cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Каменолом
Каменолом — вид на површински коп каде се ископуваат камења или минерал. Најчесто каменоломите се експлоатираат за добивање на градежни материјали, како градежен камен, ситни пополнувачи, песок и чакал. Во близината на овие копови често се прават и погони за изработка на бетон и асфалт, поради нивните големи потреби од овие суровини.
Видови камен
Од каменоломите се ископуваат разни видови камен, меѓу кои се:
Носија од Прилепско-Битолско Поле
Народната носија во пределот Поле (Прилепско, Битолско), голем рамничарски предел во средниот дел на брсјачката етничка област, по бројноста на облеките и нивното украсување е позната по тоа што во минатото била една од најдекоративните, но во исто време и најтешките носии што ги носеле жените во Македонија.
Женска носија
Долгите платнени туниковидни кошули се украсени со густо извезени мотиви во разни бон, меѓу кои доминира црвената во сите нијанси. Богатството и разновидноста на извезените мотиви, нивната складност и прецизност, ги карактеризираат везбените украси како едни од најубавите и најдекоративните во Македонија.
Платнената летна саја и зимскиот волнен бел клашеник, украсени со извезени мотиви, срма и монистра, ткаената волнена, ситно орнаментирана скутина - опрегач, усогласени по боја, начин на украсување и орнаментика, чинат една целина со останатите делови на носијата. Зимска облека е валанка, изработена е од дебела црна клашна, украсена со карактеристични украси од гајтани, ширити и монистра. Волнени, плетени, вкусно шарени чорапи и калци (волнени чорапи без стапала), со опинци, го оформуваат обувањето на нозете.
Најдекоративна и највпечатлива е невестинската носија, со посебно украсената невестинска скутина чултар, украсот коцле од волнени црни рески, извезената покривка за глава обрус, чии ткаени краишта се со декоративна геометриска орнаментика и рески, и специјалната богато извезена покривка за глава сокај. Во обликувањето на облеките импресионира богатиот народен вез во карактеристична гобленска техника, со изобилно богатство на форми и доминантна црвена боја. И народниот накит, масивен, разновиден и многуброен, ја дополнува целокупната носија, придавајќи и посебна декоративност.
Машка носија
мини|Маж и жени во носија од село [[Добровени, Битолско Поле
(близу Новаци)]] Машката носија од овој предел се состои од бела платена кошула, долга до колената и навезана на широко-отворените ракави, на градниот дел и на јаката. Под неа се носеле платени гаќи, долги до под листовите, во летото набрани со „гаќник“ од волнено предено. На нозете носеле бечви од бела клашна носени во комбинација со шајачни или чоени „тозлуци“ или „пртеници“ кои биле долги од глуждовите до под колената.
Околу половината се носело волнен појас, ткаен четворно и по боја ѓувезен со прави хоризонтални шари, над кој се носел кожен ремен, а младите носеле силав. Над појасот се носело волнена скутина „унечна/опашалка“ со хоризонтални шарки. Над кошулата се носело џамадан (допојасна облека) од црн шајак, а над него се носела ресачка, исто така од црн шајак, но долга до колената со реси во внатрешната страна. Исто така можело да се носи и тн. „кувче“ кое е долго до под-колената.Околу прилепско поле се носело кекезија е горна допојасна облека со долги ракави и над сите облеки се носело талаган, кој била горна зимска облека со ракави, „јагуцка“ и долг е до под-колена. Исто така била носена црна или бела чалма (вид на крпа обмотана околу главата)
За време на празници се носело минтан (допојасна облека) од дезенирана фанела, бечви од шајак во вишнова боја опточени со црни гајтани, елек од шајак во вишнова боја, џамадан со долги ракави и направен од шајак во вишнова боја со црни гајтани кој бил носен над елекот, плитки чевли тн. „кондури“ од црна кожа, црна шубара од јагнешка кожа и сребрен ќустек носен на градите со четири синџирчиња.
Осма охридска парохија
Осма охридска парохија — православна парохија, дел од Охридското архијерејско намесништво на Дебарско-кичевската епархија. Парохиски свештеник е Ромео Петрески (сос. 2016). Седиштето на парохијата е во охридската црква во „Св. Троица“. Во состав на оваа парохија се северниот дел на градот Охрид и селата Горно Лакочереј, Долно Лакочереј и Орман.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
NGC 1790
NGC 1790 — астеризам во соѕвездието Кочијаш, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 16 февруари 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1790 е од видот *Grp. NGC 1790 има само една позната привидна димензија, која изнесува 15'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 11 м 7,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 52° 3' 30".
Други поделби
Проучување на NGC 1790 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 40; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3357. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1309.
1630 во уметноста
1630 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Грасилијано Рамос
Грасилијано Рамос (португалски: Graciliano Ramos) (27 октомври 1892, Квебрангуло, Бразил - 20 март 1953, Рио де Жанеиро, Бразил) - бразилски писател.
Творештво
Грасилијано Рамос е класик на бразилската книжевност, иако неговот дело е скромно според обемот и се состои од: четири романи, неколку збирки раскази, спомени од затворот и патеписни белешки од Чехословачка и од СССР. Од неговите романи, особено се истакнува „Суви животи“ (1938), којшто настанал врз основа на расказот „Балеја“ кој ги воодушевил неговите пријатели и тие го поттикнале да го прошири во роман. Во него, Рамос ги опишува страдањата на бразилскиот човек од севеористочниот дел на земјата, кој постојано е на ударот на сушите и на поплавите. Според романот „Суви животи“ бил снимен и филм. Други негови попознати дела се: романот „Каетес“ (1933), романот „Сан Бернардо“ (1934), романот „Достага“ (1936), збирката раскази „Несоница“ (1945), „Спомени од затворот“ (1954) и „Патување по Чехословачка и СССР“ (1954).
