cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Банкарот анархист
„Банкарот анархист“ (португалски: O banquero anarquista) — расказ на португалскиот писател Фернандо Песоа, напишан во јануари 1922 година. Расказот бил објавен во првиот број на списанието „Контемпоранеа“, а требало да биде дел од збирката раскази „Антитези“.
Содржина
Расказот има едноставна структура - двајца добри пријатели, откако вечерале во еден ресторан, започнуваат разговор. Притоа, едниот од нив, богат банкар, започнува да раскажува како станал анархист. Неговиот соговорник не може да поверува како може човек истовремено да биде банкар и анархист, а тогаш банкарот подробно ги објаснува своите ставови. Тој потекнува од сиромашно, работничко семејство, а во младоста започнал да ги посетува синдикалните, работнички револуционерни кругови. Со група млади луѓе, тој формира анархистичко движење, чиј идеал е да се обезбеди ослободување од сите општествени стеги и норми. Меѓутоа, парадоксално, тој забележува дека дури и во таа мала група од чесни, револуционерни луѓе, постепено се формира одредена хиерархија и доаѓа до потиснување на слободата на човекот. Затоа, тој одлучува да дејствува сам. Притоа, свесен дека не може да го промени општеството, зашто за тоа е потребна светска револуција, тој заклучува дека ќе биде најдобро да се избори за својата лична слобода. Тоа го остварува така што заработува многу пари, со што се ослободува од зависноста од нив. На тој начин, банкарот го убедува својот пријател дека вистинскиот анархизам значи да се дејствува поединечно, со цел секој човек да се избори за својата слобода.
Изданија на македонски јазик
Во 2015 година, расказот бил објавен на македонски јазик, во издание на „Бегемот“, во рамки на едицијата „Ars magna“, а во тираж од 500 примероци. Преводот од португалски јазик го направил Ненад Трповски; ликовното уредување на книгата е дело на Бојан Димитриевиќ; а лектурата ја направил Филип Димевски. Книгата била преведена со финансиска помош на Генералната дирекција за книги, архиви и библиотеки, во рамки на Државниот секретаријат за култура на Португалија, а била испечатена во „Печатницата Наумовски“ од Скопје. Книгата, со димензии од 18 сантиметри и со обем од 73 страници, е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“ од Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4718-24-6.
Adobe Dreamweaver
Опции (Можности)
Кај Dreamweaver е добро тоа што е WYSIWYG (What You See Is What You Get) едитор. Тоа значи дека не мора да се знаат описни и програмски јазици за кодирање на мрежно место. Со мала обука како функционира апликацијата, и обични почетници можат да направат сопстено мрежно место, а притоа да немаат ниту елементарни познавања на HTML (Hyper Text Mark-Up Language). Но, добро е и тоа што има опција да се прикаже кодот за време на изработката на мрежното место па со тоа сите што имаат познавање од HTML можат да изработат совршено мрежно место. Друга предност е тоа што кодовите во Dreamweaver се компитабилни со W3C стандардите.
Што поддржува Dreamweaver ?
Како што напоменав погоре, Dreamweaver поддржува многу семрежни прилози, меѓу кои и:
Јазична достапност
Adobe Dreamweaver CS4 е достапен на следниве јазици: Бразилско - Португалски, Кинески (Само во Windows), Чешки, Германски, Англиски, Француски, Италијански, Јапонски, Корејски (Само во Windows), Полски, Руски, Шпански, Шведски и Турски.
Кладник
Потекло на името
Се верува дека жителите побегнале од старото село Лакаица, кое било пониско во шумата. Во шумата, жителите направиле колиби користејќи клади („пресечено или паднато парче дрво без гранки“). Оттука доаѓа и денешното име на селото.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Копачка, во јужниот дел на територијата на Општина Кичево, од десната страна на реката Треска и од патот Кичево-Демир Хисар. Селото е планинско, на надморска височина од 930 метри. Од градот Кичево е оддалечено 18 километри.
Селото се наоѓа во сливното подрачје на Беличка Река, сместено на надморска височина над 900 метри. Околни села се: Козица на југозапад, Карбуница на север и Староец на североисток.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Цоцан, Корита, Пониква, Снежоец, Лакаица, Каца, Рибарица, Белег Дол, Леко Рид, Лукоа Падина, Манчев Рид, Лиња Вода, Марина Падина, Дрманоец, Калуѓеров Пат, Икона, Езеро, Кољи Дол, Бабен и други.
Селото има збиен тип. Постојат Горно и Долно Маало. Горно Маало е поголемо и поглавно. Во маалата, родовските куќи се поблизу една со друга и се групирани. Поголемите групи се именувани како Бајдевци, Силјановци, Калајџиовци и Ѓорѓиовци.
Историја
На три месности околу селото се наоѓаат остатоци од некогашни куќи и гробови. Тоа се Ѓорѓејца, Снежоец и Корита. По народното предание, таму живеело словенско население.
И Кладник се споменува како старо село во Кичевската Котлина. Под истото име се споменува во турските пописни дефтери од 1476/77 година, како дел од Кичевската нахија и имало 10 словенски христијански куќи.
Подоцна, се верува дека ова село било напуштено, а денешното село било обновено од страна на доселеници од селото Лакаица во соседната долина на Беличка Река веројатно кон крајот на век. Селото Лакаица повеќе не постои. Од него дошле 2-3 домаќинства.
За време на турската власт, селото повремено било напаѓано и ограбувано. Во тоа учествувале и муслиманите од некогашното село С’лп, како и од Другово и Зајас.
Во век, Кладник било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 15,1 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 1.012 хектари, на пасиштата отпаѓаат 330 хектари, а на обработливото земјиште 149 хектари.
Селото, во основа, има мешовита земјоделска функција.
Население
Според податоците од 1873 година, селото имало 36 домаќинства со 124 жители христијани (Македонци).
