cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eazy-E
Ruthless Records, N.W.A и Eazy-Duz-It (1987-1991)
Во 1987 г., искористувајки ги парите кои ги собрал од продавање дрога, Изи заедно со Џери Хелер ја основале издавачката куќа „Рутлес Рекордс“ (Ruthless Records). Кога ќе се придружат Д-р Дре и Ајс Кјуб на Рутлес, Изи заедно со нив ја формира групата N.W.A. Подоцна дошле Ди-Џеј Јела и Арабски Принц. Во овј период, Рутлес го издава албумот N.W.A and the Posse во 1987, а подоцна најуспешниот албум Straight Outta Compton во 1988. Еден месец подоцна, Изи го издава својот прв соло албум „Eazy-Duz-It“. Албумот се продал во 2 милиони копии, кој ја добил титулата „double platinum album“. Во овој албум биле сингловите We Want Eazy и Eazy-Er Said Than Dunn. Приота му помагале и останатите членови на N.W.A, пример текстовите му ги пишувал Ајс Кјуб.
Крај на N.W.A. и конфликт со Д-р Дре (1991-1994)
Недоразбирања околу парите предивикале да N.W.A се распадне во 1991 година. Другите членови мислеле дека Изи и и Џери Хелер крадат пари од групата. Ајс Кјуб прв ја напуштил групата како последица од тоа, и ја напишал песната No Vaseline, во која ги навредува N.W.A. Подоцна, поради истата причина, Д-р Дре ја напуштил групата и ќе ја основа издавачката куќа Death Row Records. Оттогаш Изи-И и Д-р Дре почнале да пишуваат песни во кои се навредуваат еден кон друг. Најпознати такви се Real Mothafucking G's на Изи-И и Fuck Wit Dre Day на Д-р Дре.
Болест и смрт (1995)
На 16 март 1995, Изи отишол во болницата „Седарс Синаи Медикал Центар“ во Лос Анџелес. Тој мислел дек аима астма, а всушност бил болен од ХИВ вирус. Тој наскоро им кажал на обожавателите дека е болен. На 26 март 1995, во околу 6:35 часот по тихоокеанско време, Изи починал. Тој имал 31 година. Истата недела пред да умре, тој се смирил со Д-р Дре и Ајс Кјуб и за последен пат се упатил кон своите обожаватели.
NGC 6151
NGC 6151 — астеризам во соѕвездието Рајска Птица, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 29 јуни 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6151 е од видот *Grp. NGC 6151 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 38 м 24,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -73° 15' 7".
Други поделби
Проучување на NGC 6151 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 468; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9286. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Црква „Св. Илија“ - Челопеци
Свети Илија — главна селска црква во кичевското село Челопеци, Македонија.
Црквата се наоѓа над самото село и преовладува со својата камбанарија, на која е издигнат крст. Околу црквата се сместени и селските гробишта.
Местоположба
Црквата се наоѓа во горниот дел на селото.
Историја
Црквата била започната со изградба во 1861 година, иако според истражувањето на Јован Трифуноски се тврди дека била подигната во 1880 година на местото на постара црква. Градењето било помогнато од тогашниот сопственик на чифликот Мијалче, Влав од Крушево.
Во 1910 година била обновена на иницијатива на селаните.
Брег кај Литија
Брег кај Литија (словенечки: Breg pri Litiji) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Виљануева дел Фресно
Виљануева дел Фресно — град во покраината Бадахос, Екстремадура, Шпанија.
Виљануева дел Фресно е најјужниот град во округот Оливенса и еден од најбликите градови до границата со Португалија, со која има значајна трговска размена.
Историја
Луѓето се населиле во долината Гвадијана уште од праисториски времиња, односно откриени се остатоци од неолитот и палеолитот. Најважниот археолошки остаток е примитивна најверојатно исламска населба позната како Кунко, сместен меѓу Рибеира де Кункос и реката Гвадијана. Најверојатно, претходните населби се под оваа населба.
Областа била освоена во периодот на Реконкистата, и подоцна за време на португалската борба за независност од Шпанија, во кој период градот бил наречен „Вила Нова де Португал.“ Кон крајот на век, градот бил дел од поседите на Темпларите, сè до моментот кога папата го распуштил Редот на темпларите во 1312 година. Во 1332 година, кралот Алфонзо XI на својот мајордомо, Мартин Фернадес Портокареро, му доделли земјиште во околината на градот. Се оженил со ќерката на друг аристократ, и нивните потомци станале познати како лордови на Могер и Виљануева дел Фресно. Семејството Портокареро станало едно од најпознатите семејства во шпанија и во 1530 година Карло V го именувал за маркиз на Виљануева дел Фресно, Хуан Портокареро. Семејството служело и во колониите и биле познати војводи во Шпанија. Кастилијанските владетели му ја признавале независноста на градот. Кулата на верноста била доградена на замокот во периодот на век, за да се осигура безбедноста на градот во тој дел од границата. Португалците го нападнале градот во неколку наврати, од кои повеќето биле одбиени. Во 1643 година, португалската армија под водство на Матијас Албакеркски го заземала градот и замокот по долгата опсада, по што во 1646 година биле разрушени за време на Португалската борба за независност.
