cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Косовска битка
Историски околности
Османлиите, пак, уште од многу поодамна постепено ја потиснувале Византија. Во 1352 го освојуваат своето прво упориште на европска почва, а во 1365 веќе имаат освоено толку територија на Балканот што султанот Мурат I ја пренесува престолнината од Бурса во Одрин (Адријанопол, тур. Edirne).
Првите судири меѓу Србите и Османлиите се случиле уште во времето на царот Душан, кој прв ја согледал опасноста од османлиската држава како сила во подем. Но, по неговата смрт во 1355, па сѐ до 1371, Србите не презеле никакви конкретни чекори за справување со Османлиите, чија држава непрестојно јакнела. Токму таа 1371 година браќата Мрњавчевиќ се решиле на своја рака да преземат борбени мерки - директно целејќи кон османлиската престолнина: Одрин, искористувајќи го фактот што султанот Мурат заедно со поголемиот дел од војската војувал во Мала Азија. На 26 септември 1371, Османлиите кај местото Черномен на реката Марица целосно ја уништиле седумдесет илјадната српска војска, благодарение на изненадувачкиот ноќен напад и супериорната тактика. Оваа битка позната во историјата како Маричка битка го означува всушност почетокот на долгиот српско-османлиски судир. По битката Србија е војнички осакатена што силно ќе се чувствува до Косовската битка.
По Маричката битка Турците-Османлии вршеле само повремени пљачкања низ поранешното српско царство. Наскоро потоа Византија и Бугарија станале османлиски вазали. Со погибието на Балша II, господарот на Зета во битката на Саурското поле, Османлиите ја потчиниле и денешна Албанија, а започнале и со напади на Босна. Меѓутоа се случувало и османлиските напади да завршат со нивен пораз; најпознати вакви примери се турските порази во битките кај Плочник (1386) и Билеќе (1388).
Околу ова време ситуацијата за решавачки судир веќе била созреана и било само прашање на време кога и каде ќе дојде до пресудна битка.
Движењето на војските и почетниот распоред
Лазар како главен заповедник на српската војска очекувал турско настапување, но не знаел од каде. Мурат, од друга страна, во пролетта 1389 ја концентрирал главнината на својата војска во Пловдив (грч. Филипополис). Движејќи се преку Ихтиман и Велбужд (Ќустендил), извесно време задржувајќи се во Кратово, преку Куманово ѝ пришол на Лазаровата територија од југ.
Српската војска најверојатно била првично распоредена во околината на Ниш (долините на Нишава и Јужна Морава), очекувајќи напад од правец на Средец (Софија). Иако за српското движење има оскудни податоци, може да се претпостави дека кога Лазар дознал за настапувањето на турската војска, преку Плочник и Бела Црква (Куршумлија) и на 14 (27) јуни 1389 пред мрак избил на Косово Поле северно од Приштина каде се влогорил. Изборот на Косовското поле за боиште бил правилен заради неговата стратешка и поволна географска положба.
Српската војска била распоредена на левиот брег на реката Лаб. Центарот на војската се состоел од трупите на Лазар, десното крило од трупи на Вук Бранковиќ, а левото од босанските трупи на Влатко Вуковиќ. Првите борбени редови биле од коњаници кои српската војска ги имала неколку илјади, а и неколку стотини модерни, тешки коњаници.
Турската војска се распоредила спроти српската. Центарот - најквалитетните турски трупи, бил под команда на султанот Мурат, десното крило (европските трупи) под команда на Муратовиот наследник Бајазит, додека левото крило (азиските трупи) под команда на Муратовиот помлад син Јакуб. Турскиот почетен распоред, за разлика од српскиот, ги имал пешаците во првите редови, додека коњаниците во позадина. Дополнително, турската војска имала и одреден број стрелци.
Текот на битката
При разгледувањето на текот на Косовската битка, важен и неминовен е еден настан: убиството на турскиот султан Мурат I. Општо прифатен е фактот дека убиството се случило пред почетокот или, барем, пред решавачкиот момент на битката. Сите извори се согласни дека бил убиен со измама: српски благородник под изговор дека пребегнува на страна на Турците бара да биде примен од Мурат, кога всушност и успева да го убие, чин по кој и тој самиот е убиен. Во српското народно творештво овој лик е познат како Милош Обилиќ или, поретко со презиме Кобилиќ. Не е утврдено дали ова убиство било планирано од српското благородништво или пак е самоиницијативен чин. Но, секако, ова имало за цел да ѝ даде барем некаква предност на српската војска:
Тактички, Србите имале поповолна положба дочекувајќи ги Турците на благо наведена ширина. Битката ја отвориле турските стрелци (иако според многу извори, а согласно и со тогашната турска тактика, „Турците на Косово воделе одбранбена битка“ ) стрелајќи кон српската коњаница. Србите ја прифатиле провокацијата извршувајќи директен фронтален напад долж целата линија на боиштето. При овој напад особени успеси имале српскиот центар и десното крило кои успеале во целост да го разбијат турското лево крило, но не и да го уништат благодарејќи на подвижноста на турските единици. За разлика од овој успех, турскиот центар (составен од муратовата лична гарда и од јаничари) и десното крило успеале да го издржат првичниот налет на српските единици.
По ова настанува критичниот (решавачкиот) момент на битката: турскиот центар и десното крило преминуваат во противнапад. При ова српското лево крило (составено од трупи на Влатко Вуковиќ) е отфрлено назад, додека српскиот центар е опколен. Што точно се случува непосредно по ова е нејасно; имено, веројатно е дека одбиениот Вуковиќ со релативно малку жртви го напушта боиштето и се повлекува во Босна, додека исто така се претпоставува дека и Вук Бранковиќ бил потиснат и се повлекол кон Дреница.
