cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Даимјоо
биле моќни Јапонски феудални лордови кои, од X век до раниот период Меиџи во средината на XIX век, владееле со поголемиот дел од Јапонија од нивните огромни, наследни земјишни поседи. Тие биле подредени на шогунот и номинално на императорот и куге. Во поимот, даи (大) значи „голем“, а мјоо (myō) во мјооден [myōden (名田)], значи „приватна земја“.
Од шуго во периодот Муромачи преку Сенгоку до даимјоо од периодот Едо, рангот имал долга и разновидна историја. Потеклото на даимјоо исто така значително се разликувал; додека некои кланови даимјоо, особено Мари, Шимазу и Хосокауа, биле кадетски гранки на империјалното семејство или потекнувале од куге, други даимјоо биле промовирани од редовите на самураите, особено за време на периодот Едо.
Даимјоо често ангажирале самураи да ја чуваат својата земја, а тие им плаќале на самураите на со копно или храна, бидејќи релативно малкумина можеле да си дозволат да плаќаат пари на самураите. Ерата на даимјоо завршила набргу по реставрацијата на Меиџи со усвојување на системот на префектура во 1871 година.
Шуго-даимјоо
Шуго-даимјоо [] биле првата група мажи што ја имале титулата даимјоо. Тие се појавиле меѓу шуго (гувернер/заштитник) за време на периодот Муромачи. Шуго-даимјоо имале не само воени и полициски овластувања, туку и економска моќ во провинциите. Тие ги акумулирале овие овластувања во текот на првите децении од периодот Муромачи.
Шогунатот од Ашикага барал од шуго-даимјоо да престојува во Кјото, затоа тие назначиле роднини или чувари, наречени шугодаи, да ги застапуваат во нивните родни провинции. На крајот, некои од нив за возврат престојувале во Кјото, назначувајќи заменици во покраините.
Војната во Оонин било големо востание во кое шуго-даимјоо се бореле едни со други. За време на оваа и на другите војни од тоа време, куни икки, или покраинските востанија, се одвивале додека локално моќните воини барале независност од шуго-даимјоо. Пратениците на шуго-даимјоо, кои живееле во провинциите, ја искористиле можноста да ја зајакнат својата позиција. На крајот на XV век, оние шуго-даимјоо кои успеале, останале на власт. Оние кои не успеале да извршат контрола над своите заменици паднале од власта и биле заменети со нова класа, сенгоку-даимјоо, која произлегла од редовите на шугодаи и џизамурај.
Сенгоку-даимјоо
Меѓу сенгоку даимјоо [] имало многумина кои биле шуго-даимјоо, како што се Сатаке, Имагауа, Такеда, Токи, Рокаку, Чучи и Шимазу. Новите редовите на даимјоо биле Асакура, Амаго, Нагао, Мијоши, Чоосокабе, Хатано и Ода. Овие доаѓале од редовите на шугодаи и нивните заменици. Дополнителни сенгоку-даимјоо, како што се Моори, Тамура и Рјуузоџи, се појавиле од џизамураите. Пониските службеници на шогунатот и ронин (доцно Хооџоо, Саитоо), провинциски службеници (Китабатаке) и куге (Тоса Ичијоо) исто така довеле до сенгоку-даимјоо. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (November 2007)">потребно е цитирање  ]
Едо период
Битката кај Секигахара во 1600 година го означила почетокот на Едо периодот. Шогун Токугава Иејасу реорганизирал приближно 200 даимјоо и нивните територии во хан, што биле проценети со производство на ориз. Оние што се упатиле кон хан, проценети на 10,000 коку (50.000 шиници или 1,804м2) или повеќе, се сметале за даимјоо. Иејасу исто така ги категоризирал даимјоо според нивниот однос со владејачкото семејство Токугава: шинпан биле поврзани со Токугава; фудаи биле вазали на Токугава или сојузници во битка; а тозама не биле во сојуз со Токугава пред битката (не се знае дали се бореле против Токугава).
Шинпан биле колатерали на Иејасу, како што биле Матсудаира, или потомци на Иејасу, освен во главната линија на сукцесијата. Неколку шинпан, вклучувајќи ги Токугауа од Оуари (Нагоја), Кии (Вакајама) и Мито, како и Матсудаира од Фукуи и Аизу, држеле голем хан.
Неколку фудаи даимјоо, како што е Ли од Хиконе, држеле голем хан, но многумина биле мали. Шогунатот поставил многу фудаи на стратешки локации за да ги чуваат трговските патишта и приодите кон Едо (денешно Токио). Исто така, многу фудаи даимјоо заземале позиции во шогунатот Едо, некои се искачиле на позицијата рооџуу. Фактот дека фудаи даимјоо можеле да заземаат владини позиции додека тозама воопшто не можеле, било главна разлика меѓу нив.
Тозама даимјоо држеле претежно големи феуди далеку од главниот град, пр. Кага хан од префектурата Ишикава, предводена од кланот Маеда, проценета на 1,000,000 коку (180,391м2). Други познати тозама кланови вклучувале Мори од Чоошуу, Шимазу од Сатсума, Дате на Сендаи, Уесуги од Јонезауа и Хачисука од Ауа. Првично, Токугауа ги сметал за потенцијално бунтовни, но во поголемиот дел од периодот Едо, браковите меѓу Токугауа и тозама, како и контролните политики како што се санкин-коотаи, резултирале во мирни односи.
Од даимјоо се барало да одржуваат живеалишта во Едо, како и нивните феуди, и периодично да се движат помеѓу Едо и нивните феуди, обично поминувајќи наизменични години на секое место, во практика наречена санкин-коотаи.
