cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пакт на Друштвото на народите
Создавање
На Париската мировна конференција во 1919 година, била назначена комисија да се согласи за пакт. Членови биле Вудроу Вилсон (како претседател), полковник Хаус (кој ги претставувал САД), Роберт Сесил и Јан Смутс (Британско Царство), Леон Буржоа и Фердинанд Ларно (Франција), премиерот Виторио Орландо и Виторио Сјајалоја (Италија), министерот за надворешни работи Макино Нобуаки и Чинда Сутеми (Јапонија), Пол Хајманс (Белгија), Епитацио Песоа (Бразил), Велингтон Ку (Кина), Џејме Баталха Реис (Португалија) и Миленко Радомар Веснич (Србија). Подоцна биле додадени и дополнителни претставници на Чехословачка, Грција, Полска и Романија. Групата го разгледака прелиминарниот нацрт ко-напишан од Хурст и советникот на претседателот Вилсон, Дејвид Хантер Милер. Во текот на првите четири месеци од 1919 година, групата се состанала во десет наврати, обидувајќи се да преговара за точните услови на основниот договор за пактот за идното друштво.
За време на преговорите што следеле, различни големи приговори се појавиле од различни земји. Франција сакала Друштвото да формира меѓународна армија за да ги спроведува своите одлуки, но Британците биле загрижени дека таквата армија ќе биде доминирана од Французите, а Американците не ќе можеле да се согласат бидејќи само Конгресот можел да објави војна. Јапонија побарала да се вметне клаузула што го поддржувала принципот на расна еднаквост, паралелно со постојната клаузула за верска еднаквост. Ова било длабоко спротивставено, особено од американското политичко чувство, додека самиот Вилсон едноставно го игнорирал прашањето.
За време на одреден интервал додека Вилсон бил отсутен, уште еднаш се поставило прашањето за меѓународна еднаквост. Било гласано за предлогот за поддршка на „еднаквоста на народите и правичниот третман на нивните државјани“, а бил поддржан од 11 од 19 делегати. По враќањето на Вилсон, тој изјавил дека „сериозните приговори“ од другите делегати го негирале мнозинството гласови, а амандманот бил отфрлен. Конечно, на 11 април 1919 година, ревидираниот нацрт Хурст-Милер бил одобрен, но без целосно решавање на одредени прашања што биле изнесени во врска со прашања како што се национална еднаквост, расна еднаквост и како новото друштво би можело практично да ги спроведува своите различни мандати.
Новата лига би опфатила Генерално собрание (кое ги претставува сите земји-членки), Извршнен совет (со членство ограничено на големи овластувања) и постојан секретаријат. Од земјите-членки се очекувало „почитување и зачувување на територијалниот интегритет на другите членки како против надворешната агресија“ и разоружување „до најниската точка во согласност со домашната безбедност“. Од сите држави требало да достават жалби за арбитража или судска истрага пред да влезат во војна. Извршниот совет ќе создал постојан суд за меѓународна правда, за да донесува пресуди за споровите.
Договорот стапил на сила на 10 јануари 1920 година. Членовите 4, 6, 12, 13 и 15 биле изменети во 1924 година. Договорот споделувал слични одредби и структури со Повелбата на ООН.
Член X
Членот X од Пактот на Друштвото на народите е дел кој повикува на помош да се даде на член кој доживува надворешна агресија. Тој бил потпишан од најголемите миротворци (сојузнички сили) по Првата светска војна, пред се од Велика Британија и Франција. Поради природата на написот, американскиот претседател Вудроу Вилсон не бил во можност да ја ратификува својата обврска да се приклучи кон Лигата на нациите, како резултат на силниот приговор од американските политичари.
Член XXII
Член XXII се однесувал на создавање мандатни територии, кои биле дадени да бидат управувани од европски сили. Иако повеќето мандати биле дадени на земји како Велика Британија и Франција, кои поседувале значителни колонијални империи, Пактот направил јасна разлика дека територијата на мандатот не била колонија.
Пактот тврдел дека таквите територии „биле населени со народи кои сè уште не можат да стојат сами под силни услови на современиот свет“ и затоа „туторството на таквите народи треба да им се довери на напредните нации кои поради своите ресурси, нивното искуство или нивната географска положба најдобро може да ја преземе оваа одговорност„ како „света доверба на цивилизацијата“.
Мандатните територии биле сортирани во неколку под-категории:
Улаѕимир Караткевич
Улаѕимир Сјамјонавич Караткевич (Уладзімір Сямёнавіч Караткевіч; — ) — белоруски романтичен писател.
Животопис
Караткиевич е роден во 1930 година во регионот Орша, Витепска област.
Во 1954 година, тој дипломирал на одделот на Филолошкиот Факултет во Киев, а подоцна предавал за првпат во селско училиште во регионот на Киев во Украина, како и во неговиот роден град, Орша во Белорусија. Подоцна, тој завршил напредни курсеви за литература во 1960 година, како и кинематографија во 1962 година, во Москва. Тогаш литературата станала неговата главна окупација. Негова прва објавена работа била една песна, која се појавила во 1951 година, кој подоцна била проследена со три збирки поезија. Подоцна, тој се свртел кон прозата, и оттогаш има објавено голем број на раскази, збирки право Чазенија, окото на тајфунот, од минатите векови, и други. Тој, исто така ги напишал романите на Незаборавниот и темен замок Олшански. Веројатно најпопуларната работа издадена на Караткиевич е романот кралот Стах е Дивиот Хант (Дзікае паляванне караля Стаха, 1964). Неговите романи се занимаваат претежно со историското минато на Белорусија, вклучувајќи го востанието во јануари 1863 - 1865 година. Исто така, Караткевич напишал голем број на драми, есеи, статии, сценарија за кратки и долгометражни филмови, но и некои многу интересни детективски и авантуристички приказни. Книжевните дела на Караткиевич се означени од страна на романтизмот, богатите слики, и воодушевување. Примател е на неколку национални книжевни награди, тој има силно влијание на понатамошниот развој на историски теми во белоруската книжевност. Починал во 1984 година во Минск.
