cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 7739
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 44 м 30 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +0° 19' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 7739 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 72272. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 215; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 586. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 431.
Мало Коњско (Коњско)
Мало Коњско — археолошко наоѓалиште во охридското село Коњско. Претставува населба од средниот век.
Во нивите што се наоѓаат на северниот крај на селото се среќаваат фрагменти од керамички садови и множество градежен материјал.
1059
1059 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1059 година од новата ера, 59. од вториот милениум, 59. од XI век и последна од 1050-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6567 и 6568 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5809 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4819 и 4820 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1812.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1059 година се протега во 3695 и 3696, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3755 и 3756 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1602. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 450 и 451 исламска година.
Ракли
Ракли или Аракли (Ηράκλειο, Ираклио, до 1927 Αρακλή, Аракли) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 3 километри западно од градот Лагадина. Селото се наоѓа на надморска височина од 97 метри.
Историја
Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 120 Грци и работеле две грчки училишта.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Демографија
Во 1928 година селото броело 631 жител. , додека во 1940 година селото броело 822 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 875 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 866 жители, во 1971 година имало 788 жители, во 1981 година имало 747 жители, додека во 1991 година имало 1022 жители. Денеска, населението на селото е 914 жители според пописот од 2001 година.
Дрен (Демиркаписко)
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во јужниот дел на територијата на Општина Демир Капија, сместено на десната страна на реката Бошавица. Селото е ридско, на надморска височина од 270 метри, а од градот Неготино е оддалечено 27 километри. Од градот Демир Капија, селото е оддалечено 7 километри. До селото води асфалтен пат.
Дрен се наоѓа на ниска тераса во долината Раковец. Во самото се наоѓаат чешмите Ѓуровец, Марковец, Студена Глава, Змијарница, Коларница, Светелник и Стародренска Чешма.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Огради, Оризарски Гробишта, Оризарски Лозја, Почивало, Капиниште, Кокачеви Ниви, Вчек, Локвите, Брајови Ниви, Колниш, Кошково Гумно, Усов Гроб, Паруш-Брег, Калуѓер, Липова Падина, Илимов Рид, Големи Лаз, Голи Рид, Думково Бачило и Краставец.
Селото има збиен тип со издолжен облик, поделено на Горно и Долно Маало, а помеѓу нив се наоѓа сретселото.
Дрен се одликува со традиционална градителска архитектура.
Историја
Селото најпрвин се наоѓало на друго место наречено Стар Дрен, од каде мештаните се иселиле кон крајот на век поради арамии. По напуштањето на Стар Дрен едно време се криеле во „дупки“ кај Балија, а на почетокот на век се симнале во долината и го основале селото Дрен како чифлиг. На местото на некогашното село се наоѓаат остатоци на куќи, чешма, црква и гробишта. Во близина се наоѓа и месноста Калуѓер, каде се наоѓал порано манастир.
Селото било христијанско и од чифлички тип од неговото основање.
Стопанство
Атарот има средна големина и зафаќа простор од 16,5 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 1.406,5 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 159,5 хектари, а на пасиштата отпаѓаат само 42 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција. Во минатото во селото работела продавница.
Селаните главно се занимавале со земјоделство и сточарство.
Трајан Цибалевски
Трајан Тодоров Цибалевски е роден на 14 февруари 1924 година во деветочлена селско-работничко фамилија, во село Ѓавато. Иако одличен ученик, немајќи материјални средства не го продолжил школувањето, туку работел како општ работник. Откако татко му настрадал од мина во 1939 година и станал немоќен да привредува, целата грижа околу семејството останало на младиот Трајан. Извесно време бил на работа во Германија од каде оболен и исцрпен се вратил в село. Во есента 1944 година Цибалевски и се приклучил на Седмата бригада и зел борби во повеќе борби каде што се движела истата. Потоа, кога XV корпус, во чиј состав била и 48. дивизија со Седмата бригада, заминал на Сремскиот фронт. Цибалевски загинал како нишанџија на митролез заедно со својот помошник кај Кајгана, Хрватска за кое е одликуван со „Орден заслуги за народ“.
Дрен (Демиркаписко)
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. во Дрен живееле 90 жители, сите Македонци христијани. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Дрен имало 120 Македонци, сите под егзархијата.
Селото е мало и во 1961 година броело 308 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 151 жител, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Дрен имало 94 жители, од кои 90 Македонци и 4 Срби.
Родови
Дрен е христијанско македонско село.
Според истражувањата на Воислав Радовановиќ во 1924 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Во век, Дрен било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Демир Капија, која била една од ретките општини која не била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така било дел од Општина Демир Капија.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Неготино. Селото припаѓало на некогашната општина Неготино во периодот од 1957 до 1965 година. Во периодот 1955-1957 селото влегувало во рамки на општина Демир Капија.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Демир Капија, во која покрај селото Дрен, се наоѓале и селата Бесвица, Бистренци, Демир Капија, Драчевица, Иберли, Клисура, Копришница, Корешница, Кошарка, Человец и Чифлик. Во периодот 1950-1952, селото било исто така дел од некогашната општина Демир Капија, во која влегувале селата Демир Капија, Драчевица, Дрен, Копришница, Клисура и Чифлик.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1245 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на приватна продавница. Во рамки на избирачкото место е опфатено и селото Копришница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 46 гласачи. На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 41 гласач.
