cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рибарци (Битолско)
Историја
Во отоманскиот период, во селото се наоѓале неколку чифлици, кои биле во сопственост на Ибраим, Кантарџија, Петракот и други.
За време на Илинденското востание, на 8-9 август во Рибарци и неколку околни села биле запалени неколку беговски кули.
За време на Балканските војни и Првата светска војна во околината на селото се воделе жестоки борби бидејќи се наоѓало на самиот Солунски фронт. Голем дел од населението во овој период го напуштило селото.
Во текот на овие војни, поголемиот дел од населението се раселил во други места, поради што во него останале само два рода, Сотировци и Плашиторба. По завршувањето на Првата светска војна, бројот на населението започнал да се зголемува. Во него биле населени 12 српски семејства, кои до 1941 година се занимавале со свињарство и одгледување на винова лоза. Во текот на Втората светска војна, во селото се населиле голем број семејства од Железник.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 7 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 643 хектари, па затоа има полјоделска функција. Во селото работи продавница.
Во селото имало неколку чифлици, кои на самиот крај на турската власт биле во посед на Ибраим, Кантарџија, Петракот и други. По заминувањето на отоманската власт, земјата дел била купена, а дел државата им ја доделила на новите доселеници.
До истекот на блатото во 1954 година жителите на селото се занимавале со рибарство и плетење на рогузини од шамокот што растел во блатото.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Рибарци живееле 210 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Рибарци имало 160 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е мало, коешто во 1961 година броело 223 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 146 жители, од кои 143 биле Македонци, а тројца жители Срби.
Во 2008 година по неофицијални податоци во селото живееле 110 жители, додека во 2019 година селото броело околу 80 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 78 жители, сите Македонци.
Родови
Рибарци е македонско православно село, додека за време на српската окупација, српските власти населиле неколку колонистички семејства, воглавно од Србија. Сите родови во селото се доселенички.
Иселеништво
Во 1941 година биле иселени осум српски колонистички семејства од страна на бугарските власти.
Се знае за следниве иселеници од селото: Ресуловци (6 к.), Коџобашовци (4 к.) и Поповци (3 к.) се преселиле во селото Логоварди за време на Балканските војни; Ранакот (1 к.) заминале во Оптичари, а родот Темелковци (3 к.), потекнуваат од домазет кој заминал во селото Путурус во 1895г.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Новаци, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел на некогашната Општина Новаци.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Новаци.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Новаци, во која покрај селото Рибарци, се наоѓале и селата Балдовенци, Биљаник, Врановци, Гнеотино, Горно Агларци, Грумази, Добромири, Долно Агларци, Мегленци, Новаци, Ново Село, Долно Орехово, Паралово, Суводол и Тепавци. Селото било дел од некогашната општина Новаци во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Биљаник, Добромири, Новаци и Рибарци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0165 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 85 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 86 гласачи.
Лаусниц (Тирингија)
Лаусниц (познат и како Лаусниц кај Нојштат на Орла; Lausnitz, Lausnitz b. Neustadt an der Orla) — општина во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Лаусниц се наоѓа во близина на Нојштат на Орла. Општината се наоѓа во долината на Орла.
1788 во музиката
1788 година во музиката содржи некои значајни настани.
1789 во музиката
1789 година во музиката содржи некои значајни настани.
1787 во музиката
1787 година во музиката содржи некои значајни настани.
Молдовјану
Молдовјану (Vârful Moldoveanu) — највисока планина во Романија. Сместена е во округот Арџеш, во пределите на Фагарашките Планини во состав на Јужните Карпати.
Универзитет Догуш
Универзитетот Догуш (турски: Doğuş Üniversitesi) е приватен универзитет кој се наоѓа во Кадиќој, Истанбул, Турција. Универзитетот бил основан од страна на истоимената фондација на 9 јули 1997 година, со акт на парламентот.
На универзитетот се изучува економија, уметност и дизајн, општествени науки, наука и техологија. Универзитетот соработува и има склучено договор со повеќе европски универзитети за размена на студенти.
Молдовјану
Најпопуларни патеки за искачување на планината се онаа преку преку Голема Вишта (Вашта Маре, 2.527 м), по патеки од Подрагу, Самбата или од долината Вишта.
Најблиско населено место е гратчето Викторија на северната страна. До јужната страна на планината се допаѓа од градот Кимпулунг, кој лежи северозапад од неа.
Кокале (Колибари)
Кокале — археолошко наоѓалиште во кичевското село Колибари. Претставува некропола од средниот век. Се наоѓа во близината на селото, на мала височинка, каде при обработувањето на земјата мештаните откривале повеќе гробови со конструкција од камени плочи.
Пресерје (Нова Горица)
Пресерје (словенечки: Preserje) — населба во Градска општина Нова Горица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Kаролина Линдстром
Каролина Линдстром, моминско Лундстром (1812-1892),- шведска дизајнерка на шапки. Таа во Стокхолм била позната како „Вечерна ѕвезда“, бидејќи често била гледана како работи во текот на ноќта.
Живот
Нејзината мајка била деловна жена и таа самата заштедила пари додека не можела да си дозволи да стане ученичка на производителот на шапки во Стокхолм, една Французинка.
Линдстром имала своја продавница на улицата Вестерланггатан бр. 40 во 1842 година. Таа имала голема мрежа од контакти; по смртта на кралот во 1844 година, таа била предупредена од кралските чувари во кралската палата, така што била во можност да ги набави сите црни ленти за жалост од другите дизајнери на шапки во главниот град, пред смртта да биде јавно позната. Таа била многу успешна и отворила втора продавница во Хорнсгатан. Во 1847 година, таа се омажила за човек кој ги расфрлил сите пари за коцкање, но таа брзо ги вратила.
Во 1892 година, таа го препуштила својот бизнис на еден од нејзините помошници и купила место за себе во пензионерскиот дом во Стокхолм за трговци вдовици; сепак, таа починала неколку месеци по пензионирањето.
