cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џорџ Пал
Ран живот и кариера
Како аниматор, тој ја направи серијата Папитунс во 1940-тигодини, што довело до добивање на почесен Оскар во 1943 година за "развој на нови методи и техники за производство на кратки предмети познати како Папитунс". Пал потоа се префрлил на филмови со живописно дејство со Големиот Руперт (1950).
Најдобро е да се запомни како продуцент на неколку научно-фантастични и фантастични филмови во 1950-ти години, како што се Кога светски судири, и 1960-ти, од кои четири соработки со режисерот Бајрон Хаскин, вклучувајќи ја и Војна на световите (1953). Тој самиот го режирал Том Пал (1958), Временска машина' (1960) и Прекрасен свет на браќата Грим'' (1962).
Смрт
Во мај 1980 година, тој починал во Беверли Хилс, Калифорнија, од срцев удар на возраст од 72 години и е погребан на Светиот крст гробишта, Калвер Сити , Калифорнија. Патувањето на Берг, на кое тој работел во тоа време, никогаш не бил завршен.
Награди и почести
Пал имал ѕвезда на Холивудската патека на славните на 1722 Вински Св. Во 1980 година, Академијата за филмска уметност и наука ја основа серијата "Џорџ Пал лекција за Фантазија во филм" во сеќавање.
Pal's Puppetoons Tulips Shall Grow и Џон Хенри и Инките-Poo (1946) биле додадени во библиотеката на Конгресот 1997 и 2015 во Националниот филмски регистар. Еден од Tubby на Туба модели, заедно со жаба и три жичени инструменти биле донирани на Smithsonian институција за Националниот музеј на американската историја.
Заштита
Филмската архива на Академијата ги сочувала неколку филмови на Џорџ Пал, меѓу кои и Џаспер и Бинсталк, Џон Хенри и Инки Пот и Радио Ререн.
Силување во Босанската војна
Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија (МКТЈ) објавил дека „систематското силување“ и „сексуалното ропство“ во време на војна е злосторство против човештвото, второ по военото злосторство геноцид. Иако МКТЈ не ги третирала масовните силувања како геноцид, многумина заклучиле од организираната и систематска природа на масовните силувања на женската бошњачка (босанска муслиманка) популација, дека овие силувања биле дел од поголема кампања на геноцид,   и дека војската на Република Српска (ВРС) спроведувала политика на геноцидно силување против босанската муслиманска етничка група.
Судењето на членот на ВРС, Драгољуб Кунарац, било првпат во која било национална или меѓународна судска практика, едно лице да биде осудено за употреба на силување како воено оружје. Широкото медиумско покривање на злосторствата на српските паравоени и воени сили врз бошњачките жени и деца, предизвикало меѓународна осуда на српските сили. По војната, биле произведени неколку наградувани документарни филмови, играни филмови и драми кои ги покриваат силувањата и нивните последици.
Позадина
Војната во Босна била прва каде масовното силување било признаено и процесуирано од меѓународен трибунал.
Геноцидното силување е одлика на кампањите кои вклучуваат етничко чистење и геноцид, бидејќи целта е да се уништи или насилно да се отстрани целната популација и да се обезбеди да не се вратат. Според Амнести интернешенал, употребата на силување за време на војна не е нуспроизвод на конфликти, туку однапред испланирана и намерна воена стратегија. Првата цел на овие масовни силувања е да се всади терор кај цивилното население, со намера насилно да се дислоцираат од нивната територија. Втората цел е да се намали веројатноста за враќање и реконституција со нанесување на понижување и срам на целното население. Историчарите како Ниал Фергусон го оцениле клучниот фактор зад одлуката на високо ниво да се користи масовно силување за етничко чистење како погрешен национализам.
Од своето основање, Социјалистичка Федеративна Република Југославија не претставувала платформа за внатрешно националистички чувства, а поединците кои се обидувале да ги разгорат тензиите ризикувале затворање, мачење или погубување. Во 1989 година, српскиот претседател Слободан Милошевиќ го разгорел српскиот националистички сентимент со говорот на Газиместан кој се однесувал на Битката за Косово. Чувствата на жртва и агресија кон Бошњаците дополнително биле поттикнати со претерани приказни за улогата што ја играле мал број Бошњаци во прогонот на Србите за време на геноцидот извршен од усташите за време на Втората светска војна. Српската пропаганда сугерирала дека Бошњаците главно потекнуваат од Турците. И покрај кампањите на омраза предводени од српската влада, некои Срби се обиделе да ги одбранат Бошњаците од злосторствата и морале да им се закануваат, вклучително и случаи кога војниците ќе објавиле на разглас дека „секој Србин кој штити муслиман веднаш ќе биде убиен“.
Пред почетокот на конфликтот, Бошњаците во Источна Босна веќе почнале да се отстрануваат од нивното вработување, да се отфрлаат и да им се ограничува слободата на движење. На почетокот на војната, српските сили почнале да го гаѓаат бошњачкото цивилно население. Откако градовите и селата биле обезбедени, војската, полицијата, паравоените сили и понекогаш дури и српските селани продолжувале со овие напади. Бошњачки куќи и станови биле ограбувани или срамнети со земја, цивилното население било сбирано на едно место, некои биле физички малтретирани или убиени во текот на процесот. Мажите и жените биле разделувани, а потоа држени во концентрациони логори.
