cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Орнитолестис
Опис
Тероподот „Орнитолестис“ бил откриен во 1900-тите. Скелетот Type (NH 619) бил ископан во јули 1900 година во каменолом на коскени кабини во Шеридан од Американски музеј за природна историја. Тој претставувал целосен скелет со череп, вклучувајќи бројни елементи на 'рбетниот столб, предните екстремитети, карлицата и задниот екстремитет. Хенри Ферфилд Озборн го именувал и научно го опишал примерокот во 1903 година. Озборн (1903), стр. 459; Озборн (1917), стр. 733 </ ref> Името форма ('О. Херман') го одликува Адам Херман, главниот подготвувач во Музејот, кој режираше реставрација и монтирање на скелетот.
Наоди од фосили и детерминизација
]  Орнитолестис  честопати бил прикажан како брз, долг теропод, но неговите коски на долните екстремитети биле прилично кратки. Како што е типично за Теропода, стапалата биле тридактил (со три прсти на ногата). H.он Х. Остром (1969) забележал дека канџите на најдлабокиот прст биле поголеми од оние на  3 и 4 и сугерирал дека се работи за модифицирн   Дејноних . .
Класификација
ПалАрцх-ов часопис за палеонтологиа ,  12  (1): 1-73.
Судоку
Судоку (数独), е логичка игра (сложувалка, задача). Целта на оваа канонична сложувалка е да се внесе број од 1 до 9 во секое поле од 9×9 матрицата, која пак е составена од 3×3 подматрици (наречени „региони“), почнувајќи со разни броеви кои се дадени во некои полиња (наречени просто „дадени“). Секоја редица, колона и регион мора да содржи една и само една инстанца од секој од броевите 1 до 9. За да се реши задачата потребно е трпение и логички способности. И покрај тоа што првпат се појавува во американско енигматско списание во 1970, „судоку“ добива на популарност и во Јапонија во 1986 г, за во 2005 г. да се здобие со меѓународна популарност. Првото светско првенство во судоку е одржано во Лука, Италија, од 10 до 12 март 2006 г.
Либлов
Либлов (Lüblow) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Белоушка
Белоушка или „барска змија“ — змија од потсемејството на барските змии (Natricinae) во состав на семејството смокови (Colubridae). Овој вид на змија не е отровен. Присутна е во Македонија.
Опис
Зад главата од двете страни има бело-жолти дамки во полумесечеста форма. Бојата на телото варира, но најчесто е сива со мали црни дамки, додека на долниот дел е бел и исто така е прекриен со црни дамки. Исто така, постои и целосно црн вид.
Исхрана
Се хранат со мали риби, жаби, додека со глувци и помали птици се хранат откако најпрво ќе ги задават. Кога лови се прикрадува и набрзина го фаќа својот плен.
Размножување
Женките во лето положуваат јајца на топло и влажно место. За таа цел може да послужи депонијата на зеленчук во фаза на распаѓање, бидејќи распаѓањето формира топлина која е потребна за развој на потомството. Јајцата се обвиткани со мека мембрана, и често меѓусебно се залепени заедно. Постои верување дека јајцата имаат чудотворни својства, и се нарекуваат петлови јајца.
Распространетост
Белоушката е една од најраспространетите змии во Европа, исто така може да се сретне и во западна Азија и северна Африка. Живее во мирни и слатки барски води, а поретко може да се види и во човечки населби. Се брани од луѓето така што се свиткува во куп и напаѓа со заби или со изметот.
Шраплау
Шраплау (Schraplau) — град во општинската заедница Вајда, дел од округот Зале, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа околу 8 километри североисточно од Кверфурт.
NGC 3025
NGC 3025 — леќеста галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3025 се споменува и како ESO 566-15, MCG -4-23-18.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3025 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 3025 има привидни димензии од 1,5' х 1,2'.
Други поделби
Проучување на NGC 3025 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28249. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 323; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6056. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1391.
Кузман Смилевски
Кузман Смилевски - Брадина ( во — ?) —  учесник во НОБ, првобригадирец, вицеадмирал и контраадмирал на Југословеската Народна Армија.
Животопис
Смилевски е роден во дебарското село Тресонче на 22 август 1924 година. Пред Втората светска војна бил ученик. Од 1944 година се вклучил во НОВМ и станал член на КПЈ. Во војната бил политички комесар на чета и на баталјон, а потоа помошник на политички комесар на осмата македонска ударна бригада Ја вршел должноста началник на одделение во армијата и во ССНО, началник на катедра во ВМ и во ВВА. Завршил Виша воена поморска академија на ЈНА. Во 1973 година се пензионирал.
Халмахерско Море
Халмахерско Море — море во Тихиот Океан сместено на подрачјето на Индонезија. Лежи помеѓу 1° ЈГШ и 129° ИГД и се граничи со ширта на Тихиот Океан на север, островот Халмахера на запад, островот Вајгео и покраината Папуа на исток, и Серамското Море на југ. Зафаќа површина од 95.000 км и топографски опфаќа повеќе одделни подводни котлини и сртови, од кои најголема е Халмахерската Котлина, со длабочина од 2.039 м.
Опфат
Според Меѓународната хидрографска организација, Халмахерското Море ги има следниве граници: На север Линија од Ваџабула (Моротај) до ’ртот Џоџефа, северниот крај на Халмахера.
На исток. Линија од ’ртот Горанго, североисточниот крај на островот Моротај, преку островите Саџанг и Каве до западните крајности на островите Вајгео и Батанта, па преку водата до северозападниот крај на островот Самавати, долж брегот до ’ртот Менонкет (југозападниот крај), а оттаму до ’ртот Селе, Нова Гвинеја (-1.43333°N, 130.93333°W).
