cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Космос-472
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 101,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1417 км, а најмалото на 195.
Лисов (Мекленбург)
Лисов (Lüssow) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Нитокрис
Нитокрис (Νίτωκρις) се тврди дека била последниот фараон од Шестата египетска династија. Нејзиното име се наоѓа во „Историите“ на Херодот и во списите на Манетон, но нејзиното историско постоење е сомнително. Ако таа всушност била историска личност, тогаш можеби била кралица регент, сестра на Меренре Немтиемсаф II и ќерка на Пепи II и кралицата Неит. Алтернативно, египетологот и филолог Ким Рихолт тврди дека Нитокрис е легендарен, но потекнува од историскиот машки фараон Неитикерти Сиптах, кој го наследил Меренре Немтиемсаф II на преминот помеѓу Старото Кралство и Првиот среден период.
Старогрчки записи
Според Херодот (Истории ii-100), таа ги поканила убијците на нејзиниот брат, „кралот на Египет“, на банкет, а потоа ги убила преплавувајќи ја запечатената просторија со вода од реката Нил.
Потоа, за да ги избегне другите заговорници, таа извршила самоубиство. Манетон тврди дека ја изградила „третата пирамида“ во Гиза, што според денешните историчари и археолози му се припишува на фараонот Менкауре од Четвртата династија.
Египетски записи
Меѓутоа, Нитокрис не се споменува во ниту еденегипетски натпис, и таа веројатно не постоела. Долго време се тврдело дека Нитокрис се појавува на фрагмент од Торинскиот кралски список, датиран од времето на Деветнаесеттата династија, под египетското име Нитикрети (nt-ỉqrtỉ). Се сметало дека фрагментот каде се појавува ова име припаѓа на делот од Шестата династија, со што се чини дека ги потврдува и Херодот и Манетон. Сепак, микроскопската анализа на Торинскиот кралски список сугерира дека фрагментот бил погрешно поставен во составувањето на фрагментарниот текст и дека името Нитикрети е всушност погрешна транскрипција на јасно машкиот крал Нетјеркаре Сиптах I, кој е именуван на Кралскиот список од Абидос како наследник на кралот на Шестата династија Немтиемсаф II. На Кралскиот список од Абидос, Нетјеркаре Сиптах е ставен на местото што Неитикрети Сиптах го има на Торинскиот кралски список.
Косовска Митровица
Косовска Митровица (албански: Mitrovica/Mitrovicë; Титова Митровица, во периодот од 1981-1991, албански: Mitrovica e Titos) — град во северниот дел на Косово 42,89 ° северно, 20,87 ° источно, на 496 метри надморска височина (на вливот на Ситница во Ибар). Косовска Митровица e и општина чија површина е 350 км2. Заедно со градот, општината ја сочинуваат и 49 села. Во Косовска Митровица се наоѓа и округот Косовска Митровица, кој опфаќа уште пет општини: Вучитрн, Србица, Звечан, Зубин Поток и Лепосавиќ.
Име
Митровица е една од најстарите населби во Косово. Тоа беше првпат се споменува во средновековни пишани документи. Името Митровица потекнува одод 14 век, според црквата Св. Димитриј Солунски. Околу црквата имало српски гробишта, а од 19 век беа погребувани и Турците. Во близина има споменик на рударите бунтовници, кои во 1941 се приклучија на Народноослободителните бригади на Србија.
Историја
На просторот на градот најдени се траги од рударство од неолитско време, римски жртвеници и статуи од 2-3 век. Во 6 век, византискиот цар Јустинијан I ја гради Звечанската тврдина. Kaко рударски град Трепча се споменува во 1303 година. На стариот плоштад се наоѓаше музеј на кристали сè до бомбардирањето во 1999. Во близина има остатоци од тврдината Ќутет од 13 век. Во Брњак имаше град-дворец (втора половина на 13 век) кој припаѓаше на жената на српскиот крал Стефан Урош I, Јелена Анжујска, која умре во него во 1314 година.
Демографија
Според пописот 2011, населението изнесува 71.606 од кои во градот живеат 33.904 жители. Етничката структура е следна:
Ҥ
Ҥ — дел од кириличната несловенска азбука. Буквата ја користат алтајски јазик, мариски јазик и јакутски јазик. Буквата потекнува од кириличната буква Н со одредени модификации. Буквата има звучна вредност /ŋ/.
Михаил Бакунин
Михаил Александрович Бакунин (Михаил Александрович Бакунин; 30 мај 1814 – 1 јули 1876) — прочуен револуционер и еден од „татковците“ на современиот анархизам.
Рани години
Михаил Александрович Бакунин е роден во 1814 во аристократско семејство во селото Прјамухино помеѓу Торжок и Кувшиново, во Тверската губернија, северозападно од Москва. На возраст од 14 години оди во Петроград, каде што се здобива со воена обука при Универзитетот за артилерија. Ги завршува студиите во 1832 година, а во 1834 е назначен за помлад офицер во Руската Царска Гарда и бил испратен во Минск и Гардинас во Литванија (денес Белорусија). Тоа лето, Бакунин се најде во семејна расправија, каде што ја зазема страната на сестра си, која се бунтува поради несреќниот брак. И покрај желбите на татка си да продолжи во воената или цивилната служба, Бакунин оди во Москва со надеж дека ќе студира филозофија.
