cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Европски сојуз на градови и региони за вклученост на Ромите
Историја
Концептот на сојузот бил утврден на градоначалничкиот состанок за Ромите во септември 2011 година. По овој состанок била создадена јадрена група на градови и региони коишто доброволно учествувале во основањето на сојузот и подготвиле општа рамка на цели и работни методи. Откако во 2012 година бил спроведено темелно советување, коешто вклучувало обемна анкета за испитување на локалните и регионалните власти во земјите членки на Советот на Европа и советувачки состаноци по нејзиното спроведување, главните потреби и интереси на градовите и регионите биле утврдени. Сојузот службено започнал со работа за време на 24. седница на конгресот на 20 март 2013 година.
Балкана
Особености
Во јули и август во малото езеро температурата на водата е 20 степени и се совпаѓа со периодот за рекреативно пливање. Во зимските периоди површината на езерото е заледена. Големото езеро е погато во воден свет, особено амур и пастрмка.
NGC 18
NGC 18 — двојна ѕвезда во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 15 октомври 1866 година од страна на Пер Магнус Херман Шулц, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 9,6 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 18 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 9 м 23 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 27° 43' 56".
Други поделби
Проучување на NGC 18 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 125; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1735. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува со ознаката под број 205.
Филипинско пезо
Филипинското пезо (филипински: piso) — валута на Филипините. Поделен е на 100 центи т.е. sentimo.
Лопезов дворец
Лопесов дворец (шпански: Palacio de López) е дворец во Асунсион, Парагвај. Дворецот е службена резиденција на претседателот на Парагвај, како и седиште на владата на Парагвај.
Историја
Дворецот се наоѓа во центарот на Асунсион, со поглед кон заливот на реката. Дворецот бил изграден по наредба на Карлос Антонио Лопес, и првичната замисла била да биде резиденција на негиовиот син - Генерал Франсиско Солано Лопес. Градежните работи започнале во 1857 година под раководство на англискиот архитект Алонсо Тејлор.
Материјалите за изградба на дворецот потекнуваат од различни места од државата, така на пример камењата се од каменоломите во Ембоскада и Алтос, дрвата од Њемуку и Јагуарон, циглите од Такумбу, а металните делови од Ибикуи. Декорациите во зградата биле изработени од различни европски уметници.
Квинтола
Квинтола – дел од нотна вредност кога истата се дели на пет еднакви делови (наместо на четири) (quintolet, quintuplet).
Секстолата се бележи:
Ако нотната вредност се подели на 3 дела – се добива триола, ако се подели на 6 - секстола, на 7 - септола итн.
Лепа Радиќ
Лепа Светозара Радиќ (Лепа Светозара Радић; 19 декември 1925 – 8 февруари 1943) била југословенска партизанска, носител на орден за Народен херој во 1951 за нејзината улога во движењето на отпорот против силите на Оската во Втората светска војна—со што станала најмладиот носител на орденот во тоа време. Била погубена со бесење на 17-годишна возраст бидејќи пукала во германски војници. Откако нејзините заробители и понудиле живот доколку каже кои се раководители, таа одбила по што била обесена.
Фавела
Првобитните населби биле формирани од бегалци и војни ветерани од граѓанската војна во Канудоша, во Баија (1895-1896), така што ја окупирале јавната земја, воглавно во неплодните делови на предгадиата. Оваа населба била наречена фавела, а освен тоа што се наоѓала на исто земјиште како и билката, овие населби успеале да опстојат и покрај условите во кој постоеле. Години подоцна, поголемиот дел на сиромашното население, штотуку ослободени робови, ги замениле бегалците и војните ветерани.
Повеќе пд 70% од населенијата во фавелите се црнци и мелези а водата за пиење им е најголем проблем. Често жителите на фавелите, фавеладори, бушат цевки на градскиот водовод како би дошле до вода. И покрај тешките услови за живот и сиромаштијата, од фавелите доаѓа најпознатото училиште за самба во Рио, а исто така во фавелите израснале и некој од најпознатите бразилски, но и светски фудбалери: Пеле, Роналдо, Ривалдо, итн.
Султанзаде
Султанзаде — османлиска титула која се однесува за синовите на принцезата (султана). Женски еквивалент е ханимсултана.
Ханимсултана
Женската еквивалентна титула која се употребувака е ханимсултана, од титулата ханим, турска форма на монголската титула ханум, женски еквивалент на хан. Ханимсултана е титула за ќерките на султанските принцези. Формалниот начин на обраќање на ханимсултана е (дадено име) Ханимсултана, т.е. Султана госпоѓо (дадено име).
Црква „Св. Никола“ - Горна Ѓоновица
Местоположба
Црквата се наоѓа северно од селото, пред самиот влез во селото, на десната страна од патот. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
Историја
Јован Трифуноски има запишано дека црквата била подигната кон крајот на век, додека на натпис на самата црква се споменуваат годините 1908/1910 година.
Во 2010 година, црквата била целосно обновена и реновирана.
Кражби
Во 2013 година била мета на грабежи.
Остри Чуки (Огут)
Остри Чуки — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Огут. Наоѓалиштето претставува градиште од доцноантичкото време. Источно од месноста Змијарник во непосредната близина на наоѓалиштето Градиште, на височинка со зарамнето плато се среќаваат делови од керамички садови, питоси, градежен материјал и бронзени монети.
Исповед на еден телевизор
„Исповед на еден телевизор“ — збирка раскази на македонскиот писател Игор Лозаноски објавена во 2020 година во издание на Темплум.
Содржина
Збирката содржи 26 куси раскази:
Осврт кон делото
Во расказите се опишува отуѓеноста на модерниот човек во еден град што наликува на Скопје, но можеби тоа е малку изместено, дистописко Скопје. Ликовите трпеливо ги загребуваат и осознаваат градот и околината, обидувајќи се да учествуваат во тешко предвидливите промени на едно општество кое налудничаво се фрагментира и затвора.
