cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шеријат
Два спротивни примери: Саудиска Арабија и Мароко
Саудиските власти објаснуваат дека, сепак, шеријатот има дефинирано различен сет на правила за мажи и жени. Како резултат на тоа, со примена на соодветните правила на шеријатот на секој од двата пола, тие не ги кршат правата на другите, без разлика дали е машко или женско. Шеријатот само претставува концепција за човекови права кој се разликува од онаа на западните земји.
Наспроти тоа, во Мароко, Кодексот на личната состојба од 1957 година, донесен непосредно по независноста, длабоко бил ревидиран во 2004 година, по неколку децении на борба од страна на женски здруженија, со цел да се одрази развојот на мароканското општество во изминатиот половина век.
578
578 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 578 година од новата ера, 578. од првиот милениум, 78. од VI век и деветта од 570-тите.
IC 1124
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1124 се споменува и како ESO 156-10.
578
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
IC 1124
Откривање
Објектот е откриен на 8 декември 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
578
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6086 и 6087 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5328 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4338 и 4339 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1331.
IC 1124
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1124 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. IC 1124 има привидни димензии од 0,8' х 0,2'.
578
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 578 година се протега во 3214 и 3215, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3274 и 3275 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1121. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 45 и 44 година пред хиџра.
IC 1124
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 45 м 7,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -57° 19' 28". Положбениот агол на објектот е во износ од 102°.
Други поделби
Проучување на IC 1124 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13755.
Никифор Кавасила
Никифор Кавасила (грчки: Νικηφόρος Καβάσιλας) бил византиски војсководец и адмирал од првата половина на 11 век. Припаѓал на благородната фамилија Кавасила. Според Јован Скилица Кавасила бил командант на тема Солун за време на владеењето на Василиј II (976-1025). Во 1024 година како адмирал на византиската флота во близина на Лемнос ја поразил руската пиратска флота предводена од Хрисохир
Чалгија
Чалгијата е посебен жанр на македонската народна музика. Зборот „чалгија“ (çalgi), е турски збор што значи: 1) свирка, 2) музички инструмент. Чалгаџија или чалгиџија (çalgici) е свирач. Чалгаџилук (çalgicilik) е свиречки занает. Според речникот на Блаже Конески, чалгија е: 1) направа за свирење, музички инструмент, 2) група свирачи, музика, свирач. Блаже Конески во објаснувањето на терминот оди пошироко со тоа што, на некој начин му дава оркестарско обележје, што и како такво е присутно во Македонија.
Чалгијата е типична „староградска музика“, која веќе долго се негува во многу градови, особено во Велес, Охрид, Битола и Солун. Чалгии се свират на свадби, верски празници, обреди, панаѓури и слично.
Сепак, неверојатно оригиналните, богати и исклучително многубројни музички облици и форми во неа, создадени во период од само век и половина, сведочат за музички кавалитет многу повреден од тој кога чалгијата би била само „копија на турскиот музички израз“, за што некои ја сметаат. Музичките и ритмички структури во неа се изнедрени од македонскиот музички народен јазик, кој во градот дошол во допир пред се со византиското црковно пеење, со турската класична музика, но и со народната музика на сите етникуми што живееле на тлото на Македонија. Во една таква духовна констелација, со време, македонскиот мелос изродил еден совршено оригинален и специфичен тонален дијалект и музички израз наречен - „македонска чалгија“.
Генеза
На културен план, односно на музички, во поголемите градови се формираат т.н музички „тајфи“, кои во почетокот се всушност, чалгиски. Овој вид чалгиско песнопојно и инструментално творештво во Македонија, носи белези на музички ориентализам, мелодијата е украсена со бројни мелизми и карактеристична боја на чалгискиот оркестар: "„Едни од постарите градски песни во Македонија се чалгиските, односно појавата на трубадурското чалгиско пеење и творење, кое настанало во поразвиените македонски градови, како на пример, Охрид, Битола, Велес и Скопје“"
Во македонската музичка традиција, чалгијата се врзува за конкретен состав или ансамбл од музичари со инструменти од персиско-арапско потекло, кој исполнувал староградски традиционални музички творби. Чалгиските состави во Македонија се појавиле некаде во XIX век, а својот развој и подем го доживуваат во XX век. Овој вид чалгиско песнопојно и инструментално творештво во Македонија, носи белези на музички ориентализам, мелодијата е украсена со бројни мелизми и карактеристична боја на чалгискиот оркестар. Чалгискиот инструментариум се состои од: канун, ут, дајре и лејта од една страна, но и виолина (во народот позната како ќемане) и кларинет (познат и како грнета) од друга.
Самата музика исполнета од чалгиите, јасно го одразува стилот на ориенталното таканаречено „alla turca“ свирење. Чалгијата како карактеристичен инструментален состав е типичен претставник на староградската ориентална музичка култура во Македонија. Честопати, самите чалгаџии пеат и се придружувааат, поради што народот ги нарекува „трубадури“. Во народот е присутно едно општо сознание дека чалгијата во Македонија има повеќевековна традиција, а нејзиното доаѓање и создавње, се поврзува со доаѓањето на Турците на Балканот. Интересно е тоа што овој музички состав скоро и да не се споменува во народните преданија и легенди кои често пати ги регистрираат историските настани, што укажува на тоа дека се работи за прифатен, донесен, наддаден во нашата традиција. Од известувањата на веќе споменатиот австриски вицеконзул во Битола, Петер Окули, дознаваме дека конзулите на Англија, Франција, Русија и Австрија често биле на приеми, кои ги организирале сами или претставниците на Турската власт. На тие приеми покрај властите и претставниците на конзулатите, биле поканувани и присуствувале и видните граѓани од еснафите, трговците и претставниците на црковно-училишните општини. На почетоците на таквите приеми, свирел воениот оркестар на турската армија во Битола, (во Битола била командата на Третиот турски армиски корпус), додека во вториот, неформален дел, настапувале чалгиски оркестри кои свиреле и пееле локални градски песни, за на крајот од приемите, да играат и ориентални танчерки.
