cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Манастир Гомирје
Преродба
Во текот на 19. век во Гоморје живееле неколку видни и значајни личности. Меѓу другите, тука кратко престојувале и Јосиф Рајачиќ, митрополит и српски патријарх, Сава Мркаљ, реформатор на српската азбука и Никола Тесла.
Страдање и закрепнување
Најтешкото време за манастирот било во 20 век, за време на Првата светска војна бил претворен во логор за политички обвинети српски свештеници. Во Втората светска војна, усташите го запалиле манастирот во 1943 година. Уништена останала само манастирската црква. Игуменот Теофан Косановиќ бил убиен заедно со уште најмалку тројца монаси. Вредните културни богатства и библиотеката биле пренесени во Загреб, каде што се наоѓаат и денес. По враќањето на монасите бегалци и епископот Симеон, во 1956 година започнала обновата на манастирот. Монахињите дошле во манастирот во 1967 година, а во 1975 година манастирот бил осветен од српскиот патријарх Герман. Во 2000 година, манастирот ја прославил 2000 година на христијанството и 400-годишнината од основањето на манастирот.
NGC 3925
NGC 3925 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3925 се споменува и како MCG 4-28-71, CGCG 127-75.
Откривање
Објектот е откриен на 19 февруари 1863 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3925 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3925 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 3°.
Други поделби
Проучување на NGC 3925 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37078. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1443. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 103.
NGC 6268
NGC 6268 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Скорпија, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6268 се споменува и како OCL 1002, ESO 332-SC17.
Откривање
Објектот е откриен на 5 јуни 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6268 е од видот II2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,5 m. NGC 6268 има само една позната привидна димензија, која изнесува 6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 2 м 4,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -39° 43' 16"".
Други поделби
Проучување на NGC 6268 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 407; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7873. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Примитивен ирски јазик
Примивен ирски јазик или архаичен ирски (Gaeilge Ársa) — најстар познат облик на гојделските јазици. Познат е само од неколку фрагменти, претежно лични имиња, врежани на камен во азбуката Огам во Ирска и западна Велика Британија сè до околу VI век.
Особености
Транскрибирани натписи од огам, кој немаат буква за фонемата /п/, покажуваат дека примитивниот ирски јазик е сличен во морфологија и флексија со галскиот, латинскиот, класичниот грчки јазик и Санскрит. Многу од одликите на модерниот (и средновековниот) ирски јазик, како првобитни промени, различни „широки“ и „тесни“ согласки и групи согласки, сè уште не се очигледни.
Повеќе од 300 натписи во огам се познати во Ирска, вклуќувајќи и 121 во Кери и 81 во Корк и повеќе од 75 пронајдени надвор од Ирска во западна Британија и Ман (остров), заедно со повеќе од 40 во Велс, каде што ирските колонисти се населиле во III век и околу 30 во Шкотска, иако неколку од овие се на пиктски. Повеќето од Британските натписи се двојазични, на ирски и латински, меѓутоа ниту еден не покажува знаци на влијание од христијанство или христијанска епиграфска традиција, што покажува дека датираат од пред 391 година, кога христијанството станало официјална религија на Римското Царство. Само десетина од ирските натписи покажуваат такви знаци.
Поголемиот број од натписите во огам се споменици, кои го содржат името на починатиот во генитив, проследен со MAQI, MAQQI „на синот“ (модерен ирски, mic) и името на неговиот татко или AVI, AVVI „на внукот“ и името на неговиот дедо: на пример, DALAGNI MAQI DALI, „[каменот] на Даланас цин на Далас“. Понекогаш фразата MAQQI MUCOI „на синот на племето“ се употребувала да покаже племенска припадност. Некои од написите се чини дека биле користени како гранични ознаки.
Премин во староирски јазик
Староирскиот јазик, пишуван од VI век, ги имал најкарактеристичните особини на ирскиот јазик, вклучувајќи „широки“ и „тесни“ согласки, првобитни промени кои произлегувале од губењето на флексиски завршетоци и групи согласки создадени со губењето на ненагласените слогови, заедно со неколку значајни промени на самогласки и согласки, како и присуството на буквата п.
Како на пример, кралот на Ленстер од V век, чие име е запишано на списоците и летописите на староирскиот крал како Макартин Уј Енехглас (Mac Caírthinn Uí Enechglaiss), е сочуван на огам камен во близна на местото каде што починал. Ова ја покажува доцната верзија на примитивниот ирски јазик на неговото име (во генитив), како „MAQI CAIRATINI AVI INEQUAGLAS“. Слично на тоа, Корку Дибне (Corcu Duibne), клан во Кери познат од староирски извори, се сочувани на неколку камења во нивната територија како „DOVINIAS“. Староирски збор за „поет (во генитив)“, во огам се појавува како VELITAS. Во сите случаи, развојот од примитивен во староирски јазик го покажува губитокот на ненагласените слогови и одредени промени на согласките.
Овие промени, следени од историски јазичари, се вообичаени во развојот на јазиците, меѓутоа во ирскиот јазик се случиле невообичаено брзо. Според една теорија претставена од Џон Т. Кох, овие промени се совпаѓаат со преобразбата во христијанство и воспоставувањето на учењето латински. Сите јазици имаат различни регистри или нивоа на формалност, од кои повеќето формални, особено оние кои се однесуваат на учење и религија, се менууваат бавно, додека повеќето неформални регистри се менуваат многу побрзо, меѓутоа најчесто се спречени да се развијат во меѓусебно неразбирливи дијалекти поради постоењето на поформалните регистри. Кох тврди дека во претхристијанска Ирска најформален регистар би бил јазикот што го користела учената и религиозната класа, друидите, поради нивните церемонии и учење. По преобразбата во христијанство друидите го изгубиле нивното влијание, а формалниот примитивен ирски јазик бил заменет со латинскиот јазик, јазикот на новата учена класа, христијанските монаси. Народен облик на ирскиот јазик, т.е. обичниот ирски јазик зборуван од повисоките класи (претходно „потиснат“ од страна на конзервативното влијание на формалниот регистар) излезе на површина, оставајќи впечаток на брза промена, нов пишан стандард, самооформувањето на староирскиот јазик.
Црква „Св. Богородица“ - Мажучиште
'Пресвета Богородица е македонска православна црква во прилепското село Мажучиште. Црквата претставува еднокорабна градба, со правоаголна апсида однадвор на источната страна. Изградена е во XVIII век, а обновена во XIX век.
Соња Абаџиева
Соња Абаџиева ( во ) — македонска историчарка на уметноста.
Животопис
Дипломирала на Филозофскиот факултет во Скопје (1965). Била кустос и директор на Музејот на современа уметност во Скопје. Автор е на 15 монографии, на повеќе од 300 изложби (Антологија на македонската ликовна уметност 1984-1994, Биенале во Венеција, Зрачења) и на книги (Длабоко дишење, 2002; Идеја-тека, 2003; Континуитет, 2004). Таа е основач и уредник на сп. „Големото стакло“. Објавува критики и теориски написи што се одликуваат со суштински одредници за современата ликовна уметност, со акцент врз значенските и аксиолошките функции на уметничките појави.
Науката во 1561 година
1561 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Канаринска детелина
Lotus hirsutus, исто така познат по синонимот Dorycnium hirsutum, заедничко име: канаринска детелина или влакнеста канаринска детелина, е вид на цветни растенија од семејството на мешунките Fabaceae.
Опис
Тоа е ниско-растечка, купола полузимзелена подгрмушка, која во просек достигнува 20-50 сантиметри во висина. Нејзината навика е исправена, зелена, влакнеста и разгранета. Сребрените листови се неподвижни, наизменични и прилично нејасни. Цветовите се бели вени розово-црвени, во крајни чадори составени од четири до десет цветови. Цветниот период трае од мај до јули. Плодовите се цилиндрични црвеникаво-кафеави мешунки од семе.
Рапрстранетост
Ова растение потекнува од средоземниот басен, од Португалија до Турција и од југ до северна Африка.
Живеалиште
Типичното живеалиште на оваа подгрмушка е пасиштата, во добро исцедена почва. Растенијата може да се најдат на надморска височина од 0 - 1500 m.
Одгледување
Ова растение се наоѓа во одгледувањето. Иако е издржлив до -10 C, бара заштитено место на полно сонце. Во Обединетото Кралство ја доби наградата за заслуги на градината на Кралското хортикултурно друштво.
Јужен Ангелн
Јужен Ангелн (Südangeln) — општинска заедница во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Беклунд.
Општинската заедница Јужен Ангелн се состои од следниве општини:
Список на интеграли на логаритамски функции
Списoк на интеграли на логаритамски функции:
Науката во 1562 година
1562 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Берег (комитат)
Берег е административна област на Кралството Унгарија. Оваа територија сега е во североисточна Унгарија и западна Украина. Главен град на округот бил Берегово.
Географија
Областа Берег ги дели границите со австриската земја Галиција (сега во Полска и Украина) и унгарските земји Марамарос, Угоца, Сатмар, Саболч и Унг. Се наоѓала помеѓу Карпатите на север и реката Тиса на југ. Нејзината површина изнесувала околу 3788 км² во 1910 година.
Историја
Берег е една од најстарите земји во Унгарија. Во 1920 година. Тријанонскиот договор го доделил најголемиот дел од територијата во Чехословачка. Југозападниот дел останал во Унгарија (округ Сатмар-Угоца-Берег).
По договорот во Виена од 1938 година, по распадот на Чехословачка, комплетната област била окупирана и припоена од Унгарија. Областа Берег била пресоздавана, повторно со Берегово како главен град.
По Втората светска војна, територијата на округот Берег станала дел од Советскиот Сојуз, украинската ССР, Закарпатската област. Од 1991 година, кога Советскиот Сојуз се поделил, регионот Закарпатска област е дел од Украина.
Југозападниот дел на округот, кој бил во Унгарија пред Втората светска војна, станал дел од унгарската област Саболч-Сатмар. Оваа област беше преименувана во Саболч-Сатмар-Берег во 1990-ти години.
Демографија
Во 1900 година, округот имал население од 208.589 луѓе и бил составен од следниве јазични заедници:
Според пописот од 1900 година, округот бил составен од следниве верски заедници:
Вкупно:
1910 година
Во 1910 година, округот имал население од 236.611 луѓе и бил составен од следниве јазични заедници:
Вкупно:
Според пописот од 1910 година, округот бил составен од следниве верски заедници:
Данило Јакшиќ
Данило Јакшиќ (1715, Српска Моравица - 27 јануари 1771, Плашки) бил српски православен Горнокарловачки епископ од 1751 година до 1771 година, со архиепископско место во Плашки.
Потекло и раните години
Данило Јакшиќ е роден во 1715 година во Српска Моравица, од татко Миле и мајка Стојна. Во младоста дошол во Гомирскиот манастир и таму се описменил и се замонашил. На деветнаесетгодишна возраст бил ракоположен за јероѓакон, а потоа и за јеромонах од владиката Данило Љуботина, кога подоцна служел на Плашки. Осумнаесет години живеел во Гомирскиот манастир кај игуменот Теодор Милетиќ. Потоа му служел на владиката Павле Ненадовиќ, кој во 1748 години ја доверил егзархиската служба. Кога Павле Ненадовиќ станал митрополит Карловачки (1749), го поставил Данило Јакшиќ за Гомирски архимандрит, доверувајќи му привремена управа не само во Горнокарловачката, туку и во соседната Коштајничка епархија, која останала празна истата година поради смртта на епископот Алексије Андрејевиќ.
На соборот одржан во 1750 година, српската хиерархија донела две важни одлуки: Лика и Крбава беа исклучени од јурисдикцијата на Костајничката епархија и префрлени во јурисдикција на епископот Горнокарловачки, а Костајничката епархија била присоединета од другата страна на поранешната Северинско-Лепавинска епархија. Тогаш за нов епископ Костајнички бил избран Арсенија Теофановиќ, а во исто време за нов епископ Горњо Карловачки Данило Јакшиќ. Во манастирот Раковец на 4 ноември 1751 година посветен за епископ, од митрополитот Ненадовиќ.
Епископска служба
Синодалниот избор на Данило II Јакшиќ за епископ на Горња Карловачки е извршен на 3 јуни 1750 година. но поради доцнењето на државните органи со потврдата, ракополагањето можело да се изврши дури на 4 ноември 1751 година. години. Поради ново одложување, устоличувањето се случило дури на 19 август 1752 година.И покрај сите овие и многу други неволји што доаѓале од државната власт, владиката Данило Јакшиќ во следните години развил многу жива пастирска дејност, добивајќи големи заслуги за развојот и одбраната на православието во неговата епархија и пошироко. Тој уживал многу висок углед, па присуствувал на Црковно-народниот собор, кој се одржал во 1769 година, предложен за митрополит Карловачки, добивајќи дури и мнозинство гласови. Сепак, државната власт го спречила неговиот избор. За разлика од Данило Јакшиќ, соседниот епископ Костајнички Јосиф Стојановиќ не успеал во неговата епархија, што довело до бројни неволји и негово отстранување од епархиската управа (1769 г.), поради што била поведена постапка за укинување на Костајничката епархија. Во оваа прилика било одлучено целата Банија да биде поврзана со горњокарловачката епархија, а областа на Вараждинската војска да се спои со Славонската епархија. По сите овие промени, конечно се довршил просторот на Горнокарловачката епархија, која повторно ја опфаќала целата Горна Краина, како во времето на владиката Атанасиј Љубојевиќ. Владиката Данило Јакшиќ починал на 27 јануари 1771 година. во Плашки и останал запаметен како еден од најзаслужните и најпочитуваните архиепископи на оваа епархија.
Мајне
Мајне (Meine) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Папентајх.
Сказна за попот и за неговиот момок Балда
„Сказна за попот и за неговиот момок Балда“ (Сказка о попе и о работнике его Балде) — бајка во стихови на Александар Пушкин, напишана на 13 септември 1830 година на неговиот имот во Болдино.
Содржина
Еден поп заминал на пазар и таму го сретнал момчето Балда кое барало работа. Балда се понудил да му служи на попот бесплатно, а како надомест барал само да му удри три ѕврчки. Балда работел вредно, а попот размислувал само за тоа како да го избегне плаќањето. Неговата сопруга го наговорила да му даде тешка задача на Балда и така да се ослободи од него. Попот ја послушал сопругата и му рекол на Балда да оди кај ѓаволот за да го собере данокот што божем тој му го должел нему. Балда го сретнал ѓаволот крај морето и му се заканил, барајќи да му го даде данокот. Тогаш, ѓаволот повикал мало ѓаволче, кое му предложило на Балда да се тркаат, а победникот да го земе данокот. Балда заминал во шумата и уловил два зајака, кои ги пуштил да се тркаат со ѓаволчето и така, служејќи се со итрина, победил во трката. Потоа, ѓаволчето го предизвикало Балда да фрлаат стап во висина, а кога Балда се пофалил дека може да фрли дури до облаците, ѓаволчето се исплашило. Тогаш, Балда му поставил услов на ѓаволчето да крене една кобила и да ја носи на растојание од една врста. Ѓаволот успеал да ја крене кобилата, но откако ја носел неколку чекори, се уморил и се откажал. Балда, пак, ја јавнал кобилата и лесно го поминал пропишаното растојание. Така, тој ги победил ѓаволите во сите натпревари и тие биле принудени да му го исплатат данокот. Потоа, тој се вратил кај попот, му удрил три ѕврчки и го поучил повеќе да не биде алчен.
Мајне
Соседни општини
Општината Мајне на југ се граничи со градот Брауншвајг. Други соседни општини се Ретгесбител, Фордорф, Изенбител, Васбител, Калберла (сите во округот Гифхорн) и Лере (округ Хелмштет). Градовите Брауншвајг, Гифхорн и Волфсбург се оддалечени околу 10 километри од Мајне.
Општински единици
Општината е составена од местата Мајне, Абесбител, Бехтсбител, Веделхајне, Ведесбител, Грасел, Графенхорст и Онхорст, како и населбите Мајнхолц и Мартинсбител.
Историја
Првото спомнување во документи на Мајне било во 1007 година. Порано селото било познато како Мајнум (Meynum). Се смета дека Мајне е многу постаро и дека е подигнато за време на Саските војни од трупите на Карло Велики. Од век, Мајне бил пограничен град помеѓу Бискупијата Хилдесхајм и Бискупијата Халберштат.
Шверц на бегалци во Средоземното Море
Според Обединетите нации, шверцот со луѓе е дефиниран како „набавка, со цел да се добие, директно или индиректно, финансиска или друга материјална корист од нелегалниот влез на лице во држава членка чиј државјанин не е. или постојан жител“. Граѓанските немири на Блискиот Исток во 21-от век и промената на европските политики за имиграција се забележани голем број бегалци кои ги напуштаат своите матични земји. Мигрантите се потпираат на шверцери на луѓе за да им помогнат при илегалните гранични премини кон Европа. Со помош на шверцери на луѓе, бегалците користат различни рути до ЕУ поради различните имиграциски политики. Во периодот од јануари до септември 2015 година, најзастапен беше Источниот Медитеран. Дополнително, во 2015 година забележано е големо зголемување на бројот на мигранти кои го преминуваат источниот Медитеран; „Имаше речиси осум пати повеќе откривања преку источносредоземниот пат во првите девет месеци од 2015 година (401.000) отколку во текот на целата 2014 година (51.000). Европската мрежа за миграција известува дека секундарните движења на бегалците по пристигнувањето во Европа се под големо влијание на шверцерите на луѓе. Според ОН, шверцот со луѓе е кривично дело. Сепак, бројот на трговци со луѓе во Турција се зголеми од 4.641 во 2017 година на 6.278 во 2018 година.
Бидејќи шверцот со луѓе е нелегален, дефинитивно малку се знае за оваа практика. Она што е познато доаѓа од интервјуата што бегалците или шверцерите им ги дале на новинарите.
Преглед
Цените варираат од шверцер до шверцер, но патувањето низ Медитеранот може да чини помеѓу 1.000 долари и 8.600 долари. Таа цена обично покрива едно место во намерно слаб гумен чамец или стар рибарски брод, често без појас за спасување. За да го максимизираат својот профит, шверцерите често користат чамци кои не можат да се пловат, исполнети до многу над предвидениот капацитет. Ова во последниве години доведе до голем број на жртви од потонувањето или превртувањето на чамци. Некои шверцери ги обесхрабруваат дури и елеците за спасување бидејќи заземаат премногу простор. Многумина продаваат фалсификувани елеци за спасување кои всушност не се пловни. Некои од спасувачите што се продаваат на брегот на Турција имаат етикети со натпис „ова не е средство за спасување“.
Комуникација
Модерната технологија им овозможи на синџирите за шверц на луѓе на Блискиот Исток да напредуваат. Фејсбук групата „Smugglers Market“ имаше 640 членови пред да биде отстранета од Facebook поради кршење на стандардите на заедницата. Содржеше информации за контакт за шверцери, опции за цени за фалсификувани документи како што се дозволи за брак, универзитетски дипломи и пасоши. Дополнително, шверцерите го користат WhatsApp како начин за инстант порака на бегалците дека тие шверцуваат.
Критика и предлог решенија
Многу светски лидери ја критикуваа Турција за нејзината лабава политика против шверцот со луѓе. Грчкиот претседател Прокопис Павлопулос рече: „Имам силен страв дека турските шверцери имаат поддршка од властите, особено од граничните власти кои се однесуваат како да не виделе ништо“. Други критичари на кризата со шверцот со луѓе во Медитеранот тврдат дека проблемот продолжува поради неуниформните напори на европските земји да ги запрат шверцерите. Претседателот на Институтот Европа, Кристоф Зеленберг изјави: „Со поканување [луѓе] во, но затворање на сите патеки, ние во основа градиме бизнис модел за трговците со луѓе“. Франсоа Крепо, специјален известувач на Обединетите нации, сугерира „Она што е потребно е државите да го вратат пазарот на мобилност од рацете на шверцерите преку нудење безбедни, легални и евтини решенија за мобилност на многумина и да изградат отворен, но контролиран режим на мобилност. во текот на една генерација“.
Никифор I
Никифор I (Νικηφόρος Α΄, Nikēphoros I, „Носач на победа“; п. 26 јули 811 г.) — византиски цар од 802 до 811 година, кога бил убиен во Битката кај Плиска.
Патрициј од Селеуса Сидера, Никифор бил назначен за министер за финансии од царицата Ирена. Со помошта на патрициите и евнуците успеал да ја симне од престолот и да ја протера Ирена и да биде избран како цар на нејзино место на 31 октомври 802 година. Го крунисал неговиот син Ставрикиј како негов помошник во 803 година.
Неговото владеење било загрозено од Барданес Туркос, еден од највештите генерали, кој бил револтиран и добил поддршка од другите команданти, најмногу од подоцнежните цареви Лав V Ерменец и Михаил II во 803 година.
Но, Никифор ги придобил вторите двајца и со поттикнување бунтовниците да се разделат успеал да го зароби Барданес, кој бил ослепен и пратен во манастир. Заговорот предводен од патрицијот Арсабер имал сличен тек.
Никифор започнал општа реорганизација на Царството, создавајќи нови теми на Балканот (каде започнал повторна хеленизација со населување Грци од Анадолија) и засилување на границите. Потребата од големи суми за зголемување на воената сила, посветил голема енергија за зголемување на приходите на Царството. Со неговите силни даночни такси одземал имот во корист на државата и особено на свештенството, кого инаку го контролирал умерено. Иако назначил патријарх кој ги почитувал иконите, Никифор, царот Никифор бил претставен како зло од верските историчари како Теофан Исповедникот.
Во 803 година, Никифор склучил договор, наречен „Никифорски мир“, со Карло Велики, но одбил да го признае неговиот царски дигнитет. Врските се влошиле и довеле до војна за Венеција во периодот 806–810. Во текот на војната, Никифор поттикнал венецијанско бунтовништво во 807 година, но имал големи загуби од Франките. Конфликтот бил разрешен по смртта на Никифор, а Венеција, Истра, далматинскиот брег и Јужна Италија биле доделени на Истокот, додека Рим, Равена и Пентаполис биле доделени на Западот.
Со одбивање на таксата која Ирена се согласила да ја плати на калифот Харун ел Рашид, Никифор објавил војна против Арапите. Бил приморан да отиде да се бори самиот поради нелојалноста на Барданес, доживувајќи тежок пораз на Битката кај Красос во Пригија (805). Во 806 година, муслиманска армија од 135.000 војници навлегле во Царството. Неспособен да одговори на муслиманските бројки, Никифор се согласил да прогласи мир под услов на плати 50.000 номизмата веднаш и годишна такса од 30.000 номизмата. Со борбата за наследство во калифатот по смртта на Харун ел Рашид во 809 година, Никифор бил слободен да се договори со Крум, хан на Бугарија, кој ја напаѓал северната граница и само што ја освоил Сердика (Софија).
Во 811 година, Никифор ја освоил Бугарија, поразувајќи го Крум двапати и го опколил бугарскиот главен град Плиска; меѓутоа, во текот на повлекувањето на Никифор, византиската војска била ставена во заседа и имала големи загуби во планинските превои на 26 јули од Крум. Никифор бил убиен во битката, втор византиски цар кој ја имал оваа судбина од Валенс во Битката кај Адријанопол (9 август 378). Крум се вели дека направил чаша за пиење од черепот на Никифор.
Семејство
Од непозната жена, Никифор I имал најмалку две деца:
Бизумер Дајхаузен
Бизумер Дајхаузен (Büsumer Deichhausen; порано Дикхузен) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Брајсгау
Брајсгау е име на едно подрачје во југозападна Германија, сместен помеѓу реката Рајна и подножјето на Шварцвалд околу Фрајбург во Брајсгау во државата Баден-Виртемберг. Областа Брајсгау-Хохшварцвалд, која делумно се состои од Брајсгау, е именувана по тоа подрачје. Делови од Брајсгау, исто така, се сместени во политичките области Фрајбург во Брајсгау и Емендинген.
Историја
Во средината на 9-от век беше погранично подрачје чувајќи ја границата со јужна Лотарингија и Алзас. Во 859, тоа беше доделено на Карло Трети Дебелиот, синот на кралот Лудвиг Први Германски, знак за неговата важност. Во десеттиот век, грофовите биле од семејството Церингени. Брајсгау го формирал централниот дел од Војводството Церинген во 12-от век. Војводите го основале Фрајбург, кој станал нивниот главен град.
Од 13/14-от век сè до 1797 година, подрачјето е дел на Форланде, територија во југозападна Германија управувана од австриските Хабсбурзи, но Брајсгау, заедно со остатокот од Форланде, беше отстапен на поранешниот војвода од Модена, поврзано како компензација за неговата загуба на неговите наследни земјишта во француската Цисалпинска република. Во 1805, со Пресбуршки договор (сегашна Братислава), подрачјето било отстапено на Големото Војводство Баден.
Граници и површина
Брајсгау ги вклучува: низинската површина околу реката Рајна, подножјето на Шварцвалд и западните падини на планините Шварцвалд и ридовите Кајзерштул.
На југ, Брајсгау се граничи со Маркгрефлерланд, на запад со Зундгау (Алзас, Франција), на исток со Шварцвалд и на север со Ортенау.
Клима
Климата во Брајсгау е топла; всушност, тоа е најтоплиот регион во Германија. Просечната годишна температура е 11 Целзиусови степени, просечна количина на врнежи е 900 мм.
Земјоделство
Брајсгау е познат по неговото вино и исто така се користи за овошни насади и жито.
Места во Брајсгау
Најголем град во регионот Брајсгау е Фрајбург. Други познати места се: Бад Кроцинген, Штауфен, Брајзах, Ендинген, Кенцинген, Нојенбург и Емендинген.
Законот на љубовта
Законот на љубовта (шпански јазик: La Ley del Amor) е аргентинска теленовела. Серијата во Аргентина со прикажување започна на 18 декември 2006 во ударниот термин. Во главните улоги се појавуваат Соледад Силвеира и Себастијан Естеванез.
Синопсис
Рената Герико е федерален судија. Се радува на големиот престиж во општеството, но го крие темното минато, кое ќе се врати со полна сила. Заради една од последните пресуди, Рената добива смртни закани. Наредува апсење на едно момче, кое го осудуваат како автор на заканите. Додека го разгледува случајот, таа добива едно големо изненадување: неговото име е Лукас Пинедо и е син на Игнасио Пинедо, големата љубов од младоста. Игнасио доаѓа да го ослободи Лукас од затвор и старите љубовници повторно се среќаваат после 28 години. Оттука па натака, Рената преживува повторно ужасни моменти од минатото. На 16 години таа забременила од Игнасио и родила дете, кое не преживеало. Игнасио никогаш не дознава за тие случки и не разбира зошто Рената го оставила, ако толку го сакала. Сега ќе се зближи со неа, иако и двајцата да се во брак со други луѓе, за да го дознае објаснувањето од неа. Рената е збунета, бидејќи чувствува голема привлечност кон Лукас во моментот, во кој се загледува. Дали не е сексуално привлекување кон тој млад мускулест маж, со топла насмевка и добродушно однесување, кој е на возраста на нејзиниот син? Таа одрекува дека е точно, дека чувствува нешто повеќе за Лукас... длабока и ужасна мистерија која постепено ќе се открива во приказната. А конфликтите ќе се зголемат, бидејќи Лукас се вљубува во Каролина, посвоената ќерка на Рената и девојката се вљубува во него. Каролина е решена да биде со Лукас. Сите главни ликови се фатени во водопад од пресечени љубови, непризнати чувства, неиздржливи импулси, кои можат да водат кон рајот или пеколот.
Славчо Темелковски
Славчо Темелковски (роден 17 октомври 2000) — македонски кошаркар. Тој игра на позицијата центар во Феникс 2010.
Младинска кариера
На 4 јуни 2018 година, Темелковски бил именуван за Најкорисен играч на завршниот турнир под 18 години во Салата Градски Парк во Скопје. Во финалето тој остварил 28 бода и 20 скокови, во победата од 93:69 против екипата на МЗТ Аеродром.
