cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хенри Бенс Џонс
Животопис
Тој напишал, покрај неколку научни книги и голем број трудови во научни периоди, Lifeивотот и писмата на Фарадеј (1870).
Починал во Лондон на 20 април 1873 година и бил погребан во Зелените гробишта Кенсал. Тој се ожени со својата втора братучетка, Лејди Милицент Ахсон, ќерка на Ерл од Госфорд, во мај 1842 година. Имаа седум деца.
Мескалера
Мескалера  бил антички океан зачуван во карпи во западно Мексико.
Океанската плоча Мескалера веројатно била спуштена и изгубена во обвивката што му овозможила на Гереро Теран да се натрупа во западно Мексико во рана креда.
Шпекулативните реконструкции сугерираат дека плочата Мескалера доживеала пресоздавањ на исток долж мексиканскиот Кратон и истовремено спуштена на запад под Гереро Теран.
Овие истражувачи го разгледаа западниот брег на Северна Америка, каде што преовладуваше хипотезата дека една, голема океанска плоча (Плочата Фаралон) се спушта од пред најмалку 180 милиони години, слично на западниот брег на Јужна Америка денес.
Сепак, новите податоци од сеизмичката мрежа USArray и другите северноамерикански сеизмички станици се чини дека кажуваат поинаква приказна. Овие податоци сугерираат дека приближно 2000–4000 km западно од западниот брег на Палео-Северна Америка бил архипелаг од микро-континентални делови, многу сличен на областа помеѓу денешна Австралија и Азија.
Плочата Фаралон е спуштена под западната страна на овој архипелаг и е снимена во денешната обвивка под западниот дел на САД, од површината до длабочина од 2000 km. Но, уште едно големо парче океанска литосфера, порано најзападниот дел од северноамериканската плоча, спуштено под источната страна на архипелагот, ситуација која претходно не била замислена, но документирана во томографијата со огромен, ѕиден куп од ова „дополнителен“ палеоокеан на 800–2000 km длабочина под источна Северна Америка и северна Канада.
Добиена од геофизички набљудувања, оваа хипотеза прави геолошки предвидувања што може да се тестираат. Тоа имплицира дека шиење помеѓу овој архипелаг и северноамериканскиот континент мора да постои од Алјаска до Мексико. Авторите ги преиспитале релевантните геолошки набљудувања од внатрешноста на Северна Америка и забележале најмалку 11 „урнати басени“ низ должината на Северна Америка кои содржат карпи со соодветна старост што укажуваат на минат океан. Оваа „томотектонска анализа“ со помош на површински и подземни набљудувања не само што дава увид во структурата и еволуцијата на Северна Америка, туку може да се користи и за разбирање на слични региони ширум светот, каде што континентите растеле преку додатоците од сударните плочи.
Хаифа
Хаифа — град во Израел со население од околу 280.000 жители и уште 300.000 во неговата непосредна околина. Градот се наоѓа на брегот на Средоземното Море, под планината Кармел, која е прогласена за национален парк.
Сообраќај
Уште во 1888 година, во Хаифа била изградена железничка пруга. Покрај автобускиот превоз, во Хаифа оперира и надземното „метро“ наречено „Кармелит“, а од планината Кармел до морскиот брег се спушта жичарница. Исто така, во градот се наоѓаат пристаништата Хаифа и Кишон, а во близината на градот има аеродром.
Трговски центри
Хаифа располага со бројни трговски центри, како:
Религиозни места
Во Хаифа се наоѓаат неколку свети места од неколку различни религии:
LOL
LOL (Lauhing Out Loud/се смеам гласно) е кратенка за смеење на глас, или гласно смеење, и е заеднички збор на интернет-сленгот. Тој збор беше првпат искористен на Usenet, но сега е распространт на речиси сите мрежни места, па дури и на лице-в-лице мрежните места. LOL е една од многуте кратенки за реакции, исто како и LMAO (Lauging My Ass Off – Се смеам толку многу што ме боли газот), ROTFL (Rolling on the floor laughing – Се тркалам на подот од смеа) или ROFL (Rolling On Flor Laughing – Се тркалам на подот и се смеам), како и BWL (Bursting with laughter – Пукам од смеа).
Хаифа
Германската колонија
Во центарот на градот, од Градината Бахаи до пристаништето Хаифа, долж авенијата Бен Гурион се протега Германската колонија, која е една од главните туристички знаменистости на Хаифа.
Културни и образовни институции
Најпознати институции од областа на образованието, уметноста и културата во Хаифа се:
Паркови
Во Хаифа постојат повеќе паркови, како:
Бринцов
Бринцов (Brünzow) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Општината е составена од следниве единици:
Лезен
Лезен (Lehsen) — село и поранешна општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Од 25 мај 2014 година е дел од градот Витенбург.
Антиген
Во имунологијата, антиген, односно генератор на антитела, е секоја супстанција која служи како целна одредница за рецепторите на стекнатиот имун систем, T-клеточниот рецептор, B-клеточниот рецептор или неговата секретирана форма, антителата.
Егзогени антигени
Егзогените антигени навлегуваат во телото од надворешната средина, со инхалација, ингестија или инјектирање.
Ендогени антигени
Ендогените антигени се оние антигени кои се создаваат во клетките како резултат на нормалниот клеточен метаболизам, или поради вирусна или меѓуклеточна бактериска инфекција.
Апартхејд
Апартхејд (Apartheid = „поделеност“) бил правен систем на расна сегрегација применет од страна на владеачката Националната партија во Јужна Африка, помеѓу 1948 и 1994.
