cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тошио Сузуки
Сузуки е познат како еден од најуспешните продуценти во Јапонија заради огромните успеси на јапонската театрална каса постигнати со филмовите на студиото Гибли. Хајао Мијазаки вели дека „кога би го немало Г-дин Сузуки би го немало ни Студио Гибли“.
Сузуки дипломира од одделот за литература на универзитетот Кеико.
Парос
Парос (грчки: Πάρος; венецијански: Paro) — грчки остров кој се наоѓа во централниот дел на Егејско Море, како дел од островската група Киклади, западно од Наксос. Се наоѓа на околу 150 километри југоисточно од Пиреја. Општина Парос вклучува бројни ненаселени островчиња со вкупна површина од 196.308 квадратни километри. Најблискиот сосед е општината Антипарос, која се наоѓа на југозапад.
Историски гледано, Парос бил познат по својот извонреден бел мермер, што довело до израз терминот „Паријан“ за да се опише мермер со слични квалитети. Денес, мермерните рудници се напуштени, но Парос првенствено е познат како популарно туристичко место.
Географија
Географските координати на Парос се 37° N географска широчина и 25°10'E. должина. Областа е 165 км2. Нејзината најголема должина од е 21 км а нејзината најголема ширина е 16 километри. Островот има кружен облик, формиран од една планина (724 м) што е рамномерно спуштена од сите страни. Островот е составен од мермер, гнајс и шкрилец. На запад од Парос лежи помалиот остров Антипарос. Најтесниот канал, помеѓу двата острови, е широк помалку од 2 километри.
Парос има бројни плажи, вклучувајќи ги Криси Акти (Златна плажа) во близина на Дриос на источниот брег, во Пунда, Логарас, Писо Ливади и Агиа Ирини.
Парикија
Главниот град Парикија, кој се наоѓа на залив на северозападната страна на островот, го зазема местото на античкиот град Парос. Пристаништето Парикија е главен центар за фериботи и кон егејските острови, со неколку пловидби секој ден за Пиреја, пристаништето во Атина, Ираклион, главниот град на Крит и други острови како што се Наксос, Иос, Миконос и Санторини.
Во градот Парикија, куќите се изградени и украсени во традиционалниот кикладиски стил, со рамен покрив, ѕидови од бела боја и сино-обоени врати и прозорци и ролетни. Куќите му даваат на градот живописен аспект. Над централниот дел на патот на крајбрежјето, се наоѓаат остатоци од средновековен замок, изграден речиси целосно од мермерните остатоци на антички храм посветен на Аполон. Слични траги на антиката, во облик на натписи, столбови итн., се бројни. На падините во јужната периферија на Парикија, лево од патот Парикија - Алики, се остатоците од храм посветен на Асклепиј. Покрај тоа, во близина на модерното пристаниште, остатоците од античките гробишта се видливи.
Назад од пристаништето, околу 400 метри лево од главниот плоштад Парикија, е главната црква на градот Пресвета Богородиц. Се смета дека била основана од мајката на римскиот цар Константин Велики (владеел 306-337), Света Елена, за време на нејзиното поклонение кон Светата земја.
Градот Парикија има мал, но интересен археолошки музеј, сместувајќи некои од многуте наоѓалишта од местата во Парос. Најдобрите парчиња, сепак, се наоѓаат во Атинскиот национален археолошки музеј.
Други населби
На северната страна на островот се наоѓа заливот Науса или Агуса, кој обезбедува безбедно и пространо пристаниште. Друго добро пристаниште е онаа во Дриос на југоисточната страна, каде што турската флота се обидувала да се прицврсти на своето патување низ Егејското Море, за време на периодот на османлиското владеење над Парос (1537-1832).
Друга населба на островот Парос е Лефкес (Λεύκες). Лефкс е планинско село во внатрешноста на 10 километри од Парикија. Во доцниот 19 век, Лефкес бил центар на општина која припаѓала на провинцијата Наксос до 1912 година. Името на општината Ирија било едно од античките имиња на Парос. Лефкес бил главен град на општината Ирија, во која биле вклучени селата Ангрија, Алики, Анерација, Вунија, Камари, Кампос, Лангада, Малтес и Марати. Во тоа време, селото успеало да постигне голем економски развој. Во 1970-тите, многу жители се преселиле во Атина, Маруси и Мелисија поради урбанизацијата. Сепак, последните неколку години, туризмот претставува нов извор на приход за месното население што довело до реконструкција на домовите. Во последниот попис (2011) населението броело 545 жители.
Мермерни каменоломи
Мермерот, кој е бел и проѕирен, претставувал главен извор на богатство за островот. Прославените мермерни каменоломи лежат на северната страна на планината, познати како Марати. Мермерот, кој бил извезуван од 6 век п.н.е. па наваму, го користеле големи грчки вајари. Тој бил добиен со помош на подземни каменоломи управувани хоризонтално или под агол на спуштање во карпата.
Антички период
Според традицијата, Парос бил населен од страна на жителите на Аркадија. Древните имиња на островотбиле Платеија, Деметријас, Стронгили, Хирија, Хилеза, Миноа и Кабарнис. Островот подоцна бил колонизиран од жителите на Јонија во кој период островот постигнал висок степен на просперитет. На Парос се одржала 15-тата или 18-тата Олимпијада, на која учествувал поетот Архилох, роден во Парос. До крајот на 385 година п.н.е., жителите, во соработка со Дионисиј I Стариот, основале колонија на илирскиот остров Фарос (Хвар).
