cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рајчица
Иселеништво
Од селото има целосно иселени родови: Стојковци се иселиле во Видин (едно семејство од 1914 година), Скопје (едно семејство од 1942 година) и во Софија (едно семејство од 1942 година). Во Рајчица биле староседелци, и припаѓале на растурениот род Радовци, и живееле во истоименото маало; Веловци се иселиле во Лом во северозападна Бугарија (три семејства од 1903 година). Во Рајчица биле доселени од селото Горно Косоврасти и Ѓурановци се иселиле во Лом (две семејства од 1903 година), Анѓелковци се иселиле во Лом (три семејства од 1904 година) и Божиновци се иселиле во Лом (четири семејства од 1905 година). Сите во Рајчица живееле во Радовско маало, и таму биле староседелци. Потекнувале од основачот на маалото Раде.
Од другите родови поединечно се знае за следните иселеници до 1954 година: од Дуковци има иселеници во: Лом (три семејства од 1905 година) и во Скопје (едно семејство од 1942 година); од Тодоровци има иселеници во: Лом (едно семејство од 1914 година) и во Софија (две семејства од 1900 и 1920 година); од Мартиновци има иселеници во: Дебар (едно семејство од 1935 година) и во Скопје (две семејства од 1930 и 1942 година); од Мојсовци има иселеници во: Кралево (едно семејство од 1900 година) и во Софија (две семејства од 1900 година); од Лековци има иселеници во: Скопје (три семејства од 1942 година, некои се вратиле во Дебар во 1945 година); од Трајовци има иселеници во: Лом (едно семејство од 1903 година), Пловдив (едно семејство од 1903 година) и во Скопје (едно семејство од 1942 година); од Докузовци има иселеници во: Скопје (две семејства од 1942 година) и во Охрид (едно семејство од 1942 година); од Симоновци има иселеници во: Дебар (едно семејство од 1945 година) и во Белград (едно семејство од 1954 година); од Веловци има иселеници во: Скопје (две семејства од 1942 година); од Ѓурчијовци има иселеници во: Лом (едно семејство од 1900 година); од Јовчевци има иселеници во: Лом (едно семејство од 1900 година); од Мојсовци (се одвоиле од Влаовци) има иселеници во: Лом (три семејства од 1895 година); од Чолаковци (се одвоиле од Влаовци) има иселеници во: Лом (две семејства од 1900 година); од Андоновци има иселеници во: Браил (едно семејство од 1900 година), Дебар (две семејства од 1912 година) и во Скопје (едно семејство од 1942 година); од Јаковчевци има иселеници во: Лом (три семејства од 1900 година) и од Јовчевци има иселеници во: Дебар (едно семејство од 1885 година, се иселил Стрезо).
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Рајчица било село во Дебарската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Дебар, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така припаѓало на некогашната Општина Дебар.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Дебар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Дебарска градска општина, во која влегувал градот Дебар и селата Баниште, Бомово, Елевци, Коњари, Кривци, Рајчица, Селокуќи, Спас и Хаме. Во периодот 1950-1952 година селото било дел од градот Дебар, во кој влегувале и селата Рајчица и Елевци.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0554 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на средното училиште „28 Ноември“ во Дебар. Во ова избирачко место е опфатен дел од градот Дебар и населените места: Рајчица и Татар Елевци.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 93 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 112 гласачи.
Тонер
Тонер — смеса во прав користена во ласерски печатачи и фотокопири за да го создаде печатениот текст и сликите на хартијата, генерално преку касета со тонер. Најчесто гранулирани пластични, рани смеси додаваат само јаглероден прав и железен оксид, меѓутоа мешавините оттогаш се развиваат содржат полипропилен, фумиран силициум диоксид и разни минерали за трибоелектрификација. Тонер со користење на пластика добиени од пластика, исто така, постои како алтернатива на нафта пластика. Честичките од тонерот се топат со топлината на грејачот и на тој начин се врзани за хартијата.
Хонер Харде
Хонер Харде (Hohner Harde) — општинска заедница во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на околу 10 километри западно од Рендсбург. Седиштето на општинската заедница е во Хон. Општинската заедница Хонер Харде се состои од следниве општини:
Тонер
Во претходните фотокопири, овој нискотарифен јаглероден тонер го внесува корисникот од шише во резервоар во машината. Подоцна препишувач, и ласерски печатачи од првиот 1984 Hewlett-Packard LaserJet, се хранат директно од затворен тонер кертриџ.
Ласерски тонер касети за употреба во боја препишувач и печатачи доаѓаат во групи на цијан, магента, жолта и црна (CMYK), дозволувајќи им на многу голем избор на бои да бидат генерирани со мешање.
Саларски јазик
Саларски јазик — туркиски јазик и е зборуван од населението салари, што воглавном живеат во провинциите Гансу и Кингај во НР Кина. Бројката на народот се движи околу 90,000 луѓе, од кои 70.000 го зборуваат јазикот а остатокот зборуваат кинески јазик. Зачудувачки факт е тоа што луѓето што зборуваат туркиски јазик и луѓето што зборуваат саларски можат да се разберат во поголем процент. Саларите дошле на таа локација во 14 век, мигрирајќи од запад (според легендите од Самарканд).
Колонија Јунонија
Колонија Јунонија (класичен латински: Colonia Iunonia) ― староримска колонија (град) основана во 122 п.н.е. под раководство на Гај Гракх.
Историја
Тоа е значајно бидејќи била првата „прекуморска“ римска колонија. Колонијата се наоѓала на местото на уништениот град Картагина, што е причина за нејзината широко распространета непопуларност кај Римјаните. Суеверните за местото ширеле изјави за лоши предзнаци, вклучително и тврдење дека волците ги однеле граничните колци. Колонијата траела само 30 години.