Интерес за филозофијата
Во Москва, Бакунин брзо се стекнува со пријатели кои се поранешни универзитетски студенти и се ангажира во систематска студија за идеалистичката филозофија, групирана околу поетот Николај Станкевич,. Филозофијата на Имануел Кант од почетокот зазема централно место во нивните студии, потоа следел Шелинг, Фихте и Хегел. Во есента 1835, Бакунин започна со формирање на филозофски кружок во неговиот роден град Прјамухино. Во 1836, Бакунин се враќа во Москва, каде што објавува преводи од Фихте како Some Lectures Concerning the Scholar's Vocation и  The Way to a Blessed Life, која патем стана негова омилена книга. Со Станкевич тој исто така го чита Гете, Шилер, Жан Пол и Хофман.
Тој имаше големо влијание од Хегел. За време на овој период тој се запознава со социјалистите Александар Херцен и Николај Огарев, како и славофилите Константин Аксаков и Петар Чадаев. Во овој период тој почнува да ги развива своите пансловенски погледи.
Студирање во Германија
По три семестри изминати во Берлин Бакунин оди во Дрезден каде се спријателува со Арнолд Руге. Тука го чита делото Der Sozialismus und Kommunismus des heutigen Frankreich на Лоренц фон Штајн со што ја разгорува страста за социјализмот. Тој ги напушта своите интереси во академската кариера, посветувајќи се повеќе време на промовирање на револуција. Руската влада, која станува свесна за неговиот радикализам, му наредува да се врати во Русија. По неговото одбивање, неговата сопственост била конфискувана. Тој отишол со Георг Хервег во Цирих, Швајцарија.
Швајцарија, Брисел и Париз
За време на шест-месечниот престој во Цирих, се поврзува со германскиот комунист Вилхелм Вајтлинг. Сè до 1848 тој остана во добри односи со германските комунисти, повремено нарекувајќи се себеси комунист и пишувајќи статии за комунизмот во Schweitzerische Republikaner. Се пресели во Женева кратко по апсењето на Вајтлинг. Неговото име често се споменувало во материјалите на Вајтлинг кои беа запленети од полицијата. Овие извештаи стигнаа до царската полиција. Рускиот амбасадор во Берн, му нареди на Бакунин да се врати во Русија, но наместо тоа тој отиде во Брисел, каде запозна многу водечки полски националисти, како Јоаким Лелевел. Тој се судри со нив за нивното барање за историска Полска со границите од 1776, тој го бранел правото за автономија на не-Полјаците во истите територии. Тој исто така не го поддржувал нивниот клерикализам, а пак тие не ги поддржуваа неговите повици за еманципација на селанството.
Во 1844 Бакунин оди во Париз, во тоа време центар на европскиот радикализам. Тој остварува контакти со Карл Маркс и со анархистот Пјер Жозеф Прудон, кој го импресионира многу.
Во декември 1844, царот Николај I потпишува декрет за укинување на привилегиите на Бакунин како благородник, забранувајќи му ги граѓанските права, конфискувајќи ја неговата земја во Русија и прогонувајќи го во доживотно прогонство во Сибир, ако го фатат. Тој реплицира со долго писмо во La Réforme, каде го нарекува царот деспот и бара демократија во Русија и Полска. Во март 1846 во друго писмо во the Constitutionel ја брани Полска, следејќи ги репресиите од католиците таму. Некои полски бегалци од Краков, по поразот од востанието таму, го поканија да зборува на состанокот во ноември 1847 по повод полското востание од 1830 година. Во неговиот говор Бакунин повикува за сојузништво помеѓу полскиот и рускиот народ против царот. Како резултат на сето тоа, тој бил избркан од Франција, по што повторно отиде во Брисел.
Панславизам и револуцијата
Обидот на Бакунин да ги вовлече Александар Херцен и Висарион Белински во заговорничка акција за револуција во Русија беше неуспешен. Во Брисел, Бакунин ги обнови контактите со револуционерните Полјаци и со Карл Маркс. Тој одржа говор на состанок организиран од Лелевел во февруари 1848 за големата иднина на Словените. Во меѓувреме руската амбасада пушта гласини дека Бакунин е руски агент. Како што револуционерното движење избиваше на површина, Бакунин е екстатичен, и покрај разочарувањето од фактот дека малку работи се случуваат во Русија. Бакунин обезбеди средства од социјалисти како Фердинанд Флокон, Луј Блан, Александар Огуст Ледри Ролан и Алберт Ловриер, за проект за Словенска федерација и ослободување на оние кои беа под пруска, австроунгарска и турска власт. Тој ја напушта Германија патувајќи преку Баден до Франкфурт и Келн. Тој ја поддржа Германската Демократска Легија предводена од Хервег. Тој ги влоши односите со Маркс, поради последната критика на Маркс за Хервег. Многу подоцна, во 1871, Бакунин ќе запише: Тој отиде во Берлин, но беше спречен од полицијата да оди во Посен, дел од Полска кој беше окупиран од Прусија, каде што се будеше националната свест на народот таму. Така Бакунин отиде во Лајпциг и Бреслав, потоа во Прага каде зема учество во Првиот пансловенски конгрес. Тој се врати во Бреслав, каде Маркс го реобјави тврдењето дека Бакунин е царски агент, тврдејќи дека Жорж Санд имал доказ. Маркс ја повлекува изјавата по одбраната на Жорж Санд на Бакунин.
Бакунин го објавува неговиот Апел до Словените есента 1848, каде предлага на обединување на револуционерите Словени со Унгарците, Италијанците и Германците со цел да ги отфрлат трите главни автократии во Европа како Руската Империја, Австроунгарската Империја и Кралството Прусија.