Акши
Акши е село во покраината Алмати во југоисточен Казахстан.
Самоклепец (Пресека)
Самоклепец — археолошко наоѓалиште во кочанското село Пресека. Претставува објект од доцноантичко време. На околу 200 м источно од старата милиционерска станица се издига мала височинка наречена Самоклепец или Стара Црква, која претставува дел од планинскиот масив. На врвот им црква изградена во 1931 година, и тоа, според селаните, врз темели од постар објект. При изградбата биле најдени римски тули, покривни ќерамиди, два питоса и неколку монети. Еден од питосите сè уште лежи вкопан во олтарот на црквата.
Андреја Гвардини
Андреја Гвардини (Andrea Guardini; р. ) — италијански професионален велодромски и друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Како спринтер, Гвардини моментално го држи рекордот за најмногу етапни победи на Тур де Лангкави со дванаесет етапни победи; победувајќи на пет во 2011, шест во 2012, една во 2013, две во 2014 и четири во 2015.
Гвардини го напуштил на крајот на сезоната 2012 и му се приклучил на  на двегодишен договор од сезоната 2013. Во септември 2016 година било објавено дека Гвардини ќе се приклучи на за сезоната 2017.
Дилема на доброволецот
Играта на дилема на доброволецот претставува ситуација во која секој од X број на играчи се соочува со одлука, или да направат мала жртва од која сите ќе имаат корист или да не преземи ништо и да ужива во туѓата жртва.
Еден пример е сценарио во кое електричната енергија ја снема за целото соседство. Сите жители знаат дека компанијата за електрична енергија ќе го реши проблемот сè додека барем едно лице ги повика да ги извести, по некоја цена. Ако никој не се пријави за доброволец, најлошиот можен исход се добива за сите учесници. Ако некое лице избира да биде доброволец, останатите имаат корист од тоа да не волонтираат.
Јавното добро се произведува само ако барем едно лице доброволно плати произволна цена. Во оваа игра, набљудувачите одлучуваат независно дали да се жртвуваат за доброто на групата. Бидејќи волонтерот не добива корист, постои поголем поттик да чека некој друг да се жртвува за групата. Ако никој не волонтира, сите губат. Социјалните феномени: ефектот на набљудувачот и дифузијата на одговорноста во голема мера се поврзани со дилемата на волонтерот.
Матрица за исплата
Матрицата за исплата за играта е прикажана подолу: Кога дилемата на волонтерот се одвива помеѓу двајца играчи, играта добива лик на играта "кукавица". Како што се гледа од матрицата на исплата, во дилемата на доброволецот не постои доминантна стратегија. Во мешана стратегија на Неш еквилибриум, зголемувањето од N играчи ќе ја намали веројатноста дека барем едно лице доброволно ќе се пријави, што е резултат на ефектот на набљудувачот.
Убиството на Кити Џеновезе
Приказната за Кити Џеновезе често се наведува како пример за дилемата на доброволецот. Џеновезе беше прободена до смрт пред нејзината станбена зграда во Квинс, Њујорк, во 1964 година. Според многу влијателна репортажа на Њујорк тајмс, десетици луѓе биле сведоци на нападот, но не се вмешале, бидејќи мислеле дека другите ќе контактираат со полицијата и не сакале да направат лично да се инволвираат. Последователните истражувања покажаа дека оригиналната репортажа е неоснована, и иако инспирираше здрави научни истражувања, неговата употреба како симплистичка парабола во учебниците по психологија е критикувана.
Меркатот
Меркатот ја прикажува дилемата на доброволецот во природата. Една или повеќе меркати дејствуваат како стражари, додека другите бараат храна. Доколку се приближува грабливецот, стражарскиот меркат изведува предупредувачки повик, па другите можат да се закопаат на сигурно. Сепак, алтруизмот на оваа меркат го става на ризик да биде откриен од предаторот.
Јавен превоз
Јавен превоз — превоз на патници достапен за пошироката јавност, наспроти приватните возила како што се лични или изнајмени автомобили. Во масовниот јавен превоз, возилата (возови, автобуси, тролејбуси, трамваи, метроа итн.) се направени да превезуваат голем број патници во исто време, и обично се движат по одредени маршрути (според распоредот или според побарувачката). Немасовниот јавен превоз вклучува и возила како таксија, рикши и слично, како и некои специјализирани превозни системи.
Со ретки исклучоци, услугите за масовен јавен превоз се обезбедуваат со плаќање. Заеднички признак на сите видови масовен јавен превоз е фактот што корисниците користат возила што не им припаѓаат. Сепак, спротивното не е секогаш точно. Во категоријата масовен јавен превоз не спаѓаат училишни и сервисни автобуси, внатрешен превоз на претпријатија и организации, воени превози итн., бидејќи се недостапни за масовниот потрошувач. Лифтовите и ескалаторите во зградите и домовите обично не се определуваат како јавен превоз поради нивната тесна намена (превоз на луѓе во зграда).
