cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Милош Јојиќ
Милош Јојиќ (Стара Пазова, 19 март 1992) е српски фудбалер. Игра на позиција во средниот ред, а моментално настапува за составот на Партизан.
Клупска кариера
Првите фудбалски чекори ги направил во екипата на Јединство од Стара Пазова, каде што бил забележан неговиот талент, па на 11 години преминал во белградски Партизан. Тој потпишал професионален договор со екипата на Партизан на 24 јануари 2012 година, заедно со соиграчот Милош Остојиќ. Милош останал како позајмен играч во клубот на Телеоптик до крајот на сезоната 2011/12.
На својот прв натпревар за црно-белите, на 15 септември 2012 година, тој постигнал гол против екипата на Хајдук од Кула. Во 144 вечно дерби, одиграно на 18 мај 2013 година, Милош постигнал гол од слободен удар во 90та минута за победа од 1:0. Во изборот на Здружението на суперлигаши, Јојиќ бил прогласен за најдобар играч на есенскиот дел од српското првенство во сезоната 2013/14. Жирито кое ја донело оваа одлука го сочинувале шефовите на стручниот штаб на сите 16 екипи кои настапуваат во Суперлигата.
Во јануари 2014 година, тој потпишал четиригодишен договор со составот на Борусија од Дортмунд. Својот прв натпревар во Бундеслигата за составот на Борусија го одиграл на 15 февруари на натпреварот против екипата на Ајнтрахт Франкфурт, кога влегол од клупата во 68 минута. Само 17 секунди по влегувањето во игра постигнал гол, со што станал дебитант кој го постигнал најбрзиот гол во историјата на Бундеслигата, а се нашол на 3 место на листата на резервни играчи кои постигнале најбрз гол по влегувањето во игра од клупата.
Во јули 2015 година, Јојиќ потпишал за составот на Келн. Фудбалерот на Келн бил цели три сезони, но ги напуштил популарните „кози“ по испаѓањето во Втората лига. Јојиќ за Келн одиграл 59 натпревари во Бундес лигата и постигнал вкупно осум гола.
Во јули 2018 година тој преминал во турската Суперлига во составот на Истанбул Башакшехир. Во сезоната 2018/19, Јојиќ одиграл 14 натпревари во дресот на турскиот клуб во сите натпреварувања и постигнал еден гол и една асистенција. Во првиот дел од сезоната 2019/20 го загубил местото во тимот, немал настапи, па во јануари 2020 година бил позајмен во австрискиот бундеслигаш Волфсбергер и тоа до крајот на сезоната. Милош се вратил во Истанбул по истекот на позајмицата, но не настапил за турскиот клуб на почетокот на 2020/21 година.
На почетокот на месец октомври 2020 година го раскинал договорот со екипата на Истанбул Башакшехир за да се врати во клубот на Партизан, со кој потпишал двегодишен договор.
Репрезентација
Милош настапувал за младинската репрезентација на Србија до 19 години како и за младинската репрезентација до 21 година.
Својот прв натпревар за сениорската репрезентација на Србија го имал со постигнат гол на 11 октомври 2013 година на пријателскиот натпревар против репрезентацијата на Јапонија (2:0) во Нови Сад.
Кишино
Кишино — село во Општина Лозово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Сландол, меѓу Брегалница и Вардар. Од градот Велес е оддалечено 14 километри во југоисточен правец.
Историја
На крајот на XIX век селото било дел од Штипската каза на Отоманското Царство. Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов, селото во 1900 година имало 480 Турци. Како турско село означено било и од страна на Леонард Шулце Јена и Димитар Гаџанов.
Население
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 22 жители, Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 8 жители, од кои 2 Албанци и 6 лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1709 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватна куќа. Во ова избирачко место е опфатено и селото Бекирлија.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 25 гласачи.
Изопропанол
Изопропанол (или според МСЧПХ (Меѓународен сојуз за чиста и применета хемија) пропан-2-ол е исто така наречен и изопропил алкохол или 2-пропанол) е безбојно, запаливо органско соединение со лут алкохолен мирис. Како изопропил група поврзана со хидроксилна група (хемиска формула (CH3)2CHOH) тоа е наједноставниот пример на секундарен алкохол, каде што јаглеродниот атом на алкохол е прикачен на два други јаглеродни атоми. Тоа е структурен изомер на пропан-1-ол и етил метил етер.
Се користи во производството на широк спектар на индустриски и хемикалии за домаќинство и е честа состојка во производи како што се антисептици, средства за дезинфекција, средства за дезинфекција на раце и детергенти. Годишно во светот се произведуваат повеќе од еден милион тони.
Својства
Изопропил алкохолот се меша со вода, етанол и хлороформ, бидејќи изопропилот е органска поларна молекула. Растворува етил целулоза, поливинил бутирал, многу масла, алкалоиди и природни смоли. За разлика од етанолот или метанолот, изопропил алкохолот не се меша со солени раствори и може да се одвои од водените раствори со додавање на сол како натриум хлорид. Процесот колоквијално се нарекува солење и предизвикува концентриран изопропил алкохол да се одвои во посебен слој.
Изопропил алкохолот формира азеотроп со вода, што дава точка на вриење од 80,37 °C (176,67 °F) и состав од 87,7% од масата (91% по волумен) изопропил алкохол. Алкохолните мешавини имаат намалени точки на топење. Има малку горчлив вкус и не е безбеден за пиење.
Изопропил алкохолот станува се повеќе вискозен со намалување на температурата и замрзнува на -89 °C (-128 °F).
Изопропил алкохолот има максимална апсорпција на 205 nm во ултравиолетово-видливиот спектар.
Реакции
Изопропил алкохолот често се користи и како растворувач и како извор на хидрид во реакциите на Meerwein-Ponndorf-Verley редукција и други преносни реакции на хидрогенација. Изопропил алкохолот може да се претвори во 2-бромопропан користејќи фосфор трибромид или да се дехидрира во пропен со загревање со сулфурна киселина.