На југ. Северната граница на Серамското Море помеѓу Голем Оби и Нова Гвинеја [Линија од ... Голем Оби ... ’ртот Серанмалолео (неговиот источен крај), а оттаму низ островите Тобалај, Кекек, Писанг и Кофијау до ’ртот Селе (-1.43333°N, 130.91667°W), западниот крај на Нова Гвинеја].
На запад. Јужната граница на Молучкото Море помеѓу Халмахера и Голем Оби [Линија од јужниот крај на Халмахера со северниот крај на островот Биса (Сетиле), а оттаму до северниот крај на Голем Оби].
ОУ „Гоце Делчев“ - Дрвош
Училиштето „Гоце Делчев“ во с. Дрвош е подрачно училиште на централното основно училиште од село Босилово, Општина Босилово.
ЖС „Турбов“
Железничката станица „Турбов“ (залізнична станція „Турбів“) е железничка станица во Украина која се наоѓа на пругата Калиновка I - Турбов, во урбаната населба Турбов.
Please Please Me
Please Please Me е првиот албум на Битлси. Албумот излегува во продажба на 22 март 1963 во Обединетото Кралство. Албумот има 14 песни од кои 8 се напишани од Ленон/Мекартни. Албумот е снимен во Abbey Road Studios за само 9 часа и 45 минути. На албумот гитара свири Џорџ Харисон, ритам гитара и вокал Џон Ленон, бас гитара и вокал Пол Мекартни и тапани Ринго Стар. Продукцијата е на Џорџ Мартин кој на албумот свири и пијано. Албумот се наоѓа на 39-тото место на списокот на 500 најдобри албуми на сите времиња на списанието Rolling Stone.
'''
Давид (село)
Давид — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, округот Поличани и општина Ѓербес.
Јулија Јенч
Јулија Јенч (германски: Julia Jentsch, 20 февруари 1978) е германска глумица. Добитник е на повеќе награди, меѓу кои и наградата " Сребрена мечка", награда за европски филм и Лола. Таа е најпозната како главниот лик во Софи Шолл - Последните денови, Јуле во Едукаторите и Лиза во Јас му служев на кралот на Англија.
Кариера
Јенч е роденa во семејство на адвокати во Западен Берлин и започнала со глумечко образование во Берлин во Хохшуле Ернст Буш, драмско училиште. Нејзината прва истакната екранска улога била во култниот филм „Едукаторите“ во 2004 година, во кој глумела со Даниел Брил.
Јенч освоилa понатамошно внимание улогата во филмот Софија Шолл - Финале денови, кој бил номиниран за Оскар за најдобар филм на странски јазик. Во едно интервју, Јенч рекла дека играњето на улогата е „чест“. Таа ја освоила наградата за најдобра глумица на Европските филмски награди, на германските филмски награди (ака Лола) и сребрена мечка на Берлинскиот филмски фестивал за нејзината улога како Софи Шол.
Кула (Конопиште)
Кула (познато и како Градот) — градиште од доцноантичкото време во атарот на селото Конопиште, Македонија. Се наоѓа на висок рид со поволна местоположба што се издига над десниот брег на реката Бошавица. На површината има грамади од градежен камен.
Космос-1994
Космос-1994 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 10 февруари 1989 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 220 килограми. Космос-1994 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 113,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1416 км, а најмалото на 1396.
Растов
Растов (Rastow) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Ѓерѓово
Ѓерѓово — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, округот Поличани и општина Потом.
Список на тврдини во Србија
}}
Пајсен (Бернбург)
Пајсен (Peißen) — село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 година е дел од градот Бернбург.
Ливадите (Конопиште)
Ливадите — населба од доцноантичкото време во атарот на селото Конопиште, Македонија. На границата со атарот на селото Витачево, во нивите на ЗИК „Тиквеш“ се наоѓаат фрагменти од керамички садови и градежен материјал.
Цедарпелта
Опис
Живеел во периодот на креда (пред околу 100 милиони години) во Северна Америка. Должина на черепот приближно 60 см. Неговите остатоци (череп) биле пронајдени во САД (Јута).
Првично, Цедарпелта беше вклучен во семејството Ankylosauridae. Кога се открило дека било поврзани со досаурусите,  не биле сметани во ниту едно од овие семејства.
Наоди од фосили и детерминизација
Цедарпелта  бил голем анкилосауриан. Во 2010 година, Григориј С. Пол потврдил должина на телото од 7 метри и тежина од 5 тони. Кенет Карпентер проценувал дека е помал од 5 метри. сугерирајќи дека не припаѓал на Анкилосаурус.
Класификација
Викариус и сор. (2004), сепак, го протолкувал родот како најосновниот член на семејството Nodosauridae, поставен дури и под нозосауридите Pawpawsaurus campbelli, Silvisaurus condrayi и Sauropelta edwardsorum. Сепак, новиот материјал на скелетот ја потврдувал оригиналната идентификација на Карпентер и сор. Седарпелта бил едн од најбазалните анкилосауриди. Ова исто така било резултат на анализата на Викторија Меган Арбор која ја поставила Седарпелта веднаш над Гастонија, најбазалниот анкилосаурид во нејзината студија.
Црвена Црква
Црвката на Свети Симон и Елена (белоруски:Касцёл святых Сымона і Алены) исто така позната и како Црвена Црква и спаѓа во склопот на Римокатоличката црква. Се наоѓа на плоштадот на независноста во Минск, Белорусија. Црквата била изградена во периодот од 1905 до 1910. Црквата е изградена од црвени тули и нејзин архитект бил Тамаш Паиждерски. За време на комунизмот била затворена и користена како филмско студио, а по падот на комунизмот повторно била отворена.
