cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1848
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7356 и 7357 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6598 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5608 и 5609 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2601.
Магдебуршка катедрала
Катедрала Магдебург (Magdeburger Dom), официјално наречена Катедрала на светците Морис и Катерина (Dom zu Magdeburg St. Mauritius und Katharina), е протестантска катедрала во Германија и најстарата готска катедрала во земјата. Таа е протокатедрала на некогашната архиепископија во Магдебург. Денес е главна црква на Евангелската црква во Централна Германија. Една од нејзините кули е висока 99,25  м, а другата 100,98   м, што ја прави една од највисоките катедрали во Источна Германија. Катедралата е исто така едно од главните обележја на Магдебург, главниот град на Бундесленд на Саксонија-Анхалт, а исто така е и дом на гробот на царот Ото Први Велики.
Првата црква била изградена во 937 година на местото на денешната катедрала која била посветена на св. Морис. Денешната катедрала била изградена во период од 300 години, почнувајќи од 1209 година, а кулите биле завршени во 1520 година. И покрај тоа што постојано била ограбувана, катедралата Магдебург е богата со уметнички дела, почнувајќи од антиквитети до модерна уметност.
1846
1846 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1846 година од новата ера, 846. од вториот милениум, 46. од XIX век и седма од 1840-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1846 година се протега во 4482 и 4483, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4542 и 4543 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2389. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1262 и 1263 исламска година.
1845
1845 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1845 година од новата ера, 845. од вториот милениум, 45. од XIX век и шеста од 1840-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7353 и 7354 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6595 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5605 и 5606 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2598.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1845 година се протега во 4481 и 4482, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4541 и 4542 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2388. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1260 и 1262 исламска година.
Зед
Антон Заславски ( Антон Заславский   ;  роден на 2 септември 1989 г.), професионално познат како Зед, е руско-германски продуцент на музика, диџеј и текстописец. Тој првенствено произведува и изведува електро хаус музика, но тоа придонело за проширување и разнообразност на неговиот жанр и музички стил, црпејки влијанија од прогресивна куќа, дабстеп и класична музика.
Зед пораснал и ја започнал својата кариера во Кајзерслаутерн, Германија. Неговото сценско име, Зед, била изведена од Zed, на Z|британскиот англиски име за буквата Z, првата буква од неговото презиме. Во 2012 година, тој го издал албумот „ Јасност “ (во кој се прикажани „ Лисиците“ ), што го довело на мејнстрим успех, достигнувајќи ја 8-та позиција на Билборд Хот 100 и се здобил со Греми за најдобро снимање на спот на 56. Греми награди. Подоцна во 2012 година, тој го издаде својот деби-албум Clarity, со хит-сингл „ Stay the Night “ (во кој се појавува Хејли Вилијамс ) кој се појавува на луксузното издание на албумот во 2013 година.
Во 2015 година бил објавен неговиот втор студиски албум True Colors, поддржан од неговиот водечки сингл „ Сакам да знаеш “ во кој се појавува славната пејачка Селена Гомез. Последователните многу добро познати песни вклучуваат „ Остани “ со Алесија Кара, ажурирајќи на бројот 7, „ Средниот “ со Марен Морис и Греј, а, како одличен уметник, „ Break Free “ со Ариана Гранде,го достигна 4-то место во САД.
Антон Заславски е роден на 2 септември 1989 година во Саратов, Русија, а пораснал во Кајзерслаутерн, Германија, откако неговото семејство се преселило таму кога Антон имал три години. Тој, наводно, е класично обучен музичар, син на двајца музичари. Неговиот татко Игор Заславски бил гитарист и наставник во училиштата, а неговата мајка била учителка по пијано. Тој започнал да свири пијано на четиригодишна возраст и на тапани на дванаесет години. Тој има постар брат, Аркади и помал брат, Даниел. Во 2002 година, Заславски започнал да игра за германскиот бенд- смртта бенд Диорамик, потпишан од Lifeforce Records. Интересот на Заславски за создавање на електронска музика бил проследен откако го слушнал француското електронско дуо Justice, Cross.
Неговиот ремикс на „ Страшно чудовишта и убави духови “ на Скрилекс, исто така, влегло во графиконот „Битпорт електро куќа“, достигнувајќи го бројот 2. Оттогаш произведува ремикси на познати уметници, вклучувајќи ги Џастин Бибер, Лејди Гага, Грашок од црни очи, Периферија бенд и други. Заславски ја создава својата музика користејќи го пакетот Cubase на апликации за производство на музика и користи додатоци како што се Sylenth1, Nexus, SynthMaster 2.6 и синтисајзери на Омнисфера и примероци од Контакт.
Во 2011 година, ремиксот на Зедд од нумерата на Лејди Гага „ Born This Way “ се појавил на специјалното издание на нејзиниот трет студиски албум, Born This Way (2011).
