cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Средноокеански гребен
Морфологија
Стапките на ширење се движат од приближно 10–200 mm/годишно. Сртовите со бавно ширење, како што е Средноатлантскиот гребен, се рашириле многу помалку (што покажува поостар профил) од побрзите гребени како што е Источнопацифистичкиот гребен (благ профил) за исто време и ладење и последователно батиметриско продлабочување. Сртови кои бавно се шират (помалку од 40 мм/годишно) генерално имаат големи расцепни долини, понекогаш широки и до 10-20 км (6,2–12,4 mi), и многу нерамен терен на гребенот што може да има релјеф до 1,000 метри. Спротивно на тоа, гребените кои брзо се шират (повеќе од 90мм/год.) како што е Источнопацифистичкиот гребен немаат расцепни долини. Стапката на ширење на Северниот Атлантски Океан е ~ 25мм/год, додека во регионот на Тихиот Океан е 80-145 мм/годишно. Највисоката позната стапка е над 200 мм/год во миоценот. Сртови кои се шират со стапки <20 мм/годишно се нарекуваат гребени со ултрабавно ширење (на пример, гребенот Гакел во Северноледениот Океан и Југозападниот Индиски гребен ).
Распространетиот центар или оската најчесто се поврзува со трансформациона грешка ориентирана под прав агол на оската. Крајните делови на средноокеанските гребени на многу места се обележани со неактивни лузни од трансформни раседи наречени фрактурни зони. При побрзи стапки на ширење, оските често прикажуваат преклопувачки центри за ширење на кои им недостигаат грешки за поврзување на трансформацијата. Длабочината на оската се менува на систематски начин со помали длабочини помеѓу поместувањата, како што се преобразувачките дефекти и преклопувачките центри за ширење кои ја делат оската на сегменти. Една хипотеза за различни длабочини по оската е варијациите во снабдувањето со магма до центарот за ширење. Сртовите со ултра бавно ширење образуваат и магматски и амагматски (во моментов немаат вулканска активност) сегменти на гребени без трансформски раседи.
Вулканизам
Средноокеанските сртови покажуваат активен вулканизам и сеизмичност. Океанската кора е во постојана состојба на „обновување“ на средноокеанските сртови со процесите на ширење на морското дно и тектониката на плочите. Нова магма стабилно се појавува на дното на океанот и навлегува во постоечката океанска кора на и во близина на пукнатините по должината на оските на гребенот. Карпите што ја сочинуваат кората под морското дно се најмлади по оската на гребенот и стареат со зголемување на растојанието од таа оска. Нова магма од составот на базалт се појавува на и во близина на оската поради топењето на декомпресија во основната обвивка на Земјата. Изентропскиот цврст материјал од обвивката што се надоградува ја надминува температурата на цврстината и се топи. Кристализираната магма образува нова кора од базалт позната како MORB за базалт од средноокеански гребен, и габро под него во долната океанска кора. Средноокеанскиот гребен базалт е толеитски базалт и е низок некомпатибилен елемент. Хидротермалните отвори поттикнати од магматска и вулканска топлина се вообичаена одлика во центрите за океанско ширење. Одлика на издигнатите гребени се нивните релативно високи вредности на топлински проток, кои се движат од помеѓу 1 μ cal/cm2 s до околу 10 μ cal/cm2 s. (микрокалории по сантиметар квадрат во секунда)
Поголемиот дел од кората во океанските басени е стара помалку од 200 милиони години, што е многу помладо од староста на Земјата од 4,54 милијарди години. Овој факт го одразува процесот на рециклирање на литосферата во обвивката на Земјата за време на субдукцијата. Како што океанската кора и литосферата се оддалечуваат од оската на гребенот, перидотитот во основната литосфера на обвивката се лади и станува поригиден. Кората и релативно крутиот перидотит под неа ја сочинуваат океанската литосфера, која се наоѓа над помалку цврстата и вискозна астеносфера.
Механизми
Океанската литосфера е образувана на океански гребен, додека литосферата е потисната назад во астеносферата на океанските ровови. Се смета дека два процеса, гребенско туркање и влечење на плоча, се одговорни за ширење на сртовите на средината на океанот. Притиснувањето на гребенот се однесува на гравитациското лизгање на океанската плоча што се крева над пожешката астеносфера, со што се создава сила на телото што предизвикува лизгање на плочата надолу. Во плочата, тежината на тектонската плоча што е спуштена (влечена) под обложената плоча во зоната на субдукција го влече остатокот од плочата позади неа. Се смета дека механизмот за повлекување на плочата придонесува повеќе од туркањето на гребенот.
Процес кој претходно бил предложен да придонесе за движење на плочите и образување на нова океанска кора на сртовите на средината на океанот е „транспортнниот плашт“ поради длабоката конвекција (види слика). Сепак, некои студии покажале дека горната обвивка ( астеносфера) е премногу пластична (флексибилна) за да создаде доволно триење за да ја повлече тектонската плоча. Згора на тоа, издигнувањето на обвивката што предизвикува образување на магма под океанските гребени се чини дека ги вклучува само неговите горни 400 км, како што е заклучено од сеизмичката томографија и набљудувањата на сеизмичкиот дисконтинуитет во горната обвивка на околу 400 км. Од друга страна, некои од најголемите тектонски плочи во светот, како што се Северноамериканската плоча и Јужноамериканската плоча, се во движење, но се спуштаат само на ограничени локации како што се Лакот на Малите Антили и Лакот на Шкотска, што укажува на акција од гребенот. Компјутерското моделирање на плочите и движењата на обвивката сугерираат дека движењето на плочата и конвекцијата на обвивката не се поврзани, а главната движечка сила на плочата е повлекувањето на плочата.
