cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Серен Кјеркегор
Филозофија
Филозофски, Кјеркегор ги поврзува Хегеловата филозофија и подоцнежниот егзистенцијализам. Кјеркегор силно ги отфрла и Хегел и она што тој го смета за празна формалност на данската црква. Многу од неговите дела расправаат за религиозни проблеми како: природа на верата, институцијата на христијанската црква, христијанската етика и теологија. Заради ова, делото на Кјеркегор некогаш се класифицира како христијански егзистенцијализам (спротивно на егзистенцијализмот на Жан Пол Сартр или праегзистенцијализмот на Фридрих Ниче, двата изградени врз изразено атеистичка основа). Делото на Кјеркегор е тешко за толкување, заради тоа што голем дел од неговото рано творештво се објавува под разни псевдоними и често овие псевдо-автори коментираат на делата на претходните псевдо-автори.
Против Апсолутниот дух на Хегел и систематската филозофија
Кјеркегор се противставува на тогаш општоприфатената филозофија на Хегел за Апсолутниот дух, првенствено Кјеркегор го критикува филозофскиот систем, кој сака од сите идеи и сите негови делови да направи целина, од тука произлегува и дека човекот треба да се потчини на идејата. Кјеркегор го претпочитува личниот однос на човекот кон светот, за него, основниот проблем на човекот е егзистенцијата како единечно постоење во светот. Егзистенцијата е еднократна и неповторлива, таа е конкретно постоење, испреплетена со апсурди и парадокси, со кои човекот како единка е оставен да се бори сам со себе. Никаква рационалност не може да му ја објасни егзистенцијата на човекот, ниту како тој да живее во светот исполнет со парадокси.
Егзистенцијата
Егзистенцијата е секогаш она единечното, единствената реалност. Да се заклучува од мислењето кон постоењето е противречно, бидејќи мислењето навистина од реалноста го одзема постоењето и го мисли така што го укинува и го преведува во апстракција. Човекот како човек, сам по себе е егзистенција, и таквата егзистенција е несигурна, случајна, минлива, неповторлива и конечна единечност. Егзистенцијата на човекот е еднократна во својата можност. Човекот е суштество на можности, на слободата и има лична одговорност за тоа што ќе стане, каква ќе биде неговата судбина и што ќе биде тој. Со овој пристап Кјеркегор ги претставува одговорноста и потресеноста од егзистирањето. Егзистенцијата е непредвидлива, таа е парадокс, а тоа е така зошто егзистенцијата во себе содржи противречности кои се исклучуваат меѓу себе. Поради тоа човекот се наоѓа на крстопат во доживувањето на тие противречности, меѓу конечното и бесконечното, смислата и бесмисленоста, смртта и бесмртноста, човечкото и боженственото. Противречностите го доведуваат човекот да се соочи со својата егзистенција како вистина, преку стравот што произлегуваат од личното соочување со животот и смртта. Кјеркегор истакнува дека човекот е суштество болно на смрт, а смртта кај човекот доведува до небиднина, и затоа само смрта може да биде сигурна за човекот. Човекот е постојано во грижа за својата егзистенција и постојано се наоѓа во ситуација на или - или, да избира, и да не знае што да прави и како тоа да го направи, и тоа кај човекот предизвикува вина, очај и грев. Поради тоа човекот се наоѓа во безизлезна ситуација и во неможност да се определи, со оглед на тоа дека му е сигурна само смртта.
Егзистенцијален избор
При таквата егзистенција и таквите можности за избор, на човекот му остануваат само очајот, лудилото или верата. Според Кјеркегор решението од ништото е изборот на верата која е она вистинското. Но верата е реткост, бидејќи се однесува на вистинската, автентична егзистенција, која што луѓето ја избегнуваат. На патот на автентичната егзистенција се разликуваат три стадиуми. Егзистенцијата ги поминува стадиумите во форма на развој, што не се одвива постепено, туку со нагли премини од еден во друг стадиум. Естетски живот. Првиот стадиум е кога личноста им се препушта на сетилата, фантазијата, на миговните задоволства, на неповторливоста во моментот на уживањето. Идеалот на таквиот живот е Дон Жуан. Етички живот. Вториот стадиум е кога личноста постапува според должностите, во согласност со животниот повик, дејствување со етичка обврска кон другите и кон општеството со надминување на несигурноста. Идеалот на овој стадиум е Сократ. Религиозен живот. Третиот стадиум е кога животот се поставува во релација со Апсолутот, со Бога, кога човекот се откажува од себеси, се негира себеси со тоа што потиснува сѐ во него световно и се претопува во Бог. Идеалот е Исус Христос.
Теологијата на Кјеркегор и критика на Црквата
Според Кјеркегор личниот однос кон Бога е најзначаен. Верата е единствениот спас на човекот. А само со вистинската, личносна вера во Бога се надминува стравот од минливоста. Овој премин кон Бога е придружен со болка и страдање, а со тоа и промена на целокупниот живот на човекот. Луѓето многу ретко го достигнуваат овој стадиум, затоа што луѓето многу ретко егзистираат како вистински, слободни и одговорни личности. Кјеркегор истакнува дека секој го промашил својот живот, ако не стане свесен дека е дух кои стои пред Бога. Само личниот однос кон Бога како лична вера во Бог е единствениот вистински начин да се најде смисла на егзистенцијата. Верата е приватен, личен однос кон Бога затоа што сите животни проблеми се поединечни. И секој човек мора да го најде својот личен пат кон верата во Бога. Вистинската религиозност на поединецот се покажува со поимот повторување. Тоа значи дека христијанинот мора да ја повтори самиот во себе целокупната содржина на вистинската вера. Без таков личен, свој пат не може да се биде религиозен, судбината на Спасителот треба секој во себе да ја повтори. Зашто само со повторување може да се негира вредноста на надворешниот свет, без повторувањето единката ќе го изгуби своето Јас и нема да биде сопствена егзистенција и автентичност. Кјеркегор сметал дека црквата и официјалното христијанство се приспособиле на светот и на неговите празни вредности. Со самото тоа, Црквата го изневерува христијанството. Притоа Кјеркегор протестирал дека Црквата наместо да ја воспостави верата, таа понудила сигурност, наместо личното барање на верникот, таа го воспоставила учењето молитиви на памет.
