cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Венеција ренесансна архитектура
Архитекти и нивните главни згради
Други архитекти активни во раниот период на ренесансата се Џорџо Спавенто (активен од 1489 или порано, д. 1509), и Антонио Абонди, често познат како Скарпањино (починал во 1549 година), кој бил активен од најмалку 1505 година. Сан Себастиано, Венеција, започнато во 1506 година, е рана работа. И двајцата имаат многу владини комисии. Јакопо Сансовино (1486–1570), исто така важен скулптор, бил Фирентинец со успешна кариера во Фиренца, а потоа и во Рим. Тој побегнал во Венеција по катастрофалното Ограбување на Рим во 1527 година и во 1529 година бил назначен за главен архитект и надзорник на имотот (Протомаестро или Прото) кај прокураторите на Сан Марко. Според Манфредо Тафури, неговиот прв проект во Венеција, Палацо Грити, никогаш не бил изграден бидејќи неговите планови, иако брилијантни, се сметале за премногу полни со егзибиционистички новитети; тој не успеал да ја сфати идеологијата на трезвената и воздржана величественост што ја барале венецијанските патрици. Сепак, неговиот план да ги стабилизирал куполите на Сан Марко, кои долго време правеле неволји, со обвиткување железни ленти околу нив, „ја направил неговата репутација“. Набргу тој нашол стил кој ги задоволил венецијанските патрони и бил „дефинитивен за целата понатамошна историја на венецијанската архитектура“. Тој го создал изгледот на голем дел од областа околу плоштадот Сан Марко надвор од самата базилика Сан Марко, дизајнирајќи ја Библиотека Маркијан (1537 наваму) и нане или „Зека“ на Пјацета ди Сан Марко. Неговите палаци вклучуваат Аголна палата на Ка' Гранде (1532 па натаму) и Палатата Долфин Манин од 1536 година
Библиотека Маркијан се смета за негово „несомнено ремек дело“ и клучно дело во венецијанската ренесансна архитектура. Паладио, кој ја видел како се гради, ја нарекол „веројатно најбогатата некогаш изградена од времето на античките до сега“, а Фредерик Харт ја опишал како „сигурно една од најзадоволувачките градби во италијанската архитектонска историја“. Има исклучително истакнато место, со долгата фасада свртена кон Дуждовата палата преку Плоштад Свети Марко, а пократките страни свртени кон лагуната и плоштадот Сан Марко. Микеле Санмикели (1484–1559) од Верона во тераферма, тренирал понатаму на југ, а по враќањето во Верона во 1527 година бил ангажиран од државата како воен архитект. Поголемиот дел од неговата работа биле утврдувања и воени или поморски градби околу венецијанските територии, особено во Верона, но изградил и голем број палати кои се многу оригинални и ја воведуваат венецијанската архитектура во маниризам. Неговата работа во Верона претставува група згради кои го дефинираат градот на начин споредлив со Паладио во Палатата Бевилакуа во Верона (започната 1529) е најпознатата од нив. Главниот архитект на подоцнежната венецијанска ренесанса бил Андреа Паладио (1508–1580), кој исто така бил клучна фигура во подоцнежната италијанска ренесансна архитектура и нејзиниот најважен писател за архитектура. Но, освен двете големи цркви Сан Џорџо Маџоре (1566 г.) и Ил Реденторе (1577 г.), тој дизајнирал релативно малку во самиот град, поради повеќе причини. Тој дизајнирал многу вили во Венето, во Виченца и низа познати селски куќи, релативно мали во споредба со некои појужни, за венецијанската елита. Стилот на Паладио подоцна бил развиен во паладиската архитектура и на Британија и на американските колонии, и неговиот венецијански прозорец, со централен заоблен врв, земал многу венецијански елемент низ целиот свет. Светското наследство на градот Виченца и Паладијанските вили на Венето вклучува 23 згради во градот и 24 вили во село.
Таканаречената базилика Паладијана во Виченца, започната во 1549 година, е серија фасади со лоѓи кои ја обвиткуваат големата готска јавна сала на градот, користени за цели како што се правните судови, каде за прв пат се појавува неговата елаборирана верзија на венецијанскиот прозорец; ова се нарекува паладијански прозорец или „паладиски мотив“. Овде се појавува на двата ката, што е поретко кога е копирано. Зградата се потпира на Библиотеката Марчиана во Сансовино, но е „построго архитектонска, помалку зависна од скулптурата и во исто време пофлексибилна“. Во Палацо Киерикати, започнат во 1551 година, повторно има два ката лоѓи, но фасадата е поделена вертикално на три дела со унапредување на горниот кат во центарот. Винченцо Скамоци (1548–1616) од Виченца се преселил во Венеција само во 1581 година, годината по смртта на Паладио. Тој го дизајнирал Новото обвинителство на плоштадот Сан Марко и завршил многу проекти што Паладио ги оставил нецелосни. Неговиот ученик Балдасаре Лонгена (1598–1682), кој бил за промена роден во градот, за возврат ги завршил проектите на Скамоци и, додека тој вовел целосна барокна архитектура во Венеција, многу згради, особено палати, продолжиле да развиваат барок форма на венецијанскиот ренесансен стил.
