cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Куќа Хундертвасер
Хундертвасер и архитектурата
На предавањата на академиите и пред архитектонските здруженија, Хундертвасер, ги разјаснувал своите идеи за архитектурата која би била во хармонија со природата и човекот. Бруно Крајски сојузниот канцелар во тоа време на Австрија, во писмото од 30 11 1977 година му предложил на Леополд Грац, градоначалникот на Виена, на Хундертвасер да му се даде можност да ги реализира своите идеи од областа на архитектурата, со тоа што ќе му биде дозволено да проектира објект за домување. Леополд Грац, во писмо од 15 декември 1977 година, го поканил Хундертвасер да создаде станбена зграда според неговите идеи.
Потрагата по соодветна градежна парцела траела неколку години. Бидејќи Хундертвасер не бил архитект, тој побарал од градот Виена, да обезбеди професионален архитект кој бил подготвен да ги транспонира неговите архитектонски цртежи во реално дело. За таа цел, архитектот Јозеф Кравина бил поканет да му се придружи на уметникот и да му помогне да ги реализира своите идеи во пракса.
Конфликт и соработка
Во август и септември 1979 година, архитектот Кравина му го претставил на Хундертвасер неговите првични цртежи и модел на стиропор. Хундертвасер бил шокиран и ги отфрлил, заради присуството на геометризмот и архитектонската догматика против која постојано тој се борел.
Хундертвасер сепак успеал да ги убеди финансиерите од Виена за валидноста на неговиот концепт, за објект со присуство на изразити делови од природата и растителниот свет. Сепак, архитектот Кравина, продолжил да искажува скептицизам кон неговите идеи, поради што Хундертвасер, побарал архитектот Кравина да биде заменет. Кравина навистина го напуштил проектот и архитектот Питер Пеликан, го преземал планирањето. Архитектот Пеликан станал долгогодишен партнер на Хундертвасер, работејќи со него на бројни други градежни проекти. На крајот, куќата била изградена помеѓу 1983 и 1985 година, според идеите и концептите на Хундертвасер. Таа се одликува со изолирани подови, покрив покриен со земја и трева и големи дрвја кои растат одвнатре од просториите. Во куќата има 53 станови, четири канцеларии, 16 приватни тераси и три комунални тераси, а вкупно 250 дрвја и грмушки.
Судска одлука
Во 2001 година, дваесет години по излегувањето на архитектот Кравина од проектот, фирмата Х.Б. Медиенвертриебсгеселсшафт мбХ, го охрабрила архитектот Кравина, легално да го докаже своето соавторство за „Куќата на Хундертвасер“. На 11 март 2010 година, по осум години парница, австрискиот Врховен суд на правдата досудил Јозеф Кравина заедно со Фриденсрајх Хундертвасер, да бидат косоздавачи на куќата со забрана за „Куќата Хундертвасер“ да биде фотографирана, публикувана и рекламирана  без дозвола од Кравина како соавтор.
Список на државни водачи по години
Ова е список на шефови на држава, шефови на влада и други владетели и управници по поединечна година.
Црвениот крал и вештерката: Цигански народни приказни и бајки
Црвениот крал и вештерката: Цигански народни приказни и бајки е антологија од 1965 година од 25 приказни што се собрани и прераскажани од Рут Менинг-Сандерс. Таа е една во долгата серија на вакви антологии од Менинг-Сандерс.
Оваа книга за првпат беше објавена во Велика Британија во 1964 година, од Универзитет Оксфорд Прес.
Забелешка
Во книгата е наведено: „За дозвола да се прераскажат две од приказните во оваа книга „ Малото теле и Малата лисица“, авторот сака да ја признае својата задолженост кон Журналот на ромското друштво на Циганите“ и до доцниот д-р Џон Сампсон преку неговиот книжевен извршител, Мис Де Јејтс, Лит. Д."
Акселбендер
Акселбендер е украсен исплетен гајтан кој се носи на воена униформа. Води потекло од Франција, од времето кога во битка се користеле коњи. Аѓутантот на еден генерал носел јамка за да го врзе коњот на генералот додека тој се симнувал од него. Практичен приод било да се врзе јамка околу еполетата на рамото на туниката.
Локална полиција
Локални законоспроведувачки органи, локална полиција, општинска полиција се полициски органи кои се под контрола на локалната администрација во една држава, како на пример општините или градските управи. Како такви, тие се финансирани од локалниот буџет и во одредени случаи имаат помалку овластувања отколку полицијата која дејствува на национално ниво. Тие најчесто се формираат за да се олесни работата на националната полиција на локално ниво и да се разбие можноста потребите на локалните заедници да бидат запоставени од државната полиција поради нејзиното централно уредување.
Берка фор дем Хајних
Берка фор дем Хајних (Berka vor dem Hainich) — општина во округот Вартбург, во Тирингија, Германија.
Бутан
Кралство Бутан (ѕонгка: ) или само Бутан — земја во Јужна Азија, с естена на источниот крај на Хималаите. Државата на југ, исток и запад се граничи со Индија, а додека на север се граничи со НР Кина. Од Непал, државата е одделена со индиската држава Сиким, а од Бангладеш со сојузната држава Западен Бенгал. На бутански јазик или ѕонгка, државата се нарекува „Друк јул“ (འབྲུག་ཡུལ་) што во превод значи „Земјата на молњестиот змеј“.