Непосредно пред Персиската војна, Парос паднал под контрола на Наксос. Во првата Грчко-персиска војна (490 п.н.е.), Парос застанал на страната на Персијците. Во знак на одмазда, главниот град бил под опсада на атинската флота, која побарала парична казна од 100 таланти. Но, градот понудил силен отпор, а Атињаните биле принудени да се повлечат по опсада од 26 дена.
Парос, исто така, застанал на страната на Ксеркс I против Грција во втората грчко-персиска војна (480-479 п.н.е.), но, по Битката кај Артемизија. Поради поддршката на Персија, островјаните подоцна биле казнети од страна на атинскиот воен водач Темистокле, кој барал голема парична казна.
Крстоносен период
Во 1204 година, војниците на Четвртиот крстоносен поход го освоиле Цариград и ја потиснале Византија. Наследникот на Византија, Никејското Царство во 1261 година повторно го вратил Цариград како и голем дел од византиските територии, вклучувајќи го и Парос. Парос станал дел од на Егејското војводство, составено од различни егејски острови управувани од венецијански војвода како номинален вазал. Меѓутоа, во пракса, војводството било секогаш под Република Венеција.
Отомански и грчки период
Во 1537 година, Парос бил освоен од Отоманските Турци и островот останал во составот на Отоманското Царство до Грчката војна за независност (1821-1829). За време на Руско-турската војна (1768-1774), Заливот претставувал основна база на Руската ескадрила на грофот Алексеј Орлов. Според Цариградскиот договор (1832), Парос станал дел од новото независно Кралство Грција,
На 26 септември 2000 година ферибот МС Експрес Самина се судрил во пристаништето Портес, при што загинале 82 лица на бродот.
IC 1594
IC 1594 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1594 се споменува и како UGC 7150, MCG 3-31-51, VCC 17.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1594 е од видот Im. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. IC 1594 има привидни димензии од 1,3' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 10 м 1,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +14° 22' 1"". Положбениот агол на објектот е во износ од 141°.
Други поделби
Проучување на IC 1594 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38692.
Рајнсдорф (Саксонија)
Рајнсдорф (Reinsdorf) — општина во округот Цвикау, во Саксонија, Германија.
Наводи
Reinsdorf
Краљичина плажа
Краличина плажа - плажа која се наоѓа во близина на Милочер, веднаш до Милочерската односно Кралската плажа. ОдСвети Стефан е оддалечена околу 500 метри. Се смета за една од најубавите плажи, не само во Црна Гора, туку и на целиот Медитеран. Тоа е мала плажа, долга околу 200 метри. Во внатрешноста на плажата има летна резиденција на кралот Никола, опкружена со густа борова шума, чемпрес и маслинови градини.
Името на плажата
Оваа плажа го добила своето име во време кога била омилена плажа на српската кралица Марија Караѓорѓевиќ. Веднаш до Краличината е Кралската плажа, односно Милочерската плажа, каде што се наоѓа некогашна летна куќа на династијата Караѓорѓевиќ, денес попозната како „Вила Милочер“.
Опис на плажата
Прочуената Краличина плажа се наоѓа во близина на Милочер, во непосредна близина на Свети Стефан. Свртена е кон отворено море, а во внатрешноста на плажата има шума во која доминираат густи чемпреси и маслинки. Плажата е грагоровита, долга помалку од 200 метри и се наоѓа во морски залив. Морето го извајало дното на брегот, така што морето има специфична боја и дава смарагднозелен и синкав тон на водата, во која ја одразува бујната средоземна вегетација од двете страни на плажата.
Историја на плажата
Самиот летниковец на Караѓорѓевиќи, денес „Вила Милочер“, бил изграден во 1934 година. Се наоѓа на 32 хектари, опкружен од три страни со борови шуми и маслинови насади со повеќе од 800 стебла. Опкружен е со парк со површина од 18 ха. Во паркот има голем број на ретки видови растенија кои биле донесени од целиот свет само за овој парк, така што Кралската плажата е вистинска природна изложба. Меѓу многуте егзотични видови дрвја се либанскиот кедар, тропската мимоза, јапонската мушмула, кактусите, агавата и многу други.
Веќе во средината на 20 век плажата го добила епитетот „престижна“, а денес е омилена плажа на светскиот џет-сет. Некогаш била избрана да биде место на официјалната свадбена церемонија на популарниот српски тенисер Новак Ѓоковиќ и неговата сопруга Јелена.
Миравци
Миравци — село во Општина Гевгелија, во областа Бојмија, во околината на градот Гевгелија. До 2004 година, селото било административно седиште на истоимената општина.
Географија и местоположба
Населбата се наоѓа во областа Бојмија, во крајниот северен дел на територијата на Општина Гевгелија. Селото лежи на десната страна на реката Вардар, распослано во Гевгелиско-валандовската Котлина. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 110 метри. Се наоѓа непосредно до стариот пат Демир Капија-Гевгелија, каде што денес е изградена новата делница Демир Капија-Смоквица од меѓународниот Автопат „Александар Македонски“ (Е-75). Од градот Гевгелија е оддалечено 21 километар.
