cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 6419
Други поделби
Проучување на NGC 6419 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60543. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4428. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 550.
Гета (обувки)
Гета — вид на јапонска обувка која наликува на кломпa или сандала.
Возвишената дрвена платформа (јапонски:台 - даи) се задржува за ногата преку ремен направен од ткаеница (памук, коноп, винил или кожа). Двете парчиња дрво наречени заби (јапонски: 歯 - ха) ја поткрепуваат гетата од долу. Тие прават особен звук кој во јапонската ономатопеја е познат како Каранкорон. За жал овој звук станува сè поредок по улиците во Јапонија во XXI век.
Гети се носат со традиционална јапонска облека т.е., кимоно или јуката. Поженствената гета е во форма на елипса а машкиот вид повеќе зазема форма на правоаголник. Во минатото трговците носеле гети со повисоки заби за избегнување на ѓубрето околу крајбрежните пристаништа.
Гети можат да бидат целосно направени од едно парче дрво, во кој случаи се избегнува изработката на забите.
Биолошки животен циклус
Во биологијата, биолошки животен циклус (или само животен циклус, кога содржината е биолошка се подразбира) е серија на промени кои организмот е подложен при што се враќа во почетна состојба. Преод на стадиуми може да вклучи раст, асексуална репродукција или сексуална репродукција.
Во некои организми, различни "генерации" на видови успеваат едни со други за време на животниот циклус. За растенија и многу алги, постојат две многуклеточни фази, и во животниот циклус се познати како промена на генерации. Терминот живона историјата често се користи, особено за организми, како што се црвени алги кои имаат три повеќеклеточни фази (или повеќе), а не две.
Циклусите се разликуваат кога се случува митозата. Зиготската и гаметската мејоза имаат една фаза на митоза: митозата се јавува за време на n фаза во зиготската мејоза и во текот на 2n фаза во гаметската мејоза. Затоа зиготската и гаметската мејоза заеднички се нарекуваат хаплобионтска. Спорогената мејоза од друга страна, има митоза во двете фази, и во диплоидната и во хаполоидната фаза и се нарекува диплобионтска.
Истражувања
Студијата за размножување и развој во организмите била спроведена од страна на многу ботаничари и зоолози.
Некои поими (хаплобионти и диплобионти) кои се користат за опис на животните циклуси беа предложени на почетокот за алги од Нилс Светелиус, за потоа да се користат за други организми. Други поими (автогамија и гаметогамија) кои се користат во животните циклуси на протистите беа воведени од страна на Karl Готлиб Грел. Описот на комплексните животни циклуси на различни организми придонесе за отфрлање на идеите за спонтани генерации во 1840-те и 1850-те.
Хаплонтски животен циклус
Зиготска мејоза мејоза на зиготот веднаш по кариогамијата, која е соединување на две клеточни јадра. На овој начин, организмот ја завршува својата диплоидна фаза и произведува неколку хаплоидни клетки. Овие клетки се делат митотски и формираат или поголеми повеќеклеточни единки или повеќе хаплоидни клетки. Две спротивни видови на гамети (на пример, машки и женски) од тие единки или клетки се спојуваат и настанува зигот.
Во целиот циклус, зиготите се единствени диплоидни клетки, митозата се одржува само во хаплоидната фаза. Единките или клетките како резултат на митозите се хаплонти, а животниот циклус се нарекува хаплонтски животен циклус.
Чикомуселтечки јазик
Чикомуселтечки јазик — мајански јазик кој се зборувал во мајански заедници во Мексико и Гватемала. До 1970-1980-те години јазик исчезнал и денес нема живи луѓе кои го зборуваат јазикот.
Прстен
Прстен — тркалезна лента, обично од метал, што се носи како украсен накит на прстите.
Бугарска окупација на Македонија во Втората светска војна
Бугарската окупација на Македонија во Втората светска војна се однесува на управувањето на Царството Бугарија со Вардарска и Егејска Македонија.
Завладување на Вардарска Македонија
[[Податотека:Responsability_zones_Mac_WW_II.jpg‎|мини|десно|350п|Окупирана Македонија:
]] На 6 април 1941 г. Германија и Италија ја нападнале кралска Југославија, која била поразена за десет дена. Бугарија не учествува во воените дејствиjа. Германците на 18 април ја поканиле Бугарија да ја преземе контролата врз дел од територијата на Вардарската Бановина. Уште пред нивното влегување во Вардарска Македонија, власта во поголемите градови е преземена од Бугарските акциони комитети.
Комитетите организираат свечени дочеци на бугарската војска, коja навлегува во Кралството Југославија на 19 април 1941 година. Секретарот на Покраинскиот комитет на КПЈ, Методија Шаторов - Шарло, ја издига паролата за создавање на национален фронт со сите противници на големосрпскиот режим, а Покраинскиот комитет доброволно се приклучил кон Бугарската работничка партија (комунисти). 12,000 македонски воени заробеници биле ослободени со помошта на комитетите. Под нивниот притисок започнува протерување на српските колонисти од регионот.
На 19 април 1941 година, при навлегувањето на бугарските единици во Струмица, Месниот комитет на КПЈ и Клубот на есперантистите организирале масовни демонстрации со учество на неколку илјади граѓани. Пред седиштето на есперантистите се собрало маса граѓани и во поворка тргнале по улиците на Струмица. Носејќи ја картата на Македонија ги извикувале паролите Македонија на Македонците, Да живее слободна Македонија, Долу шпиони.
На 1 мај 1941 г. во центарот на Скопје, на таканаречената дивизиска зграда, било истакнато македонско црвено знаме.