Нејзиниот бутик била, во 1995 година, најстарата модна продавница во Стокхолм.
Стојне Бачијски
Стојне Цветков Бачијски ( — ) — Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Полковникот Стојне бил само неколку дена заедно со четата, кога се чекало воспоставување на каналот кон Грција. Блокадите започнале, па така и тој како и сите други нелегални борци и активисти, бил фатен и обвинет за вооружен заговор против "народната" власт. Бил осуден на смрт и бил обесен ноќта помеѓу 18 и 19 мај, 1949 година во една од смрдливите простории на судската палата во Горна Џумаја.
Заедно со него обесени биле и: Асен Михајлов, Јанчо Јанев, Георги Тополигов, Андреја Спасов, Смилен Гаргов и Димитар Цветков
Наводи
{{DEFAULTSORT:{Бачијски, Стојне}}
Арапски христијани
Арапски Христијани се луѓето кои етнички се Арапи, или кои се културолошки-лингвистички арабизирани, а ја следат христијанската религија. Се верува дека постојат околу 9 милиони арапски Христијани во Арапскиот Свет и помеѓу 25-30 милиони во целиот свет.
Мнозинството арапски Христијани живеат на Блискиот Исток каде иако Исламот е превладувачка религија, постојат и значаен број на малцински религии. Најголем број на арапски Христијани, без разлика дали се работи за реални бројки или пропорционално (според популацијата на земјата) има во Египет, Израел/Палестина, Јордан, Либан и Сирија. Исто така, поголемиот број на арапски имигранти во Аргентина, Бразил, Колумбија, Еквадор и САД се Христијани. Само во Бразил, на пример има над 12 милиони Арапи, од кои поголемиот дел се Христијани.
Могилка (Владимирово)
Могилка — могила од доцноантичкото време. Се наоѓа високо во планинскиот предел Џумајата, под ридот Чука. Могилата има пречник во основата од 15 метри и височина од 2 метри.
Универзитет „Темпел“
Универзитетот „Темпел“ (познат и како „Темпел“ или ТУ) е јавен истражувачки универзитет во Филаделфија, Пенсилванија, САД. Основан е во 1884 година од баптистичкиот свештеник Расел Конвел. На 12. мај 1882 година е преименуван како колеџ „Темпел“ во Филаделфија. Во 1907 година, институцијата го менува својот статус и официјално постанува универзитет.
Во 2019 година, „Темпел“ има повеќе од 40,000 додипломски, постдипломски и стручни студенти. Овој универзитет е еден од најголемите центри во светот за стручно образование (право, медицина, подиатрија, фармација, стоматологија и архитектура), а на него се обучува наголем дел од стручните работници во Пенсилванија.
Друштвен танц
Друштвен танц е категорија на танци кои имаат општествена функција и контекст. Кај друштвените танци, учеството е главната цел, за разлика од перформативните танци каде учесниците настапуваат за публика. Карактеристично е што друштвените танци лесно може да се водат и следат. Дружењето (од таму и името) и забавата се во преден план кај друштвените танци, иако понекогаш тие имаат и церемонијални, натпреварувачки или еротски функции.
Роберт Валзер
Роберт Валзер (германски: Robert Valser) (1878, Бил, Германија - 1956, Швајцарија) бил германски писател, кој пишувал поезија, раскази и романи.
Животопис
Валзер е роден во 1878 година, во Бил, Германија. По завршувањето на училиштето се вработил како помошник-службеник во една банка, а подоцна работел и во фабрика за машини за шиење и во електродистрибуција, како слуга.
Од 1905-1906 година, Валзер живеел во Берлин, кој го напуштил во 1913 година, враќајќи се во родниот град. Таму изнајмил соба во одделот за слугите во хотелот “Син крст”, каде живеел повлечен и сиромашен живот. Во 1920-тите, Валзер се преселил во Берн, каде повторно живеел повлечен живот во едно поткровје. На почетокот на 1929 година, поради психичка криза, против својата волја, Валзер бил однесен во психијатриската клиника “Херизау”, каде останал затворен до крајот на животот. Умрел на Божиќ, во 1956 година, за време на една осамена прошетка по снегот.
Творештво
Валзер започнал како поет. Неговите први песни, објавени во 1898 година, му овозможиле да навлезе во литературните кругови на Минхен и на Берлин. Во 1907 година го објавил првиот роман “Децата на Танер”, следната година излегол неговиот втор роман “Калфа”, а во 1909 година и третиот роман “Јакоб фон Гунтен”. Иако трите романи биле забележани од критиката, сепак, Валзер не успеал да се наметне на литературната сцена во Берлин и затоа, разочаран, се вратил во родниот град.
Во 1917 и 1918 година ги објавил кратките прозни дела “Мала проза” и “Животот на поетот”. Неговот најзначајно дело од овој период е долгиот расказ “Прошетка” од 1917 година. Истата година го напишал романот “Тоболд”, кој останал неотпечатен и денес се смета за исчезнат. Истата судбина го затекнала и романот “Теодор” од 1921 година. Во овој период, Валзер објавувал во дневните весници и во книжевните списанија, но успеал да објави само една книга - “Роза”, во 1925 година. Од овој период потекнуваат и бројни раскази, како и романот од 1925 година, “Разбојници - роман”. Овие скици, ссочувани на 526 листови, напишани со молив, со ситен ракопис долго време биле сметани за тајни ракописи, но почнувајќи од 1980-тите, во текот на цели 20 години, ракописите на Валзер биле одгатнати и објавени во текот на 1985-2000, во шест тома, под насловот “Од областа на моливот”. Во 1933 година, останувајќи засекогаш затворен во психијатриската клиника “Херизау”, Валзер се откажал од пишувањето.
