cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Манастир Ново Хопово
Архитектура
Црквата е градба на впишан крст, комбиниран со трихно, со купола во средина. Во пределот што се наоѓа во непосредна близина на средниот дел, над кој е куполата и се свртува кон страничниот конус, на западната страна има трева. Трева со иста должина од источната страна, завршувајќи со олтарски апси и друга, доста тесна трева помеѓу куполниот дел и пределот на олтарот. Меѓу манастирите во Фрушка Гора, само додава Свети Никола во Нови Хопов го има овој додаток на источната страна, така што олтарскиот простор се истакнува во архитектонски и структурни термини како целина за себе.
Сликање
Раниот животопис бил создаден во парохијата на црквата Хоп 1654 година исто така е проучен од работата на конзерваторите на Провинцискиот институт за заштита на спомениците на културата, кои работеле скоро една деценија за да ги откријат. Во тоа време се разликувале разликите што ја одделуваат сликата од наосот (сликарски решенија, употреба на злато на муралите и обработка на фигурите), и детални е прочитан иконографскиот репертоар, кој се дистрибуирал овде во одделни зони. Едни над други се наоѓаат фигури на воини, кралеви, епископи, пустиници, маченици, сцени од циклусот чуда на Христос, сцени на акатистичката Дева Марија, сцени на страдање на апостолите и илустрации на химната во Дамаск. Парапетското сликарство се смета за конзервативно во однос на новиот дух што го практикува на муралите на наосот и олтарот.
Манастирско богатство
Најголемо богатство на манастирите се моштите на Свети Теодор Тирон, кои се чуваат во црквата.
Манастирски конак
Конакот на манастирот датира од 1641 година, тој постојано е обновуван и реновиран. Од 1771 година наведено е дека конакот го опкружува манастирот од сите четири страни, односно го има сегашниот барокен изглед.
Дилан ван Барле
Животопис
Ван Барле се родил во Ворбург, Јужна Холандија, а денес живее во Зутермер.
По тригодишен период со екипата, Ван Барле потпишал со , за сезоните 2014 и 2015.
Во 2014 година, Ван Барле ја освоил Трката околу Британија; стекнувајќи се со жолтата маичка на седмата етапа и успешно одбранувајќи ја на осмата завршна етапа. Бил вклучен во почетниот состав на екипата за Тур де Франс 2015.
Распоред на резултатите на класиците
СО = се откажал; — = не учествувал
Список на државни водачи во 985 година
Ова е список на државни водачи во 85 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 1023
IC 1023 — галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 6 септември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1023 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 48 м 51,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -30° 5' 11".
Други поделби
Проучување на IC 1023 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
NGC 7004
NGC 7004 — спирална галаксија во соѕвездието Индијанец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7004 се споменува и како ESO 235-46, FAIR 938.
Откривање
Објектот е откриен на 2 октомври 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7004 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 7004 има привидни димензии од 1,3' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 4 м 2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -49° 6' 51"". Положбениот агол на објектот е во износ од 73°.
Други поделби
Проучување на NGC 7004 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66019. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 412; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8429. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
512
512 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 512 година од новата ера, 512. од првиот милениум, 12. од VI век и трета од 510-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6020 и 6021 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5262 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4272 и 4273 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1265.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 512 година се протега во 3148 и 3149, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3208 и 3209 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1055. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 113 и 112 година пред хиџра.
Оруро (департман)
Оруро е департман во Боливија. Зафаќа површина од, а негово седиште е градот Оруро. Во 2001 г. департманот имал 391.870 жители.
Покраини
Департманот е поделен на 16 покраини, додека пак понатака овие се поделени на општини и кантони.
Јазици
Во Боливија, но и во Оруро најзастапени јазици се шпанскиот јазик, ајмарскиот јазик, кечуанскиот јазик и гварани јазикот, но и:
Pulmonoscorpius
Pulmonoscorpius kirktonensis (букв. „дишечка скорпија“) е изумрен вид на џиновска скорпија that lived during the епохата Визеј од периодот Карбон. Фосилите се пронајдени кај Источен Керктон, во областа Западен Лотијан во Шкотска. Возрасната скорпија достигнувала 70 см во должина.
Исхраната на Pulmonoscorpius не е непосредно позната, но се претполага дека скорпијата се хранела со членконоги животни и мали четириношци, онеспособувајќи ги со убод од опашката.
NGC 2487
NGC 2487 — спирална галаксија во соѕвездието Близнаци, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2487 се споменува и како UGC 4126, MCG 4-19-12, CGCG 118-30, KCPG 150B, IRAS 07553+2517.
Откривање
Објектот е откриен на 7 ноември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2487 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 2487 има привидни димензии од 2,7' х 2,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 58 м 20,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 25° 8' 57". Положбениот агол на објектот е во износ од 115°.
Други поделби
Проучување на NGC 2487 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22343. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 140; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1930. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 226.
Мигел Отеро Силва
Мигел Отеро Силва (26 октомври 1908 - 28 август, 1985), бил венецуелски писател, новинар, хуморист и политичар. Неговите литературни и новинарски дела биле строго поврзани со социјалната и политичката историја на Венецуела. Пред воспоставувањето на демократијата во 1958 година, бил неколкупати принуден да замине во егзил.
