Граѓански_музеи_на_Павија
Романска и ренесансна секција
Уметничката и архитектонската еволуција на градот е претставена во просториите кои се движат од 7-та до 14-та, каде што се зачувани романескните, готските и ренесансните скулпторски и архитектонски наоди, особено романескниот дел е веројатно еден од најголемите во северна Италија. Многу од нив потекнуваат од згради уништени во текот на деветнаесеттиот век, како што се оние од црквите Санта Марија дел Пополо и Санто Стефано (од дванаесеттиот век и урнати од деветнаесеттиот век), за да се направи простор за катедралата. Конкретно, изложени се монументалните портали на двете цркви (соба VIII и X), бројните капители и дел од ѕидот со бели, зелени и сини застаклени тули од Санта Марија дел Пополо (11 век), меѓу најстарите италијански (и европски) примери на мајолика, Исто така, од Санта Марија дел Пополо доаѓаат и некои капители (11 и 12 век) кои ги рефлектираат украсите и обликот на коринтските капители од класичната ера и претставена капител и седум фигури кои го држат ликот во центарот, додека последната од серијата соодветно носи крст и нож. Во десеттата соба се чуваат и најважните романескни скулптури: оние од црквата Сан Џовани во Борго (исто така урната во деветнаесеттиот век за да се зголеми градината на колеџот Боромео), меѓу кои се среќаваат, главниот град со змејови и теламон и главниот град со змејови каснати од маски, дело на таканаречениот Господар на змејовите, сето тоа датира од раните децении на 12 век. Од особен значај се бројните изложени садови за јадења, многу значајни производи од исламскиот и византискиот исток, кои ги краселе фасадите на црквите и зградите (многу сѐ уште се наоѓаат на фасадите на романескните цркви во Павија, толку многу што Павија, по Пиза а Рим е италијанскиот град кој го задржува најголемиот број). Тоа биле многу скапи и вредни производи и биле направени со техники непознати на Запад. Исто така од ориентално потекло се и други современи наоди, како што е исламскиот ковчег од 11 век во врежана фолија (доаѓа од Дагестан ) од црквата Сан Теодоро. Заедно со скулптурните наоди, во 11-тата соба се зачувани и некои романескни мозаици (12 век) од црквите Санта Марија дел Пополо, Сант'Инвенцио и Санта Марија дел Стуое (тркалото на месеците). Мозаиците на Санта Марија дел Пополо биле пронајдени во последователни фази при уривањето во 1854 и 1936 година. Подниот мозаик на централниот кораб ја приспособува темата на големо тркало вклучено во рамка оградена со лента, шевронен и, странично со геометриски мотиви. Борбата помеѓу верата и раздорот е прикажана во поголемиот мозаик, како што укажуваат на латински натписи кои сѐ уште ги означуваат волкот и врана. Мозаикот на десната патека, прикажува сцени од мачеништвото на свети Евстатиј, а е забележлив и по иконографската реткост (страста на светителот е прикажана во главните градови на црквата Везелај во Бургундија, во манастирот Монреале, но оваа во Павија би бил единствениот мозаичен пример). Од особен интерес е хомогена серија капители во црвен веронски мермер украсени со зеленило и глави, со фина изработка и израз на ломбардската доцноготска скулптура (крајот на 14 век). Постојаните уривања на урбаното градежно ткиво му дадоа на музејот импресивен број на архитектонски теракоти; затоа, поединечните парчиња се индикативни за нивната релевантност за жици, прозорци, портали и, според барањата на стилот, за обновата што градот ја доживеал пред сѐ во ерата на Висконти и Сфорца, кога покрај големите јавни згради и благородните палати, дури и малите сопственици ги ажурирале своите домови со новиот вкус. Значаен податок за палео-индустриското производство е документираното постоење на печки, почнувајќи од првата половина на XIV век, може да го додели на Павија. Од истиот период датираат и надгробната плоча на Арденго Фолперти (министерот на Филипо Марија Висконти кој починал во 1430 година), припишан на Јакопино да Традат и погребната епиграфија на Франческо да Бросано (внук на Франческо Петрарка, кој починал на рана возраст во Павија). Особено, плочата Фолперти мора да го сочинувала капакот на саркофагот на покомплексен споменик, додека епиграфот на Франческо да Бросано се одликува со префинетост на готските ликови, елегантно врежани и позлатени, придружени со важноста на поетскиот текст, во елегични двостици, диктирани од самиот Петрарка. Богат е и ренесансниот дел кој зачувува уметнички дела од градилиштето Шартруз (особено многу скулптури од теракота) и скулптурни сведоштва што му се припишуваат на училиштето на Џовани Антонио Амадео и Кристофоро и Антонио Мантегаца, активни во декорацијата на фасадата на Шартруз: панелот со Благовештението од манастирот Сан Салваторе, со очигледни влијанија од Браманте, и едикулата со Пиета, некогаш заглавена во надворешниот ѕид на болницата Сан Матео или бистата на теламон што му се припишува на Анибале Фонтана.