Технички одлики
Збирката е објавена во рамките на едицијата „Катапулт“. Таа е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 74 страници. Книгата е испечатена во печатницата Графика плус во тираж од 300 примероци. Таа е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4871-40-8. Графичкото уредување и дизајн е дело на фирмата Кома. Книгата е отпечатена со финансиска поддршка од Комерцијална банка АД - Скопје.
Прост број
Во математиката, прост број е природен број кој има точно два (различни) природни броја за делители, тоа се 1 и самиот тој прост број. Постојат бесконечно многу прости броеви како што покажал Евклид околу 300 година пр.н.е. Првите 30 прости броеви се: 2, 3, 5, 7, 11, 13, 17, 19, 23, 29, 31, 37, 41, 43, 47, 53, 59, 61, 67, 71, 73, 79, 83, 89, 97, 101, 103, 107, 109, и 113.
2 е единствениот парен прост број, па терминот непарен прост број се однесува на прост број поголем од 2. Со изучувањето на простите броеви се занимава теоријата на броеви, дел од математиката кој ги проучува природните броеви. Простите броеви се тема на интензивни истражувања и се дел од фундаментални прашања кои повеќе од еден век биле неодговорени (на пр. Римановата хипотеза). Проблемот на моделирање на распоредот на простите броеви е популарна тема меѓу оние математичари кои се занимаваат со теоријата на броеви: наизглед простите броеви се произволно распоредени, но „општата“ распределба на простите броеви следи добро дефинирани закони.
Поимот за прост број се сретнува во многу дисциплини на математиката.
Природните броеви што имаат повеќе од два делитела се викаат сложени броеви. Пример: 4, 6, 8, 9 се сложени броеви.
1 не е ниту прост ниту сложен број.
Прости делители
Фундаменталната теорема на аритметиката тврди дека секој позитивен цел број поголем од 1 може да се запише како производ од еден или повеќе прости броеви на единствен начин (ако не се земе предвид распоредот на множителите). Истиот прост број може да се појави повеќепати. Значи простите броеви може да се сметаат за „основни единици на градба“ на природните броеви. На пример можеме да запишеме:
Која било друга факторизација на 23244 како производ од прости броеви ќе биде идентична на дадената, освен редоследот на множителите. Во практиката постојат повеќе алгоритми (постапки) за факторизација на прости множители на поголеми броеви.
Червинара
Червинара — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија.
Вие, живите (филм)
Ти, што живееш (анг. You, the Living) е филм на шведскиот режисер Рој Андерсон од 2007 година. Премиерата ја доживеа на Канскиот филмски фестивал во 2007 година во изборот Un Certain Regard.
Филмот е истражување на „величественоста на постоењето“. Поставен околу животите на повеќе ликови како на пример: жена со проблеми со тежината, разочаран психијатар, групи-девојка со скршено срце, столар, бизнис консултант, наставник од основно училиште со емоцоинални проблеми и неговиот сопруг кој продава теписи.
Сниман на невообичаен начин, филмот се состои од 50 флуентно поврзани кракти сцени, секоја снимана во еден кадар. Повеќето од нив имаат трагикомична нота.
Филмот ја доби наградата од публиката на филмскиот фестивал во Гетеборг во 2008.
Некои од приказните во филмот се поврзани, но вистинската врска е во тоа дека функцијата на сите ликови е човечка и дека се развиваат теми за животот, постоењето и среќата.
Васил Чочов
Васил Иванов Чочов или Чочев, бил револуционер на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Васил Чочов е роден во 1862 година во Малешевско село Берово, тогаш во Отоманското Царство. Добива основно образование. По Кресненско Разлошкото востание емигрира во Бугарија и станува фелдфебел (подофицер) во бугарската армија. Во 1896-1897 година по иницијатива на Чочов група малешевци формираат во Софија конспиративен кружок во населбата Курубаглар (денес Лозенец). На иницијатива на Гоце Делчев, 15 лица од овој кружок формираат чета, која за свој водач го избира војводата Васил Чочов. Во четата се и Никола Петров Русински, Михаил Апостолов и други. Во пролетта 1897 година четата заминува за Македонија и тоа е првата чета од организацијата во Малешево. Есента во истата година учествува во киднапирањето на Назл'м бег, раководено од Гоце Делчев. Умира во Софија во 1899 година.
Србија во средниот век
Историјата на Средновековната Србија го опфаќа средновековниот период во историјата на Србија. Периодот започнува во VI век со словенските миграции во Југоисточна Европа и траел сè до османлиското освојување на српските земји во втората половина на XV век. Периодот е продолжен и до 1537 година, кога Павле Бакиќ, последниот титуларен деспот на Србија во егзил, паднал во Битката кај Ѓаково.
Имиграција на Србите на Балканот и првата држава
De Administrando Imperio („За управувањето со царството“), составена од византискиот цар Константин VII Порфирогенит, споменува дека Белите Срби се преселиле од земјата Бојка, исто така наречена Бела Србија. Историографијата не може точно да утврди каде е тоа, но општ консензус е дека тоа било околу регионот на Бохемија и Саксонија.
По смртта на српскиот принц, неговите два сина го презедоа владеењето и ги поделиле Белите Срби во две групи. Едниот останал во Бела Србија, додека другата група мигрирала на Балканот. Франкиската Chronicle of Fredegar го споменува Дерван, поглавар на Србите, во 631 година, кој може да биде првиот Србин споменат по име во историјата. За Дерван се смета дека е татко или, најверојатно, брат на безимениот принц кој ги водел Белите Срби на Балканот.