Невен
Невен — билка од семејството главоцветните (Asteraceae).
Опис на билката
Стеблото на невенот е исправено, разгрането и избраздено. Висината е до 50 сантиметри и покриено е со кратки и цврсти влакненца. Обликот на листовите се разликува во зависност од нивната положба: горните се долги или шпицести, средните се обратно јајчести и го опфаќаат стеблото, а долните се со крилести дршки. Цветовите се скупчени во портокалово-жолти, крупни соцветија. Периферијата на соцветијата гради јазичести цветови наредени во 2-3 реда, а на средина цевчести цветови. Обвивката на цветот гради тесни, зелени, лепливи и влакнести покривни листови. Мирисот на цветот е јак.
Зависно од регионот, невенот цвета од рана пролет до доцна есен. Во приморските и топли краеви може да цвета преку цела година.
НБА Ол-стар натпревар 2022
НБА Ол-стар натпревар 2022 бил егзибициски натпревар одигран на 20 февруари 2022 година. Ова било 71-вото издание на НБА Ол-стар натпреварот, годишен натпревар на најголемите ѕвезди во НБА лигата. Натпреварот се одржал во Рокет Мортгејџ Филдхаус во Кливленд, Охајо, домот на Кливленд Кавалирс. Кливленд претходно бил домаќин на НБА Ол-стар натпреварот само уште еднаш во 1997.
Во натпреварот се сретнале тимот на Леброн и тимот на Дјурант; тимот на Леброн победил со 163-160, а Стефен Кари бил избран за Најкорисен играч на НБА Ол-стар натпреварот.
Тренери
Монти Вилијамс, тренерот на Финикс Санс, се квалификувал како главен тренер на тимот Леброн на 30 јануари.
Невен
Употреба
Невенот има многу широка примена. Се употребува како чај, како додаток во салати и други јадења, а за надворешна употреба, во облик на масло, масти, облоги или чаеви за плакнење. Исто така се користи и како природна боја во индустријата за храна и козметиката. Листовите може да се јадат свежи како додаток во салата бидејќи се богати со витамини и минерали и по состав се слични со глуварчето. Свежите цветни листови исто можат да бидат додаток во салати, додека сувите имаат снажен и концентриран вкус и може да се користат како зачин во супи и колачи. Листовите содржат и значајни количини на витамини А и Ц и се користат за добивање боја која се користи во индустриската храна. Бојата се користи и во козметички намени и тоа за правење боја за коса. Семето од невен содржи до 37% белковини и до 46% масти, но нема податок дека се користи во исхраната.
НБА Ол-стар натпревар 2022
Тренери
Ерик Сполстра, тренерот на Мајами Хит, се квалификувал како главен тренер на тимот Дјурант на 6 февруари.
Невен
Употреба во народната медицина
Невенот повеќе се користи во народната нега отколку во современата медицина. Се препорачува за чистење и плакнење на рани, чирeви и изгореници. Се користи и за лечење на желудникот, проблем со црева и жолчно кесе. Невеновиот крем се користи за надворешна употреба кај рани, чиреви, осипи и отечени жлезди. Невеновата маст со козјо масло во народната медицина лечи хронични чиреви и отечени места, гнојни рани кои тешко зараснуваат. Облогите од топол невенов чај го подобрува видот. Спрема литературата на руската народна медицина, чајот од цветот на невен се користи кај крвавење од материца и за болести на црниот дроб, слезината, проблеми со желудец и рахитис.
НБА Ол-стар натпревар 2022
Состави
Кевин Дјурант не бил во можност да настапи поради повреда. ЛаМело Бол бил избран како замена за Кевин Дјурант. Дрејмонд Грин не бил во можност да настапи поради повреда. Деџонте Мари бил избран како замена за Дрејмонд Грин. Џејсон Тејтум бил избран како стартер на местото на Кевин Дјурант. Џејмс Харден не бил во можност да настапи поради повреда. Џарет Ален бил избран како замена за Џејмс Харден.
Невен
Лековито дејство
Невенот делува антисептично и антибактериски и е многу ефикасен против различни воспаленија, габични инфекции, а најновите истражувања наговестуваат дека е корисен во борбата против ХИВ (вирус предизвикувач на СИДА). Корисен е за отстранување на отрови кои прават различни хронични инфекции, трески, кожни болести како што се егземи и акни. Добар е како средство за смирување на грчеви, против астма, кашлица, тахикардија и несоница. Од одамна во народната медицина се користи за залечување на рани, боцкање од инсекти, смрзнатини, чиреви, брадавици, волчи очи и др. Ладен чај од невен се употребува за плакнење на очи при конјунктивит или после вадење на заб. Поради благите естрогенски дејства во (естроген - женски полни хормон) се користи за воспоставување на редовен менструален циклус и смалување на менструалните болки кај младите девојки или кај жени во климакс.
