cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гондвана
Пред околу 15 милиони години, Нова Гвинеја започнала да се судира со јужна Азија, повторно создавајќи високи планини, а од неодамна Јужна Америка се споила со Северна Америка преку Панамскиот земјотрес.
Црвеното Море и Источноафриканскиот ров се модерни изрази за континуираното разложување на Гондвана.
Континентот го добил името по Едвард Сус по Гондвана во Индија, што буквално значи „Земја на придобивките “.
Стадион Лусаил
Стадион Лусаил Ајконик или стадион Лусаил — фудбалски стадион во Лусаил, Катар. Финалиот натпревар од Светското првенство во фудбал во 2022 година ќе се одигра на стадионот Лусаил.
Стадионот Лусаил е најголемиот стадион во Катар, и е во сопственост на Фудбалската асоцијација на Катар. Исто така, Лусаил е еден од осумте стадиони во Катар кои се пренаменети за Светското првенство во фудбал 2022.
Стадионот се наоѓа на околу 23 километри северно од главниот град на Катар, Доха.
Изградба
Процесот за пренамена на стадионот започна во 2014 година.
Дизајнот на стадионот е дело на британската фирма Foster + Partners и Populous, поддржани од MANICA Architecture. Стадионот има капацитет од 80.000 седишта. За климатизација на сите стадиони во Катар на кои ќе се играат натпреварите од светското првенство ќе се користи сончева енергија, со што ќе има нула јаглероден отпечаток.
Изградбата на стадионот започнала на 11 април 2017 година. Првичната проценка била дека стадионот ќе биде завршен во 2020 година. Притоа, било планирано да биде домаќин на неколку пријателски натпревари пред да биде користен за Светското првенство. Но, стадионот бил завршен во 2021, и ќе биде домаќин на 10 натпревари вклучувајќи го и финалето.
По Светското првенство, се очекува стадионот да се редизајнира во стадион со 40.000 седишта. Останатите седишта ќе бидат отстранети, и заедно со другите делови ќе се пренаменат во простор достапен на заедницата со продавници, кафулиња, спортски и образовни објекти и здравствена клиника.
Далила
Далила, синодален превод Далида (דלילה околу XII век пр . н.е.) — во Стариот завет, жената која го предала Самсон. Повикувајќи се на Самсоновата љубов, таа ја открила тајната на херојската сила на Самсон и им го предала на неговите најголеми непријатели — Филистејците (Суд. 16:4–21).
Библиска приказна
Користејќи го својот женски шарм, Далила сепак успеала да ја открие неговата тајна:
Во астрономијата
Астероидот (560) Далила, откриен во 1905 година од германскиот астроном Макс Волф, е именуван во чест на Далила.
Воспитување
Воспитувањето е процес на планско и системско усовршување на сензомоторни, интелектуални, емоционални, морални и духовни својства и способности на детето, но и на возрасниот. Како облик на социјализација, воспитувањето е насочено кон формирање на однесувањето во социјално посакуваната насока. Овој процес може да биде поединечен или групен. Сспоред својот предмет, воспитувањето може да биде физичко, интелектуално, морално, естетско или религиско.
Појдовна точка во разгледување на воспитувањето и образование се состои во тоа што двата процеса меѓусебно се поврзани но се истакнува дека воспитувањето е поширок и по сеопфатен поим и процес кој во себе неминовно и кординирано го содржи процесот на образованието. Поточно може да се каже дека воспитувањето е педагошко делување на сите сфери на човековото битие, насочено на изградба и формирање на човечката личност во поширока сфера спаѓа и образованието. Обреазованието, всушност е дел од процесот на воспитување кој е насочен на стекнување на знаења и развој на практично способни личности. Иако овие два процеса се строго условени и се меѓусебно кординирани, во науката и теоријата за образованието и и воспитувањето тие се разгледуваат и проучуваат како посебни и основни педагошко-андрагошки поими и процеси. Бебето на свет доаѓа со потернцијали кои и овозможуваат да ги развива во одреден правец. Бебето е суштество во настанување.
Белези на човечкиот вид
Од овој биолошки дефицит произлегуваат два белега на човечкиот вид: воспитливост - можност да се биде воспитан. Бебешката недовршеност отвора големи можности во развојот во смисла на доменот и во смисла на разновидноста ; потребаа\неопходност од воспитување воспитувањето е многу важен чинител во процесот на развојот на бебето кое доаѓа на свет. Бебето по наследен пат донесува одредени органи за говор, тоа не е доволно бебето да зборува. Низ интеракција со другите луѓе тоа ќе може да развие свој потенцијал. Со историскиот развој на општеството и промени во производството, низ индустријализација, доаѓа до промени во семејството. Економските и општествените процеси, како последица, ја смениле производната функција во семејството и довеле до промена во нејзината положба и структура. Кога е во прашање предшколското воспитување и развој, се јавува потреба децата на вработените родители да се згрижат.
Roma invicta
Roma invicta ― латинска изрека, што значи „Непобедлив Рим“. Тоа било вдахниво мото користено до падот на западниот дел на Римската Империја во 476 година. Оваа симболична изјава подоцна била испечатена на златни монети.
Св. Троица (Карабичане)
'''Св. Троица''' — археолошко наоѓалиште во кумановското село Карабичане. Претставува средновековна црква и некропола. На јужниот раб на селото, во нивата на еден жител се среќаваат фрагменти од покривни ќерамиди, множество градежен материјал и големи камени плочи, што укажува на сакрален објект со некропола.
Космос-1711
Космос-1711 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 24 декември 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1400 килограми. Космос-1711 бил навигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 675,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9155 км, а најмалото на 9103.
Драчевска Пештера
Драчевската Пештера се наоѓа на северните падини на планината Китка, во непосредна близина на селото Вртекица. Сместена е во дол на надморска височина од 700 метри. Отворот се наоѓа во една карпа и е доста голем, со височина од околу 2,5 - 3 метри, а лесно пристапен е првиот дел во должина од 10 метри, каде започнува еден тесен канал низ кој мора да се оди во лежечка положба со провирање со задржан воздух за да се влезе во главната сала. Во нејзиниот средиштен дел изградена е пештерска сала со 54 м², средна височина на  таваницата до 5 метри. Вкупната должина на пештерата достигнува 130 метри. Во Драчевската пештера, во нејзиниот почетен дел, регистрирана е рецентна  пештерска фауна. Според категоризацијата на пештерите во Македонија, Драчевската Пештера спаѓа во категоријата Значајни пештери.
