cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Црква „Вознесение Христово“ - Вишни
Живопис
Сумирајќи ги на крај целокупните досегашни искажувања на оваа пештерна црква, се заклучува дека е сочуван еден извонреден и по својата специфичност редок споменик, каде што човекот – испосник, користејќи ги природните убавини, направил едно пријатно култно место за своите потреби.
Легенда
Спасовден, како што се нарекува денот на Христовото Вознесение, е еден од дванаесетте главни религиозни празници што со голема почит се слават ширум христијанскиот свет. Во струшкиот крај, поточно во селата Вишни и Вевчани, Спасовден е ден кога тамошните луѓе се потсетуваат на една стара легенда. Како што кажува таа – во Вевчани некогаш живееле брат и сестра кои со голема љубов и без остаток му се предале на христијанството и живееле во свет живот. Поради ова, населението од целиот крај ги прифатил како светци и кон нив се однесувале со особена почит.Особено била почитувана сестрата која се викала Спасица, која кога се задевојачила, се преселила во пештерната црква кај с. Вишни каде, живеејќи како калуѓерка и ткаејќи по цел ден килими на разбој, го минала остатокот од својот живот. По нејзината смрт, а живеела долго, селаните од с. Вишни сакале да го сочуваат споменот за неа. Неколку години од кога починала, тие го зеле нејзиниот череп и го однеле во Струга кај најдобриот и најпрочуениот кујунџија од тоа време за тој од срма и филигран, да направи сребрена маска со која ќе се заштитат останките на Светата Спасица. Во годините потоа маската на Св. Спасица станала најценета реликвија на пештерската црква. Оттогаш секој Спасовден девојките од с. Вишни и околните села се собираат за да појдат на поклонение во црквата носејќи притоа подароци. Имено според легендата се верува дека таа ќе им помогне што побргу среќно да се омажат. Според утврдениот ритуал девојките, откако ќе се поклонат на Светицата ја земаат нејзината сребрена маска и со неа го обиколуваат целото село, одејќи од куќа на куќа и собирајќи дарови за црквата.Инаку, честа да ги носи реликвиите на Св. Спасица секогаш и паѓа на најстарата немажена девојка од селото бидејќи се верува дека тоа ќе и помогне да го најде својот к’смет, т.е. своето момче.
Ијирак (месечина)
Ијирак или Сатурн XXII (22), е мал програден неправилен сателит на Сатурн. Откриен бил во 2000 година од тимот на Брет Гледман, Џон Џ. Кавеларс и др., и му била дадена привремената ознака . Името го добил во 2003 година по ијирак, суштество во Инуитската митологија. Ијирак кружи околу Сатурн на просечно растојание од 11,1 гигаметри за 451 ден, со орбита многу слична на таа на Кивиук. Се верува дека Ијирак е во Козаиева резонанца: неговата орбита циклично го намалува наклонот додека ја зголемува занесеноста и обратно. Орбиталниот аргумент на перицентарот осцилира на околу 90° со амплитуда од 60°.
Име
Ијирак го добил името во 2003 година по Ијирак, суштество од Инуитската митологија.
Кавелаарс, астроном од Мекмастер Универзитетот, го предложил имево со цел да се престане со именувањето на астрономските тела по ликови од грчко-римската митологија и карактери од ренесансните дела. Поминал неколку месеци во обид да најде имиња кои би биле и мултикултурни и канадски, но не успеал да најде ништо соодветно. Во март 2001 година, додека им читал приказна за Инуитите на своите деца, конечно го нашол тоа што го барал. Ијирак играл криенка, а истото го правеле и овие мали месечини на Сатурн: тешко е да се најдат и се ладни како канадскиот арктик (во тимот на откривачи имало канаѓани, норвежани и исланѓани). Кавелаарс стапил во контакт со авторот на приказната, Мајкл Кусугак, за да добие негова согласност, а тој, исто така, ги предложил имињата за Кивиук и 90377 Седна.
Косовски Бошњаци
Косовските Бошњаци по Албанците и Србите се најмногубројната етничка заедница во Косово.
Најголемиот број на Бошњаци во Косово живее во Призрен, Средачка Жупа, Гори, Призренска Подгора, односно во Призренско-драгашката област на самата Шар Планина. Позначаен број на Бошњаци живее и во Печко-источкиот крај, и во Косовска Митровица, додека во помал број ги има и во Приштина, Урошевац и во другите градови.
Историја на косовските Бошњаци
Историјата на косовските Бошњаци е тесно поврзана со историјата на сите народи кои со векови живееле на Косово. На просторот меѓу призренско драгашкиот регион настанало автохтоно бошњачко население, Торбеши односно Горанци. Бошњаците муслимани од овој крај го сметаат називот торбеши за наврдлив исто како што Албанците го сметаат за навредлив називот Шиптар, така да во нормалната и културната комуникација меѓу народите може да се употребува само име кое одразува културен и традиционален етникум во овој дел на Косово. Овие назици се повеќе од регионален и социјален карактер, но не етнички. Големината живеела во руралните средини каде се развивала културата, традицијата и менталитетот. Развојот на градовите и разните случувања резултираа со миграции на населението во овој регион. Преданијата говорат дека најблиското село во Призрен, Јабланица, било основано од Бошњаци и воедно ова село било постаро и од самиот град Призрен.