Животопис
Роден бил во Барселона, Anzoategui (Estado Anzoátegui). Тој се преселил во главниот град на Венецуела, Каракас, во раната младост за да студира на централниот Универзитет на Венецуела за градежништво. Во текот на овој период, во почетокот на своите литературни активности, пишувал за списанија и весници, како што се Élite и Fantoches. Објавувал и во други универзитетски изданија ,и бил вклучен во светот на новинарството.
1099 п.н.е.
1099 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1099. година пред новата ера, 99. од вториот милениум п.н.е., 99. од 11 век п.н.е. и последна од 1090-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4409 и 4410 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3651 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2661 и 2662 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 346 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1099 година се протега во 1537 и 1538, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1597 и 1598 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 556 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1773 и 1772 исламска година пред хиџра.
Нов органон
Нов органон или упатства за толкување на природата (латински: Novum Organum, sive indicia de interpretatione naturae) е книга на англискиот филозоф Френсис Бејкон. Таа била замислена како втор дел на делото на Бејкон, „Големата обнова“ (Instauratio magna). Главниот дел од „Нов органон“ Бејкон го завршил и го објавил во 1623 година, а првата скица се појавила во 1612 година, со наслов „Мислења и погледи“ (Cogitata et visa).
Содржина
Ставовите на Бејкон за целта на научното сознание најјасно се изразени во првиот дел на „Нов органон“. Во тој поглед, Бејкон вели: „Вистинската и правилната цел на науката не е ништо друго, туку човечкиот живот да се снабди со нови пронајдоци и добра.“ Исто така, во повеќе други дела, тој повторува дека целта на науката е „да им служи на човечките добра“ (commodis humanis inservire), „со успех да служи на тоа да се отстранат тешкотиите на човечкиот живот“ (tefficaciter operari ad sublevanda vitae humanae incommoda), „постојано да го збогатува човечкиот род со нови дела и сили“ (genus humanum novis operibus et potestatibus continuo dotare) итн.
Иако Бејкон никогаш не покажал поголем интерес за природата на битието, во „Новиот огранон“ тој изложува и некои материјалистички погледи, велејќи дека „никаков пожар, никаква тежина или притисок, никакво насилство, најпосле, никакво време, независно колку долго, не може да ја претвори во ништо макар и најситната честичка на материјата; таа секогаш ќе биде нешто и ќе зазема некое место.“
Методот на научното истражување
Своето учење за методот Бејкон го изложил во делото „Нов органон“, во кое тој остро ја критикува схоластичката логика, обвинувајќи ја дека служи „повеќе за зацврстување на заблудите, кои се темелат врз вообичаените поими, отколку за истражување на вистината“. Главната задача на научниот метод е да ни овозможи вистинити и јасни поими, а тоа е можно само со помош на емпирискиот метод. Но, тоа не може да биде старата Аристотелова индукција по пат на едноставно набројување )per enumerationem simplicem), ниту пак индукцијата којашто од поединечните факти веднаш преминува на општи заклучоци, туку е потребна нова форма на систематска индукција која поаѓа од осетите и од поединечните факти и постојано се воздигнува кон најопштите заклучоци. Бејкон цврсто инсистира дека разумот не треба туку-така да скока од поединечните факти кон општите заклучоци, велејќи дека „на човечкиот разум не треба да му се дадат крила, туку подобро олово и тегови, за да спречат секаков скок и лет.“ Според тоа, Бејкон ја нагласува потребата да се пронајде нов вид индукција, но претходно треба да се исчисти човечкиот дух, т.е. треба да се пресметаме со „идолите“ - предрасудите, заблудите и лажните поими коишто се вгнездиле во човечкиот разум. Притоа, тој смета дека постојат четири вида идоли: Бејкон смета дека сите идоли „мора да бидат отфрлени и напуштени со цврста и свечена одлука и разумот мора да биде потполно ослободен и исчистен од нив“, но во предговорот на „Големата обнова“ признава дека искоренувањето на стекнатите идоли (idola theatri) е тешко, а искоренувањето на вродените идоли (останатите три групи) е невозможно. На тој начин, Бејкон само го посочил проблемот, но не понудил никакво решение. Навистина, на едно место, тој вели: „Останува само тие да се покажат и таа непријателска сила на разумот да се забележи и разобличи“, а луѓето да сфатат дека „разумот не може да суди поинаку, освен преку индукцијата во правилна форма“, но тоа никако не може да се смета за успешно решение, зашто то аподразбира дека душата најпрвин треба да се исчисти од идолите (значи, пред да се примени методот на индукција), а истовремено индукцијата е средство за чистење на душата. Меѓутоа, наспроти тоа, учењето на Бејкон за идолите е општествено прогресивно, зашто ги отфрла схоластичките предрасуди, како и филозофски плодно, зашто тој посочил на еден важен филозофски проблем.
Зборувајќи за индуктивниот метод како основен метод на филозофското проучување, во „Новиот органон“ Бејкон ги споредува емпиристите со мравките, коишто се неспособни да создадат нешто оригинално, зашто само ја собираат и ја трошат храната, додека рационалистите ги споредува со пајакот, којшто самиот од себе ја преде својата преѓа, тврдејќи дека вистинското филозофско делување е слично на работата на пчелите. Имено, како што пчелата го собира својот материјал во полските цвеќиња, но го преработува и така создава мед, така и филозофијата треба да ги обедини експерименталното прибирање на материјалот и нејзиното рационално преработување во духот.
