cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Росиште
Едноставна приближна вредност
Може да се пресмета и едноставна приближна вредност за температурата на росиште, ако се познати температурата на сув термометар T и релативната влажност на воздухот RH. Точноста на овој израз е ±1 °C, ако релативната влажност е над 50%. Важи:
или
Од овој израз може да се изведе правило: за секои 1 ºC разлика помеѓу температурата на точката на оросување и температурата на сув термометар, релативната влажност се намалува за 5%.
Поточна вредност на температурата на росиште
Пресметка според NOAA (англ. National Oceanic and Atmospheric Administration Национална управа за океани и атмосфера ):
каде:
За уште поголема точност, се користи Арден–Баковата равенка за пронаоѓање на притисокот на водена пареа.
Штекленберг
Штекленберг (Stecklenberg) — село и поранешна општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 23 ноември 2009 е дел од градот Тале.
1827 во уметноста
1827 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Сивастоец (Варош)
Сивастоец — археолошко наоѓалиште во прилепското село Варош. Претставува средновековна некропола.
Во непосредната близина на населбата, до последните куќи на источниот дел е откриена голема средновековна некропола. Во 1955 година од страна на жителите биле откопани повеќе гробови на неколку слоеви, со монети и накит, од XI и XIV век. Најстарите гробови биле издлабени во карпа.
1826 во уметноста
1826 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Конвој (филм од 1978)
Конвој (англиски: Convoy) - американско-британски филм од 1978 година, во режија на Сем Пекинпо (Sam Peckinpah), а автори на сценариото се Бил Нортон (Bill L. Norton) и Бил Фрајс (Bill Fries). Главните улоги ги играат: Крис Кристоферсoн (Kris Kristofferson), Али Мекгро (Ali MacGraw) и Ернест Борнин (Ernest Borgnine).
Содржина
Камионите што поминуват низ пустината во Аризона меѓусебно комуницираат преку радио-станици. Меѓутоа, на нивната честота се уфрла омразениот шериф Валас (го игра Борнин), велејќи им на возачите дека може да возат побрзо, а потоа ги запира и ги казнува за пребрзо возење. Шерифот и возачот Рабер Дак (го игра Кристоферсон) веќе во неколку наврати имале отворени судири, така што воопшто не ја кријат меѓусебната нетрпеливост. Овојпат, возачите организираат бунт против полициското самоволие. Поради, тоа, камионџиите се собираат во конвој, предводен од Дак, и возат кон Ново Мексико. Вестите за тоа се шират, па ним им се придружуваат и други возачи, а во конвојот се наоѓа и убавата фотографка Мелиса (ја глуми Мекгро).
È (кирилица)
Е со надреден знак или гравис (Ѐ, ѐ) — варијанта на кириличната буква „е“. Оваа комбинација не е посебна буква, туку се употребува во македонскиот јазик за разликување на истолики зборови во извесни случаи:
може да се најде и во српски и црковнословенски текстови во кои се употребува за одбележување на акцентот врз самогласка, како и во постари (XIX век и порано) руски книги. Денешниот македонски и руски користат остар екцент (´) наместо гравис (`) за таа намена, иако македонскиот тоа го прави многу поретко бидејќи, за разлика од рускиот (кој има сосема варијабилен акцент и затоа нема правила за акцентирање), македонскиот има строги правила на третосложно акцентирање на зборовите.
Надворешни врски
Е
Летна универзијада - 2007
XXIV Летна универзијада — универзијада одржана од 8 до 18 август 2007 во Бангкок, Тајланд. На овој настан учствуваа над 10.000 учесници од околу 170 земји. Натпреварите се одвиваа во 236 дисциплини во 15 натпреварувачки спортови и 3 демонстрациони.
Календар
Во продолжение е даден каленадрот со распоредот на натпревари на 24. Летна Универзијада.
Вртача (Костањевица на Крка)
Вртача (словенечки: Vrtača) — населба во Општина Костањевица на Крка во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Северна Норвешка
Северна Норвешка (Nord-Norge, севернолапонски: Davvi-Norga) e географски регион во Норвешка кој се состои од трите најсеверни окрузи во државата: Нурлан, Тромс и Финмарк, или 35 отсто од норвешкото копно. Некои од поголемите градови во овој регион (од југ кон север) се: Му и Рана, Буде, Нарвик, Харстад, Тромсе и Алта. Северна Норвешка е често опишана како предел на полноќно сонце и предел на поларната светлина. Зафаќа површина од 112.951 км² и има 462.908 жители.
Ведерслебен
Ведерслебен (Weddersleben) — село и поранешна општина во округот Харц, Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2009 е дел од градот Тале.
IMViC
IMViC тестовите претставуваат група на посебни тестови кои се користат во микробиологијата за откривање на колиформи. Колиформ е грам негативна, аеробна или факултативно анаеробна стапчеста бактерија која произведува гас со ферментација на лактозата во рок од 48 часа. Присуството на некои колиформи во водата укажува на фекална контаминација.
Четири IMViC тестови
Четирите тестови од кои се состои оваа метода се:
При овој тест, сомнителниот организам се одгледува на бујон од пептонска вода. Тој содржи триптофан, кој под дејството на ензимот триптофаназа се претвора во молекула на индол, пируват и јаглерод диоксид. Потоа, индолот се екстрахира од бујонот со помош на ксилен. За да се испита бујонот за производство на индол, се додава ковачев реагенс. Позитивен резултат е кога има розов/црвен слој кој се формира на површината на течноста.
