cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Железник
Населени места
Најголем број на жители, областа имала во пописот од 1953 година, кога во Железник биле запишани 22 107 жители. Потоа сите наредни пописни години населението во поголема или помала мера опаѓа, а најголемото намалување се случило во 1994 година, кога од 15 157 жители во 1981, населението се намалува на 10 833 во 1994 година или околу 28,5 % жители на Железник се иселиле од оваа област. Во поширок временски опфат, од 1953 до последната пописна 2002 година, населението на областа Железник е намалено за 56,2 %, а тоа најмногу се должи на намалувањето на бројот на жители во селата Смилево, Слепче, Цер, Слоештица, Жван кои од големи населби станале мали или средни по големина.
NGC 4370
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4370 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 4370 има привидни димензии од 1,3' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 83°.
Други поделби
Проучување на NGC 4370 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40439. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 288. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Рис (соѕвездие)
Рис (лат. Lynx, Lyn) — соѕвездие на северното небо, определено во XVII век од полскиот астроном Јан Хавелиј. Наречен е по животното рис. Ова е мошне слабо видливо соѕвездие и најсјаните ѕвезди во него образуваат лев-десна прекршена линија.
Историја
Соѕвездието го определил полскиот астроном Јан Хавелиј во XVII век со намера да ја пополни празнината меѓу соѕвездијата Голема Мечка и Кочијаш. Се смета дека го нарекол Рис поради неговат аслаба видливост, односно дека може да го забележи само некој со остар вид каков што е оној на рисот.
Забележителности
Единствената ѕвезда со свое име во соѕвездието е Алшавкат („трн“ на арапски), наречена и 31 Рис.
Најзабележително длабоконебесно тело е збиеното ѕвездено јато NGC 2419 (наречено и „Меѓугалактички Скитник“) на оддалеченост од 300.000 светлосни години од Земјата. Ова е најоддалеченото јато од овој тип познато за астрономите и веројатно има мошне елиптична орбита околу Млечниот Пат. Има величина од 10,3 претставува јато од Шаплиева класа II, што значи дека е крајно густо во средиштето. Првично се сметало за ѕвезда, но подоцна американскиот астроном Карл Лампланд утврдил дека се работи за јато.
Онајда (округ во Ајдахо)
Округ Онаида е област во американската држава Ајдахо.
Демографија
Според пописот од 2010 година, бројот на жители изнесувал 4.286, што е за 161 (3,9%) жители повеќе од 2000 година.
State of Love and Trust
„State of Love and Trust“ — песна од американска рок група Pearl Jam. Одликувајќи се со стиховите напишани од вокалист Еди Ведер и музиката ко-напишана од гитаристот Мајк Мекреди и басистот Џеф Амент, State of Love and Trust првпат се појавила на саундтракот за филмот „Синглови“ од 1992 година. Песната била вклучена во албумот на најголемите хитови на Pearl Jam во 2004 година, Rearviewmirror (Greatest Hits 1991-2003). Раната верзија на песната била вклучена како дел од преиздавањето на деби албумот на групата, Ten, во 2009 година.
Снимање
„State of Love and Trust“ има стихови напишани од вокалист Еди Ведер и музика ко-напишана од гитаристот Мајк Мекреди и басистот Џеф Амент. Песната првично била снимен за време на сесиите за Ten со можна намера да се појави во филмот „Синглови“. Амент изјавил: „Верзијата на „State of Love and Trust“ со Дејв Крусен на тапани е многу подобра од она што требало да биде објавено“. Песната е снимена како една од првите со тапанарот Дејв Абруцезе.
Текст
Според Амент, текстот за „State of Love and Trust“ се заснова на она што Ведер го извлекол од гледањето на филмот, и додал:„Мислам дека тој најверојатно го зел потешкиот агол за тоа што филмот беше за многу луѓе, но тоа е Еди“. Според Камерон Кроу, директор на Синглс, песната е претставува „борба на инстинктите во љубовта“.
Изведби во живо
Песната за првпат била изведена во живо на концертот на JC Dobbs на 12 јули 1991 година во Филаделфија. Pearl Jam ја извел песната на MTV Unplugged во 1992 година.
Петар Икономов
Петар Икономов (роден на година во  - починал во  година во ) — македонски биолог.
Животопис
Петар Икономов основно и средно образование завршил во Скопје. Дипломирал биологија на ПМФ во Софија (1942). Бил директор на Природонаучниот музеј на Македонија (1945–1958). Во 1946 г. бил избран за наставник на Групата за биологија на Филозофскиот факултет. До 1952 г. учествувал во наставата како предавач. Докторската дисертација ја одбранил во 1959 г. Доцент бил до 1960 г., вонреден професор до 1965 и потоа редовен професор. Заминал во пензија во 1981 г. Се занимавал со проучувањето на систематиката, екологија, распространувањето и зоогеографската припадност на Епхемероптера и Плецоптера во Македонија. Публикувал повеќе од 45 научни труда.
Мадона која го обожава Детето со пет ангели (Ботичели)
Мадона која го обожува Детето со пет ангели  ( (Madonna in adorazione del bambino con cinque angeli) е слика од италијаскиот ренесансен сликар Сандро Ботичели. Создадена околу  1458 - 1459. Денес е сместена во  Музејот за уметност во Балтимор во Балтимор..
Ова дело ја илустрира Мадона со малиот Исус придружувани од пет ангели.
Неговиот циклус на Мадони, кој што го работел скоро целиот свој живот, можеби е најзначаен и највпечатлив со изразитата чувствителност, лиричност, меланхоличност, мистичност и задлабоченост во одредена ликовна мисла која е вон стилските определби од тоа време, со што Ботичели, е автентичен, оригинален и специфичен во неможноста на одредена естетска компартивистика за тој период. Неговиот сликарски поглед е специфичен и вонвременски.
