cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
107 п.н.е.
107 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 107. година пред новата ера, 107. од првиот милениум п.н.е., 7. од 2 век п.н.е. и осма од 100-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5401 и 5402 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4643 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3653 и 3654 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 646.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 107 година се протега во 2529 и 2530, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2589 и 2590 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 436. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 750 и 749 исламска година пред хиџра.
Министер-претседател
Министер-претседател (Ministerpräsident) — претседал на влада на голем број држави во Европа или на покраински влади, во кои преовладува парламентарен или полупретседателски ситем на владеење, кој претседава со советот на министри. Тоа е алтернативен термин за премиер, главен министер или прв министер и е многу слично со титулата „претседател на Советот“.
Германскиот значење на зборот е „претседател на министрите“. Ознаката „министер-претседател“ може да се поистовети со премиер (било на национално или субнационално ниво).
Австрија
Од 1867 до 1918 година, првиот министер на владата бил познат како „министер-претседател“ (Ministerpräsident), пред покраинскиот канцелар (Staatskanzler). Денес на чело на австриската сојузна влада стои сојузен канцелар (Bundeskanzler), додека претседателот на покраинската влада е наречен Landeshauptmann (буквално „покраински капетан“), не „министер-претседател“.
Белгија
Терминот министер-претседател (minister-president, ministre-président, Ministerpräsident) исто така се користи во Белгија за да го опише претседателот на владата на белгиските региони или јазични заедници, но не е претседателот на белгиската сојузна влада, кој се именува како премиер (холандски: eerste minister, француски: premier ministre, германски: Premierminister).
Според белгискиот устав, сојузниот премиер е назначуван од кралот, а одобрен од сојузниот парламент со гласање на доверба (во пракса, кралот обично го назначува предводникот на победничката партија како мандатар да создаде влада). Сојузните министри подоцна положуваат заклетва на вернот кон кралот. Министрите-претседатели на регионите и јазичните заедници не се назначувани од кралот, туку се директно избирани од нивните соодветни парламенти. Министрите на регионите и јазичните заедници не се обврзани да се заколнат на вернот на кралот, туку едноставно положуваат заклетва во нивните соодветни парламенти.
Германија
Министерот-претседател е претседател на владата на германските сојузни покраини; функцијата отприлика одговара на онаа на гувернерот во сојузните држави во САД или повеќе на премиерите на австралиските држави или канадските покраини; може да се користи и женска форма на Ministerpräsidentin за женски функционерки.
Титулата обично е поистоветена како „премиер“ или „(покраински) премиер“; додека „министер-претседател“ се користи со цел да не се направи забуна со функционерот, претседател на владата на националната држава.
Уставната улога на министерот-претседател може да се споредува со онаа на канцеларот на сојузно ниво.
Министрите-претседатели на германските сојузни покраини се избирани од нивните соодветни покраински парламенти и назначуваат министри во нивните соодветни покраини (во шест покраини назначувањето на министрите е исто така предмет на парламентарно одобрување) и ја одредуваат политиката на покраината. Заедно со неколку од нивните министри, заедно ја претставуваат нивната покраина во Бундесратот или во странство. Врз основа на нивната положба во Бундесратот, тие можат да извршат значително влијание на националните политики во рамките на сојузната структура. Канцеларијата на министерот-претседател е наречена „покраинско канцеларство“ (Staatskanzlei) во сите неградови-држави освен Баден-Виртемберг, каде е наречена „покраинско министерство“ (Staatsministerium).
Кај трите германски градови-држави — Берлин, Бремен и Хамбург — претседателот на покраинската влада не е наречен министер-претседател, туку има различна титула; на пример, „владејачки градоначалник“ (Regierender Bürgermeister), „градоначалник и претседател на сенатот“ (Bürgermeister und Präsident des Senats) и „прв градоначалник“ (Erster Bürgermeister) на Хамбург. Нивната канцеларија е наречена „сенатско канцеларство“ (Senatskanzlei). Меѓутоа, и покрај оваа разлика во терминологијата, претседателите на владата на овие градови-држави имаат иста моќ и положба како министрите-претседатели на другите германски покраини.
Унгарија
Титулата на унгарскиот претседател на владата на унгарски е miniszterelnök, што буквално означува „министер-претседател“. Меѓутоа, бидејќи премиер е повообичаена титула во парламентарниот систем за претседател на владата, претседателот на унгарската влада обично е нарекуван како „премиер на Унгарија“.
Холандија
Во Холандија, премиерот е официјално нарекуван „министер-претседател“, иако терминот премиер е повеќе користен. Неговите надлежности се одредени во уставот од 1848 година (претседател на Советот на министри). Титулата министер-претседател е во официјална употреба од 1945 година.
Норвешка
Во Норвешка, Видкун Квислинг, претседател на Квинслишката влада од 1942 до 1945 година во текот на германската окупација во Втората светска војна, ја поседувал титулата министер-претседател (норвешки: ministerpresident).
Шпанија
Во Шпанија, претседателот на владата е познат како „presidente del gobierno“ или претседател на владата, но најчесто е нарекуван како премиер.
Миту Ангелев
Миту Ангелев (?-1903) — македонски револуционер и член на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Миту Ангелев потекнува од Крушево. Учествувал во Илинденското востание и бил учесник во борбите за ослободување на градот од турската власт. Загинал во 1903 година во битка со турската војска кај месноста Слива, при одбрана на Крушевската Република.
Терихат
Терихат — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Ѓирокастро.
Теодор Адорно
'''Теодор В. Адорно' (герм. Theodor W. Adorno'', 11 септември 1903 - 6 август 1969) - познат социолог, филозоф и музиколог од германско потекло.