Овие два тестови го користат истиот бујон за бактериски раст. Бујонот се нарекува MRVP бујон. По растот, бујонот се дели во две различни епрувети, една за метил црвено тестот (MR) и една за вогес-проскауер тестот (VP). pH индикаторското метил црвено се додава во едната епрувета, при што се појавува црвена боја доколку pH е пониска од 4,2. Ова е позитивен тест. VP тестот користи алфа-нафтол и калиум хидроксид за индикација на позитивен или негативен тест.
Во овој тест се користи сајмонов цитратен агар за да се одреди способноста на микроорганизмите да го користат цитратот како единствен извор на јаглерод. Цитратниот агар е зелен пред инокулацијата (засејувањето на плоча), но преминува во син доколку овој тест е позитивен.
IMViC тестовите се корисни за разликување на фамилијата Enterobacteriaceae, особено кога се користат заедно со уреаза тестот.
Освен малото “i”, секоја од буквите во “IMViC” стои за еден од горенаведените тестови. “I” е за индол, “M” е метил црвено, “V” е за вогес-проскауер, а “C” е за цитрат.
Теруки Мијамото
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Летните олимписки игри 1964 и 1968.
Петар Грков
Петар Грков - Пецето, познат и како Попето или Брадата (Роден во Сенокос или —  ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Петар како член на нелегалната чета на Герасим Тодоров, се споменува во испрашувањето на Димитар Ѓуров и Никола Новоселски.
Со акцијата на бугарската милиција, била разбиена четата на Герасим, Петар Грков останал сам и успеал да стигне до куќата на еден од своите јатаци Христо Клингов, во маалото Ракитна, високо над селото Брежани, каде извесно време се криел од агентите на Антон Југов. Во тутунската визба во која се криел, тешко дека ќе издржел да дава отпор на подолго време, доколку би бил откриен. Дали од страв да не биде жив фатен или по автосугестија, тој решава сам да стави крај на таа драма. Со својот пиштол си го разнел мозокот, без да биде во опасност или нешто слично. Тој избрал да го заврши животот како храбар и еден од најдостојните. Пецето бил бескомпромисен борец за слободна и независна Македонија.
NGC 5745/1
NGC 5745/1 — галаксија во соѕвездието Вага, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5745/1 се споменува и како MCG -2-38-4, VV 98.
Откривање
Објектот е откриен на 5 јуни 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5745/1 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,7 m/лм2. NGC 5745/1 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 45 м 1,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 56' 56"".
Други поделби
Проучување на NGC 5745/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 288; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5577. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1025.
Историја на телекомуникациите
Историјата на телекомуникациите т.е. преносот на сигнали преку поголемо растојание сè со цел за да се создаде комуникација започнала пред илјадници години со употребата на димните сигнали и тапани во Африка, Америка и во некои делови од Азија. Во 1790 година, во Европа се појавил првиот систем на семафори. Но, првите електрични телекомуникациски системи се појавиле во триесеттите години на 19 век.
Антички системи и оптичка телеграфија
Раните телекомуникации вклучувале димни сигнали и тапани. Тапаните се користеле од домородците во Африка, Нова Гвинеја и Јужна Америка, и димните сигнали во Северна Америка и Кина. Спротивно на она што некој би можел да мисли, овие системи често се користеле за повеќе отколку само да го објават присуството на воен камп.
Во рабинскиот јудаизам сигнал бил даван со помош на шамии или знамиња во интервали долж патот до првосвештеникот за да се извести дека козата „за Азазел“ била турната од карпата.
Во текот на историјата различни култури повремено користеле домашни гулаби. Гулабовата пошта потекнува од Персија, а подоцна била користена од страна на Римјаните за воени цели.
Грчките хидраулични семафорни системи биле користени уште во 4 век п.н.е. Хидрауличните семафори, кои работеле со садови исполнети со вода и визуелни сигнали, функционирале како оптички телеграф. Тие можеле да користат само многу ограничен број однапред дефинирани пораки и како со сите такви оптички телеграфи можеле да се распоредат само за време на добра видливост.
Комуникација на далечина
Визуелни сигнали (не електрични):
•	6 век п.н.е.: пошта
•	5 век п.н.е.: пошта преку гулаб
•	4 век п.н.е.: телеграфи на вода
•	490 година п.н.е.: хелиографи (користење на светлосни сигнали)
•	15 век од нашата ера: наутички знамиња
•	1790 година од нашата ера: оптички телеграфи
•	19 век од нашата ера: Сигнални светла
Аудио сигнали:
•	Праисториски: тапани, хорни
•	1838 година од нашата ера: електрични телеграфи
•	1876 година: телефон
•	1880 година: фотофон
•	1896 година: радио
Напредни електрични/електронски сигнали:
•	1927 година: телевизија
•	1930 година: видеофон
•	1964 година: телекомуникација преку оптички влакна
•	1969 година: компјутерско мрежно поврзување
•	1981 година: аналогни мобилни телефони
•	1983 година: интернет
•	1998 година: сателитски телефони
Fender
Fender корпорацијата за музички инструменти (англиски: Fender Musical Instruments Corporation), првично именувана Fender компанија за производство на електрични инструменти (англиски: Fender Electric Instrument Manufacturing Company), била основана од Кларенс Леонидас Фендер во 1946, и е еден од најшироко познатите производители на електрични гитари, електрични басови и гитарски засилувачи, додека произведува и акустични гитари и други производи поврзани со аудио.
