cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аџарска Автономна Советска Социјалистичка Република
Територијата на земјата опфаќала 3.000 квадратни километри, а бројот на населението било 385.000 луѓе. Односнот меѓу градското и селското население бил 177.000 кон 208.000 луѓе.
Таа била наследена од Аџарија.
Чифлик (Лагадинско)
Чифлик  (Άγιος Χαράλαμπος, Агиос Хараламбос, до 1955 Τσιφλίκι, Цифлики) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во југоисточниот дел на Лагадинската област, југоисточно од Лагадинското езеро, во северното подножје на планината Хортач.
Многубојка
Подвидови
Подвидовите на многубојката се:
Животна средина
Овој вид на пеперутка живее во Северна Африка, Јужна и Средна Европа, Мала Азија, Јужна Русија па сè до Хималаите. Ја има и во Македонија. Живее во топли предели, но станува сè поретка. Сакаат шуми и предели покрај шуми, градини и грмушести предели.
Опис
Распонот на крилјата е од 68 до 72 мм кај мажјаците, а кај женките 72 до 75 мм. Телото на пеперугата е црно со жолти влакна, а антените се црни. Основната боја на горната страна на крилјата е портокалова, а во задниот дел се прелива кон жолтеникава. Внатрешноста на крилјата има црни точки со неправилна форма. Рабовите на крилјата имаат бордура од црни и жолти линии со сини дамки. Долната страна на крилјата наликува на сув лист, со разни нијанси на кафеава. Покрај работ има и црни бордури.
Биологија
Возрасните единки презимуваат, криејќи се во празни шупли дрва. Доцна во февруари и март пеперутките излагаат и се парат. Женките ги полагаат јајцата на дрва.
Црква „Св. Никола“ - Брана Козјак
Свети Никола — македонска православна црква, сместена во непосредна близина на браната Козјак, на истоименото езеро.
Се наоѓа близу преливната шахта на езерото Козјак, а близу неа завршува асфалтниот пат кој води до самата брана, продолжение на регионалниот пат.
Црквата официјално е сместена во катастарскиот атар на тетовското село Луковица, но е изградена со поречки мајстори и веројатно претставува црква на некое од поречките села.
Прва фудбалска лига на Македонија 2020/2021
Првата фудбалска лига на Македонија 2020/2021 - 29. издание на Првата фудбалска лига на Македонија. Распоредот на натпреварите бил најавен на 27 јули 2020. Сезоната започнала на 8 август 2020, а завршила на 16 мај 2021. Секоја екипа ќе игра против друга екипа трипати на основа дома-гости со вкупно 33 натпревари.
Екипи
3 Работнички одиграл два натпревари (6. и 8. коло) на Стадионот Борис Трајковски како домашна екипа.
4 Ренова одиграла два натпревари (9. и 33. коло) на Градскиот стадион Гостивар како домашна екипа.
5 Шкупи 1927 одиграл еден натпревар (14. коло) на Стадионот Борис Трајковски, и десет натпревари (16., 18., 20., 22., 23., 25., 27, 29., 31. и 32. коло) на Тренинг центарот Петар Милошевски како домашна екипа.
Табела
}}
Местоположба според коло
Табелата ги покажува позициите на екипите по секое завршено коло.
Парабола за слепите
Слепите ги водат слепите , Слепи, или Парабола за слепите  (De parabel der blinden) е слика од холандска ренесанса на уметникот Питер Бројгел Постариот, завршена во 1568 година. 86 x 154 cm.
Прва фудбалска лига на Македонија 2020/2021
Коло 1–22
Извор:MacedonianFootball.com
Парабола за слепите
Ја прикажува библиската парабола за слепите кои водат слепите од Евангелието по Матеј 15:14 и е во збирката на Музејот Каподимонте во Неапол, Италија
Прва фудбалска лига на Македонија 2020/2021
Коло 23–33
Извор:MacedonianFootball.com
Парабола за слепите
Сликата го одразува мајсторството на Бројгел за опсервација. Секоја фигура има различен проблем со слепилото, вклучувајќи глауком на рожницата, атрофија на глобус и ослепубање. Мажите ја држат главата нагоре за подобро да ги искористат другите сетила. Дијагоналната композиција го засилува движењето на шесте фигури кои паѓаат во провалија.
Се смета за ремек дело поради неговите точни детали и состав како и алегоријата и симболиката. Копиите вклучуваат поголема верзија од синот на Бројгел Питер Бројгел Помладиот, а делото ја инспирирало литературата, како поезијата од Шарл Бодлер и Вилијам Карлос Вилијамс и роман од Герт Хофман.
Бројгел ја насликал сликата една година пред неговата смрт.
Има горчлив, тажен тон, кој можеби е поврзан со основањето на Советот на неволјите во 1567 година од владата на шпанска Холандија. Советот наредил масовни апсења и погубувања за да се спроведе шпанската власт и да се потисне протестантизмот. Поставувањето на Црквата Синт-Ана од селото Синт-Ана-Педе доведе до про- и анти-католички толкувања, иако не е јасно дека сликарството беше еден вид како политичка изјава.
Опис
Сликата прикажува поворка од шест слепи, обезличени мажи. Тие минуваат по патека која е покрај река од едната страна и село со црква од другата страна. Водачот на групата паднал на грб во ендек и, бидејќи сите тие се поврзани со нивните стапови, се чини дека ќе ги повлечат своите придружници надолу со него. Во позадина стои краварец.
Бројгел инспирацијата ја пронашол во парабола за слепите што ги водат слепите од Матеј 15:14, во кој Христос се осврнува на Фарисеите. Според уметничката критичарка Маргарет Саливан, публиката на Бригел веројатно била исто толку запознаена со класичната литература како со Библијата. Еразмо ја објави својата Пад две години пред сликата на Бројгел, и го содржела цитатот ''"Caecus caeco dux"" (" слепиот водач на слепите“) од римскиот поет Хорас. Бројгел поставува шест слепци наместо двајца, тие се добро облечени, наместо да носат селска облека што е типична за неговата доцна работа. Лицето на првиот слеп човек не се гледа; вториот ја извртува главата додека паѓа, можеби за да удирање во првиот. Третиот човек облечен во шиндра, на прстите со свиткани колена и свртен кон небото, го дели стапот со вториот, со кој го влечат надолу. Останатите допрва треба да се сопнат, но се чини ќе ги снајде истата судбина.
