cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
344
344 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 344 година од новата ера, 344. од првиот милениум, 44. од IV век и петта од 340-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5852 и 5853 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5094 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4104 и 4105 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1097.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 344 година се протега во 2980 и 2981, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3040 и 3041 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 887. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 287 и 286 година пред хиџра.
1400 п.н.е.
1400 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1400. година пред новата ера, 400. од вториот милениум п.н.е., последна од 14 век п.н.е. и прва од 1400-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4108 и 4109 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3350 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2360 и 2361 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 647 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1400 година се протега во 1236 и 1237, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1296 и 1297 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 857 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2083 и 2082 исламска година пред хиџра.
Рикардо Сапонара
Рикардо Сапонара (роден на 21 декември 1991, во Форли) — италијански фудбалер, играч од средниот ред на Фјорентина.
Технички одлики
Сапонара е офанзивен играч од средниот ред со добра техника, брзина и физичка сила, исто така, има одличен дриблинг, но не ги заборава ни дефанзививните задачи. Може да дејствува и како офанзивно крило (најчесто десно).
Равена
Сапонара пораснал играјќи фудбал во младинските школи на Самартинезе и Форли, а во текот на летото на 2007 се префлил во екипата на Равена во Серија Б, иако сè уште настапувал во Примавера првенството. Во сезоната 2008-2009 екипата на Равена испаднала во Лега Про Прима Дивизионе и Сапонара бил вклучен во првиот тим на тренерот Џанлука Атѕори, каде што тој собрал седум натпревари, вклучувајќи и еден настап во Купот на Италија против Џенова и 3 во Лега Про купот.
Емполи и Милан
На 24 јануари 2009, Емполи го купил Сапонара преку договор за ко-сопственост за 750.000 евра. На 25 јуни 2010, по две сезони во Примавера, екипата од Тоскана целосно го откупила договорот на играчот од Равена. за 500.000 евра. Тој го направил своето деби во првиот тим на 13 ноември, во натпреварот против Аталанта во Серија Б во кој неговиот тим победил со 3-0 на домашен терен. Својата прва сезона во Емполи ја завршил со 17 лигашки настапи, од кој седум како стартер.
Следната сезона тој го постигнал својот прв гол како професионалец, за време на натпреварот против Реџина (3-2) на 26 септември 2011. Во текот на неговата втората сезона во клубот одиграл 30 натпревари во Серија Б, од кој 21 како стартер, 2 во плејаутот (во кои Тосканците излегле како победници по два натпревари против Виченца и обезбедиле опстанок) и 2 во Купот на Италија. На 1 септември 2012, за време на сезоната 2012-2013, за првпат во кариерата постигнал два гола на еден натпревар, во ремито 2-2 против Новара. По првата половина од сезоната, во која на 18 натпревари, Сапонара постигнал 8 гола и 7 асистенции, на 21 јануари 2013 на Милан откупил 50% од неговиот договор за 3,8 милиони €; играчот останал на позајмица во Емполи до крајот на сезоната.
Емполи ја завршил сезоната на 4 место во лигата, обезбедувајќи учество во плејофот, каде тие биле поразени во финалето од Ливорно. Вкупно Сапонара одиграл 40 натпревари и постигнал 13 гола за сезоната 2012-2013. По завршувањето на позајмицата, тој ја започнал неговата авантура со росонерите, одлучувајќи да го носи дресот со број 8. Тој го направил своето деби со екипата од Милано на 27 октомври 2013 година, во 9-тото коло од првенството, во поразот со 3-2 на гостувањето кај Парма. На 22 декември за првпат во дресот на Милан бил стартер, играјќи во Миланското дерби против Интер (пораз со 1-0). На 20 јуни 2014 година, Милан ја откупил и втората половина од договорот на играчот.
Враќање во Емполи
На 16 јануари 2015, Сапонара се вратил во Емполи на позајмица до крајот на сезоната, со право на откуп. Своето деби го направил четири дена подоцна во натпреварот Рома-Емполи 2-1 во Купот на Италија. Дебитирал во лигата, десет дена подоцна во натпреварот Емполи-Удинезе 1-2 отворајќи го резултатот од пенал; ова бил неговиот прв гол во Серија А во кариерата и првиот гол во неговата второ искуство со тосканците. На 22 март за првпат бил двоен стрелец на еден натпревар во Серија А, во натпреварот Емполи-Сасуоло 3-1. На 13 мај 2015 година бил откупен од Емполи за 4 милиони €.
