cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Буринец
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. На јужната страна е доградена припрата која е во целост затворена. Главната влезна врата на црквата е сместена од западната страна, а до внатрешноста на црквата води и споредна врата преку припратата од јужната страна. Над споредната врата има ниша со фреска на која е насликана Богородица Марија со Исус Христос. На ѕидовите од црквата и припратата има повеќе прозорци. Објектот е изграден од варовник и е покриен со кров од ќерамиди, додека припратата е варосана во бела боја и е покриена со лимен кров. Со лимен кров е покриена и апсидата.
Дворот на црквата е ограден со камена ограда, а во него е сместена камбанаријата. Таа има квадратна основа и се состои од два дела, од кои првиот е изграден од камен, а вториот од лим и содржи по два отвори на секоја страна. Камбанаријата е покриена со кров од ќерамиди.
Иконостас
Иконостасот во црквата е дело на Никола Аврамов и Константин Николов, кои биле ученици на Аврам Дичов.
Олзит, Бајанхонгор
Олзит е област во Монголија во покраината Бајанхонгор. Во 2006 година, неговото население било 3,353.
Африкански куп на нации 2010
Африкански куп на нации во 2010 година — 27-мо африканско фудбалско првенство на Африканскиот куп на нации кое се одржало во Ангола од 10 јануари - 31 јануари 2010 година. На ова првенство учество зеле 15 репрезентации. Вкупно биле одиграни 29 натпревари.
Победник на турнирот била Фудбалската репрезентација на Египет.
Каталонски Земји
Каталонски Земји (Els Països Catalans) — територии каде што каталонскиот јазик или некаков негов вид се зборува. Во нив се вбројуваат шпанските региони Каталонија, Валенсија, Балеарските Острови и делови од Арагон и Мурсија, како и областа Русијон во Франција, места во Кнежевството Андора и градот Алгеро во Сардинија (Италија). Во контекст на каталонскиот национализам, терминот понекогаш се користи на поограничен начин за да се однесува само на Каталонија, Валенсија и Балеарските Острови. Каталонските Земји не наликуваат со ниту една сегашна или мината политичка или административна единица, иако најголем дел од областите припаѓале на Арагонската Круна во средниот век. Делови од Валенсија (шпански) и Каталонија (окситански) не зборуваат на каталонски јазик.
Каталонските Земји се наоѓаат во центарот на културни и политички проекти од крајот на 19 век. Нивната главна културна димензија станала сè повеќе политички обвинета на крајот на 1960-тите и во почетокот на 1970-тите, кога Франкоизмот почнал да умира во Шпанија, и она што било културен термин ограничен за познавачите на каталонската филологија станало проблематика во периодот на шпанската транзиција во демократија, особено во Валенсија во текот на 1980-тите. Дел од современите лингвистички и културни проекти се Институтот Рамон Љуљ и Фондацијата Рамон Љуљ, кои ги водат владите на Балеарските Острови, Каталонија и Андора, Генералниот совет на Источните Пиренеи, градскиот совет на Алгеро и мрежата на градови во Валенсија. Политички, овој концепт вклучува паннационалистички проект за обединување на териториите на Шпанија и Франција, кои зборуваат каталонски, често во контекст на независноста на Каталонија. Политичкиот проект не ужива широка поддршка, особено надвор од Каталонија, каде што се смета за израз на каталонски експанзионизам. Терминот Каталонски Земји сам по себе е контроверзен, а валенциските националисти избегнуваат да го користат.
Елатив (падеж)
Во граматиката, елатив (скратено ; од efferre, „да се донесе или спроведе“) ― локативен падеж што означува дека нешто доаѓа од нешто, некаде или некого.
Уралски јазици
talosta - „надвор од куќата, од куќата“ ( = куќа) - „надвор од куќите, од куќите“ ( = куќи) majast - „надвор од куќата, од куќата“ ( = куќа) Erzya: - „надвор од куќата, од куќата“ ( = куќа) házból - „надвор од куќата“ ( = куќа)
Во некои дијалекти на финскиот, вообичаено е да се испушти последната самогласка на елативен завршеток, кој потоа станува идентичен со елативната морфема на естонскиот; на пример:. Овој изговор е вообичаен во јужна Финска, се појавува во југозападните дијалекти и во некои тавастиски дијалекти. Повеќето други дијалекти го користат стандардниот облик -sta.
Руски
Во некои ретки случаи елативот сè уште постои во современиот руски јазик, иако пошироко бил користен во 17-18 век. текстови: (надвор од шумата),  (крв од носот),  (од Јарослав).
Поврзано
Други локативни падежи се:
Црков (Бајрамовци)
Црков — археолошко наоѓалиште во дебарското село Бајрамовци. Претставува средновековна црква и некропола. Се ноѓа на 1 км источно од селото, каде се среќаваат грамади од камења и варов малтер. Во непосредната близина се гледаат монолитни камени плочи од гробни конструкции.
Тресино
Тресино (Όρμα, Орма; до 1925 г. Τρέσινο, Тресино ) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 641 жител (2011), сочинето целосно од Македонци.
Географија
Тресино е сместено во западниот дел на котлината Меглен, во подножјеѕо на планината Мала Ниџе. Крај него минува реката Белица.
Антика
На ова подрачје некогаш се наоѓал градот Орма или Орми, кој се спомнува од многу антички автори. Имајќи го тоа на ум, властите во 1925 г. го преименувале селото во ова име како наводно нивно, согласно грчката политика на присвојување на древната историја на Македонија.