Македонското население своите слави и црковни празници ги празнувало дома или во блиските манастири, каде што се играле и пееле локалните градски песни и игри. За таквите карактеристични настани има податоци од истражувањата на етномузикологот, Боривоје Џимревски. Интересен е податокот за создавањето на охридската староградска песна „Фанче ојде во Калишча“. Според истражувањата, песната е испеана некаде околу 1860 година, што укажува на постоењето и популарноста на чалгиските тајфи во Охрид и во поблиската и поширока околина. Во неа се споменува еден од најстарите охридски чалгаџии, Ангеле Караѓуле, кој бил автор на многу староградски песни, кои и денес се пеат во овој крај. Во Охридскиот крај се правеле панаѓури во манастирите св. Наум, св. Петка во село Велгошти, кај Калишта, кај манастирот Сисвети во Лешани. Охриѓани во Калишта оделе со кајчиња уште одвечер, низ езерото. Убавата Фанче била во придружба на Димитрија Пармак, и бидејќи немало место во манастирот, му предложила да одат во меаната на Коста Беле, каде што свирел Караѓуле. Фанче не знаела добро да го игра чамчето, па затоа Беле му се заканува на Караѓуле со следните стихови:
"„Свири убо Караѓуле, Да нˋти земам ќемането,
Да нˋти гˋудрам од главата,
Да го фрљам в езероно,
Да го јадет рибите,
и рибите-летниците.“"
Скопска чалгија
За старите скопски чалгии и чалгаџиската музика не е многу пишувано и малку се знае, иако Скопје има богата чалгаџиска традиција. На пример, она што е музичарот Садило за Охрид или Ало Тончев за Велес, тоа е за Скопје – Реџеп Саид. Тој е еден од најстарите и најпознати скопски чалгаџии, чиј оркестар ги удрил темелите на овој вид популарна музика во Скопје. Не само во Скопје, најмногу податоци за чалгаџиите има почнувајќи од 1900 година, особено по Првата светска војна и во периодот помеѓу двете светски војни. Занаетчиското училиште во Скопје, во кое, покрај другото, се негувала и музиката, се наоѓало во непосредна близина на гимназијата „Идадија“, а било познато и како „училиште за убави уметности“.
Како вистинско богатство биле изведбите на овие скопски музичари, а Реџеп Саид свирел исклучиво во кафеани, бидејќи чалгаџиите се делеле на кафеански и свадбарски. Во неговата група свиреле и познатиот Хаџикуне на ут, Устреф Саид на канун и Наце Манев на дајре. Оваа скопска чалгаџиска група била толку популарна што во еден период свирела и во познатата белградска кафеана „Дарданели“. А уште поважен е податокот што Реџеп Саид како виолинист, потоа Мамут, кој музицирал на ут, Устреф Саид на канон, Наце Манев на дајре и Стела како вокал, во 1925 година во Загреб снимиле дваесетина грамофонски плочи. Од нив, според Боривоје Џимревски, зачувани се десетина. Но куриозитетите не завршуваат тука. Во овој скопски чалгаџиски состав свирела и една жена, познатата Фанче, која по потекло била од Битола. Таа свирела на ут, исполнувала песни од битолскиот крај, а исто така и турски народни песни. Во овој контекст треба да се спомене дека во Скопје постоеле и женски чалгии, кои функционирале на следниот начин: тие чалгии биле составени од три Ромки, „едната свирела на виолина, а другите две чукале на дајриња“. Овие групи биле познати како „ченгии“ и главно свиреле на турски свадби.
Скопските чалгаџии имале и свој патронен празник - 21 март, празникот на младенците. Тогаш оделе во Скопскиот парк или некаде во околината, вареле казан грав, свиреле, пееле и се забавувале за своја душа. Познат е податокот дека чалгаџиите пред да започнат со својата програма во кафеаните, најпрво свиреле познати инструментални турски маршеви со кои ја привлекувале публиката. А потоа чалгиите пееле „турски, македонски и еврејски песни“. Интересно е дека чалгаџиите имале свој таен јазик со кој се разбирале, а кој истражувачите го нарекуваат и „немушт јазик“. На пример: „џинга мангис“ значело – нема пари, „варми партал“ – има месо во јадењето, „пеис јок“ – нема ракија, а „џезлам“ значело – крај на свирката. По војната, познати се главно чалгаџиските состави на Радио Скопје и на друштвото „Јени јол“.