Влијанието на Кјеркегор
Кјеркегор во 19. век бил заборавен, но во 20. век бил откриен како прв филозоф на егзистенцијализмот. Неговото влијание широко се чувствува во книжевноста (Ибзен, Стриндберг, Рилке и др.), во филозофијата и во современата теологија. Денес, Данска го слави како свој најголем филозоф, а во протестанската теологија е еден од највлијателните современи филозофи на религијата.
Големото влијание на Кјеркегор е забележливо во творештвото на американскиот писател Џон Апдајк, кој во една прилика напишал: „... едно време, за сите мои книжевни дела мислев како на илустрации на Кјеркегор“.
Псевдонимите на Кјеркегор
Голем дел од своите дела Кјеркегор ги пишува под псевдоними, особено во првата фаза како и првите дела од втората фаза на неговото творештво. Тие претставуваат различни начини на размислување кај самиот Кјеркегор. Кјеркегор пишува на овој начин, со цел да спречи, неговите дела да бидат третирани како филозофски систем со систематска структура. Кјеркегор притоа истакнува дека:
NGC 1158
NGC 1158 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Домашна мрежа
Домашна мрежа или домашна компјутерска мрежа е локална компјутерска мрежа во еден дом. Таа се користи за комуникација меѓу дигиталните уреди во домот, како лични сметачи и други уреди, како печатачи и мобилни компјутерски уреди. Уредите во домашната мрежа го делат пристапот на интернет, кој е најчесто од кабелските телевизии или DSL услужниците. Исто така во домашната мрежа може да се користи и домашен опслужувач, за поголема функционалност.
Домашната мрежа може да користи жичена или безжична технологија. Жичената технологија најчесто користи заштитени или незаштитени телефонски кабли, најчесто од Категорија 3 или Категорија 6, но исто така може да користи и коаксијални кабли или веќе постоечките електрични кабли низ домот.
Најчесто, домашната мрежа користи безжична радиосигнална технологија, и тоа мрежата 802.11 која е сертифицирана од IEEE. Повеќето уреди кои поддржуваат безжично поврзување работат на мрежите 802.11b и 802.11g на честота од 2.4 GHz и мрежата 802.11а на честота од 5 GHz. Некои од уредите од домашната мрежа ги поддржуваат и работат на сите овие мрежи и спаѓаат во стандардната 802.11n мрежа.
NGC 1158
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Домашна мрежа
Безжичната мрежа се користи за комуникација помеѓу уредите, за поврзување на Интернет или за поврзување со жичените мрежи кои користат Ethernet технологија. Wi-Fi е официјален сертификат за 802.11 технологијата од IEEE. Wi-Fi Alliance ги врши тестирањата и сертификацијата на уредите кои поддржуваат безжична комуникација.
NGC 1158
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1158 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 1158 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 57 м 11,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 14° 23' 42". Положбениот агол на објектот е во износ од 147°.
Домашна мрежа
Мрежни Уреди
Домашната мрежа може да ги содржи следниве уреди:
Мрежни Медиуми
Ethernet каблите се стандардни медиуми за мрежите. Сепак, домашните мрежи се посложени за поврзување од канцелариските мрежи, и развиени се други технологии кои не бараат нови кабли.
Домашните мрежи користат:
Ethernet и Безжичниот се најчести стандарди.
Камчиште (Албанија)
Камчиште — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, округот Ура Вајгуроре и општина Сиње.
Лука Штајгер
Лука Штајгер ( Блауштејн, 14 јуни 1988 ) е германски кошаркар. Тој играл на позицијата во позадината, а во моментов игра за Канарија.
Национални бои на Германија
Националните бои на Сојузна Република Германија официјално се црни, црвени и златни, дефинирани со усвојувањето на западногермански знаме како триколор со овие бои во 1949 година. Бидејќи Германија била поделена на Западна Германија и Источна Германија, почнувајќи од 1949 година и продолжувајќи до 1990 година, двете Германии ги задржале црните, црвените и златните бои на секое соодветно знаме. По повторното обединување на Германија во 1990 година Западна и Источна Германија го усвоиле западногерманското знаме како знаме на обединетата Германија, затоа одржувајќи црни, црвени и златни бои во Германија.
Боите во крајна линија му возвраќаат на триколорот усвоен од страна на Urburschenschaft од Јена во 1815 година, што претставувала рана фаза во развојот на германскиот национализам и идејата за обединета германска држава. Од 1860-тите години, постои традиција на национални бои како црна, бела и црвена, заснована на ханзеатските знамиња, кои се користат како знаме на Конфедерацијата на Северна Германија и на Германското Царство. Вајмарската Република во 1919 година одлучи повторно да ги воведе црната, црвената и златната боја. Ова било контроверзно, и како компромис, старото знаме било повторно воведено во 1922 година за да ги претставува германските дипломатски мисии во странство. Како реакција, Рајхсбаннер Шварц-Рот-Злато била организација формирана во 1924 година, претставувајќи ги партиите што ја поддржувале парламентарната демократија, а за остатокот од постоењето на Вајмарската Република, црно-црвено-злато ги претставувале центристичките партии кои ги поддржуваа парламентарните и црно-белите ја претставувале својата националистичка и монархистичка опозиција.