Завладување на Егејска Македонија
На 6 април, Нацистичка Германија започнала напад врз Грција, која била разбиена и окупирана до 30 април. На 13 април Адолф Хитлер ја објавил директива бр 27, која предвидувала идната окупација на Грција. На 20 април 1941 година Втора бугарска армија влегла во Беломорска Тракија и во источниот дел од Егејска Македонија, односно на територијата меѓу реките Струма и Марица. На исток од Струма, вклучувајќи го стратешкиот важен град Солун се утврдиле германски окупаторски сили, како и на запад од реката Марица, каде што се утврдува демилитаризирана зона на границата со Турција. Германски војници влегле и во градот Лерин, иако фашистичка Италија и Бугарија го оспориле таквиот чин. По излегувањето на Италија од војната во летото 1943 година, бугарски сили ги зазеле и централните делови на Егејска Македонија со Солунско (без самиот град) и полуостровот Халкидики.
Договори и спогодби
Меѓу 21-22 април се одржила конференција во Виена меѓу Јоаким фон Рибентроп и грофот Галеацо Чано, на која е одредена демаркационната линија помеѓу Бугарија и италијанскиот протекторат Албанија. Италијанската окупаторски зона ги вклучувала градовите Тетово, Гостивар, Струга, Дебар и Кичево, вкупно 4 314 km2 со 232 000 луѓе, а Бугарија - Охрид и Ресен. На 10 јули избувнувал спор меѓу Бугарија и Италија за рудникот крај Љуботорн, по интервенцијата на Германија рудникот останува во рамките на Бугарија. На 12 август 1941 година демаркационната линија помеѓу Бугарија и Албанија претрпува промени, Бугарија го добила Пештани. Сепак, Италија бара Германија да давате Солун на Бугарија.
На 24 април 1941 година Бугарија и Германија тајно го склучуваат договор Клодиус-Попов, со кој се дало неограничено право на Германија да ги експлоатира природните суровини во Македонија, а Бугарија се ангажирала да ги исплати трошоците на германските воени објекти, да ги плаќа финансиските обврски на Југославија кон Германија. Со овој договор првата на Бугарија биле ограничени.
Администрација
Бугарија го воведува бугарско законодавство и утврдува три административни центарот - Битола, Скопје и Скеча. Се обновуваат некогашните епархиите на Бугарската егзархија и бугарските училишта. Владата презема активности за поддршка на враќањето на бегалците од Македонија и Тракија во нивните родни места. Во Вардарска Македонија во реонот на Скопска област влегуваат 15 околии: Скопска, Беровска, Бојановска, Велешка, Вранска, Качанишка, Кочанска, Кривопаланска, Кумановско, Кратовска, Радовишка, Струмичка, Светиниколска, Сурдулишка и штипскиот. Од август 1941 година се приклучат уште 3 околии - Гевгелиско, Кавадарска и Неготинска.
По организирањето на административната власт се започнало со создавање и на други институции: граѓански судови, обласна финансиска дирекција (Сметна палата), централно комесарство за снабдува|мини|лево|150п| инспекциски служби и слично. Во административно-политичкиот систем во спроведувањето на новата бугарска власт значајна улога имале и институциите кметство и кметско намесништво (старешина на селото - определен од власта), како органи на централната власт во Софија. Раководниот кадар и најголемиот дел од службениците биле регрутирани од Бугарија. Заедно со воено-полициската администрација од Бугарија пристигнале и голем број на службеници, сите тие заедни ја претставувале главната потпора на бугарската власт во Македонија. Со оваа политика на Царството Бугарија покажало дека немаа доверба во македонското население. Оделни пратеници во бугарското Народно собрание побарале бугарската влада да преземе мерки против манифестирањето на македонската национална самобитност. Бугарското собрание побарало за Македонците да се употребува терминот Бугари од Македонија, а не Македонци.
Иако Македонија била анектирана од страна на Бугарија, бугарските власти се стремеле да остават впечаток дека не се создава посебна окупаторска власт во Македонија. Меѓутоа бугарските власти донеле посебни закони врз основа на кои се спроведувал окупацискиот систем:
Врз основа на првиот закон, бугарската влада на Филов создала посебен режим за окупираниот дел во Македонија, додека со другиот закон бугарската влада на македонското население му наметнало посебн кривично-правен ред кои важел само за новоосвоените делови од Македонија. Мерките и системот на иследната постапка по овој закон отстапувале од тогашните законски прописи во Бугарија. Отука, во Македонија постоеле и дејствувале воени судови, со проширени компетенции за судењето на кривични дела и на граѓански лица од окупираниот дел на Македонија.
Денационализаторска политика
Бугарската влада настојувала окупацијата на Македонија да ја претстави како природно проширување на бугарската територија, како преземање на свои национални територии. Отука бугарските власти презеле повеќе дејности во разни правци. Покрај административниот апарат бил создаден и голем пропаганден систем во Македонија.
Во училишната мрежа биле опфатени речиси сите поголеми населени места во Македонија. Во учебната 1941/1942 година биле отворени 800 основни училишта, 180 осмолетки, 10 полни и 7 неполни гимназии. Во учебната 1941/1942 година бугарските власти се обиделе да отворат универзитет во Скопје, а преку него требало да се создаде кадар кои подоцна би ја ширел бугарската национална свет меѓу македонскиот народ, меѓутоа универзитетот бил отворен во учебната 1943/1944 година. Поголемиот дел од просветниот кадар бил донесен од Бугарија, а за назначување на учители - Македонци требало гаранција од полициските власти за благонадежност. Во училиштата биле создадени специјални наствани програми. Речиси целата настав била сведена на изучување на таканаречените групни предмети по б’лгарознание, во која спаѓале: бугарски јазик и бугарска национална историја. Голем број на научни институции, кои биле под контрола на Дирекцијата за национална пропаганда на чело со Никола Коларов, се обиделе на разни начини сред македонските средини да докажат дека Македонија е бугарска земја, а Македонците се Бугари.
