cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Стареењето во Европа
Франција
Вкупната стапка на плодност паднала на 1,99 деца по жена во 2013 година од 2,01 во 2012 година и 2,03 во 2010 година. Стапката од 2,1 дете по жена се смета за неопходна за да се одржи порастот на населението без преселувањето.
Германија
Со над 83 милиони жители во септември 2019 година, Германија е најнаселената земја во Европската унија. Сепак, нејзината стапка на плодност од 1.596 деца по жена во 2020 година е многу ниска, и сојузниот завод за статистика проценува дека населението ќе се намали на помеѓу 65 и 70 милиони до 2060 година (65 милиони под претпоставка нето преселување од +100.000 годишно; 70<span class="" data-ve-attributes="{"> милиони, претпоставувајќи нето преселување од +200.000 годишно). Со стапките на смртност кои постојано ги надминуваат ниските стапки на наталитет, Германија е една од ретките земји за кои моделот на демографски преод ќе бара петта фаза за да се долови нејзиниот демографски развој. Во Германија, населението во некои региони, особено во поранешната комунистичка Источна Германија, претрпува тековен пад и намалување на населението. Фондацијата „Баухаус Десау“ излегла со сеопфатни планови за рушење на бројни згради и нивно замена со паркови во различни градови и владата на Германија развила план за намалување на широчината на канализационите цевки во различни градови на голем трошок. Сепак, јужните држави имаат нето добивка во населението и Германија, бидејќи економската моќ на ЕУ привлекува доселеници во целина.
Во 2017 година, 28,0% од населението на Германија имало над 60 години, а се предвидува да се зголеми на 37,6% до 2050 година. Очекуваниот животен век при раѓањето во 2010-2015 година се предвидува да биде 83 години за жени и 78 години за мажи.
Италија
Регионот Лигурија во северозападна Италија сега има најголем сооднос на постари и млади во светот. Десет проценти од училиштата во Лигурија биле затворени во првата деценија на 21 век. Градот Џенова, еден од најголемите во Италија и главен град на Лигурија, опаѓа побрзо од повеќето европски градови со стапка на смртност од 13,7 смртни случаи на 1.000 луѓе, речиси двојно повеќе од стапката на наталитет, 7,7 раѓања на 1.000 луѓе, согласно 2005 година.
Италијанската влада се обидела да го ограничи и промени трендот со нудење финансиски стимулации за паровите кои имаат деца и со зголемување на доселувањето. Додека плодноста останала во стагнација, доселувањето го минимизирало падот на работната сила.
Во 2017 година, 29.4% од населението во Италија било над 60 години, и било проектирано да се зголеми на 40.3% до 2050 година. Животниот век на родените во 2010–2015 е проектиран да биде 85 години за жените и 80 години за мажите.
Полска
Економските ефекти од демографските промени ќе бидат помалку загрижувачки во Полска отколку во нејзините соседни земји, иако се очекува таа да изгуби 15 отсто од своето население до средината на векот. Се предвидува дека до 2050 година населението на Полска ќе се намали на 32 милиони поради отселувањето и нискиот наталитет. Стапките на плодност се намалиле од 3,7 деца по жена во 1950 година на 1,32 деца по жена во 2014 година. Овој драстичен пад ќе влијае на економијата на Полска.
Во обид да го промени падот на наталитетот, полската влада во 2016 година вовела политика на плаќање 500 злоти (околу 128 американски долари) месечно на семејствата за секое дете под 18-годишна возраст по првото дете. Полисата оттогаш е проширена и на првото дете.
Португалија
Пописот на населението во Португалија од 1994 година покажа дека 13,1% од населението е на возраст над 65 години. Просечниот животен век на Португалците се зголемил за осум години помеѓу 1980-тите и првата деценија на 21-от век. Во 2017 година, населението на лицата на возраст од 60 и повеќе години било 27,9%, со проценка дека ќе се зголеми во 2050 година на 41,7%. Очекуваниот животен век на родените во 2010-2015 година се предвидува да биде 83 години за жени и 77 години за мажи.
Во 1960-тите, очекуваниот животен век на мажите бил релативно ниско рангиран во однос на другите западноевропски нации, со 61,2 години за мажи и 67,5 години за жени. Од 2006 година, просекот за двата пола бил 77,7 години. Во 1999 година, демографите предвидоа дека процентот на постари Португалци ќе се зголеми на 16,2% и 17,6% во 2010 година.
Неодамнешните студии во весникот Público покажале дека населението може да се намали на 7,5 милиони (−29% од сегашното население, −0,7% од просечниот раст на населението годишно) во 2050 година, доколку стапката на плодност продолжи на 1,45 деца по жена; земајќи ја предвид речиси стационарното отселување поради економската криза. Во 2011 година, стапката на плодност во Португалија достигнала 1,51 дете по жена, што го спречи падот на стапката на плодност во државата, иако таа сè уште е под нивото на замена.
Шпанија
Во 1970 година, вкупната стапка на плодност на Шпанија од 2,9 деца по жена била рангирана на второ место во Западна Европа по стапката на Ирска од 3,9. До 1993 година, шпанската плодност се намалила на 1,26 деца по жена, втора најниска по Италија.
Во последниве години, стапката на плодност во Шпанија е подоследна и варира од 1,23 (во 2000 и 2020 година) до 1,45 (во 2009 година).
Во 1999 година, Росио Фернандез-Баљестерос, Хуан Диез-Николас и Антонио Руиз-Торес од Универзитетот Аутонома во Мадрид објавиле студија за шпанската демографија, предвидувајќи го очекуваниот животен век од 77,7 за мажи и 83,8 за жени до 2020 година. Аруп Банерџи и економистот Мукеш Чаула од Светската банка предвиделе во јули 2007 година дека половина од шпанското население ќе биде постаро од 55 години до 2050 година, што и дава на Шпанија највисоката средна возраст од која било држава во светот.
Во 2017 година, 25,3% од населението на Шпанија имало над 60 години, а се предвидува дека ќе се зголеми на 41,9% до 2050 година. Очекуваниот животен век на родените во 2010-2015 година се предвидува да биде 85 години за жени и 79 години за мажи.
