cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Каранфиловидни
Каранфиловидни () — ред на цветни растенија каде спаѓаат кактусите, каранфили, штировите, ледениците и најразлични месојадни растенија. Многу растенија од родот се сочници, со месести стебла или листови.
Опис
Во каранфиловидните влегуваат 6% од сите дикотиледонски видови. Редот им припаѓа на јадрените евдикоти и содржи 33 семејства, 692 рода и 11.155 видови. За монофилијата на каранфиловидните сведочат нуклеотидните низи, податоците од низите на цитохром c и наследните особености како развојот на ѕидовите на прашникот и проводните елементи со прости дупчиња.
Систематика
Според системот APG II (2003), во овој ред спаѓаат мошне застапени растенија како кактусите, каранфилите, спанаќот, цвеклото, ревенот, росилките, венерините муволовки и бугенвилејата. Неодамнешните молекуларни и биохемиски наоди утврдуваат дополнителни кладови во рамките на родот.
Бохорок
Бохорок е вид на ветар кој дува во југоисточна Азија. Донесува суво време во источните делови на Суматра (која је позната по големата влажност).
Мрежен застој
Во размената на податоци, мрежен застој се појавува кога низ еден јазол во мрежата поминуваат премногу податоци и доаѓа до намалување на квалитето на услугата. Најчести проблеми што се појавуваат се губење на пакети, забрана за нови врски и забавување при нови барања.
Модерните мрежи користат контрола на застој и техники за избегнување на мрежни застои за да избегнат целосен застој во мрежата. Некои од овие техники се: намалување на лизгачките прозорци кај TCP, фер побарања кај рутерите и други. Други начини за избегнување на застои во мрежата е со воведување на приоритетни шеми, овој начин на одредени пакети им доделува поголем приоритет за искористување на ресурсите на мрежата од други. Овој метод не помага во целост да се реши проблемите со застоите во мрежата, но придонесува во многу сервиси да се намали шансата за настанување на мрежен застој. Пример за ова е 802.1p.
RFC 2914 се занимава со контрола на застој во повеќе детали.
Капацитет на мрежа
Фундаменталниот проблем овде е што ресурстите на сите мрежи е ограничен, вклучувајќи ѓи и пропусната моќ и обработувачкото време кај насочувачите.
Колабирање на мрежа
Колабирање на мрежа е состојба што може да се случи кај сметачки мрежи кои користат пренасочување на пакети, кога нема корисна комуникација или пак комуникацијата е многу мала поради застој. Колабирајње на мрежа најчесто се случува на најфрекфентните места во мрежата, каде вкупниот број на податоци што доаѓа до јазолот е многу поголем од бројот на податоци што излегува од него.
Јазлите каде што се поврзуваат локални мрежи (LAN) со мрежи за пошироки области (WAN) се места каде најчесто настанува мрежен застој. Мрежите преминуваат во ваква состојба кога низ одредени јазли минуваат голем број на податоци, а можностите му се помали и малку корисни информации поминуваат бидејќи најголемиот број на информации е отфрлен од страна на насочувачите и генереално квалитетот на сервисот е мал.
Историја
Колабирање на мрежа како проблем е откриен уште во 1984 година (RFC 896, излезен на 6 Јануари). Најпрвин овој проблем бил забележен на почетните верзии на интернетот во 1986 кога потпората на NSFnet phase-I за три степени, од 32kbit/s на 40bit/s и продолжило да се случува сè додека не почнале да ја применуваат контролата на застој на Van Jacob пемѓу 1987 и 1988.
Причини
Кога на насочувачи посредници им биле праќани повеќе пакети отколку што можат да препратат, тие вишокот пакети ги отфрлале, очекувајќи тие да бидат препратени. Меѓутоа раните верзии на TCP протколот не било развиено препраќањето на пакети. Кога ќе имало губење на пакети, краните точки праќале екстра пакети, дуплирајќи ги пакетите пратено, што е најлошото да се прави при застој. Ова довело до колабирање на цели мрежи и скоро сите пакети се губеле, а пропусната моќ на мрежите била многу мала.
Контрола на застој
Контрола на застој е посветено на контролата на сообраќајот кај телекомуникациска мрежа, за да се избегне колабирање на мрежата. Ова се постигнува на неколку начини, со обиди за избегнување на преоптоварување на одредени процеси или поврзувачките можности на јазли и мрежи и преземање на чекори за редуцирање на ресурсите, пример редуцирање на пакетите кои се праќат. Контролата на застој не треба да се меша со контролата на тек, која го спречува праќачот да го загуши примачот.
Теорија на контрола на застој
Модерната теорија на конрола на застојот била поставена од страна на Frank Kelly, кој ја искористил теоријата на микроекономија и теоријата за конвексна оптимизација за да опише како самите корисници контролирајќи ги сопствените рати на праќање и примање на податоци можат да постигнат "оптимална" алокација низ мрежата.
Примери за "оптимална" алокација на ресурси кај мрежите е максимум-минимум фер алокација и предлогот на Kelly за пропорционална фер алокација на ресурси, како и многу други начини се возможни.
Математичкиот израз за оптимална алокација на ресирси е следниот. Нека x_i е стапката на проток i, C_l е капацитетот на линкот l, и нека r_{li} е 1 ако текот i користи линк l, инаку нека е 0. Нека x, c and R се вектори и матрица. Нека U(x) е растечка, строго конвексна функција наречена полезност, што бележи колкава е корисносноста за корисникот ако праќа со стапка x. Тогаш оптималната алокација ја задоволува следната равенка
Класификација на алгоритми за контрола на застој
Има многу начини за класификација на алгоритмите за контрола на застој:
Мали Обреж
Мали Обреж (словенечки: Mali Obrež) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Џамија Султан Ал-Нашир Мухамед Ибн Квалаун
Џамијата Султан Ал-Нашир Мухамед Ибн Квалаун (арапски:مدرسة الناصر محمد بن قلاوون) е муслимански храм кој се наоѓа во Каиро, Египет. Овој објект започнал да се гради во 1318 година.
