cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ласер
Физика
Треба да се знае дека зборот светлина во акронимот „засилување на светлината со стимулирана емисија на зрачење“ вообичаено се користи во експанзивна смисла, како фотони на било која енергија, т.е. не е ограничен само на фотоните во видливиот спектар. Така, постојат ласери на икс зраци, инфрацрвени зраци, ултравиолетови зраци, и така натаму. Поради тоа што микробрановиот еквивалент на ласерот - масерот беше создаден попрво, направите кои емитираат микробранови и радио честоти обично се нарекуваат масери. Во раната литература, особено од истражувачите во Бел телефонските лаборатории, ласерот често беше именуван како оптички масер. Оваа употреба оттогаш стана невообичаена, и од 1998 дури и Бел лабораториите го користат поимот ласер.
Скорешни пронајдоци
Од раниот период на историјата на ласерите, истражувањето за ласерите прозиведе разновидни подобрени и специјализирани типови на ласери оптимизирани за разни цели на делување вклучувајќи:
Создавањето на ласер без да се создаде инверзна населеност во медиумот беше откриено во 1992 во натриумски гас и повторно во 1995 во рубидиум гас од страна на разни меѓународни тимови. Ова беше постигнато со користење на надворешен масер кој индуцира „оптичка проѕирност“ во медиумот преку деструктивно попречување на транзициите на електроните на основно ниво помеѓу две патеки, така што можноста за основните електрони да апсорбираат каква било енергија е отстранета.
Гасни ласери
HeNe ласерот (хелиумско-неонски) емитува 543 нанометри и 633 нанометри и е многу распространет во образованието поради неговата мала цена. Јаглерод диоксидните ласери емитуваат до 100 kW на 9,6 микрометри и 10,6 микрометри, и се користат во индустријата за сечење и заварување. Аргон јонските ласери емитурваат 458 нанометри, 488 нанометри или 514,5 нанометри. Јаглерод моноксидните ласери мораат да бидат ладени, но можат да постигнат до 500 kW. Постојат и онакви кои создаваат ултра виолетова светлина на мали должини.
Ласери на возбудени димери
Ласерите на возбудени димери создаваат ултра виолетова светлина и се користат при прозиводството на полупроводници и при операциите на очи. Најчесто користени молекули на возбудени димери се F2 (157 нанометри), ArF (193 нанометри), KrCl (222 нанометри), KrF (248 нанометри), XeCl (308 нанометри) и XeF (351 нанометри).
Ласери во цврста состојба
Ласерите во цврста состојба обично се користат со допинг на кристалинен тврд домаќин со јони кои ги овозможуваат потребните енергетски состојби. На пример, првиот функционален ласер беше направен од рубин, односно сафир допингуван со хром. Друг распространет тип на ласери е итриум алуминиум силикат допингуван со неодиум. Ваквите ласери можат да произведуваат енергии во инфрацрвениот спектар на 1064 нанометри. Тие се користат за сечење, заварување и означување н аметали и други материјали, и исто така и во спектроскопијата и за пумпање на обоените ласери. Овие ласери често се користат со удвоена честота од 532 нанометри кога е потребен видлив (зелен) извор на светлина. Итербиум, холмиум, тулиум и ербиум се чести супстанции кои се користат за допинг на цврстите ласери. Кај цврстите ласери се појавуваат и оние кај кои домаќин е стакло или оптички фибер, на пример со ербиум или итербиум јони како активни видови. Овие материи се многу флексибилни и издржливи и затоа се користат.
Полупроводнички ласери
Комерцијалните ласерски диоди емитуваат на бранови должини од 375 нанометри до 1800 нанометри, а и бранови должини од над 3 микрометри се исто така забележани. Ласерските диоди со мала моќност се користат кај ласерските печатачи и ЦД/ДВД читачите. Помоќните ласерски диоди се користат за оптичко пумпање на другите ласери со висока ефикасност. Најмоќните индустриски ласерски диоди, со моќ до 10 kW се користат во индустријата за сечење и заварување.
Обоени ласери
Обоените ласери користат органиски бои како медиум за засилување. Широкиот спектар на засилување на достапни бои им овозвможува на овие ласери да бидат високо приспособливи или да создаваат пулсови со многу кратка трајност (од редот на неколку фемтосекунди).
Фирстенберг-Тајковиц
Фирстенберг-Тајковиц (Fürstenberg-Taikowitz) — гранка на династијата Фирстенберг во југозападниот дел на денешната сојузна покраина Баден-Виртемберг, Германија, со седиште во Моравија, денешна Чешка. Фирстенберг-Тајковиц била создадена со поделба на Фирстенберг-Вајтра, а била медијатизирана кон Австрија во 1806 година.
