cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Линеарна регресија
Претпоставки
Стандардните модели на линеарна регресија со стандардни техники на проценка прават бројни претпоставки за предвидената променлива, за добиената променлива и за нивната врска. Бројни подобрувања беа направени за да се овозможи секоја од овие претпоставки да се сведе во поблага форма, или во некои случаи целосно да се елиминира. Некои методи можат да ублажат неколку претпоставки одеднаш. Во продолжение ќе бидат објаснети неколку поважни претпоставки направени во моделите на стандардна линеарна регреисја:
Толкување
Моделот на линеарна регреција може да биде користен за да ја индентификува врската меѓу еден индицатор, променливата xi и променливата y кога сите други променливи се во моделот фиксни. Особено, интерпретацијата на βi прави промена во y за една единица промена на xi кога другите променливи се фиксни, што претставува очекувана вредност на делумниот дериват на y во однос на хi. Ова понекогаш се нарекува уникатен ефект на хi за y. Мора да се внимава при толкување на регресивните резултати, бидејќи некои од регресорите неможат да дозволат маргинални промени,додека други пак, не може да бидат одржани фиксно. Можно е уникатниот ефект да биде скоро еднаков на нула дури и кога маргиналниот ефект е голем. Ова може да значи дека некои други промелниви ги опфаќаат сите информации на хi, така што штом променливата е во моделот, не постои придонес на хi на варијацијата на y. Спротивно на тоа, уникатниот ефект на хi може да биде голем додека неговиот маргинален ефект е скоро нула. Ова ќе се случи доколку другата променлива објасни поголем дел од варијацијата на y, но главно ја објаснува варијацијата на начин кој е комплементарен со она што е опфатено со хi. Во овој случај, вклучувајќи ги и другите променливи во моделот, се намалува улогата на варијабилитетот на y кој не е поврзан со хi, а со тоа се зајакнува врската со хi. Поимот уникатен ефект е погоден кога се студира еден комплексен систем, каде што повеќе меѓусебно поврзани компоненти влијаат врз добиената променлива. Во некои случаи тоа буквално може да се протолкува како причинско-последичен ефект на интервенција, кој е поврзан со вредноста на претпоставената променлива.
Методи на проценка
Развиени се голем број на процедури за проценка и заклучок за параметрите на линеарната регресија. Овие методи се разликуваат во приодите кои се користат при нивното пресметување.
Некои од позначајните методи на проценка на линеарната регресија се објаснети во продолжение:
а) Проценка преку методот на најмали квадрати и сродни техники
б) Проценка на максимална веројатност и сродни техники
в) Други методи на проценка
Наводи
http://people.duke.edu/~rnau/regintro.htm http://www.psych.utah.edu/gordon/Classes/Psy4905Docs/PsychHistory/Cards/Galton.html
Марсов тројанец
Марсови тројанци — група тројански тела кои ја делаторбитата на Марс околу Сонцето. Се среќаваат околу две Лагранжови точки 60° пред и зад Марс. Нивното потекло не е добро осознаено. Според една теорија, тие се остатоци од настанокот на Марс кои тогаш биле зафатени во неговите Лагранжови точки додека се образувал Сончевиот Систем. Меѓутоа, спектралниот истражувања на Марсовите тројанци укажуваат дека потеклото може да биде поинакво. Друга теза те дека астероидите безредно влетале во Марсовите Лагранжови точки во подоцнежната фаза на образување на Сончевиот Систем. И второнаведеното е под знак прашање земајќи го предвид кусиот динамички животен век на овие тела. Спектрите на Еурека и уште два други Марсови тројанци Mars укажуваат на изобилство на оливин. Бидејќи телата кои изобилуваат со оливин се ретки во астероидниот појас, предложено е дека некои до Марсовите тројанци се отпад зафатен при промената на Марсовата орбита кога оваа планета се судрила со некој планетарен зачеток.
Денес оваа група офаќа 14 астероиди потврдени со долгорочни бројчени симулации, но само девет од нив се прифатени од Центарот за мали планети (†).
' (водечки''):
' (следечки''):
Ласе Шене
Ласе Шене (роден на 27 мај 1986 година) — дански фудбалер, играч од средниот ред на Ајакс и на данската репрезентација.
Шене ја поминал целата своја професионална кариера во Холандија, играјќи за екипите на Де Графшап, НЕК и Ајакс, за кој постигнал над 60 лигашки голови.
Шене постигнал гол на неговото репрезентативно деби во 2009 година и бил дел од составот на Данска на Европското првенство 2012 и Светското првенство 2018 година.
Марко ван Бастен
Марсел Марко ван Бастен, (роден на 31 октомври 1964 година) — поранешен холандски фудбалер и менаџер, кој настапувал за Ајакс и Милан, како и за холандската фудбалска репрезентација, во 1980-тите и раните 90-ти години како напаѓач. Тој се смета за еден од најголемите европски напаѓачи и еден од најголемите фудбалери на сите времиња. Тој има постигнато 300 голови во кариерата од висок профил, но својот последен натпревар во кариерата го одиграл во 1993 година на 28-годишна возраст поради повреда која го принудила да се пензионира две години подоцна. Подоцна бил главен тренер на Ајакс и репрезентацијата на Холандија.
