cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Обединување на Германија
Германски револуции од 1848 година и парламентот во франкфурт
На 27 март 1849 година, Парламентот во Франкфурт го донел „Уставот на црквата Свети Павле” (гер. Paulskirchenverfassung) и му ја понудил титулата Кајзер (император) на прускиот крал Фредерик Вилијам IV следниот месец. Тој одбил од различни причини. Јавно, тој одговори дека не може да прифати круна без согласност на вистинските држави, под кои се мисли на принцовите. Приватно, тој се плашеше од противење од другите германски принцови и од воена интервенција на Австрија или Русија. Тој, исто така, имаше фундаментално противење за идејата за прифаќање на круна од народно избраниот парламент: тој нема да прифати круна од „глина“.
1848 година и Франкфуртскиот парламент во ретроспективна анализа
Германските историчари се вклучија во децениска дебата за тоа како успесите и неуспесите на Парламентот во Франкфурт придонесуваат за историографските објаснувања за градењето на германската нација. Една хипотеза, која се појави по Големата војна и доби на интензитет по Втората светска војна, тврди дека неуспехот на германските либерали во Парламентот во Франкфурт доведе до компромис на буржоазијата со конзервативците, што потоа доведе до т.н. Сондервег (карактеристичен пат) на германската историја од 20 век. Според овој аргумент, неуспехот да се постигне обединување во 1848 година, резултираше со доцно формирање на обединета држава во 1871 година, што пак го одложи развојот на позитивните национални вредности. Хитлер честопати ја повикуваше германската јавност да се жртвува за каузата на нивната голема нација, но неговиот режим не создаде германски национализам: тој само профитираше од внатрешната културна вредност на германското општество, која сè уште останува распространета до денес.
Неодамнешно истражување ја отфрли оваа идеја, тврдејќи дека Германија нема вистински „карактеристичен пат“ повеќе од која било друга нација, историографска идеја позната како исклучителност. Наместо тоа, модерните историчари тврдат дека во 1848 година се забележани специфични достигнувања на либералните политичари. Многу од нивните идеи и програми подоцна беа вклучени во социјалните програми на Бизмарк.
Сојузот Ерфурт и Договорот од Оломоуц
По распадот на Франкфуртскиот парламент, Фредерик Вилијам IV, под влијание на генералот Јосиф Марија фон Радовиц, го поддржал формирањето на Ерфуртската унија - федерација на германски држави, со исклучок на Австрија - со слободен договор на германските принцови. Овој ограничен сојуз под Прусија скоро целосно ќе го елиминира австриското влијание врз другите германски држави. Комбиниран дипломатски притисок од Австрија и Русија ја принудиле Прусија да се откаже од идејата за Унијата на Ерфурт на состанокот во малиот град Оломоуц во Моравија. Во ноември 1850 година, Прусите - поточно Радовиц и Фредерик Вилијам - се согласиле за обновување на Германскиот сојуз под водство на Австрија. Ова станало познато како „Пункција на Оломоуц“, но кај Прусите било познато како „Понижување на Оломоуц“.
Овој систем на сфери на влијание зависел од фрагментацијата на германските и италијанските држави, а не од нивната консолидација. Следствено, германска нација обединета под едно знаме претставувало значајно прашање. Немало лесно применлива дефиниција за тоа кој би бил германскиот народ или до каде ќе се протегаат границите на германската нација. Имаше и неизвесност кој најдобро ќе ја води и брани „Германија“, како и да е, дефинирана. Различни групи понудија различни решенија за овој проблем. Во решението „Мала Германија“, германските држави би биле обединети под водство на Пруските Хоенцолерни; во решението „Голема Германија“, германските држави би биле обединети под водство на Австриските Хабсбурзи. Оваа контроверзија, најновата фаза од дебатата за германскиот дуализам, кој доминираше во политиката на германските држави и австро-пруската дипломатија од создавањето на Кралството Прусија во 1701 година, ќе дојде до израз во текот на следните дваесет години.
Прусија и вистинска политика („Realpolitik”)
Кралот Фредерик Вилијам IV доживеал мозочен удар во 1857 година и повеќе не можел да владее. Ова довело неговиот брат Вилијам да стане принц регент на Кралството Прусија во 1858 година. Во меѓувреме, Хелмут фон Молтке станал началник на прускиот генералштаб во 1857 година, а Албрехт фон Рун ќе стане пруски министер за војна во 1859 година. Ова поместување на авторитетот во рамките на прускиот воен естаблишмент би имало важни последици. Фон Рун и Вилијам започнале со реорганизација на пруската војска, додека Молтке ја редизајнирал стратешката одбрана на Прусија со рационализирање на оперативната команда. Реформите на пруската војска предизвикала уставна криза што започна во 1860 година, затоа што и парламентот и Вилијам - преку неговиот министер за војна - сакале контрола над воениот буџет. Вилијам, крунисан под името крал Вилхелм I во 1861 година, го назначил Ото фон Бизмарк на позицијата министер - претседател на Прусија во 1862 година. Бизмарк ја решил кризата во корист на министерот за војна.
Кримската војна од 1854 - 55 година и Втората италијанска војна за независност од 1859 година ги нарушиле односите меѓу Велика Британија, Франција, Австрија и Русија. После овој неред, конвергенцијата на оперативниот редизајн на Фон Молтке, преструктуирањето на војската на Фон Рун и Вилхелм и дипломатијата на Бизмарк влијаеле на преуредувањето на европскиот баланс на силите. Нивните комбинирани агенди ја утврдиле Прусија како водечка германска сила преку комбинација на странски дипломатски триумфи - поткрепена со можна употреба на пруската воена моќ - и внатрешен конзервативизам ублажен од прагматизмот, кој станал познат како „Realpolitik” (вистинска политика).
