cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Златан Стипишиќ
Миракул
Долгоочекуваниот албум на Џибони „Миракул“ беше објавен на 16 октомври 2001 година. а за неколку дена стана најпродаваниот албум во Хрватска. До денес, „Чудо“ е продадено во повеќе од 60.000 примероци (во Хрватска, Словенија и Босна и Херцеговина) и беше најпродаваното издание во 2001 и 2002 година. таа година. Бројни одлични критики прогласени за најдобриот албум од 2001 година (кој се прошири до 2002 година) со неколку песни кои веќе заземаат значајно место во хрватската музичка историја. Има 13 песни на кои учествуваат неколку меѓународно познати музичари, како тапанарот Ману Каче, басистите Пино Паладино и Тони Левин, ѕвездата на светската музика Џефри Ориема, фронтмен на италијанскиот бенд „Стадио“ Гаетано Курери и Влатко Стефановски.
Во 2003 г Златан Стипишиќ беше амбасадор на добра волја на УНИЦЕФ.
Унца Фибре
18 мај 2006 година. Објавен е албумот на Џибони „ Унца фибре (водич за исчезнати и ангели чувари)“. „Vrime Da Se Pomirin Sa Svita“ е првата песна што го отвори албумот „Unca fibre“, на кој Џибони соработуваше со Горан Бар и Маја Азуќена во песната Анѓео у Теби, за која беше снимен и видео запис. Тоа не се единствените дуети што ги постигна Џибони. Пееше со Вана (поранешен член на групата Е.Т.) во песната Ja ću budan sanjati te Oliver Dragojević во песната U ljubav vere nemam. Концерт на Џибони во Сплит Грип на 20.10.2006. за прв пат ја изведе композицијата - Ево ме дома во дует со Младен од Т. Б. Ф. Покрај веќе споменатите на Сплит Грипс, му се придружија и сестрите Хусар кои ја отпеаја песната Анђео у теби.
Првиот концерт го одржа во Белград на 25 октомври 2013 година, пред 17 илјади посетители.
Новодевички манастир
Новодевичкиот манастир (Новоде́вичий монасты́рь) — руски женски манастир, кој се наоѓа во југизападниот дел на Москва, во Русија.
Историја
Манастирот бил изграден во 1524 година од страна на големиот кнез Василиј III во чест на Смоленската икона на Пресвета Богородица, која според преданието од Евангелието на Лука се сметала за заштитник на Русија. Во почетокот бил користен како тврдина и бил важен дел од градот пособено при одбрана на градот. Во манастирот можело да дојдат само жени кои биле членови на царското семејство.
Во текот на 1922 година манастирот бил затворен. Во 1926 година манастирот бил заменет и отворен како музеј на историјата и уметноста, а во 1934 година станал дел од општествениот историски музеј. Во текот на тој период, голем дел од зградите биле користени како апартмани. Тоа било главната причина манастирскиот комплекс да не биде разрушен од тогашните комунистички власти во Русија.
Во текот на 1812 година, Наполеон Бонапарт на неколкупати се обидел да го разруши манастирот, но според преданието, монахините успеале да се саможртвуваат и со вода да го изгаснат големиот пожар. Во 1994 година во манастирот се вратиле да живеат монахините.
Комплексот денес
Манастирскиот комплекс претставува збир од градби што и денес се користат за религиозна служба. Освен тоа, само мал дел од нив се достапни за посетителите, вклучувајќи ја Смоленската катедрала и Катедралата на Богородичното вознесение, кои поседуваат многу значајни иконостаси. Манастирот е богат благодарение на вдовиците и ќерките од богатите семејства кои даваат големи донации. Во јужниот дел од комплексот се наоѓа една од најпознатите гробишта во Европа, со истото име. Овде се наоѓаат останки на голем број на императори, писатели, композитори меѓу кои и оние на Антон Чехов и Николај Гогољ. Манастирот од 2004 година бил вклучен во списокот на светско наследство на УНЕСКО.
Пет фрагменти (Шостакович)
Пет фрагменти, оп. 42 од Дмитриј Шостакович ― свита за мал оркестар. Тој ја составил партитурата во еден ден, на 9 јуни 1935 година. По завршувањето, партитурата останала неизведена до нејзината задоцнета премиера речиси 30 години подоцна. За прв пат била изведена во Ленинград на 26 април 1965 година од Ленинградскиот филхармониски оркестар под раководство на Игор Блажков.
Музика
Шостакович објавил статија на 11 април 1935 година во која се наведува дека пред да се впушти во „големата работа“ за препишување на она што ќе стане Симфонија бр. 4, тој сакал да компонира неколку дела од камерна и инструментална музика. Меѓу делата за кои размислувал да пишува биле гудачки квартет и виолина соната. Наместо тоа, единствената партитура што ја продуцирал таа година, освен неговата филмска музика бил Пет фрагменти. Иако ракописот означува „Оп. 43“ на партитурата, Шостакович подоцна одлучил за Оп. 42. Во едно интервју од 1973 година, Шостакович потврдил дека музиката била наменета како нацрти за поголемо дело на кое тој никогаш не се зафатил. Според Лорел Феј и Марина Фролова-Вокер, Пет фрагменти ги префигурирале аспектите на Симфонијата бр. 4, при што првата нарекувајќи ја „подготвителна работа“ за поголемото дело.
