cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ABC-транспортер
Растителни транспортери
Геномот на растението Arabidopsis thaliana кодира 120 ABC белковини, за разлика од човечкиот геном и геномот на винската мушичка (Drosophila melanogaster) кои кодираат 50-70 ABC-белковини. Растителните ABC-белковини се поделени во 13 потсемејства врз основа на големината (полн, половичен или четврт), орентацијата и севкупната сличност во аминокиселинската низа. Хомолозите на отпорност кон повеќе лекови (MDR), исто така познати и како P-гликобелковини, претставуваат најголемото потсемејство кај растенијата со 22 члена и второ по големина ABC-потсемејство. Потсемејството B на растителните ABC-транспортери (ABCB) се состои од белковини кои се одликувани по нивната локализација на плазматската мембрана. Растителните ABCB-транспортери се одликуваат со хетерологна експресија во E. coli, S. cerevisiae, Schizosaccharomyces pombe и HeLa-клетки за да се утврди супстратната специфичност. Откриено е дека растителните ABCB-транспортери го транспортираат фитохормонот индол-3-оцетна киселина, исто така познат како ауксин, кој е значаен регулатор на растот и развојот на растенијата. Насочениот, поларен транспорт на ауксинот посредува во растителните одговори на стимулансите од околината, по пат на процеси како што се фототропизмот и гравитотропизмот. Други ABCB транспортери, како што е ABCB4, учествуваат и во изнесувањето и во внесувањето на ауксинот во клетката. При ниски внатрешноклеточни концентрации на ауксин, ABCB4 игра улога на импортер на ауксин, сè додека неговата концентрација не достигне одредено ниво. Кога концентрацијата на ауксин во клетката ќе го надмине тоа ниво, ABCB4 ја менува својата функција во извозник на ауксин, регулирајќи ја на тој начин неговата концентрација во клетката.
Sav1866
Првата објавена високорезолуциска структура на ABC-извозник била онаа на Sav1866 од S. аureus. Sav1866 е хомолог на ABC-транспортери кои транспортираат повеќе лекови. Тој покажува значителна сличност во низата со човечките ABC-транспортери од потсемејството B, вклучувајќи ги MDR1 и TAP1/TAP2. Познато е дека ATPазната активност на Sav1866 е стимулирана од антиканцерогени лекови, како што се доксорубицин, винбластин и други. Ова укажува на слична супстратна специфичност со P-гликобелковината и, според тоа, можен заеднички механизам за транслокација на супстрат. Sav1866 е хомодимер на половични транспортери и секоја подединица содржи N-терминален TMD со шест завојници и С-терминален NBD. NB-домените се слични по структура со оние на другите ABC-транспортери, кај кои двете ATP-врзувачки места се формираат на димерниот интерфејс помеѓу Вокеровиот А-мотив од едниот NBD и LSGGQ мотивот од другиот NBD. Структурата на Sav1866 со врзани ADP покажува дека NBD се во затворен димер и дека ТМ-завојниците се разделени со две „крила“ ориентирани кон периплазмата, со што формираат конфигурација која е отворена кон надворешната страна. Секое „крило“ се состои од завојниците ТМ1-2 од едната подединица и ТМ3-6 од другата подединица. Транспортерот содржи долги внатрешноклеточни петелки (ICL или ICD) кои ги поврзуваат ТМ-домените и кои се протегаат далеку од липидниот двослој во цитоплазмата. Додека увозниците содржат кратка спрегнувачка завојница кој е во контакт со еден NBD, Sav1866 има два внатреклеточни спрегнувачки завојници, од кои едниот (ICL1) е во контакт со NB-домените на двете подединици, а другиот (ICL2) формира заемодејства само со спротивната NBD-подединица.
Механизам на транспорт на извозниците
ABC-извозниците имаат транспортен механизам кој е доследен и со моделот на наизменичен пристап и со моделот на ATP-прекинувач. Во апо состојбата на извозниците, конформацијата е насочена кон внатрешноста, а TMD и NBD се релативно оддалечени едни од други за да можат да примаат амфифилни или хидрофобни супстрати. На пример, кај MsbA транспортерот големината на комората е соодветна за сместување на големи шеќерни групи од липополисахаридите (LPS). Како што е докажано од повеќе истражувачки тимови, врзувањето на супстратот е она што го покренува целиот транспортен циклус. Врзувањето на ATP, кое ја индуцира димеризацијата на NBD и формирањето на ATP-сендвичот, е она што ги покренува конформационите промени во TMD. Покажано е дека кај MsbA-шеќерните групи влегуваат во комората за време на врзувањето на ATP. Комората на MsbA е исполнета со остатоците на поларни и наелектризирани аминокиселини, што создава енергетски неповолна средина за хидрофобни супстрати, но енергетски поволна средина за поларните шеќерни групи на LPS. Бидејќи липидот не може долго време да биде стабилен во средината на комората, тој се „превртува“ и влегува во надворешниот липиден слој од мембраната. Ова „превртување“ може да биде поттикнато и од спуштањето на цврстите тела на ТМ-доменот додека хидрофобните „опашки“ на LPS молекулата се провлекуваат низ липидниот двослој. Со препакување на завојниците конформацијата на белковината се менува во состојба во која отворот е насочен кон надворешноста. Хидролизата на ATP може да го прошири периплазматскиот отвор и да го поттурне супстратот кон надворешниот слој на липидниот двослој. Со хидролиза на другата ATP-молекула и ослободувањето на ADP и Pi, NB домените се одвојуваат, по што следи враќање во состојбата на мирување и отворање на комората кон цитоплазмата.