На 23 август 2015, го одбележал својот прв гол за сезоната против Кјево, за моментален резултат 1-0 (на крајот Кјево победил со 1-3). Веќе во следното коло повторно бил стрелец во поразот со 2-1 од неговиот поранешен тим Милан.
Фјорентина
На 28 февруари 2017, Сапонара се преселил во Фјорентина на заем до крајот на сезоната со обврска за откуп на играчот по завршувањето на позајмицата.
Репрезентативна кариера
Сапонара може да се пофали со 26 натпревари и 3 гола за три различни италијански младински репрезентации. На 22 септември 2009, дебитирал во дресот на репрезентацијата под 19 години, влегувајќи како замена во второто полувреме на пријателскиот натпревар против Данска кој го загубиле со 4-1.
Статистика
Статистика е ажурирана на 2 ноември 2015.
Наде Проева
Наде Проева — македонска историчарка и класицист, редовна професорка на Универзитетот Св. Кирил и Методиј, при Филозофскиот факултет на катедрата за историја во Скопје. Нејзиниот научен интерес првенствено е насочен кон историјата на Античка Македонија, со своите научни трудови придонесе за развојот на историската наука, особено во делот за антиката кој долго време беше пренебегнуван од разни причини.
Гоце Петрески
Гоце Петрески (роден во 1953 година во Крушево) — македонски економист и поранешен министер за развој во првата влада на Република Македонија.
Наде Проева
Животопис
Родена е на 9 септември 1949 год. во Ресен, каде завршува средно образование - гимназија. Дипломирала на античка археологија во 1973 г. на Филозофскиот факултет во Белград со тема „Четири необјавени доцноантички некрополи од околината на Прилеп“.
Гоце Петрески
Животопис
Завршил гимназија, а дипломирал на Економскиот факултет во Скопје, со труд поврзан со Кејнзовата теорија. Завршил постдипломски студии од областа на економскиот развој и методите на економска анализа. Магистрирал со трудот “Cost-Benefit анализата и нејзината примена во оценката на инфраструктурни проекти”. Во 1989-1990, како стипендист на ООН завршил постдипломски студии од областа на населението и развојот, во Центарот за развојни студии при Универзитетот “Џавахарлал Нехру” во Индија и работел завршен труд поврзан со структурните промени во економијата. Докторирал со одбрана на дисертација на тема “Анализа на целите на развојот и оценувањето на проектите”. Во својата академска кариера од почетното вработување од 1978 година бил координатор или член на тим и држел настава на повеќе дисциплини на додипломски студии: економски развој, инвестиции, економија на трудот, принципи на економијата, економија на трудот и неколку други дисциплини на постдипломски студии на својот и на други факултети и универзитети.
Наде Проева
Животопис
Од 1 декември 1973 до 1 март 1975 г. работи како кустос во Народниот музеј во Прилеп. Во јуни 1978 г. на Филозофскиот факултет во Белград ја брани магистерската тема: „Типологија на надгробните споменици во југословенскиот дел во римската провинција Македонија“, а во декември 1992 на групата за историја и докторската теза: „Влијание на доселениците на развојот на културните прилики во римската провинција Македонија“.
Гоце Петрески
Животопис
Објавил над 100 наводи и неколку книги, самостојно и во соавторство. Учествувал на поголем број меѓународни симпозиуми и научни собири (Лондон, Вашингтон, Стокхолм, Варшава, Хаг и др.) Остварил студиски престои во Хаг, Стокхолм и Лондон. Работел на повеќе истражувачки проекти и емпириски студии.
Стекнал сертификати за обука во следните области: Развој на малите и средни претпријатија, Сеул, Кореја; Управување со големите претпријатија, Токио, Јапонија; Приватизација и претприемништво, Бон, Германија; Финансиска анализа и евалуација, “Coopers & Lybrandt”, Скопје (диплома за обучувач на проценители и финансиска нализа).
Бискајски Залив
Бискајскиот Залив (шпан. Golfo de Vizcaya; фр. Golfe de Gascogne; баск. Bizkaiko golkoa; гаск. Golf de Gasconha), наречен и Кантабриско Море — залив во североисточниот дел на Атлантскиот Океан, јужно од Келтското Море. Се протега од западното крајбрежје на Франција, од Брест) до шпанската граница, и северното крајбрежје на Шпанија, сè до полуостровот Естака де Барес. Заливот го носи името на покраината Бискаја во Баскија (Шпанија).
