cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Преносен слој
Транспортниот слој е содржан и во двата TCP/IP моделот,кој е основа на Интернетот и OSI моделот(Отворениот систем за интерврска) на општо вмрежување. Дефиницијата на Транспортниот модел е малку различна во овие два модела. Оваа статија најпрво се однесува на TCP/IP моделот, во кој TCP во голема мера е приспособен за поврзување на апликативно програмирање на интернет домаќини, како и спротивно од OSI моделот од Транспортниот слој.
Најпознат протокол за транспорт е TCP(Контрола на преносен протокол). Го позајмува името за наслов на потполниот Соодветен Интернет протокол, TCP/IP. Се користи за ориентирано поврзана трансмисија, кадешто неврските UDP(Кориснички датаграм протокол) се користат за едноставен пренос на пораки. TCP е многу комплексиран протокол, што докажуваат и својот постојан дизајн кој  вклучува сигурна трансмисија и услуги за проток на податоци. Друг видлив протокол во оваа група е DCCP(Datagram Congestion Control Protocol) и SCTP(Stream Control Transmission Protocol).
Сервиси:
Постојат многу сервиси кои се обезбедени со протоколот на Транспортниот слој и различни протоколи коишто го или не го имплементираат него.
Анализа:
Транспортниот слој е одговорен за доставување на податоците до соодветниот апликациски процес на компјутерот-домаќин. Ова вклучува статистички мултиплексирање на податоци од друг апликациски процес, односно формирање на пакети со податоци, и додавање на изворот и дестинацската порта од броеви во заглавјето на секој транспортен слој на пакети од податоци. Заедно со изворот и одредиштето на  IP адресата, портата од броеви претставува мрежно пристаниште, односно идентификациона адреса од процес-до-процес комуникацијата. Во OSI моделот оваа функција е претставена со Session Layer.
Некои протоколи од траснпортниот слој, како на пример TCP но не UDP овозможуваат виртуелни затворени кругови односно поврзано ориентирана комуникација над загбените пакети од ориентираната мрежа. Протокот на бајти поминува кога прикриените пакетни начини на комуникација се бараните процеси. Ова инволвира лоша врска, раздвојува проток на податоци во пакетите наречени сегменти, броење на сегменти и прераспределба надвор од податоците.
Финално, некои протоколи на транспортниот слој, како TCP но не UDP обезбедуваат крај до крај сигурна комуникација односно грешно враќање со мисла грешно детектирање на код и ARQ протокол. ARQ исто така обезбедува контрола на проток, која може да биде комбинирана со избегнување на застој..
UDP е многу едноставен протокол, кој го вклучува HTTP пребарувањето и емајл трансферот. UDP може да се користи за multicasting и broadcasting бидејќи при преносот не е можно голема количина од домаќините. UDP обично дава поголема продуктивност и пократка латенција, и затоа често се користи за real-time multimedia communication каде што загубата на пакетите е прифатлива,како на пример  IP-TV и IP-telephony и за игрите на интернет. OSI моделот дефинира пет класи на транспортни протоколи: TP0 обезбедува најмала грешка при закрепнување до TP4 која е наменета за помалку сигурни мрежи.
Протоколи:
Точната дефиниција на она што се квалификува како протоколи на транспортниот слој не е фирма. Ова е кратка листа:
Седло (Кобарид)
Седло (словенечки: Sedlo) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Плиниј
Името Плиниј го носат две лица:
1702 во книжевноста
1702 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Далмација
Далмација (Dalmacija, Далмација, Dalmazia, Dalmatia) — област на источниот брег на Јадранското Море и се наоѓа главно во денешната држава Хрватска, но има и мал дел во Црна Гора. Таа се протега меѓу островот Раб во северозападниот дел па до Которскиот Залив, во Црна Гора, во југоисточниот дел. Главно население на Далмација се Хрватите, но живеат и Срби и Црногорци. Ова население често се именува како Далматинци и имаат своја посебна култура и дијалекти. Со Далмација се сврзува и кучето далматинец.
Рекиње (Курбиново)
Рекиње — археолошко наоѓалиште во преспанското село Курбиново. Претставува топилница од доцноантичко време. Се наоѓа на околу 3 км источно од селото, во подножјето на Баба Планина и во непосредната близина на изворот на малата река, каде се гледаат грамади згура од топена железна руда.
Киово (Горни Балван)
Градиште или Киево — археолошко наоѓалиште во штипското село Горни Балван. Наоѓалиштето претставува градиште од римското време и средновековна црква со некропола. На тромеѓата меѓу атарите на селата Горни Балван, Батање и Горно Трогерци се издига ридот Киово или Градиште. На врвот има зарамнето плато со димензии од околу 300 × 150 м, издолжено во правец север-југ, на кое се гледаат остатоци од темели на широки од бедем, парчиња од тули и тегули. Во неговото подножје има малку поткренато плато на кое се наоѓа црквичката Св. Јован, изградена 1948 година, и тоа врз постари темели. Според кажувањата на учесниците во работата, биле откопани и два гроба.
Црква (Србица)
Црква — археолошко наоѓалиште во кичевското село Србица. Претставува утврдена црква и некропола од средниот век. Се наоѓа на јужниот крај на селото, во профилот на долот кој засекува зарамнета површина, каде се гледаат камени конструкции од гробови. Според верувањето на мештаните, на ова место се наоѓале темелите на манастирската црква посветена на „Св. Меркуриј“.
Астрометрија
Астрометрија е гранка на астрономијата која се однесува на прецизно мерење и објаснување на позициите и движењата на ѕвездите и останатите небесни тела. Иако еднаш е наречена „езотерична“ и не многу корисна, сепак информациите што се добиваат преку астрометрија денес се многу важни за истражувањата на кинематиката и физичкото потекло на нашиот Сончев Систем и нашата галаксија, Млечен Пат.
