cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дино Дворник
Со текот на годините тој стана предмет на вниманието на медиумите за наводно борење со злоупотреба на супстанции. Тој направи неколку обиди за повлекување на дрога и иако успеал секој пат, призна дека дрогата го уништила неговото здравје и го направил својот живот хаос. Иако бил сопруг и татко што го сакал, тој сè уште ќе присуствувал на забавите. Дино има тенденција да создаде пријатна атмосфера каде и да отиде, ставајќи ги луѓето веднаш во добро расположение. Имаше многу гласини за Дино Дворник, главно за неговата злоупотреба на дроги и други шокантни инциденти, како на пример, очигледно уринирање на членовите на жирито од галерија на наградата во доцните 90-ти години, бидејќи тој не одобри со нивниот избор на уметници кои ќе бидат почестени. На сличен јавен настан тој беше забележан да трча наоколу во долна облека за да го наведе своето одвратување кон лицемерието и ситната буржоазија на некои луѓе кои присуствуваа на шоуто.
Во 2004 година тој глумеше во филмот Прекрасна ноќ во Сплит, прикажувајќи го лордот на дрога во Сплит. Истата година стана една од првите хрватски личности што почнаа да пишуваат свој блог. Подоцна му се придружил сопругата и неговата ќерка за моделирање.
Во 2006 година, тој и неговото семејство станаа ѕвезди на хрватското реалистичко шоу, Дворникови (Дворники), забавна претстава во начинот на Озборн.
Во 2008 година, Дино работеше на својот претстоен албум, Пандорина кутија (Box of Pandora's). Албумот се приближува кон проектот. Тој веќе го издаде првиот сингл за лето, хипнотизиран (хипнотизиран). Албумот треба да биде објавен во октомври 2008 година.
На 7 септември 2008 година, само 18 дена по прославата на неговиот 44 роденден, Дино почина во креветот. Тој беше предозиран на таблети за хепатит Ц, во кој страдаше. Тој исто така беше сериозно депресивен. Полицијата спроведе истрага на самото место и пронајде многу антидепресиви во куќата. Неговата сопруга Даниела го нашла мртов во кревет во нивниот стан во 11 часот. Три дена подоцна, Дино бил погребан на гробиштата Мирогој во Загреб.
118
118 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 118 година од новата ера, 118. од првиот милениум, 18. од II век и деветта од 110-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5626 и 5627 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4868 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3878 и 3879 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 871.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 118 година се протега во 2754 и 2755, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2814 и 2815 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 661. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 520 и 518 година пред хиџра.
Насау
Насау (Nassau) е главниот и најголемиот град на Бахамските Острови. Во градот живеат 248,948 жители (2010 попис), 70% од целокупното население на Бахамите (353,658). Меѓународниот Линден Пиндлин аеродром, главниот аеродром на Бахамите се наоѓа 16 км западно од центарот на Насау, и има дневни летови до големите градови на Обединетото Кралство, САД, Канада и Карибите. Градот се наоѓа на островот Њу Провиденс, кој функционира како федерален округ. Бидејќи нема локална власт, со него се раководи како со административна дивизија на националната власт. Насау се смета за историско засолниште на пиратите.
Модерниот развој на Насау почнал пред повеќе од 200 години со навалата на илјадници Американски Лојалисти и поробени Африканци на Бахамите по Американската војна за независност. Многу од нив се населиле во Насау (тогаш и денес главниот град на трговијата на Бахамите) и најпосле да ја надминат бројката на нативното население.
Како што населението на Насау растело, така растеле и урбаните области. Денес градот доминира со целиот остров и неговиот сателит, Парадајз Ајленд. Меѓутоа, сè до повоениот период на Втората светска војна, надворешните предградија едвај и да постоеле. Поголемиот дел од Њу Провиденс бил покриен со грмушки сè додека не дошле Лојалистите во 1780те и создале неколку плантажи како Клифтон и Тускулум. Кога Британците ја укинале меѓународната трговија со робови во 1807 илјадници ослободени Африканци од бродовите за робови се населиле во Њу Провиденс (на Аделед, Гамбие, Кармајкл и Сандиленд) и други острови. Најголемата концентрација на Африканци живееле во „Позади ридот“ предградијата на Грантс и Бејн позади Насау, додека поголемиот дел од белците живееле на северното крајбрежје на островот.
Историја
Во минатото Насау се викал Чарлс Таун. Шпанците го запилиле градот во 1684. Во 1695, Англичаните го промениле името на градот на Насау во чест на за кралот на Англија (Вилијам III). Во 1703 сојузничките сили на Шпанија и Франција на кратко го окупирале Насау.
До 1713, ретко населените Бахами станале рај за водачите на пиратите Томас Бароу и Бенџамин Хорниголд кои го прогласиле Насау за пиратска република, поставувајќи се себеси за „гувернери“, и ним им се придружиле Чарлс Вејн, Калико Џек Ракам и Едвард Тич, озлогласениот „Црнобрад“ заедно со жени пирати како Ен Бони и Мери Рид.
Ардастра Гарденс, Центарот за заштита и зоолошката градина бил отворен во 1982 и претставувала првата зоолошка градина на Бахамите. Претходно бил ботаничка градина сè до 1937.
Географија
Близината на градот со САД (290 км источно-југоисточно од Мајами, Флорида) придонела за популарноста на земјата како туристичко одморалиште, особено по укинувањето на Американското патување за Куба. Атлантис одморалиштето близу Парадајз Ајленд придонесува за повеќе прилив на туристи од кој било друг хотел. Мега одморалиштето исто така дава работа на над 6000 Бахамци, и е најголемиот работодавач надвор од владата.