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Кладник имало 380 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Кладник имало 608 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училиштен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Кладник:
Кладник е мало село, кое што во 1961 година броело 273 жители, а во 1994 година само 25 жители, од кои 23 биле Македонци.
Според пописот од 2002 година, во селото Кладник живееле 20 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 12 жители, сите Македонци.
Родови
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Другово.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1950-1955, селото било дел од тогашната Општина Мало Црско, во која покрај селото Кладник, се наоѓале и селата Велмевци, Големо Црско, Мало Црско, Прострање и Цер.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0770 според Државната изборна комисија, сместено во приватна просторија.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 8 гласачи. На референдумот во 2018 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 8 гласачи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 8 гласачи.
Редовни настани
Традиционално, во селото има прослави и собири за:
Иселеништво
Иселени родови се: Ѓормалески (6 к.), кои живеат во Србјани; Николовци (5 к.) и Музаревци (3 к.), кои живеат во Орланци; Ристески (2 к.) и Кузевци (2 к.), кои живеат во Челопеци; Терзиовци (2 к.), кои живеат во Лисичани; Цветановци (1 к.), кои живеат во Староец; Стефановци (1 к.), кои живеат во Атишта. По Втората светска војна, од селото се иселиле над 20 домаќинства, поголемиот дел од живеат во Кичево.
Фолке Рогард
Фолке се родил во Стокхолм. Тој бил потпретседател на ФИДЕ од 1947 до 1949 година. Во 1949, тој бил избран за втор претседател на ФИДЕ на местото на Александер Реб. На таа функција останал сè до 1970 година кога бил наследен од Макс Еве.
Штригистал
Штригистал (Striegistal) — општина во округот Средна Саксонија, во Саксонија, Германија. Во 1994 година, обединувањето на општините Берберсдорф, Шмалбах, Госберг, Мобендорф и Папендорф со Калтофен во Рамен, со регионалната општинска реформа, се создала општината Штригистал. Го добиле името од двете реки, кои течат низ општината, Мала и Голема Штригис.
Арне Фејк
Арне Фејк (германски: Arne Feick, 1 април 1988) — германски фудбалер кој игра за 1. ФК Хајденхајм во 2. Бундеслига.
Кариера
Тој поминал две сезони во Бундеслигата со ФК Енерџи Котбус и се приклучи на ФК Ерзгебирге Ауе во 2008 година. По само една сезона со Ауетој потпиша на 25 јуни 2009 година договор со Арминија Биелефелд.
Меѓународна кариера
Фејк е младински интернационалец за Германија.
’Рѓава дебелоглавка
Распространетост
'Рѓавата дебелоглавка се наоѓа во Европа па сè до Јапонија. Ја има на Британските Острови. Живее каде има висока дива трева, покрај шуми и чисти предели.
Опис
Пеперугата има распон на крилја од 28–32 мм, и е слична по големина со шарената дебелоглавка. Оваа пеперутка е релативно мала во големина. Горниот дел од телото е во портокалово-кафеава боја (од таму и името). Долниот дел од телото е зеленкасто-жолто со светложолти дамки. Мажјаците во предниот дел на горната страна имаат и темна линија. Гасеницата достига до 28 мм. Има голема црнкасто-кафеава глава и синкасто-зелено тело.
Животен век
Во северна Европа овие пеперуги имаат една генерација годишно, но во јужните предели на Европа може да има и до три генерации.
Јајцата се поставуваат единечно и често се положуваат на растенијата: Dactylis glomerata, Molinia caerulea, Brachypodium sylvaticum, B. pinnatum и Calamagrostis epigejos. Ларвите се хранат и со растенијата: Poaceae, Phalaris arundinacea, Alopecurus pratensis, Calamagrostis purpurea, Deschampsia flexuosa, Phragmites communis и Elymus caninus.
Кожурецот трае околу три седмици во мај и јуни. Возрасните единки летаат од јуни до август.
Немања Р. Милетиќ
Немања Милетиќ (роден 16 јануари 1991 во Косовска Митровица) — српски фудбалер кој моментално игра за Партизан. Висок е 1,87 м и игра на позицијата централен одбранбен играч.
Марсел Куртјад
Марсел Куртјад (2 август 1953 – 4 март 2021 година) бил француски лингвист и истражувач.
Биографија
Куртјад студирал медицина на Универзитетот во Клермон Феран, кој го напуштил за да ги проучува словенските јазици, особено српско-хрватскиот и полскиот. Потоа студирал на институтот национални ориентални јазици и цивилизации (ИНАЛКО) во Париз, каде што се стекнал со диплома на полски, македонски и албански јазик. Својата докторска теза ја насловил Phonologie des variétés dialectales de Rromani et diasystèmes graphiques de la langue Rromani, диплома што ја стекнал од École pratique des hautes études.
За време на студиите, Куртјад работел за неколку невладини организации во врска со образованието на Ромите во Албанија. Потоа, четири години работел како политички аналитичар и преведувач во Француската амбасада во Албанија. Во 1997 година станал предавач во ИНАЛКО. Во 2008 година, тој бил клучен учесник во филмот на Луис Моше, Rromani Soul. Во 2019 година, тој станал член на научниот совет.
Марсел Куртјад починал во Тирана на 4 март 2021 година на 67-годишна возраст.
Космос-1832
Космос-1832 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 13 март 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 220 килограми. Космос-1832 бил комуникациски сателит.
Гравитолус
Типскиот вид е Gravitholus albertae.
Меѓу палеонтолозите има одредена дискусија за тоа дали животното претставува посебен род или може да биде синоним за Стегоцерас. Неодамнешните публикации укажуваат дека може да е валиден род. Гравитолусот е еден од неколкуте пахицефалосауриди познати од паркот Диносаурус, вклучувајќи Stegoceras validum, Hanssuesia sternbergi и Foraminacephale brevis. Нејасно е дали сите овие видови живееле во оваа област во исто време. Извештајот на ЦСВП од 2020 година утврдил дека Гравитолусот и Хансуесија се синоним за Стегоцерас.