Јулиј Каесар подоцна ја обновил Картагина на местото помеѓу 49 и 44 п.н.е., градот станал втор по големина град во републиката.
Карпати
Карпатите претставуваат источен дел од планинскиот масив сместен во Средна Европа, кој ги опфаќа и Алпите. Се нарекуваат исто така и Источни или Трансилвански Алпи. Возможно е да настанале со алувијација на Дунав која доаѓа од Алпите. Тие се постилаат на територијата на Словачка, Полска, Романија и Украина. Највисок врв е 2.655 м високиот Герлаховски Штит во Словачка и 2.544 м високиот Молдовјану во Романија. Тие се млади верижни планини.
Карпатите го добиле своето име по дакиското племе Карпи, кое живеело на нивната источна падина, во Молдавија, и чие име би можело да потекнува од стариот индоевропски збор кој значи ”камен”.
Кашуби
Кашуби (кашупски:  kaszëbi; полски:kaszubi) етничка група која ги населува Померанија околу Гдањск и источниот дел на Западна Померанија, водат потекло од источната група на западнословенски племиња на Померанија. Поделени се на повеќе етнички подгрупи кои се разликуваат по култура и јазик (Билаци - Bëlôcë, Гохи - Gôchë, Јузци - Józcë или Муцњици - Mùcnicë, Крубањи - Krëbane, Лесаци - Lesôcë, Можани - Mòrzanie, Рибаци - Rëbôcë, Тухолски Боровјаци - Borowiany, Tuchòłki, Забораци - Zabòrôcë). Посебна и изолирана подгрупа (изумрела во ХХ в.) биле Словињците.
Историја
Покрај бројните обиди не успеало точно да се објасни етимологијата и значењето на името Кашуби (народот) како и на Кашубија (територијата). Можеби потекнува од долгата, подвивана облека на Кашубите, па оттаму Кашуби = kasać huby што би значело „подвива фалти“. Потеклото на името Кашуби од зборот szuba (кожув) го докажува Александер Брукнер. Сепак, претставени се исто така и други обиди за објаснување на ова име. Станислав Кујот го извел од првобитните населби на Кашубите, кашуби би значело што и бара, мочуриште. Името Кашуби во пишаните извори се појавува дури во XIII век. На виделина излегло од редот на доминиканите кои на овие терени создале територијална единица нарекувана кашупска контрата, која се протегала од Слупск, а исто така до Тчев и Гдањск на исток, до Грејсвалд и Пазевлак на запад. За време на Втората светска војна Германците се обидувале да ги германизираат Кашубите принудувајќи ги да се потпишаат во Волкслистата. Хајнрих Химлер во својата „замисла за односот кон странските племиња на исток“ пишувал „Во време од краток период - си замислувам, од 4 до 5 години - на пр. поимот Кашуби да биде непознат, бидејќи во тогашниот период кашупскиот народ нема да постои (особено ова се однесува на Западна Прусија).“
Кашубите денес
Моментално Кашубите се населени во околиите на Поморското војводство: пуцката, вејхеровската, картуската, лемборската, битовската, кошќерската, северните хојницки делови, како и источниот слупски дел. Во лемборската, битовската и слупската околија населувањето претежно има секундарен карактер - по Втората светска војна Кашубите ги населиле терените на своето првобитно населување по иселувањето на германското население од таму од страна на власта на НРП. Најголемите кашупски дијаспори се во Германија, Канада, САД.
Кашубите претставуваат типично погранично население кое во текот на многу векови живеело на територија која ја менувала својата државна припадност. Многумина од нив подлегнале на германизација или асимилација со остатокот на полскиот народ, овој процес имал принуден или природен карактер. Многу познати пруски и германски војници имале кашупско потекло, но не ја чувствувале врската со родната култура или пак подлегнале на целосно прекинување со следното поколение. Поради оваа причина е тешко да се дефинира точно која од историските фигури слободно се признава како Кашуб, а која како Германец или Полјак со кашупско потекло. Дел од Кашубите ја задржале својата култура и говор. Во современата социологија и историја доминира погледот дека Кашубите претставуваат етничка група на полскиот народ. Повеќето Кашуби поседуваат двојна идентификација - полска националност и кашупски етникум. Многу полски национални активисти во логорите и членовите на независното подземје за време на окупацијата биле со кашупско потекло.
Во пописот од 2002 г. 5062 полски жители се декларирале со кашупска народност. Ова е околу 1% од целата кашупска заедница. Република Полска не ги смета овие декларации како доволни (слично како во случајот на Шлезијците), па така Кашубите не се нашле на официјалната список на национални малцинства изготвена од МВА. Во истиот попис околу 51,000 лица се декларирале дека зборуваат Кашупски јазик.
ОУ „Маршал Тито“ - Струмица
„Маршал Тито“  — основно училиште во Струмица, Општина Струмица.
Комоедица
Комоедица (Камаедзіца) — древен празник на пролетното будење на источните Словени кој потекнува од пагански времиња. Празникот е поврзан со култот на словенскиот бог Велес. Главниот настан е ритуалот на будење на мечката и враќање на природата во живот по зимскиот сон.
Жените на трудот
Жените на трудот (на шведски : Arbetets kvinnor) беше феминистичка група во Шведска. Групата произлегле од поделбата од Груп 8 во 1973 година. Основачите на Arbetets kvinnor сметале дека родовото угнетување и класното угнетување функционираат рамо до рамо, и дека женското движење не може да ја игнорира класната борба.
Организацијата го објавила Rödhättan. Последниот број бил објавен во 1981 година. Некои од активистите кои работеле со Rödhättan подоцна работеле со Kvinnotidningen Q (кој бил објавуван до 1986 година).
