cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дневник за Чарноевиќ
„Дневник за Чарноевиќ“ (српски: Дневник о Чарнојевиһу) — краток роман на српскиот писател Милош Црњански, првобитно објавен во 1921 година.
Содржина
Во книгата, пишувана во прво лице еднина, главниот лик, Петар Раиќ (српски: Петар Рајиһ), на возраст од 23 години, ги изнесува своите сеќавања, почнувајќи од детството и животот во едно мало место во Банат, во близината на Бела Црква, преку заминувањето на студии во Виена, до крајот на Првата светска војна. Притоа, тој ги опишува страшните случувања на источниот фронт, каде како војник на Австроунгарската армија се бори против Руската војска во Галиција. Таму, тој е ранет и одредено време поминува во воената болница, а потоа се враќа дома, каде ја наоѓа својата мајка на смртната постела.
Капсохор (Берско)
Население
Во 1913 година било забележано со 279 жители, во 1920 година со 305, во 1928 година со 337 (од нив само 5 бегалци), во 1940 година со 424 и во 1951 година со 563 жители. Во подоцнежните пописи повеќе не се споменува, бидејќи било споено со градот Гида, иако селото и понатаму продолжило да постои.
Дневник за Чарноевиќ
Содржина
Набргу, мајка му умира и тој останува сам, често посетувајќи го нејзиниот гроб. Бидејќи потекнува од угледно и богато семејство, него го опсипуваат со брачни понуди од сите страни, а тој стапува во врска со убавата и сиромашна девојка Маца. Потоа, тие се венчаваат и водат здодевен брачен живот, во малото провинциско место.
Капсохор (Берско)
Самоуправа и политика
Денес, селото претставува дел од градот Гида.
Дневник за Чарноевиќ
Содржина
Потоа следува делот од книгата во кој Петар се сеќава на својот престој во болницата во Краков каде тој се лекува од туберкулоза. Притоа, секој ден го посетува една жена, чиј маж е на фронтот, така што таа живее со својот мал син. Жената е вљубена во него и постојнао го опсипува со нежност и внимание. Додека престојува во болницата во Краков, тој се сеќава на еден пријател, Далматинец, морнар, кој често патувал низ светот. Неговата мајка била чистачка и самата го издржувала семејството. На едно од своите патувања, во Египет, Далматинецот запознал богата Американка, која се вљубила во него и потоа му испраќала писма, нудејќи му брак. Подоцна, Далматинецот дознал дека има син, по што започнал да скита, тагувајќи, а еден ден, ненадејно му се слошило и тој умрел во една кафеана.
Потоа, следува сеќавањето на Петар на еден престој на Јадранот, каде се лекува неговата болна мајка. На едно патување со брод, тој запознава две сестри, Марија и Изабела. Притоа, тој е заинтересиран за помладата сестра, Марија, но му пристапува мажената Изабела со која води љубов. Кога поминува зимата, Петар се опоравува и станува писмоносец, патувајќи насекаде низ царството, а во меѓувреме продолжува страшното крвопролевање. По некое време, мажот на Полјакињата се враќа и ѝ го одзема детето, а таа се бори да си го врати синчето. Тој доаѓа дома на отсуство. Кога се враќа во Краков, Полјакињата му се враќа и настојува да го задржи кај себе, но тој полека го губи интереот за неа и, најпосле, ја напушта. Најпрвин, тој оди во Сентендре, во Унгарија, каде ги посетува гробовите на своите дедовци, а потоа ја посетува жената која некогаш ја сакал татко му. Најпосле, Петар се враќа дома, каде сè е по старо и животот продолжува таму каде што запрел пред војната, а тој, по преживеаните кошмари за време на војната, постојано е тажен и празен во душата.
Милош Обилиќ
Милош Обилиќ (според некои извори познат и како Милош Кобилиќ) бил српски средновековен витез, кој често се споменува во српските епски народни песни како голем јунак и убиец на отоманскиот султан Мурат I во тек на Косовската битка (1389 година). Иако историските извори од времето непосредно по битката на Косово не го наведуваат идентитетот на убиецот на султанот Мурат I,  подоцнежните српски, грчки и фирентински историски извори од 15 век, убиството на султанот го припишуваат на српски благородник и витез, по име Милош Обилиќ, кој бил во служба на кнезот Лазар.
Санде Алексоски
Санде Љубев Алескоски ( во —  во близина на ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Тој немал можност да се школува, па затоа останал во своето село и се занимавал со земјоделие. Определен за борба против фашистичкиот окупатор, во есента 1944 година се приклучил во единиците на Четириесет и осмата дивизија. Починал на пат за Срем во зимата 1945 година, на теренот помеѓу Куманово и Врање.
Шахот во 1995 година
1995 во шахот содржи некои значајни настани.
Лудо срце (албум)
Лудо срце е вториот музички албум на српската пејачка Светлана Ражнатовиќ - Цеца, издаден во 1989 година, веднаш по нејзиниот хит албум „Цветак Занометак“.
На албумот се наоѓаат следниве песни:
Патот до зората (роман)
Патот до зората — роман на македонскиот писател Јован Стрезовски.
Технички одлики
Романот бил првобитно објавен во 1962 година од страна на издавачката куќа „Култура“, како дел од библиотеката „Лебедови крила“. Книгата е испечатена во Графичкиот завод „Гоце Делчев“ од Скопје, во тврд повез, и има 132 страници. Автор на корицата и на ликовните илустрации во книгата е Димитар Кондовски. Книгата не е библиотечно каталогизирана и не го содржи меѓународниот број ISBN.
Содржина
Романот, кој се состои од 12 глави, е посветен на борците од Дримколскиот партизански одред.
Ној Позерин
Ној Позерин (Neu Poserin) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
ФК Шефилд Венздеј
Шефилд Венздеј (Sheffield Wednesday FC) е фудбалски клуб од градот Шефилд, Англија.
Тимот се натпреварува во Лигата на шампиони - второто ниво на англискиот клупски фудбал. Неговиот најлут суперник е градскиот конкурент ФК Шефилд Јунајтед.
Шефилд Вендздеј е еден од најстарите фудбалски клубови во светот, основан во 1867 година.
Сандиегов кактус
Сандиеговиот кактус (Ferocactus viridescens) е бурест кактус од видот ферокактуси.
