cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хосе де Сан Мартин
„Патрија Нуева“
Сан Мартин го оставил О'Хигинс како главен на новата чилеанска армија и се вратил во Буенос Аирес за да побара ресурси за кампањата во Перу. Во тој период тој не наишол на добар прием. Пејредон сметал дека Чиле треба да изврши компензација на Буенос Аирес за парите кои биле инвестирани во ослободувањето на Чиле, а како причина се навела и опасноста од португалско-бразилската инвазија на Источниот Брег. Поради неможноста финансиски да поддржува, Буенос Аирес го испратил правникот Мануел Агире во САД за да побара помош и да апелира за признавање на независноста на Обединетите Покраини на Рио де ла Плата (односно, Аргентина). Сепак, оваа мисија била неуспешна бидејќи САД во тој момент решиле да бидат неутрални поради нивните тогашни актуелни преговори со Шпанија за купување на Флорида. Чилеанецот Хосе Мигел Карера сам нашол бродови по ужасот во Ранкагва, со кои имал намера да го ослободи Чиле, но поради тоа што Сан Мартин веќе го направил истото, тој не се согласил неговата флота да ја стави под команда на Армијата на Андите. Карера бил непријател на О'Хигинс и барал да управува со Чиле, но Пуејредон го затворил него и му ги конфискувал бродовите.
Во меѓувреме, Сан Мартин побарал помош од британскиот адмирал Вилијам Боуелс. Тој му испратил писмо од Чиле и очекувал да се сретне со него во Буенос Аирес, но Боуелс слегол во Рио де Жанеиро, наместо во Буенос Аирес. Боуелс сметал дека Сан Мартин бил човек на кого повеќе може да му се верува за разлика од Алвеар и го ценел неговиот монархизам. Сан Мартин не се стекнал со бродовите и комуникацијата со Боуелс била прекината неколку месеци. Тој се вратил во Чиле, а неговата сопруга и ќерка останале во Буенос Аирес поради здравствени проблеми. Поради неможноста да добие помош ниту од Буенос Аирес ниту од странство, се ангажирал за финансирање на морнарицата од Чиле.
Битката на Канча Рајада
Неуспехот при ослободувањето на Талкахуано бил проследен со морнаричко засилување од север. Вицекралството Перу го испратило Маријано Осорио во обид да го освои Чиле. Монархистите при таквата ситуација би напредувале конпнено кон северно Чиле. Сан Мартин мислем дека не можно да се одбрани Консепсион, па така му наредил на О'Хигинс да го напушти градот. 50.000 Чилеанци тргнале северно заедно со стоката и храната, а сè друго запалиле, сè со цел да не остават ништо за монархистите кога ќе влезат во градот. Како и за време на Тукуманскиот Конгрес, така и сега Сан Мартин побрзал да ја објави независноста на Чиле, да ја легитимизира владата и воените дејствија. Чилеанската декларација на независноста се случила на 18 февруари 1818 година, една година по битката на Чакабуко.
Сан Мартин, Лас Херас и Балкарке се сретнале во Курико, а монархистите во Талка, на висорамнината наречена „Канча Рајада“. Патриотите имале бројчена предност, односно 7000 наспроти 4600. Поради тоа Осорио се обидел да избегне отворена битка, и наместо тоа сакал да примени притајна операција. Еден шпион го информирал Сан Мартин дека Осорио не направи ненадеен напад ноќе, но иако бил информиран сепак војската не можела веднаш да се припреми. Илјада војници избегале, 120 умреле, меѓу кои и помошникот на Сан Мартин. О'Хигинс се обидел да се спротивстави со неговата единица, но се повлекол кога бил погоден во раката. Лас Херас успеал се повлече со неговата единица и со тоа спасил 3500 војници. Патриотите избегале во Сантјаго.
И покрај поразот, војниците биле пречекани како херои во Сантјаго. Благодарејќи на Лас Херас, потенцијалната катастрофа за патриотите се претворила во мало повлекување. Армијата била повторно реорганизирана, но поради умрените и повредените војници бројката се намалила на 5000 војници, што било приближно со бројката на монархистите. Тие се позиционирале во близина на реката Махпо, во близина на Сантјаго.
Битката на Маипу
Сан Мартин, според дотогашниот контакт, направил првичен увид на монархистичката армија, и забележал дека истата има неколку пропусти од организациски аспект. Така, тој бил посамоуверен во победа над монархистите и тврдел дека Осорио бил потрапав одошто мислел и дека победата е нивна. Битката започнала во 11 часот. Патриотската артилерија на десно пукала кон монархистичката пешадија на лево. Мануел Ескалада предводел коњанички гренадиери за да ги заробат монархистичките артилеријци, со цел да ги пренасочат кон нивните претпосавени. Полкот на Бургос сериозно го нарушил левото крило на патриотите, воглавно составено од поранешни робови, удар во кој умреле околу 400 борци. Сан Мартин наредил коњаничките гренадиери предводени од Хиларион де ла Кинтана да го нападне полкот. Битката наеднаш прекинала и монархистите започнале да се борат со мечеви извикувајќи „Да живее кралот“ и „Да живее татковината“. По некое време монархистите се разбегале.
Кога полкот на Бургос сфатил дека нивната линија е пробиена, тие прекинале со отпор и борците започнале да се разбегуваат. Коњаницата гонела и ги убила повеќето од нив. На крајот на битката, монархистите биле заседнати од единиците на Лас Херас на запад, Алварадо во средина, Кинтана на исток и коњаницата на Запиола и Фреире. Осорио се обидел да се повлече кон хасиендата „Ло Еспохо“, но не можел да ја достигне, па така избегал кон Талкахуано. Ордоњез и неговите луѓе ја имале последната битка кај хасиендата и умреле 500 монархисти.
Битката завршила попладнето. О'Хигинс, кој сè уште бил повреден во раката, пристигнал кон крајот на битката на Маипи. Кога завршила битката тој извикал „Слава му на спасителот на Чиле!“, мислејќи на Сан Мартин. Како знак на триумф тие се прегрнале седејќи на коњите, и таа сцена денес е позната меѓу историчарите како „прегратката од Маипу“.
Битката на Маипу ја обезбедила чилеанската независност. Освен Осорио и неговите 200 луѓе кои побегнале, сите други монархистички воени лица биле уапсени. Успехот бил поздравен од тогашната патриотска елита, меѓу кои и самиот Боливар.
