cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Обетска бара
Езерцето е оклово езеро, остаток од меандрите на старата река Сава, чиј главен тек моментално тече повеќе на југ. Поради својата форма, мочурливото корито на езерцето, сместено помеѓу селата Обреж и Купиново, се нарекува „ Потковица “. Повисоките површини со вдлабнати вдлабнатини и стари дабови, шуми се нарекуваат „Копито“.
Езерцето е автентичен комплекс од застојани притоки, мочуришта, јами, барска вегетација, влажни ливади и шуми. Тој е дом на повеќе од 30 различни биоценози на вода, мочуришта, шуми и ливади. Фауната опфаќа 220 видови птици, 50 видови цицачи, 13 водоземци, 11 влекачи и 16 риби, додека флората вклучува 500 видови растенија, 180 видови печурки и 50 видови мов. Тоа е едно од најбогатите и најдобро зачуваните живеалишта за диви животни во Панонската рамнина.
Езерцето Обедска е едно од најстарите природни области во светот, а првите административни заштитни мерки биле воведени во 1874 година, кога Хабсбуршката империја го заштитила како ловиште на кралското семејство. Во моментов, има статус на правна заштита од прва категорија, што означува природно богатство од исклучителна вредност. Неговиот статус е верификуван со Рамсарската конвенција за мочуриштата од 1977 година и е вклучен во Списокот на области од посебно значење за птиците во Европа на проектот за важна област за птици и списокот на УНЕСКО на најважните светски мочуришни области.
Планински свиркач
Планинскиот свиркач (понекогаш нарекуван и балкански свиркач) е мало грмушарче кое порано беше сметано за подвид на сега западниот вид. Односно, со современиот начин на таксономско определување, видот е поделен на два вида: западен Phylloscopus bonelli, кој се размножува низ југозападна Европа и северна Африка и источен Phylloscopus orientalis, кој се размножува низ југоисточна Европа и Мала Азија, вклучувајќи ја и Македонија. Распространетоста на двата вида не се преклопува, а надворешниот изглед и пеењето им е многу слично, но повиците сосема им се разликуваат. Исто така, покажуваат големи разлики во митохондриската ДНК секвенца.
Опис
Оваа мала врапчевидна птица има еднобоен сивозелен грб, зеленкаво над опашката и зеленкави крилја и белкави долни делови од телото. Клунот е мал и остар, а нозете се кафеави. Нема полов диморфизам, мажјаците и женките се исти. За разлика од западниот вид, овој нема кафеава нијанса на горните делови, а понекогаш, наместо тоа, има зелена.
Пеењето е брзо монотоно треперење, сосема малку поразлично од западниот вид. Но, повикот е различен од мекото двосложно ху-ит, и е тврдо чуп, слично на градското врапче.
Поведение
Живеалиштето на планинскиот свиркач се планините и шумските предели.
Гнездото го прави на земја и несе 4-6 јајца.
Се храни со инсекти.
Две недели (филм)
Содржина
Старицата Анита ги повикува своите четири деца да ја посетат на претсмртната постела. Ќерката Емили се опремува со книги за брза помош за полесно да се снајде во состојбата; братот Кит доаѓа во типичен зен стил; Бери, менаџерот за односи со јавноста, повеќе се интересира за неговата интернет пошта отколку за мајка му; а најмалиос син, Метју отстрана гледа како неговата жена размислува кој накит ќе го наследи по смртта на старицата.
NGC 1854
NGC 1854 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1854 се споменува и како NGC 1855, ESO 56-SC72, in LMC, core of GCL.
Откривање
Објектот е откриен на 2 август 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1854 е од видот GCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,2 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 9 м 20 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 50' 51".
Други поделби
Проучување на NGC 1854 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9161.
Бирманска мачка
]] Бирманската мачка, уште нарекувана и „Света мачка од Бурма“, е домашна раса на мачки. Бирманската мачка е долговлакнеста, шилеста мачка која се разликува по свиленкастото крзно, длабоко сините очи и контрастни бели „ракавици“ на секоја шепа.
Историја
Не постои точна потврдена теорија за потеклото на расата. Најчесто се тврди дека овие мачки биле придружници на храмските свештеници во северна Бурма на планината Луг. Постојат многу приказни за тоа како мачките првпат дошле во Франција, меѓу нив и дека група мачки биле дадени како награда за помош за одбрана на храм или биле прошверцувани од Бурма. Друга група на бирмански мачки се вели дека биле украдени и подоцна увезени во Франција од Таде Хадиш. Се тврди дека првите бирмански мачки во Европа се пронајдени во Ница, Франција.
Многумина веруваат, како што кажува легендата, дека расата потекнува од Бурма (сега позната како Мјанмар) и дека мачките се чувале во храмовите од античките времиња од свештениците; сепак, има и такви кои веруваат дека мачките дошле во Европа, односно во Франција, од друг дел во Азија. Без оглед на бројните приказни и фолклор што се шират наоколу, постои усогласеност дека расата на бирманска мачка била пронајдена во Франција уште во 1920-тите, а многу различните приказни продолжуваат да зборуваат за мистиката што се крие зад нивната историја.
Првите повоени бирмански мачки биле кафеави. Сината боја ја добиле бирмански мачки повторно во 1959 година вкрсосувајќи ги со сини персиски мачки. Подоцна биле додадени нови бои од англиските одгледувачи, вклучително чоколадна боја и црвена. Бирманските мачки се користеле и во развојот на нови раси како што е рагдолот.