Белградска порта (Цариград)
Втората воена порта или Белградската порта се наоѓа помеѓу 22 и 23 кула. Според Никита Конијатес, во 1189 година портата била целосно излолирана од страна на Исак II Ангел бидејќи според пророштвото ова била портата преку која царот Фридрих Барбароса ќе навлезе во градот. Во затворена положба портата била до 1346 година, а во времето на опсадата на градот во 1453 година, таа повторно била затворена. Во таков вид останала до 1886 година, кога била повторно отворена и позната како Капали капи или Затворена порта. Денеска портата е позната како Белградска порта според српските занаетчии кои живееле во реонот во времето на Сулејман Величествениот откако тој го освоил Белград во 1521 година.
Чоколадна куќа (Киев)
Чоколадната куќа (украински: Шоколадний будиночок) претставува споменик на историјата и архитектурата на Украина, која се наоѓа во Киев, на истоимената улица, во близина на куќата Икскул-Хилденбанд
Куќата била изградена во 1901 година од страна на главниот архитект на Киев, академик Владимир Николаев по нарачка на познатиот трговец Семјон Могиловски, кој живеел во неа сè до неговата смрт во 1917 година.
Настани во куќата:
Гетонија
Гетонија е културна група со седиште во Калимера, Греца Салентина во јужна Италија, која постои за да ја зачува музиката, поезијата, јазикот и фолклорот на луѓето од Саленто што зборуваат грико преку документирање на различните аспекти на Грција, традиционалниот живот на Салентина, историјата, јазикот и фолклорот, и имаат објавено опширни статии на овие теми. Сепак, Гетонија е најпозната по својата музичка група чии членови ги вклучуваат Роберто Личи, Емилија Отавијано, Салваторе Котардо, Емануел Личи, Анџело Урсо и Франко Нуцо.
Историја
Идејата на Роберто Личи се родила во 1992 година, (глас и гитара, член на Canzoniere Grecanico Salentino), Салваторе Котардо (сакс) и Пјеранџело Колучи со цел да се обноват античките локални музички и културни традиции. Од самиот почеток, нивната музика ја вратила и античката културна припадност на Саленто кон Медитеранот, која со децении заборавила да ги следи западните развојни модели кои подоцна се покажале како ефемерни. Благодарение на Колучи и неговото познавање на арапската музика и инструменти, Гетонија биле првите кои ги користеле медитеранските ритми и звуци во нивните аранжмани, правец кој денес е најплоден, но која во раните деведесетти бил апсолутна новина.
Групата има одржано бројни концерти не само во Италија, туку и во странство, особено во Грција, но и на Балканот, Куба и САД каде што биле поканети од Светскиот музички институт.
NGC 4908
NGC 4908 — елиптична галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4908 се споменува и како UGC 8129, MCG 5-31-90, CGCG 160-259, DRCG 27-143.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4908 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4908 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 0 м 54,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +28° 0' 25"". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 4908 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44832. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Адријанополска порта (Цариград)
Адријанополска порта, позната и како порта Хариус а во Турција како Адријанополска порта се наоѓа во Истанбул, Турција.
Оваа порта по Златната била најважната во градот. Оваа порта било местото од каде Мехмед II го направил своето триумфално влегување по освојување на градот. Оваа порта се наоѓа на врвот од шестиот рид, кој бил највисоката точка во градот со 77 метри.
Свита за џез-оркестар бр. 1 (Шостакович)
'Свита за џез-оркестар бр. 1 (попозната како Џез свита бр. 1') ― свита од Дмитриј Шостакович компонирана во 1934 година.
Структура
Свитата има три движења:Партитутирана е за 3 саксофони (сопран, алт и тенор), 2 труби, тромбон, дрвен блок, тапан, кимвали, глокеншпил, ксилофон, бенџо, хавајски гитара, пијано, виолина и контрабас. Премиерата била на 24 март 1934 година. Изведбата трае околу 8 минути.
Црква „Св. Димитриј“ - Ново Село
'''Св. Димитриј''' — црква во преградието Ново Село, до градот Штип. Му припаѓа на Штипското архијерејско намесништво во Брегалничката епархија на МПЦ - ОА.
Историја
Каменот темелник бил поставен на 1 август 2012 година.
Симеон Нов Богослов
Симеон Нов Богослов (949-1022) - еден од трите светители во Православната црква кој е наречен Богослов (заедно со свети Јован Богослов и свети Григориј Назијанзин). Симeoн е роден во Галатија, а своето образование го добил во Цариград. Бил игумен во манастирот на св. Мам. Неговиот спомен се слави на 25 март (12 март ст.ст.) од едни, и 25 октомври од други помесни Цркви; причината за оваа разлика е што во првиот случај, прославувањето на неговиот спомен влегува во периодот на Велигденскиот пост.
Анигони: Портрет на уметник
„Анигони: Портрет на уметникот“ е документарен филм од 1995 година за животот и времето на италијанскиот сликар на портрети Пјетро Анигони.
Производство
Главното снимање започнало во октомври 1990 година во Фиренца, Италија и траело четири години. „Анигони: Портрет на уметник“ ја имало својата светска премиера на 23 октомври 1995 година, во историското и најголемо кино во Торонто. Потоа следела италијанската премиера во Фиренца, Италија. Телевизиската премиера била на 3 март 1996 г.
Оригинална музика
Стефано Бурби ја компонирал и диригирал наградуваната музичка партитура за филмот. Неговиот оркестар бил создаден за филмот и сега продолжува како оркестар на г-дин Бурби.
Бурби ја опишал својата инспирација за Анигони како „музика на сеќавање и носталгија, таа е меланхолична затоа што и ние се сеќаваме, како Анигони, на изгубениот рај“.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Методиј (Валаамски игумен)
Методиј (световно имеː Венко Петров; Блатец,, - ) - македонски монах и свештеник на Руската православна црква, игумен, жител на Светиот Валаамски манастир, директор на православно културно-образовниот центар „Свет Валаама“. Главен и одговорен уредник на месечниот илустриран весник „Свет Валама“, основач и модератор на годишните православни интернационални конференции. Делото на Методиј стана едно од клучните за заживување на манастирот Валаам по уништувањето на манастирот во деценискиот пустош - од 1940 до 1989 година. Тој иницирал многу добротворни проекти за жителите на Валаам. Лауреат на Република Карелија во 2012 година. Во декември 2014 година му бил доделен Орден за заслуги за татковината II степен. Има државјанство на Руската Федерација. .
Животопис
Отец Методиј е роден како Венко Петров на 16 февруари 1961 година во виничкото село Блатец, во православно семејство. Дедото на отец Методиј изградил неколку храмови и параклиси во Македонија. Од рано детство, Венко се интересирал за творештвото на руските писатели, уметници, композитори. Во 1985 година завршил факултет во Скопје, добивајќи назив градежен инженер. Во 1991 година, го избрал монашкиот пат. Најпрвин заминал во Грција, на Света Гора, и таму добил благослов од многу почитуван старец, архимандрит Георгиј (Капсанис). Но, на почетокот на 1990-те години, политичките односи меѓу Грција и тукушто осамостоената Македонија се нарушуваат, и отец Георгиј го благословил да живее на подворјето на Светогорскиот манастир, па Венко решил дека е подобро да ја напушти Грција. Архимандрит Георгиј го сфатил тој чекор и го посоветувал да замине во Русија, каде што Венко никогаш претходно не бил, а не го знаел ни рускиот јазик. Во 1992 година на 21 август, на празникот на свети Сергиј Радоњежски, Матодиј пристигнал во Сергиев Посад, лавра, каде што бил поканет од Архимандрит Кирил (Павлов). Во лаврата Методиј станал почетник и живеел таму шест месеци. Таму бил забележан од економистот на Лаврата Панкрати, па тие станале пријатели. По некое време Метоодиј повторно тргнал да оди за Света Гора. Во Валаамскиот манастир пристигнал на 6 февруари 1993 година.
Стефан Урош I
Стефан Урош Немањиќ (, -, ) - српски крал од 1241-1242 до 1276 година. Тој бил син на Стефан Немања II Првовенчан и Ана Дандоло, внука на венецијанскиот дужд Енрико Дандоло.
Животопис
Ниту еден од тогашните пишани извори не говори за превратот кој довел до пад на кралот Стефан Владислав I и на преземање на власта од страна на Стефан Урош I. Според Даниловиот зборник, Стефан Владислав владеел во својата татковина седум години. Престолот го презел после септември 1233 или најдоцна во почетокот на 1234 и веќе во средината на 1241 година владеел полни седум години. Тогаш можел да биде принуден да се повлече од престолот. Затоа се верува дека самата вест за смртта на бугарскиот цар Иван Асен Втори била доволна за неговото соборување од престолот во Србија, зашто тој бил бугарски зет и штитеник. Така, Стефан Владислав можел да биде сменет уште од јуни до октомври 1241 година, а најдоцна до времето кога поминале Монголците, односно, во април 1242 година. Српските благородници на престолот го донеле третиот брат, Стефан Урош I.
Пристигнувањето на Tатарите до Дунав 1241-1242 година не само што довело до политички пресврти, туку потоа започнува интересен период од српската историја, која е поврзана со пристигнувањето на германските рудари, познат како Саси. А Узелац укажува дека Татарите убиле многу жители во Унгарија, а други биле однесени како робови, и дека поради тоа некои Саси бегајќи пред нападот на Монголците 1241-1242 година преминале од Трансилванија во Србија. Тие на почетокот на четвртата деценија од 13 век донеле нови техники за наоѓање и преработка на руда од скапоцени метали, особено сребро, бакар и олово. Нивното знаење и способност за ревитализација на производството на метали нашироко му ја отвориле вратата на српското стопанство кон средоземниот пазар. Сасите во Србија за првпат експлицитно се спомнуваат во пишани извори од 1254 година во Урошева повелба за рударската населба Брсково на Тара, но Брсково како пазар е споменато во 1243 година. Сасите потоа развиле други рудници; рудникот Трепча, Рогозна, Ново Брдо и во други рударски области. Развојот на рударството во Србија започна со изработка на трговски врски со морскиот брег и јужниот дел на Италија, но, исто така и развојот на урбаните населби и целото стопанство во Србија. Стефан Урош I ковел сребрени монети, и повисоките приходи на кралот му овозможиле постепено да станат независни од благородништвото, бидејќи тој можел да држи значителна платена војска.
Во средината на 13 век Бугарите имаа можност уште еднаш да се обидат да се вмешаат во прашањата на Србија. На крајот на петтата деценија на 13 век имало конфликт со архиепископот на Дубровник Баран. Дубровник се обидел да го потчини на својата верска власт градот Бар. Кога папата го поддржал барањето на Дубровник, луѓето од Бар побарале заштита од својот световен владетел кралот Стефан Урош I. Затоа, влошените односи помеѓу Стефан Урош I и Дубровник довеле до војна. Дубровчаните нашле сојузник во Бугарија, и една бугарска војска навлегла во Србија во 1254 година, но војната наскоро завршила. Се претпоставува дека ова влијаело унгарскиот крал да се стави на страна на Стефан Урош I, кој потоа станал вазал на унгарскиот крал. Затоа Дубровник морал да се смири со Стефан Урош I во август 1254 година, но мирот уште еднаш е прекинат во 1275 година, кога Стефан Урош неуспешно го нападнал Дубровник.
Судир со Никејcкото Царство
На југ, во судирот на Епирската деспотовина против Никејското Царство, Стефан Урош I се нашол на послабата страна. Тој му испратил на владетелот на Епир Михаил II Ангел 1.000 војници во 1257 година, кои го зазеле северниот дел на Македонија со Скопје. Армијата на Никејско Царство ги поразила Епирците и ја презела Македонија во 1259 година, а српските војници ја напуштиле територијата што привремено ја држеле. Во Никејското Царство по отстранувањето на царот Теодор II Ласкарис на власт дошол Михаил VIII Палеолог, кој во јули 1261 година го зазел Цариград и така го обновил Византиското Царство. Стефан Урош I настојувал да воспостави поблиски пријателски и роднински односи и да се поврзе со Михајло VIII Палеолог. Преговарал за брак меѓу помладиот син на кралот Милутин и Ана, ќерката на византискиот цар. Кога Византијците се увериле дека Милутин нема да го наследи престолот, под изговор дека унгарската принцеза во брак со Драгутин живее како слугинка го оневозможиле бракот тврдејќи дека принцезата Ана ќе станела „не кралица туку робинка“ на српскиот двор. Преговорите се водени околу 1271 година, после тоа Стефан Урош I се свртел кон противниците на Византиското Царство, кон кралот на Сицилија Карл Анжујски. Потоа тој се обидел да воспостави поблиски односи со него. Карл бил во потрага по сојузници против Византија и не е невообичаено што, во писмата, жената на Урош Јелена се нарекувала роднинка.
Во времето на обновување на Византија, Стефан Урош бил вазал на кралот на Унгарија, а во 1260 година тој испратил дополнителни единици во војната против бохемскиот крал, но добрите односи на Стефан Урош I и Унгарците биле нарушени кон крајот на 1267 година, или почетокот на 1268 година. Тогаш кралот Стефан е во Унгарија бил поразен од војската на Бела IV и бил заробен со дел од своите благородници. Урош I морал да плати откуп и да ги признае вазалските обврски кон унгарскиот крал. По судирот, а како дел на помирување, склопен е брак помеѓу Стефан Драгутин, постариот син на Урош и Каталина, ќерката на унгарскиот крал Стефан V. Стефан Драгутин тогаш станал престолонаследник.
Стефан Урош I настојувал да се зајакне единството на земјата. Затоа, од кралската титула отфрлил „Захумље, Tравунију и Диоклитеију“. Во сочувани повелби на Дубровник тој во кириличен текст се нарекува: „Стефан Урош, со помош Божја станал крал на сите српски и поморски земји“. Истата титула „самодржец на сите српски и поморски земји“ користеле и неговите наследници. Во средината на XIII век од одредени области на својата земја, ги елиминирал ограноците на владетелска династија на Немањиќи. Така ги тргнал потомците на кнезот Мирослав од Захумље и потомците на кралот Вукан од Зета. Тој ја укинал владетелска титула на големиот кнез на Дукља и кнез на Хум а вовел централизирана власт.
NGC 7223
NGC 7223 — спирална галаксија во соѕвездието Гуштер, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Стефан Урош I
Судир со Никејcкото Царство
Како противник на силната централна власт се појавил кралскиот син „младиот крал“ Стефан Драгутин. Поради упорно одбивање на Стефан Драгутин да му додели посебна област за управување меѓу нив настанала војна. На Драгутин му помогнала унгарската војска испратена од страна на Кралот Ладислав IV, војната завршила со победа во земја наречена Гацко. Така, крал Стефан Урош бил поразен од Драгутин и унгарскиот одред во областа на Гацко во 1276 година. Се чини дека постои некој вид на договор со родителите на Стефан Драгутин.
NGC 7223
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7223 се споменува и како UGC 11931, MCG 7-45-18, CGCG 530-13, IRAS 22081+4046.
Откривање
Објектот е откриен на 8 ноември 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7223 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 7223 има привидни димензии од 1,4' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 10 м 9,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +41° 1' 2"". Положбениот агол на објектот е во износ од 144°.
Други поделби
Проучување на NGC 7223 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68197. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 87; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3203. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 580.
Хартмансдорф (Зале-Холцланд)
Хартмансдорф (Hartmannsdorf) — општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Низ местото тече потокот Рауда, кој подоцна се влива во Вајсе Елстер.
IC 1268
IC 1268 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1268 се споменува и како CGCG 89-10.
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 23 м 20,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 32' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на IC 1268 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 23529.
Надворешни врски
IC 1268
Буда (замок)
Замокот Будим или Буда (унгарски: Budai Vár, турски: Budin Kalesi) е историски комплекс на замок во кој бил сместени унгарските кралеви. Се наоѓа во Будимпешта, Унгарија и бил целосно завршен во 1265 година. Во минатото исто така бил нарекуван е Кралска палата (унгарски: Királyi-palota) како и Кралски замок (унгарски: Királyi Vár).
Замокот е изграден во јужниот дел на тврдината Хил, веднаш до стариот замок округ (унгарски:Várnegyed), кој е познат по средновековната историја, барок стилот и куќите и јавни згради од 19 век.
Лига на шампиони во ракомет за жени 2016-2017
Лигата на шампионите во ракомет за жени за сезоната 2016-2017 е 24-тото издание на ракометната лига на шампиони во женска конкуренција, најсилното натпреварување на женските ракометни клубови во Европа, организирано и спроведено од страна на Европската ракометна федерација.
Буда (замок)
Будим замокот е дел од светското наследстсво на Будимпешта од 1987 година.
Лига на шампиони во ракомет за жени 2016-2017
Екипата на ЧСМ Букурешт влегла како бранител на титулата. Во финалето на 7 мај 2017, екипата на Ѓер ја освоила својата трета титула, со победата од 31-30 над Вардар по продолженија
Буда (замок)
Историја
Првата кралска резиденција на тврдината Хил била изградена од страна на кралот Бела IV помеѓу 1247 и 1265 година. .
Лига на шампиони во ракомет за жени 2016-2017
Фаза и датуми на извлекување
Ждрепката за квалификациите и групната фаза била извлечена во Глоструп, Данска.
Буда (замок)
Историја
Најстариот дел на денешната палата бил изграден во 14 век од страна на принцот Стефан Андегавенски-Славонски, помладиот брат на кралот Лудовик I Анжујски. Готската палата на Лудовик I Анжујски била уредена околу тесна градина која се наоѓала веднаш до Стефановата кула.
Кралот Жигмунд Луксембуршки значително ја зголемил платата. За време на неговото долго владеење најверојатно станала најголемата готска палата во доцниот среден век. Буда исто така бил и важен уметнички центар на Меѓународниот готски стил.
Лига на шампиони во ракомет за жени 2016-2017
Групна фаза
Ждрепката за групната фаза се одржала на 1 јули 2016 година во 13:00 часот.
Катрин Џ. Вилис
Катрин Џејн Вилис е биолог, кој ја проучува врската помеѓу долгорочната динамика на екосистемот и промените во животната средина. Таа е професор по биоразновидност на Катедрата за зоологија на Универзитетот во Оксфорд, и дополнителен професор по биологија на Универзитетот во Берген. Во 2018 година, таа беше избрана за директор на Сент Едмунд Хол, и ја презеде оваа функција од 1 октомври. Таа ја држеше Катедрата за биоразновидност Тасо Левентис во Оксфорд и беше нејзин основач, а сега е вонреден директор на Институтот за биоразновидност Оксфорд. Вилис беше директор за наука во Кралската ботаничка градина, Кју од 2013 до 2018 година.
Буда (замок)
Историја
Последната фаза на активности посветена на големата скалеста зграда се случувале под власта на кралот Матијаш Корвин, кога италијански хуманисти, уметници и занаечии пристигнале во Будим. Унгарската столица станала прв центар на ренесансата северно од Алпите.
Лига на шампиони во ракомет за жени 2016-2017
Главна фаза
Бодовите освоени во првата фаза против квалификувани екипи се пренесуваат.
Катрин Џ. Вилис
Образование
Вилис својата прва диплома по географија и наука за животната средина ја добила на Универзитетот во Саутемптон, а докторирала на  растителни науки на Универзитетот во Кембриџ за истражување на вегетациската историја на доцниот квартар во Епир, во северозападна Грција.
Лига на шампиони во ракомет за жени 2016-2017
Нокаут фаза
Првите четири екипи од секоја група во главната фаза се квалификуваат за нокеут фазата.
Буда (замок)
Историја
После Мохачката битка средновековното унгарски кралство пропаднало. На 29 август 1541 Будим повторно бил окупиран од Отоманците. Унгарскиот град станал дел од Отоманското Царство, како и седиште на Будимскиот ејалет.
Катрин Џ. Вилис
Кариера и истражување
По нејзиниот докторат, Вилис доби стипендија за постдокторски студии на колеџот Селвин, Кембриџ на Универзитетот во Кембриџ, постдокторски стипендија на Советот за истражување на природната средина (NERC) во Одделот за растителни науки и Истражувачка стипендија на Универзитетот на Кралското општество (URF) во Годвин. Институтот за квартарни истражувања, на Универзитетот во Кембриџ. Во 1999 година се префрлила да предава на Факултетот за географија и животна средина, Универзитетот во Оксфорд, каде што ја основала Оксфордската долгорочна еколошка лабораторија во 2002 година. Вилис беше назначен за професор по долгорочна екологија во 2008 година, и на 1 октомври 2010 година стана првиот Тасо Левентис професор по биолошка разновидност и директор на Институтот за биоразновидност Џејмс Мартин за зоологија. Покрај нејзината позиција во Оксфорд, таа беше и дополнителен професор (професор II) на Катедрата за биологија на Универзитетот во Берген, Норвешка. Таа е повереник на WWF-UK, член на панел во советодавниот одбор за Комисијата за стипендии на Комонвелтот, управник на Меморијалниот труст Перси Сладен, меѓународен член на панелот за оценување ФОРМАС на Шведскиот истражувачки совет и член на колеџот на Советот за истражување на природната средина на Обединетото Кралство (NERC). Од 2012 до 2013 година таа беше избрана на функцијата главен директор на Меѓународното биогеографско друштво. Во 2013 година таа беше назначена за директор на науката во Кралската ботаничка градина, Кју, на 5-годишно распоредување од Универзитетот во Оксфорд. Радио БиБиСи започна да емитува во октомври 2014 година серија документарни разговори за научната и социјалната историја на колекцијата Кју. На 1 октомври 2018 година, Вилис го наследи Кит Гал како директор на Сент Едмунд Хол, Оксфорд.
Лига на шампиони во ракомет за жени 2016-2017
Ол-Стар Тим
Ол-стар тимот и наградите биле објавени на 5 мај 2017.
