cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Несвесен ум
Спротивни теории
Како одговор на Фројдовата теорија за соништата, други психолози дошле до теории кои противречат на неговата расправа. Теоретичарката Розалин Картрајт предлага дека соништата им овозможуваат на луѓето да ги одглумат и да работат на сопствените проблеми во нереална околина и без последици. Според нејзиниот поглед за когнитивно решавање на проблемите, постои голем континуитет меѓу нашите мисли кога сме будни и оние кога сонуваме. Застапниците на овој став веруваат дека соништата овозможуваат учествување во креативното размислување и во алтернативните начини за справување личните проблеми поради тоа што соништата не се ограничени со лоигика или реализам. На пример, жените кои минуваат низ развод најчесто сонуваат ситуации поврзани со разводот.
Во прилог на ова, Џ. Ален Хобсон и колегите расправаат дека соништата не се ништо повеќе од споредни појави кои произлегуваат од изливот на активности кои доаѓаат од подкората на мозокот. Тие ја поставиле хипотезата за активирање со синтеза според која соништата се само споредни ефекти од нервната активност на мозокот која за време на спиењето со БДО создава мозочни бета бранови кои се поврзани со будноста. Во контекст на ова, невроните за време на спиењето периодично се активираат во пониските мозочни нивоа и праќаат случајни сигнали до кората на мозокот. Потоа, кората на мозокот како реакција на овие сигнали создава сон со цел да се обиде да разбере зошто мозокот ги испраќа.Сепак, ова не наведува дека соништата се бесмислени туку само го намалува значењето кое емотивните фактори го имаат при одредување на соништата.
Истражување
Историски гледано, традицијата за психоаналитичко истражување била првата која се сконцентрирала на феноменот за несвесната ментална активност, но покрај неа постои и област на убедливи истражувања и знаења кои произлегуваат од современата когнитивна психологија која се занимава со менталната активност со која не посредува свеста.
Поголемиот дел од овие когнитивни истражувања се одвиваат во обичната, академска традиција на обработка на информации. Когнитивните испитувања на несвесните податоци се засновани на многу малку теоретски претпоставки и се емпириски ориентирани(произлегуваат од податоци) за разлика од психоаналитичката традиција која е релативно шпекулативна (тешко може да се изведат емпириски докази за концептите како Едипов комплекс или Електра комплекс). Когнитивното истражување открива дека поединците регистрираат и се здобиваат со повеќе информации автоматски односно несвесно, отколку при свесно размислување.
Несвесна обработка на податоци за честотата
Голем број истражувања кои биле спроведени од страна на Хашер и Закс покажале дека поединците автоматски ги регистрираат информациите за честотата на настаните (надвор од свеста и без да вклучат свест во ресурсите за обработка на информации). Според тоа, примачите го прават ова несвесно, навистина “ автоматски ” и без оглед на наредбите кои ги примаат и целите кои сакаат да ги постигнат при обработката на информации. Интересно е тоа што способноста несвесно и релативно прецизно да се предвиде честотата на настаните има многу мала или нема никаква врска со возраста, образованието, интелигенцијата или карактерот на поединецот, според што таа во основа може да се смета за еден од темелите на човечката ориентација во животната средина и на евентуално стекнување на процедурални знаења или искуства.
Вилаетски конак „Уќумат“
Вилаетскиот конак „Уќумат“ — поранешна административна зграда и споменик на културата во Скопје. Се наоѓа во северниот дел од Старата скопска чаршија, веднаш до зградата на Старата турска пошта и во непосредна близина на црквата „Св. Спас“. Изграден е кон крајот на XIX век и во него била сместена највисоката вилаетска управа, откако во 1888 година, во Скопје било преместено седиштето на Косовскиот вилает од Приштина и во градот останало сè до 1912 година. Во тој период, од уметничко-занаетчиското училиште „Ислахана“ била преместена и печатницата на косовскиот вилает која била сместена во посебно утврдени простории од конакот. Објектот претрпел сериозни оштетувања во земјотресот од 1963 година, по којшто бил реконструиран и денес служи за деловна цели. Градбата е изградена во духот на исламската архитектура. Нејзината основа е во облик на правоаголник, а се состои од приземје и кат.
Космос-463
Космос-463 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 263 км, а најмалото на 182.
Хидра (месечина)
Хидра — природен сателит на Плутон, со пречник од приближно 51 километри низ неговата најдолга димензија. Таа е втората по големина месечина на Плутон, малку поголема од Никта. Хидра била откриена заедно со Никта од астрономите користејќи го вселенскиот телескоп Хабл на 15 мај 2005 година, и го добила името по Хидра, деветглавата подземна змија во грчката митологија. По далечина, Хидра е петтата и најоддалечената месечина на Плутон, која орбитира надвор од четвртата месечина на Плутон Кербер.
Хидра има високо рефлектирачка површина предизвикана од присуството на воден мраз, слично на другите плутонски месечини. Рефлексивноста на Хидра е средна, помеѓу оние на Плутон и Харон. Вселенското летало Нови Хоризонти го снимил Плутон и неговите месечини во јули 2015 година и врати повеќе слики од Хидра.
Откритие
Хидра била откриена од истражувачите на тимот за пребарување на придружници на Плутон, составен од Хал А. Вивер и многу други вклучени во мисијата на Нови Хоризонти на Плутон, вклучувајќи ги Алан Стерн и Марк В. Буи. Тимот на Нови Хоризонти се сомневал дека Плутон и Харон може да бидат придружени со други помали месечини претходно неоткриени, па затоа го користеле вселенскиот телескоп Хабл за да ги набљудуваат слабите месечини околу Плутон. Бидејќи осветленоста на Хидра е околу 5.000 пати послаба од Плутон, направени се снимки на Плутон со долга експозиција со цел да се пронајде Хидра.