Политичката ситуација
Бошњаците во Косово се политички организирани во следните коалиции и партии:
Коалицијата Вакат која ја сочинуваат три политички партии:  Демократска партија на Бошњаците од Призрен, Демократска партија Ватан од Драгаш и Бошњачката партија на Косово од Пеќ:  доби доверба од повеќе од половина гласови од Косовските Бошњаци повеќе од 5,000 и заедно со Демократската Партија на Турците, преку пратеничката група "6+" ја сочинуваат владејачката коалиција со ЛДК (демократскиот сојуз на Косово) и ААК (Алијанса за иднината на Косово). Во собранието Коалицијата Вакат има освоено три места, СДА Косово само едно, додека во владата на Косово министер е Садик Идризи, пред Бошњачката коалиција Вакат и пратеничката група "6+".
Бошњаците на Косово преку Форумот на Бошњаците на Косово усвоија значаен политички документ - Платформа за учество на Бошњаците во преговорите околу статусот на Косово.
Денес на Косово, Бошњачките студенти го студираат Босанскиот јазик, на два факултети: Во Пеќ на факултетот за Бизнис, во Призрен на образовниот факултет. Студираат и во другите катедри на Универзитетот во Приштина каде испитите може да ги положуваат на нивниот мајчин јазик. На Косово излегува и часопит на Босански јазик наречен "Алем", како и телевизиската програма на босански јазик на Радио Телевизија Косово, која ја уредува Надира Авдиќ - Власи.
Марина Александрова
Марина Андреевна Пупенина позната по псевдоним  'Марина Александрова'  (Мари́на Андре́евна Пупе́нина; родена на 29 август 1982 година) — руска глумица, позната по улогата на Катерина II (Русија) во телевизиската серија  Екатерина . Таа е заслужен уметник на Руската Федерација (2016).
Животопис
Марина Андреевна Пупенина е родена на 29 август 1982 година во унгарскиот град Кишкунмајша.
Нејзиниот татко Андреј Пупенин служел во Советската армија, сместена во Унгарија, а нејзината мајка работела како професор на Универзитетот Херцен.
Во 1986 година, семејството се преселило крај Бајкалското Езеро, потоа во Тула, конечно се сместило во Ленинград (сега Санкт Петербург) во 1987.
Во 1996 година, го завршила средното училиште со специјализации по математика и музика (харфа).
Истата година таа се запишала на драмското училиште „Замисли“ и се приклучи на Театарска школа под водство на Валентина Николаенко.
Од 2006 до 2011 година, Марина Александрова била глумица на театарската дружина „Современик“ во Москва.
Личен живот
На 7 јуни 2008 година, Александрова се омажила за колегата глумецот Иван Стебунов. Тие се разведоа во 2010 година. После тоа таа имаше врска со глумецот Александар Домогаров. На 11 јули 2012 година роди син. Детето се вика Андреј, по неговиот татко - ТВ-режисерот Андреј Болтенко. Александрова го роди своето второ дете на 2015 година - ќерка по име Екатерина.
Макото Кобајаши
Животопис
По добивањето на својот докторат на Нагојскиот универзитет во 1972 година, Кобајаши работел како помошник истражувач за елементарните честички при Кјотскиот универзитет. Заедно, со својот колега Тошихиде Маскава, работеле на објаснувањето на нарушувањето на CP симетријата во стандардниот модел на физиката на елементарните честички. Кобајаши и Маскавината теорија морала да има најмалку три семејства на каваркови, предвидување кое е потврдено експериментално четири години подоцна со откривањето на длабинскиот кварк.
Кобајаши и Маскавовиот натпис, „Нарушување на CP-симетријата во ренормализационата теорија на слабото заемодејство“, објавен во 1973 година, и е четврт најнаведуван високоенергетски физички труд на сите времиња од почетокот на 2010 година. ККМ-матрица, која ги определува мешачките параметри меѓу кварковите е резултат на овој труд. Кобајаши Маскава биле наградени со половина од Нобеловата награда за физика за својата работа во 2008 година, додека остатокот му бил доделен на Јојчиро Намбу.
Личен живот
Кобајаши се родил и образувал во Нагоја, Јапонија. Се оженил со Сахико Еномото во 1975 година, и имаат син Јуничиро. Посметта на неговата прва жена, Кобајаши се оженил со Емико Накајама во 1990 година и имаат ќерка Јука.
732
732 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 732 година од новата ера, 732. од првиот милениум, 32. од VIII век и трета од 730-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Стока (економија)
Стока, роба или артикл — нешто за што постои побарувачка, но кое се нуди без квалитативна разлика низ пазарот. Ова е производ кој е ист без разлика кој го произведува. Такви примери се бензинот, хартијата за пишување или млекото. Со други зборови, бакарот е бакар. Оризот е ориз. Меѓутоа аудио-системите на пример, имаат многу нивоа на квалитет. И што подобар е системот, тоа повеќе чини. Цената на бакарот е универзална, и флуктуира на двевна база зависно од глобалната понуда и побарувачка.
Една од одликите на стоката е тоа што нејзината цена се одредува како функција на нејзиниот пазар во целина. Добро зацврстените физички стоки од одамна активно се тргувале на готовинските и деривативните пазари. Ова се основни ресурси и земјоделски производи како железната руда, сировата нафта, јагленот, етанолот, солта, шеќерот, кафето, сојата, алуминиумот, оризот, пченицата, златото и среброто.
Феноменот наречен комодификација се случува кога пазарот на добрата и услугите престанува да разликува место на набавка, често со распрснување на интелектуалниот капитал потребен за нивно стекнување или производство. Како такви, добрата на кои порано се добивало висока маржа сега се стока, како да речеме генерички лекарства и силициумски чипови.
Стоката во марксизмот
Марксовата анализа на стоката има за цел да го реши прашањето за тоа што е тоа што ја вопоставува економската вредност на добрата, служејќи се со трудовата теорија на вредност. Оваа проблематика на широко ја обработувале Адам Смит, Давид Рикардо и and Јохан Карл Родбертус и други. Во економијата, вредноста и цената не се еквивалентни, и затоа теоретизирањето за посебниот однос помеѓу вредноста и пазарната цена претставува предизвик како за либералните, така и за марксистичките економисти.
Жолчна киселина
Жолчни киселини ― стероидни киселини кои претежно се наоѓаат во жолчката на цицачите и други 'рбетници. Различни жолчни киселини се синтетизираат во црниот дроб. Жолчните киселини конјугирани со остатоци од таурин или глицин за да се добијат анјони наречени жолчни соли.
Првостепени жолчни киселини се тие кои ги синтетизира црниот дроб. Второстепените жолчни киселини се резултат од дејството на бактериите во дебелото црево. Кај луѓето главните жолчни соли се таурохолната киселина и гликохолната киселина (деривати на холичната киселина) и таурохенодеоксихолната киселина и гликохенодеоксихолната киселина (деривати на хенодеоксихолната киселина). Тие се приближно еднакви во количина. Солите на нивните 7-алфа-дехидроксилирани деривати, деоксихолна киселина и литохолна киселина, биле исто така пронајдени, заедно со деривати на холична, хенодеоксихолна и деоксихолна киселина сочинувајќи ги над 90% од човечките билијарни жолчни киселини.
Жолчните киселини опфаќаат околу 80% од органските соединенија во жолчката (останатите се фосфолипиди и холестерол). Зголемено лачење на жолчни киселини резултира со зголемување протекување на жолчката. Жолчните киселини го помогаат варењето на мастите и маслата. Тие служат како сурфактанти кои образуваат мицела, капсулираат хранливите материи, така што го олеснуваат нивното впивање. Mицелите се спуштени во химата пред понатамошната обработка. Жолчните киселини имаат и хормоналнo дејство низ телото, особено преку фарнесоидниот X рецептор и GPBAR1 (исто така познат како TGR5).
Првостепени жолчни киселини
Синтезата на жолчните киселини се одвива во хепатоцитите, кои ги синтетизираат првостепените жолчни киселини (холна киселина и хенодеоксихолна киселина кај луѓето) преку оксидација на холестерол со посредство на цитохром P450 во повеќечекорна постапка. Приближно 600 мг жолчни соли се синтетизираат дневно за надомест на жолчните киселини изгубени во изметот, иако, како што е опишано подолу, многу поголемо количество се лачат, повтоно впиваат и рециклираат во цревата.
Чекорот за ограничување на брзината на синтезата е со додакот на хидроксилна група на 7-та положба на стероидното јадро со ензимот холестерол 7 алфа-хидроксилаза. Овој ензим се регулира намалувајќи се од холичната киселина, и позитивно зголемено регулиран од холестеролот. Инхибиран од дејството на илеалниот хормон FGF15/19.
Лачењето на некоја од жолчните киселини (првостепени или второстепени), претходи од клетките на црниот дроб кои ги конјугираат со глицин или со таурин, за да создадат вкупно 8 можни конјугирани жолчни киселини. Овие конјугирани жолчни киселини често се нарекуваат и жолчни соли. pKa на неконјугираните жолчни киселини е помеѓу 5 и 6,5, додека pH на дванаесетпалечното црево е помеѓу 3 и 5, така што кога неконјугираните жолчни киселини се во дуоденумот, тие речиси секогаш се протонираат (форма HA), што прави тие се приближно нерастворливи во вода. Конјугацијата на жолчните киселини со аминокиселините намалува pKa на жолчната киселина аминокиселина помеѓу 1 и 4. Така што, конјугираните жолчни киселини се речиси секогаш во нивната депротонирана (А-) облик во дуоденумот, што ги прави многу порастворливи во вода и многу поспособни да ја исполнуваат својата физиолошка функција, емулгирање на мастите.
Второстепени жолчни киселини
По лачењето во луменот на цревата, жолчните соли се изменети од цревните бактерии. Тие се делумно дехидроксилирани. Нивните глицински и таурински групи се отстранети за производството на второстепените жолчни киселини, деоксихолна киселина и литохолна киселина. Холната киселина е претворена во деоксихолна киселина, а хенодеоксихолната киселина во литхолна киселина. Сите четири од овие жолчни киселини се рециклирани, низ постапка позната како ентерохепатална циркулација.
Варење на липидите
Синтезата на жолчните киселини е главна рута во метаболизмот на холестеролот кај повеќето видови, со исклучок кај луѓето. Телото произведува околу 800 мг холестерол дневно и околу половина од тоа се користи за синтеза на жолчни киселини 400–600 mg дневно. Возрасните луѓе лачат помеѓу 12 и 18 г жолчни киселини во цревата секој ден, главно по оброците. Базенот на жолчните киселини е помеѓу 4-6 г, што значи дека жолчните киселини се рециклираат повеќе пати дневно. Околу 95% од жолчните киселини повторно се впивааат со активен превоз во илеумот, по што се рециклираат повторно во црниот дроб за понатамошно лачење во билијарниот систем и жолчното кесе. Оваа ентерохепатална циркулација на жолчните киселини овозможува ниска стапка на производство, само околу 0,3 г/ден, но соголеми количини што се лачат во цревата.
