cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Филип Дик
Дик не го прифатил оптимизмот и едноставниот поглед на свет од „златното доба“ на научната фантастика. Дик упорно ги истражувал темите на природата на реалноста и хуманизмот во своите дела. Неговите дела се „населени„ со обични луѓе, наместо на галактички елити. Како претходник на под-жанрот сајберпанк, како позадина Дик често го користел аномичното друштво на јужна Калифорнија. Во своето познато дело, Човекот во високиот замок (1963, добитник на наградата Хуго), Дик се покажува како литерарен иноватор така што ги поврзува жанровите кои се занимаваат со алтернативна историја и научна фантастика. Понатаму, тој напишал голем број на раскази и романи кои биле издадени во разни списанија.
Неговите дела се карактеристични по нелагодното чувство на ерозија на реалноста, каде што главните ликови често сознаваат дека нивните најблиски (или тие самите) се роботи, вонземјани, натприродни суштества, маѓепсани, шпиони, халуцинација, умрени или некоја комбинација од нив.
Потекло и младост
Дик е роден во Чикаго, од мајка Дороти и татко Едгар. На породувањето имал сестра близначка која починала после само неколку недели на живот. Младоста ја поминал во Калифорнија со мајка си, по разводот на неговите родители. Студирал на Универзитетот на Калифорнија, на факултетот во Беркли, каде што дипломирал на студии на германски јазик. Првиот роман го издал во 1955 година. Дик се противел на војната во Виетнам и бил под истрага на ФБИ.
Дик и неговите визии/халуцинации
Во својата младост Дик доживува повеќепати ист сон во тек на неколку недели. Тој сонувал дека бил во книжарница каде што се обидувал да најде издание на списанието Astounding Magazine. Тоа издание, кога ќе го најде ќе содржи приказна по име „Царството никогаш не престанало“ (The Empire Never Ended), која ги открива тајните на универзумот. Со секое повторување на тој сон, купот на списанија низ кој превртувал станувал се помал, но тој никако не можел конечно целиот да го пребара. Со време станал поприлично исфрустриран бидејќи замислил дека откривањето на тоа списание може да го доведе во лудило, слично како Некрономиконот од Хауард Филипс Лавкрафт.
На 12 февруари 1974 Дик се опоравувал од ефектите на натриумовиот тиопентотал користен при операција на умник. Откога го напуштил забарскиот кабинет Дик почнал да доживува чудни визии кои ги нарекнува 2-3-74, како кратеница на датумот. Ги опишал своите визии како ласерски и геометриски шари измешани со моментални слики на Исус и Стариот Рим. Како се зголемувало повторувањто на тие слики, така Дик се почесто тврдел дека живее двоен живот - еден како себеси, а другиот како Томас, христијанин прогонет од Римјаните во првиот век пред Христ. Халуцинациите ги користел како инспирација во многу дела, понајпрво во ВАЛИС. Дик тврди дека божеството ВАЛИС употребува „дезинхибиторни стимулации“ да ги припреми своите субјекти за примање на божествени пораки. Дик го опишал своето верување дека Римското Царство во стварност никогаш не престанало во есејот Како да изградите универзум кој нема да се распадне по два дена - How To Build A Universe That Doesn't Fall Apart Two Days Later.
Препораки за запозанвање на делото на Филип Дик
Многу од делата на Дик се приемливи и лесно се читаат. Некои, пак, се доста несогледиви и понекогаш бараат од читателите поголем напор. Такви дела се финалето на трилогијата на ВАЛИС - The Divine Invasion и The Transmigration of Timothy Archer.
За почеток, добар избор би биле романите Човекот во високиот замок, Сонуваат ли андроидите електрични овци? или Flow My Tears, The Policeman Said. Читателите со повеќе трпение можат да се ангажираат со ремек-делото ВАЛИС кое е единствено по тоа што самата книга доживува метаморфоза од научно фантастичен роман во интроспективен есеј на лудило со филозофски поставки.
Романи по година на издавање
(The Three Stigmata of Palmer Eldritch); Dr. Bloodmoney, or How We Got Along After the Bomb
Биографии
(на англиски)
Надворешни врски
на англиски
Травник (Церкно)
Травник (словенечки: Travnik) — населба во Општина Церкно во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Бриц-Хорин
Бриц-Хорин (Britz-Chorin) била општинска заедница во округот Барним, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште било во градот Бриц. Била споена со општинската заедница Одерберг за да ја создадат општинската заедница Бриц-Хорин-Одерберг во јануари 2009.
Општинската заедница Бриц-Хорин се состоела од следниве општини:
Банкарска гаранција
Банкарската гаранција (англиски: surety; guarantee) претставува инструмент со кој банката гарантира дека нејзиниот клиент ќе исполни некоја обврска кон трето лице. Гаранциите претставуваат вонбилансни активности на банките, т.е. тие не се евидентираат во билансот на состојбата.