Долготрајноста на спомените
Долготрајноста на спомените (шпански: La persistencia де ла memoria; каталонски: Lа persistència де ла memòria) е слика на уметникот Салвадор Дали од 1931 година, и е едно од неговите најпрепознатливи дела. Од 1934 год,сликата се наоѓа во колекцијата на Музејот на современа уметност (МоМА) во Њујорк. Таа е многу позната слика и често се споменува во популарната култура.
Опис
Познатото надреалистичко уметничко дело го воведе одразот на мек џебен часовник кој се топи. Ја олицетворува теоријата на Дали за "мекост" и "тврдост", која зазема централно место во неговото размислувања во тоа време. Како што Даун Аде напиша "Меките часовници се несвесен симбол на релативноста на просторот и времето, надреалистичка медитација на крахот на нашите поими за непроменливиот космички поредок". Ова толкување налага дека Дали бил присоединуван од разбирањето на светот прикажано од страна на Специјалната теорија на релативноста на Алберт Ајнштајн. Запрашан од Илија Пригоџине дали ова навистина е случајот, Дали одговорил дека меките часовници не биле инспирирани од теоријата на релативност, туку од надреалистичка перцепција на сирење кое се топи на сонцето. Како дел од Фројдовата етапа на Дали, метафориката му претходи на неговиот преод кон неговата научна фаза во траење од четиринаесет години, која настана по атомските бомбардирања на Хирошима и Нагасаки во 1945 година.
Можно е да се препознае фигура на човек во средината на делото, чудното "чудовиште" кое Дали го користи во неколку предмети од историско значење за да се претстави себеси - апстрактната форма станува автопортрет, зачестено појавувајќи се во неговите дела.Портокаловиот часовникот во долниот лев агол на сликата е покриен со мравки. Дали често користи мравки во неговите слики, како симбол на смртта, а и како симбол на женскиот полов орган.
Фигурата во средината на сликата е претставена како суштество кое "исчезнува", како што, кога некој често сонува, тој или таа не може да ја увиди вистинската форма и составот на суштеството. Исто така,може да се забележи дека на суштеството едното око му е затворено и има неколку трепки, и ова,исто така наведува дека суштеството е во состојба на сон.Иконописот на оваа позната слика е сон кој Дали го доживеал. Часовниците го симболизираат минувањето на времето кое некој го доживува во состојба на сон. Persistence of Memory employs the "exactitude of realist painting techniques" to depict imagery more likely to be found in dreams than in waking consciousness.
Верзии
Дали се врати на мотивот на оваа слика со варијанта на Распаѓање на долготрајноста на меморијата (1954), прикажувајќи го неговото претходно познато дело како методично се разделува на помали составни елементи, како и низа правоаголни парчиња кои разоткриваат дополнителни слики низ празнините меѓу нив, навестувајќи нешто под површината на автентичното дело; Денес,ова дело се наоѓа во музејот на Дали во Санкт Петербург, Флорида, додека автентичната Долготрајноста на спомените е во Музејот на современа уметност во Њујорк. При крајот на неговата кариера, Дали создал многу литографии и скулптури на темата меки часовници. Некои од овие скулптури се Долготрајноста на спомените, Благородноста на времето, Профилот на времето и Три разиграни часовници.
Бриз
Бриз е вид на ветар кој е карактеристичен за тропскиот појас. Дува на бреговите на реките, езерата и морињата.
Литература
Seewind
Неофит VII Цариградски
Неофит VII Цариградски — Вселенски патријарх во два наврати во периодите од 1789 до 1794 година и од 1798 до 1801 година.
NGC 3482
Откривање
Објектот е откриен на 1 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Неофит VII Цариградски
Тој бил архиѓакон во патрјаршијата и во мај 1771 година бил избран за епископ на Маронија. Во мај 1789 година го наследил Прокопиј како Вселенски патријарх. Иако го сметале за одличен патријарх, сепак, бил присилен да се повлече на 1 март 1794 година и да се повлече во Халки а подоцна на Родос, па на Патмос и Света Гора. Бил повторно избран за патријарх во 1798 година но во 1801 година се повлекол и бил протеран на Света Гора.
Додека бил патријарх го екскомуницирал професорот по филозофија Христодулус Памплекис, и го возобновил Големото училиште и биле основани голем број на училишта. Бил противник на пантеизмот и ја осудил книгата „Под постојана причесна“, чиј автор бил поранешниот митрополит Макариј Коринтски. За време на неговото начелствување и по многу дебати, преводот и објавувањето на правилата на православието биле одобрени од негова страна. Па така го издал и делото на Никодим Светогорец, „Кормило“ во, Цариград. Со негова дозвола била отворена и патријахалната печатница и издадени правилата на Јован IV.
Нуркање
Нуркањето со опрема е вид на подводно нуркање кога нуркачот користи боца за кислород за да дише под вода. За разлика од обичното нуркање, кое се потпира или на задржан воздух или на пумпица за воздух за нуркање на површината, нуркачите го носат со себе својот извор на кислород, (обично компресиран воздух), овозможувајќи им поголема слобода на движење отколку со воздушно цевче. Сите нуркачку опреми им овозможуваат на нуркачите да останат под вода значително подолго отколку со техниките за задржување здив кои се користат во слободно нуркање. Нуркачот обично се движи под вода со користење на пераи за нозе, а надворешниот погон може да биде обезбеден од страна на едно нуркачко возило што ќе го контролира од површината.
Историја
Првото комерцијално успешно нуркање беше направено од страна на Емил Гањан и Жак-Ив Кусто кои направија боци во кои компресираниот воздух се вдишува преку побарувачки регулатор, а потоа се издишува во водата во непосредна близина на резервоарот. Двата регулатори поврзани со едно црево за нуркање кои сè до денес во потрага имаат потекло од Австралија, каде Тед Елдред го разви првиот пример на овој вид на регулатор, познат како Porpoise Единечниот црево регулатор го одвојува цилиндарот од побарувачкиот вентил, давајќи му можност на нуркачот да го повлече воздухот во неговата уста. Отворениот кружен систем со компресиран воздух беше развиен откако Кусто имаше голем број на инциденти со користење токсичен кислород, во кои издишениот кислород се пренесува хемиски да се отстрани јаглерод диоксидот пред да биде вдишен повторно.
NGC 3482
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3482 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 3482 има привидни димензии од 1,9' х 1,4'.
Нуркање
Потекло на поимот
Терминот „SCUBA“ (акроним за автономни подводни апарати за дишење), првично се употребувал за боците за кислород rebreathers од САД и е разработен во текот на Втората светска војна од страна на Кристијан Ј Ламбертсен за подводно војување.
Нуркачки активности поврзани со опрема
Нуркање може да се одвива поради голем број на причини, и лични и професионални. Рекреативното нуркање се врши само за уживање и има голем број на различни технички дисциплини да се зголеми подводниот интерес, како што е нуркањето во пештера, нуркање покрај потонат брод, нуркање под мраз и длабоко нуркање. Нуркачите може да се вработи професионално за да ги вршат задачите под вода. Некои од овие задачи се погодни за нуркање. Постојат голем број на нуркачи кои работат, со полно или скратено работно време, како инструктори за рекреативното нуркање, помошник-инструктори, нуркачки водичи. Други специјализирани области на нуркање вклучуваат воено нуркање, со долга историја на воени нуркачи во различни улоги. Тие можат да вршат улоги вклучувајќи и директна борба, инфилтрација зад непријателските линии, ставајќи рудници или користејќи торпедо, депонирање на бомба или останати операции. Во цивилни операции, многу полициски сили имаат нуркачки полициски екипи за пребарување или спасувачки операции и за откривање на кривично дело во кое е вклучена водена површина. Во некои случаи нуркачките спасувачки екипи исто така може да бидат и дел од противпожарната служба, парамедицинска услуга или телохранителна единица. И на крај, постојат професионални нуркачи кои имаат некаква поврзаност со водата, како што е подводна фотографија или камермани нуркачи, кои сакаат да го документираат подводниот свет, нуркачи научници кои проучуваат морска биологија, геологија, хидрологија, океанографија и подводна археологија. Изборот помеѓу нуркањето со опрема и површинското нуркање се заснова на правни и логистички ограничувања. Кога нуркачот бара подвижност и голем опсег на движење, опремата е обично избор, ако ви е важна безбедноста.
Дишење под вода
Водата нормално содржи растворен кислород, бидејќи рибите и другите водни животни спроведуваат кислород низ нивното тело како што водата тече низ нивните жабри. Луѓето немаат жабри и немаат капацитет да дишат под вода без помош од страна на надворешни уреди. Иако можноста за вдишување на кислородот во белите дробови преку течност е разгледувана веќе подолго време. Раните експериментатори во нуркањето брзо открија дека не е доволно едноставно да се обезбеди воздух за да дишете удобно под вода. Како што се спуштате под нормалниот атмосферски притисок, водата го зголемува притисокот врз градниот кош и белите дробови и на таа длабочина тешко е да се прилагодите и станува практично невозможно да дишете некомпресиран воздух преку цевка три метри под вода. Носот на нуркачот и очите се покриени со маска за нуркање; па нуркачот не може да дише низ нос, освен кога носи целосна маска за нуркање.
NGC 3482
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 14°.
Други поделби
Проучување на NGC 3482 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33025. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 400; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8199. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Зелениот Христос
Зелениот Христос  ( Le Christ vert ) е слика на масло на платно, создадена  од Пол Гоген во есента 1889 година во Понт-Авен, Бретања.
Заедно со  Жолтиот Христос , се смета дека е едно од клучните дела на симболизмот во сликарството.
На неа е прикажана жена од бретања во подножјето на голгота, или скулптура на Христовото распетие. Голгота се вообичаени на градските плоштади во Бретања. Се чини дека жената се крие од фигурите во далечната позадина.
Стилски, ова дело, ја најавува севкупната негова стилистичка ориентација која покрај таинствената стилистика, во колоритот и во третманот на мотивите го најавува неговиот ликовен опус со кој го обележал пост-импресионизмот создаден на Тахити.
NGC 1545
NGC 1545 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Персеј, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1545 се споменува и како OCL 399.
Откривање
Објектот е откриен на 28 декември 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1545 е од видот II2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 6,2 m. NGC 1545 има само една позната привидна димензија, која изнесува 12'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 20 м 56,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 50° 15' 19".
Други поделби
Проучување на NGC 1545 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 39; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3337. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1253.
Дијаграм на растурање
Дијаграм на растурање
Дијаграмот на растурање е математички модел кој ни ја покажува просечната врска меѓу набљудуваните појави. При анализа на одредени појави како прв чекор се зема графичко претставувањее на истите податоци. При ваква анализа можат да се набљудуваат два или повеќе белези воеднонаведуваме еден пример во кој ќе бидат исптувани два белези, односно платите на работниците и производството кое го извршуваат истите работници за едно претпријатие. Како втор чекор се определуваат независната ( X оската  ) и зависната (  Y оската ), кој во нашиот пример се платите на работниците како независна и производството како зависна променлива. Со вцртување на сите емпириски парови на испитуваните податоци се јавува врска меѓу нив, а графичкиот приказ претставува дјаграм на растурање. Статистичките испитувања  ги прикажуваме во подолу наведената табела. {| class="wikitable" ! плата на работниците (во 000) !! производство (во 00)
Од дијаграмот на растурање се забележува дека помеѓу варијациите во испитуваните појавите постои квантитативно слагање. Со порастот на платите на работниците расте и производството на единиците кои се произведуваат.
Начинот на кој се распоредени точките на дијаграмот на растурање ни укажува на тоа дека се работи за праволининска врска, во тој случај се работи за стохастична врска кај која поединечните случаи покажваат отстапување од општата правилност.
Доколку точките се повеќе распространети во однос на правата линија, дотолку е послаба меѓусебната зависност на две  појави и обратно.
Доколку распоредот на точките е сосема распространет значи дека не постои никакво квантитативно слагање на варијациите на двете појави. Мошне редок случај во економијата е овие точки да се најдат во права линија, а тогаш би претставувало функционално (детерминистичко) слагање.
На Дијаграмот на растурање      графички ги прикаживаме варијациите на две појави со цел да се констатира следното :
-	дека помеѓу нив постои квантитативно слагање -	ако постои слагање кој е неговиот облик, дали праволиниски или криволиниски -	која е насоката на слагањето, директна (позитивна) или инверзна (негативна)
Сончева сјајност
Сончева сјајност (симбол: ) — единица сјајност (луминозитет) или зрачен тек (моќ израчена во облик на фотони) во астрономијата со чија помош се утврдува сјајноста на ѕвездите. Една сончева сјајност е еднаква на тековно прифатената сјајност на Сонцето, што изнесува 3,839 W, или 3,839 ерг/с. Ако покрај електромагнетното, го вброиме и неутринското зрачење, вредноста е малку повисока: 3,939 W (еднакво на 4,382 кг/с или 2,107 M☉/d). Сонцето е слаба променлива ѕвезда и затоа неговата сјајност е колеблива. Главните варијации се одвиваат во текот на единаесетгодишниот сончев циклус (циклус на сочевите дамки), што префизвикува периодично колебање од ±0,1%. Сите други варијации во текот на последните 200–300 години се сметаат за многу помали.
Определување
Сончевата сјајност е тесноповрзана со сончевата озрачителност (ирадијанса) што се утврдува на Земјата или од сателити во нејзината орбита. Средната озрачителност врз Земјината атмосфера понекогаш се нарекува сончева постојана (константа),. Озрачителноста се дефинира како моќ на единица површина, па затоа сончевата сјајност (вкупна моќ израчена од Сонцето) е озрачителноста што ја прима Земјата (сончевата постојана) помножена со плоштината на сферата чиј полупречник е средното растојание помеѓу Земјата и Сонцето : каде A е единицата растојание (вредноста на астрономската единица во метри), а k е постојана (чија вредност е мошне блиску до 1), што се должи на тоа што средното растојание од Земјата до Сонцето не изнесува точно една астрономска единица.
Бриз (појаснување)
Терминот Бриз може да се однесува на:
NGC 5926
NGC 5926 — спирална галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5926 се споменува и како MCG 2-39-26, MK 853, CGCG 77-109, 8ZW 468, IRAS 15210+1253.
Откривање
Објектот е откриен на 15 јуни 1884 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5926 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5926 има привидни димензии од 0,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 23 м 25 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 42' 57"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 5926 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54950. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 199; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 935. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1422.
155 (број)
155 (сто педесет и пет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 154 а претходник на бројот 156.
Мали Цирник (Брежице)
Мали Цирник (словенечки: Mali Cirnik) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Бурин
Бурин е вид на ветар на Јадранот. Дува од североисток, како и бура, но само ноќе. Претставува спротивно од маестралот со послаб интензитет од него.
Боргведел
Боргведел (Borgwedel; Borgvedel) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Фактологија: Десет причини поради кои погрешно го гледаме светот – и поради кои сè е многу подобро отколку што мислиме
Фактологија: Десет причини поради кои погрешно го гледаме светот – и поради кои сè е многу подобро отколку што мислиме  – книга од шведскиот статистичар Ханс Ролинг со неговиот син Ула Рослин и снаата Ана Рослин Ренлунд издадена во 2008 година. Во книгата, Рослинг сугерира дека огромното мнозинство луѓе не се во право за состојбата во светот. Покажува дека неговите испитаници веруваат дека светот е посиромашен, понездрав и поопасен отколку што навистина е, припишувајќи го ова не на случајна грешка, туку на дезинформација.
Џон Дјуи
Џон Дјуи ( - ) — американски филозоф, психолог и реформатор на образованието, чии идеи биле влијателни во образованието и социјалните реформи. Дјуи е значаен претходник на филозофијата на прагматиката и еден од основачите на функционална психологија. Тој е главен претставник на прогресивните и прогресивно-популистички  филозофии на школување во текот на првата половина на 20 век во САД.
