cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ментор
Во старогрчката митологија, Ментор (грчки: Μέντωρ / Méntōr; Μέντορος) бил син на Алкум, а како постар, пријател на Одисеј. Кога Одисеј заминал да учествува во Тројанската војна го назначил Ментор за чување на неговата палата, и за воспитувач и заштитник на неговиот син Телемах. Кога Атена го посетила Телемах го зазела ликот на Ментор за да се прикрие од додворувачите на Пенелопа, мајката на Телемах. Преобразена во Ментор, го охрабрува Телемах да им се спортистави на додворувачите и да змине во потрага по својот татко.
Кога Одисеј се враќа во Итака, Атена (преобразена во Ментор) зазема облик на ластовица и стрелите на додворувачите немаат никаков ефект на него.
Ментор како поим
Првата забележана модерна употреба на зборот може да се најде во книгата „Авантурите на Телемах“ (Les Aventures de Telemaque), од францускиот писател Франсоа Фенелон Во книгата главниот лик е токму овој Ментор. Книгата е издадена во 1699 и била многу популарна XVIII век и модерната примена на зборот може да кажеме дека произлегува токму од тука.
Ова е значењто на денешната употреба на зборот ментор: верен пријател, советник и наставник, или најчесто поискусна личност. Некои професии имаат „менторски програми“ во кои новодојдениците се ставани во пар со поискусни луѓе, кои ги советуваат и им служат за пример во понатамошниот развој. Училиштата честопати нудат вакви програми на новите ученици или на ученици со потешкотии.
Денес менторите нудат компетентност на помалку искусни поединци за да им помогнат да ги унапредат своите кариери, да го издигнат своето образовине и да ги рашират своите познанства. Во многу облсти луѓето имаат придобивки од менторската врска, на пример:
Какаре Иби
Какаре Иби бил староегипетски фараон за време на раниот Прв среден период (2181–2055 п.н.е.) и 14-ти владетел на Осмата династија. Седиштето на моќта на Какаре Иби бил градот Мемфис и тој веројатно немал власт над целиот Египет. Какаре Иби е еден од најдобро потврдените фараони на Осмата династија поради откривањето на неговата мала пирамида во јужна Сакара.
Потврди
Какаре Иби е потврден на 53-от влез во кралскиот списокот од Абдос, кој бил создаден околу 900 години по Првиот среден период, за време на владеењето на Сети I. Според Ким Рихолт последната реконструкција на Торинскиот канон, Какаре Иби е потврден исто така, во колона 5, алинеја 10 (според Гардинер 4.11, според фон Бекерат 4.10). Торинскиот канон понатаму укажува на тоа дека тој владеел „2 години, 1 месец и 1 ден“. Единствената друга потврда за Какаре Иби е неговата пирамида војужна Сакара.
Пирамидален комплекс
Какаре Иби бил погребан во мала пирамида кај Сакара. Тоа било откриено од Карл Ричард Лепсиус во 19 век, кој го наведе како број XL во неговиот пионерски список на пирамиди. Пирамидата била ископана од 1929 до 1931 година од страна на Густав Џекиер.
Пирамидата на Иби е последната изградена во Сакара, сместена североисточно од гробницата на Шепсескаф и во близина на патеката на пирамидата на Пепи II. Планот, димензиите и украсите се многу слични на пирамидите на кралиците на Пепи II, последниот голем фараон на Старото Кралство. Како резултат, било предложено дека пирамидата првично е на Анкнеспепи IV ( ˁnḫ-n = s ppj, „Пепи живее за неа“) сопруга на Пепи II, а дури подоцна ја припишале на Иби. Во непосредна близина на пирамидата се наоѓа мала капела во која се случил погребниот култ. До денес не се пронајдени траги од патека, ниту од долинскиот храм и веројатно никогаш немало.
Пирамидата
Пирамидата на Иби не е ориентирана кон некоја кардинална точка, а се наоѓа на оската северозапад-југоисток. Зградата била околу 31,5 метри, и 21 метар висока, со наклон од 53°7′ за време на нејзината конструкција. Јадрото на пирамидата е изградено од варовнички блокови од локално потекло, од кои повеќето сега ги нема, веројатно повторно користени во подоцнежни градби. Како резултат на тоа, споменикот денес е 3 метри голема грамада од кал и варовник во песоците на Сакара. На некои од преостанатите блокови, пронајдени се натписи со црвено мастило во кои се споменува еден началник на Либијците, чие значење е нејасно. Се чини дека и покрај тоа што билеа поставени темелите на надворешната обвивка на пирамидата, самата обвивка никогаш не била поставена.
Внатрешни структури
На северната страна од зградата, Џекиер нашол 8 метри долг коридор од варовник, што води надолу со наклон од 25° до голем гранитен портукалис. Зад овој портукалис се наоѓал гробот на кралот. И на ходникот и на sидовите на погребната комора билае испишана последната позната инстанца на пирамидалните текстови. Текстовите се чини дека биле директно испишани за Иби, наместо присвоени од него. Џекиер го оценил квалитетот на натписите како „многу просечен“. Таванот на погребната комора бил рамен и украсен со sвезди. Веројатно е направен од единечен пет метарски блок од варовник, кој сега недостасува. Денес голем блок од бетон ја штити комората.
Капела
Во непосредна близина на источната страна на пирамидата се наоѓа мала капела од кал, која служела како храм за култот на мртвиот крал. Влезот на капелата се наоѓа на нејзината северна страна. Во внатрешноста на храмот, непосредно спроти ѕидот на пирамидата, се наоѓа сала за дарови каде Џекиер пронашол камен мијалник, како и штица или лажна врата од која останале само темелите. Таму се откриени и послужавник со алабастер и алатки од обсидијан.
На јужниот дел од капелата има магацински простории.
Парталоа
Парталоа  — општина во покраината Алмерија, во автономната заедница Андалузија.
Демографија
Source: INE (Spain)
Пангерманизам
Пангерманизам ( Pangermanismus   или '  ), исто така повремено познат како Пангерманство''', е паннационалистичка политичка идеја. Пангерманистите првично се обиделе да ги обединат сите германски a, можеби, и народи кои говорат германски во една национална држава позната како Гросдеушленд.