Чалгијата според филмот „Ќеиф“
Во XIX и до средината на XX век во македонските градови било вообичаено да се свират чалгии, а Велес, Скопје, Битола и Охрид биле центри во кои особено се изведувала оваа типично градска музика што го спојува фолклорот со наследството од музичката традиција на Истанбул. Коренот ѝ е во Персија. Македонските чалгаџии свиреле по меани, на свадби, на разни веселби во градовите, а биле барани и пошироко, па охридските „тајфи“, на пример, оделе на свирки и во Албанија. Луѓето дури ги откажувале и свадбите по неколку месеци само за да им свири најдобрата чалгија, ако имале да ја платат. Чалгијата била и егзистенција на свирачите, тие живееле од музиката. „Еден познат велешки чалгаџија почнал да прави буриња за да си го прехрани семејството кога чалгијата била забранета шест месеци поради смртта на некој султан...“ Како се развивала македонската чалгија, западните влијанија и резултатот од таа синтеза, е прикажан во музичкиот документарец „Ќеиф (Македонска чалгиска традиција)“, кој премиерно бил прикажан во кино „Фросина“ во рамки на фестивалот „Синедејс“, во ноември 2019 година. Сценаристот Ристо Солунчев и режисерот Блаже Дулев, тврдат дека почнале да истражуваат за македонската чалгија и да собираат материјал за филмот пред 15 години. Снимале и во Истанбул, каде што чалгијата е сèуште жива и каде во чаршијата и денес мајстори изработуваат чалгиски инструменти. Интервјуирале педесетина соговорници – македонски и странски музичари, музиколози, историчари, ориенталисти. Заклучиле дека македонската чалгија е автентично музицирање, т.е., не е „турски инфилтрат“ како што на овие простори е прифатено турското кафе или баклавата, што било теза на Боривоје Џимревски, кој е единствен истражувач на чалгијата во Македонија. Солунчев објаснува дека класичната музика што се создавала најпрво на дворот на Византија, а потоа и на дворот на султаните во Отоманската империја, влијаела на создавањето на македонските чалгиски состави, кои ги зеле тие класични инструменти и со нив свиреле традиционална музика. Сценаристот Солунчев вели: "„Дојдовме до сознание дека не само што не била насилно наметната и не е инфилтрат, туку чалгијата е, всушност, поврзана со универзалниот музички јазик кој се создавал и се синтетизирал од повеќе народи во Цариград. Таквата синтеза на еден таков култен музички јазик го направила Византија и потоа Турците се надоврзале на тој јазик и го доусовршиле. Така што, отоманската класична музика претставува последен музички израз на таа класичност во музиката. Паралелно со западната класика, на Истокот се развивала источна класика. Нашата чалгија е некаков тип на синтеза од врската со класичните музики на Исток и домицилниот фолклор. Турски музичари што имале можност да ја свират нашата чалгија велат дека таа има неверојатна ритмика што не може да се најде во турската народна музика. Тоа е уште еден доказ за нејзината автентичност.“"
Музиколозите со кои разговарале, посочиле дека чалгијата како класична ориентална музика е различна од етничката, народна музика. Аналогна е на западната класична музика која, исто така, не е национална. Солунчев додава: "„Царствата се менувале, но музиката останувала иста, таа не се укинува. Големите империи како Византиската и Отоманската не се врзуваат со етничкото, туку со универзалното цивилизациско вредно. Подоцна почнува присвојувањето – Турците целосно да ја присвојуваат Отоманската империја, а Грците – Византиската...“ „...одлика на македонската чалгија е космополитскиот дух. Чалгиите во Македонија, секогаш биле етнички мешан состав – Македонци, Роми, Турци заедно свиреле на сите веселби и разни случувања, не само на македонски, туку и на ромски, албански, турски, еврејски, влашки, грчки. Притоа, инструментариумот бил ист, но не ги мешале стиловите, па репертоарот го приспособувале според тоа каде свиреле.“"
Познати чалгаџии имал Велес. Велешанецот Ордан, меѓу двете светски војни, учел канун во Дамаск, зашто таму била посилна традицијата на свирење на овој инструмент отколку во Турција. Познати велешки чалгаџии биле Јован Тончев и син му, Ало Тончев. Чалгаџијата Јован Тончев свирел на роденденот на султанот Абдул Хамид Втори во Истанбул и таму, вели режисерот Дулев, наместо три-четири дена, со свирачите останал еден месец. Тој понатаму вели: "„Свиреле толку добро што султанот рекол, „дојдоа овие ѓаури од џенемија и нè научија како да свириме“. Бидејќи чалгијата, како и џезот, бара големо мајсторство – добро познавање на макамите т.е. скалата на музицирање. Меѓу Турците во Истанбул, постоел дури и „ќупурли стил“ на свирење, според Ќупурли – турското име на Велес.“"
Според него, велешката чалгија е најблиску поврзана со цариградската музика и велешките чалгаџии најдобро ја познавале отоманската класична музика. Свиреле нејзини форми, како што се семаи и пешрефи, што кај нас се преточило во маршеви – инструментални изведби што се свиреле кога се одело по невеста. Последната велешка чалгија изумира пред четириесетина години заедно со чалгаџијата Ало Тончев. Последните чалгаџии во Скопје, пак, се Раим Баки и Уштреф Саид кои биле од познати чалгиски фамилии. Биле дел од некогашниот и укинат Чалгиски оркестар на Радио телевизија Скопје. Чалгијата денес ја негуваат некои музички групи, како што е „Чалгии мерак“ составена од млади музичари кои, според Солунчев и Дулев, најверно го свират стилот на македонската чалгија и имаат комплетен инструментариум. Солунчев и Дулев се задоволни од тоа што проектот што го почнале пред 15 години конечно резултирал со филм во кој во деведесетина минути успеале да спакуваат материјал од неколку часа, кој содржи и интервјуа со светски уметници, како Кудси Ерѓунер, Омар Фарук Текбилек, Ѓунај Челик, Симон Шахин. Солунчев додава: "„Како да најдовме мозаик кој едвај се наѕираше, а ние го исчистивме од земја. Би рекол: „Ќеиф“ е археологија на чалгијата."
Инаку, филмот, велат, го насловиле „Ќеиф“, затоа што чалгијата е духовно задоволство – во начинот на свирење, на слушање и на живеење.
Куќа на Даскаловци (Вевчани)
Куќа на Даскаловци — староградска куќа во струшкото село Вевчани, прогласена за значајно културно наследство на Македонија.
