cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1026 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4482 и 4483 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3724 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2734 и 2735 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 273 пред основањето на Рим.
Рачева
Рачева (словенечки: Račeva) — населба во Општина Жири во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
1026 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1026 година се протега во 1610 и 1611, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1670 и 1671 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 483 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1698 и 1697 исламска година пред хиџра.
Јукатански Проток
Корални гребени
Како што водата тече низ протокот и влегува во Мексиканскиот Залив, таа минува низ плиток дел од морето наречен Кампечки Подводен Брег. Тука се простираат корални гребени, соседни на надворешната граница на јукатанската плоча, околу 100 км од копното. Коралите Acropora cervicornis, Acropora palmata и Montastraea annularis се главни гребеноградители, иако голем дел од нив изумреле на крајот на 1990-тите. Оттогаш наваму дел од нив е повратен. Ова плитко подрачје страда и од прекумерен риболов од мештаните.
Смолени
Историја
Селото е изгорено во Илинденското востание во 1903 г. и атарот му е припоен кон Ново Село.
Грб на Република Кина
Грбот на Република Кина или често наречен како „сино небо со бело сонце“ (кинески: 青天白日 / Qīng tīan bái rì) е националниот грб на Република Кина, но и грб на Куоминтанг, елемент од знамето на Тајван и симбол на тајванската морнарица.
Самиот грб е претставен од бел диск со дванаесет зраци поставени на сина основа. Дванаесетте зраци ги претставуваат 12-те месеци во годината и 12-те кинеси часа. Тие го претставуваат духот на прогресот.
Поврзано
青天白日旗
Зиплингенбург
Зиплингенбург (Süpplingenburg) — општина во округот Хелмштет, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Историја
Селото се развило во век околу водниот замок на реката Шунтер, веројатно изграден од грофовите на Халденслебен. До 1173 година замокот бил седиште на грофовите од Зиплинбург, меѓу кои и на царот Лотар III.
Лотар изградил манастир со црква во рамките на замокот Зиплинбург околу 1130 година. Во 1173 година, неговиот внук Хајнрих Лавот го доделил Зиплингенбург на Темпларите, од каде припаднал на Болничарите во 1357 година. Останал команден центар на Редот на Свети Јован до 1820 година кога конечно бил медијатизиран на Војводството Брауншвајг. Замокот бил срушен околу 1875 година, додека црквата „Св. Јован“ преживеала и денес претставува дел од Романескниот пат.
Сообраќај
До Зиплингенбург може да се стигне преку сојузниот автопат 1 или 2. Возовите на линијата Брауншвајг-Магдебург се достапни во окружниот град Хелмштет.
Лардо
Лардо е еден вид салама кој се прави со саламурење ленти од маснотии со рузмарин и други билки и зачини.
Најпознатото лардо е од тосканското село Колоната, каде што лардото се прави уште од римско време. Колоната е дел од поголемиот град Карара, кој е познат по својот мермер. Самата Колоната е локација каде што се ископува мермер од Карара, а традиционално, лардото се прави со месеци во базени направени од овој мермер. Lardo di Colonnata сега е вклучен и во каталогот на „Art of Taste“ на храна од наследство, како и во статусот IGP (Заштитена географска ознака) од 2004 година.
Мис Т Свет
Мис Т Свет е натпревар за убавина за трансоводни жени. Првиот настан се одржа на 23 септември, во театарот Алберти, во село Десенцано Дел Зград, во близина на Градот Бреша, во регионот Ломбардија, Италија.
NGC 4737
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4737 се споменува и како MCG 6-28-36, CGCG 188-25, NPM1G +34.0263.
Откривање
Објектот е откриен на 2 јануари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4737 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 4737 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 50 м 52,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +34° 9' 26"". Положбениот агол на објектот е во износ од 50°.
Црници
Црниците или смокви (науч. Moraceae) се фамилија на цветни растенија која состои од 53 родови и околу 1500 видови нашироко распространети во тропските и суптропските региони, а помалку во умерените. Тука припаѓаат некои добро познати растенија, како црницата, белата дудинка, смоквата и украсното собно растение еластичен фикус.
NGC 4737
Други поделби
Проучување на NGC 4737 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43490. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 108; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2533. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 110.
Црници
Претставниците од Moraceae се еднодомни или дводомни дрвја, грмушки, лијани или поретко тревести растенија од кои речиси сите поседуваат млечен сок во своите стебла.
Морфологија
Листовите се прости и последователни (поретко наспрамни). Прилисниците се мали и странично распоредени, а понекогаш може да образуваат капа околу пупките, со што оставаат цилиндрична лузна. Цветовите се еднополови и ситни и најчесто се густо распоредени на растението. Овие густи збирови на цветови обично заземаат форма на реса. Речиси секогаш околуцветникот се состои од 4 до 5 недиференцирани венечни ливчиња, меѓутоа, понекогаш и помалку, а кај некои видови околуцветникот отсуствува. Еден типичен машки цвет е составен од четири прашници, при што секој прашник е спротивен на секое венечно ливче. Женските цветови имаат плодник изграден од два плодни листови, најчесто со две устенца, иако едното од нив понекогаш може да е потиснато. Плодникот е натцветен или потцветен и се состои од еден семенов зачеток сместен во една локула. Плодовите се од типот на костелка и ахенија, при што често се агрегирани во повеќеделен плод.
Систематика
Порано оваа фамилија била класифицирана во веќе непостоечкиот ред Urticales. Скорешните генетски испитувања ја сместуваат оваа фамилија во редот Rosales, кој, пак, е сместен во разгранок (клад) на т.н. уртикалски розиди, во кој се вклучени и фамилиите Ulmaceae, Celtidaceae, Cannabaceae и Urticaceae. Cecropia, вид кој порано бил класифициран во Moraceae, денес е дел од Urticaceae (фамилија на копривата).