Арам Хачатурјан
Арам Хачатурјан (Արամ Խաչատրյան; руски: Аpaм Ильич Xaчaтypян; - ) — прочуен ерменски композитор во чии дела често се среќаваат влијанија од ерменската народна музика. Важи за еден од водечките советски композитори.
Живот
Арам Илич Хачатурјан е роден во Тбилиси, Грузија (тогаш дел од Руската Империја) во сиромашно ерменско семејство. Во неговата младост тој бил фасциниран од музиката околу него, но отпрвин не ја изучувал. Во 1921 тој доаѓа во Москва за да му се придружи на својот брат, без да знае ни збор руски. Иако без речиси никакво музичко образование, Хачатурјан покажал таков голем талент, што бил примен во Гнесинската музичка школа каде учел виолончело кај Михаил Гнесин и каде започнал да учи композиција (1925). Во 1929, тој се префрла на Московскиот конзерваториум каде учи кај Николај Мјасковски. Во 1930-тите се оженил за композиторот Нина Макарова, соученик во класот на Мјасковски. Во 1951, Хачатурјан станува професор на Гнесинскиот државен музичко-педагошки инстутут (Москва) и на Московскиот конзерваториум. Тој исто така држел важни функции во Синдикатот на Композиторите, кој подоцна се изјаснил дека Хачатурјановите дела се „формалистичка“ музика, заедно со делата на Прокофиев и Шостакович. Меѓутоа овие тројца композитори станале т.н. „титани“ на советската музика, уживајќи светска слава како водечки композитори на XX век.
Музика
Во Хачатурјановите дела спаѓаат концерти за виолина, виолончело и пијано, концерт-рапсодии за истите иснтрументи, три симфонии – од кои третата содржи делови за тринесет додатни труби и органа, како и балетите Спартак и Гајана. Во последниот чин на Гајана го среќаваме веројатно најпознатиот став од овој композитор - „Танцот на сабјите“. Хачатурјан компонирал и филмска музика и придружна музика за театарски дела како продукцијата на Лермонтовиот Маскенбал (1941). За високиот филмски квалитет на неговата музика во Спартак сведочи употребата на делото во разни ТВ програми, особено во Британија. Хачатурјан исто така е композиторот на државната химна на Ерменската ССР, чија мелодија е една од петте моментални кандидати за следната химна на Ерменија.
Константин I и христијанството
Римскиот цар Константин Велики го прифатил христијанството по неговата победа во Битката на Милвианскиот мост во 312 година. Во текот на неговото владеење, христијанството станало доминантна религија во Римското Царство, а со ова тој станал и првиот христијански император, кој од страна на денешната Православна црква се смета за светец.
Константин пред битката погледнал нагоре кон сонцето и видел голем светлосен крст со натпис на грчки: "ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ" По ова, Константин наредил штитовите на секој војник да се украсат со христијански симбол (Чипо). Во битката, Константин излегол на крај како победник и завладеал со целата империја. Колку Константин го прифатил христијанството во тој период е тешко за објаснување. Највлијателните соработници на Константин сѐ уште биле со пагански обичаи. На римските монети, кои биле направени по осум години по Битката на Милвианскиот мост, сѐ уште биле насликани римските богови.
Христијанската свест на Константин Велики му била наложена од неговата мајка, Света Елена. Денес, постои научен спор за тоа дали Константин христијанството го примил во младоста, во текот на својот живот или непосредно пред смртта. .
Константин Велики има голема улога во историјата на христијанството. Тој е еден од главните финансиери на црквата, изградил многу базилики, ја ослободил црквата од многу даноци и на тој начин го помагал распространувањето на христијанството. Во периодот од 324 до 330 година ја преместил престолнината на империјата од Рим во Византион, град кој подоцна во негова чест е наречен Цариград. Градот го изградил во духот на новата религија со многу цркви и со одбранбени ѕидини. Во Новиот Рим, како што бил нарекуван, не постоеле пагански храмови. Константин бил крстен на смртното легло.
Позадина
Првите три века од историјата на христијанството се проследени со жестоко прогонување на христијанските верници, но сепак бројот на неговите приврзаници постојано се зголемувал. Во 4 век за време на римските цареви Диоклецијан и Максимилијан, прогоните биле најжестоки. Биле разрушени голем дел од христијанските храмови, христијанските книги биле забранети и палени, а христијаните биле подложувани на најжестоки измачувања.
Во времето на Констанциј Флор, татко на Константин, односот кон христијаните започнал да се променува. Константин бил најстариот син на римскиот цар Констанциј Флор, и царицата Света Елена. Констанциј имал и други деца од друга жена, а со Елена го имал само Константин. Кога татко му починал во Англија во 306 година како император на римскиот престол, Константин го заменил на императорскиот престол.
Мајка му Елена, го советувала да не ги напаѓа христијаните туку да ги заштитува. За време на школувањето во царскиот двор Константин со болка на душата гледал како римските војници ги мачат и убиваат христијаните. Кога станал император тој раководел со мудрост и разбирање за сите поданици на империјата.
Битката на Милвианскиот мост
По смртта на Галериј во 311 година, римската империја била управувана од страна на Максенциј (306–312), Максимин Даја (310–313), Лициниј (308–324) и самиот Константин. Максенциј, исто како и Константин, посакувал својата власт да не се ограничува со налозите дадени од страна на останатите владетели односно од страна на Тетрахијата.
Во текот на 312 година, Константин со 40.000 војници се упатил од Британија кон Италија. Од друга страна пак, Максенциј го чекал Константин со армија од околу 75.000 до 120.000 војници. Така, според легендата, пред битката против Максенциј, истата година, Константин размислувал на кој бог да му се моли. Еден ден околу пладне, на небото видел нишан - светол крст и напис: “Со овој знак ќе победиш”. Тоа го виделе и неговите војници. Потоа следната ноќ на Константин и во сонот му се јавил Спасителот со истиот знак и му рекол да направи војнички знак како тој што го видел на небото, да го носи пред војската и ќе го победи непријателот. Утрото им го раскажал сонот на своите пријатели и веднаш повикал златари за да го направат крстот онака како што тој им го опишал.
