cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Куков Проток
Куков Проток или Куков Теснец (Cook Strait) — проток помеѓу Северниот и Јужниот остров на Нов Зеланд. Со векови бил нарекувал „Раукава Моана“ од маорите, но моменталното име му се должи на Капетан Џејмс Кук, првиот европски командант кој го препловил (јануари - февруари 1770 г.). На северната страна на протокот се наоѓа градот Велингтон, а пак на јужната, Марлборските Заливи итн. Облачен Залив.
Веднаш западно, на Јужниот остров се наоѓаат два големи залива, Златен Залив и Тасманов Залив, и западно, брегот на Северниот остров е вовлечен во облик на џиновска крива кон брегот Капити and Јужнотараначкиот Залив. Источно Јужниот остров е вовлечен, со тоа што крајбрежјето оди југозападно по главата на Камбеловиот ‘Рт. Кусото јужно крајбрежје на Северниот остров оди долж Палисеровиот Залив, а завршува на Палисеровиот ‘Рт. Велингтонските населби Офирски Залив, Островски Залив, Хутонов Залив, Лијалов Залив, Ронготаи, врвот Моа и Брејкеровиот Залив гледаат кон брегот на Куковиот Проток.
Во добри временски прилики може да се види целиот Куков Теснец. Најтесниот дел има растојание од 23 км (помеѓу Терафитскиот ‘Рт на Северниот Остров и Перановската Глава на островот Арапава во Марлборските Заливи). Обратноинтуитивно, на ова место крајбрежјето на Јужниот Остров се наоѓа посеверно од крајбрежјето на Северниот Остров.
Превозот преку протокот се врши со траект кој оди помеѓу Пиктон во заливите и Велингтон. Заливот често е бурен заради силни јужни (и други) ветришта, од кои најсилни се оние во појасот наречен „Разрикани четириесетки“ (Roaring Forties).
Просечната длабочина на протокот е 128 метри.
Европска историја
Кога холандскиот морепловец Абел Тасман го открил Нов Зеланд во 1642, тој мислел дека ова е источно затворен залив. Затоа тој го крстил Зехенов Залив, по еден од двата брода на експедицијата. Во 1769 Џејмс Кук увидел дека протокот е пловен.
Препливување на протокот
Барем еден Маор го има препливано протокот („Раукава“) во 1831 г. По успешното препливување од страна на Бари Девонпорт на 20 ноември 1962, протокот е препливан многупати потоа.
Обрежување
Обрежување (циркумцизија), или почесто машко обрежување — оперативен зафат со кој се отстранува кожичката која го покрива врвот на пенисот. Повеќето педијатриски здруженија, вклучувајќи ја и Американската педијатриска академија, не препорачуваат рутинско обрежување. Нивната препорака е одлуката за обрежување да се препушти на родителите. Следните причини може да влијаат на одлуката за обрежување:
Која е користа од обрежувањето?
Во врска со ова прашање, се цитираат следните потенцијални користи:
Кои се ризиците при обрежувањето?
Заради следните причини родителите не се одлучуваат за обрежување на своето бебе:
NGC 750
NGC 750 — елиптична галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 750 се споменува и како UGC 1430, MCG 5-5-34, CGCG 503-62, KCPG 46A, Arp 166, VV 189, 6ZW 123.
Откривање
Објектот е откриен на 12 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 750 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 750 има привидни димензии од 1,6' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 57 м 32,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 12' 35". Положбениот агол на објектот е во износ од 162°.
Други поделби
Проучување на NGC 750 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7369. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2312. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 413.
Свети Меркуриј го убива Јулијан Отпадникот (Св. Ѓорѓи, Струга)
Свети Меркуриј го убива Јулијан Отпадникот или Свети Меркуриј го убива Јулијан Апостат е икона која се наоѓа во Црквата „Св. Ѓорѓи“ во Струга. Таа е трета по ред на оваа тема во Охридско Фронтално поставен со горниот дел од телото, Свети Меркуриј со цинобер ореол, победоносно јава бел ат, кој со развиорена грива ги крева копитата врз Отстапникот. Погоден од копјето, паднатиот цар само се насетува во долниот десен агол. Меркуриј е прикажан во кожен панцир со метален стегач; цинобер хламида со бисерни украси, врзана во крупен јазол на градите; куса зелена туника; сини чорапи со црно-црвени шарки и окер обувки; метален шлем со широк визир и долг пердув на врвот; кружен штит, профилиран по надворешниот раб и мотив на црна лозичка врз белото средишно поле; меч и лак со тоболец за стрели во нејасни фрагменти до телото. Во горниот десен агол, словенски натпис во три реда, пишуван со цинобер врз окер заднината, ја сведочи содржината: Мерькоурï[е] /велïкï [по]корьï /..с…в.ïтек
Освен чувството за композиција и пропорции, во сликарската постапка на иконописецот е обележје тврдата темна, најчесто црна линија. Инкарнатот го гради врз светол окер со маслинести нијанси, цинобер акцентиран на образите, носот и устата, како и по некој бел по тег врз лицето и вратот. Физиономските одлики на светителот со полно образно лице, кадрава коса до под ушите, куса темна брада и мустаќи, како и моделацијата на него виот шлем, најблиските аналогии ги насочуваат кон црквата Св. Богородица во Велестово, близу Охрид, поточно кон ликот на Св. Меркуриј насликан во 1444 годиба. Меѓутоа, дуктусот на буквите од струшката икона има поголеми сличности со велестовскиот натпис од 1450/51 година, или пак, со оние од помладиот живопис во црквата Св. Константин и Елена, така што има основа да се смета дека анонимниот автор на иконата бил поврзан со Охрид околу средината на 15 век.
