cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Список на државни водачи во 1237 година
Ова е список на државни водачи во 237 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Чрниче
Чрниче (словенечки: Črniče) — населба во Општина Ајдовшчина во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Ахајско Кнежевство
Ахајското Кнежевство била една од „латинските држави“ кои биле создадени на просториите на поранешна Византија по преземањето на Цариград од страна на крстоносците во 1204 година. Својот врховен подем го постигнала во времето на Вилијам II, кој градот Мистра го подигнал за своја престолнина, но по поразот во Пелагонија во 1259 година, морал да ја предаде на Михаил VIII, при што повторно започнало византиското присуство во државата. Државата опстојувала сè до 1432 година кога била повторно вратена на Византија.
Владетели на Ахајското Кнежевство
''Власт на каталонската дружина од 1386. до 1396.''
Вила Медичи
Вила Медичи е маниристичка вила и архитектонски комплекс со градина соседна со поголемите градини Боргезе, на ридот Пинција веднаш до Тринита деи Монти во Рим, Италија. Вилата Медичи, основана од Фердинандо I де Медичи, Големиот војвода од Тоскана и сега сопственост на француската држава, е сместена Француската академија во Рим од 1803 година. Во Римските фонтани на Оторино Респиги има музичка евокација на нејзините градинарски фонтани.
Историја
Во античко време, местото на вилата Медичи било дел од градините на Лукулус, кои преминале во рацете на царското семејство на Валерија Месалина, која била убиена во вилата.
Во 1564 година, кога внуците на кардиналот Џовани Ричи од Монтепулсијано го стекнале имотот, тој долго време бил напуштен со лозарство. Единственото обработливо земјиште биле лозјата на кардинале Марчело Крешенци, кој имал лозје овде и почнал да ја подобрува вилата под раководство на Фирентинецот Нани Липи, кој сепак умрел, пред работата да продолжи понатаму. Новите сопственици му наложиле на Анибале Липи, синот на покојниот архитект, да продолжи со работа. Интервенциите на Микеланџело се традиција.
Во 1576 година, имотот го купил кардиналот Фердинандо де Медичи, кој ја довршил структурата според дизајните на Бартоломео Аманати. Вилата Медичи веднаш станала првата меѓу имотите на Медичи во Рим, со намера да даде конкретен израз на надмоќта на Медичи меѓу италијанските принцови и да го потврди нивното постојано присуство во Рим. Под инсистирање на кардиналот, Аманати во дизајнот вградиле римски барелјефи и статуи кои се појавуваат насекаде во речиси секое парче земја, со резултат што фасадите на вилата Медичи, како што е сега, станале виртуелен отворен музеј. Низа големи градини потсетуваат на ботаничките градини создадени во Пиза и Фиренца од таткото на кардиналот Козимо I де Медичи, засолнети во насади со бор ови, чемпрес и и даб ови. Фердинандо де Медичи имал студио, одморалиште за проучување и размислување, изградено североисточно од градината над ѕидот на Аурелиј. Сега овие соби гледаат кон градините на Боргезе, но потоа би имале поглед на римската села. Овие две простории биле откриени дури во 1985 година од страна на реставраторот Џералдин Алберс: скриеното варосување ја заштитило и зачувало извонредната фреска декорација извршена од Јакопо Зуки во 1576 и 1577 година. Меѓу впечатливите збирки на римски скулптури во вилата имало околу сто седумдесет парчиња купени од две римски збирки кои се здружиле преку бракот, колекциите Капраница и дела Вале. Гравура со детали за распоредот на статуите пред 1562 година била документирана од Галаси Алгиси. Три дела кои пристигнале во вилата Медичи под водство на кардиналот Фернандо, рангирани меѓу најпознатите во градот: Групата Ниобе и Борачите, откриени во 1583 година и веднаш купени од кардиналот Фердинандо и Арротино. Кога кардиналот станал голем војвода од Тоскана во 1587 година, а неговиот постар брат починал, тој се задоволувал со гипсени копии од неговата групација Ниобе, со целосно познавање на престижот што го стекнале Медичи со чувањето на таква прекрасна колекција во европскиот град. Чие значење далеку го надминало она на сопствениот капитал. Лавовите Медичи биле завршени во 1598 година, а вазната Медичи влегла во колекцијата во вилата, а потоа и Венера Медичи до 1630-тите; скулптурите на Медичи не биле отстранети во Фиренца до осумнаесеттиот век. Тогаш антиквитетите од вилата Медичи го формирале јадрото на колекцијата антиквитети во Уфици, а Фиренца почнала да фигурира на европската голема турнеја. Фонтаната во предниот дел на вилата Медичи била формирана од црвена гранитна вазна од Стариот Рим. Дизајниран бил од Анибале Липи во 1589 година. Погледот од вилата што гледал над фонтаната кон Свети Петар во далечината бил многу насликан, но дрвјата во преден план сега го заматиле погледот.
Како вилата Боргезе што се граничела со нив, градините на вилата биле многу попристапни од формалните палати како што бил Палацо Фарнезе во срцето на градот. За еден и пол век, вилата Медичи била една од најелегантните и најсветски места во Рим, седиштето на амбасадата на големите војводи во Светата столица. Кога машката линија на Медичи изумрела во 1737 година, вилата преминала во куќата на Лорен и накратко во времето на Наполеон, во Кралството Етрурија. На овој начин, Наполеон Бонапарта ја презел вилата Медичи, која ја префрлил на Француската академија во Рим. Последователно, во него биле сместени победниците на престижната награда на Рим, под раководство на истакнати режисери, вклучувајќи ги Енгр и Балтус, сè додека наградата не била повлечена во 1968 година.
