cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Курди
Ирак
Курдите, под раководство на Мустафа Барзани биле ангажирани во борбата против ирачкиот режим од 1960 до 1975 година. Во март 1970 година, Ирак објавил примирје, со кое се предвидувало курдска автономија. Договорот бил склучен, а за негово остварување било договорено тоа да се случи за четири години. И покрај тоа, во исто време, ирачкиот режим започнал т.н. арапизациска програма во богатите региони на Киркук и Канакин. Така, во 1974 година, ирачките власти започнале нови воени офанзиви против курдското население во Ирак. Во периодот од 1975 година до 1978 година 200.000 Курди биле депортирани во други делови на Ирак.
За време на Ирано-ирачката војна, режимот повторно работел против курдските интереси. Ирак бил опседнат од меѓународната заедница и никогаш не бил казнет за масовното убиство на стотици илјади цивилни граѓани, повеќето Курди којшто биле повторно депортирани по различни делови на Ирак. Кампањата на ирачките власти во 1988 година била наречена Анфал која довела до уништување на околу 2.000 села и смрт на околу 50.000-100.000 Курди. По курдското востание во 1991 година под раководство на Патриотската унија на Курдистан и Курдската демократска партија, ирачката војска повторно протерала илјадници Курди од територијата на Ирак. За да се смири ситуацијата, под раководство на ООН била создадена курдска автономија. Тие биле контролирани од страна на конкурентните партии Патриотска унија на Курдистан и Курдска демократска партија. Со започнувањето на американската офанзива во Ирак, овој регион е под контрола на пешмерга и Курдите имаат целосна контрола врз Киркук и делови од Мосул. До почетокот на 2006 година, двете курдски општества биле обединети во еден единствен регион. Во 2007 година бил одржан референдум за определување на конечните граници на курдскиот регион во Ирак.
Турција
Неколку размерни курдски востанија се случиле во 1925, 1930 и 1938 година, кои биле задушени од турските власти и повеќе од 1.000.000 курди биле насилно депортирани. Во тој период, сè до 1946 година курдскиот јазик, фолклор и имиња биле забранети во Турција. Во Араратското востание од 1930 година биле уништени голем број на курдски села, заедно со нејзините жители. Турската држава во време на овие востанија била подпомагана од СССР и Иран. Востанието било организирано од страна на курдската партија, наречена Којбун, која пак имала подпишано договор со Дашнаксутин (Ерменска револуционерна федерација) во 1927 година. До 1970 година, курдската левичарска партија по име Курдистанска социјалистичка партија на Турција, се противила на насилието и ги подржила граѓанските дејности и учеството на курдите на изборите. Во 1977 година, Мехди Зана, од истата партија победил на локалните избори во Дијарбекир. Во исто време се појавиле уште две организации: Национално ослободување на Курдистан и Курдска работничка партија.
Курдистанската работничка партија е објавена од САД, ЕУ и НАТО како терористичка организација. Според нив, тоа е етничка сепаратистичка организација која го користи насилието за постигнување на своите цели за создавање на независна курдска држава на некои делови од Југоисточна Турција, [Североисточен Ирак], Североисточна Сирија и Северозападен Иран. Во периодот од 1984 до 1999 година, оваа партија со турските власти била во постојани воени конфликти и безредија. Во тоа време, многу курдски цивили биле преместувани од Ван, Шернак и Дијарбекир во Западна Турција или Европа. Според некои податоци, се смета дека во периодот од 1993 до 1994 година има исчезнато околу 3.200 курди, кои биле тајно и масовно убивани од турските власти. Но ниту еден од извршителите на овие злосторства до ден денес не е обвинет ниту казнет.
Иран
Курдите формираат приближно 7% од вкупниот број на население во Иран. Заедно со персијците и други индоевропски племиња во Иран, курдите мигрирале од Средна Азија на територијата каде денеска се наоѓа Иран во 2 век п.н.е.. Според некои податоци, некои курди силно се спротивставуваат на иранските власти како пред револуцијата од 1979 така и по неа, за основната им национална агенда, поддржана заедно од соседните курди кои живеат во Ирак, Турција и Сирија, а акако главна агенда им е создавање на независна курдска држава.
Во текот на 17 век, голем број на курди биле протерени од Шах Абаз I од Хорасан, Источен Иран во Кучан и Бирџанд, а некои имигрирале и во Авганистан. Во 19 век и XX век, имало поголем број нереди организирани од иранските курди, кои биле силно задушувни од иранските власти. Во јануари 1946 година, во време на окупацијата на СССР во северозападниот дел од Иран, била создадена Советска Курдистанска Република Махабад и била објавена за независна. Но, во мај 1946 година, војската на СССР се повлекла од Иран, а за само неколку месеци подоцна, претседателот на новата република Гази Мухамед бил јавно обесен во Махабад. Но по иранскиот преврат од 1953 година, Мухамед Реза Пахлеви го забранил образованието на курдски јазик.
По иранската револуција, интензивна борба започнала помеѓу курдските вооружени групи и исламската република од 1972 до 1982 година. Во август 1979 година, Рухолах Хомеини објавил “Света војна“ против курдските бунтовници кои барале автономија или независност, и наредил на иранските вооружени сили да се премине во курдските региони во Иран и да ги протераат курдските бунтовници со кое би се воспоставило суверенитет врз целата држава. Денеска, во Иран курдите својата културна идентичност ја искажуваат слободно, но немаат голема улога во администрацијата на државните служби. Како во сите делови на Иран, сите нелегални политички партии се казнуваат дури со смрт. Курдските активисти за човекови права биле застрашувани од иранските власти во врска со нивната работа. По убиството на курдскиот опозициски активист Шиван Кадери и други двајца мажи од иранските курдски сили за сигурност во Махабад на 9 јули 2005 година, во курдските градови во Иран избувнале големи нереди и протести. Во овие нереди имало поголем број убиени и уапсени курдски жители. Иранските власти исто така укинале голем дел од курдските дневни списанија и весници апсејќи неколку уредници и репортери. Помеѓу мртвите била и Роја Толоуј, активистка за човечките права на жената и раководител во весникот Расан. Според Мегународната кризна група, курдите живеат во најнеразвиените делови на Иран.