Улога во отпорноста кон повеќе лекови
Познато е дека ABC-транспортерите имаат клучна улога во развивањето на отпорноста кон повеќе лекови (MDR, од анг. MultiDrug Resistence). Во случаите на MDR, пациентите кои користат лекови развиваат отпорност не само на лекот кој го примаат, туку и на неколку различни типови на лекови. Ваквата отпорност е предизвикана од повеќе фактори, а еден од нив е зголеменото излачување на лекот од клетките со посредство на ABC-транспортерите. На пример, ABCB1-белковината (P-белковината) ги изнесува тумор-супресорните лекови од клетката. P-белковината (наречен и MDR1, ABCB1, Pgp) е прототип на ABC-транспортерите и е најекстензивно проучуваниот ген од тоа семејство. Познато е дека Pgp транспортира органски катјонски и неутрални молекули. За неколку членови на ABCC семејството (познати и како MRP) познато е дека имаат MDR дејство на органски анјонски соединенија. Најдобро проучен член на ABCG семејството е ABCG2, исто така познат како BCRP (од анг. Breast Cancer Resistence Protein – белковина на отпорност на рак на дојка), кој создава отпорност на повеќето инхибитори на топоизомераза I и II, како што се топотекан, иринотекан и доксорубицин.
Сè уште не е објаснето како овие белковини можат да транслоцираат толку многу лекови кои драстично се разликуваат во нивната хемиска структура, но еден од моделите (моделот на хидрофобна правосмукалка) предлага дека сите овие лекови се врзуваат за P-белковината на основа на нивната хидрофобност.
Откритието на првите еукариотски ABC-транспортери се случило за време на истражувања на култури од клетки и туморски клетки кои покажувале отпорност кон повеќе лекови со различни хемиски структури. Било покажано дека овие клетки имаат висока експресија на транспортна белковина на отпорност кон повеќе лекови (MDR), кој првично бил наречен P-гликобелковина (Pgp), а подоцна станал познат и како MDR1 (од анг. MultiDrug Resistence protein 1) или ABCB1. Како и сите други ABC-транспортери така и овој користи хидролиза на ATP за да експортира голем вариетет на хемиски соединенија (лекови) од цитозолот во вонклеточната течност. Во клетките кои се отпорни кон повеќе лекови доаѓа до прекумерна продукција на MDR1-белковината поради високата активност на MDR1 генот. Супстрати на MDR1 кај цицачите се главно планарни, липосолубилни молекули со еден или повеќе позитивни полнежи. Повеќето лекови кои MDR1 ги изнесува надвор од цитозолот се мали, неполарни молекули, кои лесно можат да дифундираат од вонклеточниот медиум во цитозолот, каде тие блокираат различни клеточни функции. Лековите како колхицин и винбластин, кои ја блокираат интеграцијата на микротубулите, слободно ја преминуваат клеточната мембрана и навлегуваат во цитозолот, но активноста на MDR1 ја намалува нивната концентрација во клетката. Поради тоа, за да се убијат клетките кои вршат експресија на MDR1 генот потребни се повисоки концентрации на лекот во споредба со оние клетки кои не вршат експресија на овој ген.
Други ABC-транспортери кои создаваат резистенција кон повеќе лекови се ABCC1 (MRP1) и ABCG2 (анг. Breast Cancer Resistence Protein).
За да се реши проблемот на отпорност кон повеќе лекови создадена од MDR1, можат да се користат различни типови на лекови или инхибитори на ABC-транспортерите. Овие типови на лекови треба да поседуваат способност да го избегнат транспортот на MDR1. Ваква способност имаат алкилирачките лекови (циклофосфамид), антиметаболити (5-флуороурацил) и антрациклинските изменети лекови (анамицин и доксорубицин-пептид). Сите тие не се супстрати на ABC-транспортерите, па затоа не можат да бидат исфрлени од клетката. Друга можност е да се користи комбинација на ABC инхибитори и антиканцероген лек истовремено.
Анулирање на отпорноста кон повеќе лекови
Отпорноста на лекови е чест клинички проблем кој се јавува кај пациенти заболени од инфективни болести и кај пациентите кои страдаат од рак. Прокариотските и еукариотските микроорганизми, како и неопластичните клетки, често се отпорни на лекови. MDR често е поврзан со прекумерна експресија на ABC-транспортерите. Инхибицијата на ABC-транспортерите со соединенија со ниска молекулска маса била екстензивно испитувана кај пациентите заболени од рак; сепак, клиничките резултати биле разочарувачки. Неодамна беа применети разни РНКi стратегии за да се анулира отпорноста во различни типови на тумори и утврдено е дека оваа технологија е ефикасна во поништувањето на отпорноста која е посредувана од ABC-транспортерите во клетките на ракот, па затоа оваа стратегија се смета за ветувачка во надминување на отпорноста со употреба на генетските терапевтици. Примената на РНКi технологијата, исто така, има потенцијал за надминување на отпорноста во третманите на инфективните заболувања предизвикани од микробиолошки патогени.
Физиолошка улога
Физиолошката улога на ABC-транспортерите е изразена во мембраната на здравите клетки, каде тие го посредуваат транспортот на разни ендогени супстанци, како и на низа други супстанци кои се страни за организмот. На пример, ABC-транспортерите, како што се Pgp, MRPs и BCRP, ја ограничуваат апсорпцијата на многу лекови во дигестивниот систем и ги отстрануваат лековите од клетките на црниот дроб во жолчката, како механизам за отстранување на страните супстанци од телото. Голем број на лекови или се транспортирани од самите ABC-транспортери или влијаат на транспортот на другите лекови преку тие транспортери. Второто сценарио може да доведе до заемодејства меѓу лековите, кои понекогаш резултираат со промени во дејството на лековите.
Методи за карактеризирање на заемодејствата на ABC-транспортерите
Постојат неколку типови на тестови кои овозможуваат детекција на интеракција на ABC-транспортери со ендогени и ксенобиотични соединенија. Комплексноста на тестовите се движи во рамки од релативно едноставни мембрански анализи, како што е тестот на везикуларниот транспорт, ATPазниот тест, до посложени клеточни тестови и доста сложени in vivo детекциони методи.