Влијание на глобалното ниво на морето
Зголемените стапки на ширење на морското дно (т.е. стапката на проширување на средноокеанскиот гребен) предизвикаа глобалното (евстатичко) ниво на морето да се подигне во многу долги временски размери (милиони години). Зголеменото ширење на морското дно значи дека гребенот на средината на океанот потоа ќе се прошири и ќе образува поширок гребен со намалена просечна длабочина, зафаќајќи повеќе простор во океанскиот слив. Ова го поместува над океанот и предизвикува зголемување на нивото на морето.
Високото ниво на морето кое се случило за време на периодот на Креда (144-65 Ma) може да се припише само на тектониката на плочи бидејќи топлинското ширење и отсуството на ледени плочи сами по себе не можат да го објаснат фактот дека нивото на морето било 100-170 метри повисоко од денес.
Влијание врз хемијата на морската вода и таложењето на карбонат
Ширењето на морското дно на сртовите на средината на океанот е систем за јонска размена на глобално ниво. Хидротермалните отвори во центрите за ширење внесуваат различни количини на железо, сулфур, манган, силициум и други елементи во океанот, од кои некои се рециклираат во океанската кора. Хелиум-3, изотоп што го придружува вулканизмот од обвивката, се испушта од хидротермални отвори и може да се открие во облаците во океанот.
Брзите стапки на ширење ќе го прошират сртот на средината на океанот, предизвикувајќи реакции на базалт со морската вода да се случуваат побрзо. Односот магнезиум/калциум ќе биде помал бидејќи повеќе јони на магнезиум се отстрануваат од морската вода и се трошат од карпите, а повеќе јони на калциум се отстрануваат од карпата и се ослободуваат во морската вода. Хидротермалната активност на гребенот е ефикасна во отстранувањето на магнезиумот. Понискиот сооднос Mg/Ca го фаворизира талогот на полиморфите на калциум карбонат со ниска содржина на Mg на калцит (калцитни мориња).
Бавното ширење на сртовите на средината на океанот има спротивен ефект и ќе резултира со повисок сооднос Mg/Ca што го фаворизира талогот на арагонит и полиморфите на калциум карбонат со калцит со висок Mg (арагонитни мориња).
Експериментите покажуваат дека повеќето современи организми со калцит со висока содржина на Mg би биле калцит со низок Mg во минатите калцитни мориња, што значи дека односот Mg/Ca во скелетот на организмот варира во зависност од односот Mg/Ca на морската вода во која бил израснат.
Минералогијата на организмите што градат гребени и создаваат седимент е регулирана со хемиски реакции што се случуваат долж сртот на средината на океанот, чија брзина е контролирана од брзината на ширење на морското дно.
Откритие
Првите индикации дека гребенот го преполовува басенот на Атлантскиот Океан дошле од резултатите на британската експедиција Челинџер во 19 век. Звуците од линиите испуштени на морското дно биле анализирани од океанографите Метју Фонтејн Мори и Чарлс Вајвил Томсон и откриле истакнат пораст на морското дно што се протега по басенот на Атлантикот од север кон југ. Сонарските ехозвучници го потврдиле тоа на почетокот на 20 век.
Дури по Втората светска војна, кога океанското дно било подетално испитано, станал познат целосниот обем на сртовите на средината на океанот. Вема, брод на Земјината опсерваторија Ламонт-Доерти на Универзитетот Колумбија, го поминал Атлантскиот Океан, снимајќи податоци од ехо звукот на длабочината на океанското дно. Тимот предводен од Мари Тарп и Брус Хизен заклучил дека има огромен планински синџир со долина на расцеп на нејзиниот врв, што се протега до средината на Атлантскиот Океан. Научниците го нарекле„Средноатлантски гребен“. Други истражувања покажале дека гребенот бил сеизмички активен и биле пронајдени свежи лави во долината на раседот. Исто така, протокот на топлина на кората бил поголем отколку на друго место во басенот на Атлантскиот Океан.
Отпрвин, се сметало дека гребенот е одлика специфична за Атлантскиот Океан. Меѓутоа, додека истражувањето на дното на океанот продолжило низ целиот свет, било откриено дека секој океан содржи делови од системот на среден океански гребен. Германската Метеорска експедиција го следеле средноокеанскиот гребен од Јужниот Атлантик во Индискиот Океан на почетокот на 20 век. Иако првооткриениот дел од системот на гребенот се протега по средината на Атлантскиот Океан, било откриено дека повеќето сртови од средината на океанот се наоѓаат подалеку од центарот на другите океански басени.
Влијание на откритието: ширење на морското дно
Алфред Вегенер ја предложил теоријата за континентално поместување во 1912 година. Тој изјавил: „Средноатлантскиот гребен... зоната во која подот на Атлантикот, како што постојано се шири, постојано се кине и создава простор за свежа, релативно течна и топла сима [издигнувајќи] од длабочина“. Сепак, Вегенер не го следел ова набљудување во неговите подоцнежни дела и неговата теорија била отфрлена од геолозите бидејќи немало механизам да објасни како континентите можат да „ораат“ низ океанската кора, а теоријата станала во голема мера заборавена.
