cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Приватносна програмска опрема
Типови софтвер за заштита на приватноста
Ова можеби е најдобрата и најмоќната форма за приватната технологија. Енкрипцијата е процес на заклучување на информациите,со клуч кој само корисниците самите го знаат,и на тој начин се прави информациите да не можат да се пристапат без клуч. Ова може да се искористи за информациите на тврдиот диск,па дури и од оние со физички пристап до него.
Кеплер-56
Кеплер-56 — црвен џин на растојание од околу 3.060 светлосни години со малку поголема маса од Сонцето. Се состои од две потврдени планети, едната малку помала од Нептун, а другата малку помала од Сатурн. Двете планети се откриени во 2012 година.
Планетарен систем
Во 2012 година, забележан е планетарен систем околу Кеплер-56. Планетите подоцна се потврдени со употреба на дополнителни методи.
Астеросеизмолошките изучувања покажале дека орбитите на Кеплер-56b и Кеплер-56c се за 45° над екваторот на ѕвездата. Дополнителните мерења на радијалните брзини откриле присуство на гравитациони растројувања но не се знае дали станува збор за блиска ѕвезда или пак трета планета.
И двете планети Кеплер-56b и Кеплер-56c ќе бидат проголтани од матичната ѕвезда во текот на 130 и 155 милиони години.
Одбојка на Летните олимписки игри 2008 (мажи)
Одбојката на Летните олимписки игри 2008 — официјален одбојкарски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Пекинг, Кина. На турнирот учествувале вкупно 12 репрезентации.
Првото место го освоил САД, второто Бразил и третото Русија.
Список на астероиди/301–400
Lista över asteroider (301-400)
Храм на сонцето
Храмот на сонцето (шпански: Huaca del Sol, кечуански: Inti Wak'a) е храм изграден од ќерпич кој се наоѓа на бргеовите во Перу во близина на Трухиљо. Храмот е изграден од цивлизацијата Моче и е еден од неколкуте рушевини кои можат да се најдат во близина на врвот Серо Бланко. Во близина на овој храм се наоѓа и Храмот на месечината, помал но подобро зачуван храм.
До 450 година осум различни градежни зафати биле преземени на храмот. На храмот се додавале нови слоеви цигли кои се поставувале на постарите. Според археолозите Храмот бил изграден од 130 милиони цигли и била најголема претколумбова градба од ќерпич во Америка.
Шпанците во 17 век ја пренасочиле рекарта Моче да тече до самата основа на храмот сè со цел да им било полесно пренесувањето на златото. Овој зафат го оштетил храмот и се проценува две третини од храмот бил уништен. Се верува дека храмот бил висок 50 метри, а денес е нешто околу 41 метар.
Мили Алексеевич Балакирев
Мили Алексејевич Балакирев  (Милий Алексеевич Балакирев, бил руски композитор, пијанист и диригент познат денес првенствено по неговато творештво за промовирање на националниот музички стил и неговото охрабрување на повеќе познати руски композитори, особено Пјотр Илич Чајковски. Тој ја започнал својата кариера како клучна фигура, проширувајќи го спојот на традиционалната народна музика и експерименталните класични музички практики започнати од композиторот Михаил Глинка. Во тој процес, Балакирев разви музички обрасци кои може да го изразат отворено националистичко чувство.
Тој е претставник на рускиот национален музички правец, основач и водач на композиторска група именувана по него, кругот на Балакирев или Петкорката.
Основал бесплатно музичко училиште во Санкт Петербург. Надоврзувајќи се на Глинка, тој го изгради својот музички стил врз елементи на фолклорот, првенствено руски и ориентален, и на жива програмска основа. Иако самоук, Балакирев, според Римски-Корсаков, бил одличен пијанист и импровизатор, знаел многу добро да чита ноти и имал неверојатно чувство за вистинска хармонија.
Стокатници во Аеродром
Според деталниот урбанистички план предвидено е да се градат три висококатници во општината Аеродром, кои не смеат да бидат пониски од 33 ката. Дозволената височина, според планот, е до 500 метри, односно 126 ката. Треба да бидат обезбедени 3.167 паркинг-места за идните станари на облакодерите.
Зоран Мирковиќ
Зоран "Бата" Мирковиќ (Зоран Мирковић Бата; роден на 21 септември 1971 година, во Белград) — поранешен српски фудбалер, играч од одбраната.
Стокатници во Аеродром
Трите висококатници ќе ги гради „Турк мак“, фирмата претставник за Македонија на турскиот холдинг „Џевахир“ од Истанбул.
Зоран Мирковиќ
Клупска кариера
Мирковиќ го направил своето прво појавување во професионалниот фудбал играјќи за Рад во текот на сезоната 1990-1991. Но, дури и пред тоа тој и неговите соиграчи ја освоиле титулата во Југословенската лига во категоријата за играчи под 21 година, најголемиот успех на овој клуб некогаш. Мирковиќ поминал три сезони во дресот на Рад како професионален играч, и одиграл вкупно 62 натпревари (пет во сезоната 1990-1991, 26 во сезоната 1991-1992 и 31 во сезоната 1992-1993), постигнувајќи еден гол. Неговиот талент неостанал незабележан од страна на челните луѓе на Партизан кој го поканиле да дојде во клубот и да го брани дресот со црно-белата боја.
Стокатници во Аеродром
На јавно наддавање одржано на 14 мај 2010 г., во Министерството за транспорт и врски, „Турк мак“ за парцелата на која ќе се градат висококатниците, понудил цена од 4.700 денари за m². Тоа било единствена понудена цена, иако на лицитацијата имало уште еден учесник кој не лицитирал ниту еднаш. Почетната цена била 4.600 денари за m², при што е постигната вкупна цена од 1,6 милиони евра.