Мембрански тестови
Везикуларниот транспортен тест ја детектира транслокацијата на молекулите преку ABC-транспортерите. Мембраните подготвени под соодветни услови содржат обратно-ориентирани везикули на места на врзување на ATP и на места на врзување на супстратот на транспортерот на надворешната страна. Везикулите го преземаат супстратот на транспортерот на начин кој зависи од ATP. Брза филтрирација со користење на филтри со стаклени влакна или нитроцелулозни мембрани се користи за одвојување на везикулите од инкубациониот раствор, при што тестираното соединение заробено внатре во везикулата се задржува на филтерот. Количината на транспортираните необележани молекули се определува со помош на HPLC, LC/MS, LC/MS/MS. Алтернативно, соединенијата можат да се обележат со радиоактивни или флуоресцентни ознаки, така што радиоактивноста или флуоресценцијата која се задржува на филтерот може да се квантифицира.
Во везикуларните транспортни студии се користат различни типови на мембрани од различни извори (на пример, клетки на инсекти, трансфецирани или одбрани клеточни линии на цицачи). Мембраните се комерцијално достапни или можат да бидат подготвени од различни клетки, па дури и ткива, на пр. црнодробни каналикуларни мембрани. Овој тип на тест има предност во мерењето на вистинската диспозиција на супстратот низ клеточната мембрана. Неговиот недостаток е што соединенијата со средна до висока пасивна пермеабилност не се задржуваат во внатрешноста на везикулата, што прави да директните мерења на транспортот се тешко изводливи.
Тестот на везикуларниот транспорт може да биде изведен на индиректен начин, така што тестираните лекови кои стапуваат во интеракција ја модулираат брзината на транспортот на соединението-гласник. Таков тип на тестови е посебно погоден за детекција на можни заемодејства помеѓу лекови и интеракција на лекови со ендогени супстрати. Овие тестови не се осетливи на пасивна пермеабилност на соединенијата и затоа ги детектираат сите соединенија кои стапуваат во интеракција. Овој тип на тестови не обезбедува информации за тоа дали тестираното соединение е инхибитор на транспортерот, или супстратот ја инхибира функцијата на транспортерот на компетитивен начин. Типичен пример за индиректен везикуларен транспортен тест е детекција на инхибиција на таурохолатен транспорт со посредство на ABCB11 (BSEP).
Тестови засновани на цели клетки
Клетките кои вршат експресија на ефлуксни транспортери активно пумпаат супстрати надвор од клетката, што доведува до снижување на брзината на акумулација на супстратот, до пониски внатреклеточни концентрации во тек на стационарната состојба, или до зголемена брзина на елиминација на супстратот од клетки заситени со супстрат. Транспортираните радиоактивни супстрати или обележаните флуоресцентни бои можат директно да се измерат, а на индиректен начин модулацијата на акумулацијата на пробниот супстрат (на пр. флуоресцентни бои како родамин 123 или калцеин) може да се одреди во присуство на тестираниот лек.
Калцеинот-АМ, е високопермеабилен дериват на калцеинот и затоа лесно влегува во неоштетена клетка, каде ендогените естерази брзо го хидролизираат до флуоресцентен калцеин. За разлика од калцеинот-АМ, калцеинот има ниска пермеабилност, поради што е заробен во клетките и поради тоа се акумулира. Бидејќи калцеинот-АМ е одличен супстрат на МDR1 и MRP1 ефлукс-транспортерите, клетките кои вршат експресија на MDR1 и/или MRP1 транспортерите го исфрлаат калцеинот-AM од клетките, пред тој да може да биде хидролизиран од естеразите. Ова резултира со пониска клеточна акумулација на калцеинот. Колку е поголема активноста на MDR во клеточната мембрана, толку помалку калцеинот се акумулира во цитоплазмата. Во клетките кои вршат експресија на MDR, додавањето на MDR инхибиторот, или пак на вишок на MDR супстрат, драматично ја зголемува брзината на акумулација на калцеинот. Активноста на транспортерите на отпорност кон повеќе лекови се одразува како разлика помеѓу количината на бојата акумулирана во присуството или во отсуството на инхибиторот. Со користење на селективни инхибитори може да се забележи разлика меѓу транспортната активност на MDR1 и MRP1. Овој тест може да се користи за тестирање на лекови за транспортерски заемодејства, како и за квантификација на MDR активноста на клетките. Калцеинскиот тест е комерцијален тест на SOLVO Biotechnology.
ABCA
Потсемејството ABCA е составена од 12 целосни транспортери поделени во две подгрупи. Првата подгрупа се состои од седум гени кои се мапирани на шест различни хромозоми. Тоа се ABCA1-4, ABCA7, ABCA12 и ABCA13. Другата подгрупа се состои од ABCA5-6 и ABCA8-10. Целата подгрупа 2 е организирана како еден кластер на гени на хромозомот 17q24. Гените на втората подгрупа се разликуваат од гените слични на ABCA1 по тоа што имаат 37-38 егзони, за разлика од ABCA1 кој има 50 егзони. Подгрупата ABCA1 е имплицирана за развој на повеќе генетски заболувања. Во рецесивната Тангиерова болест, ABCA1-белковината е мутирана. Исто така, ABCA4 се наоѓа во регионот на 1p21 хромозомот, кој го содржи генот за Штаргардтовата болест. Утврдено е дека овој ген е со висока експресија во стапчестите фоторецептори и е мутиран кај заболените од Штаргардтовата болест, рецесивниот ретинитисен пигментизам и кај повеќето рецесивни дистрофии на конусно-стапчестите рецептори.