Оваа и слични реакции често се спроведуваат во присуство на база.
Реакцијата со алуминиум е иницирана со траги од жива за да се добие алуминиум изопрооксид.
Историја
Во 1920 година, Стандард Оил првпат произведе изопропил алкохол со хидратација на пропен. Изопропил алкохолот беше оксидиран до ацетон за да се подготви кордит, безчаден, ниско експлозивен погон.
Производство
Во 1994 година, 1,5 милиони тони изопропил алкохол беа произведени во САД, Европа и Јапонија. Тој првенствено се произведува со комбинирање на вода и пропен во реакција на хидратација или со хидрогенизирање на ацетон. Постојат два начини за процесот на хидратација и двата процеса бараат изопропил алкохолот да се одвои од водата и другите нуспроизводи со дестилација. Изопропил алкохолот и водата формираат азеотроп, а со едноставна дестилација се добива материјал кој е 87,9% по маса изопропил алкохол и 12,1% по маса вода. Чистиот (безводен) изопропил алкохол се добива со азеотропна дестилација на влажниот изопропил алкохол користејќи диизопропил етер или циклохексан како азеотропни средства.
Биолошки
Мали количини на изопропил алкохол се произведуваат во телото при дијабетична кетоацидоза.
Индиректна хидратација
Индиректната хидратација реагира пропен со сулфурна киселина за да формира мешавина од сулфатни естри. Овој процес може да користи пропен со низок квалитет, а е доминантен во САД. Овие процеси даваат првенствено изопропил алкохол наместо 1-пропанол, бидејќи додавањето вода или сулфурна киселина на пропенот го следи правилото на Марковников. Последователната хидролиза на овие естри со пареа произведува изопропил алкохол, со дестилација. Диизопропил етер е значаен нуспроизвод на овој процес; се рециклира назад во процесот и се хидролизира за да се добие саканиот производ.
Директна хидратација
Директната хидратација реагира пропен и вода, во гасна или течна фаза, при високи притисоци во присуство на цврсти или поддржани кисели катализатори. Овој тип на процес обично бара пропилен со поголема чистота (> 90%). Директната хидратација почесто се користи во Европа.
Употреба
Во 1990 година, 45.000 метрички тони изопропил алкохол беа користени во Соединетите Држави, главно како растворувач за премази или за индустриски процеси. Во таа година, 5400 метрички тони беа искористени за домаќинство и за производи за лична нега. Изопропил алкохолот е популарен особено за фармацевтски апликации, поради неговата мала токсичност. Некој изопропил алкохол се користи како хемиски посредник. Изопропил алкохолот може да се претвори во ацетон, но процесот на кумен е позначаен.
Растворувач
Изопропил алкохолот раствора широк спектар на неполарни соединенија. Брзо испарува и типично достапните средства со одредена чистота имаат тенденција да не оставаат зад себе траги од масло кога се користат како течност за чистење за разлика од некои други вообичаени растворувачи. Исто така е релативно нетоксичен. Така, тој се користи нашироко како растворувач и како течност за чистење, особено за ситуации каде што може да има масла или други остатоци на база на масло кои не би се чистеле лесно со вода, лесно испаруваат и (во зависност од содржината на вода и други потенцијални фактори ) што претставува помал ризик од корозија или рѓосување од обичната вода. Заедно со етанолот, n-бутанолот и метанолот спаѓа во групата на алкохолни растворувачи.
Медицински
Алкохол за триење, средство за дезинфекција на раце и влошки за дезинфекција обично содржат 60-70% раствор на изопропил алкохол или етанол во вода. Водата е потребна за да се отворат мембранските пори на бактериите, што делува како порта за изопропил алкохол. 75% v/v раствор во вода може да се користи како средство за дезинфекција на рацете. Изопропил алкохолот се користи како средство за сушење на вода за спречување на надворешен отитис, попознат како пливачко уво.
Вдишаниот изопропил алкохол може да се користи за лекување на гадење во некои услови со ставање влошка за дезинфекција под носот.
Автомобилство
Изопропил алкохолот е главна состојка во горивните адитиви за „сушач на гас“. Во значителни количини, водата е проблем во резервоарите за гориво, бидејќи се одвојува од бензинот и може да замрзне во линиите за снабдување при ниски температури. Алкохолот не ја отстранува водата од бензинот, но алкохолот ја раствора водата во бензинот. Откако ќе се раствори, водата не го претставува истиот ризик како нерастворливата вода, бидејќи таа повеќе не се акумулира во доводните линии и да замрзнува, туку се раствора во самото гориво. Изопропил алкохолот често се продава во аеросолни лименки како одмрзнувач на шофершајбната или бравата на вратата. Изопропил алкохолот исто така се користи за отстранување на траги од течноста за сопирачките од хидрауличните системи за сопирање, така што течноста за сопирачките (обично DOT 3, DOT 4 или минерално масло) не ги загадува влошките на сопирачките и не предизвикува лошо сопирање. Мешавините на изопропил алкохол и вода исто така најчесто се користат во домашна течност за миење шофершајбна.
Лабораторија
Како конзерванс за биолошки примерок, изопропил алкохолот обезбедува релативно нетоксична алтернатива на формалдехидот и другите синтетички конзерванси. За зачувување на примероците се користат раствори на изопропил алкохол од 70–99%.
Во екстракција на ДНК често се користи изопропил алкохол. Лабораториски работник го додава во раствор на ДНК за да ја таложи ДНК, која потоа формира пелети по центрифугирањето. Ова е можно бидејќи ДНК е нерастворлива во изопропил алкохол.
Безбедност
Пареата на изопропил алкохолот е погуста од воздухот и е запалива, со опсег на запаливост помеѓу 2 и 12,7% во воздухот. Треба да се чува подалеку од топлина и отворен пламен. Пријавено е дека дестилацијата на изопропил алкохол преку магнезиум формира пероксиди, кои може да експлодираат после концентрањето. Изопропил алкохолот предизвикува иритација на очите и е потенцијален алерген. Се препорачува носење заштитни ракавици.