Бакунин одигра важна улога во Мајското востание во Дрезден 1849 година, помагајќи да се организира одбраната на барикадите од пруските војски, заедно со Рихард Вагнер и Вилхелм Хајне. Го заробија во Хемниц и го држеа тринаесет месеци пред да биде осуден на смрт од страна на властите во Саксонија. Бидејќи беше баран и од властите на Австрија и Русија, пресудата се смени во доживотен затвор. Во јуни 1850, го предаваат на властите од Австрија. Единаесет месеци подоцна, тој повторно е осуден на смртна казна и повторно казната се менува во доживотен затвор. Конечно во мај 1851, Бакунин е предаден на властите во Русија.
Затвор, признание и егзил
Бакунин е однесен во тврдината Св. Петар и Св. Павле. Беше посетен од страна на грофот Орлов, емисар на царот, кој му предлага да напише изјава која ќе го стави Бакунин, како духовно така и физички, во рацете на Руската држава. Бакунин му пишува на царот:
Читајќи го писмото царот Николај I забележува: Ова признание е прилично контраверзно. Постојат и поинакви толкувања на истото. По три години во занданите на тврдината Св. Петар и Св. Павле, тој поминува уште четири години во замокот Слиселбург. Тука, тој пати од болест на забите кои му паѓаат како резултат на исхраната. Тој подоцна вели дека нашол одредено олеснување од ментална гледна точка во легендата за Прометеј. Ужасните услови во кои се наоѓа, како и долгото време поминато во затвор, имплицираат да тој побара од брат му да го снабди со отров. По смртта на Николај I, новиот цар Александар II лично го брише од листата за амнестија. Во февруари 1857, неговата мајка молејќи го царот успева да го прогонат во перманентен егзил, во сибирскиот град Томск.
Животот во Сибир
За речиси неполна година по пристигнувањето во Томск, Бакунин се жени со Антонија Квијатковска, ќерка на полски трговец. Во август 1858 Бакунин е посетен од негов втор братучед, грофот Николај Муравјов-Амурски, кој е гувернер на Источен Сибир десетина години. Муравјов бил либерал, а Бакунин како негов роднина му станал омилен. Во пролетта 1859, Муравјов му помага на Бакунин за работа која ќе му овозможи на Бакунин да се пресели со сопругата во Иркутск, главен административен и културен центар на Источен Сибир во тоа време.
Тоа му овозможува на Бакунин да биде дел од круг на луѓе чии политички дискусии се позиционирани во колонијалниот штаб на Муравјов. Негодувајќи од третманот на Петроград спрема колонијата, која се користи како отпад за бунтовници од страна на бирократите во Петроград, се појави предлог за Соединети Држави на Сибир, независни од Русија, како примерот со Соединетите Американски Држави. Во тој круг на луѓе беа: Кукел кој е шеф на персоналот на Муравјов, инаку поврзан со Петар Кропоткин и кој ги има сите дела на Александар Херцен, потоа цивилниот гувернер Изволски, заменикот и можен наследник на Муравјов генералот Александар Додуков-Корсаков. Кога Херцен го критикува Муравјов во The Bell, Бакунин ревносно го брани Муравјов.
Благодарение на влијанието на Муравјов, Бакунин заработуваше 2000 рубљи годишно без да работи нешто конкретно. Сепак, Муравјов беше присилен да се повлече од позицијата како генерален гувернер, делумно поради неговите либерални погледи, делумно поради стравувањата на Петроград дека тој може да му донесе независност на Сибир. Така на таа позиција доаѓа Корсаков, кој на Бакунин му дава писмо за да може да патува на било кој брод на реката Амур под услов да се врати кога ќе пристигне мразот.
Бегство од егзил и враќање во Европа преку Јапонија и Америка
Тој ја напушта Јапонија од Канагава како еден од деветнаесетмината патници на бродот SS Carrington меѓу кои беа Хајне, П. Ф. Кое и Жозеф Хеко. Хеко изигра многу важна улога осум години подоцна во советување на Кидо Такајоши и Ито Хиробуми за време на отфлањето на феудалниот шогунат Токугава. Тие пристигнаа во Сан Франциско на 15 октомври. Во периодот пред да се изградат транс-континенталните железнички пруги, најбрзиот пат до Њујорк беше преку Панама, по тој пат Бакунин пристигна во Њујорк. Во Бостон тој ја посети Керол Форстер, приврзаник на Лудвик Миерославски за време на револуцијата од 1848 во Париз, а се сретна и со Фридрих Кап кој исто така беше ветеран од таа револуција. Тој потоа отплови за Ливерпул од каде пак продолжи за Лондон за да се види со Херцен.
Враќање кон револуционерниот активизам
По пристигнувањето во Европа, Бакунин веднаш се поврза со револуционерното движење. Тој во 1863 се придружи на револуционерната експедиција што требаше да ја помогне полската инсурекција против царот, но по поразот Бакунин оди во Шведска. Во 1864 тој допатува во Италија каде почнува да ги развива своите анархистички идеи. Тој го зачна планот за формирање на тајна организација на револуционери кои ќе продолжат со пропагандата и подготовките за директна акција. Тој регрутираше Италијанци, Французи, Скандинавци, Словени во Интернационалното Братство, познато и како Алијанса на Револуционерни Социјалисти. До јули 1866 тој ги информираше Херцен и Огарев за плодовите на својата работа за претходните две години. Неговото тајно друштво имаше членови од Шведска, Норвешка, Данска, Белгија, Англија, Франција, Шпанија, Полска и Русија. Во неговото дело „Револуционерен катехизам“ од 1866, тој се спротивставува на религијата и државата, и предлага:
Лига за Мир и Слобода
За време на периодот од 1867 до 1868, Бакунин одговори на повикот на Емил Аколас со инволвирање во Лигата за Мир и Слобода, за која напиша подолг есеј наречен Федерализам, Социјализам и Антитеологизам. Тој тука предлага федерален социјализам, и се заснова на делата на Прудон. Тој ја поддржува слободата за здружување и правото на сецесија на секоја единка од федерацијата, но потенцира дека:
Бакунин одигра проминентна улога на Женевската Конференција (септември 1867) и влезе во Централниот Комитет. На оснивачката конференција присуствуваа околу 6000 луѓе.