Расната сегрегација во Јужна Африка почна во колонијалните времиња во 1652, но апартхејд како официјална политика била воведена по општите избори од 1948 година. Новиот закон, категоризирал жители според нивните расни групи („црнци“, „белци“, „други обоени“ и „Индијци“). Станбени области исто така биле сегрегирани преку принудени отстранувања. Од 1958 година, црнците биле лишени од државјанство. Владата сегрегирала образование, медицинска нега, и други јавни услуги. Владата всушност снабдувала црнци со услуги инфериорни од оние на белците.
Апартхејдот предизвикал значителен внатрешниот отпор и низа протести од страна на црнците и било строго постапено против нив од страна на државата со забрана на опозициски секти, апсење на организатори и водители кои биле против апартхејдичкиот владеачки систем. Како што се ширеле немирите и незадоволноста на црнците, државните организации реагирале со зголемување на репресијата и насилството.
Реформите на апартхејдот во 1980 не успеале да ја задушат опозицијата, со што во 1990 година претседателот Фредерик Вилем де Клерк започнал преговори да стави крај на апартхејдот, кулминирајќи во мулти-расни демократски избори во 1994 година, кои биле добиени од страна на африканскиот национален конгрес под покровителство на Нелсон Мандела. Трагите од апартхејдот сè уште ја формираат Јужно Африканската политика и општество.
Бирни Стивенсон-Брукс
МЕ Бирни Стивенсон-Брукс е адвокатка и судија од Гвајана која работела во голем број земји од Комонвелтот на Карибите.
Образование и кариера
Стивенсон-Брукс се школувала на Универзитетот во Гвајана и на Универзитетот на Западни Инди. Од 1987 до 1991 година работела како адвокат во Гвајана. Во 1991 и 1992 година, таа се преселила во Сент Китс и Невис и била правен советник во Владата на Невис. Во 1992 година, таа се преселила во Ангвила, каде што работела како адвокат до 2000 година, кога се преселила на Британските Девствени Острови и работела како адвокат. Таа се вратила во Ангвила во 2002 година за да вежба, а во 2004 година била назначена за судски магистрат, судски регистратор и шеф на Судскиот оддел на владата. Таа на овие позиции беше до 2009 година.
Во 2009 година, Стивенсон-Брукс била назначена од Комисијата за судски и правни услуги на Карипската заедница да биде судија на Високиот суд на Врховниот суд на источните Кариби; таа била назначена да престојува и да слуша случаи од Комонвелтот Доминика.
Класификација на климата
Класификацијата на климата во системи е начин на групирање на климите во светот. Ваквата класификација може да е во потесна врска со биомските категории, бидејќи живиот свет во некој даден предел зависи од климата. Веројатно најзастапениот систем на класификација на климата е Кепеновата класификација на климата.
Некои системи на класификација на климата:
Бор карбид
Бор карбид (хемиска формула приближно B4C) е екстремно тврда борно - јаглеродна керамика, ковалентен материјал кој се користи во оклопот на тенковите, панцирните елеци, пудрата за саботажа на моторот, како и бројни индустриски примени. Со Викерсова тврдост од >30 GPa, тој е еден од најтврдите познати материјали, зад кубен бор нитрид и дијамант.
Кристална структура
Бор карбид има сложена кристална структура типична за боридовите базирани на икозаедрон. Таму, икозаедрите B12 формираат ромбоедрална решетка (просторна група: R m (бр. 166), константи на решетка: a = 0,56 nm и c = 1,212 nm) опкружува CBC синџир што се наоѓа во центарот на единечната клетка, и двата јаглеродни атоми ги премостуваат соседните три икозаедри. Оваа структура е слоевита: икозаедрите B12 и јаглеродите кои се премостуваат формираат мрежна рамнина која се шири паралелно со c -рамнината и се натрупува по должината на c -оската. Решетката има две основни структурни единици - икозаедронот B12 и октаедарот B6. Поради малата големина на октаедрите B6, тие не можат меѓусебно да се поврзат. Наместо тоа, тие се врзуваат за B12икозаедрите во соседниот слој, и тоа ја намалува јачината на сврзување во рамнината c.
Поради структурната единица B12, хемиската формула на „идеалниот“ бор карбид често се пишува не како B4C, туку како B12C3, а јаглеродниот дефицит на бор карбид е опишан во смисла на комбинација на B12C3 и B12C2 единици. Некои студии укажуваат на можноста за инкорпорирање на еден или повеќе јаглеродни атоми во икосаедрите на бор, што доведува до формули како што се (B11C) CBC = B4C на јаглерод-тешкиот крај на стехиометријата, но формули како што се B12 (CBB) = B14C на крајот богат со бор. Според тоа, „борниот карбид“ не е едно соединение, туку фамилија на соединенија со различен состав. Вообичаен меѓупроизвод, кој приближува на вообичаено пронајдениот сооднос на елементи, е B12 (CBC) = B6,5C. Квантните механички пресметки покажаа дека конфигурациското нарушување помеѓу атомите на бор и јаглерод на различните позиции во кристалот одредува неколку својства на материјалот - особено, кристалната симетрија на составот B4C и неметалниот електричен карактер на составот B13C2.
Својства
Бор карбидот е познат како робустен материјал кој има исклучително висока цврстина (околу 9,5 до 9,75 на скалата на тврдоста на Мохс ), висок пресек за апсорпција на неутрони (т.е. добри заштитни својства од неутрони), стабилност на јонизирачко зрачење и повеќето хемикалии. Неговата цврстина на Викерс (38 GPa), модул на еластичност (460 GPa) и цврстина на фрактура (3,5 MPa·m 1/2 ) се приближуваат до соодветните вредности за дијамантот (1150 GPa и 5,3 MPa·m 1/2 ).