NGC 4371
NGC 4371 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Вернер Хајзенберг
Вернер Карл Хајзенберг ( – ) —германски теоретски физичар и еден од клучните пронаоѓачи на квантна физика. Неговата работа била публицирана во 1925 во пробивот Über quantentheoretische Umdeutung kinematischer und mechanischer Beziehungen или на македонски За квантно-теориските толкувања на кинематичките и механичките односи. Во последователната серија на докменти со Макс Борн и Паскуал Јордан, во текот на истата година,  оваа  матрична формулација на квантната механика била значително елаборирана. Во 1927 го објавува неговиот принцип на неопределеност, врз чија основа ја гради својата филозофија и за што е најпознат. Хајзенберг ја добил Нобеловата награда за физика за неговата работа од 1932 "за создавањето на квантната механика". Тој исто така придонел во теоријата на хидродинамиката на турбулентен проток, атомското јадро, феромагнетизам, космички зраци, и субатомски честички, и одиграл најзначајна улога во планирањето на првиот западно германски јадрен реактор во Карлсруе, заедно со истражувачки реактор во Минхен, во 1957. Значителна контроверзија ја обиколува неговата работа за атомското истражување во текот втората светска војна.'''
NGC 4371
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4371 се споменува и како UGC 7493, MCG 2-32-33, CGCG 70-57, VCC 759.
Вернер Хајзенберг
Во текот на војната, бил назначен за директор на Институт Каисер Вилхелм за, кој кратко подоцна бил реименуван во Макс-планков институт за физика. Бил директор на овој институт сè додека неговите простории биле преместени во Минхен во 1958, кога бил проширен и реименуван во Макс-планков институт за физика и астрофизика.
NGC 4371
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Вернер Хајзенберг
Хајзенберг бил исто така претседател на Германската заедница за истражување, претседател на комисијата за атомска физика, директор на работната група за јадрена физика и претседател на фондација Александар вон Хумболт.
NGC 4371
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4371 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4371 има привидни димензии од 4' х 2,3'.
Вернер Хајзенберг
Рани години од животот
Хајзенберг се родил во Вирцбург, Германија. Негов татко бил Каспар Ернст Август Хајзенберг, професор во средно училиште по класични јазици кој станал единствениот германски "ordentlicher Professor" (уреден професор) на средновековни и  модерни грчки студии во универзитетскиот систем, а мајка  Ане Веклајн.
Тој студирал физика и математика од 1920 до 1923 на Ludwig-Maximilians-Universität München и Georg-August-Universität Göttingen. Во Минхен тој студирал под водство на Арнолд Зомерфелд и Вилхелм Вин. Во Готинген студирал физика заедно со Макс Борн и Џејмс Франк, а математика студирал заедно со Давид Хилберт. Неговиот докторат бил одобрен во 1923 во Минхен под водство на Зомерфелд. Ја завршил својата докторска работа или таканаречена хабилитација во 1924, во Готинген под водство на Бор.
NGC 4371
Други поделби
Проучување на NGC 4371 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40442. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 876. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Вернер Хајзенберг
Рани години од животот
Бидејќи Зомерфелд имал искрен интерес за неговите студенти и знаел за интересот на Хајзенберг за теоријата на Нилс Бор за атомската физика, Зомерфелд го зел Хајзенберг во Готинген на Боровиот фестивал (Bohr-Festspiele) во јуни 1922. На настанот Бор бил гостин предавач и дал неколку сеопфатни предавања за квантно-атомската физика. Таму Хајзенберг за првпат се запознал со Бор и тоа имало значаен ефект на него.
Насловот на хајзенберговата докторска теза, којшто бил предложен од Зомерфелд бил "турбуленција"; оваа теза дискутирала како за стабилноста ламинарен проток, така и за природата на турбулентен проток. Проблемот со стабилноста бил истражуван со помош на употребата на Ор-Зомерфелдовата равенка, четврта цел линеарна диференцијална равенка за мали нарушувања од страна на ламинарниот проток. По втората светска војна тој на кратко се навратил на овој наслов.
Хајзенберговиот труд за аномалии Земанов ефект бил прифатен како негов "Habilitationsschrift" (докторска теза(хабилитација)) под водство на Макс Борн во Готинген.
Во својата младост бил член и извиднички водач на "Neupfadfinder",  Извидничка асоцијација во Германија и дел од германско младинско движење. Во Август 1923 Роберт Хонсел и Хајзенберг организирале патување (Großfahrt) за Финска со извидничка група со оваа асоцијација од Минхен. Хајзенберг пристиганл во Минхен во 1919 како член на слободниот кор за да се бори против Баварската советска република основана една година порано. Пет декади подоцна ги нарекол тие денови како младинска забава, како "играње полицајци и разбојници и така натаму; според него тоа не било воопшто нешто сериозно."
Готинген, Копенхаген и Лајпциг
Од 1924 до 1927 година, Хајзенберг бил Приватен доцент во Готинген. Од 17 септември 1924 до 1 мај 1925 година, под стипендија на Меѓународниот панел за образование од Рокфелер фондацијата, Хајзенберг вршел истражувања со Нилс Бор, директор на Институтот за теориска физика при Универзитетот во Копенхаген. Неговиот семинарси труд "Über quantentheoretischer Umdeutung" бил објавен во септември 1925 година. . Веднаш потоа тој се вратил во Гетинген и со Макс Борн и Паскал Џордан за период од шест месеци ја развиле формулацијата за матрична механика на квантанта механика. На 1 мај 1926 година, Хајзенберг го прифатил именувањето за универзитетски лектор и асистент на Бор во Копенхаген. Копенхаген е местото каде во 1927 година, Хајзенберг го развива Принципот на неопределеност, додека работел на математичките основи на квантанта механика. На 23 февруари 1927, Хајзенберг му напишал писмо на физичарот Волфганг Паули, во кое за првпат го опишува својот принцип. . Во ова обраќање Хајзенберг го користи поимот "Ungenauigkeit" (непрецизност). Во 1927, Хајзенберг е поставен за ordentlicher Professor (професор ординариус) за теориска физика и шеф на одделот за физика при универзитетот во Лајпциг; одржувајќи го неговото прво предавање на 1 февруари 1928 година. Во неговата прва статија издадена во Лајпциг,, тој го користи Принципот за исклучување на Паули за да ја објасни појавата феромагнетизам. ]]. За време на неговиот мандат во Лајпциг, за квалитетот на пост-дипломците, докторатите и неговите соработници во истражувањата доволно говорат реномеата со кои горе-наведените се стекнале во нивните понатамошни кариери: Ерих Баг, Феликс Блох, Уго Фано, Зигфрид Флуге, Вилијам Вермилион Хјустон, Фридрих Хунд, Роберт Маликен, Рудолф Пиерлс, Џорџ Плашчек, Исидор Ајзек Раби, Фриц Саутер, [[Џон Ц. Слатер]], Едвард Телер, Џон Хасбрук ван Флек, Виктор Фредерик Вајскопф, Карл Фридрих фон Вејцзекер, Грегор Вентцел и Кларенс Ценер. ]].