Сликите на откритието биле направени на 15 мај 2005 и 18 мај 2005 година. Хидра и Никта биле независно откриени од Макс Џ. Мучлер на 15 јуни 2005 година и од Ендрју Ј. Стефл на 15 август 2005. Откритијата биле објавени на 31 октомври 2005 година, по потврдата со претходно прикривање на архивските слики на Плутон од Хабл од 2002 година. Двете новооткриени месечини последователно биле привремено означени како S/2005 P 1 за Хидра и S/2005 P 2 за Никта. Месечините биле неформално наведени како „P1“ и „P2“, соодветно, од страна на тимот за откривање.
Именување
Името Хидра било одобрено на 21 Јуни 2006 година од страна на Меѓународниот астрономски сојуз (МАС) и било објавено заедно со именувањето на Никта Хидра го добила името по Лернејската Хидра, змија со девет глави која се борела со Херакле во грчката митологија. Особено, деветте глави на Хидра суптилно упатуваат на поранешниот деветти планетарен статус на Плутон. Двете новоименувани месечини биле намерно именувани така што редоследот на нивните иницијали N и H ја почитуваат мисијата на Нови Хоризонти на Плутон, слично како што првите две букви од името на Плутон му оддаваат чест на Персивал Лоуел. Името на Хидра, исто така, било намерно избрано затоа што неговото почетно H му оддава почит на вселенскиот телескоп Хабл што го користел тимот за пребарување на придружници на Плутон за да ги открие Хидра и Никта.
Имињата на одликите на телата во системот на Плутон се поврзани со митологијата и литературата и историјата на истражувањето. Особено, имињата на одликите на Хидра мора да бидат поврзани со легендарните змии и змејови од литературата, митологијата и историјата.
Потекло
Помалите месечини на Плутон, вклучително и Хидра, се сметаало дека настанале од остатоци исфрлени од масивен судир помеѓу Плутон и друг објект од Кајперовиот Појас, слично како што се верува дека Месечината настанала од остатоци исфрлени од голем судир на Земјата. Исфрлањето од судирот потоа се споил во месечините на Плутон. Се сметало дека Хидра првично се формирала на поблиску растојание до Плутон, а нејзината орбита претрпела промени преку плимните интеракции. Во овој случај, Хидра заедно со помалите месечини на Плутон би мигрирале нанадвор со Харон во нивните сегашни орбити околу барицентарот Плутон-Харон. Преку „плимното придушување“ со меѓусебните плимни интеракции со Харон, орбитата на Хидра околу барицентарот Плутон-Харон постепено станала кружна со текот на времето. Се верува дека Хидра настанала од два помали објекти кои се спојуваат во еден единствен објект.
Физички одлики
Хидра е со неправилна форма, со димензии 50,9 километри по нејзината најдолга оска и најкратката оска со димензии 30,9 километри.
Површината на Хидра е силно рефлектирачка поради присуството на воден мраз на нејзината површина. Површината на Хидра прикажува неутрален спектар слично на малите месечини на Плутон, иако спектарот на Хидра изгледа малку посин. Водениот мраз на површината на Хидра е релативно чист и не покажува значително затемнување во споредба со Харон. Едно објаснување сугерира дека површината на Хидра постојано се освежува со удари на микрометеорити кои исфрлаат потемни материјали од површината на Хидра. Површинскиот спектар на Хидра е малку синкав во споредба со оној на Никта. Објаснувањата за синкастата боја на Хидра сугерираат дека површината на Хидра има поголема количина на воден мраз во споредба со Никта, што исто така може да го објасни многу високото геометриско албедо на Хидра или неговата рефлексивност од 83 проценти.
Добиено од податоците за броење кратери од Нови Хоризонти, површината на Хидра се проценува дека е стара околу четири милијарди години. Големите кратери и вдлабнатини на Хидра сугерираат дека таа можеби изгубила дел од својата првобитна маса од ударите од нејзиното формирање.
Ротација
Хидра не е плимно заклучена и хаотично ротира; неговиот вртежен период и осниот наклон брзо варираат во текот на астрономските временски размери, до тој степен што неговата вртежна оска редовно се превртува. Хаотичното вртење на Хидра во голема мера е предизвикано од различните гравитациони влијанија на Плутон и Харон додека кружат околу нивниот барицентар. Хаотичното превртување на Хидра се зајакнува и со нејзината неправилна форма, која создава вртежни моменти кои делуваат на објектот. Во времето на прелетувањето на Нови Хоризонти покрај Плутон и нејзините месечини, вртежниот период на Хидра изнесувал приближно 10 часа, а нејзината вртежна оска била навалена за околу 110 степени во однос на нејзината орбита - таа ротирала настрана во времето на прелетувањето на Нови Хоризонти.
Хидра ротира релативно брзо во споредба со останатите месечини на Плутон, кои сите имаат периоди на ротација поголеми од еден ден. Оваа брза ротација на Хидра е вообичаена меѓу периодите на ротација на повеќето објекти од Кајперовиот Појас. Површинскиот материјал на Хидра би можел да се исфрли поради центрифугалните сили доколку се ротира со поголема брзина.
Орбита
Речиси кружните и компланарните орбити на месечините на Плутон сугерираат дека тие можеби поминале низ плимни еволуции од нивното формирање. Во времето на формирањето на помалите месечини на Плутон, Хидра можеби имала поексцентрична орбита околу барицентарот Плутон-Харон. Сегашната кружна орбита на Хидра можеби е предизвикана од приливот на Харон на придушување на ексцентричноста на орбитата на Хидра, преку плимните интеракции. Меѓусебните плимни интеракции на Харон на орбитата на Хидра би предизвикале Хидра да ја пренесе својата орбитална ексцентричност на Харон, со што орбитата на Хидра постепено станува кружна со текот на времето.
