cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аеродром Свети Апостол Павле
Охридскиот аеродром (Аеродром Охрид) познат и како аеродром Апостол Павле е аеродром на Охрид и Струга, Македонија.
Аеродромот се наоѓа в Општина Дебрца, на 2,5 km од Струга и 5 km од Охрид, долж магистралниот пат Охрид-Кичево-Скопје. Аеродромот во моментов има 8 паркинг позиции за авиони од комерцијалната и 5 паркинг позиции за авиони од генералната авијација на пристанишната платформа. Пристанишната зграда и другите аеродромски инфраструктурни објекти опслужуваат околу 60 000 патници и околу 1 000 операции на воздухоплови на годишно ниво. Основната причина за постоење на охридскиот аеродром е развој на туризмот во охридскиот туристички регион, како и алтернативен аеродром за летовите на Меѓународниот аеродром Скопје. Аеродромските услуги на охридскиот аеродром ги користат многу странски авиокомпании.
Историја
Во својот развоен пат, од леталиште со тревни маневарски површини од сезонски карактер, наменето за одвивање на спортска, школска и комерцијална авијација во домашниот воздушен сообраќај во услови на надворешна видливост, до модерно, современо и афирмирано меѓународно воздухопловно пристаниште во рамките на глобалниот воздухопловен транспортен систем, Аеродром Охрид бележи развоен пат долг цели 53.5 години.
Периодот на настанување и афирмација на охридскиот аеродром започнува со официјалното ЈАТ-ово изведување на првиот промотивен лет во комерцијалниот сообраќај на 5 јули 1953 и трае до почетокот на 1968 година, кога се започнати практичните активности околу модернизирање и реконструкција на аеродромот. Со промоцијата на новата воздушна туристичка линија на релација Белград - Скопје - Охрид, ЈАТ го вклучил охридскиот аеродром во сопствената домашна воздушна мрежа на аеродроми во тогашната југословенска заедница.
Во втората половина на 60-тите години, со модернизацијата на флотата на авиониц во ЈАТ и со зголемувањето на физичкиот обем на сообраќајот, честопати било поставувано прашањето за потреба од модернизација и реконструкција на охридскиот аеродром. Активностите околу изнаоѓањето на реални можности за реализација на таквата идеја започнале уште кон крајот на 1965 година, а последната оперативна зона на стариот аеродром се одвивала во летниот период 1967 година. Практично, со почетокот на 1968 година завршува превиот развоен период на охридскиот аеродром. Во периодот од 1968 до 1970 година, согласно техничката документација за изградба на новиот аеродром, прво биле изведувани подготвителните работи околу приспособување на теренот на постојната аеродромска локација, а потоа биле започнати градежни работи врз изградба на нова асфалтно-полетно-слетна патека и другите маневарски површини, пристанишна платформа, пристанишна зграда, контролна кула, гаражи, трафостаница, паркинг простор, технички комплекс, приодни патишта, периметарска ограда и други инфраструктурни објекти. Старата пристанишна зграда била реконструирана, проширена и адаптирана за сместување на административните служби.
По завршувањето на градежните работи, целиот аеродромски комплекс зафаќал површина од 640.850 м, од кои 29.350 м во надворешната (земска) страна, а 611.500 м  во оградената (воздушна) страна на аеродромот. Асфалтната површина на полетно-слетната патека, спојниците, пристанишната платформа и сервисните патеки изнесувала околу 155.000 м.
Сепак, огромните потенцијали за развој на туризмот во опслужното подрачје на аеродромот го претставувале главниот адут и најважната причина за постоење на Аеродром Охрид.
Периодот на осовременување и експанзија на охридскиот аеродром започнува со изведувањето на првиот промотивен лет од страна на чартер превозникот од Белград “Авиогенекс“ во комерцијалниот воздушен сообраќај на новоизградениот аеродром на 08.06.1970 година и ќе трае наредните дваесет години, до крајот на 1990 година.
Вистинската експанзија во физичкиот обем на сообраќајот на Аеродром Охрид започнала во втората половина на 80-тите години, со интензивниот развој на стационарниот туризам во текот на летниот период на охридската ривиера. Голем број меѓународни туристи, пред сè од Холандија, Германија и Велика Британија, како и туристи од Словенија и Србија, со што се потврдува фактот дека една од основните причини за постоење на охридскиот аеродром, можеби и најголемата, е развојот на туризмот во Македонија.
Тоа го потврдуваат статистичките податоци за физичкиот обем на сообраќајот во периодот од 1970 до 1990 година; (во 1970 година се превезени 11 674 патници, реализирани се 308 операции на авиониц и 2.9 карго пратки; во 1990 година се превезени 67 811 патници, а реализирани се 1 298 операции на авиони и 119.9 карго пратки).
Бројот на ваквите ,,туристички,, аеродроми во светот е голем, а познат е фактот дека повеќе од половината аеродроми во тогашна СФРЈ биле од таков вид: Дубровник, Сплит, Тиват, Риека, Пула, Пореч, Бања Лука, Охрид и други. Конечно, многу е логично за Аеродром Охрид да се зборува како за туристички аеродром, кога најголемиот туристички центар во Македонија се наоѓа во опслужното подрачје на аеродромот.
Во период март-мај 1990 година е изведена реконструкција на полетно-слетната патека и другите маневарски површини на аеродромот.