Матрична механика и Нобелова награда
Хајзенберговиот научен труд за квантната механика ги збуни научниците и историчарите. Неговите методи претпоставуваат дека читателот е запознаен со Ханс Крамер-Хајзенберговата пресметка за веројатноста на транзиција. Главната, нова идеја за недвижечки матрици е оправдана само со одбивање на квантитети коишто неможат да се набљудуваат. Есејот го воведува множењето на матрици со недвижечки матрици со физичко размислување, засновано на принципот за кореспонденција, без оглед на фактот што Хејзенберг не бил запознаен со математичката теорија за матрици.Патот којшто водел кон овие резултати бил “конструиран” во МекКинон,1977, и деталните пресметки обработени во Етчинсон ет ал.
Во Копенхаген, Хајзенберг и Ханс Крамер соработуваа на есеј за дисперзија, односно расфрлањето од атомите од зрачење чијашто големина на бранот е поголема од атомот. Тие покажаа дека успешната формула која Крамер ја развил претходно не може да се заснова на Боровите орбити, бидејќи транзицијата на честоти е заснована на нивото на простори коишто не се константни. Честотите коишто се појавуваат во Фуриеровата трансформација од остри класични орбити, во контраст се еднакво оддалечени. Но овие резултати неможат да се објаснат со семи-класичниот модел на виртуелна положба: зрачењето која надоаѓа ја возбудува валентноста, односно надворешниот електрон до виртуелна положба од која почнува да се распаѓа. Во следниот научен труд Хајзенберг покажал дека моделот на виртуелен осцилатор може да ја објасни поларизацијата на флуросцнентното зрачење. Овие два успеси, и постојаните неуспеси на Бор-Сомерфелд моделот да го објасни проблемот предизвикан од аномалниот Зееманов ефект придонел Хајзенберг да го користи моделот на виртуелен осцилатор за да се обиде да ги пресмета спектралните осцилации. Методот се докажал како премногу сложен за да веднаш да се нанесе на реални проблеми, па затоа Хајзенберг се обрнал на поедноставен метод, анахармоничниот осцилатор. Диполиот осцилатор се состои од едноставен хармониски осцилатор, кој е замислен како наелектризирана честица на пружина, растроена од надворешна сила, како надворешен напој. Движењето на осцилицониот напон може да биде изразено како Фуриерова серија во честотата на осцилаторот. Хајзенберг го решил квантното однесување на два разлишни методи. Прво, го третирал системот со виртуелен осцилационен метод, пресметувајќи ги транзициите помеѓу нивоата коишто ќе бидат создадени од надворешниот извор. Потоа го решавал истиот проблем со третирање на анахармоничниот потенцијален термин како растројување на хармонискиот осцилатор и користејќи методи на растројување коишто тој и Бор ги развиле. Двата методи дале ист резултат. Ова сугерирало дека позади комплицираните пресметки стои константна шема. Затоа Хајзенберг се одлучил да ги формулира овие резултати без експлицитна зависност на моделот на виртуелен осцилатор. За да го направи ова, тој ги заменил Фуриеровите експанзии за спацијални координати со матрици, матрици кои кореспондираа со тразитните коефициенти во методот на виртуелен осцилатор. Ја оправдал оваа замена со користење на Боровиот принцип на кореспонденција и Паулиновата докторина дека квантната механика мора да биде ограничена на видливости.
На 9 јули, Хајзенберг му го предаде овај научен труд на Бор за да го рецензира и достави за публикација. Кога Бор го прочитал научниот труд, препознал дека формулацијата може да биде развиена и проширена до систематскиот јазик на матрици, којшто го изучил со неговите студии предводени од Јакоб Росанес на Бреслау универзитетот. Бор, со помош на асистентот и поранешен студент на Паскал Џордан, започна веднаш да ја прави транскрипцијата и проширувањето, тие го доставиле резултатот за публикација. Научниот труд бил добиен за публикација само 60 дена после Хајзенберговиот. Следниот научен труд кој бил надополнување на стариот бил доставен за публикација пред крајот на годината од сите тројца автори. . Сè до денес, матриците беа ретко користени од физичарите, се сметаше дека тие припаѓаат во чистата математика. Густав Мие ги искористил во научен труд за електродинамики во 1912 и Бор ги искористил во неговиот труд за теоријата на кристалите во 1921. Додека матриците беа искористени во овие случаи, алгебрата на матриците со невното множење не влезе во кадрото како што тоа го направи во матричната формулација на квантната механика. Во 1928, Алберт Ајнштајн го номинирал Хајзенберг, Вор и Џордан за Нобеловата награда во физика, но тие не ја добија. Најавата на Нобеловата награда за физика за 1932 била одложена до ноември 1933. . Во тоа време беше најавено дека Хајзенберг ја освои наградата од 1932 за “создавање на квантната механика чијашто примена довела до откритието на алотропските форми на водород” ".