Критериум ди Дофине 2014
Критериум ди Дофине 2014 — 66. издание на велосипедската етапна трка Критериум ди Дофине, која била организирана од Amaury Sport Organisation. Трката била составена од осум етапи, започнувајќи на 8 јуни во Лион, а завршувајќи во Куршевел. Дофине е сметана како голема подготовка за претстојниот Тур де Франс и голем број на фаворити за титулата на Тур настапиле на Дофине. Претставувала шеснаесетта трка во сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена од Американецот Ендру Талански, кој до победата стигнал на последната етапа на изненадување на многумина, пред фаворитот Алберто Контадор од , кој заостанувал 27 секунди зад победникот. Како третопласиран бил Јурген ван ден Брук од, кој доцнел дополнителни осум зад Контадор и 35 секунди зад Талански.
Екипи
Бидејќи Критериум ди Дофине е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи се автоматски поканети и се обврзани да испратат екипа. На три други екипи им биле доделени специјални покани и со тоа била создадена група од 21 екипа.
Екипи кои ќе настапат на трката се:
Пласман
Дополнително, постоел бодовен пласман наградуван со зелена маичка. За бодовниот пласман, велосипедистите добивале бодови за завршување во првите десет на етапа. На сите етапи, победата носела 15 бода, второто место 12 носело 12 бода, третото 10, четвртото 8, петтото 6 и еден помалку за секое место надолу сè до еден бод за 10. место. Бодови за овој пласман можеле да се добијат и на секој од средните спринтови; овие бодови биле доделувани на секој од тројцата најбрзи возачи низ целта и тоа 5 бода за првиот, 3 за вториот и 1 за третиот.
Постоел и планински пласман, кој бил наградуван со бело-црвена точкаста маичка. За планинскиот пласман, бодови се добивале на врвот на некое искачување, доколку стигнеш пред другите велосипедисти. Секое искачување било категоризирано како екстра, прва, втора, трета или четврта категорија, а повеќе бодови носеле повисоките категории. Искачувањата од екстра категорија носеле најмногу бода, 20 за првиот возач преку врвот; првите десет возачи на искачувањата од екстра категорија добивале бодови за планинскиот пласман, првите осум за оние од прва категорија и првите шест за оние од втора категорија. Помалку бодови се добивале на помалите искачувања, обележани со трета или четврта категорија.
Четвртата маичка го претставувала пласманот за млад возач, наградуван со бела маичка. Пласманот бил пресметуван на истиот начин како генералниот пласман, но тука се натпреварувале само возачите родени по 1 јануари 1988. Постоел и екипен пласман, каде се пресметувале времињата на најдобрите тројца велосипедисти од секоја екипа на секоја етапа; водечката екипа на крајот на екипата била онаа со најмало вкупно време.
Џамија Аљедин
Џамијата Аљедин — џамија која се наоѓа на тврдината во градот Конија, Турција. Објектот служел како „Џамија на престолот“ за селџучките султани и го содржи династичкиот мавзолеј. Таа била изградена во неколку фази помеѓу средината на 12 и средината на 13 век. И цитаделата и џамијата го носат името на султанот Кајкубад I.
Џамија
Според типичната постапка на Селџуците, христијанската базилика која се наоѓала на местото била претворена во џамија по освојувањето на градот во 1080 година. Голем дел од градежниот материјал и архитектонскиот орнамент биле вклучени во подоцнежното реновирање, особено столбовите и капителите, поради кое биле зачувани византиските структури на објектот.
Доказите дека џамијата била градена произлегуваат од времето на Месуд I. Според еден натпис, миниберот бил изграден во 1155 година и е првиот пример од таков вид за уметноста на Селџуците во Анадолија. Полихромната керамичка рамка од михработ и куполата датираат исто така од овој период.
Кајкаус I започнал голема реконструкција на објектот во 1219 година. Тој го сменил главниот влез од запад кон север, спроти михработ. Тој додал монументална фасада на северната страна, со поглед кон градот. Во дворот била отворена мермерна гробница. Изградбата на Кајкаус била прекината со неговата смрт истата година, но потоа продолжила понатаму преку неговиот брат и наследник Кајкубад I. Кајкубад неколкупати ги изменил натписите на својот брат. Во 1235 тој додал голема просторија, поддржана од четириесет и два столбови, на исток од михработ.
Минарето, мермерскиот михраб (1891) и источната врата, преку кои повеќето посетители влегуваат во џамијата, датираат од отоманскиот период. Источното крило на џамијата, изградено со повторно употребувани византиски и хеленистички столбови, имаат единствена отвореност и просторност.
Buchwaldoboletus lignicola
Buchwaldoboletus lignicola бил вид на габа од фамилијата Boletaceae роден во Европа и Северна Америка. Пронајден на дрво, всушност бил паразит на габата Phaeolus schweinitzii. Имал конвексно жолто-рѓосано кафеаво капаче, жолто до жолто-кафеави пори и шипки и кафеав отпечаток од спори. Неговата јадливост била непозната.
Таксономија и именување
Првично опишан од Франц Џозеф Каленбах во 1929 година како Boletus lignicola, го добил своето сегашно име од микологот Алберт Пилат во 1969 година. Тој најпрво го сместил во родот Pulveroboletus пред да го подигнел новиот род Buchwaldoboletus поради неговата појава на дрво (наместо во земја), течни и лачни пори, жолт мицелиум во основата на стапот, помодреното месо и недостатокот на хифални стеги. Други родови во кои бил сместен видот се Xerocomus од Ролф Сингер во 1942 година, Gyrodon од Пол Хајнеман во 1951 година, и Phlebopus од Мајнхард Мозер во 1955 година. Името на видот доаѓал од латинските зборови lignum „дрво“ и глаголот cǒlěre „да се населува“.