Со помошта на поранешни активисти на ВМРО и БАК, Бугарските властите масовно ги депортирале српските колонисти од земјава. Од 25 000 Срби во Скопје, останале само 2 000 души
Пробугарски организации
Бугарската влада за да си создаде потпора во оној дел од Македонија кој се наоѓал под нејзина власт, дозволила да се формираат фашистичките и националистичките организации: Браник, Отец Пајсиј, Соjуз на бугарските национални легиони, Ратник, Војници од фронтот, Ополченци, Соjуз на резервните офицери, Јунак, Труд и радост и други
Во 1941 година егзистирале 40 организации со свои клонови низ сите места на Македонија. Бугарската влада сакала да ги искористи и учесниците во Илинденското востание, но во голема мера во тоа не успеала.
Во 1943 година бугарската влада на Божилов ја создала организацијата Општествена сила. Таа имала за цел да го придобие македонскиот народ зад бугарската влада и нејзината политика, да развива посебна активност сред македонските средини, тие на Бугарија да гледаат како на ослободител и соработка меѓу нејзините групи за дејност против македонското ослободително движење.
Групата Чкатров - Ѓузелов била загрижена за развојот на македонското националноослободителното движење под бугарка окупација, отука тие настојувале да изнајдат начини и средства за попречување на ослободителната борба. На 4 и 5 јули 1942 година, оваа група подготвила барање до бугарскиот цар Борис III, во кое ги истакнале проблемите: распарченоста на Македонија, отсуство на македонски претсавници од Вардарска Македонија во бугарското собрание, аграрна реформа, пропустите на окупациските власти, нередот во снабдувањето, грубоста на полицијата, бирократското чиновништво и запоставувањето на домашната интелегенција. Оваа групација се залагала за воружувањето на оделни селани или цели села за борба со партизанските одреди. Тие биле иницијатори и зачетници за создавање на контрачетите. Михајловистите во април 1942 година го посетиле Ванчо Михајлов во Загреб. Бугарската влада за да го исползува тоа, посветила посебно внимание во контактите со него и во заживувањето на дејноста на неговите соработници. Михаиловистите честопати се јавувале како советодавни органи во врска со мерките кои бугарските власти ги преземале притив партизаните и ПК на КПЈ за Вардарска Македонија. Михаиловистите барале некои села да бидат вооружени за борба против партизанските одреди. Михаловистите непосредно соработувале и со гереманските власти, а во 1942 година тие формирале бугарско-германски клубови. Михајловистите сметале дека со поддршката на Германците ќе ја преземат сета власт во Македонија. Преку бугарско-германските клубови се пропагирал Националсоцијализмот, како и силата и величината на Нацистичка Германија. Овие клубови истовремено дејствувале како инструменти на Гестапо.
Во Егејска Македонија, бугарските фашисти како сојузници на Нацистичка Германија и Кралството Италија, успеале да организираат бугарски клуб во Солун уште во 1941 година, под раководство на Андон Калчев. Исто така тие добиле право да испратат свои офицери при штабовите во германските гарнизони во Солун, Воден, Лерин и Костур. Бугарската влада со ова добила можност, покрај окупацијата источниуот дел од Егејска Македонија, да ја шири бугарската национална свест сред Македонците од централниот и западниот дел на Егејска Македонија, прикажувајќи ги Македонците пред германските власти како Бугари.
Во текот на 1942 и 1943 година, Солунскиот клуб, познат како Централен бугаромакедонски клуб, од Солун успеал да ја прошири својата активност на цела Егејска Македонија,, Во текот на 1942 година овој клуб успеал да стекне влијание сред македонските средини. Солунскиот клуб и офицерите за врска ос германските штабови успеале еден дел од Македонците да ги зачленат во самиот клуб.
Со запишувањето во клубот, неговите членови, односно запишаните Македонци, добивале право за снабдување со храна и на тој начин членските карти на овој клуб станале регулатор на неофицијалниот купонски ситем во исхраната на населението. Во текот на 1943 година во Костурсо бил формиран клон на Солунскиот клуб под име Слобода или смрт на чело со Пандо Макриев. Овој огранок имала задача да се бори против единиците на ЕЛАС, меѓутоа тој егзистирал кратко време.
Депортација на Евреите од Македонија
Депортацијата на Евреите од Македонија претставува настан од Втората светска војна организиран од владите на фашистичка Бугарија и нацистичка Германија, со цел систематска елиминација на еврејското население од т.н. „новоослободени територии“ од страна на бугарската власт. Депортацијата на Евреите од Македонија претставува дел од депортација на Евреите од сите „новоослободени територии“ (Вардарска Македонија, Егејска Македонија, Поморавјето (Србија), и Тракија).
Сите Евреи од Македонија биле депортирани во логорот Треблинка во Полска, каде што биле задушени во гасни комори. Од Треблинка не се вратил никој. Не останал ниту еден сведок да прераскаже за стравотиите на уништувањето на еврејското население од Македонија. Документите се единствените сведоци за докажувањето на судбината на Евреите во Македонија.