Употреба на боите во спортот
Германските спортски тимови често ја користат белата боја како главна боја, бидејќи организациите што биле основани пред 1919 година честопати ги избрале пруските бои : бело со дополнителна црна, а понекогаш и црвена боја. Примери за тоа се германската фудбалска репрезентација играл од страна на Фудбалската асоцијација на Германија (DFB) од 1908 година, германската атлетика спортисти и веслачи кои ги користат црвен градите бенд, и германски тркачки автомобили, кои беа, во согласност со меѓународна автоматска шема на бои, насликана бела со црвени броеви (од 1934 година, Мерцедес-Бенц и Авто Унија користат неокрашен метал или сребро ).
Помеѓу 1918 и 1933 година, и по 1945 година, црното-црвено-злато повторно станале национални бои. Организациите основани во таа временска рамка, како што се Германско- американската фудбалска асоцијација (АФВД) или Германската организација за не-олимписки спортови (IGNOV), често ги користеле црно-црвените злато во нивните бои, главно на бела позадина. Во последниве години, повеќето државни репрезентации на постари организации додадоа црно-црвено-златно украс во нивните униформи.
Сиера де ла Лагуна
Сиера де ла Лагуна — планински венец на јужниот крај на полуостровот Баја Калифорнија во Мексико, и е најјужниот опсег на системот на полуостровни опсези.
Сместен е во општината Ла Паз и општината Лос Кабос во јужната држава Долна Калифорнија.
„Сиера де ла Лагуна Хајт Поинт“, на 2.090 матри надморска височина, е највисоката точка на опсегот и во државата Јужна Долна Калифорнија.
Екологија
Јужниот врв на полуостровот Баја Калифорнија, вклучително и Сиера де ла Лагуна, порано бил остров во праисторијата. Има карактеристична флора и фауна, со многу афинитети кон Југозападен Мексико. Сиера е дом на многу ендемски видови и подвидови.
Сувиот екорегион со чистели во Сан Лукан се протега од нивото на морето на брегот до 250 метри во надморска височина. Екорегионот на суви шуми во Сиера де ла Лагуна зафаќа понизок дел од опсегот, од 250 до 800 метри во надморска височина.
Шумите се експлоатираат комерцијално за дрва, а одгледувањето добиток е честа појава во дабовата шума и зоните на суви шуми.
Биосферен резерват
Основната област е центрирана на дабови-борови шуми со поголема височина, додека преодната област ги вклучува заедниците Тодос Сантос, Ел Пескадеро, Ел Триунфо, Сан Антонио, Сан Бартоло, Буена Виста, Лос Барилс, Лас Куевас, Сантијаго и Мирафлорес.
Клима
Климата е под влијание на нејзината надморска височина. На поголема надморска височина, има суптропска висорамнинска клима со ладни температури во текот на целата година и поголеми количини на врнежи.
Барведел
Барведел (Barwedel) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Соседни општини
Барведел се граничи со следниве општини (од север надесно):
Грамаѓе (Грнчиште)
Грамаѓе  — археолошко наоѓалиште во велешкото село Грнчиште, Општина Градско.
Претставува населба од римско време.
Во непосредната близина на селото, на левиот брег на селската река, на површина од околу 2,5 хектара се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, тегули, имбрекси, мермерна архитектонска пластика и градежен материјал. Откриени се и повеќе питоси што се чуваат во селото, надгробна стела која е однесена во Велес, како и една монета која се чува во Музејот на Македонија во Скопје.
Боболка
Боболка, црница или дудинка е род на цветни растенија, кој содржи 10-16 различни видови.
Боболките достигнуваат 10–15 m височина. Плодовите можат да имаат различна боја од бела до црвена, во зависност од видот. Плодот се користи за добивање на џем, како и ракија.
Име
Во Македонија, растенијата од родот Morus, се среќаваат под различни имиња во различни региони:
Црницата како тема во уметноста и во популарната култура
Црницата се јавува како тема во делата од ументоста и популарната култура, како:
Ирена Сендлер
Од почетокот на германската окупација, таа била вклучена во помагање на Евреите. Во октомври 1943 година таа била уапсена од Гестапо, но Жегота успеало да ја ослободи. За време на Варшавското востание, таа била медицинска сестра во еден од бунтовничките санитарни јазли во Мокотов. По војната работела во социјална заштита, државна администрација и средно медицинско образование. Долги години, нејзината активност за време на германската окупација била непозната. Популаризирана од една театарска група од американско средно училиште околу 2000 година.
Младост
Таткото, Станислав Кжижановски (1875 –1917), син на Јан и Маријана, бил лекар. Мајката, Јанина Каролина Кжижановска (1882–1944), била ќерка на Францишек Ксавери и Констанца. Татко и припаѓал на Полската социјалистичка партија и учествувал во револуцијата од 1905 година. Поради неговата политичка активност, тој имал проблеми со завршувањето на медицинските студии на Универзитетот во Варшава (конечно дипломирал во 1908 година во Харков ). Во 1909 година, тој и неговата штотуку венчана сопруга се вратиле во Варшава и почнале да работат во болницата Св. Дух.
Ирена Сендлер била единствено дете. На двегодишна возраст, таа се разболела од пертусис- голема кашлица, што го поттикнало семејството Кжижановски да се пресели од Варшава во Отвок. Таму нејзиниот татко отворил приватна ординација, лечејќи главно еврејски сиромашни и селани. Подоцна таму водел санаториум против туберкулоза. Се занимавал со општествени активности. Атмосферата во семејниот дом имала големо влијание врз активноста на Ирена Сендлер за време на Втората светска војна. Во Отвок, научила да говори јидиш додека си играла со своите врсници Евреи. Таа, исто така, го посетила Тарцин, каде што живееле нејзините баба и дедо, родители на татко и.