На ридовите над Миравци, кои се дел од источното подножје на планинскиот масив на Кожуф, се наоѓа излетничкото место „Бел Рај“, кое катастарски се наоѓа во соседното село Петрово.
NGC 5088
NGC 5088 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Миравци
Географија и местоположба
Во близината на селото Миравци, на патот кон селото Петрово се наоѓа и вештачко езеро.
NGC 5088
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5088 се споменува и како MCG -2-34-34, IRAS 13176-1218.
Миравци
Историја
Селото било срамнето со земја при Валандовскиот земјотрес во 1931 година.
NGC 5088
Откривање
Телото е откриено на 18 април 1855 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Миравци
Стопанство
Има релативно голем атар, што зафаќа површина од 28,8 км2. На него преовладуваат шумите со површина од 1.707 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 729 хектари, а на пасиштата само 263 хектари.
NGC 5088
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5088 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5088 има привидни димензии од 2,7' х 0,7'.
Миравци
Стопанство
Селото има полјоделско-шумарска функција.
NGC 5088
Други поделби
Проучување на NGC 5088 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46535. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 285; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5550. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1061.
Миравци
Стопанство
Миравци има добра економска развиеност пред сѐ поради земјоделството. Покрај основните полјоделски култури благодарение на субмедитеранската клима во Миравци и околината успеваат и ран зеленчук (рани домати, краставици, компири, зелки, млад кромид и лук, марула) и некои тропски и средоземни овошја како киви, калинки, смокви и јапонски јаболка, кои освен на домашните пазари во последно време и се извезуваат на странските.
Во селото работат и земјоделска задруга и фабрички погон, повеќе колонијални продавници, а развиени се и трговијата и угостителството (неколку кафеани и кафе-барови).
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Миравци имало 660 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Миравци имало 760 жители.
Миравци е големо село, со пораст на бројот на население. Така, населбата во 1961 година имала 1.438 жители, од кои 1.419 биле Македонци, а 12 жители Срби. Во 1994 година, селото броело 1.667 жители, од кои 1.662 жители Македонци, а пет жители Срби.
Според пописот од 2002 година, во селото Миравци имало 1.647 жители, од кои 1.640 Македонци, 6 Срби и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.392 жители, од кои 1.335 Македонци, 5 Албанци, 2 Срби, 8 останати и 42 лица без податоци.
Родови
Селото Миравци отсекогаш било населено со Македонци од православна христијанска вероисповед. Најголем дел од македонските родови во Миравци се староседелци односно старинци, а како село кое отсекогаш било големо и со поволни услови за живот привлекувало и доселеници од повисоките села во околните планински предели на Кожуф како Ума, но и од подалечни краишта како македонските предели во денешна Албанија. Во Миравци живеат следните македонски родови и семејства: Цуклеви, Танчеви, Ташевци, Самарџиеви, Бозови, Сумрови, Пејови, Лазарови, Елбасанови (веројатно водат потекло од Елбасан).
Самоуправа и политика
Во век, Миравци било христијанско село во рамките на Гевгелиската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Гевгелија, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Миравци. Во периодот од 1996-2004 година, селото било седиште на некогашната Општина Миравци.
Во периодот 1955-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Гевгелија. Во периодот 1955-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Гевгелија.
Во периодот 1950-1955, селото било седиште на некогашната општина Миравци, во која влегувале селата Габрово, Давидово, Миравци, Милетково и Петрово.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 361 и 362 според Државната изборна комисија, сместени во основното училиште и библотеката.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.305 гласачи. На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 1.329 гласачи.
Култура и спорт
Во селото постоел фудбалскиот клуб „ФК Миравци“, кој во 2011 бил споен кон „ФК Вардар“. Во селото, денес работи клубот „ФК Кожуф Гевгелија“, кој успешно се натпреварува во Втората македонска фудбалска лига.
Секоја година во селото Миравци се одржува и турнир во мал фудбал.
Панкреасен сок
Панкреасниот сок претставува секрет што панкреасот го излачува во дванаесетпалечното црево. Каличината на излачениот панкреасен сок, за време од 24 часа се движи од 1500 - 2000 ml. Лачењето на панкреасниот сок започнува само 2 - 3 минути по земањето на храна и трае во наредните 6 - 12 часа. Количината на излачениот панкреасен сок зависи од количината и составот на храната. Во текот на варењето на храната во дуоденалната лигавица секретин, материја со рормонско дејствување. Таа преку крвта го стимулира лачењето на панкреасниот сок. Зголеменото лачење на панкреасниот сок се постигнува и по рефлексен пат преку вкусот. Панкреасниот сок е безбојна течност, без мирис со алкална реакција (pH 7. 8 - 8.4). Панкреасниот сок содржи голем број ферменти одговорни за разградба на белковините, мастите и јаглехидратите.
Белковини
Трипсин е фермент под чие влијание настанува разградбата на белковините. Во панкреасниот сок се наоѓа во неактивна форма, во вид на профермент трипсиноген. Трипсиногенот преоѓа во трипсин под влијание на ентерокиназа, материја што ја лачат жлездите од цревната лигавица. Во дванаесетпалечното црево престанува дејството на пепсинот поради алкалната средина, бидејќи тој дејствува единствено во киселата средина. Белковините и разградените производи од пепсинското варење (албумози и пептони) под влијание на трипсинот се разградуваат до аминокиселини. Покрај трипсинот, во процесот на разградбата на белковините учествуваат уште два фермента: хипотрипсин (активна форма на химотрипсиногенот) и карбоскиполипептидаза. Крајните производи од нивното дејствување се полипептиди и извесна количина на аминокиселини.