Во 1656 година, Кристина, шведската кралица се вели дека испукала еден од топовите на врвот на Кастел Сант Анџело без претходно да го нишани. Непослушната топка удрила во вилата, уништувајќи еден од фирентинските лилјани што ја украсувала фасадата.
Француска академија во Рим
Натпреварот бил прекинат за време на Првата светска војна, а Бенито Мусолини ја конфискувал вилата во 1941 година, принудувајќи ја Француската академија во Рим да се повлече до 1945 година. Конкурсот и наградата за Рим биле укинати во 1968 година од Андре Малро, францускиот министер за култура. Академијата за убави уметности во Париз и Францускиот институт потоа го загубиле своето старателство над вилата Медичи на Министерството за култура и француската држава.
Оттогаш, границите повеќе не припаѓале само на традиционалните дисциплини (сликарство, скулптура, архитектура, гравир на метал, гравура на скапоцени камења, музичка композиција итн.) туку и на нови или претходно запоставени уметнички области (историја на уметноста, археологија, литература, сценски изработки, фотографија, филмови, видео, реставрација на уметност, пишување, па дури и готвење. ) Уметниците повеќе не се регрутирале со конкурс, туку со апликација, а нивниот престој генерално варирал од шест до осумнаесет месеци.
Помеѓу 1961 и 1967 година, уметникот Балтус, тогаш на чело на Академијата, спровел огромна кампања за реставрација на палатата и нејзините градини, обезбедувајќи им модерна опрема. Балтус учествувал „на рака“ во сите фази на изградбата. Онаму каде што историскиот декор исчезнал, Балтус предложил лични алтернативи. Тој измислил декор кој бил почит на минатото и, во исто време, радикално современ: Мистериозниот меланхоличен декор што тој го создал за Вилата Медичи, пак, станал историски и бил подложен на важна кампања за реставрација во 2016 година. Работата продолжила под раководство на претходниот директор, Ричард Педуци, а вилата Медичи продолжила да организира изложби и изложби создадени од нејзините уметници во резиденцијата.
Академијата ја продолжила својата програма за поканување млади уметници, кои добивале стипендија да поминеле дванаесет месеци во Рим, изложувајќи ги своите дела. Овие уметници кои живееле биле познати како пензионери. Францускиот збор „ пензија “ се однесувало на просторијата и пансионот што ја добивале овие, генерално млади и перспективни уметници. Вилата Медичи бил домаќин на голем број гостински соби и кога тие не ги користеле пензионери или други официјални гости, тие биле отворени за пошироката јавност.
Архитектонско влијание
Неколку структури го засновале својот стил на вилата. Архитектот Едвард Липинкот Тилтон го дизајнирал хотелот Колорадо во Гленвуд Спрингс, Колорадо, во 1893 година. Филантропот Џејмс Х. Архитектонското биро во Њујорк, Шулце и Вивер, го моделирале хотелот Брејкерс во Палм Бич, Флорида по вилата за втората реконструкција на хотелот, која се одржала помеѓу 1925 и 1926 година.
Мермерните лавови Медичи покрај скалите до дворот служеле како инспирација за бронзените лавови на Бернар Фуке на Лежонбакен (лавовска падина) на северната страна на Кралската палата во Стокхолм во 1700–1704 година.
Рурик
Рурик (–879?) бил првиот руски кнез кој се споменува во историските извори.
„Хроника“ известува дека во 862 година на просторот меѓу земјите од Западна Двина и Бело Езеро живееле неколку племиња. Тие племиња го повикале Варангијан Рурик да владее и да воспостави ред, правда и одбрана во нивните земји.
На старословенски јазик тоа изгледа вака: '[6370 (862)] Изъгнаша Варѧги за море и не даша имъ дани. и почаша сами собѣ володѣти. и не бѣ в нихъ правдъı. и въста родъ на родъ. [и] бъıша в них̑ усобицѣ. и воєвати почаша сами на сѧ [и] рѣша сами в себѣ. поищемъ собѣ кнѧзѧ. иже бъı володѣлъ нами. и судилъ по праву. [и] идаша за море къ Варѧгомъ к Русı...'
Според една верзија, Рурик веднаш дошол во Велики Новгород, според друга – прво дошол во градот Ладога, а потоа го изградил Новгород.
"и изъбращасѧ . г҃ . братьӕ . с родъı своими. [и] поӕша по собѣ всю Русь. и придоша старѣишии Рюрикъ [сѣде Новѣгородѣ]. а другии Синеоусъ на Бѣлѣѡзерѣ. а третии Изборьстѣ. Труворъ."
Констелациски дијаграм
Констелациски дијаграм — репрезентација на сигнал модулиран со шема на дигитална модулација како што се квадратна амплитудна модулација (QASK) или дигитална фазна модулација (PSK). Тој го прикажува сигналот како дво-димензионален распрскан дијаграм во комплексната рамнина на инстанците на семплирање на симболи. Во поширока смисла, тој ги претставува можните симболи кои можат да бидат избрани од страна на дадена модулациска шема како точки во комплексната рамнина. Мерни констелациски дијаграми може да се користат за да се препознае видот на пречки и нарушување во сигналот.
