cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Славјанка
Традиционалното име на планината е Али Ботуш. Во минатото, истражувачите и патниците ја сметале, целата група на планински висорамни меѓу Парилското Седло и Егејското Море како дел од Пирин Планина. Современите научни сфаќања за границите на Пирин се релативно нови и датираат дури од почетокот на XX век. Во Грција Славјанка и досега традиционално се смета за дел од Пирин, и затоа се именува со античкото име на Пирин - Орбелос на новогрчки Орвилос.
На крајот на XIX и почетокот на XX век Али Ботуш е арена на ослободителните борби во Македонија. Во неа наоѓаат засолниште четите на ВМОРО на чело со војводите Гоце Делчев, Јане Сандански, Дедо Илија Крчовалијата, Атанас Тешовалијата и други. Комитските обиколки и дејсвија во Али Ботуш се живо опишани од поетот Пејо Јаворов во неговите "Ајдучки копненија".
Во 1933 година Александар Дрјановски истакнува дека планината треба да се нарекува Китка поради богатството на флора. Сегашното име на Али Ботуш — Славјанка е наметнато со државен указ во 1954 година во серијата преименување на географски објекти во земјата. Името Али Ботуш продолжува да се користи - така се вика резерватот, кој опфаќа голем дел од бугарската територија на планината.
Кралска академија на книжевноста, историјата и старините (Шведска)
Историја
Академијата е основана во 1753 од кралицата Луиза Улрика, мајка на кралот Густав III со намена да биде посветена на книжевноста. Со основањето на Шведската академија (1786), академијата ја проширува дејноста и го менува името, задржувајќи се на запазување и заштита на историски богатства и старинатско наследство. This included a close cooperation with the Државниот одбор за старини (т.е. културно наследство) чиј директор воедно бил и секретар на академијата.
Стара струмичка чаршија
Улицата Маршал Тито е трговска и културно-историска улица во Струмица. На истото место е сместена Старата градска чаршија, поради што улицата е прогласена за споменик на културата. Најголем дел од зградите се изградени во периодот од 1920 до 1935 година и се во неокласичен стил со необарокни елементи. Помеѓу истите има 35 дуќани што се прогласени за културно наследство на Македонија.
Нада Ковилоска
Нада Ковилоска (Варош, Прилеп, 1927 - ?), македонска партизанка, учесник во Народноослободителната борба на Македонија (НОБ).
Учествувала во Народноослободителното движење (НОД) од август 1941 година, како член на просветна група. Во 1942 година била примена за член на СКОЈ.
Собирала народна помош, растурала илегален материјал. Посебно била задолжена да работи на омасовување на младинското движење во својот реон.
Улрика Мелин
Улрика Мелин (1767–1834) била шведски текстилен уметник и член на Кралската шведска академија на уметностите.
Нада Ковилоска
Во книгата „Музеј на женски приказни“ од 2016 година (издание на Локотива), нејзиното име, покрај други жени, е означено како „Меморија за храброста, слободата, посветеноста и љубовта“.
Улрика Мелин
Таа е родена на мајор Ларс Мелин и била сестра на генерал-мајор Хенрик Георг Мелин. Таа била во брак со гувернерот на замокот Вестерас, Питер Туре Герхард Друфва, во 1788 година. Мелин била текстилна уметничка со „необична способност да шие пејзажи“. Во 1784 година, таа била избрана во Кралската шведска академија за уметности за дело во бел сатен инспирирано од делото на Клод Лорен.
Chloroflexi (колено на бактерии)
Chloroflexi (Chlorobacteria) е колено на бактерии во кои спаѓаат различни фенотипски форми, вклучително членови кои можат да бидат аеробни термофили, аноксигени фототрофи (зелените несулфурни бактерии) и анаеробни халореспиратори, кои користат халогенирани јаглеводороди како акцептори на електрони.
Додека повеќето бактерии, во смисла на диверзитет, се дидермални и се бојат Грам негативно, со исклучок на Firmicutes (ниска CG соржина, Грам-позитивни), Actinobacteria (висока CG содржина, Грам-позитивни) и групата Deinococcus–Thermus (Грам-позитивни, но дидермални, со дебел пептидогликански слој), членовите на коленото Chloroflexi се монодермални, но најчесто се бојат Грам негативно.
Историја
Името на таксонот е множина од името на видот Chloroflexus, а за првпат било објавено во Бергејовиот Прирачник за Систематска Бактериологија.
Во 1987 година, Карл Воуз, кој се смета како основоположник на молекуларната филогенетика, ги поделил бактериите во 11 групи врз основа на секвенци на 16S рРНК, а родовите Chloroflexus, Herpetosiphon и Thermomicrobium ги групирал во "Зелени не-сулфурни бактерии и сродници", која група привремено била преименувана во "Chloroflexi" во Бергејовиот Прирачник за Систематска Бактериологија.
Најновите филогенетски анализи на коленото Chloroflexi покажуваат многу слаба поддршка за групирањето на неговите составни класи во едно заедничко колено. Шестте класи кои моментално го сочинуваат ова колено не формираат добро поддржан монофилетичен клад во филогенетските дрва засновани на скратени белковински секвенци од големите бази на податоци и не биле идентификувани CSIs (анг. Conserved signature inserts and deletions) уникатно споделувани во рамките на целото колено. Сепак, класите Chloroflexi и Thermomicrobia доследно се групирале заедно при употреба и на обичните филогенетски анализи и со идентификација на CSIs во 50S рибозомната белковина L19 и ензимот UDP-гликоза 4-епимераза. Се претпоставува дека коленото Chloroflexi sensu stricto треба да ги содржи само класите Chloroflexi и Thermomicrobia, додека останатите четири класи (Dehalococcoidetes, Anaerolineae, Caldilineae и Ktedonobacteria) може да претставуваат едно или повеќе независни колена кои во филогенетското дрво се разгрануваат близу до коленото Chloroflexi.
Филогенија
♪ Прокариоти каде што не се изолирани чисти култури или не се достапни, т.е. не се култивирани или не може да се одржат во културата.