Зоран Мирковиќ
Клупска кариера
Мирковиќ секогаш ги опишувал трите години поминати во Партизан како најубавите години во неговата кариера и вели дека Партизан е клубот кој го сака најмногу. Во овие три години се утврдил како играч, станал прв избор во југословенската репрезентација и освоил три титули (две во Прва лига на СР Југославија во сезоните 1993-1994 и 1994-1995 и една во Купот на Југославија 1993-1994). Познат бил и по дресот со број 2 кој го носел за време на овој период. Тој станал херој на навивачите на Партизан, бидејќи бил голем борец на теренот особено во натпреварите против големиот соперник Црвена Ѕвезда. Тој одиграл 82 натпревари во дресот на Партизан (26 во сезоната 1993-1994, 29 во сезоната 1994-1995 и 27 во сезоната 1995-1996), постигнувајќи еден гол.
Стокатници во Аеродром
Парцелата на која ќе се градат висококатниците е со површина од 21.150 m² и со површина на градење од 14.873 m². Се наоѓа на слободниот просторот покрај булевар Србија, пред бензинската пумпа „Макоил“ во насока на касарната „Гоце Делчев“. Изведувачот е должен во рок од девет месеци од потпишувањето на договорот да го прибави одобрението за градба, а во рок од шест години да ги изгради висококатниците.
Влатко Тасевски
Влатко Тасевски (роден на година во Куманово, Република Македонија) е македонски ракометар. Моментално настапува за Ракометниот клуб Куманово и се натпреварува во Првата машка ракометна супер лига. Во својата кариера има настапувано за :РК Куманово (МКД),РК Еурофарм Пелистер (МКД),ПИФ(ФИН),Нотерој Тонсберг (НОР),Фозенхајм (ГЕР),Вилфранш(ФРА),ГАС Килкис(ГРЦ).
Зоран Мирковиќ
Клупска кариера
Во 2006 година Мирковиќ се преселил во Италија каде потпишал за Аталанта од Бергамо, клуб во кој поминал две сезони. Сепак, во првиот свој натпревар во Серија А заработил повреда и морал да паузира три месеци. Тој одиграл важна улога како играч од средниот ред и одбраната и неговите настапи биле толку добри што тогашниот тренер на Јувентус, Марчело Липи го поканил да му се приклучи на клубот. Тој бил многу популарен меѓу навивачите на Аталанта и кога клубот сакал да го продаде на Фјорентина тој изјавил дека не може туку-така да го напушти клубот.
Стокатници во Аеродром
Турската компанија „Џевахир“ е втора компанија во Истанбул позната по изградба на згради. Во Истанбул има изградено трговски центар, неколку хотели со пет ѕвезди, како и неколку фабрики, а свои градби има и во Либан и во Саудиска Арабија.
Зоран Мирковиќ
Клупска кариера
Во летото 1998, Мирковиќ потпишал за Јувентус. Кариера на Мирковиќ во гигантот од Торино може да се подели на два различни временски периоди. Под водство на тренерот Липи, популарниот "Бата" одиграл 19 натпревари во Серија А, постигнувајќи еден гол. Тој, исто така, играл натпревари и од Лигата на шампионите. Меѓутоа, кога Карло Анчелоти ја презел функцијата во пролетта 1999 година, Мирковиќ веќе не бил прв избор во Јувентус, и играл претежно натпревари од Купот на Италија.
Во летото 2000 година, Мирковиќ потпишал три-годишен договор со Фенербахче. Тоа се покажало како многу паметна одлука. Во неговата прва сезона во Истанбул тој го освоил насловот во турското првенство и бил финалист во Купот на Турција. Во својата втора сезона во Турција играл во Лигата на шампионите и го освоил второто место во турската лига. Неговата трета сезона во Фенербахче не била толку успешна. Трите тренери и проблемите во клубот предизвикале Фенербахче да заврши дури на шестото место.
Репрезентативна кариера
Мирковиќ бил прв избор во репрезентациите на СР Југославија и Србија и Црна Гора играјќи најчесто како десен бек носејќи го дресот со број 2. Вкупно тој одиграл 59 сениорски репрезентативни натпревари за својата земја (54 за СР Југославија и 5 за Србија и Црна Гора).
Тој ја претставувал својата земја на Светското првенство 1998 во Франција, но го пропуштил Европското првенство 2000 поради суспензија од три натпревари која ја заработил по инцидентот кој се случил во последниот натпревар од квалификациите, игран против Хрватска во Загреб, кога го удрил Роберт Јарни по тестисите и добил директен црвен картон.
Кралски манастир Санта Марија де Гвадалупе
Манастирот Санта Марија де Гвадалупе (шпански: Real Monasterio de Santa María de Guadalupe) е манастир кој се наоѓа во Кацерес, Екстремадура, Шпанија. Во текот на повеќе од четири векови, манастирскиот комплекс бил најважните христијански светилишта во земјата. Денеска, тој е вклучен во списокот на светско и културно наследство во Европа.
Манастирот бил изграден во текот на 13 век. Според легендата, некој овчер на брегот на реката Гвадалупе пронашол статуа на Света Гвадалупе, која по се изгледа била сокриена од страна на месните жители по инвазијата на муслиманите на полуостровот во почетокот на 8 век. На местото кадешто била откриена, денеска има капела.
Баја Саитовиќ-Лукин
Бајрам Баја Саитовиќ-Лукин (Бајрам Баја Саитовић-Лукин) (, -, ) – ромски поет, преведувач, активист и советник за ромски прашања во Канцеларијата за човечки и малцински права во Владата на Србија.
Животопис
Баја Саитовиќ-Лукин е роден во 1954 година во Прокупље, каде завршил основно и техничко училиште. Филозофски факултет завршил во Скопје и магистрирал социологија.
Работел како професор по филозофија и етика во средното училиште во Прокупље и бил директор на претшколската установа Невен.
Бил и советник за ромски прашања во Канцеларијата за човечки и малцински права во Владата на Србија. Починал во 64-тата година.
Книжевно-научна работа
Бил соработник во Топлички новини. Објавил неколку трудови за културниот идентитет на Ромите. Соработувал во истражувањето и пишувањето на книгата Култни места и културата на смртта меѓу Ромите. Во 2014 година го објавил трудот Културниот идентитет на Ромите во Топличката Област и, Религијата и верските обичаи на Ромите во 2016 година.
На ромски ја превел Мачките перат веш: бајки на Ромите од југоисточна Србија, и книгата за деца Учениче прваче – Angluno sikavno.