Со овој знак Константин влегол во борба против Максцениј, кој со силна војска бил утврден во близината на Рим и лесно го победил. Бегајќи со многу војници Максцениј се удавил во реката Тибар на 28 октомври 312 година. Константин влегол во Рим, радосно пречекан од населението затоа што го ослободил градот.
Во 314 година Лициниј се ставил на страната на Басијан, против Константин I Велики. Во оваа граѓанска војна, Константин I го победил Линциј во Панонија на 8 октомври 314 година. Иако претрпел уште еден пораз, повторно дошло до склучување на мир, во кое Лициниј ја добил Тракија, Сирија и Египет. Подоцна, Константин I Велики започнал повторно војна со Лициниј, заробувајќи го во Византион, денешен Истанбул. По ова тој бил преместен во Солун во т.н. куќен притвор. Кога се обидел да дигне повторно револт, Константин I Велики наредил да биде убиен.
Милански едикт
По огромната победа во Рим, Константин донел закон, познат под името Милански едикт во 313 година, со кој го забранил прогонувањето на христијаните, им дозволил да градат храмови и во нив да се молат. Константин среде Рим подигнал споменик на овој знак со што означил дека тој е чувар на Римското Царство. Подоцна изградил и статуа со својот лик со крст во десната рака и со напис на латински јазик: ”Со овој спасоносен знак што е сведоштво на вистинската храброст го ослободив нашиот град од јаремот на тиранското владеење, на сенатот и на римскиот народ им ја вратив слободата и поранешниот украс и сјај”.
Покрстување
Според христијанските верувања, Константин по ова тешко се разболел, а лекарите му советувале да се избања во крв од заклани деца, што тој го одбил. Тогаш на сон му се јавиле светите апостоли Петар и Павле, кои го советувале да го побара епископот Силвестер кој ќе го излекува од страшната болест. Константин ги повикал христијаните и ги прашал дали имаат богови што се викаат Петар и Павле. Тие му одговориле дека имаат само еден бог Исус Христос, а дека Петар и Павле се светци што нему му служеле и дека маченички загинале токму во Рим. Константин го побарал епископот Силвестер, а овој откако го запознал со верата христијанска, го крстил по што и болеста исчезнала. Така Константин бил првиот римски цар што бил крстен.
Според друго предание Константин бил крстен во Никомидија непосредно пред смртта, иако христијанската вера ја исповедувал од многу порано. За време на својот живот Константин изградил повеќе цркви, а тоа го направила и мајка му Елена.
Константин кога победил во битката против Скитите на Дунав, изградил град на Босфор кој по неговото име бил наречен Цариград, Нов Рим или Цариград.
Прв вселенски собор
Кога настанале потреси во црквата поради дејствувањето на еретикот Ариј, царот Константин го свикал во Никеја Првиот вселенски собор.
1701 во книжевноста
1701 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Лесли-Ен Л. Дупињи-Жиро
'''Лесли-Ен Л. Дупињи-Жиро''' е државен климатолог во Вермонт, претседател на Американското здружение на државни климатолози АД и професор по географија на Универзитетот во Вермонт.
Ран живот и образование
Дупињи-Жиро е родена во Тринидад. Нејзиното истражување на малиот остров и дало рана благодарност за местото и географијата и нивните врски со историјата.
Дупињи-Жиро ја заработила нејзиниот диплома за наука степен од Универзитетот во Торонто во 1989 година, двоен отсек во физичката географија и развојни студии. Таа ги стекнала називите магистер на науки (1992) и доктор по филозофија (1996) на универзитетот Мекгил. Магистрирала на климатиологија и хидрологија, со теза за врнежи од дожд и истекување во дренажни сливови во Тринидад. Нејзината докторска диплома била климатологија и географски информациски системи (ГИС), со теза за суша и врнежи од дожд над северен Бразил. На почетокот на постдипломските студии, Дупињи-Жиро поминала лето во Националниот центар за истражување на атмосферата (1990), анализирајќи ги податоците за врнежи и истекување користејќи методи на спектрална анализа со Ворен Вашингтон и Хари ван Лун, а подоцна (1992) учествувала во Националната океанска и атмосферска управа (NOAA) за оперативно и еколошко предвидување, каде што научила техники за следење на климата, анализа на временските услови и хидролошко и океанографско предвидување.
Дупињи-Жиро работела како асистент за истражување и предавач додека била на Универзитетот Мекгил и предавала на Универзитетот во Јужен Илиноис во Едвардсвил како асистент професор (1996-1997) пред да се приклучи на Универзитетот во Вермонт и да стане државен климатолог во Вермонт во 1997 година.
Истражувачка кариера
Дупињи-Жиро служела како државен климатолог во Вермонт и работеше на Универзитетот во Вермонт од 1997 година. Автор е на повеќе од 40 рецензирани публикации и извештаи за хидрологија, далечинско набљудување, климатски промени и варијабилност, екстремни временски услови и климатска писменост. Познати публикации вклучуваат работа со програмата за истражување на глобалните промени во САД, каде што Дупињи-Жиро служела како автор на „Климатските промени на североисток: изворна книга“, технички придонес за североисточно поглавје од третата национална проценка на климата (NCA3), и како глава на поглавјето од североисточно поглавје од четвртата национална проценка на климата (NCA4). Североисточното поглавје на NCA4 вклучува информации за тоа како климатските промени ќе влијаат на руралните економии, природните ресурси и здравјето на луѓето во североисточниот дел на САД. Таа исто така служела како главен уредник на книгата „Историска климатска варијабилност и влијанија во Северна Америка“ која користи инструментални и историски податоци за реконструкција и анализа на климатските промени во Северна Америка помеѓу XVII и XIX век.
