cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 3058A
Други поделби
Проучување на NGC 3058A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 279; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5483. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1536.
Врноградска тврдина
Врноградската тврдина се наоѓа во Босна и Херцеговина.
Бад Диренберг
Бад Диренберг (Bad Dürrenberg) — град во округот Зале, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа на реката Зале, околу 8 километри југоисточно од Мерзебург.
Дамата од Шангај (филм)
„Дамата од Шангај“ (англиски: The Lady From Shanghai) - американски филм од 1947 година, во режија на Орсон Велс (Orson Welles), кој е автор и на сценариото, засновано врз романот „Ако умрам пред да се разбудам“ (If I Die Before I Wake) на Шервуд Кинг (Sherwood King). Главните улоги ги толкуваат: Рита Хејворт (Rita Hayworth), Орсон Велс, Еверет Слоун (Everett Sloane), Глен Андерс (Glenn Anders) и Тед ди Корсија (Ted de Corsia). Филмот е одлично снимен, со импресивни експресионистички кадри и со одлична глума, така што се смета за ремек-дело кое ги воодушевува гледачите до ден-денес. И покрај поделените ставови на филмската критика, филмот доживеал бројни превреднувања кои сè повеќе му ја зголемувале вредноста. Оттука, во 2018 година, филмот бил сочуван во Националниот филмски регистер на САД како „културно, историски или естетски значаен“.
Синопсис
Ирскиот морнар Мајкл О'Хара (го игра Велс) е воодушевен од убавината на русокосата Елса Банистер (ја игра Хејворт) која случајно ја запознава една вечер, откако ја спасува од грабнувачите. Таа му признава дека е омажена за богатиот адвокат Артур (го игра Слоун)и дека само што пристигнале во Њујорк од Шангај. Така, таа го вработува на јахтата на нејзиниот сопруг, зашто таа и сопругот планираат да заминат за Сан Франциско преку Панамскиот канал. Патем им се придружува и деловниот соработник на Артур, Џорџ (го игра Андерс), кој на Мајкл му предлага да му помогне да ја одглуми сопствената смрт, а со цел да добие многу пари од животното осигурување. Најпрвин, Мајкл се колеба, но потоа се согласува при што потпишува изјава дека тој е убиецот. Меѓутоа, еден приватен детекив дознава за планот на Џорџ да го убие Артур, а за убиството да го намести Мајкл. Тој му се спротивставува на Џорџ, кој го убива детективот. Мајкл не знае за настанот и се среќава со Џорџ на морскиот брег при што пука во воздух, а Џорџ бега со моторен чамец. Во меѓувреме, непосредно пред да умре, детективот ја предупредува Елса за планот на Џорџ да го убие нејзиниот сопруг. Набргу доаѓа полицијата и Мајкл е уапсен. На судењето, него го брани Артур Банистер, кој дознава за врската на Елса со Мајкл и намерно дозволува да го осудат Мајкл, а тој кажува дека знае кој е вистинскиот убиец. Пред да биде зиречена пресудата, Мајкл успева да побегне и заедно со Елса се кријат во кинески театар и тогаш Мајкл сфаќа дека таа го убила Џорџ, но тогаш се онесвестува. Пријателите на Елса го носат Мајкл во празен салон за забава. Тој сфаќа дека Елса и Џорџ планирале да го убијат Артур, а за убиството да го наместат него, но потоа таа го убила Џорџ за да се заштити себеси. На крајот, во собата со огледала доаѓа до вооружена престрелка во која Елса е смртно ранета, а Артур е убиен. Мајкл ги игнорира повиците на Елса за помош и си заминува...
Куевас дел Алмансора
Демографија
Source: INE (Spain)
Цариградска библиотека
Цариградската библиотека или Царската библиотека на Цариград била библиотека која традиционално се смета за последна голема библиотека на античкиот свет. Основана е во средината на 4 век од тогашниот император Констанциј II (317-361), пред сè воден од религиозни мотиви, т.е. обидот да се пренесат христијанските текстови од папирусот, кој брзо се распаѓал во европската клима, односно да се препише потрајна пергамент.
Историјата
Во 372 година, царот Валенс, наследник на Констанциј, ангажирал седум калиграфи со намера да пренесе вредни христијански ракописи од папирус на пергамент. Иако христијанските текстови имале предност, библиотеката пораснала, односно, претхристијанските дела од класичната грчка и римска литература и порани биле меѓу запишаните текстови. 473 година, дел од книгите изгореле во пожар.
Според историчарот Зосима од Цариград, за време на владеењето на императорот Јулијан Отпадник (331-363), библиотеката се наоѓала во царскиот трем, каде биле сместени сите списи што ги поседувал императорот Јулијан Отпадник. Тој неуморно набавувал нови списи и вршел преглед на библиотеката со поголема грижа од другите царски ризници. Големиот антички историчар Амијан Марцелин (325/335 - околу 400) го опишува царот Јулијан Отпадник како библиомен.
Во кодексот на Теодосиј (14.9.2) има забелешка дека 372 година цар Валенс (328-378 г.) наредил вработување на седум писатели (четворица за грчки и тројца за латинскиот текст) и неколку соработници кои се грижеле за библиотеката. Врз основа на овие информации, знаеме дека дворската библиотека поседувала грчки и латински списи, кои веројатно не биле сместени одделно.
Царот Теодосиј II (408-450) е 425 година. Тој издал декрет за основање на Цариградскиот универзитет, во кој биле сместени катедрите за изучување на граматика, реторика, право и философија. Најверојатно, дворската библиотека била вклучена во универзитетот, која полека се стекнала со статусот на централната библиотека во Византиското Царство. Според белешката на византискиот хроничар и теолог Јован Зонара (12 век), во библиотеката имало околу 120.000 тома пред да настрада во пожар 475 година. По пожарот, фондот е обновен.
Фондот за библиотека на дворската библиотека содржел не само христијански списи, туку и списи што припаѓаат на хеленското наследство. Не се знае точно кој го користел фондот за библиотека. Можно е во почетокот, користењето на фондот да било наменето само за членовите на кралското семејство, оние што служеле на дворецот и избрана група научници. Од периодот кога Теодосиј II го основал универзитетот во Цариград, дворската библиотека имала за цел Универзитетска библиотека.