До скоро, Бутан важеше за една од најизолираните земји во светот, но денес државата е под забрзан развој и има интернет, мобилна, телевизиска и телефонска мрежа. Сепак, Бутан го избалансирал овој модерен развој со својата античка традиција и култура под директно водство на бруто националната среќа. Владата во Бутан презема доста мерки за зачувување на националната култура, традиција, идентитет и природа. Според „Business Week“ и Универзитетот во Лејкастер, Бутан е најсреќната држава во Азија и осма најсреќна држава во светот според истражувањата на универзитетот во 2006 година. .
Релјефот на Бутан е разновиден. Така, државата е составена од суптропски рамници на југот па сè до планински предели на север со високи врвови, од кои некои изнесуваат над 7000 метри надморска височина. Државната религија во Бутан е ваѓрајаната. Исто така најголем број од населението се будисти, додека втора најголема религија е хиндуизмот. Најголем град, а воедно и главен град, во Бутан е Тимбу (Тимпу). Вкупната површина на државата е 38.394 км2.
По долгогодишно владеење од страна на монархијата, Бутан ги одржал своите први демократски избори во март 2008 година. Покрај останатите меѓународни организации, Бутан е член на ООН и Јужноазиското здружение за регионална соработка.
Потекло на поимот
Името „Бутан“ најверојатно доаѓа од санскритскиот збор „Bhu-Utthan“ што значи „планински предел“. Исто така, покрај оваа теорија постои и друга теорија која вели дека името на државата доаѓа од санскритските зборови „Bhoṭa-anta“ што во буквален превод би значело „На крај од Тибет“, што и има логика бидејќи Бутан е веднаш до јужната страна на Тибет.
Историски, Бутан бил познат под повеќе имиња, како што се „Lho Mon“ (јужна земја на темнина), „Lho Tsendenjong“ (јужна земја на цеденските чемпреси), „Lhomen Khazhi“ (јужна земја со четири пристапи) и „Lho Men Jong“ (јужна земја на лековити тревки).
Ран период
Камени алатки, орудија, слонови и остатоци од големи камени структури пронајдени во државата покажуваат дека Бутан бил населен уште во 2000 п.н.е. иако нема записи од тоа време. Историчарите даваат теории дека државата Ломон (што во буквален превод значи „јужна темнина“, придавка која се однесува на религијата Мон) или Моњул („темна земја“ што го означува староседелскиот народ Монпа) можеби постоеле како држави помеѓу 500 п.н.е. и 600 година. Имињата „Ломон Ценденџонг“ (Сандалова држава) и „Ломон Каши“ (Јужен Мон) биле пронајдени во записите на античките Бурманци и тибетските хроники. .
Еден од најраните записи за некој настан во Бутан е пасусот на будистичкиот светец Падма Самбава (или познат како Гуру Ринпоче) во 747 година. Раната историја на Бутан не е сосема јасна, бидејќи голем дел од записите биле уништени во пожар во античкиот главен град на Бутан, Пунака во 1827 година. До XX век, развитокот на бутанскиот политички живот бил под силно влијание од религијата и нејзината историја. Сепак, денес нема силни докази кои би потврдиле дека имало јасни записи за Бутан пред пожарот. Различни будистички подгрупи започнале да се појавуваат во Бутан за време на инвазиите на Монголците. По падот на Монголците во XIV век, овие подгрупи започнале да се обединуваат и да ја создадат будистичката религиска подгрупа Друкпа во XVI век.
Ран среден век до XIX век
Сè до почетокот на XVII век, Бутан опстојувал како расцепкана територија на воинствени феудалци, кога подоцна биле обединети од тибетскиот далај-лама и воен водач Шабдрунг Нгаванг Намѓал кога во Тибет имало религиски прогони. За да се бори против религиските насилници, тој изградил ланец на тврдини, познати како ѕонг, и создал законик со кој локалните водачи ги обединил и им воспоставил централна власт. Голем број од таквите тврдини и денес опстојуваат и се центри на религиозни и политички настани. Околу 1627 година, Португалците Естевао Касела и неколку свештеници биле првите Европејци кои го посетиле Бутан одејќи накај Тибет. тие се сретнале со Нгаванг Намѓал на кого му ги претставиле телескопот и барутот и се понудиле на помош во војната против Тибет, но Нгаванг одбил. По престој од околу осум месеци, Канцела напишал писмо од манастирот Чагри во кој го опишал патувањето во Бутан. Ова е редок артефакт од тоа време.
Во XVIII век, Бутанците го нападнале и окупирале кралството Куч Бехар, на југ од Бутан. Во 1772 година, Куч Бехар побарал помош од Британската источноиндиска компанија кои пак му помогнале при одбраната од нападите, а подоцна и при напад на Бутан во 1774 година. Мировен договор бил потпишан со кој Бутан морал да ги врати окупираните територии и да ги зачува границите од пред 1730 година. Покрај овој договор, престрелките помеѓу Бутан и Британските колонисти продолжиле и во наредините 100 години, што довело до Дуарската војна, судир за превласт на бенгалските Дуари. Откако Бутан ја изгубил војната бил потпишан договорот од Синчула помеѓу Британска Индија и Бутан. Со договорот, Дуарите биле присвоени кон колонијата, а Бутан добил пари во замена.
Понова историја - XIX век до денес
Во 1907 година се случиле значајни промени во државата. Уѓен Вангчук бил избран за крал на Бутан од собранието на будистички монаси, владини претставници и влијателни бутански семејства. Британската влада ја признала новата бутанска монархија и во 1910 година Бутан потпишал договор со кој Британија можела да ја „насочува“ надворешната политика на Бутан.
