cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Безјеова крива
Квадратни Безјеови криви
Заминува од P0 во правец на P1, па се P2 in the direction from P1. Со други зборови, обете тангенти на P0 и P2 минуваат низ P1. Ова непосредно може да се види во изведеното од Безјеовата крива:
Квадратната Безјеова крива е воедно и параболична отсечка.
Кубни Безјеови криви
Четирите точки P0, P1, P2 и P3 на рамнината или во тридимензионален простор дефинираат кубна Безјеова крива. Кривата почнува во P0, оди кон P1 и завршува во P3 доаѓајќи од кај P2. Обично не минува низ P1 или P2; овие точки служат само како показатели на насоката. Растојанието помеѓу P0 и P1 определува колку „колку долго“ кривата се движи во една насока P2 пред да се сврти кон P3.
Параметарскиот облик на кривата е:
Воопштување
Безјеовата крива од степен n може да се воопшти на следниов начин. Ако ги имаме точките P0, P1,..., Pn, Безјеовата крива е
каде е биномниот коефициент.
На пример, за n = 5:
Формулата може да се изрази рекурзивно вака: Нека означува Безјеовата крива определена од точките P0, P1, ..., Pn.  Тогаш
Со други зборови, Безјеовата крива од степен n е линеарна интерполација between две Безјеови криви од степен (n − 1).
Терминологија
Овие параметарски криви имаат своја придружна терминологија. Имаме
каде полиномите
се нарекуваат Бернштајнови полиноми од степен n, с t0 = 1 и (1 − t)0 = 1. Биномниот коефициент, може поинаку да се запише и како
Точките Pi се нарекуваат „контролни точки“ за Безјеовата крива. Многуаголникот што се добива со поврзувањето на Безјеовите точки со линии, започнувајќи од P0 и завршувајќи во Pn, се нарекува „Безјеов многуаголник“ (или „контролен многуаголник“). Испакнатата обвивка на Безјеовиот многуаголник содржи Безјеова крива.
Линеарни криви
Елементот t во функцијата за линеарна Безјеова крива изразува колку е оддалечено B(t) од P0 to P1. На пример, кога t=0,25, B(t) е на четвртина пат од точката P0 до точката P1. Бидејќи t се движи од 0 до 1, B(t) опишува права линија од P0 до P1.
Квадратни криви
За квадратни Безјеови криви можеме да конструираме меѓуточки Q0 и Q1, така што t ќе се движи 0 до 1:
Криви од виш ред
Ако сакаме да добиеме крива од повисок ред, ќе ни требаат дотолку повеќе меѓуточки. За кубна крива можеме да ги конструираме меѓуточките Q0, Q1 и Q2 што опишуваат линеарни Безјеови криви, и точки R0 и R1 што опишуваат квадратни Безјеови криви:
За криви од четврти ред можеме да конструираме меѓуточки Q0, Q1, Q2 и Q3 што опишуваат линеарни Безјеови криви, точки R0, R1 и R2 што опишуваат квадратни Безјеови криви, и точки S0 и S1 што ги опишуваат кубните Безјеови криви:
(Погледајте и конструкција на Безјеова крива од петти ред.)
Повишување на степенот
Безјеова крива од степен n може да се претвори во Безјеова крива од степен n + 1 со ист облик. Ова е корисна можност ако програмот поддржува само Безјеови криви од извесен степен. На пример, можете да нацртате квадратна Безјеова крива со Cairo, кој поддржува само кубни Безјеовиѕ криви.
За да добиеме крива од повисок степен, го применуваме равенството. Секој дел се множи со (1 − t) или t, зголемувајќи го степенот за еден. Еве пример за повишување на степенот од 2 на 3.
За произволно n, ги применуваме равенствата
воведувајќи произволно и.
Полиномен облик
Понекогаш е пожелно Безјеовата крива да се изрази како полином наместо збир од посложени Бернштајнови полиноми. Се применува биномна теорема врз дефиницијата на кривата, се врши извесен извесен прераспоред, па добиваме:
каде
Ова може да е практично ако може да се пресметка пред многу повишувања на. Меѓутоа треба да се биде претпазлив, бидејќи кривите од виш ред може да немаат бројчена стабилност (ако ова се случи, треба да се примени де Кастелжоовиот алгоритам). Забележете дека празниот производ изнесува 1.
Рационални Безјеови криви
Ако имаме n + 1 контролни точки Pi, рационалната Безјеова крива може да се опише со: or simply
Хармонија
Хармонија во оркестрацијата
Некои напомени според англиски теоретичар Е. Праут, го споредил созвучјето во це-дур, во 12 различни композиции.
NGC 4777
NGC 4777 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4777 се споменува и како MCG -1-33-44.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4777 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 4777 има привидни димензии од 1,9' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 53 м 58,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -8° 46' 31"". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 4777 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43852. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5535. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
Нојштат (амт)
Нојштат (Досе) (Neustadt (Dosse)) — општинска заедница во округот Источен Пригниц-Рупин, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште е Нојштат (Досе).