Таксономија
Род "Kouleothrix" ♠  Kohno et al. 2002 Род "Candidatus Chlorothrix" Klappenbach & Pierson 2004 Класа Thermoflexia Dodsworth et al. 2014 Класа Dehalococcoidia Löffler et al. 2013 Класа Anaerolineae Yamada et al. 2006 Класа Ardenticatenia Kawaichi et al. 2013 Класа Caldilineae Yamada et al. 2006 Класа Ktedonobacteria Cavaletti et al. 2007 emend. Yabe et al. 2010 Класа Thermomicrobia Garrity and Holt 2002 emend. Hugenholtz and Stackebrandt 2004 Класа Chloroflexia Gupta et al. 2013
Потекло на поимот
Името "Chloroflexi" е неолатински номинатив машки род множина од "Chloroflexus", кое е името на првиот опишан род. Именката е комбинација од грчката придавка chloros, -, (χλωρός, -ά, -όν) што значи "зеленикаво-жолта" и латинскиот пасив перфект партиципл од машки род flexus (од flecto) што значи "искривен" што дава "зелено свиткување". Треба да се напомене дека етимологија не е изведена од елементот хлор. Друго колено со ист корен е Chlorobi, а Cyanobacteria има корен cyanos (κύανος) што значи "сино-зелени".
Бланкенхајн
Бланкенхајн (Blankenhain) — град во округот Вајмар, во Тирингија, Германија. Се наоѓа 14 километри јужно од Вајмар.
Ипилија
Ипилија (англиски: Ipilya) е митолошко суштество од митологијата на абориџинските народи. Оваа суштество наводно живее во мочуриштата ширум Австралија.
Описот на Ипилија во митологијата и народните преданија
Во митологијата Ипилија е големо суштество кое живеело во мочуришта. Според абориџинските легенди ова суштество исчезнало бидејќи сите мочуришта во кои живеело се исушиле.
Во креационизмот
Според зборовите на креационистите Ипилија е еден од доказите дека  луѓето живееле заедно со диносаурусите. Тие го опишуваат како суштество кое наликува на диносауруси од групата Сауроподи.
Бел дупчец
Бел дупчец познат популарно како филц германдер, е подгрмушка и билка појавена во регионот на западното Средоземје (Албанија, Шпанија, Франција, Алжир, Мароко, Тунис). Цветовите му се мали и се движат од розови до бели, а листовите се користат во готвењето и во медицината.
Традиционална медицина
Бел дупчец се користи за различни наводни третмани во традиционалната медицина, иако има потенцијал да предизвика токсичност на црниот дроб.
Вирус (филм од 1999)
Вирус (англиски: Virus) е филм од 1999 година, во режија на Џон Бруно. Главните улоги ги играат: Џејми Ли Кертис, Вилијам Болдвин, Доналд Сатерленд и Џоана Пакула.
Содржина
За време на една голема бура, екипажот на еден брод го наоѓа спасот на напуштена модерна платформа. Кога пристигнуваат таму, тие се зачудени, зашто платформата е опремена со врвна технологија, но потполно е напуштена. Набргу, тие откриваат дека на платформата завладеал компјутерски систем кој произведува нови програми и биомеханоиди - механички андроиди, направени од машини и човечки трупови, сомисија да ги истребуваат луѓето.
Кралска академија на инженерските науки (Шведска)
Кралска академија на инженерските науки (швед. Kungliga Ingenjörsvetenskapsakademien, IVA) е една од кралските академии во Шведска. Основана е во 1919 од страна на кралот Густаф V. Академијата е независна организација која има за цел да го унапредува контактот и размената помеѓу деловниот сектор, научните истражувачи и владата во рамките на Шведска и ширум светот.
Моментален претседател на академијата е Бјорн О. Нилсон (од 2008).
NGC 5048
NGC 5048 — елиптична галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5048 се споменува и како ESO 443-87, MCG -5-31-41, AM 1312-280.
Откривање
Објектот е откриен на 30 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5048 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5048 има привидни димензии од 1,5' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 16 м 8,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -28° 24' 40"". Положбениот агол на објектот е во износ од 48°.
Други поделби
Проучување на NGC 5048 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46179. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 370; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6712. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 80.
Цел за одржлив развој 3
Цел за одржлив развој 3 (скратено ЦОР 3) — трета од Целите за одржлив развој на Обединетите нации донесени во 2015 година којашто има за цел постигнување „добро здравје“. Официјалниот текст гласи: „да се обезбеди здрав живот и да се промовира благосостојба за сите од секоја возраст“.
ЦОР 3 се стреми кон постигнување сеопфатно здравство коешто ќе овозможу правичен пристап до здравствените услуги за сите мажи и жени. Целта предлага да се стави крај на спречливата смртност на новороденчиња, доенчиња и деца до петгодишна возраст (смртност на новороденчиња), како и на епидемиите.
Вниманието насочено кон здравјето и благосостојбата исто така вклучува потцели поврзани со спречувањето на злоупотребата на психоактивни супстанции, смртните случаи и повредите во сообраќајни незгоди, како и загадувањето. Целта има 9 потцели коишто треба да бидат постигнати до 2030 година. Потцелите се однесуваат на и покриваат различни гледишта на здравиот живот и здравиот начин на живеење. Напредокот кон остварување на потцелите се мери со помош на 21 показател..
Доброто здравје е суштинско за одржлив развој. Тоа е насочено кон економската и социјална нееднаквост, урбанизацијата, глобалното затоплување, постојаниот товар од ХИВ и други инфективни заболувања, но и незаборавајќи ги растечките предизвици поврзани со незаразните болести. Имајќи ја предвид пандемијата на коронавирус, се јавува потреба да се посвети особено внимание кон постигнувањето добро здравје и благосостојба на светско рамниште.
Бело Брдо (Долно Коњаре)
Бело Брдо — населба од римско време во атарот на селото Долно Коњаре, Македонија. Во непосредна близина на селото се констатирани темели од објекти и фрагменти од керамички садови од помала населба.
Шуани
Шуани (Les Chouans) — роман од францускиот писател Оноре де Балзак, издаден во 1829 и вклучен во циклусот романи Човечка комедија. Дејството се одвива во градот Фужер од областа Бретања, за време на поствоениот период од 1799. Се раскажува за љубовната врска помеѓу аристократката Марија де Вернеил и благородникот Алфонс де Монтауран, вметната во воено-историски контекст.
