cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Младичот што спие на пладне
замрачен бакнеж среде пладне
Од тревата се крева хор на мртвите љубовници
Мојот брод граден од винова лоза
Има час кога сè е мртво од сон
Има час кога се проучувам дали сум луд
Вечер е
и доаѓаат многу луѓе да те разбудат
Ти ја црташ картата на ѕвездите
Разбуди се о младичу
и раскажи ни ги соновите
па на убав коњ ќе одјавам до Железна Река
Со ранет цвет ја закопчувам кошулата од ветер
кажи со каков пијалак се служиш во сонот
што не се разбудуваш о младичу.
Кога на почетокот на 1960-тите се појавиле неговите први стхозбирки тоа претставувало своевидна револуција во поетскиот јазик во тогашните југословенски простори.
Во песната Младичот што спие на пладне Павловски се откажува од формите на традиционалниот стих, а својата песна ја сведува само на метафоричноста. Се смета дека толкаво богатство на фигуративност не познава ниту една друга поезија во македонската книжевност. Тој негов творечки принцип ќе го применува низ целиот свој поетски опус.
Павловски во својата песна е истовремено дете, мудрец и бунтовник кој ја бара својата слобода. Веќе афирмиран како исклучителен поет во Македонија и во поранешна СФРЈ, Павловски како поетски гениј од кого зрачи силна енергија на македонскиот збор.
Павловски интензивно го живее митот за Македонија и преку својата силна уметничка творечка индивидуалност, во која ја велича својата земја, покажува како се сака Македонија. Според Меѓународниот биографски центар (ИБЦ) во Кембриџ, Павловски е единствениот македонски поет, есеист и патописец, застапен меѓу петстотините личности кои го одбележаа преминот во новиот милениум.
Секоја песна на Павловски, длабоко произлегува од неговиот живот, од неговата врска со сите времиња на сопствениот народ и неговото битие. Движејќи се по своите патишта, тој во творештвото не само што се открива себеси, туку и македонскиот народ, кој како вечен мит од најдревните времиња до денес, па и во иднина ќе биде светла точка на светската историја.
1857 во уметноста
1857 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Клеточно јадро
Само еукариотските клетки имаат морфолошки диференцирано јадро. Тоа е неопходна компонента на клетката, бидејќи содржи наследен материјал. Формата на јадрото зависи од формата на клетката: во топчести и кубични клетки е топчесто, во издолжени клетки-овално. Понекогаш може да има и поинаква форма, на пример, кај некои видови леукоцити, кај кои е сегментирано.
Јадрото е основна компонента на клетката. Тоа е една од најзабележителните структури во еукариотската клетка. Во јадрото се извршуваат најсуштинските процеси поврзани со размножувањето и наследството. Повеќето клетки имаат по едно јадро. Исклучок од ова се клетките со две јадра на некои габи, праживотни, како и клетките на црниот дроб или оние со повеќе јадра (клетките на напречно-пругастите мускули). Меѓутоа, постојат и клетки без јадро (како еритроцитите и ситестите клетки на спроводното ткиво кај растенијата). Тие го губат своето јадро во определен делбен стадиум од развитокот и стануваат безјадрени клетки. Јадрото најчесто има топчест облик, а големината обично е пропорционална со големината на клетката. Доколку од една клетка се извади јадрото, таа по одредено време ќе престане да функционира, но доколку на местото на тоа јадро се стави јадро од друга клетка, клетката ќе продолжи да функционира, меѓутоа со особини на клетката од која е извадено јадрото. Кај секое јадро се разликуваат:
NGC 5740
NGC 5740 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5740 се споменува и како UGC 9493, MCG 0-38-3, CGCG 20-8, KCPG 434A, IRAS 14418+0153.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5740 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5740 има привидни димензии од 2,8' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 44 м 24,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +1° 40' 48"". Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Други поделби
Проучување на NGC 5740 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52641. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 243; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 326. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1613.
Рита Ора
Рита Сахаџију Ора (Rita Sahatçiu Ora; Приштина, 26 ноември 1990 година) е британска пејачка, текстописец и глумица со албанско потекло. Живее и работи во Лондон. Рита Ора го објавила својот деби албум наречен „Ора“ во 2012 година, кој дебитирал на првото место во Велика Британија. Албумот Ора произведе три хита „Hot Right Now“, „How We Do (Party)“ и „R.I.P“, па токму затоа Рита стана изведувач со најмногу хитови на првото место во Велика Британија во 2012 година.
Нејзиниот втор албум „Phoenix“ беше објавен во ноември 2018 година. Водечкиот сингл „Your Song" се најде во топ 10 во Велика Британија, како и следните синглови „Anywhere“ и „Let You Love Me“, кои беа на првите пет места во Велика Британија, по што Рита стана првиот британски соло изведувач со тринаесет најдобри 10 синглови во Велика Британија.
Ран живот
Рита е родена во Приштина, Косово (СФРЈ). Нејзината мајка Вера е психијатар, а нејзиниот татко Бесик Сахатчију е економист и основач на паб. Рита има постара сестра Елена (која е дел од нејзиниот менаџерски тим) и помлад брат Дон. Родена е како Рита Сахатчију, но нејзините родители подоцна додадале Ора (што на албански значи „време“) за да може полесно да се изговара.
Нејзиното семејство се преселило во Лондон, Англија 1991 кога таа имала една година. Таа пораснала во Нотинг Хил во западен Лондон, каде што го посетувала училиштето ''Св. Кутберт и основното училиште Св. Матеј, каде што ја завршила театарска школа Салвија Јанг'' по дипломирањето. Почнала да пее уште како помлада.