Буда (замок)
Историја
Новата отоманска влада ја оставила палатата да пропаѓа. Делумно се користела како касарна, место за чување разни работи и штала, меѓутоа најмногу била празна.
Катрин Џ. Вилис
Кариера и истражување
Истражувањето на Вилис фокусира на реконструкција на долгорочните одговори на екосистемите на промените во животната средина, вклучувајќи ги климатските промени, влијанието на човекот и порастот на нивото на морето. Таа тврди дека разбирањето на долгорочните записи за промените на екосистемот е од суштинско значење за правилно разбирање на идните реакции на екосистемот. Многу научни студии се ограничени на краткорочни збирки на податоци кои ретко опфаќаат повеќе од 40 до 50 години, иако многу поголеми организми, вклучувајќи дрвја и големи цицачи,кои имаат просечен генерациски век кој го надминува овој временски размер. Според тоа, краткорочните записи не се во можност да ја реконструираат природната варијабилност со текот на времето, или стапките на миграција како резултат на промените во животната средина. Таа, исто така, тврди дека краткорочниот пристап дава статичен поглед на екосистемите и води кон концептуално формирање на нереална „норма“ која мора да се одржува или обнови и заштити. Затоа, нејзината истражувачка група во лабораторијата за долгорочна екологија во Оксфорд се обидува да ги реконструира екосистемските одговори на промените во животната средина во временски размери кои се движат од десетици до милиони години, како и примената на долгорочните записи во зачувувањето на биолошката разновидност. Таа тврди дека влијанието на современите климатски промени врз растителниот биот е неизвесно и потенцијално не толку сериозно како што замислуваат истражувачите, и ги оспори претпоставките направени во интерпретацијата на просторно ограничените температурни записи. Извештајот на Kew's State of the World's Plants (2016) ја посочува промената на Земјината покривка како главна закана за глобалната биолошка разновидност, а не за климатските промени.
Истражувањето на Вилис е објавено во водечки рецензирани научни списанија, вклучувајќи ги Nature, Science,    Philosophical Transactions of the Royal Society B, Biological Conservation. и Кватернерни Научни Прегледи. Со Џенифер МекЕлвејн таа е соавтор на учебникот Еволуцијата на растенијата. Нејзиното истражување е финансирано од Советот за истражување на природната средина (NERC) и Советот за истражување на уметностите и хуманистичките науки (AHRC).
Буда (замок)
Историја
Средновековната плата е уништена во големата опсада на Будим во 1686 година, кога Буда бил заземен од сојузните христијански сили. Во тешките артериски бомбардирања многу згради били срешени и запалени.
Во 1715 година кралот Карло VI наредил да се рушат урнатините. За среќа јужните делови, звингерсите и собите биле закопани под тони ѓубре и земја.
Во 1715 мала барокна палата била изградена која е идентична со денешната палата.
Теодота
Теодота била византиска царицата, втора сопруга на царот Константин VI Слепиот.
Први години
Теодота била член на аристократско цариградско семејство. Нејзиниот брат Сергиј ја имал функцијата на хипатиј, а нивната мајка Ана била сестра на Теодосија. Така Теодота била прва братучетка на Теодор Студит.
Царица
Во првите две години од бракот Константин VI и Теодота се обиделе да ги добијат своите противници на своја страна преку мирни преговори. Во 797 година, сепак трпението на царот се исцрпило и тој ја испратил царската гарда за да ги растераат монасите од Студитскиот манастир, игумен на кој бил Теодор студио. Теодор бил тепан со стап и заедно со десет други монаси бил прогонет во Солун, а Платон бил фрлен во затвор во Цариград. Овие акции на царот го лишеле од поддршката на иконопочитателите. Иконоборците од своја страна биле против него уште од времето на Вториот собор во Никеја (787).
Повлекување
Во меѓувреме мајката на Константин VI започнала заговор против својот син и во август 797 година царот бил соборен и заслепен, а Ирина го зазела официјално византискиот престол.
На Теодота и било дозволено да се повлече во еден мал дворец заедно со слепиот сопруг. По смртта на Константин VI, дворецот бил претворен во манастир.
Симеон Метафраст го именувал овој манастир како манастирот на Исидор, наречен според патрициј Исидор, кој ја изградил палатата. Георги Амартол неколку децении подоцна известува дека во времето на Теофил (владеел 829-842) калуѓерките биле префрлени во друг манастир. Дали самата Теодота била меѓу нив, не е споменато.
Деца
Теодота и Константин VI имале две деца:
Јулисиз С. Грант
'''Јулисиз С. Грант (роден како Хирам Јулисиз Грант'; англиски: Ulysses S. Grant''; 27 април 1822 - 23 јули 1885 година) — американски воен офицер и политичар кој служел како 18. Претседател на Соединетите Држави од 1869 до 1877 година. Како главен командант-генерал, тој ја водел Армијата на Унијата до победа во Американската граѓанска војна во 1865 година, а потоа накратко служел како воен секретар. Подоцна, како претседател, Грант го создал Министерството за правда и работел со радикалните републиканци за да ги заштити Афроамериканците за време на реконструкцијата.
Израснат во Охајо, Грант поседувал исклучителни способности на јавање на коњи. Примен во Вест Поинт, Грант дипломирал на 21-во место во класата во 1843 година и служел во Мексиканско-американската војна. Во 1848 година се оженил со Џулија Дент и заедно имале четири деца. Грант дал оставка од војската во 1854 година и се вратил кај своето семејство, но живеел во сиромаштија. Тој се приклучи на Армијата на Унијата по избувнувањето на Американската граѓанска војна во 1861 година и се истакнал со неколку рани победи на Унијата на Западниот театар. Во 1863 година тој ја водел офанзивата на Виксбург, со која Унијата добила контрола над реката Мисисипи, нанесувајќи и сериозен стратешки удар на Конфедерацијата, поделувајќи ја на два дела. Претседателот Абрахам Линколн го промовирал во генерал-полковник по неговата победа во Чатануга. Тринаесет месеци Грант се борел со Роберт Е. Ли за време на копнената кампања со големи жртви и во Петербург. Откако Ли го напуштил Петербург, Грант го победил во Апоматтокс. На 9 април 1865 година, Ли формално му се предал на Грант. Една недела подоцна, Линколн бил убиен и бил наследен од претседателот Ендру Џонсон, кој го промовирал Грант во генерал на армијата во 1866 година. Подоцна, Грант отворено ја прекинал комуникацијата со Џонсон во врска со политиките за реконструкција; Грант ги искористил актите за реконструкција, кои биле донесени и покрај ветото на Џонсон, за да ги спроведе граѓанските права за неодамна ослободените Афроамериканци.
Воен херој, привлечен од неговото чувство за должност, Грант бил едногласно номиниран од Републиканската партија и бил избран за претседател во 1868 година. Како претседател, Грант ја стабилизирал повоената национална економија, ја поддржал реконструкцијата на Конгресот, ратификацијата на 15-тиот амандман и го уништил Кју Клукс Кланот. Под Грант, Унијата била целосно обновена. Тој назначил Афроамериканци и Евреи Американци на истакнати федерални канцеларии. Во 1871 година, Грант ја создал првата Комисија за државни служби, унапредувајќи ја државната служба повеќе од кој било претходен претседател. Либералните републиканци и демократи се обединиле зад противкандидатот на Грант на претседателските избори во 1872 година, но Грант бил реизбран. Политиката на домородните Американци на Грант била да ги асимилира Индијанците во белата култура; За време на неговиот мандат се водела големата војна во Сиукс. Надворешната политика на Грант била главно мирна, без војна, тврдењата на Алабама против Велика Британија вешто биле решени. Сепак, неговата ценета анексија на Карипската Доминиканска Република била отфрлена од Сенатот.
Во своето пензионирање, Грант бил првиот претседател кој го обиколи светот на својата турнеја, вечерајќи со кралицата Викторија и запознавајќи се со многу истакнати странски лидери. Во 1880 година, Грант бил неуспешен во добивањето на републиканската претседателска номинација за трет мандат. Во последната година од својот живот, соочувајќи се со тешки финансиски загуби и болест од рак на грлото, ги напишал своите мемоари, кои се покажале како голем критички и финансиски успех. Во времето на неговата смрт, тој бил одбележан како симбол на националното единство. Грант бил модерен генерал и „вешт водач кој имал природно разбирање за тактиката и стратегијата“.
Историските проценки честопати го рангираат Грант како еден од најлошите претседатели во американската историја. Сепак, ревизионистичките предизвици на овој наратив добиле значителна поддршка во последно време. Иако ги критикувале скандалите, современите историчари ги истакнуваат достигнувањата на неговата претседателска администрација. Тие вклучуваат гонењето на Кланот, третманот на црнците и како луѓе и како Американци, иновативна политика на домородните Американци, договори со Велика Британија и контроверзните претседателски избори во 1876 година. Назначувањето на Грант на Хамилтон Фиш за државен секретар е високо рангирано од историчарите.
416
416 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 416 година од новата ера, 416. од првиот милениум, 16. од V век и седма од 410-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5924 и 5925 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5166 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4176 и 4177 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1169.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 416 година се протега во 3052 и 3053, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3112 и 3113 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 959. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 212 и 211 година пред хиџра.
Продажба на кредит
Продажба на кредит (англиски: loan sale) претставува финансиска операција со која банката продава делови од поединечен кредит што таа претходно го одобрила на некој клиент. Продажбата на кредитите е масовно присутна во меѓународното банкарство и неа најчесто ја практикуваат големите меѓународни банки.
Поим и одлики
Продажбата на кредити е активност која наликува на процесот на секјуритизација, бидејќи со неа банката се ослободува од кредитот што претходно го одобрила, а на тој начин пренесува и дел од кредитниот ризик. Од друга страна, продажбата на кредити се разликува од секјуритизацијата по тоа што банката не формира група на кредити, туку таа продава делови од поединечен кредит од нејзиното портфолио. Притоа, продажбата на кредитите најчесто се врши без отштета, односно, купувачите целосно го преземаат кредитниот ризик. Со продажбата на кредитот се врши пренос на побарувањето од банката-продавач на купувачот, т.е. сега корисникот на кредитот му должи на купувачот на кредитот. Оттука, понекогаш, пред продажбата на кредитот потребно е да се обезбеди согласност на должникот за промена на доверителот.
Банката која ги продала кредитите продолжува да извршува одредени функции за сметка на инвеститорите и, се разбира, за тие услуги наплаќа провизија. Така, банките кои ги продаваат кредитите обично го вршат администрирањето на кредитите, односно тие се грижат за наплатата на каматата и главницата и за преносот на паричните текови до купувачите на кредитите. Исто така, искористувајќи ја својата информациска предност која ја поседуваат како даватели на кредитите, банките-продавачи вршат надзор на финансиската состојба и однесувањето на должниците.
