cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Самба
Самба Гафиера
Тој вид самба се развива од танцот машише или таканареченото бразилско танго. Се игра во парови. Една од основните одлики, набљудувани во стилови на таа самба е односот на танцувачот наспрема неговата партнерка со измама, заштита, изненадување, елегантност и ритам.
Во Бразил се искористи името mаlаndro за определен тип мажи. Тоа е суетен маж тип. Тие се облечени најчесто во бел костим со црно-бели обувки, со риза на црно-бели или црвено-бели и бела шапка од типот Мајкл Џексон. Во џебот, носи нож. Раката е секогаш во џебот на панталоните, држејќи нож во готовност за напад. Оди во права линија за да си ги прикрие нозете, за да не го загуби маженствениот стил.
Калифорниски морски лав
Исхрана и непријатели
Морските лавови се хранат со различни морски животни. Најголем удел имаат лигните и рибите, но напати јадат и школки. Најзастапени во исхраната се лососот, осличот, сарделата, харинга, морскиот костреш, змиулката и морските кучиња. Порагата по храна се одвива претежно по континенталните кражјбрежни води, околу континентални гребени и кај подводните планини. Можат да јадат сами, во помали или поголеми групи, во зависност од количеството на расположлива храна. Понекогаш соработуваат со други грабливци како делфинот, морската свиња и морските птици кога се одвива лов на големи јата рибил, а знаат и да ги следат делфините, искористувајќи ги нивните ловни напори. Возрасните мажјаци се хранат од брегот, а кога водата е потопла, одат дури до  од брегот.
Самба
Самба Гафиера
Додека танцува тој ја заштитува својата дама, така што таа да се покаже на него и на околните и во истото време ја чува од другите мажи да не можат да се приближат до неа. Оттука доаѓа и начини на танцување со отворени раце, готови за прегратка. Основниот чекор на самба гафиеира е gаncho- кука, којашто се скористи за почеток на една фигура или за да поврзе различни чекори.
Калифорниски морски лав
Исхрана и непријатели
Непријатели на морските лавови се китовите-убијци, белите ајкули и ајкулите мако, кои ги напаѓаат од заседа додека се одмораат на површина.
Космос-1571
Космос-1571 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 11 јуни 1984 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1571 бил воен сателит за фотографска картографија.
956
956 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 956 година од новата ера, 956. од првиот милениум, 56. од X век и седма од 950-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6464 и 6465 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5706 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4716 и 4717 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1709.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 956 година се протега во 3592 и 3593, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3652 и 3653 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1499. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 344 и 345 исламска година.
NGC 7797
NGC 7797 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7797 се споменува и како UGC 12877, MCG 0-1-11, CGCG 382-10, IRAS 23563+0321.
Откривање
Објектот е откриен на 6 декември 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7797 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 7797 има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 58 м 58,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +3° 38' 3"". Положбениот агол на објектот е во износ од 13°.
Други поделби
Проучување на NGC 7797 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 73125. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 215; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 590. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 431.
68 п.н.е.
68 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 68. година пред новата ера, 68. од првиот милениум п.н.е., 68. од 1 век п.н.е. и деветта од 60-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5440 и 5441 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4682 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3692 и 3693 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 685.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 68 година се протега во 2568 и 2569, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2628 и 2629 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 475. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 710 и 709 исламска година пред хиџра.
Лукаш Овсјан
Лукаш Овсјан (Łukasz Owsian; р. ) — полски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Бил вклучен во почетниот состав на екипата за Џиро д’Италија 2017.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Венецијански Залив
Историја
Во стариот век, заливот бил јужен крај на Килибарниот пат. Името го добил за време на Венецијанската Република, која во врвот на својата моќ го опфаќала речиси сиот северен Јадран.
Психолошка војна
Психолошка војна позната и по многу други имиња или термини, вклучувајќи ги: политичка војна, Срца и Умови, пропаганда и др. Психолошка војна претставува користење на различни техники од страна на оделни поединци, групи или држави, со цел да се влијае врз вредносниот сиситем, емоциите, мотивите, расудувањето или однесувањата. Таа се користи за предизвикување на призание или зајакнување на ставови и однесувања кои се поволни за целите на наредбодавецот, а понекогаш се комбинира со црни операции или други нелегални акции. Целни групи можат да бидат влади, организации, групи и поединци.
Жак Елул истакнува дека психолошката војна е мирнодопска политика помеѓу нациите или државите, како форма на индиректна агресија наместо воена агресија. Овој тип на пропаганда има за цел да ја ослаби моќта на одредена влада или во крајна мера да ја собори, преку влијание врз јавното мислење. Против оваа форма на агресија тешко е да се преземат правни мерки за одбрана бидејќи Меѓународниот суд на правдата е ограничен во донесувањето на судска одлука против психолошка агресија. Единствена одбрана е користење на истите средства, односно психолошката војна. Овој вид на пропаганда има за цел, преку психолошки средства, да се убие моралот на противникот и тој да почне да се сомнева во своите верувања и акции.
955
955 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 955 година од новата ера, 955. од првиот милениум, 55. од X век и шеста од 950-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 955 година се протега во 3591 и 3592, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3651 и 3652 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1498. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 343 и 344 исламска година.