Обновата започнала 25 години подоцна, по потпишувањето на Лисабонскиот договор. Новиот град бил изграден на другата страна на ридот од првичната населба и како и соседниот град Челан, поголемиот дел од населението биле португалци. Новоизградениот град бил осмислен да има широки улици и садници кои опстоиле до денес.
Архитектура и знаменитости
Останати се само рушевините од тврдината која на градот му ја давала стратешката важност. Областа меѓу стоечките ѕидови е претворена во амфитеатар. Оваа тврдина била изградена во век со цврсто ограден обем и крепост со високи кули, но била уништена два века подоцна.
Градот во век имал многу традиционални, двокатни куќи, особено на улиците Хиларио Лопез, Нуева, Сан Хуанито, Протокареро, Сан Хинес и Светиот Дух. Некои од фасадите се украсени со одрини, порти и балкони. Плоштадот Шпанија е тредиционалниот центар на градот, каде се наоѓа и историската градска куќа и црква. Плоштадот се одликува со пространост и отвореност. Други поважни историски знаменитости се столбот дел Конде и де ла Мора, трите хермити, остатоците од аквадуктот во близина на поранешниот манастир Пресвета Богородица и обновената средновековна тврдина и мостот од век на патот кон блиското село Алкончел.
Во околината на општината е земјоделската задруга „Планинска и низинска коза“ која се простира на површина од 2.688 хектари, површина експроприрана од советот на Екстремадура од Војвотката на Алба и отстапена на граѓаните од блискиот град Захинос.
Храна
Обласната гастрономија се состои од ибериска шунка, јагнешко и зајачко месо. Во полињата во близина на Виљануева дел Фресно се собираат диви јадливи печурки, меѓу кои се сончарката, приземната мувоморка и летниот вргањ.
Јасшаг
Историја
Во античкото време, оваа подрачје го населувал друг ирански народ познат како Јазиги. После пропаѓањето на Кралството Аланија на Кавказ во 13 век, дел од Аланите (познат под името Јаси) се преселил на запад и се населил во Кралството Унгарија. Тие го сочувале својот јазик сè до 15 век, но со време се асимилирале во Унгарци. Го сочувале, меѓутоа, својот јашки идентитет и регионална аутономија. Сè до османското освојувње на регијата во 16 век, Јасшаг бил автономна територија во рамки на Унгарија. По протерувањето на Османлиите од оваа подрачје кон крајот на 17 век, автономијата на Јасшаг е обновена. Регионот го задржал автономниот статус сè до 1876 година, кога станува дел од жупанијата Јас-Наѓкун-Солнок.
Стефан Ацковски
Стефан Ацковски (роден на 27 мај 1998 г.) — Македонски атлетичар кој се натпреварува во фрлање копје.
Во 2021 година учествуваше на Европски куп во фрлачки дисциплини во Сплит каде што фрлил 50,78м.
Во 2021 исто така има учествувано на Европско атлетско тимско првенство 3-та лига каде што фрлил 59,80м и го освои 9-то место.
Неговиот личен резултат изнесува 61,99метри кој што го фрли во 2021година во Скопје.
Левко Стојаноски
Животопис
Потекнувал од селско сиромашно семејство кое се занимавало со земјоделие. Не можејќи да ја поднесе окупаторската власт, се определил за борба против фашистичкиот окупатор. Како младинец, преку воспитните групи од селото станал член на СКОЈ. Активно го помагал народно ослободителното движење во текот на 1942 година, а во летото 1943 година заминал партизан во Кичевско-мавровскиот партизански одред. Во септември 1943 година, од слободно Кичево, заедно со комесарот Мирко Милески, заминал да ја брани слободната територија на Буковиќ каде загинал во борбата со германците и балистите на 1 октомври 1943 година.
Тајстунген
Тајстунген (Teistungen) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија.
Сегашно време
Сегашното време (презент) е глаголско време кое се користи за изразување на:
Речиси сите индоевропски јазици имаат два типа на сегашно време: сегашно исказно (на исказен начин или „индикатив“) и сегашно погодбено (погодбен начин).
Македонско сегашно време
Кај македонскиот јазик, сегашното време на несвршените глаголи може да се користи и како сегашно несвршено. Конјугација:
Англиско сегашно време
Кај англискиот јазик, сегашното време се дели на следниве облици:
Шпанско сегашно време
Кај шпанскиот јазик, сегашното време е речиси идентично на македонското. Конјугација:
Француско сегашно време
Кај францускиот јазик, сегашното време е речиси идентично на македонското. Конјугација:
За изразување на сегашно несвршено време, често се користат изрази како „en train de“ или „en cours de“.
Jean est en train de manger. Жан јаде, Жан е во сред јадење.
On est en train de chercher un nouvel appartement. Бараме нов стан, ние сме во процес на наоѓање на нов стан.
Германско сегашно време
Кај германскиот јазик сегашното време се обликува слично. Меѓутоа не постои сегашно несвршено време. Конјугација:
Италијанско сегашно време
Кај италијанскиот јазик, сегашното време е речиси идентично на македонското. Конјугација:
Португалско сегашно време
Кај португалскиот јазик, сегашното време е речиси идентично на македонското. Конјугација:
Латинско сегашно време
Кај латинскиот јазик, сегашното време се преведува како несвршено или просто. Конјугација:
Бугарско сегашно време
Кај бугарскиот јазик, сегашното време на несвршените глаголи е идентично на ангиското обично минато време и може да се користи и како сегашно и сегашно несвршено. Конјугација:
Кадија
Кадија — судија во муслиманскиот свет, кој суди според шеријатот - исламскиот верски закон. Бидејќи исламот не прави разлика помеѓу духовниот живот и материјалната реалност, кадиите можат да се справат со сите правни проблеми на муслиманите.