Освојувачи на медали на Летните олимписки игри 1988
Во списокот на освојувачи на медали по земји на Летните олимписки игри 1988 се наведени сите земји-учеснички на игрите кои освоија медали. Најуспешна нација на игрите беше репрезентацијата на Советскиот Сојуз, која освоила 55 златни од вкупно 132 медали.
Најуспешен натпреварувач на игрите била источногерманската пливачка Кристин Ото, која освола 6 златни медали.
Список по земји
Списокот е направен според информациите добиени од Меѓународниот олимписки комитет (МОК) и е во склад со прописите утврдени од страна на МОК за составување на ваквите списоци. Според прописите, земјите во списокот се претставени со нивните национални олимписки комитети, а се подредени по бројот на освоени златни медали. Доколку се случи две или повеќе земји да имаат еднаков број на освоени златни медали, подредувањето продолжува по освоените сребрени, па по освоените бронзени медали. Доколку се случи две или повеќе земји да имаат освоено ист број на златни, сребрени и бронзени медали, тогаш тие заземаат исто место во списокот и се прикажани според редоследот на првата буква во абецедата.
ФК Ле Ман
ФК Ле Ман е поранешен француски фудбалски клуб од градот Ле Ман. Клубот престанал да постои во 2013 година по испаѓањето од втората француска лига.
Моцарела
Моцарела (италијански mozzarella) е вид млечен производ кој има потекло од италијанските региони Кампанија, Апулија, Базиликата и дел од Лацио. Се добива од млеко од биволица или од крава.
Данило Галинари
Данило Галинари (роден на 8 август 1988 година) е италијански кошаркар, крило на Оклахома Сити Тандер во НБА и на италијанската репрезентација.
Висок е 2.08 m, тежок 102 кг. Тој е син на поранешниот италијански кошаркар Виторио Галинари.
Во Италија
Данило започнал да игра професионално кошарка во 2004 година за Касалпустерленго, екипа од Серија Б1 (третото ниво на италијанскиот кошаркаски систем).
Во 2005 година, Галинари бил купен од страна на Армани Џинс Милано, но клубот го испратил Галинари на заем во Павија, екипа која се натпреварувала во втората италијанската кошаркарска лига во текот на сезоната 2005-2006, така што тој можел да заработи повеќе искуство и поголема минутажа. Иако играл само половина од сезоната поради повреда, во 2006 година бил номиниран за најдобар италијански играч во италијанската втора лига, со просек од 14,3 бода, 3,4 скока, 2,0 украдени топки и 0,8 асистенции во 17 натпревари.
Во 2006 година, тој бил повикан од Олимпија Милано да се врати назад во клубот и да игра во Серија А за сезоната 2006-2007, но и во европскиот УЛЕБ куп. Во неговата прва сезона во првата италијанска лига, Галинари бил прогласен за најдобар играч во лигата на возраст од 22 години, со просек од 10,9 бода, 4,0 скока и 1,7 украдени топки и 1.0 асистенции по натпревар во 34 натпревари од регуларниот дел од сезоната и 11,5 бода, 3,7 скока, 2,1 украдени топки, и 0,9 асистенции по натпревар во 8 натпревари во плејофот. Во текот на сезоната, тој исто така победил и на Ол Стар натпреварот во шутирање на тројки.
Во сезоната 2007-2008 година, тој, исто така за првпат играл во елитното европско натпреварување Евролигата, што е првото ниво на континентално клупско натпреварување во Европа. Во Евролигата имал просек од 14,9 бода, 4,2 скока, 1,7 асистенции и 1,5 украдени топки по натпревар во 11 натпревари; тој ги постигнал највисоките за сезоната 27 бода во натпреварот против Макаби Тел Авив во неговиот последен натпревар.
Њујорк Никс (2008-2011)
Неговиот договор со Олимпија Милано содржел т.н. ескејп клаузула за професионално играње во САД, делотворно елиминирање на големи оптоварувања кои би го спречиле да се приклучи на НБА. На 23 април 2008, тој одлучил да го декларира своето право за учество на НБА Драфтот 2008. Галинари потпишал рекламен договор со Reebok пред да биде подготвен за НБА. Тој има свои патики, направени од страна на Reebok, наречени "Петел" ("The Rooster").
Галинари бил избран како севкупно 6-ти пик на Драфтот во 2008 година од страна на Њујорк Никс. Тој потпишал двегодишен договор со клубот.
По само еден натпревар во сезоната 2008-2009, било најавено дека Галинари најверојатно ќе го пропушти поголемиот дел од остатокот на сезоната поради проблеми со грбот. И покрај проблемите со грбот, тој се вратил во игра на 17 јануари, за време на натпреварот кој Никс го загубиле од Филаделфија. На 4 март, Галинари ги постигнал својте највисоки за сезоната 17 бода против Атланта Хокс, шутирајќи 4-5 за три бода.
На 23 октомври 2009 година, Њујорк Никс ја искористи опцијата во догоорот на Галинари.
Откако Никси ослободиле простор за Галинари со размената на Квентин Ричардсон и со оставањето на Ал Харингтон на клупата, тренерот Мајк Д'Антони го именува Галинари за стартер во два натпревари во текот на НБА сезоната 2009. На 31 октомври 2009 година, во третиот натпревар од сезоната 2009, Галинари постигнал рекордни во кариерата 30 бода и реализирал осум тројки во поразот по продолженија од Филаделфија, една тројка само помалку од изедначување на рекордот на Никс во историјата на франшиза што го држат Латрел Спривел и Џон Старкс. Галинари поставил нов највисок број на бодови во својата НБА кариера на 6 април 2010 година, забележувајќи 31 бод во победата 104-101 над Бостон Селтикс.