Ван Бастен го освоил УЕФА Еуро 1988, и бил именуван за играч на турнирот постигнувајќи пет гола вклучувајќи го незаменливиот волеј во финалето против Советскиот Сојуз. На клупско ниво, тој освоил три титули во холандската Ердивајс, Купот на победниците на куповите со Ајакс, и три титули во Серија А и две титули во Лигата на Шампионите со Милан. Познат по неговата блиска контрола на топката, напаѓајќи со својата интелигенција и спектакуларни удари и волеи, Ван Бастен бил прогласен за светски играч на годината во 1992 година и ја освоил Балон д'Oр трипати, во 1988, 1989 и 1992 година. Во 1999 година, тој бил рангиран на шесто место на интернет гласањето за ФИФА играч на векот, спороведено преки интернет анкета. Тој, исто така, бил осми според анкетата организирана од француското списание "Фудбал на Франција", консултирајќи се со своите поранешни победници на "Балон д'Ор" за избор на фудбалски играч на векот. Во 2004 година, тој бил именуван од Пеле во списокот на ФИФА 100 најголемите играчи во светот. Во 2004 година, во Холандија се одржала анкета за 100 најзначајни холандски луѓе, Ван Бастен се нашол на 25 место, вториот најзначаен фудбалер, зад Јохан Кројф. Во 2007 година, "Скај Спорт" го назчачил Ван Бастен на прво место на својот список на одлични спортисти кои ја прекинале својата кариера порано.
230 п.н.е.
230 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 230. година пред новата ера, 230. од првиот милениум п.н.е., 30. од 3 век п.н.е. и прва од 230-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 230 година се протега во 2406 и 2407, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2466 и 2467 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 313. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 877 и 876 исламска година пред хиџра.
Целокоскени риби
Целокоскени риби — една од трите инфракласи во класата зракоперки (Actinopterygii). Оваа широко распространета група, која настанала во Тријас , вклучува 20000 рецентни видови распределени во околу 40 реда. Всушност, повеќето денешни риби се членови на оваа група. Другите две инфракласи (Holostei и Chondrostei) се парафилетски.
Општи одлики
Целокоскените риби поседуваат подвижна горна вилица (maxilla) и премагзила, како и измени во соодветните вилични мускули. Овие измени им овозможуваат на телеостеите да ги испакнат своите вилици нанадвор. Опашната перка е хомоцеркна, што значи дека нејзиниот горен и долен дел се речиси еднакви по големина. ‘Рбетот завршува со опашна педункула, со што овие риби се разликуваат од оние кај кои тој завршува во горниот лобус (дел) на опашната перка.
Здухаќ
Здухаќ — дух во српската митологија, забележан во Црна Гора, Метохија, западна Србија и Херцеговина. Здухаќот е всушност човек кој поседува ретки натприродни способности. Неговиот дух излегува од телото (најчесто додека спие), ги доведува ветровите и ги растерува облаците, ги отстранува градот и поројните дождови или пак се бори со ала (суштество кое го носи невремето). Здухаќот (односно неговиот дух) понекогаш се бори и со други здухаќи. Овие битки понекогаш се навистина сурови, а се користат и разни орудија како: камења, греди, лисја, воденички камења, капки вода, дрвја, трупци, корења и слично. Се верувало дека секоја локална област, секој клан или големо семејство има сопствен здухаќ. Според доа, здухаќот е добар дух кој ја штити и се бори за својата област.
Здухаќи може да бидат децата или жените, но најчесто тоа се младите мажи. Во изгледот не се разликуваат многу од обичните луѓе. Меѓутоа, тие се способни да издржат каква било тешкотија. Снаодливи се кога се соочени со проблем, лесно надминуваат разни потешкотии и неволи, и најчесто се посилни од обичните луѓе. Во основа, карактерот на здухаќот е јуначки карактер. Иако здухаќите не им припаѓаат на злите духови, сепак, има и такви кои со својата сила и знаење му служат на ѓаволот.
За многу историски личности се верувало дека се здухаќи, како на пример Марко Миљанов и Петар I Петровиќ Његош. Познат здухаќ бил и Мато Глушац од Херцеговина, билкар и пророк кој живеел во 19 век. Еднаш среде разговор, откога се слушнале грмежи, тој ја отворил устата колку што можел пошироко, затоа што како здухаќ тој морал да се бори со џинови.
Здухаќот кој е исто така присутен кај српските Власи (кои се населени во делови од источна Србија), кај нив е познат и како влва. Познатиот етнолог кој ги проучувал власите Паун Ес Дурлиќ, кажува прказна за двајца власи здухаќи во шеесеттите години од 20 век, имено тоа биле Ѓорѓе Куриќ и Страин Драгојевиќ, од селото Рудна Глава. На селаните им здосадиле нивните постојани кавги во локалните крчми за тоа кој од нив е подобар здухаќ, па затоа одлучиле преку натпревар да се докажат. Кој повеќе ќе му служи на селото, тој ќе биде повеќе почитуван од селаните. Требале да се искачат на покривот на куќа од три спрата и да донесат по една плочка. Страин успеал, а Ѓорѓе паднал на пола пат и си ја скршил ногата.
Постои сличен карактер наречен грабанцијаш, забележан во делови од Хрватска. Човек може да стане грабанцијаш кога ќе заврши дванаесет школи, по кои изведува одреден ритуал. Потоа неговите натприродни способности се исти како на здухаќот.
NGC 3698
NGC 3698 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3698 се споменува и како NGC 3695, UGC 6490, MCG 6-25-78, CGCG 185-71.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1876 година од страна на Јохан Лудвиг Емил Дреер, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3698 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3698 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 3698 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35389. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 106; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2525. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 109.
Надворешни врски
NGC 3698
Канабис во Грузија (земја)
Канабисот во Грузија е легален во однос на неговото поседување и консумирање поради пресудата на Уставниот суд на Грузија од 30 јули 2018 година. Ова ја прави Грузија една од првите земји во светот што го легализирала канабисот и за рекреативна и за медицинска употреба, и единствената поранешна комунистичка држава во светот што го направила тоа.
