cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Париз-Рубе 2016
Извештај од трката
Роу повторно и се приклучил на водечката група со Хајнрих Хауслер и Алексеј Сарамотинс (обајцата од ) за да ја создадат водечката група од десет луѓе, која водела пред групата на Саган со над една минута на 30 километри пред целта. Роу бил уморен по враќањето од неговиот пад; се согласил целосно да работи за Станард. Дал силен напор во следните 20 километри, кога отпаднале Ервити, Хауслер, Сарамотинс и Марсел Зиберг, кои создале група зад нив. Груоа од петмина потоа се создала на Камфен ан Певел, со Станард, Бонен, Боасон Хаген, Хејман и Ванмарке како единствени возачи кои преостанале. Ванмарке извел поголем напад на Карфур де л’Арбр; иако кратко имал значајна разлика, другите четворица возачи го достигнале пред следниот сектор на калдрма.
Станард нападнал на 6 километри пред целта. Имал 20 метри предност, но групата успеала да го достигне. Во завршните три километри, Бонен нападнал неколкупати. На последниот од тие напади, Хејман забрзал и двајцата возачи влегле заедно на велодромот, а Ванмарке набрзо им се приклучил. Со еден преостанат круг од 500 метри, Станард и Боасон Хаген ја стигнале групата. Хејман го повел спринтот: Бонен бил на неговото тркало, а Станард дошол од надворешната страна. Ниеден не успеал да го претекне и Хејман ја поминал целта прв и ја освоил трката. Бонен бил втор, додека Станард завршил трет. Ванмарке завршил зад нив на четвртото место; Боасон Хаген бил три секунди зад нив на петтото место.
Групата на Хауслер, Зиберг и Сарамотинс завршиле една минута зад нив, додека Ервити со дополнителни седум секунди зад нив завршил на деветтото место. Групата на Саган пристигнала на две минута зад Хејман, додека Адријан Пети (Директ Енержи) го претекнал Саган за десеттото место.
Реакции
Трката била пофалена од сите. Бернар Ино, кој ја освоил трката во 1981 година, ја опишал како „извонредна“. Особено го пофалил нападот на Етикс-Квик-Степ долго време пред целта, опишувајќи како вид на потег кој се користел, но не го видел долго време. Слично, Марк Мадио (менаџерот на екипата ФДЖ и победникот на трката во 1985 и во 1991 година ) ја опишал како „ убава трка со голем квалитет“ и го пофалил Хејман како „одличен победник“. Портало „ВелоЊус“ ја опишал како „епска битка“ и како „еднодневно тркање во своето апсолутно најдобро издание“. Велосипедскиот новинар и поранешен велосипедист Даниел Лојд твитнал дека тоа била „една од најдобрите трки кои ги видел“; Дејвид Милар, уште еден поранешен велосипедист, напишал „тоа беше исцрпувачки“ по трката.
Метју Хејман ја опишал својата реакција како „неверување“. Имал скршена рака на падот на Омлоп Хет Ниувсблад на почетокот на сезоната на класиците и скоро воопшто не се тркал пред трката. Изјавил дека сфатил дека другите возачи не биле надмоќни од него откако не успеале да се одвојат од него во последните километри. Изјавил дека можел да се „коцка“. Менаџерот на екипата на Хејман, Шејн Бенан, го опишал како „толку професионален“ и навел дека му помогнал со добра подготовка и мотивација надополнета со недостиг на очекувања; го нарекол „неверојатно возење“.
Бонен ја пофалил победата на Хејман. Изјавил дека Хејман бил „возачот на кој никој не гледал“ и дека извозел „добар спринт“, иако никој немал толку енергија на велодромот; Ванмарке опаднал во последните метри и го турнал Бонен на крај на патеката. Изјавил дека добил порака утрото пред трката од доктор кој го лекувал по фрактурата на неговиот череп на Трката Абу Даби 2015; докторот изјавил дека денот на трката ќе биде првиот ден на кој Бонен може да се врати на неговиот велосипед. Изјавил дека „не може да биде незадоволен“ иако не ја освоил трката. Станард ја опишал трката како „толку близу, а толку далеку“ и дека можел да има подобар резултат од третото место, поради тоа што не нападнал во последните километри. Изјавил дека бил „супер среќен“ што ја видел победата на Хејман; исто така изјавил дека останале „уште две скалила за да го искачам мојот пат сега“.
Фабијан Канчелара го завршил својот последен Париз-Рубе на 40. место, седум минути зад Хејман. Изјавил „не сум тажен, среќен сум што не сум во болница. Среќен сум што завршив“, и дека бил повреден целосно, поради падот на трката и падот на велодромот, но изјавил дека бил „среќен што е готово“. Саган ја опишал трката како „луд ден“; изјавил дека бил среќен што не паднал со Канчелара, но дека неговата трка била готова на таа точка. Ја опишал Париз-Рубе како „многу тешка за победа“.
Поредок во Светската турнеја
Во Светската турнеја, најдобрите десет во поединечниот пласман останале релативно непроменети по трката. Саган сè уште бил на врвот, 49 бода пред Алберто Контадор. Ванмарке се поместил од осмото на петтото место, додека Станард се поместил на десеттото место. Тинкоф останал пред Тим Скај во екипниот пласман; во националниот пласман, Австралија се вратила во водство, додека Белгија се поместила на второто место и ја истуркала Шпанија на третото место.
NGC 962
NGC 962 — елиптична галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 962 се споменува и како UGC 2013, MCG 5-7-4, CGCG 505-3.
Откривање
Телото е откриено на 13 декември 1871 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 962 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 962 има привидни димензии од 1,4' х 1,2'.
Други поделби
Проучување на NGC 962 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9682. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 93; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1775. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1301.
Џемаил Хазири
Џемаил Хазири (албански: Xhemail Haziri; Шипковица, ) е поранешен член на ОНА.
Во текот на конфликтот во Македонија бил одговорен од диаспората за префрлање на оружје и доброволци за ОНА.
Кристијан Ристески
Кристијан Ристески (1969) е македонски театарски и филмски режисер.
