cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Звечан
Родови
Звечан е македонско село.
Родови во селото се: Мрцевци (15 к.) и Грубановци (31 к.) и двата рода се доселени од раселениот град Закамен, според некои преданија, еднаш кога старото село Звечан пропаднало населението избегало во Закамен, па се вратиле.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонски Брод, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Самоков. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Самоков.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Самоков, во која влегувале селата Бенче, Брест, Зркле, Звечан, Ковче, Лупште, Рамне, Самоков и Сушица.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Самоков, во која покрај селото Звечан се наоѓале селата Бенче, Брест, Зркле, Инче, Ковач, Ковче, Лупште, Рамне, Самоков, Старо Село и Сушица.
Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Манастирец.
Во периодот 1957-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Брод.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0254 според Државната изборна комисија, кое е сместено во приватна просторија.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 55 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 51 гласач.
Тиричмир
Тиричмир (ترچ میر) е највисоката планина во венецот Хиндукуш и највисока сво светот вон масивот Хималаи-Каракорум. Се наоѓа во покраината Хајбер Пахтунхва, Пакистан, недалеку од границата со Авганистан. Планината е првпат искачена од норвешка експедиција во состав А. Нес, П. Квернберг, Х. Берг и Т. Стрејтер. Планината се издига над градот Читрал, но се гледа и од Авганистан.
Највисокото населено место по планината е Тирич во долината Мулхау, чие население говори ховарски јазик. Селаните работат како туристички водачи и носачи, но не одат до врвот на планината.
Име
Постојат две претпоставки за потеклото на името „Тиричмир“. Според едната, ова значи „кралот на Тирич“, со тоа што Тирич е странична долина што се издава од долината Мулхау. Друга претпоставка дека е името да потекнува од ваханските зборови „тирич“ (сенка, темнина) и „мир“ (крал), т.е. „крал на темнината“, што може да се однесува на долгите сенки што ги фрла планината од страната на Вахан.
Борис Пастернак
Борис Леонидович Пастернак (10 февруари 1890, Москва - 30 мај 1960, Переделкино, Русија) - руски поет и прозаист од еврејско потекло, добитник на Нобеловата награда за литература во 1958 година за извонредните дострели во современата лирска поезија и на полето на големата руска епска традиција. Тој бил принуден да се откаже од наградата иако првобитно ја прифати, а потоа станал жртва на политичката кампања во која романот „Доктор Живаго“ бил забранет во СССР.
Детството и младоста
Борис Пастернак е роден во Москва на 10 февруари 1890 година, во богато еврејско семејство, како син на сликарот Леонид Пастернак и на пијанистката Роза Кауфман. Татко му Леонид Пастернак бил постимпресионистички сликар и професор на Московското училиште за сликање, скулптура и архитектура, а неговата мајка Роза Кауфман, ќерка на индустријалец од Одеса, била концертна пијанистка. Пастернак имал помал брат, Алекс, и две сестри: Лидија и Жозефин. Семејството тврдело дека по таткова линија води потекло од Исак Абрабанел, познат Сефарди Евреин од Португалија, а познато е дека родителите на Пастернак се дружеле со Лав Толстој. Таткото на Пастернак добил телеграма за смртта на Толстој во Астапово и веднаш заминал таму, заедно со Борис, каде направил и цртеж на Толстој на смртната постела. Чести посетители на домот на Пастернак биле и Сергеј Рахманинов, Александар Скрјабин, Лев Шестов, Рајнер Марија Рилке. На почетокот, Борис Пастернак сакал да биде музичар, и за кратко учел Московскиот конзерваториум, а во 1910 година заминал во Германија, каде студирал филозофија на Универзитет Марбург.
Љубовта кон Ида Висоцка
Во Марбург, Пастернак се вљубил во Ида Висоцка, девојка од богато московско еврејско семејство, која ја подучувал за последната нејзина школска година. Тие се сретнале во Марбург, во текот на летото 1912 година, кога таткото на Борис, Леонид, го сликал нејзин портрет. Борис Пастернак ја запросил Ида, но на нејзиното семејство не му се допаднало тоа што бил сиромашен и немал перспектива, па ја убедиле да го одбие. За својата љубов кон неа и одбивањето, Пастернак ја напишал поемата „Марбург“ (1917).
Животот во Русија
За време на Првата светска војна, Пастернак работел во хемиска фабрика во Всеволодово-Вилве, блиску до Перм, каде најверојатно се здобил со материјал за неговиот подоцнежен роман Доктор Живаго. За разлика од неговото семејство и голем број негови пријатели, Пастернак не сакал да ја напушти Русија по Октомвриската револуција. Кон крајот на 1920-те години, се допишувал со Рилке и со Марина Цветаева.
Во 1922 година, Борис Пастернак се оженил со Евгенија Луре, студентка на институтот за уметност, а наредната година се родил нивниот син, Евгениј. Во 1927 година, кога пријателите на Пастернак, Владимир Мајаковски и Николај Асеев јавно се залагале за целосно потчинување на уметноста за потребите на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз, во едно писмо до сестра му Жозефин, Пастернак напишал дека ќе ги прекине контактите со нив. Во 1932 година, Борис Пастернак се вљубил во Зинаида Нојхаус, сопруга на рускиот пијанист Хајнрих Нојхаус. И двајцата се развеле од своите партнери, и две години подоцна се венчале.