Доселување
На почетокот на 6 век, за време на владеењето на Јустин I (518-527), најпрво се спомнува напад, што несомнено го извршиле Словените, односно тие потоа биле споменати под името Анти. Антите биле дел од Словените кои живееле во степите североисточно од устието на Дунав, помеѓу реките Днепар и Днестар. Византиската армија на царот Јустинијан I (527-565) продолжила неколку децении да се спротивставува на грабежните премини на Словените на левиот брег на Дунав, односно на територијата на Византија. Така, на долниот тек на Дунав во 6 век, старата римска граница, сè уште се држела. Како византиски платеници, некои Словени дури и војувале како коњаница против Готите во Италија за време на владеењето на Јустинијан.
Византиските писатели напишале дека во средината на 6 век, Словените (Склавини) жестоко ја ограбиле Византија. Во овие големи напади, армиите на Словените стигнале до Цариград на исток, а на запад ја ограбиле Далмација. Потоа било забележано дека по една кампања, Словените останале да ја поминат зимата 550-551 година на византиска почва.. Се смета дека ова ја покажало желбата на Словените да се населат на Балканот, а не само да го ограбуваат. Набргу потоа, во 558 година, се појавиле Аварите, прво како сојузници, а потоа и како нови непријатели на Византија. Долготрајниот отворен конфликт меѓу Аварите и Византија започнал во 579 година со нападот на Аварите врз Сирмиум, а потоа и Сингидунум и Виминациум. Приближно од почетокот на долготрајната аварско-словенска опсада на Сирмиум, Словените живееле на византиска почва три години, убивајќи и ограбувајќи. Ова јасно ја покажало желбата на Словените трајно да ги преземат териториите на Византија и да се населат на Балканот. Во втората половина на 6 век, заедничките аварско-склавински одреди ја ограбиле Тракија, Македонија и му се заканиле на Солун.
Византискиот цар Маврикиј (582-602) одлучил да организира голема војна и да ги запре словенските премини јужно од Дунав. Т.н. Експедицијата на Дунав (592-602) завршила со пораз на Византија. Тој пораз завршил со бунт во Византија и насилно отстранување на византискиот цар Маврикиј. На почетокот на VII век, византиските извори бележат дека словенскиот народ ја опустошил Тесалија, Елада, Ахаја, Епир, па дури и ги преминал островите во Егејското Море и Мала Азија. Оттогаш, меѓу византиските писатели се појавуваат индивидуални имиња на словенски племиња кои ги населувале областите околу Солун, Тесалија и други области. Словените извршиле големи напади врз Солун од 614 година, а во тие напади учествувале словенските племиња Драговити, Сагудати, Велегезити, Вајунити и Верзити. Кулминација на аварските и словенските напади врз Византија била нивната заедничка опсада на Цариград кон крајот на јули и август 626 година, но тој напад бил кобен за Аварите. Тие биле поразени и веднаш почнале нивните судири со Словените, но, исто така и внатрешните Аварски судири довеле до распаѓање на Аварскиот Каганат во Панонската Низина околу 630 година. Од тогаш, словенските племиња независно се населувале на Балканскиот Полуостров и освојувале територии од Византија. Областите населени со Словени од византиски извори се нарекуваат „Склавини“. Ова се некои територијално организирани заедници на Словените и може да бидат зачетоци на словенските кнежевства.
Во последниот период на словенско населување на Балканот, од денешна Источна Германија и Чешка околу 631 година, се преселил поголем племенски сојуз на Србите. Како што подоцна забележал царот Константин VII Порфирогенит за време на владеењето на царот Ираклиј (610-641), Србите исто така се преселиле на Балканот. Тој напишал дека Словените најпрво се населиле во близина на Солун. Тој пишува дека Словените биле незадоволни и отишле на север кон Дунав, а потоа се предомислиле и повторно, со одобрение од царот Ираклиј, се населиле во напуштените области на Балканот каде што живеат во негово време во XX век.
Од списите на Константин VII Порфирогенит, може да се види дека Северна Србија продолжила да постои северно од Унгарија по миграцијата на Србите на Балканот. По 631/632 година, постоењето на Северна Србија во времето на царот Карло Велики е потврдено од други пишани извори кои зборуваат за Србите на истокот од денешна Германија и во северозападна Бохемија.
Освен Србите и Хрватите, некои од словенските племиња кои го населиле Балканскиот Полуостров биле
Првите држави
По населувањето на Словените, доаѓањето на Прабугарите на Балканскиот Полуостров имало трајни историски последици по животот на Византија. Несловенските предци на Бугарите, кои во науката се нарекуваат протобугари, како номади и коњаници, го преминале Дунав во 680 година и на територијата помеѓу Дунав и Балканските планини се наметнале како господари на словенското население кое живеело во осум племенски области. Спојувањето на словенското и протобугарското население се одвивало брзо и се смета дека немало поголеми пречки. Веќе во втората половина на VIII век, нивната држава се проширила на југ, настојувајќи да се прошири на словенското население, кое живеело во Тракија. Полувековната бугарско-византиска војна, водена со променливи резултати, ја воспоставила границата меѓу овие две земји.
Покрај тоа, бугарската држава се проширила на запад и најдоцна во првата половина на IX век, Бугарите започнале судири околу териториите со Србите. Според едно мислење, нападите на Бугарите влијаеле на посилното поврзување на српските племиња околу владетелите на племенскиот сојуз и создавањето на првата српска држава, а српската држава е создадена можеби во средината на IX век. Напротив, постои мислење дека најрешително влијание врз создавањето на првата држава кај Србите имало во тоа време најдобро организираната европска држава Византија, а не новосоздадената примитивна држава на Бугарите. Според тоа пишување, Србите создале држава на Балканскиот Полуостров кон средината на VII век, а водачот на српската имиграција станал првиот владетел на таа држава.
