cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Даме Груев
Рилски конгрес
и дека отстапките за компромисот биле направени од умерено-конзервативното крило. Иако Христо Силјанов истакнува дека бил постигнат компромис, во постарата литература преовладува ставот дека влијанието на левицата преовладал на овој конгрес. Дополнителна кофузија е поделбата на левица и десница, кога е познато дека Борис Сарафов застанал на страната на радикално-реформска крило кое во постарата литература се нарекува како лево крило, а Даме бил на чело на умерено-конзервативната струја, во постарата литература познато како десно крило.
И покрај струењата бил постигнат компромис и бил усвоен новиот Устав и Правилник според кој Организацијата добила ново официјално име: Внатрешна македонско-одринска револуционерна организација (ВМОРО). Врз основа на штотуку усвоените нови акти за членови на ЦК биле избрани: Дамјан Груев, Пере Тошев, Тодор Поп Антов, во Претставничкото тело влегле — Ѓорче Петров, Петар Поп Арсов и Димитар Стефанов, за уредник на Револуционерен лист бил избран Димо Хаџи Димов. За ревизори на Организацијата биле избрани Иван Гарванов, Никола Пушкаров и Борис Сарафов, меѓутоа тие не ја прифатиле должноста. .
Одговорноста на Борис Сарафов како и на другите дејци на Организацијата биле оставени за на крајот од дневниот ред, бидејќи оваа прашање било најделикатно. Сарафов бил обвинуван од сите страни и за секакви дејствија, дека земал пари од српската влада, за пропуштање на српски чети, за препраќање на свои чети во Македонија, давање пари на разни службеници со што предизвикувал раскол и расипништво. Според Христо Силјанов фактите биле толку силни што Сарафов:не можел, а да не се чувствува за грешник. Главни обвинители на Конгресот бил Јане Сандански и серчани. Тие биле поддржани од струмичаните како и од реформските делегати, а против Сарафов биле и делегатите од Битолскиот и Солунскиот округ под влијание на Даме, нивен гласноговорник бил Борис Мончев. Сарафов морал да се брани и затоа го обвинил Јане Сандански за пасивност при Илинденското востание, а на Дамјан Груев му дофрлил што дозволил да биде грабнат од просрпскиот војвода Мицко Крстевски. Единствен кој застанал на страната на Сарафов бил Ѓорче Петров кој пак добил поткрепа од страна на Пере Тошев дека амнестирањето на обвинетите е најдобро решение со што би се разрешило заплетканото прашање. Улогата на миротворец требало да ја одигра непомирливиот противник на Сарафов, самиот Јане Сандански. На изнанедување на многумина Сандански истакнал дека во минатото сите грешеле, дека е потребно сплотување и помирување, да се остави минатото. Во тој дух се изјаснил и Ѓорче Петров, а поддршка дал и Даме. На крај конгресот изгласал опша амнестија за сите обвинети вклучително и за Сарафов.
На конгресот преовладал духот за постигнување на компромис и возобновување на единството. Со новиот устав и правилник во Организацијата требало да се воведе широка децентрализација и демократизација од највисоките до најниските раководни тела. Mеѓутоа единството кое било воспоставено траело кратко.
Нов централен комитет
"Од помирувањето на Македонците не треба да се плашиме. Не е ни искрено, ни трајно. Внатрешната организација си ја одигра својата улога, сега и преостанува да ја запали и својата колиба"
- Српски дипломатски претставник Св. Симиќ
Составот на новиот централен комитет бил компромис помеѓу фракциите во самата Организација. Даме како член ЦК ја претставувал Конзервативната струја, а Пере Тошев Реформската струја, додека пак Тодор Поп Антов бил близок со Серчани. Даме и Пере Тошев стоеле на различни стојалишта во поглед на многу прашања и тоа го отежнувало функционирањето на Централниот комитет и самата Организација. Тодор Поп Антов бил легален член, за разлика од останатите кои биле нелегални, тоа придонело да биде отежната комуникацијата помеѓу нив.
Недоразбирањата помеѓу членовите на ЦК, особено меѓу Даме и Пере Тошев, биле пречка за повторното воспоставување на единство во Организацијата. Ефтим Спротстранов истакнува дека и по Рилскиот конгрес, дејците во Организацијата се делат на три групи: Ѓорче Петров-Борис Сарафов, Даме-Христо Матов и трета околу Пере Тошев, Петар Поп Арсов и Димитар Стефанов. Според Спротстранов: Првите се за интереси и сакаат да се држат за да јадат, вторите за стариот ред во управувањето на Организацијата, а последните-за новиот Правилник. Разликите биле преголеми, оттука Организацијата и по една година од Рилскиот конгрес се наоѓала во старата состојба на внатрешни поделби и расправии.
Подземна република
"Организацијата го претставува административниот механизам на една подземна Република, којашто се градеше за заштита од турската тиранија "
- Даме Груев
Во февруари 1906 година Даме ја обиколувал Македонија и во кратовските планини имал средба со еден шкотски новинар кој бил дописник на единбуршкото списание Blackwood’s Magazine. Овој новинар средбата ќе ја објави во споменатото шкотското списание под наслов An Underground Republik. Во текстот, анонимниот шкотски новинар напишал дека при неговиот престој на организациската територија имал доживување како да се наоѓа на територијата на една слободна подземна република каде турската власт немала никакви ингеренции. Даме во интервјуто истакнал:
Во понатамошниот разговор со шкотскиот новинар, Даме информирал за децентрализацијата на Организацијата и начинот на борба против османлиската власт. На прашањето што мисли за бугарската пропаганда во Македонија, Даме одговорил: ''Ако постои грчка и српска пропаганда, зоштоо да не може да постои и бугарска... Таа постои. Има бугарски политичари кои не се поголеми наши пријатели од Грците. Под имињата на мошне познати шефови, тие се обидуваат да испраќаат чети во Македонија да агитираат за анексионистичката идеја... Тука има место само за една организација, а таа е народна организација. Ниту Цончев, ни Сарафов не се избрани од народот иако тие се обидуваат да преминат ваму, да присвојат самоволна сила со оружје. Ние што го претставуваме народот, мора да ги сретнеме со иста сила, која тие ја применуваат против нас''.
