cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Константин С. Николаеску-Плопшор
Доцни придонеси
Во текот на доцните 1950-ти, Николаеску-Плопшор бил поттикнат од новите откритија направени во областа Пестишу Миц да го преиспита своето мислење за Селетјанецот, што тој го сметал за манифестација на Мустеријанската и инаугуративната индустрија на горниот палеолит. Ова тврдење беше разгледано последен пат во 1966 година, кога тој заклучи дека Селетјанецот не постоел источно од Унгарија. Други откритија од источниот регион на Молдавија го наведоа да ги назначи индустриите на Аурињациската, Костенкијанската и Граветовата, првенствено карактеризирана со еден вид кремен кој се смета за „ реката Прут “. До 1950-тите, тој дошол до заклучок дека мезолитот не бил независен феномен, туку доцна форма на Магдалениецот што води во неолитот. Сепак, Добош забележува дека ова не бил апсолутен заклучок и дека подоцнежните текстови покажуваат дека Николаеску-Плопшор си противречи во опишувањето на мезолитската „постепена транзиција“ и епипалеолит како „повеќе или помалку: одложен палеолит“. Исто така, според Добош, истражувачот го синтетизирал своето мислење дури во 1965 година, кога го дефинирал мезолитот како применлив само за оние микролитски локалитети што стојат „за природна транзиција“ кон неолитот, додека тврдел дека такви примери не може да се најдат во Романија.
Во текот на последните две децении од активноста на Николаеску-Плопшор, тој усвоил контроверзниот пристап за именување и класифицирање на локалните култури, давајќи им приоритет на Советскиот и Источниот блок во согласност со идеолошките барања на комунистичкиот режим. Во 1954 година, тој ја прослави советската историографија за „темелно“ истражување на палеолитот од глобална перспектива и ги исмејуваше западните пристапи како редукционистички. Фокусирајќи го своето внимание на тврдењата на некои западни истражувачи, кои тврдеа дека хелеанските индустрии се супериорни во однос на клактонските од наводни расни причини, Николаеску-Плопшор ги обвини своите колеги за научен расизам и посочи дека хелеанската и клактонската индустрија повремено се развиваат во истите области. Романскиот научник првенствено ги назначил локалните локалитети на Гравети како Костенкијан, по советскиот модел, и генерално се откажал од спомнувањето на индустриите под нивните западни имиња. Тој, исто така, зборуваше за замена на неологизмите измислени за одредени ставки во праисториската типологија со адаптации од романската лексика. На пример, тој препорачал следење на истражувачот од 19 век Цезар Болијак при означување на индустриските јадра како mătci („извори“ или „утроби“).
Литература
Според фолклористот Аурелијан И. Попеску, целокупното книжевно дело на Константин С. Николаеску-Плопшор е поделено во две категории: „точна збирка“ на фолклорни записи и преработка на фолклорни теми преку оригиналните интервенции и проширувања на „големиот раскажувач. “. Последната функција виде дека Николаеску-Плопшор го повторува примерот на Јон Креанга, раскажувач од 19 век, културно поврзан со молдавскиот регион, и му го донесе прекарот „ Олтенија Креанга“. Нејзиниот главен производ е Tivisoc și Tivismoc, но категоријата вклучува и верзија на приказните на Јован Јоргован и бајка со наслов Cotoșman împărat („Царот Томч“). Ваквите дела повремено се потпишуваа со името Мош Плопшор, тарторул повещилор („Старецот Плосор, водач на приказните“). Во својот Precuvântare („Предговор“) за Tivisoc și Tivismoc, авторот го објасни својот метод во говорни фигури, со детска рима: Серијата анегдоти за Тивисок и Тивисмок се издвојува меѓу придонесите на Николаеску-Плопшор како спин-оф на популарните народни приказни за Пакала. Двајцата истоимени протагонисти се „неродени деца“ на Пакала, непочитуван и често генијален селанец чии подвизи се воспоставено присуство во романскиот хумор и раната романска литература. Писателот го дефинирал сопствениот текст како „сноп од изработени приказни, украсени овде-онде со лаги“ и „нова приказна, од постари, заборавени приказни“. Неговата техника, оцени Попеску, „продира во светот на Пакала, кој го зголемува и продлабочува со ново предиво, бракот на познатиот народен херој“. „Неродените“ протагонисти, кои наизменично ги раскажуваат деловите од анегдотата како наративи во прво лице, се оригинални креации на Николаеску-Плопшор, нивните имиња се бесмислени рими за броење за зборот loc („место“, како во stai pe loc, „стојат твојата земја“ или „ти си тоа“). Оваа репликација на детството, тврди Попеску, „сугерира одредена блискост со [детскиот] менталитет и начините на разбирање“.
Наративот главно се надоврзува на апсурдистички слики и игра на зборови, што резултира со она што Попеску го нарекува „густ хумор“. Двајцата браќа се огледуваат на физичките атрибути на едни со други и се нереално гротескни по изглед: тие покажуваат хетерохромија и хемихипертрофија, нивните лица и стапала се ориентирани наназад. Отфрлајќи ги шансите да се родат од свештеник или дури и благородник, Бан на Олтенија, наместо тоа, тие се одлучуваат за Пакала, кој е прикажан како сиромашен селанец од Ваидеи (село во комуната Ромос, сега во округот Хунедоара ). Локацијата била избрана поради нејзините хумористични конотации, кои, забележува Попеску, веќе ја направиле мета на „невини шеги, „тешко им“. Селото е прикажано од Николаеску-Плопшор како место во кое сиромаштијата се соочува со самоиронија, што резултира со апсурдни шеги. На пример, човек од Ваидени жали за загубата на круша, украдена од неговиот двор од врапче, бидејќи имал намера да ја користи нејзината влакнеста опашка како „оска на количка“. Етнографскиот преглед на Олтенија е надополнет со приказ на јужните делови на регионот, преку приказ на патувањето на Пакала низ Крајова и до Дунав. Епизодата дозволува ретроспективна социјална критика на селскиот живот како што наводно бил за време на периодот на Романското кралство, со референци за Бунтот од 1907 година и цитати од квазианонимниот рурален поет Раду од Џубега. Извештајот на Николаеску-Плопшор, исто така, нуди простор за самоиронија и сатира на олтенскиот етос, атрибут традиционално стереотипизиран како тапа гордост: наводната реакција на Олтенија на воведувањето на железничкиот систем е обид за излетување на возовите од шините со мамки за пченка. Истиот дел вклучува шеги за градот Каракал, вообичаено исмејувани во локалниот фолклор како местото каде што количката што превезувала имбецили „се превртила“, и при поминување ја споменува легендата за пожарникарската кула на Каракал, која наводно била изгубена од пламенот. Таквите извештаи, напиша Попеску, претставуваат „важен извор на информации за етнографите и фолклористите“.
