cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cron
Како се покрева cron?
Најголемиот број на демони (пр.: httpd и syslogd) потребно е да бидат превклучени по промена во нивните конфигурациски податотеки. Кај Cron тоа не е случај, промените автоматски се прифаќаат по внесувањето со crontab. Некои cron верзии вршат обнова на конфигурациските податотеки на секоја минута, некои бараат превклучување. Во Fedora, Red Hat и SUSE Linux дистрибуциите овие промени се приложуваат во моментот на нивното снимање.
Употреба на cron
Има неколку различни начини на употребата на cron. Во /etc директориумот може да се најдат следниве под директориуми именувани како:
'cron.hourly', 'cron.daily', 'cron.weekly' and 'cron.monthly'. Ако поставите скрипта во еден од овие директориуми, таа ќе биде извршена часовно, неделно или месечно, во зависност од директориумот во кој се наоѓа.
За поголема флексибилност, можно е уредување на /etc/crontab податотеката. Во Fedora и RadHat дистрибуциите crontab податотеката изгледа вака:
[saso@marco /]$ cat /etc/crontab
SHELL=/bin/bash PATH=/sbin:/bin:/usr/sbin:/usr/bin MAILTO=root HOME=/
Да го разгледаме вториот дел од податотеката. Секоја линија е сочинета од серија на повеќе полиња одделени со празно место.
Полињата се:
minute hour dom month dow user command
minute - Параметар кој ги контролира минутите во еден час. Вредноста е помеѓу 0 и 59;
hour - Контрола за часот во кој се извршува наредбата (24 часовен облик). Вредноста е помеѓу 0 и 23 (0 е полноќ);
dom - Ден во месецот. Вредноста е помеѓу 1 и 31;
month - Месец во годината. Вредноста е помеѓу 1 и 12 (претставено бројчено) или текстуално на англиски јазик со користење на првите три букви(Jan – Dec);
dow - Овој параметер означува ден во неделата. Вредноста е помеѓу 0 и 7. Денот недела се означува како 0 или 7 или текстуално на англиски јазик со користење на првите три букви од денот (Mon – Sun);
user - Името на корисникот со кое се извршува наредбата;
command - Ова е самата наредба којашто сакаме да ја извршиме. Ова поле може да содржи повеќе наредби според правилот за извршување на наредби внесени во една линија;
Доколку не сакате некоја од овие променливи полиња да ги специфицирате, во тој случај ставете ѕвезда ‘*’.
На пример:
01 * * * * root echo ”Hello”
17 20 * * * root date
00 4 * * 0 root rm –fr /tmp/*
Оваа наредба (безусловно рекурзивно бришење на сите податотеки во /tmp/ директориумот) ќе биде извршена секоја недела во 4 часот наутро.
Кога двете полиња dom и dow се внесени, наредба се извршува кога било кој од двата услова е исполнет.
Пример:
* 12 16 * 1 root /scripts/backup-make
Условите во полињата налагаат извршување на оваа наредба секој понеделник и секој 16-ти на пладне. Истиот резултат би го добиле ако се употребат следниве две наредби:
* 12 16 * * root /scripts/backup-make * 12 * * 1 root /scripts/backup-make
Самите параметри во полињата може да бидат и листа од параметри одделени со запирака, или интервал со користење на цртичка.
59 11 * * 1,2,3,4,5 root /scripts/proverka.sh
Ќе се изврши во 11:59 секој понеделник, вторник и среда. Истото би го добиле и со:
59 11 * * 1-5 root /scripts/proverka.sh
Cron исто така поддржува и употреба на 'step' променливи.
Вредноста */2 во dom полето, значи дека наредбата ќе се извршува секој втор ден, а */5 во полето за минути овозможува извршување на секои пет минути.
* 12 10-16/2 * * root backup.sh
е исто со:
*/15 9-17 * * * root reset-adsl.test
Секои 15 минути помеѓу 9 и 15 часот.
Коментари се дозволени во crontab, но тие мора да започнат со '#';
Повеќекориснички cron
Сите Unix засновани оперативни системи се повеќекориснички. Cron е апликација која е поддржана од ваквите оперативни системи. Секој од корисниците може да имаат свој crontab којшто може да биде менуван, уредуван и избришан од корисникот. Crontab податотеките се наоѓаат најчесто во /var/spool/cron/ (RedHat, Fedora) или во /var/cron/tabs/ (SUSE).
За уредување (или создавање) на лична crontab податотека се користи наредбата, crontab -e
Личната crontab податотека го има потполно истиот облик како и основната /etc/crontab со исклучок на променливата MAILTO во првиот дел од податотеката која и не е неопходна за функционирање на crontab.
Во овој случај, кај мултикоричка употреба на crontab не е задолжителна употребата на корисничкото поле во crontab наредбите.
Доколку сакате можно е и уредување на crontab без употреба на crontab –e наредбата. Со уредувач на текст создаваме податотека која со crontab наредба ја предаваме на crontab активната податотека. На пример доколку создаваме податотека со име sasocron.test, неопходно е користење на:
[saso@marco /]$ crontab sasocron.test
Други корисни наредби околу crontab се:
[saso@marco /]$ crontab –l
преглед на моменталниот crontab, и
за бришење на crontab.
