Мрежеста_пеперуга
Опис според Сајц
A. levana L. (64d) има на црвеникаво окерно тло карактеристична шема на дамки, некои белузлави субапикални и дистомаргинални дамки на предното крило и ред сини шипки во близина на дисталната маргина на задното крило. Долната страна на предното крило во целина се согласува со горниот дел, но апикалната област носи виолетова прашина, бојата на земјата е побледа, а на клеточните точки има остро дефинирани бели линии; задното крило е во поголем дел црвено-кафеаво, во центарот носи бледа попречна лента која се шири позади, на места светлосни линии го минуваат крилото и има тапа виолетова размаска во дисталната област; маргината на двете крила носи тенки црни линии. Ова е првото потомство, кое лета рано на пролет (април-мај). Меѓу обичните форми повремено се појавуваат примероци во кои црните базални и крајбрежни ознаки се споени и двете крила се темна маргина, додека другите ознаки на крилата (во центарот) се сосема или речиси застарени, затоа овие области се речиси рамномерно црвени - кафеава. Ова е ab. frivaldszkyi Aigner. Летното потомство (јули до август), понекогаш и трето потомство (септември-октомври), е суштински различно, познато како ab. prorsa L. (64d). Црно, предното крило со бели дамки, задните со бела попречна лента; во поголем дел одоздола црвено-кафеава, со белузлави линии и ленти. На горната страна се појавуваат остатоци од црвеникаво жолти линии на дисталната маргина; примероците кај кои овие линии се отсутни или само на места благо назначени, додека белите ознаки се стеснети, се ab. опскура Фрухст. (64f). Ако белата ознака е стеснета на жолтеникава лента, или ако задното крило е целосно црно, името ab. шулци Пфицн. може да се вработат. Примероците кај кои горната страна е целосно без бели ленти, при што малите точки во дисталната област се присутни или отсутни, се именувани како ab. вајсмани Фиш. (вештачки произведен). Од друга страна индивидуите со ленти делумно жолтеникави и црвеникаво жолти дистални ознаки силно развиени може да се именуваат ab. интермедијална форма. ноем. (64г); не е ретка по природа, особено често во влажни и студени лета. Ја формира транзицијата кон ab. porima O. (64d) која е веќе толку многу изменета во насока на пружината што црвеникаво жолтата боја во дисталната област ја формира основната боја, лентите на прорса, сепак, се уште се видливи. Конечно, ab. дилута Спул. е вештачки произведена сорта која наликува на порима, но предното крило има архаичен нимфалидиски карактер во низата дамки кои потсетуваат на окелите пронајдени во Сатиридите. Сите овие форми се поврзани со интерградации, а прорсата се смета за понова форма, која може да се смени со примена на студ во левана (форма на предците), додека обратното не се случува. - Јајцето на видот е јајцевидно, срамнети со земја, ребрести, со зеленикава боја. Ларвата се храни со Urtica dioica gregariously; е црна или бледо кафеава со црни ленти, понекогаш со црвеникава странична линија, вооружена со кратки разгранети трње, кои се црни, понекогаш жолти. Пупа кафеава, забележана со црникави, проекциите на главата и грбот се тапи, понекогаш со метални дамки. Кученцето на последното потомство хибернира. Видот е дистрибуиран низ Средна и Источна Европа (освен Англија) на југ до Далмација, преку Ерменија, Сибир, Амурланд, Усури, Кореја до Јапонија (тука очигледно во 3 потомци), сортите се повторуваат на исток без да покажуваат никакви впечатливи или постојани разлики од оние на Западот.