, Бор карбидот е третиот најтврд елемент познат после дијамантот и кубен бор нитрид,добивајќи го прекарот "црн дијамант".
Полупроводнички својства
Бор карбид е полупроводник, со електронски својства доминирани од транспорт од типот на скокање. Енергетскиот јаз зависи од составот, како и од степенот на редослед. Јазот на опсегот е проценет на 2,09 eV, со повеќе состојби на среден опсег што го комплицираат спектарот на фотолуминисценција. Материјалот е типично p-тип.
Подготовка
Бор карбид првпат бил синтетизиран од Анри Моасан во 1899 година, со редукција на бор триоксид или со јаглерод или со магнезиум во присуство на јаглерод во печка со електричен лак. Во случај на јаглерод, реакцијата се јавува на температури над точката на топење на B4C и е придружена со ослободување на голема количина на јаглерод моноксид :
Ако се користи магнезиум, реакцијата може да се изведе во графитна садница, а нуспроизводите од магнезиум се отстрануваат со третман со киселина.
Апликации
За неговата цврстина :
За други својства
Јадрени апликации
Способноста на борниот карбид да апсорбира неутрони без да формира долготрајни радионуклиди го прави атрактивен како абсорбент за неутронското зрачење што произлегува во атомските централи и од противпешадиски неутронски бомби. Јадрените апликации на бор карбид вклучуваат заштита.
Бензоева киселина
Бензоева киселина — бело (или безбојно) цврсто органско соединение со формула C6H5COOH, чија структура се состои од бензенски прстен (C6H6)со карбоксилна група (\sC(\dO)OH) како супституент. Бензоилната група често се пишува скратено како „Bz“ (да не се меша со „Bn“ што се користи за бензил), така што бензоевата киселина се означува и како BzOH, бидејќи бензоил групата ја има формулата C6H5CO. Таа е наједноставната ароматична карбоксилна киселина. Името е изведено од гумата бензоин, која долго време беше нејзиниот единствен извор.
Бензоевата киселина природно се јавува во многу растенија и служи како посредник во биосинтезата на многу секундарни метаболити. Солите на бензоевата киселина се користат како конзерванси за храна. Бензоевата киселина е важен прекурсор за индустриската синтеза на многу други органски материи. Солите и естерите на бензоевата киселина се познати како бензоати. .
Историја
Бензоевата киселина е откриена во шеснаесеттиот век. Сувата дестилација на бензоин гума првпат ја опишал Нострадамус (1556), а потоа Алексиус Педемонтанус (1560) и Блез де Вигенер (1596).
Јустус фон Либиг и Фридрих Волер го утврдија составот на бензоевата киселина. Тие исто така истражуваа како хипуричната киселина е поврзана со бензоевата киселина.
Во 1875 година Салковски ги открил антифунгалните својства на бензоевата киселина, која долго време се користела за зачувување на плодовите кои содржат бензоат.
Индустриско производство
Бензоевата киселина комерцијално се произведува со делумна оксидација на толуен со кислород. Процесот се катализира со кобалт или манган нафтенати. Процесот користи изобилство нa материјали и има висок принос.
Првиот индустриски процес вклучува реакција на бензотрихлорид (трихлорометил бензен) со калциум хидроксид во вода, користејќи железо или железни соли како катализатор. Добиениот калциум бензоат се претвора во бензоева киселина со хлороводородна киселина. Производот содржи значителни количини на деривати на хлорирана бензоева киселина. Поради оваа причина, бензоевата киселина која се користи за човечка исхрана се добива со сува дестилација на бензоин гума. Бензоевата киселина со чистота за храна сега се произведува синтетички.
Лабораториска синтеза
Бензоевата киселина може да се прочисти со прекристализација во вода поради високата растворливост во топла вода и слабата растворливост во ладна вода. Избегнувањето на органски растворувачи за рекристализација го прави овој експеримент особено безбеден. Овој процес обично дава принос од околу 65%.
Со хидролиза
Како и другите нитрили и амиди, бензонитрилот и бензамидот може да се хидролизираат до бензоева киселина или нејзина конјугирана база во киселински или базни услови.
Од Grignard-ов реагенс
Бромобензенот може да се конвертира во бензоева киселина со „карбоксилација“ на интермедиерниот фенилмагнезиум бромид. Оваа синтеза нуди пригодна вежба за студентите да спроведат Grignard-овa реакција, важeн тип на реакција на формирање јаглерод-јаглерод врска во органската хемија.
Оксидација на бензилни соединенија
Бензил алкохолот и бензил хлоридот и практично сите бензил деривати лесно се оксидираат до бензоева киселина
Употреба
Потребната температура може да се намали на 200 °C со додавање на каталитички количини на бакар(II) соли. Фенолот може да се претвори во циклохексанол, кој е почетен материјал за синтеза на најлон.
Прекурсор на пластификатори
Бензоатните пластификатори, како што се гликол-, диетиленгликол- и триетиленгликол естерите, се добиваат со трансестерификација на метил бензоат со соодветниот диол. Овие пластификатори, кои се користат слично на оние добиени од естер на терефтална киселина, претставуваат алтернативи на фталатите.
