cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 41
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 12 м 48 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 22° 1' 26". Положбениот агол на објектот е во износ од 123°.
Други поделби
Проучување на NGC 41 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 865. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 125; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1185. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 205.
Договор од Ниш (1739)
Договорот од Белград бил потпишан на 18 септември 1739 година преку кој завршила Руско-турската војна (1736-1739). Војната претставувала обид на Русите за заземање на Крим и Азов. Хабсбуршка Австрија влегла во војната но по поразот кај Грочка биле принудени да го потпишат Белградскиот договор и да се повлечат од војната. Ова ја принудила на Русија на преговори.
Според Нишкиот договор, Русија се откажала од сите права над Крим и Молдавија.
Ленинов мавзолеј
Во времето на Втората светска војна и нападот на Нацистичка Германија, телото на Ленин било пренесено во Тјумењ, во денешниот Тјумењски земјоделски институт. Таму се задржило до 1945 година, кога по војната било сместено во саркофаг, чиј проект бил на Шчусев и вајарот Борис Јаковлев. Во периодот од 1953-1961 година, на ова место се наоѓало и телото на Сталин, по кое истото било погребано.
Од неговата изградба, мавзолејот служел и како трибина на која се појавувале раководителите на советската држава. Од овде биле набљудувани церемониите кои се одржувале на Црвениот плоштад. Денеска, мавзолејот претставува голема туристичка атракција на Москва.
Нојлевин
Нојлевин (Neulewin) — општина во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија.
Димониев кантарион
Димониев кантарион (науч. Hypericum dimoniei) — локален македонски флористички ендемит од семејството Кантариони. Димониевиот кантарион се среќава само во Гевгелиско, клисурата на Коњска Река и планината Беласица.
Собирачи на пепел
Собирачи на пепел - роман на македонскиот писател Давор Стојановски од 2016 година, добитник на наградата „Роман на годината“ на „Утрински весник“.
Содржина
Романот е раскажан во прво лице еднина, а главниот јунак е млад бонвиван, страстен учесник во ноќниот живот на градот и кој често ги менува сексуалните партнерки. Истовремено, тој е молчелив, лиричен, рефлексивен и летаргичен. Тој носи огромен револт кон светот околу себе, но не го искажува гласно, но затоа не го инетресираат вообичаените нешта, како: бракот, семејството, работата итн. Во романот се опишува еден долг ден во животот на главниот јунак, во кој тој се навраќања во сеќавањето и така оживува разни случки од минатото. Неговиот ден започнува така што тој оди на погреб, по што талка низ градот и на крајот завршува како натрапник во една куќа, барајќи тоалет. Преминувајќи го Вардар, нему му текнува дека постојат два збора за река во францускиот јазик, па така почнува приказната за неговата свршувачка со една Французинка. Подоцна, на прославата на годишнината од матурата, тој се сеќава на пријателката од училишните денови, која во меѓувреме се отселила во Франција.
Осврт кон романот
Романот би можел да се опише како постадолесцентска проза. Тој не е жанровски или интердисциплинарно измешан, но се доближува до лирската проза. Авторот има цврста и одмерена реченица и успева на лесен и незабележлив начин да ги измеша миметичкиот план, описот на реалното Скопје со симболичкиот слој на доживувањето, а надворешниот свет е насликан преку неколку прецизни контури. Романот има модернистичка концепција. Во делото има прекрасни метафорички пасажи на социјалната условеност на луѓето кои не успеале да се снајдат во општеството.
Покраини во Костарика
Тие се седниве:
Монтела
Монтела — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 31 август 2019 година било 7,535 жители.
Могила (Сенокос)
Могила — археолошко наоѓалиште во прилепското село Сенокос. Претставува населба од неолитско време. Се наоѓа на 2 км од селото, покрај патот Прилеп-Кичево, во непосредната близина на живинарската фарма, каде по површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови со груба и фина фактура, претежно со сива боја. Исто така, има орудија од камен и кремен и голем број животински коски.
Обиколка (геометрија)
[[Податотека:Circle-withsegments.svg|мини|
Обиколка = × пречник = 2 × полупречник.]]
Обиколка — обемот на една кружница или елипса, т.е. лачната должина на кружницата кога би се отворила и исправила како отсечка. Поопшто земено, обемот е кривинската должина околу секоја затворна фигура. Обиколката може да се однесува на самата кружница, т.е. работ на круг. Обиколката на сфера е обиколката или должината на било која од нејзините големи кружници.
Кружница
Обиколката на една кружница е растојанието околу неа, но доколку растојанието е претставено како прави линии, ова не може да се користи како дефиниција. Под овие околности, обиколката на една кружница ќе се дефинира како граничната вредност на параметрите на впишани правилни многуаголници како што се зголемува бројот на страни до бесконечност. Поимот обиколка се користи при мерењето на физички предмети, како и за апстрактни геометриски облици.
Поврзаност со
Обиколката на една кружница е поврзана со една од најважните математички константи —пи (\pi.). Првите неколку децимали на \pi се 3,141592653589793 ... Пи се дефинира како соодносот помеѓу обиколката C на кружница и нејзиниот пречник d:
Може да се рече дека соодносот на обиколката изнесува двапати полупречникот. Гореспоменатата формула може да се пресрочи за обиколката:
Употребата на константата е сеприсутна во математиката, инженерството и науката.
Во делото „Мерење на кругот“ (250 г. п.н.е.), Архимед покажал дека овој сооднос (C/d, не користејќи го називот ) е поголем од 310⁄71 но помал од 31⁄7 со пресметување на обиколките на впишан и опишан правилен многуаголник со 96 страни. Овој метод на приближување на се користел со векови, и со тек на време станувал се поуточнет користејќи многуаголници со сè повеќе страни. Последната ваква пресметка е направена во 1630 г. од австрискиот астроном Кристоф Гринбергер кој користел многуаголници со 1040 страни.