Сирија
Курдите во Сирија зазимаат околу 9% од вкупниот број на население или околу 1.600.000 жители. Тоа ги прави најголемо етничко малцинство во Сирија. Тие се претежно концентрирани во североисточниот дел на државата, но значително голем дел од курдското население живее и во Алеп и Дамаск. Техники кои биле користени за потиснување на етничката идентичност на курдите во Сирија биле пред сè забрана на користење на сопствениот курдски јазик, откажување за регистрација на курдските деца со курдски имиња (во замена на курдски имиња биле давани арапски), забрана за отворање на фирма која не содржи арапско име, забрана на курдски училишта, книги и материјали напишани на курдски јазик. Како севкупност, околу 3.000 курди во Сирија биле лишени од секакви социјални права.
На 12 март 2004 година, во Ал Камишли, кој до голем степан е населен со курди, избувнале нереди помеѓу курдите и сиријците, кои нереди продолжиле во следните неколку денови. Најмалку триесет души биле убиени и околу 160 ранети.
Авганистан
Курдите во денешен Авганистан се населиле во 16 век од североисточен Иран, време кога тие биле протерани од страна на сефевидскиот шах Абас. Курдите побегнале во Авганистан главно во Херат и други западни делови на Авганистан. Курдите, за разлика од соседните држави, во Авганистан поседувале некакви права. Притоа, за општински градоначалник на Кабул во 1641 година бил избран курдски водач. Денеска, бројот на курдите во Авганистан е тешко да биде пресмететан, но според едни информации нивниот број е околу 200.000.
Ерменија
Во периодот од 1930 до 1990 година, Ерменија била дел од Советскиот Сојуз, во рамките на кој курдите заедно со другите етнички состави имале статус на заштитено малцинство. Ерменските курди имаат сопствен весник кој е спонзориран од државата, радио предавања и право за негување на културните си обичаи. По распаѓањето на СССР, многу курди побегнале во Русија и Западна Европа.
Во диаспора
Според докладот од Советот на Европа, приближно 1.300.000 курди живеат во Западна Европа. Најраните курдски имигранти се од Турција, кои подоцна се преселиле во Германија, Австрија, Бенелукс, Швајцарија, Франција во 1960 година. Постојаните немири на Блискиот Исток во осумдесеттите и деведесеттите години на минатиот век “помогнало“ уште поголем дел од курдите од Иран и Ирак да побегнат во Европа. Во последно време, сè повеќе курди се населуваат и во Велика Британија, поточно во Девсбери и Северен Лондон. Нивниот статус за останување во Британија понекогаш предизвикува големи спорови.
Освен во Европа, голема имиграција на курдите има и во Северна Америка. Во САД се знае дека живеат околу 100.000 курди, 50.000 во Канада и 15.000 во Австралија.
Ислам
Денеска, поголемиот дел од курдите се со муслиманска вероисповед, и принадлежат кон сунитите. Мал дел од курдите се шиити, кои претежно живеат во Иран и Ирак. Курдите во Ирак имаат полиберален статус кон исламот, кое дава на пример жените да не го покриваат своето лице и да не носат арапска абаја.
Алеви
Религијата Алеви е втора по големина религиозно малцинство на курдите. Претежно живеат во Тунчели, Турција и околината.
Христијанство и Јудаизам
Христијанството и Јудаизмот се најмалите религиозни групи помеѓу курдскиот свет. Асенет Барзани, која живееле во Мосул од 1590 до 1670 година била сред првите еврејски жени која станала рабин. Голем дел од курдските евреи имигрирале во Израел, кога била создадена нејзнината независност.
Култура
Курдистанската култура е наследена од различни древни народи, кои го оформуваат модерното курдско општество. Нивното наследство најмногу е преземено од локалните хуриани, древните ирански мидијци, шумерите и исламските арапи. Курдската култура е многу блиска со онаа на иранските персиски народи. Курдите, како и иранците го празнуваат Невроз (21 март) како ден на Нова година.
Становишче
Становишче (словенечки: Stanovišče) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Шибенско-книнска жупанија
Шибенско-книнска Жупанија — жупанија во средна Далмација со седиште во Шибеник. Се граничи со Задарската Жупанија на север, и со Сплитско-далматинската Жупанија на југ.
Шибенско-книнска Жупанија
Според пописот од 2001 година жупанијата броела 112.891 жител со просечна густина на населеност од 37,8 жители на км2.
Ограѓе (Горачино)
Ограѓе — археолошко наоѓалиште во штипското село Горачино. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичкото време и средновековна црква со некропола. Од левата страна на патот, пред самиот влез во селото, во нивите на четворица жители, со земјоделските работи биле откриени остатоци од темели на објекти. По целата површина, која зафаќа простор од 1 хектар, има фрагменти од тегули и кршен камен. Во северниот крај на теренот се гледаат темели од мала црквичка и околу неа гробови со конструкции од камени плочи. Покрај нив се наоѓаат и денешните гробишта.
