cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пеење
Видови на вокална музика
Вокалната музика се пишува во многу различни форми и стилови, кои често се етикетирани во одреден жанр на музика. Овие жанрови вклучуваат: уметничка музика, популарна музика, традиционална музика, регионална, национална музика и спој на тие жанрови. Во рамките на овие големи жанрови се многу под-жанрови. На пример, популарната музика ги опфаќа блуз, џез, кантри-музиката, хип-хоп музика, рок-музиката, како и неколку други жанрови. Исто така, може да има под-жанр во под-жанрот како што е скет-пеењето во џезот.
Популарна и традиционална музика
Во многу современи поп музички групи, пејачот ги изведува основните вокали или мелодијата на една песна, што е спротивно на пејачот кој ги пее придружните вокали или хармонијата на една песна. Придружните вокали пеат некои, но обично не и сите, делови на песната, често пеејќи во рефренот или потпевнувајќи во позадина. Исклучок е госпел музиката, во која пеат најмалку пет изведувачи, каде водечкиот вокал е највисок. Некои уметници ги пеат и главните и придружните вокали на аудио записите, со преклопување на снимените траки.
Една разлика меѓу настапите во живо на популарните и класичните жанрови е дека класичните изведувачи често пеат без засилување во мали и средни сали, а во популарната музика, микрофон и озвучување (засилувач и звучници) се користи во речиси сите места на изведување, дури и во мали кафулиња. Користењето на микрофон има неколку влијанија врз популарната музика. Прво, го помага развојот на интимни, експресивни стилови на пеење како на пример „крунинг“, која не ќе има доволно проекција и волумен, ако се пее без микрофон. Исто така, поп-пејачите кои користат микрофони може да направат голем број на други вокални стилови кои не би биле успешни без засилување, како шепотење, потпевнување и мешање на пола и целосно отпеаните тонови. Исто така, некои изведувачи го користат микрофонот за да создадат ефекти, како на пример, го носат микрофон многу блиску до устата за да се добие подобрен бас звук, или во случајот на хип-хоперите, ги прават експлозивни „п“ и „б“ звуците на микрофон за да се создадат ударни ефекти.
Некои бендови користат пејачи кои пеат придружни вокали само кога тие се на сцената, но вообичаено за придружните вокали во популарната музика е да имаат и други улоги. Во многу рок и метал бендови, музичарите кои пеат придружни вокали, исто така, свират на инструменти, како на пример ритам гитара, електричен бас или тапани. Во латинските или афро-кубански групи, придружните вокали можат да свират на ударни инструменти или клатачни додека пеат. Во некои поп и хип-хоп групи и во мјузикл, од придружните вокали може да се побара да изведат кореографија додека тие пеат.
Кариери поврзани со пеење
Платите и работните услови за вокалистите се разликуваат во голема мера. Додека работните места во други музички области како што се музичко образование, имаат тенденција да бидат засновани на полно работно време, со постојана плата, работните места за пеење имаат тенденција да бидат засновани на договори за поединечни емисии или приредби, или низа емисии (на пример, две недели серија на изведби во оперска или музичко-театарска претстава). Бидејќи приходите од пеењето може да бидат нередовни, често пејачите ги дополнуваат своите приходи со вршење на други работни места поврзани со пеење, како вокални учители, даваат часови по вокална изведба, или работат како хорски директори во црква. Поради големиот број на амбициозни вокалисти, конкуренцијата за работа е голема.
Солист во црковен хор може да заработи од 30 - 500 долари по изведба. Изведувачите во хорска група во заедница може да заработат од 200 - 3.000 долари годишно, членови на професионални хорски група може да заработат над 80 долари од изведба. Пејачи кој настапуваат на радио или ТВ емисии може да заработат над 75 долари за емисија на една локална станица и 125 долари и повеќе, за шоу на национална мрежа (на пример, CBS или NBC). Џез или поп пејачите кои настапуваат со танцови групи, може да заработат и до 225 долари неделно. Професионален оперски пејач може да заработи од 350 - 750 долари неделно. Оперските солисти, за кои бројот на работни места е многу ограничен, може да заработат од 350 - 20.000 долари од изведба, за најелитните изведувачи. Солисти на класичен концерт, за кои бројот на работни места исто така е многу ограничен, имаат приближна заработка од 350 и повеќе долари од изведба.
Амбициозните пејачи и вокалисти мора да имаат музички талент и вештина, одличен глас, способност за работа со луѓе, и чувство за привлекување на внимание. Покрај тоа, пејачите треба да имаат амбиција и желба да учат и постојано да се подобруваат, бидејќи процесот на проучување на пеењето не завршува по дипломирањето или по завршувањето на студиите, дури и децении по завршувањето на нивната почетна обука, професионалните пејачи продолжуваат да бараат вокални вежби  за да ги усовршат своите вештини, да го прошират нивниот дијапазон и да учат нови стилови. Исто така, пејачите треба да добијат стручни вештини во вокалната техника, кои се користат за да се изведуваат песни, да научат за вокалната литература на нивниот стил на музика, да ги совладаат техниките на хорската музика, да читаат и запаметат нови песни, да имаат основни вештини на пијано потребни за помош во учењето на нови песни и обука на слухот или вокални вежби. Во класичното пеење и во некои други жанрови, потребно е познавање на странски јазици како францускиот, италијанскиот, германскиот или други јазици. Пред да се запишат на факултет или обука, амбициозните пејачи треба да научат да читаат музика, да свират пијано, и да стекнат искуство со пеење, во хор и на соло настапи.
Факултет не е секогаш потребен, но потребна е еквивалентна обука. После средно школо, школување на гласот е достапно и за класични и некласични пејачи. Во класичнниот тек, пеењето може да се изучува во конзерваториуми и универзитетски музички програми; ингеренциите кои се на располагање се дипломиран студент, диплома за магистер и доктор на музичка уметност. Во популарната и џез музиката, дипломите од колеџ и универзитет се исто така достапни, иако има помалку програми.