Учењето за спознавање на природата
Според Бејкон, основната задача на науката е да се спознае природата со помош на индуктивниот метод, а вистинското сознание е она во кое се откриваат причините на појавите. Тука, Бејкон ги дели причините на: материја, форма, дејствувачка причина и цел. Сепак, во учењето на Бејкон поимот на формата не е целосно определен. Најчесто, Бејкон ја изедначува формата со законот, како на пример во првиот дел на „Нов органон“, каде тој вели: „Треба повеќе да се проучува материјата, нејзината внатрешна структура и промените на структурата (ejus schematismi et meta-schematismi), чистото дејствување (actus purus) и законот на дејствувањето или движењето; зашто формите се измислици на човечката душа, ако како форми не се наречат тие закони на дејствувањето“. Слично на тоа, во вториот дел на „Нов органон“, Бејкон вели дека под форма не мисли на „формите и идеите кои се апстрактни или оние кои се неодредени или лошо одредени во материјата“, туку „законите (leges) и одредувањата (determinationes) на чистата дејност, кои ја уредуваат и творат некоја едноставна природа“. Притоа, според Бејкон, формата на топлината е исто што и законот на топлината, т.е. изразот „форма или закон“ се среќава на повеќе места во неговите дела.
Таксист (филм)
„Таксист“ (Taxi Driver) —  психолошки трилер/драмски филм од 1978 година, режиран од Мартин Скорсезе (Martin Scorsese) по сценариото на Пол Шредер (Paul Schrader). Приказната е инспирирана од обидот за убиство на Џорџ Волас од страна на Артур Бремер, врз кого е заснован протагонистот Бикл. Дејството се одвива во поствиетнамската ера во Њујорк, а главната улога ја игра Роберт Де Ниро (Robert De Niro) како Тревис Бикл, осамен, изолиран таксист. Во другите улоги настапуваат: Сибил Шепард (Cybill Shepherd) која ја игра жената која Тревис се обидува романтично да ја освои, Џоди Фостер (Jodie Foster) во улогата на дванаесетгодишната проститутка која тој се обидува да ја спаси, и Харви Кајтел (Harvey Keitel) во улогата на макрото Спорт. Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во четири категории: најдобар филм, главна машка улога, епизодна женска улога и музика, но не освоил ниту една награда. Сепак, на Канскиот филмски фестивал, филмот ја освоил главната награда, „Златната палма“. Денес, „Таксист“ се смета за еден од најдобрите американски филмови од 1970-тите.
Бартон Финк
Бартон Финк (англиски: Barton Fink)е американски филм на браќата Коен снимен во 1991 година. Во главната улога настапуваат: Џон Туртуро како Бартон Финк, млад драмски писател од Њујорк кој прифаќа да работи за големо филмско студио во Холивуд; Џон Гудман во улогата на Чарли, осигурителен агент кој живее во соседната соба до него во еден запуштен хотел; Џуди Дејвис; и Стив Бушеми.
Браќата Коен го напишале сценариото за три недели, додека се справувале со потешкотии при снимањето на „Милеровиот крстопат“. По завршувањето на тој филм, тие почнале да го снимаат „Бартон Финк“, кој бил премиерно прикажан на Канскиот филмски фестивал во мај 1991 година, каде ги освоил трите главни награди – „Златна палма“ за најдобар филм, најдобра режија за Џоел Коен, и најдобар глумец за Туртуро. Иако добил речиси едногласна поддршка од критичарите, филмот не постигнал голем комерцијален успех.
Содржина
Филмот е моќна драма за сјајот и бедата на Холивуд. Дејството на филмот се одвива во 1940-тите и ги прикажува случките на филмскиот сценарист и интелектуалец од Њујорк Бартон Финк. Тој склучува договор со голема заработка, но му се блокира мозокот и не е способен ништо да напише.
Двете главни теми во филмот се процесот на пишување и „рафинираноста“ на продуцентските куќи на забавна програма. Холивуд е контраст на Бродвеј; во филмот се анализира разликата помеѓу елитната и популарната култура. Меѓу другите теми се вбројуваат и фашизмот и Првата светска војна, ропството и условите за работа во креативните индустрии, и тоа како интелектуалците се „пронаоѓаат“ во обичниот човек. Поради многубројните различни елементи, „Бартон Финк“ не може да се класифицира според жанрови. Некои критичари го нарекуваат филм ноар, некои хорор филм, „Künstlerroman“ (филм за созревањето на уметникот), итн. „другарски“ филм.
Надреалната природа на хотелот „Ерл“ е централна во развивањето на приказната и затоа многу внимателно се работело на дизајнот на хотелот. Има остар контраст помеѓу собата во која живее Финк и беспрекорно уредените и чисти простории во Холивуд, особено домот на Џек Липник, шефот на Финк. На ѕидот во собата на Финк виси слика на која е прикажана жена на плажа; оваа слика му го привлекува вниманието на Финк и таа се појавува на крајот од филмот. Иако сликата и другите елементи во филмот (како, на пример, мистериозната кутија што Чарли ќе му ја даде на Финк) се полни со симболично значење, критичарите не се согласуваат во нивната интерпретација. Браќата Коен признаваат дека има намерни симболи, но не дека се обидувале да пренесат некаква холистичка порака.