Слепченски манастир
Слепченски манастир може да се однесува на следниве два истоимена манастира во Македонија:
Ејва Макс
Аманда Ава Коци (родена Аманда Коци; 16 февруари 1994 година), професионално позната како Ејва Макс (Ava Max), ― пејачка и текстописец од Соединетите Држави. Откако се селела од неколку сојузни држави во Соединетите Држави за да продолжи со музичката кариера уште од нејзиното детство, Макс потпишала договор со Atlantic Records во 2016 година, каде што ја издала песната „Sweet but Psycho“ во август 2018 година. Овој сингл станал нејзиниот пробив откако се искачила на број еден во 22 земји, вклучувајќи ги Обединетото Кралство, Германија, Австрија, Швајцарија, Шведска и Нов Зеланд. Песната, исто така, се искачила на второто место во Австралија и на 10-тото место на Billboard Hot 100 во Соединетите Држави. Во март 2020 година, Макс ја објавила песната „Kings & Queens“, која се искачила на 13-тото место на Billboard Hot 100 и на 19-тото место на врвната листа за синглови во Обединетото Кралство. Потоа следело објавувањето на нејзиниот деби студиски албум, Heaven & Hell, во септември 2020 година, која се нашла на второто место на топ-листата за албуми во Обединетото кралство и на 27-то место на Билборд 200 во САД. Во ноември 2020 година, била објавена песната „ My Head & My Heart “, која се искачила на 45-то место на Billboard Hot 100 и на 18-то место на топ-листата за синглови во Обединетото Кралство.
Личен живот
Макс се опишала себеси како „100% Албанка“ и изјавила дека сака да и врати на заедницата. Таа знае да го зборува јазикот, но не може да го чита. Во интервјуто за Attitude во 2019 година, Макс откри дека во минатото ја привлекувале жени, но избрала да не ја етикетира својата сексуалност, објаснувајќи дека ценела „кога се работи за тоа кој си ти како личност. Не ми се допаѓаат луѓето што ставаат јас, или некој друг што го познавам во кутија“. Макс е отворена за женското зајакнување, кое е вклучено во нејзината музика. Таа, исто така, го изразила своето воодушевување кон дрег кралиците.
Џуанци
Џуанците или Жуанзи (Bouчcueŋь/Bouxcuengh, 壮族 ) се етничка малцинска група која живее во НР Кина, односно околу 87% од вкупниот број на Џуанците. Џуанците зборуваат на џуаншки јазик, службениот јазик на Автономниот регион Гуангсји.
Распространетост
Денес, Џуанците живеат во Кина, Виетнам, Лаос, Мјанмар, Тајланд и неколку останати азиски земји. Називот на населението и на племињата се различни во зависност од земјите. Кинескиот попис од 2000 година покажал дека во НР Кина живеат 16.18 милиони Џуанци. Кинескиот попис од 2010 година покажал дека во НР Кина живеат 18,5 милиони Џуанци и е најголема етничка малцинска група во НР Кина, и се воглавно сконцентрирани во Автономниот регион Гуангсји. Иако поголем процент на населението се Кинези, во регионот има два службени јазици: кинески јазик и џуаншки јазик. Населението на Автономниот регион Гуангсји се состои од 32.3 % Џуанци, поточно 14,2 милиони луѓе (според пописот од 2000 г). Во покраините Јинан и Гуангдунг, Џуанците се народ со околу 2.300.000 луѓе(според пописот од 2010 г.)
Компјутерска политика
Компјутерска политика е пресек помеѓу компјутерски науки и политички науки. Областа вклучува употреба на пресметковен метод како што се алатки за анализа, методи за предвидување за презентирање на решенија на прашања од политички науки. Истражувачите од оваа област користат големи групи податоци за да го проучат однесувањето на корисникот. Вообичаени примери на такви дела се градење класификатор за предвидување на политичката пристрасност на корисниците во друштвените медиуми или наоѓање политичка пристрасност во вестите. Оваа дисциплина е тесно поврзана со дигитална социологија. Сепак, главниот фокус е на политички проблеми поврзани и анализа.
Компјутерската политика честопати се дискутира заедно со инженерство за политика и јавно мислење. Ашу МГ Соло ја истакнува потребата од технократија во демократски процес каде носителите на одлуки можат да донесуваат одлука, на пр. Каде и како да ги потрошат парите од кампањата Иако политичкото платно е широко, Хак и сор. категоризирај ја работата во пет главни категории
Црква (Стрелци)
Црква — археолошко наоѓалиште во кичевското село Стрелци. Претставува утврдена црква и некропола од средниот век. Се наоѓа на североисточниот крај на селото, на околу 200–300 м северно од новата џамија, каде по површината се забележуваат гробови од камени плочи со насоченост исток-запад. Во источниот дел на теренот има темели, дебели 0,50 м, од црква со димензии од 6 × 4 м.
T-80
Украинската варијанта на дизел мотор Т-80УД продолжи да се произведува во Украина. Т-80 и неговите варијанти се во употреба во Белорусија, Кипар, Египет, Казахстан, Пакистан, Русија, Јужна Кореја, Украина и Узбекистан. Украина понатаму го разви Т-80УД како Т-84.
Кули (Курбиново)
Кули — археолошко наоѓалиште во преспанското село Курбиново. Претставува населба од хеленистичко време. Се наоѓа на околу 600 м југоисточно од селото, покрај патот за црквата „Св. Ѓорѓи“, каде по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегови со различна форма и друго. Во 1967 година се извршени заштитни археолошки ископувања при што се откриени темели од објекти, слабо зачувани, и тоа како еден ред ѕидарија. Наодите се чуваат во Музејската збирка во Ресен.
Старо Село (Кобарид)
Старо Село (словенечки: Staro selo) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Ти си мојот живот
Ти Си Мојот Живот (шпански: Sos Mi Vida) е хумористична аргентинска теленовела. Серијата е снимена во Буенос Аирес, во текот на 2006 година, со 230 епизоди. Серијата стекна голем успех во целиот свет, како и во Аргентина каде што имаше одлична гледаност. Во главните улоги настапуваат познатите Наталија Ореиро и Факундо Арана, нам добро познати по улогите во хумористичната теленовела Дивиот Ангел. Кај нас серијата моментално се емитува на Алсат М телевизијата.