По реставрацијата на Меиџи
Во 1869 година, година по реставрацијата Меиџи, даимјоо, заедно со куге, формирале нова аристократија, казоку. Во 1871 година, хан бил укинат и биле основани префектури. Во оваа година, околу 200 даимјоо му ги вратиле своите титули на императорот, кој ги консолидирал своите хан во 75 префектури. Нивните воени сили биле исто така демобилизирани, со даимјоо и нивните следбеници и самураи, пензионирани. Овој потег за укинување на феудалните домени делотворно ја завршила ерата на даимјоо во Јапонија. Ова било ефикасно спроведено преку финансискиот колапс на владите на феудалниот домен, попречувајќи ја нивната способност за отпор.
Како резултат на промените, многу даимјоо останале под контрола на своите земји, назначувани за префектурни гувернери; сепак, тие наскоро биле ослободени од оваа должност и масовно биле повикани во Токио, со што ја прекинале секоја независна база на моќ од која потенцијално ќе можеле да се побунат. И покрај тоа, членовите на поранешните феудални (даимјоо) семејства, останале истакнати во владата и општеството, а во некои случаи продолжуваат да остануват истакнати до денес. На пример, Морихиро Хосокава, поранешен премиер, е потомок на даимјоо на Кумамото.
Клавуланска киселина
Клавуланската киселина е β-лактамски лек кој делува како β-лактамаза инхибитор. Иако самиот не е ефикасен како антибиотик, кога се комбинира со антибиотици од групата на пеницилини, може да се надмине антибиотската резистенција кај бактерии кои секретираат β-лактамаза, која во спротивност ги онеспособува повеќето пеницилини.
Најчесто се комбинира во вид на калиумова сол, калиум клавуланат со:
Клавуланската киселина била патентирана во 1974 година.
Алипашина џамија (Октиси)
Алипашина џамија (се нарекува и Горна џамија) — главна и постара џамија во селото Октиси, во Општина Струга, Македонија.
Историја
Џамијата се верува дека е изградена околу 1903 година и истата била обновена во 1973 година.
Намонуитски јазик
Намонуитскиот е микронезиски јазик кој се зборува во Микронезија. Јазикот го зборуваат околу 940 жители.
Томислав Џеков
Томислав Џеков – универзитетски професор на Факултетот за електроника и информациски технологии.
Животопис
Докторирал во 1976година на Универзитетот Пенсилванија, Филаделфија во САД. Од 1967 до 1969 година работел во РТВ Скопје како инженер за видеотехника. Од 1969 година работел на Електротехничиот факултет (сега ФЕИТ) во Скопје каде што во 1985 година бил избран за редовен професор. На ЕТФ вршел повеќе функции како раководител на институт, продекан и декан. Има богата научна и апликативна дејност. Во 1990 година престојувал во Нигерија како експерт на Меѓународната унија за телекомуникации.
Солено езеро
Солено езеро — копнена водна водна површина со значително поголема концентрација на сол (претежно натриум хлорид) и други минерали од највеќето езера (барем 3 гр. сол на литар). Во некои случаи концентрацијата на сол е поголема од морската, и таквите се нарекуваат „хиперсолени езера“.
Особености
Солените езера се образуваат кога водата што дотекува во езерото содржи сол или минерали и не може да го напушти бидејќи езерото претставува непроточен слив. Потоа водата испарува, а остануваат растворените соли, така зголемувајќи ја соленоста на водата. Поради ова солените езера се одлични за експлоатација на сол. Големата соленост води до карактеристична флора и фауна во езерото, а понекогаш и отсуство на секаков жив свет.
Ако дотокот на вода е помал од количеството на испаренијата, тогаш езерото постепено исчезнува, образувајќи солена рамнина.
Во Кулушиќ во живо!
Во Кулушиќ во живо! (хрватски: U Kulušiću Live!) е мини-албум на југословенската и хрватската рок-група “Филм” (Film), снимен во 1981 година.
Технички одлики
Албумот е издаден од дискографската куќа “Југотон” (Jugoton), под ознаката LSY-61575. Тој претставува снимка од концертот на Филм во клубот “Кулушиќ” (Kulušić) во Загреб, одржан на 11 февруари 1981 година. Продуцент на албумот бил Пико Станчиќ (Piko Stančić), а музички уредник бил Синиша Шкарица (Siniša Škarica). Плочата е снимена со тонската кола на РТЗ, на 24-канална техника, а сниматели биле Хрвое Хегедушиќ (Hrvoje Hegedušić) и Младен Шкалец (Mladen Škalec). Миксувањето го извршиле Младен Шкалец и Пико Станчиќ, концертниот микс го направил Ненад Ж. Комад (Nenad Ž. Komad), а техничар бил Стјепан Ф. Траволта (Stjepan F. Travolta). Дизајнот на албумот е дело на Иван Станчиќ (Ivan Stančić), при што, на предната и задната корица на плочата се ставени фотографии од концертниот настап на групата, дело на С. Кнафлец (S. Knaflec) и на П. Радовиќ (P. Radović).
На плочата свиреле следниве музичари:
Содржина
Плочата започнува со претставување на групата (на француски јазик), а потоа следуваат пет песни (две на првата и три на втората страна на плочата). Вкупното траење на плочата изнесува 16 минути и 20 секунди. На плочата се наоѓаат следниве снимки:
Страна 1:
Страна 2:
Меру (планина)
Меру (свахили: Mlima Meru, англиски: Mount Meru) — активен вулкан што се издига 70 км западно од планината Килиманџаро во Танзанија, од која може да се види на ведар ден. Со височина од 4.566 м, Меру е десетта планина по височина во Африка. Планината изгубила голем дел од масата пред околу 8.000 години со голема ерупција во источен правец, слична на онаа на Сент Хеленс во Вашингтон во 1980. Последната ерупција на Меру се случила во 1910 и била од мал обем. Неколкуте мали конуси и кратери во близината укажуваат на разни епизоди на активност во историјата на вулканот.