Теодор Адорно бил еден од најпрестижните континентални филозофи на дваесеттиот век. Тој бил под влијание на Хегел, Маркс и Ниче и бил поврзан со Институтот за социјални истражувања во Франкфуртската школа за социјална теорија заедно со Макс Хоркхајмер, Валтер Бенјамин, Херберт Маркузе, Јирген Хабермас и други.
Иако пишувал за голем број теми, неговата основна загриженост била човечкото страдање - особено современите општествени ефекти врз човековата состојба. Адорно дал придонес за критичката теорија и меѓу другото бил познат и по неговата критика на "културната индустрија."
Раните години поминати во Франкфурт
Теодор Лудвиг Адорно Визенгрунд е роден во Франкфурт како единствено дете на богатиот трговец со вино, Оскар Александар Визенгрунд (1870–1941) со еврејско потекло, преобратен во протестантство и на Марија Барбара, по потекло католичка Французинка, родена како Калвели Адорно. Презимето Адорно кое Теодор го прифатил како свое откако станал натурализиран Американец во 1943 потекнува од дедо му по мајчина страна Жан-Франсоа Калвели (1820-1879) со потекло од Корзика, блиску до Бокоњано, чие семејство било блиско со семејството Бонапарта и кој како офицер останал да живее во Франкфурт под презимето Кавели Адорно дела Пјана. Тој своето презиме Визенгрунд, го скратил на В. меѓутоа ова француско потекло не му овозможило на Адорно, како што се надевал, во 1936 година да добие француско државјанство кога нацистите во Германија го попишале како неаријански. Семејството Визенгрунд воопшто не ја практикувало еврејстата традиција а Адорно се држел настрана од религиите и нивните претставниците меѓутоа се дружел со еврејски интелектуалци и отсекогаш од другите бил сметан за Евреин. Така, жената на Албан Берг него го опишува како „млад Евреин.
Неговото детство го одбележала музиката поради афинитетите на неговата мајка и тетка. Мајка му Марија Кавали Адорно била пејачка која настапувала во Виена на Кралскиот двор, а нејзината сестра, Агата, која живеела со нив, се сметала себеси за пејачка и пијанистка. Уште млад Адорно страсно се зафатил со изучување на пијаното а на 12 годишна возраст умеел да го свири Бетовен. На училиште тргнал на 6 годишна возраст а во 1913 се запишал во Гимназијата „Кајзер Вилхелм“ каде завршил прв во класот во 1921 година.
Во слободното време посетувал приватни часови задно со Бернард Секлес а во саботите попладне саботите ја читал Кантовата „Критика на здравиот разум“ заедно со неговиот пријател Зигрид Кројцер, кој бил 14 години постар од него. Подоцна изјавил дека на овие часови поминати во читање им должи повеќе отколку на било кој од академските учители. На Универзитетот во Франкфурт (кој денеска го носи името на Јохан Волфганг Гете) студирал филозофија, музикологија, психологија и социологија, каде дипломирал во 1924 година со дисертација на тема посветена на Едмунд Хусерл. Во периодот пред дипломирањето, Адорно се запознал со неговите идни и најважни интелектуални соработници Макс Хоркхајмер и Валтер Бенјамин.
Студиите во Виена
За време на студентските години во Франкфурт Адорно напишал бројни музички критики, но пред сѐ, сакал да биде композитор. Во текот на летото 1924 година, виенскиот композитор Албан Берг премиерно настапил во Франкфурт, а кога Адорно се запознал со него и двајцата се согласиле дека младиот филозоф и композитор би требал да студира заедно со Берг во Виена. По преселувањето во Виена во февруари 1925 година, Адорно се втурнал во музичката култура која пораснала околу Шенберг: освен часовите двапати неделно со Берг, Адорно продолжил со студиите по пијано со Едвард Штејерман и се дружел со виолинистот Рудолф Колиш. Во Виена тој воспоставил контакти со членовите на Виенската школа - Антон Веберн и Арнолд Шенберг. Револуционарниот атоналитет на Шенберг го инспирирал 22- годишниот Адорно да ги запише филозофските опсервации на новата музика, иако таа не била добро примена од неговите приврзаници. Разочарувањето поради ова го принудило да се врати кон музичката критика за да ја засили својата академска кариера на предавач и социјален истражувач. Тој останал да работи како главен уредник на авангардното списание „Анбрух“ иако музиколошките пишувања веќе ги изместиле неговите филозофски амбиции. Други трајни влијанија од времето поминато во Виена го вклучуваат Карл Краус, чии предавања ги следел заедно со Албан Берг и Ѓерѓ Лукач, а чија пак „Теорија на романот “ веќе го воодушевила во гимназиските денови. Само една година пред запознавањето со Лукач тој ја изучувал неговата „Историја на класната свест“.
Средните години во Франкфурт
По враќањето од Виена, Адорно доживеал втор неуспех. При одбрана на дисертацијата кај менторот Ханс Корнелиус и неговиот асистент Макс Хоркхајмер, тие изразиле загриженост за тезите на Адорно, за сеопфатната психолошко филозофска расправа, која тој ја повлече во почетокот на 1928 година. Имено, по пишување на "Делови за пијано во строга техника од дванаесет тона", како и песни подоцна интегрирани во ''Шест багатели за глас и пијано, оп. 6, Адорно го претставил својот ракопис, Концептот на несвесното во трансценденталната теорија на психата'' на Корнелиус во ноември 1927 година. Корнелиус го советувал Адорно да ја повлече апликацијата бидејќи ракописот бил премногу блиску до неговиот сопствен начин на размислување. Во овој ракопис, Адорно се обидел да го нагласи епистемолошкиот статус на несвесното, како во раните дела на Фројд. Против функцијата на несвесното кај Ниче и Шпенглер, Адорно тврдел дека Фројдовото поимање за несвесното служи како "остро оружје ... против секој обид да се создаде метафизика на инстинктите и да се обожува целосна, органска природа". На Адорно му требале уште три години за да го добие звањето вениа легенди (докторска хабилитација), откако го приложил ракописот на тема „Изградба на естетиката“ кај новиот ментор, Паул Тилих. На денот кога неговата студија била објавена, на 23 март 1933 година, Хитлер дошол на власт.
