cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ирод Агрипа II
За време на Еврејско-римската војна
Во седумнаесеттата година од владеењето на Агрипа (што одговара на 12-та година од владеењето на Нерон, или 65/66 н.е.), Агрипа очајно се обидел да спречи војна со Рим, кога видел дека неговите сонародници генерално се расположени да се борат против Рим, поради одредени навреди и злоупотреби со кои се соочувале под римскиот обвинител Гесиј Флор. Во тоа време, тие ги откинале манастирите што воделе од тврдината Антонија до планината на храмот каде што римските војници оделе да чуваат стража за време на еврејските празници, и тие одбиле да му платат данок на Рим. Агрипа го свикал народот и го повикал да ги толерира привремените неправди што му биле направени и да се покорат на римската хегемонија. На крајот, Агрипа не успеал да ги спречи своите поданици да се побунат, додека, за време на одреден празник, кога римскиот гувернер на Сирија, Цестиј Гал, поминал низ Јудеја за да го задуши бунтот, тој бил разбиен од еврејските сили. До 66 година, граѓаните на Ерусалим го протерале својот крал Агрипа и неговата сестра Береника од Ерусалим. За време на Првата еврејско-римска војна од 66-73 година, тој испратил 2.000 луѓе, стрелци и коњаници, да го поддржат римскиот генерал Веспазијан, покажувајќи дека, иако Евреин, тој бил целосно посветен на Римската империја. Тој го придружувал синот на Веспазијан Тит во дел од неговите походи против бунтовниците, и бил ранет при опсадата на Гамла. По заземањето на Ерусалим, тој замина со својата сестра Береника во Рим, каде што бил вложен со преторско достоинство и награден со дополнителна територија. Во 70 година му помогнал на синот на Веспазијан Тит во конечното освојување на самиот Ерусалим. По војната, неговата територија била зголемена од Тит, и тој очигледно преживеал до 93 н.е.
Односите со Јосиф
Агрипа имал голема блискост со историчарот Јосиф Флавиј, бидејќи му дал информации за неговата историја, Антиквитети на Евреите. Јосиф зачувал две од писмата што ги добил од него.
Варија
Ирод Агрипа II е единствената личност спомната во Библијата што некогаш ја посетил (тоа што е сега) Холандија. Како член на придружбата на императорот Калигула, тој отпловил по реката Рајна до Катвијк.
Надворешни врски
https://www.britannica.com/biography/Herod-Agrippa-II
Марко Халер (велосипедист)
Марко Халер (Marco Haller; р. ) — австриски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Халер е роден во Занкт Фајт на Глан. Ја освоил првата победа во Светска турнеја, на Трката околу Пекинг 2012, во масовен спринт каде учествувале и познати спринтери како Алесандро Петаки и Елија Вивијани. Во 2015 година станал изненадувачки победник на Трката на Фјордовите, откако се приклучил во бегството на последната етапа.
Бил вклучен во почетниот состав за Тур де Франс 2015 по првпат каде бил дел од бегството на етапата 16 и бил достигнат од главната група пред последното искачување заедно со Адам Хансен. Го освоил националното друмско првенство во 2015 година. Во мај 2019 година бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2019.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Линија Калужско-Рижскаја (Московско метро)
Линија Калужско-Рижскаја (руски: Калужско-Рижская линия) — линија на московското метро, која ги поврзува североисточните области на Москва (Северно Медведково, Свиблово), ВДНХ и железничката станица Рижски преку центарот со областите на југ и југозапад од градот (Донској, Черјомушки, Конково, Јасенево). Првично постоеле две одделни радијални линии, Рижскаја и Калужскаја отворени во 1958 и 1962 година, соодветно. Дури во 1971 година тие биле обединети во една линија бидејќи бил завршен централниот дел што ги поврзува станиците Октјабрскаја и Проспект Мира. Таа била првата линија во Москва што имала трансфер преку платформи. Линијата Рижскаја е грубо усогласен со северната авенија Проспект Мира, додека линијата Калужскаја генерално ја следи југозападната улица Професојузнаја Улица. Во моментов, линијата Калужско-Рижскаја е трета најпрометна во системот со стапка на патнички сообраќај од 1,015 милиони дневно. Има 24 станици, двонасочна должина од 37,8 километри и време на патување од 56 минути, обично е обоена во портокалова боја на мапите на метро и е означена со бројот 6.
Петар Дукљански
Петар (Петaр) бил архонт на Дукља во 10-от век. Единствена позната информација за него дознаваме од еден оловен печат пронајден во 19-от век. Текстот на печатот е со грчки натпис, ΠΕΤΡ[Ο]Υ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΟΚΛ[Ε]ΙΑ[Σ] ΑΜΗΝ, т.е. "[Печат] на Петар, архонт на Дукља, Амин". Тоа покажува дека иако Дукља претрпела превирања во 9-от век, регионот сè уште бил под византиска власт или барем културно влијание.
Малку се знае за историјата на Дукља до 10-от век. Според Летописот на поп Дукљанин напишан во 13-ти век, таткото на кнезот Јован Владимир (кој владеел ок. 1000 – 1016) се викал Петрислав, што значи дека можеби станува збор за истата личност.
Мартен де Вивје
Мартен де Вивје (Martin-de-Viviès) — истражувачка станица и единственото населено место на островите Амстердам и Свети Павле во Француските Јужни и Антарктички Земји во јужниот Индиски Океан. Сместена е на северниот брег на островот Амстердам и во неа престојуваат триесетина луѓе.
Наречена е по Пол де Мартен де Вивје кој презимил на островот во 1949 г. заедно со десетмина други.
Станица првично го носела името Камп Ертан (Camp Heurtin), работејќи од 1 јануари 1981 г. и ја заменила првата станица Ла Рош Годон (La Roche Godon).