Лицата и телата на слепите луѓе, како и деталите во заднината, вклучително и црквата, се прикажани со исклучително фини детали. Позата на водачот што паѓа наназад го покажува мајсторството на Бројгел за скратување. Поставките на Бројгел имаат тенденција да бидат измислени.
Стил
Една од четирите зачувани слики на Бригел во темпера, другите се  Поклонувањето на кралевите  (1564),  Мизантропо  (1568) и неодамна идентификуваната Вино на Денот на Свети Мартин. делото евид на светло сликарство кое користи темпера направена од пигмент измешан со лепило растворлив во вода. Овој медиум бил широко користен во сликарството и илуминација на ракопис пред појавата на маслената боја. Не е познато од кого Бројгел ја научил неговата употреба, но меѓу оние што се шпекулира бил илуминатор Мајкен Верхулст; неговиот учител Pieter Coecke van Aelst; и сликар и илуминатор Џулио Кловио, со кого живеел во Италија.
Строгиот тон се постигнува преку пигменти во спектар на бои претежно сива, зелена, кафеаво-црвена и црна. Дијагоналното движење на телата создава драматична напнатост во преден план, која е поделена дијагонално од позадината на пејзажот. Одликите на рамната земја се јасно фламански, за разлика од повеќето пејзажи на Бригел, во кои тој внесе странски елементи како што се планинските масиви дури и во локалната глетка.
За разлика од претходните претстави на слепите како корисници на божествени дарови, луѓето на Бригел се сопнати и изнемоштени, и прикажани без сочувство. Фигурата без очи би била протолкувана како човек кој претрпел казна поради погрешни постапки или борби.
Бригел насликал со емпириската објективност на ренесансата. Во претходните слики слепите обично биле прикажани со затворени очи. Овде, Бригел му дава на секој човек различна окуларна мака, сите насликани со реализам што овозможи идентификација на нивните состојби од подоцнежните експерти, иако сè уште има одредено дијагностичко несогласување. Францускиот анатомски патолог Жан-Мартен Шарко и анатомски уметник Пол Ришер објавија рана сметка,  Les difformes et les malades dans dell'arte  („„Деформираните и болните во уметноста““, 1889), а францускиот патолог Тони-Мишел Ториљон следеше со повеќе истражувања за фигурите на Бригел во 1957 година. Очите на првиот човек не се видливи; вториот има очите му се отстранети, заедно со очните капаци: третиот боледува од рожницата леуком; четвртата атрофија на глобус; петтиот е или слеп без перцепција на светлина, или фотофобија; а шестиот има pemphigus или bullous pemphigoid. Charcot и Richer ја забележале точноста на Бригел во прикажувајќи ги слепите луѓе свртени не напред, туку со кренати лица во воздух, бидејќи би требало да се потпрат на своите сетила за мирис и слух.
Историја
Уметноста била продавана на отворени пазари; Уметниците се обиделе да внесат теми со различни содржини  од традиционалните црковни, митолошки и библиски, и развиле нови, реалистични мотиви засновани на емпириско набљудување. Класичната литература даде преседани за справување со „ниски“ теми во уметноста. Жанрската уметност и нејзиното прикажување на обичните луѓе и секојдневниот живот.
Питер Бројгел Постариот ја започнал својата кариера илустрирајќи пејзажи и фантастични сцени што му донесле репутација како уметнички наследник на Хиеонимус Бош.
Наскоро тој го бил под влијание на друг мајстор, Питер Аертсен, кој се прославил во 1550-тите прикажувајќи секојдневни сцени во многу реалистичен стил, како што е деталната низа на месни производи што доминираат во неговата голема „ „Касапскиот штанд“ од 1551 година. Субјектите на Бројгел станале секојдневни, а неговиот стил опсервациски.
Во 1563 година, Бројгел се оженил со Мајкен, ќерката на неговиот учител Питер Коке ван Аелст, се преселил во Брисел, седиштето на владата во шпанска Холандија (1556-1714). Во 1567 година, гувернерот на Холандија, војводата од Алба, го основал Советот на неволјите (популарно наречен „Крвен совет“) за да ги потисне некатоличките верски припадници при што биле извршени масовни апсења и погубувања. Дали Бројгел имал калвинистички симпатии или имал намера да испрати политичка порака во „Слепите“ не е јасно, но доказите покажуваат дека тој веројатно имал критички ставови за Католичката црква.Горчлив, тажен тон ги карактеризира неговите последни дела, како што се  Слепите" и Сврачката на бесилка''.
Анализа
Сликата е поделена на девет еднакви делови поделени со множество од паралелни коси линии. Тие се поделени со друга мрежа од линии под постојани агли на првата. Композицијата го поттикнува гледачот да го следи дејството наместо да се задржува на поединечните фигури. Слепите мажи личат еден на друг по облекување и црти на лицето, изгледаат како да се во некоја поврзаност која  кулминира со пад. Стрмните покриви на куќите во позадина придонесуваат за чувството на движење на композицијата.
Историчарот на уметност Густав Глик забележал неусогласеност во тоа што питачите се добро облечени и носат стапови и полни чанти. Академиците Кенет Ц. Линдзи и Бернард Хупе сугерираат дека Бројгел можеби имплицирал дека слепите ги претставуваат лажните свештеници кои ги игнорирале Христовите опомени да не носат злато, чанти или стапови.
Црквата во позадина, идентификувана како црквата Синт-Ана во Дилбек во денешна Белгија, предизвикала многу коментари. Едно сметаат дека црквата е доказ за моралистичката намера на сликата - дека додека првите двајца слепи се сопнуваат, другите четворица се зад црквата и на тој начин можат да бидат спасени. Друго толкување дека црквата, со исушено дрво поставено пред неа, е антикатолички симбол и дека оние што ја следат ќе паднат по слеп водач како и луѓето во ров. Други негираат каква било симболика во црквата, забележувајќи дека црквите често се појавуваат во селските сцени на Бројгел бидејќи тие биле заеднички дел од селскиот пејзаж.
