cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Правда
Правата на сопственост
Во „ Анархија“, „Држава“ и „Утопија“, Роберт Нозик аргументира дека дистрибутивната правда не се однесува на целата дистрибуција која одговара на една идеална шема, туку на сечие поединечно право да има вистинска историја. Едноставно, едно лице има некое добро (особено, некакво сопственичко право) ако, и само ако го добие тоа од историја составена целосно од настани од два вида:
Ако синџирот на настани што водат до лицето кое има нешто, го исполнува овој критериум, тие имаат право на тоа: дека го поседуваат е праведно, а она што некој друг го прави, не го поседува или му е потребно е неважно.
Некои теоретичари на правата на сопственост (како Нозик), исто така, заземаат консеквенцијалистички став за дистрибутивната правда и тврдат дека правдата заснована на сопственост, исто така, има ефект на максимизирање на целокупното богатство на економскиот систем. Тие објаснуваат дека доброволните (непринудни) трансакции секогаш имаат својство наречено Парето ефикасност. Резултатот е дека на светот му е подобро во апсолутна смисла и на никој не му е полошо. Ваквите теоретичари на консеквенцијалистички права на сопственост тврдат дека почитувањето на имотните права го максимизира бројот на „Парето“ ефикасни трансакции во светот и го минимизира бројот други ефикасни трансакции во светот (т.е. трансакции каде што некому е влошена состојбата). Резултатот е дека светот ќе го оствари најголемата вкупна придобивка од ограничените, оскудни ресурси достапни во светот. Понатаму, ова ќе биде постигнато без да одземе ништо некому незаконски.
Теории на одмазда правда
Теориите за одмаздничка правда се однесуваат на казнување за сторено лошо дело и треба да одговорат на три прашања:
Овој дел ги разгледува двата главни извештаи на одмаздничката правда и нивните одговори на овие прашања. Утилитарните теории со нетрпение ги очекуваат идните последици од казната, додека одмаздливите теории се навраќаат на посебните дела на лошите дела и се обидуваат да ги балансираат со заслужената казна.
Утилитаризам
Според утилитаристот, правдата бара максимизирање на вкупната или просечната благосостојба кај сите релевантни поединци. Казната се бори против криминалот на три начина:
Значи, причината за казната е максимизирање на благосостојбата, а казната треба да биде од кого било и од каква било форма и сериозност, потребни за да се исполни таа цел. Ова понекогаш може да оправда казнување на невините или нанесување непропорционално строги казни, кога тоа ќе има најдобри последици во целина (можеби погубувањето на неколкумина осомничени крадци во живо на телевизија би била делотворна пречка за кражба на продавници, на пример). Исто така, сугерира дека казната може да покаже дека никогаш не е исправна, во зависност од фактите за тоа какви вистински последици има.
Ретрибуција
Ретрибутивистот ќе смета дека консеквенцијализмот е погрешен. Ако некој направи нешто погрешно, мора да одговориме со казнување за самото сторено дело, без оглед на резултатите од казната. Погрешното дело мора да се балансира или да се преиначи во добро на некој начин, и затоа криминалецот заслужува да биде казнет. Во него се вели дека сите виновни лица, и само виновните лица, заслужуваат соодветна казна. Ова одговара на некои силни интуиции за правична казна: дека треба да биде пропорционално на кривичното дело и дека треба да биде само за сите и за сите виновни. Сепак, понекогаш се тврди дека ретрибутивизмот е само маскирана одмазда. Сепак, постојат разлики помеѓу одмазда и одмазда: едната е непристрасна и има обем на соодветност, додека втората е лична и потенцијално неограничена во обем.
Мешани теории
Некои современи филозофи тврдат дека утилитарните и ретрибутивните теории не се исклучуваат меѓусебно. На пример, Ендру фон Хирш, во својата книга „ Правејќи правда“ од 1976 година, сугерираше дека имаме морална обврска да казнуваме поголеми злосторства повеќе од помали. Сепак, сè додека се придржуваме до тоа ограничување, тогаш утилитарните идеали би играле значајна споредна улога.
Релациона правда
Релациската правда се обидува да ги испита врските помеѓу поединците и се фокусира на нивните односи во општествата, во однос на тоа како овие односи се воспоставуваат и конфигурираат. Според нормативниот поглед, овој фокус вклучува разбирање за тоа какви треба да бидат овие односи. Според политичко гледиште, овој фокус го вклучува методот на организирање на лицата во општеството. Теоријата на правдата на Ролс ја изложува задачата на правдата како изедначување на дистрибуцијата на примарни социјални добра за да имаат корист и оние на кои им е најлошото во општеството. Сепак, неговата дистрибутивна шема и другите дистрибутивни извештаи за правдата не ги разгледуваат директно односите на моќта помеѓу и меѓу поединците. Ниту, пак, тие се осврнуваат на таквите политички размислувања како што се различни структури на донесување одлуки, како што се поделби на културата на трудот или изградба на социјални значења. Дури и основната вредност на самопочитувањето на Ролс не може да се каже дека е подложна на дистрибуција. Ирис Мерион Јанг обвинува дека дистрибутивните сметки за правдата не обезбедуваат соодветен начин за конципирање на политичката правда со тоа што не успеваат да земат предвид многу од барањата на обичниот живот и дека релацискиот поглед на правдата, основан на разбирањето на разликите меѓу социјалните групи, им нуди подобар пристап, кој прифаќа неправедни односи на моќ меѓу поединци, групи и институционални структури. Младиот Ким, исто така, пристапува кон релациони односи кон прашањето на правдата, но отстапува од политичкото застапување на Ирис Марион Јанг за групните права и наместо тоа, тој ги нагласува поединечните и моралните аспекти на правдата. Што се однесува до морални аспекти, тој тврди дека правдата вклучува одговорни активности засновани врз рационална и автономна морална агенција, со поединецот како правилен носител на правата и одговорностите. Политички, тој тврди дека соодветниот контекст за правда е форма на либерализам со традиционалните елементи на слобода и еднаквост, заедно со концептите на различност и толеранција.