Потекло на името
За потеклото на името Тресино постојат три верзии. Според една, тоа доаѓа три сина, кои биле тројцата браќа кои според легендата го основале селото. Другата верзија вели дека името доаѓа од три села, а според трета — од треска.
Во Отоманското Царство
Во дадено време еден дел од жителите на Тресино го прифатиле исламот за да ја обезбедат својата лична и имотна сигурност. Во XIX век Тресино било село во Воденската каза како чифлик во сопственост на бегот на Бизово. Хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ погрешно напишал дека кон крајот на XIX век Тресино (Тресина) било македонско муслиманско село со население од 171 жител од 47 домаќинства. Ова е грешка на Верковиќ, бидејќи очигледно ги изоставил многубројните христијански семејства.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Тресино (Tressino) било село во Воденската каза со 100 куќи на 350 жители Македонци-христијани и 136 Македонци-муслимани.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Тресино било чисто македонско село со 680 жители, од кои 430 биле христијани, а 250 биле муслимани.
Цариградскиот деец Христо Силјанов забележал дека по Илинденското востание во 1904 целото христијанско население на Тресино потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Тресино (Tressino) имало 800 Македонци под егзархијата. Во 1909 г. бугарска пропаганда дополнително се засилила со отворањето на бугарско училиште.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 1.182 жители, кои во 1920 г. биле 1166. Во 1920-тите муслиманското македонско население на Тресино е иселено во селото Оџаклар (порано Гонија) кај Ердек во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место властите довеле грчки колонисти од Источна Тракија, Мала Азија и Понд. На пописот од 1928 г. селото било етнички мешано, со 1.172 жители, од кои само 171 жител (49 семејства) биле грчки доселеници, а сите останати биле Македонци.
Денес Тресино е наполно македонско село, што значи дека малобројните грчки дојденци во меѓувреме целосно се претопиле во Македонците, или пак го напуштиле. Според истражување од 1993 г. селото е чисто „словенојазично“ (т.е. македонско) и во него македонскиот јазик е зачуван на средно ниво.
Стопанство
Населението одгледува кокар (арпаџик), индустриски пиперки, овошје и друго, а делумно е застапено и сточарството.
115. источен меридијан
115. источен меридијан — меридијан со должина која се протега од Северниот Пол преку Северноледениот Океан, Азија, Индискиот Океан, Австралија, Јужниот Океан и Антарктикот до Јужниот Пол.
115. источен меридијан образува голема кружница со 65. западен меридијан.
Помеѓу Австралија и 60. јужен напоредник се создава западната граница на зоната без јадрено оружје во Јужниот Тихи Океан.
Места
! scope="col" width="130" | Координати ! scope="col" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Лаптевско Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" | 🇲🇳 ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужнокинеско Море ! scope="row" | 🇧🇳 ! scope="row" | 🇲🇾 ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јаванско Море ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Балиско Море ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индиски Океан ! scope="row" | 🇦🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индиски Океан ! scope="row" | 🇦🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индиски Океан ! scope="row" | 🇦🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индиски Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
Уметноста во 1988 година
1988 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Талибанска офанзива (2021)
Талибанска офанзива во 2021 година, наречена уште и летната офанзива — воена офанзива на талибанската бунтовничка група и други милитанти сојузници против Исламската Република Авганистан, со која паднала републиката со седиште во Кабул и бил означен крајот на речиси 20-годишната војна во Авганистан, која започнала по инвазијата на Авганистан од САД.
Офанзивата започнала на 1 мај, за време на повлекувањето на американските војници и меѓународните сојузници од Авганистан. За три месеци од почетокот на офанзивата, талибанците постигнале значителни територијални придобивки во поруралните места, зголемувајќи го бројот на области под нивна контрола од 73 на 223. На 6 август талибанците лансирале напади врз главните градови на покраините, при што повеќето градови се предале без борба. Овој дел од офанзивата кулминирал на 13 август со победи на талибанците во повеќенеделните битки за големите градови како Херат, Кандахар и Лашкарга. На 15 август претседателот Ашраф Гани го напуштил Авганистан, а талибанците го зазеле главниот град Кабул без отпор. Така, владата на Исламската Република Авганистан паднала, при што де факто власта во земјата била преземена од талибанците и бил возобновен Исламскиот емират Авганистан.
Шинеџинст
Шинеџинст (Шинэжинст) е област во Монголија во покраината Бајанхонгор. Во 2006 година, неговото население било 2,187.
NGC 5510
NGC 5510 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5510 се споменува и како ESO 579-3, MCG -3-36-10, NPM1G -17.0387, IRAS 14108-1744.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5510 е од видот IBm/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 5510 има привидни димензии од 1,4' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 13 м 37,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -17° 59' 3"". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Василиј Гиноски
Васил Гиноски е зограф и резбар, претставник на Дебарската школа.
Биографија
Васил Гиноски е роден во дебарската паланка Галичник, Западна Македонија. Тој е најмал син на Крсте Гиноски. Учи во Русија. Единственото зачувано потпишано дело во Македонија му се фреските на западната фасада на црквата во Бигорскиот манастир од 1871 година: „При смиренаго игумена нашего архимандрита Михаила изображенъ бъсть сей притвор церковенъ Василiемъ Гиновскiи ѿ село Галичникъ, 1871“ Со поголемиот брат Панајот Гиноски работел во Врање и Врањско.