Биографија
Кристијан Ристески е роден во Скопје во 1969 година. Во 1991 дипломира Филмска и ТВ режија на Факултетот за драмски уметности во Скопје. Од 1992 работи како во МРТВ. Во 1998 е еден од основачите на продуцентска компанија „ДигитПроп“. Во 2003 формира сопствена продуцентска компанија „Кинематика филм“. Од 2005 работи како креативен директор и менаџер на продукција во маркетинг агенцијата Индиго Огилви во Скопје.
Творештво
Во неговата филмографија ги бележи среднометражниот филм „Amaro, ma non troppo“ (Горко, ама не многу, 1997, ТВ), кратките филмови „Остани исправен“ (2005), „Cut Here“ (2016), две документарни серии и преку 200 рекламни ТВ спотови како режисер, продуцент, и сценарист.
Снежана на крајот умира (Snow White Dies at the End) е негов дебитантски долгометражен игран филм во македонско-кипарска копродукција, кој во 2022 година имал светска премиера на фестивалот „Слемденс“ во Парк Сити (САД), селектиран меѓу 8.100 пријавени филмови – фестивал на филмови со буџет до милион долари кои можат да се квалификуваат за „Оскар“, и чие мото е „Од филмаџии за филмаџии“. Македонската премиера била во август на затворањето на 43-от Интернационален фестивал на кинематограферите „Браќа Манаки“ во Битола. Филмот имал европска премиера на Московскиот филмски фестивал од А категорија во август.
Филмот добил финансиски сретства во 2017 година од Агенцијата за филм. Во текот на развојот бил селектиран во два програми за развој на сценарио, истовремено бил селектиран на два маркети и откако завршиле груба монтажа биле селектирани на три ворк-ин-прогрес програми на филмските фестивали во Карлови Вари, Софија и Рим. Светска премиера имаше во јануари 2022, на фестивалот Слемденс во САД. Продукцијата е на „Вертиго визуал“, а продуцент е Дарко Попов. Играат: Наташа Петровиќ, Верица Недеска, Сашко Коцев, Ивица Димитријевиќ, Денис Абдула, Тино Костадиновски и Давид Јанакиев.
Филмографија
Други проекти:
Јесика Лиедберг
Јесика Мартина Лиедберг (родена на 7 октомври 1969 година во Линдоме, Гетеборг, Шведска) е шведска глумица. Таа е во врска со Густаф Хамарстен. Студирала на Шведската национална академија за мимика и глума 1989 – 92 година.
Црвеноклун лебед
Црвеноклуниот лебед ― вид лебед кој спаѓа во семејството на патките, редот на гусковидните. Негова природна распространетост се Европа и Азија, и како редок зимски посетител - северна Африка. Но, тој е увезен и населен вид и во Северна Америка, Австралија и јужна Африка. Овој лебед го има во Македонија.
Таксономија
Црвеноклуниот лебед за првпат бил опишан од германскиот природонаучник Јохан Фридрих Гмелин како Anas olor во 1789 и префрлен од Јохан Матеус Бехштајн во новиот род лебеди (Cygnus) во 1803 година.
И покрај неговото евроазиско потекло, негови поблиски роднини се црниот лебед од Австралија и црновратиот лебед од Јужна Америка, а не останатите лебеди од северната полутопка. Овој вид е монотипичен, без подвидови.
Еволуција
Подфосилите на црвеноклуниот лебед се стари 6000 години, пронајдени во по-леднички тресетни гнезда во Источна Англија, Обединетото Кралство. Тие биле забележани од Ирска на исток до Португалија и Италија, и од Франција, 13 000 г.п.с.(Десброс и Мурер-Шовир 1972–1973). Палеоподвидовите Cygnus olor bergmanni, кој се разликувал само по големина од сегашната птица, е познат по фосилите пронајдени во Азербејџан. Џиновскиот лебед, друг палеоподвид од средоземните острови Малта и Сицилија, можеби бил уште поголем (една третина поголем од црвеноклуниот) и безлетен.
Фосили на предци на лебеди кои се далечно сродни на црвеноклуниот лебед биле пронајдени во четири држави во САД: Калифорнија, Аризона, Ајдахо и Орегон. Временската временска линија се протега од миоценот до крајот на плеистоценот, или 10,000 г.п.с. Најновото откритие било во пустината Анза Борего, државен парк во Калифорнија. [11] Фосилите од плеистоценот вклучуваат Cygnus paloregonus од Фосилното Ззеро, Орегон, Фроманов Фери, Ајдахо и Аризона, а Хауард ги нарекува „Водна птица на светот“ како „веројатно црвеноклуб тип на лебед“.
Опис
Возрасните единки на овој голем лебед се од 140 до 160 см долги, а во некои екстремни случаи дури и од 125 до 170 см долги, со распон на крилјата од 200 до 240 см. Мажјаците се поголеми од женките и имаат поголема џумка на клунот. Просечно, ова е втора по големина водна птица по лебедот трубач, иако мажјакот од црвеноклуните лебеди може да го надминe по маса лебедот трубач. Покрај другите мерки, црвеноклуниот лебед има должина на тетивата на крилото од 53 до 62,3 см, писката (тарзусот) му е долг од 10 до 11,8 см, а клунот од 6,9 до 9 см.
Црвеноклуниот лебед е една од најтешките птици летачи. Мажјакот тежи во просек од 11 до 12 килограми, а женките од 8,5 до 9. Иако најголемата тежина на оваа птица може да достигне до 15 килограми, еден необичен Полски лебед достигнал тежина до 25 кг, но прашање е дали тој со таква тежина би можел да полета.
Младенчињата, до една година, наречени пајчиња, не се бели како возрасните и клуновите им се сивкасто-црни, а не портокалови. Долниот дел може да им биде бел или сиво-жолтеникав. Белите пајчиња се со гени на редуцирана пигментација. Кога ќе созреат, сите црвеноклуни лебеди се бели, но понекогаш заради железото и танините во водата перјето на главата и вратот може да им станат портокалово-кафени.