Распространетост
Кактусот расте во округот Сан Диего во Калифорнија, САД. Исто така може да се најде и во Долна Калифорнија, Мексико. Во САД кактусот е под опасност за исчезнување поради губење на хабитатот, најмногу поради земјоделството и урбанизмот.
Опис
Надвор од својот хабитат мора да се одгледува на температура повисока од 5 степени, застаклени простории.
Магнус Крепер
Ролф Магнус Крепер (роден на 10 јануари 1967 година во Норшепинг, Шведска) е шведски глумец, танчер, пејач и магионичар. Тој е член на Кругот на модерни илузионисти.
Во 2006 година, Крепер ја добил наградата Гулдбаге за најдобра машка улога во филмот од 2005 година „Уста до уста“.
Братислав Живковиќ
Братислав Живковиќ (28 ноември 1970 година, Лесковац) — поранешен српски фудбалер на позицијата играч од средината на теренот. Во текот на својата кариера играл за Дубочица, Војводина, Црвена ѕвезда и италијанската Сампдорија, но се повлекол во 2005 година. По една сезона во Обилиќ и краток престој во БАСК, во јули 2007 година, бил назначен за претседател на Дубочица од Лесковац.
Тој бил играч на Црвена ѕвезда од 1994 година  до 1998 година и освоил една двојна круна и уште две на Купот на Југославија.Еден од повеќето импресивни моменти од неговата кариера бил погодокот на стадионот камп Ноу, во кој Црвена ѕвезда го презела водството против Барселона во Купот на победниците на куповите во 1996 година.Тој бил во репрезентацијата на Југославија од 1996 година до 1998 година.
Cividini
Историја
На лансирањето на првата збирка на „ Прет-а-портер“ (спремна за носење) за време на Миланската модна недела во 1995 година, тие први покажале плетена облека и ткаени алишта изработени од свилно-челична ткаенина, материјал кој заедно со различните специјални техники на завршна обработка (печатење со мастилно вбризгување, боење на маици, печатење на екран, пигментно печатење, печатење за корозија, класично боење и рачно насликано) ја дефинирало уникатната рачна изработка на италијанската марка. Овие техники и материјали станале вообичаени со текот на годините, но во тоа време биле опитни.
НШ Мура
Фудбалска школа Мура (словенечки: Nogometna šola Mura), вообичаено познат како НШ Мура или едноставно Мура — словенечки фудбалски клуб кој игра во градот Мурска Сабота и се натпреварува во словенечката Прва лига. Клубот е основан во 2012 година. Домашен терен на клубот е Градскиот стадион Фазанерија со капацитет од 4.506 седишта.
Клубот започна да се натпреварува во четвртиот степен на словенечкиот фудбал во 2013 година, а беше промовиран во првата лига во 2018 година. Во 2020 година, Мура го освои својот прв голем трофеј по освојувањето на Фудбалскиот куп на Словенија. Една година подоцна станаа шампиони на словенечката прва лига. Со прекарот „Црно-белите“ (словенечки: Čarno-bejli), тие своите домашни натпревари ги играат во црни дресови со бели риги, а на гостински терен во целосно бели дресови.
Шахот во 1993 година
1993 во шахот содржи некои значајни настани.
NGC 1065
NGC 1065 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1065 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 1065 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 42 м 6,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 15° 5' 30". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на NGC 1065 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10228. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 265; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5863. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 440.
Пустите ме да га видим (албум)
То Мики или Пустите ме да га видим е трет албум на српската пејачка Светлана Ражнатовиќ - Цеца, тогаш Величковиќ. Албумот е издаден во 1990 година.
Песни на албумот
На албумот се наоѓаат следниве песни:
Рузмарин
Рузмаринот (науч. 'Rosmarinus) — мал род во кој припаѓаат дрвенести многугодишни растенија со зимзелени игловидни листови кои имаат многу пријатен мирис и арома. Овој род е дел од фамилијата на усноцветни растенија и потекнува од средоземниот регион.
Постојат само два вида во овој род - R. officinalis (или обичен рузмарин), распространет во средоземниот регион и R. eriocalyx, кој потекнува од северозападна Африка и јужна Шпанија. Последниот се разликува од добро познатиот обичен рузмарин по неговите помали листови кои се долги само 5-15 мм и широки помалку од 2 мм, како и по погустите влакнести цветни дршки. Тој е и понизок по раст, често под 25 см, и никогаш не достигнува височина од 1 м (R. officinalis достигнува и до 1,5 м, а понекогаш и до 2 м).
Техентин
Техентин (Techentin) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Старо Село (Немањици)
Старо Село — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Немањици. Претставува средновековна населба и некропола. На 1 км северно од селото се наоѓаат остатоци од темели на објекти и купишта од градежен материјал. Видливи се и темели од постара еднокорабна црква врз кои е подигната денешната црква „Св. Илија“. Околу неа има и гробови со конструкции од камени плочи.
Бело Езеро (Шар Планина)
Бело Езеро — ледничко езеро во Македонија, едно од 27. езера на Шар Планина.
Езерото се наоѓа во сливното подрачје на Боговињска Река на надморска височина од 2.275 метри. Истото се протега во насока север-југ.
Одлики
Се наоѓа во Брустовичкиот масив заедно со Црното и Боговињското Езеро.
Ова е едно од најубавите шарски езера, кое има постојан водостој, без разлика на атмосферските талози. Хранењето на езерото се врши со изворите кои се наоѓаат во неговата непосредна близина и со топењето на ледниците, додека пак се празни преку истека, која се влива во Боговињска Река. Негова карактеристичност е големата проѕирност на водата.
Мерења во 2020 г.
Пред прогласувањето на новиот национален парк „Шар Планина“, во извршената студија за валоризација на паркот се дадени мерењата дека езерото има површина од 1.482 м2, длабоко е 1 метар, долго е 203,4 метри, широко е 100 метри, а средната широчина му изнесува 72,9 метри. Должината на бреговата линија е 520,7 метри, а коефициентот на развиеност 1,21.
Марсело Дијас
Марсело Алфонсо Дијас Рохаз — чилеански фудбалер, играч од средниот ред на Хамбургер и на чилеанската фудбалска репрезентација.
Клеопатра (балет на Нерија Голдберг)
Клеопатра - балет на литванската композиторка Нерија Цепаите Голдберг од 2016 година, компониран по либретото на Јана Темиз.