По независноста на Индија од Обединетото Кралство на 15 август 1947 година, Бутан е една од првите држави кои ја признале Индија. Договор, сличен на тој од 1910 година, потпишан на 8 август 1949 година со кој Бутан се стекнал со целосно управување на своите надворешни политики.
Проблеми во Јужен Бутан
Во 1980-те години, сè со цел да се зајакне националниот идентитет, се одвивала кампања со која се целело периферните етнички групи да се присвојат кон бутанската култура и општетство. Користењето на јазикот ѕонгка и стариот код на однесување познат како „дриглам намза“ станале задолжителни. Во меѓувреме, на националниот попис се открило дека во државата живее повеќебројно непалско население кое жевеело нелегално во Јужен Бутан. Кога владата се обидела да ги отстрани нелегалните имигранти, започнале да се одвиваат немили настани. Јавни институции, владини канцеларии и места од јавен интерес биле напаѓани. За да се спречеле таквите немили настани, владата била принудена да го регрутира младото население и резервниот состав на војската за да ги згаснат револтите. Голем број на јужнобутанци пребегнале во Непал во кампови на ООН.
Демократски реформи и модернизација
Кралот Џигме Сиње Вангчук вовел значајни политички реформи, префрлајќи ја политичката моќ во рацете на Советот на министри и дозволил импичмент на кралот со обезбедени две-третини од собранието на Бутан.
Во 1999 година, владата на Бутан ја отстранила забраната на телевизија и интернет што воедно го прави Бутан еден од последните држави кои го сториле тоа. Во својот говор, кралот изјавил дека телевизијата е важен дел во модернизацијата на земјата и важен придонес во среќата на Бутан. Воедно, Бутан е единствената држава во светот која мери среќа. но и потенцирајќи дека погрешното употребување на телевизијата може да ги наруши традиционалните вредности на Бутан.
Во 2005 година нов устав бил усвоен во Бутан. Во декември 2005 година, Џигме Синѓе Вангчук изјавил дека својата титула ќе ја предаде на својот син во 2008 година. Во 2007 година Бутан ги одржал првите целосно демократски избори. На 6 ноември 2008 година, Џигме Кесар Намѓел Ванчук станал нов крал на Бутан заменувајќи го својот татко Џигме Синѓе Вангчук и бил крунисан „крал на хималаското кралство“.
Географија и клима
Северниот регион на Бутан е планински предел со високи врвови и со екстремно ладна клима на повисоките места. Повеќето од врвовите во Бутан се високи над 7.000 метри. Највисок врв во Бутан е Кула Кангри со висина од 7.553 метри. Регионот е снежен, со периодично замрзнати реки и мали планински долини што овозможуваат за развивање на локалното сточарство.
Црните Планини во централен Бутан се наоѓаат помеѓу две главни речни системи: Мо Чу и Дрангме Чу реките. Врвовите на Црната Планина се високи од 1.500 до 2.700 метри Главни реки во Бутан се Торса, Раидак, Санкош и Манас. Повеќето од населението на Бутан е населено во централните планински предели на државата.
Југот на земјата, поточно планините Шивалик се покриени со шуми, никотревни долини и врвови со околу 1.500 метри. Тука се наоѓа и висорамнината Дуарс. Дуарс во поголем дел се наоѓа во Индија но мал дел зафаќа и во Бутан. Бутанскиот Дуарс е поделен на два дела: северен и јужен Дуарс.
Климата во Бутан варира, така што на југот од земјата е суптропска а додека во северните планински делови климата е речиси поларна, со многу ладни и снежни денови. Во Бутан се забележуваат пет различни сезони: лето, монсун, есен, зима и пролет. Западен Бутан има поголеми монсунски врнежи, Јужен Бутан има топли лета и ладни зими, и централен и Источен Бутан се посуви одошто Западен Бутан со потопли лета и ладни зими.
Политички систем
Во последните неколку декади, политичкиот систем на Бутан се развил од апсолутна монархија во уставна монархија. Во 1999, четвртиот крал на Бутан создал тело наречено Lhengye Zhungtshog (Совет на Министри). На чело на државата е „Druk Gyalpo“ или Кралот на Друк Јул. Извршната власт е во рацете на Советот на Министри. Законодавната власт се поделила на двете важни тела во државата, односно владата и поранешното Големо Национално Собрание ја извршуваат оваа задача. На 17 декември 2005 година, четвртиот крал Џигме Синѓе Вангчук објавил на нацијата дека првите демократски парламентарни избори ќе се одржат во 2008 година и дека тој ќе го предаде престолот на неговиот најстар син. Кралот Џигме Кесар Намѓел Вангчук го презел престолот на 14 декември 2006 година. Тој станал најмалдиот монарх што владее во светот.
Новиот демократски систем создал горен и долен дом, засновани и составени од политички партии. Изборите за националниот голем дом, Националниот Совет, се одржале на 31 декември 2007, додека изборите за долниот дом со 47 места биле одржани на 24 март 2008. За пратеничките места се бореле две главни политички партии: Народната Демократска Партија на Бутан водена од Сангај Нгедуп и Партијата за мир и просперитет на Бутан предводена од Џигми Тинлеј. Изборите ги добила партијата за мир и просперитет со тоа што освоила 45 места од вкупно 47. Судската власт во Бутан е во рацете на судовите во Бутан.
Административна поделба
Бутан е поделен на четири административни зони (ѕонгдеј). Секоја зона е поделена на окрузи (ѕонгхаг). Во Бутан има 20 окрузи. Поголемите окрузи се понатаму се делат на подокрузи (дунгхаг). На најниско ниво, група села сочинува блок (гевог) и се раководени од управител (гуп) што е избран од народот.
