cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Могила
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. Кон западната страна на црквата е доградена припрата. Главниот влез е сместен на западната страна и над него има мозаик на кој е прикажан Архангел Михаил, а споредниот влез се наоѓа на јужната страна и над него има празна ниша. Храмот во целост е покриен со кров од ќерамиди. Дворот на црквата е ограден со метална ограда, а во неа се сместени камбанаријата, селските гробишта, како и помошен објект. Камбанаријата е сместена на завршетокот од помошниот објект, непосредно на левата страна од влезната порта од дворот на црквата. Таа има квадратна основа во долниот и и осумаголна во годниот дел, каде што на секоја од осумте страни има по една монофора.
Заградено
Заградено (Φρακτό или Φραχτό, до 1969 г. Ζαγραντένιο ) — планина во Драмско, Егејска Македонија, на самата граница со Бугарија. Највисок врв e Делибоска (Δελημπόσκα) со 1.953 м. Претставува дел од планинскиот систем на Централните Родопи, во највисокиот дел на Родопите на територијата на денешна Грција.
Освен Делибоска други врвови се: Ипсома (1.873 м), Ликолака (1.850 м), на 700 м источно од граничните пирамиди бр 142 и 143, Капсалак (пирамида бр. 135, 1.829 м), Халеро (Рахи, 1817 м), Турсунски Врв и пирамида бр. 147 (Макруло, 1.752 м), Мнима Параскева (1.640 м) и други. Во јужниот дел на Заградено се наоѓа шумата Заградено, уникатна и недопрена од човекот, една од најзачуваните во Европа. Во пределот Заградено се наоѓа и Клисурата на Дивокозите, која преставува важно живеалиште за дивокозите.
На Заградено се наоѓа напуштеното село Лаџа, каде има лековти бањи. Таму е и некогашното село Крушево.
Естел Нзе Минко
Естел Нзе Минко (родена на 11 август 1991 г., во Сен Себастјан сир Лоар) е француска ракометарка која игра на позицијата среден бек за Ѓер Ауди ЕТО и за француската репрезентација.
Таа е Светски и Европски првак со француската репрезентација од првенствата во 2017 и 2018, а има освоено и сребрен медал на Олимписките игри 2016.
Клупска кариера
Естел Нзе Минко започнала да игра ракомет на 12 години во градот Сен-Жилијан де Конкелс во близина на Нант, а подоцна му се приклучила на истоимениот тим во неговата младинска школа. Во 2009 година, таа му се приклучила на Тулуза на возраст од само 18 години играјќи за нив во првата лига на Франција, но на крајот од сезоната клубот се распаднал. Последователно, таа одиграла две сезони за Мјос Биганос, и една сезона во Серкл Ним пред да се врати во клубот во кој ја започнала својата кариера, Нант во 2013. .
Во април 2016 година, Нзе Минко потпишала за унгарскиот клуб Шиофок заедно со својата клупска колешка Клои Булеу, што било нејзиното прво искуство во странство. Во текот на трите сезони во кој таа го носела дресот на Шиофок била една од најдобрите и најважните ракометарки на клубот. Во сезоната 2018-2019, Нзе Минко му помогнала на Шиофок да триумфира во Купот на ЕХФ, постигнувајќи 65 гола во текот на натпреварувањето, како само нејзината клупска колешка Андреа Кобетиќ и Хелене Гигстад Фауске од Хернинг Икаст имале повеќе од неа.
Во февруари 2019, Нзе Минко потпишала двегодишен договор со повеќекратниот европски шампион, унгарскиот Ѓер. Нзе Минко на позицијата среден бек во клубот требало да ја замени холанѓанката Корнелија Грот.
Репрезентативна кариера
Во октомври 2013 година, Естел Нзе Минко за првпат била повикана во француската репрезентација за натпреварите против Словачка и Финска од квалификациите за Европското првенство 2014. Својот прв настап, го забележала на 24 октомври во натпреварот против Словачка. Во декември 2014 година, таа бил избрана да учествува на Европското првенство 2014 во Унгарија и Хрватска. Франција го завршила турнирот на 5-тото место, а Нзе Минко постигнала 7 голови.
Во 2016 година, учествувала со својата репрезентација на Олимписките игри 2016 каде Франција стигнала до финалето, во кое во натпреварот за златниот медал била поразена од Русија, па Нзе Минко и нејзините соиграчки морале да се задоволат само со сребрениот медал. Во декември истата година, таа го освоила бронзениот медал на Европското првенство 2016. Со 35 гола и 20 асистенции, таа била една од најдобрите играчи на натпреварувањето.
Вистинските репрезентативни успеси за Нзе Минко и француската репрезентација дошле во 2017 и 2018 година, кога французинките ги освоиле титулите на Светското првенство 2017 и Европското првенство 2018. Нзе Минко била најдобар стрелец на Франција на Европското првенство 2018, вкупно петти на турнирот, со 38 постигнати голови со 82% шутерска прецизност.
Малала Јусафзаи
Малала Јусафзаи (роденa на 12 јули 1997 година], исто така познатa и како Малала, е активистка за женско образование и најмлад лауреат на Нобеловата награда . Таа е позната по застапувањето за човекови права, особено образованието на жени и деца во родниот Пакистан, каде локалните Талибанци на моменти им забрануваа на девојчиња да одат на училиште . Нејзиното застапување прерасна во меѓународно движење, а според поранешниот пакистански премиер Шахид Какан Абаби, таа стана „најистакнатиот граѓанин“ на земјата.
Јусафзаи е родена во семејство на Паштун во Мингора, Кајбер Пахтунхва, Пакистан. Нејзиното семејство дојде да управува со низа училишта во регионот. Сметајќи ги Мухамед Али Џина и Беназир Буто како свои модели, таа беше особено инспирирана од мислите на нејзиниот татко и хуманитарната работа. Во почетокот на 2009 година, кога имала 11-12 години, таа напишала блог под псевдоним во кој го опишува животот за време на окупацијата на Талибанците. Следното лето, новинарката Адам Б. Елик направи документарен филм на Њујорк Тајмс за нејзиниот живот додека пакистанската војска интервенираше во регионот. Таа се истакнува, давајќи интервјуа во печатена форма и на телевизија, а беше номинирана и за Меѓународна награда за мир од активистот Дезмонд Туту.