Филмот содржи алузии на вистински луѓе и настани, особено на писателите Клифорд Одетс и Вилијам Фокнер. Ликовите на Бартон Финк и В. П. Мејхју наводно се фиктивна репрезентација на овие писатели, но Коеновци истакнуваат дека има важни разлики. Исто така, тие признале дека во филмот се пародизираат филмски магнати како Луис Б. Маер, но забележуваат дека маките на Финк во Холивуд не се одраз на нивните искуства.
Како влијанија за „Бартон Финк“ послужиле неколку филмови, меѓу кои и „Одбивност“ и „Потстанар“ на Роман Полански, „Сјаење“ на Стенли Кјубрик и „Саливановите патувања“ на Престон Старџес. Во филмот има алузии и на дела на Вилијам Шекспир, Џон Китс и Фланери Оконор. Се појавуваат и наводи кон „Книгата на Данил“ од Стариот завет, кралот Навуходонозор и Витсавеја.
Тасмански волк
Тасмански волк или тилацин — најголемиот претставник на редот месојадни торбари (Dasyuromorphia), кој доживеал изумирање во блиското минато. Тој е попознат како тасмански тигар (поради своите шари на долниот дел на грбот). Со потекло од континентална Австралија, Тасманија и Нова Гвинеја, се верува дека изумрел во XX век, поточно во 1936 г.
Животното станало исклучително ретко со што и изумрело на австралиското копно пред британското доселување на континентот, но преживеало на островот Тасманија заедно со уште неколку ендемски видови, вклучувајќи го и тасманскиот ѓавол. Интензивниот лов е одговорен за неговото изумирање, но исто така и други фактори како болестите, воведувањето на кучиња како домашни миленичиња и човечкиот фактор, односно нивно доселување и уништување на нивното станиште. И покрај официјалната класификација како изумрени, истражувања за нив сè уште има и се објавуваат.
Откривање и таксономија
Првиот детален научен опис бил направен од страна на заменик геометар на Тасманија, Џорџ Харис во 1808 година, пет години по првото населување на островот. Харис првично го сместил тасманскиот волк во родот Didelphis, која бил создаден од страна на Лине за американскиот опосум опишувајќи го како Didelphis cyanocephala (песоглав опосум).
Признавањето дека австралиските торбари се фундаментално различни од познатите цицачи, довело до формирањето на современата класификација, како и во 1796, Geoffroy Sen Hilaire го создал родот Dasyurus и таму ги сместил Тасманските тигри во 1810.
За решавање на мешавина на Грчката и Латинската номенклатура, името на видовите биле променети во cynocephalus. Во 1824 година, тиле биле одвоени надвор во својот род, Thylacinus, од страна на Теминк. Заедничкото име произлегува директно од името на родот, кој потекнува од грчкиот thýlakos, што значи “носење” или “вреќа”. Тасманскиот ѓавол и тасманскиот волк, били етикетирани како членови на родот Didelphis, од страна на Харис во 1808 со детален опис.
Неколку студии го поддржуваат тасманскиот волк да биде како базален член на родот Dasyuromorphia и поврзан со тасманскиот ѓавол како најблиски живи роднини. Сепак, истражувањето објавено во “Истражувања за геномот” во јануари 2009 година укажува на тоа дека тој може да биде повеќе поблизок до „ѓаволот“ и тесно поврзан со тасманскиот волк.
Екологија
Малку е познато за однесувањето или живеалиште на тасманскиот волк. Неколку забелешки биле направени од животните во заробеништво, но и тие биле ограничени. Повеќето набљудувања биле направени во текот на денот додека тигарот бил активен природно ноќе. Тие забелешки, направени во дваесеттиот век, нагласуваат дека наскоро ќе доведе до негово исчезнување. Некои одлики на однесувањето се изведени на заклучок од однесувањето на нивниот близок роднина, тасманскиот ѓавол.
Тасманскиот вол веројатно претендирал на сува евкалиптна шума, мочуришта и пасишта во континентална Австралија. Домородните австралиски слики покажуваат дека тасманскиот волк живеел во текот на копното на Австралија и Нова Гвинеја. Тhylacine-от бил ноќен ловец, каде дневните часови ги трошел во мали пештери или шупливи стебла, во корите итн. Претендирал да се повлекува во планините и шумите за засолниште во текот на денот, и да лови на отворено во текот на ноќта. Рани набљудувачи забележале дека животното било вообичаено срамежливо и таинствено, со свеста за присуството на луѓето и, генерално, избегнување контакт, и покрај тоа што повремено се покажувале испитувачки особини.
Фуертевентура
Фуертевентура — остров кој се наоѓа во Канарските Острови, во Атлантскиот Океан и е дел од регионот на Северна Африка, политички дел од Шпанија. Со 1,660 квадратни километри, Фуертевентура е втор по големина остров на Канарските Острови, по Тенерифе. Тој бил прогласен за биосферен резерват од УНЕСКО во мај 2009 година. Неговиот главен град е Пуерто дел Росарио.