Меру е најистакнатото природно обележје на националниот парк Аруша. Под плодното подножје се простира савана, а самите падини се шумовити и богати со најразновидни диви животни, меѓу кои речиси 400 видови на птици, како и разни мајмуни и леопарди.
Блекеде
Блекеде (Bleckede) — мал град во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа главно на левиот брег на реката Елба, околу 20 километри источно од окружниот град Линебург.
Градот се наоѓа на германскиот фахверк пат.
Местоположба
Блекеде се наоѓа во долината на Елба, додека одредени негови делови се наоѓаат повисоко, сместени до 160 метри надморска височина. Целокупното градско подрачје е дел од две природни зони, Биосферниот резерват Долносаксонски Елбталауе и Природниот пар Елбхеен-Вендланд.
Градски единици
Градот Блекеде се состои од следниве места:
Почетоци
По падот на Хајнрих Лавот, велфската династија ја изгубила контролата над Артленбург и трговските патишта кон Бардовик. Затоа, Блекеде бил основан во 1209 година, при што бил доделен на војводата Вилхелм фон Линебург и бил споменат како ново трговско средиште под ознаката Левенштат на Елба. Името избрано во чест на Хајнрих Лавот не опстојало. Името на местото веројатно потекнува од старогерманскиот збор „Блек-ити“ (Blek-ithi), што означува светло место, и потекнува од претходната германска и вендска населба Блекеца (Bleketsa).
Градско право и утврдување
Во 1293 година, Блекеде уште немал градски права и имал само монетарно право заедно со други градови. Во 1310 година и официјално ги добил градските права. Со тоа започнала изградбата на градските бедеми, кои до 1929 година ги обележувале границите на градот.
За заштита и обезбедување на прометот преку Елба веројатно во век започнала изградба на тврдина во Блекеде. Замокот во Блекеде бил подигнат на постара градба од 1270 година. Во 1379 година, војводата Алберт од Линенбург-Целе го заложил замокот во Блекеде на неговите доверители, градовите Хамбург, Либек, Хановер и Линебург. На крајот, градот Линебург го поседувал градот до 1600 година.
Од почетокот на век
Од 1593 година до смртта во 1623 година, кмет на градот бил Фриц фон дем Берге. Во 1666 година, Блекеде скоро целосно изгореле. Во 1720 година дошол првиот лекар во Блекеде и во 1735 година била изградена Старата аптека, која и денес постои.
Од 1 април 1885 година, Блекеде бил окружен град на новосоздадениот истоимен округ, кој на 1 октомври 1932 година повторно бил припоен кон округот Линебург.
Прва светска војна
Во текот на Првата светска војна бил подигнат резервоар за нафта од страна од царската морнарица. Од 1936/37 година градежната активност била особено интензивна. Резервите на нафта биле сместени на површина од 150 хектари. Вкупниот капацитет изнесувал околу 340.000 т. Постоел тунелски систем кој ги поврзувал сите 34 подземни бункери. Три години по крајот на Втората светска војна, бункерите биле демонтирани и разнесени. Околу 12.000 метри цевки и друга опрема биле пренесени во Англија. Од 1960 до 1968 година областа била израмнета.
Втора светска војна
Во време на националсоцијализмот започнала изградба на термоцентрала на јаглен во местото Алт-Гарге, непосредно до реката Елба. За овие потреби од 1940 година биле користени принудни работници, кои биле сместени во кампот „А“. Во 1944 година бил поставен подкамп на концентрацискиот камп Нојенгаме, кој постоел таму до 15 февруари 1945 година.
Првиот блок на централата започнал со работа по војната, со 70 мегавати. Во 1970-тите години имало идеја да се изгради атомска централа во местото Алт-Гарге. Во 1974 година, централата на јаглен прекинала со работа. Нејзините постројки биле демонтирани во 1987/88 година. Остатоци од централата уште се видливи. Во близина на некогашните кампови во Алт-Гарге постојат спомен-плочи.
Повоено време
Германија изгубила во Втората светска војна и подоцна била поделена. Во последните воени денови, сојузните трупи напредувале кон север. На 29 април 1945 година, десет километри од Блекеде, британските трупи од Артленбург преминале кај Шнакенбек преку поставен мост и го окупирале блискиот град Лауенбург, по што продолжиле кон Шлезвиг-Холштајн. Кратко потоа, во ноќта од 30 април кон 1 мај 1945 година, трупите на 9. американска армија преминале преку понтонски мост преку Елба во Блекеде. Во борбите умреле 86 лица.
Припојувања
При административната реформа на 1 март 1974 година бил проширен градот Блекеде. Кон него се приклучиле дотогашните општини Алт Гарге, Барскамп, Бракеде, Бреце, Гарлсторф, Гарце, Гединген, Карце (со Фогелзанг), Радегаст, Розентал, Валмсбург (со Реселн) и Вендевиш.
По војната, градските делови Ној Блекеде и Ној Вендиштун, сместени на десниот брег на Елба, припаѓале на Источна Германија. Градот, со тоа бил поделен на ист начин како Медларојт во Тирингија и Баварија. По повторното обединување на Германија, обете места, кои припаѓале на општината Телдау, повторно станале делови на градот Блекеде и заедно со Амт Нојхаус повторно станале дел од округот Линебург. Ова се случило на 30 јуни 1993 година.
Политика
Градот Блекеде припаѓа на покраинскиот круг бр. 48 Елба и во сојузниот круг бр. 38 Лихов-Даненберг - Линебург.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 24 избрани членови. На општинските избори од 2016 година биле добиени следниве резултати:
Градоначалник
Градоначалник на градот Блекеде од 2006 година е Јенс Бетер (CDU). На последните избори во 2014 година бил повторно избран со 60,8% од гласови.
Збратимени градови
Блекеде е збратимен со следниве градови:
Његош и јас
Његош и јас е театарска претстава, авторски проект на режисерот Паоло Маџели, во изведба на Црногорскиот народен театар од Подгорица, Црна Гора. Претставата била изведена во Македонија, на 31 јули 2014 година, во рамките на 54. издание на фестивалот “Охридско лето”.