За разлика од поставените, статични фигури типични за сликите од тој период, Бројгел ја сугерирал траекторијата на времето и просторот преку забрзаното движење на фигурите. Критичарите Шарко и Ричер напишале дека концептот на визуелизирање на движењето не бил формулиран до 17 век, Карчиоглу ја гледа сликата како што ја предвидува хронофотографија на Етјен-Жул Мари од 19 век.Холандскиот филмски режисер Јорис Ивенс изјавил: „Да беше жив Бројгел денес, тој ќе беше филмски режисер“.
Влијание
„Слепиот што ги води слепите“ се смета за едно од најголемите ремек-дела на сликарството. Бројгеловата слика е најраната сочувана слика чија тема е параболата за слепите кои ги водат слепите, иако постојат претходни гравури од Холандија познати за Бројгел,вклучително и one се припишува на Бош, и another by Корнелис Масијс. Сликите на Бригел уживаа светска популарност и беа предмет на научни дела во дисциплини дури и надвор од уметностите, како што е медицината.
Приказите на Бројгел на просјаци во слики како што е „Слепите што ги водат слепите“ оставиле силно влијание врз следната генерација сликари, како што е Дејвид Винкбунс. Хиеронимус Вирикс од „Слепите што ги водат слепите“ во серијата „Дванаесет фламански поговорки“. Се појавиле и фалсификат што му се припишува на Џејкоб Савери наречен „Слепиот“ со лажен натпис кој датира од 1562 година. Синот на Бригел Питер Бројгел Помладиот насликал поголема копија во со дополнителни детали, вклучително и стадо овци, што ево Лувр; оваа копија била во колекцијата на Фердинандо Гонзага, војводата од Мантова, покровител на италијанскиот барокен сликар Доменико Фети, кој можеби бил под влијание на сликата кога ја извршил својата верзија на парабола околу 1621–22 година ..
Сликата е тема во поезијата, Јозеф Вајнхебер, Валтер Бауер, Шарл Бодлер „Слепите“.
Потекло
„Слепите што ги водат слепите“ и „Мизантропот“ биле откриени во колекцијата на грофот Џовани Батиста Маси од Парма во 1612 година, кога Ранучио I Фарнезе, војводата од Парма го конфискуваше имотот на Маси поради неговото учество во заговор против Фарнезиеви. Како сликата пристигнала во Италија е неизвесно, иако е познато дека таткото на Маси, Козимо, се вратил од Холандија во 1595 година со голем број холандски слики. една од најголемите во ерата на ренесансата, поделена меѓу резиденциите на Фарнези во Парма и Рим.
Страчка на бесилка
Опис
Сликата прикажува светски пејзаж, во преден план шумска чистина со тројца селани кои танцуваат на гајда, покрај бесилка на која е застаната страчка. Бесилката стои во центарот на сликата, делејќи ја сликата на два дела, маниристичка композиција чија десна страна е „поотворена“, а левата „позатворена“, со страчка блиску до точниот центар на сликата. Се чини дека бесилката формира „невозможен објект“, сличен на Пенроузов триаголник, со основите на столбовите навидум засадени една до друга, но со десната страна на попречниот член што се повлекува во далечина и противречно осветлување.
Друга страчка седи на карпа во основата на бесилката, близу череп на животно. Единствените луѓе го заземаат левиот преден план: маж врши нужда во сенките лево, додека други ги гледаат тројцата танчери. Десно стои крст со воденица зад себе. Позадината се отвора кон поглед на долината на реката, со град лево и замок на карпа горе, и кула на карпата десно, и далечни ридови и небото позади. Зад танчерите се издигаат две испреплетени дрвја, мотив што го користел Бројгел во претходниот цртеж на мечки кои си играат во шумата. Впечаток на длабочина дава прогресијата од густи кафени тонови кои доминираат на предниот план, преку зелени средни тонови на средно растојание, до светло сини и сиви за позадината.
Анализа
Сликата на Бројгел била создадена годината откако Фернандо Алварез де Толедо, третиот војвода од Алба, пристигнал во Холандија, испратен од шпанскиот крал Филип II за да го сузбие Холандскиот бунт. Бесилката може да претставува закана од погубување на оние кои ја проповедаат новата протестантска доктрина, а сликата може да алудира на неколку холандски поговорки. Има директна алузија на холандските поговорки за танцување на бесилка или серење на бесилка, што значи исмејување на државата. Исто така, алудира на верувањето дека страчките се озборувачи и дека озборувањето води до бесење. И дека патот до бесилка води низ пријатни ливади.
Не е познато зошто и за кого е насликана сликата. Нејзиниот датум од 1568 година ја прави оваа слика едно од последните дела на Бројгел пред неговата смрт во 1569 година; можеби неговото последно дело. Бројгел ја замолил сопругата да запали некои од неговите слики при неговата смрт, но ѝ рекол да ја задржи „Страчката на бесилка“ за себе.
Ел Сид
Родриго Дијаз де Вивар, попознат како Ел Сид Кампеадор ("Големиот витез") — шпански национален херој. роден близу Бургос, во 1043 и умрел во Валенсија во 1099. Ел Сид е познат шпански народен херој, симбол за вистински патриот и витез. Ел Сид пораснал заедно со тогашниот принц, а подоцна крал на Кастиља, Санчо Втори. Ел Сид бил многу близок со Санчо. Принцот Санчо бил најстар син на кралот Фердинанд Први. Кога кралот починал, тој го подели кралството помеѓу своите пет деца. Санчо ја добил Кастиља, Алфонсо - Леон, Гарсија - Галиција, Урака - Замора, и Елвира го добила Торо. Кога Санчо станал крал во 1065, тој му ја дал на Родриго највисоката позиција во кралскиот двор - Родриго бил Командант на Кралската армија. Санчо верувал дека Шпанија треба да остане обединета, а Родриго го поддржувал. Но, Урака го одбивала повторното обединување, како и другите деца на Фердинанд Први.
