cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нистрово
Население
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1953-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Во Нистрово живеело мешано население. Според записите на Томо Смилјаниќ - Брадина на почетокот на XX век во Нистрово живееле следниве родови:
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во рамките на новосоздадената Општина Маврово и Ростуше, која настанала со територијалната поделба на Македонија во 2004 година. Претходно селото припаѓало на поранешната Општина Маврови Анови, која со измените во Законот за територијална поделба на Македонија била припоена со Општина Ростуша, со што двете општини ја создале новата Општина Маврово и Ростуше, во која денес се наоѓа селото.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Гостивар, додека во периодот по војната од 1957 до 1965 година се наоѓала во некогашната општина Маврово. Во рамките на истата општина се наоѓало и во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Трница, во која покрај Нистрово се наоѓале Беличица, Бибање, Богдево, Бродец, Волковија, Врбен, Грекање, Жужње, Кичиница, Кракорница, Нивиште, Ничпур, Рибница, Сенце и Тануше. Во периодот 1950-1952 година, селото било седиште на Општина Нистрово, во која влегувале селата Бибање, Жужње и Нистрово.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 87 гласачи.
Култура и спорт
Од селото има патека која води до најголемиот водопад во Македонија, Корапскиот Водопад.
Иселеништво
Од селото се иселени голем број жители, најмногу во европските држави и во САД, како и во Турција.
НБА Ол-стар натпревар 2021
НБА Ол-стар натпревар 2021 бил егзибициски натпревар одигран на 7 март 2021 година. Ова било 70-тото издание на НБА Ол-стар натпреварот, годишен натпревар на најголемите ѕвезди во НБА лигата. Натпреварот се одржал во Стејт Фарм Арена во Атланта, Џорџија, домот на Атланта Хокс. Иако првично натпреварот требал да се одржи во Индијанополис, но бил преместен во Атланта по промените во распоредот заради пандемијата од КОВИД-19.
Во натпреварот се сретнале тимот на Леброн и тимот на Дјурант; тимот на Леброн победил со 170-150, а Јанис Адетокунбо бил избран за Најкорисен играч на НБА Ол-стар натпреварот.
Состави
<references group="N" />
Давид Бергелсон
Давид (или Довид) Бергелсон ( - ) — советски писател со еврејско потекло. Роден во Украина, кратко време живее во Берлин, Германија. Се враќа во Советскиот Сојуз кога Адолф Хитлер доаѓа на власт во Нацистичка Германија. Погубен е во текот на антисемистичката борба на Јосиф Сталин против "безродните космополити".
Животопис
Роден е во штетлот (мала еврејска населба) Окримово и за првпат се прославува како писател во текот на неуспешната Руска револуција од 1905. Голем дел од неговото рано творештво потсетува на Антон Чехов: приказни за "вечно исфрустрирани млади луѓе... неефективни интелектуалци...", кои не можат да го поднесат провинцискиот штетл живот. Најпрво пишува на хебрејски и руски, но успехот доаѓа кога се навраќа на својот роден еврејски јазик; неговата прва успешна книга е Arum Vokzal (На складиштето), новела, издадена на негов личен трошок во 1909 година во Варшава.
Во 1917 година ја основа авантгардната Jidishe Kultur Lige (Еврејска културна лига) во Киев. Во пролетта 1921 година се доселува во Берлин, каде и најчесто го поминува времето во текот на постоењето на Вајмарската Република, иако често патува низ останатите земји во Европа и САД. Според Хоберман, тој е "најпознатиот (и секако најплатениот) руски еврејски писател во текот на 1920тите".
Во 1926 година го издава есејот "Трите центри" во кој ја разработува идејата дека Советскиот Сојуз (каде еврејскиот јазик и литература имаат финансиска поддршка од државата) веќе го надминал асимилационистот САД, како и Полска, и станал нов центар на еврејската култура. Пишува за комунистичкиот печат во Њујорк (Morgn Frayhayt) и Москва (Emes), а се населува во СССР во 1933 година, кога Националсоцијалистичка германска работничка партија доаѓа на власт во Германија.
Восхитен е од создавањето на Еврејската автономна област (главен град Биробиџан) и активно учествува во Еврејскиот антифашистички комитет во текот на Втората светска војна. Сепак, како и многу еврејски писатели, Бергелсон ќе биде цел на Сталинистичката антисемитистичка кампања против "безродните космополити". Уапсен во јануари 1949 година, тајно е осуден и стрелан на Ноќта на убиените поети на 12 август 1952 г. По смртта на Сталин, посмртно е рехабилитиран а неговите собрани дела се издадени во 1961 година.
Дела
Ова е само делумна список на делата на Бергелсон:
Инструменти на монетарната политика
Инструментите на монетарната политика (англиски: monetary policy instruments) се средства или активности кои централните банки со голема прецизност ги контролираат и користат за остварување на таргетите и целите на монетарната политика. Централната банка треба да располага со поголем број на инструменти, флексибилно поставени, со цел соодветно да реагира во секоја ситуација, употребувајќи го притоа инструментот кој е најпогоден во дадениот момент. Со помош на инструментите се спроведува секојдневното оперативно водење на монетарната политика.
Фактори кои влијаат врз изборот на инструментите на монетарната политика
Изборот на монетарните инструменти во одредена земја е условен од тоа дали банкарскиот систем се соочува со структурен вишок на ликвидност (доколку автономните фактори, како што се готовите пари во оптек, нето-позицијата на државата и нето-девизната актива делуваат во насока на создавање ликвидност) или, пак, се соочува со структурен недостиг на ликвидност (доколку нивното влијание е во насока на повлекување на ликвидноста). Развиените економии вообичаено се одликуваат со структурен недостиг на ликвидност и нивните монетарни инструменти се поставени во насока на создавање ликвидност во банкарскиот систем. За разлика од нив, голем дел од централните банки на земјите во транзиција и земјите во развој ја спроведуваат монетарната политика во услови на структурен вишок на ликвидност, кој вообичаено е генериран од девизните приливи во земјата. Затоа, инструментите на монетарната политика во овие земји се поставени во насока на повлекување на вишокот ликвидност од банкарскиот систем.
Светската финансиска криза наметна нови предизвици за централните банки и потреба од промени на традиционалната поставеност на оперативната рамка на монетарната  политика. Во услови на системска недоверба, недоволна ефикасност на стандардните монетарни инструменти и нарушено функционирање на трансмисискиот механизам, централните банки се обидоа да ги пренесат  сигналите на монетарната политика преку директно влијание врз финансиските пазари и економијата во целина. Во таа смисла, централните банки, пред сè во развиените економии, презедоа неконвенционални мерки. Неконвенционалните мерки подразбираат примена на нови инструменти за обезбедување на доволно ликвидни средства во системот, релаксирање на критериумите за колатерал, зголемување на опфатот на  институции кои имаат пристап до операциите на централната банка, продолжување на рочноста на основните операции за обезбедување на ликвидност, активно користење на директни инструменти (од типот на задолжителната резерва), спроведување на операции за обезбедување девизна ликвидност, кредитни олеснувања, како и разни видови квантитативни олеснувања, како откуп на државни хартии од вредност и хартии од вредност издадени од приватниот сектор и сл.
Поделба на инструментите на монетарната политика
Инструментите на монетарната политика можат да се поделат според два критериума:
Директни инструменти
Директните инструменти на централната банка се оние инструменти кои ги регулираат или цените (каматните стапки) или количините (кредитите). Тие во монетарната теорија се третираат како административни инструменти и се насочени главно кој одредени позиции од билансите на депозитните банки. Директните инструменти делуваат непосредно на кредитната активност на банките. Основни монетарни инструменти за директна контрола се лимитите на каматните стапки и кредитните ограничувања (лимити).
Индиректни иснтрументи
Индиректните инструменти се сметаат за пазарни инструменти кои делуваат врз ликвидноста на банките и нивниот потенцијал за одобрување кредити. Тие делуваат преку пазарот, делувајќи врз понудата и побарувачката. Со други зборови, индиректните инструменти влијаат врз понудата на пари преку трансакциите со банките и небанкарските субјекти по пазарни цени, на доброволна основа. Сепак, и кај нив постои одреден минимален степен на регулатива во однос на условите за нивно користење како што се: овластени учесници, форми на аукциите, начин на плаќање и сл.
Квантитативни инструменти
Со квантитативните инструменти се влијае врз кредитниот потенцијал на банките и преку тоа индиректно врз паричната маса. Тие се утврдуваат согласно утврдените приоритети на економската политика. Главни квантитативни инструменти се:
Овие инструменти не се статичка категорија, туку со текот на времето тие еволуираат и се менуваат во зависност од економските и политичките услови. Исто така, набљудувано во ист временски период, инструментите се разликуваат од земја до земја. Според емпириските истражувања, во развиените земји доминираат инструментите со кои се влијае врз односите на пазарот на пари и на пазарот на капитал, односно тие ја претпочитаат политиката на отворен пазар. Во земјите во развој, поради тоа што немаат развиен финансиски пазар, во преден план се инструментите со кои се влијае врз кредитниот потенцијал на банките (на пример, задолжителната резерва или дисконтната политика).
Операции на отворен пазар
Операциите на отворен пазар претставуваат најзначаен монетарен инструмент во земјите со развиен финансиски пазар. Постоењето на активен меѓубанкарски пазар и софистициран пазар на хартии од вредност во развиените земји ѝ овозможува на централната банка ефикасно да го регулира општото ниво на ликвидност преку купување и продажба на вредносни хартии.
Така, во услови на рецесија во земјата, централната банка со цел да ја оживее економијата, ја зголемува паричната маса. Тоа го прави со купување на државни хартии од вредност од комерцијалните банки или од нефинансискиот сектор. Кога централната банка купува вредносни хартии од депозитните банки, слободниот кредитен потенцијал на банките се зголемува, се зголемува бројот на кредити кои ги даваат банките и на тој начин е постигната целта на централната банка, да се зголеми паричната маса. Доколку, пак, централната банка ги купува вредносните хартии од небанкарските субјекти, доаѓа до помало зголемување на слободниот кредитен потенцијал на депозитните банки поради задолжителната резерва која банките треба да ја издвојуваат кај централната банка. Значи во овој случај, ефектот од операциите на отворен пазар е помал отколку кога централната банка ги купува вредносните хартии од депозитните банки. Во обратен случај, кога економијата е во експанзија, т.е. има инфлација, централната банка продава хартии од вредност со што повлекува парични средства од економијата и на тој начин влијае рестриктивно на инфлацијата.
Основна претпоставка за ефикасна примена на овој монетарен инструмент е постоење на организиран и развиен пазар на хартии од вредност. Понатаму, на тој пазар треба секогаш добро да котираат државните обврзници, односно во секое време да постои силна понуда и побарувачка, за да може централната банка брзо и ефикасно да реагира.
Постојат два типа операции на отворен пазар:
Централната банка може да ги врши операциите на отворен пазар на примарниот и секундарниот пазар. На примарниот пазар, операциите на отворен пазар се вршат во форма на директна (прва) продажба и купување. Тоа најчесто се врши во форма на редовни аукции на благајнички записи на државата или централната банка. На секундарниот пазар, се врши купопродажба на веќе издадените хартии од вредност. При тоа, таа може да тргува со: хартии од вредност (благајнички записи) на централната банка, државни хартии од вредност или комбинација од двете.
Користењето на операциите на отворен пазар како инструмент за монетарно регулирање има неколку значајни предности во однос на другите инструменти на монетарната политика:
Дисконтна политика
Дисконтната политика е една од најтрадиционалните инструменти на монетарната политика. Со неа, централната банка ги одредува условите под кои ги кредитира комерцијалните банки. Всушност, централната банка ја користи каматната стапка како техника со која управува со побарувачката за пари со цел да се обезбеди ефикасна алокација на ресурсите и да се постигне внатрешна и надворешна стабилност на економијата. Основна претпоставка за да може овој инструмент да функционира е да постои голема зависност на депозитните банки од кредитите на централната банка. Доколку комерцијалните банки не позајмуваат пари од централната банка, во тој случај, примената на овој инструмент не би ги дала посакуваните резултати. Поради тоа, овој инструмент е особено значаен во земјите каде финансиските пазари не се добро развиени, односно земјите кои се на понизок степен од својот развој. Во високоразвиените земји, овој инструмент има секундарна улога.
Примарнитe кредити претставуваат дисконтно позајмување со најзначајна улога во монетарната политика. На здравите банки им е овозможено да позајмуваат од Фед во неограничен износ на многу кратки рокови (вообичаено преку ноќ) преку аранжманот на примарни кредити и затоа овие кредити уште се нарекуваат и расположливи кредити. Каматната стапка на овие кредити е дисконтната стапка. Преку овие кредити, Фед има за цел да биде резервен извор на ликвидни средства за депозитните банки. Секундарните кредити им се одобруваат на банки што се соочуваат со финансиски тешкотии и поголеми ликвидносни проблеми. Каматната стапка за овие кредити е поставена над дисконтната стапка. Сезонските кредити служат за потребите на мал број мали банки што се наоѓаат во туристички или културни места што се соочуваат со сезонско движење на депозитите. Слични видови кредити од централните банки има и во останатите земји.
Освен на каматните стапки на банките, промената на дисконтната стапка на централната банка влијае и врз каматните стапки на пазарот на пари. Кога таа е поголема од каматните стапки на пазарот на пари, на банките повеќе им се исплатува да позајмуваат на пазарот на пари, отколку кај централната банка. Тие ги продаваат краткорочните хартии од вредност, со цел да се стекнат со ликвидни средства. На тој начин се зголемува понудата на истите, наспроти побарувачката и нивните цени опаѓаат, а каматните стапки на краткорочните вредносни хартии растат. Обратен е случајот кога дисконтната стапка е помала од каматните стапки на пазарот на пари. Освен врз краткорочните каматни стапки, промената во дисконтната стапка има влијание и врз долгорочните каматни стапки.
Покрај значењето на дисконтната политика од аспект на регулирање на паричната маса, таа е исто така значајна и за спречување на финансиска паника, односно за извршување на улогата на централната банка како кредитор во краен случај. За да спречат масовно банкротирање на банките, централните банки им обезбедуваат резерви на проблематичните банки во периодите кога никој друг не би сакал да ги финансира, со што спречуваат банкарски и финансиски паники. Дисконтните заеми се особено делотворен начин на обезбедување резерви за банкарскиот систем за време на банкарски кризи, бидејќи резервите веднаш се пренесуваат на банките на кои најмногу им требаат. Користењето на дисконтни позајмици за избегнување на финансиска паника, преку извршување на улогата на кредитор во краен случај, е особено важно за успешна монетарна политика.
Овој инструмент на монетарната политика, како и останатите, има свои предности и недостатоци. Најважна придобивка на дисконтната политика, во однос на останатите инструменти на монетарната политика, е што централната банка може да ја користи за да ја извршува својата улога на кредитор во краен случај и на тој начин да влијае превентивно, да спречува финансиски и банкарски паники, како и банкрот на депозитните банки. Еден од недостатоците на овој инструмент е што централната банка нема целосна контрола во однос на резултатите од оваа политика, поради тоа што банките се тие кои ги носат одлуките за земање дисконтни заеми, за разлика од операциите на отворен пазар, коишто се под целосна контрола на централната банка.
Политика на задолжителна резерва
Политиката на задолжителна резерва е традиционален инструмент на монетарната политика што се користи за обезбедување на контрола врз кредитниот потенцијал на банките, односно за контрола на процесот на монетарна мултипликација. Влијанието на централната банка врз потенцијалот за создавање пари се врши преку:
Овој инструмент на монетарната политика најпрвин се користел за да ги заштити депонентите преку обезбедување минимално ниво на ликвидност на банките. Но, подоцна се увидело дека со делот од ликвидните средства на банките кој е постојано издвоен кај централната банка може да се манипулира, односно преку зафаќање и ослободување на дел од депозитните средства на банките може да се регулираат парите во оптек.
Со овој инструмент се поврзува пасивата на централната банка со пасивите на депозитните банки. Имено, централната банка наложува дека депозитните банки мора да држат одреден износ на резерви на посебна сметка кај централната банка, кој вообичаено се одредува како процент од определени депозитни категории во билансот на банките. Притоа, некои централни банки користат униформни стапки за сите видови депозити, додека други одредуваат пониска стапка за штедните (орочени) депозити, отколку за депозитните пари. Исто така, вообичаено е пресметката на обврската за издвојување на задолжителната резерва да се врши врз основа на просекот од секојдневната состојба на депозитите, или на месечно ниво.
Задолжителната резерва е особено важна во економиите во кои не постои, или не функционира успешно инструментот „операции на отворен пазар”, било тоа да е случај поради неразвиеноста на финансиските пазари или поради одредени институционални пречки. Ова е особено карактеристично за земјите на понизок степен од нивниот развој. Колку една земја е поразвиена, толку во преден план избиваат операциите на отворен пазар и каматите.
Политиката на задолжителна резерва има неколку недостатоци во однос на останатите инструменти на монетарната политика, како што се:
Квалитативни (селективни) инструменти
Покрај квантитативните инструменти, во монетарната политика се употребуваат и квалитативни (селективни) инструменти, преку кои се настојува да се насочат кредитите во одредени области, односно гранки од стопанството. Притоа, најчесто преку овие инструменти се настојува да се поддржува земјоделството и извозот. По правило, кредитите што се даваат во овие области и гранки кои се сака да се поддржат, се со поповолни услови, како што се: пониска каматна стапка, подолг рок на отплата и сл.
Неконвенционални инструменти на монетарната политика
Во 2007 година започнала најголемата светска финансиска криза по Големата депресија во 1930-тите. Во моментите кога каматните стапки на централните банки паднале блиску до нула, монетарните власти презеле дополнителни мерки со цел да ја стимулираат економијата. Таквите мерки, односно политики во литературата се познати како неконвенционална монетарна политика. Неконвеционалните монетарни политики се јавуваат во неколку форми, како:
Бешички Бањи
Бешички Бањи или Лутра Волвис (Λουτρά Βόλβης, Лутра Волвис) — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Месопотамо бил дел од општина Аполонија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 27 километри западно од Ставрос и 52 километри источно од Солун, во северниот дел на Халкидик, и излегува на Бешичко Езеро во неговиот југозападен дел. Селото се наоѓа на надморска височина од 60 метри.
Историја
Познато е дека македонскиот цар Филип I на ова место изградил објекти за капење во 5 век п.н.е., кој биле во употреба и за време на византискиот период, како што било потврдено од страна на археолошките остатоци од византиска бања откриена во една од топлите извори на вода во областа. Кон средината на 1 век низ регионот во близина на селото Аполонија поминал Апостол Павле кој го ширел христијанството. Во текот на XVI век била изградена турска бања, која припаѓала на поголем комплекс составен од џамија и објекти од јавен интерес. Се смета дека комплексот бил изграден во времето на османлискиот везир Мехмед-паша Соколовиќ. Денеска, температурата на изворот е помеѓу 49 и 57 степени. Бањите се користат за лекување на ревматични заболувања, гинеколошки заболувања, болести на носната шуплина, болести на белите дробови, астма и дерматолошки заболувања.
Во XIX век Бешички Бањи било македонско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.
Во 1927 година селото било преименувано во Лутра Волвис.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско село со 7 семејства и со 30 жители, додека во 1940 година селото броело 11 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 28 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 87 жители, во 1971 година имало 4 жители, во 1981 година имало 11 жители, додека во 1991 година имало 54 жители. Денеска, населението на селото е 54 жители според пописот од 2011 година.
NGC 3316/2
NGC 3316/2 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Откривање
Објектот е откриен на 26 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3316/2 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 3316/2 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на NGC 3316/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 325; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6641. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1017.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Алтенау
Алтенау (Altenau) — град и поранешна општина во округот Гослар, во Долна Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2015 година е дел од градот Клаустал-Целерфелд.
Се наоѓа во средишниот дел на планинскиот масив Харц, помеѓу Клаустал-Целерфелд и Брокен. Бил дел од поранешната општинска заедница Горен Харц.
Fiber Distributed Data Interface
Fiber Distributed Data Interface (FDDI) обезбедува 100 Mbit/s оптички стандард за пренос на податоци во Локална мрежа која може да се прошири во опсег до 200 километри (124 милји). Иако FDDI логичката топологија е прстенеста мрежа, таа не го користи IEEE 802.5 прстен протоколот како нејзина основа, наместо тоа нејзиниот протокол е изведен од IEEE 802,4. Со цел да покриваат пошироки географски подрачја FDDI локалните мрежи можат да поддржат илјадници корисници. Како стандарден основен медиум, тој користи оптички влакна, иако може да користи и бакарни кабли и во тој случај може да се однесува како CDDI (Copper Distributed Data Interface). FDDI нуди воедно и Dual-Attached Station (DAS) и обратновртечка прстенеста топологија и Single-Attached Station (SAS), знак магистрала што минува прстенеста топологија.
FDDI се сметаше за привлечна универзитетска столб технологија во почетокот до средината на деведесеттите години од кога постоечките Етернет мрежи нудеа само само 10 Mbit/s трансфер брзина и прстенестите мрежи само 4 Mbit/s или 16 Mbit/s брзина. Таков беше изборот на тоа време за висока брзина, но FDDI оттогаш беа делотворно заменети со брз Етернет кој ја нудел истата 100 Mbit/s брзина, но по многу пониска цена, а од 1998 година, од страна на Гигабит Етернет, поради неговата брзина, тој понудил дури и пониска цена и поголема присутност. FDDI, како производ на американскиот национален институт за стандарди X3T9.5 (сега X3T12), е во согласност со Open Systems Interconnection (OSI), модел на функционална слоевитост на мрежи со други протоколи. FDDI-II, верзија на FDDI, додава можност за додавање на кружно-пренасочен сервис на мрежата, така што исто така може да се справи со глас и видео сигнали. Отпочнато е со работа поврзувањето на FDDI мрежите со Synchronous Optical Network SONET кој е во развој.
FDDI мрежа содржи два прстена, еден како секундарна резерва во случај примарниот прстен да не успее. Примарната прстен нуди до 100 Mbit/s капацитет. Кога мрежа нема услови за секундарниот прстен да направи поддршка, тој исто така може да носи податоци, чиј капацитет се протега до 200 Mbit/s. Еден прстен може да се прошири на максимална далечина, а двојниот прстен може да се прошири на 100 километри (62 милји). FDDI има поголема максимална големината на рамката (4.352 бајти) од стандардните 100 Mbit/s Етернет кои поддржуваат само максимум на големината на рамката од 1.500 бајти, овозможувајќи поголем капацитет и продукција.
Дизајнерите вообичаено ги градат FDDI прстените во форма на двојни прстени на дрва. Многу мал број на уреди (обично инфраструктурни уреди како што се насочувачите и концентраторите многу повеќе отколку компјутерот домаќин) се поврзуваат со двата прстена – оттука доаѓа терминот "dual-attached" (двојно приврзана). Компјутерот домаќин тогаш поврзува како единствен независен уред со насочувачи или концентратори. Двојниот прстен и во неговата најдегенерирана едноставно се претопува во еден уред. Типично, соба со компјутери го содржи целиот двоен прстен, иако некои примени го развиле FDDI како Metropolitan Area Network (Метрополитен мрежа).
Акти на исклучување на анархисти
Актите на исклучување на анархисти се два акти донесени од Конгресот на САД со цел да се спречат имигрантите со анархистички идеи да влезат во земјата.
Актот од 1901
Првиот Акт на исклучување на анархисти (официјално донесен под името Акт за регулирање на странци имигранти во САД) ,беше донесен на 57 Конгрес на САД, на последниот ден од сесијата, 3 март, 1903 (и повтроно донесен на 29 јуни, 1906), набрзо по убиството на американскиот претседател Вилијам Меккинли од страна на Леон Цолгоз, кој, парадоксално, не беше имигрант, туку син на полски имигранти, роден во САД. Тогашниот претседател Теодор Рузвелт побара легислатива од Конгресот, која беше првата легислатива во САД по Странските и седициски акти од 1798 што овозможуваа да се испрашуваат оние кои се обиделе да влезат во земјата, за нивните политички ставови. Актот особено го спречува секој:
кој не верува или кој се спротивставува на сета организирана власт, или кој е член на или поврзан со било која организација која ги третира учењата на такви неверувања или спротивставувања на сета организирана власт.
Веднаш по говор одржан од страна на шкотскиот анархист Џон Тарнер на Мјуреј Хил Ликеум, авторитетите за имигрантските прашања го уапсија Тарнер и пронајдоа копија од Слободно општество од Јохан Мост, како и распоред на држање говори на Тарнер, меѓу кои се наоѓаше и чествување на Хајмаркетските маченици. Тоа беше доволен доказ за да го депортираат. Веднаш потоа, Ема Голдман организираше Лига на слободен говор како одговор на депортацијата. Таа ги регрутираше Кларенс Дароу и Едгар Ли Мастерс да го бранат Тарнер. Откако Голдман организираше средба со Синдикатот на бакар (анг, „Cooper Union“) за тие што се спротивствуваа на депортацијата, во Њујорк Тајмс се пишуваше за поддршка на актот и на депортацијата на Тарнер.Тие реферираа кон луѓето кои присуствуваа на состанокот како „неписмени и полулуди сонувачи“ и изјавија дека тоа за земјата е „право - со верувањето во Конгресот и на мнозинството, најверојатно на повеќето Американци, дека е наша должност - да го исклучиме.“
Дароу и Мастерс ја изнесоа нивната одбрана на Тарнер пред Врховниот суд на САД. Тие сметаа дека законот не бил уставен и дека Тарнер бил само „филозофски анархист“, оттаму не бил закана за власта. Судот донесе одлука против Тарнер, а судијата Мелвил Фулер ја напиша судската одлука. Фулер образложил дека уставот не важи за странци и дека конгресот го има правото да забрани влез на било кој за кој тие сметале дека претставува закана за земјата. Тарнер беше првиот кој го депортираа под овој акт.
Следната година, од 7944 луѓе на кои им беше забрането влез во САД, на еден од нив му беше забрането бидејќи е анархист.
Актот од 1918
Вториот акт (познат под името Имиграциски акт) беше донесен на 16 октомври, 1918. Во него пишува:
Во 1919, Њујорк Тајмс изјави дека во фискалната 1918 година, две лица беа „исклучени од САД“... и дека „триесет и седум беа депортирани поради илегален престој во земјата“.
Помеѓу поозлогласените анархисти депортирани под овој акт беше и Лујџи Галеани и неколку негови следбеници; Галеанистите бае одговорни за смртоносните бомбардирања што достигнаа кулминација во 1919 и 1920. Ема Голдман и Александар Беркман беа исто така депортирани под овој акт.
Откако повеќе од 4000 наводно комунисти беа уапсени и подготвени за депортација под актот, Бирото на трудот одби да ги депортира овие луѓе; Секретарот на трудот Вилијам Б. Вилсон беше закануван си импичмент поради тоа одбивање. Вкупно 556 лица евентуално беа депортирани под Актот од 1918 за исклучување на анархисти. Актот беше повлечен во 1952.
Бразилски Антарктик
Бразилски Антарктик  (Antártida Brasileira илиAntártica Brasileira) е територијата Антарктик јужно од 60 ° S, и од 28 ° W до 53 ° W, предложена како „Зона на интерес“ од геополитичкиот научник Терезиња де Кастро.
Иако суштината на таа ознака никогаш не била прецизно дефинирана, таа формално не противречи на Аргентина и Британски тврдења географски се преклопуваат со таа зона (зоната дели граница, но не се преклопува со Чилеанската Антарктичка територија на нејзиниот запад).
Земјата формално ги изрази своите резерви во однос на нејзините територијални права на Антарктикот кога пристапи кон Антарктичкиот договор на 16 мај 1975 година, правејќи го првото официјално спомнување на Теоријата на фронтот, во која се наведува (поедноставен) тој суверенитет над секоја точка на Антарктикот правилно и припаѓа на првата земја до чија територија што не е на Антарктикот човек би стигнал кога се патува на север во права линија од таква точка.
Теоријата на фронтот („Teoria da Defrontação“) беше предложена од бразилскиот геополитички научник Терезиња де Кастро и објавена во нејзината книга „Antártica: Teoria da Defrontaçao“.
Надвор од зоната на интерес, Бразил одржува истражувачки објект со постојан персонал, Бразилска антарктичка база Comandante Ferraz (UN / LOCODE: AQ-CFZ), кој се наоѓа во Заливот Адмиралти, Островот Кинг Џорџ, во близина на врвот на Антарктичкиот Полуостров, на {{корд | 62 | 08 | Ѕ | 58 | 40 | Ш |} }. Полуостровот е најсеверниот, најпристапниот и најтоплиот дел на антарктичкиот континент и затоа голем број земји имаат истражувачки бази сместени на него.
Историја
Во 1982 година, Бразилската влада ја започна својата прва антарктичка експедиција, а една година подоцна ја изгради својата прва база (наречена Команданте Фераз, по името на починатиот поморски офицер активен на Антарктикот ), кој оттогаш е активен во текот на целата година. И покрај статусот на новодојдена, бразилските геополитички писатели имаа значително влијание врз политиката на нацијата на Антарктикот (особено за време на периодот на воена диктатура под серија неизбрани генерали/претседатели од 1964 до 1985 година] ]), иако не постои национална бразилска антарктичка свест слична на онаа на [[Аргентина.
Во февруари 1991 година, Претседателот Фернандо Колор де Мело го потврди интересот на Бразил за регионот со посета на бразилската база на Антарктикот, каде што помина три дена. Тој беше првиот бразилски претседател кој стапнал на Антарктикот.
Во јануари 2008 година, 13 конгресмени членови на бразилскиот парламентарен комитет на Антарктикот ја посетија бразилската база на Антарктикот.
На 16 февруари 2008 година, претседателот Луиз Инасио Лула да Силва и делегација од дваесет и три лица, вклучувајќи ја и првата дама Мариса Летиција, ја посетија базата на земјата на Антарктикот. Бразилската влада го дефинираше претседателското патување како „политички гест“ за поддршка на работата на бразилските научници и воениот персонал.
Фран Цвитер
Фран Цвеитер(, -, ) — словенечки историчар. Заедно со Милко Кос, Бого Графенауер и Василиј Мелик, се смета за соосновач на Љубљанската школа за историографија.
Животопис
Роден е во селото Бела Церкев во близина на Ново Место во тогашното Војводство Карњола, Австроунгарско Царство.
Тој бил син на Мартин (а. К. А. Даворин) Цвитер, Словенец од Каринтија судија. По неговата смрт во 1918 година, семејството одлучило да остане во Кралството Југославија (Каринтскиот плебисцит му го доделил нивниот роден регион на Република Австрија).
По завршувањето на гимназијата во Ново Место, се запишал на Универзитетот во Љубљана, каде студирал историја и географија. Помеѓу 1926 и 1928 година студирал и на Универзитетот во Виена. Помеѓу 1930 и 1932 година, студирал во Париз под надзор на Алберт Матиез. Помеѓу 1932 и 1938 година, тој предавал во Љубљански класичен лицеј. Во 1938 година станал професор на Универзитетот во Љубљана.
Во 1930-тите бил активен во јавниот живот, објавувајќи критички написи во леви либерални списанија, како што биле Содобност и Љубљански збор. Набргу по инвазијата на Југославија во април 1941 година од силите на Оската, тој му се приклучил на Ослободителниот фронт на словенечкиот народ. Во мај истата година, тој бил уапсен од италијанските окупациони власти на Провинцијата Љубљана, но набргу потоа бил ослободен. Во март 1942 година, тој повторно бил уапсен и испратен во интернирачкиот логор во Априка, на границата Италија-Швајцарија.
По италијанското примирје, тој се вратил во Словенија, каде што се приклучил на партизанскиот отпор. Помеѓу јануари 1944 и март 1945 година, тој го организирал и го водел „Научниот институт на Извршниот совет на Ослободителниот фронт“, единствена институција во нацистичката окупирана Европа. Институтот главно подготвувал документација за гранични прашања и подготвувал експерти за територијалните претензии на Југославија против Италија во Јулијанскиот марш и против Австрија во Корушка. Во 1945 година се преселил во главниот град на Југославија Белград, каде што работел како експерт за северозападните гранични прашања во Министерството за надворешни работи.
По 1948 година, тој се вратил во Љубљана, каде што предавал на Катедрата за историја на Универзитетот во Љубљана. Помеѓу 1952 и 1954 година, бил ректор на Универзитетот. Во 1953 година, станал член на Словенечката академија на науките и уметностите, а подоцна и на Југословенската академија на науките и уметностите (1961) и на Српската академија на науките и уметности (1970). Помеѓу 1975 и 1978 година, бил претседател на издавачката куќа  Словенска матица.
Првичната експертиза на Цвитер била социјалната историја на средновековните градови, но под влијание на неговиот претпоставен Алберт Матиез, се префрлил на модерната историја. Под влијание на француската Аналес школа, вовел неколку методолошки иновации во проучувањето на демографската историја на Словенечките земји. По Втората светска војна, се посветил кон проучувањето на прашањата за националноста во Хабсбуршкото Царство.
Починал во Љубљана во 1988 година, а бил погребан на гробиштата во Бела Церкев.
Неговиот син Матјаж Цвитер е лекар, неговиот друг син, Томаж Цвитер е астроном, а неговата ќерка, Ања Дулар е историчар, библиотекар и социјален антрополог.
Список на сопруги на српски владетели
Следува список на српски владетелки од најстарата историја на Србија, па сè до падот на Кралството Југославија.
Версаче
Џани Версаче С.р (обично позната како Версаче) - италијанска луксузна модна компанија основана од Џани Версаче во 1978 година, позната по светкави печати и светли бои. Компанијата произведува готови облеки и додатоци од Италија, како и висока мода под нејзиниот бренд Ателиер Версаче и го лиценцира своето име и брендирање на Луксотика за очила. Џани Версаче е роден во Калабрија, во античката Голема Грција, а логото на компанијата е инспирирано од Медуза, фигура од грчката митологија.
Историја и операции
Во 1972 година, Џани Версаче ги дизајнирал своите први колекции за Калаган, Џени и Комплајс. Во 1978 година, компанијата лансирала под името „Џани Версаче Дона“ и го отворила својот прв бутик во миланската Виа дела Шпига. Џани независно контролирала голем дел од брендот, од дизајнирање до малопродажба. Во 1982 година, компанијата ги проширила своите понуди за да вклучи додатоци, накит, домашен мебел и порцелан. Во 1993 година, Донатела Версаче ги додала линиите Young Versace и Versus. Во 1994 година, брендот добил меѓународна покриеност од црниот Версаче фустан на Елизабет Харли, кој во медиумите се нарекува „тој фустан“.
По убиството на Џани Версаче во 1997 година, неговата сестра Донатела, поранешен потпретседател, ја презела функцијата креативен директор, а неговиот постар брат Санто Версаче станал извршен директор. Ќерката на Донатела, Алегра Версаче, добила 50 отсто од акциите во компанијата, врз која презела контрола по нејзиниот осумнаесетти роденден.
Во 2000 година, зелениот фустан од Версаче што го носела Џенифер Лопез на Греми наградите привлекол големо медиумско внимание. Фустанот бил прогласен за петти најиконски фустан на сите времиња, а црниот Версаче фустан на Елизабет Харли бил избран за најиконски фустан на сите времиња, според анкетата на Дејли Телеграф од 2008 година.
Со пад на профитот на компанијата во раните 2000-ти, Фабио Масимо Качиатори бил ангажиран како привремен извршен директор за реорганизација и реструктуирање на Версаче Груп во 2003 година. Качатори поднел оставка во декември 2003 година поради „спорови со семејството Версаче“. Во 2004 година, Џанкарло ди Ризио од ИТ Холдинг станал извршен директор, додека не поднел оставка во 2009 година поради несогласувања со Донатела. Во мај 2016 година, групацијата Версаче го назначила Џонатан Акероид за извршен директор и член на одборот.
повеќе од 1500 бутици работеле ширум светот. Првиот бутик надвор од Италија бил отворен во 1991 во Глазгоу, Шкотска.
Во септември 2018 година, Мајкл Корс понудил да го купи Версаче за две милијарди евра. Версаче објавил дека сите акции на семејството Блекстоне и Версаче биле продадени на Мајкл Корц Лимитед. Аквизицијата била завршена во декември 2018 година, а Донатела Версаче останала шеф на креативниот дизајн. Во јануари 2019 година, Џани Версаче С.Р. се приклучил на Капри Холдингс Лимитед, формирајќи нова глобална модна луксузна група заедно со Мајкл Корс и Џими Чу (модна куќа).
Во 2018 година, Версаче престанал да користи крзно во своите производи, а во 2020 година објавил дека ќе престане да користи кожа од кенгур. Во октомври 2018 година, Версаче го објавил своето прво шоу пред есенската сезона во Њујорк, закажано на датумот на раѓање на Џани Версаче на 2 декември. Во 2021 година, Версаче го отворил својот прв бутик во СоХо, Менхетен, Њујорк.
Палацо Версаче
Сохејл Абедијан, од Санленд Груп, му предложил на Версаче во 1997 година луксузен хотел изграден за брендот Версаче. Првиот Палацо Версаче бил отворен на австралискиот Златен брег на 15 септември 2000 година. Хотелот бил продаден на кинески конзорциум во декември 2012 година. Вториот Палацо, Палацо Версаце Дубаи, бил завршен во декември 2015 година и се наоѓал на брегот на Дубаи Крик. Третиот Палацо, Палацо Версаче Макао, е во изградба како дел од партнерството со најголемиот оператор на казино во Макао SJM Холдингс. Хотелите Палацо Версаче се првите модни хотели во светот.
Контроверзност
Во август 2019 година, Версаче произвел низa маички што укажуваат на тоа дека Хонг Конг и Макао се посебни земји. Версаче се извинил, велејќи дека направил грешка во дизајнот и ќе ја уништи навредливата облека. Како одговор на контроверзноста, Јанг Ми ја прекинал врската како амбасадор на брендот за Версаче.
Надворешни врски
Gianni Versace
1874 во архитектурата
1874 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Георги Христов (револуционер)
Георги Христов — македонски револуционер учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Христов е роден 1876 година во костурското село Шкрапари, тогаш во Отоманското Царство, денес Аспронери, Грција. Израснал и живеел во Рупишта (или Хрупишча, денес Аргос Орестико). Студирал во грчкото, а подоцна во бугарското егзархиско училиште во Рупишта, завршил прогимнјазија во Костур и се запишал во Солунската гимназија. Последниот клас го завршил во Битолската машка гимназија. Заедно со Трпен Марков, Георги Баждаров, Георги Тодоров и Андреј Кезепов формирал ученички револуционерен кружок во Битола, на чело со Марков.
По завршувањето влегол во Организацијата, бил покрстен од соученикот си Манол Розов и станал учител во костурското помачко село Галина (денес Оморфоклисија). Во Галина организирал револуционерен комитет и уредил канал за испорака на оружје од Грција, со помош на кираџијат Ставре Сиромахово и ги привлекува кон организацијата и луѓето од соседните села Дреничево (Кранохори), Желегоже (Пендаврисо), Жужелци (Спилеа) и Старичани (Лакомата).
Во периодт меѓу 1901-1902 година е учител во Рупишта, каде што го предводел Рупишкиот револуционерен комитет, откако Кузман Стефов паднал во затвор. Христов ги обиколувал костурски села и создавал револуционерни комитети, а со помош на четите на Митре Влаот и Васил Чекаларов успеал да организира и многу мешани егзархиско-патријаршиски и христијанско-турски села. При создавањето на комитет на Организацијата во Старичани Христов го придобил кон Организацијата и идниот костурски војвода Кирјак Шкуртов.
Во јули 1902 година Христов е предаден и уапсен. Ослободен е со општата амнестија во февруари 1903 година по која Христов се вратил на револуционерната дејност и обиколувал со четите на Пандо Кљашев и Митре Влаот, костурски села. Во април 1902 година станал нелегален и влегол во четата на Иван Попов. За време на Илинденското востание, Христов добил задача да изврши напади во Рупишта, но нападот не бил реализиран поради одбивање на локалниот комитет да помогне. Подоцна дејствувал со четата на Васил Чекаларов во Колоња.
По задушувањето на востанието, Христов се засолнил во Грција, а потоа се населил во Бугарија. Се вратил во Грција во март 1904 година со Кузо Блатски, но двајцата се уапсени во Трикала. По ослободувањети со султанската амнестија заминува за Солун, а од таму за враќа во Рупишта и се легализирал. Таму напрваил обид да ги помири раскараните војводи Нумо Желински и Никола Добролитски, но во мај е уапсен и затворен во Костур, подоцна во Корча и во Битола. Ослободен е дури по една година и бил назначен за егзархиски учител во Рупишта, а подоцна во Осничани. Како легален активно развивал револуционерна дејност, во неговиот дом престојувале локалните војводи Вангел Поп Христов и Кирјак Шкуртов.
На 13 декември 1907 година повторно бил уапсен, откако властите откриле инкриминирачки документи кај покојниот Кузо Блатски, и бил осуден на 7 години затвор од страбнан на вонредниот безапелационен суд во Битола. Ослободен е по 7 месеци со амнестијата дадена по Младотурската револуција, Христов потоа станал учител во Нестрам и се обидел да се спротивстави на гркоманите во тој регионот. Христов е избран во Националниот околиски комитет, кој треба да ги претставува интересите на егзархиското македонско население пред новите власти. Христов учителствал во Нестрам три години. Во ноември 1910 година е уапсен од младотурското власти, но е ослободен, а за време на разоружувачката акција по една година повторно бил уапсен повторно, за кратко време.
Во периодот помеѓу 1911 и 1912 година, Христов бил учител во Рупишта и направил обид за поправка на локалното училиште и на егзархискиот параклис и основал пансион за надворешни ученици.
Во 1913 година наставниците Георги Христов и Владислав Томов заедно со сите македонските првенци, по завршувањето на учебната година, се уапсени од новите грчки власти во Рупишта. Христов бил уапсен и затворен заедно со други уапсени локални Македонци и военизаробеници од зборната чета на Македонско-одринското ополчение. Уапсените биле сместени на пароброд во солунското пристаниште. Кон крајот на јануари 1914 година, Христов заедно со семејството се преселил во Скеча, тошаш дел од бугарската држава, каде што се населиле многу бегалци од Костурско. Таму Христов е меѓу основачите на Костурско братство, член на Комисијата за сместување на бегалците и службеник во мировниот суд за државните имот и во реквизиционната комисија. Во 1919 година станал учител во Скечанската гимназија.