Големото одгледување и продажба на канабис останува нелегално, иако има активни дискусии во политичките кругови во Грузија за комерцијализација на марихуаната. Во политичката арена, Гирчи и неговиот водач Зураб Јапариџе се појавиле како еден од најсилните поддржувачи на полибералните политики за канабис, иако овој став до одреден степен бил прифатен и од другите политички сили.
Одгледување
Грузија илегално одгледува некои мали количини канабис, главно за локална потрошувачка. Од 2005 година, Грузија служела и како транзитна рута за дрога што доаѓа од Средна Азија, која се упати кон Русија и Европа.
Спроведување
Пред Грузија да го легализира канабисот, имало строга политика против дрога, според која прекршителите можеа да бидат затворени до 14 години. Групата за застапување Движење на бел шум наведува дека над 100 луѓе дневно се тестираат за дрога од грузиската полиција. По зајакнувањето на законите за дрога во 2006 година, Грузија собрала 11,3 милиони долари казни поврзани со дрога во првата година.
Реформи
Почнувајќи од 2013 година имало повици од различни групи за застапување и опозициски политичари за декриминализирање на канабисот, но владата остана против. Во октомври 2015 година, Уставниот суд на Грузија пресуди дека нормата на Уставот на земјата за затворање за лична употреба на канабис е „престрога“ и дека треба да се релаксира. Во декември 2016 година, Судот дополнително прогласил дека затворот за употреба на мали количини канабис, како и негово купување, задржување и производство за лична употреба, е неуставно. Во 2013 година, Уругвај станала првата земја во светот што одлучи да ја легализира и регулира фабриката за рекреативна употреба. Одгледувањето, купувањето и продавањето се исто така легални, иако тесно регулирани од владата на јужноамериканската нација. Во јуни, Парламентот на Канада донесе закон со кој ќе се легализира рекреативната марихуана до октомври, овозможувајќи и регулирање на одгледувањето и продажбата. Многу други земји почнаа да го декриминализираат канабисот и за лична употреба.
На 30 јули 2018 година, Уставниот суд на Грузија пресуди дека „консумацијата на марихуана е дејство заштитено со правото на слободна личност“ и дека „[Марихуаната] може само да му наштети на здравјето на корисникот, правејќи го тој/нејзиниот корисник одговорен за исходот. Одговорноста за ваквите дејствија не предизвикувала опасни последици за јавноста.“ Одлуката ја легална употребата и поседувањето на канабис во Грузија, но ги задржа казните за одгледување и продажба на дрогата. Дејствата кои исто така остануваат незаконски вклучуваат јавна потрошувачка и употреба во присуство на деца.
Протести
Во мај-јуни 2015 година, Крај на нарко војната и Движењето 2-ри јуни организирале протести во корист на декриминализацијата.
Во декември 2016 година, Движењето Бела бучава одржале протест пред зградата на Парламентот повикувајќи на декриминализација на дрогата, вклучително и канабисот.
На новогодишната ноќ на 2016 година, активистите на партијата Гирчи засадиле растенија канабис во 84 саксии во седиштето на партијата во Тбилиси, пркосејќи на грузиската политика за дрога. Пристигнале грузиски полицајци кои ги конфискувале растенијата, но не обвиниле сопартијци за никакво кривично дело.
На 20 октомври 2018 година, активисти на партијата Гирчи го одржаа фестивалот за легализација на канабисот во центарот на Тбилиси, протестирајќи против новата цел на Парламентот да усвои предлог-закон за ограничување на потрошувачката на канабис.
Јунус-паша
Јунус-паша (Devşirme Yunus Paşa; п. ) — отомански државник и Голем везир на Отоманското Царство осум месеци во 1517 година, служејќи од 30 јануари до неговата смрт на 13 септември.
Животопис
Било дискутирано, но никогаш не било до крај решено дали Јунус бил со грчко, бугарско или српско потекло. Бил земен преку системот на данок во крв (земен од неговото семејство и преобратен во Ислам со цел да стане отомански бирократ/војник) на мала возраст, Јунис бил израснат да стане јаничар, на крај станувајќи ага (врвен командант) на јаничарите. Во 1511 година станал везир во диванот (отоманска влада) и беглербег (главен покраински управител) на Анадолија.
Јунус-паша имал голема улога во Отоманско-мамелучката војна (1516–17). По отоманската победа во Битката кај Марџ Дабиг во 1516 година, Јунус-паша, со отоманските трупи под негова команда, влегле во денешниот град Алеп, од каде што ги нападнал градовите Хама, Хомс и Дамаск. По Битката кај Рајденије во 1517 година, влегол во египетскиот град Каиро со неговите јаничари и по тридневна опсада, го освоил градот за Отоманското Царство.
Поради неговите успеси и смртта на претходниот голем везир, Хадим Синан-паша, во Битката кај Рајданије на 22 јануари 1517 година, Јунус-паша бил назначен за Голем везир, осум дена подоцна, на 30 јануари. Подоцна бил истовремено назначено да биде управител на Египет. По добивањето на овие две функции, Јунус-паша наводно воспоставил организирано мито и измачување. Откако вестите за корупција стигнале до султанот Селим I, управувањето на Јунус-паша било повлечено и дадено на Хајир Беј, оставајќи го Јунус-паша со функцијата на голем везир.
Се верува дека султанот Селим I го погубил Јунус-паша поради навредата на неговиот наследник Хајир Беј за неговото потекло по омразата за губењето на владеењето од него и покрај тоа што Јунус-паша бил тој што го освоил Египет за Отоманското Царство. Која и да била причината, Јунус-паша бил погубен со сечење на главата на 13 септември 1517 година.
