cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
MPLS
1.Вовед
МПЛС работи на еден слој од OSI моделот кој генерално е сметан за лага помеѓу традиционалните дефиниции за ниво 2 (слојот за податочна врска) и ниво 3 (мрежно ниво) и поради тоа често се нарекува и "ниво 2.5" протокол. Тој беше дизајниран за да обезбеди обединет сервис за пренос на податоци за circuit-based и packet-switching клиенти кои обезбедуваат datagram сервисен модел. Ова може да се искористи за пренесување на повеќе различни видови на сообраќај, вклучувајќи ги и IP пакетите, како и природниот ATM, SONET и Ethernet рамки.
Голем број на различни технологии претходно беа распоредени со суштински исти цели, како frame relay и ATM. MPLS технологиите еволуирале со предностите и слабостите на ATM. Повеќето мрежни инженери се согласија дека ATMтреба да се замени со протокол кој бара помалку трошоци, истовремено обезбедувајќи конекциски ориентирани сервиси за рамки со променлива должина. MPLS моментално е замена на некои од овие технологии на пазарот. Голема е веројатноста дека MPLS во иднина целосно ќе ги замени овие технологии, со што ќе дојде до изедначување на овие технологии со сегашните и идни технолошки потреби.
Особено, MPLS раскина со cell-switching и багажот на сигнализирачкиот протокол на ATM. MPLS признава дека малите АТМ ќелии не се потребни во јадрото на современите мрежи, бидејќи модерните оптички мрежи (како од 2008) се толку брзи (40 Gbit/s и повеќе) дури и целосната должина на пакетите од 1500 бајти не прави значителни вистински задоцнувања во редот ( потребата да се намалат ваквите доцнења - на пр. за поддршка на гласовниот сообраќај - беше мотивација на природните ќелии на АТМ ).
Во исто време MPLS се обиде да го зачува сообраќајното инженерство и надворешната контрола, кои направија податочни рамки и АТМ привлечни за имплементирање на големи мрежи.
Додека придобивките од мигрирањето на MPLS за управување со сообраќајот се доста вредни ( подобра сигурност, зголемена ефикасност ), сепак постои значителна загуба на видливоста и пристап во МПЛС облачноста за IT одделите.
Историја
MPLS првично е предложен од група на инженери од Ipsilon Networks, но нивната "IP switching" технологија која е дефинирана да работи само над АТМ, не постигна доминација на пазарот. Cisco Systems, Inc. предложи предлог, неограничен со АТМ преносот, наречен "Tag switching". Тоа беше комерцијален предлог на Cisco и беше преименуван во "Label Switching". Овој предлог беше предаден на IETF за отворена стандардизација. IETF работи на тој начин што вклучува предлози од други понудувачи, како и развој на консензус протокол кој комбинира одлики од неколку понудувачи на работа.
Една оригинална мотивација беше да се овозможи создавање на едноставни, со голема брзина прекинувачи, бидејќи за значителен период на време беше невозможно да се проследат IP пакетите во целост во хардвер. Сепак напредокот во VLSI ги направи таквите уреди можни. Затоа предностите на MPLS главно се вртат околу можноста за поддршка на повеќе сервисни модели и врши управување на сообраќајот. MPLS исто така нуди стабилна поправена рамка која оди зад едноставни заштитни прстени на синхроните оптички мрежи (SONET/SDH).
Во 2000 година, првата итерација од чиста IP-MPLS беше имплементирана од страна на проектниот тим предводен од Престон Пул на Schlumberger NIS. Преку серија на истражувања со заеднички вложувања, овој тим успешно ја направи, распореди и испорача првата светска трговска IP-MPLS мрежа. Првобитно содржејќи 35 точки на присуство (Points of presence –POP) во целиот свет, оваа мрежа беше првата замисла да и служи на заедницата за нафта и гас преку доделување на DeXa  комплет на услуги. Подоцнежните итерации на оваа трговска IP-MPLS  мрежа  вклучува VSAT  сателитски пристап преку стратегиски телепортирачки врски, пристап до финансиски и банкарски апликации и центрите за обука. Понатамошниот развој во областа на IP-MPLS предводени од тимот на г-дин Пул вклучува математички концепт и развој на најчесто употребуваните алгоритми за она што е познато денес како, Bandwidth on Demand (BoD), Video on Demand (VoD) и диференцијални сервиси за IP-MPLS.
Заедно со Cisco инженерите кои го развиле RFC2547bis, Престон Пул е назначен за еден од "основачките татковци " на MPLS, познати како MPLS пионери.
Како работи MPLS
MPLS работи со претставени пакети со MPLS заглавија, содржејќи една или повеќе ознаки. Ова се нарекува означен стек. Секој означен стек внатре содржи 4 полиња :
Овие MPLS означени пакети се вклучени по означените пребарувачи/прекинувачи наместо  на пребарувањето во IP табелата. Како што споменавме погоре, кога MPLS беше замислена, означените пребарувачи и означените прeкинувачи беа побрзи од насочувачките табели или RIB( Routing Information Base ) пребарувачи, бидејќи тие можат да заземат место директно во преклопничкиот материјал, а не во CPU.
Влезните и излезните точки на MPLS мрежата се нарекуваат label edge router или (LER), кои работат на следниот начин, притисни на MPLS ознаката врз дојдовен пакет и исфрли го појдовниот пакет. Насочувачите кои вршат насочување засновано само на ознаките се нарекуваат label switch router или (LSR). Во некои апликации, пакет претставен на LER може веќе да има ознака, така да новиот LER ја турка втората ознака врз пакетот.
Ознаките се дистрибуирани помеѓу LER и LSR со помош на " Label Distribution Protocol " или (LDP). Label Switch Routers во MPLS мрежата редовно ја менуваат ознаката и богатството на информации едни со други, користејќи стандардизирани процедури со цел да се изгради комплетна слика на мрежата така што потоа тие ќе можат да ја искористат за препраќање на пакети. Label Switch Paths (LSP) се поставени од мрежниот оператор за различни намени, како на пример да се создаде заснована на мрежа IP виртуелна приватна мрежа или за да се насочи сообраќајот по должината на одредени патеки низ мрежата. Во многу погледи, LSP не се разликува од PVC во АТМ или frame relay мрежите, освен дека тие не се зависни од одредена ниво 2 технологија.
Во специфичен контекст на MPLS - заснованите виртуелни приватни мрежи ( VPN - Virtual Private Network ), LSR кои функционираат како влезни и/или излезни насочувачи на VPN често се нарекуваат PE (Provider Edge) насочувачи. Уредите кои функционираат само како транзитни насочувачи се нарекуваат слично P ( Provider ) насочувачи. Задачата на овој Р насочувач е значително полесна од онаа на РЕ насочувачот, така што тие можат да бидат помалку сложени и можат да бидат повеќе зависни поради ова.
Кога еден неозначен пакет влегува во влезниот насочувач и треба да помине преку MPLS тунелот, насочувачот прво ја одредува forwarding equivalence class (FEC ) во која треба да биде пакетот, а потоа внесува една или повеќе ознаки во новоформираното MPLS заглавје. Пакетот потоа поминува на следниот хоп насочувач за овој тунел.
Во операцијата замена ознаките се заменети со нови ознаки, а пакетот е препратен по должината на патот поврзан со новата ознака.
Во операцијата притискање, новите ознаки се туркаат на врвот на постоечките ознаки, ефикасно " енкапсулирајќи " пакет во друго ниво од MPLS. Ова овозможува хиерархиско насочување на MPLS пакетите. Имено, ова се користи од страна на MPLS VPN.
Во операцијата исфрлање ознаката е отстранета од пакетот, кој може да се открие под внатрешната ознака. Овој процес е наречен " декапсулација". Ако исфрлената ознака беше последна на означениот стек, пакетот го " напушта " MPLS тунелот. Ова обично се прави од страна на излезниот насочувач.
На излезниот насочувач, кога последната ознака беше исфрлена, само товарот останува. Ова може да биде IP пакет или било кој од голем број на други видови товар пакети. Излезниот насочувач мора да има информации за насочување на пакетите кои се товар, бидејќи мора да ги препрати без помош на табелите за пребарување на ознаки. МПЛС транзитниот насочувач нема таков услов.
Во специјални случаи, последната ознака исто така може да биде исфрлена во претпоследниот хоп ( хоп пред излезниот насочувач ). Ова се нарекува Penultimate Hop Popping (PHP). Ова може да биде интересно во случаи кога излезниот насочувач има многу пакети кои ги напуштаат MPLS тунелите, а со тоа троши и нередовни количини на процесорско време на ова. Со користење на PHP, транзитните насочувачи кои се поврзани директно со излезниот насочувач ефикасно се растоваруваат, со исфрлање на последната ознака сама од себе.
MPLS може да користи постоечка АТМ мрежа или инфраструктура на frame relay, како свои означени текови кои можат да означени како АТМ или како frame relay идентификароти на виртуелно коло, и обратно.
Инсталирање и преместување на МПЛС патеките
Постојат два стандардизирани протоколи за управување со MPLC патеки: LDP ( Label Distribution Protocol ) и RSVP-TE, продолжување на Resource Reservation Protocol за сообраќајното инженерство. Исто така постојат екстензии за BGP протокол, кој може да се користи за управување на една MPLS патека.
MPLS заглавјето не го идентификува видот на податоците кои се пренесуваат внатре во MPLS патеката. Ако некој сака да носи два различни вида на сообраќај помеѓу два исти насочувачи, со различен третман од страна на јадрените насочувачи за секој вид, еден од нив мора да формира посебна патека за секој вид на сообраќај.
MPLS и IP
MPLS не може да се спореди со IP како посебен ентитет, бидејќи MPLS работи конјунктивно со IP-адреси и IP-ови IGP протоколи за насочување. MPLS LSP-овите обезбедува динамични, транспарентни виртуелни мрежи, со поддршка за сообраќајното инженерство, способноста да се транспортира Ниво 3 (IP) VPN-ови со преклопувачки адресни простори, како и поддршка за ниво 2 псевдокаблите со користење на Pseudowire Emulation Edge-to-Edge (PWE3) кои се способни да транспортираат различни транспортни товари (IPv4, IPv6, ATM, Frame Relay, итн.). MPLS способните уреди се познати како LSR-ови. LSR уредите овозможува функциите на сообраќајното инженерство да можат да се дефинираат со употреба на :
Во една чиста IP мрежа, најкраткиот пат до одредиштето е избран дури и кога станува повеќе пренатрупан. Во меѓувреме, во IP мрежа со MPLS сообраќано инженерство CSPF насочување, ограничувањата како што се RSVP пропусниот опсег на поминатите линкови исто така можат да се сметат, како на пр. најкраткиот пат со пропусен опсег којшто е на располагање исто така ќе биде избран. MPLS сообраќајното инженерство се потпира врз употребата на ТЕ екстензии до OSPF или IS-IS и RSVP. И покрај ограничувањата на RSVP пропусниот опсег, корисниците можат да си дефинираат сопствени ограничувања со впишување атрибути на линк и посебни услови за тунелите на патот (или не на патот) над линковите со одредени атрибути.
MPLS локална заштита ( брзо прерутитање )
Во случај на неуспех на мрежните елементи кога обновувачките механизми се вработени во IP слојот, реставрацијата може да трае неколку секунди што е неприфатливо за апликации во реално време, како што се VоIP. Спротивно на тоа, MPLS локалната заштита ги исполнува барањата на апликациите во реално време со обновување на временски споредливите со оние на SONET прстени на помалку од 50 ms.
Споредба на MPLS наспроти Frame Relay
Frame relay со цел да се направи поефикасно искористување на постоечките материјални ресурси, кои овозможуваат подпровизија на сервисот за податоци од страна на телекомуникационите компании ( telcos ) на нивните клиенти, како клиенти веројатно било дека нема да го користат сервиот на податоци 100% од времето. Во последниве години, frame relay има стекнато лоша репутација на некои пазари, поради прекумерниот пребукиран пропусен опсег од овие телекомуникациони компании.
Telcos често ги продаваат frame relay на бизнисите во потрага по поевтина алтернатива за посветени линии; нивната употреба во различни географски области во голема мера зависи од политиката и политиката на телекомуникациските компании.
AT&T во моментов ( заклучно со јуни 2007) е најголемиот семрежен услужник на Frame Relay во САД, со локални мрежи во 22 држави, плус национални и меѓународни мрежи. Оваа бројка се очекува да се промени во периодот помеѓу 2007 и 2009 година, кога повеќето од овие frame relay договори истекуваат. Многу клиенти најверојатно ќе мигрираат од Frame Relay во MPLS преку  IP или Ethernet, во следните две години, што во многу случаи ќе ги намали трошоците и ќе ја подобри управливоста и перформансите на wide area networks - WAN.
Споредба на MPLS наспроти ATM
Додека основните протоколи и технологии се многу различни, и MPLS и ATM обезбедуваат конекциски-ориентирани сервиси за пренос на податоци низ комјутерските мрежи. Во двете технологии, врските се сигнализирани помеѓу крајните точки, конекциската сосотојба се одржува во секој јазол на патеката, енкапсулираните техники се користат за пренос на податоци преку врски. Со исклучок на разликите во сигнализациските протоколи ( RSVP/LDP за MPLS и PNNI:Private Network-to-Network Interface за ATM ) сè уште постојат значителни разлики и во однесувањето на технологиите.
Најзначајната разлика е во транспортот и енкапсулирачките методи. MPLS е во можност да работи со пакети со променлива должина, а АТМ пренесува ќелии со фиксна должина (53 byte). Пакетите мора да бидат сегментирани, транспортирани и реасемблирани преку АТМ мрежа со употреба на адаптациски слој, кој додава значителна сложеност и трошење на потокот на податоци. MPLS од друга страна пак, едноставно додава ознака на главата на секој пакет и ги пренесува низ мрежата.
Разлики постојат и во природата на врските. MPLS врските ( LSP ) се еднонасочни - овозможуваат проток на податоци само во една насока помеѓу две крајни точки. Воспоставувањето двонасочна комуникација помеѓу крајните точки бара еден пар од LSP-ови да се утврди. Бидејќи 2 LSP - ови се потребни за поврзување, податоците што течат во насока напред можат да користат различна патека од податоците што течат во обратна насока. АТМ точка-до-точка врските, од друга страна пак се двонасочни, овозможувајќи проток на податоци во двата правци на една иста патека ( и двете SVC и PVC ATM врски се двонасочни ).
И двете и ATM и MPLS поддржуваат тунелирање на врските во нивната внатрешност. MPLS користи означен стек за да се постигне ова, додека АТМ користи виртуелни патеки. АТМ virtual path indicator ( VPI ) и virtual circuit indicator ( VCI ) и двата се пренесуваат заедно во заглавјето на ќелиите, ограничувајќи го АТМ на едно ниво на тунелирање.
Најголемата предност што MPLS ја има над АТМ е тоа што уште од почеток беше дизајниран да биде комплементарен на IP. Современите насочувачи се способнни да ги поддржат и MPLS и IP природно низ заеднички интерфејс дозволувајќи на мрежните оператори голема флексибилност во дизајнот на мрежите и операциите. Некомпатибилноста на АТМ со IP бара сложена адаптација, што го прави релативно непогоден за денешните претежно IP мрежи.
MPLS распоредување
MPLS е моментално во употреба во IP – само мрежи и е стандардизиран од IETF во RFC 3031. Тој е распореден за да поврзе неколку како два објекти во многу големи ангжмани. На пример, во малопродажниот сектор, не е невообичаено да се види распоредување на 2000-5000 локации да ги комуницираат трансакциите на податоци во седиштето на центарот за податоци.
Во пракса, MPLS главно се користи да ги препраќа IP datagram-ите и Ethernet сообраќајот. Големи апликации на MPLS се инженерството на телекомуникацискиот сообраќај и MPLS VPN.
Конкуренти на MPLS
MPLS можат да постојат и во двете, IPv4 животна средина ( користејќи IPv4 насочувачки протоколи ) и во IPv6 животната средина ( користејќи IPv6 насочувачки протоколи ). Основната цел на развојот на MPLS беше зголемувањето на брзината на насочување. Оваа цел веќе не е важна поради користењето на новите методи на преклопување како што се: ASIC, TCAM и CAM-заснованото преклопување. Сега затоа главна примена на MPLS е да се спроведе ограничен сообраќај инженерство и ниво3/ниво2 "тип на семрежен услужник" VPN-ови над IPv4 мрежите.
Главни конкуренти на MPLS се Provider Backbone Bridges (PBB) и MPLS-TP. Овие исто така обезбедуваат услуги како што се семрежниот услужник од ниво 2 и ниво 3 VPN. L2TPv3 се појавуваат како конкурент, но не е постигнат поширок успех. Некои услужници нудат различни услуги за клиентите заедно со MPLS. Овие услуги вклучуваат претежно National Private Lease Circuit (NPLC), ILL, IPLC итн. Како пример за NPLC, се смета Градот А и Градот Б. Организацијата има канцеларии во секој град. Организацијата бара поврзаност помеѓу овие канцеларии. ISP ќе има пристап пристап до РоР во секој град и затоа има линкови помеѓу РоР-овите. За да се поврзат канцелариите на PoP-овите поврзувањето преку локалните јамки ќе биде овластено за секоја канцеларија. На овој начин е дадена една NPLC.
Пристап до MPLS технологии
MPLS поддржува голем број на технологии за пристап, вклучувајќи T1, ATM, frame relay и DSL.
Мег Рајан
Маргарет Мери Емили Ен Хира (родена на 19 ноември 1961 година), позната како Мег Рајан — американска глумица, режисерка и продуцент. По неколку мали улоги во филмови и серии, таа станала вистинска филмска ѕвезда во 1989 година, кога се појавила во филмот Кога Хари ја запозна Сали. Следните 15 години, таа играла главни улоги во неколку романтични комедии, од кои Бессони во Сиетл (1993), Француски бакнеж (1995 г.), Зависни од љубов (1997), Градот на ангелите (1998), Те чека мејл (1998), и Кејт и Леополд (2001). Сите овие филмови заедно достигнале заработка од над 870 милиони долари ширум светот. Во 1995 година, Ричард Корлис од неделното списание Тајм ја нарекол „душата на романтичните комедии“.
Животопис
Таа завршила во основното училиште „Св.Пио“ во Ферфилд, каде мајка и и предавала во шесто одделение. Рајан е израсната како католик. Во Католичката црква во Ферфилд, и е доделено и средното име Ен. Средно училиште Рајан завршила во училиштето „Бетел“ во 1979 година. Своите студии таа ги продолжила најпрво на Универзитетот во Конектикат, а потоа на Њујоршкиот Универзитет, каде студирала новинарство. Во текот на нејзиното студирање, таа се појавила во неколку телевизиски реклами, за да заработи пари. Рајан ги напуштила студиите, еден семестар пред завршувањето, а како причина го навела успехот кој го постигнала како глумица.
Почеток на кариерата
По нејзиното појавување во филмот Богати и славни, Рајан ја игра улогата на Бетси Стјуарт во дневната телевизиска серија Како што се врти светот, која се емитувала од 1982 до 1984 година. Во овој период, таа се појавила и во реклама за Бургер Кинг. Потоа, следеле неколку мали улоги, вклучувајќи ги Амитивил 3 Д и Ветената земја. Во 1986 година, таа се појавила во познатиот филм Топ Ган, каде ja играла улогатa на Керол Бредшо, сопруга на Ник Бредшо (кој го глуми глумецот Ентони Едвардс). Рајан глуми и во филмовите Внатрешен простор заедно со нејзиниот иден сопруг Денис Квејд, Смртна чаша и во Президио.
Пробивање на филмското платно
Првиот филм во кој таа е во главната улога, и кој станал апсолутен хит е Кога Хари ја запозна Сали (1989 г.), кој ја споил со човекот кој е првенец за комедии, Били Кристал. Незаборавното претставување на Сали Олбрајт (кое и донело номинација за Златен глобус), вклучува и сцена во која таа руча со ликот на Били Кристал во „Кац Деликатесен“ во Менхетн, и во кое тие покажуваат колку е лесно да се изглуми оргазам.
Следни нејзини улоги се во биографијата Дорс, кој постигнал големи успеси, и Вовед кон бакнеж. Во 1993 година, е објавена романтичната комедија Бессони во Сиетл, која несомнено достигнала големи успеси, и која за вторпат ја соединува Рајан со глумецот Том Хенкс. Нивната претходна соработка е во филмот Џо против вулканот, како главни улоги, но тој немал особени успеси. Следно, тие по третпат соработуваат во филмот Те чека мејл.
1994–1999
Во почетокот на 1994 година, Рајан одлучила да прифати неколку улоги кои ќе бидат нешто поразлично од дотогашните романтични ликови по кои таа станала позната. Во филмот на Луис Мандоки, Жената која ја сакав (1994 г.), во кој глуми заедно со глумецот Енди Гарсија, таа има улога на алкохоличар. Како филмот, така и нејзината изведба, биле добро прифатени од критичарите. Еден од критичарите за филмот рекол дека е „првокласно дело, во кое се нагласуваат извонредните изведби и доброто сценарио“. Овој филм постигнал големи успеси, и само во САД достигнал заработка од околу 50 милиони долари. Истата година, Рајан се појавува во романтичната комедија Коефициент на интелигенција на Фред Шеписи, заедно со глумецот Тим Робинс. Филмот раскажува приказна за еден механичар и една кандидатка за докторат на Универзитетот Принстон, кои се заљубуваат благодарение на вујкото на девојката, Алберт Ајнштајн (кој го глуми Волтер Матау). Иако, во филмот се позајмени некои ликови од вистинскиот живот (како Ајнштајн), приказната и приказот на ликовите се измислени. Некои од филмовите во кои глумела Рајан во 1990-тите години, станале хитови не само во Јужна Америка, туку и ширум светот. Во 1994 година, Рајан била прогласена за Жена на годината од здружението „Хасти Пудинг“, а списанието Пипл ја оценило како една од 50-те најубави луѓе во светот. Во 1995 година, критичарот Ричард Корлис ја нарекол „душата на романтичните комедии“. Истата година, таа се појавува во романтичната комедија на Лоренс Касдан, Француски бакнеж, наспроти Кевин Клајн. Во 1995 година, Рајан ја добила и Кристалната награда „Жените во филмот“. (Оваа награда се доделува на извонредните жени кои преку нивната издржливост и успешноста во работата, помогнале да се прошири улогата на жените низ историјата на уметноста.)
Во 1997 година, Рајан го позајмила гласот за анимираниот филм Анастасија, кој добил многу позитивни критики и постигнал големи успеси. Следната година, Рајан се појавува во два филма. Градот на ангелите добил многу позитивни коментари и станал огромен финансиски успех заработувајќи речиси 200 милиони долари ширум светот. Те чека мејл е филм во кој Рајан повторно соработува со Хенкс, и кој и донел трета номинација за Златен глобус. Филмот достигнал заработка и преку 250 милиони долари ширум светот.
2000–2006
Првиот филм од 2000 година, во кој глумела Рајан е Спушти ја слушалката, во режија на Дајен Китон, во кој се раскажува за три сестри кои се поврзуваат поради претстојната смрт на нивниот далечен, ладен и намќорлив татко. Во овој филм кој е адаптација на романот на Делија Ефрон од 1995 година, исто така глумат и Дајен Китон, Лиса Кудроу и Волтер Матау. Филмот добил лоши критики, а неговата заработка која првично била 60 милиони долари, а се намалила за 9 милиони долари поради отплаќањето на буџетот, достигнала речиси 51 милион долари.
Истата година, Рајан се појавува во трилерот на Тејлор Хакфорд Доказ за живот, наспроти Расел Кроу. Во филмот таа глуми узбезумена жена, чиј маж инженер е киднапиран (улогата ја игра Дејвид Морс), а таа се потпира на еден снаодлив експерт за справување со меѓународните разбојници. Иако критичарите биле рамнодушни за финансискиот успех на овој филм кој заработил околу 63 милиони долари ширум светот, аферата на Рајан и Кроу била тоа за кое на широко се пишувало низ весниците. Стивен Холден, филмски критичар во Њујорк Тајмс напишал дека според него, филмот и не е некој голем успех, и дека глумците не се поврзале доволно добро.
Една година подоцна, Рајан повторно се навраќа на романтичните комедии, овојпат со Кејт и Леополд заедно со Хју Џекмен. Ова е приказна за војвода кој патува низ времето во Њујорк, од 1876 година па досега, и се заљубува во успешен истражувач на пазарот во современ Њујорк. Овој филм во режија на Џејмс Менголд добил мешани, но повеќе позитивни критики, а Лејел Лоенстајн од списанието Варајети го сумирала како „шармантна и интересна приказна“. Со заработка од 70 милиони долари, овој филм за Рајан најверојатно ќе остане филм со најголема заработка во кој некогаш глумела за оваа деценија.
Во 2003 година, Рајан глуми во нешто поразлично од нејзините вообичаени улоги, и се појавува во еротскиот трилер Во кадар на Џејн Кампион, покрај Марк Рафало и Џенифер Џејсон Ли. Најпрво, во главната улога требало да се појави копродуцентката Никол Кидман, но по петгодишниот нејзин развој, таа се повлекла, оставајќи и ја улогата на Рајан, која за првпат во нејзината кариера, се појавува гола, во прилично долга и јасно прикажана љубовна сцена. Иако појавувањето на Рајан, а воопшто и целиот филм, го привлекле вниманието на медиумите, тој не успеал да ги привлече позитивните коментари на критичарите, и достигнал заработка од само 23 милиони долари низ кината.
Во октомври 2003 година, додека престојувала во Велика Британија за премиерата на овој нејзин еротски филм, таа имала еден контроверзен настап во британското шоу „Паркинсон“. Истиот начин на претставување, таа го искористува и во следниот нејзин филм Плавуша помеѓу јажињата (2004 г.) во режија на Чарлс С. Датон. Овој филм е спорт/драма за една американка Џеки Кален, која е менаџер на боксерите, и која е првата жена која постигнала некаков успех во спортот, и нејзината разнишана врска со штитеникот Лутер Шо. Филмот достигнал помалку од 6 милиони долари на просторите на САД, и бил остро нападнат од критичарите, најмногу поради тоа што е доста сличен со другите боксерски филмови, како на пример серијалот Роки.
2007–досега
Првиот филм на Рајан од 2008 година, е сатиричната комедија Договорот, филм кој се заснова на истоимениот роман од 1991 година на Питер Лефкурт, кој раскажува за Холивуд. Филмот е во режија на Стивен Шатер, и е снимен во Кејптаун и други места во Јужна Африка. Светската премиера на овој филм била на Санденс филмскиот фестивал во 2008 година. Филмот добил мешани, но повеќе негативни коментари, и не успеал да го привлече интересот кај филмските студија, и добил издавање директно на ДВД, во јануари 2009 година. Во неговата критика во списанието Варајети, Питер Дебруџ напишал: „Ликовите во филмот делува како да ги прават сите смеи, но јавноста нема на што да обрне внимание, освен на флертувањето на несоодветно споените главни улоги ''Вилијам Џ. Мејси и Мег Рајан'' – за кои тешко може да се каже дека се совршен спој за постигнување на големи успеси“. Филмот на Џорџ Гало, Новиот дечко на мајка ми, во кој глуми Рајан, а кој е сниман есента во 2006 година, исто така преминал директно на ДВД издание во 2008 година. Овде исто се појавуваат и Колин Хенкс, Селма Блер и Антонио Бандерас, а филмот добил воглавно негативни критики. Дејвид Нусер во Рил Филм напишал дека „филмот е целосна катастрофа, започнувајќи речиси и од првиот кадар“.
Последниот филм на Рајан од 2008 година, е Жените, римејк на истоименото дело од 1939 година. Жените во филмот ги глумат Анет Бенинг, Дебра Месинг и Џејда Пинкет Смит. Филмот е напишан, и режиран од Дајен Инглиш, а раскажува приказна за група жени од џетсетот на Менхетн, чиј основен интерес е непотребното озборување. Рајан глуми богата жена, чиј сопруг ја изневерува со една продавачка, која ја глуми Ева Мендез. По неговото издавање, Жените се здобил со катастрофални реакции од критичарите, а Ричард Шикел од Тајм рекол дека ова е најужасниот филм кој некогаш го имал гледано. Сепак, филмот достигнал големи финансиски успеси, и за Рајан ова бил најуспешниот филм после Кејт и Леополд од 2001 година, со заработка од 50 милиони долари ширум светот.
Во октомври 2010 година, и била доделена улога во драмата Животите на светците заедно со Кет Денингс, Кевин Зеџерс и Џон Литгоу. Оваа драма, слична на Фатална несреќа, ги спојува животите на група луѓе од Лос Анџелес, кои се справуваат со грешките од минатото. Во април 2011 година, било објавено дека во следниот филм Во внатрешноста на убавината (En. Into The Beautiful), таа за првпат ќе се појави како режисер. Во мај 2011 година, и била доделена улога во Помина долго време (En. Long Time Gone), филмска адаптација на романот на Ејприл Стивенс „Ангелу, ангелу“. Снимањето требало да започне есента, истата година.
Во 2012 година, Рајан била вклучена во документарецот Половина од небото: Претворувајќи го притисокот и обесправувањето во можности и прилики за сите жени ширум светот. Овој документарен филм вклучува неколку жени и девојки кои живеат во тешки услови борејќи се да се справуваат со тоа.
Во 2012 година, снимањето на аудио записот за романот на Вилијам Саројан Човечката комедија, било објавено на мрежното место www.audible.com.
Приватен живот
На Денот на вљубените во 1991 година, после соработката во два филма, Рајан се омажила за глумецот Денис Квејд. Таа прифатила да се омажи со него веднаш по неговото соочување со зависноста од кокаин. Квејд и Рајан имаат едно дете, Џек Квејд, роден на 24 април 1992 година. Во 2000 година, таа била поврзувана со Расел Кроу на снимањето на филмот Доказ за живот. Рајан и Квејд се разделиле, а нивниот развод конечно бил дефиниран на 16 јули 2001 година. Во септември 2008 година, Рајан изјавила дека долго време додека биле во брак, Квејд ја изневерувал. Во јануари 2006 година, Рајан посвоила 14 месечно девојче од Кина, Дејзи Тру.
Од јануари 2011 година, таа е во врска со американскиот рок пејач Џон Меленкамп, кој во декември 2010 година објавил дека по 18 години брак, се разведува од својата сопруга Елејн Ирвин Меленкамп.
Политичка активност
Рајан ја поддржува Демократската партија на САД, особено иницијативите и програмите за заштита на околината. Во 2003 година, таа ја поддржува кампањата на Весли Кларк за претседател на Америка. Во 2004 година, за претседателските избори таа го поддржала Џон Кери.
Сапа Инка
Сапа Инка, во превод „единствениот Инка“ или познат и како апу (боженство) или сапа (единствениот) бил владетелот на Кралството Куско, а подоцна и император на Империјата на Инките. Потеклото на оваа функција се митски и е поврзано со основањето на градот Куско, но историски се верува дека оваа функциија се создала во 1200 година. Оваа функција или титула била наследна, синот го наследува таткото. Имало две познати династии, едната предводена од Ханан, а другата од страна на Хурин. Последниот официјален Сапа Инка бил Атахуалпа, кој бил погубен од страна на Шпанците во 1533.
Династија Хурин
Во историјата малку се знае за првата династија Сапа Инки. Нивното владеење започнало со Хурин и опсегот на владеење не се проширил надвор од границите на Кралството Куско. Нивното потекло е тесно сврзано со митското основање на Куско. Династијата била основана од Манко Капак, кој се сметал за син на богот на сонцето и негови наследници се: Синчи Рока, Локе Јупанки, Мајта Капак и Капак Јупанки. Како репутација на Сапа Инките, наредните владетели се именувале како „капак“ или воен водач и „синчи“ или водач. Како почеток на династијата се смета 1200 година.
Династија Ханан
Пачакути ја реорганизирал државата на четири покраини, секоја владеена од Апо со неколку слоеви администрација. Нинан Кујочи бил Инка за неколку денови и поради тоа некогаш не се смета за Сапа Инка.
Марионети Сапа Инки
По освојувањето на Империјата на Инките од страна на Шпанија, имало уште неколку Инки до комплетниот распад на Империјата, тие се сметаат за марионети на шпанските колонисти и тие се: Тупак Хуалпа (1533), Манко Инка Јупанки (1533–1545), Сајри Тупак (1545–1560), Титу Куси (1560–1571) и Тупак Амару.
Битка кај Кошице
Битка кај Кошице — битка која се одвила помеѓу силите на Светото Римско Царство и Отоманското Царство како дел од Големата турска војна, на 18 октомври 1685 година, во градот Каса во Кралството Унгарија (денес Кошице во Словачка).
Австрискиот командант, фелдмаршал Енеј де Капрара, ја поразил турската војска во близина на градот и со оваа победа ја вратил хабсбуршката контрола над која териториите изгубени од 1682 година од страна на Имрих Токоли.
Американски лав
Американски лав (Panthera leo atrox) — еден од најпознатите исчезнати лавови кои некогаш постоел. Американскиот лав живеел на територијата на денешна Северна Америка во времето на плеистоценот (1,8 милиони - 11 000 г.пр.н.е. ). Овој подвид е тесно поврзан со Евроазискиот пештерен лав. Американскиот лав е еден од најголемите видови мачки, кои некогаш постоеле.
Овој вид на лав живеел до крајот на Ледено доба во Америка, на територијата на денешен САД, од Алјаска до Перу. Должината на телото се претпоставува дека била од 1,6 до 2,5 метри, висината до 130 см. Овие лавови биле 25% покрупни од денешните африкански лавови, но не биле поголеми од Пештерните лавови, кои денес исто така се исчезнати. Американскиот лав имал тежина од 360 до 500 килограми. Гривната му била посветла и помала од африканскиот лав. Во некои делови, овој лав живеел во ладни климатски услови. Тој веројатно користел пештери како засолниште од студеното време. Американските лавови живееле во отворените рамници и најверојатно се хранеле со американски бизони, елени, северноамерикански коњи (моментално исчезнати), мамути, како и други големи тревопасни животни.
245 (број)
245 (двесте четириесет и пет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 244 а претходник на бројот 246.
Калевала
Калевала или старите поеми на Карелија од древните времиња на финскиот народ (фински: Kalevala) — фински епос напишан во 19 век од Елијас Ленрoт врз основа на фолклорот на Финска и на Карелија. Првото издание на епот потекнува од 1835 година, а второто, проширено издание се појавило во 1849 година. Епот се состои од 50 песни (руни) и содржи вкупно 22 795 стихови. Насловот „Калевала“ може да се разгледа како „Земјата на Калева“.
Ликови
Исто така, во „Калевала“ се присутни и неколку споредни ликови од кои највпечатлив е сиромашниот бездомник Кулерво, кој обесчестува девојка за која малку подоцна дознава дека е неговата исчезната сестра. Бидејќи не може да живее со сознанието за направениот грев, тој извршува самоубиство на местото каде го извршил инцестот. Во согласност со времето кога се создадени руните во „Калевала“, женските ликови се малубројни и имаат споредна улога. Меѓу нив, особено се истакнува мајка му на Леминкајнен, која не може да се помири со веста за смртта на нејзиниот син и го враќа од подземниот свет. Исто така, во епосот е присутна и Лоухи, злобната господарка на северната земја. Во епот се среќаваат и разни божества, но тие се опишани бледо и неуверливо, а тоа особено се однесува на врховниот бог Уко. Доста е пластичен описот на подземниот свет Туонела, како и на волшебникот Випунен, но најоригинална е епизодата од почетните пеења во која се опишува постанокот на светот. Оваа епизода нема никакви заеднички црти со библиската претстава за создавањето на светот, а одредеи елементи од неа можат да се пронајдат во некои африкански и азиски митови.
Осврт врз делото
Потеклото на епосот е спорно: некои истражувачи (на пример, Берски) сметаат дека повеќето од руните настанале во средниот век на источниот брег од Балтичкото Море, и тоа под влијание на католицизмот; од друга страна, во делото се застапени бројни елементи од шаманизмот, пагански елементи итн. „општи места“, а сето тоа наведува на индоиранското потекло на епосот; подоцна, големо влијание врз епот извршиле викиншките саги, со што уште повеќе се усложнува неговото потекло.
Во последната песна од „Калевала“, на примитивен начин е воведена нова личност - детето-мудрец. Се претпоставува дека оваа песна настанала во времето кога финскиот народ дошол во допир со христијанството, но сè уште не го разбрал и не го прифатил. Затоа, мотивот во ова пеење е замаглен и нејасен. Веројатно, народниот пејач барал начин да се ослободи од стариот херој, народниот водач Вејнемејнен, кој заминал некаде на границата меѓу небото и морето, но истовремено ја оставил можноста неговото повторно враќање. Симболиката на необичниот крај на „Калевала“ останува нејасна, но можеби претставува приговор на паганското време со старите херои кон новото, христијанско време, олицетворено во безимениот син на безгрешната Марјата.
Значење и влијание
„Калевала“ одиграла силното влијание, кое придонело за националното будење, кое довело до остварување на независност на Финска и ослободување од Русија во 1917 година. Ова дело одиграло голема улога во формирањето на финскиот јазик и на финската култура, воопшто. Постепено, тоа станало предмет на бројни истражувања (од Карл Крон со модерните калевалолози (Едуард Гумерус, Марти Хаавио, Ричард Берк итн.) со помош на различни методи, од историскиот до митолошкиот.
„Калевала“ извршила големо влијание врз финските романтичари: Бергбом, Киви, Ерко итн. Под нејзино влијание, во Естонија настанал епот „Калевипоег“. Гете имал високо мислење за епот, а Александар Блок бил вљубен во него. Неговото влијание е очигледно и кај современите фински поети, како: Хемерлајнен, Кајава, Хелакоски и Вала. Делото било главен извор на инспирација на сликарот Гален Калела, за композиторот Јан Сибелиус, како и за многу современи фински музички групи, како Аморфис и Тенхи.
NGC 5973
NGC 5973 — леќеста галаксија во соѕвездието Вага, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5973 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5973 има привидни димензии од 0,9' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 40 м 15,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -8° 36' 3"". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на NGC 5973 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55757. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 289; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5596. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1078.
NGC 1593
NGC 1593 — леќеста галаксија во соѕвездието Бик, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1593 се споменува и како NGC 1608, IC 2077, UGC 3082, MCG 0-12-44, CGCG 393-37, NPM1G +00.0156.
Откривање
Објектот е откриен на 7 ноември 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1593 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1593 има привидни димензии од 1,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 32 м 6,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 0° 34' 4". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 1593 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15447. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 82. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1524.
Колибата Бексел
Колибата Бексел (шведски: Bexellska stugan) е мала куќарка во Варберг, Шведска. Претворена е во мини-музеј со историско наследство. Во неа има мебел и насликани ѕидни таписерии од 19 век. Таписеријата ги покрива ѕидовите и таванот на вилата. Првично, тие се користеле само за Божиќ, но денес се објавуваат цела година. Колибата Бексел може да ја посети јавноста на изложбите на вилата што ги организира Музејот за културна историја Халанд.
Историја
Колибата Бексел првично била изградена во 1785 година во Харплинг. Во 1876 година, била купена од членот на парламентот и локалниот сопственик на земјиште Алфред Бексел (1831–1900) од неговиот сопственик Јонс Јонсон (роден 1828 година) заедно со сите внатрешни работи. На Џонсон му било дозволено само да го задржи својот дневен фустан, според купопродажниот договор. Алфред Бексел бил првиот во Шведска кој го купил и заштитил домот на шведски селанец со намера да го претвори во музеј. Тој го инспирирал Артур Хазелиус да го основа отворениот музеј Скансен во Стокхолм.
Камењата на Бексел
Алфред Бексел, исто така, создал поинаков вид „музеј“ во шумска област што ја поседувал, источно од Варберг (североисточно од помалото село Ролфсторп. ) Областа станала позната, откако посетителите во 1925 година почнале да откриваат карпи изгравирани со изреки, имиња на познати луѓе од тоа време или мото. Сите тие биле нарачани од Бексел на крајот на деветнаесеттиот век, а биле издлабени од двајца каменорезери кои тој ги ангажирал за таа цел. Неговите дневници го опишуваат неговото предизвикување на гравурите, но не го објаснуваат неговиот мотив.
Во 2014 година бил направен обид да се открие обемот на гравурите; од 2016 година во резбите се идентификувани околу 600 имиња на познати писатели, филозофи, научници, политичари и државници, како и повеќе од 180 афоризми, изреки, цитати од литературата и мислите на Бексел. Пораките вклучуваат: „Не кажувај сè што знаеш, но секогаш знај што кажуваш“; и „Што е сон освен ликот на смртта“.
На надгробната плоча на Бексел е испишано: „Историјата на човекот е неговиот карактер“.
Катарина Ивановиќ
Катарина Ивановиќ (Веспрем, 15 мај 1811 - Секешфехервар, 22 септември 1882) — српска сликарка, една од тројцата сликари (покрај Мина Караџиќ и Полексија Тодоровиќ) кои работеле во Србија во 19 век.
Биографија
Катарина Ивановиќ е родена во семејство на српски државјанин и трговец („купувач“) во Веспрем, во Австриската империја. Според друг извор, таа е родена во Секешфехервар во 1819 година. Нејзини родители биле Лазар - локален трговец и Марија, и благодарение на нивното внимание, таа развила желба за образование и креативност. На единаесетгодишна возраст веќе знаела два странски јазици. Детството го поминала во мала српска заедница, во Белград. Својот талент го покажала уште од детството, а сликарството почнала да го учи благодарение на финансиската помош на локалниот трговец Ѓорѓе Станковиќ, во Пешта во ателјето на Јожеф Пешки и Ревај. Според друг извор, сликарот Н. Пешки по националност бил Чех, и Катарина добро напредувала со него. Подоцна, нејзината дарба за ликовната уметност ја забележала унгарската грофица Чаки, позната покровителка на уметноста, која и овозможила да студира сликарство во Виена, на Академијата за уметности. Студирала и приватно кај виенскиот сликар Валдмилер. Симо Милутиновиќ Сарајлија објавил песна посветена на неа во „Српски народни листи“ во 1837 година, како „чесна и обична љубителка на убавото знаење“. Таа се појавува и во списокот на пренумерирана книга на Сарајлија за историјата на Србија во 1837 година, во Виена како сликарка (портретист). За време на студиите во Виена, во 1839 година, таа ја „насликала“ композицијата „Српски Хомер“ (Хомер) - слеп стар гуслар. Своето образование го продолжила на Академијата во Минхен, каде студирала историско сликарство речиси две години (1845-1846). Таму почнала да ја проучува познатата историска композиција Ослободување на Белград во 1806 година. Усовршувањето го продолжила во Париз, каде што живеела некое време.
Таа ги посетила Загреб и Хрватска во 1842 година и поминала извесно време таму. На покана на Србите, 1846 г. Заминала во Белград, каде што останала една година, живеејќи со Симо Милутиновиќ. Таа го искористила својот престој за да портретира многу истакнати Срби од Белград, меѓу кои и принцезата Љубица Обреновиќ. Меѓу најуспешните портрети е портретот на Симин. Потоа се вратила во Пешта, каде што била „многу популарна“. Националниот музеј на Пешта ѝ купил портрет на императорот Фердинанд. Нејзините дела, цртежи и слики биле и во колекцијата на Виенската царска академија на уметности. Патувала во Холандија и Италија, каде научила многу за современото сликарство.
Кон крајот на животот се вратила во Белград, каде живеела и работела до нејзината смрт. Во тој период создавала претежно историски композиции, жанровски слики и мртва природа.
Катарина Ивановиќ зборувала малку српски. Во 1879 година, таа донирала 15 нејзини слики и други „реткости“ на белградскиот народен музеј, вклучувајќи го и нејзиниот автопортрет. Така наводно нејзина заслуга е основањето на музејот. Познати се два нејзини автопортрети, кои стигнале до Националниот музеј. Нејзе и се обратила и Матица Српска која ја замолила за нејзини слики за нивната колекција. Воодушевена од нејзината убавина и интелект, тогаш многу популарниот поет Сима Милутиновиќ Сарајлија песната „Три сестри“ ѝ ја посветил на Катарина Ивановиќ. Таа година „Српскиот народен весник“ на Павловиќ во Пешта напишал и објавил автопортрет за неа. Никогаш не се омажила, а позната е нејзината голема нескриена наклонетост кон многу постарите „сараевчани“.
Во 1876 година таа станала почесен член на Српското академско друштво и така станала првата жена академик меѓу Србите. Починала во Секешфехервар на 22 септември 1882 година. На иницијатива на Друштвото на пријатели на Националниот музеј, нејзините останки во 1967 година се пренесени во Белград и погребана е во Алејата на народните херои на Новите гробишта.
Сликарски дела
Катарина Ивановиќ главно сликала портрети, историски жанровски композиции, а со особен успех успеала да компонира мртва природа. Меѓу нејзините најпознати дела се следните слики: Автопортрет (1836), Портрет на млад човек (1837), Грозје со кошница (1838), српски Хомер (цртеж 1839), Портрет на Симе Милутиновиќ Сарајлија (1840), Италијански лозар (По 1846), портретот на принцезата Персида Караѓорѓевиќ, портретот на војводата Стеван Книќанин, Децата на Павле Станишиќ, Жената од Белград, Млади Даниќ, Момчето со соколот и др.
Грб на Кина
Грбот (или државен амблем) на Народна Република Кина (кин. 中华人民共和国国徽) се состои од приказ на Тјенанменската порта, преку која се влегува во Забранетиот град од Тјенанменскиот плоштад во Пекинг, и е сместена во црвен круг. Над неа се распоредени петте ѕвезди од државното знаме. Најголемата ѕвезда ја претставува Комунистичката партија, а четирите помали ѕвезди ги претставуваат општествените класи според маоистичкото учење. Грбот „се состои од шарите од државното знаме“. Овие елементи се опишани вака:
...Црвената боја на знамето ја претставува револуцијата, а пак жолтата кај ѕвездите ги претставува сјајните златни зраци кои зрачат од недогледната црвена земја. Четирите помали ѕвезди распоредени околу поголемата го симболизираат единството на кинескиот народ под водство на Комунистичката партија на Кина (КПК) —Годишник на Кина за 2004 г.
Надворешниот круг е обрабен со снопови жито и ориз, што маоистичката филозофија на земјоделска револуција. Во средината на долниот дел на рамката има запченик кој ја симболизира индустриската работничка класа.
Грбот е дело на познатиот архитект Лианг Сиченг кој бил избран на конкурсот распишан при основањето на НР Кина, и дели очигледни сличности со грбот на СССР. Усвоен е на 20 септември, 1950 од страна на Централната народна влада.