IC 1936
IC 1936 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1936 е од видот P. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 1936 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 49 м 43,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +22° 49' 54". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на IC 1936 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1676864.
Гросенаспе
Гросенаспе (Großenaspe) — општина во округот Зегеберг, во покраината Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Старо Село (Смилево)
Старо Село — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Смилево. Претставува населба од средниот век. Се наоѓа во местоста каде што го носи истиот топоним. Според изкази на селаните, тука се смета дека се наоѓала првобитната селска населба.
Махалија Џексон
Махалија Џексон (26 октомври 1911 — 27 јануари 1972 година) — американска евангелска пејачка. Поседува моќен алт глас. Таа била посочена како "Кралицата на Евангелието". Таа станала една од највлијателните евангелски пејачи во светот и била предвесник на меѓународно ниво како пејач и активист за граѓански права. Таа била опишана од страна на изведувачот Хари Белафонте како "една од најмоќните црни жени во САД". Таа снимила околу 30 албуми (најчесто за Колумбија Рекордс) во текот на нејзината кариера. Нејзините плочи од 45 вртежи во минута биле продавани во „златни“ милионски тиражи.
"Јас ја пеам божјата музика, бидејќи ме прави да се чувствувам слободна", Џексон еднаш кажала за нејзиниот избор на евангелието, додавајќи, "Тоа ми дава надеж. Со блуз, кога ќе завршите, сѐ уште ви останува блуз."
Животопис
Била родена на 26 октомври 1911 година, како Махала Џексон и и дале прекар "Хејли". Џексон израснала во Црниот Бисер, дел од Каролтон соседството на горниот дел од Њу Орлеанс. Во нејзиниот три-собен стан на улицата Пит биле сместени тринаесет луѓе и куче. Таму престојувале Малата Махала (именувана по нејзината тетка, Махала Кларк-Пол која семејството ја нарекувале тетка војвода); нејзиниот брат Рузвелт Ловец, кој бил наречен Питер; и нејзината мајка Черити Кларк, која работела како слугинка. Неколку тетки и роднини живееле во нејзината куќа. На Тетка Махала и бил даден прекарот "Војводата" откако се докажала себеси како неприкосновен "шеф" на семејството.
Хетмански музеј
Хетманскиот музеј (украински: Музей гетьманства) е музеј кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев. Овој музеј претставува културна и истражувачка институција од историско значење, каде се наоѓаат неколку експонати поврзани од историјата и традициите на козачките Хетмани.
Музејот бил основан во 1993 година, со декрет на претседателот на Украина. Зградата во која денеска се наоѓа музејот датира од XVIII век и XIX век, позната како Куќата на Иван Мазепа. Во 1717 година, објектот припаѓал на семејството Сичевски. Во 1811 година, куќата настрадала од пожар и истата била обновена од страна на архитектот Андреј Меленски. Кон крајот на 19 век, во куќата живеело семејството Морацевски, а по 1917 година таа била национализирана и претворена во комунален стан. Во доцните 1980-ти, куќата била празна и во лоша состојба. По падот на комунизмот, зградата била реновирена и претворена во музеј.
Денеска, музејот содржи библиотека од над 3,000 книги. Исто така, во музејот се наоѓаат околу 6,000 експонати.
Клаусниц
Клаусниц (Claußnitz) — општина во округот Средна Саксонија, во Саксонија, Германија.
Жлездестоцветен бабјак
Жлездестоцветен бабјак или Жлездестоцветен Лопен (науч. Verbascum adenantum) — локален македонски флористички ендемит од семејството Струпници (Scrophulariaceae). Овој Бабјак расте само во околината на Прилеп, односно Марковите Кули, Трескавец, Селечка Планина и Мариово.
Политика (Аристотел)
Аристотеловата Политика (старогрч. Πολιτικά) е дело од полето на политичката филозофија. Започнува онаму каде завршува делото Никомахова етика, па затоа овие две дела се сметаат за делови од поголем трактат кој се занимава со „филозофијата на човековите работи“. Буквално преведено, насловот на книгата значи „работи за полисот“.
Состав
Книжевниот карактер на Политика е предмет за извесна дебата, која произлегува од текстуалните потешкотии заради губењата на Аристотеловите дела. Книга III завршува со реченица која се повторува во Книга VII, додека книгите IV-VI имаат поинаков карактер од останатите; Книга IV неколкупати се навраќа на расправата за најдобриот режим од Книга VII-VIII. Затоа некои издавачи ги ставаат книгите VII-VIII по Книга III. Меѓутоа истовремено, споменувањата на „расправите за политиката“ кои ги наоѓаме во Никомахова етика ни укажуваат на тоа дека трактатот во целина треба да заврши со расправа за образованието која ја наоѓаме во Книга VIII од Политика.
