cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пустелијата е зелена
Создавање
Пустелијата е зелена се заснова на истоимениот роман од Херман Лонс. Претходната филмска верзија е направена во 1932 година. Кинематографијата се одржала од 28 август до 16 септември 1951 година во Линебуршкото Поле и во Блекеде, а од 19 септември до 26 септември во студиото Темпелхоф во Берлин. Третиот филм со истото ова име од 1972 година не бил само преработка на првичниот филм, туку само ги искористил некој од поемите на Ленс за текстот на песните.
Појава во јавноста
ФСК му дал на филмот оцена од "6 и нагоре" и сметал дека филмот е соодветен за прикажување на државните празници. Филмот премиерно бел прикажан на 14 ноември 1951 година во Паласт во Хановер. Овој филм бил најуспешен од сите филмови кои биле создадени во 1951 и 1952 година во Германија. Во 1952 година филмот ја добил наградата Бамби за најуспешен филм.
Говедарци
Говедарци (Говедарци) ― село сместено во општина Самоков, Област Софија и скијалиште на планината Рила во Бугарија. Се наоѓа на 26 километри од Боровец и 80 километри од Софија. Во областа тече реката Црн (Черни) Искар, а селото се наоѓа во близина на Јончевското Езеро.
Географија
Селото се наоѓа во предпарковната зона на Националниот парк Рила, покрај реката Црн Искар. Сместено во Говедарската котлина на 1157 надморска височина, има умереноконтинентална клима со минимална јануарска температура од -33,6 °C и максимална +30,3 °C во јули. Снег има во просек 160 дена годишно, а во зима снежната покривка е над 120 см.
Најпристапен пат до селото е од Самоков (13 км) преку селото Маџаре (1 км) асфалтен пат, но се стигнува и од Сапарева Бања преку одморалиштето Паничиште по земјен пат со теренско возило.
Население
Бројот на населението според пописите низ годините:
Надворешни врски
42.26278°N, 23.47806°W
Франсоаз-Елеонор Вилен
Франсоаз-Елеоноре Видал (1761 во Лиеж, принц-епископија на Лиеж - Стокхолм, 26 март 1783) била глумица од Лиежа, позната под нејзиното уметничко име Мле Барон или Госпоѓа Барон Помладиот. Таа била ангажирана во Шведска во Францускиот театар Густав III од 1781 до 1783 година, каде што се сметал за еден од најистакнатите членови, а во историјата е позната и како љубовница на Шведскиот Чарлс XIII.
Животот
Таа е родена во семејството на Габриел Вилајн и Антоанета Баптист и е забележано дека се појавила во Хаг во 1779-1780 година. Во 1781 година била ангажирана како премиерна глумица на Француската Комедија на Sa Majesté le roi de Suède, или прва глумица, во францускиот театар во Шведска од Жак Мари Буте де Монвел. Таа била ценета како ѕвезда на трупата за нејзиниот мандат во Шведска, но станала можеби најпозната во историјата поради нејзината љубовна врска со братот на кралот, војводата Чарлс, врска која привлекла внимание, особено поради сумите што тој ги потрошила на неа., и за големата тага што ја покажа по нејзината рана смрт.
Грофот Аксел фон Ферсен Постариот забележал во декември 1782 година дека Чарлс ја заменил Шарлот Слотсберг со Барон (по прогонството на Шарлот Екерман ), и даде детален извештај по смртта на Барон во март 1783 година:"„Неволјите на кралот и на дворот дополнително се зголемија со избрзаната смрт на главната глумица на француската трупа „Madmoiselle Baron“. Оваа глумица обедини со младоста добра фигура и прекрасен изглед, имаше талент и во трагедијата и во комедијата и нејзината смрт беше толку поголема загуба за оваа трупа, бидејќи беше невозможно да се замени во Шведска и беше неопходно да се чека замена од Франција. Колку и да беше влошена оваа загуба за забавата на кралот, таа беше повеќе за неговиот брат војводата од Седерманланд. Овој принц всушност бил лудо вљубен во мадмозел Барон; откако го отпуштил Мамсел Слотсберг, тој и направил на Барон неколку понуди, кои таа ги одбила. Однесувањето на војводата кон дамите Екерман и Слотсберг, кои во неколку моменти ги оставил и ги вратил и на кои одбил да ги плати ануитетите што им ги доделил, иако законски ги потпишал и ги издал, го натерало Барон е внимателен и доцни да донесе одлука. На крајот, сепак, оваа работа беше решена со сума од 60.000 далери однапред, како и осигурување да ја задржи со одржување на живеалиштето, мебелот итн. со оваа жртва војводата живееше неколку месеци со неа и секој ден наоѓаше повеќе задоволство во оваа љубовна трговија додека смртта не го изгасна овој љубовен пламен. На погребот на младиот војвода Карл Густаф, војводата Чарлс им даде целосна слобода на солзите, а јавноста ја помисли оваа тага посветена на споменот на ветувачкиот внук; ќе беше подостоинствено ако беше така. [...] Глупоста на љубовта се оние кои заслужуваат најмногу внимание. Но, за чувството на чест беше неоправдано што војводата презеде таков трошок кога веќе беше во стечај со своите доверители. Кралот и војводата го финансирале погребот на оваа глумица; таа беше упокоена на стогодишнината на Јаков, а поворката ја следеа луѓе од кралскиот двор, тешко прикладни за личност од нејзината класа, бидејќи нејзината професија е екскомуницирана од католичката црква.“"
Рајхстаг (појаснување)
Рајхстаг е германски збор што генерално значи парламент, поточно директно преведен како Собрание на царството или национално собрание, или како Империјално собрание. Може да се однесува на:
Згради и места
Рајхстаг може да се однесува на:
Институции
Историските законодавни тела во земјите од германско говорно подрачје се нарекуваат Рајхстаг, вклучувајќи:
Матијас Замер
Матијас Замер (германски: Matthias Sammer; 5 септември 1967) — пензиониран германски фудбалер и тренер кој последен пат работел како спортски директор на Баерн Минхен. Тој играл како дефанзивен играч од средниот ред, а подоцна и како одбранбен играч.