Книжевен жезол
Книжевен жезол претставува награда за поетски опус со високи естетски вредности што го доделува Друштвото на писателите на Македонија. Традиционално се порогласува на од одборот на манифестацијата „Празник на липите“ во ноември, а признанијата на добитниците се враченуваат на централната приредба во јуни секоја година.
Марко Хегер
Марко Хегер (роден на 16 септември 1989 во Келн) — германски фудбалер кој моментално игра за Шалке 04.
Кариера
Хегер ја започнал својата кариера во екипата на Алеманија Ахен, каде започнал да игра за младинскиот тим во 2005 година. Тој го направил своето професионално деби за клубот на 6 март 2010 година во натпревар од 2.Бундеслига против Енерги Котбус.
Зајак дупкар
Дивиот зајак (Oryctolagus cuniculus) ., или познат како зајак дупкар ― зајак кој спаѓа во класата цицачи, ред зајаковидни.
Таксономија
Иако првично му бил ставен во родот зајци, зајакот дупкар бил префрлен кон неговиот род во 1874 година, поради неговите неразвиени младенчиња, дупкарски навики и бројни скелетни особености. Зајакот дупкар е површно сличен на северноамериканските памучноопашести зајци, бидејќи и Oryctolagus и Sylvilagus се родени слепи и голокожни, имаат бело месо и малку полов диморфизам. Сепак, тие две се разликуваат по особеностите на черепот, а памучноопашестите обично не прават свои дупки како што прави зајакот дупкар. Молекуларните студии потврдуваат дека сличноста помеѓу двајцата се должи на конвергентна еволуција и дека најблиските роднини на европскиот зајак се острокрзнениот зајак, речниот зајак и амамскиот зајак. Најстарите познати фосили кои им се припишуваат на современите европски видови зајаци се стари околу пред околу 500 илјади години (среден плеистоцен).
Распространетост и навики
Овој вид потекнува од денешна Шпанија. На почетокот од 13 век бил донесен во Средна Европа и Северна Европа, и набрзо се раширил низ целиот континент. Се среќава во Далмација и на некои од нејзините острови. Обично живее во колонии копајќи подземни тунели, кои ги обложува со мов и листови. За живеење му одговараат суви пропустливи земјишта во кои може лесно да ги копа своите живеалишта. Се храни со истата храна како и зајакот, трева, фиданки и со кора од дрвјата, но бидејќи живее во колонии и на исто место, причинува големи штети на едно подрачје. Пречестото размножување на зајците предизвикува сериозни проблеми во местата каде што се донесени, како на пр. во Австралија.
Дупкарски навики
Јамите на зајците дупкари се појавуваат претежно на падините и бреговите, каде дренажата е поефикасна. Влезовите на дупките се типично со пречник од 10–50 см, и лесно се препознаваат по голата земја на нивните влезови. Растот на растителноста е спречен со постојано поминување и повторување на зајаците што живеат во нив. Големите дупки се сложени ископувања што можат да се спуштат на длабочина од неколку метри. Тие не се изградени на кој било специфичен план и се чини дека се зголемени или подобрени како резултат на промискуитетната активност на неколку поколенија. Копањето се прави со повлекување на почвата наназад со предната нога и фрлање меѓу задните нозе, што го распрснува материјалот со клоцачки движења. Додека повеќето дупки се копаат однадвор, некои дупкарски системи имаат дупки ископани одвнатре, кои дејствуваат како излези за итни случаи кога бегаат од граблици под земјата. Овие дупки обично се спуштаат нормално на 90-120 см, а нивните влезови немаат гола земја особена за влезовите на дупките. Додека зајчињата спијат во комори наредени со трева и крзно, возрасните спијат на гола земја, веројатно со цел да се спречи влагата, а топлината се обезбедува со гушкање. Иако двата пола копаат, тоа го прават повешто и подолго.
Комуникација
Зајакот дупкар е обично тивко животно, иако има најмалку две гласови. Најпознат е високотон врисок или пискање. Овој повик за помош се споредува со цвикање на прасе. Овој звук се изговара кога се наоѓа во крајна неволја, како што е фатен од грабливец или стапица. За време на пролетта, мажјаците изразуваат задоволството испуштајќи грофтачки звуци кога им приоѓаат на другите зајаци. Овие грофтања се слични на пискаво икање и се испуштаат со затворена уста. Агресијата се изразува со ниско р'жење.
Градба
Овој вид е сосема сличен на нашиот домашен зајак, само што од него е прилично помал и не може да биде потежок од 2 кг. Главата му е валчеста и ушите му се покуси од главата.
Валиде султан
Валиде султан (османлиски: والده سلطان, буквално "мајка султан") — титула на мајката на османлискиот султан. Титулата првпат се користи во 16 век за Ајше Хафса султан, сопруга на Селим I и мајка на Сулејман Величествениот. Титулата е еквивалент на западната мајка кралица и источната мајка царица или ипмераторка.
Позицијата била најважната позиција во Отоманското Царство по онаа на самиот султан. Како мајката на султанот, според исламската традиција ("правото на мајката е Божјо право"), Валиде султаните имале значајно влијание врз работите од областа на империјата. Таа имаше голема моќ во судот и нејзини сопствени соби (секогаш во непосредна близина на нејзините синови) и државен персонал. Особено во текот на 17 век, во период познат како "Султанат на жените", серија на некомпетентни или малолетни султани ја зголеми улогата на Валиде султанот.