По 1945 (повоен период)
На 3 јануари 1946, десетте затвореници од операцијата епсилон биле транспортирани во Алсведе во Германија, град којшто бил под британска окупација. Хајзенберг се населил во Готинген, исто така во британската окупациона зона. Во Јули бил именуван за директор на Kaiser-Wilhelm-Institut für Physik (KWIP, Кајзер-вилхелмовиот институт за физика), тогаш сместен во Готинген. Кратко подоцна бил реименуван во Max-Planck-Institut für Physik, во чест на Макс Планк и да ги смири политичките несогласувања за продолжувањето со работа на институтот. Хајзенберг бил директор сè до 1958. Во 1958 институтот бил преместен во Минхен, проширен и реименуван во Max-Planck-Institut für Physik und Astrophysik (Макс-планков институт за Физика и Астрофизика). Хајзенберг бил директор од 1960 до 1970; привремено, Хајзенберг и астрофизичарот Лудвиг Бирман биле ко-директори. На 31 декември 1970 Хајзенберг повторно го потпишува договорт за директор. При преминот во Минхен Хајзенберг постанува ordentlicher Professor (ординариус професор) на Минхенскиот универзитет. Како што американците направиле со операцијата Алсос, така и русите инфилтрирале посебни тимови за потрага во Германија и Австрија во составот на нивните трупи. Нивната цел во рамките на Руската Алсос операција била исто така да ги експлотираат германските објекти поврзани со атомско оружје, изворите на материјали и суровини и научен кадар во полза на Советскиот Сојуз. Еден од германските научници регрутиран од страна на советите бил јадрениот физичар Хајнц Посе кој бил директор на лабораторијата V во Обнинск. Кога се вратил во Германија, Посе испратил писмо до Вернер Хајзенберг со покана да работи заедно со него во СССР. На писмото стоело “услови за работа во СССР и расположливи ресурси” како и поволниот став на советите кон германските научници. Со датум 18 јули 1946 ова писмо било љубезно одбијано од Хајзенберг. Во 1947 Хајзенберг предавал на Кембриџ, Единбург и Бристол. Хајзенберг исто така придонел за разбирањето на феноменот на суперспроводливост со напис во 1947. и два написа во 1948,  еден од нив заедно со Mакс вон Лауе.
Личен живот
Во Јануари 1937 Хајзенберг ја запознал Елизабет Шумахер(1914-1998) на приватен музички рецитал. Елизабет била ќерка на добро познат професор по економија од Берлин, а нејзин брат бил економистот Е.Ф. Шумахер, авторот на малото е убаво. Хајзенберг се оженил со неа на 29 април. Близнаците Марија и Волфганг се родиле во јануари 1938 година, при што Волфганг Паули му честитал на Хајзенберг на неговата „Творба на пар“- игра со зборови на процес од основна физика, произведување на парови. Тие имале уште 5 други деца во текот на наредните 12 год: Барбара, Кристина, Јохен Хајзенберг, Мартин Хајзенберг и Верена. Јохен станал професор по физика на Универзитетот во Њу Хемшир.
Хејзенберг уживал во класичната музика и бил успешен пијанист. Тој бил одгледан и живеел како Лутерантски Христијанин, издавајќи и давајќи неколку говори усогласувајќи ја науката со неговата вера. Во неговиот говор Научна и Религиозна Вистина(1974) додека ја прифаќал Romano Guardini наградата, тој изјавил: "„Во историјата на науката, дури од познатото судење на Галилео, во повеќе наврати се тврдело дека научната вистина не може да биде усогласена со религиозната определба на светот. Иако сега јас сум убеден дека научната вистина е недостижна во нејзини рамки, немам откриено дека е можно да отфрлиш содржина на религиозно мислење како едноставен дел од застарена фаза на свеста на човештвото, дел што би требало да се откажеме од сега понатаму. Иако во оваа насока од мојот живот многу сум приморан да размислам за поврзаноста на овие две области од мислата, за што сè уште не би бил во можност да се двоумам за реалноста на тоа што тие го покажуваат.“(Хајзенберг 1974,213) )" „Каде што водечките идејали се оставени да го покажуваат патот, скалата на вредности исчезнува и со тоа значењето на нашите постапки и страдања, и на крајот може да се лаже само негирањето и очајот. Религијата затоа е фондација на етика и етиката е претпоставка на животот.“(Хајзенберг 1974,219). Во неговиата автобиогравска статија во весникот “Вистина”, Henry Margenau (Професор во пензија на Физика и Природна филозофија на Универзитетот во Јеил) истакнал: „Немам кажано ништо за годините помеѓу 1936-1950. Иако има некои искуства кои неможамда ги заборавам. Едно беше моето запознавање со Хајзенберг, кој дојде во Америка набрзо после крајот на Втората светска војна. Нашиот разговор беше интимен и тој ме импресионира со неговото длабоко религиозно убедување. Тој беше вистински Христијанин во секоја смисла на зборот.“ Хајзенберг исто така уживал во планинарење. Во неговата автобиографија тој вклучил фотографии од неговите активности. Тој починал од рак на бубрезите и жолчката во неговиот дом на 1 февруари 1976. Следната вечер, неговите колеги и пријатели пешачеле во сеќавање од Институтот за Физика до неговиот дом, и секој оставал свеќа пред неговата врата. Тој е закопан во Минхенските гробишта
Почести и награди
Хајзенберг добил многу награди од кои најважни се:
Европско првенство во фудбал 2020 - нокаут фаза
''Наведените времиња се според Средноевропско летно време (UTC+2). Ако местото на одигрување се наоѓа во друг часовен појас, во заграда ќе биде прикажано и месното време.''