На 9 октомври 2012 година, додека се наоѓал во автобус во Сватската област, по полагањето на испит, Јусафзаи и уште две девојчиња биле застрелани од талибанците во обид за атентат во знак на одмазда за нејзиниот активизам; напаѓачот избегал од местото на настанот. Јусафзаи била погодена во главата со куршум и останала во несвест и во критична состојба во Институтот за кардиологија Равалпинди, но нејзината состојба подоцна се подобрила доволно за таа да биде пренесена во болницата кралицата Елизабета во Бирмингем, Велика Британија. Обидот за убиство предизвика меѓународно излевање и поддршка за Јусафзаи. Дојче вел е во 2013 година објави дека таа станала најпознатиот тинејџер во светот. Неколку недели по обидот за убиство, група од педесетмина водечки муслимански свештеници во Пакистан издадоа фатва против оние што се обидоа да ја убијат. Талибанците беа меѓународно осудени од влади, организации за човекови права и феминистички групи. Талибанските власти реагираа на осудата со дополнително осудување на Јусафзаи, посочувајќи ги плановите за евентуален втор обид за атентат, што беше оправдано како верска обврска. Нивните изјави резултираа со натамошно меѓународно осудување.
<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (August 2018)">потребно е цитат  ]
Раниот живот
Јусафзаи е родена на 12 јули 1997 година во областа Сват на северозападната провинција Кајбер Пахтунхва, во семејство со пониска класа. Таа е ќерка на Зиаудин Јусафзаи и Тор Пекаи Јусафзаи. Нејзиното семејство се сунитски муслиман од паштунскиот етникум. Семејството немало доволно пари за болничко раѓање и како резултат, Јусафзаи е родена дома со помош на соседите. Таа го добила своето прво име Малала (што значи „погодена од жалост“) по Малалаи од Мајанд, позната поетеса и воин жена од јужен Авганистан. Нејзиното презиме, Јусафзаи, е на голема племенска конфедерација на Паштун, која е доминантна во долината Сват Пакистан, каде што порасна. Во нејзината куќа во Мингора, таа живеела со нејзините двајца помлади браќа, Кушал и Атал, нејзините родители, Зиаудин и Тор Пекаи и две кокошки за миленичиња.
Течно зборува на паштуски, урду и англиски јазик, Јусафзаи се школуваше претежно од нејзиниот татко Зиаудин Јусафзаи, кој е поет, сопственик на училиште, и самиот е активист, водејќи низа приватни училишта познати како Јавно училиште Кушал. Во едно интервју, Јусафзаи еднаш изјави дека таа се стреми да стане лекар, иако подоцна нејзиниот татко ја охрабри наместо тоа да стане политичар. Зиаудин се осврна на неговата ќерка како нешто сосема посебно, дозволувајќи и да остане ноќе и да зборува за политика, откако нејзините двајца браќа биле испратени во кревет.
Забрана за школување
После налогот, Талибанците уништија уште неколку локални училишта.
Во февруари 2009 година, училиштата за девојчиња сè уште беа затворени. Како солидарност, приватните училишта за момчиња одлучија да не се отвораат до 9 февруари. На 7 февруари Јусафзаи и нејзиниот брат се вратија во родниот град Мингора, каде што улиците беа напуштени, и се појави „морничава тишина“. „Отидовме во супермаркетот да купиме подарок за нашата мајка, но таа беше затворена, додека порано остануваше отворена до доцна. Беа затворени и многу други продавници “, напиша таа на својот блог. Нивниот дом бил ограбен, а нивниот телевизор бил украден.
По повторното отворање на училиштата за момчиња, Талибанците ги укинаа ограничувањата за основното образование на девојчињата, каде што имаше ко-едукација. Училиштата само за девојчиња сè уште беа затворени. Јусафзаи напиша дека присуствувале само 70 ученици, од вкупно 700 ученици кои биле запишани.
На 15 февруари, можеше да се слушнат истрели на улиците на Мингора, но таткото на Јусафзаи ја увери, велејќи: „Не плаши се - ова е пукање за мир“. Нејзиниот татко прочитал во весникот дека владата и милитантите требало да потпишат мировен договор следниот ден. Подоцна истата вечер, кога Талибанците го најавија мировниот договор во нивното студио „ FM радио “, започна уште една рунда посилни пукања надвор. Јусафзаи зборуваше против Талибанците на националното шоу „ Капитал разговор“ на 18 февруари. Три дена подоцна, локалниот водач на Талибанците, Маулана Фазлула, на својата радио станица ФМ објави дека ја укинува забраната за образование на жените, а на девојчињата ќе им биде дозволено да одат на училиште сè додека не се одржат испитите на 17 март, но тие мораа да носат бурка.
Ден на Малала
На 12 јули 2013 година, на 16-тиот роденден на Јусафзаи, таа зборуваше во ООН за да повика на светски пристап до образование. ООН го нарекоа настанот „Ден на Малала“. Јусафзаи носеше една од шалите на Беназир Буто во ООН.
Нобелова награда за мир
Откако ја доби Нобеловата награда за мир, имаше пофалби, но и одредено неодобрување на одлуката. Норвешки пратеник, Фредрик Хефермехл, коментираше: „Ова не е за фини луѓе кои направиле убави работи и се радуваат што ја добиле. Сето тоа е ирелевантно. Она што Нобел го посака беше награда што промовираше глобално разоружување. “
Аден Кортес, студентски колеџ од Мексико Сити и барател на азил, ја прекина церемонијата на доделување на Нобеловата награда за мир на Јосафзаи во знак на протест за масовното киднапирање на Игуала во 2014 година во Мексико, но брзо беше одземено од безбедносните лица. Јусафзаи подоцна сочувствувал и признал дека проблемите со кои се соочуваат младите луѓе ширум светот, велејќи дека „има проблеми во Мексико, има проблеми дури и во Америка, дури и овде во Норвешка, и навистина е важно децата да го кренат својот глас“.
Црква „Св. Атанасиј“ - Беранци
Свети Атанасиј — црква во селото Беранци. Црквата се наоѓа во југозападниот дел од селото, на височина која ѝ дава доминантна положба во однос на остатокот од селото, од десната страна на патот кој води до Беранечкиот манастир.