Дупињи-Жиро, исто така, спровела истражување на тропските циклони во Северен Атлантски Океан, вклучително и истражувања за ублажување на катастрофи за да се намалат штетите на ветерот на инфраструктурата и градежништвото на Карибите.
Универзитет во Вермонт
На Универзитетот во Вермонт, Жиро служела како асистент професор од 1997-2003 година, вонреден професор од 2003-2014 година, претседател на Катедрата за географија од 2015-2018 година и професор од 2014 година, со средни назначувања на одделот за геологија, Колеџот за образование и социјални услуги и Рубенштајн школа за животна средина и природни ресурси. Таа предавала курсеви по метеорологија, климатологија, физичка географија, растојание и процеси на копно. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (November 2020)">потребно е цитирање  ]
Државен климатолог во Вермонт
Во својата работа како државен климатолог за Вермонт, Дупињи-Жиро ја користела својата стручна хидрологија и екстремните временски услови, како што се поплави, суши и бури, за да ги информира жителите на Вермонт за тоа како климатските промени ќе влијаат на нивните домови, здравје и егзистенција. Таа им помагала на другите државни агенции во подготовките и прилагодувањето на сегашните и идните влијанија на климатските промени врз системот за транспорт на Вермонт, планирањето за управување со итни случаи и земјоделството и шумарската индустрија. На пример, таа објавила анализи за влијанието на климатските промени врз здравјето на шеќерните јавори во Вермонт, вид тврдо дрво од клучно економско и културно значење за државата. Како копретседателка на Работната група за суша на државата Вермонт, таа играла клучна улога во изготвувањето на Планот за ублажување на опасностите во Вермонт за 2018 година.
Дупињи-Жиро служела како секретар на Американското здружение на државни климатолози од 2010-2011 година и избран претседател од 2019-2020 година. Во јуни 2020 година, таа била избрана за претседател на Американското здружение на државни климатолози, што е двегодишен мандат.
Климатска писменост
Покрај своето истражување за климатските промени, Дупињи-Жиро е позната по нејзините напори за истражување и унапредување на климатската писменост   и особено нејзината работа со наставници и ученици од основно и средно училиште. Таа била ко-основач на проектот „Сателити за времето и климата“ (SWAC) во 2008 година, што е програма за професионален развој за наставници во К-12, дизајнирана за промовирање на климатската писменост и интересот за STEM (Science, Technology, Engineering and Mathematics) кариера. Дупињи-Жиро била исто така основач на мрежата за климатска писменост и енергетска свесност (CLEAN; порано мрежа за климатска писменост), обид заснована врз заедница за поддршка на климатската писменост и комуникација.
Во едно интервју од 2016 година, Дупињи-Жиро изјавила: „Споделувањето знаење и враќањето на мојата заедница се моите две аксиоми во животот. Гледањето како студентите созреваат и цветаат во нивните четири години со нас е голема привилегија и најдобриот дел да се биде учител-научник тука на УВМ [Универзитет во Вермонт]“.
Разновидност во климатските науки
Универзитет во Џорџија, Френклин, во посета на стипендист за вклучување и водство за разновидност (2010)
Финансирање на NSF за климатска мрежа за разновидност (D-ClimNet) за подобрување на различноста во климатологијата (2009-2013)
Александар Даштевски
Александар Даштевски (роден на 16 декември 1962 година) — универзитетски професор, правник и политолог.
Основно образование завршил во ОУ “Крсте Мисирков” во Куманово. Средно образование завршил во гимназија ”Гоце Делчев” во Куманово. Дипломирал во декември 1988 година на Правниот факултет во Скопје при Универзитетот Св."Кирил и Методиј" во Скопје, на правосудната насока и се стекнал со степенот и стручен назив Дипломиран правник. Во 1992 година положил правосуден испит.
Во мај 2010 година завршил постдипломски студии на УАКС во Скопје на англиски јазик, од областа на Меѓународни односи и дипломатија. По одбраната на постдипломскиот труд „Разлики и сличности помеѓу Меѓународното хуманитарно право и правото на човекови права‘‘ со просечна оценка 9.4 се стекнал со звање Магистер на науки. Докторирал на 13.10.2013 година на Универзитетот “Евро-Балкан”, Институт за општествени и хуманитарни истражувања во Скопје, со одбрана на докторската дисертација на тема: ,,Универзализмот на човековите права версус културниот релативизам во земјите на ЈугоисточнаЕвропа‘‘, со што се стекнал со звањето доктор на политички науки (PhD).
Професионална и интелектуална дејност
Неговата кариера започнува како адвокат во сопствена адвокатска канцеларија. Во ноември 1998 година, тој работи во Владата на Република Македонија како републички советник, извршувајќи ги функциите координатор на Одделението за кадровски работи, соработник во Одделението за организирање на седници на Влада и шеф на кабинет на потпретседателот на Владата.
Од 2000 до 2003 година, работи како помошник директор во Царинската управа. Како претставник на управата, станува член на Европската комисија во Стразбур-Лион во групата за борба против транзит на дрога. Во истиот период, тој ја претставува македонската царинска управа во Брисел, но исто така, тој е учесник и во преговорите во Вашингтон за продолжување на договорот за трговија со текстил помеѓу Македонија и САД.
Септември 2016 година, Даштевски е избран за директор на Универзитетот Евро Балкан-Скопје каде ги раководи меѓународните и домашните проекти. Во февруари 2016 година, професор Даштевски е избран за продекан на Факултетот за претприемачки бизнис при УТМС Скопје. Денес, тој го организира наставниот процес на факултетот и е предметен професор по: Општествена одговорност, Деловно планирање и етика, Политички маркетинг и Корпорациска општествена одговорност. Истата година, тој е именуван за претседател на Комисијата за заштита и спречување од дискриминација од страна на Собранието на Република Македонија. Секоја година учествува на различни научни собири, конференции, семинари и советувања од областа на политичките и правните науки во земјата и странство.