Потекло на поимот
Традиционално, името Фуертевентура се смета име поради силните ветришта околу островот и како резултат на опасност за наутички авантуристи. Меѓутоа, името на островот може да се однесува и на богатство, среќа или судбина.
Во 1339, морепловецот од Мајорка, Анџелино Далорто островот го нарекол „Форте Вентура
Друга теорија е дека името на островот потекнува од „Fortunatae Insulae“, име со коешто Римјаните ги знаеле Канарските Острови
Домородното име на островот, пред неговото освојување во 15 век, било Ербанија, поделено на два региони (Хандија и Максората), од кое произлегува името „махореро“. Сепак, се претпоставува дека во одреден момент, Максората (што значи „децата на земјата“) бил абориџински топоним на целиот остров.
Предолонијална историја
Се верува дека првите доселеници на Фуертевентура биле од Северна Африка. Зборот Махореро (Majorero) или Maho сè уште се користи денес за да ги опише луѓето од Фуертевентура и е изведен од древниот збор „mahos“, тип на чевли од коза кои ги носат овие староседелци. Тие живееле во пештери, од кои некои биле ископани, откривајќи остатоци од рани алатки и керамика. Во антиката, островот бил познат како Планарија, поради рамнината на најголемиот дел од неговиот терен.
Во 11 век п.н.е., феникиски доселеници се населиле во Фуертевентура и Ланзароте.
Освојување
Освојувањето на островот започнало во 1402 година, под команда на француските витези и крстоносци. Тие пристигнале со само 63 морнари од планираните 283. По пристигнувањето и населувањето во Лансароте, напаѓачите направиле некои први испитувања до соседните острови. Во 1404 година, Бетенкур и Гадифер ја основале Бетанкурија, на западниот брег, првата населба на островот. По бројни тешкотии, Гадифер ја презел одговорноста за инвазијата, додека Бетенкур се вратил во Шпанија за да побара признание и поддршка од кастилискиот крал.
Во 1405 година, Бетенкур го завршил своето освојување на островот, формирајќи го својот главен град во Бетанкурија. Во 1424 година, папата Мартин V, ја основал епископијата на Фуертевентура, која ги опфаќала сите Канарски Острови освен за островот Лансароте. Потеклото на оваа епархија е директно поврзано со настаните што се случиле по Големиот раскол (1378-1417), со тоа што епископот Сан Марсија дел Рубикон од Лансароте (во тоа време, единствената епархија на Канарските Острови) не го признал папството на Мартин V, и наместо тоа го поддржувал Бенедикт XIII. Епархијата била сочинета од парохијата Санта Марија де Бетанкурија, која го имала статусот на Голема катедрала. По реапсорпцијата на епархијата Сан Мартиа дел Рубикон од страна на Мартин V, епископатот на Фуертевентура бил укинат во 1431 година, само седум години откако бил создаден.
Според првиот попис на населението, на островот живееле околу 1.200 жители. Потоа населението постепено се започнало да се зголемува. Во 1476 територијата стана Señorío Territorial de Fuerteventura, подложен на католичките монарси. Во подоцнежните години, островот бил нападнат од шпански, француски и англиски сили.
Колонијална Фуертевентура
Со текот на времето, островот преживеал бројни пиратски напади. Експедицијата на берберска инвазија во 1593 година придонела да бидат изградени неколку замоци по должината на крајбрежјето, за да се заштитат од вакви напади. Населението било преместено во внатрешноста како втора заштитна мерка. Поради честите напади, првиот капетан генерал бил испратен во Фуертевентура, придружуван од голем број војници, за да го одбранат островот во името на круната. Во тоа време Бетанкурија станал религиозен главен град на островот.
Два големи пиратски напади се случиле во 1740 година, во рок од еден месец. Две одделни англиски банди се обиделе да го освојат градот Туинехе. Сепак, овие напади биле успешно спречени од месното население и островската милиција. Ова успешно отфрлање на напаѓачите се прославува секоја година во октомври.
Гарнизонот на островот бил официјално поставен во 1708 година. Неговиот полковник ја добил титулата гувернер, и неговата титула била наследна, во семејството Санчез. Со текот на времето, ова семејство сè повеќе добивало моќ над другите острови преку сојузи со други семејства. Во текот на истата година била основана парохија во Ла Олива и Пахара, која започнала да функционира во 1711 година. На 17 декември 1790 година била формирана Парохија на Туинехе.
До денес
Канарските Острови добиле самоуправа во 1912 година. Во 1927 година, Фуертевентура и Лансарото станале дел од провинцијата Гран Канарија. Седиштето на владата на островот се наоѓа во Пуерто дел Росарио. На островот живееле 74.983 луѓе во 2003 година.
До 1940-тите островот имал аеродром. Масовниот туризам започнал да пристигнува во средината на 1960-тите, олеснет со изградбата на аеродромот Фуертевентура и првите туристички хотели.
Близината на островот (само 100 км) од западноафриканското крајбрежје и фактот дека е дел од територијата на Шенген, ја прават главното одредиште за имигрантите. Сепак, многумина загинале при обидот за пристигнување.