Светска премиера
Балетот „Клеопатра“ бил создаден по порачка, по повод јубилејот 25 години уметничка дејност на балерината Александра Мијалкова. Светската премиера на балетот се одржала на 17 ноември 2016 година, во Скопје, во поставка на Македонската опера и балет. Кореограф на премиерната изведба бил Василиј Медведев, диригент бил Александар Анисимов, сценограф/костимограф бил Павол Јураш, помошник-кореограф бил Станислав Фечо, концерт-мајстор бил Климент Тодороски, а одговорен за осветлувањето бил Милчо Александров. Главните улоги во балетот ги играле:
Синопсис
Балетот се состои од два чина, од кои првиот чин има пет слики, а вториот чин се состои од девет слики и завршница.
Прв чин
На плоштадот во Александрија пристигнува младиот Птоломеј, поздравен од народот. Тогаш, ненадејно доаѓа Цезар кој ги заробува Птоломеј и неговите придружници. Птоломеј му ја покажува на Цезар статуата на својата сестра Клеопатра и Цезар е воодушевен од неа. Во храмот, Клеопатра им се моли на боговите да ѝ дадат сила да му се спротивстави на Цезар. Подоцна, скриена во тепих, таа влегува кај Цезар, кој ја открива, но се воодушевува од нејзината храброст и ја кани да остане во дворецот. Цезар ја прогласува Клеопатра за владетелка на Египет, а тој мора да се врати во Рим, канејќи ја да му се придружи. Таму, таа се прикажува во целиот свој раскош. Марко Антонио се вљубува во неа на прв поглед, но во Октавија се раѓа љубомора.
Втор чин
Во Рим, сенаторите го убиваат Цезар, а во заверата активно учествува Октавија, а Клеопатра мора да замине во Египет. По смртта на Цезар, Октавијан и Марко Антонио се договараат да ја поделат империјата при што Марко Антонио е определен за владетел на источниот дел, вклучувајќи го и Египет. Нивниот договор се зацрвстува со свршувачката на Марко Антонио и Октавија. За тоа време, Клеопатра е повторно во Александрија, незадоволна од својата положба и несигурна во поглед на иднината на земјата. Таа добива писмо од Марко Антонио и се подготвува да го освои. Потоа, таа оди на бродот на Марко Антонио, придружена од бројни девојки, и таму започнува оргија. Меѓу Марко Антонио и Клеопатра се раѓа силна љубов и тие склучуваат сојуз, со намера да му се спротивстават на Октавијан. Во Рим пристигнуваат вестите за сојузот и Октавијан е бесен, па му објавува војна на Египет. Со голема војска, Октавијан го напаѓа Египет и во борбата е ранет Марко Антонио, кој умира на рацете на Клеопатра. Во Александрија избива голем пожар што го зафаќа и дворецот на Клеопатра, каде се наоѓа телото на Марко Антонио. Клеопатра пристигнува во нејзината гробница, каде божицата ѝ дава змија и таа умира. Тогаш, околу нејзиното мртво тело се појавуваат египетските богови, кои ја земаат кај себе.
Мало Аги Јани
Мало Аги Јани — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Дамата со камелии
Дамата со камелии (француски: La Dame aux camélias) - роман на францускиот писател Александар Дима (Синот) од 1848 година.
Обработки на Дамата со камелии
Темата од романот „Дамата со камелии“ била обработена и во други музички и филмски дела:
Кукасто-боцкаст кактус
Кукасто-боцкастиот кактус (Ferocactus hamatacanthus) е бурест кактус од видот ферокактуси.
Опис
Овој кактус е единечен и има глобуларна форма. Кактусот расте до 60 см. Овој кактус има 13 ребренца, но понекогаш може да се најдат единки и со 17 ребренца. Ребренцата се заоблени и мже да дистигнат до 3 см висина. Ареолите се големи и оддалечени од 1 до 3 см. Секоја ареола има 12 радијални боцки, долги од 5 до 7 см.Има 4 централни боцки кои се долги 15 см. Една од централните боцки е кукеста.
Цветовите на кактусот се големи и достигнуваат до 8 см. Тие се жолти. Плодовите на кактусот се округли, долги до 5 см, месести и се јадат.
Гробишта (Патетино)
Гробишта — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Патетино. Наоѓалиштето претставува средновековна црква и некропола. На западната периферија на селото, крај селските гробишта се гледаат темели од правоаголен објект — црква со апсидален дел на источната страна и со димензии од 8 × 4 м. Околу црквите се откриени покривни плочи од гробни конструкции.
Шахот во 1991 година
1991 во шахот содржи некои значајни настани.
Ноќен лилјак
[[Податотека:Upsidedown bat (11195984533).jpg|мини| Должина на телото:6,3-8,4 см
Тежина:21-36 гр ]] Ноќен лилјак (Nyctalus noctula) е цицач од редот лилјаци.
Распространетост и навики
Овој лилјак живее во Европа, Азија и Северна Америка. Се среќава во шумите и во парковите. Во текот на денот се кријат во шуплините на дрвјата. Во лето во пукнатините на дрвјата престојуваат во група околу 20, а во зима на едно место има и до 600 единки. Во лов оди пред стемнување. Тие се вешти и брзи летачи. Кај овој вид е забележано рекордно прелетување растојание од 2347 км за да презими, иако не е вид кој се сели во текот на зимата. Оние единки кои зимата ја минале на друго место, се враќаат во летните пребивалишта во рана пролет.
Обично женките на свет донесуваат две млади. Бременоста им трае околу 60 дена. Ноќниот лилјак, како и другите видови лилјаци, е заштитен со закон.
Јана Темиз
Јана Темиз - руско-турска писателка и балетски либретист.
Животопис
Јана Темиз е родена во Москва, каде дипломирала на филолошкиот факултет при Московскиот државен универзитет, а потоа магистрирала на Институтот за светска литература при Академијата на науките на СССР. За време на животот во Русија, таа се занимавала со наставна дејност, а потоа се преселила во Турција, каде предавала руски и англиски јазик.