Во 1867 година работи на украсувањето на Синан-пашината џамија во Призрен. Во истата година го изработил иконостасот и ја живописал црквата „Свети Никола“ во Љубижда и ја насликал иконата „Богородица со Христос“ во црквата „Свети Никола“ во Гнилане. Во 1874 година го исписал иконостасот на црквата „Воведение Богородично“ во Бело поле, работел во Пеќката патријаршија и заедно со братот Алексо го исписал иконостасот на Будисавскиот манастир. Како „Василије Крстевић из села Галичника“ ја потпишал недатираната икона на Свети Василиј од црквата „Свети Никола“ во Косовска Каменица.
Во 1876 година Васил, Теофил, Алексо и Панајот Гиноски го изработиле иконостасот на црквата „Свети Никола“ во Нови Пазар (1871). Колективното авторство е потврдено од натпис на иконата на Исус Христос на владичкиот престол, од кој се дознава, дека во 1876 година при Мелетиј архиепископ Пеќки и митрополит Рашко-Призренски и Скендериски е исписан иконостасот и архиерејскиот престол од „Браћа Кр. Даскаловићи Ђиноски од с. Галичника Нахје Дибарске“. Браќата Гиноски насликуваат опширна програма на икони. Иконостасот е замислен како висока триредова олтарна преграда со монументални размери. Това е и најобемното и најкомплексното уметничко дело на браќата Гиноски и е една од најсложените олтарни прегради во српските цркви од XIX век. Се состои од 107 икони со нееднаков квалитет, а најуспешни дела се престолните икони и неколку старозаветни сцени на парапетни плочи.
Oд Партениј Зографски ја добил „Стематографијата“ на Христофор Жефарович и ја користел во својата работа. Заедно со браќата Алексо и Теофил се населил во Црна Гора, каде што работеле на иконостаси. Василиј Гиноски е еден од организаторите на претставувањето на Црна Гора на Големата балканска изложба во Лондон во 1910 година. Кралот Никола I го одликувал со Данилов орден V степен, носител е и на највисокиот орден на Руското царско графичко друштво.
Гиноски се најважните и најдоминантните иконописци на новиот сакрален живопис на Црна Гора. Тие исписале вкупно повеќе од 90 иконостаси, притоа покажувајќи висок уметнички и иконографски дострел. Во црквата „Вознесение Господово“ во село Краље, Васил Гиноски го насликал и портретот на ктиторот на црквата Јосиф Лекиќ со моделот на неговата задужбина. Тоа покажува дека се занимавал и со световна уметност.
Уметноста во 1989 година
1989 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Сергиев Посад
Сергиев-Посад (Се́ргиев Поса́д) — град во Московската област, Русија.
NGC 3092
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3092 се споменува и како MCG 0-26-8, CGCG 8-19.
Откривање
Објектот е откриен на 22 јануари 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Други поделби
Проучување на NGC 3092 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28967. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 234; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4906. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 470.
Мајлс Телер
Мајлс Александер Телер (роден на 20 февруари 1987 г.) — американски глумец и музичар. Негова прва филмска улога била улогата во филмот Пат во непознато (2010). Потоа, тој добил улоги во филмовите Безгрижен (2011), Проект X (2012), и во Она чувство кога... (2014).
Телер ја играл главната улога во филмовите Спектакуларна сегашност (2013) и Ритамот на лудилото (2014) и за неговите изведби добил позитивни критики. Тој ја добил улогата на Питер Хејз во филмскиот серијал Различна, и улогата на г-дин фантастичен во филмот Фантастичната четворка (2015). Тој ќе го глуми боксерот Вини Паз во филмот Крвари за ова (2016).
Ран живот и образование
Телер е роден во Даунингтон, Пенсилванија. Неговата мајка Мери е агент за недвижности, а неговиот татко Мајк е инженер во атомска централа. Неговите родители се од Карнис Појнт, Њу Џерси. Тој има две постари сестри, Ерин и Дана. Неговиот дедо од таткова страна бил евреин роден во Русија, а исто така тој влече и англиски, ирски, полски, и француски корени.
Тој живеел на повеќе места како дете, поради работните обврски на неговиот татко. Тој живеел во округот Ситрус во Флорида откако се преселил од Кејп Меј, Њу Џерси. Тој исто така живеел во Пенсилванија и Делавер. Телер се школувал во средното училиште Леканто во Флорида, каде свирел на саксофон, бил тапанер за црковниот младински бенд и бил претседател на драмскиот клуб. Тој исто така свирел пијано и гитара и играл бејзбол и имал желба да стане професионален играч. Покрај средното училиште, Телер работел како келнер во ресторан. Тој дипломирал на Факултетот за уметности при Њујоршкиот универзитет, каде студирал методи на глума.
Личен живот
Во 2007 година, Телер доживеал тешка собраќајна несреќа која му оставила неколку лузни по лицето и вратот. Од 2013 година, тој е во врска со моделот Кејли Спери.
Палачинка
Палачинка е тесто  пржено во масло или без масло. Формата на палачинките е кружна, кругот може да биде дебел или тенок. Тестото е направено од мешавина на брашно и млеко или вода, а и 1-6 јајца. Палачинката е веројатно постара од лебот и е позната низ целиот свет, приготвувана на различни начини.