Членува во телото на Европската Унија, “European Commission against Racism and Intolerance (ECRI)“ во кластерите за еднакви постапки, како и во кластерите за правна еднаквост и слобода на движење.
На 12 јануари 2021 година, тој едногласно беше избран за претседател на Државната изборна комисија од страна на пратениците во Собранието.
Томас Парти
Технички одлики
Надарен со одлични физичи предиспозиции, подготвеност и издржливост, неговата примарна улога е дефанзивен играч за врска.
Почетоци и Атлетико Мадрид Б
Роден во Кробо Одумасе, Парти е производ на младинските редови на локалниот клуб Одомета. Тој потпишал со Атлетико Мадрид во 2012 година, по краток престој во друг шпански клуб, Леганес, и последователно бил регистриран во вториот тим една година подоцна. Во сезоната 2012-2013, Парти одиграл 33 натпревари и постигнал 4 гола за Атлетико Мадрид Б во Сегунда Дивисион Б. Неговите одлични настапи за вториот тим му донеле повик во главната екипа за натпреварот против Реал Сосиедад, одигран на 10 март 2013 година. Сепак, тој останал неискористена замена во тој натпревар, кој Колчонерос го загубиле на домашен терен со 0-1.
На заем во Мајорка и Алмерија
На 12 јули, Парти бил позајмен на Мајорка, екипа која штотуку испаднала од Примера Дивисион. На 18 август, тој го направил своето деби како професионален фудбалер, во поразот со 4–0 на гостувањето кај Сабадел. На 15 септември, Парти го постигнал својот прв гол за Мајорка, вториот за неговата екипа во ремито 2–2 против Еркулес. Сезоната во која тој имал голема улога како еден од основните играчи на Мајорка, Парти ја завршил со 37 настапи и 5 гола во Сегунда Дивисион плус еден настап во Купот на Шпанија.
На 27 јули 2014 година, Парти и се приклучил Алмерија на позајмица до крајот од сезоната, со која имал можност да игра во највисоката фудбалска дивизија во Шпанија. Своето деби во Примера го имал на 23 август, започнувајќи во ремито 1-1 на домашен терен против Еспањол. Парти ги постигнал своите први голови (два) во највисоката шпанска дивизија на 11 април 2015 година, во победата со 3–0 на домашен терен против Гранада.
Враќање во Атлетико Мадрид
Пред почетокот на сезоната 2015-2016, Парти се вратил во Атлетико Мадрид, каде трајно е интегриран во првиот тим. Дебитирал во дресот на Атлетико Мадрид на 28 ноември 2015 година, во победата со 1-0 против Еспањол, заменувајќи го Лусијано Вието. На 2 јануари 2016 година, тој го постигнал својот прв гол за Колчонерос, во победата со 1-0 над Леванте. На 28 мај, тој играл во финалето на Лигата на шампионите против Реал Мадрид, заменувајќи го Коке во 116-тата минута од натпреварот кој Атлетико Мадрид го загубил по изведување на пенали.
На 14 февруари 2017 година, Парти потпишал продолжување на договорот со Атлетико Мадрид до 2022 година. Во текот на следните две сезони, неговата улога во тимот станува сè поважна. На 31 октомври, го постигнал својот прв гол во европските клупски натпреварувања, израмнувајќи го резултатот со удар од далечина во ремито 1-1 на домашен терен против Карабах во групната фаза на Лигата на шампионите. Правејќи го тоа, тој станал првиот Африканец кој постигнал гол во натпреварувањето за Атлетико. По неговите импресивни настапи за клубот, тој бил награден со уште еден договор кој го потпишал на 1 март 2018 година, со траење до 2023 година. На крајот од сезоната 2017-2018, Парти ја освоил Лигата на Европа, неговиот прв трофеј со Колчонерос, играјќи и во завршницата од финалето против Олимпик Марсеј кое Атлетико го добиле со 3-0.
Арсенал
На 5 октомври 2020 година, Парти потпишал за Арсенал, кој ја платил сумата од 50 милиони евра предвидена во клаузулата за раскин на договорот со Атлетико Мадрид. По потпишувањето за топџиите, Партеи изјавил дека сака да му помогне на Арсенал „да се врати таму каде што припаѓа“, опишувајќи ја неговата одлука да се пресели во Англија врз основа на „желбата за нови предизвици“, а исто така голема улога за реализацијата на трансферот им припишува на менаџерот Микел Артета и техничкиот директор Еду.
На 17 октомври 2020 година, Парти го направил своето деби за Арсенал влегувајќи како замена на местото на Гранит Џака во поразот со 1–0 на гостувањето кај Манчестер Сити во Премиер лигата. Пет дена подоцна, тој го започнал својот прв натпревар за Арсенал во победата на гости со 2–1 над Рапид Виена во Лига Европа. На 8 ноември, во средината на натпреварот против Астон Вила, тој доживеал повреда на бутот поради која ги пропушти останатите натпревари од месецот. Тој се вратил во акција на 6 декември за дербито на Северен Лондон, но доживеал уште една повреда, по што бил заменет уште пред крајот на полувремето. Арсенал го загубил дербито од Тотенхем со 2–0. Тешката прва сезона во Лондон, во која постојано се мачел со повреди Парти ја завршил со 24 настапи во Премиер лигата, 8 во Лига Европа и еден во ФА Купот, притоа не успевајќи да постигне ниту еден гол, што била прва негова таква сезона во кариерата. Разочарувањето не било само на лично туку и на клупско ниво, откако Арсенал завршил на осмото место во првенството и не успеале да изборат учество во европските натпреварувања за следната сезона за првпат од 1995 година.
На 22 октомври 2021 година, Парти го постигнал својот прв гол во дресот на Арсенал во победата со 3-1 над Астон Вила.