Меѓутоа, во 1990 и 1991 година, неколку настани и случувања од сферата на општественото, политичкото и економското живеење во просторите на заедничката држава, кои биле причина за огромни промени на регионален план, предизвикале големи промени во работењето и функционирањето и на охридскиот аеродром и всушност го одредиле преломниот момент во неговиот понатамошен развој. Практично, со тоа завршува вториот развоен период на Аеродромот Охрид. Без оглед на бројноста на домашните воздушни превозници и шареноликоста на нивната флота и без оглед на воспоставените воздушни релации кои ја поврзаа Република Македонија со светот, никој од нив не се обиде да направи посериозни напори за да го поврзе охридскиот аеродром со атрактивните меѓународни одредишта и да му ја врати „старата“ слава.
Во периодот 1994-1995 година извршена е комплетна реконструкција и проширување на пристанишната зграда, со што се подобрени условите и зголемени можностите за ефикасно извршување на активностите околу регистрацијата на патниците и нивниот багаж.
Во есента 1996 година извршено е проширување и осветлување на пристанишната платформа, со што се зголемени капацитетите и подобрени условите за безбедно, несметано и ефикасно прифаќање и отпрема на воздухопловите.
Во текот на 1999 година оспособен е новиот складиштен и магацински простор, со што се подобрени условите за развој на карго дејноста на аеродромот.
Во периодот март-јули 2004 година извршена е реконструкција на пистата на Аеродром Охрид од страна на УЦВП со користење на кредит од Европската банка за обнова и развој.
Врз трендот на опаѓање на физичкиот обем на сообраќајот во последните години на Аеродром Охрид, значајно влијание имаа неколку битни објективни фактори:
Статистика
Бројот на патниците на Охридскиот аеродром се прикажани во следната табела:
Установи и услуги
Катеринг за авионските фри-шопови (на ARR и DEP), обработка на протоколи, CIP (бизнис), телефон и факс, телефонски картички, царинска и имиграциона контрола, полициско обезбедување (24 часа), аеродромско обезбедување (24 часа), продавница за сувенири, менувачница, ресторан во AD (100 оброци на час), установи за паркинг на такси и автомобили (70 автомобили + 3 автобуси), установи за справување со товар (простор за складирање на товар 340 m²) и патнички капацитет од 300 луѓе на час.
Историја на несреќи
На 20 ноември 1993 авион од типот Yak 42D на Авиоимпекс се срушил во близина на аеродромот. Леталото било на пат од Женева кон Скопје, но било пренасочено кон Охрид поради лошите временски услови на аеродромот во Скопје. При слетувањето, леталото се срушило на планината Тројани близу Охрид. Сите осум членови на екипажот, и 115 од 116-те патници загинале. Единствениот преживеан патник им подлегнал на повредите неколку дена подоцна во охридската болница.
Филозофија на науката
Филозофијата на науката — гранка на филозофијата која се занимава со претпоставките, основите, методите, следствата на науката, како и со употребата и заслугите на науката. Оваа дисциплина понекогаш се преклопува со метафизиката и епистемологијата, на пример кога истражува дали научните резултати сочинуваат истражување или се некаква вистина. Кон овие централни проблеми на науката во целина, многу филозофи ги придодаваат и проблемите кои се однесуваат на одредени науки (на пример, филозофија на биологијата или филозофија на физиката). Некои филозофи на науката исто така ги користат современите резултати во науката за да дојдат до заклучоци за филозофијата.
Историски, филозофијата на науката се среќавала со различен степен на прифаќање од страна на научната јавност. Иако научниците често придонесуваат во оваа област, многу познати научници почувствувале дека практичниот ефект од нивната работа е ограничен; еден популарен цитат од физичарот Ричард Фајнман гласи: „Филозофијата на науката е исто толку корисна за научниците колку што е орнитологијата за птиците“. Одредени филозофи (како Крег Календер) како одговор велат дека познавањето на орнитологијата би било од голема корист за птиците ако тие се способни да ја разберат.
Разликување на науката од ненауката се нарекува со проблем на разграничување. На пример, треба ли Психоанализа да се смета за наука? Слични разгледувања се врзани на наука за созадавње, хипотеза за инфлаторна мултивселена или Макроекономија. Карл Попер ова го нарекол како централно прашање во филозофијата на науката.
Штајнфелд (Саксонија-Анхалт)
Штајнфелд (Steinfeld) — село и поранешна општина во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Бизмарк.
Планините Конг
Планините Конг се непостоечки планински масив нацртан на мапите на Африка од 1798 до доцните 1880-ти. Некогаш се сметало дека планините започнувале во Западна Африка во близина на висорамнинскиот извор на реката Нигер близу Тембакунда во Гвинеја, а потоа продолжувале на исток кон легендарните Планини на Месечината Централна Африка, за кои се сметало дека од нив потекнувал Белиот Нил.
Историја
Во 1798 година, мапата што произлегла од истражувањето на областа од страна на паркот Мунго за прв пат го покажале овој планински венец од запад кон исток. Произведено било од англискиот картограф Џејмс Ренел кој го покажал Нигер како испарува на копно во Вангара.
Германскиот производител на мапи Јохан Рајнике ги вклучил планините во својата мапа од 1804 година како Гебург Конг. Во 1805 година, гравирачот во Лондон, Џон Кери, за прв пат им покажал дека се поврзуваат со Планините на Месечината.
Различни истражувачи на XIX век во Западна Африка го вклучиле опсегот на мапите што ги произвеле или го насочиле производството по истражувањето на областа. Тука спаѓа и францускиот истражувач Рене Калие, кој ги истражувал висорамнините на Гвинеја кај Фута Џалон, близу изворот на Нигер; корнски истражувач Ричард Лемон Ландер и неговиот помлад брат Џон; и шкотскиот истражувач Хју Клапертон, кој исто така го побарал текот на реката Нигер во нејзините горни текови. Историчарите Томас Басет и Филип Портер идентификувале четириесет мапи на кои биле прикажани планините објавени помеѓу 1798 и 1892.