Squamellaria
Тој е еден од петте родови мравки-растенија во фамилијата Rubiaceae, а другите се Anthorrhiza, Hydnophytum, Myrmecodia и Myrmephytum.
Видови
Следната листа од 4 видови е добиена од The Plant List.
Чеплеска Река
Чеплеска Река — река во Македонија на планинскиот масив Мокра. Се наоѓа на Орешка Планина и е притока на Бабуна. Настанува од неколку помали изворчиња, високо во буковата шума на планинскиот масив Мокра во близината на месноста на некогашното раселено село денес Планинарски дом „Чеплез“. Целото нејзино течение е низ густата букова шума сè до нејзиното влевање во изворишното подрачје на горното течение на Бабуна во Нежилово. Преку нејзиното течение минуваат обележаната планинарска пешачка патека и колскиот шумски пат од Папрадиште кон планинарскиот дом Чеплес. Близу до колскиот пат се наоѓа мал и убав водопад, а крај планинарската патека остатоци (ракли) од стар мост. Според месни кажувања и преданија долот и течението на Чеплеска Река ја претставуваат границата помеѓу планините Даутица и Јакупица.
Базилика на Исусовото раѓање
Базиликата на Исусовото раѓање е назив за црквата кој се наоѓа во Витлеем, Израел. За оваа базилика се верува дека е изградена на местото каде е роден Исус Христос. Денеска, оваа црква спаѓа под надзор на грчката православна црква во Ерусалим, ерменскиот ерусалимски патријарх. Се смета дека била изградена во 333 година, и тоа по налог на Константин I. Во 6 век била доградена од страна на Јустинијан.
Автомобил
Автомобил (од αὐτός — сам и mobilis — подвижен, брз) или разговорно кола — возило за превоз на патници што има сопствен погон. Повеќе определувања за овој израз нагласуваат дека автомобилите се направени да се движат по сувоземни патишта, да обезбедат место за седење за патници — од еден до осум патници, да имаат главно четири тркала и да бидат изработени првенствено за превоз на патници. Сепак, изразот „автомобил“ не е воопшто точен, затоа што постојат многу видови на возила што извршуваат слични задачи.
Во светот се користат околу 1 милијарда автомобили.
Историја
Иако Никола Кињо често се споменува како првиот што направил механичко возило на сопствен погон или автомобил уште во 1769 година, со неговата преправка на коњска кола, многумина го оспоруваат ова тврдење, сметајќи дека неговото возило на три тркала никогаш не било во состојба да се движи или да одржи рамнотежа. Други сметаат дека Фердинанд Вербист, член на Исусовската мисија во Кина, го изградил првото возило на парен погон околу 1672 година, кое всушност било играчка направена за кинескиот цар со која не можеле да се превезуваат патници, но тоа било првото возило на парен погон кое функционирало (автомобил).
Нема сомнение дека Ричард Тревитик ја изградил и покажал неговата локомотива „Ѓаволот што чади“ (Puffing Devil) во 1801 година година, која според многумина била првото јавно претставено возило на парен погон, но за жал пареата не создавала доволно притисок за да може возилото да работи подолг период и со тоа не било практично. Во 1780 година во Русија, Иван Кулибин направил кочија на три тркала, на погон преку педали (човечки погон), со модерни додатоци, како замавник, кочници, менувач и лагери, но не ја развил понатаму.
Франсоа Исак де Риваз, швајцарски пронаоѓач, го дизајнирал првиот мотор со внатрешно согорување во 1806 година, кој се напојувал со мешавина од водород и кислород и го искористил за да го развие, иако непотполно, првото возило на погон со таков мотор. Оваа замисла не била многу успешна, како што бил случајот и со Семјуел Браун, Семјуел Мори и Етин Леноа со неговиот хипомобил. Секој од нив направил возило (тоа обично биле преправани кочии) со погон од нескладни мотори со внатрешно согорување. Во ноември 1881 година, францускиот пронаоѓач Гистав Труве претставил исправен автомобил на три тркала со електричен погон. Тоа било на меѓународната изложба на електрика во Париз.
Во 1890 година, во Канштат, Дајмлер и Мајбах ја основале „Автомобилска компанија Дајмлер“ (Daimler Motoren Gesellschaft), а под името „Дајмлер“ го продале првиот автомобил во 1892 година, кој претставувал коњска кочија направена од друг производител, а тие ја осовремениле со нивниот мотор. До 1895 година, Дајмлер и Мејбах направиле околу 30 возила во работилниците „Дајмлер“ и во хотелот „Херман“ каде тие поставиле работилница откако останале без финансиска поддршка. Бенц и Мејбах и Дајмлер не биле свесни за претходните дела едни на други. Тие никогаш не работеле заедно затоа што кога двете компании се соединиле, Дајмлер и Мејбах веќе не биле дел од ДМГ.
