cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Историја на христијанството
Модернизам
Слободното, односно либералното христијанство е теорија која опфаќа различни филозофски, информатички, религиозни движења кон крајот на XX век. Зборот ,,либерален“ не се однесува за левоориентираните политички партии или убедувања во Европа, а поскоро за слободата на логичниот аргументиран процес, поврзан со континенталната филозофија и другите филозофски и религиозни парадигми. Либералното христијанство, општо кажано е метод на библиска херманевтика, еден поединечен начин на разбирање на Бог преку книжевни дела, при кое се предлагаат да се користат сите древни списоци. Овде се претендира кон толкувањето на она кое е напишано или било напишано некогаш во минатото.
Екуменизам
Екуменизмот до голем степен се однесува до движењето на христијанските групи и нивното обединување преку дијалог. Во превод, екуменизам значи универзално единство. На Вториот ватикански собор била разгледувана идејата на обединување на христијанските цркви во едно сеопфатно религиозно општество, како е во обединување на сите религии и религиозни народи во името на Мирот, Спокојството на човештвото и Новиот светски ред,
Златко Крстевски
Златко Крстевски  завршил на Академијата за ликовни уметности - оддел - сликарство во Скопје.
Од 1986 година објавувал во „Клик“, „Мак Стрип“, „Студентски збор“, „Млад борец“, „Стрипбургер“ - Словенија, „Ворм“ - Белгија, „Топаз“ и „Психоделика“- Лондон, „Арт Лајф“ - САД и други.
Имал 17 самостојни изложби од кои 6 биле на тема стрип и тоа во: Нови Сад, Скопје, Куманово.
Миеза
Миеза или Меза — мал древномакедонски град во областа Ботиаја близу денешното село Голишани, 3 км североисточно од Негуш, Егејска Македонија. Откриен е во ископувања извршени во 1950-тите. Според Плутарх, во Нимфејот (храмот на нимфите) на Миеза било училиштето на Аристотел во кое Александар Македонски учел три години:
Градот е наречен по Миеза, ќерка на Бер (син на Македон) и сестра на Олган и Бероја од македонската митологија. Ова е родното место на Александровииот војсководец Певкест и брат му Аминта Миески.
Во центарот на древниот град може да се види Миеската агора (плоштад), еднаш северно од Миескиот театар. На плоштадот се откриени и други јавни градби.
Во некрополата се откриени низа гробници на важни личности со голема уметничка вредност. Тоа се Антемиската, Кинховата, Судната гробница и Гробницата на Лисон и Каликле. Откриени се и многу други гробници во околните ниви. Гробови од типот циста има на пошироко подрачје меѓу селата Копаново и Голишани, во месностите Капсура, Рудина, Железничка Пруга, Камара и Тумба. Во месноста Чифлик има остатоци од хеленистичко, римско и доцноантичко време. Во месноста Балтането се пронајдени римски вили, а во Вадос е откриен антички каменолом.
Градот е прогласен за споменик на културата во 1962 и повторно во 2012 г.
(153958) 2002 AM31
Астероидот 2002 АМ31 е близуземско тело со пречник 620-1400 метри, класифициран во групата Аполо. 2002 АМ31 кружи околу Сонцето во елипсеста орбита и ги сече орбитите на Земјата и на Марс.
На 23 јуни 2012, почнувајќи од 01:07 часот по македонско време, астероидот ќе се доближи до планетата Земја на оддалеченост од 5.200.000 километри (13.7 месечеви единици или 0.0351 астрономски единици).
Заради својата големина, астероидот 2002 AM31 се наоѓа во групата “потенцијално опасни астероиди“ бидејќи во иднина може да претставува закана за Земјата.
Историја
Астероидот 2002 АМ31 е откриен на 14 јануари 2002 година во Ново Мексико, САД. Утврдено е дека ротира околу сопствена оска за 3ч. 25 мин.
Историски архив (Скопје)
Архивот во Скопје е одделение на Државниот архив на Република Македонија, кое работи на адреса ул. „Московска“ бр. 1 во Скопје. Непосредно по формирањето на архивското средиште во 1951 година, Народниот одбор на град Скопје во 1952 година донесува решение за основање на Државнa Архива со надлежност на територијата на Народниот одбор на град Скопје и Скопска околија со што започнува организираната заштита на архивскиот материјал. Називот Околиски историски архив - Скопје, којшто го носи установата од крајот на 1953 гоцина, се менува во Историски архив - Скопје. Од 1974 година функционира како Архив на Скопје - Скопје, а од 1990 година се трансформира во подрачно одделение, како организациска единица на единствената управна организација Архив на Македонија. Од 2000 година подрачното одделение - Скопје продолжува да работи како Државен архив на Република Македонија - Одделение Скопје, без промена во територијалната надлежност. Територијалната надлежност на Одделението Скопје ги опфаќа Скопје и неговата околина: Гази Баба, Ѓорче Петров, Карпош, Центар, Кисела Вода, Аеродром, Бутел, Чаир, Шуто Оризари, Арачиново, Студеничани, Зелениково, Петровец, Илинден, Сопиште, Сарај и Чучер-Сандево.