Историја
Куќата е изградена во 1910 година. Му припаѓала на два брата од старото семејство Даскаловци кои биле терзии, изработувајќи висококвалитетни народни носии. Татко им и останатите браќа биле меѓународно познати градители.
Архитектура
Градбата е кромна по големина. Приземјето е изработено од камен, зарамнето со дрвени кушаци во сува ѕидарија. Над прозорците со капаци има сводесто украсување од тули. На приземјето била работилницата за носии и дуќанот за продажба. Катот е изѕидан од полна тула и има дрвени прозорци исто така сводесто украсени од полна тула. На овој кат биле просториите за живеење. Меѓукатната и покривната конструкција е направена од костенови греди. Покривот е повеќеводен со ќерамиди ставени врз платно од штици. Од костеново дрво е изработено и скалиштето кое ги поврзува приземјето и катот, а костенови се и сите внатрешни врати. На катот има средишно сместен затворен чардак, еркерно издаден на дрвени греди со украсување конкретно за ова село, наречено „вевчански кучиња“. Со вакви украси се и дрвените покривни градбени греди, кои со дрвени даски ја образуваат стреата.
Амурска кафеава мечка
Амурската кафеава мечка или усуриска кафеава мечка е подвид на кафеавата мечка кој живее во Сибир, Хокаидо (Јапонија), северна Кина и долината Амур и подрачјето на реката Усури. Позната е и под името црно гризли, поради црната боја на нивното крзно.
МИСМО
Организацијата за одржување на стандардите на хипотекарната индустрија (МИСМО) е непрофитна подружница во целосна сопственост на Здружението на хипотекарни банкари (МБА) одговорна за развој на стандарди за размена на информации и водење деловни активности во американската хипотекарна индустрија. Има повеќе од 175 организации-членки што претставуваат пресек на индустриите за станбени и деловни хипотеки.
Стандардите на МИСМО се прифатени и применети од скоро секој субјект вклучен во создавање или регулирање на хипотеки во САД, вклучувајќи банки, кредитни унии, заемодаватели на хипотека, Фани Меј, Фреди Мек, Џини Меј, Федерална управа за домување и Биро за финансиска заштита на потрошувачи, покрај давателите на услуги за порамнување, проценувачи на недвижнини и други лица.
Утврдено е дека употребата на МИСМО стандардите ги намалува трошоците за заем, ги подобрува профитните маржи, ги намалува грешките и го забрзува процесот на земање заеми со намалување на мануелните процеси.
Мисија
МИСМО наведува дека нивната мисија е „да управува со стандардизирани податоци и информации и подобрени деловни практики помеѓу сите засегнати страни преку соработка и иновативни иницијативи кои ја подобруваат ефикасноста, ги намалуваат трошоците и го олеснуваат успехот на засегнатите страни“. Организацијата вели дека е посветена на поттикнување на отворен процес за развој, унапредување и одржување на индустриските стандарди.
Членство
Членството во МИСМО е отворено за секоја организација вклучена во хипотекарната индустријата, вклучително и заемодаватели на хипотека, банки, кредитни унии, сервисери на хипотека, продавачи на трети странки и физички лица. Членството вклучува лиценца за краен корисник и/или лиценца за дистрибутер за употреба на МИСМО стандардите, пристап до МИСМО стандардите и пристап до MISMO Connect, интернет алатка за соработка само за членови на организацијата.
Во 2017 година, МИСМО направи промена во организациската структура од стурктура на нивоа на членство во единствен тип на членство, но го задржа постојното членство за поединечен соработник.
Управување
МИСМО го води управен одбор кој го надгледува управувањето и развојот на политиката на МИСМО. Одборот е советуван од комитетите за управување со станбени и комерцијални стандарди, како и одборите за стратешко планирање, образование и членство и приходи. Членовите на комитетот се избираат од постоечки членови на МИСМО.
Развој на стандарди
Стандардите на МИСМО се воспоставуваат преку доброволен, процес на соработка. Поканети се експерти за предмети од сите сектори на индустријата за финансирање хипотеки, но само членовите на МИСМО можат да гласаат за предложените стандарди.
Стандардите се создаваат преку поединечни работни групи и „практики на заедниците“. Заклучно со август 2018 година, МИСМО има вкупно 21 работна група и заедници на практика. Темите се движат од blockchain технологија, eNote валидациски правила, eMortgages, затворање упатства и други. Членовите на МИСМО можат да побараат создавање нова работна група или заедница на практики, кои треба да бидат одобрени од управниот одбор на МИСМО.
Образование
МИСМО обезбедува курсеви и веб-работилници за да им помогне на заемодавателите да ја прифатат технологијата и да се подготват за идните технолошки напредувања што влијаат врз хипотекарната индустрија. Темите вклучуваат е-хипотеки, „Основи на МИСМО“ и Home Mortgage Disclosure Act (HMDA).
Сертификати
МИСМО нуди неколку програми за сертификација за организации и професионалци.
Знаме на Република Јемтланд
Знамето на Република Јемтланд било создадено во 1983 година од активистите Кент Бакман и Бо Оскарсон како хоризонтална тробојка од сина, бела и зелена боја, симболизирајќи го небото, планините покриени со снег, и шумите. Трите ленти ги симболизираат и провинциите на Република Јемтланд: Јемтланд, Херједален и Рагунда.
МИСМО
Сертификати
Овластениот МИСМО Standards Professional (CMSP) е програма за сертификација заснована на бодови за професионалци кои демонстрираат напредно познавање на МИСМО стандардите и најдобрите практики.