Дајмлер починал во 1900 година, а подоцна истата година Мејбах дизајнирал мотор наречен „Дајмлер – Мерцедес“ за посебно направен модел по нарачка на Емил Јелинек. Тоа било производство на мал број на возила на Јелинек за трки и продажба во неговата земја. Две години подоцна, во 1902 година, бил направен нов модел на автомобилот ДМГ, наречен „Мерцедес“ по моторот на Мајбах со 35 коњски сили. Мајбах набрзо го напуштил ДМГ и отворил свој бизнис, а правата на името „Дајмлер“ биле продадени на други произведувачи. Кога економијата во Германија почнала да опаѓа поради Првата светска војна, Карл Бенц предложил соработка помеѓу „ДМГ“ и „Benz & Cie.“, но директорите на „ДМГ“ одбиле и да ја разгледаат понудата. Преговорите помеѓу двете компании се оствариле неколку години подоцна и во 1924 година тие потпишале Спогодба за заеднички интерес која важела до 2000 година. Двете фирми имале стандарден дизајн, производство, набавка и продажба и заеднички ги рекламирале и продавале своите автомобилски модели, но сепак ги задржале своите заштитни имиња. На 28 јуни 1926 година, „Benz & Cie.“ и „ДМГ“ конечно се соединиле во една компанија „Дајмлер – Бенц“ и своите автомобили ги нарекле „Мерцедес Бенц“, во чест на најважниот модел на „ДМГ“, дизајниран од Мајбах, познат како „Мерцедес 1902“. Карл Бенц бил член на директорскиот одбор во „Дајмлер – Бенц“ до смртта во 1929 година, а во меѓувреме и неговите два сина биле дел од управата на компанијата.
Емил Левазо и Арман Пежо од Франција, во 1890 година започнале со производство на возила со дајмлеровите мотори и со тоа ги удриле темелите на автомобилската индустрија во Франција. Првиот дизајн на американски автомобил со бензински мотор со внатрешно согорување бил направен во 1877 година од Џорџ Селдон од Рочестер, Њујорк, кој во 1879 година се пријавил за патент, но пријавата му истекла затоа што возилото не било направено и не докажал дека работи (што било неопходно за да добие патент). Шеснаесет години подоцна, по многубројни дополнувања, Селдон добил патент од САД на 5 ноември 1895 година (САД патент 549,160) за двотактен автомобилски мотор, кој повеќе го спречил отколку охрабрил развојот на автомобилите во САД. Неговиот патент бил предизвик за Хенри Форд и други, кои во 1911 година му го презеле истиот.
Производство
Масовното производство на достапни автомобили го започнал Рансом Олдс во својата фабрика „Олдсмобил“ во 1902 година. Во почетокот на 1914 година, Хенри Форд значително го проширил ваквиот начин на работа. Автомобилите на Форд излегувале од производната линија на 15 минути, многу побрзо од претходните начини, зголемувајќи ја продуктивноста осум пати (го скратил потребното време од 12,5 на 1,33 часа) користејќи помалку работна сила. Но и покрај големиот успех, бојата станала тесно грло. Само јапонската црна боја се сушела доволно брзо, па компанијата морала да ги отфрли разните бои достапни пред 1914 година, сё до појавата на боите Дуко Лакер во 1926 кои се сушеле брзо. Оттаму потекнува апокрифот на Форд „не е важна бојата, само да е црна“. Во 1914 година, работник на производна линија можел да купи „Модел Т“ за четири месечни плати.
Форд имал процедура за безбедност – секој работник имал одредена локација во која се движел и не можел да го преминува тој простор поради опасност од повреди. Комбинацијата на високи плати и продуктивност се нарекувала „Фордизам“ и била пример за многу други големи индустрии. Зголемената продуктивност на производната лента се совпаднала со економскиот раст на САД. Производната лента ги натерала работниците да работат со одредена брзина и со повторливи движења со што се добил подобар резултат по работник, за разлика од другите земји кои не го користеле овој начин на работа. Тој имал доминантен успех во автомобилската индустрија и набргу се проширил во светот основајќи ги Форд Франција и Форд Британија во 1911 година, Форд Данска во 1923 година и Форд Германија во 1925 година. Во 1921 година, „Ситроен“ бил првиот европски производител кој го прифатил овој начин на работа. Набргу, сите компании морале да имаат производна лента или ризикувале да банкротираат. До 1930 година, 250 компании кои не го направиле тоа исчезнале.
Развојот на автомобилската технологија се забрзувал поради стотиците мало-производители кои се бореле да го привлечат вниманието на светот. Клучниот развој се достигнал со појавата на електричното запалување и електричниот стартер (двете дела на Чарлс Кетеринг, за компанијата за мотори „Кадилак“ од 1911 година), независни погонски мостови и кочници за четири тркала.
Моделот на Форд „Т“ од 1927 година се смета за прв достапен американски автомобил. Од 1920-тите, речиси сите коли биле масовно произведувани за потребите на пазарот, па автомобилскиот дизајн имал големо влијание на маркетинг планирањето. Алфред П. Слон имал идеја за различни модели на коли од една компанија, со цел купувачите да можат да „напредуваат“ како што расте нивната купувачка моќ.
