cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Општина Струмица
Географија
Струмичкиот регион се наоѓа во југоисточниот дел на Македонија на 41°22' СГШ и 23°45' ИГД и располага со површина од. Регионот на југ граничи со Егејска Македонија во денешна Грција, а на исток со Пиринска Македонија, во денешна Бугарија. Разврстен е во јужносредоземниот подреон, под таканаречениот индустриски микро-реон. Во рамките на регионот се подразбира Струмичкото Поле, кое е дел од Струмичко-радовишката котлина. Површината на регионот денес е поделена меѓу четирите општини Босилово, Василево, Ново Село и Струмица, кои вкупно сочинуваат 72 населени места, со вкупно население од 92.625 жители. Според површината и бројот на населението, регионот има средна големина во земјата, но неговиот низински дел е најгусто населено подрачје во Македонија, на квадратен километар живеат над 100 жители. Просечната надморска височина на котлината изнесува 280 метри, а вкупната површина, што претставува околу 30% од вкупната површина на регионот. Овој дел од котлината е ограден со планините Огражден, Беласица и Еленица. Економски најбогат и најзначаен дел од регионот е Струмичката рамница, потоа доаѓа Подбеласичкиот микро реон или т.н. Подгорие, и на крај микро реонот на населените места распределени во подножјето на планината Огражден.
Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Струмица е Коста Јаневски од редовите на СДСМ. Тој бил избран на локалните избори од 2017 година за мандат од четири години. Советот на општина Струмица е составен од 23 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2017-2021 се:
Земјоделство
Струмичкиот регион е најголем земјоделски производител во Македонија, особено на градинарски култури. Во 2017 година од вкупното производство во Македонија, во Општина Струмица биле произведени 58% од краставиците, 32% од доматите, 22% од пиперот и 17% од зелката.
Медичи
Медичи — олигархиско семејство, чии претставници помеѓу 12 и 17 век постојано бил владетели со Фиренца. Од династијата Медичи произлегле римски папи, неколку членови на кралското семејство на Франција - Катерина и Марија Медичи како кралици на Франција во 16 и 17 век.
Мотото на династијата е „Кралот владее над народот, но бог владее над сите“.
Потекло
Семејството Медичи потекнува од област, која се наоѓа на околу 30 километри северно од Фиренца. Во 12 век Медичи се преселиле во градот, а во 13 век веќе учествувале во неговиот политички и економски живот. Потеклото на презимето Медичи не е познато, но според една од верзиите родоначалник на кланот бил лекар (medico) во дворот на Карло Велики. Првиот споменат член на фамилијата е Бонаџунта Медичи, кој влегол во составот на градскиот совет (Сињорија) во 1216 година. Од списокот на даночни обврзници во 1343 година се гледа дека таму се присутни 32 глави на семејства, што значи дека фамилијата Медичи веќе била претворена во голем клан. Тие имале неколку имоти во градот и селата и учествувале во банкарските дела и трговијата. Во периодот 1300-1330 година веќе имале сопствена банкарска канцеларија, а во периодот 1291-1341 година 28 пати биле избирани во градската управа, но главно на незначителни позиции и никогаш на клучни позиции. Преку бракови тие станале роднини со влијателните фамилии на Фиренца - Кавалканти и Донати.
Историја
Во периодот 1360-1429 година тројца претставници на фамилијата успеале да стекнат богатство и моќ - Салвестро ди Аламано, Виери ди Камбио и Џовани ди Бичи. Првиот станал познат во политичките кругови. По 1360 година тој бил единствениот Медичи, кој учествувал во советот на Република Фиренца, претставувајќи опозицијата, на чело на која стоеле гвелфите. Успехот дошол во времето на Виери ди Камбио по 1350 година. Тој се занимавал со различни банкарски операции и создал сопствена банкарска канцеларија. Во 1380 година неговата банка била една од најголемите во градот и имала филијали во Рим, Џенова и Венеција. Џовани ди Бичи првично бил поврзан со делата на Виери, кој собрал околу себе неколку членови на семејството, вклучувајќи го и далечниот роднина Џовани. Во 1390 година тој ја основал римската филијала на банката. Во 1397 година се вратил во Фиренца.
По 1433 година незадоволството на граѓаните на Фиренца довело до прогонување на владејачката дотогаш династија Албици. На власт доашол синот на Џовани - Козимо де Медичи. Следните 60 години управувањето на Фиренца било во рацете на Медичи. До 1462 година градот бил управуван од Козимо, до 1469 година - од Пјеро ди Козимо де Медичи, до 1492 година - од Лоренцо де Медичи и од прогонетиот во 1494 година Пјеро. По смртта, Џовани оставил наследство како земјиште во Мугело, куќи и вили, ренти, учества во различни банкарски фирми и трговски претпријатија. Козимо го зголемил своето наследство - во најдобрите времиња имал две банкарски фирми во Рим и по една во Венеција, Неапол, Пиза, Милано, Женева, Лион, Авињон, Лондон. Тој тргувал со сè и особено со пари - давал заеми на кралеви и принцови. Во 1451 година неговиот капитал изнесувал 72.000 флорини.