Елисејска палата
Елисејска палата (Le Palais de l’Élysée) е палата во Париз и седиште на Претседателот на Франција и негова резиденција. Оваа намена Елисејската палата ја има уште од Втората Француска републија (1848 - 1851). Палатата се наоѓа во VIII округ во Париз.
Палатата во класицистички стил ја проектирал архитектот Арман Клод Моле. Изградена е во периодот од 1718 до 1722 и станала предмет на воодушевување во тоа време. Името го добила по авенијата Елисејски Полиња, која се наоѓа во близина на палатата.
NGC 5313
NGC 5313 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5313 се споменува и како UGC 8744, MCG 7-28-74, CGCG 218-54, IRAS 13475+4013.
Откривање
Телото е откриено на 14 јануари 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5313 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 5313 има привидни димензии од 1,7' х 1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 49 м 44,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +39° 59' 7"". Положбениот агол на објектот е во износ од 43°.
Други поделби
Проучување на NGC 5313 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49069. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 76; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3027. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 154.
Здружение „Фредрика Бремер“
Здружението Фредрика Бремер ( Fredrika Bremer Förbundet , скратено FBF ) е најстарата организација за правата на жените во Шведска. Таа е либерална феминистичка ориентација и традиционално е водечката организација на буржоаското женско движење во Шведска. Отсекогаш билa отворенo и за жени и за мажи. Таа е членка на Меѓународната алијанса на жените, која има генерален консултативен статус со ЕКОСОК на Обединетите нации.
Активност
ФБФ работи со формирање на јавно мислење во корист на родовата еднаквост преку информации и активности, и со делење пари од разни фондови и стипендии. Соработува со други организации со слични цели и на национално и на меѓународно ниво. ФБФ имала претставник во владиниот совет за еднаквост.
Историја
Организацијата е основана во 1884 година од група која главно се состои од одборот на женското списание Home Review. Се состоела од феминистката Софи Адлерспар, Елен Анкарсвард, Фредрика Лимнел, Елен Фрис, Ханс Хилдебранд и Г. Шеберг. Името го добила во чест на шведскиот романописец Фредрика Бремер, чиј роман <i id="mwKQ">Херта</i> бил одговорен за легислативата која ги ослободува невенчаните жени од заштитата на нивните машки роднини. Тоа, исто така, довело до основање на Здружението на жени на Гетеборг во вториот шведски град Гетеборг, кое било основано како локален одговор на ФБФ.
Целта на организацијата била да ги поддржи правата на жените, да ги информира жените за нивните права и да ги поттикне да ги користат. Во времето на неговото основање, на пример, фокусот бил да се информираат жените за нивните права да работат во одборите на јавните институции и за правата на жените со одреден приход да гласаат на општинските избори и да ги користат тие права. До 1890 година, канцеларијата на организацијата во Стокхолм функционирала како агенција за вработување на жени од средната класа и нудела правни, економски и медицински информации и совети за жените. Во тоа време, исто така, било забележано дека многу жени доаѓале таму за да се информираат за движењето за право на глас на жените. Во 1899 година, делегација од ФБФ му предложила на премиерот Ерик Густаф Бостром за право на глас на жените. Делегацијата била предводена од Агда Монтелиус, придружувана од Гертруд Аделборг, која го напишала барањето. Ова било првпат самото шведско женско движење официјално да претстави барање за право на глас.
Во 1890 година, Svenska drägtreformföreningen станала дел од ФБА, а во 1896 година, Здружението за имот на мажена жена било споено во здружението.
Публикации
FBF го објавило женското списание Dagny, кое го наследило Home Review на Adlersparre во 1886 година. Оваа публикација била преименувана во Херта во 1914 година и била најстарото женско списание во светот кога било прекинато во доцните 1990-ти.
Салтакли (Лагадинско)
Салтакли, Салтикли или Салдакли — село во Лагадинско, Егејска Македонија, Република Грција.
Гурија
Гурија (груз -გურია) е регион (mkhare) во Грузија, во западниот дел на земјата, се граничи со Црно Море. Регионот има вкупно население од113,350 (2014) и Озургети е регионален главен град.
Милан Недиќ
Милан Недиќ бил југословенски генерал, српски политичар и претседател на квислиншката марионетска  влада во Србија за време на окупацијата од страна на  нацистичка  Германија во Втората светска војна позната по името „Влада на национален спас”.
Недиќ се борел во Балканските војни и во Првата светска војна. Во меѓувреме бил началник на генерал-штаб и министер на војската и морнарицата. Сменет е и пензиониран поради своите прогермански ставови и блискоста со движењето на Димитрија Љотиќ. Вратен е во службата пред Априлската војна, во која ја командувал третата група на армијата која имала задача да го брани најважниот дел од фронтот на границата со Бугарија, ама не пружила никаков отпор. Германската окупација го поставила за претседател на марионетската влада на народниот спас со цел полесно да го задуши востанието во Србија. Недиќ бил загрижен за опстанокот на српскиот народ во Хитлеровиот нов пласман. Сакал да обезбеди рај за Србите кои биле прогонувани во други делови на окупирана Југославија, како и да ја спречи победата на комунистите во војната.