Изглед
Бирманските мачки имаат средно големо, правоаголно тело со широко лице и посебен римски нос. Нивните уши се идеално широки на основата колку што се високи и се поставени на врвот на главата. Очите се заоблени и најчесто се длабоко сафирно сини.
Крзното на бирманската мачка е средно долго и најчесто има свиленкаста текстура. За разлика од персиските или Хималајските мачки, тие немаат подвлакно. Бојата на крзното е секогаш зашилена, освен контрастните чисто бели, симетрични „ракавици“ на секоја шепа кои се заштитен знак на расата. Овие ракавици се протегаат забележливо подалеку од задниот дел на ногата (наведени како „тантели“), завршувајќи со превртена V, издолжена половина до три четвртини нагоре. Секоја друга бела точка на крзното се смета за сериозна грешка.
Здравје
Најголемата закана за бирманските мачки е хипертрофичната кардиомиопатија на мачки (ХКМ), најчеста срцева болест забележана кај мачките. Кај бирманските мачки се смета дека се наследува како автосомно доминантна одлика. ХКМ е прогресивна болест и може да резултира со срцева слабост и парализа и може да резултира со ненадејна смрт.
Бирманските мачки имаат висока серумска концентрација на креатинин и симетричен диметиларгинин, но повеќето бирмански мачки имаат повисоки концентрации на креатинин од СДМА. Нивоата на креатинин и СДМА се откриваат кога бирманските мачки се тестираат за хронична бубрежна болест, затоа што се изложени на висок ризик. Бирманските мачки исто така се изложени на ризик да развијат инфективен перитонитис, болест кај мачките која ја менува бубрежната функција (нивоа на креатинин во крвта и урината).
Аудиогени рефлексни напади на мачки (АРН), е неодамна откриен тип на епилепсија кај мачки, се верува дека се особено честа кај бирманските мачки.
Православна црква
Православната црква е втората најголема христијанска црква според бројот на верници, односно со над 250 милиони членови. Таа е една од најстарите религиозни институции во светот, и одиграла клучна улога во историјата и културата на земјите од Источна Европа, Балканот, Кавказ и Блискиот Исток. Православната црква е организирана како заедница на автокефални цркви, со кои раководат епископи, преку Светиот синод. Православната црква нема централен авторитет како што е папата во Римокатоличката црква, туку Вселенскиот патријарх е признат од сите како primus inter pares („прв меѓу еднаквите“) на епископите.
Православната и Римокатоличката црква биле во заедништво до Големиот раскол во 1054 година, поттикната од разликите во доктрините, посебно поради авторитетот на папата. Пред Четвртиот вселенски собор од 451 година, Древноисточните цркви биле дел од оваа заедница, и се одвоиле поради разлики во толкувањето на христијанството.
Особености
Сите православни христијани ги обединува заедничката вера, како и покрстувањето и начинот на одржување на светата литургија, без разлика на националноста, локалните обичаи или годината на раѓање. Доктрината на Православната црква доаѓа од Симболот на верата.
Организација
Православната црква е заедница на автокефални цркви, со Вселенски патријарх на чело, кој ја носи титулата primus inter pares, со значење „прв меѓу еднаквите“. Вселенскиот патријарх нема вистинска власт или моќ врз црквите, бидејќи Православната црква смета дека Исус Христос е главата на црквата, а црквата е неговото тело. Се верува дека авторитетот и милоста божја директно се спушта врз православните епископи и свештенството преку ритуалот на положување на рацете, пракса која ја започнале христијанските апостоли, и дека оваа непрекината историска и физичка врска е основен елемент на вистинската црква (Дела 8:17, 1 Тим 4:14, Хеб 6:2).
Постојат автокефални и автономни црковни тела. Автокефалните цркви се 14 на број: Цариград, Александрија, Антиохија, Ерусалим, Грузија, Кипар, Бугарија, Србија, Русија, Грција, Полска, Романија, Албанија, и Чешка и Словачка, и сите биле официјално поканети на „Севселенскиот собир“ од 2016 година. Секоја црква има свој избран епископ и Свет синод кои ја водат црквата. Секој епископ има свое седиште од каде раководи. Глвана обврска му е да се осигура дека се спроведуваат традициите и практиките на православието. Епископите имаат еднаков авторитет меѓу себе, и не може еден епископ да се меша во работата на друг. Епископот секогаш се бира меѓу монасите, и мора да не е женет.
Распространетост
[[Податотека:Eastern Orthodoxy by country.png|thumb|upright=2.05|Проценти на православни христијани во светот по земји:
]] Политиката, војните, прогоните, угнетувањата и сличните закани прават да биде тешко да се пребројат православните христијани барем во некои региони. Историски гледано, присилните миграции ја менуваат демографијата за кус временски период. Најприближната бројка на православни христијани во светот е 200 милиони, што го прави православието втора најголема христијанска заедница во светот, веднаш по Римокатоличката црква. Бројните протестантски групи во светот ако делуваа заедно, ќе беа побројни од православните, но тие се разликуваат според теологијата и не делуваат како една заедница. Според книгата од 2015 година во која е објавена меѓународна религиозна демографија, бројот на православните во 2010 година се намалил на 4%, за разлика од 7.1% во 1910 година. Според истиот извор, процентите на православни од бројот на христијани воопшто во светот, изнесувал 12.2% и 20.4% за годините споменати погоре.