И покрај неуспехот на другите подоцнежни истражувачи да го лоцираат опсегот, тој продолжил да се појавува на мапите до крајот на XIX век.
Картографите престанале да ги вклучуваат планините на мапите, откако францускиот истражувач Луис Густав Бингер утврдил дека планините се фиктивни во неговата експедиција од 1887-89 година за да ја исцрта реката Нигер од устието во Гвинејскиот Залив и преку Брегот на Слоновата Коска.
Во 1928 година, Оксфордскиот атлас на Бартолемеу сè уште ги содржел во својот индекс, лоцирајќи ги на 8° 40' Север, 5°0' Запад. Дури и подоцна тие се појавиле погрешно во Гудевиот светски атлас од 1995 година.
Поврзани имиња
Градот Конг, Брегот на Слоновата Коска датира од XII век и го носи името што им го дало на планините. Ова се случило во текот на XVII век, за да се формира Конгресната империја која на крајот поминала под француско колонијално владеење.
Низа ридови наречени Конг Хилс се дел од опсегот на високи терени што ги одделуваат внатрешните рамнини на Западна Африка од крајбрежните региони. Општо, врвовите на ридовите се под 610 метри и не повеќе од 215 метри над нивото на земјата.
Прва македонска кошаркарска лига 2020/21 - Плеј-аут
Плеј-аутот на Првата македонска кошаркарска лига 2020/21 започнал на 11 мај, а ќе заврши на 15 мај 2021 година. Вкупно четири екипи се натпреварувале во плеј-аутот, како дел на Првата македонска кошаркарска лига 2020/21, за да ги одлучат двете места кои воделе до опстанок за следната прволигашка сезона.
Софија Лорен
Софија Лорен (, Рим, Италија) е италијанска глумица.
Животопис
Софија Лорен е родена на 20 септември 1934 година, во Рим. Нејзиниот татко бил инженер, а нејзината мајка учителка по пијано. Израснала во сиромашни услови, во градот Поцуоли, близу до Неапол за време на Втората светска војна. На 15 години, таа заминала во Рим за да бара филмска улога, а со платата како модел за илустрирање романтични приказни го издржувала нејзиното семејство. Пред да го роди своето прво дете, Софија имала два спонтани абортуса, но подоцна, по сите компликации успеала да роди две деца во бракот со Карло Понти, кои се викале Карло Понти и Едуардо Понти. Со Карло Понти останала во брак до неговата смет во 2007 година. Во една прилика, на прашањето, дали повторно би се омажила, таа одговорила: „Не, никогаш повеќе. Би било невозможно да сакам друг човек“.
Во 1982 година, Софија Лорен одлежала 18 дена во затворот во Италија, заради неплатени даноци.
Кариера
По малата филмска улога во филмот „Quo Vadis“, Софија во 1957 година го запознала продуцентот Карло Понти за кого се омажила на својот 23 роденден. Подоцна, таа морала да се разведе од него за да го спаси од обвинувањата за бигамија, со оглед на тоа што тој веќе бил оженет, но сепак останале љубовници.
Кога во 1962 година освоила Оскар за италијанската воена драма „Чочара“, таа станала прва глумица во историјата која го добила „Оскарот“ надвор од англиското говорно подрачје, за улогата на Грофицата од Хонгконг. Во 1967 година, таа глумела во последниот филм кој го режирал Чарли Чаплин.
Последниот филм во кој глумела Лорен (тогаш, на возраст од 80 години) бил „Девет“ од 2009 година.
Освен „Оскар“, Софија Лорен освоила и пет награди „Златен глобус“, четири пати за најпопуларна женска ѕвезда, а еднаш за животно дело во областа на филмот.
Во 1995 година, списанието „Емпајер“ ја нарекол најпривлечна ѕвезда во филмската историја.
229 (број)
229 (двесте дваесет и девет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 228 а претходник на бројот 230.
Папрадиште (Кичевско)
Папрадиште — село во Општина Кичево, во околината на градот Кичево.
Историја
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Кичевската нахија (Nahiye-I Kirçova) и имало 7 семејства и 1 неженет, сите христијани.
Според податоците од 1873 година, селото имало 100 домаќинства со 290 жители муслимани.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Папрадиште живееле 220 жители, сите Албанци.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Папрадиште живеат 75 жители, од кои 74 Албанци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 8 жители, сите Албанци.
Родови
Папрадиште е албанско село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во периодот 1961-1965.
Родови во селото се: Џине (12 к.) најстариот род во селото. Нивниот предок се доселил пред околу 140 години од областа Матија во Северна Албанија. Калешовци (20 к.), се доселиле по родот Џине. И нивното потекло е од Мат во Албанија. Предокот Лиман Калеши се доселил пред околу 135 години. Се знае следното родословие: Сулејман (55 години) - Вели - Реџеп - Суљо - Реџо - Лиман. Имаат истоимени роднини во соседните села Туин, Србица и Ќафа. Манцуке (2 к.), се доселиле по родот Калешовци. Потеклото им е исто. Хаздуке (3 к.), најмладиот селски род. Се доселиле од соседното село Ќафа. Подалечното потекло им е исто како и на другите родови.