Архитектура
Главниот влез во објектот е сместен на ул. „Московска“. Влегувањето е насочено преку благи скали во простран трем. На тремот директно е наслонет влезниот хол чиешто средиште е осветлено преку лантерна поставена над галеријатата од првиот кат. На левата страна од холот се надоврзани административните содржини, а на десната страна се сместени просториите за посета на регистратури, на иследувачите, како и салата за состаноци. На катот се предвидени одделенијата за средување и обработка на архивската граѓа, за изработка на научно-информативни средства и просториите за груба класификација и систематизација. Помеѓу овие простории и депото воспоставена е мостовска врска за директно комуницирање. За депото проектирани се издвоени вертикални комуникации коишто му овозможуваат посебна контрола и безбедност, како базични предуслови за овој тип објекти.
Работата на одделението
Работи со 220 иматели на архивски материјал. Одделението Скопје во својот состав има микрофилмска лабораторија со апаратура за снимање на триесетипет милиметарски филм и микрофиши. Покрај основната функција има развиена издавачка дејност ориентирана на историјата на Скопје и Скопско, со значајни монографски изданија за познати револуционери подредени во едициите: „Светли ликови од револуционерното минато на Скопје“, „Мемоари“, „Монографии“. „Специјални изданија посветени на извештаи од научни конференции“.
Поважни фондови
Одделението располага со 675 фондови и 10 збирки. Меѓу позначајните фондови се:
Многу значајна е Збирката од над 30.000 фотографии за Скопје и неговата околина, создадена во периодот 1928-1983 година. Со посебно внимание се комплетирани фотографиите по катастрофалниот земјотрес во Скопје во 1963 година и изградбата. Како признание за постигнати резултати во областа на културата и за успешна соработка во областа на архивското работење, Одделението Скопје е добитник на повеќе награди.
Рудни Планини (округ)
Историја
Округот бил основан со спојување на поранешните окрузи Анаберг, Ауе-Шварценберг, Штолберг и Средни Рудни Планини како дел од окружната реформа во август 2008 година.
Географија
Округот се наоѓа во западниот дел на Рудните Планини, кои исто така ја формираат границата со Чешка. Неколку реки, кои извираат на Рудните Планини, течат низ округот, вклучувајќи ги Цвикауер Мулде и Чопау.
346 п.н.е.
346 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 346. година пред новата ера, 346. од првиот милениум п.н.е., 46. од 4 век п.н.е. и седма од 340-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5162 и 5163 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4404 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3414 и 3415 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 407.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 346 година се протега во 2290 и 2291, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2350 и 2351 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 197. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 997 и 996 исламска година пред хиџра.
Светилиште Ицукушима
Светилиштето Ицукушима (厳 島 神社 (嚴 島 神社), Итсукушима-џинја) — шинтоистичко светилиште кое се наоѓа на островот Ицукушима, најпознато по својата „лебдечка“ порта torii. Се наоѓа во градот Хацукаичи во префектурата Хирошима во Јапонија. Комплексот на светилиштата е вклучен во списокот на светско наследство на УНЕСКО, а јапонската влада прогласила неколку објекти и територии за Национално богатство.
Светилиштето Ицукушима е едно од најпопуларните јапонски туристички атракции. Најпознато е по својата порта или тории на периферијата на светилиштето, светите врвови на планината Мисен, обемните шуми и погледот кон океанот. Самиот комплекс на храмови се состои од две главни градби: храмот Хонша и Сеса Мародо-џинја, како и 17 други различни згради и структури кои помагаат да се разликува од останатите. Комплексот е запишан и како светско културно наследство на УНЕСКО, а шест негови згради и поседи беа назначени од јапонската влада како национални богатства.
Портата Тории во моментов е покриена со полутранспарентно скеле бидејќи е подложено на реставраторски работи во рамките на подготовките за Олимпијадата во 2020 година, што е предвидено да се одржи во 2021 година.
До самиот врв на планината Мисен се наоѓа салата Реикадо, каде што веќе 1200 години гори вечниот пламен. Се верува дека водата, варена на овој оган, може да ги излекува сите болести. Областа на светилиштето Ицукушима била проширена и надоградувана повеќе пати, а била и уништена двапати од пожар. Денешниот изглед го добил во 1168 година, а последната целосна реконструкција на комплексот била завршена во 1241 година.
Постепено пристапот до островот им бил дозволен на сите, а со текот на времето островот добил и постојани жители. Денес таму живеат околу 2.000 луѓе. Меѓутоа, за да се зачува чистотата, со царскиот декрет од 1878 година на островот се забранува раѓање, умирање и погреби.
NGC 3770
NGC 3770 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3770 се споменува и како UGC 6600, MCG 10-17-28, CGCG 292-12, IRAS 11352+5953.
Откривање
Објектот е откриен на 19 март 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3770 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 3770 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 107°.
Други поделби
Проучување на NGC 3770 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36025. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3838. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 59.