Вернер Јегер се има искажано дека Политика всушност претставува спој на два засебни трактата. Првиот (книги I-III, VI-VIII) би ја претставувал помалку зрелата мисла на Аристотел, додека сѐ уште наполно не се имала одцепено од Платон, и затоа делото обраќа поголемо внимание на најдобриот режим. Вториот (книги IV-VI) би бил поемпириски поставен, и затоа би припаѓал на подоцнежна развојна фаза на Аристотеловата мисла.
Кернс Лорд пак вели дека ова гледиште не е доволно основано, и ги доведува во прашање разликите кој Јегер ги забележува. На пример, Книга IV експлицитно укажува на полезноста на разгледувањето на конкретни постоечки режими (Јагеровиот „емпириски“ фокус) со цел за одредување на најдобриот режим (Јагеровиот Платонски фокус). За разлика од ова, според Лорд Политика е завршено дело, а на книгите VII и VIII навистина им е местото помеѓу III и IV; тој вели дека моменталниот ред на книгите е само механичка грешка при транскрибирање. .
Трета можнсот е дека Аристотел сакал да ја реорганизира веќе завршената Политика, но починал пред да можел да го стори тоа. Така, првичниот трактат би ги содржел книгите VII-VIII помеѓу книгите III и IV, но подоцнежните составувачи го промениле редот врз основа на планираната ревизија предложена во Никомахова етика. Според оваа теорија, нашата верзија на Никомахова етика би била подоцнежна отколку нашата верзија на Политика.
Аристотеловата класификација
По изучување на разни вистински и теоретски уредувања на градовите-држави, Аристотел ги класификувал според разни критериуми. На една страна се вистинските (добри) уредувања, кои се сметаат за такви бидејќи за цел го имаат општото добро, а од друга страна се извитоперените (девијантни) уредувања, кои се сметаат за такви бидејќи целат само кон доброто на одреден дел од градот. Потоа уредувањата се подредени според бројот на оние кои учествуваат во управувањето: еден, неколку или многу. Шестоделната класификација на Аристотел е малку поразлична од онаа во Платоновото дело Државник. Дијаграмов ја илустрира таа класификација.
Андреја Пасквалон
Андреја Пасквалон (Andrea Pasqualon; р. ) — италијански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Во јуни 2017 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017.
Музеј Иван Хончар (Киев)
Музејот на Иван Хончар (украински: Музей Івана Гончара) или Украинскииот центае за народна култура, е музеј кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Музејот бил основан во 1993 година и посветен на сликарот и скулптур Иван Хончар. Музејот бил основан по смртта на сликарот, кој во времето на советскиот период, Иван бил обвинет за национализам.
Денеска, музејот се состои од 15,000 предмети.
90 п.н.е.
90 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 90. година пред новата ера, 90. од првиот милениум п.н.е., 90. од 1 век п.н.е. и прва од 90-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5418 и 5419 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4660 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3670 и 3671 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 663.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 90 година се протега во 2546 и 2547, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2606 и 2607 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 453. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 733 и 732 исламска година пред хиџра.
Скокови во вода на светското првенство во водени спортови 2011 - скок од 1м во машка конкуренција
Резултати
Прелиминарната рунда беше одржана на 16 јули во 10:00 по месно време. Финалето беше одржано на 18 јули од 14:00.
Медичи вили
Вилите Медичи се серија од рурални градежни комплекси во Тоскана кои биле во сопственост на членови на семејството Медичи помеѓу 15 и 17 век. Вилите служеле неколку функции: тие беа селските палати на Медичи, расфрлани на територијата со која владееле, покажувајќи ја нивната моќ и богатство. Тие исто така беа рекреативни одморалишта за одмор и задоволство на нивните сопственици и биле центар на земјоделските активности на околните имоти. Во 2013 година, вилите Медичи се додадени на списокот на светско наследство на УНЕСКО.
Историја
Првите вили на Медичи биле Вилата дел Требио и вилата во Кафаџоло, двете силни утврдени куќи изградени во 14 век во регионот Муџело, оригиналниот дом на семејството Медичи. Во 15 век, Козимо де Медичи изградил вили дизајнирани од Микелоцо во Кареџи и Физоле, сè уште прилично тешки згради, но со дополнителни рекреативни простори: дворови, балкони и градини. Лоренцо де Медичи поминал долги периоди во Вилата ди Кареџи. Постепено, Фиренца стана опкружена со колекција на вили на Медичи, како и вили во подалечните делови на Големото Војводство Тоскана. До крајот на 16 век, постоеле најмалку 16 големи имоти, со најмалку уште 11 од секундарен интерес (главно земјоделски или во сопственост на семејството Медичи за кратко време), заедно со констелација од фарми и ловечки домови низ Тоскана. Џусто Утенс насликал серија лунети кои ги прикажуваат главните вили на Медичи во 17 век, кои сега се чуваат во вилата Ла Петраја.
Последните вили на Медичи биле Вилата ди Монтеветолини и Вилата ди Артимино, купени во 1595/6 година од Фердинандо I додека ги проширувал Вилата ди Кастело, Вилата Ла Петраја и Вилата дел Амброџана.
Подоцнежните вили се извонредни примери на ренесансна и барокна архитектура и честопати се придружени со градини. Градината во Вилата ди Кастело, создадена за Козимо I де Медичи, Големиот војвода од Тоскана, е прва во Италија од страна на Николо Триболо, кој подоцна ги дизајнираше градините Боболи за новата резиденција на Козимо во Фиренца, Палацо Пити.
Секој значаен член на семејството Медичи поседувал имот. Војводата се селел од вила во вила. Кога бил во резиденцијата, вилата станувала микрокосмос на дворот на Медичи. За лов, можел да ја посети Вилата дел Требио, Villa di Cafaggiolo or Villa di Pratolino; да престојува во Villa dell'Ambrogiana на пролет и да се пресели во Villa di Artimino, во летните периоди на посвежи повисоки позиции.
По смртта на Џан Гастон де Медичи во 1737 година, Големото Војводство Тоскана и имотот на Медичи, вклучувајќи ги и нивните вили, ги купил Францис, војводата од Лорен (подоцна Светоримски император). Френсис ја посетил Тоскана само еднаш во 1739 година и во следните 26 години вилите биле запоставени. Следствено, кога Леополд I го наследил војводството во 1765 година, вилите биле во лоша состојба.Остатокот продолжил да се користи од Лоренците до 1860 година кога Тоскана била апсорбирана во новото Кралство Италија. Куќата на Савој одлучува да ги продаде сите, освен две од преостанатите вили на Медичи (La Petraia и Poggio a Caiano), кои остануваат во нивна сопственост до крајот на монархијата во 1946 година. Денес, некои од вилите на Медичи се музеи; во други се сместени разни институции, а неколку се во приватна сопственост и често се најмени приватно или се користат за организирање јавни настани.
Вили и градини на листата на УНЕСКО
Дванаесет вили и две градини го сочинуваат Светското наследство на УНЕСКО:
Мали вили
Покрај нивните селски вили, Медичи ги користеле и следните згради во Фиренца:
Наводи
<references group="" responsive="1">
Дојран (Егејска Македонија)
Дојран (Δοϊράνη, Дојрани) — село во северниот дел на централна Егејска Македонија, во рамките на Општина Кукуш. Има 83 жители (2011).
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Дојранската Котлина, на неколку километри северно од градот Кукуш. Селото е сместено на јужниот брег на Дојранското Езеро, на местото на железничката станица на некогашниот град Дојран, разрушен во Првата светска војна. Денес Дојран е на самата граница со Република Македонија и има граничен премин. Над него има огромен споменик на загинатите британски војници во Првата светска војна.
Демографија
Во почетокот кога била изградена населбата, во неа живееле македонски семејства под Цариградската патријаршија од градот Дојран, додека подоцна се населиле и грчки бегалци. Така, според пописот од 1920 година, во селото живееле 108 жители, додека според пописот од 1928 година живееле 202 жители од кои 73 лица (15 семејства) грчки доселеници од Турција и Бугарија. .
Во 1940 година селото броело 229 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 244 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 237 жители, во 1971 година имало 179 жители, во 1981 година имало 150 жители, додека во 1991 година имало 151 жител. Денеска, населението на селото е 183 жители.
Стопанство
Денес жителите на селото се занимаваат претежно со туризам и рибарство.
Бугарски државни железници
Бугарските државни железници (скратено БДЖ) е државно претпријатие во Бугарија, најголемиот железнички оператор во земјата.
Приходи
Компанијата традиционално добива значителни владини субвенции. Во 2008 година, покрај патните субвенции за одредени категории на патници, таа добила 135,5 милиони лева како директна државна помош, но дури и со такво финансирање БДЖ ја завршила годината со повеќе од 9 милиони лева загуба.
Од 1990-тите БДЖ е во интензивна конкуренција со патниот сообраќај. Во периодот од 1990 до 2005 година имало сериозно намалување на активностите: 67% помалку превезени патници, 70% помалку патнички километри, 68% помалку товар и 63% помалку тон-километри.
Историја
Во 1870 година компанијата „Источни железници“ на Баронот Морис де Хирш ја започнала изградбата на железничката пруга Истанбул - Белово, која била завршена три години подоцна. Таа ја изградила и делницата Трново-Сејмен - Нова Загора - Јамбол. Железниците во јужна Бугарија, сопственост на Барон Хирш биле со вкупна должина од 309,6 км. Од 1909 година тие се во државна сопственост.