Пангерманизмот бил многу влијателен во германската политика во 19 век за време на обединувањето на Германија кога Германското Царство била прогласена за национална држава во 1871 година, но без Австрија (Kleindeutsche Lösung / Lesser Germany), и првата половина на 20 век во Австроунгарската империја и Германското Царство. Од крајот на 19 век, многу пангерманистички мислители, од 1891 година, организирани во Пангерманската лига, усвоиле отворено етноцентрични и расистички идеологии и на крајот довеле до надворешна политика Хеим инс Рајх, спроведена од нацистичка Германија под австрискиот Адолф Хитлер од 1938 година, еден од главните фактори што доведоа до појава на Втората светска војна. Како резултат на катастрофата од Втората светска војна, пангерманизмот главно се сметал за табу-идеологија во повоениот период во Западна и Источна Германија. Денес, пангерманството е главно ограничено на некои националистички групи во Германија и Австрија.
Потекло на поимот
Зборот пан е грчки збор што значи "сите, секој, целина, сеопфатен". Зборот "германски" во овој контекст произлегува од латинскиот "германски" кој првично го користел Јулиј Цезар, кој се однесувал на племиња или на едно племе во североисточна Галија. Во доцниот среден век, се здобила со лабаво значење што се однесувало на говорителите на германските јазици (заедно со " Алмејн " и " Теутон "), од кои повеќето зборувале дијалекти предците на модерниот германски јазик. На англиски јазик, "пангерманската" била за првпат потврдена во 1892 година. Во германскиот, постои синоним " Alldeutsche Bewegung ", кој е калкулатор кој користи германски, наместо латински и грчки корени.
Потекло (пред 1860)
Потеклото на пангерманизмот започнало со раѓањето на романтичниот национализам за време на Наполеоновите војни, при што Фридрих Лудвиг Јан и Ернст Мориц Арндт биле. иГерманците, во најголем дел, биле лабави и разединети луѓе од реформацијата, кога Светото Римско Царство било разрушено во крпеница на држави по крајот на Триесетгодишната војна со Вестфалскиот мир.
Застапниците на решението на Гросдеусленд (Голема Германија) се обиделе да ги обединат сите луѓе што зборуваат германски во Европа, под раководство на германските Австријци од Австриската империја. Пангерманството било широко распространето меѓу револуционерите од 1848 година, особено меѓу Рихард Вагнер и Браќата Грим. Писателите, како што се Фридрих Лист и Пол Антон Лагард, се залагале за германска хегемонија во Средна и Источна Европа, каде што германската доминација во некои области започнала уште во 9 век од н.е., со Остијдлунг, германската експанзија во словенските и балтичките земји. За Пан-Германистите, ова движење се сметало за Дранг нач Остен, во кое Германците би биле природно наклонети да бараат Лебенсраум со движење кон исток за повторно обединување со германското малцинство таму.
На Deutschlandlied ("Песна на Германија"), која била напишана во 1841 година од Хофман фон Фенерслебен, во својата прва форма ја дефинира Германија како да стигне „Од меса до мемелот / од Адиџе до Белт“, односно како што се Источна Прусија и Јужен Тирол.
Размислувајќи за Првата Шлезвиг-војна во 1848 година, Карл Маркс во 1853 година забележал дека "со расправии меѓу себе, наместо конфедерација, Германци и Скандинавци, кои и двајцата припаѓаат на истата голема раса, само го подготвуваат патот за својот наследен непријател, Словените . "
Африканско првенство во кошарка 1964
Африканско првенство во кошарка 1964 — 2-ро африканско кошаркарско првенство на Африканското првенство во кошарка кое се одржало во Мароко од 4 март - 8 март 1964 година. На ова првенство учество зеле 6 репрезентации.
Победник на турнирот била Кошаркарската репрезентација на Обединета Арапска Република.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2011 - 200м грбно во машка конкуренција
Натпреварите во 200м грбно за мажи во пливачките дисциплини на Светско првенство во водени спортови 2011 се одржаа на 28 јули со прелиминациите и полуфиналето и на 29 јули со финалето.
Рекорди
Пред натпреварувањата, светскиот и шампионскиот рекорд беа следниве:
Ниту светски ниту рекорд на првенството беа поставени во ова натпреварување.
Прелиминации
32 пливачи учествуваа во 5 групи.
Полуфинале
Полуфиналето се одржа во 19:23.
Финале
Финалето се одржа во 18:10.
Аркадиуш Милик
Аркадиуш Кристјан "Арек "Милик (Arkadiusz Milik; роден на 28 февруари 1988, во Тихи) — полски фудбалер, напаѓач на Јувентус, на заем од, и на полската репрезентација.
Настапи за репрезентација
Милик го направил своето деби за полската репрезентација против Јужна Африка на 12 октомври 2012 година.
Својот прв гол за репрезентацијата го постигнал во победата со 4-1 во пријателски натпревар против Македонија.
Мамудовци
Мамудовци  (изворно: Ериновци) — село во областа Горно Кичево, во Општина Кичево, сместено во околината на градот Кичево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Горно Кичево, недалеку од самиот град Кичево, во североисточна насока и може да се каже дека припаѓа на неговата рурбална зона. Селото е ридско, на надморска височина од 660 метри.
Селото се наоѓа на 2,5 километри од градот Кичево од неговата североисточна страна. Куќите се подигнати на допирот на шумската падина на исток и котлината на запад. Најблиско село е Лазаровци.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Џолта Џона (Широка Солишта), Случ или Слог, Рибјак, Голема Меѓа, Даздарица, Зал и Огради.
Селото има многу збиен тип.
Историја
Селото е старо и првпат било забележано во историските извори, во втората половина на век под истото име, кога имало 23 словенско-христијански куќи.
Западно од селото во месноста Бара (каде има и извор) се познаваат остатоци од куќи. Тука се верува дека постоело поранешното македонско село, кое подоцна било раселено.
Близу Ериновци, крај патот за Кичево, има извор Бигор и до него е месноста Змео Дупка или Чука. Таму се наоѓаат и остатоци од гробишта.
Во век, Ериновци било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Денешното село било основано во 1850 година од страна на Арнаутинот Мамуд од соседното село Црвивци. Тој дошол на повик од Македонците од селото Лазаровци со цел да ги заштитува, за што тие му плаќале.
При ослободувањето од отоманската власт во 1912 година, Арбанасите од ова село убиле 40 српски војници, поради што од одмазда било запалено и многу мажи биле стрелани.
За време на балистичката администрација во текот на Втората светска војна, селото започнало да се именува како Мамудовци, наместо словенското име Ериновци.
Стопанство
Атарот е мошне мал и зафаќа простор од само 3,1 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 131 хектар, на обработливото земјиште отпаѓаат 102 хектари, а на пасиштата 65 хектари.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото имало 40 жители, сите Албанци.
Мамудовци е мало село, но со пораст на своето население. Така, селото во 1961 година броело 250 жители, од кои 179 биле Албанци, а 21 жител Турчин, а во 1994 година 337 жители, албанско население.
Пописот од 1991 година не бил одржан во селото Мамудовци, бидејќи неговото население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, за селото нема податоци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 232 жители, од кои 228 Албанци и 4 лица без податоци.
Родови
Мамудовци е албанско село.
Според истражувањата, пак, на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Мамудовци (10 к.), доселени се од селото Црвивци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Кичево.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Осломеј, во која покрај селото Мамудовци, се наоѓале и селата Арангел, Гарани, Жубрино, Лазаровци, Ново Седо, Осломеј, Премка, Србица, Стрелци, Црвивци и Шутово. Во периодот 1950-1952, селото влегувало во рамки на некогашната општина Стрелци, заедно со селата Гарани, Лазаровци, Мамудовци, Премка, Стрелци и Шутово.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 357 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 356 гласачи.
Иселеништво
Од селото немало многу иселување. Единствено си заминало турското население во Турција во периодот 1960-1970.
Оруро
Оруро (шпански: Oruro) е град во Боливија. Според проценките за 2010 година, градот има население од 235.393 жители. Оруро се наоѓа на надморска височина од 3.710 метри. Градот е главен град на департманот Оруро. Градот е познат по Карневалот од Оруро.
Име
Името потекнува по староседелскиот народ Уру-уру.
Историја
Градот бил основан на 1 ноември 1606 година од страна на Мануел Кастро де Падилја. Првично местото било рударска населба за сребро и било именувано како Реал Вилја де Сан Фелипе Австриски (Real Villa de San Felipe de Austria). Наскоро гратчето било напуштено поради падот на рударството. Градот бил повторно основан во 19 век како рударски град. Во близина на градот има рудник за калај.
Местоположба и клима
Оруро се наоѓа северно од езерата Уру-уру и Попо. Градот се наоѓа на надморска височина од 3.709 метри и е познат по ладното време. Топли денови има во август, септември и окромври. Од мај до јули температурите ноќе може да паднат и под -20 степени поради ладните ветришта. Во регионот се забележани обилни врнежи од дожд од ноември до март.
Надворешни врски
Oruro
Отоманско-венецијанска војна (1463–1479)
Втората османлиско-венецијанска војна се водела меѓу Венецијанската република и Османлиското Царство во периодот од 1463 до 1479 година. Војната се водела неколку години по падот на Цариград и тоа на остатоците од Византиското Царство. Војната резултирала со губење на неколку венецијански територии во Албанија и Грција, како и островот Евбеја кој бил под венецијански протекторат со векови. Оваа војна исто така го означил и почетокот на османлиската доминација во следните години на Средоземјето и Егејско Море.
Позадина
По Четвртата крстоносна војна (1203-1204) териториите на Византија биле поделени меѓу неколку западни католички латински крстоносци држави. И покрај оживување на Византиското Царство под Палеолозите во доцниот 13 век, многу од овие "латински" држави продолжиле да постојат до подемот на Отоманското Царство. Една од најсилните земји меѓу нив била Венецијанската република која била организирана како поморска империја и која контролирала бројни крајбрежни терирории и острови во Јадранското, Јонското и Егејското Море. Во својот прв судир со Османлиите, Венеција го загубила градот Солун во 1430, по долга опсада, но како резултат на мировниот договор биле остави другите венецијански терирории.
Во 1453 година Османлиите ја освоиле византиската престолнина Цариград и продолжиле со проширување на своите територии на Балканот, Мала Азија и Егејот. Србија била освоена во 1459, а последните византиски земји односно Морејското Деспотство и Трапезунтското Царствобиле заземени во 1460-1461 година. Венеција го контролирала Графството Наксос и колониите Лезбос и Хиос.
Владе Дивац
Владе Дивац (роден на 3 февруари 1968 во Пријепоље, Србија, Југославија) е пензиониран југословенски и српски кошаркар, кој поголемиот дел од својата кариера го помина во САД, во НБА. Со 216 см, тој играл како центар и бил познат по неговите способности за асистирање. Дивац бил меѓу првите од групата европски кошаркари кои напправиле трансфер во НБА во доцните 1980-ти, и бил именуван за еден од 50те најголеми придонесувачи на Европската лига. Дивац е еден од шесте играчи во НБА историјата со скор од 13.000 бодови, 9.000 скокови, 3.000 асистенции и 1.500 блокади заедно со Карим Абдул-Џабар, Тим Данкан, Шекил О’Нил, Кевин Гарнет и Хаким Олајџувон (НБА не секогаш следеше евиденција за блокади, па некои други играчи, како Бил Расел, веројатно исто така имаа слични достигнувања во кариерата.). Дивац е исто така единствениот НБА играч кој е роден и тренирал надвор од САД, а играл во повеќе од 1.000 натпревари во НБА. Дивац бил примен во ФИБА Куќата на Славните како признание за неговата игра на меѓународно ниво . И покрај тоа што бил забележан по неговите кошаркарски квалитети, Дивац е исто така познат како голем хуманитарец, помагајќи им на децата во неговата родна земја Србија, како и во Африка. На 16 октомври 2008 г. Дивац е назначен за владин советник во Србија за хуманитарни прашања. На 24 февруари 2009 година, тој бил избран за претседател на српскиот олимписки комитет со 4-годишен мандат. Дивац добил престижна благодарност од Светската Спортска Хуманитарна Куќа на Славните .По завршувањето на неговиот мандат како претседател на српскиот олиписки комитет, Дивац бил именуван за генерален менаџер на неговиот поранешен клуб, Сакраменто Кингс.