Содржина на гаранциите
Гаранцијата е договор што се однесува на три страни:
Притоа, банката која ја издава гаранцијата се обврзува дека на корисникот ќе му исплати одреден износ, доколку налогодавачот не го плати долгот или не ја заврши договорената работа.
Како правен институт, банкарската гаранција се појавува во 1960-тите години, и тоа најчесто во врска со изведувањето на големи градежнички работи често поврзани со испораката на опрема на земјите во развој. Поголема меѓународна примена на банкарската гаранција започнува во 1970-тите години со рецесијата во развиените западни држави и со нафтената криза. Во поголемиот број држави, банкарската гаранција е иномативен договор, односно договор кој не е регулиран со законски одредби, а само во помал број на држави тој е пропишан со закон. Во Македонија, банкарската гаранција е пропишана со Законот за облигациони односи (Сл. весник на РМ бр.18/2001), и тоа во членовите од 1122 до 1126.
Гаранцијата претставува условна обврска (contingent liability) за банката, зашто при нејзиното издавање таа нема никакви обврски ниту кон налогодавачот ниту кон корисникот. Обврската за банката настанува само под услов налогодавачот да не ја изврши својата обврска кон корисникот. Според тоа, ако налогодавачот уредно го плати долгот кон корисникот на гаранцијата, банката нема никакви обврски, т.е. гаранцијата ќе истече неискористена. Сепак, поради подготвеноста на издавачот на гаранцијата врз себе да ја преземе обврската на налогодавачот, банката-издавач наплатува одреден надомест (провизија) за гаранцијата.
Бидејќи се работи за условна обврска на банката, гаранциите не се дел од билансот на состојбата, туку влегуваат во групата на вонбилансни активности. Всушност, гаранциите најчесто не се активираат, зашто банките-издавачи внимаваат за кого гарантираат, а освен тоа, банките бараат од налогодавачот одредено обезбедување (депозит, хипотека на недвижен имот, меница итн.).
Видови гаранции
Постојат повеќе видови гаранции, но во основа, тие се делат во две групи:
Банките често издаваат гаранции од двата типа, а како налогодавачи се јавуваат претпријатија кои учествуваат на конкурси за јавни набавки, градежни претпријатија коишто изведуваат големи градежни работи (патишта, мостови итн.), увозно-извозни претпријатија итн.
Примена на гаранциите
Основната намена на гаранцијата е да ги зголеми изгледите на налогодавачот за добивање на кредитот или работата за која се пријавува. На пример, ако некое претпријатие не е познато во јавноста, тоа ќе се соочи со отежнат пристап до банкарски кредити. Така, кога претпријатието ќе поднесе барање до некоја банка за одобрување кредит, може да се случи банката да го одбие неговото барање или да му одобри кредит по повисока каматна стапка. Меѓутоа, ако претпријатието обезбеди гаранција од некоја друга банка, тогаш значително се зголемуваат неговите изгледи за добивање кредит по поповолни услови. Во тој случај, гаранцијата претставува еден вид инструмент за обезбедување на кредитот, односно ако претпријатието не го врати кредитот, банката ќе го наплати долгот од банката која ја издала гаранцијата.
Според тоа, гаранцијата ја подобрува положбата на налогодавачот во односите со банките, зашто ги намалува неговите трошоци на финансирање, односно му овозможува да позајми по пониска каматна стапка. Оттука, за налогодавачот гаранцијата има вредност само ако провизијата што ја плаќа за гаранцијата е пониска од заштедата во трошоците на финансирањето. На пример, ако претпријатието може да добие кредит со каматна стапка од 8,5% (без банкарска гаранција), односно со каматна стапка од 7,5% (со банкарска гаранција), при што провизијата за гаранцијата изнесува 0,5%, тогаш нему ќе му биде исплативо да побара гаранција. Во тој поглед, вредноста на гаранцијата за налогодавачот и за корисникот зависи од кредитниот ризик на банката која ја издава гаранцијата. Ако издавачот на гаранцијата се одликува со висок углед, тоа го намалува кредитниот ризик на налогодавачот и корисникот на гаранцијата ќе понуди пониска каматна стапка на кредитот.
За банките, издавањето гаранции претставува привлечна активност, бидејќи на тој начин тие остваруваат приходи. Имено, на издадените гаранции банките наплатуваат провизија, којашто се изразува како процент од износот на гаранцијата (од 0,3% до 1,2%), а се плаќа еднократно, месечно или тримесечно. Понатаму, големата привлечност на гаранциите произлегува и оттаму што при нивното издавање банките воопшто не ангажираат парични средства, зашто најчесто гаранциите остануваат неискористени. Исто така, гаранциите предизвикуваат ниски оперативни трошоци, зашто најчесто се издаваат за клиенти со кои банките одржуваат блиски, долготрајни односи, така што не постои потреба од дополнителна процена на кредитниот ризик.