Денвер Нагетс (2011–2017)
За време на НБА Локаутот 2011 Галинари се вратил во Италија за да игра за неговиот поранешен тим Олимпија Милано.
На 25 јануари 2012 година, Галинари потпишал повеќегодишно продолжувањето на договорот со Денвер.
На 5 април 2013 година, Галинари се здобил со една од најтешките повреди наречена Еј-Си-Ел повреда на коленото поради која морал да го пропушти остатокот од сезоната 2012-2013. Истата повреда го принудила да ја пропушти и целата следна сезона 2013-2014 сезона.
На 29 октомври 2014 година, Галинари го направил неговото враќање за Нагетс, постигнувајќи 7 со скор 1-8 во победата на отворањето на сезона над Детроит Пистонс. На 22 март 2015 година, Галинари постигнал рекордни во кариерата 40 бода со шут од игра 12-од-21 во победата со 119-100 над Орландо Меџик. Меѓутоа веќе следниот месец на 10 април 2015, Галинари поставил нов личен рекорд на кариерата постигнувајќи за него највисоки 47 бода во поразот по две продолженија од Далас Маверикс.
На 3 август 2015, Галинари потпишал продолжување на договорот со Нагетс за уште две години. На 17 ноември 2015, тој постигнал највисоки 32 бода за сезоната 2015-2016 во победата над Њу Орлеанс Пеликанс со 115-98. На 5 февруари 2016 година, го поправил својот највисок број на бодови за сезоната уфрлајќи 33 (еден повеќе од претходниот највисок број бодови) во победата со 115-110 над Чикаго Булс. На 26 февруари 2016, Галинари се здобил со повреда на глуждот поради што го пропуштил крајот на сезоната, но и покрај тоа ова му била најдобрата сезона во кариерата во НБА со 19.5 бода по натпревар.
Лос Анџелес Клиперс (2017–денес)
На 6 јули 2017, Лос Анџелес Клиперс го добиле Галинари од Денвер во размена на играчи помеѓу три екипи во која покрај Лос Анџелес Клиперс и Денвер Нагетс била вклучена и екипата на Атланта Хокс.
Делхи
Топонимија
Постојат голем број митови и легенди поврзани со потеклото на името Делхи. Еден од нив потекнува од Дилу, крал кој изградил град на оваа локација во 50 пр.н.е. и го именувал по самиот себе. Друга легенда тврди дека името на градот се заснова на хинди зборот, дили (лабаво) и дека така го нарекувале Томарците бидејќи железниот столб на Делхи имал слаба основа и морал да се преместува. Според белешките на Панџаб, името на градот во времето на кралот Притвираџ било дили најверојатно изведено од стариот хиндиски збор „дил“ што значи еминентност. Дили подоцна станало дихли/дехли. Некои историчари веруваат дека Дили или Дилика било оригиналното име на градот, додека други веруваат дека името би можело да потекнува од хундистанските зборови, дехлез или дехали. Двата поима значат „праг“ или „порта“ и симболични се за градот како порта до Гангетската рамнина. Жителите се нарекуваат Делхијци.
Ран средовековен период
Областа околу Делхи веројатно била населена пред вториот милениум п.н.е. и има докази за континуирано населување уште од 6 век п.н.е. За градот се верува дека е на локацијата на Индрапрастха, легендарната престолнина на Пандавите во индискиот еп Махабхарата. Според Махабхарата, оваа земја првично била огромно пространство на шуми наречена „Кандавапраста“, која била запалена за да се изгради градот Индрапрастха. Најстарите архитектонски наоди датираат од времето на Маурија (околу 300 п.н.е.); во 1966 година, во близина на Сриниваспори е откриен натпис на маурискиот император Ашока (273–235 п.н.е.). Во Делхи, можат да се најдат остатоци од неколку големи градови. Првиот од овие бил во јужниот дел на денешниот Делхи. Кралот Ананг Пал од династијата Томара го основал градот Лал Кот во 736 година. Притхвираџ Чауан го освоил Лал Кот во 1178 година и го преименувал во Кила Раи Питора.
Средновековен период
Кралот Притхвираџ Чауан бил поразен во 1192 од Мухамед Гури, муслимански освојувач од Авганистан кој се потрудил да го освои северниот дел на Индија. До 1200, отпорот на Хиндусите започнал да пропаѓа, па муслиманските напаѓачи биле победници. Новата доминација на турските муслимански династии во северна Индија ќе трае наредните пет века. На генералот на Гури, Кутб-уд-дин Ајбак, му била дадена одговорноста да управува со освоените територии на Индија. По смртта на Гури во 1206 г., неговите територии се распаднале, при што разни генерали преземале суверенитет над различни области. Кутб-уд-дин ја преземал контролата врз индиските поседи на Гори и ги поставил темелите на султанатот во Делхи и Мамелучката династија. Тој ја започнал изградбата на џамијата Кутаб Минар, најстарата џамија во Индија. Неговиот наследник, Илтутмиш (1211–1236), го утврдлил турското освојување на северниот дел на Индија. Разија Султан, ќерката на Илтутмиш, го наследила како Султан на Делхи. Таа била првата и единствената жена која владеела со Делхи.
Во следните триста години, во Делхи владеела едноподруго турско-авганистанската династија Лоди. Тие изградиле неколку тврдини и градови кои се дел од седумте градови на Делхи. Делхи бил главен центар на суфизмот во тек на овој период Мамелучкиот Султанат (Делхи) бил соборен во 1290 година од Џалалудин Фируз Калџи (1290-1320). Султанатот во Делхи го достигнал својот врв за време на владеењето на Мухамед бин Туглук (1325–1351). Во годините по владеењето на Фироз Шах Тауглаг (1351–1388), Делхискиот султанат брзо почнал да ја губи својата позиција над северните провинции. Делхи бил освоен од Тамерлан во 1398 година, кој масакрирал 100,000 заробеници. Падот на Делхи продолжил под Саидската династија (1414–1451). Под авганистанската династија Лоди (1451-1526), ​​султанатот во Делхи ја вратил контролата врз Пенџаб и Гангетската рамнина за повторно да постигне доминација над Северна Индија. Сепак, закрепнувањето било краткотрајно и султанатот бил уништен во 1526 година од Бабур, основач на династијата Мугал.