Венецијански книги за архитектура
Венеција била главен европски центар за целокупното печатење на книги и станал главен центар за архитектонско издаваштво. Витрувиј е единствениот значаен класичен писател за архитектура што преживеал, а неговото дело De architectura било внимателно проучувано од сите ренесансни архитекти. Иако латинскиот текст бил отпечатен претходно, првото издание илустрирано со дрворез било произведено од Фра Џовани Џокондо во Венеција во 1511 година; тој го дизајнирал Фондако деи Тедески во 1505–08.
Во Венеција биле објавени и „Седумте книги“ или Tutte l'opere d'architettura et prospetiva на Себастиано Серлио (1475–1554), во неколку тома од 1537 година наваму. Работел во градот како архитект, но оставил малку трага. Тие исто така биле во голема мера илустрирани и станале суштинско читање, и брзо биле копирани и преведени низ Европа. Патрицискиот хуманист, свештеник и венецијански дипломат Даниеле Барбаро бил покровител на Паладио (Вила Барбаро), а Паладио го илустрирал неговиот италијански превод на Витрувиј (1556). Сопствениот I quattro libri dell'architettura (1570) на Паладио, илустриран од него, повторно имало огромно влијание низ Европа.
Главната книга на Винченцо Скамоци L'Idea dell'Architettura Universale била објавена во 1615 година и во суштина се навраќа на Паладио; бил влијателен во ширењето на паладијанизмот.
Надворешни слики
Значителен број секуларни згради имале слики на надворешни ѕидови, обично на фасадата. Овие понекогаш биле од големи уметници, но тие практично сите исчезнале сега. Неколку многу избледени фрагменти од фреските од околу 1508 година од Џорџоне и Тицијан, спомнати од Вазари, подоцна биле отстранети и сега се наоѓаат во Ка'Д'Оро. Џорџоне го насликал и влезниот хол на Ка' Вендрамин Калерги.
Византиска преродба
Венеција немала историја како античка римска населба, која била основана на брегови од кал во венецијанската лагуна по падот на Римската империја. Венецијанците сакале да тврдат дека недостатокот на каква било паганска контаминација во нивната историја давала посебен „чист, легитимен и неизвалкан“ квалитет на нивното христијанство. Но, историјата на градот долго време била тесно поврзана со Византиската империја, а референците за византиската архитектура се сметале за блиски со етосот на идентитетот на градот. Ова може да се види во внатрешноста на Сан Салвадор, на кој работеле неколку архитекти. Започната во 1508 година, набргу по базиликата Свети Петар во Рим, меѓу другото, оваа голема црква со внатрешност базирана на грчки крстови претставувал венецијански одговор на римскиот преродба.
Црква „Св. Петка“ - Рапеш
'''Св. Петка и св. Димитриј''' – главна селска црква во селото Рапеш.
Местоположба
Црквата се наоѓа во северниот дел од селото.
Историја
Црквата била изградена во 1860 година, но во 1918 година бил гранатиран и разрушен, па повторно бил изграден во 1919 година.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна којашто е украсена со слепи ниши. Главниот влез се наоѓа на западната страна, а над него има ниша со фреска во лоша состојба на којашто е претставена Света Петка. Црквата има и спореден влез на јужната страна над којшто има ниша со фреска во лоша состојба на којашто е претставен Свети Димитрија Солунски. Објектот е граден од камен и е покриен со кров од ќерамиди.
Дворот на црквата е ограден со камена ограда и во него се сместени селските гробишта, помошен објект изграден од камен и камбанаријата. Камбанаријата има примитивен облик и претставува метална конструкција од две вкрстени правоаголни шипки во чијашто точка на спојување со синџир е врзано ѕвоното.
Френки де Јонг
Френки де Јонг (роден на 12 мај 1997 година) — холандски професионален фудбалер кој настапува за Барселона. Младински производ на Вилем II, де Јонг го поминал целиот систем на младинските категории на клубот. На 10 мај 2015 година, де Јонг го направил своето деби во Ердивисе против АДО Ден Хаг, заменувајќи го Терел Ондан во победата од 1-0 за домаќините.
Барселона
На 23 јануари 2019 година, шпанскиот клуб Барселона го објавила потпишувањето петгодишниот договор на де Јонг кој стапил на сила на 1 јули 2019 година, за пријавен надомест од 75 милиони евра.
Џоја Бруно
Џоја Бруно (родена Кармен Џоја Бруно, 11 јуни 1963 година понекогаш професионално позната само како Џоја) е американска популарна музичка пејачка со италијанско потекло, најпозната како член на вокалната група Експозе. Во септември 2006 година, Бруно привремено ја прекинала турнејата како соло уметник.
Личен живот
Бруно била мажена и разведена два пати. Од првиот брак, со Џозеф Пасторе, таа ја има ќерката Бријана Пасторе, која е родена во 1988 година. Во јануари 2006 година, Џоја призна дека е бисексуалка.
