cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Француска кујна
Персонал на ресторанот
Поголемите ресторани и хотели во Франција вработуваат многу луѓе и се мисли на луѓето кои работат во кујната како бригада на кујната или пак за персоналот во салата за вечера, бригадата на салата за вечера. Овој систем бил формиран од Џорџ Огус Ескофје. Оваа структура на системот за тимска работа доделува одговорности на различни личности кои се специјализираат во нивната задача. Листата која следи го дава распоредот на персоналот кој работи во кујната и салата за вечера во Франциja.
Мултиплексирање со брановодолжинска распределба
Мултиплексирање со брановодолжинска распределба (МБР) (англ. wavelength-division multiplexing (WDM)) – технологија во оптичките комуникации која врши мултиплексирање на сигналите на оптичките носители на едно оптичко влакно користејќи различни бранови должини (бои) на ласерската светлина. Оваа техника овозможува двонасочни комуникации преку едно оптичко влакно, како и мултиплицирање на капацитетот.
Терминот „мултиплексирање со брановодолжинска распределба“ се користи за оптички носител (кој вообичаено се опишува со неговата бранова должина), додека „мултиплексирање со честотна распределба“ вообичаено се користи за радио носител (кој најчесто се опишува со неговата честота). Бидејќи „брановата должина“ и „честотата“ се заемно поврзани со едноставен директно инверзен однос, во кој производот на честотата и брановата должина е еднаков на „с“ (брзината на простирање на светлината), двата термини всушност го опишуваат истиот концепт.
Принцип на работа на мултиплексирањето со брановодолжинска распределба
Системите со МБР во предавателот (трансмитерот) користат мултиплексер за да спојат повеќе сигнали заедно, а во приемникот демултиплексер за истите да ги раздвојат. Со правиот вид на оптичко влакно можно е ист уред да ги врши двете функции истовремено и да функционира како оптички додади-извади мултиплексер (англ. optical add-drop multiplexer).
Концептот бил објавен во 1970 година, а веќе во 1980 година лабораториски бил реализиран систем со МБР. Првите системи со МБР комбинирале само два сигнала. Модерните системи можат да управуваат до 160 сигнали и на тој начин да го прошират основниот 10 Gbit/s систем кој работи преку една оптичка парица на преку 1,6 Tbit/s. Системите со МБР се популарни кај телекомуникациските компании бидејќи им овозможуваат проширување на капацитетот на мрежата без поставување нови оптички кабли. Со користење на МБР и оптички засилувачи, операторите може да сместат повеќе генерации на технолошки развој во нивната оптичка инфраструктура без притоа да мора да вршат големи зафати во нивната магистрална мрежа. Капацитетот на одредена врска може да се прошири едноставно со надградување на мултиплексерите и демултиплексерите на краевите на врската.
Ова често се изведува со користење на оптички-во-електричен-во-оптички премин на самиот крај на транспортната мрежа, што овозможува интероперабилност со постојната опрема со оптички интерфејси.
Повеќето системи со МБР работат на мономодни оптички влакна, чии пречници на јадрото изнесуваат 9 µm. Одредени облици на МБР може исто така да се користат на мултимодни оптички влакна чии пречници на јадрото изнесуваат 50 или 62,5 µm. Раните системи со МБР биле скапи и комплицирани за работа. Стандардизацијата и подоброто разбирање на динамиката на системите со МБР ги направија овие системи поевтини за воведување.
Оптичките приемници, спротивно на ласерските извори, тежнеат да бидат широкопојасни уреди. Демултиплексерот мора да обезбедува селективност на брановата должина на приемникот на системот со МБР.
NGC 2240
NGC 2240 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кочијаш, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 3 јануари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2240 е од видот OCL.
Други поделби
Проучување на NGC 2240 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 99; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2430. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1268.
Син воз
Синиот воз е музејско-туристички воз „Српски железници“, кој бил специјален луксузен воз што се користел за потребите на поранешниот претседател на СФР Југославија, Јосип Броз-Тито, за време на неговото владеење. Возот бил целина која му овозможувала работа и престој и сите протоколарни обврски за време на патувањето и во земјата и во странство, а имал посебна безбедносна заштита на трасата на пругата по која патувал со армиски и полициски сили. Внатрешноста е изработена во ар деко стил и по повеќе од половина век изгледот останал непроменет. Се користил од 1946 година до 1980 година. Последен пат работел како специјален воз на 5 мај 1980 година при префрлањето на ковчегот на Тито од Љубљана во Белград. Од 2004 година овој воз за првпат бил отворен за пошироката јавност, односно за домашни и странски туристи. Оттогаш, синиот воз има од 30 до 40 тури годишно. Возот може да се изнајмува, а најмногу го користат домашни и странски компании.
историја
Сè до смртта на Јосип Броз Тито, на 4 мај 1980 година, синиот воз се користел исклучиво за превоз на претседателот на СФРЈ, и на високи државни и политички личности и странски државници. Од првото поаѓање на Синиот воз во декември 1946 година Тито со овој воз поминал повеќе од 600.000 километри. Одлуката за изградба на сегашните вагони е донесена во 1956 година, а возот го изградиле „ГОША“ од Смедеревска Паланка и фабриката за вагони „Борис Кидрич “ од Марибор. Сегашното име „Син воз“ го добило токму според бојата во која е обоен за да се разликува од композициите на тогашниот ЈДЖ, кои биле зелени. Повеќе од 60 светски државници патувале со синиот воз, а за патувањето на англиската кралица Елизабета II низ Југославија, во октомври 1972 годиниа, возот е специјално редизајниран. Се сметал за најлуксузниот воз во тоа време.
Вагонски композиции
Синиот воз има церемонијален салон со трпезарија, три вагони со апартмани, кујна, ресторан и специјален затворен вагон за автомобили. Има вкупно 92 седишта, а целосниот капацитет на вагоните за спиење е 90 кревети. Внатрешноста на возот е претежно направена од дрво. Користени се махагони, круша и орев, а салоните и ходниците се украсени со интарзија.