Од Вардарска Македонија биле иселени над 7.000 Евреи, додека вклучувајќи ги и оние од Егејска Македонија и Тракија околу 11.400. Според податоци од октомври 1945 година, на територијата на денешна Македонија преостанале само 419 лица, чијашто заедница денес брои околу 200.
Повлекување на бугарската администрација и армија
Во периодот од почеток на септември до крајот на ноември 1944 година во бугарската политика спрема Македонија, Тракија и Поморавјето настапуваат нагли и драматични пресврти кои се поврзани со воено повлекување и повторно воено навлегување во овие области.
На 26 август 1944, под закана на Црвената армија, владата на Иван Багрjaнов прогласила неутралност на Бугарија во однос на војната меѓу Германија и Советскиот Сојуз. Таа препорачала германските трупи да ја напуштат земјата, или да бидат разоружени. Бугарија ги прекинала дипломатските односи со Германија, и сакала официјално примирје со САД и Велика Британија и почнала повлекувањето на бугарските војници од окупираните територии во Југославија (Македонија и Србија) и Грција. Во овој период по консултации со Софија, Иван Михајлов пристигнал во Скопје со намера да прогласи создавање на Независна Држава Македонија, но се откажал од таа идеја. Без оглед на овие околности, на 5 септември Советскиот Сојуз објавил војна на Царството Бугарија. Сепак, новата влада на Константин Муравиев објавила војна на нацистичка Германија на 8 септември 1944 година, и истиот ден војниците на СССР навлегле во земјата.
Рарог
Рарог, рарашек или рариг — старословенско митолошко суштество - огнен дух во форма на птица, поврзан со култот кон огништето.
Според легендите сочувани во Чешка, рарогот може да биде роден од јајце, кое човек го вари девет дена и ноќи на шпорет. Рарогот се претставува како птица (обично држи плен) или змеј со огнено тело.
Божиград
Божиград, неретко и Божји Град, Божјиград или Мирас (Miras) — село и поранешна општина во денешната општина Девол од Горички округ, југоисточна Албанија. Во 2011 г. имала 6.577 жители (како единица со повеќе села). Подрачјето историски важи за македонски крај.
Историја
Во XV век во Божјиград или Градиште се одбележани 80 домаќинства, сите Македонци, христијани. Во османските тефтери од средината на векот, населеното место Божјиград е спомнато со 5 семејства, и тоа на Петро, Михо, Андрија, Петро и Васо, како и две вдовици Ѓора. Давало вкупен приход (државни давачки) од 306 акчиња.
Според статистиката на Васил К’нчов, во 1900 г. Божиград заедно со селото Чета имал 600 жители Арнаути муслимани, што сведочи за албанизацијата која ја претрпеле овие краишта во текот на XIX век.
Географија и управа
Со управната реформа од 2015 г. споени сè повеќе општини во една општина Девол, а тие (меѓу кои и Божиград) станале општински единици. Општинската единица Божиград станал општинската единица со 16 села, расположени по горниот тек на реката Девол, во котлината меѓу Грамошта (Грамос) и Морава. Седиште е истоименото село.
Прстен (појаснување)
Прстен може да се однесува на:
Чашкино ливче
Чашкините ливчиња (sepale) се наоѓаат на врвот на цветната ложа. Тие ги обвиткуваат другите делови на цветот во цветната пупка. Чашкините ливчиња ги штитат нежните, внатрешни делови на цветот: ги задржуваат спорите на габите и на бактериите на својата површина, ја одржуваат влажноста и го штитат цветот од инсекти. Обично се цврсти и зелени по боја. Сите чашкини ливчиња на цветот ја сочинуваат неговата чашка (calyx).
Содерслет
Содерслет (Јужна рамнина) е шведска земјоделска област, позната по својата многу квалитетна почва. Се наоѓа на југозападниот дел на Сканија, на најјужниот врв на скандинавскиот полуостров. Тоа не е административна област, но обично се смета дека опфаќа четири општини: Скуруп, Сведала, Трелеборг и Велинге (од кои вториот го вклучува полуостровот Фалстербо). Малме, најголемиот град во Сканија, не е навистина поврзан со оваа земјоделска област. Додека помалиот град Трелеборг порано е дел од областа. Тоа е најјужниот град на целиот скандинавски полуостров и има широк сообраќај на траекти со европскиот континент.
Климата и природата
Прилично блага зимска клима во комбинација со глина без камења и дава на областа многу добар принос. Се наоѓа источно од Малме, југоисточно од Лунд и до најјужниот врв на Шведска Смигеук (широчина N 55°20′).
Птиците преселници летаат кон југозапад во текот на есента, многу од нив се обидуваат да го следат копното најдолго што можат (особено таквите птици кои не можат да слетаат на вода). Птиците преселници имаат тенденција да се собираат околу Фалстербо за одмор или додека не се поволни временските услови за да летаат преку Балтичкото Море до континентална европа. Големиот број на птици преселници во текот на септември, октомври и ноември, исто така, привлекува птици грабливки во областа.
Наводи
55.4158°N, 13.0367°W
Кров
Кров е горната обвивка на зградата, вклучувајќи ги сите материјали и конструкции потребни за да се поткрепи на wallsидовите на зградата.
Бањоли Ирпино
Бањоли Ирпино — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија.
100 книги на векот според Ле Монд
Најголем број од делата на списокот се на француски јазик, а останатиот дел се на некои од другите западноевропски јазици; повеќето се од писатели со потекло од континентална Европа, а помал број се од другите континенти. Иако списокот е главно составен од книжевни дела, неколку од делата на списокот се од филозофски или научен карактер, како Битие и ништост на Жан-Пол Сартр или Трите есеи за теоријата на сексуалноста на Зигмунд Фројд.