Бизмарк ја изрази суштината на „Вистинската политика” во неговиот познат говор „Крв и железо“ пред Комисијата за буџет на Пруската комора на пратеници на 30 септември 1862 година, кратко време откако стана министер - претседател: "„Големите прашања од ова време нема да бидат решени со говори и мнозински одлуки - тоа беше голема грешка од 1848 и 1849 година - туку со железо и крв “."Зборовите на Бизмарк, „железо и крв“ (или „крв и железо“, како што често се припишува), честопати биле злоупотребувани како доказ за германската страст за крв и моќ. Прво, фразата од неговиот говор „големите прашања на времето нема да се решат со говори и мнозински одлуки“ често се толкува како отфрлање на политичкиот процес - одрекување што Бизмарк самиот не го застапуваше. Второ, неговиот акцент на крвта и железото не ја подразбира само неспоредливата воена моќ на пруската армија, туку два важни аспекти: способноста на германските држави да произведуваат железо и други воени материјали и подготвеност да ги користат тие воени материјали доколку е потребно.
Основање на унифицирана држава
"Во политичката географија нема Германија за која треба да се зборува. Постојат Кралства и Големи Војводства, Војводства и Кнежевства, населени со Германци, и со секое [одделно] владее независен суверен со сите државни апарати. Сепак, постои природна подвижност која се стреми кон национално чувство и кон соединување на Германците во една голема нација, управувана од една заедничка престолнина." - напис од „The New York Times“ објавен на 1 јули 1866 година До 1862 година, кога Бизмарк го одржал својот говор, идејата за германска национална држава во мирољубивиот дух на пангерманизмот се префрлил од либералниот и демократскиот карактер од 1848 година за да се приспособи на поконзервативниот Реалполитик на Бизмарк. Бизмарк се обидел да ја поврзе унифицираната држава со династијата Хоенцолерн, што за некои историчари останува еден од примарните придонеси на Бизмарк за создавање на Германската Империја во 1871 година. Додека, условите на договорите што ги врзувале различните германски држави една со друга забранувале Бизмарк да преземе еднострана акција, политичарот и дипломатот во него сфатиле дека е непрактично ова. За да ги обедини германските држави на Бизмарк му бил потребен единствен, надворешен непријател, кој прво ќе и објави војна на една од германските покраини, со што ќе се обезбеди casus belli за да се соберат сите Германци. Оваа можност се појавила со избувнувањето на Француско-пруската војна во 1870 г.
Три епизоди се покажале како клучни за обединувањето на Германија. Прво, смртта без машки наследници на Фредерик VII од Данска довела до Втора шлезвишка војна во 1864 година. Второ, обединување на Италија и обезбедило на Прусија сојузник против Австрија во Австро-пруската војна од 1866 година. Конечно, Франција - плашејќи се од опкружувањето на Хоенцолерн - објавила војна на Прусија во 1870 година, што резултирала во Француско-пруската војна. Преку комбинација на дипломатијата и политичкото раководство на Бизмарк, воената реорганизација на Фон Рун и воената стратегија на Молтке, Прусија покажала дека никој од европските потписници на мировниот договор од 1815 година не може да ја гарантира сферата на влијание на Австрија во Средна Европа, со што била постигната пруска хегемонија во Германија и завршување на дебатата за дуализмот.
Прашањето за шлезвиг – холштајн
Првата епизода во сагата за германското обединување под Бизмарк се појавила со прашањето за Шлезвиг - Холштајн. И со Шлезвиг и со Холштајн се владеело преку институции одделни од остатокот на Данското кралство. Кризата се појавила поради спор за сукцесија. Војводствата од Шлезвиг и Холштајн биле законски наследени според законот на Салиќ, кој ги игнорирал жените; Кралството Данска имал поинаков закон за наследство што им дозволувало на машките наследници да наследуваат преку женска линија. Според овие различни закони за сукцесија, бездетскиот крал Фредерик VII од Данска би имал различни наследници во Данска и во Шлезвиг-Холштајн. Но, кога Фредерик починал во 1863 година, неговиот дански наследник Кристијан IX тврдел дека ги наследил и Војводствата и се обидел да го интегрира Војводството Шлезвиг во данското кралство со потпишување на т.н. ноемвриски устав. Германската конфедерација сметала дека овој чин претставува кршење на Лондонскиот протокол од 1852 година, со кој се нагласува статусот на Кралството Данска, различен од трите независни војводства. Покрај тоа, населението на војводствата, го ценеле својот посебен статус. Дипломатските обиди за укинување на уставот од ноември пропаднале, а борбите започнале кога пруските и австриските трупи ја преминаа реката Ејдер на 1 февруари 1864 година. Првично, Данците се обиделе да ја одбранат својата земја користејќи антички земјен ѕид познат како Даневирке, но тоа се покажал залудно. Данците не претставувале предизвик на комбинираните пруски и австриски сили и не можеле да се потпрат на помошта од нивните сојузници во другите скандинавски држави, затоа што Данска го поништила својот сојуз со кршење на протоколот од Лондон. Втора шлезвишка војна резултирала со победа на комбинираните војски на Прусија и Австрија, а двете земји ја обезбедиле контролата над Шлезвиг и Холштајн со мирот од Виена, потпишан на 30 октомври 1864 година.
Австро – пруска војна - 1866 година
Втората епизода во напорите за обединување на Бизмарк се случила во 1866 година. Во сојузништво со новоформираната Италија, Бизмарк создал дипломатско опкружување во кое Австрија и објавила војна на Прусија. Војната избувнала како резултат на спорот меѓу Прусија и Австрија околу администрацијата на Шлезвиг-Холштајн, кои биле освоени од двете држави од Данска и се согласиле заеднички да ги окупираат териториите на крајот на Втора шлезвишка војна во 1864 година.