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Рамноденица
Годишните времиња се предизвикани од закосувањето на Земјината оска во однос на вртежната рамнина околу Сонцето. Ова закосување изнесува околу ±23,44° во однос на вртежната рамнина, па така, половина година, приближно од 20 март до 22 септември, северната полутопка е поизложена кон Сонцето со максимум околу 21 јуни, а другата половина од годината јужната полутопка е поизложена на Сонцето, со максимум околу 21 декември.
На рамнодневицата која се случува околу 20 март на северната полутопка настапува пролетта, а на јужната есента; обратно, на 22 септември на северната полутопка настапува есента, а на јужната пролетта.
Интересни податоци за рамнодениците
Неколку интересни податоци за рамнодениците:
Рамнодневицата во културата на цивилизациите
Рамнодневицата, особено пролетната, играла значајна улога во културата на сите цивилизации од минатото. Почетокот на пролетта бил поврзан со почеток на земјоделските работи, или со приложување на жртви заради успешен род. Пролетната рамнодневица била прославувана и како почеток на новата година. Во Македонија, најстарото познато наоѓалиште на кој се определувал датумот на рамнодневицата е Кокино, од околу 1800 г. п.н.е.
1631 во уметноста
1631 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Ириг
Ириг е град и општина во Сремскиот округ во автономната покраина Војводина во Србија. Градот има население од 4,415, додека општината Ириг има население од 10,866 жители.
Историја на Охрид
Бреговите на Охридското Езеро биле населувани уште од прастари времиња. Археолошките податоци говорат за населби од неолитскиот период (младото камено време), 6000 години пред нашата ера.
Античка историја
Современиот Охрид е наследник на античкиот Лихнид. Според податоците, градот првпат се споменува 2.400 години пред новата ера. Лихнид се наоѓал на патот Вија Егнација, наjстарата и наjзначаjната римска сообраќаjница на Балканот. Бригијците и Енхелеjците го сочинуваат наjстарото население кое може според името да се идентификува во пошироката област на Охридското Езеро. Бригиjците се исто што и Фригиjците.
По Третата македонска воjна против кралот Персеј, Лихнид станува главна римска база во северните области на Македонија. Тоа е времето кога за него наjмногу се слуша. Последната вест за Лихнид е веста за неговото разурнување. Во еден земјотрес, кој според историските извори се случил на 29 и 30 мај 526 година, настрадале повеќе десетици илјади лица во Лихнид. Потоа градот повеќе не се споменува во историските извори.
Средновековна историја
Охридската област во крајот на VI век била изложена на масовна словенска колонизација. Охридската област до 30-тите години на VII век била целосно колонизирана од словенското племе Берзити. Лихнид оттогаш го добил името Охрид.
Како учител и епископ Климент заедно со Наум ги поставиле основите на т.н. Охридска глаголска книжевна школа. Благодареjќи на деjноста на Климент и Наум, градот Охрид, во втората половина на IX век израснал во еден од наjразвиените и наjпознатите средновековни словенски културни центри.
Во време на царот Самуил, Охрид станал религиозен центар и главен град на царството. Неговите тврдини и ден денес стојат високо над самиот град. Есента 1015 година византискиот цар Василиј II успеал да го заземе Охрид, но тврдината останала и понатаму под власта на царот Јован Владислав, наследникот на Гаврило Радомир, син на цар Самуил.
Императорот Василиj II Бугароубиец дозволил Охрид и понатаму да остане седиште на Охридската архиепископија.
Во 1204 година, за време на четвртата крстоносна војна Охридскиот крај заедно со другите југозападни македонски области биле вклучени во рамките на Солунското латинско кралство. Во 1334 година српскиот крал Душан ги презел градовите Охрид, Прилеп и Струмица. Во 1378 година, била доградена црквата Света Богородица Перивлепта (Свети Климент) во Охрид.
Охридскот крај, кој уште од втората половина на 1350-те години век бил опфатен во рамките на самостојна феудална државичка на чело со севастократорот Бранко Младеновиќ и по создавањето на Прилеското Кралство, про­должил да се управува од свои самостојни владетели — вазали на Волкашин. Таков бил кесарот Новак, кој управувал во Охридско околу 1369 година. Во науката сè уште не е точно утврдено кога станал владетел на Охридската феудална држа­вичка. Пред него, околу 1361 година, во Охридско веројатно управувал кесарот Гргур Голубиќ. Овој охридски владетел во 1361 година со свои средства го изградил манастирот Заум на југозападниот брег на Охридското Езеро до селото Трпејца.
Охрид не само што бил најважниот град во регионот, туку бил и најважниот образовен центар и извор на писменоста на сите словенски народи. Во Охрид се наоѓа најстариот универзитет во Европа (IX век), додека во местото Плаошник близу градот се наоѓа реставрираната црква Св. Климент чии наоди укажуваат на фактот дека пак таму имало универзитет од XIII век.
Османлиски период
Султанот Мехмед II во 1466 година наредил во Цариград да бидат депортирани охридскиот архиепископ Доротеј, заедно со многу охридски клерици и болјари, најверојатно поради нивното антиосманлиско дејствување за време на востанието на Скендербег.
Познатиот турски патописец Евлија Челебија кој го посетил Охрид во 1670 година, во својот патопис за овој град забележал: „Градот е добро населен, со рајски мирис, исто како градот Дамаск. Куќите му се приземни и на кат, со оформени седумнаесет маала (десет муслимански и 7 христијански). Куќите на големците се наоѓаат покрај езерото. Во градот има 17 муслимански храмови (големи и помали џамии), неколку медреси, седум мектеби, две јавни бањи, три трговски ана...Чаршијата е расфрлена на четири места со околу 150 трговски и занаетчиски дуќани“.