Рурик
Рурик умрел во 879 година. Го оставил малиот син Игор.
Констелациски дијаграм
Со претставување на пренесениот симбол како комплексен број и модулирање на синус и косинус на носечкиот сигнал со реални и имагинарни делови (соодветно), симболот може да се испрати со два носачи на иста честота. Тие често се нарекуваат квадратни носачи. Кохерентниот детектор може самостојно да ги демодулира овие носачи. Овој принцип на користење два независно модулирани носачи е основата на квадратната модулација. Во чиста фазна модулација, фазата на модулираниот сигнал е фаза на самиот носач.
Рурик
Рурик е основач на династијата „Руриковичи“. Последен од неа бил Иван IV Грозни.
Констелациски дијаграм
Како што симболите се претставени како комплексни броеви, тие можат да бидат прикажани како точки на комплексната рамнина. Реалните и имагинарните оски често се нарекуваат во фазата, или I-оска, и квадратурата или Q-оска, соодветно. Исцртување неколку симболи во скатер дијаграм произведува констелациски дијаграм. Точките на констелацискиот дијаграм се нарекуваат констелациски точки. Тие се група на модулирани симболи кои се состојат од модулација на азбуката.
Рурик
Некои историчари го поистоветуваат со викингот Рурик Јитланд(ски) кој го напаѓал атлантскиот брег на Европа кон средината на 9 век. Други, пак, со помош на информации на рускиот историчар Василие Татишчев, укажуваат на тоа дека принцот Рурик бил кнез на словенскиот племенски сојуз Бодричи.
Констелациски дијаграм
Толкување
При приемот на сигналот, демодулаторот го испитува примениот симнол, кој може да се оштетени од страна на каналот или примачот (на пр. дополнителен white Gaussian шум, дисторзија, фазен шум или мешање). Се избира, поради проценката на она што е всушност пренесено, таа точка на констелацискиот дијаграм која е најблиску (во смисла на Евклудово расотјание) до онаа на примениот симбол. На тој начин тој погрешно же демодулира ако корупцијата предизвика примениот симбол да се придвижи поблиску до друга констелациска точка од онаа која е пренесена.
Ова е максималната веројатност за детекција. Констелацискиот дијаграм овозможува директна визуелизација на овој процес – замислете го добиениот симбол како произволна точка во I-Q и потоа одлучете дека пренесениот симбол е која и да е констелациска точка коа е најблиску до неа.
Движење Беса
Движење Беса (албански: Lëvizja Besa) — политичка партија на Албанците во Македонија, основана на 22 ноември 2014 во Скопје. Претседател на партијата е Биљал Касами, а генерален секретар е Африм Гаши. На парламентарните избори во 2016 година „Беса“ освоила пет пратеници, со што станала втора најголема албанска партија во Собранието. На парламентарните избори во 2020 година, партијата учествувала во коалиција предводена од СДСМ и освојила 4 пратенички мандати.
Констелациски дијаграм
Толкување
За целите на анализирање на квалитетот на примениот сигнал, некои видови на корипција се многу очигледни во констелацискиот дијаграм, На пример:
Движење Беса
Финансиски извештаи
Според завршната сметка за 2016 година, партијата остварила приходи од 58.500 евра (од кои, приходите од членарини и донации изнесувале 57.000 евра), нејзините расходи изнесувале 70.000 евра, додека имотот на партијата вредел 12.500 евра.
Констелациски дијаграм
Толкување
Констелацискиот дијаграм визуелизира појави слични на оние на моделот на окото кои ги прави за едно-димензионални сигнали. Очниот дијаграм може да се користи за да се види временската непостојаност во една димензија на модулација.
767
767 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 767 година од новата ера, 767. од првиот милениум, 67. од VIII век и осма од 760-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6275 и 6276 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5517 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4527 и 4528 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1520.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 767 година се протега во 3403 и 3404, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3463 и 3464 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1310. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 149 и 150 исламска година.
Руско географско друштво
Серуска невладина организација „Руско географско друштво“ (скратено ВОО „РГО“, Всеросси́йская обще́ственная организа́ция «Ру́сское географи́ческое о́бщество») е научна институција со седиште во Санкт Петербург ( Русија ), чија цел е сеопфатно географско истражување, како во Русија, така и низ целиот свет.
Институцијата е основана во 1845 година. Претставува најстара невладина организација на територијата на денешна Русија и е едно од најстарите научни географски друштва во светот.
Главната задача на Руското географско друштво е собирање и ширење на географско знаење. Бројни научни експедиции организирани низ историјата на Руското географско друштво одиграле значајна улога во географските истражувања на Сибир и Далечниот Исток, Источна и Средна Азија, Кавказ, Светското Море, влијаеле врз развојот на навигацијата, довеле до бројни откритија, влијаеле врз развојот на демографијата, метеорологијата и климатологијата. Од 1956 година ВОО е полноправна членка на Меѓународната географска унија.
Зградата на седиштето на РГО во Санкт Петербург е на списокот на културното наследство на Русија, каде што е регистриран под бројот 7810026000.