Старо Лагово
Старо Лагово — село во Општина Прилеп, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Селото лежи 7 километи јужно од Прилеп. Негови соседни населби се: Ново Лагово, Волково, Чумово и Беровци. Во селото има 3 извора кои на лето пресушуваат. Во дворовите на куќите има бунари. Старо Лагово — село од збиен тип. Селото е мало и не се дели на маала. Потезите во околу селото се нарекуваат: Бел Камен, Каменица, Боздо, Чекут, Подово, Гладница, Арапица, Слива, Ѓупски Маала и Дујгас.
Историја
До 1912 година селото се нарекувало Лагово. Истата година на 2,5 километри е основана колонистичка населба населена со Срби од Далмација - Ново Лагово. Од тогаш селото се вика Старо Лагово. Старо Лагово било читлукајбијско село. Жителите биле момоци во читлуците. Поради тоа во селото нема стари родови. За време на Турците во Старо Лагово ниедна христијанска куќа земја немала. Во 1912 година затекнати се 5 читлуци: Сулејманов, Фајков, Мединче, Тарагоски и Селим-Чосески. Сопствениците живееле во Прилеп. Турчинот Мединче во 1909 година изградил убава триспратна кула која постои и денес. Денес е манастир на Православната Охридска Архиепископија. Постојниот параклис и манастир и е посветен на Успение на Пресвета Богородица. После 1912 година селаните си откупиле поголем дел од земјата. Само Заревци од Прилеп (со потекло од Зрзе) со аграрната реформа добиле околу 30 хектари земја. Таа земја им е одземена во 1949 година. Старо Лагово нема црква до 2002 година. Селските гробишта се источно од селото. Селска слава е вториот и третиот ден од Велигден.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Старо Лагово живееле 80 жители, сите Македонци. Според податоците на секретарот на егзархијатаДимитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 96 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Во 1954 година има 14 стално населени куќи. Четири семејства преку лето живеат таму, а на зима во Прилеп. Бројот на домаќинства низ годините изнесувал:
Според пописот од 2002 година, селото Чумово брои 17 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 30 жители, од кои 27 Македонци и 3 лица без податоци.
Родови
Старо Лагово е македонско село.
Во Старо Лагово ги има следните родови:
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 34 гласачи.
Старо Балдовци
Старо Балдовци — село во Општина Босилово, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Старо Балдовци се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во средишниот дел на Струмичка Котлина и во централниот дел на Општина Босилово. Во близина на селото, од неговата западна страна поминува патот Струмица-Берово, додека десно поминува патот Струмица-Ново Село.
Отоманско Царство
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 20 семејства од кои 74 Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 105 жители Турци и 50 Македонци. Како чисто турско село населбата е обележана на Етнографската карта од 1912 година, со името Секирник.
Царство Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. Според Димитар Гаџанов во 1916 година во Старо Балдовци живееле 27 Турци.
Југославија
По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион. По крајот на Втората светска војна, селото било вклучено во рамките на СФРЈ.
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Босилово.
Население
Во 1961 година селото Старо Балдовци имало 181 жител. Во 1994 година во селото живееле 262 луѓе, од кои 140 Македонци и 122 Турци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 264 жители, од кои 116 Македонци, 124 Турци и 24 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 422 жители, од кои 90 Македонци, 222 Турци, 1 Ром и 109 лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1816 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 217 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 240 гласачи.
Неонатологија
Неонатологија е субспецијалност на педијатрија, која се состои од медицинска грижа на новороденчиња, особено болни или предвремено родени деца. Тоа е клиничка специјалност и обично се практикува во клиниките за неонатологија. Најчесто пациенти на неонатолозите се новороденчиња кои се болни или на кои им треба специјална медицинска нега поради предвремено породување, ниска телесна тежина при раѓање, интраутерино заостанување во растот, вродени малформации (вродени мани), сепса, белодробна хиполазија или асфиксија(загушување) при раѓање.
Историја
Додека високите стапки на смртност кај доенчињата биле препознаени од страна на Британската медицинска заедница,уште од 1860-тите години, современата неонатолошка интензивна нега е релативно ново достигнување во медицината. Во 1898 година, проф. д-р Joseph DeLee ја основал првата инкубаторска станица за предвремено родени деца во Чикаго, Илиноис. Првиот Американски учебник за предвремено раѓање бил објавен во 1922 година. Во 1952 д-р Вирџинија Апгар го опишала системот Apgar score, кој е бодувачки систем што се користи како средство за евалуација на состојбата на новородените деца. Првото одделение за интензивна нега во Америка било отворено во 1965, во Њу Хејвен, Конектикат, а во 1975 година, Американскиот Одбор на Педијатри основал суб-одбор за сертификација за неонатологија.
Во 1950-тите дошло до брза ескалација на неонатолошките третмани со овозможувањето на механичка вентилација (дишење со помош на апарати) на новородените. Ова овозможило преживување на сè повеќе предвремено родени деца. Во 1980-тите, развојот на терапија за замена на белодробниот сурфактант уште повеќе ги зголемила шансите за преживување на деца родени неколку недели пред терминот и ја намалила стапката на хронична белодробна болест, една од компликациите на механичката вентилација. Од 2006 година новороденчињата кои тежат и до 450 грама и се родени уште во 22 гестациска недела имаат шанса за преживување. Во модерните оддели за неонатологија, доенчиња кои тежат повеќе од 1000 грама и се родени по 27 гестациска недела имаат приближно 90% шанси да преживеат и повеќето имаат нормалниот невролошки развој.