По ова веќе сѐ било јасно: српската војска била разбиена, иако и самите Турци претрпеле големи загуби. Кнезот Лазар и дел од благородништвото се заробени и веднаш погубени: Србија била поразена.
Последици
Со победата во Косовската битка, Османлиската држава го разбила единствениот доволно моќен соперник на Балканот во тоа време. Но и на самата османлиска војска ѝ требало време да закрепи од битката. Косово и Метохија заедно со скопската околина биле ставени под војничка управа на Османлиите, а поголем дел од преживеаните српски благородници станале турски вазали. Иако српските држави ќе продолжат да им пружаат отпор на Османлиите сѐ до падот на Смедерево во 1459 година, за Османлиите патот кон Панонската Низина бил отворен.
Косовската битка во народното творештво
За настаните непосредно пред, за време и непосредно по Косовска битка е испеан еден од најубавите циклуси на српската народна епика, а исто така, битката е опеана и во македонското народно творештво. Во песните, народниот пејач им придава полубожествени моќи на директните учесници, а битката (согласно нејзиното значење во српската историја) е претставена како судир од колосални размери. Некои од песните споменуваат судир на повеќе стотини илјади борци (што е секако невозможно). Така, Косовската битка е опеана во следниве песни:
Во рамките на овој циклус е воспеана идејата за предавството извршено од страна на Вук Бранковиќ, кое, воедно, историски и не е потврдено:
Косовската битка во уметноста
Косовската битка е тема на бројни книжевни, музички и сликарски дела, како:
Македонски народен сојуз
Македонски народен сојуз (МНС) е поранешна прогресивна организација на македонските емигранти во Северна Америка, чија главна цел е борбата за ослободување и обединување на Македонија во независна република, која како рамноправен член ќе се вклучи во идната Балканска федерација на слободни балкански народи.
Темелите на МНС се поставени во куќата на илинденскиот војвода Смиле Војданов, во градот Понтијак (Мичиген), во 1929 год. Тогаш е формирана првата независна македонска група во САД. По формирањето на повеќе вакви групи во други американски градови (Толедо, Детроит, Гери...) на 22 и 23 март 1930 во Толедо (Охајо) е одржана Првата конференција на македонските независни групи. За претседател на централното раководно тело е избран Смиле Војданов, а за секретар Георги Пирински.
Со нараснување на бројот на групите и нивното членство се јавува потребата од нивно потесно поврзување за поуспешна соработка во постигнувањето на заедничките цели. Првиот редовен конгрес за обединување на групите е одржан од 24 до 26 април 1931 во Гери (Индијана) и оттогаш сите групи се обединуваат под заедничкото име Македонски народен сојуз (Macedonian People's League). Смиле Војданов е избран за претседател на новоформираниот сојуз, а Георги Пирински за национален секретар.
Веднаш по формирањето, МНС воспоставува соработка со бројни прогресивни организации од левицата во САД и Европа. За време на Шпанската граѓанска војна, МНС ја поддржува републиканската влада во Шпанија и од своите редови испраќа шест доброволци во одбрана на шпанската демократска власт од фашистичката агресија.
Во текот на Втората светска војна организацијата се ангажира за изнаоѓање начини за издејствување на слободата и обединувањето на Македонија. Веднаш по војната, целта му е прибирање помош за настраданите од воените дејствија.
Поради отворената поддршка на левицата во САД и Европа, МНС наидува на пречки во своето дејствување. За да ги избегне етикетирињата како левичарска организација, што е сосема непопуларно, дури и опасно во времето на антикомунистичката хистерија во САД, МНС се прилагодува на новонастанатите околности. Така, во 1938 год. МНС е преименуван во Македонско-американски народен сојуз (Macedonian-American People's League), а од канадскиот дел на МНС е основан Македонско-канадски народен сојуз (МКНС). Соработката меѓу МАНС и МКНС останува иста, а поделбата е чисто формална. Во својата работа МАНС и МКНС се свртуваат повеќе кон решавање на проблемите на своите членови. И покрај преименувањето во МАНС, кое е поради избегнување на притисоците, организацијата и понатаму останува позната како Македонски народен сојуз.
Со започнувањето на Студената војна, во САД се шири антикомунистичка хистерија и илјадници Американци се обвинувани за членство во забранетата Комунистичка партија на САД, или за нејзина поддршка. Тогаш, бројни организации во САД се обвинети за „субверзивност против американското општество“ и „соработка со непријателот“.
Последниот (деветнаесеттиот) редовен Конгрес на МАНС е одржан во септември 1949. Потоа, со решение на државниот обвинител на САД, МАНС е распуштен и со тоа престанува неговата работа.
Во текот на своето постоење, како МНС или МАНС, организацијата непоколебливо стои на јасниот став дека Македонија може и треба да постои како независна држава на македонскиот народ, кој е посебен од соседните балкански народи.
МНС ги издавал весниците „Македонски бјулетин“ (1930), „Балканско сдружение“ (1931-1934), „Трудова Македонија“ (1934-1937) и „Народна волја“ (1938-1944).
Подоцна, традициите на МНС/МАНС ќе ги продолжи организацијата Обединети Македонци, формирана во Торонто во 1959 година.