Фактологија: Десет причини поради кои погрешно го гледаме светот – и поради кои сè е многу подобро отколку што мислиме
Рослинг дава предлог светот да се дели на четири нивоа на основа на приходот (наместо како сегашната поделба на развиени и земји во развој) и сугерира десет инстинкти кои нè спречуваат да го видиме стварниот напредок во светот.
Џон Дјуи
Иако Деви е познат по неговите изданија кои се однесуваат на образованието, тој исто така пишувал за многу други теми, вклучувајќи го искуството, природата, уметноста, логиката, истражувањето, демократијата и етиката.
Фактологија: Десет причини поради кои погрешно го гледаме светот – и поради кои сè е многу подобро отколку што мислиме
Бил Гејтс ја навел книгата како една од петте книги кои тој препорачува да се прочитаат летото 2018 година, нудејќи му на секој дипломиран во 2018 година на негово барање да му ја купи.
Џон Дјуи
Во неговото толкување на демократијата, Деви ги вклучува двата основни елемента, училиштата и граѓанското општество, како главни теми на кои им е потребно внимание и реконструкција за да ги охрабри експерименталните истражувања и плурализмот. Деви тврдел дека целосната демократија треба да се оствари  не само со проширување на  правото за гласање, туку и  со осигурување дека постои целосно формирано јавно мислење,придружено со ефикасна комуникација меѓу граѓаните,експертите и политичарите,која подоцна ќе биде земена предвид  за политиката што тие ќе ја усвојат.
Фактологија: Десет причини поради кои погрешно го гледаме светот – и поради кои сè е многу подобро отколку што мислиме
Четири нивоа на приходи
Рослинг ја критикува поделбата на светот на „развиени земји“ и „земји во развој“ нарекувајќи ја застарен поглед. Покажува дека денес повеќето земји се „развиени“, а другите не се како земјите во развој кога поимот стана популарен. Наместо тоа, тој нуди модел со четири категории засновани на приходот по лице (прилагоден за разликите во цена) Тој вели дека мнозинството земји се на Ниво 2 или Ниво 3.
Џон Дјуи
Живот и дела
Деви е роден во Барлингтон, Вемонт потекнува од скромно семејство. Како и неговиот постар брат, така и Давид Рич Деви студирал на универзитетот во Вермонт, каде што дипломирал во 1879 година. Еден од најзначајните професори кој Деви ги имал на универзитетот во Вермонт бил Хенри А.П.Тори кој бил зет и внук на Џозеф Тори, претседател на поранешниот универзитет во Вермонт. Деви студирал приватно со Тори меѓу неговото дипломирање во Вермонт и неговото запишување на Универзитетот Џон Хопкигс.
Фактологија: Десет причини поради кои погрешно го гледаме светот – и поради кои сè е многу подобро отколку што мислиме
Светот станува подобар
Книгата исто така нагласува дека многу луѓе мислат дека светот се влошува, што фактички не е точно. Анкетата на почетокот наведува дека од 10.000 испитаници 80% знаеле помалку за светот од „шимпанзата“, т.е. со случајно погодување би се добил подобар резултат. Тоа, тврдат авторите, покажува дека медиумите систематски ги искривуваат податоците и трендовите и избираат приказни за луѓето да мислат дека светот се влошува.
Џон Дјуи
Живот и дела
По две години предавање како професор во средно училиште во градот на нафтата во Пенсилванија, и една година предавање  во основното училиште во малиот град во Вермонт, Деви сфатил дека е несоодветен за работа за основно или средно образование. По студирањето со Џорџ Силвестер Морис, Чарлс Сандерс Пирс, Херберт Бахтер Адамс и Г. Стенли Хал, Деви се здобил со докторско звање од школата за уметности и науки при Универзитетот Џон Хокинс. Во 1884 година тој ја прифатил професорската позиција на Универзитетот во Мичиген (1884-1888 и 1889-1894), со помош на Џорџ Силвер Морис. Неговота необјавена и сега изгубена дисертација беше насловена ”Психологијата на Кант”.
Фактологија: Десет причини поради кои погрешно го гледаме светот – и поради кои сè е многу подобро отколку што мислиме
Светот станува подобар
Но, Кристијан Бергрен, шведски професор по индустриски менаџмент, ги довел во прашање овие тврдења и сугерирал дека самото размислување на Рослинг покажува пристрасност кон полианаизмот. Посебно, Бергрен ги критикувал авторите за потценување на Европската мигрантска криза, влијанието на околината на антропоценот и континуираниот раст на светското население.
Џон Дјуи
Живот и дела
Во 1894 Деви се приклучил кон новоформираниот Универзитет во Чикаго (1894-1904) каде што тој ја развил својата теорија на знаење заснована врз емпирија, приклучувајќи се на ново- појавената  филозофија на прагматиката .Времето поминато  на  Универзитетот во Чикаго резултираше со четири есеи насловени  како „Идејата  и предмет на темата“, која што била објавена со собраните дела од неговите колеги во Чикаго под колективен наслов „Студии во логичка теорија“ (1903). Во ова време Деви исто така го иницираше формирање на лабораториски училишта на Универзитетот во Чикаго за, каде што тој беше во состојба да ги актуализира своите педагошки мислења ,кои обезбедија материјал  за неговото прво поголемо дело за образованието, “Училиштето и социјалниот напредок “ (1899). Несогласувањата со администрацијата на крајот доведоа до негова оставка на Универзитетот, и наскоро тој се сели блиску до Источниот брег. Во 1899, Џон Деви беше избран за претседател на Американската психолошко здружение. Од 1904 до неговото пензионирање во 1930 година тој воедно беше и професор по филозофија на Универзитетот Колумбија, како и професор на Колеџот за наставници на истиот универзитет. Во 1905 тој стана претседател на американското филозофско здружение. Тој бил долгогодишен член на Американската федерација на професори.