Синопсис
Привлечната Есперанса Муњоз, популарна Монита, живее во Ла Бока, сиромашен италијаски кварт во Буенос Аирес, и се занимава со невообичаен спорт за една преубава девојка. Она, е квалитеткна боксерка во суперлесна категорија, девојка која ривалките не сака да ги виде преку пат себе во рингот. Монита сонува за успешна кариера која таа и нејзината мајка Нивес, ќе ги напушти од тешките животни околности во кои живее. Кариерата и ја води свршеникот Кике, но таа баш и не е задоволна од неговата работа па тие двајца често се караат. Покрај тоа, Монита во најлош момент во една борба почувствува болка во зглобот. Лекарот и потврдува жална вест, дека некое време мора да паузира од боксот, ако сака да си го зачува здравјето. Тоа е причината која настанува нова караница помеѓу свршениците, после која Монита донесува цврста одлука како ќе работи било што додека не може да и се посвети на нејзината најголема љубов. На сосем другата страна од друштвената скала се наоѓа Мартин Кесада, бивш возач на Формула 1, сега газда на ланец на фирми, кои и ги наследил од неговиот татко и се претвориле во работно царство. Меѓутоа, животот на Мартин сè уште не е волшебен, бидејќи внатре сè уште го демне смртта на неговите родители и првата сопруга, поради што и ги оставил формулите. Иако рано останал вдовец, често е во врска со разни жени, за кои сепак не можел сериозно на се врзи, и покрај големата жеба за основување на фамилија која ја чувствува длабоко во себе. Таа празнина не може да му ја исполне никој па ни неговата свршеница Констанца, чија најголема цел е да се омажи за Мартин и да се реши од сите грижи и да живее лесен живот. Која пријателката Кимберли ја известува дека кај неа на работа бараат нова работничка, Монита, со полна надеж, оди на разговор на работа, не ни помислувајќи дека таму започнува една голема љубовна авантура со згоден и богат маж. Секако, збор е за Мартин, со кој Монита си разменува значаен поглед пред влезот на зградата пред да даде интервју. Иако не си упатиле ни збор, двајцата во исти момент сфаќаат како нешто помеѓу нив се родило. После што се одлучува како Мартин е тој што ќе одлучи кој ќе ја добие работата, и после што и ја доделува на Монита, чувствата помеѓу нив само ќе растат, како и проблемите низ кои ќе морат да поминат за својата огнена љубов да ја одржат тајна.
Ти си мојот живот на Балканот
Македонија: Алсат М Хрватска: РТЛ Бугарија: Нова ТВ Босна и Херцеговина: ФТВ Грција: Стар Тв Словенија: ПОП ТВ
NGC 1631
NGC 1631 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1631 се споменува и како ESO 551-21, MCG -3-12-17, IRAS 04362-2045.
Откривање
Објектот е откриен на 11 декември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1631 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 1631 има привидни димензии од 1,5' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 38 м 24,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 20° 39' 1". Положбениот агол на објектот е во износ од 44°.
Други поделби
Проучување на NGC 1631 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15705. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 314; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5898. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1476.
Теодосиј Добжански
Во 1937 година го објавил својот труд ,,Генетиката и потеклото на видовите‘‘, значаен за развивањето на синтетичката теорија за еволуцијата, односно синтезата на еволутивната биологија со генетиката.
Животопис
Роден 1900 во Немиров. Учел во Киевскиот универзитет во периодот од 1917-1921. Во 1924-1927 Добжански бил асистент на катедрата по генетика при ЛГУ, а во 1925-1927 година научен специјалист во Бирото за евгеника и генетика на Комисијата за изучување на производствените сили на Русија (КЕПС) АН СССР.
Од 1922 година започнало неговото фасцинирање од генетиката, која станала главно поле на интерес на неговите научни истражувања во текот на животот. Во 1927 година Добжански бил пратен во САД во вселенската позната лабораторија на Томас Хант Морган во период од 1 година. Мисијата се продолжила до 1930 година, но тој не успеал да ја заврши започнатата работа и одлучил да остане во САД.
Религиозност
Како постојан бранител на дарвиновата еволуција и основач на BGA (Behavior Genetics Association, Асоцијација за генетика на однесувањето), Добжански, според Франциско Ајала, сепак "бил религиозен човек". Добжански зборувал за Господ во смисла дека тој создава преку еволуцијата и се сметал себеси за припадник на источната православна црква.
Ракомет на Летните олимписки игри 2000
Конечните распореди на турнирите во ракомет што се одржаа на Летните олимписки игри 2000:
Табарин
Табарин било уличното име што го претпоставувало најпознатиот од париските улични шарлатани, Антоан Жирар (околу 1584 година – 16 август 1633 година), кој ја забавувал својата публика во Плоштадот Дофин со фарсичен дијалог со неговиот брат Филип (како Мондор), со кого тој "ожнеал" златна жетва со продажба на лажни лекови во период од неколку години по 1618 година. Уличниот театар бил популарен театар, на импровизирана сцена со завеса на позадината, и со музика од лира на вртење и комплет виоли. Поформалните современи претстави биле ограничени на кралскиот двор или во Хотелот де Бургоњ, надгледуван од средновековниот еснаф што го имал монополот на театарските претстави во Париз.
Современите дрворези го покажуваат Табарин во фустан на кловн, но со галантни мустаќи и зашилена брада, носејќи дрвен меч, како неговиот далечен куклен потомок Г-дин Пунш, — кој ќе го сопне — и носи мека сива шешир способен за правење на безброј забавни облици со неговите вешти прсти. Табарин од францускиот табард означува кратка наметка од типот на ликот Скарамуча, од жанрот комедија дел арте, што ја носи.