Стопанство
Официјална валута во Бутан е нгултрум и неговата валута е прицврстена за индиската рупија. Индиската рупија е исто така прифатлива како валута за трговија во земјата.
Иако бутанската економија е една од најмалите економии во светот, таа има забрзан развој во последните години, со 8% развој за 2005 и 14% развој за 2006 година. Во 2007, Бутан е втора најбрзорастечка економија во светот, со среден просек од 22.4 %. Тоа е благодарение на Тала хидроелектронскиот проект. Доходот по глава на жител во 2006 година во Бутан бил US$1,321.
Бутанската економија се заснова на земјоделството, шумарството, туризмот и продажбата на електрична енергија во Индија. Земјоделието обезбедува живот на околу 80% од населението. Населението се занимава со одгледување на различни култури и одгледување на животни. Покрај тоа, населението се занимава и со текстилната индустрија, се произведуваат марами и ткаенини во различни бои со традиционални везови.
Поради тешко проодната околина, градењето на патишта и друга инфраструктура е отежната. Ова, а и недостапноста на море, придонело да Бутан нема голема корист од трговија со останатите земји, а и во самата држава иато така. Бутан нема железница, но сепак Индија планира да го поврзе Јужен Бутан со потпишаниот договор од 2005. Индија и Бутан потпишале договор за слободна трговија.
Индустрискиот сектор е во почетен период, и поголеми индустриски центри се охрабрувани од владата за успешна работа. Од индустријата, во Бутан има фабрики за цемент, челик и текстил. Многу развојни проекти се зависни од Индија и индиската инвестиција во развој на патната и железничката мрежа. Од земјоделските култури се одгледуваат пченка и ориз, а доста се одгледуваат и животни за месната и кожарската индустрија. Овоштарството е во голем подем во Бутан.
Демографија
Покрај Бутанците, уште неколку етнички групи во Бутан можат да се издвојат. Втората најголема етничка група во Бутан се Нгалопите, будистичка група што живее во западните предели на земјата. Нивната култура е блиска со културата на Тибет. Истото може да се каже и за третата етничка група во Бутан- Шарчопите, доминантна група што живеат во источните предели на Бутан. Често овие народи се нарекуваат источни и западни бутанци.
Процентот на писменост во Бутан е 59.5 %. Средна возраст на државата е 22.3 години со животен век од 62,2 години.
Јазик
Националниот јазик во Бутан е ѕонгка. Тој е еден од 53-те јазици на тибетската фамилија на јазици. Ѕонгка користи чокеј писмо, идентично писмо со класичното тибетско писмо. Јазикот се учи како национален јазик во училиштата, а додека англискиот јазик се изучува како втор странски јазик. Според „Ethnologue“, во Бутан вкупно се зборуваат 24 јазици, од кои сите се дел од Тибетско-бурманските јазици, освен непалскиот јазик кој е дел од индоариските јазици. Сѐ до 1980-те, владата финансирала учење на непалски во училиштата во Јужен Бутан, но после вооруженото востание во Јужен Бутан, непалскиот јазик се симнал од наставните програми. Некои од јазиците во Бутан се сѐ уште недоволно познати во лингвистиката.
Религија
Две третини и три четвртини од граѓаните на Бутан се следбеници на ваѓрајаната, што е и воедно национална религија. Околу една третина или една четвртина се следбеници на хиндуизамот. Муслиманите и не религиозните групи се помалку од 1 процент. Според законите во Бутан, религиската слобода се гарантира во рамките на Бутан за сето население.
Култура во Бутан
Бутан има богато и уникатно културно наследство што во голем дел останало недопрено и непроменето поради изолираноста на земјата. Една од поголемите атракции за туристите во земјата се културата и традицијата на бутанците. Бутанската традиција е под големо влијание на Будизмот. Остатоците и влијанијата на Хиндуизмот се присутни во југот на земјата. Двете религии опстојуваат мирно и се здобиваат со поддршка на владата на Бутан. Владата на Бутан се обидува и настојува да ги зачува културните вредности на народот. Поради својата природа и култура, Бутан е наречен „Последен Шангри-ла“.
Националната машка облека се нарекува го, облека до колената заврзана и стегната со колан наречен кера. Жените носат фустани долги до глуждовите, наречени кира, што е свиткано и врзано. Покрај тоа, носат и долга блуза, тоего, што обезбедува топлина под кирата. Социјалниот статус во општеството го одредува видот на текстилот, бојата и декорацијата на облеката. Различно обоени шалови и марами се важни индикатори за социјалната положба, бидејќи Бутан бил феудално општество. Накитот е најчесто носен од жените, особено за време на настани и религиозни фестивали или јавни собири. За да се зајакне и зачува традиционалниот бутански идентитет, владата на Бутан со закон наредила сите граѓани да носат традиционална бутанска облека за време на јавни собири и настани.
Интересно и впечатливо за странските туристи во Бутан е тоа што бутанците, на надворешните ѕидови од куќите цртаат пениси, бидејќи се верува дека тоа ќе ги избрка или спречи лошите духови. Тоа е нормална работа во Бутан, но шокантно за туристите.
Оризот и пченката се главните состојки во традиционалната бутанска кујна. Локалната кујна исто така вклучува и свинско месо, говедско месо и пилешко месо. Покрај тоа, можат да се сретнат и разни супи, сушени овошја и сирење. Познато јадење е Ема Датши, луто јадење со сирење и пиперчиња, кое е и воедно национално јадење на Бутан. Доста често се сретнуваат и сирење и млеко во секојдневната исхрана во Бутан. Од пијалаците, најчесто присутни се чајот, вино и пиво. Бутан е единствената земја во светот каде е забранета продажбата на тутун.