Поведение
Црвеноклуните лебеди прават големи џумкасти гнезда од крајбрежната вегетација или на остров или на брегот од езерото. Тие се моногамни и често го употребуваат истото гнездо, поправајќи го и обновувајќи го, ако е потребно. Мажјаците и женките ја делат грижата за гнездото и кога пајчињата ќе созреат, не е невообичаено да се забележат цели семејства како одат во потрага по храна. Се хранат со водни растенија кои лесно ги дофаќаат во водата со своите долги вратови, или пак, пасат од крајбрежјето. Исхраната обично ги вклучува и земјоделските растенија како маслодајната репка и пченицата, а зиме знаат да направат штета јадејќи од нивите и газејќи со своите големи ципести нозе.
За разлика од црните лебеди, црвеноклуните лебеди се исклучително територијални - со само еден пар во едно помало езеро. Понекогаш, ретко, може да се сретне помала колонија.
Звукот што го испушта црвеноклуниот лебед е вибрирачко бревтање од крилјата кога лета. Овој звук е специфичен, и може да се слушне на оддалеченост од еден до два километра и веројатно служи за контакт меѓу птиците во лет. Особено кога комуницираат со своите мали пајчиња, возрасните прават разни звуци што наликуваат на гровтање, шмркање, свиркање, а ако некој грабливец им се приближува до нивната територија тогаш создаваат звук со с`скање.
Иако оваа птица е питома, особено за оние што секојдневно ја хранат, таа знае да биде многу агресивна кога треба да го одбрани своето гнездо. Големината ѝ овозможува да се бори со животни големи колку којотите. Дефанзивниот напад лебедот го започнува со с`скање, а ако тоа не е доволно за да се избрка напаѓачот, следува физичкиот напад. Напаѓа разбивајќи го со коскестите делови од крилото и гризење со големиот клун. Крилата на лебедот се многу силни, доволно за да скрши човечка нога. Лебедите ги напаѓаат луѓето ако се обидат да им влезат во нивната територија, може да нападнат и помали чамци, кануа и сл. за кои ќе помислат дека се закана за малите пајчиња. Најпрво, лебедот се обидува да го избрка грабливецот, што му успева со лисиците и другите грабливки кои остануваат на брегот.
Распространетост и живеалиште
Природното живеалиште на црвеноклуниот лебед се умерените области на Европа и западна Азија, па на исток сè до Приморски Крај.
Таа е делумно птица-преселница, од северните краeви на Европа и Азија патува до северна Африка и Средоземјето. Според Програмата за животна средина на ОН, и Интернационалната мапа на птичји видови, црвеноклуниот лебед го има во 70 земји, во 49 се гнезди, а во 16 минува. Овој лебед во Јапонија го има на свитоци стари повеќе од 1000 години.
Црвеноклуниот лебед во повеќето земји е заштитен вид, но ова не го спречува нелегалниот лов. Тој често се чува надвор од својата природна средина, во мали езерца и базени, за декорација, од каде се случува и да избега.
Домородно население
Вкупното светско население на црвеноклуниот лебеди е околу 500,000 по периодот на парење (возрасни и младенчиња), од кои 350,000 се во Русија.
Доведено население
Црвеноклуните лебеди биле донесени во Северна Америка кон крајот на 19 век. Се покажало дека се инвазивен вид кој ги загрозува другите видови. Порастот на население се движел до 10% годишно, и за 7-8 години го удвоиле своето население. Several studies have concluded that Mute Swans severely reduce densities of submerged vegetation where they occur. Останатите населени популации се мали. Околу 200 во Јапонија, помалку од 200 во Нов Зеланд и околу 120 во јужна Африка.
Кривиц (амт)
Кривиц (Crivitz) — општинска заедница во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Кривиц.
Фридебург (Саксонија-Анхалт)
Фридебург (Friedeburg) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 24 јануари 2010 е дел од градот Гербштет.
Новозеландски долар
Новозеландски долар (New Zealand dollar, Tāra o Aotearoa, сим. $; код: NZD) — парична единица на Нов Зеланд. Во оптек е и на Куковите Острови (видете и Куковоостровски долар), Ниуе, Токелау и Питкерн.
Оваа парична единица се бележи со симболот за долар $, или пак со NZ$ за да се разликува од другите доларски валути. Неформално се нарекува „киви (долар)“ и се дели на 100 центи. Тој спаѓа во 16-те најтргувани валути на светот.
Историја
На 10 јули 1967 г. доларот ја заменил новозеландската фунта во сооднос 2 долара = 1 фунта со децимализацијата на паричната единица во Нов Зеланд. Новозеландскиот долар првично вредел повеќе од американскиот, но истата година ова се променило, со девалвацијата на британската фунта. Меѓутоа новозеландскиот долар девалвирал уште повеќе.
Во 1967 г. биле пуштени во оптек монети со вредност од 1, 2, 5, 10, 20 и 50 центи. Монетите од 1 и 2 цента биле бронзени, додека останатите биле купроникел. Монетите од 5, 10 и 20 биле со иста големина како претходните, еквивалентни на 6 пени, 1 шилинг и 1 флорин. За таа цел сѐ до 1970 г. монетите од 10 центи на себе имале додатна легенда „Еден шилинг“. На реверсот на сите монети стоел портретот на кралицата Елизабета II од Арнолд Мачин, со легендата ELIZABETH II NEW ZEALAND [датум].
Во 1986 г. Нов Зеланд го прифатил новиот портрет на кралицата од Рафаел Маклуф за сите монети. Монетите од 1 и 2 цента биле исфрлени од употреба на 1 мај 1990 г. Заради отсуството на овие монети плаќањата се заокружуваат на најблиските 5 центи (10 центи во 2006 г.), метод наречен шведско заокружување.
Во 1990 г. биле произведени алуминиумско-бронзени монети од 1 и 2 долари, кои ги замениле постоечките банкноти со тие вредности. Во 1999 г. пак, бил прифатен поновиот портрет на кралицата од вајарот Ијан Ренк-Бродли, а легендата била преуредена да гласи: NEW ZEALAND ELIZABETH II.
На 11 ноември 2004 г. Банката на резеври најавила предлог да се исфрлат од употреба монетите од 5¢, а постоечките монети од 50, 20 и 10 центи да се направат помали обложен челик за да бидат полесни. Овие планови се оствариле, па така преодниот период започнал на 31 јули 2006, со тоа што досегашните монети биле искористливи до 31 октомври 2006. Старите монети од 50, 20, 10 и 5 сега веќе не важат, но истите сепак можат да се сменат во самата Резервна банка.
Банкноти
Во 1967 г. биле издадени банкноти со децимализирана вредност од 1, 2, 5, 10, 20 и 100 долари. Во 1983 г. била издадена и банкнота од 50 долари, додека пак банкнотите од 1 и 2 долари биле отфрлени во 1991 г. Првите две серии на банкноти (1967-81 и 1981-92) се разликувале само по портретот на кралицата на аверсот.
Во 1992 излегла нова серија на банкноти. Освен на банкнотата од 20 долари, сите други банкноти веќе немале портрет на кралицата. Меѓутоа доколку се погледнат на светлина, сите банкноти имаат прикриен портрет на кралицата.
Пластични банкноти
Започнувајќи со 1999 г., сите новозеландски банкноти се пластични полимерни банкноти наместо книжни. Ваквите банкноти имаат предност над книжните: фотокопијата лесно по допир се разликува од оригиналот, а и многу луѓе се благодарни дека банкнотите не се оштетуваат во машина за перење. Истите се многу тешки за кинење без помош на сечило.
Криминологија
Криминологија — општествено-научен пристап при науката за криминалот како поединечна и општествена појава. Областите на криминолошки истражувања ги вклучуваат степенот и формите на криминал како и причините за и последиците од неговата појава. Исто така, тие вклучуваат социјални и владини прописи и реакции кон криминалот. Криминологијата е интердисциплинарна област во бехавиористичките науки, со особен акцент на истражувањата на социолози и психолози, како и на правни ракописи. Значаен начин да се анализираат податоци во криминологијата е да се применат квантитативни методи. Во 1885 година, италијанскиот професор по право Рафаеле Гарофало го измислил терминот „криминологија“ (на итал. Criminologia). Во исто време и францускиот антрополог (види антропологија) Пол Топинард за првпат го употребил овој термин (criminologiе).
Криминологијата е онаа гранка од општествената наука, која што се занимава со науката за криминалот против поединецот и против општеството.
Правци на мислење
Во раниот 18 век, криминологијата започна да постои како што општествените филозофи стануваа се позаинтересирани за криминалот и правните концепти. Со тек на времето, се развија неколку школи на мислата.
Кјара Бреур
Класичната школа која што се појави во средината на 18 век, беше основана врз утилитаријанската (види утилитаријанизам ) филозофија. Цезаре Бекарија, автор на делото „За злосторствата и казните“ ([On Crimes and punishment]|http://en.wikipedia.org/wiki/On_Crimes_and_Punishments) (1763-64), Џереми Бентам, пронаоѓач на паноптикумот, и други класични филозофи тврдат дека (1) луѓето имаат слобода да избираат како ќе постапуваат. (2) Одвратувањето се заснова врз идејата дека човекот е „хедонист“ кој бара задоволство и избегнува болка, и тоа дека „калкулатор наречен разум“ ги мери цената на и користа од последицата на секоја акција. Така, се игнорира можноста неразумните и несвесните возења да се сметаат за мотивациони фактори. (3) Казната (со соодветна строгост) може да ги одврати луѓето од криминал, дека цената (казната) ја надминува користа, и дека строгоста на казната треба да е пропорционална со криминалното дело. Што побрзо и посигурно се казнува, поефикасно е одвратувањето криминално однесување. Класичната школа на мислата се појави во време кога се случи клучна реформа во пенологијата, со затворите кои се развиле како форма на казнување. Исто така, овој временски период донесе многу правни реформи, Француската револуција, и развојот на правниот систем во САД.
Џилондриа Томас
Позитивистичката школа (види позитивизам) претпоставува дека криминалното однесување е предизвикано од внатрешни и надворешни фактори кои се надвор од контролата на поединецот. Научниот метод беше воведен и применет за да се проучува човековото однесување. Позитивизмот може да се раздели на три сегмента кои вклучуваат биолошки, психолошки и општествен позитивизам. Цезаре Ломброзо, италијански затворски доктор којшто работел во доцниот 19 век и којшто понекогаш се сметал за „татко на криминологијата“, се вбројува во редот на оние кои најмногу придонеле за биолошкиот позитивизам и е основач на Италијанската криминолошка школа. Ломброзо присвоил специфичен пристап, и настојувал за емпириски докази (види емпиризам) при проучувањето криминал. Како основач на криминолошката антропологија, предложил дека физиолошките црти како мерка за нечии јаболчни коски или линија на коса, или разделена палатална коска, потсетуваат на неандарталецот, се индикативни на „атавистичките“ (првобитни) криминални тенденции. Овој пристап, под влијание на раната теорија на [френологија|http://en.wikipedia.org/wiki/Frenology] и под влијание на Чарлс Дарвин и неговата теорија на еволуција, беше напуштен. Енрико Фери, ученик на Ломброзо, верувал дека општествените како и биолошките фактори играле улога, и имал став дека криминалците не траба да се сметаат за одговорни кога факторите кои го предизвикуваат нивниот криминалитет се надвор од нивна контрола. Од тогаш криминолозите ги отфрлуваат биолошките теории на Ломброзо, со контролни групи кои не биле употребувани при неговите истражувања.
