cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Список на државни водачи во 1103 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Авари
Авари — евроазиски номади за кои сѐ уште нема официјална потврда од каде точно потекнуваат   , иако се претпоставува дека имаат туркиско потекло. Овој народ живеел покрај Панонската низина во околу 6 век до 9 век, каде имал изградено своја држава. Најголем нивни поход бил Опсадата на Цариград од 7 век.
Во почетокот на 8 век, Аварите доживеале голем пораз од страна на франкискиот крал Карло Велики, каде по таа битка нивната држава започнала да се распаѓа. Со доаѓањето на Словените, се претпоставува дека голем дел се преточиле во нив. Денеска, постојат Кавкаски Авари кои живеат во Русија и Азербејџан.
Јазикот или јазиците што ги зборувале Аварите денес се непознати. Класичниот филолог Самуел Садецки-Кардош наведува дека повеќето од зборовите на Аварите употребени истовремено со латински или грчки текстови, се чини дека имаат потекло од монголскиот јазик. Други теории сметаат дека има тунгуско потекло. Според Садецки-Кардос, многу од титулите и редовите што ги користеле панонските Авари ги користеле и Туркијците, Прабугарите, Ујгурите и Монголците, како на пример каган, кан, кадхан, тудун, тархан и хатун. Меѓутоа, постојат докази дека владејачките кланови зборувале на различни јазици, како кавкаски, ирански , тунгуски   , унгарски и туркиски. Неколку научници сугерираат дека прасловенскиот јазик станал лингва франка на Аварскиот каганат. Според Ѓула Ласло, кон крајот на 9 век панонските Авари зборувале со разни стари унгарски јазици, со што формирале аваро-унгарски континуитет со тогаш новодојдените Унгарци.
Потекло
Аварите спаѓале во туркиската група на народи кои кон средината на 6 век биле потиснати од Западните Туркијци и се преселиле од Средна Азија во подунавјето поточно во Панонија. Тука покориле повеќе разнородни племиња меѓу кои имало Словени, Прабугари, Хуни и создале своја држава наречена Аварски каганат.
Тие живееле во родовско уредување. Кај нив владеела воена демократија. Племињата предводени од своите старешини претставувале посебни единици во војската која била поделена на единици од 1000 до 10000 војници. Пленот од воените походи, даноците кон Византија како и даноците од поробените народи создале цврста основа за одделување според имотната состојба на родовските и племенските старешини. Патријархалното ропство добива постојан облик во аварското општество. Тоа ни го покажува и постапувањето со заробениците од војните на Балканскиот Полуостров.
Создавањето на Аварскиот каганат
Кон средината на 6 век Аварите упаднале во Панонија и формирале своја држава наречена Аварски каганат. Во неа влегле многу разнородни племиња кои Аварите ги потчиниле меѓу кои имало Словени, Хуни и Прабугари. Аварите биле доминантни во каганатот а другите племиња им биле потчинети. На чело на каганатот стоел каган кој раководел со аварската војска а под негова контрола биле и војските на потчините племиња. Аварите имале околу 20000 војници а со приклучување на Хуните, Прабугарите и Словените вкупно броеле 50000 војници. Византија се наоѓала под постојан притисок на Аварите во средното Подунавие. Борбите меѓу Византија и Аварите започнала преку премините на реките Сава и Дунав. По тригодишна опсада аварскиот каган Бајан во 582 година го освоил Сирмиум. Така започнал походот кон Цариград.
Походот кон Цариград
Прв град кој бил на удар на аварските напади бил Сингидурум. Во оваа аварска офанзива бил заземен градот Августа кој се наоѓал на брегот на реките Огуста и Дунав во денешна Бугарија. Бил заземен Виминациум и бил опседнат Анхијал а нивната околина била опустошена и запалена. Поради ова царот Маврикиј решил да преговара со Аварите. Било испратено пратеништво кое го предводеле сенаторот Елпидиј и старешината на царската гарда Коментиол. Ова пратеништво немало успех. Во 585 година во Цариград пристигнал кагановиот преговарач Таргитиј кој барал данокот да се зголеми на две години за 100,000 златници.
Барањето било прифатено и бил постиганат мир. Во 586 година, Словените од Влашка провалиле во Тракија и ја опустошиле но биле поразени кај реката Ергинија. Овој упад на Словените било причина за нови непрјателства. „Каганот ги викнал кон себе сите неверници од Склавиниите и кон Словените ги придружил варварите од другите племиња“. Така велел писателот на чудата на Св. Димитрија Солунски. Во Солун се наоѓала малку војска која била неискусна. Првиот ден опсадниците вршеле грабежи по околината на Солун но наредниот ден настанал глад. Третиот ден биле донесени воени справи, но настанал судир меѓу самите Авари. Дошла група на бегалци. Не успеал обидот за заземање на Касандриската капија. Седмиот ден настанало затишје. Осмиот ден стигнале нови бегалци кои барале прибежиште во градот за да се заштитат од чумата која започнала да владее меѓу аварските војници. Набрзо започнало повлекување на аварските војници кои оставиле зад себе многу оружје и робови.
Првиот пораз Аварите го доживеале кај градот Томис. византиската војска броела 40,000 регрути кои ја бранеле линијата Чернодава-Констанса. Со одредот раководел хипостратегот Мартин. Тој го спасил градот Томис од разурнување. Војната траела до 587 година а главното жариште била Тракија. Во заробеништво на Аварите паднал градителот на византиските воени справи Буса кој ги поучил да изградат опсадни справи. византиските команданти Каст и Ансимут биле заробени од Аварите и за нив бил нуден откуп од голема количина на злато. На местото на Коментиол за воен стратег бил поставен Јован Мистиг а за хипостатег Лангобард Дроктон.