Тихоокеанска флота
Сан Мартин испратил повторно барање до Боуелс за испорака на бродови, но не добил одговор. Повторно заминал за Буенос Аирес, за да достави слично барање. Тој пристигнал во Мендоза неколку дена по погубувањето на Чилеанците Луис Карера и Хуан Хосе Карера, браќа на Хосе Мигел Карера. Точната иницијатива за тие погубувања е контроверзна. Чилеанскиот историчар Викуња Макена го посочува Сан Мартин, додека пак Х. К. Рафо де ла Рета го обвинува О'Хигинс. Мануел Родригес исто така бил заробен, а подоцна и убиен. За таа смрт можеби дала наредба самата ложа Лаутаро. Сан Мартин нема учество во тоа бидејќи бил на пат за Буенос Аирес.
Сан Мартин не бил добро пречекан во Буенос Аирес. Пуејредон првично одбил да му даде помош, повикувајќи се на конфликтите со федералните кауилјоси и организацијата на огромната монархистичка армија во Кадис која би се обидела повторно да ја освои долината Рио де ла Плата. Тој сметал дека Чиле треба да ја организира морнарицата против Перу, не Буенос Аирес. Сан Мартин разговарал со него и конечно добил 500.000 пезоси. Се вратил во Мендоза со неговата сопруга и ќерка и примил писмо од Пуејредон кој рекол дека Буенос Аирес може да достави само една третина од ветеното. Ова го искмоплицирал проектот, бидејќи ниту Мендоза ниту Сантјаго немале доволно средства. Сан Мартин дал отказ од армијата, но денес не се знае дали отказот е искрен или намерен тактички потег за да се даде притисок врз поддржувачите. Како и да е, Буенос Аирес сè уште го сметал Сан Мартин клучен за националната одбрана, и поради тоа му биле исплатени помош од 500.000 пезоси и го убедувале Сан Мартин да го повлече отказот.
Ранкагвански акт
Иако Артигас бил поразен од лузо-бразилската војска, неговите сојузници Естанислао Лопез и Франсиско Рамирез продолжиле со насилства против Буенос Аирес поради неговата неактивност во борбата против инвазијата на Банда Ориентал. Пуејредон ги повикал Армијата на Андите и Армијата од Северот (предводена од Белграно) да му помогнат на Буенос Аирес. Гидо му напоменал на Сан Мартин дека ако двете армии го направеле тоа, северна Аргентина и Чиле би биле лесно повторно окупирани од монархијата. Сан Мартин исто така знаел дека повеќето од војниците од Армијата на Андите не сакале да му помогнат на Буенос Аирес во граѓанската војна, бидејќи повеќето биле од други покраини или од Чиле. Сан Мартин имал сомнежи и за претпоставеното пристигнување на голема воена експедиција од Шпанија, бидејќи идејата за апсолутна обнова на Империјата имала противници и во самата Шпанија. Сан Мартин на крај ја зачувал армијата во Чиле, во моментот кога поручникот на Белграно, Вијмонте, склучил примирје со Лопез и со тоа тој мислел дека конфликтот е завршен.
Како и да е, министерот за војна Матијас де Иригојен уште еднаш наредил Армијата од Андите да се врати и го назначил Франсиско Фернандес де ла Круз како водич, заменувајќи го Сан Мартин. Тогаш Сан Мартин пак дал отказ и дал до знаење дека армијата нема да биде во можност да ги премине Андите од Чиле во Буенос Аирес бидејќи патот бил блокиран од снег. Сите водичи на воените единици на Армијата на Андите одбиле да одат во Буенос Аирес. Врховниот директор ја повлекол наредбата поради одбивањето на воените водичи и отказот на Сан Мартин, па така Армијата останала во Чиле. Наскоро на Пуејредон му завршил мандатот како Врховен директор и бил заменет од Хосе Рондо.
Морнарицата била конечно оформена во Чиле и на челото на морнарицата бил назначен Томас Кокрејн. Сепак, морнарицата не била испратена веднаш во Перу поради гласините дека можно е да има напад врз Чиле и Аргентина од Шпанија, и во таков случај морнарицата би била испратена во Буенос Аирес. Граѓанската војна продолжила и Сан Мартин уште еднаш се обидел да биде медијатор, но без ефекти. Безуспешно Рондо повтроно побарал да се врати во Буенос Аирес Армијата на Андите. Сан Мартин се вратил во Чиле и се подготвувал за учество во воените морнарички дејствија против Перу (кое сè уште било упориште на Империјата) и со тоа го игнорирал Буенос Аирес. Истото го направила и Армијата од Северот. Без засилување, Рондо бил поразен од страна на федералистите во битката на Кепеда во 1820 година. Конгресот од Тукуман и позицијата Врховен директор на Обединетите Покраини на Рио де ла Плата биле распуштени и Обединетите покраини станале конфедерација од 13 покраини без централна сојузна држава. Овој период е познат како Анархијата од 20 година. Буната на шпанскиот генерал Рафаел дел Риего и појавата на жолтата треска во Кадис ставиле крај на опасноста за шпанското повторно освојување на басенот на Рио де ла Плата. Со Ранкагванскот акт Сан Мартин се стекнал со целосна автономија врз Армијата на Андите бидејќи со новата политичка ситуација во Буенос Аирес немало национален авторитет врз армијата.
Перу
Перу, кое било тогаш упориште на Монархијата, имало вооружени сили скоро четири пати поголеми во однос на силите на Сан Мартин. Перу располагал со 6244 војници во Лима, 8000 војници во северните покраини, 1263 војници на перуанскиот брег, 1380 војници во Арекипа и 6000 војници во Горно Перу, сè вкупно скоро 23000 војници. Армијата на Андите имала 4000 војници, а морнарицата на Кокрејн имала 1600. Со таков сооднос на воените сили, Сан Мартин избегнувал битки. Наместо отворени битки, тој се обидел да ги подели непријателските сили на неколку локации, како што направил за време на поминувањето на Андите, засилен со Армијата од Северот која би пристигнала од југот и армијата на Симон Боливар од север. Тој, исто така, се обидел да промовира бунтови и негодувања во рамките на империјалната војска. Тој, исто така, ветил еманципација на робовите кои ќе ги напуштат перуанските господари и ќе им се приклучат на војската на Сан Мартин. Во меѓувреме се случила Либералната тригодишница (Trienio Liberal), либерален бунт во Шпанија кој дал отпор на шпанскиот устав од 1812 година и тој настан уште повеќе ги поткопал позициите на Империјата во Јужна Америка, особено лојалноста на монархистичките војници.