Основање
Големиот војвода Константин Николаевич верувал дека моќна држава како тогашната Руска Империја мора да има соодветна институција која би се занимавала со организирано и сеопфатно истражување на природните и социјалните одлики на таа огромна земја. Николаевич му ја претставил својата идеја на адмиралот и истражувач Фјодор Литке (подоцнежен претседател на Руската академија на науките), и откако се сретнал со него, но и поддршката од најважните истражувачи во тоа време во Русија, Николаевич го испратил своето барање лично до царот. Руското географско друштво е официјално основано на 18 август 1845 година со одобрение од императорот Николај I Павлович.
Покрај Николајевиќ, кој бил назначен за прв претседател на РГО, меѓу основачите бил и познатите морнари, адмиралите Фјодор Литке, Иван Крузенстерн, Фердинанд Врангел и Питер Рикорд, членови на академијата на науките во Санкт Петербург, антропологот Карл Ернст фон Бехр, астрономот Фридрих Георг Вилхелм фон Струв., Геологот Георг фон Хемерсен, статистичарот Петар Кепен. Меѓу основачите имало и воени топографи: фелдмаршал Фјодор фон Берг, генерал-мајор Михаил Вронченко и генерал на пешадија Михаил Муравјов- Виленски.
Меѓу основачите на општеството биле и географот и статистичар Константин Арсениев, директор на одделот за земјоделство во Министерството за внатрешни работи Алексеј Лјовшин, патописец Платон Чихачов, лингвист и етнограф Владимир Даj, генерален гувернер на Оренбург, Василиј Перовски и патрон, принц Владимир Одојевски. Руското географско друштво првично било замислено како географско-статистички завод во рамките на Министерството за внатрешни работи, но со одлука на императорот било основано како посебна институција од национално значење и било наречена Географска. Главниот финансиер на компанијата била државата, која првично издвојувала 10 илјади рубли годишно за својата работа, а значителни финансиски средства исто така доаѓале од приватните спонзори на РГО.
Долгогодишниот потпретседател на РГО, познат географ и патописец Петар Семионов Тијаншански го опишал РГО со зборовите: „Ова е бесплатна и отворена организација за сите оние кои се потонати со љубов кон својата татковина, за оние кои гледаат кон иднината на руската државата и рускиот народ со непоколеблива вера! “
Активности на компанијата
Примарните цели на Руското географско друштво веднаш по основањето било сеопфатно и обемно истражување на оние делови на руската држава кои беа на периферијата на Империјата, а кои сè уште биле недоволно истражени и истражување на помалку познатите територии во нивна непосредна близина РГО организирал бројни научно-истражувачки експедиции во европскиот дел на Русија, на Урал, Кавказ, Сибир и на Далечниот Исток и Средна Азија. Компанијата, исто така, организирала бројни експедиции во Иран, Индија, Нова Гвинеја, Монголија и западна Кина. Посебно внимание било посветено на истражувањето на рускиот Далечен север и Арктикот (експедиции на Чукотка, Јакут и Кољска ).
Руското географско друштво било еден од организаторите и учесниците во „Првата меѓународна поларна година 1882 година “. ( First International Polar Year; Первый международный полярный год) за време на кое 15 земји учеснички спровеле сеопфатно истражување за Арктикот и Антарктикот на глобално ниво. Таа година, РГО ги основал своите први станици за поларно истражување на устието на реката Лена и во Нова Земlа.
Целото истражување го воделе некои од најголемите и најпознати истражувачи и географи во нивното време: Николај Северцов, Иван Мускетов, Петар Кропоткин, Иван Черски, Николај Пржевалски, Григориј Потанин, Михаил Певцов, Григориј и Михаил Грум-Гржимајло, Петар Семионов Тијаншански, Владимир Обручев.Петар Козлов, Николај Миклухо-Маклај, Александар Воејков, Јулиј Šокаjски, Фјодор Берг и многу други.
За време на нивното истражување, експедициите на РГО тесно соработувале со Руската Империјална армија, а припадниците на корпусот на воени топографи исто така учествувале во скоро секоја истражувачка мисија. Од самиот почеток, општеството разви соработка со Царската морнарица, меѓу полноправните членови на општеството биле бројни адмирали и поморски офицери: Петар Анжу, Василиј Завојко, Лаврентиј Загоскин, Платон Лисјански, Фјодор Матјушкин, Генадиј Невелски, Константин Посијат и Вториот Јефим. Сликарите Иван Ајвазовски и Василиј Верешчагин исто така биле членови на друштвото.
За кратко време, благодарение на бројните страници, РГО се проширило на целата територија на Империјата. Првите два регионални оддели биле отворени уште во 1851 година. во Тбилиси (оддел за истражување Кавказ) и Иркутск (оддел за истражување на Сибир). Набргу потоа, биле формирани регионални оддели во Оренбург, Вилнус, Киев, Омск, Хабаровск и Ташкент. Денес, РГО има широка мрежа на оддели во сите субјекти на Руската Федерација.
Во рамките на Руското географско друштво, денес има посебни оддели за физичка географија, математичка географија, статистика, етнографија, комитет за политички и економски истражувања и посебна комисија задолжена за истражување на Арктикот. Откако големиот земјотрес целосно го уништи денешниот град Алма-Ата (тогаш Верни), формирана е комисија за сеизмички истражувања (по иницијатива на геологот Иван Мускетов ).