Аврамска правда
Хебрејската Библија го опишува Бог со зборовите на јудео-христијанскиот патријарх Авраам: „Не, затоа што јас го избрав него, за да може да им наложи на своите деца и на своето домаќинство по него да го чуваат патот Господов правејќи правдина и правда;..." (Генеза 18:19, НСВ). Псалмистот, опишувајќи го Бог, вели дека има „Праведност и правда како основа на Неговиот престол;..." (Псалми 89:14, НСВ).
Теории на изрекување на казни
Во кривичното право, казната го формира последниот изречен акт на постапката раководена од судија, а исто така и симболичното основно дело поврзано со неговата функција. Казната генерално може да вклучува декрет за затвор, парична казна и/или други казни против осудениот обвинет за кривично дело. Законите можат да го специфицираат опсегот на казни што можат да бидат изречени за различни прекршоци, а упатствата за изрекување казни понекогаш регулираат каква казна во тие опсези може да се изрече со оглед на одредена група на прекршоци и одлики на сторителот. Најчестите цели на казнување во правната теорија се: Во граѓански случаеви, одлуката обично е позната како пресуда или судење, наместо казна. Граѓанските случаеви се решаваат првенствено со паричен надоместок за направената штета („штета“) и наредби наменети за спречување на идна штета (на пример забрана за наплата). Некои правни системи во надомест на штета вклучуваат и некој простор за ретрибуција, разоткривање и одвраќање, со помош на дополнителни категории на штети од едноставна надомест, покривајќи казнен ефект, социјалните неодобрувања и потенцијално, застрашување, а понекогаш и незадоволство (откажување од добивката, дури и ако не е предизвикана загуба на другата страна). Еволутивната етика и аргументираната еволуција на моралот сугерираат еволутивни основи за концептот на правда. Истражувањето на биосоцијалната криминологија тврди дека перцепцијата на човекот за соодветната кривична правда се заснова на тоа како да се реагира на злосторствата во околината на околината на малите групи на нашите предци и дека овие одговори можеби не се секогаш соодветни за денешните општества.
Реакции на правичноста
Студиите на КУЛА (Калифорнискиот Универзитет - Лос Анџелес) во 2008 година покажаа дека реакциите на правичноста се „врзани“ во мозокот и дека „Праведноста го активира истиот дел од мозокот кај луѓето, како што храната го активира кај стаорците... Ова е во согласност со идејата дека третманот правично ја задоволува основната потреба“. Истражувањето спроведено на Универзитетот „Емори“, во 2003 година, кое опфаќало мајмуни-капуцинери, покажало дека и другите кооперативни животни поседуваат такво чувство и дека „аверзијата за нееднаквост можеби не е уникатно човечка“.
Институции и правда
Во светот во кој луѓето се меѓусебно поврзани, но не се согласуваат, од институциите се бара да инстанцираат идеали на правдата. Овие институции може да бидат оправдани со нивното приближно воспоставување правда, или тие можат да бидат длабоко неправедни кога ќе се споредат со идеалните стандарди - разгледајте ја институцијата ропството. Правдата е идеал кој светот не успева да го достигне, понекогаш поради намерно спротивставување на правдата и покрај разбирањето, што може да биде погубно. Прашањето за институционална правда покренува прашања за легитимност, постапка, кодификација и толкување, кои ги разгледуваат правните теоретичари и филозофите на правото.
Нано Ружин
Нано Ружин — македонски политичар, дипломат, универзитетски професор и поранешен амбасадор на Македонија во НАТО.
Библиографија
Ружин е автор на 15 разновиди книги и учебници и преку 300 разновидни тестови објавени во земјава и во странство. Автор и соработник на повеќе книги и изданија од областа на социјалната политика, меѓународните односи како и односите на Македонија со евро-атлантските институции.
Нарсдорф
Нарсдорф (Narsdorf) — поранешна општина во округот Лајпциг, во Саксонија, Германија. На 1 јули 2017 година била припоена кон градот Гајтхајн.
Јакушима
Јакушима (屋 久 島) е еден од островите Умисуми во префектурата Кагошима, Јапонија. Островот, со површина од 504.88 км2, има население од 13.178 жители. Пристапот до островот е со ферибот со хидрофолија (7 или 8 пати на ден од Кагошима, во зависност од сезоната), бавен ферибот со автомобил (еднаш или двапати на ден од Кагошима) или со авион до аеродромот Јакушима (3 до 5 пати на ден од Кагошима, еднаш дневно од Фукуока и еднаш дневно од Осака). Административно, целиот остров е градот Јакушима. Градот служи и на соседната Кучиноерабуџима. Поголемиот дел од островот е во границите на националниот парк Киришима-Јаку.
Електричната енергија на Јакушима е повеќе од 50% хидроелектрична, а вишокот на енергија е искористен за производство на водороден гас во експеримент на универзитетот Кагошима. Островот служи и како полигон за истражување на возилата на Хонда со водородни-горивни ќелии. (Нема водородни автомобили стационирани на островот, а електричните автомобили ги управува самата општина.)