Морнарицата запловила од Чиле на 20 август 1820 година. Таа била составена од осум воени бродови, единаесет топовници, 246 топови и екипаж од 1600 Чилеанци. Исто така, имало 12 фрегати и бригадир од 4000 војници на Армијата на Андите. Сан Мартин бил водич на воената експедиција. Тие се растовариле во заливот Паракас, 200 км јужно од Лима на 7 септември и го окупирале околниот град Писко, кој бил напуштен од монархистите.
Перуански воени дејствија
Перуанскиот вицекрал Хоакин де ла Пезуела добил наредби од Мадрид да преговара со патриотите. Под примирје противниците славеле за време на средбата во Мирафлорес во Лима. Претсавниците на вицекралот предложиле да го усвојат либералниот шпански устав ако Сан Мартин ја напуштел државата, но неговите претставници барале Шпанија да даде целосна независност на Перу. Преговорите немале исход.
Сан Мартин ја изолирал Лима од околните региони и го испратил Хуан Антонио Алварез де Ареналес да промовира бунови помеѓу староседелското население. Армијата на Андите се преместила северно од Лима, на крајбрежјето. Сан Мартин и Ареналес го опколиле градот од две страни, а Кокрејн го нападнал пристаништето Ел Калјао. Кокрејн го заробил бродот „Есмералда“ и кралскиот полк Нумансија. Скоро 700 војници на Вицекралството Нова Гренада дезертирале и им се приклучиле на патриотите. Неколку народи во северно Перу го поддржале Сан Мартин, а Ареналес ги поразил монархистите за време на битката на Паско. Повеќе од 300 монархисти им се приклучиле на патриотите, вклучително и Андрес де Санта Крус.
Како и да е, плановите не функционирале како што било планирано. Староседелското население кое му се приклучило на Ареналес не можело да се спротивстави на мархистичкиот противнапад, и робовите не се приклучиле на армијата во очекуваната бројка. Аргентинските покраини не можеле да му испратат помош на Сан Мартин и Армијата од Северот повеќе не постоела. Како резултат на тоа, тој му пишал на Симон Боливар, во обид да ги координира дејствата со него.
Пезуела бил сменет со воено-либерален удар и Хосе де ла Серна е Инохоса станал нов вицекрал. Де ла Серна го повикал Сан Мартин за да преговара крај на насилството. Резултатот бил ист како и со Пезуела: Де ла Серна предложил да го воведе уставот на империјата од 1812 (каде Перу е дел од Шпанија), а Сан Мартин побарал независност на Перу (како независна држава). Одбивањето на шпанскиот устав било мотивирано од непропорционало претставување на Америка во Уставното собрание кое го составило уставот. Двете армии се согласите на привремено примирје. Сан Мартин предложил да се основа уставна монархија со европски монарх. Овој предлог бил одбиен со образложение дека Фернандо VII не би го прифатил овој предлог.
Заштитник на Перу
Бидејќи немирите се обновиле, Сан Мартин организирал неколку герилски групи во државата, држел опсада на Лима, но не инсистирал да влезе во градот бидејќи не сакал месното население да го смета за освојувач. Сепак, Де ла Серна наеднаш го напуштил градот со неговата армија од непознати причини. Сан Мартин набрзо свикал „отворено кабилдо“ (отворен совет) за да се разговара за независноста на државата, за што веќе било договорено. Со овој предлог, со авторитетот во Лима, со поддршката од северните покраини и опсадата на пристаништето Ел Калјао, Сан Мартин ја објавил независноста на Перу на 28 јули 1821 година. Иако независноста била објавена, војната сè уште не завршила.
За разлика од Чиле, во Перу немало месни политичари од рангот на О'Хигинс, па така Сан Мартин станал шеф на владата, иако не ја сакал таа функција. Тој бил назначен како „Заштитник на Перу“, денес функција позната како претседател на Перу. Бидејќи перуанското општество било многу конзервативно, Сан Мартин веднаш не ги реализирал либералните идеи. Провизорните статути содржеле мал број промени и ратификувале неколку веќе постоечки закони. Сите видови ропства кои ги трпеле староседелците биле укинати и истите се стекнале со државјанство. Сепак тој не го укинал ропството целосно. Во Перу имало 40000 сопственици на робови, и Сан Мартин вовел закон со кој се еманципирале децата на робовите и робовите чии сопственици ја напуштиле Лима. Исто така тој ја укинал инквизацијата и вовел слобода на говор. За време на неговиот престој во Перу, Сан Мартин имал романса со Роза Кампузано, жена од Гвајакил.
Кралските армии кои останале на перуанско тло се упатиле кон Лима, предводени од Кантерак. При средбата на непријателските армии ниту една страна не започнала напад. Кантерак тогаш го променил правецот кон Ел Калјао, се снабдил со ресурси и се вратил во неговата база. Повторно немало битка кога се враќале. Без ресурси, Ел Калјао се предал неколку дена подоцна. Двете страни презеле чудни мерки: Сан Мартин му дозволил на Кантерак засилување, а Кантерак оставил клучно воено место, неспособно да се одбрани. До денес нема јасни пишани докази за ваквата збунувачка и нерационална ситуација и настани.
Конкрејн имал неколку спорови со Сан Мартин. Тој разговорал со него за неколку негови дејства и пробувал да ги компромизира. За време на блокадата на Ел Калјао, тој предложил О'Хигинс да ја преземе контролата на мисијата. Бидејќи Сан Мартин бил назначен за Заштитник на Перу, Кокрејн сметал дека тој не е веќе под чилеанска контрола и ја одзел морнарицата. Во наредните години Кокрејн објавил неколку обвинувања против Сан Мартин во Чиле.