Buchwaldoboletus lignicola бил припадник на родот Buchwaldoboletus, кој со родот Chalciporus формирал група на габи што била рана гранка во фамилијата Boletaceae. Многу членови се чинело дека билепаразитски.
Опис
Шапката била конвексна, станувала поширока на возраст и имала 2.5 – во пречник. Маргината на шапката имала лента од стерилно ткиво што се тркалало навнатре кога бил млад. Површината на шапката првично била ситно кадифена, но често развивала фини пукнатини во зрелоста. Неговата боја била рѓосана кафена до жолто-кафеава. Лесно излупена од печурката, кожата била одвоена од жолтото месо со тенок желатинозен слој и всушност можела да се движи напред-назад преку шапката. Месото можело да обои сино каде што било исечено или на друг начин повредено, иако оваа реакција бавно се развивала или може воопшто да не се појавела. Порите биле мали и аголни, со димензии 1-3 на милиметар, додека цевките се 3-12 мм долга. Површината на порите била со зрелост од жолтеникаво до кафеаво-жолта боја, и дамки со синкаво-зелена боја со повреда. Стапката била 3 – долго за 0.6 – дебела и била приближно иста ширина низ целата должина или потесна во основата. Имала жолт мицелиум во основата на штипката. Мирисот бил благ и сладок, но повремено бил опишан како непријатен кај старите примероци. Јадливоста на ''Б. lignicola'' не било познато со сигурност.
Печурката произведувала маслиново-кафеав спори отпечаток. Спорите биле елипсоидни, мазни и се со димензии 6–10 на 3–4 µm.
Дистрибуција, живеалиште и екологија
Buchwaldoboletus lignicola бил забележан низ Европа од далечните северни субарктички региони јужно до Швајцарија и Северна Америка од Онтарио и Квебек на југ до Пенсилванија. Во Чешка се сметал за загрозен.
Се наоѓал само таму каде што растела габата Phaeolus schweinitzii, а микроскопските тестови откриле дека била паразитска на тој вид. Двете се среќавале со иглолисни дрвја како што биле бор ( Pinus sylvestris ), источен бел бор ( P. strobus ) и европски ариш ( Larix decidua ), и поретко листопадни дрвја како дива цреша ( Prunus avium ).
Фудбалот во 1979 година
1979 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Портална вена
Портална вена настанува со спојување на: горната и долната мезентерична вена и слезинската вена. Оваа вена ја собира венската крв од цревата, желудникот и слезината. Порталната вена влегува во црниот дроб, а потоа венската крв преку хепарните вени се блива во долната шуплива вена.
NGC 5307
NGC 5307 — планетарна маглина во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Портална вена
Клиничко значење
Зголемениот крвен притисок во порталната вена, наречен портална хипертензија, е главна компликација на хепатална болест, најчесто на цироза.
NGC 5307
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5307 се споменува и како PK 312+10.1, ESO 221-PN11, AM 1347-505.
Откривање
Телото е откриено на 15 април 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5307 е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,1 m. NGC 5307 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,3'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 51 м 3,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -51° 12' 19"".
Други поделби
Проучување на NGC 5307 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 430; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8274. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Зофинхам
Зофинхам (Sophienhamm) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Космос-1457
Космос-1457 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 26 април 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6700 килограми. Космос-1457 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 354 км, а најмалото на 169.
Фудбалот во 1978 година
1978 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Арена Загреб
Арена Загреб — мултифункционална спортска сала која се наоѓа во југозападниот дел на Загреб, Хрватска, во населбата Ланиште во Нови Загреб. Комплексот содржи и шопинг центар, што го прави еден од најголемите во градот.
Хрватската влада и градската власт во Загреб одржале јавен тендер за изградба на спортска сала со цел земјата да биде домаќин на Светското првенство во ракомет за 2009 година, а подоцна и за бројни други спортски, културни и деловни настани.
Тие ја избрале компаниите TriGránit (од Унгарија) и Ingra (од Хрватска). Понудата на TriGránit/Ingra првично била одобрена на 25 април 2007 година, но потпишувањето на конечниот договор било одложено поради градоначалникот Милан Бандиќ, изразувајќи незадоволство од условите. Изградбата на спортската сала конечно започнала на 20 јули 2007 година и била завршена како што и било планирано на 15 декември 2008 година. .
Арената се користи за хокеј, фудбал, ракомет, атлетика, кошарка, одбојка, бројни други спортски натпревари и разни концерти, изложби, саеми, конвенции и конгреси.
Трговскиот центар и Арена Загреб делат серија услуги како заеднички паркинг, мултиплекс кино, велнес центар, бројни ресторани, кафулиња и продавници.
ОУ „Методија Митевски Брицо“ - Лозово
Методија Митевски Брицо — основно училиште во Лозово, Општина Лозово. .
Фудбалот во 1977 година
1977 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Баргстал
Баргстал (Bargstall) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
NGC 7731
NGC 7731 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7731 се споменува и како UGC 12737, MCG 0-60-34, CGCG 381-25, IRAS 23390+0326, KCPG 590A, NPM1G +03.0626, Z 2339.0+0328.
Откривање
Објектот е откриен на 27 октомври 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7731 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 7731 има привидни димензии од 1,4' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 41 м 29 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +3° 44' 26"". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на NGC 7731 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 72128. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 259; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 589. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 431.