Знаме на Република Јемтланд
На белата лента е стар печат што кралот Магнус Лагаботе од Норвешка му го подарил на Јемтланд во 13 век. Печатот гласи SIGILLUM:COMMUNITATIS:DE:IEMThALANDIA, „печат на заедницата Јемтланд“ и прикажува две жени кои држат штит (некрунисан) со норвешкиот државен лав и двајца ловци со лакови кои ловат верверички на дрвјата. (Зимското крзно од верверички било важна стока во средновековниот период. Печатот бил во официјална употреба до 1570 година.
МИСМО
Сертификати
Сертификацијата за МИСМО усогласеност на софтверот е дизајнирана за технолошки компании кои можат да покажат дека нивните производи се во согласност со МИСМО стандардите. Постојат две нивоа на сертификација, „Стандард“ и „Премиер“. МИСМО исто така нуди програма за TILA RESPA Integrated Disclosures (TRID) сертификација за компании кои соодветно ги користат МИСМО стандардите и најдобрите практики за откривање на хипотекарни заеми што заемодавателите мораат да им ги дадат на должниците.
Знаме на Република Јемтланд
Знамето нема правен т.е. официјален статус, но веќе е популарно во Јемтланд и меѓу Јемтландската дијаспора во Шведска. Републичките статуи ги означуваат 12 март, 16 јуни, 23 јули и 23 декември како денови на знамето: На 23 јули се одбележува првото официјално веење на знамето во 1983 година, 12 март е национален ден, 16 јуни го одбележува денот на народното собрание укинато од шведската окупација во 17 век, а на 23 декември е „Масата на Сигурд“, локален празник кој првично славел светец кој сега е заборавен.
МИСМО
Припадници и сродни тела
МИСМО има поврзаност со Институтот за проценка, Здружението за индустриски записи на имотот, Американското здружение за наслов на земјиште, Советот за финансии на ЦРЕ и голем број други субјекти за градење стандарди и за трансакции со станбен и деловен простор.
Родител
МИСМО е подружница во целосна сопственост на Здружението на банкари со хипотека.
Споменик на плоштадот Ментана
Споменикот на плоштадот Ментана или Споменикот на паднатите во битката кај Ментана е бронзена статуа на отворено, кој на почетокот на 20 век била лоцирана на споменатиот плоштад во Фиренца, Италија. Споменикот е драматична сцена која покажува двајца патриоти, борци од единиците на Гарибалди, од кои едниот е ранет, а другиот се бори.
Комисијата била доделена во 1898 година по натпревар спонзориран од Società dei Reduci Garibaldini. Статуарната група била извајана од Оресте Калзолари, а била инаугурирана на 27 април 1902 година. Наменета е да им оддаде почит на 150 војници, кои борејќи се со Гарибалди против француско-папските сили, загинале во битката кај Ментана и следниот ден во Монтеротондо. На плочата пишува: „До храбрите што паднаа кај Ментана, посветувајќи го Рим на слободна Италија“.
Критичарите ги забележале сличностите на темата на Споменикот на браќата Каироли (1883) од Ерколе Роза, статуа лоцирана во близина на Шпанските скали во Рим, која прикажува сличен драматичен настан со двајца војници. (Мазанти). И двете статуи се чини дека ја цитираат добро познатата хеленистичка статуа на Менелај што го поддржува телото на Патрокло, како што се толкува во Лоѓија деи Ланци во Фиренца.
На основата се наоѓаат два бронзени барелјефи кои го прикажуваат повлекувањето од Монтеротондо и битката кај Ментана. На плочата стои дека тие биле донирани од донатори од Трст и Трентино.
43.76734°N, 11.25781°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> 43.76734°N, 11.25781°W
Наводи
<references group="" responsive="1">
Железна круна
Железната крунa е реликвија и можеби е една од најстарите кралски обележја на христијанскиот свет. Направен е во раниот среден век, кој се состоел од круг од злато и накит наместен околу централна сребрена лента, за која традицијата се сметало дека е направена од железо избиено од Клинец на Вистинскиот крст. Во средновековните Кралство Италија, круната почнала да се гледа како реликвија од Кралството Ломбардско и била користена како регалија за крунисувањето на светите римски императори како кралеви на Италија. Се чува во Дуомо во Монцо.
Демилитаризирана зона
Демилитаризирана зона (исто и демилитизирано подрачје или тампон зона) ― подрачје во кое со договор меѓу држави или воени сили се забранува поставување воени капацитети, опрема или војска и во кое се забранети секакви воени активности. Демилитизираните зони често се наоѓаат долж границата меѓу две непријателски настроени земји, воени сили или сојузи. Демилитаризирана зона понекогаш може да се постави долж официјалната меѓународна граница, каков што е примерот со Корејската демилитаризирана зона. Други примери за демилитаризирани зони се: 15 км широкото подрачје на границата меѓу Ирак и Кувајт; Антарктик (кое е заштитено за научни истражувања); и вселената (простор од преку 15 км од површината на Земјата).
Многу демилитаризирани зони се сметаат за неутрална територија затоа што не е под контрола на ниту една од страните, а ова се однесува и за цивилна администрација. Некои зони и понатаму остануваат демилитаризирани, иако претходно со договор контролата врз подрачјето ѝ е доделено на држава која (според условите за демилитизарина зона) пред тоа немала право има војска на спорната територија. Исто така, можно е силите да се договорат за демилитаризација на зоната без формално да ги решат своите територијални претензии, овозможувајќи спорот да се реши на мирен начин како дипломатски разговори или меѓународен суд.