ABCB
Потсемејството ABCB е составена од четири целосни транспортери и два полутранспортери. Тоа е единствено потсемејство кај човекот коа содржи целосни и полутипови на транспортери. Откриено е дека ABCB1 (гликобелковина на пермеабилноста, P-gp, Pgp) е белковина која е со прекумерна експресија во одделни клетки на тумори отпорни на лекови. Овој гликобелковина кај луѓето е кодиран од ABCB1 генот. Тој е првенствено изразен во крвно-мозочната бариера и во црниот дроб, а се смета дека учествува во заштитата на клетките од токсини. Клетките кои вршат прекумерна експресија на оваа белковина покажуваат отпорност на повеќе видови лекови.
ABCC
Потсемејството ABCC содржи тринаесет членови, а девет транспортери од оваа група се нарекуваат белковини на отпорност на повеќе видови лекови (MRP). MRP белковините се широко застапени во природата и посредуваат во мноштво важни функции. Познато е дека тие учествуваат во транспортот на јони, секрецијата на токсини и во преносот на сигнали. Од деветте MRP белковини, четири, MRP4, 5, 8, 9, (ABCC4, 5, 11 и 12), имаат типични ABC структури со четири домена, што опфаќа два трансмембрански домена, при што на секој од нив се надоврзува домен за врзување на нуклеотид. Тие се нарекуваат кратки MRP белковини. Останатите 5 MRP белковини, MRP1, 2, 6, 7 (ABCC1, 2, 3, 6 и 10) се познати како долги MRP белковини. Се нарекуваат „долги“ затоа што имаат дополнителен петти домен на нивниот N-крај.
Рецепторите за сулфонилуреа (SUR), кои учествуваат во секрецијата на инсулин, во невронските и мускулните функции, исто така се дел од ова семејство на белковини. Мутацијата на SUR-белковината е потенцијална причина за неонатален дијабетес мелитус. SUR, исто така, е место за врзување на сулфонилуреа лекови и активаторите на калиумовите канали, како што е диазоксид.
ABCD
Потсемејството ABCD се состои од четири гени кои кодираат полутранспортери, со експресија исклучиво во пероксизомот. ABCD1 е одговорен за X-поврзаната форма на адренолеукодистрофија (ALD). Оваа болест се одликува со невродегенерација и недостаток на адреналин, а обично се јавува во доцното детство. Во клетките на пациентите со ALD, се акумулираат неразгранети заситени масни киселини, иако улогата на ABCD1 во овој процес сè уште не е одредена. Функцијата на другите ABCD гени допрва треба да се утврди, но се верува дека вршат сродни функции во метаболизмот на масните киселини.
ABCE и ABCF
Овие две подгрупи се состојат од гени кои имаат ATP-врзувачки домени, кои се блиску сродни со другите ABC-транспортери, иако овие гени не кодираат трансмембрански домени. ABCE има само еден член, OABP или ABCE1, за кој е познато дека препознава одредени олигодендроцити создадени како одговор на специфични вирусни инфекции. Сите членови на ABCF подгрупата се состојат од еден пар на ATP-врзувачки домени.
ABCG
ABCG потсемејството ја сочинуваат шест полутранспортери со ATP-врзувачки места на N-крајот и трансмембрански домени на C-крајот. Ориентацијата е спротивна кај сите други ABC гени. Постојат само 5 ABCG гени во човечкиот геном, додека во геномот на Drosophila melanogaster има 15, а во квасецот 10 гена. ABCG2 генот бил откриен во клеточните линии кои се одвоени поради високото ниво на отпорност кон митоксантрон, а кај кои отсуствува експресија на ABCB1 или ABCC1. ABCG2 може да експортира антроциклински антиканцерски лекови, како што се топотекан, митоксантрон или доксорубицин. Утврдено е дека хромозомските транслокации предизвикуваат амплификација или преуредување на ABCG2 генот присутен во отпорните клеточни линии. Нормалната функција на ABCG2 сè уште не е позната.
Човечки потсемејства
Познати се 48 ABC-транспортери кај луѓето. Во геномската организација кај човекот тие се класифицирани во седум семејства.
Прокариотски потсемејства
Систем за класификација на транспортери на водорастворливи супстанци:
увозници
Пермеази за внесување од ABC-тип
Извозници
Пермеази за ефлукс од ABC-тип (прокариотски)
ABC1:
ABC2:
ABC3:
ECF
ECF:
S-подединиците се хомологни на:
Како се калеше челикот
Како се калеше челикот (руски: Как закалялась сталь) е соцреалистички роман од писателот Николај Алексеевич Островски (1904-1936) напишан во времето на Сталин. Главен јунак во романот е Павел Корчагин.
Историја
Во СССР романот бил адаптиран за филм со наслов Павел Корчагин во 1956.
Во 2000, во Кина направена е ТВ адаптација на романот во облик на серијал, каде сите глумци биле од Украина.
Јован III (појаснување)
Јован III може да се однесува на:
Елипсоидна форма
Изразот фигура на Земјата има различни значења во геодезија според начинот на кој таа се користи и прецизноста со која на Земјата големина и облик е да се дефинира. Вистинските топографска површина е очигледно најмногу со своите различни форми на земјиште и вода области. Ова е, всушност, на површината на Земјата, кои вистински се прават мерења. Тоа не е погоден, сепак, за точен математички пресметки, бидејќи формули кои ќе се бара да ги преземат сите неправилности во профилот ќе бара на Високата сума на пресметки.Питагора нуди едноставни математички површина која е лесно да се занимаваат со. Многу астрономски пресметки и навигациони го користите како претставува површина на Земјата.
Ајлбек
Ајлбек е кварт на германскиот град Хамбург и дел од округот Вандсбек. Порано било независно мало село надвор од границите на Хамбург и всушност било подоцно припоено, кога градот се ширел.
Потекло на поимот
Селото било именувано по мала река со истото име.
Историја
Ајлбек првпат се појавил во 1247 како Ylenbeke.