Помеѓу 1928 и 1930 година, Адорно добил поголема улога во редакцијата на весникот Анбрух. Во предлогот за трансформација на списанието, Адорно се обидел да го користи Анбрух за борбата на радикалната модерна музика против она што тој го нарекува "стабилизирана музика" на Пфицнер, подоцнежниот Штраус, како и неокласицизмот на Стравински и Хиндемит. Во текот на овој период тој ги објавил есеите "Ноќна музика", "За додекафонијата" и "Реакција и напредок". Во тоа време, Адорно се допишувал со композиторот Ернст Кренек, со кого разговарал за проблемите на атоналитетот и додекафонијата. Во писмото од 1934, Адорно тој звучел критично кон Шенберг: Неколку месеци откако се квалификувал како предавач по филозофија, Адорно одржал инаугуративно предавање на Институтот за социјални истражувања, независна организација која неодамна го назначила Хоркхајмер за директор и со доаѓањето на книжевниот научник Лео Ловентал, социјалниот психолог Ерих Фром и филозофот Херберт Маркузе, се обидувала да ги искористи неодамнешните теоретски и методолошки достигнувања во општествените науки. Адорно започнал со предавања на тема којашто цел живот ја сметал за прагматична - „Актуелноста на филозофијата“. Со ова тој за првпат го поставил прашањето за целината, земајќи ја предвид позната формула (насочена против Фридрих Хегел) дека целото не е вистина (од Минима Моралија). Есејот на Адорно „За општествената ситуација на музиката“ во 1932 година бил неговиот придонес на првото издание на „Журналот за социјалното истражување“ на Хорхајмер.
Кога нацистичката партија станала најголемата партија на Рајхстагот, забелешката на Хоркхајмер од 1932 година се покажала типична за неговото опкружување: "Само едно е сигурно", напишал-тој, "ирационалноста на општеството стигна до таа точка каде само најгласните предвидувања имаат некаква веродостојност". Во септември 1932 му се одземало правото на Адорно да држи предавања. Во март, кога на свастиката била ставена како знаме на градското собрание, канцелариите на Институтот биле претресувани од полицијата во Франкфурт. Куќата на Адорно исто така била претресната во јули а неговата апликација за членство во Националната комора за книжевност била одбиена врз основа на тоа дека членството е ограничено на "лица кои ѝ припаѓаат на германската нација со длабоки корени во карактерот и крвта“. Како неариевец бил информиран дека тој „не умее да ја почувствува и да ја цени таквата обврска". Набргу потоа, Адорно бил принуден да издржи петнаесет години на егзил.
Помеѓу Берлин и Оксфорд (1934–1937)
За време на престојот во Берлин во 1920 година Адорно воспоставил блиски односи со Валтер Бенјамин и со Ернст Блох. Така се запознал со првото големо дело на Блох „Духот на утопијата“ во 1921 година. Освен тоа Берлин бил дом на позната хемичарка Маргарета Калпус со која Адорно се оженил во Лондон во 1937.
Бегајќи од нацистичкиот режим во 1934 тој емигрирал во Лондон со надежи дека ќе добие професорски ангажман во Оксфорд. Во 1936 година весникот „Цајтшрифт“ објавил еден од најконтроверзните текстови на Адорно „За џезот“. Во времето на Адорно, називот џез се користел за сета популарна музика од тоа време. Текстот не се занимава толку со стилот на музиката туку повеќе е глас против забавниот бум и културната индустрија. Адорно верувал дека културната индустрија е систем под контрола од горе кон долу преку творби во општеството, на стандардизирана култура која ја засилува ширината на уметничкото изразување. За ова прашањето тој расправа и во есејот „За фетишот и знаците во музиката“ (Цајтшрифт 1938) во кој Адорно го формулира познатиот цитат “секое задоволство кое произлегува од размената добива субверзивни одлики“. Обемната коресподенција со Хоркхајмер кој живеел во егзил во САД довело до нова понуда да работи во Америка.
Импресиониран од книгата на афоризми на Хоркхајмер, Зора и зајдисонце, Адорно почнал да работи на својата книга афоризми, што подоцна ќе стане Минима Моралија. Додека престојувал во Оксфорд, Адорно доживеал две големи загуби: неговата тетка Агата починала во јуни 1935 година, додека Албан Берг почина во декември истата година. До крајот на својот живот, Адорно никогаш не ја напуштил надежта да го комплетира незавршеното дело Лулу на Берг.
Емигрирање во САД (1938–1949)
По првата посета на Њујорк во 1937 тој одлучил да се пресели таму. Во Брисел ги оставил своите родители кои починале по две години. Му кажа збогум на Бенјамин во Санремо кој се решил да остане во Европа со што нивната идна комуникација се ограничила на писма. Преселувањето на Адорно му овозможил ангажман со кој дел од времето го посветил на Институтот за социјални истражувања кој тогаш се наоѓал на Универзитетот Колумбија. Остатокот на времето го посвети на Радио проектот во кој бил музички директор. Проектот бил познат како Лазарфелд/ Стандтон програма за анализа, а го уредувал австрискиот социолог Пол Лазарсфелд од Универзитерот Принстон. Договорот траел до 1941.