Откако амбициозните пејачи ја имаат завршено својата професионална обука, тогаш тие мора да преземат чекори да се промовираат, одејќи на аудиции пред оперски режисери, хорски магистри или диригенти. Во зависност од стилот на вокална музика за која се обучени, „купувачите на таленти“ може бидат претставници на издавачка куќа, опера или мјузикл-театарски режисери, хорски директори, менаџери на ноќни клубови или промотери на концерти. Во прилог подготвуваат биографија за нивната обука и изведувачко искуство, како и промотивен сет кој вклучува професионално направени фотографии, CD или DVD со извадоци од вокални изведби и копии од критики од музичките критичари или новинари. Некои пејачи вработуваат агент или менаџер за да им помогне да бараат ангажмани и други можности за изведби; агентот или менаџерот се често платени од процентот на надоместоците што пејачот ги добива од изведбата.
Здравствени придобивки
Научните истражувања укажуваат на тоа дека пеењето може да има позитивни ефекти врз здравјето на луѓето. Прелиминарната студија врз основа на податоци од анкета на студенти кои учествуваат во хорско пеење, кажува за физичките бенефиции, вклучувајќи зголемен капацитет на белите дробови, подобрување на расположението, намалување на стресот, како и се разбира социјална и духовна полза. Сепак, една многу постара студија за капацитетот на белите дробови, ги споредува оние со професионална вокална обука и оние без, и не ги поддржа тврдењата за зголемен капацитет на белите дробови. Пеењето може позитивно да влијае на имунолошкиот систем со намалување на стресот. Една студија покажа дека пеењето и слушањето на хорската музика го намалува нивото на стрес хормоните и ја зголемува функцијата на имунолошкиот систем. Мултинационална соработка за изучување на поврзаноста помеѓу пеењето и здравјето  беше основана во 2009 година, наречена „Advancing Interdisciplinary Research in Singing (AIRS)“.
Пеење кај нечовечки родови
Научниците се согласуваат дека пеењето е присутно во многу не-човечките видови. Вид на пеење се сретнува кај многу различни животински видови (птици, гибони, китови и луѓе). Во моментов постојат околу 5400 видови на животни кои можат да пеат. Барем некои видови ја покажуваат способноста да ги научат своите песни, да импровизираат, па дури и да компонираат нови мелодии. Во некои животински видови пеењето е групна дејност (на пример, пеењето во семејствата на гибоните) но сепак, луѓето се единствените видови кои имаат чувство за ритам и може да дадат целосна ритмичка прецизност.
Пеење во различни природни средини
Јосиф Јордан сугерираше дека пеењето е многу нееднакво распределено меѓу животинските видови, кои живеат во различни средини (на копно, во водата, на дрвјата). Најголемиот дел од видовите кои пеат, живеат на дрвја (многу видови на птици или гибоните), некои живеат во вода (китови, делфини, фоки, морски лавови) и освен човекот, не постојат животински видови кои пеат, а живеат на копното. Оваа нееднаква дистрибуција на пеење може да биде од суштинско значење за разбирање на потеклото на пеењето  кај животните и луѓето. Јордан го објаснува овој факт како резултат на притисокот од природната селекција. Пеењето е многу драгоцено, не само поради енергијата за создавање на звуци, но пред сè за безбедносни причини, со тоа грабливците би знаеле кога некое животно е во близина. Видовите кои живеат на дрвја се наоѓаат во многу поповолна ситуација, бидејќи дрвјата овозможуваат различните видови да живеат според својата телесна тежина. Голем број различни животни со различна телесна тежина, живеат на различни степени. На пример, леопард од 50 килограми може да види и да слушне звуци создадени од 15 килограми тежок мајмун, но како полесен, мајмунот може да живее многу повисоко на гранките, па тој не е на дофат на леопардот. Затоа видовите кои живеат на дрво, се чувствуваат сосема сигурно да пеат или да комуницираат со гласовни сигнали со широк дијапазон. Од друга страна, сите животински видови кои живеат на копно, и покрај тежинските разлики меѓу нив (рангирајќи ги од зајци до лавови и слонови) живеат на исто ниво на копното и одржувањето на тишината е пресудно за нив. Дури и поголемиот дел од птиците, дури и најстрасните пејачи, кога се на копно престануваат со пеење и создаваат други звуци. Затоа, заканата од грабливците може да биде главната причина зошто видовите кои живеат на дрвјата се побучни од оние кои живеат на копно.
Наводи
Sångröst
Стамница
Стамница е село сместено во општина Петровац на Млави во Србија.
Опис
Компактна рурална населба на (262 метри) брег на Стамничка Река, десна притока на Млава, 12 километри источно од Петровац на Млави. Површината на атарот е 3.208 хектари. Во областа има неколку извори, од кои најзначајни се: изворот под врвот Кукуја, под Брест и изворот во Ботања. Вклучува две главни физиономски целини со шест помали делови: село Стамница (Горњи Радуловац, Скоруш со Ботања и поранешна населба на рудникот „Стамница“ - сега специјална установа за деца и млади) и река Стамница со „краевите“ Доњи Радуловац. Кривац и Дебељак. Припаѓа на старите населби. Под името Ставница се споменува кон крајот на XIV век во повелбата на кнез Лазар до манастирот Горњак. Пишаните извори на почетокот на 19 век како самостојно село го запишуваат Радуловац (1820 - 20 куќи), денес физиономски дел од населбата. Рудникот за кафеав јаглен (со главен рудник во центарот на селото и подружница во Стамничка река), отворен во 1935 година, работи континуирано од 1958 година.
Населението е Влашко (слави Митровден, Св. Алимпија, Св. Аранѓела, Петковица, Св. Јован, Св. Никола, Ѓурѓиќ и др.
Наводи
44.35611°N, 21.52139°W
Soundgarden
Soundgarden беше една од водечките групи кои се должни за настанувањето на гранџ стилот на сцената на алтернативниот рок во Сиетл. Soundgarden беше првата гранџ музичка група која потпиша договор со голема издавачка компанија.
Најголем успех на оваа група беше албумот Superunknown од 1994 година кој дебитирање на местото број 1 на топ списокот на Билборд 200. За сингловите „Black Hole Sun“ и „Spoonman“ групата имаше добиено Греми награди.
Групата постоше до 1997 година кога нејзините членови се разидоа поради несогласувања околу насоката во која нивната музика треба да се развива. Повторно беше составена во 2010 година, за издавање на албумот King Animal.
Тим Кејхил
Кратка биографија и раните години од животот
Кејхил е роден во Сиднеј во Австралија, а интересно е тоа што неговите родители не се од таму. Мајка му е од Самоа, додека пак татко му од Англија. Тој уште од мал го сакал фудбалот и како млад играл за многу непрофесионални екипи и учел во средно училиште коешто имало свој фудбалски клуб. Неговиот брат Крис Кејхил е исто така фудбалер (само што тој настапува за фудбалската репрезетација на Самоа). Тој има и три братучеди којшто се професионални рагби играчи.