Ресторан Кола (серија, 88-69)
Овие вагони се состојат од трпезарија со 28 седишта, салон со 8 седишта, бар и кујна. Максималната брзина на сообраќајот е 140. Може да се движи само во комплет со Синиот воз. Вагоните имаат озвучување (внатрешна, која е двоканална и надворешна) и телефонски инсталации. Вагоните се загреваат на пареа.
Салонски апартмани (серија, 89-69)
Првата вагонска композиција бил салонот - стан на Јосип Броз. Тие се климатизирани и се состојат од два апартмани со еден кревет, работна соба, бања, салон со две фотелји и дел за гардероба. Останатите вагони имаат: два луксузни и четири брачни кревети, работна соба, бања, салон за осум лица и чајна кујна. Тие се климатизирани.
Максималната брзина на овие вагонска композиции е 140. Можат да се движат само во комплет со Синиот воз. Вагоните имаат озвучување (внатрешно, кое е двоканално и надворешно) и телефонски приклучоци. Вагоните се загреваат на пареа.
Церемонијален салон - трпезарија (серија, 89-69)
Оваа салонска вагонска композиција е климатизирана. Свечената сала е со капацитет од 28 седишта, додека салонот има 10 седишта за фотелји. Вагоните се опремени со дополнително озвучување и кино проектор. Максималната брзина на композицијата е 140. Можат да се движат само во комплет со Синиот воз. Вагоните имаат и телефонски инсталации. Колата се загрева на пареа.
Кола - кухиња (серија, 88-69)
Вагоните од оваа серија се вагонска композиција - кујна и мора да бидат споени со енергетските вагони од Синиот воз. Капацитетот за подготовка на оброци е 300 оброци. Вагонска композиција може да се движи само во комплет со синиот воз.
Вагоните се напојуваат со електрична енергија од 3 x 300 волти, 50, а се загрева на пареа. Вагоните се опремени со телефонски и звучни системи (внатрешна, која е двоканална и надворешна). Максималната брзина на сообраќајот е 140.
Автомобилски превоз (серија, 98-30)
Капацитетот на вагоните е 4 автомобили. Максималната дозволена висина на возилата што можат да се натоварат е 1,75 метри. Вагоните имаат минлива електрична линија за греење, сопствено греење, два или еден дополнителен кревет за придружникот на колата. Максималната брзина на сообраќај е 140.
Салонски вагон (серија, 09-80)
Капацитетот на вагонската композиција е 10 двокреветни кревети и еден единечен (6 кабини). Имаат салон, вакум тоалет, бања во главната кабина, кујна. Колите се климатизирани. Максималната брзина на овие вагони е 160. Може да се приклучи со редовни возови. Вагоните не се дел од Синиот воз. Имаат дизел генератор од 56 kW и повеќесистемски уред за греење на вагони со можност за избор на извор на греење: струја, нафта или пареа.
Локомотиви
Првите дизели што го влечеле овој воз биле дизел-хидраулични локомотиви од серијата ЈЖ D66, а подоцна и ЈЖ 761 (Krauss-Maffei D66 V200) произведени во 1957 година во Минхен, СР Германија. Покрај бројноста, имиња имале и дизел локомотивите, а на нив биле карактеристични знаците со натписи од значајни битки во окупирана Југославија за време на Втората светска војна. Тоа биле локомотивите:
Четвртата локомотива не била испорачана и останала во фабриката, каде подоцна била претворена во подсерија V300. Локомотивите пристигнале во гаражата во Кошутњак во мај 1957 година.
Во 1978 година, дизел-хидраулична локомотива ЈЖ 761 за потребите на Синиот воз замениле четири нови дизел-електрични локомотиви ЈЖ 666 (EMD JT22CW) на производители Џенерал моторс (General Motors Electro-Motive Division), САД. Имале етикети:
Денеска се зачувани сите локомотиви кои го влечеле Синиот воз. Сите три парни локомотиви од серијата 11 се изложени како музејски поставки, имено 11-022 во Белград пред главната железничка станица, 11-015 во Загреб, во Железничкиот музеј и 11-023 во Љубљана, во Железнички музеј.
Дизел локомотивите од серијата 761 се на шините на железничката станица Топчидер во лоша состојба, веднаш до гаражата на Синиот воз, а серијата 666 сè уште е во функција на Српски железници, иако не функционираат сите четири локомотиви. Локомотивата број 003 - Сутјеска е реконструирана во делот за одржување на средствата во Краљево и денеска сообраќа на пругата од Мала Кришна до Пожаревац, додека останатите три локомотиви чекаат да се санираат.
Дизел моторен воз
Синиот воз вклучува и салон за самоодни мотори и салонска приколка од типот на стан со клима уред, изградена во Германија во 1961 година и продолжена во 1962 година во Марибор. Капацитетот на самоодниот салон е шест кабини (12 двокреветни кревети), салонот има кујна, сопствен извор на греење и можност за електрично греење од дизел генератори. Возот има два дизел мотори независни еден од друг и развива брзина од 120 km/h.
Најмалку развиени земји
Една земја е класифицирана меѓу најмалку развиените земји ако исполнува три критериуми:
Заклучно со 2018 година, 47 земји се класифицирани како НРЗ, додека пет се ажурирани помеѓу 1994 и 2017 година. СТО го признава списокот на ООН и вели дека „Мерките преземени во рамките на СТО можат да им помогнат на НРЗ да го зголемат својот извоз кон другите членки на СТО и да привлечат инвестиции. Во многу земји во развој, про-пазарните реформи поттикнуваат побрз раст, диверзификација на извозот и поефикасно учество во мултилатералниот систем за трговија. "
Преглед
Критериумите за НРЗ се прегледуваат на секои три години од Комитетот за развојна политика (ЦДП) на Економскиот и социјален совет на ООН (ECOSOC). Земјите можат да „дипломираат“ од класификацијата на НРЗ кога индикаторите ги надминуваат овие критериуми во две последователни тригодишни прегледи. Канцеларијата на Високиот претставник на Обединетите нации за најмалку развиените земји, земјите во развој без излез на море и земјите во развој на малите острови (ООН-ОХРЛЛС) ја координират поддршката на ООН и обезбедуваат услуги за застапување за најмалку развиените земји. Класификацијата се однесува на 47 земји.