Во 1917 г. во рамките на општеството, имало вкупно 17 одделенија чии активности биле главно концентрирани на истражување на периферните делови на државата. Иако РГО имале целосен монопол во спроведувањето и организацијата на географските експедиции до 1917 година, оваа улога ја презеле Националната академија на науките по основањето на Советскиот Сојуз, а Географското друштво вршело главно теоретски активности и помали локални истражувања. Во периодот 1989 - 1992 година. географското општество било поделено на Централен оддел со седиште во Ленинград и 14 републички оддели. Секоја од републичките поделби била поделена на регионални поделби.
На иницијатива на Владимир Вернадски, во текот на дваесеттиот век, во рамките на Друштвото била формирана посебна комисија за проучување на природни продуктивни добри, која имала значително влијание врз забрзаната индустријализација на руската држава. Владимир Комаров, Николај Колосовски, Николај Андрусов, Александар Карпински и Александар Ферсман дале голем придонес во работата на комисијата. ИРГО бел исто така задолжен за воспоставување на првите заштитени природни области на територијата на Русија, на иницијатива на Друштвото во 1918 година. Географскиот институт бил основан во Една година подоцна, основан бил и првиот географски музеј на територијата на Русија.
Во 1987 година Друштвото имало повеќе од 30 000 регистрирани полноправни членови.
Одлики на Руското географско друштво
Од основањето, Руското географско друштво доделувало разни признанија на своите истакнати членови, добродетели и финансиери за заслугите поврзани со работата на Друштвото. Одликите се доделувале во форма на златни, сребрени и бронзени медали, плакети и дипломи. Одликите не биле доделени само во периодот од 1930 година до 1945 година.
Хиерархијата на РГО доделувања е како што следува:
Гнилеш
Гнилеш или Гнилеж — село во Општина Новаци, во околината на градот Битола.
Руско географско друштво
Библиотека, издавачка дејност и научна архива на РГО
Библиотеката на Руското географско друштво била основана во 1845 година во исто време со самото Друштво. Библиотечниот фонд со над 490 000 наслови вклучува изданија во целиот спектар на географски науки и сродни дисциплини, а покрај насловите на руски јазик, библиотечниот фонд вклучува и изданија од целиот свет.
Картографската колекција на библиотеката содржи над 42 000 изданија и, меѓу другите, содржи бројни ретки копии на мапи со ракописи и атласи. Библиотечниот фонд вклучува и книги од приватните библиотеки на членовите на Друштвото, почнувајќи од книгите донирани во библиотеката од принцот Константин Николајевиќ, до изданијата во сопственост на познатите географи Шокаjски, Павловски, Шнитников, Кондратиев и други.
Гнилеш
Географија и местоположба
Селото е ридско на јужните огранки на Селечка Планина, сместено на надморска височина од 894 метри, а од Битола е оддалечено 26 километри.
Руско географско друштво
Библиотека, издавачка дејност и научна архива на РГО
Од 1938 година библиотеката на Руската академија на науките, чиј составен дел е библиотеката РГО од средината на минатиот век, исто така, активно учествува во набавка на книги за библиотеката РГО. Најстарото печатено издание во форма на списание објавено од РГО е научното списание „Околу светот“ ( Вокруг света) чие прво издание било објавено во 1861 година (дури 30 години пред првиот број на списанието Национална географија). Списанието се издава на месечно ниво во тираж од над 250.000 примероци. Покрај тоа, издание на рускојезињог, објавени изданија и украинскиот и бугарскиот јазик, ова издание на Казахстан на руски јазик. Списанието Илацио не е само во периодот 1918 - 1927 година поради Револуциите во Русија, и за време на Втората светска војна.
Најстарото континуирано издание на Руското географско друштво, кое постојано се објавува од 1865 година е „Колекција на руското географско друштво“ ( «Известия Русского географического общества») и е едно од најстарите географски списанија објавени во поранешниот Советски Сојуз и Русија. Списанието ги објавува сите најзначајни откритија и студии поврзани со географската наука, статиите се објавуваат исклучиво од членови на РГО, а тиражот на публикацијата е до 230 примероци.
Гнилеш
Географија и местоположба
Во атарот на Гнилеш, на околу 4,5 км северно од селото се наоѓало поранешното село Ченгел.
Руско географско друштво
Библиотека, издавачка дејност и научна архива на РГО
Научната архива на РГО била основана истовремено со Друштвото во 1845 година и е најстарата специјализирана научна архива посветена на географската наука во Русија. Најстарите напишани ракописи и артефакти, документи и преписки, фотографии, дневници се чуваат во архивите.
Музеј на РГО
Иако првите идеи за основање музеј на Руското географско друштво се појавија во 1860 година, музејот беше официјално отворен само 126 години подоцна, на 9 октомври 1986 година. години. Музејот содржи богата изложба што претставува историски развој на Друштвото, бројни оригинални ракописи и археолошки откритија на кои истражувачите наидоа за време на нивните патувања. Посебен дел од музејот е дел посветен на некои од најголемите руски географи-истражувачи.
Гнилеш
Историја
Во XIX век селото било дел од Битолската каза на Отоманското Царство.