2007—2010 година: Почеток на кариера
Рита често настапувала пред публика во Лондон, а понекогаш и во пабот на нејзиниот татко. Во 2007 година Рита првпат се појави во песна кога пеела придружен вокал во песната „Awkward“ на Крег Дејвид, а потоа повторно во 2008 година во песната „Where's Your Love“ со Триничи Стајдер. Таа не се појавила официјално во двете песни. Таа се појави во две песни од албумот на Џејмс Моросон „Songs for You, Thruths for Me“, како придружен вокал.
Во 2008 г. таа се појавила на аудиција за Евровизија: Потребен си ѝ на својата земја, што се емитуваше на BBC One како британски изведувач за Евровизија 2009 година и се квалификувала, но се повлекла од натпреварувањето по неколку епизоди затоа што „таа не се чувствувала добро“ и сметала дека „тој предизвик не е за неа“. Нејзината менаџерка, Сара Стентен (која исто така работела со Ели Голдинг, Џеси Џеј и Конор Мејнард), подоцна изјавила дека Рита се пријавила на натпреварот бидејќи во тоа време чувствувала дека само така може да стекне популарност. Сара исто така рекла дека натпреварот нема да ѝ помогне да стане соло пејач, туку дека ќе ѝ го отежне тоа.
Наскоро, менаџментот на Рита ја контактирала американската издавачка куќа Рок нација, и им било кажано за тоа. Рита потпишала договор за објавување со Rock Nation во декември 2008 година, како еден од нејзините први договори. Таа направила камео изведба во музичкиот спот на Џеј Зи за песната „Young Forever“ (2009) и музичкиот спот на Дрејк за „Over“ (2010). По потпишувањето на договорот, Рита го снимила албумот и сакала да го издаде, но издавачката куќа ја советувала да не го стори тоа, и таа започнала да работи на нов материјал за нејзиниот деби албум.
2011—2013: Пробив и Ора
Во текот на 2011 година, Рита објавила кавери и видеа од нејзината работа на нејзиниот деби албум на YouTube. Нејзините видеа го привлекле вниманието на ДиЏеј Фреш, кој во тоа време барал женски изведувач за неговиот хит „Hot Right Now“. Рита ja отпеала песната што излегла на 12 февруари 2012 година, и се нашла на првото место на музичките листи во Обединетото Кралство. Во текот на февруари 2012 година Рита настапила на турнејата на Дрејк Club Paradise Tour во Велика Британија.
Првиот сингл од нејзиниот деби албум „R.I.P“ (со Тина Темпо) бил објавен на 6 мај 2012 година. Песната се појавила на врвот на топ листите во Обединетото Кралство, што ја направило број еден соло изведувач. На 12 август 2012 година била објавена песната „How We Do (party)“, која достигна број еден во Велика Британија и Ирска. Тоа бил втор сингл на Рита каде се појавила како соло изведувач, а третиот излегол во 2012 година.
Додека била на турнејата на Coldplay, таа најавила дека нејзиниот деби албум ќе се вика Ора. Албумот бил објавен на 27 август 2012 година во Европа и Австралија и се најде на првото место на топ листите во Велика Британија. Рита била номинирана за Најдобар нов изведувач, Пуш изведувач и најдобар изведувач од Велика Британија / Ирски на MTV Europe Music Awards 2012. Во септември 2012 година било најавено дека Рита ќе настапи на турнејата „Еуфорија“ на Ашер во Велика Британија, која започнала во јануари 2013 година. Но, турнејата била откажана поради „професионалните и личните обврски“ на Ашер. Од 23 до 30 октомври 2013 година Рита ја одржала својата прва турнеја, Ora Tour, во САД.
„Shine Ya Light“ бил објавен на 4 ноември 2012 година и станал четвртиот по ред сингл меѓу првите десет на топ листите во Велика Британија. На 26 ноември 2012 година, Рита се појавила како специјален гостин на концерт во Тирана, Албанија на 100-годишнината од независноста на Албанија. Ора ја одржа својата прва турнеја во Велика Британија под покровителство на Radioactive Tour, во јануари 2013 година, за да го промовира својот албум. Таа била номинирана за три награди на Brit Awards во 2013 година, вклучувајќи ја и наградата за најдобар нов британски уметник.
2013—2017: Одвојување од Roc Nation и други проекти
Во јануари 2013 година, Рита изјавила дека нејзиниот втор албум ќе биде почист и ќе има повеќе насоки од првиот. На 26 февруари 2013 година, таа изјавила дека нејзиниот втор албум покажува поинаков агол на „парти девојка“. На 24 мај 2013 година таа настапила на In New Music We Trust. На 28 јуни 2013 година Рита настапила на пирамидната сцената на фестивалот Глестборн.
На 18 мај 2014 година, песната „I Will Never Let You Down" се појавила на првото место на топ листите во Обединетото Кралство, станувајќи четврта по ред песна на Рита за постигнување на тој резултат, и трета како соло изведувач. Во јули 2014 година, Рита ја издаде песната "Black Widow" со Иги Азејлија, која се појавила на првото место во Обединетото Кралство, и за првпат се најде на првите десет листи во САД, каде што била на третото место. На 14 декември 2014 година, Рита настапила на Божиќ во Вашингтон, снимана во Националниот музеј. На 22 февруари 2015 година, на 87-то издание на Оскари, таа ја изведе песната „Благодарен“, која се појави во филмот Зад светлината. 28 јуни 2015 година Рита ја објави песната „Poison“, која се најде на третото место во Велика Британија, со што стана нејзин шести топ пет сингл во земјата.
Во декември 2015 година, Рита покренала тужба против Rock Nation, барајќи да ѝ биде раскинат договорот бидејќи го потпишала во 2008 година, и дека е „неважечки“ поради калифорнискиот „седумгодишен договор“. Тужбата исто така содржела дека таа е „должна да издаде само еден албум и да не прави повеќе по објавувањето на првиот“ и дека нејзината врска со Roc Nation е „непоправливо оштетена“. Нејзината тужба го содржела и фактот на заработка, во кој таа вели дека Rock Nation добила дваесет и пет проценти од заработката. Во јануари 2016 година, Rock Nation поднесе тужба против Рита за кршење на договорот. Последното судење се одржало во мај 2016 година.