По откривањето на светскиот обем на средноокеанскиот гребен во 1950-тите, геолозите се соочиле со нова задача: да објаснат како можела да се образува таква огромна геолошка структура. Во 1960-тите, геолозите откриле и почнале да предлагаат механизми за ширење на морското дно. Откривањето на сртовите на средината на океанот и процесот на ширење на морското дно овозможило да се прошири теоријата на Вегнер, така што го вклучило движењето на океанската кора, како и на континентите. Тектониката на плочи била соодветно објаснување за ширењето на морското дно, а прифаќањето на тектониката на плочите од страна на мнозинството геолози резултирало со голема промена на парадигмата во геолошкото размислување.
Се проценува дека по должината на средноокеанските сртови на Земјата секоја година 2.7 km2 на новото морско дно се образува со преку процес. Со дебелина на кора од 7 километри, ова изнесува околу 19 km3 на новата океанска кора која се образува секоја година.
Славејко Арсов
Славејко Арсов Кикиритков (, Ново Село,  - ) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Арсов е роден во Штипско Ново село на. Се школувал во Штип, Скопје (1895) и Софија (1897/98). Во 1899 стапил во редовите на ТМОРО. Во 1900 година лежел во затвор во Кичево, а потоа во Битола. По 14 месеци со откуп успеал да излезе од затворот. Во првите години тој бил обичен борец во четата на војводата Марко Лерински, а потоа бил избран за околиски војвода во Битолско, па во Ресенската околија. Учествувал активно на Смилевскиот конгрес и во Илинденското востание во борбите што се воделе во Ресенско. Кога востанието било задушено, тој отишол на лекување во Бугарија, но набрзо се вратил во Македонија заедно со своја чета. Идејќи за Ресен, на 9 јули 1904 година, близу до с. Горно Ѓуѓанци (Светиниколско), заедно со четата на Стојан Донски, биле опколени од турски аскер. Цели 6 часа имале тешка и крвава борба. Тој бил тешко ранет и за да не падне жив во рацете на турскиот аскер се самоубил.
NGC 5166B
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5166B се споменува и како MCG 5-32-27, CGCG 161-64.
Откривање
Објектот е откриен на 29 април 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 28 м 33,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +32° 4' 9". Положбениот агол на објектот е во износ од 92°.
Други поделби
Проучување на NGC 5166B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47268. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2536. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 131.
‘Рскавичнокоскени риби
‘Рскавичнокоскени риби (лат. Chondrostei) — поткласа на зракоперкови риби кои се одликуваат по тоа што нивниот скелетен систем е првенствено изграден од ‘рскавица, но се забележува и окоскување (осификација). Во оваа поткласа постојат 52 вида поделени во два реда - Acipenseriformes и Polypteriformes.
Се смета дека предците на ‘рскавичнокоскените риби биле коскени риби, но окоскените делови биле изгубени во подоцнежниот еволуциски развиток. Постарите ‘рскавичнокоскени риби покажуваат зачтоци на окоскување на скелетот, што укажува на тоа дека овој процес е одложен наместо изгубен кај овие риби.
Порано оваа група се класифицирала заедно со ајкулите: сличностите помеѓу нив се очигледни, и тоа не само по отсуството на коски, туку и структурата на вилицата е посродна со онаа од ајкулите отколку со другите коскени риби, а и кај двете групи отсуствуваат лушпи (со исклучок на кечигите). Меѓутоа, за разлика од нивниот надворешен изглед, фосилните наоди укажуваат на тоа дека овие риби имаат многу заеднички особини со телеостеите. Додатни сличности се спиракулите и хетероцеркната опашка (прешлените се издолжуваат во поголемиот резен од опашната перка).
Поткласата Chondrostei е парафилетска, што значи дека таа не ги содржи сите потомци од еден заеднички предок; поради ова, не е исклучена ресистематизацијата на овој таксон.
Името на поткласата доаѓа од грчкиот збор хондрос што значи ’рскавица и остео што значи коска.
Систематика
Оваа поткласа е поделена во неколку редови, од кои само Acipenseriformes опстојува и денес, додека останатите се фосилни:
IC 1724
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1724 се споменува и како double system ?.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 26 м 5,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +25° 16' 46"". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на IC 1724 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Црмница (област)
Црмница од секогаш била една од составните делови на стара Црна Гора. Денес, административно се наоѓа на територијата на општина Бар.
Име
Владиката Сава Петровиќ тој крај го нарекол Црвница. Милан Шуфлај го поврзува со Црвена Хрватска.
Географија
Сместено е помеѓу Паштровиќи, Ријечка нахија, Шестан и Скадарското езеро. На југ и исток е опкружен со планините Суторман, Созина и Румија. Крмница е најбогатиот дел на Црна Гора. Меѓу другото, тука растат разни плодови, познато е по лозјата и производството на вино од автохтоната сорта Вранац. Исто така, постојат извори на керозин во Крмница.
Седиште на областа е населбата Вир (Вирпазар).
Реките Crmnica и Orahovštica (Oraoštica) проток низ Crmničko Поле, кои се спојуваат вир во реката во близина на Virštica Вир, и кои, по кратко се разбира, се влева во Скадарското Езеро.
Историјата
Поради благата клима и плодноста, оваа област била позната подолго време, во неа владетелите на Зета граделе дворови и манастири.