Врз кралот Санчо бил извршен атентат во 1072. Кастиљаните се согласиле Алфонсо да стане нивен крал. Алфонсо станал крал на Кастиља и на Леон.
По некое време Ел Сид го обвинил Алфонсо за учество во убиството на родениот брат Санчо и го натерал да се заколне дека нема ништо со тоа. Потоа Сид продолжил да ја врши својата должност, а се венчал со Алфонсовата внука Химена во 1074. Ел Сид бил испратен во Севиља како амбасадор, а потоа бил обвинет за задржување пари и богатства наменети за кралот Алфонсо. Тој бил осуден и протеран; бил неколку месеци на служба кај Маварските кралеви. Првата декада од прогонството ја поминал во војни во разни христијански и муслимански армии. Сепак, му останал лојален на кралот Алфонсо, иако кралот одбивал да му прости.
Во 1090, Сид, заедно со кралевите на Сарагоса и Арагон, здружени, пружиле отпор и го сопреле напредувањето на Берберите Алморавиди во источна Шпанија. Во ноември 1092 тој ја нападнал Валенсија, која била под власт на Берберите. Во 1094, Ел Сид со својата војска го освоил регионот на Валенсија и потоа му го понудил на кралот Алфонсо. Алфонсо ја прифатил понудата и го поставил Ел Сид за владетел на Валенсија.
Сид се обидел и успеал да го зголеми присуството на христијаните во големиот муслимански град. Тој владеел со Валенсија сè до смртта, на 10 јули 1099. Неговата вдовица Химена го наследила, но во 1102 таа била приморана да ја предаде Валенсија на Алморавидите.
Сè до денес, Родриго Дијаз де Вивар е значаен херој на христијанска Шпанија. Ел Сид исто така бил голем воен стратег и витез, и има најголема заслуга во враќањето на шпанските територии. Ел Сид бил супериорен и екстремно успешен воин кој де факто никогаш не бил поразен.
Ел Сид во литература
Напишани се повеќе книжевни дела за Ел Сид од кои најзначајни се драмата Le Cid од францускиот драматург Пјер Корнеил и шпанскиот еп Песна за Сид (Cantar de Mio Cid).
Хаген им Бремишен
Била создадена на 1 јануари 2014 година со спојување на општините кои биле дел од поранешната општинска заедница Хаген.
Местоположба
Општината Хаген им Бремишен се наоѓа помеѓу градови Бремен и Бремерхафен. Сместена е во Северногерманската Низина и е опкружена од мочуришни подрачја. На запад се граничи со реката Везер. Низ општината тече Дрепте, помала притока на Везер.
Општински единици
Општината се состои од 16 места и нивни единици:
Хаген (општинска заедница)
Хаген (Hagen) — поранешна општинска заедница во округот Куксхафен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште било селото Хаген им Бремишен. Била распуштена на 1 јануари 2014 година.
Општинската заедница Хаген се состоела од следниве општини:
Музеј на холокаустот (Солун)
Музеј на холокаустот на Грција (Μουσείο Ολοκαυτώματος Ελλάδος), официјално Меморијален музеј на Холокаустот и Едукативен центар на Грција за човекови права — музеј во изградба на Холокаустот во Солун, Грција. Неговата изградба била предложена во 2016 година и делумно е финансирана од Сојузна Република Германија, со поддршка од општина Солун и градоначалникот Јанис Бутарис. Вкупните трошоци за изградба се проценуваат на 25 милиони евра Камен- темелникот бил поставен на 30 јануари 2018 година
Солун бил избран пред Атина поради степенот до кој страдал за време на Втората светска војна. Солун од почетокот бил под германска окупација, наспроти поголемиот дел од Грција кој бил окупиран од Италија или Бугарија. Адолф Хитлер планирал да го вклучи градот во Третиот Рајх како одмазда за неговото учество во Првата светска војна (Солунски фронт).
Во 1942 година, германските сили започнале со спроведување на Нирнбершките закони во градот и им наредиле на машките Евреи да се регистрираат на плоштадот Елефтерија, каде што биле јавно мачени и понижувани пред да бидат принудени на труд. Во близина на железничката станица било формирано еврејско гето. Во 1943 година, 56.000 Евреи од градот биле депортирани, со употреба на 19 возови на Холокаустот, во концентрационите логори Аушвиц и Берген-Белзен, каде што 43.00049.000 од нив биле убиени. Патувањето со воз од Солун до концентрационите логори било најдолго од сите возови на Холокаустот, а Евреите морале да си купат билет.
Помеѓу 15 и почетокот на 20 век, Солун бил единствениот град во Европа каде Евреите биле мнозинство од населението. Меѓутоа, само 2.000 Евреи се вратиле по војната, а помалку од 1.000 останале денес. Севкупно, 80.000 грчки Евреи, или 85% од вкупното еврејско население, биле убиени во Холокаустот.
Бачево
Бачево — село во Општина Мехомија.
Црвен шаренец
Црвениот шаренец (Melitaea didyma) е пеперутка од семејството на шаренците.
Опис
Пеперугата лета од март до октомври, во зависност од локацијата. Распонот на крилјата е од 35 до 50 мм. Оваа пеперутка има разлика помеѓу машки и женски пол. Горната страна на крилјата кај мажјакот е портокалова исшарана со црни дамки и линии во неправилна форма. Самите краеви на крилјата се бели. Антените се портокалови, а телото пороткалово и црно. Кај женките, долниот дел на горната страна е слична со таа кај мажјакот, но предната е кафена и со сосема различен дизајн на црни шари. Долната страна кај двата пола е слична, составена е од бела позадина со портокалова голема дамка и исшарани со црни неправилни дамки. Разликата кај половите е во големината на дамките и лентите. Ларвите се хранат со растенијата Linaria, Plantago lanceolata, Veronica, Centaurea jacea и Digitalis purpurea.
