cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прва светска војна
Отоманско Царство, 1917-1918
Реорганизираните египетски експедициски сили, со дополнителна монтирана поделба, ги поразиле османлиските сили во Битката кај Мегидо во септември 1918 година. За два дена британската и индиската пешадија, ја скршиле османлиската фронтонска линија и го зазеле седиштето на Осмата армија на Отоманското Царство во Тулкарм, континуираните линии за снабдување во Табсор, Арара и седиштето на Седмата армија во Наблус. Во следниот период следело освојување на Назарет, Афула и Безен, Џенин, заедно со Хаифа на средоземниот брег и Дара источно од реката Јордан на железничката пруга Хеџаз. Самак и Тиберија на Галилејското Море, биле освоени на патот кон север до Дамаск.
15 август 1917: Мировна понуда од страна на папата
На или непосредно пред 15 август 1917 година Папа Бенедикт XV дал мирен предлог :
Влез на САД во војната
На почетокот на војната, САД воделе политика на неинтервенција, избегнувајќи конфликти додека се обидувале да посредуваат во мир. Кога германскиот У-брод U-20 го потонил британскиот RMS Lusitania на 7 мај 1915 година со 128 Американци меѓу загинатите, претседателот Вудро Вилсон инсистирал на тоа дека „Америка е премногу горда да се бори“, но побарал да се стави крај на нападите на патнички бродови. Германија тоа го испочитувала. Вилсон неуспешно се обидел да посредува во спогодбата. Сепак, тој, исто така, постојано предупредувал дека САД нема да толерира неограничена подводна војна и кршење на меѓународното право. Поранешниот претседател Теодор Рузвелт ги осудил германските дела нарекувајќи ги пиратски. Вилсон бил реизбран уште во 1916 година по кампањата со слоганот „Тој нè чува од војна“.
Во јануари 1917 година, Германија ја продолжила неограничената подводна војна, сфаќајќи дека тоа би значело американски влез. Германскиот министер за надворешни работи го поканил Мексико да се приклучи на војната како сојузник на Германија против САД. За возврат, Германците ќе ја финансираат војната во Мексико и ќе помогнат да се вратат териториите на Тексас, Ново Мексико и Аризона. Обединетото Кралство ја пресретнала пораката и ја предала на американската амбасада во Лондон. Оттаму се упатила кон претседателот Вилсон, кој ја објавил белешката на јавноста. Вилсон ги повикла антивоенските елементи да ги прекинат сите војни, освојувајќи го ова и елиминирајќи го милитаризмот од целиот свет. Тој тврдел дека војната била толку важна што САД морале да имаат глас на мировната конференција. По тонењето на седум американски трговски бродови со подморници и објавувањето на телеграмата Цимерман, Вилсон повикал на војна против Германија, која Конгресот на САД го одобрил на 6 април 1917 година.
САД никогаш не биле формално член на сојузниците, туку станале самопрогласена здружена моќ. Соединетите Држави имале мала војска, но по усвојувањето на Законот за селективна служба, мобилизирале 2,8 милиони луѓе, и до летото 1918 година секој ден испраќале по 10.000 свежи војници во Франција. Во 1917 година, Американскиот конгрес им доделил државјанство на САД на Порториканците за да им дозволи да бидат подготвени да учествуваат во Првата светска војна, како дел од Законот Џонс-Шафрот. Претпоставките на германскиот Генералштаб дека ќе бидат во можност да ги поразат британските и француските сили пред американските сили да ги засилат, се покажале како неточни.
Морнарицата на САД испратила група на бродови во Скапа Флоу за да се придружи на Британската флота и на уништувачите на Квинстаун и за да помогнат во заштитата на конвоите. Неколку полкови на американските маринци биле исто така испратени во Франција. Британците и Французите сакале американските единици да ги засилат своите војници веќе на бојните линии и да не трошат ретки испораки при донесувањето на набавките.
Германска пролетна офанзива од 1918
Британските и француските ровови биле пробиени со користење на новите тактики за инфилтрација, исто така наречени тактики Hutier, по генералот Оскар фон Хутиер, од специјално обучени единици. Претходно, нападите се одликувале со долги артилериски бомбардирања и масовни напади. Меѓутоа, во пролетната офанзива од 1918 година, Лудендорф користел артилерија само кратко и инфилтрирал мали групи пешадија во слабите точки на противникот. Тие нападнале командни и логистички области и заобиколиле неколку точки со сериозен отпор. Посилно вооружената пешадија потоа ги уништила овие изолирани позиции. Овој германски успех многу се потпирал на елементот на изненадување.
Фронт се преселил во рамките на 120 километри од Париз. Три тешки железнички топови од Круп испуштиле 183 гранати во главниот град, предизвикувајќи многу Парижани да бегаат. Првичната офанзива била толку успешна што Кајзерот Вилхелм II го прогласил за национален празник денот 24 март. Многу Германци сметале дека победата е близу. Сепак, по тешките борби, офанзивата била прекината. Немајќи тенкови или моторизирана артилерија, Германците не можеле да ги консолидираат своите придобивки. Проблемите на повторно снабдување биле, исто така, влошени со зголемување на растојанијата што сега се протегале над теренот кој бил раскинат и честопати теренот бил непрооден за сообраќај.
Генералот Фердинанд Фош ги притиснал американските војници да се користат како поединечни замени, додека Першинг се обидувал да ги натера американските единици да делуваат како независна сила. Овие единици биле доделени на исцрпените француски и британски команди на 28 март. Совет на сојузничките сили на Врховна војна бил формиран на конференцијата во Дулан на 5 ноември 1917 година. Генерал Фош бил назначен за врховен командант на сојузничките сили. Хаиг, Патејн и Першинг ја задржале тактичката контрола на нивните армии; Фош ја имал координативната улога, а британските, француските и американските команди функционирале во голема мера самостојно.