Црниците како тема во уметноста и во популарната култура
Црниците се јавуваат како тема во делата од ументоста и популарната култура, како:
Муртер
Муртер е северно-далматински остров со површина од 17,58 км2. На островот се наоѓаат неколку населби: Бетина, Тисно, Језеро и Муртер, која е најголема и најстара населба на островот, а со копното е поврзана со мал мост во местото Тисно. Денес островот Муртер е значајно туристичко одредиште, со бројни културно-историски споменици, природни плажи и ненаселени острови во близина.
Историја
Островот бил населен од страна на Илирите уште од најстари времиња. Островот, под името Скадрон, за првпат се споменува од грчкиот филозоф и географ Птоломеј. Историскиот континуитет се одржал и за време на владеењето на Римското Царство, што се гледа од остатоците на римската населба Колентум, бројни остатоци на римски вили, мурали и мозаици, расфрлени по копното и во морето. Остатоците од античкиот град Колентум, денес се во голема мера потопени во морето, и лежат во подножјето на ридот Градина, на северната страна од заливот Храмина. Населбата Колентум го доживеала својот зенит за време на владеењето на римските цареви Нерон (54 - 68 г.) и Веспазијан (69 - 79 г.), а монети од овој период се најдени во текот на првите археолошки истражувања кои биле направени од 1907 до 1909 година. Се претпоставува дека Колентум бил ограбен и разурнат на почетокот на 2 век од страна на пиратите, иако има индиции дека бил разурнат од земјотрес. Се смета дека словенското население, кога пристигнало на островот се населило на територијата на напуштената античка населба.
Под хрватското име „Сримач“ островот се споменува во 1251 година, кога унгарско-хрватскиот крал Бела, ги објавил границите на Шибеничката комуна. Во тоа време островот имал само две населби: Велико Село (Villa Magna), која денес се нарекува Муртер, и Језера, додека Бетина и Тисно биле изградени многу подоцна, при населувањето на пребегнатото население од турските напади.
Во 1298 година, Муртер имал 203 жители. Во Муртер и другите населби на островот, се користела глаголицата и босанчица сѐ до XVIII век. Во 1866 година, во Муртер била основана најстарата јавна библиотека во Далмација. Основно училиште и пошта биле отворени во 1877 година, а во 1910 година била основана Масларска задруга.
Островот Муртер за првпат се споменува под името „Insula Mortari“ во 1318 година, според кое име подоцна бил наречен градот Муртер. Сегашното име на островот се користи од 1740 година.
Стопанство
Поголемиот дел од островот е засаден со стари маслинови насади и смоквини дрва, што биле и останале традиционални култури, кои се одгледуваат од месните жители. Шибеничкиот историчар Динко Заворовиќ, во 1597 година запишал дека островот е добро обработен и дека на него се произведува врвно вино. Освен со земјоделство, жителите на островот се занимавале и со бродоградба (градење на традиционални дрвени чамци гајета, логер, леут), со риболов и сточарство. Денес главна стопанска дејност е туризмот.
IC 1076
IC 1076 — галаксија во соѕвездието Часовник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1076 се споменува и како ESO 200-1, IRAS 03151-5050.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1076 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 1076 има привидни димензии од 0,9' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 16 м 43,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -50° 39' 18"". Положбениот агол на објектот е во износ од 6°.
Други поделби
Проучување на IC 1076 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12172.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Црна Пештера
Црната Пештера се наоѓа во подножјето на врвот Голем Осој (1.005 м), околу 0,5 км југозападно од селото Трпејца, Охридско. Влезот на пештерата се наоѓа 1,25 м над езерското ниво. Истиот има северозападна експозиција, со широчина од 3 м и најголема височина од 2,5 м. Вкупната должина на пештерата Црна достигнува 14,5 м, со површина на пештерската внатрешност од.
Во оваа пештера е наоѓалиштето Црна Пеш (Крстон Заб), и тука се најдени остатоци од живеалиште од неолитот — досега најраните утврдени жители на подрачјето на Трпејца.
Историја на Бразил
Денешната територија на Бразил била населена најмалку пред 8.000 години. Повеќето домородни народи кои живееле и живеат на територијата на Бразил се верува дека се потомци од првиот бран мигранти од Северна Азија, поточно Сибир, коишто го преминале беринговиот проток кон крајот на ледената епоха околу 9000-та год. п.н.е. Во 1500-та год. од н.е. територијата на модерен Бразил имала население од околу 3 милиони, разделено во над 2000 нации и племиња. Во текот на наредните три века, Бразил бил непрекинато колонизиран од Португалците. Лингвистиката открила над 188 живи домородни јазици со над 150,000 говорници. Во 2007 Националната Индијанска Фондација (Fundação Nacional do Índio) го изнесла податокот за 67 домородни племиња кои сè уште живеат без допир со конвенционалната цивилизација. Педро Алварес Кабрал го открил ова подрачје во 1500 година. Во тоа време домородците биле семи-номади концентрирани околу бреговите најмногу онаву каде што се влеваат поголемите реки во океанот.
Колонизација
Во почетокот Португалија не гледала со многу интерес кон Бразил, во главно поради профитот што го остварувала при тргување со Индија, Индокина, Кина и Јапонија. Во текот на овој период дрвото Бразил е најексплотираниот ресурс. Од 1530 г. Португалската Круна го ревизирала Наследните Капетании со цел подобро да ја управува новата колонија. Неколку рани населби биле основани покрај брегот, заедно со колонијалната престолнина Салвадор во 1549-та во заливот на сите светци, и градот Рио де Жанеиро бил основан во март 1567 на југ. Колонизаторите адаптирале економија за производство на намирници за извоз кон Европа. Од 17 век. приватни експедиции од Капетанијата Сао Пауло, нарекувани Бандеиранти ја истажувале и раширувале територијата на Бразил. Во 18 век тие пронашле злато и дијаманти на територијата на денешната држава Минас Жераис. Профитот од Благово е искористен за издржување на Португалската империја. Начинот на владеењето со Бразил и скапиот живот на Португалската монархија довела до движење за независност на Бразил. Производството на злато почнало да стагнира кон крајот на 18 век. Колониите се главно експлоатирани од робовите - домородците и Африканците. За разлика од соседните Шпански поседи, Португалската колонија го задржала територијалниот, политичкиот и лингвистиочкиот унитаритет.
