cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Клинт Иствуд
1980-тите
Иствуд глумел и во The Dead Pool (1988), петтиот и последен филм од филмовите Dirty Harry. Во него глумеле и Лијам Нисон, Патриша Кларксон, како и тогаш младиот Џим Кери кој го глумел Џони Скверс, рок ѕвезда зависна од дрога, и првата од славните жртви на смртниот список на режисерот на хорор филмови, Питер Свон (Нисон); оттаму и самото име на филмот. Списокот е украден од страна на опседнат обожавател кој, сакајќи да го имитира својот омилен режисер, го следи списокот и ги убива ѕвездите, меѓу кои се наоѓа и Хери. The Dead Pool заработил околу 38 милиони долари (денешни 74,7 милиони долари), што за филм од серијалот Dirty Harry било незадоволително, а и до денес се смета за најлош од сите пет филма, иако Роџер мислел дека е добар колку првиот дел.
Следело затишје во кариерата на Иствуд, во периодот 1988-1992, во кој работел на помали и поприватни проекти. Поради трајниот интерес за џез музиката, го режирал Bird (1988), биографски филм во кој глумецот Форест Витакер го глумел џез музичарот Чарли „Брд“ Паркер. Алт саксофонистот Џеки Меклин и Спајк Ли, синот на џез басистот Бил Ли и долгогодишен критичар на Иствуд, го критикувале ликот на Чарли Паркер бидејќи не го доловувал потребното ниво и смислата за хумор. Иствуд добил два златни глобуси за филмот, наградата Сесил Б. Демиље за доживотен придонес, и наградата за најдобар режисер. И покрај тоа, Bird бил комерцијален неуспех, заработувајќи само милион долари, а Иствуд тоа го оправдал со намалениот интерес за џез помеѓу црномурестите луѓе.
Кери повторно глумел со Иствуд во непопуларната комедија Pink Cadillac (1989), во која бил и Бернадет Питерс. Во неа, ловец на награди и група бели расисти бркаат невина жена, која бега во скапиот розов Кадилак на нејзиниот сопруг. Филмот не доживеал ни критички, ни комерцијален успех, и заработил некој долар повеќе од Bird, со што и дефинитивно била означена ниска точка во кариерата на Иствуд
1990-тите
Иствуд го режирал и глумел во филмот White Hunter Black Heart (1990), адаптација на роман од Пиер Виртел, за Џон Хастон и снимањето на класичниот филм The African Queen. Се снимал низ Зимбабве во летото 1989. година, и добил извесно критичко признание, но ограниченото издание значело и заработка од само 8,4 милиони долари (денешни 14,9 милиони долари). Наредната година, Иствуд го режирал и глумел во филмот The Rookie со Чарли Шин, акциски филм за двајца полицајци-партнери. Иако на критичарите заплетот и карактеризацијата не им се допаднале, акциските сцени добиле големи пофалби. Поради судскиот процес низ кој минувал Иствуд, за наводното пробивање на нечија кола, ниеден негов филм не се прикажувал во кината во 1991. година. Иствуд го добил спорот и се согласил на обвинителот да му ги исплати правните трошоци доколку не се жали повторно.
Во 1992. година, Иствуд се навратил на вестерните и го режирал филмот Unforgiven, во кој глумел поранешен пиштолџија во поодминати години. За филмот постоеле разни сценарија со наслови The Cut-Whore Killings и The William Munny Killings уште од 1976. година, но Иствуд го одложувал проектот затоа што сакал да биде доволно стар за да го глуми главниот лик и да го овековечи како неговиот последен вестерн филм. Unforgiven бил огромен комерцијален и критички успех; Џек Метјуз од Лос Анџелес Тајмс го опишал како „најдобриот класичен вестерн филм кој се појавил уште од The Searchers (1956) на Џон Форд“. Филмот бил номиниран за девет оскари (меѓу кои и оскарите за најдобар глумец за Иствуд и најдобро оригинално сценарио на Дејвид Веб Пиплс) и освоил четири, меѓу кои оскарот за најдобар филм и најдобар режисер за Иствуд. Во јуни 2008. година, Unforgiven бил рангиран како четвртиот најдобар американски вестерн на списокот на американскиот филмски институт, позади Shane, High Noon, и The Searchers.
Иствуд го глумел Френк Хориган во трилерот на тајната служба, In the Line of Fire (1993), филм кој бил режиран од Волфганг Питерсен и во кој глумел и Џон Малкович и Рене Русо. Хориган е агент на тајната служба кој се обвинува и јадосува поради неможноста да го спаси животот на Џон Ф. Кенеди. Со заработени 200 милиони долари само во САД (денешни 322 милиони долари), филмот бил еден од десетте најисплатливи филмови во бокс-офисот. Овој филм се покажал како последниот што не бил режиран од Иствуд во понатамошниот период. Подоцна во истата година, тој го режирал и глумел во филмот A Perfect World, покрај Кевин Костнер. Сместен во 60-тите, Иствуд глумел тексашки чувар во потрага по избеган осуденик (Костнер), кој бега заедно со младо момче (Т. Џ. Лоутер). Џенет Маслин од Њујорк Тајмс напишала дека филмот е врвната точка во кариерата на Иствуд како режисер, а оттогаш во повеќе наврати бил спомнат и како еден од најпотценетите режисерски достигнувања.