Откако биле задолжени за пеколот, Тивисок и Тивисмок ги ослободуваат сите категории народни херои кои се исто така грешници, првенствено хајдуци и други прославени разбојници, но, забележува Попеску, ја прикажуваат мешавината на Пакала на „интелигенција и глупост“ при планирањето на нивното бегство: целата група ја следи двете момчиња креваат јаже од песок. По седумгодишно искачување, тие ги враќаат во воденицата, тие ја пренасочуваат реката да тече назад во пеколот и успеваат да ги удават ѓаволите кои се враќаат. Следува повторно обединување со Пакала, неговата легендарна венчавка со жена избрана од Тивисок и Тивисмок, и конечното раѓање и неволното крштевање на момчињата. Иако добиваат човечки изглед, Tivisoc и Tivismoc сè уште покажуваат натприродни атрибути (како конзумирање „пржено пилешко и лук“ наместо мајчино млеко). Приказната завршува со нивното заминување во дивиот свет и изгледите за повеќе авантури - можеби втор том, кој Николаеску-Плопшор никогаш не почнал да го пишува.
Наследство
Контроверзноста традиционално ги опкружува наводните австралопитекински локалитети кои ги истражувал Николаеску-Плопшор. Според колекцијата Античка историја на Универзитетот Кембриџ од 1982 година, неговите теории во врска со Тетоу биле „сè уште отворени за прашање“. Според проценката на историчарот и новинар Василе Сурсел од 2009 година, овие локации не биле повторно разгледани од ниту еден романски археолог по 1960-тите. Сурсел тврди: „Наместо да го продолжат своето истражување, неговите колеги претпочитаа да ги игнорираат или едноставно да не ги коментираат“. Смртта на научникот, исто така, ги запрело напорите за зачувување на Ада Калех, и ги натерало комунистичките власти да одобрат план со минимални инвестиции во оваа област.
По револуцијата од 1989 година и крајот на комунизмот, како дел од поголемиот тренд да им се обезбеди на комуните поединечни грбови, Салкута избрала да биде претставена со златна перница и шише со мастило, во чест на родниот Николаеску-Плопшор. Индустриското средно училиште во Пленица го носи неговото име, како Grupul Școlar Industrial Constantin Nicolăescu-Plopșor, како и улица во Крајова. Во 1999 година, Романската академија и Универзитетот во Крајова го основале CS Nicolăescu-Plopșor Socio-human Research Institute, кој објавува годишник за интердисциплинарни студии. Музејот на Олтенија поседува посебна збирка Николаеску-Плопшор, која ги вклучува неговите ракописи од книги и објавени дела, како и неговата кореспонденција со колеги интелектуалци како Думитру Берчиу, Константин Даиковичиу и Јон Нестор.
ITunes Festival: London 2010 (Florence and the Machine EP)
ITunes Festival: London 2010 е EP албум во живо од инди поп бендот Florence and the Machine. Албумот е снимен на iTunes Festival во јули 2010 година во Лондон. Подоцна е издаден во iTunes Store на 21 јули 2010.
Ромбоид
Во геометријата, ромбоид е четириаголник кој има два пара паралелни страни (т.е. е паралелограм), но соседните страни не се исти (т.е. не е ромб) и нема внатрешен агол од 90° (т.е. не е правоаголник). Од друга страна, поимот паралелограм вклучува и ромбоиди, ромбови, правоаголници и квадрати.
Обично оригано
Обичното оригано или планинскиот чај, односно Origanum vulgare е вид на оригано кој потекнува од Европа (нејзиниот средоземен дел) и од јужна и средна Азија. Тоа е повеќегодишно растение кое расте 20 до 80 cm во височина, со наспрамни листови долги од 1 до 4 cm. Цветовите се розови, долги 3–4 mm и се издигнуваат од исправени боцки. Името на овој вид доаѓа од грчкиот збор origanon - со значење планина. Семето од обичното оригано е познато и како Аџвајн (اجوائن) на урду. Подвидовите на Origanum vulgare се важни хранливи растенија. Тие најчесто се користат во грчката и италијанско-американската кујна. Листовите се користат во готвењето, а исушената билка како зачин.
Обичното оригано често се користи во доматните сосови. Заедно со босилекот, придонесува за исклучителниот карактер на многу италијански јадења (како пицата, на пример).
Сличните видови Origanum onites (Грција, Мала Азија) и O. heracleoticum (Италија, Балкански Полуостров, Западна Азија) имаат сличен вкус и миризба. Близок сродник на ова растение е мајоранот, но неговиот вкус е мошне поразличен.
NGC 2980
NGC 2980 — спирална галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2980 се споменува и како MCG -1-25-28, IRAS 09407-0923.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2980 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 2980 има привидни димензии од 1,6' х 0,8'.
Други поделби
Проучување на NGC 2980 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27799. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 278; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5478. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 649.
Бастер
Бастер, со околу 15.500 население во 2000 година, е главниот град на Федерацијата на Свети Китс и Невис во Западните Инди. Географски гледано, пристаништето Бастер се наоѓа на на југ западниот брег на островот Сент Китс, и е еден од главните трговски депоа на Ливардските Острови. Градот лежи во рамките на парохијата на Сент Џорџ Бастер и јужниот дел на парохија на Сент Петер Бастер. Бастер е еден од најстарите градови во Источните Кариби.
Ден на победата над Јапонија
Денот на победата над Јапонија (исто така познат како Ден на победата во Тихиот Океан) е денот кога капитулирала царска Јапонија во Втората светска војна, со што всушност се ставил крај на војната. Овој празник се однесува на денот кога било објавено соопштението за капитулација на Јапонија - 15 август 1945 година во Јапонија; но исто така и на денот кога официјално бил потпишан документот за капитулација - 2 септември 1945 година, со што и официјално завршила Втората светска војна.
Во Обединетото Кралство како Ден на победата над Јапонија се прославува 15-ти Август, а во САД официјалната комеморација се одржува на 2 септември.
На 2 септември 1945 година, на воениот брод Мисури во Токискиот Залив формално била потпишана капитулацијата. Во Јапонија, 15 август е познат како „Ден на жалост за погинатите во Војната и молитва за мир“ (戦没者を追悼し平和を祈念する日, Senbotsusha o tsuitōshi heiwa o kinensuru hi). Ова име било усвоено во 1982 година со декрет издаден од Јапонската влада.
Настани пред капитулацијата
На 6 и 9 август 1945 година, сојузниците фрлиле атомски бомби врз Хирошима и Нагасаки. На 9 август, Советскиот Сојуз ѝ објавил војна на Јапонија. На 10 август, Јапонската влада ја соопштила својата намера да се предаде според условите од Постдамската Декларација.
По оваа вест започнале прослави низ целиот свет.
Прифаќање на Потсдамската декларација
На 15 август 1945 година (кратко време по пладне по јапонско време), царот Хирохито објавил дека Јапонија ги прифаќа условите од Постдамската декларација; изјавата била емитувана преку радио. Претходно истиот ден, јапонската влада преку Радио Токио објавила соопштение дека „наскоро ќе ја прифатат Потсдамската резолуција“, и ги советувала своите сојузници да се предадат со испраќање депеша до американскиот претседател Хари Труман преку Швајцарската дипломатска мисија во Вашингтон. На 14 август во седум часот попладне (летно време во Вашингтон) Труман на националната телевизија објавувил дека официјалниот настан на потпишување на капитулацијата е закажан за 2 септември.
Затоа што Силите на оската во Европа се предале три месеци претходно (Ден на победата во Европа), Денот на победата над Јапонија се смета како крај на Втората светска војна, иако мировниот договор меѓу Јапонија и повеќето сојузници бил потпишан дури во 1952 година, а меѓу Јапонија и Советскиот Сојуз во 1956 година.
Москенесеј
Москенесеј е поврзан со мост со североисточниот дел на островот Флакстадеј
Парабола за работниците во лозјето
Парабола за работниците во лозјето (или парабола за дарежливиот работодавач) — една од Исусовите алегориски приказни, забележена во Евангелието според Матеј.
Приказната зборува за тоа како работодавач им плаќал иста дневница на работниците кои дошле подоцна и работеле помалку како на оние кои од утрото работеле во лозјето. Вообичаеното толкување е дека секој што го прифаќа повикот на Царството Божјо, без разлика колку доцни, добива награда еднаква на оние кои биле верни најдолго време.
Парабола
Евангелието според Матеј ја раскажува следната Исусова алегориска приказна:
Толкувања
Работниците во лозјата биле сиромашни и работеле како привремени земјоделски работници за време на бербата. Втората смена се приклучила околу „третиот час“, што, според еврејско броење, е девет часот наутро; понатаму: шестиот час е пладне, а единаесеттиот час е пет часот попладне. Работодавецот гледа дека се сиромашни и дека на сите им треба полна дневница за да ги прехранат своите семејства. Плаќањето навечер ги следи упатствата од Стариот завет:
За разлика од рабинските приказни со слична тематика, оваа парабола ја нагласува незаслужената Божја милост, наместо „заработување“ на Божјата наклоност во која било смисла. Поради оваа причина, тоа е слично на параболата за блудниот син. Параболата често се толкува во смисла дека дури и оние кои подоцна се покајуваат во животот ја добиваат истата награда, заедно со оние кои се преобратиле порано. Алтернативно толкување ги идентификува раните работници како Евреи, од кои некои им негираат на подоцнежните новодојденци (неевреи) подеднакво добредојде во Царството Божјо.
По повод расправата за идентитетот на работниците во лозјето, Арланд Хултгрен пишува:
NGC 1061
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1061 се споменува и како MCG 5-7-36, CGCG 505-39, KUG 0240+322.
Откривање
Објектот е откриен во декември 1849 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1061 е од видот Sd. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1061 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 43 м 15,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 28' 2". Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.
Други поделби
Проучување на NGC 1061 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10303. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 93; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2329. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1301.
Протести на плоштадот „Тјенанмен“ од 1989 година
Протестите на плоштадот „Тјенанмен“ од 1989 година, познати и како Тјенанменски масакр, се серија од демонстрации предводени од студенти, интелектуалци и работнички активисти во Народна Република Кина помеѓу 15 април и 4 јуни 1989 година. Средиштето на демонстрациите беше плоштадот „Тјенанмен“ во Пекинг, но големи протести се случија и во други кинески градови, вклучително и во Шангај, но сите тие демонстрации завршија без насилство.
Повод за демонстрациите
Повод за демонстрациите беше смртта на поранешниот генерален секретар на Комунистичката партија на Кина, Ху Јаобанг. Тој, поради своето залагање за демократизација во земјата во јануари 1987 година беше принуден да поднесе оставка на функцијата генерален секретар. Ненадејната смрт на Ху на 15 април 1989 година и неговиот закоп беа повод за организирање на студентите од универзитетите во Пекинг и барање партијата да го промени официјалниот став за него. Студентите не наидоа на разбирање околу тоа и набрзо ја проширија својата агенда, протестирајќи во прв ред против корупцијата и барајќи слобода на печатот. Наскоро на протестите на студентите и интелектуалците им се приклучија и градските работници кои беа погодени од пазарните реформи на Денг Сјаопинг.
Задушување на протестите
На почетокот кинеското комунистичко раководство се надеваше дека демонстрациите ќе бидат краткотрајни и дека козметичките реформи и истраги ќе ги задоволат демонстрантите. Но откако тоа се покажа недоволно, на 20 мај владата прогласи вонредна состојба. Демонстрантите сè уште не отстапуваа. На 30 мај на „Тјенанмен“ тие поставија статуа на божицата на демократијата.
Задушувањето на протестите започна ноќта на 3 јуни и до рано изутрината кинеската војска успеа да ги истера демонстрантите од плоштадот. Акцијата на војската резултираше со многу убиени и повредени цивили. Бројот на жртвите се движи од 200-300 (според кинеската влада) до 2.000-3.000 (кинеските студентски организации и Кинескиот Црвен крст).
По задушувањето на демонстрациите, кинеската комунистичка власт спроведе масовни апсења на поддржувачите на демонстрациите, ги забрани странските медиуми и строго го контролираше покривањето на настаните од страна на кинеските медиуми. Членовите на Комунистичката партија кои јавно ги искажаа своите симпатии за протестите беа исклучени од партијата, а неколкумина истакнати членови беа ставени во домашен притвор. Многу работници беа групно судени и погубени, за разлика од студентите кои доаѓаа од релативно богати семејства и преку врски успеаја да се извлечат со поблаги казни.
Насилното задушување на протестите на „Тјенанмен“ предизвикаа широка меѓународна осуда.
За разлика од демонстрациите против владејачките комунистички партии во Источна Европа и СССР кои доведоа до нивен пад, преку задушувањето на протестите на „Тјенанмен“, комунистичката власт успеа да го одржи своето еднопартиско владеење со Кина.
Циклононан
Циклононанот е циклоалкан со хемиска формула C9H18.
Миле Кокотов
Миле Кокотов ( Штип) - дипломиран инженер по индустриски менаџмент и магистер по технички науки, и актуелен претседател на Радиоаматерскиот сојуз на Република Македонија.
Животопис
Миле Кокотов е роден во 1964 година во Штип. Основно и средно образование завршил во Штип. Студирал на Електротехничкиот факултет во Скопје и на Факултетот за природни и технички науки во Штип. Миле Кокотов е основач на првата приватна телевизија „ТЕКО ТВ“ во поранешна Југославија (1989 година). Еден е од основоположниците на приватните електронски медиуми во Македонија. Се залагал за развој и плурализам на медиумите во време кога имало само неколку државни медиуми. Исто така, активно учествувал на повеќе меѓународни советувања за развој на медиумите на Балканот.
Активности
Во 1990 година на првите слободни повеќепартиски избори бил избран за советник во собранието на Општина Штип (1990 - 1996). Бил активен член на собраниска комисијата за информирање. Член е на радио клубот од Штип од 1977 година и активно придонесува за ширење на радио техниката и електрониката меѓу младите.
Еден е од основачите на Асоцијацијата на приватни радио и телевизиски станици во Македонија (денес АПЕМ). Исто така, основач е на неколку кабелски телевизии во Македонија и Србија.
Како менаџер на „Кадис“, добитник е на престижната награда "International Star Award - Gold Category" од страна на "BID Business Initiative Directions" во Париз, 2007 година.
Дел од своите истражувања во областа на електрониката и телекомуникациите ги објавил во својата стручна книга „Основи на Кабелските Дистрибутивни Системи„ (2010 година) која е единствена од таков тип на македонски јазик.
Неговите објавени истражувања од областа на електрониката, радио техниката и телекомуникациите, често се предмет на дискусија на стручните форуми низ светот.
Во ноември 2016 година Миле Кокотов е избран за претседател на Радиоаматерскиот сојуз на Република Македонија.
Аероп II
Во првите четири години владеел заедно со Орест, а во останатите сам. Бил наследен од неговиот син Павзаниј.
Во 394 пр. н.е. му се противставува на спартанскиот басилеј Агис да помине со војска преку македонската територија.
Африкански куп на нации 1970
Африкански куп на нации во 1970 година — 7-мо африканско фудбалско првенство на Африканскиот куп на нации кое се одржало во Судан од 6 февруари - 16 февруари 1970 година. На ова првенство учество зеле 8 репрезентации. Вкупно биле одиграни 16 натпревари.
Победник на турнирот била Фудбалската репрезентација на Судан.
Долно Доброшко Езеро
Долно Доброшко Езеро — ледничко езеро во Македонија, едно од 27. езера на Шар Планина.
Езерото се наоѓа во сливното подрачје на реката Габровица на надморска височина од 2.263 метри. Карактеристично е по својот кружен облик.
Заедно со Горното Доброшко Езеро ги сочинуваат Доброшките Езера. Од него е оддалечено само 200 метри југоисточно.
Одлики
Името го добиле по селото Доброште, кое се наоѓа веднаш под нив на самото подножје на планината. Се наоѓа на 2.400 m надморска висина на една зарамнета полјана која е заградена во подножјето помеѓу врвовите Доброшки Врв, Езерски Врв и Езерска Чука. Долго е 55, а широко е 77 метри, додека вкупната должина на неговите брегови изнесува 225 метри. Длабоко е само половина метар. Има површина од 3.760 м². Всушност ова езеро претставува своевиден завир - односно заезерување на водите од неколку потоци и извори кои се слеваат на најниската точка на ова мало зарамнување полјана/висорамнина помеѓу трите околни стрмни врвови.
Дното на езерото е рамно и песокливо, делумно со плочест нанос. Создадено е од атмосферските наноси, но во него се влеваат и неколку помали поточиња од потокот Езерска Река кој извира над Горното Доброшко Езеро се влева во него, па повторно истекува и се влева во Долното Доброшко Езеро од каде истекува и се влева во реката Габровница. Сепак, во сушни години, кон средината на летото при многу високи температури речиси пресушува. Се одликува со многу бистра и студена вода, чија проѕирност се должи на протечноста на водата која се влева и истекува од него како и од многу малата длабочина со песокливо дно. До езерото нема обележана планинарска патека, но под него има бачило до кое води добро разгазен коњски и пешачки пат. Недалеку, на ливадата веднаш до Горното Езеро, се поставуваат шаторите од кампот за првото ноќевање на Западната македонска планинарска трансверзала „Љуботен - Охрид“, а поради зарамнетоста на теренот и изобилството од вода бреговите околу Долното Доброшко Езеро се исто така многу поволно место за кампување.
Мерења во 2020 г.
Пред прогласувањето на новиот национален парк „Шар Планина“, во извршената студија за валоризација на паркот се дадени мерењата дека езерото има површина од 3.674 м2, длабоко е 0,5 метри, долго е 90,4 метри, широко е 72,9 метри. Езерската вода се храни со топењето на околните ледници и неколкуте околни мали извори, додека се празни со Езерска Река.
Тотемизам
Тотемизам потекнува од зборот тотем што на јазикот на северноамериканските индијанци значи сродство (предок). Самиот збор укажува дека постоело верување дека одредена група луѓе потекнува (е во сродство) од некое животно, растение или некој предмет. Изборот на тотемот зависел од начинот на кој групата се стекнувала со средства за живот. Кај оние кои се занимавале со риболов, рибите или некое друго водно животно претставувале тотем (крокодил, морска птица) Кај тотемизмот, тотемското животно не е предмет на обожување поради своите природни особини, туку поради силите (духот) кое се сметало дека е внатре во него.
Емпатија
Емпатија (сочувство) — капацитетот да се препознаат и, до одреден степен, да се споделуваат чувствата (како што се тагата или среќата), кои се доживуваат од друга личност обдарена со чувства. Некој можеби ќе треба да има одредена количина на емпатија пред да биде во можност да чувствува сожалување.
Потекло на поимот
Англискиот збор е изведен од грчкиот збор ἐμπάθεια (empatheia), „физичка љубов, страст, пристрасност“, која доаѓа од ἐν (en), „во, на“ πάθος (патетика), „страст“ или „страдање“. Овој термин е адаптиран од Херман Лотце (Herman Lotze) и Роберт Вишер (Robert Vischer) за да го создаваат потоа германскиот збор Einfühlung („чувство во“), кој беше преведен од Едвард Б. Тиченер (Edward B. Titchener) на англиски, термин емпатија.
Alexithymia од старогрчките зборови λέξις (лексика) и θύμος (thumos) изменет од алфа-приватив – буквално „без зборови за емоциите“ – е термин за да се опише состојбата на недостаток на разбирање, обработка, или опишување на емоции во себе. .
Теоритичари и дефиниција
Емпатијата е способност со многу различни дефиниции. Тие опфаќаат широк спектар, почнувајќи од чувство на грижа за другите луѓе што создава желба да се им помогне, доживувајќи емоции кои се совпаѓаат со емоциите на другата личност, знаејќи што другото лице размислува или чувствува за замаглување на границата меѓу себе и другите. Хоџис, СД, Клајн, К.Ј. (Hodges, SD, & Klein, KJ) (2001). Регулирање на трошоците на емпатија: цената да се биде човек. Весник на Социо-економија. Подолу е список на различни дефиниции за емпатијaта:
Даниел Батсон (Daniel Batson): „Мотивација која е ориентирана кон друг. Батсон, С.Д. Фулц (Fultz), Ј. & Шоенрејд (Schoenrade), П. (1987). Болка и Емпатија: Две квалитативно различни делегирани емоции со различни мотивациони последици. Весник на личноста, 55, 19-39.
Д. М. Бергер: Капацитетот да се знае што другиот доживува емотивно од рамките на работните задачи на тоа друго лице, капацитетот за примерок на чувствата на друг или да се ставаш себеси во туѓи чевли.
Џон Десети (Jean Decety): Сенсот на сличноста во чувствата и доживувањето на себеси и другите, без збунетост меѓу двете единки. Десети, Ј., & Џексон, П.Л. (2004). Функционални архитектура на човечката емпатија. Прегледи на бихевиорална и когнитивна невронаука, 3, 71-100.
Ненси Ајсенберг (Nancy Eisenberg): Една афективна реакција која произлегува од страв или разбирање на туѓите емоционални состојби, а тоа е слично на она што другата личност чувствува или ќе се очекува да чувствува. Р. Р. Гринсон (R. R. Greenson): Да соживуваш значи да споделиш, да го доживееш чувството на друго лице.[11] Алвин Голдман: Способноста да се ставите себеси во менталната состојба на друго лице за да си и ги разберете нејзините емоции и чувства.[12]
Мартин Хофман: Секој процес каде што присуствува перцепција на состојбата на објектот создава состојба во лицето кое е повеќе применлива за состојбата на објектот или ситуацијата отколку на својата претходна состојба или ситуација на тоа лице.[13]
Вилиајам Икес: Комплексна форма на психолошки инференција во која се комбинирани набљудувања, меморија, знаење и расудување за да се добие увид во мислите и чувствата на другите.[14]
Хајнц Кохут (Heinz Kohut): Емпатијата е капацитет да се размислува и да се чувствува себеси во внатрешниот живот на друго лице. Карл Роџерс: Да се согледа внатрешната рамка на упатувања на друг со точност и со емотивни компоненти и значења кои се однесуваат кон него како да беше тоа самото лице, но без воопшто да ја губи „како да“ состојбата. Така, значи да се насети болката или задоволството на друго лице друг како што тој чувствува и да ги согледаме причините за тоа како тој ги гледа, но без воопшто да го губи признавањето дека тоа е како да сум јас повреден или задоволен и така натаму. Рој Шафер (Roy Schafer): Емпатијата вклучува внатрешно искуство на споделување и разбирањето на моменталната психичка состојба на друго лице. Вин Шварц (Wynn Schwartz): Ги препознаваме другите како емпатични кога сметаме дека прецизно постапуваме или некако ја признаваме изјавата или неискажаната мода на нашите вредности или мотивации, нашите знаења, и нашите вештини и компетенции, а особено како тие појави да се препознае значењето на нашите акции во начин со кој можеме да го толерираме нивните биде признаена. Едит Стејн: Емпатијата е искуството на друга свест воопшто. Симон Барон-Кохен (2003): Емпатијата е спонтано и природно подесување во мислите и чувствата на друго лице, без оглед на тоа што се. Постојат две главни елементи на емпатијата. Првиот е когнитивната компонента: Разбирање на други чувства и способноста да се презема нивната перспектива, а вториот елемент на емпатијата е афективната компонента. Ова е соодветен емоционалниот одговор на набљудувачот на емоционалната состојба на друго лице. Кен Ламперт (2005): “Емпатијата е она што ни се случува кога ќе ги напуштаме своите тела... и ќе се пронајдеме себеси моментално или за еден подолг временски период во умот на другите. Ние ја гледаме реалноста низ нејзините очи, и ги почувствуваме нејзините емоции, учествуваме во нејзината болка.“ Штом емпатијата подразбира разбирање на емоционални состојби на други лица, начинот на кој таа се одликува е дериват на начинот на кој самите емоции се одликуваат. Ако, на пример, емоциите се преземат за да се биде централно карактеризирани со телесни чувства, а потоа ги фаќате телесните чувства на друг ќе бидат централни за емпатијата. Од друга страна, ако чувствата се повеќе централно карактеризирани со комбинација на верувања и желби, тогаш фаќањата на овие верувања и желби ќе бидат повеќе од суштинско значење за емпатија. Способноста да се замислиш себеси како друго лице е софистициран имагинативен процес. Сепак, основниот капацитет за да се препознаваат емоциите е веројатно вроден [се бара извор] и може да се постигне несвесно. Сепак, тоа може да се обучите [се бара извор], и се постигнува со различни степени на интензитет и точност.
Човечкиот капацитет за да се препознаваат телесните чувства на друга личност е во врска со иницијативни капацитети, и се чини дека треба да се втемелени во вродениот капацитет да се дружат со телесни движења и да се изразат на лицето кое може да се види во друг со проприоцептивни чувства на производство на оние што одговараат на движења или изрази.
Разлика со други појави
Емпатијата е различна од симпатијата [се бара појаснување], од жалот и од емоционалната зараза. Симпатијата или емпатичната загриженост е чувството на сочувство или загриженост за друг, желбата да се гледаат другите подобро или посреќни. Жалот е чувството дека некој друг е во мака и со потреба за помош затоа што тие не можат да ги утврдат нивните проблеми, често се опишува како „чувство на жал“ за некој. Емоционална зараза е кога едно лице имитативно ги „фаќа“ емоциите што другите ги даваат без да мора да се препознава дека ова се случува.
Перспектива за земање
Исто како што емпатијата беше концепциски разликувана од сочувството, почнувајќи од почетокот на дефинициита на емпатијата во 19 век, терминот може да биде во процес на разликување и понатаму, овој пат од „Перспектива за земање“. Поради концептуалната забуна помеѓу емоционалните и когнитивните аспекти на емпатијата и на новите смисла на разликата на функционалните аспекти на двата феномена, неодамнешните разговори прават разлика помеѓу емпатијата (како повеќе интуитивен емотивнен аспект) и перспектива за земање (како повеќе когнитивен аспект). Некои автори, сепак, ја гледаат перспективата за земање како една од димензиите на емпатијата.
Развој
На возраст од две, децата нормално започнуваат да го прикаже основното однесување на емпатијата со тоа што имаат емотивен одговор кој соодветствува со друго лице. Дури и порано, во една година возраст, бебињата имаат некои зачетоци на емпатијата, во смисла на тоа дека тие разбираат дека, исто како и нивните акции, и акциите на другите луѓе имаат цели. Понекогаш, бебињата ќе им годат на другите или покажуваат грижа за нив во уште една возраст како и два. Исто така во текот на второгодишна возраст, бебињата ќе играат игри на лага или „на преправа“ во обид да ги измамат другите, а тоа бара детето да знае што другите веруваат дека пред тој или таа да може да манипулира со овие верувања. Според истражувачите на Универзитетот во Чикаго, кои користеа функционална магнетна резонанца (ФМРИ), деца на возраст помеѓу 7 и 12 се чини дека се природно наклонети да чувствуваат за други во болка. Нивните откритија се во согласност со претходните ФМРИ студии на емпатична болка со возрасните. Истражувањето исто така покажа дополнителни аспекти на мозок кои се активираат кога младите видоа друга личност намерно повредено од друго физичко лице, вклучувајќи ги и регионите кои се вклучени во моралното расудување. И покрај тоа што може да покаже некои признаци на емпатија, како што е обидувањето да се утеши бебе што плаче, од рано како што се тие од 18 месеци до две, повеќето деца не покажуваат полноправна теоријата на ум споредувајќи ги со тие на возраст од околу четири. Теоријата на умот ја вклучува способноста да се разбере дека другите луѓе може да имаат верувања кои се различни од сопствените, и се мисли да се вклучат на когнитивните компоненти на емпатијата. Децата обично стануваат способни за донесување „погрешно мислење“, се смета за тест за теорија на умот, на возраст од околу четири години. Лицата со аутизам често се најдат со помош на теоријата на умот многу тешко (на пр Барон-Коен, Лесли & Фрит, 1988; на Сали-Ен тест).
Емпатичната зрелост е когнитивна теорија структурно развиена на Универзитетот Јеил, училиште за медицински сестри и се обраќа како возрасни замисли или ја разбираат личноста на пациентите. Во теорија, прво треба да се применуваат медицински сестри а бидејќи се применат во други професии, постулати три нивоа кои имаат имоти на когнитивните структури. Третата и највисоко ниво се одржува за да биде метаетичка теорија на моралната структура на заштита. Оние луѓе кои работат со разбирање ниво III синтетизира системи на правдата и грижа заснована на етика.
Невролошки бази
Неодамнешни истражувања се фокусиран на можни мозочни процеси во основата на искуството на емпатијата. На пример, функционална магнетна резонанца (ФМРИ) се искористува за да се испита функционална анатомија на емпатијата. Овие проучувања покажале дека набљудувањето на емоционалната состојба на друга личност ги активира деловите на невронска мрежа се вклучени во обработката на истата состојбата во себе, дали е тоа гадење,, вкусот   или болка. Проучувањето на нервните основи на емпатијата добило зголемен интерес за следење на целниот документ, објавен од страна на Престон и Франс де Вал, по откривањето на неврони во огледало на мајмуни кои запалуваат и кога гледаат друго суштество извршувајќи дејство, и кога тие самите ја изведуваат. Во нивниот документ, тие тврдат дека присуствуваната перцепција на состојбата на објектот автоматски ги активира нервните репрезентации, и дека ова активирање автоматски ги генерира поврзаните автономни и соматските реакции, освен ако не е попречено. Овој механизам е сличен со теоријата за заедничко кодирање помеѓу перцепцијата и акцијата.
Психопатија
Некои психопати се во можност да ги детектираат емоциите на другите со таква теорија на умот и да имитираат и да се грижат и за пријателите на убедлив начин, често во обид да ги искористат другите. Додека некои психопати можат да го откријат она што другите го чувствуваат, тие не доживуваат никакви емоции или реципрочни симпатии. Сепак, некои истражувања покажуваат дека компоненти на нервни патишта кои се вклучени во емпатијата, исто така, може да се дисфункционални во психопатија.
Уживање на страдањето на другите
Истата способност може да придонесува злорадоста (уживање во болката на другиот ентитет) и садизмот (да се биде задоволен преку нанесување на болка или понижување на друг човек). Неодамна, една студија на ФМРИ спроведена од страна на Жан Десети и неговите колеги на Универзитетот во Чикаго, покажа дека младите со агресивно однесување (кои имаат психопатски тенденции) имаат различен мозочен одговор кога ќе се соочат со стимули на изнудување емпатија. Во оваа студија, истражувачите споредуваа момчиња со агресивно однесување од 16 до 18 годишна возраст со контролна група на адолесцентни без необични знаци на агресија.
Момчињата со нарушено однесување беа изложени на штетни уредувања, како што се отпочнување на борба, употреба на оружје и кражба откако се соочуваат со жртвата. Младите беа тестирани со ФМРИ при гледањето на видео клипови во коишто луѓето претрпеа болка случајно, како на пример кога една тежок сад се фрли на нивните раце, и намерно, како на пример кога човек стапна на ногата на друг. Резултатите покажува дека на агресивните момчиња им беа активирани нервните кола со болка во иста мера, а во некои случаи, дури и повеќе од контрола на учесниците без нарушено однесување. Сепак, агресивни адолесценти покажаа специфична и многу силна за активација на амигдалата и вентрален стриатум (област која одговара на чувство на награденост), кога гледа болка нанесена врз други, кои сугерираат дека тие уживаа гледајќи болка. За разлика од контролната група на млади луѓе со нарушено однесување не им беше активиран делот од мозокот кои се вклучува во саморегулатива и морално расудување.
Бес
Емпатичен бес или гнев е емоција, форма на емпатична катастрофа. Емпатичниот гневот е почувствуван и во ситуација кога некој друг е повреден од друго лице или нешто. Можно е оваа форма на лутина да се гледа како просоцијални емоции. Емпатичниот гнев има директни ефекти и врз реализирање и нереализирање на желби. Тоа може да се подели на особинска и состојбена емпатична лутина. Односот помеѓу емпатија и реакцијата на гнев кон друго лице исто така беше под истрага, со диспозиционална перспектива имајќи резултат да биде значително негативен во врска со возбуда на гнев. Емпатична загриженост, сепак, не предвидуваше значителна реакција на гнев, и повисок лична болка е поврзана со зголемувањето на гневот.
Болка
Емпатичната болка е чувствување на идентификувана болка на друго лице, кое чувство може да се трансформира во емпатична лутина, чувство на неправда и вина. Овие емоции може да се сфатат како просоцијални, а некои велат дека може да се види како мотиви за морално однесување.
Нарушувања од спектарот на аутизмот
Интеракцијата меѓу емпатијата и нарушувања од спектарот на аутизмот е комплексна и тековно поле на истражување. Фактори кои придонесуваат
Алекситимија
Истражувања покажуваат дека 85% од АСН поединци имаат алекситимија, кој не само ја вклучува неможноста вербално да се изразат емоциите, но конкретно за неможноста да се идентификуваат емоционалните состојби во себе или за други. Според последните студии на ФМРИ синдромот на алекситимија, состојба во која поединецот е изречена неспособни за препознавање и артикулирање на емоционална возбуда во себе или за други, е одговорен за тешки недостатоци на емоционална емпатија. Недостатокот на емпатична прилагодуваност својствена на алексетимични положби можат да го намалат квалитетот и сатисфакција.
Теорија на умот
Исто така, заедничко е нарушување во теорија на умот, способност за модел на друг поглед кон светот со користење или теорија, како аналогија меѓу себе и другите, или способност да се симулираат преправни ментални состојби и потоа се применува на последиците од овие симулации на други. Франческа Хапе покажала дека децата со аутизам кои покажуваат недостаток на теоријата на умот (когнитивна емпатија) им недостасува теорија на умот за себе, како и за други.
Активност на огледален неврон
Една студија покажа дека, во однос на развојот на децата обично, високо функционирање на деца со аутизам имало намалена активност на неврон огледало во инфериорност на фронтален гирус (Pars opercularis) на мозокот, додека го имитираат и набљудувањето на емоционални експресии. Авторите сугерираат дека нивната студија ја поддржува хипотезата дека еден дисфункционален систем на огледало неврон може да лежи и во социјални дефицити забележани кај лицата со аутизам. Сепак, ова откритие не е пресликано од други студии на ФМРИ.
Когнитивнa наспроти афективнa емпатија
Роџерс и другите укажуваат на тоа дека мора да се прави разлика меѓу когнитивната и афективната емпатија, кога се работи за лица со Аспергеров синдром. Тие укажуваат на тоа дека кај лицата со аутизам имаат помалку можност за откривање на туѓите чувства, туку покажуваат еднакви емпатија кога тие се свесни за другите „состојби на умот“. Аутизмот луѓето со овој синдром, всушност, имаат поголема реакција да нагласуваат дека тие се сведоци дека другите доживуваат од невротипикалните луѓе.
Пречувствителност
Заеднички извор на забуна во анализа на интеракции помеѓу емпатија и нарушувања на спектарот на аутизмот (АСН) е дека очигледниот недостаток на емпатија може да ја маскира емоционална преосетливост кон чувствата на другите. Луѓето со АСН може да го спречат нивниот емотивен објект, со цел да се избегне реакцијата од болката. Ова се наведува од страна на Фиби Колдвел, автор на АСН, која пишува:
Она што е јасно е дека, додека луѓето на спектарот не можат да одговорат лесно на надворешни гестови/звуци, тие не реагираат најлесно ако иницијативата за кое сведочат е веќе дел од нивниот репертоар. Ова укажува на селективна примена на новите информации отколку отсуство на признавање. Се чини дека луѓето со аутизам се всушност прилично добри во препознавање и вештачка ако акција што тие го доживуваат е оној кој има смисла и значење за нивните мозоци. Што се однесува за неуспехот на емпатичен одговор на ова, се чини дека барем за некои луѓе со аутизам се пречувствителни на чувствата на другите, а не се имуни на нив, не може да се справи со болни повратни информации дека ова иницира во телото, и затоа научив да се потисне овој објект. Очигледниот недостаток на емпатијата, исто така, може да маскира неспособност за да се изразе сочувство за другите, што е спротивно на тешкотија чувствувајќи го тоа, внатрешно.
Практични прашања
Правилен емпатичен ангажман помогнува да се разбере и да се предвиди однесувањето на друг. Освен од автоматската тенденција да се препознаат емоциите на другите, може, исто така, намерно да се ангажира во емпатично расудување. Две општи методи се идентификувани тука (на пример, Голди 2000). Едно лице може да симулира преправачки верзии на верувања, желби, карактерни црти и контекстот на другите и да се види каде водат овие емоционални чувства. Или, едно лице може да симулира емотивно чувство, а потоа да гледа наоколу за соодветна причина за ова да одговара. Некои истражувања покажуваат дека луѓето се повеќе способни и подготвени да се соживуваат со оние кои се најмногу слични на себе. Особено, емпатијата се зголемува со сличностите во културата и услови за живеење. Емпатијата е поверојатно да се појави помеѓу поединците чија интеракција е почеста. (Видете Левенсон и Роф, 1997 година, а Хофман 2000: 62). Мерка за тоа колку едно лице може да подразбира на специфична содржина на мислите на друго лице и чувства е развиена од страна на Вилијам Икес (1997, 2003). Икес и неговите колеги развија видео-засновани методи за мерење на емпатичната точност и го користеле овој метод за проучување на емпатичната неточност на агресивен и навредлив бракови, меѓу другите теми.
Етички прашања
Степенот до кој емоциите на лицето се јавно видливи, или меѓусебно признати како такви, има значителни социјални последици. Емпатичното признавање може или не може да се прифати или да биде социјално пожелна. Ова е особено случај кога ние ги препознаваме дека некој има емоции кон нас во текот на реалното време кога имаме интеракција. Врз основа на метафоричниот афинитет со допирот, филозофот Едит Вишогрод тврди дека од близината сврзано со емпатијата се зголемува потенцијалот на ранливоста на која било од страните. Соодветната улога на емпатија во нашето делување со другите е високо зависна од околностите. На пример, се тврди [се бара извор] дека лекарите или старателите мора да се грижат детето да не биде премногу чувствително на емоциите на другите, да се надинвестира на своите емоции, на ризик да се одводи далеку од својата снаодливост [се бара извор]. Понатаму свест за ограничувањата на емпатична точност е разумно во ситуација кај се нуди грижа.