Во 1980 година на површина од 18.958 хектари бил назначен за резерват на УНЕСКО и Биосферен резерват. Во 1993 година, мочуриште од 10 хектари во Нагата-хама било назначено за локалитет Рамсар. Тоа е најголемото гнездење за загрозената морска желка од треска во Северен Пацифик. Уникатниот остаток на Јакушима од топла / умерена античка шума е природно светско наследство од 1993 година. Во областа на јадрото на дивината 12.19 км2 од Светското наследство, не може да се пронајде запис за минато сечење дрвја. Островот го посетуваат 300.000 туристи секоја година. Јакушима се наоѓа приближно 61.3 км, јужно од јужниот врв на полуостровот Есуми во јужниот дел на Кјушу, или 135 км. јужно од Кагошима. Протокот Винченс (Јакушима Каикиo) го одделува од блискиот остров Танегашима, каде што се наоѓа Јапонскиот вселенски центар. Периодичните лансирања на ракети од Танегашима јасно може да се видат од Јакушима.
Основа на островот е гранит, и поради тоа не предизвукува активни вулкани. Има површина од приближно 504.5 км2 Островот има приближно кружна форма, со обем од 89 километри и со пречник од 28 километри. Највисоки височини на островот се, со висина од 1.935 метри, и  , со висина од 1.886 метри надморска височина; сепак, Јакушима има уште 30 врвови од над 1.000 метри во висина. Постојат бројни топли извори на островот.
Историја
Јакушима е населен барем од периодот на Јамон. Првпат се споменува во пишаните документи на кинеската династија Суи од 6 век и во јапонскиот Шоку Нионги во запис од 702 г. п.н.е. Таа формирала дел од античката провинција Тане. Често се споменува во дневниците на патници меѓу династијата Танг, Кина и периодот Нара, Јапонија.
За време на периодот Едо, со Јакушима управувал кланот Шимазу од доменот Сатсума и се сметал за дел од провинцијата Исуми. По реставрацијата на Меиџи, островот бил администриран како дел од префектурата Кагошима.
Во 2017 година, Јакушима бил погоден од тајфунот Нору предизвикувајќи една смрт.
Демографија и економија
Населението на Јакушима го достигнал својот врв во 1960 година со 24.010 жители. Потоа, тој опаднал до околу 1995 година, но потоа се стабилизирал на нешто повеќе од 13.000 жители.
Традиционално, економските основи на населението биле шумарството и извозот на производи од дрво (главно кедровски покрив), и трговски риболов. Одгледувањето портокали и чај, дестилирањето на шиша, а туризмот е сега главен извор на приход.
Флора и фауна
Јакушима ги содржи еден од најголемите трактати на постојните Нансеи Острови - суптропски зимзелени шуми, загрозеното живеалиште екорегион. Единствените големи животни домородни на островот се макаците (Јакушима макаки ) и разновидниот дамчест елен (јакушика). Јапонскиот ракун е исто така често животно, но не потекнува од островот, а од време на време може да се видат и јапонски ласици ( Mustela itatsi). Островот е дом за гнездење на разни видови на миграциски желки исто така можат да се најдат делфини крајбрежјето. На крајбрежните области на места има корални гребени, но во многу помала мера отколку тие што се наоѓаат подалеку на југ на островите Окинава. Островот, заедно со соседна Танегашима, е признат како важна област за птици (ИБА) од страна на меѓународната организација затоа што поддржуваат популации на јапонските дрвени гулаби, свиречките-зелени гулаби и гулабите Рјуку.
Јакушима е позната по својата бујна вегетација. Поголемиот дел од островот во некое време било регистрирано (датира барем од раниот период на Едо), но е екстензивно саден и повторно засаден откога сечењето завршило на крајот на 1960-тите години, во кое време било воспоставен режим на зачувување. Во прилог на оваа секундарна шума, има и некои преостанати области на примарна шума, составени главно од разновидност на Cryptomeria japonica или јапонски кедар, познат како, чијшто најпознат единствен пример е наречен  , бидејќи се проценува дека нејзината старост датира барем во периодот Јамон од јапонската историја, пред 2.300 години. Покрај тоа, на островот се наведени над 50 сорти ендемски цвет, особено рододендрони и стотици ретки ендемски видови Bryophyta, како и голем број на ендемски дрвја.
Клима
Јакушима има влажна суптропска клима (класификација на климата во (Копен цфа) со топли, влажни лета и благи зими. Перцепцијата на врнежите се многу силни, со најмалку 250 милиметри секој месец, а достига и до 773 милиметри само во јуни. Јакушима е највлажното место во Јапонија, и годишните врнежи во Јакушима се едни од најголемите во светот со 4.000 до 10.000 мм. Мештаните велат дека врне дожд „35 дена месечно“. Има посува периоди во есен и зима, додека најсилните врнежи од дожд се случуваат во пролет и лето, често придружени со одрони. Тоа е најјужното место во Јапонија каде има снег на планините, често со месеци, додека температурата на океанот никогаш не е под 19 C.
Загадување
Според спорната теорија, загадувачите на воздухот од НР Кина може да влијаеле на белиот бор на Јакушима во шумата на островот. Аеродромот Јакушима е главниот аеродром кој го опслужува островот.
Траекти
Брзиот брод Танегајаку
Автобуси
Бројот на автобуски услуги е релативно голем во Танегашима и Јакушима. Тие работат од утро до вечер. Сепак, има многу малку автобуси на секоја релација.
Железница
Последната железничка пруга со тесен мерач (762 мм мерач) во Јапонија се наоѓа на островот, но е постојано товарна. Неколку други линии функционирале, но сега се затворени. Некои планинари ја користат како патека, но ова може да биде опасно бидејќи линијата е сè уште во функција.
Хедепер
Хедепер (Hedeper) — општина во округот Волфенбител, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Волфенбител се наоѓа околу 15 километри северозападно од Хедепер. Општината е составена од Вецлебен (146 жители) и Хедепер (401 жител).
Историја
Обете општини Вецлебен и Хедепер биле споени во една општина во 1974 година. Хедепер бил споменат во пишан документ за првпат во 1188 година, а Вецлебен уште во 994 година.
Култура и знаменитости
Како знаменитост на Хедепер е старата ветерница, западно од селото. Била изградена во 1900 година и се користела до 1956 година.
Селската црква била обновена во 2002 година.
IC 1274
IC 1274 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Хедепер
Стопанство и инфраструктура
Жителите главно работат во околните поголеми градови.
IC 1274
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1274 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 24 м 14 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 46' 26"".
Други поделби
Проучување на IC 1274 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Оскар Гато
Кариера
Гато го напуштил на крајот на сезоната 2013 и му се приклучил на  за сезоната 2014. Во 2015 година возел за професионалната континентална. Во октомври 2015 година било објавено дека Гато ќе се приклучи на за сезоната 2016, а спортскиот директор на екипата Стевен де Јонг ја опишал неговата улога како поддршка за Петер Саган на класиците. Бил вклучен во почетниот состав за Тур де Франс 2016.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Свита за џез-оркестар бр. 2 (Шостакович)
'''Свита за џез оркестар бр. 2''' (Сюита для джазового оркестра №2) ― свита на Дмитриј Шостакович. Напишана е во 1938 година за новооснованиот државен џез оркестар на Виктор Кнушевицки, а премиерно бил изведен на 28 ноември 1938 година во Москва (Москва Радио) од страна на Државниот џез оркестар. Партитурата била изгубена за време на Втората светска војна, но партитурата по пијано од делото била повторно откриена во 1999 година од Манашир Јакубов. Три движења на свитата биле реконструирани и оркестрирани од Џерард МекБурни, а биле премиерно изведени на BBC Промс во 2000 година.
Свита, во својот реконструиран облик, се состои од следните движења:Пред повторното откривање, друга свита со осум движења на Шостакович била погрешно идентификувана и снимена како втора џез свита. Ова дело сега е точно познато како Свита за естраден оркестар (по 1956 година), од кое „Валцер бр. 2“ бил искористен за саундтракот на Кјубриковиот Очи широкот отворени, и по што станал поврзан со Џез свита бр.2.
Марко Мота
Марко Мота (италијански: Marco Motta) — италијански фудбалер, играч од одбраната на Омонија. Најчесто игра на позицијата десен бек.
За Италијанската репрезентација има само еден настап во август 2010 година против Брегот на Слоновата Коска во пријателски натпревар.
Авантурите на Итар Пејо
Авантурите на Итар Пејо — македонска телевизиска серија. Снимена е во Мариово. Глумците се од Народниот театар „Војдан Чернодрински“ од Прилеп.
Делчево
Делчево (до 1950 г. Царево Село ) — град во источниот дел на Македонија сместен во областа Пијанец, во близина на границата со Бугарија.
Историја
Делчево, според едно предание во византиско време се викало Василево, како грчка варијанта на словенското Царево. За првпат како населба Царево Село се споменува во една повелба на Цар Душан од 1347 до 1350 година. Со неа тој му подарил повеќе места и ниви од Пијанец на манастирот од Лесново.
Османлиски период
Во турско време Делчево се нарекувало и Султанија, по аналогија на изворното име.
До XVII век населбата лежела на десната страна на реката Брегалница на денешниот топоним Селиште, поточно под ридот Острец близу до патот што води за Бугарија. Од првите векови на турското владеење за положбата на Делчево нема многу податоци. Во средината на XVII век во неговата околина претстојувал султанот Мехмед IV. Во времето на неговата посета на Пијанец врз населението е извршено масовно исламизирање. Поради зулумот и притисокот многу македонски населби опустеле, а меѓу нив и тогашното Царево Село. Се претпоставува дека во времето на тој султан населбата е преместена на денешното место на левата страна на реката Брегалница. Како доказ се наведува и градската џамија „Султан Мехмед Фатих II“ изградена во XV век. Но, на размислување упатува тоа што турскиот патописец Евлија Челебија тука поминал само неколку години подоцна во 1670 година и во својот Патопис запишал:
''“Од Виница се поткачивме на кочанската планинска рудина, движејќи се низ клисурата и по четири часа стасавме во Царево Село. Ова е муслиманско село расположено во полите на една планина и е украсено со околу 100 куќи и една ѓевгирана со минаре чудесна џамија.“''
Треба да се спомене и народното предание кое вели дека населбата под ридот Острец се запустила кога владеела болеста чума и преживеаното население се населило на местото каде што денес е Делчево.
Како најстар дел на градот се смета турската колонија што се создала околу џамијата. Според Јаранов, сè до XIX век Делчево било село, турска колонија, населена со чистокрвни Турци и голем дел исламизирано македонско население, наречено Помаци кое не го знаело турскиот јазик. Само неколку семејства биле православни македонски.