Балзак добил идеја за романот за време на една негова посета на Бретања во 1828, организирана од негов пријател. Примамен од атмосферата во областа, почнал да собира белешки од месното население кои подоцна ги искористил во романот. Романот доживеал три изданија, и секое значително се разликувало од претходното. Ова бил првиот роман кој Балзак го потпишал без псевдоним.
Како и романите на Волтер Скот, Шуани има вистинита историска позадина, но раскажува фиктивно сиже преплетено со теми како љубов, одмаздничка измама, и социјална положба. Иако литературната критика го смета за роман со послаб квалитет од подоцнежните остварувања на Балзак, сепак Шуани претставува пресвртна точка во неговата кариера.
Саламина
Саламина (Σαλαμίνα) — најголемиот грчки остров во Саронскиот Залив, кој се наоѓа на околу 2 километри од брегот на Пиреја и на околу 16 километри западно од централна Атина. Главниот град, Саламина, се наоѓа во југозападниот дел на заливот Саламина. На источната страна на островот се наоѓа главно пристаниште Палукија, кое е второ по големина во Грција.
Потекло на поимот
Според традиционалната етимологија, Саламина Саламина своето име го добил од нимфата Саламина. Посовремена теорија смета дека Саламина доаѓа од „сол“ и „-амис“ - средина, или во превод место околу кое постои солена вода. Некои научници го поврзуваат со семитскиот збор Š-L-M (Ш-Л-М) кое во превод значи мир, безбедност, поради добро заштитеното пристаниште.
Танаро
Извори
Танаро се издига на границата помеѓу Пиемонт и Лигурија на сливот на два помали потоци: Танарело и Негроне.
Саламина
Потекло на поимот
Од 13 век до 19 век, градот, островот и заливот Саламина се нарекувале Кулури (Κουλούρι), веројатно поради тоа што имал форма како лебот наречен „koulouri“. Античкото име било обновено во 19 век. Името Кулури сè уште се користи неформално за градот.
Танаро
Извори
Главниот извор на Танарело е на падините на Монте Сакарело над Монеси, село што припаѓа на комуната Триора. Оваа планина се простира на францускиот департман Поморски Алпи, пиемонтската покраина Кунео и лигурската покраина Империја и ја означува пресечката на сливот помеѓу три поделени сливови: самиот Танаро; Роја (италијанска Роја), која се тече на север кон Франција, но влегува во морето кај Вентимиља; и Арџентина, која се влева во Лигурското Море кај Таџа.
Саламина
Историја
Саламина најверојатно за првпат бил колонизиран од Егина и подоцна окупиран од Мегара, но станал атинска сопственост во времето на Солон или Пизистрат, по војната меѓу Атина и Мегара околу 600 п.н.е. Според Страбон, античкиот град се наоѓал на југ од островот, додека во класичниот период на исток, на полуостровот Каматеро со поглед кон Саламинскиот теснец.
Танаро
Извори
Изворите на Негроне се наоѓаат недалеку од Пунта Маргуреис и се многу близу до границата со Франција.
Саламина
Историја
Според Хомеровата Илијада, Саламина учествувала во Тројанската војна со дванаесет бродови под водство на Ајакс.
Танаро
Течение
Танаро тече низ градовите Ормеа, Гаресио, Чева, Алба, Асти и Алесандрија пред да се влее во реката По во близина на Басињана во покраината Алесандрија. На сливот со По, Танаро е околу 50 км подолга од горен По, случај сличен на тоа што славната притока Мисури е подолга од Мисисипи во Соединетите Држави.
Саламина
Историја
Островот е познат по Битката кај Саламина, одлучувачка поморска победа на сојузничката грчка флота, предводена од Темистокле, над Персија во 480 п.н.е. Се смета дека островот е родно место на Ајакс и Еврипид. Во модерни времиња, на островот се наоѓа поморската база која е седиште на Хеленската морнарица.
Танаро
Притоки
Главни притоки на Танаро се Стуро ди Демонте, на Песио, на Елеро и Борбор од левата и Бормида и Белбо од десната страна.
Саламина
Историја
За време на германската инвазија на Грција во Втората светска војна, пристаништето било бомбардирано од Луфтвафе на 23 април 1941 година, уништувајќи два грчки бродови.
Танаро
Сезонски промени
Протокот е предмет на голема сезонски промени. Иако реката има алпско потекло, која што е единствена меѓу притоките на десната страна на По, Лигурските Алпи се со недоволна надморска височина и се премногу близу до морето за да се овозможи создавање на снежни полиња или ледници доволно големи за да обезбедат стабилен извор на водата во текот на летото. Понатаму, алпската зона создава само дел од сливот исцеден од Танаро. Сезонскиот режим на реката е повеќе типичен за апенинскиот поток, со максимално испуштање што може да достигне 1,700 кубни метри во секунда, во пролет и есен и многу ниска стапка на проток во лето.
Поплави
Реката е многу склона кон поплавување. За време на двесте години помеѓу 1801 и 2001 година, делови од сливот на Танаро биле погодени од поплави во 136 наврати, од кои најразорни биле во ноември 1994 година, ноември 2016 година, октомври 2020 година, кога целата долина била погодена од силни поплави.
Саламина
Географија
Саламина има површина од 93 км2. Највисоката точка е Мавровуни со 4.025 метри. Значаен дел од островот Саламина е карпест и планински. На јужниот дел на островот се наоѓа борова шума, што е невообичаено за западниот дел на Атика. За жал, оваа шума често е цел на пожари. Додека жителите на внатрешноста се главно вработени во земјоделскиот сектор, поголемиот дел од жителите на Саламина работат во поморски професии (риболов, фериботи и бродоградилишта на островот) или патуваат за работа во Атина. Морската индустрија е фокусирана на североисточното крајбрежје на островот во пристаништето Палукија (Παλούκια), каде што се наоѓаат фериботите до копното на Грција, и во пристаништата на Ампелакија и северната страна на полуостровот Киносура.