Активност на новиот централен комитет
"Организацијата ќе постапи, така, како што постапува со сите, што пречат на ослободителното дело и се стремат да го клеветат и компромитираат со умисла''"
- Писмо на Централниот комитет до Егзархијата
Во мај 1906 година, Централниот комитет се обратил писмено до сите окружни револуционерни комитети. Од нив било побарано да се уреди Организацијата според правилникот на ВМОРО, да се организираат околиски и окружни конгреси, употреба на сила за избегнување на крвава борба со пропагандите, употреба на терор само од неопходност, односите помеѓу Окружните комитети и Централниот комитет да бидат во согласност со правилникот, да се соберат информации и факти за однесувањето на владиците и претседателите на општините кон Организацијата, за да може Централниот комитет да покрене постапка пред Егзархијата. Откако Централниот комитет ги добил сите потребни информации испратил протесно писмо до егзархот Јосиф I. Во писмото било истакнато дека егзархиските чиновници се жалеле до бугарските трговски агенти во Македонија дека Организацијата:
Во однос на таквите обвинувања, во писмото било истакнато дека тоа се клевети со умисла да се попречи револуционерното дело, точно е дека некои од членовите на Организацијата покажувале самоволие во тој поглед, но дека егзархиските претставници се однесувале непријателски кон ослободителното дело, односно кон Организацијата. Затоа Централниот комитет побарал ваквите лица да се придружуваат да егзархискиот устав и правилник, во спротивно Организацијата со нив ќе постапи, така, како што постапува со сите, што пречат на ослободителното дело и се стремат да го клеветат и компромитираат со умисла.
Централниот комитет испратил писмо со слична содржина и до трговските агентстав во Македонија и Одринско. Во писмото, се негодувало за некорекните извештаии на агентствата до бугарската влада со што се компромитирала Организацијата и се предизвикувала недоверба кај бугарските граѓани во однос на самата Организација. Агентствата во своите извештаии до владата ја обвинувале Организацијата дека таа:
Во летото 1906 година Даме се нашол во Софија. Таму се сметил во хотелот Македонија и во јуни и август имал неколку средби со Петар Поп Арсов, Димитар Стефанов, Милан Матов, Христо Матов, Владимир Руменов, Павел Христов и Пере Тошев. Додека престојувал во Софија, Даме го избегнувал Ѓорче Петров поради неговите контакти со Борис Сарафов. На овие средби присуствувал и Ефтим Спротстранов, како соработник на Централниот комитет.
На овие средби станало збор за повеќе прашања, а посебно внимание било посветено на Петар Лигушев и неговото предавство. По ова прашање дошло до спор. Даме сакал заедно со Павел Христов да замине за Битола и да го казнат Лигушев, но тоа било протолкувано како обид на Даме да го засили своето влијание во Битолскиот револуционерен округ. Димитар Стефанов и Поп Арсов биле против заминувањето на Павел Христов во Битола поради што дошло до расправија, а тоа влијалело да не се донесе конкретно решение за предавството извршено од страна на Лигушев, а наместо Даме за Битола заминал Милан Матов кој требало да постапи во согласност со правилникот на Организацијата. Оваа расправија покажала дека дејците на Внатрешната организација не можеле да ги усогласат своите ставови за голем број на прашања, а со тоа било доведено во прашање и функционирањето на самата Организација.
Постепено на дневен ред дошло и прашањето за одржување на нов општ конгрес, кој според правилникот требало да се одржи на годишнината од Рилскиот конгрес. Секое одлагање на новиот општ когрес значело и престанок на мандатот на Централниот комитет и Претставничкото тело, со што се доведувало впод знак прашање функционирањето на Организацијата. По оваа прашање дошло до полемика меѓу Пере Тошев, кој во август се нашол во Софија, и Даме. Пере Тошев побарал, врз основа на правилникот, да се одржи конгрес во предвидениот рок дури и без присусутво на делегати од Битолскиот и Солунскиот револуционерен округ, на што Даме се спротивстваил и побарал одлагање на конгресот за 1-2 месеци, за да можат овие окрузи да изберат свои делегати за предвидениот општ конгрес. За да ја зацврсти својата позиција, Даме одбил да потпише покана за конгресот со што дошло до остара полимика меѓу него и Пере Тошев.
Ова прашање повторно било разгледано на 29 август 1906 година во хотелот Македонија. Тогаш се покажало дека Даме и Пере Тошев, едни од најголемите и најавторитетните дејци на Внатрешната организација, имаат спротивни ставови по голем број на прашања и не се во можност да соработуваат. Поради недоразбирањата, Пере истакнал дека тој ќе замине за Македонија. Даме од својата страна, прифатил да ја потипише поканата само до Битолскиот и Солунскиот округ за да ги забрзаат своите подготовките за одржување на општиот конгрес. Со оваа покана, овие два округа за последен пат биле поканети да изберат делегати за општит конгрс, а самото тоа да учествуваат во работата на предвидениот конгрес. Меѓутоа, Даме одбил да ја потпише поканата за останатите окрузи за утврдување на датумот за конгресот, а следниот ден заминал за Ќустендил. Поради недоразбирањата конгресот бил одложен за подоцна.