За време на животот, Валзер останал непознат, иако некои негови современици (Франц Кафка, Херман Хесе, Курт Тухолски, Роберт Музил и Валтер Бенјамин) многу го ценеле неговото дело. Денес, тој се смета за водечки германски писател од првата половина на XX век.
Св. Арангел (Претор)
'''Св. Арангел''' — археолошко наоѓалиште во преспанското село Претор. Претставува осамен наод од римско време. Се наоѓа во црквата „Св. Архангел Михаил“, каде се наоѓаат две мермерни ари без претстави и натписи. Слична ара има и во црквата „Св. Сава“, која се наоѓа јужно од селото.
Бенедето Кроче
Бенедето Кроче (итал. Benedetto Croce 25 февруари 1866 – 20 ноември 1952) бил италијански критичар, идеалистички филозоф и политичар. Тој пишувал на бројни тематики, вклучувајќи ги филозофија на историја и естетиката, и бил истакнат либерал, иако се спротивставувал на слободната трговија (laissez-faire). Неговото влијание врз Антонио Грамши е доста воочлива.
Животопис
Корче е роден во Пескасероли, во регионот на Абзури во Италија. Тој потекнувал од влијателна и богата фамилија и бил израснат во многу строга католичка оклолина. На отприлика 18-годишна возраст, тој се одрекол од католицизмот и станал атеист, придржувајќи се на ова до крајот на својот живот. Во 1833 година, неговото село Казамикола, каде што тој бил на одмор со неговото семејство, било погодено од земјотрес, уништувајќи го домот во којшто тие живееле. Мајка му, татко му и сестра му загинале, а самиот тој бил под рушевините долго време и едвај преживеал. По несреќата, тој го наследил семејното богатство и бил во можност да го проживее остатокот од животот во извесна комотност, овозможувајќи си притоа многу слободно време, што го посветил на филозофијата. Како што растела неговата популарност, многумина, против негова воља, го туркале во политичките кругови. Тој бил поставен за министер за јавна едукација, а подоцна се префрлил на доживотната функција во Италијанскиот сенат. Тој јавно го критикувал учеството на Италија во Првата светска војна, знаејќи дека тоа е самоубиствена трговска војна. Иако ова во прво време го направило непопуларен, неговата популарност била обновена по војната и тој повторно станал многу сакана јавна личност. Иако на почетокот Бенедето Кроче ја поддржувал фашистичката влада на Бенито Мусолини, подоцна тој отворено ѝ се спротивставил на Фашистичката партија, останувајќи на тие ставови сѐ до својата смрт во 1952 година.
Филозофијата на духот
Под огромоно влијание од Хегел и други германски идеалисти, како Фихте, Корче ја создал, како што тој самиот ја нарекол, филозофијата на духот. Корче бил страстен идеалисt и негирал каква било реалност различна од „чистиот концепт“ или едноставните идеи. „Чист концепт“ според него се главно идеите на Платон и се слични на категориите на Кант, тоа се работи како квантитет, квалитет, еволуција, односно, било која замисла што ќе ја имаме, може да се поврзе со соодветна униврзална замисла. Тој дошол до заклучок дека ако сѐ што е реално е замисла, тогаш целата реалност може да се сведе на чисто логичен концепт и целата негова понатамошна работа се темели на логиката. Тој ги одбива сите форми на религија како недоволно логични, а на сличен начин ја третирал и метафизиката. Тој мислел дека матафизиката е едноставно оправдување на религиозните идеи и е непотполна филозофска идеја. Како и да е, тој се држел до својот идеализам.
Историја
Кроче имал голема страст кон Вико и го делел неговото гледиште дека историјата треба да биде пишувана од филозофите.
Крочевата книга „За историјата“ го поставувала гледиштето кон историјата како „филозофија во движење“ дека не постои голем „космички план“ или врховен план во историјата, и дека „науката за историјата“ е лага.
Ова го довело до судир со теоретичарите Маркс и Хегел кои се обидувале да ја редуцираат историјата на неколку водечки принципи. Тој наполно се согласува со Русо, велејќи дека „историјата е една серија лаги, каде што ние мораме да одбереме една која ни се чини најблиску до вистината“.
Убавина
Крoчевото дело Breviario di estetica (Основата на естетиката) се појавува во форма на четири лекции, бидејќи му било побарано да ги напише и да ги достави при инавгурацијата на универзитетот „Рајс“. Тој ја одбил поканата да присуствува на настанот, но сепак ги напишал лекциите и ги доставил за преведување, за да бидат прочитани и во негово отсуство. Во ова кратко, но густо дело, Кроче ја поставил својата теорија за уметноста. Тој тврдел дека уметноста е поважна од науката или метафизиката, бидејќи само уметноста нѐ надградува. Тој мислел дека сѐ што ние знаеме може да се сведе на логичко и имагинативно знаење. Уметноста извира од науката и метафизиката, правејќи ги, во нивната суштина, чиста замисла. Сите мисли се засновани на дел од ова, и им претходат на сите останати мисли. Задача на секој уметник е да изработи совршена слика, најдобрата што може за нивните гледачи, бидејќи тоа е она што уметноста во суштина е – збор од внатрешните, ментални слики во нивната идеална состојба. Нашата интуиција е во основите на формирање на овие концепти надвор од нас. Околу оваа теорија подоцна многу се дебатирало од современите италијански мислители како Умберто Еко.
Нефериркаре Какаи
Нефериркаре Какаи (на грчки јазик познат како Nefercherês, Νεφερχέρης) бил антички египетски фараон, трет крал на Петтата династија. Нефериркаре, најстариот син на Сахуре со неговиот соработник Меретнебти, бил познат како Ранефер А пред да дојде на тронот. Тој пристапил на тронот на денот по смртта на неговиот татко и царувал осум до единаесет години, некаде кон почетокот до средината на 25 век п.н.е. Него најверојатно го наследил неговиот најстар син, роден од кралицата Кенткаус II, принцот Ранефер Б, кој го презел престолот како крал Неферефре. Нефериркаре станал татко на друг фараон, Ниусере Ини, кој го презел престолот по краткото владеење на Неферефре, и по краткото владеење на слабо познатиот Шепсескаре.