Електрични гитари
Прекинати модели:
Хуго Моура
Хуго Моура Аруда да Силва (3 јануари 1998) е бразилски професионален фудбалер кој игра како дефанзивен играч во средниот ред воо Коритиба на позајмица од Фламенго.
Рана кариера
Роден во Рио де Janeанеиро, Моура се приклучил на младинската постава на Фламенго на 12-годишна возраст. Во 2016 година тој се здобил со повреда и бил исклучен од Копа Сао Паоло де Футебол Сениор. На 17 јануари 2018 година, тој го направил своето деби за првиот тим во победата од 2: 0 против Волта Редонда, во Кампеонато Кариока. Осум дена подоцна, тој бил капитен на тимот до 20 години во последната победа на Копа Сао Паоло де Футебол сениор против ФК Сао Паоло.
Фламенго
На 23 ноември 2018 година, Моура бил промовиран во сениорскиот тим за претстојната сезона.
На 3 септември 2019 година, Фламенго го продолжил договорот со Моура до декември 2023 година.
На 5 мај 2019 година, Моура го одиграл својот прв бразилски Сери А натпревар на стадионот Морумби против Сао Паоло, тој го започнал натпреварот бидејќи главниот тренер Абел Брага го испратил целиот тим со резерви, натпреварот завршил 1-1.
Коритиба (заем)
На 31 август 2020 година, Моура преминал во Коритиба на позајмица до крајот на 2020 година Кампеонато Бразилеиро Серие А.
Удо Јиргенс
Удо Јиргенс Бокелман (роден како Јурген Удо Бокелман, на 30 септември 1934 - починал на 21 декември 2014) бил австриско- швајцарски композитор и пејач на популарна музика чија кариера траела повеќе од педесет години. Тој победил на натпреварот за песна на Евровизија 1966 каде што ја претставувал Австрија, создал околу 1.000 песни и продал над 100 милиони музички записи. Во 2007 година тој добил швајцарско државјанство.
Семејство
Удо Јургенс не е поврзан со пејачката Андреа Јиргенс ниту пак со глумецот Курд Јиргенс.
1892 во музиката
1892 година во музиката содржи некои значајни настани.
Кремпе
Градот претставува административно седиште на општинската заедница Кремпермарш.
Географија
Кремпе се наоѓа 50 километри северозападно од Хамбург и десет километри јужно од Ицехо на некогашната пловна река Кремпау, притока на Штер. Со околу 2.300 жители Кремпе претставува втор најмал град во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, веднаш зад Арнис.
Збратимени градови
Кремпе е збратимен со следниве градови:
Асен Михајлов
Асен Михајлов (Роден во —  ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Најпрво тој бил само јатак на Герасим Тодоров, а потоа станал четник и заминал со четата неколку месеци, со што станува нелегален. Поради тоа дејство му била изречена смртна пресуда. Обесен е ноќта помеѓу 18 и 19 мај, 1949 година во една од смрдливите простории на судската палата во Горна Џумаја. Тој бил умерен подржувач на македонската кауза. Умрел со маченичка смрт. Заедно со него обесени биле и: Јанчо Јанев, Андреја Спасов, Георги Тополигов, Смилен Гаргов, Стојне Бачијски и Димитар Цветков.
Наводи
{{DEFAULTSORT:{Михајлов, Асен}}
NGC 1351A
NGC 1351A — спирална галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1351A се споменува и како ESO 358-9, MCG -6-8-21, FCC 67.
Откривање
Објектот е откриен на 19 октомври 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1351A е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 1351A има привидни димензии од 2,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 28 м 48,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 35° 10' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 132°.
Други поделби
Проучување на NGC 1351A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12952. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 355; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7024.
Беличица
Беличица — село во Општина Маврово и Ростуше, сместено високо на планината Бистра, во областа Горна Река, во околината на градот Гостивар.
Селото е особено познато по крвавиот масакр изведен од страна на балистите на 19 септември 1944 година.
Географија и местоположба
Беличица е сместено во западниот дел на Македонија, во средишниот дел на општината Маврово и Ростуше. Селото се наоѓа на северните падини на планината Чаушица, разгранок на планинскиот масив Шар Планина. До селото води асфалтен пат кој се двои од регионалниот пат Дебар — Маврово. Патот бил изграден во текот на 1980-тите години. Селото е оддалечено 33,5 километри од најблискиот град Гостивар.
Атарот на селото зафаќа 25 км2. Поделеноста на атарот се состои од 789 ха шуми, 1502,7 ха пасишта и 132,6 ха обработливо земјиште.
Селото отсекогаш било поделено на Долно и Горно Маало, кое било особено погодено со масакрот во 1944 година и оттогаш никогаш не заживеало. Во некогашното Горно Маало се наоѓало и старото селско училиште.
Историја
Селото се споменува во османлиските дефтери од 1536/39 година, како христијанско село во нахијата Река, кога имало 18 семејства и 2 неженети. Потоа се споменува повторно во пописот од 1583 година, со 30 семејства и 26 неженети.
Во своите најдобри времиња, селото броело 80 куќи, а денес се останати околу 25 куќи, од кои многу од нив се повторно изградени во поново време.