Во основа, при издавањето гаранции, банките се изложени на кредитниот ризик, поврзан со неможноста на налогодавачот да ги исплати своите обврски кон банката, во случај на извршување на гаранцијата. Затоа, кога издаваат гаранции, банките треба внимателно да ја проценат ризичноста на налогодавачите. Сепак, кредитниот ризик на гаранциите обично е низок, зашто банките одобруваат гаранции само на клиенти коишто имаат отворено сметки кај нив. Освен тоа, за заштита од ризикот, банките бараат од клиентите да положат денарски или девизен депозит, кој не може да се повлече пред истекот на важноста на гаранцијата. Исто така, како обезбедување на гаранциите, банките прифаќаат и хипотека на недвижен имот.
Чимборасо
Чимборасо (Chimborazo) — неактивен вулкан во состав на Андите во Еквадор. Последната ерупција се случила во околу 550 г.
Со висина од 6.310 м, Чимборасо е највисока планина во земјата. Највисокиот врв мошне блиску до екваторот. Иако оваа планина не е највисока по надморска височина, фактот што лежи на екваторската испакнатина значи дека нејзиниот врв е најоддалеченото место од центарот (јадрото) на Земјината топка. Планината е претставена на грбот на Еквадор.
Местоположба
Чимборасо е дел од венецот Кодилјера Оксидентал во состав на Андите во среден Еквадор, 150 км југозападно од главниот град Кито. Врвот се издига 2.500 м над околните гори (~3.500 до 4.000 м), а основата му е широка ~20 км.
При ведри услови, врвот на Чимборасо може да се види од крајбрежниот град Гвајакил, оддалечен речиси 140 км. Најблиски градови до планината се Риобамба (~30 км на југоисток), Амбато (~30 км на североисток) и Гваранда (~25 км на југозапад). Подрачјето околу планината е заштитен резерват кој има за цел да го заштити екосистемот кој претставува живеалиште за автохтоните членови на семејството Камили: викуњата, ламата и алпаката.
Ледник
Врвот на Чимборасо е сосема прекриен со ледник, а некои североисточни ракави се преливаат надолу до висина од 4.600 м. Овој ледник ги снабдуба со вода покраините Боливар и Чимборасо. Ледената маса се има повлечено во изминатите децении, што некои сметаат дека се должи на глобалното затоплување, пепелта од неодамнешната вулканска активност на планината Тунгарауа и природната појава Ел Нињо.
Вулканизам
Чимборасо е претежно андезитно-дацитен стратовулкан. Во една бурна ерупција пред околу 35.000 години дел од планината се урнала во лавина, врз чии наноси е изграден градот Риобамба. Вулканот избувнал неколкупати во текот на холоценот. Последниата ерупција се случила во околу 550 г. (± 150 години). Денес вулканот е неактивен.
Најоддалечена точка од центарот на Земјата
Врвот на планината Монт Еверест достигнува најголема надморска височина, но, благодарение на испапченоста на земјата кај екваторот, врвот на Чимборасо е најоддалечената точка на Земјата од нејзиниот центар. На второ место е планината Уаскаран, и тоа со мошне мала разлика. Иако надморската височина на Чимборасо е помала за цели 2580 м, врвот е оддалечен од центарот на Земјата 6.384,4 км, што е за 2.168 м подалеку од врвот на Монт Еверест. Меѓутоа, сметајќи по надморска височина, Чимборасо не е ни највисоката планина на Андите.
Прво искачување
Сè до почетокот на XIX век, се сметало дека Чимборасо е највисока планина на светот (надм. височина) и поради тоа постоеле многу обиди за нејзино искачување во XVII и XVIII век. Во 1802, за време на неговата експедиција во Јужна Америка, Александар фон Хумболт, Еме Бонплан и Еквадорецот Карлос Монтуфар се обиделе да ја искачат планината. Достигнувајќи 5.875 м, почнале да патат од висинска болест и затоа морале да се вратат. Во 1831 истиот обид го направиле Жан Батист Бусенго и полковникот Хол, но и тие не стигнале до врвот, туку успеале да ги надминат претходниците со искачените 6.006 м. Во 1880, врвот на Чимборасо први го освоиле англискиот истражувач Едвард Вимпер и браќата Луј и Жан-Антоан Карел од Италија. Оца подоцна го повториле со придружба.
Стража (Церкно)
Стража (словенечки: Straža) — населба во Општина Церкно во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Лолита (филм од 1962)
Лолита е влијателен филм на Стенли Кубрик од 1962 година, заснован на истоимениот роман на Владимир Набоков. Во филмот играат Џејмс Мејсон како Хамберт Хамберт, Сју Лајон како Долорес Хејз (Лолита) и Шели Винтерс како Шарлот Хејз.
Поради тогашните рестрикции на MPAA (Американската асоцијација за играни филмови), во филмот се ублажени поперверзните аспекти на новелата, понекогаш оставајќи многу на фантазијата на публиката. Сју Лајон, глумицата која тогаш ја глуми Лолита, има 14 години во текот на снимањето. Кјубрик подоцна ќе рече дека да знаел колкави ќе бидат цензорските ограничувања - никогаш немал да се нафати да го снима филмот.