Православните христијани денес најмногу ги има во земјите од Источна Европа и Северна Азија, како и во земји од Средна Азија и Левант, иако православието е распространето секаде низ светот, и има цркви речиси сите земји и во поголемите градови. Земјата со најголем број православни верници е Русија, каде живеат речиси половина од сите православци во светот. православието е најбројна религија во Украина, Романија, Белорусија, Грција, Србија, Бугарија, Молдавија, Грузија, Македонија, Кипар, Црна Гора, а доминантна религија е во делови од Абхазија, Јужна Осетија и Приднестровие. Православните се значајно малцинство во Босна и Херцеговина, Латвија, Естонија, Казахстан, Киргистан, Либан, Албанија, Сирија, и во други земји.
Процентот на христијани во Турција паднал од 19% во 1914 година, на 2,5% во 1927 година, најмногу заради прогоните, како геноцидот на понтиските Грци и размената на население меѓу Грција и Турција, размената на население меѓу Бугарија и Турција, како и миграцијата на христијаните во Европа и Америка). Денес таму живеат околу 160.000 христијани (околу 0.2%) од различни христијански заедници.
Поради миграциите, православните христијани се најбрзорастечка религиозна група во некои западни земји, на пример во Ирска. Во САД, расте бројот на православни парохии.
Свето тројство
Православните христијани веруваат во Светото тројство, кое има иста божја суштина. Трите личности се поврзани, со тоа што Отецот е вечен, не е роден и не потекнува од никого, Синот е вечен, син е на Отецот, а Светиот Дух е вечен и е продолжение на Отецот. За да се разбере Светото тројство како „еден Бог во три личности“, трите личности не треба да се сметаат за повеќе од едниот Бог, и обратно. Иако трите личности се посебни, тие се обединети во една света суштина.
Грев и спасение
Според православната вера, на почетокот од човековото постоење, луѓето биле соочени со избор: да ја научат разликата меѓу доброто и злото преку набљудување или преку учество. Библиската приказна за Адам и Ева укажува дека луѓето избрале да учествуваат во злото, преку непочитување на наредбата од Господ. Намерата и делувањето не се божја волја, па затоа некои постапки се грев. Сепак, човечката природа не е самата по себе зла, бидејќи луѓето се создадени според божјата слика, а Господ никогаш не создал никакво зло. Но, природата на луѓето е отворена за зли намери и постапки, па понекогаш се вели дека луѓето се „склони кон гревови“, посебно што некои грешни нешта им се привлечни.
Споре православното верување, Исус Христос има две природи, божја и човечка, син е на Отецот кој е Бог, а неговата човечка природа е во фактот дека е роден од жена по име Марија, која зачнала со слегување на Светиот Дух. Живеел на земјата како човек, и како човек умрел, но бидејќи имал божја природа, можел повторно да се врати, односно да воскресне. Со ова, Христос им обезбедил на луѓето начин да избегаат од својата падната природа. Православната црква учи дека преку крштевањето, и со помош на Бога ние исто така би можеле да воскреснеме со Христос во рајот. За православните христијани, овој процес се нарекува „спасение“. Овој процес се нарекува дивинизација или дека „Господ станал човек, па човекот може да стане Бог“. Но, мора да се нагласи дека православните христијани не веруваат дека човекот може да стане Бог според неговата суштина, туку дека човечката природа може да стане учесник во Божјата природа (Второ Петрово послание, 1:4).
Воскресението на Христос
Православната црква го сфаќа како реален историски настан распнувањето и воскреснувањето на Исус Христос, онака како што е опишано во Новиот завет. Според Новиот завет, Исус воскреснал од мртвите на третиот ден по смртта. Имено, откако починал како последица на распнувањето на крст, бил погребан во една пештера, но неговите следбеници го нашле гробот празен третиот ден по закопот, а потоа им се укажал на многу луѓе во периодот од 40 дена по смртта, пред да се врати на небото.
Христијаните го прославуваат денот на воскресението, односно Велигден, како најголем верски празник, а традицијата вели дека секој човек може да стане бесмртен.
Живот на православен христијанин
Црквата учи дека православниот христијанин преку крштевањето влегува во нов живот. Животот на православниот христијанин треба да биде исполнет со непрестајна молитва, и преку исихазам, да се моли. Со помош на божјата љубов изразена преку Светиот Дух, секој православен христијанин станува посвет и поцелосно поврзан со Христос. Црквата учи дека секој човек е создаден според божјата слика, и дека секому му е дадена можноста да учествува во божественоста преку кооперативно прифаќање на божјиот дар, благодетта.
Божјата мајка и светците
Сите луѓе кои се во рајот се светци, без разлика дали се познати или непознати нивните имиња. Кога ќе се открие светец кој е признат од голем дел од Црквата, започнува службеното признавање, односно канонизација. Со ова, не се претвора човекот во светец, туку се потврдува тој факт, и се објавува. За секој светец се одредува ден во кој ќе се слави, се компонира химна и се создаваат икони. Светците се слават и се почитуваат, но не се обожуваат. Православните веруваат дека светците може да помогнат во процесот на спасение на другите.
Најпочитувана меѓу светците е Богородица, божјата мајка.