Академско образование
Неонатолог е докторот кој работи со предвремено родени деца. За да стане неонатолог, докторот прво треба да специјализира педијатрија, а потоа да заврши додатна обука (субспецијализација) во неонатологија. Во повеќето земји во светот неонатологијата е субспецијалистичка гранка на педијатрија.
Во Обединетото Кралство, по дипломирањето, на медицински факултет и завршување на две годишното стажирање, докторите кои сакаат да станат неонатолози започнуваат осумгодишна специјализација во педијатрија. Последните две до три години од специјализацијата се посветени на обука во неонатологија како субспецијалност.
Неонатолошки медицински сестри се медицински сестри кои специјализирале во неонатолошка грижа. Тие се сметаат за среден персонал и често ја делат работата со специјализантите на нивните оддели. Нивните работни обврски се дефинирани со законот во конкретната држава во која живеат и со правилникот на болницата каде што се вработени. Вообичаено тие ги третираат пациентите, вршат дијагноза, планираат и препишуваат терапии и изведуваат процедури кои се во рамките на нивните способности.
Спектар на нега
Наместо да се фокусираат на одреден органски систем, неонатолозите се посветуваат на заштита на новороденчињата на кои им е потребна хоспитализација во одделенијата за интензивна нега. Тие, исто така може да дејствуваат како општи педијатри, доколку прават евалуација на состојбата на новороденото. Некои неонатолози вршат иследување на предвремено родените деца во тек на неколку месеци,дури и години, по отпуштањето од болница, за подобро да ги проценат долготрајните ефекти на здравствените проблеми кои се јавуваат во првите часови од животот. Некои неонатолози спроведуваат клинички и научни истражувања со цел подобро да се разберат процесите кои се одвиваат кај оваа специфична група на пациенти.
По раѓањето детето претрпува многу адаптации на екстраутериниот живот, а неговите физиолошки системи како на пример, на имунолошкиот систем, се далеку од целосно развиени. Болести кои се јавуваат за време на неонаталниот период вклучуваат:
Терапија
Раѓањето е една од најчестите причини за хоспитализација. Просечните болнички трошоци од 2003-2011 за хируршки услуги кај родилката и новороденото биле најниските болнички трошоци во САД. .
Помеѓу 2000 и 2012 година, бројот на неонатални престои (раѓања) во САД флуктуира околу 4.0 милиони и го достигнува врвот од 4.3 милиони евра во 2006 година. Престоите на родилките и новородените деца опфаќале 27% од сите болнички престои во САД во 2012 година.Сепак, болничките трошоци се најниски меѓу трите видови на трошоци за болнички престој (медицински, хируршки, или неонатални). Просечните болнички трошоци за болничките престои на родилките и новородените биле $4,300 во 2012 година (за разлика од $8,500 за одделенски престои и $21,200 за хируршките третмани во 2012 година).
Сузу
е округло, шупливо јапонско шинтово ѕвоно кое содржи пелети кои прават звук кога се удрени. Тие се донекаде како отворено ѕвоно во облик, иако материјалите прават груб, пролонгиран звук. Сузуто е во многу големини, опфаќајќи малечки на омамори (お守り), до големи на влезовите на светилиштата. Сепак, класифицирано е како мало ѕвоно бидејќи големите ѕвона се именувани како кане. Претходно споменатото е поврзано со шинтоизамот и светилиштата додека второто е поврзано со будистичките храмови и церемонии.
Во шинтовите светилишта, големи сузуа виси во влезовите, бидејќи се вели дека ѕвонењето на нив повикува ками, дозволувајќи му да стекне позитивна моќ и авторитет, истовремено одбивајќи го злото. Рачните споени сузуа, слични на ѕвончињата, се користат музички на шинтовите церемонии. Постојат церемонии, на пример, каде женските изведувачи танцуваат со ѕвона на сузу како што се оние со некакво кратко сечило во центарот. Ладните ѕвонења на ѕвончето исто така се сметаат за психолошки климатизација за летото, бидејќи нивното јасно ѕвонење се смета за ладно и освежувачко.
Во замокот Едо, поголемиот коридор до Ооку во кој бил дозволен влез само на шогунот како единствен маж, се викал, произлезен од ѕвонењето на сузу ѕвоната за да го објави неговиот влез.
Сузуата традиционално се правеле од занаетчии на метални занаети. Со почетокот на индустријализацијата, тие биле правени со машини. Оние произведени рачно, сепак се сметаат за поквалитетни заради побогатиот и повеќе мелодичен звук.
347 п.н.е.
347 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 347. година пред новата ера, 347. од првиот милениум п.н.е., 47. од 4 век п.н.е. и осма од 340-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Амџазаде Ќопрулу Хусеин-паша
Амџазаде Ќопрулу Хусеин Паша (роден во -  во ) — османлиски државник и Голем везир на империјата во периодот од 17 септември 1697 до 4 септември 1702 година.
347 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5161 и 5162 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4403 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3413 и 3414 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 406.