Нефериркаре започнал да гради пирамида за себе во кралската некропола Абусир, наречена Ба-Нефериркаре што значи „Нефериркаре е Ба“. Првично било планирано да биде скалеста пирамида, форма што не се применувала од времето на Третата династија околу 120 години порано. Овој план бил изменет за да се трансформира споменикот во вистинска пирамида, најголемата во Абусир, која никогаш не била завршена поради смртта на кралот. Покрај тоа, Нефериркаре изградил храм на богот на сонцето Ра, наречен Сетибре, со значење „Местото на срцето на Ра“. Стари извори наведуваат дека тој бил најголемиот изграден за време на Петтата династија, но до денес сè уште не е сместен.
После неговата смрт, Нефериркаре веројатно бил погребан со погребниот култ што се одвивал во неговиот храм, а го завршил неговиот син Ниусере Ини. Овој култ се чини исчезнал кон крајот од периодот на Старото Кралство, иако можеби бил оживеан за време на Дванаесеттата династија на Средното Кралство, сепак во многу ограничена форма. Најверојатно, во тој период исто така била напишана приказната од Папирусот на Весткар, приказна во која се вели дека Усеркаф, Сахуре и Нефериркаре се браќа, синови на Ра од жената Редеџет.
Извори од негово време
Нефериркаре е добро потврден во извори од неговото време. Надвор од неговиот пирамидален комплекс, тој се споменува во гробот на многу негови современици, како што се неговиот везир Вашптах, и свештеникот Акететеп. Нефериркаре се појавува и во таблата од Гиза што датира од тој период, а претставува краток список на шест кралеви од различни династии кои датираат од подоцнежната Петта или раната Шеста династија. Таблата од Гиза била откриена во гробот на висок службеник по име Месџерв, кој можеби ја составил за негова употреба во задгробниот живот.
Историски извори
Нефериркаре е потврден во два списока на древни египетски кралеви, кои датираат од Новото кралство. Најраниот од нив е Кралскиот список од Абидос напишан за време на владеењето на Сети I (1290–1279 п.н.е.). На него, името „Какаи“ е на 28 место, меѓу имињата на Сахуре и Неферефре. Во текот на владеењето на Рамзес II (1279-1213 п.н.е.), името на Нефериркаре се нашло на 27 место во Таблата од Сакара, но овој пат како наследник на Сахуер и претходник на Шепсескаре.
Нефериркаре го има и во торинскиот канон, документ кој датира од времето на владеењето на Рамесес II. Се верува дека бил запишан во третата колона, ред 19, но за жал оваа линија е изгубена, и ниту неговата должина на владеењето ниту неговиот наследник не можат да се констатираат од преживеаните фрагменти. Египтологот Мирослав Вернер смета дека торинскиот канон започнал со нова династија, и според тоа, Нефериркаре бил нејзин основач. Поделбата на Кралскиот список од Торино на династии е тековно дебатирана тема. Египтологот Јаромир Малек, на пример, смета дека со поделбите меѓу групите кралеви што се случуваат во канонот се одбележуваат трансфери на кралска резиденција наместо пораст и пад на кралските династии, како што овој термин во моментов се подразбира. Таа употреба започнала само во египетскиот контекст со делото на свештеникот Манетон во 3 век п.н.е. Слично на тоа, египетологот Стефан Зајдлмаер смета дека паузата во Торинскиот канон од крајот на Осмата династија претставува преместување на кралската резиденција од Мемфис во Хераклеопол. Египтологот Џон Бејнс има ставови кои се поблиску до Вернер, верува дека канонот бил поделен на династии, со вкупно изминато време дадено на крајот од секоја, иако преживеале само неколку такви поделби. Слично на тоа, професорот Џон Ван Сетерс смета дека поделбите во канонот се поделби меѓу династиите, но тој наведува дека критериумот за овие поделби останува непознат. Тој претпоставува дека образецот на династиите е можеби земен од деветте божествени кралеви на Големите и Малите Енеади. Египтологот Јан Шо верува дека Торинскиот канон дава одреден кредибилитет на поделбата на династиите на Манетон, но смета дека списоците на кралот се форма на обожавање на предците, а не историски запис. Целиот овој проблем може да биде изнесен од друга шпекулација на Вернер, каде тој предлага дека името на Нефериркаре можеби се наоѓало на 20-та линија, а не на 19-та, како што обично се верува. Ова би било во согласност со седумгодишното владеење на Нефериркаре, и би го направило Сахуре основач на династијата, според хипотезата дека канонот бележи вакви настани. Археолошки докази утврдиле дека преодите од Усеркаф до Сахуре и од Сахуре до Нефериркаре биле транзиции на татко и син, така што ниту Сахуре ниту Нефериркаре не можат да бидат основачи на династијата во модерна смисла на поимот.
Нефериркаре се споменува во Египетјака, историја на Египет напишана во 3 век п.н.е. за време на владеењето на Птоломеј II (283–246 п.н.е.) од Манетон. Ниту еден примерок од Египетјака не преживеал до денес и сега е познат само преку подоцнежните списи на Секстус Јулиј Африканус и Евсевиј.