Прекурсор на натриум бензоат и сродни конзерванси
Бензоевата киселина и нејзините соли се користат како конзерванси за храна, претставени со Е броевите E210, E211, E212 и E213. Бензоевата киселина го инхибира растот на мувлата, квасецот и некои бактерии. Се додава директно или се создава при реакции на неговата натриумова, калиумова или калциумова сол. Механизмот започнува со апсорпција на бензоева киселина во клетката. Ако внатреклеточната pH вредност се промени на 5 или помала, анаеробната ферментација на глукозата преку фосфофруктокиназата се намалува за 95%. Според тоа, ефикасноста на бензоевата киселина и бензоатот зависи од pH вредноста на храната. Бензоевата киселина, бензоатите и нивните деривати се користат како конзерванси за кисела храна и пијалоци како што се цитрусните сокови (лимонска киселина), газирани пијалоци (јаглерод диоксид), безалкохолни пијалоци (фосфорна киселина), кисели краставички (оцетна киселина) и друга закиселена храна.
Типичните концентрации на бензоева киселина како конзерванс во храната се помеѓу 0,05 и 0,1%. Храната во која може да се користи бензоева киселина и максималните нивоа за нејзина примена се контролирани со локалните закони за храна.
Изразена е загриженост дека бензоевата киселина и нејзините соли може да реагираат со аскорбинска киселина (витамин Ц) во некои безалкохолни пијалоци, формирајќи мали количини на канцероген бензен.
Медицинска
Бензоевата киселина е составен дел на Whitfield-овата маст која се користи за третман на габични заболувања на кожата како што се рингворм и спортско стапало. Како главна компонента на бензоин гумата, бензоевата киселина е исто така главна состојка и во тинктурата од бензоин и во балсамот на Friar. Таквите производи имаат долга историја на употреба како локални антисептици и деконгестиви за инхалација.
Бензоевата киселина била користена како експекторанс, аналгетик и антисептик на почетокот на 20 век
Лабораториски употреби
Во наставните лаборатории, бензоевата киселина е вообичаен стандард за калибрирање на калориметриска бомба.
Биологија и здравствени ефекти
Бензоевата киселина се јавува природно како и нејзините естери кај многу растителни и животински видови. Значителни количини се наоѓаат во повеќето бобинки (околу 0,05%). Зрелите плодови од неколку видови Vaccinium  (на пример, брусница, V. vitis macrocarpon ; боровинка, V. myrtillus ) содржат дури 0,03-0,13% слободна бензоева киселина. Бензоевата киселина се формира и во јаболката по инфекцијата со габата Nectria galligena . Помеѓу животните, бензоевата киселина е идентификувана првенствено кај сештојади или фитофаги видови, на пр., во внатрешните органи и мускулите на еребица камењарка (Lagopus muta ), како и во секретите на жлездите на машкото мошусно говедо (Ovibos moschatus ) или азиските слонови (Elephas maximus ). Бензоин гумата содржи до 20% бензоева киселина и 40% естри на бензоева киселина.
Во однос на неговата биосинтеза, бензоатот во растенијата се произведува од циметната киселина. Идентификуван е синтетски пат на фенол преку 4-хидроксибензоат.
Реакции
Реакциите на бензоевата киселина може да се појават или кај ароматичниот прстен или кај карбоксилната група.
Ароматичен прстен
Електрофилната ароматична супституциона реакција се одвива главно во позиција 3 поради карбоксилната група која што влече електрони; т.е. бензоевата киселина е мета-насочувачка.
Карбоксилна група
•	Реакциите типични за карбоксилните киселини се однесуваат и на бензоевата киселина.
Безбедност и метаболизам кај цицачите
Се излачува како хипурина киселина. Бензоевата киселина се метаболизира со бутират-CoA лигаза во интермедиерен производ, бензоил-CoA, кој потоа се метаболизира со глицин  N  -ацилтрансфераза во хипурина киселина. Луѓето го метаболизираат толуенот кој исто така се излачува како хипурина киселина.
За луѓето, Меѓународната програма за хемиска безбедност на Светската здравствена организација (IPCS) сугерира дека привремениот толерантен внес би бил 5 mg/kg телесна маса на ден. Мачките имаат значително помала толеранција на бензоева киселина и нејзините соли од стаорците и глувците. Смртоносната доза за мачки може да биде до 300 mg/kg телесна маса. Оралниот за стаорци е 3040 mg/kg, за глувците е 1940–2263 mg/kg.
Во Тајпеј, Тајван, една градска здравствена анкета во 2010 година покажа дека 30% од сушената и киселата храна имаат бензоева киселина.
Предраг Павловски
Предраг Павловски (р. година во Куманово) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
Филмографија
Павловски има остварено бројни филмски улоги:
Штраусфурт
Штраусфурт (Straußfurt) — општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Географија
Штраусфурт се наоѓа на реката Унштрут во Тириншката Котлина.
Општински единици
Кон општината Штраусфурт припаѓаат местата Хеншлебен и Фера.
Керхов
Керхов (Körchow) — село и поранешна општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Од 25 мај 2014 година е дел од градот Витенбург.
Мировија
Мировија  or  Мировои (на руски јазик мировой, mirovoy, meaning "global") беше хипотезиран суперокеан што можеби бил глобален океан што го опкружувл суперконтинент Родинија во Неопротерозојска ера, околу 1  милијарди до 750 милиони години. .
Мировија може да биде суштински идентична со, или претходник на, хипотезираниот Пан-африкански океан, кој следеше по раздоротвирањето на Родинија. Океанот Панталаса (предокот на Тихиот Окан) се разви во неопротерозојската ера со субдукција на сметка на глобалниот океан Мировија.
Геолошките докази сугерираат дека средниот неопротерозоик, Криогенскиот период, бил екстремен ледено доба толку интензивен што Мировија можеби била целосно замрзната на длабочина од 2 километри. Ова е дел од хипотезата за Снежна топка Земја.