Неговата поезија е застапен во Антологија на ромска поезија во Србија.
Двојазичната збирка песни Ak avilam = Еве стигнавме ја објавил во1999 година.
Освоил први места на Републичкиот натпревар за поезија на Ромите и на Меѓународниот натпрева за поезија на Ромите во Будимпешта.
Културна манифестација УГД Сцена
За манифестацијата
Културната манифестација "УГД сцена“ е културна манифестација која се организира од страна на Универзитетот „Гоце Делчев“ – Штип. Традиционално, манифестацијата се одржува во периодот ноември и декември Мултимедијалниот центар на УГД, а вклучува најразлични културни содржини - театарски, музички и ликовни.
Преку „УГД сцена“, Универзитетот „Гоце Делчев“ ја потврдува својата позиција како високообразовна институција која се грижи за квалитетот на студентскиот живот, академската заедница и пошироката јавност, нудејќи програми и содржини со високи естетски и културни вредности. Слоганот „Пронајди го својот круг“ и годинава ќе се обидеме да ви подготвиме возбудливи културни и уметнички доживувања.
Културната манифестација „УГД СЦЕНА“ е местото каде еден цел месец штипјани, студентите и сите заинтересирани граѓани живеат во името на театарот, музиката, ликовната уметност.
Организација и структура
УГД Сцена е културна манифестација која ја организира одделот за театар, филм и мултимедија при Универзитетскиот културен центар на УГД и е отворена за соработка со надворешни културни институции како и поединци кои работат во областа на театарот, музиката или уметноста воопшто.
Манифестацијата во својот програмски дел е организирана преку гостувања на професионални театарски и музички групи од Македонија. Од година во година оваа манифестација ја збогатува својата програма, така УГД Сцена во изминативе години понуди и придружни активности како ликовни изложби и други културно-уметнички настани кои ја збогатуваат манифестацијата и ја прават уште попривлечна за публиката.
Активности
Програмата на првото издание на УГД Сцена беше исполнета со гостување на три театарски професионални групи од Македонија и една музичка група. Во тоа прво издание, штипската публика ги погледна претставите „Таа“ на струмичкиот театар, „Кројцеровата соната“ на штипскиот театар како и претставата „Нора“ на велешкиот театар, како и музичката група „Чалгија саунд систем“.
Во состав на второто издание на манифестацијата „УГД Сцена“ земаа дел претставите „Просидба“ во изведба на кумановскиот театар, „Вејка на ветрот“ на гевгелискиот театар и „Крајот на кралот“ во изведба на независната театарска куќа „Звучни слики“.
2442 Корбет
2442 Корбет, привремена ознака — вестоиден астероид од внатрешните области на астероидниот појас, со пречник од приближно 8,5 километри. Откриен е на 3 октомври 1980 година од чешкиот астроном Зденка Ваврова во опсерваторијата Клет, сега во Чешка. Името е по британско-индискиот ловец Џим Корбет.
Орбита и класификација
Корбет е астероид од V-тип кој кружи околу Сонцето во внатрешниот главен појас на растојание од 2,1-2,7 ае еднаш на секои 3 години и 8 месеци (1.348 дена). Неговата орбита има ексцентричност од 0,12 и наклон од 5° во однос на еклиптиката. За прв пат идентификуван како во Хајделберг во 1928 година, лак за набљудување на телото започнало во 1944 година, кога бил идентификуван како  во опсерваторијата Турку во Финска, 36 години пред неговото официјално откритие во Клет.
Вртежен период
Вртежната светлинска крива на Корбет била добиена од фотометриските набљудувања на францускиот аматерски астроном Рене Рој во јули 2009 година. Анализата на кривата на светлина дала период на ротација од 10 часа со амплитуда на осветленост од 0,12 магнитуда.
Фотометриските набљудувања во R-појасот во Паломарската минлива фабрика во 2010 и 2013 година, дале дивергентен период од 11.453 и 49.507  часа со амплитуда од 0,19 и 0,10 светлински величини, соодветно.
Пречник и албедо
Според истражувањето спроведено од WISE на НАСА со неговата последователна мисија NEOWISE , Корбет има 8,327 километри во пречник и неговата површина има албедо од 0,255, додека Collaborative Asteroid Lightcurve Link претпоставува стандардно албедо од каменски астероиди од 0,20 и пресметува пречник од 8,57 километри со апсолутна светлинска величина од 12,7.
Именување
Оваа мала планета го добила името во спомен на Џим Корбет (1875–1955). Корбет бил полковник во британската индиска армија и ловец на тигри и леопарди што јадат луѓе во Индија, кој станал заштитник на природата, натуралист и автор. Тој е познат по неговата ловечка биографија од 1944 година, Човекојадите на Кумаон. Одобрениот цитат за именување бил објавен од Центарот за мали планети на 8 февруари 1982 година.
Италијански хип-хоп
Италијански хип-хоп е поджанр на хип-хоп музиката кој се развил во Италија во раните осумдесетти, преминувајќи од текстови на англиски јазик (на пр. Нека се врти или Во бегство од историските Радикални работи, 1992) на оние на италијански јазик. Еден од првите експерименти бил направен во 1986 година од страна на болоњскиот бенд „Раптус“, основан од Ом Гуру и Гауди, со Атак Панк Рекордс, и токму во деведесетите групите кои припаѓаат на хип хоп сцената ги снимаат своите први значајни дела. Следствено по период на криза околу раните 2000-ти, италијанскиот хип хоп доживеал значителен комерцијален раст во наредните години со медиумско лансирање на бројни рапери, создавање на различни натпревари од слободен стил и распространетоста преку интернет.
Осумдесеттите
Во Италија, хип-хоп културата се развила во осумдесеттите години, благодарение на првата светска турнеја во Африка Бамбаата, преку преносот на некои американски филмови на локални и регионални приватни канали, посветени на движењето, како на пример улицата Бит (1984), Стилски војни (1983) и особено играниот филм од 1983 година Див стил. Ice One е еден од пионерите на жанрот заедно со Груф и Шон.