Милвол
Во 1997 тој ги запрашува своите родители дали ќе патуваат со него за Англија затоа што тој решил да ја прифати понудата на Милвол и дека сака таму да стане професионалец. Тие отпатувале со него и летото Кејхил потпишува за Милвол како слободен играч од Сиднеј Јунајтед. Своето деби за Милвол го направил на крајот на следната сезона (2003-2004) на 22 мај 1998. Во меѓувреме во сезоните што доаѓаат Кејхил станал клучна фигура во тимот. Само во една сезона не одиграл повеќе од 40 лигашки натпревари и тоа била сезоната 2002-2003 кога тој поради повреда пропуштил голем дел од неа и одиграл само 11 натпревари, но имал и три постигнати гола. Кејхил бил херој на тимот во најголемиот успех на лавовите кога за првпат официјално Милвол играше финале на ФА Купот против Манчестер Јунајтед во сезоната 2003-2004. Голот на Кејхил на Олд Трафорд против Сандерленд во полуфиналето значело финале за Милвол и учество во УЕФА купот наредната сезона.
Летото 2004 тој потпишал за Евертон за сума од 1.5 милиони фунти.
Евертон
Во Евертон тој ги покажал својте квалитети уште во првата сезоната за тимот во Премиер лигата. Тој постигнал 11 голови на 33 натпревари во првенството со што бил најдобар стрелец на тимот и заслужил да биде избран за Играч на сезоната на клубот од страна на навивачите. Пред да започне новата сезона 2005-2006 Кејхил потпишал нов договор со карамелите за двојно зголемена плата во однос на претходната сезона. Во октомври 2006 бил еден од 50-те номинирани фудбалери за Ballon D'Or. Тој бил прв фудбалер на Евертон кој бил номиниран за оваа награда после цели 18 години. Кејхил имал сериозна повреда во ремито на неговиот тим 1-1 против Шефилд Јунајтед со што сезоната за него по тој натпревар била завршена. По завршувањето на првенството Евертон водел голема борба да го задржи австралиецот и тоа се случи во јуни 2007 кога Кејхил го обновил договорот до 2012.
Кејхил се врати по неколку месечна пауза поради повреда на мечот од групната фаза од УЕФА купот против грчкиот тим Лариса на 25 октомври 2007 и му биле потребни само 14 минути да го постигне својот прв погодок во новата сезона по еден прекрасен удар со глава. Евертон накрајот победил дома во тој натпревар со 3-1. Кејхил бил во главната улога и во мечот од англискиот Лига куп кога на 31 октомври постигнал гол во продолженијата против Лутон Таун со што го однел својот тим во четвртфиналето на ова натпреварување првпат по повеќе од пет години. Kарамелите подоцна стигнале до полуфиналето каде биле запрени од Челси. Својот 100-ти лигашки настап за Евертон, Кејхил го имал на 9 март 2008, во победата на неговиот тим против Сандерленд. Кејхил имал важен придонес во одличното 5-то место на крајот од сезоната во Премиер лигата на клубот со својте 7 голови (во лигата, вкупно десет во сите турнири). Tој бил трет стрелец на тимот во првенството зад нигериецот Јакубу Ајегбени (со 15) и стоперот Џолеон Лескот (со 8).
Во декември 2008 Кејхил е поставен да игра како единствен напаѓач поради повредите на сите четворица напаѓачи од сениорскиот тим. Тој покажал дека добро му одговара и таа позиција постигнувајќи два гола на три меча и носејќи му победи на својот тим на гости против Манчестер Сити и Мидлзборо со голови постигнати во второто полувреме.
Во рамките на сезоната 2008-2009 поради отсуството на Фил Невил заради повреда на лигаментите Кејхил бил назначен за првпат како капитен на тимот. Таа сезона дошол и прекарот од навивачите на Евертон кој го нарекуваат "Тини Тим" поради тоа што е низок и слаб. За време на еден натпревар тој почнува со своето сега веќе традиционално прославување на головите со боксирање на корнер знаменцето.
На 25 април против Фулам тој го одбележал двестотиот лигашки натпревар за Евертон.
На 20 декември 2010, Кејхил постигнал погодок против Манчестер Сити на гости, што воедно му бил 9 погодок таа сезона, пред да западне во голгетерска криза. Овој погодок бил долго време неговиот последен во Премиер лигата, пред конечно да ја прекине серијата од 34 натпревари без гол, отворајќи го резултатот против Блекбурн Роверс на 21 јануари 2012.
На 13 мај 2012 година, за време на последниот натпревар за Евертон против Њукасл Јунајтед на Гудисон Парк, Кејхил бил исклучен за насилно однесување откако по завршетокот на натпреварот влегол во вербална расправија со Јоан Кабај. Кејхил реагирал на Кабај кој ја шутнал топката кон едно момче-собирач на топки од Евертон порано во натпреварот како и забелешките на Кабај, кој подоцна се извинил.
Репрезентативна кариера
Своето деби за репрезентацијата на Австралија го имал во 2004-тата година. За првпат тој настапил за Австралија против селекцијата на Jужна Африка на 30 март 2004 на Лофтус Роуд во Англија. На 16 ноември Кејхил играл за Австралија против Уругвај во бараж мечот за пласман на Светското првенство во фудбал 2006 каде Сокеросите победиле на пенали.
Светско првенство 2010
Четири години подоцна Кејхил со својата репрезентација повторно игра на едно светско првенство овојпат во Јужна Африка.Тој играше на два натпревари од групната фаза во која Австралија се најде со Германија,Гана и Србија.Тој заработи црвен картон во мечот од првото коло против Германија (што заврши со победа од 4:0 за германците) со што беше суспендиран на еден меч.Се врати во тимот за мечот од третото коло против Србија каде беше и стрелец на единствениот гол во 69-тата минута (Австралија победи со 1:0).Австралија ги заврши настапите во групната фаза.