Енгелхолм
Енгелхолм (Ängelholm) — град во округот Сконе, Шведска и административен центар на општината Енгелхолм. Населението брои 23.240 жители (2010).
Местото е познато по т.н. „глинени кукавици“, кои претставуваат посебен вид на окарина.
Најважна стопанска гранка е туризмот, поради блиската песочната плажа долга 6 км. Подрачјето е привлечно за едрење, јавање бранови и едрење на даска поради поволните ветришта во заливот Шелдервикен.
Од особен интерес за посетителите претставува Спомен-музејот на НЛО.
Историја
Старото населено место во ова подрачје е Ринестад, споменато околу 1600 г. Новото место е прогласено за град во во 1516 г. со повелба од данскиот крал Кристијан II, но со векови останал мошне мал. Со Роскилдскиот мировен договор во 1658 г., Енгелхолм и остатокот од Сканија прешол од данска во шведска сопственост. Местото бележи позначаен раст со индустрализацијата во XIX век. До 1883 г. во него имало касарна, а од 1941 до 2002 г. имало воздухопловна база. Денес базата е напуштена, а во неа е сместен производителот на суперавтомобили Koenigsegg.
Боански јазик
Боанскиот (кинески: 保安语 Bǎo'ān) е монголски јазик, мајчин јазик на Боанците. Јазикот се зборува во Кина. Според податоците од 1985 година, јазикот го зборувале околу 8.000 луѓе, што опфаќа 75% од Боанците и некои други етнички групи. Јазикот има неколку дијалекти кои се под одредено влијание од кинескиот и тибетскиот јазик. Најчесто проучуван дијалект е тонгренскиот. Нема писмо со кое се пишува овој јазик.
Фонологија
Фонологијата на боанскиот е под силно влијание на тибетскиот јазик. Согласките имаат свои призвучни парови. Во своите зборови, има присуство на согласни групи.
Граматика
Боанскиот јазик, како и останатите монголски јазици, е аглутинативен јазик. Јазикот има пет падежа: номинатив, акузатив-генитив, датив-локатив, аблатив и инструментал. Морфологијата на глаголите е доста сложена. Евидентноста се бележи со исказан начин како „определен“ или „неопределен“ со наставка или помошен глагол. Сегашната определеност се користи за искажување природни појави, додека сегашната неопределеност се користи за искажување навики на животни. Идноста, продолженоста и перфектот исто така имаат бележниви за евидентност и често се користат за да се означи негација.
Основниот зборовен редослед на јазикот е подмет-предмет-прирок, но зачестена е топикализацијата на предметот. Бонанскиот е познат по двојното бележење на сврзничкиот глагол. Монголскиот сврзен глагол, кои имаат неколку различни значења, доаѓа на крајот на реченицата, а проследено од боанскиот зборовен редослед. Сврзниот глагол (сум) од кинескиот доаѓа меѓу подметот на сврзниот глагол и атрибутот, како и во кинескиот. Кинескиот сврзен глагол е опционален и се користи за да се истакне подметот. Определениот, но и неопределениот, сврзен глагол исто така може да служи како партицип проследен од некои свршени глаголи. На пример:
ова СвГ комуна-ГЕН автомобил НЕП.СвГ
Предраг Ѓорѓевиќ
Предраг Ѓорѓевиќ (роден на 4 август 1972 година) е поранешен српско-грчки професионален фудбалер.
Ѓорѓевиќ играл на позицијата играч од средниот ред на левата страна. За грчкиот клуб Олимпијакос настапувал цели 13 години, со што станал најдобар странски стрелец на екипата на Олимпијакос. Тој во просек постигнувал гол на секои три првенствени натпревари, и секако бил симбол на „Златното време“ на Олимпијакос од 12 години. Олимпијакос во тој период имал освоено 12 шампионски трофеи за период од 13 години. Ѓорѓевиќ бил признат како еден од најголемите странски играчи кои играле во Грција. Тој играл и за репрезентацијата на Србија и Црна Гора (поранешна СР Југославија). За таа репрезентација одиграл 37 натпревари и постигнал 1 гол. Тој настапил за својата земја на Светското првенство во фудбал во Германија во 2006 година.
Почетна кариера
Откако ја започнал својата кариера во младинскиот погон на екипата на Раднички од Крагуевац, талентот на Ѓорѓевиќ бил забележан од луѓето задолжени за следење на млади таленти на клубот Црвена ѕвезда од Белград. Со овој клуб потпишал договор, но набрзо бил испратен како позајмен играч во екипата на Спартак од Суботица. Ѓорѓевиќ во 1993 година првпат се преселил во Грција за да игра за третоличашот Панилијакос. Тој бил главна фигура во тимот бидејќи клубот од Пиргос постигнувал последователни квалификации во погорните лиги. Ѓорѓевиќ својот прв натпревар во Грчкото првенство го имал на 27 август 1995 година.