Оваа активност е особено присутна во меѓународното банкарство, каде што претставува задолжителен елемент на кредитирањето со посредство на синдикати на банки. Имено, кај овие кредити, водечката банка и раководните банки им продаваат делови од кредитот на другите банки, кои учествуваат во синдикатот. Како продавачи на кредити најчесто се јавуваат големи банки, а купувачи се други банки и институционални инвеститори (инвестициски банки, инвестициски фондови, осигурителни друштва итн.).
Продажбата на кредити најчесто се врши на куси рокови, т.е. повеќето продадени кредити се со рочност до 90 дена, а 2/3 од продадените кредити имаат рочност до 30 дена. Тоа произлегува оттаму што продажбата на кредитите често се извршува преку продавање делови, т.е. исечоци од кредитите (loan strips), кои претставуваат делови од кредитите што достасуваат во блиска иднина. На пример, банката може да продаде делови од ануитетот на кредитот кој достасува за наплата во следните 30 дена. На тој начин се намалува ризикот за инвеститорите, кои не сакаат да се изложуваат на кредитниот ризик на долг рок, туку претпочитаат да купат кусорочни финансиски побарувања, што се одликуваат со понизок степен на ризик. Бидејќи во овој случај не се продава целиот кредит, туку само делови од него, кредитот и понатаму останува да се води во билансот на состојбата на банката-продавач, така што таа продолжува да го носи кредитниот ризик.
Предности и недостатоци
Основниот проблем при продажбата на кредитите лежи во тоа што може да се случи во билансот на банката-продавач да останат полошите кредити, т.е. да се влоши квалитетот на нејзиното кредитно портфолио. Тоа произлегува оттаму што поквалитетните кредити се продаваат полесно, бидејќи за нив владее поголем интерес кај инвеститорите. Од друга страна, продажбата на кредитите може да предизвика проблеми и за купувачите: имено, самата продажба на кредитите не го решава проблемот на кредитниот ризик, туку тој само преминува од продавачите на купувачите. Тоа значи дека купувачите мора да внимаваат на финансиската состојба на должниците, со цел да се заштитат од можните загуби на кредитите.
Железница
Железница или железнички превоз — превоз на патници и стоки по пруга.
Возилата што возат на пругата се распоредени во воз; серија на поединечни возила (со или без погон) поврзани заедно. Овие возила (најчесто наречени вагони или коли) се движат со многу помало триење од возилата што возат со гуми на поплочен пат, и како резултат, локомотивата што го влече возот многу поефикасно ја искористува енергијата.
Развој на железницата
Први железни вагони на шини се употребувале уште во XVI век во Германија и Англија за превоз на ископана руда, влечени од коњи. Англискиот инженер Џорџ Стивенсон (1781 — 1848) (George Stephenson) ја измислил првата парна локомотива во 1814 година. Можела со брзина на пешак да влече неколку рударски вагони.
Железничкиот промет е многу значаен, но во последно време се намалува заради автомобилот, камионот и автобускиот сообраќај. После спората парна локомотива неминовна беше појавата на дизел и електрична локомотива, а како најголем дострел се возови на магнетни перници, надокнадуваќи ја со тоа брзината, ефикасноста, еколошкиот и економискиот ефект.
Историја на македонската железница
Почетоците на железницата во Македонија датираат се наоѓаат во втората половина на XIX век. Во 1869 година, на бриселскиот банкар, баронот Хирш, му била доделена концесија за изградба на железничката пруга Солун - Скопје - Митровица. Притоа, трасата на пругата која минувала низ Македонија (во должина од 243 километри) чинела 27 милиони франци. По должината на пругата биле изградени околу 600 пропусти за потоците и реките и шест моста над Вардар со вкупна должина од повеќе од илјада метри, а кај Демиркаписката Клисура на пругата работеле 1 500 работници. Изградбата на пругата официјално почнала на 9 февруари 1871 година и траела три години, а била пуштена во употреба во август 1873 година. Подоцна била изградена железниќката пруга од Солун до Битола во должина од 218,5 километри. Изградбата на оваа пруга, исто така, се одвивала тешко: на пример, на делницата Вертекоп - Воден, долга 18 километри, биле направени дури 11 тунели со вкупна должина од 3 500 метри, како и два вијадукта, долги 60 и 70 метри и високи 20 и 30 метри. Изградбата на пругата Солун - Битола започнала во мај 1891 година, а завршила на 14 јуни 1894 година при што биле ангажирани 2 773 работници, меѓу кои и странци. Во 1888 година се споиле вардарската и моравската железница.
За време на Првата светска војна била изградена 600-милиметарска пруга при што првата траса се протегала од Градско до Прилеп, а тешките делови, како Степанци - Прилеп, биле премостени со жичница. Во летото 1916 почнува со изградба линијата Ханриево (Ѓорче Петров) — Охрид преку Тетово, Гостивар, Кичево со крак према Струга и Ташмаруништа (која продолжувала до Елбасан), а 600-милиметарската пруга била наречена „пампур“ или „чајниче“. Оваа 600-милиметарска пруга била во употреба до 15 мај 1966 година, кога била укината. Во 1923 година, со железничка пруга биле поврзани Велес и Битола, а на 1 ноември истата година била пуштен во употреба пругата Велес - Штип. Во 1923 година, пругата Генерал Ханрис (денешно Ѓорче Петров) – Охрид се поврзала со Скопје, односно пругата била продолжена од Ханриево до „Мала станица“ (наспроти денешна НИП Нова Македонија)
Во 1937 година почнала изградбата на новата железничката станица во Скопје која траела три години. Во тоа време, станицата во Скопје била една од најубавите на Балканот, која имала огромен хол од 1000 м2 со подземни премини и повеќе покриени перони.