Токсикологија
Изопропил алкохолот, преку неговите метаболити, е нешто потоксичен од етанолот, но значително помалку токсичен од етилен гликолот или метанолот. Смрт од голтање или апсорпција дури и на релативно големи количини е ретка. И изопропил алкохолот и неговиот метаболит, ацетон, делуваат како депресанти на централниот нервен систем (ЦНС). Труењето може да настане при голтање, вдишување или апсорпција на кожата. Симптомите на труење со изопропил алкохол вклучуваат црвенило, главоболка, вртоглавица, депресија на ЦНС, гадење, повраќање, анестезија, хипотермија, низок крвен притисок, шок, респираторна депресија и кома. Предозирањето може да предизвика овошен мирис на здивот како резултат на неговиот метаболизам во ацетон. Изопропил алкохолот не предизвикува ацидоза на анјонски јаз, но произведува осмолален јаз помеѓу пресметаните и измерените осмолалности на серумот, како и другите алкохоли.
Изопропил алкохолот се оксидира за да формира ацетон со алкохол дехидрогеназа во црниот дроб и има биолошки полуживот кај луѓето помеѓу 2,5 и 8,0 часа. За разлика од труењето со метанол или етилен гликол, метаболитите на изопропил алкохолот се значително помалку токсични, а третманот е во голема мера поддржувачки. Понатаму, нема индикации за употреба на фомепизол, инхибитор на алкохол дехидрогеназа, освен ако не се сомневаме за истовремена ингестија со метанол или етилен гликол.
Во форензичката патологија, луѓето кои починале како резултат на дијабетична кетоацидоза обично имаат концентрации на изопропил алкохол во крвта од десетици mg/dL, додека оние со фатална ингестија на изопропил алкохол обично имаат концентрации во крвта од стотици mg/dL.
La Bouche
Подоцна истата година, Торнтон почина во несреќата Crossair Flight 3597 во Цирих, Швајцарија. Како почит на пејачот, Фаријан ја издаде „In Your Life“, неиздадена песна во која се појавуваат вокали снимени порано со Торнтон и Мaкреј. Фаријан подоцна одлучи да издаде компилациски албум во 2003 година, во кој се ремикси на најголемите хитови на Торнтон, La Bouche.
Мaкреј продолжува да го обиколува светот како La Bouche, одржувајќи го живиот бренд.
Во 2015 година, Мaкреј ја извади пејачката со потекло од Унгарија, Софи Каиро од нејасност за да биде новата официјална пејачка на делото. Објавен е нов официјален ремикс насловен „Sweet Dreams 2017“ во кој се појавуваат вокали од Мaкреј и Каиро.
Лајош Детари
Лајош Детари (Lajos Détári; р. во ) — фудбалски менаџер и пензиониран фудбалер од унгарскиот фудбал. На врвот на својата кариера (1984-94), бил почитуван играч низ цела Европа, освојувајќи титули „Играч на годината“ во Унгарија, Грција и Швајцарија.
Кариера
Во 1984 година, Детари настапил за унгарската репрезентација против Швајцарија. Тој постигнал 13 гола за неговата земја до 1994 година. Тој бил учесник на Светското првенство во Мексико, каде што Унгарија не успеала да напредува од групната фаза. Детари постигнал еден гол во победата од 2:0 против Канада. До овој ден, ова останува последен постигнат гол на Унгарија во финалето на Светското првенство.
Во 1987 Детари бил префрлен од ФК Хонвед Будимпешта во ФК Ајнтрахт Франкфурт во германската фудбалска национална лига за 3,6 милиони марки (што е еквивалентно на 1,47 милиони евра во 2009 година). Во сезоната 1987-88 постигна 11 гола во 33 настапи. На 28 мај 1988 година Детари постигнал гол во победата од 1: 0 против ВФЛ Бохум во финалето на Купот на Германија. Тоа било директен слободен удар надвор од кутијата, што го предводела Ајнтрахт на четвртата победа на германскиот куп. Детари играше во сите шест куп натпревари во таа сезона.
На почетокот на следната сезона тој бил во движење за светски рекорд од 6 милиони фунти. Детари пристигнал во Грција на бурниот прием од приврзаниците на Пиреја клубот. За жал, тој не ги оправдал очекувањата на Олимпијакос или парите потрошени за купувањето, оставајќи по само две години во средината на скандалот со сопственикот на Олимпијакос, Џорџ Коскотас. Сепак, во тие две години тој дал 35 гола во 60 натпревари во лигата, многу од нив од поставени претстави, што биле во негова специјалност.
По напуштањето на Грција, Детари играл за многу клубови. Понатаму клубовите за кои Детари играл биле ФК Болоња, Анкона Калчо, Нешател Ксамакс и Пелтен.
Тренерска кариера
По завршувањето на деновите за играње, Детари се обидел како тренер во Унгарија со Хонвед, три месеци во Виетнам и во Грција со Пансераикос. Тој, исто така, го водел унгарскиот тим Нирегијахаза и Халадас Шомбатели. Од март до октомври 2006 година, тој исто така бил тренер на унгарската репрезентација активен под Петер Бозсик. Тој ја започнал сезоната 2007-08 како шеф на МФЦ Сопрон, но бил отпуштен во октомври, по многу лоши резултати во лигата. Во јануари 2008 година бил ангажиран како тренер на ФЦ Порос, локален тим на грчкиот остров Порос.