Палачинката по печењето може да се приготвува како слатка или солена. За слатка палачинка најчесто се користи џем, различни кремови, мед и слично. Солената палачинка исто така се користи на различни начини како на пример: со сирење, павлака и слично. Приготвената палачинка се витка во цилиндрична или триаголна форма. Веќе кога ќе е приготвена палачинката, се додават различни додатоци.
Зборот „палачинка“ доаѓа од латинскиот збор placenta, што значи „рамен колач“.
Постојат различни видови на палачинки, во зависност од поднебјето каде се приготвуваат. Секоја кујна има уникатни методи за готвење и рецепти.
Келеда (општинска заедница)
Келеда (Kölleda) — општинска заедница во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во градот Келеда, иако самиот град од 1 јануари 2021 година не е повеќе дел од општинската заедница.
Општинската заедница Келеда се состои од следниве општини:
Космос-2105
Космос-2105 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 717,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 63,2°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9751 км, а најмалото на 594.
Најџел Амос
Најџел Карлос Амилфитано Амос (роден на 15 март 1994 г.) — атлетичар од Боцвана кој е специјализиран за трката на 800 метри. Во оваа дисциплина тој го освоил сребрениот медал на Летните олимписки игри 2012, со што на својата земја ѝ го донел првиот олимписки медал во историјата. Во јули 2022 година, Ниџел Амос беше привремено суспендиран поради допинг, неколку дена пред отворањето на Светското првенство во Јуџин, САД. Најџел Амос бил позитивен на метаболички модулатор..
Кула на скапоценостите
Кулата на Скапоценостите (англ. Jewel Tower) е кула во Лондон, еден од само два преостанати делови од средновековната кралска Вестминстерска палата (другиот преостанат објект е Вестминстерската сала). Изградена е околу 1365 г. како ризница за драгоценостите на кралот Едвард III, а била нарекувана и „Лична остава на кралот“ (King's Privy Wardrobe). Ова е мал трикатен објект од камен, сместен наспроти денешната Вестминстерска палата, дом на Британскиот парламент. Кулата се наоѓала на најјужниот крај од тогашниот кралски комплекс, изѕидана како дел од бедемот, но понастрана од главните градби, и затоа го преживеала големиот пожар во 1834 кој го уништил речиси цел дворец.
Денес за објектот е задолжена управата English Heritage, која во неа држи постојана поставка насловена како Parliament Past and Present („Парламентот во минатото и денес“). Непосредно до кулата можат да се забележат и остатоци од некогашниот одбранбен шанец. Сè до пожарот, во оваа кула се чувале историските записи на Домот на Лордовите, кои денес се чуваат во Викториината кула, под раководство на парламентарниот архив.
Црква (Баланци)
Црква — археолошко наоѓалиште во дебарското село Баланци. Претставува средновековна некропола. Се ноѓа на југоисточниот дел од селото, веднаш од десната страна на патот за селото Голем Папрадник, каде се среќаваат камени плочи од гробни конструкции.
Куклојца (Здуње)
Куклојца — археолошко наоѓалиште во поречкото село Здуње. Претставува населба од доцноантичко време и среден век. Се наоѓа западно од тврдината Градец, на истоимениот рид, каде има лежишта на бигор кој е користен при градба на објекти во селото Здуње. На зарамнетото плато има урнатини на објекти и средновековна населбинска керамика. На овој простор била сместена мала населба која претставувала стражарски пункт за контрола на патните правци. Од овој рид се овозможува извонреден видик на сите страни и возможна визуелна комуникација со тврдината Градец, во случај на непријателски упади благовремено да се преземаат заштитни мерки.
Силата на магнумот (филм од 1973)
Силата на магнумот (англиски: Magnum Force) е американски филм од 1973 година, во режија на Тед Пост, во кој главната улога ја толкува Клинт Иствуд. Другите улоги ги толкуваат: Хал Холбрук, Мичел Рајан, Дејвид Соул, Фелтон Пери, Тим Метсон, итн. Тој е вториот филм од циклусот посветен на Валканиот Хари.
Синопсис
Исто како и во првиот дел од циклусот, дејството на филмот повторно се случува во Сан Франциско, каде на секој чекор владее криминалот, а полицијата е немоќна да му се спротивстави. Неочекувано, човек во полициска униформа започнува да ги убива криминалците, а во истрагата е вклучен и полицаецот Хари Калахан (го игра Иствуд). Еднаш, додека вежба пукање со пиштол, тој запознава неколку нови, млади полицајци кои исто како него се докажуваат како одлични стрелци. По некое време, при убиството на еден криминалец е убиен и стариот полицаец МекКој (го игра Рајан) кој му е пријател на Хари. Во меѓувреме, Хари започнува да се сомнева дека убиецот е полицаец, а наскоро, за време на годишниот полициски натпревар во пукање со пиштол (на кој Хари е повеќекратен победник) тој го открива полицаецот кој ги убива криминалците: се работи за Дејвис (го игра Соул), кој е еден од групата нови полицајци. Така, Хари заклучува дека во рамките на полицијата постои неформална организација, составена од полицајци кои законот го презеле во своите раце. Истовремено, и таа група насетува дека е откриена, па полицајците му се закануваат на Хари, а потоа му подметнуваат експлозив и го убиваат неговиот ортак (го игра Пери). Тогаш, Хари го повикува на помош началникот на полицијата Бригс (го игра Холбрук), но се открива дека и тој е вклучен во неформалната група. Сепак, Хари успева да го совлада Бригс, но по него тргнуваат тројца полицајци на мотори. Хари успева да побегне на еден стар, напуштен брод, каде ги убива полицајците, но повторно се појавува началникот Бригс, кој има намера да го обвини Хари за убиството на полицајците. Меѓутоа, Хари успева да го надмудри, ставајќи му експлозив во автомобилот и Бригс погинува.