Танаро
Историја
Левиот брег на реката Танаро во близина на Асти е местото на Битката кај Полентија на 6 април 402 година.
Саламина
Географија
Островот е многу популарен за одмор и викенд посети од копното Атина; неговото население достигнува до 300.000 во пик на летната сезона, од кои околу 31.000 се постојани жители. Туризмот го поддржува силниот сектор на услужната индустрија, со многу отворени кафулиња, барови, и продавници за широка потрошувачка низ целиот остров. На југ од островот, далеку од пристаништето, постојат голем број на помалку развиени подрачја со добри плажи.
Општина
Остров Саламина припаѓа на регионалната единица Острови на регионот Атика. Од реформата на локалната власт од 2011 година островот е една општина. Пред тоа, островот бил поделен на две општини, кои станале општински единици при реформата :
Во општинската единица Саламина, која има површина од 80.992 квадратни километри и население според пописот во 2011 година од 31.776 жители, главниот населен центар е градот Саламина, составена од областите Алонија, Агиос Минас, Агиос Димитриос, Агиос Николаос, Боскос, Неа Саламина, Цами и Вуркари. Нејзиниот втор по големина град е Ајантео (население 5,888). Во општинската единица Ампелакија, која има површина од 15.169 квадратни километри и население од 7.507, најголемите градови се Ампелакија (4.998) и Селинија (2.509).
Население
Од средината на 20 век, поголемиот дел од жителите биле Арванити, нешто што се променило во текот на изминатите 20 години поради населувањето на многу атињани на островот до степен што денес Арванитите се дел од населението, живеејќи главно во градот Саламина, Ампелакија и Мулки.
Палукија
Палукија (грчки: Παλούκια, население од 1.695) се наоѓа во североисточниот дел на островот. Многу ферибори, рибарски бродови и полициски пловни објекти се наоѓаат во ова пристаниште. Палукија е основа за полициската станица во Саламина. Повеќето посетители кои доаѓаат во Саламина прво пристигнуваат во Палукија преку фериботите што се движат помеѓу Палукија и Перама или Пиреја.
Областа е во непосредна близина на поморската база Саламина, која е главна база на Хеленската морнарица.
Ајантео
Ајантео (грчки: Αιάντειο, население 4,860 според податоци од 16 март 2011 година) е големо село во југозападниот дел на островот и е именувано по Ајакс, „Кралот на Саламините“ од Хомерската Илијада. Селото било познато како Мулки до 1915 година. Во регионот има цркви од 11 и 12 век, како што се Свети Јован и Свети Димитриј.
Интересни места за посета се:
Баци
Баци (грчки: Μπατσί) е мало село (население од 212 луѓе) во северниот дел, во општината Саламина, кое се наоѓа во подножјето на планината, околу 6 до 8 километри источно од Мегара.
Каки Вигла
Каки Вигла (грчки: Κακή Βίγλα) е мало село (население од 236 луѓе) сместено на југ од островот, во близина на Ајантео.
Плажите на Каки Вигла се релативно чисти и областа има бор и маслинки во близина на брегот.
Агиос Георгиос
Ново село, основано во 1960 година.
Псили Амонс
Псили Амонс (грчки: Ψιλή Άμμος, население од 271 луѓе), што значи дека песок, е именувано бидејќи е покриено со песок. Областа се наоѓа на северозапад од островот. Во областа постои едно од најстарите обележја, пештерата на Свети Ѓорѓи.
Стено
Стено (грчки: Στενό, население од 985 луѓе), што значи тесен, е мало село во северозападниот дел на островот. Областа е одделена од Фанароменискиот манастир со рид од грмушки и борови дрвја. Областа е во непосредна близина на заливот Агиос Георгиос. Стено има широки и добро планирани патишта.
Василика
Василика (грчки: Βασιλικά, население од 4.264 луѓе) што значи „царски“, е големо село сместено во северозападниот дел на островот. Василика е трета по големина област по население по градот Саламина и Ајантео. Василика има песочна голема плажа погодна за пливање.
Ксено
Ксено (грчки: Ξένο, население од 786 луѓе) се наоѓа во северозападниот дел на островот. Областа била така наречена, бидејќи првите жители не биле од Саламина, туку од Пиреја.
Киносура
Киносура (грчки: Κυνόσουρα) е мал полуостров сместен во источниот дел на островот. Името веројатно доаѓа од обликот на полуостровот, долг и тенок и посочен на крајот. На југ се наоѓаат неколку куќи (население од 69 луѓе). На северот се наоѓаат антички остатоци кои се сметаат за гробница на грчките воини во Битката кај Саламина. Во близина е пристаништето, кое ги гради и ги поправа бродовите, вклучувајќи ги и танкерите за нафта и контејнерите.
Селинија
Селинија (грчки: Σελήνια, население од 2,523 луѓе) е одморалиште кое се наоѓа на неколку километри југоисточно од градот Саламина. Селинија е викенд одморалиште на многу атињани поради неговата близина до Атина. Селинија, исто така, располага со ресторани.
Образование
Островот има единаесет основни училишта (десет државни и едно приватно) и четири средни училишта. Поголемиот дел од учениците се вешти во училиште, а учениците (над 13 години) обично стекнуваат дипломи и сертификати на англиски јазик, на француски јазик или на германски јазик, како што се ECCE, FCE, CPE и ECPE. Многу ученици од островот имаат компјутерски вештини. Многу студенти, исто така, учат во странство во земји како што се САД, Велика Британија, Германија и Франција. Во 60-тите, 70-тите и 80-тите години, учениците заминувале во Италија на студии, бидејќи биле блиску до Грција.
Рекреативни области
Во заливот Саламина, посетителот може да најде многу барови, кафетерии, плажи и продавници. Главните кафулиња и барови се со седиште во Агиос Николаос, кој се наоѓа во западните предградија на градот Саламина. Областа е именувана според црквата која се наоѓа во тој регион. Рестораните, кои се наоѓаат низ целиот остров, се одликуваат со локална храна. Продавниците, кои продаваат апарати, компјутери, облека, сувенири и возила, се отворени од 8:00 до 02:00 часот и од 5:30 часот изутрина до 9:00 часот изутрина во работните денови.