Времетраење
Егитјака на Манетон му доделува на Нефериркаре владеење од 20 години, но археолошките докази сега сугерираат дека ова е многу. Прво, на оштетениот Камен од Палермо стои годината на 5-то броење говеда за времето на Нефериркаре на тронот. Бројот на говеда бил важен настан насочен кон проценка на износот на даноците што треба да се наплатат од населението. До владеењето на Нефериркаре, ова вклучувало броење говеда, волови и ситен добиток. Се верува дека овој настан бил биенале за време на периодот на Старото Кралство, што се случува еднаш на секои две години, што значи дека Нефериркаре владеел најмалку десет години. Со оглед на обликот на каменот од Палермо, овој запис мора да одговара на неговата последна година или да биде блиску до тоа, така што тој владеел не повеќе од единаесет години. Ова е дополнително поткрепено со два курзивни натписи оставени од sидари на камените блокови од пирамидите на Кенткаус Втори и Нефериркаре, кај кои се споменува петтото броење на говеда од владеењето на Нефериркаре. Конечно, Вернер истакнал дека 20-годишното владеење ќе биде тешко да се вклопи со недовршената состојба на неговата пирамида во Абусир.
NGC 1679
NGC 1679 — спирална галаксија во соѕвездието Длето, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1679 се споменува и како ESO 422-1, MCG -5-12-4, UGCA 96, AM 0448-320, IRAS 04480-3203.
Откривање
Објектот е откриен на 18 ноември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1679 е од видот SBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1679 има привидни димензии од 2,7' х 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 49 м 55,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 31° 58' 2". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 1679 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16120. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 357; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7046. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 72.
Случаи
Технички податоци
Збирката “Случаи” е објавена како 11 книга на библиотеката “Магма”. Книгата е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 128 страници. Преводот од руски јазик е дело на Павел Попов. Каталогизацијата е извршена во Националната и универзитетска библиотека “Св. Климент Охридски” - Скопје и ја носи ознаката ISBN 9989-902-36-4. Графичкото уредување и дизајнот на книгата е дело на фирмата “Точка”, а книгата е испечатена во печатницата “Боро графика”. На предната корица е ставена фотографија од доцните дваесетти години на XX век, на која се прикажани маж и жена со повреди на главата, здобиени во сообраќајна несреќа. На крајот од книгата е дадена хронологија на животот на Хармс, напишана од Анатолиј Алекандров, по што следуваат три страници со фотографии на Хармс. На задната корица се наоѓа мал осврт врз делото.
Бродска синагога (Киев)
Кон 90-тите години на 19 век, сопстеникот на неколку шекерни фабрики, Лазар Бродски, дошол до идеја за изградба на синагога во Киев. По добивањето на дозвола од страна на сенатот на Руската Империја во 1897 година, синагогата била изградена во 1898 година.
Синагогата била дизајнирана од страна на Георги Штлејфер, а вкупната вредност за изградба на синагогата била 150.000 рубли.
Во 1926 година, синаггата била затворена, и преименувана во клуб а во 1955 година овде се наоѓал Киевскиот академски куклен театар. Во 1970 година, објектот бил реконструиран. Во 1997 година, куклениот театар бил преместен, а овој објект бил повторно даден на еврејската заедница во Украина. Во 2000 година, синагогата била повторно отворена.
Димитар Котевски
Димитар Котевски (, -, ) — македонски офтамолог, познат и признат општествено-политички деец, афирмиран научник, прв доктор на медицински науки во Битола и еден од втемелувачите на здравството во Битола.
Животопис
Котевски е роден на 26 октомври 1926 година во Битола. Медицинскиот факултет го завршил во Белград во 1952 година, а специјализацијата во Загреб. Докторската дисертација ја бранел во Загреб на загребачкото Свеучилиште. Котевски важел за еден од највидните и најугледни граѓани, афирмиран научник, познат и признат општвено политички деец. Тој со својата долгогодишна и упорна ангажираност ги поставил темелите на идното здравство во Битола кое го реформирал. Бил прв директор на обединетото здравство Медицински центар. Котевски бил познат по неговиот ангажман за формирање на очно одделение, иницијатор за формирање на повеќе специјалистички одделенија во Медицинскиот центар, како основа за иднината Клиничка Болница-Битола. Во Либија, како стручен директор отворил нова болница во Бенгази. Д-р Котевски бил еден од основачите на Македонско научно друштво - Битола, повеќегодишен претседател и избран доживотен почесен претседател на МНД-Битола. Котевски има директен придонес во формирањето на Универзитетот во Битола, посебно било неговото залагање на Вишата медицинска школа во Битола, а за посебните заслуги и придонес во развојот на офтамологијата бил избран за почесен член на здруженијата на офтамолозите, како и на Сојузот на слепи лица на Македонија.
Примариус доктор Котевски бил добитник на бројни високи домашни и меѓународни признанија, наградата за животно дело на општина Битола, како и државната награда за остварувања во областа на хуманоста и човечката солидарност „Мајка Тереза“ за 2016 година.
Тој бил автор на голем број научни трудови од областа на здравството (офталмологијата) кои биле презентирани на европски и светски конгреси. Заради заслуги на полето на офталмологијата и придонес во развојот на офталмолошките здруженија на офталмолозите, бил прогласен за почесен член. Исто така и од страна на Сојузот на слепи лица на Македонија, за придонес во борбата против слепилото, бил прогласен за почесен член.
Починал во Битола на 2 јуни 2018 година.
Север-Па де Кале
Север-Па де Кале (холандски: Noord-Nauw van Kales), е еден од 27 региони во Франција. Се состои од департманите Север и Па де Кале, и на север се граничи со Белгија. Поголемиот дел од регионот порано бил дел од Јужна Холандија, и меѓу 1477 и 1678 постепено станувал дел од Франција. Историските провинции денес вклучени во Север-Па де Кале се Артоа, Булоне, Калези, Камбрези, Француска Фландрија, Француски Ено, делови од Северна Пикардија, како и областа Рударски Басен (Meiners-Bassen). Со своите 323.7 жители на км2 на само 12,400 км2, тоа е густо населен регион, броејќи вкупно околу 4 милиона жители—7% од вкупното насеение на Франција, со што е четврти најнаселен регион во земјата—од кои 83% живеат во градски подрачја. Негов најголем град и административен центар е градот Лил. Втор град по големина е Кале.