Општинската заедница Нојштат (Досе) се состои од следниве општини:
Окрогло (Накло)
Окрогло (словенечки: Okroglo) — населба во Општина Накло во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Цркви и манастири во Гоа
Црквите и манастирите во Гоа претставуваат збир на верски споменици сместени во Гоа Вела (или Стара Гоа ), во државата Гоа, Индија, кои беа прогласени за светско наследство во 1986 година од УНЕСКО.
Гоа порано беше главен град на португалска Индија и Азија и претставуваше центар за евангелизација од шеснаесеттиот век. Причините за вклучувањето на верските споменици во Гоа во списокот на светско наследство се: 1) влијанието на спомениците во ширењето на западните уметнички форми - мануелинските стилови, маниристички и барокни - низ Азија секаде каде што беа основани католичките мисии; 2) вредноста на спомениците на Гоа како исклучителен пример што ја илустрира работата на евангелизацијата и 3) специфичната вредност на присуството во базиликата Бом Исус на гробот на Франциско Ксавиер, што илустрира голем светски настан: влијанието на католичката религија во Азија во модерната ера.
Историја
Градот Гоа е основан во XV век од страна на муслиманскиот султанат Биџапур како пристаниште на бреговите на реката Мандови. Градот бил преземен во 1510 година од страна на Афонсо де Албукерке со помош на гоанскиот хинду војвода Тимоја, останувајќи постојано под португалска власт до дваесеттиот век. Забележано е дека градот имал над 200.000 жители на својот врв и бил познат по титулата „Рим на истокот“, особено по неговите прекрасни и бројни католички верски објекти. Првите преобратени во христијанството во Гоа биле домородните Гоанки кои се омажиле за Португалци кои пристигнале со Афонсо де Албакерки за време на португалското освојување на Гоа во 1510 година. Во средината на 16 век, градот Гоа бил центар на христијанизацијата на исток. Језуити, Францисканци, Доминиканци и други католички религиозни редови се населиле во Гоа од шеснаесеттиот век. Тие го користеле градот како нивна база за ширење на католицизмот во Индија. Шеснаесеттиот и седумнаесеттиот век биле златното доба на Гоа, која водела процут на трговијата и почнала да има административни привилегии слични на оние во Лисабон.
Во првите два века од португалското присуство биле подигнати повеќето цркви и манастири кои сè уште го населуваат градот, привлекувајќи го восхитот на патниците кои минуваат низ Гоа. Овие споменици ја рефлектираат културната размена и наследството на Португалците: додека архитектонските форми го следат европскиот канон, внатрешната декорација на олтари, жртвеници, слики и мебел го одразуваат трудот, работата на локалните уметници. Ова беше овозможено со присуството на домашни уметници и работници од Гоа, поради што не беше неопходно да се увезуваат европски уметници или африкански робовладетел труд (за разлика од современиот колонијален Бразил).
Од крајот на XVII век, трговската конкуренција со Холанѓаните и Британците доведла до економски пад на градот Гоа. Неколку епидемии го опустошиле градот и реката Мандови станала неадекватна за помодерните бродови. Вицекралот се преселил во Пангим (Нова Гоа) во 1759 година, а Вела Гоа официјално го изгубила статусот на главен град во 1843 година.
Република Индија ја нападна и анектираше Гоа во 1961 година, и на тој начин стави крај на повеќе од 451-годишното континуирано португалско владеење. Сепак, културното влијание продолжува до ден-денес и тоа е очигледно во верските споменици на Гоа, прогласени за светско наследство од УНЕСКО во 1986 година.
Сé Катедрала во Гоа
Гоа била издигната во седиште на епископија во 1534 година од страна на папата Павле III, а високата катедрална црква посветена на Катерина од Александрија била изградена во првите децении од колонизацијата. Оваа мала црква, била повторно изградена од 1562 година, време на управата на вицекралот Дом Франциско Кутињо. Изградбата била исклучително бавна, бидејќи во 1619 година била завршена само телото на црквата, а фасадата што недостасувала била завршена во 1631 година
Седиштето во Гоа е најголемата зграда изградена од Португалците во Азија, долга 91 метар и неверојатно широка, што веројатно придонело за бавното темпо на работите. Црквата има три кораби со еднаква висина, во форма на сала-црква, како и другите португалски катедрали на времето како Седиштата на Миранда до Дуро (започната во 1552 година), Леирија (започната во 1559 година) и Порталегре (започната во 1556 година). Тешката фасада со три портали, има една кула: десната била уништена за време на бура во 1766 година. Црковните кораби се засводени и одделени со два реда столбови. Внатрешната декорација се издвојува со величествениот жртвеник на олтарот во позлата.
Базилика Бом Исус
Најголемото богатство во внатрешноста на црквата е трансептната капела каде што од 1655 година лежат посмртните останки на Франциско Ксавиер, во сребрена урна фино изработена од локални уметници. Урната се наоѓа во мавзолеј,изведен од фирентинскиот уметник Џовани Батиста Фоџини во 1697 година. Овој споменик во италијански мермер, беше понуден од големиот војвода од Тоскана, Козимо III од Медичи, а поставен од специјално испратениот уметник Пласидо Франческо Рампони, кој пристигнал во Гоа во 1698 година за таа цел. Главната капела има златен олтар, кој датира од околу 1699, посветена на малиот Исус со ликот на Игнатиј од Лојола, основачот на Редот.