384 п.н.е.
384 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 384. година пред новата ера, 384. од првиот милениум п.н.е., 84. од 4 век п.н.е. и петта од 380-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
NGC 6150B
NGC 6150B — леќеста галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6150B се споменува и како MCG 7-34-27, IRAS 16240+4035.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6150B е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,7 m/лм2. NGC 6150B има привидни димензии од 0,5' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 25 м 44,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +40° 28' 32". Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Други поделби
Проучување на NGC 6150B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58100. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 80; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3065. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 743.
Кувас
Кувас е оригинална унгарска раса на кучиња и еден е од најстарите познати овчарски вида.
Име
Спротивно од некои познати теории зборот кувас не е од сумерско потекло. Најверојатно потекнува од турскиот збор кавас (турски јазик|kavas), што значи чувар и војник или од, исто така турскиот збор, кувас (турски јазик|kuwasz), што во превод значи заштитник.
Постои уште една теорија за потеклото на името кувас. Теоријата зборува дека зборот кувас потекнува од Чуваши, по потекло турски народ кој денес претежно живее во Русија. Чуваши сами ги одгледувале кучињата и имале историски допири со Унгарците, а исто така и некои зборови од нивниот јазик влегле во унгарскиот јазик.
Сумерската теорија зборува дека зборот кувас потекнува од сумерскиот збор ку аса (Ku Assa) кој има значење куче кое го прати коњот. Оваа теорија исто така тврди дека унгарскиот назив за куче (унгарски јазик|kutya), исто така потекнува од сумерскиот јазик.
Особености
Кувас е големо куче, со масивни коски со изразит челен дел на главата. Муцката, капаците и усните му се во црна боја, очите се малку искосени и се со тамно костенлива боја.
Влакната му се со бела боја, груби и брановидни. Кувас достигнува висина до 75 см и тежина до 40 кг и доживуваат старост од околу 10-тина години. Кувас се користи како овчарско куче но и како чувар на домот. Не е плашлив и одговара на секој предизвик за да го одбрани стадото или куата. Сака отворен простор, може да трчати во кас и до 25 км, многу е приврзан за човекот-сопственикот. Ако подолго време престојува сам во природата, без човек, може да подиви и да стане многу опасен.
Во борбите со волците обично одат во пар. Се служат со трикови, обично го оставаат стадото и издвојуваат еден по еден волк од чопорот и додека еден кувас го подметнува својот врат, покриен со долги влакна, друг кувас го фаќа волкот за горниот дел на вратинот прешлен и му го крши, и така со ред додека не ги избркаат напасниците. Бројчено морааат да бидат појаки. Треба да се нагласи дека еден кувас сепак не може да парира на еден возрасен волк.
Вечерни новости
Вечерни новости (Вечерње новости) е дневен весник што излегува во Србија. Бил основан во средината на Трстанска криза. Идејата за неговото лансирање е на Владимир Дедијер, главен уредник на „ Борба “, кој им сугерирал на своите соработници кои поради настаните во Трст подготвуваат вонреден број, да започнат нов вечерен весник, кој ќе биде објавен во попладневните часови и објавувал нови, кратки вести, фотографии и главни наслови. Првиот број бил објавен на 16 октомври 1953 година.
Весникот набрзо прераснал во дневен политички весник. Со слоганот „Брзо, кратко, јасно“, под покровителство на првиот главен и одговорен уредник, Слободан Глумац, тој станал еден од највлијателните весници во СФРЈ.
Во текот на 1980-тите, „Вечерни новости“ бил првиот што го објавил досието на Државната комисија на Југославија со кое се докажува дека Курт Валдхајм, човек кој поминал цела деценија на чело на ОН, а потоа претседател на Австрија, е воен злосторник. Врз основа на југословенското досие Ф-25572 од 17 ноември 1947 година. Валдхајм бил вклучен во списокот на воени злосторници на ОН.
До 1990 година станал најтиражниот весник во СФРЈ, а по доаѓањето на Слободан Милошевиќ на власт бил ставени во групата на „режимски медиуми“, но не ја загубил својата популарност.
Денес, „Вечерни новости“ е медиум со мнозинска приватна сопственост. Компанијата „Новости“ издава 12 дневни и неделни весници, а во неа е вклучено и радиото „ Новости “.
Поглавје XVI од Повелбата на Обединетите нации
Поглавје XVI од Повелбата на Обединетите нации содржи разни одредби со кои се забрануваат тајни договори, воспоставување на Повелбата на ООН како врховна над сите други договори и обезбедување привилегии и имунитети на службеници и претставници на ООН.
