cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Политички статус на Крим
2000-ти
Заживувањето на политичката активност на проруските организации било наведено во 2002 година, кога организацијата „Руска заедница на Крим“ и партијата Руски блок, создадени со учество на РПЦ / ПКК, добиле можност да ги привлечат своите заменици во Врховниот совет на Крим, а во 2006 година го прошириле своето претставување по резултатите од следните избори. Во 2003 година, „Руската заедница на Крим“ била предводена од Сергеј Цеков. „Портокаловата револуција“ (2004) придонела за активирање на проруските јавни организации. Во 2004-2005 година, Руската заедница на Крим делувала како една од основните општествено-политички сили на Крим која понудила политички отпор на Портокаловата револуција. Прогласувајќи ја нелегитимноста на повторното гласање на вториот круг од претседателските избори, „Руската заедница на Крим“ организирала повеќеилјадни митинзи во Симферопол „против политичкото и правното беззаконие во земјата и нелегалното доаѓање на власт на Виктор Јушченко “. Во 2006 година, „Руската заедница на Крим“ учествувала во формирањето на изборниот блок „За Јанукович! » на локални избори во Автономната Република Крим. Благодарение на ова, било можно да се обезбеди солидна застапеност на активистите на заедницата во кримскиот парламент, во локалните совети на автономијата. Претседателот на „Руската заедница на Крим“ Сергеј Цеков бил избран за прв заменик-претседател на Врховниот совет на Автономната Република Крим.
Во декември 2009 година, Руската заедница на Крим, заедно со Граѓанските активисти на Крим, го иницирале создавањето на секримското движење „Руско единство“. Оваа иницијатива била поддржана од многу други руски јавни организации. Сергеј Цеков и Сергеј Аксјонов биле избрани за копретседатели на движењето Руско единство.
Во 2010 година, руските организации кои учествувале во создавањето на секримското движење „Руско единство“ дошле до заклучок дека е неопходно да се формира руска партија во Украина. Оваа партија, која, како и истоименото движење, била наречена „Руско единство“, и била создадена и официјално регистрирана во септември 2010 година. Водач на партијата станал Сергеј Аксјонов, во тоа време првиот заменик-претседател на Руската заедница на Крим.
Можноста за нов судир на Крим во врска со новата прераспределба на светот се сметало за висока веќе во раните 2000-ти.
Есента 2003 година избувнал судир меѓу Русија и Украина околу островот Тузла во Керчкиот теснец, предизвикан од недостатокот на напредок во решавањето на статусот на Керчкиот теснец и Азовското Море. По распадот на СССР, пловниот дел од теснецот (помеѓу Тузла и полуостровот Крим) завршил целосно во територијалните води на Украина. Рускиот дел на Керчкиот теснец бил плиток и погоден само за мали рибарски бродови. На 29 септември 2003 година, властите на Краснодарската територија, без да ја предупредат украинската страна, почнале да градат брана од полуостровот Таман кон пограничниот остров Тузла Спит, наведувајќи ја потребата да се спречи ерозијата на крајбрежјето на полуостровот Таман, враќање на еколошката рамнотежа во регионот, зачувување и обновување на рибни резерви и други биоресурси. Киев ја сметал изградбата како „повреда на територијалниот интегритет на земјата“. Како одговор на тоа, украинската страна распоредила неколку стотици граничари на островот и испратила артилериски чамци до теснецот. Двете страни наскоро почнале да го зајакнуваат своето воено присуство во регионот. На 23 октомври, изградбата на браната била запрена на 102 метри од линијата на државната граница (еднострано прогласена од Украина ) по средбата на претседателите Путин и Кучма, кои во декември 2003 година потпишале „Договор за соработка во користењето на Азовското Море и Керчскиот теснец“, меѓутоа, статусот на Тузла, како и статусот на теснецот, не бил конечно решен од страните долго време.
Претседателство на Јушченко
Во 2006 година, Виктор Јушченко изјавил дека Украина ќе се придржува до одредбите од договорот за статусот и условите за присуство на руската Црноморска флота на украинска територија само до 2017 година. Јушченко изјавил дека Уставот на Украина не предвидува можност за воени бази на странски држави на украинска територија, и затоа украинскиот претседател наредил да започне со подготовките за повлекување на руската флота по 2017 година.