Репрезентативна кариера
Во мај 2016 година, Парти бил повикан за првпат во репрезентација на Гана од страна на селекторот Аврам Грант, пред квалификацискиот натпревар за Африканскиот куп на нации 2017 против Маврициус. Токму во тој натпревар одигран на 5 јуни го направил своето деби за црните ѕвезди, влегувајќи во последните 11 минути на местото на Франк Ачемпонг во победата со 2–0. На 5 септември 2017 година, Парти го постигнал својот прв хет-трик во кариерата во победата со 5–1 против Конго во квалификациите за Светското првенство 2018.
Парти ја освоил наградата за Гански фудбалер на годината во 2018 и 2019 година. Пред квалификациите за Африканскиот куп на нации 2021, Парти бил назначен за заменик капитен на репрезентацијата. Откако Гана успешно ги минала квалификациите и се квалификувала за турнирот, Парти одново бил повикан во репрезентацијата за да учествува по трет пат на најсилниот африкански репрезентативен континентален собир. На неколку дена пред почетокот на Африканскиот куп на нации 2021, Парти го започнал својот прв натпревар како капитен на својата репрезентација, во поразот со 3-0 од Алжир во пријателски натпревар. На самиот турнир тој ги одиграл сите три натпревари во групата, по кој Гана била елиминирана со само еден освоен бод.
Во ноември 2022 година, Парти бил избран во составот на селекторот Ото Адо кој ја претставувал Гана на Светското првенство 2022.
Смаст
Смаст (словенечки: Smast) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
1700 во книжевноста
1700 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
А капела
А капела (a cappella) е вокална музика или пеење без инструментална придружбa, или дело наменето да се изведува на овој начин. A cappella на италијански значи (музика) како во капела; терминот потекнува од ограничувањата за користење на инструменти во средновековните цркви. Често се пишува погрешно како a capella, што потекнува од латинскиот јазик (но на латински capella значи мала коза), или пак acappella.
Шарлов закон
Шарловиот закон (познат и како закон на Шарл и Геј-Лисак) е еден од основните гасни закони. Законот беше за првпат објавен од Жозеф Луј Геј-Лисак во 1802 година, но неговата работа се засновала на необјавен труд на Жак Шарл од околу 1787 година. Според овој податок, законот се нарекува Шарлов.
Шарловиот закон кажува дека при константен притисок, волуменот на дадена маса гас се зголемува или намалува од истиот фактор од којшто температурата на тој гас се зголемува или намалува. Формулата за овој закон е:
-каде:
За да се одржи константата k, за верме на загревањето на даден гас при фиксен притисок, волуменот мора да се зголеми. Обратно - со ладењето на гасот се намалува волуменот. Точната вредност на константата не треба да се познава за да се употреби законот во споредба меѓу два волумени на гас на еднакви притисоци:
Шарловиот закон, Геј-Лисаковиот закон и Бојл-Мариотовиот закон го образуваат комбинираниот гасен закон. Трите основни гасни закони во комбинација со Авогадровиот закон се сумирани со законот за идеалне гас.
Откривање и именување на законот
Името на законот е добиено по научникот Жак Чарлс,кој го формулирал оригиналниот закон во 1780-тите.
Две од низите на четирите есеи прикажани помеѓу 2 и 30 октомври во 1801г.,Џон Далтон докажал од експеримент, во кој сите гасови и испарувања ги утврдил kористејќи еднаков број помеѓу двe неподвижни точки од температурата.Францускиот научник,филозоф  Јозеф Луис Геј-Лисак го потврдил откритието во презентацијата за Францускиот Национален Институт на 31 Јануари во 1802г.,и покрај тоа,тој го одобрува откритието за необјавената работа во 1780г. од страна на  Жак Чарлс.Основните принципи се откриени еден век порано од страна на Guillaume Amontons и  Francis Hauksbee.
Делтон бил првиот кој се обидел да докаже дека законот се применува генерално за сите гасови,до пареа на испарливите течности доколку температурата е далеку од точката на вриење. Геј-Лисак се согласил со сето ова.Тој со помош на топломер успеал да измери две фиксни точки на водата,но со равенката не можел да покаже дека обемот на температурата е линеарна функција.Само на математички основи  Геј-Лисак не дозволувал пренесување на некој закон со наведување на линеарен однос.Двата главни заклучоци на Џон Далтон  и   Геј-Лисак математички се изразуваат како:
Мекмердоов Леден Гребен
Мекмердоов Леден Гребен (McMurdo Ice Shelf) — дел од Росовиот Леден Гребен ограничен од заливот Мекмердо и Росовиот Остров на север и стрмнината Мина на југ. Изучувањата покажале дека овој гребен има прилично поикакви особености од Росовиот Леден Гребен и затоа треба да добие свое име. По иследувањата од 1962–63 г. е предложено име за ледениот гребен меѓу Росовиот Остров, Кафеавиот Полуостров, Црниот и Белиот Остров. Под ова име е опфатен и соседниот леден гребен јужно од стрмината Мина.
Шарлов закон
Откривање и именување на законот
каде  V100 е волуменот окупиран од даден примерок на гас на 100 °C; V0 е волуменот окупиран од страна на истиот примерок на гас на 0°C;и k е константа која е иста за сите гасови во постојана температура.Оваа равенка не ја содржи температурата и така нема никаква врска со она што стана познато како Шарлов Закон.Вредноста на Геј-Лисак за k( 1⁄2.6666) била идентична со вредност за пареа на Џон Далтон која е блиску до денешната вредност   1⁄2.7315. Геј-Лисак дал кредит за оваа равенка,за да не се објават изјавите на неговиот колега Жак Чарлс во 1787г.Во отсуство на цврста евиденција, во врска со волуменот на температурата. не можела да биде именувана по Чарлс.Мерењата на Џон Далтон имале повеќе можности во однос на температурата за разлика од  Геј-Лисак,не само во мерењето на волуменот на фиксни точки во водата,туку исто и на две средни точки.Свесни за грешките на живите во топломерите за тоа време,кои биле поделени на еднакви делови помеѓу две фиксни точки,Џон Далтон ,по заклучокот во својот есеј II,дека во случај на пареа „секоја еластична течност се проширува речиси на ист начин,во 1370 или 1380г.,делови од 180°C (Фаренхајтови) на топлина“ не бил во можност да го потврди за гасовите.Неговиот заклучок за пареа е јасна изјава за она што стана познато како погрешно Шарловиот закон, тогаш уште повеќе погрешно како ГејЛисаковиот закон, но никогаш точно како вториот закон на Далтон. Неговиот прв закон бил дел од парцијални притисоци.