Олимпијакос
Ѓорѓевиќ пристигнал во клубот на Олимпијакос од тимот на Панилијакос заедно со играчот Стелиос Ѕанакопулос во 1996 година. Тренерот Душан Бајевиќ исто така потпишал за Олимпијакос во летото 1996 година, оставајќи го клубот на на АЕК од Атина. Ѓорѓевиќ многу брзо се етаблирал како еден од најдобрите играчи. Ги изведувал пеналите и бил вистински лидер. Заедно со гркот Григорис Георгатос, формирале извонреден тандем по левата страна на Олимпијакос. Тие биле каталитички фактор за Олимпијакос кога се квалификувале во четврт-финалето на УЕФА Лигата на шампионите 1998-99. Во првите пет сезони во Олимпијакос, Ѓорѓевиќ постигнал вкупно 50 голови, од кои сите донеле титули за клубот. Следувала уште една одлична сезона во дресот на црвено-белите од Пиреја во 2002-03, кога Ѓорѓевиќ постигнал 14 првенствени голови и 15 асистенции. Постигнал одлична форма во Лигата на шампионите на УЕФА, постигнувајќи четири гола во шест одиграни натпревари. Во овие 4 гола се вметнати и оние од хет-трик против екипата на Баер Леверкузен (6:2). Во 2003–04 година, Ѓорѓевиќ постигнал 10 гола и 22 асистенции и бил избран за најдобар странски играч во грчкото првенство Алфа етники (Прво државно).
Во сезоната 2004–05, тој ги пропуштил првите три натпревари на неговиот клуб во Лигата на шампионите поради повреда, но се вратил за да го постигне победничкиот гол против екипата на Депортиво од Ла Коруња. Тој бил капитен на својата екипа на сите четири натпревари од Купот на УЕФА, постигнувајќи гол против составот на Њукасл Јунајтед. Го предводел Олимпијакос до освојувањето на двојната круна настапувајќи на 25 лигашки натпревари, постигнувајќи пет гола и остварувајќи шест асистенции. На крајот на сезоната тој потпишал двегодишно продолжување на договорот.
Сезоната 2007-2008 уште еднаш се покажала како успешна за капитенот на Олимпијакос бидејќи предводел тим со нов изглед кон успесите на УЕФА Лигата на шампионите. Поразувајќи ги клубовите наВердер од Бремен и Лацио од Рим, Олимпијакос завршил со исти бодови како лидерот во групата Реал Мадрид и ја забележал својата прва победа во Лигата на шампионите на гостински терен во целокупната историја. Ѓорѓевиќ одиграл клучна улога при влезот на грчкиот клуб во нокаут фазата по втор пат во нивната историја. Групната фаза Ѓорѓевик ја завршил со вкупно четири асистенции и со тој резултат го заземал првото место на турнирот. Како резултат на неговата одлична форма и во Европа и во грчката Суперлига, Ѓорѓевиќ, кој требало да се пензионира на крајот од сезоната 2008, сепак го продолжил договорот за уште една година.
На 30 март 2009 година, Ѓорѓевиќ објавил дека одлучил да ја заврши својата кариера како фудбалер и тоа до крајот на тековната сезоната, откако поминал 13 години од неговите 20 години како професионален фудбалер, во тимот на Олимпијакос од Пиреја.
Кодрас
Кодрас — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Велебиште.
Предраг Ѓорѓевиќ
Репрезентација
Ѓорѓевиќ својот прв натпревар за репрезентацијата на тогашна СР Југославија го одиграл во месец септември 1998 година против репрезентацијата на Швајцарија. Тој настапил во квалификациите за УЕФА ЕВРО 2000, но не влегол во тимот за самото првенство. Исто така, настапувал во квалификациите за УЕФА ЕВРО 2004, иако Србија и Црна Гора не успеала да се квалификува за Португалија.Тој бил клучен играч од квалификациите за Светското првенство во ФИФА 2006 година. Ѓорѓевиќ играл на сите натпревари за селекцијата на Србија и Црна Гора на Светското првенство. Во групата Ц со Аргентина, Холандија и Брегот на Слоновата Коска, Србија и Црна Гора ги загубила сите три натпревари.
Приватен живот
Ѓорѓевиќ е оженет со жена со грчко потекло од градот Пиргос, првиот град во Грција во кој живеел и играл фудбал. Тој има и српско и грчко државјанство.
Клубски признанија
Панилијакос
Олимпијакос
Зубово
Зубово — село во Општина Ново Село, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Зубово се наоѓа во плодното Струмичко Поле, на надморска височина од 207 метри, во непосредна близина на местото каде реката Водочница се влева во реката Струмица. Од најблискиот град Струмица е оддалеченo 19 километри.
Среден век
Зубово своето име го добило според неговата местоположба, бидејќи површината што ја зафаќа има облик на заб („зуб“ или „з‘б“).
Селото трипати ја менувало својата местоположба: најпрвин се наоѓало во месноста Колибите, потоа во месноста Барите, и најпосле во месноста Двата Потока. Зубово првпат се среќава во повелбите на повелбите на браќата Јован Драгаш и Константин Драгаш во струмичката област од 1378 година.
Отоманско Царство
Селото било турски чифлик, а потоа било продадено на семејството Караманолци. Во 1913 година тоа било запалено од гркоманското население.
Југославија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион, додека по крајот на Втората светска војна, во рамките на СФРЈ.
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Ново Село.
Население
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ во 1873 година,Забово е наведено како село со 60 домаќинства и 215 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Забово живееле 390 жители, сите Македонци.
Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 496 македонски патријаршисти под врховенството на Бугарската егзархија и функционирало грчко училиште.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 648 жители, од кои 646 Македонци и 2 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 447 жители, од кои 428 Македонци и 19 лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1792 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на дом на културата.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 637 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Црквата „Св. Ѓорѓи“ била изградена од патријаршистите во 1852 година. Во селото има училиште посветено на Мануш Турновски, изградено во 1948 година, амбуланта и Дом на пензионери.
Во селото се наоѓа и археолошкото наоѓалиште Могила од римското време.