Во мај 1994. година, на канскиот филмски фестивал, Иствуд го добил Орденот за уметност и литература од Франција, а на 27 март следната година ја добил наградата Ирвин Г. Талберг на 67. доделување на оскарите. Следело кратко појавување во детскиот филм Casper (1995). Истата година се појавил и покрај Мерил Стрип во романтичниот филм The Bridges of Madison County. Заснован на роман од Роберт Џејмс Волер, филмот ја раскажал приказната за Роберт Кинкеид (Иствуд), фотограф кој работи за National Geographic, и има афера со средовечна италијанска фармерка, Франческа (Стрип). Иако романот не поминал најдобро и темата се сметала за несоодветна за филм, The Bridges of Madison County бил комерцијален и критички успех. Роџер Еберт напишал, "Стрип и Иствуд исткајуваат магија заснована баш на таа свест за љубовта и себеси што доаѓа со средовечноста." Филмот бил номиниран за златен глобус за најдобар филм, а ја добил наградата Цезар во Франција за најдобар странски филм. Стрип исто така била номинирана за оскар и златен глобус.
Во 1997. година, Иствуд го режирал и глумел во политичкиот трилер Absolute Power, заедно со Џин Хекман (со кој глумел и во Unforgiven). Иствуд глумел ветеран крадец кој е сведок на тоа како тајната служба забошотува убиство. Филмот предизвикал поделени мислења од критичарите. По неколку месеци, Иствуд го режирал Midnight in the Garden of Good and Evil, заснован на романот од Џон Берент и во кој глумеле Џон Кусак, Кевин Спејси и Џуд Ло. И овој филм предизвикал поделени мислења.
Иствуд го режирал и глумел во True Crime (1999), во кој се појавила и неговата млада ќерка Франческа Фишер-Иствуд. Тој го глумел Стив Еверет, новинар и поранешен алкохоличар, кој мора да го покрие погубувањето на убиецот Френк Бихум (го глумел Исаија Вашингтон). Филмот предизвикал поделени мислења, и Џенет Маслин од Њујорк Тајмс напишала „Правецот е воден од извесно чувство за поправни шанси и трагични недоразбирања, и преку контрастирањето на едно посилно чувство за правда со ситниот криминал. Но, подоцна можеби малку повеќе се скршнува во вториот правец" Филмот не се пробил во бокс-офисот, каде заработил помалку од половина од буџетот што изнесувал 55 милиони долари (денешни 76,7 милиони долари), и се сметал за најпромашениот филм на Иствуд во деведесеттите, заедно со ограниченото издание на White Hunter Black Heart.
2000-тите
Во 2000. година, Иствуд го режирал и глумел во филмот Space Cowboys со Томи Ли Џонс, Доналд Сатерленд и Џејмс Гарнер. Иствуд глумел еден од групата поранешни ветерани пилоти, испратени во вселената да поправат стар советски сателит. Музиката за филмот ја напишал Иствуд и Лени Нихаус. Филмот поминал добро кај критичарите и има рејтинг од 70% на порталот Rotten Tomatoes, иако според Роџер Еберт, "премногу се држи до сигурната традиционална структура на приказната за нешто да изгледа ризично." Заработката надминала 90 милиони долари во САД, што е повеќе од двата претходни филмови на Иствуд заедно. Следната година, тој глумел поранешен агент на ФБИ кој брка садистички убиец (Џеф Даниелс) во трилерот Blood Work, лабаво заснован на истоимениот роман (1998) од Мајкл Конели. Комерцијалниот неуспех и поделените мислења донеле заработка од само 26,2 милиони долари (денешни 33,9 милиони долари), додека буџетот изнесувал 50 милиони долари (денешни 64,6 милиони долари), а според Rotten Tomatoes, филмот бил "добро изработен, но изгрубен од летаргичното темпо“. И покрај тоа, Иствуд освоил награда за филмот на филмскиот фестивал во Венеција.
Иствуд ја режирал и напишал музиката за криминалната драма Mystic River (2003), филм со теми на убиство, одмаздништво и сексуално злоставување, во кој глумеле Шон Пен, Кевин Бејкон, и Тим Робинс. Mystic River поминал одлично кај критичарите и освоил два оскари – најдобар глумец за Шон Пен и најдобра споредна улога за Робинс – додека Иствуд бил номиниран за најдобар режисер и најдобар филм. Заработката достигнала 90 милиони долари во САД (денешни 114 милиони долари), а буџетот бил 30 милиони долари (денешни 37,9 милиони долари). Истата година, Иствуд бил наречен најдобар режисер на годината од страна на лондонските филмски критичари и Националното општество на филмски критичари.
Следната година, Иствуд доживеал нов критички и комерцијален успех со режирањето, продуцирањето, композирањето и глумењето во боксерската драма Million Dollar Baby, каде глумел див тренер кој се зближува со боксерка (Хилари Свонк), која ја тренира по убедување на долгогодишниот пријател (Морган Фримен). Филмот освоил четири оскари, за најдобар филм, најдобар режисер, најдобра глумица (Свонк) и најдобра споредна улога (Фримен). Со своите 74 години, Иствуд станал најстариот од 18 режисери кои режирале два или повеќе добитници на оскари за најдобар филм. Исто така бил номиниран за најдобар глумец, а следела и номинацијата Греми за музиката. А. О. Скот од Њујорк Тајмс го нарекол филмот „ремек дело“, и најдобар филм ва годината.
Во 2006. година, Иствуд режирал два филмови за Битката за Иво Џима во Втората светска војна. Првиот, Flags of Our Fathers, се фокусирал на луѓето што го издигнале американското знаме на врвот на планината Сурибачи. Следел Letters from Iwo Jima, кој ги опишал тактиките на јапонските војници на островот и писмата што им ги испраќале на своите семејства. Letters from Iwo Jima бил првиот американски филм што опишувал војна од гледна точка на американски непријатели. Двата филмови биле пофалени од критичарите и неколкупати номинирани на 79. доделување на оскари, меѓу кои номинациите за најдобар режисер, најдобар филм, и најдобро оригинално сценарио за Letters from Iwo Jima. На 64. доделување на наградите Златен глобус, Иствуд бил номиниран за најдобар режисер во двата филмови. Letters from Iwo Jima освоил награда за најдобар филм на странски јазик.