Заедно со историчарот Чарлс Берд, економистите Торштајн Веблен и Џејмс Харви Робинсон, Деви е еден од основачи на ” Новото Училиште ”.Најзначајните дела на Деви се “Концепт во психологијата на рефлексниот лак “ (1896),”критика на стандардниот психолошки концепт и основата на сите негови понатамошни дела”; “Демократијата и образованието“ (1916), неговото позната дело за напредно образование; „Човечка природа и однесувањето“ ( 1922), “Студија за функционирањето на навиката во човековото однесување”, “ Јавноста и нејзините проблеми “(1927), заштита на демократијата напишана како одговор на “Фантомска јавност“ од Волтер Липман (1925); Искуство и природа (1925), “Најпознатата метафизичка изјава”; “Уметноста како искуство“ (1934), големото дело на Деви за естетиката; Заедничко верување (1934), хуманистичка студија за религија, која што беше првично пренесена преку доцентурата на Двит Х. Тери на Јеил; „Логика:Теоријата на испрашувањето“ (1938), истражување на необичната концепција за логиката на Деви; „Слобода и култура” (1939), политичко истражување за корените на фашизмот; и „Да знаеш и да бидеш познат“ (1949), книга напишана заедно со Артур Ф. Бентли која систематично го зацртува концептот на научната работа која е централна тема и на  други неговите дела. Додека секое од овие дела се фокусираат на една одредена филозофска тема, Деви ја вклучува во нив својата главна преокупации во повеќето кои го објавил. Тој објавил повеќе од 700 статии во 140 списанија, и приближно 40 книги.
Деви бил женет двапати, првпат со Алиса Чипман со која имаа шест деца. Неговата втора жена беше Роберта Ловитс Грант.
Поштенската служба на Соединетите Американски Држави му оддаде признание на Деви со серијата на значајни американски поштенски марки (1965- 1978).
Функционална психологија
Поврзано: Историја на психологијата
На Универзитетот во Мичиген, Деви ги објави своите први две книги- „Психологија“ (1887), и „Новите есеи на Лајбниц во однос на  разбирањето на човекот“ (1888), двете дела во кои се изразува посветеноста  на Деви на британскиот нео- хегелизам. Во „Психологијата“, Деви се обиде да направи синтеза меѓу идеализмот и експерименталната наука. Почнува да ја реформулира психологијата, нагласувајќи го општественото опкружување важни за активностите на размислувањето и однесувањето повеќе отколкуна психологијата на Вундт и неговие следбеници,
Додека беше професор по филозофија во Мичиген, Деви и неговите помлади колеги, Џејмс Хајден Туфтс и Џорџ Херберт Мид, заедно со неговот студент Џејмс Ровланд Ангел, сите под силно влијание на неодамна објавените „Принципи на психологијата“ (1890) на Вилијам Џејмс, почнаа да ја преформулираат психологијата, истакнувајќи ја социјалната средина на активноста на умот и на однесувањето повеќе од психолошката психологија на Вунд и на неговите следбеници. Од 1894 Деви му се приклучи на Туфтс, со кого подоцна ќе ја напише ” Етиката ” (1908), на неодамна основаниот Универзитет во Чикаго и ги покани Мид и Ангел да му се придружат, и така четворицата ја формираа базата на таканаречената “Чикаго група“ на психолози. Нивниот нов стил на психологија, подоцна прекрстен во функционална психологија, става практичeн акцент на активноста и нејзината примена.
Во статијата на Дјуи “Концепт на рефлексниот лак во психологијата“, која се појави во Ревијата за психологија во 1896, причините поради кои тој размислуваше против традиционалното сфаќање за „дразбата и  реакцијата“ на рефлексниот лак, наместо “кружен“ опис  којшто служи како “дразба “ и како “реакција“, зависи од тоа како се смета ситуација и ја брани неделивата природа на сетилниот нерв. Иако тој не го негира постоењето на дразба, возбуда и реакција, тој не се согласува дека тие треба да се одделени, споредувајќи ги настаните кои се случуваат со алки во синџир. Тој ја разви идејата дека постои координација со која стимулацијата е збогатена од резултатите од претходните искуства. Реакцијата се менува со сетилното искуство. Деви беше избран за претседател на Американското психолошко здружение во 1899.
Печатот на Џон Дјуи во Соединетите Американски Држави
Во 1984, Американското психолошко здружение објави дека Лилијан Молер Гилбрет (1878-1972) стана првиот психолог, на кого му се оддава почит преку поштенска марка на Соединетите Американски Држави. Меѓутоа, психолозите Гери Брукато Џуниор и Џон Д. Хоган подоцна направија случај од ова, со објаснување дека оваа разлика всушност припаѓала на Џон Деви, кој се прослави на американски печат 17 години порано. Некои историчари на психологијата го сметаа Деви повеќе за филозоф отколку за вистински  психолог.
Авторите истакна дека Деви беше еден од основачите на А.П.А, служејќи како осмиот претседател на АПА во 1899 година, и воедно беше автор на 1896-тиот член за рефлексниот лак  кој сега се смета за основа на американската функционална психологија.
Дјуи исто така изрази интерес во работата во психологијата на визуелната перцепција, изведен со Дартмаутовото истражување на Аделберт Амес, Јр. Тој имаше голем проблем со слушањето, меѓутоа тоа се знаеше дека Деви не може да ја разликува музички ноти –со други зборови тој бил глув.