Географија
Издолжениот остров има површина од 1.660 км2. Островот е долг 100 километри и широк 31 километри. Тој е дел од провинцијата Лас Палмас. Островот е поделен во шест општини:
Во овие општини се наоѓаат 100 поединечни населби. Островот во близина, Ислоте де Лобос, е дел од општината Ла Олива.
Фуертевентура се наоѓа на само 100 километри од брегот на Северна Африка, и е втор по големина од островите, по Тенерифе и има најдолги бели песочни плажи во архипелагот. Островот е одредиште за ентузијасти на сонце, на плажа и водни спортови. Лежи на иста широчина како Флорида и Мексико, а температурите ретко паѓаат под 18 °C или се искачуваат над 32 °C. Островот брои 152 одделни плажи долж неговото крајбрежје - 50 километри бел песок и 25 километри црна вулканска шиндра.
Највисоката точка во Фуертевентура е Пико де ла Сарса (807 метри) во југозападниот дел на островот. Географските одлики ги вклучуваат Истмо де ла Паред кој е широк 5 километри и е најтесниот дел од Фуертевентура. Островот е поделен на два дела, северниот дел кој е Максората и југозападниот дел наречен Хандија.
Геологија
Фуертевентура е најстариот остров на Канарските Острови и датира од пред 20 милиони години. Поголемиот дел од островот е создаден пред околу 5 милиони години и оттогаш е еродиран со ветер и врнежи. На морското дно надвор од западниот брег на островот лежи огромна плоча од темел долг 22 километри и ширина од 11 километри. Последната вулканска активност во Фуертевентура се случила пред 4.000 и 5.000 години.
Плажи
Фуертевентура била избрана меѓу 500 европски одредишта, како една од најатрактивните туристички одредишта за посетители заинтересирани за културно наследство, животната средина и одржливост.
Клима
Климата на Фуертевентура е пријатна во текот на целата година, и самиот остров е познат како „Остров на вечната пролет“. Морето ја регулира температурата на воздухот, пренасочувајќи ги жешките ветришта од Сахара подалеку од островот. Името на островот на македонски се преведува како „големо богатство“ или „силен ветар“. Во текот на зимските месеци, температурите достигнуваат височина од 22 °C (72 °F) и ниско ниво од околу 15 °C (59 °F), додека во текот на летото средната височина од 28 °C (82 °F) и може да се очекува ниско ниво од 20 °C (68 °F). Врнежите се околу 147 мм годишно, од кои повеќето паѓаат во есен и зима. Декември е месец со највисоки врнежи од дожд.
Песочна бура, позната како Калима може да помине низ островот поради пустината Сахара на северозапад и може да предизвика високи температури, ниска видливост и сушење на воздухот. Температурите за време на овој феномен привремено се зголемуваат за околу 10 степени. Ветрот носи убава црвена прашина.
Диви животни
Островот е дом на едно од двете преживеани популации на загрозениот канарски египетски мршојадец. Исто така е населен со многу диви кучиња и мачки. На неплодно, карпесто земјиште се наоѓаат верверици и гуштери. Фуертевентура, исто така, е дом на неколку птици за миграција и гнездење. На островот има значителни популации на гугутка.
И покрај неговата сурова клима, островот е дом на изненадувачки голема фауна на инсекти. Пеперутки кои најчесто се појавуваат на островот се: Colias hyale и Pontia daplidi, Danaus plexippus и Danaus chrysippus. Песочните дини и крајбрежјето се дом на голем број пчели и оси.
Население
Островот има население од 74.983 жители. Во текот на својата долга историја, Фуертевентура страдала од опаѓање на населението поради економската ситуација и клима, што го направиле пуст остров. Сепак, развојот на туризмот во текот на 1980-тите години од тогаш го предизвикало населението да расте од година во година, што е двојно повеќе од една деценија.
Во 2005 година, со 86.642 регистрирани жители, населението на Фуертевентура е следното:
Споредбата на овие податоци со оние на пописот од 2001 година покажува дека бројот на постојани жители родени на островот е зголемен за само 3.000. Бројот што се преселил од странство на островот се зголемил за 22.910, што го прави најголемиот придонес за порастот на населението во последниве години.
Образование
Островот има 116 училишта, со вкупно 14.337 ученици. Од нив, 45 се основни училишта, десет се средни училишта, шест се за студенти со степен баклавар и четири се стручни колеџи.
Фуертевентура исто така има центар поврзан со Националниот универзитет за далечинско образование, нудејќи курсеви по многу предмети, како што се економија, деловни студии, право, историја и туризам.
Државна администрација
Фуертевентура е раководен од Островскиот оддел на Владата на Шпанија, кој има ранг на владин под-оддел. Зградата на владата се наоѓа во центарот на главниот град, пред парохиската црква на Богородица, патронот на општината Пуерто дел Росарио.
Оваа институција е задолжена за претставување на шпанската влада на островот и управување со сите функции кои не се под контрола на канарската влада и ги вклучува следните јавни услуги:
Општини
Островот е поделен на шест општини со нивните градски совети кои се дел од Федерацијата на канарските општини. Тие се регулирани со основното законодавство на локалниот режим и нивните соодветни органски правила. Населението на општините е следното, според податоци од 2009 година:
Овие општини се организирани во две здруженија: Mancomunidad de Municipios del Centro-Norte de Fuerteventura, а останатите општини го сочинуваат Mancomunidad de Municipios del Centro-Sur de Fuerteventura.