Империја
Во 1808, кралот Жоао VI од Португалија, бегајќи пред Наполеон, се преселил во Бразил со целата кралска фамилија како и владата. Тие пребегале во Рио де Жанеиро, и градот тогаш станал престолнина на Португалската Империја. Рио останал престолнина помеѓу 1808 и 1815-та. После тоа Обединетото Кралство на Бразил, Португалија и Алгаверите (1815-1825) било прогласено, со престолнина Лисабон, Откако Јоао VI во 1821 се вратил во Португалија неговиот син-престолонаслидник станал регент на Бразил. Следејки серија политички инциденти Бразил станал независен на 7 септември 1822. На 12 октомври 1822 Дом Педро бил прогласен за прв император на Бразил, крунисан на 1 декември 1822. Португалија ја Признала независноста во 1825-та. Во 1824-та Педро го распуштил конститутивното собрание со образложение дека ја загрозува слободата, и донел устав по терк на Португалија и Франција. Управувањето на Педро било почнато да се смета за административно неадекватно. Политички притисоци го натерале Императорот да ја отстапи власта на својот 5 годишен син Педро Втори на 7 април 1831. Педро Први заминал во португалија, а додека Педро Втори да достигне адолесценција Бразил бил управуван од регенти сè до 1840-та. На 23 јули 1840 Педро Втори бил крунисан за император. Неговото владеење го одбележува бумот на кафе извоз, војната на тројната алијанса и крајот на робо-тргувањето со Африка на Америка во 1850. Во Бразил ропството е аболирано во 1888-ма. По укинувањето на ропството во бразил почнале да доагааат многу европски емигранти. Подоцна почнало да зема сила републиканското движење. Во 1889 Педро абдицирал и републиканскиот систем бил усвоен.
Република
Крајот на 19 век и почетокот на XX век, Бразил привлечил преку 5 милиони европски и јапонски имигранти кои се обидувале да ја пробаат среќата во Бразил. Бразилската демократија трипати била заменувана диктатура: 1930 - 1934 и 1937 - 1945 од страна на Жетулио Варгас и 1964 - 1985 од страна на група генерали на војски.
Никитас Какламанис
Никитас М Какламанис (грчки: Νικήτας Κακλαμάνης) (роден на ) е познат грчки политичар од партијата Нова Демократија (НД) и поранешен градоначалник на Атина, министер за здравство и социјална солидарност. Какламанис е роден на Андрос.
Црква „Св. Атанасиј“ - Извор
'''Црква „Св. Атанасиј“ - Извор''' може да се однесува на две цркви во селото Извор:
Историја на Венецуела
.
Се проценува дека човекот почнал да ја населува територијата на Венецуела пред околу 16.000 години. Најбројни домородни племиња биле Чипчите, Карибите и Араваците.
Европејците ја откриваат Венецуела на третото патување на Кристофер Колумбо, на 2 август 1498 година. Првата населба што ја основаат шпанските колонизатори е основана во 1522 година во она што денес е градот Кумана. Во прво време територијата на Венецуела потпаѓа под Вицекралството Перу, но потоа најголемиот дел од денешна Венецуела припаѓа на Вицекралството Нова Гренада, а дел од источна Венецуела е инкорпориран во Нова Андалузија.
По неуспешните обиди за осамостојување од Шпанија во 1811 и 1813 година, Венецуела конечно се осамостојува од Шпанија во 1821 година кога војската предводена од Симон Боливар ја добива Битката на Карабобо. Боливар ја продолжува борбата против шпанските колонизатори и ослободува неколку латино-американски земји, формирајќи ја Голема Колумбија. Венецуела е дел од Голема Колумбија до 1830 година кога Хозе Антонио Паез ја прогласува Венецуела за независна држава.
Најголемиот дел од XIX век во Венецуела има диктаторски режими и политички немири, а истото важи и за првата половина на XX век. Војската конечно е принудена да се повлече од политиката во 1958 година, кога во Венецуела е воведена демократија. Во следните години Венецуела станува една од најстабилните демократски држави во Латинска Америка, во време кога во многу латино-американски држави се случуваат воени удари и диктаторски режими.
Периодот на мир во Венецуела нагло е нарушен во февруари 1989 година, кога избувнуваат масовни немири во Каракас и некои други градови на Венецуела, како резултат на неолибералистичките мерки на претседателот Карлос Андрес Перес. Во овие немири, познати како Каракасо, се проценува дека се убиени до 3.000 лица.
На претседателските избори во 1998 година победа извојува Уго Чавез, кој откако доаѓа на власт почнува да спроведува социјални реформи во прилог на сиромашното мнозинство во Венецуела. Во април 2002 е извршен неуспешен воен удар против него, по чиј неуспешен крај, владата на Чавез почнува да спроведува уште порадикални социјални реформи, насочени кон воведување демократски социјализам и партиципативна демократија во Венецуела.
Катакомба деи капучини
Капучинските катакомби од Палермо се погребни катакомбус во Палермо, Сицилија, јужна Италија. Денес тие се туристичка атракција, со извонреден историски рекорд.
