cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нитрилотриоцетна киселина
Токсичност и животна средина
Нитрилоцетна киселина може да предизвика иритација на очите, кожата и респираторниот тракт; и може да предизвика оштетување на бубрезите и мочниот меур. Соединението се очекува да има потенцијал да предизвика рак кај луѓето.
За разлика од EDTA, NTA е лесно биоразградлив и речиси целосно се отстранува за време на третманот на отпадните води. Влијанијата на НТА врз животната средина се минимални. И покрај широката употреба во производите за чистење, концентрацијата во снабдувањето со вода е премногу ниска за да има значително влијание врз здравјето на луѓето или квалитетот на животната средина.
Ортогонална проекција
Ортогонална проекција – главниот начин на претставување на предметите, деловите, објектите, машините итн. на технички цртежи. Од гледна точка на линеарната алгебра и функционалната анализа, проекцијата е линеарно пресликување P од векторскиот простор во себе, така што P2 = P. Таа ја остава сликата непроменета. Иако апстрактна, оваа дефиниција на проекцијата ја формализира идејата за графичка проекција.
Погледи
Кај ортогоналната проекција, сите точки на предметот се проектираат ортогонално (нормално-под прав агол - 90°) на три проекциски рамнини: На овој начин се добиваат три слики кои го дефинираат предметот. Овие слики се нарекуваат погледи.
На вертикалата се проектира предниот поглед, на хоризонталата – погледот од дното, а на профилот – погледот од левата страна. Трите профилни рамнини се просторниот координатен систем, кој се ротира со одредена оска и се сведе на рамнински. Со ортогоналната проекција, во извесна смисла, просторот се претвора во рамнина. Поради оваа причина, ортогоналната проекција е најсоодветна за цртање на предмети на технички цртежи.
Шест погледи се можни, но во пракса се споменати трите најчесто користени. Како по правило, предметот е застапен во технички цртеж само со доволен број прегледи.
Сликарство
Сликањето претставува начин на изразување и се јавува во многу форми. Цртањето, композицијата или апстракцијата и други видови на естетика се алат кој на активниот сликар му служи за манифестирање на експресивната и концептуална замисла. Една уметничка слика може да биде натуралистична и реалистична (како ш—то е случај кај сликањето на мртва природа и  пејзаж, фотографска, апстрактна, исполнета со наративна содржина, симболика, емоција или пак политички ориентирана.
Дел од историјата на сликарството во источната и западната уметност е под силно влијание на духовни мотиви и идеи ; примери за овој вид на сликарство се движат од уметнички дела на митолошки фигури отелотворени на керамика до библиски сцени кои се изложени на внатрешните ѕидови и таванот на Систинската капела, подглавја од животот на Буда или други сегменти од источната верска припадност.
Интензитет
Она што го овозможува сликањето е перцепцијата и претставувањето на интензитетот. Секоја точка во просторот има различен интензитет, што во сликањето може да се претстави со црно и бело и сите нијанси на сиво меѓу нив. Во пракса, сликарите можат да артикулираат одредени облици правејќи контраст на површини со различен интензитет ; со употребување на само боја (со ист интензитет) можат да се доловат единствено симболички облици. Така, основните средства за сликање се издвојуваат од идеолошките средства, како геометриски фигури, неколку гледни точки, организација (перспектива) и симболи. На пример, еден сликар забележува дека одреден бел ѕид има различен интензитет во секоја точка, што се должи на формите и рефлексиите од околните предмети, но идеално, белиот ѕид е сепак бел ѕид во целосен мрак. Во техничкото цртање, дебелината на линијата е исто така идеална, демаркирајќи совршени контури на еден предмет во перцептивна рамка спротивна од онаа која ја користат сликарите.
Боја и нијанса
Бојата и нијансата се суштината на сликањето како што се тонот и ритамот во музиката. Бојата е доста субјективна, но има забележливи психолошки ефекти, иако тие може да се разликуваат од една до друга култура. Состојбата на жалост во Западот се поврзува со црната боја додека пак во Истокот се поврзува со белата боја. Некои сликари, теоретичари, писатели и научници, вклучувајќи ги Гете, Кандински и Њутн, имаат напишано свои сопствени теории за бојата. Притоа, употребата на јазикот е само генерализација за еквивалент на бојата. На пример, зборот "црвена", може да опфати широк асортиман на варијанти на чистата црвена боја произлезени од спектарот видлив на светлина. Не постои формален список на различни бои на начинот на којшто постојат утврдени и општо прифатени ноти во музиката како C или C#. За еден сликар, боите не се делат едноставно на основни и изведени (комплементарни или измешани) бои (како црвената, сината, зелената, кафеавата итн.).
Сликарите се справуваат со пигментите практично, така, "сината" за сликарот може да биде која било од сините : Париз сина (париска сина), индиго, кобалт, ултрамарин (светлосина) итн. Психолошките, симболичките значења на бојата не зборуваат строго за сликарските средства. Боите само придонесуваат за потенцијалот, извлечениот контекст од значењата, и од оваа причина перцепцијата на одредена слика е многу лична. Аналогијата со музиката е прилично јасна - звукот кај музиката (како "C") е аналоген на светлината кај сликата, "нијансите" на динамиката, а за сликата, распоредот на боите е исто толку специфичен како што тимберот (боја на звук) на музичките инструменти е специфичен за музиката - сепак не мора да значи дека тие ќе создадат мелодија, но можат да ѝ дадат различни контексти
Нетрадиционални елементи
Современите уметници значително ја прошируваат практиката на сликање со цел да ги вклучат, на пример, колеџите, почнувајќи со кубизмот, меѓутоа не се работи за сликање во вистинската смисла на зборот. Некои современи сликари вклчуваат различни материјали како песок, цемент, слама или дрво во нивната текстура. Како примери за ова можеме да ги напоменеме делата на Жан Дубуфет (Jean Dubuffet) и Анселм Кифер (Anselm Kiefer). Заедницата на уметници кои користат компјутери, за сликање на дигитално сликарско платно, по пат на програми како Adobe Photoshop, Corel Painter и многу други, постојано расте. Доколку е потребно, овие слики можат да се испечатат на традиционално сликарско платно.