Формат
Во нокаут фазата, ако натпреварот заврши нерешено по регуларните 90 минути игра, ќе се играат продолженија (двапати по 15 минути), каде што секоја екипа има право да направи шеста замена. Ако резултатот остане изедначен и по продолженијата, натпреварот ќе биде решен по изведување пенали.
УЕФА го утврдила следниот распоред за осминафиналето :
Како и на секој претходен турнир почнувајќи од Европското првенство 1984, и на ово првенство нема да се игра натпревар за трето место.
Комбинации за натпреварите од осминафиналето
{{legend|#BBF3BB|Добиената комбинација според четирите квалификувани репрезентации}}
Квалификувани репрезентации
Првите две репрезентации од секоја од шесте групи, плус четирите најдобри третопласирани репрезентации, се квалификувале за нокаут фазата.
Резултати
<section begin=Bracket /><section end=Bracket />
Велс - Данска
<section begin=ЕП 2020 - ОФ1 /><section end=ЕП 2020 - ОФ1 />
Италија - Австрија
<section begin=ЕП 2020 - ОФ2 /><section end=ЕП 2020 - ОФ2 />
Холандија - Чешка
<section begin=ЕП 2020 - ОФ3 /><section end=ЕП 2020 - ОФ3 />
Белгија - Португалија
<section begin=ЕП 2020 - ОФ4 /><section end=ЕП 2020 - ОФ4 />
Хрватска - Шпанија
<section begin=ЕП 2020 - ОФ5 /><section end=ЕП 2020 - ОФ5 />
Франција - Швајцарија
<section begin=ЕП 2020 - ОФ6 /><section end=ЕП 2020 - ОФ6 />
Англија - Германија
<section begin=ЕП 2020 - ОФ7 /><section end=ЕП 2020 - ОФ7 />
Шведска - Украина
<section begin=ЕП 2020 - ОФ8 /><section end=ЕП 2020 - ОФ8 />
Швајцарија - Шпанија
<section begin=ЕП 2020 - ЧФ1 /><section end=ЕП 2020 - ЧФ1 />
Белгија - Италија
<section begin=ЕП 2020 - ЧФ2 /><section end=ЕП 2020 - ЧФ2 />
Чешка - Данска
<section begin=ЕП 2020 - ЧФ3 /><section end=ЕП 2020 - ЧФ3 />
Украина - Англија
<section begin=ЕП 2020 - ЧФ4 /><section end=ЕП 2020 - ЧФ4 />
Италија - Шпанија
<section begin=ЕП 2020 - ПФ1 /><section end=ЕП 2020 - ПФ1 />
Англија - Данска
<section begin=ЕП 2020 - ПФ2 /><section end=ЕП 2020 - ПФ2 />
Италија - Англија
<section begin=ЕП 2020 - ФИНАЛЕ /><section end=ЕП 2020 - ФИНАЛЕ />
<section begin=Lineups />
Мумини
Оттогаш, Мумините се основа за бројни телевизиски серии, филмови, а дури имаат и свој тематски парк наречен Moomin World (Светот на Мумините) во Наантали, Финска.
Синопсис и ликови
Приказните за мумините се однесуваат на неколку ексцентрични и чудно обликувани ликови, од кои некои се поврзани едни со други. Централното семејство се состои од Таткото Мумин, Мумин Мајка и Мумин Трол.
Другите ликови, како што се Хемуленс, Снајп, Снор Мејден, Снукин и Малата Му, од време на време се закачуваат на семејната група, но обично живеат одвоени животи во околината на Мумин долината. Во оваа измислена долина, семејството Мумин одлучи да живее на крајот на Мумините и Големиот потоп.
Биографска интерпретација
Животниот партнер на Тове Јансон била графичкиот уметник Туулики Пјетила, чија личност е инспирирација за ликот Ту-Тики во Моминланд Миддвитер. Moomintroll и Малата Мз се гледаат како психолошки автопортрети на уметникот. Мумините, општо земено, се однесуваат силно на сопственото семејство на Јансон  - биле боемски, живееле близу природата и биле многу толерантни кон различноста. Moominpappa и Moominmamma често се сметаат за портрети на родителите на Јансон Виктор Јансон и Синн Хаммарстен-Јансон. Повеќето од ликовите на Јансон се на работ на меланхолија, како што е секогаш формалниот Хемулен, или чудните Хатифатенери, кои патуваат во концертни, застрашувачки групи. Јансон ги користи разликите помеѓу филозофиите на ликовите за да обезбеди место за нејзините сатирични импулси.
Список на книги
Книгите во серијата, редоследно се:
Сите книги во главната серија освен Мумините и Големиот потоп (првично: Småtrollen och den stora översvämningen ) биле преведени и објавени на англиски јазик во текот на 1960-тите и 70-тите години. Оваа прва книга на крајот ќе биде преведена на англиски јазик во 2005 година од страна на Дејвид Мекдуф и објавена од Филд Шилдс за 60-тата годишнина од серијата.
Исто така постојат и пет Moomin сликовници од Тове Јансон:
Првиот официјален превод на Виљен во Moominhouse од историчарот Тов Јансон Ант О'Нил беше премиер во читање на книжевниот фестивал ArchWay With Words на 25 септември 2017 година.
Знаме (слика)
Знаме е енкаустична слика на уметникот Џаспер Џонс од Соединетите Држави. Создадено кога Џон имал 24 години (1954–55), две години откако бил ослободен од војската на Соединетите Држави, оваа слика било првото од многуте дела за кои Џон рекол дека биле инспирирани од сонот за знамето на Соединетите Држави во 1954 година. Поради сликата за која Џон е најпознат.