Во времето на Пјеро ди Козимо де Медичи, популарноста на династијата започнала да се намалува. Неговото време како водач во Фиренца било одбележано со обид за државен удар предводен од Лука Пити и Николо Содерини. Во 1467 Пјеро морал да се соочи со војна против Република Венеција, поттикнати од фиренската поддршка дадена на Франческо I Сфорца, војводата на Милано во која битка венецијанските сили доживеале пораз. Тој исто така ја продолжил традицијата на семејството да дава уметничко покровителство. Значењето на фамилијата било обновено од страна на неговиот син Лоренцо де Медичи. Тој е најмногу познат е неговиот придонес во уметничкиот свет, давајќи големи суми на пари за уметниците да можат да се создават ремек дела. Микеланџело во тоа време живеел во неговиот двор каде ја создал Мадона на скалите. Неговиот живот се совпаднал со висока точка на почетокот на италијанската ренесанса а неговата смрт го означил крајот на Златното доба на Фиренца. Во 1478 бил направен неуспешен обид за атентат врз него од страна на Франческо Паци. По смртта на Лоренцо во 1492 година неговиот син Пјеро отстапил на Шарл VIII неколку фиренски територии, за што бил избркан од градот како предавник на татковината. Републиката била обновена во 1494 година и дури во 1512 година Медичи повторно започнале да ја предводат.
Папство
Во 1513 година кардиналот Џовани - брат на Пјеро, го зазел папскиот престол под името Папа Лав X. Тогаш синот на Пјеро - Лоренцо, и другиот внук на папата - кардиналот Џулио, ја обновиле својата власт во Фиренца. Папата го дал на Лоренцо Војводство Урбино и му обезбедил брак со Магдалена де ла Тур д'Оверн - роднина на францускиот кралски двор. По смртта на Лоренцо во 1519 година власта останала во рацете на Џулио до 1523 година, кога тој станал папа под името Климент VII. Тогаш Република Фиренца била предводена од Алесандро Медичи - незаконски син на Лоренцо, и од кардиналот Иполито Медичи.
Тоскана
Профранцуската политика на папата Климент VII предизвикала грабеж на Рим од Германците и довела до протерување на Медичи од Фиренца во 1527 година, кога папата склучил сојуз со царот на Светото Римско Царство, Карло V и со негова помош ја вратил Фиренца на Алесандро, кој се оженил за нелегалната ќерка на Карло V, Маргарита и ја добил титулата војвода од Фиренца. Распуштениот живот на Алесандро довело до големо незадоволство. Како резултат на организиран заговор, војводата бил убиен од својот роднина Лоренцино де Медичи во 1537 година.
Со смртта на Алесандро завршила линијата на Медичи, која тргнала од Козимо де Медичи. Карло V ја пренесел власта на Козимо I Медичи (1537 - 1574), потомок на братот на Козимо де Медичи - Лоренцо. Како вешт политичар тој си поставил за цел да ја претвори Тоскана во земја и се стремил кон апсолутна власт. Тој успеал да акумулира значителен дел од средства, создал поморска флота и ја освоил Сиена. Од Папа Пиј V ја добил титулата Голем војвода на Тоскана и бил крунисан во Рим. Верен на семејната традиција, Козимо I го заштитувал просветителството и го оживеал Универзитетот во Пиза.
Син и наследник на Козимо I бил Франческо I Медичи (1574 - 1587). Тој се придржувал кон политиката на неговиот татко, но не располагал со неговиот талент и втората сопруга Бјанка Капело успеала значително да им наштети на финансиите на војводството. Тој бил покровител на природните науки и ја основал академијата Della Crusca. По неговата смрт власта преминала во малиот брат - кардиналот Фердинандо I Медичи (1587 - 1609). Тој не бил приврзаник на тиранската политика. Бл покровител заштитник на науките и уметноста и се грижел за земјоделство намалувајќи ги даноците порезите. Исто така помогнал и во развојот на пристаништето во Ливорно. Барајќи приближување на Фиренца со Франција и дал внуката Марија Медичи за жена на Анри IV. Негов наследник бил неговиот син од бракот со Кристина Лотарингска - Козимо II Медичи (1609 - 1621).
Папи
Меѓу претставниците на фамилијата Медичи има кардинали и римски папи. Тоа се:
Уметност
Династија Медичи ја претворила Фиренца во еден од светските културни центри на ренесансата. во градот биле создадени голем број уметнички дела. Медичи поддржувале голем број на уметници и архитекти. Галеријата Уфици содржани огромно количество ремек дела и таа била сопственост на династијата. Во XVIII век последната претставничка на родот Ана Марија Лујза Медичи ги подарила овие богатства на градот Фиренца.
Мавровски меморијал
Мавровски меморијал е традиционален меѓународен натпревар во скијачко трчање (нордиско скијање) кој се одржува секоја година на патека околу Мавровското езеро.
Натпреварот е меморијален во чест на загинатите градители на Хидросистемот „Маврово“.
Традиционално, на Мавровскиот меморијал учествуваат нордијци од балканските и од други земји.
Првиот натпревар е одржан во 1962. година.
Список на села во Тувалу
Ова е список на села и соседства во Тувалу. Тувалу нема градови.
Граншиц
Граншиц (Granschütz) — село и поранешна општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Хоенмелзен.
Јонас Вингегор
Јонас Вингегор Расмусен (Jonas Vingegaard Rasmussen; р. во ) — дански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Ендоплазматичен ретикулум
Ендоплазматичниот ретикулум (латински: reticulum-мрежа) или кратко ЕР, е универзална органела која во клетката е претставена со систем на мембрански структури, кои најчесто се поврзани и формираат мрежа. Мембранските структури ограничуваат каналикуларен систем од плоснати простори означени како лумен на Ендоплазматскиот ретикулум. Испреплетените мембрански структури на ендоплазматичниот ретикулум во цитоплазмата, се во континуитет со надворешната мембрана на јадрената обвивка. Контактни места постојат и со другите органели (митохондриите, ендозомите, пероксизомите) но во овој случај не доаѓа до соединување на двете мембрани, при што тие не се во континуитет (мембрански контактни места).