Библиотеката конечно била уништена во 1204 година за време на Четвртата крстоносна војна. Неговите остатоци подоцна ги презел Османлискиот султан Мехмед Втори Освојувач по падот на Цариград во 1453 година.
Видингхардски дијалект
Видингхардски дијалект (Wiringhiirder freesk) — дијалект на севернофризискиот јазик говорен во општинската заедница Видингхарде во Германија, јужно од границата со Данска, во областа Северна Фризија. Дијалектот е дел од копнената група на севернофризиски дијалекти. Иако географски е близу Бекингхарде, каде се говори мориншки, има повеќе врски со гесхардскиот дијалект. Како островски зелриншки дијалект, видингхардскиот покажува влијание од данскиот јазик и јужнојитландскиот дијалект.
Бризбејн
Бризбејн (Brisbane) е главен и најнаселен град во австралиската држава Квинсленд. Тој е трет град според број на жители во Австралија. Според податоцит еод пописот во 2006 година во градот живееле 1.676.389 жители.
Бризбејн е еден од најзначајните градови во Австралија. Се наоѓа меѓу рамнината на Бризбејнска река и Тихи Океан, на југоистокот на Квинсленд. Градот го добил името по Томас Бризбејн, управник на Нов Јужен Велс кој таа функција ја обавувал во периодот од 1820 ди 1825 година. Градот првин бил сместен на 40 км од своето сегашно место. Претставувал село во кое живеела казнена колонија.
Колонијата во 1825 година се преселила на територијата на денешен Бризбејн. Од 1842 година градот нагло се шири. Конечно во 1859 година е одлучено градот да стане престолнина Квинсленд. Градот се развивал споро по Втората светска војна кога имал важна улога во сојузничката борба, како седиште на Југозападниот тихоокеански штаб на генералот Даглас Макартур.
Население
Според пописот од 2006 година во градот живееле 1.676.389 жители.
1998 во архитектурата
1998 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Ал Хилал СФЦ
Саудиски фудбалски клуб Ал Хилал, едноставно познат како Ал Хилал, е професионален мулти-спортски клуб со седиште во Ријад, Саудиска Арабија. Нивниот фудбалски тим се натпреварува во Саудиската професионална лига. Тие се најкорисниот клуб во Азија со 65 официјални трофеи. Тие го држат и рекордот за најмногу континентални трофеи во Азија, како и рекордни 18 титули во професионалната лига.
Основан на 16 октомври 1957 година, Ал Хилал е еден од трите тима кои учествувале во сите сезони на Саудиската професионална лига од нејзиното основање во 1976 година.
Севкупно,Ал Хилал има освоено 65 официјални титули и 100 кога се бројат неофицијалните трофеи. Во домашните натпреварувања, тие имаат освоено рекордни 18 титули во професионалната лига, рекордни 13 титули во Купот на престолонаследникот, рекордни седум титули во Купот на федерацијата на Саудиска Арабија, девет титули во Купот на кралот, рекордни три титули во Суперкупот, а исто така и Купот на основачите на Саудиска Арабија.
На меѓународно ниво, Ал Хилал има освоено рекордни осум трофеи на Азиската фудбалска конфедерација - Лигата на шампионите на АФЦ во 1991, 2000, 2019 и 2021 година, Купот на победниците на азиските купови во 1997 и 2002 година и Суперкупот на Азија во 1997, 20 година. Во септември 2009 година, Ал Хилал бил награден за најдобар азиски клуб на 20 век од IFFHS.
Основан во раните години (1957-1979)
Идејата за основање на клубот започнала кога во редовите на Клубот на млади во 1377 година (според хиџрискиот календар) бил сведок на сериозна поделба меѓу неговите водачи, што го натера г-дин Абдул Рахман бин Саид да поднесе оставка од претседателството на Клубот на млади во таа година, а многумина заминаа со него, вклучително и голем број истакнати играчи.
Тоа било зрела можноста за основање на нов клуб на првокласно ниво кој ќе му служи на саудискиот спорт, а тоа било веќе направено кога бил основан новиот клуб на 15 октомври 1957 година во Ријад. Името на клубот траело само една година пред да биде сменето во сегашното име на 3 декември 1958 година од страна на кралот Сауд. Тој го сменил името откако присуствувал на турнир што се натпреварувал помеѓу клубовите Олимпик, Ал Наср, Ал Ријад и Ел Кавкаб. Веднаш по основањето на клубот, Ал Хилал уживаше не само поддршка од грасрут, туку и кралско внимание.
Откако ги поминаа формативните години градејќи тим, клубот го направи својот прв знак со подигање на трофејот на Купот на кралот во 1961 година. Ал Хилал повторно го освои Купот на кралот во 1964 година, со победата на пенали над двократниот азиски шампион Ал-Итихад. Клубот го освои и купот на принцот во 1963-1964 година
Клубот бил инаугуративен победник кога саудиската Премиер лига започна да постои во сезоната 1976-1977. Ал Хилал, исто така, ја освоил титулата во лигата во 1978-79 година.
Со успехот, голем број играчи и тренери надвор од Саудиска Арабија му се приклучија на клубот во 1970-тите, вклучувајќи ги бразилските легенди Марио Загало и Роберто Ривелино.
Континентална доминација (1991–2002)
90-тите означија промена во доминантните тимови кои се предизвик за титулата, како што е појавата на Ал-Шабаб како нов кандидат и сила во лигата. Покрај тоа што оживувањето на лутите ривали Ал-Насер и Ал-Итихад направи лигата да стане спорна и поделена помеѓу четворицата, Ал-Хилал постигна три титули во овој период (1995-96, 1997-98, 2001-02). Клубот продолжил да извлекува таленти од својата академија со играчи како Наваф Ал-Темјат, Мохамед Ал-Шалхуб, Абдалах Ал-Џамаан, Ахмад Ал-Дохи како и замбискиот дефанзивец Илија Литана. Континенталниот плен на Ал-Хилал во овој период го дефинирал идентитетот на клубот, декаденцијата и позицијата на азискиот континент во годините што доаѓаат. Првиот од нив дошол во 1991 година, кога клубот ја освоил својата прва азиска титула, Азиското клупско првенство, победувајќи го иранскиот клуб Естеглал ФК во пенали во финалето. Во 1997 година биле добиени и Азискиот Куп на Победниците на Куповите и Азискиот Супер Куп. Клубот повторно го освои Азиското клупско првенство во 1999-2000 година, кога постигна израмнувачки гол во 89-та минута и го доби натпреварот против Џубило Ивата во судиското продолжение, при што финалето било едно од највозбудливите и најконкурентните во историјата на натпреварувањето. Истата година бил постигнат и супер куп.Конечно,последната од азиските титули што била обезбедена во оваа ера бил Купот на победниците на куповите во 2002 година.