Име
Името Север-Па де Кале е комбинација од имињата на два негови департмана: Север и Па де Кале. Северниот дел од регионот историски бил дел од Фландрија, со Дуе (Dowaai) како негов главен град. Малцинството кое сака да ги потврди историските врски што регионот ги има со Белгија и Холандија претпочита регионот да го нарекува Француски Ниски Земји (н француски: Pays-Bas français; холндски: Franse Nederlanden или Franse Lage Landen). Разни петиции со влијание врз жителите но не и врз политичарите, или локалните власти, се преземаат во интерес да се преименува регионот. Други алтернативни имиња се Регион Фландрија-Алтроа (Région Flandre(s)-Artois), Горна Франција (Hauts-de-France), и Северна Пикардија (Picardie-du-Nord).
Географија
Север-Па де Кале е регион на крајниот север на Франција. Се состои од два департмана: Север и Па де Кале. Тие пак се составени од историски грофовства на Франција: Артоа, Булоња, Фландрија и Ено. Се протега меѓу, на површина од 12.414 км2, односно зафаќа 2,35 % од француската територија. Излегува на Ла Манш на запад, и на север на Северното Море, брег кој изнесува 140 километри, и на север се граничи со Белгија додека на југ се граничи со Пикардија.
Клима
Иако регионот е на најсеверниот дел на Франција, климата во регионот не е најстудената. Влијанието на Атлантски Океан Атлантикот придонесува за променливото време и влијае на бројот на сончевите часови кои изнесуваат не повеќе од 1,600 часа годишно. Западните ветрови еколошки поволно влијаат на регионот прочистувајќи го воздухот. Во борба против климатските промени, регионот во декември 2008 го објавил « Климатскиот план Север-Па де Кале ». Овој план за цел има до 2050 за четвртина да се намалат издувните гасови кои предизвикуваат ефект на стаклена градина оштетувајќи ја озонската обвивка.
Историја
Населен уште во праисторијата, регионот Север-Па де Кале отсекогаш бил стратешки регион во Европа. Францускиот претседател Шарл де Гол, кој е роден во Лил, го нарекувал регионот "фатална авенија" бидејќи низ него секогаш поминувале освојувачки војски. Низ вековите, тој бил освоен од страна на келтските Белги, Римјаните, германските Франки, Англија, Шпанците и Австриските Ниски Земји, Обединетите провинции на Холандија, сè до конечното припојување кон Франција на почетокот на 18 век. Во тек на 4 и 5 век, практиката на Римјаните да населуваат германски племиња што служеле за нивни воени и одбранбени услуги долж патот Булоња до Келн во регионот создало германско-римска лингвистичка граница која постоела сè до 8 век. До 9 век повеќето жители северно од Лил зборувале на среднохоландски дијалект, додека жителите на југ зборувале на романски дијалекти. Оваа лингвистичка граница сè уште е евидентна денес во имињата на местата. Во тек на средниот век, во рамки на департманот Па де Кале биле грофовството Булоња и грофовството Артоа, додека департманот Север во поголем дел бил составен од јужните делови на грофовиите Фландрија и  Ено. Булоња, Артоа и Фландрија биле вклучени во кралството на Франција додека Ено бил во рамки на Светото Римско Царство. Кале, од 1347 до 1558, бил англиска сопственост. Во 15 век, сите територии освен Кале, биле обединети под власта на војводите на Бургундија, заедно со други територии во северниот дел на Франција и области кои денес се Белгија, Луксембург, и Холандија. Со смртта на бургундскиот војвода Карло Ќелавиот во 1477, Булоне и Артоа потпаднале под круната на Франција, додека Фландрија и Ено ги наследила ќерката на Карло, војвотката Марија. Потоа, во 1492, Артоа припаднал на синот на Марија Филип I од Кастиља, како дел од обидот таткото на Филип, царот Максимилијан I, да остане неутрален во намерата на францускиуот крал Шарл VIII од Франција да ја нападне Италија. Оттука, поголемиот дел од територијата што денес е Север-Па де Кале биле обединети во бургундско наследство кое преку бракот на Марија поминало во власт на хабсбуршката династија. Овие територии биле составен дел од Седумнаесетте провинции на Холандија како што биле дефинирани во тек на владеењето на синот на Филип, царот Карло V, и преминало на синот на Карл, Филип II од Шпанија. Кога Холандија се кренала против шпанската власт, во 1566, териториите на денешен Север-Па де Кале биле најлојални на престолот и му послужиле на војводата од Парма да успее целиот јужен дел на Холандија да го врати повторно под шпанска власт.
Во тек на војната меѓу Франција и Шпанија во 17 век (1635-1659, 1667-1668, 1672-1678, 1688-1697), овие територии станале главни седишта на конфликт меѓу двете држави. Француската власт врз регионот постепено била воспоставувана – Артоа бил припоен во 1659, а поголемиот дел од денешен Север бил стекнат во 1678 со Нимегенскиот договор во 1678. Денешните граници во најголем дел се воспоставени во времето на Рисвичкиот договор во 1697. За време на Наполеон I француската граница била проширена и ја вклучувала цела Фландрија и денешна Белгија сè до договорот од Ватерло во 1815 кога границата била повлечена. Во тек на 19 век регионот забележал голема индустријализација и станал еден од водечките индустриски региони на Франција, веднаш зад Алзас-Лорен. Во тек на Првата светска војна, поголемиот дел на регионот бил окупиран од Германија. За време на Втората светска војна, регионот бил користен за инсталација на оружје - Вундервафе-, и оттука се лансирале напади врз Англија. Контраофанзивната Операција Кросбоу на бомбардирање опустошила многу градови во регионот. Иако поголемиот дел бил ослободен во септември 1944, Динкерк бил последниот француски град кој бил ослободен од германска окупација (9 мај 1945).
Културно наследство
Од 2005, 17 камбанарии од регионот Север-Па де Кале се класирани како светско културно наследство под заштита на УНЕСКО. Од истата таа година, заштитени се и неколку фолклорни народни карневали во Белгија и Франција како нематеријално културно наследство на човештвото, исто така од УНЕСКО. Во 2008, тврдината Арас е класирана како светско наследство во категоријата на тврдините на Вобан.
Јазик
Иако во регионот доминира франкофонско население, сепак има две позначајни малцински заедници: француско-фламанска заедница која зборува варијанти на западно-фламански јазик, дијалект на холандскиот (се проценува околу 20.000 жители на Север-Па де Кале секојдневно користат фламански додека се проценува дека 40.000 го користат повремено, главно во околината на округот Динкерк ; и пикардска, која зборува на пикардски јазик.
Демографија
Со своите 4 милиони жители, регионот бележи густина од 320 жители на километар квадратен и истиот е втор по густина на население, веднаш зад Ил де Франс. Додека во Франција 80 % од населението живее во градовите (според пописот од 2006, во Север-Па де Кале оваа стапка изнесува 95 % каде метрополизацијата се чини дека е еден од двигателите на економскиот развој а некогаш и на социо-економската и еколошката нееднаквост.
Воедно во овој регион живее најмладото население на континентална Франција, со 36,5 % жители кои имаат помалку од 25 години во однос на просечната национална стапка која изнесува 32,4 % (според INSEE 1999). Север-Па де Кале брои единаесет агломерации со повеќе од 50,000 жители : Лил (1,190,900 жители), Дуе-Ленс-Лиевен (NaN), Валансјен (400,000), Бетин (205,872), Динкерк (191,173), Кале (104,852), Мобеж (99,900), Булоњ-сир-Мер (92,704), Арас (94,059), Камбре (58,828 hab), Арментиер (58,706).
Стопанство
Север-Па де Кале станал голем центар на тешката индустрија уште во 19 век. По војната, регионот бил во тешка социо-економска ситуација но со пуштањето на тунелот под Ла Манш и TGV возот, економијата почнала значително да се подобрува. Во мај 2004 бројот на невработени достигнал до 12,8 %, односно 3 % над просечната национална стапка на невработеност која истата година изнесувала 9,8 %. Со БДП од 86,747 милиони евра, тој е рангиран на 4-то место во Франција.
Галисиска азбука
Галисиска азбука — официјалното писмо засновано на латиницата кое се користи за пишување на галисискиот јазик. Азбуката има 23 букви, шест диграфа и уште неколку букви за пишување странски зборови.
Пристава (Нова Горица)
Пристава (словенечки: Pristava) — населба во Градска општина Нова Горица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Минценбершки замок
Минценбершки замок (од 1162 година) - остатоци од ридски замок, кој се наоѓа на истоимената планина на надморска височина од 239 м, јужно од градот Минценберг во округот Ветерау во сојузната држава Хесен. Тој е еден од најважните средновековни замоци во Германија.
Драгумица
Драгумица — некогашно село во Преспанско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Преспа, Западна Македонија, Грција.
Географија
Селото било мала македонска населба на западниот брег на Малото Преспанско Езеро. Лежело на 2 км југоисточно од Винени, и на околу 1 км северозападно од Дробитишта. Низ селото течел поток кој пресушувал во преку летото.
Историја
Селото било населено барем од средниот век, за што сведочат наодите од керамички и бакарни предмети најдени од селаните. Драгумица настрадала од надојдената вода на езерото и неговото население конечно го напуштило во првата половина од XIX век. На ова подрачје стои само црквата „Св. Ѓорѓија“ во корија на стари дабови, чија старист е непозната, но се претпоставува дека е од крајот на XIX век. Во нејзина близина биле и селските гробишта.
РК Загреб
РК Загреб е ракометен клуб од Загреб, Хрватска. Моментално, РК Загреб се натпреварува во хрватската премиер лига, хрватскиот куп, ЕХФ Лигата на шампионите како и во регионалната СЕХА лига.
Тимот бил претходно познат како Бадел 1862 Загреб, Банка Хрватска Загреб и Кроација Осигурување Загреб поради спонзорски причини. Сега клубот се вика Прво плинарско друштво Загреб или скратено ППД Загреб.
Огнен Кузмиќ
Огњен Кузмиќ (16 мај 1990) е српски професионален кошаркар на Црвена Ѕвезда од Јадранската лига и Евролигата. Тој ја претставувал и сениорската кошаркарска репрезентација на Србија на меѓународен план. Висок е 2.13m, игра на централната позиција. Тој бил избран како 52-риот вкупен пик на НБА драфтот во 2012 година од страна на Голден Стејт Вориорс и го освоил НБА првенството во 2015 година со својот тим.
Професионална кариера
Сениорската кариера Кузмиќ ја започнал во Борац Бања Лука, а првите кошаркарски чекори ги започнал во Финдо Добој. По една сезона заминал да игра за Корихаит во финската лига. Во 2010 година се вратил во Босна за да игра за КК Челик Зеница.
Во 2012 година, Уникаха Малага го позајмила на Ховентут Бадалона.
На 27 септември 2013 година, тој потпишал со Голден Стејт Вориорс. За време на неговата дебитантска и втора сезона, тој имал повеќе задачи со Санта Круз Вориорс на НБА Лигата за развој. За да ја додаде својата титула во Д-лигата, тој бил дел од шампионскиот тим на Голден Стејт кој го победил Кливленд Кавалирс во финалето на НБА во 2015 година. Кузмиќ не се појави во ниту една акција по сезона поради повторлива повреда на левиот зглоб.
На 27 јули 2015 година, тој потпишал двегодишен договор со грчкиот клуб Панатинаикос. На 21 април 2016 година го напушти ПАО.
На 19 јули 2016 година, Кузмиќ потпишал тригодишен договор со Црвена Ѕвезда. Кузмиќ бил прогласен за МВП за месец јануари во сезоната 2016-17 во Евролигата.