Во 1917 година, Станислав Кжижановски се заразил од неговите пациенти и умрел од тифус. Во 1920 година, Јанина Кжижановска се преселила со својата ќерка во Тарчин, а потоа во Пјотрков Трибуналски, каде што живеело нејзиното семејство. Откако ги положила испитите, Ирена го започнала своето образование во трето одделение во средното училиште на Хелена Трчинска. Во гимназијата била активен извидник, таму и го запознала нејзиниот иден прв сопруг, Миечислав Сендлер.
Во 1927 година, откако го положила завршниот испит  во средното образование заминала за Врашава. Во главниот град, таа започнала со студии на Правниот факултет на Универзитетот во Варшава. Две години подоцна, се префрлила на Факултетот за хуманистички науки и започнала да студира полска филологија. Извршувала наставна пракса во филијалата на домот "Ружичка" Јануш Korczak во Wawer. Во 1932 година ги прекинала студиите, а ги продолжила, без да се откаже од својата професионална кариера, во 1937 година.
Во периодот 1928–1932 година, таа припаѓала на левичарскиот Сојуз на полската демократска младина. За време на антисемитските немири што се случиле на Универзитетот во Варшава во 1930-тите, таа ги бранела своите еврејски пријатели. Откако ректорот Влоџимиерз Антониевич издал уредба за воведување на гетото во октомври 1937 година таа седнала со Евреите за време на часовите. Како резултат на тоа, таа стана цел на напади од студенти кои припаѓаат на ONR.
Својот магистерски труд го подготвувала со Вацлав Борови со наслов 10-годишнината од работата на Елиза Оржескова. Во јуни 1939 година го поднела својот магистерски труд, но не го полагала магистерскиот испит (најверојатно имала намера да го полага есента 1939 година).
Во 1932 година, започнала да работи во Одделот за грижа за мајки и деца на Граѓанскиот комитет за социјална помош на Слободниот полски универзитет, на чело со Хелена Радлинска. Клиниката обезбедувала правна заштита за мајките со вонбрачни деца, обезбедувала бесплатни ручеци, млеко за децата и изнаогале лекари подготвени бесплатно да ги лекуваат жените. Во 1934 година, Ирена Сендлер објавила два текста: За вонбрачно дете и вонбрачна мајка во легална клиника. Работела и во Правното Советувалиште на Комитетот, каде се грижеле за невработените да не бидат иселени. Во 1935 година, институцијата била распуштена и повеќето нејзини вработени биле вработени во Општинскиот одбор на главниот град Варшава. Ирена Сендлер била префрлена во Одделот за социјална заштита и јавно здравје. Таа, меѓу другото, работела и како судија во VI Здравствен дом на ул. Седишна 25 (таму, меѓу другите, се грижела и за жителите на станбениот објект за невработени и бездомници во Анопол ), а подоцна во седиштето на Факултетот на ул. Злота 74, каде што имала предавања. Била на позициите на теренски чувар, социјален службеник, а потоа и раководител на Одделот за борба против скитници, питачење и проституција.
По стапувањето во брак (1931) се преселила да живее кај нејзиниот сопруг на ул. Липова 8/10 м. 3. Подоцна, Сендлер се преселиле во Вола во еднособен стан во куќата на Станбената задруга на Заводот за социјално осигурување на ул. Лудвики 3, стан 63, од каде во 1935 година се преселиле во двособен стан во соседната куќа на задругата ЗУС на ул. Лудвики 6, стан 82.
Втора светска војна
За време на германската окупација, таа била вработена како социјален работник во Одделот за отворена благосостојба во Одделот за благосостојба и здравје при Градскиот совет во Варшава. Работела во здравствен дом на ул. Волска 86, а потоа на ул. Грочовска 36, каде што била префрлена под обвинение дека им помагала на Евреите во гетото. Завршила и курс за нега на полскиот Црвен крст. Нејзиниот сопруг бил мобилизиран во август 1939 година, како офицер на полската армија, бил заробен за време на септемвриската кампања и завршил во Офлаг II Ц Волденберг, каде што останал до крајот на војната.
Во октомври 1939 година, германските власти му забраниле на Општинскиот одбор да дава било каква помош за еврејското население. Тие наредиле и отпуштање на еврејските работници. И покрај овие уредби, група општински работници за социјална заштита организирани од Ирена Сендлер продолжиле да им помагаат на Евреите. Главниот мотив за овие акции бил од хуманитарни причини. Првично, оваа група се состоела од пет, а потоа десет лица, главно жени. Помагањето на Евреите станало уште потешко по создавањето на гетото во октомври 1940 година и неговото изолирање од остатокот на градот.
Во 1940 година, таа учествувала во акцијата за хранење и помагање на полските војници заболени од туберкулоза, кои биле испратени во Варшава од германските логори на заробеници и сместени во болницата Ујаздовски.
Не сакајќи да го изгуби контактот со они за кои се грижела, таа во Општинската Санитарна Установа, набавила легитимации за себе и за Ирена Шулц, како вработени во санитарните служби кои се борат со заразни болести во гетото. Добивањето пропусница било поврзано со серија тешки вакцини, но им дозволувала влез и слободно движење во гетото до јануари 1943 година. Ирена Сендлер заедно со Ирена Шулц носеле храна, облека, пари и лекови, но исто така пренеле во затворениот округ околу 1000 дози Вајгл вакцина против тифус, нелегално произведени во Националниот институт за хигиена. Влегувала во гетото дури 2-3 пати на ден (за да не предизвика сомнеж кај чуварите - низ разни порти). За да ја изрази својата солидарност со нејзините жители, таа носела лента со Давидовата ѕвезда. Благодарение на ова, таа исто така не го привувала вниманието на себе и избегнувала легитимирање. Подоцна, повеќето нејзини соработници добиле пропусници за гетото.