Во повеќе детални неделни претстави се појавиле други, особено неговата сопруга. Во нив тој ги засновал своите веродостојни шеги на состојбите со акции на трупи на комедија дел арте, кои во тоа време го забавувале францускиот двор, ги подновил за Парижаните со тоа што носел транспарент на тематски алузии и знаејќи локални шеги, засновани врз неговите оригинални подароци за импровизација. Браќата Жирар се пензионирле околу 1628 година, купиле сињерница (имот поседуван од сињор (господин)) и го поминале нивниот пензиски живот како господа на селско место во близина на Орлеан.
Му се припишувале бројни фарси и дијалози, а долгата серија на евтини летоци што се претпоставува дека се негови целосни дела, започнало да се појавува уште во 1622 година. Имитаторите покрај Табарин, со неговиот познатат шешир „Le Chapeau de Tabarin“ (Капата на Табарин), која може да се витка во најразлични облици за да им помогне на неговите карактеризации (види „Шапографија “), биле двајца старци Лукас и Пифањ, чии ехоа сè уште одекнуваат во Севилскиот бербер, и духовитите и самоуверени дами Франсискин и Изабела. Фалстафски стар војник (врз основа на miles gloriosus на римската комедија) по име Капитан Родомонт, го даде своето име на родомонтадата на францускиот театар, екстравагантно надуени и провлачена тирада на опрелестен самодоверба, залудни закани и навреди. И Молиер и Ла Фонтен, кои го фалеле, биле под влијание на традицијата на Табарин за груб брз репартет, и за него добро се зборувало, многу подоцна откако го немало, од страна на Боало и Волтер.
Табарин стана француски епоним на кој било комичен изведувач на уличен штанд. Тоа земено како кабаре кое било направено бесмртно од плакатот на По Коли, кој ги олицетворил во 1920-тите.
Галски Алпи
Римјаните ги разликувале следните појаси на Алпите: (Поморски Алпи),  (Котиски Алпи),  (Грајански Алпи),  (Пенински Алпи),  (Ретиски Алпи),  (Норички Алпи),  (Карнички) и  (Венетски Предалпи). Тие истот така го дале името до Австриските (Средишни Источни Алпи) и Далматинските планини (Динарски Алпи).
Историја
По римското освојување на Западните Алпи (16-15 п.н.е.), во планинскиот венец помеѓу Италија и Нарбонска Галија биле создадени три провинции: Котиски Алпи, Приморски Алпи и Пенински Алпи.
Перуска војна
Перуската војна (исто така Перусијанска или Перусинска војна, или Војна во Перусија) била граѓанска војна на Римската Република, која траела од 41 до 40 година пред нашата ера. Била водена од Лукиј Антониј и Фулвија за поддршка на Марк Антониј против неговиот политички непријател (и идниот император Август), Октавијан.
Фулвија, која била во брак со Марк Антониј во времето на граѓанската војна, силно чувствувала дека нејзиниот сопруг треба да биде единствениот владетел на Рим, наместо да ја дели власта со Вториот триумвират, особено Октавијан.
Помладиот брат на Фулвија и Антониј, Лукиј Антониј, подигнал осум легии во Италија. Војската го држела Рим за кратко време, но потоа била принудена да се повлече во градот Перусија (современа Перуџа, Италија). Во текот на зимата од 41–40 година п.н.е., војската на Октавијан го опсадила градот, конечно предизвикајќи го да се предаде поради глад откога опсадените сфатиле дека засилувања од Италија или Истокот не доаѓаат. Животите на Фулвија и Лукиј Антониј биле поштедени, а Антониј бил испратен да управува со шпанска провинција како гест кон неговиот брат. Фулвија била прогонет во Сикион. Тогаш многу жители на градот биле искасапени; тие и другите ја изгубиле својата земја од војници ветерани, како што мрачно се сеќава на поетот, Секст Проперциј, на крајот од неговата прва книга „Елегии“.
Фулвија починала во 40 година п.н.е., а со нејзината смрт дошло и мир меѓу Антониј и Октавијан. Меѓутоа, мирот ќе трае кратко, бидејќи граѓанската војна започнала неколку години подоцна.
Нинбург (Саксонија-Анхалт)
Нинбург (Nienburg) — град во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа во долината на долна Зале, околу 5 километри североисточно од Бернбург.
Нинбург бил првпат споменат во патувачките записи од 961. Средновековниот центар на градот е заземен со бенедитанскиот манастир, Опатија Нинбург, подоцна претворен во замок, неодамна уништен од пожар. Црквата на манастирот, преку 1000 години стара, била осветена во 1004 и е убаво зачувана до ден денес.
Во 1623, во текот на Триесетгодишната војна, дел од градот бил уништен. Во 1825, бил изграден мал висечки мост над реката Зале, но поради непредвидените вибрации, се урнал во текот на отворањето, предизвикувајќи стотици жртви.
Рајчинец (Курбиново)
Рајчинец — археолошко наоѓалиште во преспанското село Курбиново. Претставува населба од средниот век. Се наоѓа на 1 км североисточно од селото, каде на мала зарамнета површина се наоѓаат грамади од кршен камен, а наместа се среќаваат и фрагменти од керамички садови и питоси.
Сретсело (Туин)
Сретсело — археолошко наоѓалиште во кичевското село Туин. Претставува црква и некропола од доцниот среден век. Се наоѓа во непосредната близина на селското училиште „Даме Груев“, од источната страна на Туинска Река, каде се забележуваат остатоци од темели на црква со базиликален облик, со димензии од 15 × 8 м. Западно и јужно од неа има гробови градени од камени плочи.