Клима
Насау се соочува со тропска монсунска клима со релативно постојани температури во текот на целата година. Температурите во лето ретко надминуваат 33 °C, а во зимските месеци температурите преку ден се движат помеѓу 20 и 27 °C, ретко паѓајќи под 10 °C.
Урбан состав
За време на 19. век, населението од Њу Провиденс се насочило кон Насау, но растењето од 1950те било надвор од градот. Срцето на градот во 1788 се состоело од само неколку блока згради помеѓу Куќата на владата и пристаништето, но градот постепено се проширувал источно до паркот Малком, јужно до Вулф Роуд, и западно до Насау Стрит. Грантс Таун и Беин Таун јужно од Насау станале главните населби за црнците и сè до пред 30 години биле најнаселените делови од градот. Повеќето од белците граделе куќи покрај брегот, источно најдалеку до Форт Монтагу, западно до Саундерс плажата и покрај гребените на рабовите од градот. Во 20. век се ширел градот источно до Вилиџ роуд и западно до Форт Шарлот и Оукс Филд. Овој полукруг од развој на населбите бил главната област за населување со до по Втората светска војна, и обележува различна фаза во проширувањето на градот. Побогатите граѓани продолжиле да се населуваат источно сè до Ист енд поинт и западно до плажата Кејбл. Во последните 40 години станбениот развој бил прилично различен и се состоел главно од планирани суб-поделби (станбени комплекси) за семејствата од средниот сталеж. Од 1960 евтините, спонзорирани од владата, комплекси биле изградени во Јелоу Елдер, Елизабет комплекси и Пајнвуд Гарденс, сите во надворешниот прстен на развој. Домаќинствата сега се протегаат источно и јужно до морето и западно до Гледстоун Роуд.
Центарот на градот
Центарот е средиштето на сите активности во Насау. Илјадници луѓе го посетуваат дневно, за да пазаруваат, вечераат, да разгледуваат и да уживаат во тропската клима на кратод. Најбучниот дел од центарот на градот е главната улица Беј Стрит и Вудс Роџерс Вок, што се наоѓа преку улицата на пристаништето паралелно на Беј, областа се протега неколку блокови во секоја насока. Започнува со Вест Беј, околу областа Џункану плажата. Неколку хотели и ресторани се наоѓаат на Вест Беј или поточно, Компас поинт (Compass Point), Холидеј Ин(Holiday Inn), Куалити Ин(Quality Inn) и Ше Вили(Chez Willie). Следната точка е Бритиш Колониај Хотел(British Colonial Hotel) кој го означува почетокот на вистинската Беј Стрит. Музејот на Пиратите од Насау е точно наспроти Бритиш Колониај Хилтон. Следните неколку блокови ов улицата се бутици со неколку ресторани и клубови помешани помеѓу трговците на мало. Тука, Беј стрит станува Ист Беј.
Преку ридот
И Бејн Таун и Грантс Таун се дел од предградието Преку ридот во Насау. Бил населена од ослободените Африканци и робови. Грантс Таун, населен во 1825 наскоро станал пренаселен и било потребно уште земја за да го прифати брзо-растечкото население, и така Беин Таун настанал поради преголемото население од Грантс Таун.
Во својата рана историја, сепак, Беин Таун бил село. Се наоѓал западно од Грантс Таун и граничел западно со Насау Стрит, источно со Баилу Хил Роуд, северно со Саут Стрит и јужно тоа што денес е Поинциана Драјв. Областа на почетокот била дел од 140 ара (0.57 км2) доделени на Сузана Ветерспун, но подоцна била продадена на Чарлс Х. Беин, црн Бахамски стопанственик во доцните 1840ти. Г. Беин ја поделил земјата на делови и ги продал по средни цени на ослободените Африканци и поранешните робови.
Мал дел од Беин Таун е наречен Конта Бута. Се наоѓал јужно од Мидоу Стир. Розан Адерли цитирала во нејзината доктроска теза „Нови Црнци од Африка“: Култура и Заедница помеѓу ослободените Африканци во Бахамите и Тринидад 1810-1900: „Според усните прекажувачи на возраст помеѓу 50 и 90 години, сè до средината на дваесеттиот век луѓето нарекувале, една мала област јужно од Грантс Таун, „Конта Бута“. Според постарите лица, ова име всушност било создадено од уникатен дијалектен изговор на оригиналното име на населбата Конго Бороу што укажува на првичното население со етничко потекло од Конго, веројатно ослободени Африканци.
Адерли напишала дека еден од прекажувачите „слушнал дека името порано имало негативни конотации бидејќи Јоруба луѓето и другите Африкански етнички групи ги гледале со презир своите Конго соседи. Всушност, починатиот Кливленд Инеас вели за Контабута дека е област јужно од Беин таун каде Конгоанците живееле. Тој кажал исто така дека Јорубанците кои потекнувале од Нигерија и кои исто така живееле во Беин Таун, биле клан и ги презирале Конгоанците. „Тој го сметал за некој кој треба да се избегнува, и одвојувањето и дискриминацијата биле огромни.“ Англиканската Црква била одговорна за образованието во Беин и Грантс Таун во средината на XIX век. Свештеникот на должност во црквата Св. Агнес во 1849 ја зел одговорноста да ги образова децата од Беин Таун во една стара Африканска училиштна зграда која се наоѓала на Маркет и Кокбурн улиците. Религиозните служби исто така биле одржувани таму. Свештеникот Вилијам Џон Вудкок го населдил пречесниот Едвард Џ. Роџерс во Здружението за пропагирање на Госпелот, како свештеник на должност во Св. Агнес во 1848. Раководењето на пречесниот Вудкок, иако кратко било многу важно. Тој работел без престан и поради неговите иницијативи и благородност Бесплатното училиште во Беин Таун (Вудкок Скул) било основано во 1848. Тој умрел во 1851 пред да ги реализира повеќето од неговите планови. Меѓутоа, тој го подарил својот имот на училиштата што тој ги основал. Д-р Инеас во ценетата книга, Беин Таун, ги опишал луѓето и нивните блиски односи со Фокс Хил. Божиќниот период бил славен со многу јадење и Џункану.