Лига дуопол (2003–2011)
На почетокот на векот, историското ривалство меѓу Ал-Хилал и Ал-Итихад достигна ниво што досега не биле видени во саудискиот фудбал. Историски гледано, од нивниот прв состанок, натпреварите Ал-Хилал/Ал-Итихад отсекогаш биле агресивни и спектакли исполнети со страст кои привлекувале огромна публика поради тоа што двата тима биле од двата големи саудиски града Ријад и Џеда. Секој тим претставувал различни градови, потекло и вредности. Ал-Хилал е со седиште во Ријад, главниот град на Саудиска Арабија, покрај традиционалните вредности на Најди, клубот најчесто е поддржан од високата и средната класа, а исто така ужива и кралско внимание. Од друга страна, Ал-Итихад е со седиште во пристанишниот град Џеда и вообичаено е поддржан од пониската и средната класа, како и од домородците кои не се Саудијци, давајќи му прекар „клубот на луѓето“. Двата тима доминираа во оваа ера од историјата на саудискиот фудбал. Ал-Хилал ја освои титулата/и во (2001–02, 2004–05, 2007–08, 2009–10, 2010–11). Златната генерација на Ал-Итихад во овој временски период се изедначи со двете титули на Ал-Хилал во АФЦ Лигата на шампионите, како и со освојувањето на титулите во лигата во (2000–01, 2002–03, 2006–07, 2008–09). Ова резултирало со тоа што двата тима ги разменија победничките и второпласираните позиции речиси секоја сезона во лигата за единаесет години, со исклучок на две сезони.
Врвниот момент на ерата била во сезоната 2007-2008 кога Ал-Итихад водеше на табелата во текот на целата сезона со Ал-Хилал секогаш веднаш зад второто место, последниот ден од натпреварот ги спротивстави двата тима еден против друг во Принцот Абдула Ал- Стадионот Фаисал во Џеда на Ал-Итихад му треба минимално реми за да ја освои титулата во лигата на домашен терен. Ал-Итихад бил очигледен фаворит поради нивниот многу супериорен квалитет и домашната предност. Натпреварот започнал со водство на Ал-Итихад по посед и можности за напад, но безуспешно. Во 49. минута Ахмед Ал-Фраиди ја нафрлил топката од работ на шеснаесетникот, на што Јасер Ал-Кахтани со глава се префрлил во десниот долен агол од голот за водство на Ал-Хилал од 1-0 четири минути по полувремето.Ал-Итихад избезумено се обидувал да израмни со изобилство на удари, но голманските херои на Мохамед Ал-деајеа цел натпревар им го ускратиле голот што очајно им бил потребен, а уште повеќе по голот на Ал-Катани.Судијата конечно свирнал и Ал-Хилал бил крунисан за шампион на лигата во Џеда, а под чие раководство на Космин Олароиу бил споен со Купот на престолонаследникот завршувајќи ја сезоната со двојка. Лигата е општо позната и запаметена со прекарот (арапски: شعره ياسر) што грубо во превод значи „Косата на Јасер“ поради победничкиот гол кој бил постигнат со глава со кој ја префрлил топката со косата на Јасер вртејќи ја топката кон голот. Она што ја направи приликата уште попосебна е тоа што истиот исход се случило и претходната сезона, но тимовите биле во спротивна ситуација.
Пред почетокот на сезоната 2009-10, Ерик Геретс бил ангажиран како нов менаџер на Ал-Хилал. Под негово раководство Ал-Хилал тактички усвоил многу напаѓачки стил, комбинирајќи ја веќе талентираната локална група играчи со ѕвездени странски играчи како што се разноврсниот јужнокорејски десен бек Ли Јанг-Пјо, моќниот и доминантен одбранбен играч за врска Мирел Радои, брзиот Швеѓанец. крилниот напаѓач Кристијан Вилхелмсон и технички надарениот бразилски офанзивен играч за врска Тиаго Невес.Овој спој на локални и странски таленти, водени од тактички остар менаџер доминираше во лигата и биле крунисани за шампиони со три натпревари до крајот, а во истата сезона го освоиле и купот на престолонаследникот. Во следната сезона 2010–11 Ал-Хилал продолжил да доминира на домашен и континентален план до нивното полуфинале излегување од ACL 2010 година, набргу по нивното заминување Ерик Геретс замина за да стане нов селектор на фудбалската репрезентација на Мароко. По заминувањето на Геретс, Габриел Калдерон ја презеде функцијата главен тренер на Ал-Хилал и ја заврши ажурираната лига на 14 тимови како непоразен шампион со 19 победи и 7 нерешени, станувајќи вториот тим што го постигнал овој подвиг по Ал-Етифак. Сезоната заврши како двојка поради задржувањето на Купот на престолонаследникот
Борба на континентална сцена (2012–2019)
Следната сезона продолжил во истиот ритам со водство на Ал-Хилал во домашната лига и стигнување до финалето на Лигата на шампионите на АФЦ во 2017 година. Но, тие на крајот загубиле од јапонската екипа Урава Ред Дајмондс со вкупен резултат 1–2 откако Карлос Едуардо претрпел кинење на ACL во првите минути од првиот натпревар, а Омар Карбин се повреди на вториот натпревар. Тимот ментално падна по поразот и започна серија нерамни настапи што доведе до нивно излегување од групната фаза на следното издание, што бил нивен прв пат да ја напуштат групната фаза од 2010 година. Рамон Дијаз бил отпуштен на 21 февруари 2018 година и бил заменет Хуан Браун како чувар до крајот на сезоната, тој успеал да ја спаси сезоната со освојување на Ал-Хилал нивната 15-та титула домашно првенство.