Витмунд (округ)
Витмунд (Wittmund) — округ (Landkreis) во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Административното окружно седиште е во истоимениот град.
Географија
Округот содржи дел од Ваденското Море, кое е дел од националниот парк Долносаксонско Ваденско Море. Крајбрежјето на копното е познато како Харлингер Ланд. Островите Лангеог и Шпикерог, обата припаѓаат на Источнофризиските Острови, се дел од овој округ.
Историја
Округот бил создаден од Кралството Прусија во 1885 година од Амт Витмунд, Амт Езенс и градот Езенс. Сите претходно биле дел од округот Аурих. Во 1977 година, округот бил споен со округот Фризија; меѓутоа, спојувањето било прогласено за неуставно во 1979 година поради нарушување на правата на поранешната Држава Олденбург на која Фризија припаѓал и поради тоа двата округа биле повторно основани во старите граници.
Грб
Бродот на грбот го претставува крајбрежјето на округот. Трите едра ги покажуваат хералдичките симболи за округот - предниот ја покажува мечката како симбол на семејството Атена од Езенс, кои владееле во и  век. Главното едро покжува две копја за турнири како симбол на херојот Омкен, преземени од грбот на градот Витмунд. Орелот на задното едро е за замокот и Амт Фридебург.
Страхил Гигов
Страхил Гигов - Андро (Велес, 16 септември 1909 - Скопје, 19 мај 1999) бил македонски комунист, учесник во НОБ и висок функционер од времето на комунизмот. Носител е на Партизанска споменица 1941 и други високи југословенски одликувања, а на 29 ноември 1953 е прогласен за народен херој на Југославија.
Помеѓу двете светски војни
Гигов станува синдикален активист уште од 1928 година. Член на КПЈ од 1929, а на Месниот комитет во Велес од 1931 година. На 27 декември 1934 година е уапсен и во јуни 1935 година е осуден на три години. Ја издржува целата казна во Сремска Митровица и е ослободен на 27 декември 1937 година. На 1 декември 1938 година повторно накратко е уапсен, но поради протестите организирани во Велес, при неговото спроведување во градот, веднаш е ослободен. Есента 1939 година станува член на Покраинскиот комитет на КПЈ за Македонија, а летото 1940 година уапсен е по третпат. Префрлен е во затвор во Белград, но е ослободен од обвиненијата во септември. Во јануари 1941 година е испратен во концентрационен логор кај Меѓуречје, близу Ивањица, каде останува до распуштањето на логорот на 27 март 1941 година.
НОВ
Кон крајот на 1941 година е секретар на Месниот комитет во Велес. На почетокот на 1942 година е секретар на велешкиот Окружен комитет, а во септември 1942 година повторно е избран за член на новиот Покраински комитет. Заедно со Светозар Вукмановиќ - Темпо, Кузман Јосифовски - Питу и Цветко Узуновски, присуствува на состанокот во Тетово на 19 март 1943 година на кој е формирана Комунистичката партија на Македонија и влегува во нејзиниот прв Централен комитет. Член на Главниот штаб на НОВ и ПОМ, на Иницијативниот одбор за свикување на Првото заседание на АСНОМ, негов член и секретар, како и член на АВНОЈ. Поради неговите активности, окупаторот двапати го осудува на смрт во отсуство.
Учествува на Првото заседание на АСНОМ на 2 август 1944 година, на кое е избран за член на Президиумот на АСНОМ. На 6 август е назначен за повереник за градежништво и соопштенија на Президиумот на АСНОМ, а на 3 ноември за секретар на Президиумот на АСНОМ. На 14 август Президиумот на АСНОМ го избира за член на Комисијата за утврдување на престапите на окупаторите и нивните слуги.
По ослободувањето
По Второто заседание на АСНОМ, на 1 јануари 1945 година е назначен за повереник за индустрија и занаетчиство, а потоа, при изборот на првата влада на Македонија, е назначен за министер за индустрија и рударство. На таа функција останува до 11 февруари 1946 година, по што во август истата година, на Првиот конгрес на Единствените синдикати на Македонија, е избран за претседател на Земскиот одбор. На 19 ноември 1947 година се враќа во Владата на Македонија како министер за градежнишво, а на 26 октомври 1948 година ја напушта оваа функција и станува претседател на Планската комисија. На оваа функција останува до 8 февруари 1950 година, по што на 27 април истата година е избран за член на Сојузната влада како претседател на Комитетот за неметали. Во македонската влада се враќа следната година, на 13 април 1951 година, како министер-претседател на Советот за енергетика, преработувачка и екстрактивна индустрија. Набрзо потоа, на 15 октомври истата година е избран за претседател на Президиумот на Народното собрание на НРМ.
Бил член и на Претседателството на СРМ, а на сојузно ниво неколкупати е биран за член на Централниот комитет на Сојузот на комунистите на Југославија и на Извршниот комитет на ЦК СКМ, осум години бил член на Сојузниот извршен совет, а потоа бил потпретседател на Сојузното собрание. Бил член и на Советот на федерацијата.