Ѕвоно на слободата
Ѕвоното на слободата е исконски симбол на американската независност, кој се наоѓа во Филаделфија, Пенсилванија. Порано поставен на кулата на Државната куќа на Пенсилванија ( сега преименувана во “Independence Hall‘‘), ѕвоното е направено од лондонската леарница на Лестер и Пак (анг. Lester and Pack –денес преименувана во Whitechapel Bell Foundry) во 1752 година и беше испишано со букви (дел од Левит 25:10) „Прогласете СЛОБОДА низ целата земја и сите жители во неа‟. Првично проѕвони кога за првпат пристигнаа во Филаделфија,а двапати проработи од страна на локалните работници Џон Пас и Џон Стоу чии презимиња се наоѓаат на ѕвоното. Во своите рани години ѕвоното беше користено за да се повикуваат законодавците и законодавни заседавања за да се предупредат граѓаните за јавни средби и прокламации.
Непосредна прокламација од гласовите на Вториот Континентален Конгрес за независност не била направна и на тој начин ѕвоното не заѕвони на 4 јули 1776 година барем не за каква било причина во врска со тоа гласање. Ѕвона ѕвонеа за да го одбележат читањето на Декларацијата за Независност на 8 јули 1776 година и иако не постои доказ дека имало проѕвонување на ѕвоното за слобода, повеќето историчари верувале дека сепак едно од ѕвоната проѕвонело. Откако американската независност беше обезбедена, ѕвоното остана во анонимност неколку години. Во 1830-тите ѕвоното беше усвоено како симбол од страна на аболициностичките општества коишто го надзинхронизираа во „Ѕвоно на слобода”. Својата карактеристична пукнатина ја добило некаде во почетокот на 19 век – широкораспространети приказни тврдат дека тоа испукало додека ѕвонело за време на смртта на врховниот судија Џон Маршал во 1835 година.
Ѕвоното станало познато по краткиот расказ во 1847 година кој тврдеше дека еде стар ѕвонар го проѕвонел на 4 јули 1776 година по сослушувањето на гласањето на Вториот Контитентален Конгрес за независност. И покрај фактот дека ѕвоното не заѕвонило за независност на тој 4 Јули приказната беше широко прифатена како факт, дури и од страна на некои историчари. Со почеток на 1885 година, градот Филаделфија која што го поседува ѕвоното дозволи да биде на различни изложби и патриотски собири. Ѕвоното привлече голем број луѓе каде и да беше однесено и се здоби со дополнителни напукнувања и беа оштетени повеќе делови од страна на уништувачи на сувенири. Последен пат тоа се случи во 1915 година по што градот одби понатамошни барања.
По Втората светска војна, градот и дозволи на Националната парк служба да го преземе надзорот на ѕвоното, задржувајќи сопственост. Ѕвоното се користело како симбол на слобода за време на Студената Војна и беше популарно место за протестите во 1960-тите. Беше преместено од својот долгогодишен дом во „Салата за Независност‟ (анг. Independence Hall) во близина ,во стаклениот павилјон на трговскиот центар „Независност” во 1976 година, а потоа и во павилјонот на поголемиот центар „Ѕвоно на Слободата ‟ во непосредна близина, во 2003 година. На ѕвоното е пишувано со монети и поштенски марки и неговото име и слика е видно користена од страна на здруженијата.
Пронаоѓање (1751–1753)
Градското ѕвоно на Филаделфија се користело за да ја предупреди јавноста за прокламации или граѓанска опасност, од основањето на градот во 1682 година. Оригиналното ѕвоно обесено на дрво позади Државната куќа на Пенсилванија (сега позната како Сала за Независност) за кое беше кажано дека било донесено во градот од неговиот основач Вилијам Пен. Во 1751 година со изградбата на камбанаријата во Државната куќа на Пенсилванија, граѓанските власти побараа ѕвоно со подобар квалитет кое што ќе може да се чуе на поголема далечина во брзо проширениот град. Исак Норис, претседателот на Провинциското собрание на Пенсилванија даде наредби на застапникот на колонијата во Лондон – Роберт Чарлс да набави „добро ѕвоно тешко околу 2000 паунди”.
„Се надеваме и потпираме на нивната грижа и помош во оваа работа и дека ќе биде проследена од страна на првите добра како што нашите работници не известија и дека ќе нема поголеми незгоди за да се обеси ѕвоното пред нивните скелети да бидат удрени од зградата каде што имаат намера да го постават, кое што нема да биде завршено сè до крајот на следното лето или почетокот на есента. Ѕвоното нека биде поставено од страна на најдобрите работници и внимателно испитано, зборовите добро обликувани на него. По наредба на Собранието на провинцијата во Пенсилванија за државната куќа во градот Филада во 1752 година и под Прокламацијата за Слобода низ целата земја и сите жители во неа .‟ -Левит XXV.
Чарлс прописно го порача ѕвоното од Томас Лестер од лондонската фирма за производство на ѕвона „Лестер и Пак” (денес “the Whitechapel Bell Foundry”) по цена од 150 фунти, 13пени и 8 дајмс ( денес еднакво на 20 176,02 фунти) вклучувајќи го пренесувањето и осигурувањето до Филаделфија. Ѕвоното пристигна во август 1752 година. Норис му напиша на Чарлс дека ѕвоното е во добра состојба, но дека тие сè уште го немале чуено затоа што истовремено правеле часовник за кулата на Државната куќа. Ѕвоното било ставено на држач за да го тестираат звукот и со првото негово заѕвонување, еден од рабовите бил разбиен. Епизодата ќе се користи за добра сметка во понатамошните приказни за ѕвоното. Во 1893 година поранешниот претседател Бенџамин Харисон, говорејќи како ѕвоното помина низ Индијанаполис, тој изјави : „ова старо ѕвоно беше направено во Англија, но мора одново да биде променето во Америка пред да се наштима за проглсување на правото на самоуправа и еднаквите права на мажите.” Властите во Филаделфија се обидоа да го вратат со брод, но мајсторот на бродот не беше во можност да го земе на бродот.