Распространетост
Пеперугата живее во Јужна Европа, Средна Европа, Северна Африка, Близок Исток, Средна Азија и Сибир. Ја има и во Македонија. Пеперугата претпочита тревни и цветни површини, ливади и долини.
Подвидови
Овој вид на пеперуги е составен од следните подвидови:
Клуч 1
Клуч 1 (радикал 1) со значење еден — прв од 6-те Кангсиеви клучеви сочинети од еден потег (ги има вкупно 214).
Под заглавието на овој клуч во Кангсиевиот речник се водат 42 знаци. Целиот речник содржи 49.030 знаци.
Во овој случај, клучот 1 се нарекува 橫 (хенг, „легнат“) е еден од осумте начела на 永 (永字八法, јунгѕе бафа), кој претставува основа за кинескиот краснопис.
Бања (Пиринско)
Бања — село во Општина Мехомија, Пиринска Македонија, во југозападниот дел на Бугарија.
Географија и местоположба
Селото е планинско на надморска височина од 801 метар и е наоѓа во центарот на Разлошката Котлина, помеѓу три планини - Пирин, Рила и Родопи. Оддалечено е на 5 километри од Банско и Разлог, на 25 километри од Јакоруда и на околу 150 километри од Софија и Пловдив.
Историја
Во XVIII век Бања е село на Разлошката нахија. Во 1748 година селото е тимар на Јусуф.
За времен на Македонското востание во 1878 година, жителите од селото Бања земаат најактивно учество.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Бања е село со 362 домаќинства, 760 Македонци христијани и 270 Помаци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1.510 жители, сите Македонци од кои 960 христијани и 550 муслимани.
Демографија
Бања е голема населба со незначителни промени во бројот на население. Според пописот од 2011 година, во Бања живееле 2.857 жители.
На табелата е прикажан националниот состав на населението во градот: На табелата е прикажан бројот на населението во Бања за периодот 1965-2011:
Редовни настани
Секоја година во првата недела на месец јули се одржува традиционалниот настан „Празник на моето село“. На тој ден се собираат жителите на селото и сите коишто потекнуваат од Бања, но живеат и работат во различни градови во Бугарија и странство. На настанот земаат учество фолклорни состави од Бугарија и од други земји.
Томаш Калас
Томаш Калас (роден на 15 мај 1993 во Оломоуц) е чешки фудбалер, играч од одбраната на Бристол Сити и на чешката репрезентација.
Технички одлики
Стопер, кој може да игра и како десен бек. Добар во играта со глава и во изнесувањето на топката, но се одликува и со одлични атлетски предиспозиции и солидна брзина за дефанзивец.
Клупска кариера
Роден во Оломоуц, Калас ја започнал својата кариера во екипата од неговиот роден град Сигма Оломоуц, за која дебитирал во победата со 2-0 над Слован Либерец на 5 мај 2010 година. По завршувањето на сезоната 2009-2010, тој потпишал за англискиот клуб член на Премиер лигата, Челси, на 7 јули 2010 година, за надомест од околу 5,2 милиони фунти. Сепак, договорот вклучувал, тој да остане во Сигма Оломоуц и во сезоната 2010–2011 како позајмен играч: тој направил уште 6 настапи (4 во првенствотото и 2 во купот) за Сигма во првиот дел од сезоната 2010-2011, по што се вратил во Челси, каде играл за резервниот тим на Сините.
Во август 2011, Калас му се приклучил на холандскиот клуб Витесе, на двегодишна позајмица. Престојот во клубот од Арнем бил позитивен за младиот чешки дефанзивец, кој пронашол можност да игра во континуитет и да се развива. На 17 мај 2012, Калас го постигнал својот прв погодок во професионалната кариера во победата со 3-1 над РКЦ Валвајк. Вкупно за Витесе во двете сезони на заем одиграл 76 натпревари и постигнал 2 гола.
По одличните игри во Витесе, Калас се вратил во Челси во летото 2013 и бил потврден од менаџерот Жозе Мурињо, кој рекол дека тој ќе остане и ќе се бори за своето место во клубот. Своето деби за првиот тим на Челси го направил на 29 октомври 2013, влегувајќи како замена на местото на Хуан Мата во победата со 2-0 над Арсенал во Лига купот. На 18 март 2014, тој го направил своето деби во Лигата на шампионите во победата со 2-0 над Галатасарај, а 27 април 2014 дебитирал и во Премиер лигата во победата со 2-0 на Анфилд над.
Откако не добил многу шанси за игра во дресот на Челси (сезоната 2013-2014 ја завршил со вкупно 4 натпревари: два во првенството и по еден во Лига купот и Лигата на шампионите), тој бил проследуван на разни позајмици во следните неколку сезони. Најпрво бил позајмен на германскиот Келн во сезоната 2014-2015, каде не одиграл ниту еден натпревар, а потоа следеле позајмици во три различни екипи од Чемпионшип - второто ниво на англискиот фудбал: Мидлсбро, Фулам и Бристол Сити.
На 1 јули 2019, по успешниот период на Калас во клубот како позајмен играч, Бристол Сити одлучилe да го откупат играчот од Челси за сума од 8 милиони фунти.
Репрезентативна кариера
Калас ја претставувал Чешка во неколку младински репрезентации: под 17, под 18, под 19, под 20 и под 21 година. Со последната репрезентација, учествувал на Европското првенството за играчи под 21 година 2015 кое се одржало токму во Чешка.
За сениорската репрезентација дебитирал во победата со 3-0 над во пријателски натпревар. Учествувал на Европското првенство 2020.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 13 јуни 2021
Слух
Слух — едно од петте сетила. Со него, организмите можат да ги слушнат звуците што ги опкружуваат, со помош на увото. Тоа служи како инка за собирање звучни бранови од воздухот околу копнените организми и од водата за животните кои живеат во водни средини. Брановите минуваат низ ушниот канал и удираат во тапанчето. Вибрациите поминуваат долж три ситни коски, чеканче, наковална и стремен. Стременот испраќа вибрации до делот од увото кој е исполнет со течност и се нарекува полжав. Вибрациите се пренесуваат во бранови низ течноста и ги тресат микроскопски малите влакненца кои излегуваат од нервните клетки. Како што се движат влакненцата, клетките произведуваат нервни сигнали, кои патуваат долж слушниот нерв до мозокот.