Неколку демилитаризирани зони, исто така, случајно станале природни резервати, затоа што во нив е елиминиран човечкиот фактор (исто така и ловот). Вакви примери се: корејската демилитаризирана зона, кипарската демилитаризирана зона (Зелена линија) и поранешната виетнамска демилитаризирана зона со која Виетнам од 21 јули 1954 година до 2 јули 1976 година бил поделен на две држави (Северен Виетнам и Јужен Виетнам).
Томас Ринкон
Томас Едуардо Ринкон Ернандес (роден на 13 јануари 1988 година во Сан Кристобал) е венецуелски фудбалер, играч од средниот ред на и на венецуелската репрезентација. Во моментов тој е капитен на својата земја.
Неговиот прекар е El General (во превод Генералот).
Технички одлики
Ринкон е дефанзивен играч од средниот ред кој може да игра и десно во среден ред со три играчи а во екстремни случаи, и како десен бек. Специјалист е за антиципирање на противниците и има добра контрола на топката, исто така може да се справи и во ситуации кога ќе остане сам на средината на теренот. Има моќен удар од далечина, а исто така, тој знае да стане многу опасен и во нападот, каде што често успева со дриблинг да се ослободи од противниците и е вешт во обезбедување на асистенции за неговите соиграчи.
Клупска кариера
Ринкон ја започнал својата кариера во екипата на УА Маракаибо, меѓутоа своето деби како професионалец го направил во екипата на Самора во 2007 година, играјќи 33 натпревари во венецуелското првенство на кој постигнал еден гол. Во јули 2008 година, Ринкон и се приклучил на екипата на Депортиво Тачира и потпишал договор со клубот до 2010 година.
Во јануари 2009 година на возраст од 22 години Ринкон го имал своето прво искуство надвор од неговата родна Венецуела, преку Атлантикот во Европа, потпишувајќи договор со екипата на Хамбургер од Германија за позајмица до декември 2010. Својот прв натпревар за клубот го имал на 4 март 2009 против Веен во Купот на Германија. Своето деби во Бундеслигата го имал на 4 април 2009, влегувајќи од клупата за резерви на местото на Џонатан Питроипа во 87-мата минута при победата на домашен терен над Хофенхајм со 1-0. Иако тоа бил неговиот единствен настап во лигата за сезоната 2009-2010, во следната сезона неговите настапи станале побројни и во декември 2010 Хамбургер го откупил неговиот договор од Депортиво Тачира, потпишувајќи перманентен договор со Ринкон во трајност до јуни 2014. Ринкон поминал пет сезони во дресот на Хамбургер и одиграл преку 100 натпревари Бундеслигата.
На 31 јули 2014 бил официјализиран преминот на Ринкон во италијанската Џенова, во која дошол како слободен играч по истекот на неговиот договор со Хамбургер на почетокот на летото истата година. На 24 август 2014 го одиграл својот прв официјален натпревар за грифоните, во победата на гости против Виртус Ланчано во Купот на Италија. Во Серија А дебитирал на 31 август, во првото коло од првенството против Наполи. Својот прв гол за клубот го постигнал на 22 ноември 2015 во победата на домашен терен над Сасуоло со 2-1, со прекрасен удар надвор од шеснаесетникот.
Вкупно за Џенова одиграл 82 натпрвари и постигнал 3 гола за две и пол години поминати во клубот.
На 3 јануари 2017 Јувентус го купил венецуелецот за 8 милиони евра плус можност за уште 1 милион доплата во зависност од неговите спортски достигнувања во дресот на Старата дама. Ринкон потпишал три и пол годишен договор станувајќи првиот венецуелски играч во историјата на клубот и избрал да го носи дресот со број 28. Своето деби во дресот бјанконеро го направил на 8 јануари 2017 во победата на домашен терен над Болоња со 3-0, влегувајќи од клупата за резерви на местото на Сами Хедира во 81-вата минута од натпреварот. На 14 март 2017, Ринкон го направил својот деби настап во Лигата на шампионите во неговата кариера, влегувајќи како замена на местото на Пауло Дибала во победата со 1-0 на домашен терен против Порто, во реваншот од осминафиналето. На 17 мај 2017, го освоил трофејот во Купот на Италија, играјќи како стартер во финалето против Лацио кое Јувентус го добил со 2-0. Четири дена подоцна, го освоил своето прво скудето во кариерата.
Репрезентативна кариера
Ринкон учествувал на Јужноамериканското првенство за играчи под 20 години во Парагвај во 2007. Своето деби за сениорската репрезентација го направил на 3 февруари 2008 во Матурин во победата со 1-0 во пријателски натпревар против Хаити.
Селектор на венецуелската репрезентација Сесар Фаријас го ставил на списокот на репрезентацијата за настап на Копа Америка 2011. За време на турнирот, тој не постигнал ниту еден голови, но бил еден од најдобрите играчи на Венецуела на првенството помагајќи и на својата репрезентација да го освои 4-то место на првенството. Подоцна тој бил избран за најдобар играч на турнирот од страна на Адидас.
Ринкон исто така учествувал со својата репрезентација и на Копа Америка 2015 и Копа Америка Сентенарио.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 5 јануари 2017.
Ивана Рожман
Таа настапи за Македонија на Летните олимписки игри - 2008 одржани во Пекинг во трката на 100 m со време од 12,92s. На Светското првенство во 2009 година постигна време од 12,60, а на Европското првенство во 2010, време од 12,90.
NGC 4780
NGC 4780 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4780 се споменува и како MCG -1-33-45, IRAS 12515-0821.
Откривање
Објектот е откриен на 1882 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4780 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 4780 има привидни димензии од 1,8' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 54 м 5,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -8° 37' 15"". Положбениот агол на објектот е во износ од 18°.