Историја
Кадија за прв пат се појавува за време на Омејадите, кога бил секретар на гувернерот. Улогата на кадија била многу важна на почетокот на исламот и обликувањето на исламското верско право - шеријатот.
На островот Мајот, еден од Коморските Острови, титулата кадија ја имал Умар, кој - откако го освоил овој остров и го припоил кон Султанатот на Коморските Острови - владеел со островот од 19 ноември 1835 до 1836 година.
Современо исламско право
Во исламските земји каде што е воспоставена уставна влада, како што е Република Турција каде шеријатот не е основа на правниот систем на земјата, терминот кадија сè уште се користи за судии. Во земјите каде што е создаден хибриден правен систем, како што е Египет, кадиите се главни за решавање на споровите околу одделното и кривичното право. Во некои исламски земји, каде што позицијата на кадија е сведена на одговорност само за сослушување сведоци или дури е укината во процесот на приближување кон западниот модел, позицијата на кадија се обновува.
Кога станува збор за построги пресуди, одлуките на кадијата мора да бидат одобрени од муфтијата, особено во случаите кога е донесена пресуда со највисока казна, за да се осигура дека пресудата е во согласност со исламскиот закон.
Во Турција, кадиите ги назначува голем емир (veliyu l-emr). Како резултат на реформистичките движења, државните судови ги заменија кадиите кои некогаш имаа широки одговорности.
Жените како кадии
Жените кадии се многу редок случај во историјата. Иако улогата на кадија традиционално била ограничена на мажи, во последните години некои жени биле назначени на позицијата кадија. Две жени станале кадии во 2009 година; тие беа назначени од Палестинската Самоуправа на Западниот Брег. Во Малезија, во 2010 година, две жени исто така станале кадии. Сепак, одлучено е дека како жени можат да судат само во случаи на притвор, алиментација и заеднички имотни прашања, а не во случаи на криминал или развод кои всушност го сочинуваат најголемиот дел од работата на кадијата. Индонезија има дури 100 жени кадии.
Влијание
Алкалди (alcalde), шпанскиот израз за градоначалник, доаѓа од арапскиот поим што значи кадија.
386 п.н.е.
386 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 386. година пред новата ера, 386. од првиот милениум п.н.е., 86. од 4 век п.н.е. и седма од 380-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 386 година се протега во 2250 и 2251, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2310 и 2311 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 157. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1038 и 1037 исламска година пред хиџра.
Општини во Грција
Општини во Грција (δήμοι дими; едн. δήμος, димос) — најмали административни единици во државата. Со реформите по законот „Каликратис“, на сила од 2011 г., во земјата има 325 општини. Најкрупна единица во Грција се областите (13 на број), кои пак се делат на вкупно 74 окрузи (или обласни единици). Секој округ е составен од општини. Пред реформите од 2011 г. бројот на општините бил значително поголем. Денешните општини се поделени на општински заедници/единици (δημοτικές κοινότητες, димотикес кинотитес) или на месни заедници/единици (τοπικές κοινότητες, топикес кинотитес).
Уставни подредби за општините и заедниците
Член 102 од Уставот на Грција ги одредува надлежностите на општините и заедниците и нивната поврзаност со државната власт:
Дадилката Мекфи
Дадилката Мекфи (англиски: Nanny McPhee) - американско, британско-француски филм од 2005 година, во режија на Кирк Џонс. Филмот е снимен според книгата „Дадилката Матилда“ (Nurse Matilda), а сценариото го напишале Ема Томпсон и Кристијана Бранд. Главните улоги ги толкуваат: Ема Томпсон, Колин Фирт, Селија Имри и Кели Мекдоналд.
Содржина
По смртта на сопругата, Седрик Браун (го игра Фирт) мора да се грижи за децата, кои се многу непослушни. Тој ја ангажира дадилката Мекфи (ја игра Томпсон), но не знае дека таа има волшебни способности. Постепено, таа успева да ги научи децата на убаво воспитување. Тетката на Седрик го условува да се ожени, како услов и понатаму да продолжи да го финансира. Против својата волја, тој ѝ нуди брак на вдовицата Квикли (ја игра Имри), но децата се здружуваат и успеваат да ја уништат свадбата, а Седрик се оженува со својата слугинка, убавата Еванџелин (ја игра Мекдоналд). Со тоа, дадилката Мекфи ја завршува својата задача и си заминува.
Тренко Стојаноски
Тренко Јошев Стојаноски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
По завршувањето на основното училиште, ја чувал стоката. Во Народноослободителната војска на Македонија стапил во летото 1943 година во Групата баталјони. Додека Бригадата била во Егејска Македонија, тој останал во своето село, а во 1944 година повторно бил со партизаните во единиците на Шестата македонска бригада. Учествувал во борбите за ослободувањето на Крушево, а во борбите на Сува Гора бил ранет и пренесен на лекување во болницата во селото Модриште каде што ѝ починал.
Цитра
Унгарската цитра е главно мешан типичен инструмент. Без транспозиција, C-m, D, F, Gm-може да се изведат како акорди.
