cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Начин на исхрана
Дневник на исхрана
Една студија објавена во јули 2008та година од страна на американското списание за превентивна медицина, покажа дека лицата коишто држат диета и водат дневник на исхрана за тоа што јадат губат двапати повеќе тежина од оние што не водат. Истражувачите заклучија дека „едноставноста е во запишувањето на она што го јадете кое ги охрабрува луѓето да го намалат внесот на калории“.Програмите за диетските журанли и интернет портали станаа се попопуларни со цел да им помогнат на луѓето во согорувањето на калории, намалување на телесната тежина и балансот на хранливи материи.
Лекови
Некои лекови можат да се препишат со цел да се помогне во губење на телесната тежина. Најупотребуваниот лек за губење на тежина е Акомплиа произведено од Санофи Авентис, кој освен за гојазноста се употребува и за откажување од пушењето.Овој производ во САД, сѐ уште чека посебна дозвола за употреба. Други лекови кои се употребуваат за губење на телесната тежина како амфетамини се опасни, но и веќе забранети. Некои додатоци, вклучувајќи ги оние кои содржат витамини и минерали не влијаат доволно врз губењето на тежината.
Алтмеркише Више
Алтмеркише Више (Altmärkische Wische) — општина во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Била создадена на 1 јануари 2010 со спојување на поранешните општини Фалкенберг, Лихтерфелде, Нојкирхен и Вендемарк.
Начин на исхрана
Диуретици
Диуретиците предизвикуваат намалување на телесната тежина преку исфрлување на вода. Овие лекови или билки ја намалуваат телесната тежина на телото, но не влијаат и врз маснотиите. Диуретиците можат да ја згустат крвта, а со тоа да ги оштетат бубрезите и црниот дроб.
Стимуланси
Стимулансите како ефедрин, зелен чај, кофеин или синефрин помагаат во забрзувањето на метаболизмот.
Опасности од држење диета
Долгиот временски период на држење диета може да предизвика ризик на неисхранетост и личноста која ја употребува ваквата диета би требала да биде под надзор на медицински стручнак. За време на постење или пак на многу ниско калорична диета, телото ги користи гликогенските резерви кои преку крвта претставуваат основен извор на енергија за мозокот. Штом телото ќе го намали шекерот во крвта, мозокот се полни со кетони,а белковините ги разложуваат шекерите како извор на енергија преку одмарањето на телото. Повеќето експерти сметаат дека долгиот временски период на постење на организмот како и држење диете можат да доведат до губење на мускулите. Употребата пак на краткотрајно постење или различните форми на најизменично постење или држење диета се само форми на залажување од ваквиот проблем.
Несакани ефекти
Држењето диета, особено есктремно намаленото внесување на храна и брзото намалување на телесната тежина може да ги предизвика следниве несакани ефекти:
Нискојаглехидратни наспроти нискомастни диети
Мета-анализа на одредени испитувања на меѓународна соработка склучен во 2002 година заклучи дека мастно-ограничените диети не се подобри од диетите со ограничен број на калории во однос на губење на прекумерна тежина. Неодамнешна мета-анализа во која се вклучени испитувањата утврди дека нискојагленхидратните диети се помалку ефективни отколку нискомасните диети. Женската здравствена иницијатива во едно истражување заклучи дека од диетата:
Дополнителните истражувања укажаа на следново:
Намалувањето на гликемијата кај младите личности може да биде од голема полза во однос на губење на телесната тежина.Американската асоцијација за дијабетичари за првпат објави (во јануарското издание во 2008 на Клинички практични препораки)за нискојаглехидратна диета за намалување на телесната тежина за лица со дијабетис од типот 2.
Низок индекс на гликемија
Гликемискиот индекс (ГИ) е всушност нивото на шекер во крв. Диетата основана на ова истражување е наречена диета со низок индекс на гликемија. Нискиот гликемиски индекс во храната кој се наоѓа во леќата претставува слаб извор на гликоза со што се стимулира инсулинот. Гликемиското зголемување е математички производ на индексот на гликемија и вредноста на јаглехидратите.
Во четири различни диети, различна е и вредноста на јаглехидратите и гликемискиот индекс.
Во вторатата и третата диета се губи поголемиот дел од телесната тежина како и маснотиите, сепак густина на липобелковините во вторатата и третата се намали. Според ова истражувачите утврдија дека најмногу прифатлива е диетатата со голем процент на јаглехидрати и ниско ниво на гликемиски индекс.
Бусдорф
Бусдорф (Busdorf; Bustrup) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Вендевале
Вендевале е вид на ветар кој дува на Средоземјето. Ова е западен ветар, сув и носи топло време. Дува околу Гибралтар и Мароко. Сроден е со пуленатот на Јадран.
Бусдорф
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Хадеби.
Мојно
Мојно — село во областа Пелагонија, во Општина Могила, во околината на градот Битола.
Потекло на името
Името на селото потекнува од првиот жител, чие име било Моин.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Пелагонија, во северниот дел на Битолското Поле, во најисточниот дел на територијата на Општина Могила, сместено на северозападната падина на Селечка Планина. Селото е ридско, на надморска височина од 710 метри. Од градот Битола, селото е оддалечено 29 километри.
Мојно е мало ридско село сместено на источниот раб од Битолското Поле. Околни села се: Мусинци, Алинци, Путурус и други.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Бобиште, Јарица, Липов Дол, Голи Присој, Иглар, Јано Трло, Голо Брдо, Еленик, Вршник, Магури, Умата, Корита, Рудник, Бел Камен, Врањак, Пржоице, Цуцуле, Шипка, Црвени Брегои, Бучкур, Пештера, Утоа Дупка, Трските, Батков Дол, Крстец, Попоа Ливада, Осојница, Батаците и Змијарник.
Селото има збиен тип. Куќите се групирани на три маала: Богоевско, Гошевско и Гудевско Маало, кое се наоѓа во средишниот дел на селото.
Историја
На атарот на Мојно се верува дека постои антички град. Исто така, на западната страна на селото постои „римска црква“. До 1945 година, на ова црквиште мештаните доаѓале со свеќи, обично на пролет. Порано, околу ова црквиште се наоѓале остатоци од гробови.
Мојно е старо село. Тоа се гледа по традицијата и по староседелскиот род (Бошевци). Мештаните кажуваат дека нивното село постоело и кога цела Пелагонија била пустелија.
Во век, Мојно било село во Прилепската каза на Отоманското Царство.
Во 1916 година, за време на Првата светска војна, сите куќи во селото биле срушени, поради што селаните морале да живеат во Прилеп до крајот на војната.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 16,5 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 1.475 хектари, па затоа има полјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Мојно живееле 222 жители, од кои 210 Македонци и 12 Роми. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Мојно имало 128 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Мојно е мало село, кое што во 1961 година имало 258 жители, од кои 251 биле Македонци, тројца Турци, двајца Срби и по еден жител Црногорец и Албанец, а во 1994 година 116 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Мојно живееле 71 жител, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 36 жители, од кои 32 Македонци и 4 лица без податоци.
Родови
Родови во Мојно се: Бошевци (7 к.), староседелци; Богоевци (3 к.), доселени се од Чегр, раселено село во Мариово, се сметаат за први доселеници, го знаат следното родословие: Илија (жив на 58 г. во 1950-тите) Стојан-Митре-Гроздан, се доселил неговиот татко; Смилевци (1 к.), доселени се од мариовското село Зовиќ; Гудевци (3 к.), доселени се од мариовското село Старавина; Ивановци (4 к.), доселени се од мариовското село Крушевица; Атанасовци (2 к.), доселени се од мариовското село Орле; Аспровци (1 к.), потекнуваат од домазет доселен од Добрушево; Божиновци (3 к.), Тасевци (1 к.) и Мамалиговци (1 к.), доселени се од Мусинци; Димовци (1 к.), доселени се од Бонче и Трајановци (1 к.), доселени се од Црничани, таму биле доселени од Арматуш.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Могила, која била создадена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната рурална општина Добрушево.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Тополчани.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Будаково, во која селото Мусинци, се наоѓале и селата Алинци, Арматуш, Будаково, Горно Чарлија, Далбеговци, Дедебалци, Добрушево, Долна Чарлија, Ношпал, Путурус, Радобор, Трап и Црничани. Во периодот 1950-1952, селото било дел од Општина Маково, во која влегувале селата Брник, Ивени, Маково, Мојно, Орле и Рапеш.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0223 според Државната изборна комисија, сместено во основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 72 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 70 гласачи.
Иселеништво
Вкупно од селото се имаат иселено над 200 жители. Најголем дел се иселени во градот Битола, во селата Долно и Горно Оризари, прекуокеанските земји и во Европа.
Арџан
Арџан или Хараџиново (Κάστρο : Κάστρο, Кастро, катаревуса Κάστρον ) — село во Грција, општина Пајонија, област Централна Македонија со 8 жители (2001).
Географија
Селото се наоѓа северно од градот Ругуновец (Поликастро), близу до границата со Република Македонија. Јужно од селото е сместено Арџанско Езеро, кое денес е пресушено.
Во Османлиското Царство
Во „Етнографија се вели дека во 1878 г. Арџан било населба во казата Аврет Хисар (Кукуш) со 30 домаќинства, со 170 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македония. Етнография и статистика“) во 1900 селото има 100 жители Македонци.
По податоци на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („Lа Mаcédoinе еt sа Populаtion Chrétiеnnе“) во 1905 година во Арџан има 64 „бугари егзархисти“ (Македонци).
Антички Македонци
Античките Македонци (или Древни Македонци, Стари Македонци) биле древен народ од палеобалканско потекло населен на територијата на регионот Македонија, чие име е добиено по нив. Македонија била центар на Македонската Империја. Тие зборувале на свој македонски јазик, за кој не се знае многу. Заклучокот за старомакедонскиот јазик не е јасен, но има сличности со останатите палеобалкански јазици. Постојат докази дека античкиот македонски јазик или древниот македонски јазик не бил грчки дијалект, а хеленските племиња не го знаеле македонскиот древен јазик.
Потеклото на античките Македонци
Античките историчари, кои живееле во времето кога суштествувале античките Македонци трврдат дека античкомакедонскиот народ потекнува од Пелазгите, најстариот домороден народ во Македонија и јужен Балкан. Гнеј Трог Помпеј, еден од најголемите експерти по старомакедонска историја, а и самиот тој живеел во времето кога старите Македонци биле поробени од Римјаните, вели “Македонците се од пелазгиски производ“ (Justin. VII, 1, 3). Најголемиот антички географ Страбон (63/64 г.п.н.е. – 24 г.н.е), пишува дека Тесалија (земја помеѓу античка Македонија и Елада) е населена со Пелазги и тоа во првиот век од нашата ера (Страбон, стр. 221, 4 ред). Значи, античките Македонци се граничеле на југ не со Елини (Грци), туку со Пелазги- свои сонародници и пред 2000 години, после пропаста на Елада и Македонија. Херодот, античкоелински историчар пак пишува дека порано и цела Елада (Грција) била населена со Пелазги, но со доаѓањето на Елините во Атика (Пелопонез), Пелазгите били асимилирани во тој дел на Балканот, но сè уште постоеле живи Пелазги (Херодот I, 57-58), кои гледаме ги населувале Тесалија и Македонија. Во Елада сепак останале нехеленизирани Пелазги до доаѓањето на Римјаните и пропаста на Елада, а тоа биле Акаранците и Етолците. И во првиот век од нашата ера, античкоримскиот историчар Тит Ливиј запишува дека Етолците, Акаранците и Македонците си го зачувале пелазгиот јазик и говорат еден ист јазик: Aetolos, Acarnanas, Macedonas eiusdem linguae hominess (Тит Ливиј, книга XXX, стр. 29).
За античките Македонци постојат три етногенетички хипотези поставени од историчарите и археолозите во Македонија. Археолозите Никола Шелдаров и Виктор Лилчиќ, во нивната стручна книга "Кралевите на Античка Македонија и нивните монети", даваат преглед на различните експертизи околу етничката природа на Палео-Македонците. Едната гласи дека се старогрчко племе, другата дека се припадници на тракиjската и илирската племенски заедници, и трета дека се нешто сосема посебно, некаков одделен етносупстрат составен од разни народи Пејонци, Пелагонци и Бриги. Првите две објаснувања кај нас се отфрлаат. Целокупната научна и мисловна енергија се насочува кон третата теза, со намера да се докаже дека сме посебен и прастар етникум. Нашиот познат професор Иван Микулчиќ застапува теза дека античките Македонци се производ на мешање на старогрчкото племе Дорјани, кои во 12 и 13 век п.н.е. се доселиле од Средна Европа во областа Епир (помеѓу денешна Грција и Албанија) и староседелците Пелазги - трачко племе. Но, ваквите хипотези за некакво елинско потекло на античките Македонци, целосно ги негираат античките елински и римски историчари и хроничари. Демостен, Атињанин кој двапати ги предводел обединетите Елини во воените походи против Македонците за македонскиот крал Филип Втори Македонски тврди:“...не само што не е Грк, ниту пак е поврзан со Грците…” (Демостен, Филипика III). Според античките автори, Македонците и Елините не само што не биле ист народ, туку припаѓале и на различни раси, па сите опишуваат елинска и македонска Раса (види кај Ариан, Грчки Историчар, Книга 2, Битката на Исус, стр. 119 / Diodorus Siculus 18.37.3-4.). Истaтата поделба на македонска и елинска раса ја среќаваме и кај римските историчари (Titus Livius книга XXXI, стр. 44)
Македонска и Елинска раса
Македонците и Елините (Грците), самите античкоелински (грчки) историчари ги претставуваат како две различни раси (Ариан, Грчки Историчар, Книга 2, Битката на Исус, стр. 119 ||| Diodorus Siculus 18.37.3-4.). Истaтата поделба на македонска и елинска раса ја среќаваме и кај римските историчари (Livy's book XXXI.44)
Античкомакедонското кралство
Античка Македонија била монархија со која владееле повеќе разни македонски кралски династии. За прв македонски крал се смета кралот Каран кој го основал Македонското Кралство во 808 г.п.н.е. (според некои извори 825 г.п.н.е.), а во повеќето книги како прв крал се сретнува и Пердика за кого се вели дека направил многу повеќе отоколку сите 7 кралеви кои владееле пред него. Најголем процут и територијално проширување, Македонското Кралство, доживеало за време на владеењето на Александар Македонски и неговиот претходник, татко му Филип II, кога Македонското Кралство се протегало на три континети од Македонија на запад, преку Персија сè до Индија на исток и Египет на југ. Царството доживеало пропаст по Македонско-римските војни (215 - 148 п.н.е) кога целосно било освоено од Римското Царство, а Македонија била поделена на 4 провинции под многу строг режим.
Античкомакедонски јазик
Античките историчари и хроничари во своите пишани дела известуваат дека античките Македонци говореле посебен јазик, различен од Елините (Грците) и останатите соседни народи.
Како Акаранците, Македонците и Етолците не биле Елини, ами Пелазги, римскиот историчар Тит Ливиј пишува дека сите тие говореле един ист јазик, неелински: Aetolos, Acarnanas, Macedonas eiusdem linguae hominess. (Tit Livi, book XXX, p. 29).
Забележан е дијалог меѓу македонскиот војсководец Филота и Александар Македонски: "Царот најпрво го погледна Филота и рече: "Македонците решија да те судат". Те прашувам, сакаш ли да зборуваш со нив на мајчиниот јазик (македонскиот)? Филота одговори: "Освен Македонците, тука има многу други сведоци, кои ми се чини полесно ќе ги разберат моите зборови, ако се послужам со истиот (хеленски) јазик, на кој ти штотуку проговори, кое ти го направи, мислам, само затоа, за да можат, говорот, повеќе луѓе да ти го разберат". Потоа, царот рече: "Гледате ли, Филота си го мрази татковиот (македонски) јазик, зашто тој самиот се откажува да се изразува на него. Но тој може да говори како сака, вие, да знаете дека тој се оддалечил како од нашите (македонски) обичаи, така и од нашиот јазик (Курциус Руфус, VI, c. 36).
Со најновите откритија на академик Томе Бошевски и професорот на ЕТФ Скопје д-р Аристотел Тентов на јазикот на записот на Каменот од Розета, кој е фараонски указ од античкомакедонската династија Птолемеиди која владеела со Египет, е декодиран еден дел од античкомакедонскиот јазик. Откриениот текст на Каменот од Розета, кој е истражен според сите светски стандарди за дешифрирање на античките јазици, покажува неверојатно голема сличност со денешниот македонски јазик и повеќе други денешни словенски јазици. Според откриениот текст кој е пишуван од десно на лево, без интерпукциски знаци, покрај големиот број на исти и слични зборови со денешниот македонски и други словенски јазици, откриено е дека во античкомакедонскиот јазик постоеле 8 самогласки, кои се застапени во денешниот македонски јазик (5 од нив), повеќе македонски дијалекти и во литературниот словенечки јазик.
Национални симболи на античките Македонци
1. Македонскиот Лав Симболот на античкомакедонската воена сила и надмоќ бил лавот. Во битката помеѓу Македонците и Елините кај Херонеја во 337 г.п.н.е., Македонците победиле и македонскиот цар Филип Втори гради огромен споменик на лав, кој е сè уште зачуван. Александар Трети Македонски ковал пари со својот лик, заедно со маска од лав. Во средниот век, македонскиот лав станува македонски хералдички грб и на современиот македонски народ, под кој македонските револуционери од XIX и XX век се борат за македонската слобода.
2. Македонското Сонце Другиот национален античкомакедонски симбол било сонцето. И тој е задржан кај македонскиот народ во континуитет. Знамето на крушевската република е карта на цела етногеографска Македонија, од која изгрева сонце, македонскиот грб од 1945 г. содржи сонце, Знамето на Македонската Колонија од Петроград на Чуповски содржи сонце и коњот Букефал на Александар Македонски, како и мијачкото знаме. Интересно е што дури во 1977 г. во Кутлеш (Вергина) се открива сонцето од филиповата гробница како македонски национален симбол, но Македонците го користат сонцето како национален белег многу порано; не само сонцето, туку и лавот.
Врски меѓу античките Македонци и денешните Македонци
Повеќе македонски и странски историчари и научници сметаат дека античките Македонци биле дел од етногенетскиот процес на создавањето на денешниот македонски народ кој денес носи дел од нивните обележја и навики. Овие тврдења кои се прифатени во одреден дел од денешните Македонци, историчарите ги поткрепуваат со низа антрополошки, генетски, историски, ентолошки и културни докази. Античкомакедонски мотиви во современиот македонски народ денес може да се сретнат во народните носии (мијачката и женската реканска носија), празници (празникот Летник на 1 март кој се слави во Пустец и селата во југозападна Македонија), обичаи, верувања, зборови и начини на формирање реченици, множина и суперлативи во современиот македонски јазик, форми и корени на лични имиња и презимиња, народни преданија, песни итн.
Вендемарк
Вендемарк (Wendemark) — село и поранешна општина во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Алтмеркише Више.
Антички Македонци
Врски меѓу античките Македонци и денешните Македонци
Голем број Македонци во минатото (особено во времето на националната преродба кон крајот на XVIII и низ целиот XIX век) се сметале себеси за (директни) потомци на „старите Македонци“ на цар Александар, кого го сметале за Словен. Како потомци на „древните Македонци“ на славниот цар Александар, денешните Македонци се споменуваат во Историјата напишана од Ѓорѓија Пулевски, кој напишал и своевидна „Македонска Александрида“ (издадена од ИНИ, Скопје 2005) во која го опишал целиот живот на Александар Македонски во вид на интересни приказни на македонски народен мијачки говор. Античкомакедонското потекло на современите Македонци е силно изразено и потенцирано и во говорот на македонскиот национален деец Исаија Мажовски на бродот „Рицар“ во Украина, барајќи помош за Македонија од рускиот цар. Во повеќе македонски народни приказни и песни од XVIII, XIX и XX век се среќаваат античкомакедонски мотиви или мотиви од животите на Филип и Александар Македонски, сметани за македонски цареви. Славата на античките Македонци одигралa и голема улога во националната преродба на македонскиот народ во текот на XIX и XX век. Тие биле сметани за „најстари Словени на Балканот“. Сметајќи се за нивни директни потомци, Македонците што живееле во тие времиња сакале да ја искажат својата национална посебност од Бугарите и Србите чии завојувачки пропаганди постојано ги инструирале Македонците.
Баптистичка Црква
Баптистичката црква (англиски : Baptist Church) е црква која се наоѓа во Отава, Канада и е во склопот на Баптистичката црква. Црквата била изградена во 1857 година. Во 1916 година црквата била проширена, а во 1928 реновирена.
Рајец (Брежице)
Рајец (словенечки: Rajec) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
NGC 5927
NGC 5927 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Волк, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5927 се споменува и како GCL 35, ESO 224-SC4.
Откривање
Објектот е откриен на 8 мај 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5927 е од видот VIII. Видливиот сјај со голо око изнесува 8 m. NGC 5927 има само една позната привидна димензија, која изнесува 6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 28 м 0,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -50° 40' 20"".
Други поделби
Проучување на NGC 5927 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 431; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8307. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
NGC 1546
NGC 1546 — леќеста галаксија во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1546 се споменува и како ESO 157-12, AM 0413-561, IRAS 04134-5611.
Откривање
Објектот е откриен на 5 декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1546 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 1546 има привидни димензии од 3,2' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 14 м 36,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 56° 3' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 147°.
Други поделби
Проучување на NGC 1546 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14723. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 420; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8505.
Client-server
Клиент опслужувач моделот кај компјутерите е апликациска структура која ги дели одговорностите или работните задачи помеѓу услужниците на ресурси или услуги, наречени опслужувачи, и барателите на услуги наречени клиенти. Често, клиентите и опслужувачите комуницираат преку компјутерска мрежа на различен хардвер, но, и двата, и клиентот и опслужувачот можат да живеат на истиот систем. опслужувачката машина е домаќинот кој работи на еден или повеќе опслужувачки програми, кои ги споделуваат своите ресурси со клиентите. Клиентот не споделува ниту еден од своите ресурси, но ги бара опслужувачките содржини или сервисни функции. Клиентите според тоа иницираат комуникациски сесии со опслужувачите кои чекаат дојдовни барања.
Опис
Одликите на клиент-опслужувач моделот ја опишуваат поврзаноста помеѓу програмите во апликацијата. опслужувачот овозможува функции или сервиси од еден или повеќе клиенти, кои пратиле барања за истите. Функциите, како што се размената на електронска пошта, пристапот до интернет и пристапот до базите со податоци, се изградени врз основа на клиент-опслужувач моделот. Корисниците пристапуваат до банкарските сервиси од своите компјутери, користејќи пребарувач за да испратат барање до опслужувачот на банката. Таа програма може да го препрати барањето од неговата програма - клиент, која ги чува податоците, која пак испраќа барање до опслужувачот со бази на податоци на друга банка, за да ја врати информацијата на корисникот. Состојбата се враќа до базата на податоци на банката, која за возврат ја испраќа назад до пребарувачот-клиент, прикажувајќи му го резултатот на корисникот. Клиент опслужувач моделот стана една од главните идеи на поврзувањето на компјутерите. Многу бизнис апликации кои постојат денес го користат клиент-опслужувач моделот. Истото го прават и главните интернет апликацицки протоколи, како што се HTTP, SMTP, Telnet и DNS. Интеракцијата помеѓу клиентот и опслужувачот често се опишува со помош на секвенцни дијаграми. Секвенцните дијаграми се стандардизирани во UML. Специфични типови на клиенти се: пребарувачите, електронската пошта, и клиентите за online разговор. Специфични типови на опслужувачи се: опслужувачите, ftp, апликациските, опслужувачите на бази на податоци, mail опслужувачите, file опслужувачите,print опслужувачите и terminal опслужувачите.
Споредба со архитектурата за рамноправен пристап
Во архитектурата за рамноправен пристап, секој домаќин или програма може истовремено да биде и клиент и опслужувач, тогаш и двата имаат ист статус и исти одговорности. И двата, и клиент-опслужувач и архитектурата за рамноправен пристап се во широка употреба денес. Деталите можат да се најдат во Comparison of Centralized (Client-Server) and Decentralized (Peer-to-Peer) Networking
Наводи
1."Distributed Application Architecture".Sun Microsystem.Retrieved 2009-06-16.
Виливавос
Виливавос (Villivavos) е вид на многу силен и слаповит северен ветар, кој дува од Патагонските планини, каде има поле на антициклон, према областата Магелановиот Проток, каде има појас на циклон. Ветерот дува преку цела година Ветара дува преко целе године.
NGC 3483
NGC 3483 — леќеста галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3483 се споменува и како ESO 438-1, MCG -5-26-16, AM 1056-281.
Откривање
Објектот е откриен на 10 мај 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3483 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 3483 има привидни димензии од 1,8' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
Тран Хунг Дао
Тран Хунг Дао (1228–1300; виетнамски: Trần Hưng Đạo) бил виетнамски воен Голем Генерал на Танг Лонг за време на династијата Тран. Тој е роден како Тран Куок Туан (Trần Quốc Tuấn) и командувал со виетнамската војска кои спречиле две големи монголски инвазии во 13 век. Неговите неколку победи над монголската орда и династијата Јуан под водство на Кублај Кан се сметаат за најголемите светски тешки победи.
Ѓорѓи Николов
Георги Николов Поп Теофилов — македонски револуционер учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Николов е роден 1883 година во Разлошко село Белица, тогаш во Отоманското Царство. Потекнувал од родот Поп Теофилови. Татко му Никола Поп Теофилов бил учесник во Кресненското востание, неговиот брат Теофил Николов бил член на Македонската револуционерна организација, а неговиот вујко Лука Поп Теофилов бил егзархиски учител во Сер, Неврокоп, Мелник и Банско и основач на револуционерната комитет во Разлог, еден од првите раководители на Организацијата. Георги завршил беличкото училиште во 1896 година и до 1898 година учел во Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“ и во Серското педагошко училиште.
Учителствал во Јакоруда и влегол во Организацијата. По откритијата на властите се засолнил во чепинското село Лажани, Бугарија. Учествувал во Илинденското востание како војвода на чета и помагал при повлекувањето на бегалците кон Бугарија.
По погромот на востанието е четник при Георги Скрижовски во неговиот роден Разлог. Во Балканската војна во 1912 година заедно со Лазар Топалов е на чело на чета, која учествува во ослободувањето на Разлог. По војната во 1914 година е избран за градоначалник на Белица. Убиен е во 1916 година од политички противници.
СОУ „Крсте Петков Мисирков“ - Демир Хисар
„Крсте Петков Мисирков“ — средно училиште во Демир Хисар, Општина Демир Хисар.
Христијанска катедрала (Отава)
Црквата Доминион Шалмерс (англиски : Dominion Chalmers United Church) — црква која се наоѓа во Отава, Канада и е во склопот на Англиканската црква. Црквата била изградена во XIX век. Посветена е на Томас Шалмерс.
Буркини
Буркини — вид женски костим за капење дизајниран од Ахеда Занети во Австралија.
Потекло на поимот
Зборот буркини е составен од „бур“ земен од бурка и „кини“ земен од бикини или монокини. Буркини (две варијанти на англиски: burqini burkini) е заштитена марка од Ахеда Занети во 2006 година. Иако заштитена марка зборот станал генерички поим за костими за капење со овој облик.
Опис
Целта на овој дизајн е да се усогласи со исламската традиција за скромна облека. Костимот го покрива целото тело освен лицето, дланките и стапалата и е доволно лесен за да овозможи пливање. Наликува на целосен неопренов комбинезон за водни спортови, но се изработува од материјал кој полесно се суши и не е топлински изолатор. ]]. Zanetti's company Ahiida owns the trademarks to the words burqini and burkini, but they have become generic terms for similar forms of Islamic swimwear.
Полемика
Во август 2009 година, во Франција жена била спречена да се капи во јавен базен затоа што била облечена во буркини. Во тоа време во тек била полемика за муслиманската облека. Истото правно било оправдувано со законот кој забранува капење во улична облека. Во август 2016 година, градоначалникот на Кан ги забранил буркините повикувајќи се на можната врска со исламскиот екстремизам. Уште неколку француски градови, вклучувајќи ја и Ница се придружиле на забраната. . Забраната ја поддржале бројни француски политичари, од претседателката на антиимиграцискиот Национален фронт, Марин Ле Пен, до социјалистичкиот премиер Мануел Валс, и предизвика критики и потсмев како во Франција така и во странство, особено во англофонските земји. Во 2014 година некои приватни базени во мароканските туристички центри го забранија буркиното повикувајќи се на „хигиенски причини“, што предизвика политичка полемика.
Употреба
Буркините се здоби со популарност во Израел, како кај ортодоксните Евреи, така и меѓу муслиманите и се нарекува „буркини“ или „скромен костим за капење“.
Во Австралија буркините го носат женските спасувачи на плажа.
Вештица (роман)
„Вештица“ — роман на македонскиот писател Венко Андоновски, првично објавен во 2006 година од издавачката куќа Култура.
Содржина
Романот Вештица е создаден во 60 поглавја, со тоа што почнува од 0, а завршува со епилог. Ова е дело кое преплетува различни времиња, различни техники, судир на погледи, на светови и една сосема едноставна, но исклучително длабока нишка на вечното, љубов посилна од оган, од камен, од времето. Станува ли збор за една љубов што низ векови се пренесува и возобновува, или за две (повеќе) огнени романси кои се појавуваат циклично и потсетуваат на неуништивоста на вистинската љубов, му останува на читателот, самиот да долови, да пресуди и да реши. Андоновски во романот Вештица, таква можност дозволува со поднаслов Роман во сирова состојба.
Дејствието на романот се случува во Хрватска, во 17 век, кога под темно око на Римокатоличкото свештенство со невидена леснотија жените биле прогласувани за вештерки и според тогашните судски правила по голгота претрпена од иследниците, биле јавно спалувани на клада.
Роман Вештица испреплетува две приказви за Јована; девојка од Македонија, од Охридско, за Јована која игра на судбината ја носи во Хрватска, каде живее во договорен брак со човекот кој не допира до нејзината сенѕуалност, па потикнат од сопствена пакост и љубомора ја предава во рацете на прогонувачи на вештерките, кои во појавата на прекрасната млада жена ги будат најниските страсти и во име на прогонот на блудници кои општат со ѓаволот; и друга за Јована, девојка во Македонија во времето блиско на создавање на романот, девојка пренесена, пресликана или реинкарнирана од онаа доба во олицетворение на стасна, сензуална, огнена љубов на романо-нароторот.
Двата заплети, двете Јовани низ многуте премрежја, возбудливи настани, слики и решавање на загатки нурнуваат во оган, оган на љубов, оган на живот, оган како прапочеток и поместување во времето.
Јована, Јохана Грацијанчиќ копнее за својот оган, своето воскревање и себепронаиѓање ќе го реализира со помош на Падре Бенџамин, свештеникот кој е со поинакви погледи од своето време, од своите современици, со поинакви чувства, човекот кој во неа ќе ја осознаее љубовната слила пожешка од огнот.
Ликови
Јована, Јохана Грацијанчиќ, е лик на млада Вевчанка која се чувствува загубено и осамено во Дубровник, својата трагична судбина ја носи уште од родниот крај каде силниците (силниците се одентични секаде) ја фрлаат во невешти, но насилнички раце на Џеладин-бег кој не можеејќи да се израмни со сила на нејзиниот темперамент и мудроста ја предава во рацете на Флоријан Грацијанчиќ, дубровечки трговец кој ја зема за сопруга. Црвенокосата Јована дубровечките шепотливи плоштади ја препознаваат како „бисер од Македонија“, но нејзиниот сопруг, освен гордооста со нејзината убавина, става и углед кај сограѓаните, останува со студена постела, неладарен, неумешен да ја распламти, да ја разбуди искрата во нејзиното огнено битие. Од таа студена постела, од таа немоќ, Јована е обвинета за вештерство, а нејзината судбина е префрлеена во сирови, жедни копнежи на градскиот инквизитор, но појавувањето на Падре Бенџамин ќе го отвори, расветли чудесниот лик на Јована, бујна, чиста, огнена, раскошна природа на жена која е предодредена да стане вечност.
Падре Бенџамин, римокатолички свештеник, близок соработник и пријател на Џордано Бруно, податок кој сам по себе зборува за негов светопоглед во време на тој страотен родов геноцид на машката црква, против женската слобода и убавина. Свештеник кој ќе ја погази заклетвата кон бога од огнените чувства на љубовта кон вевчанската мудрица, убавица. Тој потекнува од Хрватска, од крајот во кој ја носат веќе осудената Јована, во самиот центар на инквизициони дејанија, самиот никако не се помирува со времето и судот кои му се страни бидејќи неговите очи се птворени и будни, а кон верата гледа со поглед на светлина и надеж, а не темнина и страв. Младата Јована и неправдата, зло со кое се судира кај него ги будат најсилните чувства поради кои ја ослободува младата Вевчанка водејќи је куситрајна слобода, исполнета со љубов и светлина, што нивните неколку дена наликуваат на полна вечност. Таа љубов, таа моќ на внатрешната исполнетост е толку силна што Падре Бенџамин, на крајот на романот и самиот тргнува во истиот оган во кој е неговата љубов, повлекувајќи го со себе и олицетворение на злото - инквизиторот.
За романот
Романот „Вештица“ е преведен на француски, руски и српски јазик. За француското издание на романот, Милан Кундера, откако го споредил Андоновски со Херман Брох и со Карлос Фуентес, напишал: „Вештица е голем роман за Европа. За минатото и сегашноста на Европа. Но, доста. Не сакам да ви го раскажувам овој роман што и не може да се раскаже. Ве молам, прочитајте го. Со љубовта која ја заслужува.“
Преводи
Српското издание на книгата го објавила Задужбина Петар Кочиќ одБелград и Бања Лука 2013 година, во превод на Гордана Јовиќ-Стојковска.
Адонис
Во старогрчката митологија, Адонис е бог на убавината и страста и е централна фигура во различни религиозни култови. Неговата религија припаѓала на жените: умирањето на Адонис било целосно развиено во кругот на млади девојки околу поетесата Сафо од островот Лезбос, околу 600 п.н.е., како што се открива во еден дел од опстанатата поезија на Сафо.
Адонис е еден од најсложените фигури во класиката. Тој имал многу улоги и имало многу учења низ вековите што се однесува до неговото значење и цел во грчките религиозни верувања. Тој е годишно обновуван, секогаш младолик бог на растителността, божество чија природа е врзана за календарот. Неговото име денес често се користи за убавите момчиња, за кои тој е архетип. Адонис често се смета за смртниот бог на убавината.
Етимологија и потекло
Грчкиот збор Ἄδωνις - Adōnis е позајмен од семитичкиот збор adon, „бог“, кој е поврзан со Adonai, едно од имињата користени за Бог во еврејската Библија и сѐ уште се користи во јудаизмот денес. Сирискиот Адонис е Гауас или Аос, египетскиот е Озирис, за Семитите тоа се Тамуз и Баал Хадад, за Етрурците Атунис, а за Фригијците Атис, сите тие се божества на воскреснувањето и растителноста.
Митови за Адонис
Најдеталната книжевна верзија на приказната за Адонис потекнува од многу одамна, во X-тата книга од Овидиевите Метаморфози. Средишниот мит во грчкото раскажување е заљубувањето на Афродита во еден убав младич (веројатно бидејќи таа била ранета со љубовната стрела на Ерос). Афродита го заштитила Адонис кога бил новороденче и ѝ го доверила на Персефона. Персефона исто така била привлечена од убавината на Адонис и одбила да ѝ го врати на Афродита. Кавгата меѓу двете божици била решена од Зевс (или Калиопа, на барање на Зевс): Адонис би поминал по една третина од секоја година со секоја божица, а последната третина каде што сакал. Тој избрал да помине две третини од годината со Афродита. . Адонис бил убиен од дива свиња, за која се вели дека била индиректно испратена од Артемида, која била љубоморна на ловечките вештини на Адонис или пак во знак на одмазда на поттикнувањето на смртта на Хиполит од страна на Афродита, кој бил миленик на божицата на ловењето; или испратена од Арес, љубовникот на Афродита, кој бил љубоморен на љубовта на Афродита кон Адонис; или пак испратена од Аполон, за да ја казни Афродита што го ослепила неговиот син Еримантос. Адонис умрел во рацете на Афродита, која дошла при него кога го слушнала неговото јачење.
Кога тој умрел, Афродита ја посипала крвта со нектар, од што никнале краткотрајните анемони, кои го добиле името по ветерот кој лесно прави нивните ливчиња да паднат. И така, секоја пролет крвта на Адонис ја поцрвенува поројната река, реката Адонис (исто така позната и како реката Абрахам или Нар Ибрахим на арапски во денешен Либан). Афга е светиот извор каде водите од реките се појавуваат од огромна пукнатина на карпа висока 200 метри. Таму е создаден митот за Астарта (Венера) и Адонис.
Во римската митологија, Адонис е љубовникот на божицата Венера, која го претворила во цвет.
Потекло и раѓање
Раѓањето на Адонис е обвиено со забуна за оние кој бараат единствена, официјална верзија, бидејќи биле раширени различни споредни приказни за потеклото на Адонис. Најшироко прифатената верзија е раскажана во Овидиевите Метармофози, каде Адонис е син на Мирна и нејзиниот татко Кинира. Мирна се претворила во смирново дрво, а Луцина му помогнала на дрвото да го роди Адонис.
Хесиод го направил син на Феникс, епоним на Феникијците, а со тоа и личност од феникијско потекло; неговата поврзаност со Кипар не е потврдена пред ерата на класицизмот. В. Атала претпоставува дека вториот хеленистички мит за Адонис претставува спојување на две независни традиции.
Алтернативно, подоцнежниот извор, Митолошка библиотека, го нарекува син на Кинира и Метарме. Друга верзија на митот е дека Афродита ја принудила Мирна да направи инцест со нејзиниот татко Тијас, кралот на Асирија. Бегајќи од неговиот бес, Мирна била претворена во смирново дрво. Тијас го погодил дрвото со стрела, кое се отворило, при што излегол Адонис. Во друга верзија, дива свиња го распарчила дрвото со своите заби, на тој начин најавувајќи ја смртта на Адонис.
Градот Беритос (Бејрут) во Либан го добил името по ќерката на Адонис и Афродита, Берое. Во неа се заљубиле и Дионис и Посејдон.
Потекло на култот
Адонис сигурно во голем дел бил заснован на Тамуз. Неговото име е семитичко, варијација на зборот „адон“, кој значи „бог“. Сепак, не постои трага за семитско божество директно поврзано со Адонис, и нема трага во семитските јазици за некои специфични митологеми поврзани со неговиот грчки мит; и грчките научници и научниците од Блискиот Исток ја довеле во прашање оваа поврзаност (Буркерт, стр. 177, забелешка 6, библиографија). Поврзаноста е со месопотамискиот пандан на Адонис, Тамуз: „Жените седат покрај портата, плачејќи за Тамуз, или нудат темјан на Баал на покривите и засадуваат убави растенија. Ова се суштинските карактериситики на легендата за Адонис: која е празнувана на рамни покриви на кои се поставени парчиња од грнчарија посеани со зелен зеленчук кој брзо р’ти, градините на Адонис.... кулминацијата е гласното оплакување на мртвиот бог.“ – Буркерт, стр. 117. Кога била легендата за Адонис вметната во грчката култура е предмет на расправа. Волтер Буркерт изразува сомнеж дали Адонис уште од почетокот дошол во Грција со Афродита. „Во Грција“, Буркерт заклучува, „необичната улога на легендата за Адонис е можност за нескротливото изразување на емоциите во строго ограничениот живот на жените, во спротивност со ригорозната наредба на градот и семејството со официјалните фестивали на жените во чест на Деметра“.
Култови на мистерија
Адонис бил обожаван во неизговорени религии на мистеријата: сѐ до времето на Римското Царство (во De Dea Syria, гл. 6 на Лукијан од Самосата) ) ниту еден пишан извор не споменува дека жените биле утешени од оживеаниот Адонис. Поетот Еуфорион Халкидиски од III век п.н.е. во својот Хијакинт напишал: „Само Кокит ги изми раните на Адонис“.
Жените во Атина засадувале „Адонисови градини“ – билки кои брзо растеле и никнувале од семето и умирале. Жените го празнувале Фестивалот на Адонис сред лето, сеејќи анасон и зелена салата (марула), и зрна од пченица и јачмен. Растенијата никнувале брзо и свенувале брзо, а жените ја оплакувале смртта на богот на растителноста.
Културни наводи со митологијата на повторно раѓање
Митот за смртта и повторно раѓање на Адонис е видливо истакнат во различни културни и уметнички дела. Ремек делото на Џован Батиста Марино, Адоне, објавено во 1623 година, е долга сензуална поема која го опишува митот за Адонис и го претставува преминот во италијанската литература од маниризам во барок. Перси Биш Шели ја напишал поемата Адонеис за Џон Китс, каде го користи митот како продолжена метафора за смртта на Китс.
Ваквите наговестувања продолжиле сѐ до денес. Адонис (арапска транслитерација на истото име, أدونيس) е псевдоним на познатиот сириски поет, Али Ахмад Саид Асбар, кој бил номиниран повеќе од еднаш за Нобеловата награда за литература, вклучувајќи ја и 2006 година. Неговиот избор за име посебно се поврзува со елементот на повторно раѓање на митот за Адонис (исто така наречен „Тамуз“ на арапски), кој е важна тема во арапската поезија од средината на XX век, главно меѓу следбениците на движењето „Слободен стих“ (الشعر الحر) формирано од ирачкиот поет Бадир Шакир ал-Сајаб. Адунис го користел митот на неговиот истоименик во многу од своите поеми, на пример во „Јас, бранот“, од неговата последна книга „Почеток на телото, крај на морето“, која вклучува целосно прераскажување на раѓањето на богот.
Современа поврзаност со физичката убавина и младост
Исклучително привлечен младич многу често се нарекува Адонис, многупати со значење на заслужена самобендисаност: „канцеларискиот Адонис“. Легендарната привлечност на личноста е спомената во Сарасина на Оноре де Балзак, која ја опишува невозвратената љубов на главниот лик, Сарасина, за ликот на сликата на Адонис и кастрати (машки сопран, мецосопран или алт глас). Наговестувањето за исклучителна физичка привлечност е очигледен во психоаналитичкиот Адонисов комплекс кој се однесува на опсесивноста за сликата на телото и подобрувањето на телото и младешкиот изглед.
Телоградителите го користат изразот „Адонисов појас“ за да ги опишат двете плитки вдлабнатини на површинската анатомија на абдоменот кај човекот кои се наоѓаат меѓу срамната коска и гребенот на слабинската коска. Исто така, златниот пресек на лентата за мерење на односот од рамото до половината се нарекува Адонисов индекс.
Милан Бишевац
Почетна кариера
Фудбалската кариера Бишевац ја започнал во тимот на БАСК во 2001 година. Милан Бишевац играл во тимот на ОФК Белград, но од клубот решиле да го отпуштат бидејќи не биле импресионирани од неговата игра и неговиот талент. По враќањето во БАСК се изборил да биде во стартните 11 иг рачи, постигнувајќи пет гола во 52 натпревари во сите конкуренции. Во 2003 година Бишевац заминал од тимот на БАСК и преминал во екипата на ФК Бежанија, каде успеал да постигне еден гол во првите 15 настапи. По половина сезона помината во Бежанија, тој одлучил да се приклучи на тимот на ФК Железник. Тренерот на екипата на Железник бил импресиониран од неговата игра и затоа одлучил да го ангажира во клубот. Бишевац играјќи за Железник ѝ помогнал на екипата да го освои третото место во лигата на крајот на сезоната.