Однос на апсолутната нула
Шарловиот закон сметал дека значи дека волуменот на гасот ќе се спушти на 0 на одредена температура (−266.66 °C според  Геј-Лисак) или −273.15 °C. Геј-Лисак бил јасен во неговиот опис дека законот не се применувал за ниски температури:"но може да се спомене дека и последниот заклучок не може да бил вистина освен доколку долго како компресирана пареа останат целосно во еластична положба;и ова бара температурата да биде доволно висока за да им овозможи да се спротивстават на притисокот кој има тенденција да ги претвори во течности."Геј-Лисак немал искуство со течен воздух (подготвен прво во 1877г.),иако се смета дека тој верувал исто како Џон Далтон,дека „постојаните гасови“,како што се воздухот и водородот може да се во течна состојбаисто. Геј-Лисак исто така работел и со пареа на испарливи течности со демонстрираното на Шарловиот закон,и бил свесн дека законот не се однесува само на повисоката точка од точката на вриење на течноста:"Јас сепак можам да забележам дека кога температурата на етер е само малку над точкатан на вриење,неговата кондензација е побрза од онаа на атмосферскиот воздух.Овој факт е поврзан со појава која е изложена од страна на тела кои поминуваат од течна во цврста состојба,но која повеќе не е разумена за темпеературата неколку степени над онаа на која се случува транзиција."Првото кажување за температурата и  волуменот на гасот кој може да се спушти на 0 е од страна на Вилијам Томсон (подоцна познат како Лорд Келвин)во 1848г."Тоа е она што може да се предвиди,кога се покажува дека бесконечното студенило мора да има ограничен број на степени на водухот-топломерот под нулата;бидејќи доколку ние му помогнеме на строгиот принцип за одредување на степени,наведен погоре,доволно далеку,треба да се дојде до точка што одговара на волуменот на воздухот и не се сведува на ништо,кои ќе бидат означени како  −273° на скалата (−100/.366,ако 366 е коефициент на раст);и со тоа −273° на воздушниот топломер е точка која не може да се постигне како конечна температура,на ниско ниво."Сепак „апсолутната нула“ на скалата за температура на Келвин е дефинирана во однос на вториот закон на термодинамиката,кој Тамсон самостојно го опишува во 1852г. Тамсон не претпоставил дека тоа е еднакво на „нултата точна на волуменот“ на Шарловиот закон,само што Шарловиот закон  ја одредува минималната температура која што може да се оствари.Двете може да се докаже дека се еквивалентни со статичкиот поглед на ентриопија од страна на Лудвиг Болцман
Мекмердоов Леден Гребен
Во март 2010 г. додека научниците правеле слики од долна страна на гребенот нашле жив разноног рак од семејството на ченгеларите (Lysianassidae).
Шарлов закон
Однос на апсолутната нула
(1870г.).
Чарлс исто така изјавил:
Волумнеот на постојаната маса на сувиот гас се зголемува или намалува за  1⁄273 пати на волуменот на 0 °C на растот или опаѓањето на температурата.Така:
Однос на кинетичката теорија
Кинетичката теорија за гасовите се однесува на микроскопски својства на гасовите,како што се притисокот и волуменот, на микроскопските својства кои го сочинуваат гасот,особено на масата и брзината на молекулите.Со цел да се добие Шарловиот закон од кинематичка теорија,потребно е да се има микроскопска дефиниција за температура:ова може соодветно да се земе како температура пропорционална на средната кинематичка енергија на молекулите на гас Ek:
Според оваа дефиниција,доказот за Шарловиот закон е речиси безначаен.Кинетичката теорија еквивалентна на идеалниот гас PV на средната кинетичка енергија:
Наводи:
Thermische Zustandsgleichung idealer Gase
Раковце (Стрелци)
Раковце — археолошко наоѓалиште во кичевското село Стрелци. Претставува утврдена црква и некропола од средниот век. Се наоѓа во непосредната близина на селското училиште „Милто Гура“, каде при поставувањето на дворната ограда биле откриени темеи од објект и околу него повеќе гробови градени од камени плочи. Веројатно се работи за остатоци од црква со некропола.
Марсел Барбe-Гампер
Марсел Барбe-Гампер ( - ) — швајцарскa ботаничарка, геолог и климатолог, позната по фитогеографски студии на Пикос де Еуропа.
Курбиново (археолошко наоѓалиште)
Курбиново — археолошко наоѓалиште во преспанското село Курбиново. Претставува населба од римско и доцноантичко време. Се наоѓа во селото и во неговата непосредна околина, каде се откриени повеќе објекти градени од камен и варов малтер, имбрекси, тегули. При изградбата на плевна на местен селанец, била пронајдена мермерна глава која сега се чува во Народниот музеј во Белград. На повеќе места се откриени питоси, монети и друг археолошки материјал. Наодите се чуваат во Музејската збирка во Ресен.
Џуз
Џуз' (جزء, „дел“) е еден од триесетте делови со приближно еднаква големина на кои се дели Куранот. Оваа поделба овозможува рецитирање на Куранот во текот на есен месец, особено за време на Рамадан кога се чита целиот Куран; вака се чита отрпилика еден џуз на вечер. Џузот понатаму се дели на хизби (групи), а пак тие се делат на четвртини. Најзапомнетиот џуз е „Ама“, кој е 30-тиот џуз кој ги содржи сурите 78 до 114, кои се најкратките во Куранот; овие сури се читаат за време на молитва, и истите се оние кои децата први ги учат.