Други поделби
Проучување на NGC 4780 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43870. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5535. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
Натали Портман
Натали Портман (хебрејски: נטלי פורטמן‎) родена како Натали Хершлаг, е израелско-американска глумица номинирана за Оскар и добитничка на Златен глобус.
Како девојче, Натали ги поминува училишните распусти посетувајќи театарски кампови, кадешто ја развива љубовта спрема глумата. По искуството во еден мјузикл, на 12 години добила улога во филмот „Леон“ (издаден во САД како „Професионалецот“). Во средината на деведесеттите Натали играла помали улоги во филмовите „Жештина“, „Сите велат те сакам“ и „Марс напаѓа!“, како и една поголема улога во „Убави девојки“.
Во доцните деведесетти, таа била избрана за улогата на Падме Амидала во новата трилогија на „Војна на ѕвездите“. Таа глумела во филмовите „Секаде освен тука“, „Мојот живот во Гарден Стејт“, „Поблиску“ и „О за Одмазда“. За филмот „Поблиску“ таа била наградена со Златен глобус и била номинирана за Оскар во категоријата за најдобра глумица во споредна улога.
Во 2010, Портман ја имала главната улога во психолошкиот филм Црн лебед. Нејзината изведба добила позитивни критики и таа ги добила својот прв Оскар за најдобра глумица во главна улога, вториот Златен глобус, првата БАФТА награда, како и наградата на здружението на филмски работници.
Ран живот
Портман е родена во Ерусалим, Израел. Таа е единственото дете на Шели, американска домаќинка која работи како Агент на Натали, и Авнер Хершлаг, израелски гинеколог. Нејзините баба и дедо од мајкина страна, Бернис и Артур Стивенс (чие презиме првично било "Елдестајн"), биле од еврејски имигрантски семејства од Австрија и Русија. Нејзините баба и дедо од таткова страна, Маниа (Портман) и Зви Јехуда Хершлаг, биле еврејски имигранти во Израел. Дедото на Натали, Зви е роден во Полска во 1914, и во 1938 се преселил во тогашниот Британски мандат во Палестина, денешен Израел, каде бил професор по економија. Родителите на Зви починале во Аушвиц. Прабабата на Натали од таткова страна, која е родена во Романија, била шпион за британските тајни служби за време на втората светска војна. Нејзиното оригинално хебрејско име е "Нета-Ли".
Семејството на Портман првично живееле во Вашингтон, но во 1988 година се преселиле во Конектикат за на крај да се преселеат во Џерико, Њујорк, на Лонг Ајленд, во 1990 година.
Константин Диоген
Константин Диоген (грчки: Κωνσταντῖνος Διογένης; починал во 1032) бил истакнат византискиот генерал на почетокот на 11 век, активен во византиските војни на Балканот. Диоген бил вклучен во последната фаза од византиското уништување и освојување на Самоиловото царство, во времето на император Василиј II, кој му доверил високи командни задачи на Балканот до неговото апсење во 1029, како резултат на неговото учество во заговор против императорот Роман III Аргир. Затворен и принуден да влезе во манастир, тој извршил самоубиство во 1032 за време на судскиот претрес на уште еден заговор. Тој бил татко на царот Роман IV Диоген.
Војни со Самоиловото царство
Константин Диоген е првиот значаен член на благородничко семејство Диоген од Кападокија, кое имало важна улога во Византија во 11 век. Константин ја започнал својата кариера како командант на еден од западните тагмати за време на владеењето на Василиј II (976-1025), во кампањите птотив силите на Самоиловото царство. Во 1014 година, тој учествувал во решавачката византиска победа во Беласичката битка (29 јули). По убивањето на Теофилакт Вотанијат, тој станал негов наследник како управител (дук) на византиската тема Солун со ранг на патрициј. По смртта на Самоил во октомври, Константин Диоген и Никифор Ксифиј биле испратени во регионот на Меглен. Опсадата на градот се продолжила, па на лице место пристигнал и самиот Василиј II. Градот бил разрушен, а меѓу неговите заробени жители се наоѓал заповедникот на Меглен, Илица, и советникот на Гаврило, Дометијан (кавкан). Заробените жители на Меглен што биле способни за оружје ги префрлиле во ерменската област Аспраканија, а блиската мала тврдина Нотија била изгорена. Во текот на оваа кампања, Диоген ја изградил тврдина во Милово.
Освојувањето на Меглен било завршен во 1015 и 1016 година. Во 1017, Диоген и Давид Аријанит ги довеле своите трупи за да ја ограбат плодната рамница Пелагонија, каде што тие заробиле многу затвореници и добиток. Набргу потоа, Василиј II го преместил и го назначил за схолариј на западот и Солун, со задача да се справи со силите на Иван Владислав. Иван Владислав поставил заседа на неговите гонители, но Василиј бил известен на време, и го одведел остатокот од своите војници во помош на Диоген.
Управител на теми
По смртта на Иван Владислав во февруари 1018 година, Диоген бил сменет од својата функција и назначен за архонт на Сирмиум во Рашка. Според печатот, тој ја имал титулата стратег на Србија (грчки: στρατηγός Σερβίας). Во тоа време, на Диоген му било наредено од Василиј II да го покори Сермон (најверојатно од Срем) со цел да се консолидира византиска власт на северниот дел од Балканот. Така, Диоген го поканил Сермон на состанок кај реката Сава, каде што секој бил придружуван само од страна на три војници. Диоген сепак го криел својот меч во својата облека и успеал да го убие на Сермон. По ова тој започнал поход односно експедиција со својата војска во Сирмиум, каде го зазел и стекнал право врз неговите имоти. Сопругата на Сермон била испратена во византиската престолнина како заробеник. Во текот на 1026 и 1027 година, како дук на тема Бугарија, успеал да ги сопре инвазијата на Печензите. По овој успех, тој бил назначен за дук на темите Солун, Бугарија и Србија.
Заговор и смрт
Константин бил во брак со една од ќерките на Василиј Аргир, брат на императорот Роман III Аргир (1028-1034), но во 1029 година тој бил обвинет, заедно со други истакнати балкански генерали како Евстатиј Дафномил, за заговор против императорот. Поради тоа тој бил префрлен исток, како стратег на тема Тракија, но кога соучеството во аферата била потврдена тој бил повикан во Цариград. Таму тој бил затворен, претепан и јавно обвинет парадирајќи по улицата Месе. Подоцна, тој бил принуден да се замонаши и да влезе во Студитскиот манастир. Тој продолжил со заговор притив византискиот цар, планирајќи да ја искористи неприсутноста на императорот во престолнината поради кампања на исток во 1032 година. Но заговорот повторно бил откриен од страна на Роман Теофан, митрополит на Солун, а заговорниците уапсени. По ова, Константин Диоген бил однесен во палатата Влахерна на испрашување, но таму тој успеал да изврши самоубиство фрлајќи се од еден ѕид.
Неговиот син Роман, успеал да застане на византискиот престол и да владее во периодот од 1068 до 1071 година.
Смртојади
Во измислениот свет на Хари Потер серијалот, Смртојадите, Смртождерите или Смртојадците се група од волшебници и вештерки, предводени од мрачниот волшебник Лорд Волдеморт, главниот антагонист во серијалот, кои сакаат да го прочистат магичното општество со елиминирање на нормално родените или блатокрвните како што смртојадите обично ги нарекуваат. Тие исто така се обидуваат да создадат нов ред преку Министерството за магии и да пробудат страв помеѓу волшебничкото општество со тероризирање и убивање важни службеници и други нивни непријатели, во главно членовите на Редот на фениксот.
Смртојадите се препознаваат меѓусебно со мрачниот белег на нивниот лев подлакток, знак создаден од Волдеморт со кој веднаш може да ги повика кај него. Нивната типична работна облека вклучува, црни наметки со качулки и маски, видена во филмската верзија на Пламениот пехар (черепни маски и црни наметки со шилести шапки) и Редот на фениксот (метални маски и подетално разработени виолетови наметки).
Според авторот Џ. К. Роулинг, првобитниот назив за Смртојадите бил „Витезите на Валпургис“.
Пред Хари Потер
Смртојадите постоеле некои дваесет години пред настаните на кои серијалот се има сосредоточено, начејќи го и убивајќи го секој што е Нормален, Шушумига или на англиски Muggle, коj им се спротивставувал, за кој верувале имал информација со која може да го спречи нивното издигнување на власт или едноставно онака од забава. Десет години подоцна, две момчиња кои одговарале на пророштвото на Сибил Трилејни се родиле во јули. Пророштвото претскажало дека „Мрачниот господар ќе го обележи нему како рамен на него“ и „ниту еден од нив не може да живее ако е другиот жив“, затоа Волдеморт отишол да го лови момчето за кое верувал дека ќе биде виновен за неговиот пад, Хари Потер. Делувајќи на информацијата дадена од Питер Петигру, тајниот чувар на Џејмс и Лили Потер, Волдеморт се обидел да го исполни пророштвото и да го убие својот штотуку роден соперник. Поради пожртвуваноста на мајката на Хари да го спаси својот син, смртоносната клетва - Авада Кедабра на Волдеморт се одбила од Хари и го уништила телото на Волдеморт.
Членови:
Луциус Малфој
Барти Крауч
Антонин Долохов
Игор Каркаров
Дарко Мајфој ( не баш доброволно).. и др. кои не се м.н важни.
Наводи
Figuren der Harry-Potter-Romane Univers de Harry Potter הארי פוטר - דמויות משנה
Едмунд (Прв Ерл на Ланкастер)
Едмунд ( — ) бил син на англискиот крал Хенри III и Елеонора. Во детските години станал претендент за престолот на Кралство Сицилија. Тој учествувал во деветтата крстоносна војна.
Едмунд е роден во Лондон. Тој е помлад брат на Едвард I, Маргарита и Беатриса. Како мал се здобил со титулата Ерл од Честер. Заедно со својот брат учествувал во Деветтата крстоносна војна.
Тој се оженил на двапати, во 1269 година со Евелина Форц и Изабела Девон.
Мушанци
Мушанци — историско неготинско село во Повардарието, централна Македонија, денес во Општина Градско.
Географија
Мушанци се наоѓало на левиот брег на реката Вардар, спроти селото Градско на исток од него. Денес местото му припаѓа на атарот на с. Џидимирци (чиј атар е делумно во Општина Градско, но претежно во Општина Неготино).
NGC 7096A
NGC 7096A — спирална галаксија во соѕвездието Индијанец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Мушанци
Историја
Во XIX век Мушанци било село во Штипската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Мушанци имало 400 жители, сите Македонци-муслимани.
NGC 7096A
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7096A се споменува и како IC 5120, ESO 107-41, IRAS 21348-6434.
Откривање
Објектот е откриен на 31 август 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Мушанци
Историја
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена го покажува селото (Mužanci) како турско село, што несомнено е постаро сознание за потурченоста на неговите претходни жители.
Родови
Мушанци било турско село
NGC 7096A
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7096A е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 7096A има привидни димензии од 2' х 0,6'.
Мушанци
Родови
Според истражувањата од 1920-1924, родови во селото:
NGC 7096A
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 38 м 48,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -64° 21' 1". Положбениот агол на објектот е во износ од 102°.