Плажата Кејбл
Плажата Кејбл е позната како дистрикт со хотели во Насау. Пет огромни хотели, од кои два со сите можни подобности, се наоѓаат на ова мало место. Областа е позната и по своите опции што ги нуди за ручек и вечера, Кристал Палас Казиното (Crystal Palace Casino) и златните песоци на самата плажа Кејбл. Повеќето од рестораните се наоѓаат или во хотелите или преку улица. BBQ плажата, Андрозиа и Каприцио се три од најдобрите опции за вечера на оваа плажа и секоја од нив нуди уникатен декор, пријатна атмосфера и одлична кујна. Сепак нема многу ноќен живот. Може да одите на шопинг но во Виндам. Два мали засводени ходници има во хотелот. Едниот е над земјата а другиот е на патот помеѓу Виндам и Шератон Хотелите.
Демографија
Насау има население од 126,500 жени и 121,800 мажи и е дом на 59,707 домаќинства на просечни семејства (4,15) според пописот во 2000. Големото население во Насау (барем во споредба со остатокот од Бахамите) е резултат на брановите имиграција од островите Фемили во главниот град. Така ова довело до намалување на населението во помалку развиените острови и брз раст на Насау.
Во популарната култура
Во Насау се снимале неколку филмови, вклучувајќи ги „Операција Гром“ од серијалот за Џемс Бонд и филмот за Битлси „Помош“, и двата излезени во 1960те. Насау повторно бил локација за снимање на Бонд филм од 1983 - „Никогаш не вели никогаш“ (римејк на „Операција Гром“) во главна улога Шон Конери, и исто така бил сетинг за дел од акцијата на Бонд филмот од 2006 „Казино ројал“ со Даниел Крег во главна улога. Во 1981 бил употребен како локација за сцената со океанот (во филмот била претставена како да е во Грција) за „Само за твоите очи“, каде Кристатос (Џулијан Гловер) се обиде да ги елиминира Бонд (Роџер Мур) и Мелина Хавелок (Керол Буке) врзувајќи ги за неговиот брод и влечејќи ги низ коралните води полни со ајкули.
Барем еден брод или авион од различните Џемс Бонд филмови биле потопувани во водите на Насау.
Насау бил исто така сетинг за неколку други скорешни филмови како „По зајдисонцето“, „Во синилото“ и „Флипер“.
Насау бил домаќин на игрите од 2004 за натпреварот за Најсилен човек на светот. Островот Атлантис Парадајс бил собиралиште за изборот за „Мис Универзум“ во 2009 г.
Старогрчки календар
Постојат повеќе старогрчки календари, а во повеќето држави на Стара Грција започнувале помеѓу есента и зимата, освен атичкиот календар, кој започнувал во лето.
Грците, уште во времето на Хомер, се чини дека биле запознаени со поделбата на годината на дванаесет месечеви месеци, но не се споменува вметнатиот месец или ден, со дванаесетте месеци од 354 дена. Независно од поделбата на еден месец во денови, тој бил поделен на периоди според зголемувањето и намалувањето на Месечината. Така, првиот ден, или млада месечина, се викал Нуменија. Месецот во кој започнува годината, како и имињата на месеците, се разликувале меѓу државите, а во некои делови дури и немало имиња за месеците, бидејќи тие се разликувале само бројчено, односно биле нарекувани: први, втори, трети, четврти месец и сл.
Од голема важност за реконструкцијата на регионалните грчки календари е календарот на Делфи, поради многубројните документи што се пронајдени таму, каде се запишувало ослободувањето на робовите, од кои многу се датирани според делфискиот, но и според регионалниот календар.
Календари по региони
Месеците од етолскиот календар ги презентирал Дакс (1932) врз основа на аргументите на Нитицки (1901) засновани врз синхронизми во документите за манумисија, односно ослободување на робовите, пронајдени на Делфи (датирани од 2 век п.н.е.).
Имиња на месеците во Античка Македонија:
Тесалискиот календар бил стандардизиран дури во римската ера. Претходно, сите полиси имале свои календари засновани врз нивните фестивали.
Китира
Китира или Китера (Κύθηρα) — остров во Грција, кој се наоѓа јужно од полуостровот Пелопонез. Островот традиционално е наведен како еден од седумте главни Јонски Острови, иако е далеку од главната група. Административно, островот припаѓа на регионалната единица Острови, која е дел од регионот на Атика (иако e на голема оддалеченост од самата Атика).
Администрација
Китира и блискиот остров Антикитира биле посебни општини додека не се споиле во реформата на локалната власт од 2011 година. Двата острови сега се општински единици. Општината има површина од 300.023 км2, општината 279.593 км2. Провинцијата Китира (грчки: Επαρχία Κυθήρων) била една од провинциите на префектурата Пиреја.
Антички период
Според античката старогрчка митологија, Китира е родното место на Афродита.
Во класичните времиња, Китира била дел од територијата на неколку поголеми градови-држави. Спарта го освоила островот од Аргос во почетокот на 6 век п.н.е., потоа Атина го окупирала трипати кога војувала со Спарта (во 456 година за време на нејзината прва војна со Спарта, од 426 до 410 п.н.е.).
Китира била независна и издавала сопствени пари во 195 година по поразот на Ахајците од Спарта. Во времето на Октавијан Август, островот повторно бил под спартанска управа, како сопственост на Гај Јулиј, кој бил спартански магнат и римски државјанин.
Во тоа време, грчките градови биле вклучени во составот на Римското Царство, а подоцна кон Византија. Христијанството било прифатено кон 4 век во времето на Константин, и според една легенда островот бил посетен од неговата мајка.
Средновековен период
Китира не се споменува во литературните извори со векови. Во периодот на византиската слабост на крајот на 7 век, можеби островот бил изложен на напади од двете словенски племиња кои извршиле напади на копното и од арапските пирати од морето. Археолошки докази сугерираат дека островот бил напуштен во околу 700 година. Свети Теодор во Палиохора изградил голем манастир.
Кога Византија била поделена помеѓу победниците од Четвртата крстоносна војна, Република Венеција го зела својот дел, во кој спаѓал и самиот остров Китира. Венеција воспоставила крајбрежна патрола на Китира и Антикитера за да го заштити својот трговски пат во Цариград, а Китира бил еден од островите што Венеција продолжила да ги одржува и покрај повторното освојување на Цариград и турското присуство низ целиот Близок Исток. За време на венецијанската доминација островот бил познат како Cerigo.
Островот во голема мера бил уништен и ограбен од Хајредин Барбароса. Пиратите често се движиле низ средоземните води, напаѓајќи бродови, брегови и острови, земајќи плен и робови за трговијата со робови. Китира. За да ги пресретнат трговските бродови, островите долж трговските патишта биле многу попривлечни за пиратите. Во 17 век, островот сè уште функционирал како гнездо на пиратите.
Француско-британски период
Во 1799 година, Јонските Острови станале дел од т.н. Република на седумте острови, номинално под османлиска власт, но во пракса доминирана од Русија. Во 1807 година, Франција ги вратила назад островите на кратко, за да во 1809 година ги освојат Британците, претварајќи ги во свој протекторат, под името Соединети Држави на Јонските Острови.
Грчки период
Јонските Острови, вклучувајќи ја и Китира, биле отстапени на новиот крал Ѓорѓи I.
Главниот град на островот, Китира (или Хора) има историски архив на Китира, втор по големина на Јонските острови, по Крф.
Географија
Китира има површина од 279.593 квадратни километри и се наоѓа на југозападниот излез од Егејското Море, зад Малеја. Островот има многу плажи, со различен состав и големина. Само на половина од нив може да се стигне преку патот низ планинскиот терен на островот.
Китира има средоземна клима со благи, дождливи зими и топли во топли суви лета.
Демографија
Како и многу други помали егејски острови, населението на Китира се намалува. Додека островот достигнал највисок процент на население од околу 14.500 во 1864 година, тој постојано се намалувал главно поради емиграцијата, како внатрешна така и надворешна (во Австралија, САД, Германија) во првата половина на 20 век. Денес неговото население е 3.354 луѓе (според пописот од 2001 година).
Стопанство
Од крајот на XX век, економијата на островот во голема мера се фокусирала и станала зависна од туризмот, кој го обезбедува најголемиот дел од приходот на островот, и покрај фактот што Китира не е една од најпопуларните туристички одредишта во Грција. Популарната сезона обично започнува со грчкиот празник на Педесетница кон крајот на мај, и трае до средината на септември. Во ова време, првенствено во текот на август, населението на островот честопати се зголемува двојно. Зависноста од туризмот резултирала со зголемена градежна активност во многу селски острови, најмногу за комерцијални цели (хотели и угостителски објекти, продавници и сл.), но исто така и секундарни домови.
Мали извори на приходи се медот и мајчина душица, како и некои мали одгледувања на зеленчук, овошје и сточарство.
Кантербери (Нов Зеланд)
Кантербери (Canterbury, Waitaha) — регион во Нов Зеланд кој главно се состои од Кантербериската Низина и околните планини. Главен град на регионот е Крајстчерч, каде се наоѓа Кантерберискиот Регионален Совет и Кантерберискиот универзитет.
Китира
Стопанство
Само пет од селата на островот се на брегот. Во текот на јули и август, во различни села се одржуваат неколку традиционални танци. Овие игри обично го привлекуваат мнозинството од населението на островот, од кои најголем е фестивалот на „Панагија“.
Кантербери (Нов Зеланд)
Географија
Кантербери е најголемиот регион во Нов Зеланд, со површина околу 42,200 км2. Ограничен е со реката Конвеј на север и Јужните Алпи на запад. Јужно границата му ја дефинира реката Ваитаки.
Китира
Сообраќај
Островот во минатото имал лоша инфраструктура. Сепак, изградбата на новото пристаниште во Дијакофти, заедно со реновирањето на аеродромот на островот, значително довело до подобрување.
Кантербери (Нов Зеланд)
Географија
Регионот се дели на Северен Кантербери (северно од реката Ракаиа), Среден Кантербери (од реката Ракаиа до реката Рангитата) и Јужен Кантербери (јужно од реката Рангитата). За многу цели Јужен Кантербери се смета за посебен регион, со седиште во градот Тимару.
Китира
Сообраќај
Главниот аеродром на островот е аеродромот Александар С. Оназис.
Кантербери (Нов Зеланд)
Вински региони во Кантербери
Кантербери има две главни вински области. Овие се Ваипара и околината на Крајстчерч, која обично се нарекува едноставно Кантербери. Во последно време сортни вина се прават и појужно во Куроу.
Во Кантербери доминира белото вино како from Ризлинг, Совињон Бланк, Шардоне, Гевурцтраминец, и во помала мера Пино Бланк и Пино Гри. Сортата Пино Ноар успева во областа, особено во Ваипара.
Горан Пандев
Горан Пандев (р. 27 јули 1983 во Струмица) — македонски фудбалер, на  и поранешен член на македонската фудбалска репрезентација. Тој исто така е и најдобар стрелец во историјата на репрезентацијата на Македонија.
Животопис
Горан Пандев е роден во Струмица. Тој има 4 години помлад брат, Сашко, кој е исто така фудбалер. Во 2009 година се оженил со својата сопруга Надица со која имаат три деца: Филипо, Ана и Софија.
На 25 февруари 2019, на Пандев му било издадено италијанско државјанство.
Рана кариера
По потпишувањето на договорот, за сезоната 2002-2003, Пандев бил позајмен на Специја, друг италијански клуб кој во тоа време се натпреварувал во Серија Ц1. . За Специја, Пандев одиграл 22 првенствени натпревари и постигнал 4 гола.
Следната сезона, 2003–2004, Пандев бил повторно позајмен, овој пат на Анкона, клуб кој штотуку влегол во најсилната италијанска лига, Серија А. Своето деби во Серија А го направил во натпреварот Анкона - Сиена 0-0 одигран на 2 ноември 2003, заменувајќи го Салваторе Бруно во 83-тата минута од натпреварот, а својот прв гол го постигнал веќе во својот втор настап во поразот со 3-2 од на Ренато Дал'Ара. И покрај тоа што Анкона завршила последна на табелата и испаднала од лигата како клуб со убедливо најлоша сезона во историјата на Серија А, Пандев бил еден од ретките играчи во клубот кој оставил позитивен впечаток; тој одиграл 20 натпревари и постигнал еден гол.
Лацио
Во јануари 2004 година, Пандев бил проследен во Лацио (односно на Лацио му биле дадени 50% од договорот на Пандев, додека другите 50% останале во сопственост на Интер), како дел од трансферот на српскиот фудбалер Дејан Станковиќ од Лацио во Интер, но според договорот останал во Анкона до крајот на сезоната. Својот прв гол за Лацио го постигнал на 16 септември 2004, во победата со 3-0 на гостувањето кај Металург Донецк во Украина. Својот прв гол во првенството го постигнал во поразот со 2-3 на домашен терен од на 28 ноември 2004. На 5 декември 2004, Пандев постигнал еден од неговите незаборавни голови во кариерата доведувајќи го Лацио во водство против во Торино; тој се ослободил од Фабио Канаваро, Лилијан Тирам и Џанлука Ѕамброта пред да го совлада Џанлујџи Буфон, но сепак Лацио го загубил натпреварот со 2-1. Тој имал импресивна прва сезона во Лацио, постигнувајќи 3 гола на 29 натпревари.
Во јуни 2006, Лацио ги откупил останатите 50% од договорот на Пандев од Удинезе за 4 милиони евра, со што играчот станал во целосна сопственост на клубот од Рим. Сезоната 2006-2007, ја започнал со гол во победата со 4-0 над нисколигашот Ренде во првото коло од Купот на Италија. Првиот првенствен гол за сезоната го постигнал на 5 ноември 2006 против (1-1). Во оваа сезона Пандев одиграл 33 натпревари на кој постигнал 11 гола, помагајќи му на својот тим да заврши на третото место и да се пласира во квалифиакациите за Лигата на шампионите.
Најголемиот успех со Лацио, Пандев го остварил во 2009 година, кога го освои Купот на Италија, при што со постигнатите седум голови, тој бил најдобар стрелец во ова натпреварување. За Лацио, Пандев има одиграно вкупно 159 натпревари во кои постигна 48 голови. По Дарко Панчев, кој играл во Интер, Пандев е вториот Македонец кој заиграл во Серија А.
Спор со Лацио
Во летото 2009 година, помеѓу Пандев и претседателот на Лацио, Клаудио Лотито избувна скандал, поради искажаната желба од страна на Пандев дека сака да го напушти клубот по крајот на сезоната. По оваа изјава и одбивањето на Пандев да го продолжи договорот, тој бил исфрлен од првата екипа на клубот во следните четири месеци, при што не одигра ниту еден натпревар. Во тој период, за Пандев покажале интерес голем број на клубови, меѓу кои се и Зенит од Санкт Петербург со својата понуда од 13 милиони евра. Сепак, претседателот на Лацио ја одбил понудата, барајќи 2 милиона повеќе. На 26 септември 2009 година, Пандев поднесол барање за официјално раскинување на неговиот договор со Лацио. Тој тврдел дека поради неговото изоставување од тимот, Лацио го прекршил договорот, кој претходно бил потпишан со него. На 23 декември 2009 година, официјалниот суд на италијанската фудбалска лига „Калчо“ пресуди во корист на Пандев. Со пресудата, Пандев го раскина договорот со Лацио, а клубот бил обврзан да му плати на Пандев 160 000 евра за покривање на судските трошоци.
Интер
На 4 јануари 2010 година, Пандев потпиша петгодишен договор со Интер, каде што го носеше дресот со број 27. Своето деби за Интер, Пандев го имаше против Кјево, на 6 јануари истата година, кога Интер победил со 1:0. Својот прв гол за Интер, Пандев го постигна против екипата на Бари. Подоцна, Пандев го освои вниманието на италијанската фудбалска јавност во победата на Интер над градскиот противник Милан, кога му асистирал на Диего Милито при постигнувањето на првиот гол, додека пак вториот гол бил негово дело од слободен удар, како еден од најдобрите на колото. Во 2010 година, Пандев ги оствари најголемите успеси во својата фудбалска кариера, кога со Интер освои дури четири шампионски титули: првак на Италија, освојувач на купот на Италија, победник во Лигата на шампионите, и победник на Светското клупско првенство (постигнувајќи го првиот гол за Интер).