Масти
Ферментот липаза ги разградува маснотиите до глицерол и масни киселини. Активноста на липазата значително се засилува во присуство на жолчката. Ферментот дејствува во алкална средина.
Семејство (биологија)
Семејство (или фамилија) — таксономски ранг во биолошката класификација на организмите и таксон. Други застапени рангови се животот (живиот свет), доменот, царството, коленото, класата, редот, родот и видот. Семејството е сместено помеѓу редот и родот и има свој подранг, наречен потсемејство и свој надранг, наречен натсемејство.
На пример, оревот и хикоријата припаѓаат на семејството оревоцветни (Juglandaceae).
Определувањето на членовите на фамилиите е работа на таксономите. Честопати се поставува прашањето дали воопшто да се признае некоја семејство. Во голем број случаи таксономите не го делат истото мислење. Бидејќи не постојат строго утврдени правила што мора да се следат при опишувањето или признавањето на фамилиите, некои таксони се признаени насекаде, додека пак други наоѓаат поддршка мошне ретко.
Црвено и Црно
Црвено и црно (Le Rouge et le Noir) — историско-психолошки роман на францускиот писател Стендал, објавен во два тома, во ноември 1830 година. Романот го прикажува обидот на едно младо момче од провинцијата да се стекне со повисок социјален статус преку комбинација од напорна работа, талент, измама, и хипокризија.
Судејќи според оригиналниот наслов на делото, Црвено и Црно: Хроника на XIX век, освен психолошки портрет на допадливиот главен лик Жилиен Сорел, писателот прави анализа и социолошка сатира на француското општество за време на бурбонската реставрација (1814–30). Насловот на романот се однесува на конфликтот помеѓу верските (црно) и секуларните (црвено) убедувања на протагонистот, што е предмет на дебата во книжевните кругови.
Критички осврт кон делото
Гете имал поволно мислење за романот „Црвено и црно“ кого го сметал за најдоброто дело на Стендал. Според Гете, иако неколку женски ликови во романот делуваат премногу романтично, сепак Стендал е автор „кој умее да набљудува и да има длабок психолошки поглед“ така што „лесно може да му се простат неколку неверојатни детали“.
Андреас Волф (ракометен голман)
Андреас Волф (* 3. Март 1991 година во Еускирхен ) е германски ракометен голман. Интернационалата е под договор со Т.В. Кил. Дипломирал со специјализација по економија и студирал меѓународно управување.
Космос-1034
Космос-1034 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Андреас Волф (ракометен голман)
Клуб
Волф игра од петгодишното ракометно првенство, прво во Олхајм / Штрасфелд. Таму ги пропушти сите младински тимови во Ц-Младината и се пресели во сезоната 2004/05 во ХСГ Рајнбах-Вормерсдорф. Од 2007 година, голманот за телевизијата играше Kirchzell и од февруари 2009 година, овозможена од Zweitspielrechtregelung, исто така и за ТВ Großwallstadt во 1. Бундеслига. За сезоната 2013/14 Волф се пресели во ХСГ Вецлар. Таму тој брзо стана изведувач и ја направи во својата прва сезона со Хесе скокот во репрезентацијата.
Космос-1034
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 4 октомври 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1034 бил комуникациски сателит.
Андреас Волф (ракометен голман)
Клуб
Од сезоната 2016/17 тој е под договор со Т.В. Кил. Со тимот го освоил DHB Cup 2016/17 и DHB Cup 2018/19.
Космос-1034
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1481 км, а најмалото на 1422.
Андреас Волф (ракометен голман)
Клуб
Тој ќе се префрли во полскиот врвен клуб Келце по завршувањето на договорот во летото 2019 година.
Репрезентација
Волф го заврши своето меѓународно деби на тригодишниот турнир во Вагровиец, Полска, како чувар на германската Б-екипа против норвешкиот Б-селектор. Германската ракометна федерација ги брои средбите на Б-тимот од 2012 година во статистиката на меѓународната средба.
Неговото деби во сениорскиот тим, тој играше на 11. Јануари 2014 на пријателскиот натпревар против Тунис во Тунис. Стоеше во тимот на репрезентацијата на Европското ракометно првенство 2016 во Полска и бил на 31 година. Јануари 2016 година по победата од 24:17 во финалето над европскиот шампион во Шпанија. Бил избран во тимот на Allstar на турнирот пред финалето. На Олимписките игри во 2016 година во Рио де Жанеиро, тој го освои бронзениот медал со германскиот тим. На 1. Во ноември 2016 година го доби Сребрениот лаврски лист. Учествувал на Европското првенство 2018 година, каде што тимот го освои деветтото место.
Други
На 17-ти Во септември 2016 година, Волф се приклучи на Шлаг на ѕвездата, каде што победи против Масимо Синато. Во септември 2017 година, тој бил ко-шеф на списанието "Црвено билтени " со насловот "Злите Волф".