Градските власти закажаа јавна прослава со бесплатна храна и пијалак за теситрање на одново направеното ѕвоно. Кога ѕвоното беше удрено, не се распарчи туку звукот беше опишан од еден слушател како две канти за јаглен да биле треснати заедно. Исмејувани од страна на толпата, Пас и Стоу набрзина го земаа ѕвоното назад на преработка. Кога производот на обновените напори на двајцата основачи беше повторно донесен во јуни 1753 година, звукот бил задоволувачки иако Норис лично укажал на тоа дека нему не му се допаѓа. Ѕвоното било закачено на кулата на Државната куќа истиот месец.
Причината за тешкотиите со ѕвоното не е позната. Леарницата Вајтшапел (“The Whitechapel Foundry”) и денес сè уште во бизнисот зазема став дека ѕвоното или било оштетено во преносот или скршено од неискусниот ѕвонар кој необомислено го залетал чукалото врз работ наместо на телото на ѕвоното. Во 1975 година. Винтертур музејот спроведе анализа на металот на ѕвоното и се дошло до заклучок дека „ серија грешки биле направени во изградбата, реконструкцијата и втората реконструкција на ѕвоното резултирала во кршливо ѕвоно кое што едвај одбегна да биде во растурените отпадоци.‟ Музејот откри значително повисоко ниво на калај во ѕвоното за слобода од другите ѕвона на леарницата Вајтшапел во таа ера и претпоставува дека Вајтшапел направила грешка во легурата најверојато користејќи делови со високо ниво на калај отколку вообичаениот чист бакар. Анализата покажа дека на второто обновување наместо да се додаде чист калај во металот на ѕвоното, Пас и Стоу додале поевтина легура од калај и нецелосно ја измешале со нов метал во калапот. Резултатот бил „екстремно кршлива легура која не само што предизвика ѕвоното да не проѕвони туку и го олесни почетокот на колекторите за сувенири да одземе значителни делови од рамката‟.
Почетоци (1754 -1846)
Незадоволен од ѕвоното, Норис му налага на Чарлс да нарача второ и да види дали Лестер и Пак ќе го земат назад првото и да ја одобрат вредноста на металот преку сметката. Во 1754 година, Собранието реши да ги зачува двете ѕвона – новото беше прикачено на кулата часовник, додека пак старото по пат на гласање на Собранието е посветено „за такви употреби кои куќата може понатаму да ги назначи ”. Еден од најстарите документирани објаснувања за употребата на ѕвоното се во писмото на Бенџамин Фраклин до Кетрин Реј, адресирано во октомври, 1755 година.
„Збогум. Ѕвоното заѕвони и јас морам да одам до оние задргобните и да зборувам политика‟.
Ѕвоното беше заѕвонето во 1760 година за да го одбележи пристапувањето на престолот на Џорџ III .Во раните 1760-ти, Собранието и дозволи на локалната црква да ја користи Државната куќа за услуги и ѕвоното за да ги повикува верниците, додека зградата на црквата беше во изградба. Ѕвоното исто така беше користено да ги повикува луѓето на јавни средби и во 1772 година група на граѓани се пожали на Собранието дека ѕвоното многу често ѕвонело.
И покрај легендите кои произлегле за ѕвоното на слободата, не заѕвонело на 4 Јули 1776 ( барем не за каква било причина поврзана со слободата), како што немало јавна најава за Декларацијата на Независноста. Кога Декларацијата за Независност била јавно прочитана на 8 јули 1776 година ѕвонеле ѕвона и додека нема посебен доказ дека ова типично ѕвоно ѕвонело, повеќе органи на власта се сложуваат дека Ѕвоното на слободата било помеѓу оние ѕвона кои ѕвонеле. Сепак, има шанси дека слабите услови на ѕвоното на Државната куќа го спречија ѕвоното да ѕвони. Според Џон Ц.Пејџ кој напишал историски труд за ѕвоното на Националната парк служба - „ Ние не знаеме дали кулата била доволно цврста за да овозможи ѕвоното на Државната куќа да ѕвони на овој ден. Доколу тоа би можело да ѕвони, можеме да претпоставиме дека ѕвонело. Дали ѕвонело или не, тоа ги симболизира сите ѕвона кои ѕвонеа кога Соединетите Држави ја прогласија независноста”.
Доколку ѕвоното ѕвонело, најверојатно било проѕвонето од Андру МкНер кој беше чувар на Собранието и Конгресот и беше одговорен за ѕвонење на ѕвоното. Како МкНер бешше отсутен на два неопределени денови помеѓу април и ноември, најверојатно било ѕвонето од Вилијам Хари кој го одредил него како чувар за Конгресот. Ѕвона ѕвонеа и да ја означат првата годишнина од независноста на 4 јули 1777 година.
По поразот на Вашингтон во Битката кај Брендвајн на 11 септември 1777 година, револуционерниот град Филаделфија беше беспомошен и градот се припреми за она што беше видено како неизбежен Британски напад. Ѕвона можеа лесно да се преработат во муниција и граѓаните се плаша дека Ѕвоното на слободата и другите ѕвона ќе ги снајде оваа судбина. Ѕвоното набрзина било симнато од кулата и испратено во возно купе под големо обезбедување до градот Бетелем. Локалните возачи го пренеле ѕвоното во Зион германско реформираната црква во Нортемптон, сега Елентаун каде што надвор ја чекале Британската окупација позади лажен ѕид. Беше вратено во Филаделфија во јуни, 1778 година по заминувањето на Британците. Со слабите услови на кулата на Државната куќа (кулата била потоа срушена,а подоцна обновена), ѕвоното било поставено во склад и било таму сè до повторното поставување во 1785 година.
Ставено на горниот спрат на Државната куќа, ѕвоното ѕвонело во раните години од независноста на Четврти јулии на роденденот на Вашингтон, како и на денот на изборите за да ги потсети гасачите да го дадат својот глас. Исто така за да ги потсети студентите на Универзитетот во Пенсилванија за нивните часеви во близината на Филозофската сала. Сè до 1799 година кога главниот град на државата беше преместен во Ленчестер, повторно заѕвони да ги потсети законодавците за заседание. Кога државата Пенсилванија немала повеќе потреба од Државната куќа, предложила да се сруши и да го продаде земјиштето, градот Филаделфија го купил земјиштето заедно со зградата, вклучувајќи го и ѕвоното за 70 000 долари, денес за 958.588 долари. Во 1828 година градот го продаде второто ѕвоно од Лестер и Пак на римокатоличката црква Свети Агустин која бешезапалено од анти католички верници за време на Националистичките немири во Филаделфија во 1844 година. Остатоците од ѕвоното биле преработени и новото ѕвоно сега се наоѓа кај Универзитетот Виланова.
Неизвесно е како дошло до разбивање на ѕвоното. Штетата настанала некаде помеѓу 1817 и 1846 година. Ѕвоното е споменато во повеќебројни написи во весници за време на тој период, не споменувајќи ја пукнатината која можела да се најде до 1846 година. Всушност, во 1837 година ѕвоноѕо беше прикажано во издание без пукнатина. Во февруари 1846 година „Public Ledger‟ објавија дека ѕвоното заѕвонело на 23 февруари 1846 година на прославата на роденденот на Вашингтон (бидејќи 22 февруари се паднал во недела, прославата била одржана наредниот ден) и исто така објавија дека ѕвоното одамна било распукано, но било поправено со тоа што биле пополнети испуканите страни. Весникот објави дека околу пладне било откриено дека ѕвонењето предизвикало распукувањњто да биде широко проширено и дека „старото Ѕвоно на Слободата .. сега е поставено на кулата на големиот град непоправливо испукано и засекогаш немо”.
Најчестата приказна за напукнување на ѕвоното е таа дека тоа се случило кога ѕвоното заѕвонило по смртта на главниот судија на Соединетите Држави Џон Маршал во 1835 година. Оваа приказна потекнува од 1876 година кога еден управник на Салата за Независност, КОлнер Франк Етинг изјавил дека тој ја утдврдил вистината на оваа приказна. Додека има малку докази за ова поддршка на ова гледиште, тоа се прифатило и било широко распространето. Други утврдувања во врска со распукувањето на ѕвоното вклучуваат приказни во кои било оштетено при пречекот на Лафеит за неговото враќање во Соединетите Држави во 1824 година, дека распукало објавувајќи го прифањањето на Британскиот католички акт во 1829 година и дека некои момчиња биле повикани да го заѕвонат ѕвоното и ненамерно го оштетиле. Дејвид Кимбал во неговата книга составена за Националната парк служба укажува на тоа дека најверојатно тоа расспукало помеѓу 1841 и 1845 година или пак на Четврти јули или на роденденот на Вашингтон.
Ѕвоното на Пас и Сту беше првен наречено „Ѕвоно за слобода‟ во весникот на њујоршкото анти ропствено општество -„Anti-Slavery Record”. Во дел од 1835 година „Ѕвоното наа слободата ‟ жителите на Филаделфија биле казнувани да не прават напори за отстранување на смртната казна. Две години подоцна, во работата на друго општество , дневниот весник Либерти објави слика на ѕвоното во фасадата со зборовите : „Прогласете Слобода‟. Истата година, анти ропствената публикација на ВИлијам Лоид Гарисон „The Liberator‟ го препечати аболистичкиот памфллет на Бостон кој ја содржел поемата под наслов : „Ѕвоно на слободата” кој истакнал дека во тоа време и покрај овој натпис, ѕвоното не прогласило слобода за сите жители на земјата.
Прераснување во симбол
Голем дел од современиот излгед на ѕвоното е како остаток од прокламацијата на Американската независнот која била создадена од писателот Џорџ Липард. На 2 јануари 1847 година, неговата приказна „Четврти јули, 1776 година‟ се појави во магазинот „Saturday Review”. Краткиот расказ опишан од стар ѕвонар на 4 јули 1776 гдина, седејќи под ѕвоното, плашејќи се дека Конгресот нема да има храброст да прогласи независност. На најдраматичниот момент едно момче се покавува со инструкции : да го заѕвони ѕвоноѕо. Приказната беше широко препечатена и скоро го поврза Ѕвоното за Слобода со Декларацијата за наезависност на јавно мислење. Елементите на приказата беа препеќатени во Сликовитиот Водич низ Револуцијата на историчарот Бенсон Џ. Лосинг (објавен во 1850 година) како историски факт и приказната беше широко распространета на генерациите во основните училишта.
Во 1848 година, со зголемувањето на интересот за ѕвоното. Градот одлучи да го помести во СОбраниската соба (исто таака позната како Соба за Декларација) на првиот кат, каде Декларацијата и УСтавот на Соединетите Држави биле дебатирани и потпишани. Градот изградил раскошен пиедестал за ѕвоното. Ѕвоното за Слобода било изложено на тој пиедестал во следниот четврт век поставено до орел (оригинално извајан,подоцна пополнет). Во 1853 година, Претседателот Франклин Пирс ја посети Филадефијаи ѕвоното и зборуваше како ѕвоноѕо ја симболизира Американската револуција и Американската слобода. Во тој период, Салата за независност се користела и како судница, а еден афроамерикански весник укажа на непостоењето на симбол на слбоодата во истата зграда во која федералните судии држеа сослушувања под Актот за избеганите робови.