Структура
Површината на мембраната на ЕР може да биде со рибозоми или без нив, па според тоа разликуваме груб (зрнест, грануларен) ендоплазматичен ретикулум и мазен (агрануларен) ендоплазматичен ретикулум, соодветно. Иако изгледаат како одделни структури, и двата се во континуитет и дел од една иста органела и претставуваат нејзини суб-компартименти, секој со засебна функционална специјализираност. Рапавиот ЕР е претставен со цистерни (ќесести плоснти структури), мазниот ЕР со цевчести стуктури или тубули. Карактеристичниот изглед на рапавиот ЕР се должи на големиот број рибозоми кои се прикачени на цитозолната страна на мембраната на рапавиот ЕР. На рибозомите врзани за мембраната на рапавиот ЕР се одвива синтеза на секреторните и мембранските интегрални белковини, како и помал дел од цитозолните белковини.
Функција
Ендоплазматскиот ретикулум е мултифункционална органела и централно место на синтеза, транспорт, набирање и посттранслациона модификација на белковини, синтеза на масти и стероиди. ЕР претставува најголемо внатреклеточно складиште на калциум и со тоа има значајна улога во процесите на сигнална трансдукција.
Во скелетните мускулните влакна и срцевите мускули клетки, мазниот ендоплазматски ретикулум е особено развиен (таканаречен саркоплазматски ретикулум) и има улога преку ослободувањето на калциум во контракција на мускулите.
Мазниот ЕР е специјализиран главно за липидниот метаболизам – на ниво на мазниот ЕР се одвива синтезата на различни липиди (фофсолипиди, холестерол, стероидни хромони). Во мазниот ЕР на клетките на црниот дроб се одвиваат процеси на детоксификација и биотрансформација на ксенобиотици.
ЕР е има значајна улога за обновување на мембраните на клетката, преку синтеза на фосфолипиди  и регулација на везикуларниот транспорт. По митозата, воспоставувањето на нова јадрена обвивка се одвива на ниво на ЕР.
Подобро е развиен ендоплазматичниот ретикулум во клетките кои покажуваат поголема активност, како на пример, во клетките на мускулите, а кај младите недиференцирани клетки (ембрионални и творни) е послабо развиен.
NGC 1368
NGC 1368 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Бавинкел
Бавинкел (Bawinkel) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
NGC 1368
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1368 се споменува и како MCG -3-10-12, NPM1G -15.0194.
Бавинкел
Местоположба
Бавинкел се наоѓа околу 7 километри источно од реката Емс и каналот Дортмунд-Емс, помеѓу Линген и Хазелине.
NGC 1368
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Бавинкел
Соседни општини
Бавинкел се граничи на север со градот Хазелине, на исток со општината Герстен, на југ со градот Линген и општината Ланген и на запад со општината Гесте.
NGC 1368
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1368 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 1368 има привидни димензии од 1,3' х 0,6'.
Бавинкел
Општински единици
На 1 март 1974 година, поранешните општини Дујзенбург и Планкорт биле припоени кон општината Бавинкел.
NGC 1368
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 34 м 58,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 15° 39' 20". Положбениот агол на објектот е во износ од 108°.
Други поделби
Проучување на NGC 1368 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13247. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 267; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5874. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1475.
Светско првенство во фудбал 1998 - група Ц
Светско првенство во фудбал 1998 - група Ц била една од осумте групи во групната фаза на натпреварување на Светското првенство 1998. Натпреварите се одиграле од 12 до 24 јуни 1998 година. Учесници во оваа група биле домаќинот,, како и , и.
Франција и Данска од оваа група минале натаму, пласирајќи се во осминафиналето, а Јужна Африка и Саудиска Арабија го завршиле своето учество во групната фаза.
Саудиска Арабија - Данска
<section begin=СП 1998 - Ц1 /><section end=СП 1998 - Ц1 />
Франција - Јужна Африка
<section begin=СП 1998 - Ц2 /><section end=СП 1998 - Ц2 />
Јужна Африка - Данска
<section begin=СП 1998 - Ц3 /><section end=СП 1998 - Ц3 />
Франција - Саудиска Арабија
<section begin=СП 1998 - Ц4 /><section end=СП 1998 - Ц4 />
Франција - Данска
<section begin=СП 1998 - Ц5 /><section end=СП 1998 - Ц5 />
Јужна Африка - Саудиска Арабија
<section begin=СП 1998 - Ц6 />
Нарос дел Кастиљо
Нарос дел Кастиљо — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Стајн–Стрембергова теорема
Изјава за теоремата
Нека λn ја означува n-димензионалната мерка на Lebesgue на n -димензионалниот Евклидов простор Rn и нека M го означува Харди-Литлвудовиот максимален оператор: за функција f : Rn → R, Mf : Rn → R е дефиниран со
каде што Br( x ) ја означува отворената топка со полупречник r со центарот x. Потоа, за секој p > 1, има постојана Cp > 0 такви што, за сите природни броеви n и функции f ∈ Lp ( Rn ; R ),
Општо, се вели дека максималниот оператор M е од силен тип (p, p) ако
за сите f ∈ Lp (R n; R). Така, Стајн–Стремберговата теорема е изјава дека Харди-Литлвудовиот максимален оператор е од силен тип (p, p) подеднакво во однос на димензијата n.
NGC 5757
NGC 5757 — спирална галаксија во соѕвездието Вага, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5757 се споменува и како ESO 580-33, MCG -3-38-14, IRAS 14449-1852.
Откривање
Објектот е откриен на 19 мај 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5757 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5757 има привидни димензии од 2,1' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 47 м 46,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -19° 4' 40"". Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Гимназиско образование во Македонија
Гимназиско образование во Македонија - значаен дел во структурата на средното образование во Македонија. Почетоците датираат од XIX век, но интензивен развиток во Македонија доживува меѓу двете светски војни, а особено по ослободувањето.