Православната црква ги смета моштите на светците за свети, како и нивните физички предмети што ги поседувале додека биле живи. Бројни чуда биле пријавувани низ историјата, поврзани со светите предмети, од кои најчести биле излекувања од тешки болести или тешки повреди.
Есхатологија
Православната црква го додава Откровението на Јован во светите текстови, но тој текст е мистерија. Теолозите кои ги проучувале страниците на ова Откровение, сметаат дека споменатите „илјада години“ се однесуваат на денешните денови. Фрески на „Последниот суд“, сцена од Откровението, често се наоѓаат на западниот ѕид од црквите, потсетувајќи ги верниците да живеат безгрешно. Во православието, пеколот е казна, при која душата е отфрлена од божјата љубов.
Библијата
Официјалната Библија на Православната црква содржи седумдесет текстови од Стариот завет, задедно со Книга на пророкот Даниил, и Новиот завет. Православните христијани Библијата ја нарекуваат „Свето писмо“, бидејќи сметаат дека текстовите ги содржат основните вистини за христијанската вера, како што се откриени од Христос и Светиот Дух.
Светиот Јероним го завршил најпознатиот превод на Библијата на латински јазик, Вулгата, кон крајот на 4 век, во времето кога списокот на текстови бил прифатен на запад. На исток, списокот на текстови бил прифатен еден век подоцна, со прифаќање на неколку дополнителни текстови, кои ги немало во списокот прифатен на запад. Разликите биле мали, и не пречеле на заедништвото меѓу исток и запад, и во наредни илјада години не претставувале контроверза. Дури во 16 век, за време на протестантската реформација списокот бил оспорен, и било повикано да се отфрлат оние текстови кои ги немало во Библијата од 3 век. Како одговор на ова, двете цркви, Римокатоличката и Православната ги потврдиле веќе прифатените списоци на текстови со формални канони.
Текстовите содржат историски факти, поезија, метафори, морални поуки, параболи и мудрости.
Православни цркви во светот
Покрај четиринаесетте автокефални цркви, за петнаесетта се смета и делумно признатата Православна црква во Америка. За автономни цркви се сметаат: Финска православна црква, Синајски манастир, Јапонска православна црква, Кинеска православна црква, Православна Охридска архиепископија. Самоуправни цркви се: Критска архиепископија, Света Гора, Корејска православна црква, Северноамериканска архиепископија, Руска православна задгранична црква, Украинска православна црква, Латвиска православна црква, Естонска православна црква, Бесарабиска митрополија (оспорена од Руската православна црква), и со нерешен статус е Естонската апостолска православна црква (оспорена исто така од Руската православна црква).
Со нерешен канонски статус се црквите: Абхазиска православна црква, Белоруска автокефална православна црква, Келтска православна црква, Француска православна црква, Православна црква на Галите, Хрватска православна црква, Евангелска православна црква, Света православна црква на Северна Америка, Лузитанска православна црква, Македонска православна црква - Охридска архиепископија, Црногорска православна црква, Италијанска православна црква, Грчка православна црква, синод на отпорот, Катакомбна црква, Вистинска руска православна црква, Турска православна црква, Киевски патријархат, Украинска автокефална православна црква, Украинска автокефална православна црква канонска.
Стерјана Вангелова-Славјанка
Стерјана Вангелова-Славјанка (, -, ) — македонски деец на комунистичкото движење.
Животопис
Не се познати податоци за нејзиното раѓање. Стерјана учествувала во Антифашистичкиот отпор (1941-1944).
Во периодот на Граѓанската војна во Грција (1946-1949) била секретар на Окружниот комитет на АФЖ за Костурско и Леринско и организационен секретар на Главниот одбор на АФЖ за Егејска Македонија.
Во 1948 година емигрирала во НРМ.
Штиценгрин
Штиценгрин (Stützengrün) — општина во округот Рудни Планини, во Саксонија, Германија.
Местоположба
Штиценгрин се наоѓа во Рудните Планини на самата граница со Фогтланд. Во Штиценгрин се наоѓа потокот Вајсбах, кој се влева во вештачкото езеро Ајбеншток.
Составни делови
Покрај именуваната општина Штиценгрин, општинската област исто така ја сочинуваат и селата Хундсхибел и Лихтенау.
Историја
Развој на бројките на население (31 декември):
Политика
На изборите во 2005, CDU освоила најмногу гласови. Целосните изборни резултати биле следниве:
Избор за градоначалник 2007
На изборите за градоначалник на 2 септември 2007, Bürgermeisterin Биргит Рајхел (CDU) била избрана повторно со 99,3 од гласовите. Излезноста на гласачите била 48,3%.
Култура и знаменитости
Сместена на сојузниот автопат 169, кој поминува низ општината, е Bauernbarockkirche („Барокна фармерска црква“), изградена во 1701 и сега заштитен споменик, со нејзиниот олтар и 130-годишните оргули.
Други знаменитости во општината е 795-метри високиот Куберг („Кравја планина“) со кулата Prinz-Georg-Turm, која овозвожува поглед на соседните општини. Исто така, патеката Bergwiesenerlebnispfad во самата планина овозможува прошетка низ недопрената вегетација и низ повеќе замоци.
Сообраќај
Штиценгрин се наоѓа на сојузниот автопат 169. До 1970-тите, општинаа била поврзана со железница со пругата со тесен колосек, која водела од Вилкау-Хаслау до Карлсфелд. Во 1997, делот за Шенхајде бил обновен и поставен како музеј.