Во текот на големиот пожар во Хамбург од 5 до 8 мај 1844, центарот на Хамбург бил уништет. Некои од луѓето од Хамбург-Алтштат се населиле во Ylenbeke.
Во Втората светска војна, Ајлбек бил скоро целосно уништен од тешките бомбардирања во јули 1943 (кодно име: Операција Гомора). Со реорганизацијата на Хамбург во 1949 Ајлбек станал дел од Вандсбек.
Географија
Во 2006 според статистичкото биро на Хамбург и Шлезвиг-Холштајн, квартот Ајлбек имал вкупна површина од 1,7 км2. На север и запад се квартовите Бармбек-Зид, Уленхорст и Хоенфелде на округот Хамбург-Норд. На исток се квартовите Вандсбек и Маринтал. На југ е квартот Хам-Норд од округот Хамбург-Мите.
Демографија
Во 2006, во квартот Ајлбек живееле 20.265 луѓе. Густината на населеност била 11.741 жител на км2. 9,8% биле деца под 18 години, а 21,4% имале 65 или повеќе години. 14,7% биле странци. 1.087 лица биле регистрирани како невработени. Во 1999 постоеле 12.659 домаќинства и 58,7% од сите домаќинства биле сочинети од поединци.
Постоеле 3 основни и 1 средно училиште во квартот Ајлбек и 38 доктори во приватни ординации и 5 аптеки.
Сообраќај
Сојузниот автопат 75 поминува низ квартот, поврзувајќи го градот Либек на север со Делменхорст во Долна Саксонија. Според секторот за моторни возила (Kraftfahrt-Bundesamt), биле регистрирани 6.560 приватни возила (328 возила на 1000 луѓе) во Ајлбек.
Извештајот на Броди
„Извештајот на Броди“ (шпански: El informe de Brodie) - збирка раскази на аргентинскиот писател Хорхе Луис Борхес од 1970 година.
За збирката
Во прологот, Борхес се повикува на расказите на Киплинг, велејќи дека си зема слобода да ги имитира како човек што си ја знае работата. Притоа, тој нагласува дека се обидел да ги намали директните раскази и дека, слично на оние од „Илјада и една ноќ“, расказите имаат намера да забавуваат и да предизвикуваат емоции, а не да убедуваат. Тој самиот ги оценува расказите како реалистични, а како најдобар го посочува расказот „Евангелие по Марко“, чиј заплет му го должи на еден сон на Уго Родригес Морони. Притоа, расказите се поместени далеку во просторот и во времето, со цел имагинацијата да делува со поголема слобода.
Содржина
Книгата се состои од пролог, напишан на 19 април 1970 година, во Буенос Аирес, како и 11 раскази:
Шахот во 1946 година
1946 во шахот содржи некои значајни настани.
Камило Чибин
Камило Чибин (на Camillo Cibin;, - , ) — поранешен Главен ревизор на Жандармерискиот корпус на државата на градот Ватикан на чија функција служи 34 години почнувајќи од 1972 година.
Цирцов (Лудвигслуст)
Цирцов (Zierzow) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Мара Билбилоска
Мара Рафева Билбилоска ( во —  во ) — поддржувач на македонските партизани, активист во НОВ.
Балов
Балов (Balow) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Мара Билбилоска
Животопис
Израснала во селско работничко семејство. Како младинка била вклучена во воспитните групи во селото. Го помагала ослободителното движење и извршувала партиски задачи. При извршувањето на една таква задача во селото, била убиена од балистите на 6 октомври 1943 година.
Список на епизоди од „Македонски народни приказни“ (нов серијал)
Епизоди во продукција на МРТ
Ова е список на епизоди од серијалот „Македонски народни приказни“ снимен во периодот од 2010 до 2016 година, во продукција на МРТ.
Епизоди во продукција на А1 ТВ
Ова е список во продукција на А1 Телевизија "Македонски народни приказни" снимен во периот од 2007 до 2010 година, во продукција на А1-телевизија
Поврзано
Список на епизоди од „Македонски народни приказни“ (стар серијал)
Крис О’Грејди
Кристофер Џејмс "Крис" О'Грејди (роден на 25 јануари 1986 година, во Нотингем) — англиски фудбалер кој игра за Барнсли во Чемпионшип лигата.
Костемар
Костемар или Костохор (Κωστοχώρι, Костохори; книжевно: Κωστοχώριον, Костохорион, понекогаш: Κουστοχώρι, Кустохори или Κουτσοχώρι, Куцохори) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото е оддалечено околу 10 километри северозападно од градот Бер, крај патот што води за селото Чорново и градот Негуш, на источните падини на планината Каракамен, на надморска височина од 680 метри.
Историја
Селото е доста старо и настрадало за време на Негушкото востание во 1822 година, поради што било обновено повторно по Првата светска војна. Претходно, само повремено било населувано од влашки сточарски семејства.
Стопанство
Како планинско село е во голема мера попасивно од останатите, поради што главно е развиено сточарството, иако поголемиот дел од жителите се иселуваат за да работат во поголемите градови.
Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во селото живееле 55 Македонци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Костемар (Kostemar) имало исто така 55 жители.
Во 1910 година во Костохори (Κωτσοχώρι) имало 65 жители. На пописот во 1912 година селото е посочено со грчки јазик и христијанска вера.