Чарлс Вилерс Стенфорд
Рани години
Стенфорд бил роден во Даблин, единствен син на Џон Џејмс Стенфорд и неговата втора сопруга, Мари,  родена  Хен .Џон Стенфорд бил  исткнат адвокат во Даблин. Инспектор во the Court of Chancery во Ирска  и службеник во   the Crown for County Meath.Неговата жена била  трета ќерка на Вилјам Хен,  директор на  of the High Court of Chancery во Ирска. Неговите родители биле  аматерски музичари; Џон Стенфорд бил виолончелист и истакнат бас пејач којшто бил избран за изведба на насловната улога  Илија на Менделсон (анг. Mendelsohn’s Elijah)   на Ирската премиера во 1847.Мери Стенфорд била  аматерски пијанист, способна да ги изведува соло деловите на концертите во Даблин.
Кембриџ
Стенфорд не се нурнал во музичкиот живот на универзитетот наштетувајќи на неговите грчки и латински студии.Тој составил религиозни и световни  вокални дела, пијано концерт,  и придружна музика за драмата на Лонгфелов, Шпански студент .(анг Longfellow’s play A Spanish Student )Во ноември 1870 година се појавил како пијано солист со Музичко здружението на универзитетот Кембриџ,  МЗУК   ( анг.CUMS), и многу брзо станал  помошник – диригент и член на одборот.Друштвото го намалил квалитетот од неговото основање во 1834. Хорот се состоел само од мажи и момчиња ; недостатокот на женски пејачи строго ги ограничувало  делата што друштвото можело  да ги претстави.Стенфорд не успеал да ги убеди членовите да примат жени, па така тој организирал  како што  Д Музишал Тајмс (анг The Musical Times)   ја нарекува “бескрвна револуција”Во февруари 1872 тој бил соосновач на мешан хор,  Аматерскиот вокален еснаф (анг.Amateur Vocal Cuild ), чиишто изведби веднаш ги засениле  оние на   пејачите на  МЗУК.Членовите на МЗУК  брзо се предомислиле, и се согласиле  за спојување на двата хора, давајќи придружно членство на жените во друштвото.
Диригент на комбинираниот хор бил Џон Ларкин Хопкинс, кој исто така бил и органист на Тринити колеџот. Тој се разболел .и му го предал диригенството на Стенфорд во 1873. Стенфорд бил назначен за заменик-органист на Хопкинс  во Тринити и се преселил од Квинс во Тринити во 1873.Летото истата година Стенфорд го направил своето прво патување низ Европскиот континент. Тој отишол во Бон за Шуман фестивалот  кој  се одржувал  таму, каде што се сретнал со Јоаким и Брамс.Неговата зајакната љубов за музиката, Брамс и Шуман го обележија како класицист  во време кога многу љубителите  на музиката беа поделени во класичнате или модернистичките табори, подоцна таа претставена со музиката на Лист и Вагнер.Стенфорд не бил  присилен од модата за припадност на еден или друг табор  .Тој неизмерно му се восхитувал на Die Meistersinger иако тој бил не ентузијастичен за некои други работи на Вагнер.По заминувањето од Бон тој се вратил дома, посетувајќи ги по пат Швајцарија а пота и Париз каде што ги видел Meyerbeer's Le prophète. Болеста на Хопкинс се покажала како фатална,  и по неговата смрт власниците на Тринити  го поканиле  Стенфорд да ја ја преземе функцијата органист во колеџот.Тој прифатил под услов да биде ослободен секоја година од предметот  правопис за време на  музичките студии во Германија. Членот на универзитетскиот колегуим бил  избран  на 21 февруари 1874 година :
Лајпциг (анг.Leipzig)
По препорака на господин Вилијам Стендарл Бенет,поранешен професор по музика во Кембриџ и сега директор на Кралската академија за музика,Стенфорд отишол во Лајпциг летото 1874 година за часови со Карл Реинек професор по композиција и пијано во Конзерваториумот Лајпциг (анг.Leipzig Conservatory ) .Композиторот Тома Данхил искоментирал  дека во 1874 година тоа беше " опашката на моќта на Лајпциг, кога големите традиции на Менделсон почнаа да избледуваат “.Сепак, Стенфорд сериозно немал намера да учи на друго место.Ниту Даблин ниту Лондон понудиле  некоја споредлива музичка обука.Најпрестижното музичко школо, Кралската Академија за музика (КАМ) во тоа време бил ограничен и реакционерен .Стенфорд рекол за Рејнек, "Од сите музичари што ги знам  тој беше многу сувопарен .Тој немаше ниту еден добар збор за било кој современ композитор...Тој го мрази Вагнер ...го исмејува Брамс и немаше ентузијазам за било кој вид. ”Биографот на Стенфорд, Пол Родмел претпоставувал дека ултра-конзервативизмот на Рејнек може да биде неочекувано добро за неговите ученици”, како што можел да го охрабри и Стенфорд да ги отстрани трагите.За време на престојот во Лајпциг, Стенфорд земал часови по пијано од Роберт Паперитц, органист на градот Nikolaikirche  .Меѓу композициите на Стенфорд во 1874 било поставувањето на дел од една поема на Лонгфелов,  Златната легенда (анг.The Golden Legend) .Тој имал намера да ја постави целосната поема, но се откажал,поразен од долгогодишниот колега. ”Бројни но неповрзани ликови “.Стенфрд го игнрирал ова и другите рани дела при доделувањето  бројни  дела  во неговите зрели години. Најраните композиции во неговата официјлна список на дела се четири –движечката Суит (анг.Suit) за пијано како и Токато (анг.Toccato) за пијано,коишто и двете датираат од 1875 година.По вториот престој  во Лајпциг со Реинек во 1875 година,која што не била  попродуктивна од првата, Стенфорд бил препорачан од Јоаким да ја учи следната година во Берлин со Фридрих Хил,  кој Стенфорд го смета за  "симпатичен и способен господар, научив повеќе од него за  три месеци, отколку од сите други за три години “
Голем композитор
Во меѓувреме, врќањето во Кембриџ за време на неговите студии во Германија, Стенфорд ја продолжил неговата работа како диригент во МЗУК .Тој го пронашол друштвото во добра форма под замена на Итон Фанинг и способен да се справи барајќи нови дела.Во 1876 година опшеството претставило една од првите изведби во Велика Британија од Брамс Реквием. Во 1877 МЗУК  дошло до национално внимание кога ја  презентирал првата Британска изведба на  Брамсовата Прва Симфонија. За време на истиот период, Стенфрд станувал познат како композитор.Тој компонирал продуктивно, иако подоцна повлекол некои од неговите дела од овие години,вклучувајќи го концертот за виолина кој, според Родмел,страдаше од “безличен тематски материјал”. Во 1875 година неговата Прва Симфонија  ја освоила  втората награда во конкуренција  која се одржала  во Александриска палата за симфонии од страна на британските композитори, иако тој морал  да чека уште две години да ја  слушне изведбата. Истата година, Стенфорд го режирал првиот настап на неговиот ораториум Воскресението (анг.The Resurrection), доделено од страна на МЗУК. На барање на Алфред Тенисон, тој напишал придружна музика за драмата на Тенисон,  Кралица Марија (анг.Queen’s Mary), изведена во Ликеум театарот (анг.Lyceum Theatre),  Лондон во април 1876 година.