Враќање на континентална доминација (2019–сега)
Сезоната 2018-19 забележа драстични промени во лигата со зголемување на бројот на клубови од 14 на 16, како и зголемување на странските играчи на 8. Оваа сезона доаѓаа Бафетимби Гомис, Андре Кариљо и Себастијан Џовинко под водство на Хорхе Жесус. Сезоната започнала многу добро победувајќи ги првите девет натпревари од лигата, кога бил назначен нов претседател Хесус бил отпуштен на 30 јануари без одредена причина, иако победил на 20 натпревари, водеше во лигата со 9 поени разлика и го освои Супер 2018 чаша. Оттаму работите почнаа да одат надолу, до крајот на сезоната Ал-Хилал заврши како вицешампион во лигата со еден поен од Ал-Насер и вицешампион во Купот на арапските клупски шампиони 2018-19, загубил од Ал-Тавон во полуфиналето на кралскиот куп. Мохамед бин Фајсал поднесе оставка како претседател на 1-ви мај пред да заврши сезоната.
Фахад бин Нафил бил избран за претседател со четиригодишен мандат. За нов менаџер бил назначен Разван Луческу, неколку играчи кои биле оценети како непотребни и ослободени. Јужнокорејскиот дефанзивец Џанг Хјун-су бил потпишан заедно со колумбискиот интернационалец Густаво Куелар. Сезоната започнала добро и Ал-Хилал бил водечки на табелата речиси цела сезона, а Ал-Наср бил единствениот друг клуб во трката за титулата, а Ал-Хилал ја завршил сезоната како шампион и поставил нов рекорд од 72 бодови, Ал-Хилал го победија Ал-Насер со 4–1 и ги прекинаа своите надежи за титула. За време на кампањата во Лигата на шампионите во 2019 година, Ал-Хилал го направил еден од најдоминантните и највозбудливите настапи во историјата на натпреварувањето за да стигне до финалето на средината на сезоната. Првиот натпревар од Лигата на шампионите во сезоната бил против Ал-Ахли во осминафиналето Ал-Хилал победил со 4-1 на гости со Гомис постигнал хет-трик и загубил со 0-1 дома, Ал-Хилал се пласирал во следната фаза со збирен резултат од 4–2. Четврт-финалето се сретнале со Ал-Хилал против локалниот ривал Ал-Итихад, првиот натпревар завршил во ќор-сокак 0-0 на гостински терен, додека вториот натпревар Ал-Хилал победил со 3-1 дома со незаборавни настапи на Салем, Кариљо и Џовинко, Ал- Хилал се пласирал во полуфиналето со вкупен резултат 3–1. Во полуфиналето Ал-Хилал бил против својот најтешкиот противник во натпреварувањето Ал-Сад, на гостувањето Ал-Хилал победи со 4–1 во Доха додека противничкиот тим Абдулкарим Хасан бил исклучен. Во реваншот на домашен терен во Ријад, Ал Сад успеал да го сврти резултатот постигнувајќи четири гола на два, а во последната минута од натпреварот добија слободен удар на работ од шеснаесетникот и требале да постигнат еден. повеќе гол за да се пласираат во финалето, но Абдула Ал-Мајуф ја спасил топката и првобитното време завршило со победа на Ал-Хилал со вкупни 6-5, Ал-Хилал се квалификувал во нивното трето финале во последните 5 години. Откако се обидел и не успеал да победи на две претходни финалиња во 2014 и 2017 година. Тие играле против јапонскиот клуб Урава Ред Дајмондс, од кого загубиле во финалето две години претходно. Тие успешно се реванширале и победил со 3-0 со вкупни 1-0 дома и 2-0 на гости, ставајќи крај на деветнаесетгодишното чекање за азиската круна, Бафетимби Гомис исто така бил најдобар стрелец и МВП на турнирите. И со Саудиската професионална лига 2019-20, како и со титулите во Лигата на шампионите во АФЦ 2019, Ал-Хилал имал уште една титула за освојување за да ја заврши тројната круна. Ал-Хилал стигнале до финалето на Кралскиот куп 2019-2020 за да се соочат со Ал-Насер кој ја немаше освоено титулата во купот од 1990 година, Ал-Хилал победил со 2-1 за да ја комплетира историската тројна круна.
Уникод
Уникод е стандард во компјутерската индустрија за доследно кодирање, претставување и ракување со текстови, изразени во повеќето од светските системи за пишување. Најновата верзија содржи збирка од 136.755 знаци, кои опфаќаат 139 современи и историски скрипти, како и повеќе сетови од симболи. Стандардот Уникод се одржува во врска со ISO/IEC 10646, и обата се код-за-код идентични.
1999 во архитектурата
1999 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Уникод
Уникод стандардот се состои од колекција на код графици за визуелна презентација, метод на кодирање и колекција на стандардни знаци за кодирање, колекција од референтни датотеки со податоци и голем број поврзани елементи, како што се својствата на знакот, правилата за нормализација, декомпозицијата, споредувањето, рендерирањето и двонасочниот ред на прикажување (за правилно прикажување на текст кој ги содржи и двата вида на системи за пишување, од десно кон лево системот за пишување, како што е арапското и хебрејското и од лево кон десно системот за пишување). Од јуни 2017 година, најновата верзија е Уникод 10.0. Стандардот го одржува Уникод конзорциумот.
Тврдина Велика Кладуша
Тврдината Велика Кладуша се наоѓа во Босна и Херцеговина.
Уникод
Успехот на Уникод во обединувањето на колекциите од знаци, довел до негова широка распространетост и примарна употреба во интернационализацијата и локализацијата на компјутерскиот софтвер. Стандардот бил имплементиран во многу нови технологии, вклучувајќи ги и модерните оперативни системи, XML, Јава (и други програмски јазици) како и .NET Framework.
Уникодот може да биде имплементиран со различни знаци за кодирање. Уникод стандардот ги дефинира UTF-8, UTF-16 и UTF-32, како и неколку други кодирања кои се во употреба. Најчесто користени кодирања се UTF-8, UTF-16 и UCS-2, претходникот на UTF-16.