Лазар Четвородневниот
Лазар Четвородневниот (Лазар на хебрејски: אֶלְעָזָר‎, Elʿāzār, Елеазар — буквално: „Бог ми помага“) или Лазар од Витанија — личност од Новиот завет. Лазар е роден во 3 година во Витанија. Според Евангелието по Јован, тој бил брат на Марта и Марија. Исус го воскреснал четири дена по неговата смрт (Јован 11:1–45). По Воскресението Христово, Лазар бил принуден поради прогонство да ја напушти Јудеја и да се пресели на островот Кипар во 37–38 година (на 35-годишна возраст), каде што наскоро апостолите Павле и Варнава во 45 година го поставиле за прв епископ на Китион (г. Ларнака). Бил епископ во Кипар 18 години. По воскресението живеел триесет години и умрел во Кипар во 63 година.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Сен Пјер (Реинион)
Сен Пјер (Saint-Pierre, креолски: ) — трета по големина општина во францускиот прекуморски департман и регион Реинион. Се наоѓа на југозападната страна на островот, и служи како седиште/главен град на Француските Јужни и Антарктички Земји. Градот се нараснал околу пристаништето изградено од 1854 до 1882 г. кое имало улога во трговијата помеѓу Азија и Европа. Денес има 400 места за риболов и разонодни пловила, а највеќето стопански сообраќај е преместен на север во Ле Пор.
Географија
Градот Сен Пјер е на почетокот од единстевниот главен пат на островот (наречен N3). Одовде тој води во Ле Тампон, висорамнината Кафр и селото Бур Мира. Од ова место релативно лесно се стасува до Питон де ла Фурнез како почетна точка за многу екскурзии.
Клима
Сен Пјер се одликува со врела степска клима (класа: BSh), додека селото Лињ Паради и населбата Равин де Кабри во југоисточниот дел на општината имаат тропска саванска клима (класа: Aw). Просечната годишна температура во Сен Пјер (центарот) е. Просечните годишни врнежи изнесуваат 672,1 мм, при што февруари е најврнежлив. Температурите во просек се највисоки во јануари и најниски во јули.
Сообраќај
Аеродромот „Пјерефонд“ е сместен на 5,5 км од градот. Го носи IATA-кодот ZSE.
Сместување
Во Сен Пјер нема поголеми хотели. Посетителите се сместуваат во пансиони во мали објекти како преуредени креолски куќи и вили.
Тур де Романди 2019
Тур де Романди 2019 (именувана и како Трка околу Романди) — 73. издание на велосипедската етапна Тур де Романди, која се одржала помеѓу 30 април и 5 мај како дваесет и први настан во сезоната на Светската турнеја.
Била освоена од Примож Роглич од екипата, втора година последователно.
Екипи
Бидејќи Тур де Романди е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Единствена професионална континентална екипа на трката била. Воедно била поканета и националната екипа на Швајцарија, со што на трката имало 20 екипи. Секоја екипа имала право на 7 возачи.
Поредок
На Тур де Романди 2019 биле доделувани четири различни маички. За генералниот пласман, пресметуван преку додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа и временски бонуси на етапите — десет секунди за етапниот победник, шест секунди за второпласираниот и четири секунди за третопласираниот. Немало временски бонуси на средните спринтови. Предводникот на пласманот ја добивал жолтата маичка. Овој пласман се сметал за најважен на Тур де Романди 2019 и победникот на овој пласман се сметал за победник на трката.
Дополнително, постоел и пласман за млад возач, кој се наградувал со бела маичка. Овој пласман се пресметувал на ист начин како генералниот пласман, но само возачите родени на и по 1 јануари 1994 можеле да учествуваат во пласманот.
Исто така, постоел и планински пласман, каде се доделувала црната маичка. Во планинскиот пласман, бодови се добиваат доколку велосипедистите се искачат на некое искачување пред другите велосипедисти, така што повеќе бодови има на повисоките категоризирани искачувања; постоеле шеснаесет категоризирани искачувања, поделени во три различни категории. На искачувањата од прва категорија, првите петорица возачи добивале бодови; првиот освојувал 12 бода. Бодови добивале исто така првите пет возачи на искачувањата од втора категорија, иако победникот освојувал само 8 бода. На искачувањата од третата категорија, само првите четворица возачи добивале бодови, а првиот меѓу нив добивал 5 бода.
Постои и бодовен пласман. Во бодовниот пласман, велосипедистите добивале бодови доколку завршеле меѓу првите 15 возачи на етапите. На рамните друмски етапи; за победа на етапа, возачот добивал 50 бода, второпласираниот 30 бода, 20 бода за третопласираниот и така надолу, сè до два бода за 15. место. На поединечните хронометри и планинските етапи, бодови биле доделувани исто така на 15 возачи, но 30 бода за победникот, 25 бода за вториот, 22 за третиот и така надолу, сè до два бода за 15. место. На секоја од етапите постоеле два средни спринта. Првиот возач на овие спринта освојувал петнаесет бода, вториот возач десет бода и третопласираниот шест бода. Победникот во пласманот ја добивал зелената маичка.
Постоел и пласман за екипите, каде времињата на тројцата најдобри велосипедисти по екипа на секоја екипа се додаваат заедно. Водечката екипа на крајот на трката е екипата со најниско вкупно време и секој член на победничката екипа добива маичка со жолт број на завршниот подиум.
Мирослав Хубмајер
Мирослав Хубмајер (Љубљана, 1851 – Сараево, 1 март 1910) – Словенец, печатар-литограф, началник на штабот на Кресненското востание (1878–1879). Бил доброволец во Херцеговското востание (1875) и во Српско-османлиската војна (1876). Пред и за време на Кресненското востание (1878–1879) бил близок со митрополитот Натанаил Кучевишки.
Список на периодични комети
Периодична комета (наречена и краткопериодична комета) — комета со орбитален период помал од 200 години или кои се забележани во текот на повеќе од еден перихелски премин (на пр. 153P/Икеја–Џанг). Под поимот „периодична комета“ понекогаш се подразбира и секоја комета со периодична орбита, дури и да е поголема од 200 години.
Ваквите комети добиваат трајна бројчена наставка обично по вториот перихелски премин, поради што има и периодични комети без број, како што е P/2005 T5 (Бротон). Кометите кои не се забележани по извесен број перихелски премини, или се сметаат за уништени, ја добиваат ознаката D, а оние со број кои подоцна се изгубени исто така добиваат [n]D наместо [n]P; вакви примери се 3D/Бјела и 5D/Брорсен.