Оперска куќа Суреја
Оперската куќа Суреја, исто така позната и како Сујерски културен центар (турски: Süreyya Operası или Süreyya Kultur Merkezi) е оперска куќа која се наоѓа во Кадиќој, Истанбул, Турција. Објектот бил изграден во 1927 година како прв музички театар на анадолскиот дел од Истанбул. Сепак, главно поради недостиг на соодветни објекти и опрема во театарот, опери никогаш не биле изведувани. Салата првично се користела како кино сала. Во 2007 година, објектот бил реновиран и претворен во оперска куќа.
Папрадиште (Кичевско)
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 800 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 104 гласачи.
Општина Сарај
''Оваа статија се однесува на скопската општина Сарај. За селото Сарај во Општина Босилово, видете Сарај (Струмичко).''
Општина Сарај — општина во Град Скопје, во северниот дел на Македонија. Моментален градоначалник е Блерим Беџети. Центар на општината е истоименото село. Општината е проширена кога со новата територијална поделба на Република Македонија од 2005 година кон поранешната Општина Сарај е припоена и Општина Кондово.
Демографија
Според пописот од 2021 година, општина Сарај има 38.399 жители.
Самоуправа и политика
Во 2017 година, општината имала вкупно 540 вработени, од кои 31 биле вработени во општинската администрација, а останатите во општинските јавни претпријатија. Градоначалник на општина Сарај е Блерим Беџети од редовите на ДУИ. Тој бил избран на локалните избори од 2017 година за мандат од четири години. Советот на општина Сарај е составен од 19 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2017-2021 се:
Пеце Недановски
Пеце Недановски (р., Ресен) — македонски економист и универзитетски професор.
Научноистражувачка дејност
Недановски пројавил значителна стручна активност и надвор од Факултетот, односно Универзитетот. Така, во периодот 1999/2001 година бил редовен член на Советот на министерот за животна средина, а во текот на 2001/2002 година бил член на Управниот комитет за подготовка на Стратегијата за намалување на сиромаштијата во Република Македонија, при Министерството за финансии. Во 1999 година бил избран за секретар, а од јуни 2005 година ја врши функцијата претседател на Сојузот на економисти на Македонија. Во периодот 2007-2011 година ја врши функцијата заменик-член на Одборот на гувернери на Здружението на економски универзитети на Југоисточна Европа - АСЕЦУ, со седиште во Солун, Грција. Освен тоа, од јануари 2008 година е член на Надзорниот одбор на УНИ Банка А.Д. Скопје, а од 2008-2011 година членува како неизвршен директор во Одборот на директори на бизнис-инкубаторот Ѕоутх Ентрепренеурсхип Сервице - ЅЕС, Скопје. Активно ги владее англискиот и францускиот јазик. Тоа му овозможило реализација на бројни стручни усовршувања и студиски престои во странство, од кои позначајни се престоите во: Гренобл и Париз (Франција), Виена (Австрија), Барселона (Шпанија), Будимпешта и Косег (Унгарија), Нагоја и Јокаичи (Јапонија), Софија (Бугарија), Стокхолм, (Шведска), Белфаст (Северна Ирска), Орландо (САД), Даблин и Лимерик (Р. Ирска), Брисел и Брухе (Белгија), Ротердам (Холандија), Оксфорд и Лондон (Англија), Линебург (Германија) итн.
Германска армија
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 1em; width: auto; text-align: center; font-size: 90%; line-height: 1.4em; font-family: lucida grande, sans-serif;">
<div style="border: 1px solid #ccd2d9; width: 22em; background: #f9f9f9; text-align: left; padding: 0.5em 1em 0.5em 1em; text-align: center;">
Германската армија (германски: Deustches Heer, Heer), е состав на вооружените сили на Сојузна Република Германија. По традиција, германските вооружени сили по Првата светска војна беа составени од армија, морнарица и воздушни сили. Во 1955 година беа расформирани во Западна германска армија и во дел од новооформената Германска Сојузна војска. Како последица на германското повторно обединување во 1990 година, Народната Армија на поранешната Германска Демократска Република влезе во составот на Западната Германска армија.
Преглед
Претходните имиња на германските обединети копнени сили, пред Германија за првпат да стане модерна обединета држава во 1871 година, вклучуваа:
Пред 1914 година
По движењето за промени на пруската армија, проследено со бројни катастрофални порази од страна на нејзините непријатели во 18 век, внатрешната анализа на научените лекции му помогна на пруското цивилно и воено раководство да сфати дека за разлика од одделните војници, кои беа првокласни, управувачкиот состав, организацијата на вработените и стратегијата доживеаа неуспех и беа повеќе зависни од боречките вештини на Кралот и на одделните членови на германското благородништво, кои преовладуваа во воената професија. Многу често, талентот за војување растеше само кога нацијата се соочуваше со криза. Имаше мало делотворно организациско работење помеѓу војните. Основањето на Германскиот Генералштаб, установа која бараше да се регулира воената извонредност, ја спаси германската армија од годините на уништеност и од понижувањето на заземањето на Берлин од страна на Наполеон. Со членство во офицерскиот корпус, проширено преку национални испити за сите квалификувани мажи што зборуваат германски, со подобрено образование во воените училишта, со постојана постапка на избирање на најдобриот дипломиран од Воената академија, германската армија зазеде правец на евентуално најблиско целосно преовладување во Европа.