Кон средината на XIX век почнала да се развива чаршијата и да расте населбата, а воедно и да се зголемува македонското население. Откако се исполнил просторот во Средно Маало, започнало ширењето преку Гочо Поток т.е. горно маало или денешен I реон. Во 1863 година во Делчево имало 75, а во 1873 година 109 македонски куќи.
Во 1856 година била завршена изградбата на црквата околу која главно било населено македонско население кое бегало од турските зулуми во околните села. Поголемо иселување на македонското нселение од овој крај имало во 1878 година по Руско-турската војна. По завршувањето на војната, познатиот македонски војвода Илија Марков (Дедо Иљо Малешевски) ја создал малку познатата Пијанечка Република, а по нејзиното уништување, македонското христијанско население плашејќи се за својата безбедност масовно бегало барајќи засолниште на територијата на штотуку создадената Бугарија. Околу 150 македонски домаќинства од селата и градот се иселиле во Ќустендилско. Еден помал дел од тие бегалци подоцна се вратиле. На местото на иселените Македонци се населиле турски бегалци од Бугарија, па дури и од Босна и Херцеговина. Придојденото турско население, наречено „Маџирци” се населило во Маџирско Маало, денешниот III реон на градот.
На левата страна покрај реката Брегалница, на тесниот рамен простор каде што биле мегданите и ановите, започнала градбат на трговските и занаетчиските дуќани покрај двете тесни улици. Со тоа конечно се формирала чаршијата и Делчево прераснало во градска населба.
Балканските и светските војни
За време на Балканските војни голем број на турското население го напуштило градот, така што во 1914 година бројот на жители изнесувал 1.701. По овие војни дошла нова македонска населеничка струја од околните села, а најмногу од пасивните села Бигла, Селник и Драмче кои ги купувале турските имоти.
Во 1931 год. бројот на населението се зголемило на 3.746 жители. По оваа година доброволно продолжило иселувањето на турското население во Турција, особено во 1953 година. Во 1935 година започнале да се градат првите куќи на десната страна на реката Брегалница.
По ослободувањето, на 23 април 1950 година Президиумот на Народното собрание на НР Македонија донесува одлука Царево Село да биде преименувано во Делчево, во чест на Гоце Делчев.
Во шеесеттите години гратчето се прошири на десната страна на река Брегалница, а во седумдесеттите и на ридот Милково Брдо. Со порастот на вработените во работни организации во Делчево, растеше и бројот на населението во него. Денес Делчево е модерна градска населба со широки асфалтирани улици и булевари, канализациона мрежа и со паркови и зеленило.
Местоположба
На 164 км источно од Скопје, во подножјето на планината Голак, распослан на двата брега на реката Брегалница лежи градот Делчево. Тоа е најголемо населено место во областа Пијанец, која се протега на површина од 585 км 2, сместена помеѓу Осоговските планини (на север) и Малешевските ( на југ). Градот лежи на надморска височина од 590м до 640 м. И покрај тоа што се наоѓа во најисточнот дел од државата Делчево има релативно добра географска положба и сообраќајна поврзаност. Тоа е крстосница за источна Македонија. Преку Пехчево (27 км) и Берово (34 км) е поврзано со Струмица на југ, а преку Македонска Каменица (24 км) и Кочани (51 км) е поврзано со Штип на северозапад. На запад на 39 км, се наоѓа Виница, а на исток е граничниот премин "Арнаутски гроб" (11 км), преку кој се стигнува до главниот град на Пиринска Македонија - Горна Џумаја (34 км)
Клима
Климата во Делчево е континентална источноевропска со изменет плувиометриски режим. Просечната годишна температура во Делчево изнесува 11°С, со апсолутен минимум од -26°С и апсолутен максимум од 39°С, додека на повисоките предели просечната годишна температура паѓа до 3,5°С. Најтопол месец е август, а најстуден е месец јануари. Пролетта е секогаш постудена од есента.
Облачноста не е голема, така што во годината доминираат сончеви и ведри денови. Просечните годишни количини на врнежи во Делчево изнесуваат 548 мм, а на планините над 1.600 м.н.в. и до 1.000 мм. Врнежите, иако се релативно ниски, нивниот распоред во вегетациониот период (април-септември) е поволен и изнесува над 50% од вкупните годишни врнежи.
Вегетациониот период со температура повисока од 10°С трае 191 ден во текот на годината. Ваквата поволна клима овозможува виреење на разни растенија, а воедно претставува и многу погоден природен услов за развој на туризмот во овој крај.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Царево Село (Делчево) живееле 1.520 жители, од кои 575 Македонци муслимани, 520 Македонци христијани и 425 Турци.
Во првиот организиран попис на СФР Југославија од 1948 година, во Царевоселскиот срез имало 20.159 жители, од кои 3.173 во Царево Село (Делчево), а 16.986 во селата (Пијанец, Осоговија). Од етнички аспект, населението го сочинувале 15.669 (77,7%) Македонци, 4.036 (20 %) Турци, но дел од нив и Македонци муслимани, 300 (1,48 %) Роми и 154 останати.
Според пописот на населението од 2002 година, во градот имало 11.500 жители и спаѓал во групата на средни градови. Етнички гледано, населението е составено од:
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, градот има 11.500 жители. Следува табела на народносната структура на населението
Во градот се зборуваат следниве јазици :
Во Делчево се застапени следните религиски групи :
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во градот Делчево:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Личности
Личности родени во Делчево:
Прв менует
Прв менует (француски: Premier Menuet) ― неокласично дело за пијано од Ерик Сати. Напишан во јуни 1920 година, тоа било неговата последна композиција за соло пијано. Објавен е од Les Éditions de La Sirène во 1921 година.
Опис
Делото е вдахнато од менуетот, величествен танц популарен во 17 и 18 век. Во 1909 година, за време на неговиот период на студирање во Париската пејачка школа (Schola Cantorum), Сати изработил неколку необјавени вежби за менуети со извонредни наслови како што се Незгодниот затвореник (Le burgnier maussade) и Големиот говеколик мајмун (Le grand singe). Кога се вратил во стилот една деценија подоцна, ги проучувал Моцартовите менуети во подготовка. Завршеното дело ги носи надворешните белези на неговите класични претходници - 3/4 време и АБА структура, со делот Б имитира трио - иако го избегнува традиционалниот развој и е подложен на особенитите неочекувани хармонични напредувања на Сати. За разлика од неговото претходно неокласично дело на типки „Бирократска сонатина“ (Sonatine бирократија) (1917), во „Менует“ нема елементи на пастиш или пародија; наместо тоа, го одразува трезвениот, апстрактен стил на неговите „Ноктурни“ од 1919 година. Прв менует била премиерно изведена од Марсел Мејер во Париз на 17 јануари 1922 година, на програма во која биле прикажани и Гимнопедија ''бр. 1, Бирократска сонатина, Првиот дел од Сократ'', и дела од Бирд, Монтеверди, Бах, Рамо, Куперан, Доменико Скарлати, Перголези, Глук и Моцарт. Поводот бил првиот од трите концерти тој месец во кои Мајер ја претставил музиката на Сати во историски контекст, од раните мајстори на чембало до современата авангарда. Во својот воведен говор за првата програма Сати рецитирал список на времињата на другите композитори („Бирд и Рамо... умреа во стисок на старост. . . Имаа 81 година - секој, се разбира...“) пред да забележи дека го напишал својот Менует „додека јас бев сè уште доста млад - 54 години.“
Посветен е на Клод Дубоск (1897-1938), еден од многуте млади француски композитори кои Сати ги охрабрувал за време и по Првата светска војна. Тој бил поранешен студент на Пејачката школа и специјализирал религиозна музика.
Прв менует е споменато заедно со Сократ и Ноктурни како претставување на краткотрајна фаза (1918 до 1920 година) во подоцнежната работа на Сати која воопшто не му должи на хуморот, на која може да се додаде песната Elégie (во спомен на Дебиси) од неговите Quatre petites мелодии (1920). Како што наведува неговиот наслов, нема докази дека Сати го планирал тоа како свесно збогување со музиката за пијано, негов примарен медиум во поголемиот дел од неговиот творечки живот. Неговите последни години биле опфатени главно со театарска музика во попопуларен сатиричен дух, иако тој продолжил да го следи објективниот музички јазик развиен во овие дела.
Снимки
Пијанистот Алдо Чиколини го снимил Менует двапати, а има забележителни снимки од Жан-Жоел Барбие, Олоф Хојер, Штефен Шлаермахер, Жан-Ив Тибоде и Били Еиди. Во 2007 година, Мишел Рондо објавил камерен аранжман за флејта, обоа, кларинет, фагот и хорна.
1271 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4237 и 4238 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3479 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2489 и 2490 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 518 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1271 година се протега во 1365 и 1366, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1425 и 1426 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 728 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1950 и 1949 исламска година пред хиџра.
Симфонија бр. 7 (Шостакович)
Дмитриј Шостакович - '''Симфонија бр. 7 во С-дур''', Оп. 60, нареченa 'Ленинград', започната во Ленинград, завршена во градот Самара (тогаш познат како Кујбишев) во декември 1941 година, а премиерно била изведена во Ленинград, на 5 март. 1942.
Била посветена на Ленин, ноба крајот била посветена на опколениот град Ленинград, каде што за првпат била изведена - во страотни околности на 9 август 1942 година, речиси една година по Опсадата на Ленинград од Нацистичка Германија и Фински сили.
Концерот бил емитуван на разглас низ градот и до германските сили во знак на издржливост и пркос. „Ленинград“ набрзо станала популарна во Советскиот Сојуз и Западот како симбол на отпорот кон фашизмот и тоталитаризмот, делумно благодарение на микрофилмирањето на партитурата во Самара од страна на композиторот и неговото тајно предавање, преку Техеран и Каиро, до Њујорк (град), каде што Артуро Тосканини ја диригирал на  (19 јули 1942 година).Симфонијата  се смета за главен музички тестамент за 27 милиони советски луѓе кои ги загубија животите во Втората светска војна, а често се изведува и на гробиштата во Ленинград, каде што се погребани половина милион жртви од 900-дневната Опсада на Ленинград.
Должина и форма
Најдолгата симфонија на Шостакович - една од најдолгите во целиот репертоар - вообичаено трае околу 75 минути - но има големи интерпретативни разлики со текот на годините: славната снимка на Леонард Бернштајн од 1988 година ѕтаела 85 минути. Делото има четири ставови.
I Алегрето
Овој став е во соната форма и трае околу половина час; има вообичаени два спротивставени теми, но нема развоен дел, ова се заменува со темата „инвазија“. Започнува со возбудлива, величествена тема на сите гудачи, а потоа оуште повее е потенциран преку дувачите. Темата се развива во мотивска разработка преку гудачите кои свираат во долги октави. Подоцна, следи разработка со побавно темпо проследено со побавно, помирно темпо дел водено од флејти и виолончела и контрабаси, за да прејде во маршот на „инвазијата“: 22-такта, предводена од тапани остинато што ќе го потенцира ритамот. Наликува на Болеро на Морис Равел, но маршот е изведен од "Da geh' ich zu Maxim" од Веселата вдовица" на Франц Лехар и за неговата тема од операта Лејди Магбет од областа Мценск''.  Следува побавен дел : со потенцирање на звуците од  фагот соло (воведено со соло кларинет), потоа мека, движечка рекапитулација на првата тема свирена од гудачите. Краткатакода ја претставува темата за инвазијата, свирена од соло труба и перкусии.