Кошаркарска кариера
Владе почнал да игра кошарка во неговиот роден град Пријепоље за тимот на КК Елан. Тој ја започнал својата професионална кариера во Југославија играјќи за КК Слога Кралево, и веднаш бил познат по постигнувањето 27 бода против Црвена Ѕвезда. Во летото 1986 година бил прва ѕвезда на трансфер сезоната, потпишувајќи за КК Партизан Белград за 14.000 германски марки.
Отоманско-венецијанска војна (1463–1479)
Цариградски договор
Војната завршила со потпишување на Цариградскиот договор од 1479 година. Според договорот Венеција ги задржила Улцињ и Драч но го отстапиле Скадар како и други територии на далматинскиот брег, како и грчките острови Негропонте (Евбеја) и Лемнос. Покрај тоа, Венецијанците биле принудени да платат 100.000 дукати обесштетување данок од околу 10.000 дукати годишно, со цел да се здобијат со трговски привилегии во Црното Море.
Владе Дивац
Кошаркарска кариера
Следната година Дивац учествувал во тимот што го освоил златото на ФИБА Светското Јуниорско првенство (од одвојувањето на посебни настани, под 19 и под 21), во Бормио, Италија. Тој настан произнесол една млада генерација на југословенски кошаркари, исто така идни ѕвезди, како Дино Раџа и Тони Кукоч, кои се сметале веројатно за најдобрите во историјата. Пред распадот на Југославија, тие исто така ги освоииле титулите на Евро Баскет 1989 и ФИБА Светското првенство во Аргентина 1990, каде што биле предводени од Дражен Петровиќ , како и титулата освоена на Евро Баскет Европско првенство во кошарка 1991, со Александар Ѓорѓевиќ како плејмејкер. Во 1987 година, со Дивац, Ѓорѓевиќ, Паспаљ и Обрадовиќ, и Душан Вујошевиќ на чело, Партизан имал “тим од соништата”, кој ја освоил титулата во Југословенската лига, но не успеал да стигне до врвот на Евролигата следната сезона, бидејќи загубиле од Макаби Тел Авив од Израел во полуфиналето во белгиски Гент. Југопластика со Раџа и Кукоч била посилен тим во следните 3 години, како и во Југославија така и во Европа. Дивац имал необичен стил за центри од тоа време: и покрај висината поседувал добра подвижност, имал добра контрола на топката и бил добар стрелец од далечина. Во одредени случаи, дејствувал како плејмејкер. Негов заштитен знак биле потезите кои вклучувале шут на врвот од клучна позиција и извртени удари околу обрачот додека е насочен во сосема спротивна насока. Неговите оригинални потези го надополниле начинот на кој тој сакал да ги изигра неговите импровизации на теренот: на Евро Баскет 1989 година тој го кренал неговиот соиграч Зоран Радовиќ за забивање. За само 4 професионални сезони во Европа тој станал најбараниот висок играч на континентот по Арвидас Сабонис.
Контроверзноста околу хрватското знаме
Кога Југославија го освои златниот медал на ФИБА Светското првенство во 1990 година, навивачите истрчале на теренот. Еден од нив го држел знамето на Хрватска, една од шесте републики кои ја сочинувале Југославија. Дивац тврди дека тој му рекол на човекот дека не треба да го вее тоа знаме, бидејќи ова била победа за Југославија. Дивац тврди дека човекот направил навредлива забелешка за југословенското знаме, и на таа основа Дивац го земал неговото знаме од него. Ова се случи во текот на многу напнато време кога националистичката гордост се закануваше со уништување на Југославија и започнување на војна. Преземањето на знамето го направи Дивац кај србите херој, а негативец кај хрватите. Дивац изјави дека не го мислел тоа како чин против Хрватска и дека ќе спуштел српско знаме ако српски навивач го направел истото. Овој потег, заедно со југословенските војни, го оттуѓи Дивац од многу од неговите поранешни хрватски пријатели, особено од Дражен Петровиќ, кого го сметал за негов најдобар пријател. Кога Југославија победила на Евро Баскет во 1995 година, а Хрватска освои бронза, хрватите, го напуштиле подиумот за време на церемонијалното доделување на медалите. Екипите никогаш повеќе не се соочија едни против други на турнирот.
НБА
Драфтуван (избран) во НБА во 1989 година од страна на Лос Анџелес Лејкерс, Дивац станал првиот не-американски избор на драфтот за Лејкерс. Тој бил исто така еден од првите европски играчи кој имал влијание во лигата. Под менторство на Карим Абдул-Џабар и Меџик Џонсон, тој ја подобрил својата игра и се прилагодил на американскиот стил на игра. И покрај фактот дека не зборувал воопшто англиски, тој брзо станал популарен меѓу соиграчите и публиката поради својот шарм и дружељубивост. Во сезоната 1989/90, Дивац бил дел од Ол-стар тимот на дебитанти. Во текот на своето време со Лејкерс, популарноста на Дивац и маркетиншкиот потенцијал во прилог на неговиот забавен и добродушен карактер, бил избран од страна на американската ТВ-индустрија. Како резултат на тоа тој се појави неколкупати најчесто во доцните вечерни програми на Лос Анџелес како на пример Шоуто на Арсенио Хол и Вечерното шоу со Џеј Лено. Во 1990 година, тој бил вклучен во реклама со соиграчите на Лејкерс Еј Си Грин и М. Томсон за брендот Шик, компанија за жилети. Тој, исто така, се појавил во американските комедии Брачни води и Тренер, како и во краткотрајната комедија Добри спортови, во главна улога со Фара Фосет. На големиот екран Дивац учествувал во филмови засновани за кошарка како Еди, Вселенско забивање и Џуана Мен. Подоцна во својата кариера, тој се појавил во шоуто “Larry King Live” во 1999 година и "The Late Late Show" во 2002 година.