Член 102
Член 102 забранува тајни договори. Според овој напис, сите меѓународни договори мора да бидат регистрирани и објавени од Секретаријатот на ООН. Во написот се вели и дека тајните договори склучени со кршење на оваа одредба се неизводливи пред органите на ООН. Се верувало дека тајните договори играле улога во настаните што довеле до Првата светска војна. Соодветно на тоа, американскиот претседател Вудроу Вилсон предложил да се забранат во 1910-тите, а Друштвото на народите создала специјално биро за регистрација на договори под Генералниот секретар на Друштвото на народите и одвоила дел од весникот на Друштвото на народите за објавување на договорите. Член 18 од Пактот на Друштвото на народите вели дека „Секој договор или меѓународен ангажман склучен во понатамошниот текст од кој било член на Лигата ќе биде веднаш регистриран во Секретаријатот и ќе биде објавен од него што е можно поскоро. Ниту еден таков договор или меѓународен ангажман нема да биде обврзувачки сè додека не биде регистриран“, така што членот 102 во основа е продолжение на оваа политика.
Член 103
Во членот 103 се вели дека обврските на членките според Повелбата на ООН ги надминуваат нивните обврски според кој било друг договор. Така, земјите не можат да користат други договори (како што е Северноатлантскиот договор ) за да ги надминат своите обврски за Повелбата на ООН, факт што се искористил за да се доведе во прашање законитоста на воените дејствија спроведени под покровителство на регионалната организација, како што е бомбардирањето на НАТО во 1999 година на Сојузна Република Југославија. Слично на тоа, Кипарските Грци и грчките влади тврделе дека турската воена интервенција, иако е овластена според Договорот за гаранција од 1960 година за одржување на статус кво на Кипар (види спор за Кипар ), била забранета со забраните на Повелбата на ООН за употреба на сила, кои биле врховни според членот 103. Член 103 е исто така се искористил од страна на Советот за безбедност на ОН, во донесувањето на Резолуцијата 1696која му помогнала на Иран да добие право на збогатување на ураниум во рамките на Договорот за јадрено неширење.
Членот 103 е аналоген на Пактот од Лигата на народите, член 20, според кој „Членовите на Лигата поединечно се согласуваат дека овој пакт е прифатен како укинување на сите обврски или разбирање, меѓусебно, што не се во согласност со условите од нив, и свечено се обврзуваат дека тие нема да склучува никакви ангажмани што не се во согласност со условите за тоа “. Целта на двата члена била да се воспостави „супер договор“ на ист начин како што клаузулата за надмоќ на Уставот на Соединетите држави го утврдува Уставот како врховен закон на земјата. Ова толкување е потврдено од Меѓународниот суд на правдата.
Членови 104 и 105
Членовите 104 и 105 предвидуваат привилегии и имунитети на ООН и нејзините службеници и претставници. Користењето на овој имунитет бил предмет на некои расправии, бидејќи дипломатите на ООН собрале 18 милиони долари неплатени преку билети за паркирање помеѓу 1997 и 2002 година.
Џанлука Роки
Џанлука Роки (Gianluca Rocchi); – италијански фудбалски судија.
Роки почнал да суди во 2000 година со 38 натпревари во три сезони на Серија Ц. Подоцна бил унапреден во повисоките серии и своето деби го имал на натпреварот меѓу Лече и Реџина (16 мај 2004). Во 2010 година кога Националниот судиски комитет се поделил за Серија А и Серија Б, тој бил доделен во комитетот на Серија А.
Своето меѓународно деби, Роки го имал на 26 мај 2008 година на пријателскиот натпревар меѓу Холандија и Грција. Подоцна бил повика на европските клупски куп натпревари (прво за Лига Европа, во сезоната 2008-09, потоа во Лигата на шампионите, во сезоната 2010-11.
Џанлука Роки судел на три меѓународни натпревари од квалификациите за европското првенство во фудбал, а подоцна бил судија на фудбалските натпревари на Летните олимписки игри во Лондон.
На 29 март 2018 година, ФИФА објавила дека тој ќе води некои натпревари на Светското првенство во фудбал 2018 со Еленито ди Либераторе и Мауро Тонолини како негови помошници.
Мал црногрб галеб
Малиот црногрб галеб (Larus fuscus) е птица од семејството на галебите која живее на Атлантскиот Океан, на бреговите од Европа. Ја има и во копното, крај езерата и реките. Таа е птица преселница која зимува јужно од Британските Острови до западна Африка. Редовен зимски посетител е на источниот брег на Северна Америка, веројатно од популацијата која се размножува во Исланд. Малиот црногрб балеб го има и во Македонија.
Опис
Малиот црногрб галеб е помал од сребренастиот галеб. Тоа е голема птица, со должина од 48 до 56 см, распон на крилја 117-134 см и тежина од околу 770 грама, само мажјакот е малку покрупен. Клунот е долг од 4.2 до 5.8 см, а тарзусот од 5.2 до 6.9 см. Кај возрасните птици пердувите на главата, вратот, долниот дел од телото и опашката се бели. Горниот дел од телото, вклучувајќи ја мантијата и примарните пердуви за летање се темносива или кафеаво-црна боја. Секундарните пердуви имаат бел раб на почетокот и крајот. Клунот им е прав, стиснат од страните и благо свиен надолу на крајот, со светложолта боја, со светла црвена дамка одоздола на кривината на клунот. Очите им се светложолти, а околу нив има прстен од црвеникава кожа. Нозете се жолти или жолто-портокалови. Главата им станува посива зимно време. Мажјаците и женките не се разликуваат. Младенчињата имаат скалести црно-кафени шарки по горниот дел од телото. Им треба 4 години да постигнат полна зрелост. Огласувањето му е подлабок звук што потсетува на плачење и смеење.