Руско географско друштво
Центар за развој на РГО во Србија
На 17 октомври 2016 година, во Свечената сала на ректоратот на Универзитетот во Белград, се одржа церемонија по повод официјалното отворање на Центарот за развој на Руското географско друштво во Србија. На церемонијата присуствуваа претседателот на Република Србија Томислав Николиќ, потпретседателот на руското географско друштво и претседателот на меѓународната географска унија (2012-2016) проф. д-р Владимир Колосов, ректор на универзитетот во Белград, академик проф. д-р Владимир Бумбасиревиќ, амбасадор на Руската Федерација во Србија Александар Цепурин, проректори, декани, професори и студенти. Церемонијата беше комплетирана со изложба на фотографии „Русија е најубавата земја“, проекција на филм за историјата на Руското географско друштво, музичка програма на Академското културно и уметничко друштво на универзитетот во Белград „Спанац“, перформанс на уметникот Љубомир Манасијевиќ и други содржини. Интегрален дел од церемонијата е потпишувањето на договорот за соработка меѓу социјалната организација Свердловск „Руско географско друштво“ и Центарот за развој на Руското географско друштво во Србија. На претседателот на Србија, Томислав Николиќ, му беше доделена титулата почесен член на РГО.
Целите поставени од Центарот за развој се размена на студенти, поддршка и организација на заеднички истражувачки, научни, промотивни и издавачки активности што ќе придонесат за понатамошен развој на научната соработка меѓу двете земји.
Гнилеш
Историја
Во 2014 г. името на дотогашното Гнилеж официјално му е сменето во Гнилеш.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Гнилеж живееле 130 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Гнилеш имало 128 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002, селото брои само 5 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2 жители, сите Македонци.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 166 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватен објект.
Мрежен опслужувач
Мрежен опслужувач (web server) значи:
Гнилеш
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 28 гласачи.
Мрежен опслужувач
Основна фунцкија на опслужувачот е да овозможи доставување на мрежни страници до клиентите. Тоа значи доставување на HTML документи и друга содржина која може да биде вклучена во документот, како на пример слики, стилови и JavaScript.
Иако основната функција на опслужувачот е да овозможи доставување на страници, целосната имплементација на HTTP вклучува и начин на примање на содржини од клиентите. Оваа функционалност се користи за прифаќање на податоците од форми, како и подигање на податотеки.
Опслужувачите не се користат само за опслужување на world wide web, тие исто така може да се најдат вгнездени во некои уреди, како на пример кај печатачите, рутерите, мрежните камери и сл. каде опслужувачот може да се користи како дел од системот за надгледување и/или администрирање на уредот за кој станува збор.
Франческо Марија Ричини
Франческо Марија Ричини (9 февруари 1584 - 24 април 1658) бил италијански барокен архитект.
Биографија
Бил роден во Милано и тренирал под водство на Лоренцо Бинаго. Тој бил покровител на кардиналот Федерико Боромео, надбискуп на Милано. По престојот во Рим, тој станал капомастро под главниот архитект на катедралата во градот, Аурелио Треци, во 1605 година. Тој самиот бил издигнат на позицијата на вториот од 1631 до 1638 година.
Како и неговиот познат постар братучед, Карло Боромео, автор на водич за религиозна архитектура, Федерико Боромео објавил класични или антички модели. Во Ричини нашол отстапување од барокот, како што бил примерот со неговите цркви Санта Марија ала Порта и Сан Џузепе. Оваа мала црква во центарот на Милано (осветена 1616 година) имала високо украсена фасада (завршена во 1630 година) со волути. Внатрешноста била два квадрати инспирирани од Браманте.
Тој исто така работел и на палацосите на Брера (1627–1628), Анони (1631), Лита (1642–1648) и Дурини (1648). Тој придонел за дизајнот на дворот на Ospedale Maggiore (1625–1649), во соработка со Џован Батиста Месина, Фабио Мангоне и Џовани Батиста Креспи Тој, исто така, ја дизајнирал конкавната фасада за Collegio Elvetico, а исто така и за Collegio Borromeo во Павија и војводската палата на Certosa di Pavia (1625). Тој помогнал во изградбата на Сант'Алесандро во Зебедија во Милано. Тој го дизајнирал „Олтарот на Богородица на Успение“ во катедралата Комо, дело кое траело неколку децении и било завршено во 1686 година. Неговиот син Џан Доменико исто така бил архитект. Се вели дека Ричини бил раното влијание на Франческо Боромини.
Нехир Ердоган
Нехир Ердоган (турски: Nehir Erdoğanе, родена на  во ) е турска глумица.
Основното и средното образование го завршила во родниот град, а по ова завршила на Универзитетот Мармара на факултетот по економија и административни науки.
Својата глумечка кариера ја започнала кога имала 22 години во серијата "Koçum Benim".
Беровско Езеро (Србија)
Беровско Езеро или Беровачко езеро е една од водните површини во сливот на реката Нишава.
Географски одлики
Беровското Езеро е изградено во конгломерати и песочни камења од период на креда, и е сместено меѓу варовниците од креда на североисток и врнежливите варовници на главниот гребен на влашките планини од период на Јура на југозапад.
Се напојува со вода од неколку помали периодични притоки, кратки потоци чии извори припаѓаат на пукнатиниот тип.
Водата од езерото се одлева и се губи во јамата Пештерица. Според мештаните на селото Беровица, езерото останува во најдолниот дел од полето во текот на целата година.
Зебниц
Географија
Градот Зебниц се наоѓа во долината на реката истоимената река и нејзината странична долина помеѓу 250 и 460 метри надморска височина, помеѓу планините на Саксонска Швајцарија и Лужичките Гори. Топографски, самиот град се наоѓа во западниот дел на Лужичките Гори. Бидејќи природниот регион Саксонска Швајцарија е многу блиску, пејзажот околу градот е многу разновиден. Локалниот рид околу Зебниц е Танцплан, кој е на чешка територија.
Како единици на градот, освен самиот град, се и Шенбах (припоена во 1935), Хајнерсдорф (припоена во 1920), Хертигсвалде (припоена во 1950) и Хинтерхермсдорф (припоена во 1998). Хитерхермсдорф се наоѓа 5 километри југоисточно од Зебниц. Бидејќи е одвоена од остатокот на Зебниц со општината Кирничтал, таа создава енклава.
Историја
Зебниц бил првпат споменат во документ од 1223/1241 кој бил наменет за границата помеѓу кралството Бохемија и бискупијата Мајсен. Во 1451 бил првпат споменат како град. Новото градско собрание било изградено во 1714/1715, но било уништено со бројни други градби, меѓу нив и училиштето, во пожар во 1854. Околу 1900 Зебниц станал центар на производството на вештачки цвеќиња. Од 1952 до 1994, градот бил административен центар на округот Зебниц. Зебниц бил домаќин на фестивалот „Tag der Sachsen“ (Ден на Саксонија) во 2003.
Сообраќај
Железничката станица Зебниц е опслужувана од Städtebahn Sachsen, која одржува линии на секои два часа помеѓу Пирна, Нојштат во Саксонија, Зебниц и Бад Шандау.
Список на државни водачи во 763 година
Ова е список на државни водачи во 63 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Космос-534
Космос-534 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Список на државни водачи во 763 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Космос-534
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 1 ноември 1972 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 50 килограми. Космос-534 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 113,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1468 км, а најмалото на 1350.
Крушевац
Крушевац е град којшто се наоѓа во јужниот дел на Србија. Овој град денес има над 73.000 жители на територијата на градот и околу 131.000 жители на територијата на општината. Општината Крушевац има 101 населби. Крушевац зафаќа површина од 845 км2 и е центар на Расинскиот округ.
Цол (Ајдовшчина)
Цол (словенечки: Col) — населба во Општина Ајдовшчина во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Старево (Петровац)
Старчево е село сместено во општина Петровац на Млави во Србија.
Опис
Збиена рурална населба од збиен тип на (178 метри) страни на Бољетинскиот поток, помеѓу Дубочки брдо, Бубња и нивните ограноци, 15 километри северно од Петровац на Млави. Површината на атапот е 1.641 хектари. Поврзува неколку „региони“ со презимиња (Паприкоњи, Јеремоњи, Мрќињи, Јокоњи, Стреињешќи, Драгуци, Барони итн.). Под името Старци, како плоштад со приход од 1.000 акри, се споменува во 1467 година (16 куќи); а во 1718 година како „пусто место“ во округот Кучај).
Населението е Влашко (слави Св. Аранѓела, Свети Никола, Св. Јован, Петковиќ и др.
Меретсегер
Меретсегер е заштитничка на Долината на кралевите, божица-кобра. Меретсегер на почетокот била персонификација на пустината. Се споменува дека нејзин дом е планината Меретсегер, каде се закопувале фараоните. Постои и една кралица со ова име. Меретсегер значи „таа што ја сака тишината“.
Старево (Петровац)
Наводи
44.46389°N, 21.40111°W
NGC 2273A
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2273A се споменува и како UGC 3504, MCG 10-10-9, CGCG 285-3, IRAS 06356+6007.
Откривање
Објектот е откриен на 15 септември 1867 година од страна на Нилс Кристофер Дунерс, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 9,6 см.
Други поделби
Проучување на NGC 2273A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 19397. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 42; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4097. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1264.
IC 835
IC 835 — галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 835 се споменува и како UGC 9869, MCG 4-37-1, CGCG 136-5, IRAS 15278+2348.
Откривање
Објектот е откриен на 28 мај 1889 година од страна на Луис Свифт.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 30 м 0,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +23° 38' 18"". Положбениот агол на објектот е во износ од 74°.
Други поделби
Проучување на IC 835 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55254.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Европско првенство во кошарка 1987
Европското првенство во кошарка 1987 или Евробаскет 1987 било 25. регионално европско првенство во кошарка. Се одржало во Грција, од 3 до 14 јуни. На првенството учествувале 12 тима. Првак станала репрезентацијата на Грција.
Обзнана
Обзнана – назив за одлуката на државниот врв на Кралството СХС од 29 декември 1920 година за забрана на работата на Комунистичката партија на Југославија.
Разлог
Откако се јавила како организатор на низа штрајкови, победила на изборите во доста општини и освоила значителен број мандати во Уставотворното собрание на Кралството СХС, на 29 декември 1920 година, со одлука на владата наречена Обзнана на Комунистичката партија на Југославија ѝ била забранета работата. Обзнаната не била уредба бидејќи не била „потпишана од кралот, туку од министерот, - не била објавена во службениот весник, туку само излепена по улиците“. Од правно гледиште, Обзнаната изгледала како „парче хартија“ кое требало да послужи како „средство на политички препад и застрашување“.