Вниманието на Адорно било насочено кон соработката со Хоркхајмер. Тие заедно се преселиле во Лос Анџелес каде тој во наредните седум години предавал и ја имал функција на заменик директор во секторот за истражување на Универзитетот во Калифонија. Колективната работа излегла на виделина со трудот „Дијалектика на просветувањето“, напишана за време на Втората светска војна чие прво печатено издание било објавено дури во 1947 година, во Амстердам. Соочени со непредвидливите настани на Холокаустот, авторите го започнале делото со следниот текст: Во книгата која не оставила голем впечаток во јавноста сѐ до нејзиното второ издание во 1969 година, Адорно и Хоркхајмер поставиле динамична рамка на цивилизацијата која тежнее кон самоуништувањето. Во предговорот на делото, двајцата автори го навеле мотивот на делото пишуваји го следново:  Тие тврдат дека концептот на разумот со просветителството е трансформиран во ирационална сила. Како последица на тоа логиката владее не само во природата туку и во човештвото. Тоа е рационализација на човештвото и е идентификувана како примарна причина за појавата на фашизмот и на другите тоталитарни режими. Различните анализи се однесуваат на феномени како оддалечување на науката од практичниот живот, формализиран морал, манипулативна природа на забавната култура и параноична структура на однесување, изразена во агресивен антисемитизам. Заеднички елемент во овие феномени, според нив, е тенденцијата кон самоуништување на водечките критериуми инхерентни во просветителството од почетокот. Користејќи историски анализи за да ја разјаснат сегашноста, тие покажуваат зошто националистичкиот тероризам не бил аберација на модерната историја, туку бил длабоко вкоренет во основните одлики на западната цивилизација.
Откако САД влегле во војната во 1941 година, ситуацијата на емигрантите, сега класифицирани како "непријателски туѓинци", станала прилично ограничена. Забрането им било да ги напуштат своите домови меѓу 20 часот и 6 часот и да се движат подалеку од пет милји од дома. Таквата забрана важела за сите емигрантите како Адорно, кој добил американско државјанство во ноември 1943 година.
Во Калифорнија, Адорно го запознал Чарли Чаплин и се дружел со Фриц Ланг и Ханс Ајслер, со кого работел на студија за филмска музика во 1944 година. Во оваа студија, авторите се труделе да наметнат поголемо користење на авангардна музика во филмот барајќи музиката да се користи за дополнување, а не само како придружува на визуелниот аспект на филмовите. Дополнително, Адорно му помогнал на Томас Ман во неговиот роман Докторот Фауст, откако тој ја побарал неговата помош. "Дали ќе бидеш спремен", му напишал Ман, "да мислиш преку мене како би можела да изгледа работата - мислам на работата на Леверкун. Што би сторил ти кога би бил во договор со ѓаволот?
По 1945 година, Адорно престанал да работи како композитор и работел на филозофијата на новата музика од 1940-тите години но и на книгата „Компонирање за филм“ на Ханс Ајслер. Адорно дал свој придонес во „Квалитативната анализа на истражувањата околу предрасудите“ спроведена од повеќе истражувачки институти во САД, а од кои се разоткрива авторитарниот карактер на истражувањето преку индиректни прашања кои им биле поставувани на испитаниците. На крајот на 1949, тој си заминал од Соединетите Американски Држави.
Доцни франкфуртски години (1949–1969)
По војната Адорно тагувал за дома па не чекал долго да се врати во Германија. Благодарение на влијанието на Хоркхајмер добил професорско место во Франкфурт во 1949 -1950 година што му овозможило да ја продолжи академската кариера. Неговиот развој кулминирал со позицијата на двоен ординариус по филозофија и социологија. Во Институтот поврзан со Универзитетот водачката позиција на Адорно станувала сѐ поочигледна а Хоркхајмер кој бил осум години постар, постепено се повлекувал оставајќи му го директорувањето на Адорно во 1958 -1959.
Тој се издигнал на позицијата редовен професор по два предмета (филозофија и психологија). Неговата колекција на афоризми „Минима моралија“ отпечатена од новоформираната издавачка куќа на Питер Шуркамп го направила познат во повоена Германија. Таа предлага наука за меланхолијата наспроти темната страна на фашизмот, сталинизмот и културната индустрија која очигледно не нуди политички и економски алтернативи.
Работата го издигнала Адорно на ниво на основачка интелектуална сила во Западна Германија, откако пропаднал и последниот обид за негово вовлекување во истражувањата во Америка во 1953 година. Следи делумна список на неговите научни достигнувања:
Последните години (1967–1969)
Во 1966 година, вонпарламентарната опозиција (АПО) била формирана против големата коалиција на двете најголеми германски партии ЦДУ и СПД и насочена првенствено против планираниот закон за имиграција. Адорно бил отворен критичар на оваа насока и тоа го покажал со учеството на настанот организиран од извршниот комитетот на „Демократијата во земјата на емигранти“.
Откако еден студент (Бено Онесорг) бил застрелан од полицаец на демонстрациите организирани против посетата на иранскиот шах, лево ориентираната АПО станала екстремно радикална и универзитетите се претвориле во места на немири. За да се сфати важноста на настанов треба да се каже дека станувало збор за студент на Адорно кој со учеството на протестите ја толкувал теоријата на револтот. Плашејќи се од вандализмот, Адорно на 31 јануари 1969 година побарал помош од полицијата за да ги тргне студентите кои го окупирале Институтот во Франкфурт. Тоа довело до апсење на 76 членови на младината на СДС. Од тие причини Адорно се нашол едно време на удар на студентските активности. Тој остро го осудувал анти-интелектуалниот тренд на левите сили во 60-тите, кој го нарекувал „псевдоактивност“ обидувајќи се да ја надмине поделбата на теорија и пракса, но зафатен со сопствениот публицитет, тој се расправал наместо „отворено да размислува“.