Следејќи го поразот на Наполеон во Битката кај Ватерло,Пруското кралство со години постигнуваше воени успеси во 19тиот и 20 век. Секој телесно способен маж на возраст од 17 до 45 години беше обврзан за воена служба. Имаше 4 класи на служба – активна, резервна, Landwehr (Ландвер) и Landsturm (Ландстурм). Последните две беа повикувани само во време на војна. Основна единица на армијата во тоа време беше полкот. Полковите беа основани и поддржувани од одреден град или одредена област. Секој полк се наоѓаше блиску до својот град. Резервниот полк најчесто беше составен од поранешни членови на општинскиот полк. Единиците Landwehr (Ландвер) и Landsturm (Ландстурм) беа организирани на ист начин. Едно лице можеше да помине цели 22 години во воена служба, опкружено со своето семејство. Додека овој систем создаваше блиски односи помеѓу полковите, тоа значеше и дека мажите од севкупното население од еден град или една област можеа да бидат вклучени во една битка.
Прва светска војна 1914–1918
Германската армија, која се бореше во Првата светска војна, не беше само единечна армија. Сите монархии (Високото Војводство од Хесен, Високото Војводство од Баден – на пример), како дел од германското царство, си имаа свои армии. Уште од обединувањето на Германија во јануари 1871 година, повеќето од нив беа под пруско раководство, но сепак секоја продолжи да си носи свој стил на униформи. Четирите германски кралства, кои постоеа уште од времето на Наполеон – Баварија, Прусија, Саксонија и Биртемберг, имаа свои армии до крајот на Првата светска војна. Врховен командант во времето на мир на сите овие армии беше Кралот. Пруската армија беше најголемата од сите четири. По обединувањето и основањето на Германското Царство, пруската армија стана зачеток на армиите во Царството (Deutsches Reichsheer – германска Кралска армија). По објавувањето на војна, царот стана врховен командант на вооружените сили. До 1914 година, германската армија поседуваше 50 активни и 48 резервни дивизии (бригади) – до 1918 година се основаа 251 бригада.
Рајхсвер (Reichswehr- Армија на Вајмарската Република) 1918–1935
Со крајот на Првата светска војна и распаѓањето на Германското Царство, најголемиот дел од германската армија беше распуштен. Многу поранешни војници се вклучија во паравоени групи наречени ,,Слободни Корпуси” (Freikorps). Тоа беа главно групи од по 100 луѓе или помалку, кои го штитеа соседството или градот. На 6. Март 1919 година беше основана армијата позната како ,,Привремена германска одбранбена сила” (Vorläufige Reichswehr), која вбројуваше околу 400 000 луѓе, од кои повеќето беа од ,,Слободните Корпуси”. Подоцна, на 30. Септември 1919 година беше формирана ,,Преодната армија” (Übergangsheer), и тоа од ,,Одбранбените сили” и “Слободните корпуси”. И конечно, на 1. Јануари 1921 година, беше основана армијата на Вајмарската Република – Рајхсвер, која броеше 100 000 војници, заедно со седум пешадиски и три коњанички бригади. Во ноември 1923 година, токму трупите на оваа армија се судрија со пучот на Хитлер (Beer Hall Putsch) во Минхен.
Вермахт (Wehrmacht – Вооружени сили)1935–1945
Со Версајсkиот договор, на Рајхсверот (Армијата на Вајмарската Република) му беше дозволено да задржи само 100 000 луѓе помеѓу армијата и морнарицата. Кога на изборите во 1932 година на власт дојде партијата на Нацистите, овој договор се беше укинат. Армијата во мај 1935 година стана дел од Wehrmacht (Вермахт – вооружените сили), со спроведувањето на ,,Законот за обнова на народните одбранбени сили”. Вермахтот ги вклучуваше не само армијата и морнарицата, туку и третата гранка наречена Luftwaffe (воено воздухопловство). Првично, армијата беше проширена до 21 единица во вид на бригада и помали состави. Помеѓу 1935 и 1945 година, оваа сила прерасна во стотици бригади и илјадници помали единици за поддршка. Помеѓу 1935 и 1945 година околу 16 милиони луѓе и служеа на армијата. Имаше над 3 милиони убиени и над 4 милиони ранети. Од 7361 награден од прв степен со највисоката германска почест во Првата светска војна, ,,Железниот крст на витезот”, 4777 беа од армијата, што значи дека тие сочинуваа 65 % од вкупните наградени. Сојузниците ја распуштија германската армија на 20. Август 1946 година.
Студената Војна и 1990те
Војската беше основана во 1955 година како армија на западнa Германија. По 1990 година, кон неа се приклучи и армијата на социјалистичка источна Германија, т.е. дел од Народната армија (Nationale Volksarmee). Поранешните сили на источна Германија најпрво добиваа наредби од Генерал Полковник Јерг Шенбом (Jörg Schönbohm), а потоа беа распуштени на 30 јуни 1990 година. Како резултат на спојувањето, германската армија се состоеше од 4 корпуси со вкупно 360 000 мажи. Од оваа гледна точка, постојано се смалуваше. Во 1996 година, една авионска бригада беше претворена во нова воена управа, што ги предводеше специјалните сили на армијата, а беше позната како Kommando Spezialkräfte (воена управа за специјални сили). Реорганизирањето на германската армија од 2001 па натаму, придонесе за седум состави – 5 моторизирани бригади, една специјална единица и една воздушна. Во 2003 година, сè уште постоеја три корпуси, а секој од нив вклучување различни воени состави и бригада за поддршка. Првиот заеднички германско-холандски корпус ги контролираше првата и седмата панцер дивизија за време на мир, како и холандските состави. Првата панцер дивизија му поднесуваше извештаи на корпусот за време на војна, а седмата на Сојузниот Корпус за брза реакција. Вториот корпус беше германски за време на мир, ама за време на војна се заменуваше со петтата панцер дивизија. Петтата панцер дивизија се распушти на 30 јуни 2001 година. За време на војна, вториот корпус даваше наредби и на десеттата панцер дивизија, која беше преместена во Еврокорпусот (Eurocorps) и која потекнуваше од германската половина на германско-француската бригада. Првата планинска дивизија во Минхен беше исто така под овој воен штаб. Четвртиот корпус имаше воен штаб во Потсдам, источна Германија, и контролираше две панцер дивизии, 13та и 14та. 14тата панцер дивизија ја презеде и контролата врз единиците од западна Германија, кои произлегоа од шестата дивизија, кога таа ја загуби својата функција за давање на наредби. Четвртиот корпус беше тој што даде германски придонес во Мултинационалниот североисточен корпус (Multinational Corps Northeast) за време на војна. Четвртиот корпус под своја надлежност ги имаше и Воениот окружен штаб 1, првата моторизирана воздушна бригада и Берлинскиот воен штаб (Standortkommando).