Карл Бенц
Во 1885, германскиот машински инженер, Карл Бенц го дизајнираше и го изгради првиот практичен автомобил којшто ќе биде движен од мотор со внатрешно согорување. На 29 јануари 1886, Бенц го направи првиот патент DRP No. 37435 за моторно возило на погон на бензин. Тоа било составено од три тркала. Бенц ја направил својата прва кола на четири тркала во 1891 година. Benz&Company, компанијата основана од пронаоѓачот, до 1900 година стана најголемата светска компанија за производство на автомобили.
Животопис
Карл Фридрих Бенц е роден 1844 година во Баден Мелбург, Германија (сега дел од Карлсруе). Тој е син на машиновозач. Бенц го посетувал граматичкото училиште во Карлсруе и подоцна се запишал на Политехничкиот универзитет во Карлсруе. Во 1871 тој ја отворил својата прва компанија со партнерот Аугуст Ритер, која го имала името „Iron Foundry and Machine Shop“, која била снабдувач за градежни материјали.
Бенц ја започнал својата работа на двотактниот мотор, со надеж да пронајде начин за финансиски приход. Тој го добил својот прв патент во 1879 година. Во 1883, тој ја основа Benz & Company за да произведува индустриски машини во Манхајм, Германија. Тој ја дизајнира „моторната кочија“ со четворо-тактен мотор (заснован на патентот на Николас Ото). Бенц го дизајнира својот мотор (958cc, 0.75 hp) и каросеријата за возило на три тркала со електрично запалување (свеќици), диференцијал и ладење со вода. Автомобилот за првпат бил возен по улиците на Манхајм во 1885 година. На 29 јануари 1886 година го добива патентот за автомобил со погон на бензин (DRP 37435) и во јули и истата година го пушта својот автомобил во продажба.
Во 1903, Карл Бенц се пензионира. Неговите дизајни се надминати од срана на Готлиб Дајмлер. Тој од 1926 година па сè до неговата смрт работи како член на надзорниот одбор во претпријатието Daimler-Benz AG.
Во 1872 година се венча со Берта Рингер, која игра активна улога во неговото претпријатие. Со нејзе имаат пет деца. Неговиот живот завршува во 1929 година.
Географија на Турција
Турција е трансконтинентална азиско-европска држава. Азискиот дел на Турција со површина од 755,688 км2 (околу 97%) е одделена од европска турција со протоците Босфор, Дарданели и Мраморно Море. Европскиот дел на Турција е околу 23,764 (или 3 %) од вкупната површина на Турција и ја зафаќа територијата на Тракија. Територијата на Турција во должина е долга околу 1.600 километри а широка 800 километри. Во светски рамки, Турција е 37 земја според територија. На север, Турција излегува на Црно Море, на запад ислегува на Егејско Море и Мраморно Море а додека на југ излегува на Средоземно Море. На исток се граничи со Грузија, Ерменија и Иран. Европскиот дел на Турција излегува на три мориња: североисток на Црно Море, исток на Мраморно Море и југ на Егејско Море. На север се граничи со Бугарија а на запад со Грција. Цела Турција е планинска земја со поголем број на езера и со континентална и средоземна клима. Најголеми реки се Тигар и Еуфрат а додека најголемо езеро е Ван Езеро. Највисок врв во Турција е Арарат со 5.165 метри.
Аурелиу Чокој
Аурелиу Чокој (роден на 5 јуни 1968, Кишинев) — молдавски дипломат, кој служеше како вршител на должноста премиер на Молдавија од 31 декември 2020 година и како министер за надворешни работи од 9 ноември 2020 година. Тој исто така служел како министер за надворешни работи во 2019 година и пред тоа како амбасадор во Германија, Данска, Кина и САД.
Чиочои бил именуван за вршител на должноста премиер на 31 декември 2020 година откако Јон Кику, кој поднесол оставка една недела порано, одбил да остане на функцијата вршител на должноста додека не се формира нова влада.
Биографија
По распадот на Советскиот Сојуз, тој стана новинар на неколку дневни весници. Тој работел како амбасадор во Германија и Данска од 2010 до 2015 година, како и во Кина и Виетнам од 2015 до 2017 година. Тој исто така кратко служеше и како амбасадор во САД во 2017 година. Од 2018 до 2019 година тој бил советник на претседателот Игор Додон за надворешно-политички прашања. Откако се повлекол од кабинетот на 9 ноември, тој беше назначен за министер за надворешни работи уште еднаш. На 31 декември 2020 година, претседателот Маја Санду го назначи за привремен премиер, откако премиерот Јон Кику поднесе оставка на 23 декември.
Личен живот
Тој е оженет и има едно дете. Зборува течно романски, руски, англиски, германски и француски јазик. Тој бил спортист во 80те години на минатиот век, беше спортски мајстор на СССР и член на репрезентацијата на Молдавија за јуниори во стрелање. Неговите хобија вклучуваат филозофија, литература и театар.
