cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Зајак (Дирер)
Зајак (Feldhase) - слика во акварел и гваш на германскиот уметник Албрехт Дирер од 1502 година. Насликана во 1502 година во неговата работилница, таа била призната како ремек-дело на набљудувачката уметност заедно со неговото „Големо парче трева“ од следната година. Предметот е пренесен со скоро фотографска точност, и иако на парчето вообичаено му е даден насловот „Млад зајак“, портретот е доволно детален за зајакот да се идентификува како зрел примерок - германскиот наслов се преведува како „Полски зајак“, а делото е честопати на англиски јазик се нарекуваат „Див зајак“.
Предметот бил особено предизвикувачки: крзното на зајакот лежело во различни насоки, а животното било прошарено со полесни и потемни полиња на целото тело, Дирер морал да ги прилагоди стандардните конвенции на засенчување за да го означи прегледот на предметот до падот на светлината низ фигурата. И покрај техничките предизвици претставени при прикажување на изгледот на светлината со повеќебоен, повеќетекстурален предмет, Дирер не само што успеал да создаде детална, скоро научна студија за животното, туку и да ја внесе сликата со топло златно светло што удира зајакот од лево, истакнувајќи ги ушите и течењето на косата по телото, давајќи искра живот на окото и фрлајќи чудна сенка надесно. Дирер лесно ја скицирал сликата и ја насликал со миење кафеава акварел. Потоа, тој трпеливо ја градел текстурата на крзното со различни темни и светли потези со четки и во акварел и во гваш. Постепено, сликата била завршена со додавање на неколку префинети детали како што се мустаќите и прецизниот одраз на прозорецот во окото на суштеството.
Постои одредена дебата за тоа како Дирер точно ја доловил сликата на зајакот: тој можеби скицирал зајак во дивината и пополнувал поединечни детали од мртво животно, или фатил едно и го држел жив во своето студио додека работел на сликање. Одраз на рамката на прозорецот во окото на зајакот честопати се наведува како доказ за теоријата дека Дирер го копирал зајакот од животот во неговата работилница, но овој вкрстен одраз е техника што Дирер често ја користел за да додаде живост на очите на неговите предмети.
Дирер ги користел студиите за акварел и гваш како изворен материјал за неговите отпечатоци, но во „Свето семејство со три зајаци“, зајаците се скромно изнесени, и во единствениот од другите негови отпечатоци има зајак, бакарна плоча од 1504 година, на кои се гравирани Адам и Ева, зајакот се свртува, полускриен зад нозете на Ева. Истакнатиот датум и монограмот на Дирер за „Зајак“ укажуваат на тоа дека Дирер сметал дека тоа е дело само по себе, отколку само за подготвителна скица. Сликата предизвика бројни копии: познати се најмалку дванаесетмина од современиците.
Телесно казнување
Казнувањето на криминалот со нанесување болка или повреда, вклучително и камшикување, жигосување, па дури и осакатување, се практикувало во повеќето цивилизации уште од античко време. Сепак, со растот на хуманитарните идеали од просветителството, ваквите казни сè повеќе се сметаа за нехумани. До крајот на 20 век, телесната казна беше отстранета од правните системи на повеќето развиени земји.
Законитоста во 21 век на телесната казна во различни околности се разликува според надлежност. На меѓународно ниво, кон крајот на 20 век и почетокот на 21 век, примената на законот за човекови права се однесува на прашањето за телесното казнување во голем број случаи:
Постојат други употреби на телесна казна, на пример, како што некогаш се практикувало на чираците од нивните господари. Во многу западни земји, медицинските и организациите за човекови права се спротивставуваат на телесно казнување на деца. Кампањите против телесната казна имаат за цел да донесат правна реформа за забрана за употреба на телесна казна врз малолетни лица во домовите и училишта.
NGC 2506
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2506 се споменува и како OCL 593.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2506 е од видот I2r. Видливиот сјај со голо око изнесува 7,6 m. NGC 2506 има само една позната привидна димензија, која изнесува 12'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 0 м 1,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 10° 46' 11".
Други поделби
Проучување на NGC 2506 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 275; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5416. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1484.
Викеке (општина)
Викеке (португалски: Município Viqueque, тетум: Munisípiu Vikeke) е најголемата од општините (поранешни окрузи) на Источен Тимор. Има население од 73 033 жители и површина од 1.877 км². Главниот град на општината исто така се вика Викеке.
Етимологија
Зборот Viqueque е португалска верзија на локалниот збор на тетумски јазик Vikeke (или Wekeke), што значи „еродирачка вода“.
Историја
Викеке беше една од традиционалните тиморски империи со кои управуваше лиурај. За време на бунтот во Кова, Викеке ги поддржува португалските колонијални владетели со свои трупи, а во април 1896 година, Лиурајот на викеке потпишува договор за неговиот вазален статус.
Во 1943 година Јапонците го окупираат Викеке. Месното население страда од последиците од борбите меѓу јапонската армија и австралиските герилски единици на планините и ридовите. Многу Тиморци соработувале и со силите на Оската и со сојузниците.
Во 1959 избувнува бунт против португалското колонијално владеење, во кој околу 1000 Тиморци ќе бидат убиени, а голем дел испратени во егзил во Африка.
По прогласувањето на независност на Источен Тимор во 1975 година, Индонезија започна голема инвазија врз соседната земја. До октомври 1976 година беа заземени местото Викеке и врските со крајбрежјето и со Баукау на север. Од септември 1978 година, индонезиската армија започна да ги уништува базите и да ги окупира последните области на отпор во Викеке и Баукау. Луѓето беа дисперзирани или заробени. До март 1979 година, тогашните области беа целосно под индонезиска контрола. Во 1999 година, Индонезија во ООН ја повлекла контролата на источниот дел од островот и станала првата нова држава во 21 век на 20 мај 2002.
Географија
Викеке е на јужниот брег на Тимор, на Тиморското Море. Се граничи со општините Баукау на север, Лаутен на исток и Манатуто на запад. Границите на тогашната област биле исти во колонијалното време.
На јужниот брег, луѓето известуваат и за митови за можни појави на крокодили.
Население
Викеке е татковина на малајо-полинезискиот јазик Тетум. Во Источен Тимор е ко-официјален со португалски. Во источниот дел на општината живеат говорители на папуанскиот јазик Макасае.
Економија
Споре пописот од 2010 година 44% од жителите работат, а 3% се невработени. 60% од домаќинствата се занимаваат со земјоделство, 84,4% со сточарство, а се практикува и рибарството на бреговите.
Половина од домаќинствата одгледуваат касава, скоро исто толку пченка. Ориз, кокос и зеленчук одгледуваат околу 40% од домаќинствата. Бројките во голема мера одговараат на националниот просек, тука се засадува само ориз, скоро двојно почесто. Кокошки и свињи се наоѓаат во три четвртини од домаќинствата во Викеке, нешто повеќе отколку во целиот Источен Тимор. Кози, говеда и биволи се наоѓаат во секое четврто домаќинство, двапати почесто од националниот просек. Истото важи и за коњите, кои ги поседува скоро секое трето домаќинство. Тие сè уште се важно превозно средство.
Сара Фишер Амес
Сара Фишер Ејмс (1817-1901) била американска вајарка.
Биографија
Ејмс, запишана при раѓање како Клампит, била  родена во 1817 година во Луис, Делавер. Ејмс студирала уметност во Бостон и во Рим. Таа се омажила за Џозеф Александар Ејмс, сликар на портрети.
Таа изработила најмалку пет бисти на Абрахам Линколн. За време на американската граѓанска војна, Ејмс ја водела болницата сместена во американскиот Капитол. Таа била добра пријателка на Линколн, или преку нејзината позиција во болницата или преку движењето против ропството. Руфус Вилсон, автор на Линколн во портрет, тврди дека Ејмс го познавала Линколн „на интимен и пријателски начин“ преку нејзината работа во болницата. Фишер била еден од првите вајари на Линколн, создавајќи мермерна биста на Линколн за американскиот Сенат во 1866 година. Таа скулптура се наоѓала во зградата на Капитол на САД. Нејзините бисти на Линколн се наоѓале и во Државната куќа на Масачусетс, Музејот за уметност на колеџот Вилијамс, историското друштво Лин и музејот за уметност Вудмер.
Ејмс ги изложила своите дела во Зградата на жената на светската колумбиска изложба во 1893 година во Чикаго, Илиноис.
Починала во Вашингтон, во 1901 година.
Рен (растение)
Рен (научно: Armoracia lapathifolia Gilib., Syn. Cohlearia armoracia L.) - повеќегодишно растение од фамилијата крстоцветни (Brassicaceae).
Опис
Ренот има дебел, месест и разгранет корен и исправено стебленце со висина од 15 до 125 сантиметри и со бела или жолто-бела боја. Во горниот дел, стебленцето е разгрането, аглесто и празно. Приземните листови се со долги дршки, со издолжен јајцевиден облик, а на основата се срцевидни. Тие може да бидат долги и до еден метар. Листовите на стеблото се со кратки дршки или седечки, делени во резени или длабоко назабени. Цутовите се метличести, сложени од многубројни гроздови. Чашичните ливчиња се со обод со мембрана. Листовите на цветното венче се поставени накрсно, а тие се бели и широко јајцевидни. Плодот е обвиен со топчеста лушпа. Ренот цвета до мај до јули, а расте на влажни места. Во Македонија се застапени два вида од овој род: Armoracia lapathifolia е вид кој се одгледува во градините, додека Armoracia Macrocarpa расте во природата.
Историја
Според старогрчката митологија, во светилиштето во Делфи, пророчниците му рекле на Аполон дека ренот вреди онолку злато колку што тежи неговиот корен. Ренот го споменува и Плиниј во делото „Историја на природата“, а во Помпеја, во еден мурал е пронајдена слика на рен. исто така, за корисните својства на ренот пишувале Џорџ Вашингтон и Томас Џеферсон.
Макеата и двете сирачиња
Макеата и двете сирачиња — македонска народна приказна.
Приказната е објавена во 1999 година, од страна на издавачката куќа „ФОС“ од Скопје, во едицијата сликовници под наслов „Македонски народни приказни“. Текстот на сликовницата го напишала Шенка Колозова, по кажување на Ристо Колозов, илустрациите биле дело на Славко Данев, а сликовницата била испечатена во печатницата СОБО од Скопје. Сликовницата има 20 страници, таа е каталогизирана во Народната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ во Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-667-02-0.
Содржина
На едне човек му умрела жената и тој останал сам со две деца. По некое време, тој се оженил со лоша жена, која постојано ги терала децата да работат и им давала да јадат само по едно парче леб. Еден ден, таа ги избркала од куќата, а на мажот му кажала дека децата ѝ го украле златниот прстен и дека избегале. Таткото отишол да ги бара, а кога виделе дека тој ќе ги стигне, децата фрлиле чешел, кој се претворил во трње. По некое време, таткото повторно ги стигнал, но тие фрлиле огледало, кое се претворило во големо езеро. Кога таткото ги стигнал по третпат, тие ги фрлиле врвците со кои мајка им ги врзувала плетенките и тие се претвориле во змии, така што татко им побегнал.
Кога стигнале во планината, братот заминал да најде храна, а сестрата го чекала, качена на едно дрво. Во меѓувреме, тука поминал еден принц, кој ги поканил кај себе во дворецот. Тие му кажале на принцот за своите маки и принцот ги затворил таткото и маќеата на децата. Истовремено, принцот се оженил со девојката, а нејзиниот брат се оженил со една убава дворјанка и така тие си живееле среќно.
Гравитација
Гравитација (англиски: gravity) или тежа — природна појава која им дава тежина на предметите. Уште една дефиниција за гравитацијата е дека таа е привлечна сила помеѓу две тела. Во секојдневниот живот, привлекувањето поради гравитацијата е резултат на постоењето на релативно големи тела, како што се Земјата и Месечината. Гравитацијата не само што предизвикува привлекување кон релативно големите тела, туку влијае и на површината на небесните објекти, предизвикувајќи плими, земјотреси, па дури и вулкански ерупции, како што е примерот со Ија — најблискиот сателит на Јупитер. Гравитацијата е единствената сила способна да предизвика формирање на планети, ѕвезди и галаксии. Таа е и причината поради која небесните тела се движат по предвидливи патеки.
Поимите за гравитацијата за првпат во науката ги вовел Галилео Галилеј во 16-17 век. Со познатиот експеримент со фрлање на топчиња со различни тежини од кулата во Пиза, докажал дека гравитацијата подеднакво ги забрзува предметите. Галилео докажал дека веројатно отпорот на воздухот, а не гравитационата сила како што претходно сметал Аристотел, е причината што полесните објекти паѓаат побавно.
Во 1687 година, Исак Њутн заклучил дека гравитационата сила е правопропорционална со масите на телата, а обратнопропорционално со квадратот од растојанието помеѓу центрите на телата, и тоа го потврдил со експеримент. Теоријата на Њутн доживеала голем успех кога преку неа било предвидено постоењето на Нептун врз основа на движењата на Уран кои не можеле да се припишат на влијанието на другите тогаш познати небесни тела.
Во 1915 година, Ајнштајн во „Општата теорија на релативноста“ ги припишал ефектите на гравитацијата на закривување на време-просторот, наместо на некаква механичка сила. Според општата теорија на релативноста, слободното паѓање на едно тело е всушност инерцијално движење на објектот, во однос на статичниот набљудувач на Земјата. Во Њутновата физика, вакво забрзување не може да настане, освен под дејство на механичка сила.
Ајнштајн предложил дека простор-времето е закривено од самата материја, и дека предметите при слободно паѓање всушност се движат по локално прави патеки во закривениот простор-време. Ајнштајн ги открил и равенките за полето на општата релативност, кои го поврзуваат присуството на материјата со закривеноста на простор-времето. Равенките за поле на Ајнштајн се систем од 10 нелинеарни диференцијални равенки. Нивното решение се компонентите на геометријата на простор-времето, и патеките на движење на инерцијалните објекти се пресметуваат од тука. Ајнштајновата теорија, иако попрецизна, е многу сложена; поради тоа во пракса сѐ уште многу почесто се користат Њутновите закони.
Тежина наспроти маса
Во секојдневниот разговор, ние велиме дека работите паѓаат затоа што гравитацијата на Земјата се привлекува врз нив. Зборуваме како нашата тежина да е „дадена“. Всушност, тежината се менува кога се менува привлекувањето на гравитацијата. Месечината е многу помала, а привлекувањето на гравитацијата на Месечината е околу 1/6 од Земјата. Значи, кој било предмет на Месечината тежи 1/6 од својата тежина на Земјата. Она што не се менува е количината на материјата во предметот. Тоа се нарекува „Закон за запазување на масата“. На Земјата, масата и тежината се исти за повеќето цели, иако чувствителен гравиметар може да ја открие разликата. Разликата може да биде многу различна во друг свет како што е Месечината.
Од ова учиме две работи:
Галилеo
Според еден од неговите студенти, Галилео направил познат експеримент за гравитацијата каде испуштил топчиња од Кривата кула во Пиза. Подоцна, тој ги стркалал топките надолу по наклоните. Со овие експерименти, Галилео покажал дека гравитацијата ги забрзува сите предмети со иста брзина, без оглед на тежината.
Кеплер
Јоханес Кеплер го проучувал движењето на планетите. Во 1609 и 1616 година тој ги објавил своите три закони со кои се регулирало обликот на нивните орбити и нивната брзина по тие орбити, но не открил зошто се движеле на тој начин.
Њутн
Во 1687 година, англискиот математичар Исак Њутн ја напишал Математички начела на природната филозофија. Во оваа книга, освен за трите Њутнови закони, тој напишал и за Законот за гравитација. Њутн, следејќи ја идејата за која долго време била дискутирана од други, рекол дека колку поблиску се два предмета еден до друг, толку повеќе гравитацијата ќе влијае на нив.
Законите на Њутн биле искористени подоцна за да се предвиди постоењето на планетата Нептун врз основа на промените во орбитата на Уран, и повторно да се предвиди постоењето на друга планета поблиску до Сонцето од Меркур. Кога ова било сторено, се дознало дека неговата теорија не е точна. Овие грешки во неговата теорија биле поправени со теоријата на Алберт Ајнштајн за Општата теорија за релативноста. Теоријата на Њутн сè уште обично се користи за многу работи, бидејќи е поедноставна и е доволно точна за многу намени.
Црква „Св. Никола“ - Оздолени
'''Св. Никола''' — црква во охридското село Оздолени, Општина Дебрца. Му припаѓа на Охридското архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е сместена на возвишение на североисточниот крај на селото. Претставува еднокорабна градба изградена од камен, а седумстраната апсида на исток е целосно направена од бигор. Во храмот се зачувани дваесетина поствизантиски икони. Стариот живопис е заманет со нов.
Додома
Додома или официјално Урбан округ Додома е главниот град на источноафриканската држава Танзанија. Додома има население од околу 324.357 жители и е главен град на регионот Додома. Во 1973 година започнале да се развиваат плановите за да се префрли главниот град од Дар ес Салам во Додома и во февруари 1996 година националното собрание било префрлено во новиот главен град. Сепак, Дар ес Салам е главен комерцијален центар во државата и седиште на голем број владини институции.
1122 п.н.е.
1122 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1122. година пред новата ера, 122. од вториот милениум п.н.е., 22. од 12 век п.н.е. и трета од 1120-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4386 и 4387 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3628 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2638 и 2639 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 369 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1122 година се протега во 1514 и 1515, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1574 и 1575 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 579 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1797 и 1796 исламска година пред хиџра.
Аделхајд фон Брауншвајг
Аделхајд фон Брауншвајг, позната и како Ирина (германски: Adelheid-Irene von Braunschweig-Grubenhagen, 1293 — 16/17 август 1324) — германска принцеза и византиска царица (1321-1324), прва жена на царот Андроник III Палеолог.
Аделхајд била ќерка на Хајнрих I, војводата од Брауншвајг-Љунебург, од родот Велфи и на Агнес фон Мајсен од родот Ветил.
Во март 1318 година Аделхајд била пмажена за Андроник Палеолог (1296 — 1341), најстариот син на византискиот соцар Михаил IX Палеолог и Рита Ерменска. За да се омажи за Андроник, Аделхајд го прифатила православието и името Ирина. Двајцата со Андроник имале еден син (јуни 1320-февруари 1322), кој починал на околу две години.
Во 1321 година избувнала граѓанска војна меѓу Андроник III Палеолог неговиот дедо Андроник II Палеолог. Сопругот на Аделхајд се прогласил за цар на Византија, а Аделхајд била прогласена за негова царица. Таа сепак починала во Родос на 16 или на 17 август 1324 година пред крајот на граѓанската војна. По нејзината смрт Андроник III се оженил повторно за Ана Савојска.
Лецен (амт)
Лецен (Leezen) — општинска заедница во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Лецен. Општинската заедница се состои од следниве општини:
465
465 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 465 година од новата ера, 465. од првиот милениум, 65. од V век и шеста од 460-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5973 и 5974 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5215 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4225 и 4226 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1218.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 465 година се протега во 3101 и 3102, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3161 и 3162 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1008. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 162 и 161 година пред хиџра.
1780
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7288 и 7289 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6530 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5540 и 5541 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2533.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1780 година се протега во 4416 и 4417, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4476 и 4477 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2323. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1193 и 1195 исламска година.
Арничко (Рожден)
Арничко — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Рожден. Наоѓалиштето претставува населба и некропола од доцноантичко време.
Западно, во непосредната близина на селото се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал (тегули, имбрекси и кршен камен). Најдени се и камени плочи од гробни конструкции.
Хелен Мери Котон
Хелен Мери Котон (1911–2005) била британска уметница, позната по нејзините скулптури и од дрво и од камен.
Биографија
Коатон е роден во Лестер и се школувал во училиштето за девојчиња Вигестон во тој град пред да студира за историја на Универзитетот во Бристол. По дипломирањето се запишала на Уметничкиот колеџ во Лестер каде Перси Браун ѝ предавал скулптура од 1937 до 1942 година. Во 1942 година, Коатон ја добила наградата Хинтон од страна на Друштвото на уметници на Лестер, чие што таа била активен член. Таа исто така беше член на Меѓународната асоцијација на уметници и често изложуваше скулптури од дрво, камен и бронза со двете тела. Извесно време Коатон живеела во Челмсфорд во Есекс пред да се пресели во Сари, каде што починала во 2005 година. Музејот New Walk во Лестер има примери од нејзината работа.
Шаренокрила ластовица
Шаренокрила ластовица — вид птица од семејството на ластовиците (Hirundinidae). Присутна е во Западна Африка и не е преселница. Застапена е во следниве земји: Бенин, Брегот на Слоновата Коска, Буркина Фасо, Гамбија, Гана, Гвинеја, Гвинеја-Бисао, Камерун. Мали, Нигер, Нигерија, Сенегал, Сиера Леоне и Того.
Jordin Sparks (албум)
Позадина
Спаркс победи на шестат сезона на Американски идол. На 17 август, 2007, беше објавено дека Спаркс потпишала со 19 Recordings/Jive Records/Zomba Label Group музичката куќа со што стана првиот Идол кој се приклучил на таа музичка куќа. Втор кој потпиша со истата е Давид Арчулета и тоа следната година. Сите претходни Идол победници и финалисти потпишале или сè уште имаат потпишано со RCA Label Group’s J (Фантасиа, Рубен Садарт), Arista (Џастин Гуарини, Тејлор Хикс, Блејк Луис) или RCA (Кели Кларксон, Бо Бајс, Клеј Ајкен, Катарин МекФи, Крис Дотри, Диана ДеГармо како и Дејвид Кук) куќите, со исклучок на Кери Андеруд која потпиша со  Arista Nashville. Спаркс ијазви дека таа снимила неколку песни за албумот но поголемиот де од снимањето било извршено во Лос Анџелес откако завршила турнејата. Таа рече дека албумот “ќе биде во Топ 40, пријатен за слушање, забавен, со надеж дека ќе биде како мешавина од поп-рок звукот од идолот Кели Кларксон и Р&Б како Бијонсе.”
Издавање и промоција
Џордин потврди на нејзиниот MySpace профил дека офизцијалната листа со песни како и изданието, ќе содржи и бонус песни на Wal-Mart, Sony, и iTunes Store страните. Едно ексклузивно видео од фотосесијата за Jordin Sparks беше објавен на YouTube каналот на Спаркс каде што делови од "Permanent Monday", "Overcome" и "One Step at a Time" ќе може да се слушнат. Постојат две насловни за албумот, една за САД и Канада а другата за Обединетото Кралство и Австалија. Сепак, насловната за САД и Канада беше достапна и во ОК(во продавниците и на iTunes) сè додека "No Air" не излезе во продажба во таа земја. Насловната за САД/Канада првично беше објавена во Австралија сè додека "No Air" не излезе на којшто новата насловна беше поставена. Песната "Permanent Monday" е искористена во една од епизодите од осмата сезона на Американски идол на аудициите во Солт Лејк Сити. Песните пак "Young and In Love" & "This Is My Now" се искористени во епизодите од серијата The Hills.
Прифаќање на албумот
Овој албум се најде на десеттото место на Билборд 200 и оттогаш е продадени преку милион примероци. Во ОК беше издаден на 14 април, 2008 но не се појави на табелите во ОК сè до јули истата година каде што се најде на седуманесетото место. Албумот бесе награден со платина во САД на 12 декември, 2008 година.
Критиките во врска со албумот беа доста позитивни. Билборд списанието изјави „Џордин вложи труд на цела нејзина работа – и успеа.„ а таа звучи „токму така како што би требало да пее на оваа возраст и да се поврза со нејзината кариера. Entertainment Weekly го оцени албумот со 4+ и додаде дека „ "Идол" назначи победници со многу јаки гласови, но не ни даде ниеден кој е полесен да се слуша.„
Кукуречани
Кукуречани — село во Општина Битола, во околината на градот Битола. До 2004 година, селото претставувало административно седиште на поранешната истоимена општина, која била споена со Општина Битола.
Географија и местоположба
Селото Кукуречани е сместено на западните планински венци што ја опкружуваат Пелагониската Котлина по долината на реката Шемница, на 21 километар од градот Демир Хисар и на 7 километри северно од градот Битола. Патот Битола-Кичево го дели селото на два дела: поголем, југозападен дел, наречен Горно Маало и помал, североисточен дел наречен Долно Маало.
Историја
При крајот на турското ропство во Кукуречани се затекнати голем број на чифлици, а само неколку семејства биле рајатски. Сопстевеници на чифлиците биле: Адем-бег, Јусуф-ефенди, Ваит-ефенди, Азис-ефенди, Оџа Мемет, Кадри-ага, Расим-бег и др.
Селото се споменува во една потврда од 22 февруари 1639 година - издадена од лицето Мустафа за да ги собира приходите и таксите од село Кукуречани, кое спаѓало во хасовите на дефтердарот на Румелија.
Во век, Кукуречани било село во Битолската каза на Отоманското Царство.
За време на Илинденското востание во 1903 година, во Кукуречани биле запалени неколку чифликсајбиски кули. Другите кули биле срушени по ослободувањето од Турците. Тогаш во ова село се распаднале сите чифлици.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Кукуречани живееле 700 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Кукуречани имало 656 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото броело 1.712 жители во 1961 година, додека во 1994 година селото има 1.001 жител.
Според пописот од 2002 година, во селото Кукуречани живеат 966 жители, од кои: 950 Македонци, 14 Роми и 2 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 784 жители, од кои 730 Македонци, 5 Албанци, 15 Роми, 1 Србин и 33 лица без податоци.
Родови
Кукуречани е македонско православно село.
Родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 194 и 195 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 764 гласачи.
Култура и спорт
ФК Светлост (Кукуречани), оформен во 1962 година, со соединување на двата кукуречански клуба, ФК Ловец (Кукуречани), оформен 1949 година и ФК Младост (Кукуречани), оформен 1957 година. ФК Светлост во средината на 1990-тите години има играно во Втората македонска фудбалска лига.
Иселеништво
Селото во 50-тите и 60-тите години е зафатен од бран иселувања. Кукуречанци го напуштија селото кон Америка, Австралија, Германија, Австрија и Шведска.
Каракал
Caracal — род цицачи од семејството Мачки. Џон Едвард Греј го предложил името Caracal во 1843 како родово име за еден вид на мачки што живее во Африка и југозападна Азија, каракал, Caracal caracal.
До 2000 година се сметало дела каракалот бил сестрински таксон на сервалот, но врз основа на ДНК-анализа биле разграничени на три видови: златна африканска мачка, каракал и сервал. Заедничкиот предок на трите видови од овој род живеел пред 5,6 милиони години, заеднички предок на каракал и златен мачка живеел околу пред 1,9 милиони години.
Каракалот е грабливец од семејството на мачки, сличен на рисот, но е поситен од него. Иако е класифицирана како мала мачка, каракалот е една од најтешките и најбрзите во својата група.
Каракалот има висока тело со долги нозе и кратка опашка. Должината на телото е од 60 до 105 сантиметри, а опашката е речиси една третина од телото - од 23 до 35 см. Висина е од 43 до 51 см. Тежината на машките е 13-20 килограми, а на женските околу 11 килограми. Женските се значително помали на раст. И двата пола изгледаат исти. Во споредба со рисовите, каракалот има долги но послаби нозе. Крзното е кратко на дебелина и истата е обоена од сиво-жолтеникава до црвеникаво-кафеава боја. Во природата можат да се најдат и црни каракали.
Каракалот е распространет во Северна и Источна Африка, како и во Југозападна Азија. Каракалот живее во пустински предели, во савани образснати со грмушки, и во планински степи. Каракалот најчесто лови во ноќните часови. Основен негов плен се птиците, глодачите, зајците и мали антилопи. Својот плен го лови со скок од заседа. Негвиот скок може да биде и до 3 метри во височина, а освен тоа тој е и одличен алпинист.
Беровка
Беровка — македонско женско народно оро од Малешевијата, кое се игра во 2/4 ритам, со држење на рацете слободно спуштени надолу. Се игра полетно, со ситни брзи чекори на полустапалата и со доста потскокнувања и доскокнувања.
NGC 4933A
NGC 4933A — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4933A се споменува и како NGC 4933, IC 4176, MCG -2-33-102, Arp 176.
Откривање
Објектот е откриен на 9 мај 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4933A е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 4933A има привидни димензии од 2' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 3 м 56,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -11° 29' 51". Положбениот агол на објектот е во износ од 54°.
Други поделби
Проучување на NGC 4933A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45146. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5539. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1591.
IC 1312
IC 1312 — галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1312 се споменува и како MCG 7-20-5, CGCG 210-6.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1312 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 1312 има привидни димензии од 0,7' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 24 м 52,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +38° 21' 6".
Други поделби
Проучување на IC 1312 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26683.
Златко Ориѓански
Златко Ориѓански — македонски композитор, поранешен член на Лола В. Штајн и на групата Анастасија. Остварил успешна соработка со бројни имиња од македонската естрада, меѓу кои соработка со Вања Лазарова, Каролина Гочева, Бени, како и со режисерите: Милчо Манчевски, Игор Ивановски Изи и Слободан Унковски.
Биографија
Кариерата ја започнува со членовите на Лола В. Штајн, со кои ги издава албумите: „Икона“ и „Мансарда“. Златко Ориѓански со групата Анастасија има настапувано речиси низ цела Европа: во Данска, Англија, Шведска, Грција, Турција, Полска, Шпанија, Португалија, Белгија, Германија, Швајцарија, Италија, Бугарија, Србија, Хрватска.
Како композитор се појавува во комерцијалниот видео спот на „Чудесна Македонија“ во 2010 година, во спотот на Игор Ивановски Изи од 2009 година, Македонија вечна (втор дел) од 2008 година, албумот „Македонско девојче“ на Каролина Гочева, потоа музика за филмот на Милчо Манчевски, Пред дождот и музика за спотот Made in Macedonia,, Во 2016 година добива Признание за промоција на албанските вредонсти, кое се доделува на лице  неалбанец.Ова признание му се доделува за соработката и градењето на мостови меѓу културите на „Милингона е арт”.
Златко Ориѓански има напишано музика за повеќе од 55 театарски претстави.
Анастасија
Албуми, активности и признанија заедно со групата Анастасија:
„Добро утро, госпоѓо“ (албум)
Во јули 2016 година, излегува заедничкиот албум на Ориѓански и Бени Шаќири кој го носи насловот „Добро утро, госпоѓо“. Содржи 12 песни, од кои 9 на македонски, две на албански и една на грчки јазик. Автор на најголемиот дел од музиката и текстовите е Ориѓански. Албумот бил посветен на режисерот Слободан Унковски, со кого Ориѓански има долгогодишна успешна соработка.
Роџер Клуге
Роџер Клуге (Roger Kluge; р. во ) — германски професионален велодромски и друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Клуге ја напуштил на крајот на сезоната 2013 и се приклучил на  за сезоната 2014.
На Летните олимписки игри 2008 во Пекинг го освоил сребрениот медал на бодовната трка.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
1301 п.н.е.
1301 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1301. година пред новата ера, 301. од вториот милениум п.н.е., 1. од 14 век п.н.е. и втора од 1300-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4207 и 4208 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3449 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2459 и 2460 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 548 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1301 година се протега во 1335 и 1336, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1395 и 1396 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 758 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1981 и 1980 исламска година пред хиџра.
NGC 2507
NGC 2507 — леќеста галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2507 се споменува и како UGC 4172, MCG 3-21-10, CGCG 88-20, IRAS 07587+1550.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2507 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 2507 има привидни димензии од 2,5' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 1 м 37,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 15° 42' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 126°.
Други поделби
Проучување на NGC 2507 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22510. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 185; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1376. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 236.
Песочница (село)
Песочница (Αμμοχώρι, Амохори; до 1927 г. Πεσόσνιτσα, Песосница ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 1.250 жители (2011), од кои Македонците се огромно мнозинство.
Во Отоманското Царство
Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции“) ја опишал Пешошница како македонско село. В 1861 г. австрискиот интелектуалец Јохан фон Хан на етничката карта на долината на Вардар ја обележал Песочница како македонско село. Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Песочница живееле 850 Македонци христијани и 200 Турци.
Според извештај на бугарскиот трговски агент во Битола, Андреј Тошев, на крајот на 1902 г. сета Песочница (село во Леринската околија со 156 куќи) потпаднала под врховенството на Бугарската егзархија и нејзината пропаганда, а претходно била поделена помеѓу егзархијата и Цариградската патријаршија (грчката проаганда). По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Песочница живееле 800 Македонци, сите под егзархијата. Во Песочница работело бугарско училиште со учител Б. Ацев.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година населението броело 794 жители, кои во 1920 броеле 796 лица. Во 1920-тите малобројното турско население е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место властите доселиле 156 грчки колонисти од Понд. Во 1927 г. селото е преименувано во Амохори, што е грчки превод на македонското име(букв. „песочно село“). Во 1928 г. во Песочница се попишани 1.092 жители, од кои македонските мештани останале огромно мнозинство.
Во 1940 г. населението се зголемило на 1.508 жители. За време на Втората светска војна селото е окупирано од германски војска и во него е отворено бугарско училиште. Селото не настрадало во Грчката граѓанска војна, па затоа во 1951 г. е попишано со 1.582 жители. Во 1961 г. населението броело 1.510 жители, но во 1961 г. се намалил на 1.310 лица поради иселување на извесен број на Македонци во прекуоканските земји, и на грчките доселеници во околните градови. На пописот од 1981 г. Песочница броела 1.362 лица, кои во 1991 г. се зголемиле на 1.600. Во следниот период населението повтороно опаднало, со 1.294 во 2001 и 1.250 во 2011 г.
NGC 7253/2
NGC 7253/2 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Песочница (село)
Цркви
Селска слава е Ѓурѓовден, на 23 април.
NGC 7253/2
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7253/2 се споменува и како NGC 7253B, UGC 11985, MCG 5-52-11, VV 242, Arp 278, KCPG 566B, CGCG 494-14.
Песочница (село)
Стопанство
Селото има прилично плодно земјиште. Се одгледуваат жито, тутун, компир и бостан, а делумно е застапено и сточарството.
NGC 7253/2
Откривање
Објектот е откриен на 9 септември 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7253/2 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 7253/2 има привидни димензии од 1,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 19 м 30 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +29° 23' 16". Положбениот агол на објектот е во износ од 71°.
Други поделби
Проучување на NGC 7253/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68573. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 122; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2217. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1174.