Хидра има орбитален период од приближно 38,2 дена и е резонантна со другите месечини на Плутон. Хидра е во орбитална резонанца 2:3 со Никта, и 6:11 резонанца со Стикс (односите претставуваат број на завршени орбити по единица време; соодносите на периодите се инверзни). Како резултат на оваа „Лапласова“ резонанца со 3 тела, таа има врзувања со Стикс и Никта во сооднос 5:3.
Орбитата на Хидра е блиску до орбиталната резонанца 1:6 со Харон, со временско несовпаѓање од 0,3%. Хипотезата што ја објаснува блиската резонанца сугерира дека резонанцијата настанала пред надворешната миграција на Харон по формирањето на сите пет познати месечини и се одржува со периодичното локално флуктуирање од 5% во јачината на гравитационото поле на Плутон-Харон.
Нордиско списание за англиски студии
Нордиското списание за англиски студии (НСАС) е нордиско академско списание со рецензија кое се фокусира на англиски јазик и литература. Основано е во 2002 година и објавена од Универзитетот во Осло до 2006 година, а потоа од Универзитетот во Гетеборг до 2020 година. НСАС е поврзан со Нордиското здружение за англиски студии. Сегашни уредници се Вирџинија Лангум (книжевност) и Тери Вокер (лингвистика). Поранешните уредници беа Карин Ајмер (лингвистика) и Клое Аврил (книжевност).
Хидра (месечина)
Истражување
Вселенското летало Нови Хоризонти го посетил системот на Плутон и го снимил Плутон и неговите месечини за време на неговото прелетување на 14. јули 2015 година. Во времето на прелетувањето на Нови Хоризонти, Хидра била зад Плутон и била подалеку од Нови Хоризонти на најблискиот пристап. Поголемото растојание на Хидра од Нови Хоризонти резултирало со слики од Хидра со помала резолуција. Пред прелетувањето, извидувачкиот сликар со долг дострел на бродот Нови Хоризонти извршил мерења на големината на Хидра, проценувајќи дека Хидра е околу 45 километри во прерчник. Површинскиот состав, рефлексивноста и другите основни физички својства на Хидра подоцна биле измерени од Нови Хоризонти за време на прелетувањето.
Нордиско списание за англиски студии
Секоја година се објавуваат две или три изданија на списанието. Публикациите се и општи прашања и специјална тематски изданија со гости-уредници. Срдечно ги покануваме потенцијалните прашања за посебни прашања. НСАС е особено заинтересиран за теми кои поставуваат различни области од англиските студии (на пример, лингвистика, литература, настава и учење) во дијалог. Додека научниците со седиште во институции надвор од нордиските земји се добредојдени да поднесат предлози за посебни прашања, списанието очекува барем еден придонес да биде од научник во нордиската институција.
Општите проблеми служат како место за оригинално истражување во областа на англиските студии, вклучувајќи јазик, литература, култура и настава и учење на англиски јазик. За општите прашања, НСАС поканува поднесоци од научници со припадност на нордиската институција.
Данско-Шведска граница
Сегашната национална граница меѓу Данска и Шведска датира од 1658 година.
Хидра (месечина)
Истражување
Првата детална слика на Хидра била намалена или добиена од вселенското летало Нови Хоризонти на 15 јули 2015 година по прелетувањето. Првата детална слика на Хидра, направена од далечина од 640,000 километри, се сметало дека покажува варијации на осветленоста и темна кружна одлика од 10 километри. Сликите на Хидра со најголема резолуција се направени од далечина од 231,000 километри, со резолуција на слика од 1,2 км по пиксел. Со одбиените слики, на Хидра и било дадена приближна проценка на големината.
Данско-Шведска граница
Тоа е целосно поморска граница, долж Категат и Ересунд, и во Балтичкото Море помеѓу Борнхолм и Сканија. Територијалните води (зона од 12 милји) на двете земји се среќаваат исклучиво по должината на Оресунд, протегајќи се на околу 115 километри, приближно помеѓу Хоганес и Фалстербо. Има една патна и железничка врска, 16 километри долга фиксна врска Ересундски мост, отворена во 2000 година, покрај голем број врски со траект.
Историја
Шведска и Данска-Норвешка станале посебни земји со распадот на Калмарската Унија во 1523 година. До 1658 година, историските провинции Сканија, Блекинге и Бохуслен (и до 1645 година, исто така, Халанд) и припаѓале на Данска, така што границата Данска-Шведска поминувала низ она што сега е јужна Шведска. Во 1645 и 1658 година, соодветно, овие провинции и биле отстапени на Шведска со Договорот од Роскилде, воспоставувајќи го Ересунд како национална граница.
Нордиско списание за англиски студии
Политиката на списанието е, исто така, да обезбеди можност за истражувачи од рана кариера или докторски студии да ги објавуваат своите написи за англиски јазик или литература во списание со рецензија заедно со повеќе етаблирани научници.
Објавени се голем број тематски прашања, меѓу кои:
Данско-Шведска граница
Историја
Нордискиот сојуз на пасоши од 1958 година ги отстранил пасошите на границата. Сепак, царинските проверки останале на сила меѓу Данска и другите нордиски земји до шенгенското законодавство од 2001 година. Немало копнена граница со Данска пред јули 2000 година кога бил отворен мостот Ересунд, кој од самиот почеток имал релаксирани царински проверки.