Депортација на Евреите од Македонија
Планирање на депортацијата
На Комесарството за еврејски прашања бугарската влада му дава налог да направи списоци на целокупното еврејско население во Македонија, со имотите на сите членови на семејството, возраст, пол, професијата и улицата, бројот и местото на живеење. Рокот за доставување на главните списоци бил само неколку дена. Делегатот на скопската еврејска општина бил задолжен покрај списоците на еврејското население од Скопје да достави списоци за Евреите што живеле во места каде што поради малиот број на Евреи не се формирани еврејски општини. Станува збор за: Куманово, Прешево, Удово, Гевгелија, Крива Паланка и Бујановац. Собраните податоци покажувале дека во 1941 година во Скопје имало 1181 семејства со 3795 члена, во Битола имало 810 семејства со 3351 члена, во Штип 140 семејства со 551 члена, во Куманово 7 семејства со 17 члена, во Гевгелија 3 семејства со 11 члена, во Велес имало 2 семејства со 8 члена, во Крива Паланка 1 семејство со 5 члена, а во останатите места 6 семејства со 28 члена. Станува збор за вкупно 2150 семејства со 7762 члена.
Министерот за внатрешни работи и народно здравје Петар Габровски поднел извештај до Министерскиот совет дека во однос на постигнатата спогодба помеѓу Бугарија и Германија претстои иселување од земјата на 20.000 лица со еврејско потекло од „новоослободените земји“ и дека тие ќе бидат сместени во логори во градовите: Скопје, Пирот, Горна Џумаја, Дупница и Радомир. Министерскиот совет го овластува комесарот за еврејски прашања да ја реализира спогодбата. Од писмото на Бекерле (германскиот полномошник министер до германското Министерство за надворешни работи во Бугарија), од 22 јануари 1943 година, за разговорите со министерот за надворешни работи на Бугарија по повод иселувањето на Евреите се потврдува дека покрај активностите преземени против Евреите ќе треба прво да се иселат Евреите од „новоослободените територии“. Во преговорите помеѓу германската нацистичка влада и бугарската фашистичка влада постојано е присутно иселувањето, односно испраќањето во логори на смртта не само на Евреите од „новоослободените територии“, но и од старите предели на Бугарија.
Во телеграмата од 4 април 1943 година од Ото фон Рибентроп, министер за надворешни работи на нацистичка Германија, испратена до Германската легација во Софија за разговорите во Берлин со царот Борис за еврејскиот проблем во точка 4 се вели „...Царот изјави дека досега дал согласност за иселување во Источна Европа само за Евреите од Македонија и Тракија. За Евреите од самата Бугарија тој сака да се иселат само еден мал број болшевичко-комунистички елементи. Другите 25.000 Евреи ќе ги собере во концентрациони логори во земјата, зашто има потреба за градење на патишта. Не се задржав на изјавата на царот и се задоволив со тоа што му истакнав дека според наше мислење само радикалното решение е единствено вистинско решение на еврејското прашање...“
По потпишувањето на договорот, следи Протоколот бр. 32 на Министерсксиот совет од 2 март 1943 година, со кој се предвидуваат организационите мерки за депортирањето на 20.000 Евреи од „новите“ и „старите“ предели на Бугарија и за одземање на имотите.
Акцијата за апсењето на Евреите во Македонија
Во ноќта помеѓу 10 и 11 март 1943 година градовите Битола, Штип и Скопје биле блокирани, а еврејските населби опколени со бугарска војска и полиција. Во раните утрински часови на 11 март започнало собирањето на Евреите. Од куќа до куќа оделе по неколку вооружени полицајци, агенти и војници и ги собирале Евреите. Жените, децата и болните ги товареле во камиони или во шпедитерски коли. Полицајците на луѓето им велеле со нив да ги земат сите скапоцености и пари, зашто ќе им требаат, и дека ќе бидат префрлени во Бугарија. Пљачкосувањето на имотот настанало уште на самото место, во куќите, при собирањето на Евреите. Продолжило на железничките станици во Битола и Штип, но и во Државниот монопол во Скопје. Се проценува дека имотот и средствата на депортираните Евреи изнесувал околу 16 милиони американски долари (проценка направена во 2006 година). Мал дел од одземените предмети кои ги поседувал Архивот на Македонија (меѓу кои детска белегзија, златна турска пара и  обетка, осум златни навлаки за заби и др.) од февруари 2011 година се наоѓаат во Меморијалниот центар на холокаустот на Евреите од  Македонија.
На Главната дирекција на железниците ѝ било наложено, без надомест, со специјални возови, да ги превезува Евреите од Македонија и Беломорието до местата определени од страна на Комесарството за еврејски прашања. На реквизиционите комисии им било наредено во населените места посочени од Комесарството за еврејски прашања да одземат згради потребни за создавање на логори каде што ќе бидат сместени депортираните. Биле мобилизирани граѓански лица коишто по иселувањето на Евреите требало да ги чуваат еврејските имоти сè до нивното ликвидирање. Чуварите биле плаќани од фондот „Еврејски општини“. Сиот неподвижен имоти на иселените Евреи го одзема бугарската држава. Сиот подвижен имот од лицата од еврејско потекло што биле иселени требало да биде продаден од страна на Комесарството за еврејски прашања, по специјална наредба, а средствата требало да се внесат во фондот „Еврејски општини“. На комесарот за еврејски прашања наложено му било да исели 20.000 души Евреи, како што било предвидено со договорот со германските власти.
Комесарот за еврејски прашања издава и „Правилник за организација и функционирање на привремените концентрациони логори“. Правилникот однапред предвидува исклучително нехумани постапки. Некои од членовите на Правилникот се наведени подолу:
Издадени се десетина наредби со кои се назначуваат лица за разни технички служби во логорот, почнувајќи од 9 март.
Во Скопје за логор биле приспособени зградите на скопскиот Државен монопол, кој се наоѓал до железничката станица и бил погоден за натамошниот транспорт. Иако подготовките се спроведувале во најголема тајност преку разни канали, меѓу кои и преку активисти од Народноослободителното дижење, се дознало дека се подготвува нешто против Евреите. Не се знаело колкумина и каде ќе бидат интернирани (во Бугарија или на друго место). За логорите на смртта ништо не се знаело. Фашистичкиот печат од тие денови велел дека Евреите ќе бидат одведени на принудна работа.
На 10 март делегација на битолските Евреи била примена од владиката, кој великодушно ветил дека нема да дозволи ништо да им се случи. Делегацијата била пречекана од голем број граѓани Евреи кои радосно ја примија веста.
Меѓу 7215 души што беа затворени во магацините на Државниот монопол имало:
Од овие податоци се гледа дека повеќе од една третина од логорашите биле беспомошни. Од логорот биле пуштени 198 лица Евреи, странски државјани и 67 лица, лекари, аптекари и членови на нивни семејства. Странските државјани биле пуштени по интервенцијата од конзуларните претставништва. Лекарите и аптекарите биле дефицитарен стручен кадар потребен на бугарските власти и затоа беа пуштени од логорот.
Од страна на германските и бугарските фашистички органи, депортирањето на Евреите од Македонија било организирано во три етапи:
Список на депортираните Евреи од страна на Бугарија
Список на листата број 25, депортирани од Скопје.
Бројот на депортирани Евреи од Македонија
За бројот на депортираните Евреи постојат различни податоци во бугарските официјални списоци. Постојат две групи оригинални списоци за македонските Евреи направени во самиот логор непосредно пред депортацијата; бугарски, според кој во  логорот во Скопје се наоѓале 1702 семејства со 7056 членови, и  германски, според кои во логорот се наоѓале 1828 семејства со 7162  членови – со  основни податоци. Во тајното писмо од 18 март 1943 година од А. Вите, германски конзул во Скопје, испратено до Министерството за надворешни  работи во Берлин, се наведува дека се иселени 7240 Евреи.
Во извештајот на Германската легација во Софија до Главната царска управа за безбедност и работи за иселувањето на Евреите од Бугарија се наведува дека се иселени 7122 лица македонски Евреи.
Евреите од Егејска Македонија и од Тракија
Заедно со Евреите од Вардарскиот дел на Македонија бугарските власти депортирале и Евреи од Тракија и од Егејска Македонија. Со ова вкупниот број на депортирани Евреи во логорите на смртта од бугарските власти во текот на Втората светска војна изнесува околу 11.400.
Треблинка
Сите Евреи од Македонија биле депортирани во логорот Треблинка во Полска, каде што биле задушени во гасни комори. Од Треблинка не се вратил никој. Не останал ниту еден сведок да прераскаже за стравотиите на уништувањето на еврејското население од Македонија. Документите се единствените сведоци за докажувањето на судбината на Евреите во Македонија.
Според проценките, во Треблинка се убиени околу 900.000 луѓе, од кои над 750.000 Евреи. Жртвите на холокаустот во тој логор, сместен 100 километри североисточно од Варшава, биле убивани во периодот од јули 1942 до октомври 1943 година.
Последици
Според Јеврејски алманах издаван од Сојузот на еврјските општини во Југославија веднаш по Втората светска војна во Македонија преостанале само 419 Евреи (во октомври 1945 година). Нивниот број, до април 1947 година се зголемил на 534. Потоа, како резултат на иселување на голем дел од преостанатите Евреи од Македонија Израел во 1952 година регистрирани се само 82 припадници на еврејската заедница во Македонија. Денес во Македонија живеат околу 200 Евреи. Скоро сите живеат во Скопје, но има едно семејство во Штип и еден Евреин во Битола.
Современи ставови во Бугарија
Во Бугарија се смета дека статусот на Тракија и Македонија одиграл главна улога за судбината на Евреите таму. Иако Тракија и Македонија се дел од Санстефанска Бугарија денес се смета дека овие провинции биле освоени од германските трупи, а потоа цивилната и воената власт ѝ била предадена на Бугарија. На овој начин, Бугарија се чувствувала зависна од Германија и се однесувала многу построго кон Евреите од овие области. Од друга страна, како резултат на влијанието на бугарската црква еврејското население во границите на Стара Бугарија не било депортирано.