Во април 1934 година, Осип Мандељштам му ја прочитал на Пастернак својата песна „Епиграм за Сталин“. Откако ја чул, Пастернак рекол: „Не сум го чул ова, ти не ми го прочита, затоа што, знаеш, многу чудни и страшни работи се случуваат сега: ги собираат луѓето. Се плашам дека ѕидовите имаат уши, или овие клупи на булеварот можеби можат да чујат. Затоа, јас ништо не чув.“ Ноќта, на 14 мај 1934 година, Мандељштам бил уапсен во неговиот дом. Откако дознал за ова, Пастернак отишол во канцелариите на Известија и го молел Николај Бухарин да интервенира за Мандељштам. Набргу по средбата со Бухарин, во станот на Пастернак заѕвонил телефонот и гласот од другата страна рекол: „Другарот Сталин сака да зборува со тебе.“ Сталин го прашал: „Кажи ми што се зборува во литературните кругови за апсењето на Мандељштам?“ Пастернак негирал дека постои каква било дискусија за тоа и додал дека веќе не постои литературен круг во Советска Русија. Потоа, Сталин го прашал што мисли лично за Мандељштам, а Пастернак одговорил дека тој и Мандељштам имаат сосема различна филозофија за поезијата. На крајот, Сталин рекол: „Гледам дека не си способен да се заземеш за другар.“
Втората светска војна
Кога авионите на Луфтвафе започнале да ја бомбардираат Москва, Пастернак се пријавил да служи како пожарникар. Во 1943 година добил дозвола да ги посети војниците на фронтот, каде им читал поезија и разговарал со повредените војници. На крајот од војната, во 1945 година, заедно со соработниците на нацистите во советските концентрациони логори биле затворени и многу други: емигрантите кои се вратиле поради ветената амнестија, Евреи од антифашистичкиот комитет, припадници на други организации, како и илјадници припадници на другите етнички групи, биле однесени на Сибир. За ова искуство, Пастернак подоцна изјавил: „Да знаевме каков хорор нè чека по војната, немаше да жалиме ако паднеше Сталин, заедно со Хитлер.“
Смртта
Борис Пастернак починал на 30 мај 1960 година, во својата куќа во Переделкино. Во Литературна Газета се појавил мал напис за неговата смрт, а рачно напишани ливчиња со датата и местото на неговиот закоп биле делени во московската подземна железница. На тој начин, илјадници почитувачи на неговото дело дошле на закопот во Переделкино. Пред насобраните луѓе, некој со длабок глас ја рецитирал забранетата поема на Пастернак, „Хамлет“. Во ковчегот биле ставени напишани молитви, ѕвоната од црквата заѕвониле, и на крајот, ковчегот бил спуштен во гробот. Потоа, гробот на Пастернак станал еден вид храм за членовите на советското дисидентско движење.
По неговата смрт
По смрртта на Пастернак, Олга Ивинска била по вторпат уапсена заедно со нејзината ќерка, обвинета дека била врската на Борис Пастернак со странските издавачи на „Доктор Живаго“. Сите писма на Пастернак до Ивинска, како и многу други ракописи и документи, биле запленети од КГБ. По една година, во 1962 година, била ослободена ќерката на Олга, а во 1964 година била ослободена и Олга. Во 1978 година, нејзините мемоари биле тајно изнесени во странство и печатени како книга во Париз, а истата година излегол од печат и англискиот превод на мемоарите под наслов: Заробени во времето: Моите години со Пастернак.
Во декември 1989 година, Евгениј Борисович Пастернак, синот на Борис Пастернак, отпатувал во Стокхолм за да го земе Нобеловиот медал на татко му.
Во 2009 година, излегла од печат книгата на Иван Толстој во која тврдел дека британската и американската разузнавачка служба биле вклучени во тоа на Борис Пастернак да му се додели Нобеловата награда. Кога Евгениј Пастернак бил прашан за ова, тој одговорил дека татко му потполно бил несвесен за активностите на разузнавачките служби. Евгениј, исто така, изјавил дека Нобеловата награда за татко му значела само тешка тага и малтретирање во Советскиот Сојуз. Самиот Борис Пастернак, во песната „Нобеловата награда“ од 1959 година, вели: „Пропаднав, како ѕверот што го гонат... Зад мене е шумот на онаа хајка / А за мене никаде нема премин... Патот е пресечен насекаде / Сеедно ми е сега мене... Јас го натерва светот да плаче / Над убавината на земјата моја... Но и така, близу до гробот / Јас верувам дека ќе има / Едно време кога злобата / Духот на добрината ќе ја победи.“
Творештво
Во 1912 година, во Марбург, Пастернак се зближил со футуристите од групата „Центрифуга“ и тогаш ја објавил стихозбирката „Еден близнак во облаците“ (1914). По Октомвриската револуција, Пастернак ги објавил збирките „Братот мој - животот“ (1922) и „Теми и варијации“ (1923), а подоцна, под влијание на симболизмот, тој преминал философска лирика - „Второто раѓање“ (1932) - во која го отфрлил револуционерното насилство. Во историско-револуционерните епски поеми го егзалтира револуционерното себеодречување - „Поручникот Смит“ (1926) и „Деветстотини и петтата година“ (1927). На ова револуционерно себеодречување, во своите автобиографски раскази тој им ја спротивставил својата поетска душевност, жедна за живот во сегашноста и непријателска на насилството - „Воздушни патишта“ (1924) „Спекторски“ (1931). Навечер како аполитичен, преведувал творби од Вилијам Шекспир, Јохан Волфганг Гете, Пол Верлен и др. Со тематиката од Втората светска војна се неговите стихозбирки „Во раните возови“ (1943) и „Земското пространство“ (1945), како и романот „Доктор Живаго“ (1957) во кој ги опишува трагичните судири на револуцијата и на граѓанската војна. Посмртно, во 1961 и 1965 година е објавен неговиот циклус песни „Кога ќе се разведри“ (без песните „Душа“, „Промена“ и „По бурата“, кои се појавиле само во Германија во 1960 г.)
Иако содржи делови који се напишани во 1910 и 1920 година од XX век, „Доктор Живаго“ не бил завршен сè до 1956 година, кога Борис Пастернак го дал на увид на весникот Нови мир. Весникот одбил да го објави поради Пастернаковите политички ставови кои не биле коректни во очите на Советскиот Сојуз. Имено, авторот на романот, како и самиот главен лик, Доктор Живаго, повеќе се грижел за благосостојбата на поединецот, наместо за благосостојбата на општеството, поради што советските цензори ова дело го прогласиле за антимарксистичко, затоа што во делото постојат имплицинтни критики и повикувања на затворските логори. Во 1957 година, италијанскиот издавач Џанџакомо Фелтрин го копирал ракописот на романот од СССР, па истовремено го објавил во две изданија, прво на руски, а потоа и на италијански јазик во својата издавачка куќа „Фелтринели“ во Милано, Италија. Следната година бил објавен и на англиски јазик, а после тоа и на уште осумнаесет различини јазици. За објавувањето на овој роман на толку многу јазици и толку многу изданиjа, пресуден бил фактот дека на Борис Пастернак му била доделена Нобеловата награда за литература во 1958 година. Романот „Доктор Живаго“ во Советскиот Сојуз конечно бил објавен во 1988 година, и тоа на страниците на весникот „Нови мир“, иако веќе постоело издание од овој роман.