Коиба
Коиба (шпан. Cohíba) — марка на висококвалитетни кубански пури што уживаат голема популарност поради својот квалитет и ексклузивност.
Името „Коиба“ доаѓа од таинскиот (староседелски кубански) јазик и значи „тутун“. Коиба првобитно била приватна марка која исклучиво го опслужувала Фидел Кастро и важните личности од кубанската влада и политичари од комунистичката партија. Бидејќи често се давала како дипломатски подарок, марката Коиба станала култна. Јавното продавање на приозводи започнало во 1982 год.
За кубанската „Коиба“ се користи само најдобриот тутун во Куба. Тутунот се бира од најдобрите Vegas Finas de Primera (првокласни полиња со тутун) во зоните Сан Луис и Сан Хуан и Мартинез во регионот Вуелта Абахо, провинција Пинар дел Рио и се ферментира трипати и со тоа тутунот добива блага арома. Првобитно сите пури на Коиба биле изработувани во фабриката „Ел Лагуито“ која била сместена во приспособена хациенда во периферијата на Хавана. Подоцна, производството на некои витоли било проширено и во други фабрики.
Макс Хајнле
Макс Хајнл (германски: Max Hainle, Дортмунд, 23 февруари 1882 - 19 април 1924 ) бил германски пливач и ватерполист.
Коиба
Историјат
Коиба започнала со пурите кои ги пушел телохранителот на Кастро по име Бјенвенидо „Чико“ Перез. Кастро забележал дека тој често пушел „многу ароматична, многу фина“ пура. Кога тој го запрашал од каде ги набавува пурите, овој одговорил дека ги добива на подарок од пријател кој сам ги витка.
Макс Хајнле
Кариера
Тај започнал со пливање во 1884-1900 за Шаттгартскиот аматерски пливачки клуб.
Коиба
Историјат
Тој пријател бил виткач во фабриката Ла Корона во хавана и се викал Едуардо Ривера. Кастро го запослил него и пет други виткачи и ги сместил во дипломатска куќа. Подоцна оваа фабрика станала првата во која работеле само женски torcedoras (виткачи).
Пурите се произведувале само за Кастро и други високи функционери и често се давале како подарок на странски државници. Самоиот Кастро бил приврзаник на долгите, тенки пури кои се виткале за него, посебно на големините кои подоцна се именувани како Лансеро и Корона Еспесијал.
Макс Хајнле
Кариера
На Олимписките игри во 1900 година во Париз 200 метри во тим освоил златен медал. Со него биле Ернст Хопенберг, Јулиј Фреј, Макс Шејн и Херберт фон Петерсдорф. Тој исто така се натпреварувал и на пливачкиот настан за 1000 метри слободно и заврши на четвртото место.
Коиба
Историјат
По повод Светското фудбалско првенство во 1982 во Шпанија, Кастро решил да ги пушти во продажба неговите лични пури како ексклузивна марка. Кога била лансирана за првпат таа година, марката Коиба се состоела од три витоли или големини: Панeтела, Корона Еспесијал и Лансеро. Во 1989 биле додадени три други големини („Робусто“, „Ексквизито“ и „Есплендидо“) и заедно овие три витоли ја сочинувале таканаречената Línea Clásica.
Макс Хајнле
Кариера
Макс Ханл исто така бил член на тимот на германскиот ватерполо, но тој останал тука без медал. Во германското првенство во 1898 година и 1900 година, тој бил шампион на 1.500 метри слободен стил. Во 1902 година Тој учествувал на Европското првенство во вода што скокна од одборот и го освои второто место.
Коиба
Историјат
Во 1992, во чест на Кристофер Колумбо и неговите патешествија во Америка, „Хабанос СА“ ги лансирала првите големини на т.н. Línea 1492, со тоа што секоја големина била наречена по секој век кој одминал од откритието на Колумбо. Првично биле лансирани Siglo I, Siglo II, Siglo III, Siglo IV, and Siglo V, а Siglo VI е додадена во 2002.
Вон стандардните производи, Хабанос СА редовно пласира и огранечени изданија по повод настани како годишниот Хабанос Фестивал, јубилеи на марката и нивната годишна Edición Limitada која е посебно издание на разните нивни пури во специјални облици и големини завиткани во темен одлежан тутун.
Коиба исто така произведува два типа на машински изработени цигариља: „Mini“ и „Club“.
Хабанос СА исто така произведува цигари Коиба од 1987 и коњак (Extra Cohiba Cognac) од 1999.
По податок од 2006 Коиба има лансирано разни пури од т.н. Edición Limitada: „Пирамида“ во 2001, „Двојна Корона“ во 2003 и „Сублиме“ 2004.
Витоли во производната линија на Коиба
La Línea Clásica La Línea 1492 Edición Limitada Releases Special Releases
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Даутбал
Во 1945 г. на местото на црквата е изграден мал храм. Наскоро тој е урнат, па во 1954 г. е удрен камен-темелникот на денешната црква. Дваесет години подоцна, на 10 ноември 1974 г. црквата е осветена од митрополитот Дионисиј Неаполско-ставруполски. Претставува крстовиден храм со купола и камбанарија на фасадата. Внатрешноста е живописана.
Ѓерговица
Ѓерговица — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, округот Поличани и општина Ѓербес.