Во април 1878 година, и покрај несогласувањето на неговиот татко, Стенфорд се оженил со Џејн Ана Марија Ветон, позната како Џени, пејачка  со која се  сретнал кога таа студирала  во Лајпциг. Тие имале ќерка, Џералдин Марија, родена во 1883 година и син, Гај Дезмонд, роден во 1885 година.
Во 1878 и 1879 Стенфорд работел на својата прва опера, Прикриен пророк (анг.The Veiled Prophet), на либрето од неговиот пријател Вилијам Беркли Сквер. Таа била заснована на една песна од Томас Мур со ликови вклучувајќи девица свештеничка и мистик пророк, и заговор што кулминира во труење и прободување.На Стенфорд му била понудена работа во операта импресарио Карл Роса, кој ја  одбил и тој сметал  дека композиторот треба да се обиде да  има изведба во Германија: "Неговиот успех ќе (за жал) има  многу поголеми шанси овде доколку бидат прифатени во странство." Осврнувајќи се на огромната популарност на комичните опери на Саливан, Роза додава: "Ако работата беше во Пианфоре  стил тоа ќе беше  сосема друго прашање." Стенфорд во голема мера уживал во Кокс и Бокс  Саливан,  но Прикриениот пророк  имал  намера да биде сериозна работа од вискота  драма и романса. Стенфорд направил многу корисни контакти за време на неговиот месечен престој во Германија, и неговиот пријател диригентот Ернст Френк добил изведба  во Königliches Schauspiel во Хановер во 1881 година.При  разгледувањето на премиерата  за Д Музишл Тајмс, Стенфордвиот  пријател Ј. А Фулер Маитланд  напишал, "инструментациониот стил на г.Стенфорд... е  изградена повеќе или помалку од онаа на Шуман, додека неговиот стил на драматични третман  повеќе наликува на Мејербер  од тоа на било кој друг господар ". Другите критики биле измешани,  и операта  морала да почека до 1893 за нејзината Англиска  премиера. Стенфорд сепак продолжил да бара успех во операта  во текот на неговата кариера. Во неговиот доживотен ентузијазам за опера тој се разликувал неверојатно од неговиот современик Хуберт Пери, кој направил еден обид за составување опера, а потоа се откажал од жанрот.
До почетокот на 1880-тите, Стенфорд, станува главна фигура на британската  музичка сцена. Само негови големи соперници биле Саливан, Фредерик Химен Коен, Пери, Александар Мекензи и Артур Геринг Томас. Саливан од ова време гледал со сомневање  во благородните   музички кругови за компонирање   комична отколку голема  опера, Коен се сметал повеќе за  диригент отколку  композитор, и  другите три,иако се гледа како ветувачки  досега не направил јасна ознака како што Стенфорд направил. Стенфорд особено му помогнал на Пери да добие признавање, пуштање на придружна музика од него за делото на  Кембриџ, Аристофановите Птици (анг.The Birds) и симфонија (на "Кембриџ") за музичкото друштво. Во Кембриџ, Стенфорд продолжи да го подига рејтингот  како на  МЗУК,  така  и неговиот,  со  обезбедување настапи од водечките меѓународни музичари, меѓу Јоаким, Ханс Рихтер, Алфредо Пиати и Едвард Данрутер. Друштвото привлекло повеќе внимание со премиера на дела од Коен, Пери, Мекензи, Геринг Томас и други. Стенфорд, исто така оставал  впечаток со неговата способност на органист на Тринити, подигање музички стандарди и компонирањето што неговиот биограф Џереми Дибл  го  нарекува "некоја  мошне карактеристична црковна музика ", вклучувајќи служба во Б ♭ (1879), химната" Господ е мојот пастир "(1886) и Justorum animae   (1888).
Во првата половина на 1880-тите, Стенфорд соработувал со авторот Гилберт Бекет на две опери, Савонарола (анг.Savonarola), и на Кантербери аџии (анг.The Caterbury Pilgrims). Претходниот бил  добро примен на премиерата во Хамбург во април 1884 година, но добил сурова критика  кога била   изведена во Ковент Гарден (анг.Covent Garden) во јули истата година. Пери коментирал приватно ", се чини дека се многу лошо изградени за сцената, лошо замислени и музиката, иако чиста  и добро управувана, не е впечатлива или драматича .Најлошите јавни критики беа во Театарот, чиј рецезент напишал :"Книгата на Савонарола е досадна, арогантна, и, од драматичен гледна точка, слаба. Савонарола отиде далеку да ме убеди дека операта е сосема надвор од [Стенфордовата ] линија и дека набрзо  ја  напушта сцената за катедрала,  подоброто за неговиот музички углед ".   Премиерата на Кантербери аџии ( анг. The Canterbury Pilgrims ) била  во Лондон, април 1884 година, три месеци пред Савонарола да биде  претставен на Ковент Гарден. Таа била  подобро прифатена  од вторита, но се пожалил на недостатокот од емоции во љубовните песни . Џорџ Грув   се согласил со критичарите, пишувајќи му на  Пери, "музика на  Чарли содржи сè, но не и  чувства.Љубовта не е на сите –како што слушнав не е зрно од .... И јас мислам дека може да има повеќе хармонија. Мелодијата не е работа за да се избегнува. ".Но, д-р Стенфорд го избрал за да го  користи за упростување на оние  напредни теории за кои  кои знаеме дека ги  опфаќа,  а тој ни даде музика која ќе се стреми  да  помислиме  дека Die Meistersinger бил неговиот модел. Ефектот на комбинација не е соодветен “.