Џорџ В. Буш
Џорџ Вокер Буш George Walker Bush) - 43. претседател на САД. Неговиот прв мандат започнал на 20 јануари 2001.
Матијас Замер
Со Борусија Дортмунд како играч, Замер ја освоил Бундеслигата и ДФЛ-суперкупот во 1995 година, Бундеслигата, ДФЛ-суперкупот и Европскиот фудбалер на годината во 1996 година, како и Лигата на шампионите и Интерконтиненталниот куп во 1997 година. Со Германија како играч, Замер го освоил првенството на УЕФА во 1996, каде што беше прогласен за најдобар играч на турнирот, а подоцна му била доделена  Златна топка истата година.
Џорџ В. Буш
Животопис
Џорџ Буш е роден на 6 јули 1946 во Њу Хејвн, Конектикат. Тој е син на бившиот претседател Џорџ Херберт Вокер Буш. Братот на Џорџ Буш - Џеб Буш бил избран за гувернер на Флорида во 1999 година. Младиот Џорџ Буш растел во тексашките градови Мидленд и Хјустон, заедно со Џеб, Нил, Марвин и Дороти Буш. Учел во академијата „Филипс“ во државата Масачусетс, а потоа завршил историја на универзитетот „Јеил“ во 1968 година. Во универзитетот, тој бил член на студентското братство „Делта Капа Епсилон“, како и на тајното друштво „Череп и коски“. Џорџ Буш бил избран за гувернер на Тексас во 1995 година и таа должност ја извршувал до 2000 година. Џорџ Буш е оженет со Лора Буш и има две ќерки близначки - Барбара и Џена.
Матијас Замер
Со Замер како менаџер, Борусија Дортмунд ја освоила Бундеслигата во 2002 година.
Џорџ В. Буш
Одликувања
Во септември 2015 година, Џорџ Буш бил одликуван со Орден на Република Македонија од страна на претседателот Ѓорге Иванов, за големиот придонес во градењето на пријателските односи помеѓу Македонија и  Соединети Американски Држави. Орденот му го врачил премиерот Никола Груевски на посебна вечера организирана од фондацијата „Macedonia 2025“, организирана на 20 септември 2015 година во хотелот „Хилтон Колумбус“.
Матијас Замер
Динамо Дрезден
Замер ја започнал својата кариера во Динамо Дрезден кога тој се приклучил на младинскиот тим на клубот како деветгодишно дете во 1976 година. Тој го имал своето деби за големиот тим под раководство на неговиот татко, Клаус Замер, во сезоната 1985-86. Играјќи како напаѓач, тој постигнал осум гола во својата прва сезона, додека Динамо завршил петти во ДДР-Оберлига. Откако бил преместен на левото крило следната сезона од новиот менаџер Едуард Гејер, тој конечно го пронашол своето место во средишниот дел за време на сезоната 1987-88.
Во сезоната 1988-89, Замер бил дел од тимот на Динамо Дрезден, кој го освоил источногерманското првенство. Истата сезона клубот, исто така, стигнал до полуфиналето од Купот на УЕФА, каде што биле исфрлени од западногерманскиот клуб ВФБ Штутгарт. Следната година Динамо ја освоил двојната круна и ја бранел титулата ДДР-Оберлига, а исто така ја освои и ФДББ-Покал во 1990 година.
ВФБ Штутгарт
Во летото 1990 година, Замер се приклучил на ВФБ Штутгарт од Бундеслигата. Штутгарт завршил на шестото место во Бундеслигата. Следната година Замер постигнал девет гола, помагајќи на Штутгарт да стане првиот шампион на обединетата Германија.
Интер
По две сезони во Штутгарт, Замер се приклучил на италијанскиот клуб Интер за сезоната 1992-93 во Серија А. Иако бил успешен на теренот, Замер не успеал да се прилагоди на италијанскиот начин на живот и се вратил во Германија во јануари 1993 година.
Борусија Дортмунд
Во зимската пауза од сезоната 1992-1993, Замер потпишал за Борусија Дортмунд. Тој имал 17 настапи на Бундеслигата во втората половина на сезоната, постигнувајќи десет пати.
Вештината на сакањето
Вештината на сакањето (англиски: The Art of Loving) - книга на германскиот мислител Ерих Фром од 1956 година.
Матијас Замер
Борусија Дортмунд
Следната сезона, Замер бил преместен од средниот ред во одбранбена позиција од тренерот на Дортмунд, Отемр Хицфелд. Овој потег се покажа како успешен, бидејќи Дортмунд ги освоил титулите на Бундеслигата во 1994-95 и 1995-96, по што следел УЕФА Лигата на шампионите од 1996-97 година, при што Замер го подигна европскиот куп како капитен откако го победи Јувентус со 3: 1 во финалето во Минхенската Олимпијада.
Набргу по освојувањето на Лигата на шампионите, кариерата на Замер била прекината од повреда. Тој имал само уште три настапи во Бундеслигата за Дортмунд, пред да доживее сериозна повреда на коленото, од која не успеал да се опорави.
Вештината на сакањето
Осврт кон делото
Во предговорот кон книгата, Фром нагласува дека таа не содржи готови упатства за вештината на љубовта, туку напротив, сака да покаже дека љубовта не е чувство на кое секој може лесно да му се препушти, зашто умешноста на љубовта е дел од целокупниот развој на личноста. Притоа, тој нагласува дека во оваа книга се повторуваат многу од идеите од неговите други дела („Бегство од слободата“, „Човек за себе“ и „Здраво општество“), иако во неа се изложени и некои нови идеи.
Матијас Замер
Источна Германија
Самер го претставува ГДР во секоја возрасна група. Тој бил дел од источногерманската екипа која го освоила УЕФА Европското првенство во фудбал до 18 години и го освоила третото место на Светското првенство во ФИФА во 1987 година.
Во ноември 1986 година, тој го направил своето деби за Источногерманската фудбалска репрезентација во 1988 УЕФА Евро квалификациите против Франција на Централстадион во Лајпциг.