Зилсторф
Зилсторф (Sülstorf) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
NGC 1106
NGC 1106 — леќеста галаксија во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1106 се споменува и како UGC 2322, MCG 7-6-76, CGCG 539-112, IRAS 02474+4127.
Откривање
Објектот е откриен на 18 септември 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1106 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 1106 има привидни димензии од 1,3' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 50 м 40,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 41° 40' 20". Положбениот агол на објектот е во износ од 27°.
Други поделби
Проучување на NGC 1106 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10792. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 63; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2854. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 44.
Драмска серија
Драмските серии се разликуваат по обликот, па тие можат да бидат мини серии со точно ограничен број на епизоди, но и сапунски опери кои се емитуваат и по неколку децении.
По жанрот, драмските серии обично се делат онака како играните филмови па така постојат вестерн серии, научно-фантастични серии, криминалистички серии, хумористични серии итн.
Драмска серија во САД
Во светот моментално најпопуларен облик на драмските серии е оној кој го претставува стандардот за американките телевизиски мрежи, а понекогаш за него се користи и името ТВ драма.
Драмските серии обично се состојат од 9-26 епизоди, кои требаат да се емитуваат на една од ТВ Мрежите во текот на телевизиската сезона која во САД трае од почетокот на есента до крајот на пролетта. Секоја епизода по правило е 45 минути, а заедно со рекламите трае 60 минути.
Зависно од гледаноста, која во САД се одредува по темелите на Неилсеновиот рејтинг, продуцентите и управата на ТВ Мрежа одлучуваат дали драмската серија ќе продолжи со снимањето и дали ќе има следни сезони. Доколку снимањето продолжи, се зборува за прва или втора сезона од серијата.
Сезоната обично завршува со епизодата која се нарекува финале на сезоната (Season Finale) и содржи спектакуларен и драматурски обрат (во англиската терминологија познат како cliffhanger) кој во заплетот остава неразрешени ситуации и кои разрешени би биле во другата сезона.
Telefilm
Милано-Санремо 2021
Милано-Санремо 2021 (позната како Милано-Санремо претставена од EOLO поради спонзорство ) — 112. издание на велосипедската еднодневна трка Милано-Санремо, која се одржала на 20 март во северниот дел на Италија. Првично требало да биде осми настан во Светската турнеја, но сепак бил шести настан по откажување на Тур Даун Андер и Големата океанска друмска трка „Кедел Еванс“.
Откако пандемијата на КОВИД-19 присилила неколку измени на изданието во 2020, трката се вратила на вообичаениот распоред во средината на март и на својата традиционална рута. Трката долга 299 километри започнала во северозападна Италија од главниот град на Ломбардија, Милано. Патеката имала неколку качувања, последното на Поџо ди Санремо на завршните 10 километри, пред рамната завршница на Виа Рома во Санремо на средоземниот брег во Лигурија.
Како главната група се приближувала на врвот на Поџо, неколку напади предизвикале да се создаде избрана група во која биле многу од фаворитите пред трката, вклучувајќи ги главните тројца, бранителот на титулата Ваут ван Ерт, победникот од 2019 година Жилијан Алафилип и Матје ван дер Пул. Во завршните три километри, Јаспер Стејвен отпочнал напад на почетокот на спустот на Поџо и се одржал пред остатокот на фаворитите за негова прва победа на монумент и станал втор последователен белгиски победник на трката. Кејлеб Јуан го освоил масовниот спринт за второто место пред Ван Ерт на третото место.
Екипи
Бидејќи Милано-Санремо е настан од Светската турнеја, сите деветнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Шест професионални континентални екипи биле поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи. Секоја од екипите настапила со седум возачи, со што имало 175 возачи на почетокот, од кои 169 завршиле.
Јабука
Јабука (Јабука, Torontálalmás, Apfeldorf) — село сместено во општината Панчево, во Јужнобанатскиот Округ, во автономната покраина Војводина, Србија. Јабука претставува населено место во Србија со најголем удел на Македонци и нивно важно култуно средиште во Војводина. Населението брои 6.312 жители, од кои 2.054 се Македонци, преселени претежно од Кривопаланечко, зазеајќи го местото на иселените Германци. Жељко Тодоровиќ е актуелен претседател на месното генерално собрание на Јабука.
Демографија
Во Јабука живеат 5.035 полнолетни жители, а просечната старост на населението е 37,9 години (37,0 кај мажите и 38,7 кај жените). Во населбата има 1.807 домаќинства, а просечниот број на членови во домаќинство е 3,41.
Кон крајот на Втората светска војна селото е напуштето од страна на најголемиот број жители. Истото по 1945 година е населено со колонизирани жители од Македонија, Босна и Херцеговина, Црна Гора и други места од нова Југославија.
Од 500тини семејства во селото, околу 400 од нив имаат потекло од Македонија. И тоа највеќе од кривопаланечко, а потоа и од крушевско, ресенско/Преспа, охридско, Порече, струшко и демирхисарско.
Македонски родови во Јабука
Во селото Јабука се населиле македонски родови од следните области и села во Македонија, населени во периодот од 1946 до 1956 година:
Илиц
Илиц (Uelitz) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Јабука
Македонски родови во Јабука
Кривопаланечко
Порече (Општина Македонски Брод)
Струшко
Демирхисарско и Крушевско
Преспа (Општина Ресен)
Кичевско
Велешко
Охридско
Мала Преспа (во Албанија)
Тиквеш (кавадаречко, неготинско и демиркаписко)
Дебарско (Дебарски Дримкол)
Гевгелиско
Кратовско и Пробиштипско
Мавровско и околината
Мијачкиот крај
Во селото има уште околу 20 семејства кои не си го знаат местото на доселување.