Во пописот од 1913 година, селото воопшто не е споменато. Во пописот од 1920 година е забележано со 9 жители. По 1923 година, како и во другите берски села, биле население и 35 бегалски семејства со вкупно 115 бегалци, колку што броело и селото во 1928 година. Во 1940 година селото имало 186, во 1951 година 133, во 1961 година 93, а во 1971 година само 20 жители. Нивниот број повторно се зголемил во 1981 година, кога биле забележани 99, односно во 1991 година 136 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 108 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 52 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Добра со седиште во селото во Јанчишта, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Чорново, во кој покрај Костемар се наоѓаат и Чорново, Љановрохи и Свети Никола.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Валгаци
Свети Ѓорѓи (Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Валгаци, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена околу 1850 г. Првично била трикорабна базилика со припрата и галерија на запад, како и трем на запад и јг. Мястото до каде достигал нартексот се познава по камените полочи на подот, а во северозападниот агол има траги од скалиштето. Тремот обновен со оригинални материјали. Црквата има едноводен покрив со засеци на малите страни. Има две врати — една на запад и една на југ, при што само западната е оригинална, со камен околувратник мали димензии. Од оригиналните внатрешни украси останале единствено иконостасот и еден проскинитар. Во храмот има икони од зографот Николаос Константину од погрченото солунско село Кулакија.
Во 1991 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
Обршански манастир
Обршански манастир — манастир во јужниот дел на Македонија, во близина на селото Обршани.
Местоположба
Манастирот е надвор од селото, подигнат на слична местоположба на месноста Црквиште, што ја има наведено во своите истражувања антропологот Јован Трифуноски. Месноста ја има забележано дека се наоѓала 500 метри североисточно од селото.
Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конак, чешма и помошни објекти.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“
Црквата е единствениот храм во манастирот.
Конаци
На 22 јули 2018 година бил осветен камен-темелник за изградба на конак во селото Обршани од страна на митрополитот Петар Преспанско-пелагониски.
Алкален метал
E Алкалните метали содржат во последното енергетско ниво по еден електрон во s-орбиталата. Таквата електронска конфигурација е причината за нивните карактеристични општи својства. Слично како кај благородните гасови, овие елементи се јавуваат по определен број елементи периодично. Периодичноста се јавува по 8, 8, 18, 18, 32 елементи. Алкалните метали се составни елементи во групата 1, а тие во периодниот систем се: Литиум(Li), Натриум(Na), Калиум(K), Рубидиум(Rb), цезиум(Cs) и франциум(Fr). Водородот иако номинално припаѓа на првата група тој многу ретко се однесува како алкалните метали. Алкалните метали даваат најдобри примери во групата за својствата во периодниот систем со квалитетното однесување на одликите на хомологните групи.
Својства
Алкалните метали се многу реактивни и никогаш не е пронајден случаен примерок во природата. Како резултат на тоа во лабароториите се зачувани под минерално масло. Тие се, исто така имаат светла боја и ниска точка на топење и вриење. Калајот и рубидиумот поседуваат слаби радиоактивни одлики (безбедни) порати присуството на долгото траење на радиоактивните изотопи. Елементите од првата група во периодниот систем (Li, Na, K, Rb, Cs и Fr) имаат слични хемиски својства и се познати како алкални метали. Некои од нивните основни хемиски својства се следниве:
Алкалните метали имаат среберена боја (цезиумот има златеста боја), тие се меки, метали со мала густина, кои се спремни да реагираат со халогени јонски соли и водата во вид на јаки алкални (основни) хидроксиди. Овие елементи имаат само еден електрон во нивната најоддалечена орбита, па затоа лесно се оддава електронот и се постигнува стабилана електронска конфигурација и формираат позитивен електричлен полнеж т. е. катјон.
Водородот, со еден електрон обично е сместен на почетокот на првата група во периодниот систем, но тој не се смета за алкален метал, туку како гас.Отстранувањето на еден електрон бара многу поголема енергија отколку оддавањето на надворешен електрон кај алкалните метали. Како во халогената група само еден додаден електрон е потребен за да ја исполни најоддалечената група од атомот на водородот, така водородот може во некои прилики да се однесува како халоген елемент, формирање на негативни јони на хидрит. Под голем притисок, како што е пронајден во јадрото на Јупитер, водородот не станува метал и се однесува како алкален метал.
Електронската конфигурација на алкалните метали:
Алкалните метали имаат најнизок јонизирачки потенцијал во нивниот период како и отфрлање на еден електрон од последнта орбита која им дава конфигурација на стабилен инертен гас. Другте јонизирачки потенијали се многу високи кога оддават електрон од нив и имаат конфигурација на благороден гас. Алкалните метали се познати за нивните енергетски реакции со водата. Реакцијата со водата е прикажана на следниов начин: Алкални+вода →хидроксиди+водород
Како на пример со калај:
2K (s) + 2H2O (l) → 2KOH (aq) + H2 (g)
Некои хемиски својства на алкалните метали се прикажани во табелата:
Орфанска Река
Орфанска Река (Ορφανόλακκος, Орфанолакос) — река в Правишко, Егејска Македонија.
Реката извира во јужниот дел на планината Кушница, јужно под врвот Чауш Геран (1126,5 м) под името Чинар Дере (од 1969 г. Платанорема ). Тече во јужен правец, ја напушта планината и минува крај селото Шарли, па свртува на југозапад. Ја прима десната притока Ментешели која доаѓа од истоименото поранешно село Ментешели, а потоа и левата притока Циганли Дере (од 1969 г. Ватирема ). Потоа ја прима десната притока Арап Дере (Арапис Рема), кај селото Орфан свртува право на југ и се влева во Егејското Море во месноста Тулумба. кај туристичката населба Долнолоквичка Плажа.
Јован IV (појаснување)
Јован IV може да се однесува на:
Шахот во 1947 година
1947 во шахот содржи некои значајни настани.
Копа Америка 2001
Јужноамериканско првенство во фудбал 2001, попознато како Копа Америка 2001 — 40-тото издание на Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал, и се одржало во Колумбија од 11 јули до 29 јули 2007 година.
Турнирот бил освоен од страна на Колумбија за прв пат. , кој во финалето ја совладал Мексико. Хондурас го освоил третото место победувајќи го Уругвај во натпреварот за третото место.
Бразил како бранител на титулата бил еден од фаворитите, но бил елиминиран во четвртфиналето откако бил поразен од странската репрезентација на Хондурас. Со 0:2.