Образование
Во Штиценгрин се наоѓа основно училиште на Schulstraße, кое ги задоволува потребите на општината.
Кажимјеж Новак
Кажимјеж Новак (Kazimierz Nowak) ( - ) — светски патник од Полска, кореспондент и фотограф, роден во Стриј, денес во Лавовската област, Украина. По Првата светска војна живеел во Познањ.
Од 1931 до 1936 г. патувал сам, пеш и со велоспиед низ Африка. Вкупно пропатувал околу 40 000 км. Тој бил веројатно првиот човек во светот кој го постигнал тоа. За неговите патувања издадена е книга Rowerem i pieszo przez Czarny Ląd („Со велосипед и пеш преку Црниот Континент“). Починал во Познањ.
Шлески дијалект
Долношлескиот јазик (наречен и само шлески) (долношлески: Schläsch, германски: Schlesisch) е германски дијалект/јазик кој се зборува во Долна Шлеска. Овој регион денес ѝ припаѓа претежно на југозападна Полска, но зазема дел и од североисточниот дел на Чешка и источна Германија.
Оваа група дијалекти е речиси исчезната.
Германскиот шлески дијалект дел од јазичната област источните средногермански јазици со извесни западнословенски влијанија. Веднаш по Втората светска војна Шлеска ѝ припаднала на Полска и веднаш започнало протерувањето на Германците источно од границата Одра-Ниса. Како резултат на ова германската шлеска култура и јазик речиси исчезнале. Полските власти им забраниле на преостанатите прогонувани Германци да говорат на мајчиниот јазик. Ова до денес останува нерешено прашање и за Полјаците и Германците - главно заради постапките на фашистичка Германија кон Полјаците, и заради присилното истерување и етничко чистење на германскиот народ од поранешните германски територии, кои со Потсдамската спогодба ѝ биле дадени на Полска.
Шлескиот германски дијалект не е воопшто признаен од полската влада, и покрај тоа што статусот на германското малцинство во Полска е прилично подобрен со падот на комунистичкиот режим во 1991 г. и влегувањето на Полска во Европската Унија. Оваа поголема група дијалекти може да се подели на неколку помали групи на говори: планински шлески, југоисточноошлески, средношлезски, западноплески и холандски. североисточнобемската група исто така му припаѓа на шлеското говорно подрачје.
Иванско цвеќе
Иванско цвеќе (лат.: Galium verum), народни имиња на билката: ивањско цвеќе, жолто, задувлија трева, жолтеновец, галиум, Јованданче) — повеќегодишно зељесто растение.
Потекло на името на растението
Потекло на името на:
Синоним:
Опис
Стеблата се четириаглести, исправени, достигнуваат висина од 30 см до 1 м и може да бидат малку влакнести или голи. Листовите се линеарни и вертебрално распоредени, од 8 до 12. Тие се темнозелени од горната страна, голи и малку груби, а на позадината густо влакнести и на врвот завршуваат со трн. Цветовите се мали, собрани во паникулирани апикални соцветија чија оска е густо обрасната со кратки влакна. Листовите на круната се жолти и мирисаат на мед. Семките се мали, долги околу 1,5 мм, без влакна и трње, црвени и црни кога се зрели.
Распространетост и живеалиште
Иванското цвеќе е многу распространет евроазиско-субмедитерански вид кој од таму бил пренесен во Северна Америка. Расте и во Северна Африка, Азија и Европа. Расте покрај пасишта и ливади на сува песоклива почва може да се забележи и покрај патишта и ниви. Билката сака отворени, сончеви живеалишта.
Хемиски состав и лек
Како лек се користи горниот дел од цветното растение (Galii veri herba) кое се собира на суво и сончево време и е богато со:
Употреба
Главно се користи како народен лек за третман на воспаленија на црниот дроб, болести на бубрезите, водени болести, хронични респираторни заболувања. Покрај тоа, се користи за нервни нарушувања како што се хистерија, анксиозност, епилепсија и слично.
Покрај лековити, припаѓа и на медоносни растенија, а се користи за боење на сирењето и за коагулација на млеко.
На Иванден обичај е кај православните да стават венец од ивански цвеќиња на вратите од своите домови.
Фокус (списание)
Фокус — македонско списание, кое излегува неделно, а претежно обработува политички теми. Списанието го издава трговското друштво Д.Н.И.Д „Медиа Плус Фокус“ од Скопје.
Историја
Иницијативата за издавање на неделникот „Фокус“ датира од пролетта 1995 година, но излегувањето се одложило за јуни поради финансиските проблеми. Имено, и покрај договорот парите за печатење на првиот број на „Фокус“ да ги обезбеди Фондацијата „Институт Отворено Општество - Македонија“, таа ја откажала поддршката, така што неделникот започнал да излегува со помош на донацијата на Шведската кралска фондација во износ од 100.000 германски марки. Првиот број на неделникот „Фокус“ излегол на 23 јуни 1995 година, а под водство на сопственикот Никола Младенов излегле 925 броја. По смртта на основачот и сопственикот „Фокус“, Никола Младенов, списанието не излегувало речиси четири месеци, но потоа продолжило неговото редовно издавање. На 5 декември 2014 година излегол 1.000-тиот број на „Фокус“.