Џовванотти, кој во Рим имал прв контакт со овој жанр, го објавил деби албумот (Jovanotti for President) во 1988 година, кој се одликувал со рап стихови испеани на англиски јазик. Со публикациите на (La mia moto) и Џовани Џованоти, артистот во голема мера го напуштил стилот започнат уште претходната година и кога повторно излегол на сцената со рап плоча во 1991 година, тој веќе бил дел од еден поширок феномен.
Може да се каже дека Јованоти бил еден од првите што правел рап во Италија и што го претставил на пошироката публика, без воопшто да пристапи кон хип хоп културата. Последователно, му била доделена улогата на „предвесник“ за хип хопот во Италија, всушност може да се каже дека Јованоти потврдил дека формата на изразување веќе присутна на италијанската територија, често во сосема различно руво, за првпат билa истакната од страна на големата публика. Во градовите како Рим и Милано, биле создадени брејкерси групи и писатели кои се среќавале попладне и организирале натпревари кои за кратко време постигнале таква популарност што учествувале млади луѓе од цела Италија, па дури и од странство. Во тоа време сè уште не се знаело дека различните дисциплини биле дел од едно единствено движење: првично се мислело дека е невозможно да се рапува на италијански поради метриката, акцентите, каденците и слоговите. Енцо, Груф, Ајс Уан, Пинзу, Шарк и Јоста се меѓу првите што се обиделе, и оттогаш речиси цела деценија никој од сцената не се осмелил да снима рап плочи на италијански.
Деведесеттите
На почетокот на деведесеттите години започнале да реагираат раперите на „ Посе “, англиски поим што значи „група“, активисти на политичко-општествено поле и барање на правата, кои ја користат музиката за да ги изразат и шират своите мислења. Движењето во суштина се развива во рамките на социјалните центри.
Во 1990 година, римскиот колектив Црвен бран Посе (од чија пепел ќе се родат Фронтални напади) ја снимил првата италијанска рап винил плоча која го содржи синглот „победи го твоето време“. Исто и Болоњската сцена била во превирања во тие години и во 1991 година.
Од друга страна пак, во Рим заблескале Фронтални напади кои го објавиле албумот ,,Ничија земја ''.
Almamegretta, Sangue Misto, 99 Posse, Camelz Finezza Click, Sardinians Sa Razza и La Fossa, Nuovi Briganti, Frankie HI-NRG со Fight da Faida се песни (како дел од филм) од италијанскиот олд скул рап од раните деведесетти, години во кои мафијашките масакри го потресле полуостровот. Во 1993 година, Френки HI-NRG со албумот Verba Manent станал првиот италијански рапер кој објавил хип хоп песна на италијански јазик издадена од страна на значајна издавачка куќа.
Акустиката од тие години била целосно запоставена со доаѓањето на артистите како Артиколо 31, Баси Маестро, Отиер, The NextOne, Каос на север, Коле дер Фоменто, Пиота и Кор Велено во Рим, претходникот Лу Х со неговиот братучед CUBA Cabbal во Пескара, секој со свој сопствен стил и сопствен начин на правење рап. Несомнено е дека меѓу горенаведените, најголеми претставници се Артиколо 31. Во 1994 година Sangue Misto ја одбележале ерата, објавувајќи една од најважните олд скул плочи во историјата на италијанскиот хип хоп, насловена SxM, која со текот на годините станала култ на хип-хопот: плочата се издвојува од другите хип хоп песни од деведесеттите, благодарение на силните и мрачни звуци и благодарение на начинот на пишување на стиховите користејќи нов, посебен, но многу музички сленг во песната.
Во 1993 година, албумот на Артиколо 31, Strade di Città, влегол во италијанската топ листа на албуми, продавајќи над 90 000 копии, рекорд за хип хоп албум од тоа време. Исто така, Neffa во 1996 година доживеал добар комерцијален успех достигнувајќи златен статус со неговото хорско дело Neffa &amp; i Messaggeri della Dopa.
Потоа започнал периодот кој се нарекува „ златна доба “ на италијанскиот рап. Еден од претставителните рапери на оваа фаза бил Џо Касано, кој од музички аспект пораснал помеѓу Њујорк и разни италијански групи, вклучително и Porzione Massiccia Crew од Болоња. Со албумот Dio Lodato, објавен постхумно во 1999 година поради неговата смрт од срцев удар, Касано бил дефиниран како „најголемиот љубовник на златна доба“, одбележувајќи ја ерата со песни како Dio Lodato per 'sta Chance. . . ,Очите на патот и Цврсти зглобови.
Во 1994 година, Артиколо 31 го објавиле албумот Messa di Vespiri, кој го содржи синглот Ohi Maria (победник на наградата Un Disco per l'Estate ), додека две години подоцна го објавиле Così com'è, промовиран од сингловите Tranqi Funky и 2030 година , кој бил признат како најесенцијалниот албум во историјата на италијанскиот хип хоп. Тој бил најпродаваниот италијански рап албум со над 600.000 продадени копии, а исто така и единствениот италијански рап албум кој освоил дијамантска плоча. Исто така, во 1994 година била основана групата Spaghetti Funk. Всушност, овие MC и диџеи можат да се препознаат преку сличноста на стилот, на содржината и музиката, поврзани како што велат и самите освен со рапот истовремено и со фанк елементи. Врската помеѓу сите артисти, родени околу 1994 година, се зацврстила во 1998 година кога сите заедно тргнале на турнеја низ Италија, за да го промовираат албумот Nobody (Артиколо 31). Во декември 1999 година бил издаден албумот Xché sì!, кој содржел мешавина од фанк и хип хоп што му дал на овој албум многу привлечна музикалност. Бројни биле соработките со значајни артисти, вклучувајќи го и Куртис Блоу, познат по тоа што е првиот рапер во историјата кој добил златна плоча за еден од неговите синглови.
Други албуми од важно значење во овој период се Novecinquanta од Фриц да Кат, Fastidio од Kaos, Sotto Effetto Stono од Sottotono, 107 елементи од Neffa, Sindrome di fine millennio од Uomini di mare, Spaccanapoli (албум) од Clan Vesuvio, Делукс од Лирикалц, Реалност, лојалност и судирот на Лу Икс.