Многу малку се знае за најраниот живот на Србите во централните области на Балканскиот Полуостров. Тие дошле како племенски сојуз и обично се смета дека живееле на тој начин до средината на IX век, но исто така постои и мислење дека племенскиот сојуз бил трансформиран во држава кон средината на VII век.
Историјата на раното средновековно српско кнежевство е заведена во De Administrando Imperio. Царот Константин VII Порфирогенит го собрал од 948 до 952 година за неговиот син и наследник Роман. Целта била да се предупреди младиот принц за проблемите што може да се појават за време на неговото владеење. Србите се споменуваат во вкупно 8 поглавја, од 29-то до 36-то. Најважно е поглавјето 32, со наслов „За Србите и земјите во кои живеат денес“. Одредени групи веројатно го преминале Дунав и стигнале до јадранскиот брег, но делото на Константин сугерира дека српскиот етнички идентитет на населението во Паганија, Травунија и Захлумија се заснова на српското политичко правило и не укажува на етничко потекло.
Царот, исто така, опишува како српското племе било поделено на две, при што една група мигрирала на Балканот:
"„Бидејќи двајца браќа го наследија владеењето над Србите по нивниот татко, едниот од нив, зеде половина од народот со себе, мигрираше кај Хераклиј, царот на Римјаните, кој го прими и му ја даде населбата во Солунско, кој оттогаш се нарекува Сервија. Но, по некое време, истите тие Срби решија да се вратат во нивната [домашна] земја и царот ги испрати. Меѓутоа, откако го преминаа Дунав, тие се предомислија и му испратија порака на царот Ираклиј, преку стратегот на Сингидунум, дека сакаат тој да им даде друга земја да се населат. И бидејќи модерната Србија и Паганија и таканаречената земја на Захлумија и Травунија и земјата на Конавле останаа пусти заради Аварите (кои ги протераа Римјаните од таму, кои сега живеат во Далмација и Дирахиум, царот ги населил Србите во овие земји и тие биле подредени на царот на Римјаните, царот донел свештеници од Рим за да ги крстат и да научат да изведуваат побожни должности со цел и им ја покаже христијанската вера.“"
Владејачкиот син кој ги донел Србите на Балканот и чие име Константин VII Порфирогенит не го запишал и затоа често се наведува како непознат принц, починал според истиот извор пред доаѓањето на Прабугарите (т.е. пред 680 година). По него, со српските племиња управувале неговиот син, внук и архонти од исто семејство. Во архивите обично се преведуваат како принцови. Порфирогенит ги вклучувал и најраните познати српски владетели: Вишеслав, Радослав, Просигој и Властимир..
Според истиот византиски извор од X век, Бугарите и Србите живееле мирно, потчинувајќи им се на царевите на Византија, сè додека бугарскиот принц Пресијан не го нападнал српскиот принц Властимир. Војната траела три години. Тоа секако било за време на владеењето на Пресијан меѓу 836 и 852 година, а во него бугарскиот принц изгубил „поголем дел од својата војска“. Ова зборува за силата на армијата на Властимир и државата, за која се знае дека вклучувала делови од денешна Херцеговина. За владеењето на Властимир обично се смета дека е времето кога била завршена трансформацијата на племенскиот сојуз на Србите во држава.
Кнезот Властимир го наследиле неговите синови: Мутимир, Стројимир и Гојник. И тие морале да го издржат бугарскиот напад. Бугарската армија можеби ја предводел Владимир, синот на принцот Борис. Бугарите не успеале во таа војна и Владимир паднал во српско заробеништво со дванаесет бугарски благородници. Ова го притискало Борис неволно да се согласи на мировен договор. Како гаранција дека неговиот син и другите ќе бидат ослободени, Борис побарал синовите на Мутимир да ги придружуваат затворениците до границата. Мутимир ги испратил своите двајца помлади синови, додека најстариот и престолонаследник Прибислав бил претпазливо чуван дома. Задоволен од ослободувањето на неговиот син, Борис им подарил „бујни подароци“, додека српските принцови му дале на Борис „двајца робови, два сокола, две кучиња и 80 крзна“. Српскиот владетел ги ослободил и после тоа владеел мир. Принцот Мутимир владеел до околу 891 година. Тоа било времето кога Византија била сè уште силна и кога го држела целиот источен јадрански брег. Силата на византискиот цар сè уште била признаена од словенските кнезови, а тоа го докажува и фактот дека тие како византиски сојузници војувале во јужна Италија.
Повеќе од два века од историјата на првата српска држава, почнувајќи од владеењето на Властимир (во првата половина на IX век), биле обележани најпрво со успешните војни на Властимир и неговите синови против Бугарите, а потоа и од крајот на IX век во внатрешните судири на потомците на Мутимир, односно синовите (Прибислав, Бран, Стефан); внуците на Петар (син на Гојник), Клонимир (син на Строимир), Павле (син на Бран), Захарија (син на Прибислав) и правнук Каслав (син на Клонимир) биле измешани од Бугари и Византијци за врховна власт во Србија. Бугарија и Византија се обиделе да постават самонаклонети лица на позицијата владетели во Србија и со тоа да го прошират своето влијание.