Злате Велјаноски
Злате Михајлов Велјаноски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Тој бил земјоделец. Во летото 1943 година, кога во селото се формирал народно-ослобоителниот одбор, а тој станал член на одборот. Активно работел во селото сè до летото 1944 година кога заминал партизан во Косовската бригада која тогаш била во Порече. Учествувал во повеќе борби за ослободувањето на Македонија, а во есента 1944 година загинал во борба со Германците во близината на Пеќ.
Ана Каренина
Ана Каренина (Анна Каренина) — роман на рускиот писател Лав Толстој од 1878 година.
Космос-2157
Космос-2157 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 септември 1991 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 220 килограми. Космос-2157 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1415 км, а најмалото на 1406.
Северногерманска Низина
Северногерманската Низина (герм. Norddeutsches Tieflan) е еден од главните географски региони на Германија и претставува германски дел на Северноевропската Низина. Регионот е опкружен со бреговите на Северното и Балтичкото Море на север и Средишните Ридови на југ.
На запад, јужната граница на низината ја образуваат Долносаксонските Ридови - особено сртот сочинет од Тевтобуршката шума, Виенските Ридови, Везерските Ридови и Долносаксонското Берде - кои делумно ја двојат од подрачјето на рамницата наречено Вестфалиска Низина. Друг дел од јужната граница на низината образуваат Рајнските Шкрилни Планини: Ајфел, Бершкиот крај и Зауерланд. На исток, Северногерманската Низина продолжува и по Харц и Кифхојзер, сè до средносаксонскиот ридски крај и падините на Рудните Планини.
Монте карло локализација (роботика)
Монте Карло локацизација, позната и како particle филтер локализација (што буквално може да се преведе како локализација со филтер на честички) е употреба на таканаречениот particle филтер метод, кој спаѓа во групата на Монте Карло методи, за локализирање на роботи. При дадена мапа од околината, алгоритмот врши проценка на позицијата и ориентацијата на одреден робот додека истиот се движи и врши мерење на околината. Алгоритмот користи particle филтер за претставување на веројатносната распределба на можни позиции, така што секоја честичка претставува една можна состојба, односно хипотеза за тоа каде се наоѓа роботот. Алгоритмот најчесто започнува со униформна веројатносна распределба на честички распространети низ целиот конфигурациски простор, што всушност значи дека роботот не знае каде се наоѓа, па претпоставува дека е подеднакво можно да биде на која и да е позиција во просторот. Штом роботот изврши некакво движење, позицијата на честичките се променува со цел да се изврши предвидување на состојбата после движењето; од друга страна, штом роботот изврши мерење на околината, алгоритмот создава ново множество од честички со користење на рекурзивна Баесова проценка, што значи дека новото множество е избрано така што рефлектира колкава е корелацијата на предвидената состојба и состојбата која ја даваат вистинските мерења. Со едноставни зборови, изборот на честички за новото множество се врши со случајно избирање на честички од старото множество (со повторување), така што веројатноста да се избере одредена честичка е пропорционална со тоа колку честичката ја претставува реалната состојба во која се наоѓа роботот. Со повторување на овој процес, честичките треба да конвергираат кон вистинската поза на роботот.
Претставување на состојбата
Мислењето на роботот, што всушност претставува проценката на роботот за сопствената состојба, е веројатносна распределба низ просторот. Particle филтер алгоритмот го претставува мислењето во временската точка t преку множество од M честички. Секоја честичка претставува состојба и може да биде гледана како хипотеза за вистинската состојба на роботот. Регионите од просторот кои имаат поголем број на честички индицираат дека роботот се наоѓа тука со поголема веројатност; од друга страна, веројатноста дека роботот е во регион со многу малку честички е значително помала.
Алгоритмот се заснова на Марковата одлика според која веројатносната распределба на моменталната состојба зависи само од претходната состојба, но не и од состојбите пред неа; математички, тоа значи дека X_t зависи само од X_{t-1}. Оваа одлика е валидна само доколку околината е статична и не се менува со текот на времето. Роботот најчесто не знае каде се наоѓа пред употребата на овој алгоритам; поради тоа, честичките се униформно дистрибуирани низ конфигурацискиот простор.
Основен алгоритам
Целта на алгоритмот е да ја определи позата на роботот, под претпоставка дека е дадена мапа од околината на роботот. Во секој временски период t алгоритмот ги зема следните влезни податоци: претходната проценка на позицијата, команда за движење u_t и множество од сензорски мерења z_t. Излезниот резултат на алгоритмот е нова проценка X_t.
Алгоритам MCL: for m = 1 до M:           x_t^{[m]} = ажурирање_засновано_на_командата_за_движење w_t^{[m]} = ажурирање_засновано_на_сензорските_мерења endfor for m = 1 до M:           избери x_t^{[i]} од \bar{X_t} со веројатност endfor return X_t
Пример за еднодимензионален робот
Да замислиме робот во еднодимензионален кружен ходник со три идентични врати, користејќи сензор кој враќа точно или погрешно во зависност од тоа дали гледа врата.
После три повторувања на алгоритмот, честичките конвергираа на позицијата на која се наоѓа роботот.
Ажурирање засновано на командата за движење (движечко ажурирање)
За време на движечкото ажурирање, роботот врши проценка на својата позиција како резултат на посакуваната движечка команда, користејќи симулација на движењето за секоја честичка. Доколку роботот се движи нанапред, сите честички ќе бидат поместени нанапред, без разлика на нивната ориентација. Доколку роботот се сврти за 90 степени во насока на часовникот, сите честички ќе бидат свртени за 90 степени без разлика каде се наоѓаат. Меѓутоа, актуаторите не се совршени во реалниот свет: истите може да се придвижат за нијанса повеќе или помалку во споредба со посакуваното движење; на пример, при посакувано праволиниско движење на роботот, вистинската траекторија ќе биде за нијанса искривена како резултат на минијатурни разлики во полупречникот на тркалата. Поради тоа, моделот за движење мора да вклучи и случајни грешки (анг. noise). Како резултат на тоа, и движењето на честичките нема да биде совршено и истите ќе дивергираат од вистинската позиција. Всушност, тоа е очекувано бидејќи довербата на роботот во сопствената позиција се намалува доколку истиот се движи без да врши мерења на околината.