Клубови, активности и организации
Културните активности што се случуваат и културните организации кои работат во Саламина вклучуваат: Музеј за фолклорна уметност и историја, јавна општинска библиотека, Драмски клуб „Еврипид“ и Танц група „Еревна“. Исто така, во текот на годината се организираат регионални, традиционални и сезонски фестивали: Годишен фестивал Саламина (за одбележување на поморската битка на Саламина), „Рибарски фестивал“ и карневалот.
Спорт
Островот Саламина има четири фудбалски тимови: Ајас, Ампелакијакос, Саламина и Саламиномахои.
Гросхеринген
Гросхеринген (Großheringen) — општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија.
33
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5541 и 5542 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4783 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3793 и 3794 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 786.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 33 година се протега во 2669 и 2670, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2729 и 2730 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 576. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 607 и 606 година пред хиџра.
Надворешни врски
30er
Марко Дмитровиќ
Марко Дмитровиќ (24 јануари 1992) е српски професионален фудбалер кој игра за шпанскиот клуб Севиља како голман.
Црвена Звезда
Роден во Суботица, Дмитровиќ бил дипломиран младински фудбалер на Црвена Звезда од Белград, а бил промовиран во главниот тим во 2010 година.
Ујпешт
На 3 септември 2013 година, откако немал сениорски настапи за тимот, тој се преселил во унгарскиот клуб Немзети Бајноксаг I, Ујпешт ФК. Тој го направил своето професионално деби на 1 март 2014 година, започнувајќи во поразот со 2–3 на гости против Будимпешта Хонвед ФК. Тој ја завршил сезоната со 12 настапи, а неговиот тим за влакно избегнал испаѓање.
Чарлтон Атлетик
На 6 јануари 2015 година, Дмитровиќ потпишал 18-месечен договор со Чарлтон Атлетик, за необјавена сума. Тој го направил своето деби за клубот на 24 јануари, започнувајќи во ремито 0-0 на гости против Вулверхемптон Вондерерс.
Алкоркон
На 27 јули 2015 година, Дмитровиќ бил позајмен на шпанската Сегунда Дивизион АД Алкоркон, на една година. На 7 јули следната година, откако бил неприкосновен стартер, тој потпишал постојан тригодишен договор со страната на Заедницата на Мадрид.
Севиља
На 4 јули 2021 година тој бил најавен како нов потпис на договор за слободен агент од Севиља ФК, со договор кој трае до 2025 година
Репрезентативна кариера
Во август 2016 година, Дмитровиќ бил именуван во тимот на Србија за квалификацискиот натпревар за Светското првенство во ФИФА 2018 против Република Ирска. Тој го имаше своето деби на 14 ноември 2017 година на пријателски натпревар против Јужна Кореја.
Мартин Скорсезе
Мартин Чарлс Скорсезе (роден 17 ноември, 1942) — американски филмски режисер, сценарист, продуцент, глумец и филмски историчар. Тој нашироко се смета како еден од најзначајните и највлијателните филмаџии во историјата на кинематографијата. Тој беше дел од новиот холивудски бран на филмови. Во 1990 година тој ја основал филмската фондација, непрофитна организација посветена на зачувување на филмови, а во 2007 година тој ја основал Светската Кинематографска Фондација. Добитник е на АФИ Наградата за животно дело за неговиот придонес во филмот, а и е добитник на „Оскар“, „Златната палма“, награда за најдобар режисер на Канскиот фестивал, „Сребрен Лав“, „Греми“, „Еми“, „Златен глобус“, БАФТА (Британски филмски награди)  и награда од Здружението на режисери на Америка.
Структурата на делата на Скорсезе даваат акцент на италијанско-американскиот идентитет, римокатоличките концепти за вината и искупувањето, мачоизмот, модерениот криминал и конфликтите помеѓу бандите. Многу од неговите филмови се исто така познати по нивниот опис на насилството и слободната употреба на вулгарности. Скорсезе е режисер на многу значајни филмови, меѓу кои и „Злобни улици“ (1973), „Таксист“ (1976), „Разгневениот бик“ ( 1980), „Кралот на комедијата“ (1983), и „Добри момци“ (1990) – од кои во сите соработувал со глумецот, воедно и добар пријател, Роберт Де Ниро. Тој освојува Оскар за најдобра режија за филмот „Починатите“ (2006). Со осум номинации за најдобар режисер, тој е најмногу номинираниот жив режисер и го дели првото место со Били Вилдер за вкупно најмногу номинации. Од „Бандите на Њујорк“ (2002), Скорсезе исто така е познат по неговата соработка со Леонардо Ди Каприо.
Ран живот
Мартин Скорсезе е роден на 17 ноември 1942 година и израсна во Квинс, Њујорк. Неговото семејство се преселило во Мала Италија, кварт во Менхетен, пред да започне да оди на училиште. Неговиот татко, Чарлс Скорсезе (1913-1993) и неговата мајка, Кетрин Скорсезе (родена Капа ; 1912-1997 ) заедно работеле во реонот за облека во Њујорк. Неговиот татко работел како печатач на облека и глумец, а неговата мајка била шивачка и глумица. Родители на неговиот татко емигрирале од Полици Џенероса, Палермо, Сицилија. Мајка му, исто така била со италијанско потекло. Нејзините родители, како и родителите на Чарлс, потекнуваат од Палермо. Скорсезе бил израснат во богоугодно Католичката животната средина. Како момче, тој имал астма поради што не можел да спортува или пак да прави какви било активности со другите деца, па така неговите родители и неговиот постар брат често го носеле на кино. Во оваа фаза од животот Мартин ја добива страста за филмовите и киното. Скорсезе ги издвојува Сабу и Виктор Мачур како неговите омилени глумци за време на неговата младост и зборува за влијанието на филмот на Пауел и Пресбургер, „Црн Нарцизам“ од 1947, чии иновативни техники подоцна влијаелеле врз начинот на снимањето на неговите филмови. Вљубени во историските епови во неговата адолесценција, најмалку два филма од овој жанр, „Земјата на Фараоните“ и „Ел Сид“ оставаат длабоко и трајно влијание врз неговата филмски психа. Скорсезе исто така развива восхит за нео- реалистичката киноматографија во тоа време. Тој раскажува за нео-реалистичкото влијание во документариот филм за италијанскиот неореализам, и истакнува како „Крадци на Велосипеди“ како и „Паиса“ и „Рим, Отворен Град“ го инспирирале и влијаеле врз неговиот поглед и портрет на неговите Сицилиски корења. Во својот документарен филм „Моето патување до Италија“, Мартин истакнува дека епизодата за Сицилија во филмот „Паиса“ на Роберто Роселини, која ја гледал заедно со своите роднини на телевизија, кои исто така се имигранти од Сицилија, имало големо влијание врз неговиот живот. Мартин истакнува дека е должен на Францускиот Нов Бран на фолмови и тврди дека дека „Францускиот Нов Бран на филмови влијаело врз сите филмаџии кои работеле тогаш, без разлика дали ги гледале тие филмови или не“. Тој исто така ги наведува филмските режисери Сатјаџит Реј, Ингмар Бергман, Микеланџело Антониони и Фредерико Фелини како огромно влијание врз неговата кариера. Неговара првична желба да стане свештеник, за време на неговите училишни денови во Средното Училиште Кардинал Хејс, му овозможиле пристап до киното и последично, да оди на Њујоршкиот Факултет за Уметност и Наука (Сега познат како Колеџ за Уметност и Наука) каде што дипломира на насока Англиска книжевност. Тој продолжува на пост-дипломски студии и магистрира на Њујоршката Школа за Уметност, една година по нејзиното основање.