UCS-2 користи два бајта (16 бита) за секој знак, но може да ги кодира првите 65.536 кодни точки, т.н. Основно Повеќејазично Ниво (ОПН). Со 1.114.112 кодни точки на 17 нивоа што се можни, и со над 137.000 кодни точки дефинирани досега, многу Уникод знаци се надвор од дофатот на UCS-2. Затоа UCS-2 е застарен, иако сè уште се користи во софтверот. UTF-16 го проширува UCS-2, користејќи го истото 16-битно кодирање како и UCS-2 за Основното Повеќејазично Ниво и 4-бајтно кодирање за другите нивоа. Сè додека не содржи кодни точки во задржаниот опсег U+0D800-U+0DFFF, UCS-2 текстот е важечки UTF-16 текст.
UTF-32 (исто така се нарекува и UCS-4) користи четири бајти за секој знак. Како и UCS-2, бројот на бајти по знак е фиксен, олеснувајќи го индексирањето на знаците; но за разлика од UCS-2, UTF-32 може да ги кодира сите Уникод кодни точки. Меѓутоа, бидејќи секој знак користи четири бајти, UTF-32 зема значително повеќе простор во однос на другите кодирања, и не е широко користен.
Потекло и развој
Уникод има експлицитна цел да ги надмине ограничувањата на традиционалните кодирања на знаци, како што се оние дефинирани со стандардот ISO 8859, кои нашле широка примена во разни држави во светот, но останале во голема мера некомпатибилни едни со други. Многу традиционални кодирања на знаците делат заеднички проблем, во тоа што овозможуваат двојазична сметачка обработка (обично се користат латинските знаци и месните знаци), но не и повеќејазична сметачка обработка (обработка на произволни пишувања помешани едни со други).
Уникод, тенеденциозно, ги кодира фундаменталните знаци - графемите и графемите како единици - наместо варијабилните хиероглифи (рендерирање) за такви знаци. Во случај на кинески знаци, ова понекогаш доведува до контроверзии околу разликувањето на основниот знак од неговите варијанти на хиероглифите (види унифицирање на Хан).
При обработка на текст, Уникод ја презема улогата да обезбеди единствена кодна точка- број, а не хиероглифа-за секој знак. Со други зборови, Уникод го претставува знакот на апстрактен начин и го остава визуелното рендерирање (големина, облик, фонт или стил) на друг софтвер, како што е пребарувачот или текстуалниот процесор. Сепак, оваа едноставна цел станува комплицирана, поради компромисите направени од дизајнерите на Уникод, со надеж дека ќе го поттикнат побрзото усвојување на Уникод.
Првите 256 кодни точки биле направени идентични со содржината на ISO-8859-1, со цел да се направи неважно претворањето на постоечкиот западен текст. Многу суштински идентични знаци биле кодирани многупати во различни кодни точки, за да се зачуваат разликите што се користат од наследените кодекси, па затоа овозможуваат претворање од тие кодирања во Уникод (и обратно), без губење на какви било информации. На пример, секцијата "неспоредливи форми" на кодните точки ја опфаќа целата латинска азбука, која е одделена од секцијата на главната латинска азбука, затоа што во кинеските, јапонските и корејските (КЈК) фонтови, овие латински знаци се рендерирани со иста широчина како КЈК идеографите, наместо на половина широчина. За други примери, видете во дупликат знаци во Уникод.
Историја
Врз основ на искуствата со Ксерокс Знак Код Стандардот (XCCS) од 1980 година, потеклото на Уникод датира од 1987 година, кога Џо Бејкер од Ксерокс, со Ли Колинс и Марк Дејвис од Епл, започнале да ја истражуваат практичноста за создавање на универзална колекција од знаци. Со дополнителен придонес од страна на Питер Фенвик и Дејв Опстад, Џо Бекер објавил нацрт-предлог за "меѓународен/повеќејазичен систем за кодирање на текстуалните знаци, во август 1988 година, условно наречен Уникод". Тој објаснил дека "името ’Уникод’ има за цел да укажува на уникатно, унифицирано, универзално кодирање".
Во овој документ, наречен Уникод 88, Бекер го изложил 16-битниот модел за знаци:"Уникод има за цел да одговори на потребата од практично, сигурно кодирање на светски текст. Уникод грубо може да биде опишан како 'широк ASCII', кој бил проширен на 16 бита, за да ги опфати знаците на сите светски живи јазици. Со соодветен инженерски дизајн, 16 бита по знак, е повеќе од доволен за оваа намена."Неговиот оригинален 16-битен дизајн бил втемелен на претпоставката дека само овие пишувања и знаци во современа употреба би требало да бидат кодирани: "Уникод дава повисок приоритет во обезбедувањето на корисност за иднината, отколку за зачувување на минатите антиквитети. Уникод е фокусиран, во прв ред, на знаците објавени во современиот текст (на пример, во сојузот на сите весници и списанија печатени во светот во 1988 година), чиј број е несомнено далеку под 214 = 16,384. Надвор од овие знаци за модерна употреба, сите други можат да бидат дефинирани како застарени или ретки; овие се подобри кандидати за регистрација за приватна употреба, отколку за загрозување на јавниот список на генерално корисни Уникодови."Во почетокот на 1989 година, работната група на Уникод се проширила со вклучувањето на Кен Вистлер и Мајк Кернаген од Метафора, Карен Смит-Јошимура и Џоен Алипренд од РЛГ, како и Глен Врајт од Сан Микросистемс, а во 1990 година на групата се приклучиле Мишел Суигнерд и Асмус Фрајтаг од Мајкрософт како и Рик МекГовен од Некст. До крајот на 1990 година, најголем дел од работата за мапирање на постоечките стандарди за кодирање на знаците била завршена, а бил подготвен и конечниот преглед на нацртот на Уникод.
На 3 јануари 1991 година во Калифорнија бил инкорпориран Конзорциумот на Уникод, а во октомври 1991 година бил издаден првиот том од стандардот Уникод. Вториот том, кој ги опфаќал идеограмите на Хан, бил објавен во јуни 1992 година.