Обединето Кралство
Обединетото Кралство имало стапка на плодност од 1,68 во 2018 година, според Канцеларијата за национална статистика. Во 2019 година, Англија имало вкупна стапка на плодност од 1,66, а Велс имал стапка од само 1,54. Стапката на Шкотска била 1,37 во 2019 година. Во 2017 година, Северна Ирска имала стапка од 1,87. До 2050 година, се предвидува дека секој четврти човек во Кралството ќе биде на возраст од 65 години и повеќе - што е зголемување од приближно секој петти во 2018 година Според главната проекција на КанцеларијатаNза национална статистика S зКралствотоОК од 2019 година, населението треба да се зголеми на над 73,6 милиони до 2050 годи.а
Во средината на 2019 година, имало 12,4 милиони луѓе на возраст од 65 години и повеќе (18,5%), а 2,5% биле на возраст од 85 години и повеќе. Се предвидува процентот на возраст над 65 години да се зголеми на една четвртина до 2050 година. Очекуваниот животен век при раѓање во Кралството во 2020 година, користејќи ги табелите од 2017 до 2019 година за да се направат проекции, бил 79,4 години за мажи и 83,1 години за жени.
Русија
Населението на Руската Федерација се намалило од својот врв од 148.689.000 во 1991 година, на околу 143 милиони луѓе во 2013 година, што е пад од 4%. Светската банка предвидела во 2005 година дека населението ќе се намали на 111 милиони до 2050 година, што е пад од 22%, доколку трендовите не се подобрат. Обединетите нации на сличен начин предупредиле дека населението може да се намали за една третина до средината на векот.
Во 2006 година била развиена национална програма со цел да се врати падот до 2026 година. Студијата објавена набргу потоа во 2007 година покажала дека стапката на намалување на населението е забавена: Според студијата, смртните случаи ги надминале раѓањата за 1,3 пати, што е намалување од 1,5 пати во претходната година, така што, ако нето намалувањето во периодот јануари-август 2006 година било 408.200 лица, во истиот период во текот на 2007 година изнесува 196.600. Падот продолжил да забавува во 2008 година со само половина од загубата на населението во споредба со 2007 година. Пресвртот продолжил со исто темпо во 2009 година, бидејќи стапката на смртност продолжила да паѓа, наталитетот продолжил да расте и нето преселувањето останало стабилно на околу 250.000; во 2009 година Русија забележала раст на населението за прв пат по 15 години. Подобрувањето на економијата имало позитивно влијание врз ниската стапка на наталитет во земјата, бидејќи таа се искачила од најниската точка од 8,27 раѓања на 1000 луѓе во 1999 година на 11,28 на 1.000 во 2007 година. Руското Министерство за економски развој се надевало дека до 2020 година населението ќе се стабилизира на 138-139 милиони и дека до 2025 година повторно ќе почне да се зголемува до денешниот статус од 142-145, зголемувајќи го и очекуваниот животен век на 75 години.
Двете водечки причини за смрт во Русија се срцевите заболувања и мозочниот удар, кои сочинуваат околу 52% од сите смртни случаи. Додека смртните случаи поврзани со срцевите болести се намалиле во Јапонија, Северна Америка и Западна Европа помеѓу 1965 и 2001 година, во Русија смртните случаи од срцевите болести се зголемиле за 25% кај жените и 65% кај мажите.
Владимир Табашевиќ
Владимир Бошњак Табашевиќ (српски: Vladimir Bošnjak-Tabašević; 1986, Мостар) - српски писател.
Стареењето во Европа
Русија
Тогаш, претседателот Владимир Путин во обраќањето за состојбата на државата рекол дека „никаков вид доселување нема да го реши демографскиот проблем на Русија“. Евгениј Красињев, раководител на студиите за преселување при државниот Институт за социјални и економски студии на населението во Москва, рекол дека Русија треба да прифаќа само доселеници од Заедницата на Независни Држави, став што го повтори Александар Бељаков, шефот на Ресурсниот комитет при Думата (руското собрание).
Владимир Табашевиќ
Животопис
Владимир Табашевиќ е роден во Мостар, во 1986 година. Во Белград студирал философија. Тој е основач и еден од уредниците на интерактивниот интернет-портал „Презупч“ кој се занимава со класните односи во општеството. Табашевиќ живее во Белград.
Стареењето во Европа
Русија
Преселбата во Русија пораснала за 50,2% во 2007 година и дополнителни 2,7% во 2008 година, што помогнало да се спречи намалувањето на населението. Доселениците во Русија првенствено доаѓаат од државите на ЗНД и се Руси или руски јазик. Илјадници работници мигранти од Украина, Молдавија и остатокот од ЗНД, исто така, влегле нелегално во Русија, работејќи, но избегнувајќи даноци. Во Русија има околу 10 милиони нелегални доселеници од поранешните советски држави.
Владимир Табашевиќ
Творештво
Табашевиќ пишува поезија и проза. Ги објавил следниве поетски збирк: „Коагулум“ (2010), „Трагус“ (2011), „Кундак“ (2012) и „Хрватски кундак“ (2014). Во 2015 година, самостојно го објавил својот прв роман „Тивко тече Мисисипи“ (издание на „Студио Знак“), а една година подоцна се појавил и неговиот втор роман „Па како“ (издание на „Лагуна“). Исто така, во 2016 година, „Лагуна“ повторно го објавила романот „Тивко тече Мисисипи“. За овој роман, Табашевиќ ја добил регионалната наградата „Мирко Ковач“ за најдобра книга на млад автор. Во 2018 година го објавил романот „Заблудата на свети Себастијан“ (издание на „Лагуна“) и ја освоил НИН-овата награда за роман на годината.
Стареењето во Европа
Поврзано
Општи:
Демографска економија:
Џовани Алберти (сликар)
Џовани Алберти ( Рим, 1558–1601) бил италијански сликар, познат по неговото перспективно сликарство ( квадратура ). Тој исто така беше поет и писател за уметнички критичар.
Биографија
Брат на Алесандро и Херубино Алберти и трет син на Алберто, тој е роден во Борго С. Сеполкро.