Утрото на 19 септември 1944 над триста балисти предводени од Аќиф Речани го опколиле селото и почнале борба со партизаните на Третиот тетовски одред кои ноќевале во Беличица. Во нерамната борба покрај 21 партизан, вклучувајќи ги и народните херои Тодор Циповски - Мерџан и Ѓоце Стојчески - Амбарче. По борбата со партизаните биле убиени 17 селани, а од 42 куќи, 37 биле запалени.
На ден спроти денот,преку врската,а тоа беше Софка Лазаревска, од Вруток беше јавено селаните од Беличица да бидат на штрек.Аќиф Речани,десната рака на Џемо,подготвуваше погром.
Во век, Беличица било село во Реканската каза на Отоманското Царство.
Беличица во Втората светска војна
Беличица во текот на НОВ било познато како партизанско село. Тоа дало голем број борци во Народноослободителната војска, било центар за врски на Комунистичката партија и Народноослободителната војска, а често овозможувало безбедно засолнување на илегалци и преминување на функционери на народноослободителното движење. Во Беличица и во нејзината околина често наминуваа партизански единици, кои селаните секогаш ги снабдувале со храна. Меѓу другото, во јули 1944 година на Бистра, близу Беличица, неколку дена престојувала и Првата албанска бригада, која се одморала по тешките битки што ги водела во Албанија и на која беличичани ѝ ја обезбедиле потребната храна додека била во реонот на селото. Неколку месеци пред масакрот на 19 септември 1944 година, поточно во јули 1944 година, балистите веќе го имале нападнато селото. Тогаш тие претепале многу селани, пљачкосале голем број добиток и убиле еден селанец. Не е познато дали тој напад е поврзан со престојот на албанските партизани во близина на селото, а што се случило во истиот месец. Но, тоа што престојот на албанските партизани и нападот на балистите на Беличица се случиле во истиот месец ја прави реална претпоставката дека балистите го извршиле тој напад врз Беличица поради тоа што селаните од Беличица ги помагаа албанските партизани или дека тоа било барем една од причините за нападот.Според Стојан Карајовов, балистите биле во потрага по Живко Брајковски, роден во Беличица и секретар на Околискиот комитет на КПМ за Мавровско. Стојан Карајанов, „И Беличица гореше“, СИЗ за култура – Гостивар, 1985, 17. Новиот напад врз селото, во утринските часови на 19 септември 1944 година го извршиle преку 300 добро вооружени балисти на чело со Аќиф Кроси – Речани. Непланирано, непосредно пред нападот на балистите врз Беличица, во селото пристигнале борците на Третиот тетовски партизански одред. Овој одред бил составен од 35 борци, од кои поголемиот дел штотуку биле станале партизани и од кои само 13-мина биле вооружени. Во својот состав Одредот имал Македонци, Срби кои биле доселени во Тетовско, како и Албанци.
Одредот се движел од Шар Планина кон Караорман и Дебрца со цел дополнително да се вооружи, а потоа да се врати во Тетовскиот регион. Во раните ноќни часови на 19 септември Одредот влегол во Беличица со цел да воспостави врска и да се снабди со храна пред да продолжи понатаму. Кога сфатиле дека се опколени, и покрај својата слаба вооруженост и 10 пати помалата бројност, партизаните решиле да ја прифатат борбата и да го бранат селото. Во повеќе од шестчасовната борба, неколку партизани успеале преку јуриш да го пробијат непријателскиот обрач, но 19-мина биле убиени, а четворица биле заробени. По борбата, како што истакнал Нешо Маркоски, еден од преживеаните борци на Третиот тетовски партизански одред, на бојното поле „еден покрај друг лежеа работник, земјоделец, ученик; Македонец, Србин и Албанец; двајца браќа и едната нивна сестра; неразделни другари од детството; соученици од тетовските училишта.“ Откако го совладале отпорот на партизаните, балистите влегле во селото и почнале да се изживуваат врз телата на убиените партизани. Телата им ги обезличувале со камења и ножеви, им ги ваделе забите, ги претресувале и им ги одземале личните предмети, пукале со оружје во мртвите тела и им ја соблекуваа облеката за да однесат „воен трофеј“. Трупот на еден од загинатите партизани, Мурат Бафтијари, најпрво го газеле и плукале, скокале врз него, го удирале со камења, потоа со ножеви му го касапеле телото, дел по дел, за најпосле во веќе мртвото тело да испукаат цел куп куршуми. Потоа следувала планираната одмазда врз селаните. Биле убиени 17 жени, деца и старци, кои потоа биле фрлани во огнот на нивните запалени куќи. Најстарата старица која ја убиле балистите, додека лежела во својот кревет веќе подолго време поради тешка болест, Лиска Јовановска, имала 88 години, а најмладиот жител, Нада Брајковска, била девојче од само 12 години. Некои од жртвите биле и живи фрлани во оган, како партизанот Саво Тасески и 61-годишната старица Соломија Јовановска. Четворицата партизани што ги заробиле балистите ги одвеле со себе. По два дена, на 21 септември, тројца од нив биле стрелани во Тетово. Сепак еден од нив, Сретен Теофиловски, и со 17 куршуми во телото, не им подлегнал на повредите. Тогаш Џемо Хаса му го простил животот велејќи му дека и смртта не го сака. Потоа тој бил излечен и спасен.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Беличица живееле 450 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Беличица имало 438 жители.