Вештината на сакањето
Осврт кон делото
Книгата „Вештината на сакањето“ ужива голема популарност и е преведена на 34 светски јазици, а само едно нејзино американско издание било продадено во тираж од пет милиони примероци. Според Питер Крејмер, и половина век по објавувањето, „Вештината на сакањето“, продолжува да ни дава сознание, утеха и инспирација. Притоа, тој наведува неколку фактори кои оваа книга ја прават безвременска: темата на книгата (љубовта), непосредниот и едноставен наслов во кој намерно е испуштен стручниот израз „психоанализа“, како и непосредниот, економичен и поетски јазик. Покрај големата популарност кај публиката, оваа книга била фалена од многу критичари, пред сè поради провокативните сфаќања изнесени во неа. Така, весникот „Чикаго трибјун“ напишал дека книгата „се одликува со достоинство, искреност, практичност и прецизност“. Всушност, со неа Фром се покажал како пионер на тој начин што измислил нов стил кој подоцна станал многу популарен, а кој се одликува со спојување на новите сфаќања со античката мудрост. Во 1960-тите, книгата повторно станала популарна во контракултурата што се развила на универзитетите во САД. Во 1998 година, Ана Фишер напишала: „Оваа е многу кратка книга... но секој ред е преполн со здрав разум, сочувство и реализам.“
Матијас Замер
Германија
На 19 декември 1990 година, Замер дебитирал за новоформираната фудбалска репрезентација на Германија, која во најголем дел беше составена од тимот на Западна Германија, кој го освоила Светското првенство во ФИФА 1990 година. Натпреварот бил одигран на неговиот домашен стадион во Штутгарт.
Вештината на сакањето
Осврт кон делото
„Вештината на сакањето“ целосно се потпира врз личното искуство на Фром. Во неа, тој поаѓа од отуѓеноста како проблем кој современиот човек го прави анксиозен. Според него, љубовта е бунт против идеалите на комерцијалната култура и тој ја критикува претствата за љубовта од популарните списанија во кои бракот е прикажан како раководството на некоја корпорација. Наспроти тоа, Фром го прикажува идеалот на љубовта како единство не само со саканата личност, туку и со човештвото и со сè што е живо. Истовремено, тој објаснува како да се оствари овој идеал, а тоа е можно со практикување на љубовта. Во ова дело, Фром ја опишал разликата меѓу љубовта кон себе и себичноста, што се смета за еден од неговите најголеми придонеси во психологијата.
Матијас Замер
Германија
Замер бил член на германскиот состав за УЕФА Евро 1992, каде што тимот бил поразен од Данска. Тој исто така бил избран за Светското првенство во ФИФА 1994 година.
На 7 јуни 1997 година, Замер го одиграл својот последен натпревар за Германија во квалификациите за Светското првенство во ФИФА 1998 против Украина во Киев.
Борусија Дортмунд
По пензионирањето, Замер станал главен тренер на Борусија Дортмунд на 1 јули 2000 година. Замер ја предводел Борусија Дортмунд за уште една титула во Бундеслигата во 2002 година. Неговиот тим стигнал до финалето на Купот на УЕФА 2001-02, но изгубил 2-3 од Феенорд. Замер бил отпуштен на крајот од сезоната 2003-04 откако Дортмунд завршил на шестото место.
ФК Штутгарт
Замер се вратил во ВФБ Штутгарт како главен тренер за сезоната 2004-05. Замер го напуштил клубот на 3 јуни 2005 година.
Германски фудбалски сојуз
На 1 април 2006 година, тој бил назначен за технички директор на Германското фудбалско здружение (DFB), на петгодишен договор. Позицијата била нова во тоа време.
Баерн Минхен
На 2 јули 2012 година, тој ја презел функцијата директор на Баерн Минхен. Како спортски директор, тој бил член на управниот одбор одговорен за професионалните играчи на клубот. Тој го заменил Кристијан Нерлингер.
Личен живот
Самер е оженет и има три деца, Сара, Марвин и Леон. Живее во Минхен, Германија.
Гревен (Мекленбург)
Гревен (Greven) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Советски календар
Советскиот календар — календар кој бил користен во СССР од 1929 до 1940 година.
Набргу по Октомвриската револуција од 1917 година, Ленин издал указ за промена на календарот во Русија од Јулијански во Грегоријански календар. Оваа промена значела прескокнување на денот од 1 до 13 февруари 1918 година.
Петдневна недела
Со почеток на 1 октомври 1929 година, експериментално била воведена нова верзија на календарот. Според него, сите недели ќе имаат 5 дена, сите месеци 30 дена, а преостанатите пет дена во годината се вметнуваат како празници, и не припаѓаат на месеци или недели. Тие денови биле:
Укинувањето на седумдневната недела во прилог на петдневната недела било делумно анти-религиозна мерка за укинување на неделата како христијански ден за одмор (според која таа наликува на францускиот револуционерен календар). Во петдневната недела, сите работници биле поделени во пет групи според бои (жолта, розова, црвена, виолетова, зелена), секоја група имала свој одмор, по боја. Намерата била да се подобри индустриската ефикасност со избегнување на постојан прекин на работниот циклус заради „генералниот“ неработен ден.
Иако работниците според новиот систем имале повеќе денови одмор (еден на пет дена наместо еден во седум), поделбата во пет групи го нарушило семејниот и социјалниот живот, што го направил календарот непопуларен. Покрај тоа, предвидената добивка за ефикасност како резултат на пократката недела не се остварила.
Се чини дека грегоријанскиот календар сè уште се користел во Советскиот Сојуз во овој период. Ова било потврдено со прегледот на датумите во дневниот весник Правда, официјалниот весник на Комунистичката партија, во кој во февруари 1930 и 1931 година имал 28 дена.
Шестневна недела
Со почеток на 1 декември 1931 година, обновен бил западниот распоред на месеци. Петдневната работна недела била заменета со 6-дневна недела, со заеднички ден за одмор на секој 6-ти, 12-ти, 18-ти, 24-ти и 30-ти во месецот; 31-ви бил надвор од неделниот циклус и се варирал помеѓу работни и неработни денови, наместо 30 февруари, бил користен 1 март.
Во пракса, било тешко да се елиминира традицијата на одмор во денот на неделата. Работниците често одморале во недела и новите денови. Старата недела конечно била вратена во јуни 1940 година.
