cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Доминик Тим
2019: Мастерс 1000 титула, второ гренд слем финале
На Вимблдон, Тим втора последователна година загубил уште во првото коло, овој пат од Сем Квери. На почетокот на август, Тим ја освоил 14. титула во кариерата, на домашен терен, во Кицбил, победувајќи го Алберт Рамос Вињолас во финалето. На Отвореното првенство на САД тој бил поразен од Томас Фабијано во првото коло, што било негов втор едноподруг пораз во прво коло на гренд слем. На Отвореното првенство на Кина, Тим го победил Енди Мари за пласман во полуфинале на турнирот, во кое бил подобар од Карен Хачанов. Со оваа победа тој се квалификувал за АТП Мастерс финалето. Во финалето тој го победил Стефанос Циципас освојувајќи ја првата титула во Азија и четврта во 2019 година. На мастерсот во Шангај, Тим стигнал до четвртфиналето во кое бил поразен од Матео Беретини. За прв пат во десет обиди, Тим успеал да го премине четвртфиналето на домашниот турнир во Виена. Тој му се реванширал на Беретини за поразот две недели претходно, со што се пласирал во финалето, во кое бил подобар од Диего Швартцман. Ова било негова 16. титула во кариерата.
На АТП Мастерс финалето, Тим ги победил Роџер Федерер и Новак Ѓоковиќ во групната фаза и бил првиот играч кој се квалификувал во полуфиналето. Тој ја забележал првата победа над Ѓоковиќ на тврда подлога. Тим потоа го победил Александар Зверев во два сета за пласман во финалето во кое бил поразен од Стефанос Циципас во тај-брејк во третиот сет.
2020: Титула на Отвореното првенство на САД
Во скратената сезона поради пандемијата од КОВИД-19, Тим ги постигнал своите најдобри резултати на гренд слем турнирите. Тој ја започнал сезоната со учество на воведниот АТП Куп, каде Австрија била поразена во групната фаза. Тој одиграл три натпревари, забележувајќи победа над Диего Швартцман и порази од Борна Чориќ и Хуберт Хуркач. Назначен како петти носител на Отвореното првенство на Австралија, Тим за прв пат стигнал до четвртфиналето во кое се соочил со светскиот бр. 1 и освојувач на титулата од 2009 година, Рафаел Надал во нивниот втор натпревар на тврда подлога. Тој го победил Надал во четири сета за пласман во полуфинале. Таму, тој го победил Александар Зверев и се пласирал во своето прво гренд слем финале на тврда подлога. Во финалето, Тим бил поразен во пет сета од Новак Ѓоковиќ.
Тим бил назначен за втор носител на Отвореното првенство на САД. Во третото коло тој го победил освојувајчот на титулата од 2014 година, Марин Чилиќ. Потоа тој забележал победи во три сета над Феликс Оже-Алијасим и Алекс де Минаур редоследно за пласман во полуфиналето, во кое во три сета го победил третиот носител, Данил Медведев. Во финалето тој го победил Александар Зверев за прва гренд слем титула во кариерата. Тој станал петтиот играч кој се вратил од негатива од два сета во отворената ера. Тим станал првиот играч роден во 1990-те кој освоил гренд слем титула. Тој исто така бил првиот нов гренд слем шампион во поединечна конкуренција по Марин Чилиќ на Отвореното првенство на САД во 2014 година.
Тим бил назначен за трет носител на Отвореното првенство на Франција одржано во септември. Тој стигнал до четвртфиналето во кое загубил од Диего Швартцман во пет сета во натпревар кој траел 5 часа и 8 минути. Тим бил бранител на титулата на Отвореното првенство на Виена но бил поразен во четвртфиналето од Андреј Рубљов. На последниот турнир во годината, АТП Мастерс финалето, Тим бил извлечен во група со Стефанос Циципас, Рафаел Надал и Андреј Рубљов. Тој го победил Циципас реванширајќи му се за поразот во финалето од претходната година. Тој потоа го победил Надал во два тај-брејк сета за пласман во полуфиналето. Тој го победил Новак Ѓоковиќ во полуфиналето за пласман втора последователна година во финалето, во кое бил поразен во три сета од Данил Медведев. На крајот на сезоната тој бил прогласен за австриски спортист на годината.
2021: Проблеми со формата и повреда на зглобот
Тим ја започнал сезоната на АТП Купот, каде што Австрија била поразена во групната фаза. Тим го загубил првиот натпревар против Матео Беретини, и бил принуден да го предаде вториот натпревар против Беноа Пер поради повреда. На Отвореното првенство на Австралија, Тим стигнал до четвртото коло победувајќи го Ник Кирјос во натпревар во кој ги загубил воведните два сета. Во четвртото коло тој бил поразен во три сета од Григор Димитров. Следен турнир за Тим бил Отвореното првенство на Катар, каде забележал победа над Аслан Карацев но потоа во четвртфиналето бил поразен од Роберто Баутиста-Ахут. Тој потоа загубил во првото коло во Дубаи од Лојд Харис. По овие порази Тим направил пауза за да „наполни батерии“ и да се опорави од повредата на коленото. Прв турнир за Тим по враќањето бил мастерсот во Мадрид, каде стигнал до полуфиналето победувајќи ги Маркос Гирон, Алекс де Минаур и Џон Изнер пред да загуби од Александар Зверев во два сета. На мастерсот во Рим, тој остварил победа над Мартон Фучович, но потоа бил поразен од Лоренцо Сонего во третото коло. На Отвореното првенство на Франција, Тим бил поразен уште во првото коло од Пабло Андухар во пет сета, и покрај предноста од два сета.
На 17 јуни, поради проблемите со формата, Тим објавил дека нема да учествува на Летните олимписки игри 2020 во Токио. На крајот на јуни, на турнирот во Мајорка, Тим се здобил со повреда на зглобот на десната рака во воведниот натпревар против Адријан Манарино, со што бил принуден да го предаде натпреварот, но и учеството на Вимблдон една недела подоцна. На 18 август, Тим објавил дека ќе го пропушти преостанатиот дел од сезоната поради повредата на зглобот.
Личен живот
Тим е голем љубител на фудбалот и навива за Челзи. Тој основал свој фудбалски клуб ФК Мацендорф во 2016 година, кој се состои од пријатели и тенисери кои се собираат заедно неколку пати во годината за да играат за добротворни цели. Тим ја поддржува природата, донирајќи и подигајќи свест за организациите 4ocean и WWF. За загадувањето на океаните тој изјавил, „Тоа е еден од најголемите проблеми со кои се соочуваме денес. Ја сакам природата и се обидувам да го поддржам ова прашање секогаш кога можам.“ Во 2019 година тој бил дел од кампањата на неговиот спонзор Адидас кој создал облека од рециклирана пластика собрана од плажи и брегови со цел да се подигне свест за загадувањето на океаните. Во април 2021 година Тим се појавил во кампања за заштита на пчелите, чија цел била подигање на свест за создавање на живеалишта за пчели во предели на Германија и Австрија.
Љаодунг
Полуостров Љаодунг (или Полуостров Љаотунг, кинески: 辽东半岛; пинјин: Liáodōng bàndǎo) ― полуостров во провинција Љаонинг во Североисточна Кина. Се наоѓа меѓу устието на реката Даљао и реката Јалу на исток, и во негов склоп влегува целата територија на потпровинцискиот град Даљен и дел од територијата на префектурните градови на Јингкоу, Аншан и Дандонг.
Зборот „Љаодунг“ во буквален превод значи „источно од регионот Љао“, што прво се однесувало на областа од денешната граница меѓу Љаонинг и Џилин на север до реката Чонгчон на Корејскиот Полуостров на југ.
Географија
Полуостровот Љаодунг се наоѓа на северниот брег од Жолто Море, и го образува Љаодушкиот Залив (најголем од трите заливи во Бохајско Море) на запад и Корејскиот Залив на исток. Го формира јужниот дел од планинскиот појас кој продолжува кон север во Планините Чангбаи. Делот од планинскиот венец на полуостровот е познат како Планините Кјаншан.
Историја
По падот на државата Јан, регионот бил преземен од краткотрајната династија Чин, а потоа и од династијата Хан. Откако на крајот на 3 век династијата Хан се расцепкала, регионот бил заземан од различни држави за на крајот да падне под обединетата династија Западен Ѓин.
Меѓутоа, откако династијата Западен Ѓин пропаднала по Востанието на петте варвари, регионот повторно бил управуван различни држави за на крај да биде освоен од династијата Танг.
Како и во Првата кинеско-јапонска војна, на Полуостровот Љаодунг се одиграле големи борби во Руско-јапонската војна (1904–1905), меѓу кои и крвавата опсада на Порт Артур. Со Договорот од Портсмут (5 септември 1905 година), со кој завршила Руско-јапонската војна, двете страни се согласиле да ја евакуираат Манџурија и да ѝ ја вратат на Кина, со исклучок на изнајмената територија на полуостровот Љаодунг која ѝ била дадена на Јапонија, која требало да ја администрира како Квантуншка изнајмена територија.
Откако Јапонија била поразена во Втората светска војна и во 1949 година била основана Народна Република Кина, Љаодунг повторно бил вратен под кинеска власт.
Наводи
<references group="" responsive="1">
12 мајмуни (ТВ серија)
12 мајмуни — американска телевизиска серија која се прикажува на Syfy создадена од Тери Маталас и Тревис Фикет. Тоа е научно фантастична и мистериозна драма заснована на истоимениот филм од 1995 година, режиран од Тери Гилијам. Серијата својата премиера ја имала на 16 јануари 2015 година. На 12 март 2015 година, серијата била продолжена на втора сезона која своја премиера имала на 16 април 2016 година. На 29 јуни 2016 година, серијата била продолжена на трета сезона која ќе се состои од 10 епизоди, со премиерно прикажување во 2017 година.
Вовед
Временскиот патник Џејмс Кол (Арон Стенфорд) патува од 2043 година во сегашноста за да спречи ослободување на смртоносен вирус од мистериозна организација позната како "Армија на 12 мајмуни". Тој вирус, во автентичната временска линија на Кол, предизвикал смрт на 93.6% од светското население. Кол ќе има помош од брилијантниот виролог Касандра Рајли (Аманда Шул) и математичката генијалка со психолошки проблеми, Џенифер Гојнс (Емили Хемпшир).
Критики
Првата сезона на 12 мајмуни добила мешани и позитивни критики. На Rotten Tomatoes, серијата има резултат од 74 проценти. Консензусот за првата сезона гласи: "Бесмисленото патување низ времето во 12 мајмуни ја прави серијата послаба за гледање во споредба со оригиналниот материјал, но дејствието кое е со висок квалитет и одличните улоги се врвни" Кристина Сегерс за IGN напишала: "Тоа што започна едноставно со приказната "ајде да се вратиме и да го поправиме ова" наскоро се разви во длабока филозофска медијација на концептот на судбината наспроти слободната волја. Серијата исто така е страшно многу забавна."
Емитување
Syfy UK се стекнала со правата за регионално емитување и 12 мајмуни премиерно била прикажана во Обединетото Кралство на 27 февруари 2015 година.
Македонци во Данска
Македонците во Кралството Данска формираат мала малцинска група во државата. Организирани се во шест активни организации. Точниот број на Македонци во државата е непознат, меѓутоа бројот на македонски државјани во Данска изнесува 12.000. Најголемиот број од нив се сконцентрирани во главниот град Копенхаген, но има и помали групи во Оденсе, Орхус, Аалборг и други места. Припаѓаат на православната вера, односно на Македонска православна црква и најчесто зборуваат македонски и дански јазик.