Следејќи го брзиот развој и промените, направил заеднички делови па со зголеменото производство се добиле помали трошоци. На пример во 1930-тите години, за возилото на „Кадилак Ласал“ се користеле поевтини делови од „Олдсмобил“; во 1950-тите години, „Шевролет“ делел хауби, врати, покриви и стакла со Понтиак; до 1990-тите години станале вообичаени заедничките погонски системи и платформи (размен на кочници, погонски мостови и други делови). Сепак, само големите производители можеле да си дозволат високи трошоци, а дури и компании кои работеле со децении, како: Аперсон, Кол, Дорис, Хејнс или Премиер не можеле да опстанат. Од околу 200 американски производители на автомобили во 1920, само 43 опстанале до 1930, а поради Големата криза од 1929, во 1940 само 17 од нив постоеле и понатаму.
И во Европа се случило речиси истото. Во 1924 година, „Морис“ ја поставил својата производна линија кај Ковели и го надминал „Форд“ во продажба следејќи го Фордовиот метод на вертикална интеграција во 1923, поради што го купил „Хочкис“ (мотори), „Вригли“ (менувачи на брзини) и „Озбертон“ (ладилници), како и конкурентниот „Волсли“: во 1925, Морис имал 41 % од вкупното британско производство на коли. Многу британски мали автомобилски сојузници, како Абеј и Екстра, пропаднале. Истото се случило и со „Ситроен“ во Франција во 1919 година; наспроти останатите евтини коли, како 10CB на „Рено“ и 5CB на „Пежо“, тој произвел 550 000 коли во 1925 година, а Морс, Хурту и останатите не можеле да го достигнат. Првото германско возило од масовна производна линија „Опел 4PS Лаубфрош“ се појавил во Руселхајм во 1924 година, по што „Опел“ станал главен производител на автомобили во Германија со 37,5 % од пазарот.
Врз онова на податоците за продажбата на автомобили во првите девет месеци од 2014 година, најголем производител на светот бил „Тојота моторс корпорејшн“, со продажба од 7,615 милиони автомобили, додека на второто место е „Фолксваген“, со продадени 7,4 милиони автомобили. „Тојота“ станала најголем светски производител во 2008 година, престигнувајќи го „Џенералс моторс“, но во 2011 година, повторно паднала на второто место. Но, во првата половина од 2015 година, групацијата „Фолксваген“ објавила дека продала 5,4 милиони возила, со што за 200.000 возила ја надминала „Тојота“ и станала најголем производител на автомобили во светот. На третото место во производството на автомобили останал „Џенерал моторс“.
Технологии за гориво и погон
Повеќето автомобили кои се користат денес, работат на бензински или дизел мотори со внатрешно согорување, за кои е познато дека предизвикуваат загадување на воздухот и придонесуваат за климатските промени и глобалното затоплување. Зголемувањето на трошоците за нафтени горива, донесување строги закони за животната средина и забрани за емитување на штетни гасови водат до развивање на автомобилски системи со алтернативен погон. Се прават напори да се подобрат или заменат постоечките технологии преку развој на хибридни возила, електрични возила или возила на водороден погон кои не го загадуваат воздухот.
Дизел
Колите со дизел мотор се долго време популарни во Европа, почнувајќи од првите модели на Мерцедес Бенц и Ситроен од 1930-тите години. Главната добивка од дизел моторите е нивната 50% ефикасност за разлика од 27% на најдобрите бензински мотори. Лоша страна кај дизел моторите е потребата од подобри филтри за намалување на штетните честички во издувните гасови наречени дизел издувни честички. Производителите сега вградуваат филтри за дизел честички за отстранување на истите. Многу коли со дизел мотори можат со мали измени или без измени да користат 100% биодизел или комбинација на други органски горива.
Бензин
Бензинските мотори имаат предност во однос на дизеловите поради тоа што се полесни и можат да работат со поголема ротациска брзина па затоа најчесто тие се вградуваат во брзите спортски коли. Непрекинатиот развој на бензинските мотори во стогодишен период резултира со подобрување на продуктивноста и намалување на загадувањето.
Карбураторот се употребувал на речиси сите автомобилски мотори до 1980-тите години сè до примената на вбризгување на гориво со што се добила подобра контрола на смесата на воздух и гориво. Индиректно вбризгување на гориво за првпат се користело во авионски мотор во 1909 година, моторите за тркачки автомобили во 1930-тите години и патнички автомобили од 1950-тите години.
Директно вбризгување на гориво (Gasoline Direct Injection (GDI)) сега се користи во производството на возила како БМВ Мини од 2007 година. Издувните гасови се прочистени преку вградениот катализатор во издувниот систем. Поради законите за чист воздух многу автомобилски индустрии директно ги вградуваат катализаторите и вбризгувањето на гориво во сериското производство. Повеќето модерни бензиски мотори можат да работат со смеса која содржи 15 % етанол — старите типови на возила имаат цевки и празнини кои би можеле да се оштетат од етанолот. Со мали преправки, возилата на бензински погон би можеле да работат и со концентрација на етанол од 85 %. 100 % етанол се употребува во некои делови во светот (како што е Бразил), но возилото мора да се стартува на бензин па да се префрли на етанол кога возилото ќе почне да работи. Повеќето бензински мотори можат да работат на автогас со вградување на плински резервоар и измени во карбураторот. Автогасот произведува помалку отрови се користи како погон за виљушкари кои работат во згради и затворен простор.
Биогорива
Етанолот, алкохолните горива (биобутаноли) и биобензинот се широко распространети како автомобилски горива. Повеќето алкохоли имаат помала енергија по литар во однос на бензинот па затоа често мешаат со истиот. Алкохолите се користат од повеќе причини – да се зголемат октаните, да се подобри работењето и се користат како алтернативни горива бидејќи се добиваат од земјоделски посеви. Етанолската програма на Бразил снабдува околу 20 % од државните потреби од автомобилски горива во земјата, а како резултат на употребата на Е25 — мешавина од бензин, 3 милиони автомобили кои работат на чист етанол и 6 милиони автомобили кои работат на двојни горива се продадени од 2003 година. Трговскиот успех на „двојните“ возила предизвика зголемување на акциите на горивото од етанол од шеќерна трска на нафтената берза во април 2008 година на 50%.
Струја
Првите електрични автомобили почнале да се произведуваат околу 1832 година, многу пред да се појават автомобилите со мотор со внатрешно согорување. Долго време електричните возила се сметале за посовршени поради тивкиот начин на работа во споредба со бучниот бензински мотор. Оваа предност се изгубила со пронаоѓањето на пригушувачот на Хирам Перси Максим во 1897 година. Оттогаш автомобилите со мотор со внатрешно согорување имаат две важни предности: 1) широк опсег и 2) долготрајна енергија (помала тежина на бензинските горива во однос на акумулаторите).
Изработката на возила на акумулатори кои се конкуренција на моделите со внатрешно согорување мораше да чека на воведувањето на модерните полуспроводници и усовршени акумулатори. Затоа што можат да развијат висок момент насила на низок обрт, електричните автомобили немаат потреба за компликувана трансмисија како моторите со внатрешно согорување. Некои електрични автомобили произведени по 2000 година како што е Вентури Фетиш можат да забрзаат од 0 на 96 км на час за 4 секунди со максимална брзина од 210 км на час. Некои биле тестирани од Агенцијата за заштита на животната средина на САД и имаат опсег од 400км и три и пол часа за целосно полнење. За моторите со внатрешно согорување сè уште не е направена ваква анализа но некои извештаи покажуваат 1.74 литри на 100 километри.
Есента 2014 година било регистрирано првото возило на електричен погон во Македонија. Станува збор за автомобилот „Даеву матиз“, сопственост на скопјанецот Ванчо Зрнцев кој, заедно со синот Бобан, извршил претворање на класичниот мотор со внатрешно согорување во мотор на електричен погон.
Пареа
Пареата како погон, преку бојлер кој загревал масло или гас, се користела до 1930-тите години, но главен проблем било тоа што не се добивал погон сè додека не се добие притисок (иако новите модели можеле да го постигнат тоа за помалку од минута). Произведува многу малку штетни гасови и процесот на согорување може да се контролира внимателно, што претставува голем предност. Недостаток е слабото искористување на топлината и потреба од електрични помошни додатоци.
Воздух
Автомобилот со компримиран воздух е возило на алтернативен погон кое работи со мотор кој се придвижува со компримиран воздух. Автомобилот може да се движи само со воздух, или комбинирано со воздух и бензин/нафта/етанол (како кај хибридните возила) или електричен погон и акумулирана енергија. Наместо да го меша воздухот со гориво и да ја согорува таа смеса за да ги движи клиповите со ширењето на топлите гасови, автомобилот со компримиран воздух го користи ширењето на компримираниот воздух за придвижување на клиповите. Неколку прототипа се направени и подготвени за светска распродажба до крајот на 2008 година, иако распродажбата започна од јануари 2009 година. Тата Моторс и МДИ се компании кои пуштија во продажба ваков вид на автомобили.
Гасна турбина
Во 50-тите години се појавил интерес за моторите со гасна турбина и неколку компании како Ровер и Крајслер произвеле прототипи. И покрај тоа што деловите за погон биле компактни, големата потрошувачка на гориво, задушувањето и недостатокот од моторно кочење не го дозволиле производството на автомобилите.
Вртежни (Венкел) мотори
Вртежните Венкел мотори се појавија кај автомобилите произведени од НСУ кај моделот Ро 80 и подоцна кај некои модели на Ситроен и Мазда. И покрај неверојатната рамномерност, слабата сигурност и големата потрошувачка на гориво доведе до исчезнување на овие мотори. Мазда продолжи да ги испитува овие мотори преку моделите R 100 и RX – 2 и ги надмина претходните проблеми со моделите RX – 7 и RX – 8.
Безбедност
Постојат три статистики со кои може да се споредува безбедноста на автомобилите:
Додека повредите во друмскиот сообраќај се главна причина за смртност при сообраќајни несреќи во светот, според овие статистички податоци, не се најзастапени. Мери Вард е забележана како првата жртва во автомобилска несреќа во 1869 година во Парсонстаун, Ирска а Хенри Блис' како првиот пешак кој настрадал во 1899 година во Њујорк, САД. Сега постојат стандардни тестови за безбедност на новите автомобили, како што се ЕуроНЦАП и САД НЦАП тестовите, како и тестовите поддржани со осигурување ИИХС.