Последна обиколка
" Оваа вечер јас ја прескокнувам границата, талкајќи, белким таму ќе најдам утеха, па макар и во гроб"
- Писмо на Даме до Димитар Ризов
Пред заминувањето од Софија, Даме имал средба со професорот Иван Георгов. Пред разделбата, сопругата на професорот го замолила Даме да им испрати една карта со слики од македонските планини. На таковото барање, Даме одговорил:
Даме заедно со Карчо, Мирчо, Гоце Петров и Андреј Нејчов се нашол во Ќустендилско. На 5 септември Од Ќустендилско му испратил картичка на Никола Дејков во која било истакнато: уште ден-два јас ќе се најдам во пеколот, за да ги споделам страданијата на оние, меѓу кои, сепак попријатно се живее. Истиот тој ден, Даме му пишал и на Мише Развигоров, во писмото било истакнато:
По преминувањето на границата, кон крајот на септември Даме се нашол во Солун. Неговото доаѓање било мотивирано од повеќе проблеми: неодржувањето на окружниот конгрес, изборот на делегати за општиот конгрес, дејноста на андартите, опозицијата раководена владиката Неофит и Атанас Шопов, како и потресот од Мацановата афера. Во Солун, Даме презел мерки за зацврстување на организациските редови и изработил конкретен план за дејствување во Солунскиот округ. Планот бил презентиран во куќата на Григор Попев. Планот предвидувал: атентат врз главниот инспектор Хусеин Хилми паша, атентати врз поважни објекти со странски капитал и ликвидација на драгоманот од грчкиот конулат, Аскетис. Во куќата на Попев станало збор и за опозицијата предводена од Неофит и Шопов. Во однос на оваа пршање, Даме ја презел одговорноста да ги предупреди бугарскиот трговски агент Шопов и владиката Неофит да го прекратат делувањето против Организацијата, заканувајќи со зборовите: ќе ги премавнеме без око да ни трепна. Додека Даме престојувал во Солун се одржал Солунскиот окружен конгрес, меѓутоа Даме не учествувал во неговата работа. Во писмото до Иван Гарванов, Даме известил дека тој не сака да учествува во работата на конгресот за да не биде обвинет за неметнување на влијание. Набргу потоа Даме го напуштил градот.
Убиство на апостолот
"(Со смрта на Даме б.н) му се нанесе огромен удар на македонското ослободително движење. Местото што тој го имаше остана незафатено, празно. Немаше фигура што можеше да го  замени паднатиот на својот боен пост македонски револуционер, немаше  лице што можеше да го има авторитетот на Груев и да служи како центар за  обединување на македонските сили…  "
- Димитар Влахов
Даме преправен како селанец заминал за селото Коринте, таму стапил во контакт со својата чета и со неа заминал за Кукуш. Во градот, Даме ги посетил куќите на Бојаџиеви, Арапнакови, Влахови и груги. За да се зацврсти организациската мрежа во овој крај, Даме посетил повеќе места од Аматовското Блато до Дојранското Езеро.
Кај Аматовското Блато, Даме имал средба со америсканскиот писател Алберт Сониксен. Во Блатото останале неколку дена, а Сониксен направил и една заедничка фотографија на Даме и Сандо Китанов. За оваа фотографија Сониксен оишува: малку мислев тогаш, за вредноста што ќе ја има тој портрет за Македонците. Во овој реон, Даме со својата чета бил опколен од аскер во селото Горно Порој, но успеале да се провлечат.
Додека престојувале во оваа област се наближувало времето за одржување на општиот конгрес. Во Софија, за 15 декември (стар стил) биле закажани подготвителни советувања и затоа Даме се упатил кон главниот град на Бугарија. Даме заедно со својата придружба ја минал Беласица упатувајќи се кон Малешевско. На 9 декември 1906 (стар стил) година тие пристигнале во селото Русиново.
Четата влегла во селото и заседнала во куќата на Димитар Р. Алаѓозов, но направила фатална грешка бидејќи не обезбедила стражари внатре и околу куќата. Надвор, Иван Белчев не направил ништо за заштита на околиската чета, а потоа се сокрил и не им помогнал на  другарите. Во сплетот на несреќните околности во куќата на Алаѓозови влегле двајца Турци. Тие качувајќи се по скалите ги виделе низ отворената врата комитите кои живо разговарале во собата на горниот  кат. Турците наместо да побегнат, се наместиле под скалите и отвориле оган. Прв слегол по скалата Сандо Китанов, но не бил погоден. По него се симнал Даме кој се здобил со рана во десната нога. Другите четници излегле на задната врата и тргнале нагоре кон плотовите. Четникот Ѓорѓи Поп Стојанов од с. Владимирово, којшто ја следел трагата на Китанов, правејќи обид да се префрли преку плотот бил погоден од два куршума. Тој бил првата жртва блиску до куќата.