Немало квалификации за Копа Америка. Учествувале сите јужноамерикански земји-членки на CONMEBOL, заедно со уште две земји кои биле поканети, со што вкупно дванаесет екипи се натпреварувале на турнирот. Мексико и КОНКАКАФ шампионот Канада првично биле поканети.
Пред почетокот на турнирот, се одржале три состаноци од страна на телата на КОНМЕБОЛ загрижени за потенцијалните безбедносни прашања во Колумбија. На 1 јули најавиле откажување на турнирот. . Венецуела понудила да биде домаќин на турнирот, но на 6 јули КОНМЕБОЛ сепак одлучил да ги обнови плановите за Колумбија, па турнирот се одржал според планираното.
Кога турнирот првично бил откажан, Канада го распуштил тренинг кампот и канадските играчи се вратиле во своите клубски тимови. Канадскиот фудбалски сојуз објавил дека нема да може да учествува на турнирот. Со само неколку дена по известувањето, Костарика (КОНКАКАФ) ја прифатила поканата да го заземе местото на Канада на турнирот. Костариканците се пласирале во нокаут фазата, губејќи во четвртфиналето.
Учесници
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
10.
11.
12.
Трето место
и се пласирале во четвртфинале.
Голгетери
6 голови
5 голови
3 гола
2 гола
Борисав Бурмаз
Борисав Бурмаз (Ваљево, 21 април 2001 година) - српски фудбалер кој моментално настапува за Раднички од Крагуевац.
Јонски кристал
Јонски кристали — јонски соединенија во стабилна состојба. Околу еден јон се сврзуваат онолку јони со спротивен полнеж колку што овозможува нивната големина.
Јонските кристали се кристали кои се одликуваат со кристална решетка каде што силите на сврзувањето меѓу јоните имаат електростатичка природа. Хемиски соединенија кои имаат јонска решетка во растворена или стопена состојба, се во форма на јони и се силни електролити. Пример за такви кристали се NaCl, KCl, K итн.
Шахот во 1948 година
1948 во шахот содржи некои значајни настани.
You Got the Love
"You Got the Love" е сингл од 1986 година од бендовите The Source и Канди Стејтон. Во 2008, песната беше снимена од англиската соул пејачка Џос Стоун, за нејзиниот четврт студиски албум, Colour Me Free! издаден во октомври 2009 година. Во 2009 година, издадена е друга верзија на песната, сингл од инди рок групата, Florence and the Machine.
Верзија на Florence and the Machine
"You've Got the Love" е петтиот сингл издаден од бендот Florence and the Machine, од нивниот прв студиски албум Lungs. Издаден е на 1 декември 2008 година, како Б-страна на нивниот втор сингл "Dog Days Are Over". Подоцна е издаден како дигитален доунлоуд во Обединетото Кралство, на 5 јануари 2009 година. Оваа песна оригинално е насловена како "You Got the Love" и ја пее The Source со Кенди Стејтон. Florence and the Machine ја имаат препеано истата песна со поразличен наслов.
NGC 2993
NGC 2993 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2993 се споменува и како MCG -2-25-15, Arp 245, IRAS 09434-1408.
Откривање
Објектот е откриен на 8 февруари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2993 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 2993 има привидни димензии од 1,3' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 45 м 48,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 14° 22' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на NGC 2993 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27991. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 278; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5486. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1536.
Лепа Млаѓеновиќ
Лепа Млаѓеновиќ родена на 9 ноември 1954 година) е феминистка, лезбејка, антивоена активистка која е пионер на феминизмот од вториот бран во Србија.    Таа е феминистичка советничка за жени кои преживеале машко насилство или лезбофобија, фасилитатор на работилница, писателка и предавач и членка на неколку меѓународни одбори и мрежи кои се загрижени за правата на лезбејките и насилството врз жените. Млаѓеновиќ се смета за симбол на женскиот активизам во поранешна Југославија. Родена во Белград, детството го поминала летниот одмор во Сараево и на Јадранското Море. Од 2017 година, Млаѓеновиќ живее во Белград.
Алтернативи на психијатријата
Млаѓеновиќ дипломирала на Катедрата за психолошки студии на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Белград во 1980 година. Како студент, таа се спротивставила на ригидниот образовен систем пишувајќи протестни писма до професорите, критикувајќи ги конзервативните правила кои не ги зајакнуваат студентите. Првото социјално движење во кое Млаџеновиќ активно учествувала била Мрежата за алтернативи на психијатријата, чија цел била да ја деинституционализира психијатријата поради нејзиното насилство и исклучување. Млаѓеновиќ ја иницираше и коорганизираше „Психијатрија и општество“, тридневна меѓународна конференција во 1983 година во студентскиот културен центар во Белград. Таа потоа волонтирала во центрите за ментално здравје во Трст, и пишувала за Демократската психијатрија во Италија и центрите за терапија за заедницата на Асоцијацијата Арбурс во Лондон кои се развиле од антипсихијатриското движење.
Феминистички и антивоен активизам
Феминистичкиот активизам на Млаѓеновиќ започна во 1978 година кога таа учествувала на DRUG-ca Žena (жени другари), првата меѓународна женска конференција организирана од југословенските феминистки во студентскиот културен центар во Белград, што било пресвртна точка. за феминистичкото и граѓанското општество во поранешна Југославија. Во 1982 година, Млаѓеновиќ ја коорганизирала феминистичката група Жени и општество во Белград. Четири години подоцна, таа организирала женска феминистичка група како дел од Жените и општеството, која била заснована на модел на самосвест.