Амџазаде Ќопрулу Хусеин-паша
Тој добил ветување од султанот дека ќе делува слободно во неговите намери во воведување на реформи во империјата. Во негово време бил потпишан договорот од Карловац (1699) каде Османлиите ги загубиле Унгарија, Трансилванија, Подолија, Далмација и Мореја.
Поради здравствени проблеми, тој поднел оставка од својата функција а по само неколку денови починал.
Св. Петнаесет тивериополски (струмички) маченици
Дело
Основни податоци за делата на Светите Петнаесет маченици произлегуваат од Житието на охридскиот архиепископ Теофилакт Охридски.
Во времето на римскиот цар Јулијан Отпадник (361-363) бил издаден акт за голем прогон на христијаните од империјата. Јулијан Отпадник како син на Констанциј II и брат на Константин Велики по стапувањето на императорскиот престол ги вратил старите пагански верувања и го отфрлил христијанството издавајќи наредба со која заповедал одмазда врз оние кои нема да се вратат кон старите обичаи. Во градот Никеја или денешен Изник во Турција, во центарот на градот била прочитена наредбата на императорот според која на оние кои ќе се одречат од христијанството им следувало награди. Според Житието голем дел од населението ја избегнале наредбата на императорот и заминале од градот.
Од они кои побегнале биле и Тимотеј, Комасиј, Евсевиј и Теодор кои се населиле во Солун. По краткиот престој во Солун тие заминале кон Тивериопол или денешна Струмица. Во градот Тимотеј станал епископ на Тивериополската црква, Комасиј кој претходно бил војник се замонашил заедно со Евсевиј а Теодор исто така бил епископ и учесник на Првиот вселенски собор во Никеја во 325 година. По пристигнувањето тие започнале да го проповедаат христијанството меѓу жителите на градот и биле прифатени од страна на Петар, Јован, Сергиј, Теодор, Никифор кој го проповедале делото на Исус во презвитерски чин а заедно со нив служеле Василиј и Тома во ѓаконски чин заедно со монасите Еротеј, Даниил, Харитон и Сократ. Уште тогаш почнала да се шири нивната слава на доследни христијански проповедници и чудотворци.
Погубување
По некое време за нивното дело во Тивериопол се разбрало во Солун од страна на Валент и Филип кои биле началници на градот и службеници на императорот Јулијан Отпадник. По пристигнувањето во градот тие наредиле пред толпата народ да бидат доведени тивериополските црковни лица, по кое им било речено: "Цело царство се потчинува на царската наредба која гласи дека треба да се поклониме на бесмртните богови… Како само вие се покажавте, наспроти целиот свет, помудри од старите луѓе? “"
Тие изјавиле дека и елинските писатели ги нарекуваат боговите неразумни и неморални и дека многу повеќе од нив ја разбираат незнабожечката религија. Но, во едни такви бајки бесмилено било да се верува, па затоа тие ја прифатиле верата бидејќи само тој за нив претставувал Бог. По ова Валент и Филип им поставиле прашање дали ќе пренесат жртва на боговите по кое тие повторно одбиле.
Мошти
По долги години, според преданието градот Тивериопол бил разрушен до темел од страна на Аварите и Словените а гробовите останале затрупани во разурнатиот храм. Со населувањето на словенските племиња во Струмичката област во извесна смисла затаил и култот кон Петнаесетте тивериополски маченици зашто настапил период на повторни конфронтации меѓу христијанската традиција на домородното население и паганскиот верски однос на доселените Словени. Но, постепено и словенското население почнало да го прифаќа христијанството, зашто само на тој начин Византија успевала повремено да ги држи под завојувачка власт и покорност.
Култот кон Светите Петнаесет Тивериополски маченици се возобновил од средината на IX век наваму кога покрстената бугарска држава на кнезовите Борис I и Симеон I ги завладеала од Византија македонските простори. По Моравската мисија на Св. Кирил и Методиј била основана Брегалничка епархија Во времето кога градот бил под власта на Борис I кој се покрстил во 864 година, според верувањата светите маченици почнале да се појавуваат на местото каде што биле положени и ги гледале како одат ноќно време по бедемот, разделувајќи им на сите што им требаат големи исцеленија. Бугарскиот цар дал заповед на Брегалничката епархија да биде изграден нов храм каде ќе бидат пренесени моштите на мачениците. Бугарскиот кнез Борис ја поддржал градбата на крстовидната црква во Струмица врз темелите на разурнатата ранохристијанска базилика и над гробовите на мачениците. При ваквиот воспоставен култен тренд се иницирало и пренесувањето на моштите во новоизградената катедрална црква посветена во нивен спомен во формираната епископија на Брегалница.
Оваа задача била доделена на болјаринот Таридин кој кога застанал врз местото каде се јавувале светителите дал наредба да се започне со копање по кое биле откриени ковчезите кои биле покриени со мермерни плочи и потпишани со натпис врз кој било изложено името на секој од светителите, надворешниот изглед, начинот на живот, чинот и цртите на лицето. Зацврстувањето на светителскиот култ кон св. Петнаесет Тивериополски маченици било предизвикано со откривањето на светите мошти на петте свештеномаченици Тимотеј, Комасиј, Евсевиј, Теодор и Сократ во втората половина на IX век. Во 42-та глава од Житието се наведува дека пренесувањето на моштите било на 28 август, датум кој влегол и во црковниот календар за празнување на овој чин.
