врз жените“ во механизмите за човекови права на ООН: меѓународните договори за човекови права. Нивните активности се движат од лобирање на творците на политики; организирање демонстрации на локално и регионално ниво; до создавање институционален притисок што може да изврши притисок за промени во меѓународните институционални мерки.
На меѓународно ниво, движењата што се залагаат за правата на жените и против „Насилство врз жените“ се мешавина од граѓанското општество од домашно и регионално ниво. Целите на овие движења на „Насилство врз жените“ се фокусираат на „создавање на заеднички очекувања“ на домашно и регионално ниво, како и „мобилизирање на бројни домашни граѓански општества“ за создавање „стандарди во глобалното граѓанско општество“. Глобалното движење на жените работи на трансформација на бројни меѓународни конвенции и конференции во „конференција за правата на жените“ со притисок за „посилен јазик и појасно признавање“ на прашањата за „Насилство врз жените“. Покрај тоа, Обединетите нации, исто така, играат витална улога во промовирањето и водењето кампањи за движењата на „Насилство врз жените“ на меѓународно ниво. На пример, во 2008 година генералниот секретар на ООН Бан Ки-Мун иницирал и започнал кампања наречена „UNiTE за ставање крај на насилството врз жените“. Оваа кампања „ги повикува владите, граѓанското општество, женските организации, младите, приватниот сектор, медиумите и целиот систем на ООН да ги здружат силите во справување со глобалната пандемија на насилство врз жени и девојчиња“. Покрај тоа, оваа кампања исто така најавува секој 25-ти во месецот да биде „Портокалов ден“ или „ден за преземање активности за подигање на свеста и спречување на насилство врз жени и девојчиња“.
Како заклучок, секое ниво на активизам е испреплетено и има заедничка цел да се стави крај на насилството врз жените. Активизмот на локално ниво може значително да влијае на националното, транснационалното и меѓународното ниво исто така. Во научната статија Борба против насилството врз жените, авторите илустрираат од нивната истражувачка анализа за тоа како нормите на меѓународното општество можат да формираат и да влијаат врз создавањето политики на домашно или национално ниво и обратно. Тие тврдат дека постојат три механизми што влијаат врз создавањето на националните политики, како и глобалните договори и конвенции: „1) влијанието на глобалните договори и документи како што е КЕСФДЖ за правата на жените“ - врз националните политики „2) влијанието на регионалните договори за „Насилство врз жените“ (особено откако ќе се постигнат одредени точки на пренасочување) “- врз домашната политика и меѓународните конвенции и „3) ефекти на регионалните демонстрации или притисок за сообразност зафатени како дифузија во рамките на регионите ”- врз меѓународните норми и договори.
Достигнувања на движењата против „Насилство врз жените“
На глобално ниво:
На регионално ниво:
Меѓународни и регионални инструменти
Напорите за борба против насилството врз жените може да имаат различни форми и пристап до правдата, или недостаток истата, бидејќи ваквото насилство варира во голема мера во зависност од правосудниот систем. Меѓународните и регионалните инструменти сè повеќе се користат како основа за националното законодавство и политиките за искоренување на насилството врз жените.
Интер-американската конвенција за спречување, искоренување и казнување на насилството врз жените - позната и како „Белем до Пара конвенција“, на пример, е применета од Интер-американската комисија за човекови права (ИАКЧП) во првиот случај на семејно насилство до го осуди Бразил во случајот за Марија да Пења. Ова ја доведе бразилската влада во 2006 година да го донесе законот „Марија да Пења“, првиот закон во земјата против семејното насилство врз жените. Исто така, постои, на пример, Јужноазискиот договор за протокол за регионална соработка (ЈАДРС) за ставање крај на трговијата со жени и деца.
Примери на применети мерки
Бидејќи насилството честопати го извршуваат членови на семејството, жените најпрво започнале со лобирање во своите влади, за да формираат засолништа за преживеаните од семејно насилство. Заштитената куќа Јулија Бургос основана во Порторико во 1979 година била првото засолниште во Латинска Америка и Карибите за „нападнати жени“. Во 2003 година, 18 од вкупно 20 земји во регионот имале законодавство за семејно или домашно насилство, а 11 земји се осврнале на сексуалното насилство во нивните закони. Законодавните мерки за заштита на жртвите може да вклучуваат наредби за ограничување, што може да се најдат во Колумбија, Салвадор, Гватемала, Парагвај, Венецуела, Турција, САД и многу западноевропски земји.