Размножување
Овие галеби се моногамни. Уште на почетокот на пролетта птиците се веќе спарени. Во периодот на додворување се однесуваат провокативно, тие се многу бучни, ја фрлаат главата наназад или ја наведнуваат нанапред, го хранат партнерот и сл. Тие гнездат во парови или во мали колонии, кои вклучуваат и до неколку десетици парови. Гнездото е на земја, обично во приморска ледина со трева или во дините. Кога во колонијата нема доволно простор, може да направи гнездо и на покривите на зградите. Гнездото го градат со мов, сува трева, пердуви и др. Снесуваат од 1 до 3 јајца, темнокафеава или маслинова боја со темни дамки. Периодот на инкубација е 24-27 дена, а инкубираат и мажјакот и женката. Првите денови по испилувањето младенчињата се во гнездото или во непосредна близина. На возраст од 10 дена, младенчињата се во можност да направат долги прошетки на растојание до 30 м, а почнуваат да летаат по 30-40 дена. Птиците достигнуваат полова зрелост по 4-5 години.
Подвидови
Постојат 3 подвида:
Наводи
Mayr, E.1964. Systematics and the Origin of Species. Standard Book Number: 486-21212-2 p. 180.
NGC 3797
Откривање
Објектот е откриен на 1882 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3797 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 14,7 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3797 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 107; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2523. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1379.
Чатешка Гора
Чатешка Гора (словенечки: Čateška Gora) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Лобиски јазик
Лобиски, познат и како мивански или лобирирски, е африкански јазик кој се зборува во Буркина Фасо, Брегот на Слоновата Коска и Гана. Јазикот е дел од групата на гурски јазици.
Српска историографија
Српска историографија се однесува на историографијата (методологијата на студиите по историја) на српскиот народ од основањето на српската државност. Развојот може да се подели на четири главни фази: традиционална историографија, критичка школа на Руварац, комунистичко-марксистичко наследство и обновено српско национално движење.
Современа српска историографија
Јован Рајиќ (1726–1801) бил претходник на модерната српска историографија, и се споредува со важноста на Николај Карамзин за руската историографија. Темелите на српската црковна историографија ги поставил епископот Никодим Милаш (1845–1915). Иларион Руварац (1832–1905) се смета за основач на критичката школа на српската историографија. Училиштето на Руварац се судрило со она на Панта Среќковиќ (1834–1903). Српската историографија најмногу била фокусирана на националните прашања за време на Друштвото за српско стипендирање и српското учено општество (1841–1886). Главен придонесувач за српската историографија во текот на деветнаесеттиот век бил дипломатот Стојан Новаковиќ, кој составил обемна библиографија и се смета за „татко на дисциплината на историската географија во Србија“, фокусирајќи се на српскиот народ и држава во текот на средниот век и потеклото. и развој на современата српска држава.
Српската црковна историографија се совпаднала со националистичките перспективи содржани во секуларната српска историографија. Православната црковна традиција и раната српска историографија преку народната поезија заснована на битката за Косово помогнаа да се надминат празнините и да се поврзе старата со тогашната нова српска држава. Нацијата и религијата биле тесно поврзани во националистичката српска историја на почетокот на 19 век. Патриотската историографија ги гледаше Србите како ослободители од странското угнетување на нивните јужнословенски браќа во Балканските војни и Првата светска војна. Српските националисти тврдат дека во комунистичката историографија, Србите биле трансформирани во угнетувачи, четниците од Втората светска војна биле означени како колаборационисти како усташите, а масакрите врз Србите биле минимизирани. Во Југославија по Втората светска војна, српските историчари тврдеа дека историите на поединечни народи повеќе не постоеле по обединувањето, за разлика од словенечките и хрватските историчари кои го тврдеа спротивното. Од 1950-тите па наваму, интелектуалните активности потпаднаа помалку под државна контрола и до 1960-тите дебатите за Вториот свет повторно се појавија кулминирајќи со повеќе дела во 1980-тите.
Посткомунистичка српска историографија (1980-ти до денес)
Во текот на повоената ера, иако Тито ги осудувал националистичките чувства во историографијата, тие трендови продолжија со хрватските и српските академици кои понекогаш се обвинуваа меѓусебно за погрешно претставување на историите меѓусебно, особено во однос на хрватско-нацистичката алијанса. Комунистичката историографија беше оспорена во 1980-тите и започна рехабилитацијата на српскиот национализам од страна на српските историчари. Историчарите и другите членови на интелигенцијата што припаѓа на Српската академија на науките и уметностите (САНУ) и на Друштвото на писателите одиграа значајна улога во објаснувањето на новиот историски наратив. Процесот на пишување на „новата српска историја“ паралелно се одвиваше заедно со појавната етно-националистичка мобилизација на Србите со цел да се реорганизира југословенската федерација. Четири фактори и извори кои влијаеле на „новата историја“ вклучуваат:
Користејќи ги идеите и концептите од историографијата на Холокаустот, српските историчари заедно со црковните водачи ја примениле во Југославија од Втората светска војна и ги изедначиле Србите со Евреите и Хрватите со нацистичките Германци. Во врска со српските жртви во Втората светска војна, за време на ерата на Милошевиќ, српските историчари и режимот сметаа дека е важно да се обезбеди поддршка од истакнати југословенски Евреи и организации во врска со идејата за заедничко српско-еврејско мачеништво Како такви, неколку Југословенски Евреи ја дадоа својата помош за новата српска историографија. Во 1980-тите, српските историчари изработија многу дела за присилното преобратување за време на Втората светска војна на Србите во католицизам во усташка Хрватска. Овие дебати меѓу историчарите отворено станаа националистички и навлегоа и во пошироките медиуми. Историчарите во Белград во текот на 1980-тите кои имаа блиски владини врски честопати излегуваа на телевизија во вечерните часови за да разговараат за измислени или вистински детали за усташкиот геноцид врз Србите за време на Втората светска војна. Овие дискусии имаа ефект да бидат теоретски заклучоци кои служеа како претходник за евентуалниот етно-демографско инженерство што се случи во Хрватска. Во тоа време некои добро познати српски историчари како Василије Крестиќ и Милорад Екмечиќ биле во авангардата на националистичкото движење. Во 1986 година, Василије Крестиќ заедно со историчарот Радован Самарџиќ биле членови на комисијата која подоцна го подготви Меморандумот на Српската академија на науките и уметностите кој се однесуваше на „геноцид“ извршен врз Србите од страна на Албанците и Хрватите во Југославија.