Корисниците со root привилегии може да уредуваат туѓи crontab податотеки со употреба на:
[saso@marco /]$ crontab -u
Контрола на пристап до Cron
Cron има можност за ограничување на пристапот до crontab. Ова е овозможено со употреба на /etc/cron.allow и /etc/cron.deny податотеките. Овие податотеки работат на ист начин како и allow/deny податотеките кај другите демони (пр. httpd, squid). За да забраните одреден корисник да има пристап до crontab доволно е да се стави неговото име во cron.deny, за овозможување на употреба на crontab ставете го корисничкото име во cron.allow. Доколку сакате на сите корисници да им биде забрането користењето на crontab, внесете ALL во cron.deny податотеката:
[root@marco etc]$ echo ALL >>/etc/cron.deny
Доколку сакате да овозможите корисникот saso да користи crontab, направете го следново:
[root@marco etc]$ echo saso >>/etc/cron.allow
Доколку не постои cron.allow или cron.deny податотеката, тогаш употребата на crontab е дозволено за сите корисници.
Излезни параметри на Cron
Излезните параметри од cron се праѓаат како mail пораки до корисникот со кој е извршена комнадата, или до корисникот кој е посочен во MAILTO параметарот.
Но тоа не е единствен избор. Можно е создавање на логови, текстуални податотеки, коишто може во иднина да служат и како референца за анализа или преглед на успешно односно неуспешно извшување на наредбите посочени во crontab.
Доколку сакаме излезните параметри од cron да бидат пратени на емаил до некој корисник што не е дел од постоечкиот сметачки систем можно е користење на целосни е-поштенски адреси.
Следи пример за двата случаи:
0 16 * * 5 /scripts/vikend.sh | mail -s "VIKEND" saso
и
0 16 * * 5 /scripts/vikend.sh | mail -s "VIKEND" sstojanovski@mt.net.mk
Доколку имате наредба која се извршува многу често и не сакате секојпат cron да дава излезна вредност за таа наредба може излезот да го насочите во /dev/null.
0 0 1 * * /scripts/sinhroniziraj > dev/null
ПРенасочувањето на излезните параметри од наредбите во crontab се можни и во податотека:
Забележете ја употребата на двојниот “>“ знак, со цел да не дојде до пребришување на старата содржина во log.file податотеката.
Досегашните примери вршеа редирекција на стандарниот излез од crontab наредбите, но не и на стандарната грешка. За да се запише целосниот излез се користи “2>&1”
0 3 * * * /scripts/rotiraj-log >> log.file 2>&1
Тикал
Тикал (мајански: Tik’al) — еден од најголемите археолошки наоѓалишта на мајанската цивилизација, воедно и еден од најголеми поранешни мајански градови. Наоѓалиштето лежи во басенот Петен, во департманот Ел Петен во северна Гватемала. Тикал е дел од поголемиот „Национален парк Тикал“ и во 1979 година наоѓалиштето станало дел од Светското културно наследство на УНЕСКО.
Тикал бил главен град и најголем центар на едно од најмоќните мајански кралства. Иако архитектурата на наоѓалиштето датира од IV век п.н.е., својот подем Тикал го забележал во класичниот мајански период од 200 до 900 година. За време на овој период, Тикал бил доминантен во поголемиот мајански политички, економски и воен живот и имал контакти со останати средноамерикански кралства како на пример Теотивакан. Постои доказ дека Тикал во еден период бил освоен од Теотивакан во IV век. Со истекот на доцниот класичен мајански период нови градби и монументи биле изградени во Тикал и постојат докази дека дел од палатите биле изгорени. Овие настани резултирале со намалување на населението за да во X век градот бил целосно напуштен. Тикал е еден од најдобро запознаените, проучени и разбрани мајански наоѓалишта со долг список на владетели, споменици и палати.
Потекло на поимот
Името „Тикал“ најверојатно потекнува од мајанскиот збор „ти акал“ („ti ak'al“) и се верува дека овој назив е релативно нов што во превод значи „на водната дупка“. Ова име е тесно сврзано со еден од античките резервоари на вода кој го дале разни патници и ловци од тој регион. Покрај ова значење, се верува дека има и останати значења на поимот како на пример „место на гласови“ и ова толкување потекнува од ица јазикот. Како и да е, името на градот, Тикал, не е стариот назив на наоѓалиштето туку назив кој бил доделен веднаш по неговото откривање во 1840 година.
Според мајанските натписи во наоѓалиштето, Тикал се именува како „Јаш Мутал“ или „Јаш Мутул“ што значи „прв Мутал“. Целото кралство каде Тикал бил главен град е познато како „Мутул“ Точното значење на зборот не е познато, но истиот назив значи „снопче од коса“ и се поврзува со реповите на кралевите кои владееле со Тикал.
Предкласичен период
Во наоѓалиштето лежиат траги на рано земјоделство кои датираат уште од 1000 п.н.е. Главните конструкции во Тикал биле започнати уште во доцниот предкласичен период, односно во периодот од 400 до 300 п.н.е. Меѓу овие рани конструкции се вбројуваат и пирамидите и платформите. Во овој период Тикал учествувал во проширување на чиканелската култура која доминирала во централните и северни мајански предели, односно регионот од Јукатан до Белиз.
Во I век, Тикал започнал да зазема поголема политичка и културна моќ, период кога силните соседски градови започнале да се распаѓаат. На крајот на доцниот пред-класичен период, Тикал бил под силно влијание од архитектонскиот и уметничкиот стил на Изапа.
Местоположба
Најблиски денешни населени места до Тикал се Флорес и Санта Елена и се околу 64 километри југозападно од наоѓалиштето. Од Гватемала, Тикал е оддалечен 303 километри, 19 километри јужно од денешниот мајански град Уашактун, 30 километри северозападно од Јашха, 100 километри југоисточно од стариот соперник Калакмул и 85 километри од Каракол, кој денес е во Белиз.
Целото наоѓалиште е забележано на карта и има вкупна површина од 16 км2 каде се наоѓаат околу 3000 градби. Околината на градот е составена од варвонички висорамнини, каде во долината се наоѓаат мочурливи површини. Целиот град и околината се заштитени од гвателамските власти и го сочинуваат „Националниот парк Тикал“ кој има вкупна површина од 570 км2.