Судовите, исто така, можат да им биде дозволено со закон (Германија, 2001 година) да му наложат на сторителот да го напушти домот, така што жртвите да не мора да бараат засолниште. Земјите биле повикани да го укинат дискриминаторското законодавство до 2005 година по разгледувањето на Декларацијата и платформата за акција на Пекинг во 2000 година. Египет, на пример, го укина законот со кој мажите се изземени од обвиненија за силување при брак со своите жртви. Сепак, целта на законодавството за борба против насилството често е да ги задржи семејствата заедно, без оглед на најдобриот интерес на жените, што го одржува семејното насилство.
Иновативни мерки произлегуваат во голем број земји за ставање крај на насилството врз жените. Пример, во Бразил и Јордан воведени се полициски станици за жени, а биле создадени и едношалтерски засолништа за жени во Малезија и во Никарагва.
Брачното силување е нелегално во секоја американска држава и областа Колумбија од 1993 година, но ретко се гони во Америка.
Во 2013 година, Генералното собрание на ООН ја донело својата прва резолуција со која се повикува на заштита на бранителите на човековите права на жените. Резолуцијата ги повикува државите да воспостават закони и политики специфични за полот за заштита на женските бранители на човекови права и да осигурат дека и самите бранители се вклучени во дизајнирањето и спроведувањето на овие мерки, и ги повикува државите да ги заштитат жените бранители на човековите права од одмазди поради соработката со ООН и да се обезбеди нивниот непречен пристап и комуникација со меѓународните тела и механизми за човекови права. Целта на Обединетите нации за одржлив развој 5 е исто така глобална иницијатива со цел да се елиминираат сите форми на насилство врз жените.
Предизвици со кои се соочуваат жените во пристапот до правдата и ограничувања на мерките
Може да има „де јуре“ или „де факто“ прифаќање на насилното однесување и недостаток на помош за жртвите.
Врска со законите за брак
Исто така, се дискутира и за поврзаноста помеѓу насилството врз жените и законите, регулативите и традициите за брак. Американскиот и англискиот закон се придружувале сè до XX век на системот на скриеност, односно правна доктрина според која, по брак, законските права на жената се понижени од оние на нејзиниот сопруг. Денес, надвор од Западот, многу земји строго ги ограничуваат правата на мажените жени: на пример, во Јемен, прописите за брак наведуваат дека жената мора да му се покорува на сопругот и не смее да излегува од дома без негова дозвола. Во Ирак сопрузите имаат законско право да ги „казнат“ своите жени. Кривичниот законик вели во став 41 дека не постои кривично дело ако некое дело е сторено при остварување на законско право; примери за законски права вклучуваат: „Казната на сопругата од нејзиниот сопруг, дисциплинирањето од страна на родителите и наставниците на деца под нивно овластување во одредени граници пропишани со закон или со обичај“. На Запад, мажените жени се соочувале со дискриминација до пред само неколку децении: на пример, во Франција, мажените жени добиле право да работат без дозвола на нивниот сопруг во 1965 година. Во Шпанија, за време на ерата на Франко, мажената жена морала да бара согласност од нејзиниот сопруг (premiso marital) за скоро сите економски активности, вклучително и вработување, сопственост на имот и патување надвор од дома; овој закон е укинат во 1975 година. Постои загриженост за насилството поврзано со брак - и во брак (физичко малтретирање, сексуално насилство, ограничување на слободата) и во врска со обичаите за брак (мираз, цена на невеста, присилен брак, брак со деца, брак со киднапирање, насилство поврзано со женска предбрачна невиност). Клаудија Кард, професор по филозофија на Универзитетот во Висконсин-Медисон, пишува:
Истанбулска конвенција
Конвенцијата на Советот на Европа за спречување и борба против насилството врз жените и семејното насилство, позната и како Истанбулска конвенција, е првиот законски обврзувачки инструмент во Европа во областа на семејното насилство и насилството врз жените, и стапил на сила во 2014 година. Земјите што го ратификуваат мора да се осигураат дека формите на насилство дефинирани во неговиот текст се забранети. Во својата преамбула, Конвенцијата наведува дека „реализацијата на де јуре и де факто еднаквоста помеѓу жените и мажите е клучен елемент во спречувањето на насилството врз жените“. Конвенцијата, исто така, дава дефиниција за семејно насилство како „сите дела на физичко, сексуално, психолошко или економско насилство што се случуваат во семејната или домашната единица или помеѓу поранешни или сегашни сопружници или партнери, без оглед дали сторителот ги дели или не ги споделил истите престој со жртвата“. Иако е Конвенција на Советот на Европа, таа е отворена за пристап од која било земја.