Во 1885 година, Народното собрание го донел „Законот за железници“, според кој Бугарија целосно го презела градењето и работењето на железничката мрежа во Бугарија. Бил создаден системот на бугарските државни железници. На 23 јуни 1888 година била пуштена во употреба пругата Белово - Вакарел - Софија - Цариброд (насока Белград - Истанбул). На 9 декември 1893 година пуштена во употреба пругата Софија - Перник (правец кон Солун и Скопје). На 20 февруари 1897 година пуштена во употреба пругата Софија - Роман (се упатува кон пристаништата Варна и Дунав). Пругата Мездра - Видин била пуштена во употреба во 1913 година.
На 1 јануари 2002 година бил донесен нов „Закон за железнички сообраќај“, според кој Бугарските државни железници биле поделени во две одделни претпријатија - железнички превозник (Бугарски државни железници) и инфраструктурно претпријатие (Национално претпријатие за железничка инфраструктура).
Октет (информатика)
Октетот ― единица за дигитални информации во информатиката и телекомуникациите што се состои од осум бити. Терминот често се користи кога поимот бајт може да биде двосмислен, бидејќи бајтот историски се користи за складирање на различни големини.
Поимот октад(а) за осум бити повеќе не е вообичаен.
Дефиниција
Меѓународниот стандард IEC 60027-2, поглавје 3.8.2, наведува дека бајтот е октет од бити. Сепак, единицата бајт историски зависела од платформата и претставувала различни големини на складирање во историјата на информатиката. Поради влијанието на неколкуте големи сметачки архитектури и линии на производи, бајтот во голема мера се поврзува со осум бити. Ова значење на бајтот е кодифицирано во такви стандарди како ISO/IEC 80000-13. Додека бајтот и октетот често се користат синонимно, оние што работат со одредени наследни системи внимаваат да избегнат двосмисленост.
Октетите може да се претстават со помош на бројни системи со различни основи како што се шеснаесетречен, десетичен или осмеречен броен систем. Бинарната вредност на сите осум бити поставени (или активирани) е 111111112, еднаква на шеснаесетречната вредност FF16, десетичната вредност 25510, и осмеречната вредност 3778. Еден октет може да се користи за да претставува десеторечни вредности кои се движат од 0 до 255.
Поимот октет (симбол: o ) често се користи кога употребата на бајт може да биде двосмислена. Често се користи во публикациите „Барање за коментари“ на Работната група по интернет инженерство да се опишат големини на складирање на параметрите на мрежниот протокол. Најраниот пример е  од 1974 година. Во 2000 година, Боб Бемер тврдел дека претходно предложил употреба на терминот октет за „8-битни бајти“ кога бил на чело на софтверските операции за Cie. Bull во Франција во 1965 до 1966 година.
Редоследот на октети со променлива должина, како во апстрактната синтаксна нотација (ASN.1), се нарекува низа октет.
Октада
Историски гледано, во Западна Европа, поимот октада (или октад) бил користен за конкретно означување на осум бити, употреба што веќе не е вообичаена. Раните примери за употреба постојат во британските, холандските и германските извори од 1960-тите и 1970-тите години, и низ целата документација за главните сметачи на Philips. Слични поими се тријада за групирање од три бити и декада за десет бити.
Единици-множители
Единици-множители на октетот може да се создаваат со SI-претставки и бинарни претставки (моќност од 2 претставки) како што е стандардизирано од Меѓународната електротехничка комисија во 1998 година.
Употреба во адреси на интернет протокол
Адресата IPv6 се состои од шеснаесет октети, прикажани во шеснаесетречната претстава (два хексити по октет), користејќи знак на две точки по секоја двојка октети (16 бити се познати и како хекстет) за читливост, како што е FE80: 0000: 0000 : 0000: 0123: 4567: 89AB: CDEF.
Ема Андерсон
Ема Корнелија Зетерберг ( Андерсон ; 24 април 1979 година во Баркакра, Шведска ) е шведска телевизиска личност и пејачка. Таа е во брак со поранешниот капитен на Детроит Ред Вингс, Хенрик Зетерберг.
Кариера
Андерсон првпат се прославила во <i id="mwFQ">Експедицијата Робинсон</i> 2001 година како еден од натпреварувачите. Една година по нејзината телевизиска авантура, таа започнала пејачка кариера објавувајќи го музичкиот албум Who I Am. Меѓу нејзините најпознати песни се „Weightless“, дует со Босон, иако албумот никогаш не стана успешен.
Во 2003 година, таа влегла во специјалната „ Најдоброто од најдобрите експедиција Робинсон“ со најпопуларните поранешни натпреварувачи, на која и победи.
