cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фотографија
Фотографија во боја
Едноставните слики од негатив, може да се проектираат преку исти бои на филтри светла и снимени една врз друга на екранот за проекција, којшто е адитивен метод за преснимување на боја. Слика во боја од негатив ,на хартија може да се направи со снимање на три јаглеродни фотографии (од негатив) една врз друга,направени во нивните комплементарни бои, којшто претставува суптрактивен метод за преснимување на боја. За првпат овој метод бил воведен од страна на Луј Дуко ду Орон, во доцните 1860-ти години. Рускиот фотограф Сергеј Михајлович Прокудин-Горски направил широко да се употребува оваа техника за одвојување на боја, користејќи посебен фотоапарат кој едноподруго ги изложува трите филтрирани слики во боја на различни страни од правоаголната (фотографска) плоча. Бидејќи неговите експонажи не биле истовремени, променливите предмети во боја, „бордуриˮ, се појавуваат како светло обоени призраци, од кое произлегува основани или извадени слики(од негетив).
Развојот на фотографијата во боја, било оневозможено од ограничената нестабилност на првите фотографски материјали, кои најчесто биле чувствителни на сино, само малку чувствителни на зелено, и речиси бесчувствителни на црвено. Откривањето на сензибилизатор за бои, од страна на фото-хемичарот Херман Фогел во 1873 година, неочекувано ја направи возможна чувствителноста на зелно, жолто па дури и на црвено. Подобрените сензибилизатори на бои и тековните напредоци во севкупната чувствителност на бои, постојано го намалуваше, некогаш, потребното време за експонажа во боја, доведувајќи го многу поблиску до комерцијална остварливост.Автохромот, првото успешно комерцијално развивање на филм во боја, бил воведен од браќата Лумијер во 1907година. И покрај тоа што Автохромната фотографска плоча била лоша среќа, направена да создаде позитивна провидност, скробните зрнца служеле да се расветли секој дел со прецизна боја, а малите обоени точки заедно помешани во окото, ја синтетизирата бојата на предметот со помош на адитивниот метод. Автохромните фотографски плочи биле една од неколку варијанти на плочи, со адитивен екран во боја и филмови за фотоапарат пласиран на пазарот помеѓу 1890-тите и 1950-тите години.
„Кодахромотˮ, првиот модерен „комплетен трипекˮ (ˮtripack") или „монопекˮ("monopack")филм во боја, бил воведен од Кодак во 1935 година. Тој ги снимил трите составни делови во боја во повеќеслојна емулзија. Еден слој бил сензибилизиран да го сними црвениот дел од спектарот на бои,  другиот слој да ги сними само зелените делови, а третиот слој да го сними само синиот дел. Без посебно вадење на филмот, резултатот би бил само три слики во црно-бело, снимени една врз друга, но дополнителено во тие слоеви биле тиркизно, пурпурнао и жолто обоени слики, со додавање на состојки во боја, за време на сложената постапка за вадење на филмот.
Во 1936 година, компанијата „Агфаˮ(ˮAgfaˮ) на сличен начин, го направил новиот Агфа филм во боја „агфаколор њуˮ (ˮAgfacolor Neuˮ). За разлика од „кодакхромˮфилмот, состојките во новиот филм, биле соединети во слоевите на емулзијата, во текот на изработката, кои во голема мера ја прават постапката поедноставна. Во моментов постоечките филмови во боја, сè уште користат повеќеслојна емулзија, и исти принципи, најповеќе е сличен со производот на „Агфаˮ(ˮAgfaˮ). Сегашниот филм во боја, употребен во специјален фотоапарат кој давал комплетирана фотографија во боја само една минута или две после експонажата, бил воведен од страна на Полароид, во 1963 година.
Сликањето во боја може да развива слики како дијапозитиви, кои можат да се употребуваат во слајд-проектор, или како негатив фотографии во боја, наменети за увеличување на позитив фотографии во боја на посебно обложена хартија. Денес, второспоменатиот е најчестиот вид на (не-дигитален) филм кој развива фотографија во боја, благодарејќи на опремата за автоматско вадење на слики.
Дигитална фотографија
Во 1981 година, „Сониˮ(”Sony”) го откри првиот потрошувач на фотоапарат, кој користи „електронски уред за поместување и обработува сликатаˮ (ˮCharge-coupled deviceˮ), изоставувајќи ја потребата за филм: наречена „Сони Мавицаˮ (ˮSony Mavicaˮ). Додека „Мавицаˮ (ˮMavicaˮ) ги снимила сликите на диск, сликите биле прикажувани на телевизија, а фотоапаратот не бил целосно дигитален. Во 1991 година, „Кодакˮ (ˮKodakˮ) го открил „Системот за дигител фотоапаратˮ, „СДК 100ˮ (ˮDCS 100ˮ - Digital Camera System), првиот достапен комерцијален фотоапарат со единечна рефлексна леќа. Иако неговата висока цена ги спречи другите намени, освен во областа на фотоновинарството и професионалната фотографија, комерцијалната дигитална фотографија го започнала својот тек. Дигиталната обработка на слики користи електронски сензор за слика, за да ја снима сликата како поза, подобро отколку како што се хемиските промени на филмот. Една важна разлика помеѓу дигиталното и хемиското сликање, е тоа дека хемиското сликање  не одобрува манипулација на сликата, бидејќи содржи филм и посебна хартија за правење на слика, додека дигиталното сликање  е високо манипулативна дисциплина. Оваа разлика овозможува одреден степен да се уредува сликата после обработката, кое е релативно тешко во споредба со фотографијата извадена од филм и дозволува различни комуникативни потенцијали и претстави.