II. Модерато (поко алегрето)
Ова е најкраткиот став на симфонијата. Шостакович го нарекол и цкерцо и лирско интермецо. З
Започнува со тивка, тема изведена од гудачите. Некои аспекти на меѓусебната мелодиска разработка на виолините создаваат форма на фуга. Неколку моменти подоцна, соло обоа свири голема варијација на мелодијата. Другите инструменти продолжуваат со свои мелодии неколку моменти подоцна. Потоа, во средината на ставот, дрвените дувачки инструменти изведуваат, пискава тема, проследено со металните дувачки инструменти, потоа гудачи, па дрвени дувачки инструменти. Ова на крајот води до брз, величествен премин кој е уште еден остинато, но различен од темата за инвазијата во првиот став. Преостанатата третина од ставот е многу слична на почетокот.
III. Адаџо
Третиот став (15–20 минути) е структуриран слично како и вториот, со бавна почетна тема, побрз среден дел што го евоцира првиот став и рекапитулација на почетната тема. Шостакович место изјавил дека се надевал дека ќе го прикаже Ленинград во самракот, неговите улици и насипите на Нева. Дрвените дувачки инструменти, започнуваат со бавни, издржани ноти, акцентирани од англиските рогови. Оваа едноставна тема оди во ритам и е проследена со декламаторна тема свирена од виолини. Дувачите ја повторуваат темата на гудачите, која гудачите ја преземаат со уште една кратка варијација. Ова директно преминува во побрз и пожесток премин. Виолините се враќаат со почетната тема на движењето. Ова се зацврстува во пасус  со остинато кај контрабасите. Ова води во силен развоен дел кој го евоцира првиот став. Сепак, пасусот завршува брзо, со дрвените дувачки инструменти што ја враќаат оригиналната тема, повторно одекнувана од гудачите, исто како и на почетокот. Последната третина од ставот продолжува во оваа насока.
IV. Алегро нон трпо
Ова започнува со тивка, мелодија изведена од гудачите. Виолините ги изведуваат високите ноти, а накратко се споени со дрвенидувачки инструменти. Виолончелата и контрабасите наеднаш започнуваат брза мелодија слична на марш, на која одговараат сè побрзо виолините.
"Музика за теророт"
Постојат спротивставени претпоставки за тоа кога Шостакович ја започнал симфонијата.
Симфонискиот оркестар на Ленинград ја најавил премиерата на Седмата симфонија за нејзината сезона 1941–1942 година. Симфонијата е биде своевидна музичка легенда која во време на тешка блокада на Ленинград од страна на германските фашисти, кога луѓето умирале на улица од глад, исцрпеност, болест, низ целиот Ленинград изведбата на оваа симфонија е биде како поткрепа, издржливост, храброст изразена преку музичка возвишеност во најтешките денови за жителите на еден град
Премиера на симфонија во опколениот Ленинград
Премиера на Симфонијата бр. 7 во Ленинград се одржа на 9 август 1942 година во Големата сала на Ленинградската филхармонија. Оркестарот Ленинградскиот радио комитет беше под диригентство на Карл Елиасберг. Во деновите на блокадата, некои музичари умреле од глад. Пробите биле откажани во декември. Кога продолжија во март, можеа да свират само 15 ослабени музичари. За да се надополни големината на оркестарот, музичарите мораа да бидат отповикани од воените единици.
На Запад
Шостакович бил познат на Запад пред војната. Кога веста за седмата брзо се проширила во британскиот и американскиот печат, популарноста на композиторот пораснала. За време на војната, делото било многу популарно и на Запад и во Советскиот Сојуз како олицетворение на борбениот руски дух. Американската премиера, во јули 1942 година, беше од Симфонискиот оркестар на NBC под диригентство на Артуро Тосканини, емитувана на радио од NBC и зачувана на дискови за транскрипција; RCA ја издаде снимката на ЛП во 1967 година и подоцна ја реиздаде на ЦД. Симфонијата беше свирена 62 пати во Соединетите Американски Држави во сезоната 1942–43.
Забележителни снимки
Снимките од оваа симфонија вклучуваат:
Струга
Струга — град во југозападниот дел на Република Македонија и административен центар на истоимената општина. Градот Струга лежи во рамнината на Струшкото Поле на двата брега на реката Црн Дрим и на северниот брег на Охридското Езеро. Има 15.009 жители (2021 г.) и се наоѓа на 171 километар југозападно од главниот град Скопје.
Потекло на поимот
Античкото име на градот е Енхалон кој на старогрчки значи јагула и во тоа време градот бил мала населба. Подоцна населбата го добива името Струга.
Името на Струга произлегува од чист и карактеристичен словенски збор. Народот од Струшко и Охридско дава две свои објаснувања за потеклото на ова име.
Според првото народно толкување, името Струга доаѓа од отворената географска положба на градот: место каде што постојано струже (дува) ветер.
425
425 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 425 година од новата ера, 425. од првиот милениум, 25. од V век и шеста од 420-тите.