Елипса
Не постои општа формула за обиколката на елипса преку големата и малата полуоска која би користела само елементарни функции. Сепак, постојат приближни формули со овие параметри. Едно такво приближување на Леонард Ојлер (1773) за канонската елипса
гласи
Обиколката на елипса може да се изрази точно по пат на потполн елиптичен интеграл од втор вид. Поточно,
каде a е должината на големата полуоска, а e е ексцентрицитетот
Единствена Русија
Единствена Русија(руски: Единая Россия) е руска политичка партија. Претседател на партијата од 15 април 2008 е актуелниот премиер на Русија Владимир Путин. Грбот на партијата, кој бил изгласен на конгресот во 2005 година е белата мечка, и од овде членовите на оваа партија се нарекуваат мечки. “Единствена Русија“ била создадена на 1 декември 2001 година како резултат од соединувањето на политичките организации “Единство“, “Отчество“ и “Цела Русија“. Кон средината на 2006 година партијата имала над еден милион членови. Партијата нема јасно определена политичка идеологија, но многу често се определува како централна, либерална или десно-централна. Оваа партија го поддржува и актуелниот претседател на Русија Дмитриј Медведев.
Пет цивилизирани племиња
Пет цивилизирани племиња е термин што се однесува на пет домородни нации во Америка: Чероки, Чикасо, Чокто, Крик и Семиноли, кои белите доселеници ги сметале за цивилизирани затоа што биле меѓу првите кои прифатиле многу од обичаите на колонизаторите и биле во добри односи со нив.
Ранкинов степен
Ранкинов степен (°R) — интервал на термодинамичката (апсолутна) температурна скала, наречна Ранкинова скала по нејзиниот изумител, шкотскиот инженер и физичар Вилијам Џон Ранкин, кој ја осмислил во 1859 г.
Симболот за ранкин (како име на единица, со мали букви) е °R (или  °Ra ако има потреба да се разликува од ремерот и реомирот). Како и кај Келвиновата, нулата на Ранкиновата скала означува апсолутна нула, со тоа што Ранкиновиот степен е еднаков на фаренхајтот, наместо на целзиусот. Температурата од −459,67 °F е еднаква на 0 °R.
Некои инженерски гранки во САД ја мерат термодинамичката температура на Ранкиновата скала. Меѓутоа научниците во целиот свет мерат во келвини. Националниот институт за стандарди и технологија не ја препорачува употребата на ранкинот заедно со неговите стандарди.
Гравитационо временско скусување
Гравитационо временско скусување е форма на временско издолжување, вистинска разлика на изминатото време помеѓу два настани како што се мери со набљудувачи кои се наоѓаат на различни растојанија од гравитациона маса. Колку е поголем гравитациониот потенцијал (подалеку од часовникот е од изворот на гравитација), толку побрзо поминува времето. Алберт Ајнштајн првично го предвидел овој ефект во неговата теорија на релативноста и оттогаш е потврден со тестови на општата релативност.
Ова е докажано со забележување дека атомски часовник на различни височини (а со тоа и разни гравитациони потенцијали) на крајот ќе покаже различни времиња. Ефектите откриени во такви експерименти поврзани со Земјата се екстремно мали, при што разликите се мерат во наносекунди. Во однос на возраста на Земјата во милијарди години, јадрото на Земјата е ефикасно 2,5 години помладо од неговата површина. Покажувачките поголеми ефекти ќе бараат поголеми растојанија од Земјата или поголем гравитациски извор. .
Гравитационото временско скусување првпат го опишал Алберт Ајнштајн во 1907 година како последица на специјалната релативност во забрзаните референтни рамки. Во општата релативност, се смета дека е разлика во текот на правилното време на различни позиции како што е опишано со метрички тензор на просторот-време. Постоењето на гравитационо временско скусување за првпат беше потврдено од експериментот на Паунд-Ребка во 1959 година.
Дефиниција
Часовници кои се далеку од масивни тела (или со повисоки гравитациони потенцијали) минуваат побрзо, а часовниците близу до масивните тела (или при пониски гравитациони потенцијали) минуваат побавно. На пример, во текот на вкупниот временски распон на Земјата (4,6 милијарди години), часовникот поставен на врвот на Монт Еверест ќе биде околу 39 часа пред часот поставен на ниво на море. Ова е поради тоа што гравитационото временско скусување се манифестира во забрзана референтна рамка или, врз основа на принципот на еквивалентност, во гравитационото поле на масивни објекти.
Според општата релативност, истите инерцијална маса и гравитационата маса се исти, а сите забрзани појдовни рамки (како што е Родена координатна рамномерно вртечка појдовна рамка со соодветно временско скусување) се физички еквивалентни на гравитационото поле со иста сила.
Да разгледаме семејство на набљудувачи по права "вертикална" линија, од која секој од нив има различна константна г-сила насочена по оваа линија (на пример, долго забрзувачки вселенски брод, облакодер, вратило на планета). Дозволете g(h) да биде зависноста на г-сила на "висина", координата по наведената линија. Еднаквоста во однос на базниот набљудувач во h=0 е
каде што T_d(h) е "целосно" верменско скусување на далечна позиција h, g(h) е зависноста на g -присила на "висина" h, c е брзината на светлината, а \exp означува степенување со e.
За едноставност, во семејството на набљудувачи на Риндлер во просторот рамен простор-време, зависноста ќе биде
со константна H, која дава
Види Парадокс на Еренфест за примена на истата формула за вртечка референтна рамка во рамен простор-време.