Технички аспекти
Фотоапаратот е уред за правење на слика, а филмот за фотоапарат или електронскиот сензор за слика, направен од силициум е средство за чувствување. Соодветното средство за снимање може да биде самиот филм, или дигитална електронска или магнетна меморија. Фотографите го регулираат фотоапаратот и објективот за да го изложат материјалот за снимање (како што е филмот) до потребната количина на светлина за да се направи неразвиена слика (во филмот) или со податотеката “RAW” (во дигиталните фотоапарати) кој после соодветната обработка, се претвора во употреблива слика. Дигиталните фотоапарати работат на сензор за електронска слика, која се темели врз електроника која е осетлива на светлина, како што е „електронскиот уред за поместување и обработка на сликатаˮ(ˮCharge-coupled deviceˮ) или технологија на дополнителен метално-оксиден полупроводник. (“ complementary metal-oxide-semiconductor”). Дигиталната слика се зачувува по елетронски пат, но може да одново да се создаде на хартија или на филм за фотоапарат.
Фотоапаратот(или темна комора) е темна комора или просторија од која, колку што е можно, сите светла се исклучуваат, освен она светло кое ја формира сликата. Меѓутоа, предметот којшто е во кадар, мора да биде осветлен. Фотоапаратите што може да се користа можат да бидат мали и многу големи, но, целата соба треба да остане во темно, додека предметот што се фотографира е во другата просторија каде што е соодветно осветлена. Кога се употребувало голем број на фотографии од негатив, ова беше вообичаено за преснимување на фотографија. Вообичаеното правило, познато уште од создавањето на фотографијата, е дека колку што е помал фотоапаратот, толку повеќе сликата е побистра. Ова значело дека, веднаш штом материјалите за фотографирање станале доволно осетливи(доволно брзи), за да се прават скриени фотографии наречени жанровски слики, се користеле мали детективски фотоапарати, некои од нив преправени како брошови, каде што внатре во нив се наоѓал и објектив, или како парче од патна торба дури и како часовник за во џеб.
Камерата е еден вид на фотографски апарат, кој на ленти од филм прави брзи фотографии по редослед. За разлика од фотоапаратот кој доловува една слика во еден момент,, камерата прави серии од слики, секоја од нив наречена „рамкаˮОва се постигнува преку испрекинат механизам. „Рамкитеˮ подоцна се репродуцираат во проектор, со одредена брзина, наречен „честотота на рамкатаˮ(број на рамки во секунда). Додека тоа се разгледува, човековите очи и мозокот ги спојува одделните слики за да се создаде привидност на движење.
Експонажа и изведба
Контролите на фотоапаратот се меѓусебно поврзани. Вкупната количина на светлина, достигнувајќи го рамништето на филмот (експонажата) се менува со времетраењето на експонажата, отворот на објективот, како и на постоечкото фокусното растојание на објективот ( кој во променлива фокусна лента, може да предизвика промена во отворот, додека објективот се зумира). При менување на овие контроли, експонажата може да се измени. Многу фотоапарати може да се воведат за да се прилагодат автоматски на повеќето или на сите овие контроли. во многу прилики.Во многу прилики, оваа автоматска функционалност, е корисна за повремените фотографи. Времетраењето на експонажата се опишува како брзина на блендата, дури често и во фотоапарати кои немаат природна бленда и обично се мери во делови од секундата. Сосема е можно да се има експонажа од една до неколку секунди, обично за предмети од мртва природа, како и за ноќни сцени, кадешто времето на експонажата трае неколку часа.
Бројот-ˮf‟ или стоп-ˮfˮ(f-number)(којшто се наоѓа во фокусниот дел)го изразуваат реалниот отвор, која е пропорционален на соодносот од фокуснато растојание на отворот. Подолгите објективи ќе се изразат со помалку светлина, иако дури пречникот на отворот е истиот поради поголема далечина, на која светлината треба да се движи; пократките објективи ( пократко фокусно растојание) ќе бидат посветли со иста големина на отворот. Колку што е помал бројот -ˮfˮ, толку е поголема реалната апература. Меѓународната конвенција го стандардизирала сегашниот систем на броевите-ˮfˮ, за да се даде реален отвор на објективот. Во постарите камери, порано имало различни серии на броеви. Ако бројот -ˮfˮ се намалува со корен од 2, пречникот на отворот се зголемува од истата причина, и нејзината површина се зголемува со коефициент  2. Броевите -ˮfˮ, коишто може да се најдат на типичен објектив, опфаќаат   2.8, 4, 5.6, 8, 11, 16, 22, 32, каде што  зголемуваќи се за „еден бројˮ ( со користење на понизок број на-ˮfˮ), се дуплира количината на светлина, досегнувајќи до филмот и стопирајќи ја на половина, количината на светлината.
Веспрем (округ)
Веспрем (унгарски: Veszprém megye) претставува административен округ (megye) во западна Унгарија. Веспрем е исто така и името на главниот град на округот.
Фотографија
Експонажа и изведба
Снимањето на сликата може да се постигне преку разни комбинации на брзината на блендата, отворот и филмот или брзината на сензорот. Различни, ( но, поврзани ), подесувањата на отворот и брзината на блендата овозможуваат фотографиите да бидат направени под различни услови на филмот или брзината на сензорот, со осветлување и движење на предметите и/или фотоапаратот, и посакуваниот опсег на оддалеченоста. Филмот со помала брзина ќе покаже помала „структураˮ, а помалата брзина на подесување на електронскиот сензор, ќе манифестира  помалку „шумˮ, додека филмот и сензорот со поголема брзина, овозможува  посилна брзина на блендата, со што се намалува замагленоста на сликата во текот на движењето или се овозможува употребата на помал отвор за да се зголеми опсегот на оддалеченоста.
На пример, ˮf/8ˮ од ˮ8 „msˮ(милисекунди) (1/125 во секунда) и ˮf/5.6ˮ од ˮ4 msˮ (1/250 во секунда) ја дава истата количина на светлина. Определената комбинација има влијание врз крајниот резултат. Отворот и фокусното растојание на објективот, зависи од опсегот на оддалеченоста од објективот кој ќе биде во фокусот. Подолгиот објектив или поширокиот отвор, ќе резултира со „плитокˮ опсег на оддалеченост (т.е. само мал дел на сликата ќе биде во фокус). Ова често е корисно за изолирани предмети, како што се поединечните портрети или макро фотографијата.