Ѓоровени
Ѓоровени — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, округот Ура Вајгуроре и општина Велебиште.
Равна Нива (Конопиште)
Равна Нива — населба (збег) од доцноантичкото време во атарот на селото Конопиште, Македонија. На 4 километри северно од селото, на десниот брег на реката Бошавица, во нивата на А. Ѓошев се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, како и грамади од градежен камен.
NGC 5501
NGC 5501 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5501 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5501 има привидни димензии од 0,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 12 м 20,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +1° 16' 22"". Положбениот агол на објектот е во износ од 67°.
Други поделби
Проучување на NGC 5501 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50724. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 242; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 317. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1424.
Богомолки
Богомолките (научно: ред Mantodea) се група на инсекти која брои околу 2200 видови, распоредени во 400 родови и 9 фамилии. Најбројна и најраспространета фамилија на богомолки е Mantidae. Најсродни редови на инсекти им се термитите (Isoptera) и лебарките (Blattodea), со кои заедно го образуваат монофилетскиот надред Dictyoptera.
Богомолките имаат карактеристична форма на предните нозе, кои при чекањето на пленот ги држат во слична положба како рацете на човекот при молитва. Оваа одлика им го дала и името. Освен тоа, бојата и обликот на телото се вешто камуфлирани, што е уште една одлика која им овозможила да бидат успешни грабливци (грабливци).
Одлики
Богомолките имаат должина на телото обично меѓу 40 и 80 mm. Женките се поголеми од мажјаците. Најмали се видовите од фамилијата Mantidae во Јужна Америка, чиј најмал вид Mantoidea tenuis е долг околу 12 mm. Најголеми се видовите од родовите Toxodera и Ischnomantis кои можат да достигнат 160 mm.
По изглед тоа се мошне необични инсекти, големи и најчесто зелено обоени, со предните нозе собрани како за молитва. И покрај нивниот мирољубив став, богомолките се немилосрдни грабливци кои се исхрануваат со инсекти, други без‘рбетници, а исто така и заемно се јадат. Ловат исклучиво користејќи го сетилото за вид, па затоа се активни само во текот на денот. Нивните крупни и испапчени очи на страните од главата овозможуваат двоок вид (бинокуларен вид) што им дава точно да го проценат растојанието. Кога се насочуваат кон пленот, благо се занишуваат напред и назад како цвет или лист на ветер и ја вртат главата (имаат подвижен врат) кон потенцијалната храна. Изненадно преминуваат во напад, силно фаќајќи ја жртвата со српесто свиените предни нозе наоружани со назабени рабови.
За да се скријат од птици и гуштери, богомолките одлично се камуфлираат во вид на ливчиња и гранчиња. Повеќето од нив живеат во тропските предели, но може да се најдат и во други делови од светот.
Богомолките имаат чуден процес на парење при која женката го изедува помалиот мажјак (сексуален канибализам). Всушност, женката мора да ја изеде главата на мажјакот за да тој ги направи правилните чекори при парењето. Јајцата на богомолките се полагаат во збиена маса и се препокриваат со пенлив материјал.
NGC 1107
NGC 1107 — леќеста галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1107 се споменува и како UGC 2307, MCG 1-8-6, CGCG 415-13.
Откривање
Објектот е откриен на 2 септември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1107 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1107 има привидни димензии од 1,8' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 49 м 19,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 8° 5' 36". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на NGC 1107 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10683. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 175; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 640. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1320.
Планина
Планина — возвишување на Земјината површина во одредени подрачја коe е резултат на активноста на внатрешните сили во Земјината кора.
Постојат многу теории за создавањето на планините. Според најновите, тие се резултат на судир на големи плочи на Земјината кора. Сето тоа почнува кога две од овие плочи се одвојуваат и оставаат меѓу нив потонато подрачје. Тогаш таму се таложат седиментите додека нивното огромно количество не предизвика тонење на блокот. Тоа, пак, предизвикува двете плочи да бидат повлечени, но сега во иста насока. Додека се приближуваат, тие го виткаат слојот со седименти, а тој, пак, во горниот дел создава возвишување. На крајот, поради рамнотежа на различните маси на Земјината кора, набирањето оди нагоре и така се создава планински венец. Во други случаи, кога плочите се судираат од друга страна, без да има претходно свиткување, се дига Земјината кора и се создава венец на судир.
Поделба на планините
Планините ги делиме на млади верижни и стари грамадни планини.
Првите се одликуваат со остри врвови и најчесто се многу високи. Тие се помлади бидејќи врз нив уште не дејствувала ерозијата, која, во текот на милиони години ќе одзема материјали и ќе ги изедначува облиците, како да е планината „зарамнета“, а тоа им се има случено на старите планини, кои имаат заоблени гребени, па дури и зарамнети.
Орогенеза
Во текот на долгата геолошка историја на Земјата имало четири големи орогенски циклуси (од грчки oros=гора и genesis=создавање). Како резултат на овие циклуси дошло до создавањето на постојните планини. Последниот од овие циклуси е орогонија алпина, зошто од него се создадени Алпите во Европа, како и денешната структура на Андите во Јужна Америка или Карпестите Планини во Северна Америка.