Професор
Во 1883 година,Кралскиот музички колеџ бил формиран да ја замени краткотрајноста  и неуспехот на  Националната школа за музика (анг.NTSM). Ниту Националната школа за музика ниту долго –основаната  Кралската академија за музика  обезбеди соодветени  музички обука за професионални оркестарски изведувачи,   и –директорот кој е и основач  на колеџот,  Џорџ Грув, утврдува  дека новата институција  ќе  успее во тоа. Неговите два  главни сојузници во овој потфат биле виолинистот Хенри Холмс и Стенфорд. Во една студија на основањето на колеџот, Дејвид Рајт забележува дека Стенфорд имал две главни причини за поддршка на целта на Грув. Првата било  неговото верување дека   оркестарот на колеџот бил способен  да им даде на студентите на композиција  шанса да го искусат  звукот на нивната музика. Неговата втора причина била големата разлика помеѓу надлежност на германските  оркестри и ефикасноста на нивните британски колеги. Тој ја прифатил понудата на Грув за професор по композиција и со (Холмс) диригент на оркестарот на колеџот. Тој останал како професор до крајот на  својот живот. Меѓу најпознатите од неговите многубројни ученици беа Семјуел Колриџ-Тејлор, Густав Холст, Ралф Вон Вилијамс, Џон Ирланд, Френк Бриџ и Артур Блис
Стенфорд никогаш не бил лесен како учител. Тој инсистирал на еден-на-еден вежби, и работел напорно со неговите ученици. Еден од нив, Херберт Ховелс, потсети, " Корнер и Стенфорд учениците што ги сакате, побарајте од него да си ги признае гревовите тој највеќе мразеше да биде откриен од неговиот господар... Тој ќе ви каже  " гнасотија  'и' вулгарност ".Против компромис со сомнителен материјал или знаење  Стенфорд тврдоглаво, го удира по неговото лице . Другиот  ученик, Едгар Бентон, се сеќава.:
За жал на  Стенфорд, многу од неговите ученици кои  постигнаа достоинство како композитори се отцепија  од неговата класична, правилото на Брахмсиан,  како  што тој самиот се побунил против конзервативизмот на  Реинеке. Композиторот Џорџ Дисон напиша: "Во извесна смисла многу бунтување  беше најочигледен плод на неговите методи,и во поглед на тоа што некои од овие бунтовници оттогаш постигнале,  еден е во искушение е да се прашува дали навистина има нешто подобро што наставник може да го направи за неговите ученици наместо да ги поттикнува во различни форми на револуција   ." Делата на некои ученици на Стенфорд, вклучувајќи ги на Холст и Боган Вилјамс, влегоа во општиот репертоар на Велика Британија, и до одреден степен на некое друго место, тоа што Стенфорд никогаш не го направил .Многу години по неговата смрт се чинеше дека најголемата слава на Стенфорд ќе биде како учител. Меѓу неговите достигнувања во Музичкиот Кралски колеџ  беше основањето на оперски клас со  создавање секоја година по  најмалку една оперска уметност. Од 1885-1915 имаше 32 продукции, сите од нив изведени   од страна на Стенфорд.
Во 1887 Стенфорд беше назначен за професор по музика во Кембриџ по наследност на  сер Џорџ Мекфарен  кој почина во октомври истата година.Во ова време, универзитетот доделил стипендии за музика на кандидатите кои  што не биле стипендирани на Кембриџ;за сето тоа било барано да се поминат универзитетски тестови по музика. Стенфорд бил решен да стави крај на праксата, и по шест години тој ги убедил универзитетските власти .Три годишно учење на универзитетот било предуслов за полагање на диплома за музички испитувања.
Диригент и композитор
Во текот на последните децении на 19 век, академските обврски не го спречиле Стенфорд  да компонира или изведува. Тој бил назначен за диригент на Бах хор, Лондон, во 1885 година, наследувајќи го од основачот –диригент Ото Голдшмит. Тој останал на таа функција до 1902 година. Ханс Фон Було ја спроведол германската премиера на Стенфордовата Ирска Симфонија во Хамбург во јануари 1888 година, и бил доволно импресиониран од работата за да ја изведува подоцна   во Берлин. Рихтер ја изведува во Виена а  подоцна и Малер  во Њујорк. За театар Ројал, Кембриџ, Стенфорд составувал придружна  музика за делата  на Есхил,  Еуменида (анг.Eumenides)  (1885) и Софокле, Кралот Едип" (анг.Oedipus Tyrqnnos)  (1887).Д Тајмс (анг.The Times) му рече на првиот, ”Музиката на Стенфорд е драматично значајна, како и сама по себе убава .Згора на тоа има редок квалитет меѓу современите композитори -Стил’ " И во двете групи на музика Стенфорд направил голема употреба на лесни мотиви,  на начинот на Вагнер, критиките  на  Д Тајмс сметаа дека карактерот на Вагнер  увертира  во Едип.
За Фулер Маитланд, триото на композитори на сатири од Шо биле водачите на една англиска музичка ренесанса (иако ниту Стенфорд ниту Мекензи биле  Англичани ) .Ова гледиште опстојува во некои академски кругови многу години.
На крајот на 1894 година, Грув се повлекол од Кралскиот музички колеџ. Пери бил избран да го наследи, и Стенфорд сесрдно му честитал на неговиот пријател за неговото именување,  нивните односи  наскоро се влошиле .Стенфорд бил познат како агресивен и кавкаџиски човек.Грув имаше напишано за за состанокот на одборот на Кралскиот Колеџ “каде што некако духот на дл работел во Стенфорд цело време - како што понекогаш го прави тоа,правејќи го толку злобен и кавгаџиски и противречен  како што никој но тој може да биде.Тој е неверојатно нај  паметен и способен човек, полн со избори и моќ – нема сомневање во тоа .Пери настрадал полошо во честите тепачки на  Стенфорд.Некои од нивните караници биле  предизвикани од неподготвеноста   на Стенфорд,авторитетот на неговиот стар пријател и штитеник, но на други пригоди Пери  сериозно  го предизвикувал Стенфорд, особено во 1985 година, кога го намалил финансирањето на оркестарските  класови на Стенфорд.