Заминал во Рим за време на папството на Григориј XIII, кој го вработил во папската палата на Монте Кавало и во Ватикан. Тој се истакнувал во сликарството на пејзажи и перспектива, во кои фигурите обично ги сликал Херубино. Тој, исто така, бил вработен од Климент VIII, да го наслика свети Јован Латерански, и, заедно со неговите браќа, да ја украси Сала Клементина во Ватикан. За ова дело, кое било започнато во 1595 година и завршено во 1598 година, двајцата сликари ( Алесандро починал за време на извршувањето) добиле 3050 скуди. Во 1590-тите Џовани и Херубино насликале фрески во Капела Маџоре во Сан Силвестро ал Квиринале, каде сложените перспективни ефекти вклучуваат тромпе-л'ил окулус над олтарот.
Алберти работел и во својот роден град, во Мантуа, Перуџа, Фиренца и на други места. Починал во Рим во 1601 година. Неговиот портрет е поставен во академијата на Свети Лука, а друг во Уфици во Фиренца.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Макс Шелер
Макс Шелер (германски: Max Scheler; 1874-1928) - германски филозоф.
Творештво
Шелер се занимавал со повеќе теми, како: етика, религија, метафизика, а пишувал и за местото на поединецот во општеството. Неговите погледи биле поврзани со феноменологијата на Едмунд Хусерл. За време на Првата светска војна, држел пропагандни предавања за германската влада.
Црква „Св. Наум Охридски“ - Лескоец
Свети Наум Охридски — главна манастирска црква на Лескоечкиот манастир во охридското село Лескоец, првично подигната како параклис.
Местоположба
Црквата е сместена над стариот дел на селото, од каде се пружа одличен поглед на Охридското Езеро.
Фердинанд Фрид
Фердинанд Фрид (германски: Ferdinand Fried; 1898-1967) - германски новинар.
Животопис
Фрид пишувал на економски теми за повеќе германски весници. Исто така, тој бил економски теоретичар на Tatkreis, група млади конзервативни револуционери. Во нивниот орган Die Tat, тие ги критикувале капитализмот и парламентарната демократија и се залагале за автархична, планска национална економија.
Симон Шо
Симон Шо ( Simon Shaw ; 1 септември 1973 година ) е поранешен англиски рагбист. На 203 см и 122 кг, тој бил еден од најголемите англиски рагби играчи на сите времиња. Роден е во Кенија и, како момче, живеел во Шпанија, сè додека не се преселил со семејството во Велика Британија. Студирал во Мадрид и Англија. Тој играл за Бристол седум години, па во 1997 година потпишал за Восце, за што до 2011 година одиграл 306 натпревари и постигнал 128 бода. Во август 2000 година, тој влезе во аналите на рагби-историјата, со тоа што стана првиот играч што играл во втората линија на скокачката позиција, постигнувајќи удар. Со Восс, тој ја имал освоено титулата англиски шампион 4 пати (2003, 2004, 2005, 2008), 2 титули на Европски шампион (2004, 2007) и 1 Челинџ Куп (2003). Во ноември 2011 година тој потпишал за Тулон, за кој ќе одигра 41 натпревар до есента 2013 година. На крајот на сезоната 2012-2013 тој се збогува од рагби. Тој го направил своето деби во Англија против Италија во 1996 година. Тој бил дел од златната генерација на „црвените рози“ што го освои Светскиот куп во 2003 година. Играл во финалето на Светскиот куп во 2007 година, исто така бил дел од англиската експедиција на Светското првенство 2011. Со Англија го освоил Купот на шест нации во 3 наврати (2000, 2001, 2011 година). Вкупно, тој одиграл 71 натпревар за Англија и постигна 10 бода. Тој исто така поминал на 3 турнеи со лавовите (1997, 2005, 2009).
Роберт Сесил
Роберт, прв виконт Сесил од Челвуд (англиски: Robert, First Viscount Cecil of Chelwood; 1864-1958) - англиски политичар.
Животопис
Роберт Сесил бил вклучен во подготовките околу создавањето на Лигата на народите, а потоа бил нејзин претседател од 1923 до 1945 година. За својата активност, во 1937 година ја добил Нобеловата награда за мир.
Карл Корш
Карл Корш - (германски: Karl Korsch, 1886-1961) - германски марксист и новинар.
Творештво
Корш бил еден од водечките членови на Комунистичката партија на Германија од 1920 до 1926 година. Тој пишувал редовно во комунистичките весници и бил уредник на тероретското партиско списание „Интернационала“ (Die Internazionale). Во 1926 година бил избркан од партијата поради ревизионизам. Во 1934 година ја напуштил Германија и најпосле доселил во САД.
Ехион (сликар)
Ехион (Έχίων), познат и како Етион, бил прославен грчки сликар за кој зборувал Лукијан, кој дава опис на една од неговите слики, која го претставува бракот на Александар Македонски и Роксана. Оваа слика предизвикала такво восхитување кога била изложена на античките Олимписки игри, што Проксенида, еден од судиите, му ја дал на уметникот својата ќерка за брак.
Се чини дека Ехион се истакнал особено во уметноста на мешање и поставување на неговите бои. Вообичаено се претпоставува дека живеел во времето на Александар Македонски; но зборовите на Лукијан јасно покажуваат дека тој мора да живеел за времето на Адријан и Антонините. Алојс Хирт претпоставува дека името на сликарот на бракот на Александар, кого Лукијан толку високо го фали, како Етион, е расипување на името Ехион.
Сандро Ботичели цртал на екфразата на Лукијан во неговите Марс и Венера (, сега Национална галерија), позајмувајќи ги аморетите кои си играат со оклопот на Александар за време на церемонијата, двајца што го носат неговото копје и еден кој се вовлекол во неговиот оклоп.
Младеење
Младеење или подмладување ― медицинска дисциплина насочена на практичен пресврт на постапката на стареење.
Подмладувањето се разликува од продолжувањето на животот. Стратегиите за продолжување на животот често ги проучуваат причините за стареење и се обидуваат да се спротивстават на тие причини за да го забават стареењето. Подмладувањето е „пресврт“ на стареењето и затоа бара различна стратегија, имено поправка на штетата што е поврзана со стареењето или замена на оштетеното ткиво со ново ткиво. Подмладувањето може да биде средство за продолжување на животот, но повеќето стратегии за продолжување на животот не вклучуваат подмладување.