Султанатот на жените започна со Хурем султан (1500-1558) и го продолжила Нурбану Султан (1525-1583), мајка на Мурат III. Како Валиде султан во 1574-1583, Нурбану беше де факто ко-владетел. Најмоќните и најдобро познатите од сите Валиде султани и Хасеки султани во историјата на Отоманското Царство биле Хурем султан, Нурбану султан и Косем султан (1589-1651).
Шковец (Севница)
Шковец (словенечки: Škovec) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Ѓупски Рид (Дреново)
Ѓупски Рид — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Дреново.
Сававе
Сававе (Savave) — островче на атолот Нукуфетау во Тувалу. Сававе е исто така и име на едно село на островот.
Ѓупски Рид (Дреново)
Наоѓалиштето претставува населба од доцноримско време.
На една мала површина на 2 км североисточно од селото се наоѓаат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Блаче (Дебар)
Блаче или Булач — село во источна на Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар, во округот Пешкопеја и во општината Мухур.
Патагосаурус
Патагосаурус — истребен род на еузауроподски диносаурус од средната јура во Патагонија, Аргентина. Најпрво е пронајден во наносите на формацијата Кајадон Асфалто, кои датираат од пред околу 165 до 161 година милиони години. Иако првично дванаесет примероци биле доделени на таксонот, барем еден од нив може да припаѓа на различен род. Патагосаурусот веројатно живеел заедно со родовите Пјатницкисаурус, Кондораптор и Волкхамерија.
Бидејќи Патагосаурусот е познат од многу примероци, вклучувајќи барем еден малолетник, неговата анатомија и раст се прилично добро разбрани. Двете возрасти покажуваат типични одлики на сауропод, долг врат, мала глава, долга опашка и четириаголник. Малолетникот изложува одлики различни од возрасните во региони како што се мандибулата, пекторалниот појас, карлицата и задниот екстремитет, иако во целина нивната анатомија е доста слична. Многуте познати примероци помагаат да се пополнат празнините во анатомијата на родот, како што се предниот дел и черепот. Делови од скелетот, како пекторален појас, тибија и пубис се поцврсти, додека други, како предниот екстремитет и ишиумот, се поподвижни. Материјалот на Патагосаурус е сличен на тесно поврзаните таксони како Цетиосаурус и Волкхамерија, попримитивни родови како што се Барапасаурус и Амигдалодон и повеќе изведени сауроподи како Дилподокус и Камарасаурус.
Откривање и именување
Во 70те години на минатиот век, многу примероци на претходно неидентификуван диносаурус биле пронајдени поврзани во ист басен и локалитет: камчест слој во близина на трасата до Серо Кондор. Примероците за првпат биле опишани од Хозе Бонапарт во 1979 година. За фосилот го подигнал родот Патагосаурус, како и неговиот типски вид P. fariasi. Генеричкото име на Патагосаурусот потекнува од локацијата на неговото откритие во Патагонија и од фактот дека е влекач. Специфичното име е во чест на Рикардо Фаријас, на чие земјиште е направено првичното откритие. Родот првично бил познат од скоро комплетен посткраниален скелет, кој немал череп како холотип, и многумина упатувале примероци. Сепак во 2003 година било откриено дека долната вилица е референтен за видот, така што повеќе примероци се веројатно на овој таксон. Неговиот скелет бил пронајден во близина на оние на Пиатницисаурус и Волкхимерија во Патагонските депозити од Каловијска до Оксфордска возраст од формацијата Кајадон Асфалто. Патагосаурусот е скоро целосно познат со многу артикулирани примероци пронајдени кои покриваат скоро цел скелет, вклучително и делови од черепот. Над дванаесет примероци се упатени на видовите, иако дел од материјалот веројатно е од уникатен таксон. Бонапарт (1986) доделил три примероци освен холотипот PVL 4170, PVL 4076, MACN CH 934 и MACN CH 933 на родот. Додека холотипот вклучува посткранијален скелет, другите се познати од кранијалниот материјал и скоро комплетен скелет на малолетник и череп. MACN CH 933 е директно споредлив со типскиот материјалот на Патагосаурус, што ја потврдува неговата поврзаност со родот. Еден примерок кој првпат се поврзал со Патагосаурусот во 2003 година, MPEF-PV 1670 (кој вклучува само долна вилица), исто така е многу сличен на MACN CH 933, а разликите можат да бидат поврзани со возраста, па затоа, MPEF-PV 1670 претпоставува дека претставува кранијален возрасен материјал. Сепак, забите на MACN CH 934 се многу различни од оние на двете долни вилици (MACN CH 933 и MPEF-PV 1670), така што може да се идентификува како друг сауропод од истото наоѓалиште како Патагосаурусот. Така, таксонот само сигурно ги вклучува PVL 4170, MACN CH 933 и MPEF-PV 1670.
Опис
Патагосаурусот е сауропод кој поседува општ и неспецифициран паус-план на четириног, има издолжен врат, мала глава и многу долга опашка. Затоа, тој е сличен на Цетиосаурусот и други сродни родови, кои ја поседуваа истата морфологија. Проценето е дека станува збор за околу 16,5 метри долг и тежок околу 7,88 тони. Претходната проценка на Џон С. Мекинтош и неговите колеги во 1997 година покажа дека Патагосаурус е приближно 15 метри долг, а исто така и 9,44 тони во тежина, слично на подоцнежните проценки на Холц. Студија од 2006 година на Доналд М. Хендерсон пресметала дека тежината на Патагосаурус е 7,89 тони која е помала проценка од таа на Мекинтош.
Черепот на Патагосаурусот не е многу познат. Со ревизија во 2003 година од страна на Оливер Раухут, утврдувајќи само неколку вилици, секако може да се однесуваат на него, за разлика од скоро целиот череп. MPEF-PV 1670 покажува каква била морфологијата на черепот кај возрасен или од субадол, додека MACN CH 933 претставува малолетничка единка. Врз основа на тоа колку се широки, високи и кратки артикулирани мандибули на возрасните Патагосауруси. Неговата муцка би била кратка, висока и широка, што е типична одлика на повеќето сауроподи.
Забите на Патагосаурусот потсетуваат на повеќе изведени сауроподи. Тие по морфологија се слични на Еухелопус, се конкавни од едната страна и имаат круни со прилично големи проширувања. Тие се исто така слични на Камарасаурус, иако последниот род има помалку конкавијалност и проширување. Забите поседуваат и маргинални дентикули на круната. Врз основа на хистолошки студии, единката од Патагосаурус би заменил заб на секои 58 дена, слично на 62 дена за Камарасаурус и 34 дена за Дилодокус.
Посткранијален скелет
Поголемиот дел од посткранијалниот скелет е познат во Патагосаурус. Цервикалните, каудалните и дорзалните пршлени се генерално слични на Камарасаурус, иако сакрумот поседува многу различни одлики. Сакрумот е добро сочуван, што покажува дека Патагосаурус поседувал пет сакрални пршлени. Сите пршлени, освен петти, се споени заедно. Сите нервни кичми се високи, а центарот повремено е попречно тесен. Нервниот канал на пршлените е единствен меѓу сауроподите. Почнувајќи од самиот крај на првиот пршлен и се протега скоро до крајот на третиот, постои зголемување на каналот, формирајќи добро дефинирана празнина. И покрај тоа што самиот сакрум се разликува, неговите сакрални ребра личат на Камарасаурус. Сакралните пршлени имаат вкупна должина од 540 милиметри, со вкупна сакрална должина 920 милиметри.
Карличниот појас е добро сочуван и добро проучен. Во холотипот, карличниот појас е скоро комплетен, му недостасуваат само проксималните краеви на секоја ишија. Бедрената коска на холотипот е добро позната и покажува многу различни одлики. Срамниот педункул, каде што бедрената коска се артикулира со пабисот, е долг и исправен и има експанзија на крајот, како и во многу сауроподи. Горниот раб на илијачниот нож е закривен и густ, со ругосити (груби точки) за прицврстување на 'рскавицата. Срамните елементи се големи и робусни кај возрасните, повеќе отколку кај малолетниците. Тие се рамни кога се гледаат од напред, и се конвексни кога се гледаат одзади. Лапарентосаурусот наликува на Патагосаурус кога ги споредува нивните пабови. Ишијата е многу поподвижна од пуби и има само мала дистална експанзија. Додека бедрената коска делува дека е на Барапасаурус, а пабовите наликуваат на Лапарентеосаурус, ишијата е најслична на Диплодокус и Апатосаурус. Задните екстремитети на Патагосаурус се засноваат на слаб материјал, некои ивери, тибии и неколку недескриптивни коски на педалата. Две фемори потекнуваат од возрасно лице, со единствена дополнителна коска позната од малолетна единка. Возрасната фемора е пропорционално различна од малолетната, претежно претежна и повеќе јајцевидна. Феморалната глава е добро зачувана, иако нема поголем трохантер. Дисталниот крај е прилично симетричен кога се гледа одзади, со две кондиларни површини со слична големина. Кај малолетникот, четвртиот трохантер е целосно во проксималниот крај. На површината што би се артикулирала со астрагалусот во животот се подига предната половина, а задната половина се спушта.
NGC 1000
NGC 1000 — галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1000 се споменува и како MCG 7-6-48, CGCG 539-67, NPM1G +41.0078.
Патагосаурус
Посткранијален скелет
Рамото е добро познато. Левата и десната плашка и коракоидите се познати, иако нецелосни. Скапулите се големи и цврсти и се згуснуваат додека се наоѓаат во близина на гленоидите. Скапуларните сечила се рамни, иако и двете се конвексни по должината на предниот раб. Онаму кадешто артикулираат скапулите и коракоидите, коракоидите се најгусти и тие стануваат постепено потенки како што добиваат растојание од скапулите. Помладиот примерок од Патагосаурус поседува малку поинаква морфологија на пекторалниот појас, со малку различни пропорции, како што е малку помалото сечило на скапуларниот дел. Коракоидите по форма наликуваат на Барапасаурус и се разликуваат од Камарасаурус, иако не можат директно да се споредат со оние на Цетиосаурус.
NGC 1000
Откривање
Објектот е откриен на 9 декември 1871 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1000 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 1000 има привидни димензии од 0,7' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 38 м 49,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 41° 27' 37".
Други поделби
Проучување на NGC 1000 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10028. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 62; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2840. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 44.
Патагосаурус
Класификација
Кога првично било опишано, Патагосаурусот бил идентификуван како роднина на Цетиосаурус во семејството Цетиосауриди. Може да се разликува од Цетиосаурус, сличен род, по одликите на ишиумот и пршлените. Друг род исто така идентификуван како цетиосаурид од Бонапарт, Волкхамерија, бил именуван во истиот труд со Патагосаурус. Одликите што ги обединуваат родовите се идентификувани во структурата на карлицата и пршлените, поточно каудалните нервни боцки и илиумот и ишиумот. Овие одлики покажуваат дека родовите се поизведени од Амигдалодон, но сепак попримитивни од Хаплакантосаурусот.
Подоцна во 1995 година, Пол Упчрч објавил труд за раните сауроподи, наоѓајќи го Патагосаурус повторно како цетиосаурид. Тој открил дека иако претходните дела разликувале две групи, шуносаурини и цетиосаурини, во семејството, но дека Шуносаурусот и роднините биле всушност поблиску до Евхелопус, а цетиосаурините (Цетиосаурус, Патагосаурус и Амигдалодон) биле единствените вистински цетиосауриди. Сепак, Упчрч истакнал дека понатамошната работа на групата може да открие различни заклучоци. Во ревизијата на Еухелопус во 2009 година, Џефри А. Вилсон и Упчрч објавиле заедничка анализа за примитивните односи на еузауроподан. Откриле дека Патагосаурусот всушност не е сестрински таксон на Цетиосаурусот, туку наместо тоа, тој е поосновен од родот, што всушност ја поништува Цетиосауридија. Нивните резултати се прикажани подолу:
Палеоекологија
Патагосаурусот бил откриен во формацијата Канадон Асфалто од Средната Јура, која зачувува голем број на флора и фауна. Всушност, Ескапа и сор. забележале дека „фосилните рекорди на оваа формација претставуваат најпозната биота од континентална Средна до Доцна Јура на јужната полутопка и една од најцелосните на целиот свет“. Формацијата Канадон Асфалто, депонирана пред околу 165 до 161 милиони години, била буен екосистем, во која живееле многу организми. Во средната Јура, регионот би бил дел од големата јужна копно на Гондвана. Повеќето од растенијата се четинари, иако папрати и рамнокраки има во изобилство. Директно под формацијата е слој пепел, што означува вулкан во близина.
Во фауната доминираат тетраподите, почнувајќи од водни водоземци до копнени желки, цицачи и диносауруси. Единствениот познат водоземец е Нотобатрачус. Желките се претставени со посебна форма која го доби името Кондорхелис. Цицачите се познати од неколку родови, вклучувајќи ги Аргентоконодон, Асфалтомилос и Хеносферус. Идентификувани се повеќе диносауруси, вклучувајќи ги и сауроподите Волкхамерија, Патагосаурус и потенцијален трет род кој сè уште не е именуван, а во тероподите спаѓаат и сродните Пјатницкисаурус и Кондораптор.
Соња Лунд
Соња Лунд (родена на 29 март 1942 година) е шведска глумица и танчерка. Таа е мајка на глумицата Регина Лунд.
Салиштеа, Алба
Салиштеа (Săliştea, Tschorren) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 2.374 жители. До 1965 година, местото било познато под името Чоара, кое мештаните и денес го употребуваат.
Наводи
Săliștea, Alba
Јужноафриканска култура
Јужна Африка е позната по својата етничка и културна разновидност. Оттаму, не постои една единствена култура на Јужна Африка. Во Јужна Африка сè уште има значителен број црно население кое живее во руралните средини и кое живее сиромашно. Сепак, кај овие луѓе пак најмногу се почитува традицијата, бидејќи многу црнци се урбанизирале и го прифатиле западниот начин на живот, а ја занемариле традиционалната култура. Урбанизираните црнци зборуваат англиски, но го зборуваат и својот мајчин јазик, африканс. Тие се мала но значајна група којашто ги зборува коисанските јазици, кои не припаѓаат во групата на единаесетте службени јазици, но се едни од други девет признати службени јазици. Постои мала група која ги зборува јазиците на праг на изумирање, тоа се најчесто коисански семејства ( Khoi-San ), кои немаат никаков статус. Сепак, некои групи во Јужна Африка се обидуваат да ја промовираат употребата на јазиците и нивното оживување.
Припадниците на средната класа, кое вклучува и црно и бело население, индиско население, имаат сличен начин на живот како луѓето од Западна Европа, Северна Америка, Австралија и Азија. Припадниците на средната класа најчесто учат и работат во странство за подобар пристап до светските пазари.
Индијците од Јужна Африка го зачувале своето културно богатство, јазик и религиозни верувања без разлика на тоа дали се христијани, хиндуисти или сунити или луѓе кои го зборуваат англискиот јазик. Индиските јазици како што се хинди, телушкиот, тамилскиот и гуџаратскиот се зборуваат многу поретко како втор јазик. Првите Индијци пристигнале со бродот Труро за да работат како чираци на полињата со шеќерна репка во Натал, додека пак други дошле како трговци. Бранот имиграција по апартхејдот на Јужна Азија ( вклучувајќи го и Пакистан ) исто така влијаел врз културата на Индијците од Јужна Африка. Постои помала заедница на Кинези од Јужна Африка, составена од првите имигранти, имигранти од Тајван од времето на апартхејдот и имигранти од Кина од времето после апартхејдот.
Уметност
Најстарите уметнички предмети се откриени во пештера во Јужна Африка. Тоа се мали школки во форма на полжав кои се нижеле на конец и служеле како ѓердан, а датираат од пред 75 000 години. Јужна Африка е лулка на човековиот род.
Распрснатите племиња на етничката група Коисан, која се населила во Јужна Африка 10 000 години п.н.е, имаат свој сопствен уметнички стил претставен на мноштвото цртежи во пештерите. Овие цртежи биле заменети со јазични уметнички форми на етничката група Банту. Во 12 век, традиционалните племенски уметнички форми биле заменети и повторно соединети со политиките на апартхејдот.
Нови уметнички форми се создале во рудниците и областите, динамична уметност претставена од пластични ленти до велосипедски жици. Уште од 1850-тите години, холандската народна уметност, која влијаела врз африканските Трекбоерс ( Trekboers ) и урбаните бели уметници сериозно ја следеле промената на европските традиции, воедно и придонеле за оваа еклектична мешавина која се развива и денес.
Архитектура
Архитектурата на Јужна Африка ја отсликува богатата етничка и културна разновидност на земјата и нејзиниот историски колонијален период. Понатаму, влијанијата од други подалечни земји придонеле во разновиодноста на архитектонската сцена на Јужна Африка.
Херберт Бејкер, еден од највлијателните архитекти, ги дизајнирал Јунион Билдингс во Преторија. Други позначајни објекти се Род Меморијал, катедралата Свети Џорџ во Кејптаун и колеџот Свети Џон во Јоханесбург.