Во 1898 година, Саливан, стар и болен,  поднел оставка како диригент на Лидс тригодишниот музичкиот фестивал, место кое тој го држел од  1880 година. Тој верувал дека мотивот на Стенфорд за прифаќањето на диригентство во Друштвото Лидс филхармонија (анг.Leeds Philharmonic Society )  минатата година  била  да се намести себеси да го преземе фестивалот .Стенфорд подоцна чувствувал обврска да напише во Д Тајмс, негирајќи дека бил дел од заговорот за соборување на Саливан .Саливан оттогаш се смета за неинтересен  диригент од другите музички  композитори,макар што работата на Стенфорд како диригент не била  без своите критики, тој бил назначен на местото на Саливан .Останал на чело до 1910 година .Неговите композиции за фестивалот вклучувале :  Песни на морето (1904), Стабат Матер (1907) и Песни на флота (1910).Нови дела од други автори презентирани во Лидс за време на Стенфорд вклучувајќи дела од Пери, Мекензи,како  и седум од поранешни ученици на  Стенфорд. Најпознатото ново дело од Стенфордовоте време е најверојатно Vaughan Williams's A Sea Symphony,презентирано во 1910 година.
20 век
Во 1901 година Стенфорд се вратил уште еднаш во операта,  со верзија на Многу шум за ништо (анг.Much Ado about Nothing),  на либрето од Џулијан Стругис  што со тоа  беа  исклучително верни на оригиналот на Шекспир .Манчестер Гардија (анг. The Manchester Guardian)   коментираше “Дури ни во  Arrigo Boito од  Џузепе Верди го има карактеристичниот шарм, зрелата  и жестока индивидуалност на оригиналната комедија беа неуморно сочувани  ”
И покрај добрите соопштенија за операта, славата на Стенфорд била  намалена. Во првата декада на векот, неговата музика станала сенка во музиката на  помладиот композитор Едвард Елгар. Според зборовите на младиот научник Роберт Андерсон, Стенфорд ”проживува долго и среќно со континеталниот углед во вторатата декада на 19 век .но тогаш Елгар го собори ”.Кога Елгар се борел за признавање во 1890те, Стенфорд бил  поддршка на младиот колега, водејќи ја неговата музика, ставајќи го пред докторат во Кембриџ, и предлагајќи го за членство во ексклузивниот Лондонски клуб, Атенаум. Тој бил, да го изгаси успехот на Елгар дома и во странство да го замрачи сопствениот со Рихард Штраус (кого Стенфорд го мразеше ) фалејќи го Елгар како прв англиски композитор .Кога Елгар бил назначен за професор по музичко во Бирмингем универзитетот  во 1904 година, Стенфорд му напишал  писмо дека примачот нашол  "одвратност".Елгар се одмаздил  со неговото инигуративно предавање со забелешки за композитори, широко гледајќи го како оцрнување на Стенфорд .Стенфорд подоцна направил контра напад во неговата книга Историја на музиката, пишувајќи му на Елгар “Отсечен од неговите современици со неговата религија и неговата желба за редовна академска обука, тој бил доволно  среќен  да влезе во прелиминарното  поле  на завршената работа  ” Иако огорчен за хонорната работа, Стефорд продолжил да компонира.
Последни години
Првата светска војна жестоко влијаела врз Стенфорд. Тој бил ислашен од противавионски напади, и морал да се пресели од Лондон во Винздор за да ги избегне. Многу од неговите поранешни ученици биле жртви на борбите, вклучувајќи Артур Блис -повреден, Ивор Гурнеј-отруен, и Џорџ Батерворт -убиен. Годишните оперски дела на Музичкиот Кралски колеџ, кои Стенфорд ги надгледувал и спроведувал секоја година од 1885 година, морал  да ги  откаже. Неговиот приход се намали,како и падот на бројката на студенти ја намалило побарувачката на неговите услуги. По сериозни несогласувања на крајот на 1916 година, неговиот однос со Пери се влошил до точка на непријателство. Грациозноста на Стенфорд, сепак,дошло до израз кога Пери починал две години подоцна и Стенфорд успешно лобирал  за него да биде  погребан во катедралата Свети Павле.
По војната, Стенфорд продолжил да предава на колеџот. Тој давал и  повремени јавни предавања, вклучувајќи и една на  "Некои последни тенденции во композиција", во јануари 1921 кој бил  воинствен непријател  кон поголемиот дел од генерациската  музика по неговата. Неговиот последен јавен настап бил на 5 март 1921 година диригирајќи во Кралскто Хорско друштво во неговата нова кантата.Д Тајмс напишал "ние не можеме  да  почувствуваме  дека музиката има доволно емоции зад неа".Д Обсервер (анг.The Observer) го мислеа истото "доста привлечен, иако се чувствува дека е повеќе лесен отколку  моќен ".
Во септември 1922 година, Стенфорд ги завршил шесте Ирски Рапсодија (анг.Irish Rhapsody),  неговото последно дело. Две недели подоцна, тој го прославил својот 70 роденден;.потоа неговото здравје ослабнало. На 17 март 1924 година тој доживеал мозочен удар и на 29 март умрел во неговиот  дом во Лондон, преживеано  од страна на неговата сопруга и деца. Тој бил кремиран во Голдерс Грин крематориум на 2 април и неговата пепел била закопана во опатијата во Вестминистер  следниот ден. Оркестарот на Кралскиот музички колеџ, диригирано од страна на  Болт,  пуштал музика од Стенфорд, завршувајќи ја службата со   погребниот марш кој тој го напишал за Бекет Тенисон во 1893 година. Д Тајмс напишал "сврзникот на музиката на Стенфорд со оној на неговите големи претходници се покажа како темелно да  и припаѓал на нивната линија ". Последната опера на Стенфорд,  Придружното патување,  составен за време на војната, беше премиерно изведено  со аматерите на Дејвид Луис театарот (анг. David Lewis Theatre), во Ливерпул во 1925 година со намален оркестар.Делото било  предадено целосно во Бристол во 1928 година и воSadler's Wells Theatre,Лондон, во 1935 година.
Достигнувања
Стенфорд добил многу почести, вклучувајќи почесни докторати од Оксфорд (1883), Кембриџ (1888), Дурам (1894), Лидс (1904), и Тринити колеџот во Даблин (1921). Тој бил прогласен за витез,а  во 1902 и во 1904 година бил избран за член на Кралската академија на уметностите, Берлин.