Слухот е едно од петте сетила на 'рбетниците, вклучувајќи ги и луѓето. Кај нив, слушниот систем собира механички вибрации, кои предизвикуваат звучни бранови. Звукот се слуша бидејќи нервите во ушите ги претвораат вибрациите во сигнали, кои одат во мозокот. Слушниот систем се состои од уво, слушен нерв и делови од централниот нервен систем кои се вклучени во сетилото за слух. Неможноста на слушните органи да примаат дразби се нарекува глувост.
Сетилото за слух е многу осетлив рецептор на надворешните дразби, кое има високо развиена способност механичката енергија на звучните бранови да ги претвора во биоелектрични импулси и да ги упатува на соодветните мозочни центри. Механорецепторите на ова стило се сместени во т.н. Кортиев орган на внатрешното уво, главниот функционален дел на полжавот. До него звукот доаѓа преку надворешното и средното уво. Звучните бранови предизвикуваат треперење на ушното тапанче, кое се пренесува на слушните ковчиња: чекан, наковална и стремен. Бидејќи меѓусебно се поврзани со лигаменти, тие имаат постојана положба, но и особено значајна способност да делуваат како своевидна пружина, која јачината на примените треперења ги зголемува за повеќе од 20 пати. Од стременот овие вибрации (преку „овалното окно“) стигаат до полжавот.
Полжавот е 2,5 пати спирално свиткана цевка, чија внатрешност, со базната мембрана, е надолжно поделена на две шуплини. Тој е исполнет со слушна течност, преку која звучните вибрации се пренесуваат до базната мембрана, а од таму до сетилните клетки на Кортиевиот орган. Базната мембрана е потесна во основата отколку на врвот на полжавот, што овозможува да се слушнат високи тонови на почетокот и длабоки тонови на крајот на цевката од полжавот. Со ова се постигнува просторна анализа на звукот по висина. Механорецепторите на Кортиевиот орган опфаќаат три надворешни и еден внатрешен ред на цилијарни клетки. Крајните надворешни ќелии ги регистрираат најтивките звуци, на границата на чујност. Кон внатрешноста се распознаваат сè посилни тонови, што овозможува звукот да се разликува по јачина. Создадените биоелектрични импулси на сетилните клетки, преку слушниот нерв, стигнуваат до слепоочниот дел на кората на големиот мозок, каде што се врши не само изострување на звукот, туку и психоакустична анализа, особено кога станува збор за говорните елементи.
Својства на звукот и тестирање на функцијата
Интензитетот (јачината) и честотата (честотата) на звучните вибрации се основните својства на звучните бранови, од кои зависи количината и квалитетот на звучните информации. Звукот е воздушно треперење со одредена амплитуда (бранова должина) и честота (број на треперење во секунда). Основната единица мерка е децибел (dB), а честотата е херц (Hz). Силните звучни дразби имаат висока амплитуда, а честотата се зголемува со висината на гласот. Нормалните човечки сетила ги чувствуваат звучните бранови со честота од 20 до 20.000. Инфразвукот е треперење под 16 Hz, а ултразвукот е треперење над 20.000 Hz.
Функционалните способности на сетилото за слух се одредуваат со минималната количина на звучни информации врз основа на кои прецизно се препознаваат најмалите промени во интензитетот и честотата на звучните вибрации. Овие диференцијални прагови (дистинкции) се особено важни во областа на тивки, едвај звучни и многу силни тонови.
Физиолошкото дејство на бучавата врз сетилото за слух и на организмот во целина најмногу се постигнува со зголемување на стимулацијата на симпатичкиот дел од нервниот систем, кој делува без влијание на нашата волја. Огромното мнозинство на човековите активности се одвиваат во услови на одреден звучен систем на работниот простор, а организмот е прилагоден на одредени „нормални“ тоналитети на бучава. Неговиот оптимум во голема мера зависи од видот на работата, расположението, индивидуалните преференции и други фактори. Затоа апсолутната тишина, во која телесните звуци, пулсот, дишењето, протокот на крв и звучните знаци на други витални функции стануваат многу гласни, предизвикува непријатни чувства, вознемиреност и ментални нарушувања кои не можат да траат долго. Но, при интензитет на бучава над 60, а особено над 80, се појавуваат различни симптоми на зголемена иритација на симпатиите, кои на поголема будност стануваат уште поизразени и доведуваат до бурни реакции на организмот и оштетување на сетилото за слух.
Испитувањето на функцијата на сетилото за слух вклучува проучување на неговите квалитативни (квалитативни) и квантитативни (квантитативни, мерни) својства. Квалитативните способности се одредуваат приближно, за да се процени општата состојба на острината на слухот, а квантитативните одлики се однесуваат на можноста за диференцирање на јачината и честотата на звукот, односно степенот на оштетување на рецепторот за опсегот на честота што ненормално се слуша. Во оваа област сè уште може да се применат тестови за слух со шепоти и говор со различен волумен. Шепотот обично се слуша од далечина од 6. Ако неговата чујност е под 4, тоа е благо оштетување, под 1 - умерено, а способноста да се слуша само викање со самото уво, е придружена со сериозно оштетување на оваа функција. Современите квантитативни методи за тестирање на функцијата на слухот се: акуметрија - со помош на звучни виљушки и аудиометрија - со помош на електронски аудиометар.
Во двата случаи, се мери спроводливоста на звучните вибрации низ ушниот канал и мастоидниот (млечен) дел од темпоралната коска зад ушната ресичка. Првиот се нарекува спроводливост на воздухот, а вториот како спроводливост на коските. Аудиометријата е научно најсигурен и точен метод за тестирање на сите својства на функцијата на слухот и може да биде тонски, користејќи чист и говорен генератор на звук - врз основа на бројот на препознаени и правилно повторени емитувани зборови. Доколку од која било причина испитаникот не може или не сака да соработува субјективно, се применува објективна аудиометрија при тестирањето на оваа функција, според природата на соодветните мозочни и рефлексни реакции.