На 2 јануари 2002 година, Детари бил назначен за управител на Будимпешта Хонвед. Тој го заменил Роберт Глазер кој заминал за Ујпешт. Тимот на Детари изненадувачки го победил унгарскиот шампион Залаегерзег со 1-0 во стадионот Божик. На 20 август 2004 година, тој се вратил во Хонвде како асистент на тренерот Џорги Богар. Двојката го заменила Џорџ Галиди, кој беше разрешен од Хонвед по неуспешен старт во Унгарската лига. Детари постигнал промоција со Шомбатели Халадас во 2003 година. На 27 август 2003, Детари поднесол оставка од својата позиција дури и откако неговиот тим добро започнал
Пекиншка патка (животно)
Пекиншка патка, поточно американска пекиншка патка (Anas platyrhynchos domestica или Anas peking ) — раса домашни патки кои претежно се одгледуваат за добивање на јајца и месо, припитомена од дивата патка (Anas platyrhynchos)), примпитомена во Кина. Предците на овие патки водат потекло од каналите на водните патишта во градот Нанѓинг, биле помали и перјето им било црно. Со преместувањето на престолнината во Пекинг се зголемила и прометноста на водниот сообраќај, при што патките почнале да се хранат со житарките кои се истурале. Со време, патките растеле во големина и се стекнале со бели пердуви. Веќе во X век оваа сорта е припитомена и станува редовен дел од домашната живина во Кина.
Ова е најпопуларната сорта патки во американското живинарство, сочинувајќи околу 95% од паткиното месо во земјата. Птицата е доведена од Кина во 1873 г. на островот Лонг Ајленд од Џејмс Палмер, жител на Стонингтон во Конетикат.
Изведување
На зародоците им треба околу 28 дена за да се развијат во јајцето, и тоа при температура од и влажност од 50-75%. Отчуквуањето на срцето може да се види веќе по три дена квачење, со помош на светилка.
Јајцата мора редовно да се превртуваат за време на квачењето. Ова природно се случува кога патката се подместува од една во друга положба кога лежи на нив. Кога се одгледуваат вештачки во „квачка“ (инкубатор), ова го прави апаратот кој постојано ги врти.
Во вештачки услови, јајцата се преместуваат во направа за изведување три дена пред да излезат. Ова им дава малку пониска температура и поголема влажност, со што на патчињата им се зголемува способноста да опстанат додека не им се развие заштитното потперје.
Во споредба со оние на други птици, паткините јајца релативно лесно се изведуваат бидејќи се отпори на разликите во температурата и влажноста.
Новороденчиња и млади
Новоизведените патчиња имаат светложолто перје, портокалов клун и нозе.
На новоизведените не треба да им се дава пристап до вода без надзор или мајка, бидејќи перјето не им е доволно развиено за да ги штити при подолго седење во вода, ниту пак произведуваат доволно жлездени маснотии. Во природни услови, мајката внимава колку долго патчињата се во вода и им нанесува маснотија како дополнување на онаа што ја произведуваат самите нивни тела.
Возрасни
Полнолетните пекиншки патки тежат од 3,6 до 5 кг во заробеништво. Живеат од 9 до 12 години, доколку не бидат изедени како патчиња. Надворешното перје им е бело, понекогаш со жолтеникава нијанса. Ова е поочигледно кај патките што се одгледувани на затворено, вон сончева светлина. Овие патки се поисправени по стас отколку вистинските патки (Anatinae) и имаат нагорно свиен тртник. Очите оддалеку им изгледаат црни, но одблиску шареницата има сиво-сина боја. Клуновите и нозете им се портокалови.
Возрасната женка може да снесе до 200 јајца годишно доколку не ги квачи. Во нормални услови снесуваат по едно јајце дневно. Се гнездат на безбедно место, често онаму кајшто веќе се вгнездила друга патка, подметнувајќи ѝ ги своите. Според ова, патките можат да се поттикнат да ги положат јајцата на дадено место доколку таму претходно се стави бело топче.
Пекиншката патка е помалку посветена како квачка од другите видови патки. Јајцата ги квачи помалку често и со поголема веројатност да ги напушти пред да се изведат. Квачењето се прави или вештачки, или со дресура на патката со цел да стекне повеќе дисциплина.
Детум
Географија
Општината Детум се состои од следниве места (бројот на жители даден во заградите, состојба од март 2016 г.):
Црква Санта Марија Дела Виторија
Црквата Санта Марија дела Виторија (италијански :Chiesa di Santa Maria della Vittoria) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Самата изградба на црквата била во текот на 1605 година, и била посветена на Апостол Павле, но по Битката на Бела гора во 1620 година и победата на пред сè католичката лига црквата била применувана во Богородица Марија.
Свиркач
Свиркач е личност која ја предупредува јавноста за наводно нечесни или нелегални активности во владини оддели, јавни или приватни организации, или компании. Таквите активности можат да бидат во различни форми, на пример кршење на законот, измама или корупција. Свиркачите можат да ги кажат своите наводи внатрешно (на други вработени во организацијата), или надворешно (на соодветни органи за спроведување на законот, медиуми или на посебни групи коишто се засегнати со тие проблеми).
Потекло на терминот
Терминот свиркач доаѓа од зборот свирче (англиски: whistle). Граѓанскиот активист од Соединетите Американски Држави, Ралф Нејдер (англиски: Ralph Nader), го вовел овој термин во раните 1970-ти за да се избегне негативната конотација од зборовите доушник, поткажувач или кодош.
Дефинирање
Повеќето свиркачи се внатрешни свиркачи, односно информацијата за нечесните/нелегални активности ја изнесуваат на колега или претпоставен. Едно од поинтересните прашања во однос на внатрешните свиркачи е зошто и под кои околности луѓето би дејствувале на лице место за да го сопрат таквото неприфатливо однесување или да го пријават. Има причина да се верува дека луѓето почесто би преземале вакви активноси доколку во организацијата во која што работат би постоеле апсолутно доверливи системи за жалба со поголем број на опции.
Надворешните свиркачи, пак, информацијата за нечесното/нелегално однесување ја доставуваат до личност или ентитет од надвор, коишто во зависност од сериозноста на информацијата можат да бидат адвокати, медиуми, органи за спроведување на законот или други локални, државни или федерални агенции. Во некои случаи, надворешното свиркање е поттикнато со парична награда.