Шведско женско лоби
Шведското женско лоби е непартиска организација за политичко застапување и чадор организација за шведските женски права и женски организации. Основана е на иницијатива на Владата на Шведска во 1997 година, врз основа на моделот на Европското женско лоби (EWL) на ниво на Европската Унија и има 40 организации членки. Нејзин претседател е Ана Јотас Сендквист. Целта на организацијата е „да ги интегрира женските перспективи во сите политички, економски и општествени процеси, локално како и меѓународно“, врз основа на Конвенцијата на Обединетите нации за елиминација на сите форми на дискриминација врз жените и Пекингската платформа за акција.
Шведското женско лоби е шведска координација на Европското женско лоби. Ева Фагер од Шведското женско лоби служи како потпретседател на EWL.
Стефан Николиќ (кошаркар, роден 1987)
Стефан Николиќ (13 август 1987) е српски професионален кошаркар за ЧСМ Таргу Џиу од Националната лига. Обично игра на позицијата плејмејкер.
Клуб Атлетико Индепендиенте
Клуб Атлетико Индепендиенте е аргентински фудбалски клуб од Авељанеда, Голем Буенос Аирес. Клубот моментално се натпреварува во Примера Дивисион, највисокото ниво во земјата, и се смета за еден од клубовите од Големата петорка во аргентинскиот фудбал.
Индепендиенте е официјално основан на 1 јануари 1905 година, иако институцијата била формирана на 4 август 1904 година. По потекло од Монсерат, историска населба во Буенос Аирес, клубот се преселил во Авељанеда во 1907 година. Досега клубот има освоено 16 титули во Примера дивисион, (последната во Апертура 2002) и 9 национални купови.
Во меѓународните клупски фудбалски натпреварувања, Индепендиенте освоил вкупно 20 титули, 18 од нив организирани од КОНМЕБОЛ и останатите од други асоцијации. Успесите на Индепендиенте вклучуваат рекордни седум титули во Копа Либертадорес, со што тие се единствениот клуб кој победил во четири финалиња по ред, помеѓу 1972 и 1975 година. Клубот го има освоено Копа Интерамерикана трипати, Суперкопа Судамерикана двапати, Рекопа Судамерикана еднаш, Интерконтиненталниот куп двапати (1973 и 1984), и Копа Судамерикана двапати, во 2010 и 2017. Суруга купот 2018 било нивното последно достигнување. Други меѓународни титули освоени од Индепендиенте вклучуваат две натпреварувања „Риоплатенсе“ Копа Алдао, организирани од аргентинската и уругвајската асоцијација заедно.
Хавиер Арамендија
Франсиско Хавиер Арамендија Љоренте (Francisco Javier Aramendia Llorente; р. во ) — поранешен шпански професионален друмски велосипедист, кој професионално настапувал во периодот 2008-2016 година.
Професионална кариера
На Вуелта а Еспања 2012, Арамендија се појавувал во голем дел од долгите бегства, освојувајќи ја наградата за борбеност четирипати во текот на трката, рекорд за Вуелта во таа година. Се чинело дека има големи шанси да ја добие титулата најборбен возач на крајот на трката, но го победил Алберто Контадор.
Клуб Атлетико Индепендиенте
Основање
Индепендиенте е основан на 4 август 1904 година, кога група на вработени лица во продавница за чевли сместена во градот Буенос Аирес основале фудбалски клуб наречен ФК Маипу. Но, на претежно младите вработени им било дозволено само да ги гледаат натпреварите; не можеле да играат за тимот. Како резултат на тоа, на состанок во бар сместен пред клубот, тие избрале да формираат нов клуб. Името кое тие го избрале за да му го дадат на новиот клуб било Индепендиенте (во превод независен) за да се одбележи нивната независност од ФК Маипу.
Хавиер Арамендија
Професионална кариера
Арамендија бил именуван за најборбен возач на целата трка на Вуелта а Еспања 2013, откако на трипати бил прогласен за најборбен возач на поединечните етапи.
Клуб Атлетико Индепендиенте
Основање
Росендо Дегиорги бил назначен за привремен претседател. Семејството на Дегиорги понудила користење на мала соба во нивниот дом за да служи како прво седиште на клубот. Како официјален датум на основање бил назначен, недела 1 јануари 1905 година. Аристидес Лангоне бил избран за прв претседател на институцијата и било предложено од него да се усвои белата боја со сини детали како бои на клубот, инспирирана од клубот Сент Ендрјус, првиот фудбалски шампион на Аргентина победник во сезоната 1891.
Првиот натпревар во својата историја Индепендиенте го одиграл на 15 јануари 1905 година, против Атланта, на теренот „боеми“, и загубил со 1–0. Следниот натпревар бил одигран на 22 јануари 1905 против ФК Маипу Банфилд, тој завршил нерешено 0-0. Клубот го добил првиот натпревар во својата историја со убедлива победа од 11-0 против Албион на 7 мај 1905. Потоа, Индепендиенте се регистрирал во Аргентинската фудбалска асосцијација и му било дозволено да игра во втората и третата дивизија. Првото „Дерби на Авељанеда“ се одиграло на 9 јуни 1907 година; Индепендиенте го победил Расинг со 3–2.
Орловица (Ракотинци)
Орловица — археолошко наоѓалиште во скопското село Ракотинци, Општина Сопиште. Претставува населба од неолитското, бронзеното и железното време, што сведочи за мошне раната населеност на ова место. Јован Трифуноски забележал предание меѓу месното население, во кое постои сеќавање дека на ова место постоел „град“ (градиште).
Клуб Атлетико Индепендиенте
Основање
Истата година, Индепендиенте се преселил од Буенос Аирес на својот нов терен за игра сместен во градот Авељанеда,на улицата Мануел Окантос.