Градиште (Берово)
Градиште — населба и некропола од доцноантичкото време. Лежи 7 километри источно од Берово, на рид што се издига високо над левиот брег на Брегалница. На зарамнетото плато било најдено мало депо на римски монети. Видливи се и остатоци од некропола.
Палер Македонија
Палер Македонија (на Palair Macedonia или Palair Macedonian Airlines) била првата македонска авиокомпанија и првиот од двата национални авиопревозници кои ги имала Македонија, другиот е Македонски Авиотранспорт. Таа била формирана во 1991 година, неколку месеци пред осамостојувањето на Македонија. Нејзино седиште бил Меѓународниот аеродром Скопје. Таа опстоила само неколку години и својот пад го бележи во 1996 година поради економски и политички причини.
Компанијата низ своето постоење работела со петнаесетина летала од кои еден Фокер 100 се срушил во 1993 година неколку секунди по полетувањето од аеродромот во Скопје. Компанијата во текот на своето постоење летала на одредишта во Европа, вклучително и Москва.
Историја
Авиокомпанијата Палер Македонија е формирана во 1991 година, неколку месеци пред осамостојувањето на Македонија од СФР Југославија. Со ова, таа е првата македонска авиокомпанија воопшто и првата национална авиокомпанија во Република Македонија. Својата работа ја започнува со Туполев Ту-154 летало, а подоцна изнајмува и Фокер Ф-28 и Фокер 100.
И по избувнувањето на Босанската војна, Палер повеќепати дневно имал летови до Сараево, помагајќи им на бегалците од војната. Во еден таков случај во јуни 1992 година кога требал да се затвори Меѓународниот аеродром Сараево, авион на Палер го направил последниот лет пред затворањето на аеродромот. При полетувањето биле испукани неколку истрели кон авионот, но без последици и штети.
За време на Југословенските војни, Палер Македонија учествувал во класифицирана задача на македонските безбедносни служби за извлекување на триесетина македонски војници кои останале заробени во касарни во Хрватска по борбените дејствија за осамостојување на земјата. Еден авион Антонов АН-24 летал од Будимпешта до Охрид во наводно комерцијален лет на кој патувала туристичка група, тоа всушност биле војниците. Поради тајноста на задачата, ниту екипажот на авионот не знаел дека ќе превезува војници.
Своето пропаѓање компанијата го бележи во 1996 година. Тогаш ОН ги спуштила санкциите за Југославија и со тоа југословенската национална авиокомпанија Југословенски Авиотранспорт продолжила со својата работа, враќајќи се и на македонскиот пазар. Тоа резултирало со драстично намалување на корисниците на Палер Македонија поради што таа повеќе не можела економски да опстојува на пазарот. Својата работа Палер Македонија ја прекинува во септември 1996 година. Во меѓувреме во Македонија работела компанијата Македонски Авиотранспорт, формирана 2 години претходно.
Несреќи и инциденти
Во својата кратка историја, компанијата имала една авионска несреќа. На 5 март 1993 година, леталото Фокер 100 од летот 301 на Палер Македонија се урнал неколку секунди по полетувањето од пистата на аеродромот во Скопје. Летот бил за Цирих, Швајцарија. Истрагата покажала дека причината за уривањето на авионот било замрзнувањето на крилјата и пропуст во нивното прскање против мраз. Во авионот имало 97 лица од кои 83 го загубиле својот живот.
Милица Тодоровиќ
Милица Тодоровиќ (Крушевац, 13 октомври 1990 година) српска поп-фолк и турбо-фолк пејачка и глумица.
Животопис
Победничка е на вториот серијал на Ѕвездите на Гранд. Победила со само 14 години, како најмлада учесничка на натпреварувањето. На коктелот ЦД од 2005 година се најдоа песните Упореди ме, Реци ја како соло песни и Јачи пол, заедно со останатите девојки од таа сезона на Ѕвездите на Гранд. Дури 2006 година ја снима песната Зашто цура седи сама со која преаѓа во финалето на Грандовиот фестивал, потоа снима дует со реперот Драган Дај ми. Во полуфиналето на Грандовиот фестивал во 2008 година настапува со песната СМС. Затоа што морала да причека да стане полнолетна, првиот албум го издала дури на 18 години со насловната нумера Памтим ја. Пет месеци и четири дена пред 46-тиот роденден на Никола Бурсаќ (11 ноември 1963 — 16 септември 1991), таткото на Александра Бурсаќ, поточно 7 јуни 2009 година, Милица го снимила видеоспотот за истоимената нумера во која рефренот гласи: "Ал памтим ја, памтим све и срце боли ме још као првог дана, памтим све, ал браним те, јер ти си увек био моја слаба страна, ал памтим ја, памтим све и ова кућа град је туге постала, памтим све, а ти к'о пре, мени је душа хладан камен остала". На почетокот на 2010 издала неколку синглови Са било ким, Само ме загрли, Све је узалуд, Због тебе и Само ме погледај. Во 2013година ја издава песната Нема назад. Песната Три чаше со 80 милиони прегледи на Јутјуб и остварила голем успех, а Милица станала една од најпопуларните пејачки на Ѕвездите на Гранд. После тоа постигнала уште поголем успех со песната Моје злато, која ја издала во лето во 2014 година во дуeл со MC Јанко; која има на Јутјуб 130 милиони прегледи, што ја става на првото место по прегледи во регионот; се смета дека оваа песна е пример за современо балканско лажирање односно пазарување/пумпање на бројот на прегледите, кој повремено и бил враќан на помала цифра — слично важи и за претходната песна. На Грандовиот фестивал во 2014 година освоила второ место со песната Коначна одлука.
Покрај пеењето, Милица се занимава и со глума. Ја играла главната улога во операта на Кустурица Време Цигана, заедно со својот колега Стеван Анѓелковиќ. Операта премиерно е изведена во Франција, во Париз, во „Опера Бастиља”.
NGC 3565
NGC 3565 — елиптична галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3565 се споменува и како ESO 570-8, NPM1G -19.0363.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3565 е од видот E/SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 3565 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Македонско востание
Македонското востание (во македонската историографија познато под името Кресненско востание, а во бугарската историографија познато под името Кресненско-разлошко востание) — востание на македонскиот народ против отоманската власт кренато на 17 октомври (5 октомври по стар стил) 1878 година во селото Кресна, во долината на реката Струма во Пиринска Македонија.
NGC 3565
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 129°.
Други поделби
Проучување на NGC 3565 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33701. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 326; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6083. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1558.
Македонско востание
Причини
Револуционерниот дух кај македонскиот народ сè повеќе растел особено по востанието во Босна и Херцеговина и ослободувањето на Бугарија од страна на Русија во Руско-турската војна.
NGC 3565
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Македонско востание
Причини
Најголема причина за оружена борба за ослободување на Македонија предизвикал членот 23 од мировниот договор на Берлинскиот конгрес, кој се однесувал на Македонија и предвидувал нејзина автономија но останување во рамките на Османлиското Царство.
Подготовки
Главните подготовки за подигнување на востанието биле водени од повеќемина видни Македонци - учители, трговци, свештеници итн. Најангажирани во подготовките биле охридскиот митрополит Натанаил Охридски и познатиот македонски револуицонер учителот Димитар Поп-Георгиев Беровски кој две години претходно бил главен водач на Разловечкото востание, познатиот македонски војвода од тој период Стефо Николов, познатиот македонски револуционер од тоа време поп Коста (Буфски) од с.Буф-Леринско и неколкумина македонски војводи.
Голема улога во подготовките и одвивањето на востанието ќе имаат и штотуку формираните т.н. благотворителни комитети Единство, кои ги организирале мирните но и вооружените протести и акции против решенијата на Берлинскиот конгрес кои имале главно негативен карактер во однос на Санстефанскиот мировен договор кој во целост бил во корист на Бугарија. Најважни од нив биле Софискиот и Џумајскиот комитет кои всушност играле и раководна улога во востанието.
При подготовките за востанието најмногу се сметало на четите кои би се формирале од доброволци - Македонци-ополченици во Бугарија кои по завршувањето на војната останале таму. Меѓутоа искуствата покажале дека за да успее востанието требало да се исползуваат чети од Македонија кои веќе ги крстосувале македонските планини, чети познати на народот, чети кои ќе ги имаат идеалите за слобода на Македонија и чети кои немаат никакво влијание од соседните држави (Бугарија, Србија, Грција).
Први раздвижувања на четите и последните подготовки за кревање на востанието
Кон крајот на септември 1878 година Софискиот благотворителен комитет во Ќустендил го испратил Луј Војткевич (Полјак) со голема чета од 300 души за да се префрли во Македонија. По краткотрајна вооружена борба, четата била разбиена од турскиот аскер и Луј Војтеквич се вратил назад во Софија по нови инструкции.
Одлука за кревање на востание
На состанокот одржан на 8 септември во Рилскиот Манастир, свикан од Натанаил на кој присуствувале и Димитар Поп-Георгиев Беровски и војводата Дедо Иљо Малешевски (Марков) било решено да се повикаат сите чети кои дејствувале недалеку од демаркационата линија да се приближат до Горна Џумаја. На повикот се одзвале повеќе чети и во Горна Џумаја се одржало советување со војводите за востанието.
Токму на ова советување бил прифатен предлогот на еден од поистакнатите војводи Стојан Карастоилов, востанието да започне со нападот на Кресна. Тука било прифатено со нападот да раководи Стојан Карастоилов.
Иако во целост подготовките за востанието биле во раководени од македонските војводи, сепак комитетот Единство како главен иницијатор на востанието (иако сакал востанието да изгледа како дело на Македонија), не можел да допушти целото востание да се одвива во рацете на македонските војводи и Македонците. Затоа по нивното барање командата на востанието му била доверена на офицерот на руската армија козакот Калмиков.
Прва фаза
Востанието започнало на 17 октомври (5 октомври по стар стил) 1878 година со нападот на Кресненските анови во кои била сместена турската војска. Во нападот учествувале 400 востаници и многу селани од околните села. При самиот напад на турскиот гарнизон на востаниците им се предале 109 турски војници. По ослободувањето на Кресна востанието се проширило во околината и подалеку во Мелничко, Беровско, Делчевско, Демирхисарско. Настанала голема слободна територија. Една од првите мерки на востаничките водачи, по ослободувањето на селата, била да воведат нова месна административна власт, да извршат мобилизација за пополнување и формирање на нови чети како и избор на воено-востаничкото раководство. На општото собрание востаниците за востанички водач го избрале Калмиков, за началник на штабот Димитар Поп-Георгиев Беровски, а за прв војвода на четите Стојан Карастоилов.
За ова Поп-Георгиев Беровски уште на 20 октомври (8 октомври, стар стил) го известил Џумајскиот комитет и се потпишал како началник штаба на македонските востаници:
"До Добротворниот комитет во Џумаја! Господин К. Бошков! Вашето писмо од 6 овој месев (бр.7) го зедов исправно. На 7 овој месец, вчера, Турците нападнаа на нашите стражи во село Влахи, ги разбија и изгореа околу 20 куќи. Ние ги одбивме Турците, убивме 4 од нив и нивниот јазбашија. За ранетите не се знае, битката продолжи 13 часа, го изгоревме турското село Грнчар. Вам ви пишувам за да ги известите другите комитети дека востаниците го одбраа Г-на Адама Јованаовича (Калмиков), наименуван од востаниците, за атаман. Мене, Димитрија П. Георгиев за началник на Штабот, Героги Михајлов за помошник на Штабот, благајник и одговорен за оружјето. За прв војвода Стојан Карастоилов од четата Губернатор Тухолка, за втор војвода Коста Георгиев од четата Каравелов, за трет војвода Стојо Торолинко од четата Алабин, за четврти Крсто Аризанов од четата Домонтови..."