Првата Интернационала и ширењето на анархистичкото движење
Во 1868, Бакунин се приклучи на женевската секција на Првата Интернационала, каде тој беше многу активен сè додека не беше избркан од Интернационалата од страна на Карл Маркс и неговите следбеници на Хашкиот конгрес во 1872.
Во 1869 на Социјал Демократската Алијанса не и беше дозволено за влезе во Првата Интернационала, врз основа на аргументите дека и самата организација е меѓународна организација, со што само на национални организации им беше дозволено членство. Алијансата се распадна на помали групи кои се придружија на Интернационалата посебно.
Помеѓу 1869 и 1870, Бакунин се поврзува со револуционерот Сергеј Нечаев. Сепак Бакунин ги раскинува врските со Нечаев поради језуитските методи на истиот, каде сите средства се оправдани за да се постигнат целите на револуцијата.
Во 1870 Бакунин беше водач на востанието во Лион кое беше засновано на принципи кои ќе се јават подоцна на Париската Комуна, повикувајќи на општо востание како реакција на падот на владата на Франција за време на Француско-Пруската војна, со цел да се трансформира империјалистичката војна во социјална револуција. Во неговите писма до еден французин за моменталната криза, тој цели кон алијанса на работничката класа и селанството:
Бакунин беше силен поддржувач на Париската Комуна од 1871, која беше брутално задушена од француската влада. Тој ја гледаше комуната пред сè како „бунт против државата“ и предлагаше не само напуштање на државата, туку и напуштање на револуционерното диктаторство. Во серија памфлети, тој ја бранеше Комуната и Првата Интернационала од италијанскиот националист Џузепе Мацини, со што ги привлече италијанските републиканци во Интернационалата и кон каузата за револуционерен социјализам.
Несогласувањата на Бакунин со Маркс, што го предизвикаа исклучувањето на Бакунин од Интернационалата во 1872, ги илустрираа растечките разлики помеѓу анти-авторитарците, кои се залагаа за директна револуционерна акција и организација на работниците со цел да се напушти државата и капитализмот, и социјал-демократите во сојуз со Маркс, кои се залагаа за освојување на политичката моќ од страна на работничката класа. Анти-авторитарците создадоа нивна Интернационала на конгресот во St. Imier и ја усвоија револуционерната анархистичка програма.
Иако Бакунин ги прифати анализите на класата на Маркс и економските теории што се однесуваа за капитализмот, со што го признава и „генијот на Маркс“, тој го сметаше Маркс за арогантен и неговите методи ги сметаше за опасни за социјалната револуција. Бакунин исто така го критикуваше „авторитарниот социјализам“ (марксизам) и концептот на диктатура на пролетеријатот.
Бакунин се повлекува во Лугано во 1873, и умира во Берн на 13 јуни 1876 година.
Политички убедувања
Политичките убедувања на Бакунин одбиваа секаков вид на владеачки системи, почнувајќи од идејата за бог. Тој во Dieu et l’Etat(Господ и Државата) напиша: Бакунин исто така ја одбива и позицијата на привилегираната класа:
Политичките убедувања на Бакунин се засновани на неколку меѓусебно поврзани концепти како: слободата, социјализмот, анти-теизмот и материјализмот. Тој исто така разви и прецизна критика за марксизмот, предвидувајќи дека ако марксистите ја заземат моќта во свои раце, тие ќе создадат партиско диктаторство:
Критика за марксизмот
Несогласувањето помеѓу Михаил Бакунин и Карл Маркс ги потенцираше разликите помеѓу анархизмот и марксизмот. Бакунин решително се спротивставуваше на оние аспекти од марксизмот што гледаа кон контрола на државата. Тој напиша: Додека и анархистите и марксистите ја делат истата цел, создавање на слободно, егалитарно општество без класи и без влада, тие не се согласуваат на начинот како да се постигне таа цел. Анархистите веруваат дека општество без држави и без класи треба да биде воспоставено преку директната акција на масите, кулминирајќи со социјална револуција и одбивање на каква било преодна фаза како диктатура на пролетаријатот, бидејќи таквата диктатура ќе стане само-обновлива.
За Бакунин, фундаменталната контрадикција е дека за марксистите, Сепак Бакунин напиша за средбата со Маркс во 1844: Бакунин сметаше дека економската анализа на Маркс е многу корисна и започна да го преведува Капиталот на руски. За возврат Маркс напиша за бунтовниците од дрезденската инсурекција од 1848: Маркс му пиша на Енгелс за средбата со Бакунин во 1864 по бегството од Сибир велејќи: „Во целост тој е еден од неколкумината со кој јас не сум ги уназадил односите по 16 години, туку сум ги развил уште повеќе.“ Бакунин сметаше дека:
Список на државни водачи во 1268 година
Ова е список на државни водачи во 268 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Прасловенски јазик
Прасловенскиот јазик не е документиран писмено и затоа во научните истражувања е реконструиран преку аплицирање на компаративно-историскиот метод врз најстарите текстови напишани на старословенски јазик и другите најблиски индоевропски јазици – балтички и германски.
