Експедиција_на_„Јужен_Крст“
Росово Море и враќање
По пристигнувањето на Јужен Крст, Борхгревинк го известил Бернаки дека ќе ги остави петте членови на тимот на Адеровиот ’Рт, а тој, придружуван од тројца научници (исто така Колбек и Фугнер), имал намера да го истражи брегот на Росово Море. Меѓутоа, еден ден подоцна, плановите се промениле: базата всушност била напуштена, а сите преостанати залихи (педантски наведени во инвентарот) биле оставени за потребите на сите експедиции што ќе се случат во овие делови во иднина. Во пресрет на пловењето на 2 февруари, Борхгревинк, Бернаки, Колбек, Кловстад и Фугнер го средиле гробот на Хансон, поставувајќи крст над него со бронзена плоча на која биле изгравирани името и датумите на животот. Геологот Пристли напишал дека до 1911 година крстот подигнат од придружниците на Хансон бил соборен од ветрот, но Британците го обновиле, па дури и напишале епитаф. Истиот ден, на бродот биле натоварени научни збирки, записи и сите кучиња со санки. Бернаки во својот дневник напишал дека воопшто не жали што ги напушта „пустините“, во кои тимот живеел скоро една година. На 3 февруари се преселиле на островот Посешан до кој никогаш не успеале да стигнат на скии и со кучиња. Времето било лошо и ги попречувало магнетните набљудувања. Сепак, тие успеале да слетаат на копно, па дури и нашле кутија за тутун, каде што Кристенсен оставил порака за потомството. Извештајот бил во совршен ред, Борхгревинк додал на него додаток за неговите сопствени успеси. Зимувачите се согласиле дека островот би бил многу подобро место за основање, бидејќи полуостровот Адаре штител од бурите што го опустошиле логорот на Ридли, а условите за магнетни набљудувања не биле полоши. Потоа тимот се преселил на соседниот остров Колман и, и покрај лошото време, Борхгревинк, Бернаки и Колбек успеале да слетаат со мал брод. Бидејќи постоел ризик да задоцнат поради невреме, направиле неколку фотографии, земале примероци од карпи и се вратиле на бродот. Повторно дошло до престрелка помеѓу Бернаки и Борхгревинк, бидејќи Норвежанецот барал да се прекинат магнетните набљудувања за да се фотографираат фоките. На 5 февруари, Јужен Крст навлегол во Вудовиот Залив и го посетил островот Френклин. Колбек и Бернаки ги продолжиле своите магнетни набљудувања до деветтиот, и покрај обилните снежни врнежи. Отсуството на сонце го отежнувало пресметувањето на магнетната деклинација. Борхгревинк решил да го повтори циклусот на набљудувања на враќање. Фугнер во тоа време открил извонредни примери на плитка морска фауна, кои ги надополниле збирките собрани на Адеровиот ’Рт. Потоа продолжиле кон Росовиот Остров, каде што имало две џиновски колонии на пингвини. Ова било прво слетување на островот. Во Тенисоновиот ’Рт, во подножјето на планината Терор, се откинала санта, подигнувајќи бран од осум метри што за малку не ги турнало Јенсен и Борхгревинк, во морето. Бернаки луто напишал во својот дневник дека ова е очигледно најјужната точка до сега до која стигнала британската експедиција, но четворица од луѓето што ја посетиле биле Норвежани. Тогаш бродот се движеше по Росовиот Леден Гребен, поминувајќи осум дена патување во цврста магла. Барнаки и Борхгревинк не се согласиле за должината на ледникот: физичарот сметал дека бариерата има должина не поголема од педесет милји во длабочина, а потоа се проширил непознатиот Северноледен Океан, веројатно со острови расфрлани низ него. На 16 февруари, Јужен Крст се сметало дека поминал појужно од Џејмс Рос шеесет години порано, што било прославено со давање алкохол на целата екипа, а Борхгревинк го одржал својот типичен грандиозен говор. Ледникот се повлекол 30 милји за половина век. Откако се расчистила маглата, тие виделе премин во ледената бариера што осум години подоцна ќе се нарекува Залив на Китовите. Шеклтон го нарекол „Залив на Борхгревинк“. На 17-ти, бродот бил донесен во заливот, а прицврстениот мраз овозможил да слета без никакви тешкотии. Целата екипа се симнала за да се фотографира на најјужната точка до која стигнал човек (78°34'S). Утрото на 17 февруари, Борхгревинк, Колбек и Савио се качиле на своите скии и зеле тим со кучиња за да ја извидат областа. Тие напредувале десет милји во внатрешноста на земјата, откриле дека површината на бариерата е снежна и многу рамна и ја достигнале тогашната рекордна географска ширина од 78°50'. Пешачењето и враќањето траело осум часа. На 19 февруари, Бернаки, Фугнер, Еванс и вториот инженер Јуханесен тргнале да ги набљудуваат фоките, наоѓајќи товар од повеќе од 200 фоки на пет милји од бродот. Сепак, капетанот Јенсен почнал да дава сигнали со свиреж на пареа, повикувајќи ги да се вратат: мразот почнал да се затвора, заканувајќи се дека нема да го пушти Јужен Крст во отворени води.