cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Локомоторен апарат
Моторна единица
Анатомски и физиолошки мускулите претставуват една целина моторната инервација се одстранува преку моторните нервни клетки што с енаоѓаат во предните рогови на рбетниот мозок. Една моторна клетка преку ефернтен аксон инервира голем број мускулни влакана. Овој слој се состои од моторен неврон и мускулни влакан. Кои пак е инервиран од моторната единица.
Зглобови
Според формата зглобните површини подвижните зглобови се дела на :
Чувар на Двете Свети Џамии
Чувар на Двете Свети Џамии (خَـادِم الْـحَـرَمَـيْـن الـشَّـرِيْـفَـيْـن) — титула што го користеле многу муслимански владетели, вклучувајќи ги и Ајубидите, владетелите на Мамелучкиот Султанат од Египет, владетелите на Отоманското Царство и во денешно време, арапските кралеви. Титулата се однесува на владетелот кој ја презел одговорноста за чување и одржување на двете најсвети џамии во исламот: Месџид ел-Харам (арапски: ٱلمسجد الحرام - Света џамија) во Мека и Џамија на Пророкот (арапски: ٱلمسجد النبوي - Џамија на Пророкот) во Медина both of which are in the Hejazi region, и двете се во регионот Хиџаз на Арапскиот Полуостров.
Историја
Се верува дека првиот човек кој ја употребил титулата бил Саладин.
По поразот на Мамелуците и стекнувањето контрола над Мека и Медина во 1517 година, османлискиот султан Селим ја прифатил титулата „Слуга на двата свети града“. Оваа титула ја користеле сите подоцнежни отомански калифски султани до Мехмед VI (1861-1926).
Првиот крал на Саудиска Арабија кој ја презел титулата бил Фејсал бин Абдулазиз (1906-1975). Неговиот наследник Халид бин Абдулазиз не ја користел титулата, туку ја предал на наследникот Фахд бин Абдулазиз. Сегашниот крал, Салман бин Абдулазиз, ја добил истата титула по смртта на неговиот полубрат, кралот Абдула бин Абдулазиз, на 23 јануари 2015 година.
Голем канал (Венеција)
Канал гранде или Големиот канал (италијански: Canal Grande; венециски: Canałasso) е најголмиот канал во Венеција, Италија. Каналот го формира главниот вовдоводен систем во градот. По овој канал се одвива главниот превоз во градот преку превозни средства кои се викаат вапорети. Покрај овој канал поминуваат и голем број на такси глисери кои ги превезуваат туристите при прошетка во градот.
Опис
Каналот започнува од плоштадот Санта Лусија, кај истоимената жеежничка станица и води кон плоштадот Свети Марко. Самиот канал има форма на бројот 5 и градот го дели на два дела. Каналот е долг 3.800 метри, широк од 30 до 90 метри, со просечна длабочина ос 5 метри.
По должината на каналот се наоѓаат околу 170 прекрасни палати и објекти. Повеќе од овие објекти биле градени во периодот од 13 век до XVIII век, демонстрирајќи ја големата уметност која владеела во времето на Венецијанската Република. Најпознати палата се Ка' Рецонико, Палацо Барбаро, Ка' д'Оро, Палацо Фоскари, Ка' Пезаро и други. Покрај каналот се наоѓаат и голем број на цркви, од кои најпознати се Базилика Санта Марија дела Салуте.
Поголемиот дел од прометот се одвива по текот на каналот, но не и преку него. До 18 век, само еден мост се поврзувал преку каналот на мостот Ријалто. Денеска преку каналот може да се престигне и преку други три моста: Понте дегли Скалзи, Понте дел Академија и Понте дела Констуционе.
Историја
Во античко време, брегот околу Венеција бил мочурлив. Плитката лагуна била заштитена од отвореното море со мали острови и песочни брегови. Големиот канал во Венеција најверојатно настанал или служел како корито на некоја античка река која се вливала во Венецијанската лагуна. Пред Римјаните, на овие простори живееле Јадранските Венети и нивното главно занимање се состоело од риболов и трговија. Во времето на Римското Царство, односно Византија, значењето на градот постојано започнало да се зголемува. Ова овозможило кон почетокот на 9 век венецијанскиот дужд своето седиште да го премести од Маламока во Ријалто. По ова, трговската активност на градот започнала многу бргу да се зголемува. Во тоа време каналот бил поширок за разлика од денес, а бројните места биле поврзувани од дрвени мостови.
Во текот на 13 век биле изградени поголем дел од јавните простории. Овде спаѓале палатите кои ги обединувале двете активности на градот, финансиите и трговијата. Такви биле Палацо деи Камерленги и Палацо деи Диечи Сави. Кога започнала соработката со Цариград, во градот покрај робовите започнале да доаѓаат и голем број на уметнички дела, скулптури и слично. Тие започнале да го разубавуваат градот дополнително. Така бил создаден еден специфичен спој на византиска архитектура со венецијански архитектонски елементи.
Палатите кои биле изградени во тоа време се: се Ка' Фарсети, Ка' Лоредан (и двете денеска се дел од градската управа) и Ка' да Мосто. Во текот на овој период, Ријалто претставувал седиште на градот, па поради ова, градењето било главно во овој регион. Во Венеција, градежниот материјал бил доста скап, па затоа честопати биле користени материјали од стари градби или пак новите биле градени врз старите објекти.
По падот на Цариград и неговото ограбување во 1204 година од страна на крстоносците, во кој поход учествувала и Венеција, византискиот белег останал во градот до крајот на 14 век. Венеција до 15 век станала еден од најбогатите градови во светот. На врвот на својот развој имала 36000 морнари, кои постојано допловувале и отпловувале со околу 3000 бродови. Во следните векови биле изградени и раскошни мостови, пазари, пристаништа, палати и цркви. Венецијанците повеќе сакале да патуваат на чамци по многубројните канали. Венеција станала многу важен пристаништен град. Луѓето знаеле дека зависат од морето и секоја година јавно го изразувале тоа. Дуждот-водачот на градот, бил испраќан среде море во златна галија за да фрли прстен во брановите, велејќи дека градот е во брак со морето.При крајот на XVIII век, Венеција почнала да ја губи својата политичка моќ. Но, останала важен центар на уметноста, музиката и театарот, организирајќи раскошен карневал секоја година. Венеција стана позната како La Serenisima (пресветлиот град) и сè уште привлекува голем број туристи. Никој нема да ја заборави панорамата на градот, издугнувајќи се над сината вода, односно над каналите-улици направени од вода. Но, иднината на Венеција е неизвесна. Нивото на морето се зголемува, а поплавите се сè почести. Градот е ранлив и е потребно донесување многу тешки одлуки и вложување големи напори ако сакаме да ги зачуваме бесценетите градби и богатства.