Неговата влада е задолжна за многу активности во врска со холукаисти и прогонети антифашисти, како што се регистрација и апсење на слободните евреи и заедничка контрола над логорот Баница. Неговиот режим верно извршувал немачките барања. Недиќ бил фасциниран на немачкиот национален социјализам и пробал да ја уреди Србија по угледот на Третиот Рајах.
Космос-1479
Космос-1479 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 6 јули 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1479 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1499 км, а најмалото на 1462.
Тречиа д'оро
Тречиа д'оро е печена торта направена од тесто од квасец и зашеќерено овошје, од Крема во северна Италија.
Потекло
Тречиа д'оро („Златната плетенка“) била измислена во годините 1937-1938 година и изложена во „Фиера ди Падова“ од страна на слаткарот Зиронда, кој подоцна ја патентирал и самостојно ја отворил продавницата „Пастичерија Зиронда“.
Виторио Макали почнал да работи таму како чирак и кога сопственикот решил да се пензионира, Макали го заменил. Подоцна отворил продавница на Пјаца Гарибалди во Крема, наречена „Тречиа д'оро“. Ломбардија ја препозна оваа „Тречиа д'оро“ како рачно изработен производ на Крема и неговата околина, Кремаско.
Состојки
Колачот е во облик на ролат и смесата содржи: брашно, путер, шеќер, пивски квасец, зашеќерено овошје (портокал и цитрон), суво грозје, вода, сол.
Колачот може да се чува до две недели.
Марко ја одменува свадбарината
Марко ја одменува свадбарината (српски: Марко Краљевић укида свадбарину) - епска песна за Крале Марко која е дел од македонското и од српското народно творештво. Српската верзија прв ја запишал Лукијан Мушицки, кој ја слушнал од непозната слепа жена од Гргуревац и потоа му ја испратил на Вук Караџиќ.
Содржина
Рано наутро, Крале Марко тргнал од Прилеп со намера да прошета низ Косовската нахија. Уште по мракот, тој стигнал во Скопје, а пред да се раздени веќе бил на Косово Поле. Таму сретнал жена со остарено лице и побелена коса, која ја нарекол вдовица, но таа му објаснила дека е девојка, која остарела без да може да се омажи. Причината за тоа бил црна Арапина, кој веќе триесет години не дозволувал никој да се омажи или ожени без да му плати давачка, а нејзиното семејство било сиромашно и не можело да плати. Тогаш, Марко ѝ дал пари за да ја плати свадбарината и ја прашал, каде се наоѓа црна Арапина.
Галопирајќи, Марко се упатил кон шаторот на црна Арапина, чии слуги се исплашиле од неговата појава и избегале. Марко се претставил дека сака да се жени, но дека има само три минца, наместо 33, колку што изнесувала давачката, но му ветил на црна Арапина дека ќе му ги даде сите дарови што ќе ги добие на свадбата. Арапот се налутил и го удрил три-четири пати со боздоганот, а Марко само го прашал, дали се шегува или му го тресе правот од кожувот. Тогаш, Марко го удрил црна Арапина и од силата на ударот, неговото тело пропаднало во земјата, а главата му летнала настрана. Потоа, Марко убил 27 стражари на Арапот, а тројца оставил живи за да шетаат низ Косово, разгласувајќи дека секој може слободно да си прави свадба, зашто Марко ја платил свадбарината за сите.
Македонија во 2002 година
Фудбал
* Пријателски натпревари
Мартињак
Мартињак (словенечки: Martinjak) — населба во Општина Церкница во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
ОУ „Наим Фрашери“ - Морани
Наим Фрашери — основно училиште во Морани, Општина Кисела Вода. .
Светиот песок (филм)
„Светиот песок“ (српски: Свети песак) — српски и југословенски филм од 1968 година, режиран од Мирослав Антиќ. Главните улоги ги играат: Чедомир Михајловиќ, Тихомир Плескониќ и Желимира Жујовиќ. Филмот критички го разгледува тогашниот комунистички режим и со тоа се смета за дел од т.н. црн бран.
Синопсис
Еден човек, кој за време на Втората светска војна бил политички комесар на партизанска бригада станал политички неподобен за време на новата власт. Дваесет години по завршувањето на војната, тој доаѓа неповикан и отфрлен на местото каде се подига споменик на неговите мртви другари од војната. За време на свеченоста се споменуваат имињата на неговите мртви и живи соборци, но неговото име не е изговорено, како никогаш да не постоел...
Викивидови
Викивидови (анг. Wikispecies) — семрежен проект на основа на вики со поддршка од Фондацијата Викимедија. Има за цел да создаде опширен слободен каталог на сите видови и е наменет пред сè за научници наместо за пошироката јавност. Џими Велс, почесен претседател на Фондацијата Викимедија, изјавил дека уредниците не мора да ги поднесуваат нивните дипломи, но дека придонесите треба прво да поминат стручен преглед. Викивидовите се лиценцирани со ГНУ-овата лиценца за слободна документација и CC-BY-SA 3.0.
Проектот е започнат во август 2004 г. со покана за учество до биолози ширум светот, и досега има прераснато во поголем систем врз основа на Линеевата таксономија со врски до статии за поединечни видови Википедија, воспоставени во април 2005 г.