По операцијата Михаил, Германија ја започнала операцијата Џорџет против северните пристаништа на англискиот канал. Сојузниците го прекинале пренесувањето по ограничените територијални придобивки од Германија. Германската војска на југ потоа ги спровела Операциите Блухер и Јорк. Германија ја започнала операцијата Марна (Втора битка на Марна) на 15 јули, во обид да се заобиколи Рејмс. Резултирачкиот противнапад, со кој ја започнал Стодневната офанзива, ја обележила првата успешна сојузничка офанзива на војната.
До 20 јули Германците се повлекле преку Марна до нивните почетни линии. Германските жртви помеѓу март и април 1918 година биле 270.000, вклучувајќи и многу високо обучени војници.
Во меѓувреме, во Германија започнале антивоени маршеви и пад на моралот во војската. Индустриското производство било половина од нивото на 1913 година.
Новите држави во војната
Кон крајот на пролетта 1918 година, во Јужен Кавказ биле формирани три нови држави: Прва Република Ерменија, Азербејџанска Демократска Република и Демократска Република Грузија, кои ја прогласиле својата независност од Руската Империја. Два други помали ентитети биле основани, Центрокасписка диктатура и Југозападна Кавказска Република (првиот бил ликвидиран од Азербејџан во есента 1918 година, а вториот од страна на заедничка ерменско-британска работна група на почетокот на 1919 година). Со повлекувањето на руските армии од Кавказот во зимата во 1917-1918, трите главни републики се обединиле за претстојниот отомански напредок, кој започна во првите месеци од 1918 година. Солидарноста била кратко одржена кога била создадена Закавкаска Федеративна Република во пролетта 1918 година, но таа се распаднала во мај, кога Грузијците побарале и добиле заштита од Германија, а Азербејџаните склучиле договор со Отоманското Царство што бил посличен на воен сојуз. Ерменија била оставена да се грижи за себе и се борела пет месеци против заканата од полноправна окупација од страна на Отоманските Турци, пред да ги победат во Битката кај Сардарапад.
Стодневна офанзива
Контраофанзивата на сојузничките сили, позната како Стодневна офанзива, започнала на 8 август 1918 година, со Битката кај Амјен. Битката опфатила повеќе од 400 тенкови и 120.000 британски, доминионални и француски војници, а до крајот на својот прв ден во германските линии бил создаден 24 километри. Бранителите прикажале значителен колапс во моралот, предизвикувајќи го самиот Лудендорф да го прогласи овој ден како „Црн ден на германската војска“ .Германскиот отпор се заострил, а битката била завршена на 12 август.
Наместо да ја продолжат борбата со Амјен по почетниот успех, како што било направено многупати во минатото, сојузниците го пренеле своето внимание на друго место. Сојузничките водачи сега сфатиле дека продолжувањето на нападот по отпорот е губење на животи, и подобро би било да се направи нова линија. Тие започнале да преземаат напади со цел брзо да ги искористат предностите на успешното напредување на крилата, а потоа ги прекинале кога секој напад го изгубил првичниот импулс.
Британските и Доминионските сили ја започнале следната фаза од кампањата со Битката кај Алберт на 21 август. Нападот бил проширен од Французите, а потоа и од британските сили во наредните денови. Во текот на последната недела од август, притисокот на сојузниците по фронтот на 110 километри против непријателот бил тежок и непопустлив. Соочени со овие напредоци, на 2 септември германската Врховна команда издала наредби да се повлече кон линијата Хинденбург на југ. Ова било отстапено без борба. Според Лудендорф „Моравме да ја признаеме потребата ... да го повлечеме целиот фронт од Скар до Веле.
Во септември сојузниците продолжиле да напредуваат кон линијата Хинденбург на север и во центарот. Германците продолжиле да се борат против силните активности на задните стража и започнале бројни противнапади за изгубените позиции, но само неколку со успех. Континуираните градови, села, височини и ровови продолжиле да паѓаат на сојузниците, при што само БЕФ презел 30.441 затвореник во последната седмица од септември. На 24 септември, нападот на Британците и Французите се случил на 3 километри од Сен Кентин. Германците се повлекле на позиции долж или зад линијата Хинденбург.
За речиси четири недели од борбите што започнале на 8 август, биле заробени повеќе од 100.000 германски затвореници. Од „Црниот ден на германската армија“, германската висока команда сфатила дека војната е изгубена и се обидела да постигне задоволителен крај. Еден ден по таа битка, Лудендорф рекол: „Ние повеќе не можеме да ја добиеме војната, но не смееме ниту да ја изгубиме“. На 11 август тој ја понудил својата оставка како Кајзер, кој го одбил тоа и одговорил: „''Гледам дека мораме да постигнеме рамнотежа. Ние скоро ја достигнавме границата на нашите сили на отпор, војната мора да заврши''“. На 13 август во Спа, Хинденбург, Лудендорф, канцеларот и министерот за надворешни работи Хинц се согласиле дека војната не може да заврши воено, и наредниот ден германскиот совет одлучил дека победата на теренот сега е најневеројатна. Австрија и Унгарија предупредиле дека би можеле да ја продолжат војната само до декември, а Лудендорф препорачал итни мировни преговори. Принцот Рупрехт го предупредил принцот Макс од Баден: „Нашата воена ситуација се влоши толку брзо што повеќе не верувам дека можеме да ја одржиме во текот на зимата, дури е можно катастрофата да дојде претходно“. На 10 септември Хинденбург ги повикал на мировните преговори царот Карл од Австрија, а Германија апелирала до Холандија за медијација. На 14 септември Австрија испратила белешка до сите воинствени страни на состанокот за мировни разговори за неутрална почва, а на 15 септември Германија направила мировна понуда за Белгија. Обете понуди за мир биле одбиени, а на 24 септември Врховниот командант на армијата ги информирал водачите во Берлин дека преговорите за примирје се неизбежни. .