Во 1969 година доживеал метежи во амфитеатарот од кои најпознатиот е кога студентките го окупирале подиумот околу говорницата со голи гради и тоа ескалирало до таа мерка што Адорно ја прекинал серијата на своите предавања ѕа целиот тој семестар. Во писмото до Семјуел Бекет тој напишал: Чувството да бидеш ненадејно нападнат како реакционер сепак има доза на изненадување.
Еден од биографите на Адорно, Стефан Милер Дом, тврди дека е убеден оти нападите на студентите биле насочени еднакво против теоријата на Адорно, како и против неговата личност и дека постоел страв дека актуелната политичка ситуација може да доведе до тоталитаризам. Адорно заминал со сопругата на одмор во Швајцарија. И покрај предупредувањето на лекарите тој се обиде да се качи на планина висока 3000 метри што му предизвикало проблеми со срцето. Поради тоа заминале со сопругата во еден од соседните градови, Висп, каде што Адорно добил уште еден напад на тахикардија по што го сместиле во болница. Следниот ден, на 6 август, Адорно починал од срцев удар во 65-тата година од животот.
Филозофски влијанија и мотивација
Адорно е општо признат во континенталната традиција на филозофијата како еден од најважните филозофи на XX век. Неговите собрани дела содржат околу дваесет и три тома. Тој пишувал за теми од музикологија до метафизика па така, во неговото дело има филозофските анализи на Хегеловата метафизика но и критички студии за написи во Лос Анџелес Тајмс за џезот. Во однос на стилот и содржината, текстовите на Адорно се противат на конвенционалноста. Самата филозофијата на Адорно во основа е поврзана со човечкото страдање. Таа се заснова врз моралното убедување дека развојот на човечката цивилизација е постигнат преку систематско потиснување на природата и консолидацијата на подмолните угнетувачки социјални и политички системи, на кои секој е изложен. Човечкото страдање како сенка е присутно практично во сите дела на Адорно. Адорно сметал дека негова главна задача е да сведочи за упорноста на таквите услови и со тоа, во најдобар случај, да ја задржи можноста таквите услови да се менуваат на подобро. Акцентот во дијагнозата на Адорно за она што тој го нарекол "оштетен живот" се состои во критичкиот карактер на неговата проценка на ефектите на современите општества врз нивните жители, заедно со пробната, но апсолутно суштинска, заложба за верување во можноста да се елиминира непотребното страдање. Како и во секоја форма на критичка филозофија, многу мрачната дијагноза на модерноста на Адорно неопходно е втемелена во пробна надеж за еден подобар свет.
Филозофијата на Адорно најчесто се смета дека најмногу е под влијание на делата на Хегел, Маркс и Ниче. Покрај тоа, неговата поврзаност со Институтот за социјални истражувања длабоко влијаела врз развојот на мислата на Адорно.
Институтот за социјални истражувања бил основан на Универзитетот во Франкфурт во 1923 година. Институтот или "Франкфуртската школа", како што подоцна станал познат, беше интердисциплинарно тело составено од специјалисти во области како што се филозофијата, економијата, политичките науки, правната теорија, психоанализата и изучувањето на културните феномени како што се музиката, филмот и масовната забава. Формирањето на Франкфуртската школа беше финансирано од син на богат трговец со жито кој сакал да создаде западноевропски еквивалент на Институтот Маркс-Енгелс во Москва. Интелектуалниот труд на Институтот во Франкфурт експлицитно имал за цел да придонесе во соборувањето на капитализмот и воспоставувањето социјализам[11].
Адорно бил водечки член на Франкфуртската школа а неговите дела се сметаат за многу значаен придонес во развојот на критичката теорија.
Теорија
Шаблон:Франкфуртска школа
Работата на Адорно се темели на видувањето што тој го дели со сета авангардна уметност од почетокот на 20 век: признавање на она што е примитивно во самите нас и во светот. Ни фасцинацијата на Пикасо со африканската скулптура, ниту редукцијата на сликањето на Мондријан до нејзината најосновна компонента - линијата - е разбирлива надвор од оваа загриженост за примитивизмот кај Адорно заедно со најрадикалната уметност на векот. Во тоа време, западниот свет, опкружен со светските војни и колонијалистичката консолидација и самиот потонал во варварство кое цивилизацијата се гордеела оти го надминала. Според Адорно, самоодржувањето на општеството станало неразликувачко од општествено санкционираната самопожртвуваност: на "примитивни" народи, примитивни аспекти на егото и оние примитивни, мимички желби на имитација и сочувство. Теоријата на Адорно произлегува од разбирањето на оваа примитивен особина на реалноста, кој има за цел да се спротивстави или да го потисне овој примитивен аспект или да ги унапреди оние системи на доминација поставени од ова враќање кон варварството. Од оваа перспектива, делата на Адорно за политиката, филозофијата, музиката и литературата се доживотна критика на начините на кои секој се обидува да го оправда самоосакатувањето како неопходна цена на самоодржувањето. Според преведувачот на Адорно, Роберт Хулот-Кентор, централниот мотив на делото на Адорно се состои во одредување на тоа "како животот би можел да биде повеќе од борба за самоодржување".
Адорно бил главно под влијание на критиката на разочараноста на Макс Вебер, на сфаќањето на Ѓерѓ Лукач за хегеловото толкување на марксизмот, како и под влијание на филозофија на историјата на Валтер Бенјамин. Заедно со останатите припадници на франкфуртската школа Маркс Хоркхајмер и Херберт Маркус тврдел дека напредниот капитализам успеал да ги опфати или да ги ликвидира силите кои ќе доведат до негов колапс и дека поминал револуционарниот момент, кога ќе биде возможно истиот да се трансформира во социјализам. Филозофијата е сѐ уште неопходна, бидејќи е пропуштено времето за негова реализација. Ова тој го наведува во воведниот дел на неговата „Негатива дијалектика“ од 1966 година.