Во 1355 година средновековниот српски владетел Стефан Душан главно своите освојувања ги распространил во Македонија, па сакајќи да ја замени Византија на Балканот на секој план, се определил да ги користи македонските духовни и културни традиции. Се крунисал за цар во Скопје со благословот на охридскиот архиепископ, а државниот Собор го одржал токму во Крупиште - каде што сè уште постоела катедралната црква на некогашната Брегалничка епископија. Веројатно катедралната црква настрадала од земјотрес. Истиот средновековен српски владетел го изразил својот интерес и кон црквата „Св. Петнаесет“ во Струмица, којшто во својата Грамота од 1348-1352 година на манастирот „Св. Архангели Михаил и Гаврил“ кај Призрен му ја подарил како „задужбина“ За време на турското ропство оваа црква била разурната, а во 1921 година нејзиниот духовен култ бил обновен со изградбата на една капела.
Подоцна Струмица доживеала катаклизма и била разрушена до темел, а настрадале и моштите. Останала само една рака за која се претпоставува дека е на Петар, која што според верувањата направила многу чуда и излечила многу болни и која подоцна била положена во храмот посветен на Света Анастасија во Солун.
По Балканските војни во 1913 година некој ја однел во Кукуш. Во Струмица останал само споменот за светите Петнаесет свештеномаченици чиј спомен месното население го празнува свечено на местото каде се претпоставува дека биле погубени и каде што се случиле многу чуда. Не треба да се запостави претпоставката дека во периодот кога ранохристијанската базилика била разурната некои од моштите да биле откопувани како исцелителни реликвии и да се разнесувале во непознати насоки. Но, постои веројатност дел од нив сè уште да лежаат под струмичката земја во самиот архитектонски комплекс или пак во неговата близина.
Во 1984 година академик Блага Алексова го открила храмот каде се претпоставувало дека се наоѓале моштите на светците кој се наоѓал недалеку од Крупиште на Брегалница.
Култ
Кон крајот на 11 или во почетокот на XII век охридскиот архиепископ Теофилакт Охридски ја составил опширната богословско-историска творба со хагиографска структура, именувана како Мачеништвото на светите славни петнаесет свештеномаченици пострадани во Тивериопол, сега именуван Струмица, за царувањето на злочестивиот Јулијан Отстапник. Овој состав претставува главниот историски и книжевен извор за проследување на култот кон св. Петнаесет Тивериополски свештеномаченици. Не е сочуван неговиот оригинален прототип напишан на византиско-грчки јазик.
"Тивериопол достигнал да стане како некоја кула од секаде видлива, која ја раздавала и на другите градови на запад светлината на верата и ги враќала од мракот на заблудата оние, што се наоѓале во длабокото море на неверието“"
За поинтензивно актуелизирање на култот кон ранохристијанските маченици загинати во текот на прогоните од протагонистите на паганската вера придонела и една одредба на Седмиот вселенски собор во 842 година. Според неа се воспоставило официјалното иконопочитување и се наметнала неопходност од литература, насочена за да ја заштити светоста на христијанскиот морал и на моштите и да создаде поимпресивна емоционална атмосфера околу овој суштествен атрибут за иконопоклонството. Култот на св. Петнаесет Тивериополски маченици се воспоставувал уште и преку уметничката традиција, со насликувањето на нивните портрети по фреските и иконите. Досега се откриени нивните портрети на западниот ѕид од централната гробница во базиликата и средновековната црква „Св. Петнаесет“ во Струмица, а се познати и неколку икони од понов период.
Најтемелни истражувања за застапеноста на овие светители во ликовната уметност изложил академик Цветан Грозданов, при што тој заклучил дека преку овој облик на манифестирање нивниот култ не излегол од границите на струмичко-брегалничкиот регион.
Никола Јуруков
Никола Јуруков ( во — во ) — македонски револуционер на ВМРО, раководител на македонските федералисти и редактор на весникот Автономна Македонија (1920-1922).
Животопис
Никола по професија бил архитект. Во национално ослободителната борба на македонскиот народ се вклучил во 1913 година. Бил претседател на Костурското братство во Софија. Со свои лични средства ја финансирал Македонската Федеративна Организација во која бил раководен деец. Бил нејзин заграничен претставник во Женева, каде што ја претставувал организацијата пред Друштвото на народите.
Бил убиен во некоја кафана во Софија, по наредба на Тодор Александров, а за физички извршител на неговото убиство се смета дека бил четникот Стефан Каркалашов од Богданци.
NGC 6127
NGC 6127 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6127 се споменува и како NGC 6125, NGC 6128, UGC 10345, CGCG 298-29, 1ZW 142, MCG 10-23-65.
Откривање
Објектот е откриен на 6 јули 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6127 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 6127 има привидни димензии од 1,4' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 19 м 11,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +57° 59' 5"".
Други поделби
Проучување на NGC 6127 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57812. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 51; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3884. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1101.