Ренесансен стил
Кон почетокот на 15 век започнал да се појавува и ренесансните архитектонски елементи на палатите покрај каналот. Со ренесансни елементи биле реновирани Палацио Дарио, Палацио Корнер Спинели, како и Ка'Вендрамин Калерги, место каде денеска се наоѓа казино. Последните две градби биле дело на архитектот Мауро Кодуси, пионер на ренесансата во Венеција. Овие дела претставуваат најдобар пример за венецијанската ренесанса, големи прозори покрај масивните антички мермерни столбови. Класичната ренесансна архитектура во градот била доведена од страна на Јакоб Сансовино, кој во градот дошол од Рим во 1527 година. Тој на каналот ги подигнал Палацо Корнер и Палацо Долфин Манин. Други позначајни ренесансни градби се Палацо Пападополи и Палацо Гримани ди Сан Лука.
Барок
Во текот на 1582 година, Алесандро Виторија започнал со изградба на Палацио Балби (денеска во неа се наоѓа седиштето на градските власти). На оваа градба биле употребени барокни елементи. Најзначајниот архитект во Венеција од овој период бил Балдасаре Лонгена, најпознат по Санта Марија дела Салуте, која претставува еден од најубавите цркви во Венеција и симбол на Големиот канал. Оваа базилика денеска претставува една од најсниманите или најпосетуваните места во Венеција.
Балдасаре Лонгена подоцна ги проектирал и палатите Ка' Пезаро и Ка' Рецонико, како и црквата Санта Марија ди Назарет. Поради бројни различни причини, Лонгена не успеал да ги доврши овие објекти, па по неговата смрт нивната архитектонска содржина била изменета.
Неокласицизам
Првиот објект во Венеција кој бил изграден во неокласичен стил била црквата Сан Симеоне Пиколо, во првата половина на XVIII век.
Нова ера
По падот на републиката во 1797 година, изградбата на објектите покрај каналот биле замрзнати, а некои пак останале недовршани. Сепак, некои од тие објекти биле значително проширени. Најзначајните од ова време денеска се наоѓаат во државна сопственост. Во времето на Наполеон и Кралство Италија, имотите на црквите и црковните редови биле одземени. Во тоа време, голем број на слики останале без своите слики, уметнички вредности, а некои пак објекти биле целосно срушени.
Константина Настева Бојаџиева Русинска
Константина Настева Бојаџиева-Русинска - македонска учителка и деец на ВМОРО.
Животопис
Родена е во 1880 година во Охрид, како единствена ќерка на богатиот трговец Евтим Настев Бојаџиев. Константина завршила основно образование во родниот град, а гимназија во Бугарија. Работела како учителка во Охрид. Константина ги прифаќа идеите за еднаквост и еманципираност на жените.
Во редовите на МРО
Била учесник на состанокот на ТМОРО од 14 ноември 1901 во Охрид, кога се разгледувало и прашањето за права на жените по ослободување на Македонија. Поради некои недоразбирања по однос на нејзини лични прашања во 1902 година заминала во Битола за разјаснување со организационите раководни структури. По враќањето продолжила со револуционерна активност. Во 1901 година поставена е на чело на женската организација на ВМОРО во Охрид, „Успение на Богородица“, и останува на чело на оваа организација до крајот на 1903 година. Во куќата на Методи Патчев учителките помагаат во одржувањето на тајната болница за лечење на ранети четници. Поликсена Мосинова, Василка Размова, Клио Самарџиева и Константина Бојаџиева го изработиле охридското востаничко знаме на ВМОРО, на кое е извезена млада жена и лав кои стојат врз османлиското знаме, и држат во рака знаме на кое пишува „Слобода или смрт“.
Живот со Никола Русински
Во 1902 година Бојаџиева се запознава со револуционерот Никола Русински. По Илинденското востание, тие двајца бегаат во Бугарија, каде Константина работи како учителка во селото Скравена. На 4 април 1904 година Бојаџиева стапила во брак со Русински, со кого имале три ќерки. Во текот на Првата светска војна, брачниот пар се сели во родното село на Русински Русиново, каде Константина работела како учителка во Берово од 1915 до 1918 година. По војната, Русински се приклучил во Комунистичката партија на Југославија, и агитирал за оваа партија во Малешево за време на месните и парламентарните избори во август и септември 1920 година. Поради огромниот успех на комунистите на изборите во 1920 година, во државата бил донесен реакционерниот акт - обзнана со кој се забранила работата на КПЈ. Партијата била забранета на 30 декември 1920 година, и брзо потоа семејството Русински емигрира во Бугарија на 27 февруари 1921 година, и се населиле во Ќустендил. Константина се разболела од пневмонија. Четвртото дете ѝ умира мало, речиси веднаш по раѓањето. Русински работел како дрводелец во Горна Џумаја, а Константина како учителка во учебната 1922 - 1923 година.
Константина Русинска умрела од пневмонија во 1932 година.
Франсоа Рабле
Франсоа Рабле (фр. François Rabelais), (~ 1494 – 9 април 1553) бил најголемиот француски ренесансен писател, лекар и хуманист, писател на фантазијата, сатирата, гротеската и шегата.
Животопис
Иако местото и датата на неговото раѓање не се сигурно документирани, а некои научници ја посочуваат 1483 година,, се смета дека Франсоа Рабле е роден во ноември 1494 година, во близината на Шинон, Индр-е-Лоар, каде што неговиот татко работел како адвокат. Ла Дивиниер во Сеји, Индр-е-Лоар, е името на имотот за кој се тврди дека е родното место на писателот и куќата каде се наоѓа музејот на Рабле. Татко му, Антоан Рабле, бил богат и угледен граѓанин со селско потекло.