Трошоци и добивки
Трошоците за користење на автомобил, кои вклучуваат трошоци за: купување на автомобилот, поправки, одржување, гориво, амортизација, сметки за паркирање, промена на гуми, давачки и осигурување, се споредуваат со добивката од користењето на возилото. Добивката вклучува превоз по потреба, подвижност, независност и удобност.
Трошоците на општеството за автомобилите кои го опкружуваат, како што се: одржување на патиштата, користење на земјиштето, загадувањето, здравството и за отстранување на старите неупотребливи возила, можат да се споредуваат со добивката од употребата на автомобилите. Општествената добивка вклучува: економска добивка, како што се работни места во автомобилската индустрија, заработка од транспорт, општа добросостојба поради слободно патување, и заработка од даноци и давачки. Можноста на луѓето да се движат слободно од едно на друго место има големо влијание во општеството.
Влијание на околината
Транспортот има голем придонес во загадувањето на воздухот кај индустриски развиените земји. Според Американскиот проект за изработка на правилник за транспорт, речиси половина од американците вдишуваат нечист воздух. Нивните испитувања покажаа дека воздухот во десетици метрополи се влошил последнава деценија. Во САД просечен патнички автомобил произведува 5 тони јаглерод диоксид, како и помала количина јаглерод моноксид, хидрокарбонати и азот. Жителите на населени места со мала густина кои се во фаза на проширување ги зголемуваат шансите да загинат во сообраќајни несреќи, во какви загинуваат 1,2 милиони луѓе годишно во светот а четири пати повеќе се повредени. Постојат видови животни кои се загрозени од автомобилите поради уништување на нивните живеалишта и загадувањето.
Даноците за гориво даваат поттик за производство на поефикасни, а со тоа и возила кои помалку загадуваат (на пример хибридните возила) и развој на алтернативни горива. Високите даноци за гориво ги поттикнуваат потрошувачите да купуваат полесни, помали, поефикасни возила или едноставно да не возат. Во просек 75 % од автомобилите денес се рециклираат, а со употребата на рециклирано железо се заштедува употребата на енергија и загадувањето. На конгресот на САД редовно се дебатира за стандардите за заштеда на гориво според кои патничките автомобили не преминуваат 8,55 литри на 100 километри потрошувачка уште од 1985 година. Стандардите за лесните камиони се менуваат и во 2007 година се поставени на 10,6 литри на 100 километри потрошувачка. Возилата со алтернативно гориво се уште еден начин да се намали загадувањето во однос на вообичаените возила кои се движат со бензин.
Технологија за идните автомобили
Технологијата за погон на автомобилите која е сè уште во развој вклучува бензин/струја и хибриди на струја, акумулаторски возила, возила на водород, биогорива и алтернативни горива. Истражувањата за идните алтернативни форми на погон вклучуваат развој на горивни ќелии, хомогенско компресиско запалување, стирлинговиот мотор и дури и користење на складирана енергија на компримираниот воздух или течен азот. Новите материјали кои можат да ја заменат железната основа на возилото се дуралуминиум, оптички влакна, јаглеродни влакна и јаглеродни нано-цевки.
Замена за автомобилите
Постојат замени за автомобилите како јавниот транспорт (автобуси, тролејбуси, возови, подземни железници итн.), велосипедизам, пешачење, возење ролери, скејтборд, јавање и сл. Сè повеќе се употребува споделувањето автомобили, па авто-клубовите во 2006 и 2007 година имале зголемување на членството, затоа што сè повеќе луѓе сакаат да изнајмат возило отколку да поседуваат. Во некои европски градови, како Копенхаген и Амстердам постојат вакви обиди, но за велосипеди. Слични програми се воведуваат и во САД. Друг вид поединечен транспорт е брзиот личен автоматизиран превоз (електричен) и тој може да служи како замена за автомобилите, доколку општеството го прифати.
Автомобилите во Македонија
На крајот од 2016 година, во Македонија биле регистрирани 453.638 автомобили, а нивната просечна старост изнесувала 18,36 години. Од вкупниот број автомобили, околу 150.000 биле регистрирани во Скопје. Притоа, 80% од македонските автомобили имале мотори кои ги задоволувале стандардите еуро-1, еуро-2 и еуро-3.
Мебибит
Мебибитот ― множител на битот, единица на информации, префиксирана со стандардно заснованиот умножувач „меби“ (симбол Mi), бинарен префикс што значи 220. Симболот на единицата на мебибитот е Mibit.
Оваа единица е најкорисна за мерење на капацитетот на RAM и ROM чипот.
Мебибитот е тесно поврзан со мегабитот што е еднакво на 106 бити = 1.000.000 бити.
Во текот на 1980-тите и 1990-тите, производителите на видео игри понекогаш ја пријавувале количината на меморијата само за читање (ROM) на внатрешниот кертриџ на пакувањето во мегабити, каде 1 мегабит изнесувал 128 кибибајти и 8 мегабити биле 1 мебибит ROM, што содржел инструкции и податоци за играта.
ОУ „Христијан Тодоровски-Карпош“ - Ранковце
Основно училиште „Христијан Тодоровски-Карпош“ — единствено основно училиште во селото Ранковце, во истоимената општина, Македонија. Училиштето е сместено на главниот пат во селото, во близина на општинската зграда.