Теорија на информациите
Теоријата на информациите ги проучува квантификацијата, складирањето и комуникацијата на информациите. Првично било предложено од Клод Шенон во 1948 година да се пронајдат основните граници за обработка на сигнали и комуникациски операции, како што се збивање на податоци, во обележје со наслов „Математичка теорија на комуникацијата“. Неговото влијание е клучно за успехот на мисиите на Војаџер во длабок простор, изум на компактен диск, изводливост на мобилни телефони, развој на Интернет, проучување на лингвистиката и на перцепцијата на човекот, разбирање на црните дупки и сл. и бројни други полиња.
Областа е на пресекот на математиката, статистиката, компјутерските науки, физиката, невробиологијата, информатичкото инженерство и електротехниката. Теоријата исто така пронајде апликации во други области, вклучувајќи статистички заклучок, обработка на природен јазик, криптографија, невробиологија, човечка визија, еволуција и функција на молекуларни кодови (биоинформатика), избор на модели во статистиката, топлинска физика, квантна пресметка, лингвистика, откривање на плагијат, препознавање на модели и откривање на аномалија. Важни под-полиња на теоријата на информации вклучуваат кодирање на изворот, теорија на алгоритмичка сложеност, алгоритмичка теорија на информации, теоретска безбедност на информации, теорија на сивиот систем и мерки на информации.
Апликациите на фундаментални теми на теоријата на информации вклучуваат компресија на податоци без загуби (на пр ZIP-датотеки), компресирана загуба на податоци (на пр. MP3 и JPEG) и кодирање на канали (на пр. За DSL). Теоријата на информации се користи при пронаоѓање информации, собирање разузнавачки информации, коцкање, па дури и во музички состав.
Клучна мерка во теоријата на информации е ентропија. Ентропијата ја квантифицира количината на неизвесност вклучена во вредноста на случајната променлива или исходот од случаен процес. На пример, идентификувањето на исходот од ферман флип (со две подеднакво веројатни исходи) дава помалку информации (пониска ентропија) отколку да се специфицира исходот од фрлање на коцка (со шест подеднакво веројатни исходи). Некои други важни мерки во теоријата на информации се взаемна информација, капацитет на канали, експоненти на грешки и релативна ентропија.
Преглед
Теоријата на информации го проучува преносот, обработката, екстракцијата и користењето на информациите. Апстрактивно, информацијата може да се смета како резолуција на неизвесноста. Во случај на комуникација на информации преку бучен канал, овој апстрактен концепт е направен бетон во 1948 година од Клод Шенон во неговиот труд „Математичка теорија на комуникацијата“, во која „информацијата“ се смета за збир на можни пораки, каде целта е да се испратат овие пораки преку бучен канал, а потоа приемникот да ја реконструира пораката со мала веројатност за грешка, и покрај бучавата на каналот. Главниот резултат на Шенон, бучната теорема за шифрирање на каналот покажа дека, во границата на многубројни канали, стапката на информации што е асимптоматично постигната е еднаква на капацитетот на каналот, количина која зависи само од статистиката на каналот преку кој се наоѓаат пораките се испраќаат
Теоријата на информации е тесно поврзана со збирка чисти и применети дисциплини кои биле истражувани и сведени на инженерска практика под различни рубрики низ целиот свет во текот на изминатиот половина век или повеќе: адаптивни системи, антиципативни системи, вештачка интелигенција, сложени системи и сл. наука за сложеност, кибернетика, информатика, машинско учење, заедно со системски науки со многу описи. Теоријата на информации е широка и длабока математичка теорија, со подеднакво широки и длабоки апликации, меѓу кои е и клучното поле на теоријата за кодирање.
Теоријата за кодирање се занимава со пронаоѓање на експлицитни методи, наречени кодови, за зголемување на ефикасноста и намалување на стапката на грешка во комуникацијата со податоци преку бучни канали до близина на капацитетот на каналот. Овие кодови можат грубо да се поделат во техники за компресија на податоци (изворно кодирање) и исправка на грешки (канали за кодирање). Во последниот случај, беа потребни многу години да се пронајдат методите што докажано дека работата на Шенон биле можни.
Трета класа на кодови за теорија на информации се криптографски алгоритми (и шифри). Концептите, методите и резултатите од теоријата за кодирање и теоријата на информации се широко користени во криптографијата и криптанализата.
Историска позадина
Обележан настан што ја утврдил дисциплината на теоријата на информации и ја донел непосредно во светски рамки било објавувањето на класичниот труд на Клод Е. Шенон „Математичка теорија на комуникацијата“ во Техничкиот журнал во системот Бел во јули и октомври 1948 година.
Пред овој труд, во Bell Labs се развија ограничени теоретски идеи за информации, сите имплицитно претпоставуваа настани со еднаква веројатност. Хартијата на Хари Никвист од 1924 година, „ Одредени фактори кои влијаат на брзината на телеграфот“, содржи теоретски дел кој ја измери „интелигенцијата“ и „брзината на линијата“ со која може да се пренесе преку комуникациски систем, давајќи му на односот (потсетувајќи на константа на Болцман ), каде W е брзината на пренесување на интелигенцијата, m е бројот на различни нивоа на напон што треба да се изберат на секој чекор чекор, а К е константа. Хартијата на Ралф Хартли во 1928 година, Пренесување на информации, го користи зборот информации како мерлива количина, како одраз на можноста на примачот да разликува една низа на симболи од која било друга, со што ги квантифицира информациите како, каде S беше бројот на можни симболи и n бројот на симболи во менувачот. Оттаму, единицата на информација беше децимални децимални цифри, кои оттогаш понекогаш се нарекуваа картел во нејзина чест како единица или скала или мерка на информации. Ален Туринг во 1940 година користел слични идеи како дел од статистичката анализа на кршењето на шифрите на германската втора светска војна Енигма.