Следело режирањето на филмот Changeling (2008), заснован на вистинска приказна од дваесеттите години во минатиот век. Анџелина Џоли глумела жена која конечно го наоѓа својот изгубен син, само за подоцна да сфати дека е измамник. По прикажувањето на неколку филмски фестивали, филмот собрал над 110 милиони долари (денешни 119 милиони долари), и тоа повеќето од странските пазари. Критиките биле многу позитивни, и Демон Вајз од Емпајр го опишал Changeling како „беспрекорен“. Тод Мекарти од Варајети рекол дека филмот е „емоционално моќен и стилистички убедлив“ и дека неговите ликови и општествените коментари биле внесени во приказната со „речиси спектакуларна промисленост“. За филмот, Иствуд бил номиниран за најдобра музика на 66. доделување на златните глобуси, за режирање на 62. доделување на британските филмски оскари и за режисер на годината од страна на лондонските филмски критичари.
Иствуд ставил крај на четиригодишниот само-назначен прекин на глума со појавувањето во Gran Torino, филм во кој бил и режисер, и продуцент, и за кој делумно ја напишал музиката со синот Кајл и Џејми Кулум. Биографот Марк Елиот ја нарекол улогата на Иствуд "мешавина од Безимениот човек, Хери Калахан и Вилијам Мани, навлезена во години и цинична, но подготвена да се бори доколку дојде до таква потреба." Иствуд изјавил дека улогата е веројатно негова последна. Gran Torino заработил околу 30 милиони долари (денешни 32,4 милиони долари) во првиот викенд од прикажувањето, во јануари, 2009. година, што за Иствуд како глумец и режисер било рекорд. Понатаму, Gran Torino достигнал светска заработка од над 268 милиони долари (денешни 289 милиони долари), со што станал најисплатливиот филм во кариерата на Иствуд (без прилагодување поради инфлацијата).
Invictus бил 30. филм на Иствуд како режисер, заснован на приказната за јужноафриканскиот рагби тим на светското првенство во 1995. година. Морган Фримен го глумел Нелсон Мандела, Мет Дејмон капитенот на тимот Франсоа Пиенар и Грент Л. Робертс Рубен Кругер. Филмот доживеал претежно позитивни критики; Роџер Еберт го оценил со 3.5 ѕвезди и го опишал како „многу добар филм... со моменти што предизвикуваат силни емоции“, додека Тод Мекарти од Варајети напишал, "Навидум инспиративен, филмот на Клинт Иствуд има предвидлива траекторија, но во секоја сцена се кријат изненадувачки детали што придонесуваат за богатата историја, културните впечатоци и емоции." За филмот Иствуд бил номиниран во категоријата за најдобар режисер, на 67. издание на наградите Златен глобус.
2010-тите
Во 2010. година, Иствуд ја режирал драмата Hereafter, и повторно соработувал со Мет Дејмон, кој глумел видовит човек. Премиерата била на 12 септември, 2010. година на меѓународниот филмски фестивал во Торонто, а еден месец подоцна имал ограничено издание. Филмот забележал поделени мислења кај критичарите, а според порталот Rotten Tomatoes, "И покрај тоа што поттикнува на размислување, и покрај типичниот талент на Иствуд како режисер, Hereafter не успева во намерата да биде привлечна драма, и постојано чекори на конецот помеѓу острата сентименталност и лигавата монотонија." Истата година, Иствуд се појавил и како извршен продуцент за документарен филм на Turner Classic Movies (TCM) за џез пијанистот Дејв Брубек, насловен Dave Brubeck: In His Own Sweet Way, со цел да се одбележи 90. роденден на Брубек.
Во 2011. година, Иствуд го режирал J. Edgar, биографскиот филм за шефот на ФБИ, Џ. Едгар Хувер, а главната улога му припаднала на Леондардо ди Каприо. Филмот предизвикал поделени мислења, иако глумата на ди Каприо наишла на општо поздравување. Според консензусот на Rotten Tomatoes, "Леонардо ди Каприо има очекувано моќна изведба, но филмот разочарува во сите други сфери". Роџер Еберт напишал дека филмот е „фасцинантен“, „мајсторски“ и ја величел глумата на ди Каприо. Давид Еделстајн од магазинот Њујорк исто така ја величел глумата на ди Каприо, но напишал, "Штета што J. Edgar е толку безличен, извештачен и трапав, истовремено и богат со лоши реченици и уште полоши изреки ". Во јануари, 2011. година, било објавено дека Иствуд преговара за режирање на третиот римејк на филмот од 1937. година, A Star Is Born, во кој требало да глуми Бијонсе. Сепак, проектот бил одложен поради нејзината бременост. Во октомври истата година, Ентертеинмент Викли објавил дека Иствуд преговара за глумење во бејзбол драмата Trouble with the Curve, каде ветеран бејзбол извидник патува со неговата ќерка во една последна извидничка мисија. Како режисер на филмот требало да се појави Роберт Лоренц, кој работел со Иствуд како помошник режисер во повеќе филмови.
За време на полувремето од финалето во американскиот фудбал Super Bowl XLVI, Иствуд се појавил во реклама за Крајслер со наслов "Half Time in America". Рекламата била критикувана од неколку видни американски конзервативци, кои тврделе дека укажува на тоа дека претседателот Барак Обама заслужува втор мандат. Иствуд одговорил на критиките, посочувајќи дека дефинитивно не соработува политички со Обама, и дека пораката била за работниот пораст и духот на Америка. Притоа, тој ја повторил својата поддршка за Републиканците.