Crmnica е поделена на 7 племиња: Dupilo, Подгор, Brčeli, Sotonići, Boljevići, Limljani и Gluhi Do. Процесот на формирање на племето бил завршен во текот на XVII и XVIII век. Дел од племето Дупила се преселил од Васојевиќ во 16 век. Фламингосите во Боjeевичи покажуваат дека од Босна, Стилјановица и Неранџиќ од крајбрежјето, Хајдуковиќ во подге од Хота, ĐОНОВИĆ во Бржели од Миридита, Илишковиќ од Кужа и Поповици од Скадар. Старото братство Клишиши живее во Лимjани. Епископот Руфим бил од племето Болјевиќ во 17 век. Епископот Арсенија Пламенац, кој бил во периодот 1781-1784, е од исто племе. владееше со Црна Гора.
Населени места
Следните населби се наоѓаат во областа: Луѓето во Крмница беа суеверни, веруваа во вештерки, па митрополитот Петар во 1830 г. пред години: Отидов на некои места низ светот и прочитав неколку книги и не ги најдов никаде, ниту некој ми рече дека има вештерки и волшебници, понекогаш меѓу слепите и тажните српски луѓе, и зошто, но затоа што тие се слепи и зошто веруваат во повеќе лаги, отколку Христовите евангелија. . .
Мажо ovуровиќ, кој исто така беше родум од Крмница, во својот здравица му вели на Никола I : Господ те спаси и крштевањето, господару мој:. . . од theубомората на Крмница. . .
Манастири и цркви
Постојат три манастири и неколку цркви на Српската православна црква во Крмница:
Мирковци (Хрватска)
Мирковци е село на источниот дел на Хрватска (Вуковарско-сремска жупанија) близу до границата со Србија. Хрватите и Србите се мнозинство во Мирковци.
Гинекофобија
Зборот калигинефобија означува страв од убави жени. Подоцна е воведен поимот венустрофобија кој го претставува истиот страв.
NGC 7606
NGC 7606 — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7606 се споменува и како MCG -2-59-12, IRAS 23164-0845.
Откривање
Објектот е откриен на 28 септември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7606 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7606 има привидни димензии од 5,4' х 2,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 19 м 4,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -8° 29' 11"". Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Други поделби
Проучување на NGC 7606 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71047. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 304; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5821. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1152.
Џорџ Бас
Џорџ Бас (30 јануари 1771 — по 5 февруари 1803) — британски поморски хирург и истражувач на Австралија.
Биографија
Џорџ Бас е роден на 30 јануари 1771 година во Асварби, селце во близина на Слифорд (Линколншир), како син на земјоделец. Неговиот татко починал во 1777 година кога Бас имал 6 години. Своето образование го стекнал во Бостон (Линколншир). На 18-годишна возраст, се запишал на Кралскиот колеџ на хирурзи во Лондон, а во 1794 година се приклучил на Кралската морнарица како хирург.
На 7 септември 1795 година пристигнал во Сиднеј (Нов Јужен Велс).
На истото патувањето биле и Метју Флиндерс, Џон Хантер, Бенелонг и помошникот на неговиот хирург Вилијам Мартин.
Патувањата со Палчето Том и Палчето Том II
Во март 1796 година истата група тргнала на второ патување со поголем брод, кој го нарекле Палчето Том II. Тие отишле до крајбрежјето до езерото Илавара, а го истражувале и Порт Хакинг.
Истата година Бас открил добра земја во близина на Проспект Хил, го пронашол изгубениот добиток донесен со Првата флота и не успеал да ги премине Сините Планини.
Патување до Западното Пристаниште
Во 1797 година со екипаж од шест лица, Бас отпловил до Кејп Хау, најоддалечената точка од Југоисточна Австралија. Оттука, отишол на запад по крајбрежјето на денешниот регион Гипсланд во Викторија, до Западното Пристаниште, речиси до влезот во Порт Филип, на чиј северен брег денес се наоѓа Мелбурн.
Бас ја посетил областа Киама и ја забележал нејзината ботаничка сложеност и неверојатната природна појава — Дупката на Киама, забележувајќи ја вулканската геологија околу Дупката.
Обиколување на Тасманија
Во 1798 година Џорџ Бас и Џејмс Флиндерс ја обиколиле Ван Дименовата Земја. При ова патување Бас го посетил естуарот на реката Дервент, која ја пронашол и именувал Џон Хејс во 1793 година, по што во 1803 година на тоа место врз основа на Басовите извештаи ќе биде основан градот Хобарт. Кога се вратиле во Сиднеј, Флиндерс му препорачал на гувернерот Џон Хантер преминот помеѓу Ван Дименовата Земја и копното да се вика Басов Теснец.
Бас бил многу заинтересиран за природата и ботаниката, а некои од своите ботанички откритија му ги препратил на Сер Џозеф Бенкс во Лондон. „Во ова патување од четиринаесет недели собрав неколку растенија од Ван Дименовата Земја што ги немав видено во Нов Јужен Велс“, му напишал на Бенкс; „и се удостоив да Ви ги пратам за испитување“. Џорџ Бас бил почесен член на Друштвото за промоција на историјата на природата, од кое подоцна настанало Линеанско друштво. Тој бил прв што го опишал австралискиот торбар — вомбатот.
Брак
На 8 октомври 1800 година, Џорџ се оженил со Елизабет Вотерхаус во црквата Сент Џејмс во Вестминстер. Таа била сестра на Хенри Вотерхаус кој бил капетан на бродот со кој Басс отишол во Австралија. Во јануари 1801 година, Бас повторно отпловил за Порт Џексон, оставајќи ја Елизабет во Англија, и иако често се допишувале — тие не се сретнале повторно — затоа што Бас не се вратил од ова патување.