Надвор од не-вртечка сфера
Честа равенка што се користи за да се одреди гравитационото временско скусување е изведена од Шварцшилд метрика, кој го опишува простор-времето во близина на не-вртечки масивен сферически симетричен објект. Равенката е
каде
За да се илустрира, без да се земат предвид ефектите од ротацијата, близината до гравитациониот бунар на Земјата ќе предизвика часовник на површината на планетата да се акумулира околу 0,0219 помалку секунди во период од една година, отколку да биде часовник на далечниот набљудувач. За споредба, часовник на површината на сонцето ќе се акумулира околу 66,4 помалку секунди за една година.
Kружни орбити
Во метриката на Шварцшилд, објектите што слободно паѓаат можат да бидат во кружни орбити ако полупречникот на орбитите е поголем од (полупречникот на фотонска сфера). Формулата за часовник во мирување е дадена погоре; формулата подолу дава гравитациона временска дилатација за часовник во кружна орбита, но не ја вклучува спротивната временска дилатација предизвикана од движењето на часовникот. (Двете дилатации се прикажани на сликата подолу).
Експериментална потврда
Сателитски часовници се забавуваат со нивната орбитална брзина, но се забрзуваат со нивното растојание од гравитациониот бунар на Земјата.]] [[Податотека: Orbit times.svg | thumb | right | upright = 1.2 |
Гравитационата временска дилатација е експериментално измерена со употреба на атомски часовници на авиони. Часовниците на авионите биле малку побрзи од часовниците на теренот. Ефектот е доволно значаен за системот за Глобален систем за позиционирање вештачки сателити да ги исправи нивните часовници.
Дополнително, временските дилатации поради висинските разлики помали од еден метар се експериментално потврдени во лабораторијата
Гравитационата временска дилатација, исто така, е потврдена од Паунд-Ребка експериментот, опсервации на спектарот на бело џуџе Сириус Б, и експерименти со временски сигнали испратени до и од Викинг 1 Марс пристаниште.
Корија (Подмоље)
Корија или Манастириште — археолошко наоѓалиште во охридското село Ботун, Општина Дебрца. Претставува црква од средниот век.
Се наоѓа на околу 1 км источно од селото. На северната падина од долот се гледаат остатоци од сакрална градба (исток-запад околу 30 м; север-југ околу 10 м). Забележливи се и неколку простории. Ѕидовите се широки 0,90 м и се зачувани во височина од 0,10 до 0,30 м. На просторот од купиштата камења има фрагменти од покривни ќерамиди и бигорен камен. Околу целиот простор се забележуваат остатоци од ограден ѕид изведен во сувоѕидица. Југозападно за околу 50 м на спротивната падина, на јужниот срт од долот се наоѓаат остатоци од четвртеста градба за која се претпоставува дека била камбанарија. Најверојатно се работи за мал манастирски комплекс од развиениот среден век.
Али
Али може да означува:
Битка кај Аџнадајн
Битката кај Аџнадајн (арапски: معركة أجنادين‎) се одвила во јули или август 634 година помеѓу силите на Византија и Праведниот Калифат на територијата на денешна Палестина и Израел. Битката е дел од Византиско-арапските војни и Муслиманското освојување на Сирија, а завршила со победа на Праведниот Калифат.
Позадина
Според Дејвид Никол, армијата на Праведниот Калифат го напуштиле главниот град Медина најверојатно на есен на 633 или на почетокот на 634 година. Тие најпрвин во Битката кај Датин на 4 февруари ги поразиле Византијците, по кој пораз Ираклиј бил принуден да испрати засилување во јужните делови на империјата. На Халид ибн ал-Валид му било наредено да прекине со операциите против Персија и да се пренасочи кон Сирија. Во Сирија, муслиманите издвојувале победа во Битката кај Босра по кое заедно со неговите генерали ја продолжиле експедицијата.
Халид ги обединил силите со Амр ибн ал-Ас во местото познато како Аџнадајн. Точното место на битката сè уште не е утврдено, но врз основа на топографијата на регионот, историчарите сугерираат дека битката се водела покрај реката на населеното место Елах. Во врска со текот на битката од византиски извори, постојат малку информации бидејќи често се мешат со битите од другите византиски порази кај Датин и Јармук. Најраниот извор се појавува во хрониката Фредегар во 660 година.
Сили
Во однос големината на армиите со кои располагале двете страни, Хамилтон Александар Роскин Гиб во делото Енциклопедија на исламот тврди дека двете сили броеле околу 10,000 војници, и дека бројките кои се дадени од страна на муслиманските историчари се претерани, особено во однос на Византијците David Morray in the Oxford Companion to Military History, however, places both armies ar approximately 20,000 strong.. Дејвид Мореј од оксфордскиот универзитет смета дека бројот на војници на двете страни бил околу 20,000 луѓе.
Византијците биле предводени од братот на византискиот цар Ираклиј, Теодор. Муслиманските извори го именувале како Патрикос (командант) на емеса, која била главна византиска база во Сирија во раниот период од муслиманското освојување на Сирија. Според некои извори, тој своите сили ги регрутирал од северните територии на империјата, односно од Ерменија, или пак од армија која била придружувана од страна на самиот император Ираклиј во Сирија. Освен овие сили, византиските сили најверојатно вклучувале и локални арапски племиња со христијанска вероисповед. Од друга страна пак, муслиманската армија била составена од три одделни групи, со кои групи управувале Халид и Амр.
Битка
Ираклиј по битката се повлечел од Емеса кон Антиохија, додека преживеаните византиски сили побегнале кон најблиските тврдини на населените места. Во следниот период цела Палестина била отворена за муслиманските напади, особено во внатрешнните делови далеку од крајбрежните градови. Како резултат на овие настани, во регионот започнала да се шири голема паника, додека арапската армија повторно се разделила на неколку делови сè додека повторно не биле соединети по повод византискиот обид за запирање на муслиманската инвазија во Битката кај Фахл шест месеци подоцна
Грчкоромски јазик
Грчкоромски јазик или ромскогрчки јазик — речиси изумрен мешан јазик со којшто се служат Ромите во Грција, а настанал преку јазичен допир на ромски и грчки. Јазикот се претпостасвува дека бил таен во Тесалија и Средна Грција. Типолошки, јазикот се заснова на грчки со изразито позајмување зборови од ромски. Се разликуваат два говори на овој јазик: доротика и калијарда. Доротика е таен јазик со којшто се служеле градежниците од округот Евританија, а калијарда е говор којшто се користел во Атина. Во обата случаи, јазикот веројатно не бил мајчин на оние кои го говореле.
Блисдорф
Блисдорф (Bliesdorf) — општина во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија.
NGC 6445
NGC 6445 — планетарна маглина во соѕвездието Стрела, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6445 се споменува и како PK 8+3.1, ESO 589-PN9, CS=19.1, Little Gem nebula.
Откривање
Објектот е откриен на 28 мај 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6445 е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m. NGC 6445 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,73'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 49 м 15,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -20° 0' 32"".
Други поделби
Проучување на NGC 6445 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 338; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6257. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 159.
Скелетон на Зимските олимписки игри 2014
Натпреварите во скелетон на Зимските олимписки игри 2014 се одржаа на ледената патека Санки во близина на Краснаја Полјана, Русија. Беа одржани натпревари во машка и женска конкуренција од 13 до 15 февруари 2014. Ова било шести пат како скелетонот бил дел од официјалната програма на Зимските олимписки игри.
Распоред на натпреварување
Распоред на одржување на натпреварите во двете дисциплини.
Квалификации
На олимпискиот турнир во скелетон учествуваат вкупно 50 натпреварувачи, 30 во машка и 20 во женска конкуренција. Системот на квалификации се заснова врз основа на пласманот на ранг листите од сезоната 2013/14. Секој потенцијален учесник во машка конкуренција морал да биде пласиран меѓу првите 60 на светската ранг листа, односно во женска конкуренција пласман во првите 45. Услов бил и учество на минимум 5 различни трки на 3 различни патеки во тековната и минатата сезона.
Земји учеснички
Настапиле 47 натпреварувачи од 17 земји. Бројот на натпреварувачи по земја е напишан во заграда.
Чауш
Чауш, чавуш или чаус (од çavuş / , „гласник“), арапски 'shawish, شاويش' , (од старотуркиски chabush или chawush, „личност која дава наредба“) — османлиска титула која се користела за две посебни војнички професии кои се разликувале според рангот на офицерот во Отоманското Царство. Чаушот имал ранг веднаш под агата и кетудата, а исто така терминот се користел и за членовите на специјализираната единица чауши која се состоела од комбинирана коњаница и пешадија што служиле на Царскиот совет (како во Отомански Египет).
Свитоци од Мртвото Море
Свитоци од Мртвото Море (исто така наречени и Кумрански ракописи или Кумрански свитоци) се стари еврејски верски ракописи, претежно напишани на хебрејски јазик, најдени во пештерите кај Кумран во близина на Мртвото Море.
Преглед
Илјадници фрагменти од текстови биле откриени во областа на Мртвото Море. Тие претставуваат остатоци од поголеми ракописи кои биле оштетени од природата или од луѓето. Најголемиот дел од нив имаат само остатоци од текстот. Сепак, малиот број на добро сочувани, речиси непроменети ракописи кои преживеале — се помалку од дванаесет. Истражувачите собрале колекција од околу 981 различни ракописи – откриени во 1946/47 и во 1956 година – во 11 пештери. Пештерите се наоѓаат на околу 1,6 км западно од северозападниот брег на Мртвото Море. Постои научен консензус кој ги датира Кумранските свитоци дека потекнуваат од последните три века пред нашата ера и првиот век од нашата ера. Бронзените монети пронајдени на истото место се од времето на Јован Хиркан (на служба од 135-104 г. п.н.е.) па сè до периодот од Првата еврејско–римска војна (66-73 CE), со што се потврдува и датирањето на свитоците направено според радиојаглеродната и палеографската анализа.
Откривање
Свитоците од Мртвото Море се најдени во дванаесет пештери во местото познато како Кумран блиску до Мртвото Море на западниот брег од реката Јордан меѓу 1946 и 1956 од страна на бедуински овчари и група археолози. Практиката на криење свети ракописи во пештери или под земја ја имале древните Евреи.
Првични откритија (1946–1947)
Првото откритие се случило меѓу ноември 1946 и февруари 1947 година. Бедуините овчари Мухамед ед-Диб, неговиот роднина Јума Мухамед и Калил Муса, откриле седум свитоци ставени во ќупови во пештера блиску кај Кумран. Научникот Џон Тревер ја реконструирал приказната за свитоците после неколку интервјуирања на бедуините. Роднината на Ед-Диб ги забележал пештерите, но ед-Диб бил првиот што влегол внатре. Нашол свитоци, кои Тревер ги идентификувал како Свиток Исаија, Хабакук коментар, и Правило на заедницата, кои ги однел во кампот за да ги покаже на своите. Ниеден свиток не бил уништен при тоа. Бедуинот ги чувал свитоците обесени на шаторот додека да реши што да прави со нив, а одвреме-навреме ги изнесувал за да ги покаже на други луѓе. Во меѓувреме, свитокот „Правило на заедницата“ се распаднал на два дела. Бедуинот најпрво ги однел кај препродавач по име Ибраим Иха во Витлеем. Иха му ги вратил, велејќи дека се безвредни, посебно откако бил предуреден дека можеби се украдени од некоја синагога. Потоа бедуинот ги однел на блискиот пазар, каде Сириец христијанин се понудил да ги купи. Шеикот кој се приклучил на разговорот, предложил да се однесат свитоците кај Калил Ескендер Шаин „Кандо“, кој повремено тргувал со антиквитети. Бедуинот и препродавачите се вратиле кај пештерите, откако еден свиток ставиле кај Кандо, а три продале за 7 јордански фунти (во вредност од околу 28 американски долари). Свитоците менувале сопственици откако бедуинот ги оставил кај препродавачите.
Во 1947 година, за седумте свитоци дознал доктор Џон Тревер од Американското училиште за ориентални истражувања (ASOR). Научникот го споредил писмото од свитоците со она во најстариот библиски познат ракопис, Папирус Наш, и нашол сличности. Во март, поради арапско-израелскиот конфликт некои од свитоците биле преместени во Бејрут, Либија, од безбедносни причини. На 11 април 1948 година, Милар Бароус, директорот на Американското училиште за ориентални истражувања, го објавил откривањето на свитоците преку медиуми.
Потрага по Кумранските пештери (1948–1949)
На почетокот на септември 1948 година, бискупот Мар Самјуел донел некои дополнителни свитоци кај професорот Овид Селерс, новиот директор на Американското училиште за ориентални истражувања. До крајот на 1948 година, речиси две години по првото откритие на свитоците, научниците ја немаа откриено првата пештера каде биле најдени првите свитоци. Поради конфликтот во земјата во тој период, не можело да се започне со поголемо истражување. Селерс се обидел да убеди некои Сиријци да помагаат при потрагата по пештерата, но не можел да ја плати цената што ја побарале. На почеток од 1948 година, владата на Јордан дала дозвола на Арапската легија да ја пребара областа каде се мислело дека се наоѓа пештерата. Пештерата означена со број 1 била најдена на 28 јануари 1949 година, од страна на белгискиот набљудувач за Обединетите нации, капетанот Филипе Липенс и капетанот на Арапската легија Акаш ел-Зебн.
Откритија на нови свитоци (1949–1951)
Со повторното откритие на пештерата означена со бројот 1 кај Кумран, започнало истражувањето на целиот тој простор од 15 февруари до 5 март 1949 година, од страна на јорданското одделение за антиквитети предводено од Џералд Ланкестер Хардинг и Роланд де Вокс. Во околината на пештерата број 1 дополнително биле пронајдени нови фрагменти од свитоци, алишта, ќупови и други артефакти.
Откривање на нови пештери (1951–1956, 2017)
Во ноември 1951 година, Роланд де Вокс и неговиот тим од Американското училиште за ориентални истражувања започнале целосно истражување кај Кумран. До февруари 1952 година, биле пронајдени 30 фрагменти во пештерата број 2. Откривањето на втората пештера довело до откривање на 300 делови од 33 ракописи, вклучувајќи делови од Книга на јубилеи и Книга на Сирах напишани на хебрејски јазикw. Наредниот месец, на 14 март 1952 година, тимот на Американското училиште за ориентални истражувања ја откриле третата пештера каде нашле делови од „Книга на јубилеи“ и Бакарен свиток. Меѓу септември и декември 1952 година, фрагментите и свитоците од пештерите 4, 5 и 6 биле откриени од тимот.
Како се зголемувала цената на свитоците и тие станувале сè попопуларни, бедуините и археолозите од Американското училиште за ориентални истражувања истражувале секој посебно, во истата област кај Кумран, што опфаќала повеќе од 1 километар во должина. Меѓу 1953 и 1956 година Роланд де Вокс повел четири нови археолошки експедиции во таа област. Пештерата 11 била најдена во 1956 година.
Пештерите 4–10 се наоѓаат во иста област од околу 150 метри од Кирбет Кумран, додека пештерите 1, 2, 3 и 11 се на околу 1-2 километри северно.
Во февруари 2017 година, археолози од Еврејскиот универзитет објавиле дека пронашле нова пештера, дванаесетта. Таму бил најден само еден празен пергамент во ќуп, а скршените ќупови најдени внатр исто така сугерираат дека пештерата била посетена и ограбена во 1950-те години.
Свитоци и фрагменти
Ракописите најдени кај Кумран се во два формата: свитоци и фрагменти односно делови од свитоци. Во пештерата број 4 фрагментите биле искинати на 15.000 парчиња. Овие ситни парчиња се проблем за науката. Џ.Л. Хардинг, директорот на јорданското одделение за антиквитети започнал да ги составува парчињата, и после 40 години сè уште не завршил.
Првите седум свитоци најдени во пештерата 1 кај Кумран се Свиток на Исаија (1QIsaa), втора копија од Исаија (1QIsab), Правило на заедницата (4QSa-j), Хабакук коментар (1QpHab), Воениот свиток (1QM), Химни на благодарност (1QH), и Апокрифи за поеклото (1QapGen).
Мајбломан
Мајбломан (шведски со значење „мајски цвет“) е традиционална добротворна организација во Шведска чиј производ (цветот од хартија) го продаваат учениците од училиштата во април-мај секоја година од 1907 година, првично за собирање пари за луѓето кои боледуваат од туберкулоза. Мајбломан секоја година е со различна боја. Основана е од Беда Халберг од Онсала.
Беда Халберг била активен член на добротворното движење во Гетеборг, таа дојде до идеја да го продава цветот за да собере средства за истражување на туберкулоза.