Во речиси сите случаи, кометите се именуваат по нивните откривачи, но во неколку случаи како 2P/Енке и 27P/Кромелин, го носат името на лицето кое ги пресметало нивните орбити. Долгорочните орбити на кометите се тешки за пресметување поради грешки во познатата траекторија кои се натрупуваат со растројувања од планетите, па во времето пред електронските сметачи, некои лица посветувале цели кариери на овие пресметки. Сепак, на извесен број комети им е изгубена трагата, бидејќи на нивните орбити влијаат и негравитациски чинители како испуштањето на гасови и друг материјал кој ги сочинува комата и опашката на кометата. За разлика од долгопериодичната комета, следниот перихелски премин на периодична комета со број може да се предвиди со голема точност.
Периодичните комети понекогаш имаат повторливи имиња (на пр. девет со име Шумејкер–Леви и дваесет и четири со име NEAT); системот на Меѓународниот астрономски сојуз ги разликува според бројчената наставка или според полната ознака (на пр. и 181P и 192P/Шумејкер–Леви се „Комета Шумејкер–Леви“). Во литературата се применува неформален бројчен систем (изоставувајќи ги непериодичните), па така 181P и 192P се познати како Коемта Шумејкер–Леви 6 и Комета Шумејкер–Леви 1. Непериодичните комети Шумејкер–Леви се вметнуваат во таа низа: C/1991 B1 меѓу 2 и 3, C/1991 T2 меѓу 5 и 6, C/1993 K1 и C/1994 E2 по Шумејкер–Леви 9.
Список на комети од Јупитеровото семејство без броеви
Иако кометите од Јупитеровото семејство официјално се дефинираат како (2< TЈупитер <3), тие сепак можат пошироко да се сметаат како секоја комета со период помал од 20 години, релативно мал наклон и орбита која приближно се совпаѓа со Јупитеровата. Ваквите комети се забележуваат само делумно, бидејќи орбиталните заемодејства со планетата честопати кај нив предизвикуваат растројување, и со тоа не се среќаваат на очекуваното место на небото, па потоа се губат. Покрај тоа, нивното мало албедо и честата близина до Сонцето во споредба со оние од Ортовиот Облак предизвикуваат многу побрз губиток на испарливите составници, со што стануваат споредбено попригушени од кометите со подолги орбитални периоди.
Надворешни врски
Liste der Kometen Koméitelëschten
Лудвиг Евгениј (војвода на Виртемберг)
Лудвиг Евгениј (германски: Ludwig Eugen; 6 јануари 1731, во Франкфурт – 20 мај 1795, во Лудвигсбург) — војвода на Виртемберг од 24 октомври 1793 година до неговата смрт.
Карл Евгениј (војвода на Виртемберг)
Карл Евгениј (германски: Karl Eugen; 11 февруари 1728, во Брисел – 24 октомври 1793, во Хоенхајм) — војвода на Виртемберг од 1733 година до неговата смрт.
Еберхард Лудвиг (војвода на Виртемберг)
Еберхард Лудвиг (германски: Eberhard Ludwig; 18 септември 1676, во Штутгарт – 31 октомври 1733, во Лудвигсбург) — војвода на Виртемберг од 1692 до 1733 година.
За своето време, Еберхард Лудвиг бил многу толерантен владетел, вообичаено забележан од современите научници како „просветлен“. Не оставил преживеани потомци, и на тој начин главната линија исчезнала. Војводството преминало во огранокот Винентал.
Вилијам Лудвиг (војвода на Виртемберг)
Вилијам Лудвиг (германски: Wilhelm Ludwig; 7 јануари 1647, во Штутгарт – 23 јуни 1677, во замокот Хирсау) — војвода на Виртемберг од 1674 година до неговата смрт во 1677 година.
Вилијам Лудвиг е роден во Штутгарт, деветто дете на Еберхард III, војвода на Виртемберг и неговата прва сопруга Ана Катарина од Салм-Кирбург.
Починал неочекувано на 30-годишна возраст од срцев удар. Неговата вдовица Магдалена Сибила станала регент на Виртемберг помеѓу 1677 и 1693 година, додека нејзиниот син не станал полнолетен.
Фридрих II Евгениј (војвода на Виртемберг)
Фридрих II Евгениј (германски: Friedrich Eugen; 21 јануари 1732, во Штутгарт – 23 декември 1797, во Хоенхајм) — војвода на Виртемберг од 20 мај 1795 година до неговата смрт.
Фридрих Карл (војвода на Виртемберг-Винентал)
Фридрих Карл (германски: Friedrich Karl; 12 септември 1652, во Штутгарт – 20 декември 1697, во Штутгарт) — војвода на новооснованата лоза Виртемберг-Винентал од 1677 до неговата смрт и регент на доенчето Еберхард Лудвиг.
Карл Александар (војвода на Виртемберг)
Карл Александар (германски: Karl Alexander; 24 јануари 1684, во Штутгарт – 12 март 1737, во Лудвигсбург) — војвода на Виртемберг-Винентал од 1697 до 1733, кога ја презел власта на главното војводство Виртемберг.
Претходно служел како регент на Кралството Србија (1720–33).
1 E+2 м²
За помош при споредба на редови на големина на различни плоштини, подолу се наведени плоштини од редот 102 m2, односно 100 m2:
Славица Јовановска
Славица Ковачевиќ-Јовановска (р. година во ) македонска театарска, филмска и телевизиска глумица. Долги години работеше во Македонски народен театар - Скопје.
Феликс
[[Податотека:Coin_Antonius_Felix.jpg|мини|300x300пкс| Бронзена прута кована од Антониј Феликс.
Аверс: грчки букви ΝΕΡ ΩΝΟ Ϲ („на Нерон “) во венец.
Обратна страна: грчки букви ΚΑΙϹΑΡΟϹ („ Цезар “) и датум LC (година 3 = 56/57), палма гранка .]] Антониј Феликс (најверојатно Тибериј Клаудиј Антониј Феликс, на грчки: ὁ Φῆλιξ ; роден околу 5–10) — четвртиот римски прокуратор на провинцијата Јудеја во 52–60 година, последователно на Вентидиј Куманус.