Улоги
Улогите во претставата ги толкуваат:
Содржина
Претставата е приказна за еден млад Италијанец (го игра Маџели), кој доаѓа на одмор во Црна Гора, лошо ги владее словенските јазици и не го познава Петар Петровиќ - Његош. Таму се среќава со еден примитивен полицаец (го игра Радуловиќ), кој нема слух за културата и не покажува толеранција кон интелектуалците, како и со една млада девојка, келнерка во хотелот, која работи напорно за да преживее. Основа на претставата се сеќавањата на Маџели од времето на неговото прво доаѓање во Црна Гора, кога се сретнал со традицијата, културата и национализмот на тие простори.
Паоло Маџели
Паоло Маџели е театарски режисер. Роден е во 1949 година во градот Прато, во Тоскана. Дипломирал режија во Фиренца, а студирал и славистика. По добивањето на стипендија, своите студии ги продолжил во Романија. Режирал поголем број претстави на сцените во Белград и во Загреб, а работел и во Германија, Швајцарија, Словенија и Франција. Најпознати негови претстави се:
Караџаќој (Лагадинско)
Караџаќој (Καρτερές, Картерес , до 1927 Караџаќој) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на неколку километри северно од градот Лагадина на планината Круша. Селото се наоѓа на надморска височина од 665 метри.
Историја
Во XIX век Караџаќој е турско село, кое припаѓало кон Лагадинската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 900 жители Турци.
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 908 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 817 жители.
Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1927 година, селото било преименувано во Картерес.
Демографија
Во 1928 година селото броело 273 жители. , додека во 1940 година селото броело 421 жител.
Селото во пописот од 1951 година броело 243 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 335 жители, во 1971 година имало 271 жител, во 1981 година имало 248 жители, додека во 1991 година имало 207 жители. Денеска, населението на селото е 261 жител според пописот од 2001 година.
Шаторски циркус
Шаторски циркус се однесува на стариот стил на театар или циркус каде што друштва од патувачки играчи или изведувачи обиколувале градови и села во покраините на Британија и на други места, особено во текот на 19-от век. Преземен од англиската именката „Fit-up“, терминот е театарски сленг за да опише сцена или шатор или штанд што може да се пренесе и подигне брзо за претставите. Друштво на шаторски циркус било патувачки друштво од играчи што ги носеле своите сценографии, реквизити и носии што можат да се постават на привремено место - што можло да биде голем шатор или селска сала. „Шаторските“ циркуси биле особено распространети во Ирска од 19 век и студијата за историјата на успешноста на овие истражувања била направена од ирски академици. Најстарата од овие ирски компании ги вклучува компаниите „JB Carrick ford Company“ и „Tommy Conway/Keegan#, кои ги формирале „Bohemian Minstrels“ на почетокот на 19 век.
Бројот на „шаторски циркуси“ пораснал на почетокот на 20-от век со проценки за околу 60 компании кои го обиколиле ирските села до 1930 година. Нивните претстави обично вклучувале некаква форма на варијатен чин и мелодрама проследена со фарса. Додека Првата светска војна ги отежнувала театрите во Ирска со ограничувања за воен рок и патувања што им отежнувало на странските изведувачи да стигнат до местата, шаторските циркуси биле во можност да продолжат во голема мерка без влијание. Друштвото на глумецот Ању Мекмастер што било создадено во 1925 година ја продолжило оваа претходна традиција и отпатувало во оддалечените делови на Ирска за да настапува до средината на 20 век. Примери од 21 век вклучуваат патувачки циркуси, патувачки саеми и претстави на „Панч и Јуди“.
Општо земено, шаторските циркуси:"… ги носеле сите нивни реквизити, костуми, сценографија, завеси и светлосен систем … и доколку било потребно, материјалите за привремена импровизирана сцена што ги собирале на кое било место."
Театарските дружини патувале на често оддалечени места и ги „поставувале“ месните театри или сали. Многу често, овие патувачки емисии можеле да бидат единствената забава што некое село можело да ја види некое време и затоа обично се играло со поголема публика. Тие често ги изведувале делата на класичните автори како Шекспир. Во литературата, романот Николас Никлеби (1838) од Чарлс Дикенс го вклучувал Крамлсовиот циркуски состав од патувачки играчи на кои им се придружил Никлби. Предводен од Винсент Крамлс, внесен глумец-раководител, кој го земал Николас под своја закрила, тој и неговото семејство го однеле својот чин во Соединетите Држави за да остварат поголем успех на театарската сцена.
Танапашки јазик
Танапашкиот е микронезиски јазик кој го зборуваат околу 4.400 жители на островот Сајпан во Северните Маријански Острови. Јазикот може да се смета за загрозен бидејќ младите луѓе претежно зборуваат на чаморски јазик.
Маписки јазик
Мапискиот е микронезиски јазик кој се зборува(л) во Индонезија, на островот Папуа. Народот емигрирал во Микронезија и започнал да зборува на некој од другите микронезиски јазици. Забележан е само еден стар зборувач на јазикот.
Ганчо Пајтонџиев
Ганчо Пајтонџиев (, –, ) – вежбач во спортска гимнастика, наставник по физичко воспитување и етнокореолог. Член и инструктор на соколски организации (1920–1941). По Втората светска војна членувал во бројни фискултурни сојузи и здруженија, како стручно лице и автор на академски состави и слетски вежби. Како соработник на Институтот за фолклор, снимил преку 7.500 народни творби (10 јануари 1952 – 27 декември 1967), а значајни делови од нив се објавени во трите книги „Македонски народни ора“, во соавторство со Живко Фирфов и самостојно.