Останати функции на жолчните киселини се: вклучително и отстранување на холестеролот од телото, поттикнување на протокот на жолчката за да отстрани одредени катаболити (вклучувајќи билирубин), емулгирање на липосолубилни витамини со цел да се овозможи нивно впивање, помагаат во подвижноста и намалувањето на бактериската флора пронајдена во тенкото црево и билијарниот тракт.
Клеточна сигнализација
Жолчните киселини имаат метаболичка функција во човечкото тело налик на онаа на хормоните, дејствувајќи преку два својствени рецептори, фарнесоидниот X рецептор и рецепторот на жолчката киселина поврзан со Г-белковина/TGR5. Тие помалку специфично се поврзуваат со некои други рецептори и е пријавено дека ја регулираат активноста на одредени ензими и јонски канали како и синтезата на различни супстанции, вклучувајќи ендогени етаноламиди на масни киселини.
Ҽ
Ҽ — дел од кириличната несловенска азбука. Буквата ја користи апхаскиот јазик. Буквата потекнува од кириличната буква е со одредени модификации. Буквата има звучна вредност /tʂ/.
Пливање на Летните олимписки игри 2004 – 400 м слободен стил во машка конкуренција
Пливање на Летните олимписки игри 2004 година - 400 м слободен стил во машка конкуренција — дисциплина која се одржала во Атинскиот олимписки воден центар кој е во составот на Атинскиот олимписки спортски комплекс, во Атина, Грција. Натпреварот се одржал на 14 август.
Рекорди
Пред овој натпревар, постојните светски и олимписки рекорди биле како што следува.
Ҿ
Ҿ — дел од кириличната несловенска азбука. Буквата ја користи апхаскиот јазик. Буквата потекнува од кириличната буква е со одредени модификации. Буквата има звучна вредност /ʈ͡ʂʼ/.
Беројци (Велмевци)
Беројци — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Велмевци. Претставува рудник од средниот век. Се наоѓа на 2 км североисточно од селото, во близината на новиот асфалтен пат Железнец — Белица, каде се откриени остатоци од стар рудник.
Старо Село (Смиловци)
Старо Село — археолошко наоѓалиште во велешкото село Смиловци, Општина Чашка. Наоѓалиштето претставува населба и црква од среден век. На 3 км источно од селото, на зарамнето плато со површина од 0,7 хектара се среќаваат фрагменти од керамички садови и големо количество градежен материјал. Се гледаат и остатоци од мала црква во која се вградени повеќе сполии.
Список на државни водачи во 1263 година
Ова е список на државни водачи во 263 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Космос-484
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 6 април 1972 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 5900 килограми. Космос-484 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 219 км, а најмалото на 193.
Уснија Реџепова
Уснија Реџепова (Скопје, 4 февруари 1946 -, ) — српска и македонска пејачка со ромско и турско потекло.
Уснија ја глумела Коштана во Народниот театар во Белград, цели 25 години. Покрај тоа, Уснија се појавила како пејачка во филмот Дервишот и смртта од 1974 година.
Таа е добитничка на националната пензија на Република Србија, од 29 декември 2011 година.
Алфред Едвардс
Алфред Ормонде Едвардс (Alfred Ormonde Edwards) — англиски фудбалер и еден од основачите на италијанскиот фудбалски клуб Милан.
Поранешниот вице-конзул во Милано бил позната личност во миланските високи кругови и станува првиот изгласан претседател на Милан. Во јануари 1900 клубот станува дел од Италијанската фудбалска федерација. Едвардс исто така бил и играч на репрезентацијата на Англија.
Миодраг Милиќ
Миодраг Младен Милиќ ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Во Скопје го завршил основното училиште и гимназијата. По окупацијата бил присилен да го напушти Скопје и да замине за Србија, во родното место на татка си, во Горна Трепча, кај Чачак. Во Србија се поврзал со Народноослободителното движење и активно учествувал во заднинската борба против окупаторот. Во 1943 година заминал во партизани. Подоцна станал борец во Десеттата српска ударна бригада. Бил учесник во голем број борби против Германците и домашните предавници. На 19 јануари 1945 година, во завршните борби за ослободување на Југославија, храбро загинал во борбите против непријателот кај Ловац, до Ерделик во Срем.
Меризим (Велмевци)
Меризим — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Велмевци. Претставува населба од доцноантичко време.
Параклис „Св. Архангел Михаил“ - Ропотово
Свети Архангел Михаил — параклис во селото Ропотово. Сместен е на влезот од селото, од левата страна на патот кој води од Македонски Брод.
Историја
Камен-темелник за изградба на параклисот бил поставен на 17 јуни 2008 година.
Флеминг (област)
Флеминг — област и ридски масив кој се протега 100 километри од реката Елба до реката Даме во германските покраини Саксонија-Анхалт и Бранденбург. Негов највисок врв е Хагелберг (201 м). Името Флеминг потекнува од 12 век, кога фламанските доселеници дошле да се населуваат во областа од пренаселените градови во Фландрија.