Дела
Страхил Гигов е автор на следниве дела:
Антарктички договор
Антарктичкиот договор и сродните договори, колективно познати како Антарктички договорен систем (АДС) — договори кои ги регулираат меѓународните односи во однос на Антарктикот, единствениот континент на Земјата без домородно човечко население. Тоа бил првиот договор за контрола на оружјето, воспоставен за време на Студената војна, издвојувајќи го континентот како научен резерват, воспоставувајќи слобода на научно истражување и забранувајќи воена активност; за целите на системот на договори, Антарктикот е дефиниран како сите копнени и ледени гребени јужно од 60°С географска ширина. Од септември 2004 година, Секретаријатот на Договорот за Антарктикот, кој го спроведува системот на договори, е со седиште во Буенос Аирес, Аргентина.
Главниот договор бил отворен за потпишување на 1 декември 1959 година, а официјално стапил во сила на 23 јуни 1961 година Првичните потписници биле 12-те земји активни на Антарктикот за време на Меѓународната геофизичка година (МГГ) 1957-58: Аргентина, Австралија, Белгија, Чиле, Франција, Јапонија, Нов Зеланд, Норвешка, Јужна Африка, Советскиот Сојуз, Обединетото Кралство., и САД. Овие земји имале воспоставено над 55 истражувачки станици на Антарктикот за МГГ, а последователното објавување на договорот се сметало за дипломатски израз на оперативната и научната соработка што била постигната. Од 2019 година, договорот има 54 страни.
1940-тите
По Втората светска војна, САД размислувале да воспостават претензии на Антарктикот. Од 26 август 1946 година, па сè до почетокот на 1947 година, била извршена операцијата „Хајгџамп“, најголемата воена експедициска сила што САД некогаш ја испратиле на Антарктикот, составена од 13 бродови, 4.700 мажи и бројни воздушни уреди. Нејзините цели биле обука на воен персонал и тестирање на материјал во услови на екстремен студ за хипотетичка војна на Антарктикот.
На 2 септември 1947 година, квадрантот на Антарктикот за кој биле заинтересирани Соединетите Американски Држави (помеѓу 24° и 90 ° западен меридијан) бил вклучен како дел од безбедносната зона на Меѓуамериканскиот договор за реципрочна помош, обврзувајќи ги своите членови да ја бранат во случај на надворешна агресија.
Во август 1948 година, Соединетите Американски Држави предложиле Антарктикот да биде под старателство на Обединетите нации, како територија на доверба со која управуваат Аргентина, Австралија, Чиле, Франција, САД, Обединетото Кралство и Нов Зеланд. Оваа идеја била отфрлена од Аргентина, Австралија, Чиле, Франција и Норвешка. Пред одбивањето, на 28 август 1948 година, Соединетите Американски Држави им предложиле на земјите баратели некаква форма на интернационализација на Антарктикот, а тоа било поддржано од Обединетото Кралство. Чиле одговорил со презентирање на план за суспендирање на сите барања на Антарктикот за пет до десет години, додека преговарал за конечно решение, но тоа не наишло на прифаќање.
Во 1950 година, интересот на САД да го држат Советскиот Сојуз подалеку од Антарктикот бил фрустриран, кога Советите ги информирале државите кои барале дека нема да прифатат никаков договор на Антарктикот во кој тие не се застапени. Стравот дека СССР ќе реагира со преземање територијални претензии, доведувајќи ја Студената војна на Антарктикот, ги натерало Соединетите Американски Држави да не преземаат ништо.
Меѓународни судири
Различни меѓународни судири го мотивирале создавањето договор за Антарктикот.
Некои инциденти се случиле за време на Втората светска војна, а нов се случил во заливот Хоуп на 1 февруари 1952 година, кога аргентинската војска испукала предупредувачки истрели кон група Британци. Одговорот на Обединетото Кралство бил испражање воен брод кој слетал со маринци на местото на настанот на 4 февруари Во 1949 година, Аргентина, Чиле и Обединетото Кралство потпишале Тројна поморска декларација со која се обврзале да не испраќаат воени бродови јужно од 60-тиот паралелен југ, која се обновувала секоја година до 1961 година кога се сметало дека е непотребна кога договорот стапил на сила. Оваа трипартитна декларација била потпишана по тензијата настаната кога Аргентина испратила флота од осум воени бродови на Антарктикот во февруари 1948 година.
На 17 јануари 1953 година, Аргентина повторно го отворила засолништето на поручникот Ласала на островот Дисепшен, оставајќи наредник и каплар во аргентинската морнарица. На 15 февруари, во инцидентот на островот Дисепшен, 32 кралски маринци пристигнале од британскиот брод ХМС Снајп вооружени со митралези, пушки и солзавец заробувајќи ги двајцата аргентински морнари. Аргентинското засолниште и блиското ненаселено засолниште на Чиле биле уништени, а аргентинските морнари биле доставени на брод од таа земја на 18 февруари на островите Јужна Џорџија. Британски одред останал три месеци на островот додека бродот патролирал во нејзините води до април.
Во 1956 и 1958 година, Индија неуспешно се обидела да го донесе прашањето на Антарктикот на Генералното собрание на Обединетите нации.
Меѓународна геофизичка година
И Аргентина и Чиле изјавиле дека истражувањата извршени на континентот за време на Меѓународната геофизичка година нема да им дадат никакви територијални права на учесниците и дека објектите што биле подигнати во текот на таа година треба да бидат демонтирани на крајот од неа. Меѓутоа, во февруари 1958 година, САД предложиле истрагите на Антарктикот да се продолжат за уште една година, а Советскиот Сојуз објавил дека ќе ги задржи своите научни бази додека не се завршат студиите што се спроведуваат.