Кратка содржина
Филмот започнува со борба помеѓу двајца мажи на чиј крај едниот од нив, Клер Квилти, е застерелан. Убиецот е Хамберт Хамберт, 40-годишен британец, професор по француска литература. Тој исто така е и опсесивен педофил. Филмот потоа се навраќа на настаните од пред 4 години и оди напред: Хамберт патува во Рејмсдејл, Њу Хемпшир, мал град каде ќе го помине летото пред да започне да предава на Бердсли колеџот во Охајо. Тој бара соба низ градот и една вдовена, сексуално изгладнета мајка - Шарлот Хејз, го примамува да остане во нејзината куќа. Тој одбива сѐ додека не ја види нејзината убава 14-годишна ќерка Долорес - Лолита, во која тој подоцна безнадежно се заљубува.
Андреј Дашков
Андреј Дашков (Андрей Дашков; роден Андреј Георгиевич Дашков, Андрей Георгиевич Дашков; 28 јануари 1965 година) е современ писател на хорор фантастика, кој живее во Харков, Украина, и пишува на руски јазик. Жанрот на првите романи на Дашков може да се дефинира како мрачна фантазија. Неговите последни романи и раскази обично носат надворешни конвенции на жанрот хорор фантастика, но вклучуваат елементи и на дистопија и мистицизам.
Список на државни водачи во 581 година
Ова е список на државни водачи во 81 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 597
IC 597 — галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 597 се споменува и како MCG -2-5-58.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 597 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. IC 597 има привидни димензии од 0,9' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 50 м 27,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -8° 31' 25". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на IC 597 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6763.
Хетеросексуалност
Хетеросексуалноста е една од можните сексуални ориентации. Личноста е хетеросексуална кога ја привлекуваат или има сексуални односи со личности од спротивниот пол. Хетеросексуалноста е најчеста сексуалност во нашето општество - најверојатно околу 80% од популација во западните земји е хетеросексуална. Многу луѓе, меѓутоа, иако се хетеросексуални, имале едно или повеќе хомосексуални искуства, меѓутоа нивното предоминантно однесување или избор на истото, е хетеросексуално, па нивниот идентитет е хетеросексуален.
Да се биде хетеросексуален
Хетеросексуалноста не се однесува само на сексуалниот акт кој може да доведе до раѓање, но луѓето имаат хетеросексуален секс од различни причини, затоа што се сексуално привлечени или заљубени во некој - straight sex не подразбира само правење на деца.
Општеството е прилагодено на хетеросексуалноста затоа што е многу почеста од другите сексуалности - поголем број на рекламите се наменети на хетеросексуалците, поголем број херои или модели (добри или лоши) во литературата или во филмовите на телевизија се хетеросексуални, па на тој начин се создава очекување секој да биде хетеросексуалец.
Често се препоставува дека хетеросексуалците сакаат да се венчаат и да создадат семејство. Меѓутоа, тоа често не е случај. Многу од хетеросексуалците се моногамни, се во брак и имаат семејства, многу пак не се венчаваат, но сепак имаат деца, а многу, пак, повеќе сакаат да останат сами, но сепак уживаат во сексот со еден или повеќе партнери од спротивниот пол. Многу земји имаат тенденција да бидат хетеросексистички, затоа што хетеросексуалноста, како најчеста, доминира во сите аспекти на државата - особено во законот, кој е понекогаш опсесивен за другите сексуалности.
Многу хетеросексуалци, особено жените и хомосексуалците се кренаа против хетеросексистичкото и семејно ориентираното општество. До пред триесет години, хетеросексуалните врски биле многу построго дефинирани, а улогите на мажите и жените многу потрадиционални, но постепено тоа се променило.
Многу теми и трендови влијаеле на денешниот начин на размислување - женските движења, поефикасната контрола на раѓањето, појавувањето и експанзијата на сидата и потребата и желбата луѓето во врските да имаат сопствени кариери или барем живот и надвор од врската.
Треба постојано да се има на ум дека хетеросексуалниот секс не е самиот акт - не е секогаш во тоа пенисот да влезе во вагината, ниту во доживувањето на оргазам истовремено или недоживувањето воопшто - добар секс може да се случи од взаемното истражување.
Дали хетеросексуалните личности се разликуваат од хомосексуалните личности?
Да. Стрејт мажите се разликуваат од геј мажите. Стрејт жените од лезбејките. Стрејт мажите се разликуваат од стрејт жените, геј мажите се разликуваат од геј жените, мажите се разликуваат од жените, мажите се разликуваат меѓу себе, како и жените па без обзир на сексуалната ориентација - како што е секоја една личност различна од друга. Тоа се разликите кои го прават светот интересен, разлики од кои не треба да се плашиме, туку треба да се радуваме на нивното постоење.