Последното патување
Што се случило со Бас е непознато. Тој испловил на патување со бродот Венера на 5 февруари 1803 година и оттогаш нему и на неговиот екипаж им се губи секаква трага. Тој планирал да оди на Тахити, а можеби и во шпанските колонии на чилеанското крајбрежје да купи стока и да ја однесе во Сиднеј.
Откако поминале многу месеци без да се појави, гувернерот Кинг и пријателите од Бас во Сиднеј заклучиле дека го снашла несреќа. Во Англија, во јануари 1806 година, Бас од страна на Адмиралитетот бил заведен како изгубен на море, а на Елизабет почнале да ѝ исплаќаат ануитети од Фондот на вдовиците.
Признание
Следниве места го носат името на Џорџ Бас:
Папа Каликст
Исто така имало и еден антипапа:
Средночешки крај
Средночешкиот крај, или Централна Бохемија, крај во Чешката Република, сместен во средишниот дел на историската област Чешка. Административен центар е главниот град Прага, кој е во средината на самиот регион.
Слатка тајна
Слатка тајна (Dame Chocolate) е американска / колумбиска теленовела снимана во САД и Колумбија, во 2007 година. Серијата имаше солиден успех во САД. Серијата со прикажување заврши на 5 октомври 2007.
Оролик
Оролик е село на источниот дел на Хрватска (Вуковарско-сремска жупанија) близу до границата со Србија. Србите се мнозинство во Оролик.
1246
1246 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1246 година од новата ера, 246. од вториот милениум, 46. од XIII век и седма од 1240-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6754 и 6755 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5996 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5006 и 5007 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1999.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1246 година се протега во 3882 и 3883, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3942 и 3943 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1789. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 643 и 644 исламска година.
Џон Ромеро
Алфонсо Џон Ромеро (р. ) — американски режисер, дизајнер, програмер и развивач во индустријата за видеоигри. Најпознат е како соосновач на id Software и дизајнер на многу од нивните игри, вклучувајќи Wolfenstein 3D, Dangerous Dave, Hexen, Doom и Quake. Неговите дизајни за игри и алатки за развој, заедно со новите техники на програмирање создадени и имплементирани од страна главниот програмер на id Software - Џон Д. Кармак, доведе до масовна популаризација на игрите во прво лице во 1990-тите години.
Животопис
Аркадната игра Space Invaders (1978) со нејзината идеја „погоди го вонземјанинот“ го вовела во светот на видеоигрите. Најголемо влијание на неговата кариера извршила играта Pac-Man (1980) бидејќи таа го натерала да размислува за дизајнот на видеоигрите.
Рана кариера
Првата игра развиена од Џон Ромеро била клонот на Crazy Climber, но таа не била објавена. Неговата прва објавена игра била Scout Search, првпат појавена во јуни 1984 во inCider, популарно Apple II списание во 1980-тите години.
Црква „Св. Никола“ - Свето Митрани
Свети Никола — главна селска црква во крушевското село Свето Митрани, Македонија.
Црквата се наоѓа над селото, до која води асфалтиран пат. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Историја
Црквата во минатото била срушена, но не се знае точната година кога тоа се случило. До 1950-тите години, од црквата се забележувале остатоци од ѕидовите.
Изградбата на новата црква започнала во 1990-тите години врз темелите на старата црква, чии остатоци се видливи во дворното место.
Тур де Франс 2017
Тур де Франс 2017 (познато и како: Трка околу Франција 2017) — 104. издание на велосипедската голема трка Тур де Франс, која се одржала помеѓу 1 и 23 јули како дваесетипетти настан во сезоната на Светската турнеја.
Започнала со поединечен хронометар во Диселдорф на 1 јули, а завршила на Шанзелизе во Париз на 23 јули 2017 година. Вкупно 198 возачи од 22 екипи ќе настапат на трката. Вкупно 198 возачи од 22 екипи настапиле на трката, која била освоена од Крис Фрум од, негова четврта победа. Ригоберто Уран и Ромен Барде  завршиле втор и трет, соодветно.
Герајнт Томас ја освоил воведната етапа и станал првиот возач на Тур кој ја облекол водечката жолта маичка. Фрум, кој бил најдобар на воведниот етапа од фаворитите пред трката, го презел водството на завршницата на петтата етапа. Го држел водството додека не било преземено од Фабио Ару на крајот на дванаесеттата етапа, каде Фрум изгубил време на стрмната завршница. Фрум ја презел жолтата маичка повторно на четиринаесеттата етапа и ја чувал до крајот на трката.
Бодовниот пласман бил освоен од Мајкл Метјус од, со колегата Варан Баргиј, победник на две планински етапи, освојувајќи го планинскиот пласман, како и наградата за најборбен возач. Возачот на, Сајмон Јејтс, на седмото место во генералниот пласман, го освоил пласманот за млад возач. Екипниот пласман бил освоен од.
Екипи
Изданието во 2017 година на Тур де Франс се состоело од 22 екипи. Бидејќи Тур де Франс е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Четири професионални континентални екипи биле дополнително поканети, чии покани биле објавени на 26 јануари 2017 година и со тоа главната група била составена од 22 екипи. Од овие екипи,, првпат ќе настапи на трката. биле првично поканети на трката како, пред промената на спонзорот пред воведниот ден на трката. Претставувањето на екипите – претставување на членовите од секоја екипа пред медиумите и локалните власти – се случило пред 15.000 публика на плоштадот Бург во Диселдорф, на два дена пред воведната етапа во градот, на 29 јуни.