Одлучната битка се водела кај Адријанопол (Едрене), каде што византиската војска ја извојувала победа над Аварите и тие се повлекувале преку Дунав. Во 558 година биле обновени непријателствата и Аварите ги нападнале Скитија и Мизија а во следниот напад заедно со Словените ја заземале Тесалија, Хелада, Стар Епир, Атика, Евбојаи стигнале на Пелопонез. Кон крајот на 591 и почетокот на 592 година, царот Маврикиј склучил мир со Персијците за да ја префрли војската на Балканот. За да се одржи мирот на Аварите им бил плаќан данок сè до 593 година кога каганот побарал зголемување на данокот кое барање Византијците го одбиле и започнала нова војна.
Новата војна со Византија
Како и во претходната војна борбите започнале околу Сингидунум. Аварската коњаница морала да ги премине Дунав и Сава. Каганот им наредил на Словените да градат чамци кои населението на Сингидунум ги спалувало. Аварите успеале да поминат една од реките и го опколиле градот. Меѓутоа каганот наредил повлекување на војската и таа се повлекла во шаторите. Војската се улогорила во Сирмиум. Војската ја преминала Сава кај Сирмиум и се поделила во два дела. Едниот дел тргнал во грабеж со намера да сее страв и со него раководел аварскиот војсководач Самур. Вториот дел бил под команда на самиот каган и за пет дена стигнал до Бононија. Од Бононија ги продолжил нападите сè до Хераклеја на Мраморното Море. Тука Аварите уништиле еден дел од царската коњаница и ја запалиле црквата посветена на маченицата Гликерија. Со овој напад Аварите за првпат непосредно го загрозуваат Цариград.
Потоа Аварите ја запоседнале тврдината Чорлу кај Хераклеја. Опсадата траела до есен. Еден од византиските офицери намерно дозволил Аварите да го заробат и да му го пронајдат писмото во кое пишувало дека царот Маврикиј планирал изненаден поход против Аварите. Стартегот Приск водел борба со Словените на долен Дунав и тргнал во офанзива на левиот брег. Победите над словенските племенски водачи Ардагаст и Мусокија изразиле недоверба кај аварскиот каган. Царот Маврикиј го сменил стартегот Приск, а за нов заповедник го поставил неговиот брат Петар. Поради бунтот на византиските војници Приск ги пренел војниците на десниот брег на Дунав. Ова било причина за доаѓање на аварско пратеништво во Пирсковиот логор. Меѓу Аварите имало и такви кои не сакале војна. Ова струја ја предводел кагановиот пратеник Таргитиј. Кај каганот како пратеник отишол докторот Теодор кој го одвратил од војната. Пирск им испорачал на Аварите 5,000 заробени Словени, но ова наишло на отпор во цариградскиот двор.
Следната 595 година операциите против Аварите ги предводел братот на царот Петар. Тој водел борби со Словените во долна Мизија, околу Марцианапол и византиската војска избила на Дунав кај градот Асемон на брегот на реката Асма кај Никополис. Тука тие изгубиле една битка со Прабугарите кои биле аварски поданици. Војната со Словените доживеала пораз и довело до нови промени во војниот врв на чие чело повторно застанал стратегот Приск. Во 596 година од Астик Приск избил на Дунав и стигнал во Горна Нова. По неуспешните преговори со Аварите војната продолжила. Повторно прв на удар на Аварите бил Сингидиунум. Аварите го срушиле Сингидунум и извршиле масовно преселување на населението во Сирмиум. Византиската војска се префрлила на ада Синг, а од таму во Цариград каде започнале нови преговори со каганот. Бидејќи каганот се заканувал дека ќе ги уништи Византиските градови Пирск го испратил својот помошник Гудиин во Сингидунум. Аварите поставиле обрач од запрежни коли кој не ги издржал нападите.
Следната 597 година, Аварите тргнале преку Мизија и Тракија кон Црно Море и Цариград. Во овој напад била погодена провинцијата Далмација во која Аварите срушиле 40 тврдини и градот Вонке. Гудуин пратил 2,000 хоплити да ја следат аљварската војска, тие фатиле тројца пијани Авари кои го издале местото каде што го собрале пленот и Гудуин им го собрал пленот и му го испратил на стратегот Приск. „За осумнаесет и повеќе месеци измеѓу Ромеите и варварите на Дунав не се случило ништо што било врено да се спомене.
Во есента 599 година каганот со војска продрел до кастумот Томеа, каде што аварската војска презимила. Царската војска пред Велигден патила од глад а каганот, кога слушнал за тоа чудо побарал од стратегот Приск коли на кои ќе испрати намирници за поклон за да може војската среќно да ги проведе празниците. За возврат Приск му дал на каганот бибер, разни мириси цимет и др. Војсководецот Коментиол бил поставен за командант на војската која тргнала кон Никополеза да се судрат со Аварите. Во Долна Мизија на реката Јантрос, Аварите го поразиле одредот на Коментиол. Потоа паднала тврдината Дризипера. Меѓу Аварите се појавила чума која одземала животи на седум каганови синови. Дошло до преговори во тврдината Дризипера каде што бил сколопен мир. Дунав повторно станал граница меѓу Византиското царство и Каганатот.
Византија добила право да поминува преку Дунав и да се бори против Словените. Византија го зголемила данокот од 100000 на 120000 златници. Но веќе во 600 год. Византија го раскинала договорот. Царот Маврикиј испратил војска на левиот брег на Дунав, стратегот Приск ја преземал врховната команда. Дошло до нова битка во која загинале 300 византиски војници, и 4000 аварски војници. И на крајот борбата завршила со пораз на Аварите. После десет дена дошло до нов судир. Аварите повторно биле поразени и се повлекле на Тиса. На Тиса се одиграле две битки во кои Византијците извојувале победа. После битката Тиса ја преминале 4000 војници кои влегле во три гепидски села каде убиле 30000 луѓе и се вратиле назд со плен. После битката Авариете повторно навалиле на Тиса каде повторно доживеале пораз.