Томас Хицлшпергер
Томас Хицлшпергер (роден на 5 април 1982 година во Минхен) — поранешен германски фудбалер кој играл во средниот ред. Хицлшпергер поминал дел од почетокот на неговата кариера играјќи во Астон Вила во Англија (краток период на позајмица во Честерфилд), пред да се врати во Германија за да игра за Штутгарт. Во 2010 година тој потпишал за италијанскиот тим Лацио, пред да се врати назад во Англија за да му се приклучи на Вест Хем Јунајтед кон крајот на истата година. По испаѓањето на Вест Хем од Премиер лигата Хицлшпергер се враќа во својата родна земја Германија, потпишуајќи за тимот на Волфсбург. Последно тој играл за Евертон, една сезона 2012-13, по што во септемрви 2013 објавил крај на својата професионална кариера. Како причини за завршувањето на кариерата ги посочил многуте повреди и непостојанството во играта како и големиот број на трансфери во последните години.
Тој, исто така, ја претставувал Германија, одигрувајќи 52 натпревари во кој постигнал 6 гола. Тој бил во составот на Германија и за Светското првенство 2006 година, каде неговата репрезентација била третопласирана.
Список на државни водачи во 1418 година
Ова е список на државни водачи во 418 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Максим Покровски
Максим Сергеевич Покровски (Макси́м Серге́евич Покро́вский, 17 јуни 1968 ) е руски музичар, најпознат како фронтмен на рок-групата Ногу Свело со седиште во Москва. Тој исто така објавил и неколку соло песни во Русија и Велика Британија. Сега работи во САД.
Река (Церкно)
Река (словенечки: Reka) — населба во Општина Церкно во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Список на светско наследство во Западна Азија
Ова е список на светско наследство под заштита на УНЕСКО во Западна Азија.
Хокеј на трева на Летните олимписки игри
Хокеј на трева — спортска дисциплина која на Летните олимписки игри била воведена на Летните олимписки игри кои се одржале во Лондон во 1908 година. На следните Олимписки игри оваа дисциплина не била вклучена, за да во 1920 биде повторно вратена, но на овие Олимписки игри учествувале само четири репрезентации. Така, во 1924 година хокејот на трева бил повторно отстранет од програмата на Олимписките игри, но на следните игри во 1928 година во Амстердам биле официјално и трајно повторно вклучени.
Во периодот од 1928 до 1968 година, Индија и Пакистан доминирале во машка кокуренција. Хокејот на трева во женска конкуренција бил воведен во 1980 година во Москва.
Сергеј Василенко
Василенко бил одликуван со Орден на Црвениот знаме, како и титула „Заслужен работник на уметноста“. Во 1947 година доделена му е Сталиновата награда. Починал во Москва во 1956 година.
NGC 6912
NGC 6912 — спирална галаксија во соѕвездието Јарец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6912 се споменува и како ESO 596-38, MCG -3-52-8, IRAS 20240-1846.
Откривање
Телото е откриено на 14 август 1881 година од страна на Едвард Синглтон Холден, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15,6 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6912 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 6912 има привидни димензии од 1,4' х 1,1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 26 м 52,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -18° 37' 3"". Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.
Други поделби
Проучување на NGC 6912 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64700. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 343; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6333. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1122.
Христијански гностицизам
Историја
Сè до XX век најголемиот дел од гностичкото учење се реконструирало преку критичките дела на Црковните Отци кои пишувале против ересите како што се: Иринеј Лионски, Јустин Философ, Ориген и други. Тие сметале дека луѓето се боженствени души заробени во материјалниот свет, а материјата е создадена од страна на несовршено и зло битие – Демиург, кое, пак, честопати се поистоветува со Бог од Стариот завет, спротивен на новозаветниот. За гностиците постоела еднаквост меѓу злото и материјата и меѓу доброто и духовниот свет. Сметале дека човекот мора да се посвети на себеси и да се просвети со мудроста за да може да го спознае светот и да се ослободи од неговите окови.
Иполит, Отфрлањето на ересите:
Напуштете го барањето на Бога, вселената и слично, наместо тоа почнете од себеси. Запрашајте се кој во вас присвојува се кога ќе каже: мој дух, мое срце, мој Бог. Барајте ги изворите на љубовта, радоста, омразата, копнежот... доколку внимателно испитате се, сето ова ќе го најдете во себеси
Едно од гностичките учења било она на Валентин од Александрија, кој го ширел ова свое учење во Рим во исто време со Маркион (меѓу 135 и 160). Неговото учење било сконцентрирано на идејата за Полнота (Плирома), па така, според него чистиот духовен свет претставува Плирома и истиот е составен од единството на божествените еманации на Отецот. Логостот, вели тој, не е ист со Бога Творецот, туку само негова духовна еманација. Материјалниот, пак, свет, кој според својата суштина е зол, е преуреден од страна на Демиург. Самото спасение претставува чин на спознавање кој е потребен за да се врати хармонија на Полнотата. Ова учење постои и во Евангелието според Филип кое се претпоставува дека било напишано од страна на некој ученик на Валентин. Во некои од гностичките текстови постојат елементи од неоплатонска филозофија.