Во текот на 1980-тите и 1990-тите, главниот фокус на националистичката историја било Косово. Српските академици како Душан Батаковиќ добија дарежлива поддршка за објавување на националистички дела кои биле преведени на други јазици, а други српски историчари Димитрије Богдановиќ, Радован Самарџиќ и Атанасије Урошевиќ исто така изработија слични дела за Косово. Иако некои српски историчари не промовираа националистички погледи, практиката на историјата во Србија беше под влијание на ограничувањата што и беа поставени од национализмот спонзориран од државата. Фокусот на истражувањето за српските историчари е ограничен на српското искуство од животот под „Турците“ и само неколку српски историчари можат да читаат османлиски документи. Како такви, хабсбуршките документи се користени иако српските историчари го ставаат настрана корпусот на локални и важни докази засновани во османлиските документи при составувањето на националната историја.
Малкумина српски научници критички се занимавале со литература на српската историографија која во голема мера се заснова на митови. Меѓу оние што го вклучуваат историчарот Миодраг Поповиќ, кој изјавил дека српската историја во Отоманската империја е одвоена од митовите содржани во српската народна поезија. Поповиќ додаде дека митовите за „турскиот јарем“ и „ропството под Турците“ биле производ на подоцнежните времиња со цел да се мобилизираат Србите за време на процесот на градење национална држава, поради што митот содржи толку многу антиисламски и антитурски ставови. Српската историографија во современото време сè уште останува политички чувствителна. Падот на режимот на Милошевиќ (2000) ги најавил поделбите во интелигенцијата за помирување со неодамнешното воено минато и моралната одговорност во Србија. Меѓу либералните историчари нивните напори се концентрирани на побивање на националистичките дискурси истакнати во медиумите и јавните ставови и неуспехот да ја прифати модерноста од страна на српското општество. Нивните ставови за распадот на Југославија се засноваат на пошироката поларизација и масовна дебата содржана во српската јавна дебата за минатото и како одговори на националистичките дискурси на историчарите поврзани со националистичко-патриотската група.
Теми
Српската историографија (19 век - денес) преку своите историчари развила различни хистриографски позиции, погледи и заклучоци за теми и теми кои се однесуваат на проучувањето на српската историја и на српскиот народ. Од нив се:
Средновековен и пред осамостојувањето
Во српската историографија постои дивергенција во ставовите во врска со византиското културно влијание врз Србија, при што некои српски историчари го поддржувале ставот дека постои, а други го гледаат како минимално. Српските историчари тврдат дека Власите во Далмација за време на раниот среден век биле темелно словенизирани и оттаму навистина биле Срби. Ривалството помеѓу принцот Бранимир (владеел 879–887) кој го избрал (католичкиот) Рим наместо (православниот) Константинопол и војводата Седеслав (владеел 878–879) кој го фаворизирал Константинопол завршил со погубување на вториот од страна на првиот. Во српската црковна историографија, Седеслав се смета за маченик на православната црква, а доаѓањето на Бранимир на власт се толкува како катастрофално што ги подели двата словенски народи кои дотогаш и двајцата се наклонуваа кон православната црква. Кралот Звонимир (владеел 1075–1089) личност која го консолидирала католицизмот и го отфрлила православието во Хрватска, историчарите на српската црква ја сметале за непријател на православната христијанска религија. Некои српски историчари тврделе дека средновековната босанска црква била дел од православната црква, а не е еретичка.
Српската историографија го нагласува православното српско потекло за Бошњаците, кои се толкуваат како откажување од врските со тоа етно-религиозно наследство откако преминале во ислам и подоцна го негираат со одбивање да прифатат српски идентитет. Додека битката на Косово (1389) против муслиманските османлиски сили е извадена од нејзиниот контекст во српската историографија. Тој настан бил искористен со ставање во рамките на пошироката српска политичка цел за оцрнување на босанските муслимани преку поврзување на нивното преминување во ислам со идентитетот на отоманскиот напаѓач. Босанските муслимани во најголемиот дел од српската националистичка историографија се претставени како потомци на ментално болни, мрзливи, робови, алчни земјопоседници, затвореници, крадци, отпадници или како Срби кои збунети и поразени избрале да ја следат религијата на своите непријатели. Српската историографија ја митологизираше појавата на исламот на Балканот како резултат на принуда и системот на девширме наместо да биде вистинска и сложена појава.