Гимназиското образование до осамостојувањето
Во Кралството на СХС / Кралството Југославија гимназиското образование во Македонија најголем развиток достигнува во учебната 1926/27 година, кога работеле 15 гимназии, од кои 9 полни и 6 нижи. Полни гимназии постоеле во Скопје (како полна гимназија работи од 1918/19), Битола (1918/19), Штип (1920/21), Велес (1921/22), Куманово, Охрид, Прилеп (сите од 1922/23), Скопје (женска, 1925/26) и Тетово (1926/27), а нижи во Ресен, Гевгелија, Кавадарци, Струмица, Дебар и Кичево. Поради рестриктивни мерки, главно политички мотивирани, во 1929 година некои од полните гимназии биле сведени на нижи, а некои од нижите биле укинати. Гимназиското образование го посетувале и го завршувале, главно, деца на поимотните семејства или деца на дојденците од други делови на Кралството. За време на бугарската окупација на Македонија, Министерството за просвета на Бугарија отворило (1941–1942) 10 полни реални гимназии и 7 неполни гимназии, наречени гимназиски клонови: 2 машки и 1 женска гимназија во Скопје; по една мешана гимназија во Битола, Охрид, Прилеп, Куманово, Штип, Велес и Струмица; гимназиски клонови имало во Берово, Кочани, Кратово, Крива Паланка, Радовиш, Гевгелија, Кавадарци и Ресен и 2 трговски гимназии, во Скопје и во Битола. Во Скопската училишна област, во полните и неполните гимназии (1941–1942) биле запишани 2.135 ученици, а во Битолската 1.032, од кои 111 биле од Егејскиот дел на Македонија. Наставата се изведувала на бугарски јазик, според наставните планови и програми што се применувале во образовниот систем во Бугарија. По ослободувањето, со решение на Президиумот на АСНОМ од 3 ноември 1944, гимназии се отворени во Скопје, Битола, Штип, Куманово, Прилеп, Струмица, Тетово, Велес, Охрид, а малку подоцна и во Кавадарци. Во учебната 1949/50 г. веќе работеле 31 гимназиска установа (12 полни), со вкупно 20.524 ученици. Гимназијата, како и пред војната, и во овој период продолжува да работи како општообразовно училиште, со исклучителна функција да ги подготвува младите за продолжување на образованието на високошколските установи, задржувајќи ја својата привилегирана положба во однос на другите средни училишта. По школската реформа од 1958 г. гимназиското образование бележи уште поинтензивен развиток. Во учебната 1974/75 г. во Македонија работеле 39 гимназии, со 756 паралелки и 23.767 ученици, што во однос на вкупниот број средношколци изнесувало 37,65%. Со реформата на воспитанието и образованието од почетокот на осумдесеттите години на XX век, со која се воведува насочено образование, гимназијата како посебен вид училиште е укината, односно трансформирана во центар за насочено образование.
Гимназиското образование по осамостојувањето
Од учебната 1991/92 г. одново се воведува гимназиското образование. Во учебната 2004/05 г. од вкупно 91 државни средни училишта, гимназиско образование се реализирало во 41 училишна установа, од кои 12 во Скопје, а бројот на опфатените ученици во однос на вкупниот број ученици во средното образование изнесувал над една третина (34%). Во 2018 година гимназиското образование се организирало во 42 јавни средни училишта од кои во 34 наставата се реализирала на македонски наставен јазик, а во 8 училишта на албански наставен јазик и на македонски наставен јазик. Во две училишта имало гимназиски паралелки на турски наставен јазик. Од 42-те средни училишта, како гимназии се организирани само 16 училишта (11 на македонски наставен јазик и 5 на албански наставен јазик), а останатите се средни стручни училишта во кои се формирани гимназиски паралелки. Освен постојните јавни гимназии, во Македонија гимназико образование се остварувало и во 3 приватни гимназии на: македонски, албански, турски и англиски наставен јазик. Од учебната 2001/2002 година во Македонија се применувал нов Наставен план за гимназиското образование, којшто, како краткорочно решение, претрпел промени во 2003/2004 година, бидејќи во периодот на неговата примена се појавиле извесни проблеми и потешкотии произлезени од некои недоречености, недоследности  и нејаснотии во самиот план, а се однесувале на подрачјата на изборните предмети, задолжителните изборни програми и содржини, изборните содржини, вкупниот број на часовите, оптовареноста на програмите, оптовареноста на учениците и сл. Долгорочните решенија за гимназиското образование произлегле од Националната програма за развој на образованието во Македонија 2005-2015 година, врз основа на којашто се изготвил нов концепт за гимназиското образование, се дефинирале образовните стандарди и постапно се вовеле проектираните решенија во пилот-училишта.
Гао Сјингѓен
Гао Сјингѓен (роден на 4 јануари 1940, Ганџоу, Источна Кина) — кинески писател, преведувач, драматург, режисер и ликовен уметник, кинески дисидент, еден од најдобрите живи писатели во кинеската литература, добитник на Нобелова награда за литература во 2000 година.
Творештво
Интересот за пишувањето кај него го поттикнала неговата мајка која аматерски се занимавала со глума. Во периодот од 1980 до 1987 година објавил раскази, есеи и драми во литературните списанија во Кина. Негови најпознати дела се: „Прелиминарна дискусија за уметноста на модерната литература“(1981), „Врапчето наречено црвен клун“(1982), „Збирка драми“ (1985), „Дивиот човек“ (1985), „Другиот брег“(1986), последната драма што ја објавил во НР Кина „Во потрага по модерната форма на драмското претставување“ (1987), како и „Планина на духот“, „Библија на еден човек“, „Современа техника и националниот карактер на литературата“.