Општи реакции
Реакциите за предупредувањето широко варираат. Свиркачите најчесто се гледаат како несебични маченици кои се залагаат за јавниот интерест и организациска одговорност. Некои, пак, ги гледаат како „дезертери" или „предавници" кои сакаат само да добијат лична слава.
Многу веројатно е дека повеќето луѓе не ни помислуваат да предупредуваат, не само поради стравот од одмазда туку и поради стравот од влошување и губење на односите со личности од работа и надвор од неа.
Бидејќи во повеќето случаи свиркачите привлекуваат многу мало или скоро никакво внимание од медиумите, а од друга страна се ставаат себеси во ситуација да бидат прогонувани, верувањето во идејата дека тие сакаат лично да се прослават е доста намалено.
Прогонувањето на свиркачите стана сериозен проблем во многу делови од светот. Иако тие се заштитени со закон од одмазда на работодавачот, постојат многу случаи каде што свиркањето било казнето со отпуштање од работа, суспендирање, деградирање, скратување од плата и/или грубо малтретирање од страна на другите вработени.
Во зависнот од околностите, не е невообичаено свиркачите да бидат изолирани од нивните соработници и дискриминирани од идни работодавачи. Ваквата кампања, насочена кон свиркачите со цел нивно оттргнување од организацијата, се нарекува мобинг.
Hewlett-Packard(HP)
Оваа компанија била оптужена дека плаќа мито на владини советници за да ги рекламираат нивните производи при склучување на владини договори. HP ги негирале ваквите обвинувања, но биле приморани да исплатат 55 милиони долари.
Oracle
Paul Franscella, поранешeн вработен во Oracle, ја пријавил оваа фирма во 2007 бидејќи на владата не им биле дадени истите попусти за софтвер како и на комерцијалните корисници. По извршеното изтражување, американскиот оддел за правда започнал парница против Oracle.
Autotrader
Во 2010 година, интернет пазарот Autotrader е казнет со $400 000 бидејќи користел нелиценциран софтвер од Adobe, Autodesk, Corel и Quest. Информацијата излегла на виделина кога еден свиркач ја објавил на мрежното место www.nopiracy.org.
Apple
Во 2010 година, анонимен свиркач открил дека одговорните лица во Apple биле запознаени со можниот проблем со антената на нивниот производ Iphone 4, што можело да доведе до ненадеен прекин на повик. Но и покрај предупредувањето од инженерот Ruben Caballero, одлучено e да се почне со продажбата.
Trailblazer
Томас Ендрјус Дрејк (Thomas Andrews Drake) е уште еден свиркач кој ја открил измамата за проектот Trailblazer, неуспех кој чинел една милијарда долари. Тој 10 години работел во националната агенција за безбедност (NSA) и го изкажал своето незадоволство со свиркање кога била извршена замена на стариот програм за собирање на податоци ThinThread со нов кој бил многу поскап и помалку безбеден.
Еберсбах-Нојгерсдорф
Еберсбах-Нојгерсдорф (Ebersbach-Neugersdorf) — град во округот Герлиц, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа на границата со Чешка. Бил создаден на 1 јануари 2011 со спојување на поранешните општини Еберсбах и Нојгерсдорф.
Договор од Журавно
Договорот од Бучач бил склучен помеѓу Полско-литванската Државна Заедница и Отоманското Царство во 1676 година. Со договорот бил ставен крај на Отоманско-полската војна (1672–1676).
Во 1676 година завршување на опсадата на Журавно, Полско-литванската Државна Заедница се согласила за потпишување на мировен договор според кој Османлиите ги задржале териториите кои ги освоиле во 1672 година според договорот од Бучач а комонвелтот не бил должен да плаќа данок на империјата а голем дел од полските затвореници биле ослободени.
Полско-литванската Државна Заедница своите изгубени територии ги вратила по потпишувањето на договорот од Карловци во 1699 година.
Историја на Ромите
Ромите се индо-арјанска етничка група, кои живеат главно во Европа. Тие потекнуваат од северозападните региони на индискиот потконтинент и некаде помеѓу VI и XI век заминуваат да работат на блискоисточните терени по своја волја или како робови. На мал број на номадски групи, со конфликти им било забрането нивно враќање во потконтинентот и тие се преселиле на запад, на крајот се доселиле во Европа, Турција и Северна Африка преку Иран.
Потекло
Ромите биле опишани од Дајана Муир Апелбаум како уникатни меѓу народите затоа што никогаш не се идентификувале себеси со територија; тие немаат традиција од антиката и далечна татковина од која се преселиле нивните предци, ниту пак тврдат дека имаат право на национален суверенитет во која било од земјите во кои живеат. Наместо тоа, ромскиот идентитет е поврзан со идеалот за слобода изразен, делумно, во немање врски со татковина. Отсуството на приказни за традиционално потекло и пишана историја значело дека потеклото и раната историја на Ромите долго време била енигма.
Една теорија сугерира дека името потекнува од формата ḍōmba - „човек со ниска каста што живее od пеење и музика“, потврдена во класичен санскрит. Многумина исто така веруваат дека Циганите се потомци на Далит заради зборот zingaro (ατσίγγανος) (недопирлив) што се користел за да се назначат Циганите во Грција. Алтернативно гледиште е дека предците на Ромите биле дел од војската во Северна Индија. Кога имало инвазии од страна на султанот Махмуд од Газни и овие војници биле поразени, тие биле преместени на запад со нивните семејства во Византиското Царство помеѓу 1000 и 1030 година.
Генетскиот доказ идентификувал индиско потекло за Ромите. Генетските докази ги поврзуваат ромскиот народ со потомците на групите кои емигрирале од Јужна Азија кон Средна Азија за време на средновековниот период.