Преговори за договорот
Научните бази ја зголемиле меѓународната тензија во врска со Антарктикот. Опасноста од ширење на Студената војна на тој континент го натерало претседателот на Соединетите Американски Држави, Двајт Д. Ајзенхауер, да свика Конференција на Антарктикот на дванаесетте земји активни на Антарктикот за време на Меѓународната геофизичка година, да потпише договор. Во првата фаза, претставниците на дванаесетте нации се состанале во Вашингтон, кои се состанале на шеесет сесии помеѓу јуни 1958 и октомври 1959 година за да ја дефинираат основната преговарачка рамка. Сепак, не бил постигнат консензус за прелиминарниот нацрт. Во втората фаза се одржала конференција на највисоко дипломатско ниво од 15 октомври до 1 декември 1959 година, кога бил потпишан договорот. Централните идеи со целосно прифаќање биле слободата на научните истражувања на Антарктикот и мирното користење на континентот. Имало и консензус за демилитаризација и одржување на статус кво.
Позициите на Соединетите Американски Држави, Советскиот Сојуз, Обединетото Кралство и Нов Зеланд се совпаднале при формирањето на меѓународна администрација за Антарктикот, предлагајќи таа да биде во рамките на Обединетите нации. Австралија и Обединетото Кралство изразиле потреба од инспекции од набљудувачи, а Британците исто така предложиле употреба на воен персонал за логистички функции. Аргентина предложила да се забранат сите атомски експлозии на Антарктикот, што предизвикало криза што траела до последниот ден од конференцијата, бидејќи САД, заедно со другите земји, имале намера да ги забранат само оние што биле направени без претходна најава и без претходна консултација. Поддршката на СССР и Чиле за аргентинскиот предлог конечно ги натерало САД да го повлечат своето противење.
Потпишувањето на договорот бил првиот договор за контрола на оружјето што се случило во рамките на Студената војна, а земјите учеснички успеале да избегнат интернационализација на суверенитетот на Антарктикот.
Други договори
Други договори – околу 200 препораки усвоени на консултативни состаноци на договорот и ратификувани од владите - вклучуваат:
Состаноци
Годишните консултативни состаноци на Антарктичкиот договор (ATCM) на Антарктичкиот договор се меѓународниот форум за администрација и управување со регионот. Само 29 од 54 страни во договорите имаат право да учествуваат во одлучувањето на овие состаноци, иако на другите 25 сè уште им е дозволено да присуствуваат. Учесници во донесувањето одлуки се Консултативните страни и, покрај 12-те оригинални потписнички, вклучително и 17 земји кои го покажале својот интерес за Антарктикот со вршење значителна научна активност таму. Договорот за Антарктикот, исто така, има Специјални консултативни состаноци за антарктичкиот договор (SATCM), кои обично се свикуваат за да се третираат поважни теми, но се поретки и состаноци на експерти.
Партии
Од 2019 година, има 54 држави-членки на договорот, од кои 29, вклучувајќи ги и сите 12 оригинални потписнички на договорот, имаат консултативен (гласачки) статус. Консултативните членови ги вклучуваат 7-те земји кои тврдат дека делови од Антарктикот се нивна територија. 47-те земји кои не поднесуваат тужби не ги признаваат барањата на другите. 40 страни од Антарктичкиот договор го ратификувале и „Протоколот за заштита на животната средина кон Договорот за Антарктикот“.
† Го задржа правото да поднесе барање.
Секретаријат
Секретаријатот на Антарктичкиот договор е основан во Буенос Аирес, Аргентина во септември 2004 година од страна на Консултативниот состанок на Антарктичкиот договор (ATCM). Јан Хубер (Холандија) бил прв извршен секретар пет години до 31 август 2009 година. Него на 1 септември 2009 година го наследил Манфред Рајнке (Германија). Тој бил наследен од Алберт Луберас (Уругвај), кој бил избран во јуни 2017 година на 40-тиот Консултативен договор на Антарктикот во Пекинг, Кина.
Задачите на Секретаријатот на Договорот за Антарктикот може да се поделат на следниве области:
Правен систем
Антарктикот моментално нема постојано население и затоа нема државјанство ниту влада. Персоналот присутен на Антарктикот во секое време е секогаш граѓани или државјани на некој суверенитет надвор од Антарктикот, бидејќи не постои суверенитет на Антарктикот. Поголемиот дел од Антарктикот е претенден од една или повеќе земји, но повеќето земји експлицитно не ги признаваат тие тврдења. Областа на копното помеѓу 90. западен меридијан и 150 западен меридија е единствената голема земја на Земјата што не ја бара ниту една земја. До 2015 година, внатрешноста на норвешкиот сектор, чиј обем никогаш не бил официјално дефиниран, се сметал за неподигнат. Таа година, Норвешка официјално полагала право на областа помеѓу нејзината Земја на кралицата Мод и Јужниот пол.
Владите кои се страни на Антарктичкиот договор и неговиот Протокол за заштита на животната средина ги спроведуваат членовите од овие договори и одлуките донесени според нив, преку националните закони. Овие закони генерално важат само за нивните граѓани, каде и да се наоѓаат на Антарктикот, и служат за спроведување на консензусните одлуки на консултативните страни: за кои активности се прифатливи, за кои области се потребни дозволи за влез, кои процеси на оцена на влијанието врз животната средина мора да претходат на активностите., и така натаму. Договорот за Антарктикот често се смета дека претставува пример на принципот за заедничко наследство на човештвото.