Живот
Феликс бил помлад брат на грчкиот ослободен Маркус Антониус Палас. Палас служел како секретар на благајната за време на владеењето на императорот Клаудиј. Феликс бил грчки слободен човек - или на Клавдиј, според која теоријата Јосиф ( Антик. xx. 7) го нарекува Клавдиј Феликс, или на мајката на Клавдиј, Антонија Мала, ќерка на Триумвир Марко Антониј на Октавија Мала и внука на императорот Август. Според Тацит, Палас и Феликс потекнуваат од грчките кралеви од Аркадија. Иако извештајот на Тацит е несигурен, вреди да се испита подетално за лудната светлина што ја фрла врз карактерот и репутацијата на Феликс. По некој киселински коментар за почестите што Сенатот му ги упати на Палас, Тацитус продолжува во неговото следно поглавје (12:54) за да покаже како Феликс нашол заштита од последиците на неговата корупција и погрешно владеење под сенката на неговиот моќен брат.
Прокуратор на Јудеја
Феликс станал обвинител по молбата на неговиот брат. Суровоста на Феликс, заедно со неговата достапност до мито (види Книга Дела на апостолите 24:26 ), довеле до голем пораст на злосторството во Јудеја. Периодот на неговото владеење бил обележан со внатрешни препукувања и немири, кои тој жестоко ги задушувал.
Според Дела на апостолите, откако апостол Павле бил уапсен во Ерусалим и спасен од заговор против неговиот живот, локалниот римски хилијарх Клавдиј Лисиј го префрлил во Цезареја, каде што му се суди пред Феликс. Барем во една друга прилика Феликс и неговата сопруга Друсила го слушнале говорот на Павле, а подоцна честопати го испраќале Павле и разговарале со него. Меѓутоа, неговата вистинска желба била да добие поткуп од Павле, барање на кое апостолот не се откажал. Кога Феликс беше наследен како обвинител, откако веќе го задржал Павле две години, тој го оставил во затвор како услуга за Евреите ( Дела 24:27 ).
По враќањето во Рим, Феликс бил обвинет дека користел спор меѓу Евреите и Сиријците од Цезареја како изговор за да ги убие и ограбува жителите, но со посредство на неговиот брат, ослободителот Палас, кој имал големо влијание кај императорот Нерон, избегал неказнет.
Порциј Фест го наследил како прокурист на Јудеја. Многу историчари веруваат дека Феликс можеби имал туберкулоза (како и многу други Римјани) и дека тоа е причината за неговата смрт.
Бракови и проблеми
Феликс се оженил три пати. Неговата прва сопруга била Друсила од Мавританија, веројатно ќерка на Птоломеј од Мавретанија и Јулија Уранија. Втората сопруга на Феликс била Јудејката Друсила од Јудеја, ќерка на Ирод Агрипа I и Кипрос. Друсила од Јудеја се развела од Гај Јулиј Азиз, кралот на Емеса за да се омажи за Феликс. Двојката имала син, Маркус Антониус Агрипа, кој починал, заедно со многу жители на Помпеја и Херкуланеум, во ерупцијата на планината Везув на 24 август 79 година. Антонија Агрипина (чие име е пронајдено во графитите во кралската гробница во Египет ) можеби била внука од Агрипа. Името на неговата трета сопруга не е потврдено. Човек по име Луциус Анеиус Домитиус Прокулус е опишан во еден натпис како правнук на Феликс, неговата баба се вика Антонија Клементијана, веројатно ќерка на Феликс. Друг натпис го именувал Тибериј Клавдиј (со исчезнат когномен) кој на некој начин бил поврзан со Тит Муциус Клеменс.
Маркус Антониус Фронто Салвијанус (а квестор ) и неговиот син Маркус Антониус Феликс Магнус (првосвештеник во 225 година) се исто така можни потомци.
Прекуморска Франција
Прекуморска Франција (France d'outre-mer) — 13 територии вон европскиот континент под управа на Франција, претежно остатоци од Француското Колонијално Царство кои останале дел од француската држава по деколонизацијата. Некои од нив се дел од Европската Унија. „Прекуморска Франција“ е збирно име кое се користи во секојдневниот живот, но нема административен статус. Петте прекуморски региони имаат ист административен статус како метрополските региони; петте прекуморски заедници се полуавтономни; Нова Каледонија е автономна територија. Во прекуморска Франција влегуваат островски територии во Атлантскиот, Тикиот и Индискиот Океан, Француска Гвајана на јужноамериканскиот континент, неколку околуантарктички острови, како и територија на Антарктикот. Изземајќи го округот Аделина Земја, каде Франција е суверена де јуре според францускиот закон, но исклучивото право на Франција е замрзнато со Антарктичкиот договор (1959), прекуморска Франција зафаќа површина од и сочинува 18,0 % од територијата на Француската Република. Исклучивиот стопански појас (ИСП) на прекуморска Франција зафаќа или 96,7 % од ИСП на цела Франција.
Вон Европа постојат четири класи на француски територијални единици: прекуморски департмани/региони, прекуморски заедници, особената територија Нова Каледонија и ненаселени територии. Од правно и управно гледите, овие класи имаат различен правен статус и степен на автономија, иако сите трајно населени територии имаат свои претставници во Националното собрание и Сенатот на Франција кои заедно го сочинуваат Парламентот на Франција.
Во јануари 2023 г. во прекуморска Франција имала 2.816.000 жители. Највеќето од нив се државјани на Франција и Европската Унија со право на глас во француските и европските избори.
Прекуморски региони и департмани
Прекуморски региони имаат ист статус како регионите во самата Франција. Францускиот устав налага дека во нив важат истите закони како во метрополска Франција, но со можност за прилагодување на регионалните потреби. Затоа, месните администрации на прекуморските региони немаат право да носат закони.
Прекуморски заедници
Категоријата „прекуморска заедница“ (collectivité d'outre-mer или COM) е создадена со уставната реформа во 28 март 2003 г. Секоја прекуморска заедница има свои статутарни закони.