Ерусалим
Ерусалим (иврит:יְרוּשָׁלַיִם ; арапски:القُدس  ел-Кудс, арамејски: ܐܘܪܫܠܡ, ’Ūrišlem, грчки: Ίερουσαλήμ или Ίεροσόλυμα; латински: Hierosolyma, Hierusalem, Aelia Capitolina) — древен град на Блискиот Исток и најважен град во Израел, и покрај тоа што овој факт е спорен за муслиманските земји, особено за Палестина. Градот брои 804,355 жители, и се протега на точно 125,1 км2, вклучувајќи го и Источен Ерусалим. Градот се наоѓа во близина на јудејската планина, помеѓу Средоземното Море и Мртвото Море. Модерниот Ерусалим е изграден надвор од ѕидините на стариот дел од градот. Градот бил основан во 4 век п.н.е., и како таков е дел од најстарите градови на светот. .
Ерусалим е најсветиот град во јудаизмот, и претставувал најголемиот духовен центар на Евреите во 10 век п.н.е.Since the 10th century BCE:
Денес, статусот на Ерусалим е определен со израелско-палестинскиот конфликт. Анексијата на Источен Ерусалим е многупати дискутирана и осудувана од страна на ООН, а и самите Палестинци го сметаат Источен Ерусалим како главен град на нивната идна држава, Палестина. По 1980 година, многу амбасади и светски организации своите канцеларии ги преместиле од Ерусалим во Тел Авив, но има и такви чии амбасади сѐ уште се во Ерусалим, како на пример амбасадата на САД.
Потекло на поимот
И покрај тоа што оригиналното име на градот е Ерусалим, сепак постојат повеќе теории околу тоа што всушност во превод означува овој израз. Некои веруваат дека името на градот доаѓа од хебрејскиот збор јеруша, што во превод значи наследство и хебрејскиот збор шалом, што во превод значи мир, односно Наследство на Мирот. Според други мислења, зборот „шалом“ доаѓа од хебрејското „шоломо“, што пак асоцира на царот Соломон, градител на Првиот храм Вториот дел од зборот е „шалем“, (целосност или хармоничност), што е и најраниот назив на денешниот град Ерусалим, споменат уште во првата книга на Библијата, Создавање. Од друга страна, во Араманските писма напишани на акадски јазик, името на градот се нарекува Урушалем, слично на хебрејското Ир Шалем.
Во еврејската Мидраш, Авраам дошол во градот, кој тогаш го нарекол Шалем. Пророкот го замолил кралот Мелхиседек да му даде благослов. По оваа средба се смета дека била додадена претставката јеру, добиено од јерех, име кое Авраам му го дал на Ридот на храмовите. . Од тука доаѓа и Јерушалем, што во превод значи „градот на Шалем“ или „основан од Шалем“. Последната наставка -им е додадена од хебрејската граматика.
Се верува дека градот бил наречен и Рушалимум или Урушалимум, што доаѓа од староегипетскиот јазик. Грците кон името на градот ја додале претставката „хиеро“ (свето место), и градот го нарекувале Хиеросолјама. Арапите, градот го нарекувале Ал Кудс (Свето место). Сион или Цион се нарекувал само дел од градот, но подоцна ова име започнало да се употребува и за целиот град. По царот Давид, градот бил познат и како Ир Давид, односно Давидов град.
Историја
Според археолошките откритија, се претпоставува дека градот бил основан околу 4000 година п.н.е., со елементи од бронзената доба во периодот помеѓу 3000 година п.н.е. и 2800 година п.н.е. Пронајдените писма од 19 век п.н.е., во кои градот се нарекува Рошламем и Араманските писма се првите називи за градот. Некои археолози, вклучувајќи го и Кетлин Кенјон, сметаат дека Ерусалим бил основан од страна на западносемитските народи во околу 26 век п.н.е. Но, според еврејската традиција, градот бил основан од страна на синот на Ное, Сим и неговиот внук Ебер. Во Библијата, градот најпрво е наречен „Салим (Шалем - שָׁלֵם)“, и негов цар бил Мелхиседек, истомисленикот на Авраам, кој верувал во Библискиот Бог. Подоцна, градот бил заземен од страна на Давид, кој го претворил во престолнина на своето царство.
Периоди на храмот
Според хебрејските ракописи, цар Давид со градот владеел во 970 година п.н.е. Тој бил наследен од страна на својот син, Соломон, кој го изградил Ерусалимскиот храм на планината Мориах. Храмот на Соломон, (подоцна наречен Прв Храм) прераснал во големо светилиште во еврејската историја, а се смета дека подоцна во него бил чуван и Ковчегот на Заветот. Повеќе од 600 години, односно сѐ до преземањето на градот од страна на Вавилон, градот останал престолнина на Јудејското кралство и религиозен центар на Израелците. Овој период е познат како период на Првиот Храм. По смртта на Соломон, (930 п.н.е.), градот останал престолнина на царството. По освојувањето на градот, завршил првиот период на храмот, и тоа во 586 година п.н.е., со заземањето на градот од страна на Вавилон, рушејќи го храмот на Соломон. По педесет години Евреите откако биле протерани од градот, персискиот крал Кир II им дозволил повторно да се вратат. Со нивното доаѓање, дошла и идејата за повторна реконструкција на ерусалимскиот храм. Тој бил изграден во 516 п.н.е. во времето на Дариј I, односно седумдесет години по уривањето на Првиот храм. Градот повторно станал најважен центар на Евреите и нивната култура. Во времето кога Александар Македонски ја поразил Персија, Ерусалим попаднал во рамките на Македонската држава. По распадот на Македонската држава, со Ерусалим владеел Птоломеј I Сотир. Во 198 п.н.е., Птоломеј I го изгубил Ерусалим предавајќи го градот на селеквидите.