На Стокхолскиот меѓународен форум за холокалустот (англиски: The Stockholm International Forum on the Holocaust) кој се одржал во Стокхолм во периодот од 26 - 28 јануари 2000 година, во извештајот презентиран од Г. Адамсон се вели дека во погледите на холокаустот биле „евидентни националистички тенденции посебно од делегатите од Бугарија, Латвија, Унгарија и Турција.“ Во извештајот потоа се продолжува со анализира и критика на говорите на делегатите од овие земји. Критиките во однос на бугарската делегација се однесуваат на саможртвата на Бугарија во отпорот против нацистите. Овие гледишта во голема мерка биле пренагласувни во говорите смета Адамсон, па дури и се претерувало во истакнувањрто на добротворниот карактер на бугарскиот народ во целина. На оваа конференција бугарските делегати, исто така, лажно сведочеле дека депортацијата на Евреите во одредени области надвор од границите на предвоена Бугарија не биле извршени од страна на Бугари. Во истиот говор, спротивно на доказите, било истакнувано дека бугарскиот парламент едногласно се спротивставувал на антисемитизмот.
Покрај сето ова, на истата конференција Петар Стојанов побарал признание за хуманоста на Бугарија. Истата година, еврејската заедница во Македонија упатила апел за утврдување на вината на царот Борис во геноцидот над Евреите.
Поранешниот претседател Петар Стојанов рекол дека прогон на Евреите, во последните 700 години, се вршел кога Бугарија била под странска власт (турската или византиската власт).
Во 1996 година бугарските Евреи кои живеат во САД, во чест на Борис III и спасувањето на 50.000 бугарски Евреи, подигнале шума во Израел која е наречена Бугарска шума. Како дел од истата иницијатива биле подигнати и споменици на царот, на царицата Јоана, на Димитар Пешев, на достојниците на Бугарската црква и на други заслужни личности од тоа време.
На 13 февруари 2003 година со одлука на владата на Бугарија 10 март е прогласен за Ден на холокаустот и на жртвите на кривичните дела против човештвото. Во Бугарија овој датум истовремено се слави и како Ден на спасување на 50.000 бугарски Евреи.
Како реакција на отворањето на Меморијалниот центар на холокаустот на Евреите од Македонија во Скопје бугарскиот историчар Георги Марков го нарекол настанот „антибугарска кампања“.
Признавање на вината од страна на претседател на Бугарија
Во 2008 година Георги Прванов, претседател на Бугарија од 2002 година, при посетата на Израел ја признал вината за депортацијата на Евреите од Македонија, Тракија и Поморавјето во логорите на смртта. Прванов е прв бугарски државен функционер кој јавно ја признал вината на неговата земја за учество во систематското уништување на Евреите во Втората светска војна. Во врска со ова во Ерусалим тој рекол:
"„Додека оправдано се гордееме со направеното за да ги спасиме Евреите, не треба да заборавиме дека во исто време во Бугарија имало антисемитски режим и не треба да бегаме од одговорноста за судбината на повеќе од 11.000 Евреи кои биле депортирани од Тракија и Македонија во логорите на смртта.“"
и
"„Ние преземаме историската одговорност за смртта на Евреите од Тракија и Македонија.“"
Оваа изјава д-р Нисим Јоша, водач на македонските Евреи во Израел, ја оценува како „голем успех и чекор напред“, но додава дека неговата организација би сакала Бугарија и официјално да се извини, како што тоа го направил претседателот Жак Ширак за депортација на 75.000 француски Евреи за време на војната.
Еден израелски весник во врска со признанието во текст под наслов „Бугарија ја прифати вината за 11.000 жртви на холокаустот“ пишува дека нацистичка Германија му ги подарила овие територии на Бугарското Царство како знак на благодарност за неговата соработка.“ и дека „Бугарската полиција, која дејствувала под нацистички наредби, ги уапсила Евреите во анектираните територии и ги депортирала  во Треблинка во 1943 година. Во исто време, Бугарската црква и политичките водачи спасиле 48.000 Евреи што живееле во Бугарија, иако нацистите побарале и тие да бидат депортирани.“
По повод овој чекор на добра волја од бугарскиот претседател, Еврејската заедница во Македонија се надева дека на жртвите ќе им биде оддадена почит и пред скопскиот Монопол, каде што бил собирниот центар од кој биле транспортирани Евреите и дека ќе биде повлечена одлуката на бугарскиот Врховен суд од 1996 година  за рехабилитација на директните виновници за холокаустот - тогашниот  бугарски премиер Богдан Филов, министерот за внатрешни работи Габровски и  уште 40 други злосторници осудени во 1945 година.
Македонија во спомен на Евреите - жртви на холокаустот
Во 1985 година во Штип е подигнат Споменик на депортираните Евреи од тој град. На 22 март 2005 година бил поставен камен-темелник на Меморијалниот центар на холокаустот во Скопје на местото каде некогаш се наоѓало скопското Еврејско маало. Меморијалниот центар претставува претставителен објект кој свечено бил пуштен во употреба на 10 март 2011 година. Меморијалниот центар е подигнат во спомен на жртвите кои своите животи ги завршиле воТреблинка. Центарот се простира на површина од 2700 метри квадратни и е изграден со средства од имотите на семејствата на убиените македонски Евреи кои немаат наследници. Средствата биле собрани во Фондот на холокаустот на Евреите од Македонија, кој претходно работел на имотно-правните прашања поврзани со денационализацијата на земјиштето каде што е изграден Центарот. Во Скопје, освен спомен плочата во монополот, на плоштадот Слобода, во 2005 била откриена склулптурата „Симфонија на мирот“ по повод 62 годишнината од депотацијата на Скопските Евери.
Меморијалниот центар на холокаустот во Скопје претставува четврти ваков центар/музеј во светот. Освен во Скопје, музеи во спомен на жртвите на холокаустот постојат и во Ерусалим, Вашингтон и Берлин.
Во спомен на депортираните македонски Евреи, македонска државна делегација во септември 2008 година во логорот Треблинка постави  камен-обележје со натпис „Македонија“.
Инаку секоја година Македонија оддава почит кон загинатите Евреи. Најчесто манифестацијата започнува со положување на цвеќе на споменикот на Евреите пред Тутунскиот комбинат во Скопје и со посета на гробиштата во Бутел, каде што се отпејува еврејската молитва за мртвите - кадиш. Во Драмскиот театар се одржува комеморативна седница, каде потоа се одржува некоја драмска претстава. Во Штип се посетуваат Еврејските гробишта и споменикот на убиените евреи, а додека во Битола се посетува детската градинка „Естреја Овадија - Мара“.
Описна статистика - Организирање податоци
В. Организирање податоци Верувале или не, најтешката реченица во статистика е: Да се организираат следните податоци и  истите да се претстават со соодветен дијаграм. Најважното во овој процес е добро да се разбере зошто биле податоците собрани.
Сортирање на податоци Табела 10 : Податоци за температура – подредени по големината Како што рековме при организирање на податоците најважното е да се има предвид зошто биле собрани податоците. Меѓутоа исто така при организирањето важен е и типот на податоците и дали и како се групираат.
Горан Букилиќ
Горан Букилиќ (Нови Сад, 4 јуни 1955) е српски филмски, телевизиски и театарски актер.
Список на грчки кралици
Ова е список на сопруги на грчките кралеви. Како и сите монарси на модерна Грција, кои ја имале титулата Крал на Елините, така и кралиците ја имале истата титула. Следува список на грчките кралици во периодот од 1836 и 1974 година:
Религија во Уганда
Религијата во Уганда има значајна улога во секојдневниот живот на луѓето во земјата. Уганда е религиозно разновидна нација, а христијанството и исламот се најголемите религии. Според пописот од 2014 година, над 84% од населението било христијанско, додека околу 14% од населението се придржувало на исламот. Во 2009 година, во северниот и западниот дел на Нил доминирале Римокатолиците, додека во округот Иганга во источниот дел од земјата имало сконцентрирано најголем процент на муслимани.
97
97 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 97 година од новата ера, 97. од првиот милениум, 97. од I век и осма од 90-тите.
Религија во Уганда
Слободата на религијата е загарантирана со уставот на Уганда, но од религиските групи се очекува да бидат регистрирани кај владата. Некои религии кои се сметаат за култови се ограничени. Католичката црква, Црквата на Уганда, Православната црква и Врховниот совет на муслиманите на Уганда се регистрирани според законот. Повеќето други верски групи се регистрираат годишно како невладини организации.
97
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Религија во Уганда
Христијанство
Според националниот попис од октомври 2002 година, христијаните од сите деноминации сочинуваат 85,1% од населението на Уганда. Римокатоличката црква има најголем број приврзаници (41,9% од вкупното население). Најголема протестантска црква е Англиканската црква на Уганда, дел од светската англиканска заедница која има на 35,9%. Пентекостите зазимаат 4,6%, додека 1,0% биле групирани под категоријата „Други христијани“.
Јеховините сведоци работат во Уганда под името на „Меѓународна библиска асоцијација на студентите“ и работат на вкупно десет јазици, вклучувајќи ги свахилски јазик и луганда. Следбениците на Вилијам Бранхам тврдат дека имаат десетици илјади верници, благодарение на голем дел од напорите за превод и дистрибуција на „Гласот на Бог“.
97
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5605 и 5606 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4847 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3857 и 3858 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 850.
Религија во Уганда
Христијанство
Презвитеријаните во Уганда имаат 100-200 собранија. Реформираната презвитеријанска црква во Уганда била формирана како резултат на поделбата во Презвитеријанската црква.
97
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 97 година се протега во 2733 и 2734, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2793 и 2794 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 640. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 541 и 540 година пред хиџра.
Починале
90er
Религија во Уганда
Христијанство
Квекерите имаат два годишни состаноци. Во 2001 година броеле околу 3.000 членови.
Една студија од 2015 година проценува дека околу 35.000 христијански верници имаат муслиманско потекло.
Ислам
Исламот во Уганда пристигнал од север и преку внатрешните мрежи на источноафриканската крајбрежна трговија до средината на 19 век. Некои муслимани во Баганда го следеле примерот на Мутеса I кога тој заедно со своето семејство го прифатил исламот.
Според Националниот попис во 2002 година, исламот во Уганда се практикувал од 12,1% од населението. Сепак, Pew Research Center во 2014 година проценува дека 11,5% од населението на земјата биле муслимани. Најголемиот дел од муслиманите во Уганда се сунити. Мали шиитски малцинства и припадници на Ахмадија се исто така присутни.
NGC 2698
NGC 2698 — леќеста галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Религија во Уганда
Ислам
Според проценките објавени во 2009 година, округот Иганга на исток од Уганда има најголем процент муслимани.