Во 1767 година била укината Охридската архиепископија.
Основањето на првиот комитет на ТМОРО во Охрид се случило во август 1894 година. Пролетта 1901 година се пристапило кон создавање на чета со враќањето на неколкумина печалбари. За време на Илинденското востание во Охридско се воделе непрекинати борби во текот на целиот месец август 1903 година. Во време на востанието во Охридско имало 31 борба. Четите од Илинденското востание својата борба ја продолжиле и во текот на Младотурската револуција во 1908 година.
Современа историја
Охридската околија за време на Првата балканска војна била поделена од страна на Србија и Бугарија на два дела: еден кој припаднал под српска власт и друг чиј статус требало да се решава по крајот на војната. Српската војска во Охрид влегла на 22 ноември 1912 година. Во војната се вклучиле и голем број охриѓани со надеж дека Македонија ќе биде ослободена.
Поради незадоволсвото од потпишувањето на Букурешкиот мировен договор и поделбата на Македонија, во септември 1913 година во Западна Македонија (Дебар, Охрид, Струга) е кренато востание, познато како Охридско востание. На 12 септември четите на Петар Чаулев и Павле Христов влегле во Охрид. Српската војска и администрација била протерана од Охрид, било свикано собрание и била формирана привремена управа, во која влегле: Лев Огненов, Иван Групчев, Павел Христов, Лев Кацков, Петар Филев и други истакнати граѓани. На 19 септември селата во Охридско биле освоени и опожарени од страна на српските чети, а четите на ВМРО се повлекле на запад кон Голо Брдо.
За време на Првата светска војна, Охрид и Охридско потпаднале под бугарска власт. За време на оваа окупација извршени се бројни ограбувања и однесени се предмети, книги и друго материјално богатство што се векови сведочело за достигнувањата на Охридската архиепископија. По пробивот на Македонскиот фронт во септември 1918 година, силите на Антантата ги поразиле бугарската и германската војска, така што тие ја напуштиле Македонија.
Охрид за време на Втората светска војна се наоѓал под бугарска окупација. Партизанските единици го ослободиле градот на 15 октомври 1944 година, но за кратко време, бидејќи биле под притисок на германските сили, тие се повлекле. По борбите меѓу партизаните и германските сили ноќта меѓу 7 и 8 ноември градот е ослободен.
Трифко Андоновски
Трифко Андоновски (, -, ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија, учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од многу сиромашно печалбарско семејство. Уште како дете, по завршувањето на основното училиште во 1936 година, морал да замине на печалба во Белград. Таму го изучил столарскиот занает. Рано се сретнал со сите тешкотии на печалбарскиот живот, а посебно со сите облици на експлоатацијата на работниците. Прво како чирак, а подоцна ѝ како калфа, имал можност да се запознае со организираното, со напредното синдикално движење. Во Белград се задржал до летото 1941 година, кога учествувајќи во една акција бил затворен со една група другари од каде што успеале да побегнат, а потоа се вратил во своето родно село Маврово. Во Маврово веднаш се вклучил во народноослободителното движење, прво како младинец, а потоа и како член на СКОЈ. Тој активно работел на организирањето на младината, собирање на оружје, храна и други материјали. По природа бил мирен и дисциплиниран и секогаш безрезервно ги прифаќал поставените задачи. Без двоумење, со голема решителеност, ја прифатил задачата и во почетокот на 1943 година се заминал во Мавровскиот партизански одред „Кораб“.
Во одредот бил запаметен како дисциплиниран и храбар борец. По разбивањето на одредот во Ново Село, Трифко заедно со уште неколку борци бил заробен и одведен во Тиранскиот затвор, каде бил осуден на смрт и обесен во 1943 година во дворот на Тиранскиот затвор. При заробувањето и престојот во затворот храбро се држел. Непосредно пред бесењето заедно со другите осудени борци извикувале револуционерни пораки и со стисната тупаница, херојски го дал својот живот за слободата на својата татковина. Заедно со Трифко биле обесени: Илија Антевски - Смок, Душко Поповиќ, Христо Оџаклиевски, Раде Угриновски и Драге Тодоровски.
По повод нивната смрт со бесење, Комунистичката партија на Албанија издала леток.
Ламбе поп Бимбилоски
Ламбе поп Бимбилоски деец на ВМОРО.
Животопис
Ламбе поп Бимбилоски е роден во селото Велмеј во 1871 година. Бил член на ВМОРО, и дејствувал во реонот на Дебрца. Во ВМОРО влегол од 1898 година, и дејствувал сè до 1908 година. Бил дел од четите на Даме Груев и Христо Узунов. Освен во охридскиот регион, тој учествувал и во струшко, дебарско, битолско и леринско. Во 1903 година бил затворен во затвор, каде останал 3 години. Во текот на Втората светска војна, тој се ставил на страната на окупаторите, при што цело време ги величел Хитлер и Цар Борис, и зборел дека Македонија може да биде ослободена само од Бугарија. Починал во 1957 година.
Best Thing I Never Had
„Best Thing I Never Had“ е песна од американската пејачка Бијонсе Ноулс од нејзиниот четврт студиски албум, 4 (2011). Била издадена на 1 јуни 2011, преку Columbia Records како вториот сингл од албумот. „Best Thing I Never Had“ е напишана од Патрик „Ј. Ке“ Смит и ко-напишана од Кенет „Бејбифејс“ Едмондс, Symbolyc One, Калеб Меккембел, Атонио Диксон, Ноулс и Ши Тејлор.Р&Б-поп баладата, „Best Thing I Never Had“ содржи текст кој зборува за освета и карма. Не чекајќи да остане со скршено срце, женскиот протагонист ја прикажува својата нова среќа, која ја има добиено откако раскинала со нејзиниот бивш љубовник кој не го познавал чувството на среќа со неа.
Критичките одговори на „Best Thing I Never Had“ биле генерално позитивни, а неколку музички критичари ја споредиле песната со претходниот сингл на Ноулс од 2006 година, „Irreplaceable“. Тие исто така ги пофалиле и вокалите на Ноулс како и текстот на песната. „Best Thing I Never Had“ се има искачено на неколку светски табели. Музичкото видео режирано од Дајан Мартел било премиерно покажано на 7 јуни 2011 година. Во него е прикажана Ноулс на свадбена церемонија.
Позадина и снимање
„Best Thing I Never Had“ е напишана од Ноулс и Кенет „Бејбифејс“ Едмондс и Патрик „Ј. Ке“ Смит, а продуцирана од Symbolyc One. Слушачка приватна забава за четвртиот студиски албум на Ноулс била одржана на 12 мај 2011. Ноулс им понудила на присутните преглед на пет песни од новиот албум како и официјалното музичко видео за „Run the World (Girls)“. На забавата, „Best Thing I Never Had“ била една од петте песни кои им биле прикажани на избраната група обожаватели. На 1 мај 2011, песна наречена „End of Time“ протекла на интернет како демо додека целосното демо на песната, со Ноулс која му се исповеда на нејзиниот љубовник, протекло на 20 мај 2011, со тагот „само за користење на интернет“. Неколку мрежни места, вклучувајќи ја и MTV News почнале да известуваат потенцијален следбеник на водечкиот сингл, „Run the World“. Сепак, тие шпекулации биле засенети со издавањето на промоционалниот сингл, „1+1“ на 25 мај 2011. Во почетокот на јуни 2011, Columbia Records изјавила дека „1+1“ нема да биде испратен до радијата, а „Best Thing I Never Had“ служел како вториот сингл од 4, следејќи го „Run the World“.
Настапи во живо
Ноулс за првпат ја извела „Best Thing I Never Had“ во живо на концерт во Палаис Никаија во Ница, Франција на 20 јуни 2011. Таа исто така ја извела песната на Гластонбери Фестивалот од 2011 година на 26 јуни. На 28 јуни 2011, Ноулс ја извела „Best Thing I Never Had“ на финалето на X Factor во Франција.
Кредити и личности
Кредитите се земени од долните забелешки на албумот 4.
405 п.н.е.
405 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 405. година пред новата ера, 405. од првиот милениум п.н.е., 5. од 5 век п.н.е. и шеста од 400-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5103 и 5104 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4345 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3355 и 3356 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 348.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 405 година се протега во 2231 и 2232, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2291 и 2292 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 138. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1058 и 1057 исламска година пред хиџра.
Филип Ѓуричиќ
Филип Ѓуричиќ (роден на 30 јануари 1992 година) е професионален српски фудбалер кој игра на позицијата како офанзивен играч за врска. Моментално игрс во италијанскиот клуб Сасуоло, но и за репрезентацијата на Србија.
Почетна кариера
Ѓуричиќ започнал да игра фудбал во локалниот тим на Обреновац 1905, пред да се приклучи на младинскиот тим на Црвена ѕвезда од Белград. Во 2007 година, тој заминал во Грција и одиграл една сезона во екипата на Олимпијакос. По Олимпијакос, се вратил во неговиот роден град и играл за клубот на Раднички од Обреновац, кој настапувал во третолигашката српска лига Белград (15 натпревари и 3 гола во сезоната 2008-09 ). Подоцна во јануари 2010 година преминал во СЦ Херенвен. Првиот свој натпревар за тимот РКЦ Валвијк го одиграл на 20 февруари кога имал и една асистенција.
Бенфика
На 23 февруари 2013 година, било потврдено дека Ѓуричиќ, заедно со неговиот сонародник Миралем Сулејмани, ги поминале медицинските тестови и се обврзале на петгодишен договор со екипата. Летото 2013 година португалскиот клуб потрошил 6 милиони евра за да ги обезбеди неговите услуги. Една недела подоцна, клубот на Бенфика открил дека договорот што го потпишал Ѓуричиќ содржел ослободителна клаузула (секој клуб кој би сакал да го доведе во сопствените редови ќе морал да ѝ исплати на Бенфика) која го проценува на 40 милиони евра. Ѓуричиќ, својот прв натпревар за тимот на Бенфика го одиграл на 18 август 2013 година, кога го постигнал својот прв гол против тимот на Андерлехт во Лигата на шампионите на УЕФА.
Позајмувања
Во тимот на Бенфика бил ретко користен, па затоа на 23 јули 2014 година Ѓуричиќ бил позајмен на екипата на 1.ФСВ Мајнц 05 (Мајнц) за времетраење од една сезона, со опција за трајно преселување за сума од 12,5 милиони евра. Својот прв натпревар за екипата на Мајнц го имал на 15 август 2014 година во натпреварот од германскиот куп против екипата на Кемницер ФК. На 2 февруари 2015 година, Ѓуричиќ бил позајмен на премиерлигашот Саутемптон и тоа до крајот на сезоната. На 25 јануари 2016 година, преминал во белгискиот клуб Андерлехт како позајмен играч до месец јуни.
Сампдорија
Откако првично се приклучил на тимот на УЦ Сампдорија како позајмен играч до крајот на сезоната 2016-17, во летото 2016 година, Ѓуричиќ потпишал во јануари 2017 година подолготраен договор. Неговиот договор со Сампдорија истекол во летото 2018 година.
Репрезентација
Ѓуричиќ за прв пат настапил за српската репрезентација на 29 февруари 2012 година, на пријателски натпревар против селекцијата на Кипар. На 11 септември 2012 година, тој го постигнал својот прв гол за сениорската селекција на неговата земја против репрезентацијата на Велс во квалификациите за Светското првенство во ФИФА 2014 година.
Приватен живот
На 3 ноември 2020 година, Ѓуричиќ бил позитивен на тестот за СОВИД-19 среде големата пандемија во Италија. На 16 ноември, закрепнал од истиот вирус.
Признанија
Бенфика
Институт за социјален развој на Обединетите нации
Институт за истражување на Обединетите нации за социјален развој (УНРИСД ) — „автономен институт за истражување во рамките на Обединетите нации кој презема мултидисциплинарно истражување и анализа на политиката за социјалните димензии на современите развојни теми“. УНРИСД е основан во 1963 година со мандат за спроведување на релевантни истражувања во врска со политиката за социјален развој, кои се однесуваат на работата на Секретаријатот на Обединетите нации, регионалните комисии и специјализираните агенции и националните институции.
Мал тим истражувачи ги координира истражувачките програми на УНРИСД, кои се фокусираат првенствено на земјите во развој, работејќи во соработка со национални истражувачки тимови од локалните универзитети и истражувачки институти. Работата на Институтот зазема холистички, мултидисциплинарен и пристап кон политичката економија. Локацијата на УНРИСД во Канцеларијата на Обединетите нации во Женева им овозможува на истражувачите пристап до каналите на влијание врз политиката преку активно учество на настани, состаноци, конференции и работни групи.
Историја
УНРИСД бил основан во 1963 година „да спроведува истражување на проблемите и политиките на социјален развој и односите помеѓу различните видови на социјален развој и економскиот развој“. Првично бил основан со грант од Владата на Холандија, а нејзин прв претседател на Управниот одбор бил еминентниот економист Јан Тинберген, кој ја добил првата Нобелова награда за економија во 1969 година.
Првичното истражување на УНРИСД се фокусирашло на дизајнирање индикатори за мерење на развојот не само во однос на економскиот раст, туку и на социјалните фактори, како што се исхраната, здравството и образованието. Како такво, институтот вработил многу статистичари во раните години. Друг ран проект се фокусирал на задругите како алатка за развој, што даде неколку контроверзни резултати.
Во 90-тите години биле опфатени широк спектар на теми, почнувајќи од политичко насилство до социоекономско влијание на недозволена дрога. Глобализацијата во модерната ера и програмите за структурно прилагодување во земјите во развој донеле социјални кризи кои УНРИСД ги истражувал и критикувал, тврдејќи дека нерегулираните пазари бараат здрав јавен сектор и стабилно управување да функционираат правилно.
Еколошките теми влегле цврсто во дебатите за развој во текот на оваа деценија. Преземањето на УНРИСД било обично критично: без оглед на придобивките од зачувувањето, тоа често се случувало на штета на социјалната правда и егзистенцијата на малцинствата.
Во 2000-тите, кога глобализацијата продолжила со брзиот ритам и социјалните димензии започнале повторно да се воведуваат во услови на понекогаш катастрофални влијанија од широката економска либерализација, УНРИСД критикувал тесен фокус на социјалната политика кон безбедносните мрежи и насочувањето кон ранливите групи, тврдејќи наместо во прилог на универзална трансформативна социјална политика.
Во 2010-тите, усвојувањето на Агендата за одржлив развој во 2030 година од страна на земјите-членки на ООН во 2015 година воспоставил нов глобален патоказ за развој. УНРИСД продолжил да работи на социјална политика, честопати заедно со прашања поврзани со Агендата 2030 година. Исто така, се зафатил и новиот проблем за социјалната и солидарна економија (ССЕ) и нејзиниот придонес кон одржливиот развој. Излезот за родовите прашања од 2016 година паднал како резултат на недостаток на родов капацитет по реструктуирањето на персоналот. Еколошките прашања повторно се појавуваат како клучна област на работа, особено што се однесуваат на социјалната политика и климатската правда.
Теми и проекти на УНРИСД
Тековната агенда за истражување е обликувана од три големи современи развојни предизвици: нееднаквости, конфликти и неодржливи практики. Се состои од три програми:
Овие програми спроведуваат различни проекти, вклучувајќи го следново, од кои некои се неодамна завршени, други сè уште се во тек:
УНРИСД неодамна вовел нов начин за извори на проекти во форма на „Инкубатор на идеи“, во кој активно бара партнери да го прошират своето портфолио за истражување.
Публикации
УНРИСД ги прави своите истражувања широко достапни преку книги (во партнерство со издавачи како Рутлиџ, Палграв Мекмилан и Вајли Блеквел), истражувачки трудови и повремени трудови и работни трудови (кои не се рецензираат од рецензии). Истражувачите на УНРИСД, исто така, редовно придонесуваат со статии во научни списанија. Овие публикации обично се од интерес на академската публика.
Другите публикации се насочени кон публика од творци на политики, творци на програми и донесувачи на одлуки.
УНРИСД одржува складиште за отворен пристап на Интернет со над 1300 публикации, во форма на делот за публикации на своето мрежно место. Поголемиот дел од предметите објавени по 1990 година може да се преземат бесплатно. Другите се книги што може да се добијат од издавачот.
Некои од овие публикации добиле меѓународно признание, успех и вклучување во големи глобални дебати. УНРИСД редовно објавува водечки извештаи кои синтетизираат значителен дел од неодамнешните истражувања.
Настани
УНРИСД честопати свикува конференции и семинари, како средство за развој на своите истражувања и за ширење на наодите. Нејзините настани честопати се тесно поврзани со влијанието на нејзината политика, претставувајќи ги форумите каде творците на политиката за развој и практичарите можат да стапат во контакт со академците кои работат на социјалниот развој
Неодамнешни големи конференции на УНИРИСД
Во ноември 2018 година, УНРИСД одржал голема меѓународна конференција во Женева, која свикал иновативно истражување од глобалниот југ и север. Насловот на конференцијата бил „Надминување на нееднаквостите во фрактуриран свет: помеѓу елитната моќ и социјалната мобилизација“. Главните говори ги одржале Франсоа Бургињон и Вандана Шива. На конференцијата и претходело тркалезна маса на која се дискутирало дали елитите се двигател на нееднаквости, на кои учествувале Наила Кабиер (лондонско училиште за економија), Саскија Сасен (универзитет Колумбија) и Јомо Кваме Сундарам (Совет на еминентни лица, Малезија).
Како дел од прославата на 50-годишнината, УНРИСД бил домаќин на конференција на Меѓународната организација на трудот во 2013 година насловена „Потенцијалот и границите на социјалната и солидарна економија“. На конференцијата учествувале истакнати говорници како Гај Рајдер, Хозе Луис Кораџо, Пол Сингер и Сара Кук. Над 40 академици презентирале наоди од истражување на околу 400 учесници. Имало неколку придружни настани, вклучително и докторска сесија за презентации на книги, форум за практичари, проекции на филмови и специјална сесија за алтернативни финансии и комплементарни валути, домаќини на ООН-НГЛС.
Во 2011 година, УНРИСД организирал конференција во Женева за климатските промени како прашање за социјален развој, наречено „Зелена економија и одржлив развој: Враќање на социјалната димензија“. Конференцијата создала форум за развој на концептуална рамка и политика за позиционирање на социјалните димензии во центарот на зелената економија и одржливиот развој. Извештаите за политиките и другите публикации подготвени за оваа конференција ги информирале подготвителниот процес на Конференцијата на Обединетите нации за одржлив развој (Рио + 20) и дискусиите за следните политики.
Серијални семинари
Покрај своите меѓународни конференции, УНРИСД организира редовна семинарска серија да обезбеди простор за отворен, информиран и прониклив разговор околу современите прашања што се однесуваат на истражувањето и политиката за социјален развој. Неодамнешните семинари вклучуваат:
Отешево
Отешево — село во Општина Ресен, во областа Горна Преспа, во околината на градот Ресен, сместено на брегот на Големото Преспанско Езеро.
Потекло на името
Во врска со името на селото, Влоѓимјеж Пјанка пишува дека е посесивно изведено со помош на наставката „-ово“ или „-ево“ од личното име Хотеш, што се совпаѓа и со преданијатана отешовчани и перовци, кои зборуваат за некогашните браќа Перо и Тешо (или Отеш), кои се сметаат за зачетници на нивните села (Отешево и Перово) и по кои истите ги добиле своите имиња.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 1 километар западно од северозападниот брегна Големото Преспанско Езеро, вгнездено на мала висорамнина во подножјето на планината Галичица или нејзините врвови Орли Врв и Томорос, опкружено со густа дабова шума, на надморска височина од околу 900 метри. Селото е сместено од левата страна на патот Битола-Корча, во непосредна близина на самата граница со Албанија.
Нема податоци ниту други созданија дека селото ја менувало својата местоположба во текот на својата историја.
Атарот на Отешево зафаќа површина од 1321 (околу 13,2 км2) и зафаќа исклучително ридско-планинско карсно земјиште обраснато со густа дабова шума и други тревнати површини, на кои некогаш паселе многубројни стада овци. Во периодот 1950-1954 на локалитето на летувалиштето бил посаден бор. Од вкупната површина на атарот: 34,8 хектари се обработливо земјиште, 43,6 хектари пасишта и 903,4 хектари шума.
Во периодот помеѓу двете светски војни заради напојување на стоката, во месностите Суво Поле и Уши биле направени два цементни базени со корита во кои и денес се собира атмосферска вода.
Отешево е мало село од собран тип со околу десетина куќи изградена од камен и вар, на приземје или кат, без јасно обликувани улици. Околу куќите постојат неоградени дворни места во кои се сместени стопански и други објекти (штали, плевни, тремови, фурни и сл.).
На околу 2 километри југоисточно од селото, покрај брегот на Езерото, во периодот 1948-1950 е подигнато познатото истоимено летувалиште, во кое заради поволните климатски услови од 1980 година во летувалиштето работел Заводот за превенција на хронични респиративни неспецифични и алергични заболувања.