Мајден
Мајден — раселено село во Општина Кавадарци, во областа Мариово, во околината на градот Кавадарци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Тиквешко Мариово, јужно од Кавадарци, во крајниот југозападен дел на денешната Општина Кавадарци. Атарот се издига високо и се допира со државната гранична линија со Грција. Селото е планинско, на надморска височина од 780 метри.
За селото не била водена посебна катастарска евиденција.
Историја
Во век, Мајден било дел од нахија Рожден во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Во рамките на атарот на селото се наоѓа познатиот рудник Алшар.
Во близината на рудникот селото се наоѓа и рудник (површински коп) за експлоатација на доломит. Концесија на користењето на овој рудник формата МАКФЕРТ ДОО. Фирмата има концесија за експлоатација на доломитот од 30 години. Според проценките во рудникот има околу 6.000.000 тони рудна резерва. Со оваа фирма управуваат: Јордан и Димче Маџарови и Ристо Стамаџиев.
Население
Селото се наоѓа во фаза на наполно раселување. Тоа во 1961 година броело 306 жители, а во 1994 година само четири жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Мајден имало 8 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3 жители, сите 3 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната општина Конопиште.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачко место бр. 0712 според Државната изборна комисија, кое ги опфаќа селата Мајден, ’Ржаново и Рожден, кое е сместено во зграда на општината, поранешни простории на месната заедница.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 45 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 43 гласачи.
Светско клупско првенство во фудбал 2008
Светското клупско првенство во фудбал во 2008 година (официјално ФИФА Светско клупско првенство Јапонија 2008, презентирано од Тојота поради спонзорски причини) било петтото Светско клупско првенство во фудбал, турнир на кој учествуваат клубовите шампиони од секоја од шесте континентални конфедерации на ФИФА.
Таунус
Највисок врв е Голем Фелдберг (Großer Feldberg) со 878 м. По него следи Мал Фелдберг (Kleiner Feldberg) и Алткениг, каде има остатоци од ридско утврдување (градиште) од доцното железно време (~ 400 п.н.е.) близу врвот.
Светско клупско првенство во фудбал 2008
Турнирот се одржал од 11 до 21 декември во Јапонија, во три града Токио, Јокохама и Тојота.
Таунус
Во римско време, преку планината се протегала границата на царството. Денес во Залбург има обновена римска тврдина со музеј. Со падот на римскиот лимес во 259/260 г., местото го населиле Алеманите, за што сведочат алеманските гробишта на јужните падини. Со Битката кај Толбијак (496), подрачјето потпаднало под власта на Франките.
Светско клупско првенство во фудбал 2008
Победник на турнирот бил европскиот шампион Манчестер Јунајтед кој во финалето бил подобар со 1-0 од јужноамериканскиот шампион ЛДУ Кито, станувајќи првата англиска екипа која го освоила ова натпреварување.
Квалификувани екипи
* – Бидејќи Гамба Осака ја освои АФК Лигата на шампионите, улогата на домаќин на турнирот наместо на некоја јапонска екипа и припаднала на Аделаида Јунајтед како вицешапион во АФК Лигата на шампионите.
Стадиони
Токио, Јокохама и Тојота биле трите града чии стадиони служеле како домаќини за време на Светското клупско првенство во фудбал 2008.
Жреб
Сите времиња се според Јапонското време (UTC+9)
Екипа победник
Манчестер Јунајтед '''1. титула'''
Липоор
Липоор (службено име до 1984 година: Долно Липоор; Λιποχώρι, Липохори; книжевно: Λιποχῶριον, Липохорион; до 1984 година:  Κάτω Λιποχώριον, Като Липохорион, Долно Липохори ) — село во Воденско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 3 километри источно од градот Вртикоп, сред самото пространо поле, на надморска височина од 25 метри. Селскиот атар зафаќа површина од 10 квадратни километри.
Сместено е во областа Сланица. Всушност, селото Липоор е составено од Долно и Горно Липоор, кое порано се сметало и за посебна населба, но денес претставува горно маало на селото.
Горно Липоор се наоѓа на 30 метри надморска височина и како посебна населба се водела само во пописот од 1928 година со 120 жители.
Историја
Селото е всушност некогашното долно маало на селото Липоор, кое до 1924 година било населено со Турци. Горното маало на селото, односно Горно Липоор, отсекогаш било населено со Македонци и до денес не претрпело никакви етнички промени.
Муслиманското население е иселено во Турција во 1924 година во согласност со Лозанскиот договор и на негово место биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, Долно Липор (Κάτω Λιποχώρι) претставувало мешана населба со 101 бегалско семејство со вкупно 365 жители.
Стопанство
Обработливите површини околу селото целосно се наводнуваат, поради што е развиено земјоделството. Селото е мошне богато и произведува многу овошје, пченица, памук, а делумно е развиено и краварството.
Население
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Липоор (Lipoore) е село во Воденската каза на Отоманското Царство со 65 куќи со вкупно 310 жители.