Историја
Најстари познати цртежи, за кои одредени историчари тврдат дека се стари околу 32,000 години, се наоѓаат на Крот Суве (француски: Grotte Chauvet) во Франција. Тие се изгравирани и нацртани со црвен окер и црн пигмент и на нив се прикажани коњи, носорози, лавови, биволи, мамути или луѓе, најчесто како ловат. Сепак, најраните докази на сликарството се откриени во две камени засолништа во Арнхем Ленд (англиски: Arnhem Land), во северниот дел на Австралија. Во најдлабокиот слој од материјалот на овие наоѓалишта се пронајдени користени парчиња окер чија старост е проценета на 60,000 години. Исто така, археолозите пронашле средство за сликање на камен, зачувано во варовно камено-засолниште во регионот Кимберли (англиски: Kimberly), во северозападна Австралија, кое датира од пред 40,000 години. Постојат примери на пештерски цртежи низ целиот свет - во Индија, Франција, Шпанија, Португалија, Кина, Австралија, итн.
Во западните култури, сликањето со масла и темпера има богата и комплексна традиција на стилот и предметот. На Истокот, мастилото и мастилото во боја, со еднакво богати и комплексни традиции, доминира низ историјата, кога е во прашање интересот на медиумите.
Откривањето на фотографијата е проследено со силно влијание врз сликарството. Првата фотографија е произведена во 1829 година. Од средината до крајот на XIX век, фотографските процеси се усовршуваат, и, како последица на широката распространетост, сликањето губи голем дел од неговата историска намена да обезбеди соодветен запис на начинот на кој светот се доживувал. Тука започнува една низа на движења во уметноста, влегувајќи во 20 век, каде ренесансниот поглед на светот постепено се уништува, преку импресионизмот, постмодернизмот, фавизмот, експресионизмот, кубизмот и дадаизмот. Сепак, источното и африканското сликарство ја продолжуваат долгата историја на стилизација, и, во исто време, не подлежат на еднаква трансформација.
Модерната и современа уметност се отцепува од историската вредност на вештината и документација во полза на концептот ; ова, во 1960-тите, некои личности ги наведува на констатацијата дека сликањето, како сериозна форма на уметност, е мртво. Ова мислење не го спречува мнозинството на живи сликари да продолжат да го практикуваат сликањето како целина, или дел од нивната работа. Виталноста и разновидноста на сликањето во 21-от век им противречат на прераните прогласувања на неговата смрт. Во една епоха која се одликува со идејата на плурализам, не постои консензус за стилот кој ја претставува. Значајни уметнички дела продолжуваат да се раѓаат во широк распон од разни стилови и естетски темпераменти, додека оценувањето на вредноста му е препуштена на пазарот.
Естетика и теорија
Според Гете, во природата ништо не убаво ако според природните закони не е мотивирано како вистинито. Меѓутоа, за оваа природна вистина да се прикаже вистинито и на сликата, таа мора да биде образложена преку истакнување на влијателните нешта. Иако сликарот мора верно да ја прикаже природата во нејзините детаљи, сепак во високите сфери на уметничката постапка, во кои некоја слика станува вистинска слика, тој има повеќе слобода и може дури да премине кон фикции. Понатаму, низ целата уметност се провлекува користењето на културното наследство, зашто сите големи мајстори го користеле она што било добро кај неговите претходници. Најпосле, уметноста треба да создава за оние органи со чија помош ја сфаќаме; во спортивно, таа не ја исполнува својата задача. Оттука, религиозната содржина може да биде добар предмет во уметноста само ако е општочовечка.
Хегел го прифаќа неуспехот на обидот да се оствари универзален концепт за убавина, и, во својот есеј за естетика, пишува дека сликањето е едно од трите „романтично настроени уметности“, заедно со поезијата и музиката, заради нивната симболичка, високо интелектуална цел. Сликарите кои имаат напишано теоретски осврти на сликарството ги вклучуваат Кандински и Паул Кле. Кандински во својот есеј останува на своето мислење дека сликарството има духовна вредност, и ги спојува основните бои со основните чувства или концепти, нешто што Гете и други писатели веќе се обиделе да го направат.
Иконографијата е повеќе проучување на содржината на сликите отколку на нивниот стил. Ервин Пановски (Erwin Panovsky) и други уметнички историчари, претпочитаат прво да ги разберат насликаните работи, потоа нивното значење за набљудувачот во моментот и на крајот да направат анализа на нивното културно, верско и социјално значење.
Во 1980-тите, парискиот сликар Морис Денис (Maurice Denis), ја изнесува познатата изјава: „Запомнете дека една слика - пред да биде ветеран, гола жена, некоја приказна или нешто друго - всушност, во основа, е една рамна површина на која се нанесени бои по одреден редослед“. Така, голем дел од развојот на сликарството во 20 век, како на пример кубизмот, е повеќе одраз на средствата за сликање отколку на надворешниот свет, природата, кој претходно претставува негов основен предмет. Најнови придонеси во рамките на размислувањето за сликарството дава сликарот и писател Џулијан Бел (Julian Bell). Во неговата книга „Што претставува сликарството?“, Бел дискутира за развојот на мислата според која преку сликите можат да се изразат чувства и идеи. Во „Огледало на светот“, Бел пишува: „Едно уметничко дело има за цел да го привлече вашето внимание и да го фиксира : историјата на уметноста го турка напред расчистувајќи го патот до носителите на имагинацијата.“
Во есејот „Уметноста на претставата“ од 1957 година, италијанскиот писател Еуџенио Монтале тврди дека времето е присутно дури и во ликовните дела, бидејќи сликата не може да се разбере ако не се историзира, ако не се разјасни процесот што овозможил таа да се создаде.