Родена во 1869 година во Онсала, таа била најмладата ќерка на капетан и ќерка на фармер. Нејзиниот татко го напуштил семејството во 1870 година за да емигрира во САД. Таа се вклучила во добротворната работа во Гетеборг во 1890 година.
Откако ја видела својата ќерка со хартиена значка за Денот на Густав Адолф, таа основала комитет, вклучувајќи ја Фрига Карлберг, феминистичка социјална работничка и писателка, како и општинскиот лекар К.Ј. Гезелиус. И покрај тоа што другите се сомневале во нејзината идеја, таа нарачала 100.000 хартиени иглички за цвеќе во сина боја и решила да ги продаде за сума која речиси секој можел да си ја дозволи.
Нејзината кампања постигнала огромен успех. Околу 139.000 цветови биле продадени на 1 мај 1907 година во Гетеборг - што ги надминале дури и очекувањата на Беда.
Еден локален весник го напишал следново:
Финска
Во Финска, слична верзија на „мајски цвет“ се продавала од 1908 година за добротворни цели за деца.
Мате Лекаи
Мате Лекај (унгарски: Máté Lékai, 16 јуни 1988) е унгарски ракометар кој игра за Телеком Веспрем и унгарската репрезентација.
Неговиот прв голем меѓународен турнир бил Светското првенство во 2011 година, каде што Унгарија завршила на седмо место. Тој заврши четврт со репрезентацијата на Летните олимписки игри 2012.
Наводи
<references group="" responsive="">
Регионален пат 1206
Регионален пат 1206 (ознака: Р1206) — регионален пат во Македонија, со насока на движење најпрвин од исток на запад, а потоа север-југ. Има вкупна должина од 61,5 километри и 11 делници. Патот започнува во скопското село Сарај и се движи на запад кон градот Тетово, а потоа продолжува на југ до Гостивар, движејќи се под Шар Планина.
Делници
Регионалниот пат 1206 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 11 различни делници.
Лингвистика
Лингвистиката понекогаш се дефинира како научен приод на науката за јазикот, но на јазикот може да му се пријде од мноштво правци, а и голем број на други интелектуални дисциплини се значајни за него и влијаат на неговото учење. Семиотиката, на пример, е поврзано поле кое се засега за општото проучување на знаци и симболи, во и надвор од јазикот. Книжевни теоретичари ја изучуваат употребата на јазикот во уметничка книжевност. Лингвистиката често позајмува знаења од разновидни полиња како психологија, логопедија, информатика, филозофија, биологија, човечката анатомија, социологија, антропологија и акустика.
Во полето, јазичар или лингвист се користи да се опише некој кој или го изучува полето или користи јазичаричка методологија за да изучува одредени јазични групи или одредени јазици. Надвор од полето, овој поим честопати се однесува на луѓе кои зборуваат многу јазици или имаат одличен речник на зборување.
Номенклатура
Поимот филологија бил за првпат прифатен за употреба во 1716, а иако поимот лингвист гледан како ученик на јазик датира уште од 1641, поимот лингвистика бил прифатен во 1847. Оттогаш лингвистиката е прифатена како општа наука за јазикот.
Историја
Линвистиката како научен опит за опишување и објаснување на човечката вештина за јазикот. Во древните цивилизации, јазичаричкото учење било првично мотивирано од точниот опис на класичните литургиски јазици, најзабележливи се оние од санскритската граматика на Панини (4 век п.н.е.), или со развојот на логиката и реториката кај Грците. Во почетокот на 4-от век п.н.е., Кина исто така развила свои граматички традиции, а арапската и еврејската граматика се развила за време на средновековната доба.
Структура
Јазичаричките структури се парови на значења и форма. Секој пар значење и форма е јазичен знак. На пример, значењето „мачка“ е претставени на светско ниво со различни звучни форми, движења со рацете (знаковен јазик) и пишани форми (пишан јазик).
Јазичарите кои се фокусираат на структурата се обидуваат да ги сфатат правилата во поглед на употребата на јазикот кои луѓето ги знаат. Сите јазичарички структури може да бидат поделени на делови кои се комбинирани според (не)свесни правила, преку повеќекратни нивоа на анализа.
Лингвистиката има многу дисциплини кои се осврнати кон различни јазични структури. Теоријата кои ги разјаснува, предложена од Ноам Чомски, е позната како генеративна теорија на универзалната граматика. Дисциплините кои се фокусирани на структурните проучувања се:
Пристап
Една од големите дебати во лингвистиката е проблемот за тоа како јазикот да биде дефиниран или разбран. Некои јазичари го користат поимот „јазик“ за да се означи хипотетскиот, внатрешен модул на човековиот ум кој им овозможува на луѓето да поседуваат јазично однесување, кое пак е дел од формалистичкиот пристап. Се смета дека универзалната граматика се смета дека ги води децата кога учат јазици. Следбениците на ова гледиште, кои воглавно се тие од генеративната теорија на Ноам Чомски, не сметаат дека јазикот се развил спрецифични за комуникација. Тие сметаат дека тоа има врска со процесот на структуирање на човековата мисла.
Друга група јазичари го користат поимот „јазик“ за да го означат комуникацискиот систем кој се развил. Таквите функционални теории за граматиката го гледаат јазикот како алатка која се развила и се присвоила за комуникациски цели.
Методологија
Лингвистиката е воглавно описна. Јазичарите опишуваат и образложуваат одлики на јазикот без да се направат субјективни пресуди за тоа дали определени одлики се „добри“ или „лоши“. Кодификацијата, од другата страна пак, е обид да се промовираат одредени јазични употреби на сметка од другите, односно често се фаворизираат одредени дијалекти. Ова се одвива сè со цел да се основа стандарден јазик, кој би се користел за комуникација во поголема географска област. Исто така, ова може да е алатка една група луѓе да го наметнат својот говор врз други. Крајност на кодификацијата а цензурата, која се обидува да елиминира зборови и структури од општата комуникација.
Анализа
Пред 20 век, јазичарите го анализирале јазикот на дијахроно ниво, кое било историски во фокусот. Ова значи дека тие би споредувале јазични единици и се обидувале да го анализираат јазикот од поглед на тоа колку се сменил јазикот од тогаш и подоцна. Подоцна, фокусот се сменил кон посинхроничен пристап, каде имало анализа меѓу различни јазични форми.
Извори
Повеќето современи јазични публикации издвојуваат дека говорниот јазик е пофундаментален одошто пишаниот јазик. Ова е поради следново:
Сепак, јазичарите се согласни дека проучувањето на пишаниот јазик може да е значајно и вредно. Истражувањата кои се засноваат на корпусот или компјутерите, пишаниот јазик е посоодветен за анализа. Изговорениот текст често е транскрибиран.
Черенец (Годивје)
Черенец — археолошко наоѓалиште во охридското село Годивје, Општина Дебрца. Претставува населба од неолитот.
Тоа е тумба што се наоѓа околу 1 км источно од селото. По зарамнетата површина на врвот од тумбата се забележуваат фрагменти од куќен лепеж и од керамички садови, ножиња и други орудија од кремен.
Видра
Потекло на поимот
Зборот видра (на англиски: otter) произлегува од староанглискиот збор отор или утер (otor или oter). Овие и сродни зборови на други индоевропски јазици, во крајна линија, имаат праиндоевропските корени од * wódr̥, кој исто така го подигнал англискиот збор за вода (water). .
Изглед
Видрите имаат цврсто и многу подвижно тело. Градбата на телото им е добро приспособена за нуркање. Во вода можат да издржат многу долго време, а за ловење на пленот се служат со нивните остри и силни заби.
Исхрана
Видрите пред сè се хранат со риба. Претежно се активни ноќе, иако понекогаш ловат и во текот на денот. Во ловот не се пребирливи и по правило го ловат пленот што најлесно може да се фати во моментот. Сепак, омилена храна им се јагулите. Често го тераат пленот во теснец обраснат со трева и го напаѓаат одозгора со своите силни и остри заби. Покрај риба, се хранат и со ракови, водени инсекти, жаби, птици, а понекогаш и со млади зајци. Видрите се прилично плашливи, воздржливи животни кои живеат осаменички живот. Ловат и се хранат во бистри и плитки потоци, а пожелно е тие потоци да се обраснати со зеленило и да се во близина на поплавни подрачја. За видрите сепак најважно е водата да е бистра и бреговите да нудат можност за криење. Во потрага за храна видрите често знаат да се селат од едно во друго речно подрачје, при тоа често преминувајќи големи растојанија.
Размножување
Најчесто се парат во раната пролет, и женките котат до 3 млади. Видрата е загрозена поради загадување на водите и загубата на живеалиштата, но и затоа што се лови поради нејзиното крзно.
Распространетост
Видрите се распространети во Европа, Азија и Африка.
Видови
Род Lutra
Род Lutrogale
Род Lontra
Род Pteronura
Род Aonyx
Род Enhydra
Лунготевере Тор ди Нона
Лунготевере Тор ди Нона е улица во Рим, делот на Лунготевере што ги поврзува плоштадот кај мостот Сан Анџело со плоштадот кај мостот Умберто, во Понте. Така бил именуван по одлуката на градскиот совет од 20 јули 1887 година.
Историја
Лунготевере се протега наспроти Виа ди Тор ди Нона, патека која веќе поминува покрај реката низ древниот римски патен систем. За речните активности бил поврзан со едно постаро пристаниште изградено пред изградбата на ѕидовите, веројатно наменет, во ерата на Адријан, за истовар на мермер за царскиот мавзолеј.
По изградбата на Аурелијските ѕидини долж левиот брег на Тибар, во кои биле отворени неколку постерули наменети за речен сообраќај, трасата ја следела патеката на ѕидовите. Римските остатоци од пристаништето сè уште биле видливи во времето на граверот од 18 век Џовани Батиста Пиранези и биле добро скицирани од него, иако толкувани како „Остатоци од триумфалниот мост“.
Во средниот век улицата била именувана по средновековниот Турис де Анона, зграда наречена така поради употребата како складиште за жито: пред тоа, кулата била сопственост на аристократското семејство Орсини и била користена како затвор од 15 век до 1660 година.
За изградбата на лунготеверата, поголемиот дел од античката улица бил срушен, вклучително и зграда која првично му припаѓала на семејството Фарнезе, а по 1550 година на Каетани, каде честопати живеел папата Јулиј III (зградата била израмнета за да се отвори место за мостот Умберто I и плоштадот што го носи истото име); од древната улица преживеале некои куќи, а сега Лунготевере е на висина на нивниот прв кат.
Во септември 1889 година бил срушен и театарот Аполо а Тординона, изграден во 1670 година и дизајниран од Карло Фонтана, кој повторно го користел напуштениот затвор: зградата денес е запаметена по мермерната стела дизајнирана од Чезаре Бацани.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Пуста Црква (Сенокос)
Пуста Црква — археолошко наоѓалиште во прилепското село Сенокос. Претставува населба од римско време. Се наоѓа на околу 250 метри југозападно од селската црква „Св. Атанасиј“, каде се наоѓаат остатоци од античка градба, и тоа кршен камен, варов малтер, фрагменти од тегули, имбрекси и керамички садови.
Чорба
Чорба (çorba) - вид супа карактеристична во националните кујни во балканските земји, Источна Европа, Близок Исток, Северна Африка, Средна Азија, Јужна Азија.
Чорбата потекнува од Турција и се правела пред сè од шкембе. Се правела со пропржување на ситно исечкан кромид на масло, на што се додавале ситно иситнетите парчиња шкембе. Се турало вода и се оставало да се вари на тивок оган.
Во Османлиското Царство постоел дури и еснаф на мајстори за чорба. Кај јаничарите, чинот полковник се нарекувал чорбаџија.
Коваријантност
Во теориската физика, коваријантност,позната и како дифеоморфистичка коваријантност или инваријантност, го содржи непроменливиот облик на физичките закони кои подлежат на на диференцирање и координатни трансформации. Основната идеја е дека координатите не постојат  a првенствено во природата,туку се добиени вештачки и се користат за да ја опишат природата,и од оваа причина не треба да се користат во дефинирањето на основните физички закони.
Преглед
Физички закон изразен на коваријантен начин ги користи истите математички форми во сите координатни системи, и честопати се изразени во однос на тензорско поле. Класичната (квантна механика) теорија за електродинамика е една теорија која содржи таква формулa.
Алберт Ајнштајн го предложил овој принцип за неговата теорија на релативноста; но,таа теорија била лимитирана до (време-просторот) координатните системи поврзани меѓусебно преку инерцијалното движење.Ајнштајн препознал дека принципот на релативност исто така треба да биде применет кај забрзаните релативни движења, и тој го користел ново развиениот алат тензорски калкулус за да ја прошири специјалната Лоренцовата теорија за коваријантност(што се однесува на инерцијални рамки)до општата Лоренцова теорија за коваријантност (што се однесува на сите рамки), на крај добивајќи ја неговата теорија на релативност.Локалната редукција на метричкиот тензор до Минковскиот метрички тензор одговара на слободното паѓачкото (геодезика) движење, во оваа теорија, со што се опфаќа појавата на гравитација.
Голем дел од работата на класичните унифицирани теории на поле се состоела од обиди понатамошно да ја развијат општата теорија за релативност со цел да можат да се толкуваат дополнителните физички појави, особено електромагнетството, во рамките на коваријантоста,и поконкретно како чистo, геометриски објекти во континуумот простор-време.
Белешки
Врската помеѓу коваријатноста и релативноста може да биде сумирана преку цитирање на стандардна книга:
"Математиката не била доволно развиена во 1917 за да можеле да се разделат потребите за "без претходна геометрија" и за геометриска,координатно-независна формулација на физиката. Ајнштајн ги објаснил двете потреби преку една збор, "коваријантност". Всушност од "Потребата за "без претходната геометрија" потекнува општата релативност,но правејќи ја анонимно,под името "коваријантност",таа исто така била причината за пола век од збунетост."
Помодерна интерпретација од содржината на оригиналниот принцип на конваријантност е тоа дека Лажна група GL4(R) претставува коренот на "надворешна" симетрија на светот. Други симетрии,меѓу кои и "внатрешната" симетрија е заснована на компактните групи, сега имаат голема улога во фундаменталните физички теории.
Митра (одежда)
Митра (, турбан) – вид на капа на одредени христијански свештеници. Митрите ги носат свештеници на православните цркви, на римокатоличката, англиканската (реформаторска) и некои лутерански цркви (протестантски).
Митрите во православието
Најтипичните митри во православните цркви се засноваат на затворена царска круна од доцната Византиско Царство. Во крајна линија потеклото на оваа форма е од постарата „камилавка“ (καμιλαύκιον), иако таа се издвоила од секуларните капи доста подоцна. Митри со форма на круна почнале да се користат подоцна, по падот на Цариград (1453) под отоманска власт. Православните митри се изработени во форма на луковична круна, тие се целосно затворени, а како материјал за нивна изработка се користи, брокат, дамаск или златно платно. Исто така тие може да бидат навезени, а често се украсени со скапоцени или полускапоцени камења. Вообичаено на митрите има четири икони (Христос, Богородица, Јован Крстител и на самиот врв крст), кои свештеникот може да ги бакне пред да ја стави митрата на глава. Православните митри вообичаено се златни, но може да се користат и други литургиски бои. На врвот на митрата има крст кој може да биде метален и да биде исправен, или извезен на платното и лежечки. Понекогаш, наместо лежечки крст, митрата може да има икона на врвот. Во Македонија митри се изработуваат во Раичкиот манастир кои се познати и барани не само во Македонија, туку и во целиот православен свет.
Митрите во западното христијанство
Во својата модерна форма во западното христијанство, митрата е висока капа која се состои од два слични дела (преден и заден) кои се издигаат и се сошиени од страните, а две кратки ленти секогаш висат назад. Во католичката црква, правото за носење митра, според канонското право, им е дадено на бискупите и опатите кога се појавуваат на церемониите на осветување на бискуп и благословување на опат. Кардиналите вообичаено се сметаат дека се бискупи (од времето на папата Јован XXIII), но дури и кардиналите кои не се бискупи можат да носат митра.
Папата Франциск од Македонија на поклон доби митра изработена во манастирот Рајчица
Циганите од Свинија
Циганите на Свинија — документарен филм од 1998 година за ромското население во Свинија, Словачка. Филмот ги документира луѓето во заедницата и го следи Дејвид Шефел, канадски антрополог, додека тој се обидува да добие поддршка од добротворни агенции „Хејфер проџект интернешнл“, Канадската агенција за меѓународен развој и „Живеалиште за човештво интернешнл“.
Филмот бил режиран од Џон Паскиевич, а го продуцирал Џо Мекдоналд преку Националниот филмски одбор на Канада.
Света Софија (појаснување)
Света Софија може да се однесува на :