Според Ивинска, Пастернак продолжил да пишува и да преведува секој ден, дури и по контроверзите поврзани со Доктор Живаго. Во летото 1959 година, Пастернак почнал да ја пишува трилогијата со наслов Слепата убавица, но пред да го заврши првиот дел, се разболел од рак на белите дробови.
Осврт кон творештвото
Својата кариера Пастернак ја започнал како футурист. Но, за разлика од Мајаковски и Хлебников, тој не бил концептуален футурист, па неговото членство во „Центрифуга“ и подоцнежната краткотрајна соработка со „Леф“ се објаснува со неговиот стремеж да учествува во обновата на поетскиот јазик и израз. Таа обнова Пастернак ја замислувал на оригинален начин, а за тоа сведочат неговите ставови изразени во статиите со наслов „Неколку поставки„ (1922) и во песните „Поезија“ и „Дефиниција на поезијата“ од збирките „Братот мој - животот“ (1922) и „Теми и варијации“ (1923). Во нив, тој истакнува дека поезијата е сунгер кој впива сè што ќе дојде во допир со неа - специфичен орган со кој зборуваат природата, светот, космосот. Подоцна, во еден говор од 1935 година, Пастернак повторно се навратил на оваа концепција на „поезијата во природата“, но се откажал од тезата за „несебичниот“ поет, прифаќајќи некои поуки од Пушкиновата поетика (на пример, етичкиот ефект на поезијата и залагањето за моќта на автономното творештво), а тоа придонело неговата поезија да биде дефинирана како ангажирана во смислата на Блок. Во „Братот мој - животот“ и „Теми и варијации“, Пастернак го испитува овој „говор на природата“ во границите на обновената структура на стихот и на различни тематски нивоа: доживувањето на природата, светот, љубовта итн., а неговата поетска визија се движи од претставата за единството на доживувањата и задоволствата од животот до истражување на мотивот на „ведрината“ во контекстот на многубројните книжевни судбини (Пушкин, Гете, Шекспир итн.) и тезата за неопходноста од „давањето“, т.е. алтруистичкото приоѓање на веќе изградениот поетски субјект кон проблемите на светот. Оваа концепција го приближила Пастернак до епската поема, а првиот обид од овој тип е забележан во „Возвишената болест“ (1923), додека „Поручникот Смит“ (1926) и „Деветсто и петтата година“ (1927) претставуваат вистински епски поеми. Неговиот интерес за епот завршува со „романот во стихови“, „Спекторски“, кој жанровски е определен како поема, а кој го претставува врвот на творештвото на Пастернак од првиот период по Октомвриската револуција. Во оваа фаза, историјата и лириката не се повеќе во опозиција (тезата која тој ја лансира во „Црниот пехар“ од 1916), туку во коегзистенција, што според него претставува предуслов за поетското творештво во современоста.
Следната фаза од творештвото на Пастернак започнала со збирката „Второто раѓање“ од 1932 година, а продолжува со длабоката криза во која западнала неговата поезија, која не била соодветна на нормативите кои владееле во тоа време. Оваа криза се открива уште во конфликтниот карактер на сите тематски подрачја во „Второто раѓање“, за разлика од хармоничната структура на „Братот мој - животот“ и „Теми и варијации“. Во „Второто раѓање“ се обединети мотивите на љубовната, дескриптивно-философската и социјалната поезија, но тие се подложени на нагласена дилема: од една страна, Пастернак искажува позитивна ориентација кон „далечината на социјализмот“, а од друга страна, со страв го истражува односот меѓу поетот и секојдневието кое го убива поетот и не гарантира дека неговата идеја на „саможртвувањето“ и „давањето“ ќе биде запаметена (на пример, во песната „Смртта на поетот“). Оттука, како решение, Пастернак го нуди бегството во „огромноста на станот што предизвикува тага“ и создавањето во името на „идните лудила“, а единствената утеха е тоа што сè во животот се повторува.
Последниот период во творештвото на Пастернак целосно е под влијание на Пушкиновата и Блоковата концепција за уметникот како надреден над епохата. Така, во циклусот „Уметникот“ од збирката „Во раните возови“ (1943), животот не поетот е претставен во поволна светлина при што по угледот на Пушкин, тој е во непосреден допир со народот. Во истиот дух е и Пастернаковата патриотска лирика во збирките „Во раните возови“ и „Земското пространство“ (1945) во кои само по исклучок е присутно патетичното прокламирање на расположенијата, но и тогаш основните симболи се поврзани со сликите на стравот, космичката реалност воведена во легендата и приближувањето на пролетта, со што се идентификува не само воената победа, туку и духовната обнова на Русија. Во 1950-тите, поетското дело на Пастернак се наоѓа во зенитот. Во „Песните од романот“, објавени на крајот од „Доктор Живаго“ повторно се развива старата тема за „свесното саможртвување“, но и за „судењето на вековите“, а нејзина алтернатива е поетовиот живот во вечната антропоморфна природа, меѓу луѓето и во љубовта (на пример, во песните „Хамлет“, „Земја“, „Зимска ноќ“). Најпосле, посмртно објавениот циклус „Кога ќе се разведри“ (1961 и 1965) претставува илустрација на складноста на одухотворената природа и поетовиот духовен живот, и сознанието за мисијата која ги надминува границите на современоста. Овој циклус песни е доказ за Пастернаковото приклонување кон Блоковиот поглед на задачата на поетот, но и за неговата скриена полемика со догматските сфаќања во поезијата. Поетскито антропоцентризам со апологијата на „душата“ наспроти „потресите“ и „превратите“ на векот („По бурата“) ја открива врската на Пастернак со романтичарското наследство на Пушкин, Тјутчев и Блок. Со тоа се дефинира прилогот на Пастернак кон развојот на руската поезија, заснован врз еуфониските елементи на стихот, метафоричноста на изразот и композицијата. На тој начин, неговата поезија имала голем придонес во обновата на руската поезија по 1953 година и извршила влијание врз многу млади поети од тој период, како: Евтушенко, Ајги, Вознесенски, Соснора и Кушнер.