Музика и празници
Ригсар е стил на пеење на народна традиционална музика во Бутан. Тоа е мешавина на традиционални музички инструменти и датира од 1990-те. Овој стил на пеење бил под силно влијание на индиската музика.
Бутан има неколку јавни празници, од кои повеќето се осврнуваат кон традиционалните сезонски, секуларни и религиски фестивали. Меѓу тие празници се зимскиот солстициум (се одржува на 1 јануари), месечевата Нова Година, роденденот на Кралот, официјалниот почеток на монсунскиот период (22 септември), Националниот ден на Бутан (17 декември) и различни будистички и хиндуски прослави.
Спорт во Бутан
Бутанскиот национален спорт е стрелаштво и натпревари во стрелаштво се одржуваат во сите села во Бутан. Овој спорт се разликува од стандардниот олимписки спорт по своите технички одлики како местење на целта во која треба да се стрела. Постојат две целни точки поставени над 100 метри оддалеченост и тимовите стрелаат од едниот кон другиот крај на теренот. Секој член од тимот стрелаат по две стрели во секоја рунда. Традиционалното бутанско стрелаштво е социјален настан и натпреварите се одржуваат организирано помеѓу селата, градовите или аматерските тимови. На овие организирани настани, најчесто има и доста храна и пијалаци придружени со песни и танци.
Антигон II Гонат
Антигон II Гонат (320-239 п.н.е.) — крал на Македонија од династијата Антигониди, кој владеел од 277/6 г.п.н.е. до 239 г.п.н.е. Син на Деметриј I Полиоркет и Фила (ќерката на Антипатар II). Се прочул по своите успеси во изгонувањето на Галите кои извршиле инвазија врз Балканот.
Значењето на неговиот прекар Гонат, останува сè уште непознато.
Наследување на тронот
Се прогласил себеси за крал веднаш по смртта на татко му (283 г.п.н.е.), а на македонскиот престол се искачил во 276 г.п.н.е. по блескавата победа над Келтите кај Лисимахеја. Неговото устоличување во Македонија го означило почетокот на новата династија Антигониди. Антигон, бил добар војсководец, вешт дипломат и многу популарен кај Македонците. Водел успешна надворешна политика. Војувал против епирскиот крал Пир (274 п.н.е.-272 п.н.е.), а по смртта на Пир (272 п.н.е.) ја проширил македонската власт до Коринт.
Хремонидска војна (267 п.н.е. -262/1 п.н.е.)
Војната е испровоцирана од Хелените, поточно од атинскиот владетел Хремонид (според него е и наречена војната). Хремонид потикнат од спартанците решил да се спротивстави на македонската доминација врз Хеленските градови-држави. Па така во 267 п.н.е. Спарта и Атина и објавуваат војна на Македонија.
Клеве (Дитмаршен)
Клеве (Kleve) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Антигон II Гонат
Хремонидска војна (267 п.н.е. -262/1 п.н.е.)
Македонскиот крал Антигон Гонат испровоциран, возвратил со тоа што со својата војска стигна до Мегара разурнувајќи го храмот на Посејдон до земја. Така бидејќи Антигоновата моќ растела, диадохот и неговиот египетски соперник Птоломеј Филаделф сакал сопствена доминација на Егејот со што решил да им помогне на Хелените и испратил флота на Егејот. Египетската војска се утврдила кај Лавриум (Јужна Атика).
Но, Антигон изненадно ја опсадил Атина и ја држел под опсада дури и кога Александар Епирски ја нападнал Македонија, а исто и спартанците се обиделе да го победат Антигон, но губат при што загинува и спартанскиот крал. По долго време Антигон ја освојува Атина со што Хремонид пребегува во Египет.
Иаку повеќе држави се бореле против Македонците, успешно победиле по што Хелените уште еднаш биле посрамени од Македонците (дури и поубедливо од Битката кај Херонеја). Хеленскиот историчар Полибиј за војната напишал Никој човек досега не поставил толкава хегемонија врз Хелените како Антигон (македонскиот крал).
Со победата во оваа војна, Атина била принудена на капитулација и била ставена под владение на Македонија и Македонците.
Во сојуз со Антиох II војувал против египетскиот крал Птолемеј II (261 п.н.е. - 255 п.н.е.). Во оглемата поморска битка кај островот Кос (255 п.н.е.) ја победил египетската флота и остварил превласт во Егејското Море. Сојузот го подржал и со склучување на брак помеѓу неговиот син Деметриј и ќерката на Антиох II, Стратоника. Војувал и против Ахајската лига, која настојувала да ги истисне Македонците од јужните делови на Балканскиот Полуостров. Во Македонија се чини дека Антигон имал за цел да ја врати дворската традиција на Филип Втори. Бил љубител на философијата и книжевноста. Па, поради тоа доаѓа до чести посети на Пела од историчари, поети и филозофи. Поголемите градови на кралството - Амфиполис, Пела, Касандреја и Солун - охрабрени од стабилните услови, се здобија со ограничени права на самоуправа, кои беа широко признати пред смртта на Антигон. Антигон исто така помогнал во воспоставувањето на неговата династија со регулирање на сукцесијата.