По победата над Аварите византиската војска заробила околу 3000 Авари, 8000 Словени 3200 Гепиди и останати варвари. Приск ги испратил заробениците во Томеа кај Рацијарија поради што било испратено аварско пратеништво во Цариград кое го натерало царот Маврикиј да ги ослободи заробениците и бил постигнат мир. Во 601 год. царевиот брат Петар станал стратег на Европа и со војска избил на Дунав во Паластол, а во есен се префрил во Дарданија бидејќи дознал дека се собрал нов аварски одред под водство на војсководецот Апсих. Дошло до преговори меѓу стратегот Петар и Апсих и се договориле Византијците да се повлечат во Тракија, а Аварите во каструмот Константиол. Во 602 год. Византијците биле известени дека каганот планира нов напад на Цариград. Стратегот Петар се спремил за војна против Словените кои биле под аварска власт. На чело на флотата што што преминувала преку Дунав бил поставен Стрибон Бон, а на чело на војската хипостратегот Гудуин. Гудуин извојувал значајни победи над Словените. Дошло до аварско –византиски сојуз против Словените.
Сојузот на Аварите и Византија против Словените
Во овој поход Аварите ги уништиле и раселиле Антите чиешто име не се помнува веќе во изворите. Во меѓувреме дошло до одредени судири меѓу аварските кланови и еден дел од нив побегнале на територија на Византија. Во редовите на византиската војска дошло до побуна на која ја предводел центурионот Фока кој станал нов император. За време на царот Фока владеел мир меѓу Византија и Аварите. Тој го зголемил данокот од 120000 златници на 200000 златници. Византиската војска се префрлила кон исток да се бори против Персијците. Аварите заедно со Словените започнале да навлегуваат на Балканот и да пустошат. „На едно место скитските Хариби (Авари), правејќи се мирни, разбојнички ограбувале, а на друго место волците Словени застанувајќи заедно копнената борба ја прошируваат на море.
Словенско-аварски сојуз против Византија
После поразот кај Солун, словенските племиња побарале помош од Аварите за борба со Византија. Словенските претставници му ветиле на каганот добар дел од пленот ако им помогне да го освојат Солун. Бил постигнат договор меѓу Аварите и Словените и каганот се упатил кон Солун со еден одред коњаница. Аварите убиле и заробиле повеќе земјоделци со добиток и алат. Ова предизвикало паника во Солун. Неколку години подоцна и самиот каган пристигнал кај Солун и го опколил поставувајќи воени справи.
На градот му пристигнала воена помош на чело со префектот Хариј. Кога видел дека не може да го освои градот, каганот почнал да изнудува дарови, но бил одбиен и заради одмазда ги запалил црквите надвор од градот. На крајот граѓаните морале да му удоволат на каганот и тој се повлекол, опсадата траела 33 дена. Истата година бил заземен Драч. Аварите се населиле во Драчката и Атинската област. Пред нив Лакедајмонците побегнале во Сицилија каде се населиле во долината Демен, недалеку од Таормина и оттаму вршиле постојани поморски напади на Аварите кај Драч.
Првиот аварски напад на Цариград се случил во 623 год. Каганот и царот Ираклиј биле во преговори за мир. Аварската војска дошла до Теодосиевиот ѕид и заробиле бројно население и извршиле грабежи. Биле ограбени неколку цркви меѓу кои Св. Кузмaн и Св. Дамјан во Влахерини и Св. Архангел во Промонт. Целиот плен и заробениците биле одведени преку Дунав, а самиот цар Ираклиј едвај се спасил бегајќи во Цариград.
Каганот започнал нов напад на Цариград бидејќи царот Ираклиј заминал во Мала Азија да се бори со Персијците. Аварската војска се наоѓала во Тракија. „Над Цариград се надвил злокобен виор од Тракија. Аварски коњаници избиле кај Дуги. Тие сакале да воспостават врски со Персијците под водство на Шахрабараз, на Халкедон. Магистерот Бон испратил делегација на преговори со Аварите. Меѓутоа обидот за преговори бил без успех. Каганот барал храна за своите војници и граѓаните на Цариград му испратиле. Петтиот ден од опсадата делегација од граѓани водела преговори за примирје, но Аварите поставиле неприфатливи услови, а тоа било сите граѓани да го напуштат Цариград со една кошула. Аварите се договориле со Персијците заедно да го заземат предгадието на Царигради да ги срушат сите цркви и царски приватни куќи. Аварите ја заземале црквата св. Богородица и тука се утврдиле. Магистерот Бон дал предвремен сигнал за напад и Словените тргнале од реката Барбис во напад. Биле запалени со таканаречен течен оган голем број загинале, а преживеаните се правеле мртви или се криеле. Опсадат траела 9 дена од 29 јули 626 год. На крајот Аварите биле поразени. Последиците од поразот биле катастрофални за Аварите. Поразот на Аварите го натерало персискиот војсководец Шахрбараза да се повлече од Халкедон. Дошло до раскол во аварската војска и голем број Авари избегале во Цариград. Каганот наредил да се погубат поглем број Словени што ги сметал за виновни за поразот и тоа довело до судири помеѓу Аварите и Словените. „Партите со оган ги пустошат Персијците и Скитите (Аварите) ги убиваат Словените и потоа стануваат убиени и окрвавени со меѓусебно убивање во многу работи се попречени за водење единствена борба.“
Вториот каганат и Византиското царство
Контактите меѓу Каганатот и Византија се обновуваат во 678 год. после неуспешната арапска опсада на Цариград. Истата година царот Константин IV извојувал победоносен мир кај западните кралеви кои барале мир и сојуз со Цариград и му праќале поклони и заедно со нив се јавува и аварскиот каган. „А царот попуштил на нивните молби и го одобрил мирот како господар.
Аварите претставувале опасност за новата бугарска држава. Еден дел од прабугарските кланови под водство на Кубратовиот син се населил во каганатот во Панонија признавајќи ја врховната власт на каганот. Во областа околу Сирмиум, Аварите населиле ромејско население кое говорело грчки и се измешало со Аварите и Прабугарите но го задржило христијанството. Аварите ова население го сметале за посебно и каганот за водач им го поставил Кубер кој ја признал врховната власт на каганот.