Бразавил
Бразавил (француски: Brazzaville) е главниот град на Република Конго. Градот се наоѓа на реката Конго и е најголем град во државата. Во 2001 година, градот имал население од 1.018.541, додека заедно со предградијата имал околу 1,5 милиони. Реката Конго е всушност граница со ДР Конго, па така на едниот брег е градот Бразавил, додека на спротивниот брег е главниот град на ДР Конго - Киншаса. Една третина од Конго живее во градот и е дом на 40 % од неземјоделското производство во државата. Бразавил е административен и финансиски центар на државата. Киншаса и Бразавил се развиле како два посебни града.
1114 п.н.е.
1114 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1114. година пред новата ера, 114. од вториот милениум п.н.е., 14. од 12 век п.н.е. и петта од 1110-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4394 и 4395 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3636 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2646 и 2647 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 361 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1114 година се протега во 1522 и 1523, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1582 и 1583 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 571 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1788 и 1787 исламска година пред хиџра.
NGC 7259
NGC 7259 — спирална галаксија во соѕвездието Јужна Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7259 се споменува и како ESO 467-50, MCG -5-52-69, AM 2220-291.
Откривање
Објектот е откриен на 28 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7259 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 7259 има привидни димензии од 1,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 23 м 5,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -28° 57' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 49°.
Други поделби
Проучување на NGC 7259 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68718. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 384; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6968. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 12.
Користена литература
Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206)
Јанисрода
Јанисрода (Janisroda) — село и поранешна општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Наумбург.
1308 п.н.е.
1308 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1308. година пред новата ера, 308. од вториот милениум п.н.е., 8. од 14 век п.н.е. и деветта од 1300-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4200 и 4201 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3442 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2452 и 2453 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 555 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1308 година се протега во 1328 и 1329, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1388 и 1389 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 765 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1988 и 1987 исламска година пред хиџра.
Географија на Србија
Србија е држава која се наоѓа во држава на Балканскиот полусотров и во Средна Европа.
Граници
Главниот град Белград е најголемиот во државата и на Балканот со околу 1 500 000 жители.
Границата со Унгарија
Границата со Унгарија е вештачка и отворена. Долга е 174,7 км. Гранични премини се Бачки Брег, Хоргош, Келебија, Бездан (речен, на Дунав) и Кањижа (речен, на реката Тиса).
Границата со Романија
Границата со Романија е комбинирана (природно-вештачка), неетничка и отворена. Долга е 547,9 км, од кои 230 километри на Дунав. граничните премини се: Српска Црња, Ватин, Калуѓерово, Ѓердап,Велико Градиште (речен), Долни Милановац (речен), Усије (речен) и Прахово (речен).
Границата со Бугарија
Границата кон Бугарија е долга 360 километри. Гранични премини се Мокрање, Вршка Чука, Градина, Стрезимировци и Рибарци.
Границата со Македонија
Границата на Србија со Македонија е комбинирана (природно-вештачка). Долга е 273 километри и се протега од тромеѓето кај селото Жеравино до планинскиот врв кај селото Рестелица. Патни гранични премини се: Голеш, Прохор Пчињски, Прешево, и Глобочица. Железнички премин е: Прешево.
Границата со Албанија
Границата со Албанија е долга 111 километри и се протега од тромеѓето меѓу Србија, во делот кон Косово, Македонија и Албанија кај местото Рестелица до тромеѓето на Србија, Црна Гора и Албанија на планината Богиќевици (2.092 мнв). Ова е најкратката државна граница на Србија и на неа постојат два патни премини: Ќафа Прушит (кај Ѓаковица и Врбница (кај Призрен). Од 10 јуни 1999, границата кон Албанија не е под контрола на Република Србија, иако Резолуција 1244 предвидува Србија да задржи контрола над клучните гранични премини.
Границата со Косово
Границата со Косово е административна (провинциска). Се простира од тромеѓето меѓу Македонија, Косово и Србија во делот од Прешево па сè до Рашка. По војната, создаден е кумановскиот договор каде е договорено разграничување и формирање на Копнена зона на безбедност (5км) и на Воздушна зона на безбедност (25км). Поради тоа што Србија не го признава Косово како независна држава, суспендирани се сите цивилни и воени летови меѓу Централна Србија и Косово. Патни гранични премини за влез и излез се: Брњак и Јариње на Северно Косово, Мердаре во близината на Куршумлија, како и граничниот премин Кончуљ во близина на Бујановац. Воедно, оваа граница е една од најстарите поради тоа што е создадена како граница меѓу Србија и Отоманското Царство.
Население
Според пописот, вкупното население во Србија е околу 7.365.507 жители. Густината на населеноста е 107.46/км2 жители на квадратен километар.
Клима
Србија се наоѓа на крстопатот од централна, јужна и источна Европа, помеѓу Балканскиот полуостров и Панонската низина. Голем потенцијал во Србија има речниот транспорт. Иако не излегува на море, во Србија има околу 2000 колометри пловни реки и канали од кои најголем е Дунав-Сава-Тиса со кој се поврзува со Западна Европа, Јужна Европа и Источна Европа. Регионални речн и пристаништа се Белград, Нови Сад и Смедерево.
Северната третина од земјата се наоѓа во Средна Европа, додека источниот дел од Србија зазема дел од Влашката низина. Остатокот од земјата е прекриен со планински венци. Најголем врв во Србија е Ѓеравица.