Појава на силување
Српските сили формирале „логори за силување“, каде што жените биле постојано силувани, а ослободени само кога останувале бремени. Групните силувања и јавните силувања пред селаните и соседите не биле невообичаени. На 6 октомври 1992 година, Советот за безбедност на Обединетите нации формирал Комисија на експерти со која претседавал М. Шериф Басиуни. Според наодите на комисијата, очигледно е дека српските сили систематски го користеле силувањето и дека имало поддршка од командантите и локалните власти. Комисијата исто така известила дека некои сторители рекле дека им било наредено да силуваат. Други рекле дека употребата на силување е тактика за да се осигура дека целното население нема да се врати во областа. Напаѓачите им рекле на своите жртви дека ќе родат дете од етничката припадност на напаѓачот. Бремените жени биле приведени додека не било предоцна за да се абортира плодот. На жртвите им било кажано дека ќе бидат ловени и убиени доколку пријават што се случило. Комисијата, исто така, заклучила дека: „Силувањето било пријавено дека било извршено од сите страни во конфликтот. ''Сепак, најголем број пријавени жртви се Бошњаците, а најголем број наводни сторители се босанските Срби. Има малку извештаи за силување и сексуален напад меѓу членови на иста етничка група''.“
Тимот истражители на Европската заедница, вклучувајќи ги Симон Веил и Ен Варбуртон, на сличен начин заклучиле во нивниот извештај од 1993 година дека силувањето извршено од силите на босанските Срби не било секундарен ефект на конфликтот, туку дел од систематската политика на етничко чистење и дека било „извршено со свесна намера да се деморализираат и тероризираат заедниците, протерувајќи ги од нивните матични региони и демонстрирајќи ја моќта на инвазивните сили“. Амнести интернешенал и Хелсинки Воч, исто така, заклучиле за време на конфликтот дека силувањето се користело како оружје за војна, со примарна цел да се предизвика понижување, деградација и заплашување за да се осигура дека преживеаните ќе заминат и никогаш нема да се вратат.
За време на конфликтот, жените од сите етнички групи биле погодени, иако не во обем како што страдало бошњачкото население.
Сведочењето на преживеан од кампот Калиновик (каде што околу 100 жени биле приведени и подложени на „силување од повеќе сторители“) вели дека силувачите постојано им кажувале на своите жртви: „Ќе ги имате нашите деца. Ќе ги имате нашите мали четници“, а дека причината за нивното силување било „засадувањето на семето на Србите во Босна“. Жените биле принудени да одат со полно работно време со својата бременост и да раѓаат. Многу од извештаите за злоупотребите ја илустрирале етничката димензија на силувањата.
Локации и процедури
Српските сили поставиле логори каде што имало силувања, како оние во Кератерм,  Вилина Влас, Мањача,  Омарска, Трнопоље, Узамница и Војно. Во мај 1992 година, српските селани од Снагово, Зворник, го опколиле и зазеле селото Липље и го претвориле во концентрационен логор. Четиристотини луѓе биле затворени во неколку куќи, и биле предмет на силување, мачење и убиства.
Во период од пет месеци, помеѓу пролетта и летото 1992 година, меѓу 5.000 и 7.000 Бошњаци и Хрвати биле задржани во нехумани услови во Омарска. Во концентрациониот логор, силувањето, сексуалните напади и мачењето на мажи и жени биле секојдневие. Еден весник ги опишал настаните таму како „локација на оргија на убивање, осакатување, тепање и силување“. Силувањето, убиствата и физичкото малтретирање биле секојдневие. Во логорот Трнопоље непознат број жени и девојки биле силувани од војници, полицајци и чувари на босанските Срби. Во логорот Узамница, еден сведок на судењето на Оливер Крсмановиќ, обвинет за злосторства поврзани со масакрите во Вишеград, тврдел дека машките притвореници некогаш биле принудувани да силуваат жени.
Во градот Фоча, под контрола на Србите, биле поставени логори. Додека биле чувани на една од најзначајните локации за силување во градот, „Карамановата куќа“, бошњачките жени, вклучително и малолетници на возраст од 12 години, биле постојано силувани. За време на судењето на Драгољуб Кунарац, условите во овие кампови биле опишани како „неподносливо нехигиенски“, а шефот на полицијата во Фоча, Драган Гаговиќ, бил идентификуван како еден од мажите што ги посетувал овие кампови, каде што избирал жени, ги изнесувал надвор, а потоа ги силувал.
Жените и девојките избрани од Кунарац, или од неговите мажи, биле однесени во војничката база и силувани. Во други времиња, девојчињата биле отстранети од центрите за притвор и држени на различни локации подолг временски период под сексуално ропство. Радомир Ковач, кој исто така бил осуден од МКТЈ, лично држел четири девојчиња во својот стан, малтретирајќи и силувајќи ги три од нив многупати, додека исто така им дозволувал на познаниците да силуваат една од девојките. Пред да продаде три од девојките, Ковач назначил две од нив на други српски војници кои ги малтретирале повеќе од три недели.
Хрватските сили поставиле концентрациони логори во Челебиќи, Дретељ, Габела, Родоч, Каоник, Витез и Жепа. Во заедничкиот бошњачко-хрватски објект Челебиќи, српските цивили биле подложени на различни облици на мачење и сексуална злоупотреба, вклучително и силување. Во Дретељ мнозинството затвореници биле српски цивили, кои биле држени во нехумани услови, додека притвореничките биле силувани и кажано дека ќе ги држат додека не родат „усташ“. И српските и бошњачките цивили биле држени во логорот Хелиодром во Родоч, а уапсените биле пријавени дека биле сексуално нападнати. Србинките и девојките биле силувани и мачени во борделите во Сараево управувани од Бошњаци.
Во Добој, силите на босанските Срби ги одвоиле женките од мажите, а потоа го извршиле силувањето на некои жени од нивните машки членови на семејството. Жените биле испрашувани за машки роднини во градот, а четиринаесетгодишниот син на една жена бил принуден да ја силува.