Во јуни 2016 година било објавено дека таа потпишала договор со Atlantic Records. На 3 септември 2016 година таа настапила на концерт во Рим, заедно со други албански уметници и косовскиот оркестар.
2018 година - сегашност:
На 26 мај 2017 година Рита ја објавила првата соло песна по скоро две години, наречена „Your Song“, која се најде на седмата позиција во Велика Британија. Вториот сингл „Anywhere“ стана единаесеттиот топ десет сингл во Велика Британија и се најде на второто место.
Во јануари 2018 година, Лиам Пејн и Рита ја објавија песната „For You“, од албумот за филмот Педесет нијанси - ослободени, во кој глумела и Рита. Во февруари, песната се искачила на осмото место во Обединетото Кралство, со што стана дванаесетти сингл на Рита, а таа стана трета британска уметница која има најмногу топ десет синглови. Во мај, Рита ја издала песната „Girls“, заедно со сите жени изведувачи, како Карди Би, Чарли Екс-Си-Екс и Биби Реџа.
На 18 септември 2018 година, Рита го открила името на нејзиниот втор албум „Phoenix“, а истиот ден, албумот бил достапен за претпродажба. На 24 септември, го издала четвртиот сингл од албумот „Let You Love Me“. Синглот се искачил на четвртото место во Велика Британија, со што Рита била тринаесетти топ 10 сингл, соборувајќи 30-годишен рекорд за топ 10 синглови од британска жена соло уметник (претходно го држеа Ширли Беси и Петула Кларк).
Финале на УЕФА Лигата на шампионите во 2003 година
Финале на УЕФА Лигата на шампиони во 2003 година — финале на Лигата на шампионите 2002-03, кое се одиграло на Олд Трафорд во Манчестер, Англија, на 28 мај 2003 година. На натпреварот се натпреварувале двата италијански тимови: Јувентус и Милан. Натпреварот бил првиот во историјата на Лигата на шампиони каде во финалето се сретнале две италијански екипи.
Милан победил по изведување на пенали откако по 90 минути и дополнителните 30 не бил постигнат гол. Со освојувањето на купот, Милан дошол до својот шести успех во Европскиот куп и Лигата на шампионите.
Натпревар
И Јувентус и Милан имаале повреди на своите одбанбени позиции. Игор Тудор се повредил на почетокот од натпреватор и бил заменет од Алесандро Бириндели, додека Роке Жуниор од Милан се повредил во продолженијата поради замор.
Прегледот на пеналите предизвикало контроверзии кај некои навивачи, бидејќи повторувањата покажале дека Дида бил пред линијата на голот, кога ги спасил пеналите на Давид Трезеге, Марсело Залајета и Паоло Монтеро. Како и да е, Андриј Шевченко го извел победничкиот пенал и станал првиот украински фудбалер кој победил на Европскиот куп.
Киро Стојанов
Монсињор д-р Киро Стојанов (Радово,, ) е моментен католички бискуп на Скопската бискупија, како и Струмичко-скопски епарх за Католиците од византиски обред во Македонија. Стојанов е првиот католички бискуп од македонска националност по 104 години. Тој се заредил во 1986 година како свештеник, од 1999 до 2005 година бил помошен бискуп на Скопската бискупија со чело на бискупот Јоаким Хербут. Во 2003 година се зачленил во малтешкиот ред.
Хроматин
Хроматинот е најважниот дел на јадрото. Во неговиот состав влегуваат молекули на ДНК кои се носители на генетичката информација. Хроматинот е изграден од хроматински нишки. Се јавува во две форми, и тоа како хетерохроматин и како еухроматин.
Хетерохроматинот е спирализирана форма на хроматинските нишки, се обојува интензивно со базични бои, а во однос на синтезата на РНК е неактивна форма на хроматинот.
Еухроматинот претставува деспирализирана форма на хроматинските нишки, која многу слабо се обојува и е активна форма на хроматинот.
Огбомошо
Градот Огбомошо се наоѓа во областа Ојо во југозападна Нигерија. Овој град бил основан во 17 век од воините кои го бранеле Јорубаланд од освојувачките фулански џихадисти. Огбомошо брои 1,1 милион жители.
Повеќето од населението на градот припаѓаат на јорубската етничка група, најголемата во Нигерија. Огбомошо има универзитет и локална телевизиска станица која е огранок на националната мрежа.
Спортскиот стадион во Огбомошо има капацитет од 10,000 седишта и е домашен терен на втората дивизија од професионалната фудбалска лига.
Главни земјоделски призводи од Огбомошо се маниока, житарици, тутун и памук.
Ибадан
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 2em; width: 22em; text-align: right; font-size: 0.86em; font-family: lucida grande, sans-serif; line-height: normal;">
<div style="border: 1px solid #ccd2d9; background: #f0f6fa; text-align: left; padding: 0.5em 1em; text-align: center;">
Ибадан, Нигерија
Ибадан (Èbá-Ọdàn) е главен град на нигериската област Ојо. Тој воедно е и најголем град во истата, а се наоѓа во југозападниот дел на Нигерија, 78 милји далеку од Лагос и е позната транзитна точка меѓу крајбрежниот регион и областите на север. Неговото население се проценува на околу 3,800,000 жители. Се смета дека ова е најголемиот автохтон град во Африка, јужно од Сахара. Ибадан бил центар на администрацијата на стариот Западен Регион од деновите на британското колонијално владеење. Делови од античките заштитни ѕидови на градот сè уште стојат до денес. Најбројни жители на градот се Јорубанците.