Историја
Црквата е изградена во 1868 година, но била целосно разрушена во Првата светска војна, по што била обновена во 1924 година и најпосле во 1988 година.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со украсена полукружна апсида на источната страна. Главниот влез е сместен на западната страна, а над него има ниша со фреска во застаклена рамка на која е прикажан Атанасиј Александриски. Споредниот влез се наоѓа на јужната страна и над него има празна ниша. На јужната страна има и два квадратни прозорци кои се распоредени во иста висина, по еден од обете страни на споредниот влез. Објектот е изграден од камен и е покриен со кров од ќерамиди. Дворот на црквата е ограден со метална ограда, а во него се сместени камбанаријата, селските гробишта, споменик и помошен објект. Камбанаријата има квадратна основа и во нејзиниот горен дел има по една монофора на секоја страна. Покриена е со пирамидален кров од ќерамиди.
Црква „Св. Јован Крстител“ - Беранци
Свети Јован Крстител — манастирска црква на Беранечкиот манастир.
Историја
Црквата била осветена на 2 август 1879 година, поточно на верскиот празник Илинден. Од фрескописот во внатрешноста на црквата се забележува дека истата била обновена во 1979 година.
Архитектура
Градбата на црквата претставува крстокуполен храм со осумаголна купола, многуаголна апсида и многуаголни крила. На секоја страна од куполата има по една монофора. Влезот на црквата е сместен на јужната страна и над него има застаклен дел во кој има фреска на која е прикажан Јован Крстител. Внатрешноста е живописана, а иконостасот содржи икони во три реда.
Црква „Св. Константин и Елена“ - Беранци
Свети Константин и Елена — црква во селото Беранци. Црквата се наоѓа во северниот дел од селото.
Историја
Од прикачената мермерна плоча во дворот на црквата се забележува дека истата била осветена на 23 август 2003 година.
Туниски поход
Туниски поход (исто така позната како Битка за Тунис) — серија битки што се одржале во Тунис за време на северноафриканскиот поход во Втората светска војна, помеѓу силите на Оската и сојузничките сили од 17 ноември 1942 до 13 мај 1943 година. Сојузниците се состоеле од британските кралски сили, вклучително и грчки контингент, со американски и француски корпус. Битката започнала со почетен успех од страна на германските и италијанските сили, но масовните напори за спречување на снабдувањето довело до одлучувачки пораз на Оската. Над 250.000 германски и италијански војници биле заробени, вклучувајќи го и најголемиот дел од Африканскиот корпус.
Западна пустина
Првите две години од војната во Северна Африка се одликувале со хроничен недостиг на снабдување и проблеми со транспортот. Северноафриканскиот брег има малку природни пристаништа, а британската база во Александрија на делтата на Нил била на околу 2.100 километри по пат од главното италијанско пристаниште во Триполи во Либија. Помалите пристаништа во Бенгази и Тобрук биле на 1.050 и 640 километри западно од Александрија на Литоранеа Балбо (Виа Балбија) што се протегала по тесен коридор долж брегот. Контролата на централниот Медитеран била оспорена од британската и италијанската морнарица, кои биле подеднакво усогласени и извршиле реципрочно ограничување на снабдувањето преку Александрија, Триполи, Бенгази и Тобрук, иако Британците можеле да го снабдуваат Египет преку долгата рута низ Атлантикот околу ’Ртот на Добрата Надеж и покрај Индискиот Океан во Црвеното Море.
Тешкотиите во снабдувањето на воените сили во пустината довело до неколку нерешителни победи од двете страни и долги бесплодни напредувања долж брегот. Италијанската инвазија на Египет од страна на 10-та армија во 1940 година, напреднала 97 километри во Египет и повеќе од 1.600 километри во права линија од Триполи, 600 километри од Бенгази и 320 километри од Тобрук. Западните пустински сили се бореле со одложена акција додека се вратиле во Мерса Матрух, а потоа ја започнале операцијата Компас, рација и контранапад во Либија. 10-та армија била уништена, а британците го окупирале Ел Агеила, околу 970 километри од Александрија. Со доаѓањето на германскиот африкански корпус, Оската извршила контранапад во операцијата Зоненблум и во април 1941 година го достигнала лимитот на нивниот капацитет за снабдување на египетската граница, но не успеала да го врати Тобрук.
Во ноември 1941 година, британската осма армија, потпомогната од кусото растојание од Александрија до линијата на фронтот ја започнала операцијата Крстоносец, ослободувајќи ја опсадата на Тобрук и повторно стигнала до Ел Агеила. Осмата армија набрзо била потисната назад во Газала западно од Тобрук и во битката кај Газала во мај 1942 година, Оската ги потиснала до Ел Аламеин, на само 160 километри од Александрија. Во 1942 година, британската контрола врз Малта и разузнавањето од Ултра, им дозволило на Кралските воздухопловни сили да потопат повеќе италијански бродови за снабдување и транспорт. Големи количини на залихи станале достапни за Британците од Соединетите Држави и ситуацијата со снабдувањето на Осмата армија на крајот била решена. Со оглед на тоа што Осмата армија повеќе не била ограничена, Оската била потисната на запад од Египет по Втората битка кај Ел Аламеин во ноември 1942 година.
Операција факел
Во јули 1942 година, Англиските сојузници разговарале за релативно мали амфибиски операции да се истоварат на северот од Франција во текот на 1942 година (Операција Следжхамер, која била претходник на Операција Раундап, главните истоварувања во 1943 година), но се согласиле дека тие операции се непрактични и дека треба да бидат одложени. Се согласиле дека во замена на тоа, истоварувањата ќе бидат направени за да се обезбедат Вишијските територии во Северна Африка (Мароко, Алжир и Тунис) и потоа да се тргне на исток. Англиската окупација на целата северноафриканска обала би го отворило Средоземното Море до сојузничкиот бродски сообраќај, наместо досегашниот долг пат преку ’Ртот на Добрата Надеж. На 8 ноември, Операција Факел истоварила сојузнички сили во Алжир (во Оран и Алжир) и Мароко (во Казабланка) со цел откако Вишијските сили во Алжир ќе се предадат, да се направи напредок кон Тунис, околу 800 километри на исток.