Искористување на земјата
Потрошувачката на земјиште како дел од потрошувачката на човечки ресурси е претворање на земјиштето со здрава почва и недопрени живеалишта во области за индустриско земјоделство, сообраќај (изградба на патишта) и особено урбани населби. Поформално, ЕАЗЖС (Европска агенција за заштита на животната средина) идентификува три активности кои трошат земјиште :
Струга
Потекло на поимот
Второто е сосем поинакво : Одамна некогаш македонските Словени (Брсјаци и Мијаци) во Струшко се занимавале со сточарство и во точно определено време ги дотерувале многубројните овци на стриг (стрижење волна) во близина на истекот (Устата) на Црн Дрим од Охридското Езеро. Меѓутоа, тоа може многу пологично да се поврзе со преминот низ ограда за молзење овци, наречен струга (страга, стронга).
425
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Искористување на земјата
Во сите тие аспекти, потрошувачката на земјиште е еквивалентна на типичната употреба на земјиштето во индустриски развиените региони и цивилизации. Бидејќи често споменатите активности за претворање се практично неповратни, се користи и терминот загуба на земјиштето. Од 1990 до 2000 година, 1,4 милиони хектари отворен простор беа потрошени во САД. Во Германија, земјиштето се троши со брзина од над 70 хектари секој ден (250 000 хектари на 10 години). Во Европската унија, се проценува дека зафаќањето на земјиштето е приближно околу 1,2 милиони хектари во 21 земја на ЕУ во периодот 1990-2006 година.
Струга
Потекло на поимот
Можеби е најблиску до вистината објаснувањето дека Струга значи речен ракав, притока (во случајов истек на Црн Дрим) и тоа на место со уреди за риболов.
Искористување на земјата
Губењето на земјиштето исто така може да се случи поради природни фактори, како што е ерозија или опустинување - сепак, повеќето од нив, на крајот, можат да се следат и во човековите активности. Друго малку поинакво толкување на поимот е присилното раселување или присилното стекнување на домороден народ или доселеници од нивната оригинална земја поради грабнување на земјиште итн.. Повторно, во повеќето случаи, ова ќе се должи на економски причини како што се пребарувања за профитабилни инвестиции и комодификација на природните ресурси.
425
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 425 година се протега во 3061 и 3062, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3121 и 3122 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 968. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 203 и 202 година пред хиџра.
Струга
Историја
Струга е стара населба која потекнува од неолитскиот период. Во антиката, Струга има многу добила корист заради тоа што се наоѓала на патот Вија Егнација, кој ги поврзувал источните и западните делови на Римската Империја. Археолошките наоди и откриените пишувани споменици зборуваат дека животот овде датира уште од праисторијата. Првата неолитска населба е регистрирана околу 3.000 години п.н.е. Античкото име на градот е Енхалон што значи јагула, а сегашното име Струга го добива подоцна од старословенскиот збор „страга“ што означува премин.
Искористување на земјата
И покрај тоа што глобалната загуба на земјиште напредува со застрашувачка брзина, отпечатокот на земјиштето, областа што ја бараат некои западни земји може да биде многу поголема од земјиштето што навистина се користи, па дури и достапно во самата земја.
Додека цените на земјиштето се зголемија во првите неколку години на 21-от век, економијата на потрошувачката на земјиште сè уште нема сметководство за целосна цена на животната средина за да ги додаде долгорочните трошоци за деградација на животната средина.
Последици од потрошувачката на земјиште
Главните ефекти од пренамената на земјиштето за економски раст се:
Струга
Антика
Врз основа на некои археолошки наоди, се претпоставува дека античкиот град Енхалон, најверојатно основан од припадниците на илирското племе Десарети, се наоѓал во непосредна близина на денешната рекичка Климетица. Меѓу поважните археолошки наоди спаѓаат: една надгробна плоча со релјеф (од IV век) и една стаклена ваза во боја, за која се претпоставува дека е донесена од Египет, потоа римски милјоказ и неколку стари гробови со украсни предмети и керамика, откриени при црквата „Св. Ѓорѓија“. Стариот историчар Полибиј дава податоци за борбите меѓу Македонците и Илирите во Охридско и тврди дека кралот Филип II го зазел Енхалон во 334 година п.н.е. Во 148 година п.н.е. градот потпаднал под власта на Римјаните, кои го изградиле прочуениот стратешки пат Вија Егнација за да го поврзат Рим, преку Драч и Солун, со Византион. Тој пат поминувал и низ древниот Енхалон.
Во тоа време градот Енхалон извезувал во другите области на римската држава земјоделски и сточарски производи, а внесувал предмети за практична употреба од злато, сребро, од метал воопшто и од стакло. Во IV век охридско-струшката област била приклучена кон Епир. Речиси во исто време, почнува и ширењето на христијанството во Струшко. Се претпоставува дека прв христијански мисионер во овие краишта бил антиохискиот епископ Еразмо. Тогаш тука биле изградени повеќе цркви.
Ран среден век
По навлегувањеto на Словените, крај бреговите на Охридското Езеро, стигнале припадниците на словенското племе Березити. Тие дошле од исток, преку Битолско и Преспа. Березитите, несомнено, едно од најголемите македонски словенски племиња, се населиле и во Струшко, каде се измешале и со еднокрвните Мијаци, коишто таму навлегле од север.
Веројатно тогаш, кон крајот на VI или во почетокот на VII век, Берзитите ја основале денешна Струга. Некои автори претпоставуваат дека Берзитите нашле на тоа место пусти урнатини од многу постара несловенска населба.