Година
Бројувањето на годините не било променето, но има некои случаи кога годината се нарекува „Деветта година на социјалистичката револуција“ која започнува на 7 ноември 1917 година, што е видливо на врвот на сликата погоре, или само „... година на револуција“, делумно видлива на дното. Оваа фраза се појавувала до 1991 година, т.е. до колапсот на СССР.
Гревен (појаснување)
Гревен може да се однесува на следниве места во Германија:
Коломна
Коломна (руски: Коломна) — град во Русија. Население: 148,000 (2006). Градот е административен центар на Коломенский район.
Градот бил основан во 1177.
Ленче Милошевска
Ленче Милошевска — македонски поет, романописец и преведувач.
Животопис
Милошевска е родена е на година во Скопје. Завршила Филолошки факултет, група англиски јазик и книжевност, во Скопје. Работела како уредник во издавачките куќи „Култура“ и „Македонска ннига“ во Скопје. Член е на ДПМ од 1999 година.
Творештво
Милошевска е авторка на книгите: Жедната земја моја (поезија, 1992), Кадилница на денот (поезија, 1996), Кумова слама (роман, 1997), Камени пораки (поезија, 1999), Три жени во три слики (роман, 2001), Сатанска печурка (роман, 2008), Одложена мисла (поезија, 2009), Аксиос ги дели приказните (роман 2010), Зборот е светлина (поезија, 2015), Шех Вардар (раскази, 2017), Недопрени бисери (раскази и блиц приказни, 2020).
Три нејзини кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „Џинџуџе во земјата на афионите“ (Темплум, 2022).
Има направено повеќе од дваест книжевни преводи и добитник е на наградите: „Божидар Настев“, „Ванѓа Чашуле“. Во 2019 година ја добила наградата на „Нова Македонија“ за краток расказ.
Космос-1739
Космос-1739 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 9 април 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6000 килограми. Космос-1739 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 290 км, а најмалото на 166.
Даја Романа
Даја Романа (Daia Română, Dallendorf, Luprechttal, Oláhdálya, Dálya) е Општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 3.109 жители. Се состои од истоименото село.
Слатина (Новоселани)
Слатина — археолошко наоѓалиште во прилепското село Новоселани. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на еден помал простор што се наоѓа 1,5 км североисточно од селото и на околу 400 м североисточно од патот Прилеп-Кичево, каде има множество градежен материјал (камен, тегули, тули).
Блага Видец
Блага Видец (Битола, – Сараево, ) — македонска оперска пејачка - мецосопран.
Животопис
Видец е родена во Скопје на 24 септември 1930 година. Пеење учела во Загреб и во Љубљана. Била солист на Операта на МНТ од 1954 до 1960, а потоа на Сараевската опера. Остварила повеќе главни улоги од мецосопранскиот фах, меѓу кои: Ацучена (Трубадур), Амнерис (Аида), Далила (Самсон и Далила), Кармен, Фенена (Набуко), Поседувала природна музикалност и смисла за сценско обликување. Настапувала на концертниот подиум и во доменот на народната и забавната музика.
Касписка рибарка
Касписката рибарка, (порано Sterna caspia; син. Hydroprogne tschegrava, Helopus caspius) е вид рибарка која е космополитски распространета, но и покрај тоа е монотипична во својот род. Оваа птица ја има и во Македонија.
Опис
Касписката рибарка е најголема рибарка со должина 48-60 см, распон на крилјата 127-145 см и тежина 530-782 грама. Возрасните птици имаат црни нозе и долг црвенопортокалов клун со мал црн врв. Тие имаат бела глава со црна капа, бел врат, стомак и опашка. Горниот дел од крилјата и грбот се светлосиви, а под крилјата е светла со темни примарни пердуви. Во лет, опашката е помалку чаталеста од другите рибарки, со црни краеви на крилјата. Зиме, црната капа ја има, за разлика од другите рибарки, но со некои бели линии на челото. Повикот е гласно крескање, слично на чапјите.
Распространетост и живеалиште
За време на размножувањето, живеалиштето на оваа рибарка се крајбрежјата на големите езера и океаните во Северна Америка, Европа (претежно околу Балтичко Море и Црно Море), Азија, Африка, Австралија и Нов Зеланд. Северноамериканските птици за време на зимата се селат на јужните крајбрежја, европските и азиските, во тропските делови, а африканските и австралиските се постојани жители или се раселуваат на кратки растојанија.
Глобалната популација е околу 50.000 пара; и бројот во повеќето региони е стабилен, но популацијата на Балтичкото Море опаѓа, и има статус на загрижувачки вид.
Касписката рибарка е еден од видовите на кои се однесува Договорот за заштита на африканско-евроазиските водни миграторни птици.
Исхрана
Овие птици се хранат претежно со риби, по кои нуркаат, прво набљудувајќи високо над водата, а потоа се насочуваат директно кон нив. Повремено, исто така, се хранат со големи инсекти, со пилиња и јајца од други птици и глодачи. Летаат и повеќе од 60 км оддалеченост од колонијата за размножување за да ловат риба. Ловат и во слтки и во солени води.
Размножување
Се размножуваат напролет и во лето, со 1 до 3 светлосинозелени јајца, со темни кафеави точки. Гнездат во колонии, со својот вид, но и со други птици, особено со галебите. Гнездото го сместуваат на земја меѓу камчиња и песок, а понекогаш врз растенија. Инкубацијата трае 26-28 дена. Пилињата се различни во бојата и декорациите, од светло кремави до потемносивокафеави, што им помага на родителите да ги препознаат кога се враќаат во колонијата по ловот. Малечките се здобиваат со перје по 35-45 дена.
Наводи
<References/>
Мала Хоок
Амели „Мала“ Хоок (1811–1882) била шведска глумица и куртизана. Била ангажирана во Кралскиот драмски театар во Стокхолм во 1828-1842 година, а исто така била добро позната куртизана. Таа често се споменува во историјата на театарот поради нејзиното пријателство со Емили Хогквист.
Животот
Таткото на Мала Хок е непознат. Била студентка на Кралскиот шведски балет во 1825-26 година, член на патувачкиот театар Бергрен во 1826-28 година, дебитирала во Кралскиот драмски театар во 1828 година и била активна таму од 1829 до 1842 година. Таа била лична пријателка на нејзината колешка Емили Хогквист, и често се споменувала како таква. Како сценски уметник, Мала Хок била опишана како совесна работничка и надарена глумица соубрета.