Сотир Начев
Сотир Начев (Четирок,, Егејска Македонија, - ,  ) — македонски рволуционер, учесник во НОБ.
Животопис
Начев е роден во 1905 година во село костурското село Четирок, Егејска Македонија, во семејство на Костандо Начев, комита од Илинденското востание. Неговата мајка се викала Риса и имал уште 5 браќа и сестри. Поради своите активности во ослободителното дело, се соочува со низа проблеми и закани. Повеќепати е во затвор и повеќепати му е одземан имот од страна на властите во Грција. По последното ослободување од затвор неговиот татко дознава дека му се спрема убиство. Поради тоа Сотир со помош на татко му, кој добро го познавал теренот, избегал во Вардарскиот дел на Македонија и се приклучил во НОБ. Сотир починал на 30 јуни 1980 година во Скопје.
Харц (округ Гетинген)
Географија
Иако таму нема пријавени жители, од административни причини ѝ е доделен управниот број 03 1 56 501 (Amtlicher Gemeindeschlüssel). Областа зафаќа големи делови од округот Гетинген и се наоѓа североисточно кон округот Гослар.
Управување
Управувањето на слободните области во окрузите Гетинген и Гослар, од кои 98% се покраински шуми, припаѓа на шумскиот округ Клаустал, кој исто така ги води матичните книги и е одговорен за безбедноста и редот во областа. Оваа особеност потекнува од рударската историја на Харц.
Михајло Димитриевски-Мичо
Михајло Димитриевски-Мичо  студирал на Графичкиот факултет во Битола.
Активно објавува стрипови и цртежи во „Студентски збор“, „Пулс“, „Стрип Арт“, "The Cult", илустрации за учебници во издание на „Просветно дело“ и други.
Битолчанецот Михајло Димитриевски, попознат како „Тхе Мичо“, е легенда на стрип-цртањето и илустрацијата не само кај нас, туку и во глобалната индустрија на друштвени игри и стрипови.Попознати негови игри на межународен план се:  „Валерија“„(Valeria)“, „Бродоградители на Северното Море“ „(Shipwrights of north sea)“, „Игра на тронови“ „(Game of Thrones)“, македонските: „Воздигнато благородништво“ „(Rise to Nobility)“,„Каверна таверна“, „(Cavern Tavern)“, „Робин Худ“, „(Robin Hood)“, „Галактички Војсководци“, „(Galactic Warlords)“.
На домашен терен е познат како автор на карактерите на „Петко“, „Еднооки“,„Чунга лунга“, додека на светски план стигна до цртање карактери за популарниот серијал „Игра на тронови“. Во последно време неговото име се појавува на шпиците на анимираниот серијал „Светот на Биби“, каде што е арт-директор, ги дизајнира карактерите и позадините и се грижи за целокупниот визуелен изглед на проектот.
Покрај сите професионални цртачки обврски во периодот на карантин во изминатите неколку месеци секојдневно на Фејсбук објавувал по еден цртеж поврзан со ковид-кризата. Така се појави неговата прва книга „Карантински хроники“, во која објавил 82 цртежи. ,.
Уметничи (арт) директор е на првиот македонски долгометражен 2д анимиран филм:„Џон Вардар против Галаксијата“
Во книгата  DаrkHorse –Sakai Project, посветена на стрипот, спомнат е како истакнат автор заедно со  најдобрите светски стрип автори и иилустратори:(Мињола, Деј Гибонс, Френк Чо, Џек Дејвис, Гуарнидо, Корбен, Паоло Ривера).
Црква „Св. Јован Богослов“ - Сер
Свети Јован Богослов (Αγίου Ιωάννου Θεολόγου) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот се наоѓа на рид во маалото Горна Каменица, на улица „Агиос Јоанис Теологос“ бр. 1. Изграден е во 1836 г. како благодарност за спасот на жителите на Сер од колеж на 8 мај 1821 г. — денот на светецот. Тогаш Мехмед-бег, за да го спаси пријателот Папајоанис Сакелариос му ги издал спремните планови за погром, и митрополитот Хрисант Серски издејствувал кај кајмакамот да го спречи колежот врз христијаните. Во градот се убиени само четворица и Јован Богослов е прогласен за заштитник на Сер. Во 1855 г. манастирот „Св. Јован Претеча“ ги исплатил долговите на храмот во износ од 50.000 грошови и црквата станала потчинета на него. Подоцна жителите на Каменица си ја откупиле црквата.
Градбата претставува трикорабна базилика со дрвен четириводен покрив. Во 1919 г. градбата е продолжена за 5 метри, додавајќи женска црква во облик на буквата П и камбанарија. Во 1957 г. на јужната страна е доградена собичка, а во 1966 г. и кујна, а нартексот и канцеларијата се затворени со стаклени прозорци. Обновени се покривот и подот. Дрвениот под на женската црква во 1980 г. е заменет со цементен. Кон осумте дрвени столбови се додадени уште четири бетонски. Црквата има два влеза — од запад и југ, а осветлена е од осумнаесет прозорци. Во олтарот освен апсидната конха има уште пет помали. Олтарот е мермерен. Иконостасот е резбран и има три реда икони — 12 царски и 44 помали над нив. Некои од иконите се од 1836 г. Стари фрески има во проскомидията и над столбовите на средниот кораб, каде се претставени евангелистите и пророците Мојсеј, Давид, Соломон и Илија. Богородица Поширока од небесата во олтарот е насликана во 1971 г. од зографот Константинос Котикостас. Останатиот живопис е дела на Николаос Голас од 1992 г. Амвонот, владичкиот престол, проскинитарите, аналоите и дограмата се резбани, дело на серски работилници од 1988 – 1991 г. За вредни предмети од XIX век се сметаат преносливите икони, садовите и брокатниот епитаф.