Историја
Ибадан, опкружен со седумте ридови, е вториот најголем град во Нигерија. Неговото постоење започнало кога бандите на одметниците на Јоруба (по колапсот на јорупската Ојо Империја) почнале да се населуваат во областа кон крајот на XVIII век, привлечени од неговата стратегиска местоположба меѓу шумите и рамнините. Предколонијалната историја се засновала на милитаризам, империјализам и насилство. Областа околу Ибадан, а самиот Ибадан, станале британски протекторат во 1893 година. Ибадан станал главен трговски центар, што е и денес.
Економија
Со својата стратешка положба на железничката линија која ги поврзува Лагос и Кано, градот е центар за трговија на маниока, какао, памук, гума и палмово масло. Главни индустриски гранки во областа се оние за преработка на гума, цигари и земјоделски производи.
Географија на Јужна Кореја
Земјата, вклучувајќи ги и сите нејзини острови, лежи на 33° и 39° СГШ и 124° и 130° ИГД. Нејзината вкупна површина е 100.032 квадратни километри.
Јужна Кореја може да се подели на четири општи региони: источен регион со високи планински масиви и тесни крајбрежни рамнини; западен регион со широки крајбрежни рамнини, речни сливови и ридови; југозападен регион на планини и долини; и југоисточниот регион доминиран од широкиот басен на реката Нактонган.
ГЖС „Скопје“
Железничка станица „Скопје“ — дел од комплексот наречен Транспортен центар кој е завршен во 1981 година. Има 10 колосеци поставени на масивен бетонски мост, долг 2 km.
Географија на Јужна Кореја
Земјиштето на Јужна Кореја е главно планинско, од кое поголемиот дел не се обработува. Низините, кои се наоѓаат првенствено на запад и југоисток, сочинуваат само 30% од вкупната површина на земјиштето.
ГЖС „Скопје“
Се наоѓа на помалку од 1 km од центарот на Скопје.
1856 во уметноста
1856 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Географија на Јужна Кореја
Околу три илјади острови, претежно мали и ненаселени, лежат во западниот и јужниот брег на Јужна Кореја. Чеџу е околу 100 километри од јужниот брег на Јужна Кореја. Тој е најголемиот остров во земјата, со површина од 1.845 квадратни километри. Чеџу е исто така место на највисоката точка на Јужна Кореја: Халасан, изумрен вулкан, кој достигнува 1.950 метри надморска височина. Јужна Кореја има 20 национални паркови. Еколошкиот парк Сунчон и првиот национален парк на Чирисан.
Врнежите се концентрирани во летните месеци од јуни до септември. Јужниот брег е предмет на доцни летни тајфуни кои носат силни ветришта, обилни дождови и поплави. Просечните годишни врнежи варираат од 1370 милиметри во Сеул до 1.470 милиметри во Пусан.
Хисао Ками
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Летните олимписки игри 1964.
1855 во уметноста
1855 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Оди, Куче. Оди!
'''Оди, Куче. Оди!''' (Go, Dog. Go!) — книга за деца на американскиот писател П. Д. Истман од 1961 година.
Во 2021 година бил снимен серија за Оди, Куче. Оди! во Соединети Држави и Канада, во режија на Ендру Данкан и Киран Шангера.
Биметалистички стандард
Биметалистички стандард или биметализам — облик на златен стандард во кој вредноста на домашната валута е врзана истовремено и за златото и за среброто. Биметализмот бил најразвиен во Франција, која го напуштила во 1878 година. Тој бил во употреба и Велика Британија до 1816 година, кога парламентот го забранил слободното ковање сребрени пари и дозволил само ковање златни пари. Во САД, биметализмот бил воспоставен со Законот за ковање (The Coinage Act) од 1792 година, а со разни прекини се применувал до 1873 година, кога Конгресот го избришал среброто од списокот на монети.
Опис и одлики
Во биметализмот, вредноста на домашната валута е утврдена во однос на златото и на среброто. На пример, во САД, пред Граѓанската војна, еден сребрен долар вредел колку 371,25 зрна сребро (едно зрно = 1/48 унци), а еден златен долар вредел колку 23,22 зрна злато. Сето тоа значело дека еден златен долар вредел колку 16 сребрени долари. Притоа, валутата направена од злато и од сребро служела како законско средство за плаќање. Предноста на биметализмот се состоела во тоа што ја намалувала нестабилноста на цените во споредба со ситемот во кој функционираат пари изработени само од еден метал. Имено, ако златото станело ретко, тогаш земјата ковала пари од сребро и тоа спречувало да дојде до намалување на паричната маса и на цените. Меѓутоа, главниот проблем на биметализмот се состоел во тоа што водел кон истиснување на повредниот метал од прометот. На пример, ако пораснела цената на златото во однос на среброто, луѓето го користеле златото за да купат сребро, а потоа, среброто го претворале во пари по службениот курс. Така, златото исчезнувало од прометот во кој останувале само сребрените пари. Обратно се случувало ако дошло до пораст на цената на среброто во однос на златото. Оваа појава е позната како Грешамов закон според кој „лошите“ пари (парите кои ги има во изобилство) ги истиснуваат од прометот „добрите“ пари (парите кои се ретки).
NGC 1347/1
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1347/1 се споменува и како ESO 548-27, MCG -4-9-17, VV 23, IRAS 03275-2226, Arp 39, AM 0327-222.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1347/1 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 1347/1 има привидни димензии од 1,5' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 29 м 41,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 22° 16' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 12°.
Други поделби
Проучување на NGC 1347/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12989. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 312; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5879. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 908.