Селото броело 79 жители во 1961 година, додека живееле само девет жители во 1994 година.
Родови
Како родови во ова село се спомнуваат. Богуч (17 к.), сместени во Горно Маало; Хаџије, доселени од селото Жужње; Чешковит, Гутковит и Геговит, сместени во Долно Маало. Придојдени родови има и од селото Нистрово.
Од ова село бил и некој Наќе Богуч, кој заедно со Хаџи Билбил од Сенце, и Василко Хаџијевски од Галичник го бранеле православието во овој крај.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на големата Општина Маврово и Ростуше, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на некогашната Општина Ростуша.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Маврово.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Трница, во која покрај селото Беличица, се наоѓале и селата Бибај, Богдево, Бродец, Волковија, Врбен, Грекеј, Жужње, Кичиница, Кракорница, Нивиште, Нистрово, Ничпур, Рибница, Сенце и Тануше. Општината Трница постоела и во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Беличица, Волковија, Врбен, Кичиница, Сенце и Трница.
Иселеништво
Населението на селото главно било се иселувало во градовите Скопје и Гостивар.
Инвазија на Светослав I во Бугарија
Инвазијата на кнезот Светослав I во Бугарија — две руски воени експедиции во Бугарското Царство во 968-969 година, кои дале повод за започнување на Руско-византиска војна. Победувајќи ги Бугарите, киевскиот кнез Светослав I се утврдил во главниот град Тулча. Во борбата со Византијците опустошил голем дел од Тракија, но во 971 година претрпел пораз и бил принуден да се откаже од сите свои освојувања. По освојувањето од страна на Русија на Источна Бугарија (заедно со главниот град Преслав), по нивниот пораз против Византија, овие територии биле присоединети кон византиска земја.
Руско-бугарска војна
Во 966 година византискиот цар Никифор II Фока ставил крај на мирот меѓу Бугарија и Византија, кое траело речиси 40 години, од времето на Симеон I. Незадоволен од одбивањето на Петар I да ги спречи унгарските напади кои преку Бугарија вршеле напади и во Византија, Никифор започнал поход во Тракија. Походот не ја постигнал својата цел бидејќи главните византиски сили биле сконцентрирани во освојувањето на Сирија од Арапите. Затоа, византискиот цар решил со руска поддршка да ја потисне Бугарија. Во 967 биле испратени византиски пратеници во Киев, кои го убедиле на рускиот кнез да ги нападне териториите на Бугарија, а во замена му биле понудени 100.000 златници.
Така, Светослав следната 968 година со голема армија (според различни извори меѓу 10 000 и 60 000 борци) преку реката Днепар и црноморскиот брег започнал поход кон Бугарија, и во текот на летото на истата година пристигнал до Дунав. Бугарската армија била поразена уште во првата битка, по кое руските сили започнале со освојување на десетици градови од двете страни на Дунав (денес во јужна Бесарабија и северна Добруџа). По ова започнал напад на Печензите (кои биле во сојуз со Бугарите). Овој напад го принудил на Светослав да се повлече бидејќи под закана се наоѓал неговиот главен град, но во Тулча и други освоени градови биле оставени руски гарнизони. .
Во летото 969 година, откако се справил со Печензите, Светослав повторно се вратил кон Бугарија и ги принудил на бугарските сили да му се потчинат. Борис II (кој го наследил во меѓувреме починатиот Петар I) ја задржал формално титулата на бугарски владетел, но бил принуден да војува заедно со Русија против Византија.
Руско-византиска војна
Трајното воспоставување на контрола кај Дунав од страна на руските сили довело до создавање на нова закана за византиска Тракија. Затоа малку пред Бугарите да се потчинат на Светослав, Никифор II Фока склучил сојуз со Борис II, но не успеал да му даде навремена помош. Подготовките за војна против Русија биле спречени од превратот против Никифор (декември 969) од страна на Јован I Цимискиј, кој се обидел да го убеди Светослав да се повлече од Бугарија со дипломатски средства, но безуспешно.
Во 970 година руско-бугарската војска влегла во Тракија. Светослав со себе го донел кандидатот за византискиот престол - Калокир од Херсонес. Градот Филипопол (Пловдив) бил преземен и дел од неговите жители биле убиени. Византискиот војсководец Варда Склир успеал да ја порази Русија кај Аркадиопол, но неуспехот не ги сопрел нападите на Светослав.
Во пролетта на 971 година императорот започнал голема контраофанзива по копно и по море. Во почетокот на април копнената византиска армија ги преминала незаштитените премини на Стара Планина и го освоила Преслав. Бугарите по ова поминале на страната на Византијците, откако императорот објавил дека бил дојден за да ги ослободи од руското владеење. Подоцна истата година, Јован I Цимискиј успеал да ги порази на руските сили и да го принуди да се повлече кон Дрестер. Опсадата на копно и вода (со учество на византиската флота) траела три месеци. Светослав на крајот бил принуден да склучи мировен договор.
Последици
Според договорот руските војници се повлекле од Бугарија. Спротивно на ветувањата, Цимискиј ја наметнал византиска воена администрација во освоените бугарски територии во Тракија и источна Мизија. Бугарското царство заедно со Бугарската патријаршија биле уништени, а царот Борис II бил однесен како заробеник во Цариград.