Творештво
Уште за време на животот во Русија, Темиз напишала повеќе учебни помагала за литература. Таа е автор на неколку романи: „Рајот на земјата“, „Градина на камењата“, „Духовите на балетот“, „Засолниште на преселните птици“ итн. Исто така, таа е автор на либрета за повеќе балети кои биле изведувани ширум светот на кои како кореограф се јавува Василиј Медведев, како што се: „Седум убавици“ (Баку, 2008), „Пепелашка“ (Сараево, 2008 и Измир, 2009), „Копелија (Сараево, 2009), „Катја и принцот на Сијам“ (Екатеринбург, 2011), „Дамата со камелии (Скопје, 2014), „Клеопатра“ (Скопје, 2016).
Вендиш Варен
Вендиш Варен (Wendisch Waren) — село и поранешна општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Од 1 јануари 2012 е дел од градот Голдберг.
Нова Демократија (2008)
Нова Демократија (албански: Demokracia e Re) е политичка партија во Македонија.
Историја
Партијата е формирана во 2008 од страна на неколку поранешни членови на Демократската партија на албанците. Претседател на партијата е Имер Селмани, кој бил еден од седумте кандидати на македонските претседателски избори во 2009 година каде освоил 146,795 гласови (14,99%) и завршил како трет. За време на предвремените парламентарни избори во 2011 година, Нова Демократија доживеала катастрофален пораз, и поради неосвојувањето на ниеден пратенички мандат, претседателот Имер Селмани на 7 јуни 2011 година поднел оставка.
Црвена (река)
Црвена (Τσερβένα) — река во Населичко, Егејска Македонија, лева притока на Бистрица.
Реката извира на планината Црвена Гора северозападно од врвот Буртани (Нераида, 1.621 м). Има исто име како планината. Тече на север, по што свртува на северозапад во високопланинска котлина. Излегува од планината јужно од врвот Цуцуљанос (893 м), свртува на запад и ја прима левата притока Кангелија, а потоа десната Сачишка Река. Тука го носи името Алки. По десетина километри свртува на југозапад, ја прима левата притока Транос Лакос и под името Кондолакија се влева во Бистрица јужно од мостот Јаковос, 4 км југозападно од Сачишта.
Често за главна река се смета Сачишка, а Црвена за нејзина притока.
Стражишче (Церкница)
Стражишче (словенечки: Stražišče) — населба во Општина Церкница во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Мерзебург-Кверфурт
Мерзебург-Кверфурт бил округ (Kreis) во јужниот дел на Саксонија-Анхалт, Германија. Соседни окрузи биле (од северозапад во правец на стрелките на часовникот) Зангерхаузен, Мансфелдер Ланд, Залкрајс, слободниот град Хале, окрузите Делич и Лајпцигер Ланд во Саксонија, окрузите Вајсенфелс и Бургенланд и Кифхојзеркрајс во Тирингија.
Географија
Главна река во округот е Зале.
Надворешни врски
Saale (district)
Дистелов
Дистелов (Diestelow) — село и поранешна општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Од 1 јануари 2012 е дел од градот Голдберг.
Роберт де Ниро
Оваа статија е за глумецот. За неговиот татко, види Роберт де Ниро Сениор.
Роберт де Ниро Јуниор (роден на година) — американски глумец, режисер и продуцент. Се смета дека е еден од најдобрите глумци на својата генерација. Неговата прва поголема филмска улога беше во филмот Полека Удирај Го Тапанот, во 1973 година. Во 1974 година, го играше младиот Вито Корлеоне во Кум 2, за којашто улога доби награда за најдобар спореден глумец.
Неговата долгогодишна соработка со Мартин Скорсезе започна во 1973 година со филмот Злобни Улици, а Де Ниро доби награда за најдобар глумец за улогата на Џејк ЛаМота во филмот од 1980 година, Разгневениот Бик. Исто така тој беше именуван за награда за своите улоги во филмовите на Скорсезе, Таксист (1976 г.) и ‘Рт на Стравот (1991 г.). Исто така, беше именуван за својата глума во филмовите: Ловец на Елени на режисерот Мајкл Чимино од (1978 г.) и Будење на Пени Маршал (1990 г.).
Доби четири номинации за наградара Златен Глобус за најдобар глумец во мјузикл или комедија: Њујорк, Њујорк (1977), Пред Полноќ (1988), Анализирај го Ова (1999) и Запознај ги Родителите (2000).
Ран живот
Родителите на Де Ниро, кои се запознале на часови по сликарство кај Ханс Хофман во Провинстаун (Кејп Код), Масачусетс, се развеле кога тој имал 3 години. Де Ниро пораснал со мајка му во соседството Мала Италија во Менхетен, и во селото Гринич. Неговиот татко живееше недалеку и Роберт поминуваше многу време со него додека растеше. Тој го посетуваше ПС 41, основно училиште во Менхетен, до шесто одделение, а потоа продолжи во приватното средното училиште Елизабет Ирвин Хај, повисокото училиште на училишната куќа Литл Ред, за седмо и осмо одделение. Беше примен во средното училиште за музика и уметност во деветто одделение, но го посетуваше само кратко време, префрлајќи се во средно училиште. Го започна своето средно образование во приватното училиште МекБарни, го посетуваше приватното училиште Родс Препаратори, но никогаш не го заврши. Го нарекуваа „Боби Милк“ („Боби Млеко“), поради тоа што беше блед, се дружеше со група деца на улиците на Мала Италија, од кои некои му останале пријатели до денес. Но, правецот на неговата иднина веќе бил познат по неговото деби на 10 години, играјќи го Плашливиот Лав во училишната претстава Волшебникот од Оз. Покрај тоа што со глумењето се ослободуваше од тремата и срамежливоста, Де Ниро исто така навлезе во филмовите, и го напушти средното училиште на 16 годишна возраст за да започне со глума. Де Ниро студираше глума на Конзерваториумот Стела Адлер, студиото ХБ како и на глумецското студио на Ли Стразберг.
Почетна филмска кариера
Првата филмска улога на Де Ниро во соработка со Брајан Де Палма беше во 1963 година,на 20 годишна возраст, кога се појави наспроти својата пријателка Џил Клејбур во Свадбена Прослава, сепак, филмот не излезе до 1969 година. Доби значително внимание за неговата улога како бејзбол играч кој е на умирање во Полека Удирај Го Тапанот (1973). Истата година, ја започна продуктивната соработка со Скорсезе кога играше улога за паметење како ситен силеџија Џони Бој, покрај Харви Кајтел (Чарли) во Злобни Улици (1973). Во 1974 година, Де Ниро играше централна улога во филмот на Френсис Форд Копола, Кум 2, глумејќи го младиот Вито Корлеоне, претходно одејќи на аудиции за улогите на Сони Корлеоне, Мајкл Корлеоне, Карло Рици и Поли Гато во Кум. За својата изведба доби награда за Најдобар спореден глумец, иако наградата ја прими Копола, бидејќи Де Ниро не беше присутен на доделувањето на Оскарите. Стана првиот глумец кој добил Оскар зборувајќи главно странски јазик, во овој случај, повеќе сицилиски дијалекти (иако имаше неколку реплики и на англиски). Де Ниро и Марлон Брандо, кој го играше постариот Вито Корлеоне во првиот филм, се единствените глумци кои добиле Оскари, за играње на истиот замислен лик.