Естетското вреднување на сликарството особено се усложнува со појавата и развојот на современото сликарство. Во таа смисла, во есејот „Блескава судбина“ од 1959 година, Монтале тврди дека сликарството произведува дека пред кои критиката е немоќна, зашто е многу тешко да се распознае дали станува збор за дела на некој гениј или за повраќање на неодговорни луѓе. Слично на тоа, во есејот „Бегство од времето“ од 1958 година, Монтале тврди дека за современата слика, сфатена како визуелен факт, детето може да го надмине возрасниот, а во есејот „Естетички суд“ од 1958 година вели дека на теориски план секогаш е невозможно да се побие оној што претпочита пар искинати најлонски чорапи отколку Мона Лиза.
Сликарски средства
Различните видови на боја обично се идентификуваат по средството од кое е одземен или во кое е вметнат пигмент, со што се утврдуваат општите работни одлики на бојата, како вискозност, приспособливост, растворливост, време на сушење, итн.
Масло
Сликањето со масло е процес на сликање со пигменти, кои се во тесна врска со средство за сушење на масло - особено во раната, модерна Европа, ленено масло. Често, масло како што е лененото, се зоврива со смола, како на пример боровата смола па дури и темјан ; овие се нарекуваат 'политури' и се оценуваат врз основа на нивната форма и сјај. На крајот, мрсната боја прераснува во основно средство кое се користи за создавање на уметнички дела, откако нејзините предности стануваат широко познати. Преминот започнува со раното сликарство во Холандија, Северна Европа, и до кулминацијата на ренесансата, техниките на сликање со масло речиси целосно ги заменуваат темперните бои во најголемиот дел од Европа.
Акрил
Акрилната боја брзо се суши и се состои од емулзија на акрилен полимер од кој е одземен пигментот. Акрилните бои можат да се разредуваат во вода, но, кога се во сува состојба тие се водоотпорни. Зависно од тоа во колкава мера е разредена бојата (со вода) или изменета со акрилни гелови, средства или лепила, завршената акрилна слика може да наликува на слика изработена со водени бои (акварел), на слика изработена со мрсни бои или може да има свои уникатни одлики кои не се постигнуваат по пат на други средства. Главната практична разлика меѓу повеќето акрилни и мрсни бои е времето на сушење, својствено за секоја од нив. Маслата овозможуваат поголем временски период за мешање на бои и за нанесување на еднакви глазури на основата на сликите. Овој аспект на бавно сушење на маслата може да се смета како предност за одредени техники, но, од друга страна, го спречува уметникот да работи брзо.
Акварел
Акварелот е метод на сликање кај кој боите се добиваат со средство растворливо во вода од кое се одземени пигментите. Традиционална и најчеста основа за сликите со водени бои е хартијата, додека меѓу другите основи спаѓаат папирус, хартија од кора (од дрво), пластика, фин пергамент или кожа, материјал, дрво и конопно платно. Во Источна Азија, сликањето со водени бои и мастило се нарекува сликање со четка или сликање со алатка во вид на спирала. Во кинеското, корејското и јапонското сликарство тоа претставува доминантно средство, често во само црна или кафена боја. Исто така, долга традиција имаат Индија, Етиопија и други земји. Сликањето со водени бои, употребувајќи ги прстите, води потекло од Кина.
Врел восок
Енкаустичното сликање, исто така познато како сликање со врел восок, опфаќа користење на врел пчелин восок на кој се додадени обоени пигменти. Потоа течноста/лепилото се нанесува на дадената површина - најчесто подготвено дрво, иако, исто така, често се користи и конопно платно и други материјали. Наједноставната енкаустична смеса може да се направи со мешање на пчелин восок и пигменти, но, постојат и неколку други методи коишто можат да се применат - некои од нив содржат други типови на восок, дамар смола, ленено масло или други состојки. Чисти пигменти во прав можат да се купат и да се користат, иако одредени смеси во својот состав содржат мрсни бои или пигменти во друга форма. За да се насликаат посакуваните облици со бојата, пред таа да се излади, можат да употребуваат метални алатки и специјални четки или можат да се употребуваат загреани метални алатки за ракување со восокот, откако тој ќе се излади на површината. Истата, може да се обвитка или колажира со други материјали или пак тие да бидат вметнати со помош на енкаустично средство со намера да се прилепат на површината.
Фреска
Фреска е која било од неколкуте видови на мурално сликање, кое се изведува на ѕиден или тавански малтер. Зборот фреска води потекло од италијанскиот збор а фреско (итл. a fresco) кој пак произлегува од латинскиот збор за "свежо". Фреските често се изработувани во текот на ренесансата и други рани временски периоди. Техниката се состои од сликање со пигмент разреден во вода, на тенок слој од влажна, свежа вар или малтер, кои се именувани со intonaco, италијанскиот збор за малтер. Од друга страна, secco сликањето се изведува на сув малтер (на италијански secco значи суво). За да се прицврстат пигмнетите на ѕидот потребно е фиксирачко средство како вода.