За своите критички напади кон власта, новинарите на „Фокус“ неколкупати биле осудуван и казнувани. Првата тужба дошла од министерот Јане Миљовски, поради текстот за неговата вила покрај црквата Св. Софија во Охрид, при што новинарот Војо Додевски бил осуден на глоба од 30.000 денари. Подоцна, за клевета против Бранко Црвенковски и Хари Костов, Никола Младенов бил осуден на глоба во висина од 30.000 и 20.000 евра, соодветно. Летото 1998 година, сопственикот и главен уредник на „Фокус“, Никола Младенов бил претепан од непознати лица, кои никогаш не биле откриени од полицијата.
Во „Фокус“ работеле или пишувале голем број познати новинари во Македонија, како: Исо Руси, Антонио Спасев, Дарко Јаневски, Никола Тасев, Жанета Трајкоска, Миленко Неделковски, Мирка Велиновска, Бранко Героски, Драган Павловиќ - Латас итн.
На 27 март 2013 година, во сообраќајна несреќа загинал основачот и сопственикот на „Фокус“, Никола Младенов.
Менаџмент и организација
Од 1995 до 1998 година, функцијата уредник на „Фокус“ ја извршувал Зоран Димитровски, а од 1998 до 2002 година - Теофил Блажевски, додека во 2003 година оваа функција ја презела Јадранка Костова. Есента 2016 година, дотогашниот директор Младен Чадиковски го напуштил списанието, така што, наместо него, за директор била поставена Јадранка Костова, додека главен и одговорен уредник станал Зоран Димитровски, кој на таа функција ја замеил Костова.
Во 2014 година, адресата на списанието „Фокус“ била на булеварот „Климент Охридски“ бр. 54/2-1, 1000 Скопје, додека во 2016 година, седиштето се наоѓало на следнава адреса: „Васил Главинов“ бр. 14-1/13, 1000 Скопје.
Мото на списанието
Долго време, „Фокус“ излегувал под мотото „неделник на внатрешниот, а богами и на надворешниот непријател“. По смртта на сопственикот, Никола Младенов, како мото на „Фокус“ е ставена една негова изјава, насловена како „Колку чини слободата“, а која гласи:
„''Ние сакаме општество на слободни луѓе, тие сакаат збирштина од безрбетници. И тука нема компромис''.“
Џамија (Мамудовци)
Местоположба
Џамијата се наоѓа во горниот дел на селото Мамудовци.
Дисдорф
Дисдорф (Diesdorf) — општина во округот Алтмарк Залцведел, во Саксонија-Анхалт, Германија.
568 п.н.е.
568 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 568. година пред новата ера, 568. од првиот милениум п.н.е., 68. од 6 век п.н.е. и деветта од 560-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4940 и 4941 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4182 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3192 и 3193 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 185.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 568 година се протега во 2068 и 2069, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2128 и 2129 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 25 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1226 и 1225 исламска година пред хиџра.
Карбинци
Карбинци — село и административно седиште на истоимената општина, сместено во околината на градот Штип.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во западното подножје на планината Плачковица. Со градот Штип е поврзано со локален пат.
Историја
Карбинци е старо село, бидејќи уште во 1348 година селската црква „Св. Врачи“ била спомената од страна на царот Душан, која ја приложил на манастирот Хиландар. Црквата се претпоставува дека потекнува од периодот пред век.
Во век, Карбинци било село во Штипската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото, во основа, има исклучително полјоделска функција. Во селото има услужни објекти, земјоделска задруга и оранжерија.
Главно занимање на жителите е производство на житни култури, посебно на оризот.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото имало 184 жители, од кои 144 Македонци и 40 Роми. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 168 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е средно по големина, со пораст во бројот на населението. Така, во 1961 година броело 537 жители, од кои 500 Македонци, 15 Срби, 9 Турци и 11 жители неопредели, а во 1994 година 643 жители, македонско население.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 574 жители, од кои 555 Македонци, 1 Ром и 18 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото претставува административно седиште на Општина Карбинци, која била една од ретките општини кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така се наоѓало во Општина Карбинци.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Штип. Селото припаѓало на некогашната општина Штип во периодот од 1957 до 1965 година. Во периодот од 1955 до 1957 година селото се наоѓало во рамките на тогашната општина Радање.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Карбинци, во која покрај селото Карбинци, се наоѓале и селата Аргулица, Бурилчево, Караорман, Козјак, Кучичино, Припечани, Руљак, Таринци и Црвулево. Селото било дел од некогашната Општина Аргулица во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Аргулица, Бурилчево, Карбинци, Козјак, Кучичино, Припечани, Руљак и Црвулево.
Избирачко место
Во селото се наоѓа избирачкото место бр. 2324 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 517 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 522 гласачи.
Култура и спорт
Во селото работат фудбалскиот клубови „Карбинци“ и „Јуки Карбинци“.
Унија на независни и автономни синдикати на Македонија
Унијата на независни и автономни синдикати на Македонија (УНАСМ) е синдикална федерација формирана во 1991 година. Создадена е од три независни синдикати: Независен синдикат на ЕМО од Охрид, Автономен синдикат при Рудници и Железарница од Скопје и Независен струков синдикат на машинскиот персонал при Македонски железници. По шест месеци кон нив се приклучи и Самостојниот синдикат на поединечните земјоделски производители на Македонија со седиште во Кочани. УНАСМ во своите редови има 170 Независни базични синдикати и 16 Општински Независни синдикати кои се распоредени во 6 гранкови федерации. Претседател на УНАСМ е Слободан Антовски.