Австралија
Бидејќи назначувањето на Австралиска Антарктичката Територија датира пред потпишувањето на Антарктичкиот договор, австралиските закони кои се однесуваат на Антарктикот датираат од повеќе од две децении пред ерата на Антарктичкиот договор. Во однос на кривичното право, законите што важат за територијата на заливот Џервис (која ги следи законите на австралиската престолнинска територија) важат и за австралиската антарктичка територија. Клучното австралиско законодавство кое ги применува одлуките на Антарктичкиот договор ги вклучува Законот за договор за Антарктикот од 1960 година, Законот за договор за Антарктикот (заштита на животната средина) од 1980 година и Законот за зачувување на морски живи ресурси на Антарктикот од 1981 година.
САД
Законот на Соединетите Американски Држави, вклучувајќи одредени кривични дела од или против државјани на САД, како што е убиството, може да се применува на области кои не се под јурисдикција на други земји. За таа цел, САД сега стационираат специјални заменици на американските маршали на Антарктикот за да обезбедат присуство на органите на редот.
Некои американски закони директно важат за Антарктикот. На пример, Законот за заштита на Антарктикот, Јавен закон 95-541, и понатаму., предвидува граѓански и кривични казни за следните активности, освен ако не е овластено со пропис или статут:
Прекршувањето на Законот за заштита на Антарктикот носи казни до 10.000 американски долари во парични казни и една година затвор. Одделите за финансии, трговија, транспорт и внатрешни работи ги делат одговорностите за спроведување. Законот бара експедициите од САД до Антарктикот однапред да ја известат Канцеларијата за океани и поларни прашања на Стејт департментот, која известува за таквите планови до други нации како што се бара со Антарктичкиот договор. Дополнителни информации се обезбедени од Канцеларијата за поларни програми на Националната научна фондација.
Нов Зеланд
Во 2006 година, полицијата на Нов Зеланд известила дека јурисдикционите прашања ги спречиле да издаваат налози за потенцијални американски сведоци кои не сакале да сведочат за време на истрагата на судскиот совет на Крајстчерч за смртта со труење на австралискиот астрофизичар Родни Маркс во базата на Јужниот пол во мај 2000 година. . Др. Маркс починал додека зимувал на американската станица Амундсен-Скот на Јужниот Пол сместена на географскиот Јужен Пол. Пред обдукцијата, Националната научна фондација и изведувачот што ја администрира базата, смртта ја припишале од природни причини. Меѓутоа, аутопсијата во Нов Зеланд открила дека доктор Маркс починал од труење со метанол. Новозеландската полиција започнала истрага. Во 2006 година, фрустриран од недостатокот на напредок, судскиот вештак во Крајстчерч изјавил дека е малку веројатно д-р Маркс свесно да внесе метанол, иако не постои сигурност дека тој починал како директен резултат на чин на друго лице. За време на интервјуата со медиумите, полицискиот детектив задолжен за истрагата ја критикувал Националната научна фондација и изведувачот дека не соработувала во истрагата.
Доктор по медицина
Доктор по медицина (Doctor of Medicine, M.D.(Д.М.) или MD(ДМ), од латинските зборови Medicinæ Doctor што значи „Наставник по медицина“) е докторска титула за лекарите. Вообичаено, во повеќето земји лекарската професија е строго регулирана и за да се биде професионален доктор, потребно е да се има универзитетска диплома.
Рулевец (Рожден)
Рулевец — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Рожден. Наоѓалиштето претставува населба и топилница од доцноантичкото време. Се наоѓа на 4 км западно од селото. По површината на нивите се наоѓа згура од топена железна руда. Исто така, има множество фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
1028
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1028 година се протега во 3664 и 3665, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3724 и 3725 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1571. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 418 и 419 исламска година.
Космос-1496
Космос-1496 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 септември 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 2500 килограми. Космос-1496 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 67,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 354 км, а најмалото на 167.
Anemone hepatica
Anemone hepatica (син. Hepatica), обична хепатика, црн дроб, бубрег, или пени, е вид на цветно растение од фамилијата на путерките, родено во шумските предели во умерените региони на северната хемисфера. Ова тревно повеќегодишно растение расте од ризом.
Таксономија
Таксономијата на родот Anemone и неговите видови не е целосно решена, но филогенетските студии на многу видови на Anemone и сродните родови покажуваат дека видовите од родот Hepatica треба да бидат вклучени под Anemone поради сличностите и во молекуларните атрибути и други заеднички морфологии. Описот на таксонот исто така се дебатира, некои автори ги наведуваат северноамериканските вар. acuta и var. obtusa, додека другите ги наведуваат како посебни видови A. и A. Соодветно.
Сорти
Сорти на Anemone hepatica кои понекогаш се препознаваат вклучуваат:
Дистрибуција и живеалиште
Се наоѓа во шуми, густини и ливади, особено во планините на континентална Европа и Северна Америка.
Екологија
Цветовите на хепатика произведуваат полен, но без нектар. Во Северна Америка, цвеќињата прво ги привлекуваат потните пчели и малите столарски пчели кои залудно бараат нектар. Потоа, кога стоманите почнуваат да испуштаат полен, пчелите се враќаат да го соберат и да се хранат со полен. Пчелите од рударството понекогаш ги посетуваат цвеќињата, но претпочитаат цвеќиња кои произведуваат нектар и полен.
Токсичност
Како и другите свежиот црн дроб содржи протоанемонин и затоа е малку токсичен. Со сушење на билката, протоанемонин се димеризира до нетоксичен анемонин.