Сјингѓен во своите дела го истакнал значењето на ненатуралистичките трендови во западното драмско творештво, како што се делата на Арто, Брехт, Бекет, Кантор. Иако неговите дела во НР Кина предизвикувале контраверзии и полемики, тој сепак го изградил сопствениот персоналитет и покрај тоа станал еден од најголемите преведувачи на делата од светската литература на кинески јазик.
Награди и признанија
Веста дека е добитник на Нобелова награда предизвикала бурни реакции во Кина, ,меѓу другото, дека Нобеловиот комитет има свои посебни политички критериуми при доделувањето на оваа награда, наместо тоа да го прави исклучиво од книжевни причини или дека Кина досега дала многу светски познати писатели, за кои Нобеловиот комитет знае малку.
Изборна единица 3
Изборната единица 3 е една од шесте изборни единици во Македонија. Оваа изборна единица опфаќа општини од североисточна, источна и дел од централна Македонија. На парламентарните избори од оваа изборна единица се избираат дваесет пратеници за Собранието на Македонија.
Општини
Изборната единица 3 опфаќа територија на 24 општини:
Нарос дел Пуерто
Нарос дел Пуерто — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Швајцарска Челенџ лига
Клубови во сезоната 2014/15.
Лигата се состои од 10 клуба. Првиот изборува промоција во Швајцарската Супер лига, а последниот испаѓа во 1. Лига.
Ратко Радовановиќ
Ратко Радовановиќ (Невесиње, 16 октомври 1956) е поранешен југословенски кошаркар, а потоа и претставник на кошарка.
Кариера
Во својата одлична кариера, тој бил член на Босна, Стад Франс од Париз и Венеција. Со Босна освоил три титули во Југословенското првенство и Куп на европски шампиони во 1979 година. За екипата на Сараево, тој играл околу 500 натпревари и постигнал околу 10.000 бода.
Во 1980 година тој бил прогласен за најдобар спортист на Босна и Херцеговина. Тој играл два натпревари за репрезентавијата на Европа на 26 и 28 јуни 1979 година.
Ратко Радовановиќ имал брилијантна кариера во репрезентацијата на Југославија. За "сините" играл 205 натпревари и постигнал 2175 бода. Со репрезентацијата на Југославија освоил сè што може да се освои. Тој ги освоил златните медали на Балканот, Европа, светот и олимпиското злато.
Освои лвкупно 9 медали од Олимписките игри, Светското и Европското првенство. Дражен Далипагиќ (12), Драган Кичановиќ и Владе Дива ц (10) освоија повеќе медали.
Долги години работел како спортски директор на КК ФМП Железник.
Битолска машка гимназија
Битолска машка гимназија, или Битолска бугарска класична гимназија ( бугарски: Битолска българска класическа гимназия) била една од поголемите образовни центри на Бугарската егзархија и бугарската пропаганда во Македонија, но во почетокот на 20 век таа одиграла важна улога во развојот на макеоднското револуционерно движење, во гимназијата како учители работеле голем број на македонски револуционери: Даме Груев, Ѓорче Петров, Пере Тошев и други. Била создадена со содејство на Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“, во учебната 1899-1900 година кога класичниот одел при Солунската гимназија бил преместен во Битола.
Дејност
Прв директор на училиштето е Антон Поп Стоилов во 1899 година, по скандалот со него Христо Матов ја напуштил гимназијата. Во 1900 година на зградата на училиштето била реновирана. Таа набргу станала револуционерно жариште и се развила силна револуционерна дејност. Даме Груев се вработил како учител и формирал училиштен кружок преку кои ја ширел револуционерната идеја. Во учебната 1899-1900 година во гиманзијата предавале Михаил Герџиков, Петар Мартулов и Васил Пасков, Јордан Бомболов и Мехмед ефенди. Присуството во гимназијата на Даме и другите членови на Организацијата, придонело учениците да се револуционизираат. Најдобро состојбата ја претставува Христо Силјанов, самиот ученик во VII завршен клас, во едно писмо во кое пишал:
Под влијание на Македонската револуционерна организација дошло со училиштен бунт. Поводот за започнување на бунтот во битолската гиманзија се случил при прославата на празникот св. Кирил и Методиј на 23 мај 1899 година. Митрополитот Григориј одржал беседа за браќата Кирил и Методиј, а по него се обратил и в.д директорот Стоилов, меѓутоа тој бил насилно прекинат од учителот по историја Иван Цоков. Тој во своето обраќање ги искритувал претходните говорници и побарал:
Дополнително Цонев побарал македонскиот народен говор да биде воведен во училиштата и црквите на местото на бугарскиот литературен јазик. На ваквиот настап реагирал митрополитот Григориј и следниот Иван Цоков останал без служба. Оваа случка била повод на 26 мај 1899 година да дојде до бунт во кој предводничка улога имале учителот Андон Димитров и учениците Милан Матов (братот на Христо Матов и Нестор Поповски. Меѓутоа треба да се истакне дека најверојатно зад целиот бунт стоел Даме Груев иако тоа никаде не се спомнува во официјалната егзархиска документација.
Есента 1902 година наставник по бугарски јазик и литература бил Крсте Мисирков. Други професори биле Атанас Јаранов - историчар, Панчо Здравев - математичар, Емануел Љапчев, наставник по турски јазик, и Парашкев Цветков по музика. Во учебната 1909 година бројот на дипломираните ученици во Битолската гимназија класична биле 194, а само 16 лица се испадна од различни причини.
Во Битола работела и Битолската бугарска женска гимназија, а директор за кратко време бил Ефтим Спространов, во 1913 година двете гимназии биле затворени.
Цивилизација
Цивилизацијата е комплексно општество кое се одликува со урбан развој, социјална стратификација наметната од страна на културна елита, симболички системи на комуникација (на пример, системи на пишување), и значителна оддалеченост од и доминација над природната средина.