Крсто Андонов
Животопис
Андонов се претпоставува дека е роден околу 1886 година, зашто податокот што е впишан во белешките за неговиот живот очигледно е груб превид на нивниот составувач. Тој е син на македонскиот деец и даскал Бино Андонов. Прво се школувал во Цариград, но поради недостиг на средства се префрлил во Битолската гимназија којашто ја завршил во 1908 година. Негови учители биле Јордан Бадев Јанашлиев, подоцнежен администратор на весникот „Свободна реч“ во Софија, Петар Киров и Милан Небреклиев, кои по 1913 година стануваат преподаватели во машката гимназија во Хасково. Уште пред да го оформи гимназиското образование Крсто Андонов учителувал во Бешиште (1904-1905), во време кога грчките андарти атакувале врз селото настојувајќи да го зацврстат своето влијание во Мариово. Подоцна тој учителувал во родното Витолиште и во селото Палчиште. Токму во тие години комитството во Мариовскиот регион зема широк замав спротивставувајќи им се жестоко на туѓинските пропаганди. За разлика од татка си, кој бил идеолошки лабилен, Крсто пројавува видни симпатии кон револуционерното движење и активно го помагал. Понесен од илузиите дека со натамошна интелектуална надградба на сопствените духовни потенцијали ќе може да се вивне над тривијалноста на средината во којашто живее, тој се обидува во Белград да издејствува за себе стипендија од српската власт и откако не успева во својата намера се враќа пак во Македонија. По трагичната смрт на татка си, во текот на 1916-1918 година, обавувал должност на секретар-даночник во родното село Витолиште. Бил биен во април 1918 година кај Живовската Река, при патувањето од Витолиште за Живово, за да им испорача парична помош на семејствата кои имале свои регрути во војската. Мотивите за овој злосторнички чин остануваат неразјаснети. Можеби затоа и неговите убијци никогаш не се фатени од тогашните официјални власти.
Маричка битка
Маричката битка позната и како Втора Маричка битка, се одиграла на реката Марица близу до селото Черномен (денес Орменио во Грција) на 26 октомври 1371 помеѓу Отоманската војска предводена од Лала Шахин-паша и македонската војска на Волкашин Мрњавчевиќ и неговиот брат, деспотот Јован Углеша.
Позадина
Според еден од најстарите српски извори, како причина за почетокот на овој конфликт бил намерата на Углеша заедно со својот брат Волкашин да ги протера Османлиите од Македонија. Според германскиот историчар Цинкајзен оваа битка започнала поради заземањето на градот Пловдив кој денеска се наоѓа во Бугарија. Според турските извори пак, војната започнала поради обидот за заземање на Едрене и обидот за протерување на турските сили од Балканот односно од Румелија. Сепак, современите историчари сметаат дека не постои конкретен повод за избувнувањето на оваа војна. Според нив, деспотот Углеша чија земја се наоѓала во правецот на османлиската инвазија на Балканот сфатил дека Османлиите се голема опасност за него. Углеша со својата мудрост го избрал најидеалниот момент за напад. Султанот Мурат заедно со својата војска се наоѓал во Мала Азија а Лала Шахин-паша се наоѓал во Едрене.
Учесници
Освен двајцата браќа, според турските извори во битката учествувале и неверници од Босна, Унгарија и Влашка. Според Стојан Новаковиќ, браќата биле поддржани од Дејановичи и војводата Богдан. Според изворите може да се заклучи дека силите на Волкашин биде собрани во делот на Шар Планина а еден дел од нив се наоѓал помеѓу реките Вардар и Струма. Турските сили од друга страна биле четири пати помалку и биле околу градот Едрене. Според изворите силите на браќата броела од 20.000 до 70.000 додека пак Османлиите биле околу 11.000 војници.
Христијанската војска се собрала во главниот град на деспот Углеша - Сер, по што тргнала кон Едрене. Кога дознал румелискиот берлејбег Лала Шахин Паша побарал помош од султанот Мурат I. Султанот се упатил од Анадолија кон Едрене но по патот го опседнал градот Бига кој во тоа време бил под власта на каталаните и во кој град се наоѓал претендентот за османлискиот престол и внук на Мурат. Главно поради оваа причина султанот не успеал да пристигне на време.
Битка
Христијанските војски биле распоредени во камп кај Черномен на реката Марица. Бидејќи христијаните биле уверени во својата големина, тие не биле доволно претпазливи, а сигурно и не очекувале напад пред да пристигне султанот со анадолската војска. Ова било главната причина за лошата дисциплина меѓу христијанската војска и нејзиниот пораз.
Румелиската војска на чело со Шахин Паша била распоредена во околината на Едрене во очекување на султанот. Лала Шахин го свикал воениот совет, на кој била донесена одлука Хаџ Илбеги заедно со неговиот одред од 4.500 војници да го започне нападот. Вечерта на 25 и 26 септември 1371 година согледувајќи го кампот на христијанската војска, Илбеги забележал дека таа е многу голема, но според изворите христијанската армија тонела во ноќното пијанство и ваквата состојба била многу добра за напад. Според Халкондил, обезбедувањето на кампот не било организирано.
"Тие не само што не ги истераа Турците, туку и самите тие настрадаа бидејќи беа убиени и коските таму си ги оставија непогребени; Други пак загинаа од сечилото на мечот или пак беа одведени во ропство; Трети пак, малкумина, добија можност да се спасат и да побегнат"
Во борба загинале и двајцата претставители на походот - браќата Волкашин и Углеша. Околностите околу нивната смрт не е позната и нивната смрт е станала легенда. Според Мавро Орбини деспотот Углеша се удавил во обид да побегне преку реката Марица. Волкашин успеал да ја премине реката, но додека пиел вода бил задавен од страна на неговиот војсководец Никола Хрсојевиќ. Подоцна неговите останки биле однесени во манастирот Свети Димитар кај Сушица.
По битката
Лала Шахин не можел да се помири со големиот успех кој го направил Хаџи Илбеги па наредил да биде убиен. Воените успеси на Лала Шахин и султанот Мурат продолжиле. Синот на Волкашин, Крале Марко, го наследил татка си на престолот на прилепското кралство, но сега како вазал на Турците. Бугарија исто така останала во вазалски статус.