Животот на Франсоа Рабле не е доволно познат. Се знае дека се школувал во манастир и дека уште во младоста ги совладал грчкиот и латинскиот јазик. Најпрвин бил калуѓер, а потоа свештеник, но таа должност извршувал неуредно. Во младоста, тој патувал постојано, воден од желбата што повеќе да научи (да биде „бездна на знаењето“) при што посетувал повеќе француски универзитети и ги споредувал методите на учење и професорите. Се претпоставува дека студирал право во Универзитетот во Поатје, а се знае дека започнал да студира медицина на Универзитетот во Монпелје, а студиите ги завршил дури подоцна, зашто во 1532 година започнал да работи како лекар во Лион. Неговите патувања ги надминале границите на Франција, зашто трипати бил во Италија, со својот пријател, кардиналот Жан ди Беле, каде се занимавал и со археолошки истражувања. Притоа, кратко време живеел во Торино со братот на ди Беле, Гијом. Веројатно, Рабле поминал некое време во криење и бегство, бидејќи бил прогласен за еретик. Рабле подоцна предавал медицина во Монпелје во текот на 1534 и 1539 година, а во 1547 година станал свештеник во Свети-Кристоф-ди-Жамбе и Медон, од каде се повлекол пред својата смрт.
Прогонет и напуштен, Рабле ги поминал последните денови од животот во беда, а умрел во Париз, во 1553 година. Постојат различни кажувања за смртта на Рабле и за неговите последни зборови. Според некои, тој напишал една позната реченица во својот тестамент: „Јас немам ништо, должам многу, а остатокот го оставам на сиромашните“, а последните зборови му биле „Одам да го барам Големото Можеби“.
Гаргантуа и Пантагруел
Најважното дело на Рабле е „Гаргантуа и Пантагруел“, серија од четири или пет книги:
„Гаргантуа и Пантагруел“ ја раскажува приказната за двајцата џинови - таткото Гаргантуа и неговиот син Пантагруел - и нивните авантури, напишана на еден смешен, екстравагантен и сатиричен начин. Додека првите две книги се фокусираат на животите на двата џина, остатокот на серијата е главно фокусиран на авантурите на пријателите на Пантагруел, како на пример Панирж, измамничкиот ерудит Маверик и брат му Жан, бивш монах во потрага по „Боженственото шише“. Иако повеќето поглавја се хумористични, сурови и понекогаш фантастични до апсурдност, неколку релативно сериозни преоди станаа симбол на описот на хуманистичките идеали од времето. Конкретно, писмото на Гаргантуа до Пантагруел и поглавјата за младоста на Гаргантуа со прилично детаљна визија во врска со образованието, а под хуморот се наѕира концептот за едно идеално општество.
Значење и влијание
Иако е создавач на необични, фантастични личности и настани, Рабле е буден набљудувач и сликар на тогашната општествена стварност. Оттука, кога од неговото дело би се отстраниле хиперболите, тоа би било верна слика на сите елементи на француското општество во 16 век: црквата, законите, судовите, универзитетот, благородништвото, селаните итн. Некои компоненти на творештвото на Рабле (на пример, неговите идеи) се значајни само ако се набљудуваат низ историска перспектива, но високата уметничка вредност е она што го прави неговото дело актуелно. Неговата уметност е извонредна смеса на реалистично набљудување и жива фантазија. Рабле е роден раскажувач кој го претставува животот во целиот негов динамизам, независно од тоа дали се служи со реалистични и натуралистички описи, слики и симболи или алегории. Тој раскажува живо, лесно и неусилено, така што не е неверојатно неговото тврдење во прологот на „Гаргантуа“ дека книгата ја напишал без никаков напор, за време на ручеците.
Како втора вредност на уметноста на Рабле се истакнуваат хуморот и комиката. Користејќи ја својата голема ерудиција, Рабле дава пародија на научните расправи, црковното и судското говорништво, античките анегдоти и витешките романи. Во голема мерка потпирајќи се врз алегориите, тој им се потсмева на сите глупости не тогашното општество при што комичноста на ликовите и настаните често преминуваат во гротеска, богато дополнета со сурови и претерани шеги.
Најпосле, употребата на јазикот е една од најзначајните страни на неговото творештво. Големината на Рабле како раскажувач се состои во леснотијата и вештината со која ги пронаоѓа зборовите при што, мерено според вербалното богатство, само Виктор Иго може да се мери со него во француската книжевност. При изборот на зборовите голем придонес има неговата голема фантазија која му овозможила да ги искористи сите вербални можности: употребата на архаични зборови, на стручни изрази од различни области и на народниот јазик. Но, тој оди чекор понатаму и самиот измислува нови зборови во согласност со неговите потреби и притоа натрупува епитети, набројува до неверојатни граници, ги реди зборовите според звучноста итн. Во тесна врска со неговиот јазик е оригиналниот стил кој често наведува на помислата дека делото е напишано од различни автори, зашто веселиот и комичен тон се испреплетува со лирски пасажи и возвишени места.
Покрај поетот Ронсар и филозофот Монтењ, Рабле го претставува највисокиот домет на француската ренесанса. Притоа,повеќе писатели ги искажале своите ставови за Рабле. Така, Анатол Франс предавал за творештвото на Рабле во Аргентина, а рускиот филозоф и критичар Михаил Бахтин го извлекол својот концепт на гротескно тело од светот на Рабле. Во еден напис објавен на 8 јануари 2007 година во весникот „Њујоркер“, чешкиот писател Милан Кундера напишал за Рабле дека „заедно со Сервантес, е основачот на целата уметност, уметноста на романот“ и го нарекол „најдобариот“, покрај Гистав Флобер.
Од друга страна, во романот „Наспроти“, францускиот писател Жорис-Карл Уисманс вели дека Раблеовата „громогласна смеа“ може да се спореди, „од гледна точка на уметноста, со оние мајстории со обрачи кои ги развеселуваат луѓето на панаѓурите.“ И англискиот писател Џорџ Орвел не бил обожавател на Рабле кого во 1940 година го нарекол „исклучително перверзен, морбиден писател - еден случај за психоанализа“.
Рабле и јазикот
Француската ренесанса била време на јазични контроверзи. Меѓу прашањата дебатирани од страна на научниците било и она за потеклото на јазикот. Кој бил првиот јазик? Дали јазикот е нешто со што сите луѓе го имаат од раѓање или нешто што ќе го научат (nature versus nurture)? Дали има некаква поврзаност меѓу зборовите и предметите на коишто тие се однесуваат, или зборовите се чисто произволни? Рабле во своите книги меѓу другото се занимава и со овие прашања.
Почетокот на 16 век, исто така, било и време на иновации и промена на францускиот јазик, особено во неговата писмена форма. Првата граматика била објавена во 1530 година, а девет години подоцна и првиот речник. Бидејќи правописот бил многу помалку кодифициран отколку денес, секој автор користел сопствен правопис. Рабле и самиот лично развил свои прилично комплексни правила. Тој бил поддржувач на етимолошкиот правописот, т.е. оној што го одразува потеклото на зборовите, спротивно на оние коишто фаворизирале некој поедноставен правопис, оној што го одразува реалниот изговор на зборовите.
Раблеовата употреба на неговиот мајчин јазик била оригинална, жива, и креативна. Тој вовел десетици грчки, латински, италијански позајмици, француски кованици и идиоми. Тој, исто така се користел со дијалектот, а измислил и нови зборови (раблеизми) и со метафори. Некои од нив станале дел од стандардниот јазик а се користат и денес. Рабле е секако еден од авторите кои на значаен начин го збогатиле француски јазик.
Али Мишалка
Алисон Рене Мишалка (Alyson Renae Michalka), попозната како Али Мишалка род. 25 март 1989 година, Торенс, САД) - глумица, пејачка, гитарист и текстописец. Родена е во Торанс, Калифорнија, но живеела дел од своето детство во Сиетл, Вашингтон.
Од 2005 година, заедно со нејзината сестра Аманда Мишалка, таа е член на дуото Али и Ај (Ели и А.Ј.; во 2009-2015 година тие се преименувале во 78 виолетова). Синглот на нивниот втор албум, „Потенцијална песна за распаѓање “ е нивниот најуспешен сингл до денес, добива платина од РИАА за продажба на повеќе од 1 милион примероци.
Започнување со кариера 2004-2005 година
Алисон станала позната по улогата на Кели Теслау во серијалот „ Фил од иднината “, Алисон ја игра својата прва улога на 14 години. Наскоро, заедно со Аманда, Алисон ја создаде групата „Али и Ај “, а наскоро го издадоа и нивниот прв албум - Во брзање, а до пролетта 2007 година албумот станува „платина“. Песната „Никој“ од овој албум е вклучена во филмот „Ледената принцеза“ на Волт Дизни. И другата песна „Дали веруваш во магија“ е прикажана во филмот „Сега го гледате“ на Волт Дизни, каде глуми Алисон. Првиот концерт Али и Ај се одржал на 24 јули 2005 година во холивудскиот театар Хенри Фонда, насловен како Али и Ај  Концерт, а подоцна издава ЦД со Ели и Ај :Возење Концерт. Во септември истата година, Али и АJ се номинирани за „Најдобри современи уметници на годината“ на Американските музички награди, но не ја добиле наградата.
2006-2007 година
Во 2006 година, Алисон глуми во филмот „Кравата Бела“ како Тејлор, а во истата година ја игра улогата на Хоуп во филмот „Холсхам Хол“ и во двата филма игра со нејзината сестра.
На 8 август 2006 година, Во Раш бил реиздаден. Вклучиле две нови верзии на песните „Колапс“ и „Нешто повеќе ““, како и „Хемиска реакција“ во Симил. Тие ја снимиле оваа песна за компјутерската игра
2Симс 2: Домашни миленици “ оваа публикацијата содржи видео од оваа песна.
Во септември 2006 година, по објавување на новиот албум на сестри „Акустични срца на зимата“. Во овој албум „Али и Ај “ извеле традиционални Божиќни песни, „Радост на светот“, како и оригиналните песни „Најголемо време од годината“ и „Не оваа година“.
Во 2007 година, Алисон ја добила улогата на Тејлор во филмот „Супер сладки 16: каде ја игра улогата на ќерка на локален стопанственик, која се обидува да раздели двајца пријатели.
Премиерата на Супер сладки 16: Овој филм се совпаднала со датумот на објавување на нивниот нов албум „ Несоничен “, 10 јуни 2007 година.
Синглот „Потенцијална песна на распаѓање“ е најуспешна на Али и Ај. Списанието „Тајм“ ја рангирал песната на Потенцијалната пробивачка песна на деветтото место во првите десет. На 28 ноември 2007 година, Ејми Сузуки објавила нова верзија на песната „Потенцијална песна на распаѓање“, заедно со јапонскиот диџеј и музичар Сугијурн, соработувајќи со „Али и Ај “. Трите сестри и Ејми извеле песна на јапонската телевизија.
На почетокот на 2008 година, „Али и Ај “ учествувале и во снимањето на „Музички клуб на Ренди Џексон“, снимајќи ја песната „Ние сме американски бенд“, изработена од Ренди Џексон. Дискот бил објавен во март 2008 година.
Во текот на јуни-јули 2008 година, Али и АJ настапиле во забавни паркови во разни американски градови.
Новата ера на 78Виолетова: 2009—2010
Во август 2009 година, Алисон и Аманда објавиле дека веќе не се Али и Ај, туку 78Виолетова. Тие се подготвувале да издадат нов албум на крајот на зимата во 2009 година. Албумот требало да содржи 14 песни. Во интервју за Радио Дизни во април 2008 година, сестрите рекле дека ќе пеат свој дел од новиот албум, наместо да ги усогласуваат нивните гласови како што правеле порано.
Објавувањето на албумот требало да се случи во летото 2009 година, но истиот бил одложен за 2 декември 2009 година во Јапонија, но овој датум исто така бил одложен.
Во летото 2009 година, Али и Ај ја снимиле песната „Следното најлошо нешто“, било планирано да биде еден од сингловите на новиот албум, но песната никогаш не била објавена.
Во 2009 година, Алисон глуми во филмот Бандслам како Шарлот со Ванеса Хаџенс. Алисон снимила и три песни за овој филм: „Сакам да ме посакаш“, „Некој да се вратиш назад“ и „Амфетамин“, а Алисон исто така ја снима со Аманда и песната со групата Слем за филмот „Ловесик“, но песната не излегла воопшто.
На 19 февруари 2010 година, Алисон и Аманда објавиле дека ги напуштаат Холивудски рекорди.
Во летото 2010 година, Алисон започнала со снимање на серијалот „ Ѓаволи “, во која глумела со Марти Перкинс а глумела и  со глумицата и пејачка Ешли Тисдејл.
Исто така, на 1 декември 2010 година, била објавена песна на англиски iTunes, снимена за серијалот Ѓавол, наречена „Припаѓа овде“.
2011—2013: Нови проекти и нов албум
Во 2011 година, Алисон глуми во филмот Соседка по соба и во една епизода од серијата ЦСИ: Њујорк. Во 2012 година, Мишалка глумела во три филма: Соученици 2 како Савана и Убиството на Винстон во  улога како Кук и Националниот парк Секуја  во улога како Рејли. На 12 октомври 2011 година, на премиерата на „Светители ред“, Алисон Мишалка потврдила дека новиот албум 78Виолетова ќе излезе во 2012 година. Алисон не го именувала точниот датум, но рекла дека новите песни ќе имаат „целосно нов звук“. Исто така тие изјавиле дека е познато дека на албумот ќе го има и синглот „Припаѓа овде“. Видеото од интервјуто се појавило на Интернет на 9 ноември 2011 година. На 15 јули 2011 година, сестрите организирале интернет разговор, каде ги известиле обожавателите дека напишале уште две песни за новиот албум: „8 часа“ и „53-ти кат“.
На 15 октомври 2012 година, девојките на Твитер објавиле дека нивниот албум е целосно снимен и се планира датум на објавување за летото 2013 година. Девојките подоцна потврдиле дека првиот сингл од албумот ќе биде „Топла куќа“. Тие подоцна објавиле дека албумот ќе биде објавен под сопствената етикета, Виолетова куќа Продукција. Во март 2013 година, на Интернет се појавиле песни од неиздадениот албум „78Виолетова“ со наслов „Оди си вечерва“, „Еџ“, „Куршум“, „Ловисик“ и „Следното најлошо нешто“. Во 2013 година, Алисон го потврдила нејзиното учество во новиот проект на „Недоговорливо“ во улога на Мади. Подоцна, од непознати причини, таа одбила да учествува во овој проект. На 26 јуни, групата настапила во театарот „Рокси“ во Лос Анџелес, „78Виолетова“ ги извеле песните „8 часа“, „Момче“, „53-ти кат“, „Дупка на земјата“, „Срце“, „Сликај“ (Филтер Корица), Топла куќа, и Потенцијална песна за распаѓање. На 8 јули, синглот и видеото „Топла куќа “ биле објавени на iTunes.
Нијази Лиманоски
'''Проф. д-р Нијази Лиманоски''' ( во Ростуше,, Долна Река, а починал ) — етнолог и борец за националното обединување на Македонците без разлика на верската припадност. Бил доцент на Институтот за географија при Природно-математичкиот факултет во Скопје, основоположник на Културно-научните манифестации на Македонците муслимани и претседател на Здружението на етнолозите на Македонија.
Кариера
Професионалната кариера ја започнал како новинар преку уредник па сè до директор на Радио Дебар. Во 1974 година преминал да работи како уредник новинар во службата за информации во Собранието на Република Македонија, а во 1982 година бил избран за помошник на претседателот на Републичкиот комитет за образование и физичка култура. Во 1991 година. бил именуван за потсекретар во Министерството за образование и физичка култура.
Од 1994 година е доцент на Заводот за етнологија, Географски институт на ПМФ во Скопје.
Д-р Лиманоски бил ангажиран јавен општествен културен научен и политички работник. Во период од 1969 до 1974 бил пратеник во Просветно-културниот собор на Собранието на СР Македонија. Бил член на Сојузот на новинарите на РМ. Тој е главниот иницијатор основоположник и претседател на Републичката заедница на културно-научните манифестации на Македонците ‒ муслимани во 1979 година.
Бил претседател на Здружението на етнолозите на Македонија период во којшто здружението имаше забележителни активности. Членувал и во други здруженија: Друштво на фолклористи на Македонија Македонско географско друштво член на меѓународното здружение Караденис ‒ Понт од Кишињев Молдавија.
Има објавено четири книги: Исламската религија и исламизираните Македонци, Националниот идентитет на Македонците муслимани, Исламизацијата и етничките промени во Македонија, Одбрана и заштита на мајчиниот македонски јазик и етнос кај исламизираните Македонци, како и над 50 научни трудови.
Награди и признанија
Добитник е на повеќе награди и признанија, како: Наградата „Климент Охридски“ за посебни остварувања во областа на просветата и културата од интерес на Република Македонија; Наградата „Гоце Делчев“ од областа на науката од интерес на Република Македонија; Наградата „10 Ноември“ на Републичката заедница на научните манифестации на Македонците - муслимани. Одликуван е со Орден на трудот со сребрен венец и со Орден заслуги за народ со сребрени знаци.
Мили Боби Браун
Мили Боби Браун (родена на 19 февруари 2004 година) — англиска глумица и продуцентка. На дванаесетгодишна возраст, таа се здобила со забележливост по улогата на Единаесет во првата сезона на серијалот научна фантастика на Нетфликс — Почудни работи (2016—),
која се обновува четири сезони. Таа доби две номинации за наградата „Еми“ за најдобра споредна глумица во драмска серија во 2016 и 2017 година.
Дебитирала на големото платно со главната улога во филмот за монструми <i id="mwHw">Godzilla: King of the Monsters</i> (2019) и исто така глумела во неговото продолжение (2021), а глумела и го продуцирала мистериозниот филм <i id="mwIg">Енола Холмс</i> (2020).
Во 2018 година, Браун се нашла на <i id="mwJQ">списокот Тајм</i> 100 на највлијателни луѓе во светот. Таа година била назначена за амбасадор на добрата волја на УНИЦЕФ, најмладата личност избрана за оваа позиција.
Ран живот
Браун е роден во Марбела, Малага, Андалузија, Шпанија, трето од четирите деца на англиски родители, Кели и Роберт Браун. Семејството се преселило во Бурнемут, Дорсет, кога таа имала околу четири години.
Четири години подоцна, нејзиното семејство се преселило во САД, населувајќи се во Виндермер, Флорида. Родена е со делумен слух на едното уво и постепено го изгуби целиот слух на тоа уво во текот на неколку години.
Браун сега го дели своето време помеѓу Лондон и Атланта.
Кариера
Во 2013 година, Браун го имаше своето деби како глумец како гостинска starвезда во фантастичната драмска серија „ Еј-Би- Си“, еднаш, некое време во земјата на чудата, спин-оф на „ Еднаш и едно време“, претставувајќи ја улогата на Јанг Алис. Во 2014 година, таа имаше главна улога во паранормалната серија натрапници Драма-трилер на БиБиСи Америка како Медисон О’Донел. Таа имаше гостувања во полициската процедурална драма ЦБС NCIS, ситкомот ABC Modern Family и медицинската драмска серија ABC Grey's Anatomy.
Во 2016 година, Браун требаше да ја игра улогата на Единаесет ('Ел') во хорор серијата научна фантастика Нетфликс Stranger Things. Доби критички пофалби и беше номинирана за Наградата на еснафот за глумци на екранот за извонредна изведба на глумица во драмска серија и Еми наградата „Приметајм“ за најдобра споредна глумица во драмска серија. Со нејзините колеги ја освои наградата „Гилд на глумци на сцената“ за извонредна изведба на ансамбл во драмска серија и ја освои 43-та награда „Сатурн“ за најдобра изведба на помлад глумец во телевизиска серија. За улогата на Единаесет во втората сезона на Stranger Things, таа ја доби својата втора номинација за Еми во 2018 година.
Во ноември 2016 година, Браун глумеше во музичкото видео за синглот на Сигма и Бирди „Најди ме “. Од ноември 2016 година, таа се појави во комерцијални реклами за Ситигруп.
Во јануари 2017 година, таа го направи своето деби за моделирање во кампањата на Калвин Клајн „Со назначување“. Следниот месец, таа беше потпишана во агенцијата IMG Models. Таа се појави во кампањата на италијанскиот бренд Moncler летото 2018 година.
Во јануари 2018 година, Браун требаше да глуми и да ја продуцира филмската адаптација на „Мистериите на Енола Холмс“. Таа исто така беше избрана за глас во искуството на Дарен Аронофски во виртуелната реалност Сфери: Песни за време на времето. На 20 април 2018 година, таа беше прогласена за една од 100-те највлијателни луѓе во светот од страна на магазинот „Тајм“, со што стана најмладата личност што се најде на списокот. На 20 ноември 2018 година беше објавено дека таа стана најмладата личност некогаш именувана за амбасадор на добрата волја на УНИЦЕФ.
Во ноември 2018 година, ЕА Игри објави дека Браун соработувал со програмерите Симс 4 за да се појави во Предизвикот за позитивноста на Симс 4. Таа беше именуван од страна на Време списание како еден од највлијателните тинејџерите на 2017 и на 2018 година Во 2018 година, Холивуд Репортер го рангираше Браун меѓу првите триесет холивудски starsвезди на возраст под осумнаесет години.
Браун го имаше своето деби во долгометражниот филм во 2019 година, во продолжението на Годизила, насловено Годзила: крал на чудовиштата. Таа ќе ја повтори својата улога во „ Годизила vs. Конг Во март истата година, беше објавено дека Браун ќе глуми во филмската адаптација на The Thing About медуза од Али Бенџамин како Сузи. Исто така во март 2019 година, таа стана амбасадор на кампањата на УЕФА Заедно # Ние играме силно. Во поново време, таа им понуди договор за прв поглед со Нетфликс.
На 28 јули 2020 година беше објавено дека таа ќе глуми и исто така ќе произведе преку нејзината ПЦМА Продукција продукција на неизвесен филм насловен „Девојчињата што сум биле“.
Џамија Имам Али
Џамијата Имам Али (арапски:حرم الإمام علي ) е муслимански храм кој се наоѓа во Наџаф, Ирак. Овој храм е познат и како Месџид Али или Гробот на Али. Али е исламски водач и роднина на пророкот Мухамед, првиот имам и четвртиот калиф. Според шиитското верување, закопани до Али во оваа џамија се посмртните останки на Адам и Нух (Ное). Објектот бил изграден во 977 година, на неколкупати оштетуван и повторно реконструиран. По нападот на САД врз Ирак во близината на џамијата се случиле многу напади, како убиството на шиитскиот водач Абдул Маџид ал-Коел во 2003 година, истата година експлозија од автомобил-бомба каде загинале околу 120 луѓе, во 2004 година од минофрлач била оштетена портата на храмот, во 2006 година од експлозија повторно биле убиени околу 40 луѓе.
Сијамска мачка
Сијамската мачка е првата која се разликува од другите раси на ориенталната мачка. Точното потекло на расата е непознато, но се верува дека е од Југоисточна Азија, и дека потекнуваат од исплашените мачки од храмовите од Сиам (денешен Тајланд). Во Тајланд, се едни од неколкуте природни раси на мачки, наречени „Вичин мат“- име што значи „месечев дијамант“. Во 20 век, сијамската мачка стана една од најпопуларните раси во Европа и Северна Америка.
Историја
Обоената мачка, позната на Западот како “Сијамска “ е една од неколкуте видови на мачки од Сиам опишани и илустрирани во ракописите наречени „Тамра Миу” (Поеми за мачки), кои изгледа се напишани во 18 век.
Често се велеше, дека таа раса на мачка за првпат е видена надвор од Азија во 1884, кога британскиот конзул-генерал во Бангкок, Едвард Бленкау Гулд (1847-1916), ù однесе во Британија расен пар на мачки, По и Миа, како подарок за неговата сестра, Лилијан Џејн Велеј (Велеј е соосновач на „Клубот на сијамската мачка“ во 1901година). Меѓутоа, во 1878 година, американскиот претседател Рутерфорд Б. Хејс добил „сијамска мачка” подарок од американскиот конзул во Бангкок; оваа мачка е првата документирана сијамска мачка која достигнала до Соединетите Американски држави и ù претходи на сијамската мачка која што за првпат била во Обединетото Кралство по шест години.
Во 1885, мачките на Велеј, По и Миа, добиа три сијамски маченца. Трите маченца – Дуен Њаи, Калохом и Кромата – и нивните родители биле покажани истата година на лондонското шоу во „Кристал палас“ каде што нивниот уникатен изглед и различно однесување оставиле голем впечаток. Но за жал, сите три мачиња умреле брзо после шоуто. Причината за нивната смрт не е позната.
Во 1886 година, друг пар (со маченца) бил увезан во Британија од г-ѓа Вивијан и нејзината сестра. Во споредба со британската кратковлакнеста и персиска мачка, мачки кои им биле познати на повеќето Британци, овие сијамски мачки имале подолги тела и помала шареност, немале многу округли глави и биле со клинести муцки и големи уши. Овие разлики и посебната обоеност на крзното, кое претходно Западњаците го немале видено, предизвика силен впечаток – дури и еден набљудувач ги опишал како „неприроден кошмар од мачка”. Овие впечатливи мачки, исто така освоиле многу посветени обожаватели и во наредните години љубителите на мачки увезале мал број мачки, кои заедно го формираат основната база за размножување на целата раса во Велика Британија. Се верува дека повеќето сијамски мачки денес во Велика Британија се потомство од единаесетте од овие оригинални увезувања. Неколку извори го посочуваат братот на Гулд, Овен Нуткоб Гулд(1857-1929) како британски Конзул-Генерал во Банкгкок, но Овен бил само 27 годиниво 1884 година, и непопуларен во Бангкок. Во раните денови во Велика Британија биле наречени „Кралската мачка од Сиам” кое покажува дека претходно тие биле чувани само сијамското кралство. Понатамошното истражување не покажало доказ за некоја организирана кралска програма за размножување во Сиам.
Модерен развој
Во 1950-1960-тите години, со зголемување на бројот на сијамските мачки, многу одгледувачи и судии од шоу за мачки започнале да претпочитаат повиток изглед на мачка и како резултат на генерациите од селективното размножување, се создадени се подолги, тесноглави мачки; на крајот сијамските мачки биле одгледувани за да бидат екстремно долги, со тенки цилиндрични тела, долги витки нозе, многу долга опашка која постепено потемнува, долги, тесни, клинести глави на врвот со исклучително големи широки уши. Најголемата организација за мачки го измени јазикот и/или толкувањето на нивните официјални стандарди за одгледување, во корист на новиот модерен тип на сијамски мачки, и малкумината одгледувачи кои останеле со првобитниот стил, нивните мачки не биле повеќе конкурентни во шоуто. Околу средината на 1980-та, мачките со првобитниот изглед не се појавувале во шоуто за мачки, но неколку одгледувачи, особено во Велика Британија, продолжиле со нивното одгледување и регистрирање, кое денес до двата видови на сијамски –модерната “шоу стил” сијамска, и „традиционалната” сијамска мачка, и потекнуваат од исти далечни предци, но со неколку или без заеднички нови предци. Во доцните 1980-ти, одгледувачи и обожаватели на стариот стил на сијамските мачки се организирале со цел да ја заштитат старата, генетски здрава линија од изумирање; со подучување на јавноста со историјата на расата, и да овозможат информација каде луѓето можат да купат маченца од помодерниот тип. Се развиле неколку различни организации за одгледување на мачки, со различни стандарди за одгледување и барања(како што се, дали мачките мораат или не мора да имаат документиран доказ за потеклото од меѓународно признат регистар). Делумно, поради таквите несогласувања, име неколку различни имиња кои се користат за мачките, вклучително традиционална сијамска, стар стил сијамска, класична сијамска и јаболко-главеста сијамска мачка. (првобитното грдо име на оваа мачка го смислиле одгледувачите на модерниот тип на сијамската мачка поради не толку клинестиот облик на главата). Популарноста на стариот изглед на телата исто така доведе до вкрстување на раси на мачки кои можеби имаат или немаат сијамски предци и се продавани како традиционални сијамски на неинформираните купувачи, за понатаму да не се знае каков е вистинскиот изглед на сијамската мачка.
Меѓународниот сојуз на мачки (ТИЦА), во врска со категоријата на регуларната сијамска раса во која е претставена, модерната„шоу стил“ сијамска мачка сега е раса во прелиминарната нова категорија наречена „Таи“, слична со Таикаце кои се видени во Европа. Таи на ТИЦА е призната и вклучува сијамски мачки од помалку екстремен тип или „Вичин мат“ увезени од Тајланд. Таи e исто призната од „Светската федерација на мачките.“ Таи се првобитниот тип мачки од Тајланд, донесени во Америка на 3 Јануари 1879 година како подарок од Американскиот конзул во Бангкок за сопругата на Претседателот, г-ѓа Луси Веб Хејс.