Градови во Србија
Градовите во Србија се територијални единици утврдени со Законот за територијална организација на Република Србија, кои претставуваат економски, административни, географски и културни центри на пошироко подрачје и имаат повеќе од 100.000 жители.
Според споменатиот Закон донесен на 28 декември 2007 година, статус на град имаат следниве места:
Градски населби во Србија
Според важечкиот Закон за територијална организација на Република Србија поимот град се однесува исклучиво на видот на единицата на локална самоуправа. При одредувањето на статусот на градските и останатите населби во Србија се користи административно-правниот критериум од периодот на пописот на населението во 1981 г., според кој населбите со законски прописи се прогласуваат за градски; според таквата дихотомна поделба постојат градски населби (не градови) и останати населби (не села).
Визенфелд (Ајхсфелд)
Визенфелд (Wiesenfeld) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија.
Ѓурѓевица (Виничани)
Ѓурѓевица — археолошко наоѓалиште во велешкото село Виничани, Општина Градско. Претставува населба од римско време.
Југоисточно од селото, на левиот брег на Водовратска Река и на 1 км десно од современиот пат Велес - Градско (А1), на површина од околу 1 ха се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал. Има видливи ѕидови од објект со кружна основа, со пречник од околу 13 м, ѕидани од камен и варов малтер.
Баст
Бастет била божицата на мачки, заштита, радоста, танцот, музиката и љубовта во египетската религија, таа била боготворувана од почетокот на Втората династија (2890 г. п.н.е.). Како Баст, таа била божица на војната во Долен Египет, регионот кај делтата на реката Нил, пред обединувањето на културите на Стар Египет. Нејзиното име исто така е напишано како Бааст, Убасте и Басет.
Двете обединети култури имале божества кои имале слични улоги и обично ист изглед. Во Горен Египет, Секмет била паралелната на Баст како воин-лавица божица. Често сличните божества биле спојувани во едно, но тоа не се случи со овие божества кои имале силни корени во нивните култури. Наместо тоа, овие божици почнале уште повеќе да се разликуваат. Во текот на дваесет и втората династија (945-715 г. п.н.е.), Баст се промени од лавица-воин божица во заштитничка божица претставена како мачка. Бастет, името поврзано со овој подоцнежен идентитет, е името кое обично се користи денес од страна на научниците.
Папрадишки Рид (Гуѓаково)
Папрадишки Рид — археолошко наоѓалиште во прилепското село Гуѓаково. Претставува населба од доцноантичко време.
На 1 км северно од селото, на едно зарамнето плато се гледаат траги од ѕидови и грамади од кршен камен, голем број фрагменти од разни типови на тегули и имбрекси. Поретко се среќаваат и фрагменти од керамички садови и питоси
Космос-1514
Космос-1514, познат и како Бион-6 и Биокосмос-6 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата.
Кодр Лешај
Кодр Лешај — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Арас.
Пири Мехмед-паша
Пири Мехмед-паша (Pîrî Mehmed Paşa; п. 1533 во Силиври) — отомански државник и Голем везир на Отоманското Царство од 1517 до 1523 година.
Хитенроде
Хитенроде (Hüttenrode) — село и поранешна општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Бланкенбург на Харц.
Капоканониере
Капоканониере (множина: капоканониери) или Златна копачка на Серија А е назив за наградата која се доделува на играчот со најголем број постигнати голови во италијанската Серија А. Насловот во моментов го држи Кристијано Роналдо, кој постигнал 29 гола во сезоната 2020–2021.
Највисокиот број на постигнати голови при освојувањето на Златната копачка е 36, број постигнат од тројца играчи Џино Росети за Торино во сезоната 1928–29, Гонсало Игуаин за Наполи во сезоната 2015–2016 и Чиро Имобиле за Лацио во сезоната 2019–2020. Ференц Хирцер, Хулио Либонати и Гунар Нордал го делат второто место; секој од нив постигнал по 35 гола за Јувентус, Торино и Милан.
Гунард Нордал од Милан е освојувач на титулата плурикапаканониере, со пет успеси во 1949–1950, 1950–1951, 1952–1953, 1953–1954 и 1954–1955, повеќе од било кој друг играч во историјата на италијанското првенство.
Писаник (Гуѓаково)
Писаник— археолошко наоѓалиште во прилепското село Гуѓаково. Претставува населба од доцноантичко време.
Маденска Река (Дамјан)
Маденска Река — археолошко наоѓалиште во радовишкото село Дамјан. Наоѓалиштето претставува доцноантичка населба. Во непосредна близина на рудникот „Дамјан“, на мала тераса крај потокот Маденска Река биле пронајдени остатоци од топена руда, а биле најдени и делови од керамички садови и питоси.
Алусијан
Алусијан — македонски цар (благородник), втор син на Јован Владислав со принцезата Марија. Го убил Петар Делјан во 1041 година, по што за кратко го преземал престолот.
По пропаѓањето на Самуиловото Царство (1018 г.), му се предал на царот Василиј II и бил почестен со титулата патрикиј. Заедно со другите претставници на владејачката фамилија, бил одведен во Цариград и стапил во византиска служба. Во еден период ја вршел должноста стратег на темата Теодосипол во Ерменија, а потоа паднал во немилост. Интересен е начинот на кој Алусијан го предал тогашниот владетел Петар Делјан. Штом дознал за востанието на Петар Делјан, тајно ја напуштил Мала Азија и преку Цариград и Солун пристигнал во логорот на востаниците кај Острово. Имено, синот на Гаврил Радомир имал голема доверба во Алусијан, војсководец од Самуиловата кралска лоза. Делјан (како на свој братучед) му дал 40 илјадна војска за го освои Солун. По шестдневна опсада на градот, Алусијан претрпел тежок пораз и едвај спасил жива глава. Тој успеал да пребега, но на лукав начин извршил големо предавство. После Битката за Солун за почнале несогласувањата со Петар Делјан. Приредил банкет во местото Острово, каде го поднапил Делјана и потоа го ослепил. Делјановите придружници не ни знаеле што Алусијан сторил, а тој како легитимен наследник седнал на царскиот престол. Таму се задржал многу кратко, нецела година, за подоцна да абдицира и да ги предаде царските војски на византискиот цар Михаил IV. Овој го удостоил со магистерски чин и го испратил во Цариград кај Орфанотрофа. Обезглавено, востанието на Петар Делјан било осудено на пропаст. Слепиот Делјан, без да дава отпор, бил фатен и испратен во Солун.