Во 2011 година УНАСМ броеше 5.300 членови.
Атички бројки
Атичките броеви се симболична ознака за броеви што ја користеле Старите Грци. Тие биле познати и како Херодијански броеви затоа што први биле опишани во ракопис од 2 век од страна на Херодијан; или како акрофонски броеви (од акрофони) затоа што основните симболи потекнуваат од првите букви од (старо)грчките зборови што симболите ги претставувале.
Атичките броеви биле децимален систем (засновано на 10), како и постариот египетски и подоцнежниот етрурски, римски и хинду-арапски систем. Имено, бројот што треба да се претстави бил поделен на едноставни множители (1 до 9) на степенот на десет - единици, десетици, стотици, илјадници, итн. Тогаш овие делови биле запишани во низа, со цел да се намали вредноста. Како и во основниот римски систем, секој дел бил запишан со употреба на комбинација од два симбола, што претставува една и пет пати поголема од десет.
Атичките броеви биле усвоени најверојатно од 7 век пр.н.е. и на крајот биле заменети со класичните грчки броеви околу 3 век пр.н.е. За нив се верува дека служеле како модел за етрурскиот броен систем, иако двајцата биле скоро современи и симболите не се очигледно поврзани. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (April 2019)">потребно е цитат  ]
Симболи
Атичките броеви ги користеле следниве главни симболи, со дадени вредности: Симболите што претставуваат 50, 500, 5000 и 50000 биле композити од стара облик на голема буква пи (со кратка десна нога) и мала верзија на применливиот степен на десет. На пример, 𐅆 била пет пати една илјада.
Посебни симболи
Фракциите „една половина“ и „една четвртина“ биле напишани „𐅁“ и „𐅀“, соодветно.
Симболот за 100
Употребата на "Η" (голема ета ) за 100 го отсликува раниот датум на овој систем за нумерирање. На грчкиот јазик во тоа време, зборот за сто би се изговарал (со „груб аспириран“ звук /х/) и напишан „ΗΕΚΑΤΟΝ“, затоа што „Х“ го претставувал звукот /х/ во атичката азбука. Подоцна, „класичниот“ грчки, со усвојување на јонската азбука низ поголемиот дел од Грција, буквата ета требала да го претставува долгиот звук, додека грубата аспирација веќе не била обележана. Таа не било сè до Аристофан Византиски кога вовел различни нагласни ознаки за време на хеленистичкиот период дека spiritus asper (острата воздишка) почнала да претставуваат /х /, што резултирало во современото грчки пишување на. Во современата грчка /х / фонема исчезнала целосно, но нагласокот на   се задржал во стандардниот правопис.
Едноставни множители со степенот на десет
Повеќекратни 1 до 9 од секој степен на десет биле напишани со комбинирање на двете соодветни „1“ и „5“ цифри, имено: За разлика од попознатиот римски броен систем, атичкиот систем користел само т.н. "адитив" нотација. Така, броевите 4 и 9 биле напишани ΙΙΙΙ и ΠΙΙΙΙ, а не ΙΠ и ΙΔ.
Општи броеви
Во принцип, бројот што треба да се претстави се дели на едноставни множители (1 до 9) со степенот на десет единици, десетици, стотици, илјадници, итн. Тогаш овие делови би биле запишани во низа, од најголема до најмала вредност. На пример:
Атичките броеви се достапни во Уникод во Блокот на старогрчките броеви (U + 10140 до U + 1018F).
NGC 6279
NGC 6279 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6279 се споменува и како UGC 10645, MCG 8-31-17, CGCG 252-13, NPM1G +47.0338.
Откривање
Објектот е откриен на 23 октомври 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6279 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 6279 има привидни димензии од 1,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 59 м 1,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +47° 14' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 19°.
Други поделби
Проучување на NGC 6279 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 59370. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 80; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3500. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1370.
Вендиш Багендорф
Вендиш Багендорф (Wendisch Baggendorf) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Роберт Кристгау
Роберт Кристгау (Robert Christgau) (роден на во ) е американски есеист, музички критичар и самопрогласен „бард на американското рок новинарство“. Тој бил еден од раните професионални музички рецензенти, а свои критички осврти почнал да објавува од 1969 г. 37 години од неговиот работен стаж минал во неделникот The Village Voice, а повремено пишувал и во Rolling Stone, Blender и Spin. Според него, Луис Армстронг, Телониус Монк, Чак Бери, Битлс и New York Dolls се петте најдобри музичари на сите времиња. Во музичките кругови, тој е познат како љубител на рокенрол и рап, додека искажал негодување кон хеви метал, арт-рок и прогресивен рок.
Скадарлија
Скадарлија е стара улица, урбано соседство и поранешно соседство на Белград, Србија. Скадарлија е сместена во Белградското прдградие на Стар Град.Скадарлија делумно го зачувала амбиентот на старата традиционална градска архитектура,вклучувајќи ја архаичната урбана организација,и е позната како бохемиска четврт на Белград,слично на парискиот Монмартр.Скадарлија е заштитена со закон како загрозена културна-историска четврт уште од 1967 година.
По Калемегдан,Скадарлија е втората најпосетувана туристичка атракција во Белград,и придонесува за една третина од туристичкиот приход во земјата.