Ромеите заедно со останатото население се кренало против Аварите. Во разни битки против Аварите од 680 до 685 год. На крајот тие ги победиле Аварите и каганот бил приморан да се повлече на север. Длабоко во внатрешноста на Балканот во Епир се задржал еден помал аварски енклав до крајот на 8 век.
Call of Duty 3
Call of Duty 3 е пукачка видеоигра од прво лице и е третата игра од серијалот Call of Duty. Дејството во приказната се одвива во Втората светска војна.
Издадена е за сите видеоиграчки системи од седмата генерација: Xbox 360, PlayStation 3 и Wii. Исто така е издадена и за PlayStation 2 и Xbox.
Оваа игра е единствената поголема игра од серијалот Call of Duty што не е издадена за домашни компјутери.
Јохансон-Близардов синдром
Нарушувањето е особено забележано за предизвикување длабоки развојни грешки и егзокрина дисфункција на панкреасот и најчесто се смета дека е наследна болест на панкреасот.
Егзокрина
Најистакнатиот ефект на Јохансон-Близардов синдром е егзокрината инсуфициенција на панкреасот. Поврзани со развојни грешки, нарушена апоптоза, и пренатално и хронично инфламаторно оштетување, некроза и фиброза на ацинусите на панкреасот (групи на ткиво на егзокрините жлезди на панкреасот, каде што се јавува секреција на сок од панкреас и сродни ензими), панкреатична егзокрина инсуфициенција кај Јохансон-Близардов синдром може дополнително да произлезе од вродена замена на ацинусите со масно ткиво. Пријавена е и речиси целосна замена на целиот панкреас со масно ткиво. Ова е прогресивна, понекогаш фатална последица на нарушувањето.
Ендокриниот
Ендокрината инсуфициенција на панкреасот се јавува со Јохансон-Близардов синдром, иако понекогаш е поретка и помалку изразена од поистакнатите ефекти врз егзокрината функција. Лангерхансовите островчиња се канали во панкреасот каде се одвива ендокрината активност како што е ослободувањето на хормоните глукагон, соматостатин и инсулин. Панкреатичната ендокрина инсуфициенција кај Јохансон-Близардов синдромот може да биде поврзана или со акумулација на сврзно ткиво во островските региони, вродена замена на островчињата со масно ткиво или неправилно нервно сигнализирање до островчињата. Ендокрината дисфункција на панкреасот често резултира со дијабетес мелитус. И инсулинската резистенција и дијабетесот се забележани кај Јохансон-Близардов синдром и се сугерира дека дијабетесот треба да се смета како компликација на Јохансон-Близардов синдром и неговиот тек.
Дуктуларниот излез на течности и електролити е зачуван во панкреасот кај многумина со Јохансон-Близардов синдром, како и умерени до нормални нивоа на функционални бикарбонати.
Назофарингеален
Примарната малформација очигледна кај Јохансон-Близардов синдром е хипоплазија (неразвиеност) на носната ала, или „крилото на носот“. И хипоплазијата и аплазијата (делумно или целосно отсуство) на структурната 'рскавица и ткиво во оваа област на носот, заедно со основниот alae nasi мускул, преовладуваат одлики на нарушувањето. Заедно, овие малформации им даваат на носот и ноздрите чудна форма и изглед.
Невролошки
Интелектуалната попреченост која се движи од блага до тешка е присутна кај повеќето пациенти со Јохансон-Близардов синдром и е поврзана со штетната природа на познатиот мутаген одговорен за нарушувањето и неговите ефекти врз развојот на централниот нервен систем.
Аудитивни
Наодите за внатрешното уво кај Јохансон-Близардов синдром даваат објаснување за присуството на билатерално сензоневрално губење на слухот кај повеќето пациенти погодени од ова нарушување. Формирањето на цистично ткиво и во кохлеата и во предворјето, со резултат на проширување (проширување) и малформација на овие деликатни структури е вмешано. Вродените деформации на темпоралната коска и поврзаните негативни анатомски ефекти врз инервацијата и развојот на внатрешното уво, исто така, придонесуваат за овој тип на губење на слухот.
Краниофацијална
Други абнормалности, кои влијаат на скалпот, главата, лицето, вилицата и забите може да се најдат со JBS. Тие вклучуваат: ектодермални дефекти на скалпот со средна линија со редок раст на косата со чуден модел;аплазија кутис (неразвиена, многу тенка кожа) над главата,зголемена фонтанела („мека точка“ на главата на малите доенчиња ), микроцефалија (мал череп ), истакнато чело, отсуство на веѓи и трепки, назолакримокожни фистули (ова се однесува на формирање на абнормален секундарен премин или од солзавецот или од солзната кеса до површината на кожата на лицето, можеби испуштање течност), зарамнети уши, микрогнатизам на максилата и мандибулата (неразвиеност на горната и долната вилица, соодветно), при што во некои случаи максилата е поизразена засегната; вродена расцеп на коските што ја опкружуваат оптичката орбита (очниот отвор), како што се фронталната и солзната коска; и неразвиени млечни заби („млечни заби“), со отсуство на трајни заби.
Ефекти врз други органски системи
Дополнителни вродени аномалии, ефекти на други органи и поретки одлики на JBS вклучуваат: неперфориран анус (оклузија на анусот), везикуретерален рефлукс (превртување на протокот на урината, од мочниот меур назад во уретерите, кон бубрези);дуплекс на матката и вагината кај женските доенчиња, неонатална холестаза на црниот дроб, со цироза и портална хипертензија (висок крвен притисок во хепаталната портална вена); сакрален хиатус (структурен недостаток на сакралните пршлени) и дамки на кафе-о-лаит.