За разлика од прекуморските департмани/региони, прекуморските заедници имаат право да носат свои закони, освен за работите во надлежност на централната влада (одбрана, меѓународни односи, трговија и монетарна политика, правосудно и управно право). Со заедниците управуават месно избрани собранија, како и францускиот парламент и француската влада, каде се застапени од Министерот за прекуморјето.
Особена заедница
Процесот сепак мора да се одобри на референдум. На досегашниоте референдуми населението се изјаснувало против независност на земјата.
Учество во законодавството
Со население од 2.816.000 жители (2023), прекуморска Франција сочинува 4,1 % од населението на Француската Република. Нејзините единици имаат свои претставници во двата дома на Францускиот парламент. Во 2022-2027 г. прекуморска Франција била претставена од 27 претаници во Националното собрание на Франција, или 4,7 % од вкупно 577 пратеници во државното собрание:
Населени департмани и заедници
Единаесетте населени прекуморски територии на Франција се:
Ненаселени прекуморски територии
Неколку од овие територии имаат привремено население сочинето од истражувачи во научни станици.
Најголеми градови во прекуморска Франција
Ова се најголемите населени места наведени по бројот на население:
Еберхард III (војвода на Виртемберг)
Еберхард III (германски: Eberhard III; 16 декември 1614, во Штутгарт – 2 јули 1674, во Штутгарт) — војвода на Виртемберг од 1628 година до неговата смрт во 1674 година.
Еберхард III станал наследник под старателство во 1628 година за време на Триесетгодишната војна на 14-годишна возраст по смртта на неговиот татко, Јован Фридрих, 7-ми војвода од Виртемберг. Негов старател на почетокот бил братот на неговиот татко Лудвиг Фридрих, војвода од Виртемберг-Монтбелијар, а по неговата смрт во 1631 година, Јулиј Фридрих, војвода од Виртемберг-Вајлтинген.
Виртемберг изгубил околу една третина од својата територија во 1629 година. Јулиј Фридрих бил сменет како старател во 1633 година кога Еберхард бил прогласен за полнолетен и го презел целосно владеењето со Војводството. По големиот пораз на трупите на Виртемберг во битката кај Нордлинген на 6 септември 1634 година, Виртемберг бил сериозно ограбен и разурнат.
Еберхард побегнал во Стразбур каде се оженил во 1637 година, враќајќи се во Виртемберг во 1638 година по долги преговори со Фердинанд III од Светото Римско Царство. Во тоа време многу територии веќе биле предадени од страна на царот на други семејства за да се поттикне католицизмот во регионот.
Војводството Виртемберг било обновено по долги преговори што резултирале со Вестфалскиот мир од 1648 година, а поради последиците од војната, сиромаштијата, гладот и бубонската чума, го намалило населението од 350.000 во 1618 година на 120.000 во 1648 година.
Еберхард III склучил договор за наследство со неговиот помлад брат Фридрих со што ја предал сопственоста на Војводството Виртемберг-Нојенштат и на тој начин воспоставил нова гранка на војводството. Во 1651 година, Еберхард дошол до сличен договор со друг брат, Улрих кој владеел со замокот Нојенбург.
Симон Пело
Симон Пело (Simon Pellaud; р. ) — швајцарски професионален друмски велосипедист, кој вози за континенталната екипа.
Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2015.
Попис на населението во Македонија (1948)
Попис на населението во Македонија во 1948 година – попис извршен во склоп на општиот пописот на населението во ФНРЈ, кој го спровел тогашниот Државен статистички уред на Сојузната планска комисија. Пописот бил завршен на 16 март 1948 година. Пописниот образец содржел 13 прашања и упатство за пополнување. Основната намера на пописот била да се добие увид во состојбата на населението заради процена на воените последици и штети. Републиките на тогашната ФНРЈ се делеле на градови и срезови.
Национален состав на населението по градови
Вкупното градско население во Македонија во 1948 година изнесувало 231.469 жители или 20% од вкупното население.
Даненберг
Даненберг може да се однесува на следново:
Тимоти Геглајн
Тимоти Геглајн (Timothy Goeglein), — специјален асистент на претседателот на САД, Џорџ В. Буш, и заменик директор на Канцеларијата за јавни врски во Белата куќа од 2001 до 2008 година. Во јануари 2009 година, Геглајн станал потпретседател за надворешни и владини односи за христијанската организација Фокус на семејството.
Животопис
Геглајн е роден на 6 јануари 1964 година во Форт Вејн, Индијана.
Тој е Американец, но со македонско потекло бидејќи потекнува од семејство на македонски имигранти кои се преселиле во САД.
Високото образование го завршува на Универзитетот во Блумингтон, Индијана, на насоките Новинарство и Политички науки.
Како истакнат кадар на Републиканската партија во САД, Геглајн ќе биде повикан да работи на позицијата Специјален советник на американскиот претседател Џорџ Буш Јуниор и Заменик директор во Канцеларијата за јавни и меѓувладини односи при Белата куќа, од 2001 до 2008 година. За време на администрацијата на Буш, кога Геглајн бил претседателски советник, македонската држава ќе добие официјално признавање од САД под тогашното уставно име Република Македонија.
Претходно, Геглајн работел како асистент на сенаторот на сојузната држава Индијана, Ден Коутс, а бил и портпарол на републиканецот Гери Бауер, кандидат за Претседател на САД во 2000 година.
Тој сега работи како Потпретседател за надворешни односи во Фокус на семејството, американска непрофитна огранизација од христијански и конзервативен карактер.
Буре (единица за површина)
Од историски причини волуменот на некои буре единици е приближно двојно поголем од волуменот на другите; волумените во општа употреба се движат приближно од 100 до 200 литри (22 до 44 мм гал; 26 до 53 американски галии). Во многу врски терминот барабан се користи речиси наизменично со буре.
Данска
Во Данска, tønde се користел како официјална единица на областа до воведувањето на метричкиот систем во 1907 година Тонде бил поделен на 8 скалила. Едно скепе било поделено на 4 фјердингкар и фјердинкар на 3 албуми.
Норвешка
Тонеленд бил поделен на 4 mål. Во денешно време, еден mål одговара на 1.000 квадратни метри во секојдневниот говор.
