cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Закон Црвено Знаме
Употреба
Во Конектикат, околу 764 напади со пиштол „непосреден ризик“ беа опслужени помеѓу октомври 1999 и јули 2013 година, според студијата од 2014 година во прегледот на законот за Конектикат. Од нарачките за одземање пиштоли, 91,5% биле насочени кон мажи и 8,5% биле насочени кон жени, а просечната старост на лицата имала 47,4 години. Во полициските извештаи поврзани со одземањето на пиштолот во Конектикат во 1999 до 2013 година се наведува дека во моментот на конфискација, околу 30% од сопствениците на предмети со пиштоли „покажале докази за консумирање алкохол“ и околу 10% „укажувале на употреба на пропишани лекови за болка“. Во времето кога биле наложувани налозите, поголемиот дел од сопствениците на оружје (60% од мажите и 80% од жените) биле испратени во локално болничко одделение за итна проценка; малцинство (20%) беа уапсени. Студијата истакна дека „Во над 70% од случаите, исходот од сослушувањата не беше познат. За случаите со пријавени исходи, судиите пресудиле дека оружјето требало да го држи државата 68% од времето. Оружјето беше вратено во само дваесет од пријавените случаи. Во петнаесет други случаи, пиштолите му биле дадени на член на семејство; во триесет случаи, пиштолите биле уништени. ”
Во првите 16 месеци кога беше на сила законот за Вермонт, државните судови издадоа околу 30 наредби за екстремни ризици.
Сојузни законодавни предлози
Сенаторот Дајан Фејнштајн, демократ на Калифорнија, воведе предлог-закон, „Закон за екстремни редови за заштита од ризик“ (С. 506), кој ќе им овозможи на државите да користат грантови за развој на закони за црвено знаме. Законодавството е поддржано од 25 демократски сенатори и двајца независни сенатори во демократска линија. Сенаторот Марко Рубио, републиканец од Флорида, воведе посебен двопартиски закон со кој ќе се користат грантови за да се охрабри усвојувањето на државните закони за црвено знаме. Сенаторот Линдзи Грахам, републиканец од Јужна Каролина, рече во 2019 година дека исто така планира да воведе законодавство за да ги охрабри државите да донесат закони за црвено знаме. Друг предлог закон за федерално црвено знаме е Реп. Закон за заштита на нашите заедници и права на Katон Катко, кој го става на државата или на подносителот „товарот за утврдување со јасни и убедливи докази дека испитаникот претставува непосреден, специјализиран и значителен ризик од незаконско користење огнено оружје за предизвикување смрт или сериозна физичка повреда на себе или за себе или на друго лице “.
С. 506 и други предложени сметки ќе додадат лица подложни на екстремни наредби за заштита од ризик на списокот на „забранети лица“ во 18 USC § 922 (g) (оние лица на кои им е забрането да поседуваат огнено оружје). Законодавството со тоа би го натерало „да биде федерално злосторство за лицата што се предмет на наредбите да поседуваат огнено оружје и за секој друг што има разумна причина да знае за наредбите за продажба или давање огнено оружје за нив“. Во септември 2019 година, Судскиот комитет на Домот ги одобри измените на законот за федерално црвено знаме за да се создаде национален процес на црвено знаме.
Додека водеше кампања за демократската номинација за претседател во 2019 година, сенаторот Камала Харис од Калифорнија повика на законодавство за создавање „домашни наредби за спречување тероризам“, што „ќе им даде на законот и на членовите на семејството на осомничени бели националисти или домашни терористи можност за петиција на федерална судот привремено да го ограничи пристапот на лицето до пиштоли доколку лицето има јасни докази дека е опасност “. Во државите со закони за црвено знаме, поединците кои прават веродостојни закани за насилство веќе можат да бидат предмет на наредби за отстранување пиштол. Мет Олсен, поранешен директор на Националниот центар за борба против тероризмот за време на администрацијата на Обама, рече дека доколку предлогот на Харис се движи напред, би било важно законодавството да прецизира дека некое лице не може да се смета за домашен терорист само засновано врз активност заштитена од првиот амандман (како што се отворено наведување бели националистички верувања).
Судски преглед
До денес, законите за црвено знаме се поддржани против предизвиците на Вториот амандман, иако количината на судска пракса за оваа тема е ограничена. Во Надеж v. Држава (2016), Апелациониот суд во Конектикат заклучи дека законот за отстранување огнено оружје на државата не го крши Вториот амандман затоа што „не го ограничува правото на придржување кон законот, одговорни граѓани да користат оружје за одбрана на своите домови“. Судот го сметаше статутот на Конектикат за „пример на долгогодишните„ претпоставувачки законски регулаторни мерки “што е дозволено според одлуката на Врховниот суд на САД во Хелер против. Округ Колумбија. Слично на тоа, во Redington v. Држава (2013), Апелациониот суд на Индијана заклучи дека статутот на црвено знамето на Индијана не го нарушува правото на чување и носење оружје, не беше неуставно преземање и не беше противуставно нејасно. Во Дејвис против. Кабинетот на островот Гилхрист, Шериф (2019), Апелациониот суд во Округот Флорида, исто така, го отфрли предизвикот на законот за црвено знаме на Флорида, сметајќи дека законот е уставен и не го нарушува правото на правилен процес.
Поддршка и опозиција
Според анкетата во април 2018 година, 85% од регистрираните избирачи ги поддржуваат законите кои „ќе и дозволат на полицијата да одземе оружје од луѓе за кои е пронајден судија да бидат опасност за самите себе или за другите“ (71% „силно поддржани“ додека 14 % "донекаде ги поддржаа" ваквите закони). Гласањето на државно ниво во Колорадо и Мичиген покажа слично ниво на поддршка. Анкетата на PBS NewsHour, NPR и Marist објавена во септември 2019 година покажа дека 72% веруваат дека Конгресот треба да донесе закон за национално црвено знаме; 23% велат дека Конгресот не треба да го помине.