Значаен придонес во спасувањето на еврејските деца дала и Матилда Гетер, претпоставена монахиња во редот на Францискански сестри од семејството на Марија. Оваа група водеше сиропиталиште во Чотомов, Анин, Плуди и на ул. Хожа во Варшава. Над триесет еврејски деца биле згрижени во центарот во Турковице. Во најголемата општинска институција за деца без родители, Домот на о. Бодуен, месечно биле носени 8-10 деца од гетото. Распределбата на децата била во зависност од неговата возраст, пол, изглед и степенот на познавање на полскиот јазик.
Акцијата за спасување на Евреите од Варшавското Гето бела засилена во летото 1942 година, откако Германците започнале со депортации во логорот за истребување во Треблинка. Во август 1942 година, Ирена Сендлер беше сведок на маршот на децата и Јануш Корчак до Умшлагплац, што таа го опиша како едно од најдраматичните искуства за време на војната.
Во септември 1943 година таа стана управител на детскиот оддел „Жегота“ (по оставката на Александра Даргиелова, вклучена во работата во Централниот совет за благосостојба и други подземни активности). Оваа функција ја извршувала до крајот на окупацијата. Во работата учествувале неколку десетици луѓе. Нивна главна задача била да ги сместат одвоените од родителите или сирачиња еврејски деца во манастири, засолништа, згрижувачки и образовни институции и полски семејства, обезбедувајќи им на децата лажни изводи од матичната книга на родените и обезбедувајќи им постојана финансиска, материјална и медицинска помош. Повеќе од 1.000 деца биле под постојана грижа на одделот во Варшава. Како координатор, Ирена Сендлер чувала шифрирана датотека со податоци за деца и возрасни потпомогнати од „Жегота“.
За време на окупацијата ја продолжила својата дејност и во ППС, во која се приклучила пред војната. Таа им пружила материјална помош на семејствата на затворените активисти, а исто така транспортирала лекови и медицинска опрема на луѓето кои се криеле во шумите.
Таа била уапсена од Гестапо утрото на 21 октомври (според други извори - 18 октомври  ) 1943 година во нејзиниот стан на ул. Лудвики 6,. Нејзиното име на Германците им го дал уапсениот сопственик на пералната, каде што се наоѓало едно од тајните места за состаноци. При претресот Германците не пронашле досиеја на спасените деца. Тие биле чувани во женското одделение во Павиак ( Србија ). Била испрашувана и мачена во седиштето на Гестапо на Алеја Шуча 25. Во затворот Павиак работел во пералната. „Жегота“ успеала да ја спаси плаќајки висока кауција, на 13 ноември 1943 година била изнесена од зградата во Алеја Шуча 25 од страна на еден од офицерите на Гестапо и пуштена на слобода. По нејзиното ослободување, таа ја продолжила својата подземна активност во Жегота, која ѝ обезбедила лажни документи под името Клара Дабровска.
Непосредно пред избувнувањето на Варшавското востание, заедно со Јадвига Пјотровска, таа ја закопала во две шишиња, шифрираната датотека на Жегота во градината на куќата на Пјотровска на ул. Лекарска 9.
Списокот на еврејски деца вклучени во записите на „Жегота“ што ги чувала Ирена Сендлер е зачуван во околу 75%. Во 1945 година бил ископан и по препишувањето му бил предаден на Адолф Берман. Ова му овозможи на Централниот комитет на полските Евреи повторно да ги обедини децата со нивните родители, нивните роднини, кои го преживеале Холокаустот, или да ги смести во центри управувани од Комитетот. Оттаму многу од нив подоцна заминале за Палестина и Израел.
Таа никогаш не кажала конкретен број на деца што ги спасила. Тврдела дека имало премалку од нив и дека повеќе Евреи можеле да бидат спасени за време на војната.
Повоен период
Во март 1945 година, Јержи Албрехт и понудил на Ирена Сендлер работа како заменик-шеф на Одделот за социјална заштита на главниот град Варшава. Во уништениот град таа создавала сиропиталишта, домови за нега на стари лица и дом за заштита за т.н. гружинки (жени кои се проституирале во урнатините на градот).
По порвзувањето во 1948 година, PPR и PPS станува член на PZPR. Поради лошата здравствена состојба и настаните од март 1968 година, таа не била повеќе активен партиски член.
По војната, многупати била испрашувана од службеници на Управата за јавна безбедност. Таа, меѓу другото, била обвинета и за вработување на припадници на домашната армија. Во 1949 година, по испрашувањата, таа го изгубила својот син (тој се родил предвреме и починал по 11 дена). Не била уапсена благодарение на интервенцијата на една од спасените жени (Ирена Мајевска), која по војната се омажила за шефот на Канцеларијата за јавна безбедност во Варшава.
Во 1948 година, била како една меѓу основачите на Полската лига за борба против расизмот, што беше единствениот обид во тоа време да се институционализира борбата против антисемитизмот.
По војната почнала да има здравствени проблеми, кои меѓу другите ги предизвикале и постојан стрес при подземна активност и повреди на главата добиени во 1943 година за време на испрашувањата од офицерите на Гестапо. Таа страдала од главоболки, анксиозна невроза, а имала и проблеми со реума. Во 1967 и 1968 година била хоспитализирана.
Починала на 12 мај 2008 година. Погребот се одржал на 15 мај 2008 година на гробиштата Повонзки во Варшава. Погребана е во парцелата 54 (ред 4, гроб 22).