Српската историја често нагласува дека Пеќската патријаршија била обновена (1557) од Соколу Мехмед Паша, голем везир од Босна, кој по потекло бил со православно христијанско наследство и на тој начин тврдел дека е Србин во српската историја, додека неговиот роднина станал првиот патријарх. За да го покажат српскиот карактер на Босна и Херцеговина, српските историчари наведоа дека регионот по неговото потчинување на јурисдикцијата на Српската православна патријаршија довел до србизација на поголемиот дел од територијата. Во дел од српската историографија, православното свештенство се припишува како водечка воена и идеолошка улога за време на Првото српско востание (1804–1813). Прифаќајќи ја главно перспективата на источноевропските традиции, српската историографија смета дека националната борба е постигната преку ослободување од она што се нарекува „пет века“ на „турскиот јарем“. Српската историографија ги смета Србите како авангарда во заштитата на балканските христијани. Планинскиот венец, песна од 19 век напишана од Петар Петровиќ Његош, која содржи наратив за словенските муслимани кои одбиваат да се вратат во христијанството, проследено со нивниот масакр, се гледа во српската историографија како дел од идеологијата за национално ослободување од османлиската власт.
Независност, Првата светска војна и меѓувоена Југославија
Од првото Српско востание (1804) па наваму, српските историчари го гледале Балканот како регион на вечни етнички конфликти, на кои балканските народи биле антисрпски со векови. Во српската историографија, „малцинските“ групи се прикажани како неверодостојни со „природни“ тенденции за бунт, предавство и измама. Во српската историографија беа упатени референци за муслиманското предавство и албанскиот иредентизам што се совпадна со новите кампањи за протерување на луѓето од Македонија и Косово во Турција.
Српската историографија го држи ставот дека Русите и Србите имаат посебен однос изразен преку славофилизмот и панславизмот и дека и двата народа се дел од едно поголемо словеско „братство“. На почетокот на 20 век, српската историографија во учебниците по географија имаше тенденција да ѝ служи на политичката цел на Голема Србија гледајќи го најголемиот дел од балканските словенски земји како населени со Срби, сè додека југословенската идеја постепено не ги смени тие ставови. Патриотската српска историографија ги прикажува Србите за време на Балканските војни (1912–1913) и Првата светска војна (1914–1918) како ослободувачи на јужните Словени од странските угнетувачи. Српските историчари ги гледале балканските војни (1912–1913) главно како српски настан на државна експанзија. Во врска со обединувањето на Црна Гора со Србија по Првата светска војна, српските заедно со црногорските историчари се обидоа критички да ги анализираат настаните иако беа спречени од политичките грижи и идеолошката пристрасност од југословенската ера. Само во последно време неколку српски и црногорски историчари со помал идеолошки багаж се обидоа да се вклучат во настаните. Српските историчари тврдат дека во периодот на Балканските војни, македонска нација не постоела и дека локалните Словени биле или српски или бугарски.
Атентаторот Гаврило Принцип кој во Сараево (1914) го убил надвојводата Франц Фердинанд српските историчари го сметале за српски херој. Мнозинството српски историчари ги сметале Австроунгарија и Германија (Централни сили) како поттикнувачи на Првата светска војна, додека дејствијата на Млада Босна се претставени како автономни и не зависни од српските владини кругови. Улогата на Руската империја и позицијата што ја зазеле во предвечерието на војната е позитивно прикажана во српската историографија.
Втора светска војна
Четниците заедно со усташите биле оцрнети од историографијата од времето на Тито во Југославија. Во 1980-тите, српските историчари го започнале процесот на преиспитување на наративот за тоа како била раскажана Втората светска војна во Југославија, што било придружено со рехабилитацијата на четничкиот водач Дража Михаиловиќ. Монографии поврзани со Михаиловиќ и четничкото движење беа произведени од некои помлади историчари кои биле идеолошки блиски со него кон крајот на 1990-тите. Преокупирани со ерата, српските историчари се обиделе да ја оправдаат четничката историја со прикажување на четниците како праведни борци за слобода кои се борат против нацистите, додека од историските книги ги отстранувале двосмислените сојузи со Италијанците и Германците. Со оглед на тоа што злосторствата извршени од четниците врз Хрватите и муслиманите во српската историографија се генерално „облечени во тишина“. За време на ерата на Милошевиќ, српската историја беше фалсификувана за да се прикрие улогата на српските соработници Милан Недиќ и Димитрије Љотиќ во чистењето на српската еврејска заедница, убивајќи ги во земјата или депортирање во источноевропските концентрациони логори.
Темата за жртвите на српското население во Втората светска војна е силно дебатирана по завршувањето на Втората светска војна. Во српската историографија, документирањето на нацистичките и усташките злосторства врз Ромите, Евреите и Србите беше преземено како приоритет. За српските историчари, Независната држава Хрватска беше одговорна за смртта на стотици илјади Срби низ руралните области и во концентрационите логори како Јасеновац. Во текот на 1980-тите и 1990-тите, прашањето за цивилните жртви во Втората светска војна беше оспорувано и предмет на манипулација меѓу Хрватите и Србите. Српските историчари заедно со политичарите честопати ги преувеличуваа бројките на убиените во Јасеновац за да шират страв меѓу поширокото српско население за време на распадот на Југославија.