Млаѓеновиќ учествувала на првата југословенска феминистичка средба во Љубљана во 1987 година, која била организирана од феминистичката група ЛИЛИТ и лезбејската група ЛИЛИТ ЛЛ од Словенија. Состанокот поттикнал сестринство, размена, поддршка на женскиот активизам, дискусии за насилството врз жените, репродуктивното здравје на жените, женската уметност и култура и првите иницијативи за лезбејско организирање. Со други активисти на Жените и општеството, Млаѓеновиќ била ко-основач на СОС телефонската линија за жени и деца жртви на насилство во Белград во 1990 година и била координатор и советник за жени кои преживеале машко насилство. Подоцна работела со жени жртви на војна.
Во 1991 година, Млаѓеновиќ им се придружила на Сташа Зајовиќ и на неколку други феминистички антивоени активистки за да ги основаат Жените во црно. Групата започнала со неделни бдеења протестирајќи против српскиот режим, а подоцна станала дел од светската мрежа Жени во црно. Жените во црно од Белград го одржале својот прв состанок на 9 октомври 1991 година.
Млаѓеновиќ била едукатор и советник од 1992 до 2012 година, работејќи со жени жртви на машко насилство во Босна и Херцеговина, Хрватска и Унгарија. Во 1993 година, Млаѓеновиќ и други феминистички волонтери на SOS Hotline го основале Autonomni Ženski Centar AŽC (Автономниот женски центар); била психолошки советник и координатор на советувалиштето на центарот до 2011 година. Млаѓеновиќ има учествувано (и олеснето) на многу работилници за жени и групи за поддршка на жени жртви на машко насилство од 2000 година до денес, и помага работилници за емоционална писменост за активисти (особено лезбејки) на Балканот. Таа работи во Италија со невладината организација Donne in Rete contro la violenza, и објавила труд за феминистичко советување за сексуално насилство.
Лезбејски активизам
Млаѓеновиќ и Сузана Тратник беа учесници од Југославија на конференцијата на Меѓународната лезбејска информативна служба во 1986 година во Женева. Таа, Дејан Небригиќ и неколку други активисти ја основале Аркадија, првата белградска геј и лезбејска организација, во 1990 година; групата работела до 1997 година. Млаѓеновиќ била првата лезбејка во Србија што излегла за време на пренос на јавна телевизија (во 1994 година); таа разговарала за геј и лезбејски прашања и ја претставувала групата Аркадија. Таа и неколку други активисти од Аркадија ја формирале Лабрис, првата лезбејска организација, следната година. Во 2001 година, Млаѓеновиќ го опиша искуството:
Публикации
Од 1992 до 2012 година, Млаѓеновиќ била член и предавач во Центарот за женски студии во Белград. Таа има напишано неколку есеи за воено силување, насилство врз жените, правата на лезбејките, лезбејките во време на војна, фемицидот, феминистичкиот пристап кон транзициската правда, женската солидарност и емоционалната писменост.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Суперкиселина
Историја
Поимот суперкиселина е воведен од американскиот хемичар Џејмс Брајант Конант во 1927 г. за киселините посилни од обичните неоргански киселини. Оваа дефиниција е уточнета од британскиот хемичар Роналд Гилеспи во 1971 г. како секоја киселина со H0-вредност пониска од онаа на чистата сулфурна киселина (−11,93). Унгарско-американскиот хемичар Џорџ Ола ја создал т.н. „волшебна киселина“, мешајќи антимон пентафлуорид (SbF5) со флуоросулфонска киселина (FSO3H). Ја нарекол „волшебна“ заради способноста да напаѓа јаглеводороди. Тој ставил свеќа во киселината, и таа се растворила, со што се покажало дека е способна да протонира алкани, кои воопшто не се протонираат со нормални киселини.
На 140 °C, FSO3H–SbF5 прононира метан давајќи третичен бутилен карбокатјон, реакција која почнува со протонација на метан:
Суперкиселините често се користат како средина за создавање, одржување и карактеризирање на карбокатјони. Карбокатјоните се меѓупроизводи во разни корисни реакции, како на пр. оние за добивање пластика и производството на високооктански бензин.
Потекло на огромната киселинска јачина
Традиционално, суперкиселините се прават со мешање на Бренстедова и Луисова киселина. Улогата на Луисовата киселина е да се сврзе за да го стабилизира анјонот кој се образува со дисоцијација на Бренстедоваата киселина, така отстранувајќи протонски прифатник од растворот и зајакнувајќи ја протонодавната способност на растворот. На пример, флуороантимонската киселина, номинално, може да направи раствори со H0 пониска од –21, што ѝ дава протонациска способност преку милијарда пати поголема од чистата сулфурна киселина. Флуороантимонската киселина се прави со растворање на антимон пентафлуорид (SbF5) во безводен флуороводород (HF). Во оваа мешавина, HF го ослободува нејзиниот протон (H+) придружен од сврзувањето на F− со антимон пентафлуорид. Исходниот анјон делотворно го делокализира полнежот и цврсто ги држи неговите електронски парови, што го прави крајно слаб нуклеофил и база. Смесата ја должи својата исклучителна киселост на слабоста на протонските прифатници (и дарителите на електронски парови) (Бренстедови или Луисови бази) во растворот. Поради ова, протоните во флуороантимонската киселина и други суепркиселини често се опишуваат како „голи“, бидејќи лесно се предаваат на супстанции кои обично не се сметаат за примачи на протони, како врските C–H на јаглеводородите. Меѓутоа, дури и кај суепркиселите раствори, протоните во кондензирана состојба се далеку од несврзани. На пример, кај флуороантимонската киселина, тие се сврзани за една или повеќе молекули на флуороводород. Иако флуороводородот нормално важи за исклучително слаб прифатник на протони (иако нешто подобар од анјонот SbF6–), дисоцијацијата на неговиот протониран облик, флуорониумскиот јон H2F+ во HF и сосем голиот H+ сепак е многу ендотермичен процес (ΔG° = +113 kcal/mol), па затоа поимувањето на протонот во конензирана состојба како „гол“ или „несврзан“, како наелектризирани честички во плазма, е многу неточно.