Прагматика и инструментализам
И покрај тоа што Деви ја споменува својата филозофија како “инструментализам“ повеќе отколку “прагматика“, тој беше еден од трите главни фигури на прагматиката во Америка, заедно со Чарлс Сандерс Пирс, кој го измисли овој термин и Вилијам Џејмс, кој го популарзираше. Деви работел под силно влијание на Хегелиан, за разлика од Џејмс, чиешто интелектуално потекло беше пред сè британско, добивајќи емпиристички и практични идеи. Тој не беше ниту плуралист или релативист како Џејмс. Тој изјави дека вредноста е функција, не на каприциозноста ниту целосно на социјалната конструкција, но на квалитетот сместен во настаните. (“ природата сама по себе е носталгична и патетична, бурна и емотивна “ ( Искуство и природа)).
Џејмс исто така изјави дека експериментирањето (социјално, културно, технолошко, филозофски) може да се користи како приближен арбитер на вистината. На пример тој почувствува дека многу луѓе немаат  “прекумерно верување “ за религиозните концепти, човековиот живот е површен и прилично неинтересен, и додека ниту едно  религиозно верување би се демонстрирало како коректно, ние сите би биле одговорни за правењето на  коцката на еден или на друг теизам, атеизам, монизам итн. За идејата за Господ, Дјуи вели, “тоа го означува единството на сите идеални завршетоци пробудувајќи ни ги желбите и акциите“.
Поради неговиот став за процесно -ориентирано и социолошки свесно мислење на светот и знаењето, неговата идеологија се смета понекогаш како корисна алтернатива за двете, модерната и постмодерната идеологија. Без основни Деви е метод претходна датуми постмодернизмот од повеќе од половина век. Неодамнешните експонати (како Рорти) не се секогаш остана верен на оригинални идеи Деви, иако овој по себе е сосема во согласност со сопствените употреба Деви за другите писатели и со сопствената филозофија- за Дјуи, минатото доктрини секогаш бараат реконструкција со цел да се остане корисен за сегашно време.
Филозофијата на Дјуи има други имиња освен “прагматика“. Тој беше нарекуван инструменталист, експерименталист, емпирист, функционалист, натуралист. Терминот “трансакциски“ може подобро да ги опише своите гледишта, термин нагласен од Деви во подоцнежните години за да ги опише неговите теории на знаење и искуство.
Епистемологија
Терминолошкиот проблем во областа на епистемиологијата и логиката е делумна заслуга, според Дјуи и Бентли, на неефикасната и непрецизната употреба на зборови и концепти кои се одразуваат на трите историски нивоа на организација и претставување. Според хронолошка појава, тие се:
Серии на одликите на трансакции укажуваат на широкиот домен на вклучените размислувања.
Логика и метод
Деви гледа парадокси во современата теорија на логиката. Најблиска тема собира општ договор и прогрес, додека конечната тема за логика опфаќа постојана дискусија. Со други зборови, тој ги предизвика убедените логичари да одговорат на прашањето за вистината на логичките оператори. Дали тие функционираат само како апстракции (на пример, чиста математика) или дали тие се поврзуваат на некој суштински начин со своите предмети, а со тоа предупредува или обелоденува?(“Проблемот на логичката тема“, во логиката: Теорија на истражување (1938))
Логичниот позитивизам беше претставен во размислувањето на Дјуи. За движењето тој напиша дека “одбегнувајќи ја употребата на ‘казни ‘ и ‘термини ‘ заменски ‘реченици‘ и ‘зборови‘. “ (“Општа теорија на тврдењата “, во логиката: Теорија на истражување) Тој ја поддржа оваа промена на референти “ “сè додека тоа одговара на вниманието  врз симболичката структура и содржината на пропозициите“. Тој регистрира мали забелешки против употребата на „казна“ и „зборови “ во интерпретацијата без внимание на процесот на  префрлање/преместување што „ прекумерно го стеснува обемот на симболи и јазикот, бидејќи тоа не е обичај да се третираат гестови и дијаграми(мапи, планови, итн), како зборови или реченици Со други зборови, реченици и зборови, посматрани изолирано, не откриваат намера, која може да се заклучи или "изрече само со помош на контекст."
Сепак, Дјуи логично не беше целосно против современите трендови. Во врска со традиционалните логика, тој вели:
Аристотеловата логика, која сè уште минува според името, логика заснована врз идејата дека квалитативните објекти постојат во целосна смисла на зборот се во егзистенцијална смисла, во целосност. За да се задржат логичките принципи засновани врз основа на овој концепт, заедно со прифаќањето на теориите за постоење и знаење врз основа на спротивна концепција не е, како предуслов за јасна претстава емпатија за бистрина - еден предвид дека има еден добар дел да се направи со постоечкиот дуализам меѓу традиционалното и поновите релациони логики.
Квалитативна мисла (1930)
Тој продолжи да додава: "Можам да видам дека сум бил дијалектички погрешно протолкуван, помирување на спротивности како единството, наместо на спротивностите како единство во нејзиниот раст, а со тоа е сфатена физичката напнатост како морална работа ... Јас не знам како ќе ја прикажам реалноста, ... сега ми се чини толку природна и вообичаена.”
Во писмото до Адамс, Деви напиша дека разговорот со неа јасно влијаел на него: "Не само што антагонизирање е вистински лошо, но се претпоставува дека антагонизам постои или може да биде лош -. всушност, вистинскиот антагонизам секогаш се враќа на претпоставката"
Уметност како искуство
Уметноста како искуство (1934) е врвно дело на Деви за естетика. Таа го зазема неговото место во традицијата на прагматиката која ја нагласува заедницата, студијата на поединечната уметност, како вклопена во искуствата на локалната култура. Види во неговото дело “Искуство и природа” како поширока расправа за “Искуството во филозофијата на Деви “.