Знамето на САД било во вестите постојано во 1954 година. Сослушувањата на Мекарти биле затворени на 17 јуни 1954 година, само три дена по Денот на знамето. На денот на знамето, претседателот Двајт Д. Ајзенхауер потпишал амандман на залогот за верност за додавање на зборовите „под Бога“. „Тhe New York Times“ напишал статија за факти и митови поврзани со знамето на денот пред Денот на знамето, а потоа и статија за „дисциплината“ на знамето на самиот Ден на знамето, во која се вели, во врска со националната вежба за воздушен напад “сите сме војници сега“. Френсис Скот Ки, композитор на „ Банерот со сјајната ѕвезда“, е роден во 1779 година, 175 години пред 1954 година. Воениот споменик на поморските корпуси на Националните гробишта Арлингтон, со големото американско знаме, било посветено на 11 ноември 1954 година. Џонс и неговиот татко биле именувани по наредникот Вилијам Јаспер, кој го спасил паднатото знаме на колонијалните сили во Форт Мултри во Револуционерната војна на Тринаесетте колонии.
Делото е по мера 107,3 cm на 153,8 cm. Направено е со употреба на енкаустика, маслена боја и колаж со весници на три одделни платна, поставени на табла од иверица. Сликата ги отсликува трите бои на знамето на Соединетите Држави: црвена, бела и сина; знамето е прикажано во форма што ја презеде во периодот 1912 до 1959 година, со 48 бели ѕвезди на синиот кантон што ги претставуваат тогашните сојузни држави (со исклучок на Алјаска и Хаваи), и со тринаесет црвени и бели ленти. Весникот е видлив под лентите. Читајќи ги текстовите, јасно е дека отпечатокот не бил избран случајно: Џонс управувал без наслови, или национални или политички вести и користел бесконечни написи или реклами. Сликата има груба текстурирана површина, а 48 ѕвезди не се идентични. Таа е датирана од 1954 година, наназад.
Изборот на Џонс на американското знаме му овозможувало да истражи познат дводимензионален предмет, со неговата едноставна внатрешна геометриска структура и комплексно симболично значење. Џонс бил привлечен да слика „дела што умот веќе ги знае“ и тврдел дека користењето на познат предмет како знамето се ослободило од потребата да се создаде нов дизајн и му овозможило да се фокусира на изведбата на сликата. Критичарите не биле сигурни дали станува збор за насликано знаме или слика на знаме; Џонс подоцна рекол дека биле двете. Неговото дело често се опишува како нео-дадаистичко и предвидувало аспекти на поп-уметноста, минималната уметност и концептуалната уметност.
Nsон направил над 40 дела засновани на знамето на неговата земја, вклучувајќи големо и монохроматско Бело знаме во 1955 година, а неговото дело во 1958 година „ Три знамиња“ со три надредени знамиња на кои се прикажани вкупно 84 ѕвезди.
Во ноември 2014 година, енкаустичното Знаме (1983) било продаден на аукција за 36.000.000 $ во Сотби во Њујорк.
Сликата била вклучена во првата самостојна изложба на Џонс во Галеријата Лео Кастели на почетокот на 1958 година. Алфред Бар, директор на Музејот за современа уметност, сакал да го купи делото, но бил загрижен дека тоа може да се смета за непатриотско. Тој го убедил еден пријател, Филип Џонсон, да го купи наместо него; Џонсон го купил, и го донирал во Музејот за современа уметност „во чест на Алфред Х. Бар Помладиот“ кога се пензионирал во 1968 година.
Георги Икономов
Георги Икономов (роден во година во  - починал на  година во ) — македонски фармацевт.
Животопис
Дипломирал фармација во Загреб, работел во Кичево и во Скопје. Член на Здравствениот одбор при Фармацевтскиот актив во Скопје, кој од 1941 г., прогресивно ориентиран, се залага за сопствен систем за организација на аптекарската служба, како и за набавка на санитетески материјал и лекови за доставување до партизанските единици и изработка на експлозивен материјал. Посебна заслуга има за напредокот на фармацевтската фабрика „Алкалоид” со отворањето на нови одделенија за производство на фармацевтски препарати.
Rainbow
Рони Џејмс Дио се најде себеси со поблиски врски со Ричи Блекмор, бидејќи бендот „Елф“ во суштина беше трансформиран во она што ќе стане Rainbow. Името дошло од Rainbow Bar and Grill, сместен во Лос Анџелес, каде што Рони и Ричи потрошувале дел од своето слободно време. Замислата на поранешниот гитарист на Deep Purple, Ричи Блекмор, Rainbow брзо се разви во еден од најуспешните тешки метални групи во 70-те години зад харизматичниот фронтмен Рони Џејмс Дио. Заедно, дуото ќе продуцира низа признати албуми кои сѐ уште се сметаат за класици на жанрот. Но, групата повеќепати ќе го промени својот музички пристап по заминувањето на пејачот, на крајот збунувајќи и отуѓувајќи голем дел од нивната публика.
Турнеја по турнеја следеше помеѓу студиската работа и бендот доживеа голем број промени во линијата пред притисоците на крајот ги поттикнаа членовите да се префрлат на други работи. Отпуштајќи осум албуми за време на своето децениско траење, бендот конечно заврши кога Блекмор замина за да се приклучи кон неговите стари другари од Deep Purple во целосното обединување во 1984 година. И кога влијанието на Rainbow исчезна во интервентните децении, нивното е клучно поглавје во развојот на хеви метал и хард рок.
Свети Паисиј Хилендарски
Животопис
За животот на Паисиј се знае релативно малку. Се прифаќа дека е роден во 1722 година, се претпоставува во Банско во богата трговска фамилија. За негово родно место претендираат неколку градови и села, бидејќи самиот не напишал точно од каде е. Денес за официјална верзија се смета онаа за која за првпат сведочи Неофит Рилски. Теодосиј Гологанов исто тврдел дека архимандрит Исаија Серски (Тарлис, Серско, 1800 — Ковачево, Пазарџишко, 1880) му споделил за тоа како Неофит Рилски му раскажал за хилендарски калугер и негов соселанец од Банско, по име јеромонах Паисиј, кој пишувал за историјата Бугарите. Официјално е примена теорија дека потекнува од градот Банско во Пиринска Македонија. Аргумент за тоа се бара во кондиките на манастирите во Атон, во кои пишува дека татковата куќа на неговите двајца браќа Лаврентиј и хаџи Влчо била токму во Банско. Теоријата е спомната и во македонската наука. Според други тие се од различни татковци, а и нема докази дека Банско тогаш било дел од Самоковска епархија на Пеќката патријаршија, туку било додадено подоцна при Цариградската патријаршија. Недостигот на историски документи кои да го прецизираат родното место се надополнува од дијалектолошки анализи на неговиот говор. Тие го поврзуваат со реоните на Самоков и Перник, за кои постојат и бројни легенди. Хипотезите се однесуваат на селата Доспеј и Кралев дол.