Режисерски стил
Почнувајќи со трилерот Play Misty for Me, Иствуд режирал повеќе од 30 филмови во кариерата, меѓу кои имало вестерни, акциски филмови и драми. Уште од почетокот на кариерата, го нервирало инсистирањето на режисерите секоја сцена да се снима повеќепати и да се усовршува, па затоа кога станал режисер во 1971. година, одлучил да ги избегнува режисерските навики што не ги сакал како глумец. Како резултат на тоа, Иствуд е познат по ефикасното режирање и способноста да го скрати поребното време за снимање, но и да се држи до обезбедениот буџет за филмот. Најчесто ги заобиколувал пробите на глумците и сакал повеќето сцени да ги заврши „од прва“. При подготовките за снимање, тој ретко ги користел илустрираните прикази за диктирање на распоредот на снимањето. Исто така, не сакал многу детали во сценаријата за „позадината“ на ликовите, за фокусот да е повеќе на самите случувања во филмот. Според Иствуд, имагинацијата е таа што ја поврзува публиката со филмот. Заплетот и’ ги дава потребните детали, но не „толку многу, за луѓето да не се почувствуваат омаловажени.“ Магазинот Лајф напишал „Стилот на Иствуд е „прво снимај, а потоа глуми“. Ги гравира своите ликови буквално без зборови. Уметноста на занемарување детали ја има толку усовршено, што доколку некој околу него трепне, изгледа претеатрално.“
Водителите на интервјуа Ричард Томпсон и Тим Хантер изјавиле дека филмовите на Иствуд се „со одлично темпо, неизбрзани, кул и предизвикуваат одлично чувство за вистинското време, независно од брзината на раскажувањето " додека Рик Гентри посочил дека темпото на Иствуд е „неизбрзано и релаксирано“. Иствуд повеќе користел послабо и задно осветлување, со цел неговите филмови да оставаат помрачен впечаток.
Честото разоткривање на етичките вредности од страна на Иствуд го привлекло вниманието на многу стручњаци, кои ја истражувале неговата работа од етичка и теолошка перспектива, како неговиот приказ на правда, милост, самоубиство и ангелот на смртта.
Политика
Иствуд се регистрирал како Републиканец за да гласа за Двајт Ајзенхауер во 1952. година, а ги поддржувал и претседателските кампањи на Ричард Никсон во 1968. и 1972. година. Но, подоцна го критикувал справувањето на Никсон со војната во Виетнам, како и неговиот морал при скандалот Вотергејт. Не ги поддржувал американските војувања во Кореја (1950–1953), Виетнам (1964–1973), Авганистан (2002–2014), и Ирак (2003–2011), верувајќи дека САД не треба да претерува со воените акции, ниту да „глуми“ глобален полицаец. За себе изјавил дека е „преголем индивидуалец, за да припаѓа на кое било од десното или левото крило“, а во 1974. година се опишал како „политичко ништо“ и „умерен“. Во 1997. година изјавил дека е „слободоумник“. „Не се сметам себеси за конзервативец,“ посочил тој, притоа посочувајќи и дека не е „ултра-левичар“. Некогаш ги поддржувал Демократите во Калифорнија, меѓу кои и претставникот на либералите, Сем Фер, во 2002. година, и гувернерот Греј Дејвис, за кого гласал во 1998. година и за кого одржал скапи настани за собирање средства во 2002. и 2003. година. Како само-прогласен „Либерал за граѓански права“, Иствуд се изјаснил за абортусот. Ги поддржал и хомосексуалните бракови, а придонел и во групите за подрршка на Амандманот за еднакви права на жените, кој не бил ратификуван во 1982. година. Во 1992. година, му открил на писателот Дејвид Брескин дека неговите политички гледишта се соединување на Милтон Фридман и Ноам Чомски.
Како политичар, Иствуд имал успешни „излети“ во локалната и државна влада. Во април, 1986. година, бил изгласан за градоначалник (еден мандат) во неговиот роден крај, Кармел-бај-д-Си, Калифорнија – мал, богат град и уметничка заедница на полуостровот Монтереј. За време на мандатот, ги поддржувал малите бизнис-претпријатија и бил застапник за заштита на животната средина. Во 2001. година, бил назначен во комисијата California State Park and Recreation од страна на гувернерот Дејвис, нешто што било повторено од гувернерот Арнолд Шварценегер во 2004. година. Како заменик претседател на комисијата, во 2005. година, Иствуд заедно со претседателот Боби Шривер го започнал движењето против проширувањето на 6 ленти и продолжувањето од 26 км на патот Калифорнија Стејт Рут 241, наплатен пат што требало да минува низ плажата Сан Онофре. Иствуд и Шривер поддржале судски процес во 2006. година за блокирање на изградбата на патот и ја убедувале калифорниската крајбрежна комисија да го отфрли проектот, што конечно се случило во февруари, 2008. година. Следниот месец, фактот што Иствуд и Шривер не биле преназначени во комисијата по истекот на нивните мандати го поттикнал советот за заштита на природните богатства (NDRC) да побара легислативна истрага околу одлуката. Гувернерот Шварценегер го вклучил Иствуд во калифорниската филмска комисија во април, 2004. година. Се појавил и како претставник на Take Pride in America, агенција на министерството на природни богатства на САД, залагајќи се за преземање одговорност за природните, културни и историски богатства.