Даме Груев и Ѓорѓи Карчов излегле надвор од селото со еден смел курир Григор Митов Крапев, кој за жал бил без оружје и не  можел да им дава помош. По Дамета имало неколку потери на војски, а раната која крвавела оставала траги по пресниот снег на земјата. Стасале до југоисточната стрмнина на врвот Петлец, во месноста Валмето, кај Белите Камења. Тука се отворила борба, а Даме го отстранил курирот за да не стане и тој жртва. Според зборовите на Русински, во крвавата битка прочуениот смилевски  даскал, апостолот на македонската слобода Даме  Груев, ја најде својата херојска смрт на 23 декември 1906 година. Следниот ден, на 24 декември турските воени власти наредиле убиените да се кренат од местото на погубувањето и да бидат погребани. Селаните ги погребале Даме Груев, Сандо Китанов, Ѓорѓи Карчов во еден гроб кај  русинската црква. Телото на Ѓорѓи Поп Стојанов си го однеле во Владимирово.
Сопствениците на куќата во Русиново, Димитар Р. Алаѓозов и неговата жена Божана без да знаат што се случило во нивната куќа и што ги чека, биле пречекани пред куќата од разлутените заптии кои  без да ги прашаат ги застрелале.
Иван Белчев, кој се криел во друга куќа и не учествувал во престрелката, се скрил во јаслите на едно магаре, откако  го собрал сеното врз себеси. Селската револуционерна организација, огорчена од поведението на И. Белчев врз кого се стовари целата вина за скапата жртва, го повика да одговара пред селскиот  револуционерен суд. Белчев не се потчинил на Револуционерната организација туку пребегнал кај врховистите.
Во текот на истрагата, селаните изјавиле дека двајца од убиените не ги познавале и дека тие дошле од Солунско по комитска работа. Затоа воениот командант се посомневал дека станува збор за некој важен комитаџија. За точно утврдување на идентитетот на загинатите, валијата издал наредба за откопување и фотографирање на погребаните. Според Русински, откопувањето на телата било на третиот ден од Божиќ, а фотографирањето било направено од беровчанецот Гаврил Зографот.
Врз основа на фотографијата било утврдено дека станува збор за Даме и валијата Махмуд Шефкет паша, фотографијата ја претставил пред дипломатите во Солун. Еден примерок од фотографиојата добил српскиот конзул Владимир Љотиќ и истата таа фотографија ја испратил во Белград. Врз основа на фотографијата претставена од валијата Махмуд, од страна на Алфред Рапорт била изработена една скица од ликот на починатиот Даме, а скицата подоцна се нашла на првата страница на неговата книга со наслов: Во земјата на мачениците. По утврдувањето на идентитетот на убиените, главниот инспектор Хусеин Хилми паша на 10 јануари 1907 година го известил Великото везирство дека меѓу убиените разбојници се наоѓал и Даме Груев, а дека останатите биле Сандо и Карчо од Кукуш.
Врз основа на извештајот на гласвниот инспектор како и врз порнешната понуда на власта од 1.000 лири за убиство на Даме, Големиот везир предложил до Военото министерство да се наградат сите војници и офицери кои придонеле за убиството на Даме. Меѓу другото во предлогот било посочено на јузбашијата Мехмед-ага да му се додели орден Меџидие од IV степен, на јузбашијата Абдулрахман Шукри и мулјазимот Закир ефенди да им се додели орден Османие од IV степен, а на тројца жандари и 14 војници да им се додели ореден Меџидие од V степен и по 5 лири.
Врз основа на овој предлог, османскиот воен министер Риза паша го известил Големото везирство дека султанот Абдул Хамид II издал наредба за доделување на ордените и парични награди за сите учесници во убиството на Даме и неговите придружници. Убиството на Даме, го привлекло вниманието и на Србите. Владимир Љотиќ, српски конзул во Солун, на 17 јануари 1907 година (стар стил) испратил извештај, заедно со фотографијата, во кој истакнал: бев среќен да добијам една снимка од таа фотографија на мртвиот Даме. Според Димитар Ризов, тогашен бугарски дипломатски претставник во Белград, српскиот печат и српската чедничка средина ликувале за убиството на Даме. Српските кругови се фалеле дека Даме бил предаден од србоманскиот малешевски војвода Јово Стојковиќ, кој учествувал дури и во убиството на Даме.
Според сознанијата на Христо Матов, немало никакви траги за предавство на Даме и дека неговото убиство се должело на слабата организациска поставеност во селото Русиново кое било калпаво село. Убиството на Даме влијаело негативно врз целото македонско националноослободително револуционерно движење. Според Димитар Влахов: Местото што Даме го имал во македонското револуционерно движење останало незафатено, празно. Немало фигура што можела да го замени. Тоа веднаш се почувствувало, Конгресот на кој Даме брзал за да стигне, воопшто не се одржал и по неговата смрта дошло до конечен Расцеп на Македонската револуционерна организација.
Национален херој
По создавањето на независната македонска национална држава, Даме е прогласен за македонски национален херој и симбол на Република Македонија. Неговото име се споменува во химната на Македонија - Денес над Македонија, голем број на училишта, улици, населби, невладини организации и здуженија го носат неговот име. Во Македонија, државните институции и бројни невладини здруженија организираат пригодни свечености на денот на неговото раѓање или загинување.
Ширум низ Македонија се организираат бројни манифестации и музејски постановки на негови фотографии и писма. Во 2010 година на плоштадот Македонија, во главниот град на Републиката, од левата страна на почетокот од јужниот дел на камениот мост е поставен постамент на Даме Груев како коњаник.
ПУ „Ристо Шуклев“ - Кованец
Основно училиште „Ристо Шуклев“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Ристо Шуклев“ - Кованец; скратено: ПООУ „Ристо Шуклев“) — подрачно основно училиште во селото Кованец, составен дел на истоименото училиште од селото Негорци.
Училиштето е именувано по истакнатиот македонски народен херој Ристо Шуклев.