Замок Борџби
Замокот Борџби (Borgeby slott) се наоѓа во општината Лома, Сканија во јужна Шведска, покрај Кавлинге, најголемата река во Сканија.
Историја
Зградите се менувале низ вековите. Кулата Барјес веројатно била изградена во 15 век. Кулата стои сама откако источното крило било срушено во 1860 година и обновено во 1870 година. Изгледа дека портата е од 16 век, но има и постари делови. Главната зграда на денешницата е изградена помеѓу 1650 и 1660 година. Шталата била изградена од тули во 1744 година.
Според тестаментот на архиепископот Карл Ериксон († 1334), коњите се одгледувале на теренот во текот на 14 век. Замокот бил запален во 1452 година од Швеѓаните и во 1658 година од Данците. Наодите од ископувањата, исто така, сугерираат дека е изгорен и во 16 век, иако нема ништо што може да се најде во записите и да го потврди тоа. Ова може да било за време на бунтот на земјоделците во 1525 година.
Неколку дански и шведски аристократски семејства живееле во замокот уште од реформацијата. Кралот Кристијан III од Данска го ставил под хипотека имотот на Јирген Кок (1556 фунти), аристократскиот градоначалник на Малме.
Во 1886 година, дворецот го купил Ларс Персон на аукција. Дворецот Борџби го презеле неговата ќерка Хана Ларсдотер (1866-1953) и нејзиниот сопруг, уметникот Ернст Норлинд (1877-1952). Општината Лома станала сопственик во 2007 година и во 2012 година замокот бил продаден на слотот Борџби АБ.
Музеј Норлинд
Музејот Норлинд во Борџби е уметнички музеј во кој се вклучени и студиото и галеријата на Ернст Норлинд. Фондацијата Хана и Ернст Норлинд го отвориле музејот во 1988 година. Музејот е управуван од Културен во Лунд.
NGC 5649
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5649 се споменува и како NGC 5648, UGC 9330, MCG 2-37-19, IRAS 14281+1414, CGCG 75-59, KUG 1428+142.
Откривање
Објектот е откриен на 19 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5649 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5649 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 30 м 32,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +14° 1' 24". Положбениот агол на објектот е во износ од 172°.
Други поделби
Проучување на NGC 5649 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51840. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 197; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 916. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 65.
Словаци
Словаците се европски народ од западнословенската група на народи и јазици. Религијата која преовладува меѓу Словаците е католицизмот и говорат словачки јазик. Поголемиот дел од Словаците живеат во Република Словачка, но има и поголеми малцинства во Чешка, Унгарија и Србија.
Мочен канал
Мочниот канал кај жените е тенка цевка, долга само 4cm. Таа е сместена пред сраснувањето на двете карлични коски и е препокриена со мускули на предниот ѕид на вагината. Надворешниот отвор е наречен мочен отвор, или уретално месо, и е сместен во горниот дел на вагиналниот отвор меѓу малите усни на надворешниот дел на половиот систем кај жените.
Кај мажите мочниот канал е долг околу 20cm. На почетокот поминува низ простатата, каде е поврзан со двата канали кои носат клетки од машкиот полов систем. Таму продолжува низ пенисот, машкиот полов орган за копулација, и се отвора надвор. Мочниот канал кај машките има двојна функција: ги пренесува половите клетки и го испразнува мочниот меур, а кај женските организми, мочниот канал ја има само втората функција, односно само се испразнува мочниот меур.
Космос-2346
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 23 септември 1997 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 995 км, а најмалото на 939.
Андроид
Андроид претставува робот или синтетички организам кој е дизајниран да изгледа и да се однесува како човек. Зборот доаѓа од грчкиот andros, што значи маж, и наставката -eides, кој изразува сличност. Иако зборот е изведен од корен што покажува машки род, најчесто се користи во неутрален род. Инаку, аналогниот термин за робот што сличи на жена е гиноид.
Летна универзијада - 1987
XIV Летна универзијада — универзијада одржана од 8 до 19 јули 1987 во Загреб, СФР Југославија (денес Хрватска). На овој настан настапиле 6.423 спортисти од 122 земји, кои се натпреварувале во 12 спортови.
Џон Стјуарт Мил
Џон Стјуарт Мил (20 мај 1806 – 8 мај 1873) бил британски филозоф, политички економист и државен службеник. Тој се смета за еден од највлијателните мислители во историјата на либерализмот, давајќи голем придонес во социјалната теорија, политичката теорија и политичка економија. Мил бил наречен „највлијателниот англиски филозоф од 19. век“. Неговиот концепт за слободата ја оправдува слободата на поединецот во однос на државната и општествената контрола.
Политичка активност
Мил бил член бил на Либералната партија, а исто така бил првиот член на британскиот парламент што се залагал за женското право на глас.
Библиографија
Повежни дела на Џон Стјуарт Мил се:
Ламиска војна
Ламиската војна (323 - 322 г. п.н.е.) или поинаку нарекувана и како војна против Антипатар било востание на хеленските полиси предводени од Атина против хегемонијата на Кралството Македонија. Избувнало веднаш по веста за смртта на Александар Македонски. Атињаните ги повикале другите Хелени на борба за осамостојување, при што им се приклучиле полиси од Централна Хелада, Tесалија и Пелопонез. По почетните успеси во Битката кај Ламија (град во Tесалија) во текот на јули 322 пр.н.е., каде што настрадал водачот Леонат, биле целосно поразени од искусните македонски војсководци Антипатар и Кратер. Притоа Атина била принудена да прифати стационирање на македонски гарнизон во градот, со уште посурова хегемонија на Македонија.
Брзак
Брзак — село во Општина Куманово.
Географија и местоположба
Брзак — село во општина Куманово. Селото се наоѓа по патот Куманово-Скопје. Селото е оддалечено 27км јужно од Куманово, и 31км североисточно од Скопје.
Историја
Брзак е младо село. Основано е во 1922 година на атарот на селото Агино Село. Споменатата година државните власти колонизирале три српски домаќинства од селото Брзан кај Велика Плана, и по тоа село, селото Брзак го добило денешното име. После доселувањето на основачите на селото, во селото се доселиле и други колонисти, и тоа од: Лика (Орлиќи и Дозет), Црна Гора (Цариќи), од околината на Пирот (Јовановиќи), и од околината на Лесковац (Соколовиќи).
Во време на Втората светска војна бугарските власти ги иселиле повеќето српски колонисти, а на нивно место набрзо се доселиле Македонци од кривопаланечко.
Население
Во 2002 година во селото Брзак имало 104 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 67 жители, од кои 49 Македонци, 7 Срби, 2 останати и 9 лица без податоци.
Родови
Брзак е српско-македонско село.
Според истражувањата од 1963 година, родови во селото се.
Елвира Набиулина
Елвира Сахипзадовна Набиулина (Эльвира Сахипзадовна Набиуллина; Нәбиуллина Эльвира Сәхипзада ҡыҙы; р. 29 октомври 1963) — руски економист и раководител (претседател) на Централната банка на Руската Федрација. Служела како советник за економски работи на претседателот Владимир Путин од мајк 2012 до јуни 2013 г. откако претходно била на функцијата Министерка за економски развој и трговија од септември 2007 до мај 2012 г.
Дипломирала на Економскиот факултет при Московскиот државен универзитет во 1986 г.. . Во периодот од 1991 до 1994 година работела во Руската унија за индустријалци и претприемачи. . Во текот на 1994 година се преселила да работи во Министерството за економски развој и трговија, достигнувајќи го нивото на заменик-министер во 1997 година. Во 1998 година ја напуштила службата и започнала да работи во една тинк-тенк организација за стратешки развој. . Во 2000 година повторно се вратила во министерството. Во периодот од 2003 до 2007 таа раководела со Центарот за стратегиски развој.
Во септември 2007 година станала Министер за економски развој и трговија. На 21 мај 2012 г. на функцијата доаѓа Андреј Белоусов. Во 2012 г. била една од шесте виши функционери кои на новата влада по враќањето на Путин.
Во текот на 2014 г. рубљата бележела драстичен пад во курсот, кој Набиулина го решила со нагло и значајно зголемување на каматните стапки.
Јужни Шетландски Острови
Јужни Шетландски Острови — група острови на Антарктикот со вкупна површина од. Тие лежат на околу 120 километри северно од Антарктичкиот Полуостров, и помеѓу 430 и 900 километри југозападно од најблиската точка на Јужните Оркниски Острови. Со Антарктичкиот договор од 1959 година, суверенитетот на островите не е ниту признат ниту оспорен од потписниците  и тие се бесплатни за употреба од кој било потписник за невоени цели.