Базиликата Бом Исус во Гоа беше рангирана во 2009 година како едно од седумте чуда со португалско потекло во светот.
Црквата Свети Фрањо од Асизи
Францисканскиот ред бил првиот што се населил во Гоа, добивајќи во 1517 година дозвола од кралот Мануел I да изгради манастир. Раната црква била завршена во 1521 година, но била целосно обновена од 1661 година. Притоа, на маниристичката фасада на новата црква била зачувана и изградена врата во мануелински стил. Фасадата е тесна и висока, со две кули од октагонален пресек. Напред има голем гранитен крст.
Внатрешноста има единечен засводен кораб со странични капели и трансепт, покриени со штуко и слики. На подот на црквата, како и другите цркви во Гоа, има многу гробови со натписи и палта. Главната капела има неколку слики за животот на свети Фрањо од Асизи и голем позлатен олтар датира од околу 1670 година со слика на Исус на крстот прегрнат со едната рака Френсис Ксавиер. Зад олтарот, видлив преку неговиот отвор, има врежан шатор, поддржан од статуи на четворицата евангелисти, кој се користел за прикажување на Светата Тајна и цибориумот.
Капелата на Санта Катарина
Во 1510 година, Афонсо де Албукерке го освоил градот Гоа. На вратата на муслиманскиот ѕид во Гоа, каде што Португалците нападнале, била изградена капела. Оваа капела се наоѓала во близина на местото на Кралската болница, која стоела северно од манастирот Свети Фрањо во близина на Арсенал. Тоа е околу 100 метри западно од црквата Свети Фрањо Асишки. Во 1534 година, капелата добила статус на катедрала од папата Павле III и потоа била повторно изградена; во издлабен камен натписот додаден за време на обновата наведува дека Афонсо де Албакерки всушност влегол во градот на ова место, и затоа се верува дека капелата стои на она што порано била главната порта на муслиманскиот град, тогаш познат како Ела.
Станува збор за објект со правоаголен план со еднокораб, со четириаголна глава. Обликот е едноставен, а фасадата со три тела одделени со пиластри. Централното тело има аксијален пристаништен директно надвратен камен со триаголен фронтон на врвот со прозорец опкружен со две камбанарија со квадратен пресек и покривен двокрилен покрив. Внатрешноста на црквата е еднокорабна, со предградие од камен, со тавански цилиндричен када, исто така во камен.
Урнатини на црквата Свети Августин
Августинците исто така пристигнале во Гоа во шеснаесеттиот век, основајќи манастир и црковна зграда од 1597 година. Во моментов и двете се во урнатини; сводот на црквата се урнал во 1842 година, а фасадите паднале во 1936 година. Од остатоците од црквата, највпечатлив е дел од кула која сè уште стои. Познато е дека првобитната фасада била опколена со две огромни кули од пет ката, а домашната страна била еднокорабна со странични капели и трансепт.
Црква на Божествената Промисла (Сао Каетано или Свети Кајетан)
Во 1639 година, верниците од Театин стигнале до Гоа за да основаат манастир. Тие се изградени на Св Сајетан црква од 1665 година, посветена на Св. Сајетан и на Пресвета Богородица на Провиденс, дизајниран од страна на италијанските архитекти Карло Ferrarini и Франческо Марија Milazzo со план во форма на грчкиот крст. Фасадата ја имитира фасадата дизајнирана од Карло Мадерно за базиликата Свети Петар во Рим. Крунисана е со огромна хемисферична купола, по моделот на римската базилика Свети Петар. Меѓутоа, наместо две куполи изложени се две четириаголни кули. Црквата прикажува извонредни примери на архитектурата на Коринт.
Четири базалтни статуи на Св. Дом на молитва“ (оцртано преку порталот).
Зачувување и зачувување
Бирото на УНЕСКО беше информирано дека Центарот за светско наследство презеде мисија во Гоа во јануари 1999 година за да развие предлог проект заснован на соработка помеѓу локалните власти на Стара Гоа (Индија), Гимараеш (Португалија) и Брајтон и Хов (Велика Британија) за поднесување до Програмата на Европската Унија Азија Урбс . За време на оваа мисија, беше забележано дека иако се прави важен напор за зачувување на поединечните споменици, целокупната локација не е кохезивна, и визуелно и просторно. Проширувањето на патиштата, занемарувањето на археолошките урнатини и новата просторна организација и уредување ги затворија поединечните споменици во градинарски плоштади кои немаат никаква врска со историската урбана форма, со што локалитетот стана збирка споменици што го поткопува интегритетот на локацијата како поранешен пристаништен град.
Централната влада на Индија, по консултации со црквата Стара Гоа (католичка епархија), државата Гоа и локално со седиште експерти на Фундасао Ориент (португалска институција), меѓу другите институции и невладини организации, и во тесна соработка со локалниот огранок на Археолошкиот институт на Индија, подготви предлог-проект за урбана конзервација и зачувување. Споменатиот предлог сега чека одобрување од централната индиска влада пред да се достави до донаторите. Последователните дискусии со португалскиот генерален директор за национални споменици и згради (DGEMN) резултираа со посветеност на соработка помеѓу централната влада (Индија) и DGEMN за да се изврши попис на локацијата како прв чекор во елаборирањето на покохерентно управување со конзервацијата план.