Секоја екипа можела да настапи со по девет возачи, што предизвикало на почетокот да има вкупно 198 возачи. OОд нив, 49 возеле на Тур де Франс по првпат. Возачите биле од 32 различни земји; Франција, Шпанија, Холандија, Италија, Белгија и Германија имале 13 или повеќе на трката. Просечната возраст на возачите на трката била 29,39 години, тргнувајќи од 22-годишниот Ели Жесбер до 40-годишниот Ајмар Зубелдија. го имале најмалиот просек, додека најголемиот.
Фаворити пред трката
Пред почетокот на Тур де Франс 2017, Крис Фрум бил сметан од многумина за главен фаворит пред трката за генералниот пласман. Негови најголеми соперници се претпоставувало да бидат Ричи Порт, Наиро Кинтана , Алберто Контадор , Ромен Барде и Фабио Ару. Други возачи сметани за кандидати за генералниот пласман биле Алехандро Валверде, Јакоб Фуглсанг , Тибо Пино , Естебан Чавес , Герајнт Томас , Даниел Мартин , Сајмон Јејтс и Луис Мејнчес.
Фрум, кој ги освоил изданијата во 2013, 2015 и 2016 година на Тур, не освоил ниедна трка во сезоната 2017 пред почетокот на Тур. Негов најдобар резултат било четвртото место на Критериум ди Дофине, трка сметана како подготовка за Тур и трка која ја освоил пред останатите три победи на Тур. И покрај ова, било сметано дека ја имал една од најсилните екипи на трката која ќе вози со целосна поддршка за него. 32-годишниот Порт, кој завршил петти на Тур 2016, го освоил генералниот пласман на две етапни трки во 2017 година, Тур Даун Андер и Тур де Романди и завршил втор на Дофине. Кинтана, трет на Тур 2016, завршил втор на Џиро д’Италија, освојувајќи ги Тирено-Адријатико и Волта а ла Комунитат Валенсијана претходно во сезоната. Двократниот победник (2007 и 2009), 34-годишниот Контадор завршил втор на четири етапни трки во 2017 година пред Тур, Париз-Ница, Вуелта а Андалусија, Волта а Каталуња и Трка околу Баскија. Барде завршил шести во генералниот пласман на Дофине, а негов најдобар пласман во сезоната било шестото место на класичната трка Лиеж-Бастоњ-Лиеж. Ару го започнал Тур со поделено водство со победникот од Дофине, Фуглсанг. Ару го освоил националното друмско првенство една недела претходно и завршил петти на Дофине.
Спринтерите сметани за фаворити за бодовниот пласман и победи на рамните или ридестите етапи со масовни завршници биле Петер Саган, Марсел Кител , Марк Кевендиш , Андре Грајпел , Александер Кристоф. Други спринтери сметани за фаворити биле Мајкл Метјус, Арно Демар , Дилан Груневеген , Џон Дегенколб , Сони Колбрели и Насер Бухани. Двократниот моментален светски првак Саган ги освоил петте претходни бодовни пласмани на Тур, една помалку од израмнувачкиот рекорд на шест на Ерик Цабел од 1996 до 2001 година. Неговата форма во сезоната 2017 пред Тур ја вклучувала побдата на еднодневната трка Курне-Брисел-Курне и бодовните пласмани на Тирено-Адријатико, Тур де Свис и Трката околу Калифорнија. Кител освоил осум победи во 2017 година, како и генералниот и бодовниот пласман на Трката Дубаи на почетокот на сезоната. Сезоната на Кевендиш пред Тур била попречена од болест, пропуштајќи три месеци; негов единствен успех била етапната победа и бодовниот пласман на Трката Абу Даби. Грајпел освоил четири победи во 2017 година пред Тур, вклучувајќи една на Џиро. Кристоф освоил шест победи во 2017 и бодовните пласмани на Трката околу Оман, Етоал де Бесеж и Три дена Де Пане.
Рута и етапи
Почетокот на Тур де Франс 2017 (познато како „големо тргнување“) било првично предвидено да биде во Лондон; тоа би било третпат Тур да го посети Лондон, по 2007 и 2014 година. Во септември 2015 година, една недела пред да биде објавено, градот се повлекол од кандидатурата. Подоцна, било откриено дека ова било одлука на градоначалникот на Лондон, Борис Џонсон, заснована на трошоците: организирањето на „големото тргнување“ би чинело 35 милиони фунти.
Во декември 2015 година, организаторот на трката објавил дека домаќин на почетокот ќе биде Диселдорф, Германија; ова ќе биде четврти пат Тур да започне во Германија и првпат од 1987 година. Кандидатурата за домаќин на Тур била тесно усвоено од градскиот совет. Враќањето во Германија следело по оживувањето на германскиот велосипедизам, при што возачите бележеле успеси, како Тони Мартин, Марсел Кител, Андре Грајпел и Џон Дегенколб. На 14 јануари 2016 година биле објавени деталите за воведните две етапи. Првата етапа ќе била поединечен хронометар во должина од 13 километри. Втората етапа, исто така, започнувала во Диселдорф, при што ќе се искачат на Графенберг по само 6 километри, повторно ќе се упатат кон градот и ќе продолжат кон Лиеж, Белгија.