Неговиот наследник - Деметриј II
Неговиот син Деметриј (идниот крал Деметриј II) играше голема улога, од 260-тите години и во воени и во граѓански капацитети. Некои историчари дури сметаат дека тој ја користел кралската титула во последните години на Антигон. Долгиот период на владеење на Антигон (37 години) и претпазливите политики обезбедија очајно потребна консолидација за Македонија. Карактеристично за неговата подоцнежна репутација е неговиот пријавен коментар, дури и ако не е автентичен, дека кралството е чесна службеност.
Наводи
Деметриј I Опсадникот 277–239 п.н.е. Деметриј II
Мануел Ланцини
Мануел Ланцини (роден на 15 февруари 1993) — аргентински фудбалер, играч од средниот ред на Вест Хем Јунајтед.
Неговиот прекар е La Joya (скапоцен камен).
Кариера
Ланцини го направил своето професионално деби на возраст од само 17-години, на 8 август 2010 година, во победата со 1-0 над Тигре, играјќи 45 минути на тој натпревар. По одиграни 22 натпревари без постигнат гол, Ланцини бил позајмен на Флуминенсе, со кој ги освоил првенството Кариока и купот Гуанабара. Во летото 2012 Ланцини се вратил во Ривер и го добил дресот со број 10. Тој го постигнал својот прв гол за својот матичен клуб на 6 август 2012, во поразот на домашен терен од Белграно со 1-2.
Бишофрода
Бишофрода (Bischofroda) — општина во округот Вартбург, во Тирингија, Германија.
Sunrise Avenue
Sunrise Avenue е фински рок квинтет. Нивниот стил варира од хард и динамичен рок до мелодични балади како "Heal me". Дебито им е во 2006 година со песната All Because of You. Најдобрата песна според највеќето обожаватели е Forever Yours,која е најслушаната песна во 2007.
Сегашни
- текстописец, водечки вокал, гитара - бас гитара, беквокал - клавијатури, продуцент (од 2005) - тапани (од 2005)
Поранешни
- гитара, беквокал; заменет од Саму Хабер на 17 август 2007
Надворешни врски
Rockpalast, Underground (Келн), почетоците во Германија (23/08/2006): KAI3, локална ТВ станица од Диселдорф (24/10/2006 & 27/02/2007): Song Previews (во MP3 Format):
Список на државни водачи во 78 година
Ова е список на државни водачи во 8 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Безистен (Штип)
Во центарот на градот Штип се наоѓа Безистенот кој по својата архитектура се издвојува од околните згради, особено сега меѓу новоградбите. Времето на неговото градење е непознато. Отсуството на декоративни елементи по неговите фасади, кои најчесто можат да укажат на една одредена епоха, во овој случај ја отежнаа задачата за поблиско датирање на овој објект.
Изградба и изглед
Општиот изглед на безистенот, а особено начинот како се изведени куполите, при што преминот од правоаголни пространства во кружна основа ги чинат плитки тромби, нè упатуваа на изворите од исламската архитектура. Се претпоставува дека безистенот бил изграден од 16-17 век. Изграден е претежно од камен. Безистенот во оваа основа претставува три првоаголни пространства, покриени со масивни куполи. Неговата внатрешност е осветлена преку повеќе отвори, прозорци што се наоѓаат на куполите.
Историја
Во турско време безистенот служел како главна чаршија каде што се продавале разни видови платна, од таму му произлегува и името. Во поново време со исчезнување на ориенталниот начин на тргување, неговата намена е изменета. За време на Австриско-турската војна, безистенот бил запален. Денес безистенот му служи на градот како уметничка галерија.
Ветрен
Ветрен — село во Општина Делчево, во областа Пијанец, во околината на градот Делчево. Северните маала на селото се сместени во истоименото село во Бугарија, со што тоа претставува единствено населено место кое е поделено меѓу двете земји.
Географија и местоположба
Ветрен се наоѓа во северниот дел на територијата на Општина Делчево и граница на неговиот атар делумно претставува државната граница со Бугарија. Селото е планинско и е сместено на надморска височина од 910 метри. Селскиот атар зафаќа површина од 14,8 км2.
Историја
Во почетокот на XX век, Ветрен било село во Малешевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото има мешовита земјоделска функција. Во неговиот атар, обработливото земјиште се простира на површина од 542,7 ха, шумите се на површина од 527,8 ха, додека на пасишта отпаѓаат 347,4 ха.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Ветрен живееле 96 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото имало 104 жители Македонци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 114 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 80 жители, од кои 69 Македонци и 11 лица без податоци. Во табелата во продолжение е прикажано вкупното население и етничка припадност во Ветрен:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години.
Самоуправа и политика
Селото влегува во составот на Општина Делчево од 1952 година.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од општината Киселица во склоп на Делчевската околија.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0594 според Државната изборна комисија.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 94 гласачи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 86 гласачи.
Тодорица (Бели)
Тодорица — археолошко наоѓалиште во кочанското село Бели. Претставува населба од неолитско и доцноантичко време. На 1 км северозападно од селото, на зарамнетиот простор на чуката што се издига во непосредната близина на Тркањски и Бањски Дол, при обработувањето на нивите се откриени фрагменти од керамички садови, претежно со сива боја. Покрај нив се среќаваат и фрагменти од керамички садови, тегули, питоси и покривни ќерамиди од доцноантичкото време. Платото, со димензии од 150 × 80 м, било оградено со бедем од кој се зачувани темелите градени од кршен камен и варов малтер.
Георги Дамјанов
Георги Дамјанов - македонски градител и зограф, претставник на Дебарската школа.