Успесите на Пандев продолжија и во 2011 година, кога со Интер повторно го освои Купот на Италија, при што тој непосредно учествуваше во постигнувањето на третиот гол за Интер. Во сезона и половина играње во дресот на Интер, Пандев одиграл 67 натпревар и постигнал 8 голови во сите конкуренции. Неговиот единствен гол во европските натпреварувања за Интер можеби е и неговиот најважен гол кој го постигнал за клубот, погодувајќи ја мрежата на Баерн Минхен во осминафиналето од Лигата на шампионите во сезоната 2010-11, за победа и пласман понатаму на неговиот тим.
Наполи
Сепак, по заминувањето на тренерот Жозе Мурињо од Интер, Пандев сè поретко бил дел од првиот тим и, како последица на тоа, во сезоната 2011-2012 потпиша за италијанскиот прволигаш Наполи, со статус на позајмен играч. Во Наполи, Пандев го добил дресот со број 29. Првиот настап за својот нов клуб, Пандев го имал на гостувањето против Чезена, кога Наполи победил со 3-1, при што при крајот на натпреварот пропуштил одлична можност да го постигне првиот гол за новиот клуб. На 29 ноември во натпреварот на домашен терен против Јувентус добил шанса да се најде во почетниот состав поради повредата на Единсон Кавани, и тој постигнал два гола во ремито 3-3. Пандев потоа го постигнал и својот трет погодок во Серија А за Наполи, во нивното демолирање на Џенова со 6-1 на 21 декември. По зимската пауза Пандев ја продолжува својата добра голгетерска форма постигнувајќи три гола во месец јануари, од кој два во првенството и еден во Купот на Италија. Својот последен погодок за сезоната 2011-2012, Пандев го постигнал на 7 април, во поразот со 3-1 на гостувањето кај неговиот поранешен клуб. Лацио.
На 20 мај 2012 година, после победата на Наполи над Јувентус со 2-0 во финалето на Купот на Италија, Пандев освоил уште еден трофеј во Купот на Италија успевајќи да се најде на победничката страна во ова натпреварување во изминатите четири години по ред. Пандев е еден од малкуте фудбалери кој успеал да го освои Купот на Италија со 3 ралични клубови (Лацио, Интер и Наполи).
На 6 јуни 2012 година, Пандев направил постојан трансфер од Интер во Наполи. Подоцна, претседателот на Наполи, Аурелио Де Лаурентис истакнал на едно интервју на радио дека Пандев се одрекол од дел од платата која ја примал во Интер за да им се приклучи на Наполитанците, истакнувајќи го ова како знак на посветеноста кон клубот и навивачите.
Репрезентативна кариера
Пандев го направил своето деби за националната репрезентација на Македонија на 21 август 2002 во натпреварот Македонија-Малта 5-0, во кој тој постигнал гол. Со оглед на тоа што е технички најнадарен играч во нашата репрезентација, тој станал капитен и неприкосновен водач, а со 26 постигнати голови е и најдобриот стрелец во историјата на Македонската селекција.
На 12 август 2009 тој постигнал два гола во првото полувреме на пријателскиот натпревар против тогашниот европски шампиони Шпанија во кој Македонија водела со 2-0, но во второто полувреме Шпанците успеале да постигнат три гола за да го свртат резултатот во своја полза и да победат со 3-2. За време на периодот во кој претседателот Лотито го изостави надвор од тимот на Лацио, тој одиграл четири натпревари за репрезентацијата и постигнал седум гола (два гола против Шпанија, Канада и Катар и еден гол против Иран).
Стево Трајковски
Стево Петров Трајковски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Завршил основно училиште во родното село. По завршувањето на училиштето им помагал на родителите во обработувањето на земјата. Во текот на окупацијата станал симпатизер на Народноослободителната борба. На 29 ноември 1944 година стапил во Треттата македонска ударна бригада, со која заминал на Срем. Во Земун завршил воено-политичка обука, по што учествувал во пробивот на Сремскиот фронт. На 16 април 1945 година во големата битка против непријателот за ослободување на Врпоље, храбро загинал со својот помлад брат Благоја. Посмртните останки на двајцата браќа биле пренесени и закопани во нивното родно село.
Нечкау
Нечкау (Netzschkau) — град во округот Фогтланд, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа 6 километри југоисточно од Грајц и 21 километар југозападно од Цвикау.
Телевизија во Албанија
Телевизијата во Албанија беше за првпат воведена во 1960 година. RTSH доминираше во албанската радиодифузна област до средината на 1990-тите, период кога радио и ТВ станиците во приватна сопственост почнаа да ги заземаат големиот број празни албански честоти. Транзицијата кон DTV емитување било одолговлечено.
Албанија во моментот има 3 национални комерцијални телевизиски станици, 56 локални станици, 83 локални кабелни станици и два комерцијални мултиплекси.
Од сите постојни национални аналогни телевизиски станици, јавната Radio Televizioni Shqiptar (RTSH) има најголем дофат: неговиот сигнал ја опфаќа 80.5% од територијата, проследено со Top Channel со 79%, и ТV Klan со 78%. Сепак, постојат и дигитални мултиплекси но нема податоци за нивниот територијален дофат. Може да се каже дека другите главни телевизиски станици, со седиште во Тирана, чиј сигнал покрива значителен дел од територијата се: Ora News, News 24, Vizion Plus, A1 Report и Radio Televizioni SCAN. Освен Vizion Plus TV и Radio Televizioni SCAN, другите станици емитуваат само вести.
Подолу е списокот на телевизиските станици и ТВ оператори за радиодифузија во Република Албанија:
Движење за реформи - Демократска партија на Албанците
Движење за реформи - Демократска партија на Албанците (ДР-ДПА) — политичка партија на македонските Албанци. Претседател на партијата е Зијадин Села, а генерален секретар е Арбен Таравари.
Партијата на парламентарните избори во 2016 настапила како дел од коалицијата Алијанса за Албанците (Aleanca për Shqiptarët) заедно со партиите Единство (Uniteti) и НДП.
Космос-921
Космос-921 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 24 јуни 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 5000 килограми. Космос-921 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 75,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 666 км, а најмалото на 598.
Лидија Рупник
Лидија Рупник, родена Шифрер, (1915—2003) била југословенска гимнастичка репрезентативка.
Резултати
Учествувала на Летните олимписки игри 1936 во Берлинво дисципlinata гимнастички разбој во екипна конкуренција за жени. Екипата сочинувала осум гимнастичарки: Душица Радивојевиќ, Лидија Рупник, Марта Пустишек, Олга Рајковиќ, Драгана Ѓорѓевиќ, Анчка Горопенко, Катарина Хрибар и Маја Вершеќ.
Со овој резултат 62,25 Лидија Рупник била втора во репрезентација, па учествувала во вториот круг - на групната вежба, каде репрезентативките освоиле 	115,10 бодови.
Лидија Рупник била член на репрезентацијата на Југославије на Светско првенство 1938 во Прага, која во екипна конкуренцији освоила сребрена медаља. Репрезентацијата била во состав: Лидија Рупник, Аница Хафнер, Милена Скет, Елца Ковачиќ, Јелица Вацац, Марта Пустишек, Марта Подпац, Душица Радивоевиќ. Резултатот кој репрезентацијата го постигнала бил 531,960 бодови.
Знаме на Костарика
Знамето на Костарика е официјалното знаме на оваа средноамериканска држава кое било усвоено на 27 ноември 1906 година. Ова знаме било создадено од Пасифика Фернандес која била инспирирана од боите на француското знаме. Нациоаналното знаме го вклулуча и државниот грб.
Знамето е составено од пет ленти во сина, бела, црвена, бела и сина боја. Сината боја ги претставува небото, можностите и идеализмот. Белата боја претатавува мир, мудрост и среќа. Црвена боја ја претставува крвта на борците за независна Костарика. Ова знаме е слично со знамето на Тајланд, но тајландското знаме е усвоено 11 години подоцна.
Критичар на храна
Kритичар на храна, писател за храна или ресторански критичар e писател кој анализира храна или ресторани, и потоа ги издава своите заклучоци. Додека овие термини не се строго синоними, истите се употребуваат како меѓусебно заменливи. Оние кои на оваа тема се искажуваат преку колумни за храна во весници и списанија се нарекуваат колумнисти за храна.
Одлики на критичарите
Еве некои нешта по кои се гледа вредноста на еден критичар на храна :
Критика на храна на интернет
Интернет полека добива на важност во критиката на ресторани. Во првата генерација (средина на 1990-тите) на вакви мрежни места спаѓаат Epicurious и Foodtourist.
Денес гледаме нова генерација на доскусиони форуми и систеи на оценување, како кај Chow Hound, Yelp и eGullet, како и некои блогови за критика на храна.
Пол Модрич
Пол Лоренс Модрич (Paul Lawrence Modrich) роден на – американски биохемичар, професор по биохемија на универзитетот Дјук и истражувач на Медицинскиот институт Хауард Хјуз. Дипломирал на Масачусетскиот технолошки институт (МИТ) во 1968 година, а докторирал на Стенфордскиот универзитет во 1973 година. Познат е по истражувањата на поправката на ДНК.
Животопис
Модрич е роден на 13 јуни 1946 година во Ратон, Ново Мексико. Неговиот дедо по татко бил Хрват, а баба му Црногорка. Емигрирале во Соединетите Држави од Хрватска.
Истражувачка работа
Од 1976 година Модрич работи на универзитетот Дјук, а од 1995 година е истражувач на Хауард Хјуз. Истражувањата му се од областа на механизмите за поправка на ДНК.
Награди
Во 2015 година му била доделена Нобеловата награда за хемија, заедно со Томас Линдал и Азиз Санџар, за проучувањата на механизмите за поправка на ДНК.
Д-р Модрич е соработник на Американската академија на уметностите и науките и член на Националната академија за медицина на САД и Националната академија за науки на САД.
2011
2011 била единаесеттата година од третиот милениум и 21 век и втора од 2010-тите.
Обединетите нации, оваа година ја прогласија за Меѓународна година на шумите, како и за Меѓународна година на хемијата.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на Грешка во изразот: Непрепознаен интерпункциски знак „{“ и Грешка во изразот: Непрепознаен интерпункциски знак „{“ година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за Грешка во изразот: Непрепознаен интерпункциски знак „{“ година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на Грешка во изразот: Непрепознаен интерпункциски знак „{“ и Грешка во изразот: Непрепознаен интерпункциски знак „{“ еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како Грешка во изразот: Непрепознаен интерпункциски знак „{“.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, година се протега во Грешка во изразот: Непрепознаен интерпункциски знак „{“ и Грешка во изразот: Непрепознаен интерпункциски знак „{“, додека според второто гледиште, годината трае во текот на Грешка во изразот: Непрепознаен интерпункциски знак „{“ и Грешка во изразот: Непрепознаен интерпункциски знак „{“ кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како Грешка во изразот: Непрепознаен интерпункциски знак „{“. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на Грешка во изразот: Непрепознаен интерпункциски знак „{“ и Грешка во изразот: Непрепознаен интерпункциски знак „{“ исламска година.