Пласмани
Постоеле четири главни поединечни пласмани на Тур де Франс 2017, како и екипниот пласман. Најважен бил генералниот пласман, кој бил пресметуван со додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа. Велосипедистот со најмало вкупно време е предводник на трката, на кој му се доделува жолтата маичка; победникот на овој пласман се смета за победник на Тур. На сите етапни завршници, исклучувајќи ги двете хронометарски етапи, првите тројца возачи добивале бонуси од 10, 6 и 4 секунди, соодветно. Ако се случи пад во последните три километри од етапа; ова не ги вклучувало хронометрите и завршниците на нагорнина, вклучените возачи добивале исто време како групата со која биле кога се случил падот.
Предводникот на бодовниот пласман ја добивал зелената маичка. Возачите добивале бодови за завршување помеѓу најдобрите на етапата или на средните спринтови во текот на етапите. Бодовниот систем бил исто така променет. Етапна победа вредела 50 бода наместо 45, второто место носело 30 наместо 35, а третото 20 наместо 30. Правилото за спринтерски бодови тежнеело да ја направи етапната победа повредна. Бодовите достапни на секоја етапна завршница биле одредувани од видот на етапата.
Немало промени во планинскиот пласман, каде бодовите биле доделувани на возачите кои први се искачиле на врвот на најтешките искачувања. Искачувањата биле категоризирани како екстра категорија (hors catégorie), прва, втора, трета или четврта категорија, со повеќе бодови достапни на повисоко категоризираните искачувања. Удвоени бодови биле доделувани на завршниците на нагорнини на етапите 9, 12, 17 и 19. Предводникот на пласманот ја носел точкастата маичка.
NGC 588
NGC 588 — дел од галаксија во соѕвездието Триаголник, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 2 октомври 1861 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 588 е од видот GxyP. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m. NGC 588 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,65'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 32 м 45,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 30° 38' 56".
Други поделби
Проучување на NGC 588 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2293. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 30.
Лучка Река
Лучка Река — река во Североисточна Македонија.
Дундо Марое
Дундо Марое (хрватски: Dundo Maroje) - драма во пет чина (комедија) на хрватскиот писател Марин Држиќ. Оваа комедија била за првпат поставена во прочуената дубровничка „Вјеќница“ во 1551 година, а ја играла позната група „Дружина Помет“.
Ликови
Во драмата се појавуваат следниве ликови:
Содржина
Стариот трговец Дундо Марое му дал на својот син Маро 5.000 дукати за да замине по некоја работа во Фиренца и во Софија. Но, наместо во Фиренца, Маро отишол во Рим, каде ги трошел парите на раскош и забава. Татко му дознава за тоа и со својот слуга Бокчило тргнува за Рим за да спаси дел до своите пари. Всушност, тука започнува драмата, а дејството во првиот чин се одвива во Рим, пред една меана, во близината на куќата на Лаура. Притоа, Дундо Марое тагува за своите пари, а Бокчило се жали на својата вечна глад. Тогаш се појавува Трипче од Котор и нему му се жали Дундо Марое за однесувањето на син му. Тројцата се сведоци на разговорот меѓу Лаура и слугата на Германецот Уго Тудешко, Помет, кој го фали својот господар. Во тоа време доаѓа слугата на Маро, Попива кој на Лаура ѝ носи скапи подароци.
Во тоа време, свршеницата на Маро, Пера, преоблечена како маж, пристигнува во Рим за да го оттргне својот свршеник Маро од рацете на познатата римска куртизана Лаура. По некое време се среќаваат Маро и Дундо Марое, но Маро се преправа дека не го познава. Побеснетиот Марое го напаѓа со нож и стражата го затвора старецот. Дознавајќи ги подробностите од животот на Маро, Помет го советува Дундо Марое да се преправа дека дошол по трговија и дека бара складиште за својата стока. Така, Маро и Попива се фаќаат за мамката: Маро, кој веќе ги потрошил сите таткови пари, бара на заем 3.000 дукати од Лаура за да купи дуќан и така повторно да се појави пред татко му, овојпат како скромен и вреден трговец. За време на таа средба, Маро се преправа како претходно ништо да не се случило меѓу нив, а и Дундо Марое вешто ја игра својата игра и успева да ги добие клучевите од дуќанот на Маро, спасувајќи барем 3.000 дукати. Подоцна, при нивната трета средба, Дундо Марое се прави дека не го познава синот. Маро е очаен, зашто во меѓувреме го остава Лаура, која се фрла во прегратката на богатиот Тудешко. Притоа, Помет открива дека Лаура е единствената наследничка на својот богат татко за кого дотогаш не знаела. На крајот од дрмата, Пера му простува на Маро, кој пак наследува богатство од еден свој далечен роднина и, заедно со татко му и со свршеницата, среќно се враќа во Дубровник.
Волт Витман
Волт Витман (англиски: Walt Whitman) (31 мај 1819, Вест Хилс, Њујорк, САД - 26 март 1892, Камден, Њу Џерси, САД) — американски поет, есеист, новинар и хуманист. Tој беше дел од транзицијата меѓу трансцендентализмот и реализмот, вклучувајќи елементи од двете правци во неговите дела. Витман е меѓу највлијателните поети во Американскиот канон и често се нарекува татко на слободниот стих. Тој вил многу контроверзен во своето време, особено неговата збирка Листови трева, која била сметана за непристојна поради неговата отворена хомосексуалност.
Животопис
Волт Витман (роден како Волтер Витман) е роден на 31 мај 1819 година, во местото Вест Хилс, во државата Њујорк, како второ дете на многудетното семејство на Волтер Витман и Лујза ван Велзор, потомци на старите доселеници на Лонг Ајленд (Long Island). Во 1823 година, семејството се преселило во Бруклин. Таму, до 1830 година, Волт се школувал во државно училиште, наменето за децата од посиромашните луѓе. Сепак, предвремено го напуштил училиштето и најпрвин работел во канцелариите на неколку бруклински адвокати, а потоа и во еден весник во Лонг Ајленд, каде го изучил печатарскиот занает. Паралелно со работата, Витман продолжил самостојно да се образува. Во 1833 година, неговото семејство се вратило на село, а Витман останал во градот, работејќи како печатарски помошник сè до 1836 година. Бидејќи не сакал да се врати на фармата на татко му, во следните неколку години, тој работел како учител во неколку места во Лонг Ајленд. Во меѓувреме, заедно со брат му Џорџ, започнал да издава сопствен весник, којшто излегувал околу една година. Исто така, активно се вклучил во политичкиот живот, учествувајќи во кампањата на претседателскиот кандидат на Демократската партија. Во периодот 1841-1845, Витман работел како новинар во неколку весници во Њујорк, а потоа, повторно се вратил во Бруклин, работејќи како новинар, а потоа бил и уредник на еден весник.
Во 1848 година, Витман добил понуда да биде уредник на еден нов весник во Њу Орлеанс, каде отпатувал со брат му Џеф. Таму, тој имал страсна љубовна врска со некоја креолка (или со некој маж), а по три месеци, повторно се вратил во Бруклин, каде продолжил да се занимава со новинарство и политика.
Во 1861 година започнала Граѓанската војна во САД и неговиот помлад брат Џорџ се пријавил во војската на Унијата, борејќи сè до крајот на војната. Исто така, и неговиот брат Ендрју учествувал во војната, но умрел по само три месеци, најверојатно од туберкулоза. Волт, кој во тоа време, имал над 40 години, не учествувал во војната, како и останатите негови браќа - постариот Џеси (кој неколку години подоцна завршил во душевна болница), помладиот Џеф (штотуку оженет) и најмладиот Едвард (кој бил ментално заостанат). Сепак, набргу, Волт започнал да ги посетува ранетите војници по њујоршките болници и да ги запишува нивните приказни, да им носи поклони и да им пишува писма. Во 1862 година, тој дознал дека е ранет брат му Џорџ и заминал во Вашингтон, барајќи го по тамошните болници. Бидејќи не го нашол, заминал на бојното поле и таму дознал дека е само полесно ранет. Така, Волт останал околу две недели на бојното поле, запознавајќи се одблизу со ужасот на војната. Под дејство на силните впечатоци, одлучил да не се враќа дома, туку заминал во Вашингтон, каде ги негувал ранетите војници во болниците. Во 1864, веќе исцрпен, Витман се вратил во Бруклин.
Во 1865 година, Витман повторно заминал во Вашингтон, каде се вработил во Одделението за индијански прашања при Министерството за внатрешни работи, но по некое време добил отказ, бидејќи неговиот шеф дознал дека тој е авторот на збирката „Лисја од трева“, која тогаш се сметала за непристојна книга. Потоа, Витман се вработил во канцеларијата на врховниот обвинител, каде работел во следните осум години. Во 1873 година, Витман претрпел мозочен удар од кој останал делумно парализиран. Потоа, тој се преселил во Камден, во државата Њу Џерси, каде останал до крајот на животот. Во овој период, Витман продолжил да пишува и повремено одржувал предавања, уживајќи во поетската слава. Умрел на 26 март 1892 година, во Камден, каде бил закопан.
Творештво
Почетоците на книжевното творештво на Витман датираат од периодот 1841-1845, кога започнал да објавува кратки раскази во разни списанија, а објавил и еден роман, но сите тие дела немаат поголема вредност. Исто така, работејќи како уредник во еден весник во Бруклин, Витман започнал да пишува критики на делата на тогашните познати писатели. Всушност, во текот на 1840-тите, Витман напишал многу песни, но сите тие биле конвенционални, неинвентивни, морализаторски и извештачени, сите напишани по урнекот на големите англиски поети. Дури кон крајот на 1840-тите и почетокот на 1850-тите, тој започнал да се преобразува во оригинален поет, раскрстувајќи со англиската традиционална поезија, пишувајќи за нови теми и развивајќи оригинален стил.
Во 1855 година се појавила неговата поетска збирка „Лисја од трева“ (Leaves of Grass), објавена анонимно (само внатре, во некои песни се споменува неговото име). Подоцна, во текот на целиот живот, Витман неколкупати ја објавувал истата збирка, дополнувајќи ја со нови стихови и песни, исфрлајќи некои од постојните или менувајќи го нивниот редослед. Истовремено, тој станал дел од уметничките кругови, дружејќи се со познати писатели и уметници и создавајќи нов, неформален изглед како замена на поранешниот елегантен стил на облекување.
Поетското творештво на Витман било под големо влијание на книжевниот и филозофски правец наречен трансцендентализам, создаден во првата половина на 19 век, во САД. Особено, тој бил инспириран од големиот американски поет, Ралф Валдо Емерсон и неговата визија за нов стил кој би бил во согласност со специфичностите на Америка. Оттука, Витман ја напуштил традиционалната поетска форма, преземена од англиската поезија и ја укинал границата меѓу поетскиот и секојдневниот јазик. Така, тој раскрстил со конвенционалниот ритам и метрика и создал експериментален стих (долг, без рима без правилен ритам).