Гваш
Гваш е боја која содржи пигмент разреден во вода. Гвашот се разликува од водената боја (акварелот) во тоа што честичките се поголеми, степенот на присутност на пигментот во однос на водата е многу повисок, и воедно, присутен е дополнителен, инертен, бел пигмент налик креда. Како и сите водени средства, разреден е со вода. Ова придонесува гвашот да биде потежок и помалку транспарентен, со поголеми рефлектирачки својства.
Емајл
Емајлите се прават со сликање на тела, најчесто метални, со фрит, вид на стаклен прав. Минералите наречени обоени оксиди обезбедуваат колорација. По горење на температура од 750-850 степени Целзиусови (1380-1560 степени фаренхајтови), резултатот е сплотена ламинација на метал и стакло. Традиционално, емајлите се употребуваат за декорирање на скапоцени предмети, но, исто така, се употребуваат и за други намени. Во XVIII век, емајлот ужива популарност во Европа, особено како средство за минијатурни портрети. Во доцниот XX век, техниката на порцелански емајл врз метална основа се користи како трајно средство за надворешни мурали.
Боја во спреј
Аеросол бојата (исто така нарекувана боја во спреј) е вид на боја која доаѓа во херметички затворена амбалажа и која се ослободува со наросување на ситни честички во форма на магла притискајќи на вентил копче. Како една варијанта на сликање со спреј, аеросол бојата остава мазна, еднакво покриена површина. Лименките со стандардна големина се преносливи, евтини и лесни за складирање. Основната аеросол боја може да се нанесува директно на чист метал и разна пластика.
Брзината, преносливоста и трајноста на аеросол бојата се едни од причините поради кои таа претставува често средство за правење на графити. Во доцните 1970-ти, потписите и муралите на творците на улични графити стануваат поразработени, и имајќи ги како фактори аеросол средството и брзината потребна за недозволено дело, се развива еден уникатен стил. Сега, многумина ги прифаќаат графитите и уличната уметност како уникатна уметничка форма, додека специјално произведени аеросол бои се направени за графити уметникот. Матриците можат да се набават како подвижни букви, подредени како професионално исечени логоа или рачно исечени од страна на уметниците.
Темпера
Температа, исто така позната како јајце темпера, е долготрајно средство за сликање кое брзо се суши и кое се состои од мешавина на обоен пигмент и фиксирачко средство што се раствора во вода (обично леплива материја како жолчка од јајце или некое друго средство). Исто така, темпера се однесува на слики кои се изработени со помош на ова средство. Сликите изработени во темпера траат многу долго и примероци од првите векови на новата ера сè уште постојат. Јајце-температа била основно средство за сликање сè до 1500 година, кога тоа почнува да се заменува со пронајдокот наречен сликање со масло. Бојата која не ретко се нарекува темпера (иако не е), и која содржи пигмент и средство за лепење, бројни производители од Америка често ја именуваат и ја употребуват како постер боја.
Мрсна боја растворлива во вода
Мрсни бои растворливи во вода (исто така, често се среќаваат како „мрсни бои погодни за мешање со вода“) се модерна форма на мрсни бои кои се конструирани со тенденција да имаат можност за разредување и чистење со вода, наместо да се употребуваат хемикалии како терпентинот. Мрсната боја може да се меша и применува со користење на истите техники како кај традиционалната боја заснована на масло, но додека таа е сè уште мокра, може успешно да се отстрани од четките, палетите и крпите со обичен сапун и вода. Нејзината растворливост во вода доаѓа како последица на маслено средство, при што едниот крај од молекулата е изменет со цел лесно да се сврзе со молекулите на вода, како во раствор.
Стилови на сликање
Зборот стил се сфаќа на два начина : Може да се однесува на посебни визуелни елементи, техники и методи кои ја дефинираат работата на поединечниот уметник. Исто така, може да се однесува на движење или школа со кои е поврзан уметникот. Ова може да потекнува од одредена група во која уметникот е свесно вклучен или може да биде одредена категорија во која уметничките историчари го сместиле сликарот. Втората смисла на зборот „стил“ не се претпочита во рамките на академските дискусии за современото сликарство, иако продолжува да се користи во модерни контексти. Вакви движења или класификации вклучуваат:
Модернизам
Модернизмот опишува збир на културни тенденции и низа поврзани културни движења, првично произлезени од широк распон на долгорочни промени во западното општество кон крајот на 19 век и почетокот на 20 век. Модернизмот е бунт против конзервативните вредности на реализмот. Терминот модернизам ги опфаќа активностите и остварувањата на оние кои го имаат почувствувано застарувањето на „традиционалните“ форми на уметноста, архитектурата, литературата, религиозните верувања, општествените организации и секојдневниот живот во новите економски, општествени и политички услови на еден новонастанат целосно индустријализиран свет. Главна одлика на модернизмот е самосвеста. Истата, често води до експериментирања со формата, и работа која го насочува вниманието на процесите и употребените материјали (и на натамошната тенденција на апстракцијата).
Апстрактни стилови
Апстрактното сликарство визуелно ја изразува формата, бојата и контурата за да создаде композиција која може да постои со одреден степен на независност од визуелни наводи во светот. Апстрактниот експресионизам е американско уметничко движење по Втората светска војна кој е сочинет од комбинација на емоционален интензитет и самооткажување на германските експресионисти и анти-фигуративната естетика на европските школи како футуризмот, баухаусот и кубизмот како и имиџот на бунтовни, анархични, доста специфични и, според мислењата на некои, нихилистички.