Денес, Флеминг е рурална област, која има корист од нејзината близина на метрополитенската област на Берлин. Туризмот станал важен економски сектор. Со неговите три природни паркови (Природен парк Горен Флеминг, Природен парк Флеминг и Природен парк Нуте-Ниплиц), насочени кон пешачењето, велосипедизмот и рекреацијата во природа. Друга туристичка атракција е Флеминг-Скејт, кој е една од најдолгите патеки за возење ролерки во Европа (190 км).
Ѝ
Ѝ — варијанта на кириличната буква „И“. Оваа комбинација не е посебна буква, туку се користи во македонскиот јазик и во бугарскиот јазик за разликување на истолики зборови, поточно помеѓу кратката заменска форма Ѝ и сврзникот И.
може да се најде и во српски и црковнословенски текстови во кои се употребува за одбележување на акцентот врз самогласка, како и во постари (XIX век и порано) руски книги. Денешниот македонски и руски користат остар екцент (´) наместо гравис (`) за таа намена, иако македонскиот тоа го прави многу поретко бидејќи, за разлика од рускиот (кој има сосема варијабилен акцент и затоа нема правила за акцентирање), македонскиот има строги правила на третосложно акцентирање на зборовите.
Хави Гереро
Франциско Хавиер „Хави“ Гарсија Гереро (роден на 22 октомври 1976 година) е шпански пензиониран фудбалер кој играл како напаѓач.
Тој одиграл вкупно 195 натпревари во Ла Лига и 48 гола во текот на седум сезони, главно во репрезентацијата на Расинг де Сантандер и Рекреативо (по три години). Тој одиграл 251 натпревар и дал 72 гола во Сегунда дивизион, во професионалната кариера која траела18 години.
Клупска кариера
Гереро е роден во Мадрид. Како неуспешен младински дипломец во Реал Мадрид, тој исто така имал позајмици во Реал Хаен и Тераса ФК - соодветно во втората и третата дивизија - пред да биде ослободен во летото 1999 година, по што потпишал со Албасете Баломпие во поранешната табела. за да постигне 20 лигашки голови во текот на две сезони.
Пред сезоната 2001–02, Гереро му се приклучил на Атлетико Мадрид заедно со соиграчот Хесус Муњоз, но менаџерот Луис Арагонес брзо го проценил како вишок на барањата, преселувајќи се во Расинг де Сантандер кон крајот на август без да одигра натпреварувачки натпревар. Тој секогаш бил прв избор за време на неговиот престој во клубот од Кантабрија, постигнувајќи просечни 11 гола по сезона.
733
733 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 733 година од новата ера, 733. од првиот милениум, 33. од VIII век и четвртта од 730-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6241 и 6242 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5483 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4493 и 4494 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1486.
Нуте (Анхалт)
Нуте (Анхалт) е река која тече низ источниот дел на германската сојузна држава Саксонија-Анхалт и десна притока на реката Елба.
Космос-485
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 11 април 1972 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 91,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 444 км, а најмалото на 262.
Манастир (античка населба и некропола во Нов Дојран)
Манастир — археолошко наоѓалиште во дојранското село Нов Дојран. Претставува населба и некропола од римското, доцноантичкото и старохристијанското време.
На целиот простор од современата населба, особено на патот за Стар Дојран (Р1105) се утврдени остатоци од темели на градби, базилика, архитектонска пластика, гробови со конструкција од тегули „на две води“ и многубројни археолошки предмети (керамика, монети, накит) и скулптурална пластика. Се претпоставува дека се работи за остатоци од античката населба Тауријана.
Најдените предмети се чуваат во Музејот во Гевгелија и во Музејот на Македонија во Скопје.
Видан Јанаќиевски
Видан Тодоров Јанаќиевски (23 ноември 1922 во Горно Српци, Битолско — 8 октомври 1944 во Скопско) — македонски партизан, учесник во НОБ.
Список на државни водачи во 737 година
Ова е список на државни водачи во 37 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
IC 801
IC 801 — галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Список на државни водачи во 737 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 801
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 801 се споменува и како IC 4431, UGC 9257, MCG 5-34-43, CGCG 163-52.
Откривање
Објектот е откриен на 9 мај 1866 година од страна на Труман Хенри Сафорд.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 801 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 801 има привидни димензии од 1,2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 27 м 9,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +30° 56' 54"". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на IC 801 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51600.
Мануел дос Реис Машадо
Мануел дос Реис Машадо често нарекуван Мајстор Бимба (роден во Салвадор, Бразил - ) бил мајстор по Афро-Бразилската боречка вештина.
Младоста
Се вели дека Машадо има два различни изводи од матично, од 1899 и 1900. Најчесто користена година е 1900.
Син на Луиз Кандидо Машадо и Марија Мартиња до Бонфим, Мануел е роден во Енгењо Вељо, Салвадор. Прекарот “Бимба“ произлегол од облог помеѓу неговата мајка и бабицата за време на неговот раѓање, неговата мајка се обложила дека ќе биде девојче а бабицата се обложила дека ќе биде момче. Откако се родил, бабицата рекла.... “момче е. Погледнете го ова bimba” (машки полов орган). Со изучување на капуерата почнал на 12 години, со Навигациониот Капетан (Capitão da Companhia Baiana de Navegação) од Естрада дас Биодас во Салвадор, наречен Бентињо, дури и тогаш капуерата била прогонувана од властите.
Подоцна тој е познат како основач на контемпоранеа капуера, другиот е Винсент Фереира Пастиња ( “Mestre Pastinha” ), таткото на ангола капуера.