Антарктичка научна база „Св. Климент Охридски“
'''Антарктичката научна база „Св. Климент Охридски“''' е бугарска база за научни истражувања на островот Ливингстон (Јужни Шетландски Острови) на Антарктикот, коjа се раководи од Бугарскиот антарктички институт и го носи името на Свети Климент Охридски.
Клаудија Кардинале
Клаудија Кардинале, родена како Клод Хозефин Розе Кардинале (15 април 1938 година) е италијанска филмска глумица, која се појавила во некои од најценетите европски филмови од 1960-тите и 1970-тите.
Животопис
Клаудија Кардинале е родена и израсната во Ла Гулет, населба во Тунис. Таа победила во натпреварот „Најубава италијанска девојка во Тунис“ во 1957 година, при што наградата била патување во Италија каде наскоро склучила неколку договори за снимање филмови. Во тој период, нејзин ментор било Кристалди, кој подоцна се оженил со неа.
Филмска кариера
Кардинале дебитирала на филмот со мала улога во филмот Гоха (1958), а набрзо станала една од најпознатите глумици во Италија, играјќи во повеќе филмови, како: Роко и неговите браќа (1960), Девојка со куфер (1961), Картуш (1962), Леопард (1963) и филмот на Фелини 8½ (1963). Од 1963 година, Кардинале станала позната во Соединетите Држави и Велика Британија по улогата во „Пинк Пантерот“ заедно со Дејвид Нивен. Во рок од неколку години, таа се појавила во холивудски филмови како Блиндфолд (1965), Изгубена команда (1966), Професионалци (1966), Пеколот со хероите (1968) и епскиот Вестерн филм Беше еднаш на западот на Серџо Леоне (1968 година), во која била пофалена за улогата на поранешната проститутка.
La Vie en rose
"La Vie en Rose" (француски за „Живот во розово“) е најпопуларната песна на француската пејачка Едит Пјаф.
Оваа песна подоцна е изведувана од многу музичари. Има освоено награда Греми во 1998 година.
Слугата Милутин
Слугата Милутин (српски: Слуга Милутин) е српска епска (јуначка) песна.
La Vie en rose
Верзијата на Грејс Џонс
"La Vie en Rose" беше третиот сингл на американската позната пејачка Грејс Џонс. Верзијата на Џонс на песната „La Vie en Rose“ беше издавана како сингл во 1977, 1980, 1982 и 1985 година.
Верзијата на Дона самер
Американската пејачка Дона Самер ја испеа "La Vie en Rose" во 1993 во албум во чест на Едит Пјаф, Tribute to Edith Piaf, издаден во Франција и во САД, во кои повеќе пејачи ги изведуваат некои од најпознатите песни на Пјаф.
Слугата Милутин
Содржина
Два гаврана долетуваат на Косово Поле и слетуваат на кулата на цар Лазар. Нивниот разговор го слуша царицата Милица и ги прашува дали доаѓаат од Косово и дали ја виделе борбата меѓу српската и турската војска. Гавраните одговараат дека ја виделе борбата и кажуваат дека на двете страни имало големи загуби, но дека српската војска е целосно поразена. Во меѓувреме доаѓа слугата Милутин, облеан во 17 рани и со крвав коњ. Здогледувајќи го, царица Милица помислува дека Милутин го предал својот господар и дека избегал од бојното поле. Слугата ја замолува царицата да му помогне да слезе од коњот и да се соземе од болката, а потоа, царицата го прашува за судбината на цар Лазар, Југ-Богдан и деветте Југовиќи, Милош Обилиќ, Бановиќ Страхиња и Вук Бранковиќ. Тогаш, слугата Милутин ѝ раскажува на царицата за тоа што се случило на Косово: каде што погинал цар Лазар, таму има најмногу искршени копја, но повеќето се српски, од војниците кои загинале бранејќи го царот; Југ-Богдан погинал на самиот почеток, уште во првата битка; исто така, погинале осуммина од браќата Југовиќ, а останал само Бошко Југовиќ да ги брка Турците по Косово Поле; каде што има крв до колена, таму погинал Бановиќ Страхиња; кај реката Ситница погинал војводата Милош, кој го убил султанот Мурат и уште 12 000 турски војници. На крајот од својот опис на битката, слугата го проколнува Вук Бранковиќ, кој го предал царот и избегал со своите 12 000 војници.
Осврт кон песната
Песната започнува со општ шаблон: најпрвин гавраните ја известуваат царицата Милица за текот на Косовската битка, а потоа нив ги сменува ранетиот слуга Милутин, кој детално ги опишува подвизите на српските јунаци и предавството на Вук Бранковиќ. Сепак, со оваа смена народниот пејач постигнал поголема природност во изразот. Така, стиховите во кои гавраните известуваат дека „она што останало од Србите, сè е рането и крваво“ веднаш се илустрирани со описот на слугата Милутин, кој „ја носи десната во левата рака“. Тоа ѝ дава можност на царицата да го постави најважното прашање: „зарем го предаде царот на Косово?“ Прашањето е истакнато и со тоа што ранетиот слуга не одговара веднаш, туку откако е симнат од коњот, измиен и напиен, и откако Милица му поставува неколку дополнителни прашања. Потоа, неговите одговори се одликуваат со топла непосредност, зашто не се дадени од сведок (гавраните), туку од ранет непосредне учесник во битката.