Тунис
Се вели дека Тунис има облик на бремена жена, со северната и голем дел од нејзината источна граница (главата и стомакот) на брегот на Средоземното Море. Поголемиот дел од внатрешната западна граница со Алжир (задната страна) е на источната линија на планините Атлас што се протега од атлантскиот брег на Мароко, 1.900 километри источно до Тунис. Овој дел од границата е лесно одбранлив на малиот број премини низ двете линии северно-јужно на планините. На југ, понискиот опсег на планини ги ограничува приодите до тесен јаз, свртен кон Либија на исток, помеѓу ридовите Матмата и брегот. Французите претходно изградиле серија одбранбени фортификации, познати како Маретска линија долж рамнината, за да се одбранат од италијанската инвазија од Либија.
Само на север теренот бил поволен за напад; тука планините Атлас завршуваат во близина на источниот брег, оставајќи голема површина на северозападниот брег незаштитена. Одбранбените линии на север можеле да се справат со силите што се приближувале, додека линијата Марет го направил југот безбеден. Помеѓу, имало само неколку лесно одбранети премини низ планините Атлас. Тунис има две големи длабоки водни пристаништа, во Тунис и Бизерте, на само неколку стотици милји од италијанските бази во Сицилија. Бродовите можеле да испорачуваат залихи ноќе, безбедни од патролите на британската авијација и да се вратат следната ноќ, додека Либија била целодневно патување, што ги правело операциите за снабдување ранливи на воздушни напади на дневна светлина. Според Хитлер, Тунис би можел да се задржи на неодредено време, што би ги нарушило плановите на сојузниците во Европа.
Борис Брејча
Борис Брејча (роден на 26.11.1981 година во Лудвигшафен ам Рајн ), е германски диџеј и музички продуцент. Самиот тој го опишал неговиот музички стил како „High-Tech Minimal “. Започнал да настапува со маска на своите перформанси од настапот во Бразил зашто закал да е поразличен од сите други диџеи. Многу негови обожаватели ја имале истетовирано неговата маска, па затоа тој никогаш не би ја сменил.PEOPLE LOVE TO SEE THAT AN ARTIST HAS SOME KIND OF IDENTITY
Беа Паља
Беа Паља ( унгарски изговор: [ <small id="mwDQ">pɒjɒ bɛ.ɒ ]; родена Beáta Palya; во Мако, 11 ноември 1976 година) е унгарска народна и светска музичка пејачка и текстописец, која понекогаш се појавувала во филмови како актерка или пејачка.
Во раните години таа била под влијание на унгарските народни песни, бугарската, еврејската и циганската музика, следејќи ги нејзините повеќекратни етнички корени.
Позадина
Првично, таа пеела во унгарските народни музички групи Zurgó и Laokoón и ја започна својата соло кариера во 2002 година. Таа изведувала унгарска и бугарска народна музика како и џез и светска музика. Студирала и индиска и персиска музика.
Спанч
Спанч (Σπανός, Спанос) — река во Кукушко, Егејска Македонија, лева притока на Галик. Долга е 31 км.
Течение
Реката извира од источните падини на планината Круша (планина), на надморска висина од 640 м североисточно над селото Фанарли. Зазема југозападен правец, минува јужно од селото, а потоа тече низ Шемница. Потоа се упатува на југ, и откако ќе ги одмине Алексово и Касамли од исток, проаѓа источно и јужно од Грамадна. Проаѓа низ Стрезово од исток и Сеслово од северозапад, и тука меѓу овие две села се влева во Галик.
Опис
Спанч е најголема притока на Галик според количината на вода. Полноводноста на Спанч е сезонски зависна од количината на врнежи од дожд и стопен снег од планината Круша. Често пресушува во летниот период, но набргу почнува да тече кога ќе почнат врнежите. На брегот на Спанч, североисточно од Кукуш се наоѓа манастирот „Св. Нектариј Спанчовски“, наречен по реката.
Моника Лакатос
Моника Лакатош Унгарска пејачка со ромско потекло, пејачка на бендот Роменго. Таа станала првиот уметник со ромско потекло што ја доби наградата WOMEX во 2020 година
Животот и кариерата
Лакатош е родена во Будимпешта во ромско семејство и сама научила да пее. Таа често свирела во театарот Холдвилаг студио со нејзините братучеди, каде што го запознала нејзиниот иден сопруг, Михали „Мази“ Ростас, кој ги придружувал на гитара. Директорот на театарот Иштван Малгот влезе во бендот во телевизиското талент шоу Ки мит Туд? во 1996 година, без знаење на членовите. Тие се појавиле во шоуто наречено Lakatos Mónika és a Hold Gyermekei (Mónika Lakatos и децата на Месечината) и победија во категоријата за народна музика. Недолго потоа се родила нејзината ќерка Џени, која извесно време се повлекла од пеењето. Нејзиниот сопруг станал член на бендот Романо Дром, а Лакатош повремено излегувал на сцената со нив. Во 2004 година, таа и нејзиниот сопруг го основале Роменго, кој свири ромска музика од Nagyecsed. Тие издале два албума, од кои и двата се најдоа во топ 10 на Светските музички топ листи во Европа.
Во 2010 година, таа отпеала песна за Менаџерот за човечки ресурси, во режија на Еран Риклис. Во 2017 година, нејзиниот соло албум Romanimo се нашол на четвртото место на февруарската табела на World Music Charts Europe 2018 година, и завршил на 14-тото место на годишната топ листа, избрана од жирито. Во 2019 година таа била претставена во Kult50, топ 50-те највлијателни унгарски уметници на магазинот Fidelio.
Пежо тип 1
Пежо тип 1 (Peugeot type 1) – првиот модел на автомобил произведен и комерцијализиран од Арман Пежо, основачот на фабриката за автомобили Пежо. Се произведувал од 1886 до 1890 година.
Пежо 107
Пежо 107 (Peugeot 107) – мал автомобил што го произведувала француската фабрика за автомобили Пежо во соработка со Тојота. Се произведувал од 2005 до 2014 година.
Историјат
Тојота и групата ПСА во 2001 година долучиле да направат мал заеднички автомобил за да ги поделат трошоците за развој. На саемот за автомобили во Женева во 2005 година претставиле три автомобили, Тојота Ајго, Ситроен Ц1 и Пежо 107. Биле развиени на заедничка платформа и сите три се произведувале во иста фабрика во Колин, во Чешка.
Ајго, 107 и Ц1 ја делат основната платформа, но веќе на прв поглед видливо е дека дизајнерите за поедините марки одлично ја завршиле работата и ги поврзале овие автомобили со автомобилите од својата марка. Сите три возила се долги околу 3,4 метри, широки 1,6 метри и високи околу 1,4 метри. Возилата биле наменети за 4 лица и имало модели со 3 и 5 врати. Овие штедливи возила поседувале напредни технологии во поглед на безбедноста и заштитата на околината. Производниот капацитет на погонот била 300.000 возила годишно, по 100.000 од секој автомобил. Продажбата почнала во јули 2005.
Пежо 107 двапати, во исто време со Ц1 и Тојота, во 2009 и 2012 година, бил редизајниран. Производството било прекинато во 2014 година, кога го наследил Пежо 108.
Неверица
„Неверица“ (српски: Невјера) — филм на режисерот Владимир Погачиќ од 1953 година. Главните улоги ги играат: Марија Црнобори, Миливоје Живановиќ, Северин Бијелиќ и Виктор Старчиќ.
Синопсис
Иво (го игра Бијелиќ) живее уверен дека мајка му Јела е вдовица, а не се знае дека тој е вонбрачно дете, а дека Нико (го игра Живановиќ), неговиот татко, ја напуштил Јела и заминал во Америка за да се збогати. Кога по долго време, Нико се враќа во татковината, нему му се допаѓа Ане (ја игра Дапчевиќ), девојката во која е вљубен Иво. Јела го преколнува Нико да се венчаат и тако да му обезбедат иднина на Иво. Иво, пак, поради Ана сака да го убие нико, но Јела е побрза од него.
Роберт Билот
Роберт Билот (роден на 2 август 1965 година) е американски адвокат за животна средина од Синсинати, Охајо. Билот е познат по тужбите против DuPont во име на тужителите повредени од отпадот фрлен во руралните заедници во Западна Вирџинија. Билот помина повеќе од дваесет години во судски спорови за опасно фрлање на хемикалиите перфлуорооктаноична киселина (PFOA) и перфлуорооктансулфонска киселина (PFOS).
Кариера
Билот бил примен во барот во 1990 година и ја започнал својата адвокатска пракса во Taft Stettinius &amp; Hollister LLP во Синсинати, Охајо Осум години работел речиси исклучиво за големи корпоративни клиенти и неговата специјалност била бранење хемиски компании. Тој стана партнер во фирмата во 1998 година
Првични дејствија против DuPont
Откако Билот открил дека илјадници тони PFOA на DuPont биле фрлени во депонијата веднаш до имотот на Tennants и дека PFOA на DuPont го загадува водоснабдувањето на околната заедница, DuPont го реши случајот со Tennants. Во август 2001 година, Билот поднесе колективна тужба против DuPont во име на околу 70.000 луѓе во Западна Вирџинија и Охајо со вода за пиење контаминирана со PFOA, која беше решена во септември 2004 година, со класни бенефиции во вредност од над 300 милиони американски долари, вклучувајќи го и DuPont договор да се инсталираат постројки за филтрирање во шесте погодени водни области и десетици погодени приватни бунари, парична награда од 70 милиони долари и одредби за идно медицинско следење што треба да го плати DuPont до 235 милиони долари, доколку независна научна комисија потврди „веројатни врски“. помеѓу PFOA во водата за пиење и човечки болести.
Откако независната научна комисија заеднички избрана од страна на страните (но се бара според спогодбата да ја плати DuPont) откри дека постои веројатна врска помеѓу пиењето PFOA и ракот на бубрезите, ракот на тестисите, болеста на штитната жлезда, високиот холестерол, прееклампсијата, и улцеративен колитис, Билот започнал да отвора индивидуални тужби за лична повреда против DuPont во име на засегнатите корисници на водоснабдувањето во Охајо и Западна Вирџинија, кои до 2015 година броеа над 3.500. Откако ги загуби првите три за 19,7 милиони долари, во 2017 година ДуПонт се согласи да го реши остатокот од тогашните случаи за 671,7 милиони долари. Десетици дополнителни случаи поднесени по спогодбата во 2017 година беа решени во 2021 година за дополнителни 83 милиони американски долари (најавени во врска со спогодбата од 4 милијарди американски долари помеѓу DuPont и неговиот спин-оф, Chemours, за обврските PFAS ), со што вкупната вредност на порамнувањето се внесува во личните случаи на повреди за оние кои се изложени на PFOA во нивната вода за пиење до над 753 милиони долари.
Следни дејства
Во 2018 година, Билот поднел нов случај барајќи нови студии и тестирање на поголема група хемикалии PFAS во име на предложената класа на национално ниво од сите во Соединетите држави кои имаат PFAS хемикалии во крвта, против неколку производители на PFAS, вклучувајќи ги 3M, DuPont и Chemours. Овој нов судски спор е во. Во март 2022 година, федералниот суд кој го надгледувал случајот потврдил дека случајот ќе продолжи како колективна постапка во име на милиони луѓе со PFAS во крвта.
Известување за медиумите
Во 2016 година, приказната на Билот бил во фокусот на објавената насловна приказна на Натаниел Рич во списанието Њујорк Тајмс, насловена „Адвокатот кој станал најлошиот кошмар на Дупон“. Приказната на Рич подоцна беше објавена во неговата книга, Втора природа (2021). Работата на Билот беше прикажана и во опширните написи во Хафингтон пост („Добредојдовте во убавиот Паркерсбург“) и „Пресек“ (серијата „Тефлон токсин“ во повеќе делови).
Роберт Билот е автор на познатите мемоари Exposure: Poisoned Water, Corporate Greed and One Lawyer's Twenty-year Battle Against DuPont, првпат објавен на англиски во 2019 година од Atria Books, и подоцна преведен на кинески (2022) и јапонски (2023). Верзијата на аудио книгата ја раскажува Џереми Боб, а првото поглавје го раскажува Марк Руфало. Приказната на Билот, исто така, стана основа за Dark Waters, филм од 2019 година во кој глуми Марк Руфало како Билот и Ен Хатавеј како сопругата на Билот, Сара Барлаџ. Приказната е прикажана и во долгометражниот документарен филм Ѓаволот што го знаеме ; шведскиот документарен филм, Токсичниот компромис ; била тема на поемата „ Слив на вода“ од американскиот поет лауреат Трејси К. Смит ; е темата на епизодата „Токсични води“ од повеќеделниот долгометражен документарен филм „ Парчед “, што се емитуваше на ТВ каналот „Нешнал џиографик“ во 2017 година.
Тој е исто така тема за песната и видеото „Deep in the Water“ од The Gary Douglas Band, и песната „Blank“ / „Worker“ од емо-ревивалскиот бенд The World Is a Beautiful Place &amp; I Am Nonger Afraid to Die. Тој, исто така, се појавува во Devil Put The Coal In The Ground, документарен филм од 2022 година за страдањето и уништувањето што ги носи индустријата за јаглен и нејзиниот пад. Билот го напишал и предговорот на книгата Forever Chemicals Environmental, Economic and Social Equity Concerns with PFAS in the Environment, објавена во 2021 година од CRC Press. Тој, исто така, се појавува во филмот објавен во 2023 година со наслов, Изгорени: Заштита на заштитниците, кој се фокусирал на изложеноста на PFAS меѓу пожарникарите.
Признанија
Во 2017 година, Билот ја добил меѓународната награда за правилен живот, позната и како „Алтернативна Нобелова награда“, за неговата децениска работа на прашањата за хемиска контаминација PFAS, и беше прикажан на печат издаден во Австрија, во чест на наградата и бил добитник на „Наградата за наследство“ на Тафт во 2020 година, која се доделува на Тафт адвокат кој даде значаен и траен придонес за фирмата, што резултираше со севкупно позитивно влијание врз наследството на Тафт. Приказната на Роб е опишана во неговата книга „Изложеност: отруена вода, корпоративна алчност и дваесетгодишна битка на еден адвокат против ДуПон“ и е инспирација за играниот филм „Темни води“ и документарниот филм „Ѓаволот што го знаеме“. ”
Во 2020 година, Билот бил дел од кампањата за социјалните медиуми „Борба засекогаш со хемикалиите“ која бил победник во забавата и финалист во глобалната кампања, медиумско партнерство за наградите Shorty за социјалните медиуми. „Фајт засекогаш со хемикалиите“ добил и златна дистинкција за животна средина и одржливост.
Билот служи во одборот на директори за помалку рак, одборот на доверители за Зелен чадор, и служеше во одборот на алумни за Њу колеџ во Флорида од 2018-2021 година. Во 2021 година, Билот добил диплома за почесен доктор по правни науки од Њу колеџ во Флорида и диплома за почесен доктор на науки од дипломската програма за еколошки науки на Државниот универзитет во Охајо.
Тој е, исто така, соработник на колеџот Right Livelihood, почесен професор на Националниот универзитет во Кордоба во Аргентина и предавач на Факултетот за јавно здравје Јеил, Одделот за еколошки здравствени науки.
Личен живот
Во 1996 година, Билот се омажил за Сара Барлаџ. Тие имаат три деца, Теди, Чарли и Тони.
Пежо 106
Пежо 106 (Peugeot 106) – мал автомобил што го произведувала француската фабрика за автомобили Пежо. Се произведувал од 1991 до 2003 година.
Историјат
Пежо 106 бил претставен во 1991 година на саемот за автомобили во Франкфурт. Бил наследник на моделот 104, иако во голема мера се смета за замена на моделот 205. Целта му била на пазарот директно да се натпреварува со Клиото, кое било лансирано година дена порано. Првично автомобилот бил претставен со три врати, а од 1992 година почнал да се произведува и со пет врати. Платформата му е иста како на саксото и незначително се разликуваат по ентериерот и дизајнот.
Во 1995 година Пежо ја вовел и верзијата на електричен погон под име 106 електрик.
Во април 1996 година, моделот бил подвргнат на редизајн и модернизација. Благо му е променет изгледот, а под хаубата добил цела низа нови погонски мотори. Меѓутоа од 1999 година побарувачката за 106 сериозно паднала. Причината главно била големата конкуренција на пазарот како и фактот дека во 1998 година Пежо го вовел новиот модел 206, кој го свртел вниманието на купувачите. Во 2003 година било прекинато производството, а наследникот се појавува дури во 2005 година и ја носи ознаката 107.
Во Пежо 106 се вградувале бензински мотори од 1,0 (45 и 50 КС), 1,1 (54 и 60 КС), 1,3 (98 КС), 1,4 (75, 94 и 98 КС) и 1,6 (88 и 103 КС), како и дизел-мотори од 1,4 (50 КС) и 1,5 (58 КС). По редизајнот во 1996 година биле вградувани и бензинските мотори 1,4 (71 КС), 1,6 (101 КС) и 1,6 16V (118 КС), и дизел 1,5 (54 и 57 КС).
Гоце Толески
Гоце Толески (роден на 5 мај 1977 година) ― поранешен македонски фудбалер, кој кариерата ја завршил во Охрид 2004.
Македонија
Толески потпишал за Работнички во јануари 2004 година.
Во летото 2006 година, Толески се преселил во Ренова.
Германија
Толески се преселил во ФК Вакер Бургаузен од 2. Бундеслига. Но, клубот испаднал по лошата втора полусезона.
Чешка
Тој потпишал за Славија Прага на двегодишен договор во декември 2007 година. Тој ја освоил Наградата за најдобар странски играч во лигата 2007/08.
Меѓународна кариера
Своето сениорско деби за Македонија го имал на пријателскиот натпревар против Финска во април 2002 година и има стекнато вкупно 18 натпревари, постигнувајќи 1 гол. По тригодишна пауза, тој бил повикан во екипата во септември 2007 година, ги одиграл двата квалификациски натпревари за Европското првенство против Русија и Естонија. Натпреварот против Естонија бил неговиот последен меѓународен натпревар.
Олско Езеро
Олско Езеро (Λίμνη Πλατανόβρυσης, Лимни Платановрисис) — вештачко езеро создадено со изградба на брана на реката Места во Драмско, Егејска Македонија. Наречено е по селото Ола (Платановриси). Зафаќа површина од. Од север, во езерото се влева и Лештенска Река (тука позната како Шејтан Дере, грч. Фарасинос или Дјаволорема), што впрочем претставува нејзина утока во Места.
Недалеку спротиводно по реката се протега поголемата акумулација Черешовско Езеро.
Автопат 1 (Грција)
Автопат 1 или А1 (Αυτοκινητόδρομος 1) — магистрала во Грција, втора по големина во земјата. Претставува главна државна сообраќајница во правецот север–југ, поврзувајќи ја престолнината Атина со Тесалија и Егејска Македонија, заклучно со нејзиниот главен град Солун.
Правец
Автопатот минува низ копнена Грција. Почнува од булеварот „Кефис“ во Атина, веднаш северно од заливот Фалер, па продолжува север сè до Мачуково (Евзони) на границата со Македонија, каде продолжува како автопатот А1 („Пријателство“). Целиот пат е дел од поголемиот европски пат Е75, а пред промената на патните ознаки, северниот дел од Мачуково до ЕО2 ја носел ознаката E5N. Задачата за одржување и наплата на патиштата во најново време е доделена на приватни претпријатија, како дел од зделката за изградба на Автопатот 5 („Јонија“), Е65, како и заобиколницата на Темпејската Долина.
Делот западно од градскиот центар на Атина оди врз реката Кефис како булевар наречен по неа. Почнувајќи северно од границата Беотија - Фтиотида, па близу до Велестино, патот го следи брегот на Егејското Море. Потоа продолжува на север од Темпејската Долина до клучката со европскиот пат Е90. Потоа оди по делница од 25 км на А2 / Е90 или „Егнатија“ (во правец запад–исток), па продолжува на Вардарската клучка и кон Мачуково на границата со Македонија. Има вкупна должина од 550 км.
1950-ти - 1970-ти
Сè до 1973 г. ова бил пат со две ленти кој завршувал кај Катерина. Делницата Атина - Ламија е отворена во август 1962 г. како пат широк 14 м. Делницата Ламија - Лариса е пуштена во октомври 1967 г. со истата ширина. Потегот Лариса - Катерина е пуштен во септември 1959 г. со ширина од 13 м (освен превојот за Темпејската Долина, широк 10 м). Продолжетокот од Катерина до Солун е завршен во септември 1973 г., повторно со ширина од 14 м. Делницата Вардарска клучка - Мачуково (границата) е отворена во јули 1973 г. Делот од Вардарската клучка до Ругуновец е пуштен со ширина од 14 м, а пак потегот Ругуновец - Мачуково (границата) е изграден како автопат.
1980 - денес
Со продолжувањето на патот до Солун и границата со Р. Македонија, автопатот добил четири ленти. Доградбата на северниот дел е направена во 1980-тите, а на јужниот на почетокот и во средината на 1990-тите, почнувајќи од патарината кај Ќурка. Во 1995 г патот А1 имал одлики на автопат од Атина до Теба и од Клиди до Солун, додека пак делницата Теба - Клиди останала неодделен пат со ширина од 14 м. Во 1998 г. автопатот добил шест ленти сè до излезот северно од Теба, а четири ленти од Теба до Темпејската Долина, со тоа што неколку делници во западна Мегнезија останале со само 2 ленти. Оттогаш е изградена Лариската заобиколница. Во 2017 г. А1 го задоволува автопатниот стандард по целата негова должина, со две, три или четири (кај Атина) сообраќајни ленти во секоја насока, како и лента за итно запирање.
Последната делница на автопатот е довршена во април 2017 г. Оваа минува низ Темпејската Долина, каде оди низ најголдиот тунел на Балканот, долг 6 км long, како и уште два тунела. Обиколницата околу Атина („Атички пат“) овозможува непопречен тек на сообраќајот кон Пелопонез, поврзувајќи се со пристаништето Патра (преку А8) и Каламата (преку автопатот „Мореја“).
Населени места
Ова се сите населени места со свои излези на автопатот, наведени по возен редослед од север кон југ:
Европски пат Е79
Европски пат Е79 — пат од мрежата на европски патишта. кој се протега од. Почнува од Мишколц, Унгарија и завршува во Солун, Егејска Македонија, минувајќи низ Романија и Бугарија. Има вкупна должина од 1.300 км.
Правец
Е79 минува низ следниве земји и населени места:
Државен пат 4 (Грција)
Државен пат 4 или ЕО4 (Εθνική Οδός 4) — пат во Егејска Македонија, Грција. Го поврзува градот Кожани со Илиџиево (Халкидона) во Солунско, минувајќи низ Бер (Верија). Има две ленти, по една во секој правец.
Аги Патаки
Матичната форма на ова лично име е Патаки Аги. Оваа статија користи западен редослед на имиња кога споменува поединци.
Аги Патаки (роден Агнес Патаки, 5 септември 1951 година) е унгарски модел и филмски продуцент. Таа била прикажана на постери за производната линија Fabulon на Kőbánya Pharmaceuticals околу две децении. Таа, исто така, се појавила во промоции за големите брендови како што се Пепси, Филип Морис, L'Oréal Professionnel и Semperit. Во 2019 година, на 67-годишна возраст, таа станала заштитно лице на линијата производи против брчки Cell Concept на Helia-D за повозрасни жени.
Раниот живот
Пред Унгарската револуција во 1956 година, таткото на Патаки бил офицер во војската на земјата. По револуцијата станал економски истражувач. Нејзината мајка била администратор во Министерството за здравство. Патаки го поминала своето детство во убавиот град Будимпешта. По дипломирањето, таа работела како професионален преведувач, но предходно таа положила германско-шпански испит за туристички водич.
Моделирање
Додека придружувала група за турнеи во посета на салон во Будимпешта кон крајот на 1960-тите, Патаки била создадена од сопственикот на салонот кој ја охрабри да стане модел. Во 1970 година, фотографија на Патаки од Андреа Неметс  беше откриена од графичкиот дизајнер Јозеф Финта, директор за односи со јавноста на Kőbánya Pharmaceuticals. Таа станала модел на голем постер за линијата на козметика Fabulon на компанијата во текот на 1970-тите и 1980-тите. Коментирајќи ја нејзината манекенска кариера во компанијата, Патаки рече: „. . . Мислам дека повеќе бев под влијание на жените отколку на мажите. Не случајно избрале лице на женска козметика. Специјалистот кој ме избра за оваа задача беше жена која бараше лице за да ги таргетира жените. . . „ Патаки, исто така, моделирала во реклами за неколку меѓународни производи, работејќи со фотографи, вклучувајќи ги János Fenyő, Gábor Modos и Miklós Lengyel.
Во 2003 година се појавила во списанието <i id="mwPA">Elle</i>. Во 2014 година, таа била првата унгарска „It Woman“ во кампањата L'Oréal Professionnel It Looks. Во 2015, 2016 и 2017 година Форбс ја избрал за 9-та највлијателна Унгарка во културата.
Филмски продуцент и бизнисменка
Во 1980-тите, Патаки станлаа бизнисменка додека сè уште работела како модел, отворајќи синџир од три модни бутици. Таа е и во бизнисот за развој на недвижнини. До 1990-тите, Патаки стана познат како филмски продуцент во Унгарија. Таа и нејзиниот сопруг, Габор Ковач, еден од основачите и директорите на заедничкото вложување Filmpartners, придонесоа многу за успехот на унгарските филмови како што се филмовите <i id="mwSg">Üvegtigris</i> ( Стаклен тиг r) во 2001, 2006 и 2010 година Во 2003 година, таа била прогласена за една од педесетте најуспешни жени во Унгарија, составена од Magyar Hírlap.
Во 2011 година таа станала основач на Асоцијацијата на независни производители. Во 2015 година, таа била во состав на петчленото професионално жири на првата програма за инкубатор објавена од Унгарската национална филмска фондација, која ќе избере десет филмски проекти за да помогне во нивното развивање. Во 2016 година таа придонела за снимањето на експерименталниот фотокопија филм The Copyist, кој дебитирал на Меѓународниот натпревар за анимација за краток фестивал во Палм Спрингс.
Државен пат 65 (Грција)
Државен пат 65 или ЕО65 — пат во Егејска Македонија, Грција. Го поврзува патот ЕО2 кај северозападното солунско преградие Додулари (Дијавата) со градот Кукуш. Најголем дел од патот е надграден, поврзувајќи го Солун со Дојран и Македонија, а воедно и со источната граница на Грција.
Населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед од запад кон исток:
Државен пат 63 (Грција)
Државен пат 65 или ЕО65 — пат во Егејска Македонија, Грција. Го поврзува граничниот премин Драготин (Промахонас) кон Пиринска Македонија во Бугарија со градот Сер на југ, притоа минувајќи низ Валовишта (Сидирокастро).
Патот е долг од 42 км и има две ленти (по една во секој правец). Сочинува дел до Европскиот пат Е79 и предвидено е да биде заменет од автопатот А25.
Знаменитости по патот
По патот можат да се забележат следниве знаменитости:
Државен пат 1 (Грција)
Државен пат 1 или ЕО1 (Εθνική Οδός 1) — стар пат со две ленти кој води од Атина за Солун, и ја поврзува државата со Македонија преку граничниот премин Мачуково (Евзони). Денес во најголем дел е заманет со автопатот А1, и е ограничен на месна употреба. Долг е вкупно 605 км.
Првобитен правец
Според службениот весник од 1963 г. ЕО1 води од Атина до југословенската граница во Мачуково, минувајќи низ следниве места од југ кон север:
Патот денес
Денес автопатот А1 го зазема речиси целиот првобитен правец на EO1, но државниот пат и понатаму минува напоредно на А1 за потребите на неавтопатниот сообраќај. Западно од езерото Тополија (Илики) има прекин во патот, поради што сообраќајот мора да кружи преку Теба и Алиартос, и да се приклучи на ЕО3. Покрај тоа, самиот граничен премин Мачуково прима само автопатен промет.
Прва книга Царства
„Прва книга Царства“ — книга од Стариот завет.
Содржина
Еден човек има две жени од кои едната, Ана, е неплодна и поради тоа очајува. Еднаш, таа оди во светилиштето и го моли Бога да ѝ овозможи да роди машко дете, ветувајќи дека ќе му го посвети нему. Навистина, по некое време, таа забременува и го раѓа синот Самуил. Кога детето малку потпораснува, таа го остава во светилиштето за да му служи на Бога. Во тоа време, главен свештеник е Илиј кому му помагаат неговите два сина, но тие ја извршуваат службата лошо. Наспроти нив, на Самуил му се јавува Господ и тој се истакнува со својата служба, па народот го прифаќа како пророк. Во тоа време, Филистејците започнуваат војна против потомците на Израилот при што им нанесуваат тежок пораз. Во војната гинат двајцата нечесни сина на Илиј, а исто така, Филистејците го запленуваат ковчегот на заветот. Дознавајќи ја таа вест умира Илиј. Филистејците го ставаат ковчегот на заветот во својот храм, но Господ остро ги казнува, испраќајќи наезда на глувци и разни болести. Поради тоа, Филистејците го враќаат ковчегот назад, проследен со богати дарови. Дваесет години подоцна, Самуил го собира народот и се моли за нивниот спас. Тогаш, Филистејците повторно ги напаѓаат потомците на Израилот, но Господ ги поразува, а потоа Израилот успева целосно да се ослободи од ропството. За тоа време, Самуил служи како судија на Израилот, а кога остарува, таа служба ја продолжуваат неговите синови. Бидејќи тие ја вршат службата лошо, народот го замолува Самуил да им избере цар. Самуил се советува со Господ и им кажува на луѓето дека царот ќе им наметне бројни обврски, но тие и понатаму остануваат на своето барање. Во тоа време, Саул, млад и убав човек од Венијаминовото племе, случајно се среќава со Самуил кого, пак, Господ го известува дека го избрал Саул за цар на Израилот. Самуил му ја кажува на Саул божјата намера, а потоа пред целиот народ го прогласува за цар. Набргу, Саул ја извојува првата победа над непријателите, а Самуил се повлекува од судиската служба. Една година подоцна, Саул ги напаѓа Филистејците и тие почнуваат војна против Евреите, а народот бега и се крие на разни места. Саул и неговиот син Јонатан ги победуваат Филистејците, а потоа Саул ја зацврстува својата власт и успешно војува против околните народи. Во една војна, наспроти Сауловата наредба, народот зема богат плен од поразените противници и поради тоа Самуил го укорува Саула. Тогаш, Господ се кае поради поставувањето на Саул за цар и се свртува против него.