Национални паркови на Србија се:
Инженер
Инженерите, како практичари на инженерството, се луѓе кои измислуваат, проектираат, анализираат, градат и испробуваат машини, системи, структури и материјали за да ги исполнат целите и барањата, притоа земајќи ги предвид ограничувањата на практичноста, регулативата, безбедноста и трошоците. Зборот инженер (Латински:  ingeniator) е изведен од латинските зборови ingeniare ("да создава, осмислува") и ingenium ("умешност"). Основните квалификации на инженер обично вклучуваат: 4 годишен степен со диплома во инженерската дисциплина или во некои јурисдикции, магистерски степен во инженерската дисциплина, плус 4-6 години, подложна на ревидирање, професионална пракса (кулминирајќи со извештај за проектот или тезата) и поминување на инженерскиот одбор за испитувања.
Работата на инженерите формира врска помеѓу научните откритија и нивните последователни апликации врз човечките и бизнис потребите и квалитетот на животот.
Дефиниција
Во 1961 година, Конференцијата на Инженерските здруженија на Западна Европа и Соединетите Американски Држави, го дефинирала "професионалниот инженер" на следниов начин:
"Професионалниот инженер е компетентен врз основ на неговото/нејзиното основно образование и обуката за примена на научниот метод како и перспективата за анализа и решавање на инженерски проблеми. Тој/таа е способен/бна да преземе лична одговорност за развојот и примената на инженерската наука и знаење, особено за истражувањето, проектирањето, изградбата, производството, надгледувањето, управувањето и образованието на инженерот. Неговата/нејзината работа е претежно интелектуална и разновидно, а не од рутински ментален или физички карактер. Таа бара остварување на оригиналната замисла и пресуда, како и способност да врши надзор над техничката и административната работа на другите. Неговото/нејзиното образование ќе биде такво да тој/таа може да го следи и континуирано да го следи напредокот во неговата/нејзината гранка на инженерската наука, со консултирање на ново објавени дела на глобално ниво, асимилирајќи ги таквите информации и применувајќи ги независно. Тој/таа е ставен/а во позиција да придонесува во развојот на инженерската наука или нејзините апликации. Неговото/нејзиното образование и обука ќе биде такво што тој/таа ќе се стекне со широко и општо прифаќање на инженерските науки, како и детален увид во посебните одлики на неговата/нејзината сопствена гранка. Во догледно време тој/таа ќе може да даде авторитетен технички совет и да преземе одговорност за насочување на важни задачи во неговата/нејзината гранка."
Конструкција
Инженерите развиваат нови технолошки решенија. Во текот на процесот на инженерско конструирање, одговорностите на инженерот може да вклучуваат дефинирање на проблемите, спроведување и стеснување на истражувањата, анализа на критериумите, наоѓање и анализа на решенијата и донесување на одлуки. Поголем дел од времето на инженерот се троши за истражување, лоцирање, примена и пренесување на информациите. Всушност, истражувањата покажуваат дека инженерите поминуваат 56% од своето време ангажирани во различни однесувања со информациите, вклучувајќи 14% активно барање на информации.
Инженерите мораат да ги проценат различните избори во конструкцијата со нивните заслуги и да го изберат решението кое најдобро одговара на барањата и потребите. Нивна клучна и единствена задача е да ги идентификуваат, разберат и толкуваат ограничувањата на конструкцијата, со цел да создадат успешен резултат.
Анализи
Инженерите при испробувањето, производството или одржувањето применуваат техники на инженерска анализа. Аналитичките инженери можат да го надгледуваат производството во фабриките и на други места, да ги утврдат причините за неуспехот на процесот и да го испробуваат излезот, за да го задржат квалитетот. Тие, исто така, го проценуваат времето и трошоците, потребни за завршување на проектите. Надзорните инженери се одговорни за главните компоненти, или за целите проекти. Инженерската анализа вклучува примена на научни аналитички принципи и процеси, за откривање на својствата и состојбата на системот, уредот или механизмот што се испитува. Инженерската анализа продолжува со издвојување на инженерската конструкција во механизмите за работа или неуспех, анализирање или проценување на секоја компонента од операцијата или неуспешен механизам во изолација, и рекомбинирање на компонентите. Тие можат да го анализираат ризикот.
Специјализација и менаџмент
Повеќето инженери се специјализираат во една или повеќе инженерски дисциплини. Бројни специјализации се признати од страна на професионалните друштва, а секоја од главните гранки на инженерството има бројни под-гранки. Градежништвото, на пример, вклучува структурен и транспортно инженерство, а во инженерството за материјали се вбројуваат керамичкиот, металуршкиот и полимерното инженерство. Машинското инженерство се намалува во речиси секоја дисциплина, бидејќи сржта на неговата суштина е применетата физика. Инженерите, исто така, можат да се специјализираат во една индустрија, како што се моторните возила, или во еден тип на технологија, како што се турбини или полупроводнички материјали.
