Договор_од_Ница
Според сегашните правила за дополнување на договорите, тие можат да бидат изменети само со новиот договор, кој, за да стапи на сила, мора да биде ратификуван од секоја земја членка. Во сите земји-членки, Договорот од Ница е ратификуван со парламентарна процедура, освен во Ирска каде владата одлучила дека е потребен уставен амандман. Неколку години порано во Ирска, ирскиот врховен суд донел одлука дека се потребни промени во „ суштински обем или цели “ на тогашните Европски заедници со ваков вид на амандман, но не е целосно јасно како е тоа сторено со Договорот од Ница. Уставот на Ирска единствено може да биде изменет со референдум. Во јуни 2001 година, на изненадување на ирската влада и другите земји-членки на Европската унија, ирските гласачи го одбија Договорот од Ница. Самата посетеност е ниска ( 34 % ), делумно е резултат од неуспехот на главните ирски политички партии да воспостават успешна кампања за ова прашање, претпоставувајќи дека ирското избирачко тело ќе го усвои Договорот како и сите претходни вакви договори кои биле усвоени со мнозинство. Сепак, многу ирски гласачи ја критикуваат содржината на Договорот, верувајќи дека тоа ќе ги минимализира помалите земји. Други се сомневаат во влијанието на Договорот врз ирската воздржаност. Други делови го оцениле раководството на Унијата како недостапно и надмено, со Договорот се нуди увидена шанса да го „ шокира “ европското раководство за поголема подготвеност да ги слушаат нивните критичари. ( Сличен аргумент е направен, кога Данска отпрвин гласаше за Мастришкиот договор ). Ирската влада, од Европскиот совет ја имаат добиено Декларацијата од Севиља за ирската политика за воена неутралност, на 19 октомври ( сабота ) 2002 година се одлучи за уште еден референдум на Договорот од Ница. Во вториот предлог амандман беа вклучени две значајни квалификации, првата, барање согласност од Даил за зајакната соработка според Договорот, а втората, спречување на Ирска да се приклучи на било која заедничка одбранбена политика на ЕУ. Масивната кампања, главните партии и граѓанското општество и социјалните партнери бараа глас „ за “, вклучувајќи кампања преку агитирање и сите видови на медиуми од страна на почитувани проевропски личности како тогашниот премиер, претседател на Европскиот парламент Пет Кокс, како поранешниот претседател на Чешка, Вацлав Хавел, како поранешниот претседател на Ирска, Патрик Хилери и поранешниот премиер ( Taoiseach ), д-р Гарет Фицџералд. Истакнати кампањи на граѓанското општество на „ За “ страната вклучувајќи ги Фиана Феил, Фајн Гаел, Лабуристичката партија, Демократите на левицата, ирската алијанса за Европа предводена од професорот Бриџид Лафан и Адријан Ланган и Ирска за Европа предводена од Сиара Толанд. На „ Не “ страната, првичните кампањи беа на Партијата на зелените, Син Фејн, Националната платформа на Ентони Кофлан, кампањата на Џастин Барет против кампањата во Ница и алијансата на Роџер Кол за мир и неутралност. Резултатот изнесуваше 60 % за „ За“ гласовите на речиси 150 % од пресвртот од претходниот референдум. До тогаш сите останата земји-членки на ЕУ го имаа ратификувано Договорот. Сите партии побарале ратификација до крајот на годината, или рокот на Договорот би истекол.