Економија
Економијата на Фуертевентура главно се заснова на туризмот. Примарните туристички места се сместени околу постојните градови Коралехо на север и Пахара, како и Калета де Фусте, јужно од Пуерто дел Росарио. Други главни индустрии се риболов и земјоделство (житарици и зеленчук). Познато сирење од регионот е махореро.
Во 2009 година, Фуертевентура забележа највисока стапка на невработеност во ЕУ, со 29,2%.
Туризам
Првиот туристички хотел бил изграден во 1965 година, по што следела изградбата на аеродромот Фуертевентура во Ел Маторал, најавувајќи ја зората на новата ера за островот. Фуертевентура, со своите 3.000 часови со сонце годишно, е цврсто поставен на светската сцена како главно одредиште за одмор во Европа. Бидејќи има целосно развиени туристички капацитети и природна убавина, островот дополнително ги импресионира посетителите.
Поради својата клима, островот е рај за сурфање во текот на целата година, со повеќе изложени области на северните и западните брегови, како што се Коралехо и Ел Котило, кои се најпопуларни. Сурфањето се случува на локации околу островот. Морнарите, нуркачите и големите риболовци се привлечени кон овие чисти сини атлантски води каде што китови, делфини и желки се вообичаени знаменитости.
Одличните песочни плажи се наоѓаат на многу локации. Западните плажи, како што се оние околу Ел Котило, се истѕо така идеално место за сурфање. Плажите кои се граничат со обемните песочни дини источно од Коралео се популарни, како и заштитените обемни песочни брегови на Плаха де Сотавенто де Хандија на југоисточниот брег помеѓу Коста Калма и Хандија.
Традиционални празници
Како и остатокот на Канарските Острови, карневалот традиционално е еден од најголемите фестивали што се слави на островот. Се слави на различни начини во сите градови во текот на февруари и март. Секоја година овие свечености имаат поинаква тема. Тие вклучуваат активности како што се паради на пример.
Концерти и фестивали
Во салите се одржуваат многу концерти и фестивали, како што е Фестивалот на канарската музика. Тие се одржуваат и на помали локации низ островот.
Аудиториуми
Фуертевентура има три аудиториуми. Тие се користат за сите видови изведувачки уметности. Тие исто така се користат за не-уметнички цели, како што се конференции или политички состаноци.
Централна библиотека
Централната библиотека на островот се наоѓа во центарот на Антигва, на државниот универзитет. Покрај обезбедувањето на традиционалните библиотекарни услуги, има и повеќенаменска просторија со 180 места, клима уред, Wi-Fi зона и мултимедијална просторија која се користи за семинари, презентации, филмски фестивали итн.
Спорт
Многу спортови најчесто се играат во Фуертевентура, како на отворено, така и во спортски центри низ островот. Борењето се одвива во песок наречен тереро. Внатре, двајцата натпреварувачи се обидуваат да се борат меѓусебно. Островот, исто така, има училишна борбена лига организирана од Советот и програма за промовирање на овој спорт во клубовите. Во овој натпревар учествуваат дванаесет училишта за борење.
Спортовите на вода се многу популарни, главно поради морето и климатските услови. Најпопуларни спортови се традиционалното сурфање, сурфање на ветер итн.. Островот има многу училишта кои даваат курсеви на овие спортови. Училиштата за нуркање се подеднакво чести како оние за сурфање, насекаде низ брегот на Фуертевентура. За разлика од другите острови на архипелагот, Фуертевентура има терен до 30 километри, што го прави идеално место за вежбање на овој спорт.Двете најкорисни точки за нуркање се крајбрежјето од Плаха дел Маторал на југ, како и зоната меѓу островот Лобос и Коралехо на север.
На островот има многу базени, но најочигледното место за пливање е на отворено море. Постои годишен натпревар во пливање кој се одржува секоја година од 1999 година. Настанот привлекува аматерски пливачи од цела Шпанија, како и професионални пливачи од светот. Островот исто така организира и натпревари кои вклучуваат различни видови на пловење со брод.
Лил Вејн
Двејн Мајкл Картер Јуниор (Dwayne Michael Carter, Jr.) ( роден на  година ), попознат под неговото сценско име Лил Вејн (Lil Wayne), е американски рапер. На возраст од девет години, Лил Вејн се приклучил на музичката куќа „Cash Money Рекордс“ како најмлад член и половина од дуото, Б.Г’з, со БГ (The B.G.'z, with B.G). Во 1997 година, Лил Вејн станува член на групата Hot Boys, во која исто така биле вклучени и раперите Џувенајл (Juvenile), Б.Г (B.G) и Турк (Turk). Таа година Hot Boys дебатираа со Get it how you live. Лил Вејн, најголемиот успех со групата го постигна со нај продаваниот албум „Guerrilla Warfare“ („Герилска војна“), објавен во 1999 година. Исто така, во 1999 година, Лил Вејн го објавува својот платинест деби-албум Tha block is hot, продавајќи над еден милион примероци во САД.