Локација
Скадарлија се наоѓа на помалку од 300 метри северозападно од Теразије, во централен Белград. Улицата започнувала веднаш под плоштадот на Републиката и се протегала по кратката кривулеста улица Скадарска и околните улици Зетска и Цетињска. Една од најпознатите улици во Белград, Скадарска е помала од 400 метри должина. Скадарлија го поврзувала булеварот Деспот Стефан со улицата Душанова, во близина на отворениот зелен пазар Бајлони и плоштадот Мира Траиловиќ, каде што се протегала до населбата Дорчол. На исток се населбите Копитарева Градина и Јевремовац.
Скадарлија всушност била поранешна општина во Белград и поширок кварт кој опфаќа 20-тина соседни улици.
Потекло
Првите куќи во близина на областа биле изградени во околу 1717 година. Историјата на Скадарлија започнува во 1830 година со населувањето на Циганите во напуштените ровови пред бедемите. Србите и Турците почнале да се населуваат во 1835 година, градејќи ги првите соодветни куќи со градини, па улицата се протегала помеѓу двете порти на Белградската тврдина: Стамбол и Видинска порта. Градскиот план на Белград од 1854 година открива дека циганските куќи биле заменети со згради од тули во кои се преселиле занаетчии, угостители, ситни службеници и други. Целиот локалитет бил означен како Цигански кварт, Циганска уличка или Шиќан Маала и останала ромска населба до 1870 година. Во тој период, потокот наречен Бибин Поток, која извира под модерната Политика зграда на улица Македонска, течел надолу на улица. Поточето го добило името по Бибија, ромското божество на спасението. Потокот претставувал административна граница помеѓу квартовите Палилула и Дорќол (Стари Град). Иако Палилула го ограничувала пуштањето музика на полноќ, луѓето скокале преку потокот во делот Дорќол за да продолжат со веселбите.
Подоцна бил изграден аквадуктот кој го водел потокот под земја, кој сè уште тече под улицата. Аквадуктот во суштина бил ѕид низ центарот на улицата, а исто така носел вода до локалните домаќинства од централната пумпа во Теразије. Сепак, за време на обилни дождови или топење на снегот, потокот течел по средината на улицата. Најголемиот лак на аквадуктот го добил името Скадар, по градот (денес во Албанија), па во 1872 година улицата го добила името Скадарска улица. Од 2018 година, Скадарска е меѓу 29-те во Белград кои никогаш не ги смениле имињата од првото именување на градските улици во 1872 година.
Боемски кварт
Крајниот дел на Скадарлија е познат како атриум Скадарлија. Овој дел е окупиран претежно од пиварницата што му припаѓа на едно од најистакнатите семејства на Белград пред Втората светска војна, семејството Балјони. Оваа пиварница го произведувала пивото „Александар“, направено од термалните води кои извирале во дворот на пиварницата. Кога Бајлони почнал да ги копа темелите на својата пиварница во 1892 година, ги открил коските на мамутите и черепите на човекот неандерталец од Крапина. Бунарот се наоѓа на 80 до 300 метри (250 до 1000 стапки) под површината. По 1945 година, пиварницата станала дел од пиварницата „БИП“, но подоцна била затворена. Изворската вода била флаширана за пиење до почетокот на 2000-тите. Под пиварницата се наоѓа комплекс од лагуми (подземни галерии или катакомби ), кои се користеле како складишта за бурињата со пиво. До 2008 година, целиот внатрешен комплекс е напуштен и предвиден за уривање. Меѓутоа, бидејќи проектот за масовна реконструкција пропадна, пиварницата стана дом за многу кафулиња и клубови.
Куќите на улицата биле мали, со ѕидови од кал и покриви покриени со рамни ќерамиди. Куќите имале мали дворови со градини и чешми за вода и дрвени огради (тараби). Само некои куќи имале трем. До 1930-тите, многу куќи преживеале додека помал број куќи биле урнати и наместо тоа биле изградени новите згради. Самата улица била поплочена со груба калдрма.
Ревитализација од 20 век
Скадарлија била заштитена со закон во 1967 година, кога била објавена и одлуката за нејзина реконструкција. Реновирањето и реставрацијата започнале во 1968 година во согласност со дизајните направени од група истакнати уметници: архитект Углеша Богуновиќ(раководител на проектот), писател и сликар Зуко Џумхур, сликар Марио Маскарели, вајар Милица Рибникар, сликарот и писател Момо Капор, меѓу другите. Овие уметници успеале да ги зачуваат нејзините постојни вредности и да воведат современи капацитети без да се мешаат во неговите историски одлики. Во доцните 1960-ти, Скадарлија ја вратила славата како центар на младите и боемските уметници на Белгад. Плановите за понатамошни адаптации биле направени во 1977 година, но останаале на хартија сè до 2008 година.
Во 1985 година, театарската директорка Зорица Јевремовиќ го формирала Детскиот уличен театар во Скадарлија. Јадрото на трупата го сочинувале деца Роми кои живееле во Скадарлија, „бели“ деца“ од Дорчол (блиската престижна белградска населба), деца Роми од фавелите на белградското предградие Мириево (кои продаваат цвеќиња во Скадарлија), професионални глумци и сликари кои живеале во Скадарлија, скадарлиска гатачка, кловнови, јадачи на оган и алтернативни уметници (музичари, сликари).