Потеклото
Спротивно на популарното верување, нема веродостојни податоци дека Унгарците го користеле видот цитра познати по народната традиција, а не историските типови на цитрата. Во Gest Hungarorum се споменува цитрата, а анализата на музичките претстави сугерира дека во овој период харфата се нарекувала китара, што е ислично но не исто со цитрата.
Името цитра што се користи денес започнува да се шири во првата половина на 19 век. Во Источните Алпи се развиле од крајот на 18 век до т.н. митенвалди, инструмент со круша во облик на тело. За формалната промена на инструменталното тело, цитрата можела да служи како модел, чие име може да биде индиректно поврзано со цитратот. Во истиот период, во Халеин се појавила цилиндрична форма со дијатонични клешти која се нарекува салцбургски цитерски тип од блискиот град, кој е јасно морфолошки поврзан со популарниот тип цитрин во Трансдунавија.
Инструментот е приближно правоаголен. Должината е околу половина метар. Една од неговите надолжни страни е исправена.
Има два ред од кои надворешниот ред има седум тонови, широки две октави. Во внатрешноста има хроматски звуци. Односот помеѓу двете фази е ист како и црно-белите копчиња на пијаното. Тие можат да бидат поделени во три групи, во зависност од бројот на жици.
Пред 40 до 50 години се користело само заострено пенкало за да се удира по цитрaтa додека се свири.
Фолк песните ја следат аналогијата на седумте, главно модални, мелодии, опишани подолу, во контекст на звукот 'G' или 'C':
NGC 3799
NGC 3799 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3799 се споменува и како UGC 6630, MCG 3-30-37, CGCG 97-47, KCPG 296A, Arp 83, VV 350, KUG 1137+156A.
Откривање
Објектот е откриен на 21 април 1832 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3799 е од видот SBb/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 3799 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 114°.
Други поделби
Проучување на NGC 3799 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36193. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 192; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1438. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1406.
Џамија (Челопеци)
Џамија (Челопеци) — главна селска џамија во селото Челопеци, во Општина Кичево, Македонија.
Местоположба
Џамијата се наоѓа во долниот дел на селото Челопеци.
Фарма (српска ТВ серија)
Фарма била српска верзија на реалити ТВ серијата „Фарма“. шоуто премиерно било прикажувано од 20 септември 2009 до 29 јуни 2016 година на каналот РТВ Пинк, во Црна Гора на Пинк М и во Босна и Херцеговина на Пинк БХ, вкупно 7 сезони. Идејата на шоуто била следната: група познати личности живеат заедно дваесет и четири часа дневно на фарма, што е изолирана од надворешниот свет, посебно од медиумите, како што се весници, телефон, телевизија, интернет, а сите нивни чекори ги следат камери. Учесниците немаат приватност.
Брезница (Костурско)
Географија и местоположба
Селото се наоѓа 43 км југозападно од Лерин и 29 км северно од Костур. Лежи на северното подножје на планината Орлово во областа Корешта, на надморска височина од 880 м. Покрај самото село тече Брезничка Река.
Османлиско време
Во XV век во Брезница по име се евидентирани 104 глави на домаќинства. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника" се вели дека во 1873 г. Брезница (Breznitza) е село во Костурската каза со 145 домаќинства и 380 жители Македонци. Во 1880-тите Стефан Верковиќ наведува 180 семејства.
Фарма (српска ТВ серија)
Учесниците се натпреварувале за шансата да ја освојат главната награда. Секоја недела имало елиминирање на некои од учесниците, а последната личност која ќе останела ја добивала главната награда.
Брезница (Костурско)
Османлиско време
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Брезница имала 620 жители Македонци.
Веќе на почетокот на XX век грчката пропаганда во селото прилично ослабнала, за за сметка на тоа бугарската јакнела. Според грчки податоци, во 1902 г. во селото имало 60 жители под врховенството на Цариградската патријаршија и 40 жители под Бугарската егзархија, а во 1903 г. 65 од првите и 45 од вторите. По Илинденското востание, на почетокот на 1904 г. селото целосно потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Брезница живееле 816 Македонци и 12 Власи, и работело бугарско училиште. Според Георги Константинов Бистрицки Брезница пред Првата балканска војна имака 180 македонски куќи.
Брезница настрадала од нападите на грчките андартски чети во 1905 г.
На почетокот на април 1908 г. турската власт извршила рација за претрес на селото, подложувајќи го населението на измачувања и насилство.
Припојување кон Грција
Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 761 жител. Во 1927 г. грчките власти ја преименувале Брезница во Ватохорион. Пописот од 1928 г. вели дека во имало 605 жители.
Втора светска и Граѓанска војна
За време на Втората светска војна во април 1941 г. Бугарите го заземаат местото, создавајќи чета на паравоената организација „Охрана“. Во 1917-18 г. Боривое Милоевиќ завел 130 македонски куќи.
Брезница многу настрадала во Граѓанскатата војна, па добар дел од населението се иселило во Р. Македонија и источноевропските земји. Покрај тоа, во 1960-тите години селото го зафатил масовен бран на иселување во прекуокеанските земји и затоа денес населението е многу мало во однос на тоа пред Граѓанската војна.
Стопанство
Во селото се одгледуваат разни земјоделски култури и особено квалитетен грав.