Причини за избивање на војната
Кризата започнала на 26 јануари 1866 година, кога Прусија протестирала против одлуката на австрискиот гувернер на Холштајн да им дозволи на имотите на војводите да свикаат обединето собрание, прогласувајќи ја одлуката на Австрија за кршење на принципот на заеднички суверенитет. Бизмарк склучил сојуз со Италија на 8 април 1866 година, за помош во војна ако Прусија влезе во борба против Австрија во рок од три месеци, што било очигледен поттик за Бизмарк да влезе во војна со Австрија во рок од три месеци за да ги пренасочи австриските сили од Прусија. Кога германското сообрание одговорило со гласање за делумна мобилизација против Прусија на 14 јуни 1866 година, Бизмарк тврдел дека Германскиот сојуз е распаднат и повеќе не постои. Пруската војска ги нападнала Хановер, Саксонија и електоратот Хесен на 15 јуни 1866 година. Италија и објавила војна на Австрија на 20 јуни 1866 година.
Завојувани страни
Во германскиот парламент, групата средни држави, познати како „Mittelstaaten” (Баварија, Виртемберг, големите војводсства на Баден и Хесен и војводствата Саксонија - Вајмар, Саксонија - Мајнинген, Саксонија - Кобург и Насау), поддржале целосна демобилизација во рамките на сојузот. Овие индивидуални влади ги отфрлиле примамливите ветувања и суптилни (или отворени) закани што ги користел Бизмарк за да се обиде да ја добие нивната поддршка против Хабсбурзите. Прускиот воен кабинет сфатил дека неговите единствени поддржувачи меѓу германските држави против Хабсбурзите биле две мали кнежевства што се граничат со Бранденбург, кои имале мала воена сила или политичка моќ: Големите војводи на Мекленбург-Шверин и Мекленбург-Штрелиц. Тие, исто така, разбрале дека единствениот сојузник на Прусија е Италија. Противставеноста на милитарисичката тактика на Прусија се појавила и во други социјални и политички групи. Низ германските покраини, градските совети, либералните парламентарни членови кои се залагале за унифицирана држава и стопанските комори - кои ќе видат големи придобивки од обединувањето - се спротивставувале на секоја војна меѓу Прусија и Австрија.
Воени и економски фактори
Во 1862 година, Фон Рун спровел неколку воени реформи со кои се осигурал дека сите пруски граѓани се подложени на регрутација. Пруската служба за регрутирање вршела постојана обука и вежбање, за разлика од австриската војска, каде што некои команданти рутински ги отпуштале воените регрути во своите домови на трајно отсуство, наскоро по нивното воведување во војската, задржувајќи само кадар долгорочни војници за формални паради и рутински должности. Пруската војска била локално базирана, организирана во воени области, секоја од нив имала штаб и составни единици. Повеќето резервисти живееле близу до нивните полковни депоа и можеле брзо да бидат мобилизирани. Австриската политика била да се осигура дека единиците се стационирани далеку од дома за да ги спречат да учествуваат во сепаратистички бунтови. Пруската пешадија била опремена со игличната пушка Драјзе, пушка која можела да се испука побрзо од пушките Лоренц на австриската војска наполнети со муцки. Иако, имале некои предупредувања за пруското оружје, тие ги игнорирале и ги задржале своите тактики наречени „Stoßtaktik” (шок тактики).
Во 1866 година, пруската економија рапидно растеше, делумно како резултат на Золверајн, што и донел предност на Прусија во војната. Прусија можела да ги опреми своите војски со модерни пушки, а подоцна и со нова артилерија „Круп“, австриската економија страдала од ефектите на Унгарската револуција од 1848 година и Втората италијанска војна за независност. Австрија имала само една банка, „Кредитансталт“ и државата имала големи долгови.
Тек на војната
Главниот фронт на војната бил во Бохемија. Прускиот началник на Генералштабот Хелмут фон Молтке имал прецизни планови за војната. Тој брзо ја мобилизирал пруската војска и напредувал преку границата кон Саксонија и Бохемија, каде австриската војска се концентрирала за инвазија на Шлезија. Таму, пруските војски, номинално предводени од кралот Вилијам I, се сретнале со австриските војски во битката кај Канигграц (Храдец Кралове) на 3 јули 1866 година. Пруската војска на Елба предвреме напредувала кон австриското лево крило, а Првата војска кон центарот; ризикувале да бидат спротивставени на нивната лева страна. Победата зависела од навременото пристигнување на Втората војска на левото крило. Ова било постигнато преку сјајната работа на началникот на Генералштабот, Леонард Граф фон Блументал. Супериорната пруска организација ја решила битката против австриската нумеричка супериорност и победата била целосна, загинати во австриската војска биле скоро седум пати повеќе од пруската страна. Примирјето помеѓу Прусија и Австрија стапило во сила на 22 јули 1866 година напладне. Прелиминарниот мир бил потпишан на 26 јули 1866 година во Николсбург.
Освен Саксонија, другите германски држави сојузнички на Австрија играле мала улога во војната. Војската на Хановер ја победила Прусија во Втората битка во Лангенсалза на 27 јуни 1866 година, но за неколку дена, тие биле принудени да се предадат. Пруските војски се бореле против Баварија, Виртемберг, Баден и хесиските држави на реката Мајна, достигнувајќи ги Нирнберг и Франкфурт. Баварската тврдина Вирцбург била гранатирана од пруската артилерија, но гарнизонот ја бранел својата позиција до денот на примирјето.
Северногермански Сојуз
Брзо примирје било неопходно за да се спречи Русија да влезе во конфликтот од страната на Австрија. Прусија ги припоила Хановер, Хесе-Касел, Насау и градот Франкфурт. Хесе Дармштад изгубил одредена територија, но не и нејзиниот суверенитет. Државите јужно од реката Мајна (Баден, Виртемберг и Баварија) потпишале посебни договори со кои се барало да плаќаат отштета и да склучуваат сојузи, доведувајќи ги во сферата на влијанието на Прусија. Австрија и повеќето нејзини сојузници биле исклучени од Северногерманскиот Сојуз. Крајот на австриската доминација на германските држави го свртело вниманието на Австрија на Балканот. Во 1867 година, австрискиот император Франц Јосиф прифатил спогодба (Австро - унгарскиот компромис од 1867 година) во која им дал на своите унгарски поседи еднаков статус со неговите австриски домени, создавајќи Двојна монархија на Австро - Унгарија.