На четвртата конференција на ООН за НРЗ, што се одржала во мај 2011 година, делегатите одобриле цел насочена кон промовирање на најмалку половина од сегашните земји на НРЗ во следните десет години. Од 2018 година, 10 или повеќе земји се очекува да бидат ажурирани до 2024 година, со Бангладеш и Џибути кои ги исполнуваат сите критериуми веќе во 2018 година.
Постојат три земји кои во моментов ги исполнуваат критериумите за статус на НРЗ, но одбиле да бидат вклучени во индексот, доведувајќи ја во прашање валидноста или точноста на податоците на ЦДП: Гана, Папуа Нова Гвинеја и Зимбабве.
Употреба и кратенки
Меѓутоа, со цел да се избегне забуна помеѓу „најмалку развиената земја“ и или ЛЕДЦ „помалку економски развиена земја“ (што може да биде скратено како НРЗ) и да се избегне забуна со земјата во развој без излез на море (што може да се скрати како ЛНРЗ), „ земја во развој “генерално се користи во однос на„ помалку развиената земја “.
За време на прегледот на Обединетите нации во 2018 година, ООН ги дефинирала НРЗ како земји кои исполнуваат три критериуми, од кои едниот бил тригодишна просечна проценка на бруто-националниот доход (БДП) по глава на жител помал од 1.025 УСД. Земјите со население над 75 милиони се исклучени.
Декласификација
Трите критериуми (човечки средства, ранливост на економијата и бруто-национален доход по глава на жител) ги проценува Комитетот за развојна политика на секои три години. Земјите мора да исполнат два од трите критериуми на две последователни тригодишни прегледи што треба да се земат предвид за дипломирање. Комитетот за развојна политика ги испраќа своите препораки за поддршка на Економскиот и социјален совет (ECOSOC).
Од започнувањето на категоријата НРЗ, пет земји дипломирале на статусот на земја во развој. Првата земја што дипломирала на статусот НРЗ била Боцвана во 1994 година. Втората земја билаЗелено'ртски Острови во 2007 година. Малдивите на 1 јануари 2011 година, Самоа во 2014 година и Екваторска Гвинеја во 2017 година Вануату ќе дипломира во 2020 година, Ангола во 2021 година, Бутан во 2023 година, а Сао Томе и Принсипе и Соломонските острови ќе ја напуштат категоријата во 2024 година. Непал бил избран да дипломира во земјите во развој во 2018 година. Сепак, властите на Непал побарале да се одложи за 2021 година. Бангладеш ги исполнил критериумите за прв пат во 2018 година и најверојатно ќе дипломира во 2024 година според Министерството за економски и социјални работи на ООН.
Конференции на ООН
Имало четири конференции на Обединетите нации за НРЗ, одржани на секои десет години. Првите две биле во Париз, во 1981 и 1991 година; третата во Брисел во 2001 година.
Четвртата конференција на ООН за најмалку развиените земји (НРЗ-IV) се одржала во Истанбул, Турција, од 9 до 13 мај 2011 година. На конференцијата присуствувал Бан Ки-Мун, шефот на ООН и близу 50 премиери и шефови на држави. Конференцијата ја одобрила целта да се подигнат половина од постојните најмалку развиени земји од категоријата НРЗ до 2022 година. Како и со Консензусот за развој во Сеул, составен во 2010 година, силен акцент бил ставен на зајакнување на продуктивната способност и физичката инфраструктура, при што неколку невладини организации не биле задоволни со акцентот ставен на приватниот сектор.
Улога на граѓанското општество
Во процесот на зголемување на свеста за потребите на НРЗ, важноста на придонесите на членовите на граѓанското општество за првпат биле признати за време на НВО Форумот одржан паралелно со третата конференција на ООН за најмалку развиените земји во Брисел во 2001 година. Важноста на граѓанското општество и неговите придонеси е исто така опишана во Резолуцијата 63/227 на УНГА. После НРЗ III, глумците од граѓанското општество се активно вклучени во процесите на донесување одлуки на ООН во врска со НРЗ. Тие исто така биле вклучени во имплементацијата и следењето, следењето и прегледот на напредокот направен од НРЗ и успехот во спроведувањето на ЗПО. За НРЗ IV, ООН-ОХРЛЛС му го доверил на НРЗ Воч, глобална мрежа на граѓански организации на НРЗ (ГО), да го преземе водството во координирање на патеката на граѓанското општество.
LDC Watch организирал консултации со граѓанското општество на различни нивоа. На регионално ниво, во партнерство со ОН-OHRLLS и соодветните агенции на ООН, биле организирани следниве три консултации:
Овие консултации биле организирани за критички да се процени напредокот постигнат од НРЗ по десет години од усвојувањето на Бриселската програма за акција и со намера да се влијае на резултатот од НРЗ IV.
Додека владите на НРЗ и нивните партнери за развој се подготвуваат да се соберат заедно за УННРЗ IV, членовите на граѓанското општество исто така се подготвуваат да се состанат за време на Форумот за граѓанско општество што ќе се одржи паралелно со официјалната конференција. ОН-ОХРЛЛС го задолжил НРЗ Воч како водечка граѓанска организација да ја координира патеката на граѓанското општество кон конференцијата НРЗ-IV. Форумот ќе биде отворен два дена пред да започне официјалната конференција и ќе трае до крајот на конференцијата.