Во 1996 година бил имплементиран заменски механизам за знаци во Уникод 2.0, така што Уникод повеќе не бил ограничен на 16 бита. Со тоа се зголемил просторот за кодови во Уникод, на повеќе од еден милион кодни точки, со што се овозможило кодирање на многу историски пишувања (на пример, египетските хиероглифи) и илјадници ретко користени или застарени знаци, кои не биле предвидени за кодирање. Помеѓу знаците кои првично не биле наменети за Уникод, се ретко користените Канџи или Кинеските знаци, многу од нив се дел од лични имиња и имиња на места, што ги прави ретко користени, но многу повеќе од круцијални, отколку што било предвидено во оригиналната архитектура на Уникод.
Архитектура и терминологија
Уникод дефинира простор за кодови од 1,114,112 кодни точки во опсегот 0hex до 10FFFFhex. Нормално, Уникод кодната точка се наведува во системот за пишување "U+" проследена со нејзиниот хексадецимален број. За кодни точки во Основното Повеќејазично Ниво (ОПН), се користат четири цифри (на пример, U+0058 за знакот ЛАТИНИЧНА ГОЛЕМА БУКВА X); а за кодни точки надвор од ОПН, се користат пет или шест цифри, како што се бара (на пример, U+E0001 за знакот ЈАЗИЧЕТО ЈАЗИК и U+10FFFD за знакот ЗНАК ЗА ПРИВАТНа УПОТРЕБА -10FFFD).
Нивоа на кодни точки и блокови
Кодниот простор на Уникод е поделен на седумнаесет нивоа, нумерирани од 0 до 16:
Во рамките на секое ниво, знаците се распределени во рамките на именуваните блокови со поврзани знаци. Иако блоковите се со произволна големина, тие секогаш се производ од 16 кодни точки, а често и производ од 128 кодни точки. Знаците потребни за дадените системи за пишување можат да се прошират преку неколку различни блокови.
Општи својства на категоријата
Секоја кодна точка има единечно својство на Општата категорија. Главните категории се означени: Буква, Ознака, Број, Интерпункција, Симбол, Сепаратор и друго. Во рамките на овие категории, постојат и под-категории. Во повеќето случаи, мора да се користат други својства за доволно да се специфицираат знацистиките на кодната точка. Можните oпшти категории се:
Кодните точки во опсегот U+D800-U+ DBFF (1.024 кодни точки) се познати како високозаменски кодни точки, а кодните точки во опсегот U+DC00–U+DFFF (1.024 кодни точки) се познати како нискозаменски кодни точки. Високо заменските-кодни точки, по кои следат ниско заменски-кодни точки, во UTF-16 формираат заменски пар, за да ги претстават кодните точки поголеми од U+FFFF. Овие кодни точки поинаку не можат да бидат користени (ова правило е често игнорирано во праксата, особено кога не се користи UTF-16).
Мала колекција на кодни точки е загарантирана никогаш да не се користат за кодирање на знаци, иако апликациите можат да ги користат овие кодни точки интерно ако сакаат. Постојат шеесет и шест од овие не-знаци: U+FDD0-U+FDEF и било која кодна точка која завршува во вредноста FFFE или FFFF (т.е. U+FFFE, U+FFFF, U+1FFFE, U+1FFFF, ... U+10FFFE, U+10FFFF). Колекцијата од не-знаци е постојана, а нови не-знаци нема да бидат некогаш дефинирани. Правилото дека тие не можат да бидат користени, како заменски, често се игнорира, иако операцијата за означување на редоследот на бајти претпоставува дека U+FFFE никогаш нема да биде првата кодна точка во текстот.
Ако се исклучат заменските и не-знаците остануваат 1,111,998 кодни точки достапни за користење.
Кодните точки за приватна употреба се сметаат дека се доделени знаци, но тие немаат толкување специфицирано според Уникод стандардот, па секоја размена на такви знаци бара договор помеѓу испраќачот и примачот за нивното толкување. Во кодниот простор на Уникод постојат три области за приватна употреба:
Графички знаци се знаците дефинирани од страна на Уникод, за да имаат специфична семантика и да имаат или видлива форма на глиф или да претставуваат видлив простор. Од Уникод 10.0 има 136.537 графички знаци.
Знаците за формат се знаци кои немаат видлив изглед, но можат да влијаат врз изгледот или однесувањето на соседните знаци. На пример, U+200C знак за раздвојување со нулта ширина и U+200D знак за спојување со нулта широчина, можат да се користат за промена на стандардното однесување на соседните знаци (на пример, за да се инхибираат лигатурите или да побара формирање на лигатура). Во Уникод 10.0 постојат 153 знаци за формат.
Шеесет и пет кодни точки (U+0000–U+001F и U+007F–U+009F) се резервирани како контролни кодови и одговараат на кодовите за контрола C0 и C1, дефинирани во ISO/IEC 6429. U+0009 (Таб), U+000A (Поместување за една линија напред) и U+000D (Поместување на курсорот на почетокот од линијата) се широко користени во Уникод-кодираните текстови. Во пракса, C1-кодните точки се често неправилно-преведени (Моџибејк –конфузен текст) наследени CP-1252 знаци, користени од некои англиски и западноевропски текстови со Виндоус технологии.
Графичките знаци, знаците за формат, знаците за контролен код, како и знаците за приватна употреба се групно познати како доделени знаци. Резервираните кодни точки се оние кодни точки кои се достапни за користење, но сè уште не се доделени. Од Уникод 10.0 има 873.775 резервирани кодни точки.
Апстрактни знаци
Колекцијата од графички знаци и знаци за формат, дефинирани од страна на Уникод, не одговара директно со колекцијата на апстрактни знаци, што е претставена од Уникод. Уникод ги кодира знаците со поврзување со апстрактен знак со одредена кодна точка. Сепак, не сите апстрактни знаци се кодирани како единечен Уникод знак, па некои апстрактни знаци во Уникод можат да бидат претставени со низа од два или повеќе знака. На пример, малата латинична буква "и" со знак над буквата, точка над и  акутен акцент, што е потребно на литвански јазик, е претставена со секвенца од знаци U+012F, U+0307, U+0301. Уникод чува список на уникатно именувани секвенци на знаци за апстрактните знакти, кои не се директно кодирани во Уникод.