Друго контроверзно прашање меѓу Руската Федерација и Украина бил судирот околу кримските светилници, кој започнал на крајот на 2005 година. Тогаш Украина објавила потреба од попис на сите објекти што ги користи руската флота. Сепак, сите обиди за проверка на употребата на предмети биле потиснати од руската страна. Киев барал пренос на навигациски и хидрографски објекти под негова јурисдикција. Украинската страна тврдела дека Договорот од 1997 година го дефинира списокот на објекти и области кои биле префрлени на Црноморската флота на привремена употреба за 20 години, а други објекти, вклучително и светилници, требало да бидат вратени на Украина. Меѓутоа, во 1997 година, страните исто така се согласиле да развијат дополнителен договор за навигација и хидрографска поддршка, што не било направено. Со одлуки на украинските судови, било наредено да се запленат навигациските и хидрографските објекти на Црноморската флота на Русија и да се префрлат на украинската страна. Високата команда на руската морнарица инсистирала дека спорот за сопственоста на светилниците меѓу двете земји ќе се реши со преговори меѓу министерствата за надворешни работи на Украина и Русија. По обидите на украинските претставници на јавната организација „Студентско братство“ да навлезат на територијата на навигациските и хидрографските објекти контролирани од руската флота, руската страна ја зацврстила воената заштита на овие објекти. Како одговор на тоа, украинското Министерство за надворешни работи ја повикала Русија да не ги прекршува одредбите од договорот за статусот и условите за присуство на Црноморската флота на Руската Федерација на територијата на Украина. Во 2006 година, на полуостровот Крим започнале протести против влезот на Украина во НАТО. Илјадници луѓе протестирале против вежбата на НАТО во Феодосија пролетта, за време на која демонстрантите го блокирале истоварот на комерцијалното пристаниште на американски товарен брод, кој превезувал товар за планираната вежба. Протести биле одржани и на аеродромот во Симферопол, каде што слетал авионот на алијансата и Алушта, каде што 140 американски специјалци биле блокирани во санаториумот Дружба. На 6 јуни 2006 година, Врховниот совет на Крим одлучил да го прогласи полуостровот за „територија без НАТО“. За оваа изјава гласале 61 од 78 пратеници на локалниот парламент. Претседателскиот претставник на Крим, Генадиј Москал, ја нарекол одлуката спротивна на Уставот. Наспроти позадината на конфликтот, еден од лидерите на Партијата на регионите во тоа време, Тарас Черновол, изјавил: „''Врховната Рада не даде согласност за пристигнувањето на американската војска во Украина. Пристигнувањето на десантните сили на НАТО во Феодосија, според нормите на меѓународното право, може да се оквалификува или како агресија, или, во случај на согласност од украинската влада, војската и граничарите, како предавство''“. На 11-12 јуни 2006 година, американската војска го напуштила Крим без да учествува во вежбите на полуостровот.
Во август 2008 година, по избувнувањето на вооружениот судир во Јужна Осетија, Украина станала единствената земја на ЗНД која отворено застанала на страната на Грузија и побарала Русија веднаш да ги повлече своите трупи од нејзината територија. На 10 август, Украина ја предупредила руската страна за учество на бродовите на нејзината Црноморска флота во судирот, инаку заканувајќи се дека ќе ги спречи бродовите да се вратат назад во Крим. Украинскиот претседател Виктор Јушченко изјавил дека поради бродовите на Црноморската флота, Украина е вовлечена во воен судир, не сакајќи го тоа. На 13 август, претседателот на Украина воспоставил нова процедура за преминување на украинската граница на бродовите на Црноморската флота на Руската Федерација, според која силите на Црноморската флота можат да ја преминат границата на републиката само откако ќе го известат седиштето на украинската морнарица за нивните акции најмалку 72 часа однапред. Руското Министерство за надворешни работи го сметал декретот на Јушченко за Црноморската флота како нов антируски чекор. На 5 септември Јушченко ја нарекол Црноморската флота на Руската Федерација закана за безбедноста на Украина. Меѓутоа, на Крим, мнозинството од населението ја поддржало позицијата на Русија во конфликтот. На 17 септември, лидерот на „Руската заедница на Крим“ Сергеј Цеков ја иницирал жалбата на Врховниот совет на Автономната Република Крим до Врховната Рада на Украина со повик да се признае независноста на Абхазија и Јужна Осетија. Апелот бил поддржан од претставници на кримските републикански ограноци на Партијата на регионите, блокот „Русија“, Комунистичката партија на Украина, Прогресивната социјалистичка партија на Украина, голем број градски совети, републикански национални културни друштва. „Ние, Кримјаните, се солидаризираме со братскиот осетиски народ и му посакуваме единство, слобода, успех во обновувањето на уништената економија предизвикана од агресијата“, се вели во апелот испратен во јуни 2009 година од Руската заедница на Крим до учесниците на VII Светски конгрес на осетискиот народ.
Интензивирањето на политиката на администрацијата на Јушченко, што ги следела настаните од 2008 година, од организациите на руското население на Крим било сфатено како збир на непријателски мерки, што во многу случаи предизвикало остра реакција. Така, Повелбата за стратешко партнерство потпишана во декември 2008 година од шефовите на министерствата за надворешни работи на Украина и на Соединетите Американски Држави, која, особено, подразбира отворање на американска дипломатска мисија во Симферопол со нејасен статус и функции, добила недвосмислено негативна оценка. На состанокот во јануари 2009 година со американскиот амбасадор во Украина В. Тејлор, водачот на „Руската заедница“ Сергеј Цеков изјавл дека отворањето на „поштата за присуство“ на Соединетите Држави на Крим ќе послужи како изговор за постојани конфликти и тензии. Значителен дел од населението на Крим, нагласил Цеков, не им верува на САД поради нивната политика кон Русија и курсот на безусловна поддршка за Јушченко. „60 проценти од Русите по националност живеат на Крим, 80 проценти по јазик - мора да ги земете предвид овие реалности! – му рекол лидерот на „руската заедница“ на амбасадорот. - Русија е нашата татковина и нема да ја изневериме, а тоа треба да го знаете. Ова е реалност со која треба да се смета“.
По војната во Грузија во 2008 година, голем број експерти сугерирале дека следниот судир во Европа ќе биде конфронтацијата на Крим меѓу Русија и Украина.
Руското говорно мнозинство од населението и политиката на украинските елити им дозволило на некои истражувачи уште во 2010 година да сугерираат дека политичката поделба во Украина може да доведе до референдум на Крим за приклучување кон Русија.
Претседателството на Јанукович
Со изборот на Виктор Јанукович на функцијата претседател на Украина, руско-украинските односи значително се промениле. До моментот кога ја презел функцијата шеф на државата, Јанукович изгледал како проруски политичар, кој се противел на приближувањето на Украина со НАТО, за рускиот како втор државен јазик во земјата, имал различни ставови за холодоморот и на OUN-UPA од неговиот претходник Јушченко.
