Руски_формализам
Живот и дело
''' Јакобсон е роден во Русија, во богато семејство од еврејско потекло и уште од мали нозе покажал огромни афинитети кон јазикот. Студирал на Институтот Лазарев за ориентални јазици, а потоа и на историско-филолошкиот факултет на Московскиот Универзитет. Како студент, тој бил водечката фигура на Московскиот јазичарички кружок и бил дел од московскиот активен свет на авангардната уметност и поезија. Јазичарите од негово време во најголем дел биле неограматичари и инсистирале на еден единствен начин на научно проучување на јазикот – преку проучување на историјата и развојот на зборовите низ времето (дијахрониски пристап според де Сосир). Од друга страна, Јакобсон го открил делото на Фердинанд де Сосир и развил пристап кој се фокусира на начинот според кој структурата на јазикот ја врши својата основна функција (синхрониски пристап) – да  пренесе информација помеѓу говорителите. 1920 година била година на политички неред во Русија и Јакобсон се доселил во Прага како член на советската дипломатска мисија за да ги продолжи докторските студии. Се заинтересирал и за академскиот и за културниот живот во тогашната Чехословачка и воспоставил блиски врски со голем број на чешки академици со својата студија на чешкиот стих. Во 1926, заедно со Вилем Матесиус и други, станал еден од основачите на Прашката јазичаричка школа (други членови биле: Николај Трубецкој, Рене Велек, Јан Мукаржовски). Така неговите бројни дела за фонетиката му помогнале да продолжи да се занимава со структурата и функцијата на јазикот. Универзалната структурално-функционална теорија на фонологија на Јакобсон, која била заснована на хиерархијата на обележјата на одделни одлики, била првото успешно решение на мноштвото јазичарички анализи според хипотезите на де Сосир. (Оваа теорија ги достигнала своите најканонски образложенија во книгата чиј соавтор е Морис Хале). Овој метод на анализа се практикувал во стилот на де Сосир од неговиот штитеник Мајкл Силверштајн низ серија на основоположнички написи во функционалистичката јазичаричка типологија. Јакобсон избегал од Прага на почетокот на Втората светска војна, преку Берлин, во Данска, каде го поврзуваат со јазичаричкиот округ на Копенхаген и мислители, како што бил Луј Јелмслев. Како што војната се проширувала на запад, тој избегал во Норвешка, а потоа кришум во ковчег бил пренесен преку норвешкото метро (од страна на жена му, која била преправена во селанка) преку границата на Шведска, каде продолжил со неговата работа во болницата Каролинска (со делата околу афазијата и јазичната компетенција). Кога шведските колеги се плашеле од можна окупација од страна на Германија, тој успеал да пребегне со приватна јахта заедно со Ернст Касирер (поранешен ректор на Универзитетот во Хамбург) во Њујорк и да стане дел од широката заедница на интелектуалци-емигранти кои пребегале таму. Предавал во Новата школа, која во тоа време ја поврзувале со чешката емиграциона заедница. Во Екол либре де хут етуд, кој бил еден вид на франкофонски универзитет во прогонство, тој се сретнал и соработувал со Клод Леви-Строс, кој исто така ќе стане клучна личноста за структурализмот. Тој исто така се запознал со многу американски јазичари и антрополози, како Франц Боаз, Бенџамин Ворф и Леонард Блумфилд. Кога американските власти сакале да го вратат во Европа, Франц Боаз му го спасил животот. По војната станал консултант во Интернационалната асоцијација за вештачки јазици, која ќе го претстави јазикот интерлингва во 1951 година. Во 1949 година Јакобсон дошол на Универзитетот Хардвард, каде останал до своето пензионирање. Во неговата последна деценија од животот тој престојувал во канцеларијата на Институтот за технологија во Масачусетс, каде хонорарно бил професор-емеритус. Во раните 1960-ти години тој го пренасочил своето внимание на едно појасно видување на јазикот и започнал да пишува за комуникациските науки во целина.