Текст
Со Обзнаната владата наредила:
1. До решение на Уставот да се забрани секоја комунистичка и друга разорна пропаганда, да се запре работата на нивните организации, да се затворат нивните собиралишта, да се забранат нивните весниквесници и сите други списи кои би го нарушувале спокојството и мирот на државата, проповедале, правдале и фалеле диктатурата, револуцијата или какво било насилство. Веднаш да се спречат сите повици за генерален штрајк и до месец дена да се затворат сите кои ги прават усно или писмено. 2. Ќе се забрануваат сите печатени материјали со кои се намалува значењето на овие мерки наредени за одржување на слободата, редот и имотот. Се подразбира дека слободата на јавниот збор и пишување останува недопрена, ако со неа не се навредува државата и не се предизвикува јавна деморализација.
3. Во секој случај на неред со разорен карактер да се преземаат остри мерки против водачите и моралните подбуцнувачи, без разлика дали се тука или обезбедуваат вештачко алиби.
4. Се воведува задолжително пријавување на оружјето. Кој не пријави огнено оружје и експлозиви, се казнува со три месеци затвор со работа.
5. За време на работата на Уставотворното собрание забранети се во Белград сите манифестации кои имаат растроен и возбудлив карактер. На Воениот суд на судење му се предаваат сите, кои би дале оружен отпор на државните безбедносни органи.
6. Од нашата земја да се протераат сите странци кои би се придружиле на смутовите и би ги јачале.
Во Белград, 29 декември 1920 година. Ј. Б.29 282
Претседател на Министерскиот совет и Министер за надворешни работи
МИЛЕНКО Р. ВЕСНИЌ, с. р“
Образложение
Во образложението на Обзнаната, нејзиниот автор, министерот за внатрешни работи демократот Милорад Драшковиќ дал свој опис на комунистичките акции. Цел на комунистите е „според рускиот болшевички пример, да срушат сè што денес постои од закони, установи и јавни и приватни добра, а на место сето тоа да заведат како во Русија власт на неколку луѓе кои ќе располагаат со животот, слободата и имотот на граѓаните, а нашата држава да ја отворат за инвазија на странци. Тие тоа го викаат диктатура на пролетаријатот и бидејќи нашата држава ја сметаат само како еден сектор на фронтот во борбата која болшевиците ја водат против останатиот свет тие на тој сектор ќе поведат војна против светскиот капитализам како би срушиле сè и секаде на светот што до денес го створиле духот, снагата и работата на човештвото.“
За остварување на своите цели, југословенските комунисти се обидувале „да ја шират својата отровна пропаганда меѓу војската и жандармеријата, за да ги срушат покрај другите и тие столбови на редот како во Русија, а место нив да заведат тн. црвена војска и црвена гарда, кои и денес продолжуваат, кога целиот свет се смирува, војни – граѓански и меѓународни“. На комунистите во Кралството СХС им се придружиле многу нејзини „јавни и тајни непријатели“. Тие, бидејќи се „победени во војната, гледаат после војната да ѝ се одмаздат на оваа земја, подбуцнувајќи нереди во неа... Некои, иако воени богаташи, се запишуваат во комунистичката партија, други даваат пари за весници кои пишуваат невистини и го дразнат народот на незадоволство, трети одржуваат врски со странство и со парични фондови од странство набавуваат бомби, експлозиви и оружје, четврти со сè и сешто ја спречуваат секоја работа во земјата и на лош глас, без докази, ги изнесуваат сите јавни работници и целокупна нивна работа... Неколку стотини луѓе платени од тајните фондови одат од место во место, од собир на собир, од воз на воз, од кафеана во кафеана, ништо друго не работејќи, туку го нарушуваат јавниот мир и ја убиваат кај граѓаните довербата во државата и нејзината иднина.“
Бранко Гапо
Бранко Гапо (Тетово, - ) — еден од најпознатите, најплодните и најнаградуваните македонски филмски режисери. Со над 40 документарни и 7 играни филмови, како и со работата на драмски, телевизиски и радио-претстави, во период од над 40 години, тој е меѓу основоположниците на македонската кинематографија.
Младост и рана кариера
Роден е во Тетово, како Бранко Ивановски, во 1931 година. Со филм започнал да се занимава како аматер уште во училишните денови. Професионално се врзува за филмот во почетокот на 1950-тите години кога дебитира со прилози во Филмските прегледи (1951 година) на Вардар филм. Две години подоцна, во 1953 година, го реализира својот прв документарец „Мугри во полињата“. Во 1956 година Гапо се појавува со документарецот „Птиците доаѓаат“, една исклучително лирска репортажа, и со него го најавува својот извонреден сензибилитет за нурнување во корените на постоењето од кои ги излачува убавината, љубовта, болката, надежта, немирот.
Паралелно со реализацијата на документарни филмови Гапо асистира и на играни проекти кај режисерите Димитрие Османли, Франце Штиглиц и други, а од особено значење за неговиот подоцнежен ангажман во играниот филм е секако соработката со светски познатите синеасти Абел Ганс и Вилијам Дитерле. Во периодот 1961 - 1964 година Гапо во повеќе наврати има студиски престои во Париз кадешто во Француската кинотека и во познатите париски студија ги дооформува своите знаења за филмската уметност.