Историографијата во Титова Југославија ја претстави Усташката Независна Држава Хрватска (НДХ) како наметнување на нацистичките напаѓачи и отстапување во историјата на Хрватите. До средината на 1980-тите, овој приказ бил оспорен од српските историчари. Тие тврделе дека Независната Држава Хрватска е добро организиран ентитет кој извршил геноцид врз Србите што се создавал неколку векови во Хрватска. Во текот на 1980-тите, Ватикан станал фокус на српската историографија. Папите биле прикажани како антисрпски, како суштински дел од пропаста на меѓувоената Југославија и учествувале во геноцидот врз Србите во рамките на Независната држава Хрватска, која се залага за оската. Новата српска историографија од 1980-тите, со која придонесоа секуларните и црковните историчари, ја истакна улогата што религијата ја играше како главен извор на српско-хрватските непријателства. Католичката црква била прикажана како главен носител на омраза што ја инспирирала идејата за геноцид врз Србите за време на Втората светска војна. Во делата на националистичките српски историчари, Ватикан е поврзан со повторливиот хрватски заговор за уништување на Србија. Користејќи аналогии од историската улога на Ватикан на Балканот, српските историчари тврдат дека Ватикан не ги разбира импликациите од муслиманско-албанското будење на Косово и другите делови на Југославија.
Меѓу српските историчари кои се фокусираат на Втората светска војна, тие го толкувале албанското движење Бали Комбит или како „антијугословенско“ или како „контрареволуционерно“. Додека Конференцијата во Бујан (1943) се смета за спротивност на антифашистичката борба поради албанските комунисти кои инсистираа на доделување на Косово на Албанија на крајот на војната. Иако Тито бил против таквото обединување, во 1980-тите српските историчари ја одржале средбата во Бујан против него. Во рамките на Југославија до 1990-тите, српската историографија ја прославувала помошта што Југославија ѝ ја даде на Албанија по Втората светска војна.
Косово
Во српската историографија, принцот Лазар, личност која ги собрала српските сили во битката на Косово за да се бори против Османлиите, е претставен како блажен маченик. Среде годишнината од Косовската битка од доцните 1980-ти, двајца српски историчари независно заклучија по критичка историографска анализа дека Вук Бранковиќ за време на битката на Косово не бил предавник и дека ова откритие се смета за важна пресвртница за српската историографија. Од српските историчари кои ја прифатиле српската митологија, битката за Косово се смета за главна битка која ги надминува сите други битки, а за некои од нив се смета за историска идеја која и помага на нацијата да се поврзе со вистинското историско минато. Српските историчари до крајот на 1940-тите сè уште ја прикажуваа битката на Косово како „победа“ на Србите над Турците Османлии. Српската историографија тврди дека од битката за Косово (1389) па наваму, Србите биле подложени на вековно угнетување од страна на Муслиманско-Отоманската империја и тие се бореле да ја обноват својата средновековна српска империја Некои српски историчари тврделе дека документот издаден на 6 април 1690 година од австрискиот император се однесува на „покана“ за Србите да се преселат во Унгарија. Српската населба на Панонската рамнина се сметало во српската историографија како резултат на катаклизмичниот егзодус од Косово што се случил во 1690 година наречен Голема миграција (Велика Сеоба) откако косовските Срби се побуниле и им се приклучиле на новите Хабсбуршки сили кои се бореле против Османлиите. Српските историчари сметаат дека миграцијата се спроведува во огромни размери.
Српските историчари често се занимаваат со албанската историја со тесно националистички пристап. Српските историчари го оспоруваат аргументот дека Албанците се потомци на античките Илири и дека се етаблирани во регионот пред Словените, додека тврдат дека присуството на Албанците на Балканот започнува од 11 век. Поголемиот дел од современата српска историографија прикажува ситуација на конфликтни односи меѓу Србите и Албанците откако тие преминале во ислам. Стипендијата за Косово, исто така, опфати и отомански провинциски истражувања кои го открија етничкиот состав од 15 век на некои косовски населби, но како и нивните албански колеги, српските историчари користејќи ги овие записи направија многу од нив, но малку докажаа.
Српската историографија не го поддржува гледиштето на Историографијата на Албанија дека прородителите на косовските Албанци биле родени во Косово. Наместо во српската историографија, присуството на косовските Албанци и нивната евентуална доминација во регионот е припишана од (националистичките) српски историчари на повеќе причини. Од тие или доаѓањето и ширењето на Албанците од Албанија на север по османлиското освојување, австро-отоманската војна која доведе до миграција на Србите кон север во 1690 година со замена со Албанци и или асимилација на локалните Срби во Албанци. Српската национална историја го гледа албанското присуство во Косово, освен како неодамнешни имигранти, како присуство кое силно ја поддржувало и зајакнало османлиското владеење кое имало за цел да ги отсели Србите и да ја спроведе муслиманската контрола.
Многу српски историчари отфрлаат дека албанските семејни кланови за време на отоманскиот период помагале во заштитата и зачувувањето на православните манастири и цркви на Косово. Наместо тоа, тие тврдат дека Албанците имале царски османлиски воени и административни вработувања и биле виновни исто како и Турците за превирањата што принудија многу Срби во 1690 и 1734 година да мигрираат на север.
Република Србија
Српската историографија генерално го држела ставот дека западните сили отсекогаш ја таргетирале Србија и дека најголем дел од она што се случило во српската историја е резултат на активностите на други моќни нации, како Австроунгарија.