Модерен период
Бабур бил потомок на Џингис Кан и Тамерлан, од долината Фергана во денешен Узбекистан. Во 1526 година, тој ја нападнал Индија, го победил последниот султан на Лоди во Првата битка кај Панипат и го основал Мугалското царство кое владеело од Делхи и Агра Мугалската династија владеела со Делхи повеќе од три века со пауза од шеесет години за време на владеењето на Шер Шах Сури и Хему од 1540 до 1556. Во 1553, хиндуистичкиот крал Хему дошол на престолот на Делхи поразувајќи ги силите на мугалскиот цар Хумајун кај Агра и Делхи. Сепак Мугалците се вратиле на власт кога војската на Акбар го поразила Хему во тек на Втората битка кај Панипат во 1556. Шахот Џахан го изградил седмиот град на Делхи кој го носи името Шахџаханбад, кој бил престолнина на Мугалското царство од 1638 и денес се нарекува Стариот град на Старо Делхи.
По смртта на Ауранџеб во 1707 година, влијанието на Мугалското Царство брзо се намалило а хиндуистичкото царство Марата од Деканската висорамнина добило на сила. Во 1739, Мугалското царство ја загубило огромната битка кај Карнал од воено посупериорната персиска војска предводена од Надер Шах од Персија. По инвазијата, тој целосно го ограбил Делхи. Мугалското царство, сериозно ослабнато никогаш не можело да го надмине овој пораз и понижување, со што бил отворен патот за доаѓање на други напаѓачи, вклучително и на крајот Британците.
Во 1757 година, авганистанскиот владетел, Ахмад Шах Дурани, го освоил Делхи. Тој се вратил во Авганистан, оставајќи го мугалскиот владетел Аламгир Втори во номинална контрола. Маратите повторно го окупирале Делхи во 1758 година, и биле под контрола сè до нивниот пораз во 1761 година во Третата битка кај Панипат кога градот бил заземен повторно од Ахмад Шах Дурани.
Клима
Делхи се одликува со атипична верзија на влажна суптропска клима ( Кепен ) на границата на топла полупустинска клима ( Кепен ). Топлата сезона трае од 21 март до 15 јуни со просечна дневна висока температура над 39 °C. Најтопол ден во годината е 22 мај, со просечна висока температура од 46 °C и ниска температура од 30 °C. Студената сезона трае од 26 ноември до 9 февруари, со просечна дневна висока температура под 20 °C. Најстуден ден во годината е 4 јануари, со просечна ниска температура од 2 °C и висока температура од. Во почетокот на март, насоката на ветерот се менува од северозапад кон југозапад. Од април до октомври времето е топло. Монсунот пристигнува кон крајот на јуни, заедно со зголемување на влажноста. Краткотрајната, блага зима започнува кон крајот на ноември, го достигнува врвот во јануари и честопати е придружена со силна магла.
Популација
Според неофицијалните резултати од пописот, градот имал население од 11.007.835 во 2011 година.
Стопанство
Делхи отсекогаш бил економски центар на северна Индија. Делхи бил најголемиот индустриски град во северна Индија. Во последно време услужниот сектор се развива брзо како резултат на високообразованата работна сила,која зборува на англиски јазик. Ова привлекло многу мултинационални компании, особено во информатичката технологија, телекомуникациите и банкарскиот сектор. Делхи привлекува многу луѓе од руралните области на Индија со подобриот животен стандард. Поради големата имиграција, Делхи е еден од најбрзорастечките градови во светот.
Култура
Делхи бил центар на неколку империи со различни религии. Затоа има единствена историја на мешање на различни култури. Стариот град е место каде што владетелите Могулските и муслиманските владари изградиле неколку архитектонски чуда како што се џамијата Масџид и црвената тврдина на Делхи. Гробот на Хамајуун и минарето Кутаб се на списокот за светско наследство на УНЕСКО. Други значајни споменици се индиската порта и астрономската опсерваторија од 18 век, Јантар Мантар. Храмот Лотус е симбол на верската толеранција и единството на Делхи. Храмот Лотус е пример за модерна индиска архитектура. Најголемата џамија во Индија е џамијата Масџид. Повеќето луѓе во Делхи се хинуисти, а Берла Мандир е храм посветен на хинду-божицата на богатството.
Гробишта (Кучкарево)
Гробишта — археолошко наоѓалиште во кумановското село Кучкарево. Претставува средновековна некропола. На јужниот раб на селото крај селските гробишта се гледаат големи камени плочи од гробни конструкции.
Горни Ропаич (Дебреше)
Горни Ропаич — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Дебреше. Претставува средновековна црква и некропола. Се наоѓа на 1 км западно од селото, на издолжен рид во правецот запад-исток, што лежи под наоѓалиштето Кале (Каља), каде се гледаат камени плочи и крстови од бигор. На западниот крај од некрополата има грамада од кршен камен, а се распознаваат и периметралните ѕидови на една мала еднокорабна црква со апсида.
Синиша Ковачевиќ
Синиша Ковачевиќ (Шуљам, 30 мај 1954) е српски драматург и професор на Академија за уметност.
Роден е на 30 мај 1954 година во село Шуљам во Срем. Завршил драматургија на Факултет за драмски уметности во Белград. Редовен е професор на Академија за уметност по предметот Драматургија. Пишува за театар, филм и ТВ. Неговите дела се преведени на македонски, руски, англиски и германски јазик. Оженет е со глумицата Љиљана Благојевиќ, со која ја имаат ќерката Калина Ковачевиќ, исто така глумица. Живее и работи во Белград.
Филмски сценарија
Режирал во праизведбата на своите театарски дела: Вирус, Крале Марко, Јанез, Големата драма, Зајачки насип, како и филмот Синовци.
Антиној
Антиној (27 ноември, о. 111 - пред 30 октомври 130) бил витински омилен, или љубовник, на римскиот цар Адријан. Тој беше обожен по неговата смрт, бил славен и во грчкиот Исток и латинскиот Запад, понекогаш како Бог, а понекогаш само како обожен смртник.