Генетика
Јохансон-Близардов синдром е резултат на една или повеќе мутации во UBR1, конкретно на фиксна хромозомска положба позната како локус 15q15.2 или човечки хромозом 15, регион q-arm 1, опсег 5, подпојас 2. Овој ген опфаќа околу 161 kb (161.000 базни парови) во должина и содржи 47 егзони изразени како mRNA. За споредба, глувчето 120 kb UBR1 е во средината на хромозомот 2 и покажува хомологија на синтенија (ко-локализирани места во истиот хромозом) со неговиот човечки колега преку неговите 50 егзони. Белковината исто така е измерена со 200- kD кај глувците во споредба со 225-kD во Saccharomyces cerevisiae.
UBR1 шифрира една од најмалку четирите функционално преклопени E3 убиквитински лигази на патеката на N-крајното правило. Овој пат се состои од конзервиран протеолитички систем на белковини кои ги дестабилизираат остатоците од N-терминалот, што значи дека UBR1 шифрира за белковини со дегрон делови кои испраќаат сигнали за деградација до клетката, предизвикувајќи метаболичка нестабилност. Овој специфичен сигнал се нарекува N-degron, а неговиот причински сет на пептиди го дава правилото N-крај, кое го поврзува in vivo полуживотот на белковината со идентитетот на неговиот N-терминален остаток преку системот убиквитин (пат на правилото N-крај ). N-препознавањето, исто така познат како E3, се врзува за дестабилизирачкиот N-терминален остаток на белковината на подлогата за да формира ланец на милтиубикитин поврзан со супстратот.
Патофизиологија
Јохан-Близаров синдром е предизвикан од мутации во генот UBR1, кој кодира еден од неколкуте ензими на убиквитин лигаза на патеката на правилото N-крај. Белковината убиквитин е универзален, „сеприсутно“ изразена белковина заеднички за еукариотските организми. Убиквитин игра улога во регулацијата на другите белковини со тоа што ги означува за евентуална деградација од протеазомите. Овој процес започнува кога убиквитин лигазата ковалентно прикачува молекула на убиквитин на страничниот синџир на лизин на целниот белковински супстрат (погрешно преклопен, оштетен, нефункционален или непотребна белковина кој треба да се разгради). Ова се повторува неколку пати последователно, формирајќи синџир на молекули на убиквитин, што е процес познат како полиубиквитинација. Полиубиквитинацијата на целната белковина му сигнализира на протеазомот да го разгради, што го прави преку протеолиза. Системот убиквитин-протеазом игра клучна улога во не-лизозомалната деградација на внатреклеточните белковини, а убиквитинот исто така може да учествува во менувањето на белковините за извршување на одредени задачи. И деградацијата и модификацијата на белковините во клетката се дел од една поширока регулаторна шема, неопходна за клеточни процеси како што се клеточната делба, клеточното сигнализирање, функцијата на рецепторот на клеточната површина, апоптозата, одржувањето на ДНК, инфламаторниот одговор и развојната контрола на квалитетот поврзана со клеточниот циклус и хомеостазата воопшто.
Во JBS, мутациите во генот UBR1 ја менуваат, нарушуваат или спречуваат синтезата на убиквитин лигаза. Во ацинарните клетки на панкреасот, UBR1 е посилно изразен од било кое друго место во телото. Оштетувањето на системот убиквитин-протеазом директно поврзано со недоволната активност на убиквитин лигаза е утврдено како причина за вродено и прогресивно воспалително оштетување, замена на масното ткиво, пролиферација на сврзното ткиво и грешки во инервацијата на ацинусите и островчињата, поврзани со неуспесите на нормално апоптотско уништување на оштетените клетки и конститутивно неприсуство на белковини. Ова исто така важи и за други области погодени од штетниот израз на UBR1, како што се краниофацијалната област, мускулно-скелетниот и нервниот систем, забот и органите.
Дијагноза
Јохансон-Близардов синдром може да се дијагностицира врз основа на идентификација на карактеристични симптоми или со тестирање за мутации на генот UBR1 за кои е познато дека го случајот ова нарушување.
Третман
Иако не постои лек за Јохансон-Близардов синдром, се применува третман и управување со специфични симптоми и одлики на нарушувањето и често може да биде успешен. Варијабилноста на сериозноста на Јохансон-Близардов синдром од случај до случај ги одредува барањата и ефективноста на секој избран третман.
Краниофацијалните и скелетните деформитети може да бараат хируршка корекција, користејќи техники вклучувајќи коскени графтови и процедури за остеотомија. Сензоневралното губење на слухот може да се управува со употреба на слушни помагала и едукативни услуги наменети за лица со оштетен слух.
Специјалното образование, специјализираните методи на советување и работната терапија наменета за лицата со интелектуална попреченост се покажаа како ефективни и за пациентот и за нивните семејства.
Истражување
Глувците кои се одржливи, плодни и немаат значителни фенотипски абнормалности освен намалената тежина, со несразмерно намалување на скелетните мускули и масното ткиво се користат за нивниот панкреас чувствителен на скретагог холецитокинин со исфрлање на UBR1. Ова ги поврзува сигналните кола помеѓу секрецијата на панкреасот ензим и неговото изворно соединение контролирано од патеката на правилото N-крај, на крајот одредувањето на хомеостазата на панкреасот е под влијание на UBR1. Saccharomyces cerevisiae, исто така, содржи региони суштински за препознавање на супстратите на правилото N-крај преку белковината UBR1, како и зајаци за преку ретикулоцитните триптични пептиди по прочистувањето до E3α.
Епоним
Јохансон- Близардов синдром го добил името по Ен Ј.
NGC 4623
NGC 4623 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4623 се споменува и како UGC 7862, MCG 1-32-135, CGCG 42-207, VCC 1913.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 42 м 10,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 40' 35"". Положбениот агол на објектот е во износ од 176°.