Рана кариера
Скорсезе оди на филмската школа на Њујоршкиот Универзитет (дипломира за англиски јазик и пост-дипломски за ликовна уметност) каде што ги изработува кратките филмови „Што Бара Мила Девојка како Тебе на Место Како Ова?“ (1963) и „Не си само ти, Муреј“ (1964). Неговиот најпознат краток филм е темната комедија „Големото Бричење„ (1967) во кој глуми Питер Бернут. Филмот е обвинение за вмешаност на Америка во Виетнам, тоа го кажува и неговиот алтернативен наслов Виет '67. На многу наврати, Скорсезе, има кажано дека во своите рани денови бил многу инспириран од својот филмски професор Хеиг П. Манугиан. Во 1967-та Скорсезе го снима својот прв долго метражен филм, кој е црно бел, „Викни Прв“ кој подоцна е преименуван во „Кој е Тој Што Тропа на Мојата Врата“, заедно со својот колега студент глумец Харви Кител и монтажерката Телма Шунмејкер, со кои ќе има догло годишна соработка. Овој филм бил наменет да биде првиот од полуавтобиогравската Џ.Р. Трилогија, која ќе подоцна ќе биде вметнета во филмот „Злобни Улици“.
1970-тите
Скорсезе станува пријател со влијателни „разгалени филмаџии*“ на 70-тите како Брајан Де Палма, Франсис Форд Копола, Џорџ Лукас и Стивен Спилберг. Брајан Де Палма беше оној кој го запозна Мартин со Роберт Де Ниро. За време на овој период Мартин работи како помошен режисер и едитор на еден од монтажерите на документарецот „Вудсток“ (1970) и се запознава со режисерот Џон Касаветес, кој ќе му стане добар пријател и ментор.
Во 1972 Скорсезе го направил „Вагонот Берта“, ниско буџетен филм за процуцентот Роџер Корман, кој има помогнато на режисери како Франсис Форд Копола, Џејмс Камерун и Џони Сајлс да ја започнат кариерата. Токму Корман го научи Скорсезе дека забавни филмови можат да се снимаат со многу малку пари и време, добро спремајќи го младиот режисер за предизвиците кои доаѓаа со „Злобни Улици“. Последично на издавањето на филмот, Касаветес го охрабри Скорсезе да прави филмови кои тој сака да ги прави а не нечии други проекти.
Во 1947, глумицата Елен Бурстин го одбра Скорсезе да го режира нејзиниот филм „Алиса Повеќе Не Живее Тука“ за кој она добива Оскар за Најдобра Глумица. Иако се смета за добар филм, тој останува аномалија на раната кариера на Скорсезе бидејќи се фокусира на главен женски лик. Тој се вратил во Мала Италија каде што ги истражува своите корења и го смислува „Италијанскиамериканец“, документарен филм со неговите родители Чарлс и Катрин.
Таксист
Таксист следи во 1976. Темниот урбан кошмар на Скорсезе за еден осамен човек кои споро паѓа во лудило. Филмот го назначи Скорсезе како готов режисер, и исто така обврна внимание на киноматографот Мајлк Чапмен, чиј стил се заснова на високо контрастни, силни бои и комплексни движења на камера. Главната улога во филмот ја толкуваше Роберт Де Ниро како измачениот и психопатичниот Травис Бикл. Во многу контровезна споредна улога се појави и Џуди Фостер како малолетна проститутка, како и Харви Кител како нејзининиот макро Метју Спорт. Таксист ги означи и многуте соработки на Скосрсезе со сценаристот Пол Шредер, кој црпи влијание од дневникот на Рартир Бремен и филмот „Џебен Крадец“ на фрацускиот режисер Роберт Бренсон. Шредер често се ослонува на делата на Бренсон како што се „Американски Џигало“, „Спијачот на Светло“ како и понатамошниот филм на Скорсезе, „Извади ги Мртвите“. Веќе контровезен по издавањето, Таксист, се вратил на ударните висти пет години подоцна кога Џон Хинклер Џуниор, пробал да изврши атентат врз тогашниот претседател на САД, Роналд Реган. Тој ја обвини обсесијата со ликот на Џуди Фостер како причина за својот чин. (во филмот ликот на Роберт Де Ниро, Травис Бикл, пробува да изврши атентат врз сенатор). Таксист добил Златна Палма на Канскиот Фестивал, исто така и четири номинации за Оскар, меѓу кои и за Најдобар Филм, но не успева да освои ниту еден. На Скорсезе му беше понудена улогата на Чарлс Менсон во филмот „Хелтер Скелтер“ и улога воениот филм на Сем Фулер „Големиот Црвен“, но двете ги одби. Но, сепак ја прифаќа улогата на гангстер во филмот „Кенонбол“ рижиран од Пол Бартел. Во овој период има неколку режисерски проекти кои нема да се оствараат меѓу кои „Опседнато Лето“ за Мери Шели и филм со Марлон Брандо за Индијанскиот масакар во Вунден Нии.