Војна со Франција
До 1870 година станале очигледни три важни лекции од австро - пруската војна. Првата лекција била дека, преку воена сила, моќна држава може да ги предизвика старите сојузи и сфери на влијание воспоставени во 1815 година. Второ, преку дипломатско маневрирање, вешт водач може да создаде средина во која ривалската држава прва ќе објави војна, со што ги принудувал државите сојузнички со „жртвата“ на надворешната агресија да му помогнат на водачот. Конечно, бидејќи прускиот воен капацитет бил далеку поголем од австрискиот, Прусија очигледно била единствената држава во Конфедерацијата, способна да ги заштити сите од потенцијално мешање или агресија. Во 1866 година, повеќето средни германски држави се спротивставиле на Прусија, но до 1870 година овие држави биле принудени во заштитни сојузи со Прусија. Во случај некоја европска држава да објави војна на еден од нивните членови, сите тие ќе излезат во одбрана на нападнатата држава. Со вешта манипулација со европската политика, Бизмарк создал ситуација во која Франција би играла улога на агресор во германските политики, додека Прусија би ја играла заштитничката на германските права и слободи.
Причини за француско – пруската војна
Франција била силно против присоединувањето на јужногерманските држави од страна на Северногерманскиот Сојуз, што би создало премногу моќна земја покрај нејзините граници. Во Прусија, се сметало дека е неопходна војна против Франција за да се разбуди германскиот национализам во тие држави со цел да се овозможи обединување на повеќето германски држави во голема Германска Империја. Бизмарк, исто така знаел дека Франција треба да биде агресор во конфликтот за државите од Јужна Германија да бидат на страната на Прусија, давајќи им на Германците бројна супериорност.
Монархиски кризи: сферите на влијание се распаѓаат во шпанија
На Конгресот во Виена во 1815 година, Метерних и неговите конзервативни сојузници ја воспоставиле шпанската монархија под кралот Фердинанд VII. Во текот на следните четириесет години, големите сили ја поддржувале шпанската монархија, но настаните во 1868 година дополнително би го тестирале стариот систем. Револуција во Шпанија ја соборила кралицата Изабела II, а престолот останал празен. Шпанците, барајќи соодветен католички наследник, им ја понудиле функцијата на тројца европски принцови, секој од нив бил одбиен од Наполеон III.
Конечно, во 1870 година Регентството му ја понудил круната на Леополд од Хоенцолерн - Сигмаринген, принц од католичката линија Хоенцолерн. Бизмарк го охрабрил Леополд да ја прифати понудата. Доколку шпанскиот крал би бил од династијата Хоенцолерн - Сигмаринген би значело дека две земји од двете страни на Франција ќе имаат германски кралеви со потекло од Хоенцолер. Можеби ова било пријатна перспектива за Бизмарк, но било неприфатливо за Наполеон III или за Агенор, војводата од Грамонт, неговиот министер за надворешни работи. Грамонт му напишал остро формулиран ултиматум на Вилијам I, како глава на семејството Хоенцолерн, наведувајќи дека доколку некој принц од Хоенцолер треба да ја прифати круната на Шпанија, француската влада ќе одговори - иако тој оставил двосмислена природа на таквиот одговор. Принцот се повлекол како кандидат, со што се смирила кризата, но францускиот амбасадор во Берлин не дозволил ова прашање да лебди во воздухот. Тој директно му пришол на прускиот крал, додека Вилијам I летувал во Емс Спа, барајќи од кралот да објави соопштение во кое вели дека никогаш нема да поддржи инсталирање на Хоенцолерн на тронот на Шпанија.
Вилијам I одбил да даде ваква опфатена изјава и му испратил на Бизмарк телеграма во кое ги опишувал француските барања. Бизмарк ја искористел телеграмата на кралот како образец за кратка изјава за печатот. Со својата формулација, скратена и изострена од Бизмарк - и понатамошни измени направени во текот на неговиот превод од страна на француската агенција Хавас - телеграмата предизвикала бес во Франција, а француската јавност побарала војна.
Германски држави
Дипломатски и воено, Наполеон III барал поддршка од Австрија, Данска, Баварија, Баден и Виртемберг, бидејќи сите неодамна изгубиле војни против Прусија. Сепак, Наполеон III не успеа да обезбеди реваншистички сојузи од овие држави. Данска двапати се борела со Прусија за време на Првата и втората шлезвишка војна и не била подготвена повторно да се соочи со Прусија. Како дел од решавањето на Австро - пруската војна во 1866 година, биле потпишани тајни договори за меѓусебна одбрана меѓу Прусија и Баварија, Баден и Виртемберг.
Австрија и Италија
Австрискиот канцелар Фридрих Фердинанд фон Беуст бил „нетрпелив да му се одмазди на Бизмарк за Садова“. Како прелиминарен чекор, Австро - унгарски компромис од 1867 година со Унгарија бил „брзо склучен“. Сепак, Австрија не ја поддржувала Франција, освен ако Италија не била дел од Алијансата. Виктор Емануел II и италијанската влада сакале да ја поддржат Франција, но италијанското јавно мислење било остро спротивставено сè додека Наполеон III имал француски гарнизон во Рим, штитејќи го папата Пиј IX, со што го негирал на Италија поседувањето на нејзиниот главен град.