Малку се знае за животот на Антиној, иако се знае дека тој е роден во Болу, во римската провинција Витинија. Тој веројатно беше запознаен со Адријан во 123, пред да биде префрлен во Италија за високо образование. Тој стана миленик на Адријан од 128, кога беше однесен на турнеја на Империјата, како дел од личната свита на Адријан. Антиној го придружил Адријан за време на неговото присуство на годишните Елевзински Тајни во Атина и беше со него кога тој убил лав во Либија. Во октомври 130, кога биле дел од флотила одејќи по Нил, Антиној мистериозно загинал.
По неговата смрт, Адријан го обожил Антиној и основал организиран култ посветен на неговото обожување кое се проширило низ целото царство. Адријан го основал градот Антинополис блиску до местото на смртта на Антиној, кој стана култниот центар за обожување на Озирис-Антиној. Адријан, исто така, основал игри во чест на Антиној кои се одржувале и во Антинополис и во Атина, со што Антиној стана симбол на соништа на Адријан за пан-хеленизмот.
Антиној стана поврзан со хомосексуалноста во западната култура, појавувајќи се во делата на Оскар Вајлд и португалскиот поет Фернандо Песоа.
Антиној во римската скулптура
Адријан "се сврти кон вајарите за да ја овековечат меланхолијалната убавина и сензуалноста на Антиној", создавајќи во процесот што се опишува како "последното самостојно создавање на грчко-римска уметност".
Класичарката Каролина Воут забележа дека има повеќе скулптури идентификувани како Антиној отколку на било која друга личност во класичната антика со исклучок на Август и Адријан. Таа исто така тврди дека класичната студија на овие скулптури на Антиној е особено важна, поради неговиот "ретки микс" на "биографска мистерија и големо физичко присуство".
Сенгелово
Сенгелово — село во Серско, Егејска Македонија, денес во Грција.
Поход (филм од 1968)
„Поход“ – југословенски филм од 1968 година, во режија на Ѓорѓе Кадијевиќ. Главните улоги ги толкуваат: Слободан Перовиќ, Јанез Врховец, Северин Бијелиќ и Душан Јаниќијевиќ.
Естебан Чавес
Хоан Естебан Чавес Рубио (Jhoan Esteban Chaves Rubio; р. во ) — колумбиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Чавес настапувал како професионалец од почетокот на сезоната 2012, потпишувајќи за екипата, откако три сезони поминал како аматер со екипата.
Рана кариера
Како аматер, Чавес победил на француската трка Тур де л’Авенир во 2011. Чавес бил дел од бегството на првата друмска трка на етапата, преземајќи ја маичката за планинскиот пласман по етапата. Го препуштил водството на Гарикоиц Браво следниот ден, но повторно го преземал на третата етапа. Браво повторно го преземал водството по четвртата етапа до крајот на трката, но Чавес имал за цел за победа на целата трка со неколку последователни завршници во првите десет, и доцнел зад предводникот на трката Давид Боали седум секунди пред последната етапа. Чавес бил дел од четиричленото бегство кое се одвоило по претпоследното искачување и иако бил поразен на целта од Варан Баргиј и Матија Катанео, третото место на Чавес и разликата од 24 секунди на групата, му овозможила да победи на трката за 17 секунди.
Колумбија Колдепортес (2012-2013)
Чавес станал професионалец со новосоздадената екипа во сезоната 2012, откако неговата поранешна екипа  се вратила на домашните трки во Колумбија. Настапувал на неколку од предсезонските италијански трки, вклучувајќи го Тирено-Адријатико, но се повлекол од трката на претпоследниот ден. Откако завршил 18. на неговата домашна трка, Вуелта а Колумбија, Чавес се вратил во Европа за Пруеба Вилјафранка де Ордизија. Чавес направил напад на 10 километри пред целта, но возачот на Горка Изагире го поразил Чавес на целта. Чавес продолжил на Вуелта а Бургос, каде ја освоил последната етапа на трката. Колегите од Ригоберто Уран и Серхио Енао се одвоиле од групата на последното искачување и единствено Чавес можел да ги следи; на крајот Чавес ги победил неговите поранешни колеги доаѓајќи до својата прва професионална победа на целта и завршувајќи на трката на третото место. Следниот викенд, Чавес ја однел победата на ГП Чита ди Камаиоре.
Чавес се здобил со сериозни повреди при пад на Трофео Лаигвелја во февруари 2013.
Орика-ГринЕЏ (2014-денес)
Чавес се префрлил во екипата за сезоната 2014 на двегодишен договор.
2015
На Вуелта а Еспања 2015, Чавес ја освоил втората етапа претекнувајќи ги Том Димулен и Николас Роуш на врвот на искачувањето од трета категорија. Со тоа го преземал водството во трката. Чавес го изгубил водството на трката на петтата етапа, кога групата се поделила при целта и доцнел 6 секунди зад Димулен. Меѓутоа, на шестата етапа, Чавес нападнал на 2 километри од врвот на завршното искачување и се одржал пред Даниел Мартин и Димулен со пет секунди за негова втора етапна победа и повторно преземање на водството. Во текот на Вуелта, Чавес го продолжил договорот за дополнителни три сезони. На крај завршил на Вуелта на петтото место.
2016
Сезоната 2016 била одлична за него откако завршил втор во генералниот пласман на Џиро д’Италија и трет на Вуелта а Еспања. На 1 октомври 2016 година, Чавес ја освоил Џиро ди Ломбардија, негова прва победа на еден од петте велосипедски „монументи“.
2017
Во јуни 2017 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017. Се мачел на трката, на крајот завршувајќи на 62. место, скоро два и пол часа зад победникот Крис Фрум. Се вратил на Вуелта а Еспања подоцна во сезоната. Покажал добра форма на воведните етапи, но подоцна завршил само како единаесетти.