На 21 април 2010 година, рускиот претседател Дмитриј Медведев и украинскиот претседател Виктор Јанукович потпишале договори во Харков, според кои Украина добива попуст на гас во износ од 100 долари за илјада кубни метри, а руската Црноморска флота ќе остане на Крим до 2042 година. . Договорот бил крајно двосмислено перципиран во украинското општество, опозицијата го обвинила на Јанукович за предавство на националните интереси, до предавање на суверенитетот над полуостровот Крим на Русија , а ратификацијата на договорите во Врховната Рада била придружена со големи судири меѓу пратениците во парламентот.
Во исто време, неколку клучни прашања поврзани со присуството на Црноморската флота на украинска територија останале нерешени. Пред сè, постоел проблем со модернизирање на оружјето и опремата на единиците стационирани на Крим. За Москва, ова било едно од клучните прашања, бидејќи физичката и моралната застареност на опремата се заканувала да ја изгуби борбената способност на флотата во блиска иднина. Украинските власти биле подготвени да се согласат со појавата на современи бродови на руската морнарица на Крим, но инсистирале на тоа дека договорот за обновување на воената опрема треба да вклучи точка на задолжителна координација со Украина за замена на бродови и авиони, што било категорично неприфатлив за руското раководство. Друго контроверзно прашање било намерата на украинската страна да наплати царина за сета стока увезена за потребите на руската флота. Во Москва, апсолутно не се согласиле со ова и руската страна се обидела да постигне укинување на сите даноци што важеле за увезената стока за да се обезбеди одржливост на руската флота. Проблемот со светилниците што ги користела руската Црноморска флота исто така останал нерешен. Во 2011 година, Министерството за одбрана на Украина побарало руската страна да ги врати светилниците. Во исто време, Олег Волошин, претставник на украинското Министерство за надворешни работи, изјавил: „Не сакаме да го претвориме прашањето за светилниците во конфликтна ситуација“, додавајќи дека потрагата по компромис ќе продолжи на состанокот на украинско-руската работна група.
На 2 јули 2011 година, во Феодосија се случил масовен судир меѓу активисти на руските козачки организации и полиција. Конфликтот се разгорел откако судот им забранил на Козаци те да постават богослужбен крст на влезот во градот, бидејќи тоа ќе предизвикало незадоволство кај кримските Татари. Козаците, игнорирајќи ја одлуката на судот, произволно го поставиле крстот, кој набрзо бил демонтиран од локалните власти. При обидот за обновување на крстот, на местото на демонтираниот споменик, Козаците ги пречекале полициски одред. Обидувајќи се да го поминат полицискиот кордон, Козаците предизвикале судир со полициските службеници. Приведени биле 10 активисти, околу 15 лица од редовите на Козаците се здобиле со тешки телесни повреди.
Во јули 2011 година, поранешниот претседател на Кримската Република Јуриј Мешков се вратил на Крим по 16 години отсуство од полуостровот. Меѓутоа, откако Мешков повикал на „обновување на суверенитетот на Крим“, Окружниот административен суд на Крим на 13 јули го потврдил поднесокот на СБУ да го протера од територијата на Украина и да му забрани влез во период од пет години. Заменикот на Врховната Рада од Партијата на регионите, шеф на „Координативниот совет на организациите на руските сонародници на Украина“ Вадим Колесниченко тогаш изјавил дека „Мешков е личност која нанела огромна штета на Крим, државноста на Крим и на Крим.“.
Откако најавил курс кон потпишување на Договорот за асоцијација со ЕУ, Виктор Јанукович почнал брзо да ја губи поддршката кај електоратот на југот и истокот на Украина. За споредба, во вториот круг од претседателските избори во февруари 2010 година во источните региони, Јанукович освоил од 71% до 90% од гласовите, во јужните региони - од 60% до 78%, тогаш во мај 2013 година, според истражувањето од Киевскиот меѓународен институт за социологија (КИИС), 26 отсто од Украинците биле подготвени да гласаат за актуелниот претседател на истокот од земјата и 21 отсто на југот. Експертите забележале дека Јанукович во текот на трите години од неговото претседателствување ги расипал односите со Русија, не го направил рускиот втор државен јазик и не се договорил за пониска цена на гасот, што ја поткопало поддршката на претседателот од страна на прорускиот електорат. . Сепак, главните проблеми во земјата останале високото ниво на корупција и социјалната ранливост на населението.
Анексијата во 2014 година
Во февруари-март 2014 година, Руската Федерација ја анектирала територијата на полуостровот Крим. На овој настан веднаш му претходеле повеќемесечни антипретседателски и антивладини акции во Украина (Еуромајдан). Почнувајќи од декември 2013 година, на Крим се одржале антиевромајдански демонстрации и, воопшто, неколку протести на поддржувачите на Мајдан. Граѓанската конфронтација ескалирала по промената на власта во Украина во февруари 2014 година: голем број одлуки на новата влада (гласањето на Врховната Рада за укинување на законот за основите на државната јазична политика, подготовка на законот за лустрација) придонела за мобилизација на значителен број етнички Руси против новите власти на Украина, што било интензивирано со известувањето за тековните настани и радикалните апели на голем број политички фигури. Посебен став зазел Меџлис от на кримските Татари, кој тврдел дека е претставничко тело на Кримските Татари. На 21-23 февруари тој организирал масовни акции за поддршка на новата украинска влада.
На 1 март, Советот на Федерацијата на Руската Федерација ја одобрила официјалната жалба на претседателот Владимир Путин за дозвола за користење на руските трупи на територијата на Украина, иако дотогаш тие веќе биле всушност користени таму. Руските војници, заедно со одредите на доброволци, ги блокирале сите објекти и воени единици на украинските вооружени сили на територијата на полуостровот, чија команда одбила да се потчини на владата на Крим.