Акционото сликарство, понекогаш нарекувано „гестикулативна апстракција“, е стил на сликање каде бојата е спонтано исцедена, распрскана или размачкана на сликарското платно, наместо да е внимателно нанесена. Резултатот од работата често го олицетворува самиот физички чин на сликање како важен аспект на завршената работа или уметникот. Стилот добива широки размери почнувајќи од 1940-тите па сè до 1960-тите, и е тесно поврзан со апстрактниот експресионизам (некои критичари ги употребуваат термините „акциско сликарство“ или „апстрактен експресионизам“ наизменично)
Другите модернистички стилови ги вклучуваат :
Фотореализам
Фотореализмот е вид на сликарство кое се заснова на употребата на фото апарат и фотографии за собирање на информации, и потоа, од овие информации, создавање на слика која изгледа многу реално, како фотографија. Првично, терминот се применува за слики од уметничко движење на САД кое започнува во доцните 1960-ти и раните 1970-ти. Како целосно оформено уметничко движење, фотореализмот се развива од модерната уметност (поп-арт) и како противтежа на апстрактниот експресионизам.
Хиперреализмот е вид на сликарство и вајарство (изработка на скулптури) кое потсетува на фотографија со висока резолуција. Хиперреализмот е полноправна школа за уметност и може да се смета како унапредување на фотореализмот во методите кои се користат за создавање на произлезените слики и скулптури. Првично, терминот се однесува на независно уметничко движење и уметнички стил во САД и Европа кое се равива уште во раните 2000-ти.
Надреализам
Надреализмот настанува од Дада (Dada) активностите (активностите на дадаизмот) на Првата светска војна, а најзначајниот центар на движењето е Париз. Од 1920-тите па натаму, движењето се проширува на сите страни од светот, за на крајот да има влијание врз визуелните уметности, литературата, филмот и музиката на многу земји и јазици, како и врз политичките ставови и практики, филозофијата и општествената теорија.
Алегорија
Алегоријата е фигуративен начин на претставување на преносното значење покрај буквалното. Алегоријата ја соопштува својата порака преку симболички фигури, дејствија или симболичко претставување. Генерално, алегоријата се третира како фигура на реториката, но не мора да биде изразена во јазикот : таа може да се однесува на самото око, и често се среќава во реалистична слика. Пример за едноставна визуелна алегорија е претставата на мрачниот жетвар. Набљудувачите разбираат дека мрачниот жетвар е симболичко претставување на смртта.
Бодегон
Во шпанската уметност, Бодегон претставува слика на мртва природа на која се насликани предмети кои се чуваат во долапи, како намирници, маневари и пијалаци, најчесто наредени на едноставна камена плоча, и, исто така, слика на која се насликани една или повеќе фигури, важни елементи на мртвата природа, обично сместени во кујна или крчма. Започнувајќи во времето на барокот, овие слики стануваат популарни во Шпанија, во вториот квартал од 17 век. Традицијата на сликите од мртва природа, се чини дека започнува и е многу повеќе популарна во современите Ниски Земји, денес Белгија и Холандија (потоа фламански и холандски уметници), отколку што некогаш била во Јужна Европа. Северната мртва природа има доста под-жанрови ; уметничкото дело кое отсликува појадок се умножува со trompe-l'oeil (уметничка техника на крајно реални слики), flower bouquet (цветниот букет) и vanitas (вид на симболичко уметничко дело, особено поврзано со сликањето на мртва природа во Фландрија и Холандија во 16 и 17 век). Во Шпанија има многу помалку покровители на вакво нешто, но, еден вид на уметничко дело кое отсликува појадок, чии одлики се сегменти од храна и прибор за јадење поставен на маса, станува популарно.
Сликање на тело
Сликањето на тело е вид на уметност на тело. За разлика од тетоважата и други видови на уметност на тело, сликањето на тело е привремено, насликано на човечката кожа, и трае само седум часа, или најмногу (во случајот на Mehndi или "henna tattoo") неколку недели. Сликањето на тело кое е ограничено на лицето е познато како сликање на лице. Сликање на тело, исто така, се однесува на (еден вид на) привремена тетоважа ; сликање на поголема површина од телото или целосно сликање на телото најчесто се нарекува сликање на тело, додека пак помали или подетални цртежи обично се нарекуваат привремени тетоважи.
Сликање на (човечка) фигура
Сликањето на (човечка) фигура е форма на визуелните уметности каде уметникот користи жив модел како предмет на дводимензионално парче уметност, употребувајќи боја како средство. Живиот модел може да биде гол или пак делумно или целосно облечен и сликата ја претставува целото тело на моделот. Ова, од повеќе аспекти, е аналогно на цртањето на (човечко) тело, што најчесто е изведено со мрсна боичка, мастило, молив, акварел или мешана техника на хартија. Некои добро познати уметници кои се занимаваат со сликање на (човечка) фигура се Петер Паул Рубенс (Peter Paul Rubens), Едгар Дега (Edgar Degas) и Едуар Мане (Edouard Manet).
Илустрациско сликање
Илустрациски слики се оние кои се користат како илустрации во книги, списанија, стрипови, и на постери за театар или филм. Денес, постои зголемен интерес за збирање и восхитување на оригинални уметнички дела. Некои музејски изложби, списанија и уметнички галерии отстапуваат простор за илустраторите од минатото. Во визуелниот уметнички свет, илустраторите понекогаш се сметаат за помалку важни во споредба со ликовните уметници и графичките дизајнери. Но, како резултат на развојот на видео игрите и стрип-индустријата, илустрациите започнуваат да се вреднуваат како популарни и профитабилни уметнички дела, кои можат да привлечат поширок пазар од другите две, особено во Кореја, Јапонија, Хонгконг и САД.