Сениорска кариера
Сениорската сезона ја започнал во КК Работнички во сезоната 2017/18. Тогаш во првиот состав на Работнички бил вклучен до крајот на март, односно до завршувањето на првата фаза на првенството. Следната сезона ја започнал во Работнички, но на полусезоната се преселил во Вардар. Во сезоната 2019/20, Славчо останал во Вардар. Таа сезона, тој затекнат со прекин на сезоната поради COVID-19 пандемијата во земјата и светот. За сезоната 2020/21, во средината на јуни 2020 година, тој потпишал едногодишен договор, со можност плус една година, со Академија ФМП.
Калбе (Милде)
Калбе (Kalbe) — град во округот Алтмарк Залцведел, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа приближно 15 километри северно од Гарделеген, на реката Милде. За да се избегне конфузија со Калбе (Зале), тој е наречен Калбе на Милде.
Договор на Насух-паша
Договорот на Насух-паша (, Nasuh Paşa Antlaşması) — мировен договор потпишан на 20 ноември 1612 година помеѓу Османлиското Царство и Сефевидското Царство, преку кој завршила првата фаза од Отоманско-персиската војна (1603–1618).
Позадина
Претходно, шахот Абас Велики морал да го потпише договорот од Цариград од 1590 година кога загубил територии во северозападниот дел на Иран и Кавказ. По решавање на сопствените локални проблеми тој чекал погоден момент кога да си ги врати изгубените територии, а како шанса му се укажала кога на османлискиот престол бил поставен 14-годишниот Ахмед I. Османлиите претходно војувале во долгата и исцрпувачка војна со Светото Римско Царство и имала серија од востанија во Анадолија.
Договор
Според договорот:
Науката во 1563 година
1563 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Фридрихсгабеког
Фридрихсгабеког (Friedrichsgabekoog) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Светлана Ончевска-Петковска
Животопис
Светлана е градежен инженерка и редовна професорка на Градежниот факултет во Скопје (од 1998 година) по предметите од областа на техничка механика, јакост на материјалите и градежните материјали. Била претседател на Друштвото за механика на Македонија (1996 година). Заедно со колеги од катедрата учествувала во пишување учебници и учебни помагала
Науката во 1564 година
1564 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Илсби
Илсби (Uelsby; Ylvesby) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Тестемелци
Тестемелци — село во Општина Штип, во околината на градот Штип.
Историја
Во XIX век селото било дел од Штипската каза на Османслиската Империја.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Тестемелци живееле 90 жители, сите Турци.
Според Димитар Гражданов во 1916 година во Тестеменци живееле 103 жители, сите Турци.
Најмногу жители во селото биле запишани во 1953 година кога броело 124 жители, од кои 88 Турци, 22 Власи и 14 Македонци.
Селото е целосно раселено по 1971 година, кога броело 73 жители, од кои 15 Турци и 58 останати (Власи).
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Александриска патријаршија
Александриската Православна црква (грчки: Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς) е помесна афтокефална црква, која во православниот свет се наоѓа на второто место со ранг на патријаршија.
Историја
Според легендата, црквата била основана од страна на Свети Марко. Од 451 година, Александриската црква има ранг на патријаршија, и била трета по важност во христијанството, веднаш по црквите во Рим и Цариград. Но кон крајот на 5 и почетокот на 6 век, црквата била ослабнета поради појавата на монофизитството. Во 6 век започнала арапската инвазија, која дополнително придонело за намалување на важноста на црквата. Подоцна, територијата на Александрија паднала под власта на Османлиите, каде се нашла под јурисдикција на Цариградската патријаршија.
Тодорова Полјана
Тодорова Полјана или месност Тодорово (Тодорова поляна) — планинско седло и превој во Пиринска Македонија, меѓу Северен Пирин на север и Среден Пирин на југ. Сместен е на териториите на Општина Неврокоп и Општина Свети Врач.
Седлото се наоѓа на надморска висина од 1.827 м и ги поврзува долините на реките Места на исток и Пиринска Бистрица (лева притока на Струма) на запад. Се наоѓа југоисточно од врвовите Бојков Врв (2.343 м, на о. 2 км на северозапад) и Падалото (2.044 м, на о. 1 км на северозапад). Низ неа во правец исток-запад поминува камионски пат од с. Корница за планинарските домови „Малина“ и „Пирин“.
Во подрачјето на превојот се наоѓа месноста Тодорово, која претставува широка полјана со чешма и место за одмор. Низ седлото минува и планинарска патека обележана со црвено, која оди од планинарскиот дом „Пирин“ на север до планинарскиот дом „Попови Ливади“ на југ.
Сирково
Сирково — село во Општина Росоман, во областа Тиквеш, во околината на градот Кавадарци.
Географија и местоположба
Сирково е сместено на крајното јужно подножје на планината Клепа, во Тиквешката Котлина. Поточно, населбата се наоѓа во Росоманското Поле, на западниот дел на Општината Росоман, чиј атар се допира со просторот на Општината Градско. Селото е рамничарско, расположено на надморска височина од 300 метри. Атарот зафаќа пространство од 23 км2, на кои обработливото земјиште зазема површина од 1249 хектари, а на пасиштата отпаѓаат 837 хектари.