Њујорк, Нујорк и Последниот валцер
Критичкиот успех на „Таксист“ го охрабри Скорсезе да го сними првиот високо буџетен филм, високо стилискиот мјузикал „Њујорк, Њујорк.“ Овој филм во чест на родниот град на Скорсезе беше неуспех на Бокс Офисот. „Њујорк, Њујорк“ беше трета соработка со Роберт Де Ниро и во споредна улога играше Лиза Минели. Филмот е најдобро запаметен по насловната тема која ја популаризираше Франк Синатра. Разочаривачката приемност на филмот го депресираше Скорсезе. Во овој период тој е и зависен од кокаин. Сепак, тој успеа да најде креативна инспирација за високо признатиот „Последнит Валцер“ снимајќи го последниот концерт на групата „Групата (The Band). Концертот беше одржан во Винтерленд Болрум во Сан Франциско и имаше огромен број на гости меѓу кои Боб Дилан, Ниел Јанг, Ринго Стар, Мади Вотерс, Џони Мичел, Ван Морисон, Пол Бутерфилд, Ниел Дајмонд, Рони Вуд и Ерик Клептон. Сепак, посветеноста на Скорсезе на други проекти го одложи издавањето на филмот до 1978мата година.
Разгневениот бик
Според многу, меѓу кои и Скорсезе, Роберт Де Ниро му го спасил животот на Мартин со тоа што го убедил да ја отфрли зависоста од кокаин и да го направи овој високо признат филм. Убеден дека никогаш нема да снима друг филм, Скорсезе со сета енергија започна со снимање на овој насилен биографски филм за боксерот Џејк ЛаМота, шампион во средна категорија. Филмот е широко сметан за ремек дело и е изгласан за најдобар филм на 80-тите од страна на британското списание Sight and Sound. Филмот доби осум номинации за Оскар меѓу кои и за најдобра главна улога за Де Ниро и прва номинација на Скорсезе за најдобар режисер. Де Ниро го добива оскарот, како и Телма Шунмејкер за најдобра Монтажа, но Оскарот за најдобра режија оди кај Роберт Редфорд за филмот „Обични Луѓе“. „Разгневениот Бик“ е сниман на високо контрастен црно бел филм. Тука стилот на Скорсезе го достигнува својот врв. „Таксист“ и „Њујорк, Њујорк“ користи елементи на експресионизам да ги реплицира психолошките погледи, но тука, стилот оди во екстреми. Иако сценариото за филмот беше напишано дека е на Пол Шредер и Мардук Мартин, финалната верзија е најголем дел од првата верзија на Шредер. Сценариото беше менувано од многу сценаристи, а финалното беше напишано од Скорсезе и Де Ниро.
Кралот на комедијата
Следниот проект на Скорсезе, како и петтата соработка со Де Ниро, е „Кралот на Комедијата“. Овој филм е сатира на светот на медиумите и познатите личности. Визуелно, овој филм, е помалку кинетички од стилот кој Скорсезе го разви до овој период и често користи статичка камера и долги карди. Сепак, филмот го има главниот стил на Скорсезе, како што е фокусот на измачениот самотник кој иронично станува пшознат преку криминален чин. (убиство и киднапирање). Филмот беше неуспешен на бокс офисот, но стана значително добро прифатен од страна на критичари низ годините.
Добри момци
После декада со мешани резултати, гангстерскиот еп „Добри Момци“ значеше враќање на формата на Скорсезе и првиот целосно реализиран филм со самодоверба од „Разгневениот Бик“. Де Ниро и Џо Пеши со својата виртуезна изведба и храбрата кинематографска режисерска техника на филмот повторно ја воспоставија и ја зајакнаа репутацијата на Скорсезе. Филмот широко се смета за најдоброто дело на режисерот. Филмот беше номиниран за шест Оскари, вклучувајќи Најдобар Филм и Најдобар Режисер. Ова беше трета номинација за Скорсезе, но повторно изгуби, сега од Кевин Костнер за филмот „Играње со Волци“. Џо Пеши доби Оскар за Најдобра Споредна Улога.
Лично патување низ американските филмови со Мартин Скорсезе
Скорсезе наоѓа време за четири часовниот документарец кои не носи низ американската кинематографија. Филмот ги офаќа филмовите од немата ера па до 1969, годината која Скорсезе почна да работи. Во овој четри часовен документарец Скорсезе ги наведува четрите аспекти кои ги смета најважни за режисерите. Тоа се: Режисерот како раскажувач на приказна, Режисерот како илузионист, режисерот како шверцер и режисерот како иконоборец.
Бандите на Њујорк
Со буџет над сто милиони долари, „Бандите од Њујорк“ беше најголем и најпознат филм до таа дата. Филмот е сместен во деветнаесеттиот век во Њујорк. Овој филм исто така ја обележа и првата соработка со Леонардо ди Каприо, кој оттогаш стана фискен во следните филмови на Скорсезе.
Продукцијата беше многу измачителна со многу гласини за конфликтот помеѓу Скорсезе и директорот на Мирамакс Харви Вајнстеин. И покрај негирањето за уметнички компромис, Бандитите на Њујорк излезе како најконвенцијалниот филм на Скорсезе, со стандардни тропи, кои режисерот ги одбегнува, како што се ликови кои постојат само за изложба и ретроспективи за објаснување кои ги има во изобилство. Оригиналната музика беше компонирана од вообичаениот соработник на Скорсезе Елмер Барнсеин но беше оттфрлена во подоцежната фаза на продуцирање на филмот и беше заменета со музиката на Хауард Шор и познатите рок артисти U2 и Питер Габриел. Финалниот исечок на филмот трае 168 минути, а режисерскиот 180 минути. Филмот сепак доби позитивни критики од страна на критичкото мрежно место Ротен Томатос. Филмот беше планиран за издавање во зимата на 2001 но Скорсезе го одолжи продуцирањето на филмот до почетокот на 2002. Последично на тоа, студиото го одложи издавањето на филмот за скоро една година за да биде издаден во сезоната на Оскарите на крајот на 2002. Скорсезе го доби првиот Златен Глобус за Најдобар Режисер за „Бандите на Њујорк“. Во февруари 2003, филмоти добри десет номинации за Оскар, вклучувајќи Најдобар Филм и Најдобар Глумец за Дениел Деј Луис, но сепак не успеа да добие Оскари ниту во една категорија.