Биографија
Роден е околу 1784 година во дебарското мијачко село Тресонче, и потекнува од големиот зографски род Рензовци. Татко му Дамјан Јанкулов и дедо му Јанкула Силјанов исто така биле зографи и градители. Работел заедно со браќата Никола, Андреја и Коста, поради што е тешко да се посочи индивидуалната работа на секој посебно. По смртта на татко им, Георги го презема водството, и работи заедно со браќата, развивајќи значителна дејност. Четворицата браќа истовремено биле иконописци, резбари и градители. Со тек на времето секој од нив специјализира во некој од тие занаети. Браќата живееле во Папрадиште, од каде патувале по работа до различни краишта, стигајќи до Солун, Босна и Херцеговина.
Георги Дамјанов е автор на ерминија од 1832 година, чиј ракопис од 264 листа се чува во Универзитетската библиотека во Софија.
Починал во 1880 година.
NGC 6515
NGC 6515 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6515 се споменува и како UGC 11071, MCG 8-33-3, CGCG 254-4.
Откривање
Објектот е откриен на 2 јули 1884 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6515 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 6515 има привидни димензии од 1,6' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 57 м 25,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +50° 43' 39"". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 6515 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61167. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 53; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3523. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 130.
Хумус (јадење)
Хумус (на арапски:حمص; на хебрејски: חומוס; на сириски: ḥemṣē ṭḥīnē, на ерменски: համուս) — вид јадење од Блискиот Исток, чии вообичаени состојки се пире од наут и таан (пире од сусам). Тоа е типично јадење во арапската, еврејската, ерменската и левантската кујна.
Потеклото на ова јадење е многу спорно: Најмалку седум земји се сметаат себеси за татковина на хумусот. Се извезува и во Европа или Америка.
Потекло
Дивиот наут e ендемски вид на Плодната Полумесечина и затоа неговото одгледување започнало во оваа област. Најстарите археолошки докази за припитомување на овој зеленчук се датирани од 9.900 до 9.500 година пред нашата ера. Првите спомнувања на јадењето датираат од VIII век пр.н.е. во Месопотамија. Модерниот облик на хумус се појавил во Отоманското Царство во текот на XV век.
Нутритивен интерес
Хумусот содржи наут кој, како и сите мешунки, обезбедува растителни белковини. Сусамот обезбедува снабдување со метионин, една од осумте есенцијални аминокиселини.
Тоа е исто така храна богата со растителни влакна, а нејзините масти се главно мононезаситени.
Подготовка
Сварениот наут, откако ќе се направи многу фино пире, се меша со таанот. Кремастата каша се зачинува со издробен лук, сол и сок од лимон.
Хумусот се служи ладен со маслиново масло, обично попрскан со мелен ким и алепо пипер. Исто така, вообичаено е да се украсува садот со магдонос, наут или домати исечени на мали коцки.
Слично јадење направено од модри патлиџани се нарекува баба гануш.
Единство (весник)
Единство — македонски месечен весник, орган на Окружниот одбор на НОФ за Костурско, на македонски и на грчки јазик.
Го издавал Главниот оддел за агитација и пропаганда на НОФ за Егејска Македонија. Главен уредник бил Мичо Губиденов. Бил умножуван на шапилограф. Весникот се издавал еднаш месечно, во Костурско од 1947 до 1949 година.
Под ист наслов бил печатен и органот на секцијата на НОФ во Булкес, Војводина. Од мај, 1949 година во рамките на весникот, двапати месечно на две страници излегувал билтен под наслов „Вести“, а информирал за настаните во Грција и за дејноста на ДАГ.
NGC 114
NGC 114 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 114 се споменува и како UGC 259, MCG 0-2-27, MK 946, KUG 0024-020A, CGCG 383-14, NPM1G -02.0005.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1880 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 114 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 114 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 26 м 58,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 1° 47' 9". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на NGC 114 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1660. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 216; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4665. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 591.
Кристијан Ериксен
Кристијан Данеман Ериксен (дански: Christian Dannemann Eriksen, роден на година) — дански фудбалер,  на  и на данската репрезентација.
Сметан за еден од најдобрите играчи во историјата на данскиот фудбал и еден од најдобрите играчи од средниот ред на својата генерација, Ериксен се афирмирал во холандскиот клуб, со кој освоил три последователни титули во холандското првенство (2010-2011, 2011-2012 и 2012-2013), еден Куп на Холандија (2009-2010) и еден Суперкуп (2013). Во 2013 година, тој се преселил во, со кој стигнал до финалето на Лигата на шампионите (2019). Од 2020 до 2021 година играл за Интер, со кого ја освоил Серија А (2020-2021) и стигнал до финалето на Лига Европа (2020).
Своето деби за Данска го имаше во март 2010 година, и набргу потоа како најмлад фудбалер настапил на Светското првенство 2010 во Јужна Африка. Со својата репрезентацијата тој учествувал на две Светски (2010 и 2018) и две Европски првенства (2012 и 2020). Моментално го зазема петтото место во репрезентацијата по бројот на настапи и по бројот на постигнати голови со 111 настапи и 38 голови.
Загон
Загон или дољум  — стара мерна единица за површина. Не е SI единица, единицата за површина во SI е квадратен метар (m²).
Првично, загон или дољум (dönüm, од отомански турски ﻕمنونﺿ / dönmek) означувала површина на земја што човекот може да ја изора за еден ден. Мерката не била точно дефинирана и варирала од место до место. Во Отоманското Царство дољумот изнесувал 919,3 m².
Под името сè уште се користи, во различни стандардизирани верзии, во многу земји од поранешното Отоманско Царство. Во Турција од 1945 година усвоен е метрички дунум од 1.000 m².