Со европската мигрантска криза, Шведска повторно вовела построги гранични контроли во ноември 2015 година. Почнувајќи од 4 јануари 2016 година, Шведска барала од превозниците да вршат проверки на идентитетот на данската страна на границата меѓу Данска и Шведска, додека сè уште ги одржувала граничните контроли на шведската страна. Овој закон бил одлучен во крајна брзина со 35 дена од владината одлука до практична употреба, вклучувајќи јавна консултација, одлука на парламентот, практична примена и божиќен период. Овој услов за превозникот бил поуспешен од формалните гранични контроли и го намалил приливот на бегалци во Шведска. Во исто време, ова го нарушил железничкиот сообраќај и предизвикувал подолго време на патување за патниците на работа. Во мај 2017 година, Европската комисија одлучила дека одговорноста на овој вид превозник не е легална во ЕУ, па затоа тие биле напуштени, но граничната контрола за пристигнувања на шведска страна останала.
Како реакција на шведската контрола, Данска, исто така, ги зајакнала своите гранични контроли на германската граница.
Во ноември 2019 година, Данска почнала да воведува привремени гранични контроли поради сериозни злосторства, вклучително и бомбашки напади извршени од шведски жители. И шведските и данските гранични контроли се одлучиле да продолжат за период од шест месеци.
Марди Фиш
Марди Симпсон Фиш (роден на 9 декември 1981 г.) е поранешен американски тенисер. Негово највисоко место на АТП листата било 7. место кое го достигнал во август 2011 година. Во двојки тој највиско се искачил на 14. место во јули 2009 година.
Во својата кариера, Фиш освоил шест АТП титули, а исто така четири пати бил финалист на АТП Мастерс турнирите. На Гренд слем турнирите, Фиш стигнал до четвртфиналната фаза на Отвореното првенство на Австралија 2007, Отвореното првенство на САД 2008 и на Вимблдон 2011. На Летните олимписки игри 2004, тој го освоил сребрениот медал откако во финалето загубил од Николас Масу. Во двојки, Фиш освоил осум АТП титули, од кои една Мастерс титула на Мастерсот во Индијан Велс во 2009 година, заедно со Енди Родик.
Во 2011 година, Фиш го престигнал сонародникот Енди Родик и станал американски бр. 1 на АТП листата, достигнувајќи го 7. место. На крајот на сезоната тој играл на завршниот Мастерс во годината.
Тој се повлекол од тенисот на 33-годишна возраст по Отвореното првенство на САД 2015.
Личен живот
Фиш се оженил со Стејси Гарднер, адвокатка од Калифорнија и модел од телевизиското шоу Се или ништо, во септември 2008 во Беверли Хилс. Тие направиле традиционална еврејска свадба бидејќи Гарднер е еврејка. Кум на свадбата бил тенисерот Џејмс Блејк кој е негов добар пријател. Тој исто така е добар пријател со Енди Родик и со Боб и Мајк Брајан.
Тој имал група на навивачи кои се нарекувале „The Fishheads“ кои патувале на турнирите заедно со него и навивале за него за време на натпреварите. Тој е навивач на Минесота Викингс. Тој исто така е навивач на англискиот фудбалски клуб Евертон.
Стил на игра
Фиш бил специјалист за тврда подлога. Тој имал сличен стил на игра како неговиот сонародник Енди Родик. Негов најсилен удар бил севисот, кој често достигнувал брзина од преку 200 км/ч. Откако во 2010 година ослабел 15 килограми, тој почнал почесто да истрчува на мрежа и да игра подолги бодови, што му донело напредок во играта и пласман во најдобрите 10 играчи на АТП листата. Тој добро играл бекхенд и волеј-удари (кои му донеле предност во двојки). Негов послаб удар бил форхендот.
937 п.н.е.
937 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 937. година пред новата ера, 937. од првиот милениум п.н.е., 37. од 10 век п.н.е. и осма од 930-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4571 и 4572 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3813 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2823 и 2824 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 184 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 937 година се протега во 1699 и 1700, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1759 и 1760 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 394 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1606 и 1605 исламска година пред хиџра.
Лавина купола
Лавина купола или вулканска купола — термин во вулканологијата која има кружна форма која произлегува од бавната екструзија на вискозната лава од вулканот. Геохемијата на лавините купи може да варираат од базалт до риолит, иако повеќето сочувани купи имаат тенденција да имаат висока содржина на силициум диоксид. Карактеристичната форма на куполата се должи на високата висконост што спречува лавата да тече многу далеку. Оваа висока вискозност може да се добие на два начини: со високо нивоо на силициум диоксид во магмата, или со дегазирање на течната магма. Бидејќи вискозните базалтни и андезитни купи брзо и лесно се распаѓаат со понатамошно мешање на течна лава, повеќето од зачуваните купи имаат висока содржина на силициум диоксид и се состојат од риолит или дацит.
Постоењето на лавина купола е можно и за некои куполни структури на површината на Марс во западниот дел на Аркадиската низина и во рамките на Тера Сиренум.
Динамика на купола
Лавините купола се развиваат непредвидливо, поради нелинеарна динамика предизвикана од кристализација и надминување на високовискозната лава во каналот на магмата. Купите се подложени на разни процеси како што се раст, колапс, зацврстување и ерозија.
Купите имаат со ендогенски раст или екзогенски раст на куполата. Првиот имплицира проширување на внатрешната купола за да се приспособат на новата лава, а второто се однесува на површно натрупување на лава. Куполата може да достигне височина од неколку стотици метри и може полека и постојано да расте со месеци (на пример, вулканот Узен), години (на пример, вулкан Суфриер Хилс), или дури со векови (на пример, вулканот Мерапи). Страните на овие структури се составени од нестабилни каменски остатоци. Поради наизменичното зголемување на притисокот на гасот, еруптираните купи честопати можат да доживеат епизоди на експлозивна ерупција со текот на времето. Ако дел од лавината купола се распадне додека сè уште е стопена, може да произведе пирокластични текови, една од најпознатите смртоносни форми на вулкански настан. Други опасности поврзани со лавините купи се уништување на територии, шумски пожари и лахари предизвикани од пирокластични текови во близина на кал, снег и мраз. Купите се една од главните структурни одлики на многу стратовулкани ширум светот. Тие се склонети кон невообичаено опасни експлозии, бидејќи содржат риолитска лава богата со силика.
Одликите на ерупциите вклучуваат долг период и хибридна сеизмичност, што се должи на вишокот на течен притисок во комората. Други одлики на лавините купи ја вклучуваат нивната полусферична форма на купола, циклуси на раст во долги периоди и ненадејни насипи на насилна експлозивна активност.
VI Конгрес - с. Србиново
'''VI Конгрес - с. Србиново''' е конгрес на ВМРО (Автономистичка). Овој конгрес е всушност прв на оваа организација, меѓутоа бидејќи ВМРО (Автономистичка) се декларира како наследник и продолжувач на делото на Македонската револуционерна организација, првиот конгрес на ВМРО (Автономистичка) се смета за VI Конгрес.
Заседание
Шестиот општ конгрес на ВМРО се одржал од 7 до 11 февруари 1925 година во с. Србиново (денешно с. Брежани), Горноџумајско.
Делегати
На него учествувале вкупно 41 делегат, 35 делегати од револуционерните окрузи, ЗП и неколку специјални гости. На Конгресот учествуваат по ред:
На конгресот претседателствувал Ангел Узунов. Стенографи биле Пано Поп Пандов и Страхил Развигоров. Обезбедувањето на Конгресот и другите технички подготовки му биле доверени на Петар Станчев, кој пристигнал од Скопско, откако слушнал за убиството на Тодор Александров, а во негова помош беа: Дончо Чупаринов, Григор Хаџи Кимов и околу 30 души четници, вон од вооружените селани.
Дневен ред
Поважни прашања:
Отчет
Политичкиот отчет на Централниот комитет и Задграничното претставништво од 1908 до 1925 година, т.е. за 17 години откако не бил одржан конгресот го подготвуваат Г. Баждаров и В. Василев, а го поднел Георги Баждаров. Кирил Прличев го прочитал подготвениот боев отчет од него, а Александар Протогеров дал финансиски отчет. Извештајот за убиството на Тодор Александров го прочитал Наум Томалевски. После кратките дискусии отчетите биле прифатени.
Дискусии за уставот, правилникот и целта
Најмногу време се посветило на измените на Уставот и Правилникот организацијата, во кои целта на ВМРО и натаму останала иста:
(самоуправување) – чл. 1. - и да се подготви македонското население, без разлика на вера и народност, за револуционерни акции, а во краен случај на едно општо и масовно востание. Конгресот исфрли и повеќе политички резолуции, помеѓу кои и резолуцијата за тактиката на ВМРО, составена од Г. Баждаров.
Територијална организација
Конгресот ја доуточнува распределбата на организационата територија во следниот вид:
Битолски организационен округ со околии Костурска, Битолска, Прилепска, Крушевска, Кичевска, Охридска, Струшка, Дебарска и Ресенско-Преспанска.
Солунски револуционерен округ со околиите Солунска, Кукушка, Ениџе-Вардарска, Воденска, Маглишка, Негушка, Гевгелиска и Тиквешка.
Серски револуционерен округ со Серска, Демирхисарска, Драмска и Ковалска околија.
Струмички револуционерен округ со околиите Поројска, Дојранска, Струмичка, Малешевска и Радовишка.
Врските меѓу соседните револуционерни околии се остваруваа преку окружните комитети, а окружните раководства контактираа меѓу себе преку ЦК на ВМРО. Пограничните околии одржуваа врски со најблиските пунктови началници на начин каков што сами ќе си определат, но само по прашања од информациски карактер, како брзо соопштение и др.
Определено е уште за Пиринскиот крај, каде што се сосредоточени основните сили на организацијата, и за Скопскиот револуционерен округ да одговара Ив. Михајлов. За Битолскиот округ во ЦК одговара Г. Поп Христов, а за Солунскиот, Серскиот и Струмичкиот револуционерен округ е задолжен Ал. Протогеров.
Избор на тела
На крајот се пристапило кон изборот на телата. Во изборот на новиот состав на Централниот комитет Иван Михајлов од Штип бил избран со 39 гласа, речиси едногласно, после по бројот на гласовите бил избран Георги Поп Христов од с. Крстоар, Битолско и Александар Протогеров од Охрид со околу 27 гласа од 40.
Како резервни членови на ЦК по бројот на гласовите биле избрани: Петар Шанданов од Охрид, Јордан Ѓурков од Штип и Никола Василев од Радовиш.
Задгранични претставници: Кирил Прличев од Охрид, со најмногу гласови, после Георги Баждаров од с. Горно Броди, Серско и Никола Томалевски од Крушево.
Како резервни претставници за ЗП: Тома Карајовов од Скопје, Јордан Бадев и Ангел Узунов (брат на Христо Узунов). Сите тие избрани 12 души, образувале еден виш совет на ВМРО.
Дискусија за Виенската акција
Големи дискусии се воделе за Виенската акција – потпишувањето на Mајскиот манифест и откажувањето од него. Конгресот прифаќа специјална резолуција, во којашто се изјавува: ВМРО ќе ги гони оние дејци на организацијата или луѓе надвор од неа, коишто се поврзани со убиството на Тодор Александров. На Конгресот, од страна на М. Монев (зет на Т. Александров), Петар Пашата (прилепски војвода) и Иван Брљо, имало обиди за обвинување на А. Протогеров за убиството на Т. Александров, но тие поминале без успех.
Солунска Глава
Солунска Глава или Мокро — планински врв во Македонија на планината Јакупица дел од најголемиот македонски планински масив Мокра Планина, со височина од 2.540 м.