Цивилизациите се интимно поврзани со и често се дополнително дефинирани од страна на други социо-правно-економски одлики, вклучувајќи ги централизацијата, припитомувањето и на луѓето и на другите организми, специјализацијата на трудот, културно вкоренетите идеологии за напредокот и супремацијата, монументалната архитектура, даноците, социјалната зависност од земјоделството и експанзионизмот. Историски, цивилизацијата била т.н. „напредна“ култура во контраст со наводно примитивните култури. Во оваа широка смисла, цивилизацијата е во спротивност со нецентрализираните племенски општества, вклучувајќи ги и културите на номадските земјоделци и сточари и неолитските општества на ловците-собирачи. Цивилизацијата исто така се однесува на процесот на развој на општеството во централизирана, урбанизирана, стратифицирана структура. Цивилизациите се организирани во густо населени населби поделени во хиерархиски општествени класи со владејачка елита и подредено урбано и рурално население, кои се вклучени во интензивно земјоделство, рударство, производство во мал обем и трговија. Цивилизацијата ја концентрира моќта, проширувајќи ја човековата контрола врз природата, како и врз другите човечки суштества.
Најраната појава на цивилизациите генерално се поврзува со завршната фаза на Неолитската револуција, кулминирајќи во релативно брз процес на урбана револуција и државна формација, политички развој поврзан со појавата на владејачката елита. Пораната неолитска технологија и начин на живот биле основани прво во Блискиот Исток, а подоцна и во басените на Жолта Река и Јангцекјанг во Кина (на пример пенгтушанската култура од 7.500 година п.н.е.), а подоцна се прошириле. Слични пред-цивилизациски "неолитски револуции" исто така независно започнале од 7.000 година п.н.е. во северозападниот дел на Јужна Америка (цивилизацијата Норте Чико) и во Мезоамерика. Овие биле меѓу петте цивилизации во светот кои настанале независно. Месопотамија е местото на најраниот развој на Неолитската револуција - околу 10.000 години п.н.е., со што цивилизациите почнале да се развиваат пред околу 6.500 години. Оваа област е идентификувана како област која има “инспирирано некои од најважните случувања во историјата на човештвото, вклучувајќи го пронаоѓањето на тркалото, развојот на курзивното писмо, математиката, астрономијата и земјоделството.“
Цивилизациската урбана револуција пак била зависна од развојот на седентизмот, припитомувањето на животните и развојот на начини на живеење кои овозможиле економии од обем и акумулирање на вишок производство од страна на одредени општествени сектори. Преминот од комплексни култури во цивилизации, додека сè уште спорен, се чини дека е поврзан со развојот на државните структури, во кои силата била уште повеќе монополизирана од страна на елитна владејачката класа која практикувала давање на човечки жртви. Кон крајот на неолитскиот период, различни елитистички енеолитски цивилизации почнале да се зголемуваат во различни "лулки" од околу 3300 година п.н.е.. Енеолитските цивилизации исто така се развиле во Претколумбиска Америка, и покрај раниот почеток во Египет, Аксум и Куш, многу подоцна во потсахарска Африка. Колапсот на бронзеното време бил проследен со железното време околу 1200 година п.н.е., време во кое голем број на нови цивилизации се појавиле, кулминирајќи во периодот од 8 до 3 век п.н.е. кој германскиот психијатар и филозоф Карл Јасперс го нарекол аксиален пероид, и кој тој тврдеше дека била критична преодна фаза која довела до класичната цивилизација. Голема технолошка и културна транзиција кон модерноста започна околу 1500 година од н.е. во Западна Европа, што предизвика нови пристапи кон науката и правото брзо да се прошират низ светот, инкорпорирајќи ги пораните култури во индустриската и технолошката цивилизација на сегашноста.
Историја на поимот
Англискиот збор "цивилизација" доаѓа од францускиот civilisé ("цивилизиран"), од латинскиот civilis ("граѓански"), поврзан со civis ("граѓанин") и civitas ("град"). Фундаменталното дело е Цивилизацискиот процес (1939) на Норберт Елијас, според кое социјалните обичаи на средновековното благородничко општество поттекнуваат од почетокот на модерниот период. Во Филозофијата на Цивилизација (1923), Алберт Швајцер подвлекува две мислења: едно чисто материјалистичко и друго кое е и материјалистичко и етичко. Тој тврди дека светската криза произлегува од човековото губење на етичката идеја за цивилизацијата, "збирот на напредокот направен од страна на човекот во секоја сфера на дејствување и од секоја гледна точка сè додека напредокот помага кон духовното усовршување на поединците, како напредок на сите напредоци".
Придавките како "граѓанство" се развиле во средината на 16 век. Апстрактната именка "цивилизација", што значи "цивилизирана состојба", се појави во 1760-тите на француски јазик. Првата позната употреба на француски јазик е од 1757 година од страна на Виктор Рикети, а првата употреба на англиски јазик се припишува на Адам Фергусон, кој во својот Есеј за Историјата на Граѓанското Општество од 1767 напиша, "Не само што поединецот се развива од детството кон младоста, но и самиот род од барбарност кон цивилизација".
Веќе во 18 век, цивилизацијата не била секогаш гледана како подобрување. Една историски значајна дистинкција помеѓу културата и цивилизацијата поттекнува од делата на Русо, особено од неговото дело за образованието, Emile. Овде, цивилизација, сè повеќе рационалистички и социјално управувана, не е целосно во согласност со човековата природа, и „човековата целовност се постигнува само преку обновување на или доближување до оригиналното прерационално природно единство“. Врз основа на ова, еден нов пристап почна да се развива, особено во Германија, прво од страна на Јохан Готфрид Хердер, а подоцна и од филозофите како што се Кјеркегор и Ниче. Овој пристап ги гледа културите како природни организми, не дефинирани од "свесни, рационални, претпазливи дела", но од еден вид на пред-рационален "народен дух". Цивилизацијата, за разлика од тоа, иако порационална и поуспешна во однос на материјалниот напредок, е неприродна и доведува до "пороците на општествениот живот" како што се измамата, хипокризијата и зависта. За време на втората светска војна, Лео Штраус, откако побегна од Германија, тврдел дека ова мислење за цивилизацијата било зад нацизмот и германскиот милитаризам и нихилизам.