Гоце Петрески
Животопис
Покрај академската кариера бил: пратеник во Собранието на СР Македонија 1986-1989; министер за развој во првата влада на Република Македонија 1991-1992; Соавтор и носител на антиинфлационата програма на Владата во 1992 година; Специјален економски советник на премиерот во 1993-1994 година.
Бискајски Залив
Просечната длабочина на заливот изнесува 1.744 м, а максималната изнесува 2.789 м.
Гоце Петрески
Животопис
Во рамките на својата дипломатска кариера меѓу другото ги извршувал и следните меѓународни функции: претседавач на Економскиот и финансискиот комитет на Генералното собрание на Обединетите Нации (1995-96), Претседател на одборот за трговија и развој на Обединетите нации 1997-1998 и заменик на претседателот 1999-2000. Бил главен преговарач за пристапуваање на Република Македонија во Светската трговска организација. Бил член на Бирото на подготвителниот комитет на Светската конференција против расизам.
Наде Проева
Животопис
Од 1979 до 1981 била на специјализација во Париз, на Универзитетот Сорбона, каде што се здобила со диплома за продлабочени студии од областите епиграфика, нумизматика и религија.
Бискајски Залив
Граници
Според Меѓународната хидрографска организација, Бискајскиот Залив го граничи „линија од ‘ртот Ортегал (43.76667°N, -7.86667°W) до ‘ртот Панмар (47.8°N, -4.36667°W)“.
Гоце Петрески
Животопис
Ги зборува течно англискиот и францускиот јазик и пасивно познава уште неколу други.
Бискајски Залив
Реки
Најважните реки што се влеваат во Бискајскиот Залив се:
Гоце Петрески
Животопис
Бил амбасадор, шеф на мисијата, постојан претставник на Република Македонија при седиштето на ООН во Женева и другите меѓународни организации во Швајцарија (1994-2000).
Бискајски Залив
Поважни градови
Најважни градови на крајбрежјето на Бискајскиот Залив се:
Наде Проева
Животопис
Од 01.03.1984 г. избрана е со звање – предавач на Филозофскиот факултет во Скопје (Институт за историја) за предметот Историја на стариот век, а од 1993 и за доцент на предметот Историја на античките Македонци, a се пензионариала како редовен професор.
Повеќе пати била на студиски престои во странство: Полска (1977), Француска археолошка школа во Грција (од 1992 речиси секоја година), француски институт во во Истанбул (1993), Австриска академија на науките (1998), Универзитети во Нанси и во Нантер-Paris X и др.
Настапувала на меѓународни научни собири во Франција, Канада, Србија Бугарија, Хрватска, Естонија, Русија, Романија, Италија, Полска држела предавања во Хрватска Словенија, Франција, Холандија.
Член е на редацијата на две меѓународни списaнија што излегуваат во Белград (Зборник Народног Музеја Београд) и Загреб Радови Института за хрватску Повјест, Филозофског факултета ).          .
Учествувала во ископуањата на антички и средновековни локалитети во Македонија, Србија, Полска и Грција; во проекти на Археолошки институт во Белград, на МАНУ, на САНУ и на Берлинската академина на науките. Како визитинг професор има одржано предавања на универзитетите во Франција (Нанси, Нантер-Paris X), како и низа јавни предавања за разни прашања за античките Македонци.
Постојано работи на популарицација на историската со учество во бројни радио и ТВ емисии, како и написи, прикази на книги и интервјуа во дневниот печат.
Награди
Добитник е на Орденот Витез за академски палми (Chavalier de palmes academiques) од владата на Република Франција.
IC 1393
IC 1393 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1393 се споменува и како NPM1G +11.0274.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1393 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 1393 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 17 м 33,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +10° 46' 7". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на IC 1393 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1384189.
1401 п.н.е.
1401 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1401. година пред новата ера, 401. од вториот милениум п.н.е., 1. од 15 век п.н.е. и втора од 1400-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4107 и 4108 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3349 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2359 и 2360 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 648 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1401 година се протега во 1235 и 1236, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1295 и 1296 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 858 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2084 и 2083 исламска година пред хиџра.
Зелено (Гребенско)
Зелено — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција.
Баграс
Баграс (турски: Alanya Kalesi)) е тврдина која се наоѓа во Турција. Бил изграден во 1153 година од страна на темпларите и бил седиште на Кнежевство Антиохија сè додека не капитулирал и Саладин не го зазел.
Георг Филип Харсдерер
Георг Филип Харсфирфер (1 ноември 1607 - 17 септември 1658) — германски поет и преведувач во барокен период.
Билбилче
Билбилче или трнарче, каденче (Carduelis carduelis) — мала врапчевидна птица од семејството на ѕвингалките. Го има и во Македонија.
Таксономија и систематизација
Овој вид се дели во две големи групи кои содржат по неколку раси.
Карл Лине ја класифицирал птицата како Fringilla carduelis.
Филогенијата сме ја добиле од Антонио Арнаиз-Вилена.
Опис
Просечното билбилче е долго 12-13 см, со распон на крилјата од 21-25 см и тежина од 14 до 19 грама. Половите се во голема мерка слични, со црвено лице, црна и бела глава, топла кафеава боја на горните делови, бели одоздола, со окер делови на слабините и градите, и црни и жолти крилја. Мажјаците имаат малку потемна црвена маска на лицето која се протега веднаш зад окото, а кај женките таа не допира до окото. Клунот е со боја на слонова коска, долг и заострен, а опашката е чаталеста. Возрасните во сезона на размножување имаат бел клун, а сивкава или црна точка на врвот во останатиот дел од годината. Младенчињата имаат обична глава и сивкав грб, но се непогрешливи поради жолтите шари на крилјата. Птиците во Средна Азија (caniceps групата) имаат обиченна светла глава зад црвеното лице, без црно и бело на главата како европските и западноазиските птици.
Распространетост и живеалиште
Природната распространетост на птицата е Европа, Северна Африка, и западна и средна Азија. Се среќава во отворена, делумно пошумена земја и е постојан жител во поблагите делови, западно од својот опсег, но се доселува таму од постудените региони. Може да се случи да направи локални движења за да избегне лоши временски услови. Од Европа, билбилчето е населено во многу области на светот. Во 19 век е воведен во многу области на југоисточна Австралија и веднаш се одомаќинил и проширил.
Поведение
Оваа птица најмногу сака да јаде мали семиња од разни трње, но се храни и со инсекти кога ги одгледува младенчињата. Јаде од понудената храна од луѓето преку зима.
Стела
Стела — надгробен споменик во вид на издолжена плоча на која е врежан епитаф. Епитафот може да биде во рамка или пак да има претстава на покојникот со определена иконографија.
Билбилче
Поведение
Во зима, се собираат во групи формирајќи јато кое брои над 40 птици.
Песната на билбилчето е пријатно нежно чрчорење. Повикот е мелодично тикеЛИТ и песната е пријатен ѕвонлив сплет на треперења и чрчорења, но секогаш вклучувајќи ја и трисилабичната фраза или тиЛИТ-тиЛИТ-тиЛИТ.
Во минатото овие птици ги чувале во кафез заради нивното пеење. Бегањето од заробеништво, како и намерното пуштање доведе до колонизација на југоисточниот дел на Австралија и Нов Зеланд.
Овие птици се привлечени во дворовите на куќите во Европа и Северна Америка од хранилките за птици во кои ставаат висококвалетни, хранливи семиња.
Односи со луѓето
Билбилчињата се чуваат во кафез заради нивниот убав изглед и пријатно пеење. Понекогаш луѓето мажјакот го вкрстуваат со женка од семејството на канаринците за да направат птица со најубави пејачки способности.
Бидејќи ги јаде семињата од трњето, во христијанската симболика тој е поврзан со круната од трње на Исус Христос. Билбилчето се појавува на слики со Богородица и младиот Исус, претставувајќи го како презнаењето што го имале тие за распнувањето. Таква е сликата на Рафаел Madonna del cardellino или Богородица Билбилска, насликана 1505-1506 г. во која Јован Крстител му го подава билбилчето на Исус како предупредување за неговата иднина.
Во сликата на Федерико Барочи Светото семејство, билбилчето го држи Јован Крстител надвор од дофатот на заинтересираната мачка.
Во сликата, пак, на Чима да Конелијано Мадона и дете, билбилчето мавта во раката на детето Христос. Билбилчето, исто така, симболизира издржливост, плодност и упорност. Затоа што тоа симболизира страст, се смета за "спасител" и може да се наслика со мува (која означува грев и болест). Билбилчето се поврзува и со свети Јероним (преведувачот на Библијата од 4 век), и се појавува во некои негови претстави.
Антонио Вивалди компонирал концерт во д-дур за флејта "Il Gardellino" (Р.В. 428, Оп 10 бр 3), каде што појот на билбилчето се имитира од страна на флејтата.
