cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 6897
Откривање
Телото е откриено на 28 јуни 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
IC 579
Откривање
Објектот е откриен на 1 декември 1866 година од страна на Труман Хенри Сафорд.
NGC 6897
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6897 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 6897 има привидни димензии од 0,9' х 0,5'.
IC 579
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 579 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 579 има привидни димензии од 0,8' х 0,4'.
NGC 6897
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 21 м 1,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -12° 15' 18"". Положбениот агол на објектот е во износ од 35°.
IC 579
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 20 м 33,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +29° 36' 59". Положбениот агол на објектот е во износ од 48°.
NGC 6897
Други поделби
Проучување на NGC 6897 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64513. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 298; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5749. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 855.
IC 579
Други поделби
Проучување на IC 579 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4840.
Популарна култура
Популарна култура (поп-култура) или масовна култура — мноштво замисли, гледни точки, ставови, шеги и други културолошки одлики најзастапени меѓу широките народни маси во одредено општество.
Основен мотив на создавање на оваа култура е остварувањето профит.
Ширау
Ширау (Schierau) — село и поранешна општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Рагун-Јесниц.
Мала Корија (Горно Коњаре)
Мала Корија или Копитњак — археолошко наоѓалиште во кумановското село Горно Коњаре. Наоѓалиштето претставува населба од хеленистичкото и римското време. Во близината на патот за Куманово и северно од патот за селото Четирце има поголем комплекс на кој се гледаат градежен материјал и многубројни делови од керамички садови со различна временска и културна припадност.
Lactarius pinguis
Lactarius pinguis е член на родот Млечки(печурки) со големи млечни шапки од редот Гулапка. Пронајден во северен Тајланд, тој бил опишан како нов за науката во 2010 година.
Карстен Крон
Карстен Крон (Karsten Kroon; р. во Дален) — поранешен холандски професионален друмски велосипедист, кој професионално настапувал во периодот 1997-2014 година. Се повлекол од трките на крајот на сезоната 2014.
Кариера
Крон го покажал неговиот талент како аматер со освојувањето на професионалната Трка околу Дренте во 1996. Тој му се приклучил на младинскиот состав на во 1997 и освоил голем број аматерски трки во наредните две години. Во 1999, му се придружил на сениорскиот состав. Имал неколку победи, меѓу кои етапата 8, на Денот на Бастилја, на Тур де Франс 2002. Крон и неговиот сонародник, Ерик Декер, завршиле заедно во група од седум луѓе, но Крон ја освоил етапата на неговиот прв Тур де Франс со помошта на поискусниот Декер. Крон ја носел маичката за планински пласман на секоја од трите големи трки, иако неговото водство не траело до крајот.
На 10 август 2005 изјавил дека, до 2007 ќе вози за Саксо Банк. Тој сакал повеќе слобода. „Никогаш не сум рекол дека сакам да бидам водач“, рекол за CyclingNews.com, „Единствено сакам да добивам шанси“. Во март и април 2006, тој бил заеднички екипен капетан за ProTour трките. Завршил во првите десет на Тирено-Адријатико и Трката околу Фландрија. Му помогнал на Френк Шлек да победи на Амстел Голд Рејс со растурањето на потерата, кога Шлек нападнал; Крон завршил четврти. На крајот, Крон завршил на подиум на Флеш Валон, бил трет пред Шлек. Тој исто така бил втор на Амстел Голд Рејс 2009, веднаш зад Сергеј Иванов.
Во 2010, Крон му се приклучил на, но се вратил во за сезоната 2012.
Данил Глебов
Данил Александрович Глебов (Данил Александрович Глебов; 3 ноември 1999) е руски фудбалер. Тој игра како централен играч за врска во ФК Ростов.
Клупска кариера
Тој дебитирал во Руската професионална фудбалска лига за ФК Анжи-2 Махачкала на 19 ноември 2017 година во натпревар против ФК Армавир.
Данил дебитирал во руската Премиер лига за ФК Анжи Махачкала на 1 септември 2018 година во натпревар против ФК Крилија Советов Самара.
На 13 јануари 2019 година, тој потпишал со ФК Ростов.
Горуша
Горуша или Војнова Планина (Βόιο, Војо) — планина во југозападниот дел на Костурскиот и западниот дел на Кожанскиот округ во Егејска Македонија, денес Грција. Претставува дел од поголемиот венец Пинд Долга е 25-30 и широка околу 15 км. Највисоката точка е на 1.806 м. Прекриена е со густа шума и слабо е населена. Соседни планини се Грамошта на запад и Смолика на југозапад. Во правец север-југ планината минува по границата меѓу општините Нестрам (на запад) и Горуша (на исток). Горуша ја дели Егејска Македонија на север и исток од Епир на запад.
Лоренцо Коломбо
Даниел Малдини (роден на година во, Италија) — италијански фудбалер кој настапува за екипата на ФК Лече како позајмен играч од ФК Милан, на позиција напад.
Клупска кариера
Коломбо своите први чекори во фудбалот ги направил во младинските школи на Милан. Тој го направил своето деби за првиот тим на 18-годишна возраст, на 12 јуни 2020 година, заменувајќи го Лукас Пакета во 82 минута во ремитона домашен терен против Јувентус во Купот на Италија, натпревар кој завршил со резултат 0:0. На 18 јули 2020 година тој дебитирал во Серија А во домашната победа против Болоња со 5−1.