Неколку неодамнешни студии истражувале како инженерите го трошат своето време; а тоа е, работните задачи што ги извршуваат и како нивното време е распоредено помеѓу нив. Истражувањата покажуваат дека постојат неколку клучни теми присутни во работата на инженерите: (1) техничка работа (т.е. примена на науката во развојот на производите); (2) социјална работа (т.е. интерактивна комуникација помеѓу луѓето); (3) компјутерска работа; (4) однесување со информациите. Меѓу другите подетални откритија, неодамнешната студија покажала дека инженерите трошат 62,92% од своето време ангажирани во техничката работа, 40,37% во социјална работа и 49,66% во компјутерска работа. Понатаму, имало значително преклопување помеѓу овие различни видови на работа, при што инженерите трошеле 24,96% од своето време ангажирани во техничка и социјална работа, 37,97% во техничка и не-социјална, 15,42% во не-техничка и социјална и 21,66% во не-техничка и не-социјална работа.
Инженерството е, исто така, информативно-интензивна област, истражувањето открило дека инженерите трошат 55,8% од нивното време ангажирани во разни различни информации за однесувањето, вклучувајќи 14,2% кои активно бараат информации од други луѓе (7,8%) и од информативните складови како што се документите и базите на податоци (6.4 %).
Времето кое инженерите го трошат ангажирани во такви активности, исто така, се рефлектира во надлежностите потребни во инженерските работи. Освен техничката компетентност на инженерите, истражувањата исто така ја демонстрирале и критичната природа на нивните лични атрибути, вештините за управување со проекти и когнитивните способности за успех во работата.
Видови на инженери
Кога се развива производ, инженерите обично работат во интердисциплинарни тимови. На пример, кога се градат роботи, инженерскиот тим обично има најмалку три типа на инженери. Машинскиот инженер би го конструирал телото и побудувачите. Електроинженерот би требало да ги конструира системите за напојување, сензорите, електрониката, вградениот софтвер во електрониката и контролните кола. Конечно, софтверскиот инженер би требало да го развие софтверот, кој ќе го направи роботот да се однесува правилно. Инженери кои се стремат кон управувањето се ангажираат во понатамошни студии во бизнис администрација, управувањето со проекти и организациската или бизнис психологијата. Инженерите често се движат нагоре во хиерархијата на управувањето, од управување со проекти, функционалните одделенија, дивизии и на крајот Извршен директор на мултинационална корпорација.
Етика
Инженерите имаат обврски кон јавноста, кон нивните клиенти, работодавачи и професијата. Многу инженерски друштва имаат воспоставено кодекси за пракса и етички кодекси, за да ги водат членовите и да ја информираат јавноста во целост. Секоја инженерска дисциплина и професионално општество го одржува етичкиот кодекс, на кој членовите свечано се обврзале дека ќе се придржуваат. Во зависност од нивните специјализации, инженерите исто така можат да бидат контролирани со специфични статути, изложени на какви било информации или активности, закони за одговорност во производството и честопати со принципите на деловна етика.
Некои дипломирани инженери од инженерските програми во Северна Америка можат да бидат препознаени по Железниот Прстен или Инженерскиот Прстен, прстен направен од железо или не’рѓосувачки челик, кој се носи на малиот прст од доминантната рака. Оваа традиција започнала во 1925 година во Канада со Ритуалот за повикување на инженер, каде што прстенот служел како симбол и потсетување на обврските на инженерот во инженерската професија. Во 1972 година, практиката ја усвоиле и неколку колеџи во Соединетите Американски Држави, вклучувајќи ги и членовите на Редот на инженери.
Образование
Повеќето инженерски програми вклучуваат концентрација на студии во инженерската специјалност, заедно со курсевите по математиката и физичките и природните науки за животот. Многу програми, исто така, вклучуваат курсеви по општо инженерство и применето сметководство. Курсот по конструирање, често придружен со компјутер или лабораториска работа или и двете, е дел од наставната програма на повеќето програми. Честопати, општите курсеви кои не се директно поврзани со инженерството, како што се оние во општествените или хуманистичките науки, се исто така потребни.
Акредитацијата е процес, со кој инженерските програми се евалуираат, од страна на надворешно тело, за да се утврди дали се применуваат стандардите. Вашингтонската Спогодба служи како меѓународен договор за акредитација за академските инженерски степени, признавајќи ја значителната еквивалентност во стандардите поставени од многу поголеми национални инженерски тела. Во Соединетите Американски Држави, пост-средните програми за образование, од областа на инженерството, се акредитирани од страна на Одборот за Акредитација за Инженерство и Технологија.
Регулатива
Во многу земји, инженерските задачи како што се конструирањето на мостови, електрични централи, индустриска опрема, машински конструкции и хемиски постројки, мораат да бидат одобрени од страна на лиценциран професионален инженер. Најчесто нарекуваниот Професионален инженер е лиценца за пракса и се означува со користење на букви по името; PE или P.Eng. Овие се вообичаени во Северна Америка, како што е Европскиот инженер (EUR ING) во Европа. Практиката на инженерство во Обединетото Кралство не е регулирана професија, но е регулирана контролата на титулите на Авторитетен инженер (CEng) и Инкорпориран Инженер (IEng). Овие називи се заштитени со закон и подлежат на строги барања, дефинирани од страна на Инженерскиот Совет на Обединетото Кралство. Титулата CEng е во употреба во поголемиот дел од Комонвелтот.