Авијатичарот
Авијатичарот на Скорсезе е раскошен, биографски филм за екцентричниот воздухопловен пионер и фимски могул Хауард Хјуз и го обедини повторно со Леонардо Ди Каприо. Филмот доби високо позитивни критики. Филмот исто така заработи многу на Бокс Офисот и беше признаен од Академијата. Авијатичарот е номиниран за шест Злати Глобуси меѓу кои Најдобар Филм – Драма, Најдобар Режисер, Најдобро Сценарио и Најдобар Глумец во Драма за Леонардо Ди Каприо. Освои три, вклучувајќи Најдобар Филм – Драма и Најдобар Глумец во Драма. Во 2005-тата филмот стана највеќе номинираниот филм на 77-ите Оскари, номиниран во 11 категории меѓу кои за Најдобар Филм. Филмот доби номинации скоро во сите големи категории како и петта номинација за Режисер на Скорсезе. Покрај тоа што филмот имаше предност, сепак на крај доби само пет оскари: за најдобра женска улога, најдобра уметничка режија, најдобра монтажа и најдобра кинематографија. Скорсезе изгуби повторно, овој пат од Клинт Иствуд чиј филм „Девојка од милион долари“ освои Оскар и за најдобар филм.
Починатите
Скорсезе се враќа на крими жанрот со трилерот сместен во Бостон „Починатите“ заснован на Хонг Конгшката полициска драма „Огнени Афери“. Покрај Мет Дејмонд и Леонардо Ди Каприо, овој филм е првата соработка на Скорсезе со Џек Николсон и Мартин Шин. Филмот отвори со големи критички признанија и некои го прогласија за најдобар труд на Скорсезе уште од 1991 и „Добри Момци“ и го ставија на исто ниво со „Таксист“ и „Разгневениот Бик“. Со домашна заработка од 129,402,536 долари, „Починатите“ стана филм со најголема заработка на Скорсезе сè до 2010 и филмот „Островот Бленда“. Овој филм му донесе втор Златен Глобус на Скорсезе, како и награди од Изборот на Критичари, Здружениото на режисери на Америка, како и Оскар. На доделување на Оскарот, Скорсезе изјави „Дали може да го проверите пликото уште еднаш?“ Наградата беше доделена од страна на долгогодишните пријатели и колеги Френсис Форд Копола, Џорџ Лукас и Стивен Спилберг. „Починатите“ исто така освој и Оскар за Најдобар Филм, Најдобро Адаптирано Сценарио, Најдобра Монтажа за долгогодишната монтажерка на Скорсезе Телма Шумејкер.
Островот Бленда
На 22 Октомври 2007, списанието Дејли Варајети, извести дека Скорсезе ќе се обедини повторно со Леонардо Ди Каприо за четврт филм, „Островот Бленда“. Основни снимања врз сценариото на Лаета Калогридис, засновано на истоимената книга на Денис Леане, започна во Масачусац во март 2008. Во декември 2007, глумците Марк Руфало, Макс вон Сидоу, Бен Кингсли и Мишел Вилијамс се придружија на изброт. Овие глумци за првпат сорабутаат со Скорсезе. Филмот ја имаше својата премиера на 19 фебруару 2010 година и е филмот со најголема заработка на Скорсезе.
Империјата на Кеј
Скорсезе ја режираше премиерната епизода на серијата „Империјата на Кеј“ (Boardwalk Empire)  со Стив Бушеми и Мајкл Пит во главните улоги, Серијата е заснована на книгата на Нелсон Џонсон „Империјата на Кеј: Раѓањето, Врвот и Корупцијата на Атлантик Сити“. Теренс Винтер, кој порано беше сценарист на „Сопранови“ ја создаде серијата. Скорсезе ја режираше пилотната епизора, за која доби ЕМИ за Најдобра Режија, но сепак остана да биде извршен продуцент.
Хуго
Хуго е 3Д авантура заснован на романот на Брајан Селзник „Пронајдокот на „Хуго“ Карпет“. Во филмот глумат Аса Батерфилд, Клои Граце Морец, Бен Кингсли, Саша Барон Коен, Реј Винстон, Емили Мортимер, Кристофер Ли и Џуд Ло. Филмот беше признаен од критичарите и е номиниран за 11 Оскари од кои освој пет. „Хуго“ исто така освој и две Британски Филмски Награди.
Волкот од Волстрит
Филмот на Скорсезе од 2013, „Волкот од Волстрит“ е американска биографска црна комедија заснована на мемоарот на Јордан Белфот со истото име. Сценариото го напиша Теренс Винтер, и главните улоги ги толкуваат Леонардо Ди Каприо, Џона Хил и Метју Меконахеј. „Волкот од Волстрит“ ја обележа петтата соработка на Ди Каприо со Скорсезе и втората на СКорсезе и Винтер, Филмот ја имаше својата премиера на 25 декември 2013 година, и ја кажува приказната за Њујоркшки брокер кој одбива да соработува во голема измама со хартии од вредност вклучувајќи корупција на Вол Стрит, манипулација со берзата и практика на „Пумпај и Фрли“ техниката како и корумпираниот свет на банкарството. Леонардо Ди Каприо добри Златен Глобус за Најдобра Улога во Комедија или Мјузикл. Филмоти беше номиниран и за Златен Глобус за Најдобра Комедија како и за пет Оскари, меѓу кои Најдобар Филм, Најдобар Глумец, Најдобар Глумец во Споредна Улога за Џона Хил и Најдобро Адаптирано Сценарио за Теренс Винтер, но не успеа да добие ниту еден Оскар. Идни Филмови