Ширење
Благодарение на приклонувањето на римската власт и престанокот на гонењата во границите на Римското Царство, црквата успеала да го го уништи гностицизмот во границите на Римското Царство, но истиот успеала да се прошири и надвор од нејзините граници, особено во Азија. Истиот подоцна со појавата на исламот бил истиснат од Блискиот Исток и Азија, иако некои помали заедници во Ирак и Иран постојат до ден денешен.
Сириско-египетскиот гностицизам бил под влијание на Платонизмот. Создавањето било објаснувано како серија на еманации од првобитната супстанца кое довело до создавање на материјалниот свет. Поради ова, злото било поистоветувано со материјата која е инфериорна во однос на божественото. Злото било разбирано како најголема оддалеченост од божествениот принцип. Нивното учење вклучувало и многу текстови кои на некој начин биле поврзани со христијанството, па затоа и многумина од нив се нарекувале христијани иако имале ставови кои од догматски апсект биле многу далечни за христијанството. Голем број од овие списи биле откриени во библиотеката Наг Хамадиј.
Во Персија гностицизмот се сретнува како Манденизам (Mandā – знаење) кој и денес се практикува во делови од Ирак и во иранската област Кхузестан. Покрај манденизмот, Гностицизмот во Персија бил ширен и преку манихејското учење кое подоцна се проширило во Сирија, Северна Арабија, Египет, Северна Африка, а потоа од Сирија преминал во Палестина, Мала Азија и Ерменија. Во Ерменија во 6 век гностицизмот извршил големо влијание на Павлиќијанството, а преку него и на Богомилството и катарството во средниот век.
831 п.н.е.
831 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 831. година пред новата ера, 831. од првиот милениум п.н.е., 31. од 9 век п.н.е. и втора од 830-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4677 и 4678 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3919 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2929 и 2930 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 78 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 831 година се протега во 1805 и 1806, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1865 и 1866 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 288 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1497 и 1496 исламска година пред хиџра.
Равне кај Церкно
Равне кај Церкно (словенечки: Ravne pri Cerknem) — населба во Општина Церкно во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Најдолгиот пат (филм)
„Најдолгиот пат“  — македонски игран филм по сценарио на Петре М. Андреевски, а во режија на Бранко Гапо. Монтажер бил Димитар Грбевски, а музиката ја компонирал Томислав Зографски. Премиерата е одржана во 1976 година. „Најдолгиот пат“ е четвртиот игран филм на Бранко Гапо, кој е заснован врз вистински настани од почетокот на XX век, објавени во зборникот на Петре М. Андреевски „Темни кажувања“. Речиси целиот филм е снимен во екстериери.
Бартоломео Кампањоли
Бартоломео Кампањоли (10 септември 1751 – 6 ноември 1827) бил италијански виолинист и композитор.
Кампањоли бил виртуоз виолинист, кој ја обиколил Европа пропагирајќи го италијанскиот виолински стил од 18 век. Тој, исто така, имал голем број на композиции :
Животот
Бартоломео е роден во Ченто. Неговиот татко бил трговец. Студирал виолина локално, прво во Болоња, а потоа од 1763 година во Модена кај Пол Гуастароба, студирал со познатиот виолинист Џузепе Тартини. Тој се вратил дома во 1766 година и свирел во локален оркестар. Во 1768 година студирал понатаму во Венеција и Падова, каде што сè уште живеел Тартини.
Живеел неколку години во Фиренца и студирал кај виолинистот Пјетро Нардини. Овој период бил влијателен за неговата кариера. Во Фиренца свирел и во оркестарот на Teatro della Pergola. Во 1775 година отишол во Рим и свирел во оркестарот на Театро Аргентина.
Во 1776 година бил назначен за капелмајстер на епископот на Фрајзинг во Баварија. Тој ја обиколил северна Европа одржувајќи концерти во 1778 година и  поминал 3 месеци во Гродно и 3 месеци во Варшава (Гербер 1812, 617). Тој добил функција во дворот на војводата од Курланд во Дрезден во 1779 година. Додека ја имал оваа функција, тој одел на турнеи. Ја обиколил Шведска во 1783 година, каде што во Стокхолм бил избран за член на Кралската шведска академија за музика. Во 1784 година ги обиколил европските градови, главно во Германија и Австрија.
Во 1797 година го објавил Metodo per Violino, трактат за свирење виолина. Може да се смета дека го демонстрирал стилот на преодниот период помеѓу барокот и класичната ера.
Тој го напуштил дворот на војводата од Курланд, а во 1797 година и бил назначен за концерт - мајстор на оркестарот Лајпциг Гевандхаус.Оваа функција ја задржал до 1818 година. Тој го посетил Париз во 1801 година, каде што бил импресиониран од свирењето на виолинистот Родолф Кројцер.
Додека Кампањоли престојувал во Лајпциг, виолинистот и композитор Луис Спор, посетувајќи го градот каде што требало да одржи концерт, го слушнал Кампањоли како свири концерт на виолина од Родолф Кројцер. Тој напишал во својот дневник: „Неговиот метод, точно е дека е од старата школа, но неговата драма е чиста и завршена“.