Користи
Средновековните билкари верувале дека може да се користи за лекување на заболувања на црниот дроб, а сè уште се користи во алтернативната медицина денес. Други современи примени на билкарите вклучуваат третмани за мозолчиња, бронхитис и гихт.
Под името Hepatica, кое сега се смета за синоним, ова растение ја доби наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
Култура
Тоа е официјален цвет на политичката партија Шведски демократи во шведската политика.
Исчезната без трага
Содржина
Двајца приватни детективи од Бостон се ангажирани да го истражат таинственото исчезнување на едно мало девојче. За време на истрагата, тие откриваат мноштво пресврти во кои ништо не е така како што изгледа. Притоа, тие ставаат сè на коцка за да го пронајдат девојчето: пријателството, разумот, па дури и животот.
Сиви Кладенец (Рожден)
Сиви Кладенец — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Рожден. Наоѓалиштето претставува топилница од доцноантичкото време. Во непосредната близина на рудникот на поранешен Фени, во дворното место на еден жител, кое претставува висока тераса, се среќаваат остатоци од топена железна руда.
Момина Клисура (Места)
<mapframe text="Протегањето на Момината Клисура на карта" latitude="41.724" longitude="23.691" zoom="9" width="270" height="270" align="right">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "LineString", "coordinates": [ [           23.73458862304688,            41.65649719441145          ],          [            23.675537109375004,            41.75748330488168          ],          [            23.664550781250004,            41.794864268833145          ],          [            23.604812622070316,            41.82199022070215          ]        ]      }    }  ] } Момина Клисура (Момина клисура) — клисура на реката Места во Пиринска Македонија. Се протега низ општините Банско и Неврокоп (Гоце Делчев).
Се наоѓа меѓу Северен Пирин на запад и Доспат Планина (или Дабраш; наjзападниот дел на Западните Родопи) на исток. Го поврзува најјугоисточниот дел на Разлошката Котлина на север со најсеверниот дел на Неврокопската Котлина на југ.
Клисурата е долга околу 27 км, со средна надморска височина од 642 м. Има тесен облик со стрмни страни, всечени во карпест праг од метаморфни карпи, ранотерциерни седименти и вулканит. Минувајќи низ неа, Места ја прима десната притока Ретиже.
Започнува источно од гратчето Добриништа (Добриниште), кај устието на Безбошка Река, на 693 м.н.в. и се насочува кон југ-југоисток. Во подрачјето на селото Места е средината на клисурата, каде надморската височина е околу 642 м. Завршува југоисточно од селото Цирополе (Господинци) во Неврокопската Котлина на 544 м.н.в.
По должината на Момината Клисура се среќаваат селата Филипово, Места и Цирополе, како и остатоците од доцноантичката и средновековна тврдина Момина кула кај с. Кремен и на друга тврдина кај с. Цирополе.
Низ клисурата минува делница (27,4 км) од второкласниот републички пат II-19: Симитли – Банско – Неврокоп – ГП „Либјахово - Вазме“ („Илинден - Ексохи“, од 51. до 78,4. км) кон Драмско, Егејска Македонија.
Момчиња (филм)
Момчиња (англиски: The Guys) е американски филм од 2002 година, во режија на Џим Симпсон. Главните улоги ги толкуваат: Ентони Лапаља, Сигурни Вивер и Ајрин Волш.
Содржина
Ник е пожарникарски капетан, кој изгубил осум свои вработени во терористичкиот напад на кулите-близначки во Њујорк, на 11 септември 2001 година. Тој е задолжен да состави посмртни говори за загинатите, со кои во текот на долги години делел и добро и зло. Бидејќи не е вешт на зборови, тој ја ангажира новинарката Џоан (ја игра Вивер) да го напише текстот, посветен на неговите загинати другари.
Автоматика
Автоматиката е научно-техничка дисциплина што ги проучува системите за регулирање и управување со технолошките процеси во индустријата и изработката со цел да се замени потребата од човечка работна сила. Ако механизацијата се занимава со пронаоѓање на машини кои би ја замениле човечката работна рака, автоматиката се занимава со пронаоѓање на контролни системи кои ќе ги управуваат тие машини.
Со своето развивање автоматиката денес игра голема улога во светската економија. Инженерите постојано бараат начин како да создадат автоматски уреди со што фабриките ќе вршат поефикасна работа а со тоа ќе заштедат на пари.
Уште поголема можност за проширување на автоматиката лежи во развојот на компјутерите и развојот на компјутерските процеси како што се препознавање на бои, препознавање на говор од страна на компјутерот. Некои посложени работи денес бараат многу делотворно и прецизно извршување на задачите, при што за човекот да ги изврши треба да има експертско знаење што многу потешко се наоѓа. Покрај тоа има и голем дел на работи со кои се става во опасност човечкиот живот. Токму за ваквите работи служи автоматизацијата.
Специјално направените индустриски компјутери, познати како PLC управувачи се користат за да ги примаат влезните податоци од сензорите па соодветно да издаваат излезни наредби кон придвижувачите. Ова резултира со прецизно контролирана работа и супер контрола скоро врз секој индустриски процес.
Од друга страна човекот комуницира со машините преку управувањето на PLC управувачот и задавањето на посакуваните влезни и излезни величини, како и врши контрола врз самата машина.