Ажурирање засновано на сензорските мерења (сензорско ажурирање)
Кога роботот врши мерења на околината, честичките се ажурираат така што истите поточно ја рефлектираат вистинската позиција на роботот. За секоја честичка, роботот ја пресметува веројатноста да бидат извршени вистинските сензорски мерења доколку се наоѓа онаму каде што е честичката (анг. pose likelihood). По завршувањето на овој чекор, роботот врши случаен избор на M нови честички од претходното множеството, така што шансата да се избере е пропорционална со w_t^{[i]}. Честичките кои повеќе одговараат на сензорските мерења уживаат поголема шанса да бидат избрани (можеби и повеќепати, со оглед на тоа што изборот се врши со повторување), а додека останатите честички се избираат поретко. Како резултат на тоа, честичките конвергираат кон подобра проценка на состојбата на роботот. И ова е очекуван резултат поради тоа што роботот станува посигурен за својата позиција штом изврши мерење на околината.
Непараметарност
Друг непараметарски пристап е локализацијата заснована на мрежа која користи хистограм за претставување на веројатносната распределба. Споредено со локализацијата заснована на мрежа, Монте Карло локализацијата дава подобри резултати поради тоа што околината претставена со честички не е дискретизирана.
Пресметковна комплексност
Временската комплексност на particle филтерот е линеарна во однос на бројот на честички. Од друга страна, бројот на честички ја подобрува точноста на алгоритмот, па секогаш постои компромис помеѓу посакуваната брзина и точност. Една стратегија за избор на бројот на честички M е продолжено генерирање на честички до оној момент кога ќе пристигнат наредната команда u_t и сензорско мерење z_t. На овој начин се добива најголемиот можен број на честички кој софтверот може да го издржи без значително влијание на останатите функции на роботот. Како резултат на тоа, имплементацијата се адаптира на компјутерските ресурси: доколку постои побрз процесор, алгоритмот ќе создаде повеќе честички и точноста ќе биде поголема.
Споредено со локализацијата заснована на мрежа, Монте Карло локализацијата има помали мемориски побарувања поради тоа што истите зависат само од бројот на честички, а не од големината на мапата, што значи дека мерењата можe да бидат интегрирани со повисока честота.
Губење на честички
Еден недостаток на наивната имплементација на Монте Карло локализацијата може да се забележи кога роботот стои на една локација и постојано врши мерења без да се движи. Да претпоставиме дека честичките конвергираат на погрешна локација или пак роботот е киднапиран и пренесен на нова локација по конвергенцијата на честичките. Поради тоа што честичките кои се наоѓаат далеку од регионот на конвергенција се губат при создавањето на ново множество честички, нивниот број се намалува при секоја итерација и истите наскоро исчезнуваат. Во ваков случај, алгоритмот не може да ја надомести штетата. Овој проблем најчесто се случува поради малиот број на честички, на пример M \leq 50, но и кога честичките се распространети на голем простор. Всушност, секој particle филтер алгоритам би можел случајно да ги занемари сите честички кои се наоѓаат блиску до вистинската локација при создавањето на ново множество честички.
Едно решение за овој проблем е да се додаде одреден број на случајни честички при секоја итерација. Тоа е еквивалентно на претпоставување дека роботот може да биде киднапиран на некоја случајна позиција во било кој момент, што значи дека постои одреден број на случајни настани во моделот на движење. Гарантирајќи дека ниту еден дел од мапата нема да остане без честички, алгоритмот го елиминира проблемот со губење на честички.
Хансхаген (Западна Померанија)
Хансхаген (Hanshagen) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
NGC 3123
NGC 3123 — засега неутврден објект во соѕвездието Секстант, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 31 март 1859 година од страна на Филип Сидни Кулиџ, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3123 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 7 м 1,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 0° 4' 2".
Други поделби
Проучување на NGC 3123 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 234; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 244. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 470.
Берилиум карбид
Подготовка
Берилиум карбид се подготвува со загревање на елементите берилиум и јаглерод на покачени температури (над 950 °C). Може да се подготви и со редукција на берилиум оксид со јаглерод на температура над 1.500 °C:
Берилиум карбид се распаѓа многу бавно во вода и формира гас метан:
Кај топли концентрирани алкали, реакцијата е многу брза, формирајќи берилати на алкалните метали и метан:
Магнетомоторна сила
Магнетомоторна сила - сила која ја произведува магнетното поле на електромагнетите.
Вообичаен симбол ѝ е Fm, а единица е ампер-намотка, одредена на основа јачината на струјата во една намотка на жицата. Бидејќи ампер-намотката не е единица дефинирана според СИ, често едноставно се користи ампер/метар.
Следната формула ја искажува јачината на магнетомоторната сила:
Јачината на магнетниот тек низ некој материјал зависи од јачината на магнетомоторната сила и релуктансата на материјалот. Тоа може да се искаже со следната равенка:
Примери
= 5 намотки• 2 A = 10 ампер-намотки.
Ако претпоставиме дека релуктансата на магнетното коло \mathcal{R} = 40.000 ампер-намотки/Wb, магнетниот тек низ магнетното коло е:
= = 250 μWb.
Никола Димитровски - Грчето
Никола Димитровски - Грчето ( во —  во ) — македонски револуционер, комунист, борец за слобода на Македонија, учесник во НОВ.
Животопис
Никола потекнувал од работничко семејство. Откако го завршил основното образование тој веднаш се вработил како столар, кај некој скопски мајстор, од каде го засакал резбарскиот занает. Како член на УРС-овите синдикати, тој зел учество во нивните акции како и во демонстрациите организирани на 27 март 1941 година.
Веднаш по окупацијата на земјата се вклучил во оружената борба против окупаторот. Учествувал во диверзантски акции, набавувал експлозив, каписли, бомби, пушки, револвери и друго. Воедно станал постојана врска со Првиот скопски партизански одред.
Бидејки полициските агенти му влегле во трагата, тој се обидел да се префрли во одредот, но истите го препознале и го затвориле. Бил осуден на 15 години затвор. На 28 јуни 1944 година, заедно со заедно со Васил Ивановски, Димитрија Алексовски - Пекар и Перо Ивановски, избегал од затворот Идризово. Веднаш потоа се приклучил на Третата македонска ударна бригада, каде станал заменик на политичкиот комесар на Првиот младински ударен баталјон.
На 28 август 1944 година, учествувал во ослободувањето на околу 300 политички затвореници од завторот во Идризово. Потем учествувал во тешките борби кај Глумово и Крушопек, па во борбите за ослободувањето на Велес и Скопје. Со Бригадата продолжил да ги гони балистичките банди кон населбата Ѓорче Петров, Тетово и натаму, сè до нивното конечно уништување.
Веднаш потоа заминал на Сремскиот фронт. На 12 април 1945 година учествувал во пробивот на фронтот. На 16 април во жестоките битки за Врпоље, бил ранет в нога. По извесно време добил инфекција и починал, во близина на Винковци на 28 април 1945 година, откако му биле извршени неколку операции.
Архивот на Македонија, во 1997 година издаде монографија за Никола Димитровски, а како автор се јавува Стојан Илиќ-Каталенац.
Географ
Географ — научен работник што се занимава со изучување на географијата — наука за природата и општеството на Земјата.
Физичките географи се посветени на изучување на природата, додека пак антропогеографите се занимаваат со општеството. Денес сите географи се користат со географски информациски системи (ГИС) во надлежност на локални, обласни и државни служби како и еколошки организации и градежни претпријатија.
Полиња на изучување
Во географијата постојат две главни полиња на изучување, кои потоа се делат на повеќе помали:
Тариха
Тариха (шпански: Tarija) или Сан Бернардо де ла Фронтера де Тариха (San Bernardo de la Frontera de Tarixa) е град во Боливија. Градот се наоѓа во јужниот дел од земјата е и основан во 1574 година. Тариха е главен град на департманот Тариха, каде е и најголем. Според податоците од 2006 година, Тариха има население од 170,900 жители.
Африкански куп на нации
Африкански куп на нации (француски: Coupe d'Afrique des Nations) — главниот меѓународен фудбалски турнир во Африка. Тој се одржува под покровителство на Африканската фудбалска конфедерација и претставува првенство исто како што е Европското првенство во фудбал. Првото првенство на турнирот било одржано во 1957 година, а од 1968 година тој се одржува на секои две години.
Само три екипи учествувале на Африканскиот куп на нации во 1957 година, и тоа Египет, Судан и Етиопија, а екипата на Јужноафриканска Република била дисквалификуван поради апартхејдот. Подоцна турнирот се проширил и биле воведени квалификации во кои учествуваат речиси сите државни репрезентации од Африка. Во 1998 година за првпат на турнирот учествувале 16 екипи кои биле распределени во четири групи по четири екипи во секоја, а првите две од секоја група продолжуваат во фазата на директните елиминации. Овој формат на турнирот останува непроменет до денес.
Досега вкупно 13 репрезентции го освоиле Африканскиот куп на нации. Египет го држи рекордот со освоени 7 титули, додека Гана и Камерун имаат по 4 титули.
Започнувајќи од 2013 година, турнирот бил преместен за одржување во непарни бројни години за да не се судрира со Светското првенство организирано од ФИФА.
Први првенства
Во јуни 1956 година за време на третиот конгрес на ФИФА во Лисабон била основана Африканска фудбалска конфедерација. Веднаш се родиле планови за организирање на континентално фудбалско првенство. Првото се случило во февруари 1957 година, кога во Картум се одржало првото издание на Африканскиот куп на нации. Првичната идеја била да учествуваат четирите земји основачи на ЦАФ - Египет, Етиопија, Јужноафриканска Република и Судан, но Јужноафриканците одбиле да испратат тим составен и од бели, и од обоени играчи. Тоа довело до дисквалификација на тимот од турнирот и нивно исклучувањето од Африканската фудбалска конфедерација. До враќањето во конфедерацијата во 1992 година, Јужноафриканска Република не учествувала во никакви меѓународни првенства на африканскиот континент. На овој начин првиот турнир поминал со учество на три екипи и вклучувало само на два натпревари, а Етиопија, која требало да биде противник на Јужноафриканска Република во полуфиналната средба, се пласирала директно во финалето. Египет станал првиот шампион на Африка, откако го победил Судан во полуфиналето и Етиопија во финалниот натпревар.
Две години подоцна истите три екипи зеле учество во второто издание на Купот на африканските нации во Египет. Тимот на домаќините успеал да ја одбрани титулата, победувајќи го овој пат Судан во решавачкиот натпревар. На турнирот во 1962 година во Адис Абеба дебитирале репрезентациите на Тунис и Уганда. Шампион на ова првенство станала репрезентацијата на Етиопија, која го победила Египет во финалето по продолжение, не дозволувајќи им на Египќаните да добијат трета последователна титула.