Во тој период, владеењето на Петар Гојниковиќ (од околу 892 до 917 или 918 година) било еден од подолгите периоди во кои српскиот владетел успеал да ја зачува својата држава, но завршил со тоа што Симеон (893-927) испратил бугарска војска која го заробила принцот Петар преку измама, и го ставила на власт принцот Павле Брановиќ. Разочарани од непослушноста на српските владетели, Симеон ја освоил Србија најверојатно во 924 година. Цар Симеон починал во мај 927, а Србија наскоро била ослободен веројатно во 927 или 928 под власта на Часлав. Имало обновување на српската држава и според Константин VII Порфирогенит, српскиот принц бил штитеник на византискиот цар. Пред владеењето на Часлав, утврдувањето на границите на Србија било тешко возможно. Западната граница на државата достигнувала до парохиите Плива, Ливно и Имота, а северната ја вклучувала денешната област на градот Тузла, односно била јужно од Сава. Не може со сигурност да се утврди каде источната граница ја преминувала Западна Морава и заминувала кон насока на Рас. На југ, брегот од Котор до устието на Цетина со островите Брач, Хвар и Корчула веројатно бил дел од Србија. Часлав бил убиен во борбата против Унгарците на северот од неговата земја, обично се проценува дека тоа се случило во околу 950 година, бидејќи во тоа време Константин VII Порфирогенит го напишал своето дело во кое го споменува Часлав како жив владетел. Со смртта на Часлав, првото владејачко семејство, односно неговата непосредна машка линија наследници, меѓу Балканските Срби, исто така изумрела.
Покрстување
Во времето на населувањето на Балканскиот Полуостров во 6 и 7 век, Србите биле многубошци убедени во супериорноста на своите богови. Перун бил господар на грмотевиците и врховен бог на сите Словени, а Световид бил врховен племенски бог на Словените помеѓу Елба и Балтичко Море, заштитник на земјоделците, но и водач во војната. Првата фаза на христијанизација на Србите е многу малку позната. Се претпоставува дека првите мисионери меѓу Србите дошле од VII век од крајбрежните христијански центри и дека тие го користеле латинскиот јазик. Србите не ги разбирале многу и затоа првите христијански мисионери не постигнале поголем успех. Според Порфирогенит, кога царот Ираклиј (610-641) ги населил Србите на Балканот, тој ги крстил испраќајќи свештеници од Рим. Ова прво крштевање не се случило или не оставило подлабока трага.
Секако имало и индивидуални случаи на крштевање. Само во првата половина на 9 век се знае за некои српски старешини кои го прифатиле христијанството. Еден старешина го прифатил христијанството додека преговарал со Венецијанците околу 830 година. Мисијата на Методиј и Константин (Кирил) и нивните ученици на словенски јазик овозможила поголем успех во крштевањето на Словените. Потоа, за време на владеењето на Мутимир во втората половина на 9 век, Србите го прифатиле христијанството. Изгледот на имињата на првите христијански светци меѓу Србите се зема како најважна потврда за тоа. Познато е дека на внуците на Властимир им биле дадени имињата: Стефан (син на Мутимир) и Петар (син на Гојник). Тие веројатно се родени помеѓу 867 година и 873 година, односно кога се случило крштевањето на владејачкото семејство меѓу Србите. Во тоа време, учениците на Кирил и Методиј исто така доаѓале меѓу Србите како мисионери. По крштевањето на српското владејачко семејство, папата Јован VIII испратил писмо до српскиот владетел Мутимир во 873 година, во кое го поканил да се потчини со народот во панонската епархија, со која управувал архиепископот Методиј.
Кога христијанството било прифатено од владејачката класа на Србите и дел од обичните луѓе поблиску до нив, голем дел од населението ја чувало својата стара словенска паганска религија долго време. Нешто од старата (паганска) вера останало споено со христијанството меѓу Србите. Се претпоставува дека потеклото и славењето на семејниот празник „слава“ - кај Србите, всушност ги сменило формите на старо почитување на предците (култ на предците). Веројатно, ова помирување на паганското верување и новата христијанска религија било целосно прифатено само во времето на Св. Сава и тоа се однесувало на верниците на автокефалната Српска архиепископија основана во 1219 година.
Од Самоил до Стефан Немања
Други кнежевства кои биле повеќе или помалку под српско политичко влијание биле Паганија, Захумје, Травунија и Дукља. Овие земји се граничеле со Србија на север, но точните граници на раната српска држава се нејасни. Српскиот владетел поседувал титула „Принц на Србите“ (αρχων Σερβλίας). De Administrando Imperio споменува дека српскиот престол го наследува синот, т.е. првородениот, иако нивните имиња се непознати до доаѓањето на Вишеслав.
Самоилово Царство
Неколку децении по смртта на Часлав, Србија ја зачувала својата независност. Крајот на независноста на Србија се приближила во 976 година, кога започнало востание во Македонија. По брзата смрт на тројца браќа, преостанатиот Самоил успеал да основа ново царство. Проширувајќи ја својата моќ на север, Самоил веројатно ги анектирал Зета и Србија кон неговото кралство во последните години на X век. Во српските кнежевства, Самоил очигледно се обидел да назначи членови на претходните владејачки семејства за гувернери. Византија водела долготрајна војна против Самоиловото Царство. Царот Василиј II постигнал убедлива победа против царот Самоил во битката на Беласица, во јули 1014 година. По неколку години, кога царството создадено од страна Самоил конечно било уништено, српските земји Рашка, Захумје и Дукља станалале дел од Византија во 1018 година.
Рашка
После тоа, Словените во српските земји кренале неколку бунтови со намера да се ослободат од вазалниот став кон Византија во XI век. Зета била ослободена брзо. Во неа, по два буна меѓу 1036 и 1042 година, Стефан Воислав успеал да ги протера Византијците. Според пишувањата на свештеникот Дукљанин за бунтот на Стефан Воислав, се добива впечаток дека околу 1042 година, наместо директно византиско владеење, во српските земји имало администрација преку локални старешини кои биле вазали на царот. Зета била целосно ослободена и започнал период во кој таа станала централно место за собирање на Србите. Спротивно на тоа, бунтовите во Поморавље и Рашка биле задушени а Србите во Рашка морале да прифатат да го признаат веројатно само врховниот авторитет на византискиот цар сè до владеењето на кралот Константин Бодин. По поразот на Византија од Норманите кај Драч во 1081 година, кралот на Зета, Константин Бодин, можел да го прошири своето владеење во внатрешноста на Балканскиот Полуостров. Во Летописот на свештеникот Дукљанин, пишува дека Бодин ги освоил Рашка и Босна. Во Рашка, тој назначил двајца свои дворјани, Вукани Марко (веројатно браќа) за префекти, а во Босна, тој го назначил принцот Стеван за гувернер. Според него, Бодин давал заклетви на верност од нив. Кога Константин Бодин бил поразен од Византија веројатно во 1090 година, тој продолжил да владее во Зета, но неговата репутација била помала. Можеби продолжил да владее со Зета како византиски вазал. Во Рашка, префектот Вукан станал независен од Зета. Тој се обидел произволно да војува со Византија. Влегол во Липљан и го запалил во 1093 година. Царот Алексиј дошол против Рашка и Вукан се понудил да го признае врховниот авторитет на царот. Една година подоцна, Вукан повторно ја нападнал Византија и пристигнал на југ за да ги опустоши областите Врање, Скопје и Полог. Алексиј I морал лично да дојде во Липљан во 1094 година за да ги смири Србите. Вукан повторно му ветил послушност на царот и како гаранција за лојалност ги предал заложниците, меѓу нив и неговите двајца синови Урош и Стефан Вукан. Рашка повторно станала вазал на византискиот владетел.
Наследниците на Вукан и неговиот брат Марко се обиделе да се осамостојат за време на византиско-унгарската војна (1127-1129) со поддршка на Унгарија и ја нападнале тврдината Рас, но не успеале во тоа. Српските префекти продолжиле да се обидуваат да добијат независност од Византија. Затоа војната против царот Мануил I Комнин ја водел големиот српски префект Урош II, веројатно внук на братот на Вукан, префектот Марко. Византискиот цар ја извојувал главната победа на реката Тара (1150 година). Потоа, тој му наметнал двојно повеќе обврски на покорност на српскиот префект отколку порано. Товарот што вазалите го презеле врз византискиот цар првенствено се однесувал во испраќање на помошна војска во војните што ги водела Византија, а по Битката кај Тара големиот префект морал да испрати 500 наместо претходните 300 војници на царот кога се борел во Азија. Во војните во Европа, Србите морале да испратат 2.000 војници.
Наследникот на Урош на престолот, неговиот брат Деса, исто така, се обидел да се ослободи од вазалните обврски кон Византија. За таа цел, тој се обидел да обезбеди помош од унгарските и германските владетели, но токму тоа го чинело владејачкиот престол. Византијците го фатиле како предавник и го однеле во Цариград. Се смета дека подоцна, тој некако успеал да се врати во земјата. Постојат информации дека тој починал во Требиње и дека бил погребан во манастирот Св. Петар.
Почеток на династијата Немањиќи
Во времето кога Тихомир, најстариот брат на Немања, бил голем префект на Рашка, Стефан Немања станал регионален господар. Тој управувал со Топлица, Ибар, Расина и Реке. По состанокот со византискиот цар Мануил I Комнин, Немања I го добил на подарок Дубочица (областа околу Лесковац). Како што често се случува кога станува збор за поделба на власта помеѓу браќата, големиот префект и обласните господари, се појавило сериозно несогласување.
Архангел Михаил е заштитник на семејството Немањиќ.
Големиот префект Стефан Немања
Во овој период, принцот Стефан Немања (1166-1196) успеал да ги обедини српските земји, стекнувајќи независност од Византија, а Свети Сава успеал да обезбеди автокефалност (независност) за Српската црква и да стане првиот Српски архиепископ во 1219 година. Истата година Сава го издал првиот устав во Србија, Законоправило. Така, средновековната српска држава ги стекнала двете форми на независност: политичка и верска.
Стефан Немања не сакал неговиот постар брат да остане трајно голем префект. Тој се побунил против Тихомир и станал голем префект на крајот на 1165 година или 1166 година. За да ја задржи големата окружна моќ, тој морал уште еднаш да ја победи војската на браќата Тихомир, Страцимир и Мирослав, на кои исто така им помагале Византијците. Од седиштето, Немања, како и неговите претходници, се обидел да се ослободи од подреденоста на Византија. Тој сметал на византиско-венецијанската војна 1171 - 1172 година давајќи му соодветна можност за тоа. Сепак, војната завршила среќно во Византија, што му овозможило на царот Мануил I Комнин да маршира кон Србија. Немања избегнал отворена војна и преговарал со царот. Тој му ветил на царот верност во исполнувањето на вазалните обврски, но станал затвореник и однесен како царски триумф во Цариград. Царот му дозволил да се врати во Рашка и да управува со него како голем префект, и тој му останал верен на царот Мануил I Комнин до неговата смрт во 1180 година.
По смртта на царот Мануил I Комнин, Византија паднала во внатрешни судири за моќ, кои ги користеле нејзините северни соседи, вклучувајќи го и Немања. Унгарците во зимата 1180-1181 година ги освоиле Далмација и Срем од Византија и од 1183 година поради сојузот со нив и Стефан Немања ја проширил својата територија.
Проширување на моќта на Рашка
Немања го насочил понатамошното ширење на неговата држава кон југ. До 1190 година. Тој ги освои Метохија (Патково, Хвосно, Подримље, Кострц, Драшковина) со регионот на Призрен, потоа Косово (Лаб, Липљан, Ситница), Скопје и територијата на горниот тек на Вардар (Горен и Долен Полог). На исток, Немања ги припоил кон својата територија земјите околу Ѓунис (Загрлат), Ниш, Двобочица, Врање и Морава (Бинашка Морава). Под негова контрола се наоѓала и територијата помеѓу Западна и Велика Морава (Левац, Белица, Лепеница). Неговата држава се проширила до Јадранско Море од денешен Омиш, на север до Леска, на југ. Биографот на Немања, неговиот син Стефан Првовенчани, вели дека Немања I ги освоил и византиските градови Перник, Землн, Велбужд (Ќустендил), Шитомиск и Стоби.
Византискиот цар Исак II Ангел успеал да го победи Немања на Морава во 1190 година, но и покрај победата, тој повратил само мал дел од територијата, со Ниш, кој големиот префект го имал освоено претходно во војната. Србија останала со повеќето освоени територии и исто така важно било тоа што Србија се ослободила од вазалните обврски кон византискиот цар.
По две децении борба за независност против Византија, Стефан Немања, и покрај еден пораз во 1190 година, бил вистински победник во војната. Тој ја стекнал независноста на Србија и ги поминал последните неколку години од своето владеење во мир со Византија како нејзин сојузник и се откажал од власта на 25 март 1196 година.
Србија во времето на наследниците на Немања
Немања се замонашил на 25 март 1196 година, под името Симеон во Студеница, а подоцна му се придружил на неговиот син Сава на Света Гора каде што го изградиле манастирот Хиландар. Основачот на династијата Немањиќ таму го завршил својот земен живот. Набргу по неговата смрт, од почетокот на XIII век, владетелите на династијата Немањиќ започнале да им ги припишуваат одликите на христијанските светци на оние од тоа време. Прво, се создал култот на Свети Симеон и неговиот син Свети Сава. Двајцата се меѓу најистакнатите државници од српското минато. Свети Симеон, Немања бил предок на династијата Немањиќ и основач на најпознатата српска средновековна држава, а Растко, Сава бил основач на независната српска црква и нејзин прв архиепископ. Подигнувањето на Стефан Немања и Архиепископот Сава во редовите на светците им донело на наследниците на Немања на српскиот престол. Овој чин ги постави темелите на долгото владеење на Немањиќи. Црковниот култ, односно почитта кон Стефан Немања и архиепископот Сава како светци, била пренесена на целото владејачко семејство на Немањиќ. Нагласено дека владетелите на оваа династија потекнуваат од светородног, „корен“. Затоа се нарекува света династија Немањиќ. Немањиќи со српските земји владееле повеќе од два века, големиот кнез Стефан Немања започнал да владее со 1166 година, а Стефан Урош V, последниот владетел на династијата Немањиќ, починал во 1371 година.
Стефан Првовенчани
Во времето на склучување мир со Византија во 1190 година, било договорено Стефан Првовенчани, средниот син на големиот префект Стефан Немања, да се ожени со византиската принцеза Евдокија Ангел. Како зет на византиското царско семејство, тој ја добил високата византиска дворска титула „Севастократор“, и најверојатно тогаш бил назначен за престолонаследник во Србија. После тоа, во април 1195 година, свекорот станал цар, а веројатно во март 1196 година Стефан Немања свикал собор на кој доброволно се повлекол од престолот. Описот на тој настан го оставил Сава I Немањиќ во Студенички типик.
Така, престолот му припаѓал на Првовенчан, а неговиот постар брат Вукан останал да владее како кнез во областа Зета (Дукља).
Кога Стефан Немања II } ја презел власта во Србија, се приближувала голема пресвртница во историјата на целиот Балкански Полуостров. Оваа пресвртна точка најјасно била обележана со кршење на Византиското Царство од страна на крстоносците од запад во Четвртата крстоносна војна во 1204 година и создавање на неколку нови држави на територијата на исчезнатото старо царство. Тоа го променило балансот на силите меѓу земјите во Југоисточна Европа. Целиот Балкан бил поделен на два конфликтни света. Од една страна, имало држави што припаѓале на византиската цивилизација (Србија, Бугарија и новосоздадените грчки држави), а од друга страна првично биле победничките држави на латинските крстоносци и Венеција. Од оваа привремена победа на Латините и Венеција произлегла про-западната политика на Стефан и важен чекор во неговиот пристап кон Западот бил вториот брак, кој се смета дека се случил во 1216 или 1217 година. Неговиот прв брак со византиската принцеза Евдокија и неговиот втор брак со Ана Дандоло, требало првенствено да ги зајакне политичките врски и сојузи.
По смртта на неговиот татко, големиот префект влегол во судир со неговиот постар брат Вукан, кој владеел во Зета. Во тој судир, Првовенчани бил привремено соборен во 1202 или 1203 година. Постариот, Вукан, бил голем префект сè до 1204 или 1205 година, но Првовенчани успеал да се врати на престолот. После тоа, тој постепено ја консолидирал својата централна влада и ја зацврстил Србија. Важен настан во овој процес се случил во февруари 1208 година. Тогаш Сава ги донел земните остатоци на Свети Симеон од Хиландар и целосно и конечно ги помирил браќата над ковчегот на неговиот татко. Кулминацијата на зајакнувањето на државата Стефан Првовенчани била прикажана со одлуката на папата во Рим да му ја испрати кралската круна на српскиот владетел.
Првиот обид на Стефан Првовенчани да ја добие кралската круна од римскиот папа Инокентиј III пропаднала околу 1200 година. Сепак, неговата упорност се исплатила и по изборот на новиот папа Хонориј III во 1216 година, брат на српскиот голем префект Сава го испратил својот ученик Методиј во Рим. Методиј го убедил папата да ја испрати кралската круна за владетелот на Србија. Нема единство во описите на крунисувањето оставени од современиците. Повеќето истражувачи веруваат дека Стефан Првовенчани бил крунисан за крал на Соборот во 1217 година и дека крунисувањето го извршил високиот претставник на папата кој ја донел круната. Денес, повеќето српски историчари го прифаќаат овој опис како убедлив и се повикуваат првенствено на списите на архиѓаконот Томо Сплиќанин.