Според Николаос Схинас („Οδοιπορικαί σημειώσεις Μακεδονίας, Ηπείρου, Νέας οροθετικής γραμμής και Θεσσαλίας“) во средината на 1880-тите години во Липохори (Λιποχώρι) имало 3 семејства христијани и 80 муслимани.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 250 жители Турци и 120 Роми. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Липор (Lipor) имало 120 Македонци.
Во 1910 година во селото (Λιπόρ) имало 103 жители христијани и 495 муслимани.
Во 1920 година, Липоор било посочено со 45 турски куќи и со 15 куќи на Роми-муслимани.
Заедно со горното маало, кое било населено со Македонци, во 1913 година селото имало 191 жител (од кои 101 маж и 90 жени ). Сепак, во друго издание на истата статистичка служба биле спомнати 649 жители за селото, што веројатно е поточно. Во 1920 година имало 587 жители. Во 1924 година, Турците се иселиле во Турција, а на нивно место се населиле бегалски семејства од Понд, Источна Тракија и Мала Азија. Во пописот од 1928 година селото се водело како посебна населба со 563 жители, додека во подоцнежните пописи во Долно Липоор биле вклучени и жителите од македонското село Горно Липоор. Така, тие заедно во 1940 година броеле 800 жители, во 1951 година 906, во 1961 година 953, во 1971 година 957, во 1981 година 1.040 и во 1991 година 1.074 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 1.032 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.031 жител.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Вртикоп со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Липоор, во кој е единствено село.
Космос-2106
Космос-2106 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 ноември 1990 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 3000 килограми. Космос-2106 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 95,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 529 км, а најмалото на 509.
Потпетрушка (Здуње)
Потпетрушка — археолошко наоѓалиште во поречкото село Здуње. Претставува светилиште — испосничка ќелија од раниот среден век. Се наоѓа на западниот раб од ридот Куклојца, каде по целата западна должина се наоѓаат поголем број на непристапни пештери над десниот брег на река Треска. Во една од пештерите на влезот се наоѓа ѕид во малтерна техника, а внатре една просторија во која живееле монаси – калуѓери кои припаѓале на црквата „Св. Недела“ која се наоѓа на 1 км северно од оваа пештера.
Манастир „Пресвета Богородица Богопокриена“ - Сухо
Пресвета Богородица Богопокриена или Рождество на Пресвета Богородица (Ιερά Μονή Παναγίας Θεοσκεπάστου) — женски манастир кај селото Сухо, Лагадинско, Егејска Македонија. Претставува метох на светогорскиот манастир Дохијар.
Манастирот се наоѓа на 2 км западно од селото, на рид на Богданска Планина. Основан е во мај 1993 г. од игуменот на Дохијар, архимандритот Григориј. За една година е изградено едно крило и црквата „Св. Јован Богослов“. Почнал да работи во јули 1994 г., кога во него трајно се вселиле првите монахињи.
Не гледај нагоре (филм од 2021)
Не Гледај Нагоре е американски сатиричен филм со научна фантастика. Филмот е снимен во 2021 година, во режија на Адам MекKеј. Главните улоги ги играат Леонардо Ди Каприо и Џенифер Лоренс како двајца астрономи кои се обидуваат да го предупредат човештвото за комета која се приближува да ја уништи човековата цивилизација. Останатите улоги во филмот ги играат: Роб Морган, Јона Хил, Марк Риланс, Тајлер Пери, Рон Перлман, Aриана Гранде, Скот Мескуди, Химеш Пател, Меланија Линскеј, Кејт Бланшет и Мерли Стрип.
Филмот беше најавен во ноември 2019 и купен од страна на на Нетфликс неколку месеци подоцна. Снимањето требало да започне во април 2020 во Америка - Масачусетс но бил одложен поради COVID-19 пандемија; Тој конечно почнал да се снима во ноември 2020 и завршен е во февруари 2021.
Не Гледај Нагоре почна со лимитирани прикажувања во кината сè до започнувањето на стриминг на платформата Нетфликс на 24 декември. Тој доби мешани критики од критичарите, но со големи пофалби за глумците. Филмот доби четири номинации на 79тиот Златен Глобус Награди, вклучувајќи и за Најдобар филм – Мјузикл или Комедија и шест номинации во 27 Критичари' Choice Awards, вклучувајќи и за најдобра фотографија. На 5 јануари  2022, бил поставен нов рекорд за најмногу гледања во часови за само една недела и го направи третиот најгледан филм на Нетфликс од неговото постоење.
Продукција
MсКај го опишува филмот како "мешавина од комедија" со елементи на катастрофа и хорор филмови.
Александровац
Александровац е градска населба и седиште на општината Александровац во областа Расина. Според пописот од 2011 година има 6228 жители.
Географска положба
Градот лежи во долина помеѓу планинските ограноци Копаоник, Јастребац и Гоч, од десната страна на Кожетинска река.
Историјата
Александровац порано се викал Кожетин. Денеска само старото село, кое се наоѓа веднаш над градот, го носи истото име како Кожетин. Населбата била основана на 1 март 1880 година, бил прогласен за град. На 19 јуни 1882 година го променил името во Александровац по кралот Александар Обреновиќ, со декрет на кралот Милан. Александровац првпат се споменува во повелбата на Стефан Немања во 1196 година, како населба Кожетин, во парохијата Расина. За оваа населба во средниот век се знае малку. Населбата се споменува во повелбата на Ѓурѓе Бранковиќ, од 1429 година. Од 1804 година Кожетин и неговата придружба учествувале во бунтовите против Турците. Мамут-паша Лесковачки го окупирал во 1813 година. Тој бил припоен кон Србија како дел од шесте ослободени нахии во 1833 г одина. Оттогаш започнало реновирањето и изградбата.