Сите графички, за формати и знаци за лична употреба имаат уникатно и непроменливо име, според кое можат да бидат идентификувани. Оваа непроменливост е загарантирана од Уникод верзијата 2.0, со политиката за Стабилност на Името. Во случаите каде што името е навистина неисправно и погрешно, или има вистинска типографска грешка, може да се дефинира формален псевдоним, а апликациите се стимулираат да го користат формалниот псевдоним на местото на официјалното име на знакот. На пример, U+A015 ꀕYI SYLLABLE WU има официјален псевдоним yi слог итерациски знак, и U+FE18 ︘ ПРЕЗЕНТАЦИСКА ФОРМА ЗА ВЕРТИКАЛНА ПРАВА БЕЛА леќеста ЗАГРАДА (sic) има формален псевдоним за презентациска форма на вертикална десна бела леќеста заграда.
Уникод Конзорциум
Уникод Конзорциумот е непрофитна организација, која го координира развојот на Уникод. Како полноправни членови се вклучени поголемиот дел од главните компјутерски софтверски и хардверски компании, со некаков интерес во стандардите за обработката на текстови, вклучувајќи ги Адоб Системс, Епл, Гугл, ИБМ, Мајкрософт, Оракл Корпорејшн и Јаху!.
Конзорциумот има амбициозна цел, постоечките шеми за кодирање на знаци на крајот да ги замени со Уникод и неговите стандардни шеми Уникод Формат за Трансформации (УФТ), бидејќи многу од постоечките шеми се ограничени по големина и опсег и не се компатибилни со повеќејазични околини.
Верзии
Уникод е развиен во соработка со Меѓународната Организација за Стандардизација и ја споделува колекцијата од знаци со ISO/IEC 10646: Универзалната Колекција од Знаци. Уникод и ISO/IEC 10646 функционираат подеднакво при кодирање на знаци, но Уникод стандардот содржи многу повеќе информации за тие што го имплементираат, покривајќи ги темелно темите како што се кодирање на бинарни податоци во секвенци од знаци кои можат да се печатат, споредување и рендерирање. Стандардот Уникод набројува различни знакни својства, вклучувајќи ги и оние потребни за поддршка на двонасочен текст. Двата стандарда користат малку поинаква терминологија.
Конзорциумот првпат го објави Стандардот Уникод ( ISBN 0-321-18578-1 ) во 1991 година и продолжил да развива стандарди, врз основ на таа оригинална творба. Последната верзија на стандардот, Уникод 10.0, била објавена во јуни 2017 година и е достапна на мрежната страница на конзорциумот. Последната од главните верзии (верзиите x.0) што требала да се објави како книга била Уникод 5.0 ( ISBN 0-321-48091-0 ), но од Уникод 6.0 целиот текст на стандардот повеќе не е објавен во форма на книга. Сепак, во 2012 година, било објавено дека само фундаменталната спецификација за Уникод верзија 6.1 ќе биде достапна како врзана книга од 692 страници, спремна за печатење на барање. За разлика од претходната отпечатена главна верзија на Стандардот, фундаменталната спецификација спремна за печатење на барање, не вклучува никакви графички кодови или стандардни анекси, но целиот стандард, вклучувајќи ја и фундаменталната спецификација, сепак ќе остане слободно достапна на мрежното место на Уникод во ПДФ верзија.
Досега биле објавени следниве главни и споредни верзии на стандардот Уникод. Обновените верзии, кои не вклучуваат никакви промени во колекцијата на знаци, се означени со третиот број (на пример, "верзија 4.0.1") и се исклучени во табелата подолу.
Покриени пишувања
Уникод ги покрива речиси сите пишувања (системи за пишување) во моментална употреба денес. Вкупно 139 системи за пишување се вклучени во последната верзија на Уникод (што ги опфаќа азбуките, абугидите и слоговните писма), иако сè уште има пишувања кои сè уште не се кодирани, особено оние кои главно се користат во историските, литургиските и академските контексти. Исто така, се случуваат и понатамошни додавања на знаци на веќе кодираните системи за пишување, како и симболи, особено во математиката и музиката (во форма на белешки и ритмички симболи).
Комитетот за графички шеми на Уникод (Мајкл Иверсон, Рик МекГовен и Кен Уистлер ) ја одржува списокот на системи за пишување, кои се кандидати или потенцијални кандидати за кодирање, и нивните пробни лексички структури на изворниот код на страницата на Уникод графички шеми на мрежната страница на Конзорциумот на Уникод. За некои системи за пишување во графичката шема, како што се малите системи за пишување Јурхен и Кхитан, биле поднесени предлози за кодирање и тие работат на тоа, преку процесот на одобрување. За други системи за пишување, како што се Мајан и Ронгоронго, сè уште не бил поднесен никаков предлог, и тие чекаат консензус од заедниците инволвирани во процесот, во врска со колекцијата на знаци и другите детали.
Некои современи измислени системи за пишување, кои сè уште не се вклучени во Уникод (на пример, Тенгвор), или кои не се квалификувале за вклучување во Уникод поради мала употреба во реалниот свет (на пример, Клингон) се наведени во Уникод Регистерот КонСкрипт, заедно со неофицијалните, но широко користените доделени кодови за приватна употреба.
Иницијативата за кодирање на системите за пишување, проект што го води Дебора Андерсон од Универзитетот во Калифорнија, Беркли, била основана во 2002 година, со цел да се финансираат предлозите за системи на пишување кои сè уште не се кодирани во стандардот. Проектот станал главен извор на предложени дополнувања на стандардот во последниве години.
Мапирање и кодирање
За имплементација на Уникод се специфицирани неколку механизми. Изборот зависи од расположливиот простор за меморирање, компатибилноста со изворниот код и интероперабилноста со другите системи.
Уникод Трансформациски Формат и Универзална колекција на кодирани знаци
Уникод дефинира два метода на мапирање: Уникод Трансформациски Формат на кодирање (UTF) и кодирање Универзална колекција на кодирани знаци (UCS). Кодирањето го мапира (евентуално подколекцијата од) опсегот од Уникод кодни точки во секвенци на вредности во одреден опсег со фиксна големина, наречени вредности на кодот. Сите UTF кодирања ги мапираат сите кодот точки (со исклучок на заменските) во уникатна низа од бајти. Броевите во имињата на кодирањата го означуваат бројот на битови по вредност на кодот (за UTF-енкодирања), или бројот на бајти по вредност на кодот (за кодирање UCS). UTF-8 и UTF-16 се најверојатно најчесто користени кодирања. UCS-2 е застарена подколекција на UTF-16; а UCS-4 и UTF-32 се функционално идентични.