Тековна армија
Сите корпуси сега се распуштени или пренесени на мултинационално рамниште, како што е Североисточниот мултинационален корпус. Четвртиот корпус беше преуреден и стана штаб за прекуморско работење, како што е и британското раководство PJHQ (Permanent Joint Headquarters).
Вработени
Вкупно 102 000 војници сега се во тековна служба во германската армија. Од овие, околу 17 000 се регрути. Освен тоа, достапни на германската армија се и 35 000 резервисти.
Тековен состав на германската армија
Германската армија е раководена од Шеф на вработените, кој се потпира на Сојузното министерство за одбрана во Берлин и Бон. Главните штабови се канцеларијата на германската армија во Келн и штабот на силите на германската армија во Кобленц. Во 2002 година, бројот на единиците на армијата и нејзините вработени беше преместен во новоформираната служба на SKB (Streitkräftebasis- Joint Support Service, Централна служба за поддршка) и огранокот на Централната санитетска служба (Joint Medical Service)
Канцеларии на Германската армија
Канцеларијата на германската армија во Келн има главна надлежност врз сите составни делови за поддршка на армијата, како што се училиштата и образовните центри. Раководена е од Генерал Мајор Мај Ген Хоаким Клаус (MajGen Joachim Clauß).
Воена управа на силите на германската армија
Воената управа на силите на германската армија во Кобленц ги контролира сите борбени единици. Раководена е од Генерал поручник. Овие единици вклучуваат две оклопни бригади, две моторизирани пешадиски бригади, бригада за специјални операции и воздушна бригада. Во зависност од нивната големина и улога, бригадите се раководени или од Генерал бригадир или од полковник. За разлика од другите соседни армии на Холандија и Франција, полковите се ретка форма на организација во германската армија. Батаљоните се подредени на бригадите како дивизни трупи.
Видови на трупи
Германската армија има единаесет различни видови на трупи. Секоја е одговорна за тренирањето и подготвеноста на своите единици и за таа цел располага со сопствени училишта и центри. Разлика се гледа и во бојата на нивни баретки (капи), на кои е закачен посебен знак.
Боја на баретките (Само за армијата)
Хиерархиски состав
Хиерархискиот состав на германската армија е приспособен кон хиерархискиот состав на НАТО. За разлика од своите претходници, во современата германска армија нема Генерал полковник, Највисоко рангиран армиски офицер е Генерал поручник, а титулата Врховен генерал е резервирана за шефот на вработените во армијата или НАТО офицерите. Офицерите питомци не се високо рангирани во хиерархијата, ама Поручникот непосредно ги унапредува по 36 месечна служба.
Татковци и деца
„Татковци и деца“ (руски: Отцы и дети) — роман на рускиот писател Иван Тургенев од 1862 година. Првобитно, делото било објавено во списението „Руски весник“.
Содржина
Романот се состои од 28 глави:
Осврт кон делото
Веднаш по објавувањето, романот „Татковци и деца“ предизвикал големо внимание во руската книжевна критика. Во таа смисла, во своите белешки „По повод Татковци и деца“ (1868-1869), Тургенев напишал: Го забележував студенилото кое преминуваше во негодување кај многу луѓе кои мене ми беа блиски и симпатични; ми приоаѓаа со честитки, речиси со бакнежи, луѓе од спротивниот табор, непријатели... Додека едни ме обвинуваа за навреда на младото поколение, за заостанатост, помраченост, ми соопштуваа дека со презрива насмевка ги палат моите фотографии, други со негодување ме прекоруваа за додворување пред истото тоа младо поколение...“ Таквиот противречен прием на романот делумно произлегол од фактот што тој бил објавен во првата година по укинувањето на кметството во Русија, така што револуционерните демократи барале поидеален Базаров, реакционерните кругови негодувале поради неговата силна личност, додека либералните кругови застанале на страната на браќата Кирсанови.