Особености
Општествени научници како В. Гордон Чајлд сметаат дека има голем број на особини според кои се разликува цивилизацијата од другите видови на општества. Цивилизациите се разликуваат по нивните средства за опстанок, начини на живеење, видовите на населби, формите на владеење, социјалната стратификација, економските системи, писменоста и други културни одлики. Андреј Никифорук смета дека ропството била заедничка одлика на пред-современите цивилизации.
Сите цивилизации зависеле од земјоделството за егзистенција, со исклучок на некои од раните цивилизации во Перу кои зависеле од поморските ресурси. Вишокот на жито бил од особено голема важност, бидејќи зрното можело да се чува долго време. Вишокот на храна дозволи некои луѓе да се занимават и со други нешта покрај производството на храна за останок: раните цивилизации вклучувале војници, занаетчии, свештеници и свештенички, и други луѓе со специјализирани кариери. Вишокот на храна резултирало со поделбата на трудот и поразновиден спектар на човечка активност, дефинирачка одлика на цивилизациите. Сепак, во некои места и ловците-собирачи имале пристап до вишок на храна. Можно е вишокот на храна и релативно високото ниво на социјална организација и поделба на трудот да го предатираат растителното и животинското припитомување.
Во споредба со другите општества, цивилизациите имаат посложена политичка структура, имено државата. Општествата организирани во држава се постратифицирани од другите општества; кај нив е поголема разликата меѓу социјалните класи. Владејачката класа, која обично е концентрирана во градовите, има контрола над голем дел од вишокот и ја наметнува својата волја преку владата или бирократијата. Мортон Фрајд и Елман Сервис ги класифицирале човечките култури врз основа на политичките системи и социјалната нееднаквост. Овој систем на класификација содржи четири категории Економски, цивилизациите имаат посложени модели на сопственост и размена од помалку организираните општества. Живеењето на едно место им овозможило на луѓето да акумулираат повеќе личен имот од номадските народи. Некои луѓе исто така се стекнале и со приватната сопственост на земјиштето. Првите човечки култури функционирале преку подарок-економиите дополнети со ограничени системи на размена. До почетокот на железното време, современите цивилизации ги развиле парите како средство за размена при покомплексни трансакции. Од времето на најраните монетизирани цивилизации, монополистичките контроли врз монетарните системи им биле во корист на општествените и политичките елити.
Пишувањето, развиено за првпат од Сумерите, се смета за еден белег на цивилизацијата и "се појавува паралелно со порастот на сложени административни бирократии или освојувачката државата". Трговците и бирократите се потпирале на пишувањето за да чуваат точни записи. Како и парите, и пишувањето е произлезено од големината на населението во градот и сложеноста на трговијата меѓу луѓе кои не се лично познавале едни со други. Сепак, пишувањето не е секогаш неопходно за цивилизацијата, како во случајот на Инките, кои воопшто не го користеле пишувањето, со исклучок на еден комплексен систем на евидентирање.
Потпомогнати од поделбата на трудот и централното планирање, цивилизациите имаат развиено многу други различни културни одлики, вклучувајќи ја организираната религија, развојот на уметностите и безброј нови достигнувања во науката и технологијата.
Низ историјата, успешните цивилизации се шириле, инкорпорирајќи во себе сè повеќе и повеќе територијата, и асимилирајќи сè повеќе и повеќе претходно-нецивилизирани луѓе. Сепак, некои племиња или луѓе остануваат нецивилизирани дури и до овој ден. Овие култури се наречени од страна на некои како "примитивни", термин кој се смета од страна на други како пејоративен. "Примитивни", значи на некој начин дека нивната култура е "прва" (латински = primus), дека таа не е променета од зората на човештвото, иако ова е докажано како невистинито. Антрополозите денес го користат терминот "неписмени" за да ги опишат овие народи.
Цивилизацијата се ширила преку колонизација, инвазија, верско преобраќање, екстензија на бирократската контрола и трговијата, и со воведување на земјоделството и пишувањето кај неписмените народи. Некои нецивилизирани луѓе можат и доброволно да се прилагодат на цивилизираното однесување. Но цивилизацијата исто така се проширила и преку нејзината техничка, материјална и социјална доминација.
Процените за нивото на цивилизација што го достигнала општеството се засноваат на споредбите на релативната важност на земјоделските, наспротив трговските или производните капацитети, на територијалните екстензии на неговата моќ, на комплексноста на неговата поделба на трудот и на капацитетот на неговите урбани центри. Секундарните елементи вклучуваат развиен транспортен систем, пишување, стандардизирани мерења, валути, договорни и деловни правни системи, уметност, архитектура, математика, научно разбирање, металургија, политички структури и организирана религија.
Традиционално, општествата кои успеале да постигнат значајна воена, идеолошка и економска моќ се дефинирале како "цивилизирани", наспротив други општества или групи надвор од нивната сфера на влијание - нарекувајќи ги последниве варвари, дивјаци и примитивци. Во современиот контекст, "цивилизираните луѓе" се контрастирани со домородните луѓе или со племенските општества.