576
576 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 576 година од новата ера, 576. од првиот милениум, 76. од VI век и седма од 570-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6084 и 6085 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5326 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4336 и 4337 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1329.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 576 година се протега во 3212 и 3213, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3272 и 3273 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1119. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 47 и 46 година пред хиџра.
IC 1122
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1122 се споменува и како ESO 200-58.
Откривање
Објектот е откриен на 14 октомври 1898 година од страна на Делајл Стјуарт.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 45 м 55,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -51° 38' 36"". Положбениот агол на објектот е во износ од 4°.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Манастирот (Шешково)
Манастирот — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Шешково. Претставува сакрален објект од средниот век.
На 2 км северозападно од селото се наоѓаат грамади од градежен камен и фрагменти од покривни ќерамиди.
Бредин
Бредин (Breddin) — општина во округот Источен Пригниц-Рупин, во Бранденбург, Германија.
Космос-1253
Космос-1253 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1495 км, а најмалото на 1468.
Болт
Болт — вид прицврстувач со надворешен навој на кој доаѓа навртка. Болтовите се многу тесно поврзани со завртките.
Генерално се прави грешка во дистинкцијата на болт и завртка. Постојат неколку практични разлики меѓу нив, но има и одреден степен на преклопување на функциите.
Мајка Свеа
Мајка Свеа (шведски: Модер Свеа) е женска персонификација на Шведска и патриотски амблем на шведскиот народ.
Стадион Линшепинг
Локација: Линшепинг, Шведска.
Мајка Свеа
Позадина
Мајка Свеа обично е прикажана како моќна жена и како заштитник која често држи штит и стои покрај лав. Свеа е шведско женско лично име кое потекнува од svea, стара множинска форма што значи „на Швеѓаните“. Се појавува во Svea rike, превод на стариот шведски збор Sverige, шведското име за Шведска.
Стадион Линшепинг
Капацитет: 8.500 гледачи.
Корисници: Фудбалски клубови Линшепинг ФК и Линшепинг Сити.
Мајка Свеа
Позадина
Како патриотски симбол, Модер Свеа има стекнато широка популарност во Кунга Скалд (1697), напишана од шведскиот поет Гуно Еурелиус (1661–1709) во чест на шведскиот крал Чарлс XI.
Стадион Линшепинг
Во 2013 година стадионот е користен за Европско првенство во фудбал во женска конкуренција. По турнирот, стадионот станал дом на фудбалскиот тим на женската асоцијација на Линшепинг ФК.
Мајка Свеа
Позадина
Мајка Свеа често се појавува како национален симбол во шведската литература и култура од 19 век. Таа исто така се појавува на разни шведски банкноти повеќе од седумдесет години, како што се банкнотата од 5 круни отпечатена помеѓу 1890-1952 година и банкнотата од 5 круни отпечатена помеѓу 1954-1963 година.
Шведската пејачка Лена Филипсон и композиторот Торгни Седерберг имаат напишано песна со наслов Модер Свеа која е воведена во албумот Лена Филипсон од 1995 година.
Пица Попс
Пица Попс се канадска закуска од типот калцоне произведена од Пилсбури. Пица Попс се продаваат и претходно зготвени и замрзнати. Обично, тие може повторно да се загреат во микробранова печка. Сепак, тие може да се готват и во обична рерна.
Историја
Пица Попс ги измислил Пол Фарачи (13 септември 1928 - 6 февруари 2018 година) од Винипег, Манитоба, Канада во 1964 година; тие биле замислени како модификација на традиционалните италијански јадења со сирење како што се калцоне или панцероти. Правата на Пица Попс подоцна биле продадени на Пилсбури.
Сорти
Пица Попс доаѓаат во неколку варијанти како што се хавајски, три меса, пеперони, пеперони и сланина, делукс, бургер со сирење, канадски, путин и три сирења. Сите сорти на Пица Попс, освен три сирења, содржат сос за пица, прелив за пица и месо. Тие исто така може да содржат зеленчук, како зелени пиперки или печурки, и вештачки бои и вкусови како што е Тартразин.
Лути Попс и Зеленчукови Попс биле претставени во исто време во 1980-тите, но биле прекинати за неколку години. Лути Попс биле повторно воведени заедно со воведувањето на Фахита Попс во 1990-тите, но и двете биле прекинати за неколку години. Пица Попс се достапни само во Канада.
Госпоѓа на судбината
Госпоѓа на судбината (португалски: Senhora do Destino), е романтична бразилска теленовела. Серијата е снимена во Бразил во текот на 2004 / 2005 година, со 221 епизода за бразилско население, и 180 епизоди за национално ниво. Првата епизода во Бразил имала гледаност од 51% а последната епизода од 60% од населението.
Синопсис
Поради тешкотиите на одгледување на своите мали деца, младата Марија до Кармо Фереира Силва го остава малиот град Балем во внатрешноста на Перханбуко и заминува во голем град спремна каде што очекува да најде подобри услови за живот за своите мали бунтовници. Кога ќе стигне во Рио да Жанеиро, девојката го наоѓа градот на работ на хаосот и апокалипска. Беше тоа декемвеи 1968, и Владата издава нов институционален акт. Во цел тој метеж, Марија до Кармо не успева да го пронајди братот Себастијан, својот единствен контакт во големиот град. Единтсвената душа која ќе и помогне и покаже солидарност, на крајот се претпоставува дека е криминалец која и ја краде нејзината мала ќерка и исчезнува некаде во светот. Лурдес – името со кое таа жена се претставила, е облечена како трудна болничарка, која во реалноста е психопатка под името Назаре и одлучила да украде дете како би го измамила нејзиниот иден маж и да го увери дека тоа дете е плод на нивната турбулентна врска. Маријана малата ќерка на Линдалва, пораснала во рацете на опасната Назаре, и добива ново име – Изабел. Поради болката за детето, Марија до Кармо паѓа во тешка криза. Завршува во затвор за оптужба дека е опасна агитаторка. Во затворот ќе запозне личност која ќе и го промени животот. Таа личност се вика Дирцеу до Кастро, кој го познава нејзиниот брат Себастијан. Двајцата работеле во ист весник и така се познаваат. После што се ослободуваат неспоразумите, Марија успева да го пронајде брат и и да ги врати своите деца кои за малку не завршиле во сиропиталиште. Единствено не може да ја пронајде Линдалва. После неколку години, се враќаме во сегашното време. После сите бурни настани во текот на 60те, Марија до Кармо сега е друга личност. Таа се променила и се е најдобро. Научила да живее и да ги искористи животните прилики. Не е богата, но има доста пари. Фабриката која и е создадена напредува со полна пареа. Нејзините 4 сина, Региналдо, Леандро, Вириато и Плинио сега се веќе големи момци. За тоа време, Линдалва или подобро кажано Изабел живее во мирен живот со нејзината полумајка Назаре. Меѓутоа, девојката е жртва на злобната жена која ја употребила девојакта, како би се венчала со Хосе Карлос Тедеско, добар човек кој не ни помислува дека таа го измамила. Се случува мистериозен и непредвиден настан: Хосе Карлос успева да ја открие измамата на неговата жена, но пред што оде да ја праша неа, тој е убиен. Го убила Назаре. Младата Клаудија почнува да истражува и да ги открива фактите кои ги соединуваа нејзиниот татко и злобната маќеа, и полека ги дознава болните мистерии на животот на Назаре и измамата која и ја приредила во животот на Марија до Кармо.
Госпоѓа на судбината на Балканот
Бугарија: ТВ7 Словенија: ПОП ТВ
Фридрих де ла Мот Фуке
Фридрих Хајнрих Карл де ла Мот, Барон Фуке ( – ) — германски писател од романтистичкото движење, автор на неколку фантастични новели и романи, од кои особено се истакнува „Ундина“, издадена во 1811 година, до денес еден од најшармантните примероци на German Märchen (Германски саги) — жанр популарен во овој период.
NGC 7095
NGC 7095 — спирална галаксија во соѕвездието Октант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7095 се споменува и како ESO 27-1, FAIR 353, IRAS 21457-8145.
Откривање
Објектот е откриен на 21 септември 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7095 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 7095 има привидни димензии од 4' х 3,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 52 м 24,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -81° 31' 53"".
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
Виборг
Виборг е значаен град во Данска, поточно во северозападниот дел на државата. Градот е управителен центар на регионот Среден Јитланд, каде со околните населени места претставува општина, Општина Виборг. Денес Виборг има околу 36.000 жители во градот и околу 93.000 жители во поширокото градско подрачје.
Природни услови
Виборг се наоѓа во северозападниот дел на Данска. Од главниот град Копенхаген, градот е оддалечен 320 километри северозападно.
Релјеф: Градот Виборг се наоѓа во северниот дел на данскиот полуостров Јитланд. Надморската височина на средиштето на градот се движи од 10-45 метри.
Клима: Климата во Виборг е претежно умерено-континентална под големо влијание на Атлантикот и топлата Голфска струја.
Води: Виборг се формирал во внатрешноста на Данска. Градот исто така нема излез на река, но во средиштето на градот се наоѓаат две мали езерца, Јужно и Северно езеро.
Историја
Подрачјето Виборг било населено уште во ремето на праисторијата. Се претпоставува дека населбата ја основале Викинзите, а првпат населбата се споменува во 961 година. Од 1100 година се градски и градскиот соборен храм.
И поред И покрај пет годишната окупација над Данска (1940-1945) од страна на Третиот Рајх, градот и неговото население не претрпеле големи страдања.
Население
Денес ВИборг има околу 36.000 жители во градските граници и околу 93.000 со околните населени места.
Етнички состав: Населението на Виборг до пред неколку децении било типично населено со етнички Данци. И денес етничките Данци се поголемото мнозинство во градот, но мал дел од населението се доселеници.
Јамткрафт Арена
Локација: Естершунд, Шведска. Координати: 63°19′ на север и 14′65″ на исток.
Сопственост: Општина Естершунд.
Капацитет: 8.466 гледачи.