Голем дел од математиката зад теоријата на информации со настани со различни веројатности беа развиени за областа на термодинамиката од Лудвиг Болцман и Ј. Вилард Гибс. Врските помеѓу информативно-теоретската ентропија и термодинамичката ентропија, вклучувајќи ги и важните придонеси на Ролф Ландауер во 1960-тите, се истражени во Ентропија во термодинамиката и теоријата на информации.
Во револуционерната и привлечна хартија на Шенон, работата за која беа значително завршени во Bell Labs до крајот на 1944 година, Шенон за првпат го воведе квалитативниот и квантитативниот модел на комуникација како статистички процес во кој се темели теоријата на информации, отворајќи со тврдење дека
Со тоа дојдоа идеите на
Количини на информации
Теоријата на информации се заснова на теорија на веројатност и статистика. Теоријата на информации честопати се однесува на мерките на информации за дистрибуциите поврзани со случајни променливи. Важни количини на информации се ентропија, мерка на информации во единечна случајна променлива и меѓусебна информација, мерка на заедничка информација помеѓу две случајни променливи. Поранешната количина е својство на веројатносна распределба на случајна променлива и дава ограничување на стапката според која податоците генерирани од независни примероци со дадената дистрибуција можат со сигурност да се компресираат. Вториот е својство на заедничка распределба на две случајни променливи и е максимална стапка на сигурна комуникација преку бучен канал во границата на долги блокови должини, кога статистиката на каналот се утврдува со заедничката дистрибуција.
Изборот на логаритамска основа во следниве формули ја одредува единицата на информативна ентропија што се користи. Заедничка информација е малку, заснована врз бинарниот логаритам. Другите единици вклучуваат nat, која се заснова на природниот логаритам и децимална цифра, која се заснова на заедничкиот логаритам.
Во она што следува, израз на формуларот се смета од страна на конвенцијата да биде еднаков на нула кога  Ова е оправдано затоа што  за која било логаритамска основа.
Врз основа на веројатната функција на масата на секој изворен симбол што треба да се комуницира, ентропијата Шанон, во единици на битови (по симбол), ја дава
каде што е веројатноста за појава на  -th можна вредност на симболот на изворот. Оваа равенка ја дава ентропијата во единиците на „битови“ (по симбол) затоа што користи логаритам од основата 2, а оваа мерка за основно-2 на ентропија понекогаш се нарекува „шанон“ во нејзина чест. Ентропијата е исто така најчесто се пресметува со користење на природниот логаритам (база Е (број), каде е Ојлеров број ), која произведува мерење на ентропија во Nats на симболот, а понекогаш и поедноставува анализа, преку избегнување на потребата да се вклучат дополнителни константи во формули. Други основи се исто така можни, но поретко се користат. На пример, логаритам од основата ќе произведе мерење во бајти по симбол, а логаритамот од основата 10 ќе произведе мерење во децимални цифри (или картели) по симбол.
Џентиле да Фабријано
Џентиле да Фабријано ( – 1427) бил италијански сликар познат по неговото учество во меѓународниот готски сликарски стил. Работел на различни места во централна Италија, најмногу во Тоскана. Негови најпознати дела се Обожувањето на мудреците од олтарниот дел на Строци (1423) и Летот во Египет. По посетата на Фиренца во 1419 година, тој дошол во контакт со хуманизмот, што влијаело на неговата работа во текот на остатокот од неговата кариера. Тој станал многу влијателен за другите сликари во Фиренца, особено поради неговата употреба на детали врз основа на набљудувањата што ги направил за природниот свет.
Ран живот во Фабријано (околу 1370-1400)
Џентиле (ди Николо ди Масио) да Фабријано е роден околу 1370 година во или во близина на Фабријано, во Марче. И покрај тоа што има неколку членови на семејството кои учествувале во различни граѓански и верски организации во градот, голем дел од раниот живот на Џентиле останува недокументиран. Неговата мајка починала одреден момент пред 1380 година, а неговиот татко, Николо ди Џовани Маси, се пензионирал во манастир истата година, каде што подоцна починал во 1385 година. Малку е познато за неговата образовна формација: едно од неговите први познати дела, „Богородица и младенецот“ (околу 1395–1400, сега во Берлин) го покажува влијанието на сликите направени во северниот италијански доцноготски стил. Околу 1390 година Павија престојувал во дворот на Џан Галеацо Висконти, каде што има маса со Богородица со децата заедно со светите Клара и Фрањо (сега во граѓанските музеи во Павија) и некои фрески кои прикажуваат дами во просторијата на замокот Висконти.
Венеција (околу 1405–1420)
До околу 1405 година, Џентиле да Фабријано работел во Венеција. Тој насликал панел за црквата Санта Софија, сега изгубена; Јакопо Белини работел можеби во неговата работилница. Помеѓу 1408 и 1409 година, тој насликал фреска (сега изгубена) во Дуждовата палата која ја прикажува поморската битка меѓу Венецијанците и Ото III. Во Венеција, тој го познавал Пизанело и можеби Мишелино да Бесоцо. Тој, исто така, направил нарачки за други градови во овој период, како што се неговата Богородица и младенецот (околу 1405–1410) за црква во Перуџа.
Во 1410–1411 година, Џентиле бил во Фолињо, каде што фрескожил некои од ѕидовите на Палацо Тринчи. Џентиле го запознал сликарот Мишелино да Бесоцо во Венеција и се инспирирал од неговиот ритмички и софистициран стил. Околу 1410-1412 година, тој насликал едно од неговите први ремек-дела, Полиптихот Valle Romita (сега во Пинакотека ди Брера). Олтарното парче веројатно го нарачал Кјавело Кјавели по неговото завршување во 1412 година. Во 1414 година, тој се преселил во Бреша, на служба на Пандолфо III Малатеста, и ја сликал капелата Бролето, дело што сега главно се губи, во следните пет години. Додека бил во Бреша во 1418 година, Џентиле насликал уште една плоча која подоцна била дадена како подарок на папата Мартин V, кој поминал низ градот на пат кон Рим.