Пастернак зазема значајно место во руската книжевност, а покрај критичарите, за него пофално се изразуваат и многу писатели. Така, Мандељштам го нарекува „човек со општо разбирање“; според Андреј Сињавски, „во неговите песни лирското кажување не се развива по ред, од појава до појава, туку скока над сите бариери со стремеж да биде широка скица, развиена слика на целината“; Стеван Раичковиќ го оценува како „еден од големите превратници во поезијата на својот јазик“, кој „во рускиот стих внел повеќекратни новости, како во мотивите, така и во изразот. Изненадувачки според идеите, асоцијативен и слоевит, краток, језично густ, метафоричен, поет со свој, сложен ритам“; според Миодраг Сибиновиќ, Пастернак ја продолжува линијата на руската мисловна поезија, а во неговото творештво доследно се остварени два принципа: поезијата треба да ги бара одговорите за суштината на животот и потребата тие поетски откририја да се вршат во метонимиски структурираната поетска слика; а во едно писмо, Марина Цветаева му се обраќа со следниве зборови: „... Вие сте природна појава... Бог ве замислил како даб, а ве создал како човек, Вас ве удираат сите громови... А Вие мора да живеете.“
Никлас Култи
Никлас Култи (роден на 22 април 1971 година) — поранешен професионален тенисер од Шведска. Роден е во Стокхолм.
Јуниори
Култи бил рангиран број 1 на јуниорската светска ранг-листа во поединечна конкуренција во 1989 година, откако ги освоил титулите за јуниори на Австралија Опен и Вимблдон, а завршил како финалист или второпласиран на САД Опен.
Професионални турнири
Во 1990 година, Култи ја освоил својата прва титула во поединечна конкуренција во професионалните води во Аделаида. Тој освоил вкупно три титули на турнири во поединечна конкуренција во текот на неговата професионална кариера. Култи исто така освоил 13 титули во двојки од највисок ранг, вклучувајќи го и Мастерсот во Монте Карло во 1994 година (партнер му бил Магнус Ларсон) и Мастерсот во Париз во 2000 година (кога партнер му бил Макс Мирни). Култи бил второпласиран во машки двојки на Отвореното првенство на Франција во 1995 година (во пар со Ларсон) и на САД Опен во 1997 година (заедно со Јонас Бјоркман). Најдобриот настап на Култи во поединечна конкуренција му бил на Гренд слем турнирот на Отвореното првенство на Франција во 1992 година, каде стигнал до четврт-финалето победувајќи ги Џон Мекинро, Маркус Зилнер, Мајкл Ченг и Диего Перез пред да биде победен од Анри Леконт.
Култи бил член на шведските тимови кои го освоиле Дејвис купот во 1997 и 1998 година (бил партнер со Бјоркман кога победиле во двојки во финалето на двата натпревари). Исто така бил во тимот кој завршил како второпласиран на натпреварите од Дејвис купот во 1996 година. Во тој натпревар против Франција во петтиот и решавачки натпревар Култи играл против Арно Боец, и загубил. Тој бил многу доцна замена за повредениот Стефан Едберг. Натпреварот бил вистински трилер бидејќи траел 4 часа и 46 минути, Боец спасил три натпревар - поени и конечно го совладал Култи со резултат од 7–6, 2–6, 4–6, 7–6, 10–8 во сетови (3:2).
Највисокото рангирање на Култи во кариерата му било светски играч број 32 во 1993 година, во поединечна конкуренција и 11ти во парови во 1997 година. Неговата финасиска добивка во кариерата изнесувала 3.186.946 американски долари. Од професионалните турнири се повлекол во 2000 година. Тој моментално ја води тениската академија наречена „Добро до одлично“ заедно со великаните во овој спорт Магнус Норман и Микаел Тилстром.
Чапји
Чапји — семејство долгоноги птици од редот на пеликановидните (Pelecaniformes) кои живеат крај вода, и има околу 64 вида. Класификацијата на поодделни видови задава тешкотии, па понекогаш може да се сместат во нови редови и семејства. Тие се слични со штрковите, ибисите и лажичарките, а се разликуваат од нив по начинот на летање, бидејќи летаат со згрчен врат (а не со испружен).
Никлас Култи
Сингл: 7 (3 победи, 4 порази)
{|
Чапји
Опис
Чапјите се средни до големи птици, со долги нозе и вратови. Тие покажуваат сосема мал полов диморфизам во својата големина. Најмалатите чапји се долги 30 cm, а најголемите 152 cm. Вратот може да го држат во форма на S, да го издолжуваат и да го згрчуваат. Го држат згрчено за време на летање, за разлика од сите други долговрати птици. Нозете им се долги и силни, и речиси кај сите видови долниот дел им е без пердуви. Кога летаат, нозете и стапалата им се наназад. На нозете имаат долги тенки прсти, од кои три им се свртени нанапред, а еден наназад. Клуновите им се обично долги и во облик на харпун. Варираат од многу фини, елегантни, до затапени и дебели. Клуновите, како и другите делови без перја им се обично жолти, црни или кафени, но и тие бои може да се менуваат во сезоната на парење. Пердувите на чапјите се меки, а перјето е сино, црно, кафено, сиво или бело.
Исхрана
Чапјите се месојадци. Тие живеат крај вода, и нивната исхрана се состои претежно од водни животни: риби, водоземци, влекачи, водни инсекти и сл. Ловат, така што мирно стојат крај водата и чекаат пленот да се приближи во нивниот домет. Понекогаш, прават сенка со своите крилја, за подобро да гледаат во водата и се наведнуваат подолу, за клунот да им е поблиску до пленот. Кога ќе го здогледаат пленот, се движат малку лево-десно, да ја проценат положбата и потоа го прободуваат со својот клун. Во ловот, може да бидат и поактивни, а не само да стојат и чекаат, одејќи полека и гонејќи го пленот откако ќе го здогледаат. Понекогаш ги употребуваат нозете, за да го избркаат скриениот плен.