Потекло
Според некои јазичари, прасловенскиот јазик се појавил пред 1 илјадалетие пр.н.е. Спорно е дали се одделил директно од праиндоевропскиот јазик или се одделил подоцна од прабалтословенскиот јазик.
Територија
На прасловенски јазик се зборувало во прататковината на Словените, која според полскиот славист Тадеуш Лер-Сплавински се наоѓала во земјите меѓу Одра и Висла, според рускиот славист Федот Петрович Филин (1908–1982) – во териториите меѓу среден Днепар и западен Буг, на југ од Припјат и на север од крајцрноморските степи, а според бугарскиот проф. Иван Леков – на широка територија од Днепар до Висла, со динамични граници, слаба дијалектна диференциација и двонасочни миграции.
Таркек (месечина)
Таркек, познат и како Сатурн LII (привремена ознака S/2007 S 1) е природен сателит на Сатурн. Неговото откритие било објавено од Скот С. Шепард, Дејвид К. Џевит, Јан Клејна и Брајан Г. Марсден на 13 април 2007 година преку набљудувањата направени меѓу 5 јануари 2006 година и 22 март 2007 година. Именуван е по Таркек, богот на месечината на Инуитите, и е член на Инуитската група на неправилни сателити. Има пречник од околу седум километри. Вселенското летало Касини го набљудувал Таркек 1,5 ден на 15 и 16 јануари 2014 година.
Орбитата Таркек има наклон од 49,90° (кон еклиптиката; 49,77° кон екваторот на Сатурн), со занесеност од 0,1081 и голема полуоска од 17,9106 гигаметри. Таркек орбитира во проградна насока со период од 894,86 дена.
Батује
Батује (словенечки: Batuje) — населба во Општина Ајдовшчина во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
UTC+07:00
UTC+07:00 — часовен појас со отстапување од UTC од +07:00 часа. Според стандардот ISO 8601, времето се изразува како.
Надворешни врски
Časové pásmo Huso horario
Душан Баста
Душан Баста (Serbian Cyrillic: Душан Баста; роден на 18 август 1984 година) — поранешен српски фудбалер, играч од одбраната.
Баста бил дел од фудбалскиот тим на Србија и Црна Гора на Светското првенство 2006 во Германија, но не настапил на ниту еден натпревар.
IC 791
IC 791 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 791 се споменува и како MCG 0-36-25, CGCG 18-73, NPM1G +01.0407.
Откривање
Објектот е откриен на 8 јуни 1893 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 791 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 791 има привидни димензии од 0,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 11 м 26,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +1° 17' 13"".
Небото над Берлин (филм)
„Небото над Берлин“ (германски: Der Himmel über Berlin) — германскo-француски филм од 1987 година, во режија на Вим Вендерс, кој е автор и на сценариото, заедно со Рихард Рајтингер и со писателот Петер Хандке. Филмот е познат и по насловот „Крила на желбата“ (Wings of Desire), а во него настапува и познатата рок-група „Ник Кејв енд д Бед Сидс“ (Nick Cave and the Bad Seeds). Главните улоги ги толкуваат: Бруно Ганц, Солвеиг Донмартин, Ото Зандер, Курт Бојс и Питер Фалк. Во 1987 година, на фестивалот во Кан, филмот бил номиниран за „Златната палма“, а Вендерс ја освоил наградата за најдобар режисер. Следната година, на доделувањето на Европските филмски награди, Вендерс и Бојс ги добиле наградите за најдобар режисер и за најдобар глумец во споредна улога, а покрај тоа, филмот бил номиниран и во категориите „најдобар филм“ и „најдобра камера“. Вкупно, филмот освоил 18 награди на разни фестивали, а покрај тоа имал уште 11 номинации.
Содржина
Двајца ангели, Дамиел (го игра Ганц) и Касиел (го игра Зандер) пристигнуваат во Берлин и ги набљудуваат луѓето со нивните грижи, желби и соништа. Меѓу луѓето кои ги следат се старецот Хомер (го игра Бојс) и режисерот (го игра Фалк) кој снима детективски филм со дејство што се случува во Втората светска војна. Хомер се сеќава на минатото на Берлин и бара едно посебно место, додека Фалк го чувствува присуството на ангелите. Тие среќаваат и други ангели во градот при што само децата може да ги препознаат ангелите, кои се невидливи за возрасните луѓе. Во еден циркус, Дамиел ја среќава девојката што игра на трапез, Марион (ја игра Донмартин) и се вљубува во неа, поради што посакува да стане смртен човек. Марион, пак, е решена да ја напушти работата во циркусот и да ја пронајде својата животна среќа. Најпосле, Дамиел станува обичен човек и најпрвин го среќава режисерот, кој му кажува дека и тој порано бил ангел. Потоа, на еден концерт, Дамиел ја среќава Марион и тие си ветуваат заемна љубов.
Косвиг (Анхалт)
Косвиг (Coswig (Anhalt)) — град во округот Витенберг, во сојузната покраина Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа на десниот брег на реката Елба, околу 12 километри западно од Витенберг и 15 километри источно од Десау.
Историја
Замокот Косвиг бил првпат спомант во 1187 година. Нема податоци за словенски населби до овој датум. Во 1215 година, Косвиг е наречен Опидиум (Oppidium). Во текот на ова време бил еден од најважните градови, северно од реката Елба. Во век, Косвиг веќе бил поврзан со водоводен систем од Верпен. Земјоделството, ткаењето и рударството биле најважни дејности во економијата. Градот бил скоро целосно уништен од хиспанските трупи во текот на Шмалкаденска војна. Од 1603 до 1793 година, Косвиг припаѓал на Анхалт-Цербст. Замокот бил изграден на крајот на век. Железничката станица била отворена на 10 септември 1841 година. Во 1987 година, градот ја одбележал 800-годишнината од постоењето.
Политика
Излезноста на гласачите од последните избори на 13 јуни во 2004 била 43,6%.
Градски совет: 20 места на следниве партии:
NGC 2236
NGC 2236 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Еднорог, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2236 се споменува и како OCL 501.
Откривање
Објектот е откриен на 23 февруари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2236 е од видот III2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,5 m. NGC 2236 има само една позната привидна димензија, која изнесува 8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 29 м 39,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 6° 49' 51".
Други поделби
Проучување на NGC 2236 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 182; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 145. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 923.
Меѓународен платен промет
Инструменти на меѓународниот платен промет
Плаќањата меѓу субјектите од различни земји се поврзани со различни активности, како што се: туристички патувања, увоз и извоз на стоки, извршување услуги итн. За извршување на меѓународниот платен промет се применуваат повеќе инструменти:
Улогата на банките во меѓународниот платен промет
Банките имаат централно место во меѓународниот платен промет. За извршување на платниот промет со странство, банките одржуваат кореспондентски односи со странските банки, кај кои имаат отворено сметки преку кои поминуваат сите девизни приливи и одливи.
Инти
Инти е лик од митологијата на Инките и бил бог на сонцето и заштитник на луѓето. Тој се сметал за најзначаен бог. Потеклото на Инти не е сосема познато, но се смета за син на Виракоча, богот на цивилизацијата.
Меѓународен платен промет
Улогата на банките во меѓународниот платен промет
Во платниот промет со странство, банките најчесто се јавуваат само во улога на посредник, односно тие не вложуваат сопствени средства, туку плаќањата се извршуваат од сметките на клиентите. Имено, ако некој клиент на банката треба да изврши плаќање кон странство, тој дава налог до својата банка, заедно со сите потребни документи, а банката го извршува плаќањето преку своите кореспондентни банки. Оттука, овие активности не ги изложуваат банките на ризик или, во најлош случај, станува збор за условни обврски. Се разбира, за посредувањето во меѓународниот платен промет, банките наплаќаат провизии, кои претставуваат важен извор на приходи.
Инти
Чествување
Сонцето бил најважен аспект од животот бидејќи тоа овозможувало топлина и светлина. Поради тоа, Инти е познат и како Давач на живот. Тој бил чествуван од фармери, кои се потпирале на сонцето за да имаат добра жетва. Иако бил второ божество веднаш по Виракоча, тој добивал најмногу подароци од луѓето. Богот Сапа, како владетел на луѓето, тврдел диркетно потомство од сонцето.
Меѓународен платен промет
Улогата на банките во меѓународниот платен промет
Поради тоа што предизвикуваат само условни обврски за банките, инструментите на меѓународниот платен промет се прикажуваат како вонбилансни ставки. На пример, таков е случајот со акредитивот, еден од најчесто применуваните инструменти во меѓународниот платен промет. Со акредитивот, една банка се обврзува дека на корисникот на акредитивот ќе му исплати одреден износ, доколку тој ги исполни условите наведени во него. Оттука, акредитивот претставува условна обврска за банката, бидејќи таа ќе го плати наведениот износ само ако корисникот на акредитивот ги исполни бараните услови.
Брз пренос на пари
Во поширока смисла на зборот, во рамките на меѓународниот платен промет спаѓа и услугата „брз пренос на пари“. Станува збор за услуга која им овозможува на луѓето брзо и едноставно да испратат или да примат одреден износ готови пари (во некоја странска валута) во или од странство, без некои посебни формалности, при што нема потреба ниту да поседуваат банкарска сметка. Меѓутоа, наспроти овие поволности, за извршената услуга, банките наплатуваат прилично високи провизии коишто се движат дури и до 5%. Инаку, во светот постојат две големи меѓународни мрежи за брз пренос на пари од една до друга земја: „Мани грем“ и „Вестерн унион“.
Инти
Инти Рајми
Чествување на фестивалот започнувало со тридневен пост и луѓето не користеле никакво светло (оган) и се труделе да немаат сексуален контакт. Самиот фестивал траел девет денови и за време на тие денови луѓето консумирале многу храна и пиење. Покрај тоа, на првиот ден имало и жртвувања.
Старо Село (Острилци)
Старо Село — археолошко наоѓалиште во крушевското село Острилци. Претставува доцноантичка населба. Се наоѓа на 3–4 км северно од селото, на мало ритче со зарамнето плато со површина од 150 × 200 м, каде се среќаваат многубројни фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал. Исто така, по површината на наоѓалиштето се забележува згура од топено железо.
Ломен (Мекленбург)
Ломен (Lohmen) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Ломен
Ломен може да се однесува на следниве места:
Кавилаке
Кавилаке е лик од митологијата на Инките и божица-девица која јадела овошје.
Мане Сигбан
Сигбан се родил во Еребру, Шведска. Се здобил со „Доктор по филозофија“ во Лундскиот универзитет во 1911, неговите тези биле насловени „Мерење на магнетно поле“(Magnetische Feldmessungen). Го заменувал Јоханес Ридберг како професор, кога неговото здравје попуштило, и го наследил како професор во 1920.
Почнал со истражување на полето на спектроскопијата со Х-зраци. Оваа работа продолжила кога се преместил во Упсалскиот универзитет во 1923. Тој создал подобрен експериментален апарат кој му овозможил да направи многу точно мерење на брановата должина на X-зраците произведени од атоми на различни елементи. Тој создал конвенција за именување на различни спектрални линии кои се карактеристични за елементите во спектроскопијата со Х-зраци, сигбанова нотација. Прецизното мерење на Сигбан придонело за квантната теорија и атомската физика.
Во 1937, Сигбан бил назначен за директор на одделот на физичари на нобеловиот институт на шведската кралска академија на науки. Во 1988 се преименувал во Мане сигбанов институт (МСИ). Истражните групи во институтот биле преименувани оттогаш, но името и понатаму живее во Мане сигбановата лабораторија организирана од Стокхолмскиот универзитет.
Сигбан се оженил за Карин Хогбон во 1914. Тие заедно имале две деца: Бо Сигбан (1915–2008), дипломат и политичар, и Кај Сигбан (1918–2007), физичар кој исто така ја има добиено Нобеловата награда за физика, во 1981, за неговиот придонес во развитокот на фотоелектронска спектроскопија со Х-зраци. Неговата жена умрела во 1972.
Тој го добил Хјузовиот медал во 1934 и Румфордовиот медал во 1940. Во 1944, тој ја патентирал сигбановата пумпа.
Канита
Животот и кариерата
Канита Сума е родена на 26 јули 2001 година во албанско семејство во градот Скопје, Македонија. Сума се искачила до слава додека била на аудиција за втората сезона на X Factor Albania во 2012 година завршувајќи на четвртото место. Таа ја продолжила својата музичка кариера и учествувала во Kënga Magjike во два наврати, во 2014 и 2018 година. Во октомври 2019 година, албанскиот радиодифузер, Radio Televizioni Shqiptar (RTSH), објавил дека Сума ќе се натпреварува на 58. издание на Festivali i Këngës, националниот изборен натпревар на земјата за Изборот за песна на Евровизија 2020 година, со песната „Ankth“. Во полуфиналето не успеала да се пласира во големото финале на Festivali i Këngës. Во јануари 2020 година, „Fllad“ бил објавен и стигнал до број седумдесет и осум во Албанија.
Васил Хаџиманов (1906-1969)
Биографија
По завршувањето на основното образование во родниот град, учел во Гимназија во Велес и Скопје, а подоцна студирал на Правниот и Филозофскиот факултет во Белград. Во 1935 година магистрирал фармација во Загреб. Дотогаш неколкупати ја посетувал музичката школа во Белград но, и покрај големата желба, не успеал да ја заврши. Сепак, во 1955 година дипломирал на музичката група на Педагошката академија. Меѓу најзначајните негови дела спаѓаат „Зборникот на македонски народни песни“, „Соборски народни песни“, „Македонски борбени народни песни“ и „Моми тиквешанки“. Освен што бил заслужен за собирањето и пропагирањето на македонскиот фолклор, се интересирал и за неговите одлики, за што сведочат големиот број на реферати и научни студии. Освен што бил познат како пасиониран истражувач кој постојано бил во потрага на националното музичко богатство на Македонија, тој бил и колекционер на околу 8.000 македонски народни песни и ора, од кои 5.000 биле средени во зборници, а 700 од нив биле албански. За својата дејност добил бројни признанија и награди, меѓу кои наградата на Владата на НР Македонија, а бил член и на здружението на етномузиколозите во Њујорк, како и Интернационалното здружение на музичките фолклористи во Лондон.
Список на државни водачи во 732 година
Ова е список на државни водачи во 32 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Катеквил
Катеквил е лик од митологијата на Инките и бог на молњите и светлината.
Михримах Султан џамија (Ускудар)
Џамијата Михримах Султан (турски: Mihrimah Sultan Camii) е џамија која се наоѓа во Усќудар, Истанбул, Турција.
Космос-473
Космос-473 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 3 февруари 1972 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 5700 килограми. Космос-473 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 309 км, а најмалото на 205.
Се случи утре (филм)
Содржина
Раскошната прослава на 50-годишнината од бракот меѓу Лари (го игра Пауел) и Силвија Стивенс (ја игра Дарнел) зпаочнува со кавга заради желбата на Лари на семејството да му раскаже за деновите кога бил новинар почетник. Тогаш, тој сонувал да направи успешна кариера на новинар кој секогаш прв ќе ги дознава вестите. Без да помисли дека желбата набрзо ќе му се исполни, Лари се изненадува кога колегата Поп Бенсон (го игра Филибер) му дава весник со вестите кои ќе се случат дури по 24 часа...
Ајла Ердуран
Ајла Ердуран (22 септември 1934 година, Истанбул), е турска виолинистка.
Како виртуоз на виолина Ердуран настапувала со големи оркестри како Лондонската филхармонија, Берлинскиот РИАС, Претседателскиот симфониски оркестар и Чешката филхармонија. Работела со повеќе диригенти вклучително со Ернест Ансерме т, Павел Клецки, Жан Фурне, Мишел Пласон и други. Изведувала солистички концерти во Јужна Кореја, САД, Канада, на Блискиот Исток, Индија, Африка, Русија, Азербејџан и Турција. Нејзините изведби се емитувале на радио во Англија, Германија, Бразил, Бугарија, Русија, Полска, Холандија, и во САД.
Образование
Ајра Ердуран, која учела виолина кај менторот Карл Бергер, првиот рецитал го извела на 10 годишна возраст. Дипломирала виолина на 14 годишна возраст на Парискиот меѓународен конзерваториум од 1946 до 1951 година во класата на Бенедети и Бенвенути. По дипломирањето заминала во САД, каде што останала до 1955 година и студирала заедно со со Иван Галамијан и Ѕино Франческати. Од 1957 до 1958 година, Ердуран студирала во класата на Дејвид Ојстрах на Московскиот конзерваториум.
Кариера
Ердуран работела како професор по виолина во Швајцарија во периодот 1973-1990 година вклучително и магистерски часови на Лозанскиот конзерваториум.
Уметницата својата концертна кариера ја започнала во Европа со виолински концерт на Глазунов во придружба на Варшавската филхармонија во Полска. Како студент на големиот виртуоз на дваесеттиот век, Дејвид Ојстрах, на Московскиот конзерваториум од 1957 до 1958 година, Ајла Ердуран била еден од шесте победници на натпреварот Виенјавски во 1957 година, каде што се натпреварувале 120 виолинисти. Во 1958 година, нејзината изведба на премиерата на концертот за виолина на Улви Џемал Еркин во Брисел восхитила многумина, меѓу кои и кралицата Елизабета од Белгија.
Освен концерти во Европа и во САД, Ердуран ја имала својата прва голема турнеја во Канада во 1961 и 1962 година, изведувајќи 160 концерти. Потоа заминала на турнеја на Блискиот Исток со Симфонискиот претседателски оркестар во 1963 година и изведувала во различни делови на Анадолија. По нејзиниот прв рецитал во Лондон заедно со Митхат Фенмен, Ендуран ја добила наградата на Хариет Коен-Олга Вернеј во 1964 година
Во 1965 година, нејзината изведба на Брамсовиот "Концерт за виолина“ во Алберт Хол во Лондон бил пренесуван во живо на Би-би-си. По турнеите во Африка со Верда Ерман во 1968 година, Ердуран била одликувана со наградата Бетовен во Холандија во 1970 година.
Ердуран настапила и во дует со познати музичари, како што се Јехуди Менухин, Игор Ојстрах, Валери Ојстрах, Мјечислав Веинберг и други.
Награди и признанија
Ердуран била прогласена за турски национален уметник во 1971 година.
ФК Илинден (Долнени)
ФК Илинден е формиран на 2 август 2006 година во Долнени, Општина Долнени.Во A-лига на ОФЛ Прилеп сезона 2014/15 на стадионот Под Рудина. Основач и сопственик на страната е Дејан Стеваноски. Амблемот на ФК Илинден е авторско дело на Стеваноски Дејан и секое негово неовластено користење е казниво со закон. Како најголем успех досега се смета освоеното прво место во Б-дивизијата ОФЛ Прилеп во сезоната 2013/14 и обезбеден пласман за натпреварување во А-лигата на ОФЛ Прилеп во сезоната 2014/15.
Вилијам Томсон Келвин
Вилијам Томсон - Лорд Келвин ( - ) — роден во Белфаст, Ирска во семејство на професор по математика. До десетогодишна возраст образованието го добивал од татка си, а потоа бил запишан во Универзитетот во Глазгов, каде што татко му станал професор. Малиот Вилијам одлично ја следел универзитетската програма. таму ги запознал големите достигања на математиката, а потоа во Кембриџ и Париз и достигањата на физиката. Подоцна и тој станал професор на универзитет. Најважни му се трудовите по термодинамика, електродинамика, а се занимавал и со механика и хидродинамика.
Кон
Кон е лик од митологијата на Инките и бил бог на дождот и ветрот кој дошол од југ. Тој бил син на Инти и Мама Квила.
ОУ „Гоце Делчев“ - Седларци
„Гоце Делчев“ — училиште во Седларци, Општина Василево.
Список на државни водачи во 1267 година
Ова е список на државни водачи во 267 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Трстеник (Крушевско)
Трстеник — некогашно влашко село во близината на Крушево.
Марија Николова
Марија Николова (родена на, во ) ― македонска пејачка, најдобро позната по претставувањето на Македонија на Евровизија 2000 како дел од групата XXL со песната „100% те љубам“.
Трстеник (Крушевско)
Географија
Селото се наоѓало непосредно јужно од градот Крушево.
Марија Николова
За музиката се заинтересирала од 11 години, а свирела на флејта 6 години. Настапувала како дел од повеќе хорови. Завршила гимназија, а потоа и Правен факултет. Се омажила во 2013.
Селиште (Острилци)
Селиште — археолошко наоѓалиште во крушевското село Острилци. Претставува доцноантичка населба. Се наоѓа на 1,5 км југоисточно од денешната црква „Св. Ѓорѓи“, на левата страна од асфалтниот пат за Крушево, каде на простор од 100 × 100 м се среќаваат фрагменти од керамички садови и множество градежен материјал.
Трстеник (Крушевско)
Историја
Во XIX век селото ѝ припаѓало на Битолската каза. Според Стојан Романски, Трстеник бил основан на Власи, преселени од Москополе (Албанија) и некои села во Епир. Главно занимање на населението било калајџиството.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Трстеник (Trasténik) имал 65 домаќинства и 65 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Трстеник имал 95 жители, сите Власи христијани. Подоцна жителите на селото се иселиле, претежно во Крушево и Прилеп.
Почнувајќи од 1995 г. во месноста Трстеник е изградена црквата „Св. Василиј Велики“, која е осветена во 2008 г. Изградена е врз темелите на старата селска црква. .
Одбраната и последните денови (роман)
Одбраната и последните денови (српски: Одбрана и последњи дани) — роман на српскиот писател Борислав Пекиќ од 1977 година. Романот му е посветен на Драгослав Михаиловиќ.
Содржина
Во романот се раскажува животната приказна на Андрија Гавриловиќ, српски емигрант во Западна Германија, осуден на затворска казна за убиство.