Двеилјадитите години
Во 2001 година, групата Sottotono учествувала на фестивалот Санремо, а набргу потоа се распаднала. Во 2003 година, раперот од Пуља Капареца постигнал успех со албумот Verità Supposte, а особено со синглот Надвор од тунелот.
По распаѓањето на Артиколо 31, составена од диџеите Џејд и Џеј Екс, тие се впуштиле во соло кариери, при што вториот се свртел кон рап рок жанрот и исто така со тоа што Нефа ја напуштил рап сцената, следел период на стагнирање за италијанската сцена, кој потоа се променил со почетокот на некои продукции: најпрвин треба да се споменат Mi Fist од Club Dogo, Sangue dei Truceboys, 60 Hz од Shocca, Fabiano наречен Inoki од Inoki, Mondo Marcio од Mondo Marcio и Mr. Simpatia од Fabri Fibra.
Иако Италија останува цврсто врзана за андерграунд музиката, пазарот на плочи, на чело со независни издавачки куќи како Portafoglio Lainz или Vibra Records, сепак давал некакви резултати. И во 2006 година, неколку MC успеале да склучат договор за снимање со значајни компании: Мондо Марсио потпишал за ЕМИ, Иноки со Ворнер, Фабри Фибра и Клуб Дого со Универзал, додека Кор Велено потпишалe за H2O Music, и биле првите италијански артисти кои можеле да ја искористат музиката во дигитална форма. Некои видео клипови, како оној на Applausi per Fibra од Фабри Фибра, успеале да стигнат до радиодифузерите како All Music или MTV и да добијат пристојни позиции на топ листите.
Во овој период се создале првите премини кон слободниот стил/фристајл, вклучувајќи ги 2theBeat, Tecniche Perfette и MTV Spit. Помеѓу 2006 и 2008 година жанрот се проширил и кај пошироката публика, првично благодарение на албумот Solo un Uomo di Mondo Marcio, кој го донел жанрот до пошироката јавност во Италија, подоцна следеле албумите како Tradimento од Фабри Фибра и Marracash на Маракаш кои успеале да ги освојат првите позиции на листата.
Период од 2010-2019
Од 2010 година, по успехот на синглот Tranne Te од Фабри Фибра, се создал вистински феномен на мејнстрим рапери. Истата година бил издаден првиот и единствен албум на Due di Picche, дуо составено од J-Ax и Neffa, пионери на италијанскиот хип хоп во 90-тите.
Артистите како Емис Кила, Клементино, Федез, Гемитаиз, MadMan, Роко Хант и Салмо го направиле своето деби во италијанската рап музика. Истовремено се појавиле артисти кои успеале да ја доведат својата музика на високо ниво на продажба, примери за такви артисти се Noyz Narcos и Nitro.
Во oвие години биле издадени албуми кои веќе станале класици на жанрот, како Il Ragazzo d'Oro од Гуе Пекено/Малиот Гуе, The Island Chainsaw Massacre од Салмо, Il Cuore e la Fame од Egreen и Dead Poets од FastCut.
2020-тите години
Во 2023 година, точно 31 година од нивното прво уметничко дело, Член 31 повторно се обединил и се вратил на фестивалот во Санремо, претставувајќи се со Un bel viaggio, хип хоп песна која зборува за несогласувањата од минатото, кои во 2006 биле причината за нивното распаѓање и започнување на соло кариери. По објавувањето на Амадеус, двајцата објавиле фристајл на своите лични социјални профили откривајќи дека се на работа, како член 31, на нивниот осми албум.
Употребата на дијалектот или јазикот
Татковците на употребата на дијалектот во рапот се Sud Sound System, група свртена повеќе кон Рагамафин, Ла Фамилија, Франческо Паура, Лу Х и Менхир свртени кон хип хоп страната. Влијанието на говорот и сродните рими често се спојува со популарната култура и се чисти од различните дијалекти на полуостровот, фаворизирајќи го ширењето на регионалната реалност и севкупниот развиток на италијанскиот стил, видливо само во андерграунд продукциите како оние на Ко Санг, Клементино, Роко Хант, Луке, Геолиер, Ла Фоса и ТрусКлан.
Други дисциплини на хип-хопот
Сепак, хип-хоп феноменот во Италија не се здобил со голем развој. Рапот пак, и покрај тоа што има афро-американско потекло, успеал да допре до културите на сите земји, знаејќи како да се прилагоди, со текот на времето, на локалните култури и обичаи. Што се однесува до другите дисциплини, тие останале суштински „ниша“ феномени, следени и практикувани од мал број на луѓе. Од друга страна пак, пишување, битбокс и брејк денс, како и диџејство биле „увезени“ од Америка. Меѓу диџеите се издвојуваат Jad, Skizo, Gruff, Don Joe, Shablo, Tayone, Double S, Deleterio, Nais, Shocca, Mr. Phil, Bassi Maestro, 2P, DJ Bront и Harsh.
Слободен стил/Фристајл
Од италијанска страна, први кои практикувале слободен стил/фристајл биле Нефа, Дано од Коле дер Фоменто, Ел Президенте и Моди МЦ од племето Пуглија.
Првиот вистински официјален натпревар, 2TheBeat се родил на Болоња Линк во 2004 година, организиран од Inoki и Moddi MC.
Со раѓањето на натпреварите Tecniche Perfette и MTV Spit, оваа дисциплина станувала сè поважна во Италија, што доближила многу рапери, познати и во развој, поблиску до импровизирање на текстови. Од 2011 година, МТВ ја емитува MTV Spit, првата програма со слободен стил/фристајл на италијанските телевизиски програми; Досега се одржале три изданија, на кои победиле Енси, Шаде и Нероне.
Хип хоп во кино
Во италијанската филмска продукција, хип хопот бил доверен на евтини продукции кои тешко можеле да се следат и тешко било да се направат независни и алтернативни дистрибуции.