Размножување
Чапјите се моногамни и претежно се размножуваат во колонии. Во колониите може да живеат повеќе видови чапји како и други видови водни птици. Прво мажјаците доаѓаат и го градат гнездото и со свои изведби ги привлекуваат женките. Откако ќе се спарат, заеднички продолжуваат да го градат гнездото. Гнездата ги градат до или над вода, врз вегатеација, ретко на земја. Некои видови гнездата ги прават вискоко на дрвјата. Вообичаено, чапјите излегнуваат 3-7 јајца. Тие се сјајно сини или бели, освен кај големите чапји кои имаат маслинасто-кафени јајца.
Систематизација
Во 2008 година, по извршените анализи и студии, семејството на чапјите беше ставена во редот на пеликановидните, а претходно беа во редот на штрковидните.
Во семејството на чапјите се разликуваат неколку потсемејства со нивните родови:
потсем. Tigrisomatinae
потсем. Botaurinae
потсем. Ardeinae
Евроазиска кафеава мечка
Евроазиската кафеава мечка е под-вид на кафеавата мечка, позната и под името „обична кафеава мечка“. Во минатото, кафеави мечки се среќаваа од Ирска на запад до Јапонија на исток, и од Нордкалотен на север до планината Атлас на југ. Денес кафеавата мечка се смета дека е истребена во регионите на планината Атлас, Британија и Ирска, но сѐ уште ги има низ Европа и Русија. Мали популации кои се во опасност од истребување се среќаваат на Пиринеите (на границата помеѓу Франција и Шпанија) и на планините Абруци и долината Трентино во Италија. Изолирани популации има и на Балканот, односно Словенија, Бугарија, Романија и Македонија. Најголемиот број на кафеави мечки се наоѓаат во Русија, кои сепак во минатото беа блиску до истребување поради неконтролираниот лов пред Руската револуција во 1917. Поголеми популации има источно од планината Урал, поточно во сибирските шуми, делови од централна Азија (бивши советски републики), Авганистан, Кашмир, Индија, централна Кина и островот Хокаидо во Јапонија.
Особености
Евроазиската кафеава мечка има крзно чија боја варира од светло до темнокафена, црвеникава и скоро црна во некои случаи. Крзното е густо и влакното може да достигне должина од 10 сантиметри. Обликот на главата е топчест со релативно мали и округли уши. Поседува 42 заба, вклучувајќи и заби кои се карактеристични за месојадите. Има моќна структура на коските и широки шепи со големи канџи кои можат да пораснат и до 10 сантиметри. Тежината зависи од присутност на храна и од годишното време. Возрасен мажјак тежи во просек од 135 до 205 кг, а женката од 90 до 150. Најголемата регистрирана евроазиска мечка тежела 481 кг и била со должина од скоро 2,5 метри. Мечките од азискиот дел имаат посветло и поцрвеникаво крзно, и се смета дека се поагресивни од европските.
Потекло на видот
Со помош на современите технологии, денес истражувачите се способни да го изучуваат потеклото на видовите. Сè уште е тешко да се потврди но се претпоставува дека кафеавата мечка се развила пред околу 5 милиони години. Научниците откриле дека евроазиската мечка се поделила пред 850 000 година на две гранки, едната заснована во Западна Европа, доека во другата спаѓаат Русија, Источна Европа и Азија. Преку истражувањата со митохондријална ДНК откриено е дека европското семејство има две подгрупи, една од Пиринејскиот Полуостров и една од Балканот. Во Скандинавија има 4 значајни популации на кафеави мечки. Со анализи на митохондриалната ДНК, откриено е дека најверојатно јужните популации водат потекло од полулациите во Франција и Шпанија, кои се доселиле после последното ледено доба. Северните популации се со потекло до финско-руска популација.
Кафеавата мечка во Македонија
Мечките во Македонија се заштитен вид. Забрана за лов постои од 1996 година, кога е евидентирано нагло опаѓање на бројот на примероци од ова животно. Според податоците од Сојузот на ловџиите, во земјава се регистрирани околу 160 мечки. Ги среќаваме во националните паркови Галичица, Маврово и Пелистер и во околината на резерватот Јасен. Често се случува мечка да се симне од планините во селата во потрага по храна. Најчеста цел на мечките, кои се љубители на медот, се пчеларниците. Во Македонски Брод е пронајдена скулптура во облик на мечка. Истражувачите од центарот за карпеста уметност укажуваат дека се работи за скулптура од периодот на неолитот. Во околината на Виница и други краишта се откриени бројни минијатурни теракоти со претстава на мечиња како гробен материјал од овој период. Кафеавата мечка е заштитен знак на националниот парк Пелистер.
Евроазиските кафеавите мечки низ историјата
Кафеавите мечки биле присутни во Британија до 500 година од новата ера, кога се истребени поради прекумерен лов. Европските кафеави мечки биле употребувани во борби во арените во Стар Рим. За најјаки мечки се сметале мечките од Далмација и Каледонија. За разлика од Америка каде во просек секоја година двајца умираат поради напад од мечка, во Скандинавија има податоци за само 3 фатални напади во последните 100 години. Во минатото, евроазиската кафеава мечка била претежно месојад (80% од исхраната), но оваа навика постепено се губела, така во средниот век само 40% одпаѓаат на храна од животинско потекло, додека денес е околу 10-15%.