По соработката со Скорсезе во Злобни Улици, успешно продолжи и понатаму да работи со режисерот во филмовите како: Таксист (1976), Њујорк, Њујорк (1977), Разбеснетиот Бик (1980), Кралот на Комедијата (1983), Добри Момчиња (1990), ‘Рт на Стравот (1991) и Казино (1995). Исто така настапија заедно во Виновен Според Сомнение и ги позајмија своите гласови за анимираниот филм Приказна за Ајкулата.
Таксист е од особено значење за кариерата на Де Ниро; неговата неверојатна изведба како Тревис Бикл го одведе до слава и засекогаш го поврза името на Де Ниро со познатиот монолог на Бикл: „Мене ми зборуваш?“, кој во голем дел, Де Ниро го импровизираше. Во 1976 година, Де Ниро заедно со Жерар Депардје и Доналд Сатерленд, се појави во епското биографско проучување на животот во Италија пред Втората светска војна,од страна на Бернардо Бертолучи, Новеченто (1900), видено низ очите на двајца италијански другари од детството од спротивните страни на општествената хиерархија. Во 1978 година, Де Ниро го играше Мајкл Вронски во добро прифатениот филм за војната во Виетнам, Ловец на Елени, за кој беше именуван за Најдобар глумец во главна улога.
Подоцнежна филмска работа
Пофален за својата посветеност кон улогите, потекнувајќи од неговото минато во системска глума, Де Ниро накачи 27 килограми и научи да боксува за својата улога како Џејк ЛаМота во Разбеснетиот Бик, крцкаше со забите во „'Рт на стравот“, живееше во Сицилија за „Кум 2“, работеше како таксист неколку недели заради филмот Таксист, и научи да свири на саксофон за „Њујорк, Њујорк“. Брендот на Де Ниро за системско глумење вклучува секаква екстремна тактика за која тоа смета дека е неопходна со цел да се извлече најдобра изведба од оние со кои тој глуми. На пример, за време на снимањето на Кралот на Комедијата, тој упати мноштво антисемитски епитети кон колегата Џери Луис со цел да се подобри и потврди гневот кој го прикажува ликот на екранот. Според списанието Пипол, техниката беше успешна. Луис се присетува: „Заборавив дека таму имаше камери... Сакав да го задавам Боби“.
Стравувајќи дека станал типична икона за мафијашки улоги, Де Ниро започна да глуми во некои комични улоги кон средината на 80-тите години, и исто така и таму имаше голем успех, како во филмовите: „Бразил“ (1985), комедијата „Полноќна трка“ (1988), „Анализирај го ова“ (1999), „Запознај ги родителите“ (2000) и „Запознај ги Фокерови“ (2004). Други негови филмови се: Вљубување (1984), „Мисија“ (1986), „Ангелско срце“ (1987), „Недопирливи“ (1987), „Добри момчиња“ (1990), „Будење“ (1990), „Жештина“ (1995), „Фан“ (1996), „Спијачи“ (1996), „Војна против вистината“ (1997), „Џеки Браун“ (1997) и „Ронин“ (1988). Во 1997 година, заедно со Харви Кајтел, Реј Лјота и Силвестер Сталоне, глумеше во криминалистичката драма „Полициска територија“, каде имаше споредна улога. Во 1993 година, исто така, глумеше во „Животот на ова момче“, заедно со тогаш младите глумци Леонардо Ди Каприо и Тоби Мегваер. Во тоа време, му беше понудена улогата на Мич Лири во филмот „На огнената линија“, заедно со Клинт Иствуд. Сепак, поради поклопувањето со снимањето на „Приказна од Бронкс“, тој ја одби улогата, а ја доби Џон Малкович, кој доби „Оскар“ за улогата. Де Ниро подоцна ќе се повика на филмовите „На огнената линија“, „Валканиот Хари“ и „Силата на магнумот“, филмови на Иствуд, во филмот „Праведно убиство“. Во 1995 година, Де Ниро глумеше во полицискиот акционене трилер на Мајкл Ман, „Жештина“, заедно со колегата и долгогодишен пријател, Ал Пачино. Двојката привлече големо внимание од обожавателите, бидејќи двајцата беа споредувани еден со друг за време на нивната кариера. Иако Пачино и Де Ниро глумеа во „Кум 2“, во филмот не се појавија заедно во иста сцена. Де Ниро и Пачино се појавија заедно уште еднаш во криминалистичкиот трилер „Праведно убиство“.
Де Ниро мораше да ја одбие улогата во филмот Покојните (Мартин Шин ја доби улогата) поради обврски за подготвувањето на "Добриот Пастир". Тој рече: "Сакав. Посакувам да можев, но го подготвував Добриот Пастир толку многу, така што немав време. Се обидував да најдам начин за да глумам додека го подготвувам. Едноставно, не беше возможно“. Тој го режираше Добриот Пастир (2006) и глумеше заедно со Мет Дејмон и Анџелина Џоли. Филмот исто така го соедини повторно со Џо Пеши, со кого глумеше во Разбеснетиот Бик, Добри Момчиња, Приказна од Бронкс, Беше Еднаш во Америка и Казино. Во јуни 2006 година, беше изјавено дека Де Ниро ја донирал својата филмска архива – вклучувајќи сценарија, костими, и прибор – на Центарот Хари Рансом на Универзитетот на Тексас во Остин. На 27 април 2009 година, беше изјавено дека колекцијата на Де Ниро во Рансом Центарот е отворена за истражувачите и за јавноста. Де Ниро рече дека работи на нов проект со Мартин Скорсезе. „Се обидувам всушност да работам... (сценаристот) Ерик Рот и јас и Марти работиме на сценариото сега, обидувајќи се да го завршиме“.