Сепак, таа била попозната како куртизана и неколку години била љубовница на благороден дипломат. Во 1842 година, таа ја завршила својата кариера на 31-годишна возраст, била прогласена за законско мнозинство со кралска петиција (со Граѓанскиот законик од 1734 година, немажените жени биле законски малолетнички освен ако не поднеле барање за законско мнозинство) и се пензионирала со големо богатство во удобен живот со сопствената куќа во Стокхолм и селската вила надвор од Дротнингхолм, која на крајот му ја оставила на службеникот Лудвиг Хегард, кој најверојатно бил нејзиниот биолошки син.
Волгаст
Историја
Претходник на денешниот град Волгаст била словенското вендско упориште сместено на остров во рамките на преминот Пенештром. Современите извори ја нарекуваат со разни имиња и различен начин на пишување. Нејасно е на кое од племињата забележани во областа припаѓало населението во градот, Велети/Љутичи или Рујани. Во 1123/24, принцот Хенрих на Ободритите го користел упориштето како отскочна даска во неговата борба против Рујаните.
Во 1128, откако померанскиот војвода Вартислав ја презел областа, Вендите биле христијанизирани од Ото Бамбершки при неговата втора мисија во Померанија, додека Вартислав бил исто така присутен во упориштето. Во овој контекст, Волгаст бил опишан како opulentissima civitas од хроничарот Ебо, меѓутоа е нејасно дали ова треба да се чита со значење на богат или силен „замок“ или „град“. Ото го уништил локалниот храм посветен на Геровит, бог на војната, и го заменил со црква. Тезата дека оваа прва црква била претходник на денешната црква Св. Петар сè уште не е потврдена.
Волгаст станал седиште на померанскиот кастелан, и имал важна улога во век за време на војните помеѓу Померанците, Рујаните и Данците. Во 1162, Волгаст бил нападнат од здружената данско-рујанска флота и привремено го прифатил данското сузеренство. Во 1164, при Битката кај Верхен, данските сили ја презеле контролата на Волгаст и оставиле мешан рујанско-померански-ободрински гарнизон откако бил воспоставен мир. Сепак, Рујаните (данските сојузници) наскоро биле исфрлени од Померанците, а Ободритите (исто така дански сојузници) го напуштиле местото. Данците повторно го нападнале Волгаст во летото 1167 и повторно кон крајот на 1167 или во 1168, и ја уништиле областа. Во 1177, уште еден дански напад на Волгаст не успеал, но нападот бил 1179 бил успешен, иако данската флота прифатила пари наместо предавање. Во 1184, Волгаст бил неуспешно поразен од Данците, но на крајот потпаднал по данска контрола во 1185, кога померанскиот војвода го прифатил данското сузеренство. Додека Данците ја изгубиле контролата над поголемиот дел од Померанија во 1227, Волгаст останал под данска власт до 1241/43 или 1250.
На копното спроти островот со замокот бил изграден нов плански град при доселувањето на Гермаците. Не е познато кога точно Волгаст ги добил градските права, иако неговото постоење е потврдено во писмо напишано во или пред 1259. Првичните права биле доделени од померанските војводи во тоа време, Вартислав и Барним  и потврдено во 1282 од војводата Богислав.
Волгаст бил резиденција на померанските војводи од 1285 до исчезнувањето на Померанската династија во 1637. Главен град на Померанија-Волгаст, долго време посебен дел во војводството, Замокот Волгаст бил изграден во ренесансен стил на островот, кој оттогаш бил наречен остров на замокот. Војводската линија на Померанија-Волгаст исчезнала кога Филип Јулиус умрел без наследник.
Во текот на Триесетгодишната војна, Шведското царство го окупирало Волгаст во 173- и останал дел од Шведска Померанија до 1815. Поранешната војводски дворец скапувал, а градот бил запален во 1713 од руските сили во текот на Големата северна војна, како одмазда за шведскиот палеж во Алтона. Само црквата, четири капели и уште четири други градби биле поштедени од пожарот. Поголемиот дел од Стариот град затоа потекнуваат од и  век, додека градското собрание било обновено по пожарот во барокен стил.
По шведското повлекување од Померанија во 1815, градот станал дел од пруската покраина Померанија. Последните остатоци од замокот биле отстранети во 1849. Волгаст просперирал во текот на век како пристаниште за трговија со жито.
Волгаст го изгубил статусот на главен град на истоимениот округ на 12 јуни 1994, кога округот бил припоен кон новиот округ Источна Западна Померанија, кој во 2011 станал дел од новосоздадениот округ Западна Померанија-Грајфсвалд во 2011.
Музеи
Историјата на градот е прикажана во Историскиот музеј на градот (Stadtgeschichtliches Museum) во градба на самиот плоштад, која е наречена Кафеџилница (Kaffeemühle). Поранешната куќа на сликарот Филип Ото Рунге е исто така музеј, кој сега е именуван во негова чест (Rungemuseum).
Болница (Прилеп)
Болница  — археолошко наоѓалиште во градот Прилеп. Претставува населба, некропола  и осамен наод од неолитско време, железно време и римско време. На местото на денешната болница, некогашното Учителско училиште, постоела голема тумба – неолитска населба, која е уништена. Во 1925 година биле откриени 4 гроба градени од камени плочи – тип циста, во кои имало керамички садови, дел од копје, меч и фибула од бронза. Во ѕидот на оградата на болницата се вградени мермерни бази украсени со гирланди и букраниони. Наодите не се зачувани.
Космос-1740
Космос-1740 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 15 април 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6000 килограми. Космос-1740 бил воен сателит за фотографска картографија.
Горна Горица (Дебар)
Горна Горица (Gjoricë e Sipërme) — село во општината Булчица на Дебарската област, источна Албанија.
Географија
Селото е сместено во историско-географската област Долни Дебар, на левиот брег на Црн Дрим и на деснииот брег на Видоѕвезда, пред нејзината утока во него. Понекогаш селото се вбројува во областа Голо Брдо. На околу 1 км источно е државната граница со Македонија, каде од другата страна е селото Селокуќи.