Ариф Рамадани
КРАТОК ПРЕГЛЕД ЗА ВЕРСКОТО Книжевно творештво НА АРИФ ЕФ. РАМАДАНИ
Овие се дела кои настанале во текот на изминатите години и повеќето се резултат на големиот ангажман на авторот, преведувачот, лекторот, и компјутерски обработувач Ариф еф. Рамадани. Кој некогаш како автор пишува, некогаш како преведувач од Арапски и малку од Босански јазик се обидел исламскиот дух, верување и концепција да ја пренесе до поширокиот аудиториум, особено до оние муслимани кои припаѓаат од македонското говорно подрачје. Првенствено да ја надполни огромната празнина на ова поле со цел исламот да стане животен систем и практичен програм за муслиманите, од друга страна, да ги отфрли сите заблуди и погрешни констатации кај некои немуслиманите и сите пристрасни луѓе кои се фобични кон исламот и муслиманите. Тие дела се плод на макотрпна работа, голема активност и силна посветеност во полето на будење на исламската мисла и враќање на муслиманите во изворните приниципи на верата: Кур’анот - Аллаховиот говор и Суннетот - традицијата, делата, постапките, зборовите и согласувањата на Мухаммед с.а.в.с. Имено, сите книги и брошури, напишани и преведени се строго со верска тематика и исполнети со верски автентични аргументи и здрави рацинални размислувања. Аллах Севишниот најдобро ја знае намерата и ние секогаш на крајот од секое настанато дело упатувавме дова до Него - секоја книга или брошура да ја направи искрена за постигнување на Неговото задоволство и награда, и ги стави во кантарот на Судниот ден меѓу добрите дела. Со Аллахово џ.ш. име започнувавме и со Негово име завршувавме! Нему му припаѓа благодарност за настанатите дела, само Тој е кадар да ги отвори умовите, да внесе мотивација и инспирација во создавање на некое дело. Она што сме го погодиле во нашите книги е Аллахова заслуга, а она што сме го погрешиле е нашата човечка природа и заслуга на нашиот непријател шејтанот. Аллах Севишниот Го молам да ги надмине нашите пропусти и грешки, Тој е Семоќен и Милостив кон оние кои ја бараат Неговата милост и прошка, а за она што сме го погодиле и постигнале успех меѓу муслиманите, Го молиме да не награди со Неговата неизмерна награда на овој и оној свет. Аллахумме Амиин!
Следниве книги се авторски книги:
1-	Примери од историјата на Исламот; 2-	Современи хутби во светлината на Кур’анот и Суннетот; 3-	Исламски учебник; 4-	Конвертити во Ислам; 5-	Исламски теми; 6-	Пораки на Мухаммед а.с. со коментар; 7-	Исламски примери, мудрости и совети; 8-	Прирачник за Хаџџ; 9-	Моралот во Ислам; 10-	Мал илмихал; 11-	Таквим 2002 година за Швајцарија 12-	Таквим 2003 година за Швајцарија 13-	Исламски адаби на однесување. 14-	Муслимански лични имиња.
Корегирани, лектурирани и јазично обработени:
1754 во книжевноста
1754 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Државен министер на Монако
Државниот министер (фр. Ministre d'État) е шеф на владата на кнежевството Монако, назначен од Кнезот (или Кнегињата). Во службата тој има должност да ја предводи работата на владата и да раководи со надворешните односи на земјата. Како претставник на кнезот, државниот министер исто така раководи со извршните органи, полицијата, и заседава со Државниот совет, на кој има право да гласа.
Оваа функција е воведена во 1911 г. со усвојвуањето на Уставот на Монако. Сè до преработката на уставот 2002 г., тој морал да биде француски државјанин, одбран меѓу вишите државни чиновници од француската влада. Од 2002 г. наваму, државниот министер може да биде или од Франција или од Монако, а правото на избор и назначување го има самиот Кнез, по претходна консултација со француската влада.
Жандарм
Жандарм или џандар е припадник на жандармерија. Зборот џандар често се помешува со обичен полициски службеник.
9 (број)
9 (девет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 8 а претходник на бројот 10.
Дејвид Гилмор
Дејвид Џон Гилмор (David Jon Gilmour, роден на ) — англиски рок-музичар, познат како гитаристот, еден од главните вокали и текстописци на прогресивната рок група Пинк Флојд. Во прилог на неговата работа со Пинк Флојд, Гилмор работи како продуцент на многубројни изведувачи и има остварено успешна самостојна кариера. Гилмор е активно ангажиран во многу добротворни органзации во текот на неговата кариера. Во 2003, беше награден со орден на Британската Империја за услуга на музиката и филантропијата. Списанието Ролинг Стоун го опиша како „еден од најспецифичните рок гитаристи”.
Ран живот
Гилмор се школувал во училиштето „Перс” во Хилс Роуд, Кембриџ, кадешто ги запознал идните гитарист и вокалист на Пинк Флојд, Сид Берет и басистот и вокалистот Роџер Вотерс, кој учел во машката гимназија во Кембриџ, која исто така се наоѓа на Хилс Роуд. Студирал модерни јазици на напредно ниво, а за време на паузите за ручек, учел да свири на гитара со Сид Берет. Гилмор свирел во бендот Џокерс Вајлд во 1962. Во 1966 го напуштил бендот и почнал со улични музички изведби во Шпанија и Франција со другари. Тие не постигнале голем успех, бидејќи тоа не им донело доволна заработувачка за живот. Во јули 1992, тој изјави во интервју со Ники Хорн во емисија на Би-Би-Си радио, дека во тој период завршил во болница поради неисхранетост. Во 1967 се вратиле во Англија.
Пинк Флојд
Кон крајот на декември во 1967 година, Ник Мејсон му предложил на Гилмор да му се придружи на бендот. Гилмор го прифатил предлогот во јануари 1968 година и стана петтиот член на Пинк Флојд. На почетокот, бил замена на гитарскиот дел на Сид Берет на живите настапи на Флојд. Но откако Сид Берет ја „напуштил” групата (поради неговото непредвидливо однесување, бендот одлучил да не го избере Берет една вечер за свирка), Гилмор ја презел улогата на гитарист во бендот, како и вокалните делови со басистот Роџер Вотерс и клавијатуристот Ричард Рајт. По последовалните успеси со „The Dark Side of the Moon” и „Wish You Were Here”, Вотерс презел поголема контрола над бендот, со тоа што сам го напишал поголемиот дел од „Animals” и „The Wall”. Рајт бил отпуштен за време на сесиите за „The Wall”, а односот помеѓу Гилмор и Вотерс уште повеќе се влошил за време на правењето на филмот „The Wall” и албумот „The Final Cut” во 1983 година.
По снимањето на албумот „Animals”, Гилмор сфатил дека неговото музичко влијание не е доволно искористено и своите идеи ги насочил на неговиот истоимен самостоен албум (1978), кој го отсликува неговиот оригинален гитарски стил, и ги нагласува неговите композиторски способности. Тој ја напишал песната „Comfortably Numb” за време на завршувањето на самостојниот албум, која подоцна се нашол на албумот „The Wall”.