Фиренца
На 6 август 1420 година, Џентиле бил во Фиренца, каде што го насликал својот познат олтар што го прикажува Обожавањето на мудреците (1423) нарачано од Пала Строци. Ова дело, кое сега се наоѓа во Уфици, се смета за едно од ремек-делата на меѓународниот готски стил и имало трајно влијание врз италијанското ренесансно сликарство. Ова дело, исто така, ја покажало неговата подобрена натуралистичка техника која користела светлина за да создаде димензии и перспектива. Неговата употреба на контрастна светлина ги оживувала фигурите, правејќи ги да изгледаат понатуралистички како луѓе. Неговите други дела во Фиренца ги вклучуваат Посредничкиот олтар (1420–1423) и кваратешкиот полиптих (мај 1425). Во јуни-август 1425 година, тој бил во Република Сиена, каде што насликал Богородица со младенецот, сега изгубена, за Палацо деи Нотаи на Пјаца дел Кампо. Помеѓу август 1425 и октомври истата година, тој бил во Орвјето, каде што ја насликал својата фреска на Богородица со мледенецот во катедралата, каде што сè уште останува денес. Делото, сепак, е обновено уште од неговото првобитно сликарство. Исто така, некаде помеѓу 1420 и 1425 година, Џентиле насликал друго дело, Благовештение, во Ватикански музеи. Оваа слика содржи голем број уникатни одлики и користи светлина за да ја визуелизира метафората ut vitrum, која создава слики слични на стакло. Џентиле ја демонстрирал оваа техника и кај предделата. Сцената на Христовото раѓање содржи три различни извори на светлина (месечината, ангелот горе и Христовото дете) за да го формираат првиот реалистичен приказ на ноќта во ренесансната уметност.
Рим (1427)
Во 1427 г. Џентилее пристигнал во Рим. Таму, тој бил нарачан од папата Мартин V да го украси наосот на базиликата Свети Јован во Латеран. Сепак, познато е дека Џентиле умрел подоцна во годината некаде пред 14 октомври 1427 година. Наосот подоцна бил завршен од Писанело по смртта на Џентиле. Се вели дека Џентиле бил погребан во црквата сега наречена С. Франческа Романа во Фиренца, но неговиот гроб исчезнал; Сепак, постојат докази дека тој можеби бил погребан во црквата Санта Марија во Трастевере, во Рим.
Исламско влијание: Мамелучко металство
Мамелучкиот Султанат е добро познат по производството на метални предмети, од кои повеќето вклучуваат натписи со арапско писмо. До крајот на тринаесеттиот век, уметниците како Дучо ди Буонинсења, а потоа подоцна во почетокот на петнаесеттиот век, Џентиле да Фабријано, биле под влијание на овие типови метални парчиња од Мамелук и почнале да ги инкорпорираат нивните модели и мотиви во нивните слики. Во „Поклонение на мудреците“ (1423) на незнабошците да Фабријано, псевдо-куфските натписи ги обложуваат наметките на неколку фигури. Псевдо-куфички натписи се појавуваат и во задебелениот, орнаментиран ореол на Богородица и Јосиф, кои се поделени на четири еднакви делови со розети, се гледаат и во мамелучките плочи. Пример за мамелучка чинија од тоа време е Мамелук Филе Диш (околу 1345–1360), каде четири розети го делат арапското писмо на квадранти.
Орели со псевдо-куфични натписи се рефлектирани во неколку слики на Џентиле да Фабријано кои биле произведени за време на неговото време во Фиренца, вклучувајќи: Крунисување на Богородица од околу 1420 година и Богородица со младенецот и ангели, која е дел од кваратеси. Полиптих (мај 1425). Згора на тоа, употребата на ореоли со псевдо-куфични натписи од страна на Џентиле да Фабријано влијаело на другите уметници, вклучувајќи го и сликарот Масачо, кој ја започнал својата употреба на псевдо-куфички ореоли уште во 1422 година, а подоцна може да се види во неговиот олтар во Пиза од 1426 година. Венеција била меѓу раните важни центри за трговија со исламски добра во Европа, а за возврат, традиционалните исламски форми биле многу посакувани од европските покровители поради нивните асоцијации со „егзотичните“ други од Ерусалим и Светата земја. Орелите насликани со шаблони засновани на металик од Мамелук ги откриваат видовите на комерцијални и уметнички размени што се случувале во други италијански градови-држави, како Фиренца. Фактот дека Фиренца обезбедила две главни поморски пристаништа, Пиза и Ливорно, соодветно во 1406 и 1421 година, ги илустрира зголемените дипломатски врски меѓу Фиренцаните и Мамелуците.
Ficus benjamina
Ficus benjamina, попозната како бенџамин или само како фикус ― вид цветни растенија од фамилијата црници (Moraceae), домороден за Азија и Австралија. Тоа е службеното дрво на Бангкок. Видот е исто така одомаќинет во Западните Индии и во сојузните држави Флорида и Аризона во Соединетите Држави. Во својот природно живеалиште, неговиот мал плод е користен од некои птици, како што се повеќе различни видови на гулаби.