Конечниот напад на линијата Хинденбург започнала со офанзива на Меусе-Аргон, која започнала од француски и американски војници на 26 септември. Следната недела, соработувачките француски и американски единици победиле во Шампањ во Битката кај Блан Мон Риџ. На 8 октомври линијата била прободена повторно од британските и доминионските трупи во Битката кај Камбре. Германската војска морала да го скрати својот фронт и да ја искористи холандската граница како сидро за да се бори против акциите на задните стражи.
Кога Бугарија потпишала посебно примирје на 29 септември, Лудендорф, со месеци под голем стрес разбрал дека Германија повеќе не може да ја одржи успешната одбрана
Вестите за наводниот воен пораз на Германија се прошириле низ германските вооружени сили. Заканата од бунт била распространета. Адмиралот Рајнхард Шер и Лудендорф одлучиле да започнат последен обид за враќање на храброста на германската морнарица. Лудендорф одлучил да не го информира на принцот Максимилијан Баден бидејќи знаел де ка нема да добие поддршка. Многумина, одбивајќи да бидат дел од поморската офанзива, за кои верувале дека е самоубиствена, се побуниле и биле уапсени. Колапсот на Балканот значело дека Германија ќе ги загуби главните резерви на нафта и храна. Нејзините резерви биле искористени, дури и додека американските трупи постојано пристигнувале со стапка од 10.000војници на ден. Американците обезбедиле повеќе од 80% од сојузничката нафта за време на војната, и немало недостиг од истата..
Со воената пауза и со широко распространета загубена довербата во Кајзерот, Германија започнала со предавање. Принцот Максимилијан Баден ја презел одговорноста за новата влада како канцелар на Германија за да преговара со сојузниците. Преговорите со претседателот Вилсон започнале веднаш, со надеж дека ќе понуди подобри услови од Британците и Французите. Вилсон побарал уставна монархија и парламентарна контрола врз германската војска. Немало отпор кога социјалдемократот Филип Шејдеман на 9 ноември ја прогласил Германија за република. Кајзерот, кралевите и другите наследни владетели биле отстранети од власта, а Вилхелм побегнал во егзил во Холандија. Кралска Германија била мртва; новата Германија е родена како Вајмарска Република..
Капитулации
Колапсот на Централните сили дошол брзо. Бугарија била прва што потпишала примирје, на 29 септември 1918 година во Солун. На 30 октомври, Отоманското Царство капитулирала, потпишувајќи ја примирјето на Мудрос.
На 24 октомври, Италијанците започнале притисок што бргу ја повратило територијата изгубена по Битката кај Капорето. Ова кулминирало со Битката кај Виторио Венето, што го означил крајот на Австроунгарската армија како делотворна борбена сила. Офанзивата, исто така, предизвикала дезинтеграција на Царство Австроунгарија. Во текот на последната недела од октомври, декларации за независност биле направени во Будимпешта, Прага и Загреб. На 29 октомври, царските власти ја запрашале Италија за примирје, но Италијанците продолжиле да напредуваат, достигнувајќи до Тренто, Удине и Трст. На 3 ноември, Австроунгарија испратила повик за примирје. Условите, организирани по телеграфски пат со сојузничките власти во Париз, биле доставени до австрискиот командант и прифатени. Примирјето со Австрија бил потпишан во Вила Џусти, во близина на Падова, на 3 ноември. Австрија и Унгарија потпишале одвоени примирја по соборувањето на Хабсбуршката монархија. Во наредните денови, Италијанската армија го окупирала Инсбрук и целиот Тирол со 20 до 22.000 војници. .
На 11 ноември, во 05:00 часот, примирјето со Германија било потпишано кај железничката пруга во Компиен. Во 11 часот на 11 ноември 1918 година - „единаесеттиот час од единаесеттиот ден од единаетиот месец“ стапил на сила прекинот на огнот. Во текот на шест часа помеѓу потпишувањето на примирјето и неговото влегување во сила, спротивставените војски на Западниот фронт започнале да се повлекуваат од своите позиции, но борбите продолжиле низ многу области на фронтот, бидејќи командантите сакале да приграбат територија пред завршувањето на војната.
Окупацијата на Рајнската област продолжило по примирјето. Окупаторските војски се состоеле од американски, белгиски, британски и француски сили.
Во ноември 1918 година, сојузниците имале доволно резерви на луѓе и материјал за да ја нападнат Германија. Сепак, во време на примирје, ниту една сојузна сила не ја преминала германската граница. Западниот фронт сѐ уште бил околу 720 километри од Берлин и војските на Кајзерот се повлекле од бојното поле во добар дел. Овие фактори му овозможиле на Хинденбург и другите високи германски водачи да ја прошират приказната дека нивните војски навистина не биле поразени. Ова резултирало со „Легендата за удар со нож во грб“, според која поразот на Германија не бил поради нејзината неможност да продолжи со борбата, туку поради неуспехот на јавноста да одговори на патриотското повикување и наводното намерно саботирање на воените напори, особено од Евреите, социјалистите и болшевиците.
Сојузниците имале многу повеќе потенцијално богатство што може да го потрошат за војната. Една проценка (користејќи американски долари од 1913) е дека сојузниците потрошиле 58 милијарди долари за војната, а Централните сили само 25 милијарди долари. Меѓу сојузниците, Велика Британија потрошила 21 милијарда долари и 17 милијарди американски долари; меѓу Централните сили Германија потроши 20 милијарди долари.