Во 2011 година, неговиот сингл " Shave It Up " ( уште тогаш познат како "Shave It") стана прво издание на Зедд на OWSLA. Зедд продолжи да ги издава „Слем врата“ и „истрел“ со ОВСЛА пред да замине да го објави својот деби албум во 2013 година
Амон Дил
Амон Дал — германска политичка уметничка комуна, формирана од студентското движење од 1960-тите, која станала добро позната по своите музички импровизации во форма на слободна форма. Ова предизвикало две рок групи, Амон Дал (понекогаш се нарекува Амон Дал I) и попознатиот Амон Дал Втори. Откако двете групи се распуштиле во 1970-тите, некои од оригиналните членови повторно се обединиле во 1980-тите под името Амон Дал, иако оваа инкарнација вообичаено се нарекува Амон Дал (Велика Британија) за да се избегне забуна со оригиналната.
1843
1843 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1843 година од новата ера, 843. од вториот милениум, 43. од XIX век и четвртта од 1840-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7351 и 7352 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6593 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5603 и 5604 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2596.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1843 година се протега во 4479 и 4480, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4539 и 4540 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2386. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1258 и 1259 исламска година.
1844
1844 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1844 година од новата ера, 844. од вториот милениум, 44. од XIX век и петта од 1840-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7352 и 7353 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6594 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5604 и 5605 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2597.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1844 година се протега во 4480 и 4481, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4540 и 4541 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2387. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1259 и 1260 исламска година.
Хава, Марјам, Ајеша
„Хава, Марјам, Ајеша“ — филм на авганистанската режисерка Сахра Карими од 2019 година. Карими е авторка на сценариото, заедно со Сами Хасиб Набизада. Главните улоги ги играат: Арезу Арјапур, Ферешта Афшар и Хасиба Ебрахими. На Венецијанскиот филмски фестивал, Карими била номинирана за наградата „Хоризонти“ за најдобар филм.
Синопсис
Во филмот се прикажува животот на три жени од Кабул. Хава (ја игра Арјапур) е бремена жена, препуштена сама на себе, која живее со свекорот и со свекрвата. Единствената нејзина утеха е разговорот со нероденото дете. Марјам (ја игра Афшар) е образована телевизиска новинарка, која се подготвува да се разведе од својот неверен маж, но токму тогаш дознава дека е бремена. Ајеша (ја игра Ебрахими) е 18-годишан девојка која се согласува да се омажи за својот роднина откако нејзиното момче ја напушта кога таа останува бремена...
Мојот брат Алекса
„Мојот брат Алекса“ (српски: Мој брат Алекса) — филм на српските режисери Александар и Срѓан Јевѓевиќ од 1991 година. Карими е авторка на сценариото, заедно со Сами Хасиб Набизада. Главните улоги ги играат: Бранислав Лечиќ, Снежана Богдановиќ и Алма Прица.
Синопсис
Во филмот се прикажува животот на поетот Алекса Шантиќ, визионер и романтичар, но губитник во личниот живот. Роден во строго, патријархално семејство во Мостар, многу млад се вљубува во Анка Томлиновиќ, ќерка на сиромашен фотограф, која ја остава под притисок на своето семејство. Подоцна ја запознава Зорка Шолина, млада и богата девојка која, пак, поради интересите на своето семејство го напушта поетот.
Олратски јазик
Олратски јазик, познат и како Олрат, ― поранешен океански јазик на островот Гауа, во северниот дел на Вануату. Исчезнал во 2009 година, со смртта на нејзиниот последен говорник Матен Вомал.
Име
Изворното име олрат (напишано на МФА како ) е ендоним. Роберт Кодрингтон споменува место јужно од селото Лакон под мотското име Улрата. Неколку децении подоцна, Сидни Реј накратко го спомнал јазикот во 1926 година под истото мотско име ‒ но не дал јазичарски информации.
Јазик
Во 2003 година, останале само тројца говорници на олратскиот, кои живееле на среднозападниот брег на Гауа. Нивната заедница го напуштила нивното внатрешно село Олрат во првата половина на 20 век и се споила во поголемото село Јолап каде лаконскиот е доминантен.
Фонологија
Олрат има 14 фонемски самогласки. Тие се 7 кратки /i ɪ ɛ a ɔʊ u/ и 7 долги самогласки /iː ɪː ɛː aː ɔː ʊː uː/. Историски гледано, фонологизацијата на должината на самогласките потекнува од компензаторното издолжување на кратките самогласки кога звучната заднонепчена струјна согласка била изгубен-како слог на крај.
Граматика
Системот на лични заменки во олратскиот ја спротивставува клузивноста и разликува четири броеви (еднина, двоина, троина, множина).
Просторната референца во oлратскиот се заснова на систем на геоцентрични (апсолутни) насоки, што е вообичаено за океанските јазици.
Тихоокеанска војна
Тихоокенаска војна (Guerra del Pacífico), позната и како Шалитрова војна (Guerra del salitre) ― војна меѓу Чиле и Боливиско-перуанскиот сојуз која траела од 1879 до 1884 година. Војната избувнала поради чилеанските претензии за крајбрежната боливиска територија во пустината Атакама, а завршила со победа на Чиле кој се здобил со значителни територијални придобивки за сметка на Перу и Боливија.