Приватен живот
Во 1931 година се омажила за Миечислав Сендлер (1910–2005), помлад асистент на Факултетот за класична филологија на Универзитетот во Варшава. Сендлер се развеле во 1947 година. Истата година се омажила за Стефан Згрзембски (всушност Адам Целникиер, 1912–1961), Евреин кого го запознала за време на нејзините академски години. Со него имале три деца: Јанина (родена 1947 г.), Анджеј (роден и починат 1949 г.) и Адам (1951–1999 г.). Бракот не поминал добро и завршил со развод во 1961 година.
По смртта на Згрзембски, таа повторно се омажила за Миечислав Сендлер, кој во меѓувреме по нивната разделба во 1947 година, се оженил и останал вдовец. По 10 години брак, тие решиле повторно да разделат, но останале пријатели до крајот на животот.
Проект „Life in a Jar”- „Живот во тегла“
Во 1999 година, учителот Норман Конард од Јунионтаун, Канзас, охрабрил група свои ученици да напишат драма со наслов Живот во тегла ( pol. Life in a jar). Нејзиниот наслов се однесува на начинот на кој, во 1944 година, Ирена Сендлер и Јадвига Пјотровска го сокриле досието на спасените еврејски деца, благодарение на кое дознале за нивните семејства по војната (всушност, тоа било скриено во шишиња).
Претставата заснована на факти од животот на Ирена Сендлер била многупати поставена во САД, Канада и Полска. Добила голем публицитет во американските медиуми и довела до создавање на фондацијата „Живот во тегла“ која го промовира делото на главниот лик.
Награда Ирена Сендлерова „За поправка на светот“
Во 2006 година, Здружението на децата на холокаустот со учество на Министерството за надворешни работи создале награда - Ирена Сендлер „За поправка на светот“, доделувана на наставници и воспитувачи. Партнер на наградата е Фондацијата Центар за граѓанско образование. Награда од 10 илјади. долари секоја година жирито во САД и Полска ги доделува на двајца победници од овие земји.
Коњски гамбит
Гевин Стивенс е окружен адвокат во Џеферсон во измислениот Фокнеров Округ Јокнапатавфа, Мисисипи.
Тој е остроумен, внимателен и толерантен кон чудотворите и неуспесите на неговите сограѓани јужњаци. Тој учествува во откривањето и спречувањето на криминалот во заедницата на округот и во справувањето со човечките страсти ослободени од насилството во заедницата. Приказните ги раскажува неговиот внук, кој го нарекува чичко Гевин. Конечно се ожени со вдовицата Харис, саканата на неговата младост.
Првите пет приказни биле објавени во различни списанија; шесте приказни објавени заедно во 1949 година може да бидат сметани за роман.
Утре беше приспособен во филм во 1972 година со Роберт Дувал во главната улога.
Долна Бошава
Долна Бошава — село во Општина Кавадарци, во областа Бошава, во околината на градот Кавадарци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во јужниот дел од Општина Кавадарци, од десната страна на реката Бошава, чиј атар со долг и тесен облик, се издига до сртот на Кожуф, каде што се допира со државната гранична линија со Грција. Селото е ридско, на надморска височина од 510 метри. Од градот Кавадарци е оддалечено 21 километар.
Селото има заеднички атар со соседното село Горна Бошава, којшто зафаќа простор од 43,6 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 2.916,2 хектари, на пасиштата отпаѓаат 827,8 хектари, а на обработливото земјиште 550,5 хектари.
Селото се наоѓа на ниска тераса на левата и присојничава страна на реката Бошава, во подножјето на планината Кожуф. Има издолжен облик. Било поделено на Горно и Долно Маало.
Селото се наоѓа во долината на реката Бошава. До селото се доаѓа преку асфалтен пат од Кавадарци преку Витачево и селата Страгово и Крњево. Од Долна Бошава продолжува земјен пат до Конопиште по долината на Бошава.
Историја
Долна Бошава е старо село, кое пред основањето на соседното Горна Бошава, се нарекувало само Бошава. На почетокот на век, селото поради зулум на Рибаровци се раселило, старите родови побегнале во Меглен. Подоцна, некои од нив се вратиле.
Стопанство
Селото подеднакво се занимаваат со земјоделство и сточарство. До ослободувањето од турско ропство, Долното Маало било во посед на Шаќири-бег Рибаровски од Долни Дисан, додека Горното Маало било во посед на Усни-бег Рибаровски од Кавадарци.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селата Горна и Долна Бошава имало 625 жители, сите Македонци христијани.
Селото е мало и во 1961 година броело 217 жители, а во 1994 година 46 жители, македонско население.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2 жители, сите Македонци.
Родови
Како родови во Долна Бошава се споменуваат:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кавадарци, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната општина, Конопиште. Во периодот од 1996-2004 година, селото било дел од некогашната Општина Конопиште.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Крњево, во која влегувале селата Барово, Горна Бошава, Долна Бошава, Крњево, Страгово и Стрмашево.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Крњево, во која покрај селото Долна Бошава се наоѓале селата Барово, Бохула, Бунарче, Горна Бошава, Конопиште, Крњево, Радња, Страгово, Стрмашево и Чемерско.
Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната општина Конопиште.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Кавадарци.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0706 според Државната изборна комисија, кое е сместено во зграда на општината, поранешни простории на основното училиште.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 10 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 8 гласачи.
Иселеништво
Стари иселеници има во областа Меглен (Ќосовци, Дафиновци, Савевци и др.) во Егејска Македонија.
Фињана
Фињана  — општина во покраината Алмерија, во автономната заедница Андалузија.