На 6 март била изменета формулацијата на прашањето доставено на референдум. Заобиколувајќи го украинскиот Устав прашањето за присоединување на Крим кон Русија било ставено на гласање. На 11 март, Врховниот совет на Автономната Република Крим и Градскиот совет на Севастопол ја усвоиле Декларацијата за независност.
На 16 март се одржал референдум за статусот на Крим, според чии официјални резултати мнозинството од оние кои гласале биле за приклучување кон Русија. На 17 март, врз основа на овие резултати, еднострано била прогласена независна Република Крим, а на 18 март бил потпишан договор со Русија за приклучување кон Руската Федерација. На 11 април, Република Крим и сојузниот град Севастопол биле вклучени во списокот на субјекти на Руската Федерација во Уставот на Русија.
Украина и повеќето други земји-членки на ООН не ја признале анексијата на Крим кон Руската Федерација, продолжувајќи да го сметаат полуостровот како дел од Украина.
Ставот на Русија
Според официјалниот став на Русија, „во согласност со слободното и доброволно изразување на волјата на народите на Крим на секримскиот референдум на 16 март 2014 година и Договорот за прием на Република Крим во руската Федерација од 18 март 2014 година" субјектите на Руската Федерација се наоѓаат на полуостровот Крим. Република Крим и градот од федерално значење Севастопол, кои се "составен дел на Руската Федерација".
Руското раководство, оправдувајќи ја анексијата на Крим, се повикува на Повелбата на ООН и Декларацијата за принципите на меѓународното право од 1970 година, со која се обезбедува правото на народите на самоопределување, вклучително и „слободен пристап во независна држава или здружување со неа“ што, според Руската Федерација, било спроведено „ во екстремни услови на неможност на населението на Крим да го оствари правото на самоопределување во Украина, отежнато со доаѓањето на власт на нелегални власти кои не го претставуваат целиот украински народ “, како и преседанот со признавањето на едностраното прогласување независност на Косово.
Ставот на Украина
Според позицијата на Украина, административните единици на Украина, Автономната Република Крим и градот со посебен статус Севастопол, се наоѓаат на полуостровот Крим. Во времето на распадот на Советскиот Сојуз во 1991 година, Крим бил дел од Украинска ССР, така што едностраното отцепување на Крим од Украина е кршење на принципот на територијален интегритет. На 15 април 2014 година, Врховната Рада на Украина ги прогласила Автономната Република Крим и Севастопол за „ привремено окупирани територии “.
Украинското раководство, дополнително, ги смета дејствијата на Русија за анексија на Крим како директно кршење на Меморандумот од Будимпешта, со кој Русија, Велика Британија и Соединетите Американски Држави и ја потврдиле на Украина својата обврска, во согласност со принципите на Завршниот акт на КЕБС, за почитување на независноста, суверенитетот и постојните граници на Украина, Договорот за пријателство, соработка и партнерство, со кој Руската Федерација и Украина се обврзале да го почитуваат интегритетот меѓусебно и ги признале границите постоечки меѓу нив , и Договорот за руско-украинската државна граница, според кој Крим е признат како составен дел на Украина.
Во средината на март 2021 година, претседателот Зеленски ја потпишал Стратегијата за деокупација и реинтеграција на привремено окупираната територија на Автономната Република Крим и градот Севастопол, развиена од Советот за национална безбедност и одбрана на Украина, која наведува дека Киев ќе преземе мерки од „дипломатски, воени, економски, информативни за враќање на оваа територија“.
Позиции на меѓународните организации
На 27 март 2014 година, Генералното собрание на ОН усвоило резолуција за територијалниот интегритет на Украина. За документот гласале 100 од 193 земји-членки на ОН, 11 гласале против, 58 биле воздржани. Во резолуцијата се нагласува дека „референдумот одржан во Автономната Република Крим и градот Севастопол на 16 март 2014 година, без правна сила, не може да биде основа за каква било промена на статусот на Автономната Република Крим или градот Севастопол„. Резолуциите на Генералното собрание се советодавни по природа и не се обврзувачки, во исто време, генералниот секретар на ОН, Бан Ки Мун изјавил дека Обединетите нации ќе се водат според одредбите на документот. На 19 декември 2016 година, Генералното собрание на ОН усвоило резолуција за човековите права на Крим, во чија преамбула го нарекол Крим „привремено окупирана територија“ и „го потврди непризнавањето на анексијата“ на полуостровот. За документот гласале 70 земји, 26 биле против, 77 земји биле воздржани, а 20 земји не гласале и гласањето било повторно одржано во 2017 година, но овој пат 25 гласале против.
На 2 јули 2014 година, Парламентарното собрание на ОБСЕ поддржало нацрт-резолуција со која се осудуваат дејствијата на Руската Федерација против Украина. За соодветната одлука гласале 92 од 323 делегати, против 30, воздржани 27. Собранието го нарекол „нелегитимен“ референдумот одржан на Крим на 16 март 2014 година и ги повикал сите земји-членки на ОБСЕ да одбијат да ја признаат „присилната анексија“ на Крим од страна на Руската Федерација, додека за време на гласањето бил усвоен амандман осудувајќи ја „окупацијата на територијата на Украина“ , што, сепак, не укажува директно на Крим. Во „Декларацијата од Хелсинки“ усвоена на 9 јули 2015 година, ПС на ОБСЕ ја осудил „континуираната окупација на полуостровот Крим од страна на Руската Федерација“.