Дивац заработи репутација со намерните паѓања на подот, или со измамување на судиите за свирење фаул на другиот тим со намерно паѓање на подот по контакт со спротивен играч. НБА ветеранот, крилниот центар Пи Џеј Браун твди дека Дивац можеби е најдобар на сите времиња во намерните паѓања на подот. Дивац слободно го призна тоа, додавајќи дека тој обично го прави тоа кога ќе почувствува дека судиите пропуштиле неколку одлуки и дека му должат.
Во 1996 година тој бил разменет во Шарлот Хорнетс во замена за правата на Коби Брајант и поминал две сезони играјќи таму. За време на штрајкот, во сезоната 1998/99 тој одиграл 2 натпревари во Евролигата за вечниот соперник на Партизан, Црвена Звезда. Тој потоа како слободен агент во 1998 година потпишал за Сакраменто Кингс, каде одиграл шест сезони со неговиот сонародник Пеџа Стојаковиќ. Заедно со Крис Вебер, Мајк Биби и Пеџа Стојаковиќ, Дивац го зајакна тимот на Сакраменто Кингс. Кралевите се искачиле во ранкингот на НБА, станувајќи повеќегодишни кандидати за плеј-оф, а подоцна и за првенството. Во еден момент биле и најдобриот тим во НБА, водечки во лигата по број на победи во сезоната 2001-02. Кралевите сепак, не можле да ги пробедат Лос Анџелес Лејкерс, при што биле поразени во серија од 7 натпревари во 2002 година.
Кралевите го повлекле неговиот дрес со број 21 на церемонија на 31 март 2009 година. Во текот на неговите 16 години во НБА, Дивац заработил над 93.000.000 $ долари.
КК Партизан
На крајот на 2000 година, по соборувањето на режимот на Слободан Милошевиќ, Дивац и неговиот поранешен соиграч Предраг Даниловиќ го преземале нивниот поранешен клуб КК Партизан. Тие го сториле тоа по иницијатива на Ивица Дачиќ, претседателот на клубот во заминување и, што е уште поважно во тој момент, одеднаш минимизиран политичар кој поради неговата поврзаност со режимот на Милошевиќ бил принуден да го напушти своето место во клубот. Гледајќи дека разни државни претпријатија и имотни заедници се преземени на сомнителен начин за време на власта во вакуум, која произлегува од соборениот режим, Дачиќ бил претпазлив во доведувањето на двајцата поранешни великани на клубот како заштита против истите настани во КК Партизан. Дивац станал претседател на клубот, додека Даниловиќ ја презел функцијата на потпретседател. Неодамна повлечен од играње, Даниловиќ всушност секојдневно управувал со работењето на клубот, бидејќи Дивац сè уште бил многу активно вклучен со Сакраменто Кингс во тоа време. Главниот тренер кого го ангажирале, Дарко Русо, ја довршил сезоната 2000-2001 пред да одлучат во летото 2001 година да го вратат нивниот ментор Душко Вујошевиќ да биде нов тренер.
Иако дуото не го изјави тоа целосно, нивна дополнителна мотивација во вклучувањето со КК Партизан повторно можеше да се сфати како стекнување на превласт за евентуален процес на приватизација на клубот, еднаш кога новиот закон за спорт ќе се усвои во српскиот парламент. Бидејќи точниот сопственички состав на јавно поседуваниот КК Партизан не бил и сè уште не е навистина јасен, потенцијалните инвеститори се одлучиле да останат настрана, барем додека законот не се усвои. Дивац и Даниловиќ се појавиле скоро од никаде во овој поглед, но уживале голема поддршка од навивачите и јавноста, бидејќи повеќето претпочитаат да го гледаат нивниот омилен тим во сопственост и управуван од страна на нивните поранешни ѕвезди, отколку од безлично здружение или група на политичари, менаџери или стопанственици блиски на владејачката коалиција. И покрај тоа, по неколку години дуото го изгуби трпението и се повлече од ризичниот потфат на крајот од 2004 година, поради тоа што стана преголемо финансиско оптоварување без крајна цел на повидок. Иако тој престана да врши какви било официјални функции во клубот, Дивац продолжил да се занимава со тоа со помала улога.
ЛА Лејкерс
Од 2005 до 2006 година, Дивац беше вработен од страна на Лос Анџелес Лејкерс како европски скаут.
Реал Мадрид
Во јуни 2006 година, со помош на неговото пријателство со Предраг Мијатовиќ, Дивац се поврза со Рамон Калдерон како дел од понудата на адвокатскиот кандидат за претседателството на спортското друштво Реал Мадрид. Кога Калдерон тесно победи на клупските избори на 2 јули,2006 година, Дивац беше претставен како раководечки шеф на кошаркарскиот клуб Реал Мадрид. Сепак, улогата на Дивац во секојдневното работење на клубот беше во голема мера симболична, па дури и тој самиот исто така призна во март 2007 година во интервју за хрватскиот неделник Глобус: ''”Јас буквално ништо не правам и само можам да послужам како дел од имиџот на кралскиот клуб. Јас единствено ја прифатив работата поради Мијатовиќ, кој е моментно фудбалски директор во Реал”''.
Српски олимписки комитет
Во февруари 2009 година Дивац се кандидираше за претседател на Олимпискиот комитет на Србија против актуелниот претседател Иван Ќурковиќ. Тој победи во борбата по повлекувањето на Ќурковиќ точно пред закажаното гласање.