На 10 октомври 2006 г., проектот надминал 75.000 статии, а на 20 мај 2007 г. надминал 100.000 статии со вкупно 5.495 регистрирани корисници. на 8 септември 2008 г. Викивидовите броеле 150.000 статии и вкупно 9.224 регистрирани корисници.
На 23 октомври 2011 г., достигната е бројката од 300.000 статии.
Правила
Викивидовите имаат оневозможено локални подигања и наложува употреба на слики исклучиво од Заедничката Ризница. Не се дозволува употреба на содржини кои не се слободно лиценцирани.
Лилијан Кореја
Лилијан Кореја (родена на 1 јуни 1988 година) — малависки моден творец и претприемачка, позната како творец на модната марка „Miizu“ основана во 2013 година и лансирана во Блантир во 2014 година. Таа меша мештански и меѓународни ткаенини за да создаде секојдневно носење на жените од Малави. Модниот бренд „Miizu“ значи „корени“, што е показател за дизајнот што е вкоренет во искуствата на секојдневното живеење во Малави. Таа се насочува на впечатливи стилови кои имаат разновидна корисност. Се насочува на модата подготвена за носење. Таа го претставувала Малави на Африканската модна недела во Лондон во 2015 година.
Позадина
Таа учела во Меѓународното средно училиште Сент Ендрус, а потоа на колеџ во Лондон на Универзитетот во Брајтон, каде студирала деловни студии и право. Потоа завршила магистер по менаџмент на претприемништво на Европската бизнис школа. Таа е ќерка на деловниот претприемач, Џими Кореја Мпаца.
Владо Додовски
Добитник е на наградата 4 ноември на град Битола. Бил новинар, театарски критичар и писател. Роден 1938 во Ѓавато. Основно образование и гимназија завршил во Битола, а Филозофски факултет во Скопје, По завршувањето на студиите кратко време бил јазичен уредник во весникот Вечер. Од 1966 г. најголемиот дел од работниот век го минал во Битолски весник. Две години бил директор на Народниот театар во Битола за потоа пак да се врати во Битолски весник, на новинарството како негова најголема преокупација. Секогаш мирен, педантен, достоинствен, подготвен да ја дофати вистината и да ја забележи на новинарските страници, Во текот на повеќе од три децении Владо Додовски се пројавил со театарската критика и хроника од работата на народниот театар во Битола. Избор од неговите театарски критики се објавени во книгата Театарски времеплов (1994, Битола). Автор е на повеста за деца Децата и војната (1972, Битола) и на други раскази за деца, на романите Долг (1995) и Сведоци (1999), посмртно. Toj има публикувано и забележителен број на раскази за деца, на повеќе литературни преводи, преводи на драмски дела, прикажани на сцената на Народниот театар - Битола. Почина 1999 г. во Битола.
NGC 730
NGC 730 — ѕвезда во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 7 ноември 1885 година од страна на Гијом Бигурдан, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 730 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 14,4 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 55 м 18 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 5° 38' 9".
Иберли
Иберли — село во Општина Демир Капија, во околината на градот Демир Капија.
Население
Според пописот од 2002 година селото немало постојани жители. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Родови
Иберли било јуручко село.
Според истражувањата од 1920-тите, родови во селото биле:
Родови во селото:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1243 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место се опфатени и селата Челевец и Кошарка.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 76 гласачи.
Аџарија
Аџарија (грузиски Аџара) - автономна република во составот на Грузија. Разположена е во југозападниот крај на државата, на границата со Турција и на источниот брег на Црното Море. Во различни времиња автономната република била позната со името Аџаристан и Аџарска Автономна Советска Социјалистичка Република (Аџарска AССР).
Географија и клима
Аџарија е сместена на југоисточниот брег на Црното Море и се протега во шумски падини и планини на Кавказ.
На север се граничи со грузискиот регион Гурија, Самцхе-Џавахетија на исток, Турција на југ (граничната линија се протега 121 км), на запад и северозапад се граничи со Црно Море. Вкупната површина на Аџарија изнесува 2,9 илјади км2, населението брои 333,953 жители (главно Грузијци) (2014).
Поради своите географски погодности територијата на Аџарија може да се раздели на две страни– приморска и планинска. Претежно регионот е ридско-планински со врвови кои достигнуваат над 3000 метри надморска височина. Околу 60% од територијата е под шуми.
Приморската страна се одликува со одликата за суптропскиот појас со висока средногодишна температура (+14,5 степени, температурата во најладниот месец јануари е +6,5 степени), обилни врнежи (околу 2500 мм годишно) и многу сончеви денови.
Во планинската страна на Аџарија влијанието на црноморските струи е ослабено и тука воздухот се одликува со голема сувост. Средна височина на планинските масиви е 2000—2500 м.
На територијата на областа е создаден Кинтришкиот национален парк, чија цел е да сочува исклучителните растителни и животински видови.
Исто така областа има и богати и разновидни залихи на мед, додека на црноморскиот брег има големо количество на нафта и гас.