Официјален крај на војната
Формалната воена состојба меѓу двете страни опстојувала уште седум месеци, сè до потпишувањето на Версајскиот договор со Германија на 28 јуни 1919 година. Сенатот на Соединетите Држави не ја ратификувал спогодбата и покрај јавната поддршка за тоа, и формално не ја завршила својата вмешаност во војната сè додека Резолуцијата Нокс-Портер не била потпишана на 2 јули 1921 година од страна на претседателот Ворен Хардинг. За Обединетото Кралство и Британското царство, војната престанала со одредбите на Законот за престанок на актуелната војна од 1918 во однос на:
По Версајскиот договор биле потпишани договори со Австрија, Унгарија, Бугарија и Отоманското Царство. Меѓутоа, преговорите за вториот договор со Отоманското Царство биле проследени со немири, а конечниот мировен договор меѓу сојузничките сили и земјата што наскоро ќе стане Република Турција не бил потпишан до 24 јули 1923 година во Лозана.
Некои воени споменици го датираат дека крајот на војната по потпишуањето на Договорот од Версај во 1919 година, кога многу од војниците кои служеле во странство конечно се вратиле во своите матични земји; за разлика од тоа, повеќето комеморации на крајот на војната се концентрираат на примирјето од 11 ноември 1918 година. Законски, формалните мировни договори не биле целосни, сè додека не бил потпишан последниот, Договорот од Лозана. Според неговите услови, сојузничките сили го напуштиле Истанбул на 23 август 1923 година.
Мировни договори и национални граници
По војната, Париската мировна конференција наметнала серија мировни договори за Централните сили, кои официјално ја завршиле војната. Версајскиот договор од 1919 година се занимавал со Германија и, врз основа на Четиринаесетте точки на Вилсон, стапила на сила Лигата на народите на 28 јуни 1919.
Централните сили морале да ја признаат одговорноста за целокупната загуба и штета на која биле подложени сојузничките влади и нивните државјани како последица на војната што им била наметната со нивната агресија. Во договорот од Версај, оваа изјава е под член 231, кој станал познат како клаузула за признавање на вина во војната, бидејќи мнозинството Германци се чувствувале понижени и огорчени. Генерално, Германците почувствувале дека биле неправедно решени од она што го нарекле „diktat of Versailles“. Германскиот историчар Хаген Шулце изјавил дека договорот ја сместува Германија „под легални санкции, лишени од воена моќ, економски уништена и политички понижена“. Белгискиот историчар Лоренс Ван Иперсел ја нагласил централната улога што ја на војната и Версајскиот договор во Германската политика во 1920-тите и 1930-тите:
"Активно отфрлање на воената вина во Германија и германското незадоволство од двете репарации и континуираната сојузничка окупација на Рајнската област, направија широка ревизија на значењето и сеќавањето на проблемите во војната. „Легендата за ударот со нож во грб“ и желбата да се ревидира Версајскиот диктат, како и верувањето во меѓународна закана насочени кон елиминација на германската нација, останаа во срцето на германската политика. Дури и човек на мирот, како што е [Густав] Стремеман јавно ја отфрли германската вина. Што се однесува до Нацистите, тие мавтаа со транспаренти на домашно предавство и меѓународен заговор, во обид да ја потикнат германската нација во дух на одмазда. Како фашистичка Италија, така и Нацистичка Германија се обиде да го пренасочи споменот на војната во полза на сопствените политики."
Во меѓувреме, новите народи ослободени од германското владеење го сметале договорот како признавање на грешките извршени врз малите нации од многу поголеми агресивни соседи. Мировната конференција барала сите поразени да платат репарации за целата штета направена на цивили. Меѓутоа, поради економските тешкотии и Германија како единствена поразена сила со непроменета економија, товарот паднал во голема мера врз Германија.
Австроунгарија била поделена на неколку наследни држави, вклучувајќи ги Австрија, Унгарија, Чехословачка и Југославија, во голема мера, но не целосно по етнички линии. Трансилванија била префрлена од Унгарија во Голема Романија. Деталите биле содржани во договорот од Сен Жермен и договорот од Тријанон. Како резултат на договорот од Тријанон, 3,3 милиони Унгарци паднале под странска власт. Иако Унгарците сочинувале 54% од населението на предвоено Кралство Унгарија, само 32% од нејзината територија била оставена во Унгарија. Помеѓу 1920 и 1924 година, 354.000 Унгарци побегнале од поранешните унгарски територии дадени на Романија, Чехословачка и Југославија.
Руското Царство, кое се повлекло од војната во 1917 година по Октомвриската револуција, изгубило поголем дел од својата западна граница, бидејќи од него биле изделкани новите независни нации односно држави Естонија, Финска, Латвија, Литванија и Полска. Романија ја презела контролата врз Бесарабија во април 1918 година.
Отоманското Царство се распаднало, и голем дел од нејзината територија Левант била доделена на разни сојузнички сили како протекторати. Турското јадро во Анадолија било реорганизирано како Република Турција. Отоманското Царство требало да се подели со договорот од Севр од 1920 година. Овој договор никогаш не бил ратификуван од страна на султанот и бил отфрлен од страна на Турското национално движење, што довело до победната Турска војна за независност и многу помалку строгиот Лозански договор од 1923 година.