Во Франција, соперник на Ломборозовата италијанска школа, била школата на мислата на Александре Лакасањ, со седиште во Лион и особено активна во периодот од 1885-1914 година. Школата на Лакасањ ја отфрла Ломброзовата теорија на „криминален тип“ и онаа на „родени криминалци“, и го потенцирала значењето на општествените фактори. Сепак, спротивно на криминолошките тенденции под влијание на општествениот детерминизам на Диркем, не ги отфрла биолошките фактори. Навистина, Лакасањ создал оригинал синтеза на обете тенденции, под влијание на позитивизмот, френологијата и чистотништвото, коишто наведуваат директно влијание на општествената околина врз мозокот, и ја споредуваат самата околина со мозок, поддржувајќи ограницистичка позиција. Покрај тоа, Лакасањ го критикувал недостатокот од ефикасност на затворот, инсистирал на општествена одговорност спрема криминалот и на политички волунтаризам како решение за криминалот, и на тој начин се залагал за построги казни оние криминалци за кои се мисли дека се непоправливи („рецидивисти“- повтореници) на пример, со поддржување на законот за казнени колонии од 1895 година, или спротивставувајќи се на укинувањето смртна казна во 1906 година.
[Ханс Ејзенк|http://en.wikipedia.org/wiki/Hans_Eysenck] (1964, 1977), Британски психолог, тврдел дека психолошките фактори како екстровертност и невротизам ја прават личноста посклона кон извршување криминални дела. Исто така, тој вклучува една димензија на психотицизмот (види психотицизам) којашто, пак, вклучува одлики слични со психопатскиот профил, измислен од страна на Харви М. Клеки и доразвиен од Роберт Хеир. Тој го базирал својот модел и врз раната родителска социјализација на детето; неговиот пристап ги надминува разликите меѓу пристапите засновани врз биолошките објаснувања и врз учењето од околината и општеството,(погледнете на пример, општествени психолози [Б.Ф. Скинер|http://en.wikipedia.org/wiki/B.F_Skinner] (1938 г.), [Алберт Бандура|http://en.wikipedia.org/wiki/Albert_Bandura](1973 г.), темата за „природа vs. грижа/поддршка“). Социолошкиот позитивизам прифаќа дека општествените фактори како сиромаштијата, членувањето во субкултури, или ниските нивоа на образование може да влијаат врз луѓето да извршуваат криминални дела. [Адолф Кветлет|http://en.wikipedia.org/wiki/Adolphe_Quetelet] ги искористил податоците и статистичката анализа да се стекне со увид во врската меѓу криминалот и социолошките фактори. Тој открил дека возраста, полот, образованието и конзумирањето алкохол се значајни фактори поврзани со криминалот. Роусон В. Роусон ја искористил статистиката на криминалитет да предложи дека постои врска меѓу густината на населението и стапките на криминалитет, со создавањето околина потенцијална за криминал. [Џозеф Флечер|http://en.wikipedia.org/wiki/Joseph_Fletcher] и [Џон Глајд|], исто така, доставиле документи за нивните студии за криминалитет и неговата распределеност до [Статистичкото општество на Лондон|http://en.wikipedia.org/wiki/Statistical_Society_of_London]. [Хенри Мејхју|http://en.wikipedia.org/wiki/Henry_Mayhew] користел емпиристички методи и етнографски пристап за да ги адресира општествените прашања и сиромаштијата, и ги претставил неговите истражувања во неговото дело Лабуристички и сиромашен Лондон ([London Labouor and The London Poor|http://en.wikipedia.org/wiki/London_Labour_and_the_London_Poor] . Диркем го сметал криминалот за неодминлив аспект на општеството, со нееднаква дистрибуција на богатство и со други разлики меѓу луѓето.
Школата во Чикаго
Школата во Чикаго се појавила во раниот 20 век, преку делото на [Роберт Езра Парк|http://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Ezra_Park], [Ернест Бурџис|http://en.wikipedia.org/wiki/Ernest_Burgess], и други урбани социолози при [Универзитетот во Чикаго|http://en.wikipedia.org/wiki/University_of_Chicago]. Во 20-тите години, Парк и Бурџис идентификувале пет концентрични зони што често постојат како што градовите растат, вклучувајќи ја и „зоната во транзиција“ која што беше идентификувана како најпроменлива и најподложна на нереди. Во 40-те години, Хенри Мек Кеј и Клифорд Р.Шо се фокусирале на малолетните делинквенти, откривајќи дека тие се концетрираат во зоната во транзиција.
Социолозите при Школата во Чикаго усвоиле пристап на општествена екологија за проучувањето градови, и предлагаат дека урбаните соседства со високо ниво на сиромаштија често се соочува со неуспех во општествената структура и општествените установи како што се фамилијата и училиштата. Ова резултира во општествена дезорганизација, којашто ја намалува способноста на овие институции да го контролираат однесувањето и создава околина погодна за девијантно однесување.
Други истражувачи предложиле дополнителна општествено-психолошка врска. [ Едвин Сатерланд|http://en.wikipedia.org/wiki/Edwin_Sutherland] предложил дека луѓето го учат криминалното однесување од повозрасните, поискусните криминалци со кои се дружат.
Теории на криминал
Теоретските перспективи применети во криминологијата вклучуваат психоанализа, фукционализам, интеракционизам, марксизам, економетрија, системски теории, постмодернизам итн.
Општествена дезорганизација (соседства)
Теоријата на општествена дезорагнизација се заснова врз делото на Хенри Мек Кеу и Клифорд Р. Шо при Школата во Чикаго. Теоријата на општествена дезорганизација предлага дека соседствата болни од сиромаштија и од економски недостиг често се соочуваат со високи стапки на обрт на населението. Населението во овие соседства се одликува и со висока хетерогеност. Со висок обрт, неформални општествени структури често не успеваат да се развијат, при што е нозможно да се одржи општествениот ред во општината.
Општествена екологија
Почнувајќи од 50-тите години, истражувањата за општествена екологија се правеле врз основа на теориите на општествена дезорганизација. Многу студии откриле дека стапките на криминал се поврзани со сиромаштијата, нередот, големиот број на напуштени објекти, и други знаци на распаѓање на општината. Како што работничката и средната класа ги напуштаат распаднатите соседства, најобесправениот дел од населението може да остане. [Вилијам Јулиус Вилсон|http://en.wikipedia.org/wiki/William_Julius_Wilson] предложил „ефект на концентрација“ на сиромаштијата, кој може да предизвика соседствата да се изолираат од поголемиот дел на општеството и да станат склони кон насилство.
Теорија на притисок (општествена класа)
Теоријата на притисок, (исто така позната како [Мертонијанска аномија|http://en.wikipedia.org/wiki/Anomie]), развиена од американскиот социолог [Роберт Мертон|http://en.wikipedia.org/wiki/Robert_K._Merton], предлага дека водечката култура, особено во САД, е полна со соништа за можности, слобода и просперитет; како Мертон ја именува, американскиот сон. Повеќето луѓе веруваат во овој сон и тој станува моќна културна и психолошка мотивација. Мертон го употребил и терминот „аномија“, но за него значел нешто малку поразлично од она што значел за Диркем. Мертон го сфаќал терминот како дихотомија меѓу она што општеството го очекувало од своите граѓани, и она што ѓраѓаните навистина можеле да го постигнат. Така, ако општествената структура на можности е нееднаква и го спречува поголемиот дел граѓани да го исполнат сонот, некои од нив ќе се свртат кон незаконскки средства (криминал) со цел да го исполнат тој сон. Други ќе се повлечат и ќе потпаднат во девијантни субкултури (членови на банди, просјаци, урбани бездомни пијаници и наркомани).
Супкултурна теорија
Следејќи ја Школата од Чикаго и теоријата на притисок, како и повикувајќи се на идејата на Едвин Х. Садерленд за нееднаквата асоцијативност, супкултурните теоретичари се фокусираат на мали културни групи кои се изделиле од водечката, да формираат сопствени вредности и значења за животот.
[Алберт К. Коен|http://en.wikipedia.org/wiki/Albert_K._Cohen] ја поврзувал аномијата со Фројдовата идеја за реакцијата на формација, предлагајќи дека делинквентноста меѓу младината од пониската класа е реакција против општествените норми на средната класа. Некоја младина, особено онаа од посиромашните области каде што можностите се ретки, може да усвои општествени норми специфични за тие места кои може да вклучат „отпор“ и непочитување на власта. Кога младите се согласуваат со нормите на девијантните супкултури може да резултира со криминални дела.
Ричард Клоувард и Лојд Олин предложиле дека делинквентноста може да се јави како резултат на нееднаквите можности за младината од пониската класа. Ваквата младина може да биде привлечена да се нафати на криминални активности, бирајќи го незаконскиот пат којшто им обезбедува полукративна економска корист од конвенционалниот, преку правни опции, како достапни работи со минимални примања.
Британските супкултурни теоретичари поцрвсто се фокусираат на прашањето за класи, каде некои криминални активности се сметале за „имагинарни решенија“ на проблемот кога се припаѓа на подредена класа. Дополнително истражување од Школата во Чикаго тесно ги разгледувало бандите и влијанието од интеракцијата на водачите на бандите во очите на возрасните.
Теории на социјална контрола
При теоријата на социјална врска или теоријата на социјална контрола е употребен друг пристап. Наместо барањето фактори што прават луѓето да станат криминалци, овие теории се обидуваат да објаснат зошто луѓето не стануваат криминалци. [Тревис Хиршчи|http://en.wikipedia.org/wiki/Social_control_theory#Travis_Hirschi] идентификувал 4 клучни одлики: „приврзаност за други“, „верување во моралната валидност на правилата“, „заложба за постигнување“ и „вмешаност во конвенционални активности“. Што повеќе една личност ги поседува овие одлики, помали се шансите дека таа личност ќе се однесува девијатно (или криминално). Од друга страна, ако овие фактори не се присутни кај една личност, поверојатно е дека тој/таа може да станат криминалци. Хиршчи ја проширил оваа теорија со идејата дека личноста со ниско ниво на самоконтрола поверојатно ќе стане криминалец. Едноставен пример: некој сака да поседува голема јахта, но нема средства да ја купи. Ако лицето не се потруди да се самоконтролира, тој или таа може да се обиде да добие јахта (или средства за истата) на незаконски начин; додека некој со високо ниво самоконтрола поверојатно ќе почека или ќе потисне таа потреба. Социјалните врски, преку врсници, родители, и преку други личности, може да има позитивен ефект кај лицата со ниско ниво на самоконтрола. За фамилиите со низок социо-економски статус, фактор којшто прави разлика меѓу фамилиите со деца делинквенти од оние со нормални деца, е контролата што е обезбедена од страна на родителите или старатели.
Симболичен интеракционизам
Симболичниот интеракционизам ја користи феноменологијата на [Едмунд Хасерлhttp://en.wikipedia.org/wiki/Edmund_Husserl] и [Џорџ Херберт Меид|http://en.wikipedia.org/wiki/George_Herbert_Mead], како и супкултурната теорија и теоријата на конфликтот. Оваа школа на мислата се фокусира на врската меѓу моќната држава, медиумите и конзервативната владејачка елита од една страна, и помалку моќните групи од друга страна. Моќните групи имале способност да се претворат во „значајниот фактор“ при процесите на создавање значење во однос на помалку моќните групи. Претходно споменатите, можеле до одредена мера да им ги наметнуваат нивните значења на подоцна споменатите, и така имале способност да ја етикетираат малолетната делинквентна младина како криминална. Оваа младина често ја прифаќала оваа „етикета“, без тешкотија да учествуваат во криминал и да станат чинители во „самоисполнувачко пророштво|самоисполнувачкото пророштво“ на моќните групи. Подоцнежнииот развој на овие теории го дале Хауард Бекер и Едвин Лемер, во средината на 20 век. [Стенли Коен|http://en.wikipedia.org/wiki/Stanley_Cohen_(sociologist)] го развил концептот „морална паника“ (опишувајќи ја општествената реакција на спектакуларниот, алармантен социјален феномен како младинските култури по Втората светска војна (види Втора светска војна) (пр.: [Mods and Rockers|http://en.wikipedia.org/wiki/Mods_and_Rockers] во Велика Британија во 1964 год), СИДА и фудбалското хулиганство).
Теорија на разумен избор
Теоријата на разумниот избор се заснова врз утилитаријанските филозофии од класичните школи на Цезаре Бекарија, коишто биле ширени од страна на Џереми Бентам. Тие тврделе дека казната, ако е сигурна, навремена и пропорционална со криминалното дело, го спречува делото, со ризикот кој ја надминува користа за престапникот. Во Dei delitti e delle pene (За криминалното дело и казната, 1763-1764), Бекарија препорачувал разумна пенологија. Бекарија ја замислил казната како неопходна примена на законот за криминални дела: така, судијата едноставно ја усогласувал неговата казна со законот. Исто така, Бекарија превел разлика меѓу криминал и грев, и бил против смртната казна, како и против тортурата и нечовечките третмани, бидејќи не ги сметал за разумно средство за одвратување.
Оваа филозофија била заменета со Позитивистичката школа и Школата во Чикаго, и не била оживеана сè до 70-тите со ракописите на [Џејмс К. Вилсон|http://en.wikipedia.org/wiki/James_Q._Wilson], [Гери Бекер|http://en.wikipedia.org/wiki/Gary_Becker] во статијата од 1965 г. наречена „Злосторство и казна“ и статијата на [Џорџ Стиглер|http://en.wikipedia.org/wiki/George_Stigler] од 1970 г. „Максималното спроведување на законите“. Теоријата на разумниот избор смета дека криминалците, како и другите луѓе, ја одмеруваат цената/ризикот и користа кога треба да одлучат дали да извршат криминално дело или не, и размислуваат од економска гледна точка.[26] Исто така, тие се обидуваат да го минимализираат ризикот од криминално дело така што го земаат предвид времето, местото, и другите ситуациони фактори.
Гери Бекер, на пример, признал дека многу луѓе оперираат со високо ниво на морал и етничка ограниченост, но сметал дека криминалците разумно го согледуваат тоа дека користа од нивното дело ја надминува цената како што е веројатноста од апсење, осуда, казна, како и нивните сегашни можности. Од перспектива на јавната политика, бидејќи цената да се зголеми казната е маргинална споредено со цената да се зголеми надзорот, па секој може да заклучи дека најдобрата политика е да се максимализира казната и да се минимизира надзорот. Од оваа перспектива, може да се измислат мерки за спречување или намалување криминал коишто ќе го зголемат трудот потребен да се изврши криминално дело, како и отежнато да се дојде до целта. Теоријата на разумен избор, исто така, предлага дека зголемениот ризик при извршувањето дело и веројатноста да се биде фатен, преку дополнителниот надзор, преку присуството на полицијата или на гардата, дополнителното улично осветлување, и други мерки, се ефикасни во намалувањето криминални дела.
Една од клучните разлики меѓу оваа теорија и теоријата на разумниот избор на Џереми Бентам, која што била напуштена во криминологијата, е таа дека ако Бентам сметал дека е можно целосно да се уништи криминалот (преку паноптикумот), Бекеровата теорија признава дека општеството не би можело целосно да се ослободи од криминалот освен до одредено ниво. На пример, ако 25% од производите во еден супермаркет се украдени, би било многу лесно да се намали оваа стапка до 15%, доста лесно да се намали до 5%, тешко да се намали до 3% и речиси невозможно да се намали до нула (стапка која што толку би го чинела супермаркетот за надзор, итн., што би ја надминала ползата). Ова, сепак, би предложило дека основните принципи на утилитарианизмот и класичниот либерализам не се напуштени, туку едноставно умерени и намалени на поскромни предлози, кои, последователно го предлагаат постоењето на една идеологија која што се обидува да опстои и покрај очигледните неуспеси во реалниот свет.
Ваквите теории на разумниот избор, поврзани со неолиберализмот, ја претставуваат основата на спречувањето криминал преку дизајнот на околината.
Теорија на рутинска активност
Теоријата на рутинска активност, измислена од страна на Маркус Фелсон и Лоренс Коен, се потпира на теориите на контрола и го објаснува криминалот во рамки на криминалните можности што се укажуваат во секојдневниот живот. Една криминалана можност бара елементите да се согласуваат во време и место вклучувајќи (1) мотивиран престапник, (2) соодветна цел или жртва (3) немање способен чувар. Чувар на место, како што е улица, би можел да вклучи обезбедување или дури обични минувачи кои би сведочеле за криминалното дело и би можел да го спречи или да го пријави во полиција. Теоријата на рутинска активност е проширена од страна на Џон Ек, кој додал четврти елемент „управител/менаџер на местото“ како управители/менаџери на имоти за наем кои може да преземат мерки за спречување проблематично однесување.
Современа културна и критичка криминологија
Сегашните културни и критички криминолози се обидуваат да се придвижат подалеку од едноставните онтолошки концепции за човековите суштества како хедонистички и опортунистички „разумни избирачи“, чиешто однесување може да се манипулира преку прилагодувања на трудот, користа, можностите и контролните технологии.
Рани нереални извештаи за криминалот/делинквентноста како форма на заведување или како форма на праполитички отпор на немоќта и здодевната монотонија на животот на работничката класа сега се предизвикани од хибридните теории од најново време. Овие теории ги истражуваат патиштата низ кои криминалците се инкорпорирани во потрошувачкиот систем на вредност и фантазии, како што тврдел и Роберт Рејнер во книгата „Закон и ред“ (Law and Order), инаку уште од почетокот исклучени од нивниот економски и социјален живот. Комбинирајќи ги елементите на теоријата на притисок со теоријата на култура и со онаа на симболички интеракционизам, Џок Јанг, во Ексклузивното општествто(The Exclusive Society), ја употребува метафората на булимија за да ја долови тесната спротивставеност меѓу инклузијата и екслузијата. Сајмон Халсворт и Кит Хејворд усвојуваат сличен пристап во нивните дела Уличен криминал, (Street Crime) и Граници на градот(City Limits), и во понатамошната работа Хејворд го враќа во употреба Фројдовиот термин „нарцизам“ за да ги објасни несигурните, дури и агресивни чувства и мотивации кои стојат зад криминалитетот, како и чувствата да се стекне нешто повеќе. Во Криминални идентитети и култура на потрошувачите (Criminal Identities and Consumer Culture), Стив Хал, Сајмон Винлоу и Крег Анкрум се повикуваат на континенталната филозофија и на Лаканиевата психоанализа за да ги изведат доцните модернистички хибридни теории на ново ниво на софистикација, како што тие ја објаснуваат динамичната тензија меѓу инклузијата и ексклузијата која што на нарцистичкиот субјект му ја оддолжува агресивната битка за идентитет во социјалната дистинкција изразена преку стекнување и изразување на симболите за статус во културата на потрошувачите.