Чанкило
Чанкило е антички монументален комплекс во Перу. Наоѓалиштето лежи во долината Касма во пустинската област на државата. Во него има тврдина на рид, сончевата опсерваторија „Тринаесет Кули“, како и области за живеење. За „Тринаесетте кули“ се верува дека биле сончева опсерваторија изградена во 4 век п.н.е. До 2008 година не се знаело кој го изградил. Наоѓалиштето зафаќа околу 4 км2 и имало тврдина со храм кој бил функционален до 4 век п.н.е.
Илија Крчовалијата
Илија Аргиров, познат како дедо Иљо или Крчовалијата — македонски револуционер, деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Роден е во 1856 година во селото Крчово, тогаш во Отоманското Царство. Потекнува од сиромашно семејство и од мал работи како овчар и слуга, бидејќи татко му и двајцата негови браќа се убиени од Турците, а неговата мајка умира од тага. Почнал да произведува јаглен, но откако е измамен од грчки трговец станува ајдутин. Четник е при Георги Зимбилев. Учествува во Кресненското востание во четата на Стојан Карастоилов. По поразот продолжува да се занимава со ајдутство. Во 1895 година е привлечен од Македонскиот комитет и учествува во Мелничкото востание.
Во 1897 година се приклучува на ВМОРО под влиание на Гоце Делчев, се откажал од арамиството и раководи чета од 6 луѓе во Серско и Демирхисарско. Од 1899 година е војвода во Неврокопско. Од 1902 година е демирхисарски околиски војвода. Во летото 1903 година е делегат на конгресот на Серско револуционерен округ од Демирхисарско. За време на Илинденското востание дејствува во родниот крај, на чело на зборната чета со Јане Сандански. По поразот на востанието доаѓа во судир со Сандански и е отстранет од Округот Од 1906 до 1908 година е пунктовен началник на ВМОРО во Рила.
Од 1913 година е пунктовен началник во селото Петрово, Демирхисарско.
Умира во Крчово во 1918 година.
Илија Крчовалията е татко на војводата на ВМРО, Димитар Илиев.
Ебенсхаузен
Ебенсхаузен (Ebenshausen) — општина во округот Вартбург, во Тирингија, Германија.
Михаил IV Пафлагонецот
Михаил IV Пафлагонецот, (Μιχαὴλ (Δ´) ὁ Παφλαγών, ~ 1010 - 10 декември 1041) — византиски цар од Македонската династија кој владеел од 11 април 1034 г. сè до неговата смрт на 10 декември 1041 г. Тој го должи неговиот подем на царицата Зоја, ќерката на царот Константин VIII и жена на Роман III Аргир.
Љубовник на Зоја и качување на царскиот престол
Меѓу царот Роман III и царицата Зоја подолго време постоела длабока неслога. Откако дошол до царската круна, Роман Аргир не покажувал веќе никакво интересирање за старата царица, почнал да ја запоставува, па дури и ги скусил и паричните средства. Меѓутоа, царицата Зоја, која штотуку почнала да ужива во радостите на тој живот, не допуштила лесно да биде елиминирана. Нејзиниот поглед се запрел на младичот Михаил, селанец од Пафлагонија, кого неговиот брат, влијателниот дворјанин евнухот Јован Орфанотроф, го вовел во Геникејот на царскиот двор. Бидејќи како евнух и калуѓер не можел сам да претендира на царската круна, тој решил да му ја осигура на неговиот брат. И итриот евнух не се излажал во својата сметка: Зоја се заљубила во убавиот младич со сиот жар на задоцнетите страсти. И така се случило што Роман III, на 11 април 1034 г., одненадеж умрел во бања. Истиот ден царицата се омажила за својот млад љубовник и тој се качил на престолот како цар Михаил IV.
Востанието на Петар Делјан
Немилосрдниот фискализам на владата предизвикал на Балканскиот Полуостров големо востание во Македонија. Наспроти внимателните одредби на Василиј II, владата на Пафлагонците побарала и од балканското население да плаќа данок во пари. Покрај тоа Цариград почнал да спроведува елинизација на македонските области. Кога во 1037 г. умрел охридскиот архиепископ Јован, за негов наследник бил поставен Гркот Лав, хартофилаксот на Света Софија. Востанието зело огромен замав. Петар Делјан, кој се чини, бил син на Гаврило Радомир, бил прогласен во 1040 г. во Белград за цар. Неговата власт брзо и силно се ширела, па не само што ги зафатила македонските земји, туку и области на северна Грција. Се чинело дека Самоилото царство ќе биде обновено. Пресвртот настапил кога на востаниците им се придружил Алусијан, син на Јован Владислав, кој откако направил кариера во византиската служба, паднал во немилост, ги изгубил позициите и имотот и најпосле побегнал од Цариград. Изненадена и збунета од неочекуваниот замав на востанието, Византија постепено се соземала. При обидот на Солун, Алусијан претрпел тешок пораз и тоа значително ги ослабело востаничките сили, а конечно ги разнишале внатрешните кавги: судирот меѓу делјан и Алусијан, заговорот склопен против Делјан, неговото ослепување и враќањето на Алусијан во Византија. Сега на Византијците им било лесно да го ликвидираат востаничкото до распад, и да ги поразат остатоците од востаничката војска и да го заробат слепиот Делјан. Веќе во 1041 г. востанието било конечно задушено, побрзо отколку што според неговите размери и првобитни успеси можело да се очекува. Меѓутоа, византиската власт на Балканот со тоа востание била забележително ослабена.