Национални идентитети
Полска повторно станала независна држава по повеќе од еден век. Кралство Србија и нејзината династија, и земјата со најмногу жртви по глава на жител , станала столбот на новата мултинационална држава, Кралство на Срби, Хрвати и Словенци, подоцна преименувани во Кралство Југославија. Чехословачка, која со територии од Кралство Бохемија и со делови од Кралство Унгарија, станала нова држава. Русија стана Советски Сојуз и ги загуби Финска, Естонија, Литванија и Латвија, кои станаа независни држави. Отоманското Царство наскоро било заменето од Турција и неколку други земји на Блискиот Исток. Во Британското Царство, војната започнала нови форми на национализам. Во Австралија и Нов Зеланд, Битката кај Галиполе станала позната како „Крштевањето на огнот“ на тие народи. Тоа била првата голема војна во која се бореле новоформираните земји, и еден од првите пати што австралиските војници се бореле како Австралијци, а не само субјекти на британската круна. Денот Анзак, во чест на австралискиот и Новозеландскиот армиски корпус, го слави овој дефинитивен момент. По Битката кај Вими Риџ, каде што канадските сили за првпат се бореле како единствен корпус, Канаѓаните започнале да се однесуваат кон нив како нација „фалсификувана од огнот“. Откако успеале на истото бојно поле да постигнат резултати, тие за првпат започнале да бидат почитувани на меѓународно ниво за сопствените достигнувања. Канада влегла во војната како Доминион на Британската Империја и останала така, иако се појавила со поголема мерка на независност. Кога Британија објавила војна во 1914 година, владите автоматски биле вклучени во војната. Владите на Канада, Австралија, Нов Зеланд и Јужна Африка биле поединечни потписници на Договорот од Версај. Формирањето на современа држава Израел и корените на континуираниот израелско-палестински конфликт делумно се наоѓаат во нестабилната динамика на моќта на Блискиот Исток што произлезе од Првата светска војна. Пред крајот на војната, Отоманското Царство одржувала скромно ниво на мир и стабилност низ Средниот Исток. Со падот на османлиската влада започнале и првите конфликти. Политичките граници направени од победниците од Првата светска војна биле брзо наметнати, понекогаш само со површно советување со месното население. Тие продолжуваат да бидат проблематични во борбите од 21 век за национален идентитет. Распаѓањето на Отоманското Царство на крајот од Првата светска војна било клучно во придонесот кон современата политичка ситуација на Блискиот Исток, вклучувајќи го и Арапско-израелскиот конфликт,
Здравствени ефекти
Војната имала длабоки последици врз здравјето на војниците. Од 60 милиони европски воен персонал кој бил мобилизиран од 1914 до 1918 година, 8 милиони биле убиени, 7 милиони биле трајно онеспособени, а 15 милиони биле сериозно повредени. Германија загубила 15,1% од активната машка популација, Австроунгарија загубила 17,1%, а Франција загубила 10,5%. Во Германија, цивилните смртни случаи биле 474,000 повисоки отколку во мирни услови, што во голем дел се должи на недостигот на храна и недоволната исхранетост, што го ослабил отпорот кон болестите. До крајот на војната, гладот убил околу 100.000 луѓе во Либан. Помеѓу 5 и 10 милиони луѓе загинале од глад во Русија од 1921 година. До 1922 година, во Русија имало меѓу 4,5 милиони и 7 милиони деца бездомници, како резултат на скоро една деценија уништување од Првата светска војна, Руската граѓанска војна и последователниот глад од 1920-1922. Бројни антисоветски Руси ја напуштиле земјата по револуцијата; до 1930-тите, северниот кинески град Харбин имал 100.000 Руси. Илјадници луѓе емигрирале во Франција, Англија и во САД.
Болестите сешириле во хаотични воени услови. Само во 1914 година, епидемичниот тифус, пренесен од вошки, убил 200.000 во Србија. Од 1918 до 1922 година, Русија имала околу 25 милиони инфекции и 3 милиони смртни случаи од епидемичен тифус. Во 1923 година, 13 милиони Руси имале заболено маларија, нагло зголемување од предвоените години. Покрај тоа, голема епидемија на грип се проширила низ целиот свет. Генерално, пандемијата на грип во 1918 година убила најмалку 50 милиони луѓе.
Лобирањето од Хаим Вајцман и стравот дека американските Евреи ќе ги охрабрат САД да ја поддржат Германија кулминирале со британската владина Балфорова декларација од 1917 година, одобрувајќи создавање на еврејска држава во Палестина. Вкупно 1.172.000 еврејски војници работеле во сојузничките и централните сили во Првата светска војна, вклучувајќи 275.000 во Австроунгарија и 450.000 во Царска Русија. .
Социјалните нарушувања и раширеното насилство на Руската револуција од 1917 и следната Руска граѓанска војна предизвикало повеќе од 2.000 погроми во поранешното Руско Царство, главно во Украина. Околу 60.000-200.000 цивилни Евреи биле убиени во злосторствата.
По Првата светска војна, Грција се борела против турските националисти предводени од Мустафа Кемал Ататурк, војната што на крајот резултирала со огромна размена на население меѓу двете земји според Договорот од Лозана. Според различни извори, неколку стотици илјади Грци загинале во овој период, што било поврзано со грчкиот геноцид.
Инциденти во Баралон
На 19 август 1915 година, германската подморница У-27 била потонета од британскиот Q-брод HMS Baralong. Сите преживеани Германци, по кратко време биле погубени од екипажот на Баралонг по наредба на поручникот Годфри Херберт, капетанот на бродот. Погубувањето било објавено во медиумите од страна на американски државјани на британски товарен брод натоварен со воени резерви, што го запреле У-27 само неколку минути пред инцидентот.
Хемиско оружје
Првата успешна употреба на отровен гас како оружје во војна се случила за време на Втората битка кај Ипре (22 април - 25 мај 1915). Гас наскоро се користел од страна на сите поголеми воинствени војници во текот на војната. Се проценува дека употребата на хемиско оружје од двете страни во текот на војната предизвикало 1,3 милиони жртви. На пример, Британците имале над 180.000 жртви на хемиско оружје за време на војната, а до една третина од американските жртви биле предизвикани од нив. Руската армија, наводно, претрпела околу 500.000 жртви на хемиско оружје во Првата светска војна Употребата на хемиско оружје во војувањето е во директна повреда на Хашката декларација од 1899 година, со која се забранува нивна употреба.