Централ парк
Централ парк (Central Park) – единаесеттиот роман на францускиот писател Гијом Мисо, издаден на 27 март 2014 година. Според првите проценки, Мисо, авторот на романот имал продадено повеќе од 74 000 примероци само во првите три дена и вкупно повеќе од 570 000 примероци.
Содржина
Романот се состои од четири дела:
Прв дел: Цврсто поврзани
Втор дел: Болно сеќавање
Трет дел: За крвта и за бесот
Четврти дел: Уништена жена
Изданија на македонски јазик
Во 2015 година, романот бил објавен од издавачката куќа „Топер“. Преводот од француски јазик го направила Сенка Наумовска, лектурата ја извршила Анета Василевска Љубецкиј. Книгата, со обем од 320 страници и со димензии од 20 сантиметри, е испечатена во печатницата „Дата Понс“ во тираж од 1.000 примероци. Каталогизацијата е извршена во НУБ „Св. Климент Охридски“, а книгата ја има меѓународната ознака ISBN 978-608-208-443-5.
Јована Пајиќ
Биографија
Таа е родена на 13 јануари 1989 година во Белград. Завршила Техничко училиште и студирала Психологија на Факултетот за медиуми и комуникации во Белград.
Музичка кариера
Во 2005 година се пријавила на регионалниот музички натпревар - Ѕвездите на Гранд. Таа се пласира во финалето и завршила на петтото место.
Таа го снимила дуетот Југич во 2008 година со пејачот Бојан Томовиќ.
Од ноември 2018 година, таа е членка на српската женска група наречена Министарке (основана во 2013 година), како нивна осма пејачка. На 5 март 2019 година, Министарке ја објавиле песната Сакај ме со Пајиќ како вокалистка и Лапсус бенд (вокалист Емир Аличковиќ).
Приватен живот
Од 2010 година е во врска со Александар Цветковиќ, кој пее за Тропико бенд. Некои медиуми пишувале и дека таа паралелно била во врска со пилотот Миле Матовиќ; Пајиќ го негирала тоа. Со Цветковиќ се вери на почетокот на 2012 година, а се венчаа на 27 ноември 2012 година. Истата година ја добиле ќерката Хелена; во април 2016 година ја добиле ќерката Џина. Во декември 2021 година се развеле.
Боровак кај Полшник
Боровак кај Полшник (словенечки: Borovak pri Polšniku) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Ерсека
Ерсека (албански: Erseka) — град во југоисточна Албанија во округот Колоња. Се наоѓа во подножјето на планината Грамос, блиску до границата со Грција. Според пописот од 2001 година во овој град живееле 5,507 жители. Со надморска висина од 1,050 метри, Ерсека е највисок град во Албанија.
Основан е во 17 век.
Асамати
Асамати — село во Општина Ресен, во областа Долна Преспа, во околината на градот Ресен, сместено во близина на североисточното крајбрежје на Големото Преспанско Езеро.
Потекло на името
Во врска со името на ова село различно е пишувано. Историчарот Стјепан Антолјак исцрпно докажува дека името настанало во век или нешто подоцна од грчкиот збор „асамотос“ што значи по називот на оние кои верувале во „светото тројство“, поправо во Богот - отец без тело, а тоа биле богомилите.
Асамаштани пренесуваат предание дека зборот „асаматос“ значи „еднооки“ и дека нивното село името го добило по ослепената самоилова војска чии делови биле доведени и сместени на повеќе места околу Преспанското Езеро, па и на местото на денешното село Асамати.
Географија и местоположба
Селото е сместено на крајното североисточно крајбрежје од Големото Преспанско Езеро, недалеку од нејзиниот разгранок Гарван, од десната страна на патот Макази-Маркова Нога (македонско-грчка граница), оддалечено 38 километри западно од Битола, во близина на патот Битола - Ресен - Охрид. Сместено е на надморска височина од околу 860 метри. Селото е оддалечено 15 километри од градот Ресен.
Нема податоци ниту други сознанија за преместување на селото. Се пренесува предание дека жителите на ова село водат многу дамнешно потекло од селото Нивици (денес на територијата на Грција). За албанскиот дел од населението се тврди дека е доселен од околината на Корча.
Асамати се граничи со следниве села: со селото Грнчари на север, со Рајца, Курбиново и Претор на исток, со Претор повторно на југ и со селото Езерани и со водите на езерото на запад.
Атарот на Асамати се простира на површина од 190 хектари (околу 1,90 км2) и зафаќа рамничарско земјиште. Од вкупната површина на атарот, 133,8 хектари се обработливо земјиште, 14,8 хектари пасишта, а нема шуми.
Асамати е убаво уредено село од собран тип. Куќите се обновени или новоизградени. Околу нив постојат овошни површини, вкусно оградени и добро уредени дворни места. Селото го вкрстуваат неколку асфалтирани улици. Според поставеноста на куќите и групираноста на семејствата, до педесеттите години на век, селото се делело на две поголеми маала: Кипровска (југоисточниот дел), која ја сочинувале православните, и Рошанлиска (северозападниот дел на селото), која ја сочинувале куќите на муслиманските домаќинства.
Историја
Асамати е старо национално, верско и јазично мешано село во кое отсекогаш сложно живееле православни Македонци и Албанци муслимани. Под различен облик на името (Асмати, Азмати и Асамати) се спомнува во повеќе извори од различни периоди.