Пејзажно сликарство
Пејзажното сликарство е термин кој го опфаќа отсликувањето на природни амбиенти како планини, долини, дрва, реки и шуми, а особено на уметност во која главниот предмет е широк поглед и неговите елементи организирани во една кохерентна композиција. Со други зборови, пејзажните позадини на одредени фигури, сепак може да бидат важен дел од уметничкото дело. Небото речиси секогаш е вклучено во погледот, додека времето е чест елемент на композицијата. Деталните пејзажи, како посебен предмет, не претставуваат дел од сите уметнички традиции, и се развиваат кога веќе постои софистицирана традиција на прикажување на други предмети. Двете основни традиции водат потекло од западното сликарство и кинеската уметност, и во двата случаи враќајќи се наназад над илјада години.
Портретско сликарство
Портретските слики (портретите) се опис на една личност, каде доминира лицето и неговата експресија. Намерата е да се долови изгледот (т.е. сличноста во изгледот), карактерот, па дури и расположението на личноста. Уметноста на портретското сликање доживува подем во Стара Грција, а особено во рамката на римското вајарство, каде моделите инсистираат на поединечни и реални, па дури и портрети кои не им ласкаат. Еден од најпознатите портрети во западниот свет е сликата на Леонардо да Винчи, насловена „Мона Лиза“.
Мртва природа
Мртва природа е уметничко дело кое најчесто отелотворува нежива тематка, обично предмети со кои секојдневно се среќаваме и кои можат да бидат природни (храна, цвеќиња, растенија, камења или лушпи) или изработени-вештачки (чаши за пиење, книги, вазни, накит, монети, лулиња, итн.). Со корени од средниот век и старогрчката/римската уметност, сликите на мртва природа на уметникот му овозможуваат поголема слобода во комбинирањето на дизајн-елементите во една композиција отколку што тоа го овозможуваат сликите со друга тематика, како пејзаж или портрет. Сликите на мртва природа, особено оние пред 1700 година, често содржат религиозна и алегорична симболика, која се однесува на насликаните предмети. Некои модерни облици на мртва природа ја кршат дводимензионалната бариера и применуваат тридимензионално мешано средство, со користење на затечени предмети, фотографија, компјутерска графика, како и видео и звук.
Ведута
Ведута е високо детална, обично слика со големи димензии на градски пејзаж или некоја друга панорама. Овој вид на пејзаж води потекло од Фландрија, каде уметниците како Пол Брил (Paul Brill) сликале vedute (италијански израз за „поглед“) уште во 16 век. Со делумно стандардизирање на маршутата на Големата обиколка, vedute на познати сцени, како Римскиот форум или Големиот канал, отповикува рани вложувања на континентот за аристократски англичани. Подоцна во текот на XIX век, желбата за топографска прецизност, која пак е надополнета со насликани панорами, се заменува со повеќе лични „впечатоци“ за градските пејзажи.
Наводи
Euđenio Montale, Leptir iz Dinara i ostali prozni spisi. Beograd: Rad, 1979.
Јанош Туроци
Јанош Тороци ( Thuróczy János   ; Ján z Turca)    или Јан од Туроч, (Johannes de Thurocz, варијанта на современ правопис: de Thwrocz ) ( околу 1435   –   1488 или 1489), бил унгарски историчар и авторот на латинскиот Хроника Хунгарорум ("Хроника на Унгарците"), најобемен труд од 15 век на Унгарија, и првата хроника на Унгарија напишана од лаик.
Животот
Родителите на Туроци дошле од Туроц Горна Унгарија (сега во Словачка ). Јоханес Андреас добил имот во Пир како донација од кралот Сигисмунд од Луксембург, а таткото на Јоханес Петар го наследил овој имот.
Хроника
Хрониката на Туроци била напишана во три главни дела:
Ермано Ноглер
Ермано Ноглер (4 ноември 1921 - 23 јуни 2000) - италијански алпски скијач и тренер. Завршил на 42-то место во слаломот на Зимските олимписки игри во Осло во 1952 година. Откако се повлекол од скијањето, тој бил тренер на репрезентацијата на Италија. Меѓу неговите специјализанти бил светскиот првак во слалом Карло Сенонер. Околу 1968 година, додека работел во Шведска, Ноглер го „откри“ талентираниот млад шведски скијач Ингемар Стенмарк и на крајот служел како тренер за Стенмарк во текот на целата своја кариера.
Уметноста во 1531 година
1531 година во уметноста содржи некои значајни настани.
NGC 1768
NGC 1768 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1768 се споменува и како ESO 56-SC32, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 30 декември 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1768 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,5 m. NGC 1768 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 57 м 0,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 14' 58".
Други поделби
Проучување на NGC 1768 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9161.
Акајнар
Акајнар е село во покраината Алмати во југоисточен Казахстан.
Шенајхе
Шенајхе (Schöneiche) — општина во округот Одра-Шпре, во Бранденбург, Германија. Се наоѓа директно на работ на Берлин/Фридриксхаген.
Ѓорѓи Томовски
Ѓорѓи Томовски (роден во година во ) — македонски сликар и мозаичар.
Животопис
Активно работи мозаик од 1996 и учесвувал како соработник во изведбата на мозаиците на проф. Газанфер Бајрам во парламентот на Македонија, во „ВИП" салонот на аеродромот во Скопје како и мозаикот поставен во холот на Македонскиот народен театар.
Член е на ДЛУМ од 2002 година. Учествувал на повеќе групни изложби и уметнички колонии, а првата самостојна изложба му била под наслов „Од утро до утро, со градот и без него“ одржана во КИЦ 2005 година. Живее и работи во Скопје.
Пискобран
Материјали
Во денешно време пискобраните се прават од разни синтетички материјали, вклучувајќи ги, но не ограничувајќи се на:
Историја
Пискобраните биле инспирирани од концептот на боен штитник. Штитникот е дел од оклоп кој служи за заштита на писката.
Технологијата на овие направи датира од античка Грција и Рим. Во тоа време, пискобраните биле заштитна мерка за воините во битка и биле изработени од бронза или други тешки и отпорни материјали. Најраниот познат физички доказ за технологијата го открил археологот сер Вилијам Темпл (William Temple) – пар на бронзени штитници со гравура на главата на Горгона на колената. Врз основа на испитувањето утврдено е дека истите потекнуваат од 550/500 г.п.н.е од Јужна Италија, од делот познат како петицата на Италија. Ова откритие не се смета за најстара примена на пискобрани, но другите се засновани на пишани или сликовни докази. Најстарото познато спомнување на пискобрани е во Библијата, книгата на Самуил, каде е опишан Филистиецот Голијат од Гат кој носи бронзен шлем, горна облека од метални листови и бронзени штитници за нозете. Книгата на Самуил е напишана меѓу 960 и 700 г.п.н.е. Во средниот век има поконкретни примери на пискобрани. Штитниците тогаш биле подобрени да ја покриваат цела потколеница, однапред и одназад, од стапалата до колената и најчесто биле изработувани од кожа и железо.
Фудбалот бил следниот голем спорт кој вовел употреба на пискобрани. На Сем Велер Видовсан (Sam Weller Widdowson) му се припишува воведувањето на пискобрани во 1874 година. Тој играл крикет и фудбал и врз основа на искуствата од крикет дошол до идеја да се заштити на сличен начин. Видовсан пресекол пар пискобрани за крикет и ги врзал над чорапите со кожни врвци. Другите играчи отпрвин му се смееле, но на крајот ги прифатиле увидувајќи ја практичната корист од нивното користење. Денес има два основни вида на пискобрани кои се користат во фудбалот: лизгачки пискобрани и глуждови пискобрани.
Различни играчки позиции во фудбалот бараат нивните пискобрани да обезбедуваат различни типови на заштита и облик. Одбранбените играчи имаат потреба од најголема заштита. Ним им се потребни потешки пискобрани со заштита на глуждот. Играчите од средниот ред имаат потреба од заштита која обезбедува слобода на движење. Напаѓачите имаат потреба од лесни пискобрани со заштита на глуждот. Голманите можат да носат лесни пискобрани со минимална заштита.
После примената на пискобраните во фудбалот, тие брзо се рашириле во другите спортови и денес се сметаат неопходни за повеќето спортови во кои играчите имаат контакт.
Мавзолеј на првиот цар Ќин
Мавзолејот на првиот цар Чин ,(Qin Shi Huang) се наоѓа во Област Линтонг од 210 година пред нашата ера, е една од најголемите гробници во светот и е најпозната по својата колекција од преку 7.000 реални фигури на војници и коњи од теракота, т.н. Воини од теракота . Мавзолеј се наоѓа 36 километри североисточно од градот Сиан, Шанси во централниот дел Кина.
Историја
Мавзолејот беше откриен сосема случајно во март 1974 година. години кога селаните од блиското село се обиделе да ископаат бунар за да се спасат од суша. На длабочина од 4 метри пронашле флејти, под од тули и бронза самострел со стрели. Археолошките ископувања започнаа кратко време по откривањето и „Музејот на првиот цар од династијата Чин“ бил отворен за јавноста 1979 година. години. Во 1980 година.  откриени дв две  кочии од [Бронзена | бронзена], 20 метри западно од кралската гробница. Кочиите биле со четири тркала, составени од 3.000 различни парчиња (од кои 1.720 парчиња накит биле со3.033 грама злато и 4.342 грама сребро).
Од 1987 година, Мавзолејот на Првиот кинески император бил запишан на списокот на УНЕСКО и Светско наследство во Азија и Океанија.
Одлики
Мавзолејот е опкружен со надворешни sидови во форма на квадрат, со пречник 2.000 x 900 метри, а внатре има внатрешни sидови 1.200 x 550 m. Меѓу нив биле плевни, куќи на службеници и чувари, пештери со ретки животни, пештери со танчери и акробати и пештери каде што биле пронајдени  шлемови. На внатрешниот плоштад доминира гробница во форма на пирамида. На врвот биле придружните згради: живеалиште со сала, објекти за  државни службеници и квадратна јама од 3.025 м2 во која беа пронајдени бронзени вагони.
Околу 310 метри источно од надворешните sидови се наоѓаат две ископини, едната со гробници, а другата со фигури од теракота и коњи. Само 300 метри источно од нив има уште четири ископини, од кои две се истражени. Во првата, со големина од 14.260 м2, има армија од војници од теракота со природна големина од 6000 војници и 40 фигури од бронзени и глинени вагони на четири тркала. Следната ископина има ист број војници и 89 вагони. Се на се, мавзолејот се протега на повеќе од 56 км². Важна одлика на овие фигури е исклучителната индивидуализација на секој лик, секоја фигура е различна од другите ..
Целиот музеј на првиот император од династијата Чин беше истражен во 1994 година. година и во него посетителите можат да видат 1.087 војници од теракота и коњи, што е бројот на реконструирани бројки досега.
NGC 6197
NGC 6197 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Анархокапитализам
Анархокапитализам (исто така познат како „слободарска анархија“, „пазарен анархизам“ или „анархизам на слободниот пазар“ ) — либертаријанска (класично-либерална) и индивидуалистичка политичка филозофија која заговара елиминација на државата во корист на сувереноста на поединецот во слободниот пазар. Творец на поимот е економистот Мареј Ротбард.