Трговија
Прашањата околу глобалните трговски регулативи и НРЗ привлекле големо внимание во медиумите и политиките благодарение на неодамна пропаднатите преговори во Доха на Светската трговска организација (СТО), наречени развојна рунда. За време на Министерската конференција на СТО од 2005 година која се одржала во Хонгконг, било договорено НРЗ да може да видат 100 процентен бесцарински пристап без квоти на американските пазари доколку се заврши рундата. Но, анализата на зделката од невладините организации открила дека текстот на предложениот договор за НРЗ има значителни дупки што може да ја направат понудата помала од целосниот пристап до 100 проценти, па дури може да избрише и некој тековен бесцарински пристап на НРЗ до пазарите на богати земји. Незадоволството од овие дупки ги натерало некои економисти да повикаат на преработка на договорот од Хонгконг. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (April 2010)">потребно е цитирање  ] Д-р Чиеду Осакве, од 2001 година директор на Одделот за техничка соработка при Секретаријатот на СТО и советник на генералниот директор за прашањата на земјите во развој, бил назначен за специјален координатор за најмалку развиените земји почнувајќи од 1999 година. Тој тесно соработувал со петте други агенции кои заедно со СТО ја сочинуваат Интегрираната рамка на дејствување за најмалку развиените земји. Тие се осврнале на прашањата за пристап до пазарот, диференцијалните одредби за третман на земјите во развој, учеството на земјите во развој во мултилатералниот трговски систем и развојните прашања, особено интересите на земјите во развој во политиката на конкуренција. На 28-миот самит на Г8 во Кананаскис, Алберта, канадскиот премиер предложил и ја спровел Иницијативата за пристап до пазарот, така што тогашните 48 НРЗ може да профитираат од „трговија што не помага“.
Список
Список на „најмалку развиени земји“ според Обединетите нации со некои кои се категоризирани во земјите во развој без излез на море и з :
Африка
Во Африка има 33 земји кои се класифицирани како најмалку развиени земји:
Америка
На Америка, постои 1 земја што е класифицирана како најмалку развиена земја:
Азија
Во Азија, има 9 земји кои се класифицирани како најмалку развиени земји:
Океанија
Во Океанија, постојат 4 земји кои се класифицирани како најмалку развиени земји:
Овчарско торбиче (растение)
Овчарско торбиче (русомача, тарчужак, моминска трава, торбичица, тобочица,сакам-нејќам; лат. Capsella bursa-pastoris) е двегодишно, поретко едногодишно тревно растение од фамилијата на крстовидни.
Опис на растението
Коренот е по тип аксијален.
Стеблото е тревно, исправено, неразгрането или разгрането, високо до 50 см. Има фини бразди и најчесто е голо или има ретки влакна во долниот дел. Листовите на стеблото се неподвижни, но долните листови кои се сместени во розета се перјесто раздвоени. Тие се многу променливи по форма, цели или засечени на различни начини. Тие се покриени со ѕвездести и едноставни влакна.
Цветовите се со бела боја и ситни, собрани во едноставни, расфрлани, кластери соцветија. Листовите на чашката се овални, а круната е тркалезна. Круната е бела. Пестилката се состои од два листа. Примарно е едноок, а секундарно станува двоочен со растот на септумот (калај или реплум ). Растението цвета од април до октомври. Плодовите се ситни тркалезно-срцести лушпи.
Живеалиште
Овој космополитски вид расте во различни живеалишта, од низините до планинските појас и а потеклото е непознато.
Примена во медицината
Како лековито растение, овчарската чанта им била позната дури и на лекарите од Стара Грција и Рим, кои ги користеле нејзините семиња. Во средниот век низ Европа, растението се користело како хемостатско средство. На почетокот на 21 век, во медицината во многу земји, тревата од овчарска чанта се користи како хемостатик за внатрешно крварење. Постојат експериментални податоци за диуретичкото и хипотензивното дејство на лековите од овчарската чанта, за неговата можна употреба за лекување на белодробна туберкулоза. Клинички е докажано дека инфузијата на растението дава добар терапевтски ефект во третманот на акутен и хроничен пиелонефритис. Се користи како лек надземниот дел на растението.Се употребува проти сите видови на крварења( на желудник,од нос,црева, хемороиди и од рани кога не може да им се запре крвавењето. Наоѓа примена и за лекување на тумори (фиброма) на матка, како и за регулирање на крвниот притисок. Овчарско торбиче наоѓа примена и за болести на зглобовите и мускулите,слабост на мускулите на завршното дебело црево,пролапс(испаѓање на дебелото црево),кила и матка.
Се употребува во форма на чај, облоги, купки и тинктура.
Собирањето на тревата се врши во јуни - јули, на суво време, сечејќи ја со нож или ножица или извлекувајќи ја за стеблото; стеблото потоа се сече, оставајќи ја розетата.
Предупредување: Не се препорачува употреба на заболени или оштетени листови од овчарско торбиче, бидејќи габите што ги инфицираат често се отровни.
Во исхраната
Листовите на младото растение во пролет се богати со витамини, се користат за правење супи, борш, салати и како фил за пити. Во Кина, овчарското торбиче се одгледува како непретенциозно растение од зеленчук во сиромашно пусто земјиште, а има различни сорти. Во овој поглед, дури и едно од имињата на растението на англиски е (кинески крес), Во Јапонија и Индија, листовите од овчарското торбиче се динстаат со месо и се додаваат во чорбите. Старите билки додадени во исхраната им даваат вкус на чорбите. Пирето се прави од варени листови. Сушените и мелените листови додаваат како вкус на јадењата со месо и риба. На Кавказ, веднаш по топењето на снегот, се берат млади листови, од кои се подготвуваат салати, кои се користат во чорби како спанаќ. Во Франција, нежните зелени листови на ова растение се незаменлива компонента на зачинетите салати.
Меленото семе може да се користи наместо сенф.
ГалеријаНаводи
Животот на Арсенев
Животот на Арсенев  (Жизнь Арсеньева) е автобиографски роман од добитникот на Нобелова награда за литература- рускиот автор Иван Бунин, многумина го сметаат за негово најважно дело напишано во емиграцијата.