Орловица (Ракотинци)
Местоположба
Се наоѓа на 2,5 км југоисточно од Ракотинци и на 2 км источно од с. Добри Дол, на самата атарска граница помеѓу овие две села. Лежи на мала висорамнина образувана на миоценско седло.
Наоди
На површина од околу 2 ха се пронајдени многубројни остатоци од керамика, камен, коска и куќен лепеж. По површината на плитко ораните ниви преовладуваат остатоци од бронзеното и железното време, додека кај подлабоко ораните ниви се забележува конгломерација на наоди од неолитското време.
Клуб Атлетико Индепендиенте
Основање
На 10 мај 1908 година, клубот за првпат во својата историја играл во црвен дрес, во натпревар против Банфилд кој Индепендиенте го добил со 9–2. Усвојувањето на црвената боја е предмет на контроверзии; најпрепознатливата верзија е онаа со одлуката на претседателот Аристид Лангоне, кој се изненадил гледајќи го англискиот клуб Нотингем Форест како го победил со убедливи 6–0 Алумни, најсилниот аргентински клуб во таа ера, па решил да ги прифати боите на Форест.
Промоција во Примера Дивисион
Индепендиенте станал аргентински клуб од врвната дивизија во 1912 година, земајќи учество во ФАФ Примера Дивисион 1912. Бидејќи имало конфликт меѓу некои клубови, фудбалската лига била поделена на две лиги со своја посебна федерација (ААФ и ФАФ), а само неколку екипи останале во ФАФ, па федерацијата, меѓу другите клубови, го поканила и Индепендиенте.
Со политичарот и претседател на клубот Хуан Мигнабуру како главен тренер, тимот завршил на првото место изендачен со Портењо со 20 бодови. Гол-разликата не била во употреба и екипите морале да играат плејоф натпревар, пришто Портењо го освоил првенството како резултат на тоа што Индепендиенте го напуштил натпреварот во знак на протест поради поништен гол од судијата. Најдобар стрелец во лигата бил напаѓачот на Индепендиенте Енрике Кола, со 12 гола.
Во 1910-тите, Дербито на Авељанеда помеѓу Индепендиенте и Расинг бил најпопуларниот натпрвар во Аргентина, дури пред „Суперкласико“ дербито помеѓу Ривер Плејт и Бока Хуниорс.
Иако бил еден од најпопуларните клубови, Индепендиенте не освоил ниту една првенствена титула во таа деценија. Наместо тоа, тие освоиле трофеи во другите домашни натпреварувања; Куп на нацијата 1914 (доделена), Куп Џокеј клуб 1917 (победувајќи го Естудијантес Ла Плата, 2–1) и Куп во чест на општината на Буенос Аирес (победувајќи го Платенсе, 1–0).
Со освојувањето на куп титулите, Индепендиенте се квалификувал за првпат во риоплатенсе натпреварувањата (меѓународни турнири помеѓу аргентински и уругвајски клубови), и двете резултирале со пораз; во 1917 во Куп Тај (од Монтевидео Вондерерс, 0–4) и 1918 Куп во чест на Кузенје (од Пењарол, 0–4).
Во почетокот на 1920-тите, Индепендиенте ја освоил својата прва лигашка титула, Примера Дивисион ААмФ 1922 додека фудбалот во Аргентина сè уште бил поделен во две одвоени лиги. Следната лигашка титула била во сезоната Примера Дивисион ААмФ 1922. Во двете првенства Мануел Сеоане завршил како најдобар стрелец, давајќи му на Индепендиенте многу моќ во нападот заедно со Луис Раваскино и идниот светски шампион со италијанската репрезентација, Раимундо Орси.
Поради моќниот напад на Индепендиенте, медиумите му го дале прекарот „Дијаблос Рохос“ (Црвените ѓаволи), кој брзо станал популарен меѓу навивачите и оттогаш го идентификува овој клуб. Клубот, исто така, последователно ги освоил изданијата 1922, 1923 и 1924 година на Купот на копметенсија, победувајќи ги Клуб Алмагро, Спортиво Палермо и Ланус.
Во 1923 година „Рохос“ за прв пат се соочиле со европски клуб, со шкотскиот тим Терд Ланарк на турнеја во Аргентина. Аргентинците победиле со 2–1 со двата гола на Орси. Подоцна во 1928 година, црвените ја поразиле Барселона со 4–1, а една година подоцна на турнеја низ Аргентина, Индепендиенте бил домаќин на Челси во натпревар што завршил нерешено 1–1, а Сеоане бил стрелецот на голот за „Рохос“.
Во сезоната 1927, Раимундо Орси заминал и му се приклучил на Јувентус. Подоцна во 1928 година, клубот го изградил стадионот Добле Висера, првиот стадион во Латинска Америка направен целосно од цемент и втор во светот по Харвард. Порано фудбалските стадиони во Латинска Америка се состоеле само од трибини и седишта направени од дрвени штици.
1930-тите
Во 1931 година била одиграна првата сезона на Аргентинската Примера Дивисион како целосно професионална лига. Во 30-тите години, Индепендиенте завршил како вицешампион во 1932, 1934, 1935 и 1937.
Мануел Сеоане ја завршил својата кариера во 1933 година, откако станал најдобар стрелец во аматерската ера на Аргентинската Примера Дивисион, со 241 гол на 264 натпревари.
Во следните години Висенте де ла Мата, Арсенио Ерико и Антонио Састре пристигнале во клубот. Арсенио Ерико, млад Парагваец, кој дошол во Аргентина за да избегне борба во Војната во Чако за својата земја, ќе се покаже како огромно засилување за Индепендиенте. Тој првично требало да биде еден од оние кои се бореле на парагвајската страна, но тој бил спасен од канџите на војната од командантот Молинас, кој го препознал неговиот фудбалски талент и го испратил во парагвајскиот фудбалски тим на Црвениот крст. Тимот бил формиран да собира средства за војниците на борбениот фронт со играње серија пријателски натпревари против други екипи од Јужна Америка. Настапите на Ерико го привлекле вниманието на некои од поголемите клубови, особено оние од Аргентина; за него биле заинтересирани Ривер Плејт, Бока Хуниорс и Индепендиенте. Иако Ривер го направиле првиот потег, Индепендиенте влегле во зделката во последен момент, нудејќи му на младото момче двојно повеќе пари. Ерико ја донирал таксата за трансферот на Парагвајскиот Црвен крст, што било повеќе од она што тие го направиле за целото нивно време играјќи натпревари за собирање средства. Потоа, тој станал најдобар стрелец на Аргентинската Примера Дивисион во три последователни сезони - 1937, 1938 и 1939 година - додека Антонио Састре се сметал за најдобар фудбалер во историјата на Аргентина во тоа време.
Тимот ја освоил Примера Дивисион 1938 и Примера Дивисион 1939 три домашни купови (еден Куп Адријан Ескобар во 1938 година и два Купа Ибаргурен во 1938 и 1939 година), и неговите први две меѓународни титули; Копа Рикардо Алдао во сезоните 1938 и 1939 година, победувајќи ги Пењарол (3–1 во Монтевидео) и Насионал Монтевидео (5–0 во Буенос Аирес) соодветно.
1940-тите и 1950-тите
Индепендиенте постигнал неколку убедливи победи на почетокот на 1940-тите, вклучувајќи ја победата со 8-1 над Естудијантес Ла Плата, 7-1 над Бока Хуниорс и 7-0 над Расинг, кои до ден денес стојат како највисоките порази во историјата на тие клубови. Но во 1945 година, редот дошол и на Индепендиенте да го претрпи најтешкиот пораз; 0–8 од Велес Сарсфилд.
Иако во овој период имале смртоносна офанзива, Индепендиенте бил крунисан за шампион дури девет години подоцна, во Примера Дивисион 1948, со поранешниот голман на клубот Фернандо Бело како главен тренер.
Во 1946 година, голгетерот Ерико го напуштил клубот по 325 официјални натпревари и 295 гола, откако станал најдобар стрелец на сите времиња во Аргентинската Примера Дивисион и Индепендиенте. Састре заминал во 1942 година, додека Де ла Мата останал до 1950 година, освојувајќи го првенството во 1948 година.
Индепендиенте не освоил ниту еден трофеј во 1950-тите. Ова била единствената деценија во историјата на клубот во која тој не освоил ниту една титула. Најдобриот пласман бил остварен со освојувањето на второто место во 1954 година. Во 1953 година, „Рохос“ го победиле Реал Мадрид со 6-0 во пријателски натпревара во склпоп на европската турнеја, при што ѕвездата Алфредо Ди Стефано играл за шпанскиот тим. Турнејата вклучувала и победи против Валенсија (3–0), Атлетико Мадрид (5–3), Бенфика (2–1) и Спортинг Лисабон (8–1).
Во 1958 година, Индепендиенте ги инспирирал основачите на еквадорскиот клуб ФК Индепендиенте дел Вале да го усвојат името на аргентинскиот тим. Првично, споменатиот тим, исто така, ги имал истите бои и сличен амблем.
Помеѓу 1960-тите и 1980-тите: успесите на континенталната и светската сцена
Индепендиенте освоил три титули во лигата во деценијата од 60-тите години; 1960, 1963 и 1967. Сепак, во времето на овој последен успех, Индепендиенте веќе ги правел првите чекори кон јужноамериканската слава.
По титулата во 1960 година, тимот учествувал за првпат во континентално натпреварување земајќи учество во Копа Либертадорес 1961, губејќи ги двата четвртфинални натпревари против Палмеирас.
Тимот ја освои својата прва континентална титула победувајќи го уругвајскиот клуб Насионал во финалето на Копа Либертадорес 1964; до титулата дошле по ремито без голови во Монтевидео и победата од 1–0 дома, откако претходно го елиминирале бранителот на титулата Сантос во кој играле неколку бразилски светски шампиони како Пеле, станувајќи првиот аргентински тим кој победил во ова натпреварување. Тие, исто така, ќе го освојат Копа Либертадорес 1965, овојпат поразувајќи ја Бока Хуниорс во полуфиналето и другиот великан од Уругвај, Пењарол, во финалето со 4–1 (одржано на неутрален терен на Националниот стадион во Чиле).
Како шампион на КОНМЕБОЛ, Индепендиенте се натпреварувал двапати во Интерконтиненталниот куп, но ги загубил двете изданија од италијанскиот клуб Интер. Во 1964, двата клуба размениле по една победа, пред да одиграат трет, таканаречен плејоф натпревар, на Сантјаго Бернабеу во Шпанија за да се одлучи освојувачот, кој на крајот бил Интер откако победил во продолженијата со голот на Марио Корсо. Следната година, Интер победил со вкупен резултат 3-0.
Повторно, Индепендиенте ја започнал новата деценија со освојување на две првенствени титули по ред; 1970, 1971 и подоцна во истата деценија, 1977 и 1978 (двете во Кампеонато Насионал). Титулата од 1977 година, клубот особено ја памети како историски триумф, бидејќи успеал да биде подобар во финалето против Таљерес со голот на Рикардо Бочини, на асистенција на Даниел Бертони, во ситуација кога играле со дури тројца играчи помалку на игралиштето кои контроверзно биле исклучени од судијата. Титулата од 1978 година дошла по победата со 2–0 против Ривер Плејт во финалето.