Со ова, Македонија и делови од јужна Србија потпаднале под Отоманска власт. Битката била дел од напредувањето на Отоманците во освојувањето на Балканот. Битката била проследена со заземањето на градовите Драма, Кавала и Сер во денешна Егејска Македонија.
Мавровско-гостиварски партизански одред „Кораб“
Мавровско-гостиварскиот партизански одред „Кораб“ била партизанска единица на НОВ и ПОМ, формирана во реонот на селото Маврово, во периодот од 30 септември 1942 до 21 мај 1943 година. Единицата била формирана од припадници на НОД од Мавровско и Гостиварско.
Во 1942 година Одредот извршил акции во близина на селото Трница и на превојот Буковиќ, а во зимата се повлекол на зимување.
На 14 март 1943 година во месноста „Арамиски камен“ на Бистра одредот повторно се активирал. При формирањето тој броел 15 борци, но набрзо се зголемил на 27 борци. За командир бил поставен Александар Радосавлевиќ, а за негов заменик Том Ѓелај. Политички комесар бил Слободан Пеповски, а негов заменик Чеде Филиповски - Даме.
На 27 април 1943 година одредот влегол во судир со балистите на Џемо Хаса во Ново Село. При тоа, четворица борци загинале (Злате Дамјановски, Анте Гиноски, Радован Цониќ и Боге Велјановски), десетмина биле заробени (Душко Поповиќ, Илија Антевски - Смок, Раде Угриновски, Драге Тодоровски, Трифко Андоновски, Христо Оџаклиевски, Злате Малакоски, Јаким Синадиновски, Антигона Туфа и Сина Димитровска), а осуммина успеале да го пробијат непријателскиот обрач. Подоцна, шестмина од десеттемина заробени борци од одредот (Душко Поповиќ, Илија Антевски - Смок, Раде Угриновски, Драге Тодоровски, Трифко Андоновски и Христо Оџаклиевски) биле осудени на смрт и на 17 мај обесени во Тирана. Останатите заробени партизани биле осудени на временски казни бидејќи биле малолетни.
Преостанатите борци од одредот влегле во составот на Мавровско-кичевскиот партизански одред, формиран на 21 мај 1943 година. Подоцна неговите борци од Мавровско и Гостиварско се издвоиле и во јули истата година го формирале првиот Мавровски партизански одред, кој дејствувал самостојно на подрачјето на Првата оперативна зона, до влегувањето во составот на Кичевскиот баталјон на 23 септември 1943 година за време на првото ослободување на Кичево.
Борци на одредот
Во состав на одредот влегле:
Томкрафт
Томас Брикнер (Thomas Brückner; познат по неговото сценско име Томкрафт; р. ) — германски диџеј и продуцент. Тој е специјализиран за прогресивна куќа и прогресивна музика за транс.
Кариера
Томкрафт почна да работи како диџеј во Минхен во 1994 година, преместувајќи се помеѓу техно и прогресивниот стил на транс. Следната година, ја издаде својата прва трака "Ова е нема куќа". Првпат го запозна Ениак во 1996 година, а двајцата веднаш почнаа да продуцираат музика заедно, почнувајќи со "Вива". Истата година излезе со патеката "Просац", но тоа не постигна успех сè додека не беше повторно објавен во 2001 година. Веќе една деценија работеше заедно со колегиот германски продуцент Ениак како експлозивен студиски тим, постојано гради возбуда и признанија со редовни изданија на познатата косовска снимка во земјата, меѓу другото.
Од крајот на 1990-тите до 2003 година, Томкрафт бил резидент диџеј во техно клубот во Минхен KW - Das Heizkraftwerk.
2002 година беше исто така година Томкрафт објави " Loneliness ", прогресивна вокална патека која беше на врвот на топ листите во Обединетото Кралство во мај 2003 година. По неговиот пробиен хит, тие се разделија начини со Ениак по некои несогласувања, и Томкрафт се постави за градење на својата репутација на подземјето сцена понатаму - со лансирањето на Great Stuff и последователните потписи на таков талент како Луценкирхен, Кобурн, Оливер Колецки, Јајце и Рамон Тапија.
2005 го видел лансирањето на Craft Music, нов излез за неговите продукции со сите други потпишани изданија третирани на ремиксот од самиот човек - со етикетата подложена на голем почеток во 2010 година за да го врати на врвот на куќата и техно музиката.
Бело-црвено-бело знаме
Бело-црвено-бело знаме (Бел-чырвона-белы сцяг) е поим со кое се именува националното и историско знаме на Белорусите, официјално знаме на Белоруската Народна Република (1918—1919), а во 1991—1995 официјално знаме на Република Белорусија. Знамето е со размер од 1:2 и е составено од три еднакви ленти во бела, црвена и бела боја.
Белоруска Народна Република
Во 1918, во услови на германска окупација на БНР, симболи на државата биле ова знаме и грбот од Пахонија. На 11 август во списанието „Волнаја Беларус“ («Вольная Беларусь») бил издаден првиот официјален опис на белоруското знаме и грб.
Меѓувоен период
Ова знаме било активно употребувано од белоруското национално движење во Западна Белорусија, како од политичките движења како Белоруската христијанска демократија, така и од неполитички општествени организации како на пример Општество на белоруските школи. .
Современ период
На 14 мај 1995 по иницијатива на претседателот на Белорусија, Александар Лукашенко, пил спроведен првиот референдум во независна Белорусија. На референдумот биле поставени 4 прашања, меѓу кои две биле за грбот и знамето на Белорусија. По референдумот, за новите грб и знаме се изјасниле 75,1 % од гласачите, а против 20,5 %. . Според поголем број Белоруси, резултатите и самиот референдум биле против Уставот и постоечките закони.