На 5 септември 2020 година го постигнал својот прв гол во победата од 4-1 против А.Ц. Монца во пријателски натпревар.
На 26 јануари 2021 година, Коломбо се приклучил на тимот од Серија Б Кремонезе на позајмица до крајот на сезоната.
На 31 јули 2021 година, Коломбо бил позајмен на клубот од Серија Б СПАЛ.
На 7 јули 2022 година, Коломбо бил позајмен на Лече со опција за купување.
Меѓународна кариера
Коломбо настапувал за репрезентацијата на Италија до 19 години и до 20 години.
ФК Металург Скопје
ФК Металург е македонски фудбалски клуб од Скопје. Своите натпревари ги игра на Стадионот Железарница.
Историја
Металург е оформен во 1964 година. Во својата историја, клубот две сезони има настапувано во Втората фудбалска лига на СФРЈ. По осамостојувањето на Македонија, клубот учествувал во првата сезона во Првата македонска фудбалска лига, каде во есенскиот дел ја освоил вицешампионската титула, но на крајот на сезоната испаднал од лигата. Оттогаш, клубот настапувал во Втората лига и во Третата лига (Север). Во сезоната 2008/2009, Металург повторно се вратил во Првата Лига. Најголемиот успех на клубот бил освојувањето на Купот на Македонија во 2011 година.
Сезона 2015-2016
По лошиот почеток на сезоната, кога по петте одиграни кола, „Металург“ се наоѓал на последното место, со само еден освоен бод, бил сменет тренерот на клубот, Марјан Герасимовски, а неговото место го зазел Алексо Мацков, кој претходно го водел младинскиот тим.
Комплекс (хемија)
Комплексни или координациони соединенија се такви соединенија во чиј состав влегуваат комплексни честички изградени од повеќе атоми, молекули или јони, кои градат една стабилна групација во цврста агрегатна состојба и/или во раствор.
Комплексните честички се изградени од централен атом (или комплексообразувач) и лиганди. Централниот атом е некој метал или метален катјон кој нема пополнета електронска конфигурација на инертен гас. Лигандите се најчесто анјони или неутрални молекули што содржат еден или повеќе неподелени, односно слободни електронски парови. Многу ретко како лиганди можат да се јават и катјони, но такви што содржат неподелен електронски пар на некој од атомите. Како и да е, централните атоми се Луисови киселини, а лигандите се Луисови бази.
Кога се пишуваат хемиските формули на комплексите, прво се пишува симболот на централниот атом, а потоа анјонските и неутралните лиганди. Формулата на комплексот се пишува во аглести загради. Во името прво се наведуваат анјонските лиганди, потоа неутралните и катјонските лиганди, а на крај името на централниот атом. Бројот на лигандите се искажува со грчките претставки ди, три, тетра, пента итн. (а бројот на лигандите се означува со пртставките бис, трис, тетракис итн.), а името на лигандата се пишува во мали загради. Оксидационата состојба на централниот атом се искажува со Стоксова нотација (римски бројки во мали загради). Имињата на катјоните и анјоните кај комплексите се пишуваат слеано, со сите претставки, имињата на лиганди и централниот атом.
Постојат разлики во именувањата на централниот атом кај комплексните катјони и анјони. Така, кај комплексните анјони, од латинското име на централниот атом се отфрла наставката ум или иум, а се додава наставката ат (исклучок се комплексите на живата, каде се употребува англиското име - меркурат). Кај катјонските и неутралните комплекси, централниот атом се именува на македонски без никаква наставка.
Имиња на лигандите
Имињата на анјонските лиганди завршуваат на о. Општо, ако името на анјонот завршува на ид, ит или ат, се додава о и така се добива идо, ито или ато, соодветно. Исклучок од ова правило прават некои соединенија, кај кои се отфрла ид, а се додава о.
Имињата на лигандите што се молекули се употребуваат без промени. Водата и амонијакот се именуваат како аква и амин, соодветно.
IC 581
IC 581 — галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 581 се споменува и како MCG -1-4-30, NPM1G -04.0057.
Откривање
Објектот е откриен на 14 декември 1892 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 581 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. IC 581 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 22 м 53,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -4° 38' 33"". Положбениот агол на објектот е во износ од 99°.
Билрода
Билрода (Billroda) — село и поранешна општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јули 2009 е дел од општината Фине.
IC 581
Други поделби
Проучување на IC 581 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5029.
Ден Долдер
Ден Долдер (52.13333°N, 5.23333°W) е град во холандската покраина Утрехт. Тоа е дел од општина Заист, и се наоѓа на околу 4 километри североисточно од Билтховен. Ден Долдер има железничка станица на патот помеѓу Амерсфорт и Утрехт и е позната по своите ментални институции, како што се Денедал и Вилем Арнц Хуфе. Ден Долдер исто така е домаќин на големиот холандски производител на сосеви Remia и се смета како град на срцето на сосовите во Холандија како што е прикажан на страната на фабриката  и е видлив од возовите кога поминуваат од страна.
Сообраќај
Постои железничката станица во Ден Долдер - Den Dolder.