Во XIX век, Асамати се наоѓало во Битолската каза, нахија Долна Преспа, во Отоманското Царство.
За време на Илинденското востание одредот на војводата Никола Кокарев заедно со селските чети од Сливница, Курбиново, Претор и Раец го ослободиле Асамати, со што Асамати стана првото ослободено село во Преспа.
До 1912 година, Асамати било под турска власт, а тој склоп и беговски чифлик. Активно се вклучило во подготовките и текот на Илинденското востание, кога целосно било изгорено.
Во Првата балканска војна (ноември 1912), селото се нашло под српска власт, а во текот на Првата светска војна под бугарска окупација. Подоцна, со поместувањето на фронтот, низ селото поминале и војските на Антантата. Во еден период од војната (1916-1918), цивилното население било евакуирано во селата Рајца, Грнчари и Подмочани. Во текот на војната, преторци биле мобилизирани во војските на спротивставените страни.
По завршувањето на Првата светска војна, Асамати повторно се нашло под српска власт. Во ова време, Асамати било во состав на општината Подмочани. Во оваа војна, Асамати било база на пловните единици на Југословенската војска на Преспанското Езеро.
Во 1925 година, селото имало 5 бунари и 1 чешма.
Со своја прва училишна зграда селото се здобило во 1932 година, со задружен дом во 1949 година, со пошта во 1954 година, со систем за наводнување во 1956 година, со електрична енергија во 1959 година, со телевизиски прием во 1965 година, со водовод во 1974 година, со асфалтен пат во 1981 година, со телефонски приклучоци во 1988 година.
Стопанство
Асамаштани главно се занимавале со поледелство, сточарство, рибарство и печалбарство. Во рамкитена поледелството најмногу се произведувало жито (пченица, ’рж, јачмен и пченка), грозје, тутун и зеленчук (пипер, домати, кромид, лук, праз, зелка, компири и грав). Денес, најмногу се произведува овошје (јаболка). Во рамките на сточарството кое денес наполно замрело, најмногу се одгледувале волови, крави, овци и коњи.
Туризам
Поради убавите песочни плажи, по 1960 година на јужната, југозападната и северозападната страна на селото биле изградени повеќе туристички објекти (кампови, викенд-куќи и други објекти). Во Асамати се летувало и во периодот меѓу двете светски војни, посебно по 1935 година.
Население
Во текот на своето постоење, Асамати го бележело следниот демографски развој: во 1568/69 година селото имало 28 семејства (опширен пописен дефтер за казите Горица, Биглишта и Хрупишта); во 1863 година 15 христијански и 3 муслимански куќи (Ј. Хан); во 1889 година, 36 куќи, од кои 12 македонски и 24 помачки и 85 жители Македонци и 105 жители Помаци од машки пол (С. Верковиќ).
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Асамати имало 115 жители, од кои 30 Македонци христијани и 85 Албанци муслимани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Асамати имало 160 жители.
Поради туристичките можности, бројот на население многу не се променил. Така, во 1961 година Асамати броело 221 жител, од кои 106 биле Македонци, 65 Албанци и 49 жители Турци. Во 1994 година, бројот се намалил на 195 жители, од кои 97 биле Албанци, 77 Македонци и 21 Турчин.
Според пописот од 2002 година, во селото Асамати имало 175 жители, од кои 68 Македонци, 81 Албанец и 26 Турци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Асамати:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Денешните асамаштани се потомци на следниве асаматски семејства: а) македонски: Кипревци, Коленковци (Томовци), Љоречани (доселени од Лева Река), Мишевци (доселени од Сливница во 1926 година), Ормановци (Радевци), Ќулумовци (доселени од Претор преку Рајца во 1927 година), Кугревци (доселени од Крани преку Курбиново околу 1800 година); б) албански: Долмачи (доселени од Рашани на чифлик), Митуши (доселени од Орготска - Колоња), Фејзулаху (доселени од Љораси - Колоња) и Шоанку (доселени од Љораси - Колоња).
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1949 година, родови во селото се:
Македонски
Албански
Доселеници: Делмачовци (4 к.) доселени се од Рашани; Фејзуловци (4 к.) доселени се од селото Љораси кај Колоња во јужна Албанија; Муаремовци и Цунговци (1 к.) доселени се од селото Куртес кај Колоња; Бешировци (2 к.) доселени се од Рашани; Метушовци (3 к.) доселени се од селото Орготско кај Колоња; Шуаиповци (2 к.) доселени се од селото Љораси кај Колоња.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Ресен, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Ресен.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Ресен. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Ресен.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Подмочани, во која покрај селото Асамати, се наоѓале и селата Горна Бела Црква, Грнчари, Долна Бела Црква, Езерани, Козјак, Курбиново, Подмочани, Претор и Рајца. Во периодот 1950-1952 година, селото било дел од некогашната Општина Подмочани, во која влегувале селата Асамати, Грнчари, Курбиново, Подмочани, Претор и Рајца.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1656 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 158 гласачи.
NGC 1717
NGC 1717 — леќеста галаксија во соѕвездието Орион, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 15 јануари 1849 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1717 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 1717 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 58 м 44 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 0° 28' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 49°.
Други поделби
Проучување на NGC 1717 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16462. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4737. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 969.
Воиславци
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 796 жители, со што селото се вбројува во средни села во областа на Конче и Радовиш.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во јужниот дел на територијата на Општина Радовиш, чиј атар делумно се издига на источната страна на планината Смрдеш. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 400 метри. Од градот Радовиш е оддалечено 7 километри, додека од магистралата А4 помеѓу Радовиш и Струмица е оддалечено 1,3 километри.
Сместено е под пазувите на планината Смрдеш. Преовладува наизменично средоземна клима, која е погодна за одгледување на разни земјоделски производи.
До селото води асфалтен пат.
Историја
Според бројните археолошки наоѓалишта во близина на селото, може да се потврди дека во атарот на селото постоел живот уште во дамнина.
Стопанство
Во основа, селото има полјоделска функција. Во селото работат продавница и угостителски објекти.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Воиславци живееле 340 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Воиславци имало 400 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, во селото Воиславци живееле 796 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 592 жители, од кои 554 Македонци, 1 останат и 37 лица без податоци.
Родови
Воиславци е македонско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1928 година родови во селото:
Самоуправа и политика
Во век, Воиславци било село во Радовишката каза на Отоманското Царство.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Радовиш.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Ињево, во која покрај селото Воиславци, се наоѓале и селата Бучим, Горна Враштица, Дамјан, Дедино, Долна Враштица, Ињево, Погулево, Сулдурци и Топалница. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната Општина Воиславци, во која влегувале селата Воиславци и Сулдурци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1594 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 634 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 657 гласачи.
Редовни настани
Секоја година на 5 јануари се организира палење на бадникарски оган.
Делвина
Делвина или Делвин (Delvinë, Δελβινιον) — мал град во истоимената област во јужна Албанија, 16 км северозападно од Саранда. Делвина е и седиште на округот Делвина. Делвина изгубила преку една третина од своите жители од 1990, а сега има население од 4.200 жители (проценка од 2004).
Дадилката Мекфи и Големата експлозија
Содржина
Дејството на филмот се случува за време на Втората светска војна. На една селска фарма, Изабел Грин (ја игра Гиленхал) мора самата да се грижи за своите деца, како и за двете богати деца од Лондон, кои се нејзини роднини. Лошиот стрико Фил сака да ја продаде фармата и постојано врши притисок врз Изабел, а таа конечно попушта кога добива писмо дека нејзиниот сопруг-пилот (го игра Мекгрегор) исчезнал за време на една воздушна битка. На почетокот, двете разгалени деца од Лондон се однесуваат лошо, но дадилката Мекфи (ја игра Томпсон) успева да ги научи на убаво однесување. За среќа, благодарение на упорноста на децата и на помошта на дадилката Мекфи, се открива дека таткото останал жив, а лошиот стрико си го добива заслуженото.
Иван Глишиќ
Иван Глишиќ (14.06.1942 година - Пирот, Србија) е шабачки андерграунд писател, интелектуалец, сликар, новинар, панк ер, анархист. Својата мултимедијална работа Иван ја започнал во средината на шеесеттите години, како соработник на младинските весници Шабац: „ Чекор “, „ Колоквиум “ , „ Средби “ , „ Пламен “. . . Познат најпрвин како текстописец на хитовите на популарната музика од седумдесеттите (Дарко Домијан, Јосипа Лисац, Бети Ѓорѓевиќ), Иван е една од најважните икони на тоа движење во поранешна Југославија од појавувањето на панк сцената во средината на 70- тите.
Почетоци
Иван Глишиќ е роден за време на Втората светска војна (Југославија) во Пирот, но 10 години подоцна се преселил со семејството во градот Шабац (Социјалистичка Република Србија). Дедото на Иван (по татко му), Живојин, бил капетан во Балканските војни и во Првата светска војна, па по службена должност бил префрлен од Мачванското село Шеварице во Пирот. Таму загинал бранејќи ја црквата во Пирот од Бугарите. Оттаму, бабата на Иван, неговиот татко, браќата и сестрите останале во Пирот, но таткото на Иван се вратил во Мачва по Втората светска војна, во 1948 година, и во Шабац ги довел Иван, неговит новородени брат и мајка му. Како тинејџер во доцните 1950-ти, тој станал љубител на рокенрол музиката откако ги слушал уметниците на Радио Луксембург како што се Томи Стил, Клиф Ричард и Дрифтери, заеднички извор на информации за југословенската младинска музичка сцена на времето. Најмногу ги сакал анархо рок бендовите како The Who, The Kinks, The Pretty Things, The Animals. Во раните 1960-ти, тој станал обожавател на Битлси и Ролинг Стоунс и страстен колекционер на рокенрол плочи, иако сè уште немал грамофон бидејќи, како што вели во едно интервју, еден Сингл го чинел платата на татко му и лонг плеј плоча две плати. Првиот грамофон го купил во 1964 година заедно со група пријатели од Шабац кои заедно со него биле следбеници на рок субкултурата, во отпад продавале стара хартија и железа, а од тој профит купувале плочи. Ги купувале во Славија и преку огласи во списанието „Ритам“. На почетокот имале несогласувања со локалните власти ( Тогаш рнр бил забранет кај нас, а се што е забрането им е слатко на младите), така што младите рокери добиле Дом за млади. Основан е Клубот на млади творци (прв претседател бил Глишиќ), студентскиот клуб „Татковина“, сликарско-поетската група „Бои и зборови“, биле отворени четири младински списанија, основани рок бендовите „Чивије“, „Слатки лимони“, „Баш челик“. Првите концерти ги одржале Јуниорите и Силуети на Зоран Мишчевиќ. Организирано отишле на првиот фестивал на гитара во Белград. Добиле рок емисија на Радио Подриње кога никој во ЈУ не свирел рок. Родителите ги бркале од дома, учителите во училиштата ги стрижеле на нула, но на почетокот на 70-тите властите на Шабац го претвориле градот во Ју Нешвил, рај за луѓето.