Историја
Романот со поднаслов „Потеклото на деновите“излезе во четири дела.
Книгата била објавувана во периодот од 1927 до 1932 година, како и што била пишувана - во четирите делови.
Во процесот на објавувањето, оригиналниот текст бил менувал континуирано: автобиографските детали биле исфрлени, вистинските имиња биле променети.
Во 1939 година, книгата V, со наслов:  Животот на Арсенев и романот Лика , била објавена од издавачите „Петрополис“ во Брисел во 1939 година. Требало да биде вклучена во том. 12 на „Петрополис“ во собраните дела ' но во 1939 година издавачката куќа била затворена.
Според Вера Муромцева-Бунина, „Иван Алексеевич сакал очајно да го вклучи „Лика“ во романот, но никако не можел тоа му успеало да го претстави како одделно издание штом му се појавила шанса. Според Марк Алданов, „многу луѓе се обидувале да го убедат Бунин дека треба да го започне вториот дел, но тој секогаш го зборувал истото: пишувам за луѓето што не се повеќе покрај мене и што ги нема а не за фикции“...
Во 1952 година издавачите „Чехов“ со седиште во Њујорк (град) го публикувале првото издание на романот како целина, со наслов „Животот на Арсенев“.
Истата година Бунин го уредувал текстот повторно за идните реизданија. Датумот на неговото последно уредување бил 17 март 1952 година.
Концепт и реализација
Ана Муромцева-Бунина напишала: „Иван Алексеевич ретко зборуваше за своите планови. За прв пат ми кажа за намерата да напише книга за неговиот живот беше на неговиот 50-ти роденден, на 23 октомври 1920 година. Но, во тоа време, беше многу болен и сè уште страдаше од нервна исцрпеност. Почна да го пишува „Животот на Арсенев“ во 1927 година во Грац.
Идејата за „воскреснување на некакви далечна слика на младоста ...“ се појавила кај Бунин многу порано. Во 1929 година, ја  објавил новата верзија на новелата „На самиот почеток“ (1906), Бунин ја преименувал во „Огледало“, додал поднаслов: „Животот, на претходната скица, на Арсенев“.
Друи раскази, „Осум години“ (позната и како „Во полиња со пченка“, „Далечни работи“ и „Сонот на Обломов“) внукот ") се сметаат како друга основа за претходната верзија на „Животот на Арсенев“.
Главниот мотив на Бунин за пишување на „Животот на Арсенев“ бил  неговиот длабоко вкоренет „страв од заборав“, што тој од време на време го искажувал. "Животот, може да се каже, е даден само на оружје за нечија борба со смртта, со која човекот треба да се бори дури и над неговиот гроб. Смртта му го краде името, но тој го пишува на крст или на надгробна плоча. Таа го обвива неговиот живот со темнина, но повторно го воскреснува своето име користејќи пишан збор “, напишл.
„Животот на Арсенев“, не била сепак автобиографија, туку измислено дело, испреплетено со автобиографски детали, не нужно хронолошки складни. Владислав Ходасевич ја наркол книгата „автобиографија на нашминкан лик“.
„Секој има мисли дека " Животот на Арсенев" е извештај за мојот сопствен живот. Тоа не е така. Реалноста е нешто, што јас сум потполно неспособен да го напишам директно. Дури и хероината овде е измислена. Но, толку бев потопен во нејзиното битие, што верував во неа, како да е вистинска личност и толку силно беше тоа верување што јас не можев да не плачам Пишував за неа. Ме посети дури и во соништа “, напишал Бунин во 1933 година.
Содржина
Алексеј лесно се запишува во гимназијата; но напуштањето на имотот и преселбата в град и живеењето во туѓо семејство тешко ги поднесува. Момчето лута по улиците со часови, ги поминува вечерите со книги, почнува да пишува поезија. Вистински шок за него е веста за апсењето на неговиот брат кој се приклучи на Народната волја. Брат му е депортиран во тригодишен затвор во Батурино, каде до тоа време се пресели целото семејство Арсениеви; наскоро, напуштајќи ја гимназијата, таму пристигнува и Алексеј.
Младиот човек наполни петнаесет години кога неговите песни почнуваат да се печатат; реакцијата на првото објавување во густото списание во Петербург е слична на удар на гром. Потоа започнува тој сегмент од животот, кој Алексиј си го дефинира како години на лутање и бездомништво. Тој ги напушта своите родни места и оди да талка: живее во Харков, ја поминува ноќта во поштата на Крим, ги посетува Киев и Курск. Во Орел, младиот човек заглавува долго време: влегол во редакцијата на локалниот весник Голос, тој не само што добива понуда за соработка, заедно со авансно плаќање, туку ја среќава и Лика.
Лика е љубител на театар, танцот,у музиката; нејзиниот татко го предупредува Арсениев дека расположението на нејзината ќерка често се менува. Како и да е, нивната прва зима Орел поминува спокојно. Потоа се разделуваат, тоа Алексеј го доживува исклучително тешко. Патува и скита повторно: Смоленск, Витебск, Петербург. На железничката станица, Арсениев испраќа телеграма до Лика и ја известува за неговото враќање; го пречекува на платформата.
Наскоро љубовниците заминуваат заедно во малото руско гратче. Алексеј добива работа, често оди на службени патувања, запознава интересни луѓе. Му недостига љубовта на Лика, но во исто време се стреми да остане на слобода. Еден ден, девојчето, чувствувајќи дека Арсениев неизбежно се оддалечува, исчезнува. Во првите ноќи по нејзиното заминување, Алексеј е на работ на самоубиство. Обидите да ја најде Лика се неуспешни; нејзиниот татко известува дека нејзината ќерка му забранила да кажува некому за тоа каде се наоѓа.
Не можејќи повеќе да издржи, младиот човек се враќа во Батурино. Цела зима чека вести од Лика, а на пролет дознава дека таа се вратила дома со пневмонија и починала една недела подоцна. Пред да замине, таа побара Арсениев да не биде известен за нејзината смрт што е можно подолго.