Опис
Ficus benjamina е дрво кое достигнува 30 метри височина во природни услови, со благодатно овенати гранчиња и сјајни лисја од 6 - 13 центиметри, овални со акуминиран врв. Кората е светло сива и мазна. Кората на младите гранки е кафеава. Крошната на дрвото често покрива пречник од 10 метри. Станува збор за релативно ситнолисен фикус. Променливите листови се едноставни, целосни и имаат стебленца. Лисната основа е долга од 1 до 2.5 сантиметри. Младите листови се светло зелени и малку брановидни, постарите лисја се зелени и мазни; работ на листот е овален до овално - ланцетен облик со клинеста до широко заоблена основа и завршува со краток заострен врв. Бледиот, сјаен и тап раб на листот е долг од 5 - 12 см и 2 - 6 cm широк. Во близина на рабовите на листот има жолти кристални клетки („цистолити“). Двете мембранозни, листопадни прилисници не се споени, тие се ланцетни и долги од 6 до 12 милиметри.
F. benjamina е еднодомно растение. Цветовите се топчести до јајцевидни, сјајни и зелени со пречник од 1.5 сентиметри. Во соцветијата има три вида на цветови: машки, женски и стерилни цветови. Распрсканите, соцвети, со стебленца, машки цветови имаат слободни чашкини ливчиња и прашник. Многу плодни женски цветови се прикрепени и имаат три или четири чашкини ливчиња и јајник во облик на јајце. Повеќе или помалку страничното столпче на плодникот завршува со зголемена стигма.
Одгледување
Во тропските предели, бенџаминот расте во големо и величествено дрво кое го има во паркови и други урбани предели, како што се широките патишта. Често се одгледува за таа намена.
F. benjamina е многу популарно домашно растение во умерените области, поради неговиот елегантен раст и толеранција на лошите услови за растење; најдобро расте во светли, сончеви услови, но исто така толерира значителна сенка. Потребно е умерено наводнување во лето, а во зима малку и доволно за да не се исуши. Подолгите летни денови, прилично високите дневни и умерените температури во текот на ноќта се поволни услови за голем забележителен раст за кратко време. Не треба да се навлажнува. Растението е чувствително на студ и треба да биде заштитено од силни провеви. Кога се одгледува во затворен простор, може да порасне премногу голем за просторот и може да има потреба од драстично кастрење. Се покажа дека F. benjamina ефикасно го отстранува гасниот формалдехид од внатрешниот воздух.
Овошјето може да се јаде, но растението обично не се одгледува за неговиот плод. Листовите се многу чувствителни на мали промени во светлината. Кога е свртен или преместен, тој реагира така што паѓаат многу од неговите лисја и ги заменува со нови листови, прилагодени на новиот интензитет на светлина. Растението е исто така чувствително на промените на надворешните факторите од околината како што се температурата, влажноста и движењето.
Сорти
Достапни се бројни сорти (на пр „Danielle“, „Naomi“, „Exotica“ и „Golden King“). Некои сорти вклучуваат различни боени шари на листовите, кои се движат од светло зелена до темно зелена и различни форми на бело шаренило.
Во одгледувањето во Обединетото кралство, ова растение и разновидната сорта „Starlight“. ја добија Наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
Минијатурните сорти, собено "Too Little", се меѓу најпопуларните растенија за бонсаи во затворен простор.
Деструктивни корени и склоност кон урагани
Овие дрвја, исто така, имаат висок ризик на подлегнување и деструкција од бура на ветрови во јужна Флорида - која е склона кон урагани. Како последица на тоа, во многу локални самоуправи во Јужна Флорида, не е потребна дозвола за отстранување на овие дрвја. Oкругoт за раководење со вода на Јужна Флорида препорачува да се отстранат безбедно и навремено.
Алергиски реакции
Растението е голем извор на алергени во затворен простор, рангиран како трета најчеста причина за алергии во затворен простор по прашината и домашните миленичиња. Вообичаени симптоми на алергија вклучуваат риноконјунктивитис и алергиска астма. Фикусите можат да бидат особено загрижувачки за оние кои страдаат од алергија на латекс поради латексот во растенијата и не треба да се чуваат во околината на оние кои страдаат од таа алергија. Во екстремни случаи, изложеноста на сок од фикус може да предизвика анафилактичен шок кај оние кои страдаат од алергија на латекс. Консумирањето на делови од растенијата доведува до гадење, повраќање и пролив. Исклучок се јадливите плодови.
Алергија на фикусите се развива со текот на времето или од изложеност. Алергијата за прв пат била забележана во професиии кај кои работниците редовно ракувале со растенијата. Студија на работници во четири стопански друштва кои позајмуваат растенија, покажала дека 27% од работниците развиле антитела како одговор на изложеноста на растенијата.
Институт за современи композити и роботика
Институтот за современи композити и роботика (Institute for advanced composites and robotics) е првиот приватен институт на Балканот од оваа област. Институтот во рамките на европскиот истражувачки простор е единствениот кој ги има петте клучни технологии за развој на современи композити за индустријата на авиони, за вселенската индустрија, како и за индустријата на гас и нафта за да се обезбеди нов и поекономичен транспорт и складирање на енергија. Целта на институтот е да изгради соодветна истражувачка инфраструктура која ќе ја развие науката во областа на современите композити и роботика преку интердисциплинарен пристап, со посебен акцент на нивната имплементација.
Краток опис на Институтот за СКР
Институтот за современи композити и роботика е приватна високообразовна институција, која врши високообразовна дејност од втор циклус на студии, научно-истражувачка и апликативна дејност во полето на техничко-технолошките науки, областа на материјалите, автоматиката и роботиката и други со нив поврзани наставно-научни, истражувачки и стручни области. Ова е единствен Институт во Европа каде се наоѓаат сите клучни технологии за развој на современи композити на едно место. Основан е 2009 година од компанијата Микросам АД Прилеп и претставува голем исчекор за македонската наука бидајќи делува во подрачјата на Композитните материјали и Контролата на движење, научни подрачја кои се на списокот на најзначајните технологии што ќе го раководат 21 век. Од 2011 г. Институтот за СКР е акредитиран од Министерството за образование и наука на Р.Македонија, за спроведување на втор циклус (магистерски) студии од областа на современите композити и роботика и истовремено е единствен Институт каде науката за композити се поврзува со примена на роботиката за производство на современите композити. Училниците на Институтот за СКР каде се одвиваат постдипломските студии се опремени со најнова технологија, а сопствената библиотеката може да се пофали со неколку илјаден книжен фонд.
Примарна дејност на Институтот за современи композити и роботика е:
Во рамките на Институтот се работи на реализација на проекти за развој на нови технологии и процеси на производство на современи композитни материјали. За таа цел во новиот објект на институтот е оформена прототипска работилница и лабораторија со најсовремена опрема. Институтот располага и со лабораторија за софтверско инженерство како и со лабораторија за истражување на различни платформи во контрола на движење, со оваа лабораторија се поврзува и лаботоријата за автоматско управување со процесите каде се проучуваат разни модели за прибирање на податоци на технолошки процеси и управување со истите. Примарни области за научно истражување на ИСКР се следните:
Современи композити
Композитните материјали датираат од многу одамна, уште пред 4000 години п.н.е..Така на пример,макро-композитните материјали биле користени како градежен материјал,со мешање на слама и кал, при изградба на домовите за живеење. Иако, во тоа време, луѓето не биле свесни за своето научно дејство при создавање на нов композитен материјал, сепак знаеле дека прават смеса од две или повеќе компоненти, за да добијат нов зајакнат материјал, материјал којшто ги надминува својствата на поединечно употребените компоненти и успешно задоволува одредени потреби.Како би го дефинирале композитниот материјал?Композитен материјал е материјал во цврста состојба, составен од повеќе од една компонента, од кои едната се нарекова матрица или сврзувачки материјал, а тоа е обично полимер, керамика или метал, во која се додава другата компонента т.е. честичката или зајакнувачот (влакна, нано-цевки, плочки, сферични честички итн....) Постојат најразлични поделби на композитни материјали, но една од најчесто употребуваните е поделбата на природни (дрво, коска, гранит, бисер) и хемиски (вештачко-создадени) композити. Како матрица во современите композити се користат најразлични материјали, полимери, керамика, метали, итн... Полимерните матрици за композитите се делат на: Термопластичните полимерни матрици при загревање омекнуваат или се топат, а при ладење повторно се стврднуваат. Овој процес може да биде повторуван, при што во полимерот не се случуваат никакви хемиски промени.Термореактивните полимерни матрици содржат молекули кои се вмрежени и при загревање не омекнуваат. Тие се формираат при реакција, во која смолата и зацврстувачот, или смолата и катализаторот се мешаат и потоа трпат иреверзибилна хемиска реакција. По вмрежнувањето, кое најчесто се изведува на повишени температури, тие стануваат крути, нетопливи и нерастворливи производи.Од сите термореактивни матрици, околу 90% припаѓаат на три поголеми групи: Епоксидни смоли, Полиестерски смоли и Винил-естерски смоли.
Својства
Фактори кои имаат значајна улога во детерминирање на својствата на современи композити се: Како влијаат зајакнувачите, матриците со и без зајакнувачи, врз некои од својствата на современите композити (механички, делектрични, реолошки, топлински...) е прикажано во продолжение :
Вовед
Роботиката го одбележа крајот на 20 век и со голем замав ја внесува науката во 21 век.Вечната желба за создавање на вештачки творби кои физички и интелектуално можат да ги надминат човечките способности ја прави роботиката привлечна и застапена во многуте области на науката(компјутерската наука, инженерството, математиката, биологијата, медицината...). Како и човекот, така и истажувањата во роботиката има разновиден карактер и широка интердисциплинарност која ќе ја продолжи актуелноста на оваа научна области во иднина.
Несомнено е дека истражувањата поврзани со создавањето на соодветни технологии (на пример, за композити), се поврзани и со напредокит на роботиката, бидејќи таа, во основа, се обидува да го замени човековиот интелектуален и физички капацитет во реализација на процесите, кои инаку би се реализирале рачно од страна на човекот. Се разбира дека во 21век, рачната релизација на процесите е практично неостварлива, не само заради големата комплексност на процесите, туку и заради нивото на перформасите (брзина, прецизност, квалитет...,), кои треба да се обезбедат со реализација на тие процеси и со високите барања кон производите, кои постојано се зголемуваат, заради брзиот развој на науката и технологијата. Тука доаѓаме до потребата од развој на високипродуктивни и специјализирани машини, кои ќе дадат врвни перформанси и кои брзо ќе се појават на пазарот заради задоволување на барањата на клиентите. Овој концепт директно е спротивставен на идејата за имитирање на човекот. Човекот е универзална "машина", која може да извршува различни операции и активности, со голема флексибилност о склоност кон учење. За да се надмине оваа состојба, веќе неколку децениии се развиваат универзални машини, способни да манипулираат (движат) во просторот објекти или алати и да реализираат најразлични работи во комплексните процеси. Тие се оспособуваат за брза комуникација со операторот, имаат способност за брзо "учење“ на задачите кои се бараат од нив за реализација и можат да работат во секакви средини и без присуство на човекот.
Структура на роботите
Роботиката е наука која го проучува дизајнот, производството и продажбата на роботите. Роботиката бара огромно познавање од областите електроника,механика и програмирање а истовремено уклучува и многу други научни области. Личностите кои се занимаваат со проучување на оваа област се нарекуваат роботичари. Роботите се засноваат на синхронизирано управување на повеќе движења во просторот. За да се дефинира положбата на објект во просторот, потребни се 6 движења, од кои трите се за негово позиционирање, а останатите за ориентација. Можат да постојат и роботи со поголем број на степени на слобода (редундантни), решение кое се диктира од решавањето на соодветни технолошки задачи.
Постојат 4 генерички решенија на кинематиката на роботот, во делот на основните три степени за позиционирање: роботи со 3 праволиниски движења (Картезијанова структура), роботи со 2 праволиниски и едно вртежно движење, со две вртежни и со едно праволиниско движење, и со 3 вртежни движења. За ориентација на објектите, секогаш се користат вртежни движења околу оските. Ако треба да се структуираат и да се дефинираат областите во роботиката, а ќе претставуваат и окосница за понатамошните научни проекти, тогаш тоа се: Овие се генералните тематски истражувачки подрачја, кои се прокупација на истражувачкоит сектор за роботика, при Институтот.
Нано технологија
Денес речиси цел свет е насочен кон областа на нано технологијата.Првичните активности на институтот се во областа на физиката и материјалната технологија, а потоа тие се насочени кон синтеза на нови материјали. Јаглеродните нано-цевки(анг. Carbon nano-tubes (CNTs)) и други нано партикли имаат потенцијал за подобрување на значајни материјали. Овие материјали ги подобруваат основните одлики на традиционалните материјали како квалитет, мекост, термални одлики, дејство на надворешна сила итн. Оваа технологија се користи за иновативни материјали во областа на авиоиндустријата, медицината и електрониката, ,меѓутоа многу од овие материјали се токсични за средината и за човекот, како на пример нано честичките од бакар оксид кои влијаат на молекулата на ДНК. Нано-технологијата е една од базичните инженерски дисциплини и се однесува на производи кои имаат структура со нано-метрични димензии со големина (1-100 nm).
Електрично, електронско и компјутерско инженерство и технологија
Електротехниката е поле на инженерството која се занимава со примената на електричната енергија во секојдневниот живот. Во состав на неа се електрониката која проучува контрола на електричната енергија и примена на електричните кола во секојдневниот живот, и електричното инженерство кое ги применува електрицитетот и  електромагнетизмот. Електротехниката има и повеќе поддисциплини како што се:
Енергетика – Област која се занимава со пренесување и складирање на електрична енергија со помош на соодветни машини. Уште е позната како енергетска економија и најголемата примена ја гледаме преку трансформацијата кон нашите домови.
Микроелектроника – Дел од електрониката која се занимава со создавање на интегрирани електрични кола кои имаат примена кај компјутерите. Најчесто употребувани материјали се полуметалите. Врвен дострел на микроелектрониката би била нано-технологијата, т.е. Доведување на електричните кола на нано-метрични димензии.
Обработка на сигнали – Дел од електротехника која се занимава со пренесување на  физички симболични или апстрактни форми, нам познати како сигнали, т.е. Создавање на уреди кои можат да ги препознаваат истите и да ги пренесуваат на потребниот начин.
Инструментација – Е област на електротехничкото инженерство која ја проучува апликацијата на електричните уреди кои служат за мерење на физички величини како што се: Температура, притисок, јачина на струја, индуктивитет и слично. Потребни се знаења од физиката, а најмногу од електромагнетизмот. Често, за инструментацијата се создаваат сензорите кои служат за забрзано мерење на овие величини.
Компјутерско инженерство – Област на електротехничкото инженерство која се занимава со создавање на хардвер и софтвер. Од областа на електротехниката се проучува како да се создаде компјутерот од аспект на хардверот. Од друга страна, создавањето на софтверот е област на дисциплината на информатичкото инженерство и проектирањето на софтверите е нивна специјалност.
Технологија на материјали
Инженерството на материјалите е наука и професија која што практично го применува стекнатото научно и техничко знаење да дизајнира и изгради разни материјали со кои се подобрува човечкиот живот. Целта на науката на материјалите не е само барање на нови материјали и искористување на нивните особини туку и проучување на суштината на материјата. Основата на оваа наука е да се стават во сооднос физичките особини на саканиот материјал и релативните перформанси во одредена примена.
Постои стара изрека :"Материјалите се како луѓето; дефектите се оние работи што ги прават интересни". Исто како што не постои идеален човек така и физички не е возможна материја со идеална кристална структура. Па поради тоа наместо да се градат идеални структури, научниците манипулираат со дефектите.
Превлаки и филмови се материјали(термопласти) кои со разни технолошки процеси се користат во производство на композити. Се користат и разни гелови како превлаки на материјалот со шприцање.
Композити. Откривањето и развојот на материјали со корисни својства како што се крутост, топлинска стабилност и механичка отпорност, се од суштинско значење за технолошки напредок во нашето општество за разни типови композити.
Технологијата на материјали е релативно сеопфатна дисциплина која започнува со производство на производи од суровини за изработка на материјали во форми и облици кои се потребни за специфични апликации. Разни модели треба да ги утврдат влијанијата на сите параметри кои влијаат на квалитетот на материјалот - производот, а преку микроструктурата на материјалите користејќи оптичка, електронска, SEM анализа можат да се разјаснат механизмите кои ги доведуваат појавените феномени за време на технолошките процеси. Поради индустриската побарувачка, науката за композити постепоно се развива и се прават многубројни истражувања и тестирања.