Инвестиции
Дивац беше вклучен во многу некошаркарски активности додека сè уште активно играше во НБА, а многу повеќе откако се повлече. Тој е активен инвеститор во ресторани во Сакраменто, Калифорнија. Сепак, неговите обиди да направи големи инвестиции во Србија не беа успешни, поради различни причини. Најзначајната афера беше голем јавен трговски потфат, понуда за откуп на исплатлив производител на пијалак, Књаз Милош. Компанијата на Дивац, ”Апурна”, во заедничко вложување со францускиот млечен гигант Данон наводно ја предложија најдобрата понуда, но преземањето беше прекинато од страна на Српската комисија за хартии од вредност, бидејќи како што се тврди, Данон/Апурна им понудиле екстра пари на помали акционери. Во повторената понуда, Дивац и Данон на крајот се повлекоа и продажбата отиде во рацете на ФПП Балкан Лимитид, приватизациски фонд од Кајманските Острови. Целата замрсена афера предизвика големо несогласување во српската влада, големи шпекулации во поглед на корупција, оставка на шефот на Комисијата за хартии од вредност, па дури и полициска истрага. Друга слична, иако помалку спектакуларна епизода, се случи 2005 година кога Дивац се обиде да го преземе “Вечерни вести”, српски високопрометен дневен весник. Тој направи договор со помали акционери за да ја преземе компанијата со помош на регистрирање на нова компанија со заеднички капитал, што би го зголемил акционерскиот капитал. Сепак, Владата на Србија интервенираше и го прекина тоа што требаше да биде само технички чекор. Додека обидот за преземање беше навистина таен, тоа беше легално и слични случаи веќе се случија. Владата наводно стравуваше од недостаток на контрола над влијателниот весник. Иако Врховниот суд на Србија на крајот пресуди во корист на Дивац, тој се повлече од трката, повикувајќи се на “пријателски совет” од страна на неименувани лица. Огорчен, тој одлучи да престане со своите обиди да инвестира во Србија: ”Сето ова е грозно и јас сум многу вознемирен... Сфатив дека нема повеќе место за мене во Србија и моите пријатели може да ме сретнат во Мадрид од сега па натаму... Во Србија, некои поинакви правила се во сила, и јас не можам да ги сфатам”.
Сепак тоа испадна дека не е вистина, кога во октомври 2007 година Дивац беше легално регистриран како 100% сопственик на Вода Вода, марка на флаширана вода претходно во сопственост на стопанственикот Војин Ѓорѓевиќ. Таа трансакција беше исто така проследена со возбуда за контроверзност, бидејќи Ѓорѓевиќ јавно го обвини Дивац за измама, тврдејќи дека тој го прекршил џентлменскиот договор што тие го имале, и преиспитувајќи ја валидноста на договорот кој Дивац го претстави на Агенцијата за деловни регистри на Србија. Околностите околу договорот (од ноември 2007 година) сè уште се нејасни: Дивац тврди дека тој навистина позајмил малку пари од компанијата на Ѓорѓевиќ ”Си енд Си”, која беше во финансиски проблеми, и кога после Ѓорѓевиќ не успеа да го исполни својот дел од договорот, само го искористи договорот, веќе правилно потпишан од страна на Ѓорѓевиќ, потврдувајќи ја сопственоста на компанијата.
Хуманитарна работа
Дивац е проактивен хуманитарен работник, фокусурајќи се за помош на децата низ целиот свет и бегалците во неговата родна земја. Заедно со шест српски кошаркарски соиграчи, Дивац ја формираше добротворната организација наречена Група 7, подоцна преименувана во “Детска фондација на Дивац”, која тесно соработува со Меѓународни христијанско православни добротворни организации, помагајќи им да соберат околу 500.000 $ за хуманитарна помош во Србија од 1997 година. Сопствената фондација на Дивац, претседавана од страна на неговата сопруга Снежана, обезбеди над 2.500.000 $ за хуманитарна помош во време од 1998-2007 година.
Од 21-27 септември 2007 година, Дивац организираше официјално испраќање од активната кошаркарска кариера во неговиот роден град Приеполе, и во Белград, истовремено промовирајќи ја кампањата “Можеш и ти”. Спектаклот кулминираше со собирањето на Дивац и неговите пријатели низ целиот свет пред 10.000 луѓе надвор од зградата на националното собрание.
Популарност
Дивац е искрено почитуван од страна на голем дел од јавноста во неговата родна Србија. Претседателскиот кандидат Борис Тадиќ доби голем поттик кога Дивац го поддржа во 2004 година на српските претседателски избори. Двајцата одиграа еден на еден улична кошарка како дел од фото-сесиската кампања која го водеше до вториот круг на гласање. Тадиќ заврши со победа на изборите. Уште во почетокот на 1990-тите, песната “Владе Дивац” од страна на белградската група Деца на Лоши Музичари, посветена на неговиот трансфер во Лејкерс беше голем хит; групата конечно лично се сретна со Дивац и ја изведоа песната со него на неговата проштална забава во 2007 година.
Дивац е во голема побарувачка за значајни маркетиншки кампањи, дури и по завршувањето на неговата играчка кариера. Тој редовно се појавува во реклами за производи од рангот на Атлас пиво до Сосиете Женерал Банка, банка за хипотекарни кредитни планови. Тој неодамна се појави во една национална телевизиска реклама во САД заедно со поранешната НБА ѕвезда Дерил Доукинс за Тако Бел. Дивац се појави како специјален гостин на Евровизија во 2008 година. Тој ја фрли топката во публика, и тоа беше знак за почеток на телефонското гласање.
Дивац се појави во емисијата на ЕСПН, ”30 за 30”, во документарецот “Некогаш Браќа”, каде тој дискутираше за подвизите на Југословенскиот национален кошаркарски тим во доцните 1980-ти и раните 1990-ти и како војните во Југославија ги раздели, особено во контекст на уништеното пријателство со хрватскиот играч Дражен Петровиќ.
Дивац, исто така се појавува во документарниот филм на Борис Малагурски, ”Тежината на синџирите”, каде зборува за НАТО бомбардирањето во Југославија во 1999 година.
Приватен живот
Дивац и неговата сопруга Снежана, имаат два сина, Лука и Матија, и посвоена ќерка Петра, чии родители беа убиени од страна на Ослободителната војска на Косово.
Florence and the Machine
Florence and the Machine (стилизирано и како Florence + the Machine) e името на англиската инди рок група каде пејачка е Флоренс Велч во соработка со други музичари. Музиката на бендот е опишана како комбинација од повеќе жанрови вклучувајќи рок и соул. Музиката на Florence and the Machine добила многу награди посебно од BBC кои имаат голема улога во напредокот на нивната кариера така што ја промовирале групата како дел од BBC Introducing.
Нивниот прв албум Lungs е издаден на 6 јули 2009 година и се задржа на второто место првите пет недели по неговото издавање на UK Albums Chart. На 17 јануари 2010 година албумот ја постигнал топ позицијата задржувајќи се дваесет и осум недели на листата. Албумот се задржал шеесет и пет недели на топ листата во Обединетото Кралство што го направило еден од најдобро продаваните албуми на 2009 и 2010. Florence and the Machine имале изведба на 2010 MTV Video Music Awards и на 2010 Nobel Peace Prize Concert (Нобелова награда за мир). Изјавено е дека бендот е номиниран за Најдобар Нов Артист (Best New Artist) на 53 Греми Награди, но наградата отиде кај Есперанца Спалдинг
Флоренс Велч
Флоренс Леонтин Мери Велч (анг. Florence Leontine Mary Welch; родена на 28 август 1986 (24 години) Лондон) е ќерка на Евелин Велч, професор по ренесансна и Ник Велч. Таа е внука на сатиристот Крег Браун.
Велч се образувала во чулиштето Thomas's London Day School, потоа одела во училиштето Alleyn's School, во источно-јужен Лондон каде што академирала. Велч често имала проблеми во училиштето поради омпровизацијата со пеење. На Велч и се дијагнозирани дислексија, дисметрија, а таа верува и дека пати од инсомнија. Откако завршила со училиштето, Флоренс студирала на Camberwell College of Arts пред да почне да се фокусира на музиката. Велч била фасцинирана од теророт и смртта кога умреле нејзините баба и дедо. На 10 години Велч била сведок на влошувањето на нејзиниот дедо, и на самоубиството на нејзината баба по мајка, кога Велч имала 14 години. Кога Велч имала 13 години заедно со мајка ѝ се преселила кај нивните соседи коишто имале три деца. Според Велч: „Сега се согласуваме многу добро, но тогаш беше кошмар. Јас само седев во мојата соба и танцував наоколу“.
Останати членови
The Machine е името кое им е дадено на другите музичари кои соработуваат заедно со Флоренс Велч. Ова име дошло од соработката на Велч со Изабела "Machine" Самес додека била тинејџерка. Велч и Самерс изведувале заедно одредено време под името Florence Robot/Isa Machine.. Подоцна ова име било сменето во Florence and the Machine бидејќи било многу досадно.
Моментално бендот заедно со Велч го сочинуваат и: Роберт Акројд (гитара и следечки вокал), Крис Хајден (тапани и перкусије), Изабела Самерс (клавијатура и следечки вокал), Том Монгер (харфа и гитара), Марк Саундерс (бас гитара). Велч соработувала токму со тие луѓе бидејќи тие го разбирале нејзиниот креативен процес на создавање на музика тврдејќи: "Јас работев со повеќето од нив долго време и тие го знаат мојот стил, го знаат начинот на кој јас пишувам, тие знаат што сакам јас.”
Рани години
Според Велч, "Името Florence and the Machines почна како приватна шега. Јас правев музика со мојата пријателка, која ја викавме Изабела Машин (Machine), а таа мене ме викаше Флоренс Робот. Кога за еден час трбаше да ја изведувам мојата прва свирка, јас сè уште немав име, па решив да помислив 'OK, ќе бидам Florence Robot/Isa Machine', пред да сватам дека тоа име е толку долго што ме прави нервозна". Во 2006 година, изведбите на Велч со Изабела Самерс, под тогашното име Florence Robot/Isa Machine почнала да привлекува внимание во малите лондонски населби.
Во 2007 година Велч соработувала со бендот Ashok кој издал албум наречен "Plans" со помош на издавачката куќа Filthy Lucre/About Records. Тој албум ја вклучувал пораната верзија на хитот "Kiss With a Fist", кој тогаш бил наречен "Happy Slap". Таа потпишала договор со Ashok со менаџер, но чувствувајќи дека е во "погрешен бенд" го напуштила бендот. Менаџер на Florence and the Machine е Маирид Наш, кој одлучил да биде нивен менаџер кога Велч го следела Наш во тоалетите на некој клуб и ја пеела песната од Ета Џејмс, "Something's Got A Hold On Me".
Lungs (2008–сега)
Florence and the Machine го издале нивниот прв албум Lungs во Обединетото Кралство на 6 јули 2009 година.. Албумот се искачил на првото место во Обединетото Кралство и на 13 позиција во Европа. Од 6 август 2009 година албумот има продадено повеќе од 100 000 копии во Обединетото Кралство и од 10 август албумот бил на втората позиција пет недели.
Трет неименуван албум (2011)
Во NME Магазин, на 30 март 2010 година, Велч кажала повеќе детали за издавањето на вториот студиски албум.
Пласничево
Географија
Селото е сместено во средиштето на Воденско-ениџевардарското Поле (дел од Солунското Поле), 20 км југозападно од Пазар (Ениџе Вардар).
Во Отоманското Царство
На крајот на XIX век Пласничево било македонско село во Ениџевардарската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Пласничево имало население од 200 Македонци и 56 Роми. Сите жители потпаднале на селото потпаднале под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Пласничево живееле 264 Македонци, сите под патријаршијата. Во следниот период Боривое Милоевиќ забележал дека селото имало 18 македонски христијани и 17 куќи на ромски христијани, иако овој податок се чини неверодостоен.
На 22 ноември 1909 г. гркоманскиот андартски капетан Гоно Јотов дал отчет за свршената работа како деец на вооружена грчка пропаганда во Ениџевардарско:
Во Грција
По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога населението броело 301 жител, за во 1920 г. да се зголеми на 368 жители. Во 1924 г. 76 жители се принудно иселени во Бугарија, а на нивно место се доведени 24 грчки доселеници од Понд. Причината за скромниот број на доведени колонисти била маларијата, која го косела населението, бидејќи селото било на брегот на Ениџевардарското Езеро.
Во 1927 г. селото е преименувано во Крија Вриси, што во превод значи „студена чешма“. Во 1928 г. во Пласничево се попишани 285 жители, од кои 120 лица (35 семејства) биле грчки доселеници. Со исцедувањето на Ениџевардарското Езеро 1935 г. властите довеле грчки колонистички семејства претходно сместени во други посиромашни села како Плугар. Освен тоа, 1930-те кон Пласничево е присоединето и соседното село Призна, што предизвикало голем раст на неговото население. Затоа, во 1940 г. во селото се попишани дури 2.914 жители.
Стопанство
Пласничево денес има големи обратобливи површини и пасишта кои се обработуваат со најсовремена техника. Подигнати се огромни површини насади и овоштарници кои даваат илјадници тони овошје, памук, пченка и пченица. Многу е развиено и краварството.
Операција Морски лав
Директивата Морски лав ја издал Адолф Хитлер, и претстатвува план за инвазија врз Велика Британија. Со директивата било предвидено сите подготовки за мобилизацијата на околу 260.000 нацистички војници да се извршат до половината на август, а десантот да се одложува сè додека германската авијација не стане надмоќна. Потоа, на 18 август е извршен најжестокиот напад на германската авијација врз цели во Англија, а на 7 септември почнало бомбардирањето на Лондон наречено „Блиц“.
Хрватска демократска заедница
Хрватска демократска заедница (ХДЗ) е хрватска политичка партија која себеси се дефинира како десничарска и конзервативна, со демохристијанска ориентација. Придружна членка на Европската народна партија. Основач на ХДЗ бил Фрањо Туѓман, а сегашен претседател е Томислав Карамарко.
Градови во Перу
Ова е список на градови во Перу. Најголема метрополитска област во Перу е Лима-Калао со над 8.472.935 жители според пописот од 2007 година. Во прилог следува список на градовите во Перу, каде се наведени бројките за вкупното население на градовите по пописи и регионите каде се наоѓаат истите.
Метрополитска област во Перу се сметаат градови со над 250.00 жители. Еден град за агломерација се смета тој што има над 20.000 жители. Градовите кои имаат под 20.000 жители се сметаат за урбани центри.
Индокинески леопард
Индокинескиот леопард (Panthera pardus delacouri) е подвид на леопард кој го среќаваме на копнениот дел во југоисточна Азија, од југот на Кина до Малезија и територијата на Сингапур. За овој подвид не се знае многу освен тоа дека е ранлив вид. Меланизмот е доста честа појава, со која обезбедуваат добра камуфлажа во нивното живеалиште - дождовната шума.
SWAT
Во САД, тимот SWAT ( англиски: special weapons and tactics,во превод специјално оружје и тактики ) е единица за спроведување на законски правила што користи специјализирана или воена опрема и тактики. Најпрво било создадено во 1960-тите за да се справи со немирите и насилните конфронтации со криминалците, бројот и употребата на екипите на SWAT се зголеми во 1980-тите и 1990-тите за време на војната против дрогата. Тимовите SWAT сè повеќе се опремени со хардвер од типот на воениот вид и се обучени да распоредуваат против заканите од тероризам, заложништво и во ситуации кои се над можностите на обичните спроведување на законот, понекогаш се сметаат за „висок ризик“. Други земји имаат развиено свои паравоени полициски единици кои исто така се опишани или споредливи со силите SWAT.
Единиците SWAT често се опремени со автоматско и специјализирано огнено оружје, вклучително и автомати,пиштоли, пушки,снајпери ,солзавец, чад и зашеметувачки гранати. Покрај тоа, тие можат да користат специјализирана опрема, вклучувајќи оклопни тешки делови на телото, балистички штитови, алати за влез, оклопни возила, топлински и уреди за ноќно гледање и детектори на движење за тајно определување на положбите на заложниците, во затворени структури.
Дефиниција
Дефиницијата на SWAT на Националното здружение на тактички службеници во САД е: "SWAT : Назначен тим за спроведување на законот чии членови се регрутирани, селектирани, обучени, опремени и распоредени за решавање на критични инциденти кои вклучуваат закана за јавната безбедност."
Немири и политички конфликти од 1960-тите
Според историскиот речник за спроведување на законот, терминот „SWAT“ се користел како акроним за „Специјалното оружје и тактика“ основана како специјализирана единица од 100 лица во 1964 година од страна на полицискиот оддел „Филаделфија“ како одговор на алармантното зголемување на банкарските грабежи. Целта на оваа единица беше да реагира брзо и решително на грабежи на банка, додека тие беа во тек, користејќи голем број специјално обучени офицери кои имаа на располагање голема количина огнена моќ. Инспекторот Дарил Гејтс од полициско одделение во Лос Анџелес (ЛАПД) изјави дека за првпат го предвидувал „SWAT“ како акроним за „Тимот за напад на специјално оружје“ во 1967 година, но подоцна го прифатил „Специјалното оружје и тактика“ по совет на неговиот заменик-шеф, Едвард М. Дејвис.
ЛАПД го промовираше она што стана познато како SWAT тимови од најразлични причини. По расно расчистените немири во Вотс во Лос Анџелес во август 1965 година, ЛАПД започна да размислува за тактики што може да ги користи кога ќе се соочи со урбани немири или раширено насилство. Дарил Гејтс, кој го водеше одговорот на ЛАПД на немирите, подоцна ќе напишеше дека полицијата во тоа време не се соочувала со ниту еден проблем, туку „луѓе кои напаѓаат од сите правци“. Професорот на универзитетот во Њујорк, Кристијан Паренти, напиша дека тимовите SWAT првично биле замислени како „градски конструи за вонредништво“.