Памтивек
Памтивек е израз кој се употребува за грубо временско лоцирање на нешто што се случило толку одамна, што сосема избледело од памтењето и се изгубило од (или не постои во) записите или преданијата. Тука импликацијата е дека дотичниот предмет може да се смета за неодредено стар (древен).
Пример: ...Меѓутоа, ѓаволот, браќа и сестри, од памтивек урива, а успеал ли да го урне овој свет?
Осина
Осина (Осина) — село во Неврокопско, Пиринска Македонија, денес во Општина Сатовча, Благоевградска област, Бугарија. Претставува најисточното населено место во Пиринска Македонија.
Крабул
Крабул — село во Сватовчко, Пиринска Македонија, денес во општината Сатовча на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Крабул се наоѓа на 20 километри североисточно од Хаџидимово и на 20 километри југозападно од општинскиот центар Сатовча. Селото е планинско кое се наоѓа во подножјето на западните делови на Родопите на надморска висина од 825 метри, во историко-географската област Чеч. Селото е расположено источно од реката Бистрица на север од село Боголин. Атарот на селото зафаќа површина од 11.029 км2.
Ран период
Крабул има долга историја. Селото постои уште од античко време. Ова е потврдено од тракиските гробови што ги откриле селаните додека ги обработувале своите ниви. Откриени се остатоци од еднокорабна црква од V век, околу која се развила некропола за време на средниот век. Крибул најверојатно е наследник село Букорово кое било напуштено од луѓето. Селото е познато и по тоа што е единственото во областа Чеч кое во кое има откриени траги од развој на средновековна црна металургија.
Османлиско Царство
Во текот на 19 век, селото било муслиманско и припаѓало кон Неврокопската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Крабул (Kraboul) е село со 50 семејства и 140 Помаци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 550 жители, сите македонски муслимани Според Стефан Верковиќ во 1881 година во селото живееле 180 муслимански машки лица во 50 куќи. .
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Во 1934 година името на селото било променето во Крибул.
Крибулски рид на Антарктикот името го добил според селото.
Население
Како резултат на Балканските војни, од 438 жители во 1910 година, само 217 останале во селото во 1920 година. Во 1899 година, селото имало население од 290 жители според резултатите од пописот на населението на Отоманското Царство. Според Димитар Гаџанов, во 1916 година в Абланица, Боголин и Крибул живееле 1692 Помаци.
Според податоците на пописот во годините 1926, 1934, 1946 и 1956 година, населението на Крибул било 218, 170, 227 и 254 души.
Црквиште (Алинци)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во прилепското село Алинци. Претставува осамен наод од римско време.
Се наоѓа на околу 1,3 км од селото, во селските гробишта, каде има мала црквичка во која се вградени неколку камени сполии (ара, база и оштетена надгробна плоча со релјефна претстава на три фигури што стојат).
Британска селска носија
Британска селска облека или англиска селска облека ― традиционална облека што ја носеле мажи и жени во рурална Британија; тоа е избор на облека кога учествувале во спортови на отворено, како што се потрага по коњи, стрелање, риболов и за време на општи активности на отворено, како што се пешачење, излети и градинарство. Се носела и на настани како што се трки со коњи, селски свадби, фестивали на пиво и саеми во села.
Обликот на облекување, иако се носела низ цела Британија, главно се поврзува со Англија и понекогаш се смета за историски облик на облекување или национална носија, која често се носи за да ги претставува англиските господин и дама. Сè уште се смета за облека за слободно време на село и поради издржливиот, практичен, удобен и модерен стил, некои луѓе избираат да користат елементи од селска облека за општа употреба во Британија.
Историја
Многу елементи на облека од британската земја се користат дури и од дизајнерите за развој на стилови погодни за секојдневна употреба; денес луѓето исто така избираат да користат елементи од селска облека измешани со модерни дизајни, како што е грубо волнено палто со фармерки. Исто така, тоа било влијателно во развојот на стиловите на облекување на претпоставената и Бршленова лига во САД и Канада.
Облека за глава
Рамното капче, ирската капа за шетање, дерталкер и трилби капа биле некои традиционални облици на облека за глава што се користеле во земјата. Но, некои луѓе понекогаш избирале нетрадиционален стил на капа, во зависност од временските услови, социјалните околности и активноста. Рамниот капак е често направен од твид или памук, додека капа од триби традиционално се прави од филц. За капа трилби, игла закачена на пердув на страна е традиционален додаток и за мажи и за жени, кој исто така може по избор да се закачи и јакна од јакна.
Јакни и палта
Јакните од англиското селиште обично вклучувале восочни и ватирани јакни. Традиционалниот стил е темна маслиново зелена со кафеава сомотски јака што е врз основа на оригиналната палета на бои што се користеле, кога тие биле произведени се првите, исто така се вклучени морнарицата наспроти темна маслиново зелена. Gилет бил исто така популарен стил на традиционална јакна. Твидските јакни и палта исто така се носеле за да се заштитат од временските непогоди поради издржливоста на материјалот. Руно јакни и gilets исто така станале дел од традиционалната облека во Британија.
Палта и костуми
Материјалниот твид долго време се поврзувал со британската традиција; кога принцот Алберт го купил имотот Балморал, тој го дизајнирал твидот Балморал долго пред да ги постави првите тули на замокот Балморал. Твид користи природни бои за да се вклопи во природната средина; Принцот Алберт го дизајнирал Балморал Твид за да наликува на гранитните планини во Абердиншир за да демнеле. Првичните стилови на земја вклучувале јакна од Норфолк и бранови од твид.
Твид костумите, кои обично се состоеле од јакна, елек и панталони (или здолниште) биле икона на џентлменот и дамата од англиската село уште од 1840-тите, кога Кетрин, Лејди Данмор започнала да се грижи за британската аристократија и земјопоседници; наскоро се покажал познат бидејќи обезбедувал практичен, но исто така и паметно-лежерен стил. Денес костумите од твид останале популарни, а некои го избираат стилот за деловно работење, како и за задоволство. Сепак, луѓето многу ретко ги носат целосните три парчиња кога се на отворено, обично само на настани; костумот традиционално се носи со кошула од татерсал или гингам шараи изборно вратоврска или марама за на врат за жени. Некои, исто така, избираат да носат џемпер од трикотажа за топлина и да останат лежерни.