Алулсијан одржувал пријателски врски со познатиот византиски флозоф и писател Михаил Псел.
Последици од неуспехот на востанието
Македонија била опустошена. Еден добар дел од нејзиното население императорот го претворил во робје, а не бил мал бројот на оние што ги изгубиле имотите. Цариград, со цел да го разбие етничкото единство на Македонците, во нивната татковина населил туѓи колонисти. Михаил IV во 1042 г. ги пренел Албанците од јужна Италија на Балканскиот Полуостров (Македонија) и ги населил во месноста Арбан, за да го прекине и ослаби овoj дел на народот и нивните врски.
Бернтероде кај Хајлбад Хајлигенштат
Бернтероде кај Хајлбад Хајлигенштат (Bernterode bei Heilbad Heiligenstadt) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија.
231 п.н.е.
231 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 231. година пред новата ера, 231. од првиот милениум п.н.е., 31. од 3 век п.н.е. и втора од 230-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5277 и 5278 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4519 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3529 и 3530 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 522.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 231 година се протега во 2405 и 2406, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2465 и 2466 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 312. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 878 и 877 исламска година пред хиџра.
Дам (плоштад)
Дам (Dam) — градски плоштад  во Амстердам, главниот град на Холандија. Неговите значајни градби и чести настани го  прават едно од најпознатите и значајни локации во градот и во  земјата.
Плоштадот се наоѓа во историскиот центар на Амстердам, околу 750 метри јужно од главниот транспортен центар,и Централната станица, на оригиналната локација на браната до реката Амстел. Тој е приближно со правоаголна форма, кој се протега на околу 200 метри од запад кон исток и на околу 100 метри од север кон југ. Тој ги поврзува улиците Дамрак и Рокин-што се движат по должината на оригиналниот тек на реката Амстел од станица Централ да Мунтплеин (плоштад Нане) и Мунт (Мунт кулата). Браната ја означува крајната  точка на другите прометни  улици Неувендрајк, Калверстрат и Дамстрат. На кратко растојание надвор од североисточниот агол лежи главната црвено светлосна област, област на црвено светло.
На западниот крај на плоштадот е неокласичната Кралска палата, која послужи како градското собрание од 1655г. до неговото претворање во кралска резиденција во 1808 година. Покрај тоа се од 15 век се наоѓа готска  Nieuwe Kerk (Нова црква) и на Мадам Тисо  восочниот музеј. Националниот споменик, бел камен столб дизајниран од страна на J.J.P „Стариот“ е подигнат во 1956 година во спомен на жртвите од Втората светска војна, доминира на спротивната страна на плоштадот. Исто така, со поглед на плоштадот се Гранд Хотел Красноплоски и  стоковна куќа Де Бајарнкоф. Овие различни атракции се причина на бранот од туристи.
Историја
Браната потекнува од нејзиното име од својата првобитна намена, брана на реката Амстел па  оттука и името на градот. Изградена е околу  1270 година, и со тоа е формирана првата врска помеѓу населените места на двете страни на реката.
Откако браната била  изградена, постепено станала  доволно широка  за плоштад во градот, сите кои останаа на јадрото на градот се развиле околу неа. Браната плоштад како што постои денес произлезе од она што првично беше за две полиња: Крај на браната, наречена Миделдам; и Платс, соседниот плоштад на запад. Голем пазар на риба се појавил таму  каде што бродовите биле закотвени  на браната, за да  се вчитува  истоварот на стоката. Оваа област станала центар не само на комерцијални активности, туку и корисни за владата, како место на градското собрание во Амстердам.
Како пазар плоштад, на браната имало една голема куќа што може да се види во некои стари слики. Таа била урната во 1808 година по наредба на Луј Бонапарта по преземањето на  Кралската палата.
На Дамрк, или поранешнито устие на реката Амстел, бело делумно пополнето во 19 век; Од тогаш,  плоштадот Дам е опкружен од страна на земјата од сите страни.Тука е изградена и  Зохер, берзата  во 1837 година. По трговијата со акции се преселила  во Beurs ван Berlage во 1903 година, зградата на Зохер била урната. На своето место, Де Бајанкоф стоковна куќа стои од 1914 година.
Пукањето на Дам Плоштадот, 1945
На 7 мај 1945 година, два дена по германската капитулација, илјадници Холанѓани ги  чекаа  канадските војници да пристигнат на плоштадот Дам во Амстердам. Во големиот клуб, на аголот на Калверстрат и на палатата, членови на морнарицата гледале како толпата подолу од нивните балкони  танцуваа и се поздравуваа. Германците потоа започнаа да пукаат со митралезите од балконот директно во народот. Мотивите за нападот останаа нејасни; Германците биле пијани и можеби налутени бидејќи спротивно на претходниот договор, холандската полиција уапсила членови на германската војска.