Во февруари 1861 г. новоизбраниот претседател Абрахам Линколн, дојде во Собраниската соба и дад свое обраќање за својата инаугурација во Вашингтон. Во 1865 година, телото на Линколн беше вратено до Собраниската соба по неговиот атентат за да може јавно да се види телото пред да се испрати до неговиот вечен дом во Спрингфилд, Илионис. Поради временските ограничувања само мал дел беа во можност да го видат. Редиците во кои биле сите оние кои сакале да го видат не биле пократки од 3 милји (4.8 километри). Сепак помеѓу 120 000 и 140 000 луѓе имале можност да поминат до отворениот ковчег и потоа на ѕвоното внимателно поставено над главата на Линколн, можеле да го прочитаат написот :„ Прогласете слобода низ целата земја и за сите жители во неа”.
Патување на иконата на слободата (1866-1947)
Во 1876 година, градските власти разговарале за тоа каква улога ѕвоното треба да игра во националнот фестивал по повод Стогодишнина на нацијата во Филаделфија. Некои сакаа да го поправат со што ќе може да ја проѕвони на мафинестацијата во Филделфија, но идејата не беше усвоена. Чуварите на ѕвоното заклучија дека е малку веројатно од метал да се направи ѕвоно кое ќе има пријатен звук и дека пукнатината станала дел од ѕвоното. Наместо тоа, копија која тежи 13 000 паунди ( 5 900 килограми) (илјада килограми за секоја од оригиналните држави)беше излеана. Металот искористен за она што беше наречено „Стогодишнина на ѕвоното” беа вклучени 4 метални топови : еден користе од страна на Американсата револуционерна војна и еден користен за Граѓанската воја. Ѕвоното проѕвони на 4 јули 1876 година, кое подоцна беше преработено за подобрување на неговиот звук и денес ѕвоното е прикачено до часовникот на кулата на Салата за независност. Додека Ѕвоното за слобода не беше изложено на Експозицијата, голем број посетители на Експозицијата дојдоа за да го видат и неговата слика е ставена на голем број сувенири кои ббеа продавани и државните павалјони содржат копии на ѕвоното направени од супстанци од камен па сè до тутун. Во 1877 година, ѕвоното беше закачено на Собраниската соба со синџир од тринаесет окови.
Помеѓу 1885 и 1915 година, Ѕвоното на Слободата помина неколку патувања, експозиции и изложби. Секој пат, ѕвоноѕо патуваше со железница, со голем број постојки за време на патот со што луѓето ќе можат да го видат. Од 1885 година, Ѕвоното на слободатан беше интернационално признаено како симбол за слобода и како богат остаток од независноста и сè повеќе се набројуваа приказни како верзијата на легендата на Липард, кои беа препечатени во историјата и училишни книги. Во раната 1885 година, градот се согласи ѕвоното да патува до Њу Орлеанс на експозицијата на Светската годишнина на памукот. Голем број луѓе го видоа ѕвоното на секоја од станиците. Во Биокси, Мисисипи, поранешниот претседател на Здружените Држави на Америка, Џаферсон Дејвис дојде да го види ѕвоното. Дејвис одржа говор со почит упатен до ѕвоното и повикувајќи национално единство. Во 1893 година, беше пратено на експозицијата за Светските Колумбијци во Чикаго за да биде центар на државната изложба во зградата на Пенсилванија. На 4 јули, 1893 година во Чикаго ѕвоното беше поздравено со првата изведба на Ѕвоното за слобода во март, изведена од стана на „американскиот бенд водач” Џон Филип Суса. Граѓаните на Филаделфија почнаа да не ја прифаќаат таа идеја звоното да се праќа во други градови кога тоа се врати распукано од Чикаго и секое ново предложено патување се соочи со зголемување на опозицијата. Исто така беше пронајдено дека приватниот чувае на ѕвоното ги отстранувал напукнатините за сувенири. Градот го постави ѕвоното во стаклен сад. Во 1898 година, беше извадено од стаклениот сад и повторно прикачено на кулата на Салата за независност во соба која ќе остане негов дом сè до крајот на 1975 година. Чувар беше поставен за да ги обесхрабри ловците на сувенири да го присвојат.
Од 1909 година, ѕвоното помина шест патувања и не само што распукуваше уште повеќе туку и ловците на сувенири го лишија од еден процент од својата тежина. Кога во 1912 година организатоорите на интернационалната експозиција Панама –Пацифик го побара ѕвонто за 1915 саем во Сан Франциско градот беше принуден да го дадат повторно да патува. Градот конечно се одлучи да дозволи ѕвоното да патува затоа што тоа не отишло по западно од Св. Луис и било шанса да привлече милиони луѓе кои го немаат видено на друг начин. Сепак во 1914 година плашејќи се дека пукнатината моѓе да се прошири за време на долгиот пат, градот направи метална поддршка внатре во ѕвоното, која генерално се нарекува „пајак”. Во февруари 1915 година ѕвоното беше нежно удирано со метални удиралки за да произведат звуци кои ќе бидат пренесени на саемот како сигнал за да биде отворен. Преносот кој исто така ги најави и трансконтиненталните телефонски услуги. Околу 5 милиони американци го видоа ѕвоното на неговото патување на запад. Се проценува дека приближно 2 милиони го бакнаа на саемот со неизброиливите погледи. Ѕвоното беше вратено дома на друга патека – повторноо 5 милиони го видоа на неговото враќање. Пред да се врати во Филаделфија било пренесено само 5 пати : трипати за патриотски опсервации во текот на Првата светска војна и двапати додека ѕвоното беше преместувано од своето постојано место во 1976 и 2003 година.Чикаго и Сан Франциско го доби неговото присуство со потпишување на петиции потпишани од 3. 4 стотици од милиони ученици за изложбата за прогресот на векот Њујорк прикажа петиција за да обезбеди присуство на ѕвоното во 1939 светски саем во Њујорк. Двата напори беа безуспешни.