Рид (Стрелци)
Рид — археолошко наоѓалиште во кичевското село Стрелци. Претставува утврдена црква и некропола од средниот век. Се наоѓа западно од селото, од спротивната страна на наоѓалиштето Селиште, на простор од 20 × 10 м, што лежи на левиот брег на реката, каде се забележуваат темели, односно основа од објект и околу него камени плочи од гробни конструкции.
Пастрмалија
Пастрмалија — македонски посебен вид на пита направена од тесто и месо. Традиционалната пастрмалија има долгнавест облик со сецкано месо врз неа. Името потекнува од зборот пастрма, што значи солено и сушено месо од овца или јагне.
NGC 3564
NGC 3564 — леќеста галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Зафатнина
Зафатнината на цврст објект е бројна вредност дадена за да го опише тридимензионалниот концепт за тоа колку тој зафаќа простор. Еднодимензионалните објекти, како оската и дводимензионалните објекти, како квадратот немаат зафатнина во тридимензионалниот простор. Зафатнината е фундаментален параметар во термодинамиката.
NGC 3564
Откривање
Објектот е откриен на 21 април 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Курди
Курдите (курдски: کورد ) се етничка група која себеси се смета за староседелски народ на регионот кој се нарекува Курдистан, а кој се состои од меѓусебно поврзани области на Иран (претежно во покраината Курдистан), Ирак, Сирија и Турција. Курдски заедници постојат и во Либан, Ерменија, Азербејџан, а во последните децении има и во повеќето европски држави и САД.
Етнички се сродни со другите ирански народи и зборуваат курдски јазик, кој е индоевропски јазик од иранската гранка.
Според проценките ги има преку 35 милиони, што ги прави една од најголемите етнички групи без матична национална држава. Во XX век Турција, Иран и Ирак често ги задушувале курдските востанија.
Курдски јазик
Курдскиот јазик припаѓа на северозападната подгрупа на иранските јазици, кои пак од своја страна принадлежат на индоиранските јазици, кои се клон на индоевропските јазици. Многу Курди зборуваат двојазично или многујазично, ги зборуваат јазиците на соседните народи како арапски јазик, турски јазик, персиски јазик. Курдските Евреи и некои курдски христијани обично зборуваат на арамејски јазик. Арамејскиот е семитски јазик кој е поврзан со хебрејскиот јазик и арапскиот јазик.
Според Енциклопедија Британика, курдскиот јазик се дели на две основни групи :
и неколку други дијалекти:
Некои податоци пишуваат дека Заза и Гурани би требало да се сметаат за посебни видови јазици, којшто имаат голем број на зборови од курдскиот јазик. Како коментар за разликите помеѓу дијалектите, Крејенброек појаснува дека по некои односи, курманџискиот дијалект и соранскиот дијалект се сосема два различни јазици од курдскиот.
Население
Бројот на Курдите, кои живеат во Југозападна Азија е околу 27.000.000. Курдите се четврта по големина етничка група на Блискиот Исток, веднаш по Арапите, Турците и Персијците. Според CIA World Factbook, во Турција Курдите опфаќаат 20% од населението, во Ирак 15%-20%, во Сирија 8% 7%, во Иран 7% и во Ерменија 1.3%. Во сите овие држави, со исклучок на Иран, Курдите формираат втора по големина етничка група. Околу 55% од целото курдско население во светот, живеат во Турција.
Според Мекдовал, пак, во 1991 година, Курдите во Турција имало околу 19%, 23% во Ирак, 10% во Иран и 8% во Сирија. Општиот број на Курдите во 1991 година според таа преценка бил околу 22.500.000, а 48% од тој број живееле во Турција, 18% во Ирак, 24% во иран и 4% во Сирија.
Потекло
Кардуки се смета дека било местото од каде што Курдите се населиле по светот. Денеска постои географски и културен регион на Блискиот Исток, кој е главно населен со Курди. Курдистан бил вклучен во територијата на Медиската империја од 630 п.н.е. до 550 п.н.е., во времето на императорот Артаксеркс II, а покраината Кардоки станал независен од Персија. Според Ксенофонт, Кардуките во борбата со Персијците издвојувале голама победа која завршила со примирје. Некои учени сметаат дека Курдите се потомци на Медијците, но сепак постои голема разлика помеѓу нив.
Среден век
Во текот на 7 век, Арапите ја завладеале територијата на Курдистан. Регионот Шаразор бил заземан во 643 година. Во 846 година, еден од водачите на Курдите во Мосул дигнал востание против калифот Ал Мотасам. Тој го испратил военоначалникот Ајтак во контраофанзива против Курдите. Тој извојувал голема победа, нанесувајќи им големи човечки загуби. Во 903 година, Курдите повторно се дигнале на востание, но востанието повторно било задушено. На крајот, Курдистан бил преземен од Арапите, каде голем дел од Курдите го примиле исламот како своја национална вера. Во втората половина на 10 век, курдскиот регион бил дел од четири курдски династии: северниот дел бил управуван од страна на Шададиската династија (951-1174) како и некои делови од денешна Ерманија и Аран. Равадидската династија (955-1221) управувала во Тебриз и Марагек. Во источниот дел Хасанвајхидската династија (959-1015) и Аназидската династија (990-1117) во Керманшах, Динавар и Канакин. Во западниот дел биле Марванидската династија (990-1096), Ајубидската династија (1171-1250), и Ардаланската династија (14 век до 1867).
Ирак
Во Ирак, Курдите се 17% од вкупното население на Ирак. Тие го сочинуваат мнозинството во три покраини во Северен Ирак, кои заедно го формираат т.н. Ирачки Курдистан. Курдите исто така ги има и во Киркук, Мосул и Багдад. Околу 300.000 Курди живеат во престолнината Багдад, 50.000 во Мосул и уште 100.000 во јужен Ирак.