Тикал се наоѓа во тропска шума во северна Гватемала каде е и лулката на низинската мајанска цивилизација. Самиот град се наоѓа на плодна почва и поради тоа најверојатно имало развиен трговски пат кон Јукатан. Пределот е богат со капоково дрво кое е и свето дрво за Маите, потоа има тропски кедар и хондураска махагонија. Целиот предел со векови бил зашумен, сè до повторното откривање. Просечните годишни врнежи во Тикал се 1945 милиметри.
Иако Тикал бил еден од најголемите мајански градови, самиот град водата за пиење ја снабдувал преку врнежите и со градење на резервоари. Со модерните археолошки ископувања се откриле ваквите мајански резервоари за собрирање вода. Во околината нема природни извори на вода, поголеми реки или природни езера. Градот опстојувал од земјоделството. Врнежите биле од исклучиво значење за земјодеството и биле главен извор за наводнување. Поради непостоењето на природни водени површини, сушите во пределот биле катастрофални што најверојатно довеле до падот на класичниот мајански период.
Население
За населението на Тикал се проценува дека изнесувало од 10.000 до 90.000 жители, каде најверојатно бројот бил поблиску до поголемата бројка. Поради слабата пристнуст на природен сол во регионот, се проценува дека Тикал морал да увезува 131 тон сол секоја година што се споредува со население од 45.000.
Населението на Тикал започнало да се зголемува уште од предкласичниот мајански период, односно од 2000 п.н.е. до 200 година, кога својот најголем демографски подем е забележан во доцниот мајански период. Населението забрзано се зголемувало од 700 година па сè до 830 година, што следел голем демографски пад. Според проценките за населението и според проценките за површината на градот, густината на население на Тикал изнесувало околу 517 жители на километар квадратен. Оваа густина се зголемува ако се земе предвид и самата околина на градот.
Владетели
Династијата на Тикал била основана уште од I век и владеела со кралството околу 800 години и била составена од најмалку 33 кралеви.
Наоѓалиште
Владата на Гватемала и Универзитетот од Пенсилванија делумно го обновиле наоѓалиштето. Тој бил еден од најголемите мајански градови од класичниот мајански период и воедно едно од најголемите наоѓалишта во Америка. Архитектурата на стариот град била изградена од варовник и вклучува остатоци од храмови кои се високи и по 70 метри, големи кралски палати и помали пирамиди, палати, куќи, административни згради, платформи и камени споменици. Исто така постои и зграда која наликува на затвор, која имала дрвени решетки на прозорите и вратите. Во наоѓалиштето може да се најдат седум игралишта за познатата мајанска игра со топка.
Варовникот кој се користел за изградба на градот бил од локално потекло и се ископувал во непосредната близина на градот. Дупките кои биле создадени при ископувањето на варовникот биле користени како резервоари за вода, покрај природните резервоари на свежа вода кои ги користеле Маите. Главниот плоштад бил покриен со штукатура.
Површината погодна за живеење на Тикал изнесувала околу 60 км2, од кој голем дел не е исчистена, забележана на карта и ископана. Површината околу самиот град е добро забележана на карта и најверојатно имала површина од 125 км2. Како што веќе наведовме, населението на Тикал се движело од 10.000 до 90.000 во градското подрачје, а со околината дури до 425.000 жители.
Жан Реноар
Жан Реноар (Jean Renoir,, - , ), француски филмски режисер, великан на францускиот и светскиот филм. Ги напишал книгите „Реноар, татко ми“ и „Мојот живот и моите филмови“. Режисер е на филмовите „Нана“, „Кучка“, „Мадам Бовари“, „Голема илузија“ и „Марселеза“,.
Пафаншки јазик
Пафаншкиот јазик (Pááfang) е микронезиски јазик кој се зборува во Микронезија. Според податоците од 1989 година јазикот го зборуваат 1320 жители.
Синтакса на место
синтаксата на место ― поим во просторната анализа во рамките на географските информациски системи. Постои потенцијал во комбинирањето на географски насочени истражувања за пристапност и геометриски насочени истражувања во архитектурата, како што е синтаксата на просторот, како што е наведено на пример, Стол и други.
Тимеја Бабош
Тимеја Бабош (Tímea Babos; родена на 10 мај 1993 година) е унгарска професионална тенисерка.
Бабош, која била роден во Сопрон, освоила три поединечни и 17 двојни титули на ВТА турнејата, еден поединечен и еден двојник на титули од серијата ВТА 125К, како и 12 поединечни и девет двојни титули на ИТФ женското коло. Во септември 2016 година, таа го достигнала својот најдобар пласман со пласирање на 25 место во свет, а во јули 2018 година достигнала број 1 на ранг списокот на двојки, станувајќи првиот унгарски играч кој стигнал до врвот на ВТА-списокот во поединци или двојки.
Постигнат помлад играч, најголем успех на Бабош дошол во двојки, освојувајќи го Австралискиот Опен во 2018 година и постигнувајќи го финалето на женските двојки од Вимблдонското првенство 2014 и 2018 УС Опен со Кристина Младеновиќ од Франција и 2016 Вимблдон првенството со Јарослава Шведова од Казахстан, и мешани двојки во финалето на Вимблдон првенството 2015 со Александар Пеја од Австрија и Австралискиот опен 2018 со Рохан Бопана од Индија. Нејзиниот прекар на турнеја е "Бабоддок", што ѝ ја дава двојката партнер Кристина Младеновиќ, бидејќи е голем обожавател на хорор филмови. Прекарот се верува дека е референца за филмот Бабадук.
2010 година
На Австралискиот Опен се натпреварувала на женскиот подиум на поединци. Бабош била првото семе. Во првиот круг, таа ја победила Австралианката Ешлинг Самнер. Во вториот круг таа ја победила Сандра Заниевска. Во третиот круг, ја победи Ана Арина Маренко. Потоа се соочила со Кристина Плишкова и загуби во три сета. Бабош, исто така, се натпреварувала и на двојки во женска конкуренција, а исто така била поставена на првото место заедно со Габриела Дабровски. Во финалето, тие изгубија од Јана Чепелова и Шантал Шмамлова. Во мај, Бабош победила на настанот за двојки на француски отворени со Слоан Стивенс. Дуото не изгубил сет на целиот турнир. Во финалето, ја победија Лара Арруабарена и Марија Тереза Торро Флор од Шпанија.
Бабош и Стефенс победиле на Вимблдон првенството, победувајќи Елина Светолина и Ирина Хромачева во финалето.
Два дена по освојувањето на оваа титула, таа учествувала на својот прв ВТА настан во Будимпешта, во првиот круг загубила од третото семиња Тама Бачински.
Во својот последен јуниорски турнир, УС Опен, таа загубила во вториот круг за поединци, но освоила двојки со Стивенс, со што стана првата помала двојна екипа која ги освои Ролан Гарос , Вимблдон и УС Опен во истата година.
2011 година
Бабош продолжила да учествува на ИТФ женското коло. Таа ја започнала годината на својот втор WTA турнир во Монтереј преку маска, но загубила во првиот круг од квалификациите за 138-та ранг-список на Александра Возњак. Таа потоа претрпела раноградинарски излегувања на нејзините следните пет ИТФ турнири, а не добивајќи го вториот круг на кој било од нив. Бабош ја скршила редеатата со освојување на шестата титула на ИТФ на турнирот од 25.000 долари во Астана, Казахстан. Таа ја победи Дајана Исаева, Тамара Чуровиќ, осма Екатерина Јашина , трета селектор Вероника Капшај и, конечно, второпласираната Тадеја Мајерич , сите во сетови. И покрај нејзиниот успех, нејзиното рангирање падна од 261 на 301.
Бабош го искористила турнирот како отскочна штица до крајот на годината, бидејќи нејзините резултати драстично се подобриле потоа во споредба со почетокот на сезоната. Таа стигнала до полуфиналето на уште еден турнир од 25.000 долари во Кристинехамн, паднал во втората седмица Alexandra Cadanţu во три сета, пред да ја освои својата седма ITF титула и втората година на турнирот од 25.000 долари во Штутгарт, како седмо семе. Не било лесно како Астана, но таа победила откако била победена на три сета на три натпревари, вклучувајќи го и финалето. Бабош потоа продолжи во својата родна земја на ГП во Будимпешта, каде што го освои својот прв натпревар со нерешен резултат на ВТА турнеја. Таа ја победила Ана Ремонндина пред да падне на евентуален шампион и најдобрата селекторка Роберта Винчи во три блиски серии. По Будимпешта, таа првпат влегла во првите 200, скокајќи од 231 на 177. Потоа продолжила да ја заврши сезоната на глинен суд со полуфинален настап во Ла Коруња.
Таа продолжила со својата тешка судска сезона, каде што ја погодила нејзината втора лоша годината, достигнувајќи само една четвртина на осум турнири. Таа влегла на 50.000 турнир во Сагенеј, Квебек, на 181. место. Таму ја освоила својата најголема титула до денес како трето семе. Нејзините први три натпревари биле во директни сетови, пред да се совладаат топ-освоените Мирјана Лучиќ и, конечно, се бореле за победата над петтата титула со американката Џулија Босеруп. Бабош потоа стигнала до полуфиналето на турнирот од 50.000 долари во Торонто и турнирот во Братислава од 25.000 долари. Таа ја завршила сезоната со својата деветта ITF титула на турнирот од 25.000 долари во Хелсинки, освојувајќи го турнирот без да испушти сет. Бабош ја завршила годината со 41-19, со 153, освоила четири ИТФ турнири.
Во двојки, Бабош акумулираше сличен успех со различни партнери. Таа освои 25.000 долари на турнирот во Ирапуато, Мексико, со Јохана Конта , турнир од 25.000 долари во Бат, Сомерсет , со Ана Кремер , 25.000 долари во турнир во Ла Коруња со Викторија Лариер и во турнир од 50.000 долари во Сагенеј, Квебек. Таа, исто така, стигнала до финалето на четири други ИТФ турнири. Бабош ја завршила годината со рекорд од 34-13, рангиран на 161.место и со освоени четири турнири од осум финални настапи.
2019
Тимеја Бабош и Кристина Младеновиќ беа шампиони во 2019 Австралија опен. Тие загубиле во финалето од Саманта Стосур и Џанг Шуај
Бел Камен (Мојно)
Бел Камен — археолошко наоѓалиште во битолското село Мојно. Претставува населба од железно и доцноантичко време. Се наоѓа на околу 2 км западно од селото, на местото каде што теренот преминува во Пелагониската Рамнина, од северната страна на патот Мојно-Мусинци. Наоѓалиштето е тумба делумно уништена уште во времето на подигањето на доцноантичката населба околу неа. На површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, временски различни.
Црква „Вознесение Христово“ - Локов
Црква „Вознесение Христово“ - Локов може да се однесува на две истоимени цркви во селото Локов:
Еленик (Мојно)
Еленик — археолошко наоѓалиште во битолското село Мојно. Претставува населба од хеленистичко и доцноантичко време. Во литературата ова наоѓалиште е познато и како Градиште и како Марин Град.
Нова Есиха
Нова Есиха е покраина на Филипините кој е сместена во Централен Лузон Регионот. Главен Град е Палајан Сити.Се граничи со (од југ кон север) Булакан, Пампанга, Тарлак, Пангасинан, Нова Вискаја и Аурора.
Еконимија
Ова е една од најбрзо растечките покраини на Филипините. Позната е како најголем производител на кромид во Југоисточна Азија.
Административна поделба
Покраината е поделена на 27 општини и 5 града.
Надворешни врски
N.E. Head Officials: http://www.nuevaecija.gov.ph/index.php?id1=2&id2=3&id3=3
Покраинска управа: http://www.nuevaecija.gov.ph
Nueva Ecija Online Community Beta: http://nuevaecija.clsu-edu.net
Туризам: http://www.tourism.gov.ph/
Црква „Св. Димитриј“ - Кнежино
Свети Димитриј — главна селска и гробјанска црква во селото Кнежино.
Местоположба
Црквата е сместена во средишниот дел на селото, а околу нејзе се наоѓаат и селските гробишта.
Историја
Црквата била изградена во 1911 година. Истата била осветена дури на 10 октомври 2005 година од страна на Митрополитот Дебарско-кичевски г. Тимотеј.
Рескрипт
Рескрипт — документ кој се издава не по иницијатива на авторот, туку како одговор (во буквален превод „напишано назад") на конкретно барање од неговиот примач. Тоа не се однесува на поопшто законодавство.
Преглед
Зборот потекнува од римскиот императорски двор, кој често издавал реципиенти, во многу случаи поттикнати од многуте гувернери и други функционери. Некои важни рани легални колекции се состоеле целосно од реквизити, на пример, Кодекс Гермогениана (Codex Hermogenianus), објавени околу 300 година. Другото поле на примена е папската римска курија, која усвоила многу римски административни услови и практики.
Одговорите може да се однесуваат на различни форми, од формален документ од утврден тип, како што е папската була, до препраќање на барањето со едноставно споменување со одлука, нешто како "одбиено" или „доделено“, или на партијата засегнати или на надлежната извршна канцеларија.
По аналогија, истото се применува и на слични постапки во други контексти, како што се отоманските, кинеските и јапонските империјални судови, или дури и пред Римското Царство. Два добро познати примери на јапонски царски рескрипти биле императорски рескрипт на императорот Хирохито за прекин на војната, напишан како одговор на Потсдамската декларација и неговата Декларација за човештвото од 1946 година напишана како одговор на барањето на генералот Даглас Макартур.
ФК Милан сезона 2015–2016
Сезоната 2015-2016 година — 117-та сезона во историјата на ФК Милан и нивна 82-та во највисокото првенство на италијанскиот фудбал. Милан се натпреварувал во Серија А и Купот на Италија.
Вратени од позајмица
Вкупен трошок: ▼ €86,470,000
Вкупен трошок: ▼ €0
Табела
Последно ажурирање: 15 мај 2016.
Натпревари и голови
! colspan="14" style="background:#dcdcdc; text-align:center"| Голмани
! colspan="14" style="background:#dcdcdc; text-align:center"| Defenders
! colspan="14" style="background:#dcdcdc; text-align:center"| Среден ред
! colspan="14" style="background:#dcdcdc; text-align:center"| Напад
! colspan="14" style="background:#dcdcdc; text-align:center"| Играчите заминале од клубот во текот на сезоната
Голгетери
Обновено на: 21 Мај 2016
ЖС „Орешани“
Железничката станица „Орешани“ — железничка станица во Република Македонија
Градиште (Нерав)
Градиште или Чука — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Нерав. Наоѓалиштето претставува градиште од доцноантичкото време. На две ниски ритчиња со преслап помеѓу нив, се гледаат остатоци од бедем граден од кршен камен и варов малтер, широк 2 м. По површината се среќаваат делови од керамички садови со груба фактура, питоси и многу градежен материјал.
Шалинац (резерват)
Содржи висока, хомогена поставеност на дрвја кои се речиси на иста возраст, вклучително и околу 200 стогодишни дабови (Quercus robur), некогаш придружени со јасен на полето (Fraxinus angustifolia). Заштитеното подрачје зафаќа 19 хектари.
Староста на шумичката се проценува на 200-300 години. Просечната големина на дабовите дрвја е:
Крампус
Крампус (германски: Krampus, слов. Parkelj) — легендарно суштество во фолклорот на Алпскиот Регион; наречен „божиќен ѓавол“, придружник и во исто време антипод на Свети Никола. Се сметало дека Крампус бил дел од паганските обреди за краткодневицата. Според легендата, тој е син на Хел, нордискиот бог на подземјето. Со ширењето на христијанството, Крампус се поврзал со Божиќ — и покрај напорите на Римокатоличката црква да го забрани. Се вели дека суштеството и Свети Никола пристигнале вечерта на 5 декември (германски: Krampusnacht = „Ноќта на Крампус“). Додека Свети Никола ги наградува убавите деца и им остава подароци, Крампус ги тепа оние кои се непослушни со гранки и стапови. Во некои случаи, се вели дека ги јаде или ги носи во адот. На 6 декември (католицизам), Денот на Свети Никола, децата се будат за да ги најдат своите подароци или да ги залечат своите повреди.
Историја
Крампус се споменува и во претхристијанскиот германски фолклор и бил поврзан со доаѓањето на зимата и намалувањето на дневните часови. Така, тој го олицетворил злиот дух на зимата. Самиот збор „Krampus“ доаѓа од старогерманскиот збор „krampen“, што значи „канџи“, или според друг извор, од баварскиот „Krampn“ — нешто мртво, исушено. Според некои особености, тој покажува сличности со сатирите од старогрчката митологија. Во претходниот период, особено за време на инквизицијата, Римокатоличката црква забранила прослави со пантомимичари на кои се прикажани роговидни суштества. Како и да е, традицијата на прикажување на Крампус била зачувана, и до XVII век, тој бил воспоставен во божиќните прослави како придружник на Свети Никола.
Во XX век, Австриската влада го обесхрабрила прикажувањето на Крампус. По Граѓанската војна во 1934 година, режимот на Долфус, по поттик на христијанските социјалисти и Татковинскиот фронт, вовел забрана за оваа традиција. Во 1950-тите, владата делела памфлети на тема: „Крампус е производ на злото“. Меѓутоа, до крајот на векот, имало реставрација на прославите со учество на Крампус, и сега оваа традиција останува популарна. Во исто време, во Австрија се одржала јавна расправија за допуштеноста на користење на сликата на Крампус за мали деца.
Обреди
Ноќта меѓу 5 и 6 декември, Крампус го придружува Свети Никола, казнувајќи ги и заплашувајќи ги непослушните деца — со тоа делува како противтежа на Свети Никола — кој им дава подароци на добрите деца. Се верува дека кога Крампус ќе најде нерасположено дете, става јаглен под перницата или го става во чантата и го носи исплашеното дете во пештера, веројатно за да го јаде за божиќна вечера. Во постарите изданија на легендите, Крампус грабнува деца и ги носи во својот морничав замок, а потоа ги фрла во морето.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Перика
Перика е додаток која се носи на главата, изработен од природна човечка коса, од животински влакна или од синтетички влакна. Зборот перика е скратена форма од зборот periwig кој потекнува во 17 век. Луѓето носат перики поради различни причини: религиозни побуди, поради мода или за да ја сокријат ќелавоста.
Општествен закон
Општествено право ― унифициран концепт на правото, кој ја заменува класичната поделба на јавното право и приватното право. Поимот и двете се користеле за да означат области на правото кои спаѓаат помеѓу „основните“ приватни и јавни субјекти, како што се корпоративното право, правото за конкуренција, трудовото право и социјалното осигурување, или како унифициран концепт за целото право врз основа на здруженија.
Како реакција на класичната јуриспруденција во 19 век, правните научници ја доведуваат во прашање ригидната поделба помеѓу приватното право и јавното право. Германскиот правен филозоф, Ото фон Гирке работел на развој на сеопфатна историја и теорија на „социјалното право“ (Soziales Recht). Клучните принципи на работата на Гирк биле усвоени и внесени во англиската јуриспруденција од Фредерик В. Мејтланд. Во Франција, Леон Диги го развил концептот на општественото право во неговата книга од 1911 година, Le droit social, le droit individuel et la transformation de l'état. Заедничка нишка е приврзаноста кон социјалната правда во едно демократско општество. Ова станало централно за размислувањето на американските правни реалисти за време на ерата на Лохнер на почетокот на 20 век.
Калдераши
Калдерашите се подгрупа на Ромите. Тие биле традиционално ковачи и металопреработувачи и зборуваат голем број ромски дијалекти групирани под терминот калдерашки ромски дијалекти, подгрупа на влашки ромски јазици.
Потекло на поимот
Името Калдераши (на ромски, романски, унгарски, калдараши на бугарски, (котлари) на украински и (келдерари) на руски) е изведено од латинскиот збор (се однесува на романски „котел, кофа, канта“, новогрчки (кардари) и англиски), всушност го опишува нивниот еснаф како котларски. Многу Роми и народи кои живеат низ цела Европа го носат презимето „Калдараш“, поврзувајќи ги своите корени со оваа ромска подгрупа. На годишниот цигански фестивал во Сан Себастијан, Баскија, Шпанија, се одвива парадата Калдерерос секоја година на 2 февруари.
Распространетост
Околу 200.000 Калдераши живеат во Романија. Тие се населиле низ цела Украина, движејќи се од Бесарабија кон север и исток.
Занаети
Поради индустријализацијата, металуршката индустрија веќе не е толку профитабилна, така што Калдерашите го прошириле опсегот на нивните извори на приходи. Сепак тие често остануваат во металуршкиот сектор.
Обичаи
Традиционалната калдерашка облека е една од најпознатите ромски традиционални облеки, која сè уште се носи денес. Тие честопати се венчаат многу млади (15-20 години, во последните 20 години во Русија од 12 до 18 годишна восраст) и имаат многу строги хигиенски практики.
NGC 1953
NGC 1953 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1953 се споменува и како ESO 56-SC118, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 31 јануари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1953 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,9 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 25 м 27,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 50' 18".
Други поделби
Проучување на NGC 1953 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9162.
Сибат
Сибат е вид на копје што се користело на Филипините. Обично било направено од трска со наострен врв, но се користеле и метални врвови. Називот сабат доаѓа од индонезиски или филипински дијалект, додека на островот Негрос го нарекуваат бангко или палупад.
Постојат многу верзии од ова филипинско копје, кои варираат според должината и функцијата. За некои од овие копја е карактеристичен метален врв во разни стилови и величини, додека за други пак бил карактеристичен само зашилен врв, некои имале една, а некои две острици.
Каро Цеков
Каро Цеков (тур.: Karo Roguşlu), (Крива Паланка,1839 - Пантелеј, Кочанско, 1928) бил единствениот феудалец во времето на Отоманското Царство на територијата на денешна источна Македонија од христијанска вероисповед.
Роден е во Крива Паланка во сиромашно вреќарско семејство. Семејството се прехранувало од занаетот на неговиот дедо, кој правел и крпел платнени вреќи.
Откако учествувал во заседа на Турци, заедно со своите двајца браќа и татко му, со цел да ја ослободи сестра си од рацете на Турчин, кој сакал да се ожени со неа, семејството морало да побегне во Осоговијата. Една година одвај преживеале, прехранувајќи се со растенија и билки.
Неколку години подоцна неговиот брат Митко дошол до голема количина на златни лири, за кои самиот рекол дека ги нашол оставени, а постои и теорија дека ги зел насилно од некого и побегнал. Со таа количина на злато го купиле чифликот во Пантелеј, преку ноќ прераснувајќи во најбогато семејство во Осоговијата, а подмитувајќи ги властите во Кочани, стигнале и до некаква моќ и влијание во регионот помеѓу Кочани и Злетово.
Така, Каро Цеков од почетокот на 1900тите па сè до својата смрт, 28 години подоцна, станал единствен феудалец во Пантелеј, Рајчани и Шталковица. Селаните од Пантелеј и Рајчани работеле на неговите бавчи во Шталковица, а голем дел од селаните работеле и како сточари на неколкуте стада различен добиток, произведувајќи голема количина на зеленчук, млечни производи и месо, кои Цеков го правеле уште побогат од претходно. Дел од својот имот го подарил за изградба на манастирот Св. Пантелејмон. Со текот на годините Каро стекнал репутација и заслужена почит кај месното население, кое и ден денес зборува за „мудриот дедо Каро“.
Починал 1928 година и бил погребан на десната страна од надворешната страна на југоисточната капија на манастирот. Денес гробот не е обележан, а малкумина се сеќаваат на надгробниот споменик, кој стоел до крајот на 1950тите.
Црква Сан Лујџи дел Франчеси
Црквата Сан Лујџи дел Франчеси (италијански :Chiesa di San Luigi dei francesi) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во периодот од 1518 до 1589 година.
Трпчева Црква
Трпчева Црква' — археолошко наоѓалиште во географската област Мариово и се наоѓа меѓу с. Дуње и с. Кален, 2 км југозападно од Дуње и 2 км југоисточно од Кален.
Била пронајдена во 1982 г. кога имало археолошко рекогносцирање во Мариово и била пронајдена сакрална градба со ѕидови од кршен камен а подоцна е пронајдена и некропола.
Истражувања
Било приметено дека во оваа црква се палеле свеќи, што ги поттикнало мештаните што ја пронашле црквата да се потрудат да ја обноват. Тие во текот на 1985-1986 г. изградиле мала црквичка од камен и кал на темелите на останатата базилика, при што оштетиле 3 гробни конструкции во кои биле најдени гробни наоди, а ова биле и првите податоци за постоењето на некропола во окилната и во самата пронајдена црква. За да се спречи повторно ненамерно уништување на некрополата во 1991 г. во организацијата „Заводот и Музеј“ Прилеп е почнато археолошкото истражување на некрополата и самата базилика. Тоа се извршило во текот на 6 кампањи, од 1991 до 2000 г. Најголемиот број на гробовите имаат насоченост на гробот запад-исток со помали отстапувања кај некои од гробовите, исто е забележано и групирање на гробовите според семејна припадност и сталеж. Додека повеќето од гробовите биле посветени на еден поединец има и гробови кои имале повеќе од еден скелет. Според антрополошката анализа на сите скелети, одредено е дека просечната висина на мажите била 1,71 м и речиси сите имале робустна грдба а кај жените 1,62 м кои пак имале умерема градба, две третини од популацијата се возрасни додека една третина се деца од различна возраст. Истражувачите приметиле дека кај повеќето од повозрасните поединци има дегеративни промени како: артиртис, остеоспрозата спондилоз и др., а исто и дека повеќето од од скелетите имале скршени коски кои биле преживеани што би укажало дека поппулацијата имале добри начини да лекуваат скршеници, еден од поретките пронајдоци било скелетот на жена и нејзиното неродено бебе.
Ритуали
Имало пронајдени остатоци на животински коски кои биле поврзани со ритуалните гозби за време на погребот, а со остатоците на коски внатре во гробовите се потврдило обичајот да се остави дел од храната за покојникот. Друг обичај забележан во некрополот е попатина, односно со скелетот има ќерамички садови со храна и течности за да „се олесни патот кон задгробниот живот“ што е често сретнато во пагански религии и словенски некрополи, истовремено се забележани и жртвени јами со животински коски кои се исто често сретнати во словенски некрополи како во Русија, Бугарија, Ромунија, Молдавија.
Комос (митологија)
Комос (грчки: Κῶμος) - во старогрчката митологија, бог на пијанството и ноќните веселби. Тој му бил син на богот Дионис. Од неговото име потекнува зборот „κωμωδία“ (комедија).
Црква „Св. Атанасиј“ - Сармусакли
Свети Атанасиј (Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Сармусакли, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Црквата се наоѓа во центарот на селото. Изградена е во 1909 г. на местото на помал стар храм со истото име. Иницијативата за изградбата е покрената во 1908 г. од митрополитот Григориj Серски (подоцна цариградски патријарх). За еден ден собрани се 4000 златни лири. Стариот храм е урнат и на 8 септември 1909 г. митрополитот Григориј го осветил камен-темелникот на новата. Изградбата се одвивала под раководство на италијанскиот архитект Џузепе и грчките инженери Костис и Хаѕимихалис. Градбата претставува крстокуполна базилика во византиски стил. Храмот е осветен на 24 април 1911 г. од митрополитот Агатангел Драмски, бидејќи Апостол Серски тогаш бил во Атина.
Лилјак (Мојно)
Лилјак — археолошко наоѓалиште во битолското село Мојно. Претставува населба од железно време. Се наоѓа на околу 1,8 км источно од селото и на околу 300 м северно од превојот преку кој минува патот Мојно - Орле, каде на тесен гребен на Селечка Планина се гледаат остатоци од мала населба, а по површината множество фрагменти од керамички садови.
Федерико Матиело
Федерико Матиело (р. на 14 јули 1995 година) — италијански фудбалер, играч од одбраната или од средниот ред на Болоња на заем од Аталанта.
Технички одлики
Играч со прецизен центаршут, опремен со моќен удар и брзина. Најчесто игра како лев бек но по потреба може да игра и како лево крило и на другата страна од теренот како десно бек и десно крило.
Кариера
Матиело е роден во Лука, и својте фудбалски почетоци ги направил во Валдовато, а потоа и во Лукезе. На возраст од 14 години и се приклучил на младинската школа на Јувентус, играјќи за категоријата Примавера, со која ги освоил Купот на Италија Примавера во сезоната 2012-2013, а потоа и Суперкупот на Италија Примавера во 2013 година. На 9 ноември 2014 година го добил првиот повик за настап во првиот тим од страна на тренерот Масимилијано Алегри, и истиот ден го направил своето деби во Серија А во натпреварот Јувентус-Парма (7-0), влегувајќи на местото на Клаудио Маркизио во 82-рата минута од натпреварот. Веќе следната недела забележал уште еден настап за Јувентус во Серија А играјќи повторно како замена во второто полувреме во победата со 3-0 на гости против Лацио.
На 2 февруари 2015 година бил позајмен на Кјево. Дебитирал во жолтиот дрес на 15-ти истиот месец во победата со 2-1 над Сампдорија на домашен терен, влегувајќи на местото на Езекиел Скелото во 66-тата минута. Во својот втор натпревар како стартер во Серија А, на 8 март 2015, претрпел тешка повреда поради која морал да го напушти теренот во 19-тата минута по судир со играчот на Рома Раџа Наинголан. Потоа било дијагностицирано дека станува збор за фрактура на големата и малата писка, што го оддалечило од терените за седум месеци, и го приморало предвреме да ја заврши својата прва сезона како професионалец.
Матиело се вратил на теренот на 19 октомври, играјќи како стартер во поразот со 3-2 од Џенова на Мараси. Меѓутоа, само три дена подоцна, заработил нова фрактура, на истата нога која му била оперирана по повредата во претходниот март.
Во летото 2016 се вратил во Јувентус и бил приклучен во списокот на играчи на клубот за Серија А и Лигата на шампионите за сезоната 2016-2017. Сепак, тој не одиграл ниту еден натпревар за Јувентус во текот на сезоната иако во повеќе натпревари бил на клупата за резерви.
Статистика на кариерата
Статистиката е ажурирана на 18 октомври 2016.
Култура на Албанија
Културата на Албанија е составена од повеќе елементи, како и од влијание од околните култури. Албанскиот јазик бил потврден како индоевропски јазик во 1854 година од германскиот филолог Франц Боп. Овој јазик прави своја посебна група во ова јазично семејство. Потеклото на албанскиот јазик и на Албанците се поврзува со Илирите и со дако-тракијците.
Образование
Образовниот систем во Албанија е секуларен. Стапката на писменост на населението е околу 94%. Основното образование е задолжително (курс 1-9), но повеќето ученици го продолжуваат средното образование (курс 10-12). Студентите мораат успешно да ги положат матурните испити на крајот на деветтиот клас и на крајот на 12 клас, со цел да го продолжат своето образование. Постојат околу 5000, претежно јавни, училишта низ целата земја и академската година е поделена на два семестри. Учебната година започнува во септември, а завршува на крајот од мај или почетокот на јуни.
Музика
Албанската народна музика се дели на три групи: геги, тоски и лаби. Cеверните звуци се зметаат за херојски и силни, додека jужните етно звуци се сметаат за посмирени и нежни.
Спорт
আলবেনিয়া
Мирјета Бајрамоска
Мирјета Бајрамоска (родена на 22 ноември 1984 во Битола) — македонска ракометарка. Таа игра за ЖРК Крим во словенечкото првенство. Таа е поранешна репрезентативка на Македонија.
Игра на позицијата лев бек.
Нејзини поранешни клубови се: Кометал Ѓорче Петров, Еуростандард Ѓорче Петров, Мар Аликанте од Шпанија, РК Драма од Грција и ЖРК Металург.
NGC 6376
NGC 6376 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6376 се споменува и како UGC 10855, MCG 10-25-25, CGCG 300-24, KCPG 516A, KAZ 135, 7ZW 712, KUG 1724+588.
Откривање
Објектот е откриен на 1 септември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6376 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 6376 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 25 м 19,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +58° 49' 2"". Положбениот агол на објектот е во износ од 142°.
Други поделби
Проучување на NGC 6376 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60258. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 52; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3900. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1102.
Пршовце
Пршовце (Përshefcë) — село во Општина Теарце, во околината на градот Тетово.
Географија и местоположба
Пршовце се наоѓа во северозападниот дел на Република Македонија, под падините на Шар Планина. Административно припаѓа на Општина Теарце.
Историја
Пршовце со ова име се спомнува уште во 1415 година. Во оваа година селото имало 44 куќи, 2 вдовици, 10 самци, лозја и градини со годишен приход од 8.150 акчиња. Од староседелските семејства познати се: Лауч, Хамзалар, Бекташ, Бегалар, Халабак, Рекали, Тољалар, Тота, Раде, Ѕинго, Прџе и Пираеус.
На 11 ноември 2001 македонската полиција во контрола на три возила во реонот на селото Требош пронашла поголем број пиштоли, автоматски пушки и еден митралез, по што уапсила седум лица кои се наоѓале во возилата. Еден од уапсените бил Нухи Мустафи или т.н. командант Солана, роден 1966 година од Пршовце, одговорен за етничко чистење.
За време на Конфликтот од 2001 во Пршовце забележани се неколку дејствија како палење на куќи на неалбанци и сл.