Стопанство
Селото Сирково има полјоделско-сточарска функција, односно најголемиот дел од населението се занимава со земјоделство и сточарство. Од земјоделството најразвиено е лозаро-овоштарството, односно одгледувањето на винова лоза и особено многу овоштарството со одгледување на пространи и голем дел на новоподгинати овоштарници на праски, круши, цреши, кајсии, сливи и лешници од различни видови. Во Сирково во минатото на големи површини, а денес повторно се возобновува одгледувањето на афион со многу висок квалитет. Од поледелските култури се застапени житарките: пченица и јачмен, градинарските култури: кромид, лук, пипер (различни видови), домати, модар патлиџан, морков, спанаќ, грашок од кои се одгледува и расад за продажба. Од сточарството на горниот крај на селото на подножјето на Клепа постојат штали и бачила во кои се одгледуваат овци, кози и крупен добиток како крави и волови. Дел од населението се занимава и со други дејности во индустријата и фабриките во Кавадарци, Неготино, претпријатија во Росоман, автопревоз и други услужни дејности.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Сирково живееле 1.471 жител, од кои 1.400 Македонци муслимани, 60 Македонци православни и 11 Роми.
Според пописот од 2002 година селото има 603 жители од кои: 474 Македонци, 127 Срби и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 476 жители, од кои 396 Македонци, 59 Срби, 7 останати и 14 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Сирково било македонско муслиманско село, сега е доминантно православно село.
Според истражувањата од 1920-1924, родови во селото:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 717 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место е опфатено и селото Крушевица.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 464 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Во атарот на Сирково се познати следниве археолошки наоѓалишта:
Иселеништво
Муслиманите од селото се имаат иселено во Турција.
Антони Тиржис
Антони Тиржис (Anthony Turgis; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2017. Во јули 2018 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс.
Науката во 1565 година
1565 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Ка Ји Кристина Ли
Ка Ји Кристина Ли (Ka Yee Christina Lee, р. во Хонгконг ) е професор по хемија и проректор за академски прашања на Чикашкиот универзитет. Таа работи на биофизика на мембрани, вклучувајќи проблематики како заемодејство на белковини и липиди, Алцхајмеровата болест и респираторниот дистрес синдром. Таа е член на Американскиот институт за медицинско и биолошко инженерство и на Американското физичко друштво.
Зале-Холцланд
Историја
Округот бил создаден во 1994 година со спојување на претходните окрузи Ајзенберг, Јена и Штатрода. Кога округот Рода (подоцна Штатрода) бил првично создаден во 1922 година веќе ја покривал скоро целата површина на денешниов округ. Во 1952 година, заедно со укинувањето на сојузните покраини (Bundesländer) округот бил поделен на три дела, кои биле споени заедно повторно во 1994 година.
Географија
Главна река во округот е Зале, која му го дала и името. Највисока точка со 475 метри надморска височина е во јужниот дел на округот, најниската со 118 метри е во долината на Зале на границата со округот Вајмар.
Голем Глен
Голем Глен (шкотски гелски: Gleann Mòr, англиски: Great Glen), наречен и Глен Албајн (Gleann Albainn или Glen Albyn - „Гленот на Шкотска“) или Глен Мор — низа гленови во Шкотска кои се протегаат в должина од 100 км од Инвернес на Марискиот Ферт, па сè до Форт Вилијам при почетокот на Лох Лини.
Големиот Глен се протега долж голем расед познат како Големогленски Расед. Тој ги пресекува Шкотските Гори на два дела - Грампијанските Планини на југоисток и Северозападните Гори на северозапад.
Гленот претставува природен пат на Шкотските Гори, и низ него се протегаат Каледонскиот Канал и патот A82, кој го поврзува градот Инвернес на источното крајбрежје со Форт Вилијам на запад. Овој пат се нарекува Големогленски пат.
Областа на гленот играла стратешка улога при котролирањето на горските кланови, особено Јакубитското востание во XVII век, за што сведочат градовите Форт Вилијам на југ, Форт Огастес во средината на гленот, и Форт Џорџ веднаш северно од Инвернес.
Најголемиот дел од гленот се состои од низа лохови, кои ги поврзуваат реки. Лоховите ги користи и Каледонскиот Канал, но реките не се пловни.
Еве ги водните површини на Големиот Глен од североисток кон југозапад:
Вододелницата се протега помеѓу Лох Ојх и Лох Лохи. Лох Лини, кој се наоѓа јужно од Форт Вилијам е морски лох на кој излегуваат реката Лохи и Каледонскиот Канал. На северниот крај реката Нес се влева во Марискиот Ферт.
Лос Анџелес Лејкерс
Лос Анџелес Лејкерс (Los Angeles Lakers) е еден од двата кошаркарски тимови од Лос Анџелес (Калифорнија), кои се натпреваруваат во НБА лигата. Лос Анџелес Лејкерс биле формирани во 1946, а две години подоцна, во 1948 тие се приклучиле кон НБА лигата. Екипата се натпреварува во Тихоокеанската дивизија од Западната конференција во американската национална лига.
Тие се најуспешната франшиза во НБА со 17 шампионски титули, исто колку што има и екипата на Бостон Селтикс.
Историја
Во текот на 60-тите екипата шест пати се пласирала во големото финале, но секој пат губела од Бостон Селтикс. Тогаш за Лејкерс играле Џери Вест и Елџин Бејлор, додека за Бостон настапувале Бил Расел и Боб Кузи помеѓу останатите. Уште од тогаш датира големото соперништво помеѓу овие две организации. Кон крајот на декадата во клубот пристапил Вил Чембрлен, со кого Лејкерси загубиле две финалиња во 1969 и 1970, но затоа пак во 72′ првпат се радувале на титулата по преселбата во „Градот на ангелите“.
По пензионирањето на Вест и Чембрлен, во екипата дошол Карим Абдул-Џабар, но навивачите чекале на златниот пехар сѐ до појавувањето на Меџик Џонсон. Меџик и Џабар формирале легендарно дуо кое во 9 години дури 5 пати се закитило со престижниот трофеј. Во тие 5 титули спаѓаат две победи во финалето против лутите противници од Источна Америка, Бостон Селтикс (1985 и 1987). Составот бил предводен од тренерот Пет Рајли.
Во текот на 90-тите Лејкерси биле засенети од успехот на Чикаго Булс и шутерот Мајкл Џордан. Кон крајот на таа деценија во франшизата пристигнал трофејниот тренер Фил Џексон, а нешто пред него играчите Шекил О′Нил и Коби Брајант. Со нив организацијата направила шампионски „хет-трик“ во периодот 2000-2002. Во текот на новиот милениум следеле два пораза во финалињата 2004 и 2008 од екипите на Детроит Пистонс и Бостон Селтикс соодветно. Последните две победи во финалните серии биле во 2009 и 2010 последователно.
Науката во 1566 година
1566 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Франк Рибери
Франк Хенри Пјер Рибери (Franck Henry Pierre Ribéry, роден на во ) — француски фудбалер,  или  на Салернитана и поранашен репрезентативец на Франција.
Технички одлики
Тој главно на почетокот на кариерата настапувал како крилен играч од средината на теренот, најчесто на левата страна, иако игра со десната нога, и е познат по брзиот чекор, енергијата, вештините и прецизните додавања. Рибери е опишан како играч кој е брз и одличен дриблер, кој има голема контрола над топката. Откако се приклучил на Баерн, тој бил признат на светската фудбалска сцена како еден од најдобрите француски фудбалери на својата генерација.
Претходниот талисман на француската репрезентација, Зинедин Зидан, го нарекол Рибери „Бисер на францускиот фудбал“.
Почетоци
Рибери ја започнал својата кариера, во 1989 година на возраст од само 6 години, приклучувајќи се во академијата на локалниот аматерски клуб Конти Булоњ. Тој го напуштил клубот по седум години и во 1996 година преминал во младинската школа на Лил, но по три години поради тешкотии во прилагодувањето се вратил во Булоњ. Во 1999 година, Рибери му се приклучил на УС Булоњ, каде дебитирал како професионалец во Аматерското првенство на Франција.
Во 2002 година, тој се преселил во Алес, а следната година го носел дресот на екипата на Брест.
Во 2004 година, Рибери бил ангажиран од страна на екипата на Мец, со која го направил своето деби во најсилната француска фудбалска лига, Лига 1. Иако во првиот дел од сезоната бил стандарден и забележал 20 настапи и 2 гола во лигата за Мец, сепак тој го напуштил клубот и се преселил во Турција по само шест месеци по доаѓањето во Мец.
Галатасарај
Во јануари 2005, Рибери потпишал за Галатасарај. Својата највпечатлива партија во дресот на "Галата" ја имал во финалето на Купот на Турција, каде тој бил клучна фигура на својот тим во незаборавната победа со 5-1 над Фенербахче на 11 мај 2005. Рибери го постигнал првиот гол во натпреварот по само 15 минути игра и асистирал за уште еден пред да биде заменет во второто полувреме. Освојувањето на Купот на Турција, всушност бил неговиот прв освоен трофеј во кариерата. Сепак и покрај среќниот крај на сезоната, Рибери си заминал од клубот на контроверзен начин, со цел да се врати во Франција.
Олимпик Марсеј
Во летото 2005 година, Рибери се вратил во својата татковина потпишувајќи договор на пет години со Олимпик Марсеј. Своето деби за клубот го имал на 30 јули 2005, во поразот со 2-0 од. Својот прв гол за клубот го постигнал на 17 септември во победата со 2-1 над Троа. Во својата прва сезона, тој му помогнал на клубот да стигне до финалето на Купот на Франција во кое тие сепак биле поразени од на Стад де Франс со 1-2. Вкупно за Олимпик Марсеј одиграл две сезони во кои забележал 89 настапи и постигнал 18 голови.
Бајерн Минхен
Во 2007 година, Рибери се преселил во германскиот гигант Бајерн Минхен за сума од 25 милиони евра, потпишувајќи четиригодишен договор.
Во 12 сезони колку што поминал во Бајерн, тој освоил со нив буквално се што можело да се освои вклучувајќи: девет титули во Бундеслигата, шест во Купот на Германија, еден Лига куп, четири суперкупа, како и Лигата на шампионите во сезоната 2012-2013, Светското клупско првенство (2013) и Суперкупот на УЕФА (2013). Неговата одлична форма и одличните игри на Бајерн во сезоната 2012-2013, во која клубот ја освоил тројната круна, го довела Рибери до номинација во изборот за најдобар играч на годината и добитник на Златната топка, заедно со Лионел Меси и Кристијано Роналдо која сепак на крајот му припаднала на португалецот од екипата на Реал Мадрид.
Вкупно за Бајерн Минхен одиграл 425 натпревари и постигнал 124 голови.
Фјорентина
Во август 2019 година, Рибери како слободен играч потпишал едногодишен договор со италијанската. Своето деби за виола го направил на 24 август, влегувајќи како замена во првото коло на Серија А во поразот со 3-4 на домашен терен од. Својот прв гол за клубот го постигнал во ремито 2-2 на гостувањето кај на 22 септември.
Репрезентативна кариера
Во периодот помеѓу 2006 и 2014 година, Рибери одиграл 81 натпревар за француската сениорска репрезентација. Тој исто така ја претставувал својата држава на две Светски првенства во 2006 и 2010 и две Евроски првенства во 2008 и 2012 година.
Своето деби за репрезентацијата Рибери го направил во мај 2006 година против Мексико. Својот прв репрезентативен погодок го постигнал на Светското првенство 2006, против Шпанија, а на истото првенство играл и во финалето во против Италија во кое неговата репрезентација загубила по изведување на пенали.
NGC 6269
NGC 6269 — елиптична галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6269 се споменува и како UGC 10629, MCG 5-40-12, CGCG 169-19, NPM1G +27.0550.
Откривање
Објектот е откриен на 28 јуни 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 57 м 58 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 51' 18"". Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.