Шведска
Единицата за површина била официјално испитана и стандардизирана во 1630-тите, и била поставена на 14.000 шведски квадрати, односно 56.000 шведски квадратни стапки. Една тунела била поделена на 56 канланди, 32 капланди, 6 скапланди или 2 лопсланди.
Финска
Во Финска се користеле шведските единици кои биле официјално дефинирани во 1630-тите, но со фински имиња: една tynnyrinala ( tunnland ) што одговара на 32 kapanala ( kappland ) или 2 panninala ( lopsland ).
Наводи
<references group="" responsive="1"> https://dbpedia.org/page/Barrel_(unit)
Лихов (општинска заедница)
Лихов (Lüchow) — општинска заедница во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е градот Лихов. Општинската заедница Лихов се состои од следниве општини:
Кабалерија
( lit. „  ) била единица за мерење на земјиштето во шпанските поткралства во Америка за време на Шпанската империја во 16-тиот до 19-тиот век. Тоа било еквивалентно на 78.58 ha. Единицата пристигнала од Шпанија, каде што веќе била во употреба.
Историја
Декретот на кралот Фердинанд V од 18 јуни 1513 година е првиот познат закон со кој се доделувало земја во Америка на Европејците. Уредбата диктирала дека освоените земји може да му бидат доделени на шпанскиот војник во две единици: кабалерии и пеони. Декретот го проширил на Новиот свет систем кој Кастилја веќе го користел за областите што ги освои во Европа. Додека „пеонија“ беше количината земја што му беше доделена на пешачкиот војник во пензија, бил износот доделен на коњаник во пензија. Единицата бил над четири пати поголема од божур.
Земјишни грантови кои мереле една или повеќе биле издадени на членовите на коњаницата на шпанската воена чета по победата над територијата за време на воена освојувачка експедиција, со услов штом војникот решил да живее на таква локација, тие се обврзале на одбрана на градот во кој требало да престојуваат.
Застарување
Како што отвореното земјиште станало помалку достапно за доделување од страна на шпанската круна, и бидејќи делови од кабалерите биле разделени од нивните сопственици во продажни трансакции во помали земјишни единици премногу мали за да се мерат во кабалерии и, на тој начин, да се мерат во попогодни куерда единици, употребата на единиците на кабалеријата почнала да застарува.
Ликокремасма
Ликокремасма (Λυκοκρέμασμα, Ликокремасма) — поранешно село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Гребен на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција.
Љубовен случај или трагедијата на службеничката на ПТТ
Љубовен случај или трагедијата на службеничката на ПТТ (српски: Љубавни случај или трагедија службенице ПТТ) - југословенски филм од 1967 година, во режија на Душан Макавеев. Главните улоги ги играат: Ева Рас, Слободан Алигрудиќ, Ружица Сокиќ и Миодраг Андриќ - Љуба Мољац. Филмот, кој спаѓа во југословенскиот црн бран, е исполнет со метафори и асоцијации на гнилото социјалистичко општество поради што бил во немилост на тогашната власт. Инаку, тој стекнал голема популарност во Југославија и во странство, а особено е позната сцената со голата Ева Рас и со црната мачка.
Ликокремасма
Географија и местоположба
Селото е сместено на надморска височина од 1.100 м, околу 30 км северозападно од градот Гребен, во непосредна близина на изворите на Жужелска Река.
Љубовен случај или трагедијата на службеничката на ПТТ
Синопсис
Една млада службеничка во поштата (ја игра Рас) почнува љубовна романса со сериозен млад маж (го игра Алигрудиќ). Меѓутоа, за време на неговото службено отсуство, таа се впушта во љубовна врска со колегата од работата (го игра Андриќ) и останува бремена. По враќањето на нејзиното момче од службениот пат доаѓа до судир меѓу нив во кој тој ја убива девојката.
Буре земја
Буре земја ( дански : tønde land, норвешки : tønneland, шведски : tunnland, фински : tynnyrinala ) е скандинавска единица на површина. Зборот може да потекнува од областа на полињата што може да се сее со буре жито семе. Акрот е еквивалентна англосаксонска единица. Бидејќи големините на бурињата варираат во зависност од земјата, така и единицата за површина. Едно буре може да се приближи до половина хектар.
Од историски причини волуменот на некои буре единици е приближно двојно поголем од волуменот на другите; волумените во општа употреба се движат приближно од 100 до 200 литри (22 до 44 мм гал; 26 до 53 американски галии). Во многу врски терминот барабан се користи речиси наизменично со буре.
Данска
Во Данска, tønde се користел како официјална единица на областа до воведувањето на метричкиот систем во 1907 година Тонде бил поделен на 8 скалила. Едно скепе било поделено на 4 фјердингкар и фјердинкар на 3 албуми.
Шведска
Единицата за површина била официјално испитана и стандардизирана во 1630-тите, и била поставена на 14.000 шведски квадрати, односно 56.000 шведски квадратни стапки. Една тунела била поделена на 56 канланди, 32 капланди, 6 скапланди или 2 лопсланди.
Финска
Во Финска се користеле шведските единици кои биле официјално дефинирани во 1630-тите, но со фински имиња: една tynnyrinala ( tunnland ) што одговара на 32 kapanala ( kappland ) или 2 panninala ( lopsland ).
Наводи
https://dbpedia.org/page/Barrel_(unit)
Попис на населението во ФНРЈ во 1948 година
Попис на населението во ФНРЈ во 1948 година – попис на населението кој го извршил Државниот статистички уред на Сојузната планска комисија во 1948 година. Пописниот образец содржел 13 прашања и упатство за пополнување. Основната цел била да се направи попис заради процена на воените последици и штети. Бројот на жители е наведен според тогашната методологија. Републиките и покраините се делеле на градови и срезови.
