cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јабланица (село)
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Дримкол, во северниот дел на територијата на Општина Струга, на источните огранки на планината Јабланица, чиј атар високо се издига на планината. Селото може да се смета како планинско, на надморска височина од 840 метри. Од самиот град Струга е оддалечено 25 километри.
Селото Јабланица се наоѓа во областа Дебарски (Долни) Дримкол, на 25 километри северозападно од градот Струга и 37 километри јужно од Дебар.
Воглавно се наоѓа на една пространа планинска тераса на левата страна на Јабланичка Река, во помал дел и на нејзината десна страна.
Селото има седум маали: Дејкоска, Горна, Шајноа, Гроф, Топлец, Бојкоо и Ломница. Маалите се раштркани и поради тоа селото е од разбиен тип. Помеѓу првите и три главни маала се наоѓа Збориште.
Историја
Името на селото Јабланица првпат се споменува во периодот од 1342-1345 година во Душановата повелба за манастирот „Св. Богородица Перивлепта“ од Охрид. Селото во минатото имало чести напади од албанските племиња Геги и Тоски. На десната страна од Јабланичката Река има месност викана Велјаре, каде има гробови за кои се смета дека се од загинатите од качачките напади. На врвот Топлец има остатоци од муслимански гробови за кои се смета дека се торбешки, чии жители биле приморани да се раселат поради качачките напади и присилната албанизација.
Во век, Јабланица било село во рамките на Дебарската Каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот е мошне голем и зафаќа простор од 39 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 1.925 хектари, на пасиштата отпаѓаат 1.548 хектари, а на обработливото земјиште само 312 хектари.
Селото, во основа, има мешовита функција.
Население
Според податоците од 1873 година, селото имало 120 домаќинства и 366 жители мажи, од кои 18 Македонци-муслимани и 348 Македонци.
Цветан Аврамов
Цветан Аврамов — македонски револуционер учесник во македонското револуционерно движење, петрички војвода и деец на Македонската револуционерна организација.
Јабланица (село)
Население
Во 1961 година, Јабланица претставувало големо село со 1.488 жители, речиси целосно македонско население, додека во 1994 година тоа преминало во средно село по големина со 741 жител, од кои 736 Македонци и 5 жители Турци.
Цветан Аврамов
Животопис
Аврамов е роден во 1877 година во Петричко село Габреш, тогаш во Отоманското Царство. Влегува во ВМОРО и од 1902 година го предводел револуционерниот комитет во Габреш до ослободувањето на селото за време на Првата балканска војна во 1912 година.
Јабланица (село)
Население
Според попис од 2002 година, во селото Јабланица живееле 553 жители, од кои 545 Македонци, 1 Србин и 7 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 308 жители, од кои 266 Македонци, 1 Турчин и 41 лице без податоци.
Родови
Јабланица е македонско-торбешко село.
Родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Струга, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Луково.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Струга. Селото припаѓало на некогашната општина Струга во периодот од 1957 до 1965 година, додека во периодот 1955-1957 селото припаѓало на тогашната општина Луково.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1890 според Државната изборна комисија, кое е сместено во основното училиште во селото Јабланица, каде влегуваат селата Јабланица и Лакаица.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 579 гласачи. На референдумот во 2018 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 570 гласачи.
Список на државни водачи во 1077 година
Ова е список на државни водачи во 077 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Џиро д’Италија 2016
Џиро д’Италија 2016 (позната и како Трка околу Италија 2016) — 99. издание на Џиро д’Италија, една од трите големи трки во велосипедизмот. Трката ќе започне во Апелдорн на 6 мај со поединечен хронометар во должина од 9,8 км и ќе продолжи со уште две етапи во Холандија, обете помеѓу Нејмеген и Арнем. Потоа, по еден ден за одмор, следуваат уште 18 етапи до завршницата на 29 мај. Овие етапи главно ќе бидат возени во Италија, иако две етапи делумно ќе преминат на територија на Франција.
Екипи
Сите 18 UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да испратат своја екипа. Првата специјална покана била доделена на крајот на сезоната 2015 на екипата. Додека возеле како, ја освоиле сезонската серија „Копа Италија“ (Coppa Italia); победниците на серијата автоматски добиваат покана на идното издание на Џиро д’Италија. Две од преостанатите три специјални покани биле доделени на италијански екипи ( и ); преостанатата покана била доделена на руската екипа. Со тоа имало 22 екипи на Џиро, секоја од нив составена од девет возачи; со што главната група била составена од 198 возачи на почетокот на трката.
Фаворити пред трката
Фаворити пред трката биле Винченцо Нибали, Микел Ланда, Алехандро Валверде, Илнур Закарин, Ригоберто Уран, Рафал Мајка, Том Димулен, Доменико Поцовиво и Јакоб Фуглсанг.
Рута и етапи
Информациите за почетокот на Џиро биле претставени на 26 јуни 2015 година. Било потврдено дека Холандија ќе го има својот трет „голем почеток“ (Grande Partenza) на Џиро, претходно домаќин на изданијата во 2002 и во 2010 година. Етапите во Холандија ќе вклучуваат поединечен хронометар на воведниот ден, по што следеле две друмски етапи подобни за спринтери; за да изврши долгиот трансфер ќе има ден за одмор по третатат етапа. Деветтата етапа била најавена на конференција за печатот во Лондон на 7 септември 2015 година, а тринаесеттата етапа била потврдена на конференција за печатот на 21 септември 2015 година. Остатокот од рутата за Џиро д’Италија 2016 била претставена од директорот на трката Мауро Вењи на 5 октомври 2015 година. По три етапи во Холандија, трката се преместила на Калабрија, на југот од Италија. Рутата главно ги носела кон север, често преминувајќи низ Апенините, со етапи во планините во Фурланија и Доломитите кои дошле подоцна на трката. Завршниот и најтежок дел од Џиро дошол завршната недела, со етапи на Алпите.
По низа умерено ридски етапи, првата етапа со завршница на нагорнина дошла на крајот на шестата етапа. Потоа следеле уште две ридски етапи, втората вклучувала земјено искачување во завршните 25 километри. Деветтата етапа се очекувала да биде најважна за одлучувањето на крајниот победник на трката: поединечен хронометар од 40,4 километри низ областа Кјанти. Вториот ден за одмор следел по хронометарот. По денот за одмор, десеттата етапа повторно завршувала на нагорнина — иако било искачување од трета категорија — кое доаѓало на крајот на многу ридестата втора половина од етапата. По две релатино рамни етапи, трката повторно навлегувала во планините кон крајот на втората етапа, каде тешката тринаесетта етапа завршувала на две искачувања пред завршница во Чивидале дел Фриули. Втората недела се одвивала на Доломитети: четиринаесеттата етапа имала шест големи искачувања, додека петнаесеттата етапа била планински хронометар од 10,8 километри до Зајзер Алм. По завршниот ден за одмор, третата недела на Џиро започнала со ридска етапа, која вклучувала искачување во завршните 5 километри, а подоцна следела две релативно рамни етапи. Етапите 19 и 20 повторно ги носеле возачите во високите планини: деветнаесетттата етапа завршувала на искачување долго 12,8 километри на Ризул во Франција, а подоцна дваесеттата етапа вклучувала три искачувања од прва категорија и завршувала на нагорнина. Завршната етапа имала спринтерски круг околу Торино.
По почетокот во Холандија, три етапи ја напуштале Италија: две од нив ја посетувале Франција (деветнаесеттата етапа завршувала во Ризул, а дваесеттата етапа започнувала во Гијестр), додека осумнаесеттата етапа започнувала во Швајцарија. Споредено со претходното издание, трката била пократка за 98,8 километри, содржела еден ден за одмор повеќе, како и два хронометри повеќе. Немало екипен хронометар.
Преглед на трката
Трката започнала со поединечен хронометар во Апелдорн. Фабијан Канчелара бил фаворит, целејќи да стане предводник на Џиро по првпат во својата кариера, но стомачните проблеми го оставиле на осмото место на етапата. Наместо тоа, домашниот возач Том Димулен дошол до победа, иако имал исто време како второпласираниот Примож Роглич, додека костариканскиот возач, Андреј Амадор, завршил трет, шест секунди зад него. На крај, Холанѓанецот ја облекол првата розова маичка на трката. Следните две етапи во Холандија, се одржале помеѓу Нејмеген и Арнем, биле освоени од Марсел Кител. Губејќи 11 секунди на воведниот хронометар, двата временски бонуси од 10 секунди му ја донеле розовата маичка на Германецот по третата етапа.
Осмата етапа вклучувала земјено искачување. Џанлука Брамбила ја освоил етапата во Арецо, меѓутоа зад него, започнала Битката за генералниот пласман. Димулен отпаднал и изгубил една минута. Предноста на Брамбила била доволна за освојување на розовата маичка, прв Италијанец кој ја облекол во текот на Џиро 2016. Следната етапа била освоена од Роглич; негова прва победа на големите трки. За време на етапата врнело дожд, поради што имало влијание на генералниот пласман. Боб Јунгелс се поместил зад Брамбила, но не успеал да ја преземе маичката, благодарение на разликата од една секунда. Микел Ланда, исто така, се поместил во генералниот пласман, меѓутоа се повлекол во текот на наредниот ден. Десеттата етапа завршувала на нагорнина и била освоена од Џулио Чиконе. Ланда закрепнал по треската минатиот ден, додека Брамбила ја жртвувал розовата маичка за помош за неговиот колега, Јунгелс, кој ја зел розовата маичка на крајот на денот. Единаесеттата етапа била прилично рамна етапа, но при крајот имала искачување од четврта категорија, каде се очекувале напади. Димулен, кој страдал од седлото, ја напуштил Џиро, додека Амадор ги нападнал фаворитите на 13 километри пред целта. Носителот на розовата маичка, Јунгелс, го следел неговиот потег, додека Улиси ги стигнал на спустот. Тројката работела заедно да остане напред, а на целта Улиси ја освоил етапата, додека Јунгелс го зголемил своето водство. Следната етапа била рамна, при што Грајпел стигнал до својата трета победа. Грајпел, заедно со некои спринтери, се повлекол од трката по оваа етапа.
Осумнаесеттата етапа била уште една рамна етапа, но вклучувала при крајот едно искачување од втора категорија и едно некатегоризирано искачување. Матео Трентин победил од бегство, додека кандидатите за генералниот пласман завршиле 14 минути зад него. Деветнаесеттата етапа била прва во високите планини, со Чима Копи, Кол д’Ањел и завршница во Ризул во Франција. Микеле Скарпони го освоил Чима Копи, додека Валверде, Илнур Закарин и Рафал Мајка отпаднале. На спустот, обајцата, Краусвајк и Закарин, паднале, при што Закарин ја скршил клучната коска и го изместил рамото, поради што ја напуштил трката. Денот се покажал како откровение за Нибали, при што ја освоил етапата откако Чавес отпаднал на искачувањето до Ризул. Во меѓувреме, Краусвајк ја поминал целта скоро пет минути зад Нибали и четири минути зад Чавес. Чавес ја освоил розовата маичка со 44 секунди предност пред Нибали, додека Краусвајк, кој подоцна дознал дека има скршено ребро, паднал на третото место со минута и пет секунди зад нив. Дваесеттата етапа била завршна одлучувачка етапа во поглед на генералниот пласман, со три искачувања од прва категорија и стрмно искачување од трета категорија за завршница во Сант’Ана ди Винадио.
Поредок
На Џиро д’Италија 2016 се доделувале четири различни маички. Во генералниот пласман, пресметуван преку додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа и временски бонуси (10, 6 и 4 секунди соодветно) за првите тројца велосипедисти на етапите, предводникот ја добива розовата маичка. Овој пласман се смета за најважен на Џиро д’Италија 2016 и победникот на овој пласман се смета за победник на трката.
Дополнително, постои и бодовен пласман, кој се наградува со црвената маичка. Во бодовниот пласман, велосипедистите добиваат бодови доколку завршат на некое од првите петнаесет места на етапите. Рамните етапи носат повеќе бодови од планинските етапи, означувајќи дека овој пласман ќе биде во корист на спринтерите. Дополнително, бодови може да се освојуваат и на средните спринтови.
Постои и планински пласман каде се доделува сината маичка. Во планинскиот пласман, бодовите се добиваат доколку велосипедистите се искачат на врвот на некое искачување пред другите велосипедисти. Секое искачување е категоризирано како прва, втора, трета и четврта категорија, каде за повисоките категории постојат повеќе бодови. На „Чима Копи“, највисоката точка на трката, се доделуваат уште повеќе бодови отколку на оние искачувања од прва категорија. Со 2.744 метри, „Чима Копи“ за 2015 година ќе биде врвот Кол Ањел.
Четвртата маичка го претставува пласманот за млад возач каде се доделува бела маичка. Овој пласман се смета на истиот начин како генералниот, но тука влегуваат во игра само возачите родени по или на 1 јануари 1991 година.
Постојат два пласмани за екипите. Во пласманот Трофеј Брза екипа се сметаат времињата на тројцата најдобри велосипедисти од секоја екипа; водечката екипа е екипата со најниско вкупно време. Пласманот Трофеј Супер екипа претставува екипен бодовен пласман, каде најдобрите 20 возачи на секоја етапа заработуваат бодови (20 за првото место, 19 за второто, 18 за третото итн., сè до еден бод за 20. место) за нивната екипа.
Помали пласмани
Биле доделувани и неколку помали пласмани. Првиот бил пласманот на средни спринтови. Секоја друмска етапа имал два спринта. Првите возачи низ средниот спринт добивале бодови; возачот со најмногу бодови на крајот на трката го освојувал пласманот. Овој пласман бил освоен од Даниел Ос. Друг пласман, наградата за борбеност, вклучувала бодови доделувани на првите возачи на етапните завршници, на средните спринтови и на врвовите на категоризираните искачувања. Била освоена од Матео Трентин. Исто така, имало награда за бегство. За ова, бодови биле доделувани на секој возач во секое бегство помало од десет возачи, кое избегало најмалку 5 километри. Секој возач добивал бод за секој поминат километар надвор од главната група. Возачот со најмногу бодови на крајот на трката го освојувал пласманот. Бил освоен исто така од Даниел Ос. Последен пласман бил „фер-плеј“ пласманот за секоја екипа. Екипите добивале казнени бодови за нарушување на различни правила. Тие се движеле од половина казнен бод за нарушување на предупредувањата од организаторите на трката, до 2000 бода казна, за позитивен допинг-тест. Екипата со најмалку вкупно бодови на крајот на трката го освојувала пласманот. Бил освоен од, која не добила ниеден казнен бод на Џиро, како и 4 други екипи. Меѓутоа, од сите нив, тие имале највисоко пласиран возач во генералниот пласман.
IC 981
IC 981 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Тукан, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 981 се споменува и како ESO 29-SC27, in SMC.
Откривање
Објектот е откриен на 2 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 981 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 mag. IC 981 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 59 м 48,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -72° 19' 57"".
Други поделби
Проучување на IC 981 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Sternwarte zu Heidelberg, several papers, 1916-40. (0,4) and Associations, 2nd edition. Budapest: Akademiai Kiado, 1970. (5,0) (Catalogs)
NGC 2429
NGC 2429 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 10 март 1874 година од страна на Ралф Коупленд, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2429 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 2429 има привидни димензии од 1,5' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 43 м 47,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 52° 21' 27". Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Наваса
Островот Наваса (англиски: Navassa Island, француски: La Navase) е мало, ненаселено островче во Карипското Море. Островот е суверен дел на САД. Владата на САД над нив полага суверенитет, а со островот управува Службата за рибарство и дивеч на САД (U.S. Fish and Wildlife Service). Од другата стране, калифорнискиот стопанственик Бил Ворен (Bill Warren), повикувајќи се на законот на островот Гвано, поднел службена желба да му се признае сопственост над острвот, иако права на островот полага и Хаити.
Островот има површина од 5,2 км2 и се наоѓа околу 160 км јужно од боената база на САД Гвантанамо на локација 18.4°N, -75.00833°W.
Зимски олимписки игри 2010
XXI Зимски олимписки игри — зимски олимписки игри коишто се одржале во Ванкувер, Канада од 12 до 28 февруари 2010 година. Некои натпревари се одржуваат западно од градот, во Ричмонд, а некои северно, во Вислер.
Ова се третите Олимписки игри, а втори Зимски олимписки игри, кои се одржуваат во Канада. Претходно, Канада била домаќин на Летните олимписки игри 1976 во Монтреал и Зимските олимписки игри 1988 во Калгари.
Канадскиот олимписки комитет вети дека Канада ќе освои најголем број на златни медали на игрите во Ванкувер. На претходните Олимписки игри, одржани во Канада, спортистите од оваа земја не освоиле ниту еден медал. Иницијативата за остварување на овој успех беше наречена „Најдобри достигнувања“ (англиски: Own the Podium). Домашните спортисти ги потврдија најавите на комитетот и освоија рекордни 14 златни медали од вкупно 26 освоени.
Избор на град-домаќин
Одлуката за доделување на организацијата на игрите на градот Ванкувер беше донесена на 2 јули 2003 година, на 115. седница на Меѓународниот олимписки комитет, која се одржа во Прага. Останати кандидати беа Пјонгчанг и Салцбург.
Трошоци
Оперативните трошоци за Зимските олимписки игри 2010 беа проценети на 1,354 милијарди $ (2004), но во средината на 2009, новата проценка изнесуваше 1,76 милијарди $. Целиот износ на оперативните трошоци е покриен од невладини извори, односно преку спонзорства и продажбата на правата за емитување на настанот преку телевизиски пренос. Парите на даночните обврзници, во висина од 580 милиони долари беа потрошени за изградба на инфраструктурата во Ванкувер, Вислер и Ричмонд. Пресметката на трошоците за безбедност изнесуваше 200 милиони долари, а овие средства исто така се дел од државниот буџет. Агенцијата која е ангажирана за обезбедување на безбедноста на игрите е Канадската кралска коњичка полиција. Овој почетен износ се покажал како недоволен, па бил зголемен до износ од 1 милијарда долари. Непосредно пред почетокоѕ на игрите, во февруари 2010, вкупните трошоци за игрите, вклучувајќи ги и трошоците за надградба на инфраструктурата во регионот беа проценети на 6 милијарди долари, додека трошоците потрошени директно за игрите беа проценети на 600 милиони $. Ревизорската куќаPrice-Waterhouse, во својот извештај наведува дека користите и прходите за градот и провинцијата ќе бида о износ од 10 милијарди $, одека директните приходи се проценети на 1 милијарда долари.
Спортови
Натпреварите на Зимските олимписки игри се одвиваат во 7 големи спортови, кои се поделени на 15 спортови, кои пак содржат 86 дисциплини. Осум спортови спаѓаат во групата на ледени спортови:боб, санкање, скелетон, хокеј на мраз, уметничко лизгање, брзо лизгање, брзо лизгање на кратки патеки и карлинг. Три спорта се опишани како алпски и на даска: алпско скијање, слободно скијање и скијање на даска. Останатите четири спорта се групирани како нордиски: биатлон, нордиско скијање, скијачки скокови и нордиска комбинација.
Земји-учеснички
На игрите учествуваат 2622 спортисти од 82 земји. За првпат на игрите учествуваат спортистие од Гана, Кајманските Острови, Колумбија, Пакистан, Перу, Србија и Црна Гора.
Eric Clapton at His Best
Eric Clapton at His Best е компилационен албум составен од раната соло работа на Ерик Клептон, а издаден е во септември 1972. Во албумот се вклучени и песни изработени од поранешната група на Клептон „Cream“.
Иако се продавал и во останатите земји, Eric Clapton at His Best во најголема мера бил адресиран за пазорот во Северна Америка. Албумот бил достапен во годините од 1972-76.
Владимир Илич Ленин
Живот
Во текот на 1887 година Ленин ја завршува Симбирската гимназија, се запишува на Правниот факултет на Казанскиот универзитет. Во Казањ учествува на револуционерните студентски кружоци и во Самарско-симбирското здружение, а кон крајот на годината првпат е уапсен поради учество во студентските немири, исклучен е од Казањскиот универзитет и протеран во селото Кокушкино. Во 1889 година тој заедно со неговото семејство се преселува во Самара. Следната 1890 година го завршува правниот факултет со многу голем успех.
Дело
Во 1892 година станува адвокатски приправник, добива право да се занимава со застапување на судски спорови, пишува реферати во кои ги критикува народниците и ги чита во илегални кружоци. Заминува за Петроград, тогашниот центар на руското револуционерно движење и го пишува најстариот сочуван труд „Новите стопански движења во селанскиот живот“, во кој веќе се гледаат неговите изградени марксистички ставови.
Во Петроград ги раководи петроградската група марксисти и централниот работнички кружок. За првпат се среќава со Надежда Крупскаја и се запознава со претставниците на „легалните марксисти“ — Потресов, Струве и Туган-Барановски. Ги пишува трудовите „Што се пријателите на народот и како се борат тие против социјалдемократите“ и „Економската содржина на народништвото и неговата критика во книгата на г. Струве“. Во нив ја покажува неиздржаноста на филозофијата и на општествено-политичката концепција на народниците, а истовремено ги критикува легалните марксисти.
Во 1895 година, патува во странство (Германија, Швајцарија и Франција) и се запознава со Георги Плеханов и Аксељрод, основачите на првата руска марксистичка група „Ослободување на трудот“. Работи во јавните библиотеки, се запознава со странската марксистичка литература со западноевропското работничко движење и со негови истакнати раководители. Кон крајот на септември се враќа во Петроград и го основа „Сојузот на борбата за ослободување на работничката класа“, се занимава со организациона работа и го подготвува изданието на првиот број на илегалниот орган на организацијата „Рабочее дело". Кон крајот на годината е уапсен од царската полиција.
Следната година, на слобода се зафаќа со организирање политичка партија на работничката класа. По негова иницијатива се покренати марксистичките теоретски списанија „Искра“ и „Зарја“. Повторно заминува надвор од земјата, учествува активно во издавањето на „Искра“ и започнува да работа врз книгата „Што да се прави?“
Во 1903 година во Брисел учествува на Вториот конгрес на Руската социјалдемократска партија, на кој доаѓа до расцеп на партијата на болшевици и меншевици, а Ленин станува предводник на болшевичкото крило. Поради репресивноста на царистичкиот режим во Русија, Ленин, како и многу други руски револуционери, е принуден догли години да живее во странство, главно во Швајцарија. Во странство го дочекува и почетокот на Првата светска војна и избувнувањето на Февруарската револуција во Русија од 1917 година, во април се враќа во Русија.
Револуција
По победата на буржоаско-демократската револуција на формирањето на Привремената влада, Ленин се враќа во татковината. Во Петроград, пред водечките партиски работници (на 17 април) го чита својот реферат „За задачите на пролетаријатот во сегашната револуција“, познат и како Априлски тези, во кој докажува дека „двовластието“ во Русија не може да биде трајно и дека болшевиците мораат да се борат сета власт да прејде во рацете на советите. Кога на 19 јули Привремената влада дава налог за негово апсење повторно преминува во илегалност. Го пишува трудот „Државата и револуцијата“.
И натаму ја раководи партиската работа. На 7 ноември, утрото, е објавен проглас на граѓаните на Русија, напишан од Ленин, во кој се соопштува дека државната власт во Петроград преминала во рацете на Воено-револуционерниот комитет при Петроградскиот совет на работничките и воените депутати, а ноќта меѓу 8 и 9 ноември Вториот серуски конгрес на советите формира Привремена работничко-селанска влада и Совет на народните комесари на чело со Ленин. Во октомври 1917 избувна Октомвриската револуција, со која беше соборена владата на Александар Керенски и беа поставени темелите на комунистичката власт во Русија, на чело со Ленин. Намерата на Ленин и неговите приврзаници беше да изградат социјалистички поредок во Русија, кој ќе биде во прилог на работничката класа. Застапник на макијавелистичкиот принцип на целта ги оправдува средствата, Ленин не ја отфрлаше употребата и на груби методи, вклучувајќи и терор, за да ја зацврсти власта на комунистите.
Периодот по Октомвриската револуција му носи уште потешки борби и поинтензивна работа. Раководи со разорената и опустошена земја, борејќи се против контрареволуционерните сили и трупите на странскиот интервенционизам, бранејќи ја советската власт, обновувајќи го стопанството и започнувајќи социјалистичка реорганизација на севкупниот општествен живот. Покрај Поголемите теориски трудови — „Пролетерската револуција и ренегатот Кауцки“ (1918) и „Детската болест на левичарството во комунизмот“ (1920), пишува повеќе брошури, расправи, статии, реферати, тези, резолуции и др. Здобиените рани во есеровскиот атентат (1918) и постојаната напорна работа го сторија своето — кон средината на 1922 тешко се разболува. Иако болен, кон крајот на 1922 го критикува големорускиот шовинизам, спречувајќи го прифаќањето на Сталиновиот проект за „автоматизација". По оваа критика, изработен е и прифатен нов проект, според кој советските републики се обединуваат врз начелото на доброволност и рамноправност во Сојуз на Советските Социјалистички Републики.
Смртта
Во декември 1922 и во јануари 1923 година, Ленин го напишал своето „Писмо до Конгресот“, познато како „Лениновиот тестамент“, во кое апелира партијата да го зачува единството на своите редови. По неговата смрт, со советската држава владеело колективно тело, составено од неговите водечки следбеници, но по интригите помеѓу нив, на чело на државата застанал Јосиф Сталин.
Творештво
Позначајни дела на Ленин се:
Албус Дамблдор
Албус Персивал Валфрик Брајан Дамблдор (Albus Percival Wulfric Brian Dumbledore) е измислен лик и главен протагонист во Хари Потер романите напишани од британската писателка Џ. К. Роулинг. Во најголем дел од серијалот, тој е директорот на волшебничкото училиште Хогвортс училиште за магии и волшебништво. Како дел од неговото минато, се открива дека тој е основачот и водачот на „Редот на фениксот“, организација посветена за борење со главниот антагонист на серијалот, Лорд Волдеморт.
Името „Дамблдор“ е стар девонски збор за „бумбар“ и бил избран од Роулинг бидејќи таа го замислувала како талка низ замокот зуејќи си.
Наводи
Figuren der Harry-Potter-Romane ഹാരി പോട്ടർ
Црква „Св. Петка“ - Локов
Света Петка — гробјанска црква во селото Локов. Сместена е во крајниот јужен дел од селото.
Историја
Црквата била изградена на почетокот од XX век.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источниот ѕид. Влезот е сместен од западната страна. На северниот ѕид има два прозорци, а на средината од апсидата отвор во облик на крст. Објектот е изграден од варовник и е покриен со кров од ќерамиди. Во дворот на црквата се сместени селските гробишта.
Србофобија
Србофобија или антисрпство во најопшта смисла е поим кој означува ксенофобија, непријателство, одбивност и омраза кон Србите, Србија и српската култура. Како термин е релативно нов и се јавува кон почетокот на XX век. Една од најстарите анти-српски фрази е среќава уште во 1914. во Виена, на почетокот на Првата светска војна: Alle Serben müssen sterben или Serbien muß sterbien
Како најчести примери на србофобија се посочуваат:
Англиска граѓанска војна
Конфликтот бил политички и религиозна природа. Чарлс го наследил Англискиот престол од бившиот Шкотски крал Џејмс I од династијата Стјуарт. Ако бил номинална глава во Англиската цркава, многу во Англија го сметале за прикриен католик.Чарлс исто така се смета за англиски владетел, како и другите во тоа време, има има божествено право да владее и никој, вклучувајќи го и Парламентот нема право да дововеде во прашање за неговиот авторитет и одлуки. Од друга страна, во Англија и Шкотска во тоа време тој продолжил да процветува протестантството во екстремни облици, вклучувајќи пуританство чии претставници се Стјуартовата монархија го држи груб и грешен.
Андре Онана
Андре Онана (роден на 4 април 1996 година, во Нкол Нгок) — камерунски фудбалер, на  и на камерунската репрезентација.
Почетоци и Барселона
Онана ги направил своите први фудбалски чекори во Камерун, во Академијата на Самјуел Ето, фудбалска школа на истоимениот фудбалер. Во 2010 година, тој дошол во, каде бил вклучен во нивниот младински сектор.
Ајакс
На 14 јануари 2015 година, Онана се договорил со за трансфер во овој холандски клуб, кој го приклучил во нивниот резервен тим, познат под името Јонг Ајакс; тој потпишал договор со Ајакс до 2018 година, а надоместот кој клубот го платил изнесувал 150.000 евра. Своето деби за Јонг Ајакс во Ерсте дивиси, Онана го имал веќе следниот месец.
За првиот тим дебитирал на 20 август 2016 година, во натпреварот од првенството против Вилем II. По продажбата на Јаспер Силесен во во летото 2016 година, тој станал прв голман на клубот. Во сезоната 2018-2019, тој бил протагонист во составот на Ајакс кој ги освоил првенството и националниот куп, и дал свој придонес за пласманот во полуфиналето на Лигата на шампионите. На почетокот на следната сезона, тој го освоил Суперкупот на Холандија, после победата над со 2-0.
Во сезоната 2020-2021, тој освоил уште една првенствена титула и уште еден куп, иако играл само до крајот на јануари. На 5 февруари 2021 година, всушност, тој бил суспендиран на една година од УЕФА затоа што бил позитивен на фуросемид, по еден анти-допинг тест извршен на 30 октомври 2020 година. Играчот се правдал дека несвесно ја земал забранетата супстанца земајќи лек што и бил препишан на неговата сопруга од здравствени причини. УЕФА ја признала неговата добра волја, но ја истакнала небрежноста направена со неуспехот да се утврдат можните ризици кои произлегуваат од земањето на лекот. На 10 јуни, КАС ја намалил суспензијата на Онана на девет месеци. По отслужувањето на казната, тој се вратил на терените на 24 ноември 2021 година во натпреварот од Лигата на шампионите против Бешикташ.
Репрезентативна кариера
Тој го направил своето деби за сениорската репрезентација на 6 септември 2016 година, во пријателски натпревар против Габон.
Во 2017 година, тој учествувал на Купот на конфедерации 2017 во Русија, каде што Камерун бил елиминиран во групната фаза. Во меѓувреме, откако станал прв голман на Нескротливите лавови, во 2019 година бил повикан во репрезентацијата да учествува на Африканскиот куп на нации 2019 во Египет. Онана ги одиграл трите натпревари во групната фаза како и осминафиналната пресметка во која Камерун загубил со 3-2 од Нигерија и бил елиминиран од турнирот.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 15 декември 2021.
Список на државни водачи во 923 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Гоно Азаров
Гоно Азаров 1876 или 1892 — македонски револуционер учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Гоно Азаров е роден во 1876 или 1892 година во градот Гуменџе, тогаш во Отоманското Царство. Се приклучил во ВМОРО и станал четник при Димитар Ропков. Во почетокот на 1912 година е во четата на Ичко Димитров, со кого ги обиколувал планините Кожуф и Пајак. При избувнувањето на Првата балканска војна во 1912 година е доброволец во Македонско-одринското ополчение во четите на Иван Паљошев и Ичко Димитров.
Кучево
Историја
Во 1973 година, биле спроведени ископувања во металуршкиот комплекс Краку Лу Јордан. Таму биле најдени остатоците од римскиот град кои датирале од 4 век.
Од 1929 до 1941 година, Кучево беше дел од Морава бановина на Кралството Југославија.
Економија
Следната табела дава преглед на вкупниот број на вработени лица по нивната основна дејност (од 2017 година):
Валериј Брумел
Валериј Николаевич Брумел (14 април 1942 – 26 јануари 2003) — советски атлетичар кој се натпреварувал во дисциплината скок во височина. Олимписки шампион од Летните олимписки игри 1964 во Токио и повеќекратен светски рекордер, тој се смета за еден од најдобрите атлетичари кои се натпреварувале во дисциплината скок во височина во историјата.
Неговата меѓународна спортска кариера била завршена поради сообраќајна несреќа во 1965 година.
Животопис
Брумел е роден во село во источен Сибир во семејство на геолози кои го истражувале регионот. Семејството подоцна се преселило во Луганск, каде неговите родители предавале во локалниот универзитет. Брумел започнал да се занимава со скок во височина на 12-годишна возраст во Луганск, трениран од Петар Штајн. На 16-годишна возраст тој веќе прескокнал 2 метри. Тој ги подобрил своите вештини под водство на тренерот Владимир Дјачков во Москва. Во 1960 година тој го соборил рекордот на СССР прескокнувајќи 2.17 метри, со што бил вклучен во советската олимписка екипа. На Летните олимписки игри 1960, тој прескокнал иста висина како победникот Роберт Шавлакадзе, но со повеќе обиди, па така го освоил сребрениот медал. Во периодот од 1961 до 1963 година тој шест пати го соборувал светскиот рекорд во скок во височина, подобрувајќи го од 2.23 метри на 2.28 метри. На Летните олимписки игри 1964, Брумел го освоил златниот медал со прескокнати 2.18 метри, подобрувајќи го олимпискиот рекорд за 2 сантиметри.
Откако бил непоразен во 1965 година, Брумел се здобил со неколку фрактури на десното стапало во сообраќајна несреќа со мотор, и се соочил со ампутација. Тој успешно бил опериран од професорот Гаврил Илизаров со новата постапка на зголемување на коските со илизаровиот апарат. Сепак, дури и по 29 извршени операции, тој не успеал потполно да закрепне. Тој се повлекол од атлетиката во 1970 година откако прескокнал 2.06 метри на локално натпреварување.
По пензионирањето, Брумел започнал да глуми и да пишува. Тој глумел во филмовите Спорт, Спорт, Спорт (1970) и Право на скок (Право на прыжок) (1971) и напишал бројни романи и драми, вклучувајќи го романот Не се менувај себеси (1979), кој бил преведен на седум јазици, и либретото на операта Златната каравела (Золотая каравелла) на Рауф Гадџиев.
На 21 ноември 2014 година, Брумел бил примен во куќата на славни на ИААФ.
Личен живот
Брумел имал два браќа, Олег (1944–2005) и Игор, руски политичар роден во 1952 година во Ростов. Брумен бил венчан три пари. Неговата прва жена, Светлана Лазарева, која била натпреварувачка во ритмичка гимнастика, го оставила со нивниот син во 1965 година, кога Брумел закрепнувал од сообраќајната несреќа. Во 1973 година Брумел се венчал со Јелена Петушкова, натпреварувачка во коњички спорт и олимписка шампионка во дресирање од игрите во 1972 година. Парот се разделил 18 месеци подоцна поради ненадминливи разлики. Тие имале ќерка, Влада Петушкова, родена во 1974 година, која била израсната од нејзината мајка. Во 1992 година, Брумел се венчал со Светлана Белоусова, која подоцна го основала и управувала фондот Валериј Брумел. Тие имале еден син, Виктор.
Димитар Ајвазов
Димитар Ајвазов — македонски револуционер учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Ајвазов е роден во бунархисарското село Чонгара, Турција. Влегува во ВМОРО во 1898 година. Во 1902 година станува бугарски учител во Бунархисар и влегува во локалниот револуционерен комитет.
Зелен климатски фонд
Зелениот климатски фонд (ЗКФ) е фонд основан во рамките на Рамковната конвенција на Обединетите нации за климатски промени како оперативен субјект на Финансискиот механизам за да им помогне на земјите во развој во практиките за прилагодување и ублажување за да се спротивстават на климатските промени. ЗКФ е со седиште во Инчеон, Јужна Кореја. Со него управува одбор од 24 члена и е поддржан од Секретаријат.
Целта на Зелениот климатски фонд е „поддршка на проекти, програми, политики и други активности во земјите во развој, кои користат тематски прозорци за финансирање“. Наменето е Зелениот климатски фонд да биде централен дел во напорите за собирање финансии на климата под УНФЦЦЦ. Актуелен извршен директор е Јаник Глемарец.
Историја
Договорот од Копенхаген, воспоставен за време на Конференцијата на Обединетите нации за климатски промени (ЦОП-15) во 2009 година во Копенхаген, го спомена „Зелениот климатски фонд на Копенхаген“. Фондот беше формално формиран за време на Конференцијата на Обединетите нации за климатски промени во Канкун во 2010 година, како фонд во рамките на УНФЦЦЦ. Неговиот управувачки инструмент беше усвоен на Конференцијата на Обединетите нации за климатски промени во 2011 година (COP-17) во Дурбан, Јужна Африка.
Организација
За време на ЦОП-16 во Канкун, прашањето за управување со ЗКФ му беше доверено на новооснованиот одбор на Зелениот климатски фонд, а Светска банка беше избрана за привремен управник. За да се развие дизајн за функционирање на ЗКФ, „Преоден комитет за фондот на зелената клима“ беше основан и во Канкун. Комитетот се состануваше четири пати во текот на целата 2011 година и достави извештај до 17-тиот ЦОП во Дурбан, Јужна Африка. Врз основа на овој извештај, полицаецот одлучи дека „ЗКФ ќе стане оперативен субјект на финансискиот механизам" на УНФЦЦЦ и дека на ЦОП-18 во 2012 година, треба да се донесат потребните правила за да се осигури дека ЗКФ „одговара и функционира под водство на ЦОП". Истражувачите од Институтот за развој во странство наведуваат дека без овој договор во последен момент за управувачки инструмент за ЗКФ, „африканскиот ЦОП“ ќе се сметаше за неуспешен. Понатаму, Одборот на ЗКФ имаше задача да развие правила и процедури за исплата на средства, осигурувајќи дека тие треба да бидат во согласност со националните цели на земјите каде што ќе се одвиваат проекти и програми. Одборот на ЗКФ исто така беше обвинет за формирање на независен секретаријат и постојан управник на ЗКФ.
Партнерите на фондот со 84 организации кои вклучуваат комерцијални и развојни банки, државни агенции и групи на граѓанско општество, кои пилотираат и извршуваат иновативни пристапи кон климатските програми.
Извори на финансии
Фондот си постави цел да собере 100 милијарди долари годишно до 2020 година, што не е официјална бројка за големината на самиот Фонд. Неизвесноста од каде ќе дојдат овие пари доведе до создавање на Советодавна група за високо ниво за финансирање на климата (СГФ) од страна на генералниот секретар на ООН Бан Ки Мун во февруари 2010 година. Нема формална врска помеѓу СГФ и ЗКФ, иако неговиот извештај е еден извор за дебати за „мобилизација на ресурси“ за ЗКФ, точка што ќе се дискутира на состанокот на одборот на ЗКФ во октомври 2013 година. Исто така, остануваат спорови за тоа дали целта на финансирањето ќе се заснова на јавни извори или дали приватните финансии за „изнајмени“ ќе се сметаат на вкупниот износ. Заклучно со 3 февруари 2020 година, ветени се вкупно 10,3 милијарди долари и потврдени се 8,24 милијарди долари, како дел од периодот на првична мобилизација на ресурсите (ИМР).
Бившиот американскиот претседател Барак Обама ги обврза САД да придонесат со 3 милијарди американски долари во фондот. Во јануари 2017 година, во последните 3 дена од функцијата, Обама иницираше трансфер на втора рата од 500 милиони долари на фондот, оставајќи 2 милијарди долари долг. Американскиот претседател Доналд Трамп во својата најава за повлекување на САД од Парискиот договор на 1 јуни 2017 година, исто така го критикуваше Фондот за зелена клима, нарекувајќи ја шема за прераспределба на богатството од богати во сиромашни земји
Прашања
Фондот исто така е ветен дека ќе понуди „балансирана“ поддршка за прилагодување и ублажување, иако постои одредена загриженост кај земјите во развој дека ќе се понуди несоодветно финансирање за адаптација, особено ако фондот се потпира на „искористување“ на финансиите од приватниот сектор.
Првичните инвестиции на Фондот наидоа на различни реакции. Поранешната директорка на Фондот, Хела Чеикрухоу се пожали дека Фондот поддржува премногу „деловни активности, како и обично, на предлози за инвестиции“, став што го повторија голем број граѓански организации. Но, барем во еден случај привлече пофалби за вклучување на локалните заедници во формулацијата на проект за адаптација и за вклучување на заштитата на потрошувачите во планот за надвор од мрежата на сончева енергија.
Улога на приватниот сектор
Еден од најконтроверзните аспекти на ЗКФ се однесува на создавање на Објект за приватниот сектор на Фондот (ПСФ). Многу од развиените земји застапени во одборот на ЗКФ се залагаат за ПСФ кој апелира до пазарите на капитал, особено пензиските фондови и другите институционални инвеститори кои контролираат трилиони долари што поминуваат низ Волстрит и други финансиски центри. Тие се надеваат дека Фондот на крајот ќе користи широк спектар на финансиски инструменти.
Сепак, неколку земји во развој и невладини организации сугерираат дека ПСФ треба да се фокусира на „про-сиромашно финансирање на климата“ што се однесува на тешкотиите со кои се соочуваат микро, мали и средни претпријатија во земјите во развој. Овој акцент на поттикнување на домашниот приватен сектор е исто така запишан во Управниот инструмент на ЗКФ, неговиот основачки документ.
Дополнителност на средствата
Договорите од Канкун јасно прецизираат дека средствата обезбедени на земјите во развој како климатско финансирање, вклучително и преку ЗКФ, треба да бидат „нови“ и „дополнителни“ на постојната помош за развој. Состојбата на средствата што треба да бидат нови значи дека залозите треба да бидат над оние направени во претходните години. Што се однесува до дополнителноста, не постои строга дефиниција на овој термин, што веќе доведе до сериозни проблеми во проценката на дополнителноста на намалувањето на емисиите преку ЦМД-проекти, што доведува до контрапродуктивност, па дури и до измама. Додека климатските финансии обично сметаат само на ветувања од развиени земји, 10,3 милијарди американски долари ветени на ЗКФ, исто така, вклучуваат некои (релативно мали) придонеси од земјите во развој.
Неуспехот да се забрани финансирање на фосилни горива според климатските финансии
На својот состанок на одбор во Јужна Кореја одржан во март 2015 година, ЗКФ одби изречна забрана за проекти на фосилни горива, овозможувајќи делотворно финансирање на постројки за јаглен. Јапонија, Кина и Саудиска Арабија се спротивставија на забраната.
Марсел Дишан
Марсел Дишан (Marcel Duchamp; Blevel Krivan, 28 јули 1887 — Neuilly на Seine, 2 октомври 1968) — француски уметник и дадаист.
Животопис
Тој е роден во семејство кое негувало љубов кон уметноста. Од седумте деца на Дишан, Ежена и Луси, четири од нив станале успешни уметници. Марсел Дишан го напуштил родителскиот дом кога имал десет години и тргнал во потрага на образование. Во следните седум години поминал во интернат, во кој најголемо внимание му давал на интелектуалниот развој. Иако не бил еден од најдобрите ученици, сепак бил добитник на награди по математика и цртање. На возраст од четиринаесет години сериозно започнал да се работи на портрети на своите сестри и пејзажи во импресионистички стил. Година дена студирал сликарство на Академијата Јулиус, макар што  повеќе време поминал во играње билијард и цртање стрипови.
Во романот „Надја“, Андре Бретон го опишува Дишан како „најнеобичниот, најреткиот, најнепостојнаиот, најсоблазителниот човек“.
Творештво
Под псевдонимот ''Р. Мат'', Дишан испратил писоар, наречен „Фонтана“, на изложбата на Здружението на независни уметници во 1917 година, каде што тој бил член на жири комисијата. Со таа постапка, тој ја измислил т.н. ready made уметност, која на крајот на 20 век станала особено популарна. Тој изложувал во салони непосредно по дипломирањето и му се приклучил на „Салонот на независните“. Дишановите фотографии од салонот ги  критикувал Аполинер, велејќи дека тие се „многу грди дела“, но и покрај тоа, меѓу нив низ годините се развило долгогодишно пријателство. Подоцна тој станал пријател и со уметникот Пикабија, кој му го покажал шармот на брзите автомобили и животот на висока нога.