Културна индустрија
Адорно тврдел дека капитализмот сѐ повеќе се вкоренува преку напад врз објективноста на револуционерната свест и дека го ликвидира индивидуализмот како основа на критичката мисла
Додека работата на Адорно се фокусира на уметноста, литературата и музиката како клучни области на чувствителната, индиректната критика на воспоставената култура и модели на размислување, постои страв од јасен политички утопизам евидентен во неговите гледања, посебно на историјата. Аргументот за таквото гледање на работите доминирал во „Естетска теорија“, потоа во „Филозофијата на новата музика“ и во други дела.
Адорно гледал на културната индустрија како на арена во која критичките намери или можности се елиминирани. Тој тврдел дека културната индустрија која продуцира и циркулира производи преку масовните медиуми манипулира со јавноста. Популарната култура ја идентификува како причина за пасивноста на луѓето. Лесните задоволства кои се возможни преку конзумирање на популарната култура ги прават луѓето послушни и задоволни без оглед на тоа колку е тешка нивната економска состојба.
Разликите меѓу културните производи прават да личат различно, но тие се всушност варијации на иста тема. Тој пишуваше дека „истата работа им се нуди секому според стандардизирано производство за користење на производите“, но ова е прикриено под „манипулација на вкусот и на официјалните претензии на поединечната култура“. Адорно го опишува овој феномен со концептот „псевдоиндивидуализам“ или „секогаш едно исто“.
Масовна култура
Многу гледања на Адорно во однос на естетиката и музиката неодамна почнале да се дискутираат и истите биле собрани и објавени како „Есеи за музиката“, збирка на есеи на одредена тема додека многу од нив сè уште не се преведени на англиски.
Работата на Адорно во годините пред смртта биле под влијание на идејата за „негативна дијалектика“ наведена во неговата книга под истиот наслов. Клучен поим во работата на Франкфуртската школа според „Дијалектика на просветителството“ била идејата за мислата која станува инструмент за доминација, а кој ги опфаќа сите објекти под контрола на (доминантната) тема, особено преку поимот на идентитет, односно со идентификација на реалното во природата и општеството. Имено, само тоа што е хармонизирано или усогласено со доминантниот концепт се смета за реално додека сѐ останато се смета за нереално или непостоечко. Негативната дијалектика на Адорно била обид да се артикулира недоминантната мисла која би ги препознала своите ограничувања.
Марксистички критики
Според делото на Хорст Милер „Критика на кричката теорија“, Адорно тоталитетот го поставил како автоматски систем. Ова било во согласност со идејата на Адорно за општество како самоуправувачки систем, од кое човек мора да побегне (но од кое никој не може да избега).
За него тоа било постоечко но нехумано. Милер се противи на ваквиот систем и тврди дека критичката теорија не обезбдедува практични решенија за општествени промени.Тој заклучува дека и Франкфуртската школа генерално и Јирген Хабермас посебно сосема погрешно го протолкувале Маркс.
Адорно одговара на критиките
Како пионер на саморефлексивната социологија која ја навестила способноста на Пјер Будрие да дејствува како рефлексија на општествена појава, Адорно сфатил дека на некои критики (вклучително и намерното попречување на неговите предавања во 1960-тите години) никогаш не може да се одговори во дијалог помеѓу еднакви доколку, како што се чини верувал, со тек на времето секогаш се менува човечката суштина како што мисли наивниот етнограф или социолог.
Социолошките методи на Адорно
Така нашата претстава за „девијантното“ која вклучува еднакво целосно девијантниот поединец и „измамник“ кој работи надвор од општествените норми бидејќи немале капитал да работат над нив (Анализата на овој феномен Пјер Бурдие ја напишал во книгата „Тежината на светот“ ). Тој сметал дека оние кои се наоѓаат на врвот на Институтот треба да бидат извор на теории за евалуација и емпириско тестирање, како и да бидат луѓето кои ќе ги обработуваат "откриените факти" вклучувајќи го и ревидирањето на теориите за кои е утврдено дека се лажни. На пример, во есејот објавен во Германија по враќањето на Адорно од САД и препечатен во колекцијата есеи за критичките модели Адорно го слави егалитаризмот и отвореноста на американското општество засновано на неговите патувања во Њујорк и Лос Анџелес во периодот од 1943 до 1955 година: "Карактеристично за животот во Америка [...] е моментот на спокој, љубезност и великодушност" ("Dem amerikanischen Leben eignet [...] ein Moment von Friedlichkeit, Gutartigkeit und Großzügigkeit").
Превод на делото на Адорно
Иако дури и германските читатели тешко можат да го разберат делото на Адорно, дополнителен проблем за читателите на други јазици е дека неговиот германски идиом е особено тежок за преведување на англиски и на други светски јазици. Слична тежина на преводот важи и за Хегел, Хајдегер и за голем број други германски филозофи и поети. Како резултат на тоа, некои првични преведувачи се стремеле кон буквалноста. Во последниве години, Едмунд Џефкот и Универзити Стенфорд Прес објавиле нови преводи од некои од предавањата и книгите на Адорно, вклучувајќи ги делата Вовед во социологијата, Проблемите на моралната филозофија и неговите транскрипции од предавања за Кантовата Критика на чистиот ум и "Метафизиката“ на Аристотел, како и новиот превод на Дијалектиката на просветлувањето. Професорот Хенри Пикфорд, од Универзитетот во Колорадо во Боулдер, превел многу од делата на Адорно, како што се "Значењето на трудот низ минатото". Мал дел од големиот пишан опус на Адорно бил објавен на македонски јазик во 2003 и 2004 (Во спомен на Анхејдорф и Актуелноста на филозофијата ) објавен во списание, во превод на Кица Б. Колбе.