Андерсон добила понуда да води Долче Вита на Канал 5, која ја прифатила. Шоуто траело неколку сезони. Андерсон оттогаш има направено голем број различни емисии на Канал 5 пред да се пресели во САД со нејзиниот вереник.
Контроверзност
Во 2002 година, Андерсон учествувала како соговорник во шведското ТВ4 шоу Ursäkta röran, vi bygger om (англиски: Извини за нередот, реновираме). Емисијата станала насловна поради сегментот наречен „Шведско нацистички референциско првенство“, Пејачката и поранешна ѕвезда на Експедицијата Робинсон била измамена во интервју за време на кое програмските водачи направиле над педесет нацистички референци и ги набљудуваа нејзините реакции. Тие вклучувале шеги како што се именување на шоуто за кое тврдеа дека работат за „ Треблинка “, тврдејќи дека Лени Рифенштал била модерен режисер на музички спотови, дека Џозеф Гебелс бил диџеј чија музика наликувала на онаа на Андерсон и десетици други референци за Третиот рајх и холокаустот. Андерсон во текот на целото интервју носела маица со текст „Треблинка – класа ’45“. Андерсон се чинело дека воопшто не реагира на снимката. Таа подоцна тврдела дека нејзините реакции биле монтирани за да ја исмеваат.
Личен живот
Таа се омажила за професионалниот хокејар Хенрик Зетерберг во Моле, Шведска на 23 јули 2010 година. Тие живеат во Блумфилд Хилс, Мичиген (предградие на Детроит) и имаат викендичка на Алнон во Шведска.
Стано
Стано (Παλαιοχώρι) — село во Општина Аристотел во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Палехор бил дел од општина Леригово.
Географија и местоположба
Палехор опфаќа површина од 60 квадратни километри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во казата Касандар во составот на Отоманското Царство. Цркваѕа „Воведение на Пресвета Богородица“ била изградена во 1811 година.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, во селото живееле 550 жители Грци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 500 Грци.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 525 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 499 жители.
Демографија
Во 1928 година селото броело 532 жители, додека во 1940 година селото броело 632 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 606 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 756 жители, во 1971 година имало 804 жители, во 1981 година имало 676 жители, додека во 1991 година имало 819 жители. Денеска, населението на селото е 859 жители според пописот од 2011 година.
Велосипедска инфраструктура
Велосипедска инфраструктура се однесува на целата инфраструктура, која може да се користи од страна на велосипедисти. Ова вклучува иста мрежа на патишта и улиците се користи од страна на возачите, освен оние патишта од кои велосипедисти биле забранети (на пример, многу патишта/автопати), плус дополнителни bikeways кои не се достапни за моторни возила, како што е велосипед патеки, велосипедски патеки, велосипедски патеки и, каде што е дозволено, тротоари, плус удобности како велосипед полици за паркинг и специјализирани сообраќајните знаци и сигнали. Велосипедизам модални споделување е силно поврзана со големината на локалните велосипедизам инфраструктура.
Емлиххајм
Емлиххајм (Emlichheim; Emmelkamp) — општина во округот Грофовија Бентхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Општината се наоѓа околу 20 километри јужно од холандскиот град Емен и 25 километри северозападно од окружниот град Нордхорн.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Географија
Емлиххајм се наоѓа на германско-холандската граница. Местото се граничи на југ со реката Фехте, а на север со каналот Куворден-Пикарди. Во последните години, Емлиххајм забележал раст на своето население поради доселување на холандски државјани.
Историја
Емлиххајм постоел најмалку од времето на Карло Велики. Во документ од 1312 година, местото се појавило под името Еминхем (Emminchem).
Во старите холандски документи (- век), како и денес во долносаксонските дијалекти, Емлиххајм е нарекуван Емелкамп (Emmelkamp).
NGC 5382
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5382 се споменува и како UGC 8885, MCG 1-36-7, CGCG 46-22.
Откривање
Телото е откриено на 29 април 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5382 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5382 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 58 м 14,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +6° 15' 29"". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 5382 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49711. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 196; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 315. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 96.
942
942 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 942 година од новата ера, 942. од првиот милениум, 42. од X век и трета од 940-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6450 и 6451 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5692 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4702 и 4703 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1695.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 942 година се протега во 3578 и 3579, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3638 и 3639 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1485. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 330 и 331 исламска година.
NGC 7804
NGC 7804 — двојна ѕвезда во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 11 ноември 1864 година од страна на Гаспар Готфрид Швајцер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7804 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 1 м 18,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 44' 55".
Други поделби
Проучување на NGC 7804 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 170; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 594. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 796.
NGC 799
NGC 799 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 799 се споменува и како UGC 1527, MCG 0-6-23, CGCG 387-29, KCPG 52B.
Откривање
Телото е откриено на 9 октомври 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 799 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,6 m/лм2. NGC 799 има привидни димензии од 2' х 1,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 2 м 12,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 0° 6' 1". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 799 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7741. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 219; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4689. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 852.
Библија Бесика
Библија бесика (Biblia Bessica) - превод на Светото Писмо на јазикот на тракиското племе Беси. Конкретно не е зачувана туку се споменува индиректно од античките автори. Најверојатен автор на преводот е Св. Никита Ремезијански. Во дел од својата поема, пишана околу 400 година и посветена на епископот на Ремезијана, Св. Павлин Нолански пишува:
Околу 399 година Св. Јован Златоуст пишува:
89 п.н.е.
89 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 89. година пред новата ера, 89. од првиот милениум п.н.е., 89. од 1 век п.н.е. и последна од 80-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5419 и 5420 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4661 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3671 и 3672 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 664.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 89 година се протега во 2547 и 2548, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2607 и 2608 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 454. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 732 и 731 исламска година пред хиџра.
941
941 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 941 година од новата ера, 941. од првиот милениум, 41. од X век и втора од 940-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 941 година се протега во 3577 и 3578, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3637 и 3638 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1484. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 329 и 330 исламска година.
Дорфкемниц
Дорфкемниц (Dorfchemnitz) — општина во округот Средна Саксонија, во Саксонија, Германија.
Енхедуана
Енхедуана (2285-2250 п.н.е.), или Ен-хеду-ана ("ен" значи првосвештеничка или првосвештеник, и "хеду" значи украс, така што ова име се преведува како "Првосвештеничка - украс на богот Ан" ), била Акадиска принцеза, како и Првосвештеничка на богот на месечината Нана (Син) во сумерскиот град-држава Ур. Таа била првата позната носителка на титулата "Ен Свештеничка", улога од голема политичка важност, која беше често давана на кралските ќерки. Енхедуана беше тетка на Акадискиот цар Нарам-Син и е една од првите жени во историјата чие име е познато.
Сметана од страна на книжевни и историски научници за најраниот познат автор и поет, Енхедуана била Првосвештеничка за време на третиот милениум п.н.е.. Таа беше назначена за улогата од страна на нејзиниот татко, кралот Саргон Велики. Нејзината мајка била кралицата Ташлултум. Енхедуана оставила зад себе корпус на книжевни дела, дефинитивно припишувани на неа, кои вклучуваат неколку лични молитви до божицата Инана и колекција на химни познати како Сумерските Храмски Химни - кои се сметаат за еден од првите обиди на систематска теологија. Покрај тоа, научниците, како што се Хало анд ван Дијк, укажуваат на тоа дека е можно некои текстови кои не се припишуваат на неа исто така да бидат нејзини дела.
Како поетеса, принцеза, и свештеничка, таа беше личност која, според Вилијам Хало "ги утврди стандардите во сите три од нејзините улоги за многу векови."
По нејзината смрт, Енхедуана била запаметена како важна личност, и можно е дури и да постигнала полубожествен статус.
Археолошки и текстуални податоци
Енхедуана е добро позната од археолошки и текстуални извори. Две печати го имаат нејзиното име, кои припаѓале на нејзините слуги и кои датираат од Саргонскиот период, биле ископани од Кралските гробишта во Ур. Алабастер диск кој исто така го има нејзиното име и подобие бил ископан во Гипар во Ур, кој беше главната резиденција на Ен Свештеничката. Статуата била пронајдена во Исин-Ларса (2000-1800 п.н.е.) нивоа на Гипару заедно со статуа на Ен Свештеничката Енанатума.
Копии на делата на Енхедуана, многу од кои датираат стотици години по нејзината смрт, биле направени и се чуваат во Нипур, Ур и евентуално Лагаш заедно со ројални натписи што укажува дека тие биле од висока вредност, можеби еднаква со таа на натписите на кралевите.
Нејзините книжевни дела
Енхедуана композирала 42 химни посветени на храмовите низ Сумер и Акад вклучувајќи ги Ериду, Сипар и Еснуна. Текстовите се реконструирани од 37 таблети од Ур и Нипур, кои датираат од Ур III и старовавилонските периоди. Оваа колекција е позната главно како Сумерските Храмски Химни. Храмските химни биле првата колекција на својот вид; во нив Енхедуана гласи: "Мој цар, нешто е создадено што никој не го создал претходно." Копирањето на химните укажува дека храмските химни биле во употреба долго по смртта на Енхедуана и биле одржани во висока почит.