Без сомнение, Тургенев му дал на ликот на Базаров исклучителна индивидуална сила, современо образование, голема работна способност и морална цврстина. На тој начин, авторот сакал да го истакне надмоќот на овој општествен тип над својата околина. Тој е само негација, но голема и вистинита негација на непотребното општество на непотребните луѓе. Меѓутоа, истовремено, Тургенев не му дозволил на својот лик да биде сакан, односно Базаров го почитуваат, го ценат, од него се плашат, но не го сакаат. На пример, воодушевувањето на Аркадиј Кирсанов брзо исчезнува откако ќе ја запознае Катарина. Уште повеќе, иако Базаров се одликува со јасен антиаристократски став, ниту селаните не чувствуваат ништо за него. Дури и Одинцова, која веднаш покажува интерес за Базаров, подоцна се повлекува. Во своите „Зимски белешки за летните впечатоци“, Достоевски го нарекува Базаров „немирен и полн со копнеж (знак на големо срце), без оглед на целиот негов нихилизам.“ Самиот Тургенев во белешките со наслов „По повод Татковци и деца“ (1868-1869) напишал дека во Базаров го видел „оној, штотуку никнат, сè уште неодреден принцип, кој подоцна го добил името нихилизам.“ Во овие белешки, тој ги отрфлува обвинувањата дека застанал на страната на татковците, наведувајќи дека во ликот на Павле Кирсанов дури погрешил против уметничката вистина и претерал, доведувајќи ги до карикатура неговите недостатоци, правејќи го смешен. Иако Тургенев е познат по нежните и големите женски ликови кои се присутни во неговите дела, нив ги нема во „Татковци и деца“: Одинцова е само богата госпоѓа со развиена потреба за удобност и за хумор; наивната Феодосија му е само бескрајно благодарна на својот добротвор, Николај Кирсанов; а Катарина, иако е скромна и симпатична, сепак својата среќа ја наоѓа во бракот. Ниту една од нив не може да се спореди со останатите големи женски ликови во делата на Тургенев: Наталија, Лиза и Елена.
Марица (Сланица)
Марица (Μαρίτσα) — мошне мала река во Негушко, Егејска Македонија.
Течение
Во минатото Марица извирала од планината Каракамен, течала на исток и се е влевала во Ениџевардарското Езеро меѓу реките Мегленица и Кутијка (Кутија). Во 1930-те години езерото е пресушено и на подрачјето се извршени голем број мелиоративни работи со кои е прекинат природниот тек на реките. Денес Марица излегува на две места од напојниот канал Мавронери јужно од Горно Жервохор, тече на исток низ Жервохор и се влева во следниот напоен канал, притока на Колудеј.
Екологија и видови
По бреговите на Марица живеат 33 животински видови. Тие вклучуваат разни видови риби како ципалот, црвената и црната црвеноперка, редок вид златни рипки, крапот, кострешот и ретката црна мрена. Застапени се и крабите, речната желка, жабите, нутриите, видрите, школки, големите црни ракови, дивата патка, црвеноклуната блатна кокошка и големиот корморан. Преку зимата во стаништето живеат преселни птици како пеликани, диви гуски и лебеди.
Зихненско-неврокопска епархија
Зихненско-неврокопска епархија (Ιερά Μητρόπολη Ζιχνών και Νευροκοπίου) — епархија на Цариградската патријаршија, управувана од Грчката православна црква, со седиште во селото Зелјахово, Егејска Македонија.
Историја
Зихненската епископија е основана во IX век. Спомената е во документ на царот Лав VI Мудриот од IX век. Поради географсата положба била потчинета ту на Серската митрополија, ту на Филипската. Спомената е како архиепископија во соопштение на царот Андроник II Палеолог на 37-мото место меѓу архиепископиите на Цариградската патријаршија. Во април 1329 г. по заповед на царот Андроник III Палеолог патријархот Исаија ја издигнал во митрополија. За да биде обесштетена Серската митрополија на која ѝ припаѓала епархијата, кон неа е придодадена Неврокопската епископија одземена од Филипската митрополија. Прв митриполит станал дотогашниот епископ Јоаким Зихненски, основач на Серскиот манастир.
Неврокопската епархија е одделена од Филипско-драмско-зихненско-неврокопската во 1882 г. за време на патријархот Јоаким III и создадена е Неврокопско-разлошката архиепископија (Αρχιεπισκοπή Νευροκόπου και Ρασλοκίου). Во 1888 г. архиепископијата е издигната во митрополија.
Парохиски цркви
Епархијата ги опфаќа следниве парохиски цркви:
Арапуша
Арапуша е населено место во Босна и Херцеговина во општината Босанска Крупа кое припаѓа на ентитетот Федерација Босна и Херцеговина. Според пописот на население од 2013 во селото живееле 408 жители.
Стојан Разловски
Стојан Разловски (познат и како поп Стојан) — македонски црковен деец и револуционер, духовен водач на Разловечкото востание. Роден е во пијанечкото село Разловци (Делчевско), тогаш во Османлиското Царство, денес Република Македонија. Разловски прима свештенички чин и се вклучува во борбата за национална и црковна независност. Во текот на 1875 година учествува во подготовките на Разловечкото востание. После неговото избувнување во Пијанечко, Разловски му помага на основниот организатор Димитар Поп-Георгиев Беровски. Стојан Разловски е фатен по неуспехот на востанието во Рилскиот манастир. За време на неговото одведување за Дупница тој успева да избега од чуварите и се самоубива.
Каменоломско езеро
Каменоломско езеро - езеро што се создава откако е ископан каменолом преку рударско работење.
Создавање
За време на постапката на рударство, водата мора да се испразни. Но, откако рударското работење е напуштено, површната вода и се дозволува да навлезе, а дождовните води се собираат во каменоломот. Длабочината на каменоломското езеро зависи од врнежите во регионот.
Екологија
Каменоломските езераски, дури и езера во активни каменоломи, можат да обезбедат важно живеалиште за животните.
Брег на Џорџ V
Брег на Џорџ V (George V Coast) — дел од брегот на Антарктикот кој се наоѓа меѓу ’ртовите Алден и Хадсон (од 148°2′ до 153°45′ ИГД).
Делови од овој брег се забележани на Американската истражувачка експедиција во 1840 г. Брегот е истражен од група на Австралазиската антарктичка експедиција (1911–14) под водство на Даглас Мосон, кој го нарекол по кралот Џорџ V.