Неговите две ќерки Албертина и Џанета биле пејачки, а во 1816 година тој заедно со нив ја обиколил Италија. Тој поднел оставка од оркестарот Гевандхаус, за да се грижи за кариерата на неговите ќерки. Семејството на крајот се преселило во 1826 година во Нојштрелиц, каде што и починал во 1827 година.
Дискографија
Во 2022 година, италијанскиот виолист Марко Мисијања ја сними светската премиера на 41 опис на Капричи. 22 од Кампањоли во верзијата на Карл Алберт Тотман.
Рајнхартсдорф-Шена
Рајнхартсдорф-Шена (Reinhardtsdorf-Schöna) — општина во округот Саксонска Швајцарија-Источни Рудни Планини, во германската сојузна покраина Саксонија. Се наоѓа близу до чешката граница во Саксонска Швајцарија, популарна туристичка област.
Општински единици
Рајнхартсдорф-Шена е составена од селата Рајнхартсдорф, Шена и Клајнгисхибел.
Историја
Општина Рајнхартсдорф-Шена е создадена во 1973 со спојување на трите села:
Рајнхартсдорф
Рајнхартсдорф е шумско село, кое било спомнато во 1368 и кое било користено за земјоделство. Денес, главна дејност во селото е туризмот. Јужно од селото се наоѓа отворениот базен, Waldbad. Неговата готска црква потекнува од 1523, додека нејзината камбанарија од 1685. Во селото се наоѓа и заштитена липа, која се проценува дека е стара околу 500 години. Во куќата бр. 21 и нејзината шатала постоела нелегална печатница во текот на нацистичка Германија. Во 2009, Рајнхартсдорф имал 854 жители (1999: 986).
Шена
Шена се наоѓа на 280 метри надморска височина на реката Елба близу границата со Чешка. Старото шумско село, првпат забележано во 1379, главно се состоило од мали колиби. На крајот на селото Шена се издигнуваат карпите Кајзеркроне, а понатаму се наоѓа и ридот Циркелштајн. Долината Хиршгрунд води низ Елба и ја дели рамната област околу Шена. Поради големите количини на вода и стрмниот наклон постоеле неколку воденици околу селото. Во една куќа градена во лужички стил се наоѓа Heimatstube Schöna, локален историски музеј за селото.
Познат жител на селото бил Вилхелм Михаел Шафрат (1814-1893), адвокат, покраински и царски парламентарен претставник. Тој бил делегат во црквата Свети Павле во Франкфурт, кога се одржало Народното собрание во 1848. Во 2009, Шена имала население од 454 (1999: 565).
Клајнгисхибел
Клајнгисхибел бил првпат споменат во 1379 како Gizobel. Главен извор на приходи во селото биле производство на дрвни материјали.
Политика
Општината е позната како центар на неонацистичките гласачи (20% гласале за крајно десничарската NPD на изборите во 2008). Сепак, тоа сè уште не се одразило врз вкупните резултати во општината.
IC 598
IC 598 — галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 598 се споменува и како NPM1G -12.0076.
Откривање
Објектот е откриен на 2 јануари 1892 година од страна на Стефан Жавел.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 50 м 39,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -12° 40' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на IC 598 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 949241.
Anno Mundi
Anno Mundi (латински : „[во] годината на светот“), скратено AM или A.M. - името на календарската ера што брои години од создавањето на светот според Библијата.
Хебрејска пресметка
Годините во хебрејскиот календар се бројат од годината на Создавањето. Системот што се користи денес бил усвоен некаде пред 3925 година. AM (165 г. по Хр.) и се потпира на пресметката во Седер Олам Раба на рабинот Јоса Бен Халафта околу 160 г. по Хр. Според неговата пресметка, Адам и Ева се создадени во 3761 година пр.н.е. Хебрејската година што се протега во 2021-2022 година е 5782 AM според хебрејскиот календар.
Други пресметки
Годините на светот ги користеле и ранохристијански хроничари. Раната црква во Антиохија верувала дека светот бил создаден 6.000 години пред раѓањето на Исус. Летописците Евсевиј и Јероним го датирале Создавањето во 5199 година пр.н.е. Поранешните изданија на Римската мартирологија ја користеле таа година за Божиќ, како и ирските Анали на четворицата учители.
Ова во византискиот календар одговара на Етос Косму, кој Создавањето го датира на 1 септември 5509 година пр.н.е. Овие „поголеми“ бројки се добиени врз основа на Септуагинтата, старогрчкиот превод на хебрејската Библија.
Средновековниот историчар преподобен Беде (8 век) го датира Создавањето на 18 март 3952 година пр.н.е. Англо-ирскиот прелат Џејмс Ашер (1654) го датира создавањето на светот на 23 октомври 4004 година пр.н.е. според јулијанскиот календар, којшто одговара на 21 септември 4004 година пр.н.е. според грегоријанскиот. Овој датум бил прифатен во западниот свет до 19 век.