Залово
Залово (Τρίκωμο, Трикомо; до 1927 г. Ζάλοβο, Залово ) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Гребен на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 116 жители (2011).
Географија и местоположба
Селото е оддалечено околу 15 км југозападно од градот Гребен, во близина на реката Венетик, на нејзината лева страна, на надморска височина од 780 м. Во непосредна близина на селото се сместени Заловски и Азиз-агин мост.
Во Отоманското Царство
Црквата Св. Атанасиј е изградена во 1861 година.
Во XIX век Залово било грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот Санџак.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Залово живееле 300 Грци.
Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Залово живееле 375 Грци христијани.
Во Грција
Во 1927 година, името на селото било променето во Трикомо (Τρίκωμο).
Стопанство
Населението произведува жито, компири и други земјоделски производи. Населението делумно се занимава и со сточарството.
Население
Во пописот од 1913 година, селото било забележано со 568 жители, во 1920 година со 478 жители, во 1928 година со 634, во 1940 година со 651, во 1951 година со 461, во 1961 година со 416, во 1971 година со 237, во 1981 година со 202, а во 1991 година со 361 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Теодорос Зјакас со седиште во селото Мавран, која припаѓа на поголемата општина Гребен, во округот Гребен. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Залово, во кој влегува и селото Рјахово.
Културни и природни знаменитости
Цркви
Мостови
Ванчо Ѓорѓиев
Ванчо Ѓорѓиев (р. во Ново Коњарево, Струмичко, 19 април 1964) — македонски историчар и професор на Универзитетот Св. Кирил и Методиј, при Филозофскиот факултет на катедрата за историја во Скопје, Македонија. Неговиот научен интерес првенствено е насочен кон Македонското револуционерно националноослободително движење од крајот на XIX и почетокот на XX век.
Земњач
Земнјач — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Мечи (река)
Мечи (Mechi River, मेची नदी ) е река во источен Непал и североисточна Индија, притока на реката Махананда, која пак ги носи нејзините води до Ганг.
Мечи потекнува од опсегот Махабхарат во источен Непал. Средниот тек ја формира границата помеѓу Непал и индиската држава Западен Бенгал. Во долниот тек, тече низ територијата на индиската држава Бихар, се влева во реката Махананда на територијата на областа Кишангањ, северно од градот Кишангањ. Областа на сливот на реката Махананда, чиј дел е и сливот Мечи, кој е 8088 км² во Непал и 11.520 км² во Индија.
Good Life (песна на Кање Вест)
''Оваа статија е за песната на Кање Вест. За песната на OneRepublic, погледнете Good Life (песна на OneRepublic).''
Канал 77
Радио Канал77 започнува со својата работа на 4 октомври 1991 година, симболично кога на истиот датум 1957 беше лансиран првиот вештачки сателит Спутник. По неколку месечно емитување на експериментална програма, во Штип, Канал77 официјално почна со емитување на сопствена програма. Сè до 1995 година, Канал 77 работи како локално радио, кога во периодот од 1995—1997 година се гради мрежа за покривање на источниот дел од Македонија, со цел подоцна радиото да има национално покритие. Во 1997 година со усвојувањето на Законот за радиодифузија, Канал 77 станува првиот национален концесионер. Паралелно со развојот на Канал 77 се зголемуваа потребите од адекватен простор и негово проширување. Денес радиото работи од Мултимедијалниот центар Канал 77 во Штип и студио во Скопје. Двете студија се меѓусебно поврзани со VPN врска, виртуелна интернет мрежа и Centrex телефонија, што овозможува да се емитува програмата од двете студија на национално и регионално ниво, поединечно или заедно. Канал 77 важи за независна бродкастинг мрежа која покрива 100% од територијата на Македонија и 100% од популацијата со распространување на сигналот преку 21 трансмитери и 9 линкови.
Програма
Радио Канал 77 има програма од информативен карактер. Во 25 годишното постоење на Канал 77, таа програма постојано се подобрува и развива, така што денес има 155 минути дневно вести распоредени во текот на целиот ден, започнувајќи од 7 часот наутро до 24 часот навечер.
Црква „Св. Димитриј“ - Клисура (Костурско)
Историја
Црквата е изградена во 1856 г. во Долното Маало на Клисура, на местото на стар храм, кој според преданието датира од 1700 г. Според Николаос Сјокис меѓу 1700 и 1773 г. Клисура била седиште на костурскиот митрополит.
Канал 77
Програма
Во информативната програма се застапени различни теми, од политика и економија до култура и спорт, како и реемитување на вести од Радио Слободна Европа (Radio Free Europe). Начелата на Канал 77 се брзо и навремено информирање на слушателите, разнообразност во програмата, како и објективност и непристрасност кон изборот на настаните на денот. Програмската шема на радио Канал 77 вклучува продукција и емитување на програма од економската, политичката, социјалната, музичката и спортската област, програма од некомерцијален карактер, контактни и забавни емисии. Оттука, Радио Канал 77 е единствено радио во Македонија специјализирано за вести и информативна програма. Една од најслушаните емисии со политичко-контактен карактер е емисијата Стадион, во која слушателите отворено ги презентираат своите ставови за одредени прашања.
Овој начин на пристап досега за Канал 77 се покажал успешен и тоа се гледа од истражувањата спроведени од агенции како Strategic marketing, IRI, Совет за радиодифузија и др. Во 2008, бројот на слушатели на вести и радио рапорти (вести со должина од 3 минути на секој половина час) е зголемен за 25-30% во споредба со 2004. Според истражувањата на јавното мислење спроведени од SMMRI, Brima Galup и Idea International, Радио Канал 77 има најдобар рејтинг помеѓу слушателите и е број еден информативно радио во Македонија. Едно издание на вести на Канал 77 во просек има околу 110.000 слушатели што е еквивалетно на 10% од популацијата во секој момент.
Црква „Св. Димитриј“ - Клисура (Костурско)
Историја
Во 1996 г. црквата е прогласена за заштитен споменик.
Опис
Црквата претставува трикорабна базилика со припрата. Има трикатна камена камбанарија. Внатре има украсни резби со исклучителен квалитет. Резбаниот иконостас на храмот е изработен во 1819 г., а проскинитарот е од 1820 г. Средствата за иконостасот, проскинитарот и владичкиот престол ги дале Георгиос Урман и Георгиос Басиос, како и шивачкиот и млекарскиот еснаф во Цариград. Живописот е дело на кионатски, самарински и клисурски зографи. Во храмот се зачувани два вредни дискоса (од кои едниот е од 1746 г.), четири евангелија со сребрени опкови, свадбени венци и други работи, како и 44 вредни икони.
Бодрум Кале
Бодрум Кале (турски: Bodrum Kalesi) е тврдина која се наоѓа во Бодрум, Турција. Бил изграден во 1404, Пере Тошев, Христо Матов, Јосиф Даскалов и други.
Кеката
Кеката (гренландски: Qeqqata Kommunia, „центар“) е општина во Гренланд. Општината е основана со територијалната поделба од 1 јануари 2009 година. Името на општината потекнува од местоположбата во рамките на Гренланд. Според податоците од јануари 2013 година, општината има население од 9,620 жители. Седиште на општината е Сисимиут. Општината е составена од поранешната територија Кангерлусуаг, како и општина Манитсок и општина Сисимиут.
Географија
На југ и на исток општината се граничи со општината Сермерсок. Населените места се наоѓаат на брегот на општината. На север општината се граничи со општината Касуитсуп. На запад општината излегува на море, поточно Дејвисов проток. Со своите 115500 km2 оваа општина е втората најмала во државата според територија.
Населени места
На територијата на општината се наоѓаат следниве населени места:
Сообраќај
Како и што е и со целиот Гренланд, така и во оваа општина нема патна поврзаност меѓу населените места. Во општината има три аеродроми, Аеродром Кангерлусуак (меѓународен аеродром), Аеродром Манитсок и Аеродром Сисимиут. Дргите места се поврзани преку поморски сообраќај.
NGC 7314
NGC 7314 — спирална галаксија во соѕвездието Јужна Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7314 се споменува и како ESO 533-53, MCG -4-53-18, Arp 14, AM 2233-261, IRAS 22330-2618.
Откривање
Објектот е откриен на 29 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7314 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 7314 има привидни димензии од 4,6' х 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 35 м 45,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -26° 3' 1"". Положбениот агол на објектот е во износ од 3°.
Други поделби
Проучување на NGC 7314 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69253. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 347; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6966. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1172.
Кантарос
Кантарос e тип на сад карактеристичен по своите рачки кои се издигнуваат над ободот. Во раното христијанство садот се користел за покрстување, симболизирајќи го крстењето на Исус Христос. Покрстувањето во 3 век н.е. се одвивало така што кандидатот стоел во вода до половината додека врз него била истурана вода од кантаросот. Богот Дионис имал кантарос кој нјикогаш не бил празен.