Демократите и некои републиканци се приемчи на овој закон. Ваквите закони се поддржани од страна на групи кои ја поддржуваат контролата на оружјето, како што е Брејди Кампања за спречување на насилството со оружјето и секаде за безбедност на оружјето. Последната група спроведе национална студија покажувајќи дека сторителите на масовни пукања покажале знаци на предупредување пред настанот 42% од времето.
Националното здружение за пушки (НЗП) претходно тврдеше дека законите за црвено знаме непотребно го отежнуваат правото на правично постапување на лицата кои се ограничени од нив, и работеле на пораз на таквото законодавство во Јута и Мериленд. Во пресврт на политиката во март 2018 година, НРА посочи дека може да поддржи вакви закони, но условува каква било отвореност кон ваквите закони на широк список на услови, вклучувајќи судски наод со „ јасен и убедлив доказ “ дека лицето претставува значителен ризик од опасност. НРА не идентификуваше закони за федерално или државно црвено знаме што ги поддржуваше, па дури и по објавувањето на март 2018 година продолжи да работи на пораз или ослабување на сметките за црвено знаме воведени во државните законодавства. Во летото 2018 година, НРА се мобилизираше за да го победи законодавството за црвено знаме, предложено во Пенсилванија, бидејќи се спротивстави на дозволувањето први сослушувања да се разделат. Во Аризона во 2019 година, духовите на НРА напишаа мислење за шерифовите да го достават до локалниот печат во кој се наведува дека се спротивставуваат на законодавството. Студија за 2019 година од страна на застапникот за правата на оружјето Johnон Лот откри дека законите за црвено знаме немаат значителен ефект врз убиството, самоубиството, бројот на убиени во масовни јавни престрелки, грабежи, засилен напад или провална кражба. Некои окрузи и градови усвоија резолуции за „ второто амандманско светилиште “ во спротивност со законите за црвено знаме. Од 2009, околу 75 јурисдикции се прогласија за засолништа кои се спротивставуваат на наредбите за итна заштита и извршување на проверки во позадина на оружје, на моменти со помош на НРА. Во пресрет на пукањето во Ел Пасо, Тексас и пукањето во Дејтон, Охајо од 4 и 5 август 2019 година, претседателот Доналд Трамп ги повика државите да ги спроведат законите за црвено знаме, за да помогнат во отстранувањето на оружјето од „оние за кои се смета дека претставуваат сериозен ризик за јавната безбедност " Сепак, Трамп не одобри ниту еден одреден закон, а водачот на мнозинството на републиканците во Сенатот Мич МекКонел изјави дека би дозволил законодавството за оружје да се донесе на подот во Сенатот, само ако тоа добие поддршка од Трамп. Групите за заштита на оружјето поставија кампања за да го обесхрабрат Трамп да поддржува закони за црвено знаме или други мерки за контрола на оружјето, велејќи дека притискањето на законите за црвено знаме може да го чини Трамп претседателските избори во 2020 година. Во ноември 2019 година, Трамп ја напушти идејата да предложи предлози за законот за црвено знаме или друг закон за намалување на насилството со оружје.
Почитувајте ја Земјата
Почитувај ја Земјата, основана од Винона ЛаДук, Ејми Реј и Емили Салиерс од индиго девојките, во 1993 година.
Ние веруваме дека одржливиот свет е заснован на трансформирање на економските, социјалните и политичките односи кои се засноваат на системи на освојување кон системи засновани на праведни односи едни со други и со природниот свет. Како што наведува нашата мисија, ние сме посветени на враќање на парадигмата што ја препознава нашата колективна хуманост и нашата заедничка зависност од Земјата.
Мисијата на Honor the Earth е да создаде свест и поддршка за прашањата на домородните еколошки прашања и да ги развие потребните финансиски и политички ресурси за опстанок на одржливите домородни заедници. Honor the Earth ги развива овие ресурси користејќи музика, уметност, медиуми и домородна мудрост за да побара од луѓето да ја препознаат нашата заедничка зависност од Земјата и да бидат глас за оние што не се слушнати.
На 30 март 2023 година, на Honor the Earth му било наложено да плати, од Окружниот суд во округот Бекер, Минесота, на поранешен вработен со договор од 750.000 долари како отштета во тужба што произлегува од обвинението за сексуално вознемирување во 2015 година
Забележителни поддржувачи
Музичари кои одржаа добротворни концерти за организацијата се Бони Раит, Џексон Браун и Дејвид Крозби.
Европска зелена партија
Европската зелена партија (ЕГП), позната и како Европските Зелени, е европска политичка партија која ги претставува националните партии од цела Европа кои ги споделуваат зелените вредности. Европските Зелени тесно соработуваат со парламентарната група Зелени-Европска слободна алијанса (Зелени/ЕФА) во Европскиот парламент, која е формирана од избрани членови на партијата на Зелените заедно со Европската слободна алијанса, Европската пиратска партија и Volt Europa. Партнерите на Европските Зелени ги вклучуваат нејзиното младинско крило Федерацијата на млади европски зелени (FYEG), Зелената европска фондација (ГЕФ) и семејството на Глобалните зелени.
Историја
Зелената политика произлезе од грасрут политички движења, како што се движењата за заштита на животната средина, мирот и правата на жените. Тие ги креираа политичките приоритети на Зелените: климатски промени, мир, животна средина, демократија, социјална правда и здравје. Зелените се појавија како нова политичка сила во 1970-тите во неколку европски земји и беа претставени во Европскиот парламент од 1984 година.
Европската зелена партија била основана на 4-тиот конгрес на Европската федерација на зелените партии на 20-22 февруари 2004 година во Рим, како еволуција на оваа веќе постоечка федерација. Основањето на новата партија беше финализирано со потпишувањето на договорот за конституирање на партијата. 32 зелени партии од цела Европа се приклучија на оваа нова паневропска партија. Зелените беа првите кои формираа политичка партија на европско ниво.
Европската политичка партија го засилува политичкото изразување на партиите-членки со тоа што има заеднички политички позиции, меѓусебни изборни манифести и кохезивни европски изборни кампањи. Европските зелени, исто така, имаат мрежи што ги зближуваат зелените политичари, како што е мрежата на локални советници.
Сегашното присуство на партиите членки на Европските Зелени во националните влади е највисоко во историјата. Тие сега се дел од владата во 8 земји во Европа: Австрија (Die Grünen), Белгија (Groen and Ecolo), Финска (Vihreät De Gröna), Германија (Bündnis 90/Die Grünen), Република Ирска (Comhaontas Glas), Луксембург (déi gréng), Црна Гора ( Građanski Pokret URA) и Шкотска (Шкотски Зелени).
Мрежи
ЕГП одржува збирка мрежи кои имаат специфичен фокус на посебен интерес, вклучувајќи ги:
Повелба
Според повелбата, Европските Зелени работат на праведна и одржлива транзиција кон општества „кои ги почитуваат човековите права и се градат врз вредностите на еколошката одговорност, слободата, правдата, различноста и ненасилството“. Водечките принципи на Повелбата обезбедуваат рамка за политичките активности преземени од партиите-членки.
Приоритетите наведени во повелбата вклучуваат заштита на човековото здравје и благосостојба, одржување на биолошката разновидност, борба против глобалното затоплување, транзиција кон праведна и одржлива економија, зајакнување на инклузивните демократии, заштита на различноста и обезбедување социјална правда.
Статути
Статутите на Европската зелена партија ја дефинираат партијата во правна смисла.
Членство
Од јули 2022 година, Европските Зелени имаат 36 партии-членки во 32 земји.
Идеологија и позиции
Европските зелени се обврзаа на основните начела на зелената политика, како што се одговорноста за животната средина, индивидуалната слобода, инклузивната демократија, мултикултурализмот, социјалната правда, родовата еднаквост, глобалниот одржлив развој и ненасилството.
Европските зелени беа првата европска политичка партија, со што ја сигнализираше нејзината посветеност на европскиот проект. Во својата повелба, таа сепак потврдува дека политичката партија работи кон целта Европската унија да стане поправедна, демократска и инклузивна.
Манифести
2019: Време е да се обнови ветувањето за Европа.
2014: Промени ја Европа, гласај зелено.
2009: Зелен нов договор за Европа.
2004: Европа може подобро. Ти одлучи!
1999: Заеднички зелен манифест за европските избори од 1999 година.
1994: Изборна платформа – Зелените партии на ЕУ.
Резултати
Кандидатите за изборите за Европскиот парламент во 2019 година беа Ска Келер и Бас Ајкхаут, кои водеа кампања за заштита на климата, социјална Европа, поголема демократија и посилно владеење на правото. Таа година, Зелените го направија најсилното прикажување досега низ Европа, делумно поради зголемената јавна свест за климатските промени и влијанието на младинските движења за климата. Најсилниот бран беше во Германија бидејќи Алијансата 90/Зелените ја замени централно-левичарската Социјалдемократска партија на Германија како втора најсилна партија. Групата Зелени/ЕФА во Европскиот парламент доби вкупно 74 места. Резултатите на Зелените означуваа нова рамнотежа на моќта бидејќи Европската народна партија (ЕПП) и Прогресивната алијанса на социјалистите и демократите (С&Д) го загубија своето мнозинство.
На изборите за Европскиот парламент во 2014 година, кандидати на Зелените беа Хозе Бове и Ска Келер. Овие избори го одбележаа првиот пат кога имаше прелиминарни избори со учество на Spitzenkandidaten на европските избори, што им овозможи на Европејците не само да гласаат за тоа кој треба да ги претставува во Европскиот парламент, туку и да помогнат да се одлучи кој да ја води Европската комисија. Во мај тие претставија заедничка програма, која го вклучуваше Зелениот нов договор на почетокот на кампањата на Европските Зелени, и која повика на „нова насока на економската политика насочена кон намалување на нашиот јаглероден отпечаток и подобрување на нашиот квалитет на живот“. Слоганот на кампањата беше „Промени ја Европа, гласај зелено“. Групата Зелени/ЕФА во Европскиот парламент доби вкупно 50 места.
На изборите за Европскиот парламент во 2004 година, партиите-членки освоија 35 места, а групата Зелени/ЕФА во Европскиот парламент обезбеди вкупно 43 места.
Потрошувачка
Потрошувачката е економска активност која се однесува на употребата на стоките и услугите.
Теорија на потрошувачката
Според некои економисти, како Бенфилд и Џевонс, желбите на луѓето се почетната точка во проучувањето на потрошувачката. Така, Бенфилд смета дека „првата поставка на теоријата на потрошувачката е дека задоволувањето на секоја желба од понизок ранг создава стремеж кон повисока желба“, додека Џевонс се служи со слична поставка - „задоволувањето на секоја пониска желба овозможува да се манифестира повисоката желба“. Алфред Маршал го критикува ваквото сфаќање и тврди дека, не желбите, туку развојот на човековите активности води кон побарувачка и потрошувачка на нови стоки и услуги.
Потрошувачката и доходот
Вообичаено, потрошувачката на луѓето зависи од нивниот доход, односно потрошувачката на побогатите луѓе се разликува од потрошувачката на посиромашните. На пример, Анкетата на расходите на потрошувачите во САД во 2003 година покажала дека просечната годишна потрошувачка на најбогатите 20 % од населението изнесувала 81 731 долар, додека просечната потрошувачка на најсиромашните 20 % од населението изнесувала само 18 492 долари. Со други зборови, најбогатите 20 % од населението трошеле 4,4 пати повеќе од најсиромашните 20 % од населението. Меѓутоа, структурата на потрошувачката на богатите луѓе значително се разликува од структурата на потрошувачката на сиромашните. На пример, потрошувачката на цигари на богатите луѓе била само 20 % поголема од потрошувачката на цигари на сиромашните; потрошувачката на храна на богатите луѓе била двапати поголема од онаа на сиромашните; трошоците за образование на богатите луѓе биле 3,7 пати поголеми од оние на сиромашните луѓе; трошоците за забава на богатите луѓе биле 6,7 пати поголеми од оние на сиромашните; трошоците на богатите за животно осигурување биле 7,8 пати поголеми од оние на сиромашните луѓе; додека расходите на богатите луѓе за пензиско и социјално осигурување биле дури 37,8 пати поголеми од таквите расходи на сиромашните луѓе. Според тоа, богатите луѓе трошат релативно повеќе за забава, лично осигурување и за пензиско и социјално осигурување, додека релативно помалку трошат за цигари, храна, здравствени услуги и образование.
Дремиглава
Дремиглава или Дремиглав (Δρυμός, Дримос, до 1927 г. Σιδηροκέφαλον, Сидирокефалон; до 1926 г. Δρυμίγκλαβα, Дремиглава ) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Даутбал во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 3.659 жители (2011), од кои сите се Македонци, иако од поодамна погрчени.
Географија
Селото е сместено во северозападниот дел на Лагадинското Поле, 7 км северно од Ајватово, 8 км северозападно од Лагадина и 15 км северно од Солун. Има неколку маала: Ангел, Платан (Платанус), Метох (Митох), Бари (Барис) и Скини (Скинис).
Во Отоманското Царство
Во XIX век Дремиглава било македонско село во процес на погрчување, бидејќи тука уште одамна почнала да работи грчката пропаганда. На самиот почеток на XX век е забележано:
Во 1820 г. попот Димитрис Златанос (Димитар Златановски) во Дремиглава отворил училиште за сиромашни деца. Во 1840 г. со средства на селаните е изградена училишна зграда, обновена во 1876 г. и одново изградена помеѓу 1900 и 1913 г.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Дреми глава (Dremi-glava) Дремиглава е „грчко“ (погрчено македонско) село од 182 домаќинства со 771 жител. Оваа информација
Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Дремиглав живееле живеят 1.300 „Грци“ (погрчени Македонци). По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Дармос (Дреми глава) (Darmos Dremi-Glava) имало 2.000 жители „Грци“ (погрчени Македонци) и во селото работело грчко училиште.
Жителите на селото зеле активно учество во Грчката вооружена пропаганда во Македонија.
Според грчкиот пропагандистички просветар Димитриос Сарос во 1906 г. Дремиглава (Δρυμίγκλαβα) било гркојазично село во Солунската митрополија со 2.400 жители со грчка национална свест. Во него работеле шестгодишно грчко училиште и детска градина со 188 ученици и 4 учители.
Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 г. Дремиглава е окупирана од бугарската војска. Селото го посетувале андарти и агитатори, кои ги терале селаните не не ѝ се потчинуваат на бугарската власт. По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година тука се попишани 2.162 жители кои во 1920 г. се намалиле на 1.913 лица. Во 1926 г. селото е преименувано во Сидирокефалон, а во 1927 г. во Дримос. На пописот во 1928 г. Дремиглава имала 2.007 жители, и останала етнички непроменета. бидејќи тука власта не биле доселувала грчки колонисти (сметајќи го селото за веќе „грчко“).
Стопанство
Во селото се произведува тутун, жито и други земјоделски производи.
Надја
Надја (француски: Nadja) - краток роман на францускиот писател Андре Бретон од 1928 година.
Содржина
На почетокот од романот авторот ги искажува своите лични размислувања и спомени за повеќе теми: односот на духот кон предметите, познанствата со пријателите (Пол Елијар, Луј Арагон, Бенжамен Пере, Роберт Деснос итн.), посетите на неугледните театри, прошетките низ Париз, итн. Потоа, тој го опишува познанството со младата жена која ја сретнал случајно на улица, на 4 октомври 1926 година. Таа се претставила како Надја и две години претходно дошла во Париз од Лил каде имала љубовна врска со еден студент кого ненадејно го напуштила. По таа средба, тие продолжиле редовно да се среќаваат. Меѓутоа, со текот на времето, раскажувачот и Надја постепено се оддалечувале, а меѓу нив сè почесто доаѓало до остри кавги. По некое време, Надја завршила во душевна болница и раскажувачот не ја видел никогаш повеќе.
Осврт кон делото
Во воведниот збор кон романот „Надја“, напишан во 1962 година, Андре Бретон вели дека „прифатениот начин на раскажување ја копира медицинската опсервација, пред сè невропсихијатриската, која настојува да ја сочува трагата на сè што можат да покажат прегледот и испитувањата, не оптоварувајќи се... со стилот“.
„Надја“ претставува лирски манифест на надреализмот зашто ги промовира главните начела на поетиката на ова движење: прочуените прошетки по улиците на Париз, фасцинацијата на надреалистите од „улогата на случајот“, „ефектот на изненадувањето“, потрагата по „чудесниот предмет“ и „чудесната жена“, свесното препуштање на „демонот на аналогијата“ како движечка сила на творењето, сфаќањето на љубовта и слободата како поетички принципи, специфичното надреалистичко поимање на естетското, итн. Притоа, „Надја“ не е класичен роман, туку низа од фрагменти и анегдоти исткаени околу централната оска - средбата на авторот со една реална жена која себеси се нарекува Надја. Оваа средба означува спојување на две психи во она што се нарекува „надреалистичка средба“ во која авторот и Надја се спојуваат во едно. На прашањето: „Која сте вие?“, Надја одговара: „Јас сум душа-скитничка“. Со тоа, Надја се јавува како прототип на четирите типови жени во надреалистичката митологија: жена-дете, жена-демон, жена-жртва и жена-воведувач во тајните. Романот започнува со филозофското прашање: „Кој сум јас?“ Притоа, Надја го претставува женското Јас на раскажувачот, отелотворение на ониричката сила и на стремежот на авторот за преминување на границите на свеста. Исто така, Надја е и Другост, т.е. сето она од кое авторот се плаши, во прв ред, лудилото. Бретон ја напишал книгата за Надја во потрага по митот за потполно остварување на човекот. Кон крајот на приказната за Надја, Бретон пишува дека само љубовта би можела да доведе до чудо. На тој начин, романот претставува апологија на љубовта/животот/творењето. На самиот крај на романот, Бретон го искажува својот естетски идеал, пишувајќи: „Убавината ќе биде ГРЧЕВИТА или ќе ја нема.“
Изданија на македонски јазик
Првото издание на романот на македонски јазик се појавило во 2009 година, романот „Надја“ од издавачката куќа „Магор“, во рамки на едицијата „Протеј“. Преводот од француски јазик го направила Анка Ѓурчинова, автор на корицата е Симчо Шандуловски, а техничкото уредување го направил Синиша Кариќ. Изданието содржи и предговор, напишан од Лидија Капушевска-Дракулевска, со наслов „Од еден идентитет до друг, или Автопортрет во прво лице множина“. Книгата, со димензии од 17 сантиметри и со обем од 144 страници, била испечатена во печатницата „Графостил“. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“ од Скопје и го носи меѓународната ознака ISBN 978-9989-183-83-6.
Три бои: Црвена
Три бои: Црвена (француски: Trois couleurs: Rouge) — полско-француски филм во режија на Кшиштоф Кишловски (Krzysztof Kieślowski) од 1994 година. Исто така, Кишловски е автор и на сценариото, заедно со Кшиштоф Пјешевич (Krzystof Piesiewicz). Главните улоги ги толкуваат: Ирен Жакоб (Irene Jacob), Жан-Луј Третињан (Jean-Louis Trintignant), Фредерик Федар (Frédérique Feder) и Жан-Луј Лори (Jean-Pierre Lorit). „Три бои: Сина“ е третиот дел од трилогијата „Три бои“, која ги симболизира боите на француското знаме и паролите за слобода (сино), еднаквост (бело) и братство (црвено). Во него, низ приказната за необичниот однос меѓу стариот, циничен судија и младата студентка, Кишловски ги прикажува тешкотиите во зближувањето на луѓето и неможноста од потполно разбирање. Филмот имал номинации за „Оскар“, за „Златен глобус“, за БАФТА и за Европските филмски награди. Кишловски изјавил дека „Три бои: Црвена“ ќе биде негов последен филм, сакајќи остатокот од животот да го помине изолиран од светот, но две години по премиерата на филмот тој починал.
Синопсис
Младата и убава Валентина (ја игра Жакоб) студира во Женева и работи како манекенка и фото-модел. Заради бројните обврски и честите патувања, таа сè поретко се гледа со нејзиното момче, Англичанец. Еден ден, таа со автомобилот удира куче и додека му помога на животинчето го запознава неговиот сопственик, стариот Жозеф Керн (го игра Трентињан), поранешен судија. Неговото студено и загадочно однесување ја интригира Валентина. Керн е циничен и осамен човек чие омилено хоби му е прислушкување на телефонските разговори на соседите. По почетните несогласувања, Валентина постепено почнува да гради пријателски односи со Керн, сфаќајќи дека се сродни души. Од судијата ќе дознае дека тој некогаш бил лудо вљубен во девојка што го изневерила со друг маж, па отишла со него во Англија, но загинала во сообраќајна несреќа. Истовремено, во соседството на Валентина живее младиот студент Аугуст, чија судбина на необичен начин ќе се спои со нејзината судбина.
Екологија на почвата
Екологијата на почвата е проучување на интеракциите меѓу почвените организми и помеѓу биотските и абиотските аспекти на почвената средина. Таа е особено фокусирана на циклусот на хранливи материи, формирањето и стабилизирањето на структурата на порите, ширењето и виталноста на патогените и биодиверзитетот на биолошката заедница.
Преглед
Почвата е составена од мноштво физички, хемиски и биолошки ентитети, со многу интеракции кои се случуваат помеѓу нив. Почвата е променлива мешавина од минерали и органска материја во распаѓање. Заедно со соодветните количини на воздух и вода, таа делумно обезбедува храна и поддршка за растенијата.
Разновидноста и изобилството на почвениот живот го надминува оној на кој било друг екосистем. Воспоставувањето на растенијата, конкурентноста и растот во голема мера се регулирани од екологијата под земјата, така што разбирањето на овој систем е суштинска компонента на растителните науки и копнената екологија.
Почвена фауна
Почвената фауна е од клучно значење за содржината на почвата, распаѓањето на ѓубрето, циклусот на хранливи материи, биотската регулација и за промовирање на растот на растенијата. Сепак, почвените организми остануваат недоволно застапени во студиите за процесите на почвата и во постоечките вежби за моделирање. Ова е последица на претпоставката дека разновидноста под земја е еколошки непотребна и дека почвените мрежи за исхрана покажуваат повисок степен на сештојади. Сепак, се акумулираат докази за силното влијание на абиотските филтри, како што се температурата, влагата и pH вредноста на почвата, како и одликите на живеалиштата на почвата во контролирањето на нивните просторни и временски обрасци.
Почвите се сложени системи и нивната сложеност лежи во нивната хетерогена природа: мешавина од воздух, вода, минерали, органски соединенија и живи организми. Просторната варијација, и хоризонтална и вертикална, на сите овие состојки е поврзана со агенсите кои формираат почва кои варираат од микро до макро размери. Следствено, хоризонталната нерамна дистрибуција на својствата на почвата (температура на почвата, влага, рН, отпадоци/достапност на хранливи материи, итн.), исто така, ги поттикнува разликите на почвените организми низ пределот, и беше еден од главните аргументи за објаснување големата разновидност забележана во почвените заедници. Бидејќи почвите исто така покажуваат вертикална стратификација на нивните елементарни состојки долж профилот на почвата како резултат на микроклимата, текстурата на почвата и количината и квалитетот на ресурсите кои се разликуваат помеѓу хоризонтите на почвата, заедниците на почвата исто така се менуваат во изобилството и структурата со длабочината на почвата.
Макрофауна
Бидејќи сите овие двигатели на промените на биолошката разновидност функционираат и над земја, се очекува постоење на одредена усогласеност на механизмите што ги регулираат просторните модели и структурата на надземните и подземните заедници. Како поддршка на оваа теза, една теренска студија од мал обем откри дека односите помеѓу хетерогеноста на животната средина и богатството на видовите можат да бидат општа одлика на еколошките заедници. Спротивно на тоа, молекуларното испитување на 17.516 еколошки генски секвенци на 18S rRNA кои претставуваат 20 фили на почвени животни кои покриваат опсег на биоми и географски широчини ширум светот покажа поинаку, а главниот заклучок од оваа студија беше дека разновидноста на животните под земја може да биде обратно пропорционална на надземниот биодиверзитет.
Микрофауна
Постојат значителни достигнувања во истражувањата на одговорите на ниво на под-организми во животната средина  и различните омички пристапи, како што се метагеномика, метатранскриптомика, протеомика и протеогеномика, брзо напредуваат, барем за микробниот свет. Метафеномиката неодамна беше предложена како подобар начин да се опфатат омиките и еколошките ограничувања.
Почвена мрежа на исхрана
Неверојатна разновидност на организмите ја сочинуваат мрежата на исхрана на почвата. Орханизмите се разликуваат по големина од најмалите едноклеточни бактерии, алги, габи и протозои, до посложени нематоди и микро-членконоги, до видливите дождовни црви, инсекти, мали 'рбетници и растенија. Додека овие организми јадат, растат и се движат низ почвата, тие овозможуваат постоење на чиста вода, чист воздух, здрави растенија и умерен проток на вода.
Постојат многу начини на кои мрежата за исхрана на почвата е составен дел од процесите во животната средина. Почвените организми разградуваат органски соединенија, вклучувајќи ѓубриво, растителни остатоци и пестициди, спречувајќи ги да навлезат во водата и да станат загадувачи. Тие одвојуваат азот и други хранливи материи кои инаку би можеле да навлезат во подземните води, а го фиксираат азотот од атмосферата, правејќи го достапен за растенијата. Многу организми ја подобруваат агрегацијата и порозноста на почвата, со што се зголемува инфилтрацијата и се намалува површинското истекување. Почвените организми конзумираат и штетници на културите и се храна за надземните животни.
Истражувања
Истражувачките интереси опфаќаат многу аспекти од екологијата и микробиологијата на почвата. Во основа, истражувачите се заинтересирани да ја разберат интеракцијата меѓу микроорганизмите, фауната и растенијата, биогеохемиските процеси што тие ги спроведуваат и физичката средина во која се одвиваат нивните активности и да го применат ова знаење за решавање на еколошките проблеми.
Пример за истражувачки проекти се оние кои ги испитуваатбиогеохемијата и микробната екологија на почвите на септичките дренажни полиња што се користат за третирање на домашните отпадни води, улогата на анецичните дождовни црви во контролирањето на движењето на водата и циклусот на азотот во земјоделските почви и проценката на квалитетот на почвата во зависност од тревата.
Сара Климоска
Сара Климоска (родена на година во ) — македонска филмска и телевизиска глумица.
Филмографија
Климоска ги остварила филмските улоги:
Авантурите на малата Ѓурѓица
Авантурите на малата Ѓурѓица — роман за деца и млади на македонската писателка Ката Мисиркова-Руменова, првобитно издаден во 1997 година.
Нада Стефановска
Нада Стефановска (, –, ) – македонска глумица.
Животопис
Нада е родена во 1927 година во Битола.
Својата глумечка кариера ја започнала многу рано во Народното позориште во Крагуевац, а ја продолжила во Народниот театар во Битола каде останува до 1955 година и каде во 1952 година го добива синот Горан.
Од 1955 до 1961 година работи во Народниот театар во Прилеп каде бележи многу плоден период. Во 1957 година го добива синот Влатко.
По преселувањето во Скопје извесно работи како член на Драмското студио на Радио Скопје.
Никола Ристески
Никола Ристески — македонски глумец.
Ненад Нацев
Ненад Нацев — македонски глумец.
Мирко Стефановски
Тихомир „Мирко“ Стефановски (, –, ) – македонски режисер и глумец.
Животопис
Тихомир (роденото име на Мирко) е роден на 7 септември 1921 година во Дебар Маало.
Бил член на предвоеното Модерно позориште, член на патувачкиот театар „Димче Трајковски“. По Втората светска војна бил раководител на културно-забавната група на 42. Македонска дивизија на НОБ. Бил еден од основачите на МНТ и член на Драмата на МНТ до 1951 година.
Во 1951 година станува режисер во Народниот театар во Битола каде останува до 1954 година и каде во 1952 година го добива синот Горан.
Од 1954 до 1960 година работи во Народниот театар во Прилеп како режисер и директор. Во 1957 година го добива синот Влатко.
Како прв македонски режисер ја поставил „Вејка на ветерот“ како прво македонско дело во Птуј, Словенија. Бил режисер на девет праизведби од македонски автори.
Надворешни врски
Мирко Стефановски на Macedonism
Наталија Теодосиева
Наталија Теодосиева (родена на година во ) — македонска филмска, театарска и телевизиска глумица.
Животопис
Наталија Теодосиева дипломирала на Факултетот за драмски уметности во Скопје, во класата на Владимир Милчин). Има учествувано во националните театри („Макбет“ – МНТ, „Крал Иби“ – Драмски).
Филмографија
Теодосиева ги остварила филмските улоги:
Димна Јуда
Димна Јуда македонска народна песна од регионот Пијанец, околината на градот Делчево. Насловот означува „Чудесна самовила“.
Според народните преданија, Димна Јуда била самовила која живеела на планината Влаина, Пијанечко Македонија. Таа побарала од народот кој живеел таму да ѝ даде тројца мажи, три жени и три деца, за да не фрли клетва врз сите. Но поради тоа што населението одбило и сакало да ѝ даде златници наместо живи луѓе, таа се налутила и изградила град од 100 ергени и 100 моми.
Песната како и темата се предмет на бројни преработки и препеви, меѓу кои спаѓа и иведбата на германската група Валдкауз. Театарска изведба на МНТ од 1974 година го носи насловот: „Димна Јуда град градила“.
Методика (педагогија)
Методика (од грчки: methodikè téchne, со значење уметност на патиштата/постапките со кои се стигнува до нешто) — во педагогијата претставува „наука“, „уметност“ или „учење“ за патиштата со кои се стигнува до одредена цел, особено во наставата. Овде зборовите hodós (пат) и metá (кон нешто) ја означуваат блиската поврзаност меѓу патот и целта, кои ја карактеризираат врската меѓу методиката и дидактиката. Понекогаш дидактиката се нарекува општа методика, додека методиката посебна дидактика, бидејќи е тесно поврзана со предметот на наставата.
На факултетите кои ги спремаат студентите за идни предметни наставници, методиката е тесно поврзана со науката, односно предметот кој се изучува. Според тоа, може да има методика на наставата по странски јазици, методика на наставата по македонски јазик и литература, методика на наставата по математика, физика, хемија, социологија, итн.
Историјат
Предвесниците на методиката можат да се согледаат во дијалогот Менон од Платон, во кој Сократ преку јасни прашања го води неписмениот роб до вистинско математичко знаење (мајевтика). Почетоците на дидактиката и методиката, првото теоретско објаснување за проблемот на посредувањето, можат да се побараат во работата на Коменски и Ратке во барокот. Јохан Хајнрих Песталоци и Јохан Фридрих Хербарт и даваат на наставата методска основа, која хербартијанистите во 19 век ја преобразуваат во строга шема на формално ниво. Прогресивната педагогија на XX век се обиде да даде нова слобода на методите кои се пријателски настроени кон децата.
Дидактика и методика
Волфганг Клафки прави разлика меѓу дидактиката и методиката на наставата. Тој вели дека:
Методиката дава одговор на Како?,
Дидактиката дава одговор на Што?.
И двете — Што? и Како? — мораат да имаат основа. Во суштина Како? произлегува од Што?, што исто така објаснува и зошто методиката може да се смета за гранка на дидактиката. Ова важи и кога Како? не му е подредено на Што?, при што во овој случај се согледува меѓузависност (види Берлински модел од Паул Хајман).
Секој човек учи на својствен поединечен начин. Додека еден ученик може само со слушање да зачува сè во својата долготрајна меморија, друг мора дополнително да види (погледне) за што се работи. Трет, во вистинска смисла на зборот, мора да „зграпчи“, односно да допре, со што кај овој тип на ученик ќе може да се постигне најодржлив ефект од учењето. Во оваа насока може да се зборува за различни влезни патишта или канали. Постојат различни видови на учење кои треба да се земат предвид од страна на наставните методи.
Методиката според тоа претставува една концепција на пренесување на наставното градиво која вклучува колку што е можно повеќе влезни патишта на учениците. Само на овој начин може да се постигне одржлив ефект на учење, кој е над краткотрајната контрола на учењето (види Повеќедимензионално учење).
Рефлексијата на методиката и употребата на колку што е можно повеќе различни наставни методи (методска варијабилност) се важни предуслови во обуката на наставниците за подготовка за изведување на наставата.
Според Волфганг Клафки, откако ќе се одредат образовните цели и содржина, треба да се користат следните методски плански чекори:
Рефлексијата на наставните методи води до развој на:
Наставни методи и организациони форми на наставата
Главна статија: Наставни методи
Тешко е да се направи јасна и единствена поделба на наставните методи. Можат да се разграничат сврзани (предавање на наставникот) и отворени методи (на пример, учење преку откривање). Друг пристап на класифицирање на наставните методи е според поларноста на интеракцијата во рамки на наставата, со други зборови — бројот на учесници во наставата. Инаку, како учесници во наставата се земаат: наставикот, ученикот, соучениците, наставното градиво (предметот на обработка на наставата), спонзор и медиум на наставата. Во биполарна интеракција ученикот заемодејствува со даден факт или наставното градиво. Ваков тип на интеракција има во:
Во триполарна интеракција учениците заемодејствуваат меѓусебно и со соучениците. Може да се сретне во наставни методи кои вклучуваат:
Четириполарна интеракција означува заемодејство меѓу ученикот, наставникот, одделението (или класот) и наставното градиво. Ја има во методите кои вклучуваат:
Во тимското поучување се среќава петполарна интеракција каде неколку наставнички и ученички тимови можат да ја подготват наставната единица, при што можат да ги употребат сите останати наставни методи споменати претходно. Методот на ученичка конкуренција е холистичко-интегративен метод затоа што ги комбинира деловите кои ја побудуваат активноста, од микро-, мезо- и макрометодиката. Шестполарна интеракција има кога се стекнува и учествува во наставата спонзор кој се залага за, и учествува во, организацијата на ученичката конкуренција (на пример, во различни ученички натпревари по наставните предмети).
Проектна настава
Проектната настава или предформата на проектно-насочената настава се методски интензивни форми на настава и учење, со сложена структура. Оваа структура произлегува од интердисциплинарниот начин на работа. Притоа се реализира проект во рамките на еден одреден временски период, при што се дадени почетни и крајни рокови. Проектите се однесуваат на теми или активности за кои се потребни високи методски и организациони предуслови. За изведбата на проектот е потребна структурирана организација која овозможува да се дојде до проектната цел. Проектот се изведува од страна на проектна група во која на почетокот се одвива проектен менаџмент, со кој се управува со начинот на стигнување до посебните цели и со поделбата на задолженијата.
Учење преку предавање
Учењето преку предавање е наставен метод по пат на кој учениците или студентите самостојно — со помош на наставникот — ја подготвуваат и изведуваат наставата. Овој метод не треба да се поистоветува со давањето говор или презентирање, бидејќи за учењето преку предавање е потребно учениците целосно да го ангажираат одделението или класот (вклучувајќи притоа работа со партнер и техники кои го активираат ученикот). Овој метод не треба да се едначи дури ни со учењето со помошник (врсничко поучување, туторство), бидејќи при учењето со помошник одговорноста паѓа на учениците, додека при учењето преку предавање процесот на учење е интензивно надгледуван и поддржан од наставникот. Земањето на наставнички задолженија од страна на учениците може да се однесува на посебни редоследни делови од наставата или поголеми единици.
Повеќедимензионално учење
Повеќедимензионалното учење е наставен метод кој од една страна активира повеќе димензии на учење кај ученикот, а од друга страна целенасочно поврзува повеќе начини на учење. На пример, во текот на разработката на наставното градиво со овој метод можат да излезат на виделина еден до друг, и да произлезат еден од друг, спознајни, сетилни, моторни, мануелни и други таленти, што на секој ученик ќе му овозможи поединечни појдовни точки за учење. Поучувањето и учењето од аспект на овој метод претставуваат доразвивање на „холистичкото учење“, кое ги користи меѓузависностите на човечките предиспозиции. Именуваниот метод претставува предизвикувачки методски пристап кој се употребува главно во сложени и комплицирани наставни цели и проекти, како што се проектно-насочената настава или проектната настава. Меѓутоа, повеќедимензионалното учење се стреми кон воспоставување на поголема блискост до ученикот и ефикасност на учењето дури и кај поедноставно структурираните наставни цели, со водење повеќе сметка за посебните предуслови за учење и начини на учење кај поединечниот ученик, и со нивно вметнување во процесот на учење. Според ова, наставната цел може да се постигне на многу различни начини. Различните наставни методи овозможуваат поразновидна и поодржлива обработка на наставното градиво. Но за да се постигне успех со овој метод потребна е здрава дидактичка обука на наставникот.
Програмирано учење
Под програмирано учење се подразбира метод на учење кој се стреми кон тоа, ученикот да биде способен да го разбере наставното градиво на најсамостоен можен начин. Потекнува од подготвителните работи на училишниот психолог Бурс Фредерик Скинер. Притоа се задаваат задолженија кои се завршуваат во мали чекори и со поединечно темпо на учење. Успешната контрола по секој чекор на учење го ослободува патот за следното задолжение. За време на 1960-те и 1970-те програмите беа водени на табли од хартија, низи од слики и прашања низ програмата, а со напредокот на електронското учење на компјутери, истото стана главен начин за реализирање на програмираното учење. Програмите за учење се користат во теоретските предмети, како математика или во наставата по јазиците, но и во предметите во кои има движење, како физичко воспитание. Во Германија, во сообраќајното образование се користи т.н. Карлсрушка програма од дванаесет чекори, во која децата под надзор на возрасните учат за тоа како да се однесуваат во сообраќајот како самостојни пешаци.
Фронтална настава
Во фронталната настава (непосредна или директна инструкција) доминира наставникот. Наставното градиво се изложува како предавање на наставникот и како контролиран говор на наставникот. Во фронталната настава се претпоставува дека секој ја учи истата содржина во исто време и на ист начин. Процесот на учење (вклучително и работната опрема) се управувани на централно ниво од страна на наставникот; тој ги поставува целите на учење, го артикулира часот, ги дава задолженијата и го обезбедува резултатот; целото внимание е насочено кон него.
Седење во круг
Главна задача на седењето во круг е да им се даде можност на учениците да земат учество во наставата. Тие треба да научат да ги препознаваат и разберат социјалните предуслови, и во седењето во круг имаат можност за разговор. Со тоа оваа социјална форма на наставата има двојна функција:
Начин на изведување
При седењето во круг, децата избираат водач на групата кој треба да го зајакнува однесувањето што е во полза на работата и да го спречува она кое ја попречува работата. Наставникот во овој случај е „последна инстанца“ за избор, бидејќи децата треба да се обидат самите да го решат проблемот пред да побараат помош од наставникот. Важно е секој член на групата еднаш во годината да биде водач на групата, за да се соочи со задолженијата и можните проблеми. Седењето во круг се смета за важна организациона форма. Предност е што секое дете има можност да го искаже своето мислење. Сите деца се еднакви и можат меѓусебно да се гледаат кога зборуваат. Проблем на оваа организациона форма е тоа што на децата им е олеснета меѓусебната интеракција и може брзо да им се одвлече вниманието од темата.