Црква „Св. Сава“ - Бер
Свети Сава (Άγιος Σάββας) или Пресвета Владичица Богородица (Παναγία Κυριώτισσα) — црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Претставува еден од најважните византиски споменици во градот. Има улога на парохиски храм.
Род (бог)
Род претставува бог во словенската митологија.
Опис
Тој бил сметан за заштитник на родот и семејството и поврзуван е со култот кон предците. Негови придружнички биле рожаниците, кои некои ги сметаат за пандан на грчките божици на судбината. Меѓутоа, според рускиот академик Борис Рибаков, Род е божество од највисок ранг, од кого зависи сѐ во природата, тој е владетел на небесните светови, покровител на плодородноста, родот и семејството. Како небесен бог, тој се поврзува со Сварог. Сосема е возможно Род и Сварог да се две имиња за едно исто божество, два аспекта на небесниот апсолут. За него дознаваме од разните проповеди и поученија на црквата, која со сите сили се обидувала да го искорени култот кон Род и неговите небесни (две или три) придружнички, рожаниците.
Така, во еден коментар на Евангелието, познат под името „О вдуновении духа в человека“ датиран во 15 век, се вели: <i>
...Еден бесмртен и неуништлив творец. Му вдахна (на човекот) в лице дух на животот и би човекот со душа жива“
Според овој цитат, во словенските верувања, Род седи на воздухот и фрла на земјата (некакви) грутки, од кои се раѓаат децата. За творец на сѐ бил сметан Род. За тоа колку силен бил култот кон Род и рожаниците, јасно се гледа во скратениот и прераскажан превод на „Словото на пророкот Исаја“ од 12 век. Таму Род е претставен како божји противник и е наречен Сатана:
<i> Голема несреќа - да не се разбере прочитаното; големо зло - да не се послушаат помудрите... Браќа, почујте што ви е кажано, откажете се од служењето на Сатаната; од правењето на тие идолски пирови на Род и рожаниците! Исполнете ја, браќа, волјата Божја, како што нѐ учат книгите на пророците, апостолите и црковните отци, за да добиете живот вечен кај спасителот Исус, нашиот Господ, нему слава во веки веков. Амин! </i>
Исто така, во средновековните извори се говори и за тоа дека Словените прво почнале да им принесуваат жртви на Род и рожаниците, а дури потоа на Перун, богот свој.
Цапарско Поле
Цапарско Поле (во минатото познато како Ѓаваткол) — мал висорамнински предел во Македонија, западно од Битола, во горниот тек на реката Шемница. Од југ е заградено со Баба Планина со врвот Пелистер (2601 м), а од североисток со Бел Камен (1431 м) од запад со планината Бигла, со превојот Ѓавато (1167 м) од каде западно се префрла на соседната Преспанска Котлина со Преспанското Езеро и градот Ресен. Интересно е да се наведе дека преку превојот Ѓавато и Цапарско поле поминувал римскиот пат Вија Егнација.
Села
Во Цапарско Поле има 13 села, меѓу кои најголеми се Цапари и Ѓавато.
Другите села се: Ротино, Српци, Рамна, Лера, Свиниште, Стрежево, Метимир, Гопеш, Доленци, Кажани и Маловиште.
Од етнички аспект во областа живеат Македонци, Албанци и Власи.
Демографија на Цапарско Поле
На табелата е прикажан бројот на население во селата во Цапарско Поле низ сите пописни години: Највисоката бројка на население областа го имала во 1953 година, по што следуваат масовни миграции во Битола, но и во прекуокеанските земји, а најмногу во Австралија, за во 2002 година да брои само 1.424 жители или 80,8 % помалку во споредба со 1953 година.
Гале Галев
Гале Галев (с. Сачево,, ) — македонски правник, универзитетски професор и поранешен министер за образование во владата од 1998 година.
Животопис
Галев е роден во струмичкото село Сачево на 11 февруари 1943 година. Основно образование завршил во родното место, а учителска школа во Штип во 1963 година. Дипломирал на Правниот факултет во Скопје во 1968, каде што магистрирал (1979) и докторирал на тема „Слободата на договарањето како еден од основните принципи на договорното (облигационо) право во социјалистич ка Југославија“ во 1989 година. Во 1971 година бил избран за асистент, во 1979 за предавач, во 1989 за доцент, во 1994 за вонреден и во 1999 година за редовен професор на областа „Граѓанско право и индустриска сопственост“.
Бил проректор на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ од 1996 до 1998 година и министер за образование и наука во Владата на Македонија од 1999 до 2000 година. Бил декан на Правниот факултет во Скопје од 2004 до 2008 година. Тој е еден од втемелувачите на Централниот регистар на Македонија и на Европскиот кредитен трансфер-систем на Правниот факултет во Скопје. Бил претседател на Државната комисија за подготовка на Законот за облигационите односи од 1998 до 2001 година и учествувал во изработката на повеќе законски проекти од областа на сопственичките односи, денационализацијата, залогот, договорната хипотека, централниот регистар и високото образование. По негова иницијатива Правниот факултет „Јустинјан Први“ станал дел од регионалните постдипломски студии по Европското деловно право, организирани на 13 високообразовни институции од Југоисточна Европа. Во рамките на Европскиот кредит трансфер систем на високото образование, како декан на Факултетот, ја промовирал и ја реализирал идејата „Учебник за секој студент“ со што издавачката факултетска продукција била подигната на над 40 нови изданија годишно, кои по правило се донирале на судентите. Во јули 2009 станал претседател на Комисијата за помилување. Член е на издавачкиот одбор на списанието „Правник“.