Училиштето е именувано по истакнатиот македонски партизан од НОБ и народен херој Христијан Тодоровски-Карпош.
Подрачни училишта
Во рамките на општинското основно училиште „Христијан Тодоровски - Карпош“ се наоѓаат и три подрачни основни училишта од прво до деветто одделение, каде покрај учениците од селата каде што се наоѓаат самите подрачни училишта, се образуваат и други ученици од поблиските села. Овие училишта се:
Организација
Во училиштето работат 42 наставника и осум членови на помошниот персонал во училиштето. Во учебната 2015/2016 година биле запишани 301 ученик, распоредени во 26 паралелки.
Грамаѓе (Радово)
Поврзано
Грамаѓе — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Радово. Претставува населба, некропола и рудник од римско време. Се наоѓа на 1,5 км северно од селото, во месноста Долна Ливада каде има рудник за мермер со разни бои (бела, сина, сива и розова). Околу него има траги од рударска населба на која упатуваат фрагментите од керамички садови, имбрекси и покривни ќерамиди што се видливи по површината. Во нива ма еден месен жител на селото биле откопани повеќе гробови кои претставуваат дел од некропола.
NGC 5374
NGC 5374 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5374 се споменува и како UGC 8874, MCG 1-36-4, CGCG 46-16, IRAS 13549+0620.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5374 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5374 има привидни димензии од 1,6' х 1,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 57 м 29,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +6° 5' 49"". Положбениот агол на објектот е во износ од 54°.
Други поделби
Проучување на NGC 5374 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49650. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 196; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 315. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 96.
Кристина од Холштајн-Готорп
Биографија
Кристина била ќерка на Адолф, војводата од Холштајн-Готорп и Кристин од Хесен (ќерка на Филип I, Ландгрев од Хесен ). Во 1586 година, таа била предложена за невеста на Сигизмунд од Полска, но ништо не се случило од плановите да се омажи за него. На 8 јули 1592 година, таа станала втора сопруга на Чарлс, војводата од Седерманланд, кој во 1599 година станал шведски регент, а во 1604 година нејзин крал. Таа била крунисана заедно со нејзиниот сопруг во катедралата во Упсала во 1607 година. Според легендата, таа го охрабрила својот брачен другар да го освои тронот од Сигизмунд во 1598 година поради нејзиното разочарување што никогаш не била мажена за Сигизмунд.
Кралицата
Кралицата Кристина била доминантна и со силна волја личност со силно чувство за економија. Таа била и почитувана и стравувана. Ја опишувале како тешка, тврдоглава и скржава, а се тврди дека додека поранешната сопруга на нејзиниот сопружник секогаш се обидувала да го убеди да покаже попустливост во своите постапки, Кристина го направила спротивното. Таа извршила многу строга контрола над дворот, што е илустрирано со анегдотата дека лично им го измерила конецот за шиење на своите слуги. Нејзиниот брак е опишан како среќен, бидејќи тие биле многу слични по личност. Таа го придружувала во Естонија и Финска во 1600–1601 година.
Се смета дека Кристина не доминирала со нејзиниот исто така доминантен и темпераментен сопружник, но не и недостасувало политичко значење и влијание. Иако нејзиниот сопружник не ѝ дозволил да ја диктира политиката, тој барал совет од неа за политички прашања. За време на војната со Данска, тој не го послушал нејзиниот совет и дошол во конфликт со неа бидејќи се сомневал дека е про-данска. Во 1604 година, Чарлс IX оставил инструкции дека таа треба да биде регент на владата на старателот во случај тој да умре ако нивниот син и наследник се уште биле малолетни, а во 1605 година, таа дејствувала како регент за време на отсуството на нејзиниот сопружник во Ливонија. Познато е дека таа го спречила изборот на нејзиниот помлад син Чарлс Филип на тронот на рускиот цар во 1610–1612 година, така што го држела дома од руските избори кога требало да биде испратен во Москва. Наводно, ѝ олеснало кога аферата била прекината во 1614 година.
Кралицата доверител
По смртта на нејзиниот сопруг на 30 октомври 1611 година, таа станала регент за време на малолетноста на нејзиниот син, како што било наложено во актот од 1604 година. Таа го делела регентството со Јован, војводата од Остроготија. Меѓутоа, бидејќи нејзиниот син бил речиси полнолетен, нејзиното владеење не траело подолго од октомври до декември истата година и автоматски било прекинато на роденденот на нејзиниот син на 9 декември, кога тој достигнал законско полнолетсво.
За време на првите години на нејзиниот син како крал во 1610-тите, некои ја сметале за вистински или еден од вистинските владетели зад тронот, иако таа повеќе не била формално регент. Таа секако делувала како советник на нејзиниот син. Тој побарал нејзин совет во врска со бракот на нејзината ќерка во 1612 година, што се покажало дека предизвикало конфликт со лутеранската црква. Таа, всушност, самата го предложила тој брак од политички причини и била решена да го заврши, а исто така го договорила бракот со нејзината поќерка Кетрин против волјата на советот во 1615 година.