Популарност
Популарноста на облеката во земјата периодично се зголемувала, како резултат на телевизиските драми, како што е „Центарска опатија“  и претходните „Сите суштества големи и мали“, плус чести изданија за фотографии на познати личности кои носат облека во традиционален стил. Ова ги вклучило членовите на британското кралско семејство, како што се кралицата Елизабета II и Принцот од Велс, кои носеле традиционална британска селска облека кога присуствуваат на трки и кога се на кралски поседи како Балморал и Хајгров. Зголемувањето на популарноста доведе до модернизирани варијации на селска облека, произведени за привлекување помлади потрошувачи; ваквите дизајни - како што се оние на „Dolce & Gabbana“ - дури биле вдахновени од кралицата Елизабета II. Други дизајнери, како Ралф Лорен, ја искажале својата љубов кон традиционалната облека и некои свои дизајни ги засновале на традиционалниот стил. Во 2006 година, трговците на мало во Њујокр ја објавиле побарувачката за восочена традиционална јакна, претставена од Дама Хелен Мирен во нејзиното портретирање на Елизабета II во „Кралицата“ (2006 година).
Во популарната култура
Англиската селска облека се појавила во многу медиумски дела, обично кога се снимале сцени на село или во англиска градина.
Зачувани грофовии во Велс
Зачуваните грофовии (preserved counties; siroedd cadwedig) се области во Велс што служат за церемонијални цели на намесништвото и шерифството. Формирани се на основа на грофовиите воспоставени со Законот за локалната самоуправа од 1972 (Local Government Act 1972), а служеле и за самоуправни и други цели во периодот од 1974 до 1996.
Список на зачувани грофовии
Податоците за населението се проценка за средината на 2007 г. на Службата за национална статистика. Составните унитарни управни подрачја се групирани по нивните зачувани грофовии.
Бобарски Гробишта (Алинци)
Бобарски Гробишта — археолошко наоѓалиште во прилепското село Алинци. Наоѓалиштето поради неистраженоста не е датирано, но претставува некропола. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека на потесот што се граничи со атарот на соседното село Веселчани биле видливи гробови означени со побелени камења. Според месното население, тие гобови не припаѓале на сегашните селани.
Ѓумбирово вино
Ѓумбировото вино или вино од ѓумбир ― збогатено вино кое е направено од ферментирана мешавина од мелен корен на ѓумбир и суво грозје, кое за првпат се произведувало во Англија. Често се збогатува со мешање со ракија (особено коњак). Вино со ѓумбир може да се пие со мраз, или без мраз и често се користи како состојка - заедно со виски (типично мешан скоч (шкотско) виски) - во „Виски Мек“ (скратен облик на „Виски Мекдоналд“). Виното од ѓумбир може да се служи и мешано со други пијалоци, како што се лимонада, ѓумбир, горчлив лимон или разреден со вода. Виното од ѓумбир традиционално се продава во шишиња од зелено стакло, иако зборот „зелено“ може да се појави или да не се појави на етикетата. Првиот документиран изглед на ѓумбирово вино се случил со основањето на компанијата за дестилерија „Финсбери“ со седиште во градот Лондон во 1740 година. Компанијата, како и другите дестилатори, требала да изгради мрежа за малопродажба во согласност со Законот за џин во 1751 година. Џозеф Стоун, бакал на улицата Хај Холборн, средиштен Лондон, бил еден од најистакнатите и најважните клиенти на одделот за вина во Финсбери, и како таков, своето име го дал на виното со џумбир.
Во 19 век, продажбата била зголемена со епидемија на колера и широко распространето верување дека ѓумбирот нуди заштита од болеста. Во 19 век го продавале како медицински тоник што помагало во варењето и служел како ефикасен афродизијак. Денес, тој сè уште се произведува и е широко достапен низ повеќето лиценцирани простории.
Во Обединетото Кралство, есенцијата на ѓумбир наречена „Јуладе“ е произведена од Co-op, и е широко користена во празнични времиња за да се направи безалкохолно „ѓумбирово вино“ популарно за децата и за домаќинствата. Во некои случаи виното со ѓумбир може да се погреши како ѓумбирово пиво, кое по дефиниција содржи зрна. Од 2007 година, виното од ѓумбир се продава и под името „ѓумбирска либација“ од производител во Масачусетс, со додавање на ананас и цитрус.
Караџали (Лагадинско)
Караџали  (Ευαγγελίστρια, Евангелистрија, до 1927 Караџали ) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на неколку километри од градот Лагадина на Богданска Планина и на североисточниот брег од Лагадинско Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 507 метри.
Историја
Во XIX век Караџали е турско село, кое припаѓало кон Лагадинската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 140 жители Турци.
Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1927 година, селото било преименувано во Евангелистрија.
Демографија
Во 1928 година селото броело 289 жители. , додека во 1940 година селото броело 449 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 617 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 607 жители, во 1971 година имало 518 жители, во 1981 година имало 419 жители, додека во 1991 година имало 478 жители. Денеска, населението на селото е 183 жители според пописот од 2001 година.
Хигсов Бозон (писател)
Хигсов Бозон (1976, Скопје) — псевдоним на македонски писател, кој пишува куси раскази.
Животопис
Хигсов Бозон е роден во Скопје, во 1976 година. Дипломирал на Електротехничкиот факултет при Универзитетот “Св. Кирил и Методиј” во Скопје. Работи како инженер.
Творештво
Во 2011 година, Хигсов Бозон ја објавил збирката куси раскази со наслов Педерски Катахрезис, во издание на „Темплум“. Истата година, со неа, Хигсов Бозон ја освоил наградата „Новите!“, која ја доделува “„Темплум“.
Бранко Панов
Бранко Панов (, –, ) – втемелувач на современата македонска медиевистика и основоположник на македонската византологија.
Животопис
Бранко Панов е роден во Струмица на 22 март 1932 година. Основно и средно образование завршил во родниот град, потоа дипломирал (1955) и докторирал на Филозофскиот факултет – група Историја во Скопје (1955). Бил долгогодишен професор по Историја на Византија и по Историја на македонскиот народ – среден век на Филозофскиот факултет во Скопје (1976–1997). Низа учебни години бил професор и на студентите по географија, етнологија и новинарство и на постдипломските студии на Природно-математичкиот и Правниот факултет во Скопје. Учествувал на голем број научни собири во земјата и странство – Атина, Букурешт, Вашингтон, Виена, Копенхаген, Краков, Москва, Нитра, Салцбург и Регенсбург. Бил главен и одговорен уредник на списанието „Историја“, претседател на Управниот одбор, претседател на Советот, раководител на Советот на постдипломските студии и раководител на ННСГ за историја на Филозофскиот факултет, член на Југословенскиот византолошки комитет и прв претседател на Собранието на Македонско-украинското друштво за културна соработка.
Творештво
Автор е на повеќе учебници и прирачници за основното и средното образование.
Китови
Китот е голем цицач кој целиот свој живот го поминува во вода. Китовите имаат рибовидно тело; но нивните опашни перки се хоризонтални наместо вертикални како кај рибите. Тие имаат весловидни предни екстремитети. Нивната кожа е мазна и сјајна и, во зависност од видот, може да е црна, бела или да е со различни бои и шари. Под кожата се наоѓа тенок слој на масно ткиво, наречено китово масло, кое дава изолација и служи како извор на складирана енергија.
Китовите не се риби. Рибите се ладнокрвни и дишат под водата користејќи жабри. Од друга страна, китовите одржуваат топла и константна телесна температура од околу 37 °C и дишат воздух со помош на бели дробови. За разлика од рибите, кои ги движат своите вертикални опашни перки од една страна на друга додека пливаат, китовите ги движат нивните хоризонтални опашни перки горе-долу за да се пропелираат себеси низ водата.
Китовите припаѓаат на мамалискиот ред Cetacea. Научниците ги класифицираат китовите во две групи. Една група, позната како вилични китови (Odontoceti), имаат вилици со остри заби кои ги користат при ловењето на риби, лигни и друг плен. Во вилични китови се вбројуваат делфините и порпоизите. Другата група на китови е беззаби китови (Mysticeti) кои немаат заби. Овие китови користат гигантски и флексибилни чешловидни структури за филтрирање на мали риби и ситни ракови од водата.
Физички опис
Китовите се огромни во споредба со сите други животни. Синиот кит е еден од најголемите животни воопшто, со должина од преку 24 m и тежина од 150 метрички тони. Неговото срце е големо колку фолксваген буба, а неговото тело е речиси големо и тешко како тоа на најголемиот познат диносаурус.
Китовите поседуваат кружно тело заострено во задниот дел во пар на широки хоризонтални опашни перки. Коските на опашните перки ги претставуваат екстремитетите на копнените цицачи. Многу китови имаат дорзална перка сместена на или позади центарот на грбот.
Црни лебеди (збирка раскази)
Технички одлики
Збирката е печатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 237 страници. Книгата е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека "Св. Климент Охридски" - Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-902-81-Х. Графичкото уредување и дизајн е дело на фирмата “Точка”. На предната корица е наоѓа слика на Хуан Миро, додека на задната корица е даден кус осврт врз книгата и попис на објавените книги во едицијата “Магма”.
Содржина
Збирката “Црни лебеди” содржи девет раскази, а покрај нив, на крајот од книгата е дадена куса биографија на авторот. Во збирката се застапени следниве раскази:
Девствено море
Технички одлики
Книгата е печатена во мал формат (17 сантиметри), во мек повез и има 143 страници. Книгата е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 608-4658-20-7. Графичкото уредување и дизајн е дело на фирмата „Кома“. На предната корица е наоѓа слика на The Royal Art Lodge, додека на задната корица е даден кус осврт врз книгата и попис на дел од објавените книги во едицијата „Магма“. Романот е објавен со поддршка од Министерството за култура на Македонија.
Содржина
Електроинженерот Николај Вермо е испратен во совхозот за месо “Родителското дворче”, некаде во степиите на југоистокот од СССР. Таму ги среќава работничката Надежда Бесталоевна, која веднаш му е допаѓа, како и Адријан Умришчев, кој како идеолошки “неразјаснет”, е испратен во степата на докажување на неговата чесност. Веднаш по пристигнувањето на Вермо, работничката Ајна, извршува самоубиство. Во совхозот работи и старицата Федератовна, која со голем ентузијазам се посветува на изградбата на социјализмот. На вработените во совхозот Вермо им ги изложува своите планови за разни проекти за зголемување на производството, меѓу кои и идејата за изградба на голем број езера во степата од кои би се напојувал добитокот. За таа цел, тој предлага да се направи динамо-машина со која би се дупчела земјата во степата и така да се дојде до големото подземно море со чиста вода за пиење. Бесталоевна ја набавува потребната опрема, но практичната примена на Вермо пропаѓа. Сепак, нивната надеж не згаснува и Вермо и Бесталоевна патуваат во Америка за експериментално да ги проверат неговите идеи за длабоко дупчење на земјата со електричен пламен и за добивање електрична енергија од светлината на небото.
Victoria Arms
Victoria Arms (кирилично: Викторија Армс; месно позната како Vicky Arms и порано како „Ferry Inn“) ― паб на источниот брег на реката Шервел на крајот од Мил Лејн близу до Олд Марстон, североисточно од Оксфорд, Англија.