NGC 1128/2
NGC 1128/2 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1128/2 се споменува и како MCG 1-8-27, CGCG 415-41, DRCG 9-42, A 0255+05, 3ZW 52, 3C 75, KCPG 84B.
Откривање
Објектот е откриен на 8 октомври 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1128/2 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1128/2 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 57 м 41,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 6° 1' 21".
Други поделби
Проучување на NGC 1128/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11188. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 176; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 54. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1320.
Кастри
Кастри со население од 10.634 жители е главен град на Света Луција, земја во Западните Инди. Областа со истото име, кое административно се вика кварт, има население од 61.341 жител. Кастри е седиште на владата и седиште на голем број на бизниси, локални и странски. Дизајн на градот е сличен на градското подрачје на град како Њујорк, но во многу помали размери. Во Кастри има пристаниште за бродови, фериботи, како и крстаречки бродови. Трговијата и услугите се високо развиени во Кастри и околу пристаништето. Главната пошта на Св. Лусија е сместена во Кастри. Бидејќи поголемиот дел од земјата не користи стандардни улични адреси, пошта во голема мера се испраќа до PO кутии.
NGC 3047
NGC 3047 — спирална галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3047 се споменува и како UGC 5323, MCG 0-25-33, CGCG 7-59, double system.
Откривање
Објектот е откриен на 24 април 1883 година од страна на Шербурн Весли Бернам, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 18,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3047 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 3047 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 54 м 32 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 1° 17' 28".
Други поделби
Проучување на NGC 3047 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28577. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 234; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4896. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1318.
Сатоши Омура
Сатоши Омура (大村 智, р. ) — Нирасаки, Јаманаши, Јапонија - јапонски биохемичар познат е по откритието и развојот на разни лекови кои оригинално се наоѓаат во микроорганизмите. Во 2015 година доделена му е Нобеловата награда за физиологија или медицина (заедно со Вилијам Кемпбел и Ту Јоујоу).
Кариера
Сатоши Омура е почесен професор на универзитетот Китасато. Познат е по откритието и развојот на разни лекови кои оригинално постојат во микроорганизмите. Со Вилијам С. Кемпбел ја поделиле половина од Нобеловата награда за физиологија или медицина за 2015 година за нивните истражувања на терапии против инфекции предизвикани од цевчести паразити (другата половина ја добил Ту Јоујоу за неговата работа на третман на маларија). Попрецизно, неговата истражувачка група изолирала низа од Streptomyces avermitilis кои го продуцираат антипаразитното соединение avermectin. Подоцна Кемпбел ги прифатил овие бактерии и развил произлезениот лек ivermectin кој денес се користи против речното слепило, лимфната филаријаза и други паразитни инфекции.
Мариенхафе
Мариенхафе (Marienhafe) — општина во округот Аурих, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Брокмерланд.
Местоположба
Мариенхафе се наоѓа во западниот дел на Источнофризискиот Полуостров, околу 20 километри североисточно од безокружниот град Емден и 10 километри југоисточно од градот Норден.
Во близина на Мариенхафе извира реката Абелиц.
Соседни општини
На северозапад се граничи со општината Остел, на североисток со општината Лецдорф, на исток со општината Рехтсупвег, на југ со општината Упгант-Шот, на југозапад со општината Вирдум.
Општински единици
Кон општината припаѓа местото Тјихе, северно од главното место Мариенхафе.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Берово (Лагадинско)
Свети Ѓорѓи (Ναός Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Берово, Лагадинско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Лагадинско-ајватовско-рендинската епархија на Цариградската патријаршија.
Ова е гробишен храм во североисточниот крај на селото, изграден околу 1830 г. Има дури 188 вредни икони, изработени од почетокот на XVII до почетокот на XX век.
Црквата е трикорабна базилика. Можеби имала портик на јужниот ѕид, каде има затворена врата. Големиот резбан иконостас речиси целосно го двои жртвеникот од наосот. Храмот е живописан во 1843 г. од Маргаритис Ламбу од погрченото солунско село Кулакија. Најстарите икони се од 1774 г.
Александар Александриски
Александар Александриски бил Патријарх на Александрија во периодот од 313 до 326 година. Најпознат е по тоа што учествувал на Првиот вселенски собор во Никеја во 325 година, каде биле разрешени редица на црковни проблеми, како определување на датата за славење на Велигден, дејствата против Мелетиј Ликополски и дејствијата против Ариј, во кој се ставил како водич против аријанството.
Тој бил учител на Атанасиј Александриски, кој подоцна одиграл голема улога во христијанството.
Стрептококи
Стерптококи (Streptococcus) е род на Грампозитивни бактерии кои припаѓаат на коленото Firmicutes и редот Lactobacillales (бактерии на млечно-киселинско вриење). Клеточната делба кај овој род се одвива долж една оска, така што тие растат во ланци или парови, па оттука и името—од грчки στρεπτός streptos, што значи лесно свиткан или извртен како синџир (извртен синџир).
Повеќето се оксидаза-негативни и каталаза-негативни, и главно се факултативни анаероби.
Во 1984 година, многу бактерии кои претходно биле сметани за стрептококи беа прекласифицирани во родови те Enterococcus и Lactococcus. Моментално познати се над 50 видови од овој род. Најдено е дека бактерии од овој род се дел од саливарната (плункова) микрофлора.
Патогенеза и класификација
Освен честиот стрептококен фарингит, други стрептококни видови се причинители на многу заболувања кај човекот: коњуктивит,  менингит, бактериска пневмонија, ендокардит, црвен ветер и некротизирачки фасцит. Сепак, многу стрептококни видови не се патогени, и се составен дел на коменсалната хумана микрофлора на устата, кожата, цревата и горниот респираторен тракт. Исто така, стрептококите се неопходна состојка во производство на ементалер (швајцарско сирење).
Стрептококните видови се класифицирани врз основа на нивните хемолитички својства. Алфа-хемолитичките видови предизвикуваат оксидација на железото во хемоглобинот, давајќи зеленикава боја на крвниот агар. Бета-хемолитичките видови предизвикуваат целосна руптура на еритроцитите. На крвен агар, ова се манифестира како безбоен појас околу колониите на бактериите. Гама-хемолитичките видови не предизвикуваат хемолиза.
Бета-хемолитичните стрептококи понатаму се класифицираат со Ланцефилд групирање во серотипови (што претставува поделба спрема специфични јаглехидрати присутни на клеточениот ѕид). Дваесет опишаните серотипови се именуваат како Ланцефилд група од А до V (со исклучок на I и J).
Табела: Медицински релевантни стрептококи (не се сите алфа-хемолитични)
Алфа-хемолитични
При алфа-хемолиза агарот под бактериската колонија станува потемен и зеленикав. Streptococcus pneumoniae и група на орални стрептококи (Streptococcus viridans) се алфа-хемолитични. Алфа хемолизата е предизвикана од продукцијата на водород пероксид, при што хемоглобинот се оксидира во зелен биливердин.
Бета-хемолитични
Бета хемолизата е целосна лиза на еритроцити во медиумот, при што се формира околу и под колонијата светла (жолтеникава) и транспарентна зона. Лизата на еритроцитите е предизвикана од егзотоксин - стрептолизин, кој го продуцира бактеријата. Има два вида на стрептолизин: стрептолизин O (SLO) и стрептолизин S (SLS). Стрептолизинот О е кислород-чувствителен цитотоксин, а се излачува најчесто од групата А стрептококи (GAS), и стапува во интеракција со холестеролот од мембраната на еукариотските клетки (главно еритроцити, леукоцити, макрофаги и тромбоцити), што обично резултира со бета-хемолиза на крвен агар. Стрептолизин S е кислород-нечувствителен цитотоксин кој го создаваат бројни GAS видови, што резултира со соодветно обезбојување на крвен агар. SLS-продуцирачките видови ги афектираат имуните клетки - полиморфонуклеарните леукоцити и лимфоцитите, со што го компромитираат имуниот одговор на домаќинот. Streptococcus pyogenes, или GAS, се бета-хемолитични бактерии.
Некои слабо бета-хемолитични видови предизвикуваат интензивна бета-хемолиза кога растат заедно со видови на Staphylococcus. Тоа се нарекува CAMP тест. Оваа особина ја покажува Streptococcus agalactiae и таа може да се искористи во идентификација на други бактерии како Clostridium perfringens и Listeria monocytogenes.
Група А
S. pyogenesе предизвикувач на широк спектар на стрептококни инфекции. Тие можат да бидат инвазивни или неинвазивни. Неинвазивните инфекции се поблаги и почести. Тука спаѓаат стрептококниот фарингит и импетигото (инфекција на кожа). Во неинвазивните инфекции спаѓа и шарлахот, кој не е толку чест во последно време.
Инвазивните инфекции предизвикани од група А бета-хемолитичните стрептококи се поретки и потешки. Настануваат кога бактеријата ќе се најде таму каде што вообичаено ја нема - во крв или внатрешни органи,  при што се јавуваат заболувања како што се: стрептококниот токсичен шок синдром, некротизирачкиот фасцит, пневмонија и сепса. Глобално овие бактерии се причина за повеќе од 500,000 смртни случаи секоја година што ги прави водечки патоген причинител.
Дополнителни компликации причинети од овие бактерии се ревматска треска и акутен гломерулонефрит. Ревматската треска е болест која ги напаѓа зглобовите, бубрезите и срцевите залистоци, и е последица на нелекувана strep А инфекција, а не од бактеријата per se. Ревматската треска е предизвикана од антитела, создадени од имунолошкиот систем при борба со инфекција кои вкрстено реагираат со други белковини во организмот. Оваа "вкрстена-реакција" е причина за автоимуни реакции на организмот кои прават оштетувања. Сличен автоимун механизам причинет од Група А бета-хемолитични стрептококни (GABHS) инфекции се претпоставува дека кај децата предизвикува автоимуни невропсихијатриски заболувања каде автоимуните антитела ги напаѓаат базалните ганглии, што причинува моторни, психички и други нарушувања.
Овие инфекции обично се дијагностицираат со брзиот strep тест или со култура.
Група В
S. agalactiae, или група В Streptococcus, GBS, предизвикува пневмонија и менингит кај новороденчиња и постари лица. Тие исто така можат да ги колонизираат цревата и женските репродуктивни органи, зголемувајќи ги ризиците во текот на бременоста.
Група D (ентерококи)
Многу поранешни стрептококи од групата D се прекласифицирани во родот Enterococcus (вклучувајќи ги E. faecalis, E. faecium, E. durans, и E. avium), на пример, Streptococcus faecalis сега е Enterococcus faecalis. E. faecalis е понекогаш алфа-хемолитичен и E. faecium е понекогаш бета-хемолитичен.
Нехемолитичните стрептококи ретко предизвикуваат болести. Сепак, слабо хемолитичната група D бета-хемолитични стрептококи и Listeria monocytogenes (која всушност е Грам-позитивен бацил) не треба да се помешаат со нехолитичните стрептококи.
Група F стрептококи
Групата F стрептококи за првпат беа опишани во 1934 година од страна на Long и Bliss. Тие се познати и како Streptococcus anginosus (според Ланцефилд системот за класификација) или како членови на групата S. milleri (според Европскиот систем).