Историја
Училиштето по неговото затворање во учебната 2000/2001, со обнова на фасадата и неговата внатрешност било повторно ставено во функција во 2016 година.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Кованец.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
Мародер
Терминот мародер може да се однесува на:
Сонар
Сонар (лат. sonans „звучи“) (анг. sound navigation and ranging) е апарат за мерење на морски длабочини со помош на ултразвучни бранови.
Во риболовот се користи за откривање на рибини јата во морските длабочини.
Во воената морнарица сонар претставува акустичен апарат сличен на радарот, со ултразвучен локатор што може да ги наслушува звуците на бродската елиса, врз основа на што се откриваат и се одредуваат позициите на непријателските подморници и бродови.
Хироши Амано
Хироши Амано (天野 浩 ) — јапонски физичар кој бил награден со Нобелова награда за физика во 2014 година заедно со Исаму Акасаки и Шуџи Накамура за „за пронаоѓањето на ефикасната сина светлечка диода која овозможила сјајна и заштедувачки бели извори на светлина“.
Животопис
Амано е роден од Хамамацу, на 11 септември 1960 година во Јапонија. Тој дипломирал инженерство, магистрирал и докторирал во 1983, 1985 и 1989 година, на Нагојскиот универзитет. Од 1988 до 1992, тој бил истражен помошник на Нагојскиот универзитет. Во 1992 година, тој започнува да работи на универзитетот „Мејџо“, каде бил помошник професор. Од 1998 до 2002 година, бил соработник професор. Во 2002, тој станува професор. Во 2010 година, тој се вработува на Дипломското училиште за инженерство при Нагојскиот универзитет, каде што и моментално е професор.
Тој се придружил на групата на професорот Исаму Акасаки во 1982 година како додипломец. Оттогаш, тој вршел истражувања на растот, каректеризацијата и примената на направи со полупроводници од нитридната III група, кои се добро познати како материјали кои се користат кај сините светлечки диоди. Во 1985 година, тој развива нискотемпературни методи за нанесување слоеви за растот на филмови на нитридната III група на сафирни супстрати, кои довеле до создавањето на полупроводниците од нитридната III група основата на светлечките диоди и ласери. Во 1989 година, тој успеал да создаде p-тип GaN и да образува p-n-сврзен-тип GaN-на УВ/сина светлечка диода, која била првата таква од тој тип во светот.
Брзо лизгање на кратки патеки на Зимските олимписки игри 2010 - 500 m за жени
Натпреварите во трката на 500 m во брзо лизгање на кратки патеки во женска конкуренција на Зимски олимписки игри 2010 се одржаа на 13 и 17 февруари.
Грослебихау
Грослебихау (Großlöbichau) — општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Lage
Грослебихау се наоѓа во долината на Гембденбах непосредно источно од Јена.
Општински единици
Општината се состои од местата Грослебихау и Клајнлебихау.
Call of Duty 2
Call of Duty 2 е историска пукачка видеоигра од прво лице и втората игра од серијалот Call of Duty. Изработена е од страна на Infinity Ward, а издадена е од Activision. Во продажба е пуштена на 25 октомври 2005 за Microsoft Windows и на 15 ноември 2005 за Xbox 360 во Европа и Северна Америка. Направени се и други верзии за мобилни телефони, џебни компјутери и паметни телефони.
Приказната е за време на Втората светска војна и е проследена низ очите на четири војници, еден во Црвената армија, еден во американската армија и двајца во британската армија.
Играта беше добро прифатена од јавноста, со претежно позитивни оценки од критичарите. Верзијата за Xbox 360 има продадено преку 250.000 копии за време на првата недела, а до октомври 2006 има продадено 1,4 милиони.
Надворешни врски
Call of Duty
Список на државни водачи во 896 година
Ова е список на државни водачи во 96 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Прустов прашалник
Прустовиот прашалник — познат формулар со прашања, прославен од страна на францускиот писател Марсел Пруст (1871-1922). Пруст, сè уште млад, го открива тестот кон крајот на ХIX. век. Станува збор за англиска игра која помага да се разоткрие карактерот (вкусот, желбите) на решавачот. Формата на прашалникот е слична на нему сличните прашалници, кои можат да се најдат низ најразлични забавни списанија.
Прашалник
Постојат два различни типа на одговори понудени од Пруст: првиот тип потекнува од 1885 или 1886, и е всушност дел од англиски албум за исповеди, иако одговорите на Пруст се на француски. Вториот, од друга страна, е од 1891 или 1892, и е дел од француски албум, Les confidences de salon („Салонски исповеди“), во кои можат да се најдат речиси истите одговори, некои се отфрлени, а некои додаени.
Riot Act (албум)
„Riot Act “ — седмиот студиски албум на американскиот рок бенд Pearl Jam, објавен на 12 ноември 2002 година преку Епик Рекордс. По целосната турнеја за промоција на претходниот албум, Binaural (2000), групата направила едногодишна пауза. Групата се реконструирала во почетокот на 2002 година и започнала со работа на нов албум. Музиката на албумот била разновидна, вклучувајќи песни под влијание на фолк, уметнички рок и експериментален рок. Стиховите се занимаваат со морталитет и егзистенцијализам, со влијание и од политичката клима по терористичките напади на 11 септември 2001 година и случајната смрт на девет навивачи за време на настапот на групата на Фестивалот Роскилде во 2000 година.
Бендот го промовирал албумот со политички наполнета турнеја во 2003 година. Албумот добил претежно позитивни критики.
NGC 2397B
NGC 2397B — галаксија во соѕвездието Летечка Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2397B се споменува и како ESO 58-31, AM 0722-684.