Војната започнала поради спорот меѓу Боливија и Чиле за оданочување на нитрати, а Перу бил вовлечен поради неговиот таен сојуз со Боливија. Но, историчарите укажуваат на подлабоки причини за војната, како интересот на Чиле и Перу за бизнисот со нитрати, долгогодишното ривалство меѓу Чиле и Перу, како и политичките и економските разлики меѓу Чиле, Перу и Боливија. На 14 февруари 1879 година, вооружените сили на Чиле го окупирале боливискиот пристанишен град Антофагаста, па на 1 март 1879 започнала војна меѓу Боливија и Чиле на 5 април 1879 се приклучил и Перу.
Битките се водеа во Тихиот Океан, пустината Атакама, перуанските пустини и планинските предели во внатрешноста на Перу. Во првите пет месеци, војната се одвивала на море, и Чиле се обидувал да воспостави коридор преку море за да ги снабдува своите сили во пустината Атакама. Следувала копнена кампања на Чиле во која ги победил боливиската и перуанската војска. Боливија по битката кај Такна (26 мај 1880) се повлекла од војната. Чилеанските сили во јануари 1881 година го окупирале главниот град на Перу, Лима. Преостанатите и нередовните припадници на перуанската армија воделе герилска војна, но не можеле да ги спречат уморните од војна перуанските фракции да постигнат мировен договор со Чиле кој вклучува територијални отстапки.
На 20 октомври 1883 година, Чиле и Перу го потпишале Договорот од Анкон. Боливија потпишала примирје со Чиле во 1884 година. Чиле ја добил перуанската територија Тарапака, спорниот боливиски департман Литорал (со што Боливија станала земја без излез на море) и привремена контрола врз перуанските региони Такна и Арика. Во 1904 година, Чиле и Боливија потпишале Договор за мир и пријателство, со кој биле воспоставени дефинитивни граници. Со Договорот од Лима од 1929 година Арика му била отстапена на Чиле, а Такна на Перу.
Причини и повод
Во 19-тиот век, откако повеќето јужноамерикански држави се стекнле со независност од Шпанија и Португалија, границите не биле јасно зацртани, а проблемот бил најизразен во ретко населените делови од новите држави. Граничниот спор во Атакама меѓу Боливија и Чиле за крајбрежните територии меѓу приближно 23° и 24° јужна паралела, бил само еден од неколкуте долгогодишни гранични конфликти во Јужна Америка.
Сувата клима на перуанското и боливиското крајбрежје овозможила акумулација на огромна количина висококвалитетни депозити на гуано и натриум нитрат. Во 1840-тите, Европејците биле запознати со вредноста на гуано и нитратот како ѓубриво и улогата на шалитрата во експлозивите. Пустината Атакама станала економски важно подрачје.
По започнувањето на чилеанската сребрена треска од 1830-тите, Атакама била пребарувана и населена од Чилеанци. Чилеанските и странските претпријатија во тој регион подоцна се прошириле и ги зеле под контрола перуанските наоѓалишта на шалитра. Во перуанскиот регион Тарапака, Перуанците биле малцинство, зад Чилеанците и Боливијците.
Договор за разграничување (1866)
Боливија и Чиле во 1866 склучиле договор за разграничување познат како „Договорот од взаемна корист“, со кој како меѓусебна граница била поставена 24° јужна паралела „од брегот на Тихиот Океан до источните граници на Чиле“. И двете земји се согласиле да ги делат на половина даночните приходи од извозот на минерали од територијата помеѓу 23° и 25° јужна паралела. Двопартитното собирање даноци предизвикало незадоволство, а договорот траел само осум години.
Амиодарон
Амиодарон е антиаритмичен лек кој се користи во третман на кардијална дисритмија. Тука спаѓаат вентрикуларна тахикардија (VT), вентрикуларна фибрилација (VF), како и атријална фибрилација и пароксизмална суправентрикуларна тахикардија. Доказите за негова ефикасност при кардијален застој се слаби. Може да се зема преку уста, интравенски, или интраосеално. Кога се користи преку уста може да бидат потребни неколку недели за да се постигнат неговите ефекти.
Тихоокеанска војна
Таен договор за сојуз (1873)
Во февруари 1873 г., Перу и Боливија потпишале таен договор за сојуз против Чиле. Во сојузот тајно била поканета и Аргентина, која долго време имала спор со Чиле за Магелановиот Проток и Патагонија, а во септември 1873 година, аргентинското собрание го одобрило договорот и 6.000.000 аргентински пезоси за воени подготовки. Аргентина и Боливија не се договориле за териториите Тариха и Чако, а Аргентина исто така се плашела од сојуз на Чиле со Бразил. Аргентинскиот Сенат ја одложил, а потоа ја отфрлил одлуката за сојуз. На почетокот од војната, во повторен обид, Перу ѝ ги понудил на Аргентина чилеанските територии од 24° до 27° јужна паралела, ако Аргентина се приклучи на пактот и се бори во војната.
На 26 декември 1874 г., неодамна изградениот железен Кокрајн пристигна во Валпараисо и остана во Чиле до завршувањето на Бланко Енкалада. Тоа го фрли балансот на силите во Јужниот Пацифик кон Чиле.