Јанко Бачев
Јанко Бачев (14 септември 1966 во Струмица) — македонски политичар, универзитетски професор и претседател на Единствена Македонија, а воедно и нејзин основач. Универзитетски професор по меѓународно право на Правниот факултет при Меѓународниот Славјански Универзитет „Гаврило Романович Державин“.
Образование
Во 1991 завршува Правен факултет, во 1995 завршува специјалистичка обука за стручно оспособување и усовршување на работниците на овластени работни места во Министерството за внатрешни работи на Република Македонија. Во 1996 го положува правосудниот испит, во 1999 завршува постдипломски магистерски студии на Катедрата за меѓународно право и меѓународна политика на Правниот факултет „Јустинијан Први“ во Скопје одбранувајќи го магистерскиот труд на тема: „Правните механизми во Организацијата на Обединетите нации и прашањето околу името на Република Македонија“. Во 2012 завршува докторски студии на Катедрата за меѓународно право и меѓународна политика на Правниот факултет „Јустинијан Први„ во Скопје одбранувајќи ја докторската дисертација на тема: „Правните механизми во Организацијата на Обединетите нации и прашањето околу името на Република Македонија“.
Автор е на повеќе од сто и педесет есеи и колумни од областа на меѓународното право и меѓународните односи, безбедноста и политиката како и на 16 научни и стручни трудови во домашни и меѓународни зборници. Исто така, автор е на книгата „Македонија и Грција – битка за името“.
Професионално искуство
Во периодот од 1991 до денес има работно искуство во правосудната сфера, службите на државните органи, политичката и образовната сфера.
Политички ангажмани
2002 – ја основа политичката партија Народно движење за Македонија со поголем број на истомисленици, откако во рамките на МВР ги согледува политичките сценарија и внатрешните предавства за време на конфликтот во 2001 година. Партијата во 2018 година го менува своето име во „Единствена Македонија“.
Црноглаво муварче
Црноглавото муварче е мала врапчевидна птица од семејството на муварчињата. Таа е една од четирите црно-бели вида муварчиња. Се размножува низ цела Европа и западна Азија. Таа е птица преселница која зимува претежно во западна Африка. Оваа птица ја има во Македонија.
Таксономија
Постоела расправија за поделување на видот во два подвида, hypoleuca и speculigera, но, поделбата е одбиена зашто speculigera е поблиска до видот iberia.Подвидови се: Ficedula hypoleuca hypoleuca, Ficedula hypoleuca iberiae, и Ficedula hypoleuca sibirica.
Латинскиот збор ficedula значи „мала ситнојадна птица“. Терминот hypoleuca доаѓа од латинските hupo - бело и lukos - одоздола.
Опис
Црноглавото муварче е долго 12-13.5 см. . Мажјакот во сезона на парење е претежно црн одозгора и бел одоздола, со голема бела дамка на крилјата, бели агли по страните на опашката и мала бела дамка на челото. Кај мажјаците вон сезоната на парење, женките и младенчињата црното е заменето со бледо кафеаво и може да се измешаат со другите муварчиња. Клунот му е црн, широк и заострен на врвот, типичен за птиците кои ловат инсекти во лет. Освен со инсектите, овие птици јадат гасеници кои ги наоѓаат под кората на дабовите, како и бобинки. Оваа птица порано доаѓа напролет од другите преселници и нејзиното ритмично и мелодично пеење е карактеристично во дабовите шуми во пролет.
Ова е птица на отворените шуми, паркови и градини која претпочита дабови дрвја. Гради отворено гнездо во дупките на дрвјата и се населува во куќички за птици со преден отвор. Несат 4-10 јајца.
Распространетост и живеалиште
Црноглавото муварче има многу широка распростарнетост и голема популација, па на Црвената листа е во категоријата на вид со најмала загриженост. Видот населува различни земји во Европа, многу е честа на копното, со типична животна средина во отворените шуми, и парковите и градините во градовите. Во 2005 година популацијата изнесувала од 3 до 7 милиони парови.
Исхрана
Основната храна на црноглавото муварче се инсектите. Всушност, и името им доаѓа од нивната способност да ги ловат летечките инсекти, но, исто така, се хранат со инсекти од земја, дрво и гранки. Всушност, истражувањата покажуваат дека тие најголемиот дел од хранењето го прават на земја. Јадат мравки, пчели, бубачки, пајаци, пеперуги, молци, муви итн.
Размножување
Црноглавите муварчиња практикуваат два системи на парење, моногамен и полигиничен. При вториот систем, мажјакот ја напушта првата територија откако женката ќе ги снесе јајцата и создава своја втора територија на оддалеченост од 200 до 3.500 метри. По спарувањето со втората женка, мажјакот се враќа кај првата помагајќи ѝ при исхраната, нејзината и на пилињата. Понекогаш мажјаците се грижат за двете женки и нивните легла, ако територијата е блиску. Мажјаците кои се успешни во полигинијата се типично поголеми, постари, поискусни и стигнуваат порано од преселбата на територијата за размножување.
Некои женки ја прифаќаат полигинијата, други, не. Тие инсистираат на моногамија. Во полигиничната врска, примарните женки имаат поуспешни легла и не страдаат многу, зашто мажјакот се враќа да помогне, додека секундарната женка има и помало легло и помала успешност во одгледувањето на пилињата. Таа има 60% помалку наследници од примарната.