Несогласувања
Овде се појавиле првите несогласувања и недоразбирања помеѓу македонските револуционери и бугарските комитети. Претставниците на комитетот Единство, Адам Калмиков и Луј Војткевич сакале востанието да биде проширено што поскоро и во останатите делови на Македонија со цел да се привлече вниманието на европската дипломатија.
Административно-управна организација
Веднаш по востанието било формирана полициска управа. Во сите ослободени места била воспоставена народна власт, а народот без разлика на националната и верска припадност (Македонци, Турци, христијани, муслимани) бил целосно ослободен од сите даноци.
"До Џумајскиот македонски комитет! Господин К. П. Василков!... Во Кресна се формира Полициско раководство кое ќе има грижа да собира војници од заземените места, да собира данок од неспособните за војска, да ги гони бегалците, да го варди редот и спокојството на населението и друго. Погрижетесе се вие да испратите во таа полициска управа еден поопитен писар со плата кој ќе воведе ред"
- Ве поздравува Началникот на Штабот на Македонското востание Дим. П. Герогиев
Во ослободените места не биле забележани протерувања, убиства и изживувања врз турското муслиманско население. Македонското население од сите ослободени места со големо воодушевување го помагало востанието не само преку човечка сила (одење на селани во востаници) туку и преку давање на жито, земјоделски производи, резерви на храна и облека, а подоцна и преку давање засолништа на востаниците. Задачи на полициските стражи биле:
Раководството презело мерки и за орагнизирање на регуларна војска:
"До македонскиот џумајски добротворен комитет! Го примивме вашето писмо од 17. X. 1878 година. Ги примивме и 60 пушки калпаклии, шест и пол товари куршуми и 16 шинели. Работите одат досега добро. Во селата Игралишта, Добрилаќе и Гореме се определија за постојано како регуларна војска 400 души да стојат готови за секој случај и тие преку секој десет ден ќе се сменуваат. По овој начин сето население ќе се држи на постојана внимателност и да биде вооружено за борба. Сите селани им го поставивме за капетан Златко. Тој ќе е како судија и ќе седи во с. Цапарево (Петричко). Во секое село селаните се прибраа од колибите и со нивно избирање определивме старешински совети што ќе се грижат за храната на востаниците и на војниците од три села..."
- Ве поздравувам и сум ваш Д. П. Герогиев
Правила на Македонскиот востанички комитет од 1878 год
Уште во почетокот на востанието биле изработени Правила на Македонскиот востанички комитет или Привремени правила за организација на македонското востание.
Правилата претставувале законодавен акт за време на Востанието, а со нив биле регулирани целиот социо-економски и општествено-политички живот и на востаничките територија и сили но и на целата територија на Македонија. Кон крајот на Декември 1878 година Правилата биле преработени и по обем и содржински. Наместо поранешните 232 члена по преработката имале 211 члена. Во уводниот дел се истакнуваат причините за востанието и било истакнато дека:
Некои од членовите:
Разногласие меѓу востаниците
Кресненското востание било прв судир помеѓу македонското револуционерно движење и Бугарија. Очигледното мешање во политиката на востанието и водењето на борбата и спроведувањето на своите зацртани планови на бугарските комитети довеле до големи недоразбирања и судири со македонските востаници и револуционери.
Првиот судир се случил уште при борбите за ослободување на Кресна, помеѓу македонскиот војвода Стојан Карастоилов и рускиот офицер во бугарска служба Калмиков. Иако судирот бил од воено - тактички карактер сепак тука за првпат се судриле и целите и плановите на македонските револуционери и бугарските комитети.
Подоцна судриот помеѓу двајцата странци Калмиков и Војткевич ќе предизвика толкаво незадоволство кај македонското раководство што Димитар Поп-Георгиев Беровски ќе напише доста остро писмо во кое го осудува самоволието и мешањето на Софискиот и Џумајскиот комитет во Македонското востание.
Проширување на востаничките дејствија
Под притисок на комитетот Единство востаничките сили удриле во Разлошката котлина. Со акциите раководеле Луј Војткевич и бугаринот Бано Маринов. Бил заземен административниот центар, потоа Банско и други села. Маринов бил ранет при овие борби и не можел повеќе да учествува во акцијата. Востаниците оваа територија ја држеле 2 недели по што турската војска почнала да настапува, востаниците морале да се повлечат. По повлекувањето на востаниците аскерот почнал со палење на селата.
Дефинитивен раскол
По борбите во Разлошката котлина, Стојан Карастоилов, Димитар Поп-Георгиев Беровски и другите македонски војводи од раководните позиции на востанието ги смениле Адам Калмиков и Луј Војткевич. Меѓутоа комитетот Едниство на тоа остро реагирал и од своја страна испратил комисија од тројца комесари кои од своја страна спровеле воен суд за Стојан Карастоилов и луѓето блиски до него. Пресудата гласела смрт.
Смртната казна врз Стојан Карастоилов била извршена на 6 декември 1878 година, додека пак Димитар Поп-Георгиев Беровски се спасил благодарение на Натанаил Кучевишки. Беровски ја задржил должноста војвода во областа Каршијак но и таа подоцна му била одземена. На тој начин македонските војводи биле одстранети во раководењето со востанието, а тогаш главен раководител на востанието станал комитетот Единство. Меѓутоа набргу доброволците почнале да ги напуштаат востаничките редови, а тројцата комесари не можејќи да ја контролираат ситуацијата се вратиле во Бугарија.