Механизам на слухот
Постојат три главни компоненти на човечкиот слушен систем: надворешното уво, средното уво и внатрешното уво.
Средно уво
Средното уво се состои од мала комора исполнета со воздух која се наоѓа медијално од тапанчето. Внатре во оваа комора се наоѓаат трите најмали коски во телото, колективно познати како слушни ковчиња, (познати и како чеканче, наковална и стремен). Тие помагаат да се пренесат вибрациите од тапанчето до внатрешното уво, полжавот. Целта на слушните ковчиња на средното уво е да се надмине несовпаѓањето на импедансата помеѓу воздушните и брановите на полжавот, обезбедувајќи ускладување на импедансата.
Во средното уво, исто така, се наоѓа мускулот на стременот и мускулот затегнувач на тапанчето, кои го штитат слушниот механизам преку рефлексот на вкочанување. Стременот пренесува звучни бранови до внатрешното уво низ овалниот прозорец, флексибилна мембрана што го одделува средното уво исполнето со воздух од внатрешното уво исполнето со течност. Кружниот прозорец, уште една флексибилна мембрана, овозможува мазно движење на течноста од внатрешното уво предизвикано од влезните звучни бранови.
Внатрешно уво
Внатрешното уво се состои од полжав, кој е спирално обликувано цевче исполнета со течност. Надолжно се дели со Кортиевиот орган, кој е главниот орган на преминот од механичка во нервна трансдукција. Во Кортиевиот орган се наоѓа базиларна мембрана, структура која вибрира кога брановите од средното уво се шират низ течноста на полжавот - ендолимфата. Базиларната мембрана е тонотопска, така што секоја честота има карактеристично место на резонанца по неа. Карактеристичните честоти се високи на базалниот влез на полжавот, а ниски на врвот. Базиларното движење на мембраната предизвикува деполаризација на клетките на влакната, специјализирани слушни рецептори сместени во Кортиевиот орган. Иако самите влакнести клетки не произведуваат акциони потенцијали, тие ослободуваат невротрансмитер во синапсите со влакната на слушниот нервн, што создава акциони потенцијали. На овој начин, обрасците на осцилациите на базиларната мембрана се трансформираат во просторно-временски обрасци на сигнали кои пренесуваат информации за звукот во мозочното стебло.
Тестови на слухот
Слухот може да се мери со тестови за однесување со помош на аудиометар. Електрофизиолошките тестови на слухот можат да обезбедат точни мерења на праговите на слухот дури и кај субјекти во несвест. Таквите тестови вклучуваат акустички евоцирани потенцијали на мозочното стебло auditory brainstem response, ABR) otoacoustic emissions, OAE отоакустични емисии) и електрокохлеографија. Техничкиот напредок на овие тестови овозможил да се прошири тестирањето на слухот кај новороденчињата.
Слухот може да се мери со помош и на мобилни апликации кои вклучуваат функција на аудиолошко испитување на слухот или апликација за слушен апарат. Овие апликации му овозможуваат на корисникот да ги мери праговите на чујност на различни честоти (аудиограм). И покрај можните грешки во мерењата, може да се детектира оштетување на слухот.
Смртна казна во Грција
Смртна казна во современа Грција се спроведувала со употреба на гилотина (до 1913 година) или со стрелање. Последен пат била применета во 1972 година за време на воената хунта, а смртната казна била укината во фази помеѓу 1975 и 2005 година.
Историја
Погубувањата за време на Грчката војна за независност биле извршени преку стрелање, иако кога монархијата го вовела Кривичниот законик во 1834 година, обезглавувањето со гилотина станало единствениот начин на погубување. Во 1847 година, тешкотиите при ставањето на гилотина на располагање за секое погубување ја натерало владата да воспостави стрелачки одред како алтернативен начин на извршување. И двата начини се користиле сè додека стрелањето не станало единствено средство за погубување во 1929 година (последното погубување на гилотина се случило во 1913 година). Над 3.000 погубувања биле извршени помеѓу 1946 и 1949 година за време на Граѓанската војна во Грција. Последното погубување било извршено на 25 август 1972 година, кога 27-годишниот Василис Лимберис бил застрелан за убиството на неговата сопруга, свекрвата и двете деца (ги запалил живи во нивната куќа) на островот Крит.
Смртна казна била укината за мирнодопски злосторства освен велепредавство за време на војната со член 7 од Уставот од 1975 година. Претходно, тројца офицери биле осудени на смрт за време на процесите на грчката хунта, но овие казни биле заменети со доживотен затвор од владата на Караманлис.
Во 1997 година Грција го ратификувала Вториот факултативен протокол кон Меѓународниот пакт за граѓански и политички права, со цел укинување на смртната казна; сепак, била направена резерва со која се дозволува употреба на смртна казна за најтешките злосторства, т.е. велепредавство, извршено за време на војна. Протоколот бр. 6 на Европската конвенција за човекови права (ЕКЧП), кој предвидува укинување на смртната казна во мирнодопски услови, бил ратификуван во 1998 година.
Грција ја укинала смртната казна за сите злосторства во 2004 година Во 2005 година, Грција го ратификувала Протоколот бр. 13 кон ЕКЧП, кој се однесува на укинувањето на смртната казна под сите околности.
Партијата Златна зора повикала во 2013 година да се врати смртната казна за имигрантите осудени за насилни злосторства.
Библиотекарство
Библиотекарство — наука за обработка и давање на користење на информативни ресурси. Воедно е и севкупната дејност на библиотеките и библиотечните работници.
Библиотека - поим и дефиниција
Поимот Библиотека доаѓа од грчкиот збор bibliotheke што значи збирка книги. Меѓутоа, низ историскиот развој на библиотеките и библиотечната дејност, особено со нејзиното институционализирање, доаѓа до измени и дополнувања на оваа дефиниција. И покрај тоа што денес може да се сретнат повеќе дефиниции за поимот библиотека, заедничко за сите нив е дека библиотеката е институција што собира, стручно обработува, чува и дава на користење библиотечен материјал.