Шок
Шок (shock) претставува медицински термин кој дефинира состојба каде ткивата во организмот не добиваат доволна количина на кислород и потребни нутриенти кои им овозможуваат на клетките правилно функционирање. Ова ултимативно води до клеточна смрт, прогредирајќи до инсуфициенција на органите, и конечно, до инсуфициенција на целото тело, што е причина за смрт. Претставува сериозна, живото-загрозувачка состојба поради неадекватна перфузија (крвоснабдување) на ткивата која води кон инсуфициентен клеточен метаболизам.
Етиопатогенеза на шокот
Причините што доведуваат до шок се разновидни. Тоа се: Крварење, трауми изгоретини, хируршки интервенции, тешки бактериски инфекции, цревна опструкција, перфорација на внатрешните органи, инфаркт на срцето и др.
Трауматски шок
За настанување на трауматски шок има повеќе причине: губење на крв, кое често ја придржува траумата, ослободување на материи од оштетеното ткиво кои влијаат врз работата на срцето и крвните садови неповолно, губење на крв, емоционални реакции (страв) инфекција и др.
Шок од изгоретини
Ако со изгоретини бидат зафатени 40% од површината на телото, настраданиот паѓа во шок. Силината на шокот зависи од раширеноста на изгоретината. Шокот од изгоретини настанува поради губење на плазма од изгорената површина, инфекција, оштетување на мозокот, црниот дроб и други органи.
Шок поради губење на течности
овој шок настанува поради преголемо потење, повраќање, пролив и др.
Кардијален шок
Кардијалниот шок настанува при инфаркт и притампонада на срцето. Тампонадата на срцето претставува крварење во перикардното кесе поради раскинување на ѕидот на срцето, при што се изедначува притисокот на крвта во коморите и во самото перикардно ќесе. Ова доведува до невозможност за работа на срцето. Инфарктот и тампонадата доведуваат до намалување на крвта во циркулацијата.
Септичен шок
Овој вид на шок настанува поради тешки септички состојби поради присуство во крвта на бактериски токсини.
Фази на шокот (Стадиуми)
Постојат четири фази на шокот. Со оглед на тоа дека е комплексен и континуиран процес, не постои ненадеен премин од една фаза т.е. од еден стадиум во следен.
Првична фаза
За време на оваа фаза, хипоперфузијата предизвикува хипооксија, водејќи до тоа митохондриите да бидат неспособни да продуцираат аденозин трифосфат (АТП). За време на недостатокот на кислородот, клеточните мембрани стануваат оштетени и пропустливи за клеточни течности, а клетките претпочитаат анаеробна респирација. Ова предизвикува создавање на млечна и пируватна киселина која резултира со системска метаболна ацидоза. Процесот на отстранување на овие компоненти од клетките од страна на црниот дроб побарува кислород, кој во оваа фаза е отсутен.
Компензаторна фаза
Во оваа фаза организмот ги употребува физиолошките механизми, вклучително невралните, хормоналните и биохемиските механизми со цел да ја поврати првобитната состојба. Како резултат на ацидозата, пациентот ќе започне да хипервентилира со цел да се ослободи од јаглеродниот диоксид. CO2 индиректно учествува во закиселувањето на крвта а организмот прави обид да го отстрани зголемувајќи го на тој начин Ph на крвта. Барорецепторите во артериите ја детектираат резултирачката хипотензија и предизвикуваат отпуштање на адреналин и норадреналин. Норадреналинот предизвикува предоминантна вазоконстрикција со средно зголемување на срцевата ритам, додека адреналинот предоминантно предизвикува зголемување на срцевата ритам со мал ефект на васкуларниот тонус и комбинираниот ефект резултира со зголемување на крвниот притисок. Ова е познато како Кушингов рефлекс. Ренин-ангиотензин оската е активирана и како резултат на тоа се ослобоува антидиуретичниот хормон, со цел течноста да се конзервира. Исто така овие хормони предизвикуваат вазоконстрикција на бубрезите, гастроинтестиналниот тракт и останатите органи со цел крвта да се доведе до виталните органи, срцето, белите дробови и мозокот. Недостатокот на крв во реналниот систем предизвикува карактеристично ниска уринарна продукција. Како и да е, ефектите на ренин-ангиотензинскиот систем се од мала важност за ненадејната хомеостатска медијација на шокот.
Прогресивна фаза
Доколку причината за шокот не биде успешно елиминирана, шокот преминува во следната прогресивна фаза каде компензаторните механизми почнуваат да затајуваат. За време на намалената префузија на клетките, натриумовите јони навлегуваат во клетката, додека калиумовите излегуваат надвор. Како што анаеробниот метаболизам продолжува, потенцирајќи ја метаболната ацидоза, артериоларните мазни мускули и прекапиларните сфинктери се релаксираат како што крвта ги исполнува капиларите. Додека траат овие случувања, хидростатскиот притисок се зголемува и тој комбиниран со хистаминското ослободување води до пропуштање на течности и белковини во околните ткива. Со губитокот на течностите, крвната концентрација и вискозноста се зголемуваат, предизвикувајќи тромбозирање во микроциркулацијата. Пролонгираната вазоконстрикција исто така предизвикува виталните органи да бидат компромитирани од редуцираната перфузија. Доколку цревата станат исхемични, бактериите може да навлезат во крвотокот, резултирајќи со зголемен ризик и компликации од ендотоксичен шок.
Морфолошки промени кај шокот
При шокот настануваат точкести крварења во ткивата. Внатрешните органи се преполнети со крв. Покрај тоа, настануваат дегенеративни и некротични оштетувања на срцето, црниот дроб,мозокот, бубрезите и други органи.