Отсечокот од земја помеѓу овие меридијани се нарекува Земја на Џорџ V. Таму е сместен Мерцовиот Ледник.
Станишешт
Станишешт (Stănişeşti) — општина во округот Бакау во Романија, во која живеат 4.737 жители. Се состои од единаесет села.
230 (број)
230 (двесте триесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 229 а претходник на бројот 231.
Лидерсдорф (Мекленбург)
Лидерсдорф (Lüdersdorf) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Кледен (Штендал)
Кледен (Kläden) — село и поранешна општина во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Бизмарк.
Водена кула Брежице
Водена кула Брежице — водокула висока 46 метри во градот Брежице, Словенија. Изградена во 1914 година, таа била клучен дел од водоводниот систем на градот, сè додека не била заменета со нов резервоар во 1972 година, по што имала помошна улога до 1983 година. Кулата е најистакнатата градба во градот и се смета за нејзин симбол. Денес во водената кула има паб.
NGC 5967A
NGC 5967A — спирална галаксија во соѕвездието Рајска Птица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5967A се споменува и како ESO 42-9, AM 1540-753.
Откривање
Објектот е откриен на 7 јуни 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 46 м 58,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -75° 47' 13". Положбениот агол на објектот е во износ од 43°.
Други поделби
Проучување на NGC 5967A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 56024. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 468; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9429. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
231 (број)
231 (двесте триесет и еден) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 230 а претходник на бројот 232.
Еритрозин
Еритрозинот е органојодно соединение, дериват на флуоронот. Се користи за боење на храна. Како адитив во храната има Е број 127.
Стругари
Стругари (Strugari) — општина во округот Бакау во Романија, во која живеат 2.649 жители.
Список на аеродроми во Македонија
Список на аеродроми во Македонија, групирани по тип и подредени по место.
Верски главен град
Верскиот главен град на еден регион е место кое приврзаниците на одредена религија го сметаат за преовластено во тој регион. Ова е најчесто значајно за преовладувачката религија или државната религија во регионот, доколку ги има. Административното седиште на организирана религија може да биде централизиран на одредена местоположба; на пример, Рим за Католичката црква или Солт Лејк Сити за Црквата на Исус Христос на светците од подоцнежните денови. Во епископска црква, местото на катедралата на примасот во некоја област може да се смета за нејзин црковен главен град; на пример, Арма е седиште на примасот на цела Ирска и во католичката и во англиканската црква. Другите места може да се сметаат за религиозни престолнини со тоа што се центри за учење, како што е Ком за шиитскиот ислам во Иран; или местата за поклонение, како што е Варанаси за хиндуизмот.
Административна поделба на Филипините
Филипините првостепено се поделени на:
Други административни поделби од управен аспект се :
Провинции
Сите региони освен Метро Манила се окарактеризирани како покраини. На чело на секоја покраина стои управник. Постои 81 покраина.
Градови и општини
Другите единици кои не се провинции се независни градови. Тие не се водат под провинциските влади и не учествуваат во нивните локални избори.
Општините се секогаш под покраинска управа, освен во регионот Метро Манила, и активно учествуваат во локалните избори на локалните влади.
Барангаи
Барангаите се градови со посебни управителства кои можат да бидат и поголеми градови и кои имаат сопствена самоуправа. На чело на секој барангај стои „капетан“.
Региони
Регионите се посебни административни еинки во кои се групирани провинциите. Сите региони освен Автономниот Муслимански Регион Минданао немаат политичка моќ.
Законодавни окрузи
Филипините се исто така поделени на законодавни окрузи, кои можат да опфаќаат една покраина или повеќе. Може да биде и еден град, а и повеќе во група.
Обработка на природни јазици
Автоматската обработка на природни јазици (en. NLP / mk. АОПЛ) е дисциплина од доменот на лингвистиката, на информатиката и на вештачката ингелиганција, која има за цел создавање апликации и информатички техники за анализа на секој аспект од природниот јазик. Автоматската обработка на природните јазици е дисциплина што помага во развивањето на т.н. лингвистичко инженерство.
Софтвер за автоматска обработка на природни јазици
Како примери на апликации за автоматска обработка на природните јазици можеме да ги спомниме :
NGC 3522
NGC 3522 — елиптична галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3522 се споменува и како UGC 6159, MCG 3-28-60, CGCG 95-113.
Откривање
Објектот е откриен на 26 април 1883 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 117°.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
914 Пализана
914 Пализана — астероид од главниот астероиден појас кој е во орбита околу Сонцето. Астероидот е откриен од Макс Волф на 4 јули 1919 година. Именуван е по австрискиот астроном Јохан Пализа.
Мерките користејќи прилагодлива оптика на Кековата опсерваторија дале пречник проценет на 76 километри. Соодносот на големината помеѓу големата и малата оска е 1,16.
Кенигде
Кенигде (Könnigde) — село и поранешна општина во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Бизмарк.
NGC 1589
NGC 1589 — спирална галаксија во соѕвездието Бик, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1589 се споменува и како UGC 3065, MCG 0-12-38, CGCG 393-30.
Откривање
Објектот е откриен на 19 декември 1783 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1589 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 1589 има привидни димензии од 3,2' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 30 м 45,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 0° 51' 48". Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Други поделби
Проучување на NGC 1589 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15342. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 223; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 82. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1524.
Културен центар Ататурк
Културниот центар Ататурк (турски: Atatürk Kültür Merkezi), претставува мултикултурен комплекс којшто се наоѓа на плоштадот Таксим во Истанбул, Турција.