Фирстенберг-Меринген
Фирстенберг-Меринген (Fürstenberg-Möhringen) — средновековна грофовија на династијата Фирстенберг. Била создадена со поделба на Фирстенберг-Блумберг, а била наследена од грофовите Фирстенберг-Штилинген во 1641 година.
Енхедуана
Нејзините книжевни дела
Авторството на Енхедуана го покренува прашањето за женската писменост во древна Месопотамија; во прилог на Енхедуана се знае дека ројалните жени композирале поезија и божицата Ниндаба дејствуваше како писар: "до одреден степен описните епитети на Месопотамските божици ја откриваат културната перцепција за жените и нивната улога во античкото општество".
Список на композициите на Енхедуана
Вестенхолц едитирал друга фрагментарна химна посветена на Ен-хеду-ана, најверојатно, од анонимен композитор, што укажува на нејзината апотеоза, станувајќи божество по нејзината смрт.
Абакус
Абакусот, познат и како рамка за пресметување, е средство за пресметување кое се користи првенствено во делови на Азија за вршење аритметички процеси.Денес, абакусите најчесто се конструирани како бамбус рамка со мониста што се лизга на жици, но првично тие биле зрна грав или камења кои се движеле во браздите на песок или на плочи од дрво, камен или метал.Абакус е во употреба векови пред донесувањето на пишаниот модерен броен систем и сè уште се користи од страна на трговци и чиновници во Азија, Африка и други места.
Потекло на поимот
Зборот абакус во XIV век значел, "песочна табла за цртање, пресметување и сл., потекнува од латинскиот збор abacus, од грчкиот збор ἄβαξ abax (во генитив abakos) "сметачка табла, табла за цртање,". Потеклото на зборот не е утврдено,но се смета дека има корен во семитските јазици, феникиски или хебру каде абак значело  "површина од песок за цртање," буквално "прашина,"
Египетски абакус
Користењето на абакусот во Стар Египет е споменато од грчкиот историчар Херодот кој пишувал дека Египќаните ги поместуваат монистрата од десно кон лево, спротивно од грчкиот метод, од лево надесно. Археолозите имаат најдено дискови со различни големини за кои се мислело дека се користеле како сметачи. Сепак, не се откриени никакви ѕидни претстави на ваков инструмент.
Кинески абакус
Најраниот писмен запис на кинескиот абакус датира од 2 век пред нашата ера. Кинескиот абакус, познат како суанпан (算盘, suànpán "Бројачка лента") е обично 20 cm висок и доаѓа во различни ширини во зависност од операторот. Тој вообичаено има повеќе од седум дрвца. Постојат две монистра на секое дрвце во горната палуба и по пет монистра на долниот дел и на делот за децимални и хексадецимални пресметки.Монистрата обично е заоблена и направена од дрво. Монистрите се бројат со движење нагоре-надолу во онднос на светлината по дрвцата. Кинескиот абакус ги извршувал сите аритметички операции а имал и можност за пресметување на функции. Техники се развиени за да се пресметува множење, делење, собирање, одземање, квадратен корен и квадрат кои се извршуваат со голема брзина при што кинескиот абакус бил усовршен. Во моментов постојат училишта каде што ги учат учениците како да го користат.
Јапонски абакус
Во Јапонија, абакусот се нарекува соробан (算盘, そろ ばん, soroban "Бројачка лента"), увезен од Кина во XIV век. 1 / 4 абакусот, кој е погоден за децимална пресметка, се појавил околу 1930 година, и станал широко распространет откако Јапонија ја напуштила хексадецималната тешка пресметка која била сè уште честа појава во Кина. Абакусот се произведува во Јапонија денес наспроти практичноста и достапноста на електронските џебни калкулатори. Користењето на соробанот се учи во јапонските основни училишта како дел од математиката, првенствено како помош за побрза ментална пресметка. Со користење на соробан, може да се дојде до одговорот во исто време, или дури и побрзо отколку со физички инструмент.
Римски абакус
Нормалниот метод на пресметка во Стариот Рим, како и во Грција, е со движење на бројачите на мазна маса. Првично се користеле камчиња и камења. Подоцна, и во средовековна Европа биле произведени специјални уреди за движење по мазната маса наречени жетони. Слично како кај римските броеви каде со буквата V се заменуваат пет, а со X десет букви I, така и абакусот заменувал поголеми групи објекти со еден поопшт. Овој систем на "контра кастинг" продолжи во доцните Римското Царство и во средновековна Европа, и опстојува во ограничена употреба во XIX век. Поради реинтродукцијата на абакусот од страна на папата Силвестер Втори со многу корисни промени, станал широко користен во Европа уште еднаш во текот на 11 век. Пишувајќи во 1 век пред нашата ера, Хорациј го споменува абакусот направен од восок, табла покриена со тенок слој на црн восок, на кој колони и бројки биле испишани со помош на игла.