Боливар ја презел контролата во Каракас со неговата победа во битката на Карабобо. Конгресор во Кукута усвоил слични закони како тие во Перу. Во меѓувреме и Еквадор во Гвајакил објавил независност и Боливар го испратил Антонио Хосе де Сукре да им помогне. Силите на Сукре не биле доволни и побарал помош од Сан Мартин. Перу испратил трупа од 1300 луѓе во Еквадор. Боливар влегол во градот еден месец подоцна и сметал дека поради историски причини Кито треба да биде главен град на Колумбија.
Сан Мартин и Боливар барале да се генерира латиноамериканска интеграција, но не се согласиле за видот на владата: Боливар сакал републиканско државно уредување, а Сан Мартин уставна монархија бидејќи сметал дека со монархијата побрзо ќе се признаеле државите на меѓународен план. Перу и Колумбија потпишале договор за интеграција, кој требало да се предложи и на Чиле, Обединетите Покраини на Рио де ла Плата и Парагвај, а подоцна и на Обединетите Покраини на Средна Америка и Империјата Бразил.
Ричен
Ричен (Rietschen, Rěčicy) — општина во округот Герлиц, во Саксонија, Германија.
Хосе де Сан Мартин
Средбата во Гвајакил
Сан Мартин мислел дека ако ги здружи силите со Боливар ќе биде во можност да ги порази и остатоците од кралските сили во Перу. Двајцата ослободувачи би се сретнале во Кито, па така Сан Мартин го назначил Торе Тагле да управува со владата во Лима додека бил отсутен. Боливар не бил во можност да се сретне со Сан Мартин на договорениот датум, па така Сан Мартин се вратил во Лима но и покрај тоа го оставил Тагле на чело на владата. Боливар се преместил од Кито во Гвајакил, кога се обезбедила независноста. Имало разговори за иднината на регионот: некои делови од Еквадор и поширокиот регион сакале да се спојат со Колумбија, други сакале да се спојат со Перу, а трети пак да се создаде нова нација. Боливар ги завршил разговорите со тоа што го анектирал Гвајакил во Колумбија. Слични притисоци постоеле истото да го направи Сан Мартин, со тоа што Гвајакил (и делови од Еквадор) би се припоиле со Перу.
Средбата во Гвајакил се одржала на 26 јули 1822 година. Тие имале две приватни средби, тој ден и следниот. Бидејќи немало стенографски белешки и сведоци, содржината на средбите не е позната ниту за темата на разговорите. Сепак, според комуникацијата на учесниците со трети лица преку писма може да се претпоставува дека тие зборувале за заедничко делување, можност за создавање заедничка армија, каде командир би бил Боливар, а заменик Сан Мартин.
Министерот Бернардо Монтеагудо бил отстранет од функција за време на перуанската побуна, во времето кога Сан Мартин бил отсутен. Сан Мартин дал отказ од позицијата Заштитник на Перу неколку дена подоцна и се вратил во Валпараисо во Чиле. Неколку причини влијаеле врз таквиот потег. Воената дисциплина на Армијата на Андите била нарушена, но Сан Мартин не сакал да преземе мерки против неговите офицери. Авторитетите на Боливар и Сан Мартин, локалното соперништво на нивните држави (Перу и Колимбија), ги ограничиле операциите за заедничка работа: Колумбијците не сакале Боливар да даде нивни луѓе на Сан Мартин, а Перуанците не сакале нивниот заштитник да биде под Боливар. За разлика од Боливар, кој бил поддржан од колумбиската влада, Сан Мартин немал многу ресурси бидејќи Буенос Аирес одбил да го поддржи, а другите покраински гувернери, иако сакале, сепак немале доволно ресурси, а пак Кокрејн заминал со морнарицата, а О’Хигинс ја губел моќта во Чиле. На крај Сан Мартин сметал дека само еден силен авторитет можел да ја спречи балканизацијата на новите јужноамерикански држави. Така тој престанал да ја врши должноста Заштитник на Перу и се повлекол.
Доцнежен живот
По неговото пензионирање, Сан Мартин имал намера да живее во Кујо, Аргентина. Иако војната за незавиност завршила во регионот, сепак граѓанската војна во Аргентина продолжила. Унитарците сакале да ја организираат државата како унитарна со центар во Буенос Аирес, додека федералистите сакале да ја организираат државата како федерална составена од покраини. Сан Мартин имал добри односи со федералистите, a несогласување со унитарецот Бернардино Ривадавија, но сепак се обидувал да биде неутрален. Сопругата на Сан Мартин, Марија де лос Ремедиос де Ескалада, умрела во 1823 година, па така тој се вратил во Буенос Аирес. Тој ја зел неговата ќерка Мерседес Томаса, која живеела со семејството на мајка ѝ, и отпловиле за Европа.
По неуспешен обид да се насели во Франција, тој се преселил во Британија и подоцна во Брисел. Тој имал намера да живее таму сè додека неговата ќерка не го заврши нејзиното образование и потоа да се врати во Аргентина. Додека бил во Брисел, Ривадавија дошол во истиот град и имал намера да го предизвика Сан Мартин на двобој, но во тоа го разубедил Диего Пароасјен.
Иако имал недоразбирања со Ривадавија, и кој воедно бил избран за претседател на Аргентина, сепак Сан Мартин ги понудил своите воени способности за време на војната со Бразил, но тој не добил одговор. Заминал за Аргентина кога претседател на Аргентина бил Мануел Дорего. Како и да е, додека патувал накај Јужна Америка унитарците пак се обидувале да ја заземат власта во Аргентина, така, додека бил во Рио де Жанеиро разбрал дека унитарците го заробиле Дорего, а кога пристигнал во Монтевидео ја примил веста дека Дорего бил погубен и унитарците започнале кампања против сите федералисти. Бродот пристигнал во Буенос Аирес, но Сан Мартин не слегол и се вратил во Моневидео. Подоцна Сан Мартин се вратил во Брисел.
Федералецот Хуан Маниел де Росас започнал со обиди да ја смири граѓанската војна во Аргентина која била започната од Хуан Лавелје. Сан Мартин и Росас поради сличните ставови станале блиски пријатели. Во меѓувреме Сан Мартин го напуштил Брисел поради белгиската револуција и епидемијата од колера во 1831. Сан Мартин и ќерка му се доселиле во Париз и двајцата се разболеле. Во Париз биле пречекани од Маријано Балкарке, кој им пружил помош. Балкарке се оженил со Мерседес и имале ќерка - Марија Мерседес.
Во 1837 година, Франција започнала со блокадата на Рио де ла Плата како контрамерка на Росас. Сан Мартин ги понудил своите воени вештини на Росас, но бил одбиен поради неговите поодминати години. Како знак на поддрршка, Сан Мартин му ја поклонил сабјата на Росас.
За време на француската револуција од 1848 година, Сан Мартин го напуштил Париз и заминал за Булоњ-сур-Мер. Кога се преселил таму бил скоро слеп и имал многу здравствени проблеми. Сепак, тој продолжил да праќа писма во Јужна Америка. Хосе де Сан Мартин умрел во неговиот дом, на 17 август 1850 година, во 17 часот по месно време.
Посмртни останки
Сепак, поради бунтот на Хусто Хосе де Уркиза против Росас во 1851 година, поразот на Росас во битката на Касерос и хаосот што проследил, влијаело врз одложувањето на префрлањето на телото на Сан Мартин во Буенос Аирес. Во меѓувреме, Буенос Аирес се одделил од Аргентина (за време на граѓанската војна) на чело со унитарците, кои пак од другата страна го мразеле Сан Мартин. Така, во тоа време, преместувањето на телото на Сан Мартин се одложило за неопределено. Бидејќи бил свесен за сето ова, Балкарке наредил изградба на гроб на гробиштата во Булоњ-сур-Мер за телото на Сан Мартин.
Останките на Сан Мартин конечно биле донесени во Аргентина на 29 мај 1880 година, за време на претседателскиот мандат на Николас Авелјанеда. Мавзолејот на Сан Мартин бил сместен во Метрополитската катедрала во Буенос Аирес.
Таан
Таанот се користи во кујните на Левант и Источното Средоземје, Јужен Кавказ, како и делови од Северна Африка. Пастата од сусам (иако не се нарекува таан) се користи и во некои кујни од Источна Азија.
Етимологија
Таанот има арапско потекло и доаѓа од колоквијалниот левантски арапски изговор на. Изведен е од коренот, што како глагол   значи „мелење“,  и исто така го произведува зборот  , „брашно“ во некои дијалекти.
Историја
Најстарото спомнување на сусам е во документ во клинесто писмо напишан пред 4000 години, кој го опишува обичајот да им се служи на боговите вино од сусам. Историчарот Херодот пишува за одгледувањето на сусам пред 3500 години во регионот на Тигар и Еуфрат во Месопотамија. Главно се користел како извор на масло.
Таанот се спомнува како состојка на хумус каса, рецепт препишан во анонимна арапска книга за готвење од 13 век, Китаб Васф ал-Атима ал-Мутада.
Пастата од сусам е состојка во некои кинески и јапонски јадења; Сечуанската кујна го користи во некои рецепти за тестенини од дандан. Пастата од сусам се користи и во индиската кујна.
Во Северна Америка, таан од сусам, заедно со други видови суров путер од јаткасти плодови, бил достапен од 1940 година во продавниците за здрава храна.
Подготовка и складирање
Таанот се прави од семе од сусам кое се натопува во вода и потоа се дроби за да се одвојат триците од јадрата. Меленот семе се натопува во солена вода, поради што триците потонуваат. Пловечките јадра се собираат од површината, се печат и се мелат за да се добие мрсна паста. Може да се подготви и со непечено семе и да се нарече „суров таан“, кој понекогаш се продава како органски прехранбен производ.
Поради високата содржина на масло во таанот, некои производители препорачуваат ладење за да се спречи расипување. Други не препорачуваат ладење, бидејќи тоа го прави производот повискозен и потежок за послужување.
Исхрана
Во референтна количина од 100 грама, таанот содржи 592 калории, а неговиот состав е 53% масти, 22% јаглехидрати, 17% белковини и 3% вода (табела). Тој е богат извор на тиамин (138% од дневната вредност, ДВ), фосфор (113% ДВ), цинк (49% ДВ), ниацин (38% ДВ), железо (34% ДВ), магнезиум (27% ДВ) и фолати (25% ДВ) (табела). Таанот е умерен извор на калциум, други витамини од групата Б и калиум (табела).
Михаил V Калафат
Михаил IV Калафат, (Ζωή η Πορφυρογέννητη, о. 1015 г. - 24 август 1042 г.), бил византиски цар од Македонската династија кој владеел од 10 декември 1041 г. до 20 април 1042 г. Тој бил внук и наследник на Михаил IV и посвоен син на неговата жена, царицата Зоја. Тој бил познат по прекарот "Калафат", значејќи шупер, според занимањето на неговиот татко.
Посвојување за престолонаследник
По сузбивањето на Делјановото востание, Михаил IV се вратил од Балканот тешко болен. Бидејќи неговата смрт можела да се очекува секој час, евнухот-брат Јован Орфанотроф се погрижил да ја зачува царската круна за своето семејство. Царицата Зоја се согласила да го посвои неговиот и царев внук Михаил, па тој бил прогласен за цезар и престолонаследник. Не чекал долго на царската круна зашто веќе во декември 1041 г. Михаил IV умрел.
Владеење
Михаил V, наречен според некогашното занимање на својот татко - Калафат (шупер), брзо го окочал владеењето на пафлагонскиот дом. Прва негова жртва бил самиот Јован Орфанотроф. За да се ослободи од неговото туторство, Михаил Кафалат го испратил својот стрико во прогонство. Во заштита на омразениот евнух никој не застанал. Но кога, охрабрен од тоа, осилениот младич ја испратил в манастир и царицата Зоја, тоа било пресудно за да ја загуби круната. Против него сложно истапиле аристократијата и Црквата, потпирајќи се на династиските чувства на цариградското население. Приврзаноста но легитимноста на Македонската династија станала со времето толку силна што дури и Зоја и Теодора уживале наклонетост од Цариграѓаните. Михаил Калафат кој се осмелил да крене рака на царицата "родена во пурпур", бил симнат и ослепен на 20 април 1042 г.
Дипломат
Дипломат е официјален државен служител, кој располага со неопходните права и овластувања, кој користи општо-прифатени олеснувања, имунитет и привилегии да ја извршува дипломатската дејност за реализација на надворешната политика и реализација на односите со други држави.
Дипломатите во литературата
Во литературата дипломатот обично се претставува како умен, искусен, потаен човек. Тој е воспитан, комуникативен, со пријатен изглед и секогаш го следи успех. Од повеќето определувања и оценки за дипломатот има пофални и сатирични, добронамерни и иронични, сериозни и наивни. Во Древна Кина дипломатите биле највнимателно избирани - секогаш биле од аристократско потекло, благородни мажи натоварени со одговорност и доверба. Во Древна Грција се тврдело дека искусниот дипломат вреди повеќе од искусниот генерал. Додека Оскар Вајлд сметал дека дипломатите се од корист само да ги снабдуваат своите пријатели со подобар тутун.
Должност
Секојдневната работа на дипломатот се состои од проучување, анализа и давање предлози за делотворно спроведување на наворешната политика. Затоа, дипломатската дејност се дава на луѓе кои ја имаат довербата на државните органи. Дипломатите треба да се личности безусловно предани на својата држава, треба да имаат широки, задлабочени и многустрани теориски и практични знаења, специфични квалитети, интелегенција, добри манири и познавање на повеќе јазици. Должноста на дипломатите обично се совпаѓа со нивниот ранг. Затоа е добро да се разграничат два поими кои често се мешаат - дипломатски клас и дипломатски ранг.
Дипломатски клас
Класот на дипломатот ја одразува неговата службена положба во дипломатското претставителство. Тој се определува од нормите на меѓународното право како и од нивото на воспоставените дипломатски односи меѓу државите.
Дипломатски ранг
Дипломатскиот ранг е личен ранг на дипломатот и му се дава во сооднос со законите на секоја држава. Општо прифатени се следниве 5 ранга (почнувајќи од најнискиот):
OneRepublic
Синглови
Сите песни се официјално пуштени како синглови на U.S. Billboard Hot 100 (U.S.), the Pop 100 (U.S. Pop), Канада (CAN), Велика Британија (UK), Европа (EU), Белгија (BEL), Ирска (IRE), Финска (FIN), Холандија (NL), Германија (GER), Австрија (AUT), Франција (FRA), Норвешка (NOR), Израел (ISR), Швајцарија (SUI), Австралија (AUS), Нов Зеланд (NZ), Чешка (CZE), Шведска (SWE), Данска (DEN), Италија (ITA), Бугарија (BUL), Бразил (BRA), и United World Chart (WW).
Други песни
Овие се песни кои не се пуштени официјално на топ листите од страна на OneRepublic, но биле рангирани и продавани.
Мише Анчев
Мише Анчев (1879-1925) — македонски револуционер, и член на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Мише Анчев е роден во 1879 година, во Штип. Бил на должност учител во прогимназијата во Штип. Во 1899 година бил избран за член на Штипскиот околиски комитет на ТМОРО.
Убиен е во Софија, Бугарија, во 1925 година, по априлските настани во Бугарија.
V македонски конгрес
Заседание и работа
За време на одржувањето на овој конгрес позициите на комитетот биле ослабнати и тоа се одразило и врз работата на самиот конгрес. V македонски конгрес ги разгледал односите помеѓу ВМК (Врховен македонско-одрински комитет) и ТМОРО. За претседател бил избран Александар Радев.
Овој комитет не ги исполнил очекувањата кои ги имал меѓу делегатите, поради разногласието на неговите членови
Единственото сериозно дело на новиот состав на Комитетот е издавањето на весникот Реформи кој почнал да излегува на 9 јануари 1899 година, и кој брзо достигнал 8.000 примероци на тираж.
Клетвата на Туран
Клетвата на Туран (Turáni átok) е верување дека Унгарците биле под влијание на злобна магија за многу векови. „Клетвата“ се манифестира како внатрешна борба, песимизам, несреќа и неколку историски катастрофи.
Потекло
Постојат различни теории за потекло. Важно е да се напомене дека името за замислениот "туранински народ" се појавило и проширило во Унгарија по втората половина на 19 век. Првото напишано споменување на фразата: "Turáni átok" беше пронајдено во публикациите на Ференц Херцег.
Свети Стефан и христијанството
Впрочем најпопуларната теорија за потеклото на клетвата е дека било резултат  на прифаќањето на христијанството во Унгарија во 1000 година пред нашата ера под власта на кралот Стефан. Се верува дека поразените приврзаници на старата унгарска религија фрлиле клетва врз христијанската Унгарија која се верувало дека ќе трае засекогаш или можеби илјада години.
1848 револуција
Друга теорија е дека клетвата била создадена според легенда која води потекло од 1850-ти години по неуспешната унгарска револуција во 1848 година и го отсликува огромниот песимизам на оваа репресивна деценија.
Национални катастрофи
Некои трагични настани од унгарската историја традиционално се гледаат како национални катастрофи, манифестации на Клетвата на Туран се:
Лични проблеми
Клетвата, исто така, се обвинува за предизвикување на многу проблеми на лично ниво. Меѓу нив се и високата стапка на самоубиство во Унгарија. Во моментов, Унгарија е 25-та во светот со стапка на самоубиства. Во средината на 1980-ти години Унгарија го водеше овој индикатор. Унгарците имаат трет најкраток животен век во Европа надвор од земјите од поранешниот СССР.
Потекло на поимот
Туран (унгарски: Туран ) потекнува од персискиот Турн и се однесува на степите на Средна Азија, земјата на Тур. Овој збор најверојатно произлегува од името на антички крал, а исто така може да биде и коренот на "Турчин". Традиционално магијарите биле сметани за турски луѓе до крајот на 18 век. Во 19 век, кога проклетството на Туран беше многу популарен концепт, уметниците бараа азиски одлики во унгарската народна уметност и ги нарекуваа "Турански мотиви".
Литература
Проклетството станала омилена тема на унгарската литература. Песна напишана во 1832 година од страна на големиот романтичарски поет од 19 век, Михали Верешмарти, го објаснува потеклото на клетвата, за време на крвавите војни за унгарската територија во античко време:
''
Агнес Ковач
Агнес Ковач (родена на 13 јули 1981) — унгарска пливачка која се натпреварувала на Олимписките игри во 1996, 2000 и 2004 година. Во 2000 година, таа освоила 200 метри грбно и ги постави рекордите на Унгарија во 100 и 200 метри грбно (1: 07.79 и 2: 24.03). Од 2014 година, овие рекорди сè уште стојат. Таа освои бронзен медал на 200 метри на Олимписките игри во 1996 година и срасала петта во 2004 година; во 2004 година, исто така, заврши на четвртото место во 200 метри поединечно.