Машадо бил ископувач на јаглен, столар, магационер, пристаништен работник, но пред сè капуерист.
Раѓањето на режионал стилот
На 18 години, Бимба почувствувал дека капуерата ја изгубила својата ефикаснонст како боречка вештина и како инструмент за отпор, претварајќи се во фолклорна активност сведена на девет движења. Тогаш Бимба почнал да ги враќа движењата од традиционалната борбена капуера и да додава движења од еден друг Африкански боречки стил наречен “Batuque“- брутален тип на боречка вештина која ја научил од неговиот татко (во која неговиот татко бил шампион), исто така внел движења коишто самиот ги создал. Ова бил почетокот од развивањето на режионал капуера.
Во 1928 година, започнало ново поглавје на капуерата, како и промената на начинот на кој црните луѓе ( со Африканско потекло, донесени во Бразил како робови) биле гледани од страна на Бразилското општество. По изведбата во палатата на Градоначалникот на Баија, Juracy Magalhães, Бимба конечно успеал да ги убеди властите во културната вредност на капуерата, како резултат на тоа во 1930 година била укината официјалната забрана, која датирала од 1890.
Машадо го основал првото училиште за капуера во 1932 година, Academia-escola de Cultura Regional, во Енгењо де Бротас во Салвадор, Баија. Дотогаш, капуерата се вежбала само на улица. Како и да е, капуерата била силно дискриминирана од страна на високите класи во Бразилското општество. Со цел да ја промени лошата репутација на капуерата и на нејзините применувачи како девијантни, лукави и злобни, Бимба поставил нови стандарди во уметноста.
Режионал капуерата е утврдена
Во 1936 година, Бимба предизвикувал борци од различни стилови на боречки вештини за да го тестира неговиот режионал (regional) стил. Тој имал четири меча, се борел против Витор Бенедито Лопез (Vítor Benedito Lopes), Енрике Баиа (Henrique Bahia), Жозе Кустодио дос Сантос (José Custódio dos Santos) ("Zé I") и Америко Сиенсиа (Américo Ciência). Бимба победил во сите мечеви.
Во 1937 година, добил државно признат сертификат за образование откако бил поканет да ја презентира капуерата пред Бразилскиот претседател, Гетулио Дорнелес Варгаш (Getúlio Dorneles Vargas).
Во 1942 година, Машадо го отворил неговото второ училиште во Terreiro de Jesus on Rua das Laranjeiras. Училиштето е сѐ уште отворено и до 1980 година било управувано од “Вермељо“ ("Vermelho") негов поранешен ученик. Потоа училиштето било под надзор на Мајстор Алмиро, човекот којшто и денес го води училиштето.
Тој исто така подучувал капуера во армијата и полициската академија. Тој се смета за “татко на модерната капуера“
Важни имиња во Бразилското општество од ова време како (Dr. Joaquim de Araújo Lima) Д-р Жоаким де Араујо, поранешен градоначалник на Guaporé/Гуапоре, (Jaime Tavares) Жеим Таверес, (Rui Gouveia) Руи Гувеиа,( Alberto Barreto ) Алберто Барето, (Jaime Machado) Жеим Машадо, (Delsimar Cavalvanti) Делсимар Кавалванти, (César Sá) Цесар Са, (Decio Seabra) Децио Сеабра, (José Sisnando) Жосе Сисандо и многу други биле Бимбеови ученици.
Наследство
Незадоволен од лажните ветувања и недостатокот на поддршка од локалните власти во Баија (Bahia), во 1973 година се преселил во Гојаниа (Goiânia) на покана на еден поранешен ученик. Починал една година подоцна, на 5 февруари 1974 година во болницата „дас Клиникас де Гојаниа“ (das Clínicas de Goiânia), од мозочен удар.
Бимба успеал да ги обнови првобитните вредности на капуерата, коишто биле користени помеѓу црните робови со векови пред него. За Бимба, капуерата била борба но “натпреварувањето“ треба трајно да се избегнува бидејќи верувал дека капуерата е “соработувачка“ борба, каде што посилниот играч е секогаш одговорен за послабиот и му помага да ги подобри неговите боречки техники.
Машадо целиот свој живот се борел за она во што цврсто верувал дека е најдобро за капуерта и успеал. Откако починал во 1974 година, еден од неговите синови Ненел“- Маноел Насцименто Машадо ("Nenel" -Manoel Nascimento Machado), на 14 години, го презел капуера наследството од неговиот татко. Ненел е сè уште одговорен за значаеното културно и историско наследтство кое му го оставил татко му и е претседател на училиштето за капуера „Фиљос де Бимба“ („Filhos de Bimba“).
Бимбеовите правила од академијата
Бимба развил метод за подучување капуера со наредби, принципи и традиции, кои сè уште се дел од режионал капуерата до ден денешен. Некои од неговите правила се:
-Да не се пие и пуши за време на капуера тренинзите или изведбите;
-Да се избегнуваат самостални капуера изведби како капуера играч надвор од академијата ;
-Да се избегнуваат разговори за време на тренинзите, наместо тоа да се набљудува и учи од гледање;
- Секојдневно да се вежба основата
-Не плашете се да се доближите до својот противник- колку сте поблиску, толку повеќе ќе научите.
-Опуштете го телото
-Учениците мора да одржуваат добри оцени на училиште
Бимба исто така вовел свои принципи како основи за неговиот метод на предавање капуера:
-Gingar sempre (за да се одржиш во постојано движење за време на борбата); жингата е основното движење во капуерата;
-Esquivar sempre (за да се избегнат ударите на противникот)
-Постојано да се биде стабилен на земја (акробатските движења те прават ранлив)
-Играј според ритамот одреден од биримбаото ( музички инструмент во капуера );
-Почитувај го/ја играчот што не може повеќе да се оддбрани од напад;
-Заштити го физичкиот и моралниот интегритет на противникот (за време на тренинзите, појакиот ќе го заштити послабиот играч)
Оттука, Бимба создал одредени традиции и ритуали да ја поткрепи неговата методологија:
-Се користела столица за тренирање на новите ученици;
-Се пееле песни кои ги создал Бимба за да ја придружуваат играта;
-Батизадо, настан кога ученикот за првпат игра капуера на звукот на биримбаото.
Аспекти кои ја прават Режионал капуерата единствена во своите методи:
-Испит за пристапување (физички тест од капуера движења за да се одредат способностите на студентот);
-(sequência ) секвенци од основните 17 движења за напад и одбрана;
-Вежбање на различни ритми на игра;
Палијак (месечина)
Палијак е програден неправилен сателит на Сатурн. Бил откриен од Џон Кавеларс, Брет Гледман, Жан-Марк Петит, Ханс Шол, Метју Холман, Брајан Марсден, Филип Николсон и Џозеф Брнс на почетокот на октомври 2000 година,  и му била дадена привремената ознака S/2000 С 2.
Името го добил во август 2003 година по фиктивен шаман во книгата „Проклетството на шаманот“ од Мајкл Кусугак, кој на Кавелар му предложил имиња на џинови од Инуитската митологија кои биле користени за да се именуваат другите сатурнски месечини.
Има светло црвена боја, а под инфрацрвена светлина спектарот на Палијак е многу сличен оној на сателитите од Инуитската група Кивиук и Сијарнак, што оди во прилог на тезата Инуитската група можеби има заедничко потекло откако поголемо тело се распаднало.
Историја на Старата скопска чаршија
Историјата на Старата скопска чаршија го опфаќа периодот од постоењето на првите населби на нејзината територија, преку почетоците на нејзиното настанување, нејзиниот понатамошен развој, па сè до неодамнешните случувања.
Просторот во околината на Старата скопска чаршија и на Скопското кале бил населен уште 4.000 години п.н.е., а за тоа сведочат археолошките пронајдоци ископани на Скопското кале. Голем развој бил постигнат за време на римското владеење со ргадот Скупи, кога започнале да се градат храмови, театри и други знаменити градби.
Своите почетоци како трговски центар, чаршијата ги имала во времето на визнтиското владеење со градот во 11 век, кога управата на манастирот „Св. Ѓорѓи Горгос Скоропостижник“ организирала годишен панаѓур. Во следниот период, просторот започнал забрзано да се развива како трговски центар, а за тоа голем придонес имале и трговците од Дубровник и Венеција.
Најголемиот подем чаршијата го достигнала во време на османлиското владеење со градот. Овој период бил исполнет и со изградбата на најголемиот број објекти коишто се наоѓаат на просторот и околу чаршијата. Сепак, периодот бил одбележан и со силниот земјотрес од 1555 година и палежот на градот во 1689 година, по кои голем број од објектите биле разрушени и потоа повторно обновени. Во текот на 19 век бил забележан и најголемиот процут на занаетчиството, при што занаетчиите биле организирани во еснафи, а чаршијата била поделена на повеќе помали занаетчиски чаршии.
Старата скопска чаршија го продолжила својот развој и во текот на 20 век. Големи оштетувања претрпела со двете светски војни и со земјотресот во 1963 година, но најголем дел од разрушените објекти потоа биле обновени и пренаменети во објекти со уметничка намена.
Ран период
Најстарите археолошки пронајдоци пронајдени на Скопското кале посочуваат дека околниот простор бил населен уште 4.000 години п.н.е., додека првите историски податоци наведуваат дека први кои се населиле на просторот биле Пајонците во VI век п.н.е.
Со завладејувањето на Скупи од страна на Римјаните, започнала изградбата на храмови, бањи и театри, со што градот станал значаен верски и културен центар во Римското Царство, што придонело и за развој на просторот на денешната чаршија.
Во 518 година, Скупи бил разурнат од катастрофален земјотрес, па со доаѓањето на власт на Јустинијан I била изградена нова престолнина која оддалечена од просторот на разурнатиот град. Сепак, за да се заштити населението кое го напуштило градот, се населило на еден рид на којшто императорот Јустинијан го изградил денешното Кале.
Со создавањето на Самоиловото Царство, Скопје добил стратешко, политичко, економско и културно значење, а просторот околу Скопското кале бил утврден со изградба на бедеми, со цел да се сочуваат неговите богатства. Во времето на Цар Самоил, на бедемите била изградена и голема градска порта, подоцна позната како „Порта до водната кула“, која послужила за одбрана од нападите на византискиот цар Василиј II во 1001 година.