Како должничка кралица, таа е позната по тоа што го спречила нејзиниот син да се ожени со Еба Брахе, афера која траела неколку години во 1613-1615 година. Нејзината причина била нејзината претпочитање за политичката придобивка што може да ја има еден династички брак и нејзиниот страв од компликациите што може да ги има бракот со благородник, а таа го сметала првенството на кралицата Гунила Биелке, која била обвинета за несоодветно политичко влијание и фаворизирање на нејзините роднини, како лош пример. За време на оваа афера, таа напишала позната песна на прозорецот на Еба Брахе, која оди : „Ова сакаш, што сакаш – така е во вакви случаи“.
Меѓутоа, во 1622 година, нејзиниот најмлад син Чарлс Филип умрел, а таа целосно се повлекла од јавниот живот и се населила во нејзината доверка. По неговата смрт, бил откриен неговиот таен брак со Елизабет Рибинг, а таа станала старател на неговата ќерка Елизабет Гиленхилм (1622–1682).
Августусбург
Августусбург (Augustusburg) — град во округот Средна Саксонија, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа 12 километри источно од Кемниц. Августусбург е познат по ловечкиот замок (Jagdschloss) Августусбург.
Градот ги вклучува и следниве градски делови:
Македонија (албум-алманах)
Уредувачкиот комитет е составен од Илија Иванов - револуционер и активист на ВМОРО од Прилеп, Вардарска Македонија; Александар Развигоров - револуционер и активист на ВМОРО од Штип, Вардарска Македонија; Димитар Ризов - револуционер и активист на ВМОРО од Велес, Вардарска Македонија; Лазар Томов - револуционер и активист на ВМОРО од селото Годлево, Разлог, Пиринска Македонија и Стефан Аврамов - револуционер и активист на ВМОРО од градот Чирпан, Тракија.
Покрај уредничкиот комитет, голем број истакнати бугарски и странски јавни личности и културни дејци помогнаа во пишувањето на Алманахот, меѓу кои:
Иван Снегаров - историчар од Охрид, Вардарска Македонија; Љубомир Милетиќ - научник од Штип, Вардарска Македонија; Константин Станишев - лекар од Кукуш, Егејска Македонија; Апостол Фрчковски - сликар од Галичник, Вардарска Македонија; Густав Вајганд - германски јазичар специјализиран за балкански јазици од Дујсбург, Германија; Леон Ламуш - француски офицер и јавна личност, близок до бугарско-македонската ослободителна кауза од првата половина на 20 век. Алманахот е разгледан и одобрен од Македонскиот национален комитет.
ОУ „Христо Узунов“ - Другово
Основно училиште „Христо Узунов“ (официјално: Основно општинско училиште „Христо Узунов“ - Другово; скратено: ООУ „Христо Узунов“) — централно основно училиште во селото Другово. Училиштето се наоѓа во средишниот дел на селото Другово.
Училиштето е именувано по истакнатиот македонски револуционер Христо Узунов.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа на самото сретсело во Другово.
Ана Ивановиќ
Ана Ивановиќ (Ана Ивановић) родена на во Белград) е професионална српска тенисерка, членка на TK Партизан. Моментално е број 4 на ВТА листата.
Животопис
Летото 2016 година, Ивановиќ се омажила за германскиот фудбалер Бастијан Швајнштајгер, а во август истата година добила германско државјанство.
Ана Ивановиќ е национална амбасадорка на УНИЦЕФ за Србија.
Успех на турнири
Резултати заклучно со 1 ноември 2007. година.
Домат од Сан Марзано
Доматот Сан Марзано е вид на домат од регионот Кампанија, Италија.
Опис
Доматите Сан Марзано се тенки и зашилени. Доматот е многу густ со помалку семки, а вкусот е силен, сладок и помалку кисел.
Сан Марзано е сорта со отворено опрашување.
Комерцијално производство и употреба
Доматите Сан Марзано, заедно со Помодорино дел Пиеноло дел Везувио, се назначени како единствени домати кои можат да се користат за пица Наполитана (вистинската неаполска пица).
Потекло
Доматите Сан Марзано потекнуваат од малиот град Сан Марзано сул Сарно, кој се наоѓа во близина на Неапол, Италија, и првпат биле одгледувани во вулканска почва во сенката на планината Везув. Една приказна вели дека првото семе од овој домат дошло во Кампанија во 1770 година, како подарок од Вицекралството на Перу на Кралството Неапол, и дека било засадено во областа Сан Марзано сул Сарно.
Во Соединетите Американски Држави, доматите од Сан Марзано се генетска основа за друг популарен домат со паста, ромскиот домат. Ромските домати се спој помеѓу Сан Марзано и две други сорти (од кои едната исто така била хибрид Сан Марзано) и била воведен од Службата за земјоделско истражување на USDA во 1955 година.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Кочиште
Кочиште — село во Општина Демир Хисар, во областа Железник, во околината на градот Демир Хисар.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во крајниот северен дел на територијата на Општина Демир Хисар, недалеку од патот Демир Хисар-Крушево. Селото е ридско, сместено на надморска височина од 730 метри.
Атарот на селото зафаќа простор од 12,1 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 820 хектари, на пасиштата отпаѓаат 184 хектари, а на обработливото земјиште 175 хектари.