Ковач научила да плива на возраст од две и пол години и почнала сериозно да тренира на девет години. На возраст од четиринаесет години, таа станала европска помлада шампионка во  на 100 јарди, а следната година освоила олимписки медал. Од 1995 до 2007 година освои 17 медали на европски првенства и 53 унгарски титули. Таа била прогласена за унгарски спортист на годината за четири последователни години, од 1997 до 2000 година. Во 2014 година, таа била претставена во Меѓународната пливачка сала на славните.
Ковач живее со својот сопруг и син во Унгарија. Таа е докторант на Факултетот за физичка култура и спортски науки на Универзитетот Семелвај.
Тихомир Завидовиќ
Тихомир Завидовиќ (пред 1113 - 1168), познат и како „Големиот жупан Тихомир“, бил великосрпски жупан од 1165 до 1166 година. Тој бил син на Завида и најстар брат на Стефан Немања. Од престолот бил соборен од неговиот брат по што во Рашка избила граѓанска војна. Во битката кај Пантин во 1168 година победил Стефан Немања. Тихомир починал, давејќи се во Ситница.
Искачувањето на Тихомир
Редот на големите рашки префекти во XII век е познат денес. Петте владетели секако припаѓале на династијата Вукановиќ. Тоа биле: Вукан, Урош I, Урош II, Белош и Деса. Денес се смета дека Завида потекнува од истата династија, но не се знае во каква врска бил со владетелите на рашкото семејството. Годината во која Тихомир го стекнал имотот не е позната. Срѓан Пириватриќ сметал дека Стефан Немања го добил својот имот во периодот од 1158/9 до 1167 година. Во овој период, или нешто порано, требало да се бара годината на искачувањето на Тихомир. Потврда за оваа претпоставка наоѓаме во стекнувањето на функцијата на неговиот помлад брат Мирослав. Изворите добро ја поткрепуваат претпоставката дека Мирослав дошол на власт во Хум во раните 1160-ти години. Миодраг Марковиќ детално го објаснил датирањето на неговиот ктиторски натпис во црквата Свети Петар на Лим во 1161/1162 година. Токму тогаш на политичката сцена во Рашка се издигнале синовите на Завида. Врз основа на името на синот на Тихомир, Првослав, Пириватриќ претпоставил дека младиот наследник бил спонзориран од големиот префект Урош II во 1140-тите години. Тоа индиректно укажувало дека Тихомир бил на одредена положба и на крајот на првата половина на 12 век, за време на турбулентните унгарско-византиски војни кои делумно се случиле и на територијата на Србија.
Доаѓање на големожупанскиот престол
Тихомир ја наследил функцијата голем префект од Деса, кој бил соборен од византискиот император Манојло I Комнен (1143-1180). Околностите под кои настанала промената ги опишувале грчките извори: Јован Кинам и Никита Хонијат. Настанот бил поврзан со унгарско-византиските војни од 1160-тите. Во 1163 година Манојло, според Кинам, првпат го соборил Деса и наредил да го затворат во царската палата. Во август или септември истата година Манојло престојувал во Ниш, каде што ја примил мисијата од унгарскиот крал Стефан III. Според Хонијат, Манојло му простил на Деса и го вратил на власт, која според Пириватриќ датира од 1165 година.
Повеќе информации за хронологијата давал говорот на византискиот ректор Михаил Анхијалски, посветен на византискиот император. Се однесува на настаните од 1164 и 1165 година. Тоа секако се случило пред празникот Богојавление во 1166 година. Михаил Анхијалски истакнувал дека „Дачанин“ (т.е. префектот од Рашка) морал да го послуша Манојло и да испрати армиски одред за војна против Пеонците (Унгарците). Од голема важност бил фактот што Манојло во текот на овој поход му ја доверил власта на Дачанинот. На престолот наместо соборениот Деса, секако дошол Тихомир. Набљудувајќи ја хронологијата на византискиот поход против Унгарија, се доаѓа до фактот дека промената на Деса и доаѓањето на власт на Тихомир дошло во втората половина на 1165 година.
Големиот жупан Тихомир ја држел Рашка под своја лична власт, а што се однесува до неговите браќа, Мирослав го добил Захумље, Страцимир рударската област Градац, а најмладиот Немања го добил Ибар, Топлица, Расина и областа околу Јастребац, кои луѓето денес го нарекувале „Река“. Мирослав ја подигнал својата донаторска црква Свети Петар и Павле во Бијело Поље, каде што било напишано Мирославовото евангелие, а Страцимир изградил црква во Грац (денешен Чачак).
Граѓанската војна на Тихомир и Немања
Конфликтот на Немања со неговите браќа ѝ е добро познат на историската наука. Основачот на династијата Немањиќ управувал со парохиите Топлица, Ибар, Расина и Река како кнез. Ако хронолошките податоци на Свети Сава се земаат за точни, тој владеел со овие земји за време на владеењето на префектите Урош II, Деса и Тихомир. Во периодот помеѓу 1158 и 1165 година имало средба меѓу Немања и византискиот император Манојло I Комнин. Византискиот император на Немања му ја доделил на управување областа Дубочица (денешен Лесковац) и го одликувал со одликувањето „царски сон“. Тоа бил начинот на византискиот император да внесе раздор меѓу браќата, поддржувајќи го оној кој во тоа време имал најмалку легитимитет да ја носи титулата Голем префект. Срѓан Записите на Пириватриќ го ставаат почетокот на краткотрајното владеење на кнезот Тихомир како голем жупан во 1165 година. Историското дело на Јован Кинески носело информации дека тој бил дел од византиската војска која во 1166 година тргнале против Унгарците, под раководство на Андроник Контостефан. Во тие настани учествувал и еден одред на големиот жупан од Рашка.
