cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Смртта на Мартин Нешкоски
Реакции на медимумите
Матицата на медиуми кон овој случај во почетокот се однесуваше крајно индифирентно. Веста најпрво ја објавила агенцијата NetPress, a потоа и А1.
На денот на настанот ниту еден провладин медиум не известувал за случајот, а сите коментари на нивните мрежни места биле експресно бришани. Имало обиди за оправдување на бруталноста со тоа што починатиот Нешкоски бил портретиран како хохштаплер, пијаница, лопов, провокатор.
Барања
Некои од барањата на протестантите во врска со овој случај се:
Епилог
Една година подоцна (на 12 мај 2012 година) Драган Нешкоски (таткото на Мартин Нешкоски) си го одземал животот.
Во септември 2012 година осомничениот припадник на МВР Игор Спасов беше осуден на 14 години затвор.
Во јануари 2016 година во однос на жалбата на Ленче Нешкоска (мајката на Мартин Нешкоски) „Европскиот суд за човекови права смета дека државата презела ефикасна истрага во однос на утврдување на причините за смртта на нејзиниот син“.
Владимир Џабирски
Владимир Џабирски — македонски универзитетски професор и политичар, министер за земјоделство, шумарство и водостопанство од 30 ноември 1998 до 28 декември 1999 и министер за животна средина и просторно планирање од 19 мај 2001 до 1 ноември 2002 година.
Животопис
Роден е на 18 јуни 1956 година. Во 1980 година дипломирал на Универзитетот во Скопје. Од 1981 година работел на Земјоделскиот факултет на истиот универзитет. Помеѓу 1998 и 1999 година бил министер за земјоделство, шумарство и водостопанство, а од 2001 до 2002 година министер за животна средина и просторно планирање.
Бургдорф
Бургдорф може да се однесува на следниве места:
Џонатан Свифт
Џонатан Свифт (Jonathan Swift; Даблин, 30 ноември 1667 - Даблин, 19 октомври 1745 ) — најголем англиски критичар еден од најостроумните критичари на човековата природа и општествените процеси. Негови познати дела се романот „Гуливеровите патувања“, „Битка на книгите“ и „Приказна за бурето“.
Младост
Роден е во Даблин како второ дете на Џонатан и Абигејл Ерик Свифт. Татко му е роден во Ирска, а мајка му во Англија. Неговиот татко починал седум месеци пред неговото раѓање. За неговото детство малку се знае, а фактите за него често се контрадикторни. Се верува дека мајка му се вратила во Англија додека Џонатан бил многу млад. Го оставила Џонатан кај фамилијата на својот татко. За младиот Џонатан најмногу се грижел неговиот вујко Годвин. Годвин го пратил Џонатан во гимназијата Килкени заедно со неговите роднини. Од 1682 студирал на колеџот Тринити во Даблин, на кој дипломирал во 1686 година. Додека ја спремал магистратурата, поради политичките немири бил принуден да замине во Англија. Мајка му му помогнала да стане секретар и личен помошник на Сер Вилијам Темпл. Вилијам Темпл бил дипломат, кој бил заслужен за Тројниот сојуз од 1668 г.
Влијание
Во чест на Свифт, ирскиот поет Вилијам Батлер Јејтс ја има напишано кратката песна, „Епитафот на Свифт“ (Swift's Epitaph).
Демократска партија на народите (Турција)
Демократската партија на народите (Halkların Demokratik Partisi; Partiya Demokratîk a Gelan) е левичарска социјалистичка политичка партија во Турција.
Бургдорф (Волфенбител)
Бургдорф (Burgdorf) — општина во округот Волфенбител, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Општината Бургдорф се наоѓа западно од слободниот град Залцгитер, источно-североисточно од ридскиот масив Форхолц и северно од ридскиот масив Лихтенберге. Се наоѓа северно од Бадекенштет, како и североисточно од Холе и јужно од Зелде, кои се наоѓаат соседниот округ Хилдесхајм.
Општински единици
Општината е поделена на следниве единици:
Меѓународна година на мобилизација против расизам, расна дискриминација, ксенофобија и поврзана интолеранција
2001 година била прогласена за Меѓународна година на мобилизација против расизам, расна дискриминација, ксенофобија и поврзана нетрпеливост од страна на Генералното собрание на Обединетите нации.
Меѓународните години на Обединетите нации, почнувајќи од Светската година на бегалци во 1959/1960 година, биле назначени со цел да го насочат светското внимание кон важни прашања. Одлуката да се посвети 2001 година на мобилизација против расизмот и ксенофобијата била донесена од Генералното собрание на 9 декември 1998 година и била поврзана со одлуката за организирање конференција, Светска конференција против расизам, расна дискриминација, ксенофобија и поврзана нетрпеливост, во истата година. Во својата резолуција (А/РЕС/53/132), Генералното собрание навело дека одбележувањето било „насочено кон привлекување на вниманието на светот кон целите на Светската конференција и давање нов интензитет на политичката определба за елиминирање на сите форми на расизам, расна дискриминација, ксенофобија и поврзана интолеранција“.
Конференцијата се одржала во Дурбан, Јужна Африка. 7.000 претставници од граѓанското општество учествуваа на NGO Форум од 28 до 31 август 2001 година. Владиниот состанок се одржал од 31 август до 7 септември 2001 година. Декларацијата и програмата за акција биле донесени на 8 септември. Главниот комесар на Обединетите нации за човекови права Мери Робинсон била генерален секретар на конференцијата.
NGC 1969
NGC 1969 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1969 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m. NGC 1969 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 26 м 32,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 50' 29".
Други поделби
Проучување на NGC 1969 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9166.
NGC 6391
NGC 6391 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6391 се споменува и како MCG 10-25-49, CGCG 300-41.
Откривање
Објектот е откриен на 1 септември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 28 м 49 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +58° 51' 3"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 6391 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60358. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 52; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3900. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1102.
Пушин
Пушин (Pusheen) е цртана мачка која е лик на стрипови и збирки на налепници на Фејсбук, Инстаграм и други друштвени мрежи. Пушин е создадена во 2010 година од Клер Белтон и Ендру Даф за стрипот „Секојдневно слатки“ објавен на нивното мрежно место. Оттогаш Пушин се појавува во објави на друштвените медиуми и во блогот кој го неоси нејзиното име.
На својата официјално мрежно место, Пушин е опишана како женска мачка која обожава да блогира, да грицка и да оди на авантури. Оригиналните стрипови вклучуваат и ликови засновани на Белтон, Даф и нивното куче Карм (кратко од Кармен). Пушин, која е претставена како дебелка сива таби мачка, е заснована на мачката на Белтон која сега живее со нејзините родители во Орегон, САД. Името Пушин доаѓа од ирскиот збор puisín што значи маче. Пушин понекогаш се појавува со сестра ѝ Сторми и брат ѝ Пип.
Постојат и други везии на Пушин и нејзината сестра, на пр. Пушиносаурус Рекс каде Пушин е нацртана како диносаурус, а Сторми се појавува како диносаурусово јајце. Другите теми се Пушикорн, Пушимеид и многу други. Некои теми ги вклучуваат и нејзините родители, двете деца или други крзнени пријатели како мрзливецот Мрзлив, папагалчето Бо или хрчакот Обравче.
Јужен Јемен на Летните олимписки игри 1988
Јужен Јемен се натпреварува како Јеменска Демократска Република на игрите во 1988 во Сеул, Кореја. Оа бил единствениот пат кога оваа држава се натпреварувала на Олимписките игри. По обединувањето со Северен Јемен, на следните игри во 1992 година ќе се натпреварува како Јемен.
Плоштад на Републиката (Белград)
Плоштадот на Републиката е централниот градски плоштад во Белград, Србија. Се наоѓа во општината Стари град и се простира помеѓу „Градската кафеана“, киното „Јадран“, Народниот театар и Домот на војската на Србија. Старото име на плоштадот било Театарски плоштад.
Историја
Сегашниот плоштад е формиран по уривањето на Истанбулската порта (1866) и подигнувањето на зградата на Националниот театар (1869). Истанбулската порта, изградена од Австријците на почетокот на 18 век, се наоѓала помеѓу (тогаш сè уште неизградените) Споменик „Кнез Михајло„-Белград и Народниот театар. Тоа била најголемата и најубавата порта во време кога градот бил во опасност. Низ него го водел патот до Константинопол (Истанбул), по што го добил и името. Стамболската порта народот ја памети по тоа што Турците го егзекутирале „ксиромашниот народј“ на просторот пред неа со тоа што го вршеле егзикуција врз народот со набивање на колец. За време на заземањето на Белград (1806), пред оваа порта бил смртно ранет Васа Чарапиќ, познат војсководец од Првото српско востание. Во спомен на овој настан, по неговото име е именувана улица во близина на ова место, и подигнат е и споменик.
По формирањето на српската влада и уривањето на Стамболската порта, просторот на денешниот Плоштад на Републиката долго време останал неизграден. Народниот театар повеќе од 30 години стоел како единствена голема зграда. Кога 18.6. декември 1882 година. бил подигнат Споменик „Кнез Михајло„ започнало постепеното урбано формирање на овој плоштад. На местото на денешниот Национален музеј е подигната долга приземна зграда во која, меѓу другото, се наоѓало и познатото кафана „Дарданели“, местото на средби на уметничкиот свет. Зградата е урната во 1903 година. Подигната од Управата на фондовите (сегашна зграда на Народниот музеј). Во малиот парк до Народниот театар, до Втората светска војна, постоело познатото кафуле и кино „Коларац“ (зградата била сопственост на трговецот и филантроп Илија Милосављевиќ Коларац, т.е. земјиштето помеѓу Улицата „Македонска“, споменикот на кнезот Михајло, Театарот и Улицата на принцот Павле била сопственост на донацијата на Коларац). Палатата во која се наоѓа киното „Јадран“ е изградена во 1930 година. Белградската општина во 1938 година ја усвоила „конечната регулатива“ на плоштадот.
На просторот на денешниот Дом на печатот, до Втората светска војна имало стари приземни и еднокатни згради со дуќани. Повеќето од овие згради биле уништени за време на германското бомбардирање на 6 април 1941 година. По Втората светска војна биле отстранети трамвајските шини (тука меѓу двете војни имало трамвајска раскрница) и плоштадот на кој се наоѓал гробот и споменикот на војниците на Црвената армија кои паднале во борбата за ослободување на Белград во 1944 година набргу по ослободувањето. (Нивните посмртни останки биле пренесени на гробиштата на ослободителите во Белград). Подоцна на овој плоштад е подигната најголемата зграда, Домот на печатот, во кој се сместени и Културниот центар на Белград со две галерии (Арт и Артгет), Меѓународниот прес центар, книжарницата „Столбови на културата“, „Градска кафана“ и други.
Една од најголемите згради на плоштадот е палатата Реинион од 1931 година.
Сообраќај
До Плоштадот на Републиката може да се стигне со јавен превоз обезбеден од ГСП Белград.
Литература
Милан Леко, белградски улици и плоштади : 1872-2006, Белград : Институт за учебници, 2006 г.
Иван I
{{Infobox royalty|monarch
Иван I Данилович Калита (рус. Ива́н I Дани́лович Калита́) — кнез на Московското Кнежевство (1325-1340) и голем кнез на Владимирско-суздаљското Кнежевство (1328-1340). Тој е син на московскиот кнез Даниел Московски и брат на големиот кнез Јуриј III.
Животопис
Немајќи избор, остатокот од своето владеење Иван го провел мудро користејќи ја својата финансиска моќ. Москва и понатаму продолжила да плаќа годишен данок а од друга страна пак, дел од малите кнежевства плаќале на Московското Кнежевство. Тој многу бргу успеал да го прекрши договорот за проширување на своите територии со Монголците. Иван I успеал да го убеди на рускиот патријарх Максим да ја премести својата престолнина најпрвин од Киев во Владимир, бидејќи градот бил разрушен претходно од страна на татарите. Наследникот на Максим, Петар ги помагал московските кнезови во борбата со Твер, и долго време живеел во Москва каде ја изградил Успенската катедрала. Изградба на соборниот храм започнала на 4 август 1326 година, а катедрала била завршена и осветена на 4 август 1327 година. Во тоа време градот Москва станал престолнина на Владимирско-суздаљското Кнежевство, а подоцна и на Киевска Русија. Иван I продолжил со проширување на своите територии преку купување на неколку области како Новгород, Владимир и Ростов.
Гитега
Гитега (рунди: Gitega) е главен град на Бурунди. Градот се наоѓа во центарот на државата, на околу 62 километри источно од Буџумбура. Гитега е втор најголем град во државата. ) Гитега бил главен град на Кралството Бурунди сè до укинувањето на кралството во 1966. Денес Буџумбура останува економски главен град на државата. На 16 јануари 2019 година донела законс со кој се сменил главниот град, и владата има рок од три години да се пресели во Гитега. Ова следи како најава на тогашниот премиер дека Бурунди ќе го врати традиционалниот главен град на државата, наместо Буџамбура кој бил колонијален главен град.
Географија
Гитега е дел од покраината Гитега, каде е и административен центар. Градот се наоѓа во средината на државата. Градот е опколен од планини, а во непосредна близина е реката Рурубу. Во близина на градот се наоѓа најголемиот национален парк во Бурунди, Националниот парк Рувубу.
Образование
Во Гитега се наоѓа Политехничкиот универзитет на Гитега, кој е основан в 2014 година.
Култура
Во Гутега се наоѓа Националниот музеј на Гитега. Во градот има кралски двор, традицоонално седиште на бурундските кралеви.
Ана Бунтеска
Ана Бунтеска - македонска поетеса.
Творештво
Бунтеска ги има објавено следниве дела:
Меѓународна година на оризот
2004 година од Обединетите нации била прогласена за меѓународна година на оризот, истакнувајќи дека оризот е главна храна за повеќе од половина од светската популација, и потврдувајќи ја потребата да се зголеми свеста за улогата на оризот во ублажувањето на сиромаштијата и неисхранетоста.
Ова била една од многуте меѓународни прослави прогласени за специфични денови, месеци и години. 2008 година била прогласена за меѓународна година на компирот.
Тамерланово второ освојување на Багдад
Тамерлановото второ освојување на Багдад се случило во 1401 година и завршило со масовен колеж на граѓаните на Багдад.
По сириската експедиција, Тамерлан сакал со главнината од својата војска да се упати кон север и во Карабах. Меѓутоа, бил известен дека дваесет илјадната војска, која требало да го освои Багдад, целосно потфрлила во својата мисија. Тамерлан решил сета работа да ја презеем во свој раце и самиот да се справи со Багдад. Градот бил опколен од сите страни и по шест недели, Тамерлан издал наредба за влегување во градот. Тамерлан му наредил на секој војник да донесе по една глава од жителите на Багдад. Околу 90 000 луѓе биле масакрирани и Тамерлан повторно наредил да бидат подигнати кули со главите на убиените. По освојувањето на Багдад, Тамерлан се упатил кон Карабах.
Лукавци
Лукавци (словенечки: Lukavci) — населба во Општина Крижевци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Црква Сан Џовани е Паоло
Црквата Сан Џовани е Паоло (италијански :Basilica dei Santi Giovanni e Paolo) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Првата црква била изградена во 5 век. Во времето во 398 година била реновирана. Во 410 година црквата била оштетена по Битката за Рим, како и по земјотресот во 442 година. По подолго време, во 824 година црквата била повторно изградена во 824 година, во времето на Папа Паскал I. По Битката за Рим во 1084 година, црквата повторно претрпела разрушување, а по војната, повторно била реновирана.
Лажедо де Паи Матеуш
'Лажедо де Паи Матеуш'  е карпеста височина која се наоѓа во Кабасеирас во државата Параиба, во Бразил. Таа има околу 1,5 квадратни километри, околу 100 камења (тежат до 45 тони), кои стојат на малку конвексна површина и ретка вегетација во регионот на Карири-Ориентал (микрорегион). .
Формирање на карпата е резултат на осиромашување на почвата во текот на милиони години, како резултат на природни пукнатини и големи температурни разлики. Еден од најпознатите блокови е шлемот камен, за чудна форма се наоѓаат некои камења petroglyphs кој им се припишува на Индијците Карири, кој живееле во областа пред околу 12.000 години. Оддалеченоста е околу 25 километри од центарот на Кабасеирас (пристап од земјен пат) и се наоѓа на приватен имот.
Театарче лево ќоше
Театарче лево ќоше — македонски филм од 1987 година во режија и сценарио на Иван Карадак.
Драхенлох
Драхенлох (COM)Drachenloch) е пештера и археолошки локалитет кој се наоѓа во Швајцарија, на надморска височина од повеќе од 2000 метри. Наоѓалиштето е откриено на 7 јули 1917 година Ископувањата беа извршени помеѓу 1917 и 1923 година. Со истражувањето раководел археологот Емил Бехлер (Emil Bächler)
Во текот на Мустериен, пештерата била населена од неандерталци. Во пештерата се пронајдени остатоци од огништа и две камени конструкции. Откриени се остатоци од изгорени коски на пештерска мечка и седум черепи од мечки свртени кон влезот во пештерата. Во нишите на пештерата исто така се наоѓале и черепи заштитени со камен. Ова укажува на постоење на култ кон мечката.
Англиски мост (Форталеза)
Англискиот, погрешно познат како Металик мост, се наоѓа во Праја де Иракема, Форталеза, Сеара, Бразил. Тоа бил проект за подобрување на пристанишната структура на Форталеза.
Катедрала Свети Михаил (Киев)
Манастирот Свети Михаил (украински: Михайлівський золотоверхий монастир) е манастир кој се наоѓа во Киев, главниот град на Украина. Манастирот се наоѓа на десниот брег од реката Днепар, во близина на катедралата Света Софија.
Првично храмот бил изграден во средниот век, во времето на Светополк II. Комплексот се состои од самата црква, трпезарија на Свети Јован Благослов која била изградена во 1713 година, порта која датира од 1760 година и камбанарија која била ставена во 1716 година. Надворешноста на објектот бил повторно изграден во текот на XVIII век, во украински барок стил, а внатрешноста останала непроменета, во византиски стил. Оваа катедрала била срушена од страна на советските власти во 1930-тите, но во 1999 година била повторно изградена од страна на независна Украина.
Историја
Според некои историчари, оваа црква била за првпат подигната во времето на Светополк II (1108-1113),, и истата била посветена на светецот-заштитник Архангел Михаил. . Една од прилчините за изградба на оваа црква била најверојатно победата на Светополк над номадите, и самиот светец се смета како заштитник на војниците и победата, па и од овде дошло и името на катедралата.
За време на инвазијата во 1240 од страна на монголските народи, манастирот се верува дека бил оштетен сериозно. Монголците ја оштетиле катедралата и ги ограбиле позлатените куполи. Манастирот потоа паднал во лоша состојба и постои документација за следните две и пол векови. Во 1496, манастирот бил повторно обновен, под името Свети Димитриј. По бројните реставрации во следните векови, објектот станал еден од најпопуларните манастири во Украина.
Во манастирот се наоѓале моштите на Света Барбара, кои наводно биле доведени во Киев од Цариград во 1108 година од страна на царицата. Во текот на XIX век, во манастирот живееле околу 240 монаси. Манастирот станал и резиденција на владиката во 1800 година.
Во 1870 година, околу 100.000 верници им оддале почит на Света Варвара во манастирот Свети Михаил.
Рушење
Во текот на 1930-тите години, манастирот бил разрушен. На 26 јуни 1934 година, работата започнала со отстранување на византиските мозаици. Тоа било спроведено од страна на Ленинградската Академијата за ликовни уметности. Специјалистите биле принудени да работат во брзање на сметка на претстојното уривање. Мозаиците биле предадени во Рускиот државен музеј и во Ермитаж како и во катедралата Света Софија. Останатото било запленето од страна на нацистите за време на Втората светска војна.
Во август 1963 година, зачуваната трпезарија на манастирот била срушена без својата барокна купола и прогласена за споменик на архитектурата на Украинската ССР. Во 1973 година, Киевскиот градски совет утврди неколку "Археолошки зони" во градот; во нив бил вклучен територијата околу манастирот.
Во текот на 1970-тите години се правело план за обнова на црквата но истото не успеало до падот на комунизмот.
Обнова
По прогласувањето на независност во 1991 година на Украина, разрушувањето на манастирот било прогласено за голем криминал, па започнале преговори за повторна обнова како важен дел од културното наследство на украинскиот народ. Овие планови биле одобрени во 1997-1998 година, при кое имотот и бил префрлен на Украинската православна црква - Киевска патријаршија, Јуриј Ивакин бил главниот архитект за обнова на црквата. За време на ископувањата, околу комплексот биле пронајдени повеќе од 260 артефакти. ПокраЈ ова, била пронајдена и античката црква, која некогаш постоела на ова место.
Со поддршка на киевските градски власти, комплексот бил обновен и официјално отворена на 30 мај 1999. Сепак, внетрешните декорации, мозаици, фрески и мозаици не биле завршени до 28 мај 2000 година.
Катедрала на Александар Невски (Новосибирск)
Катедралата на Александар Невски (Собор во имя Александра Невского) е источноправославен храм во Новосибирск, Русија, именувана во чест на Свети Александар Невски.
Тоа е една од првите камени конструкции во Новониколајевск (поранешно име на Новосибирск). Црквата е изградена во неовизантиски архитектонски стил во периодот од 1896 до 1899 година. Архитектонскиот стил бил под влијание на архитектурата на црквата на Пресвета Богородица во Санкт Петербург, изградена неколку години порано.
Осветена била на 29 декември 1899 година. Во 1915 година станала катедрала.
Соборниот храм бил специфичен споменик на Цар Александар III, кој започнал со изградбата на Транссибирската железница, поради што бил подигнат градот Новониколајевск (сега Новосибирск) како нова железничка станица.
Мате Кочиш
Мате Кочиш (6 мај 1981 година) е унгарски правник, спортски администратор и политичар, кој служел како градоначалник на Јожефварош (8-ми округ Будимпешта) од 2009 до 2018 година. Тој, исто така, го претставувал Јожефварош (Будимпешта, XI, тогаш VI) во Националното собрание на Унгарија од 2010 до 2014 година, и од 2018 година. Тој е актуелен водач на парламентарната група Фидес. Од 2015 година е претседател на Унгарската ракометна федерација.
Животопис
Завршил Калвинистичка средна гимназија во 1999 година, а во 2004 година добил диплома по докторски науки на Католичкиот универзитет Пазмани Петар. Тој учествувал во заедничката факултетска школа на политичкото училиште Сазадвег и на Универзитетот Корвинус во Будимпешта како експерт за политики помеѓу 2004 и 2006 година.
Кочиш бил делегиран во Изборната комисија во Будимпешта од страна на Фидес за време на парламентарните избори во Унгарија 2006 година. Тој бил избран ва Генералното собрание на Јожефварош на локалните избори во Унгарија во 2006 година. Работел како заменик градоначалник на Јожефварош и водач на групата Фидес од 2006 до 2009 година. Тој исто така станал член на Генералното собрание на Будимпешта во 2006 година. Работел како заменик-претседател на Митрополитанскиот комитет за право и процедура. Бела Чесеј, градоначалникот на Јожефварош, поднел оставка од својата позиција поради здравствени причини во 2009 година, а Кочиш бил избран за градоначалник за време на дополнителните избори на 22 ноември 2009 година. Како резултат на тоа, тој поднел оставка од своето место во Генералното собрание на Будимпешта.
Тој бил избран за пратеник за Јожефварош на парламентарните избори во Унгарија 2010 година. Тој бил назначен за претседател на Комитетот за одбрана и внатрешна безбедност на 17 мај 2010 година. Исто така бил член на Комитетот за национална безбедност од 14 февруари 2011 година. Тој бил член на Административниот комитет за подготовка на уставот помеѓу 5 јули 2010 година и 7 март 2011 година, па оттаму учествувал во изготвувањето на новиот устав. Во мај 2011 година, Фидес побара да се формира комисија за утврдување на фактите, испитувајќи ги околностите на тензиите меѓу локалните Роми и не-Ромите во северно-унгарското село Ѓеншешпата. Кочиш станал претседател на тој ад хок комитет.
Поради новите правила за конфликт на интереси, Кочиши не се кандидирал на парламентарните избори во 2014 година. Тој бил реизбран за градоначалник на Јожефварош за време на локалните избори во 2014 година. Станал советник за локална власт и за спроведување на законот во Генералното собрание на Будимпешта. Тој беше назначен за претседател на неговата партиска гранка во Будимпешта во октомври 2015. Тој исто така работел како директор за комуникации на Фидес од декември 2012 до 1 септември 2016 година.
Кочиш се вратил во националната политика, кога бил избран за пратеник за Јожефварош за време на парламентарните избори во 2018 година. Како резултат на тоа, тој поднел оставка на функцијата градоначалник на 17 април. Кочиш бил избран за водач на групата на Фидес во националното собрание. По вторпат бил именуван за претседател на Комитетот за одбрана и внатрешна безбедност.
Контроверзии
Во ноември 2011 година, Генералното собрание на Јожефварош донесе одлуки против бездомниците, со што се направил обид да ги принудат да бидат во засолниште за бездомници. Градскиот совет, исто така, забрани пушење, питање и спиење на улиците за бездомниците. Полицијата уапси активисти од групата "А Város Mindenkié" ("Градот припаѓа на сите") кога демонстрираа против декретите. Неколку десетици демонстранти одржаа седница во канцеларијата на градоначалникот, како дел од протестот. Кочиш тврдеше дека ова е "безброј пат" дека "понудил соработка", но демонстрантите не ја прифатиле неговата понуда.
Во декември 2014 година Кочиш привлече меѓународно внимание со предлагање на задолжителни годишни тестови за дрога за деца на возраст од 12 до 18 години, политичари и новинари.
Во мај 2015 година, либералната политичарка и активистка на ЛГБТ, Клара Унгар, тврдеше дека Кочиш е хомосексуалец, но тој го одби нејзиниот коментар, наведувајќи дека „не сум геј“ и дека ја тужи Унгар. Иако тој ја доби тужбата, загуби на второстепениот суд, каде што судот изјави дека Кочиш не објаснил зошто погрешната изјава била навредлива за него.
Книн
Книн — град во Хрватска во Шибенско-книнската жупанија. Според резултатите од пописот во 2011 година, во градот живееле 15.407 жители. Книн од 1991 година до 1995, во текот на војната во Хрватска, бил главен град на Република Српска Краина.
Географија
Книн се наоѓа во средна Далмација, 15 км југозападно од границата со Босна и Херцеговина.
Оддалеченоста на Книн од поголемите градови:
Историја
Во историјата, името Книн првпат се споменува во 10 век од страна на византискиот цар Константин VII Порфирогенит, во неговата дело насловено „Управување со царство“ (De administrando imperio), како центар на областа Тнена. Од основањето, Книн се бранел од многу непријатели за што сведочи добро сочуваната книнска тврдина со цврсти ѕидови. Бранителите секогаш ја доградувале тврдината според тогашните одбранбени потреби.
Под тврдината се откриени неколку римски гробови и остатоци од архитектура на ридот Спас со што се потврдува дека тука имало римска населба.
Во раната доба на хрватската држава тука повремено престојувале народните владетели (Трпимир, Мунцимир, Дмитар Звонимир и други). После смртта на кралот Петар Свачиќ во 1097 година и влегувањето во унија со Унгарија во 1102 година, Книн го губи статусот на престолнина. Скоро два века градот е под турско ропство, а во 1688 година, го заземаат венецијанците и управуваат со него сè до 1797. Западно од Книн се крева средновековна тврдина подигната во средината на 10 век, конечниот изглед го добила во 18 век, каде со вештачки пресек е поделена од ридот Спас кој се надоврзува на неа со северната страна. Тврдината е една од најголемите фортификациски градби во Далмација. Поделена е на горен, среден и долен град, кои меѓусебно се поврзани со дрвени мостови. Најстар е горниот град на северниот дел на тврдината, додека средниот и долниот град се изградени во касниот среден век. Во почетокот на 18 век во текот на изградбата на ѕидовите на книнската тврдина работеле и домашни мајстори како Иван Мацановиќ и неговиот син Игњатије.
Книн постоел и во добата на илиризмот, а во 1865 година, Народната партија победила на изборите. Првиот началник од редовите на хрватскиот народ бил Ловро Монти. После првата светска војна, Книн влегол во состав на Кралството СХС, а од 1939 година е дел од Хрватска Бановина.
Во текот на втората светска војна, во април 1941 година го окупирале италијанците. Градот месец дена подоцна номинално припаѓал на Независна Држава Хрватска.
Во 1991 година прогласена е Република Српска Краина, чиј главен град е Книн. Во воената операција Бура во август 1995 година, хрватската војска го зазела Книн и областа ја ставила под контрола на Република Хрватска, протерувајќи го мнозинското српско население.
Население
Според пописот од 2001 година, во општината Книн, хрватите сочинуваат 76,5% од населението а србите 20,8%.
Попис 1991 година
Според пописот на населението од 1991 године, Книн имал 12.331 жител, со следниот национален состав:
Премиер на Јапонија
Премиерот на Јапонија (јап. 内閣総理大臣, трскр. најкаку-сори-дајџин) е шеф на владата на Јапонија. На функцијата го изгласува Собранието на Јапонија, избирајќи од своите пратениците, а на функцијата го назначува царот. За да остане на функцијата треба да ја ужива довербата на Претставничкиот дом. Премиерот е шеф на кабинетот и ги назначува или разрешува министрите. Буквален превод на јапонскиот назив на функцијата е Министер за сеопфатна управа со кабинетот или Министер што претседава со кабинетот.
Функцијата е создадена во 1885, четири години пред донесувањето на уставот на Јапонското царство. Денешниот облик на функцијата се должи на уставот од 1947.
Назначување
Премиерот го избираат двата дома на Собранието со гласање од два круга. Доколку домовите изберат различни лица, тогаш се формира заедничка комисија што има за задача да постигне согласност за едно лице. Доколку не се договорат во рок од десет дена, тогаш функцијата му припаѓа на лицето што го предложил Претставничкиот дом. Затоа, во теорија, Претставничкиот дом може да избере кого сака. Потоа кандидатот формално стапува на функција со негово назначување од страна на царот.
Лицето мора да ја отстапи функцијата доколку Претставничкиот дом му изгласа недоверба или ја надгласа довербата, под услов домот да не се растури во следните десет дена.
Надворешни врски
Министър-председател на Япония
Црква „Св. Никола“ - Теново
Свети Никола — главната селска црква во тетовското село Теново. Патронот на црквата е Свети Никола, кој се одбележува на 19 декември.
Кибермалтретирање
Кибермалтретирање (cyberbullying) — општествена појава на употребата на семрежјето и сродните технологии за да им наштетат на другите луѓе, на еден смислен и непријателски начин. Тоа станува се почесто во општеството, особено меѓу младите луѓе, а секојдневно се појавуваат сè повеќе кампањи за борба против тоа.
Дефиниција
Терминот "cyberbullying" e создаден и дефиниран од страна на канадски едукатор и активист за анти-заплашување Bill Belsey,  како  "употребата на информатичките и комуникациските технологии за поддршка на намерното и непријателско однесување од страна на поединец или група, која е наменета да им наштети на другите ".
Кибермалтретирањето последователно е дефинирано како:  "кога семрежјето, мобилните  телефони или други уреди се користат за испраќање на текст или слики, сè со цел  да се повреди или посрамоти друго лице". Други истражувачи користат сличен јазик за опишување на феноменот.
Кибермалтретирањето може да биде толку едноставно како што е праќање e-mail на некој што веќе рекол дека не сака да контактира со испраќачот, кое  исто така може да вклучува и закани, сексуална забелешки, погрдни етикети (т.е.  говор на омраза), да ги жртвите прави предмет на исмевање во форуми и објавување на лажни изјави како факти насочени кон понижување.
Луѓето кои се занимаваат со кибермалтретирањето (Cyberbullies) можат да ги откријат личните податоци на жртвите (на пример, вистинско име, адреса, или на работното место / училиште) на мрежни места или форуми или може да издаваат материјали со кои ќе ги оцрнуваат нивните имиња или подложуваат на исмејување. Некои сајбер-насилници, исто така, може да испратат заканувачки пораки на жртвите, додека други постираат гласини или озборувања и ги поттикнуваат другите да не им се допаѓаат.
Анкетата за Младинска семрежна сигурност, спроведена од страна на Центарот за истражување против криминал над деца на Универзитетот во Њу Хемпшир во 2005 година, покажа дека 9% од младите луѓе во текот на истражувањето биле вознемирени. Истражувањето било претставителна телефонска анкета извршена на 1.500 деца на возраст од 10-17 години. Една третина кои се чувствуваат вознемирени од инцидентот, се со поголема веројатност помладите испитаници и оние кои биле жртви на агресивно малтретирање. Во споредба со младите кои не се заплашувани онлајн, жртвите кои се малтретирани се со поголема веројатност дека имаат социјални проблеми. Од друга страна, оние кои ги малтретираат другите се со поголема веројатност дека имаат проблеми со прекршување на закони и агресија. Младите кои се заплашувани се со значително поголема веројатност дека и тие самите ќе ги заплашуваат другите.
Децата почнуваат да контактираат едни со други онлајн уште на возраст од 2 одделение. Според истражувањето, момчињата иницираат онлајн активност порано од девојчињата. Сепак, од средно училиште, девојчињата сè повеќе се вклучуваат во кибермалтретирањето од момчињата. Без разлика дали заплашувачите се машки или женски,нивната цел е намерно да се посрамотат другите, вознемират, заплашат, или да си направат онлајн закани меѓусебно. Ова малтретирање се случува преку е-пошта, текст пораки,пораки на блогови и мрежни места. Иако употребата на сексуални забелешки и закани понекогаш се присутни во кибермалтретирањето, тоа не е исто како и сексуалното вознемирување и не вклучува сексуални грабливци.
Кибермалтретирање наспроти кибердемнење
Практиката на кибермалтретирањето (cyberbullying) не е ограничена само кај децата, туку однесувањата се идентификувани и од страна на возрасните. Разликата во возрасните групи понекогаш е нарекувана кибердемнење (cyberstalking) или кибервознемирување (cyberharassment), кога заплашувањата извршени од страна на возрасни кон возрасни, понекогаш се насочени врз основа на полот. Заеднички тактики кои се користат од страна на кибердемначите е да рушат културни вредности или енциклопедиии, да се закануваат приходите на жртвата, вработувањето, репутацијата или безбедноста. Повторувачките шеми на овие акции од страна на возрасните го сочинуваат кибердемнење.
Истражување
Во летото 2008 година, истражувачите Sameer Hinduja ( универзитетот Атлантик Флорида) и Justin Patchin (Универзитетот во Висконсин ) ја објавија книгата на кибермалтретирањето каде е сумирана моменталната состојба од истражувањето за кибермалтретирањето. Документите од нивното истражување покажуваат дека кибермалтретирањето се зголемува во текот на последните неколку години. Тие, исто така го пријавиле и профилот од наодите од најновата студија на сајбермалтретирањето меѓу средните училишта. Од случаен примерок, од приближно 2000 ученици од голема училишна област во јужниот дел на САД, околу 10% од испитаниците биле сајбер заплашувани во претходните 30 дена додека над 17% пријавиле дека биле сајбер заплашувани најмалку еднаш во животот. Додека овие стапки се малку пониски од некои од наодите од нивните претходни истражувања, Hinduja и Patchin укажуваат дека поранешните студии биле претежно спроведени меѓу постарите адолесценти и семрежни корисници. Тоа е така од причина што повозрасните повеќе го користат семрежјето од децата и затоа кај нив е поголема веројатноста да се доживее сајбер заплашување.
Истражување и статистика
42% од децата се заплашувани онајалн. На секое четврто дете тоа му се случило повеќе од еднаш.
35% од децата изјавуваат дека им се заканувале на семрежјето. На секое петто дете му се случило повеќе од еднаш.
21% од децата добиле заканувачки меил или други пораки.
58% од децата се признаваат дека некој рекол навредливи работи за нив на семрежјето. Повеќе од четири од десет деца велат дека тоа се случило повеќе од еднаш.
58% не им кажуваат на своите родители или на повозрасните дека со нешто ги навредиле на семрежјето.
Според 2006 анкета од страна на Harris Interactive:
43% од американските тинејџери доживеале некаков вид на сајбер заплашување во изминатата година. Слично на тоа, една канадска студија покажала:
23% од анкетираните биле заплашувани од страна на e-mail
35% во виртуелни простории за разговор
41% од текстуални пораки на нивните мобилни телефони
Целосно 41% не го знаат идентитетот на сторителите.
Анкетата за Младинската семрежна сигурност, спроведена од страна на Центарот за истражување против криминал над деца на Универзитетот во Њу Хемпшир во 2005 година, покажа дека 9% од младите луѓе во текот на истражувањето биле вознемирени. Истражувањето било претставителна телефонска анкета извршена на 1.500 деца на возраст од 10-17 години. Една третина кое се чувствуваат вознемирени од инцидентот, се со поголема веројатност помладите испитаници и оние кои беа жртви на агресивно малтретирање. Во споредба со младите кои не се заплашувани онлајн, жртвите кои се малтретирани се со поголема веројатност дека имаат социјални проблеми. Од друга страна, оние кои ги малтретираат другите се со поголема веројатност дека имаат проблеми со прекршување на закони и агресија. Hinduja и Patchin направиле студија во текот на летото 2005 година и од околу 1.500 семрежни корисници адолесценти, повеќе од една третина од младите биле пријавени како жртви на сајбер аплашување, а над 16% од испитаниците вклучени во сајбер-заплашување над другите. Додека во повеќето од случаите на сајбер-заплашувањето (41% биле непочитувани, 19% биле повикани со некакви имиња), над 12% биле изложени на физички закани и околу 5% биле исплашени за нивната безбедност.
Дополнителни истражувања од Hinduja и Patchin покажале дека младите кои изјавиле дека се жртви на кибер-малтретирањето, исто така, имале искуство со стрес или замор што е поврзано со проблем во нивното однесување како што е бегање од дома, мамење на тест на училиште, бегање од училиште, или со користење на алкохол или марихуана. Авторите признаваат дека и двете од овие студии се објавуваат само прелиминарни информации за природата и последиците на онлајн малтретирањето, а тоа се должи на методолошките предизвици поврзани со онлајн анкета.
Според анкетата 2005 извршена од страна на Насловна добротворна детска организација од 770 млади на возраст меѓу 11 и 19 години, 20% од испитаниците откриле дека биле малтретирани електронски. Речиси три четвртини (73%) изјавиле дека го знаат лицето од кое се малтретирани, додека 26% изјавиле дека сторителот е непознат. 10% од испитаниците реагирале и посочиле дека друго лице има преземено слика и / или видео од него преку камера од мобилен телефон, следствено што ги прави да се чувствуваат непријатно, посрамено или загрозено. Многу млади луѓе не кажуваат на соодветните органи за нивното сајбер заплашување и виктимизација поради стравот дека ќе им биде одземен нивниот пристап кон технологијата; додека 24% и 14% им кажуваат на родителите или наставниците, односно 28% не кажале никому, додека 41% кажале на пријател.
Во едно истражување на Центарот против криминал на децата на Универзитетот во Њу Хемпшир во 2000 година покажало дека 6% од младите луѓе во истражувањето имале некој вид на вознемирување, вклучувајќи закани и негативни гласини и 2% претрпеле вознемирувачко малтретирање. Известувањето на резултатите од мета анализа од земјите на Европската Унија, Hasebrink et al. (2009) проценува дека околу 18% од младите луѓе во Европа луѓе "заплашувани / малтретирани " преку семрежјето и мобилни телефони. Стапката на кибермалтретирањето кај младите луѓе низ земјите членки на ЕУ се движи од 10% до 52%. На национално ниво, Австралиска анкета за зачестеноста на тајното заплашување го оценува кибермалтретирањето меѓу 7418 ученици. Стапките на кибермалтретирањето се зголемува со возраста, со 4,9% од учениците во 4 година со 7,9% во 9 година. Стапките на заплашување и малтретирање биле пониски, но истите се зголемуваат со возраста.
Споредба со традиционалното заплашување
Одредени одлики својствени за онлајн технологиите ја зголемуваат  веројатноста дека тие ќе бидат експлоатирани за девијантни цели. За разлика од физичкото малтретирање, електронските малтретирачи можат да останат анонимни практично со користење на привремени маил сметки, псевдоними во виртуелни простории за разговор, програми за праќање инстант пораки, праќање на текст пораки преку мобилни телефони и други мрежни места за да ги маскираат своите идентитети. Тие можеби  мислат дека ова ги ослободува од нормативни и социјални ограничувања на нивното однесување.
Покрај тоа, електронските форуми често немаат надзор. Додека одговорните во виртуелните простории редовно го набљудуваат дијалогот во некои виртуелнии простории во обид да вршат надзор и да ги отстранат личностите кои навредуваат, лични пораки испратени помеѓу корисниците (како што се електронската пошта или текстуални пораки) кои се видливи само помеѓу испраќачот и примачот, а со тоа и надвор од дофатот на таквите органи. Покрај тоа кога тинејџерите знаат повеќе за компјутерите и мобилните телефони од нивните родители или старатели, тие се затоа способни да работат со технологиите без загриженост дека родителот ќе открие за нивното искуство со заплашување (без разлика дали како жртва или сторител).
Сепак, ова не не штити од сите форми на сајбер заплашување; објавување на клеветнички материјал за некоја личност на семрежјето е исклучително тешко да се спречи и кога  еднаш се испратени, милиони луѓе потенцијално може да го преземат пред да се отстрани. Некои сторителите можат да постираат фотографии од жртвите, или изменеат фотографиите од жртвите или да вметнат на жртвите голи тела. Примери за познати форуми за неоткривање лични податоци или фотографии на "казнување" на "непријатели" вклучуваат Hong Kong Golden Forum, Live Journal, а од неодамна и JuicyCampus. И покрај политиките кои го  опишуваат  сајбер-малтретирањето како прекршување на условите на сервисот, многу  мрежни места за друштвени мрежи  се користени за таа цел.
САД
Законодавството насочено во казнување на сајбер-заплашувањето е воведено во голем број на сојузни држави во САД, вклучувајќи ги Њујорк, Мисури, Род Ајленд и Мериленд. Најмалку седум држави донесоа закон против малтретирање во 2007 година. Dardenne Prairie од Спрингфилд, Мисури, го усвои законот за правење прекршок со онлајн заплашување. Градот на Св.Чарлс, Мисури донесе сличен закон. Мисури е меѓу другите држави, каде што пратениците ги извршуваат државните закони и каде на сила стапува законот за "cyberbullying" и се очекува истиот да се усвои. Во јуни 2008 година, Rep. Linda Sanchez (D-Calif.) и Rep. Kenny Hulshof (R-Mo.) предложија федерален закон што ќе криминализира акти на кибермалтретирањето.
Во август 2008 година, во Калифорнија во државното законодавство помина еден од првите закони во земјата што може да се справи директно со cyberbullying. Законодавството им дава на  училишните администратори овластување да ги дисциплинираат студентите за малтретирање на другите офлајн или онлајн. Овој закон стапил на сила на 1 јануари 2009 година. Неодамнешната одлука, првпат видена во Велика Британија, утврдила дека е можно семрежен услужник (ISP) да биде одговорен за содржината на сајтови на кои е домаќин, поставување преседан секој услужник кој треба да даде известување и поплаки и истото сериозно да се истражи веднаш.
Штетни ефекти
Кампањите против кибермалтретирањето се понекогаш толку штетни што жртвите извршуваат самоубиство. Постојат најмалку четири примери во САД каде што кибермалтретирањето е поврзано со самоубиството на еден тинејџер. Самоубиството на Megan Meier е еден неодамнешен пример, што доведе до осуда на возрасен сторител на напади.
Заплашување, емоционална штета, обиди за самоубиство
Незаинтересираноста на младите да им раскажат на надлежните органи за случаите со сајбер-заплашувањето доведе до фатални последици. Најмалку три деца на возраст меѓу 12 и 13 години извршиле самоубиство поради депресија предизвикана од сајбер-заплашувањето,според извештаите од страна на УСА тудеј и Балтимор испитувачот. Тие го вклучуваат и самоубиството на Рајан Halligan и самоубиството на Megan Meier.