Еврејско-римски војни
Градот бил заземен од страна на Римјаните во 70 година, во времето на царот Тит. Во времето кога Римското Царство била во својот најголем подем, Ирод бил назначен како поданик на царот во еврејските земји. Тој започнал со обнова на градот, градејќи многу кули, палати и храмови, од кои најпознат е Храмот на Ирод, изграден на местото на поранешниот храм на Соломон. Во негово време, големината на ридот на храмовите бил проширен двојно. . Во 6 век, градот спаѓал во јудејската провинција на Римското Царство, а Ирод бил наследен од страна на Агрипа III во 96 година. Римската улога и господарство во Ерусалим и регионот ја предизвикала првата еврејско-римска војна. За време на оваа војна, во 70 година, повторно е урнат Ерусалимскиот Храм. Во 130 година, император Адријан го романизирал градот, менувајќи му го името во Аелија Капитолина. Градот повторно станал престолнина за времето на тригодишниот конфликт меѓу Евреите и Римјаните, конфликт наречен Бар Кокба конфликт од 132 година. По три години, царот Адријан повторно го зазел градот, и им забранил на сите Евреи да се вратат назад. Адријан ја вклучил јудејската провинција во т.н. палестинска провинција, според Филистејците кои се обиделе да ја де-јудаизираат земјата. Евреите, во градот Аелија Капитолина се вратиле во 4 век.
Во текот на 4 век, градот останал во составот на Римското Царство, а по нејзиниот распад во рамките на Византија. Во тоа време, римскиот цар го реконструирал градот во христијански, градејќи го Светиот Гроб. Населението на градот кон крајот на Вториот период на храмот нагло се зголемило на 200.000 жители, а Евреите во времето на Константин I, повторно биле протерени од градот.
Римско-персиски војни
Со ширењето на Сасанидското Царство, и градот Ерусалим бил вклучен во неговата територија. Со Опсадата на Ерусалим, во 614 година, градот паднал по 21 ден опсада во рацете на Персијците. Персијците извршиле масакар над 90.000 христијани. Градот останал петнаесет години под раководство на Сасанидското Царство, кога византискиот цар Хераклиус го зазел во 629 година.
Исламска улога во градот
Градот Ерусалим е прогласен за трет најсвет град во исламот, веднаш по Мека и Медина. Во раноисламската ера, градот бил нарекуван Ал Баит Ал Мукадас, а подоцна, како што е до ден денес, градот е познат како Ал Кудс Ал Шариф. Во 638 година исламскиот калифат веќе доминирал во Ерусалим. Со муслиманското освојување на Сирија, Евреите повторно се вратиле во градот. Калифот Умар Ибн Ал Катаб успеал да постигне договор со монофизитистичкиот патријарх Софрониј Ерусалимски за осигурување на светите христијански места, и договор со кој се гарантирала безбедноста на христијанското население во градот од муслиманите. Умар бил водич во пронаѓањето на каменот во Ридот на храмовите, и наредил да се изгради џамија. Во периодот од 679 до 688 година, џамијата на Умар добила дрвена правоаголна форма, и била проширена со што нејзината внатрешност можела да собере 3.000 верници. Златната купола повторно била обновена за време на умајадскиот калиф Абд ал Малик во 7 век. Ова го кажува и историчарот Ал Мукадас, кој напишал дека Абд ал Малик изградил светилиште со цел да ги надмине ерусалимските цркви кои биле изградени многу порано. Во следните 400 години, Ерусалим останал под раководство на Арапите,, сѐ до крстоносните војни.
Крстоносци, Саладин и Мамелуците
Во 1099 година, Ерусалим бил освоен од страна на крстоносците. Со заземањето на градот, новите господари извршиле големи масакри врз нехристијанското население, пред сѐ врз муслиманското и еврејското. Крстоносците го населиле Ерусалим со христијанско население, главно од Европа, и го формирале Ерусалимското Кралство. Населението на градот значително се намалило од 70.000 на 30.000. Во 1187 година, градот бил заземен од страна на Саладин, кој дозволил повторно да се вратат муслиманите и Евреите во градот. Во 1244 година, Ерусалим бил заземен од страна на Татарите, кои повторно ги избркале Евреите од градот, и извршиле голем масакар врз христијаните. Во периодот од 1250 до 1517 година, Ерусалим бил управуван од страна на Малмуците, и во текот на нивното владеење имало постојани борби меѓу нив и крстоносците.
Улогата на Османлиите во градот
Во 1517 година, градот влегол во составот на Османлиското Царство, и под раководство на Османлиите останал сѐ до 1917 година. Во времето на Сулејман Величествениот, Ерусалим бил значително обновен, вклучувајќи ги ѕидините околу стариот дел на градот. Во склопот на оваа империја, Ерусалим останал како провинција и како голем религиозен центар, покрај новосоздадените Каиро и Дамаск. Исто така, Османлиите воспоставиле бројни конзулства во градот, а транспортната мрежа била проширена, што означува дека градот бил потполно модернизиран. Во текот на 19 век, градот бил поврзан со Јафа, а од 1892 година била изградена и железничка пруга. Во 1840 година, многу Евреи од Алжир и Северна Африка се населиле во градот. Така, според прускиот конзулат, населението на градот било 16.410 жители, од кои 7.120 Евреи, 5.000 муслимани, 3.390 христијани, 800 Османлии и 100 Европејци. The volume of Christian pilgrims increased under the Ottomans, doubling the city's population around Easter time. Во почетокот на 1860 година, градот започнал да се шири и надвор од старите ѕидини. Така, биле изградени новите населби: Руската населба и Мишкенот Шананим.