Во 1924 година, една од надворешните врати на Салата за независност беше заменета со стакло, дозволувајќи им на некои поглед на ѕвоното и тогаш кога зградата била затворена. Кога Конгресот го прикажа првиот нацрт за мир на нацијата во 1940 година, првите жители на Филаделфија бараа да прииложат заклетва пред Ѕвоното за слобода за отслужување на своите воени рокови. Откако почна војната, ѕвоното беше повторно симбол кој се користел за да ги врати воените обврзници. Во раните почетоци на Втората светска војна се стравувало дека ѕвоното може повторно да биде во опасност од диверзанти или непријателски бомбардирања и градските власи се согласија да го пренесат ѕвоното до Форт Нокс да биде складирано со државните резерви со злато. Идејата предизвика бура на протести помеѓу луѓетои беше неприфатлива. Властите потоа сметаше дека треба да се изгради подземен челичен свод над кој ќе биде прикажано или спуштено доколу има потреба. Проектот не се изведе откако студиите покажаа дека копањето може да ги поткопа темелите на Салата за Независност. Ѕвоното беше повторно поставено на Денот-Д како и за време на победата на Европејците и на денот на победата над јапонците.
Администрација на Парк службата (од 1948 до денес)
По Втората светска војна и по значителните контраверзии, градот Филаделфија се согласи дека ќе го пренесе притворот на ѕвоното и Салата за независност притоа задржувајќи ја сопственоста на федералната влада. Градот исто така ги пренел и некои згради кои ги поседува од колонијалната ера. Конгресот се согласил на трансферот во 1948 година и три години подоцна Независниот историски национален парк беше основан, присоединувајќи ги и управувајќи ги тие имоти од страна на Националната парк служба (НПС или Парк Служба). Парк службата ќе биде одговорна за одржување и прикажување на ѕвоното. НПС (националата парк служба) исто така ќе ги управува трите блока северно од Салата за независност која била осудена од државата, рушена и развиена во независен трговски центар.
Во повоениот период, ѕвоното стана симбол на слобода во Студената Војна. Ѕвоното било избрано за симбол од кампањата за зачувување на обврзниците во 1950 година. Целта на оваа кампања, Албен Баркли како вице – претседател ја направи за да ја направи државата „толку силна што никој нема да може безмилосно да намтне безбожни идеологии врз нас.” Во 1955 година, поранешните жители на нациите позади железната завеса им беше дозволено да го вметнат ѕвоното како симбол на надеж и охрабрување на нивните сонародници. Странските достоинственици, како што се израелскиот премиер Дејвид Бен-Гурион и западно белринскиот градоначалник Ернст Ротје биле донесени да го видат ѕвоното и тие прокоментирале дека ѕвоното ја симболизира врската помеѓу Соединетите Држави и нивните нации. Во текот на 1960-тите, ѕвоното беше центар на неколку протести, движења за граѓанските права и неколку демонстратни кои ја поддржуваа или беа против Виетнамската Војна.
Речиси на почеток од извршување на своите задачи, Парк Службата се обид да го премести ѕвоното од Салата за Независност на една конструкција каде полесно ќе можат да се грижат за ѕвоното и да ги пречекуваат посетителите. Ваквиот прв предлог беше истакнат во 1958 година, по значителниот јавен собир. Парк Службата се обиде повторно како дел од планирањата во 1976 за Двестегодишницата на СОединетите Држави. Советодавниот комитет на Независниот национален историски парк во 1969 година, предожи ѕвоното да се помести од Салата за независност затоа што не може да очекува дека таму може да се пречекаат милион посетувачи кои ќе ја посетат Филаделфија за Двестегодишницата. Во 1972 година, Парк Службата објави планови дека сака да изгради голема кула од стакло за ѕвоното во новиот центар за посеувачи јужно на Третата Улица и Честнут улицата (анг. Chestnut Street), два блока источно од Салата за независност, која ќе чини 5 милиони долари, но граѓаните повторно протестираа против тој чекор. Наместо тоа, во 1973 година, Парк Службата предложи да изгради помал павилјон од стаклоза ѕвоното на северниот крај на трговскиот центар за независност, помеѓу Арк и Рејс улиците. Градоначалникот на Филаделфија, Франк Ризо, се согласи со идејата за павилјонот, но предложи павилјонотда биде преку улицата Честнут од страна на Салата за независност, од која државата стравува дека ќе го уништи погледот на историската зграда од областа на трговските центри. Гледиштето на Ризо превладеа со што ѕвоното беше преместено од стаклениот и челичен павилјон за слобода, на околу 200 јарди (180 метри) од неговиот стар дом во Салата за незаввисност, откако почна годината на одбележување а Двестегодишницата.
За време на одбележување на Двестегодишницта, члленови на„ Клубот за одолговлекувачи”во Америка, шегобијно го одбележаа ѕвоното на леарницата Вајтшапел со знак „Добивме лимон” и „Што е со гаранцијата?” Леарницата им кажа на демнострантите дека ќе и биде многу драго доколку го преправат ѕвоното толку долго како што беше вратено во оригиналното пакување. Во 1958 година, леарницата ( тогаш во трговијата под име „Mears and Stainbank Foundry”) понуди да го преправи ѕвоното и Парк Службата кажа дека ниту тоа ниту јавноста ја сака отстранета пукнатината. Леарницата беше повикана во 1976 година да направи целосна копија на Ѕвоното за Слобода кое беше претставена на Соединетите Држави од страна на британската владетелка Кралицата Елизабет II и кое беше еднаш вдомено на кулата од поранешни посетители на трговскиот центар јужно на Третата Улица сè до неговото отстранување во 2013 година.