За време на претседателските избори во САД во 2008. година, Иствуд го поддржал Џон Мекејн, посочувајќи дека со него се познавал уште откако тој се вратил во Америка во 1973. година, како ослободен воен заробеник. За познатиот воен ветеран изјавил, "Го запознав пред многу години, кога првпат се врати од Виетнам. Тоа беше кога Роналд Реган беше гувернер на Калифорнија, и имаше важна функција за сите ослободени воени заробеници. Мислев дека е одличен човек, прав американски херој.“ И покрај тоа, во знак на патриотизам, Иствуд му посакал се’ најдобро на Барак Обама по победата, велејќи „Обама сега е и мој претседател, и ќе му посакам само најдобро, бидејќи тоа е најдобро и за сите нас“. Сепак, Иствуд изгледа не бил задоволен од „млакото“ раководство на претседателот, па во 2010. година изјавил, "Мислам дека е фин човек, уживав да го гледам кога се појави, уживав во неговата кампања и победа. Но многу не ми се допаѓа тоа што го прави моментално... Мислам дека не управува доволно. Мислам дека не го има идеалниот тим покрај себе.“ Во јануари, 2011. година, Иствуд за британскиот весник Дејли мејл кажал „Го сакав тоа што Обама е мулти-расен. Мислев дека тоа е одлично, бидејќи и мојата сопруга има иста расна позадина. Но чувствував како да е почетник, и испадна дека немал многу искуство во носењето одлуки.“ За Мекејн, Иствуд посочил „Гласав за него, не зашто е Републиканец, туку зашто учествувал во војна (во Виетнам) и мислев дека подобро ќе ја разбере војната во Ирак од некој што не војувал. Не делевме исто мислење за многу работи.“
Во август, 2010. година, Иствуд му пишал на британскиот канцелар на благајната, Џорџ Озборн, во знак на протест против одлуката да се затвори британскиот филмски совет, предупредувајќи дека оваа одлука може да значи и се’ помало производство на странски филмови во Обединетото Кралство. На 3 август, 2012. година, Иствуд присуствувал на настан за собирање средства за претседателскиот кандидат на Републиканците, Мит Ромни, каде посочил дека на државата и’ е потребна помош и обновување на умерениот даночен систем, за да се создаде атмосфера на правичност.
Личен живот
Иствуд е татко на барем седум деца од пет различни жени, и честопати бил опишан како „сериски женкар“. Имал афери со глумиците Катрин Денев, Џил Банер, Џејми Роуз, Ингер Стивенс, Џо Ен Херис, Жан Себерг, аналитичарката на сценарија Меган Роуз, поранешната сопруга на Џејмс Бролин, Џејн, и шампионката во пливање Анита Лоест. Иствуд се венчал со Меги Џонсон на 19 декември, 1953. година, шест месеци откако излегле на состанок на слепо. Додека биле разделени, тој имал афера со танчерката Роксана Тунис, која му го родила првото дете, Кимбер Тунис (17 јуни, 1964. година); Иствуд јавно не го признавал тоа се’ до 1996. година. По смирувањето со Џонсон, во неговиот живот дошле уште две деца: Кајл Иствуд (19 мај, 1968. година) и Алисон Иствуд (22 мај, 1972. година). Иствуд поднел барање за развод во 1979. година, по уште една долга разделба, но бракоразводниот договор вреден 25 милиони долари не бил финализиран се’ до мај, 1984. година.
Иствуд започнал врска со глумицата Сондра Лок во 1975. година. Живееле заедно 14 години, и покрај фактот што Лок била венчана (само по име) со нејзиниот хомосексуален сопруг, Гордон Андерсон. Лок доживеала два абортуси и женска стерилизација во првите четири години од врската. Парот заедно се појавил во шест филмови: The Outlaw Josey Wales, The Gauntlet, Every Which Way but Loose, Bronco Billy, Any Which Way You Can, и Sudden Impact. На 10 април, 1989. година, додека Лок го режирала филмот Impulse, Иствуд ги сменил бравите во нивниот дом во Бел Ер, отстранил многу од нејзините работи и ги складирал. Лок поднела барање за поделба на имотот, а го тужела и за измама, поради лажен договор за режирање што Иствуд го подготвил претходно за неа. Двајцата конечно го решиле проблемот по приватен пат во 1999. година. Нејзината автобиографија, The Good, the Bad, and the Very Ugly, открила вознемирувачки детали за тоа како Иствуд се однесувал кон неа при процесот на разделбата.
Во последните четири години живеење со Лок, Иствуд имал непостојана и тајна афера со стјуардесата Џоселин Ривс. Според биографите, двајцата се сретнале во крчма во Кармел, а резултат на сето тоа бил и синот Скот Ривс (21 март, 1986. година), зачнат на премиерата на филмот Pale Rider. Имале и ќерка, Кетрин Ривс (2 февруари, 1988. година). Иако уште од 1997. година биле спомнувани како деца на Иствуд, тој јавно не ги претставил се’ до 2002. година. Кетрин се појавила како мис Златен глобус на церемонијата во 2005. година, и на својот татко му ја доделила наградата за филмот Million Dollar Baby.
Во 1990. година, Иствуд започнал да живее со глумицата Франсис Фишер, со која се сретнал при снимањето на филмот Pink Cadillac. Двајцата глумеле во Unforgiven, а добиле и ќерка, Франческа Иствуд (7 август, 1993. година). Врската завршила на почетокот од 1995. година, но парот го продолжил пријателскиот контакт и подоцна се појавил во филмот True Crime.
Слободно време
Иако во некои од филмовите пуши, Иствуд е доживотен непушач, и е свесен за здравјето и физичката состојба уште од своите тинејџерски денови. Поради тоа, отсекогаш практикувал здрава исхрана и трансцендентална медитација. Во 1971. година ја отворил старата крчма (со англиска тематика) Hog's Breath Inn во Кармел-бај-д-Си. По некое време ја продал крчмата, а сега е во сопственост на хотелот и ресторан Mission Ranch, што се наоѓа исто така во Кармел-бај-д-си.
Иствуд го сака голфот и го поседува клубот Техама. Истовремено и инвестира во светки познатите терени за голф, Пебл Бич Голф Линкс, и секоја година учествува во големите натпреварувања, за добротворни цели. Како лиценциран пилот, Иствуд често патува со хеликоптер до студијата, со цел да го избегне згуснатиот сообраќај.
Музика
Иствуд отсекогаш бил страствен љубител на музиката. Најмногу сака џез (особено бебоп). блуз, класична музика, но и кантри и вестерн музика. Самиот тој е пијанист и композитор. Џезот играл важна улога во неговиот живот уште од рана возраст, и иако никогаш не успеал како професионален музичар, страста му ја пренел и на неговиот син Кајл Иствуд, успешен џез басист и композитор. Уште од млади години, Иствуд бил буги-вуги пијанист, и првично планирал да започне музичка кариера, па затоа по средното училиште решил да студира музичка теорија. При крајот на 1959. година, го издал албумот Cowboy Favorites.