ПУ „Никола Карев“ - Стрмош
Подрачно училиште „Никола Карев“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Никола Карев“ - Стрмош; скратено: ПООУ „Никола Карев“) — подрачно основно училиште во селото Стрмош, составен дел на истоименото училиште од градот Пробиштип.
Училиштето е именувано по македонскиот револуционер Никола Карев.
Историја
Училиштето е изградено во 1998 година.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во средишниот дел на селото Стрмош.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
Наставата се изведува во една комбинирана паралелка за сите 10 ученици.
Мојута (вулкан)
Мојута ― стратовулкан во јужна Гватемала. Се наоѓа во близина на градот Мојута во департманот Санта Роса и се наоѓа на јужниот раб на раседот Јалтапагва. Вулканот има надморска височина од 1662 м, а неговиот врв е создаден од три куполи од андезитска лава. На падините на вулканскиот комплекс има бројни пепелни конуси. На северните и јужните падини може да се видат мали фумароли, а топли извори се наоѓаат на североисточната основа на вулканот, како и покрај реките на југоисточната страна. Вулканот е покриен со шуми и насади со кафе.
Оклопно возило
Оклопно борбено возило е воено возило заштитено со оклоп и вооружено со оружје. Највеќето вакви возила се направени за нерамен терен.
Видови оклопни борбени возила
Оклопните борбени возила се делат според нивната намена на бојното поле и нивните одлики. Класификацијата не е апсолутна; во разни времиња разни земји класификуваат исти возила за разни намени. На пример, оклопните транспортери биле заменети со пешадиски борбени возила во многу слична улога, но второспоменатите имаат некои додатни предности.
Супешните општонаменски оклопни борбени возила често служат како основа за цело семејство на специјализирани возила, како на пример М113 и MT-LB гасеничарски носачи, и оние на тркала како Моваг Пирана.
Тенк
Тенк е гасеничарско, оклопно борбено возило, со главна задача за конфронтација на непријателот по пат на директен оган. Современиот ударен тенк се разликува по големата огнена моќ, подвижност и силен оклоп релативно на другите возила во своето време. Преминува компаративно груб терен со голема брзина, но бара доста гориво, одржување и муниција, т.е. бара доста логистика. Тој го носи најтешкиот оклоп од сите други возила, и носи моќно оружје кое конфронтира разни цели на бојното поле. Ова е веројатно најразнообразното и најстрашното оружје на бојното поле, ценето за неговиот шок-ефект против други единици, како и неговата висока преживливост.
Оклопен транспортер
Оклопните транспортери се лесни оклопни борбени возила за превоз на пешадија. Обично имаат само митралез, иако некои варијанти носат и бесповратни топови, противтенковски теледиригирани проектили или минофрлачи. Обично овие не се осмислени за директна борба, туку за пренос на единици на бојното поле вон опасност од шрапнели и заседа. ТИ еможат да бидат и на тркала или гасеници. Примери за ова возило се американскиот М113 (гасеничар), британскиот FV 432 (гасеничар),францускиот VAB (на тркала) и советскиот БТР (на тркала). Овој концепт бил наполно реализиран од страна на канадската војска во Нормандија во 1944 со конструирањето на Кенгур. Претходните оклопни транспортери биле или полугасеничари или премали за делотворен превоз на дел/одред пешадија (како универзалниот носач).
Пешадиско борбено возило
Пешадиско борбено возило е оклопен транспортер кој дава огнена поддршка за пешадијата.
првите обиди за пренос на единици во вооружено гасеничарско возило ги направила британската војска во Првата светска војна со продолжување на марк V во кој седела пешадиска единица додека возилото сѐ уште било вооружено како тенк. По војната, идејата за ова воило била заменета со камиони и лесно оклопени полугасеничари, кои нашле широка примена за време на Втората светска војна. Во оваа војна била направени извесни експерименти за тешко оклопени траснпортери, како Кенгури, приспособени од тенкови со остранување на куполите. По војната полугасеничарите била заменети со оклопни транспортери со гасеници или на тркала, вооружени обично со митралез за самоодбрана.
Современите пешадиски борбени возила се добро вооружени оклопни транспортери од чија внатрешност пешадијата може да се бори. Воеи се раликуваат од претходните оклопни транспортери по нивното тешко вооружување, кое овозможува поддршка со директен оган во случај на напад. Пешадијата пука со рачно оружје низ пушкарниците, во безбедноста на оклопот. Обично тие се вооружени со 20-милиметарски или поголеми автоматски топови, или пак со противтенковски теледиригирани проектили. Пешадиските борбени возила се обично гасеничари, но во оваа категорија спаѓаат и некои вакви возила на тркала.
Специјално опремените пешадиски борбени возила играат улога на лесни текнови; тие се користат во огранизации за извидување, или од воздушни единици кои мораат да се борат без тешката огнена моќ на тенковите.
Самоодна артилерија и јуришен топ
Јуришен топ е самоодна артилерија наменета за поддршка на пешадија во улога на директен оган. Обично имаат топови со голем калибар кој може да фрла тешки високоексплозивни гранати, ефективни против единици во ровови и утврдувања.
Противтенковски топ
Самоодниот противтенковски топ главно се користи за противнападна поддршка на пешадиски или тенковски единици, во дефанзивни или операции на повлекување. Може да носи големобрзински противтенковски топ или понекогаш, фрлач на противтенковски теледиригирани проектили.
Противтенковските топови неможат да извршуваат многу функции кои тенковите можат; тие се многу помалку флексибилни и обично немаат способност за одбрана од пешадија. Но тие се многу поевтини и полесни за одржување и замена.
Противтенковските топови воглавно се заменети со поопштонаменски тенкови од Втората светска војна наваму, но лесно оклопени носачи на противтенковски теледиригирани проектили се користат заради нивните дополнителни долгосежни противтенковски способности, како и за замена на тенковите кај лесните или воздушните сили.
Тенкета
Тенкета е мало оклопно борбено возило со едончлен или двочлен екипаж кое е слично на тенкот, наменета за поддршка на пешадија и извидување. Повеќето немале купола и биле вооружени со еден до два митралеза, или поретко, малокалибарски топ или ракетен фрлач. Тенкетите се произведувале од околу 1930 до 1935 год, но подоцна престанало нивното производство поради нивната ограничена корисност и ранливоста на противтенковско оружје. Нивната улога ја презеле оклопните автомобили.
Поврзано
Следниве не се оклопни борбени возила, но често се среќаваат заедно со нив:
Бентли „Државна лимузина“
Бентли „Државна лимузика“ (Bentley State Limousine) — автомобил направен од „Бентли“ (Bentley Motors Ltd) за кралицата Елизабета II по повод нејзиниот златен јубилеј во 2002 г.
Автомобилот има двоен турбомотор со работна зафатнина од и 8 цилиндри. Ова е прилагодена верзија на моделот Arnage R со моќност од 400 кс и момент на сила од 835 Њм. Максималната брзина е ограничена на 210 км/ч.
Лимнузината е за 0,91 м подолга од стандардниот Arnage, повисока за 25,4 см и поширока за 15,24 см. Опремена е со широки врати чии шарки се одзади и се отвораат речиси 90 степени.
Автомобилот е блиндиран, има противмински под, стакло кое издржува пукање од базука и кабина која се запечатува против напад со гас. Овие безбедносни мерки му даваат на автомобилот тежина од 4.000 кг, и тој се движи на зарамнети гуми.
Направени сае само два примерока од овој автомобил — и двата за кралицата и со тоа е уште поредок од легендарниот Ролс-Ројс „Фантом IV“, со само 18 примерока, ексклузивно само за кралски семејства и шефови на држави.
Вастечки јазик
Вастек или хуастекански јазик — мајански јазик од Мексико кој го зборуваат хуастеканците. Иако малку е изолиран од останатите мајански јазици, поврзан е со мајанските јазици од јужно и источно Мексико и Средна Америка. Според пописот во 2005 година, јазикот го зборувале околу 150.000 луѓе. Јазикот локално се вика тенек.
Наводи
Instituto Nacional de Estadística, Geografía, e Informática (INEGI) (an agency of the government of Mexico). 2005. 2005 Mexican population census, last visited 22 мај 2007
Корејски Американци
Корејските Американци (Korean Americans или 한국계 미국인, со ханџа писмото:, Hangukgye-Migukin) се Американци со корејско потекло. Нивните предци се претежно од Јужна Кореја, но малцинство потекнуваат од Северна Кореја, Кина, Јапонија или од пост-советските републики. Корејско-американската заедница сочинува 0,6% од популацијата на САД или околу 1,8 милиони луѓе. Таа е петтата најголема група на Азиски Американци по заедниците на кинеските Американци, филипинските Американци, индиските Американци и виетнамските Американци. САД се дом на најголемата корејска дијаспора во светот.
Матија Беќковиќ
Матија Беќковиќ  (Матија Бећковић), роден на  29 ноември 1939) е српски поет, писател академик.
Животопис
Беќковиќ е роден во Сента, во мултиетничката провинција Војводина (тогаш Дунав Банат, Кралство Југославија), во воено семејство од Црногорски Срби. Таткото на Бецковиќ Вук бил офицер во Кралската југословенска армија.
Дипломирал на гимназијата Ваљво во Ваљево во 1958 година. Токму за време на гимназиските години во Ваљево, ја објавил својата прва поема во списанието „Млада култура“. Понатаму, токму во Вљево, Бецковиќ се сретна со Вера Павладоjска, на која и ја посветена истоимената поема, објавена во 1960 година. Со неа ќе биде сè до нејзината смрт.
Живее Белград од 1960 година.
Поетски стил
Карактеристично за поезијата на Беќковиќ е нејзиниот регионализам. Јасно српскиот архаичен дијалект и фразеологијата се провлекува во неговото дело. Овој аспект на неговото дело најчесто се губи кога некој ќе го прочита во превод. Според начинот на поетското изразување, Беќковиќ, е директен, енергичен, со изобилство на јазични бравури, алегории и симболи. Спаѓа во редот на европските современи поети.
Творештво
Ги објави следниве книги: Вера Павладољскаја (библиофилно издание на Радомир Стевиќ Рас), 1962 година, Куршум скитник (Просвета, 1963), Тако зборубаше Матија (Просвета, 1964 и 1965), Во меѓувреме (Матица српска, 1968 и дополнети изданија: Зњање, Загреб, 1979, БИГЗ, 1985 и 1986 година, Матица српска 1990 година), Че - трагедија што трае (со Душан Радовиќ, независно издание на Слободан Машиќ, 1970 година, Рад, 1989 година), Ми рече еден Чоек (Просвета, 1970 година, 1976)), Мѓата на Вук Манитога (СКЗ, 1976, 1978), Леле и куку (Просвета, 1980), Песни (СКЗ, 76. Коло 1983 и прекрасното издание на Кола 1986), Служба Свети Сава (Глас црква, 1987 и 1989), За Његош (Глас црве, 1988), Косово, најскапиот српски збор (Глас црве, 1989), Надококот (СКЗ, 1988, 1989), Чие си, малечко? (БИГЗ, 1989, 1990), Двадесет и една песма (Рукописна зборка Милиќ Ракиќ, Вљeево, 1990), Надкокот (библиофилско издание, графика на М. Капор, Дисово пролеше, Чачак, 1990), Богојавlе (Рад, 1990), Изабрани песме и песни (БИГЗ, 1990), Мојот претпоставен е Гете (Разговори 1968 - 1990, Книжарница Обрадовиќ, 1990), Служба (СКЗ, 1990), Вака говори Матија (Деновиве, 1990), Сабрани песме во шест кииги (објавено од СКЗ, БИГЗ; Универзитетска ријеч, 1990 и 1992 година), Ова и она (Дневник, 1995 г.), Потпис (библиофилско издание на Јовица Велјовиќ, Хамбург, 1995 г.), Ќе се раскинуваме уште (Октоих 1996), Покајница (Орачац 1997).
Прозата и поетските текстови на Беќковиќ биле адаптирани за театар и беа изведувани на домашни и странски сцени ...
Мал Папрадник
Мал Папрадник — село во Општина Центар Жупа, во областа Жупа, во околината на градот Дебар.
Селото главно е населено со Македонци-муслимани, но поради политичко-религиски причини дел од нив се изјасниле како Турци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во западниот дел на територијата на Општина Центар Жупа, сместено во областа Дебарска Жупа. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 700 метри. Од градот Дебар, селото е оддалечено 9 километри.
До селото води локален асфалтен пат, кој се исклучува од регионалниот пат 2249.
Историја
Подрачјето на Мал Папрадник е населено уште од римско време, за што сведочат повеќе наоѓалишта во неговата околина.
Стопанство
Атарот на селото е мошне мал и зафаќа простор од 3 км2, при што преовладува обработливото земјиште со површина од 139 хектари, на шумите отпаѓаат 77 хектари, а на пасиштата 70 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Население
Според податоците од 1873 година во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, селото имало 20 домаќинства со 44 жители муслимани (Македонци).
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Мал Папрадник живееле 450 жители, од кои 50 жители Македонци христијани и 400 Македонци-муслимани. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Мал Папрадник имало 24 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е средно по големина, но со значителн пораст на бројот на населението. Така, во 1961 година имало 434 жители, од кои 426 биле Турци, пет Албанци и двајца жители Македонци, а во 1994 година бројот се зголемил на 753 жители, од кои 631 Турчин, 109 Македонци и 13 останати.
Според пописот од 2002 година, селото Мал Папрадник броело 486 жители, од кои 25 Македонци, 455 Турци и 6 останати.
Целосното муслиманското население на селото се Македонци-муслимани, но поради политичко-религиски причини се пишале како Турци. Во тој однос, треба да се напомене дека селото е населено исклучиво со Македонци, бидејќи жителите попишани како Турци се всушност Македонци-муслимани како и сите останати жители на селото. Доказ за тоа е наглата промена во изјаснувањето на жителите како Македонци и Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 169 жители, од кои 5 Македонци, 125 Турци, 2 останати и 37 лица без податоци.
Родови
Мал Папрадник е торбешко (македонско-муслиманско село).
Според истражувањата од 1954 година, родови во селото:
Иселеништво
До 1954 година од селото има иселување во Турција (13 семејства) и тоа во Лиле Бургас, Измир, Бергама, Одрин, Истанбул, Мелемен, а некои и во Албанија, Дебар и во Зелениково.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Мал Папрадник било село во Дебарската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Центар Жупа, која била една од ретките општини, кои не биле променети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така припаѓало на некогашната Општина Центар Жупа.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Дебар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Баланци, во која влегувале селата Бајрамовци, Баланци, Броштица, Голем Папрадник, Горенци, Житинени, Мал Папрадник и Пареши. Во периодот 1950-1952 година селото исто така било дел од некогашната општина Баланци.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 903 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 936 гласачи.
Договор од Хамедан
Договорот од Хамедан — мировен договор потпишан во 1727 година преку кој завршила Отоманско-персиската војна (1722–1727).
Според договорот од 1727 година, Ашраф Хотаки го признал поразот и станал вазал на Османлиите, а кон територијата на Османлиите биле приклучени цел западен и северен Иран.
Химна на Тунис
Химната на Тунис или правилно Хумат ал-Хима (, „Бранителите на домовината“) ― државната химна на Тунис; текстот го напишале Мостафа Садек Ал-Рафеие и Абул-Касим ал-Шаби.
Историја
Текстот доаѓа од песна напишана во 1930-тите од египетскиот поет роден во Либан, Мостафа Садек Ал-Рафеие. Иако некои велат дека мелодијата е компонирана од Мохамед Абдел Вахаб, тунискиот музиколог Салах Ел Махди тврди дека мелодијата е компонирана од поетот Ахмед Кеиредин додека првичната музика за поемата ја компонирал Закарија Ахмад.
Последните стихови од текстот биле напишани од Абул-Касим ал-Шаби. Според Ел Махди, овие стихови биле додадени на текстот во јуни 1955 година од националистот Монги Слим.