БРИКС зазел неутрална позиција. Бразил, Кина, Индија и Јужна Африка се воздржале од гласање за Крим на Генералното собрание на ОН. Во исто време, Кина исто така се воздржила од гласање во Советот за безбедност на ОН, но се изјаснила за поддршка на територијалниот интегритет на Украина.
На 18 март 2014 година, генералниот секретар на НАТО Андерс Фог Расмусен изјавил дека вклучувањето на Крим во Руската Федерација е нелегално и сојузниците на НАТО нема да го признаат.
Претседателите на Советот на Европската унија Херман ван Ромпуј и на Европската комисија Жозе Мануел Баросо издале заедничка изјава на 18 март 2014 година, во која посочиле дека „мора да се почитуваат суверенитетот, територијалниот интегритет и независноста на Украина“ и Европската Унија не го признава ниту референдумот на Крим, ниту резултатот е анексијата на Крим и Севастопол кон Руската Федерација. Во резолуцијата усвоена на 17 април 2014 година, Европскиот парламент ја нагласил „одговорноста на Руската Федерација во однос на заштитата на сите цивили на окупираната територија“. Резолуцијата била поддржана од 437 пратеници, 49 гласале против.
Мајкл Кристидис, секретар на Постојаниот меѓународен секретаријат на ОЦЕС, за време на неговата посета на Киев на 13-15 април 2016 година, изјави дека „ОЦЕС тргнува од позицијата на почитување на територијалниот интегритет на Украина и почитување на нејзините меѓународно признати граници, со оглед на Автономна Република Крим како составен дел на Украина“.
Канцеларијата на обвинителот на Меѓународниот кривичен суд ја смета ситуацијата на Крим како меѓународен вооружен конфликт меѓу Руската Федерација и Украина што настанал најдоцна до 26 февруари 2014 година и, според прелиминарната оценка, го смета правото за меѓународни вооружени конфликти се применува дури и по потпишувањето на договорот за прием на Република Крим во Русија „доколку состојбата на окупација е всушност зачувана на Крим и Севастопол“.
На 23 август 2021 година била формирана Кримската платформа со цел да се врати украинската контрола над Крим. Нејзини основачи биле ГУАМ, Европската Унија, НАТО, Советот на Европа, како и 43 држави: Австралија, Австрија, Албанија, Белгија, Бугарија, Велика Британија, Унгарија, Грција, Германија, Грузија, Данска, Шпанија, Ирска, Исланд., Италија, Канада, Кипар, Латвија, Литванија, Луксембург, Малта, Молдавија, Холандија, Нов Зеланд, Норвешка, Полска, Португалија, Романија, Македонија, Словачка, Словенија, САД, Турција, Украина, Франција, Финска, Монтенегро, Чешка, Швајцарија, Шведска, Естонија и Јапонија. Подоцна се приклучил и Лихтенштајн.
Позиции на држави и државници
Единствената држава која презела каква било официјална акција, покрај официјалните изјави за признавањето на Крим како руски, е Никарагва - на 27 март 2014 година, амбасадорот на Никарагва во Русија, Луис Молина, објавил дека ја признава „волјата на населението на Крим“; во ноември 2020 година, на Крим бил отворен почесен конзулат на Никарагва; Во јули 2021 година, Министерството за производство и трговија на Никарагва и рускиот совет на министри на Република Крим потпишале договор за трговско-економска соработка. Како одговор, Украина вовела санкции против Никарагва.
Според медиумските публикации, признавањето на Крим како дел од Русија било објавено од официјални претставници на следните држави:
Во медиумите лојални на руската влада, толкувањето на ставот на државите кои гласале против Кримската резолуција на ОН, а исто така не се спротивставиле отворено на анексијата на Крим, се појавил како „де факто признавање“ на сопственоста на полуостровот. од Русија.
Во интервју за Известија објавено на 6 март 2017 година, претседателот на Република Српска, Милорад Додик, изјавил: „ ... Крим ѝ помина на Русија врз основа на референдум, а волјата на народот мора да бидат почитувани. Кримското прашање е решено... “.
На 18 март 2014 година, на мрежното место на Министерството за надворешни работи на Казахстан се појавила изјава: „Казахстан го сфати референдумот одржан на Крим како слободно изразување на волјата на населението на оваа автономна република и ја разбира одлуката на руската Федерацијата во сегашните услови“. Еден ден подоцна, на мрежното место на Министерството за надворешни работи на Киргистан се појавила порака во која се истакнува дека „''резултатите од референдумот на Крим на 16 март оваа година ја претставуваат волјата на апсолутното мнозинство од населението на Автономната Република. И ова е објективна реалност, без разлика колку поларни оценки се дадени за овој референдум''. Сепак, двете пораки подоцна исчезнале од мрежното место, а за време на последователното гласање во ОН, Казахстан се воздржал, додека Киргистан не учествувал. Во 2021 година, во интервју за филмот Qazaq. Приказната за златниот човек„ Нурсултан Назарбаев, кој бил претседател на Казахстан во 2014 година, изјавил: „Не го признавме Крим како руски, бидејќи тогаш беше неопходно да се признаат Осетија, Абхазија, Косово. И Косово бара од нас да го признаеме“.
На 20 март 2014 година, ерменскиот претседател Серж Саркисјан објавил дека ги признава резултатите од референдумот на Крим. На гласањето во ОН, Ерменија гласала против резолуцијата за поддршка на територијалниот интегритет на Украина, меѓутоа, на 29 мај 2014 година, говорејќи во Националното собрание на Ерменија, заменик- министерот за надворешни работи на Ерменија Карен Назарјан изјавил: „ Со гласање против резолуцијата, не го признавме Крим. Ова не значи признавање на Крим “.
Во ноември 2021 година, бугарскиот претседател Румен Радев, во дебата за време на изборната кампања што завршила со негов реизбор за втор мандат, изјавил дека го смета Крим за „територија на Русија“. Ден по дебатата, тој појаснил дека анексијата на Крим ја смета за „кршење на меѓународното право“, а подоцна прес-службата на претседателот на Бугарија го дал следново објаснување за оваа изјава: „Од правна гледна точка, Крим ѝ припаѓа на Украина, а нашата земја повеќепати ја изјавуваше својата поддршка за нејзиниот суверенитет и територијален интегритет.... .. како што нагласи претседателот Румен Радев за време на изборната дебата, „моментално“ Крим е под руска контрола и јасно е дека овој проблем не може да се реши со сила. ''Повеќе од еднаш, како и во текот на дебатата, шефот на државата изрази загриженост за оваа фактичка ситуација, што доведува до тензии во меѓународните односи, особено во регионот на Црното Море, што е директно поврзано со безбедноста на Бугарија и нејзините сојузници. " [3]''
Правни аспекти на сопственоста на Крим
Законитоста и легитимноста на анексијата на Крим кон Русија остануваат предмет на контроверзии, главно, сепак, во отсуство, меѓу руските истражувачи на меѓународното право и нивните западни колеги. Ако западните истражувачи се склони да ги сметаат настаните од февруари-март 2014 година како „нелегална анексија на Крим“ од Русија, која „нелегално употреби сила во Украина на штета на нејзиниот територијален интегритет“, тогаш нивните руски колеги обично ја сметале ситуацијата како случај на остварување на правото на самоопределување, фокусирајќи се на „правна и доброволна“ одлука на Крим „да се обедини со татковината - Русија“.
Ако руските истражувачи сметаат дека учеството на руските трупи во анексијата на Крим е 1) насочено кон гарантирање на процесот на изразување волја и 2) неопходно за заштита на руските граѓани и „руските сонародници“ во рамките на доктрината за хуманитарна интервенција, и исто така спроведено на барање на легитимните власти на Украина и Крим, тогаш нивните западни противници сметаат дека таквото учество директно влијае на изразувањето на волјата и ја ограничува слободата на говор и собирање („притисок“). Кога разговараат за тоа дали меѓународното право дозволува странска воена интервенција за заштита на граѓаните во странство, западните научници генерално не наоѓаат основа за руска „заштита на сонародниците“ и ги отфрлаат тврдењата за сериозни хуманитарни проблеми („хуманитарна катастрофа“) кои би можеле да ја оправдаат хуманитарната интервенција - а исто така ги отфрлаат легитимноста на „аргументот за интервенција со покана“: Јанукович беше лишен од де факто моќта, а Крим не можеше да повика странски трупи, бидејќи не беше независен. Западните автори вложуваат максимални напори да направат разлика помеѓу употребата на сила против Косово и прогласувањето независност на Косово, додека руските автори редовно се повикуваат на советодавното мислење на Меѓународниот суд на правдата за Косово и западните позиции за ова прашање“.
Борис Христов
Борис Христов бил светски познат бугарски оперски пејач (бас) со потекло од Македонија.
Политички статус на Крим
Правни аспекти на сопственоста на Крим
Западните истражувачи тврдат дека Русија ги прекршила договорите со Украина и меѓународните норми содржани во следните договори и резолуции:
Борис Христов
Биографиjа
Борис Христов е роден во фамилиjата на Кирил Совичанов од Битола, главен уредник на списанието Илустрација Илинден и водач на Илинденската организација во Бугарија. Маjка му била со потекло од Русија. Уште како дете бил пејач во хорот на Храм-споменик Свети Александар Невски во Софија. Завршил право во Софискиот универзитет. Од 1930 бил член на софискиот хор "Гусла", а во 1942 добил државна стипендија и отишол да студира во Милано, Италиjа. Во наредните години кариерата на Христов го одвела кон врвовите на светската опера - настапувал во прочуената оперска сала Ла Скала во Милано, операта на Рим, Ковент гарден во Лондон, Метрополитен опера во Њујорк, а исто така и во уште многу светски центри на операта - Барселона, Рио де Жанеиро, Сан Франциско и други. Во текот на Студената војна немал право да се врати во Бугариjа дури до 1967 година. По 1970 се поретко настапувал, а неговиот последен концерт бил одржан во Бугарската академиjа во Рим во 1986 година. Погребен е во Бугариjа. Неговите наjпознати оперски улоги се од опери на Џузепе Верди и руски композитори како Модест Мусоргски.
Политички статус на Крим
Правни аспекти на сопственоста на Крим
Западните и руските истражувачи покажале висок степен на униформност на ставовите за анексијата на Крим. Посебно впечатливо е единството на ставовите на руските адвокати за меѓународното право и совпаѓањето (често дословно) на нивните позиции со официјалната руска верзија искажана од претседателот на Руската Федерација и Министерството за надворешни работи на Русија. Додека некои западни научници ја критикувале политиката на Европа кон Украина и западната политика кон Косово, зборувале и ги критикувале двојните стандарди на Западот, сите руски истражувачи ги игнорирале сопствените двојни стандарди на Русија кон Косово. На пример, иако за време на Меѓународниот суд на правдата за Косово, Русија изјавила дека за да се одвои територијата од државата, целото население на земјата мора да гласа за отцепување, анексијата на Крим не била придружена со украински глас. И самите истражувачи се предмет на двојни стандарди: пред анексијата на Крим, тие активно го поддржувале принципот на неинтервенција и забраната за употреба на сила, а исто така ја отфрлиле идејата за еднострана хуманитарна интервенција, но по анексијата, ги прифатиле принципите на самоопределување на народите и еднострана хуманитарна интервенција и молчеле за важноста на принципите на неинтервенција и неупотреба на сила.