Музички дела
Библиографија Понатамошно читање
Езеро Пипа
Езерото Пипа (кинески: 琵琶湖, пинјин: Pípá Hú) - езеро во градот Тајтунг, округот Тајтунг, Тајван. Езерото претставува дел од Шумскиот парк Тајтунг.
Екологија
Езерото е живеалиште за водни животни и растенија.
Градби
Езерото е опремено со платформа за гледање, кабини и велосипедски патеки.
Сезона на мирот во Париз
„Сезона на мирот во Париз“ (српскохрватски: Сезона мира у Паризу) — филм од 1981 година, режиран од Предраг Голубовиќ. Главните улоги ги играат: Драган Николиќ, Марија Шнајдер, Ален Нури, Предраг Мики Манојловиќ, Ерланд Јозефсон и Алида Вали. .
Синопсис
Во Париз, кој не ја изгубил својата поетичност, но сепак доживеал промена на друг начин, еден вљубен пар, Југословен и Французинка, живее со надеж и страв во амбиентот на настаните од нашето време и времето за кое се верува дека претставува минато, а кое сè почесто е препознатливо во современите сцени...
Turkish Airlines
Историја
Авиокомпанијата беше основана на May 20, 1933. Започна операции најпрвин од Истанбул, а потоа и од Анкара. Во септември 1937 компанијата доби три De Havilland D.H. 86B. Следниот Декември, авиокомпанијата доби и четврт авион. Овие авиони го зголемија домашниот сообраќај со летови до Истанбул Ататурк, Ешкисехир, Измир, Анкара, Адана, Кајзери и Дијарбакир. Во најголемата реорганизација на авиокомпанијата, државната авиокомпанија THY, беше заменета со мешана корпорација, Türk Hava Yolları AO (THY) на 20 февруари 1956. Барањето за влез во Star Alliance беше прифатено во декември 2006. На April 1, 2008, Турската национална авиокомпанија стана полноправен член на Star Alliance.
Одредишта
Погледни опширно: Одредишта на Turkish Airlines.
Договори за делење на летови
Turkish Airlines има договор за делење на летови со следните авиокомпании:
Флота
Флотата на Turkish Airlines се состои од следниве авиони заклучно со мај 2008:
Инциденти и несреќи
Во својата 75 годишна историја, Turkish Airlines има 3 авионски несреќи надвор од границите на Турција, како и 18 несреќи во границите на Турција. Првиот инцидент се случи на 17 февруари 1959 година, кога авионот се урна во услови на густа магла за време на слетувањето на аеродромот Гетвик во Лондон. Во авионот беа тогашниот Турски премиер Адријан Мендерес кои се упатуваа во Лондон со цел потпишување на мировниот договор за Кипар. Мендерес беше меѓу 10-тте преживеани патници од тој лет. Инцидентот со најмногу жртви беше летот број 981, кој се урна во Франција на 3 март 1974 година, поради експлозивна декомпресија, при што загинале 346 патници.
Власотинце
Историја
Според турските записи, градот постоел во 15 век како турски административен центар. Откако Турците биле принудени да ја напуштат Србија, локалните жители почнале да одгледуваат винско грозје како еден вид комплементарен бизнис на нивните градежни активности. Тие го направиле Власотинце вински регион број еден во поранешна Југославија и понатаму најголем извозник на вино на Балканот. Занаетчиството и градежната вештина на работниците и градежниците од овој регион биле ценети во поранешна Југославија и нејзините околни соседи до југословенските војни.
Населби
Освен градот Власотинце, општината ги опфаќа следните населени места:
Демографија
Според резултатите од пописот од 2011 година, општина Власотинце има население од 29.893 жители.
Етнички групи
Етничкиот состав на општината:
Економија
Следната табела дава преглед на вкупниот број на регистрирани лица вработени во правни субјекти по нивната основна дејност (од 2018 година):
1614 во музиката
1614 година во музиката содржи некои значајни настани.
Франко Корели
Франко Корели (инталијански: Franco Corelli) (Анкона, 8 април 1921 – Милано, 29 октомври 2003) е италијански тенор, еден од најголемите тенори на XX век. Неговиот моќен, машки глас, со блескави високи тонови и речиси баритонски обоен среден регистар, го прават еден од најомилените толкувачи на тенорските спинто и драмски улоги од италијанскиот репертоар на сите времиња.
Почетоците
Роден е во Анкона, во работничко семејство, како Дарио Корели. Студира пеење во Конзерваториумот во Пезаро, кај сопранот Рита Павони, по што, како самиот изјавува во едно подоцнежно интервју, поради погрешната техника ги загубил висините, но и волуменот на гласот. Оттогаш ги избегнува сериозните вокални студии и, како што може да се заклучи, кога запливува во оперските води, тој е комплетно самоук. Се враќа дома и пее по снимките на големите тенори, особено Карузо, Џиљи и Лаури-Волпи (со кого подоцна во кариерата и ќе работи на усовршувањето на својот глас), кои ги зема како пример. Се потпира единствено врз советите на пријателите кои оделе на часови кај познати професори и му ги прераскажувале вежбите од професорите кои самоте ги добивале. Сепак, и покрај моќноста која импонирала, како и металот (скило) со кој гласот се пробивал низ аудиториумот, во почетоците тој има непријатно ситно вибрато, кое, со тешка и макотрпна работа, подоцна успева да го надмине.