Позната како „Химна на револуцијата“, таа била пеена за време на состаноците на владејачката партија, Нео Дестур, која подоцна го променила своето име во Социјалистичка дестуристичка партија. „Хумат ал-Хима“ била привремено користена како државна химна помеѓу крајот на монархијата на 25 јули 1957 година, кога го заменила „Салам ал-Беј“ и 20 март 1958 година, кога била заменета со „Ала Калиди“. „Хумат ал-Хима“ подоцна била вратен повторно по државниот удар што го донесе Зин Ел Абидин Бен Али на власт на 7 ноември 1987 година.
Текст
Во прилики за кои е потребна краткост, се пее кратка верзија составена од рефренот, третиот стих (не се повторува) и повторно рефренот.
Кемпер
Кемпер (Quimper, Kemper) – град и општина во областа Бретања, сместена на северозапад на Франција. Градот е префектура на департманот Финистер, седиште на советот на департманот, како и на двата кантони кои влегуваат во негов состав. Неговите граѓани се нарекуваат кемперци и кемперки.
Со 63.532 жители во 2013 година, тој е 77 општина во Франција, трета во Бретања (по Рен и Брест) и втора во Финистер.
Потекло на поимот
Името Кемпер доаѓа од бретонскиот збор kemper што значи устие бидејќи е изграден на вливот на реките Стеир, Фру и Же во Оде.
Географија
Кемпер се наоѓа на 15 км од брегот на Атлантскиот Океан. Океанот навлегува длабоко по долината која ја формира реката Оде и му дава на градот положба на повлечено пристаниште, што на некој начин ја објаснува неговата економска улога.
Градот е исто така многу стар крстопат на националниот пат 165 и обласните патишта. Кемпер се наоѓа на 565 км од Париз, 550 км од Бордо, 740 км од Бајон, 790 км од Тулуза, 1.030 км од Монпелје, 1.210 км од Марсеј, 1.370 км од Ница, 215 км од Рен, 232 км од Нант, 71 км од Лорјан, 122 км од Ван и 72 км од Брест.
Историја
Кемпер е стариот главен град на Корнуај, најтрадиционалната бретонска област, и има особени бретонски одлики. Низ градот има многу продавници и знамиња кои го слават келтското наследство во областа.
Знаменитости
Градот има рустикален амбиент, со бројни пешачки мостови преку реките кои течат низ него. Црквата Локмарија која датира од 11 век е градена во романски стил. Катедралата Сен Корантен, со својата фасада во готски стил, била изградена меѓу 13 и 16 век. Нејзините две кули се високи 76 метри (врвовите се додадени во 19 век). Нејзините прозорци со витражи се исклучителни. Катедралата му е посветена на првиот кемперски бискуп, Корантен.
Западно од катедралата се наоѓа пешачката зона на стариот дел на Кемпер, со бројни палачинкарници, полудрвени куќи и продавници. Во близина на епископската палата, која сега е музеј (посветен на регионалната историја, археологија, етнологија и економија) се урнатините од ѕидините од градот од 15 век. Во близината е Музејот за ликовни уметности. Музејот има фасада од 19 век, а внатрешноста е целосно изградена наново. Во него е сместена збирка слики од 14 до 21 век, која вклучува дела од Буше, Коро, Удри и Рубенс, како и платна од сликари од школата Пон Аван, како Бернар, Денис, Жорж Лакомб, Максим Мофра и Пол Серизје.
Најпознат производ на градот е грнчаријата од фајанс. Таа се произведува од 1690 година, а на производите имало мотиви од областа дизајнирани од Жан-Батист Буске. Градот исто така е познат по своите производи од бакар и бронза, како и прехранбени, кожни, хартиени и волнени производи.
Бретонски јазик
Во 2006 година општината донела план за промоција на бретонскиот јазик. Во 2008 година 4,61% од децата во примарните училишта посетувале билингвална настава <ref.
Опинок
Опинок (множ. опинци) — традиционална македонска, српски, хрватска и бугарска обувка. Се носат и низ остатокот од Балканот. Тие се прават од кожа и немаат врвки, се одликуваат со издржливост и трајност, а обично (но не секогаш) имаат роголик завршеток. Самиот збор опинок води потекло од праиндоевропскиот јазик. Изработувачот на опинци е занаетчија, наречен опинчар. Средновековните опинци се разликуваат од подоцнежните по тоа што немале врвови и не биле накрсно направени. Тие изгледале како гума во облик на чевел. Врвците биле додавани, но често се кинеле.
Девол (река)
Девол (Devolli) — река во Албанија.
NGC 1999
NGC 1999 — оддавно-отсјајна маглина во соѕвездието Орион, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Девол (река)
Реката Девол извира од источните делови на планината Грамошта, кадешто се наоѓа границата со Грција. Тече во северна насока кон истоимената област Девол и крај главниот центар Билишта. По Билишта реката оди кон запад и пред клисурата меѓу Сува Гора од север и Морава на југ излегува на Горичкото Поле (Корчанско Поле), кадешто до Втората светска војна било некогашното Маличко Езеро кое е денес е пресушено. По Горичкото Поле, од кое ги прима водите на левата притока Дунавица, Девол навлегува во стрмен планински регион и се влева од изворите од Грамошта каде ја образува реката Семан. Најголемата притока на Девол е Томорица која извира под истоимената планина Томорица (Томор).
Должината на реката е 196 км, а целиот слив опфаќа.
NGC 1999
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1999 се споменува и како LBN 979.
Откривање
Објектот е откриен на 5 октомври 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1999 е од видот EN+RN. NGC 1999 има привидни димензии од 2' х 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 36 м 25,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 42' 57".
Други поделби
Проучување на NGC 1999 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 271; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4778. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1477.