Историја
Албанизацијата на Горица (Долна и Горна) почнала порано отколку во другите места и со време македонското население било истиснато и/или асимилирано од албански доселеници од други места.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) Горица било дел од областа Мала Река (Грика Вогел) и во неа живееле 90 лица Арнаути муслимани.
На почетокот на XXI век јазичарите Клаус Штајнке и Џелал Јули спровеле теренско испитување со цел да ја проверат тековноста на постарите извори за македонојазичните („словенојазични“) села во Албанија. Ја посетиле Горица, и на тоа подрачје не откриле словенојазични жители ни по извршените подробни интервјуа со мештаните.
Во 1940 г. Миленко Филиповиќ напишал дека Горица е големо албанско село од околу 130 куќи и го врбојува во областа Голо Брдо. Околу 50 куќи образуваат голема населба, а останатите се поставени наоколу во групи насобрани околу поединечни одбранбени кули. Според него, сите жители на селото тогаш биле преселници од Зоѓај, Хомеш и Зрчани.
Сè до 2015 г. селото било во состав на Општина Горица.
Ној Гилце
Ној Гилце (Neu Gülze) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Рот
Рот е река на Баварија, Германија.
Географија
Рот извира северно од областа Тан. Потоа се протега покрај Гроскаролилненфилд и се влева во близина на Рот ам Ин од лево во реката Ин.
Алесандро Страдела
Антонио Алесандро Бонцомпањо Страдела (Болоња, 3 јули 1643 – Џенова, 25 февруари 1682) е италијански композитор од периодот на средниот барок . Тој уживал  блескава кариера како слободен композитор, пишувајќи на комисијата, и соработувајќи со истакнати поети, произведувајќи над триста работи од различни жанрови.
Животопис
Не се знае многу за неговиот ран живот, но бил од тосканско аристократско семејство, образуван во Болоња, и веќе го издигал своето име  како композитор на возраст од 20 години. Во 1667 тој се пресели во Рим, каде компонирал за Кристина, Кралицата на Шведска, претежно црковна музика. Бил вклучен во настапи на четири опери, две од Гранческо Кавали и две од Антонио Цести. Потоа со Карло Амброџио Лонати се обидел да изврши проневера на пари од Римокатоличката црква, но бил откриен: го напуштил градот, се враќал подоцна, кога  мислел дека е безбедно. Неговите многубројни афери со жени почнале  да го прават непријател меѓу моќните мажи на градот, и тој морал да ја напушти Рим за добро.
Работа
Страдела бил исклучително влијателен композитор во тоа време, иако неговата слава паднала во сенка на Корели,Вивалди и други композитори од наредниот век. Нешто  од неговата музика било експлоатирано од страна на Џорџ Фридрик Хендл, на пример во Израел и Египет''. Веројатно неговото најголемо значење  е во потеклото на концертот гросо: додека Корели во неговата Опера 6 бил првиот да објавува работи под овој наслов, Страдела јасно го користел форматот порано во една од неговите Сонате ди виоле''. Откако двајцата се познаваат, директното влијание е веројатно.
Страдела напишал најмалку шест барок опери, вклучувајќи и целосна  комична опера Ил Тресполо туторе. Тој, исто така напишал повеќе од 170 кантати, барем една од нив е врз основа на  песна од Себастиано Балдини, и шест ораториуми. Страдела композирал  27 одделни инструментални парчиња, најмногу за жици и басо континуо, како и обично во соната да киеса форматот.
Наследство
Неговата шарен живот и неговата крвава смртта наредена од страна на моќната фамилија Ломелини  обезбеди основа за биографски опери како што Ил канторе ди Венеција од Вирџинио Марќи (1835), Страдела од Луис Нидермејер (Париз, 1837), Страдела од Цезар Франк (1841, недовршена), Алесандро Страдела од страна на Фридрих вон Флоту (Хамбург, 1844), Алесандро Страдела од  Адолф Скимон (1846), Страдела ил троваторе од Винченцо Москуца (1850), Алесандро Страдела од Џузепе Синико (1864).
Аламбрес
Аламбрес (Allambrezi) — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Белград, сместено во новосоздадената Цукалат.
Танго музика
Тангото е вид на музика приспособена за стандардни танци во 2/4 и 4/4 такт создадено од европските доселеници во Аргентина и Уругвај. Традиционално се свири во секстет попознат како оркеста типика на две виолини, пијано, контрабас и два бандонеона (вид хармоника), додека во пораните форми на ансамбли понекогаш се придружувале и флејта, кларинет и гитара. Тангото може да се свири со придружба на вокал или пак да е исклучиво инструментално. Најпознато е ширум светот придружувано од танцот танго.
Потекло
Иако денешните форми на танго музика се развиле во Аргентина и Уругвај во средината на 19 век, постојат и снимени извори за постоењето на тангото од XVIII и XIX век во Шпанија и Куба. Во сите извори се истакнува влијанието од тогашните африкански заедници и нивните специфични ритми додека за тангото клучна улога во неговото дефинирање играат инструментите и техниките, слични на salon music, донесени од европските доселеници во 20 век кои ќе придонесат многу за тангото во подоцнежниот развој. Првиот снимен танго звук е од француската национална гарда во Париз а го снимил Ангел Вилолдо. Во ова време во Аргентина сè уште не постоело студио за снимање па поради тоа Вилолдо морал да снима во францускиот главен град. Многумина веруваат дека тангото е родено во Буенос Аирес каде доселениците од Европа се забавувале свирејќи. Првата генерација на танго музичари е СТАРАТА ГАРДА. Кон крајот на 19 век оваа мешавина од салон, европска и африканска музика се слушала низ оваа метропола во која имало100 000 мажи повеќе од жени. Првично била омилена во круговите на гангстерите и разбојниците кои ги посетувале борделите. Танцот кој произлегува од оваа толку богата музика бил создаден во тоа опкружување во која се нагласува машкоста предизвикувајќи олуја од емоции и агресивност. Музиката се свирела во трио на инструменти како флејта, гитара и виолина или бандонеон кој дошол кон крајот на 19 век а механичкиот музички инструмент вергл популаризирал одреден број на песни. Главниот виновник за популаризацијата на бандонеонот е Едуардо Аролас кој заедно со Висенте Греко го стадардизирал танго секстетот во кој учествувале пијаното, контрабасот, двете виолини и двата бандонеона. Како и другите форми на популарна музика и тангото се создава меѓу долната класа на луѓе а неговото влијание е неприфатливо од ситуираните Аргентинци кои сакале да го спречат ширењето. И покрај сето исмевање некои луѓе од погорната класа како писателот Рикардо Гиралдез биле големи обожаватели.Тој играл улога во популаризацијата на тангото кое го освоило светот до крајот на Првата светска војна и напишал поема посветена на тангото (Танго) vo koja ja опишува музиката како „севпивачка љубов на тиранин кој љубоморно го чува својот доминант врз жените покорно предадени како послушни ѕверови''. Младиот Герардо Матос Родригес од Уругвај ја компонира најпознатата танго песна наречена Ла Кумпарсита како марш создадена во 1916 година.
Аргентинските корени на тангото
Покрај глобалното влијание споменато погоре раниот вид на танго произлегува од пајадата (поезија придружувана со музика), милонгата од Пампас, и аргентинското кандомбе. Во Аргентина милонгата постои уште од средината на 18 век а првиот пајадор запаметен е Сантос Вега. Корените на милонгата се наоѓаат во Пампа со силно африканско влијание особено локалната кандомбе (поврзано со современото кандомбе во Буенос Аирес). Се верува дека првото кандомбе се развивало во Аргентина со доаѓањето на првите робови во земјата.
Иако зборот танго за да го опише танцот/музиката бил употребуван уште од 1823 година во Хавана, Куба, првиот пишан извор во кој се патентира овој поим потекнува од 1866 година во статија во еден од дневните весници каде се цитирани делови од песната Ла Кокета (аргентиско танго).Во 1876 година танго-кандомбе песната Ел Меренгенге станала многу позната по доживеаниот успех на афро-аргнтинскиот карневал одржан во февруари истата година. Отсвирена на гитара, виолина и флејта со придружба на афро-аргентинските кандомбе тапани. Ова се смета за клучната точка на раѓањето и развојот на тангото.
Првиот танго состав се состои од двајца афро-аргентинци, афроамериканецот Касимиро Алкорта кој свири на виолина и мулатот Синфоросо на кларинет. Тие заедно изведувале мали концерти во Буенос Аирес уште од почетокот на седумдесеттите години на 19 век. Касимиро е автор на Entrada Prohibida (Забранет пристап) а со тоа го потпишал за браќата Теисере, Ла јапа и Конча сусиа која подоцна била изменета и потпишана од Ф.Канаро под името Кара сусиа (валкано лице). Неблагодарно е да се напомене дека ова дуо е автор и изведувач на повеќе танго песни кои се потпишани како анонимни. Пред почетокот на 20 век познати изведби на танго песни биле :"El queco" (анонимна, изведена од кларинетисото Лино Галеано 1885),"Señora casera" (анонимна 1880), "Andate a la recoleta" (анинимна 1880),"El Porteñito" (изведена од Спаниард Габриел Диез 1880),"Tango Nº1" (Jose Machado - 1883), "Dame la lata" (Juan Perez, 1888),"Que polvo con tanto viento" (анонимна 1890),"No me tires con la tapa de la olla" (A.A. 1893), "El Talar" (Prudencio Aragon – 1895). Најпрвата снимка на целосна музичка танго изведба на која за жал не е познат авторот е "La Canguela" (1889) која се наоѓа во музејот во градот Скоре Росарио. Од друга страна пак првата официјално издадена танго песна е "El entrerriano" која била пуштена во етерот во 1896 година а издадена две години подоцна од страна на афро-аргентинецот Розендо Мендизабал. Во преминот на старото танго гриоло (милонга од Пампас со примеси од афро-аргентинското кандомбе и Хабанера) и тангото од Старата Гарда се свиреле песните: : Ángel Villoldo ("El choclo", 1903) ("El Pimpolla", 1904), ("La Vida del Carretero", 1905) y ("El Negro Alegre", 1907), de Gabino Ezeiza ("El Tango Patagones", 1905), y de Higinio Cazón ("El Taita", 1905). Првото танго снимено од оркестар е Дон Жуан чиј автор е Ернесто Понзио а го извел оркестарот на Винсент Греко.
1920 и 1930 година, Карлос Гардел
Започнyвајќи во Франција популарноста на тангото драстично се популаризирала во Европа. Суперѕвездата Карлос Гардел кој подоцна станал секс симбол на своето време го донел тангото на сцената презентирајќи го на нова публика, особено на онаа во Соединетите држави, покажувајќи ја неговата сензуална страна дотогаш невидена на филмското платно. Во дваесеттите години на 20 век од долнокласните бордели тангото преминува во почитувана форма на музика и танц. Музичарите како Роберто Фирпо и Франциско Канаро ја заменуваат флејтата со контрабасот додека текстовите остануваат типично мачо во кои ги обвинуваат жените за безбројните скршени срца преку движењата кои се прилично сексуални и агресивни. Карлос Гардел бил главниот виновник за преминувањето на тангото од нискокласна ганстерска музика во почитуван среднокласен танц. Тој потпомогнал и во настанувањето на танго пеењето во дваесеттите години на 20 век и како таков станал еден од најпопуларните танго изведувачи на сите времиња. Тој го создал Златното време на тангото
Гарделовата смрт донела нов бран на движења во тангото каде се судриле традиционалистите Родолфо Биаџи и Хуан Дариенцо наспроти современиците Анибал Троило и Карлос ди Сарли.
Златното време на тангото
Златната доба на танго музиката и танцот воглавно припаѓа на периодот од 1935 до 1952 година. Едни од најпопуларните и највлијателните оркестри се оние на Хуан Дариенцо, Фрабциско Канаро и Анибал Троило. Дариенцо бил познат по името "Rey del compás"(Кралот на битот) поради неговите упорни и непрекинати ритми кои можат да се слушнат на повеќе снимки. За таквиот пристап кон музиката доказ ни е песната "El flete". Раните изведби на Канаро се воглавно и најбавните но и налесни за танцување и поради тоа се најчесто свирени на танцовите забави (милонги). Еден таков класичен пример е "Milonga Sentimental".