Одраз врз општеството
Автоматиката има голем позитивен одраз врз општеството. Некогашните телефонски оператори сега се заменети со големи телефонски табли со прекинувачи и телефонски секретарки. Медицинските процеси како електрична кардиографија, рендгенско снимање како и лабораториските испитувања на гени, крв, клетки и ткива се одвиваат со многу поголема брзина и точност од страна на автоматските системи. Банкоматите во економијата им ја олеснаа работата на банките во задоволувањето на клиентите. Општо земено автоматиката е одговорна за преминот на светската економија во XIX век од земјоделска во индустриска, и во 20 век од индустриска во услужна.
Меѓутоа поради нејзиното брзо развивање и можноста да замени огромен број на работници автоматиката наидува на пречки од самите луѓе кои сметаат дека ќе им ги земе нивните работни места. Некои научници се слагаат со ова мислење, додека други го тврдат спротивното дека автоматиката отвора нови работни места меѓутоа новите работници треба да имаат соодветна вештина да работаат со новите уреди. Меѓутоа точниот одраз на автоматиката врз зголемувањето или намалувањето на работната сила сѐ уште е непознат и не е доволно испитан.
Моментална насока
Моментално насоката и целта на автоматиката од поранешните цели за намалување на трошоците и зголемување на производството, се пренасоче кон подобрување на квалитетот и брзината на процесите за производство.
Старата насока за намалување на трошоците и зголемување на производството се покажа како краткорочна и неправилна, бидејќи од друга страна требаше да се обезбеди обучени работници кои ќе ги поправаат грешките и ќе ги управуваат машините. Тоа дополнително ја зголемуваше цената на автоматските машини кои многу често не ја покриваа цената платена за нив.
Затоа денес автоматиката се ориентира кон завршување на квалитетна и брза работа. На пр. составувањето на деловите на автомобилот рачно е со грешка од 1-1.5%, но автоматски грешката се намалува на 0,00001%.
Исто така голема промена е во подобрувањето на флексибилноста на процесите. Производителите бараат способност производството да се пренасочи од еден процес кон друг без да ги менуваат фабричката ленти.
Сфаерофороза
Сфаерофороза (латински: Sphaerophoropsis) е род на лихенизирани габи од фамилијата Cladoniaceae. Монотипичен род, сфаерофорозата го содржи единствениот вид Sphaerophoropsis stereocauloides. И родот и видот биле опишани како нови за науката во 1890 година од финскиот лихенолог Едвард Август Ваинио, од колекциите направени во Бразил.
NGC 7761
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7761 се споменува и како IC 5361, MCG -2-60-20, NPM1G -13.0659, IRAS 23488-1339.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7761 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 7761 има привидни димензии од 1,2' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 51 м 28,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 22' 52".
Други поделби
Проучување на NGC 7761 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 72641. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 260; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5837. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 788.
Тур де Франс 2012
Тур де Франс 2012 бил 99. Тур де Франс. Започнал во белгискиот град Лиеж и завршил традиционално на Шанзелизе во Париз. Покрај прологот и две друмски етапи се возеле низ Белгија, додека една етапа завршила во Швајцарија.
Рутата била случајно објавена од ASO на нивната официјална страница на 10 октомври 2011, осум дена пред официјалната презентација. Рутата вклучувала вкупно 101,1 километар во поединечни хронометри и три завршници на нагорнини: Ла Планш де Бел Фил (етапа 7), Ла Тусуар - Ле Сибел (етапа 11) и Пејрагудс (етапа 17). Кол ду Гран Коломбје, искачување кое претходно било возено на Критериум ду Дофине, Тур де л’Авенир и Тур де л’Ен, било вклучено за првпат и било помеѓу шесте категоризирани искачувања од екстра категорија на Алпите и Пиринеите.
Бредли Вигинс го освоил генералниот пласман на трката, со предност од 3' 21" пред сонародникот и колегата Крис Фрум. Тие станале први британски возачи кои завршиле помеѓу првите тројца во генералниот пласман. Жолтата маичка била носена во текот на првата недела од Швајцарецот Фабијан Канчелара, кој го освоил прологот. Вигинс, втор на прологот, го преземал водството на трката на етапата 7, првата планинска етапа, која била освоена од Фрум, и го одржал неговото водство до крајот на трката, победувајќи на двата долги хронометри и не губејќи воопшто време пред главните соперници на ниедна етапа во планините. Фрум бил втор на обата хронометра и бил заедно или малку подобар од Вигинс на планинските етапи. Третото место во генералниот пласман му припаднало на Италијанецот Винченцо Нибали , единствениот возач, кој постојано го држел темпото на Вигинс и Фрум во планините.
Бодовниот пласман бил освоен од словачкиот колега на Нибали Петер Саган, кој имал најмногу освоени бодови на целата трка. Саган освоил три етапи и бил втор или трет на уште четири: германскиот спринтер Андре Грајпел од и светскиот првак Марк Кевендиш, уште еден британски возач од, обата исто така освоиле по три етапи, но не биле толку присутни на другите спринтови. Францускиот возач од Тома Веклер, победник на две планински етапи и освојувач на седум последователни врвови, го освоил планинскиот пласман, а американскиот возач од  Тиџеј ван Гардерен, петти во вкупниот пласман, ја освоил наградата за најдобар млад возач, додека екипниот пласман бил освоен од страна на екипата, а Крис Анкер Серенсен ја добил наградата за најборбен возач.
Екипи
Сите 18 UCI ProTeam екипи се автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Четири UCI Professional Continental екипи, една холандска и три француски се исто така поканети.