На пукањето конечно му  дошло крај, кога член на отпорот се искачи во кулата на кралската палата и почна со пукање кон  чардакот и во клубот. Во тоа време, еден германски офицер заедно со командантот на отпорот најдоа свој пат во клубот и го убеди луѓето да се предадат. На работ на мир, 120 лица биле тешко повредени, а 22 прогласени за мртви. Во 2013 година, доказите на виделина  укажуваат  дека можеби бројката била повисока : Можно е 33 лица да загинале, а имало и 10 повеќе непотврдени можни жртви. Список на жртвите на пукањето може да се најде во http://de-dam-zevenmei1945.nl
Презент
Браната е најважниот трамвај центар во Амстердам. По 1900 година оваа функција се преселила во Централната станица, на другиот крај на Дамрак.
Во текот на XIX и XX век, главниот плоштад во Амстердам стана "национален" плоштад добро познат на скоро сите во Холандија. Тој е често нова локацијата на демонстрации и настани од сите видови, како и место за средба за многу луѓе. На 4 мај секоја година, холанѓаните го обележуваат  Националниот ден Спомен (Национален ден на сеќавање), со почитување на сите кои последниот прилог на плоштадот, на национален споменик,  е формирана во 1956 година.
Лунапарк деновите се одржува на плоштадот Дам во неколкупати годишно, zoals на Денот на кралот и околу Божиќ.
Кога ќе бидам мртов и бел
„Кога ќе бидам мртов и бел“ (српски: Кад будем мртав и бео) — српски и југословенски филм од 1967 година, во режија на Живоин Павловиќ по сценариото на Љубиша Козомара и Гордан Михиќ. Главните улоги ги играат: Драган Николиќ, Слободан Алигрудиќ, Миодраг Андриќ, Северин Бијелиќ, Неда Спасојевиќ и Ружица Сокиќ. На Пулскиот филмски фестивал, филмот ја освоил „Златната арена“, а Павловиќ бил прогласен за најдобар режисер.
Синопсис
Јанко Бугарски, познат како Џими Барка (го игра Николиќ), заедно со својата девојка Лилица (ја игра Спасоевиќ), мора да ја напушти привремената работа као сезонски работник. Неговата мајка е сиромашна перачка и не може да му помогне, а тој не може да најде работа во фабриките. Џими ги краде работниците на едно градилиште и, бегајќи од гонителите, останува без Лилица. Тогаш почнува неговата авантура. Набргу ја среќава кафанската пејачка Душка (ја игра Сокиќ), станува нејзин љубовник и самиот учи да пее. Иако пее лошо, тој патува по малите места, пеејќи на панаѓурите и во воените гарнизони. Во едно место ја среќава младата заботехничарка Бојана и со неа оди во Белград на натпреварот на младите пејачи. Таму, наместо аплаузи и афирмација, него го дочекуваат со свирежи и со навреди. Џими бега и на еден брод повторно ја среќава Лилица, која живее од ситни кражби и од симулирање дека е бремена. Тие одат кај Милутин (го игра Алигрудиќ), управникот на поранешното градилиште и го уценуваат со приказната дека Лилица го носи неговото дете. Но, Милутин открива дека е измамен и јанапаѓа Лилица, но Џими го спречува, а потоа го исмева пред работниците. Понижен и изнервиран, директорот ја зема својата пушка и го убива Џими.
Пратвил (Алабама)
Пратвил (Prattville) е град во Алабама, САД и е административен центар на округот Аутауга. Основан е пред 1839 и се наоѓа на 20 км северозападно од Монтгомери. Населението во овој град изнесува околу 30 000 жители (2005).
Во Пратвил е роден пејачот Вилсон Пике (1941-2006).
Хуан Хосе Кобо
Хуан Хосе Кобо Асебо (Juan José Cobo Acebo; р. ) — поранешен шпански професионален друмски велосипедист, кој настапувал професионално во периодот 2004-2014 година. Победил на Вуелта а Еспања 2011 како возач на, негова прва и најголема победа, но во јули 2019 година му била одземена титулата откако бил пронајден виновен за допинг од UCI. Бил сметан за добар специјалист за искачување и постигнувал добри времиња на хронометарските етапи.
На 13 јуни 2019 година, UCI изјавиле дека Кобо бил пронајден виновен за допинг, засновано на неговите податоци од биолошкиот пасош.
Животопис
Во 2003 година, Кобо го освоил националното хронометарско првенство под 23 години. Бил избран во националниот сосав за европските првенства во Атина во август и за светските првенства во Хамилтон, Канада, во октомври. На Европските првенства завршил четврти, 30 секунди зад победникот Маркус Фотен. На Светските првенства учествувал на хронометарот со Исидро Нозал и го освоил 33. место. Во септември ѝ се приклучил на професионалната екипа Вини Калдирола како стажант. Во 2004 година, Кобо станал професионалец во новата шпанска екипа, предводена од Мауро Џанета, менаџер на Вини Калдирола во 2003. Негов најдобар резултат во сезоната било деветтото место на Јапонскиот куп.
Во 2005 година учествувал на неговата прва голема трка, на Џиро д’Италија.
Во 2007 година победил на Трката околу Баскија, каде освоил две етапи. Ја освоил водечката маичка уште на првата етапа, која ја освоил, но ја загубил на третата етапа од возачот на Анхел Висиосо. Повторно победил на етапата 5 и повторно се стекнал со водство на трката, кое успеал да го одржи на хронометарот на наредната етапа и ја освоил трката. Потоа, Кобо учествувал на Тур де Франс каде се надевал на етапна победа. Во тоа не успеал, но завршил на трката на 20. место.