Негативната атмосфера која владеела за време на создавањето на албумот „The Wall” и последователниот филм, го поттикнало Гилмор да го продуцира и својот втор самостоен албум „About Face” во 1984 година. Во него, тој говори на многу теми, како што се убиството на Џон Ленон и неговиот однос со Вотерс. Тој исто така признава дека го употребил албумот да се оддалечи на некој начин од Пинк Флојд.
Во 1985 година, Вотерс изјавил дека Пинк Флојд нема повеќе што да понуди. Но во 1986, Гилмор и тапанарот Ник Мејсон изјавиле за медиумите дека Вотерс го напуштил бендот и тие ќе продолжат без него. Гилмор ја презел целосната контрола над бендот и во 1987 го продуцирал „A Momentary Lapse of Reason”, заедно со Мејсон и Ричард Рајт. Рајт официјално повторно се придружил на бендот по издавањето на албумот и помогнал во творењето на албумот „The Division Bell” во 1994 година. Гилмор објаснил: „''Имав неколку проблеми во врска со насоката на бендот неодамна, пред заминувањето на Роџер. Сметав дека песните беа со пообемен текст и поради тоа што одредени значења на тие зборови беа од големо значење, музиката служеше повеќе како поттик за стиховите, отколку како инспирација.„Dark Side of the Moon” и „Wish You Were Here” беа успешни не само поради учеството на Роџер, туку и поради тоа што се постигна баланс меѓу музиката и текстовите. Се обидувам истото да го сторам и за „A Momentary Lapse of Reason”; да се задржам повеќе на музиката, за да се одржи баланс''.”
Во 1986, Гилмор го купил бродот Асторија, на реката Темза и го претворил во студио за снимање. Таму бил снимен поголемиот дел од двата последни албуми на Пинк Флојд, како и самостојното издание на Гилмор од 2006, „On an Island”.
Набргу потоа, тој ги повика сите изведувачи кои се соочиле со нагло зголемување на продажбата по изведбите на „Live 8”, да ги донираат дополнителните приходи. По концертот на Пинк Флојд им беа понудени 150 милион долари за турнеја во Соединетите Американски Држави, но тие ја одбиле понудата.
На 3 февруари 2006, тој изјавил во интервју со италијанското списание „La Repubblica” дека Пинк Флојд веројатно нема повеќе да имаат турнеи и да создаваат нов материјал заедно. Тој изјавил: „''Што е доволно, доволно е. Имам 60 години. Немам повеќе желба да работам. Пинк Флојд беше важен дел од мојот живот, поминав одлични години со нив, но сега е крај. За мене полесно е да работам сам''.”
Тој го изјавил тоа, откако прифатил да настапува на „Live 8” и исто така ветил дека приказната за Флод нема да има тажен крај. „''Имаше повеќе причини, за почеток да се поддржи причината. Потоа е непријатниот однос помеѓу мене и Роџер, што долго време го носев во срцето. Затоа сакавме да настапуваме и да го оставиме неубавото зад себе. И трето, можеби ќе се каев ако одбиев''”.
На 20 февруари 2006, Гилмор повторно искоментирал во врска со иднината на Пинк Флојд во интервју со „Billboard.com”, велејќи: „''Кој знае? Јас воопшто не планирам да го сторам тоа. Моите планови се да настапувам на сопствените концерти и го издадам самостојниот албум''.”
Во декември 2006, Гилмор издал сингл во форма на своја верзија на Пинк Флојд наречен „Arnold Layne” во чест на Сид Берет кој починал истата година, на 7 јули. Синглот на компактниот диск, кој е снимен во Лондонскиот Ројал Алберт Хол, содржи верзии од песната изведени од страна на клавијатуристот на Пинк Флојд, Ричард Рајт и специјалниот гостин Дејвид Боуви. Синглот успеал да се искачи на деветнаесеттото место на топ 75 листи во Велика Британија и го задржал истото цели три недели.
Гилмор изјавил за Рајт: „''во збрката од расправии за тоа кој и што беше Пинк Флојд, огромниот труд на Рик беше постојано запоставуван. Тој беше нежен, скромен и повлечен, но неговите чувствителен глас и начин на свирење претставуваа важни, компоненти кои придонесоа за препознатливоста на звукот на Пинк Флојд. Исто како и Рик, не умеам да ги изразам своите чувства преку зборови, но го сакав и ќе ми недостига неверојатно многу. Никогаш не сум имал можност да настапувам со некој друг како него''.”
Во мај 2010, Роџер Вотерс изјавил за американските медиуми дека Гилмор е целосно незаинтересиран за повторно обединување. „По концертот „Live 8”, би можело да продолжи со нов материјал, но тој не е заинтересиран“.
Приватен живот
Првиот брак на Гилмор беше со Американката Вирџинија „Џинџер” Хасенбејн со која има четири деца, Алис (родена во 1976), Клер (родена во 1979), Сара (родена во 1983) и Метју (роден во 1986). Неговите деца се школуваа во училиштето Валдорф. Во 1994, тој се ожени со Поли Самсон, со која има исто така четири деца, Чарли (син на Самсон од претходниот брак), Џо, Габриел и Романи. Гилмор е поврзан со голем број на добротворни организации. Гилмор ја продаде својата куќа во Литл Венис за деветтата Ерл Спенсер и ги донираше средствата вредни 3,6 милион долари во кризата за да го финансира проектот за вдомување на бездомниците. Тој исто така учествувал во добротворни акции како што се Оксфам, Здружението на Европската унија за душевно здравје и болести, Гринпис, Амнести Интернејшнал, итн. Освен музиката, Гилмор е исто така искусен пилот и ентузијаст за авијација. Тој има собрано колекција историски авиони под покровителство на својата компанија Интерпид Евиејшн. Подоцна се одлучил да ја продаде компанијата, бидејќи она што го започнал како хоби, подоцна станало премногу комерцијално за да се справи со истото. Во интервју за Би-Би-Си, тој изјави: „Интерпид Евиејшн за мене претставуваше начин за моето хоби да се исплати помалну, но постепено по неколку години, компанијата стана бизнис и мора да се биде професионален во врска со тоа. Во меѓувреме сфатив дека тоа наместо да биде хоби во кое што ќе уживам, всушност е бизнис и затоа ја продадов. Повеќе не сум сопственик. Имам само стар убав двокрилец, кој го палам од време на време и талкам по небото...” Во 2008 е награден за особен придонес кон музиката од страна на „Q Awards”. Тој му ја посвети наградата на својот неодамна починат колега од бендот Ричард Рајт.
Гитари
Фендер
Стратокастер Неговата главна гитара, на многупати изменувата со тек на годините, е модел од 1969, 3-бојна „Санбрст” Фендер Стратокастер, обоена во црно, исто така со црн штитник и со бело обоени пик-апи, обвивки и рачки, а моментално е со врат јаворов од старо преиздание од 1957. вратот е од гитарата што ја користеше на турнејата „About Face”. Главната гитара користена за време на ерата на Роџер Вотерс во Пинк Флојд беше реиздание на „Кедни Епл Ред '57” произведена во 1984. Гилмор е сопственик на „Strat #0001”. Тоа е првиот Стратокастер со сериски број. Кремаст Стратокастер, реиздание од 1957. го користеше во 1984 за време на самостојната турнеја и во турнејата од 1987-1990. „Лејк Плесид Блу” од 1957, кој го користеше за време на сесиите за „The Wall”. Стратокастер со двоен врат, користен на живи настапи во периодот од 1970-1972. „Санбрст Стратокастер” од 1963 со врат од палисандрово дрво и труп од 1959. оваа гитара му ја подари Стив Мариот. Бел Стратокастер со бел штитник, користен во 1960-тите.
Телекастер Рус труп со бел штитник, користен за време на турнејата „On an Island”. Реиздание на Батерскоч со црн штитник, користен во периодот од 1987-1995. Телекастер од 1961, користен за време на снимањето на албумот „The Wall”. Телекастер произведен и користен за време на 1960-тите со избледен кафеав труп. Телекастер произведен во 1960 со пепеласто рус труп и бел штитник, кој го користеше во неговата прва година со Пинк Флојд.
Бас гитари
Фендер бас VI, користен за време на снимањето на албумот „The Wall”. Фендер Пресижн бас Фендер џез бас, користен исто така за време на снимањето на албумот „The Wall”.
Гибсон Гибсо Лес Пол со горен дел во златна боја, користен за време на гитарското соло на песната „Another Brick in the Wall, Part 2”.
Акустични гитари
Такамајн Мартин Тејлор Гилд
Појачала
Фендер Маршал
Дискографија
Со Пинк Флојд
Самостојна
1753 во книжевноста
1753 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Ко Такаморо
Ко Такаморо (роден - починал на ) — поранешен јапонски фудбалер.
Келица (Коџаџик)
Келица — археолошко наоѓалиште во дебарското село Коџаџик. Претставува средновековна населба. Се наоѓа на границата на атарите на селата Новак и Коџаџик, каде се среќаваат грамади од кршен камен и покривни ќерамиди, како и фрагменти од керамички садови.
Џамија Ал-Аманиах
Џамијата Џамек Ал-Аминах е муслимански храм кој се наоѓа во Селангор, Малезија.
Маратон
Маратон е трка на патека долга 42,195 километри воведена на Летните олимписки игри - 1896 во Атина, за спомен на војникот што трчал од Маратонско поле до Атина за да извести за победата на Грците над Персијците 490 п.н.е.. По пристигањето во Атина, гласникот умрел. Должината на патот што го поминал тој е земена за должина на маратонот што е ставен во програмата на сите поголеми меѓународни атлетски натпревари.
Светскиот рекордер во маратон е Патрик Макау од Кенија со време од 2:03:38 што изнесува просечна брзина од 20,48 км/ч.
Едвард Коцбек
Животопис
Роден е на 27 септември 1904 година во Св. Јуриј во Штавница. Најпрво студирал теологија во Марибор од 1925 до 1927 година, по што се запишал на романистика во Љубљана, Берлин, Лион и Париз. По дипломирањето, тој бил средношколски професор во Бјеловар, Вараждин и Љубљана од 1931 до 1941 година.
Творештво
Во есеите на Коцебек, се стремелкон филозофска синтеза на христијанскиот активизам и персоналистичката етика, и врската помеѓу поединците и општеството.
Албер Робер Аја
Албер Робер Аја (фр. Albert Robert Ayat) (1876 - 1935) бил француски мечувалец кој се натпреварувал кон крајот на XIX и почетокот на XX век. Тој се натпреварувал на Летните олимписки игри - 1900 одржани во Париз и освоил златен медал во дисциплината флорет победувајќи го во финалето сонародникот Алфонс Кирхтхофер. Тој исто така освоил златен медал и помеѓу аматерите.
Литературен минимализам
Литературниот минимализам претставува правец во литературата. Тој исто така е дел од минимализмот, кој претставува генерален правец за уметноста во целост.
Литературниот минимализам се одликува по економичноста со зборовите. Минималистичките автори ги избегнуваат прилозите (за место, време, начин) и претпочитаат да му дозволат на контекстот да го диктира значењето. Од читателите се очекува да преземат улога на директни учесници, да ја создаваат приказната, “да изберат страна” преку заобиколни, посредни алузии и инсинуации. Ликовите во минималистичките приказни се обични, просечни луѓе (продавачи на разни работи, тренираат детска лига или се баснословно богати). Овие приказни се само “залак од животот”.
Коренот на Американскиот литературен минимализам е во делата на Ернест Хемингвеј. Хемингвеј никогаш не го опишува тонот со кој ликот зборува, читателот е принуден да го толкува тонот во зависност од одговорот што го дава другиот лик. Исто така пејзажот е интегрален за симболиката на приказната, овој факт никогаш не е експлицитен како што е во пораната литература.
Литературниот минимализам се јавува како одговор на мета-фикцијата како тренд во 1960-тите години и раните 1970-ти и претпоставува дека читателите знаат дека се изманипулирани и сакаат да партиципираат во процесот.
Познати минималистички автори се: Рејмонд Карвер, Чак Паланик, Ејми Хемпел, Боби Ен Мејсон, Тобајас Вулф, Грејс Пели, Сандра Киснерос и многу други.
NGC 3390
NGC 3390 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3390 се споменува и како ESO 437-62, MCG -5-26-7, IRAS 10457-3116.
Откривање
Објектот е откриен на 29 април 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.