Тука некогаш постоел брод (плиток речен премин) низ Шервел, кој се користел уште од 12 век. Гостилница првично била изградена во текот на 17 век, а потоа била повторно изградена во 1840 година. Гостилницата била затворена во 1958 година и била купена од Оксфордското конзерваторско доверителство во 1961 година. Новинарите Фред и Руби Елкинс ги презеле зградите и управувале со пабот како „Слободна куќа“. За тоа време тие додале доградби на старите градби. Тие, исто така, раководеле со малата дрвена линија-траект преку Шервел многу години пред да се отвори пат. Подоцна бил изнајмен на пиварницата „Wadworth's“, обновенa и повторно отворена во 1986 година.
Пабот го посетуваат луѓе кои пловат во текот на летото. . Тука постоела траектна линија преку реката сè до 1971 година, кога бил изграден патот Марстон Фери на југ.
„Victoria Arms“ се појавила во телевизиската серија „Инспектор Морс“ неколку пати. Најзначајно е тоа што Морс во последната епизода од серијата рецитирал дел од поемата на Алфред Хаусман, „Колку јасно, колку пријатно светло“, овде во последната епизода на серијата. Пасус од поемата била искористена за насловот на епизодата „Денот на каење“.
Нагасаки (префектура)
Нагасаки (јапонски:長崎県; Nagasaki-ken) е префектура во Јапонија која се наоѓа на островот Кјушу. Главен град е Нагасаки.
Коле Бендевски
Коле Бендевски (, –, ) – македонски првоборец и општественик.
Животопис
Коле Бендевски е роден во село Ѓавато, Битолско на 17 јуни 1908 година. На петнаесетгодишна возраст заминал печалбар во САД, работејќи како возач-таксист и работник во железарница во Гери и во Чикаго и се запознал со комунистичката идеологија. Поради илегалниот престој, бил уапсен и спроведен во затворите во Њујорк и на островот Њуфаундланд, а потоа депортиран во Солун (1932). По враќањето работел како автопревозник, а политички се активирал во времето на изборите (1938) и потоа станал член на КПЈ (1939). Како активист на НОАВМ, бил уапсен (1942–1944) во затворите во Битола, Скопје и Идризово, по што заминал како борец на Седмата македонска НО бригада.
По Ослободувањето бил директор на автосообраќајните претпријатија во Битола и во Скопје, началник на Возниот парк на Владата на НРМ, директор на „Македонија пат“ и е пензиониран како началник во Автосообраќајното училиште „Боро Петрушевски” во Скопје (1964). Носител е на Партизанска споменица од 1941.
Орта маала (Струмица)
Орта маала (Orta mahalle, исто така наречена и како Варош маала) — една од неколкуте маали во Струмица. Нејзиното име потекнува од турскиот збор orta (на отомански турски: اورتا) што значи средина, додека пак второто име Варош маала ја објаснува самата маала - стар дел од градот, кој обично е на издигнат терен.
Дејан Мирчески
Дејан Мирчески (24 септември 1977, Скопје) — македонски писател, кој пишува куси раскази и поезија.
Животопис
Дејан Мирчески е роден на 24 септември 1977 година во Скопје, каде што живее и работи.
Творештво
Во 2012 година, Дејан Мирчески ја објавил збирката куси раскази со наслов “Кристалните јами на пропаста”, во издание на “Темплум”. Истата година, со неа, тој ја освоил наградата “Новите!, која ја доделува “Темплум”.
Драган Георгиевски
Драган Георгиевски (1986, Скопје) — македонски писател, кој пишува куси раскази.
Бежанска маала (Струмица)
Бежанската маала — една од неколкуте маали во Струмица. Таа се наоѓа во горниот дел на градот, простирајќи се по улицата „Крушевска република“.
Со завршувањето на Балканските војни, во Грција започнал Белиот терор, од кој голем дел од населението од Кукуш избегало во Струмица, а најголем дел од бегалците, локално наречени „бежанци“ се населиле токму во овој дел од градот. Поради нив денес ова маало го носи името Бежанска маала, а исто така постои Бежански парк. Во 2010 година во ова маало бил откриен Споменик на децата бегалци.
Драган Георгиевски
Творештво
Во 2013 година ја објавил збирката куси раскази со наслов „Метаморфузија“, во издание на Темплум. Истата година, со неа ја освоил наградата „Новите!“, која ја доделува Темплум. Три негови кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „Џинџуџе во земјата на афионите“ (Темплум, 2022).
Crown Hotel (Ливерпул)
Crown Hotel (изговорено: Краун Хотел — паб на улицата Лајм во Ливерпул, Англија. Таа е заведена во списокот на Националното наследство за Англија како втора категорија.
Хотелот бил изграден во 1905 година во југендстил. Изграден е во тула со малтер со штуко и има мермер свртен кон приземјето. Зградата е на три ката со поткровје. Има два предни ѕида, едниот на улицата Лајм со два дорати, другиот на улицата Скелхорн, со три дорати. Помеѓу доратите има пиластри кои се издигнуваат до горниот дел од зградата, секој со корниз. На приземјето се наоѓаат врати опкружени со прозорци. Предниот дел од улицата Лајм и средниот и десниот залив на улицата Скелхорн содржат прозори со лак на секој од последните два ката. Помеѓу подовите е испишано „CROWN“ „HOTEL“. Последните два ката од левиот залив во улицата Скелхорн содржат комплексен панел кој содржи, во три реда, „WALKERS ALES WARRINGTON“. Секој од таваните содржи прозорец над кој е разработен архитрав. Внатрешноста содржи обликувани тавани со кафулиња и многу врежано стакло.
Тодор Јакимов
Тодор Јакимов (роден во година во ) — македонски професор на Електротехничкиот факултет во Скопје.