Награди и почести
Иствуд добил многубројни награди и номинации за неговиот придонес во филмовите, телевизијата и музиката. Најмногу признанија добил за филмовите, за кои има освоено оскари, златни глобуси, а честопати бил и главен избор на гласачите. Тој е еден од само двајцата глумци кои двапати биле номинирани за најдобар глумец и најдобар режисер на ист филм (Unforgiven и Million Dollar Baby). Другиот е Ворен Бејти (Heaven Can Wait и Reds). Покрај Бејти, Роберт Редфорд, Ричард Атенборо, Кевин Костнер и Мел Гибсон, тој е еден од ретките режисери кои добиле оскар за режирање, а се попознати како глумци. На 27 февруари, 2005. година, се вброил меѓу тројцата живи режисери (покрај Милош Форман и Францис Форд Копола) кои снимиле два освојувачи на оскар за најдобар филм. На 74 години станал и најстариот освојувач на оскар за најдобар режисер. Бил режисер на пет глумци кои освоиле оскари за своите изведби: Џин Хекман во Unforgiven, Тим Робинс и Шон пен во Mystic River, и Морган Фриман и Хилари Свонк во Million Dollar Baby.
На 22 август, 1984. година, Иствуд бил повикан на церемонија на кинескиот театар на Грауман, да остави отпечаток од дланката и стапалото на цемент. Исто така ја добил наградата за доживотно достигнување од американскиот филмски институт во 1996. година, а во 2009. година добил и почесно признание од нив. На 6 декември, 2006. година, гувернерот на Калифорнија, Арнолд Шварценегер, и првата дама Марија Шривер, го внеле Иствуд во калифорниската куќа на славните, сместена во калифорнискиот музеј на историја, жени и уметност. На почетокот од 2007. година, Иствуд од Франција го добил највисокото цивилно одликување, Легијата на честа, на церемонија во Париз. Францускиот претседател Жак Ширак му кажал на Иствуд дека во него го носел само „најдоброто од Холивуд“. Во октомври, 2009. година, ја добил и наградата Лимиер (во чест на браќата Лимиер, основачите на кинематографијата), за време на првото издание на фестивалот Лимиер во Лион, Франција. Со таа награда се признавала целата негова филмска кариера и големиот придонес во седмата уметност. Во февруари, 2010. година, претседателот на САД, Барак Обама, му доделил награда на Иствуд за уметност и хуманост. Обама ги опишал филмовите на Иствуд како „есеи за индивидуалноста, суровите вистини и основата на она што значи да се биде Американец. "
Иствуд исто така добил барем три почесни признанија од универзитети и колеџи, како почесното признание од Тихоокеанскиот универзитет во 2006. година, признанието почесен доктор за хумани писма од универзитетот во Јужна Калифорнија на 27 мај, 2007. година, и признанието почесен доктор по музички уметности од музичкиот колеџ Беркли на џез фестивалот во Монтереј, на 22 септември, 2007. година. На 22 јули, 2009. година, на Иствуд му бил доделен Орденот на изгрејсонцето од страна на јапонскиот цар Акихито, поради значителниот придонес во подобрувањето на односите помеѓу Јапонија и САД.
Тоде Груески
Тоде Тренев Груески (13 февруари 1924 во Опеница, Охридско — 4 мај 1945 во С. Бојана) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Тоде Тренев Груески е роден на 13 февруари 1924 година во селото Опеница. По занимање бил земјоделец. Кон НОБ се приклучил доброволно на 15 август 1944 година. Како борец на Првата македонска ударна бригада учествува на Сремскиот фронт и на позицијата кај с. Бојана загинува на 4 мај 1945 година.
1997
1997 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1997 година од новата ера, 997. од вториот милениум, 97. од XX век и осма од 1990-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7505 и 7506 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6747 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5757 и 5758 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2750.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1997 година се протега во 4633 и 4634, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4693 и 4694 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2540. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1417 и 1418 исламска година.
Стојан Којоски
Стојан Димов Којоски (1920 во Климештани, Охридско — 16 април 1945 во Стризивојна, Хрватска) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Стојан Димов Којоски е роден во 1920 година во селото Климештани. Се занимавал со земјоделие. Кон НОБ стапува во декември 1944 година. Како борец на Првата македонска ударна бригада, 1 чета, 2 баталјон, загинува на Сремскиот фронт кај Стризивојна, на 16 април 1945 година.
Петре Аврамоски
Петре Ламбев Аврамоски (30 мај 1921 во Куратица, Охридско — 20 април 1945 во Славонска Пожега, Хрватска) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Петре Ламбев Аврамоски е роден на 30 мај 1921 година во селото Куратица. Кон НОБ пристапува во ноември 1944 година. Како борец на Првата македонска ударна бригада, 2 чета, 1 баталјон, загинува кај Славонска Пожега, на 20 април 1945 година.
Ебола (река)
Реката Ебола, исто така попозната по домородното име Легбала, е главен тек на реката Монгала, притока на реката Конго, во северниот дел на Демократска Република Конго. Таа е приближно 250 км во должина.
Петруш Скоклески
Петруш Лазаров Скоклески (8 јули 1923 во Горенци, Охридско — 16 април 1945 во Горенци, Охридско) македонски партизан, учесник во НОБ.
Ебола (река)
Името Ебола е француска кованица за Легбала, домородното име на реката на јазикот Нгбанди што значи „бела вода“. За време на белгиската администрација и двете имиња се користеле заедно со француските имиња Eau Blanche и поретко L'Ébola.