Мажи и момчиња
Помалку позната форма на силување за време на војната била она што било извршено врз мажи и момчиња. Иако не е утврден конкретен број, се проценува дека околу 3.000 биле силувани за време на конфликтот. Сепак, се претпоставува дека стотици, ако не и илјадници, жртви никогаш не се појавиле поради нивната смрт, како и поради стигмата во врска со сексуалната злоупотреба. Утврдено е дека многу машки жртви биле исфрлени од нивните заедници, честопати биле лишени од нивната машкост или обвинети за хомосексуалност поради претежно маскулинистичката култура во Босна. Другите жртви се плашеле дека тоа ќе резултира со понатамошна злоупотреба.
Поголемиот дел од случаите се случувале во логори. Некои од овие злосторства биле извршени и на друго место, на пример за време на рации во домови. Опсегот на злоупотреба варирал во голема мера. Некои жртви биле сексуално измачувани, додека други биле принудени да ги мачат колегите затвореници. Делата вклучувале принуден орален и анален секс, генитално осакатување и удирање на гениталиите.
Причините за овие злосторства главно се вртеле околу понижувањето и тврдењето на доминација над жртвите наместо сексуалното задоволство на сторителите.
Траумата што настанала од овие злосторства вклучувала низа ментални и физички здравствени проблеми, вклучувајќи чувство на безнадежност, ретроспективи, еректилна дисфункција, оргазмична дисфункција и болка во коитумот.
Последици
По завршувањето на непријателствата со Дејтонскиот договор од 1995 година, имало постојани напори за помирување на спротивставените фракции. Посветено е големо внимание на потребата да се разбере реалноста на она што се случило за време на војната, да се отфрлат митовите и одговорните лидери да бидат изведени пред лицето на правдата и да бидат охрабрени да ја прифатат својата вина за масовните силувања и другите злосторства.
По конфликтот, етничкиот идентитет сега е од многу поголемо општествено значење во Босна отколку што било пред 1992 година. Од 1960-тите до почетокот на војната, речиси дванаесет проценти од браковите биле мешани (меѓу членови на различни заедници), а младите граѓани честопати се нарекувале себеси Босанци наместо да ја идентификуваат својата етничка припадност. По конфликтот, делотворно било задолжително да се идентификуваат како Бошњаци, Срби или Хрвати, а тоа претставувало проблем за децата на жртвите на силување кога ќе пораснат.
Медицинската студија на 68 хрватски и бошњачки жртви на силување за време на војната 1992–1995 година покажала дека многумина претрпеле психолошки проблеми како резултат на тоа. Никој немал психијатриска историја пред силувањата. По силувањата, 25 имале самоубиствени мисли, 58 претрпеле депресија веднаш потоа, а 52 сè уште страдале од депресија во времето на студијата, една година подоцна. Од жените, 44 биле силувани повеќе од еднаш, а 21 од нив биле силувани секојдневно во текот на нивното заробеништво. Дваесет и девет од нив останале бремени, а седумнаесет абортирале. Студијата дошла до заклучок дека силувањата имале „длабоки непосредни и долгорочни последици врз менталното здравје“ на жените.
Силувањето во Босанската војна било искористено како „воено оружје“, кое влијаело на комуналната свест на пошироката босанска јавност. Како што кажал Пјер Бајард, „во Босна силувањата не само што го придружуваа напредувањето на српските војски, тие беа и резултат на усогласена политика на културно искоренување“. Со други зборови, самото силување послужило како инструмент за стратешко сквернавење на босанскиот и/или бошњачкиот идентитет и се што е поврзано со него.
Во студијата насловена како „Масовно силување: Војна против жените во Босна и Херцеговина“, Александра Стиглмаер и др. заклучил: Во Босна и Херцеговина и Хрватска, силувањето беше инструмент за „етничко чистење“. Експертската комисија на ОН која ги истражуваше силувањата во поранешна Југославија заклучи. „Силувањето не може да се смета за случајно со главната цел на агресијата, туку дека служи за стратешка цел сама по себе“, известува мисијата на Европската заедница, особено загрижена за ситуацијата на бошњачките жени. Во извештајот на хуманитарната организација Амнести интернешенел се вели: „Случаите кои вклучуваат сексуални прекршувања врз жени очигледно се дел од инклузивниот модел на воено однесување, кој се одликува со масовно заплашување и прекршување на Бошњаците и Хрватите“. Американската организација за човекови права Хелсинки воч верува дека силувањето се користи како „воено оружје“ во Босна и Херцеговина: „Дали жената е силувана од војници во нејзиниот дом или е држена во куќа со други жени и постојано силувана. повторно, таа е силувана со политичка цел - да ја заплаши, понижи и деградира неа и другите погодени од нејзиното страдање. Ефектот на силувањето често е да се осигура дека жените и нивните семејства ќе побегнат и никогаш нема да се вратат. Наспроти ова, очигледно е дека силувањата во Босна и Херцеговина се случуваат „во големи размери“ (ОН и ЕК), дека тие добиваат систематски карактер и дека „во најголем број случаи муслиманските (бошњачките) се жртви на српските сили“ (Амнести интернешенел). Проценките за бројот на жртви на силување се движат од 20.000 (ЕК) до 50.000 (Министерство за внатрешни работи на Босна).
Национални и меѓународни реакции
Во август 1992 година, медиумските стории ја објавиле употребата на силувањето како воена стратегија, и еден од првите што го привлекол вниманието на светот била програмата на дописникот на Њуздеј Рој Гутман Масовно силување: Муслиманите потсетуваат на српските напади, што се емитувала на 23 август 1992.