Употребата на отровниот гас не бил ограничен само на војниците. Цивилите биле изложени на ризик од гасовите, бидејќи ветровите ги ширеле отровните гасови низ нивните градови и ретко добивале предупредувања за потенцијална опасност. Во прилог на отсутни системи за предупредување, цивилите често немале пристап до ефективни гасни маски. Околу 100.000-260.000 цивилни жртви починале од хемиско оружје за време на конфликтот, а десетици илјади (заедно со воениот персонал) починале од лузни на белите дробови, оштетување на кожата и слично во годините по завршувањето на конфликтот. Многу команданти од двете страни знаеле дека таквото оружје ќе предизвика голема штета за цивилите, но сепак продолжиле да ги користат. Британскиот полицаец Сер Даглас Хаиг во својот дневник запишал: „Моите службеници и јас бевме свесни дека таквото оружје ќе им наштети на жените и децата што живеат во околните градови, бидејќи силните ветришта беа вообичаени на бојното поле. Сепак, бидејќи оружјето требаше да биде насочено против непријателот, никој од нас воопшто не беше загрижен“.
Геноцид и етничко чистење
Етничкото чистење на ерменското население на Отоманското Царство, вклучувајќи ги и масовните депортации и погубувања, во последните години на Отоманското Царство се смета за геноцид. Османлиите извршиле организирани и систематски масакри на ерменското население на почетокот на војната и портретирале намерно провоцирани акти на ерменски отпор како бунтови за оправдување на понатамошно истребување. Во почетокот на 1915 година, голем број Ерменци доброволно се пријавиле за влез во руските сили, а османлиската влада го искористила ова како изговор за издавање на Законот за депортирање, со кој се дозволила депортација на Ерменците од источните провинции на Сирија помеѓу 1915 и 1918 година. Ерменците биле намерно однесени во смрт, а голем број биле нападнати од отомански разбојници. Иако точниот број на смртни случаи е непознат, Меѓународната асоцијација на научници за геноцид проценува 1,5 милиони. Владата на Турција постојано го негирала геноцидот, тврдејќи дека оние што умреле биле жртви на меѓуетнички борби, глад или болести за време на Првата светска војна; овие тврдења се отфрлени од страна на повеќето историчари. Другите етнички групи биле слично нападнати од Отоманското Царство во овој период, вклучувајќи ги Асирците и Грците, а некои научници сметаат дека тие настани се дел од истата политика на истребување.
Воено оружје
Првата светска војна започна како судир на технологијата од XX век и тактиката од 19 век, со неизбежно големи последователни жртви. Меѓутоа, до крајот на 1917 година, главните војски, кои тогаш броеле милиони луѓе, се модернизирале и користеле телефонска, безжична комуникација, оклопни возила, тенкови, и авиони. Пешадиските реформи биле реорганизирани, така што 100-те компании повеќе не биле главната единица на маневрирање. Наместо тоа, биле фаворизирани екипи од 10 или повеќе мажи, под команда на помлад подофицер.
Артилеријата, исто така, доживеала револуција. Во 1914 година, топовите биле позиционирани во линијата на фронтот и пукале директно на нивните цели. До 1917 година, индиректното оружје како и минофрлачи и митралези било вообичаено, користејќи нови техники за откривање и движење, особено авиони и често се занемарувале теренските телефони. Контрабатираните мисии станале вообичаени, и често помагале во откривање на звук за лоцирање на непријателските позиции.
Германија била далеку понапред од сојузниците во т.н. стрелба од скриена позиција. Германската армија употребувала хаубици од 150 мм и 210 мм во 1914 година, кога типичните француски и британски биле само 75 мм и 105 мм. Британците имале хаубици од 152 мм, но истите биле премногу тешки за па морало да се влечат на теренот. Германците, исто така, поседувале тенкови од 305 м м и 420 мм,, кои биле идеално прилагодени за војување.
Во 1917 година, на 27 јуни, Германците го користеле својот најголем тенк на светот, со прекар „Ланге Макс“, кој бил во можност да пука до 50 километри.
Голем дел од борбата вклучувала војна од рововите, во која стотици често загинале. Многу од најсмртоносните битки во историјата се случиле за време на Првата светска војна. Таквите битки ги вклучуваат битките кај Пашендал, Марна, Камбре, Сома, Верден и Галиполе. Германците користеле Хабер-Бошов процес за да ги снабдат своите сили со барут и покрај блокадата од британската морнарица. Артилеријата била одговорна за најголемиот број жртви и потрошила огромни количества експлозиви. Големиот број повреди на главата биле предизвикани од експлодирачки гранати, кои ги принудиле на завојуваните страни да го развијат современиот челичен шлем, предводен од Французите.
Широката употреба на хемиското воено оружје било голема одлика на конфликтот. Користените гасови вклучиле хлор, иперит и фозген. Неколку жртви на војната биле предизвикани од употребата на гасот, бидејќи брзо се создале ефективни контрамерки за гасните напади, преку употреба на гас-маски. Употребата на хемиско оружје и стратешки бомбардирања од мал обем биле забранети од Хашките конвенции од 1899 и 1907 година, но и двете конфенции се покажале дека поседуваат ограничени ефекти, иако ја имале подржката од јавноста.
Најмоќното копнено оружје било железничкиот топ со тежина од десетина тони. Германците го нарекле Дебела Берта. Германија го развил Парискиот топ, кој можел да го бомбардира Париз од над 100 километри.
Ровови, митралези, воздухопловна извидувања, бодликава жица и современа артилерија со фрагментациони гранати помагале во борбите за време на Првата светска војна. Британците и Французите постојано барале решение во создавањето на тенкови. Првите британски тенкови биле користени за време на Битката кај Сома на 15 септември 1916 година. Механичката веродостојност била проблем, но експериментот се покажал како достоен. Во текот на една година, Британците ги напаѓале стотиците тенкови и го покажале својот потенцијал за време на Битката кај Камбре во ноември 1917 година, со раскинување на линијата на Хинденбург, додека комбинираните тимови заробиле 8.000 непријателски војници. Во меѓувреме, Французите ги претставиле првите тенкови со вртечка школка, Рено FT-17, кој станал решавачки инструмент за победата. Конфликтот исто така го видел и воведувањето на автоматско оружје, како што биле митралезот Луис, автоматската пушка M1918 BAR и MP 18.