Историја
Историјата на оваа автономна покраина на Грузија, Аџарија е доста богата. Аџарија била населена уште во каменото доба, што се потврдува со археолошките пронајдоци во Бешуми. Басенот на реката Чолоки пројавува голем дел на металургија. На територијата има голем број на пронајдоци од бронзеното време како и во раножелезниот период. Во пишаните податоци на грузиските историчари, првото спомнување на Аџарија е во 3. век како дел од грузиското царство Картли. Според легендата, од Аџарија се почнало со ширење на христијанството во Грузија - со апостолот Андреј Први.
На територијата на Аџарија има и остатоци од цитадели на старите Колчијци, кои ги спомнал и Плини помладиот (1 век).
Во антиката Аџарија е густо населена, економски и културно развиен регион во историската Колхида. По записите на историчарите од тоа време, како Херодот, Страбон и Ксенофонт, во Југозападна Грузија биле развиени на високо ниво металургијата, земјоделието и сточарството. На територијата на Аџарија сочувани се мостови и културни градби, град-тврдина од епохата на царицата Тамара од (XII век).
Отоманското Царство ја освојува територијата на Аџарија во 1614. година кога започнува процес на исламизација на месното грузиско население. Во 1878. Овласта станува дел од Руската Империја по Првата светска војна (1918-1920), Аџарија е окупирана од турската и британската војска. Во март 1921. имаше краткотраен воен конфликт кој завршува со предавање на областа од страна на Анкара на Грузија, кога грузиската страна се обврза да ја исполни четвртата точка од Договорот во Карс, кој предвидуваше автономија за грузиското муслиманско население. Советскиот Сојуз во 1921. ја создава Аџарската автономна Советска социјалистичка република, која беше во состав на Грузиската ССР, со значителна автономија, но ограничена од страна на Сталин.
По распаѓањето на СССР, Грузија станува независна држава. Тогаш, централните власти сакаа да ја укинат автономијата на Аџарија, на што се спротивставил локалниот водач Аслан Абашидзе. Поради други сериозни проблеми во земјата, властите во Тбилиси, се одлучија да не се мешаат во внатрешните работи на Аџарија, така што таа многу години живеела потполно автономно и се држела на страна од граѓанската војна која владеела во Грузија. Но сепак, во Аџарија настанува хаос и од 1991 до 1993. во областа се разгорува граѓанска војна. Под власта на Абашидзе, Аџарија уживаше во политичка стабилност и економски развој. Властите на Аџарија исто така презеле контрола врз царината, пристаништето во Батуми и другите стратешки објекти, а формирани се и полуофицијални вооружени единици. Од грузиска гледна точка власта во тој период била авторитарна која спроведувала управување на областа од Аслан Абашидзе, кога имало повреди на човековите права. Во својот мандат грузискиот претседател Едуард Шевернадзе водеше политика на "затворени очи" кон режимот на Абашидзе. На конференцијата на ОБСЕ во Истанбул во 1999. беше договорено повлекување на руската армија од руската воена база во Батуми.
Во мај 2003. во Грузија се спроведува "Револуцијата на розите" кога на власт доаѓа Михаил Саакашвили. Доаѓа до тензии меѓу централната грузиска влада и Аџарија. Во мај 2004 грузиската армија се подготвувала да изврши инвазија врз Аџарија, а силите лојални на Абашидзе ги срушиле мостовите кои ја поврзувале Аџарија со останатиот дел од Грузија. Потоа, во Аџарија се организирани демонстрации против Абашидзе, а грузиските специјални единици упаднале на територијата на Аџарија и почнале да ги разоружуваат силите лојални на Абашидзе. По разговорот со рускиот министер, Игор Иванов, Абашидзе поднесе оставка и емигрира во Москва. После тоа, во Аџарија се формира нова власт целосно лојална на грузиската влада, а според тврдењата на дел од грузиската опозиција и европските набљудувачи, централната грузиска власт го сведела на номинален, автономниот статус на Аџарија. Автономната област од 2004 година повторно е дел од Грузија. На новото знаме на Аџарија, усвоено во 2004. година, ставен е крст како симбол, кој од страна на локалните муслимани се смета како знак на навреда за нивната религија. Потоа следуваа преговори меѓу Русија и Грузија за повлекување на руските трупи од базата во Батуми.
Население
Во Аџарија живеат 333 953 жители претежно аџари (2014). Тие се етнички грузијци, кои зборуваат на локален дијалект на грузискиот јазик. Аџарите го примаат христијанството пред IV век, но во време на османската власт XVII-XIX век населението е исламизирано. Во областа се сочувани мноштво на манастири, а и често во народните празници се создава мешање на христијанската и муслиманската традиција.
По распаѓането на Советскиот Сојуз населението на областа со брзо темпо и доброволно го примаат христијанството, особено младите луѓе. Интересно е да се каже, на денешен на територијата на Аџарија има само една џамија во главниот град Батуми и 14 христијански цркви.
Во областа живеат уште ерменци, азербејџанци, грци, евреи, руси, украинци и абхазијци.
Градови
Аџарскиот главен град Батуми е основната морска порта на Грузија. Други градови во Аџарија се:
Горно Граматиково
Горно Граматиково или Колиби (Άνω Γραμματικό, Ано Граматико; до 1927 г. Άνω Γραμματίκοβο, Ано Граматиково; Grãmãticova) — село во Кајларско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 11 жители (2011).
Географија и местоположба
Селото се ноѓа 20 км јужно од гратчето Острово, во пазувите на планината Каракамен, на надморска височина од 1.160 м.
Историја
Во минатото ова била чисто македонска населба, но истото настрадало во Негушкото востание (1812) и било разнебитено. Селото е подигнато многу подоцна од Власи сточари, кои дошле од Епир и местото станало познато како Колиби. Највеќето извори не го попишуваат како посебно место, туку како целината Граматиково, заедно со Долно Граматиково.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Граматиково (Горно и Долно) е село во Воденската каза со 280 куќи и вкупно 848 жители Македонци и 415 Македонци-муслимани.
Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“), кон крајот на XIX век населението на Горно Граматиково, заедно со она на Долно Граматиково се состои од 480 Македонци и 300 Турци. Сепак, Боривое Милоевиќ во го посочува Горно Граматиково како посебно село со 100 влашки куќи, претежно печалбарски, и дека во 1888 г. во селото е отворено романско училиште. На етничката карта, К’нчов погрешно го бележи како влашко Долно место Горно граматиково.
Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 549 жители. Во 1920 г. бројот на населението се намалил на 454 жители, а за 1928 г. нема податоци.
Како планинско село, Горно Граматиково прилично настрадало во Граѓанската војна, кога зимата 1947 г. грчките власти го иселиле населението во Воден. По нормализацијата на состојбите, во него се вратиле само некои жители, па затоа населението бележи пад од 615 жители во 1940 г. на само 293 жители во 1951 г.
Население
Бројноста на населението во селото има трајно опаднато во децениите по Граѓанската војна, поради нецелосниот повраток на населението по нормализацијата на состојбите. Останатите жители живеат во Воден и Негуш, но продолжуваат да ги користат своите селски имоти. Дел од родените во селото се иселиле во Романија.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Островско Езеро со седиште во Острово, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Граматиково, во кое спаѓа и селото Долно Граматиково.
Стопанство
Главна дејност на селаните се шумарството и одгледувањето компири. Застапено е и сточарството, но во многу помала мера од порано.
Ноќна мора (ТВ емисија)
Ноќна мора на Жељко Малнар или Nightmare Stage by Željko Malnar - хрватско ноќно ток-шоу на ТВ каналот OTV (до 2005 година), а потоа Z1 ТВ (од 2005 година). Авторот Жељко Малнар започнал со емитување (како што тој самиот изјавувал) на анти-телевизиско шоу на 3 октомври 1992 година., саботните ноќи во живо од 22:00 до утринските часови (понекогаш дури до 6:00 или 8:00). Емитувањето на Ноќна Мора официјално завршило на 26 јуни 2010 година. Со текот на времето оваа емисија, благодарение на својата единствена оригиналност и рушење на предрасудите има стекнато култен статус и голема публика. Во градското собрание на Загреб, комисијата за општествени признанија ја номинирала во 2004 година емисијата Ноќна мора за доделување на Плакетата на Град Загреб, и тоа за "нејзината автентичност, смело спротивставување на вештачкиот виртуелен свет на лажни големини и општествена хипокризија". Сепак, кандидатурата нема да биде прифатена откако хрватскиот Хелсиншки Комитет утврдил дека во емисијата има "бесрамна употреба на хендикепираните лица и ширење расизам“.
Учесници
Освен Жељко Малнар постојаната екипа на Ноќна мора ја сочинувале неговите бучни соседи :
• Звонимир Левачиќ - "Шева", Министерот за одбрана на Република Пешченица. Често во пијана состојба исмеван од гледачите и соговорниците заради нискиот раст, големите уши и постојната опијанетост.
• Владо Матијевиќ - "Јаран / Јајан",новинар. Избувлив и кавгаџија, често во пијана состојба, исмеван и предизвикуван поради неможноста да ја каже буквата Р, наместо која изговора Ј.
• Ремзо Крак - Сиротковиќ,уредник на вести и национален поет. Постојано зборува во рими, во пијана состојба, исмеван поради тоа што бил избркан од фабриката за чоколади „Краш“ заради кражба на чоколади ,,Дорина".
• Сеад Хасановиќ „Брацо",CroRom-претставник на Ромското национално малцинство. Досетлив и итар, честопати водител на тематските скечеви и пародии на емисии и квизови („Милионер“, „Јебеница“ и др.), исмеван поради ромската национална припадност.
• Бруно Томашиќ, "Анѓа",претставник на ЛГБТ заедницата на Република Пешченица. Трансвестит.
• Станислав Храновиќ "Станкец", народен трибун на Република Пешченица. Постојано во пијана состојба но со мирно однесување, воен ветеран од татковинската војна во Хрватска, носи шешир со пердув и зборува на загорски (кајкавски) дијалект.
• Ненад Блатник "Цезар",пејач и поранешен боксерски шампион
• Ивица Лако "Лаки",танчер и зависник од марихуана.