Британскиот мандат и војната од 1948 година
Во 1917 година, по Битката за Ерусалим, британската армија го зазела градот под раководство на Едмунд Аленби. Така, во 1922 година, Обединетите нации ѝ доделија мандат на Велика Британија врз територијата на Палестина. Во периодот од 1922 до 1948 година, целото население на градот се зголемило од 52.000 на 165.000 жители, од кои две третини биле Евреи, а една третина им припаѓала на муслиманите и христијаните. Тензијата во Палестина меѓу Арапите и Евреите сѐ повеќе растела. Дошло до нови нередија, најпрвин во 1920 година, а подоцна и во 1929 година. Под раководство на Велика Британија, градот започнал да се шири кон западниот и северниот дел од градот. Во 1925 година бил изграден и првиот еврејски универзитет.
Војната завршила така што Ерусалим бил поделен меѓу Израел и Јордан. Со договорот од 1949 година, централниот дел од градот и Скопуската Планина му припаднале на Израел. Градот бил поделен на источен и западен Ерусалим. Со декларацијата за независност, градот станал главна престолнина на Израел, а Јордан само формално го анексирал Источен Ерусалим во 1950 година. За време на шестдневната војна, Израел го зазел Источен Ерусалим и го зачувал суверенитетот на градот, Евреите ги добиле светите места, а била распуштена мароканската населба која се наоѓала до Западниот Ѕид со што бил расчистен патот кон светото еврејско место.
Географија
Во библиско време, градот бил опколен од бадемови, маслинови и борови дрвја. Но, со вековните борби кои се воделе на овие простори, овие шумички биле уништени. Снабдувањето на градот со вода отсекогаш претставувало проблем.
Ерусалим се наоѓа на 60 км источно од Тел Авив, и Средоземно Море, 35 км од Мртво Море. Во близина на градот се наоѓаат Витлеем и Беит Јала на југ, Абу Дис и Мале Адумим на исток, Мевасерет Сион на запад, и Рамалах и Гиват Зев на север.
Клима
Градот се одликува со средоземна клима, со топли суви лета, и ладни врнежливи зими. Обично во градот паѓа снег еднаш или двапати во годината, а големи врнежи од снег се појавуваат во просек од три до четири години. Јануари е најстудениот месец во годината, со температура од 8 °C, а јули и август се најжешките месеци, со температура од 23 °C. Температурата обично варира во денот и ноќта, и градот во летниот период има студени ноќи. Средниот годишен врнеж од дожд е околу 590 ml, а обично месеците мај и октомври се најврнежливи во годината.
Демографија
Во декември, 2007 година, популацијата на Ерусалим изнесувала 747.600 луѓе, од кои 64% Евреи, 32% муслимани и 2% христијани. Во споредба со 2000 година, процентот на Евреи во градот е намален, поради зголемениот прираст на палестинското население во градот и заминувањето на Евреите од градот. Во стариот дел од градот живеат 32.488 Евреи.
Во текот на 2005 година, околу 2.850 нови емигранти биле населени во Ерусалим, повеќето од нив по потекло од САД, Франција и Русија. Во поглед на наталитетот на градот, во 2005 година, 16.000 жители го напуштиле градот, а само 10.000 се населиле. Во истата година, целосната популација на Ерусалим се зголемила за 13.000 или 1,8%, но религиозните и етничките тензии сè повеќе растат. Арапската популација побрзо нараснува во градот во поглед на еврејската. Во споредба со минатото, во 1967 година, процентот на Евреите во градот бил 74%, а по четири декади процентот се намалил за 9%. За наталитетот на градот големо влијание имаат и финансиите со кои располагаат жителите на градот. Така, многумина се иселуваат од градот поради немање финансиски средства. Тие обично се населуваат во околните градови или села, каде условите за живот се поевтини.
Општински совет на Ерусалим
Ерусалимската општина е составена од градоначалник и 31 советник, кои се избираат на секои пет години. Моментален градоначалник на градот е Нир Баркат, и на оваа функција е од 2008 година. Најдолго време, градоначалник на градот бил Теди Колек, кој поминал 29 години на оваа позиција. Обично, градското собрание е затворено за посетители, но за туристите се отвора еднаш месечно. Седиштето на ерусалимската општина и градоначалничката канцеларија се наоѓа на плоштадот Сафра на улица Јафа. Новата општинска зграда била отворена во 1993 година. Градот спаѓа во ерусалимскиот регион, каде Ерусалим е главен град.
Политички статус
На 5 декември 1949 година Израел го прогласил Ерусалим за главен град на новата држава и сите владини организации и министерства биле сместени во градот. За време на војната, Ерусалим бил разделен на источен и западен, а само западниот дел од градот бил престолнина на градот, додека останатиот бил под управата на Јордан, сѐ до Шестдневната војна кога Израел го анексирал источен Ерусалим, вклопувајќи го со преостанатиот дел од градот. На тој начин, со дефинитивниот изгласен Ерусалимски закон во 1980 година, градот бил прогласен за престолнина на Израел.
Ваквите постапки на властите на Израел, создавајќи “Обединет Ерусалим“, не биле прифатени од страна на некои држави како добронамерни. Некои земји отвориле конзулати во Ерусалим, како и свои амбасади, но повеќето од нив се дислоцирале во Тел Авив, главно поради сѐ позачестените етнички конфликти меѓу Арапите и Евреите во градот.
Можеби најзабележителна градба во градот, по оние на ридот на храмовите се владините институции, вклучувајќи го Кнесет, и официјалната резиденција на претседателот на Израел и премиерот на Израел. Пред основањето на израелската држава, Ерусалим бил користен како административен центар на британскиот мандат.