Многу квалификувани/полуквалификувани занаетчии и инженерски техничари во Обединетото Кралство  се нарекуваат себеси инженери. Сè поголемо е движењето во Обединетото Кралство, за легално да се заштити титулата "Инженер", така што само професионалните инженери можат да ја користат; била започната петиција за продолжување на оваа задача.
Во САД, лиценцирањето е нормално остварливо преку комбинација на образование, пред-испитување (Основи на Инженерскиот испит), испитување (Професионален Инженерски Испит) и инженерско искуство (обично во областа, 5+ години). Секоја држава ги испробува и лиценцира Професионалните Инженери. Во моментов, повеќето држави не лиценцираат по специфична инженерска дисциплина, туку даваат генерализирани лиценци, а им доверуваат на инженерите да користат професионално расудување, според нивните поединечни компетенции; ова е омилен пристап на професионалните друштва. И покрај тоа, сепак, барем еден од испитите што ги бараат повеќето држави е всушност фокусиран на одредена дисциплина; кандидатите за лиценцирање обично избираат категоријата на испитување, која е најблиску до нивната стручност.
Во Канада, инженерството е само регулирана професија. Професијата во секоја провинција е управувана од нивното сопствено инженерско здружение. На пример, во провинцијата Британска Колумбија, дипломиран инженер со четири или повеќе години пост-дипломско искуство, во областа поврзана со инженерството, и положени испити по етика и закон, треба да биде регистриран од страна на Здружението на Професионални Инженери и Геонаучници (APEGBC), со цел да стане Професионален Инженер и да му биде доделена професионалната ознака P.Eng, овозможувајќи му да практикува инженерство.
Во Континентална Европа, Латинска Америка, Турција и на други места, титулата е ограничена со закон, на луѓето со инженерска диплома, а употребата на титулата од страна на другите е нелегална. Во Италија, титулата е ограничена само на луѓе кои имаат инженерска диплома и го имаат положено стручниот испит за квалификација (Esame di Stato). Во Португалија, професионалните инженерски називи и акредитираните инженерски степени се регулирани и сертифицирани од страна на Ordem dos Engenheiros. Во Чешката Република, титулата "инженер" (Ing.) им се дава на лицата со (магистратура) по хемија, технологија или економија, од историски и традиционални причини. Во Грција, академската титула "Дипломиран инженер" се доделува по завршувањето на петгодишната настава за инженерски студии, а титулата "Сертифициран инженер" се доделува по завршувањето на четиригодишната настава за инженерски студии во Технолошкиот Образовен Институт ( TEI).
Перцепција
Перцепцијата и дефиницијата на поимот "инженер" се разликува низ државите и континентите.
Обединето Кралство
Британските деца во училиштата во 1950-тите биле воспитани со пригодни приказни од "Викторијанските Инженери", главни помеѓу кои биле Бранел, Стифенсон, Телфорд и нивните современици. Во Обединетото Кралство, "инженерството" до неодамна бил дефиниран како индустриски сектор, кој се состоел од работодавачи и вработени луѓе, лабаво наречени "инженери", во кој биле вклучени полуквалификувани занаети. Меѓутоа, гледиштето на 21 век, особено меѓу пообразованите членови на општеството, е да го задржат терминот Инженер, за да опишат практикант или инвентивен човек со универзитетско образование, претставен со квалификациите за Авторитетен (или Инкорпориран) инженер. Сепак, поголем дел од јавноста во Обединетото Кралство сѐ уште ги смета "Инженерите" како квалификувани занаетчии или дури полуквалификувани трговци со средно образование. Во Обединетото Кралство квалификуваните и полуквалификуваните занаетчии, сè уште себеси се нарекуваат како "инженери". Ова создало конфузија во очите на јавноста, за да разберат, што професионалните инженери всушност прават, од поправањето на моторните возила, телевизорите, фрижидерите, до конструирање и менаџирање со развојот на авиони, вселенски летала, електроцентрали, инфраструктура и други сложени технолошки системи.
Франција
Во Франција, терминот "ingénieur" (инженер) не е заштитена титула и може да биде користена од било кого, дури и од оние кои не поседуваат академски степен.
Пред "réforme René Haby" во 70-тите години, било многу тешко да бидат примени во таквите училишта, а француските инженери најчесто се сметале за национална елита (оттука терминот "faire les Grandes Écoles" на јазикот на постарите луѓе). Сепак, по реформите на Хаби и низа понатамошни реформи (планови за модернизација на француските универзитети), биле создадени неколку инженерски училишта, до кои можело да се пристапи со релативно пониска конкуренција, а оваа репутација да се биде дел од француската елита сега се однесувала на оние од ’врвните’ инженерски училишта за инженери, École Nationale d'Administration (ЕНА) за менаџери или политичари и École Normale Supérieure (ENS) за истражувачи во науката и хуманитарните науки. Инженерите се помалку истакнати во сегашната француска економија, бидејќи индустријата обезбедува помалку од една четвртина од БДП.