Веспрем (округ)
Географија
Веспрем претставува округ во западна Унгарија. Во неговите природни граници тој ги зафаќа Бакони ридовите и северниот брег на езерото Балатон. Неговите граници ги дели со унгарските окрузи: Ваш, Ѓер-Мошон-Шопрон, Комаром-Естергом, Фејер, Шомоѓ и Зала. Главен административен центар на округот е градот со исто име - Веспрем. Реката Маркла тече низ дел од неговата западна граница. Неговата површина изнесува 4613 км2.
Историја
За време на историјата, границите на округот честопати се менувале. Најголем губиток округот доживеал за време на седумдесеттите години на XX век, кога Кестхењ му припаднал на округот Зала. После 1992 година, во неколку бранови, се додадение некои краеви на округот, на други окрузи, поголем дел од северните делови, како и имало делови кои биле споени со округот Ѓер-Мошон-Шопрон.
Фотографија
Експонажа и изведба
Спротивно на тоа, пократкиот објектив, или помалиот отвор, ќе резултира со тоа што сликата ќе биде повеќе во фокус. Ова главно е повеќе пожелно кога се фотографираат пејзажи или групи на луѓе. Со многу малите отвори, како што се фотоапаратите без објектив, голем опсег на оддалеченост може да се донесе во фокусот, но со прекршувње на светлина на такви мали отвори, острината едноставно се смалува. Општо земено, највисокиот степен на „остринатаˮ се постигнува во отворот, блиску до опсегот објективот ( на пример, ˮf/8ˮ за објективот со достапен отвор од ˮf/2.8 ˮна ˮf/16ˮ). Сепак, како што технологијата на објективот се подобрува, леќите стануваат способни за правење на сè повеќе остри слики во пошироки отвори.
Снимањето на сликата е само дел од процесот за формирање на сликата. Без оглед на материјалот, некои постапки мора да се воведат, за фотоапаратот, неразвиената слика ја направи видлива. Кај инверзниот филм, развиениот филм се наестува само за проекција. Филмот за негатив фотографии, треба да има филм којшто развива слики од негатив за да бидат извадени слики на фотографска хартија или на дијапозитив. Дигиталните фотографии можат да се префрлат на опслужувач за слики ( на пример на мрежно место каде што се споделуваат слики), видени на телевизија, или префрлени на компјутер или во рамка за дигитална фотографија. Секој од овие видови може да се копира на повеќе „класичниˮ медиуми, како што се на пример, обичната хартија или фотографската хартија.
Пред да се направи сликата, може да се прават измени на сликата со користење на неколку контроли. Многу од овие контроли се слични на контролите за време на фотографирањето, додека некои се единствени во процесот на сликањето. Повеќето контроли за вадење на сликите се исти, со дигиталните концепти, но некои прават различни ефекти. На пример, контролите ˮ dodging ˮ и ˮ burning ˮ се различни во дигиталните и во фотоапаратите со филм. Другите измени за сликање опфаќаат:
Стереоскопско сликање
И еднобојните и фотографиите во боја, можат да бидат снимени и прикажани преку две слики, кои се угледуваат на човечката стереоскопска визија. Иако позната под името како фотографија "3-D", поточниот назив за оваа техника е стереоскопија. Таквите фотоапарати долго биле продавани со користење на филм, а од неодамна и во дигиталниите електронски системи (вклучувајќи ја и камерата на мобилниот телефон).
Ултравиолетови, инфрацрвени и фотографии во боја
Уште од 1960-тите години, ултравиолетовите и инфрацрвените филмови се достапни многу децении и воведени во разнообразноста на фотографските средства.. Новите технолошки трендови во дигиталната фотографија, отвориле нови правци за фотографијата во боја, кадешто што претпазливите избори преку ултравиолетовите, видливите и инфрацрвените светла водат до нови уметнички визии. Изменетите дигитални фотоапарати може да манифестираат некои ултравиолетови фотографии, сите видливи и голем дел од инфрацрвениот спектар, како што повеќето дигитални сензори за сликање се чувствителни  од околу 350 ˮnmˮ (нм) до 1000 ˮnmˮ (нм). Дигиталните фотоапарати, што може да се купат во продавница содржат светло со инфрацрвено огледало, со кој се осветлува повеќето од инфрацрвената светлина и малку од ултравиолетовата, кои инаку со сензор би биле забележани, стеснувајќи го вообичаениот опсег од околу 400 ˮnmˮ (нм) до 700 ˮnmˮ (нм).
Замената на изолационото огледалото или со осветлување на инфрацрвеното филтер со ифрацрвено светло или со широко спектрарно пренесување на светлото, овозможува фотоапаратот да забележи поширок спектар на светлина со поголема чувствителност. Без изолационото огледало, црвеното, зеленото и синото (тиркизно, жолто и пурпурно) обоени микро-филтри поставени на сензорските елементи,ја менуваат количината на ултравиолетовите светлна (син прозорец) и инфрацрвените светла (првенствено, црвени и донекаде помалу зелените и сините микро-светла). Употребите на фотографијата во боја, се наменети за ликовната уметност, геологијата, криминолошките науки и во спроведувањето на законот.
Натпревари и награди по фотографија
Во февруари 2015 година, Светската фотографска организација (World Photographic Organization) го објавила списокот на деветте фотографии што влегле во потесниот избор за најдобра фотографија, снимена во претходната година. На натпреварот учествувале 173.444 фотографии, а во потесниот избор влегле дела на познати фотографи, како: Масимо Сестини (второнаграден во категоријата „General news“), со својата фотографија на спасување бегалци од потонат брод од страна на италијанската морнарица; Сергеј Илнитски (победник во категоријата „General news“, со фотографијата на маса со искршени предмети како последица на воените дејства во Донецк; Булент Кимиц (победник во категоријата „Spot news“), со фотографијата на ранета девојка која се извлекува од судирот меѓу полицијата и демонстрантите во Истанбул итн. Најдобрите фотографии биле изложени во Лондон, од 24 април до 10 мај, а наградата за најдобра фотографија изнесувала 30.000 долари.
IC 1551
IC 1551 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 32 м 16,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 41' 2"".
Други поделби
Проучување на IC 1551 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
NGC 5051
Откривање
Објектот е откриен на 30 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5051 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5051 има привидни димензии од 1,4' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 16 м 20 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -28° 17' 10"". Положбениот агол на објектот е во износ од 50°.
Други поделби
Проучување на NGC 5051 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46194. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 370; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6712. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 80.
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
Речани
Речани може да се однесува на:
Бургведел
Водни површини
Природни водотеци се реката Вице, која тече во западниот дел на градот, како и потоците Вулбек и Хенгстбеке.
Во близина на градот се наоѓаат две мали вештачки езера, кои денес се користат за туристички цели: Вирмско Езеро и Шпрингхорстско Езеро. Вирмското Езеро во текот на 2014 година целосно се исушило. На почетокот на 2016 година поголема површина била покриена со вода, со што отпочнал процесот за спас на езерото.
Соседни општини
Бургведел се граничи на запад со општината Ведемарк, на југ со општината Изернхаген, на исток со градот Бургдорф и на север со округот Целе.
Збратимени градови
Барзингхаузен е збратимен со следниве градови:
Отоманска Триполитанија
Покрај Триполитанија, Барса исто така била дел од провинцијата.
Освојување
До почетокот на 16 век либискиот брег имал минимална централна власт и најчесто била под владение на пиратите. Во 1510 година Шпанија го окупирала Триполи. Шпанските сили повеќе се занимавале со контролата на морето отколку со непријателите во земјата. Во 1530 година Малта заедно со Гоцо биле отстапени на витешкиот Малтешки ред како награда за нивната помош во војната за Родос против Османлиите. Христијаните со Триполи владееле до 1551 година кога територијата била заземена од познатиот отомански адмирал Синан Паша и Тургут Рејс. Тургут подцна бил прогласен за паша на Триполитанија. Слично како во останатите соседни земји, така и Триполитанија имала голема автономија во управувањето.
Така Магреб бил поделен на три провинции и тоа Алжир, Тунис и Триполи. По 1565 година администрацијата во Триполи била дадена на јаничарите кои станале доминантна сила во Либија.
Караманлиска династија
Во 1711 година, Ахмед Караманли ја основал истоимената династија која со земјата владеела 124 години. Во тие години се случила и Либиската граѓанска војна (1791-1795). Во 1801 година Јусуф Караманли побарал зголемување на данокот на Соединетите Американски држави за заштита на нивната трговија од пирати. Но американската млада држава го одбила барањето и го блокирала пристаништето со Триполи каде војната траела до 1805 година.
Османлиско-италијанска војна
Османлиско-италијанската војна била воен конфликт помеѓу Италија и Османлиското Царство, во периодот од 1911 до 1912 година. Во историографијата често е нарекувана Триполитанска војна. Воените дејствија заппочнале на 29 септември 1911 година, а мировниот договор бил потпишан во Лозана на 18 октомври 1912 година. Според договорот, територијата на денешна Либија попаднала под Италија.
Карломан I
Карломан I (28 јуни 751 –4 декември 771) бил крал на Франките од 768 до неговата смрт во 771. Тој бил вториот преживеан син на Пипин Кусиот и на Бертрада Ланска и помладиот брат на Карло Велики.
За Карломан I малку се знае и тој секогаш бил во сенка на својот славен татко и брат а оние што пишувале за него го опишувале како човек кој себеси се сожалувал и кој лесноумно потпаѓал на фалби.
Поделбата на франкиското кралство
На 3 годишна возраст, тој, заедно со татко му, Пипин Кусиот, и со постариот брат, Карло Велики, бил прогласен за крал на Франките и му била доделена титулата "Патрициј на Римјаните" од страна на папата Стефан II, кој дошол од Рим за да го моли франкискиот крал за помош против Ломбардите. Заедно со Карло Велики, после смртта на Пипин, наследил половина од кралството на Франките. Неговиот дел бил центарот на кралството, со престолнина во Соасон и ги опфаќало парискиот басен, Централниот масив, Лангдок, Прованса, Бургундија, јужна Австразија, Алзас и Алеманија. Териториите на Карломан биле полесни во однос на одбраната, но посиромашни во однос на приходите.
Општо сите се согласни дека Карломан и Карло Велики не се сакале еден со друг, иако точната причина за тоа останува непозната: некои историчари сугерираат дека секој од браќата се сметал себеси за единствен наследник на нивниот татко – Карло Велики бидејќи бил постариот брат, односно негово првородено дете, а Карломан бидејќи бил легитимниот син на Пипин (За Карло Велики понекогаш се тврди дека се родил како негов нелегитимен син во 742, но ваквото тврдење не е секојпат прифатено).
Натпреварување со Карло Велики
Во 770, мајката Бертрада почнала да ја имплементира нејзината голема стратегија. Откако ги поминала велигденските празници со Карло Велики во Лиеж, го посетила Карломан во Селц: мотивите за нејзината посета се непознати иако се сугерира дека се обидувала Карломан да го уразуми со цел да го направи посоработлив кон брат му Карло Велики. Какви и да биле плановите, кон крајот на годината Бертрада и Карло Велики успешно го опколиле Карломан: Карло Велики се оженил со Десидерата, ќерката на ломбардскиот крал Десидериј, најблискиот сосед на Карломан на исток, а бракот создал сојуз меѓу Карло Велики и Ломбардите; Бертрада воедно му осигурала на Карло Велики пријателство со Тасило, војводата на Баварија, внук на нејзиниот сопруг; дури се обидела да обезбеди и папска поддршка за бракот молејќи го Десидериј да отстапи одредени римски територии кои ги барало папството, иако папата Стефан останал непријателски настроен кон сојузот на Франките со неговите непријатели Ломбарди. Ваквите маневри биле поволни за Франките но претставувале сериозна закана за Карломан. Тој останал без сојузници: се обидел да го искористи сојузот на брат му со Ломбардите како своја предност во Рим, нудејќи му ја поддршката на папата Стефан III против Ломбардите и тајно преговарајќи со примицериусот, Кристофер, чијашто позиција исто така останала сериозно изолирана после франколомбардското зближување; но после насилното убиство на Кристофер од страна на Десидериј, Стефан III одбрал да ја даде својата поддршка на Ломбардите и на Карло Велики. Но откако Карло Велики ненадејно ја избркат својата ломбардска сопруга, ќерката на Десидериј, овој понижен се чини дека стапил во некаков сојуз со Карломан против Карло Велики и папството кое по овој настан повторно се свртело против Ломбардите.
Смрт и наследство
Карломан умрел на 9 декември 771, во дворецот во Самуси; неговата ненадејна смрт се смета дека е од природна причина (тешки крварења од носот). Пред неговата смрт, тој и неговиот брат Карло Велики биле на раб да си објават војна еден на друг, што биографот на Карло Велики Ејнхард го припишува на лошите совети на советниците на Карломан. Карломан бил погребан во Ремс, но во 13 век, неговите мошти биле пренесени во базиликата Сен-Дени.
И покрај нивниот проблематичен однос и настаните што се случиле по смртта на Карломан, Карло Велики подоцна својот втор легитимен син ќе го крсти 'Карломан' во чест на починатиот брат. Ова веројатно било јавен гест во чест на споменот на чичкото на детото и да се сопрат гласините за тоа како Карло Велики постапил со своите внуци. Во 781, Карло Велики го прекрстил детето во Пипин.
Црква Санта Приска
Црквата Санта Приска (италијански :Santa Prisca) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во 5 век реновирана во 1660 година. Црквата е посветена на Свети Приска.
Во земјата на поранешните каубои
Во земјата на поранешните каубои (англиски: The Hi-Lo Country) е филм од 1998 година, во режија на Стивен Фрирс. Главните улоги ги играат: Били Крудуп, Вуди Харелсон, Патриша Аркет, Пенелопе Круз итн. На филмскиот фестивал во Берлин, во 1999 година, режисерот Фрирс ја освоил наградата „Сребрена мечка“ за најдобра режија.
Содржина
Во прерискиот град Хај-Ло во Ново Мексико, Пит Калдер (го игра Крудуп) и Биг Бој Матон (го игра Харелсон) се враќаат од Втората светска војна и продолжуваат да живеат по старо - ја чуваат стоката и го обработуваат земјиштето. Тие се популарни кај жените и господари на земјата, но Пит отсекогаш бил вљубен во Мона (ја игра Аркет), која сега е омажена за друг човек.
Диме Бојановски
Како член на КПЈ (1932), самоиницијативно го издава илегалниот весник „Ударник“ (декември 1932 – мај 1933) како „орган на КПЈ“, поради што бил осуден на шест години. Казната ја одлежува во Сремска Митровица и во Лепоглава. По излегувањето од затвор, во 1939 година е исклучен од партијата поради поддршка на фракционерските активности на Петко Милетиќ. Непосредно пред Втората светска војна бил интерниран во Ивањица (Меѓуречје).
Во времето на НОВ работел во Агитпроп при Главниот штаб на НОВ и ПОМ.
По ослободувањето го завршил Правниот факултет и бил министер за трговија и снабдување во владата од 1946 година, а потоа и министер за правда во Владата на НРМ (1949-1958). Бил и професор по политичка економија на Економскиот факултет во Скопје (од основањето до 1956), директор на Економскиот институт (1950-1955), претседател на Трговската комора на Македонија (1962-1967), член на Извршниот совет на СРМ и др. Ги превел на македонски делата од Карл Маркс „Капиталот“ (I-III) и „Увод во критиката на политичката економија“.
Оролук (атол)
Оролук е атол во сојузната држава Понпеј во Микронезија.
Опис
Оролук се протега на површина долга 32 км и со просечна широчина од 20 км. Лагуната зафаќа околу 420 км2. Низ годините поради тајфуни голем број островчиња и песочни насипи во источниот дел на атолот биле потопени. Денес само островот Оролук е останат. Во Оролук има само од 8 до 10 жители. Тие се снабдени со намирници секои 6 месеци.
Општина
Оролук е општината која го опфаќа атолот и гребенот Минто.
Колиба во снег
Колиба во снег или Колиба под снег (германски - Verschneite Hütte) ― слика на Каспар Давид Фридрих, првпат изложена на изложбата одржана од Академијата за ликовни уметности во Дрезден, од која ја купил Јохан I од Саксонски.
Кетрин Клинџер убедливо тврди дека, наместо да претставува колиба во снегот, претставената структура е влезот во рудничко окно.
Парк на победата (Киев)
50.46472°N, 30.60583°W
Паркот на победата (украински: Парк «Перемога») е парк кој се наоѓа во Днепарскиот реон на Киев, Украина. Паркот е посветен на победата на Советскиот Сојуз во текот на Втората светска војна.
Паркот бил отворен во 1965 година и реновиран во 2008 година. Се состои од 82,61 хектари борова шума со пешачки патеки, мало езеро со мост и острови, спортски зданија, затворено лизгалиште.
Главно мсто во паркот е Могилата на бесмртноста, во чест на хероите кои ги дале своите животи во текот на Втората светска војна. Самиот објект бил отворен на 21 јуни 1967 година. Објектот има форма на петокрака.
Ацо Гиревски
Ацо Гиревски, протоереј-ставроофор е редовен професор и декан во три мандати на Православниот богословски факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, истакнат православен свештеник, богослов, проповедник и мисионер. Ги предава предметите вовед во теологијата, агиологија, омилитика, пастирско богословие и пастирска администрација.
Животопис
Роден е во Строиманци, Свети Николе 29 јануари 1955 година, како петто дете на Александар и Зорка. Пораснал и се школувал во Скопје. Богословија, Богословски факултет и докторски студии завршил во Скопје. Отецот Гиревски бил визитинг професор на Универзитетот за туризам и менаџмент во Скопје (2008/2009) и го предавал предметот верски туризам за кој предмет изготвил учебник. Ги објавил следниве дела:
Професорот д-р о. Гиревски има објавено стотина библиографски единици. Во библиографските единици, неговиот научен интерес го насочува кон областа на пастирско-омилитичкото богословие, употребата на македонскиот литературен јазик во црковната просвета и образованието, веронауката во образованието, историјата на МПЦ, улогата на македонскиот превод на Библијата во современата мисија на црквата, верскиот туризам и друго.
Живее во Скопје.
Киднапиран
Киднапиран (англиски: Kidnapped) е историско-авантуристички роман напишан од шкотскиот писател Роберт Луис Стивенсон. Романот бил напишан како „детски (момчешки) роман“ и за првпат бил издаден во списанието „Young Folks“ од мај до јули 1886 година. Брзо по издавањето на романот, истиот привлекол внимание и почит од различни писатели како што се Хенри Џејмс, Хорхе Луис Борхес и Шејмус Хини. Во 1893 година бил издаден романот Катриона, продолжение на романот. Романот е преведен на многу светски јазици, меѓу кои и на македонски.
Приказната на романот се одвива во 19 век во Шкотска и познати шкотски настани, како што е Апинското убиство, кое се одвило во близина на Балахулиш во 1752 година како последица на Јакобитското востание. Поголем број од ликовите се вистински личности, меѓу кои и еден од главните ликови - Ален Брек Стјуарт. Политичката ситуација во тогашно време е претставена од различни погледи, а Шкотските Горјани се третираат со симпатија.
Според раните книживни критики на Киднапиран од 1886 година, се мислело дека романот бил создаден според вистинската приказна на Џејмс Анесли, за кој се претпоставувало дека бил наследник на пет аристократски титули и кој бил киднапиран на 12 годишна возраст од неговиот чичко Ричард Анесли. Според теоријата, Џејмс бил испратен за Америка преку Даблин на брод во 1728 година. Тој успеал да избега по 13 години и да се врати во родното место за да си го поврати наследството кое било заземено од неговиот чичко. Биографот на Анесли изјавил дека Стивенсон не бил запознаен со сагата на Џејмс Анесли, кој до 1886 година веќе инспирирал четири други романи од 19 век.
Ликови
Дејвид Балфур е обвинет дека е учесник во Апинското убиство, вистински историски настан. Ликовите Ален Брек Стјуарт, Колин Рој Кемпбел, Џејмс Стјуарт од Глен, Клани Мекферсон и Робин Ојг Макгрегор биле вистински луѓе.
Книжевна критика
„Киднапиран“ бил добро прифатен од страна на пошироката публика за време на периодот кога Стивенсон бил жив, но по неговата смрт голем број луѓе гледале со скептицизам и ја сметале книгата за „детска“. Сепак, до средината на XX век, книгата повторно се стекнала со одобрување и проучување. Книгата не дава точни историски податоци, но ја прераскажува јакобитската верзија на Апинското убиство. Продолжението „Катриона“ било напишано во 1893 година, за време на периодот кога Стивенсон живеел на Самоа. Темата на романот е во добар дел романтичен, и помалку авантуристички, и не ја достигнал популарноста на „Киднапиран“.
Адаптации
Романот доживеал неколку адаптации. На страницата за Роберт Луис Стивенсон има целосен список на дела излезени од „Киднапиран“.
Некои од филмските адаптации на романот се: Киднапиран (филм од 1938), Киднапиран (филм од 1960), Киднапиран (филм од 1971), Киднапиран (филм од 1986), Киднапиран (филм од 1995) и Киднапиран (телевизиска серија).
Стрип брз база на „Киднапиран“ бил издаден во 2007 и 2008 од Marvel Illustrated во подготовка на Рој Томас и Марио Гали. Тие претходно го адаптирале романот „Островот на богатството“.
Ѕвер од Екмур
Ѕвер од Екмур (англиски: Beast of Exmoor) е назив за наводна вонземјанска мачка која ги убивала овците на полињата во националниот парк Екмур во Обединетото Кралство.
Историја
Постојат многу извештаи и сведоци кои зборуваат дека Ѕверот од Екмур навистина постои, но некои луѓе мислат дека оваа е само легенда и дека никогаш не се случила. Прво пријавено видување се случило во 1970 година. Во градот Јужен Молтон во 1983 година еден селанец пријавил дека во три месеци изгубил преку 100 оваци. Рекол дека ги убило некое животно кое личело на голема мачка. Опишал дака има крзно во сива или црна боја. Тоа одговарало на описот на пума и леопард. Во тој период многу луѓе држeле пуми и леопарди во притвор надвор од зоолошките градини. Можно е дека некоја од нив побегнала од притвор и дека почнала да убива овци на фармите. 2006 година сеалнецот што пронашол мртви овци, пронашол черепи на пума во близина на својата фарма, но научниците не веруваат дека големите мачки живеат во дивина на Англија.
Пребарување
Многу оваци биле убиени, па затоа наскоро била организирано барање на ѕверот. Многу луѓе ги пребарувало шумите. Некои се сетиле да пробаат да го отрујат животното така што околу главата на овцате ставале ќесичка со отров. Ѕверот ја јадел целата овца па дури и волната, но додека ја ловеле не биле пријавени случаи дека некој пронашол мртва овца. Во шумите биле поставувани фотоапарати кои сликале се што се помрднува, но никаква голема мачка не била сликана. Кога било завршено пребарувањето ѕверот повеќе не се појавувал и никој повеќе никогаш не пријавил дека видел голема мачка на својата фарма. Некои луѓе мислат дека оваа животно било паметно како човек и затоа отишло при пребарувањето, затоа што мислело дека ќе го фатат. Никогаш не е докажано што е Ѕвер од Екмур.
Викрамска ера
Викрамска ера (Викрам самват; деванагари: ') (со кратенка В.С.  или  Б.С.''') — календар кој бил воспоставен од страна на царот Викрамадитја. Овој календар се состои од месечеви месеци и сончева ѕвездена година. Станува збор за официјалниот календар на Непал, кои се нарекува и Бикрам самват, но се пресметува со употреба на тропската година.
За Викрама самават се вели дека бил создаден од императорот Викрамадитја од Уџајин по неговата победа над Саките во 56 година п.н.е., најчесто ( но погрешно ) се поврзува со наредниот крал Чандрагупта Викрамадитја. Станува збор за месечев календар заснован на хиндуистичката традиција (Погледајте хиндуистички календар и Ведското сметање на времето). Викрамската ера е 56,7 години понапред во броењето на времето во споредба со сончевиот грегоријански календар. На пример, годината 2056 БС започнала во 1999 а завршила во 2000 година. Новата година започнува со првиот ден по младата месечина, со месецот чаитра, чаитра шуда 1 или чаитра шукла пакша пратама, што обично се паѓа во март-април во грегоријанскиот календар. Деветодневниот фестивал Наваратри започнува на овој ден, достигнувајќи го максималното славје на денот рам навми. Во Непал, започнува во средината на април и го одбележува почетокот на новата сончева година.
Во Индија, се користи обновениот Сака календар, во хиндуистичката верзија на преамбулата при создавањето на уставот на Индија, датумот на прифаќањето на уставот 26 ноември 1949 година е запишан со употреба на викрамската ера (магшерш шукла саптами самват 2006). Постојат барања за замена на индискиот национален календар со викрамската ера.
Месеци
{|
Историја
Овој календар своето име го добил по првичното име според раџпутскиот крал Викрамадитја од Уџајин од династијата Парамара. По процутот на олигарсите Рана во Непал, викранската ера започнува неофицијално да се користи заедно да се употребува со официјалниот календар на сачкара ера. Сачката ера престанала да се користи во 1823 година и бил заменет со викрамската ера и е во официјална употреба од тој датум. Викрамската ера започнала да се користи во 1958 година од своето постоење. Овој календар се користел во западна Индија, и таму се нарекува „Викрам самват“.
Датумот треба да ја претставува победата на кралот Викрамадитја над Саките, кои извршиле инвазија во Уџајин. Алтернативно, се смета од некои научници дека овој календар одговара на Азешка ера, односно владеењето на индо-скитскиот крал Азес I, но ова денес е целоно отфрлено од страна на Фалк и Бенет кои ја сместуваат Азешката ера во 47/46 година п.н.е.
Приказната е опишана во „Калакачарја Катанака“, подоцнежно дело на џаинистички мудрец по име Махешара Сури. Катанака ја кажува приказната за познатиот џаинистички монах Калакачарја. Во делото се споменува дека Гандарвасен, тогашниот моќен крал на Уџајин, грабнал монахиња со име Сарасвасти кој била сестра на монахот. Збеснатиот монах ја побарал помошта од владетелот Сака, Сахин, во Сакастана. И покрај малите шанси (помогнат со чуда) кралот Сака го победил, Гандарвасен и истиот го заробил. Саравасти се вратила во манастирот, а на Гандарвасен му било простено. Поразениот крал се повлекол во шумата, каде бил убиен од тигар. Неговиот син, Викрамадитја, кој израснал во шумата, морал да владее од Пратиштана (современа Махараштра). Подоцна, Викрамадитја го нападнал Уџајин и ги избркал Саките. За да го одбележи овој настан, вовњел нова ера која ја нарекол Викрамова ера. Оваа приказна на некој начин е испомешана, бидејќи Викрамадитја своето владение го започнал од Уџајин, а не од Пратиштана. Уџајинскиот календар започнал околу 56 до 58 година п.н.е., а подоцнежниот календар на сачката ера започнал да се користи во 78 година во Пратиштан.
Култура
Традиционалната Нова година или „Бикрам самват“ е еден од многуте фестивали во Непал, кој се слави со забави, семејни собирања, разменување на добри желби, и учеството во ритуали за да се осигура добрата среќа во наредната година. Се случува во средината на април секоја година, и се поклопува со традиционалната нова година во Асам, Бенгал, Мјанмар, Камбоџа, Керала, Кашмир, Манипур, Ориса, Пенџаб, Шриланка, Тамил Наду и Тајланд.
Покрај во Непал, викрамската ера се користи и во северна Индија, источна Индија, и во Гуџарат меѓу хиндусите. Во будистичките заедници, месецот баишах се поврзува со весак, познат како висаках пуџа или Буда пурнима во Непал, Индија и Бангладеш, вишаха буча во Тајланд, ваисак во Индонезија и вешак во Шриланка и Малезија. Го одбележува раѓањето, просветлувањето и смртта на Гаутама Буда на првата полна месечина во првиот ден на мај, освен во престапните години кога фестивалот се одржува во јуни. Овој фестивал не се одржува во истиот ден како Пахела Баишах, овие празници се преклопуваат во (баишах) во будистичките календари во Бенгал, Хинду, и Теравада, и се поврзани историски преку ширењето на Хиндуизмот и Будизмот во јужна Азија.
Во Гуџарат, вториот ден од дивали се слави како првиот ден од викрамската ера, кој е всушност првиот ден на месецот картик.
Бахче Ловаси
Бахче Ловаси (грчки: ; катаревуса: Κηπάριον, Кипарион, до 1927 година Μπακτσέ Λόβασι, Бакце Ловаси) - село во Грција, во Општина Кожани, област Западна Македонија, односно Егејскиот дел на Македонија. Во 2011 година во Бахче Ловаси биле регистрирани 39 луѓе.
Географија
Бахче Ловаси е расположено на 12 километри западно од Кожани, на источните падини на Сињак.
Во Отоманското Царство
На крајот на XIX век Бахче Ловаси било етничко турско село во Османлиската Империја. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Бахчели (Бахчелери), Кожанска каза, има 212 Турци. Според грчкото конзулство во Еласона во 1904 година во Бахѕеловаси (Μπαχτζελόβασι) живееле 110 Турци.
Во Грција
Во Првата балканска војна во 1912 година во селото влегле грчки единици и после Втората балканска војна во 1913 година останало под Грција. Во 1913 година селото имало 100 жители. Во 20-тите години населението се иселило во Турција и на негово место биле доведени христијански бегалци од Турција. Во 1928 година селото било целосно бегалско со 24 семејства и 104 жители бегалци.
Во 1927 името на селото било сменето во Кипари.
Во 2001 година во Бахче Ловаси биле регистрирани 68 луѓе.
Лав I (владетел)
Лав I (Flavius Valerius Leo Augustus; роден во 401 г. – починал на 18 јануари, 474 г.) бил византиски цар од 457 до 474. Потекнува од Дакија Аврелијана близу историската Тракија, познат како Лав Тракиски (грчки: ).
Владеејќи со Источното царство речиси 20 години, Лав докажал дека е способен владетел. Тој предвидел многу амбициозни политички и воени планови, главно насочен кон помагање на проблемите на Западното Римско Царство и враќање на поранешните територии. Тој е познат по тоа што бил првиот цар на Истокот кој донесувал закони на грчки, а не латински.
Тој се празнува како светец во Православната црква, со празник на 20 јануари.
Царување
Се родил како Лав Маркел во Тракија или во провинцијата Дакија Аврелијана во 401 година на дако-римјанско семејство. Неговото дакиско потекло е спомнато од Кандид Изаур, додека Јован Малала верува дека тој бил од бесиско потекло. Тој служел во римската војска, достигнувајќи до нивото „комес“. Лав бил последниот од низата цареви кои биле на престолот од Аспар, аланин кој служел како водач на војската сметал дека Лав ќе биде лесна марионета за управување. Наместо тоа, Лав станал многу понезависен од Аспар, создавајќи тензија која ќе кулминира со убивање на другиот.
Крунисувањето на Лав како цар на 7 февруари 457, било прво кое го вклучувало и вселенскиот патријарх. Лав I склучил сојуз со Исавриците и успеал да го елиминира Аспар. Цената на овој сојуз била бракот на Лавовата ќерка со Тарасикодиса, водач на Исавриците, кој како Зенон станал цар во 474. Во 469, Аспар се обидел да го убие Зенон и речиси успеал. Конечно, во 471, Аспаровиот син Ардабур бил вмешан во заговор против Лав и двајцата биле убиени покрај палатата од евнуси кои ги исполниле Лавовите наредби.
Лав ги преценил неговите способности и направил некои грешки кои биле закана за внатрешниот поредок на империјата. Балканот бил опустошен од Остроготите, по несложувањето меѓу царот и младиот водач Теодорих Велики, кој бил израснат во судот на Лав во Цариград, каде што се запознал со римската влада и воени тактики. Исто така таму имало и рации од Хуните. Сеедно, овие напаѓачи не биле способни да го заземат Цариград благодарение на ѕидините, кои биле повторно изградени и зајакнати за време на владеењето на Теодосиј II и против истите, напаѓачите не поседувале соодветни справи за опсада.
Владеењето на Лав е важно по неговото влијание во Западното Римско Царство, обележано со неговата средба со Антемиј како цар на Западното Римско Царство во 467. Тој се обидел да го воздигне ова политичко достигнување со експедиција против вандалите во 468, која била поразена поради ароганцијата на Лавовиот зет Василиск. Оваа катастрофа ја исцрпила империјата од луѓе и пари. Експедицијата, која чинела 130,000 фунти злато и 700 фунти сребро, се состоела од 1,113 бродови со 100,000 луѓе, но на крајот загубиле 600 бродови. По поразот, вандалите го пустошеле грчкото крајбрежје до моментот кога било склучено примирје меѓу Лав и Гејсерих.
Лав станал многу непопуларен во текот на последните денови како цар поради укинување на сите не-верски прослави или настани во неделите.
Лав умрел од дизентерија на 73 годишна возраст на 18 јануари, 474 година.
Брак и деца
Лав и Верина имале три деца. Нивната најстара ќерка Аријадна е родена пред смртта на Маркијан (владеел 450 – 457). Аријадна имала помлада сестра, Леонтија. Леонтија прво била вереница на Патрициј, син на Аспар, но нивната свршувачка веројатно била одложена кога Аспар и еден од неговите синови, Ардабур, биле убиени во 471. Подоцна Леонтија се омажила со Маркијан, син на царот Антемиј и Марција Евфемија. Заедно предводеле неуспешен револт против Зенон во 478–479. Тие биле прогонети во Исаврија по поразот.
Непознат син се родил во 463. Тој умрел пет месеци по пораѓањето. Единствените извори за него се хороскоп од Реториј и хагиографија од Даниел Столпник.
„Грузиската хроника“, збирка цртежи од поранешни извори која датира од тринаесеттиот век, прикажува брак меѓу Вахтанг I и принцезата Елена од Византија, идентификувајќи ја како ќерка на претходник на Зенон. Овој претходник веројатно бил Лав I, така приказната алудира на третата ќерка на Лав. Кирил Туманов препознал две деца од овој брак. Митридат од Иберија и Лав од Иберија. Овој постар Лав бил татко на Гуарам I од Иберија. Точноста на овој извор е неопределена.
Гида
Градот претставува административно седиште на истоимената општина. Има извонреден раст насочен на неговото стопанство преку земјоделството, трговијата и алтернативниот туризам.
Географија и местоположба
Градот се наоѓа на 28 километри североисточно од градот Бер, 26 километри јужно од градот Пазар и 49 километри западно од градот Солун, крај главниот пат кој води од Солун за Бер, на надморска височина од 8 метри.
Сместен е во Солунското Поле.
Гида поседува железничка станица на железничката линија Солун-Лерин-Битола. Автопатите А2 и А1 поминуваат низ општината.
Историја
По Првата светска војна, во 1922 година, во тогашното село биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, Гида претставувала мешана населба со 35 бегалски семејства со вкупно 134 жители.