Договор за разграничување (1874)
Во 1874 г., Чиле и Боливија го промениле Договор за разграничување од 1866 година така тоа што ја задржале границата по 24° јужна паралела, но Боливија сега била овластена да ги собира сите даночни приходи меѓу 23° и 24° јужна паралела. Како надомест за откажувањето од своите права, на Чиле му била дадена гаранција дека во следните 25 години ќе нема зголемување на даноците на чилеанските комерцијални интереси и нивниот извоз.
Повод за војна
Американскиот историчар Вилијам Ф. Сатер дава неколку можни причини за војната. Тој смета дека причините се домашни, економски и геополитички. Неколку автори се согласуваат со нив, но други само делумно ги поддржуваат неговите аргументи.
Некои историчари сметаат дека Чиле бил уништен од економската криза од 1870-тите и барал замена за извозот на сребро, бакар и пченица. Се тврди дека економската состојба и проценетата нова вредност на нитратите биле вистинската причина за чилеанската власт да војува против Перу и Боливија.
Данок од десет центи
Во 1868 година, компанија по име Compañía Melbourne Clark била основана во Валпараисо, Чиле, со 34% британски капитал. Меѓу акционерите имало и многу водечки чилеански политичари. Компанијата добила лиценца за изградба на пруга од Антофагаста до Салинас, и била преименувана во Compañía de Salitres y Ferrocarril de Antofagasta (CSFA).
На 27 ноември 1873 година, CSFA добила дозвола од новата влада во Боливија 15 години да експлоатира шалитра без да плаќа царина.
Во 1875 година, градот Антофагаста се обидел на CSFA да ѝ наметне данок од 3 центи, но боливискиот државен совет го отфрлил данокот бидејќи ја крши лиценцата од 1873 година и Договорот за разграничување од 1874 година.
На 14 февруари 1878 година, Националниот конгрес на Боливија и Националното конститутивно собрание донеле одлука дека ќе ја потврдат лиценцата за експлоатација од 1873 година ако компанијата плаќа данок од 10 центи по квинта, ама компанијата се спротивставила цитирајќи го договорот од 1874 година дека зголемените плаќања се незаконски и побарала интервенција од чилеанската влада.
Чилеанска инвазија на Антофагаста
Во декември 1878 година, Чиле испратил воен брод во областа. На 6 февруари, боливиската влада ја поништила дозволата за експлоатација на CSFA и ѝ го конфискувала имотот. На 11 февруари веста стигнала до Валпараисо и чилеанската влада одлучила да го окупира регионот Антофагаста јужно од 23° јужна географска ширина. На денот на планираната акција, 200 чилеански војници пристигнале со брод во пристанишниот град Антофагаста и го зазеле без отпор. Окупаторите добиле поддршка од месното население, од кои што 93–95% биле Чилеанци.
Боливиската територија помеѓу 23° јужна географска ширина и реката Лоа (границата со Перу), остана неокупирана од чилеанските сили речиси еден месец по боливиската објава на војна. На 21 март биле окупирани Кобија, а потоа Калама, Токопила и други села. Чилеанската влада побарала од боливиските носители на функции да ја задржат функцијата, но тие одбиле.
Перуанско посредување и објавување на војна од Боливија
На 22 февруари, Перу испратил дипломатски тим предводен од Хозе Антонио де Лавале во Сантијаго за да посредува меѓу чилеанската и боливиската влада. Перу во меѓувреме им наредил на својата флота и војска да се подготват за војна. Де Лавале пристигнал во Валпараисо на 4 март. На 27 февруари, Даза објавил јавен манифест за да ги информира Боливијците за окупацијата на Антофагаста и ги повикал на патриотска поддршка. Истиот ден, боливискиот законодавен дом одобрил формална објава на војна против Чиле, но не била веднаш објавена. На 1 март, Даза издал декрет за забрана на секаква трговија и комуникација со Чиле „додека трае воената состојба во Боливија“. Тој на Чилеанците им дал десет дена да ја напуштат територијата на Боливија.
Во Сантијаго, Лавале побарал повлекување на Чиле од Антофагаста и во покраината да се воведе трипартитна администрација на Боливија, Чиле и Перу без притоа Боливија да гарантира дека ќе го прекине ембаргото или ќе го повлече новиот данок.
На 14 март, на состанокот со странските сили во Лима, Боливија објавила дека е војна со Чиле. Оваа декларацијата имала за цел да го спречи Чиле и понатаму да купува оружје од Европа и да го поткопа перуанското посредување во Чиле. Боливија го повикала Перу да го активира договорот за сојуз.
Исто така, на 14 март, Алехандро Фиеро, чилеанскиот министер за надворешни работи, испратил телеграма до претставникот на Чиле во Лима, Хоакин Годој, за да побара неутралност на перуанската влада. На 17 март Годој официјално го претстави чилеанскиот предлог на средба со перуанскиот претседател Прадо.
На 21 март, Годој испратил телеграма до чилеанската влада за да ги информира за тајниот договор меѓу Перу и Боливија, кој му бил откриен од перуанскиот претседател Прадо.
На 23 март, на пат за да ја окупираат Калама, 554 чилеански војници и коњаница поразиле 135 боливиски војници и цивили, кои биле вкопани кај два уништени моста до фјордот Топатер. Битката кај Топатер била прва битка во војната.
Кога чилеанската влада директно и официјално го прашала Лавале дали постои одбранбен сојуз со кој Перу се обврзува да ѝ помогне на Боливија во војната со Чиле и дали Лима планира да го почитува договорот, Лавале не можел повеќе да крие и потврдно одговорил на двете прашања. Чилеанскиот претседател Пинто побарал и добил одобрение од законодавниот дом да објави војна, и го направил тоа на 5. април 1879. Перу одговорил на 6 април, кога Прадо прогласил casus foederis (сојузничка работа).
Војска
Историчарите се согласуваат дека завојуваните страни не биле финансиски или воено подготвени за војна. Ниту една од трите држави немала Генералштаб, медицински кор, ни воена логистика, а нивните воени бродови биле во очајна состојба. Во Чиле, на пример, воениот контингент постојано се намалувал од 3.776 (во 1867) на 2.400 војници (во 1879 година), и ниту една воена единица не била распоредена северно од Валпараисо, 1700 г км јужно од Икике. На крајот од војната, 53% од главните инженери кои служеле во чилеанските воени бродови биле странци. Владата од Перу повторно не плаќала, а во Боливија завладеал глад.
Борба за контрола на морето
Малкуте патишта и железнички линии ја направиле речиси безводната и главно ненаселената пустина Атакама тешка за окупација. Од самиот почеток, поморската супериорност била од најголема важност. Боливија немала морнарица и така на 26 март 1879 година, Хиларион Даза официјално им понудил овластување за одмазда на сите бродови кои биле подготвени да се борат за Боливија.
На 5 април, Чиле го блокирал перуанското пристаниште Икике. Во битката кај Икике (на 21 мај 1879) перуанскиот железен брод Хуаскар се соочил и ја потопил дрвената Есмералда. Во меѓувреме, за време на битката кај Пунта Груеса, перуанскиот железен брод Индепенденсија удрил во подводна карпа и потонал во плитките води во близина на Пунта Груеза додека го бркал бродот <i id="mwAvg">Ковадонга</i>. Перу ја пробил блокадата на Икике, а Чиле ја загубил старата Есмералда, но загубата на Индепенденсија го чинела Перу 40% од неговата поморска офанзивна моќ.
Иако биле помалубројни, перуанскиот извидник Хуаскар шест месеци одолевал на нападите на чилеанската морнарица и го кренал моралот на Перу во раните фази од конфликтот.
Заробувањето на парабродот <i id="mwAwY">Римак</i> на 23 јули 1879 година, кој носел коњички полк дотогаш бил најголема загуба за чилеанската армија. Тоа на 17 август го принудило на оставка на Хуан Вилијамс Реболедо, началникот на чилеанската морнарица. Комодорот Галварино Риверос Карденас го заменил и смислил план да го улови Хуаскар.
Во меѓувреме, перуанската морнарица продолжила со други акции; во август 1879 година Унија извршила неуспешен напад на Пунта Аренас, во близина на теснецот Магелан, во обид да го заземе британскиот трговски брод Гленег, кој пренесувал оружје и залихи во Чиле. Битката кај Ангамос (на 8 октомври 1879) се покажала како решавачка, а Перу бил речиси сведен исклучиво на копнени сили. Во битката, чилеанската морнарица по неколкучасовни жестоки борби го зазела Хуаскар. Чилеанската морнарица потоа слободно можела да транспортира војници за инвазијата на Перу и можела да обезбеди поддршка од огнено оружје за амфибиски напади и други војски кои дејствуваат во конфликтните подрачја. Чилеанските воени бродови, исто така, можеле да воведат поморска блокада на перуанските пристаништа и да го прекинат транспортот на оружје од Панама до Перу преку Тихиот Океан.
По битката, и покрај загубата на двата главни брода на Перу, Перуанците користеле едноставни и генијални трикови за да потопат два важни чилеански бродови, Лоа (јули 1880) и Ковадонга (август 1880), но нивните други бродови биле затворена во Калао за време на долгата блокада од Чилеанците.
Од друга страна, чилеанската морнарица го зазела бродот Пилкомајо (ноември 1879) и торпедерот <i id="mwA20">Алеј</i> (декември 1880).
Кога Лима паднала по битките кај Хорилос и Мирафлорес, перуанските поморски офицери ја уништиле својата преостаната флота за да не биде заземена од чилеанските сили.
За време на походот во Сиера, чилеанските бродови го чувале перуанскиот брег и биле ангажирани за транспорт на воени единици и воен материјал за копнените операции.
Во ноември 1883 година, за време на последната фаза од војната, чилеанската воена команда преку железница го испратила торпедниот чамец Коло Коло до езерото Титикака за да го контролира тоа езеро. Присуството на торпедниот чамец ја спречил комуникацијата преку оваа рута и неговата употреба за воени цели, а перуанските бродови кои се засолниле во околината им се предале на Чилеанците. Распоредувањето на торпедниот чамец, исто така, ја натерало боливиската влада да се согласи на мировен договор со Чиле во 1884 година.
1842
1842 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1842 година од новата ера, 842. од вториот милениум, 42. од XIX век и трета од 1840-тите.
Тихоокеанска војна
Копнена војна
По битката кај Ангамос, откако Чиле обезбедил поморска надмоќ, владата мораше да одлучи каде да нападне следно. Биле разгледувани опциите да се нападне Тарапака, Мокегуа или директно Лима. Поради близината до Чиле и заробувањето на перуанските Салитрерас, Чиле одлучил прво да ја окупира перуанската провинција Тарапака.
1842
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Тихоокеанска војна
Копнена војна
Арика и Икике биле изолирани и разделени од пустината Атакама; по заземањето на Хуаскар во октомври 1879 година, овие две пристаништа немале поморска заштита за да бидат соодветно бранети од напад од море. Без комуникациски линии или рути за повлекување, областа била всушност отсечена од остатокот од Перу. По губењето на способноста да се бори на море, Перу имал опција да се повлече во централниот дел на Перу за да ја зајакне војската која ја бранела Лима до повторното воспоставување на поморска рамнотежа или да склучи нови сојузи, како што навел чилеанскиот историчар Вилхелм Екдал. Сепак, Хорхе Басадре претпоставува дека би било „нападно и понижувачко“ да се напушти Тарапака, изворот на перуанското богатство.
На 30 април 1879 г., по 13 дена марширање, 4.500 боливиски војници, командувани од Даза, пристигнале во Такна, град на 100 км северно од Арика. Боливијците им се придружиле на перуанските сили, командувани од Хуан Буендија. Сојузничките сили биле распоредени на места каде што можело да се очекува чилеански напад; регионите Икике-Пизагуа или Арика-Такна. Имало војски стационирани во Арекипа и во јужна Боливија. Резервните сили требало да бидат распоредени на брегот по нивното истоварање, но не успеале да пристигнат. Копнената војна може да се подели на четири чилеански воени кампањи при кои последователно биле окупирани Тарапака, Арика-Такна и Лима и последната кампања што ставила крај на перуанскиот отпор во сиера.
1842
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7350 и 7351 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6592 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5602 и 5603 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2595.
Тихоокеанска војна
Кампања Тарапака
Кампањата во Тарапака започнала на 2 ноември 1879 година, кога девет парни транспортери придружувани од половина од чилеанската морнарица превезле 9.500 војници во Писагва, околу 500 км северно од Антофагаста. Откако го неутрализирале крајбрежниот отпор, Чилеанците се истовариле и ја нападнале Писагва.
Во случај на истоварање на Чилеанци, сојузничките сили планирале контранапад со напредување од север (силите на Даза доаѓале од Арика) и од југ (силите на Буендија од Икике). Иако перуанските сили според планот по падот на Писагва марширале кон север, Даза, кој доаѓал од Арика во Камаронес (44 км од Писагва) одлучил да се откаже од контранападот и да се врати во Арика.
Во меѓувреме, Чилеанците марширале кон Икике и на 19 ноември 1879 година и во битката кај Сан Франциско и Долорес ги победиле сојузничките војски стационирани во Агуа Санта. Боливиските сили се повлекле во Оруро, а Перуанците се вратиле во Тиливиче. Чилеанската војска без отпор го зазела Икике (80 км јужно од Писагва). Некои од перуанските сили кои биле поразени во Сан Франциско се повлекле во Тарапака, мал град со исто име како и провинцијата, каде што се помешале со перуанските трупи кои директно од Икике се повлекле во Тарапака. Во Тарапака бил испратен одред од чилеански војници, коњаница и артилерија за да се соочи со перуанските сили. Двете страни се судриле на 27 ноември (битката кај Тарапака), а чилеанските сили биле поразени, но перуанските сили, без комуникациски линии со нивните бази за снабдување во Перу или Боливија, не можеле да ја задржат окупацијата на територијата. Следствено, Перуанците преку суров пустински терен се повлекле на север до Арика и изгубиле многу војници за време на повлекувањето.
1842
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1842 година се протега во 4478 и 4479, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4538 и 4539 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2385. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1257 и 1258 исламска година.
Тихоокеанска војна
Кампања во Такна и Арика
Во меѓувреме, Чиле продолжил да напредува кон Такна и Арика. На 28 ноември, десет дена по битката кај Сан Франциско, Чиле прогласил формална блокада на Арика. На 31 декември, чилеанските сили со 600 војници извршиле амфибиски напад на Ило (северно од Такна) во извидничка акција, и се повлекле истиот ден.
Конференција на Лакавана
Чиле ги побарал перуанската провинција Тарапака и боливиската Атакама, обештетување од 20.000.000 златни пезоси, враќање на имотот одземен од чилеанските граѓани, враќање на бродот <i id="mwBC0">Римак</i>, укинување на договорот меѓу Перу и Боливија и формална обврска да не поставува артилериски батерии во пристаништето кај Арика. Арика, како населба, требало да се ограничи само на трговска употреба. Чиле планирал да ги задржи териториите Мокегуа, Такна и Арика додека не се исполнат сите услови од мировниот договор. Иако биле подготвени да го прифатат договореното решение, Перу и Боливија инсистирале Чиле да ги повлече своите сили од сите окупирани територии како предуслов за мировни преговори. Чиле го одбил овој предлог затоа што ги освоил тероториите со многу жртви и трошоци, а преговорите пропаднале.
Кампања за Лима
Окупацијата на јужните перуански региони (Такна, Арика и Тарапака) и Линчовата експедиција покажале дека перуанската армија повеќе нема квалификувана војска за одбрана на земјата. Сепак, ништо не можело да ја убеди перуанската влада да бара мир. И покрај празната боливиска каса, на 16 јуни 1880 година, боливиското национално собрание гласало за продолжување на војната. На 11 јуни 1880 година, во Перу бил потпишан документ со кој се прогласува создавањето на Соединетите Американски Држави Перу-Боливија, но дрвавата продолжила со борбата.
Чилеанската влада се трудела да излезе во пресрет на јавните барања за прекин на војната и за воспоставување на мир. Таквата ситуацијата ја принудила чилеанската влада да планира окупација на Лима.
Откако бројноста во чилеанската армија била зголемена за 20.000 војници и достигнала 41.000 војници чилеанската армија ја започнала кампањата Лима. Поради недостаток на бродови за транспорт на сите војници одеднаш од Арика, Чилеанците решија да слетаат дивизија, а потоа и остатокот од армијата во фази. Нивниот недостиг на превоз, исто така, го спречи итно слетување во Лима. Наместо тоа, Писко, приближно 320 km јужно од Лима, беше првата точка за слетување.
Линезолид
Линезолид (трговско име Zyvoxid ) е антибиотик и спаѓа во групата на оксазолидинони, една од најновите групи на антибиотици достапни.
Линезолид се користи исклучително како резервен антибиотик.
Механизам на дејство
Линезолид ја спречува синтезата на белковини кај бактеријата преку уникатен механизам. Линезолид се врзува за 23S рибозомалната РНК, која е дел од 50S-рибозомалниот комплекс и со тоа го спречува формирањето на 70S иницијаторен комплекс, кој е важен за отпочнување на транслацијата (синтезата на белковини). Линезолид е исто така реверзибилен, неселективен инхибитор на ензимот моноаминооксидаза (МАО-инхибитор).
Примена и спектар на дејство
Кај инфекциите предизвикани од грам-позитивни бактерии, линезолид брзо стана многу важен нов резервен антибиотик. Линезолид е единствениот интравенски и орално достапен антибиотик ефикасен против МРСА. Покрај стандардниот антибиотик за МРСА, ванкомицин, кој беше воведен пред неколку децении, линезолид денес има важна улога особено кај тешки болнички инфекции со МРСА и кај мултирезистентната тубрекулоза.
Несакани ефекти
Несакани ефекти се супресија на коскената срцевина, а со тоа и тромбоцитопенија, анемија, неутропенија. Пријавени се и главоболки и гастроинтестинални иритации.
Интеракции
Линезолид го зголемува нивото на серотонин во централниот нервен систем со инхибиција на ензимот моноамин оксидаза (МАО). Како резултат на тоа, истовремена апликација на линезолид со други лекови кои го зголемуваат нивото на серотонин, на пример антидепресивни лекови од SSRI-тип, може да доведе до животозагрозувачки серотонин синдром.
Фармакокинетика
Линезолид може да се администрира интравенски или орално без прилагодување на дозата и независно од земањето оброк. Линезолид е 100% биорасположлив. При орална андминистрација со препорачаното дозирање максималното плазма ниво после 1 до 2 часа изнесува над инхибиторната концентрација за најважните грам-позитивни патогени. Полуживотот е околу 5 часови.
Опел Инсигнија
Опел Инсигнија (германски: Opel Insignia) — среден/голем семеен автомобил дизајниран и произведен од германскиот производител на автомобили Опел. Производството на Инсигнија започнало во август 2008 година, како замена за Вектра и Сигнум. Возилото се продава под марката Воксхал во Велика Британија, во Австралија како Холден Комодоре, а во Северна Америка и Кина како Буик Регал.
Во Чиле, возилото првично требало да се продава како Шевролет Вектра, но денес се продадава како Опел Инсигнија. Инсигнија за првпат била претставена во Австралија во август 2012 година под Опел, но била отфрлена една година подоцна откако марката била повлечена од пазарот. Повторно била лансирена во Австралија (и Нов Зеланд за првпат) под марката Холден во 2015 година.
Инсиње се произведува во фабриката на Опел во Риселсхајм, Германија.
Инсигнија Концепт 2003
Опел Инсигнија Концепт е луксузен автомобил со целосна големина (Ф-сегмент во Европа) претставен од германскиот производител на автомобили „Опел“ на Саемот за автомобили во Франкфурт во 2003 година во Германија. Автомобилот има V8 мотор од Corvette со 344 КС. Инсигнија Концепт има хидропневматски систем за суспензија, механизам како пантограф за задните лизгачки врати и технологија за осветлување LED.
Во почетокот на 2005 година, од Опел било објавено дека овој автомобил нема да биде произведуван, затоа што би бил премногу тежок и премногу скап. Сепак, овој автомобил дал инспирација за Буик Авенир од 2015 година.
Производство
Во декември 2006 година, What Car? објавил дека Опел треба да го искористи името Вектра за својот нов модел. Тогашниот претседател на „Џенерал моторс Европа“, Карл-Питер Форстер, ја открил веста на „Бизнис Кар“, објаснувајќи дека целиот нов автомобил ќе биде „радикално разминување“ од сегашниот модел и дека името „Вектра“ ќе се промени за да ја одрази оваа промена.
Во септември 2007 година, What Car? направил слики генерирани од компјутер, кои покажуваат како би изгледала замената. Истиот месец, What Car? објавил дополнителни ажурирани слики, потврдувајќи дека премиерата на автомобилот ќе се одржи во Лондон, благодарение на успехот на Корса C. Во ноември 2007 година, каков What Car? објавил дека Воксхал потврдил дека името на наследникот на Вектра ќе биде Инсигнија.
Прва генерација (2008–2017)
Инсигнија дебитирала на Британскиот меѓународен автомобилски саем во 2008 година во Лондон на 23 јули како Воксхал Инсигнија. бидејќи Воксхал е единственото име кое се користи од Опел за пазарот на Велика Британија. Потоа, моделот излегол во продажба во европските пазари во октомври 2008 година како фастбек/седан со четири врати и караван од пет врати, наречен Спорт Турер. Ова е прво име користено за Опел бидејќи претходно била користена ознаката караван.
Инсигнија претставувал првиот производствен автомобил кој се заснова на платформата Epsilon II, и истата била искористена и кај други модели како што се Сааб 9-5 во 2010 година и Шевролет Малибу.
Сан Игнасио де Веласко
Сан Игнасио де Веласко (шпански: San Ignacio de Velasco) е град во Боливија, главен град на покраината Хозе Мигел де Веласко, седиште на општината Сан Игнасио де Веласко во боливискиот департман Санта Крус.
Опел Инсигнија
Прва генерација (2008–2017)
Инсигнија бил првиот Опел модел кој дебитирал со многу нови и подобрени безбедносни одлики, вклучувајќи:
Сан Игнасио де Веласко
Географија
Сан Игнасио се наоѓа во централниот дел на покраината Хозе Мигел де Веласко. Градот е поврзан со патен ситем од мешан карактер (асфалтиран и неасфалтиран) со Санта Крус и со бразилскиот град Касерес во Мато Гросо. Во градот има аеродром ) со земјена писта. San Ignacio is located on the man-made lake, Guapomo, which also serves as the city's supply of fresh water.
Опел Инсигнија
Прва генерација (2008–2017)
Со брзина над 60 км на час, „Опелово око“ го предупредува возачот дали автомобилот ненамерно излегува надвор од лентата во која се движи. Системот може да открие и ознаки на патиштата доколку тие се доволно различни или необележани на патот. Инсигнија станал првиот производствен автомобил кој има предна камера со двојна функција со препознавање на сообраќаен знак.
Сан Игнасио де Веласко
Население
Според податоците објавени од општинските власти во 1996 година, градот имал население од 12.600 жители. Градот е најголем во покраината.
Опел Инсигнија
Прва генерација (2008–2017)
Опел Инсигнија нуди 30 мм повеќе простор за колената отколку моделот на Вектра. Варијантите за седан и фастбек имаат иста должина од 4,83 метри и меѓуоскино растојание од 2,73 метри. Верзијата на караванот е малку подолга од 4,91 метри со истото меѓуоскино растојание.
ОПЦ
Во почетокот на 2009 година, Опел ја претставил Инсигнија OPC, варијанта со високи перформанси на Инсигнија. Како и претходниот модел Вектра OPC, тој се напојува со 2,8 литарски турбополнач V6 (произведен во Мелбурн, Австралија).
Ажурираниот мотор е 239 kW (325 КС) и 435 N⋅m (321 lb⋅ft). Од овие 435, 400 N⋅m (295 lb⋅ft) се достапни со 2.000 вртежи во минута. Опремен е со шестстепен автоматски менувач и активен систем на сите тркала на Сааб моделот. Инсигнија OPC има изменета предна суспензија, наречена HiPerStrut, со што се намалува управувачот на вртежниот момент.
Во април 2011 година, Опел го лансирал модеолт Инсигнија OPC Unlimited, без ограничувач на брзината
Кантри Турер
Опел Инсигнија Кантри Турер ја остварил својата светска премиера на Саемот за автомобили во Франкфурт во септември 2013 година: Главните конкуренти на Кантри Турер биле Фолксваген Пасат Alltrack, Ауди A4 Allroad и Шкода Октавија Scout.