Според овој попис Југославија имала 15.772.098 жители и бил видлив демографската загуба во текот на Втората светска војна. Според резултатите од истражувањето од 1964 година, Југославија во Втората светска војна изгубила 597.323 лица или околу 4% од населението. По републики, најмногу жртви имала Хрватска: 194.749 погинати и исчезнати цивили и партизани или 32,6% од вкупното население. Босна и Херцеговина имала 177.045 жртви (29,6%), Србија без покраините 97,728 (16,4%), Војводина 41.370 (6,9%), Словенија 40.791 (6,8%), Македонија 19.706 (3,3%), Црна Гора 16.903 (2,8%), а Косово 7.927 (1,3%), додека за 1.744 лица не се знаело нивното републичко потекло. Според процентот на погинатите, најмногу имала Босна и Херцеговина, околу 7% од вкупното население, а најмалку Косово, околу 1%. Сојузниот статистички уред навел дека без војна Југославија би имала околу 18,3 милиони жители, но дека сепак бројот на жители од последниот попис во 1931 година сепак е зголемен за 1,3 милиони или 9,1%.
Пописот од 1948 година по првпат ги вклучил подрачјата Истра и словенското приморје околу Трст кои претходно ѝ припаѓале на Италија. Во образецот било предвидено муслиманите со југословенско етничко потекло да дадат некој од следните одговори: Србин-муслиман, Хрват-муслиман или неопределен-муслиман, со тоа што Србите-муслимани биле вклучени во Србите, Хрватите-муслимани во Хрватите и Македонците-муслимани во Македонци, додека неопределените-муслимани биле искажани посебно, што предизвикало некои конфузии. Со следните пописи на муслиманите им бил признат статус на народ. Освен во Хрватска (14.545 помалку жители), сите останати рпублики забележале раст на населението. Од вкупно 15,77 милиони жители, најмногу имало во Србија: 6.527.966 или 41,4%. Косово имало 727.820 жители (498.242 Албанци или 68,4%, 171.911 Срби или 23,6%), Војводина 1.663.212 жители (Срби 841.246 или 50,6%, Унгарци 428.932 или 25,8%, Хрвати 134.232 или 8,1%), а Србија без покраините 4.134.934 жители (Срби 3.810.573 или 92,2%, Албанци 33.289 или 0,8% и други).
Во Хрватски имало 3.779.858 или 24% од населението на Југославија. Хрвати имало 2.975.339 или 78,7%, Срби 543.795 или 14,4%. Босна и Херцеговина имала 2.565.277 жители, од кои 1.136.116 Срби (44,3%), 788.403 Муслимани/Бошњаци (30,7%), 614.123 Хрвати (23,9%) и други. Македонија броела 1.152.986 жители (789.648 Македонци или 68,4%, 197.389 Албанци 17,1%), Словенија 1.391.873 (1.350.459 Словенци или 97%, 16.069 Хрвати или 1,2%), а Црна Гора 377.189 (342.008 Црногорци или 90,7%, 19.425 Албанци или 5,1% и други).
Пет градови имале повеќе од 100.000 жители, шест преку 50.000 и 17 преку 20.000. Вкупното градско население изнесувало 1,94 милиони или 12,3%,, а селското 13,83 милиони или 87,7%. Најголеми градови биле Белград (367.816 жители), Загреб (279.623 жители), Љубљана (115.095 жители) и Сараево (113.769 жители).
Федан
А федан е единица за површина што се користела во Египет, Јужен Судан, Судан, Сирија и Оман. На класичен арапски, зборот значи „ јарем од волови “, што означува површина на земја што може да ја обработат воловите во одредено време. Во Египет, феданот е единствената неметричка единица која остана во употреба по усвојувањето на метричкиот систем. Федан е поделен на 24 кирати (, qīrāt ), со еден кират кој изнесува 175 квадратни метри.
Кога Египет го усвои метричкиот систем, феданот беше единствената стара единица која остана легална. Моментално земено како 0,42 хектари.
Еквивалентни единици
1 федан = 24 кират = 60 метри × 70 метри = 4200 квадратни метри (м²) = 0,420 хектари = 1,037 акри
Во Сирија, феданот се движел од 2295 квадратни метри (m²) до 3443 квадратни метри (m²).
Наводи
https://www.sizes.com/units/feddan.htm
Звукот на светлината
Звукот на светлината македонски филм во режија на Томислав Алексов, а по сценарио на Душко Атанасовски. Во филмот главните улоги ги играат: Снежана Конеска Руси и Магдалена Ризова Черних.
Алкеир
Alqueire е традиционална мерна единица во Португалија. Терминот е документиран во Португалија од 12 век. Потекнува од арапскиот збор أَكْيَال (ал-кеил), што приближно значи „мерка“. Првично се користело за мерење на количината на суви производи (како жито) што може да го носи едно животно, во форма на торби или корпи. Во Португалија, алкеир се користело како мерка за капацитет и како мерка за површина на продуктивно земјиште. Ширењето на португалската култура ги однело двете значења на зборот во различни делови на светот.
Употреба во Португалија
Арапскиот ал-каил, кој се користел во областите на Пиринејскиот Полуостров под арапска власт, бил увезен во северна Португалија околу времето на португалскиот округ, каде што станал познат како alqueire. Првата експлицитна референца датирала од 1111 година, но алкерот веќе бил во употреба кон крајот на 11 век. Веројатно е дека терминот alqueire означувало единствена добро позната мерка во португалскиот округ. Во 1145 година, општинските прописи на Коимбра пропишувале дека алкерот (од житарици) треба да има тежина од 6,5 arráteis, а со тоа и капацитет од околу 3,4 литри. Ова сугерира дека другите алкири влегуваат во општа употреба заедно со стандардната дефиниција.
Во текот на поголемиот дел од првата династија, владеењето на Афонсо Хенрикес до Афонсо IV, правниот алкер бил еквивалентен на римскиот модиус, односно околу 8,7 литри. Меѓутоа, правниот алкер не се користел низ целата земја. Кралот Педро I (1357) воведе нов алкеир од 9,8 литри и се обиде да го наметне како стандард за целото кралство. Овој алкеир всушност имал пошироко ширење од претходниот, но не успеал да се генерализира на целата територија. Со Мануел I (1499), лисабонскиот алкеир, кој изнесуваше 13,1 литри, стана стандард за кралството. Себастиао I (1575) дистрибуираше копии од овој стандард, во бронза, до главните градови на кралството. Сепак, регионалните стандарди сè уште опстанаа. Подоцна, веројатно по земјотресот од 1755 година, капацитетот на лисабонскиот алкеир бил прилагоден на 13,9 литри, што би овозможило полесно претворање во шпанскиот систем.