Многу страдал за време на Првата светска војна, особено во 1917 година за време на Топличкото востание, кога востаничките чети биле поразени, а бугарскиот окупатор го поплавил теренот и извршил крвава одмазда врз населението.
Народниот намесник за парохија Богдан Милинчиќ бил убиен во близина на неговата куќа во селото Стубал на 23 септември 1936 година.
Во Втората светска војна, расинскиот партизански одред дејствувал во околината на Александровац. Александровац конечно бил ослободен во септември 1944 година.
Економија
По ослободувањето Александровац станал центар на лозарството и винскиот пазар, особено парохиското вино. Овде е развиено овоштарството каде се истакнуваат квалитетни сливи, круши и јаболка.
Најпозната компанија е „Вино Жупа“, која се занимава со производство и продажба на вино, алкохолни пијалоци, сокови, концентрати и бази. Компанијата „Вино Жупа“ е еден од 20-те најголеми извозници од Србија.
Парохиска жетва
Вековна традиција во Жупа е да се слави гроздоберот како национален празник. Почнал во 1963 година, кон крајот на септември се одржува економско-туристичката манифестација „Жупа жетва“ кога Жупа ќе ја посетат туристи од целиот свет. Парохијаните ги пречекуваат своите гости со раширени раце и отворени срца. Потоа од фонтаната во центарот на Александровац наместо вода тече познатото вино Жупа.
Традиција
Овде лозата цврсто го испреплетела својот живот со човекот на овие простори каде што со векови заедно се радувале и тагувале и каде што оставиле длабоки корени. Србија е татковината, парохијата е татковината, а виното е судбината на вредните и чесни луѓе, во чиј генетски код е неизмерна љубовта кон најслаткото овошно грозје и најубавиот пијалак-вино од сите. Парохијата е класична земја на српското лозарство и винарство, бидејќи во неа луѓето живеат на прагот на винова лоза и вино со милениуми, а времето се мери со вински календари и не живее според законите на заборавот, туку според законите на меморијата.
Жупа полиња
Посебната способност на парохијата е претставена преку парохиските полиња. Ги има уште дваесетина. Порано ги имало многу повеќе. Има уникатни сезонски населби кои со својата специфична архитектура и убавина го претставуваат здивот на луѓето од минатите векови. Тие некогаш биле населени со лозари во времето на одгледување на нивните лозја. Имало претежно и најмногу луѓе од планинските села кои имале лозја во Жупа, а живееле на падините на планините Копаоник, Гоч, Жељин...
Свети Трифун
Секоја година парохијаните го слават „Свети Трифун“, заштитникот на лозарите и винарите, што е и Ден на општина Александровац. Тој датум (14. февруари) свечено со верска церемонија се закројуваат првите лози и официјално започнува сезоната на работи во лозјата на благородната и лозарска парохија.
Црква „Св. Климент Охридски“ - Стојаково
'''Црквата „Св. Климент Охридски“''' — католичка црква во богданското село Стојаково. Црквата е сместена во непосредна близина на сретселото.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа. Ѕидовите се малтерисани и обоени во бела боја, додека рабовите на аглите се истакнати и обоени во жолта боја. Главниот влез е сместен на западната страна, а на ѕидот над него има монофора. Камбанаријата е со четириаголна основа и се издига на кровот над главниот влез. Нејзината конструкција содржи четири столба обоени во жолта боја, а делот што е сместен над покривната конструкција на црквата е изграден од тули, при што на секоја од четирити страни има по една монофора. Црквата и камбанаријата се покриени со ќерамиди.
NGC 1175
NGC 1175 — леќеста галаксија во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1175 се споменува и како UGC 2515, MCG 7-7-19, CGCG 540-32.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1175 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 1175 има привидни димензии од 1,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 4 м 32,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 42° 20' 25". Положбениот агол на објектот е во износ од 153°.
Други поделби
Проучување на NGC 1175 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11578. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 63; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2855. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1618.
Жермен Грир
Жермен Грир е австралиски теоретичар, академик и новинар, и се смета дека е една од главните феминистички гласови од средината на 20 век.
Идеите на Грир и нејзините различни ставови, не само оние поврзани со феминизмот, создавале контроверзии уште од издавањето на нејзината книга Женскиот Евнух, која стана меѓународен бестселер во 1970 година.
Грир ја дефинира нејзината цел, како "женско ослободување", различно од "еднаквост со мажите". Таа тврди дека ослободувањето на жените значи прифаќање на половите разлики на позитивен начин - борба за слобода на жените да ги дефинираат сопствените вредности, нивните сопствени приоритети и да ги утврдат своите судбини. Спротивно на тоа, Грир ја гледа еднаквоста само како асимилација и "решавање" да се живее животот на "неслободни мажи".
Од 1972 година Грир се идентификува како анархо-комунистка, близу марксизмот.
Следејќи го успехот на Женскиот Евнух, Грир поднесе оставка и го напушти Универзитетот на Ворик во 1972 година, патувајќи низ светот да ја промовира својата книга. Таа ко-презентирала на телевизиска комедија, купила куќа во Италија, напишала колумна за весникот Сандеј тајмс, и ги помина следните неколку години патувајќи низ Африка и Азија, вклучувајќи и посета во Бангладеш за да ја испита ситуацијата на жените кои биле силувани за време на конфликтот со Пакистан.
Женскиот Евнух
Грир тврди во својата книга, Женскиот Евнух, дека жените не се свесни колку многу мажите ги мразат, и колку тие се научени да се мразат. Кристин Валас пишува дека, кога Женскиот Евнух за првпат беше објавен, една жена ја завитка книгата во кафеава хартија бидејќи нејзиниот сопруг не ѝ дозволи да ја прочита; аргументи и караници избувнаа за време на вечерните маси. Таа пристигна во продавниците во Лондон во октомври 1970 година. До март 1971 година, скоро беше распродадено и второто печатење и беше преведена на осум јазици.
"Насловот е индикација за проблемот", Грир изјави во The New York Times во 1971 година: "Жените биле одвоени од своето либидо, од нивната желба, од нивната сексуалност, тие веќе се сомнителни за тоа. Како ѕверови, на пример, кои се кастрирани во земјоделството, со цел да им служат на вистинските мотиви на нивниот господар - да се гојат или направат послушни - жените биле отсечени од нивниот капацитет за дејствување. Тоа е процес кој ја жртвува енергијата за деликатноста, и оној кој мора да се промени."
Девојчињата се феминизирани од детството со тоа што се учат на правила кои ги потчинуваат. Подоцна, кога жените ја прифаќаат стереотипната верзија на возрасната женственост, тие развиваат чувство на срам поради своите тела, и ја губат својата природна и политичка автономија. Резултатот е немоќ, изолација, намалена сексуалност, и недостаток на радост.
Изданија од 1990 година наваму
Во 1991 година, Промената: Жените, стареењето, и менопаузата, која The New York Times ја нарече "брилијантна, страстна, возбудлива книга", стана уште една влијателна книга во женското движење. Во неа, Грир напишала за разните митови во врска со менопаузата, советувајќи против употребата на хормонска терапија. Таа тврди дека застрашувањето на жените е "голем бизнис и енормно профитабилно". Тоа е страв, пишува таа, кој "ги прави жените да се во согласност со програми и политики кои работат против нивните интереси".
Во 2003 година, Убавото Момче беше објавена, книга за историјата на уметноста за убавината на момчињата, илустрирана со 200 фотографии. Грир ја опиша книгата како обид да се адресира очигледната незаинтересираност на модерните жени за момчињата како сексуален објект и да "го унапреди женското признавање на нивниот капацитет за, и право на, визуелно задоволство". Фотографијата на насловната беше на 16-годишниот Бјорн Андресен во неговиот карактер на Таѓу во филмот Смрт во Венеција (1971).
Александар Цариградски
Александар Цариградски (роден во периодот од 237 до 244 - ) бил епископ на Византион и Цариградски патријарх.
Афион
Афион или мак (поточно: опиумски афион, науч. Papaver somniferum) — растение од семејството на афионите (Papaveraceae), од кое се добива опиум и афионово семе.
Изглед
Растението има високо стебло со типичен цвет, обично еден, со бела, розова, портокалова, црвена или сина боја; на средината има темна (црна) дамка. Некои видови, кои се одгледуваат повеќе години, имаат и други бои, од еднобојни темни видови до нежни, пастелни нијанси. Средината на цветот има кривулести прашници опкружени со низа од четири до шест тркалезни или пердувести цветни ливчиња. Поленот на ориенталниот афион (Papaver orientale) има темносина боја, додека поленот на полскиот афион (Papaver rhoeas) е од темносина до сива боја. Пчелите ги користат цветовите на афионот како извор на полен.
Симболизам
Долго време афионот бил користен како симбол на сонот и смртта. На сонот, поради опиумот кој се добива со екстракција од неговата чашка, а на смртта поради крваво црвената боја на неговиот цвет. Во грчко-римските митови афионот е користен како дар за мртвите, а бил користен како амблем на надгробните споменици за да го означи вечниот сон. Другото значење на афионот во грчко-римската митологија е симболизирање на ветувањето за воскресение после смртта, поради светлoцрвената боја.
Употреба
Семето на белио афион припаѓа на индискиот вид и се додава на јадењата заради нивно згуснување и арома. Меленото семе од афион, заедно со кокосово брашно, се комбинира како смеса која се додава на крајот од приготвувањето на јадењата. Бидејќи е многу тешко да се сомеле сурово афионово семе, тоа се потпечува на суво, а потоа се толчи или се меша со вода за да се добие доследна смеса во вид на тесто.
Афионот се користи за медицински цели, односно добивање лекови за смирување врз основа на опијатските состојки на растението, како што се морфинот и кодеинот.
Производство
Поради специфичноста на растението од кое, со режење на чашката, се добиваат опијати (опиум), во најголем број држави во светот одгледувањето афион е контролирано и е забрането самостојното режење, односно тоа исто така се изведува контролирано и под строг надзор на соодветни служби.
Нелегалната меѓународна трговија со семе од афион е регулирана со резолуција на Обединетите нации од 28 јули 1998 година.
Најголеми производители на афион за медицински потреби во светот се Австралија, Турција и Индија. Порано (од 1835 година) тој се произведувал и во Македонија, за што сведочи и тоа што се наоѓа на македонскиот грб. Така, во периодот од 1963 до 1972 година кај нас биле засеани 1.693 хектари со афион. . Во поново време, афион се одгледува во Македонија, согласно закон и пријавени насади кај фармацевтските компании.