Харалампие Поленаковиќ
Харалампие Поленаковиќ (, -, ) бил еден од основоположниците на историјата на македонската книжевност, долгогодишен професор на Филолошкиот факултет во Скопје и еден од првите членови на МАНУ.
Харалампие Поленаковиќ е автор на голем број трудови од областа на македонската уметност и народна книжевност, како и од областа на литературите на другите словенски народи. Неговиот научен опус опфаќа повеќе од 1.000 библиографски единици.
Едвард Кенеди
Едвард Мур "Тед" Кенеди ( - ) бил американски сенатор од Масачусетс и член на Демократската партија. Од ноември 1962 до неговата смрт, Кенеди извршил девет мандати во Сенатот. Според времетрањето на неговата сенаторска кариера тој е трет по ред сенатор во историјата на САД. Тој бил најпознат по неговата искреност и ефикасност како сенатор. Долго време бил најистакнатиот член на семејството Кенеди. Тој бил син на Џосеф Кенеди, најмлад брат на претседателот Џон Кенеди и на сенаторот Роберт Кенеди (двајцата жртви на атентати) и татко на конгресменот Патрик Кенеди.
За првпат во Сенатот бил избран во 1962 година за да го пополни испразнетото сенаторско место кое претходно го заземал неговиот брат Џон. Во 1964 бил избран за шестгодишен мандат. Бил избиран уште седум пати потоа сè до неговата смрт. Во 1969, по еден сообраќаен инцидент кој резултирал со смрт на Мери Џо Копешни, Кенеди признал дека е виновен за напуштањето на местото на несреќата, а инцидентот значително ги намалил неговите шанси за некогаш да стане претседател на САД. Неговиот единствен обид за кандидирање на американските претседателски избори во 1980 година резултирал со пораз на конценцијата на Демократската партија од страна на тогаш актуелниот претседател Џими Картер.
Познат бил по своите говорнички вештини, неговите најпознати говори биле во 1968 во пофалба за неговиот брат Роберт и во 1980 на Националната конвенција на Демократската партија. Бил познат и како „лав на Сенатот“ поради неговата долгогодишна работа. Повеќе од 300 предлог закони на Кенеди и на неговиот персонал биле стапиле во сила. Тој бил познат по работата со републиканците и во пронаоѓањето компромиси меѓу сенаторите со различни ставови. Кенеди одиграл важна улога во донесувањето на многу закони, вклучувајќи ги и законите за имиграција, за истражување на рак, за здравствено осигурување, за апартхејдот, за луѓето со посебни потреби, за дискриминација, за СИДА-та, за граѓанските права, за здравствено осигурување, за образованието и за волонтирањето. Во 2000-тите, тој предводел неколку неуспешни иницијативи поврзани со имиграциската политика. Сѐ до неговата смрт, тој продолжил да работи на закони поврзани со здравственото осигурување, што честопати се нагласува дека претставува негово „животно дело“.
Во мај 2008, Кенеди бил дијагностициран со малигнен тумор на мозокот кој ги ограничил неговите појавувања во Сенатот. Починал на 25 август 2009 година, во неговиот дом во Масачусетс.
Керуш Сергио
Серџо Керуш (роден на 6 јануари 1989 година во Мемфис, Тенеси) е германски и американски кошаркар. Тој ги поседува двете државјанства преку неговиот татко кој бил Германец, и бидејќи по студирањето во својата родна земја како професионалец дошол во Европа. Од јуни 2016 година тој игра за тимот централниот германски бц.
NGC 3074
NGC 3074 — спирална галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3074 се споменува и како UGC 5366, MCG 6-22-47, CGCG 182-54, NPM1G +35.0178, IRAS 09567+3537.
Откривање
Објектот е откриен на 28 март 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3074 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 3074 има привидни димензии од 2,3' х 2,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 59 м 41,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 35° 23' 36". Положбениот агол на објектот е во износ од 166°.
Други поделби
Проучување на NGC 3074 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28888. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 104; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2508. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1345.
Ози Озборн
Џон Мајкл Озборн (на англиски : John Michael Osbourn, роден на во, Обединетото Кралство), попознат како Ози Озброн бил пејач на англискиот хеви метал состав „Блек Сабат“, популарен соло музичар и од 2002. ѕвезда на реалното шоу The Osbournes, кое го прикажува секојдневието на некоговото семејство.
Ози Озборн одбил да стане член на „Рокенрол салата на славните“ (Rock and Roll Hall of Fame), порачувајќи им на гласачите да не го трошат залудно мастилото.
Надворешни врски
Официјална Презенатција
Поларна пошта
Во потесна смисла, поларната пошта се однесува на филателска поштата за експедиции сместена на Арктикот и Антарктик, вклучувајќи истражување  на станици, како и артикли, означени со соодветната поштенска марка и дополнителни поштенски ознаки.
Делот собирање, посветен на поларната пошта и поларните субјекти воопшто, се нарекува поларна филателија. Во исто време, филателистичките збирки вклучуваат и поштенски марки со поларни теми или со поларни натписи. Поларната филателија е многу популарна меѓу индивидуалните собирачи. Познат собирач на поларна филателија беше, на пример, медицинскиот научник Харви Пири (1878-1965). и специјализирани здруженија
Особености
Развојот на колекциите за поларна пошта и филателија ги има следните одлики:
Точки на испраќање на поларна пошта
Испраќањето и препраќањето поларна пошта може да се изврши:
Рути на поларна пошта
Движењето на поларната пошта може да се случи по следните правци:
Печати на поларна пошта и филателија
Поштенските марки кои ги формираат збирките на поларна пошта и филателија се поделени во три групи:
Поларни марки
Има широк спектар на поштенски, непоштенски и приватни марки поврзани со поларни експедиции и станици: