cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Драгутин Величковиќ
Биографија
Бил директор на Институтот за прехранбена технологија и биохемија како и член на Советот за образование на СРС и РС во два мандати, претседател на Комитетот за природни и техничко-технолошки науки на Југословенската комисија за УНЕСКО и член на неколку стручни и научни организации како што се: Југословенско здружение за биохемија, српско хемиско друштво и др.
Има објавено над осумдесет научни трудови од областа на биохемијата. Бил уредник на југословенското списание „Архиви на земјоделски науки“ и „Review of Research Work at the Faculty of Agriculture Belgrade“, а соработувал во странски научни и стручни монографии, зборници и списанија.
Студентски протест 1996-1997 година
На четвртиот ден од студентскиот протест на 25 ноември 1996 год. биле објавени барања кон Величковиќ, тогашниот ректор на Универзитетот во Белград и Наставно-научниот совет на Универзитетот, како и кон тогашниот претседател на Република Србија Слободан Милошевиќ во своето обраќање на нација да го подржат протестот.
На првото гласање за смена на ректорот на 15 јануари 1997 г. во рамките на јавното гласање, на Величковиќ му била изгласана недоверба, а потоа на тајно гласање било изгласано да остане ректор на Универзитетот во Белград. Ова предизвикало големо незадоволство кај демонстрантите.
Драгутин Величковиќ поднел оставка на 7 март 1997 година, на 106-от ден од протестот. Тој го назначил Томислав Драговиќ, исто така близок до властите, за вршител на должноста претседател. Будислав Татиќ набрзо ја превзел функцијата, а на 19 март оставките на Величковиќ и студентскиот проректор Ѓурѓевиќ биле потврдени на состанокот на Советот на Универзитетот во Белград. Учениците прославиле 119 ден на протест со победничка прошетка низ центарот на Белград. На местото на в.д. ректор дошол Драган Кубуровиќ, кој потоа бил избран за ректор во октомври како компромисен кандидат, со оглед на тоа што противкандидатката Марија Богдановиќ била поактивна во поддршката на протестите од претходната година.
NGC 3572
NGC 3572 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кобилица, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 14 март 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3572 е од видот I2m. Видливиот сјај со голо око изнесува 6,6 m. NGC 3572 има само една позната привидна димензија, која изнесува 7'.
Црква „Св. Димитриј“ - Куманичево
'''Св. Димитриј (Св. Великомаченик Димитриј''') — православна црква во кавадаречкото село Куманичево, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Кавадаречкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
NGC 3572
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Црква „Св. Димитриј“ - Куманичево
Нема точни податоци за времето на изградба. По архитектонскиот облик, црквата е трикорабна со дрвени таваници. Има отворени тремови на јужната и западната страна. Целата внатрешност на храмот е покриена со живопис. Најзабележителна е композицијата „Второ пришествие Христово“ („Страшниот суд“), насликана на јужниот и западниот ѕид во наосот на црквата. На иконостасот има натпис: „Сеи свети образи исписа Петре и сен его Глигор из Дебарску державу село Тресонче 1878“.
NGC 3572
Други поделби
Проучување на NGC 3572 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 427; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8959. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Рателсдорф (појаснување)
Рателсдорф може да се однесува на следниве места во Германија:
Луј Брај
Луј Брај (Louis Braille;, — , ) — професор по француски јазик кој во 1829 година го измислил системот за букви за слепите, Брајовата азбука (Брајово писмо). Пишаните букви со Брајово писмо се состојат од една до шест подигнати точки, кои се читаат со допирање со врвовите од прстите. Ова писмо е приспособено така што со него може да се пишува на сите јазици.
Животопис
На тригодишна возраст, Луј го повредил окото со алатка од занаетчиската работилница на неговиот татко. Поради добиената инфекција ослепел на другото око. На десетгодишна возраст, добил стипендија со помош на која се школувал на Кралскиот институт за слепи во Париз. Таму, децата учеле како да читаат релјефни букви со допир. Во тоа време, не постоел систем со кој овие деца можеле да пишуваат. На тринаесетгодишна возраст, тој измислил систем за пишување базиран на олеснителни точки. Инспирација за изумот добил од полицаецот Шарл Барбије, кој измислил сличен начин на пишување за војниците кои би морале да пишуваат во мрак. Системот на Барбије имал 12 точки, а Брајовото писмо само 6 точки. Покрај тоа, Брајовото писмо било едноставно и слично на стенографскиот начин на пишување. Брај го развил така што со него можеле да се напишат математички формули и музички ноти. Подоцна станал истакнат професор на институтот. Неговиот систем на пишување и читање не се користел во образованието на слепите за време на неговиот живот.
Црква „Вознесение Христово“ - Владимирово
Вознесение Христово (позната и како Свети Спас) — главна селска црква во малешевското село Владимирово, Општина Берово.
Историја
Градбата била започната во 1840 година, била осветена во 1842 година, а завршена во 1846. Во минатото, црквата служела и како училиште и полициска станица. Во црквата е откриен „''Летопис на црквата на Св. Вознесение Христово''“, како и книга на приходи, расходи и инвентар, каде се забележани детали за градбата, инвентарот, градењето на новата училишна зграда, направените трошоци.
Пожар
Црквата потполно изгорела на 1 ноември 2014 година. Официјално, причините за пожарот (кој избувнал околу 10 часот наутро) не се познати, но се претпоставува дека пожарот се проширил од свеќникот во непосредна близина на олтарот. Од црквата останале само камените ѕидови, крстилницата и камбанаријата, а внатрешноста била целосно уништена, заедно со старите и вредни икони. По пожарот, повеќе истакнати жители по потекло од селото дале парични придонеси за обнова на црквата, како: Благоја Ханџиски, Снежана и Љубчо Георгиевски, Фондацијата „Д-р Михаил Левенски“ итн.
Архитектура
Градбата е трикорабна црква со полукружна апсида. Посебен впечаток во црквата оставаат десетте дабови столбови, кои со секира се оформени во шестострани правилни призми.
Иконостас
Иконите на иконостасот се работени на Света Гора и се подарок на месното население.
1669 во книжевноста
1669 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Богомир Мршуља
'''Богомир Б. Мршуља''' (Лендава, 18 септември 1940 - Белград, 30 ноември 1994 ) бил српски биохемичар.
Биографија
Богомир Мршуља е роден на 18 септември 1940 година во Лендава. Основно и средно училиште завршил во Белград и дипломирал на Медицинскиот факултет на Универзитетот во Белград во 1965 година. Магистрирал во 1968 година, а докторирал во 1970 година. Бил професор на Медицинскиот факултет, редовен професор од 1984 година. За дописен член на Српската академија на науките и уметностите бил избран на 27 октомври 1994 година.
Киракали
Киракали (Κυρακαλή, до 1940 г. Κυρά Καλή, Кира Кали) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година селото брои 130 жители
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 5 километри  западно од градот Гребен.
За време на Османлиското Царство
Кон крајот на XIX век Киракали е муслиманско грчко село во Гребенската Каза на Османлиското Царство. Според грчкиот конзулат во Еласона во 1904 година Киракали било населено со 350 валахади (грчки муслимани).
Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Насинокос станува дел на Кралството Грција.
Според пописот од 1920 година Насинокос е целосно муслиманско грчко село со 63 семејства и 200 жители.
Во 1940 година името на селото е изменето во Киракали.
Стопанство
Населението во селото произведува жито, тутун и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство.
Киракали денес
Главен селски настан е Голема Богородица (15 август), кој е празник на основната црква „Успение на Пресвета Богородица“. Во реонот на селото има уште 3 параклиса.
Мамри
Мамри (Mamry) — второ по големина езеро во Полска (веднаш зад Шњардви). Се наоѓа во областа Мазурско Поезерје.
Мемри се состои од 6 меѓусебно поврзани езера (Северно Мамри, Кирсајти, Касајно, Даргин, Свјецајти и Добскје). Во езерото се наоѓаат 33 острови со вкупна површина од 213 ха. Од езерото Мамри истекува реката Вегорапа.
NGC 1640
NGC 1640 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1640 се споменува и како ESO 551-27, MCG -3-12-18, IRAS 04400-2031.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1640 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1640 има привидни димензии од 2,7' х 2,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 42 м 14,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 20° 26' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 1640 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15850. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 314; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5898. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1476.
1668 во книжевноста
1668 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Една крвна освета
„Една крвна освета“ — (француски: Une vendetta) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 14 октомври 1883 година.
Список на епизоди од „Македонски народни приказни“ (стар серијал)
Ова е список на епизоди од серијалот „Македонски народни приказни“ снимен во периодот од 1984 до 2003 година, во продукција на ТВ Скопје (МРТ).
Епизодите се претставени редоследно според годината на снимање: Последната приказна од стариот серијал е „Чесниот кадија и сиромавиот“ снимена во 2003 година, а додека пак, „Двајцата браќа на правдина в зандана“ претставува последната снимена приказна на Ѓорѓи Колозов.
Поврзано
Список на епизоди од „Македонски народни приказни“ (нов серијал)
Мохаве (пустина)
Мохаве е пустина која што се наоѓа во југозападниот дел на Соединетите Американски Држави, зафаќајќи делови Калифорнија, Невада, Јута и Аризона. Своето име го добила по истоименото старо-индијанско племе кое сѐ уште постои и населува делови од неа. Терминот Mojave потекнува од шпанскиот јазик додека Mohave доаѓа од англискиот јазик. И двете имиња се користат и денес, иако Индијанското племе официјално го користи изразот Mojave; збор кој е скратена форма од "Hamakhaave, нивниот ендоним на нивниот мајчин јазик, што значи "покрај вода". Пустината зафаќа површина од 57 000 км2. Често се нарекува и “Високата пустина”. Причина за тоа е што поголемиот дел од неа е со надморска височина над 600 м, но тука се наоѓа и Долината на Смртта која е најниската точка во целата Северна Америка со своите 86 м под нивото на морето. Поголемиот дел од пустината Мохаве е ретко населен, иако може да се сретнат неколку поголеми градови, вклучувајќи го Ланкастер, Палмдејл и Викторвил во Калифорнија, како и најголемиот Лас Вегас и градот Хендерсон во Невада. Пустината предизвикува голем интерес кај научниците затоа што содржи голем број ендемски видови растенија и животни.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Лавце
Свети Ѓорѓи — црква во тетовското село Лавце. Според легендата црквата потекнува од средината на 19 век. Имено тука дошла некоја жена од Русија на која ѝ се сонило да направи црква. Таа сама ги редела камењата и направила објект што личел на црква. Одвај се влегувало, но поставила крст и му дала име на светецот. На тоа исто место, зачувувајќи ги старите ѕидови, лавчани изградиле нова црква, а до неа и трпезарија која со годините прераснува во конак каде што се собираат на селската слава „Св. Атанасиј“ и на празникот Св. Ѓорѓи. Црквата била цел на кражби и оштетувања.
Мохаве (пустина)
Географска положба, граници и релјеф
Мохаве се наоѓа во југозападниот дел на Соединетите Американски Држави и е најмаркантна природна географска појава во оваа регија. Зафаќа значителен дел од југоисточна Калифорнија и помали делови од централна Калифорнија, јужна Невада, југозападна Јута и северозападната страна на Аризона. Во овие размери, Мохаве зафаќа површина од 57 000 км2. Името го добила по индијанското племе кое сѐ уште живее таму. На југ од Мохаве се наоѓа Сонорската пустина. Интересно е тоа што границите меѓу овие две пустини се сосема јасни и лесно можат да се видат, бидејќи пустината Мохаве е заобиколена од сите страни со нејзините препознатливи дрвја “Џошуа”. Освен дрвјата, граници на пустината Мохаве претставуваат и планинските возвишенија. Заедно со Сонорската, Големата долина и Чихуанската пустина ја формира Северноамериканската пустина.
Мохаве спаѓа во видот на песочни и карпести пустини. Некој ја нарекуваат и “Високата пустина”. Тоа е поради фактот што поголемиот дел од оваа пустина се наоѓа на надморска височина над 600 метри. Самата пустина е дефинирана од страна на бројни планински масиви. Највисоката точка во пустината претставува врвот Чарлстон висок 3 633 метри. Но исто така, тука се наоѓа и препознатливата “Долина на смртта” која е ниска 86 метри под нивото на морето, и тука е измерена највисоката температура на континентот.
Хидрографија
За разлика од некој други топли пустини во Мохаве опстојуваат хидрографски појави како езера, реки па и некој извори. Хидрографијата на Мохаве е позната пред сè по нејзините езера иако има и неколку познати реки кој течат низ неа. Од преку педесетина езера кој се наоѓаат во пустината најголемо и најпознато е езерото Мид на кое е изградена браната Хувер. Други поважни езера се Голстоун, Харпер, Емерсон, Лејк Хавасу и други.
Од реките кој течат низ Мохаве најголема е Колорадо која извира од Карпестите планини и се влева во Калифорнискиот Залив на југ. Исто така важна е и реката Мохаве која го обележува почетокот на пустината.
Биогеографски одлики
Пустината Мохаве има богата вегетација и разновиден животински свет. Покрај сите животни најактуелни се змиите, гуштерите и дивите кози. Исто така во оваа пустина е развиен и растителниот свет. Околу 1750-2000 различни растенија виреат во областа, од кој некој се ендемски – не се среќаваат на ниту едно друг место во светот. Меѓу овие растенија е и дрвото “Џошуа” кое е карактеристично по својот уникатен изглед, и заштитен знак за оваа пустина. Тука се наоѓа Националниот парк “Џошуа”, прогласен за национален парк во 1994 година.
Од остантите видови на растенија во Мохаве позначајни се: Ocotillo, Prairie clover, Saltugilia latimeri, Senna covesii, Utah Juniper, Western poison oak и др. Од фауната: зебреста игуана, песочна игуана, тарантула, отровен брадавичар, рис, пустинска желка, којотот, мазга елен, глушец торбар, џуџеста лисица, пустински овен и др.
1667 во книжевноста
1667 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Височани
Свети Ѓорѓи (Αγιος Γεώργιος Ξηροποτάμου) — црква во селото Височани, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1898 г. Претставува парохиски храм на селото.
Тигрињски јазик
Тигрињскиот или само тигриња (ትግርኛ, /tigriññā/) е семитски јазик, дел од групата на северноетиопски семитски јазици. Јазикот е мајчин јазик на народот Тигрињци, кои живеат во Етиопија и Еритреја. Во Еритреја тигриња е најголемиот јазик во државата, а воедно и службен јазик на Еритреја. Во Етиопија јазикот се зборува во Тиграјскиот регион.
Номенклатура
Нема сеопфатно име за луѓето кои збориваат тигриња (односно сеопфатно месно име). Во Етиопија се користи следната номенклатура: tigrāwāy (за маж), tigrāweytī (за жена), tigrāwōt или tegaru (множина). Во Еритреја службено народот е познат како Bihére-Tigrigna („нација Тигриња“).
Распоространетост
Тигриња е најголемиот јазик во Еритреја, и четврт најголем јазик во Етиопија. Јазикот го зборуваат и припадниците на тигрињската емиграција во Судан, Саудиска Арабија, Израел, Германија, Италија, Шведска, САД, Австралија и Канада.
Дијалекти
Дијалектите на тигриња се разликуваат еден од друг на лексичко, фонолошко и граматичко ниво. Се смета дека ниту еден дијалект не е земен како стандардна форма на тигриња.
Писмо
Јазикот се пишува со етиопското писмо. Ова писмо првично се развило за потребите на јазикот гиз. Ова писмо е абугида, каде секој карактер има согласка и самогласка. Карактерите се подредуваат во зависност од комбинацијата.
Унско-сански кантон
Унско-санскиот кантон е еден од десетте кантони во Босна и Херцеговина. Кантонот се наоѓа во северозападниот дел од земјата и е именуван според реките Уна и Сана. Центар на Унско-санскиот кантон е градот Бихаќ.
Население
Според пописот од 2013 година, кантонот има население од 273,261 жители од кои 246,012 Бошњаци (90.02.3%), 8,452 Срби (3.09%), 5,073 Хрвати (1.85%), и 13,724 други (5.04%).
Општини
Во кантонот се наоѓаат следните општини: Бихаќ, Босанска Крупа, Босански Петровац, Бужим, Цазин, Кључ, Сански Мост и Велика Кладуша.
Една париска авантура
„Една париска авантура“ (француски: Une aventure parisienne) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 22 декември 1881 година.
Содржина
Една мажена жена живее мирно во провинцијата и цело време копнее по бурниот, порочен живот во Париз. Еден ден, таа решава да отпатува во Париз каде во една продавница случајно го здогледува познатиот писател Жан Варен кој сака да купи украсен предмет. Тогаш, таа го купува предметот и му го поклонува на писателот под услов тој да ѝ ги исполни сите желби. Најпрвин, тие одат на прошетка во Булоњската шума, а потоа во кафеана и во театар. Најпосле, таа оди во куќата на Варен очекувајќи од него бурни задоволства, но тој набргу заспива. Утредента, жената се враќа дома, разочарана од парискиот живот, и почнува да плаче.
Ротердам
Ротердам (Rotterdam) — град и пристаниште во Холандија, на сливот на реката Рајна во Северно Море. Иако Ротердам во Холандија е втор град по големина, претставува најважен собраќаен јазол во државата. Ротердамското пристаниште е најголемото во Европа и трето по големина во светот.
По податоците од 2014 година во градот живееле 619.879 жители. Градот лежи во просек 2 м под нивото на морето. Ротердам покрај Хаг и Амстердам претсавува важен културен центар на Холандија. Градот има повеќе универзитети, високи училишта, како и музичка академија на уметности.
Ротердам е стар историски град, а тој статус го носи од 1328 година. Во текот на бурната холандска историја, имал и важна улога во многу настани. Данес претставува современо средиште од светско значење и привлечно туристичко одредиште.
Историја
Населбата на долниот крај на мочуришниот поток  Rotte  (или  Rotta , како што тогаш било познато, од  гниење , калливи "и" а "," вода ", со тоа" каллива вода ") датира од најмалку 900 година. Околу 1150 година, големите поплави во областа завршиле со развој, што довело до изградба на заштитни насипи и брани, вклучувајќи го и каналот "Schielands Hoge Zeedijk" ("High Sea Dike" на Schileland) по должината на северните брегови на денешната Нова Мас. Брана на Ротте била изградена во 1260-тите и се наоѓала на денешниот "Hoogstraat" ("High Street").
На 7 јули 1340 година грофот Вилем IV од Холандија му ги доделил градските права на Ротердам, кој тогаш имал околу 2.000 жители. Околу 1350 година, бил завршен транспортниот канал, 'Ротердам Схие' ', кој му овозможи на Ротердам пристап до поголемите градови на север, дозволувајќи им да стане локален центар за пренос помеѓу Холандија, Англија и Германија и воедно да се урбанизира.
Пристаништето Ротердам полека растело, но постепено станало важно место, станувајќи седиште на една од шесте "комори" на "Vereenigde Oostindische Compagnie" (VOC), Холандската источноиндиска компанија.
Најголемиот излив на раст, како во активностите на пристаништата, така и во популацијата, следело по завршувањето на бродскиот канал Nieuwe Waterweg во 1872 година. Градот и пристаништето почнале да се шират на јужниот брег на реката. "Вите Хуис" или "Белата куќа" облакодер, инспирирана од американските згради и изградена во 1898 година во францускиот стил на Шато, и е доказ за брзиот раст и успех на Ротердам. Кога таа била завршена, тоа била највисоката деловна зграда во Европа, со висина од 45 m.
За време на Првата светска војна градот бил најголемиот шпионски центар во светот поради неутралноста на Холандија и нејзината стратешка локација меѓу Велика Британија - Германија и Германија и окупираната Белгија. Многу шпиони кои биле уапсени и убиени во Велика Британија биле предводени од германски тајни агенти кои оперирале од Ротердам. Тајната разузнавачка служба МИ6 ја имала својата главна европска канцеларија на де Боопјс. Оттаму Британците ја координирале шпионажата во Германија и ја окупирале Белгија. За време на Првата светска војна, во градот живееле просечно 25.000 белгиски бегалци, како и стотици германски дезертери и пребегнати сојузни воени заробеници.
Ротердам постепено бил повторно изграден од 1950-тите до 1970-тите. Тој останал сосема ветровит, тивок и отворен сè додека градските власти од 80-тите започнале да развиваат активна архитектонска политика. Смелите и нови стилови на згради и објекти за рекреација резултирале со повеќе квалитет на живеење во центарот на градот со нов хоризонт. Во 1990-тите, е изградена населбата Коп Ван Зауд на јужниот брег на реката Мас како нов деловен центар. Ротердам бил прогласен за Европски град на годината за 2015 година од страна на Академијата за урбанизам.
Туристички атракции
Ротердам е град на модерна, експериментална архитектура, со голем број на висококатници, мостови и тунели. Белиот висечки мост – Еразмов мост, кој ги поврзува раздвоените делови на градот, е посебна туристичка атракција. Поради грандиозниот изглед го носи и називот Лебед.
Музејот „Кунстхал“ е отворен во 1992. година, и се простира на површина од 3 300 м2. Во него се организираат многу изложби на познати светски уметници.
Ротердам изобилува со бројни ноќни клубови, па затоа ноќниот живот во овој град е многу развиен. Градот нуди голем избор на ресторани од разни светски кујни, но и холандски специјалитети, особено десерти.
Зоолошката градина „Блејдорп“ важи за една од најубавите во Европа. Особено е популарен со големиот аквариум „Океаниум“, и со големиот број на егзотични и ретки риби.
Меѓународниот филмски фестивал Ротердам се одржува секоја година, и собира голем број познати личности.
Тука се и бројните музеи, холандскиот институт на архитектура, и разни други знаменитости кои Ротердам го прават совршено туристичко одредиште.
Географска положба
Градот Ротердам се наоѓа во западниот дел на Холандија, на сливот на реките Меза и Рајна во Северното Море. Градот припаѓа на конурбацијата Рандстад и граничи со општините Схиедам, Влардинген и Дордрехт.
Поделба на градот
Градот е поделен со реката Нова Меза, која е важна притока на Рајна, на северниот и јужниот дел на градот. Строгиот центар на градот лежи северно од реката, но од неодамна е проширен и јужно од неа. Градот е поврзан со многубројни тунели и мостови.
Историја
Ротердам е првично изграден во 1260-тите години, кога е изградена браната на реката Роте (оттаму и неговото име, поради хол. dam - брана). На 7 јуни 1340 година, Ротердам добил статус на град, кој му го доделил кралот Вилем IV (гроф од Ено) Вилем IV. Градот тогаш имал околу 2.000 жители.
Население
Спрема проценките од 2014 година, во градот живееле 619.879 жители.
Етнички групи
Во Холандија, Ротердам има највисок процент на странци од не-индустријализираните земји. Тие формираат голем дел од мултиетничкиот и мултикултурениот Ротердам. Околу 47,7% од населението се од не- холандско потекло или имаат барем еден родител роден надвор од земјата. Има 80.000 муслимани, кои претставуваат 13% од населението градоначалникот на Ротердам, Ахмед Абуталеб, е со мароканско потекло и е муслиман. Градот е дом на најголемата холандско Aнтилска заедница. Градот, исто така, има свој Кинескиот град во Западен -Каускаде, во близина на Ротердам Централ.
Транспорт
Железница
Ротердам е многу добро поврзан со холандската железничка мрежа, и има неколку меѓународни врски:
Железнички станици
Метро
Final Fantasy Versus XIII
Final Fantasy Versus XIII (на англиски; на македонски: Крајна Фантазија Версус XIII; јапонскиファイナルファンタジー ヴェルサスXIII Фаинару Фантаји Верусасу Сатин) е акциона игра со играње на улоги создадена и издадена од „Сквер Еникс“ (Square Enix) ексклузивно за „Сони PlayStation 4“, „Microsoft Xbox One“ видео конзола за играње. Заедно со Final Fantasy XIII и Final Fantasy Agito XIII, играта е дел од компилацијата Fabula Nova Crystallis: Final Fantasy XIII. Откривајќи се на E3 2006, играта се фокусира на мистериозниот протагонист, последниот од династијата владеејќи со единствениот останат град во светот контролиран од кристалите. Под непредвидени околности, тој е присилен да преземе акција кога неговото кралство, луѓе, и кристалите ќе бидат нападнати од разбојници сакајќи да го освојат градот и да ги земат кристалите за себе.
Според создавачите на играта, играта не е продолжение и не е претходник на друг Final Fantasy XIII дел - тоа е независна приказна откривајќи поинакви ликови и визуелни дизајни. Според Сквер Еникс, секој наслов зазема место во истата вселена, но тие не се директно поврзани.
Играта е дизајнирана од Тецуја Номура (Tetsuya Nomura), кој претходно ја дизајнираше серијата „Кралски Срца“ (Kingdom Hearts) заедно со Јоко Шимомура (Yoko Shimomura), заслужен за музиката и Шинџи Хашимото (Shinji Hashimoto), кој работи на продукцијата. Трејлерот на играта беше прикажан на двете E3 2006 и на Токио Гејм Шоу (Tokyo Game Show) и сега се достапни за јавноста. Сквер Еникс го прикажа новиот трејлер во затворен мега театар на Џамп Феста (Jump Festa), со нови акциони слики што ги прикажуваат борбите на протагонистот против војниците. Во новиот трејлер се гледаат борбите помеѓу протагонистот и новиот лик во бело, кој користи магии.
Има малку информации што се однесуваат на дизајнот на заплетот на играта што се откриени до сега, додека претставниците на Сквер Еникс се одредени во тоа дека играта ќе биде акционо ориентирана и дека можеби ќе биде помрачна Final Fantasy. Во интервјуто со Номура во списанието „Денгеки Плејстејшн 2“ (Dengeki PlayStation 2 magazine), тој изјавува дека имал намера да создава претходно невидени борбени секвенци, коишто потсетуваат на филмот Final Fantasy VII Advent Children. Различни мрежни места како што е ИГН (IGN) шпекулираат дека играта можеби ќе излезе во текот на 2008.
На латински, „версус“ (versus) може да значи „да се смени правецот“. На англиски, значи „против; во опозиција“.
Игра
Во едно интервју, Номура вели дека играта ќе се игра како пореалистична верзија на „Kingdom Hearts“ со некои елементи од трето лице, игра со пукање слична на „Dirge of Cerberus“. Новите интервјуа ја одредуваат желбата на Номура да го турне надвор на лесниот магичен стил (тој специјално го наведува на „Kingdom Hearts“) и поставува помрачен реалистичен свет. Тој сака ликовите да се сфаќаат како вистински луѓе за играчот да може да се поврзе со нивните карактери.
Подесување
Како во сите Final Fantasy, стилот на овој свет е единствен, прикажувајќи заедно модерна и средновековна естетика. Земјата на главниот лик се прикажува како многу напредна и модерна, додека нивните соседи се прикажуваат како заостанати во ера слична на европскиот среден век. Главна сила во светот се кристалите. Сите земји околу земјата на главниот лик ги имале кристалите некое време, но ги изгубиле во континуираните војни. Тие ги претвориле нивните ресурси во оружја, давајќи повеќе предност на пушки, отколку на мечеви и магии. Сега, само земјата на главниот лик ги има кристалите, повлекувајќи дебата за нивно воено користење. Во меѓувреме, се разговара за мировен договор (Споменато на радио во ЈФ трејлерот). Но, разбојниците со пушки го освојуваат градот и главниот лик се бори со нив, нарушувајќи го мирот.
Тецуја Номура вели: „Versus XIII треба да наликува на модерен свет. Јас сакам да го направам овој свет да наликува на нашиот свет во кој живееме денес. Ова е интегрирано во приказната, но причината што јас одбрав да го користам цитатот на Шекспир на почетокот на трејлерот е за да направам врска со реалниот свет во кој живееме денес“.
Ликови
Протагонистот во Final Fantasy Versus XIII, се вика Ноктис Луцис Каелум - Noctis Lucis Caelum (ノクティス・ルシス・チェラム), и тој е последниот наследник на династијата Каелум, која владее со последниот град - држава која ги контролира кристалите. Тој го заштитува својот дом од разбојниците кои имаат план за освојување на градот и за земање на кристалите за нив. Поседува неколку различни оружја, вклучувајќи мечеви, копја и друго, и дури може (телекинетички или на друг начин) да направи поединечно да се движат во воздух и да направи бариера околу себе. Тој исто така демонстрира сила на телепортација. Неговите физички одлики изгледа се менуваат во зависност од акциите, бојата на очите се менува во црвена кога држи меч и неговата коса светка бело кога се телепортира. Номура вели дека неговите очи се менуваат во повеќе бои, на пр. во светложолта кога држи различен меч, и други бои како што е зелената. Целото име на Ноктис на латински значи "Светлина на ноќното небо". и неговиот прекар е Нокт - "Noct".
Друг откриен лик е мистериозниот војник. Овој незнаен воин носи средновековен оклоп, но носи модерно автоматско оружје. Друг откриен лик е фигура облечена во бело (можен симболичен контраст на темната облека на протагонистот) претставен е во новиот трејлер. Ликот е виден во зградата на протагонистот во близина на замокот кадешто изговараат магии еден против друг и со тоа се прикажува дека тие се непријатели.
Приказна
Кралството на главниот лик е заштитенo од кристалите во текот на многу генерации. Додека непријателите од другиот свет доаѓаат за да ги земаат на кристалите, главниот лик, млад човек, ќе ги заштитува кристалите од непријателите. Главниот лик всушност не е крал, но е дел од кралската лоза.
1666 во книжевноста
1666 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Final Fantasy Versus XIII
Создавање
Создавањето на Final Fantasy Versus XIII започнува околу две до три години пред E3 2006, во врска со Final Fantasy XIII, по техничкото демо на Final Fantasy VII за Плејстејшн 3. Поголемиот дел од создавањето започнува на Плејстејшн 2, но подоцна се префрла на Плејстејшн 3, кога тимот увидува дека едно ДВД на Плејстејшн 2 не е доволно за да се складира целиот материјал на играта.
Со создавањето на Final Fantasy Versus XIII исто така никогаш не се размислувало за брендирање на целосно нова Final Fantasy XIV, како концепт, и позадината на играта не е можно во стандардното бројчено повторување на лиценцата.
Сквер Еникс изјавува во почетокот на 2007 дека тие ја имаат лиценцата Epic Games Unreal Engine 3 за да го користат во идните генерации на наслови, но заборавиле да споменат кога ќе биде адаптиран Final Fantasy Versus XIII, додека Final Fantasy XIII сѐ уште го користи графичкиот погон „White Engine“.
Објавено е дека Final Fantasy Versus XIII ќе користи шестоскин контролер на Плејстејшн 3. Но, неговото користење во играта останува да се открие.
Кировска област
Кировска област (руски:Ки́ровская о́бласть) е федерална област во Русија. Административен центар е градот Киров.
Двостих
Двостих или дистих (старогрчки: δίστιχον) или куплет (couplet) — книжевен поим што значи строфа составена од два стиха. Најчесто двата стиха се римуваат (со машка, женска или дактилна рима). Двостихот изразува релативно целосна мисла. Можни се и двостихови, во кои стиховите не се римуваат еден со друг, туку со соседната строфа, но ова е практично варијанта на катренот.
Во старогрчката и римската поезија се користел елегискиот стих - посебен вид двостих, во кој првиот стих е напишан со хексаметар (шест стапки), а вториот - со пентаметар (пет стапки). Се јавува во пишување елегии, епитафи и епиграми. Слого-тоничниот стих доведува до промени: на местото на долгите слогови тие се ставаат нагласени, а на местото на кратките - ненагласени. Двостихот се среќава во поезијата на сите народи.
Црква „Св. Спас“ - Лавце
Свети Спас — црква во тетовското село Лавце. Црквата честопати била цел на сквернавења и кражби.
Дениција
Дениција — збирка поезија на македонскиот писател Петре М. Андреевски од 1968 година. Истата година, збирката била наградена со наградите „11 Октомври“ и „Браќа Миладиновци“.
Содржина
Збирката содржи 29 песни, сместени во три дела:
Циклус „Пет љубовни писма“
Циклус „Пофалби на животот“
Шесто издание од 2005 година
Во 2005 година, збирката била објавена од издавачката куќа „Три“. Книгата, со обем од 20 сантиметри, има 69 страници и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-153-56-6. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“ од Скопје.Збирката содржи 29 песни, сместени во три дела:
Парк на водопадите
Парк на водопадите (Πάρκο των Καταρρακτών) — парк во градот Воден, Егејска Македонија, чија главна знаменитост се познатите Воденски водопади на реката Вода. Сместен е во источниот дел на градот, северно од старата градска населба Варош и зафаќа вкупно 10 хектари. На неговата јужна граница се сместени погоните на старата Воденска јажарница, денес прогласена за споменик на културата. Во XIX век и подоцна тука се изградени и погони на други производни претпријатија.
Меѓу патеките на паркот е и стариот пат кој бил дел од познатата магистрала Вија Егнација и ги поврзувал древниот град Едеса и Воденската тврдина (Варошот) со Солун сè до почетокот на XX век.
Историја
Водопадите се образувале во XIV век по пат на силна природна појава (можеби земјотрес). Поради ова, со време карпите напукнале и низ тие пукнатини се пробиле водите од езерото кое тогаш постоело во западниот дел на градот. Подрачјето на паркот служело како градски гробишта сè до германската окупација за време на Втората светска војна. Летото 1942 г. Германците ги срушиле гробиштата и создале парковскиот простор со цветни леи, градини, засадиле дрјва и направиле две пливалишта за војниците.
По крајот на војната паркот прешол во надлежност на општината, која се погрижила за неговото одржување и изградила инфраструктура за да го направи подостапен за граѓаните. Во 1960-тите донесено е решение паркот да се уништи и да се создаде друго езеро, чија електрана би давало повеќе електрична енергија. Поради остра реакција од јавноста и големи простести, владата на Константин Караманлис поднела оставка и Паркот на водопадите продолжил да постои.
Во минатото имало 11-12 водопади, од кои денес се останати 7, а само 2 од нив се достапни за посетителите. Најголемиот водопат е наречен Каран (Κάρανος) и е висок 70 метри. Водите на водопадите немаат постојат тек, бидејќи се регулираат за потребите на хидроцентралата на недалечното Владовско Езеро.
1665 во книжевноста
1665 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Елфриде Јелинек
Елфреде Јелинек (20 октомври 1946, Мирццушлаг, Штаерска, Австрија) - австриска писателка, добитничка на Нобеловата награда во 2004 година.
Животопис
Елфриде Јелинек е родена на 20 октомври 1946 година, во Мирцушлаг, Штаерска. Нејзината мајка Олга Илона (родена Бихнер) потекнувала од богато католичко виенско семејство. Таа го издржувала од нејзината работа како книговодителка. Таткото, Фридрих Јелинек бил хемичар и потекнувал од чешко-еврејско семејство чии бројни припадници настрадале во холокаустот. За воспитувањето на Елфриде се грижела мајка ѝ, која ја запишала во католичка градинка, а подоцна Елфриде учела во католички интернат во Виена. Желбата на мајка ѝ била Елфриде да има музичка кариера, па затоа уште како дете таа посетувала часови за свирење на клавир, гитара, оргули, виолина, виола и блок-флејта. На 13-годинишна возраст, Јелинек била запишана на Конзерваториумот во Виена и студирала оргули, клавир, флејта, а подоцна и композиција. Исто така, Јелинек студирала и историја на уметноста и театрологија на Универзитетот во Виенa, но заради анксиозност ги прекинала студиите и во текот на една година живеела изолирана во станот на родителите. Тогаш, таа почнала да пишува, претежно поезија, како облик на терапија. Во 1960-тите, таа станала политички активна, како членка на комунистичката партија. По стапувањето во брак во 1974 година, наизменично живеела во Виена и во Минхен.
Творештво
Почетоците на книжевното творештво на Јелинек датираат од нејзините студентски денови, кога за време на едногодишното лекување од анксиозност почнала да пишува поезија. Елфриде Јелинек пишува за лошата состојба во јавниот, политичкиот, но и во приватниот живот на австриското општество. Пред нејзината прва книга „Сите ние сме мамки, бејби!“ (1970), објавена од издавачот ророро, бр. 12341, нејзините поетските и прозни текстови биле објавувани во различни антологии и во книжевните списанија. Таа е авторка на десетина романи и околу 30 многу провокативни театарски дела, како и бројни радио-драми, есеи, текстови за театарот, преводи, сценарија, музички дела, либрета за балети, а се занимавала и со филм и со видео-уметност. Нејзините познати дела се „Љубовнички“ (1975), „Пијанистка“ (1983) и „Желба“ (1989). Според романот „Пијанистка“, во 2011 година бил снимен истоимениот филм на режисерот Михаел Ханеке во кој главната улога ја игра Изабел Ипер. Нејзиниот роман „Завидливост“ не бил објавен како книга, туку само како он-лајн издание, а доколку би се печател како книга, тогаш би имал 900 страници.
Награди
Елфреде Јелинек е добитничка на многу награди и признанија: наградата „Хајнрих Бел“ на градот Келн (1996), литературната награда на Штаерска (1987), наградата Бремер (1996), наградата „Георг Бихнер“ (1998). Во 2004 година ја добила Нобеловата награда за литература (како десетта жена која освоила оваа награда), но од здравствени причини не била во можност лично да отпатува во Стокхолм, така што наградата ја примил нејзиниот издавач.
Покрај другото, во соопштението по повод доделувањето на Нобеловата награда се истакнува: „... музикалниот тек на гласовите и репликите во нејзините романи и театарски дела со исклучителен лингвистички жар го разоткрива апсурдот на општествените клишеа и нивната моќ за потчинување...“
Macedonialovesyou.eu
Macedonialovesyou.eu — мрежно место посветено на Македонија и создадена од страна на Полјакот Станислав Пигоњ и дизајнирана од M2 Graphics и Марек Мантужик. Порталот е регистриран на 13 септември 2007 г. и содржи слики, текстови и репортажи од различни делови на Македонија поврзани со убавините на државата и нејзиното историско и културно наследство.
Почетоци
Страницата е регистрирана на 13 септември 2007 година од страна на Станислав Пигоњ и ја регистрирал од љубов кон Македонија и македонските пријатели. Веднаш по самото регистрирање страницата побудила голем интерес и тоа било мотив за понатамошен развиток на проектот. Авторот, Станислав Пигоњ, бил вработен привремено во Македонија и по неговото враќање во Полска веднаш ја реализирал замислената идеја и проект. Денес страницата е посетувана од луѓе од над 150 различни држави и има голем интерес во јавноста.
Поради големиот интерес за страницата, Станислав Пигоњ регистрирал уште два домеина во Грција сè со цел да се претстави подобро Македонија и да се избришат националистичките стереотипи. Нивното започнување се очекува наскоро. Овие два домеина се: www.macedonialovesyou.gr и www.lovemacedonia.gr.
Содржина
Порталот се состои од неколку оддели, меѓу главните се:
Секој оддел е поделен на неколку пододдели, со слики и репортажи за Македонија проследени со мал текст и карта на местото за кое има слика. Одделот „Сè за Македонија“ е поделена на четири пододдели кои се наменети за почетници-познавачи на Македонија, за понапредни познавачи на Македонија, сезоните во Македонија и македонските вина и јадења. Одделот „Убавините на Македонија“ ги претставува природните убавини на Македонија и културното и историското наследство на државата. Покрај овие има уште многу други пододдели.
Порталот се менува и прилагодува според секое сезонско време, па така има летен, пролетен, есенски и зимски дизајн. Покрај големиот број на галерии и репортажи оваа семрежна страница има вклучено и оддел со снимени фрази од македонскиот јазик, оддел за писма и коментари на посетителите и оддел каде луѓе од Македонија испраќаат слики и текстови поврзани со секојдневни настани како што се свадби, излети и слично сè со цел поблиску да се претстави Македонија. Овој оддел вклучува и писма од светот кои биле испратени како пофалби до страницата.
Раци
Раци (Αγάπη, до 1927 година Ράτσι, Раци ) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година селото брои 26 жители.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 20 километри  источно од градот Гребен, од левата страна на реката Бистрица, близу до местото каде реката Венетик се влева во неа. Од Калоки е оддалечено 4 километри.
За време на Османлиското Царство
Се претпоставува дека селото било дел од големиот чифлиг Венци.
Во Грција
Во средината на 1920-те години согласно Лозанскиот договор е формирано селото Раци од доселени понтиски Грци бегалци од Турција. Со пописот од 1928 година селото е попишано како целосно бегалско со 7 семејства и 25 жители.
Пописи
Селото е обновено во 1923 година со населување на бегалски семејства од Турција со вкупно 43 жители, колку што селото броело на пописот во 1928 година.
Стопанство
Населението во селото претежно се занимавало со сточарство и сточарски производи.
NGC 1641
NGC 1641 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1641 се споменува и како ESO 84-SC24.
Откривање
Објектот е откриен на 2 декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1641 е од видот OCL. NGC 1641 има привидни димензии од 9' х 6'.
Други поделби
Проучување на NGC 1641 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8888.
NGC 3573
NGC 3573 — леќеста галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3573 се споменува и како ESO 377-22, MCG -6-25-11, AM 1108-363, IRAS 11089-3636.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3573 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 3573 има привидни димензии од 3,6' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 4°.
Други поделби
Проучување на NGC 3573 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34005. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 367; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7213. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Кире Костадиновски
Кире Костадиновски (Горно Оризари,,  – Вејце, , )  бил македонски бранител, припадник на Посебната единица на СВР Битола при МВР, учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинал во заседа на 28 април 2001 во масакрот кај Вејце.
Живот, војната 2001 и сведоштва
Не дочека да ја види и да и се израдува на својата рожба. Во полициска униформа замина Кире од населбата Горно Оризари и од Битола, таму на Шар Планина, каде што беснееја терористичките банди. На 28 април 2001, во попладнедневните часови со групата бранители и Кире тргна на патот кон селата Вејце и Селце. Заседата беше стравична, масакрот и дивјаштвото кое можеби никаде и никогаш на светот и веков не се случило, беше кобната судбина на младоста македонска.
Раните печеа од терористичките ками и истрели и во тој непребол насилно во дивината на Шар Планина бранителите секој во сопствената мака ја испуштаа последната издишка. Масакрот кој и зошто го направи сè уште е енигма која трае. Синот, татковото посмртче е утехата и богатството на сопругата, кои веруваат дека сепак ќе ја дознаат вистината за Кире.
Во масакрот кај Вејце, Кире бил тешко ранет со проектили во пределот на градниот кош и стомакот. Бил запален додека бил сè уште жив, зашто во белите дробови му е најден јагленороден моноксид. Смртта кај Кире настанала како резултат на развивање на тешко шокова состојба предизвикана од дејствување на проектили во пределот на градниот кош и стомакот, како и поради изгореници и труење од јаглерод моноксид, што му е пронајден во белите дробови, од што се извлекува заклучок дека бил запален додека сè уште давал знаци на живот.
Кире Костадиновски посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија.
1664 во книжевноста
1664 година во книжевноста содржи некои значајни настани.