Откривање
Објектот е откриен на 21 февруари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2397B е од видот IBm/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 2397B има привидни димензии од 1,1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 21 м 55,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 50' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 97°.
Други поделби
Проучување на NGC 2397B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 20813. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 446; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9179.
IC 951
IC 951 — галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 951 се споменува и како CGCG 433-6, NPM1G +12.0617, KCPG 599B.
Откривање
Објектот е откриен на 6 декември 1893 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 951 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. IC 951 има привидни димензии од 0,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 57 м 8,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 27' 29"".
Други поделби
Проучување на IC 951 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 73011.
Нгаруангел
Нгаруангел (англиски и палауански: Ngaruangel)   е гребен во сојузната држава Кајангел во Палау.
Остров Нгаруангел
Островот е мал и не е населен. Островот се наоѓа во централниот дел на источниот крај на атолот, односно најисточната точка. Должината на островот е 200 метри во правец север-југ, и широк 65 метри во јужниот дел или 105 метри во северниот. Има и песочен гребен до островот, во правец југозапад кон лагуната, со должина од 75 јметри и ширина од 20 метри. Вкупната површина на островот е 1.5 хектари. Островот е корална карпа со остри и груби камења. Песокот се наоѓа само во делот кој е свртен кон лагуната. Надморската височина на островот е 1 метар. Нема вегетација на островот.
Општина Вратница
Општина Вратница — поранешна општина во Северозападна Македонија, создадена во 1996 година, а престанала да постои согласно Законот за територијална поделба од 2004 година на 12 април 2005 година, кога била припоена на Општина Јегуновце. Локалното и поширокото население не било задоволно од ова припојување. Центар на општината било селото Вратница.
Населени места
Во Општина Вратница спаѓале следниве села: Јажинце, Рогачево, Старо Село, Беловиште, Орашје и Вратница.
Демографија
Според последниот попис од 2002 година, општината имала 3.563 жители, од кои:
Тирсо де Молина
Тирсо де Молина роден е во Мадрид 24 март 1579 година, а умрел во Сорија 12 март 1648 година, заслужен е за делото Габријела Тељеза, една од најпознатите драми во златниот век на шпанската книжевност.
Животопис
Потеклото на Тирса де Молине не се знае. Според пронајдоците на некои истражувачи бил незаконски син на Педра Тељеза Хирона, војвода од Осуна, меѓутоа, многу малку податоци покажуваат на можноста намерно да е скриено на неговото потекло.
Како млад студира во Алкали де Енарес. Годината 1600 станува искушеник во манастирот Милосрдни браќа, прво во Мадрид, а после тоа и во Гвадалахари, каде сознава широко хуманистичко и теолошко образоваие, а помеѓу 1604 и 1610 година престојува во манастирите во Гвадалахари, Толедо, Сеговија и Сорија. После тоа се сели во Мадрид и наредните пет години престојува во Мадрид и Толедо, каде се занимава со пишување на драмски текстови. Од 1616 до 1618 година престојува во Санто Доминго и тој е еден од единствените писатели од Златниот век шпанската книжевност кој имал привилилегија да го запознае Новиот Свет. По враќањето се вселува во Мадрид, што му овозможува да се посвети на пишењето. Во текот на првата година на престојување во Севиља објавен е Првиот дел на неговата комедија. Годината 1634 објавен е Третиот дел, а во 1635 година објавени се Вториот и Четвртиот дел, а во 1636 година Петтиот дел на неговата комедија. После Првиот дел објавен е и Севиљскиот заводник и камениот гост, едно од неговите најдобри драмски дела.
Тој умира, од болест која ја добил во манастирот Алмазан, каде и умира на 12 март 1648 година.
Дела
Тирсо де Молина оставил податок дека напишал четири стотини драмски дела, од који зачувани се осумдесет који се објавени во пет книги, помеѓу 1627 и 1636 година. Меѓутоа, сè уште не се завршени сите прашања околу неговото творештво, како и текстуалните проблеми. Во текот на шпанската нова комедија и Златниот век на шпанската книжевност спаѓа во едни од најзначајните писатели заедно со Лопе де Вега и Педро Калдерон де ла Барка. Тирсо пишувал разни видови на дела: од комедии и обичаи до историјски и религиозни драми. Негови најдобри драмски дела се: Севиљскиот заводник и камениот гост  и Проклет поради неверство. Во текот на Златниот век на шпанската книжевност го вовел ликот на мајката. Во неговте дела, тој исто така се залагал и за одбраната на жените. Во текот на создавањето на делата се служел со историски настани, а во неговите комедии се среќаваат историски, библиски, хагиографски и верски елементи, елементи од животот на село. Во неговите дела застапени се и сите типови на јунаци који се јавувват во делата на Лопе де Вега: слуги, војводи, кралеви, селани, рибари, војници, крадци, заводници, измамници.
Религиозни драми
Со влезот во новата епоха, друштвено-политичкиот живот во Шпанија со себе носел чувство на песимизам, па драматурзите пишувале дела који иронично и саркастично изразувале презир према славaта на целата земја. Помеѓу многу луѓе кој се труделе да пренесат традиционални вредности се пронашол и Тирсо де Молина.
Во хагиографските комедии Тирсо де Молина се трудел да прикаже значајни светци и нивните милосрдни чуда. Едно од неговите подобри хагиографски дела се:
Комедии врз ликови
Дон Хил, зелен-чепапанко Објавена е во Четвриот дел во Мадрид 1635 година. Има еден од најголемите заплети који можеле да се читаат во новата комедија. Во комедијата се зборува за многуте авантури на госпоѓа Хуане и господин Мартин. Госпоѓа Инес е заљубена во главниот лик, љубоморна, збунена пред сличносите на господин Хила и Елвире, непредвидлива. Госпоѓа Клара е сурова и со своите глупости, сепак му изјавува љубов на Адонис. Господин Мартин е бесрамник, премногу наивен за да ги поднесе шегите који му ги прави Хуана.