Историска и културолошка позадина
Различни митови раскажуваат приказни за потрагата по подмладување. Се верувало дека магијата или интервенцијата на натприродна сила може да ја врати младоста и многу митски авантуристи тргнале на пат за да го направат тоа, за себе, за своите роднини или за некој авторитет што ги испратил анонимно.
Еден древен кинески император всушност испратил бродови со млади мажи и жени за да најдат бисер што ќе го подмлади. Ова создало мит меѓу современите Кинези дека Јапонија е основана од овие луѓе.
Во некои религии, луѓето требало да бидат подмладени по смртта пред да бидат сместени во рајот.
Приказните продолжиле и во 16 век. Шпанскиот истражувач Хуан Понсе де Леон водел експедиција околу островите на Карибите и во Флорида за да го пронајде Изворот на младоста. Водена од гласините, експедицијата ја продолжила потрагата и многумина загинале. Изворот го немало никаде бидејќи локалното население не знаело за неговата точна локација.
Друг најчесто цитиран пристап бил обидот да се пренесе суштината на младоста од младите на старите. Некои примери на овој пристап биле спиењето со девици или деца (понекогаш буквално спиење, не морало да имаат секс), капење или пиење нивната крв.
Потрагата по подмладување го достигнала својот врв со алхемијата. Низ Европа, а и пошироко, алхемичарите го барале Каменот на филозофот, митската супстанција која како што се верувало, не само што можела да го претвори оловото во злато, туку и да го продолжи животот и да ја врати младоста. Иако зацртаната цел не била постигната, алхемијата го отворила патот до научниот метод и така до медицинскиот напредок на денешницата.
Серж Абрахамович Вороноф бил француски хирург роден во Русија, кој се здобил со слава со неговата техника на калемење ткиво од тестис на мајмун на тестисите на мажите додека работел во Франција во 1920-тите и 1930-тите години. Ова била една од првите медицински прифатени терапии за подмладување (пред да се докажело дека не е точна околу 1930-1940 година). Техниката му донела многу пари, иако тој веќе бил независно богат. Како што неговата работа паднала во немилост, тој од многу почитуван хирург станал предмет на потсмев. До почетокот на 1930-тите, преку 500 мажи биле лекувани во Франција со неговата техника за подмладување, а илјадници други ширум светот, како на пример во посебна клиника создадена во градот Алжир. Значајни луѓе кои ја застапувале операцијата биле Харолд Мекормик, претседател на одборот на Меѓународното жетварско стопанско друштво, и остарениот премиер на Турција.
Технологијата за подмладување и нејзините ефекти врз поединците и општеството долго време се предмет на научна фантастика. Сагата за пропуштена младост и Комонвелт од Питер Ф. Хамилтон се меѓу најпознатите примери за ова, кои се занимаваат со краткорочните и долгорочните ефекти од речиси совршената промена на телото од 80 годишна возраст на 20 годишна возраст со недопрениот ум. Помалку совршеното подмладување прикажано во трилогијата на Марс од Ким Стенли Робинсон резултирало со долгорочно губење на памтењето и чиста досада што доаѓа со крајната возраст. Ликовите по смртта во серијата „Откровениска вселена“ (изворно: Revelation Space) имаат долгорочен или суштински бесконечен животен век, а чистата досада ги поттикнува да преземаат активности од краен ризик.
Современи развивања
Имало многу опити за кои се покажало дека го зголемуваат максималниот животен век на лабораториските животни,  со што се постигнало продолжување на животот. Неколку опитни методи како што се замена на хормоните на младешки нивоа имале значителен успех во делумно подмладување на лабораториските животни и луѓето. Опитот од 2011 година вклучувал размножување генетски манипулирани глувци на кои им недостигал ензимот наречен теломераза, што предизвикувал глувците да стареат предвреме и да страдаат од болести. Кога на глувците им биле дадени инјекции за повторно активирање на ензимот, тој ги поправал оштетените ткива и ги сменил знаците на стареење. Постојат најмалку осум важни хормони кои опаѓаат со возраста: 1. соматотропин (ХГХ); 2. половите хормони: тестостерон или естроген/прогестерон; 3. еритропоетин (ЕПО); 4. инсулин; 5. дехидроепиандростерон; 6. мелатонин; 7. тироидна жлезда; 8. прегненолон. Теоретски, ако сите или некои од овие хормони се заменат, телото ќе реагира на нив како кога било помладо, со што ќе се поправат и обноват многу функции на телото. Во согласност со ова, неодамнешните опити покажале дека хетерохроничната парабиоза, односно поврзувањето на циркулаторниот систем на младо и старо животно, доведувало до подмладување на старото животно, вклучително и враќање на правилната функција на матичните клетки. Слични опити покажале дека калемењето на стари мускули на млади домаќини доведува до нивно целосно обновување, додека калемењето млади мускули на стари домаќини не. Овие опити покажале дека стареењето е посредувано од системско опкружување, наместо внатрешно клеточно својство. Клиничките испитувања засновани на трансфузија на младешка крв биле планирани да започнат во 2014 година. Друга интервенција која добила на популарност е епигенетското репрограмирање. Преку употребата на Јаманаковите фактори, старите клетки можат да се вратат во помлада состојба.
Повеќето обиди за генетско обновување традиционално вклучувале употреба на ретровирус за да се вметне нов ген во случајна позиција на хромозомот. Но, со прицврстување на прстите од цинк (кои одредуваат каде се врзуваат факторите на транскрипција) за ендонуклеазите (кои ги кршат низите на ДНК), може да се предизвика хомологна рекомбинација за да се поправат и заменат неисправните (или непосакуваните) ДНК секвенци. Првите примени на оваа технологија биле да се изолираат матични клетки од коскената срж на пациенти со мутации на болести на крвта, да се поправат тие мутации во лабораториски садови користејќи ендонуклеази од цинков прст и да се пресадат матичните клетки назад кај пациентите. Поновите напори ги користеле системите CRISPR-Cas или адено-асоцираните вируси.
Засилената обнова на ДНК е предложена како потенцијална стратегија за младеење.
Регенеративната медицина со матични клетки користи три различни стратегии:
Саламандерот не само што може да пресоздаде екстремитет, туку може да ја регенерира леќата или мрежницата на окото и може да го регенерира цревото. За регенерација, ткивата на саламандер формираат бластема со дедиференцијација на мезенхималните клетки, а бластемата функционира како самоорганизирачки систем за регенерација на екстремитетот.
Уште една опција вклучува козметички промени на поединецот за да се создаде изглед на младост. Овие се воглавно површни и не прават многу за да ја направат личноста поздрава или да живее подолго, но вистинското подобрување на изгледот на една личност може да го подигне нивното расположение и да има позитивни „несакани“ ефекти кои вообичаено се во корелација со среќата. Пластичната хирургија е голема индустрија која нуди третмани како што се отстранување на брчки („лифтинг на лице“), отстранување на вишокот маснотии (липосукција) и преобликување или зголемување на различни делови од телото (стомак, гради, лице).
Херубино Алберти
Херубино Алберти (1553–1615), исто така наречен Боргеџано, бил италијански гравер и сликар. Тој најчесто е запаметен по римските фрески завршени со неговиот брат Џовани Алберти за време на папството на Климент VIII. Тој бил најплоден како гравер на бакарни плочи.
Биографија
Алберти студирал во Рим кај Корнелиус Корт и работел како гравер, моделирајќи ги своите дела според пронајдоците на други уметници. Неговите рани влијанија го вклучија Рафаел и современата маниристичка уметност. Помеѓу 1571 и 1575 година тој направил гравури по делата на Федерико и Тадео Зукари. Во текот на следните десет години неговите гравури вклучуваат дела по Рафаел, Микеланџело, Полидоро да Караваџо, Андреа дел Сарто, Росо Фиорентино, Марко Пино, Пелегрино Тибалди и Кристофано Герарди. Тој, исто така, изработил дела базирани на антички статуи.
Подоцна во животот Алберти украсувал палати и цркви со слики во фрески. Неговото најпознато дело е фреско украсувањето на Сала Клементина во Ватикан, кое го довршил со својот брат Џовани. Сликал за црквата Санта Марија во Виа Лата. Можеби прво бил ученик на Корнелис Корт, а потоа и со проучување на делата на Агостино Карачи и Франческо Виљамена.
По неговата смрт во Рим, Алберти бил директор на Академијата на Свети Лука, здружение на уметници.
Работи
Над 180 гравури му се припишуваат на Алберти, вклучувајќи:
Наводи
<references group="" responsive="1">
Антифил (сликар)
Антифил (Ἀντίφιλος) ― старогрчки сликар од Навкратис, Египет, во времето на Александар Македонски. Работел за Филип II Македонски и Птоломеј I. Така, тој бил современик на Апел, чиј ривал се вели дека бил, но изгледа дека работел во сосема друг стил. Квинтилијан зборува за неговата способност: описите на неговите дела кои преживеале покажуваат дека тој се истакнувал во светлина и сенка, во жанровски претстави и во карикатура.
Сликите на Антифил изложени во Стар Рим
Во Стариот Рим, според Плиниј Постариот, Октавијановата школа (Schola Octaviae) била украсена со слики од Антифил, меѓу кои биле неговата Хесиона и неговата слика на групата Александар и Филип со Минерва. Курија Помпеја, позната како местото на убиството на Јулиј Кесар, било во облик наречено егзедра, или сала опремена со седишта и било украсено со слики на Кадмо и Европа од Антифил.
Мултипла системска атрофија
Мултипла системска атрофија (МСА) е ретко невродегенеративно нарушување кое се карактеризира со автономна дисфункција, тремори, бавно движење, мускулна ригидност, и постурална нестабилност (познати со заедничко име, паркинсонизам) и атаксија. Ова е предизвикано од прогресивна дегенерација на невроните во одредени делови на мозокот, како што се базалните ганглии и малиот мозок.
Многу од луѓето со МСА имаат дисфункција на автономниот нервен систем, која се манифестира со ортостатска хипотензија, импотенција, престанок на потење, сува уста и уринарна ретенција и инконтиненција. Парализа на гласните жици е значајна и понекогаш иницијална клиничка манифестација на нарушувањето.
Модифицирана форма на протеинот алфа-синуклеин во зафатените неврони може да предизвика МСА. Околу 55% од случаите се јавуваат кај мажи, а првите симптоми обично се јавуваат на 50–60 години. Симптомите на МСА често се слични со оние на Паркинсонова болест.
Филоксен (сликар)
Филоксен Еретриски (Φιλόξενος ὁ Ἐρετριεύς) ― сликар од Еретрија. Тој бил ученик на Никомах Тебански, чија брзина во сликарството ја имитирал, па дури и ја надминал, откако открил нови и брзи методи на боење. Сепак, Плиниј наведува дека неговата слика не била потчинета од ниедна, прикажувајќи битка на Александар Македонски против Дариј, која ја насликал за кралот Касандар. Слична тема е претставена и во прославениот Александаров мозаик пронајден во Куќата на Фаунот, Помпеја. Како ученик на Никомах, кој работел околу 360 п.н.е., и како сликар на Битката кај Ис (333 година п.н.е.), или тоа би можело да биде Битката кај Гавгамела во 331 п.н.е. И двајцата имаат барања. Филоксен мора да работел во времето на Александар, околу 330 п.н.е. па наваму. Зборовите на Плиниј, „Касандро е крал“ (Cassandro regi), ако се сфатат буквално, ќе покажат дека датумот на неговата голема слика мора да бил по 317 или 315 година п.н.е., за време на владеењето на Касандар во Македонија.
Лескоечки манастир
Лескоечки манастир — манастир во југозападна Македонија, во близина на селото Лескоец.
Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, помошни објекти, конак и трпезарија.
Црква „Свети Наум Охридски“
Црквата најпрвин била подигната како параклис, а подоцна истата била издигната како црква.
Конаци
Во црквата во тек се изградба на конаци.
Девлет Хатун
Девлет Хатун — дванаесеттата сопруга на отоманскиот султан Бајазид I и мајка на Мехмед I.
Животопис
Девлет Хатун била 12-та и последна сопруга на отоманскиот султан Бајазид I и мајка на наследникот Мехмед I. Нејзиното име во нејзината вакифија е регистрирано како Даулат бинт-и Абд Алах. Ова подразбира дека мајката на Мехмед I била со не-турско потекло. Иако во знакот на нејзиниот гроб (види ја сликата во следниот дел) се вели дека Девлет била ќерка на Гермијанидскиот принц (т.е. турски), таа била етнички со не-турски потекло. Бидејќи и Девелт Хатун и Девелтшах Хатун умреле во 1414 година, двете често се мешат.
Девлет Хатун починала во 1414 година а нејзиниот гроб се наоѓа во турбе во Бурса.
Аспорча Хатун
Аспорча Хатун (околу 1300 - 1362) — втора сопруга на отоманскиот султан Орхан I и мајка на Шехзаде Ибрахим, Фатма Хатун и Селџук Хатун.
Животопис
Потеклото на Аспорса Хатун е прашање на контроверзии. Според некои извори, таа била ќерка на царот Андроник III Палеолог и неговата сопруга Ана Савојска. Можно е дека таа била ќерка на царот Андроник II Палеолог.
Во 1316 година Орхан се оженил со принцезата, но и покрај бракот, војната продолжила со Византија. По нејзиниот брак, таа го прифатила исламот и го родила Шехзаде Ибрахим, гувернер на Ескишехир кој бил погубен по наредба на неговиот полубрат Мурат I, што било проследено со раѓањето на принцезите Фатма Хатун и Селџук Хатун. Ништо друго не е познато за неа, освен тоа што Осман и дал на оваа снаа неколку села, кои потоа ги посветила на своите потомци во 1323 година, правејќи го нејзиниот син нејзин егзекутор.
Таа починала во 1362 година и била погребана во гробница заедно со сопругот Орхан и Нилуфер Хатун.
Мануил Панселин
Мануил Панселин (Μανουήλ Πανσέληνος) ― римски фрескописец и иконописец во доцната Римска Империја. Тој бил активен во Македонија и е најистакнатата личност на палеолошката ренесанса и Македонската сликарска школа, со средиште во вториот град на империјата, Солун.
Историја
Мануил Панселин е роден кон крајот на 13 век во Солун. Негови главни дела биле иконографијата и фреските. Неговите дела се наоѓаат во неколку манастири на Света Гора: Ватопеди, Велика Лавра и црквата Протатон во Кариес. Неговото најважно дело е муралното сликарство на црквата Протатон (Успение на Богородица). Негови современици биле Ѓорѓи Калиерг(ис), Михаил Астрапа и Евтихиј Астрапа. Некои историчари веруваат дека Калиерг бил еден од неговите ученици поради сличноста во стиловите на сликање.
Сепак, традицијата да му се припишуваат атонските слики на Панселин датира од 17 век, а дури во 18 век Дионисиј Фурнански тврди дека е роден во Солун и дека некои правила во својата работа ги извел од него. Панселин понекогаш е привремено поистоветуван со Михаил Астрапа или друг член на истото семејство, но без цврсти докази.
Жан Андре
Жан Андре (или брат Андре; 1662–1753) бил француски уметник.Заминал во Рим, каде што добивал лекции од Карло Марати и ги проучувал делата на Микеланџело и Рафаел.
Андре е роден во Париз, а станал Доминиканец во 1679 година. Заминал во Рим, каде што добил лекции од Карло Марати и ги проучувал делата на Микеланџело и Рафаел. Сликал портрети и историски теми и има карактер на многу коректен во дизајните и добар колорист. Неговите дела го вклучуваат празникот на фарисеите, во Доминиканската црква во Лион ; автопортрет, во Лувр ; Свадбата на Кана и Чудото на лебовите, во Бордо ; и „ Поклонение на кралевите “ и многу други што ги насликал во разни цркви во Париз. Андре им дал настава за уметност на Таравал, Шасл и Думон.
Починал во Париз во 1753 година.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Заблудата на свети Себастијан
„Заблудата на свети Себастијан“ (српски: Zabluda svetog Sebastijana) — роман на српскиот писател Владимир Табашевиќ од 2018 година. За него, авторот ја добил НИН-овата награда за роман на годината.
Содржина
Главен лик во романот е Карло Савиќ, мало дете од Мостар со големи уши. Тој е вонбрачно дете на Мирослав и Лидија, која еден ден го зема детето со себе и се преселува кај нејзините родители, во едно село во близината на Мостар. По некое време, Мирослав добива судска пресуда и доаѓа да го земе Карло со себе, но таткото на Лидија му се заканува со револверот. Во 1993 година, бидејќи се чувствува дека наскоро ќе почне војната, Лидија и Карло го напуштаат селото и се упатуваат за Белград. Патем, неа ја силуваат војниците. Во Белград, Лидија започнува љубовна врска со Јосип и така постепено се оддалечува од Карло кого го чува дедо му, кој во меѓувреме се преселил во Белград. Војната на просторите на поранешната СФРЈ е во полн ек, а луѓето страдаат. Карло веќе е пораснат и се вљубува во Ивана. Еден ден, тој паѓа низ прозорецот и завршува во болница со тешки повреди. Тој го живее тешкиот живот на бегалец, обременет со сеќавањата и траумите предизвикани од војната, така што е сместен во лудница. Неговиот пријател Дино, бегалец од Херцеговина и поранешен затвореник и пациент во психијатриски клиники, ја запознава уметничката Ема на која ѝ ги дава расказите на Карло, а таа пак подговтува театарска претстава врз основа на нив. Набргу, Дино ја напушта својата девојка Софија и започнува љубовна врска со Ема, а Софија се зближува со Карло. Еден ден, Дино го краде расказот на Карло за свети Себастијан и ѝ го дава на Ема, лажејќи ја дека тој е авторот. Во театарската претстава, Ема ја игра улогата на св. Себастијан, а една улога игра и Дино. Притоа, Ема има таен план во завршната сцена да му подметне вистинска стрела на Дино со цел претставата да ја направи поуверлива. Во публиката се наоѓа и непознат човек кој по претставата се запознава со Ема. Тој работи во службата за државна безбедност, кој потоа почнува да го следи и Дино при што разликата меѓу Дино и Карло не е јасна. По претставата, Ема го напушта Дино, кој живее бесцелно скитајќи низ градот. На крајот од книгата се зборува за автомеханичарот Јосиф чија сопруга останала бремена со друг човек, а тој започнува врска со Лидија која потоа ја зема за жена.
Осврт кон делото
Користејќи ја како поттекст приказната за свети Себастијан, во романот Табашевиќ го проблематизира феноменот на жртвата и заблудите за неа - заблудите за нас кои „правиме добро“, заблудите за нашите праведнички настојувања и заблудите во кои често ги држиме другите луѓе за да си обезбедиме „публика“ за своите „спасителски мисии“. Поигрувајќи се со ликовите кои сбеси се доживуваат како праведници и како жртви, авторот пишува за војната во поранешна Југославија од 1990-тите, но и за современите заблуди во кои постојано се преобразуваат сеќавањата. Напишан со нескротен и разигран јазик, романот го поттикнува читателот да се замисли пред да каже за себе дека е „добар“ и дека „сакал сè најдобро“.
Затемнување на Месечината
Појавата е можна само кога Сонцето, Земјата и Месечината се порамнети (во сизигија), и во овој распоред Земјата мора да биде меѓу другите две. Ова се случува само во ноќ со полна месечина, кога Месечината е блиску до еден од месечевите јазли. Видот и траењето на затемнувањето на Месечината зависи од нејзината близина до месечевиот јазол.
Кога Месечината е целосно затемнета од Земјата, таа добива црвеникава Бидејќи Земјата наполно го попречува надоаѓањето на сончева светлина врз Месечината, бидејќи само светлината одбиена од Месечевата површина се прекршува од Земјината атмосфера. Оваа светлина е црвеникава зради Рејлиево расејување на сината светлина — истатото расејување кое на изгревот и залезот им дава портокалова боја.
За разлика од сончевото затемнување, кое се гледа само од релативно мал дел од светот, месечевото затемнување е видливо секаде кајшто е ноќ. Целосното затемнување на Месечината може да трае до 2 часа, а целосното затемнување на Сонцето по трае неколку минути на секое дадено место, бидејќи сенката на Месечината е помала. Исто така, за разлика од сончевите, месечевите затемнувања можат безбедно да се набљудуваат без заштита за очите.
Симболот на затемнувањето на Месечината (или било кое тело во сенка на друго) е (U+1F776 🝶).
Видови затемнување
Земјината сенка може да се подели на два посебни дела: сенка и полусенка. Земјата наполно го прикрива непосредното сончево зрачење во сенката (средишното подрачје на засенетост). Меѓутоа, бидејќи на месечевото небо пречникот на Сонцето изгледа како да е од оној на Земјата, планетата само делумно ја попречува непосредната сончева светлина во полусенката (надворешното подрачје на засенетост).
Полусенчено затемнување
Полусенченото месечево затемнување се случува кога Месечината ќе навлезе само во Земјината полусенка. Полусенката предизвикува доста мало потемнување на месечевата површина, видливо со голо око само кога во неа ќе влезат 70 % од месечевиот пречник. Посебен вид на ова затемнување е целосното полусенчено затемнување, каде Месечината е целосно во Земјината полусенка. Овие затемнувања се ретки, и кога ќе се случат, делот од Месечината најблизок до сенката делува малку потемен од остатокот.
Делумно затемнување
Делумното затемнување се случува кога Месечината ќе навлезе делумно во Земјината сенка, а целосно затемнување на Месечината се случува кога целата Месечина ќе навлезе во неа. Просечната орбитална брзина на Месечината изнесува приближно 1,03 км/с (3.708 км/ч), односно малку над нејзиниот пречник за еден час, поради што целосноста може да потрае 107 минути. Меѓутоа, вкупното време меѓу првиот и последиот допир на Месечевиот раб со Земјината сенка трае многу подолго и знае да потрае до 236 минути.
Целосно затемнување
Кога Месечината целосно ќе навлезе во Земјината сенка, се случува целосно затемнување на Месечината. Веднаш пред целосното навлегување, сјајноста на месечевиот раб (кривиот раб на Месечината кој сè уште е непосредно осветлен од Сонцето) го прави остатокот од Месечината да изгледа споредбено темен. Во мигот кога Месечината влегува во целосно затемнување, сета површина станува рамномерно светла. Подоцна другиот раб на Месечината е осветлен ос Сонцето, па дискот повторно станува затемнет. Ова се јавува гледајќи од Земјата, каде сјајноста на месечевиот раб е поголема од онаа на остатокот од површината поради отсјаите од многу површински нерамнини на работ: сончевата светлина што паѓа врз овие нерамнини секогаш се одбива посјајно отколку онаа падната во посредишниот дел; поради ова рабовите на полната месечина изгледаат посјајни од остатокот. Сличен ефект се добива ако оптегнеме кадифена ткаенина врз испакната површина, и тогаш средината на кривата му изгледа најтемна на набљудувачот. Ова важи за секое планетерно тело со малку или без атмосфера и неправилно рапава површина (на пр. Меркур) кога се гледа спроти Сонцето.
Средишно затемнување
Средишното затемнување е целосно затемнување на Месечината каде таа минува низ средиштето на Земјината сенка, допирајќи ја спротисончевата точка. Ваквитте затемнувања се релативно ретки.
Релативното растојание помеѓу Месечината до Земјата за време на затемнувањето може да влијае врз нејзиното траење. Ако Месечината е близу апогеј (најдалечната точка од Земјата во месечевата орбита) нејзината орбитална брзина ќе биде најмала. Пречникот на Земјината сенка не се намалува забележително со промените во орбиталното растојание на Месечината. Така, целосно затемнета Месечина близу апогеј ќе го продолжи траењето на целосноста.