345
345 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 345 година од новата ера, 345. од првиот милениум, 45. од IV век и шеста од 340-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5853 и 5854 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5095 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4105 и 4106 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1098.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 345 година се протега во 2981 и 2982, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3041 и 3042 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 888. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 286 и 285 година пред хиџра.
Молизе
Молизе (Molise) — еден од 20-те региони во Италија. Се наоѓа во нејзиниот јужен дел од земјата. Главен град е Кампобасо, а втор по големина и најважен град е Изернија.
Регионот Молизе е познат како еден од најмалите региони во земјата. Исто тој така е на крајните позиции во многу други аспекти - во однос на населението, густината на населението и нивото на развој.
Местоположба
Од другите страни се наоѓаат следните италијански региони:
Релјеф
Целата површина на регионот Молизе е планински и ридски терен. Прилично мали рамничарски површини се протегаат по долните делови на речните долини. На исток има краток излез до јадранскиот брег, кој е без природни пристаништа. Брегот е стрмен и брзо преминува во ридски предели. Испресечен е со длабоки речни долини во вид на клисури. Ридската област постепено преминува кон централниот дел на Молизе во високопланинската област на Самнитските Апенини. Највисокиот врв на регионот е Монти дела Мета, висок 2.241 m.
Клима
Климата во крајбрежниот дел на Молизе е средоземна. Како што се навлегува во копното и се оди на повисоки надморски височини, таа станува преодна помеѓу средоземната и континенталната. Во повисоките предели, климата е поостра, планинска.
Води
Регионот Молизе му припаѓа на сливот на Јадранското Море, на кое излегува со краток брег (долг 38 км). Повеќето реки имаат краток тек и длабоки долини во облик на клисури. Тие се спуштаат од Апенините во Јадранот. Иако ниту една од реките не е значајна во државни рамки, на ниво на регионот, познати се реките Трињо (се граничи со Абруцо ) и Биферно.
Управна поделба
Молизе е поделен на 2 окрузи, т.е. провинции со градови со исто име како управните средишта:
Историја
Подрачјето на Молизе било населено уште од праисторијата. Римјаните ја окупирале оваа област на почетокот на III век пр.н.е. и го потчинуваат локалното население Самнити. Овде ја основале провинцијата Самнитум (Samnitum). Во текот на неколку векови од владеењето на Стар Рим, населението било романизирано.
Во 13 век, областа конечно потпаднала под власт на Неаполското Кралство и, со мали прекини, останала така до средината на 19 век. Во 16 век, Молизе станал дел од Апулија. Во 1860 година оваа област била припоена кон новооснованата Италија. Веднаш бил основан регионот Абруци и Молизе, кој во 1963 година бил поделен на два нови региони: Абруцо и Молизе. Новото владеење не донело економски бум, областа станува изразито емигрантска. И денес, областа Молизе е една од најнеразвиените и најзафрлените во цела Италија.
Население
Денес, Молизе има околу 320 илјади жители, што го прави еден од најмалите региони во Италија. Сепак, посериозен факт е дека регионот имал повеќе жители на првиот целосно италијански попис од далечната 1861 година отколку денес и дека оваа бројка постојано се намалува со помали прекини до денес.
Густината на населението е околу 72 жители на квадратен километар, што е 3 пати помалку од националниот просек (200 жители/км2). Целата област на регионот е ретко населена.
Во покраината доминира италијанско население. Има лингвистички малцинства, Молизански Словени и Молизански Албанци. И двете од овие малцинства се наоѓаат во Провинцијата Кампобасо. Новонаселеното население е занемарливо, во склад со неразвиеноста на регионот.
Стопанство
И денес, Молизе припаѓа во неразвиениот дел на Италија. Може да се каже дека и денес е рурална и претежно земјоделска област со мали мануфактури. Земјоделството денес е поразвиено, но не е толку важно како порано. И денес, мануфактурното производство е блиску до занаетчиството. Единствената поголема фабрика во покраината е фабриката „Фиат “ во Термоли.
1703
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7211 и 7212 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6453 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5463 и 5464 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2456.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1703 година се протега во 4339 и 4340, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4399 и 4400 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2246. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1114 и 1115 исламска година.
1402 п.н.е.
1402 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1402. година пред новата ера, 402. од вториот милениум п.н.е., 2. од 15 век п.н.е. и трета од 1400-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1402 година се протега во 1234 и 1235, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1294 и 1295 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 859 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2085 и 2084 исламска година пред хиџра.