Во 1990 г. храмот е прогласен за заштитен споменик на културата како поклоничко место поради оригиналниот архитектонски стил, убавите фрески и украси и икони.
Во парохијата влегува и црквата „Св. Варвара“ сместена преку реката, западно од стадионот.
Солунски револуционерен округ
Солунскиот револуционерен округ бил дел од структурата на Македонската револуционерна организација. Округот го опфаќал Солунскиот вилает во Отоманското Царство.
Во јули Даме се нашол во Кавадарци и го формирал првиот револуционерен комитет на Организацијата во Македонија. Гоце Делчев и Туше Делииванов на Велигден 1895 година се нашле во Кукуш каде што покрстиле 15 души во Организацијата. Меѓу зачленетите била и сестрата на Гоце, Руша Делчева, една од првите жени во МРО. Првата чета во Солунскиот револуционерен округ била екипирана во првата половина на 1897 година во Ениџевардарско. Во 1901 година се разврзала Солунската афера. Аферата започнала во Солун, постепено се проширила во Солунскиот вилает. Додека турските власти ја разоткривале организациската мрежа во Солунско и Кукушко на 4 Февруари 1901 година во селото Бајалци четата на Христо Чернопеев имала судир со турскиот аскер и тоа дало нова дименизија на аферата. Најголемиот дел од легалните дејци на Македонската револуционерна организација од загрозените реони биле принудени да заминаат и да се засолнат во Бугарија.
Според општиот план за Илинденското востание, Првиот Солунски револуционерен округ е поделен на два реони - "Кожув" и "Беласица". Подготовките за востанието во Ениџевардарско ги презел Апостол Петков. Воденската околија имала слабо учество во востанието. Таму имало неколку битки. Сава Михајлов и Аргир Манасиев откако го добиле известувањето за денот на востанието, организирале советување. Тие заклучиле дека ќе можат да преземаат само атентати по железничката линија. Востанието во Тиквешко започнало со потпалување на една беговска кула кај Положно, а бегот бил ранет. Подготовките во Кукушко се одвивале под раководство на војводата Крсто Асенов. За денот на востанието било изработено востаничко знаме.
По задушувањето на Илинденското востание се засилува грчката вооружена пропаганда во Македонија, предводена од грчкиот конзулат во Солун. Со пари и доделување на бесплатно оружје, андартите ги привлекуваат на своја страна селата Петрево, Рамел и Зорбатово, а грчките села во Урумљакот стануваат пунктови на грчката пропаганда. Грчките чети постојано ги напаѓаат егзархиските села во Ениџевардарско, а како одмазада се опожарени Рамел и Ниси.
Во јули 1908 година е прогласена Младотурската револуција, по која четите на двете страни ја напуштата вооружената борба.
Прв револуционерен комитет
Во летото 1894 година по барање на Централниот комитет, Даме презел една поголема обиколка низ Македонија во текот на јули и август, неговата намера била подготви револуционерна почва. Најпрво го посетил Штип каде што наишол на неколку граѓани кои биле благонаклонети, меѓутоа Даме сепак сметал дека е прерано да зборува за револуционерната идејата и затоа тогаш не бил формиран револуционерен комитет.
Во јули Даме се нашол во Кавадарци и го формирал првиот револуционерен комитет на Организацијата во Македонија. Прв член во Кавадарци бил ученикот Иван Минчев, тој со Организацијата бил запознаен уште во Солун, а Даме преку Минчев стапил во контакт со главниот учител Пане Иванов и кавдаречкиот учител Иван Велков. Даме им дал преписка од уставот кој го носел со себе, тие двајца дале заклетва пред Даме, а за претседател на комитетот бил поставен учителот Пане Иванов. Во Кавадарци Даме се задржал неколку дена, а потоа со членовите на комитетот заминал за Ваташа каде што биле покрстени неколкумина.
Велигденска мисија
Првата голема мисија на Гоце низ Македонија се датира во април 1895 година за време на велигденскиот распуст. Гоце на пат заминал заедно со Туше Делииванов. Во Велес се сретнале со Петар Поп Арсов. По оваа средба со воз заминале за Солун каде што требало да се сретнат со актуелниот претседател на Централниот комитет на МРО, Христо Татарчев. На Велигден се нашле во Кукуш каде што покрстиле 15 души во Организацијата. Меѓу зачленетите била и сестрата на Гоце, Руша Делчева, една од првите жени во МРО. Во текот на престојот во Кукуш, Гоце успеал да собере 180 лири, а непосредно пред неговото заминување сумата се искачила на 330 лири, парите биле доставени на Централниот комитет на МРО.