Планинарење
Алпинистички искачувања во Нежиловските Карпи (Јужната страна на Солунска Глава)
Солунска Глава од својата јужна страна претставува маркантен алпинистички објект, амфитеатар со широчина од околу 5 km и височина до околу 700 м. На јужната карпа се разликуваат два дела: Источната стена, која е помала и не толку хомогена, и Јужната стена, која е поголема, околу 700 м и далеку похомогена и покомпактна. Карпата по состав е варовник со примеси. Како таква е доста кршлив, и на многу места е густо обрасната со трева. Пукнатините за поставување на осигурување се доста тесни и плитки, дури и некаде воопшто ги нема. Во Нежиловските Карпи можат да качуваат добро подготвени алпинисти, поради тоа што има и доста напорен пристап, местото се наоѓа доста далеку од цивилизација, во карпата има многу малку оставена фиксна (ин ситу) опрема, карпата е доста ронлива, нема скоро никава можност за осигурување со чокови и френдови.
Пристап. Најдобра појдовна точка за искачувањата е Планинарскиот Дом „Чеплес“. Како пристап за јужната стена се користи сувиот кањон над изворот на реката Бабуна (последно место каде може да се наполни вода). Движењето по овој див и непристапен кулоар е по карпест терен со тежина до III (по UIAA). До самото подножје на карпата е потребно минимум 3 часа, и потоа уште 1-2 часа во лево за кон истолната стан или десно кон Јужната карпа. За пристапување до Источната стена, може да користи пристапот преку изворите на реката Бабуна (последно место каде може да се наполни вода), или пак, од местото викано Долна Бабина Рупа, да се пречи во лево, низ шумата, и потоа постојано да се пречи под Источната стена. Идејата за пристап со абелзување е стара, и првиот обид за реализација бил во 1986 година, кога поголема група македонски алпинисти прават искачувања во Нежиловските Карпи (како дел од подготовките за МАХЕ „Манаслу '86“). Тие тогаш планирале да го опремат со фиксни јажиња кулоарот кој ги дели Јужната и Источната Стена, познат како Црвен Кулоар. Потоа, во 1998 година, поставени се абзелни сидришта на гребенот лево од овој кулоар. Во 2007 година се поставени абзелни сидришта (со по 2 експанзивни клина) во Црвениот кулоар и вкупно со 7 јажеви должини (потребни 60 м-ски јажиња) се стигнува до лесен терен и со пречење да се влезе во било кој дел од Нежиловските Карпи. Во 2005 голема екипа македонски алпинисти прават абзелна линија (на секое сидриште по 2 експанзивни клина) во централниот дел од Јужната Стена. На горниот дел нема карабинери на сидриптата. Во долниот дел Дарио Милошевиќ и Бојан Митковски ги поставуаат преостанатите сидришта и абзелуваат до подножјето на амфитеатарот. Досега најкористена е азбелната линија поставена во 2007 година во Црвениот Кулоар. Овој пристап е добар доколу се планира качување во Источната стена. При абзелувањето треба да се внимава да ронливост и локација на сидриштата. Единствен проблем со користењето на оваа абзелна линија е што големи наноси на снег се задржуваат и до средината на летото, и неретко некои сидришта се затрупани со снег. Пристапувањето со абзелување е напорно и долготрајно, особено доколку се тргнува од Планинарскиот Дом „Чеплес“. Поради тоа досега релативно малку наврски пристапувале со абзелување
Приодот води преку изворот на Бабуна, а потоа по централниот кањон над изворот по мошне див предел, совладувајќи тежини од II до III степен, се стигнува во дното на амфитеатарот под карпата.
Првото алпинистичко искачување го направил словенечкиот алпинист Урош Жупанчич на 10. IX 1934 година. Насоката со тежина III (по UIAA) и детали IV (по УИАА) и должина од околу 700 м ја искачил потполно сам, и денес оваа наоска е позната како „Жупанчичева насока“. Во наредните години, овие карпи се запоставени, најмногу поради војната. Во 1952 се организира републички алпинистички собир под раководство на забрепските алпинисти Стјепан Јециќ, Мирко Згага, Едвин Ракош и Александар Блажук – Саша. За време на овој собир се направени седум првенствени искачувања, и тоа 5 на источната стена и 2 на јужната стена. На источната стена во 1952 година искачени се следните насоки:
- „Насока по Левот ребро на Првата глава“ Првенствено искачување: Едвин Ракош и Саша Блажук; 30. VII. 1952 г. Оцена: III, II; 200 м; 1 час.
- „Насока по Десното ребро на Првата глава (Македонска насока)“ Првенствено искачување: Саша Блажук, Едвин Ракош заедно македонски планинари кои го посетувале тековниот тамошен курс по алпинизам: Петровски, Иван Зафиров, Боце Зафиров, Петрески, Везировски, Цаковски, Бојаџиев, Костовски, Николовски, Азизи, Богдановски; 31. VIII. 1952 г. Оцена: III; 200 м; 3 часа Оваа насока е наречена „Македонска“ поради тоа што била првата насока при чие искачување учествувале Македонци.
- „Насока во жлебот во Втората глава“ Првенствено искачување: Мирко Згага и Стјепан Јециќ; 3. VIII. 1952 г. Оцена: III; 350 м; 3 часа.
- „Насока по гребенот на Третата глава“ Првенствено искачување: Мирко Згага и Стјепан Јециќ; 2. VIII. 1952 г. Оцена: III; пречка IV; 450 м; 3 часа
На јужната стена во 1952 година искачени се следниве насоки
- „Насока по левото ребро“ Првенствено искачување: Стјепан Јециќ и Мирко Згага 31. VII. 1952 г. Оцена: III/IV; 700 м; 4 часа.
- „Централна насока“ Првенствено искачување: Саша Блажук и Едвин Ракош 1. VIII. 1952 г. Оцена: V; 700 м; 8 часа.
Во поновата историја во овие карпи имаат качувано многу македонски алпинисти. Меѓу нив секако најмногу искачувања има направено македонскиот алпинист Борче Јовчевски од Велес. Тој со различни партнери ги има качено насоките:
-„Велешки 1“ тежина III
-„Велешки 2“ тежина III/IV
-„Чеплес“ тежина III/IV
-„Бреза“, Борче Јовчевски и Живко Арсовски
- „Б.И.С.К.“ Борче Јовчевски, Христо Белокапоски, Славко Тодороски, Костантин Циривири; 1992 г.
Потоа, во 1982 година словенечкиот алпинист Павле Козјек (кој тогаш бил на отслужување на воениот рок во Македонија) заедно со македонскиот алпинист Слободан Јованоски искачуваат нова насока во Јужната стена.
Пристап. Најдобра појдовна точка за искачувањата е Планинарскиот Дом „Чеплес“. Како пристап за јужната стена се користи сувиот кањон над изворот на реката Бабуна (последно место каде може да се наполни вода). Движењето по овој див и непристапен кулоар е по карпест терен со тежина до III (по UIAA). До самото подножје на карпата е потребно минимум 3 часа, и потоа уште 1-2 часа во лево за кон истолната стан или десно кон Јужната карпа. За пристапување до Источната стена, може да користи пристапот преку изворите на реката Бабуна (последно место каде може да се наполни вода), или пак, од местото викано Долна Бабина Рупа, да се пречи во лево, низ шумата, и потоа постојано да се пречи под Источната стена. Идејата за пристап со абелзување е стара, и првиот обид за реализација бил во 1986 година, кога поголема група македонски алпинисти прават искачувања во Нежиловските Карпи (како дел од подготовките за МАХЕ „Манаслу 1986“). Тие тогаш планирале да го опремат со фиксни јажиња кулоарот кој ги дели Јужната и Источната Стена, познат како Црвен Кулоар. Потоа, во 1998 година, Костантин Циривири и Сашко Мирчевски поставуваат абзелни сидришта на гребенот лево од овој кулоар. Во 2007 година се поставени абзелни сидришта (со по 2 експанзивни клина) во Црвениот кулоар и вкупно со 7 јажеви должини (потребни 60 м-ски јажиња) се стигнува до лесен терен и со пречење да се влезе во било кој дел од Нежиловските Карпи. Во 2005 голема екипа македонски алпинисти прават абзелна линија (на секое сидриште по 2 експанзивни клина) во централниот дел од Јужната Стена. На горниот дел нема карабинери на сидриптата. Во долниот дел Дарио Милошевиќ и Бојан Митковски ги поставуаат преостанатите сидришта и абзелуваат до подножјето на амфитеатарот. Досега најкористена е азбелната линија поставена во 2007 година во Црвениот Кулоар. Овој пристап е добар доколу се планира качување во Источната стена. При абзелувањето треба да се внимава да ронливост и локација на сидриштата. Единствен проблем со користењето на оваа абзелна линија е што големи наноси на снег се задржуваат и до средината на летото, и неретко некои сидришта се затрупани со снег. Пристапувањето со абзелување е напорно и долготрајно, особено доколку се тргнува од Планинарскиот Дом „Чеплес“. Поради тоа досега релативно малку наврски пристапувале со абзелување
Историја на алпинистичките искачувања во Нежиловските Карпи
- „Средно ребро на Првата глава“ Првенствено искачување: Едвин Ракош и Иван Зафиров; 2. VIII. 1952 г. Оцена: III; 250 м; 2 часа.
Надворешни врски
41.70389°N, 21.40389°W
DOCSIS
Data Over Cable Service Interface Specification (DOCSIS) е меѓународен стандард развиен од страна на CableLabs заедно со следниве компании: ARRIS, BigBand Networks, Broadcom, Cisco, Conexant, Correlant, Intel, Motorola, Netgear, Terayon, и Texas Instruments. DOCSIS го дефинира интерфејсот за комуникација и останатите операции за пренос на податоци низ кабелски систем. На овој начин имаме пренос на податоци со големи брзини низ веќе постоечки кабелски системи (Cable TV (CATV)). Овој стандард се применува од страна на многу кабелски оператори кои обезбедуваат Интернет пристап низ нивната постоечка инфраструктура (хибриден систем на оптички и коаксијални кабли). Првата DOCSIS спецификација 1.1 се појавува во април 1999 година. Поради зголемената потреба од симетрични сервиси во реално време, како што е IP телефонијата, DOCSIS стандардот во декември 2001 се проширува на DOCSIS 2.0. Последната верзија на овој стандард DOCSIS 3.0 објавена во август 2006 година, обезбедува поддршка за Интернет Протокол верзија 6 (IPv6).
Бидејќи постојат разлики помеѓу Европските и Американските CATV системи, DOCSIS стандардите се изменети со цел да бидат применливи во Европа. Овие модификации се објавени под името "EuroDOCSIS". Главната разлика е тоа што Европските кабелски канали се засноваат на PAL TV стандардите на честота од 8 MHz, додека Американските кабелски канали се засноваат на NTSC стандардите на честота од 6 MHz. Повисокочестотниот опсег во EuroDOCSIS архитектурата дозволува поголем опсег да може да се алоцира за пренос на податоци (гледано од гледна точка на клиентите, "downstream" се користи за симнување на податоци додека "upstream" за качување на податоци).
Во Јапонија имаме други варијации на DOCSIS.
Меѓународната организација International Telecommunications Union Telecommunications Standardization Sector (ITU-T) ги усвои двете верзии на DOCSIS како меѓународни стандарди. DOCSIS 1.1 беше ратификувана како ITU-T Препорака J.112 Додаток B; соодветно, DOCSIS 2.0 беше ратификувана како ITU-T Препорака J.122. DOCSIS 2.0/J.122 е вертикално компатибилен со DOCSIS 1.1/J.112 Додаток B.
Опрема
DOCSIS архитектурата вклучува два главни елемента: кабелски модем (КМ) поставен на страната на корисникот и терминален систем за кабелски модем (ТСКМ) поставен кај кабелскиот оператор.
ТСКМ е уред кој ги вдомува downstream и upstream портите (функционално е сличен на дигитален мултиплексер (DSLAM)). За дуплекс комуникација помеѓу ТСКМ и КМ потребни се две физички порти (за разлика од Ethernet, каде една порта обезбедува дуплекс комуникација). Поради постоење на повратни шумови има повеќе upstream порти отколку downstream порти.
Личниот сметач на корисникот и соодветните периферни уреди се треминирани, т.е. поврзани на кабелски модем, кој пак е поврзан преку ХОК мрежата со ТСКМ кај кабелскиот оператор. ТСКМ потоа врши насочување на сообраќајот помеѓу ХОК мрежата и Internet. Со користење на ТСКМ, кабелскиот оператор (или Оператори на Повеќе Сервиси - ОПС) може да практикува целосна контрола врз мрежата. Конфигурацијата на KM може да се менува со цел да се задоволат различните потреби на корисниците или условите на мрежата.
Стара турска пошта
Старата турска пошта — поранешна административна зграда и споменик на културата во Скопје. Сместена е меѓу Вилаетскиот конак „Уќумат“ и Мустафа-пашината џамија, спроти тврдината Кале. Зградата е изградена на крајот од XIX век, за што сведочи натписот на камената плоча поставена над влезната врата. Во времето на нејзината изградба, таа била првата турска телеграфана во градот. Првобитно, објектот имал правоаголна основа и се состоел од приземје и кат, а подоцна бил дограден уште еден кат. Како последица на Земјотресот од 1963 година, објектот бил оштетен и со неговата рекнструкција бил отстранет доградениот кат.
NGC 2213
NGC 2213 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Маса, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2213 се споменува и како ESO 57-SC70.
Откривање
Објектот е откриен на 9 февруари 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2213 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m. NGC 2213 има само една позната привидна димензија, која изнесува 2,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 10 м 42 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 71° 31' 42".
Други поделби
Проучување на NGC 2213 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9172.
Ластово
Ластово (Lagosta, Augusta, Augusta Insula, Ladestanos, илирски: Ladest) — остров и општина кој се наоѓа во Дубровничко-неретванската жупанија во Хрватска. Општината се состои од 46 острови со вкупно население од 792 жители, од кои 93% се етнички Хрвати и површина од околу 53 км2. Најголемиот остров во општината се нарекува Ластово, како и најголемиот град. Поголемиот дел од населението живее на островот Ластово на 46 км2.
Ластово, како и остатокот од римската провинција Далмација, била населена од Илирите. Римјаните ја освоиле и населиле целата област, задржувајќи ја контролата до инвазиите на Аварите и словенските миграции во VII век. Хрватите и другите словенски племиња го присвоиле поголемиот дел од далматинскиот брег, но некои градови и острови (како Лагоста) останале независни под номиналното владеење на византиските власти. Во 1000 година, Венеција ја нападнала и уништила населбата поради учеството на островот во пиратството долж јадранскиот брег. По венециската доминација, во 13 век, островот се приклучил кон Дубровничката Република, каде што неколку векови уживале одредено ниво на автономија додека не дошло до освојување на републиката од страна на Французите на чело со Наполеон. Австрија потоа владеела со островот во следниот век, потоа Италија 30 години по Првата светска војна, и конечно Југославија додека островот не станал дел од независна Република Хрватска.
Островот е познат по венециската архитектура од XV и XVI век. Постои голем број цркви со релативно мала големина, сведоштво за долгогодишната римокатоличка традиција на островот. Главниот културен настан е Покладе или карневалот. Островот во голема мера се потпира на својата природна средина за да привлече туристи секоја сезона. Во 2006 година, хрватската Влада го направила островот и нејзиниот архипелаг природен парк.
Географија
Островот Ластово припаѓа на централниот далматински архипелаг. Тринаесет километри јужно од Корчула, островот е еден од најоддалечените населени острови во Јадранското Море. Други острови во оваа група се Вис, Брач, Хвар, Корчула и Мљет. Димензиите на островот се околу 9,8 километри должина до 5,8 километри ширина.
Архипелагот Ластово содржи вкупно 46 острови, вклучувајќи ги и поголемите острови Сушац, Прежба, Мрчара и островска група наречена Лавновњаци на источната страна. Прежба е поврзан со главниот остров со мост во селото Пасадур („премин“ на локалниот дијалект). На островот има фериботска услуга која го поврзува островот со копното во Сплит и запира на патот на Корчула и Хвар.
Градот Ластово се протега низ стрмните брегови на природен амфитеатар со поглед кон плодното поле, свртено кон морето. Ова е невообичаено во споредба со другите јадрански острови, кои вообичаено се свртени кон странана пристаништето. Во другите населби на островот спаѓаат селата Убли (познати и како Свети Петар), Заклопатица, Скривена Лука и Пасадур. И покрај големите пожари во 1971, 1998 и 2003 година, околу 60% од Ластово се покриени со шуми. Постојат богати заедници на соколи и јастреби кои посебно биле корисни во времето на Дубровничката Република кога биле дресирани од соколари. Освен тоа на островот живеат и некои отровни змии.