Во почетокот на ова Златно време но и подоцна оркестрите на Освалдо Пуглиезе иКарлос ди Сарли придонеле за снимање на повеќе песни. Ди Сарли е познат по нежниот, елегантен звук во кој јасно се слушаат жиците и пијаното над бандонеонот. Овој збук особено се препознава во песните "A la gran muñeca" и"Bahía Blanca" (името на неговиот град). Првите снимени звуци на Пуглиезе не биле нешто поразлични од оние на другите оркестри но тој е оној кој создал комлексен, богат а понекогаш и дисхармоничен звук кој може да се слушне во неговите авторски дела како "Gallo ciego", "Emancipación" и "La yumba. Подоцнежниот звук на Пуглинезе бил наменет за публика но не за танцување иако е често искористувана за сценска кореографија поради драматичниот потенцијал а понекогаш свирена и на милонгите кои траеле сè до доцните часови.
Нео Танго
Развивањето на тангото не запира тука. Следните примери не се во полето на споменатото танго нуево бидејќи ваквата класификација е направена од денешна гледна точка отколку во текот на развојот. Новите трендови се опишуваат како електро танго и танго-спој каде влијанието на електро звуците е достапно од многу суптилно до прилично доминантно. Тангето и Карлос Либедински даваат добар пример за внесувањето на суптилни електро танго звуци .Нивната музика сè уште дише во комплексните ритмички и мелодични преплеткувања и со тоа ја задржува неговата уникатност.
Готан проџект е групата оформена во Париз 1999 година од музичарите Филип Коен Солал, Едуардо Макароф и Кристоф Милер. Тие ги имаат издадено албумите  Vuelvo al Sur/El capitalismo foráneo (2000), La Revancha del Tango (2001), Inspiración Espiración (2004), and Lunático (2006). Тие ги спротивставуваат електро елементите и битот над типичните танго моменти. Многу танчери обожаваат да танцуваат на нивната музика иако повеќе почитувачи на традиционалното танго го гледаат како целосно кршење на стилот и традицијата.Сепак елементите во музиката на Готан се покомплексни од повеќето други песни создадени подоцна кои припаѓаат на електро танго звукот.
Bajofondo Tango Club со нивниот албум "Supervielle" даваат посилен електро призвук отколку оној на Готан. Нивните битови се подоминантни и поправилни.Иако ритамот е помалку комплексен од вообичаеното танго чувството не е изоставено. Други такви примери сеHybrid Tango,Tangophobia Vol. 1,Tango Crash( со големо џез влијание),Latin Tango од Родриго Фавела ( тука се вклучуваат класични и модерни елементи),NuTangoTango Fusion Club Vol. 1 од творецот на милонгата наречена "Tango Fusion Club" во Минхен, Германија,Felino од норвешката група Electrocutango and "Electronic Tango". In 2004, музичката куќа World Music Network исто така издава колекција од танго музика насловена под името: The Rough Guide to Tango Nuevo.
Музичко влијание
Тангото станало значаен дел од репертоарите на повеќе музичари. Еден од првите класични изведувачи кој го практикувал ова е баритонот Џорџ Шамин кој соработувал заедно со бандонеистот Оливие Манори. Оттогаш изведувачите al Tango,Yo-Yo Ma, Martha Argerich,Daniel Barenboim,Gidon Kremer,Plácido Domingo i Marcelo Alvarez не престанале да изведуваат и снимаат тангос. Некои композитори на класична музика како Isaac Albéniz España(1890), Erik Satie  Le Tango perpétuel (1914), Igor Stravinsky  Histoire du Soldat (1918), John Cage  Perpetual Tango (1984), John Harbison in "Tango Seen from Ground Level" (1991), and Milton Babbitt in "It Takes Twelve to Tango" (1984) не престануваат да компонираат тангоси.Влијанието на Пјацола врз современите композитори на танго било многу големо. "Tango Mortale" и Arcadianab  Thomas Adès е прекрасен пример за тоа како и оркестрарската изведбаl Totentango од Matthew King.
Премиер лига на Египет
Премиер лига на Египет е професионална лига на египетските фудбалски клубови и претставува највисоко ниво на египетскиот лигашки фудбал. Лигата е составена од 18 клубови кој меѓу себе се натпреваруваат во 34 лигашки кола по системот секој против секого во два натпревари еден на домашен терен и еден во гости.
Актуелен шампион е Ал Ахли, а тоа воедно е и екипата со најголем број на титули вкупно 39.
Натпреварување
Во Премиер лигата на Египет се натпреваруваат 18 клубови. Сезоната трае од август до мај. Во текот на сезоната, секој клуб игра двапати со другите клубови, еднаш на нивниот домашен стадион и еднаш на оние на нивните противници, што вкупно прави 34 натпревари. Екипите добиваат три бода за победа и еден бод за нерешено. Не се доделуваат бодови за пораз. Тимовите се рангираат според вкупниот број освоени бодови, потоа директните соочувања, потоа гол-разликата, и на крајот по бројот на постигнати голови. На крајот од секоја сезона, клубот со најмногу бодови е крунисан за шампион. Ако бодовите се еднакви, директните соочувања, гол-разликата, и бројот на постигнати голови го одредуваат победникот. Трите екипи кој се најниско рангирани испаѓаат во Втората лига, а првите три екипи од трите групи во втората лигата, заедно, добиваат промоција на нивното место.
Стари Лозја (Новоселани)
Стари Лозја — археолошко наоѓалиште во прилепското село Новоселани. Претставува населба од римско време. Се наоѓа на 1 км од селото, на блага падина близу до патот Бело Поле-Мажучиште, каде се откриени остатоци од ѕидови градени од кршен камен и варов малтер. По површината има фрагменти од покривни ќерамиди, тули и керамички садови.
Пешталево
Пешталево — село во Општина Долнени, во околината на градот Прилеп.
Историја
Во XIX век, селото било дел од Прилепската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Во рамки на селскиот атар преовладува обработливото земјиште на површина од 730 ха, па оттука селото има полјоделска функција.