Рани записи
Многу антички историчари споменуваат племе со името Sigynnae (Цигани) на разни места во Европа. Раните записи за обиколни популации од Индија започнува уште во Сасанидскиот период. Доналд Кенрик го забележува првото регистрирано присуство на Зот во Багдад во 420 година од н.е., Канеикин во 834 година.
Современите научници сугерираат едно од првите пишани упатувања на римјаните, под терминот „ Atsingani “, (потекнувано од грчки ἀτσίγγανοι - atsinganoi ), кое датира од византиската ера за време на глад во 9 век. Како и да е, Ацинганите биле маникејска секта која исчезнала од хрониките во 11 век. „Atsinganoi“ се користело за гатачи на среќа, вентрилоквисти и волшебници кои го посетиле императорот Константин IX во 1054 година.
Пристигнување во Европа
Во 1323 година, Симон Симеонис, ирски франциски фрејк, ги опишал луѓето по изглед како „атсинганите“ на Крит : Ние, исто така, видовме и надвор од овој град [ Кандија ] племе на луѓе, кои почитуваат грчки обреди и тврдат дека се од расата на Каин. Овие луѓе ретко или никогаш не застануваат на едно место повеќе од триесет дена, но секогаш, како да е проколнат од Бога, се номади и истерувани. По триесеттиот ден тие се шетаат од поле до поле со мали, триаголни, црни и ниски шатори, како оние на Арапите, и од пештера до пештера, затоа што местото населено со нив по период од триесет дена станува толку полн со штетници и други нечистотии што е невозможно да се живее во нивното соседство.
До XIV век, Римјаните дошле до Балканот и Бохемија; до XV век, Германија, Франција, Италија, Шпанија и Португалија ; и до XVI век, Русија, Данска, Шкотска и Шведска. (иако ДНК доказите од скелетите од средината на XI век во Норвич сугерираат дека барем неколку лица можеби пристигнале порано, заради поробувањето на Ромите од Викинзите од источниот Медитеран или врски со Варангијците ).
Кон крајот на XIX век, ромската култура инспирирала кај своите соседи многу уметнички дела. Меѓу најзначајните дела се Кармен и Ла Ви де Боем.
Ромски национализам
Постои мало ромско националистичко движење.
Првиот Светски ромски конгрес бил организиран во 1971 година во близина на Лондон, делумно финансиран од Светскиот совет на црквите и Владата на Индија. На него учествувале претставници од Индија и 20 други земји. На конгресот, зелено-синото знаме од конференцијата во 1933 година, украсено со црвената чакра, било потврдено како национален амблем на римскиот народ, а била усвоена и химната, „Џелем, џелем“.
Меѓународната ромска унија официјално била формирана во 1977 година, а во 1990 година, четвртиот Светски конгрес го прогласил 8 април за Меѓународен ден на Ромите, ден за славење на ромската култура и подигнување на свеста за проблемите со кои се соочува ромската заедница.
Петтиот Светски конгрес на Ромите во 2000 година издал официјална декларација на ромската нетериторијална нација.
Црква (Мрзенци)
Црква — археолошко наоѓалиште кај селото Мрзенци, Општина Гевгелија. Претставува сакрален објект од средниот век.
Дијабетична невропатија
Дијабетична невропатија е нервно оштетување или нарушувања  поврзани со дијабетес мелитус. Ваквата состојба е како резултат на дијабетична микроваскуларна повреда која  вклучува повреда на мали крвни садови кои снабдуваат нерви (vasa nervorum) во прилог на макроваскуларни состојби кои можат да се акумулира во дијабетична невропатија. Вообичаени услови кои можат да бидат поврзани со дијабетична невропатија вклучуваат плазија трета, четврта, или шестиот кранијалните нерви ; мононевропатија; мултиплекс мононевропатија; дијабетична амиотрофија; болна полинеуропатија; автономна невропатија; и торакоабдоминална невропатија.
Административно управување
Административно управување — претставува систем на државно уредување по Втората светска војна во Југославија (ДФЈ).
Средствата за производство преминале во сопственост на државата. Во рамките на аграрната реформа, земјата им била одземена на сопствениците и предадена на формираните задруги и земјоделски стопанства. Државата го вршела управувањето со стопанството и со установите преку механизми што самата ги организирала. Со претпријатијата се управувало преку државни органи на кои им било доверено раководењето со нив. Административното уредување било воведено со Општиот закон за државните стопански претпријатија, донесен во 1946 година, а се нарекувало административно-оперативно раководење. Овој систем на управување бил воведен и во другите области, како на пример државната управа, образованието, културата и слично. Овој систем на управување бил напуштен во периодот 1950-1953, кога е заменет со самоуправниот систем.
Црква (Мрзенци)
На Мрзенски Рид кој се издига високо над селото, во непосредната близина на селската црква „Св. Константин и Елена“ се гледаат темели од објект граден од кршен камен и варов малтер. Исто така има и грамади од кршен камен и фрагменти од покривни ќерамиди.
Татула
Татула (Datura stramonium) — растение кое припаѓа на фамилијата Solanace и родот Datura. Се верува дека потекнува од Мексико, но сега е распространето во многу други региони.
Datura се користи во традиционалната медицина за ублажување на симптомите на астма, како аналгетик и за Паркинсонова болест. Тоа е исто така има моќен халуциноген ефект. Алкалоидите кои ги содржи се одговорни и за лековитите и за халуциногените својства. Целото растение е високотоксично, па неговото користење е ограничено. Малку поголема доза од лекот, може да биде летална. Како лек се користи маслото, кое се прави од листовите на ова растение, а халуциноген ефект произведуваат неговите семенки.
Татулата расте во форма на грмушка од 60 до 150 cm. Коренот е бел,влакнест и долг, додека стеблото е жолто-зелено со многу листови. Листовите се 8 до 20 cm долги, мазни и неправилно распоредени. Основата на листот е темнозелена, а делот кај основата (кај листната дршка) е посветлозелен.
Ова растение цвета во лето. Цветовите се бледо розови до виолетови и се од 6 до 9 cm долги. Чашката (каликс) е долга, тубуларна, наведната надолу и со остри агли. Венечните ливчиња (корола) се бледо розови до виолетови и преку ден се само делумно отворени, а целосно се отвораат само навечер. Плодот е во форма на јајце, со многу боцки. Изгледа како капсула која се отвора и внатре има семенки кои се црни и многу мали.
Како што веќе наведовме погоре, ова растение многу се користи во медицината. Највеќе се користи како аналгетик и за намалување на симптомите на астма. Исто така се котисти и за Паркинсонова болест.
Црква Санта Марија дела Скала
Црквата Санта Марија дела Скала (италијански :Chiesa di Santa Maria della Scala (Roma)) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во периодот од 1593 до 1610 година.
NGC 1991
NGC 1991 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1991 се споменува и како NGC 1974, ESO 85-SC89.
Откривање
Објектот е откриен на 2 јануари 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1991 е од видот OCL+EN. Видливиот сјај со голо око изнесува 9 m. NGC 1991 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 28 м 0,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 67° 25' 23".
Други поделби
Проучување на NGC 1991 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8891.
Надворешни врски
NGC 1991
Сутлијач
Сутлијач или сутлијаш (турски: sütlaç) е вид сладок десерт што се добива со варењето на ориз во млеко.
Сутлијач се приготвува со варењето на ориз во млеко со додатоци: шеќер, дарчин, ванилин екстракт или шеќер а може да биде украсен со рендано чоколадо или овошје. Се служи топол или ладен во порции (чинии).
Оваа посластица е редовно јадење на македонската, српската, бугарската и турската кујна од каде и потекнува овој десерт.
Самоански јазици
Самоанските јазици сочинуваат подгрупа на полинезиските јазици. Оваа група ги опфаќа јазиците во Самоа, Тувалу, Американска Самоа, Токелау, Валис и Футуна, Нова Каледонија, Соломони, Вануату, Папуа Нова Гвинеја и Микронезија.
Јазици
Според Ethnologue, самоанските јазици се :
Репродукција
Репродукција e од латински re + pro + ductus.
Во употреба ќе сретнеме:
Роже Мила
Роже Мила (роден во Јаунде на 20 мај 1952) е поранешен камерунски фудбалер кој играл како напаѓач. Тој бил еден од првите африкански играчи кој станал голема ѕвезда на меѓународната сцена. Играл на три светски првенства за Камерун.
Најголемиот дел од клупската кариера го поминал играјќи во Франција за екипите на Валансјен, Монако, Бастија, Сент Етјен и Монпелје. Исто така добар дел од својата кариера поминал играјќи во својата татковина, особено успешен бил во периодите додека настапувал за екипите на Леопард и Тонер.
Мила стекнал статус на интернационална ѕвезда на 38 години, возраст на која многу напаѓачи заминуваат во пензија, но тој со постигнатите 4 гола на Светското првенство 1990 и неверојатниот момент кој дошол во натпреварот против Колумбија кога му ја одземал топката на голманот Рене Игита на 20-тина метри од противничкиот голот и ја пратил во празната мрежа, оставаат силна трага зад неговото име.
Кога тој настапил на Светското првенство 1994 имал 42 години, со што е најстариот играч на завршницата на светските првенства; неговиот гол против Русија во групната фаза го прави најстариот стрелец во историјата на светските првенства.
Елевци
Елевци — село во Општина Центар Жупа, во областа Жупа, во околината на градот Дебар.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат е забележано во век (1583 г.) кога било запишано како Горно Елешчи. Се сретнува и под имињата Долно и Горно Елевци. Селото било основано од доселеници од соседното село Евла, а научните толкувања сметаат дека името потекнува како родовска припадност (ојконим) на луѓе кои како доселеници од Евла (жители на Евла -> Елевци). Сепак, имајќи предвид дека соседно и многу блиско село е Евла, чие име потекнува од македонскиот назив за вид брезово цветно растение, можно е името да потекнува од македонскиот збор евла > евлевци > елевци. Поврзаноста со Евла ја гледаме и преку топонимот Елха (растение), кое според застапувањето на групата шц во говорот понатаму ќе го даде името Елехци > Елешци > Елевци.
Мештаните и нивните соседи од муслиманска вероисповед кои се сметаат за Турци селото го викаат Елесца, а православните Македонци го нарекувале Елевци. Во селата околу Дебар за да се разликува од истоименото село (Татар или Град) Елевци, ова село во Жупа се нарекува(ло) и Коџаџик-Елевци, а додека постоело и селото Долно Елевци крај Евла, ова село било познато и како Горно Елевци, како што е и запишано во Бигорскиот манастирски поменик од 1863 година. Иако жителите немаат никакво предание и толкување, се смета дека името настанало од муслиманското турско име Елез во содејство со македонскиот говорен облик за неговиот род Елезци > Елесци > Елевци.
Истоимено село со име Елевци постои веднаш над градот Дебар, а во Македонија има уште две други места со слични имиња.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на крајниот јужен дел на територијата на Општина Центар Жупа. Припаѓа на областа Дебарска Жупа, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Струга. Селото е планинско, чии куќи се издигаат на југоисточната падина на планината Стогово, на надморска височина од 1.000 до 1.200 метри. Од градот Дебар, селото е оддалечено 25 километри.
До селото води локален асфалтен пат, кој се двои од регионалниот пат 2249.
Сместено е на една зарамнета тераса високо на западната падина на Стогово, од десната страна над Долгашка (Елевска) Река. До него води пат кој е продолжение на асфалтираните делници од патиштата од Центар Жупа преку Коџаџик до Новак на север-северозапад и од Долгаш и ХЕЦ Глобочица на запад и југ.