За демократијата
Најважната тема во делата на Дјуи беше негова длабока верба во демократијата, политиката, образованието или комуникацијата и новинарството. Како што изјави самиот Деви во 1888, додека беше на Универзитетот во Мичиген, “Според мене, демократијата и еден крајно етички идеал за човештвото, се синоними на едно исто.“
Во однос на технолошкиот развој во демократијата: “Луѓето не стануваат општеството живеејќи во физичка близина отколку оној кој е социјално под влијание на голема оддалеченост од другите.“
-Џон Деви од делото на Андреј Фенсберг “Заедницата во дигиталната ера “.
За образованието
Главен напис: Демократија и образование
Образовните теории на Дјуи беа образложени во Моите педагошки убедувања (1897), Училиште и Општество (1900), Детето и наставната програма (1902), Демократија и образование (1916) и Искуство и образование (1938). Низ овие дела, неколку повторливи теми звучат вистинито; Деви постојано тврди дека образованието и учењето се социјални и интерактивни процеси, со тоа самото училиште е социјална установа преку која социјални реформи можат и треба да заземат место. Покрај тоа, тој смета дека студентите просперираат во средина каде што им е дозволено да ја доживеат и да влијаат на наставната програма, и сите студентите треба да имаат можност да учествуваат во нивното сопствено учење.
Чаталхојук
Чаталхојук е голем неолитски и халколитски прото-град во јужна Анадолија, кој приближно постоел од 7100 до 5700 г. п.н.е., а најголемиот процут го доживеал околу 7000 г. п.н.е. Во јули 2012 бил впишан во списокот на светско наследство на УНЕСКО.
Џон Дјуи
За образованието
За идеите на демократијата и социјални реформи постојано се зборува во текстовите на Деви за образованието. Деви прави силен случај за важноста на образованието а не само како место да се здобијат со содржината на знаење, но и како место да научат како да живеат. Во неговите очи, целта на образованието не треба да се врти околу добивањето на однапред определени сет на вештини, туку на реализација на еден целосен потенцијал и можноста за употреба на овие вештини за поголемо добро. Тој наведува дека "за да го подготви за идниот живот значи да му даде заповед на самиот себе, тоа значи дека толку му воз што тој ќе ја има целосната и подготвени за употреба на сите неговите капацитети" (1897, стр 6). Во прилог на помагање на учениците се реализира својот целосен потенцијал, Деви, продолжува да се признае дека образованието и наставата се во инструментална создавање на социјалните промени и реформи. Тој забележува дека "образованието е регулирање на процесот на доаѓање да учествува во општествената свест и дека приспособувањето на поединечна активност врз основа на оваа социјална свест е единствениот сигурен начин на општествена реконструкција" (1897, стр 16).
Чаталхојук
Населбата е од збиен тип. Луѓето живееле во четвртести куќи, кои биле градени со блокови од сушена глина, со само една просторија и без темели. Во куќите се влегувало од кровот. Улици не постоеле.
Џон Дјуи
За образованието
Во прилог на неговите идеи во врска со тоа што претставува образованието, и каков ефект треба да има врз општеството, Деви исто така, имаше одредени забелешки во врска со тоа како образованието треба да заземе место во училницата. Во “Детето и наставните програми” (1902), Деви зборува за двете големи спротивставени школи за учењето во врска со образовната педагогија. Првата се однесува на наставната програма и се фокусира речиси исклучиво на предметот кој треба да се предава. Деви вели дека големиот недостаток на оваа методологија е неактивноста на ученикот; во рамките на оваа основа, "детето едноставно е незрело суштество кое треба да биде зрело; тоа е површно битие кое треба да се продлабочи" (1902, p. 13). Во однос на образованието, тој тврди дека за да биде делотворно, содржината мора да биде презентирана на начин кој им дозволува на студентите да ги применуваат информации за досегашните искуства, а со тоа ја продлабочува врската со ова ново знаење.
Во исто време, Деви бил вознемирен од повеќето "дете во центарот" ексцесите на воспитно- училишните педагози, кои тврдеа дека се негови следбеници, а тој тврдеше дека преголемата зависност на дете може да биде подеднакво штетна при процесот на учење. Според неговото второто учење", ние мора да преземеме решителен став во врска  со нашето оддалечување од детето. Тоа е тој, а не на предметот кој го одредува и квалитетот и квантитетот на учење "(Деви, 1902, стр 13-14). Според Деви, потенцијалот недостаток во оваа насока на размислување, е тоа што го минимизира значењето на содржина, како и улогата на наставникот.
Со цел да ја реши оваа дилема, Деви се залагаше за образовна структура која што доведе до дебаланс меѓу пренесувањето на знаењето, а исто така, земајќи ги предвид интересите и искуства на ученикот. Тој наведува дека " детето и наставните програми се само две ограничувања кои го дефинираат процесот. Од две гледни точки се дефинира процесот, па овој аспект за детето и фактите и вистините на студиите ја дефинираат наставата"(Деви, 1902, стр 16). Токму преку ова расудување, Деви стана еден од најпознатите поборници за учењето. Тој тврди дека "ако знаење доаѓа од впечатоците направени врз нас од страна на физички објекти, не е возможно да се создаде знаење, без употреба на објекти кои го импресионираат умот" (Деви, 1916/2009, стр 217-218). Идеите на Деви влијаат на многу други влијателни модели и застапници.