Иако неговите следни два албума Lights Out (2000) и 500 Degreez (2002) не беа толку успешни (достигнаа само златен статус), Лил Вејн постигна поголема популарност во 2004 година со албумот Тha Carter, во кој беше вклучен и синглот „Go DJ“. Вејн, исто така, таа година се појави во топ десет со синглот на Destiny“s Child, „Soldier“ („Војник“). Во 2005 година, беше објавено продолжението на Tha Carter, Tha Carter II. Во 2006 и 2007 година, Лил Вејн објави неколку микс-изданија и се појави во неколку популарни рап и Рн’Б синглови.
Неговиот најуспешен албум, Tha Carter III, беше издаден во 2008 година и се продаде во повеќе од еден милион примероци во САД во првата недела од пуштањето во продажба. Во него е вклучен синглот број еден „Lollipop“ („Шеќерче“) и ја освои наградата Греми за најдобар рап албум. Во 2010 година, Лил Вејн го издаде својот рок деби-албум „Rebirth“ („Преродба“), за кој наиде на негативни критики од страна на критичарите. Албумот на крајот доби злато. Во март 2010 година, Лил Вејн почна со отслужување на 8-месечната затворска казна во Њујорк, откако беше осуден за кривично дело, поседување на огнено оружје употребено во инцидент во јули 2007 година. Во септември 2010, додека беше во затвор, тој издаде уште еден албум насловен „I am not human being“ („Јас не сум човечко суштество“), соработувајќи со уметници од Young Money како што се Дрејк(Drake), Ники Минаж(Nicki Minaj) и Лил Твист(Lil Twist).
Ран живот
Лил Вејн е роден како Двејн Мајкл Картер Јуниор (Dwayne Michаеl Carter,Jr) и израснал во Холигров, предградие во Њу Орлеанс, Луизијана. Картер е роден кога неговата мајка, готвачка, имала 19 години. Неговите родители се развеле кога имал 2 години и неговиот татко засекогаш го напуштил семејството. Картер се запишува во програмата за надарени деца при основното училиште “Лафајет” и во драмскиот клуб во средното училиште „Еленор Мекејн“. Тој ја напишал својата прва рап песна на возраст од осум години. Во летото 1991 година, го запознава Брајан Вилијамс (Bryan Williams), рапер и сопственик на издавачката куќа „Cash Money Рекордс“. Картер снимил рап во слободен стил на телефонската секретарка на Вилијамс и го навел да му биде ментор на Картер и да го вклучи во дистрибуцијата на песни во „Cash Money“. Тој исто така го снимал својот прв заеднички албум, „True Story“ („Вистинска приказна“), со раперот Б.Г. Во тоа време Картер имал 11, а Б.Г 14 години, и се нарекле „БГ ‘з“. Кога тој имал 12 години, играл во претставата „Tin Man“ („Човекот Тин“) во драмскиот клуб во средното училиште во производство на неговите The Wiz. На возраст од 13 години, случајно се застрелал со пиштол калибар 44 мм, но куршумот го промашил неговото срце за 2 инчи. Во училиштето McMain magnet School, Картер бил почесен студент, но на возраст од 14 години го напуштил училиштето за да се посвети на музичката кариера.
1997–99: The Hot Boys
Во 1997 година, Картер се приклучува кон Hot Boys заедно со раперите Џувенајл, Б.Г и Турк. Со 15 години, Картер беше најмладиот член во тоа време. Дебитанскиот албум на групата Hot Boys, „Get it how you live“ („Како во живо“) беше објавен истата година, по што во 1999 година следеше главното деби со албумот „Guerrilla Warfare“ („Герилска војна“) кој достигна број 1 на списокот на списанието Билборд Top R&B/Hip-Hop Albums и број 5 на Билборд 200. Во текот на својата кариера, Hot Boys имаат два рангирани сингла на топ листите „We on fire“ од „Get it how you live“ и „I need a hot girl“ од „Guerrilla Wаrfare“. Картер, исто така, се појавува во синглот на Џувенајл „Back That Azz Up“ кој се искачи до 18-то место на Billboard Hot 100 (Билбордoвата листа топ 100) и место број 5 на Hot R&B/Hip-Hop Singles & Tracks (топ РнБ/Хип-хоп синглови). Let ‘Em Burn е компилација од неиздадени песни кои се снимени во текот на 1999 и 2000 година, излезе во 2003 година, неколку години откако групата се распушти. Го достигна местото број 3 на Top R&B / Хип-хоп албуми и место број 14 на Билборд листата топ 200.
Картер дебитантскиот соло албум „The Block Is Hot“ го издаде на возраст од 17 години, во кој имаше значаен придонес од Hot Boys и беше заверен со 2х платина, искачувајќи се на местото број 3 на Билборд албум топ–листата. Албумот му ја донесе номинацијата од страна на списанието „Source“ („Извор“) за „Најдобар нов изведувач“ за 1999 година и исто така стана Топ Десет хит. Започнал со синглот „Tha Block Is Hot“. По издавањето на „Tha Block Is Hot“, Картер се појави со синглот „Bling, Bling“ заедно со Б.Г., Џувенајл и Биг Тајмерс.