Други поделби
Проучување на NGC 4623 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42647. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 875. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Француско-пруска војна
Француско-пруската војна, понекогаш позната како Германско-француска војна, е име за оружeниот конфликт помеѓу 19 јули 1870 и 10 мај 1971 година кој се водел помеѓу Франција и сојузот на германските држави на чело со Прусија.
Позадина
Причина за војната била зајакнување на влијанието на Прусија во Германија и Европа после победата во Пруско-австриската војна во 1866 година, како и создавање на Северногерманскиот Сојуз кој имал потенцијал да стане, ако биде обединет со јужниот дел на Германија, поголема сила од, до тогаш, доминантната Франција.
Непосредна причина за војна бил неуспешниот обид на пруската династија Хоенцолерн да го постави еден од своите членови на шпанскиот престол. Хоенцолерн Хоенконер отстапи по францускиот ултиматум, но Ото фон Бизмарк ја објавил целата афера во весниците во таканаречениот Емски телеграм, чиј навредлив тон ја натерал француската влада, под притисок на шовинистичката јавност да ѝ објави војна на Прусија. На Конгресот во Виена во 1815 година, Метерних и неговите конзервативни сојузници ја воспоставиле шпанската монархија под кралот Фердинанд VII. Во текот на следните четириесет години, големите сили ја поддржувале шпанската монархија, но настаните во 1868 година дополнително би го тестирале стариот систем. Револуција во Шпанија ја соборила кралицата Изабела II, а престолот останал празен. Шпанците, барајќи соодветен католички наследник, им ја понудиле функцијата на тројца европски принцови, секој од нив бил одбиен од Наполеон III. Конечно, во 1870 година Регентството му ја понудил круната на Леополд од Хоенцолерн - Сигмаринген, принц од католичката линија Хоенцолерн. Бизмарк го охрабрил Леополд да ја прифати понудата. Доколку шпанскиот крал би бил од династијата Хоенцолерн - Сигмаринген би значело дека две земји од двете страни на Франција ќе имаат германски кралеви со потекло од Хоенцолер. Можеби ова било пријатна перспектива за Бизмарк, но било неприфатливо за Наполеон III или за Агенор, војводата од Грамонт, неговиот министер за надворешни работи. Грамонт му напишал остро формулиран ултиматум на Вилијам I, како глава на семејството Хоенцолерн, наведувајќи дека доколку некој принц од Хоенцолер треба да ја прифати круната на Шпанија, француската влада ќе одговори - иако тој оставил двосмислена природа на таквиот одговор. Принцот се повлекол како кандидат, со што се смирила кризата, но францускиот амбасадор во Берлин не дозволил ова прашање да лебди во воздухот. Тој директно му пришол на прускиот крал, додека Вилијам I летувал во Емс Спа, барајќи од кралот да објави соопштение во кое вели дека никогаш нема да поддржи инсталирање на Хоенцолерн на тронот на Шпанија. Вилијам I одбил да даде ваква опфатена изјава и му испратил на Бизмарк телеграма во кое ги опишувал француските барања. Бизмарк ја искористел телеграмата на кралот како образец за кратка изјава за печатот. Со својата формулација, скратена и изострена од Бизмарк - и понатамошни измени направени во текот на неговиот превод од страна на француската агенција Хавас - телеграмата предизвикала бес во Франција, а француската јавност побарала војна.
Франција во војната влегла уверена во брза победа поради постоењето на професионалната војска која била прославена во Кримската војна, војната со Австрија во 1859 година како и во бројни колонијални движења. Французите биле наоружани со пошката „Шаспо“ која во тоа време била најмодерното стрелачко оружје во светот, а нивните сили располагале и со римитивни митралези. Од другата страна Прусите имале надмоќ во артилеријата, но главната предност била во поставувањето на главниот штаб на чело со Moltke- институција која пред тоа со години правела детални воени планови и која детално го координирала движења на војсакта, во потполност користејќи ја новонаправената железничка мрежа.
Германски држави
Дипломатски и воено, Наполеон III барал поддршка од Австрија, Данска, Баварија, Баден и Виртемберг, бидејќи сите неодамна изгубиле војни против Прусија. Сепак, Наполеон III не успеа да обезбеди реваншистички сојузи од овие држави. Данска двапати се борела со Прусија за време на Првата и втората шлезвишка војна и не била подготвена повторно да се соочи со Прусија. Како дел од решавањето на Австро - пруската војна во 1866 година, биле потпишани тајни договори за меѓусебна одбрана меѓу Прусија и Баварија, Баден и Виртемберг.
Австрија и Италија
Австрискиот канцелар Фридрих Фердинанд фон Беуст бил „нетрпелив да му се одмазди на Бизмарк за Садова“. Како прелиминарен чекор, Австро - унгарски компромис од 1867 година со Унгарија бил „брзо склучен“. Сепак, Австрија не ја поддржувала Франција, освен ако Италија не била дел од Алијансата. Виктор Емануел II и италијанската влада сакале да ја поддржат Франција, но италијанското јавно мислење било остро спротивставено сè додека Наполеон III имал француски гарнизон во Рим, штитејќи го папата Пиј IX, со што го негирал на Италија поседувањето на нејзиниот главен град.
Русија
Покрај проблемите со кои се соочувал Наполеон III при добивањето потенцијални сојузници, Бизмарк трескавично работел да ја изолира Франција од другите европски сили. Од 1863 година, Бизмарк се обидувал да ја култивира Русија, соработувајќи, меѓу другото, во справувањето со полските востаници. Овој важен потег ја добил за Бизмарк неутралноста на Русија, доколку Прусија влезе во војна, а исто така ја спречи Австрија да заземе страна со Франција, бидејќи Австрија целосно ги поддржувал Полјаците. Кога Александар II дошол во Франција во официјална посета во 1867 година бил цел на неуспешниот обид за атентат од страна полјакот Антон Березовски. Ова искуство засекогаш ги разбило неговите ставови за Франција и во реакцијата што ја добила неговата посета видел зошто неговиот татко ги презирал Французите.