Де Ниро има добиено два Оскари за најдобар глумец за улогата во Разбеснетиот Бик и за најдобар спореден глумец во Кум 2. Де Ниро и Марлон Брандо се единствените глумци кои добиле Оскар за ист лик. Брандо го доби играјќи го повозрасниот Вито Корлеоне (иако ја одби наградата) во Кум, додека Де Ниро подоцна ја доби наградата играјќи го младиот Вито во Кум 2. Брандо и Де Ниро заедно се појавија единствено во филмот Плен (2001 година). Де Ниро всушност беше на аудиција за улогата на Сони во првиот дел на Кум, но улогата му беше доделена на Џејмс Кан. Кога Кум беше во пре-продукција, режисерот Френсис Форд Копола, се сети на аудицијата на Де Ниро и му ја даде улогата на младиот Вито Корлеоне. Де Ниро е еден од само пет луѓе кои добиле Оскар работејќи со странски јазик, зборувајќи речиси исклучително сицилиски јазик, со само неколку фрази на англиски јазик.
Де Ниро најави дека ќе се појави во филмската верзија на Мајкл Кемпбел,за серијата на Би-Би-Си, Раб на Темнината во 2010 година, заедно со Мел Гибсон, сепак, тукушто пристигна за да снима, Де Ниро се повлече од сцената поради разлики во креативноста. Потоа беше заменет од Реј Винстон. Тој се појави како сенаторот Џон МекЛафлин во акциониот филм, Мачета, во режија на Роберт Родригес и Итан Маникис. Де Ниро глумеше во трилерот Стоун (2010), заедно со Едвард Нортон и Мила Јовович. Продолжението на Запознај ги Родителите (2000) и Запознај ги Фокерови (2004), Мали Фокери, во кој учествуваат Бен Стилер, Овен Вилсон, Блајт Данер, Тери Поло, Дастин Хофман и Барбра Стрејсенд, излезе на 22 декември 2010 година.
Филмски режисер
Во 1993 година, Де Ниро дебитираше како режисер со филмот Приказна од Бронкс. Филмот, напишан од Чаз Палминтери, беше за бурното детство на Палминтери во Бронкс. Де Ниро се согласи да го режира филмот откако гледаше авангардна монодрама на Палминтери. Де Ниро исто така го глумеже Лоренцо, возачот на автобус кој се бори да го држи својот син подалеку од локалниот мафијаш Сони, кој го игра Палминтери. Де Ниро не режираше сè до 2006 година, кога го режираше Добриот Пастир, каде што глумеа Мет Дејмон и Анџелина Џоли. Добриот Пастир го отсликува почетокот на ЦИА, каде Дејмон игра еден од врвните контра-разузнавачки агенти за време на Втората светска војна и Студената Војна. Де Ниро има мала улога како генерал Бил Донован, кој го воведува ликот на Дејмон во светот на контра-разузнавањето.
Нови проекти
Во 2011 година, Де Ниро ќе се појави во акциониот филм Убиствена Елита заедно со Џејсон Стетем и Клајв Овен, и во филмската адаптација на романот, Мрачните Полиња, со Бредли Купер, во режија на Нил Бургер.
Триесет и четири години по филмот на Бернардо Бертолучи, 1900, Де Ниро ќе учествува во една од три епизоди од филмот Мануале Д’аморе 3, со Моника Белучи, во режија на Џовани Веронези. Де Ниро е приврзан да глуми во претстоечкиот проект Ирецот, кој ќе го режира Мартин Скорсезе,а исто така ќе играат Џо Пеши и Ал Пачино. Според изданието од јули 2010 година на списанието Гурмет, Де Ниро е во преговори со меѓународно признат готвач, Наталиа Џибладзе, да отвори сè уште неименуван ресторан во Менхетен под своето лого Трибека. Тој неодамна беше во Малезија, и додека имаше ручек со сопругата на малезискиот Премиер, побараа од него да отвори малезиски ресторан во Алор Сетар, Кеда, Малезија. Во јануари 2011 година, Си-Би-Ес го презеде пробната криминална серија, Почетници.
Личен живот
Де Ниро, кој живее во градот Њујорк, инвестираше во соседството ТриБеКа во долен Менхетен уште од 1989 година. Исто така има станови на источниот и на западниот дел од Менхетен и имот во Марблтаун во северен Њујорк. Неговите главни потфати вклучуваат: создавање на филмското студио ТриБеКа Продакшнс; популарниот Трибека Филмски Фестивал; Нобу и ТриБеКа Грил, која ја поседува заедно со развивачот Пол Волис и продуцентот од Бродвеј, Стјуарт Ф. Лејн, Хотел Гринич, кој се наоѓа во Трибека, и ресторанот во хотелот, Локанда Верде, формално познат како Аго, кој го води главниот готвач и ко-сопственик, Ендру Кармелини.
Де Ниро и неговата прва сопруга Дајен Абот имаат син, Рафаел, поранешен глумец кој сега работи со недвижности во Њујорк. Де Ниро исто така ја посвои ќерката на Абот од претходна врска, Дрена. Понатаму, има синови близнаци, Џулијан Хенри и Арон Кендрик, зачнати со ин-витро оплодување и родени од сурогат мајка во 1995 година, од долгогодишната вонбрачна заедница со поранешната манекенка Туки Смит.
Во 1997 година, Де Ниро се ожени со својата втора сопруга, Грејс Хајтауер, во нивниот дом во Марблтаун. Нивниот син Елиот се роди во 1998 година. Хајтауер во 1994 година се појави во епизода од серијата ЊЈПД Блу, а своето деби во филм го имаше во Скапоцено во 2009 година. Во февруари 1998 година, за време на снимање во Франција тој беше приведен на испрашување од француската полиција девет часа, а потоа беше испрашуван од судија во врска со проституциска мрежа. Де Ниро негираше каква било вмешаност, велејќи дека тој никогаш не платил за секс, „...а дури и да сум платил, тоа не е криминал“. Судијата сакаше да зборува со него откако неговото име беше споменато од една од колгерлите. Во интервју за францускиот весник, Ле Монд, тој рече: „Никогаш нема да се вратам во Франција. Ќе ги советувам моите пријатели да не одат во Франција“, и “пратете ја вашата Легија на Честа назад до Амбасадорот, што е можно побргу“. Француските судски извори велат дека глумецот е потенцијален сведок, а не осомничен.
ФК Базел
ФК Базел е швајцарски професионален фудбалски клуб од градот Базел. Клубот е основан во 1893 година и се натпреварува во Швајцарската Супер лига.
Клубот е основан во 1893 година под името ФК Базел и тоа име го носи и денес. Со 17 освоени титули во швајцарското првенство и 11 наслови во Купот на Швајцарија, Базел е втор клуб по успешност во Швајцарија зад Грасхопер. Тие се исто така и актуелни шампиони на Швајцарија и во серија од 5 освоени титули по ред во Супер лигата (2010, 2011, 2012, 2013, 2014). Во европските натпреварувања, Базел е четвртфиналист во Европскиот куп во сезоната 1973-74 и полуфиналист на Лига Европа за сезоната 2012-13.
Формирање
Фудбалскиот клуб Базел 1893, настанал благодарение на објавувањето на вест во Базелскиот весник National Zeitung (превод на мак. Национален Весник) на 12 ноември 1893, со што биле повикани љубителите на фудбалот да се сретнат и да разговара за формирање на клуб.
На 15 ноември, во 20.15, тие се собрале во еден паб на Шухмахерн-Цунфт  (Здружение на чевлари), единаесет мажи кој ја основале компанијата (односно клубот). Некои од нив биле веслачи, други академици ,а таму исто така, бил и еден од првите швајцарски спортски новинари, Фердинанд Ишлер, кој ги превел правилата на овој спорт на германски. Роланд Гелднер станал првиот претседател додека Ишлер бил првиот капитен на тимот; изборот на боите црвена и сина боја, биле преземени од Веслачкиот клуб Базел.
На 10 декември 1893, Базел го одиграл својот прв натпревар во историјата на Стадионот Ландхоф против Реалшулертурнфераин од Базел, победувајќи со 2-0.
Периодот околу крајот на векот
Во 1895 била основана "швајцарската фудбалска асоцијација", иако сè уште без ФК Базел. Две години подоцна, Базел имал 100 члена. Во сезоната 1897-1898 се одржало првото издание на швајцарскиот куп, но дури и тогаш без учество на Базел.
Во сезоната 1898-1899 Базел учествуваше за првпат во првенството. Таканаречената Серија А, која претставувала највисоката лига по ранг во Швајцарија, се играла во три регионални групи, каде соодветните победници се квалификувале за финалето на групата. Базел испаднал после два натпревари против Олд Бојс. Во купот 1899 година, загубиле од Англо-американски Цирих. Во сезоната 1902-1903, клубот ја прославил својата 10-годишнина. Во првенството, Базел завршил на третото место во "Централната Група", што пак не е доволно за пласман во финалето. Победник била екипата на Јанг Бојс.
Во сезоната 1906-1907, клубот за првпат бил победник во својата првенствена група во Серија А. На тој начин стигнале до финалето, но таму загубиле од подоцнежниот шампион Сервет (1:5) и Јанг Фелоус Цирих (2:3), завршувајќи на последното место во финалната група (од три клуба). Сезоната 1912-1913 е посветена на управувањето на клубот од страна на англичанецот Перси Хемфрис, првиот тренер во историјата на клубот
Време во текот на Првата светска војна
И покрај избувнувањето на Првата светска војна швајцарското фудбалско првенство не било прекинато, и во сезоната 1913-1914 Базел го освоил второто место во "Централната група" на швајцарската Серија А. Но, само една година подоцна, во 1915 година, голем број од активните фудбалери пријавени во швајцарската асоцијација биле земени на воена служба. Базел ја завршил сезоната на третото место. Кон крајот на војната во 1918 година, исто така голем проблем претставувало тоа што многу фудбалски игралишта биле претворени во полиња за компир. Базел го освоил второто место во регионалната група во сезоната 1917-1918 и на тој начин пак не успеал да се пласира во финалната група.
Развојот од 1920 година
Во сезоната 1919-1920 во клубот дошол австрискиот играч од средниот ред Густав Пуцендоплер (кој подоцна ќе биде тренер на Базел во сезоната 1930-1931), кој исто така се смета за еден од првите странци во клубот. Но ниту ангажирањето на Пуцендоплер не помогнало да се освои првото место централната група, завршувајќи повторно како втор со голем заостаток од 8 бода зад Јанг Бојс. Следната сезона била ужасна за Базел. Клубот завршил на 7. место и само поради подобрата гол-разлика од Луцерн избегнал испаѓање. Веднаш по завршувањето на срамната сезона, управата на клубот интервенирала со назначување на некогашниот германски репрезентативец Макс Бруниг за тренер на клубот. Бруниг станал само вториот тренер во 30-годишната историја на клубот. Во 1924 година, градските соперници Нордстерн Базел го освоиле првото место во "централната група", додека Базел завршил на 3. место. Во финалната група на Серија А, шампион бил Цирих.
Конечно, долго очекуваниот успех бил постигнат во сезоната 1929-1930 кога под водство на унгарскиот тренер Јулиј Картеш Базел победил во централната групата. Сепак, во финалната група во која овој пат имало 6 клуба (наместо дотогашните три), Базел го освоил последното место со само една победа над Биел-Биен со 1-0. ВО 1933 година, дошол првиот позначаен трофеј за клубот, откако во финалето на Купот на Швајцарија со 4-3 го победиле Грасхопер. Во сезоната 1938-1939, клубот го освоил последното дванаесетто место и на тој начин испаднал од највисоката дивизија во швајцарскиот фудбал.
Периодот околу Втората светска војна
Исто како и за време на Првата светска војна, така и за време на Втората светска војна, натпреварите од првенството на Швајцарија биле изиграни. Базел се вратил во Серија А во 1942 година, и успел да избегне повторно испаѓање завршувајќи на 13. место во конкуренција на 14 клубови во својата повратничка сезона. Меѓутоа испаѓањето било неизбежно во сезоната 1944-1945. Тие се вратиле во највисоката конкуренција само една година подоцна, а во 1947 година, за вторпат во историјата Базел го освоил швајцарскиот куп. Од 1949 година, Стадионот Ландхофт бил повторно граден. Во 1950 година, Базел бил вицешампион со два бода зад Сервет. Откако завршиле со реновирање на стадионот, бил оргенизиран меѓународен турнир.