Правен режим за посета на Крим во сегашно време
Територијата на Република Крим е под фактичка контрола на руските власти и од нив се смета како дел од територијата на Руската Федерација, а патувањата на руските граѓани во Република Крим и градот Севастопол се внатрешни. Ваквите патувања се вршат без гранична контрола и слободно како и другите движења на територијата на Русија; Во моментов нема ЗАТО и други слични територии со регулирани посети во Република Крим и Севастопол.
Меѓутоа, истата територија се смета од страна на украинските власти како привремено окупирана; од места контролирани од Киев, на лицата кои немаат украинско државјанство им е дозволен влез на Крим само со посебна дозвола. Украинските власти сметаат дека влезот во Крим не преку украински контролни пунктови незаконски и за тоа утврдиле административна и кривична одговорност. Нема информации за практичната примена на овој закон во однос на поединечни граѓани, но познати се случаи на задржување од страна на украинските власти на странски трговски бродови што пристигнувале во пристаништата на Крим и покренување на кривични случаи во врска со ова. Не е дозволено транзитно патување преку Крим до територијата на Украина контролирана од Киев, како и влез на руски документи издадени на територијата на Крим.
Земјите кои ја поддржуваат позицијата на Украина може да наметнат голем број ограничувања за посета на Крим. Конкретно, Советот на ЕУ забранил давање услуги „директно поврзани со туризмот во Крим и Севастопол“ и влез на бродови за крстарење во пристаништата на Крим (освен во итни случаи).
Испитувања
Речиси веднаш по анексијата на Крим кон Русија, украинските власти ја објавиле својата намера да бараат компензација пред меѓународните судови за загубата на претпријатијата лоцирани на територијата на Крим. Во април 2014 година, министерот за правда Павло Петренко ги проценил загубите од загубата на Украина на Крим на 950 милијарди гривни. Во почетокот на јули, тој веќе го именувал износот од 1080 милијарди 352 милиони гривни. На 2 јуни 2014 година, премиерот на Украина Арсениј Јацењук објавил дека Украина има намера да побара компензација од Русија преку меѓународните судови во износ од повеќе од 1 трилион гривни. Експертите, сепак, се скептични за изгледите за вакви тужби. Во текот на 2014 година не е поднесено ниту едно имотно побарување на Украина против Русија. Министерството за правда во февруари 2015 година пријавило само три барања до Европскиот суд за човекови права за кршење од страна на Руската Федерација на правата гарантирани со Конвенцијата за заштита на човековите права и основни слободи од 1950 година. Во октомври 2017 година, Украина поднела жалба до Меѓународниот кривичен суд за руската заплена на имотот на Крим, проценувајќи ја загубата на 1 трилион гривни.
На 25 април 2014 година, Украина поднела барање до Меѓународниот кривичен суд со жалба за злосторства за време на настаните на Крим и Источна Украина. Во 2016 година, Канцеларијата на Обвинителството на МКС ја оквалификувала ситуацијата на Крим и Севастопол како меѓународен вооружен конфликт меѓу Украина и Руската Федерација, кој започнал најдоцна до 26 февруари 2014 година.
На 29 јуни 2015 година, група граѓани на Руската Федерација, на чело со Михаил Аншаков, претседател на Здружението за заштита на правата на потрошувачите „Јавна контрола“, поднел тужба до Уставниот суд на Руската Федерација за проверка на уставноста на законот за прием на Крим и Севастопол во Русија. Според подносителите на барањето, овој сојузен уставен закон не е во согласност со членовите 15 (дел 4) и 16 (дел 2) од уставот. На 16 јули, Уставниот суд на Руската Федерација ја отфрлил жалбата, бидејќи, особено, апликантите „всушност го поставуваат прашањето за проверка на уставноста на одредбата од член 65 од Уставот на Руската Федерација за фактот дека Р. на Крим е дел од Руската Федерација“ (што, како што е наведено во одлуката, не е во согласност со надлежноста на Уставниот суд како „тело што обезбедува превласт и директно дејство на Уставот на Руската Федерација на целата нејзина територија“) и во суштина, исто така, ја оспорува одлуката на Уставниот суд на Руската Федерација од 19 март 2014 година за договорот за припојување на Крим кон Русија, кој, врз основа на член 79 од федералниот уставен закон „За Уставниот суд на Руската Федерација Федерација“, е конечна и не е предмет на жалба ..
Сопственоста на Крим не била предмет на тужба на Украина против Русија пред Меѓународниот суд на правдата, поднесена во 2017 година. Според објаснувањата на Министерството за надворешни работи на Украина, Русија не одговорила на предлогот за признавање на јурисдикцијата на МСП на ООН по прашањето за сопственоста на Крим.
Полуостровска сопственост и превоз
Како резултат на анексијата на Крим кон Русија, Азовско Море станало зона на конфликт меѓу интересите на Русија и Украина. Двете држави го задржале пристапот до него, но „клучот“ на Азовското Море од Црното (Керч-Јеникал и Керчки теснец како целина ) завршил во руски раце и Русија престанала да и плаќа на Украина за минувањето на руските бродови низ теснецот (во просек, руските бродови плаќале околу 15 милиони долари годишно за минување низ каналот ). Разграничувањето на морето на взаемно договорена основа (како и решавањето на новопроизведените прашања за разграничување на водите и континенталниот гребен западно од Крим) станало невозможно, бидејќи се смениле почетните позиции на поморските граници: Украина не сака да го признае Крим како руска територија, а Русија категорично го отфрла разграничувањето на Керчкиот теснец , бидејќи тоа ќе го доведе во прашање нејзиниот суверенитет над Крим.