1825 во уметноста
1825 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Serpentine Fire (бенд)
Serpentine Fire — метал-група од Скопје, која постои од 2005 година. Групата е составена од Игор Панев (вокал), Филип Златковски (гитара), Дамјан Јанев (гитара), Милош Дејановиќ (бас гитара), Љубомир Јовановиќ (тапани). Serpentine Fire имаат издадено 1 студиски албум под името „Out to the light“ кој бил објавен на 21 ноември 2008 г. Победници се на Рок-фест фестивалот во 2006 г.
1891 во музиката
1891 година во музиката содржи некои значајни настани.
Најнштет
Најнштет (Neinstedt) — село и поранешна општина во округот Харц, Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2009 е дел од градот Тале. Има станица на железничката линија Магдебург-Тале.
Волфганг Петри
Волфганг „Воле“ Петри (роден на 22 септември 1951 година) — германски музичар и текстописец роден во Келн. Во 1997 година, тој бил именуван за водечки музичар кој пее на германски јазик според графиконите на топ листите за таа година, со неговиот најуспешен албум Alles.
Ја освоил наградата за „Најдобар народен/поп артист“ доделена од „Ехо“ во 1997, 1998, 1999, 2000 и 2001 година. Добитник е на наградата „Златен Камертон“ во 1996, 1997, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003 и 2005 година за најуспешен германски соло глумец. Во 1998 и 2006 година тој исто така ја освоил наградата „Платинска животна награда".
Личен живот
Петри е роден во населбата Келн и пораснал таму. По смртта на неговиот татко кога имал 16 години, тој презел одговорност за својот 11-годишен брат. Петри добил и диплома од областа на механиката која ја стекнал додека патувал со својот бенд во Келн и околината. Тој се омажилл за Роземари Ремлинг во 1972 година и добил син, Ахим Петри, две години подоцна. Ахим повторно ги снимил или направил нови изданија на некои од песните на неговиот татко.
Александар Иншаков
Александар Иншаков (руски: Александр Иванович Иншаков, роден на во ) — Претседател на Здружението на руските каскадери, генерален секретар (2001-2004) и претседател (од 2004) на Националната Карате федерацијата на Русија, генерален директор на филмската компанија "Каскада", руски глумец и режисер.
Октавио Паз
Октавио Паз (31 март 1914, Мексико - 1998, Мексико) — мексикански поет, есеист, публицист, теоретичар на поезијата, антологичар, преведувач, основач и уредник на книжевни списанија и дипломат. Добитник е на Нобелова награда за литература во 1990 година. Се смета за најзначаен мексикански поет и, заедно со Сесар Ваљехо, Пабло Неруда и Хорхе Луис Борхес, водечки поет на хиспаноамериканската поезија.
Животопис
Роден во Мексико, во 1914 година. Студирал хиспаноамериканска поезија во САД. На почетокот на Шпанската граѓанска војна учествувал на Меѓународниот конгрес на интелектуалците против војната и за одбрана на републиката. Престојувајќи повеќепати во САД, Франција и во други земји, а направил и долгогодишна кариера на дипломат. Последните децении од животот се повлекол во својата земја, каде активно учествувал во литературниот, културниот и општествениот живот. Умрел во Мексико, во 1998 година.
Работни обврски
Поет и мислител, но бил и љубопитник и патувач, професор и дипломат во Франција, Швајцарија, Индија, Јапонија и други земји. Својот повеќегодишен престој како амбасадор на Мексико и Индија (1962-1968) тој го крунисал со запознавање на културата, религијата и филозофијата на земјата и поопфатно на Истокот, што го инспирилало со длабоко поетско доживување и мислење за вечните теми на постоењето.
Поезија
Најзначајни дела на Паз се:
исто така, Октавио Паз објавил и триесетина книги со есеи и студии.
NGC 5745/2
NGC 5745/2 — галаксија во соѕвездието Вага, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Откривање
Објектот е откриен на 5 јуни 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5745/2 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,9 m/лм2. NGC 5745/2 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 44 м 57,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 57' 54".
Други поделби
Проучување на NGC 5745/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 288; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5577. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1025.
Исламот во Унгарија
Исламот во Унгарија има долга историја која датира најрано од 10 век. Влијанието на сунитскиот ислам беше особено нагласено во 16 век, за време на Отоманскиот период во Унгарија.
Рана историја
Според старата форма на унгарскиот јазик, муслиманите биле наречени Бјосјормењи, термин зачуван како презиме и во името на градот Хајдубјосјормењ.
Првиот исламски автор кој зборувал за оваа муслиманска заедница беше Јакут ал-Хамави (1179-1229 година по н.е.). Тој пишува за познат унгарски студент кој тој го менторирал во Алеп, според кој околу 30 муслимански села постоеле во Унгарија. Јакут пишува во својот познат географски речник, "Му'аџам ал-Булдан"  за неговата средба со унгарски муслиман кој во Сирија го изучуваше исламот и кој му раскажа некои детали од историјата и животот на неговите луѓе во Унгарија. Шпанскиот муслимански патник Абу Хамид ал Гарнати напиша за два типа на муслимани во Унгарија, Böszörmény од Панонската низина и Волшките Бугари (Харезми).