Советот за безбедност на Обединетите нации го формирал МКТЈ како одговор на кршењето на човековите права во конфликтот. Членот 5 од повелбата на МКТЈ појаснил дека Трибуналот има овластување да ги гони воените злосторства, а повелбата конкретно го осудува силувањето како кривично дело, за кое луѓето може да бидат обвинети.
Во извештајот на Централната разузнавачка агенција објавен во 1995 година се наведува дека српските сили се одговорни за 90 отсто од злосторствата извршени за време на конфликтот. Извештајот составен од тим експерти за ОН, со кој претседавал М. Шериф Басиуни, го донел истиот заклучок, пресметувајќи дека хрватските сили се одговорни за шест отсто од злосторствата, а бошњачките сили за четири отсто.
По падот на Сребреница во јули 1995 година, Медлин Олбрајт, амбасадорката на САД во Обединетите нации, му рекла на Советот за безбедност на ОН дека „не се знае каде се наоѓаат околу 6.000 бошњачки мажи и момчиња од Сребреница. Меѓутоа, сега имаме доволно информации за да заклучиме дека босанските Срби претепале, силувале и егзекутирале многу од бегалците.“
Правни постапки
Во раните 1990-ти, биле упатени повици за преземање правна постапка за можноста за геноцид да се случи во Босна. МКТЈ поставил преседан дека силувањето во војна е облик на мачење. До 2011 година, биле обвинети 161 лица за воени злосторства, и докази од над 4.000 сведоци. Во 1993 година, МКТЈ го дефинирал силувањето како злосторство против човештвото, а исто така ги дефинирал силувањето, сексуалното ропство и сексуалното насилство како меѓународни злосторства што претставуваат мачење и геноцид.
Судиите од МКТЈ за време на судењето на Драгољуб Кунарац, Радомир Ковач и Милорад Крнојелац пресудиле дека силувањето било користено од вооружените сили на босанските Срби како „инструмент на терор“. Кунарац бил осуден на 28 години затвор за силување, мачење и поробување жени. Ковач, кој силувал 12-годишно дете, а потоа го продал во ропство, бил осуден на 20 години затвор, а Крнојелац на 15 години. МКТЈ објавил дека се случила „пеколна оргија на прогонство“ во различни логори низ Босна.
Во 1997 година, Радован Караџиќ бил тужен од Бошњачки и Хрватки пред американски суд за геноцидно силување. Тој бил прогласен за одговорен. Утврдено е дека тужителите се жртви на геноцидно силување, и им е доделена отштета од 745 милиони долари.
На 26 јуни 1996 година, МКТЈ го обвинил Драган Зеленовиќ по седум точки за силување и мачење како злосторства против човештвото и седум точки за силување и мачење како кршење на обичаите и законите на војната. Зеленовиќ првично се изјаснил за невин, но за време на сослушувањето на 17 декември 2007 година, судскиот совет го прифатил признанието за виновен по три точки за мачење и четири точки за силување како злосторства против човештвото. Зеленовиќ учествувал во сексуални напади на жени во различни кампови, вклучително и групно силување на 15-годишно девојче и возрасна жена. Нему му била изречена 15-годишна затворска казна за злосторства против човештвото, на која поднел жалба. Жалбениот совет ја потврдил првичната казна.
На 10 март 1997 година, во најпознатиот случај Челебиќи, им се судило на Хазим Делиќ, Зејнил Делалиќ, Здравко Муциќ и Есад Ланџо. Тие биле обвинети според член 7(1) и член 7(3) од статутите за ИКТ за кршење на меѓународните хуманитарни закони. Прекршоците се случиле во затворскиот логор Челебиќи, под контрола на Бошњаците и Хрватите. Делиќ бил прогласен за виновен за користење на силување како мачење, што било прекршување на Четвртата Женевска конвенција и дека ги прекршил законите и обичаите на војната. Судскиот совет, исто така, утврдил дека Муциќ бил виновен за злосторства извршени додека бил командант на логорот, според принципот на командна одговорност, меѓу кои имало и злосторства поврзани со полот. На 22 јуни 1998 година, Анто Фурунџија, кој бил уапсен на 18 декември 1997 година од страна на холандските сили кои оперирале со НАТО, бил изведен пред суд во едно од најкратките судења сослушани од МКТЈ. Ова бил првиот случај сослушан од страна на МКТЈ кој се занимавал исклучиво со обвиненија за силување. Фурунџија бил босански Хрват и локален командант на милицијата позната како Џокери, кои учествувале во етничкото чистење во долината Лашва и кои биле под команда на Хрватскиот совет за одбрана. Фурунџија бил обвинет за индивидуална кривична одговорност, која вклучувала „сторување, планирање, поттикнување, наредување или на друг начин помагање и поттикнување во планирањето, подготовката или извршувањето на какви било кривични дела наведени во членовите два и три од статутот на трибуналот“. Еден сведок, кој бил нападнат од Фурунџија додека го испрашувал, го дал најголемиот дел од исказите за време на ова судење. Таа била претепана, а друг војник ја принудувал на орален и вагинален секс додека бил присутен Фурунџија. Фурунџија не дејствувал за да го спречи нападот, иако бил на командна позиција. Неговиот бранител тврдел дека сведокот боледувал од посттрауматско стресно растројство и дека погрешно го идентификувал обвинетиот. Судскиот совет му изрекол на Фурунџија две казни од 10 и 8 години истовремено, откако го прогласил за виновен според членот три, со тоа што ги прекршил „законите или обичаите на војната за мачење и за навреда на личното достоинство, вклучително и силување."