Божица
Божица е женско божество со натприродни моќи. Во некои култури божиците се поврзани со земјата, мајчинството, плодноста, љубовта и растителноста. Во другите култури, божиците исто така, владеат над војната, смртта и уништувањето, како и создавањето, исцелувањето, сочувството и животот. Тие можат да бидат во фокусот на верските обожувања или почит. Уметнички претстави на божиците се вообичаени во културите кои ги хонорираат.
Во некои религии света женска фигура има централно место во молитвата и обожавањето. Шактизам - обожувањето на женска сила која го анимира светот - е една од трите главни секти на Хиндуизмот. Во Тибетскиот Будизам, највисокиот напредок кое некое лице може да го постигне е да стане како женските Буди (на пример, Араја Тара) кои се прикажани како врховни заштитнички, бестрашни и полни со сочувство за сите суштества.
Повеќето модерни пагански традиции хонорираат божица, или повеќе божици. Виката има дуотеистички систем на верување, се состои од една божица и еден бог, кој во Хиерос Гамос претставуваат обединета целина. Политеистите, вклучувајќи ги политеистичките реконструкционисти, хонорираат повеќе божици и богови, и обично ги гледаат како дискретни, одвоени суштества. Овие божества можат да бидат дел од пантеонот, или различни региони можат да имаат старателски божества. Реконструкционистите, како и нивните антички предци, ги хонорираат божествата специфични за нивната земја на потекло.
Уганда на Олимписките игри
Уганда првпат учествувала на Олимписки игри во 1956 година и оттогаш испраќала спортисти на сите Летни олимписки игри, освен во 1976 година, кога бојкотирала. Уганда никогаш нема испратено спортисти на некои Зимски олимписки игри.
Угандските спортисти имаат освоено вкупно седум медали, сите во атлетика и бокс.
Националниот олимписки комитет на Уганда бил создаден во 1950 година и признаен од Меѓународниот олимписки комитет во 1956 година.
Габра
Габра (до 1934: Чукурово) е село во западниот дел на Бугарија. Се наоѓа во планински реон помеѓу планините Ихтиманска Средна Гора и Лозенска Планина и има надморска височина од 892 m. Административно припаѓа на Општина Елин Пелин, Софиска област. Според пописот на населението од 2011 година во село Габра живееле 1 070 луѓе. Во близината на селото се наоѓа поранешно рударско претпријатие за лигнит, коешто го експлоатирало Чукуровскиот јаглен басен.
Историја
Првпат се споменува за селото во ноември 1576 година во еден отомански регистар на трговци на добиток. Документот и денес се чува во Народната библиотека „Св.Св. Кирил и Методиј“ во Софија како архивна единица 23 под сигнатурен фонд 95 во којшто се читаат имињата на селаните од Чукурово (денес Габра), коишто имаат дадено добиток на Отоманското Царство.
На 25 декември 1877 година Чукурово е ослободено од турско ропство. По Берлинскиот договор, во близината на селото е демаркирана границата помеѓу Кнежевството Бугарија и Источна Румелија. Во 1934 година селото е преименувано и го носи името на реката Габра.
Поглавје XVIII од Повелбата на Обединетите нации
Поглавје XVIII од Повелбата на Обединетите нации се занимава со измени и дополнувања. Процесот во суштина е моделиран според процесот на измена и дополнување на Уставот на Соединетите Американски Држави со тоа што:
Постојат неколку измени и дополнувања на Повелбата на Обединетите нации од 1945 година, главно за да се одрази зголемувањето на големината на организацијата. Сепак, основната структура останала иста. Како и да е, процесот на измени и дополнувања на ООН веројатно ја фаворизира флексибилноста и континуираното постоење на организацијата повеќе од процесот на измени и дополнувања на Друштвото на народите утврден со член 26 од Пактот на Друштвото на народите, во кој се вели: „''Измените и дополнувањата на овој пакт ќе стапат на сила кога ќе бидат ратификувани. од страна на членовите на Лигата чии претставници го сочинуваат Советот и со мнозинството членови на Лигата чии претставници го составуваат Собранието. Ниту еден таков амандман не обврзува ниту еден член на Лигата што означува нејзино несогласување од истиот, но во тој случај ќе престане да биде член на Лигата''“.
Хундесхаген
Хундесхаген (Hundeshagen) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија.
Везел
Везел (германски :Wesel) — град во Северна Рајна - Вестфалија, Германија. Градот е седиште на истоимениот округ.
Апостол Урбан
Апостол Урбан или Урбан Македонски (наречен и Урван) — еден од Седумдесетмината апостоли. Тој, заедно со апостол Стахиј, апостол Амплиј, апостол Наркис, апостол Апелиј и апостол Аристовул биле помошници на Апостол Андреј.
Од страна на апостол Андреј бил поставен за епископ на Македонија. Починал како маченик, а неговиот ден се празнува на 31 октомври.
Апостол Урван е почитуван како светец во православието и католицизмот.
Лејтист (Караваџо)
Лејтист  е познато дело – слика, масло на платно од Микеланџело Мериси да Караваџо, насликана во 1596 година, порано постоела во две верзии, една во колекцијата Вајлденштајн и друга во музејот Ермитаж, во Санкт Петербург. Постојат дилеми за тоа кој е насликан на сликата. Според некои, моделот бил еден од пријателите на уметникот. Други експерти сметаат дека младиот човек на сликата е самиот Караваџо, кој се сликал пред огледало во моментот кога се преселил во Рим а немал порачки, па затоа и пари за да плати за модело. .