Останати комедии:
Комедии со елемнти од сеоскиот живот
Селанка од Сагре, започнува во Сантјаго де Компостела, од каде Дон Луис бега. Патот го води до селото Сагре. Командантот Дон Педро пробува да ја киднапира на Анџелина во која е заљубен, но Дон Луис успева да го спречи тоа. Иако нејзиниот татко настојува да се омажи со Дон Педро, Анџелина се спротивставува на тоа со селската чест. Бракот помеѓу главните ликови, се случува после бројни принудувања, и го носи ова дело до неговиот крај.
Прозни дела
Како писател на прозни дела Тирсо напишал две збирки со различни содржини, који обележуваат два различни периоди од неговиот живот. Делото Толедски летниковци, е објавено на 1624 година, и го обележува периодот на неговата младост. Исто така се поврзува со најпродуктивниот период на неговата работа како драмски пистаел. Содржи раскази и неколку песни. Оваа збирка ја напишал инспирисан од градот Декамерон. Една од приказните која се истакнува е Los tres maridos burlados, потоа El vergonzoso, како и El celoso prudente. Структурата на оваа збирка подсеќа на структурата на делото Илјада и една ноќ. Тирсо прикажувал различни аспекти во пишувањето на прозни дел. Неговите дела изобилуваат со доста весели и богати описи. Уводните делови на секоја приказна се доста имагинативни, иако стилот може да се промени, и да стане неприроден и песимистичен. Тирсо низ своите ликови во делата критикува како своите пријатели така и луѓето који не му биле толку блиски.
Втората збирка,Уживање во корист, од 1635 године припаѓа на зрелото доба на Тирсовиот живот. За времето додека бил во манастирот, особено се посветил на тој живот. Оваа збирка е доста слична на претходната, само што во оваа збирка се зборува за три фамилии, који се среќаваат како уживаат во забавата на Карневалот. Секоја од фамилиите има задача да ги забави на останатите две. Се сретнувват во викендица во близина на Мадрид. Работата трае три дена, и секој ден се дели на три пркизани, и три групе на религиозни песни. Се спомнуваат три свеци:Санта Текла, Сан Клементе и Сан Педро Арменгол. Помеѓу тие приказни се истакнува Ел Бандолеро кое говори за неговиот живот. Сан Педро бил доста почитуван во Каталонија и живеел во времето на кралот Хаиме II Арагонски.
Стил и влијанија
Тирсо де Молина е типичен драмски писател во периодот на Лопе де Вега. Значаен е не само поради обработката на сите жанрови који Лопе ги ставил во служба, туку затоа што се во неговиот театар јасно се гледа, сјајот и бедата на Златниот век.
Тирсо е претставник на втората генерација на барок и како таков, наследник е на стилските одлики на Лопе де Вега. Исто така е и современик на Франсиско де Кеведо, така да неговиот јазик има слични обележја како и јазикот на неговите современици.
Тирсо во своите дела се трудел да се прилагоди на гласовите од другите јазици, како што се латинскиот јазик, грчки јазик, Италијански јазик. Исто така врши и создава именики од машки и женски род кои не постојат во јазикот. Врши нови именки со карактеристични наставки од имиња. Понекогаш во своите текстови уклучува погрешно напишани гласови.Создава глаголи од имиња на ликови. Тоа ни е доказ за ведриот карактер на Тирса. Сепак Тирсо, како свештено лице, не смел премногу директно да износува некои своји идеи, веќе тоа е преку добрата мотивација на своите драмски ликови. Тој во своите дела открива дволичност на моралот на владеечката класа.
Космос-764
Космос-764 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 17 септември 1975 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-764 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 116,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1525 км, а најмалото на 1479.
Клавдиј
Клавдиј (латински:Tiberius Claudius Nero Caesar Drusus, Tiberius Claudius Drusus Nero Germanicus) е четвртиот римски цар. Познат е и како Тибериј Клавдиј Нерон Цезар.
Роден е во Лион, денешна Франција, на 1 август 10 п.н.е.. Со Римското Царство управувал од 24 јануари 41 до 13 октомври 54 година. Тој бил познат по неуспешната надворешна политика. При возбуда, тој треперал со главата или имал пена во устата, страдал од болки во мевот, имал спастична парализа, склероза и воспаление на мозочната кора. Негов наследник на престолот бил Нерон. Клавдиј му бил брат на Тибериј.
Жилбер Ерај
Жилбер Ерај (умрел во декември 1200) бил дванаесеттиот Голем мајстор на витешкиот ред Темплари.
Познато е дека Ерај скал да преовладува мир помеѓу Христијаните и Муслиманите, но многумина не се согласуваат со тоа и сметаат дека тоа бил предавнички чекор и заговор против непријателите.
За време на неговото водство на редот на темпларите, недоразбирањата со болничарите се заостриле. Арбитражата од страна на папата Иноцентиј III била во корист на болничарите, бидејќи тој не можел да ги заборавои согласностите коишто ги имале темпларите со Малек-Адел, брат на султанот Саладин.
Друго големо остварување на Жилбер Ерај е времето коешто го издвоил за организирање и консолидирање на одржувањето на темпларите во Франција и Апулија.
Во Шпанија, темпларите земале актоивно учество во Реконквиста и ја добиле тврдината Алхамбра од Алфонсо III Арагонски како награда за нивните напори вложени во борбата.
Песимизам
Песимизам е поглед на светот кој смета дека овој свет и овој живот се непоправливо лоши и спрема тоа подобро е да не се живее отколку така да се живее. Исто така песимизмот може да се дефинира како склоност, на работите да се гледа од најлошата страна.
Потекло на поимот
,,Песимизам" потекнува од латинскиот збор "pessimus", што на латински јазик значи најлошо.
Жерар де Ридфор
Жерард де Ридфор (умрел на 1 октомври 1189) бил десеттиот Голем мајстор на витешкиот ред, темплари, од 1184 година, па сè до неговат смрт во 1189.
Жерард де Ридфор се смета дека потекнува од фламанско потекло, иако некои писатели од XIX век пишуваат дека бил од англо-норманско потекло, непрочитувајќи ја ознаката го „од Бридфор“. Сигурно е дека допатувал до ерусалимското кралство каде што му служел на кралот Балдуин IV во доцните седумдесетти години на XII век, а на 22 октомври 1179 година станал маршал на кралството.
Изгледа дека тој сакал наследството да му го довери на Рејмонд III. И покрај тоа, кога Сесилија Дорел го наследила татковото богатството од Ботрун во Триполи, Рејмонд III се оженил со неа (пред март 1181) плаќајќи му за невестата на Пилвано, внук на еден трговец од Пиза сума од 10.000 безанти. Во средината на XIII век кога било напишано делото Старото француско продолжение на Гијом од Тир (познато и како Ернулшка хроника) приказната за невестата од Ботрун станала легендарна според којашто Пилвановиот чичко ја истегнал девојката (во легендата Луција) и од Рејмонд побарал злато колку што девојката е тешка за да ја ожени со него.
Жерард откако влегол во редот на темпларите сериозно се разболел. Тој бил избран за сенешал на редот во јуни 1183 година, а по смртта на Арнолд Торохски во Верона, тој бил избран за Голем мајстор кон крајот на 1184 или почетокот на 1185 година.
Жерард де Ридфор продолжил да муз завидува на Рејмонд III што се одразило и врз политиката. Кога во 1186 година, кралот Балдуин V умрел, Жерард де Ридфор се определил да застане на страна на кралицата Сибилија и нејзиниот сопруг Гај Лузињански продолжувајќи ја започнатата борба. Рејмонд со своите сојузници, семејството Ибелин биле на спротивната страна и ја поддржувале помладата полусестра на кралицата Сибилија, Изабела.
За време на кризата од 1187 година, Жерард де Ридфор парите добиени од англискиот крал Хенри II ги искористил за подготовка на дополнителни трупи со своите темплари со цел да го одбранат ерусалимското кралство од очекуваните напади на султанот Саладин. Кралот Хенри парите ги испратил за обезбедување на својата иднина во крстоносните планови, а и за покорност од убиството на Томас Бекет. Дел од парите споделил со темпларите и болничарите од Ерусалим и Тир. Жерард придружуван од околу стотина темплари и заедно со болничарите го нападнал Саладиновиот син Ал Адфал ибн Салах Ад-Дин во Битката кај Кресон, иако тој имал околу 5000 војници. Големиот мајстор на болничарите Рожер де Мулинс бил убиен, а Жерард де Ридфор бил од неколкуте кои успеале да се спасат. Жерардовото известување за битката било писмено раскажано од папата Урбан III до Балдуин од Ексетер, архиепископот од Кантрбури.
Во јули истата година, Жерард де Ридфор ги предводел темпларите во Битката кај Хатин. Саладин го освоил градот Тиберија, а Гај Лузињански размислувал да организира марш и да го ослободи. Рејмонд III го известил да почека Саладин да се упати кон неговата добро подготвена војска, на добро поставените и организирани одбранбени позиции, по што требало да следува премин по сувото поле и ослободување на градот. Жерард се спротивставил на ова и побарал од Гај да го продолжи претходно смислениот план. Гај Лузињански бил поддржан и од Регинал Шатилонски, противник на кралот Рејмонд III од Триполи.
Сепак, Крстоносците биле фатени во стапица и победени на сувото поле на 4 јули. Рејмонд заедно со уште неколку благородници успеал да се спаси, но Жерард, Региналд и Рејналд биле заробени од Саладин. Останатите заробени темплари биле убиени. Жерард де Ридфор во заробеништво бил до 1188 година, а за тоа време со одредот управувал неговиот брат Тјери од Тир.
Саладин му ветил на Жерард дека ако ги увери темпларите од темпларската тврдина да му го препуштат градот мирно, тој ќе биде ослободен. Жерард тоа успешно го извршил и по неговото ослободување се упатил во Тортоса, каде што ги помогнал темпларите во одбрана на тврдината од нападите на силите на султанот Саладин коишпто сепак преовладале. Откако Жерард де Ридфор повторно ја вратил функцијата Голем мајстор од брата си Тјери, изгледа дека остатокот од парите на кралот Хенри II бил запленет и оставен на темпларите од Тир. За ова, на 20 септември 1188 година Конрад де Монтфера поднел тужба до Балдуин од Ексетер и Фридрих Барбароса.
Отомиски јазици
Отомиските јазици се јазици кои припаѓаат на ото-памејската јазична група. Ова семејство го сочинуваат два јазика: отомискиот и мазауанскиот коишто се зборуваат во централниот дел на Мексико.
Otomian languages
Список на државни водачи во 1103 година
Ова е список на државни водачи во 103 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.