Петруш Скоклески
Животопис
Петруш Лазаров Скоклески е роден на 8 јули 1923 година во селото Горенци. По занимање бил земјоделец. Кон НОБ пристапил на 10 декември 1944 година. Како борец на Првата македонска ударна бригада се разболува. Од последиците на воени напори умира дома на 16 април 1945 година.
Ебола (река)
Во 1976 година, вирусот ебола (ЕБОВ) за првпат бил идентификуван во Јамбуку, на 96 километри од реката Ебола, но професорот Питер Пиот решил да го именува вирусот по реката за да не биде поврзан градот со стигмата на болеста. Така, реката има исто име со вирусот ебола и болеста ебола (обично се нарекува едноставно „ебола").
Лејља Аџаметова
Лејља Аџаметова (Лейля Аджаметова, Leylâ Acametova; родена 9 март 1994 година во Узбекистан) — Украински спортист со кримскотатарски потекло. Шампион и медалист на Летните параолимписки игри. Шампион на Украина. Кандидат за мајстор на спорт на Украина.
Таа е родена во Узбекистан. Во 1999 година, таа се преселила на Крим со своето семејство.
Со атлетика се занимава од 11-годишна возраст. Таа тренира во Харковскиот регионален центар за физичка култура и спорт за инвалиди „Инваспорт“.
Петре Николоски (Завој)
Петре Крстанов Николоски (15 јуни 1915 во Завој, Охридско — 15 октомври 1945 во Скопје) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Петре Крстанов Николоски е роден на 15 јуни 1915 година во селото Завој. Се занимавал со земјоделство. Кон НОБ пристапил во декември 1944 година. Како борец на Единаесеттата македонска бригада, 2 чета, 2 баталјон тешко се разболува и на 15 октомври 1945 година умира во воената болница во Скопје.
Автопортрет (Рембрант, Алтман)
Автопортрет  од 1660 година е слика масло на платно, изработено од холандскиот сликар  Рембрант, една од над 40 негови  автопортрети на Рембрант.
Насликана била кога уметникот имал педесет и четири години, годините се видливи врз збрчканото лице но најмногу во меланхолијата на неговиот поглед. . Тоа бил период на поголема на вознемиреност во неговиот живот. Бил прогласен за банкрот. Тој ја изнесол својата богата колекција на уметнички дела на аукција а самиот бил напуштен од неговите ученици и неговите пријатели, без свое ателје во кое би можел да го постави својот штафелај.
Портретот е дело дело на зрели години, кога тој ги ја открил целата вештина и ресурси на целиот живот и неговото создавање. Подигнувањето на веѓите што му го збрчкале челото било  каприциозно нетрпение, но искрата во неговите очи го негира поразот. Устата е нацртана и ознаката на незаслужено занемарување е очигледна во предвремените брчки, но одредена весела гордост. Иако овој голем уметник живеел неколку години подолго од сликата, тие биле години на мизерија атој насликал само уште едно одлично дело „Синдикатите во салата за облека“, сега во музејот Рикс во Амстердам. Неговата голема репутација претрпела речиси целосно затемнување, иако денес тој е веројатно најзначајниот  сликар што некогаш живеел.
Сепак, тој никогаш не ја изгуби својата храброст и, како што го гледаме на овој портрет, тој храбро се позиционира како да е во спротивност на злата што го зафатло. Оваа е слика резиме - ако во претходните дела бил сликарот Рембрант  сега е човекот Рембрант; бидејќи само така сигурно ги гледале сограѓаните и  соседите во вознемирувачката 1660 година.
1996
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7504 и 7505 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6746 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5756 и 5757 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2749.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1996 година се протега во 4632 и 4633, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4692 и 4693 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2539. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1416 и 1417 исламска година.
Петре Андроникоски
Петре Ламбев Андроникоски (7 ноември 1920 во Волино, Охридско — 18 април 1945 во Врпоље, Хрватска) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Петре Ламбев Андроникоски е роден на 7 ноември 1920 година во селото Волино. Се занимавал со земјоделие. Кон НОБ пристапил на 11 декември 1944 година. Како борец на Првата македонска ударна бригада учествува на Сремскиот фронт. Загинува кај Врпоље на 18 април 1945 година.
Петре Секулоски (Завој)
Петре Ристов Секулоски (16 јуни 1926 во Завој, Охридско — 7 ноември 1944 во Охрид) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Петре Ристов Секулоски е роден на 16 јуни 1926 година во селото Завој. Се занимавал со земјоделство. Кон НОБ пристапил доброволно во почетокот на септември 1944 година. Загинува во борбите за ослободување на градот Охрид, како борец на Првата македонска ударна бригада, 2 чета, 2 баталјон, на 7 ноември 1944 година.
ЛигаПро
ЛигаПро — второто највисоко ниво во португалскиот фудбалски лигашки систем, зад Примеира лига. На крајот од секоја сезона, најдобро пласираните екипи изборуваат промоција во Примеира лига, додека најслабо рангираните испаѓаат во третото ниво Кампеонато де Португал до 2020 година и новоформираната Терсеира лига почнувајќи од 2021.
ЛигаПро е основана во 1990 година како Сегунда Дивисао. Во 1999 година името на лигата било променето во Сегунда Лига, и под тоа име лигата била позната сè до 2016 година, со исклучок на 2005 и 2012 година кога истата го носела името Лига де Онра. Најновото име ЛигаПро било воведено во 2016 година и оттогаш лигата е позната под ова име.
Почнувајќи од сезоната 2018-2019, во ЛигаПро се натпреваруваат 18 клубови, вклучувајќи ги и резервните екипи на некој екипи од Примеира лига.
Најуспешна екипа е Пасош де Фереира со 4 освоени титули.