Културен идентитет
"Цивилизација" исто така може да се однесува на културата на едно сложено општество, не само на самото општество. Секое општество, цивилизација или не, има еден специфичен сет на идеи и обичаи, како и одредена група на производители и вештини кои го прават уникатно. Цивилизациите имаат тенденција да развиваат сложени култури, вклучувајќи државно-засновани апарати за донесување одлуки, литература, стручна уметност, архитектура, организирана религија и сложени форми на образование, принуда и контрола поврзани со одржувањето на елитата. Сложената култура поврзана со цивилизацијата има тенденција да се шири и влијае на други култури, понекогаш асимилирајќи ги (класичен пример е кинеската цивилизација и нејзиното влијание врз соседните цивилизации, како што се Кореја, Јапонија и Виетнам). Многу цивилизации се всушност големи културни сфери кои содржат многу нации и региони. Цивилизацијата во која поединецот живее е неговиот најопфатен културен идентитет.
Многу историчари се фокусирале на овие крупни културни области и ги третирале цивилизациите како дискретни единици. Во почетокот на дваесеттиот век филозофот Освалд Шпенглер,  го користел германскиот збор Kultur, "култура", за она што многумина го нарекувале "цивилизација". Тој верувал дека доследноста на цивилизацијата се заснова на еден единствен примарен културен симбол. Културите имаат циклуси на раѓање, живот, опаѓање и смрт, често заменети од страна на една потенцијална нова култура, формирана околу еден нов културен симбол. Според Шпенглер цивилизацијата е почетокот на падот на една култура како "најголема надворешна и вештачка држава можна за развиеното човештво".
Семјуел Хантингтон ја дефинирал цивилизацијата како "највисокото културно групирање на луѓето и најопфатно ниво на културен идентитет што ги разликува луѓето од другите видови". Неговите теории за цивилизациите се дискутирани подолу.
Сложени системи
Друга група на теоретичари, употребувајќи ја системската теорија, ја сметаат цивилизацијата за комплексен систем. Цивилизациите можат да се гледаат како мрежи на градови кои произлегуваат од пред-урбани култури и се дефинирани од страна на економски, политички, воени, дипломатски, социјални и културни интеракции меѓу нив. Секоја организација е комплексен општествен систем и цивилизацијата е голема организација. Системската теорија помага при заштитата од површни, но и погрешни аналогии во изучувањето и описот на цивилизациите.
Многу теоретичари тврдат дека целиот свет веќе стана интегриран во еден единствен "светски систем", процес познат како глобализација. Различни цивилизации и општествата во целиот свет се економски, политички, па дури и културно меѓузависни на многу начини. Постои дебата за тоа кога оваа интеграција започнала, и каков вид на интеграција – културна, техничка, технолошка, економска, политичка, или воено-дипломатска – е клучен индикатор за определување на степенот на цивилизација. Според Дејвид Вилкинсон економската и воено-дипломатската интеграција на месопотамската и египетската цивилизација резултираше во создавањето на она што тој го нарекува "Централна цивилизација" околу 1500 година п.н.е.. Централната цивилизација подоцна се прошири и на целиот Близок Исток и во Европа, а потоа се прошири на глобално ниво со европската колонизација, интегрирајќи ги Америка, Австралија, Кина и Јапонија од XIX век. Според Вилкинсон, цивилизациите можат да бидат културно-хетерогени како централната цивилизација, или хомогени како јапонската цивилизација. Она што Хантингтон го нарече "судир на цивилизациите" може да се одликува според Вилкинсон како судир на културните сфери во рамките на една глобална цивилизација. Други укажуваат на крстоносните војни како прв чекор во глобализацијата. Поконвенционална гледна точка е дека мрежите на здружување се шириле и смалувале уште од античките времиња, и дека актуелната глобализирана економија и култура е производ на неодамнешниот европски колонијализам.
Развојот на теориите за потеклото на цивилизацијата
Историски, се претпоставувало од страна на писатели како Аристотел дека цивилизациите се природната состојба на човештвото, затоа потеклото за грчкиот полис се сметало за непотребно. Сумерската Кралска Список на пример, тврди дека потеклото на нивната цивилизација е преку слегувањето од небото. Сепак, поморските откритија ги изложиле државите од западна Европа на културите на ловците-собирачи и на едноставните градинарски култури кои не биле цивилизирани. За да ги објаснат разликите, раните теоретичари се свртиле кон расистичките теории за културна надмоќ, теории за географски детерминизам или случајности на културата. По втората светска војна, овие теории биле отфрлени по разни основи и се барале други објаснувања. Се развиле четири училишта во модерниот период.
Неолитскиот период и преминот во цивилизацијата
Процесот на седентизам за првпат се случи околу 12,000 години п.н.е. во Левантот во југозападна Азија и кратко потоа и во други региони низ светот. Појавата на цивилизацијата, генерално, се поврзува со неолитската, односно земјоделската револуција, која се случила на разни локации меѓу 8,000 и 5,000 година п.н.е., особено во југозападниот дел на Азија, северна/централна Африка и Средна Америка. Потоа следеле повеќе други револуции по кои луѓето припитомувале животни не само за месо, но исто така и за млеко, волна, отпадни води и за влечење предмети. Потоа следувало напуштањето на малите селски заедници и појавата на заѕидани градови, што се поврзува со првите цивилизации. Оваа "урбана револуција" го означи почетокот на акумулацијата на вишокот, што помогнаа економиите и градовите да се развијат. Тоа било поврзано со државниот монопол на принудата, појавата на војничка класа и ендемско војување, брзиот развој на хиерархиите и појавата на човечкото жртвопринесување.
Железно време
Железото време е период карактеристичен по употребата на железото. Раниот период се одликува со широката употреба на железото или челикот. Ова се совпадна со други промени во општеството, вклучувајќи различни земјоделски практики, религиозни верувања и уметнички стилови.