Дела
Стенфорд составил околу 200 дела, вклучувајќи седум симфонии, околу 40 хорски дела, девет опери, 11 концерти и 28 камерни дела, како и песни, пијано дела,  придружна  музика, и орган  дела. Тој забранил повеќе од неговите прананешни композиции;најраното дело што тој го избрал да го  вклучи во  неговиот каталог датира од 1875.
По смртта на Стенфорд поголемиот дел од неговата музика била набрзо заборавена, со исклучок на неговите дела за црковни перформанси. Неговиот Стабат Матер и Реквием го задржаа  своето место во хорскиот репертоар.Стенфрдовите две групи на песни за морето и песната  "Сината птица"   сè уште беа изведувани од време на време, но дури и неговата најпозната опера  Шамус О’Брајан (анг.Shamus O'Brien),стана старомодна со својот “сценско –ирски ” вокабулар. Меѓутоа, во 2002 со неговата студија на Стенфорд Дибл пишува дека музиката, сè повеќе достапна на дискот ако не е во живо, сè уште има моќ да изненади .Според гледиштето на Дибл, честите обвиненија дека голем дел од камерната музика и многу од песните на  Стенфорд   станаа достапни за преоценување на секторот кога снимен за компакт диск. Во 2002 година, студијата на Родмел  вклучи дискографцки работи до 16 страници.
Критиките често направени од музиката на Стенфорд од страна на писателите од Шо па наваму е дека неговата музика нема страст..Во црковната музика на Стенфорд, критичарот Николас Темплери  наоѓа "темелно задоволување на уметничко искуство,  она  кое   можеби недостасува во длабоките религиозни импулси". Во неговите опери и на други места, Грув, Пери,и подоцна критичарите најдоа музика која треба да ја пренесе љубовта и романсата.Како Пери, Стенфорд се бореше за сериозност но во ораториумот во она што Родмел го нарекува голема изјава е дека "само повремено иста  способност со моќ или длабочина."
Оркестрални дела
Првите две симнфонии на Стенфорд (1876 и 1879) не беа објавени и беа исклучени од неговиот каталог на дела.Третата симфонија во Ф -мол,познат како Ирски,бил првпат изведен во 1887 година, Тој бил најпознат од симфониите на Стенфорд за време на неговиот живот .Во својата студија за делата на Стенфорд, Џорн Порте се осврнува на тоа како "полн со дух и хармонија за  неговата земја ... со  спротивставени изрази на расположеност  и тажна  убавина." Во ова, како и во многу други негови дела, Стенфорд вклучувал многу оригинални народно Ирски мелодии. Како Пери и Мекензи, но за разлика од Саливан и Елгар, Стенфорд ги сакал и почитувал народните песни .Тој главно избегнувал програмска музика, но неговата Шеста Симфонија, составен во меморија  на Г.Ф Вотс, била,  Стенфорд потврдува,  инспириран од скулптурите и сликите на  Вотс.
Од другите оркестрарни дела на Стенфорд,  неговите шест Ирски Рапизоди  сите датираат од 20 век, првата од  1901 година а втората - година пред неговата смрт Според гледиштето на Даблин некои од собраните дела како што се Првиот Пијано Концерт (1894) и Концертот за виолина (1899. ) се во нивната оркестрација и нивната лирика  во традицијата на Менделсон,како од Брамс, со коишто музиката на Стенфорд е често изведувана.
Црковна музика
Општите занамерувања на музиката на Стенфорд во годините по неговата смрт не се прошири во неговите црковни дела.Во музиката во Велика Британија, една од ретките книги да се справи со музиката на Стенфорд во детали, Николас Темплери  пишува дека тоа се должи на "целосна место покрај химната  како достоен предмет на уметнички пронајдок ". Вон Вилијамс рангирана на Стабат Матер како еден од делата на  Стенфорд за" вечен убавина ". Според гледиштето на Темплери, изведбите  на  Стенфорд во А  (1880), Ф (1889) и C (1909) се најважните и траен додаток  од оние години во катедралниот  репертоар. Како со неговите концертни дела,музиката на Стенфорд е доминанатна по мелодија.Бас линијата, Во поглед на Родмел, е секогаш важна сè уште и беше оценето како “пополнување ”.
Опери
Во 1981 во прегледот на оперите на  Стенфорд, критичарот Најџел Бартон пишува дека во Шамус О’Брајан  нема добри мелодии,  и дека само незаборавните мелодии во неа не се од Стенфорд, туку од англиски народната  песна "Славата на Западот". Бартон го игнорира Критичарот, што  тој ја опишува како "Ariande auf Naxos". Дибл го рангира Критичарот многу повисоко, сметајќи ја како една  од двете најдобрите опери на Стенфорд. В о 1921 година, Порте напиша дека таа содржи музика која е "неверојатно свежа, мелодична  и темелно идивидуална  во карактер и изглед. Вокалното и инструментално пишување е направено со севкупнота вештина." Бартон го фали Многу Шум за ништо, судејќи дека  содржи некои од најдобрита оперска музика на   Стенфорд. Тој ги рангира последните опери од композиторот,Придружно патување како едно од неговите најголеми достигнувања, иако Бартон кредити (анг.Burton credits) од  неговата  моќ до брилијантна приказна адаптирана од Хенри Њуболт од Ханс Андерсен. Порте пишува дека музиката е често свечена и романтична, и љубопитно импресивна.
Снимања
Иако голем дел од музиката на Стенфорд е занемарена во концертната сала, снимен е значителен  број. Комплетни циклуси на симфониите биле снимени за Чадос и Наксос етикети, под диригенство на  Вернон Хандли и Дејвид Лојд-Џонс. Други оркестарски дела снимен за ЦД вклучуваат шест ирски Рапизоди,  кларинет Концерт, Вториот пијано концерт и Втората Концертот за виолина. Црковна музика на Стенфорд е добро претставена на диск. Во неговата 2002 дискографија, списокот на Родмел со  14 верзии на служба во Б ♭, заедно со повеќе снимки на услуги во, F и C,  и поставување на композиторот на "Господ е мојот Пастир". Светнивните песни снимени од страна на неколку уметници вклучуваат "La Belle Dame Sans Merci", изведена од страна Џенет Бејкер меѓу другите, "Ирски идила", чии толкувачи  вклученија  Кетлин Фериер, и Пенси  на морето во снимки од такви пејачи како Томас Ален. Меѓу камерните дела што добиле неколку снимки се трите Интермеци  за кларинет и пијано и кларинет Соната.