1953: Првата титула шампион на Швајцарија
Во 1953 година, Базел го освоил швајцарското првенство за првпат во историјата на клубот. Со само еден пораз во 26 натпревари тимот под водство на тренерот Рене Бадер го освоил првото место во лигата со четири бода предност во однос на Јанг Бојс. Сепак, овој успех не му се повторил на клубот во текот на следните години, но тие речиси редовно завршувале во средината на табелата.
Подеми и паѓање
Базел го освоил својот прв трофеј во новата деценија во 1963 година; под водство на чехословачкиот тренер Јиржи Соботка, тие триумфирале во Купот на Швајцарија по победата од 2-0 над Грасхопер во финалето. Но, Базел започнал да игра важна улога во швајцарскиот фудбал во доцните 1960-ти под раководството на германскиот тренер Хелмут Бентхаус. Тој на располагање имал неколку квалитетни играчи како што се Рене Хаслер, Отмар Хицфелд и Карл Одермат. Првата лигашка титула под водство на Бентхаус како тренер на Базел, дошла во сезоната 1966-1967, завршувајќи со еден бод пред Цирих. Истата сезона Базел го освоил и купот со победа над Лозана во финалето. Благодарение на одличните резултати на домашната сцена, Базел играл во квалификациите за Европскиот куп, за првпат во историјата на клубот, во 1968 година, но биле елиминирани во првиот круг од турнирот, од дански Видовре. Следната првенствена титула на Базел дошла во сезоната 1968-1969, кога тие уште еднаш завршиле со само еден бод над првиот следач, кој овојпат била екипата на Лозана. Ова значеше дека Базел ќе има нова европска авантура, но тие уште еднаш не успеале да ја надминат првата пречка, откако биле поразени од шкотскиот Селтик.
Во сезоната 1969-70, уште еднаш, Базел ја освоил лигата со бод повеќе од Лозана. Во своето трето учество во Европскиот куп во сезоната 1970-71, тие конечно ја минале првата фаза (елиминирајќи го Спартак Москва) и стигнал до вториот круг, каде загубиле од подоцнежниот шампион Ајакс со вкупен резултат 5-1. Базел не ја задржат својата титула следната сезона и покрај тоа што завршиле со ист број на бодови како шампионите, Грасхопер, кој биле подобри во меѓусебниот двобој за титулата со 4-3. Откако ја загубиле титулата во оваа сезона, Базел потоа освоил две титули во лигата по ред, во сезоните 1971-1972 и 1972-1973. Тие, исто така, го освоиле и Лига купот во 1972 година. Во Европа, Базел не успеал да импресионира, испаѓајќи во првата фаза од унгарскиот Ујпешт во сезоната 1972-73, но во сезоната 1973/74 тие се истакнале со перуанската легенда Теофило Кубиљас во своите редови, стигнале до четврт-финалето елиминирајќи ги Фрам од Рејкјавик и Клуб Брухе, пред тесно да загубат од Селтик со вкупен резултат 5-6. И покрај подобрувањето на Базел на европската сцена, тие не успеале да ја освојат лигата во следните четири години, но го освоиле Купот на Швајцарија во 1975 година, победувајќи го Винтертур со 2-1 по продолженија.
Долго очекуваната шампионска титула дошла во сезоната 1976-1977, откако тие го победиле Сервет во разигрувањето. Така, Базел се вратил во натпреварите од Европскиот Куп на шампиони но биле поразени во првиот круг, уште еднаш, од страна на Вакер Инсбрук. По успехот во сезоната 1976-1977, Базел поминал две сезони под својте стандарди завршувајќи во средината на табелата, но славата на клубот ќе се врати во се сезоната 1979-1980, кога Базел ќе ја освои својата 8-ма титула во Националната лига А, преку плејофот. Сепак, тренерот Хелмут Бентхаус го напуштил клубот во 1982 година и во следните сезони во перформансите на Базел бил забележан голем регрес кој ќе доведе дури до испаѓање во Националната лига Б во сезоната 1987-1988. Неколку тренери дошле и си заминале од Базел, сè додека клубот конечно не се вратил во Националната лига А во 1994 година под водство на Клод Андреј. Базел избегнал испаѓање за три бода во нивната прва сезона по враќањето во највисоката дивизија, но Андреј бил отпуштен и заменет со Карл Енгел. Енгел го доведе Базел до петтото место во неговата прва сезона на чело и солидно место во средината на табелата во сезоната 1996-1997, но тој бил отпуштен по слабиот старт на сезоната 1997-1998, во кој Базел го освоил второто место одоздола на табелата. Јерг Бергер потоа ја презел функцијата, но неговиот мандат траел само една година пред на чело да дојде Кристијан Грос. Во годините што следат Грос ќе се претвори во најуспешниот тренер во историјата на Базел
2002-денес; Доминација во Швајцарија и пробив на Европската сцена
Во 2002 година, под водство на Кристијан Грос, тимот го освоил првенство и купот. Следната сезона учествувале во Лигата на шампионите, исклучително важен настан, како еден од ретките швајцарски тимови во историјата кој успеале да учествуваат во втората групната фаза (осмина-финална) од ова натпреварување. Во таа сезона, тимот успеал да победи екипи како Селтик, Депортиво Ла Коруња, Спартак Москва и Јувентус, а играле нерешено двапати со Ливерпул и еднаш со Манчестер Јунајтед на Олд Трафорд.
Во сезоната 2005-2006 (откако биле прерано елиминирани од Лигата на шампионите) тимот стигнал до четврт-финалето од Купот на УЕФА, каде бил исфрлен од страна на Мидлзборо.
На 13 мај 2006, Базел на неверојатен начин ја загубил титулата во домашното првенство, по поразот со 1-2 на домашен терен од Цирих, во последното коло од првенството. Голот за титула на Цирих го постигнал одбранбениот играч Јулијан Филипеску во 92-рата минута; двата тима завршиле со освоени 78 бода, но Цирих поради подобрата гол разлика станал шампион. Денот се памети, особено заради многу тешките судири што следеле меѓу навивачите на двата клуба. Двете страни предизвикале оштетувања на некои структури на стадионот.
Во сезоната 2006-2007 сезона тимот бил елиминиран од групната фаза на Купот на УЕФА, а во изданието 2007-2008 на истото натпреварување бил елиминиран од Спортинг Лисабон во шеснаестина-финалето.