Денес, Отешево има изглед на викенд-населба. Куќите се обновени и наменети за таа цел. Отешевчани само во летниот период навраќаат во родниот крај.
Историја
Отешево е старо христијанско село во кое секогаш живееле православни Македонци. Под различни облици на денешното име (Хотешево, Отешово, Хотешова и Отешево) неговото постоење е забележано во повеќе извори од различни периоди.
Во XIX век, Отешево се наоѓало во Битолската каза, нахија Долна Преспа, во Отоманското Царство.
До 1912 година, Отешево било под турска власт, во тој склоп и беговски чифлик. Во текот на подготовките за Илинденското востание отешовчани се приклучиле кон востаничките чети на некои од соседните села под раководство на Јоше Глобочки (од Подмочани). Во текот на востанието, селото било ограбено и запалено. Загинал 1 жител.
Во Првата балканска војна (ноември 1912), селото се нашло под српска власт, а во текот на Првата светска војна под бугарска окупација. Подоцна, со поместувањето на фронтот, низ селото поминале и војските на Антантата. Во 1916 и 1917 година, жителите на Отешево биле евакуирани во селото Лавци, а способните отешовчани биле мобилизирани во војските на спротивставените страни. Имало загинати и ранети, селото било целосно разурнато.
По завршувањето на Првата светска војна, Отешево повторно се нашло под српска власт. Селото било во состав на општината Стење.
Во Втората светска војна селото паднало под окупација на фашистичка Италија (мај 1941 година), со што се нашло во составот на т.н. Голема Албанија. По капитулацијата на Италија (8 септември 1943 година) паднало под окупација на фашистичка Бугарија, под која останало до ослободувањето на 5 септември 1944 година.
Од почетокот на мај до август 1943 година во Отешево престојувале генерал-штабот на НОБ и ПОЈ, каде што од 2 до 4 август било одржано Преспанското советување на централниот комитет на КПМ. Денес, на местото на ова советување е поставен споменик.
Селото е прво електрифицирано село во Преспа (1950 година). Други јавни објекти (задружен дом, водовод и др.) никогаш не биле изградени. Со вода за пиење и за други потреби Отешево се обезбедувало од езерото, а поретко од двата извори (Горни и Долни), кои во летниот период редовно пресушуваат. На изворот „Гладник“ (Горни Извори) некогаш работела воденица. Селото никогаш немало свое училиште. По војната децата учеле во Покрвеник.
Стопанство
Основно занимање на отешовчани секогаш биле поледелството, сточарството и риболовот. Располагале со околу 50 хектари обработливо земјиште, на кое најмногу одгледувале жито (’рж, пченица, јачмен, пченка, уров и др.). Во рамките на сточарството се одгледувале овци, кози, волови, коњи, свињи и друго. Сите домаќинства се занимавале со риболов. Се одело и на печалба, најмногу во Аргентина и Северна Америка.
Туризам
Туризмот во Отешево започнал да се развива со изградбата на истоименото летувалиште на брегот на езерото во периодот 1948-1950 година. Подоцна, биле изградени други хотели, како хотелот „Европа“. Поради поволните климатски услови и услови за воздушна бања, бил изграден и некогашниот Завод за превенција на хронични респиративни неспецифични и алергични заболувања, отворен во 1980 година. Во минатото, со хотелот „Европа“, автокампот и придружните комплекси, Отешево остварувало 100.000 ноќевања годишно.
Денес, Отешево пропаѓа и има малку туристи секоја сезона. Единствен сместувачки капацитет кој работи е некогашниот хотел на „ЗОИЛ Македонија“, купен од повратник од САД и претворен во хотел „Езерски поглед“. Во хотелот постојат 23 двокреветни соби, ресторан и уредена песочна плажа.
Целокупната состојба на туристичката населба Отешево е очајна, урнатини обраснати со треви и трње и крајбрежје со трски. Автокампот „Отешево“ е запустен и заборавен, додека некогашните хотели „Европа“ и „Југославија“ пропаѓаат откако беа опожарени пред десетина година.
Население
Во текот на своето постоење, Отешево го бележело следниот демографски развој: во 1519 година селото имало 33, а во 1583 година 21 семејство (М. Соколовски); во 1865 година 3 христијански куќи (Ј. Хан), а во 1889 година 6 куќи и 53 жители (С. Верковиќ).
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Отешево имало 40 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Отешево имало 8 жители.
Селото е целосно напуштено во текот на 1990-тите години.
Според пописот од 2002 година, во селото Отешево немало постојани жители. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Ресен, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Ресен.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Ресен. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Ресен.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Царев Двор, во која покрај селото Отешево, се наоѓале и селата Волкодери, Горно Дупени, Дрмени, Евла, Коњско, Лавци, Лескоец, Перово, Покрвеник, Прељубје, Стење, Стипино, Царев Двор и Шурленци. Во периодот 1950-1952 година, селото било дел од некогашната Општина Покрвеник, во која влегувале селата Волкодери, Отешево, Покрвеник, Прељубје и Шурленци.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1670 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на селски дом во Стење. Во избирачкото место се опфатени населени места: Отешево, Стење, Лескоец и Коњско.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 434 гласачи.
1632 во уметноста
1632 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Евангелие според Матеј
Евангелие според Матеј, наречено и Евангелие по Матеј — првото евангелие на Новиот завет, чиј автор е апостол Матеј. Неговото првенство произлегува од тезата, поставена од историчарите, а прифатена од Православната и Римокатоличката црква, дека се работи за прв евангелски текст.