2018
Чавес ја започнал својата сезона со Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“, пред да настапи на Хералд Сан Тур. Се одвоил од главната група на последното искачување на претпоследната етапа, освојувајќи ја победата и преземајќи го водството во генералниот пласман. Го одржал водството и ја освоил трката следниот ден, негова втора победа на етапна трка. Чавес настапил на Џиро д’Италија 2018, каде ја освоил шестата етапа
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Хендрик Лоренц
Хендрик Антон Лоренц (Hendrik Antoon Lorentz; — ) — холандски физичар кој ја развил електромагнетичната теорија на светолоста. Ја проучувал дифракцијата на светолста во кристалите, бинарните гасови и прв го проучил разделувањето на молекуларните спектрални линии во магнетното поле во три компоненти (Лопенцов принцип). Ја добил Нобеловата награда за физика во 1902 за работењата извршени околу теоријата на електромагнетената светлост. Ајнштајн со општата теорија за релативност ја ставил во сенка Лоренцовата трансформација која се однесува на односот помеѓу просторот и времето при релативни брзини. Меѓутоа, Теоријата на релативитетот настанала од Лоренцовите трансформации. По него се именувани следните поими во физиката: Лоренцова сила, Лоренцова инваријантност, Лоренцова коваријантност.
Професор во Лајден
Во 1877, на 24 годишна возраст, Хендрик Антон Лоренц бил назначен за претседател на теориска физика во Лајденскиот универзитет. Позицијата првенствено му била понудена на Јоханес ван дер Валс, но тој во последен момент се определил за позицијата во Амстердамскиот универзитет. На 25 јануари 1878, го оджал своето инаугуративно предавање за "De moleculaire theoriën in de natuurkunde" („Молекуларните теории во физиката“).
За време на првите дваесет години во Лајден, Лоренц првенствено бил заинтересиран за теоријата на електромагнетизмот за да ја објасни врската со електрицитетот, магнетизмот и светлината. Потоа, тој го проширил своето истражување на друго поле додека сè уште се фокусирал на теориската физика. Лоренц многу придонел на полето во кое спаѓа хидродинамиката па сè до општата теорија за релативноста. Неговиот најголем придонес бил на полето на електромагнетизмот, теоријата за електронот и релативноста.
Лоренц поставил теорија дека атомите се состојат од наелектризирани честички и предлагал дека осцилациите на тие наелектризирани честички се изворот на светлината. Кога поранешен студент и колега на Лоренц, Питер Земан, го открил Земановиот ефект во 1896, Лоренц го обезбедил неговото теоретско толкување. Експерименталната и теориската работа била наградена со Нобелова награда за физика во 1902. Името на Лоренц е поврзано со поимите Лоренцова сила, Лоренцова инваријантност, Лоренцова коваријантност.
Лоренц и специјална релативност
Во 1905, Ајнштајн користел многу концепти, математички алатки и разработени резултати за да го напише неговото дело насловено „За електродинамиката на движечките тела“, денес познто како теорија на специјална релативност. Бидејќи Лоренц ги поставил темелите за работата на Ајнштајн, оваа теорија била оригинално наречена „Лоренц-Ајнштајнова теорија“.
Во 1906, избраната теорија на Лоренц добила полноправен третман во неговите предавања во Колумбискиот универзитет, објавена под името „Теорија на електроните“.
Зголемувањето на масата била првата претпоставка на Лоренц и Ајнштајн која била тестирана, но некои експерименти на Валтер Кауфман покажале различно зголемување на масата. Ова го довело Лоренц до познатата забелешка дека бил „на крај со неговиот латински јазик“.
Лоренц и основна релативност
Лоренц бил еден од неколкуте научници кои го поддржувале истражувањето на Ајнштајн за основната релативност уште од почеток. Напишал истражни материјали и разговарал со Ајнштајн лично и со писма.
Промена на приоритети
Во 1910 Лоренц одлучил да си го реорганизира животот. Неговите предавања и организирачки должности во Лајденскиот универзитет му одземале многу време оставајќи го со многу малце време за истражување. Во 1912, дал отказ од позицијата на претседател на теориска физика за да стане чувар на „Физичарскиот кабинет“ во Тејлеровиот музеј во Харлем. Тој останал поврзан со Лајденскиот универзитет како вонреден професор, а неговите „понеделнички утрински предавања“ за новите откритија на полето на теориската физика станале легендарни.
Лоренц првенствено го прашал Ајнштајн да го надмине него како професор по теориска физика во Лајден. Сеедно, тој не можел да прифати бидејќи штотуку ја прифатил позицијата во ЕТХ Цирих. Ајнштајн не се каел за оваа работа бидејќи од оправдувањето на Лоренц треперел. Наместо тоа, Лоренц го назначил Паул Еренфест за негов наследник на претседателското место на Лоренцовиот институт.
Граѓанска работа
По Првата светска војна, Лоренц бил една од движечките сили на основањето на „Wetenschappelijke Commissie van Advies en Onderzoek in het Belang van Volkswelvaart en Weerbaarheid“, комитет кој ги користел научните потенцијали здружени во Кралската академија за уметност и науки во Холандија за решавање на граѓански проблеми како што се недостаток од простор за складирање на храна како резултат на војната. Лоренц бил назначен за претседател на овој комитет. Ова резултирало со основање на Организација за применети научни истражувања во Холандија.
Рани години
Хендрик Лоренц е роден во Арнем, Гелдерланд (Холандија), син на Герит Фредерик Лоренц (1822–1893), медицинар, и Гертрудија ван Гинкел (1826–1861). Во 1862, по смртта на неговата мајка, неговиот татко се оженил со Луберта Хупкес. Покрај тоа што бил одгледан како протестант, тој бил слободоумен од религиски аспект. Од 1866 до 1869 тој го посетувал училиштето "Hogere Burger School" во Арнем, нов вид на јавно средно училиште штотуку основано од Јохан Рудолф Торбеке. Неговиот успех на училиште бил за пример, не само што ги надминал тамошните научници, туку имал извонредни резултати по англиски, француски и германски јазик. Во 1870 ги поминал испитите по класични јазици кои биле неопходни за во универзитетот.
Лоренц изучувал физика и математика во Лајденскиот универзитет, каде бил под големо влијание, од професорот Фредерик Кајзер, кое придонело да стане физичар. По дипломирањето, се вратил во Арнем во 1871 за да одржува ноќни часови по математика, но продолжил со студиите во Лајден и покрај тоа што бил професор. Во 1875 Лоренц докторирал под надзор на Питер Рајк за тезата насловена: „ver de theorie der terugkaatsing en breking van het licht“ (За теоријата на рефлексијата и рефракцијата на светлината), во која ја рафинирал електромагнетната теорија на Џејмс Кларк Максвел.
Смрт
Во јануари 1928, Лоренц бил сериозно болен и умрел на 4 февруари. Почитта која ја имал во Холандија е очигледна во опишувањето на неговиот погреб од страна на Овен Виланс Ричардсон:
Единствената снимка со текот на погребот во 1928, церемонијата со водечка кочија и десет службеника, следена од кочија со кофчегот и уште најмалку четири кочии кои минуваат покрај толпата во центарот на Харлем, е дигитализирана на Јутјуб. Ајнштајн дал панегирик (парче хартија на кое е напишано колку некој е ценет, најчесто се дава по нечија смрт) во меморијалниот сервис на Лајденскиот универзитет.
Наследство
Лоренц се смета за еден од основните претставници на „Втората германска златна доба“, период од неколку децении окулу 1900 кој земал замав во природните науки во Холандија.
Покрај Нобеловата награда за физика, Лоренц добил и многу други почести за неговата извонредна работа. Тој бил избран за соработник со Кралското друштво во 1905. Друштвото го наградило со Румфордов медал во 1908 и Коплиев медал во 1918.
Салашот во Мали Рит (филм)
„Салашот во Мали Рит“ (српски: Салаш у Малом Риту) – југословенски филм од 1976 година, во режија на Бранко Бауер, заснован на истоимената книга на Арсен Диклиќ. Главните улоги ги толкуваат: Славко Штимац, Миливоје Томиќ, Слободан Перовиќ, Миодраг Радовановиќ, Мирољуб Лешо и Светислав Гонциќ.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во измисленото банатско село Мали Рит за време на Втората светска војна. Мали Рит е мирно село чии жители не се спротивставуваат на германската окупација. Партизаните, пак, за да не го привлечат вниманието на германската војска, се воздржуваат од напади врз селото и него го користат како тајна база. Во филмот се прикажуваат доживувањата на малото момче Милан Маљевиќ (го игра Штимац) кое на свој начин се вклучува во борбата против окупаторот. Во една прилика, германските војници земаат неколку заложници од селото при што го малтретираат и едно момче. За да им се одмазди, тоа го пали житото наменето за германската војска, која спроведува истрага предводена од фолксдојчерот Шицер. Тој ги заробува мажите од селото како заложници и почнува да ги стрела еден по еден. Децата од селото, бидејќи знаат дека возрасните не се виновни, преземаат своја акција за да ги спасат заложниците.
Салта (покраина)
Салта (Salta) е покраина на Аргентина сместена во севернозападниот дел на земјата. Се граничи со покраините Формоза, Чако, Сантјаго дел Естеро, Тукуман и Катамарка. Исто така се граничи и со покраината Хухуј. Не север се граничи со Боливија и Парагвај и на запад со Чиле.
Географија и клима
На исток во околината на областа Гран Чако, климата е посубтропска и тука се наоѓа џунглата Јунгас во националниот парк Ел Реј.
Најголеми реки се Пилкомајо, Бермехо и Хураменто, која подоцна станува река Саладо. Покраината Салта е е сместена во многу трусно подрачје, каде има многу земјотреси, како катастрофалните од 1692 и 1948 година.
Стопанство
Земјоделството и дериватната индустрија се водечки во покраината. Најпознати култури кои се извезуваат се Тутун, шеќерна трска и винарството. Исто така многу се одгледува пченка, грашок, лимони, банана, и домати.
Туризам
Салта е дом на голем број природни, културни и историски атракции.
Градот Салта е најважно туристичко одредиште и центар на сите збиднувања. најзначајни места за посета се многуте колонијални куќи и катедрали, археолошкиот музеј во кој има 3 замрзнати мумии од времето на царството на Инките, кои се најдени во вулканот на 6.700 м Лулаилако.
Административна поделба
Салта е поделена на 23 департмани (шпански: departamentos).
Луј II
Тој го наследил неговиот помлад брат Карло Детето како владетел на Аквитанија во 866 и неговиот татко во Западна Франкија во 877, но никогаш не бил крунисан за цар. Во францускиот монархистички систем го сметаат за Луј II.
Луј бил крунисан за крал на 8 октомври 877 од страна на Хинкмар, архиепископот на Ремс, во Компиењ а по вторпат бил крунисан во август 878 од страна на папата Јован VIII во Троа при посетата на папата. Папата можеби му ја понудил и царската круна, но таа била одбиена. Луј имал релативно мало влијание врз политиката. Го опишувале како "едноставен и мил човек, љубител на мирот, правдата и верата". Во 878 година, тој регионите на Барселона, Жирона и Бесалу на му ги дал Вилфред Влакнестиот. По второто крунисување, тој во Фурон блиску до Лиеж, склучил договор со неговиот братучед Лудвиг Саксонски со кој се потврдила поделбата на Лотарингија кои ја направиле нивните татковци во 870 со Мерсенскиот договор.
Со нежно здравје, починал на 11 април 879, токму кога се подготвувал да тргне во воен поход за да го потчини Бернар Готски, грофот на Отен и Макон, кој се кренал на бунт против него.
По неговата смрт, кралството било поделено помеѓу неговите два сина, Карломан II и Луј III од Франција.
Семејство
За време на мировните преговори помеѓу неговиот татко и Ериспое, војводата од Бретања, Луј бил верен со анонимна ќерка на Ериспое во 856 година. Не е познато дали ова била истата ќерка со која подоцна се оженил Гуривант. Договорот бил поништен во 857 година, по убиството на Ериспое.