• Синиша Половина "Гибо од Кутина,"пејач
• Емир Илијаш,еротски поет
• Иван Плехан "Ивек",најдобриот хармоникаш на сите времиња
• Дарко Дијановиќ „Даркец“, Хрват кој сака да стане Србин.
• Слаѓана Петрушиќ, провокативна турбо-фолк пејачка
Неговиот „кабинет“ на измислената Република Пешченица (приградска населба на Загреб во која живееле сите) го сочинувале соседите, кои во реалниот живо се сиромашни, алкохоличари и социјални случаи. Сето тоа се користело како сатиричка платформа за потсмев на политичката сцена и на општеството.
Содржини и сцени
Честопати било случај гледачите, телефонски да се вклучат и учествуваат во шоуто, при што почнувале да се навредуваат и пцујат меѓусебно со водителите-домаќини и гости на шоуто.
Понекогаш изнервираниот Жељко Малнар се случувало да им рече на публиката; "Јадници, исклучете го телевизорот и одете да спиете.", "Идиоте, зарем немаш попаметна работа отколку да гледаш телевизија во три наутро! Ајде, добра ноќ!"; "Што е беднику, немаш пари за да излезеш надвор, туку мораш мене да ме гледаш на својот мал беден црно-бел телевизор?"; "Ако не ви се допаѓа емисијата, земете го далечинскиот и сменете, имате сто други програми, кретени!"
Се разбира, кога станува збор за уникатен и неповторлива емисија, треба да се напомене, и долгогодишниот Малнаров соработник и продуцент на Ноќна Мора, Недјељко Бадовинац - Џамбо, човек кој ретко се појавувал пред камерата, но затоа, ја водел режијата, камерата, итн., и неговиот специфичен хумор е заслужен за многу смешни и интересни сцени во шоуто како што се на пример: да се претстави на Шева преку телефон како неговата лекарка, и тој е убеден дека навистина разговора со својата лекарка или кога на Јаран се претставува како неговата матичарка која не може да го венча што го доведува соговрникот да избувне до степен што го напуштил студиото, или да се претстави на Даркец дека е неговата сосетла, која е упатена во неговиот сексуален живот, итн...
Во 2003. година во Ноќна мора гостувал Денис Родман, кој дошол во Загреб, само за учество во емисијата, откако негов пријател Хрват му ја покажал преку Интернет.
Инма Куеста
Инма Куеста (шпански: Inma Cuesta) е шпанска глумица.
Теодора Крајевска
Теодора Крајевска (родена Космовска; 1854–1935) родена во Полска, била австроунгарска лекарка, писателка и учителка.
Во својата младост, Крајевска работела во училишта и пишувала романи. Во 1883 година таа се преселила во Швајцарија за да студира медицина. Во 1892 година, била ангажирана од властите на Автроунгарија да работи како службеник за јавно здравје во Босна и Херцеговина. Со ова таа станува една од првите жени што се занимавале со медицина во Босна и Херцеговина и Автроунгарија, Крајевска главно лекувала жени, за кои сметала дека се подложни на посебни здравствени проблеми. Крајевска придружно со лекувањето водела и детални белешки за состојбата на жените и муслиманските обичаи. Овие списи, објавени во 1989 година, го откриваат покровителскиот став кон муслиманите, што не е несвојствено за тоа време. Крајевска останала во Босна по распадот на Автроунгарија, но губењето на видот ја принудило да се повлече во 1922 година. Во 1928 година, таа се вратила во Варшава, одлука за која жалела, каде и починала.
Семејство и образование
Теодора Космовска е родена во интелектуално семејство во Варшава, тогашен дел од руска Полска. Нејзиниот татко, Игнаси, работел во училиште, додека нејзината мајка, Северија (родената Гавовчинска), ги воспитала осумте ќерки на двојката. По завршувањето на престижната женска гимназија во Варшава, Теодора Космовска се здобила со учителска диплома и започнала да им предава аритметика на учениците од гимназијата. Таа се откажала од својата работа во 1876 година, кога се омажила за Игнаси Крајевски, професор по класична филологија. Двојката била популарна помеѓу интелектуалната класа на тоа време. Некој од познатите гости во нивниот дом бил писателот Александар Швиштоховски и Скодовскиите. Овие контакти влијаеле врз Крајевска и таа започнала да пишува романи, песни и литературни прегледи, како и да преведува.
Пресвртна точка во животот на Крајевска била смртта на нејзиниот сопруг во 1881 година. Таа најпрво ја продолжила својата учителска кариера, работејќи во приватна гимназија управувана од нејзините тетки, Леокадија и Бронислава Космовски и продолжила да пишува романи. Од младите полски вдовици во тоа време се очекувало да се омажат, но Крајевска им пркосела и на социјалната норма и на желбите на нејзините родители. Таа ја напуштила Варшава во 1883 година, заминала во Швајцарија каде се запишала на Универзитетот во Женева. Таа најпрво студирала физиологија, станувајќи првата жена асистент за настава во историјата на универзитетот, а потоа се започнала да се занимава и со медицина. Била активно вклучена во активностите на полската дијаспора во Швајцарија, служејќи како претседател на Здружението на полски студенти.