Играниот филм зборува за хип-хопот како движење кое расте паралелно со настаните од животот на главните ликови, на островот: Isola del Kantiere во Болоња; Во филмот се појавуваат членовите на сцената на Посе, вклучувајќи го и Sud Sound System. Во Калабрија тие биле претставени во документарецот Амполино Рап на видео-снимка, каде што би можело да се препознае мноштвото на стилови на рима. Во документарецот се појавуваат Sangue Misto, 99 Posse, Bassi Maestro и Ensi.
Во 2000 година, секогаш под раководство на Манети Брос, излегол филмот Зора ла вампира, избор направен од страна на Нефа, каде покрај него, и Торменто, Груф, Тури, Каос биле исто така присутни за саундтракот на филмот, но и изведувачите на филмот Шеф Рагу и Г Макс од Фламинио Мафија.
Во 2001 година, Мимо Раимонди го режирал „Без филтер“, филмот кој ја раскажува приказната за член 31. Во 2007 година, некои рапери на TruceKlan и Club Dogo глумеле во порно филмот Див куп, а режијата му била доверена на Матео Свајц, чест режисер на видео клиповите на раперите на TruceKlan.
Во 2014 година, Енрико Бјази го режирал Numero zero -Alle origini del rap italiano, документарен филм кој го претставува златното доба на хип-хопот во деведесеттите.
Во 2016 излегол Зета - Хип-хоп приказна, филмот кој го опишува прогресот во светот на музиката на еден млад рапер, кој го глумел Изи.
Жерар Муру
Жерар Албер Муру (Gérard Albert Mourou; ) — француски научник и пионер во полето на електроинженерството и ласерите. Тој бил награден со Нобелова награда за физика во 2018 година, заедно со Дона Стрикленд, за осмислувањето на засилувач на ултракратки импулси, техника подоцна искористена за создавање на ултракратки пулсеви, високоенергетски (PW) ласерски пулсеви.
Во 1994 година, Муру и неговата екипа од Мичигенскиот универзитет откриле дека рамнотежата меѓу самофокусното прекршување (Погледајте Керов ефект) самоатенуација на дифракцијата со јонизација и разредување на ласерскиот зрак од тераватна моќност во атмосферата создава „влакненца“ кои дејствуваат како брановоди за зракот со што се попречува расејувањето.
Кариера
Во 2000-ите, пробал да биде аматерски глумец, учествувајќи во видео за поттикнување на интересот за ЕСИ.
На 23 ноември 2015 година, тој присуствувал на третото божиќно предавање во Букурешт. Неговото предавање гласело Минувајќи низ непознатото: екстремна светлина, наука на уметноста. Претходните предавања ги држеле сер Томас Кибл и Џозеф Силк.
Нобелова награда
На 2 октомври 2018 година, Муру и Стрикленд биле наградени со Нобелова награда за физика, за нивната работа на засилувачот на ултракратки пулсеви. Тие поделиле половина од наградата, додека другата половина му била доделена на Артур Ешкин за неговото откритие „оптичли пинцети со кои се зафаќаат, атоми, вируси и други животински клетки со ласерските прсти“.
Муру и Стрикленд забележале дека со развлекувањето на ласерот се намалувала нивната максимална моќ, која подоцна можела повеќекратно да се зголеми со користење на вообичаени инструменти. По што можела да се збие за да се создаде краткоживотен, високоенергетски ласерски зрак. Оваа техника, која била опишана од Стриклендовиот прв научен труд, станал познат како засилувач на ултракратки пулсеви. Во тој момент тие не биле свесни дека нивната работа ќе овозможи да се изучуваат природните појави на дотогаш незамислив начин. Засилувачот на ултракратки пулсеви може исто така по дефиниција да се искористи за создавање на ласерски пулсеви кои траат една атосекунда, еден милијардити дел од милјардитиот дел на секундата. Во тие временски интервали, станало можно не само да се изучуваат хемиските реакции, туку и она што се случува внатре во самите атоми.
Гардијан и Сајентифик Американ обезбедиле поедноставен расплет на работата на Стрикленд и Муру: со што се „поплочил патот за најкусиот, највисокоенергетски ласерски зрак кој некогаш бил создаден“. „Ултракратките, ултраизострените зраци може да се искористат за да се прават крајно прецизни засеци па така нивната технологија се користи во ласерското машинство и им овозможува на докторите да изведуваат милиони корективни“ ласерски очни операции. Канадскиот премиер Џастин Трудо ги пздравил научните достигнувања на Муру и Стрикленд: „Нивната иновативна работа може да се примени во корективната очна хирургија, и се очекува да има значајно влијание на терапијата на заболените од рак и за идните истражувања на физичарите“.
Список на државни водачи во 149 година
Ова е список на државни водачи во 49 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Давид Цветковски
Давид Цветковски е македонски ракометар. Моментално настапува за Ракометниот клуб Куманово и се натпреварува во Првата машка ракометна супер лига.
Вицеце
Вицеце (Witzeeze) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Курт Атерберг
Курт Магнус Атерберг (Kurt Magnus Atterberg;, Гетеборг - 15 февруари 1974 година, Стокхолм) Бил шведски композитор, диригент и музички критичар.
Биографија
Почнал да учи музика совладувајќи да свири на виолончело, но добил формално образование како инженер и по дипломирањето на Кралскиот технолошки институт во поголемиот дел од животот (1912-1968) работел во шведската канцеларија за патенти и регистрација (од 1936 година - како раководител на оддел). Во 1908 година, Атерберг го објавил своето прво дело, Рапсодија за пијано и оркестар, и дури потоа во 1910-1911 година, завршил формален курс по композиција на Конзерваториумот во Стокхолм кај Андреас Хален.
Како и да е, работата на Атерберг била доволно рано признаена. Во 1919 година, неговиот концерт за виолина за прв пат го извела Алма Муди со Берлинската филхармонија под режисерската палка на Макс фон Шилингс, а во 1922 година неговата трета и четврта симфонија биле премиерно прикажани во Германија. Во 1924 година станал еден од ко-основачите на Шведското друштво на композитори, во 1926 година бил избран за член на Шведската музичка академија (во 1940-1953 година работел како нејзин секретар). Во 1928 година, Атерберг го постигнал својот најголем меѓународен успех: дискографската куќа Колумбија објавила конкурс за најдобра симфонија инспирирана од незавршената симфонија на Шуберт на 100 -годишнината од смртта на Франц Шуберт, а Утерберг станал победник со неговата Шеста симфонија, освојувајќи парична награда од 10.000 долари (симфонијата го добила донекаде ироничниот прекар „Доларска симфонија“ (Dollarsymfonin), а музикологот Иван Солертински, во рамките на неговото антибуржоаско осудување на моменталната состојба на западната музика, го опишал како епигон).
Атерберг поседува пет опери, три балета, театарска музика (вклучувајќи ги и драмите како Сестра Беатрис, Антониј и Клеопатра, Бура), девет симфонии, девет оркестарски апартмани и многу повеќе. Диригентот Атерберг го водел оркестарот на Кралскиот драмски театар во Стокхолм во периодот 1916-1922, а потоа диригирал главно на свои композиции. Во 1919-1957 година тој бил активен музички критичар за весникот Стокхолмс-Тидинген. Во 1938-1943 година бил активна фигура во шведско-германското општество.
Симфониско наследство
Како Шуберт, Бетовен, Брукнер, Двошк и Малер, Атерберг како симфонист не можел да ја надмине „маѓепсаната граница на Деветтата симфонија“. Неговите девет симфонии се вклучени во златниот фонд на скандинавската музика. Главната одлика на музичкиот јазик на шведскиот композитор е неговата мелодичност, карактеристична за руските композитори, на чии музички традиции во голема мера се потпирал.
Симфонијата број 1 (1910) и симфонијата број 2 (1913) се напишани во духот на романтизмот од втората половина на 19 век. Во Симфонијата број 3 (1916), која го носи насловот „Слики на западниот брег“, Утерберг, вешто користејќи ги визуелните способности на оркестарот, ги слика прекрасните пејсажи и пејсажите на неговата татковина. Виртуозните делови од флејтата се слушаат во Симфонијата број 4 „Пикола“ (1918). Симфонијата број 5 (1922) е полна со драматичен интензитет и трагедија. Симфонијата број 6 (1925) и симфонијата број 7 „Романтика“ (1942) најцелосно го одразуваат ставот на авторот и се пример за кредо на авторот за композиторот, за кого романтизмот останал креативен принцип во текот на неговиот живот. Симфонијата број 8 (1945) повторно е полна со трагедија и израз и е близу по духот до Симфонијата број 5. Тестаментот на авторот е Симфонија број 9 - „Визионерска симфонија", напишана за солисти, хор и оркестар.
Симo Милутиновиќ Сарајлија
Симеон Симo Милутиновиќ Сарајлија (Сараево, 3 октомври 1791- Белград, 30 декември 1847) бил српски поет и учител на Петар II Петровиќ Његош. Во друштво на белградските книжевни луѓе на почетокот на втората половина на XIX век. Симo му бил претпоставен на Иван Гундулиќ, додека Јохан Волфганг Гете напишал две страници пофални за него.
Биографија
Роден е во 1791 година во православно трговско семејство во Сараево, каде што неговите родители потекнуваат од Србија. Таткото на Симо, Милутин, е роден во селото Рожанство, во областа Ужице, а во старите денови од селото Комарница во племето Дробњак. Поради чумата, тој побегнал во Сараево, каде што се оженил со Анѓелија Срдановиќ, позната сараевска убавица. Кога избувнала нова епидемија на чума, малиот Симо имал помалку од две години. Бегалците побарале засолниште на две места во Босна, потоа заминале во Брод и на крајот во Земун. Во Земун почнал да оди на училиште, но не го завршил. Потоа започнал гимназија во Карловац, а завршил во Сегед ин. Со немирен и несреден дух, Симо поминал низ многу занимања и посетил многу делови од Видин до Лајпциг, од Бесарабија до Црна Гора. Таткото и синот Симо учествувале во Првото српско востание. Симо бил писар во Владејачкиот совет, во манастирот Благовештение и кај востаничкиот Војвода (1806-1813). Тој го заменил Доситеј Обрадовиќ како учител во Белградското вишо училиште. Учествувал во востанието против Османлиите во четата „голача“ и бил приведен поради поврзаноста со грчкиот хетерион во Видин. Бил во егзил во Видин, работел како градинар и учител во основно училиште. Заминал во Бесарабија да ги види своите родители бегалци, а потоа во Саксонија во Лајпциг во 1825 година, каде што слушал филозофија, се запознал со истакнати германски писатели, на пример со Гете, и во таа прилика го отпечатил својот Српскиот еп Србинка. По враќањето, станал првиот Његошев учител во Цетиње, а подоцна и цариник, полицаец, секретар на Министерството за образование и член на апелација. Пишувал поезија, политика, историографија, лингвистика, основајќи пиварница и „бања“. Тој се допишувал и со Вук Караџиќ.
Починал во Белград. Погребан бил на гробиштата кои некогаш биле на Ташмајдан, во близина на денешната црква Свети Марко. Во 1891 година, неговата стогодишнина била скромно одбележана. Сараевскиот одбор се подготвувал да му подигне достоен споменик. Сепак, неговиот гроб бил запоставен и набрзо заборавен. Многу години подоцна, врз основа на некои скици и положбата на неговиот гроб во однос на гробот на Возаровиќ, кој имал надгробна плоча до 1927 година, кога биле ископани старите белградски гробишта, телото на Симо Милутиновиќ било пронајдено и ставено во семејната гробница на Милутиновиќ на Новите гробишта. Коските му се недвосмислено препознатливи по физичките одлики (висина, облик на долната вилица), но и предмети што му биле поставени покрај телото (иконата на свети Срѓ која ја донел од Москва и која по негова желба била ставена на неговите гради). Се оженил во 1838 година за Марија Поповиќ (1810-1875). Нивниот син е Драгутин Драгиша Милутиновиќ, инженер, архитект и историчар на српската уметност. Бил близок со помладата српска сликарка Катарина Ивановиќ, која го портретирала и го посетила во Белград.
Дело
Неговото најдобро и најголемо дело е епската песна Србинка (Србијанка). Други значајни дела се: Три братства и Три сестринства, епските песни; Дика Црногорска, драма од историјата на Црна Гора, трагедијата Обилиќ, збирка лирски песни и две историски записи: Историјата на Србија, која го опфаќа само периодот од 1813-1815 година, и Историјата на Црна Гора од античко време до модерно време.
Како љубител на грчката култура и Хомер, а во исто време и одличен познавач на народната поезија, Милутиновиќ сакал да ја напише Илијадата за Првото и Второто српско востание со својата Србинка. Тој лично учествувал и во двете востанија, ги познавал речиси сите народни водачи и подоцна во Бесарабија бележел многу работи според бегалците, похронично и без никаква логична врска. Сиот тој материјал го напишал во голема серија епски песни за важни настани и луѓе од двете востанија.
Неговите пократки песни се главно политички и соодветни: уставно-одбранбени песни, династички оди и стихови брошури, кои би можеле да ги задоволат потребите на своето време, но кои немаат посебни литературни вредности. Во 1840-тите објавил многу песни во „Српски народни листи“ на Павловиќ, потпишувајќи се под псевдонимот Србин Милутин. Трагедијата Обилиќ е еден од најраните обиди да се драматизира косовската трагедија, а Дика Црногорска е низ драматизирани епизоди од црногорската историја од Косово до владиката Данило. Имаше помалку смисла за сложена драмска композиција отколку за еп, а освен тоа, немало пример во нашата литература, ниту знаел доволно странска драма. Како историчар, Симо Милутиновиќ не е строго научен и критички дух, туку пишувал на база на традиција, народни песни и лично искуство. Милутиновиќ е најплодниот и најразновиден српски писател од својата генерација, поттикнувач на талентот на Његош и, по Вук, најдобар познавач на српската народна поезија. Тој бил со силен и интуитивен дух. Самиот Његош го признал неговиот „силен лет“. Во неговите дела има, некаде, силна и искрена лирика, смели и возвишени мисли, но има и поставен патос, чудни и неразбирливи идеи. Во ерата на книжевниот дилетантизам, кога српската книжевност само ги следела големите класични модели и кога литературниот јазик само што почнувал да се обликува, Милутиновиќ се обидел да напише историски еп и драма и дал неколку добри историски дела. Но, тој бил растроен дух и суетен талент, еден од оние „диви генијалци“ кои немаат упорност и бодрост да дојдат до јасност и едноставност во болната борба за изразување. За еден ваков голем потфат: поетски да ги обликувал копнежите и идеалите на нацијата преку значајните историски личности, Обилиќ и Караѓорѓе, неговиот талент не бил во сè до тој степен, ниту пак бил совладан неговиот израз. Со својот голем патриотизам, силен темперамент и оригиналност, Милутиновиќ на своите современици им ја дал илузијата на „поет даден од Бога“. Не ги заслужил пофалбите што му ги направиле романтичарите, но не заслужил премногу грубо потценување од реалистичната школа, која со презир пишувала за него.
Милутиновиќ се запознал со познати личности и поети во Европа, а познато е дека во Саксонија ги запознал Круг, Герхард, Јаков Грим, Уланд, па дури и Гете. Гете, чувствувајќи дека се појавувала поинаква литература и заборавен народ, напишал цели две страници пофални за Симо Милутиновиќ-Сарајлија, малиот поет од големата народна поезија и ни помалку ни повеќе од бунт. А тоа значи многу: Сарајлија, како учител на Његош, му го насочувал погледот и кон светската поезија и кон светската мисла.
Според неговиот литературен псевдоним „Чубро Чојковиќ“, една улица во Белград се вика улица Чубрина.
Ласкеров шаховски учебник
Ласкеров шаховски учебник е шахвска книга од познатиот германски велемајстор и поранешен светски првак (1894-1921), Емануел Ласкер. Делото претставува одлично помагало, чијашто содржина се одликува со воведни објаснувања за шаховската игра, како и проучување и анализа на општите принципи, кои треба да се имаат предвид во текот на партијата. Самиот Ласкер има истакнато дека најголемо влијание врз создавањето на делото имаат теоретските принципи воведени од страна на на Штајниц, како и Стаунтоновото дело Прирачник за шахистот. Книгата е напишана на германски јазик, а првото издание било издадено во 1925 година.
Содржина
Содржината на делото е поделена во шест дела. Тоа се:
Првиот дел се однесува на општ опис на на шаховската игра. Во овој дел, исто така се опишани шаховската табла, шаховските правила и релативната вредност на шаховските фигури. Сепак, Ласкер пишувајќи го овој дел, веднаш ги споменал основите на шаховската стратегија и тактика, па така делот завршува со некои основни матови. Во овој дел е објаснета и описниот запис.
Делот насловен Теорија на отворања започнува со објаснување на основните принципи на играта во отворањето и на тоа како истата влијае на развојот на играта во средишницата и завршницата. Остатокот од содржината во овој дел се однесува на објаснување на познатите шаховски отворања, како и анализа на шаховски партии, во кои истите се среќаваат. Делот завршува со продлабочување на значењето на вредноста на пешаците, која постојано се зголемува со нивното движење по вертикалите, во однос на нивната почетна позиција.
Третиот дел или Комбинација се однсува на комбинационата игра, односно „тактиката“ во текот на шаховската партија. Објаснети се некои основни комбинации, кои имаат за цел да го претстават комбинацискиот стил на игра. Во овој дел, Ласкер обрнал многу внимание на тоа како комбинациите се пресметуваат, кои се основните мотиви за изведување на одредена комбинација, како и на подетална анализа на жртвите на фигури и проодните пешаци.
Во петтиот дел насловен Естетски ефект во шахот, Ласкер го објаснува ефектот што некои партии го имаат кај „гледачите“, односно аналитичарите и причината за различните мислења за различни партии. Во овој дел, тој обрнува внимание и на некои познати партии, како што се „бесмртната партија“ и „вечнозелената партија“ и за истите дава своја анализа и коментар.