Причина за судирот на Немања со неговите браќа е, како што е познато, изградбата на манастирот Свети Никола во Куршумлија и Пресвета Богородица на сливот на реките Косаница и Топлица. Тоа бил израз со кој Немања ги покажал своите аспирации за големожупанската титула. Така отворено го оспорил авторитетот на неговиот брат Тихомир. Мирослав Хумски присуствувал на состанокот на кој Немања бил фатен и затворен во пештера покрај Рас. Заробеништвото не траело долго, бидејќи со помош на приврзаниците на Немања успеал да се ослободи и да започне граѓанска војна против своите браќа. Мирослав заедно со Страцимир и Тихомир побегнале во Византија. Таму, браќата добиле помош од царот Манојло, предводен од грчкиот војсководец Теодор Падијат. Различно се наведува годината на одлучувачката битка кај Пантин. Јованка Калиќ верувала дека тоа се случило во 1168 година. Тихомир загинал давејќи се во Ситница, додека Мирослав и Страцимир се повлекле од бојното поле. Стефан Немања се помирил со своите браќа и ги оставил на власт како кнезови. Во документите се наведува смртта на Тихомир, бидејќи се споменува дека еден од браќата починал. Подоцна изворите повеќе не го споменуваат Тихомир.
Потомството
Непознат е идентитетот на сопругата на Тихомир. Големиот префект (жупан) имал со неа барем еден син и тоа Стефан Првослав. Овој принц е познат по неговото покровителство - Ѓурѓовските столбови кај градот Беране. За време на владеењето на Тихомир, наследувањето се вршело по принципот на стаж (поминато време). Урош II бил наследен од браќата Белош и Деса. Поради тоа, Првослав не можел да биде прогласен за наследник на неговиот татко на функцијата голем жупан, туку само за наследник на одредена област. Првослав морал да биде првороден на големиот жупан Тихомир. Записите на Срѓан Пириватиќ ја отфрлале поврзаноста на Константин Тихо со семејството Немањиќ и тоа преку сопругите. Врз основа на податоците од географијата и сличностите во имињата, тој го поврзува Константин Тихо со братот на Немања, Тихомир. Во документ на охридскиот архиепископ Димитриј Хоматијан од 1220 година се спомнува извесен архонт Јован Тихомир и тоа во областа на Скопје, односно токму на местото каде што се претпоставува дека Тихомир отишол кај својот брат во 1168 година. Пириватрик, исто така, претпоставувал дека Константин владеел со областа околу Скопје пред да дојде на власт.
Карингтон (филм)
Карингтон (англиски: Carrington) — британско-француски филм од 1995 година, во режија на Кристофер Хемптон. Главните улоги ги толкуваат: Ема Томпсон и Џонатан Прајс.
Содржина
Филмот е снимен според вистинската приказна за чудната љубовна врска меѓу две невообичаени личности во времето на викторијанска Англија - сликарката Дора Карингтон (ја игра Томпсон) и писателот Лајтон Стречи (го игра Прајс). Кога ќе го запознае Стречи, Дора е млада сликарка, членка на групата „Блумзбери“. Лајтон, кој е хомосексуалец, пред да ја запознае Дора, мислејќи дека таа е машко, се распрашува за „згодното момче“, по што дознава дека таа е жена. Нивната врска е против сите правила на тогашното општество.
Карлсплац
Карлсплац — станица на - ВУБ линија-1, ВУБ линија-2,  и  ВУБ линија-4   на виенското метро. Отворена е во 1978 година.
Со 233.000 патници на ден (заклучно со 2011 година), подземната станица Карлсплац е една од најпопуларните во Виена. Со изградбата на подземната станица Карлсплац, формиран е и контролен центар, потребен за следење на работата на метрото. Постојаното проширување на трасата на мрежата и новите задачи за набудување, го довле контролниот центар Карлсплац до границите на неговите максимални можности. Од 2006 година, ова било преселено и со изградба на нова зграда на метрото, станица во Ердберг.
Историја
Станицата Карлсплац (на германски: Alte Stadtbahnstation Karlsplatz) порано била станица на железничката пруга во центарот на Виена. Зградите над нивото на Карлсплац се позната архитектурата во стилот  „Југендстил“. Тие биле создадени од архитектот Ото Вагнер, кој бил главен консултант на Виенската транспортна комисија, за разлика од другите градски железнички станици, таа била направени од челична конструкција и мермерни плочи во внатрешноста.
Станицата била отворена за употреба во 1899 година. Откако делови од градската железница биле претворени во метро, било решено да се урнат двете згради, но подоцна биле заувани. Деловите од станицата биле демонтирани, санирани и повторно поставени на два метри повисоко. Денес едната од зградите се користи за изложби како дел од музејот на Виена со влез во метрото, а другиот се користи за кафеана.
Уметност
Во станицата работеле и свои дела оставиле познатите уметници :
Ултимо (кантавтор)
Ултимо (Последниот), псевдоним за Николо Морикони (27 јануари 1996, Рим) е италијански кантавтор.
Победник на Фестивалот во Санремо 2018 во категоријата Нови предлози (Nuove proposte) со песната Il ballo delle incertezze, со која ја добива и наградата Лунеција за Санремо. Во 2019, повторно учествува на Фестивалот и се пласира на второто место со песната I tuoi particolari. По третпат учествува во 2023 завршува на четвртото место со песната Alba.
Почетоците во музичката кариера
Николо Морикони е роден во Рим на 27 јануари 1996 година во областа Сан Базилио. На 8-годишна возраст студира пијано и композиција на Kонзерваториумот Санта Сесилија, а на четиринаесетгодишна возраст почнува да пишува и компонира песни. Во 2010 година студира пеење и пијано во Музичкото училиште Мелоди и последователно станува продуцент во Мелоди Студио Рекординг. Во 2013 година победува на третото издание на натпреварот за пеење Una voce per il Sud со песната Regalami un sorriso, посветена на децата од одделот за онкологија во детската болница Бамбино Џезу во Рим. Истата година, по повод хуманитарен концерт, ја претставува втората необјавена песна Amo te.
На 16 мај 2014 ја објавува Una canzone che sogna, по која следи Diamante nel cielo посветена на еден пријател што загинал во сообраќајна несреќа. Песната била наменета за Фестивалот во Санремо 2015, но била одбиена. Истата година излегува Un uomo migliore во соработка со ЏанКарло Џанини. Во јули за време на хуманитарен концерт за децата со аутизам ја претставува песната Il bambino con le scarpe viola напишана на таа тема. Во тој период почнува да настапува во римски локали, главно во областа Сан Лоренцо, а веќе идната година ги објавува песните Fragile и Ritrova i tue passi на неговиот YouTube канал.