Во мај 2009 година, Јадранко Прлиќ, кој бил премиер на самопрогласената босанска хрватска воена држава Херцег-Босна, бил осуден за убиство, силување и протерување на Бошњаците. Тој е осуден на 25 години затвор.
Според Маргот Валстром, специјален претставник на ОН за сексуално насилство во конфликти, само 12 случаи од околу 50.000 до 60.000 биле процесуирани од 2010 година. До април 2011 година, МКТЈ обвинил 93 мажи, од нив 4 кривични дела поврзани со сексуално насилство.
На 9 март 2005 година, Советот за воени злосторства на Судот на Босна и Херцеговина бил официјално отворен. На почетокот ова бил хибриден суд на меѓународни и национални судии, до 2009 година сите судски дејствија биле предадени на домашните власти.
Радован Станковиќ бил припадник на елитната паравоена единица од Вуковар со која командувал Перо Елез. По смртта на Елез, Станковиќ ја презел командата со куќата на Караман, која ја водел како бордел. На 14 ноември 2006 година, домашниот суд во Сараево му судел на Станковиќ и тој бил осуден на 16-годишна казна за принудување жени на проституција. На 26 мај 2007 година, додека бил транспортиран во болница, Станковиќ избегал од притвор.
Неџо Самарџиќ бил осуден на 13 години и 4 месеци, откако бил прогласен за виновен за злосторства против човештвото. Тој бил обвинет по десет точки, од кои за четири бил прогласен за виновен. Тие вклучуваат повеќекратни силувања, тепања, убиства и принудување на жените да бидат сексуални робинки. Самарџиќ бил прогласен за виновен и за злосторства во куќата на Караман. Самарџиќ поднел жалба и добил 24 години затвор бидејќи бил прогласен за виновен за девет од десетте обвиненија.
Драган Дамјановиќ (24 години затвор) бил осуден за воени злосторства, вклучувајќи убиства, мачење и силување.
Момир Савиќ бил осуден на 18 години затвор во јули 2009 година за злосторства што ги извршил додека бил командант на српската војска „Вишеградска бригада“. Тој бил осуден за повеќекратно силување на бошњачка, подметнување пожар, грабеж и извршување на погубувања.
Ерџелија (Долани)
Ерџелија — археолошко наоѓалиште во штипското село Долани. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичкото време. Се наоѓа во непосредната близина на наоѓалиштето Кале - Градиште. На мала површина се среќаваат делови од керамички садови, тегули, тули и градежен камен од мала населба.
Силување во Босанската војна
Правни постапки
На 12 јануари 2009 година, Жељко Лелек бил осуден на 13 години затвор за злосторства против човештвото, вклучувајќи и силување. Лелек, кој во тоа време бил полицаец, бил осуден за дејствија што ги извршил за време на масакрите во Вишеград.
Миодраг Никачевиќ, полицаец од Фоча, бил обвинет од домашниот суд во 2007 година за злосторства против човештвото извршени во 1992 година. Обвинението против него биле две точки од обвинението за силување. Во април 1992 година, Никачевиќ, кој бил во униформа и вооружен, насилно ограбил и силувал една жена. Второто обвинение било за злоупотреба и силување на друга жена во јули 1992 година во Фоча. За време на судењето, одбраната извела десет сведоци кои тврделе дека Никачевиќ не учествувал во никакви воени злосторства и дека понекогаш ја ризикувал својата безбедност за да им помогне на другите. Тој бил прогласен за виновен на 19 февруари 2009 година и осуден на 8 години затвор за силувања на двете жени и за помагање и поттикнување во киднапирање и незаконско приведување на бошњачки цивил, кој подоцна бил убиен на непозната локација. Милорад Крнојелац, Јанко Јањиќ, Драган Гаговиќ и други биле обвинети во 1992 година за кршење на човековите права извршени за време на етничкото чистење на Фоча. Обвинението вклучували обвинение за силување.
Анте Ковач, кој бил командант на воената полиција во Хрватскиот совет за одбрана, бил обвинет на 25 март 2008 година за воени злосторства извршени врз Бошњаците во општина Витез во 1993 година. Обвиненијата вклучувале наводи за силувања извршени во логори во регионот. Ковач бил ослободен по една точка за силување, но прогласен за виновен за друго. Тој бил осуден на 9 години затвор.
Веселин Влаховиќ, познат и како „Батко“ или „Монструм од Грбавица“, бил осуден на 45 години затвор во март 2013 година, откако бил прогласен за виновен по повеќе од шеесет точки, вклучително и убиство, силување и мачење на бошњачки и хрватски цивили. за време на опсадата на Сараево. Казната на Влаховиќ била најдолгата изречена, малку подолга од онаа на Санко Којиќ, кој - претходно во 2013 година - бил осуден на 43 години затвор за неговата улога во масакрот во Сребреница.
Во популарната култура
Грбавица е игран филм во режија на Јасмила Жбаниќ. Дејството е сместено во повоено Сараево и се фокусира на Есма, самохрана мајка, и Сара, нејзината ќерка, која открива дека е воено бебе бидејќи нејзината мајка била силувана. Филмот ја освоил наградата Златна мечка во 2006 година на 56. Меѓународен филмски фестивал во Берлин. Жбаниќ, исто така, напишал и режирал краток документарен филм за војната во 2000 година, насловен Црвени гумени чизми. Во земјата на крв и мед, во режија на Анџелина Џоли, исто така се занимава со темата за силување за време на војната. Напуштените е босански филм од 2010 година, во режија на Адис Бакраќ и сценарио на Златко Топчиќ, кој е приказна за момче од сиропиталиште кое се обидува да ја дознае вистината за неговото потекло, при што тоа дознава дека е дете на силувач од војната. Воениот филм „ Спасител“ од 1998 година е за американски платеник кој придружува Србинка до безбедно подрачје на ОН, откако таа била силувана и оплодена од бошњачки војник.
Повикувајќи ги духовите е документарен филм за една Бошњачка и една Хрватка, кои преживеале силување и мачење во Омарска. Филмот завршува со сведочењето на двете жени во Хаг. Дојдов да сведочам е документарен филм на PBS кој ја опфаќа приказната за шеснаесет жени кои биле затворени од српските сили во Фоча, а кои подоцна сведочеле против нивните напаѓачи во МКТЈ.
Заречица
Заречица (словенечки: Zarečica) — населба во Општина Илирска Бистрица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
KIC 11026764
KIC 11026764 — ѕвезда жолто џуџе од главната низа чии одлики биле определени од страна на вселенскот летало Кеплер поради нејзината сличност со Сонцето. Полупречникот изнесува 2,18 пати од оној на Сонцето ие со старост од 5,94 милјарди години, малку постара од Сонцето.
IC 85
IC 85 — галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 85 се споменува и како ESO 481-1, MCG -4-8-33, AM 0307-252.
Откривање
Објектот е откриен на 8 октомври 1896 година од страна на Луис Свифт.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 9 м 36,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -25° 15' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 153°.
Други поделби
Проучување на IC 85 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11807.
Трстеник (Србија)
Трстеник е град и општина сместен во округот Расина во централна Србија. Според пописот од 2011 година, градот има 15.329 жители, додека општината има 42.989 жители. Лежи на реката Западна Морава.
Историја
Во раното и средното железно време, племето Трибали ја населувало Западна Морава. Римјаните ја освоиле областа во 1 век од нашата ера. Римските локалитети вклучуваат каструм Стражбе на десниот брег на реката, како и локалитети во Бучје и Доњи Дубиќ, и други сè уште неистражени. Римјаните во регионот ја вовеле лозата која и денес се преработува во српските винарии (е еден од главните приходи во општината).
Во средниот век, Трстеник припаѓал на областа Западна Морава. Првиот пишан запис за Трстеник е од Раваничката повелба на принцот Лазар од 1381 година, во која тој го подарил Трстеник на манастирот Раваница. Манастирот Љубоштиња е изграден во Моравски архитектонски стил.
Во 1427 година, Отоманската Империја ги освоила областите Крушевац и Трстеник. Во западната долина Морава, Османлиите ја изградиле тврдината Грабовац. По конечниот пад на српското деспотство во 1459 година, Трстеник станал важна отоманска караванска станица. Во еден австриски извештај од 1784 година, Трстеник имал 47 муслимански и 17 христијански куќи, камени џамии, два кона и неколку занаетчиски дуќани. Во тоа време Трстеник се наоѓал на 2 км западно од сегашниот град, во близина на селото Осаоница.
Долнолешничка тврдина
Долнолешничка тврдина или Кале — археолошко наоѓалиште 1,5 кмјужно од тетовското селото Долна Лешница. Претставува утврдување од доцноантичко време и средниот век покрај стариот напречен пат Скопје — Охрид, што на делницата Групчин — Стенче го сечел предгорјето на Сува Гора. Претставува 90 м висока чука над составот на две рекички; има стрмни падини и пристапна е преку едно мало седло од југ што ја дели од повисоките ридови.
Трстеник (Србија)
Историја
По добивањето на автономијата на Кнежевството Србија, Милош Обреновиќ наредил да се изгради нова населба на десниот брег на Западна Морава во периодот 1832-1838 година. Во 1870-тите Трстеник добил основно училиште, пошта, аптека, банка и првата парна мелница. Во 1899 година, западно преку реката, бил изграден челичен мост, а следната година била изградена црквата Света Троица. Пругата Сталаќ-Краљево е отворена во 1910 година.
Долнолешничка тврдина
Најстари остатоци
Околу врвот се гледаат остатоци од доцноантичко обѕидие (камен со малтер) што затвора овален простор од 0,3 ха. На јужниот, највисокиот дел стоела голема кула.
Трстеник (Србија)
Историја
Од 1929 до 1941 година, Трстеник бил дел од Моравска бановина на Кралството Југославија.
По Втората светска војна биле изградени нови објекти и голем дел од старите конаци потекнуваат од овој период. По Втората светска војна, Трстеник претрпел значителен индустриски развој со основањето на фабричките хидраулични и пневматски системи во првите пет години. За време на периодот на санкции во 1990-тите, градот стагнирал.
Долнолешничка тврдина
Средновековни остатоци
Обѕидието, обновено во VI век останало добро запазено и подоцна. Можеби кулата била обновувана и подоцна. Во бурните настани од X до XIII век патот Охрид — Скопје играл значајна стратешка улога а со него и стражата кај Долна Лешница. Во неа, во кулата, диво се ископани сребрени византиски монети (Константин X, 1059—1067) и дваесет железни врвови за џилити, за пробивање панцир.
Трстеник (Србија)
Демографија
Според резултатите од пописот од 2011 година, општина Трстеник има население од 42.966 жители.
Долнолешничка тврдина
Средновековни остатоци
Очигледно е дека крепоста кај Долна Лешница била користена во спомнатото време, можеби само повремено, за да го чува патот на тој дел.