Космос-1772
Космос-1772 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Криминологија
Типови и видови на криминал
И позитивистичките и класицистичките школи имаат заеднички став околу тоа што претставува кримналот – дело кое ги крши основните вредности и верувања во едно општество. Овие вредности и верувања се манифестираат како закони за кои се согласува општеството. Сепак, постојат два типа на закони:
Фарбаути (месечина)
Фарбаути (месечина) или Сатурн XL е природен сателит на Сатурн.
Космос-1772
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 21 август 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6308 килограми. Космос-1772 бил воен сателит за фотографска картографија.
Криминологија
Типови и видови на криминал
Така, дефинициите на криминалот ќе варираат од место до место, во согласност со културните норми и обичаи, но може општо да се клсифицираат во криминалитет на работничка класа, кој уште се нарекува и криминалитет на сините мантили или стопански криминалитет, корпорациски криминалитет, организиран криминалитет, политички криминалитет, криминалитет против јавниот ред, криминалитет против државата, криминалитет на белите јаки.
Фарбаути (месечина)
Неговото откритие беше објавено од Скот С. Шепард, Дејвид К. Џевит, Јан Клејна и Брајан Г. Марсден на 4 мај 2005 година, од набљудувања направени помеѓу декември 12, 2004 година и 9 март 2005 година.
Космос-1772
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 414 км, а најмалото на 355.
Криминологија
Подтеми
Криминологијата проучува области меѓу кои:
Фарбаути (месечина)
Фарбаути има пречник од околу 5 километри и кружи околу Сатурн на просечно растојание од 20.291 Mm за 1079.099 дена, со наклонетост од 158° кон еклиптиката (131° до екваторот на Сатурн), во ретроградно насока и со занесеност од 0,209.
Криминологија
Подтеми
•	Малолетничка делинквенција •	Причини за и последици од криминалот •	Спречување криминал •	Статистики на криминал •	Криминално однесување •	Криминална „кариера“ и престанок •	Семејно насилство •	Девијантно однесување •	Евалуација на работата на службите за спроведување криминална правда •	Страв од криминал •	Пенологија •	Социологија на правото •	Виктимилогија •	Истражување за жртвите на меѓународен криминалитет
Фарбаути (месечина)
Именуван е во април 2007 година по Фарбаути, џин од бура од нордиската митологија, татко на Локи.
Криминологија
Подтеми
Компаративната криминологија е истражување на општествениот феномен на криминал низ културите, со цел да се идентификуваат разлики и сличности во криминалните навики.
Поврзано
•	Криминалистика
•	Казнено право
•	Социологија
Библиографија
•	Викикниги: Вовед во социологијата [(Wikibooks: Introduction to sociology)|http://en.wikibooks.org/wiki/Introduction_to_sociology]
•	Цезаре Бекариа (Cesare Beccaria), За делата и за казните(Dei delitti e delle pene)(1763-1764)
•	Брајтингам, П.Џ и Брајтингам, П.Л (1991). (Brantingham, P. J. & Brantingham, P. L.) Криминологија на околината (Environmental criminology). Проспект Хејтс, Вејвленд Печат.
•	Барак, Грег (Barak, Gregg )(1998). Интегративна криминологија (Integrative criminology) (Меѓународна библиотека на криминологија, криминална правда и пенологија). Алдершот: Ашгат/Дартмут ISBN 1-84014-008-9
•	Петит, Филип (Pettit, Philip) и Брајтвајт, Џон (Braithwaite, John). ''Не само десерти. Републиканска теорија на криминална правда (Not Just Deserts. A Republican Theory of Criminal Justice) ISBN13: 9780198240563 (видете Републиканска криминологија и поддршка на жртвите: Коментар за статијата за книгата во Изданието за правото и општеството) (Republican Criminology and Victim Advocacy: Comment'')  (Law & Society Review), том 28, бр. 4 (1995), стр. 765-776)
Ава Гарднер
Ава Гарднер (, —, ) — една од легендите на Холивуд. Зад себе остави речиси 60 филмови и незаборавни улоги во делата како што се „Сонцето повторно се раѓа“, „Ноќта на Игуана“, „Могамбо“ и „Босонога контеса“. .
Јан ван Хејсум
Јан ван Хејсум (Jan van Huysum или ; 15 април 1682 - 8 февруари 1749) — холандски сликар.
Бил син на Јустус ван Хејсум, кој бил вешт украсувач на порти, паравани и вазни. Една негова слика е зачувана во галеријата во Брауншвајг, на која е насликан „Орфеј и ѕверовите во шумовит предел“, и тоа дава објаснение за наклоноста кон предели на неговиот син од обичен и аркадски тип; Јан ван Хејсум, иако бил вешт сликар на мртва пирода, се сметал себеси дека е генијален пределен сликар.
Половина од неговите слики во јавните галерии се предели, погледи на измислени езера и пристаништа со невозможни рушевини и класични зданија, и шуми со високи, неподвижни дрва - сето тоа мошне сјајно и измазнето, и сосема безживотно. Најстарото вакво дело му датира од 1717 г, и се наоѓа во Лувр. на него се прикажани моми во забел како бираат цвеќиња близу гроб, рушевини од портик, и далечен дворец на бреговите на езеро окружено со планини.