Луј двапати се женел. Неговата прва сопруга Ансгарда од Бургундија имала два сина: Луј (роден во 863) и Карломан (роден во 866), од кои и двајцата станале кралеви на Западна Франкија, и две ќерки: Хилдегарда (родена во 864) и Гизела (865-884).
Неговата втора сопруга Аделаида од Париз имала една ќерка, Ерментруда (875-914) и посмртен син, Карло Простиот, кој по смртта на неговите постари браќа ќе стане крал на Западна Франкија.
Список на старогрчки божества
Список на старогрчките божества  :
Арамиска Пештера
Арамиската Пештера се наоѓа од левата долинска страна на реката Каменица, десна притока на Црна Река. Се состои од десцедентен канал и неколку споредни канали. Во крајниот јужен, долен дел на пештерата, егзистира пештерско езеро со должина од 12 метри. и просечна широчина од 2 метри. Измерената длабочина во езерото достигнува до 5 метри. Пештерата е релативно богата со украси (саливи, сталактити и сталагмити). Вкупната должина на Арамиската пештера изнесува 251 метар. Според категоризацијата на пештерите во Македонија, Арамиската Пештера спаѓа во категоријата Значајни пештери
Традиција
Традиција — збор што доаѓа од латинскиот traditionem, односно traditio со значење дека „нешто се пренесува натаму“, а се користи на повеќе начини, но најчесто да означи збир на верувања или обичаи во одредена област, на пример: христијанска традиција, традиција на прослава и слично.
Концептот на традицијата
Без оглед дали проучуваме специфичен елемент на фолклорот, или начинот на кој членовите на групата комуницираат и учат, традицијата секогаш е витална, динамична одлика на културата на одредена фолклорна група. Всушност традиција е често првиот збор кој паѓа на памет кога луѓето размислуваат за тоа што е фолклор. Токму заради тоа што идејата за традиција е толку позната, честопати се поставуваат прашања околу тоа како фолклористите го толкуваат концептот и како тој се вклопува во генералното сфаќање на терминот фолклор. Овие прашања се поврзани со тоа како традициите се пренесуваат, како тие се учат и одржуваат во рамки на одредена група. Бидејќи овие прашања се однесуваат на познати концепти, ќе ги разгледаме едно по едно, користејќи ги и како рамка за подобро разбирање на современиот пристап кон проучувањето на традицијата. Традиција е:
Традицијата е нешто што се пренесува, но таа го подразбира и процесот на тоа пренесување
Идејата за традицијата
Идејата за традицијата е суштинска за фолклорот и фолклористичките студии; сепак како што дисциплината се менувала и се развивала така се менувал и начинот на кој фолклористите ја сфаќале традицијата. Сега таа веќе не означува некаков реликт (остаток од минатото) кој се пренесува од генерација на генерација во рамки на некоја заедница. Еволуцијата во сфаќањето на традицијата се случила и заради тоа што самите фолклористи веќе не се гледале себеси како некој кој собира остатоци од неписмените или несофистицираните групи за да ја зачува нивната културна историја. Наместо тоа, како елементи на традицијата почнале да се наведуваат оние врз кои групата се потпира за да го зачува постоечкото чувство на групен идентитет.
Концептот на континуитет ја сугерира важноста на времето и повторувањето во традицијата, но тој исто така се употребува за да се забележи дека традициите не секогаш ни доаѓаат од минатите генерации. Традициите можат да се повторуваат со текот на времето, но како што тоа го забележува Толкин, времето може да биде мерено во „години“ но и во „моменти“. Повторувањето е значајно за воспоставувањето континуитет: групата повторува нешто бидејќи тоа ѝ е значајно, доколку не би било значајно, тоа не би било повторувано, а ако не е повторувано нема да стане традиција. Континуитетот не значи истост или точност, бидејќи традициите не се секогаш просто дуплицирани, изведени на истиот начин секогаш кога се повторени. Поимот континуитет повеќе се однесува на значењата кои ја поврзуваат традицијата со групата. Споделувањето го опишува процесот на подучување и учење на традициите но исто така ни помага да го концептуализирме преносот која се случува внатре групата, меѓу нејзините членови, како и меѓу групите. Тоа ни помага да видиме дека традицијата не секогаш се движи по „права“ линија, од минатото кон сегашноста, од една генерација на следната. Традицијата вклучува простор и време, ние ги пренесуваме традициите од група на група, од лице на лице, од место на место - во сегашноста - помеѓу и внатре групите.
Традицијата и чувството на идентитет
Некои фолклористи сметаат дека групите ги бираат традициите, одбирајќи настани и херои од нивното културно минато кое го моделираат минатото за тоа да се вклопи во нивната сегашна концепција за самите нив. Одбирањето на традициите ги засилува вредностите и верувањата во моменталниот имиџ на групата. Откако еднаш ќе сфатиме дека постои процес на „селективна традиција“, начините на кои традицијата помага во создавањето или потврдување на групното чувство на идентитет стануваат многу појасни.
Учеството и споделувањето на традициите на одредена група им овозможува на нејзините членови да се чувствуваат дека се дел од неа. Често ние не сме свесни за тоа како воопшто сме започнале да почитуваме одредена традиција. Понекогаш пак свесно одлучуваме да се придружиме на некоја група, бидејќи нејзините традииции ни се допаѓаат. Учењето на традицијата, според Хенри Гласи (1995), е еден вид осмоза - кога зборува за учењето на традиционалната уметност, тој го опишува процесот едноставно како споделување на ист воздух со уметничкиот ментор, кој ни овозможува да навлеземе во суштината на уметничката форма.
Еден турски грнчар го опишува процесот на следниов начин: „Во младоста, додека учиш, ти го дишеш воздухот на искуството. Воздухот циркулира во тебе, мешајќи се со здивот на твојата сопствена душа. При создавањето ти го испушташ воздухот и твоето дело емитира одредена хава, воздух кој го делиш со другите дела, создадени од оние кои вдишале и издишале во истата атмосфера“.
Овој поетски опис ја илустрира главната идеја за тоа како ние учиме и споделуваме традиција; примерите од терен, како горенаведениот, ни помагаат „да ја разбереме традицијата како процес, интегриран стил на творба“.