Марко_Аврелиј
Животопис
Првите знаења од областа на философијата ги добил од стоичарот Диогнет, кој го научил да не занимава со ништожни нешта, да не верува во маѓии и да ги усвои животните навики на грчките философи, а од него слушнал за Бакхеј, Тандасид и Маркијан и уште како дете научил да пишува дијалози. Уште тогаш, Марко Аврелиј покажувал извонредни особини така што го сакале сите врсници, а и царот Адријан го засакал поради неговата вистинољубивост, па на шега го нарекувал Verissimus (Вистинко). Кога наполнил дваесетина години, Корнелиј Фронтон (кого Марко го обожавал и со него имал долготрајна преписка) и Херод Атик се труделе да го придобијат за софистичката реторика, но на 25-годишна возраст, под влијание на стоичарот Квинт Јуниј Рустик (кој му ги дал „Разговорите“ на Епиктет и го научил да ги избегнува реториката, аскетизмот, софизмот, пишувањето научни расправи итн.), Марко Аврелиј го напуштил изучувањето на реториката и, на голема жалост на Фронот, целосно ѝ се приклонил на стоичката философија. Во тоа време, Царот Антонин Пиј, кој го посинил, го повикал во Рим стоичарот Аполониј чии предавања ги слушал и Марко Аврелиј. Од него, тој ги усвоил слободата на мислењето, разумот како водител низ животот, присебноста во тешките моменти (на пример, за време на болестите или кога подоцна му умрело детето). Исто така, тој ги слушал и предавањата на стоичарите Секст од Херонеја (кој го учел да биде љубезен и достоинствен и му помогнал да ги пронајде и да ги среди животните принципи), Клавдиј Максим, итн. Од платоникот Александар (неговиот пријател и иден секретар), Марко Аврелиј ја усвоил особината да не зборува често и без потреба; стоикот Катул Кина (Catulus Cinna) го научил на добар однос со пријателите и да ги си ги сака децата; од Клавдиј Север (кого го нарекува „брат“) ја презел љубовта кон вистината и правдата, склоноста несебично да дели поклони, длабоко да ја цени философијата, а преку него се запознал со Тразеј, Хелвидиј, Катон, Дион и Брут и така стекнал претстава за демократското уредување и за монархијата. Од стоикот Клавдиј Максим (Claudius Maximus) научил да владее со себе, да го сочува ведриот дух, да го зборува она што го мисли итн. Најпосле, од царот Антонин ги презел веселиот дух, благоста и непоколебливата постојаност во ставот кој би го усвоил по долго размислување, воздржаноста кон почестите, љубовта кон работата и издржливоста во неа итн. Во 161 година починал царот Антониј и Марко Аврелиј станал император, со што започнало она што Е. Ренан го нарекола „царство на философите“. Имено, за време на неговот владеење, голем број философи станале конзули и државници, како: Херод Атик, Клавдиј Север, Квинт Јуниј Рустик, Прокло итн. Самиот Марко Аврелиј, пак, често ја повторувал познатата Платонова реченица: „Народите ќе бидат среќни дури тогаш кога или философите ќе станат кралеви или кралевите ќе станат философи.“ Додека владеел Марко Аврелиј, Римското Царство го погодиле низа проблеми: грабежи, глад, чума, востанија, долготрајни војни, но сепак, тој се смета за еден од најдобрите римски цареви, спојувајќи ги философските погледи со практичната политичка вештина. Тој се залагал за цврсто спроведување на законите, дури и за време на војните, во управувањето со државните финансии бил многу штедлив (in largitionibus pecuniae publicae parcissimus), а во управувањето со привинциите бил благ и умерен(provincias ingenti benignitate et moderatione tractavit).