Во 1745 година Паисиj станал монах во српскиот Хилендарски манастир во Атон, од каде и го добил прекарот Хилендарски. Бил испраќан да патува низ Балканот со цел собирање на парични помошти од христијанското население. Во 1761 по дела на манастирот патувал до Сремски Карловци во Војводина (тогаш во Австриското Царство), кадешто било седиштето на српската Карловачка митрополија. Во неjзините богати библиотеки имал можност да прочита некои од познатите во оноj период историски книги за Балканот. Враќајки се во Хилендарскиот манастир, започнал да пишува историја на бугарскиот народ. По некои конфликти внатре во монашкото братство на Хилендар се префрлил во Зографскиот Манастир, каде во 1762 година ја завршил својата „Историја словенобугарска“.
Податоците за животот на Паисиj по 1762 се малку и фрагментирани. Неоспорно е дека по завршувањето на историјата се вратил во Хилендарскиот манастир и за извесен период бил негов проигумен. Продолжил да патува, а сигурно документирани негови посети се во реоните на Самоков, Котел и Асеновград. Умрел во 1773 во Амбелино во jужниот дел на денешниот Асеновград.
Паисиj Хилендарски е канонизиран за светец од Бугарската православна црква во 1962 година.
„Историја словенобугарска“
Во процесот на подготвувањето за создавање на словенобугарска историја Паисиj се запознал со некои од достапните во неговата епоха историски извори: житија на светци, летописни белешки, царски грамоти, сочиненија на Климент Охридски и Евтимиј Трновски, српскиот „Родослов“, руски публикации на „Пролог“ и „Кормчаја книга“, стематографиите на Павле Ритер Витезовиќ и Христофор Жефарович, а наjголемо влијание врз неговите општи идеи за историјата имале руските преводи на книгите „Дејанија церковнаја и гражданскаја“ од Цезар Барониј и „Книга историографија“ (со оригинално име „Царството на Словените“) од Мавро Орбини.
По завршувањето на книгата Паисиј продолжил да патува и сам да ја распространува. За прв зачуван препис се смета преписот од 1765 година, порачан од богатите граѓани на Котел и направен од Софрониј Врачански. Вториот бил направен во 1771 година во Самоков од поп Алекси. За тие преписи се знае дека биле препишувани директно од оригиналот на Паисиj и во негово присуство. Од периодот до краjот на 18 век се познати околу 10 ракописни преписи, а до краjот на 19 век нивниот број е повеќе од 60. Вистинска историска вредност „Историја словенобугарска“ добила во првата половина на 19 век и натаму по неjзиното прво преработено печатено издание, направено од Христаки Павловиќ во Будимпешта во 1844 година со наслов „Царственик или историја болгарска“. „Царственик...“, што вклучувало и некои делови од „Стематографија“ на Христофор Жефарович, а било користено како учебник по историја во преродбенските училишта. Паисиj се смета за втемелувач и пропагатор на бугарското име и бугарскиот етнички карактер во Македонија.
Политичка употреба
Неговото име често било користено за политички цели, како што е случајот со создадениот во 1927 година националистички сојуз “Отец Паисиј“, којшто подоцна ќе се изроди во нацистички, а негови членови во 1943 година ќе учествуваат во напади врз еврејски маала и ќуки. Нешто подоцна ќе биде искористен од Тодор Живков за неговата нова политика кон Пиринска Македонија.
Карта (слика)
Карта е слика на масло на платно од 1961 година од Џаспер Џонс. Тој ги претставил севкупните пропорции и облици на сојузните држави во Соединетите држави и делови од Мексико и Канада, иако извршил повеќе „енергична примена на боја“ отколку што се наоѓа во картографијата. Имињата на државите и океанските области се пригушени.
Сликата е со мерки 198,2 cm на 314,7 sm. Џонс бил овдаховен од подарокот од Роберт Раушенберг на некои мимеографски карти со линии на сојузните држави, по методот што може да се обојат од ученици. Џонс бил привлечен од слика која е сеприсутна, но „видена и не гледана, не испитувана“, ефикасно пронајден предмет. Тој ги копирал контурите на едно големо платно, на кое додал светли бранови на црвени, жолти и сини, понекогаш мешани, со акценти на црно-бело. Неговата груба четка за потстрижување потсетува на апстрактен експресионистички стил или доцните дела на Сезан. Иако контурите на државите се препознатливи, боите не секогаш ги почитуваат државните граници, можеби сугерираат замаглување на границите и хомогенизација на повоено општество на земјата, засилено со масовно произведениот ефект на пригушените имиња. Се претпоставуваше дека сликата може да биде визуелен смев, бидејќи Џонс „намерно ставил слика на САД на картата“ во 1950-тите. Џонс сметал дека црта карта, а не правејќи слика на карта.
Сликата била донирана од г-дин и г-ѓа. Роберт В. Скал до Музејот за современа уметност во Њујорк.Џонс продолжил да прави слики на карти во текот на 1960-тите, вклучувајќи ги и сивите верзии во 1962 и 1963 година, бела карта во 1965 година и монументална мурал од 10 m широк и 4,6 м висок за Експо 67 во Монтреал. Другите слики на мапи од Џонс применуваат енкаустика наместо маслени бои.