Часовник (соѕвездие)
Часовник — мало и слабосјајно соѕвездие на јужното небо ( со деклинација од оклолу −60 степени). Името е латински презапис на грчкиот збор за часовник (Horo [ὥρο]- што значи час и logium [λέγειν] што значи покажувач [horologium= покажувач на часови]).
Историја
Часовник за првпат како соѕвездие е исцтрано во век од страна на аботот Никола Луј де Лакај. Првичното име на соѕвездието било Часовник со Клатно (Horologium Oscillitorium), во чест на пронаоѓачот на истиот Кристијан Хајгенс и неговата книга Часовник со клатно (Horologium Oscillatorium).
Ѕвезди
Часовник како соѕвездие не се одликува со сјајни ѕвезди. Алфа Часовник, најсјаната ѕвезда, е портокалов џин со светлинска величина 3,9, на растојание од 117 сг. од Земјата. Бета Часовник е бел џин со светлинска величина 5,  и на растојание од 314 сг. од Земјата. Но, сепак соѕвездието содржи неколку променливи ѕвезди. R Часовник е црвен џин Мирида со доста променлив распон на светлинската величина, на растојание од 1000 сг. од Земјата. Минималната светлинска величина изнесува 14,3 додека пак максималната 4,7, во временски период од 13 месеци.
Далечни објекти
Часовник е соѕвездие во кое има голем број на далечни објекти, т.е. во истото има неколку збиени јата. NGC 1261 е збиено ѕвездено јато со вкупна светлинска величина 8, и на растојание од 44.000 сг, од Земјата. Збиено ѕвездено јато Арп-Мадоре 1 кое се гледа во соѕвездието, и е најоддалеченото збиено јато во Млечниот Пат на растојание од 398.000 сг. од Земјата.
Роџер Пенроуз
Роџер Пенроуз (Roger Penrose; ) — британски математичар, математички физичар, филозоф на науката и нобеловец по физика. Тој е професор по математика „Роуз Бол“ во пензија на Оксфордскиот универзитет, предавач на колеџот „Вадам“ во Оксфорд и почесен соработник на колеџот „Сент Џон“, Кембриџ и Лондонскиот универзитетски колеџ.
Пенроуз дал придонес во математичката физика на општата релативност и космологијата. Добитник е на повеќе награди и признанија, вклучувајќи ја и Волфовата наградата за физика во 1988 година, која ја споделил со Стивен Хокинг за Пенроуз-Хокинговите теореми за сингуларноста, и една половина од Нобеловата награда за физика во 2020 година за „откривањето дека всушност создавањето на црните дупки е робусно предвидување на општата теорија на релативност“.
Младост
Роден е во Колчестер, Есекс, Роџер Пенроуз е син на Маргарет (Литс) и психијатарот и генетичар Лајонел Пенроуз. Негова баба и дедо од татко биле Џ. Дојл Пенроус, уметник од Ирска и „Почесната“. Елизабет Џозефин Пековер; и неговата баба и дедо по мајка биле физиологот Џон Бересфорд Литс и неговата сопруга Соња Мари Натансон, Еврејка по потекло од Русија која го напуштила Санкт Петербург кон крајот на 1880-тите. Негов чичко бил уметникот Роланд Пенроуз, кој со сопругата форограф Ли Милер го имаат синот Антони Пенроуз. Пенроуз е брат на физичарот Оливер Пенроуз, генетичарката Ширли Хоџсон и шаховскиот велемајстор Џонатан Пенроуз.
Пенроуз Втората светска војна ја поминува во Канада каде неговиот татко работел во Лондон, Онтарио. Пенроуз се образувал на Универзитетскиот колеџ и Лондонскиот универзитетски колеџ, каде што дипломирал во првата класа за математика. .
Истражување
Во 1955 година, додека бил студент, Пенроуз повторно ја воведува општата инверзна матрица на Е. Х. Мур, позната и како Мур–Пенроузова инверзна матрица, откако истата била повторно употребувана од страна на Арне Бјерхамар во 1951 година. Бидејќи своето истражување го започнал под менторство на професорот по геометрија и астрономија, Сер В. В. Д. Хоџ, Пенроуз својот докторат го стекнал на Колеџот „Сент Џон“ Кембриџ, во 1958 година, со трудот „тензорски методи во алгебарска геометрија“ под менторство на алгебристот и геометричар Џ. А. Тод. Тој развил и го популаризирал Пенроузовиот триаголник во 1950-ите, опишувајќи го како „невозможност во најчист облик“, и разменувал материјали со уметникот М. К. Ешер, чии претстави за невозможни тела му биле поттик во работата. Ешеровите дела Водопад, и Искачување и симнување пак биле поттикнати од работата на Пенроуз.
Како што авторот Манџит Кумар го опишува:
"Како студент во 1954 година, Пенроуз бил учесник на конференција во Амстердам каде случајно наидува на изложба на Ешерови дела. Веднаш потоа се обидува да осмисли невозможни фигури и го осмислува трилиниец – триаголники кој наликува на вистинско, цврсто тридимензионално тело, но не е. Заедно со неговиот татко, физичар и математичар, Пенроуз ги осмислува скалилата кои едновремено водат и нагоре и надолу. По што следела статија и била испратена копија до Ешер. Се образувал цикличен тек на креативност, Холандскиот врвен геометриски илузионист бил поттикнат да ги создаде своите две врвни уметнички дела."
Пенроуз академската 1956-57 година ја поминува како асистент предавач на Лондонскиот колеџ Бедфорд и подоцна продолжува како истражувач на Кембричкиот Кембрички колеџ „Сент Џон“. Додека работел тау во текот на 3 години, во 1959 година се оженил со Џоан Изабел Веџ. Пред да му завршат обврските Пенроуз е добитник на истражувачка стипендија од НАТО за периодот 1959–61 година, првично за Принстон а подоцна за Сиракузискиот универзитет. По враќањето работи на Лондонскиот универзитет, каде Пенроуз останува две години, 1961–63 година, како истражувач на Лондонскиот кралски колеџ, по што повторно се враќа во САД каде поминува година 1963–64 година како посетител помошник професор на Тексашкиот универзитет во Остин. Подоцна исто така бил и професор на универзитетите Јешива, Принстон и Корнел во периодите 1966-67 година и 1969 година.
Во 1964 година, со титула професор при Биркбечкиот Колеџ, Лондон, (вниманието му е привлечено од математиката кон астрофизиката од страна на Денис Шијама, предавач на Кембриџ) според зборовите на Кип Торн од Калтех, „Роџер Пенроуз ги револуционирал математичките алатки кои се користат за анализа на својствата на време-просторот“. Дотогаш, работите поврзани со закривената геометрија на општата релативност биле ограничени до записи со доволно голема симетрија за Ајнштајновите равенки да се разрешат експлицитно и постоел сомнеж дали ваквите случаи се типични. Еден пристап беше употребата на растројната теорија, која била развиена под водство на Џон Арчибалд Вилер предавач на Принстон. Другиот, поиновативен, пристап започнат од Пенроуз бил со цел да се направи целосен преглед на деталната геометриска структура на време-просторот и наместо вниманието да се сосредочи само на топологијата на просторот, или на поголемиот дел на конформната структура, бидејки всушност структурата е таа, Важноста на Пенроузовиот епохален труд „Гравитациониот колапс на време-просторните сингуларитети“ не е само во резултатот, сумаризиран грубо, дека ако тело како што е ѕвезда пред смртта имлодира по некоја одредена точка, тогаш ништо не може да го попречи гравитационото поле да постане толку силно со што ќе се создаде некаков вид на сингуларитет. Исто така укажува на начин со кој би се добиле слични општи заклучоци во други контексти, особено за космолошката голема експлозија, за која соработувал со најпознатиот студент на Денис Шијама, Стивен Хокинг. Пенроуз-Хокинговите теореми за сингуларноста биле инспирирани од Рајчаудуриевата равенка дело на Амал Кумар Рајчаудури.
Најголемиот придонес на Пенроуз бил во гравитационото собирање, започнувајќи со неговата космичка цензурна конјектура од 1969 година, па сè до ефектот на некој сингуларитет кој е затскриен зад добро оформен хоризонт на настани, кој бвоедно го затскрива и време-просторот за кој Вилер го осмислил поимот црна дупка, пришто се набљудува видлива надворешна област со силна конечна искривеност, од каде може да се извлече дел од гравитационата енергија преку познатиот Пенроузов метод, кога насобирната околна материја може да ослободи дополнителна енергија која може да ја објасни астрофизичката појава квазар.
Надоврзувајќи се на „слабата космичка цензорна претпоставка“, Пенроуз, во 1979 година, ја објавува посилната верзија наречена „силна цензорна претпоставка“. Заедно со Белински-Халатников-Лившитцовата конјектура и последиците од нелиниската стабилност, и разрешувајќи ја цензорната конјектура е еден од најважните издвоени проблеми на општата релативност. Исто така од 1979 година, е и Пенроузовота влијателна Вејлова закривна претпоставка за почетните услови за видливиот дел од универзумот и потеклото на вториот закон на термодинамиката. Пенроуз и Џејмс Терел независно согледаледека телата кои се движат со брзини блиски до брзината на светлината ќе наликуваат како да испишуваат особени патеки или вртежи. ОПвој ефект е наречен Терелово вртење или Пенроуз–терелово вртење.
Во 1967 година, Пенроуз ја осмислува твисторната теорија која ги оцртува геометриските тела во Минковскиевиот простор во 4 димензионален сложен простор со метрички запис (2,2).
Пенроуз е исто така познат и по неговото откритие од 1974 година познато под името Пенроузови плочници, кои се создадени од две плочки кои може само да се поплочуваат во рамнината непериодично, и се плочници кај кои се согледува петкратна вртежна симетрија. Пенроуз овие идеи ги развил врз основа на натписот Deux types fondamentaux de distribution statistique (на македонски јазик: Два основни видови на статистичка распределба) од чешкиот географ, демограф и статистичар Јаромир Корчак. Во 1984 година, ваквиод вид на распореди бил забележан кај атомите во квазикристалите. Друг значаен придонес е оној од 1971 година кога ја осмислува завртната мрежа, која подоцна ќе прерасне во геометрија на време-просторот во јамкестата квантна гравитација. Тој бил влијателен во популизацијата на општо познатите Пенроузовите дијаграми (причински дијаграми).
838 п.н.е.
838 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 838. година пред новата ера, 838. од првиот милениум п.н.е., 38. од 9 век п.н.е. и деветта од 830-тите п.н.е.
Роџер Пенроуз
Истражување
Во 1983 година, Пенроуз бил поканет да предава на Рајсовиот универзитет во Хјустон, од страна на управникот Бил Гордон. Тој таму работел од 1983 до 1987 година.
Скршнување на дејство
Скршнување на дејството или пресврт во дејството е книжевна техника која воведува радикални промени во насоката или очекуваниот происход на дејството во книжевното дело. Кога ова се случува при крајот на приказната/ делото, тогаш тоа понекогаш се нарекува како „изненадувачки крај“ (на делото). Тоа може да ја промени перцепцијата на публиката во однос на претходните настани во делото или претходниот тек на дејството, да воведе нов конфликт/ спор кој се одвива во друг контекст. Понекогаш во некои дела овој престврт може да се навести за да се подготви публликата/ читателот за пресвртот што следува. Постојат различни методи кои се користат за извршување на ваквото скршнување на дејството, како што се на пример прикривање информации од читателот или погрешно насочување на читателот, како и употреба на лажни и двосмислени информации.
838 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Роџер Пенроуз
Подоцнежна активност
Во 2004 година, Пенроуз ја објавува Патот до реалноста: целовкупен водич за законите на универзумот, книга од 1.099 страници како водич за законите на физиката и вклучува објаснување на неговата теорија. Пенроузовото толкување предвидува постоење на врска меѓу квантната механика и општата релативност, и предложува дека квантната состојба останува во суперпозиција сè додека не е постигната значајно ниво на разлика кај време-просторната закривеност.
Скршнување на дејство
Прераното откривање на скршнувањето на дејството често се нарекува како „спојлер“ (spoiler, „расипувач“), бидејќи главната замисла за употребата на скршнувањето е публиката да не го очекува истото. Дури и објавувањето на фактот дека делото содржи скршнувања, особено кон крајот, може исто така да е контраверзно, бидејќи ги променува очекувањата на публиката. Како и да е, на ова се спротивставила една студија која тврди дека таквото расипување на очекувањата не го намалуваат задоволството кон и од делото кое се чита.
838 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4670 и 4671 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3912 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2922 и 2923 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 85 пред основањето на Рим.
Роџер Пенроуз
Подоцнежна активност
Пенроуз е исто така и Францис и Хелен Пенц почесен привремен професор по физика и математика при Пенсилванискиот државен универзитет.
Скршнување на дејство
Механизми
Книжевните аналитичари, базирајќи се на тоа како се извршува скршнувањето, воспоставиле неколку категории или видови на механизми за извршување на скршнувањето.
838 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 838 година се протега во 1798 и 1799, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1858 и 1859 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 295 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1504 и 1503 исламска година пред хиџра.
Австроазиски јазици
Австроазиските јазици се голема јазична фамилија во Југоисточна Азија и во Индија и Бангладеш. Покрај сите овие јазици само кмерски јазик, виетнамски јазик и монски јазик имаат долга запишана историја и само виетнамскиот и кмерскиот се службени јазици во некоја од државите. Останатите јазици се малцински јазици. Според Etnologue во оваа јазична група спаѓаат околу 168 јазици. Традиционално се поделени во две поголеми групу: монкмерски јазици и мундски јазици.
Класификација
Споре јазичарите постојат две поголеми јазични групи: монкмерски јазици во Југоисточна Азија и мундските јазици во Источна Азија и Бангладеш. Сепак јазичарички докази не постојат и класификацијата е заснована на етничките одлики на народите.
Секоја од јазичните фамилии напишана во болд е прифатлива, но сепак врските помеѓу јазиците е дебатирана тема помеѓу јазичарите и научниците.
Жерард Дифлот (2005)
Тој ја предложува следнта класификација:
Роџер Пенроуз
Млад универзум
Во 2010 година, Пенроуз објавил можен доказ, заснован на концентрични кругови забележани од страна на Вилкинсоновата микробранова анизотропна сонда и податоците за космичкото микробраново зрачење на небото, за првиот универзумо кој постоел пред Големата експлозија на нашиот моментален универзум. Тој го спомнува овој доказ во епилогот на својата книга од 2010 година Циклуси на времето, книга во која тој ги претавува неговите причини, поврзани со Ајнштајновите равенки за полето, Вејловата закривеност C, и Вејлова претпоставка за закривеноста (ВПЗ), односно дека преминот од Големата експлозија била доволно неразорен за претходниот универзум преживеал. Тој изнел неколку мислења за C и за ВПЗ, кои подоцна биле потврдени од други научници, со што ја популаризирал нееговата теорија за конфромалната циклична космологија (КЦК). Во оваа теорија, пенроуз претпоставува дека при крајот на овој универзум целата материја веројатно ќе биде во црните дупки кои постепено ќе испаруваат преку Хокинговото зрачење. Во тој момент, се што е во универзумот се состои од фотони кои не "подлежат" ни на времето ни на просторот. Односно не постои разлика межу бескрајно голем универзум кој се состои само од фотони и бескрајно мал универзум кој се состои само од фотони. Од оваа причина, сингуларноста за Големата експлозија и онаа за бескрајно проширениот универзум се исти.
Поедноставено, тој верува дека сингуларноста во Ајнштајновите равенки за полето за Големата експлозија е само приведен сингуларитет, сличен со веќе добропознатиот привиден сингуларитет кај хоризонтот на настани кај црната дупка. Вториот сингуларитет може да се острани со замена на појдовниот систем, и Пенроуз предлага друга промена на кординатниот систем која ќе го отстрани сингуларитето кај Големата експлозија. Една последица од ова е дека главните настани при Големата експлозија може да се разберат без потребата од обединувањето на општата релативност и квантната механика, и следствено не постои строга ограниченост на Вилер–Девитовата равенка, која го нарушува времето. Дополнително, може да се користат и Ајнштајн-Максвел-Дираковите равенки.
Физиката и свесноста
Пенроуз е автор на книги во кои се пишува за врската меѓу соновната физика и човековата (илим животинската) свест. Во делото Царскиот нов ум (1989), тој пишува дека познатите физички закони се несоодветни за објаснувањето на појава како свесноста. Пенроуз предложил одликите на на новата физика која ги определува барањата за премостување на јазот меѓу класичната и квантната механика (она што тој го нарекува точна кватна гравитација). Пенроуз користи варијанта на Туринговата запирна теорема за да прикаже дека системот може да биде детерминистички без притоа да биде и алгоритамски. (На пример, ако се замисли систем со само две ссотојби, вклучено и исклучено. Ако состојбата на системот е вклучено, кога Туринговата машина запира или исклучено кога Туринговата машина не застанува, тогаш состојбата на системот е целосно определена од машината, но сепак, не постои алгоритамски начин да се определи дали Туринговата машина запира.)
Пенроуз верува дека овие детерминистички и се уште неалгоритамски процеси може да се употребат во кватно механичката редукција на брановата функција, и може да се искористи од страна на мозокот. Тој вели дека сметачите денес се неспособни да поседуваат интелегенција бидејќи алгоритамски детерминистички системи. Тој се спротивставува на гледиштето дека рационалните процеси на умот се целосно алгоритамски и може да се дуплифицираат од страна на соодветно сложен сметач. Ова е во спротивност со поддржувачите на силната вештачка интелегенција, која вели дека мислата може да биде симулирана алгоритамски. Тој овие тврдења ги заснова на тврдењата за свесноста ја надминува формалната логика бидејќи оваа нерешливост на because запирниот проблем и Годеловата нецелосна теорема го попречуваат системот заснован на логички алгоритми да имитира човекови одлики како интелегенција за математичко согледување. Овие тврдења првично биле изнесени од страна на филозофот Џон Лукас од Мертоновиот колеџ, при Оксфорд.
Пенроуз-Лукасовата расправа за последиците од Годеловата теорема за нецеловитоста за пресметковните теории на човековата интелегенција била подлежна на огромен броој на критики од математичарите, информатичарите и философитеж, и постигнатата согласност межу стручнирте лица во наброените полиња е дека оваа расправа е неточна, иако различни автори одбираат различни делови од расправта за нејзино оспорување. Criticism of the Lucas/Penrose argument that intelligence can not be entirely algorithmic: Sources that indicate Penrose's argument is generally rejected: Sources that also note that different sources attack different points of the argument:
Пенроуз одговорил на критиката на Царскиот нов ум со неговата следна книга од 1994 година Сенките на умот, и во 1997 година со Големото, малото и човековиот ум. Во овие свои дела, тој исто така ги искомбинирал набљудувањата со оние на анестезиологот Стујарт Хамероф.
Пенроуз и Хамехоф образложувале дека свесноста е резултат на ефектите на квантната гравитација во микротубулите, кои тие ги нарекле квантно сознание. Макс Тегмарк, во својот труд во Физички преглед E, пресметал дека временскиот период за еден неврон да испали и да се возбуди во микротубулите е помал од декохерентниот период за фактор од најмалку 10.000.000.000. Приемот на овј научен труд е сумаризиран во оваа изјава за поддршка на Тегмарк: „Физичарите кои се незапознаени со оваа кавга, како што е Џон Смолин, вели дека пресметките го потврдуваат она за кое тие се сомневале од самиот почеток. 'Ние не работиме со мозок кој е близу до апсолутна нула. Логично е неверојатно дека мозокот развил квантно однесување'“. Тегмарковиот труд е нашироко користен од страна на критичарите на Пенроуз-Хамерхофовото гледиште.
Во нивниот одговор на Тегмарковиот труд, исто така објавен во Физички преглед E, физичарите Скот Хаган, Џек Тужински и Хамероф тврделе дека Тегмарк не се осврнал на моделот на квантното сознание, туку на модел кој самиот си го создал. Па така тој користел суперпозиции на кванти одделени со растојание од 24 nm наместо помалите растојание кои биле користени во моделот на квантното сознание. како резултат на ова, групата предводена од Хамерофтврдела дека периодот на декохеренцијае за седум величини поголем од Тегмарковиот резултат, но сепак значително покус од потребните 25 ms во квантната обработка во теоријата било поврзано со 40 Hz гама-синхотроност, според квантното сознание. За да се надмине оваа разлика, групата извела низа на предлози. Тие претпоставиле дека внатрешноста на невроните може да се менува меѓу течна и гел состојба. Кога е гел, дополнително се теоризирало дека електронските диполи на водата се насочени во иста насока, долж бадворешниот раб на микротубулните тубулински подединици. Хамероф и др. предложиле дека вака подредената вода може да ја прегледа секоја квантна кохеренција во самиот тубулин на микротубулите од надворешната средина до остатокот од мозокот. Секој од тубулините исто така поседува опашка која се протега нанадвор од микротубулите, кои имаат негативен полнеж, и на тој начин ги привлекуваат позитивно наелектризираните јони. Се наведува дека ова всушност може да придонесе за допшолнителни прегледи. Дополнително, постои и тврдење дека микротубулите може да се напумпаат во кохерентна состојба со биохемиска енергија.
Конечно, тој предложил дека распоредот на микротубуларната структура може да биде соодветна за исправка на квантните грешки, начин за одржување на заедништвото меѓу квантната кохеренција и заемнодејството со околината.
Хамероф, во едно свое предавање како дел од низата разговори на Гугл Тех ја истражува квантната биологија, и дал преглед на моменталните истражувања во тоа поле, и дал одговор на последователните критики на моделот за квантна свесност. Дополнително, труд од 2011 година од страна на Пенроуз и Хамероф објавен во Космичко списание дал мнадграден модел за нивната теорија за квантната свесност, поради бројните критики, и го разгледува местото на свесноста во универзумот.
Во јануари 2014 година, Хамероф и Пенроуз изјавиле дека откривањето на квантните вибрации во микротубулите од страна на Анирбан Бандиопандиај дел од Националниот институт за материјална наука во Јапонија, ја подддржувба теоријата за квантната свесност. Преглед и надоградена верзија на теоријата била објавена заедно со критичките коментари и дебати во март 2014 година во издание на Прегледи на физиката на животот.
Семејство
Пенроуз се оженил со Ванеса Томас, раководител за академски развој при Кокеторп и поранешен раководител на катедрата за математика при Абигтонското училиште, со која има и еден син. Тој исто така има три сина од претходниот брак со американката Џоан Изабел Пенроуз (моминско Веџ), со која стапил во брак во 1959 година.
Верски гледишта
Во интервју за Ерусалим пост, Пенроуз изјавил дека на него може да се гледа како на евреин според верските закони, но тој не се гледа себеси како таков. Пенроуз е покровител на Хуманисти ОК.
Скршнување на дејство
Анагноризам
Анагноризам или откритие е ненадејното откритие на протагонистот на неговиот, или на кој било друг лик, вистинскии идентитет или природа. Преку оваа техника, претходните невидливи информации за ликот се обелоденети.
Флешбек
Флешбек е ненадејно јасно навраќање кон некој минат настан, кој го изненадува читателот со претходни непознати информации што ја разрешуваат мистеријата, фрлаат друго светло врз ликот или ја објавуваат причината за некое минато необјаснето дејство. Понекогаш ваквите навраќања кон минатото го откриваат вистинскиот идентитет на ликот и неговото минато.
Неверодростоен раскажувач
Неверостојниот раскажувач го скршнува заплетот односно дејството, скоро секогаш кон крајот на делото, со тоа што обелоденува дека тој го манипулирал или самоволно го изменил заплетот, терајќи го читателот да ги стави под знак прашалник сите претходни претпоставки.
Перипетија
Перипетија е ненадејна промена на судбината на протагонистот, без разлика дали е тоа кон подобро или полошо. Ваквата перипетија најчесто се случува поради околностите во кои се нашол ликот. За разлика од „деус екс макина“, перипетијата мора да има логика во рамките на приказната.
„Деус екс макина“
„Деус екс макина“ е латинска фраза која буквално значи „бог од машината“. Оваа фраза се однесува на неочекуван, вештачки или невообичаен лик, уред или настан кој е наеднаш воведен во приказната за да го разреши заплетот. Овој поим се користи пежоративно за секој неверојатен или неочекуван уред со кој авторот ја разрешува приказната и заплетот, и за кој немало претходно никакво навестување.
Лажен протагонист
Лажен протагонист е лик кој на почетокот на дејството е претставен како главен лик, но подоцна се отфрла од приказната, најчесто преку убиство.
„Црвена харинга“
„Црвена харинга“ е поим/ идиом со кој се означува лажен доказ за да се насочи истрагата во една приказна кон погрешно решение. Оваа техника често се појавува во детективските романи и мистериите. Оваа техника го дефокусира протагонистот, а потоа и читателот, со тоа што не го приближува кон точното решение на мистеријата.
Роџер Пенроуз
Награди и почести
Пенроуз е добитник на бројни награди за неговата научна работа. Во 2020 година, Пенроуз бил награден со половина од Нобеловата награда за физика за откритието дека создавањето на црна дупка е изразено силно предвидување на општата теорија на релативноста, Половина од наградата исто така ја добиле и Рајнхард Гензел и Андреја Гец за откривањето на супермасивното компактно тело во галактичкиот центар.
Во 2017 година, тој е добитник на Командинскиот медал при Урбинскиот универзитет за неговите придонеси за историјата на науката.
Бо 2005 година, Пенроуз се стекнал до почесен докторат од Варшавскиот универзитет и од Левенскиот католички универзитет (Белгија), а во 2006 година од страна на Јоркшискиот универзитет. Во 2006 година, тој е добитник на Дираковиот медал кој се доделува од Универзитетот „Нов Јужен Велс“. Во 2008 година, Пенроуз е награден со Коплиев медал. Тој е исто така истакнат поддржувач на Хуманисти ОК и еден од покровителите на Оксфордското универзитетско научно друштво. Во 2011 година, Пенроуз бил награден со нааградата Фонсека од страна на Сантијагодекомпостелскиот универзитет. Во 2012 година, Пенроуз бил награден со Рихард Р. Енстов медал од страна на ЕТХ Цирих за неговите придонеси во науката и зацврстувањето на врската меѓу науката и општеството. Во 2015 година Пенроуз бил награден со почесен докторат од Центар за истражување и напредни студии при националниот политехнички институт (Мексико).
Во 2004 година, тој бил награден со Деморганов медал за неговите опфатни и оригинални придонеси во математичката физика. Бо продолжение следува навод од посветата од Лондонското математичко друштво: "Неговта темелна работа на општата релативност е важен фактор за нашето разбирање на црните дупки. Со развојот на неговата теорија за твистори тој даде убав и продуктивен пристап за класичните равенки на математичката физика. Неговите тесалации на рамнината ги опфаќаат новооткриените квазикристали."
Во 1971 година, бил награден со наградата за астрофизика Дени Хајнеман. Бил избран за Член на Кралското друшво во 1972 година. Во 1975 година, Стивен Хокинг и Пенроуз биле наградени со Едингтонов медал од страна на Страна на кралското астрономско друштво. Во 1985 година, тој бил нагреден со Кралски медал од стрна на Кралското друштво. Заедно со Стивен Хокинг, бил награден со престижната Волфовата награда за физика во 1988 година. Во 1989 година, бил награден со Дираков медал и награда од страна на британскиот Институт за физика. Во 1990 година, Пенроуз бил награден со Ајнштајновиот медал за неговите придонеси во науката а поврзани со работата на Алберт Ајнштајн од страна на Друштвото „Алберт Ајнштајн“. Во 1991 година, е добитник на Најларовата награда од Лондонското математичко друштво. Од 1992 до 1995 година, бил претседател на Меѓународното друштво за општа релативност и гравитација. Во 1994 година, Пенроуз бил прогласен за витез за неговите придонеси во науката. Истата година, бил награден ис почесна диплома (доктор на науки) од Батскиот универзитет, и станал член на Полската академија на науките. Во 1998 година, бил избран за надворешен соработник на Националната академија на науките. Во 2000 година, тој бил добитник на Орденот на честа. Тој бил избран за член на Американското филозовско друштво во 2011 година.
NGC 6898
NGC 6898 — спирална галаксија во соѕвездието Јарец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Телото е откриено на 28 јуни 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6898 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 6898 има привидни димензии од 1,2' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 21 м 8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -12° 21' 32"". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на NGC 6898 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64517. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 298; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5749. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 855.
Портланд (Орегон)
Именувана по Портланд, Мејн, населбата Орегон почнала да се населува во 1830-тите, блиску до крајот на патеката Орегон. Нејзиниот пристап до вода обезбедил удобен транспорт на стоки, а дрвната индустрија била главна сила во раната економија на градот. На почетокот на 20 век, градот имал репутација како еден од најопасните пристанишни градови во светот, центар за организиран криминал и рекет. Откако економијата на градот доживеала индустриски бум за време на Втората светска војна, неговата лоша репутација почнала да стивнува. Почнувајќи од 1960-тите, Портланд станал познат по своите растечки прогресивни политички вредности, што му донеле репутација како бастион на контракултурата.
Градот работи со влада базирана на комисија, водена од градоначалник и четворица комесари, како и Метро, ​​единствената директно избрана организација за планирање на метрополите во Соединетите држави. Неговата клима е обележана со топли, суви лета и свежи, дождливи зими. Оваа клима е идеална за одгледување рози, а Портланд е наречен „Град на розите“ повеќе од еден век.
Пред-историја
За време на праисторискиот период, земјата околу Портланд била поплавена по падот на глацијалните брани од езерото Мисула, во она што подоцна ќе стане Монтана. Овие масивни поплави се случиле за време на последното ледено доба и ја исполниле долината Виламет со 300 до 400 стапки (91 до 122 метри) вода.
Пред американските доселеници да почнат да пристигнуваат во 1800-тите, земјата била населена многу векови од две групи домородни луѓе Чинуки-Мултомах и Клакамас. Народот Чинуки што ја населувале земјата првпат бил документиран во 1805 година од Мериветер Луис и Вилијам Кларк. Пред неговото европско населување, сливот на Портланд на долините на реката Колумбија и реката Виламет бил еден од најгусто населените региони на брегот на Тихиот Океан.
Основање
Голем број пионерски доселеници почнале да пристигнуваат во долината Виламет во 1840-тите преку патеката Орегон, иако животот првично бил центриран во блискиот Орегон Сити. Потоа се појавила нова населба на десет милји од устието на реката Виламет, приближно на половина пат помеѓу Орегон Сити и Форт Ванкувер на компанијата Хадсон Беј. Оваа заедница првично била наречена „Стамптаун“ или „Расчистеното“ поради многуте дрвја исечени за да се овозможи нејзиниот раст. Во 1843 година, Вилијам Овертон видел потенцијал во новата населба, но немал средства да поднесе официјално барање за земјиште. За 25 центи, Овертон се согласил да подели половина од локацијата од 640 хектари со Аса Лавџој од Бостон.