Главните стандарди користени во различни региони на Португалија во деветнаесеттиот век биле како што следува:
На локално ниво, мноштво варијанти на овие главни обрасци биле во вистинска употреба. И покрај воведувањето на метричкиот систем во деветнаесеттиот век, традиционалните алкири продолжиле да се користат.
Уште од средниот век, терминот alqueire означувал и мерни единици за површина на земјиштето. Вообичаено, површина alqueire било површината на земјиштето што може да се посее со alqueire на семе.
Азори
Дури и до 20-от век, во разговорите со локалните сениори од Азорија, многумина би се осврнале на двете значења на alqueire: „minha terra produziu 40 alqueires de milho por alqueire de terra“ ( мојата земја произведе 40 алки пченка по алкеир на земја ). Во Азорските Острови, земјиштето им било поделено на доселениците кои ја истражувале и прошириле територијата; Кралот обезбедил гаранции дека оној што би можел да го истражи и прошири португалското наследство ќе има корист од нивната великодушност. Токму во moio и alqueire многу од селските сопственици на имот ги добиле своите почесни титули.
Употреба во Бразил
За време на португалските откритија, доселениците од Бразил го прифатија и капацитетот alqueire и area alqueire. Областа alqueire, со варијации што се шират низ нивната територија, сè уште е широко користена: Колку хектари има во Алкеир?
Alqueires (alq):
(Држава Гојас) = 4,84 ха или 11,95 хектари - главно за земјиште на ранчот.
Берген на Думе
Берген на Думе (Bergen an der Dumme) — општина во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината поседува пазарно право и со тоа има некои одлики на град, но официјално не ги добила градските права. Сепак, означена е како „флекен“ (Flecken), мала населба со локално значење.
Потекло на името
Полапското име на Берген е Тјорска (Tjörska), што веројатно потекнува од тјора со значење „гора“ на словенските јазици.
Местоположба
Берген на Думе се наоѓа во југозападниот дел на областа Вендланд. Се наоѓа јужно од Дравен на јужниот раб од природниот парк Елбхеен-Вендланд и низ еден нејзин дел тече потокот Вустровер Думе, притока на Јецел.
Општински единици
Општината Берген на Думе се состои од следниве места:
Околу 80% од населението живее во средиштето на општината.
Куерда
По тип на единица
Куерда е единица за површина, волумен и растојание (должина), во зависност од земјата на употреба.
Површина: Порторико и Гватемала
Според Карлос Менокал Вилагран, во Гватемала, терминот куерда се однесува на единица површина и може да има различни значења. Куерда може да се однесува на области кои се 50 x 50, 40 x 40, 30 x 30, 25 x 25 или 20 x 20 вара (т.е. 2500, 1600, 900, 625 или 400 квадратни вара). Покрај тоа, некои извори  опишете cuerda како 32 x 32 varas. Во Гватемала, линеарната вара е еквивалентна на 0,8421 метри. Така,
Волумен: Куба
Во Куба, куерда е традиционална единица за волумен за огревно дрво, околу 21% помала од американската врвка. Куерда огревно дрво е еквивалентно на 0,79 кабел или 2,87 кубни метри (128 кубни пити).
Растојание: Гватемала, Шпанија и Парагвај
Во Гватемала, куерда е традиционална единица за растојание, еднаква на точно 25 вара или речиси 21 метар (скоро 69 стапки).
Во текот на Шпанија во 19 век, куерда била единица должина, од речиси 6.889 m (приближно 7.554 yd). Меѓутоа, во Валенсија, Шпанија, куердата измери 40 вара, над 5,4 пати подолго, што е скоро 37,21 m (приближно 40,7 yd).
Елхово
Елхово (Елхово) — град во Југоисточна Бугарија, административен центар на општината Елхово во Јамболската Област. Има население од 9.506 жители (2022).
Географија и местоположба
Градот се наоѓа на левиот брег на реката Тунџа во југоисточниот дел на Тракиската Низина помеѓу планините Странџа и Сакар среде плодно поле. Градот се наоѓа на 28 км од граничниот премин Лесово - Хамзабејли на бугарско-турската граница, 38 км од регионалниот центар Јамбол.
Историја
Населбата била позната како  Каз’л агач. Во 1925 година населбата добила сегашното си име Елхово и била прогласена за град.
Даненберг (Елба)
Даненберг (службено наречен: Даненберг (Елба); Dannenberg) — помал град во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Елба, околу 30 километри северно од градот Залцведел и 50 километри југоисточно од градот Линебург. Градот се наоѓа на германскиот пат на фахверкот.
Градот претставува административно седиште на општинската заедница Елбталауе.
Соседни општини
Градот Даненберг се граничи со шест општински единици од општинската заедница Елбталауе. Тоа се општините Дамнац (североисток), Гусборн (исток), Јамелн (југ), Карвиц (запад), Герде и градот Хицакер (обата северозапад). На север од градот, во местото Пенкефиц, Даненберг се граничи со општината Амт Нојхаус од округот Линебург.
Градски единици
Градот Даненберг се состои од 28 единици по спроведената општинска реформа од 1972 година. Дополнително постојат пет имоти.
Имоти
Историја
Историјата на градот започнала со изградбата на замокот (првпат споменат во 1153 година) во текот на владеењето на Волрад I, гроф на Даненберг (1153–1169), кој имал за задача да ја насели и обезбеди територијата од страна на војводата Хајнрих Лавот.
Полапските имиња на Даненберг се Вајдарс (Weidars) и Војкам (Woikam).
Политика
Градот Даненберг припаѓа на покраинскиот круг бр. 48 Елба и во сојузниот круг бр. 38 Лихов-Даненберг - Линебург.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 23 избрани членови.
Градоначалник
Градоначалник на градот Даненберг е Гинтер Фос.
Сите градоначалници од 1945 година:
Збратимени градови
Даненберг бил збратимен со следниве градови: