Лолита
Стил и интерпретација
Романот е трагикомедија, раскажана од Хамберт, кој ја изрешетува нарацијата со игра на зборови и неговите изопачени набљудувања на американската култура. Неговиот хумор обезбедува ефективне контрапункт на патосот на трагичната содршина. Екстравагантниот стил на романот се одликува со двојни значења, анаграми и кованици како што е нимфета, збор кој по романот создава свој живот и може да се најде во повеќето речници, и помалку употребваниот фаунлета. Еден од ликовите во романот „Вивиан Даркблум“ е анаграм од името на авторот. Неколкупати, раскажувачот го моли читателот да разбере дека тој не се гордее со силувањето на Лолита и дека е полн со грижа на совест. Во еден момент тој слуша звуци на деца како си играат и е погоден од грижа на совест кога сфаќа дека ѝ го украл детствотот на Лолита. Кога повторно се среќава со седумнаедетгодишната Лолита, тој сфаќа дека сè уште е заљубен во неа, иако таа веќе не е нимфетата од неговите соништа. Некои критици ја прифатија верзијата на настаните на Хамберт во номинална вредност. Во 1959 година романописецот Робертсон Дејвис целосно го оправдува наараторот пишувајќи дека „темата на Лолита не е корупцијата на невино дете од страна на итар возрасен човек туку експлоатацијата на слаб возрасен од страна на корумпирано дете. Ова не е пријатна тема, но е таква со која социјалните работници, магистрите и психијатрите се запознаени“. Повеќето критици, како и да е, му препишале помалку значење на Хамберт, а повеќе на Набоковите вештини како иронист. За Ричард Рорти, во неговата интерпретација на Лолита во Контингенција, иронија и солидарност Хамберт е „рамнодушен монструм“. Набоков, самиот го опиша Хамберт како „суетен, суров бедник“ и „личност полна со омраза“. Во неговиот есеј за станилизмот Мартин Амис предлага дека Лолита е сложена метафора за тоталитаризмот кој ја уништи Русија во детството на Набоков (иако Набоков во поговорот тврди дека презира симболи и алегории). Амис го толкува романот како приказна за тиранијата раскажана од тиранот. „Набоков, во целата негова фикција пишува со неспоредлива пенетрација за делузијата и принудата, за суровоста и лагите,“ тој вели „дури и Лолита, особено Лолита е студија по тиранија“. Критиците понатаму забележаа дека романот дава многу малку информации за тоа каква е Лолита лично, на некој начин била премолчена. Номи Тамир – Гез пишува „не само гласот на Лолита бил премолчен, туку и нејзината гледна точка, начинот на кој гледа на ситуацијата и се чувствува во врска со неа ретко се спомнува и читателот може само да претпоставува за тоа...бидејќи Хамберт е тој кој ја раскажува приказната, читателот е апсорбиран во неговите чувства“. Слично пишуваат и Мика Хоув и Сара Апелтон Агиар, дека расказот ја премолчува и објектифицира Лолита. Кристин Клег забележува дека ова е повторлива тема во критиката на романот во деведесеттите. Глумецот Брајан Кокс, кој го одигра Хамберт во претставата – монолог заснована на романот, изјави дека романот не е за Лолита како ентитет од крв и месо, туку за Лолита како спомен. Тој заклучи дека монолог на сцена би бил поблизок до книгата, повеќе од кој било филм што би можел да биде. Елизабет Џејвеј, пишувајќи во Њујоршкиот преглед на книги вели дека, Хамберт е секој човек кој толку силно ја поскаува својата Лолита, што не може да гледа како човечко суштество или што било освен месо од соништата. Клег го гледа неоткривањето на чувствата на Лолита како директно поврзано со фактот дека нејзиното вистинско име e Долорес и само Хамберт (во романот, не и во филмот) се повикува на неа како на Лолита. Ерик Лимеј од Северозападниот универзитет пишува: „Човечкото дете, она забележано од ненимфоманијата, одговара на други имиња, „Ло“, „Лола“, „Доли“, и најмалку привлечно од сите „Долорес“, „но во моите раце“, изјавува Хамберт, „таа секогаш беше Лолита“.