Вредности и паралели
Делото на Бунин не е вклучено само во голем број уметнички автобиографии за животот на руското благородништво - тој, според Олег Михаилов, го „затвора“ циклусот започнат од Сергеј Аксаков („Семејна хроника“ и „Детството на Багров Внук “) и Лав Толстој („ Детство “...„Младост“). Во исто време, според биографот на Бунин, Александар Бабореко, „Животот на Арсенев“ се разликува од горенаведените дела по форма, начин и авторски ракопис.
Филологот Алексеј Варламов е убеден дека може да се најде многу повеќе уметничка близина помеѓу „Животот на Арсенев“ и романот на Михаил Пришвин, „Канчеев синџир“ Во детството, Пришвин и Бунин оделе во иста гимназија (едниот бил во четврто одделение, а другиот влегол во прво). Дали сонародниците некогаш се сретнале во животот не е познато; како и да е, во дваесеттите години од дваесеттиот век, двајца автори, „одделени не само со далечина, туку со границата на два света и литературни статуси“, истовремено ги осмислија идеите за дела слични по темата. Хероите на обете дела - Арсениев и Алпатов - надминуваат многу младински искушенија во потрага по себе; и едниот и другио не успеваат во љубовта; секој спасот го бара во креативноста. Во 1943 година, Пришвин во својот дневник напишал: „Го прочитав Бунин и одеднаш го разбрав како најблизок до мене од сите руски писатели“. Во секој случај, овој роман без оглед на сите претенциозни тенденции, жанровски да се класифицира, претставува едно од бројните ремек дела на руската литература, кое уште со самото негово појавување добило светска слава и лирска впечатливост, која била инспирација и влијание за чистата, искрена и длабока литература.
Волт Дизни
Волтер Елијас Дизни (Walter Elias Disney) ( – ) беше американски филмски продуцент, режисер, сценарист, гласовен глумец, аниматор, претприемач, филантропист, како и повеќекратен добитник на Наградата на академијата. Дизни е познат по неговото влијание врз полето на забавната индустрија за време на дваесеттиот век. Како соосновач (со својот брат Рој О. Дизни) на Walt Disney Productions, Дизни стана еден од најпознатите филмски продуценти во светот. Корпорацијата кој тој ја ко-основа, сега позната како The Walt Disney Company, денес има годишен приход од околу 35 билиони амеркикански долари.
Дизни е особено познат по тоа што бил филмски продуцент и популарен шоумен, како и иноватор во анимацијата и дизајнот на тематските паркови. Тој и неговиот персонал имаат создадено голем број на светски славни измислени ликови вклучувајќи го Мики Маус. Тој е добитник на дваесет и шест Оскари, вклучувајќи рекордни четири во една година, и се има здобиено со понатамошни педесет и девет номинации, а го држи и поединечниот рекорд на највеќе награди и највеќе номинации. Тој исто така е добитник и на седум Еми награди. Тој е истоименик на Дизниленд и Волт Дизни светското одморалиште во САД, Јапонија, Франција и Кина.
Дизни е починат од рак на белите дробови на 15 декември 1966, неколку години пред отворањето на неговиот проект од сонишата Волт Дизни светското одморалиште во Флорида.
Детство Волт Дизни е роден на 5 декември 1901 и имаа типичен детството на синот на еден фармер. Неговиот татко, Илија Дизни (1859-1941), предците на ирски, 2 дошол во САД од Канада и се насели во Чикаго набргу по венчавањето учител Повик Флора (1868-1938) во 1888 година. Волт е роден во 1901 година, на четвртата од петте деца на бракот. 3 во 1906-според некои, бегајќи од зголемувањето на криминалот во Чикаго, 4 семејството се преселило во една фарма во близина на Marceline, Мисури. Подоцна, Дизни би рекол дека тие биле најсреќните години од својот живот. Како тој и неговата помлада сестра Рут, и се премногу мали за да им помогне со фарма работа, тие трошат поголемиот дел од времето да игра. Од овој период датира првиот Дизни dabbled со цртање и неговата голема љубов за возови. Овој идиличен период, заклучно со неколку години подоцна. Во 1909 година, Илија Дизни одеднаш се разболел со тифусна треска, и, и покрај тоа помош на нејзината постара деца, не беше во можност да продолжи да работи на фармата. Тој го продаде ненамерно, и семејството живееле во изнајмена куќа до 1910 година, кога тој се преселил во Канзас Сити. За младите Дизни беше многу тешко да ги напуштат своите руралните рајот. Во Канзас Сити, Илија почна да работи доставување весници за Канзас Сити Star. Волт и неговиот брат Рој изнесува помагање на својот татко во договорот, кој бара напорна работа разбудуваат секој ден во 12:00. Според евиденцијата на јавните училишна област во Канзас Сити, Дизни почна да присуствува на Граматика Бентон школа во 1910 година, а дипломирал на 8 јуни 1911. Не е добар ученик, поради неговата работа доставување весници, тој имаше проблеми со концентрација и често заспа. Тој беше склони кон мечтаење и doodling да мине времето. Илија остави својата работа како paperboy и стана еден од сопствениците на една компанија посветена на развој газирани пијалаци, компанијата O'Zell, со седиште во Чикаго. Семејството се преселило во овој град, и Дизни продолжи неговите студии на Мекинли средно училиште во Чикаго. Во исто време, во кои работат за својот татко и присуствуваше на вечерните часови на Институтот за уметност во Чикаго. На 15 години, Волт доби лето работа на продажба на весници и бонбони на патниците Санта Фе железници Ние обучуваат многу повеќе се заинтересирани за неговата работа, кое не е премногу успешна, бидејќи тие често го украле стока.