Гробот на Абрахам Линколн
Гробот на Абрахам Линколн или само Гробот на Линколн (англиски: Lincoln's Tomb) е вечниот дом на шестнаесетиот претседател на САД, Абрахам Линколн, но и на неговата жена Мери Тод Линколн и на три од четирите негови деца. . Гробот се наоѓа на гробиштата Оук Риџ во Спрингфилд, Илиноис и е под закрила на државата Илиноис под името „Државно историско место Гроб на Линколн“.
Историја
На 15 април 1865, денот кога умрел Абрахам Линколн, група граѓани од Спрингфилд го создадел Националното здружение Споменик Линколн и започнале акција за собирање средства за создавање меморијален центар или гроб на Претседателот.
По доаѓањето на телото на Претседателот на 3 мај, истото било положено во Стариот државен капитол на Илиниос само една вечер. По закопот следниот ден, ковчегот на Линколн бил положен во гробиштата Оук Риџ, место кое го избрала жената на Линколн. Во декември останките на Линколн биле преместени, привремено, на друга локација, која денес е обележана со мал гранит и се наоѓа позади гробот на едно брдо. Во 1871 година, три години по изградбата на гробницата, телото на Линколн и телата на неговите три сина биле положени во новиот, нецелосно изграден гроб.
Во 1874 година, веднаш по целосната изградба на меморијалниот центар кој бил дизајниран од Ларкин Голдсмит Мид, останките на Линколн биле положени во саркофаг во соба позната како „катакомби“.
Надворешни врски
Oak Ridge Cemetery
IC 1394
IC 1394 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1394 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 17 м 36,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 32' 58"".
Други поделби
Проучување на IC 1394 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Волт-ампер
Волт-ампер (симб. VA, ВА) е единица за привидна моќност (електрична сила) на едно струјно коло, еднаква на производот од квадратната средина на напонот и квадратната средина на јачината на струјата. Кај колата со еднонасочна струја, овој производ е еднаков на вистинската моќност (активна моќност) во вати. Волт-амперот е корисен само кога имаме кола со неизменична струја (AC) (синусоидни напони и струја со иста честота).
Иако волт-амперот и ватот имаат иста димензија на сила (временска стапка на енергијата), тие не се исти по значење. Некои уреди како оние за непрекинато напојување имаат максимална волт-ампеража и посебна максимална ватажа.
Лед зепелин
Лед зепелин (Led Zeppelin; во Македонија грешно позната и како Лед цепелин) — англиска рок-група основана во 1968 година составена од гитаристот Џими Пејџ, пејачот Роберт Плант, тапанарот Џон Бонам и басистот Џон Пол Џонс. Со својот тежок гитарски блуз-рок звук, Лед зепелин често се ословуваат како зачетници на музичките правци хеви-метал и хард-рок, иако индивидуалистичкиот стил на групата потекнува од многу извори и и ги надминува сите останати жанрови. Лед зепелин не издаваа песни како синглови од своите албуми во Британија, бидејќи претпочитаа да развијат концепт на „рок ориентиран на албуми“. По повеќе од 30 години од распаѓањето на Лед зепелин поради смртта на Џон Бонам во 1980 година, тие продолжуваат да бидат високо ценети за нивните уметнички достигнувања, комерцијален успех, и широко влијание. Групата продаде над 200 милиони албуми во светот според некои извори, додека други извори велат дека продале повеќе од 300 милиони копии, вклучувајќи 111,5 сертификувани примероци во САД, правејќи ги една од најдобро продаваните мизички артисти на сите времиња, како и втор најпродаван бенд на сите времиња во САД. Сите нивни оригинални студиски албуми се пробиваа на Топ 10 списокот на албуми во САД, од кои шест го достигнаа првото место. Списанието Ролинг стоун ги опиша Лед зепелин како „најтешкиот бенд на сите времиња“, најголемиот бенд во 70-тите години и „несомнено еден од најиздржливите бендови во историјата на рок-музиката“. Слично на ова, Рокенрол Холот на Славните, во 70-тите години ја опиша групата дека била „исто толку влијателна во таа деценија како што биле Битлси во претходната“. Во 2007 година, живите членови на Лед Зепелин повторно се обединија (заедно со синот на Џон Бонам, Џејсон) за концертот во чест на Ахмет Ертегин во O2 Арената во Лондон. На групата и беше доделена награда за „Најдобар настап во живо“ за нивното еднократно обединување на МОЏО наградите во 2008 година, каде што беа прогласени за „најдобра рокенрол група на сите времиња“.