Тензиите околу теснецот се зголемиле во 2018 година, кога украинските граничари го задржале кримскиот рибарски брод Норд, кој пловел под руско знаме, поради кршење на процедурата на Украина за преминување на границата со Крим, а Русија како одговор ја обвинила Украина за „државна пиратерија“ и кратко време по приведувањето на Норд „ја интензивираше инспекцијата на бродовите што минуваат низ теснецот Керчен“ - официјално мотивирајќи го тоа со „закани што произлегуваат од екстремистите против Русија“ и борбата против „украинските ловокрадци“. Во ноември 2018 година, во теснецот се случил вооружен граничен конфликт при кој вооружените сили на Руската Федерација и бродовите на крајбрежната стража на Граничната служба на ФСБ на Русија со употреба на оружје задржале група бродови на Поморските сили на Украина, обидувајќи се да поминат од Одеса до Мариупол преку теснецот.
Природни извори
Черноморнефтегаз го проценува ресурсниот потенцијал на брегот на Крим на речиси 4 трилиони m³ гас, а резервите на нафта на повеќе од 430 милиони тони ..
База на Црноморската флота. Харковски договори
На 28 март 2014 година, рускиот претседател Владимир Путин поднел предлог до Државната Дума за раскинување на меѓудржавните договори:
На 31 март 2014 година, Државната Дума одлучила да ги осуди руско-украинските договори за Црноморската флота на Руската Федерација. Презентирајќи го нацрт-законот во Државната дума, заменик-министерот за надворешни работи на Руската Федерација Григориј Карасин објаснил дека во моментов нема основа за продолжување на руско-украинските договори за Црноморската флота: „Територијата на Република Крим и федералниот град Севастопол сега е составен дел на Руската Федерација, која, во согласност со член 4 од Уставот, се протега суверенитетот на Руската Федерација. Затоа, денес нема основа за продолжување на правните односи за распоредување на објект и персонал на Црноморската флота на Руската Федерација во Украина, вклучително и обврските на руската страна да и обезбеди на украинската страна плаќање или друга компензација или компензација." ..
Локална самоуправа
Локалната самоуправа е облик на јавна управа каде жителите на извесно подрачје образуваат заедница која е признаена од централната власт и како таков има специфичен правен статус.
Хана Арент
Хана Арент (германски: Hannah Arendt; Хановер, 14 октомври 1906 — Њујорк, 4 декември 1975) — германска политичка теоритичарка и еврејски филозоф. Таа ја напуштила Европа за време на холокаусот и станала американски државјанин. Нејзините дела се соочуваат со природата на моќта и субјектите на политиката, директната демократија, власта и тоталитаризмот. Наградата „Хана Арент“ е именувана во нејзина чест.
Животопис
Растела во еврејско семејство кое припаѓало во средната класа. Растела во Кенигсберг и Берлин. Студирала филозофија на Универзитетот во Марбург заедно со Мартин Хајдегер и Хасо Јонас. Со Хајдегер започнала долга и страсна романтична врска поради која подоцна била критикувана поради поддршката на Хајдер за нацистичките движења за време на неговиот рекордски мандат на универзитетот во Фрајбург.
За време на првото раскинување на Хајдегер таа се сели во Хајделберг каде што ја пишува својата десертација, под менторство на Јаспер, во концепт на љубовта. Подоцна, во 1929 година се омажила за германскиот Евреин Гантер Штерн подоцна познат како Гантер Андерс. Се развеле во 1937 година. Нејзината десертација била објавена истата година но таа не добила квалификација за неопходна работа на германскиот универзитет. Некое време се занимавала со истражување на антисерти но била испратна во Париз. Таму го запознала книжевниот критичар и филозоф, Валтер Бенјамин. Во Франција работи на помагање на еврејските бегалци за што била затворена во логорот „Гурс“ но успеала да побегне после неколку недели. Подоцна се омажила за Хајнрих Блихер и со него побегнала во САД. Во Америка активно се занимавала со помагање на еврејските заедници. Пишувала во колумнот за „Ауфбау“, еврејски весник на германски јазик. Станува близок пријател со Јаспер и неговата сопруга.
Во 1950 година, Арент станува натурализиран државјанин на САД. Работи на различни универзитети во САД како што се Беркли и Престон. Била првата жена професор на американскиот универзитет. Умрела во 1975 година во 69-тата година од животот.
Марк Хирши
Марк Хирши (Marc Hirschi; р. ) — швајцарски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Во септември 2018 година било објавено дека ќе се приклучи на од 2019 година на три години, претходно бил член на  во 2018 година. Истиот месец, Хирши ја освоил друмската трка под 23 години на Светското друмско првенство во Инсбрук, Австрија.
Бета Кит
Бета Кит или Денеб Кајтос (β Cet / β Ceti) е најсјајна ѕвезда во соѕвездието Кит. Иако има Бајерова ознака „бета“, всушност е посјајна од ѕвездата со ознака „алфа“ - Алфа Кит. Позната е и по името Дифда.
Името ѝ доаѓа од арапското الضفدع الثاني aḍ-ḍafdaʿ aṯ-ṯānī, со значење „опашката на китот“ или Дифда „втора жаба“ („првата жаба“ е Фомалхаут).
NGC 5820
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5820 се споменува и како UGC 9642, MCG 9-25-1, CGCG 273-38, CGCG 274-4, 136.
Откривање
Објектот е откриен на 5 мај 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5820 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5820 има привидни димензии од 1,7' х 1,1'.
Други поделби
Проучување на NGC 5820 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 53511. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 50; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3861. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1096.