[ уреди ] "Дизни лудост": Снежана и седумте џуџиња Иако приходи беа многу големи студија, сè уште имаше доволно за Дизни, кој во 1934 година почна планирањето на производството на филмот. Кога анимација индустрија беше откриено дека Дизни планира производство во анимиран филм Снежана, се крсти на проектот како "глупост Дизни", и секој се согласија дека на проектот ќе заврши уништува студијата. Двете Лилијан како Рој Дизни се обидел да го одврати нивните планови. Тој ангажирал професорот Дон Греам на Chouinard Институтот за уметност, кои ја формираа дефиниција на студијата, а се користат на краток серија "Глупави симфонии" како лабораторија за да експеримент на реални човечки анимација, карактер создавање анимиран со посебна личност, специјални ефекти, и користење на специјализиран процеси и опрема, како на multiplane камера.
[ уреди ] Carolwood Пацифик железници Во 1949, Дизни и неговото семејство купи куќа со голем имот во областа на Holmby Хилс на Лос Анџелес. Дизни ја искористи можноста да ги остварат своите сон на сопственик на приватна железничката пруга. Со помош на неговите пријатели Вард и Бети Кимбал, Дизни го привлекоа планови и започна со изградбата на минијатурни воз. Возот беше именуван Carolwood Пацифик железници, со името на старата улица живеев Дизни Carolwood Drive. На парна локомотива дизајниран од страна на Роџер Е Broggie, вработен студии, беше именуван Лили Бел во чест на сопругата на Дизни. [ уреди ] Дизниленд
Воздушната поглед на Дизниленд парк во Anaheim, Калифорнија. Уште од 40-тите години, Дизни ја добил идејата за изградба на забавен парк за вработените и нивните семејства да се забавуваат во слободно време. Со текот на времето, ова ќе биде скромна проект прерасна во Дизниленд. Две паркови често се наведува како извор на инспирација за Дизни за вашиот проект: Детски Бајките земја во Оукланд, Калифорнија, изградена во 1950 , а Тиволи гарденс , главниот град на Данска , Копенхаген. 13, исто така, се тврди дека Дизни можеше да се инспирирани да создавањето на Дизниленд парк Република децата , кој се наоѓа во Мануел Б Gonnet , Ла Плата , Аргентина , и беше отворена во 1951 година, 14 иако некои сметаат дека тоа е мит. 15 Како што најзаслужен неговата идеја за Дизниленд, го посетија многу забавни паркови, но целокупната изгледаше валкано и лошо се управува. Неговиот оригинален план беше да се изгради паркот на земјиште во непосредна близина на студиа, но градот Бурбенк негираше дозвола да се изгради, и на земјата, беше исто така премногу мали, кој компанијата се здоби со заговор од 160 хектари (околу 730,000 m² ), кој првично беше засадена со портокалова и орев дрвја во Anaheim, Orange County, во непосредна близина на Лос Анџелес. Во 1952, Дизни создаде нова подружница на неговата компанија, WED претпријатија (именувана по иницијалите на неговото име: Валтер Илија Дизни), да се справи со планирање и изградба на паркот. Некои членови на студијата учествувале во проектот како инженери и дизајнери. Изградбата на Дизниленд почна 21 јули на 1954. Паркот отвори своите врати на 18 јули на 1955. [ уреди ] Проширување Кога Волт Дизни Продукција почна да се изгради Дизниленд, исто така станаа заинтересирани и во други области на индустријата за забава. богатство Остров (1950) беше првиот живо акционен филм на компанијата, и наскоро беше проследено со другите: Дваесет илјади лиги под морето (во Cinemascope, 1954), на Shaggy Dog (1959) и на родители стапица (1960). Дизни студиото наскоро открил важноста на телевизија. Во 1950 година се произведени нивниот прв телевизиски шоу, Еден час во земјата на чудата. Во низа на ABC, Дизни спонзорирана програма наречена Дизниленд посветена да ги промовираат своите нови парк, кој, исто така, издаде стар филм секвенци. Првата телевизиска програма се емитува секојдневно од страна на студијата беше популарна Мики Маус клуб, кој ќе продолжи, со неколку промени името сè додека не и во 90. Како во студиото прошири и насочуваат својот делокруг, Дизни беше плаќаат помалку внимание на анимација оддел, делегирање на повеќе задачи на нивните доверливи водачи, кои тој го нарекува " Девет Old Men ". 16 Во животот Дизни, анимација одделот создаде неколку успешни филмови: Lady и Скитник (во Cinemascope, 1955), 101 далматинец (1961), На Трнорушка (во Супер Technirama 70мм , 1959 ) и мечот во камено (1963).
Пепелашка замокот на Walt Disney World, Florida. На краток филмска продукција продолжи до 1956 година, кога Дизни одлучи да го затвори шорцеви оддел. Од тогаш, само повремено се направени неколкупати. Во почетокот на шеесеттите години, на Дизни империја беше голем успех, и Волт Дизни Продукција е основана како најголем семејство забава компанија посветена на светот. По неколку децении се обидува, Дизни конечно доби права за книгите на PL Траверс за гувернанта со магични сили, и во 1964 година го отвори филмот Марија Poppins, која во комбинација анимација и живи акција, и беше еден од најголемите успеси на фабриката Дизни (тој дури и да се номиниран за Оскар за најдобар филм , кој загуби од Мојата убава дама ). Истата година, Дизни направи голем број на случувања во саем во Њујорк во светот, вклучувајќи Аудио-Animatronic фигури, кои потоа беа користени за вози на Дизниленд и проектот за нови тематски парк на источниот брег, што Дизни беше планирање, бидејќи отворањето на Дизниленд. Во 1965 година тој најави изградбата на новиот парк, Disneyworld, во близина на Орландо , во Флорида , која започна кратко време по смртта Дизни. Непосредно пред неговата смрт, Дизни беше заинтересирана за отворање на ски-центар (минерални Дизни крал ски одморалиште). Проектот на крајот беше откажана поради протести од страна на еколошките организации. [ уреди ] Смртта
Идеологијата на Волт Дизни, како што е евидентно во неговите филмови, се заснова пред сè врз одбраната на вредностите на " американскиот начин на живот "(" Американски начин на живот "), во која тој цврсто верува. Нео-колонијалистички идеологија лежи во основата на Дизни филмови е нагласена, меѓу другото, од Ариел Dorfman и Арманд Mattelart, во својот познат есеј Како да се чита Пајо Паторот (1971). А многу контроверзно прашање е можно сочувство на Дизни режими фашистичка Европа во годините пред Втората светска војна. Според некои препораки, со 17 беше примен во Рим од страна на Мусолини во една или во два наврати во текот на 1930 година. Исто така, се тврди како доказ за неговата симпатија за нацизмот посетеност, придружени од страна на компанијата адвокат, Гинтер Лесинг, собири на германски американски Бунд , организација про- нацистички Американец. Сепак, главниот сведок да се документира присуството на Дизни во овие средби не е фер на сите: ова е уметност Babbitt, кој беше отпуштен од Дизни во 1941 година непосредно пред познатиот штрајк на работниците во студиите. Исто така, знаеме дека Дизни беше еден од ретките стопанственици кои беа отворено ги снимаат германски режисер Лени Riefenstahl, за време на неговата посета во Холивуд во 1938 , кога поголемиот дел од индустријата ги затвори своите врати. Во секој случај, ако Дизни имаше симпатии за фашистичките режими, на отфрлените штом неговата земја отиде во војна против Оската. За време на војната, работеше со владата направи неколку пропаганда филмови, меѓу кои на краток филм на лице Дер фирерот, кои се карикиран Хитлер , Мусолини и Хирохито и завршува со ода на добродетелта на демократијата. Дизни понекогаш се брендирани антисемитски, тврдејќи дека Евреите се појави како стереотипни карактери и злонамерни по некои кратки филмови на 1930-тите години особено во Трите Little Pigs (1933). Да тоа е надвор од сомневање дека Дизни беше страстен антикомунистичката, во голема мера се должи на штрајк на 1941 година, која тој ја припишува на маневрирање на Комунистичката партија на САД да добијат моќ во филмската индустрија. Според неговото сведочење пред куќа неамерикански активности комитет, тој цврсто верува дека комунизмот бил сериозна закана за американскиот начин на живот. Не може да се докаже дека militate во која било политичка партија. Во текот на 50-тите години, Дизни финансиски го поддржаа Републиканската партија. 18 Во младоста, Дизни беше еден вид на организација Масонски наречен DeMolay. Според неговите сопствени сведоштво, членството во оваа организација имаше улога во неговото формирање. Пресудите верски Дизни е исто така малку позната. Тој беше крстен член на заедничкото црква (всушност, му беше дадено името на Волтер во чест на пастир на таа црква, Валтер Пар 19 ), но се чини дека бил религиозен човек, иако длабоко почитувана религија како гарант на вредности. За една книга на молитва од страна на Roland Gammon издаден во 1963 година, верата е ѕвезда, Дизни напиша текст за важноста на религиозните вредности во општеството и сопствениот живот, кој е еден од ретките документи познати за нивните религиозни идеи. 20 [ уреди ] На Волт Дизни Оскар
Во текот на неговата кариера како филмски продуцент, Волт Дизни доби вкупно 26 награди на Академијата, од кои 4 беа почесни. 12 на оние награди отиде на анимирани краткометражни филмови, категорија која речиси зеде Исчисти Дизни продукција во текот на 1930-тите, што е помалку познат е фактот дека Дизни беше исто така, 10 статуи од страна на кино реалната слика (вклучувајќи и две играни филмови) во категориите на најдобар краток живеат-акција, најдобар краток филм и најдобар документарен филм. Никогаш не добил Оскар за најдобар филм, но Марија Poppins беше еден од номинираните во 1965 година, непосредно пред смртта на Дизни. Немаше категорија за најдобар анимиран функција, која не е создадена до 2001 година, толку долго никој од класичен Дизни освои статуетка. Со два исклучоци: на почесен Оскар дадени на Снежана, во 1939 година, а Фантазија во 1942 година. [ уреди ] Оскар за најдобар анимиран краток филм.
Лобург
Лобург — град и поранешна општина во округот Јериховер Ланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа на реката Еле, северно од Цербст. Од 1 јануари 2009, е дел од градот Мекерн.
Горна џамија (Дебреште)
Горна џамија — џамија во селото Дебреште. Џамијата се наоѓа во средишниот дел од селото, во непосредна близина на црквата „Св. Ѓорѓи“ и Камена џамија.
Славица Димовска
Славица Наков-Димовска (р. ) — македонска кошаркарка и поранешен репрезентативец на Македонија. Таа го освоила исландското првенство со Хаукар во 2009 година, кога била прогласена за најдобар странски играч на годината на Úrvalsdeild и за МВП на плејофот на Úrvalsdeild. Во 2010 година била прогласена за најдобра македонска кошаркарка на годината.
Кариера
Од 2005 до 2007 година Димовска играла за Триглијас во Грција. Во текот на сезоната 2006-2007, таа завршила на петтото место во лигата со 22,6 поени по натпревар.
По сезоната, Димовска потпишала со ривалскиот клуб Úrvalsdeild, Хаукар. На 19 ноември 2008 година, таа постигнала највисоки сезонски 38 поени, вклучувајќи го и натпреварот со тројка против Хамар. На 11 јануари 2009 година, таа постигнала 37 поени во неочекуваниот пораз од 65-93 против КР во Купот на Исланд.
Сезоната 2009-10 Димовска ја поминала во Вардар Младинец каде го предводела тимот до македонското првенство.
Во 2010 година, таа се вратила на Исланд и потпишала со Хамар.
Во 2012 година со Вигор Скопје го освоила македонското првенство и Купот на Македонија.
Таа во 2019 година го предводела Вардар Младинец до македонското првенство и Купот на Македонија. За нејзините напори во плеј-офот, таа била прогласена за МВП на плејофот.