Најголемото достигнување на Индепендиенте во 1970-тите било повторното освојување на врвното континентално натпреварување, но овојпат дури четири - рекордни - пати по ред. Хронолошки, „Рохос“ ја освоиле Копа Либертадорес 1972 победувајќи го Университарио од Перу, потоа Копа Либертадорес 1973 по третиот плејоф натпревар одигран на Сентенарио против Коло Коло, Копа Либертадорес 1974 по уште еден плејоф натпревар одржан во Сантијаго де Чиле против бразилскиот Сао Пауло, и Копа Либертадорес 1975 против Унион Еспањола каде решавачкиот натпревар се одиграл во Асунсион. По титулата во 1973 година, Индепендиенте станал клуб со најмногу титули во Либертадорес и приматот го држи до денес (со 7 титули).
Успесите во Интерконтиненталниот куп биле помалубројни. Изданието 1972 донело пораз за Индепендиенте од Ајакс, а во 1974 трофејот отишол во витрините на Атлетико Мадрид. Сепак, среќата се насмевнала на аргентинската екипа во Интерконтинтенталниот куп 1973 против Јувентус, кога во еден натпревар одигран на Олимпико во Рим, Индепендиенте победил со 1-0 со голот на Бочини. Во изданието за 1975 година, Индепендиенте требало да игра против Бајерн Минхен, но натпреварот никогаш не бил одигран.
Во 80-тите, Индепендиенте го освоил првенството Метрополитано 1983 по победата со 2–0 на гости во последното коло против градскиот соперник Расинг, кои претрпел испаѓање во Примера Б лигата, нешто што исто така, резултирало со момент на голема сатисфакција за клубот и неговите поддржувачи. Подоцна во текот на декадата, Индепендиенте ја освоил титулата во лигата и во сезоната 1988–1989.
PlayStation 2
PlayStation 2 (официјална кратенка: PS2) е конзола за видеоигри од шестата генерација произведена од Sony. PlayStation 2 е наследник на PlayStation, а претходник на PlayStation 3, што го прави дел од серијалот на конзоли PlayStation. Неговата изработка беше најавена во март 1999 година, а објавен беше една година подоцна во Јапонија. Главните соперници му се Dreamcast од Sega, Xbox од Microsoft и GameCube од Nintendo.
Клуб Атлетико Индепендиенте
Помеѓу 1960-тите и 1980-тите: успесите на континенталната и светската сцена
Домашната титула од 1983 година послужила и како квалификација за Копа Либертадорес 1984. Таму, Индепендиенте се пласирал во втората фаза откако завршил со рамен број бодови со Олимпија (двата клуба по 9 бода), но „Рохос“ имале подобра гол-разлика од Парагвајците. Во втората фаза, Индепендиенте повторно напредувал откако бил поуспешен од Насионал Монтевидео и Универсидад де Католика со што тие отишле во нов континентален финален натпревар. Во финалето, Хорхе Буручага бил авторот на победничкиот гол во успехот на аргентинците со 1–0 на гостувањето кај бразилскиот тим Гремио и, по ремито без голови во Авељанеда, Индепендиенте ја освоил својата седма титула во Копа Либертадорес.
PlayStation 2
PS2 е најпродаваната конзола до сега, со преку 140 милиони продадени парчиња до 30 септември 2009. Кон крајот на 2009 година, бидејќи софтверските компании прават нови игри и конзолата сè уште се продава одлично речиси цела деката по нејзиното излегување, Sony изјави дека производството на PlayStation 2 ќе продолжи додека не престанат побарувањата.
Технички одлики
Одликите на конзолата PlayStation 2 се следниве:
Клуб Атлетико Индепендиенте
Помеѓу 1960-тите и 1980-тите: успесите на континенталната и светската сцена
Индепендиенте стигнал до финалето на Суперкопа Судамерикана 1989, откако ги победил Сантос, Атлетико Насионал и Аргентинос Хуниорс. Сепак, откако немало голови во двата натпревари против сонародниците Бока Хуниорс, Индепендиенте на крајот загубил на пенали.
1990-тите и 2000-тите
1990-тите започнале со пензионирањето на Рикардо Бочини во 1991 година. Во неговите 20 години играње професионален фудбал од 1972 до 1991 година, Бочини играл само за Индепендиенте (освен за аргентинската репрезентација), и учествувал во Златната ера на клубот, со 8 меѓународни титули и 4 аргентински првенства. Тој одиграл вкупно 740 натпревари на кои постигна 107 голови.
Стадион
Дом на Индепендиенте е стадионот Либертадорес де Америка, познат и као Ла Добле Висера, кои има капацитет од 49.592 седечки места. Првобитниот стадион бил отворен на 4 март 1928 година во натпреварот со уругвајскиот Пењарол, кој бил завршен со резултат 2-2. Тоа бил првиот стадион во Јужна Америка изграден од цемент. Стадионот сè до 2005 година, немал официјално име и бил познат како Ла Добле Висера, за истата година навивачите на клубот со гласање да го изберат денешното име Либертадорес де Америка. Интересно е дека, стадионот на Расинг, најголемиот ривал на Индепендиенте, е оддалечен само неколку стотина метри од Либертадорес де Америка.
Стадион поминал низ големо реновирање во 1960 година, а последен пат бил преуредуван во периодот помеѓу 2007 и 2009 година, кога трошоците на реновирањето чинеле околу 50 милиони долари. Реновираниот стадион бил свечено отворен на 28 октомври 2009 со првенствениот натпревар во кој Индепендиенте го угостил Колон, во натпревар кој завршил со победа на домаќините со 3-2.
Фудбалот во 1976 година
1976 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
1070
1070 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1070 година од новата ера, 70. од вториот милениум, 70. од XI век и прва од 1070-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.