Трстеник (Србија)
Етнички групи
Етничкиот состав на општината:
Економија
Следната табела дава преглед на вкупниот број на регистрирани лица вработени во правни субјекти по нивната основна дејност (од 2018 година):
Среќа
Среќата е чувство кое го поседува секој човек, но понекогаш поединецот не е свесен за среќата која ја има. Среќата може да биде различна. Се смета дека работите кои го прават човекот среќен се мали и безначајни, а работите кои го растажуваат се големи. Човекот е среќен кога нема грижи, кога е задоволен од својот живот, кога желбите му се остварени, но не е среќен ако неговите желби се остварени, а не се остварени желбите на некои луѓе (особено, на блиските).
Философија на среќата
Според италијанскиот поет Џакомо Леопарди, најголемата можна среќа за човекот на овој свет е да живее спокојно поради својата состојба полна со смирена и сигурна надеж за некоја многу подобра иднина. Притоа, тој не треба да се вознемирува со желбата што побрзо да ја ужива замислената најубава иднина.
Во својата книга „Богатството на царот Радован“, српскиот поет Јован Дучиќ ја вклучил и расправата со наслов „За среќата“. Во неа, тој вели дека сфаќањето на човекот за среќата е релативно, во зависност од возраста, културата или општествениот слој.
Мерење на среќата
Постојат бројни обиди за мерење на среќата и факторите од кои зависи таа. Според истражувањето на Школото „Вудро Вилсон“ (Woodrow Wilson School) во рамките на Универзитетот „Принстон“ (Princeton University), нивото на среќата зависи од заработувачката на луѓето, но среќата се зголемува само додека се достигне заработувачка од 75.000 долари, годишно. Потоа, независно од порастот на доходот, чувството на среќа стагнира. Понатаму, истражувањето покажало дека постојат два вида среќа: таа што се менува секојдневно, под влијание на стресот или емоциите поврзани со дневните случки, а втората е подлабоката форма насреќа, која се однесува на задоволството од одвивањето на животот, воопшто. Оттука, луѓето кои заработуваат повеќе од 75.000 долари годишно чувствуваат дека нивниот живот се подобрува, но тоа не им ја зголемува секојдневната среќа. Од друга страна, луѓето кои заработуваат помалку од 75.000 долари не се потажни, туку повеќе се изложени на непријатни ситуации во врска со решавањето на секојдневните проблеми.
Среќата како тема во уметноста и во популарната култура
Често, среќата се јавува како честа тема во уметноста и во популарната култура.
Список на замоци во Хамбург
Ова е список на замоци и дворци во германската покраина Хамбург. Овој список ги вклучува замоците опишани на германски како Burg (утврдување), Schloss (замок или дворец) и Herrenhaus (палата); постоечки, руинирани или целосно исчезнати.
Првите замови изградени во Хамбург од 9-от до 11-от век биле наменети како утврдувања, на пр. Хамабург, Бишофстурм, Домбург, Алстербург и Ноје Бург. Сите овие замоци се наоѓале во квартот Алтштат (стар град). Само, остатоците на Bischofsturm (бискупска кула) биле пронајдена под црквата Свети Петар. Дури и подоцнежните градби често биле утврдувања, но од 18-от век богатите граѓани ги граделе нивните палати или куќи како државни имоти на поранешните имоти, како сенаторот Мартин Јохан Јениш во тогаш независниот Отмаршен.
<ol type="A"> <li> Датум на изградба или прво спомнување во материјалните докази. <li> Округ или квартер на моменталната територијална поделба на Хамбург. </ol>
Надворешни врски
Liste von Burgen und Schlössern in Niedersachsen, Bremen und Hamburg
Битка кај Наварино
Поморската битка кај Наварино се одвила на 20 октомври 1827, за време на Грчката војна за независност (1821-1832) во Наварино (денешен Пилос), на западниот брег од полуостровот Пелопонез, во Јонското Море. Од една страна биле комбинираната османлиска и египетска армија и силите на Велика Британија, Франција и Русија. Битката е позната по тоа што таа била една од последните поморски големи битки од историјата. Поголемата спремност и посовремените бродови придонеле за голема победа на европските сојузници.
Главен фактор кој предизвикал интервенција односно вклучување во војната на трите европски сили биле амбициите на Руската Империја своите територии да ги прошири кон регионот на Црно Море на сметка на Османлиското Царство. Од друга страна пак, овие амбиции на Русија, геостратешки, претставувале закана за другите европски сили. Велика Британија била насочена главно кон спречување на руската интервенција и проширување на нејзиното влијание во регионот. Во 1825 година, на рускиот престол застанал Николај I, кој поради меѓународната положба на европските сили решил да го засили влијанието на Русија на Балканите. Франција пак во војната се приклучила со цел да ја врати својата доминантна улога во Европа, по поразот во т.н. Наполеонови војни. И трите влади, во секој случај, биле под голем притисок и од страна на локалното мислење на нивните жители, особено по инвазијата на Пелопонез во 1825 година од страна на османлискиот вазал Ибрахим Паша од Египет и неговите злосторства употребени кон локалното грчко или христијанско население.
Пред да започне војната, трите европски сили се согласиле да потпишат договор. Така истиот бил потпишан во Лондон (Лондонски договор) во 1827 година, според кој на Грција требало да и биде дадено автономија, на чие чело повторно би стоел османлискиот султан. Истото не било прифатено од страна на Османлиите, кое пак резултирало со започнувањето на Битката кај Наварино. Војната резултирала со пораз на Османлиското Царство. Во почетокот биле преземени две воени интервенции од страна на Русија, кои интервенции претставуваат дел од руско-турските војни. По поразот на Османлиите пак, Французите ги принудиле и придружиле истите да се повлечат од централна и јужна Грција. По ова била објавена грчката независност. Во почетокот, Грција добила независност, но била задолжена да плаќа данок на султанот, но сепак тоа не се случило бидејќи од Грција целосно била протерена Османлиската војска.