Допирни точки
Редоследот на целосното затемнување е определен од т.н. „допири“ (мигови на допир со Земјината сенка):
Данжонова скала
Следнава сакала (наречена Данжонова скала) е осмислена од францускиот астроном Андре Данжон со цел оценување на темнината на месечевите затемнувања:
Затемнувањето на Месечината во културата
Неколку култири имаат митови за затемнувањето на Месечината или ја споменуваат како добар или лош предзнак. Егиѓаните ја гледале како свиња што привремено ја голта Месечината; во други култури ја голтаат други животни како јагуарот во мајанските преданија, или митската тринога жаба Чан Чу во Кина. Некои општества мислеле дека Месечината ја голта демон, и се обидувале да го избркаат со фрлање камења и клетви. Старите Грци исправно верувале дека Земјата е округла и како доказ се служеле со сенката од затемнувањето. Некои хиндуисти го сметаат капењето во реката Ганг по месечево затемнување за спасоносно.
Периодичност
Секоја година се случуваат најмалку две, а највеќе пет месечеви затемнувања, иако целосните затемнувања се значително поретки од делумните. Ако се познати датумот и времето на едно затемнување, тогаш претстојните затемнувања можат да се предвидат според циклус на затемнување, како што е саросот. Затемнувањата се случуваат само во сезона на затемнување, кога Сонцето (од наше гледиште) минува близу еден од двата јазола на Месечевата орбита.
Јозеф Гаслер
Јозеф Гаслер бил австриски експресионистички сликар. Роден е во Аустерлиц, Моравија, на 6 март 1893 година и починал во Виена на 27 април 1978 година.
По раниот успех на Wiener Kunstakademie, каде што добил неколку награди, вклучувајќи ја и наградата за Рим, уметникот подоцна бил попречен во средината на кариерата поради избувнувањето на војната. Првично, трпејќи ја екстремната сиромаштија и угнетениот од Првата светска војна, тој се скрил позади меланхолични субјекти и емотивно наполнет стил со допири на движењето наречено Neue Sachlichkeit. Во неговиот опус има пејзажи, мртви природи и сцени од секојдневниот живот, кои покажуваат дека Гаслер бил точен набљудувач на својот околен свет. Направил и многу скици за декоративна уметност, како и скици за мурали и театар.
Јозеф Гаслер живеел во Париз од 1927 до 1930 година, патувал во Италија и јужна Франција и во Прага, Карлови Вари и Виена. Откако се преселил во Чешка, тој ги поминувал зимите во космополитска Прага каде што се стекнал со признание. Повремено дизајнирал порцелан и стакло за Мозер и други чехословачки производители и работеше на мурали и театарски сценографија.
Кариерата на Гаслер попуштала со доаѓањето на фашизмот, кога Германија го вовела концептот на дегенерирани уметности. По германската инвазија на Чехословачка следела Втората светска војна, а потоа и комунистичката окупација.
Јозеф Гаслер изложувал во Салонот на независните, Винер Сезесион, Куенстлерхаус, Рудолфинум и во приватни галерии. На неговиот 70-ти роденден ја добил наградата Златен ловор од Винер Куенстлерхаус. Неговите дела се наоѓаат во галеријата Oesterreichische, како и во приватни колекции во Австрија, Германија, Англија и САД.
Африканско првенство во ракомет за жени
Африканско првенство во ракомет за жени — официјален натпревар за сениорски национални ракометни репрезентации на Африка, кој се одржува на секои две години. Покрај прогласување на најдобрите репрезентации, турнирот служи и како квалификациски турнир за Олимписките игри и за Светското првенство во ракомет.
Медалисти
a Одлучено според Бергеров систем.
Африканско првенство во ракомет за жени 1974
Африканско првенство во ракомет за жени 1974 — прво Африканско првенство во ракомет за жени кое се одржало во градот Тунис, Тунис. Вкупно учествувале 4 репрезентации. Домаќинот Тунис победил на турнирот.
Федир Манајло
Федир Манајло (Федір Манайло, 1910–1978) ― украински уметник од територијата на денешената Закарпатска Област, под влијание на експресионистичкото движење. Територијата на денешната Закарпатска Област во тоа време дел од Австро-Унгарија, подоцна дел од Чехословачка и Унгарија до 1945 година.
Манајло студирал на Уметничкото и техничкото училиште во Прага кај Брунер. Тој ја посетил Франција во 1930 година, патувајќи во Париз, Марсеј и Лион. Од 1937 до 1945 година предавал украсна уметност во Трговското училиште во Ужхород, пред да продолжи да предава во Уметничката школа во Ужхород. Почнувајќи од 1940-тите, Манајло сликал жанровски сцени на Закарпатија.
Роман Безпалкив
Во 1962 година, дипломирал на Медицинскиот институт при Лавовскиот национален медицински универзитет. Во 1965 година се запишал на Лавовската национална академија за уметности и ја завршил во 1971 година.
Автор е на многу сценски и сакрални дела, меѓу кои и филозофски портрети на личности од украинската култура како Тарас Шевченко, Бохдан Ихор Антонич, Маркијан Шашкевич, Иван Вишенски, Катерина Билокур и други. Учествувал на лични, национални и меѓународни изложби.
Починал по долго боледување на 19 ноември 2009 година и бил погребан на Личакивските гробишта, Лавов.
Станислав Сичов
Станислав Иванович Сичов (украински: Станіслав Іванович Сичов; руски: Станислав Иванович Сычёв; 19 декември 1937 година, Одеса, СССР - 2 септември 2003 година, Одеса, Украина) ― украински уметник, еден од основачите на незваничната (андерграунд) уметност на Одеското училиште.
Животопис
Станислав Сичов бил роден на 19 декември 1937 година во Одеса.
Дипломирал на Одеското уметничко училиште во 1960 година.
Многу критичари веруваат дека организираната во 1967 година „Оградна изложба“ на млади уметници и Станислав Сичев и Валентин Хрушч на оградата на Одеската опера го означи почетокот на „нонконформизмот од Одеса“. Ова шоу траело само три часа.
Во 1970 година учествувал на неформални изложби во Одеса и Москва. Во 1989 година учествувал на меѓународната изложба „Импреза“ во Ивано-Франковск. Во 1989 година, 1994 година - Лична изложба во Музејот на западна и источна уметност во Одеса. Значителен дел од работата е во приватни збирки во Минхен, Париз, Лондон, Њујорк, Њу Џерси, Сан Франциско.
Станислав Сичов починал на 2 септември 2013 година во Одеса.
Девендер Синг
Девендер Синг (роден на 6 ноември 1947 година) е современ индиски уметник (сликар) од Пенџаб.