Атарот се допира со територијата на Општина Струга (порано Луково) и воедно граничи со Буринец и Селци во пределот Малесија. Земјишното подрачје на Елевци се шири помеѓу атарите на Новак на север, Селци и Буринец на југ, раселеното село Евла и некогашното Долно Елевци на запад и планинската падина на Стогово на исток по чиј срт со врвовите и доловите Куруло, Бела Вода, Канеш (2.216 м.), Бабин Срт (2.241 м.), Лениште (од 1.896 до 2.016 м.), Дузлер (1.664 м.), Глобок Дол оди селската меѓа.
Земјиштето на атарот е планинско и варовничко со растресита почва - темна црвеница, главно под шума, а околу речните текови има и обоени шкрилци.
Историја
Подрачјето на Елевци е населено уште од средниот век, за што сведочат повеќе наоѓалишта во неговата околина.
Според преданието на Македонците во поширокиот предел, основачи на селото биле „рисјани“ или „каури“, односно православни Македонци кои до 1948 година, сосем ги напуштиле своите родни огништа поради неслагање со месното турско население.
Најстарите жители на Елевци кажувале дека селото во денешниот облик и местоположба околу средината на век го основале нивните сонародници од родот Елезлер, кои подоцна се иселиле во соседното село Долгаш, а по кои веројатно е добиено и името на селото.
Постари пишани податоци за ова село речиси воопшто и да не постојат. Во средновековните записи од турските пописни дефтери за вилаетот Долго Брдо од 1467 година се среќава селото Елшево (Долнодебарско) со 5 христијански македонски семејства, но според местоположбата многу поверојатно е ова да се однесува за другото истоимено село (Татар или Град) Елевци што се наоѓа веднаш крај градот Дебар. Во истите пописни документи за вилаетот Горни Дебар пак се сретнува село запишано како Ивлахлар, кое било тимар на на некој Фахредин кој бил диздар (заповедник, командант) во крепоста (тврдината) Коџаџик, а во кое живеело 1 христијанско македонско семејство на Металец Видич кое произведувало по 1 товар пчемница, јачмен и овес за што се остварувало приход од 69 акчиња.
Истражувачите и историчарите не ја утврдиле точната местоположба (убикација) на ова запишано село, но поради сигурноста дека било во околината на Коџаџик претпоставуваат дека може станува збор за Елевци кое се наоѓа јужно од Коџаџик. Според записот на името Ивлахлар или Влахлар може да се претпостави и дека тоа се однесува на блиските села Евла или Власиќи во Жупа.
Според кажувањата на самите жители, скоро сите родови се со потекло и доселени од областа Коња во Турција (Мала Азија), а до почетокот на XIX век живееле во Коџаџик. Изразено е мислењето и дека сегашните жители на Елевци до средината на век биле православни Македонци и дека тогаш ја примиле мухамеданската вера и потоа се потурчиле, а под влијание на Коџаџик (кој бил позната и силна тврдина) го напуштиле својот мајчин јазик и го усвоиле турскиот. Сепак за вакво нешто не знаеле ниту најстарите Македонци, кои живееле во Елевци до средината на XX век, а доколку ваквото мислење било точно, тоа единствено би можело да се однесува на селските родови Перванларе и Бошнакларе, чии родовски презимиња упатуваат на македонска и словенска поврзаност или припадност.
До 1948 година во горниот дел на селото постоела црквата „Света Богородица“ со православни гробишта, чии траги сè уште не биле изгубени во педесеттите години на XX век, а некогаш околу неа местото кое сега се нарекува „Рекој куќи“ живееле Македонци. Кога на почетокот на XIX век, се доселиле првите Турци („турштијата кога втаса“) и почнале да основаат куќи на денешната местоположба селото се нарекло Елевци. Оттогаш, македонскиот крај „Рекој куќи“ почнал постепено да се напушта и да се преместува во горниот крај на Елевци во маалата Фетилер и Перван. Додека живееле православни Македонци, селската слава на Елевци била на Богојавление (Водици).
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 11,4 км2, при што преовладуваат пасиштата со површина од 677 хектари, на шумите отпаѓаат 274,2 хектари, а на обработливото земјиште само 61,7 хектари.
Селото, во основа, има сточарска функција.
Главно занимање на жителите на селото било и е сточарството, а потоа и ѕидарството надвор од селото. Од сточарството најмногу се одгледуваат овци кои лете се напасуваат во бачила во пределот на Голема и Мала Мегданица високо на планината Стогово, додека во селото се одгледува и покрупен добиток како крави и волови. Освен овие стопански гранки, затапено е и градинарството, како и земјоделството на зарамнетите предели непосредно околу селото каде се одгледуваат планински жита и градинарски култури за сопствени потреби.
Население
Според податоците од 1873 година во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, селото имало 38 домаќинства со 47 жители христијани (Македонци) и 65 муслимани (Турци).
Селото е мало, но со пораст на бројот на населението. Елевци во 1961 година броело 144 жители, а во 1994 година 190 жители, турско население.
Според пописот од 2002 година, селото Елевци броело 260 жители, сите Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 271 жител, од кои 262 Турци и 9 лица без податоци.
Родови
Во селото Елевци денес живее муслиманско население кое зборува на турски јазик и се изјаснува со турска националност. Во селото нема прави старински родови и сите се доселеници со потекло од областа Коња во малоазискиот дел на Турција, при што во околните места се наведува дека тие се со јуручко-турско потекло од пределот Караман.
Според истражувањата од 1954 година, родови во селото се:
Иселеништво
Од турските семејства до 1954 година има бројни иселеници во Турција (74 семејства) и тоа највеќе во местото Паламуд крај Аксер (66 семејства), а другите во Адапазар, Дургутли и Маниса, а имало иселеници во соседното, денес сосема раселено село Евла.
Православните македонски семејства до 1948 година целосно се иселиле во: Дебар, Скопје во градот и населбата Ѓорче Петров (Мирчевци од родот Петровци, Аџиевци), Кавадарци, Солунско и во градовите Софија, Видин и Ќустендил во Бугарија.