Русија
Покрај проблемите со кои се соочувал Наполеон III при добивањето потенцијални сојузници, Бизмарк трескавично работел да ја изолира Франција од другите европски сили. Од 1863 година, Бизмарк се обидувал да ја култивира Русија, соработувајќи, меѓу другото, во справувањето со полските востаници. Овој важен потег ја добил за Бизмарк неутралноста на Русија, доколку Прусија влезе во војна, а исто така ја спречи Австрија да заземе страна со Франција, бидејќи Австрија целосно ги поддржувал Полјаците. Кога Александар II дошол во Франција во официјална посета во 1867 година бил цел на неуспешниот обид за атентат од страна полјакот Антон Березовски. Ова искуство засекогаш ги разбило неговите ставови за Франција и во реакцијата што ја добила неговата посета видел зошто неговиот татко ги презирал Французите.
Тек на војната
Телеграмата „Емс“ од 13 јули 1870 година имала точно влијание врз јавното мислење на Франција што го намерил Бизмарк. Француската мобилизација била наредена рано на 15 јули 1871 година. По приемот на веста за француската мобилизација, Северногерманскиот Сојуз се мобилизирала ноќта на 15 и 16 јули 1971 година. Јужните германски држави веднаш застанале на страната на Прусија.
По тривијалната победа кај Сарбрикен, француските војски под водство на Патрис де Мак - Махон биле поразени кај Висембург и Ворт. Една француска војска под водство на Ахил Франсоа Базаин била потисната во Мец и не успеала да се извлече во двете жестоки битки Марс-ла-Тур и Гравелот. Главната француска војска под раководство на Мак - Махон најпрво се повлекла, а потоа се обидела да го помине крилото на германските сили со цел да го олесни нападот на Мец. Оваа војска била опколена кај Седан и на 2 септември 1871 година била принудена да се предаде. Францускиот император Наполеон III бил заробен и војската на Втората Империја решително поразена. Тоа донело до соборување на Наполеон и воспоставување на Привремена влада во Париз. Новата влада била решена да не предаде ниту една француска територија и затоа војната била продолжена. Стразбур се предал на 28 септември 1871 година, а Мец на 27 октомври 1871 година. Тогаш германските војски биле слободни да ја притискаат опсадата на Париз во текот на целата зима. Французите биле принудени да капитулираат на 28 јануари 1871 година. По падот на Париз било склучено примирје и било избрано француско национално собрание што требало да го одобри заклучок на мирот. Прелиминарните услови биле договорени од Џулес Фавр на 26 февруари 1871 година, а последниот мировен договор бил потпишан во Франкфурт на Мајна на 10 мај 1871 година. Франција морала да го отстапи Алзас и поголемиот дел од Лорена, вклучувајќи го и Мец.
Прогласување на германската империја
За време на војната се воделе преговори за обединување на цела Германија надвор од Австрија. Во септември 1870 година била свикана и одржана конференција на Прусија, Баварија и Виртемберг во Минхен за да разговараат за условите на обединување. Ото фон Бреј - Штајнбург, баварскиот премиер, се спротивставил на кој било вистински сојуз и побарал посебен третман за Баварија. Бизмарк го свртел своето крило со инкорпорирање на Баден во Северногерманскиот Сојуз. Тогаш Баварија и Виртемберг преговарале за посебни договори на унијата, кои биле склучени на крајот на ноември 1870 година. Некои баварски желби биле исполнети. Баварија и Виртемберг имале свои поштенски и телеграфски услуги и биле во можност да наплатат свои даноци за одредени производи. Баварија, исто така поседувала своја војска во мирно време.
Важност на процесот на обединување
Победата во Француско-пруска војна се испостави како камен-темелник на националното прашање. Во првата половина на 1860 -тите години, Австрија и Прусија тврдеа дека ќе зборуваат во името на германските држави; и двете кралства тврдеа дека можат да ги поддржат германските интереси во странство и да ги заштитат германските интереси дома. Одговарајќи на прашањето Шлезвиг-Холштајн, и Австрија и Прусија се покажаа подеднакво вредни во тоа. По победата над Австрија во 1866 година, Прусија започна внатрешно да го наметнува својот авторитет кон германските држави и да ги брани германските интереси, додека Австрија почна да го насочува сè повеќе своето внимание кон поседите на Балканот. Победата над Франција во 1871 година ја прошири пруската хегемонија во германските држави (настрана од Австрија) на меѓународно ниво. Со прогласувањето на Вилијам I за Кајзер, Прусија го презеде раководството на новата империја.
Иако Бизмарк ја предводеше трансформацијата на Германија од лабава конфедерација во федерална национална држава, тој не го стори тоа сам. Обединувањето беше постигнато со изградба на традицијата на правна соработка под Светото Римско Царство и економска соработка преку Золверајн. Тешкотиите на Вормарц, влијанието на либералите од 1848 година, важноста на воената реорганизација на Фон Рун и стратешката брилијантност на Фон Молтке, одиграа улога во политичкото обединување. Според зборовите на Карл Маркс, Германската империја стана:  "„Воен деспотизам облечен во парламентарни форми со феудална состојка, под влијание на буржоазијата, оплемен со бирократи и чуван од полиција“."
Политичко и управна обединување
Новата Германска Империја вклучува 26 политички субјекти: дваесет и пет конститутивни држави (или Бундештатен) и една Царска територија (или Рајхсланд). Германска Империја го реализира „Малото германско решение“, со исклучок на Австрија, наспроти „Големо германско решение“, што би ја вклучила Австрија. Обединувањето на различни држави во една нација бараше повеќе од воени победи, колку и да го зголемуваат моралот. Исто така, бараше преиспитување на политичките, социјалните и културните однесувања и изградба на нови метафори за „ние“ и „тие“. Кои беа новите членови на оваа нова нација? За што се залагаа? Како требаше да се организираат?
Составни држави на Империјата
Иако честопати се одликува како федерација на монархии, Германската Империја, строго кажано, беше федерација од 26 конститутивни ентитети со различни форми на владеење, почнувајќи од главните четири уставни монархии до трите слободни ханзеатски градови.
Политичка структура на Империјата
Уставот на Северногерманскиот Сојуз од 1866 година стана Устав на Германската Империја од 1871 година. Со овој устав, новата Германија се здоби со некои демократски одлики: особено Империјалната диета (парламент), која - за разлика од парламентот на Прусија - им даде застапеност на граѓаните врз основа на избори со директно и еднакво право на глас на сите мажи кои наполниле 25 години. Сепак, законодавството бараше согласност од Бундесратот, федералниот совет на пратеници од државите, во и над кои Прусија имаше моќно влијание; Прусија може да назначи 17 од 58 делегати, додека само 14 гласови се потребни за вето. Така, Прусија вршеше влијание во двете тела, со извршната власт што ја имаше прускиот крал како Кајзер, кој го назначуваше федералниот канцелар. Канцеларот беше одговорен и му служеше единствено на Кајзерот. Официјално, канцеларот функционираше како кабинет со еден човек и беше одговорен за водење на сите државни работи; во пракса, државните секретари дејствуваа како неофицијални министри. Останатите држави ги задржаа своите влади, но војската на помалите држави се префрли под пруска контрола. Војниците на поголемите држави (како што се кралствата Баварија и Саксонија) задржаа одредена автономија, но тие беа подложени на големи реформи за да се координираат со пруските воени принципи и беа под контрола на федералната влада во време на војна.
Формирање нација
Домашните политики на Бизмарк играле важна улога во создавањето на авторитарната политичка култура на Империјата. Помалку преокупирана со политиката на континентална моќ по обединувањето во 1871 година, полупарламентарната влада на Германија спровела релативно непречена економска и политичка револуција одозгора што ги поттикнала на патот да станат водечка индустриска сила во тоа време.
Надворешна политика
Надворешната политика на Бизмарк по 1871 година билла конзервативна и се обидувала да го зачува балансот на силите во Европа. Ова било оддалечување од неговата авантуристичка надворешна политика за Прусија, каде тој се залагал за силата и експанзијата. Главната грижа на Бизмарк била дека Франција ќе подготви одмазда по нејзиниот пораз во Француско-пруската војна. Французите немале сила сами да ја победат Германија, тие барале сојуз со Русија, што ќе ја зароби Германија меѓу нив, но Бизмарк сакал да го спречи тоа по секоја цена и да одржува пријателски односи со Русите и поради тоа склучил сојуз со нив и Австроунгарија, Драјкаизербунд (Лига на тројца императори) во 1881 година. Алијансата била зацврстена со посебен пакт за ненапаѓање со Русија наречен договор за реосигурување, кој бил потпишан во 1887 година. Многумина ја сметале надворешната политика на Бизмарк како кохерентен систем и делумно одговорен за зачувување на стабилноста на Европа. Тоа било обележано и со потребата да се балансира опсежната дефанзива и желбата да се ослободи од ограничувањата на нејзината позиција како голема европска сила. Наследниците на Бизмарк не го следеле неговото наследство во надворешната политика.
Економија и индустрија
До 1900 година, Германија станала најголемата економија во континентална Европа и трета по големина во светот зад Соединетите Држави и Британската Империја, кои, исто така биле нејзините главни економски соперници. Во текот на своето постоење, тој доживеал економски раст и модернизација предводена од тешката индустрија. Во 1871 година, таа имала главно рурално население од 41 милион жители, додека до 1913 година, ова се зголемило на претежно урбано население од 68 милиони жители.Индустријализацијата напредувала динамично во Германија. Германската индустрија за текстил и метал до 1870 година ги надминала оние на Велика Британија според организацијата и техничката ефикасност. Технолошкиот напредок за време на германската индустријализација се случил во четири бранови: железнички бран (1877–1886), бран на бои (1887–1896), хемиски бран (1897–1902) и бран на електротехника (1903–1918). Германија затоа што се индустријализирала подоцна од Велика Британија, била во можност да ги моделира своите фабрики според оние во Велика Британија, со што поефикасно го искористила својот капитал и избегнала наследни методи во нејзиниот скок кон обвивката на технологијата.
,,Kulturkampf” – Културкампф
За некои Германци, дефиницијата за нација не вклучувала плурализам, а особено католиците биле под лупа; некои Германци, а особено Бизмарк, стравувале дека поврзаноста на католиците со папството може да ги направи помалку лојални на нацијата. Како канцелар, Бизмарк се обидел без многу успех да го ограничи влијанието на Римокатоличката црква и на нејзината партиско - политичка рака, Католичката партија, во училиштата и политиките поврзани со образованието и јазикот. Католичката партија останала особено добро зацврстена во католичките упоришта на Баварија и Јужен Баден и во урбаните области кои имале високо население на раселени рурални работници кои баралле работа во тешката индустрија и се обидувале да ги заштитат правата не само на католиците, туку и на другите малцинства, вклучувајќи ги Полјаците и француските малцинства во Алзас и Лорена.
Социјална реформа
Бизмарк се надоврзал на традицијата на социјални програми во Прусија и Саксонија, кои започнале уште во 1840 – тите години. Во 1880 – тите години тој вовел старосна пензија, осигурување од несреќи, медицинска нега и осигурување за невработеност што претставувале основа на современата европска социјална држава. Тој сфатил дека ваквата политика е многу привлечна, бидејќи ги врзувала работниците за државата, а исто така одлично се вклопувала во неговата авторитарна природа. Системите за социјално осигурување инсталирани од Бизмарк во тоа време биле најголеми во светот и до одреден степен и денес постојат во Германија.
Германизација
Еден од ефектите на политиките на обединување било постепено зголемената тенденција да се елиминира употребата на негермански јазици во јавниот живот, училиштата и академските средини со намера да се изврши притисок врз негерманското население да го напушти својот национален идентитет во она што се нарекувало ,,Германизација“. Овие политики честопати имале спротивен ефект на стимулирање на отпор, обично во форма на домашно учење и поцврсто единство во малцинските групи, особено Полјаците.
Наследство
Под власта на Бизмарк, конечно била постигната обединета германска држава, но таа останала држава каде доминирале Прусите и не ја вклучувала Австрија, како што посакуваа пангерманските националисти. Влијанието на прускиот милитаризам, колонијалните напори на империјата и неговата енергична, конкурентна индустриска моќ, придонеле за немилост и завист на другите нации. Германската Империја донела бројни прогресивни реформи, како што биле првиот систем на социјална помош во Европа и слободата на печатот. Имало и модерен систем за избор на федералниот парламент, Рајхстагот, во кој секој возрасен маж имал еден глас. Ова им овозможило на социјалистите и Католичката партијата да играат значителни улоги во политичкиот живот на империјата и покрај континуираното непријателство на пруските аристократи.
Ерата на Германската Империја е добро запаметена во Германија, како голема културна и интелектуална енергија. Томас Ман го објавил својот роман „Боденбрукс“ во 1901 година. Теодор Момзен ја добил Нобеловата награда за литература една година подоцна за неговата римска историја. Сликари како Дер Блау Рајтер и Дие Брике дале значителен придонес во модерната уметност. Фабриката за турбини AEG во Берлин од Питер Беренс од 1909 година била пресвртница во класичната модерна архитектура и извонреден пример за појава на функционализам. Општествените, економските и научните успеси на Грунџеит, или основачка епоха, понекогаш доведоа до тоа дека ерата на Вилхелм II се смета за златно време.
Балкански поштар
Балканскиот поштар (Colias caucasica balcanica) е пеперутка од видот на пеперутки белци. Пеперутката живее и во Македонија.
Опис
Пеперутата живее на Балканскиот Полуостров.
Денес се смета за подвид на Colias caucasica, а порано била сметана за засебен вид.
Пеперугата има црно тело. Крилјата на пеперутката се портокалови, а во иста боја се и антените. Врвовите на крилјата се црни. Задниот дел на крилјата се жолтеникави, а има и по една црна точка во предниот дел.
Ботаничка градина Александар Фомин
Ботаничката градина Александар Фомин (украински: Ботанічний сад імені академіка Олександра Фоміна) се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Градината била основана во 1839 година, и денеска има големина од 22,5 хектари со 8,000 растителни видови. Во 1935 година, градината била именувана според украинскиот академик Александар Фомин.
Градината е во сопственост на Киевскиот универзитет.
Комета ИСОН (Ц/2012 С1)
Комета ИСОН  формално позната како „Ц/2012 С1““, била комета од Ортовиот Облак откриена на 21 септември 2012 година од Виталиј Невски (Виталий Невский, Витебск, Белорусија) и Артјом Новичонок (Артём Новичонок, Кондопога, Русија)
Историја
Откритието е направено со помош на 0,4 m рефлектор на Меѓународната научна оптичка мрежа (ИСОН во близина на Кисловодск, Русија Обработката на податоците беше спроведена од автоматизирана програма за откривање астероиди CoLiTec. Последователните набљудувања беа направени на 22 септември 2012 година од тим од опсерваторијата Реманзако во Италија користејќи ја мрежата iТелескоп, откритието беше објавено од Центарот за мали планети на 24 септември..
Набљудувањата од Свифт во јануари 2013 година сугерираа дека јадро на кометата ИСОН е околу во пречник. Подоцнежните проценки биле дека јадрото има само околу 2 km во пречник.
Набљудувањата на Орбитер за извидување на Марс (МРО) сугерираа дека јадрото е помало од 0,5 mi во пречник.
Набргу по откривањето на кометата ИСОН, медиумите објавија дека таа може да стане борец од полна Месечина. Меѓутоа, како што се случуваа настаните, никогаш не стана доволно светло за да биде лесно видливо со голо око. Понатаму, се распадна додека минуваше блиску до Сонцето. Извештаи на 28 ноември 2013 година (денот на преминот перихел).
Орбита
Кометата C / 2012 S1 беше во [перихел] на 28 ноември 2013 година на растојание од 0,012 AJ (1,8 милиони km) од центарот на Сонцето. Бидејќи полупречникот Сонце е 695.000 km, кометата ќе патува околу 1,1 милион km над нејзината површина. Траекторијата на кометата е речиси параболична, што покажува дека ова е првиот премин на кометата во близина на Сонцето и дека е „свеж“ објект од Ортовиот Облак. Кометата ќе патува околу 10,8 милиони километри од Марс на 1 октомври 2013 година, а на 26 декември 2013 година ќе зборува Земја та на 63 милиони километри.
Параметрите на орбитата на кометата ИСОН се слични на орбитата на „Големата комета од 1680 година“, што укажува на потенцијална врска помеѓу двата објекти, односно дека настанале со фрагментација на исто тело. Земјата ќе ја пресече траекторијата на кометата на 14 и 15 јануари 2014 година, што може да предизвика појава на метеорски поток.
Видливост
Во моментот на нејзиното откритие, кометата имала [привидна величина | привидна осветленост] од +18,8 степени. Беше премногу темно за да се види со голо око или со помал телескоп, но доволно светло за да биде достапно за напредните аматери со големи телескопи. Кометата ќе стане посветла кога ќе се приближи до Сонцето и откако ќе помине низ перихелот, нејзиниот сјај повторно ќе се намали. Се очекува кометата да стане видлива со помали аматерски телескопи во средината на август 2013 година, а би требало да биде видлива со голо око до крајот на октомври.
Во октомври, кометата ќе помине низ соѕвездието Лав, во близина на светлата ѕвезда Регулар. После тоа, кометата ќе се приближи до планетата Марс, што на набљудувачите ќе им олесни да ја пронајдат кометата. Во ноември, кометата ќе помине покрај ѕвездата Спика во соѕвездието Девица и планетата Сатурн. Кога минува низ перихелот, кометата ќе стане многу светла доколку не се распадне поради интензивната топлина предизвикана од близината на Сонцето. Во случај кометата да не се распадне, ќе стане многу светол објект, веројатно посветлен од најсветлите ѕвезди на ноќното небо. Може накратко да стане посветла од полната Месечина, но бидејќи кометата ќе биде многу блиску до Сонцето, нејзиното набљудување ќе биде тешко.
Кометата ќе биде во најповолна положба за набљудување откако ќе помине низ перихелот, кога ќе се оддалечи од Сонцето. Во случај кометата да го преживее преминот низ перихелот, би можела да биде многу сјајна со многу долга опашка. Со секој ден по перихелот, кометата полека ќе го губи својот сјај. Набљудувањето на комети по перихел ќе биде можно од двете полутопки на Земјата, при што набљудувачите од северната полутопка се во подобра позиција за набљудување.
Предвидувањето на осветленоста на кометата е многу тешко и не е можно со сигурност да се каже колку светлина ќе достигне кометата ИСОН. Астрономите досега направиле неколку грешки во предвидувањето на осветленоста на кометите, особено кога минуваат многу блиску до Сонцето. Постои можност кометата ИСОН да „пропадне“ како кометата Кохотек од 1973 година или да го достигне сјајот на кометата Икеја-Секи од 1965 година, која накратко беше светла речиси како полна месечина. .
Ачал Прабала
Ачал Прабала (англиски: Achal Prabhala) е индиски истражувач, активист и писател кој живее во Бангалор (Карнатака). Тој е најдобро познат по неговата работа во областа на правата на интелектуална сопственост во областа на медицината и знаење. Исто така постои член на одборот на Центарот за интернет и општество (на англиски јазик: Centre for Internet and Society) и Советодавниот одбор на Фондацијата Викимедија.
Типски вид
Типски вид се подразбира вид трајно поврзано името на еден род. Ова е видот што го содржи видот биолошкиот типски примерок на таксонот. Типскиот род не е само концепт, туку и практичен систем што се користи во класификацијата и номенклатурата (именувањето) на животните и растенијата. Има големо значење како начин на јасно претставување на значењето на називите на родовите, особено кога таксонот содржи повеќе видови што треба да се поделат во разни родови. Типскиот вид автоматски го задава името на изворниот таксон на еден од новодобиените таксони, така намалувајќи ја можноста од забуна.
Според зоолошките и ботаничките правилници, секој именуван род или негова составна единица треба да има типски род, без оглед на тоа дали е моментално признаен како важечки или исправен. Во практика, постои заостаток на нетипизирани имиња.
Кај супрародовите групи се користи сличен концепт, наречен типски род.
Во зоологијата
Творец на концептот за типскиот вид е францускиот зоолог Пјер Андре Латреј (1762–1833).
Во ботаниката
Во ботаничката номенклатура, типот на секое дадено таксономско име (ако има тип) технички претставува примерок (или илустрација). Кога се работи за назив на род (или негова составна единица), обичн се користи типот на вид што влегува во него и може да се означи само со името на тој вид. Иако поимот „типски род“ во правилникот нема формално значење, истиот понекогаш се позајмува од зоолошката номенклатура.
Хокеј на трева на Летните олимписки игри 2020
Хокејот на трева на Летните олимписки игри 2020 година ќе се одржи од 24 јули до 6 август 2021 година на стадионот Ои Хокеј во Токио Јапонија.
На турнирот ќе се натпреваруваат 24 екипи (по 12 во машка и женска конкуренција).
Првично било предвидено настанот да се одржи во 2020 година, но на 24 март 2020 година, Олимписките игри биле одложени за 2021 година поради пандемијата на КОВИД-19.
Амазономахија
Во старогрчката митологија, Амазономахија (превод: "Амазонска битка") е приказ на митската битка помеѓу античките Грци и Амазонките, нацијата на женски воини.
Симболиката на Амазономахијата
Амазономахијата се гледа како подемот на феминизмот во грчката култура. Во Хомеровата Илијада, Пентесилеја, амазонска кралица, која се приклучи на страната на Тројанците во текот на Тројанската војна, била цитирана во Троја, велејќи:
Според Џосин Блок, Амазономахијата обезбедува два различни контексти во дефинирањето на грчкиот херој. Или Амазонките се една од катастрофите од кои херојот се отарасува после неговата победа над чудовиште; или тие се израз на основниот Атиски мотив, во кој главниот јунак ја избегнува човековата сексуалност во бракот и репродукцијата.
Во 5-от век, Ахеменидското Царство од Персија започна серија на инвазии против Стара Грција. Поради ова, некои научници веруваат дека на повеќето ументички грчки дела од 5-от век, Персијците биле прикажани алегориски, преку фигури на кентаури и Амазонки.
Сестри
Сестри — македонски игран филм од 2021 година.
Ова е дебитански филм на Дина Дума, која го напишала и сценариото заедно со Мартин Иванов.
Премиерно е прикажан на Филмскиот фестивал во Карлови Вари, каде во официјалната селекција ја доби специјалната награда од жирито.
Исто така, овој филм беше Македонски кандидат за оскар на 94. доделување на оскарите.
Дејство
Филмот е приказна за две млади девојки, средношколки, кои се нераздвојни. Нивното пријателство ќе биде доведено во прашање кога ќе постираат експлицитно видео на јавните мрежи од тинејџерски секс среде школски тоалет.
Време без милост (филм од 1957)
Синопсис
Греам Дејвид (го игра Редгрејв) е писател и алкохоличар. Неговиот син Алек е осуден на смртна казна поради убиство на девојката. Дејвид има 24 часа за да го спаси синот. Тој бара од полицијата дополнително време за да пронајде докази во прилог на синот, но полицијата ја одбива неговата молба. Во тие мигови, со него постојано е трговецот со автомобили Роберт Стенфорд кој ја знае вистината за убиството, но не сака да ја открие. Греам се бори со времето кое немилосрдно тече и започнува сопствена истрага, откривајќи дека Роберт е замешан во убиството. Притоа, Роберт го убива Греам, а неговиот син ја повикува полицијата.