Друго ново оружје кое било употребувано бил пламенофрлач, за првпат користено од германската војска, а подоцна и од други сили. Иако не е од висока тактичка вредност, пламенофрлачот било моќно, деморализирачко оружје кое предизвикало терор на бојното поле.
Преносните железници биле развиени за да обезбедат огромни количества храна, вода и муниција потребни за поддршка на голем број војници во областите каде што биле уништени транспортни системи. Моторите со внатрешно согорување и подобрените системи за влечење за автомобили и камиони на крајот ги претвориле железните јажиња како застарени.
Области земени во големи напади
На Западниот фронт ниту една страна не постигнала импресивни придобивки во првите три години од војната со нападите во Верден, Сома, Пашендал и Камбре - освен исклучок била т.н. Офанзива на Невил. Во 1918 година Германците ги пресекле линиите на одбраната во три големи напади: Операција Михаил, Лис, и на Третата битка кај Ени, каде ја покажале моќта на своите нови тактики. Сојузниците возвратиле во Соасон, што им покажало на Германците дека тие мора да се вратат во одбраната и во Амјен. Тенковите одиграле значајна улога во двата напади, како што имало и претходната година во Камбре.
Области земени во големи напади на Истокот биле поголеми. Германците се справиле добро во Првата битка кај Мазурските езера принудувајќи ја подоцна Русија на мир. Австроунгарците и Германците се сојузиле за големиот успех во Офанзива Горлице-Тарнув, предизвикувајќи Русите да ја напуштат Полска и да се повлечат. Во серија напади заедно со Бугарите ја окупирале Србија, Албанија, Црна Гора и поголемиот дел од Романија. Постигнувањата на сојузниците ги довело подоцна во Палестина, во Македонија и во Виторио Венето.
Областа окупирана на исток од страна на Централните сили на 11 ноември 1918 година изнесувала 1.042.600 км 2, приближно со големина на Колумбија.
Поморски сили
Германија распоредила У-бродови (подморници) по почетокот на војната. Наизменично помеѓу ограничената и неограничената подморска војна во Атлантикот, Царската Германска Морнарица имала план да ги лиши Британските острови од витални резерви. Повеќето од нив биле заборавени во меѓувоениот период, додека Втората светска војна ја оживеала повторно нивната потреба.
Авијација
Авиони со постојани крила за првпат биле употребени воено од Италијанците во Либија на 23 октомври 1911 година за време на Италијанско-турската војна за извидување, но наскоро биле направени авиони за фрлање бомби и за фотографирање од воздухот следната година. До 1914 година, нивната воена корист била очигледна. Тие првично биле користени за извидување. За да ги соборат непријателските авиони, биле развиени против-авионски топови и борбени авиони. Биле создадени и стратешки бомбардери, главно од Германците и Британците, иако првите ги користеле и Цепелините. Кон крајот на конфликтот, за првпат биле користени носачи на авиони, со HMS Furious.
Балони за набљудување со пилоти, биле користени како стационарни извидни платформи, пријавувајќи ги непријателските движења и насочувајќи ја артилеријата. Балоните најчесто имале екипа од двајца војници, опремени со падобрани. Во тоа време, падобраните биле премногу тешки за да ги користат пилотите на авиони, а помалите верзии не биле развиени до крајот на војната.
Економски ефекти
Еден од најдраматичните ефекти од војната било проширувањето на владините овластувања и одговорности во Британија, Франција, САД и Доминионите на Британската Империја. За да ја искористат целата моќ на нивните општества, владите создале нови министерства и овластувања. Нови даноци биле наметнати и донесени закони, сите дизајнирани да ги зајакнат воените напори и многумина траат до ден-денес. На сличен начин, војната ги заострила способностите на некои поранешни големи и бирократизирани влади, како што се Австроунгарија и Германија.
Бруто-домашниот производ (БДП) се зголемил за три сојузници (Велика Британија, Италија и САД), но се намалил во Франција и Русија, во неутрална Холандија и во трите главни Централни сили. Намалувањето во БДП во Австрија, Русија, Франција и Отоманското Царство се движело меѓу 30 и 40 отсто. На пример, во Австрија, повеќето свињи биле заклани, така што на крајот на војната немало месо.
Во сите нации, владиниот удел во БДП се зголемил, надминувајќи 50% во Германија и Франција и речиси достигнал ниво во Британија. За да плати на САД, Британија наплатила големи инвестиции во американските железници, а потоа започнала да позајмува многу на Вол Стрит. Претседателот Вилсон бил на работ да ги прекине кредитите кон крајот на 1916 година, но дозволил големо зголемување на позајмиците на САД на Сојузниците. По 1919 година, САД побарале отплата на овие заеми. Отплатата, делумно, била финансирана од германските репарации, кои, пак, биле поддржани од американските заеми за Германија. Овој кружен систем се распаднал во 1931 година и некои кредити никогаш не биле вратени. Велика Британија сè уште им должи на САД 4,4 милијарди, долг од Првата светска војна во 1934 година. Последната рата конечно била платена во 2015 година.
Макро и микро-економските последици биле пренесени од војната. Семејствата биле променети со заминувањето на многу мажи. Со смртта или отсуството на примарниот примач на плата, жените биле принудени да влезат во работна сила. Во исто време, индустријата требало да ги замени изгубените работници испратени во војна. Ова помогнало во борбата за правата на глас за жените.