Војна
Телеграмата „Емс“ од 13 јули 1870 година имала точно влијание врз јавното мислење на Франција што го намерил Бизмарк. Француската мобилизација била наредена рано на 15 јули 1871 година. По приемот на веста за француската мобилизација, Северногерманскиот Сојуз се мобилизирала ноќта на 15 и 16 јули 1971 година. Јужните германски држави веднаш застанале на страната на Прусија.
Веста за катастрофата довела до пад на цраската влада и прогласување на француската Трета република, која ќе трае сè до германската окупација на Франција во 1940 година. Новата републиканска влада сметала дека резултатите на поразот се поради неспособностите на стариот режим, па дека, како и во 1793 година, за време на Француската револуција правењето на масовна војска регрутата ќе успее да ја преокрене состојбата на бојното поле. Во текот додека се водеа преговорите со Бизмарк, министерот за внатрешни работи на француската влада, Леон Гамбета прелетал со балон преку германската линија, побегнувајќи во внатрешноста, за да би собрал доброволци. Успеал да ја формира армијата на Лоара и со неа да го освои Орлеан, додека генералот Федерб ги застанал Германците на север. Но, Германците се зајакнале околу Париз, не попуштајќи ја блокадата. Наскоро во Париз завладеала ужасна состојба, па граѓаните на Париз почнале да јадат стаорци и животни од Зоолошките Градини. На крајот Бизмарк наредил и бомбардирање на исцрпениот град, при кое настрадале голем дел од граѓаните на Париз. Републиканскиот министер за надворешни работи, Жил Фавр, отпочнал преговарање со Германците на 23 јануари 1871, жалејќи се на нехуманата постапка на Прусите кон францускиот народ.
Прогласување на германската империја
За време на војната се воделе преговори за обединување на цела Германија надвор од Австрија. Во септември 1870 година била свикана и одржана конференција на Прусија, Баварија и Виртемберг во Минхен за да разговараат за условите на обединување. Ото фон Бреј - Штајнбург, баварскиот премиер, се спротивставил на кој било вистински сојуз и побарал посебен третман за Баварија. Бизмарк го свртел своето крило со инкорпорирање на Баден во Северногерманскиот Сојуз. Тогаш Баварија и Виртемберг преговарале за посебни договори на унијата, кои биле склучени на крајот на ноември 1870 година. Некои баварски желби биле исполнети. Баварија и Виртемберг имале свои поштенски и телеграфски услуги и биле во можност да наплатат свои даноци за одредени производи. Баварија, исто така поседувала своја војска во мирно време.
Останало прашањето за името на новата држава. Бизмарк сакал да ја оживее титулата император, предлог непосакуван за Вилијам I. Бизмарк го натерал Луис крлаот на Баварија да му ја притисне царската титула на Вилијам I. Предлогот бил поддржан од другите германски принцови и поддржан од северногерманскиот Рајхстаг. Во Версај на 18 јануари 1871 година, Вилијам I бил прогласен за германски император. Останатите формалности биле малку. Избран бил Рајхстаг од цела Германија и овој Рајхстаг го прифатил уставот од 1867 година - со отстапки за Баварија - како царски устав на 14 април 1871 година. Новиот Рајх се состоел од 4 кралства, 5 големи војводи, 13 војводи и кнежевства и 3 слободни градови (Хамбург, Либек и Бремен). Алзас-Лорена се третирала како освоена покраина.
Последици
Додека траеле преговорите, радикалните елементи на Националната гарда, левоориентираните политичари и сиромашните во Париз одбија да се помират со пораз и покренаа бунт што ќе стане познат како Париска комуна. Сепак, ова движење не се здоби со поддршка надвор од околината на Париз и беше задушено со помош на Прусите, кои владините сили пропуштија низ нивните редови.
Многу поважен резултат беше појавата на обединета Германија како најсилна воена сила во Европа, новата држава стана голема индустриска сила која, со време, како и Соединетите Американски Држави во исто време, ќе почне да го загрозува приматот на Британската Империја како единствена глобална суперсила.
Меѓутоа, обединета Германија, исто така, беше фатена во сомневањата и непријателството на европските сили, особено Франција во која се развиваше преродбата. Затоа Ото фон Бизмарк вложи голем дел од својата енергија за зачувување на успехот на војната преку дипломатија и создавање комплексна мрежа на воени сојузи. Кога милитантиот император Вилхелм II ја напуштил оваа политика, биле создадени предуслови дека француско-пруската војна ќе добие свое продолжение во форма на Првата светска војна.
Почетокот на индустриската војна
Војната меѓу Франција и Прусија е веројатно најдобриот пример и многу претставителен за природата на војната во втората половина на 19 век - почетокот на таканаречената. "Индустриска војна". Покрај тоа, тој ги илустрира некои од главните теми на воената историја воопшто - самата идеја за војна, влијанието на технолошките иновации врз војната, природата на војските и начинот на кој вообичаениот војник доживува војна.
Прускиот генералштаб се состоел од точно 11 офицери - ниеден повеќе, ниеден помалку. Тој генералштаб во 1870 година проценил дека за три седмици може да превезе 484.000 војници преку шесте железнички пруги во Рајнската област. А во реалноста за само 18 дена дури 1.183.000 Пруски војници од редовниот и резервниот состав поминале низ војните бараки, а 462.000 се нашле на границата со Франција. Железничкиот транспорт бил децентрализиран на ниво на корпусот, и секоја единица прецизно знаела на кој ден и во колку часот мора да тргне од гарнизонот, кон својата концентрациска зона. Еден Француски историчар подоцна напоменал дека „уште од денот на легендарниот император Ксеркс од Персија толку огромен број на луѓе не биле излезени на фронтот“.
Веќе во првите битки се формираше шема, која подоцна се повторуваше. Предноста во тоа што имале повеќе војници била клучна, а ширината на фронтот довела до тактика на заокружување и уништување на спротивната единица; Огненото оружје одлично го спречило речиси секој обид за фронтален напад, но артилеријата лесно се надминала.
Имено, во Германија, кон крајот на 1940-тите, Николаус фон Драјсе (Monsieur Nikolaus von Dreyse) развил пушка за ближен напад, многу поудобна за пукање од клекнување или од лазење (лежечки став). Војникот повеќе не мораше да стои исправен, како мускетер. Веќе во 1866. година за време на австриско-пруската војна, пруската војска била целосно вооружена со оружје кое пукало игли - т.н. игличарки, благодарение на кои еден пруски војник можел да испука шест куршуми, додека еден австриски војник можел да испука еден. Во Франција, истата година, Антоан Алфонс Часеп (фр. Chasssepot) изгради напредна верзија на ова: „затворач“ (покретен дел на задниот дел на цевката) запечатен со гумен „прстен“, така што далеку помалку барутни гасови излегувле од пушката. Одеднаш, пушката добива можност да пука 1.600 метри, а не само 600 метри како "cindnadelgever" на Драјзер (германски: Zündnaadelgewer), што во буквален превод би значело "со иглено оружје".
Француската војска отишла уште чекор понатаму со развивање на една машинста пушка со тркала исто како топовите. Таа добила име "митралез" (fr. Mitrailleuse). Како денешните американски getling-топови (обично шест паралелно идентични цевки кои ротираат и ги менуваат позициите за пукање) овој француски митралез имал 25 цевки, а за тие да се вртат и пукаат, стрелецоит имал работа само да врти една цевка. Таков митралез бил долг 2.000 метри и отпуштнувал 150 куршуми во минута. Француската армија го држела во строга доверливост т.е. тајност, па на војниците им било дозволено да вежбаат со него дури во 1870 година.
Артилеријата постаналапресудно оружје на војната. Додека Британците биле „заглавени“ со леаното железо, а Австријците и Французите со традиционалните бронзени топови кои се полнеле од напред, Прусија уште еднаш тргнала пред сите; а и морала да направи нешто радикално, пошто многу ги оштетила Австриската артилерија во текот на војната во 1866. годуна. Во Есен Алфред Круп (Alfred Krupp) веќе експреиментирал со челичните топови, кои имале повеќе предност: биле полесни, по подвижни, но и за полнење од страна со кое давале побрза излезна брзина на гранатата и имале можност за поголеми калибри. Топот го прифатиле т.е. го амортизирале, со контролиран начин на опругата - додека на инженерските столови веќе постоеле први нацрти за нов, хидрауличен систем на амортизерите. Артилерија со мазно поле можела да пука до 1000 метри во далечина и да пука две до три гранати во минута, а Круповите челични топови пукале и до 5.000 метри, до десет гранати во минута. Гранатите од издолжен облик екплодирале веднаш пред ударот во целта бидејќи во себе биле полни со експлозивен и значајно подобрена „запалка“. Ваквите гранати, со метална „чаура“ го олесниле полнењето, испукувале празни „чаури“. Алфред Нобел (1833 – 1896 г.) на основата на нитроглицеринот, пронашшол динамит, кој овозможил да се воведе безчадни барут. После тоа бојните полиња повеќе не биле прекриени со замрачени густи облаци од барутниот чад, па артилеријата можела значително попрецизно и пострашно да пука во противникот.
Во Прусија била отворена и едно специјално училиште само за запознавање на војниците со овие нови оружја.
Имаше дури и експерименти со „recoilless“ оружје - во Германија, Villas (гер. Wille.), а во Франција Langlois (фр. Langlois.) - што е очигледна предност тоа што тие беа во можност да се пука без прекин, бидејќи тие ќе мораат по секоја испукана граната да се чека топот да се тркала наназад, а потоа повторно да се враќа на истото место.
За Германската тактика во текот на таа војна се формирал нов збор - „auftragstaktik“, што би можело да се преведе како „тактика за исполнувањње на налогот“. Била едноставна но многу ефикасна и делотворна. Командантите на фронтовните (предните) единици имале, во рамката на општата стратешка замисла, слободно да маршираат во правецот на топовските покања, затоа што можело да се очекува дека пресудниот притисок е таму каде што стојат топовите кои пукаат. Стратешката генијалност на генералот Хелмут фон Молтке (гер. Helmuth Karl Bernhard Graf von Moltke) - (1800—1891 г.) се состоела во тоа што бил способен да се прилагоди на околностите со тоа темпо со кое околностите произлегувале, а не ја присилувале својата армија да се вклопат како „коцки“ во некој однапред нацртан план - накратко, фон Монте, за своето време, бил брилијантен опортунист.
Пешадијата многу брзо научиле дека одењето „построен“, напред, вопресрет на цевките на пушките е исто што и самоубиство, сега кога пушките биле со полнење и репетирање одстрана. Бидејќи сега пушките сега „сечеле се живо“, уништувајќи ја армијата. На Шпихерен (гер. Spicheren), 8 август 1870 година, околу 12% од 420.000 построени Пруси биле убиени или ранети во рок од 12 часа - најчесто од артилериското и пукањето од пушки од близу. Подоцна, Прускиот генералштаб ќе ја анализира Битката кај Шпихерана и ќе направи математички таблици за бројот на мртви и ранети. Десет дена подоцна, на 18. август, кај местото Гравелот Сен Прива (фр. Gravelotte St. Privat), принцот Август од Виртемберг му наредил на еден „гардијски пук“ да јуриша во збиена формација, без поддршка од артилеријата, но затоа со звуците на трубите и тапаните, на Француската пешадија наоружана со пушки „Шасповки“. Резултат бил потполн масакр: за време од околу 20 минути загинале 8.000 војници и офицери - 68% од вкупниот состав на таа единица. Никој од Прусите не успеал да се доближи на 550 метри до Французите. Оваа случка била само почеток од она што ќе се дешава за 40 години.