Петре Грозданоски
Петре Митрев Грозданоски (28 мај 1920 во Опеница, Охридско — 16 март 1945 во Земун, Србија) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Петре Митрев Грозданоски е роден на 28 мај 1920 година во селото Опеница. Се занимавал со земјоделство. Кон НОБ пристапува на 15 ноември 1944 година. Како борец на Првата македонска ударна бригада се разболува и умира во болницата во Земун, на 16 март 1945 година.
Атлетика на Летните олимписки игри 2004 – 1.500 метри за жени
Атлетика на Летните олимписки игри 2004 на 1.500 метри за жени — дисциплина која се одржала во периодот од 24 август до 28 август 2004 година во Атина, Грција. За време на натпреварите учествувале вкупно 48 атлетичарки од 28 земји.
Светскиот и олимпискиот рекорд не биле загрозени, иако тогаш биле стари 11 години (светскиот) и 16 години (олимпискиот). Бил постигнат еден национален, 8 лични и 4 сезонски лични рекорди.
Рекорди пред почетокот на турнирот
(23 августа 2004.)
Квалификации
Натпреварувачите биле поделени во три квалификациони групи по 16 учесници во секоја од нив. Во полуфиналето се пласирале првите пет од секоја група (КВ) и девет според постигнатиот резултат (кв)
Полуфинале
Во плуфиналето биле направени две групи, во кои попаднале петте првопласирани и две според постигнатиот резултат.
Финале
Легенда: СР = Светски рекорд, ОР = Олимписки рекорд, ЕР = Европски рекорд, ОКР = Океански рекорд, СРС = Светски рекорд за сезоната (најдобро време за сезоната ), ЛРС = Рекорд сезони (најдобро лично време за сезоната), НР = Национален рекорд, ЛР = Личен рекорд
Петре Ризманоски
Петре Стефанов Ризманоски (28 мај 1922 во Велестово, Охридско — 31 септември 1944 во Костурино, Струмичко) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Петре Стефанов Ризманоски е роден на 28 мај 1922 година во селото Велестово. Се занимавал со земјоделство. По капитулацијата на бугарската фашистичка армија, каде што го служи кадровскиот рок, се приклучува кон единиците на НОБ и загинува како борец на 1 чета, 1 баталјон на Четвртата македонска ударна бригада, на 31 септември 1944 година кај селото Костурино.
Темелко Наумов
Темелко Наумов, известен како Темелко Степанцалијата — македонски револуционер, велешки војвода на Внатрешната македонска револуционерна организација.
Животопис
Темелко Наумов е роден 1870 година во велешкото село Степанци, во областа Азот, тогаш под Османлиското Царство. Влегува во ВМОРО и го оглавува комитетот во родното село. Во текот на април 1902 година е уапсен од отоманските власти и затворен во Битола. Во текот на јуни 1905 година станува четник на Панчо Константинов. Во август 1907 година, откако Дачо Јотов и Михаил Чаков го напуштаат Велешко, окружниот војвода Тане Николов се враќа во Велешко и ја подели областа на петмина околиски војводи - на Велко Попадиски, Секула Ораовдолски, Темелко Наумов, Александар Андреев и Милан Змијата. Темелко Наумов се бори активно против српската пропаганда и нејзините чети во Македонија.
Орехонски јазик
Орехонски јазик, познат и како орехон (орегон), исто така кото или маихики, ― изумирачки тукански јазик во Перу.
Систем на пишување
Назалните самогласки имаат подвлечен удар и тоновите се означени со помош на дијакритици:
Автопортрет како Зевксис кој се смее (Рембрант)
Автопортрет како Зевксис кој се смее  од 1662 година е еден од над 40 насликани автопортрети на Рембрант.
Насликана од 1662 година од холандскиот уметник Рембрант сега се наоѓа во музејот Валраф-Ричарц во Келн.
Рембрант ван Рајн насликал повеќе од 90 автопортрети, од младост до старост. Автопортретот во вид на Зевксис  е еден од последните, насликан само шест години пред неговата смрт, во 1669 година на возраст од околу 57 години. Дури и денес, тој останува енигматичен и многу различен од другите автопортрети од неговата старост.
Снимката со Х-зраци покажала дека во првата верзија, сликарот не се смеел, туку само неодредено и ненаметливо таинствено се смешкал.
1995
1995 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1995 година од новата ера, 995. од вториот милениум, 95. од XX век и шеста од 1990-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7503 и 7504 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6745 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5755 и 5756 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2748.
Борукански јазик
Борукански јазик (на борукански: брункајк, познат и како Борука, Бронка, Бронка, Брунка) ― мајчин јазик на Боруканците од Костарика. Боруканскиот припаѓа на истмската гранка на чибчанските јазици. Иако точните бројки на говорниците се неизвесни, Атласот на светските јазици во опасност на УНЕСКО го навел боруканскиот како „критично загрозен“. Течно го зборувале само пет жени во 1986 година, додека 30 до 35 други го зборувале нетечно. Останатите 1.000 членови на племето зборуваат шпански.
Боруканскиот е изучуван како втор јазик во месното основно училиште „Дорис З. Стоун“. Може да се слушнат борукански зборови и фрази измешани во разговори на шпански, но исклучително ретко се слушаат долги размени на борукански.
Граматика
Личните заменки на борукански (в претставува глотален прекин) Броевите („n̈“, „n“ со дијареза (¨) на врвот може да бидат недостапни во некои фонтови, тој претставува малку поинаков звук од нормалниот n или ñ).
Поздравување
¿Ишојкре рабан? = Што има?
Собирница (појаснување)
Собирница може да се однесува на:
Црква „Св. Петка“ - Куманово
'''Црква „Св. Петка“''' ― македонска православна црква во средишниот дел на Бедиње, Куманово.
Историја
Црквата била изградена на 29 јуни 1926 година.
Враќање (Коле Неделковски)
„Враќање“ — песна на македонскиот поет Коле Неделковски, дел од поетската збирка „Пеш по светот“, објавена во 1941 година, во Софија.