NGC 6197
Откривање
Објектот е откриен на 9 јули 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Анархокапитализам
Во анархокапиталистичкото општество, чувањето на јавниот ред, судовите и другите „јавни служби“ би пружиле доброволно-основани конкуренти како приватни агенции за заштита, итн., а не би биле финансирани од данок наметнат од страна на установите на монополите - државите; и парите би биле приватни и конкуретни во отворениот пазар. Според анархо-капиталистите, личните и економски активности би биле регулирани според природните закони на пазарот т.е. низ приватни закони и поединечни договори, а не низ политика. Значи „злосторство без жртви“ и злосторства против државата не би постоеле.
NGC 6197
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6197 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 6197 има привидни димензии од 1,3' х 0,5'.
Анархокапитализам
Анархокапиталистите заговараат друштво кое ќе се темели на доброволна размена, трговија со приватно сопствеништво и услуги (вклучувајќи ги парите, потрошувачката стока, земјата и капиталните добра), а да би се зголемила личната слобода и просперитет. Тие исто така препознаваат хумаанитарна работа и групни општи аранжмани како дел од доброволната етика. Иако анархокапиталиститесепознати по тоа што тргнуваат од начелата на приватното сопствеништво, често се зборува дека е можно не-државно, јавно или заедничко сопствеништво.
NGC 6197
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 37 м 59,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +35° 59' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 37°.
Други поделби
Проучување на NGC 6197 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58655. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 114; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2588. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1069.
Уметноста во 1532 година
1532 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Мадерас
Мадерас — помал од двата вулкани што го сочинуваат островот Ометепе, сместен во езерото Никарагва во Никарагва, Средна Америка. Висок е 1.394 м. За разлика од Консепсион, другиот вулкан на островот, Мадера не била активна во историските времиња. Нејзиниот кратер содржи кратерско езеро.
Падините на Мадерас се едно од ретките места на тихоокеанската страна на Никарагва каде расте облачна шума. Единствено друго место каде што е пронајдено е во вулканот Момбачо. Облачните шуми се одликуваат со богат растителен и животински свет, овозможено со високиот степен на влажност во климата. Праисториски петроглифи се пронајдени во вулканот Мадерас.
Искачувањето на врвот на вулканот е позната туристичка активност. Туристите се силно охрабрени од мештанските водечки компании да ангажираат водич, но трагата од заедничката почетна точка кај Финка Магдалена е очигледна целиот пат до врвот. Планинарењето до врвот на кратерот може да биде тешки, со стрмни наклони кои се калливи кога врне дожд. Врне дожд често на островот Ометепе, па веројатно е лизгаво искачувањето, дури и во сувата сезона. Целото патување трае помеѓу 6 и 9 часа и се менува од сува шума во влажна шума во облачна шума.
Постојат голем број на интересни видови, кои живеат на вулканот, вклучувајќи го и мајмунот со бело лице, планинскиот рак, врискачите-мајмуни и голем број на пеперутки, вклучувајќи го и добро познатиот син морфo.
Уметноста во 1533 година
1533 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Горње Равне
Горње Равне (словенечки: Gornje Ravne) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Хамберген (општинска заедница)
Хамберген (Hambergen) — општинска заедница во округот Остерхолц, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е селото Хамберген.
Азот моноксид
Азотен оксид или азотен моноксид е хемиско соединение со Хемиска формула NO. Овој гас е важен сигнал на молекулите во организмот на цицачите, вклучувајќи го и човекот и исклучително е важен во хемиската индустрија. Тој е исто така и токсичен производ во воздухот, кој настанува како издувен гас на автомобилите и на фабриките.
Азотниот моноксид не треба да се меша со диазотоксид (N2O), општ анестетик или со азотен диоксид (NO2), што е друг облик на загадувач на воздухот. Станува збор за молекула која е слободен радикал, што придонесува за разбирање на неговата голема активност. Во реакција со кислородот во воздухот, се препознва по црвеникаво-кафената боја.
И покрај тоа што во почетокот е обична молекула, NО е основната молекула за разбирање на бројни процеси во неврологијата, психологијата и имунологијата, а исто така бил именуван како „Молекула на годината“ во 1992 година.
Дуќан на ул. „Стив Наумов“ бр. 12 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Стив Наумов“ бр. 12''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Архиепископ Охридски и Македонски г.г. Стефан
Неговото Блаженство Господин Господин Стефан (р. 1 мај 1955) — поглавар на Македонската православна црква. Неговата полна титула е Митрополит Скопски и Архиепископ Охридски и Македонски и на Јустинијана Прима.
Животопис
Роден како Стојан Вељановски во с. Добрушево, Битолско. Во 1969 г. се запишал на Македонска православна богословија „Св. Климент Охридски“ во Скопје и завршил во 1974 година. Истата година се запишал на Теолошкиот факултет во Белград каде дипломирал во 1979 година. По неговото враќање Светиот Архиерејски Синод на Македонската Првославна Црква го назначил за учител во Македонската православна богословија „Св. Климент Охридски“. Во 1980 г. се запишал на постдипломски студии во Институтот „Св. Никола“ во Бари, Италија кој се специјализира во патријаршиски и Византиски студии. Во 1982 г. дипломира на институтот.
Кога тој се вратил во Македонија станал професор на Православниот богословски факултет „Св. Климент Охридски“ во Скопје. Тој се замонашил во манастирот „Св. Наум“ во Охрид на 3 јули 1986 г. а на 12 јули бил именуван за Митрополит Струмички, а кратко потоа именуван за поглавар на Брегалничката епархија.
Во наредните години тој работел како декан на Богословскиот факултет во Скопје, портпарол на Светиот архијерејски синод, како главен уредник на црковниот весник „Црковен Живот“ и главен секретар на Архиепископот Охридски и Македонски.