Група G стрептококи
Овие стрептококи се обично, но не исклучиво, бета-хемолитични. Streptococcus dysgalactiae е вид кој се среќава кај заболувања на човекот, видот S. canis се среќава кај животните, но може да предизвика инфекции и кај луѓето. S. phocae е GGS подвид пронајден во морските цицачи и морските риби. Кај морските цицачи предизвикува менингоенцефалит, септикемија и ендокардит, но е поврзан и со други патологии.
Група H стрептококи
Групата H стрептококи предизвикува инфекции кај кучиња со средна големина. Ретко предизвикуваат болести кај човекот освен при директен контакт со кучешка муцка, било како резултат на лижење на лицето или индиректно преку лижење на рацете.
Молекуларна таксономија и филогенетика
Стрептококите се поделени во шест групи врз основа на секвенци на 16S рРНК: S. anginosus, S.bovis, S. mitis, S. mutans, S. pyogenes и S. salivarius. Овие групи врз основа на 16S рРНК се потврдени и со секвенционирање на целиот геном (види слика). Најважните патогени S. pneumoniae и S. pyogenes припаѓаат на групите S. mitis и S. pyogenes, соодветно, додека предизвикувачот на забниот кариес, Streptococcus mutans, е базален на целата стрептококна група.
Геномика
Геномите на стотици видови стрептококи се секвенционирани. Повеќето стрептококни геноми се 1.8 до 2.3 Mb во големина и кодираат 1,700 до 2300 белковини. Некои поважни геноми се наведени во табелата. Четирите видови прикажани во табелата покажуваат во просек 70% идентичност во белковинските секвенци.
Надворешни врски
<div class="cx-template-editor-title" title="This template formats a citation to an article in a magazine or journal, using the provided source information (e.g. journal name, author, title, issue, URL) and various formatting options.">Наведено списание  Source date <span data-key="date" title="Date of the source; do not wikilink. As listed in the publication" class="cx-template-editor-param-desc">  March 2000    Title <span data-key="title" title="The title of the article; can be wikilinked to an existing Wikipedia article or url may be used to add an external link, but not both. Displays in quotes." class="cx-template-editor-param-desc"> Adoption of perinatal group B streptococcal disease prevention recommendations by prenatal-care providers—Connecticut and Minnesota, 1998    URL <span data-key="url" title="The URL of the online location where the text of the publication can be found. Requires schemes of the type "http://..." or maybe even the &nbsp;protocol relative scheme "//..."" class="cx-template-editor-param-desc">   https://www.cdc.gov/mmwr/preview/mmwrhtml/rr5111a1.htm     Journal <span data-key="journal" title="Name of the source journal; may be wikilinked; displays in italics; alias of 'work'" class="cx-template-editor-param-desc">  MMWR Morb. Mortal. Wkly. Rep.   Volume <span data-key="volume" title="For one publication published in several volumes" class="cx-template-editor-param-desc">  49    Issue <span data-key="issue" title="Issue identifier when the source is part of a series that is published periodically" class="cx-template-editor-param-desc">  11    Pages <span data-key="pages" title="Pages in the source that support the content (not an indication of the number of pages in the source; displays after 'pp.'" class="cx-template-editor-param-desc">  228–32    PMID   10763673
Црвено Јаболко (Албанија)
Црвено Јаболко — село во Албанија.
Лихтенберг (појаснување)
Лихтенберг — округ на Берлин.
Лихтенберг може да се однесува на следниве места:
Горно Крчиште
Горно Крчиште или Горно Крчишта (Kërçisht i Sipërm или Epër) — село во општината Дебар на Дебарската област, источна Албанија. Населено е со Македонци од мешана вероисповед, до не така одамна било чисто христијанско, за што сведочат бројните цркви.
Географија
Селото е сместено во областа Поле, во западното подножје на планината Дешат. Лежи на пократко растојание југоисточно од Долно Крчиште и североисточно од Клобучишта. На 4,2 км источно по воздушна линија е границата со Македонија. На североисток, високо во планината се издига врвот Голем Крчин (2.343 м).
Во Отоманското Царство
Црквата „Св. Спас“ датира од првата половина на XIII век. Таа, заедно со гробјанската црква „Св. Димитрија“ се прогласени за споменици на културата. Параклисот „Св. Никола“ исто така е од првата половина на XVI век. Во селото се наоѓаат и црквите „Св. Петка“ и „Св. Влас“.
Во XIX век Горно Крчиште било македонско село во Дебарската Каза со мешана вероисповед. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Горно Крчишта (Gorno Kartchichta) било село со 30 домаќинства од 104 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. во Горно Корчишта (Крчишта) живееле 240 Македонци христијани.
По податоци на Бугарската егзархија на крајот од XIX век во Крчишта (Горно и Долно) имало 45 православни куќи со 245 жители Македонци. На почетокот на XX век во селото се наметнала бугарската пропаганда. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Крчишта (Kirtchichta) имало 328 Македонци под егзархијата и во селото работело бугарско училиште.
На почетокот на XX селото силно настрадало од зулумите на албанското семејство Демовци, на чело со Шаќир Дема. Демовци се населиле во Крчишта околу 1870 г., присилно запоседнувајќи го имотот на Закир-ефенди, кој пребегал во Скопје, а на црковото место на сретселото изградиле кула, од која почнале да ги тероризираат мештаните.
Според статистиката на весникот „Дебарски глас“ в 1911 година во Крчишта имало 34 православни куќи.
Во Албаниja
По Балканските војни во 1913 г. селото влегло во состав на новосоздадена Албанија.
Во отчет на Павел Христов, главен деец на на бугарската просвета во Албанија, и Глигор Ошавков од 28 јануари 1914 г. Горно Крчиште е заведено како село со 45 македонски куќи. Во селото е зачувано бугарското училиште кое работело до 1912 г.Двајцата, со помош на управникот на Макелари Дине-бег и кајмакамот на Долни Дебар Садик-бег го помогнале враќањето на тројца бегалци од селото.
Дека селото било наполно македонско сведочат Анастас Иширков и Жеко Радев, кои го посетиле во август 1916 г. во рамките на научната експедиција во Македонија и Поморавјето.
За време на Првата светска војна австроунгарската воена управа спровела попис (1916-1918) во деловите на Албанија под нивна окупација, и Горно Крчиште е заведено како село со 23 „Албанци“, 14 кои се изјасниле како „Бугари“ и 197 останати (кои несоменно се изјасниле како Македонци), а верскиот состав е 37 муслимани и 197 православни. Јазичарите Клаус Штајнке и Џелал Јули ги сметаат резултатите од овој попис за точни, но напоменуваат дека идентитетот на православното население е променлив (што значи дека некои се изјанувале различно заради бугарската пропаганда). Кон крајот на 1920-тите години православно македонојазично население имало само во Ербеле и Горно Крчиште, а во текот на следната деценија јазикот продолжил да опаѓа.
Во извештајот на Сребрен Поп Петров, главен инспектор-организатор на бугарската црковно-училишна дејност во Албанија, во 1930 г. Горно Крчиште се води како село со 42 куќи, од кои половината се православни Македонци, а половината муслимани. Во селото била сочувана и црквата.
На почетокот на XXI век јазичарите Клаус Штајнке и Џелал Јули спровеле теренско истражување со цел да ја проверат тековноста на податоците за словенојазичните (македонојазични) жители од постарите извори. Утврдиле дека, за разлика од Голо Брдо, во тогашната Општина Макелари веќе немало словенојазични муслимани, и македонскиот го говореле само православните. Горно Крчиште имало 200 жители во 45 домаќинства, од кои 6 са православни семејства со вкупно 17 души. По падот на комунистичкиот режим во 1991 г. во Горно Крчиште имало 110 домаќинства, од кои 27 биле православни. Употребата на македонскиот јазик во Горно Крчиште е ограничена и истиот е загрозен бидејќи се говори само по дома. Во домот се користи и албански, особено од помладите, кои ограничено го владеат македонскиот, благодарение на влијанието на албанското училиште и демографскиот пад на македонојазичното население во селото. Сепак, сите овие жители се Македонци.
Иги Поп
Џејмс Њуел Остерберг помладиот (англиски : James Newell Osterberg, Jr ; ), попознат под уметничкото име Иги Поп (Iggy Pop) — американски рок-пејач, текстописец и повремено глумец. Иако има ограничен комерцијален успех, Иги Поп се смета за еден од најважните основачи на панк рок музиката. Понекогаш го нарекуваат и кум на панкот, а познат е како еден од најдинамичните рок изведувачи на сцената.
Влијанието на Иги Поп
Голем број рок-музичари го наведуваат Иги Поп како свој идол или инспирација. На пример, на својот прв албум, објавен во 1980 година, хрватската група „Азра“ ја снимила песната со наслов „Iggy Pop“.
Штадум
Штадум (Stadum) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Хексан
Хексанот е органско соединение, алкан со прван синџир со 6 јаглеродни атоми и со молекулска формула C6H14.
Хексанот е безбојна течност, без мирис коа е во чиста форма, и точка на вриење околу 69 C. Хексанот има широка употреба поради ниската цена, релативно е безбеден за користење, во голема мера не реактивен и лесно испарлив не-поларен растворувач. Модерните мешавини на бензин исто така содржат околу 3% хексан.
Терминот „хексани“ се однесува на мешавина, составена во голема мера (>60%) од хексан, со различни количини на изомерни соединенија 2-метилпентан и 3-метилпентан и можеби помали количини неизомерни C5, C6 и C7 циклоалкани.
Примена
Во индутријата хекасот е користен во подготовката на адхезивно лепило за чевли, производи од кожа и покриви. Исто така се користи и во екракцијата на некои масла за јадење, како што е маслото од канола или соиното масло, од нивните семиња, за чистење и обезмастување на различни предмети и во текстилната индустрија. Во САД најчесто се користи за екстракција на масло од соја во прехрамбената индустрија, и е потенциално присутен како загадувач во сите прехрамбени производи од соја кои се добиваат со ваквата екстракција.
Во лаораториски услов, хексанот се користи за екстракција на петролеум и маст (лубрикант) како загадувачи од примероци за анализа, како што се вода или почва. Бидејќи хексанот не може лесно да се депротонира, се користи во реакции со силни бази, како што е подготовката на органолитиумови реагенси/органолитиум. Како пример, бутиллитиум најчестно се снабдува како раствор на хексан. .
Хексанот најчесто се користи и во хроматографијата, како не-поларен растворувач. Повисоките алакани кои се присутни како нечистотии во раствор на хексан, имаат исто ретенционо време како и растворувачот, така што фркациите кои содржат хексан исто така ќе ги содржат и овие нечистотии. Во препаративна хроматографија, концентрација на висок волумен на хексан може да резултира со примерок кој е значително контаминиран со алкани. Ова може да резултира со добивање на цврт производ (масло), и алканите може да интерферираат во анализата.
Производство
Хексанот главно се добива од рафинирана или сурова нафта. Точниот состав на фракциите во голема мера зависи од типот на мсалото (сурово или рафинирано) и ограничувањата на самото рафинирање. Производот (обично околу 50% од тежината на изомерот со прав синџир) е фракцијата што врие на 65 - 70 C.
Физички својства
Сите алкани се безбојни раствори. Точката на вриење кај различни хексани е донекаде слична, за разлика од други алкани, каде што точката на вриење е генерално пониска за поразградените форми. Додека точката на топење кај различни хексани е различна и не е забележан никаков тренд.
Реактивност
Како и повеќето алкани, хексанот карактеристично покажува ниска реактивност и поради тоа е соодветен растворувач за реактивни соединенија. Комерциалните примероци на n-хексанот, содржат метилциклопентан, коие содржи терциерни С-Н врски, кои се некомпатибилни со некои радикални реакции. .
Безбедност
Американскиот Национален институт за безбедност и здравје при работа (NIOSH) има поставиено препорачана граница на изложеност (REL) за изомери на хексан (не n-хексан) од 100 ppm (350 mg/m3 (0,15 gr/cu ft)) над 8- час работен ден. However, for n-hexane, the current NIOSH REL is 50 ppm (180 mg/m3) over an 8-hour workday. Оваа граница била предложена како дозволена граница на изложеност (PEL) од Управата за безбедност и здравје при работа во 1989 година; сепак, овој предлог бил отфрлен во американските судови во 1992 година. . The current n-hexane PEL in the US is 500 ppm (1800 mg/m3). Тековната дозволена граница на изложеност на n-хексан во САД е 500 ppm (1.800 mg/m3 (0,79 gr/cu ft)).
Хексанот и други испарливи јаглеводороди, како (нафтен етер) претставуваат ризик од Респираторна пневмонија. . n-Хексан понекогаш се користи како средство за денатурација на храна и како денатурант за алкохол исто како и средство за чистење на текстил, мебел и во кожарската индустрија, но полека се заменува со други растворувачи. .
Како и бензинот, хексанот е многу испарлив и претставува ризик од експлозија. Запалувањето на пареата на хексан, која биле незаконски испуштени во канализацијата на Луисвил (Кентаки), од фабрика за преработка на соја во сопственост на Ралстон-Пурина предизвикало серија на експлозии во канализацијата во Луисвил што уништило преку 21 км канализациски линии и улици во тој град.
Инциденти
Професионалното труење со хексан се случило кај јапонски работници со сандали, италијански работници за чевли,, работниците во печатници во Тајван и други. Анализата на тајванските работници покажала професионална изложеност на супстанции вклучувајќи n-хексан. Во 2010-2011 година, беше пријавено дека кинеските работници кои произведуваа iPhone телефони претрпеле труење со хексан.
Хексанот бил идентификуван како причина за експлозиите на канализацијата во Луисвил на 13 февруари 1981 година, кои уништија повеќе од 13 милји (21 км) канализациони линии и улици во центарот на Луисвил во Кентаки, Соединетите Американски Држави и беше препишан како причина за експлозија што се случило во Националниот универзитет во Рио Куарто, Аргентина на 5 декември 2007 година, поради излевање на хексан во близина на машина за производство на топлина која експлодирала и предизвикала пожар во кој загина еден студент, а биле повредени уште 24.
Биотрансформација
n-хексан се биотрансформира во 2-хексанол и понатаму во 2,5-хександиол во телото. Конверзијата е катализирана од ензимот цитохром P450 кој користи кислород од воздухот. 2,5-Хександиол може дополнително да се оксидира до 2,5-хександион, кој е невротоксичен и предизвикува полиневропатија. Со оглед на ова однесување, се дискутирало за замена на n-хексан како растворувач. n-хептанот е можна алтернатива.
Жупања
Жупања (хрватски: Županja) — град во Хрватска. Жупања се наоѓа во историско-географската област Славонија, а административно е дел од Вуковарско-сремската жупанија. Жупања е на 254 км од Загреб. Според пописот од 2011 година, градот имал население од 12,090 жители.
Марисфелд
Марисфелд (Marisfeld) — општина во округот Хилдбургхаузен, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Марисфелд се наоѓа во јужниот дел на Тириншката Шума.
Опашка
Функции на опашката
Опашките се користат на различни начини и во различна функција. Тие обезбедуваат движење за рибите и некои други форми на морски животни. Многу копнени животни ја користат опашката за бркање муви и други инсекти што ги гризат. Некои видови, пак, вклучувајќи ги мачките и кенгурите, ги користат своите опашки за рамнотежа, а други, како на пример, мајмуните ги користат за фаќање и држање за гранките.
Опашките, исто така, се користат за социјална сигнализација. Некои видови елени блеснуваат со белото на долната страна на опашката за да ги предупредат другите елени што се во близина на можна опасност. Кучињата, пак, со својата опашка покажуваат емоции. И структурата на опашките е различна. Кај некои видови, таа е оклопна, а кај некои дури и отровна (кај скорпиите).
Опашките на повеќето птици завршуваат со долги пердуви кои се викаат ректрични. Тие се користат како кормило, помагајќи ѝ на птицата да се насочи и да управува со летот, а, исто така, им помогаат на птиците да балансираат, кога се перчат на гранки. Кај некои видови, како што се рајските птици, а особено пауните, пердувите на опашката играат важна улога во додворувачките прикази. Кај некои видови, опашките се особено вкочанети, како кај клукајдрвците, што им овозможува цврста потпора на дрвјата.
Опашките на тревопасните животни, како коњите, на пример, се користат за двете работи, и за бркање инсекти, и за покажување емоции.
Човечки опашки
Човековиот ембрион има опашка која е една шестина од големината на ембрионот. Како што ембрионот се развива во фетус, опашката се апсорбира од растечкото тело. Па така, опашката станува атрофиран дел од телото. Не многу често, но се случува бебе да се роди со „мека опашка“, која не содржи пршлени, туку само крвни садови, мускули и нерви, но има и неколку документирани случаи опашките да содржат 'рскавица или до пет пршлени.
Луѓето имаат „опашна коска“ како дел од карлицата, формирана од сплотени прешлени, обично четири, на дното на ’рбетниот столб. Таа не е излегува нанадвор.
Копа Америка
Копа Америка или КОНМЕБОЛ Копа Америка, познат до 1975 година како Јужноамерикански фудбалско првенство (Campeonato Sudamericano de Fútbol на шпански и Copa Sul-Americana de Futebol на португалски), — најдобриот фудбалски турнир за мажи во кој се натпреваруваат репрезентациите од Јужна Америка. Тоа е најстарото континентално фудбалско натпреварување кое се уште се одржува, како и третото најгледано во светот. Натпреварот ги одредува шампионите на Јужна Америка. Од 1990-тите, екипи од Северна Америка и Азија исто така биле поканети да се натпреваруваат.
Од 1993 година, на турнирот генерално учествуваат 12 екипи - сите 10 тимови на КОНМЕБОЛ и два дополнителни тима од други конфедерации. Мексико учествувал на секој турнир помеѓу 1993 и 2016 година, со еден дополнителен тим извлечен од КОНКАКАФ, освен во 1999 година, кога тимот на АФЦ Јапонија го пополнил списокот со 12 тима, и 2019 година, во која биле Јапонија и Катар. Во верзијата на настанот од 2016 година, Copa América Centenario, учествувале 16 тимови, со шест тима од КОНКАКАФ, како дополнение на 10-те од КОНМЕБОЛ. Двете второпласирани места на Мексико се највисоки за страната која не е во КОНМЕБОЛ.
Осум од десетте репрезентации на КОНМЕБОЛ го освоиле турнирот барем еднаш во неговите 47 приредби од почетокот на настанот во 1916 година, а само Еквадор и Венецуела допрва треба да победат. Аргентина и Уругвај имаат најмногу шампионски титули во историјата на турнирот, со по 15 купови. Аргентина, која била домаќин на во 1916 година, била домаќин на турнирот најмногу пати (девет). Соединетите Американски Држави се единствената земја што не е членка на КОНМЕБОЛ и била домаќин на настанот, откако го направила тоа во 2016 година. Во три наврати (во 1975, 1979 и 1983 година), турнирот се одржал во повеќе јужноамерикански земји.
Почетоци
Првиот фудбалски тим во Јужна Америка, Крикет и фудбалски клуб Лима, бил основан во Перу во 1859 година, а Аргентинската фудбалска асоцијација била основана во 1893 година. До почетокот на 20 век, фудбалот растел во популарност, а првото меѓународно натпреварување што се одржало меѓу репрезентациите на континентот се случило во 1910 година кога Аргентина организирала настан за комеморација на стогодишнината од Мајската револуција. Учествувале Чиле и Уругвај, но овој настан не се смета за официјален од КОНМЕБОЛ. Слично на тоа, за стогодишнината од нејзината независност, Аргентина одржала турнир помеѓу 2 и 17 јули 1916 година, при што Аргентина, Чиле, Уругвај и Бразил биле првите учесници на турнирот. Ова таканаречено Campeonato Sudamericano de Football ќе биде првото издание на она што во моментов е познато како Копа Америка; Уругвај триумфирал во ова прво издание.
Гледајќи го успехот на турнирот, член на одборот на Уругвајската фудбалска асоцијација, Хектор Ривадавија, предложил формирање на конфедерација на асоцијациите на Аргентина, Бразил, Чиле и Уругвај, а на 9 јули, денот на независноста во Аргентина, бил основан КОНМЕБОЛ. Следната година, натпреварот се играл повторно, овој пат во Уругвај. Уругвај повторно ја освоил титулата откако ја совладал Аргентина со 1-0 во последниот натпревар на турнирот. Успехот на турнирот на тлото на Чаруан ќе помогне да се консолидира турнирот. Откако избувнувањето на грип во Рио де Жанеиро го откажал турнирот во 1918 година, Бразил бил домаќин на турнирот во 1919 година и бил крунисан за прв пат како шампион откако го победил бранителот на титулата со 1-0 во мечот од плејофот, додека чилеанскиот град Виња дел Мар бил домаќин на настанот во 1920 година на кој победил Уругвај.
За настанот во 1921 година, Парагвај учествувал за прв пат откако неговата фудбалска асоцијација се поврзала со КОНМЕБОЛ претходно истата година. Аргентина за прв пат победила на ова натпреварување благодарение на головите на Хулио Либонати. Во следните години, Уругвај доминирал на турнирот, кој во тоа време бил најголемиот фудбалски турнир во светот. Аргентина, сепак, не заостанала и ја оспорувала надмоќта со Чаруа. По поразот во финалето во 1928 година на Летните олимписки игри 1928 одржани во Амстердам, Аргентина се одмаздила на првенството на Јужна Америка во 1929 година со пораз на Уругвајците во последниот, решавачки натпревар. Во овој период, и Боливија и Перу дебитирале на турнирот во 1926 и 1927 година, соодветно.
Неорганизираност и прекини
По првото Светско првенство одржано во Уругвај во 1930 година, непријателството меѓу фудбалските федерации на Уругвај и Аргентина го спречило натпреварувањето да се игра неколку години. Само во 1935 година било можно да се оспори специјалното издание на настанот што требало да биде официјално обновено во 1939 година Перу станал домаќин на изданието во 1939 година и првпат победил на натпреварот. На тој турнир дебитирал Еквадор.
Во 1941 година, Чиле бил домаќин на годишното издание на прославата на 400-годишнината од основањето на Сантијаго, за што капацитетот на новоизградениот Естадио Национал бил зголемен од 30.000 на 70.000 гледачи. И покрај големата инвестиција и почетниот успех на тимот, Чилеанците биле поразени во последниот натпревар од Аргентина. Уругвај бил домаќин и победил на изданието во 1942 година. Чиле повторно бил домаќин во 1945 година, и бил блиску до титулата против Аргентина. Сепак, Бразил ја расипал таа можност, а Аргентина уште еднаш го освоила турнирот на чилеанско тло.