Кариера
Победувајќи на натпреварот на Маџо Музикале Фиорентино, ја добива наградата – деби на фестивалот во Сполето. Дебитира како Дон Жозе во Кармен на 26 август 1951, со огромен успех и одлични критики. И покрај тоа, никој не се нафаќа да му даде ангажман, сè до јануари 1952, кога пее на три претстави во Џулиета е Ромео на Ѕандонаи во Театро дел Опера во Рим, добивајќи повторно одлични критики. Истата година, и повторно после подолго време, дебитира во улогата на Маурицио во Адријана Лекуврер, пеејќи само една претстава, изнудувајќи ја изјавата од менаџерот на театарот „вредеше ризикот“. На 9 април 1953 во Норма на Винченцо Белини, првпат пее со Марија Калас во продукција на Римската Опера. Целокупната обнова на операта и останатите учесници во истата добиваат прекрасни критики, а публиката ја прифаќа претставата со воодушевување. Корели станува атракција по само две години помината на сцената и отпеани одвај пет улоги.
Следуваат дебијата како Канио во Паљачи, Радамес во Аида, Дон Карло во истоимената опера, Каварадоси во Тоска. Се појавува и во помалку познати постановки, како што се Војна и Мир на Прокофјев, потоа Ифигенија во Авлида од Глук, Ромулус од Алегра, Агнезе ди Хохенштауфен од Гаспаро Спонтини. Веќе е повикан и во студио: ја снима Канио од Паљачи во проектот на РАИ во септември 1954. Во тоа време, во Миланската Ла Скала владее Марија Калас, која го имала и последниот збор во составувањето на кастингот на претставите. На легендарната премиера на 7 декември истата година, возобновувањето на Спонтиниевата Ла Вестале, по нејзината препорака, главната тенорска ролја ја пее Корели. Тоа е негово деби во големиот театар и тоа со „огнено крштевање“. Операта не е изведувана повеќе од половина век никаде во светот. Зад „продуцентското столче“ седнува Лукино Висконти, а диригент е Антонио Вото. На публиката и се пружани пет претстави кои таа хистерично ги прима.
Франко Корели и Марија Калас ќе настапуваат заедно во наредните десетина години, секојпат правејќи вистински спектакли од претставите во кои играат, вредни за антологија. Тој станува нејзин претпочитан партнер. Наредниот заеднички проект е возобновувањето на Федора од Умберто Џордано, на 21 мај 1956. Една од ретките продукции на Калас во Скала која не е снимена. Еве што Корели изјавува за својата огнена колешка: „Никој не може да замисли што тоа значи за мене, практично почетник на сцената, одвај втора година во Ла Скала, и јас работам со Калас! Научив толку многу... Мариjа беше толку трпелива со мене и се обидуваше да ми олеснува во се. И тоа го правеше. Таа толку многу беше вовлечена во операта, со што успеа да ме вовлече и мене. Се чувствував должен да и одговорам, да работам темелно, како никогаш дотогаш, на начин кој целосно не го разбирав, но комплетно го чувствував“. Почитта која Корели ја чувствува за Калас и она коешто таа го манифестираше спрема него, ќе биде повторено во неколку заеднички возобнови на подзаборавени дела. Тие проекти ќе бидат вброени меѓу најважните оперски случувања во втората половина на XX век. На крајот на годината, во декември, е отворањето на сезоната во Скала. Корели повторно е повикан да настапи, овојпат во премиерата на Џулио Чезаре. Четири претстави со ѕвезден кастинг на релативно непознатата претстава публиката ги прима со невидена жед. Марио дел Монако го држи монополот на Отело и Ернани, но сега е на турнеја низ светот. Џузепе ди Стефано е во вокална криза. Франко Корели е водечки тенор во Италија и примо теноре на една од најважните оперски куќи во светот – Ла Скала во Милано.
После венчавката со Лорета ди Лелио, ќерка на Умберто ди Лелио, голем италијански бас, која и самата била пејачка, следуваат бројните гостувања на Корели низ светот. Најпрвин пред тоа е првото гостување надвор од Италија, во Сао Карлос во Лисабон во 1955 во Кармен. Таму пее 1957 во Хованшчина од Мусоргски. Истата година дебитира со Каварадоси во Мадрид, со Радамес во Виена, и пак Каварадоси, но овојпат во Ковент Гарден во Лондон, каде партнерка му е големата Зинка Миланов. Претставата е долгоочекуван настан, но критиката и публиката ја прифаќаат прилично воздржано. Корели оттогаш ретко ќе пее во главниот англиски град.
На 2 јануари 1958 ја пее улогата на Полионе во скандалозната постановка на Норма во отворањето на сезоната на Римската Опера, каде партнерка му е повторно Мариjа Калас. Во публиката се најважните луѓе на Италија, на чело со претседателот на републиката, Џовани Гронки. Калас ја напушта сцената на средина од претставата, жалејќи се на „индиспонираност“. Продукцијата продолжува по два дена, но овојпат со Анита Черквети во насловната улога, за која добива дотогаш невиден аплауз што некој пејач го добил на оваа сцена, во знак дека не само Калас може да пее добро, која е отпуштена од Римската Опера и е на тапет на срамот низ печатот на целата нација. Единствени кои го дигаат гласот во нејзината одбрана се Џулиета Симионато и Франко Корели. Тој повторно пее на отворањето на сезоната на Ла Скала истата година со неа, овојпат во Пирата на Винченцо Белини, каде се појавува уште и Еторе Бастианини. Уште една опера извадена од прашината на рафтовите на театарската архива. Еднакво скандалозна, како и се што прави големата дива. Истиот кастинг повторно ќе ја отвори сезоната во Скала и наредната 1959, повторно вадејќи опера „од нафталин“, Полиуто на Гаетано Доницети. И повторно Корели и Бастианини спаѓаат во „останатиот кастинг“ кој пее со скандалозната Калас, иако се на врвот од својата вокална кариера и пеат во далеку подобра форма од нејзината.