†: Поканетите континентални екипи
Фаворити пред трката
Победникот од 2011 Кедел Еванс ја бранел неговата титула на Тур. Вицешампионот Енди Шлек (и подоцна објавениот победник од 2010) немало да учествува на трката поради фрактура на неговата карлица, здобиена на Критериум ду Дофине. Третиот сè уште активен поранешен победник на Тур де Франс Алберто Контадор бил моментално суспендиран и затоа немало да вози на овогодишниот Тур.
Други поранешни победници на некој Гранд Тур, кои биле присутни на овогодишниот Тур де Франс се: Денис Мењшов (Џиро д’Италиа 2009 и Вуелта а Еспања 2005 & 2007), Александар Винокуров (Вуелта а Еспања 2006), Алехандро Валверде (Вуелта а Еспања 2009), Винченцо Нибали (Вуелта а Еспања 2010), Хуан Хосе Кобо (Вуелта а Еспања 2011), Иван Басо (Џиро д’Италиа 2006 & 2010), Микеле Скарпони (Џиро д’Италиа 2011) и Рајдер Хесједал (Џиро д’Италиа 2012).
Врвен фаворит според многу критичари бил британскиот велосипедист Бредли Вигинс. Бројот четири на изданието во 2009 и добиен подиум на Вуелта а Еспања 2011 ја покажал добрата форма во текот на целата сезона со освојувањето на генералните пласмани во значајни етапни трки, како што се Париз-Ница, Тур де Романди и Критериум ду Дофине. Поранешниот велодромски велосипедист се сметал за еден од подобрите специјалисти за хронометри во главната група, а големиот број на хронометарски километри му одат во прилог.
Пласмани
Постојат неколку пласмани на Тур де Франс 2012. Најважниот е генералниот пласман, пресметуван со додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа. Велосипедистите со најмало вкупно време е водач на трката, на кој му се доделува жолтата маичка; победникот во овој пласман се смета за победник на целиот Тур. Во 2012, не постојат бонус секунди.
Дополнително, тука е бодовниот пласман, кој се наградува со зелената маичка. Во бодовниот пласман, велосипедистите добиваат бодови за завршување меѓу најдобрите во етапата или на средните спринтови. Велосипедистот се најмногу бодови води во пласманот и му се доделува зелената маичка.
Исто така, постои и планински пласман. Организаторите категоризираат одредени искачувања како екстра, прва, втора, трета или четврта категорија; бодови за овој пласман може да освојат првите велосипедисти на некое искачување, со разлика во бодовите на секое категоризирано искачување. Велосипедистите со најмногу бодови води во пласманот и му се доделува точкастата маичка.
Четвртиот поединечен пласман е пласманот за млад возач, кој е награден со белата маичка. Овој пласман се преместува на истиот начин како генералниот пласман, но учествуваат само возачи помлади од 26 години.
За екипниот пласман се додаваат времињата на најдобрите тројца велосипедисти од секоја екипа по секоја етапа; водечка екипа е екипата со најмало вкупно време. Возачите во екипата, кои водат во овој пласман, добиваат жолти броеви на нивните дресови и за првпат во 2012 и жолти кациги.
Наградата за борбеност (исто така именувана како награда за најагресивен возач ) е одредена од судиите по секоја етапа.
Бодови за светската турнеја
Тур де Франс била една од 29. трки во текот на сезоната, кои се бодуваат за Светската турнеја. Бодови освоиле првите 20 возачи во генералниот пласман и првите пет возачи на секоја етапа. Само возачите од UCI ProTour екипите можеле да освојуваат бодови за рангирањето.
Награден фонд
Вкупно, околу 3,5 милиони евра биле доделени во текот на трката. Првично, секоја екипа добила 51.243 €, додека секоја екипа, која го завршила Тур со најмалку седум возачи добила по 1.600 евра по возач. Победникот на генералниот пласман добил 450.000 евра, со помали награди за секоја понатамошна позиција, сè до 400 евра за последниот возач.
Победникот на етапата добивал по 8.000 евра на обична етапа и 10.000 евра за хронометар. Парите постепено се намалувале, па така возачот на 20. место добил 200 евра. Првата личност која минела низ средниот спринт добивал по 1.500 евра. Пари исто така се добивале за поминување на категоризираните искачување, за најдобриот млад возач на секоја етапа, најборбениот возач и најдобрата екипа на етапата.
Две други специјални награди биле доделени. Првата за преминување на Кол ду Турмале и Кол де ла Кроа де Фер се доделил сувенирот Жак Годе, односно сувенирот Анри Дегранж соодветно. Секоја награда изнесувала 5.000 евра.
ОУ „Рајко Жинзифов“ - Долно Оризари
ООУ„Рајко Жинзифов“ — основно училиште во Горно Оризари, Општина Велес. .
Училиштето започнува  со работа непосредно по ослободувањето, односно од  1945/46 година, како неполно основно училиште од  I– IV одделение и го добива името на првоборецот Благој Кирков роден во Велес. Со понатамошниот развој училиштето прераснува во петолетка, па во шестолетка и така опстојува сè до 1972 година.Истата година општинското собрание донесува Одлука училиштето да прерасне во осмолетка  ПОУ ,,Рајко Жинзифов,, за подоцна да го добие денешното име  ООУ ,,Рајко Жинзифов“.
Грб на Индија
Грбот на Индија е адаптација на скулптури од индиски лавови од Сарнат. Оригиналот се состои од четири стоечки лавови (на грбот се гледаат само три) кои стојат на точката на кои се нацртани слон, коњ, бик, лав и лотус. Грбот е усвоен на 26 јануари 1950, на денот кога Индија станала република. Под грбот стои натписот "सत्यमेव जयते" (Вистината сама победува).