Корисници: Фудбалски клубов Естершунд ФК и Естершунд ДФ.
Најважен натпревар: Натпревар во фудбал помеѓу Естершунд и Арсенал од Лондон одигран на 15 февруари 2018 година, каде Арсенал победил со 3-0 во првиот натпревар од 32 коло во Лигата на Европа.
Најголем заеднички делител
Во математиката најголем заеднички делител (НЗД) на два ненулта цели броја е најголемиот позитивен цел број што ги дели двата броја без остаток.
Преглед
Најголемиот заеднички делител на броевите a и b се означува како НЗД(a, b), или понекогаш поедноставно како (a, b). На пример, НЗД(12, 18) = 6, НЗД(-4, 14) = 2 и НЗД(5, 0) = 5. Два броја се заемно прости ако нивниот најголем заеднички делител е еднаков на 1. На пример, 9 и 28 се прости.
Најголемиот заеднички делител е корисен за скратување на дропки. На пример, НЗД(42, 56)=14, затоа,
Пресметување
Најголемиот заеднички делител начелно може да се пресмета со множење на два броја и споредување на множителите, како во следниот пример: за да се најде НЗД(18, 84), ги наоѓаме простите множители од 18 = 2·3 2 и 84 = 2 2 ·3·7 и забележуваме дека преклопувањето на двата израза е 2·3; па НЗД(18, 84) = 6. Во пракса, овој метод е изводлив само за многу мали броеви; разлагањето на прости множители начелно може да биде многу комплицирано.
Многу поефикасен метод е Евклидовиот алгоритам, кој користи алгоритам за делење комбиниран со фактот дека НЗД на два броја ја дели и нивната разлика: ако 84 се подели со 18 се добива количник 4 и остаток 12. Потоа се дели 18 со 12 и се добива количник 1 и остаток 6. Потоа се дели 12 со 6 и добиваме остаток 0, што значи дека 6 е НЗД.
Ако a и b не се еднакви на нула, најголемиот заеднички делител на a и b може да се пресмета со користење на најмалиот заеднички содржател (НЗС) од броевите a и b:
Веројатности и очекувана вредност
Веројатноста дека два случајно избрани цели броеви A и B имаат даден најголем заеднички делител d е. Ова произлегува од карактеризацијата на nzd како цел број d такво да d|A,B и A/d и B/d се меѓусебно прости. Веројатноста дека два цели броеви делат фактор d е d^{-2}. Веројатноста два цели броја да се заемно прости е.
Користејќи ги овие податоци, може да се пресмета очекуваната вредност на функцијата НЗД. Тоа е:
Последната сума е хармониски ред, кој дивергира. Затоа, очекуваната вредност на најголемиот заеднички делител на две променливи не е добро дефинирана. Сепак, ова не е секогаш точно. За најголем заеднички делител на променливи k \ge 3, очекуваната вредност е добро дефинирана и е еднаква на:
За k=3, ова е приближно еднакво на 1,3684. За k=4, е приближно 1,1106.
NGC 4778
NGC 4778 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4778 се споменува и како NGC 4759B, MCG -1-33-37, HCG 62A.
Откривање
Објектот е откриен на 5 мај 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4778 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 4778 има привидни димензии од 1,7' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 53 м 5,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -9° 12' 14"". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 4778 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43757. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5535. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
Аралкум
Историја
Иако нивото на Аралското Езеро било променливо во текот на постоењето, тоа набрзина почна да опаѓа во 1960-тите како резултат на изградбата на системи за наводнување во регионот од страна на Советскиот Сојуз. Намалениот доток во езерото предизвикал пад на нивото на водата во Аралското Езеро. Нивото на Северното Аралско Море се подигнало по изгрдадбата на Кокаралската брана, а Јужното Аралско Море постојано опаѓало, при што пустината се проширувала сè до 2010 година, кога Јужното Аралско Море било делумно повторно наполнато. Нивото на водата на Јужното Аралско Море потоа почнало повторно да опаѓа, овој пат уште побрзо.
Во август 2021 година, експедицијата на британската атлетичарка Рози Стенсер била првата која пеш поминала низ пустината Аралкум.
Заглавени бродови
Пред езерото да пресуши, рибата која се ловела од Аралското Езеро сочинувала една шестина од вкупниот улов на риба во Советскиот Сојуз. Со повлекувањето на езерото, многу рибарски бродови и други чамци останале во пустината. Во поранешното пристаниште кај градот Мојнок, рѓосаните бродови станале туристичка атракција и тука започнал да се одржува фестивалот Стихија, најголемиот фестивал на електронска музика во Средна Азија.
Загадување преку воздухот
Песокот на Аралкум и прашината која потекнува од неа содржи загадувачи. Пустината се наоѓа на место на силни воздушни струи запад-исток и загадената прашина се распространува низ целиот свет. Аралската прашина е пронајдена во полињата во Белорусија, шумите во Норвешка и во ледниците на Гренланд. Пестициди од прашината се пронајдени во крвта на пингвините на Антарктикот.
577
577 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 577 година од новата ера, 577. од првиот милениум, 77. од VI век и осма од 570-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6085 и 6086 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5327 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4337 и 4338 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1330.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 577 година се протега во 3213 и 3214, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3273 и 3274 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1120. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 46 и 45 година пред хиџра.