1854 во уметноста
1854 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Кордиљера Пајне
Кордиљера Пајне — планинска група во националниот парк Торес дел Пајне во чилеанската Патагонија. Се наоѓа 280 км северно од Пунта Аренас, и околу 1.960 км јужно од чилеанскиот главен град Сантијаго. Припаѓа на комуната Торес дел Пајне во провинцијата Елтима Есперанца од Мага Magанес и во регионот Антарктика Чилена. Не се објавени точни истражувања и се тврди дека објавените височини се сериозно надуени, така што повеќето од издигнувањата дадени на оваа страница се приближни. Пајн значи „сино“ на мајчин јазик Tehuelche (Aonikenk) и се изговара ПИЕ-не.
Врвови
Највисокиот врв на опсегот е Серо Пајне Гранде. Долго време се тврдело дека неговата височина е 3.050 м или 3.251 м, но во август 2011 година била искачена по трет пат, мерена со употреба на ГПС и се покажало дека е 2.844 м.
Трите кули на Пајне (Torres del Paine) го формираат централното парче на Парк Национал Торес дел Пајне. Сега се смета дека Јужната кула во Пајне (околу 2.500 метри во височина, е највисоката од трите, иако тоа не е дефинитивно утврдено. Првпат се е искачена во 1963 година од страна на Армандо Асте. Централната кула (околу 2.460 м во висина) за првпат се искачија во 1963 година од Крис Бонингтон и Дон Виланс . Во 2017 година, тројца белгиски алпинисти, Нико Фавресе, Сибе Ванхи и Шон Вилануева О'Дрискол, го направија првото бесплатно искачување по карпестото лице (околу 1.200 м или 4000 стапки).  Северната кула (околу 2.260 м во висина) за првпат беше искачена во 1958 година од Гвидо Монцино.
Другите самити го вклучуваат принципот на Куерно, околу 2.100 м во висина, и Серо Пајне Чико, кој обично се смета дек Е на околу 2.650 м.
Геологија
Опсегот е составен од жолтеникав гранит подметнат од сив габро-диорит лаколит и седиментни карпи навлегува, длабоко еродирани од ледниците. Стрмните, светло обоени лица се еродираат од построгите, вертикално споени гранитски карпи, додека подножјето и карпите со темни капа се седиментни селски карпи, во овој случај, флишот депониран во креда и подоцна преклопен.
Радиометриската старост за кварцен диорит во Серо Пајне е 12 ± 2 милиони години со методот на рубидиум-стронциум и 13 ± 1 милион години со методот на калиум-аргон. Попрецизна возраст од 12,59 ± 0,02 и 12,50 ± 0,02 милиони години за најраните и најновите идентификувани фази на упад, соодветно, беа постигнати со употреба на ураниум-олово методи на датира на единечни цирконски кристали. Базалниот габро и диоритот биле датирани според слична техника од 12.472 ± 0,009 до 12.431 ± 0,006 милиони години. Така, магмата била навлезена и кристализирана во текот на 162 ± 11 илјади години. Датирање со висока резолуција и одлична 3-Д изложеност на лаколитот и неговиот вертикален систем за хранење овозможуваат детална реконструкција на историјата на фосилните магми во Торес дел Пајне.
Пешачење
Националниот парк Торес дел Пајне — површина од 2.400 км2 — бИЛ прогласен за Биосферен резерват од УНЕСКО во 1978 година и прима околу 250.000 посетители годишно. Патеките и некои места за кампување ги одржува чилешката Национална шумска корпорација, а планинските колиби обезбедуваат засолниште и основни услуги.
Промагистрат
Промагистрат бил римски функционер кој имал власт и надлежности на магистрат, но не извршувал магистратски функции. Промагистратите биле воспоставени за време на Римската република, со цел да се обезбеди Рим да има свои намесници во сите прекуморски територии, наместо секоја година да се избираат сè повеќе магистрати.
Промагистратите биле именувани со указ на Сенатот (лат.: Senatus consultum). Како и сите акти на Сенатот, и овие именувања не биле потполно легални и римските народни собранија можеле да ги поништат и да именуваат нови.
Промагистратите можеле да бидат проквестори (наместо квестори), пропретори (наместо претори) и проконзули (наместо конзули). Промагистратите имале ист авторитет над својата провинција како и соодветните магистрати во Рим и имале ист број ликтори во придружба.
Исто така, имало и прокуратор кој вообичаено управувал со финансиите на провинцијата. Тој немал магистратска власт, но кога царот Клавдиј им дал власт, им овозможил да управуваат со провинцијата.
Институцијата промагистрат настанала поради тоа што Римјаните сметале дека е несоодветно да продолжат со зголемувањето на бројот на редовните магистрати за да можат да управуваат со новоосвоените провинции.
Намесникот на провинцијата имал скоро неограничена власт и максимално го оптоварувал населението со нови даноци и давачки. Исто така, имал потполн имунитет од кривично гонење додека бил на служба. Вообичаено било провинциските намесници повторно да се кандидираат за истата служба за да го избегнат кривичниот прогон.
Вера Кличкова
Вера Кличкова (, — етнолог, музеолог и фолклорист. Поранешна директорка на Етнолошкиот музеј на Македонија.
Животопис и образование
Кличкова е родена во Скопје во угледно занаетчиско семејство. По завршување на основно и средно образование, се запишала на Филозофскиот факултет во Скопје. За време на студиите била ангажирана како демонстратор во тогашниот Етнографски семинар од страна на професорот д-р Миленко Филиповиќ.
Кариера
Првото вработување на Кличкова било во велешката гимназија во 1936 година, кога била назначена како библиотекарка. Во 1940 година била назначена за суплент во истата гимназија. Во 1942 била вработена како библиотекарка во Градската општина во Скопје, каде работела до 1944 година, односно до нејзиното приклучување во редовите на НОВ. По демобилизирањето во 1945 година, таа била назначена да го води Етнолошкото одделение при Народниот музеј во Скопје. Во 1949 година била назначена за директор на Етнолошкиот музеј на Македонија.