Византиска власт
По потпаѓањето на Самоиловото Царство под визатиска власт во 1018 година, императорот Василиј II го претворил Скопје во седиште на тема и црковно седиште, на чело со епископ кој бил избиран на секои четири години. По смртта на Василиј, неговиот наследник, Роман III Аргир, презел активности за обновување на манастирот „Св. Ѓорѓи Горгос Скоропостижник“, кој според грамота од 1300 година на српскиот крал Стефан Урош II Милутин се наоѓал на брегот на реката Серава, на ридот наречен „Виргин“, односно на местото каде денес се наоѓа Султан-муратова џамија и бил еден од најбогатите и најугледни манастири на поголем дел од Балканскиот Полуостров во тоа време.
Според зачуваната Виргинска грамота од 1277 г., императорот му дал одобрение на манастирот „Св. Ѓорѓи Горгос Скоропостижник“ да организира годишен панаѓур на празникот „Воведение на Богородица“ на 21 ноември секоја година, со право да наплаќа одредени давачки заради негово издржување, како и неделен пазар најнапред во секој петок, а подоцна и во вторник. Ваквите настани биле организирани во периодот од 1028 до 1034 година, на простоот на манастирската ливада, која се наоѓала на надворешноста на тогашното скопско подградие Доленград, крај десниот брег на реката Серава, односно на местото на кое денес се наоѓа Бит-пазар. Со доаѓањето на власт на династијата на Комнините на почетокот на 12 век, градот бил избавен од постојаните воени закани и во овој релативно мирен период бил забележан значителен развој. Развојот бил проследен со изградба на бедеми и одбранбени кули околу Доленград, а биле градени и манастири и цркви. Со изградбата на бедемите, просторот на кој се одржувал панаѓурот се нашол веднаш под нив, покрај северната порта, од која се излегувало на патот кон Цариград. Силниот развој на трговијата придонел за градот да се расчуе како значаен трговски центар, па раширувањето на трговските односи е одбележано и со присуството на панаѓурот и неделниот пазар дури и од страна на дубровничките и венецијанските трговци. Во своето дело „Стара скопска чаршија“, Коста Балабанов наведува дека се појавила неможност трговците да ги продадат донесените производи во еден ден, со што се појавила потребата да преноќат и тие започнале тоа да го прават на манастирската ливада. Меѓутоа, управата на манастирот, која ги наплаќала давачките и управувала со просторот, не дозволвуала тој да се користи за подигнување на трајни градби. Поради тоа, некои трговци започнале да се засолнуваат во внатрешната страна од бедемите на Доленград, чии порти навечер се затворале. Со тек на време, започнало постепеното засолнување во внатрешноста од градот, понувајќи од северната, па сè до јужната порта. Кон крајот на 12 век, веќе биле подигнати трајни простории за складирање на стоката, биле воведени давачки за користење на градското земјиште и започнало продавањето на стока од овие простори, не само за време на пазарните денови, туку и надвор од нив, со што практично бил создаден трговски простор кој се развил во денешната чаршија.
Во текот на 13 век, трговскиот протстор продолжил да се развива, иако градот повторно бил подложен на воени судири, освојувања и грабежи. Бројот на дуќани започнал да се зголемува, а просторот бил проширен и околу северната порта, внатрешноста на Доленград и околу црквата „Рождество на Пресвета Богородица“.
И покрај постојаните воени судири, Скопје во тој период го добил својот прв трговски центар, трговско-занаетчиска градба, која во тоа време била една од најголемите и најскапите на Балканот. Оваа градба се наоѓала во јужниот дел од Доленград, крај бедемот покрај кој минувале заштитниот канал со вода и коритата на реките Вардар и Лепенец. Имала 15 издолжени сводови, под кои се наоѓал простор кој зафаќал површина од 1.200 m2. Последните нејзини остатоци биле разрушени во првата половина од 20 век, а таа целосно е видлива на гравура од холандскиот графичар Јакобус Хаверин, изработена во 1594 година и објавена во Нирнберг.
Српска власт
Во 1282 година, српскиот крал Стефан Урош II Милутин го освоил Скопје, со што градот влегол во составот на Рашка, а подоцна и во рамките на средновековната српска држава. Овој период се одликува со изградбата на многубројни црквии, манастири и дворци во и околу градот. За време на својот престој во Скопје, во 1299 и 1300 г., византискиот пратеник Теодор Метохит забележал дека освен Горенград, постои и Доленград, кој бил заштитен со ѕидини.
Како најсветол период од српското владеење се смета времето на царот Стефан Душан, кој во 1345 година го прогласил Скопје за престолнина на својата држава, а веќе следната година бил во него и крунисан за цар. Во негово време, чаршијата не се споменувала како посебен трговски центар, туку градот, општо, се наведува како главно трговско место со развиено занаетчиство, каде што посебна улога имале дубровничките и венецијанските трговци. Според Стојан Новаковиќ и Гедеон Јуришиќ, за време на владеењето на царот Душан дури бил изграден и Куршумли-ан, кој служел како воена касарна. Освен тоа, некои автори сметаат дека на местото на денешната Султан-муратова џамија се наоѓал и Душановиот царски дворец.
По смртта на Стефан Душан, градот бил под српска власт сè до 1392 година, кога Вук Бранковиќ им го предал на Отоманците, со што влегол во рамките на Отоманското Царство.
XV век
Со освојвуањето на Скопје од страна на отоманските Турци, забрзано започнал да се менува етничкиот состав на населението во градот. Исто така, богатството со коешто располагале месните цркви, манастири, а и самото население преминало во рацете на Турците. Градот бил претворен во воено упориште и во негови рамки започнала изградбата на величествени објекти од сакрален карактер, кои видно ја имзениле и архитектурата на градот.