Појава
Овој вид на модерната сијамска мачка е со елегантно, тенко, флексибилно и мускулесто тело. Нејзината глава е во триаголна форма, со тенка муцка. Очите се како бадеми и се закосени, ушите се големи и тенки. Има долг врат, тело и опашка. Крзното е кратко, сјајно, мазно, меко и е прилепено на телото. Овие сијамски мачки се специфични со својата специфична шема на бои по деловите од телото. За ваквата обоеност на телото на мачката делумно е присутен албинизам, којшто настанат како резултат од мутација на тирозиназа, ензим кој е составен дел при производството на меланин. Кога ензимот мутира станува чувствителен на топлина; опаѓа на нормална телесна температура, но станува активен во поладни делови од кожата на телото. Ова резултира со темно обојување на најладните делови од телото на мачката, вклучувајќи ги екстремитетите и лицето, кои се ладни поради струењето на воздухот преку синусите. Сите сијамски маченца, било да се кремасти или бели при раѓање, во првите неколку месеци кога се развиваат се забелешуваат потемни бои во постудените делови од нивното тело. Кога мачето е само четири недели старо, обоеноста на врвовите на стапалата и лицето е толку јасна што може веднаш да се препознае каква ќе им биде бојата на телото. Сијамските мачки со текот на стареењето стануваат потемни, и воопшто постарите сијамски мачки коишто живеат во топли предели имаат посветло крзно од оние кои живеат во предели каде климата е студена. Најголем дел на сијамски мачки имаат исклучително темнокафени, речиси црни врвови на стапалата и лице, но понекогаш сијамските мачки се родени со сини (светлосиви) врвови на стапалата и лице, генетско разредени од темнокафените; чоколадни (посветла кафена боја) врвови на стапалата и лице, генетска варијација од темнокафените; или нежни бледо сиви врвови на стапала и лице, коишто се генетски разредени од чоколадните. За овие бои прво се мислеше дека се "инфериорните" темнокафени дамки, и не беа квалификувани за прикажување или за размножување. Сите овие нијанси беа прифатени од здруженија на раси за мачки и станаа почести преку програми за размножување посебно наменети за остварувањето на овие бои. Подоцна, се развиени сијамски мачки измешани од друга раса на мачки со други бои и шари, вклучувајќи со крзното со боја како пламен, крзно како на рис (шарена мачка), и шарена мачка.
Во Обединетото Кралство, сите стилски сијамски мачки се сметаат за дел од сијамската раса. Во САД, главниот регистар за мачки, „Здружението за љубителите на мачките“ признава само четири оригинални обоености за сијамски: темнокафено обоени, светлосиво обоени, чоколадно обоени и бледо сиво обоени на екстремитетите и главата. Ориенталните мачки со обоеност во бои или шари различни од овие четири вида се сметаат за „Обоени мачки си кратки влакна“ во американската мода за мачки.
Многу сијамски мачки од Тајланд имаат грчеви во опашките, но со текот на годините оваа особина, ја разгледуваат одгледувачите и во голема мера се обидуваат да ја искоренат, иако сè уште постои кај уличните мачки во Тајланд. Многу поодамна сијамските мачки имале криви (шашливи) очи и абнормалното невкрстување на нервите во оптичката хијазма, кој е резултат на истиот албино алел кој произведува обоеноеност на одредени места од телото. Како со грчевите при движењето на опашките кај мачките, така и на кривите очи се внесуваат напори како да се проучи и искорени преку селективно одгледување, и затоа оваа особина не е присутна во денешно време. Тајландската или традиционалната сијамска мачка дели одредени одлики со модерната сијамска мачка (на пример, бојата, изгледот), но се разликува од неа поради заоблениот облик. Таа има поиздолжено тело и глава како јаболко, со големи и заоблени образи, помалечка муцка, со поголеми уши, но не огромни. Очите се со средна големина, со правилна форма на бадем, но не ориентални.
Темперамент
Сијамските мачки се приврзани и интелигентни, познати по нивната друштвена природа. Уживаат да бидат со луѓе и понекогаш се опишуваат како „друштвена“ мачка. За разлика од овие друштвени сијамски мачки постојат и некои кои се многу чувствителни и диви. Овие поединци не можат лесно да се адаптираат на промените на животната околина или на странци. Но, тие многу сакаат да се дружат со луѓето. Честопати се цврсто врзани за еден човек. Повеќето сијамски мачки сакаат да си играат и со други мачки, тие не се само мачки кои претставуваат сопственост на луѓето. Сијамските мачки се исклучително гласни, со бучен а истовремено, низок глас - познат како "Мезер", од кој тие добиле еден од нивните прекари - кој се споредува со плачот на бебе, и сакаат да привлекуваат внимание. Овие мачки се активни и сакаат да си играат дури и кога ќе остарат. Дрштвеноста на сијамските мачки е поврзана со нивната слаба способност да не бидат зависни од луѓето. Сијамската обоеност на крзното е привлечна за луѓето, но е неефикасна за камуфлажни цели. Тие се помалку активни во текот на ноќта за разлика од други мачки, можеби затоа што нивните сини очи немаат „tapetum lucidum“, структура која ја засилува бледата светлина во очите на другите мачки. Мутацијата во тирозиназа исто така, предизвикува абнормални невролошки врски меѓу окото и мозокот. За разлика од многу други синооки бели мачки, сијамските мачки имаат добар слух. Глувоста која што понекогаш се случува кај целосно белите мачки е резултат на генетиката која предизвикува губење на пигментот во кожата, која нема никаква врска со генот на тирозиназата којшто кај сијамските мачки ја создава бојата. Поради нивната голема зависност од луѓето сијамските мачки живеат и денес.
Присојница
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во областа Долна Река, во јужниот дел на територијата на Општина Маврово и Ростуше. Сместено е на десниот брег на реката Радика и недалеку од патот Гостивар-Дебар. Селото е планинско, сместено на надморска височина од 820 метри.
Селото е сместено на падините на Дешат и е на иста височина како соседното село Скудриње. Селото е богато со вода и поседува доста мали извори.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Осој, Кала, Срт, Плоча, Мерис, Црвен Камен, Старо Село, Ограѓе, Топилиште, Присој, Поле, Сплжаи, Тумба, Римник, Кошара, Голем Камен, Горно и Долно Брдо и Млака.
Селото има збиен тип и низ самото село поминува пат. Поделено е на маала: Асановци, Рамчевци, Демировци и Мучовци.
Присојница е оддалечено 16 километри северозападно од градот Дебар, а од општинското средиште Ростуше е оддалечено 6 километри.
Историја
Селото не поседува траги од христијанско население, иако самите мештани кажуваат дека селската џамија е подигната на темели од стара црква, како што е наоѓалиштето На Црков. Целокупното негово население е муслиманско, кои говорат на мијачки дијалект.
Во век, Присојница било село во Реканската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото поседува мошне мал атар, кој зафаќа простор од само. На него преовладуваат шумите на површина 189 хектари, пасиштата заземаат 96 хектари, додека на обработливото земјиште отпаѓаат 38 хектари.
Население
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Присојница било село со 100 домаќинства и 232 жители.