Мадона од Магнификат (Ботичели)
Мадона од Магнификат  ( (Madonna del Magnificat) е слика од италијаскиот ренесансен сликар Сандро Ботичели. Создадена околу  1481. Денес е сместена во  Уфици во Фиренца..
Делото ја прикажува Богородица крунисана од двајца ангели. Таа го белижи отворањето на Магнификат на десната страна од книгата; на левата страница е дел од Бенедикт. Во левата рака држи калинка. За Богородица се смета дека е портрет на  [[Лукреција Торнабуони, сопруга на  Пјеро де Медичи а на двете ангелчиња кои ја држат книгата,  нејзините синови Лоренцо и Џулијано. Во својата книга „Агонијата и екстази“, за животот на  Микеланџело, писателот  Ирвинг Стон, кој поминал неколку години живеејќи во  Фиренца,  Италија, тврдел дека сликата е направена за семејството  Медичи во тоа време.
Неговиот циклус на Мадони, кој што го работел скоро целиот свој живот, можеби е најзначаен и највпечатлив со изразитата чувствителност, лиричност, меланхоличност, мистичност и задлабоченост во одредена ликовна мисла која е вон стилските определби од тоа време, со што Ботичели, е автентичен, оригинален и специфичен во неможноста на одредена естетска компартивистика за тој период. Неговиот сликарски поглед е специфичен и вонвременски.
NGC 4372
NGC 4372 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Мува, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4372 се споменува и како GCL 19, ESO 64-SC6.
Откривање
Телото е откриено на 30 април 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4372 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 466; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9236. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Црква „Св. Јован Крстител“ - Воиславци
Свети Јован Крстител — манастирска црква на Воиславскиот манастир „Св. Јован Крстител“.
Историја
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен во 1996 година од страна на Митрополитот Брегалнички г. Стефан. Црквата била осветена на 18 септември 2005 година од страна на Митрополитот Брегалнички г. Агатангел.
Носталгија
Носталгијата — означува тага за нешто веќе непостоечко.
Психологија
Зборот првпат го употребил лекарот Хофер во 1688 година како дијагноза кај некои швајцарски војници, кои одамна биле одвоени од својата земја. Пациентот обично го идеализира минатото за разлика од сегашноста. Причините можат да бидат: губење на сигурноста во животот или едноставно стареење.
Андроид (оперативен систем)
Андроид (Android) е оперативен систем заснован на Линукс, наменет за мобилни уреди како што се паметни телефони и таблични уреди. Негов творец е Open Handset Alliance, предводен од Google, и други компании. Google финансиски го поддржува првиот развивувач на софтверот, Android Inc., и подоцна во 2005 го купува. Откривањето на Android дистрибуцијата во 2007 било најавено со основањето на Open Handset Alliance, конзорциум од 86 хардвер, софтвер и телекомуникациски компании посветено на унапредувањето на отворени стандарди за мобилни уреди. Google објави на Android кодот како отворен код, под лиценцата Apache. Android проектот со отворен код (AOSP) е задолжен за одржување и понатамошен развој на Android. Android има голема заедница на развивувачи, пишуваат апликации (“apps”), што се прошири и на функционалноста на уредите. Развивувачите пишуваат првенствено во прилагодена верзија на Java. Апликациите можат да бидат преземени од страна на трети лица или преку онлајн продавници како што е Google Play (некогаш Android маркет), app продавници управувани од Google. Во јуни 2012 имало повеќе од 600.000 апликации достапни за Android, и процентниот број на апликации преземени од Google Play беше 20 милијарди. Андроид постана светски водач на платформата паметни телефони на крајот од 2010. За прв квартал од 2012, Андроид имаше 59% паметни телефони на пазарот во светот. Во половината од 2012 имаше 400 милиони уреди активирани и 1 милион активации на ден. Аналитичарите покажуваат на предноста на Андорид да биде мулти-канален, мулти-превозен оперативен систем.
Основи
Android, Inc. системот бил пронајден во Palo Alto, California, Америка, во октомври 2003 од Andy Rubin (пронаоѓач од Danger), Rich Miner (пронаоѓач од Wildfire Communications,Inc), Nick Sears (еднаш VP воT-Mobile) и Chris White (главен дизајнер и претставник на Web TV) за да се развие со зборовите на Rubin “попаметни мобилни уреди кои се свесени за сопственичката локација и преференци. Покрај очигледното минато остварување од пронаоѓачите и почетниот кадар, Аndroid Inc. тајно оперирал одкривајќи само дека работеле на софтвер за мобилни телефони .Таа иста година, Rubin снемал пари. Steve Perlman близок пријател на Rubin му донел 10,000 долари во кеш за да се развие и постави столб на компанијата.
Набавување од страна на Google
Google го набавил Android, Inc на 17 август 2005, правејќи го Android, Inc целосно во сопственост на Google. Клучните пронаоѓачи на Android, Inc, вклучувајќи го и Andy Rubin, Rich Miner и Chris White останале во компанијата после набавувањето од страна на Google.Не беше многу познато за Android, Inc во времето на набавувањето, но многумина нагаѓале дека Google планира да влези во мобилни телефони маркетот со овој потег.
Подоцнежно развивање
Претпоставувањата во врска со Google намерите да влезат во мобилниот маркет продолжува да се гради низ декември 2006. Известувањата биле од BBC и The Wall Street Journal забележале дака Google сака да прави истражување и апликации на мобилните телефони и работеле напорно да го прикажат тоа. Печатените и безжичните медиуми набргу репортирале дека развива Google брендирани телефони. Некои претпоставувале дека Google правел дефинирање на технички спецификации, и покажувајќи протитипови на мобилни телефони на производителите и мрежните оператори. Во септември 2007, Information Week опфатил на Evalueserve студија за истражување дека Google има поднесено неколку патентирани апликации во ареата на мобилната телефонија.