За надминување на разликите во толкувањето и дефинирањето на поимот библиотека, UNESCO има донесено единствена дефиниција што е прифатена во голем број држави во светот. Според оваа дефиниција, под библиотека се подразбира работна организација што обезбедува трајно и организирано комплетирање на библиотечни фондови, нивна стручна обработка и откривање на нивните содржини, со цел за пренесување информации и задоволување на потребите на образованието, науката и научно-истражувачката работа, културата и другите сфери на општественото живеење.
Основни функции на библиотеката се:
·        планско комплетирање и одржување библиотечна граѓа;
Мингуо-календар
Календар на Република Кина — метод за одбројување на годините кои се користи во Тајван и останатите острови под контрола на Република Кина. Се користел во копнена Кина од 1912 до создавањето на Народна Република Кина во 1949 г.
Библиотекарство
Библиотека - поим и дефиниција
·        обработка според прифатени правила и стандарди;
·        чување со примена на соодветни заштитни мерки,
·        информативна дејност,
Мингуо-календар
За да се одреди годината во календарот на РК се одзема 1911 од Грегоријанскиот календар. На пример: 2023 - 1911 = година на Републиката.
Библиотекарство
Библиотека - поим и дефиниција
Според карактерот на фондовите, начинот на обработката и видот на корисниците, библиотеките може да бидат:
·        научни (национални и универзитетски),
Мингуо-календар
Особености на календарот
Покрај прифаќањето на Грегоријанскиот календар, одбројувањето на годините сè уште било проблем. Кинеската царска традиција била да се користи името на царот како ера и годината на владеењето. Еден приод кон ова прашање било да се користи на историко-митолошкиот Жолт цар од третиот милениум пред нашата ера за да се одбројуваат годините. Во почетокот на век, некои од кинеските републиканци барале систем во кој годините се постојано одбројувани, на тој начин броењето би било независно од името на царот.(Обид да се намали влијанието на Qing Dynasty.)
Библиотекарство
Библиотека - поим и дефиниција
·        народни,
·        специјализирани,
Мингуо-календар
Особености на календарот
Кога Sun Yat-sen станува преоден претседател на Република Кина, тој испратил телеграми до водачите на провинциите и објавил дека тринаесеттиот ден од единаесеттиот месец на 4609 година од владеењето на Жолтиот цар ќе биде 1 јануари 1912 година и истата ќе биде првата година од постоењето ан Република Кина. Првичнарта причина за Мингуо- календарот била да се следи царската традиција за именување на годините според бројот на години во кои владеел царот, што претставувало препознатлив настан во Кина. Со создавањето на републиката, а со тоа и отсуството на цар, се одлучило да се користи годината на воспоставување на моменталниот режим. На овој начин се решил проблемот на честото менување на календарот, бидејќи ниеден император не владеел подолго од 61 година низ кинеската историја Kangxi Emperor е најдолго владеачкиот цар кој владеел од 1662–1722 (Kangxi 61). (Qianlong Emperor се повлекол од престолот во 1795, т.е. Qianlong 60, но владетелското име на Qianlong is still продолжило да се користи сè до неговата смрт во 1799 т.е. Qianlong 64.)
Традиционално името на ерите се запишувало со два знаци, 民國 (Мингуо, „Република“) и се користи како кратенката 中華民國 (Zhōnghuá Mínguó, „Република Кина“). Првата година, 1912, е наречена 民國元年 (Mínguó Yuánnián) и 2010,„99-та година од Републиката“ е 民國九十九年, 民國99年, или само 99.
Библиотекарство
Библиотеките во почетокот на новата ера
Формирањето библиотеки на западните простори е тесно поврзано со периодот кога почнува замената на пергаментот со папирусот. Имено, во периодот од III-V век од новата ера, со примената на папирусот значајно се олеснува создавањето на книгата. Меѓутоа, со распаѓањето на Римското царство, доаѓа до општа декаденција и културна криза. Јавните и личните библиотеки се затвораат, а се отвораат библиотеки во црквите и во манастирите. За време на големата преселба на народите од IV-IX век од новата ера, уништени се многу културни текови. Во тешки времиња за културата не се поштедени ни библиотеките.
Библиотеките во среден век
Во средниот век повторно имаме обнова на културниот живот. Од IX-XIII век од н.е. се случуваат низа значајни општествени, политички и културни настани. Општествено-економските услови ја наложуваат потребата од што поголем број писмени луѓе, односно доаѓа до ширење на писменоста. Се отвораат училишта, факултети и универзитети. Меѓу попознатите ќе ги одбележиме универзитетите во Париз, Оксфорд, Кембриџ, Прага, Краков, Виена, Хајделберг, Климентовиот универзитет во Охрид и др. При овие образовни институции се отвораат библиотеки за потребите на студентите и наставниот кадар. Овие библиотеки се разликуваат од манастирските и од црковните библиотеки пред сè во однос на содржините на книжните фондови.
Мингуо-календар
Особености на календарот
РК ерата е ист налин на броење како и броењето на годините кое се користи во Џуче календар на Северна Кореја, бидрејќи нејзиниот основач, Ким Ил Сунг, е роден во 1912 година. Годините во јапонскиот Таишо период (30 јули 1912 до 25 декември 1926) се во случајна подреденост со РК ерата.
Библиотекарство
Библиотеките во среден век
Ако направиме споредба помеѓу универзитетските и црковните - манастирските библиотеки, ќе забележиме значаен чекор напред во целокупното работење кај првите. Но и покрај тоа, универзитетските библиотеки се мошне далеку зад библиотеките од стариот век, кои имале јавен карактер и за нивната целокупна дејност се грижела државната власт. Вакви библиотеки човештвото ќе воведе дури во новиот век, со појавата на хуманизмот и ренесансата (средина на XIV и почеток на XVI век)