Првата светска војна дополнително ја зголемила родовата нерамнотежа, додавајќи го феноменот на вишок од жени. Смртта на скоро еден милион мажи за време на војната во Британија го зголемил родовиот јаз за речиси еден милион: од 670.000 до 1.700.000. Бројот на невенчани жени кои барале економски средства драматично се зголемил. Покрај тоа, демобилизацијата и економскиот пад по војната предизвикало голема невработеност. Војната го зголемило женското вработување.
Во Британија, рационализацијата конечно била наметната во почетокот на 1918 година, ограничена на месо, шеќер и масти (путер и маргарин), но не и леб. Новиот систем функционирал беспрекорно. Од 1914 до 1918 година, членството на синдикатите двојно се зголемило, од малку над четири милиони до нешто повеќе од осум милиони.
Велика Британија се свртела кон нејзините колонии за помош во добивање на суштински воени материјали чија понуда од традиционални извори станало тешко. Геолозите како Алберт Ернест Китсон биле повикани да пронајдат нови ресурси на скапоцени минерали во африканските колонии. Китсон открил важни нови депозити на манган, кои се користеле во производството на муниција, во Голд Коуст.
Според членот 231 од Версајскиот договор (т.н. клаузула за воена вина), Германија ја прифатила одговорноста за сета загуба и штета на која биле подложени сојузничките и асоцираните влади и нивните државјани како последица на војната. Со тоа била формулирано правна основа за репарации, а слична клаузула била вметната во договорите со Австрија и Унгарија. Сепак, ниту еден од нив не го толкувал тоа како признавање на воена вина. Во 1921 година вкупната сума за репарација била 132 милијарди златни знаци, меѓутоа, експертите од сојузниците знаеле дека Германија не може да ја плати оваа сума, поради кое била поделена на три категории.
Оваа бројка можело да се плати во готово или во натура (јаглен, дрво, хемиски бои, итн. Кон 1929 година започнала Големата депресија, предизвикувајќи политички хаос низ целиот свет . Во 1932 година, меѓународната заедница ја суспендирала исплатата на репарациите, со што Германија само платила еквивалент на 20.598 милијарди во репарации . Со подемот на Адолф Хитлер, сите обврзници и заеми што биле издадени во текот на 1920-тите и почетокот на 1930-тите биле откажани. Така, по Втората светска војна, на конференцијата во Лондон во 1953 година, Германија се согласила да продолжи со исплатата на позајмените пари. На 3 октомври 2010 година, Германија го направила последното плаќање на овие обврзници. [I]
Војнички искуства
Британските војници на војната првично биле волонтери, но повеќето подоцна биле регрутирани во служба. Преживеаните ветерани, враќајќи се дома, честопати откриле дека можат да разговараат за нивните искуства само меѓу себе. Групирајќи се заедно, тие формирале „здруженија на ветерани“ или „Легиони“. Мал број лични искуства на американски ветерани се собрани од страна на Конгресната библиотека.
Затвореници
Околу осум милиони луѓе се предале или биле задржани во логорите за време на војната. Сите нации ветиле дека ќе ги следат Хашките конвенции за фер третман на воените заробеници, а стапката на преживување за воени заробеници била генерално многу повисока од онаа на борците на фронтот. Поединечните предавања биле невообичаени, а големи единици обично се предавале масовно. Во опсадата на Мобеж се предале околу 40.000 француски војници, во Битката за Галиција Русите заробиле околу 100.000 до 120.000 австриски заробеници, во нападот на Брусилов околу 325.000 до 417.000 Германци, а Австријците им се предале на Русите, а во Битката кај Таненберг се предале 92.000 Руси. Кога осамениот гарнизон на Каунас се предал во 1915 година, околу 20.000 Руси станале затвореници, во битката во близина на Пшасниш (февруари-март 1915) 14.000 Германци им се предале на Русите, а во Првата битка кај Марна околу 12.000 Германци им се предале на сојузниците. 25-31% од руските загуби (како дел од заробените, повредените или убиените) имале затворенички статус, додека за Австроунгарија 32%, за Италија 26%, за Франција 12%, за Германија 9%; за Велика Британија 7%. Затворениците од сојузничките војски изнесувале околу 1,4 милиони (не вклучувајќи ја и Русија, која изгубила 2,5-3,5 милиони луѓе како затвореници). Од Централните сили околу 3,3 милиони луѓе станале затвореници, а повеќето од ним им се предале на Русите. Германија имала 2,5 милиони затвореници; Русија 2,2-2,9 милиони; додека Британија и Франција држеле околу 720.000. Повеќето биле заробени непосредно пред примирјето. САД имале 48.000. Најопасниот момент бил чинот на предавање, кога понекогаш биле истребувани беспомошни војници. Откако затворениците пристигнувале до логорите, условите, воопшто, биле задоволителни (и многу подобро отколку во Втората светска војна), благодарение на напорите на Меѓународниот црвен крст и инспекциите од страна на неутралните нации. Сепак, условите биле страшни во Русија: гладувањето било вообичаено за затворениците и цивилите. Околу 15-20% од затворениците во Русија починале, а во затворите на Централните сили, 8% биле Руси. . Во Германија, храната била ретка, но починале само 5%.
Османлиското Царство често лошо ги третирала војниците. Околу 11.800 војници на Британското Царство, повеќето од нив Индијци, станале затвореници по опсадата на Кут во Месопотамија во април 1916 година. Од нив, 4.250 загинале во заробеништво. Иако многумина биле во лоша состојба кога биле заробени, отоманските офицери ги принудувале да поминат 1100 километри во Анадолија. Преживеаните рекле: „Бевме пренмесуваи како ѕверови, да се откажевме значеше да умреме“. Преживеаните откако пристигнале, биле принудени да ја изградат железничка пруга низ Таур.