Ханукија
Ханукија или менора за Ханука — канделабар со девет гранки кој се користи за време на осумдневниот еврејски празник Ханука. На осум од деветте гранки се поставуваат свеќи (или маслени светилки) кои ги симболизираат осумте ноќи на празникот; секоја вечер се пали по една свеќа повеќе од претходната, додека последната ноќ не се запалат сите осум свеќи. На деветтата гранка стои свеќата, наречена шамаш („помошник“ или „слуга“), која се користи за палење на останатите осум.
Ханукијата го одбележува, но е различна од, менората со седум гранки што се користела во древниот храм во Ерусалим. Заедно со менората со седум гранки и Давидовата ѕвезда, таа е меѓу најраспространетите артикли на еврејската церемонијална уметност.
Градба
За да биде кошер, шамашот мора да биде поставен на повисоко или пониско рамниште од главните осум свеќи (или маслени светилки), но постојат различни мислења за тоа дали сите свеќи мора да бидат поставени во права линија, или ханукијата може да биде и по крива линија.
Јавни настани
Ханукијата често се прикажува во јавноста во деновите на празникот Ханука во декември. Избрани званичници често учествуваат во јавното палење на ханукија.
Јавни збирки
Многу музеи имаат значајни збирки на ханукии, вклучувајќи ги и Израелскиот музеј, музејот на уметноста Метрополитен, и Еврејскиот музеј, во Лондон кој ја поседува ханукијата Линдо (најстарата ханукија изработена во Британија).
Има и збирка во малиот еврејски музеј во Рио де Жанеиро.
Манган(II) оксид
Манган(II) оксид е неорганско соединение со хемиска формула MnO. Формира зелени кристали. Соединението се произведува во голем обем како компонента на ѓубрива и адитиви за храна.
Структура, стехиометрија, реактивност
Како и многу моноксиди, MnO ја прифаќа структурата на камената сол, каде што катјоните и анјоните се октаедрално координирани. Исто така, како и многу оксиди, манганот(II) оксид е често нестeхиометриски: неговиот состав може да варира од MnO до MnO1.045.
Под 118 K MnO е антиферомагнетен. MnO е едно од првите соединенија чијашто магнетна структура е откриена со неутронска дифркација, во репорт од 1951. Оваа студија покажала дека Mn2+ јоните формираат кубна магнетна подрешетка во центарот на лицето каде што има феромагнетно споени листови кои се антипаралелни со соседните листови.
Манганот(II) оксид се подложува на хемиски реакции типични за јонски оксид. По обработката со киселини, се претвора во соодветната сол и вода од манган(II). Со оксидација на манган(II) оксид се добива манган(III) оксид.
Подготовка и појава
MnO се јавува во природата како редок минерал манганозит. Комерцијално се подготвува со редукција на MnO2 со водород, јаглерод моноксид или метан, на пр.:
При загревање на 450 °C, манган (II) нитрат дава мешавина од оксиди, MnO2-x, што може да се редуцира до моноксид со водород на ≥750 °C. MnO е особено стабилен и се спротивставува на понатамошно редуцирање. MnO може да се подготви и со загревање на карбонатот:
Алтернативен пат, претежно за демонстративни цели, е методот на оксалат, кој исто така се применува и за синтеза на железен оксид и калај оксид. При загревање во атмосфера без кислород (обично CO2), манган(II) оксалат се разградува во MnO:
Употреба
Заедно со манган сулфат, MnO е компонента на ѓубрива и адитиви за храна. За таа цел годишно се трошат многу илјадници тони. Други употреби вклучуваат: катализатор во производството на алил алкохол, керамика, бои, обоено стакло, лој за избелување и печатење текстил.
NGC 271
NGC 271 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 271 се споменува и како UGC 519, MCG 0-3-12, CGCG 384-13, IRAS 00481-0210.
Откривање
Објектот е откриен на 1 октомври 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 271 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 271 има привидни димензии од 2,2' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 50 м 41,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 1° 54' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 271 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2949. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 217; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4674. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1196.
Шпанска реставрација
Реставрацијата во Шпанија претставува период од историјата на земјата по пропаста на Првата Шпанска република на 29 декември 1874 година, а завршува на 14 април 1931 година со прогласувањето на Втората Шпанска република. Така, по речиси еден век политичка нестабилност и многу граѓански војни, ова движење создало нов политички систем, кој обезбедил поголема стабилност во практиката.
Владеењето на Алфонсо XII и Марија Кристина
По државниот преврат и доаѓањето на власт на Алфонсо XII од Шпанија како крал бил ставен крај на Првата Шпанска република. По ова, бил пропишан устав во 1876 година кој се спроведувал во текот на целата реставрација. Со овој устав Шпанија била основана како дводомна уставна монархија со главни функции на Долниот дом (Congreso de Diputados) и Горниот дом (Senado). Преку овој устав, кралот добил поголема надлежност и имал право да ги именува сенаторите во парламентот, да ги именува и поништува законите, како и доколку сака да биде шеф на армијата на Шпанија. Во текот на овие години бил постигнат голем економскиот просперитет. Претходно, шпанската економја била далеку од оние на другите европски земји. Така, во текот овие години започнала модернизацијата на земјата. Во повеќе сфери производството било зголемено.
Владеењето на Алфонсо XIII и криза на системот (1898 - 1923)
Шпанија во 1898 година ги загубила своите последни колониии Куба, Гуам, Порторико и Филипини преку Шпанско-американската војна. Колапсот на овој систем и на неговото владеење се означило преку создавање на посилна опозиција. Шпанија во 1916 година го анексирал Беирук.