Северна Америка
Во САД и Канада, инженерството е регулирана професија, чијашто практика и практичари се лиценцирани и регулирани со закон. Лиценцираните професионални инженери во Канада и САД се нарекуваат P.Eng (Канада) и PE (САД). Истражувањето од 2002 година, од страна на Друштвото на Професионални Инженери во Онтарио, открило дека инженерите се трети најценети професионалци, зад лекарите и фармацевтите.
Во Онтарио, како и во сите други канадски провинции, "титулата" Инженер е заштитена со закон, и секој не-лиценциран поединец или компанија што ја користи титулата, прави правен прекршок и може да биде казнет со парична казна. Компаниите обично не сакаат да ја користат титулата, освен за оние кои имаат лиценци, поради причини на одговорност, на пример, ако компанијата поднела тужба, а судијата, истражителите или адвокатите откријат дека компанијата го користи зборот инженер, за лица кои не се лиценцирани, ова може да биде искористено од противниците, за да ги попречат напорите на компанијата.
Азија и Африка
Во Египет, образовниот систем го прави инженерството втора најпочитувана професија во земјата (по медицината); инженерските колеџи на египетските универзитети бараат екстремно високи оценки за Општиот сертификат за средно образование (арапски: الثانوية العامة ал-Thānawiyyah al-`Āmmah) - од редот на 97 или 98% - и затоа тие се сметаат (заедно со колеџите по медицина, природни науки и фармација) дека се меѓу "врвните колеџи" (كليات القمة kullīyāt al-qimmah).
Во заедниците на Филипините и Филипино, во странство, инженерите кои се или Филипини или не, особено оние кои истовремено пријавиле други работи во исто време, се именуваат и се претставуваат како Инженер, наместо со Sir/Madam во говорот или Mr./Mrs./Ms. (G./Gng./Bb. на Филипино), пред презимиња. Тој збор се користи или сам по себе, или пред даденото име или презиме.
Корпоративна култура
Во компаниите и другите организации, понекогаш постои тенденција да се потценат луѓето со напредни технолошки и научни вештини, во споредба со славните личности, инволвираните во модата, забавувачите и менаџерите. Во својата книга The Mythical Man-Month, Фред Брукс Џуниор вели дека менаџерите сметаат дека високите луѓе се "премногу вредни" за технички задачи, и дека менаџерските места имаат поголем престиж. Тој кажува како некои лаборатории, како што се Bell Labs, ги укинуваат сите работни титули за да го надминат овој проблем: професионален работник е "член на техничкиот персонал". IBM има двојна скала на напредок; соодветните менаџерски и инженерски или научни скали се еквивалентни. Брукс препорачува дека структурите треба да се менуваат; шефот мора да посвети големо внимание на задржувањето на неговите менаџери и неговите технички луѓе, онолку заменливи колку што им дозволуваат нивните таленти.
Скали леб
Лебот Скали е италијанско-американски стил на леб кој се прави претежно во областа Бостон, Масачусетс. Тоа е плетенка која е покриена со сусам. Првично бил направен од семејството Скали од Бостон, а сега е регионален специјалитет.
Достапно во многу пекари во областа Бостон, Скали може да се купи непечено или исечено на индустриска машина за сечење леб. Една пекара која ја прави традиционалната форма со децении е пекарата Winter Hill, популарен извор на оваа леба во Сомервил со децении.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Кучково
Свети Ѓорѓи (позната и како: Свети Ѓорѓија Победоносец) — македонски православен храм и главна манастирска црква на Кучковскиот манастир, во скопското село Кучково, Општина Ѓорче Петров.
Историја
Се верува дека црквата била изградена во 1346 година. Низ годините, црквата, како и целиот манастир, биле запоставени и почнале да пропаѓаат, но кон крајот на век биле обновени. Во тој период биле изградени и камбанаријата, старите и новите конаци, библиотеката и други помошни објекти.
Иконостасот во црквата бил направен од страна на Петре Камењарката од кратовското село Лесново од делкан камен и е еден од ретките од тој вид во Скопско. Фреските во манастирската црква биле обновени од Петре Велешанецот со неговата тајфа. Впечатлив е целиот фрескоживопис на црквата.
Во црквата се наоѓале и познати икони на Св. Богородица и Св. Јован, кои сега повеќе не се наоѓаат во самата црква.
1773
1773 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1773 година од новата ера, 773. од вториот милениум, 73. од XVIII век и четвртта од 1770-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7281 и 7282 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6523 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5533 и 5534 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2526.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1773 година се протега во 4409 и 4410, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4469 и 4470 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2316. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1186 и 1187 исламска година.
NGC 2512
NGC 2512 — спирална галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2512 се споменува и како UGC 4191, MCG 4-19-21, MK 384, CGCG 118-52, IRAS 08001+2331.
Откривање
Објектот е откриен на 10 февруари 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2512 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 2512 има привидни димензии од 1,4' х 0,9'.