Според подеталниот опис на крунисувањето што го оставил Доменијан Хиландарец, Сава најпрво станал архиепископ, а потоа го крунисал својот брат во манастирот Жича. Сава станал архиепископ во 1219 година, а од описот на Доментијан се смета дека тој го крунисал својот брат кон крајот на 1219 година или почетокот на 1220 година. Стефан Немања II станал првиот српски крал од династијата Немањиќ. Затоа подоцна, во средновековните извори, со заедничкото владејачко име Стефан, тој накратко се опишал себеси како „прв крунисан крал“, а од тоа произлегло и прекарот Прво венчани под кој е најпознат денес.
Автокефалност на СПЦ
Настан кој бил уште посуштински од прогласувањето на Србија за кралство, било создавањето на српската автокефална (независна) православна црква. Сава Немањиќ одиграл клучна улога во оваа можеби најдалекусежна одлука во српската историја. Во 1219 г. Сава заминал во Никеја. Тој успеал да добие благослов за независната српска црква од византискиот цар Теодор I Ласкарис и патријархот Мануел. Ова значело дека српските бискупи се стекнале со правото да изберат свој архиепископ. Сава станал првиот српски архиепископ во пролетта 1219 година. Тој ги поставил темелите на српското православие и во духовна и во организациска смисла.
Сава завршил голема работа во зајакнувањето на организацијата на српската држава и црква, па за таа цел го подготвил првиот устав во Србија и во Европа - Законоправило. Законот на Свети Сава од 1219 година бил првиот српски устав. Владеење на правото. регулирало голема област на општествени односи, и црковни и граѓански. Делот од Законот што се однесува на црковното право се состоел од: синописот на Стефан од Ефес, Номоканон на Јован Схоластик, Номоканон во 14 наслови, правилата на Светите апостоли, правилата на Светите Отци, одлуките на Вселенските и Помесните Собори и на законодавство на Мојсеј (Книги 3 и 5 на Мојсеј). Делот што се однесувал на граѓанското право се состоел од: Извадоци од делата на Јустинијан (околу 550 г.), збирка закони составена од Јован Схоластик, „Колектио трипартита“, збирка закони од законодавството на Јустинијан и Прохирон (Градско право) од 879 г., збирка на византиско граѓанско, кривично и процесно право. Со трансплантацијата (приемот) на римско- византискиот закон, Србија станала составен дел од европската и христијанската цивилизација.
Стефан Радослав
По смртта на првиот српски крал, Стефан Првовенчани, веројатно во 1227 година. неговиот постар син Стефан Радослав се качил на српскиот престол, според експлицитната волја на неговиот татко. Неговото кратко владеење (1227-1233) било исполнето со внатрешни недоразбирања и борби. Стефан Радослав бил син на грчката принцеза Евдокија и сопруг на Ана Ангелина Комнина Дукина, ќерка на моќниот деспот на Епир, Теодор I, кој подоцна бил крунисан за цар. Радослав дејствувал како гувернер на Кнежевството Зета, во времето кога неговиот татко бил крал. Неговиот татко откако се разболел се замонашил по кое и починал во 1227 година. Како најстар син, Радослав го наследил престолот и бил крунисан во крунисан на Жича од архиепископот Сава, додека најмалиот син, СаваСава II станал во тоа време епископ на Захумје (или Хум). На тој начин продолжила традицијата црковната и државната власт во Србија да биде управувана од едно исто сејемство.
Според биографот и монах Теодосиј, Радослав на почетокот бил добар владетел, но потоа паднал под влијание на неговата сопруга. Се смета дека дел од српските власти не го одобрувале прогрчкиот крал, кој гордо го потпишал грчкото презиме Дука и побарал совет за канонски прашања од грчкиот архиепископ во Охрид, иако го имал неговиот чичко Сава, кој исто така бил архиепископ и го крунисал за крал.
Радослав веројатно бил безбеден од домашен бунт сè додека неговиот свекор Теодор го поддржувал. Меѓутоа, во 1230 година Теодор бил поразен и заробен од бугарскиот цар Иван Асен II, по кој период позицијата на Радослав започнала да слабее во неговата земја. Дел од неговото благородништво се побунило во есента 1233 година. Оттогаш започнало да се зголемува незадоволството на српските власти од владеењето на Стефан Радослав. Ова завршило со симнување од власт на Стефан Радослав веројатно кон крајот на 1233 година. Радослав побегнал од земјата помеѓу 1 септември 1233 и 4 февруари 1234 година и не бил во можност да го поврати кралството, но на крајот се вратил како монах. Радослав побегнал во Дубровник (1233) со неговата сопруга и постојат индиции дека Радослав организирал некои активности против Владислав и дека сметал дека ќе успее да се врати на престолот - ова е очигледно од датумот на 4 февруари 1234 година, во врска со ветувањето на дубровничките трговски привилегии откако ќе се врати во Србија. Поради ова, Владислав започнал да и се заканува на Дубровник, која потоа морала да му се обрати на босанскиот бан Нинослав за помош, и бидејќи акцијата против Владислав била неуспешна, Радослав нашол прибежиште кај епирскиот владетел Михаил II Комнин Дука. По некое време, Радослав и неговата сопруга се вратиле заедно во Србија и се замонашиле. Радослав го зел монашкото име Јован. Следниот период, односно времето и околностите на неговата смрт се непознати. Односите меѓу Владислав и Радослав откако тој се вратил и се замонашил не се целосно познати, но тој не го вознемирувал својот брат. Радослав кога починал бил погребан во манастирот Студеница.