(„Рокенролот, како и религијата, беше непожелен. Училиштата во Шабац строго се придржуваа до тоа. Не ни дозволија да носиме фармерки, ниту „битлси“ и „камени“ фризури, па ни ја шишаа косата, ни дадоа единици за поведение, а најмладите меѓу нас, браќата Владимир и Александар Константиновиќ, иако одлични студенти, беа избркани. од гимназијата Шабац за рокенролот. Тие исто така мораа да се иселат. Меѓутоа, по часовите, можевме слободно да слушаме рокенрол на првите грамофони од работните организации: во Дом за млади, во кината пред почетокот на филмот и, замислете, во Домот на ЈНА. Основавме дури и рнр бендови: „Чивије“, „Црни сенки“, „Свит Лимонс“, „Џаст Стил“. „Лидерите“ Раша Жуниќ, Влада Пинца, Џоле Кекиќ, Љубиша Лолиќ Лолија, Миња Ѓорѓевиќ, па во тоа предничеше Шабац, а не Белград. Само, ние, рокерите на Шабац, бевме претерано 'локал патриоти', не мрднавме од Шабац. Но, рокерите со задоволство ги прифативме од страна. Така, македонскиот бенд „Јуниорс“ и белградските „Силуети“ ги имаа првите концерти во Шабац. За жал, сè уште немаше медиум, немавме магнетофони, касетофони, камери, за сето ова трајно да го снимаме. Останува само приказната.")
Во тие рани години, првото книжевно дело на Глишиќ „Затоа што мајка ми знаеше дека ќе ми се намалат левите елементи“ е напишано во 1968 година, но никој не смеел да го објави затоа што Иван ги опишал настаните во рокенрол во тоа време. Пеца Поповиќ сакал да го објави во изданието на Џубокс од 1975 година. Надлежните реагирале, и го прекинале печатењето  и само половина од едно поглавје се појавило во Џубокс. Книгата конечно е објавена во 1987 година од Слободан Машиќ. Режисерот Желимир Жилник имал намера да го сними филмот „Рокенрол воини“ според таа книга, но војната го попречила тоа.
Текстописец
Во мај 1967 година ја добил првата награда на Југословенскиот филмски институт за сценарио за документарниот филм Млади Југословени 47/67. Иван Глишиќ ја фокусирал својата работа на Загреб и на соработката со бендот Roboti i Weels of fire, басистот Рајмонд Руиќ. Руиќ како композитор, Глишиќ како текстописец ја потресле тогашната Ју рок сцена со нивните хитови во интерпретација на Јосипа Лисац, Дарко Домијан, Далибор Бруно, бендот Тајм. Глишиќ се приклучил и на тимот на Никола Караклајиќ, водител на култната емисија „Вечер со радио“ на Првата програма на Радио Белград. Заедно со Мишо Алексиќ, басист во Рибља Чорба и органистот Лазар Ристовски, тој е автор на химната на ова шоу, а снимил синглови и со младите рок бендови од Белград и Шабац. Бил уредник за рок поезија во Џубокс.
Глишиќ пишувал и за други бендови и пејачи: Рондо, Мудра Сова, Тетрапак, Стари фијакер, Стари Звучи, Дражен Жанко, СОС, Богаљи... го напишал текстот за извонредната „Жубор вода жуборила“, која прва ја испеала Мира. Васиљевиќ со групата „ Ѓердан “, а напишал и текст за Кемал ''Маловчиќ. Сакав да му напишам текст и тој да ни плати за пивото и вечерата. И така беше. Тоа беше Кемал Маловчиќ, а текстот што тогаш му го дадов беше еден од неговите најголеми хитови - Моите очи се две големи солзи. Подоцна, музиката ја компонираше Радослав Граиќ, а снимањето се одвиваше во Дискос, во малиот град Александровац. Така, покажав дека р'н'р и панк воините можат да направат сè, но другите не можат како р'н'р и панк воини''".
Во 1970-тите Југотон му плаќа на Иван Глишиќ од Шабац неделен авионски билет од Белград до Загреб и назад, отворена сметка во кој било од најлуксузните хотели во Загреб и најдобрите датуми за снимање. Секој понеделник до пладне Иван пристигнувал во Загреб, секој петок навечер Иван се враќаше во Шабац. Напишал песна за Лепа Брена и ансамблот Сладок грев „Без љубов нема среќа“.
Класична музика е компонирана на стиховите на Глишиќ: Мирјана Божидар Живковиќ / од книгата Лорка умре од љубов, Слободан Атанацковиќ / од книгата Аз буки вједи, Душан Радиќ / од книгата Свадбарење; стар град Радослав Граиќ / Жубор вода жуборила, и Милутин Поповиќ Захар / Мачвани; рокенрол Михаило Миња Ѓорѓевиќ. ..