Кракра
Кракра — бугарски благородник и војсководец во Самуиловата држава, командант на Перник и околните краеви. Двапати успешно ги одбил нападите на Византијците (1004, 1016). По смртта на Јован Владислав (1018), во Сир му се предал на Царот Василиј II, заедно со архонтите на 35 тврдини и ја добил титулата патрикиј.
Даме-Шпревалд
Даме-Шпревалд (Dahme-Spreewald) округ во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се граничи со (од исток надесно) окрузите Одра-Шпре, Шпре-Ниса, Горен Шпревалд-Лужица, Елба-Елстер и Телтов-Флеминг и со градот Берлин.
Историја
Кога била основана покраината Бранденбург во 1990 биле основани окрузите Либен, Лукау и Кенигс Вустерхаузен, но во 1993 овие три окрузи биле споени.
Географија
Реката Шпре влегува во округот во југоисточниот дел и излегува низ североисточниот. Пошумената област долж нејзините брегови се наречени Шпревалд. Шпревалд е најзападниот дел на Лужица. Особено градовите Либен и Либенау прекуваат многу туристи секоја година, нудејќи патувања со брод и можност за поминување на одморот во преубавата природа на Шпревалд.
Реката Даме е притока на Шпре. Создава многу езера во северниот дел на округот. Даме го напушта округот кон Берлин, каде понекогаш се користи за бродски трки. На крај се влева во Шпре.
Шиндлеровата листа
Шиндлеровата листа  — биографски филм од 1993 година, режиран од Стивен Спилберг по сценариото на Стивен Цајлиан, кој ја раскажува приказната за Оскар Шиндлер, германски стопанственик кој спасил повеќе од илјада полски Евреи за време на   Холокаустот. Заснован е на романот Шиндлеровата арка од Томас Кенели, а улогите ги толкуваат Лиам Нисон како Шиндлер, Ралф Финс како офицерот Амон Гот и Бен Кингсли во улогата на шиндлеровиот сметководител, Ицак Штерн. Филмот е воедно и успех во бокс-офисот и добитник на седум Оскари, вклучувајќи ги оние за најдобар филм, режија и музичка композиција.
Вети Пазар
Географија
Селото е сместено во Солунското Поле, 5 км западно од градот Ениџе Вардар (Пазар).
Во Отоманското Царство
На почетокот на XX век Вети Пазар било село во Ениџевардарската каза. Турците го нарекувале Ескиџе, а Грците — Палео; трите имиња означуваат Стар Пазар, поради тоа што се смета дека ова било старото место на градот Ениџе Вардар (Пазар).
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Вехти Пазар броел 240 жители Македонци.
Во селото работела бугарската пропаганда. Целото население било под врховенството на Бугарската егзархија, а подоцна е отворено и бугарско училиште. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Вехти Пазар (Vehti-Pazar) имало 280 Македонци, сите под егзархијата.
Кукушкиот околиски училиштен инспектор Никола Хрлев напишал во 1909 г.:
Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во овој период селото се состоело од 20 куќи, од кои половината погрешно ги води како ромски.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 212 жители, кои во 1920 г. спаднале на 155. Во 1924 г. властите присилно иселиле 89 жители во Бугарија и довеле грчки колонисти од кападокиските села Аксос и Трохос во Турција, на кои им изградиле нова населба Неон Палеон (Нов Вети Пазар, или буквално Ново Старо) непосредно до постоечката. Во 1928 г. во старото село останале десетина македонски семејства; на пописот од таа година заедно се попишани старото и новото село, со вкупно 894 жители, а според други податоци, населбите состоеле од 904 дојденци (267 семејства), занемарувајќи ги македонските староседелци.
Во 1940 г. Вехи Пазар се води како посебно село со 252 жители. Според статистиката на НОФ, во 1947 г. селото имало 290 жители, од кои 40 Македонци и 250 грчки дојденци. Во 1951 г. имало 114, а 1961 г. — 166 жители. Оттука населението почнало значајно да се намалува, со 88 во 1971, 45 во 1981 и 62 лица во 1991 г. Причината за ова е иселувањето на дојденците во Ениџе Вардар, кои, заради неговата близина, сепак можат да го обработуваат имотот во Вети Пазар. Поради ова иселување, старото село Македонците станале мнозинство. Во 1990-тите селото престанало да се смета за посебно и е врбојано кон новата населба, па затоа отсуствува од следните пописи.
Во 1956 г. селото е преименувано во Аксос, по едно од селата на дојденците од Кападокија. Црквата е посветена на Свети Григорј и Свети Ѓорѓи, светците на двете кападокиски села.
Во истото време, Неон Палеон (Нов Ветхи Пазар) се развивал независно. Во 1940 г. имал 1.117 жители, по што претрпел периоди на растеж и пад, најверојатно поради иселувања.
Население
За периодот од 1940 до 1991 г. напоредно се дадени бројките на старото и новото село — Ветхи Пазар (Палеон) и Нов Ветхи Пазар (Неон Палеон). Во следните пописни години не се водат како посебни населени места.
Стопанство
Селото се смета за мошне богато поради плодната земја која се наводнува. Најзастапено е овоштарството, а се одгледуваат и житни култури, памук и др. Доста развиено е и краварството.
NGC 7440
NGC 7440 — спирална галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7440 се споменува и како UGC 12276, MCG 6-50-14, MK 924, CGCG 515-15, NPM1G +35.0477.
Откривање
Телото е откриено на 9 октомври 1876 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7440 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 7440 има привидни димензии од 1,4' х 1,1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 58 м 32,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +35° 48' 11"". Положбениот агол на објектот е во износ од 84°.