UTF кодирањата ги вклучуваат:
RFC, т.е. не е на интернет стандардите за следење);
UTF-8 користи еден до четири бајти по кодна точка, компактен е за Латински системи на пишување и е ASCII-компатибилен, претставува де факто стандардно кодирање за размена на Уникод текст. Се користи од FreeBSD и најновите изданија на Линукс како директна замена за наследените кодирања во општата обработка на текстови.
Кодирањата UCS-2 и UTF-16 го опишуваат Уникодовиот знак, кој се појавува како магичен број на почетокот од текстот (BOM), кој се користи на почетокот на текстуалните податотеки, кои можат да се користат за складирање на два бајта во меморијата (за детекција на секвенцијалниот редослед во кој се поставени бајтите во поголемите бројчени вредности). Кодната точка U+FEFF од BOM го има значајното својство на недвосмисленост во редоследот на бајтите, без оглед на кодирањето кое го користи Уникод; U+FFFE (резултат на замената на бајти U+FEFF) не се идентификува со законскиот знак, а U+FEFF на други места, освен на почетокот на текстот, го пренесува знакот за простор со нулта широчина (знак без изглед и без друг ефект, освен да го спречи формирање на лигатури).
Истиот знак, претворен во UTF-8, станува бајт секвенца EF BB BF. Стандардот Уникод дозволува да "BOM служи како потпис за кодиран UTF-8 текст, каде што колекцијата од знаци е необележана". Некои развивачи на софтвер него го прилагодиле за други кодирања, вклучувајќи го UTF-8, во обид да се разликува UTF-8 од локалните 8-битни кодни страници. Сепак, RFC 3629, UTF-8 стандардот, препорачува да маркирањето на редоследот на бајти се забрани во протоколите со користење на UTF-8, но дискутира за случаите каде што тоа нема да биде можно. Покрај тоа, големото ограничување на можните обрасци во UTF-8 (на пример, не може да има ниту еден осамен бајт со хај бит сетирање) значи дека треба да биде можно да се прави разлика помеѓу UTF-8,  во однос на другите кодирања на знаци, без да се потпира на BOM.
Во UTF-32 и UCS-4, една 32-битна кодна вредност служи за разумно директно претставување на кодната точка на било кој знак (иако секвенцијалниот ред во кој се распоредени бајтите во поголемите бројчени вредности, кој варира во различни платформи, влијае на тоа како вредноста на кодот се прикажува како октетска секвенца). Кај другите кодирања, секоја кодна точка може да биде претставена со променлив број на вредности на кодот. UTF-32 е широко користен за внатрешно претставување на текстот во програмите (во спротивност од зачуваниот или пренесениот текст), бидејќи секој оперативен систем на Јуникс, кој ги користи гцц компајлерите за генерирање на софтвер, го користи за стандардно кодирање на "широкиот знак". Некои програмски јазици, како што се Seed7, го користат UTF-32 за внатрешно претставување  на низите и знаците. Последните верзии на програмскиот јазик Пајтон (почнувајќи од 2.2), исто така, можат да бидат конфигурирани да го користат UTF-32 за претставување за Уникод низите, ефикасно ширејќи го таквото кодирање во софтвер кодиран на високо ниво.
Паникод, друга форма на кодирање, овозможува кодирање на Уникод низите внатре во ограничената колекција на знаци, поддржано од ASCII-заснованиот доменски систем на имиња (DNS). Кодирањето се користи како дел од IDNA, што е систем кој овозможува употреба на Интернационализирани имиња на домејни во сите системи на пишување, кои се поддржани од Уникод. Претходно и сега историските предлози ги вклучуваат UTF-5 и UTF-6.
Готови наспроти сложени знаци
Уникод вклучува механизам за модифицирање на обликот на знакот, кој во голема мера ја проширува поддржаната колекција на хиероглифи. Тоа ја опфаќа употребата на комбинирани дијакритични ознаки. Тие се вметнати по главниот знак. Бројни комбинации на дијакритици можат да бидат собрани над истиот знак. Уникод, исто така, содржи претходно составени верзии на бројни буквени/дијакритични комбинации за нормална употреба. Тие прават претворање кон и од поедноставните кодирања, и дозволуваат да апликациите го користат Уникодот како внатрешен формат на текст, без да мораат да ги имплементираат комбинираните знаци. На пример, букавата é во Уникод може да биде претставена како U+0065 (ЛАТИНИЧНА МАЛА БУКВА е) по која следи U+0301 (КОМБИНИРАЊЕ НА АКУТ АКЦЕНТ), но исто така може да биде претставена и како претходно составен знак U+00E9 (ЛАТИНИЧНА МАЛА БУКВА е СО АКУТ ). Според тоа, во многу случаи, корисниците имаат бројни начини на кодирање на истиот знак. За да се справи со ова, Уникод го создал механизмот за канонска еквивалентност.
Пример за ова произлегува од Хангул, корејската азбука. Уникод нуди механизам за создавање на Хангул слогови со нивните поединечни подкомпоненти, познат како Хангул Јамо. Меѓутоа, тој исто така, нуди 11.172 комбинации на претходно создадени слогови направени од најчестите јамо.
Идеограмите на ЦЈК (CJK) моментално имаат шифри само за нивните претходно собрани форми. Сепак, повеќето од тие идеограми содржат поедноставни елементи (честопати наречени радикали на англиски), па во принцип, Уникод можел да ги разложи, како што тоа го направил со Хангул. Ова во голема мера ќе го намали бројот на потребните кодни точки, истовремено овозможувајќи да се прикаже буквално секој можен идеограм (кој би можел да отстрани некој од проблемите предизвикани со унифицирањето на Хан). Слична идеја е користена и кај некои влезни методи, како што се Кангџие и Вуби. Сепак, обидите да се направи ова за кодирање на знаците заглавиле, поради фактот што идеограмите не се разложуваат толку едноставно или толку често како што тоа го прави Хангул.