Церниц-Лом
Церниц-Лом (Zernitz-Lohm) — општина во округот Источен Пригниц-Рупин, во Бранденбург, Германија.
Матка (село)
Матка — село во Општина Сарај, во околината на градот Скопје.
Географија и местоположба
Селото Матка се наоѓа на 11 км северозападно од градот Скопје. Во близина на селото се наоѓа езерото Матка со својата електрана, изградена во 1938 година.
Историја
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Скопскиот Вилает и имало 16 семејства сите христијани.
Во далечното историско минато поточно во 1938 година во селото Матка на реката Треска е изградено вештачкото езеро Матка. Таа акумулација е најстарата акумулација на Балканскиот Полуостров. Ова место се смета за туристичко-излетничко.
Кон крајот на XIX век, Матка било село како дел од Скопската каза на Отоманското Царство. Според податоците на бугарскиот публицист Васил К’нчов, селото во 1900 година имало 120 жители Албанци муслимани и 90 Македонци христијани. Како село со албанско население било означено и од страна на Леонард Шулце Јена во 1927 година. Исто така, слични податоци дава и Афанасиј Селишчев во 1929 година.
Население
На пописот од 2002 година, селото имало 468 жители, од кои 167 Македонци, 300 Албанци и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 466 жители, од кои 157 Македонци, 248 Албанци, 1 Србин, 5 Бошњаци, 4 останати и 51 лице без податоци.
Родови
Матка е мешано село.
Според истражувањата од 1949 година, родови во селото се
Македонски
Албански
Културни и природни знаменитости
Во близина на самото село се наоѓа и кањонот Матка, на кој е изградена вештачката акумулација на реката Треска, и е добиено езерото Матка. Кањонот изобилува со надводни и подводни пештери. Постојат и неколку цркви од кои најзначајна е црквата „Св. Андреjа“.
Цркви и манастири
Во непосредната околина на селото постојат повеќе црковни храмови изградени во средновековниот период, поточно во XIII и XIV век.
Археолошки наоѓалишта
На подрачјето на селото има низа археолошки наоѓалишта:
Косовка девојка
Косовка девојка — српска епска (јуначка) песна. Песната прв ја запишал Лукијан Мушицки, кој ја слушнал од непозната слепа жена од Гргуревац и потоа му ја испратил на Вук Караџиќ.
Содржина
Една девојка од Косово станува рано наутро, во недела, уште пред изгрејсонце и заминува низ полето, носејќи леб на грбот и два сада, едниот со вода, а другиот со вино. Таа оди на местото каде што се водела Косовската битка и бара преживеани војници за да им даде леб и да ги напие со вино. Првиот јунак на кој налетува девојката е знаменосецот на цар Лазар, Павле Орловиќ, кого го затекнува големи рани: десната рака му е отсечена, како и левата нога до коленото, ребрата му се скршени и му се гледаат белите дробови. Девојката му ги замива раните и му дава леб и вино, така што јунакот малку закрепнува и ја прашува, дали меѓу убиените и ранетите бара некој свој близок. Тогаш, девојката му кажува дека пред битката со турската војска, цар Лазар ја причестил српската војска, во церемонија која траела три недели, при што служеле 30 калуѓери. Откако се причестила војската, на крајот тоа го направиле и трите војводи: Милош Обилиќ, Иван Косанчиќ и Милан Топлица. Притоа, војводата Милош ѝ дал подарок на девојката, ветувајќи дека ако се врати жив од битката, ќе ја омажи за својот побратим Милан и дека тој ќе ѝ биде кум; Иван, исто така, ѝ дал подарок на девојката, ветувајќи дека ако се врати од борбата, ќе ја омажи за побратимот Милан, а тој ќе ѝ биде девер; најпосле, и Милан ѝ дал подарок, ветувајќи дека ќе ја земе за жена. Затоа, девојката ги бара трите војводи. На тоа, Павле Орловиќ ѝ кажува дека залудно ги бара, зашто тројцата војводи се мртви. Тогаш, девојката се враќа дома, облеана со солзи, жалејќи се на својата лоша судбина.
Крис Колумбус
Кристофер „Крис“ Колумбус (Christopher 'Chris' Columbus) (роден, Спанглер, Пенсилванија) е американски режисер.
Приватен живот
Колумбус е во брак со Моника Деверукс уште од 1983. Тие имаат четри деца, Елеанор, Вајолет, Брендан и Изабела.
Неговата ќерка Елеанор се појави како Сузан Бонс во двата Потер филмови кои тој ги режираше, правејќи ја неа, заедно со нејзиниот братучед Роберт Ајрес (момче во салата за учење во вториот Потер филм), единствените американци кои глумат ученици. Исто така заедно со татко таа се има појавено и во Сам дома 2: Изгубен во Њујорк.
Неговите останати деца, Вајолет и Брендан, исто така се појавуваат во уште помали, неименувани премали улогу во Хари Потер и Одајата на тајните.
Неговата жена Моника прави мала појавување во Сам дома како црвено-косата стујардеса и во Само дома 2 како телефонски оператор на аеродромот.