Во почетокот на 17 век значајна е архитектурата на Холанѓаните од Западен Кејп, а самото име го дава потеклото односно дека првите населувачи на Кејп биле Холанѓаните. Овој стил ја отсликува средновековна Холандија, Германија, Франција и Индонезија. Куќите градени по овој стил имаат различен и препознатлив дизајн, тие се големи, богати со кружни калкани кои потсетуваат на куќите од Амстердам градени во холандски стил.
Руралните пејзажи на Јужна Африка изобилуваат со традиционална африканска архитектура.
Литература
Од единствената социјална и политичка историја на Јужна Африка се родила група на писатели од локалната средина кои пишуваат за деновите на апартхејдот па сè за животите на луѓето во „ новата Јужна Африка “.
Првите црни писатели на Јужна Африка се мисионерски образовани, а пишувале на англиски или африкански. Муди е првиот добро познат роман напишан од Соломон Текисо Платје во 1930 година на африкански јазик.
Надин Гордимер ја сметаат за една од „ герилците на имагинацијата “, а е првата Јужноафриканка и една од осумте жени која добила Нобелова награда за литература во 1991 година. Нејзиниот најпознат роман е Луѓето на јули издадена во 1981 година, во кој е насликан колапсот на правото на белото малцинство.
Писателите кои пишувале на африкански јазик започнале да пишуваат и контроверзно. Брејтен Брејтенбах бил затворен поради неговото вовлекување во герилското движење против апартхејдот. Андре Бринк е првиот африкански писател на кого владата му забранила да издава веднаш по издавањето на неговиот роман Бела сува сезона, во која се работи за бел Јужноафриканец кој ја открива вистината за црн пријател кој умира во полициски притвор.
Џон Роналд Руел Толкин роден во Блумфонтејн во 1892 година, го напишал Хобитот, Господарот на прстените и Силмарилион.
Поезија
Монган Воли Серот станал истакнат поет во 1970-тите години, чие најпознато дело е Ниедно бебе не мора да плаче, го отсликал секојдневниот живот на црните Јужноафриканци под апартхејдот. Закес Мда е уште еден познат романописец, кој во ист временски период станал и поет и драматург и романописец. За неговиот роман, Срцето на Црвенилото добил Награда за писателите на Федерацијата. Џон Максвел Куци за првпат издал во 1970-тите години, а во 1983 година за неговиот роман Животот и времето на Мајкл К. ја добил Букеровата награда. За романот Бесчестие од 1999 година ја доби втората Букерова награда како и Награда за писателите од Федерацијата во 2000 година. А во 2003 година ја добил Нобеловата награда за литература.
Филм
Филмот Дистрикт 9, кој го режирал Нил Бломкамп и продуцирал Питер Џексон, несомнено најдобро ја отсликува Јужна Африка во последните години. Акцијата/ научна фантастика ја прикажува подкласата на бегалци вонземјани кои се присилени да живеат во сиромашните квартови на Јоханесбург, она што многумина го сметаат за креативна алегорија за апартхејдот. Имало критики за филмот но имал комерцијален успех низ светот, а бил номиниран за најдобар филм на Осумдесет и второто доделување на наградите Оскар.
Музика
Музиката на Јужна Африка претставува вистинско богатство. Многу музичари кои за време на апартхејдот пееле на африкански или англиски, нивната кариера ја започнале на традиционалните африкански јазици и го развиле единствениот стил наречен Кваито ( Kwaito ). Тука ќе ја споменеме Бренда Фаси и нејзината песна испееана на англиски “ Weekend special”. Меѓу познатите традиционални музичари спаѓа и Лејдисмит Блек Мамбацо ( Ladysmith Black Mambazo ), додека пак Совето Стринг квартетот ( Soweto String Quartet ) изведува класична музика со африкански стил. Историски гледано, на пејачите од Јужна Африка влијаеле европските музички стилови.
Од Јужна Африка потекнуваат и светски познатите џез музичари како што се Хју Масакела, Јонас Гвангва, Абдула Ибраим, Мириам Макеба; Џонатан Батлер, Крис Мекгрегор и Сатима Беа Бенџамин. Африканската музика опфаќа повеќе жанрови, како што е современиот Стив Хофмејор и панк рок бендот Фокофполисикар ( Fokofpolisiekar ). Верити, Џони Клег и неговите бендови Јулука и Савука доживеале повеќе успеси како тајни музичари така и јавно и во странство.
Новиот музички жанр Кваито се развил во средина осумдесеттите години и оттогаш станал најпознатата социјал-економска форма на претставување меѓу населението. Несомнено е дека по апартхејдот, политичките аспекти на Кваито се намалиле, а во секојдневниот живот интересот кон политиката се намалил. Некои сметаат дека Кваитото всушност претставува политичка сила која покажува активизам на неговите аполитички дејствувања.
Денес, големите корпорации како што се Сони, БГМ и ЕМИ се присутни на јужноафриканската сцена за да ја произведуваат и дистрибуираат Кваито музиката. Што се однесува до популарноста, Кваито музиката се пренесува преку радио, телевизија и списанија.
Храна и пијалаци
Кујната на Јужна Африка која е всушност збир од повеќе кујни, уште се нарекува и „виножитна кујна“ и содржи мноштво од мултикултурни извори и стадиуми.
Готвењето се практикувано од страна на етнички групи од Јужна Африка како што се: Којсаните, Коса, Зулу и Басото.
За време на колонијалниот период, како последица на големиот бран на доселувања Бурите (Африканери), Индијците, Британците и нивните робови и слуги ја пренеле нивната кујна. Туку спаѓа и кујната на етничката група ’Ртски Малајци (Cape Malay) која е доста слична со онаа на Малезија и Јава, како и рецепти од Мозамбик (Португалија).
Винарство
Јужна Африка е една од поголемите производители на вино, со најдобрите лозја во долините на Stellenbosch, Franschoek, Paarl и Barrydale. Виното од Јужна Африка датира уште од 1659 година, а видот Константиа се сметало за едно од најдобрите вина во светот. Пристап кон новите пазари отпочнал брзо со нова енергија и нови вложувања. Производството главно се концентрирало околу Кејптаун, со лозјата и центрите за производтво во Paarl, Stellensch и Worcester.
Постојат околу 60 именувања на вината од Јужна Африка, кои биле воведени во 1973 година со хиерархија на назначени производствени региони, населби и одделенија. Вината мора да бидат направени 100 % грозје од назначена област. Површината на лозјата треба да изнесува најмалку 5 хектари. Одделенијата се области со различна почва и / или клима и се отприлика еднакви до оние на Европа.
Образование
Образованието трае 12 години, од прво одделение до дванаесетто одделение. Одделението Р се смета за предшколство. Основното образование е во времетраење од седум години. Средното образование е во времетраење од пет години. Матурата се изведува на крај од дванаесеттото одделение и е потребна за високите студии на универзитетот во Јужна Африка.
Државните универзитети во Јужна Африка се поделени на три групи: традиционални универзитети, на кои се добиваат теоретски ориентирани универзитетски дипломи, универзитети за технологија, на кои се добиваат стручни дипломи и универзитети на кои се добиваат и двата вида на дипломи. Во јавните институции се зборува англиски, но и африканскиот јазик се употребува. Постојат голем број на образовни институции, некои од нив се локални кампуси на странски универзитети, некои држат предавања за студенти кои подготвуваат испити за универзитетот во Јужна Африка, а некои пак нудат дипломи кои се признати или непризнати.
Во 2002 година, јавните расходи за образование изнесуваа 5,4 % од БДП.
За време на апартхејдот, училиштата за црнците биле предмет за дискриминација преку несоодветно финансирање и посебна програма наречена Банту Образование со кое се стекнувале со вештини само за работници. Поправање на овие нееднаквости се во фокусот на неодамнешната образовна политика.
Родови улоги
Општо гледано сите расни и етнички групи во Јужна Африка имаат посебни верувања во однос на родовите улоги, кои во основа се смета дека жената е помалку важна или не заслужува моќ отколку мажите. Во повеќето африкански традиционални организации доминира машката популација. Дури во 1990-тите години, во некои рурални области на Јужна Африка, жените оделе само неколку метри позади мажите и сето тоа во согласност со традиционалните практики. Мал број на ултра конзервативни африкански религиозни верувања се поистоветуваат со Библијата дека придонесот на жените во општеството би требало да биде одобрен од или во име на мажите. Белците кои зборуваат англиски јазик настојуваат да бидат најлиберални групи и се осврнуваат кон прашања за родовите улоги.
Економскиот и политичкиот развој во XX век им приредил жените од Јужна Африка нови пречки и нови можности за да влијаат. На пример, потребите за работна сила во градовите и рудниците ги оттргнале мажите од нивните домови со месеци, а како резултат на тоа на жените им преостанало да се грижат за сите нивни одговорности во домот и во селото. Жените требале да обезбедат опстанок за нивните семејства како и да ги извршуваат финансиските и правните трансакции, за кои пак треба да се грижи мажот.
Сексуална ориентација
Иако со управниот и правниот систем на Јужна Африка се обезбедува еднаквост, постои општествено неприфаќање, особено во урбаните области. Геј жените од малите градови се често жртви на насилство и силување. Ова е вака бидејќи се претпоставуваа дека тие се закана за традиционалните мажи. Иако доказите за омраза може да влијаат во одлуките за поедини случаи, Јужна Африка нема посебно законодавство за „ злосторство на омраза “, многу организации за човекови прави ја критикуваат полицијата на Јужна Африка во нејзиниот неуспех во решавањето на злосторствата поттикнати од пристрасност.
На пример, невладината организација ActionAid ја осуди неказнетоста и ги обвини владите кои премолчале пред пријавените убиства на лејзбејки во хомофобични напади во Јужна Африка. Таканаречените „поправни“ силувања кои ги извршуваат мажите со цел дека ќе ја излечат лезбејката од нејзината сексуална ориентација. Заштитниците на човековите права веруваат дека причина за појавувањето на сексизмот и хомофобијата е тесно поврзана со фрустрацијата на мажите и нивната невработеност и сиромаштија.
Наука и технологија
Неколку важни научни и технолошки развивања потекнуваат од Јужна Африка. Во декември 1967 година, првото пресадување на срце го извршил кардио хирургот Кристиан Барнард во болницата Groote Schuur. Мах Тејлер ја пронашол вакцината против жолтата треска, Алан МекЛеод Кормак ја пронашол рендген компјутерската томографија, а Арон Клуг ги пронашол електронските микроскопски техники. Сите овие пронајдоци ( освен на Барнард ) се наградени со Нобелова награда. Во 2002 година, Сиднеј Бренер доби Нобелова награда за неговата работа во молекуларната биологија.
Марк Шатлворт е основач на интернет безбедносната компанија Thawte, која ја презема светскиот водач VeriSign. И покрај владините напори да го охрабрат претприемништвето во биотехнологијата, информатичката технологија и другите полиња на техниката, никакви други компании не биле основани во Јужна Африка. Сепак, тоа е целта на владата за измена на економијата за таа сè повеќе да се осврнува кон технологијата, со сознание дека Јужна Африка не може да се натпреварува со економиите на Далечниот Исток и дека не секогаш може да се потпре на своите минерални богатства.
Спорт
Најпопуларни спортови во Јужна Африка се фудбал, рагби и крикет. Преостанати спортови кои се поддржуваат се пливање, атлетика, голф, бокс, тенис и нетбол. Иако младите најмногу играат фудбал, интересот за кошарка, сурфање и скејбординг станува сè поголем.