Во 1963 година Гана учествувала за првпат како домаќин на турнирот и успеала да го освои по убедливата победа над Судан во финалето. Во следната деценија Гана се етаблирала како главна фудбалска сила во Африка, успевајќи да го повтори својот успех две години подоцна на првенството во Тунис, на тој начин да го израмни постигнувањето на Египет од две титули, а на следните две изданија на турнирот стигнала до финалниот натпревар. На првенството во 1965 година било воведено ново правило со цел забрзување на развојот на африканскиот фудбал: секој тим може да пушта на теренот не повеќе од двајца играчи, по потекло од неафрикански земји.
На Купот на африканските нации во 1968 година биле направени две групи со по четири екипи, од кои првите два се квалификувале за полуфиналето. Овој формат на турнирот се задржал до 1982 година. Демократска Република Конго освоил својата прва титула, победувајќи ја Гана во решавачкиот натпревар, а две години подоцна екипата на Судан го кренал трофејот по победата повторно над Гана. Играчот на Брегот на Слоновата Коска, напаѓачот Лоран Поку станал прв стрелец на овие две првенства односно со шест и осум гола, а неговите вкупно 14 голови како рекорд биле надминати дури во 2008 година.
70-те години
Шест различни репрезентациите го освоиле првенството од 1970 до 1980 година - Судан, Република Конго, Заир, Мароко, Гана и Нигерија. Втората титула на Заир од турнирот во 1974 година (пред тоа тимот освоил првенството еднаш под името Демократска Република Конго) бил постигнат по успехот против Замбија во финалето. За прв и единствен пат во историјата на турнирот финалниот натпревар требало да се разиграван, откако првата средба меѓу двете репрезентации завршил нерешено 2-2 по продолженија. Поради тоа бил одржан уште еден натпревар на кој како победник бил Заир со 2-0. Напаѓачот Муламба Ндаје ги дал сите четири голови за репрезентацијата на Заир во овие два натпревари. Тој станал и голгетер на турнирот со вкупно девет погодоци, што е рекорд за едно издание на Купот на африканските нации. Мароко го освоил трофејот во 1976 година во Етиопија, а Гана го напправила по третпат во 1978 година, станувајќи првата нација со три титули. Во 1980 година Нигерија била домаќин на првенството и го победила на Алжир во финалето, станувајќи осмата репрезентација со триумф од Купот на африканските нации.
80-те години
Гана се вратила на врвот освојувајќи го првенството во Либија во 1982 година. Правилото за најмногу двајца „странци“ во еден тим била укинета, бидејќи веќе голем дел од африканските фудбалери играле во европски клубови, и составите биле значително подобрени. Домаќините од Либија ја победиле Гана во натпреварот на откриванито на турнирот, но истите две екипи се сретнале и во финалето, но овој пат репрезентацијата на Гана победила 7-6 по изведувањето на пенали. Победник во Купот на африканските нации во 1984 година била репрезентацијата на Камерун, која победувајќи ја Нигерија, го освоил турнирот за првпат, а потоа успеала да стигне до финалните средби на следните две изданија, губејќи го првото од Египет и второто од Нигерија. Две години подоцна Нигеријците одиграле трето финале во рамките на четири изданија на првенството, но изгубиле од домаќинот Алжир.
90-те години
Во 1992 година во списокот на победници се појавило ново име - репрезентацијата на Брегот на Слоновата Коска. За првпат Купот на африканските нации се одржал во Сенегал, а бројот на учесниците бил зголемен до 12 репрезентации поради зголемениот број на земјите кои сакале да земат учество во квалификациите. Брегот на Слоновата Коска го освоил турнирот победувајќи ја Гана во финалето по изведувањето на пенали со 11-10. Репрезентацијата успеала да не дозволи да прими ниту еден гол од игра за време во петте средби од турнирот.
Во април 1993 година Замбија доживеала трагедија откако се урнал авионот со кој репрезентацијата на земјата патувала за Сенегал, за да го одигра квалификацискиот натпревар за Светското првенство во САД. Во авионската несреќа починале сите 30 патници, вклучувајќи 18 фудбалери. Но неколку играчи кои настапувале во Европа, не биле во авионот за време на трагедијата. Тие станале основа на создавањето на новиот тим кој успеал да стигне до финалето на Купот на африканските нации во 1994 година во Тунис. Таму Замбија била поразена од Нигерија, за која ова било четврто финале за последните десет години.
Јубилејното дваесетто издание на Купот на африканските нации се одржало во Јужноафриканска Република во 1996 година. Ова било прво учество на домаќините на турнирот, откако била укината долгогодишната забрана за учество поради падот на апартхејдот и неуспешниот обид за пласман на првенството две години порано. На ова првенство учествувале 16 репрезентации од по четири групи, но во 1996 година тие биле 15 поради одбивањето на Нигерија да учествува во последен момент. Јужноафриканците го освоиле ова издание на турнирот и повторно стигнале на финалната средба две години подоцна, но таму биле поразени од составот на Египет, кој на тој начин стигнал до својата четврта титула, израмнувајќи се со Гана.
21 век
Првенството во 2000 година било првото што било организирано од две земји - Гана и Нигерија. На ова првенство победник била репрезентацијата на Камерун, која успеала да го повтори успехот на следното издание. Во првенствата во 2004 и 2006 година шампиони станале домашните репрезентации. Во првиот случај тоа бил Тунис, кој до тој момент го немал освоено ниту еднаш турнирот, а во вториот - Египет, за кој ова била рекордна петта титула.