За време на раководството со Етнолошкиот музеј, Кличкова достигнала бројни успеси и придонесла до значајни напредувања во организацијата и работата на музејот. Таа вработила млад кадар и се ангажирала за нивно остручување со цел тие да ги совладаат потребните теоретски знаења од областа на етнологија и музеологијата на Етнолошкиот факултет во Скопје. Во тој период била формирана препараторско-конзерваторска лабораторија со работилница. Исто така била воведена влезна и инвентарна книга за евидентирање на целокупниот етнолошки и музејски материјал, како и формирана стручна картотека во која се внесувале основните податоци за секој обработен предмет. Во музејот било формирно и ликовно-илустративно одделение каде што се вршело ликовен опис на предметите за стручната картотека, се подготвувал илустративен материјал за музејските изданија и се изработувале цртежи и фотографии како дополнување на етнолошките изложби и др. Кличкова е дополнително заслужна за уредување на музејското депо, со што биле создадени услови за формирање на етнолошки збирки во кои сите материјал биле средени и систематизирани по теми и локалитети.
Други активности
Покрај посветената работа во Музејот, Кличкова се залагала за ширење на музејската мрежа низ државата. За таа цел патувала во поголемите градови - Битола, Прилеп, Штип, Тетово - каде концепциски помогнала за формирање на музеи во истите градови. Таа паралелно се занимавала и со педагошка дејност, одржувајќи стручни предавања од областа на етнологијата и музеологијата. Дополнително, Кличкова се ангажирала за отворање спомен-кучи на познати преродбеници и активисти. Успеала да обезбеди средства и да ја уреди спомен-куќата на Ѓорѓија Пулевски во Галичник во 1949 година. Во соработка со вишиот кустос Милица Георгиева, во Тетово го уредила Меморијалниот музеј на Централниот комитет на Комунистичката партија на Македонија.
Прибирање на етнолошки материјал
За Кличкова било од особена важност прибирањето на етнолошки предмети од сите области на народното живеење и културата. Таа постојано организирала и учествувала во теренски патувања за прибирање на етнолошки и друг вид на музејски материјал. На теренските патувања, таа целосно раководела со прибирачката и научно-истражувачката работа. Ваквиот начин на работа довело до создавање на богат музејски фонд кој до времето на нејзиното пензионирање броел над 15.000 музејски предмети. Покрај етнолошки, Кличкова собирала и фолклорен материјал. Таа има собрано 120 изворни народни песни кои се средени и дадени во Радио Скопје.
Изложби
Кличкова евидентно се залагала за презентирање на етнолошкиот материјал на Музејот. За таа цел, уредила повеќе изложби со етнолошки теми и содржини, односно 20 тематски и 6 постојани изложби.
Тематски изложби
- Народната уметност во ФНРЈ, 1948 г. (Вера Кличкова била член на Организациониот одбор и учествувала во нејзиното уредување) - Уметничките занаети во Македонија и нивната примена денес, 1949 г. - Развој на куќата во Македонија, 1952 г. - Битола во 19 век (Народен музеј Битола), 1952 г. - Десетгодишна дејност на Етнолошкиот музеј, 1955 г. - Народни музички инструменти, 1959 г. - Народни уметнички изработки во Македонија, 1964 г. - Скопска Котлина-битови одлики, 1965 г. - Грнчарство во Македонија, 1975 г.
Постојани изложби
- „Народна носија“ - „Народно стопанство“ - „Поминок“ - „Народни ракотворби“ - „Амбиент од влашкото и турското малцинство“
Етнолошки филмови
Кличкова е прионер во областа на етнолошкиот филм во Македонија. Таа учествувала во снимањето на бројни етнолошки филмови со нејзин текст, сценарио и раководство.
- Велигденски обичаи во Порече, 1952/53 г. - Азот (предел од Велешко со зачуван бит), 1953/54 г. - Ѓурѓовденски обичаи во с. Булачани, Скопско, 1955 г. - Русалиски обичаи во Гевгелиско, 1956 г. - Рибарството во Катлановско Езеро, Скопско, 1962/63 г. - Мариовска свадба, 1964/66 г.
Станислав Лесновски
Станислав Лесновски (, 14 век) – македонски книжевник од 14 век, најзначајниот претставник на Лесновскиот книжевен центар. Работел во првата половина на 14 век во Лесновскиот манастир и, според Илија Велев, од 1353 година во Марковиот манастир покрај Скопје.
Книжевна дејност
Со своите ученици го уредил и препишал Станиславовиот пролог (1330), кој содржи и Кратко житие на Гаврил Лесновски (се чува во Архивот на САНУ, Белград), Минеј (Оливеров минеј, 1342) со химнографска Служба на Гаврил Лесновски, за кој изработил и орнаментика. Му се припишува уште еден минеј, т.н. месечен (од декември до февруари), како и пролог за раздобјето од септември до ноември (се чува во Софија). При евакуацијата на ракописната збирка од 55 дела на железничката станица во Ниш во 1915 година биле изгубени Оливеровиот минеј и Месечниот минеј. Неговите ракопис се занимливи и значајни за истражување на јазични, книжевни, химнографски, калиграфски и орнаментолошки особини на Лесновскиот книжевен центар од тоа време.
Рака (замок)
Рака — средновековен замок во близина на градот Кршко, Словенија. Тој е еден од најстарите средновековни замоци во Словенија.
Историја
Замокот за првпат се споменува во 1161 година под името Арх (германски: Arch), а во 1279 година се споменува како Каструм Арх (Castrum Arch). Изграден најдоцна во втората половина на 12 век од грофовите од Боген, бил наследен од грофовите Андечи, а потоа преминал во сопственост на војводите од Спанхајм. Замокот бил продаден од роднина на витезите Арчер на баронот Георг фон Шајер.