Поврзано со ова е масонскиот Anno Lucis („[во] годината на светлината“), ера која додава 4.000 години на годината од нашата ера. Овие „помали“ бројки се изведени од латинската Вулгата и поновиот мазоретски текст на хебрејската Библија.
830 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4678 и 4679 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3920 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2930 и 2931 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 77 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 830 година се протега во 1806 и 1807, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1866 и 1867 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 287 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1496 и 1495 исламска година пред хиџра.
Полова определба
Полова определба или сексуална ориентација е траен образец на чувствена, романтична и сексуална привлечност кон личности од спротивниот пол, личности од истиот пол или пак кон личности од двата пола. Познати се три полови определби: хетеросексуалност, хомосексуалност и бисексуалност. Отсуството на каква било полова привлечност, честопати се бројува како четврта ориентација - асексуалност.
Манитоба
Манитоба англиски: / француски: (Manitoba) е покраина во Канада. Статусот на покраина го стекнува во 1870 година. Главен град е Винипег, со 620.000 жители.
Список на државни водачи во 582 година
Ова е список на државни водачи во 82 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Теово
Теово — село во Општина Чашка, во областа Азот, во околината на градот Велес.
Потекло на името
Името на селото првпат е споменато како „Техово“ во 1335 година. Името потекнува од личното име „Техо“ (од грчкото име Теохар, што значи „божја благодат“) или од корен „тех-“ што означува рудник, рударска јама.
Географија и местоположба
Околни села се Согле и Плевење. Жителите се снабдуваат со вода од 7-8 бунари. Подалеку од Теово на селскиот атар избива единствениот извор Бела Чешма.
Одредени делови на селскиот атар ги носат овие имиња: Кале или Марково Кале, Стража, Селиште, Река, Брезица (река која дотекува од селото Габровник, чие име според селаните потекнува од времето кога Крали Марко имал тврдина на возвишението Марково Кале), Голема Чука, Бумбарчица, Остреш, Уши, Глава, Готовуша, Карпа, Рамниште, Црно Осое, Вртешка, Корија Ашанит (во турско време припаѓала на соседното село Согле, а таму некојси Рушан од Согле имал ќерамидница).
Теово има доста збиен тип. Куќите на секој род се блиску една до друга и на куп, заради што деловите од селото се викаат според родовите: Кировци, Плевењци, Каличовци и Калајџиовци.
Теово е рамничарско село на надморска височина од 260 метри во источниот дел на областа Азот, во околината на градот Велес, сега административно припаѓа на Општина Чашка. Селото се наоѓа во средното сливно подрачје на реката Бабуна, на нејзината лева страна. Теово е оддалечено 20 километри југозападно од општинското средиште Чашка и 30 километри од градот Велес.
Селото е сместено на еден од краците на патот Вија Егнација.
Во селото се наоѓа железничка станица на пругата Велес-Битола, на која редовно сообраќаат регионалните возови на линијата Скопје-Битола.
Историја
Според одредени археолошки испитувања, Теово било населено уште од византискиот период. Потврда за тоа се многуте надгробни споменици и гробови расфрлани во и околу селото. Теово, како што тврдат мештаните, порано се наоѓало на неколку километри подалеку од местото каде што е сега. Според народното предание на возвишението Марково Кале (789 метри) кое се наоѓа западно од селото, постоела кула на Крали Марко и остатоци од ѕидини на црква.
Според пишаните историски податоци селото Теово е доста старо населено место уште од средниот век. Во пишаните историски записи од 1335 година се споменува пустото селиште Техово. Потоа селото било обновено и првобитно постоело во месноста Селиште, која се наоѓа во подножјето на возвишението Марково Кале, на оддалеченост од околу 2 километри југозападно од денешната местоположба. На оваа месност се пронаоѓани остатоци од некогашната населба како што се делови од разрушена црква, стари гробови, а на тоа место избивал и силниот и воедно единствен теовски извор „Бела Чешма“. Подоцна селото било преместено на денешната местоположба од страна на петте старинечки родови Каличовци, Калајџиовци, Јачевци, Ацевци и Прекуречани кои живееле во старото село.
Околу средината на XIX век во селото се населил Албанецот Авмет од соседното село Согле при што основал чифлик на кој работеле 7 македонски домаќинства, додека сите останати поседувале сопствена земја. По 1912 година Авмет се вратил во Согле, а оттаму се иселил во Турција, при што Теово повторно го добило својот чист македонски карактер кој е задржан сѐ до денес. Според записите на македонскиот револуционер Ѓорче Петров од 1896 година, селото Теово било чифлик со 130 куќи кој се наоѓал на двете страни на реката Бабуна на ½ час растојание од Согле.
На крајот на век селото било дел од Велешката каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 27,9 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 1.000 хектари, на шумите отпаѓаат 825 хектари, а на обработливото земјиште отпаѓаат 785 хектари.
Селото, во основа, има мешовита функција.