На 26 јули 2017 година, Кузмиќ потпишал двегодишен договор со Реал Мадрид. Во октомври 2017 година, тој го скинал АЦЛ на левото колено и бил надвор од теренот до крајот на сезоната. Потоа се вратил на теренот во сезоната 2018-19, но набрзо го повредил десниот зглоб и пропуштил многу натпревари. По опоравувањето од повредата, тој испадна од ротацијата на Реал Мадрид и настапи на само 12 натпревари до крајот на сезоната.
Репрезентативна кариера
Во мај 2014 година, Кузмиќ јавно ја изјавил својата желба да игра за српската репрезентација. Во јуни 2014 година, селекторот на државната репрезентација Александар Ѓорѓевиќ го вклучил на прелиминарниот список со 29 играчи за дванаесетте места во списокот на Светското првенство 2014 година. Три недели подоцна, на почетокот на јули 2014 година, Кузмиќ дополнително го направил скратениот список на Ѓорѓевиќ од 20 играчи повикани за тренинг кампот, сепак, повредата на фибулата што ја заработил за време на Летната лига на НБА во 2014 година го исклучи од игра.
Следното лето на Евробаскет 2015, Кузмиќ ја претставувал Србија за прв пат на голем турнир. Во првата фаза од турнирот, тимот предводен од селекторот Александар Ѓорѓевиќ доминирал во кругот на групата со скор од 5-0, а потоа ја елиминирале Финска и Чешка во осминафиналните и четвртфиналните натпревари, соодветно. Сепак, тие биле запрени во полуфиналниот натпревар од Литванија со 67–64, и подоцна загубиле со 68–81 од домаќинот Франција во натпреварот за бронзен медал. Над 9 натпревари на турнирот, Кузмиќ имал просек од 3,1 поен и 3,0 скока при 50% шут од поле.
Кузмиќ ја претставувал Србија и на Евробаскетот 2017 година каде го освоиле сребрениот медал, откако загубиле во последниот натпревар од Словенија. Над 9 натпревари на турнирот, тој имаше просек од 7,1 поен, 5,1 скока и 1,3 асистенции по натпревар.
На 1 јули 2019 година, Кузмиќ бил избран во прелиминарниот список на Србија со 18 играчи за Светското првенство во кошарка ФИБА 2019 година во Кина. На 15 јули 2019 година, тој бил исклучен од разгледување поради непредвидливоста на опоравувањето од сообраќајната несреќа во која учествувал еден ден претходно. На местото на Кузмиќ бил повикан Никола Јовановиќ.
Сообраќајна несреќа во 2019 година
Во утринските часови на 14 јули 2019 година на државниот пат Бања Лука - Приједор кај селото Рамиќи, Кузмиќ доживеал тешка сообраќајна несреќа. Дваесет и деветгодишниот професионален кошаркар управувајќи со својата кола Порше, наводно, се судрил со возило БМВ што се движело во спротивна насока додека се движело со голема брзина. Во незгодата тој се здобил со повреди опасни по живот, скршени коските на главата на максилата и мандибулата (горната и долната вилица), како и градниот кош. Веднаш бил ставен во индуцирана кома и со хеликоптер бил префрлен во Клиничкиот центар на Србија во Белград. Наводно, триесетгодишниот босански професионален боксер Дражан Јањанин бил сопатник во автомобилот кој се судрил со автомобилот на Кузмиќ.
Стар музикант
Стар музикант - слика масло на платно од францускиот сликар Едуар Мане од 1862 година, создадена во периодот кога уметникот бил под влијание на шпанската уметност. Сликата го издава и влијанието на Гистав Курбе. Ова дело е едно од најголемите слики на Мане и сега е зачувано во Националната уметничка галерија во Вашингтон.
Сликата е составена од седум ликови во пејзаж. Стариот музикант во средината кој се подготвува да свири виолина е Жан Лагрен, водачот на еден локален цигански бенд. Лево е една млада девојка која стои со бебе во рацете, како и две млади момчиња. Во позадина, човекот во горната капа е собирач на партали и железарот Коларде. Десно, ориенталниот човек (делумно прикажан) со турбан и долга наметка, го претставува Герул, „залутаниот Евреин“. Ставовите и облеката на ликовите се чини дека се вдаховени од Диего Веласкес или Луј Ле На.
Сликата содржи низа алузии: човекот со горната капа е истиот лик како Пијач на апсинт, насликан од Мане неколку години порано и кој повторно се појавува на оваа слика без некоја посебна причина. Младото момче со сламена шапка, пак, е експлицитно вдахнат од „Пјеро“ на Антоан Вато.
Список на ѕвезди во соѕвездието Рак
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Рак, надолно подредени според сјајноста.
1786 во музиката
1786 година во музиката содржи некои значајни настани.
Димитар Цветков
Димитар Кузманов Цветков ( — ) — Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Подполковникот Димитар како и неговиот колега Стојне Бачијски бил уапсен кога започнале блокадите. Така и тој бил уапсен и осуден на смрт. Бил обесен ноќта помеѓу 18 и 19 мај, 1949 година во една од смрдливите простории на судската палата во Горна Џумаја.
Наводи
{{DEFAULTSORT:{Цветков, Димитар}}
Мерида
Мерида може да се однесува на:
Селото (Владимирово)
Селото — средновековна населба. На десниот брег на Широк Дол има висок рид на кој се зачувани урнатини од стари објекти на простор од околу 100 × 100 метри. Според преданието, на ова место било старото село.
1784 во музиката
1784 година во музиката содржи некои значајни настани.
Св. Атанасија (Претор)
'''Св. Атанасија''' — археолошко наоѓалиште во преспанското село Претор. Претставува црква од среден век. Со сондажното археолошко истражување во 1972 година се откриени темели од еднокорабна црква со полукружна апсида, ѕидана од камен и варов малтер. Денес црквата е возобновена.