cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Горно Чичево
Географија и местоположба
Горно Чичево е ридско село, расположено на надморска височина од 480 метри. Сместено е на составот на потоците Извор и Струма во подножјето на ридот Скрка. Селото има убав изглед бидејќи е опколено со доста дрвја и тоа тополи и брестови, а од родните дрвја има доста ореви, сливи и бадеми, додека на сретселото има јасика и два големи јавора коишто се своевидна природна знаменитост на селото.
На сретселото се наоѓаат три чешми и повеќе бунари, така што населението користи чешмарска и бунарска вода. Водните извори во Горно Чичево се многу издашни и штедри, па од нив е спроведена водата за селото Долно Чичево во кое има изградено резервоар кај селската црква. Од градот Велес селото е оддалечено 25 километри. Горно Чичево е село од збиен тип поделено на 4 маала кои ги носат следните имиња: Чепишовско, Миновско, Рибарско и Поповско Маало.
Горно Чичево има заеднички атар со соседното село Долно Чичево.
Потекло и значење на името
За потеклото на имињата на селата Горно и Долно Чичево постои следната легенда. Во првата половина на XVII век во селото Росоман живееле тројцата браќа Јане, Петре и Стојан кои поради тоа што немале доволно земја за да опстанат, Петре и Стојан се решиле да заминат и да се занимаваат со чување на овци при што тие одбрале место со добри пасишта и извори на атарот на денешните чичевски села. Петре го направил своето бачило во месноста каде што е сега селото Горно Чичево, а Стојан своето бачило го направил малку подолу каде што сега се наоѓа Долно Чичево. Поминало доста време, а браќата не можеле да се видат со својот брат Јане, па неговата ќерка која што многу ги почитувала своите чичковци го натерала татка си да одат на гости кај нив. Кога стигнале таму, чичковците многу се израдувале што на гости им дошол братот, а посебно внуката заради што многу богато ги нагостиле, а таа пак на враќањето на сите кои ги сретнувале само им повторувала дека се враќаат од „чичевото имање“ заради што местото било наречено Чичево. Бидејќи едниот чичко живеел погоре местото го нарекле Горно Чичево, а за другиот чичко кој живеел подолу местото го нарекле Долно Чичево. Веродостојноста на ова предание не може да се потврди со оглед на тоа дека во двете места нема родови со потекло до Росоман кои се основачи на селата.
Села со имиња Горно и Долно Чичево има во околината на градот Требиње во Босна и Херцеговина близу до тромеѓето со Црна Гора и Хрватска, но не се знае дали тие имаат некаква врска со двете истоимени села кај Градско во Македонија, која е можно да настанала по големите преселби по Австриско-турската војна на крајот на XVII век во 1689 година. Село со име Чичево постои и во крајниот јужен дел на Бугарија.
Стопанство
Селаните на Горно Чичево се занимаваат со земјоделство и сточарство и сите работат на свои имоти. Обработливото земјиште се наоѓа под селото, односно полето е заедничко со Долно Чичево при што тоа зазема голема површина, но е доста сиромашно со вода, имајќи само две чешми — Озор и Поројница. Наводнувањето е многу подобрено благодарение на изградбата на браната и вештачкото езеро кај Подлес (Подлешко Езеро) од страна на некогашниот велешки ЗИК „Лозар“. Пашата се наоѓа над селото во реон побогат со вода, а познати пасишта се: Манастирско, Голема Орница, Чупчовец, Горниците, Спаса, Капеш, Калето.
Според податоци од 1957-1960 година, селото Горно Чичево располагало со 200 хектари обработливо земјиште и сточен фонд од 9 коњи, 8 кобили, 2 ждребиња, 6 мазги, 35 магариња, 48 волови, 37 крави, 7 телиња, 303 овци, 91 јагне, 14 овни и 376 кокошки, а во селото имало 5 воденици и 5 изградени казарници за варење на ракија.
Во 1948 година била основана задруга под името „Страхил Гигов“, а подоцна таа била припоена со задругата во Долно Чичево под заедничко име „Славе Јорданов“ — паднат борец во НОВ. Во своите најдобрите времиња во Горно Чичево се одгледувале 200 говеда, 500 овци, 70 коњи и 40 магариња.
Денес, стопанството и дејностите со кои се занимаваат жителите на Горно Чичево се малку подизменети. На обработливото земјиште за потребите на ЗИК „Вардар“ - Градско најмногу се сее жито и тоа пченица и јачмен како и сточна храна за потребите на свињарската фарма „Агрија“ која се наоѓа веднаш крај патот под Долно Чичево. Жители на селото или иселеници од Градско кои имаат имоти во Горно Чичево се занимаваат со лозаро-овоштарство односно со одгледување на праски, кајсии, винова лоза кои се користат за свежи за извоз во странство (Русија) или за произовдство на ракија.
Од градинарските култури во селото се малку застапени одгледувањето на пиперки, патлиџан (домати), кромид, лук во дворовите за сопствени потреби. Околината е поволна и за сточарство, па така во овој предел на зимување се носат стадата овци на ЗИК „Вардар“ - Градско од западна Македонија, тука е и козарската фарма „Мечкоец“ на познатиот водител Миленко Неделковски, како и свињарската фарма „Агрија“ од Велес, а се напасува и крупен добиток како крави, волови и телиња од ЗИК „Вардар“. Постојат и повеќе пчелни сандаци.
Население
Населбата е мала и е доведена во фаза на раселување, поради постојаното огромно намалување на бројот на жителите. Така во 1961 година селото броело 210 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 40 жители, македонско население. Сепак, во селото, денес, има едно постојано населено македонско семејство со мали деца.
Според пописот од 2002 година, во селото Горно Чичево живееле 22 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 10 жители, од кои 9 Македонци и 1 Албанец.
Родови
Селото Горно Чичево во целост е населено со Македонци од православна христијанска вероисповед. Најстари македонски родови коишто го основале Горно Чичево на почетокот на XVII век водат потекло од некогашните блиски села Капеш, Кошарите, Долно Чичево се: Чепишовци доселени од Капеш, Поповци (слават Свети Атанасиј), Будимци (слават Св. Никола) и Таневци (слават Свети Ѓорѓија) сите три рода се доселени од ваковот Кошарите од каде избегале од турските зулуми влечејќи ги своите куќи кои биле плетени од прачки и мачкани од кал. Други родови се: Миновци, Бонџевци, Кимевци (слават Свети Никола), Ѓуровци (слават Св. Богородица Пречиста). Останати доселени македонски родови во Горно Чичево се: Алексовци и Ефтовци (слават Митровден) доселени во средината на XVIII век од Костурско во Егејска Македонија, како занаетчии - ѕидари ко играделе куќи во целата околија, Рибарци (слават Св. Никола) се доселиле од кавадаречкото село Рибарци, Сековци (слават Св. Никола) се доселиле од Двориште, Шијаковци (слават Св. Никола) се доселиле во 1845 од Градско, а по потекло биле од Крајници од каде што избегале од арамии, Нацевци (слават Митровден) се доселиле исто така во 1845 од кавадаречкото село Ресава, Богатиновци и Андреовци (слават Св. Никола) се доселиле во 1850 од кавадаречкото село Сирково, Мавровци (слават Св. Богородица Пречиста) се доселиле во 1850 од Долно Чичево, а потеклото им е од Капеш, Смилковци (слават Митровден) се доселиле во 1872 година од овчеполското село Преод.
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Градско, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1962 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Титов Велес, додека во периодот по војната од 1955 до 1962 година селото било во рамките на некогашната општина Градско.
Во периодот 1952-1955 година, селото се наоѓало во тогашната Градска општина, во која покрај Горно Чилево се наоѓале и селата Виничани, Водоврати, Градско, Долно Чичево, Подлес, Убого и Уланци. Самата Градска општина била дел од Титоввелешката околија. Во периодот од 1950-1952 година, селото било дел од тогашната Општина Долно Чичево, во која покрај Горно Чичево, се наоѓале и селата Водоврати, Долно Чичево, Крушевица и Подлес.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2221 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на приватен објект.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 11 гласачи.
1276
1276 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1276 година од новата ера, 276. од вториот милениум, 76. од XIII век и седма од 1270-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6784 и 6785 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6026 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5036 и 5037 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2029.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1276 година се протега во 3912 и 3913, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3972 и 3973 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1819. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 674 и 675 исламска година.
Верска корпорација
Верска или Религиозна корпорација е вид на верска непрофитна организација, која е законски инкорпорирана. Често овие типови на корпорации се признати според законот на супнационално ниво, на пример, од страна на сојузна држава или покраинска влада. Владината агенција одговорна за регулирање на таквите корпорации вообичаено е официјален носител на евиденција, овој носител може да биде, на пример, државниот секретар. Во Соединетите Американски Држави, религиозните корпорации се формираат како и сите други непрофитни корпорации со поднесување членови за основање до државата. Статиите на верските корпорации треба да го имаат стандардниот јазик, кој е ослободен од даноци, што го бара Службата за внатрешни приходи (СВП, IRS).
Во САД, верските корпорации подлежат на помалку ригорозни државни и федерални барања за поднесување и известување од другите организации ослободени од данок, како што се непрофитните корпорации од заемна корист или непрофитните корпорации од јавен интерес. Во зависност од државата во која се наоѓаат, тие исто така може да бидат ослободени од некои од инспекциите или стандардите според кои се регулирани нерелигиозните групи кои ги нудат истите услуги.
Верски корпорации
Постојат четири различни форми на верски корпорации во однос на нивните закони и начинот на кој тие функционираат во рамките на владата. Четирите класи се „агрегатната корпорација, повереничка корпорација, модерната форма на корпорациските ѓони, и Римокатоличката црква.
Римокатоличката црква е призната како корпорација врз основа на договор од 1898 година во Шпанија. Другите верски корпорации го добиваат својот статус од повелби кои им ги доделува државата. Сите верски, приватни и граѓански корпорации се создадени со цел да ги водат секуларните работи на црквата со која се поврзани. Црквата кога доаѓа до организација може да биде целосно независна од другите свештенички здруженија; или можеби подреден дел на некоја општа корпорација или деноминација во која има надредени министерски трибунали, со општа и крајна моќ на судството врз целото членство на општата организација.
Според Генералната конференција од 1872 година, во согласност со понудената резолуцијата, по консултации, а потоа одобрена од Комитетот за проширување на црквата, бискупите добиле упатство „да назначат, во секоја држава и територија, и во дистриктот на Колумбија, по едно лице научени во законот, чија должност ќе биде бесплатно да му достави на Одборот на црковното проширување форма на акт (deed), форми на хипотеки (mortgages) и оставини (bequests), и обрасци за правно вградување на цркви, со писмени предлози во врска со тоа како што може да се смета дека е пожелно.“
Секоја држава има свои закони во врска со добротворните организации, особено оние од верски природа. Секоја држава има општи насоки што мора да ги следи за да ја прогласи способноста на овие корпорации да бидат ослободени од даноци и да функционираат како корпорацијата.
Федералните даночни закони ги прикажуваат законите за верските организации и корпорации и откриваат даночни информации што треба да се земат предвид за даночно ослободување. Организацијата не смее да биде организирана или да функционира во корист на приватни интереси и ниту еден дел од нето заработката на член 501 организација не смее да се употребува во корист на кој било приватен акционер/поединец. Ако организацијата е вклучена во трансакција со вишок бенефиции со лице кое има значително влијание врз организацијата, може да се наметне акцизки данок на лицето како и на сите менаџери на организацијата кои се согласуваат со трансакцијата.
Црквите и корпорациите кои се асоцираат со нив автоматски се сметаат за ослободени од данок и не се обврзани да аплицираат и да добијат признавање од СВП. На донаторите им е дозволено да бараат добротворен одбиток за донации на црква што ги исполнува условите од секцијата 501(c)(3), и покрај тоа што црквата ниту побарала ниту добила признание од СВП, ослободувајќи ја од даноци. Дополнително, бидејќи црквите и одредени други религиозни организации не се обврзани да поднесат годишен извештај или известување до СВП, тие не подлежат на автоматско отповикување на ослободувањето ако не успеат да поднесат таков извештај.
NGC 554A
NGC 554A — леќеста галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 554A се споменува и како ESO 476-11, MCG -4-4-13, AM 0124-225.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 554A е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 554A има привидни димензии од 0,9' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 27 м 9,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 22° 43' 32". Положбениот агол на објектот е во износ од 177°.
Други поделби
Проучување на NGC 554A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5412. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 308; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6426. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 366.
Прашај ја правта
Прашај ја правта (англиски: Ask the Dust) - роман на американскиот писател Џон Фанте од 1939 година.
Содржина
Романот се состои од 19 глави во кои е опишан тешкиот живот на дваесетгодишниот писател Артуро Бандини. Тој ги оставил родителите во Колорадо и се преселил во Лос Анџелес, со цел да стане писател. Сепак, освен еден објавен расказ, тој нема никаков успех и деновите ги минува во евтин хотел, живеејќи во крајна сиромаштија и постојано фантазирајќи за својата писателска слава. Еден ден, Артуро ја запознава келнерката Камила Лопез, која работи во блиската кафеана. Уште од првата средба, нивите односи се затегнати и исполнети со навреди и последователни извинувања. По некое време, Артуро добива значаен износ пари и повторно ја посетува Камила во кафеаната. Ноќта, тие одат на една дива плажа и се капат во океанот, а Камила го преплашува, преправајќи се дека се дави во брановите. Потоа, таа сака да води љубов со него, но навредениот Артуро ја одбива. Во следниот период повторно се нижат меѓусебните навреди меѓу нив, а Артуро постојано мисли на неа и ја посакува, но нема самодоверба.
Еднаш, сосема ненадејно во неговата хотелска соба доаѓа непозната жена, Вера Ривкен, а набргу Артуро ја посетува во нејзиниот стан, каде води љубов со неа. Во тој миг, околината е погодена од силен земјотрес и Артуро е многу уплашен, обвинувајќи се себеси. По враќањето во Лос Анџелес, тој наеднаш добива инспирација за пишување, а истовремено продолжува неговиот груб однос со Камила. Артуро повторно добива пари за објавените раскази и започнува да работи на својот прв роман. Една ноќ, во неговиот стан доаѓа Камила, која му носи раскази напишани од Семи, нејзиниот колега од кафеаната, со молба да му помогне во пишувањето. За време на повремените средби, Артуро е обземен со спротивни чувства: од една страна, постојано мисли на неа, а од друга страна, одбивна му е помислата на сексот со неа, дури и кога има можности да го направи тоа.
Артуро напредува во пишувањето на романот кој ја раскажува приказната за Вера Ривкен, а во мешувреме, во неколку наврати се гледа со Камила. Таа е вљубена во Семи, но тој не сака да ја види, поради што Камила почнува да се опива, а потоа и да се дрогира. Со текот на времето, нејзината состојба се влошува и еднаш таа полудува, така што ја затвораат во душевна болница. Артуро го објавува својот роман и заработува доволно пари за удобен живот. Од различни места, Камила му испраќа телеграми, а тој ѝ дава пари. Најпосле, таа се враќа во неговиот стан и Артуро се обидува да ја спаси. За таа цел, тој ѝ купува мало куче, а потоа изнајмува куќа крај морето со намера да живеат заедно, а тој да продолжи да пишува. Меѓутоа, Камила побегнува и Артуро оди во пустината Мохаве кај Семи, кој му кажува дека Камила заминала некаде во пустината. Артуро оди да ја побара, но без успех. Тогаш, во пустината фрла еден примерок од својот роман, со посвета на Камила, а потоа се враќа во Лос Анџелес.
Критички осврт кон делото
„Прашај ја правта“ е втор дел од тетралогијата „Сагата за Артуро Бандини“, а станал познат по заслуга на Чарлс Буковски, кој го напишал поговорот за овој роман и инстистирал издавачката куќа „Блек спероу прес“ да го преобјави ова дело. Врз основа на романот, во 2006 година, Роберт Тауни го снимил истоимениот филм, со Колин Фарел, Селма Хаек и Доналд Сатерленд во главните улоги.
„Прашај ја правта“ е виртуозно напишан и младешки жесток роман кој се чита во еден здив, а главниот лик, Артуро Бандини, го освојува читателот со својата непосредност и суровост. Многу критичари, овој наивен и лиричен лик често го споредуваат со Холден Колфилд од романот „Ловецот во 'ржта“ на Дејвид Селинџер. „Прашај ја правта“ е веројатно најдобриот роман на Фанте - едноставен, болно искрен и силно емотивно набиен. Ритмичен, со смеса од речиси маѓепсничка едноставност и вознемирувачки психолошки пресврти, тој е динамичен, разурнувачки, сликовит и јасен поетски роман.
Изданија на македонски јазик
Во 2008 година, романот бил објавен во издание на „Темплум“, како 71 книга во рамките на едицијата „Магма“, со финансиска помош на Министерството за култура на Македонија. Преводот од руски јазик е дело на Владимир Јанковски. Книгата е печатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 252 страници. Таа е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека Св. „Климент Охридски“ - Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-9989-189-43-2. Графичкото уредување и дизајн е дело на Бранко Прља. На предната корица е ставена слика на Eric White, а на задната корица е даден кус осврт врз авторот и книгата, како и попис на дел од објавените книги во едицијата „Магма“.
Смртта на дијакот
Смртта на дијакот  – македонски роман од Драги Михајловски. Книгата е издадена во 2002 година во СР Македонија.
Содржина
Смртта на дијакот  - При читањето на романот согледуваме дека во него имаме повеќе наратори кои раскажуваат од две гледни точки. Навидум раскажуваат монахот Равул и моќниот турски војсководец Тимурташ. Но, ова само ни се чини така, а вистината е сосема друга. При читањето на последното поглавје од романот откриваме дека ниту еден од двајцата наратори не се всушност наратори, туку сеприсутниот наратор е Велзевут, паднатиот ангел на земјата. Тоа е оној кој им ги зема душите на Равул и на Тимурташ, ги прави негови слуги и раководи, манипулира со нивните мисли. Тие, всушност, се само фокализатори, односно фокализатор 1 е Равул, а фокализатор 2 е Тимурташ затоа што преку нивните гледни точки се раскажуваат настаните. Романот Смртта на дијакот обработува тема од историјата на македонскиот народ од четиринаесеттиот век, со фокус на освојувањето на Битола од страна на Османлиите. Бидејќи нема пишани документи за овој историски настан, Михајловски својата инспирација ја црпи од народната усна традиција.
Bondarzewia mesenterica
Bondarzewia mesenterica (синоним: Bondarzewia montana ) бил вид полипорна габа од фамилијата Bondarzewiaceae. Првпат бил опишан како Boletus mesentericus од Јакоб Кристијан Шафер во 1774 година Ханс Крајзел го префрлил на родот Bondarzewia во 1984 година. Видот се јадел.
Видот растел во основата на четинари, развивајќи се од склеротиум. Капите биле томентозни со кафеави зони, во облик на вентилатор, често се преклопувале и растеле од заедничка основа. Месото било белузлаво со пријатен мирис кога е свежо. Видот ги зафаќал основите и корените на дрвјата со бело гниење.
Федерико Гати
Федерико Гати (роден во Риволи, 24 јуни 1998) — италијански фудбалер, играч од одбраната на Јувентус и на италијанската репрезентација.
Биографија
Гати е син единец на своите родители; неговиот татко Лудовико бил спортски директор во Павароло, додека Федерико играл за таа екипа.
На 17-годишна возраст, Федерико го напуштил училиштето и почнал да работи, откако татко му останал невработен. Така, три години додека играл во ниските италијански фудбалски лиги Промоционе и Екеленца, Гати работел како ѕидар, поправал прозорци и покриви, додека тренирал навечер. Во италијанските медиуми кариерата на Гати често се споредува со онаа на Морено Торичели, кој играл аматерски фудбал и работел како столар пред да потпише со Јувентус во 1992 година.
Гати за свој идол го има поранешниот дефанзивец на Јувентус, Џорџо Кјелини.
Технички карактeристики
Физички силен робустен централен дефанзивец, вешт во играта во воздухот и што го прави опасен во офанзивната фаза по изведување на прекини (корнери, слободни удари итн.). Неговите најзначајни одлики пред се вклучуваат издржливост и експлозивна сила, иако тој умее да даде нешто и во развивањето и создавањето на акциите на својата екипа. Неговата добра индивидуална техника доаѓа од неговата претходна улога на која настапувал како многу млад како офанзивен играч од средниот ред зад напаѓачите. Гати е природен деснак, кој на теренот се издвојува по својата цврстина и карактер. Вешти во лизгачките стартови и одземањети на топката, но има и добро чувство за позиционирање и тајминг кога да се нападне противникот.
Почетоци и рана кариера
Својата кариера како дете Гати ја започнал во екипата на Кјери. Во 2005 година, на седумгодишна возраст, играл во пријателски натпревар за Кјери против Торино; Џорџо Бошарато, спортскиот скаут на Торино, го забележал неговиот талент како „треквартиста“ и го пријавил кај Силвано Бенедети, спортскиот директор на младинскиот сектор на Граната, кој на крајот го потпишал младиот играч и го довел во престолнина на Пиемонт. Гати бил промовиран во тимот под 15 години, пред да продолжи во младинскиот тим на Алесандрија. Гати ги поминал сезоните 2012-2013 и 2013-2014 играјќи за екипите на Алесандрија под 15 (Џованисими национали) и под 17 години (Алиеви национали).
Во текот на неговата младинска кариера, Гати не бил сметан за голем талент ниту во Торино ниту во Алесандрија. Гати бил испратен на позајмица во Павароло во сезоната 2014-2015. Наместо да игра за тимот под 17 години, Гати го поминал поголемиот дел од сезоната играјќи за тимот под 19 години, за кој постигнал 13 гола во 18 првенствени настапи и покрај тоа што имал само 16 години.
Во врска со својте почетоци на кариерата, многу години подоцна кога Гати веќе бил играч на во Серија Б изјавил за себе:
Аматерска кариера
Во февруари 2015 година, Гати дебитирал за првиот тим на Павароло во Промоционе - шестото ниво на италијанскиот фудбал, и забележил четири настапи во сезоната 2014-2015. Следната сезона, повторно како позајмен од Алесандрија, Гати бил промовиран во првиот тим на Павароло и постигнал три гола во 27 првенствени настапи во Промоционе; тој, исто така, бил награден со признание за најдобар млад играч на сезоната, а неговата екипа изборила промоција во едно ниво повисоката дивизија Екеленца, откако го освоиле Купот на Италија Промоционе Пиемонт-Аостинска Долина.
Во 2016 година, Алесандрија го позајмила Гати на екипата на Салуцо, каде тој не нашол многу простор за игра забележувајќи само 4 настапи, по што се вратил во Павароло кон средината на јануари 2017 година. На крајот на сезоната, Павароло сепак избегнал испаѓање во Промоционе. За време на сезоната 2016-2017, Гати постигнал осум гола во 31 првенствен натпревар. Во следната сезона (2017–2018), поради финансиски проблеми, Павароло не можешел да ги плати своите играчи, па најискусните играчи решиле да не тренираат и играат во последните 10 првенствени натпревари, а голем број на играчи од тимот до 19 години биле промовирани во првиот тим. Бидејќи Гати бил највисокиот играч во тимот, на барање на тренерот тој ја променил својата позиција од играч од средниот ред во одбранбен играч, што ќе му донесе нов правец во кариерата. Екипата на Гати испаднала во Промоционе на крајот од сезоната.
Во екипата на Вербанија биле импресионирани од настапот на Гати како дефанзивец во натпреварот против нив, и го купиле од Алесандрија потпишувајќи постојан договор со него во 2018 година. Играјќи сега постојано како дефанзивец, Гати постигнал еден гол на 34 првенствени натпревари, помагајќи Вербанија да ја освои титулата во Екеленца. Гати го импресионирал клубот од Серија Ц, Кавезе, кој се обидел да го купи, но не успеал да го стори тоа. Во следната сезона (2019–2020), Гати постигнал три гола во 22 настапи во Серија Д пред прекинот предизвикан од пандемијата на КОВИД-19 во Италија, по што неговата екипа испаднала во Екеленца бидејќи го заземала претпоследното место на табелата.
Про Патрија и Фрозиноне
Во летото 2020 година, на возраст од 22 години, Гати станал професионален фудбалер потпишувајќи го првиот професионален договор со екипата на Про Патрија, натпреварувач во Серија Ц лигата. На 30 септември, тој дебитирал за Про Патрија во натпревар од второто коло на Купот на Италија кој го загубиле од со 3-2 по продолженија. Првиот натпревар во Серија Ц го одиграл на 4 октомври, во ремито 1–1 со Про Верчели. Својот единствен гол за Про Патрија го постигнал на 3 април 2021 година, а тој бил победнички во успехот со 1–0 над Леко. На 9 мај, Гати играл во последниот натпревар на Про Патрија за сезоната во плејофот за промоција во Серија Б против Јувентус У23 — резервниот тим на Јувентус — во натпревар загубен со 3–1 на домашен терен, по што неговиот тим ги загубил шансите за промоција уште по првото коло на плејофот. Сезоната ја завршил со 36 настапи. Во јуни 2021 година, Гати преминал во, потпишувајќи четиригодишен договор со екипата од Серија Б, која и платила на Про Патрија надомест од околу 250.000 евра. Гати го имал своето деби на 15 август во натпреварот од првото коло на Купот на Италија против, кој завршил нерешено 1–1, а откако се стигнало до тоа натпреварот да биде одлучен по изведување пенали, Гати бил трагичарот промашувајќи го одлучувачкиот пенал во поразот на неговата екипа со 8–7. Сепак, тоа не го поколебало дефанзивецот да одигра одлична дебитантска сезона во Серија Б; дебитирал во лигата на 20 август, играјќи како стартер во ремито 2–2 против, а својот прв гол за Фрозиноне го постигнал на 23 октомври во победата со 2-1 над. Под водството на тренерот Фабио Гросо, Гати одржувал високи перформанси во текот на целиот прв дел од сезоната, придонесувајќи и во нападот со дури три гола, вклучувајќи ги и двата гола во победата со 4-0 против на 18 декември.
Во текот на зимскиот трансферен прозорец, Гати бил блиску до трансфер во Торино, пред нивниот градски ривал, да се вклучи во трката за неговиот потпис и да го купи на 31 јануари 2022 година. Надоместот за трансферот изнесувал 7,5 милиони евра плус 2,5 милиони евра во бонуси во зависност од неговите настапи. Гати потпишал четири ипол годишен договор со Јувентус, но клубот од Торино одлучил да го остави играчот во Фрозиноне до крајот на сезоната. Сезоната 2021-2022 во Серија Б ја завршил со 36 настапи и 5 гола, но не успеал да му помогне на клубот да избори промоција во Серија А откако завршиле на деветтото место - кое не води во плејофот за промоција - со ист број на бодови како и осмопласираната, но со послаби резултати во меѓусебните дуели со Грифоните.
Јувентус
Откако ја завршил сезоната 2021-2022 со Фрозиноне во Серија Б, Гати му се приклучил на Јувентус на летните подготовки за наредната сезона играјќи притоа во неколку подготвителни натпревари во САД. Своето деби за Јувентус во официјален натпревар го имал на 31 август 2022, во победата со 2-0 на домашен терен против во Серија А; тоа исто така било и неговото деби во највисоката дивизија на италијанскиот фудбал. За својот дебитантски настап во Серија А, Гати изјавил: ''Беше толку емотивно што не можам да опишам со зборови. Да дебитираш во Серија А е сон на секое дете. Јас денес го остварив и многу сум среќен, но тоа мора да претставува само почеток.''
Репрезентативна кариера
Во мај 2022 година, селекторот на италијанската сениорска репрезентација, Роберто Манчини, го повикал Гати на тридневен тренинг камп во Коверчано. Своето деби за Италија го имал на 11 јуни, кога бил избран да игра од почетокот во натпреварот од УЕФА Лигата на нации против Англија. Натпреварот завршил 0-0, а Гати добил позитивна оценка за чување на англиските напаѓачи Тами Ејбрахам и Хари Кејн.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 11 јуни 2022.
Канчис (покраина)
Канчис е покраина во регионот Куско во Перу. Главен град на покрината е Сикуани.
Административна поделба
Покраината е поделена на осум окрузи. Окрузите и главните градови се:
Штајн
Штајн може да се однесува на следниве места:
Есирли
Есирли — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Чудомир Илиев
Чудомир Ефтимов Илиев ( во — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Бил верен јатак на нелегалната чета, поради што бил осуден на петнаесет години строг и темничен затвор. Работел како шумар во рударската фарма „Синаница“, па давал и материјална помош на четата. Во логорите на смртта на островот Персин (логорот Белене), поминал околу осум и пол години, од каде излегол со нарушено здравје.
Артур Филип
Артур Филип (англиски: Arthur Phillip; 11 октомври 1738 — 31 август 1814) — адмирал во Британската кралска морнарица, основач и прв Гувернер на колонијата Нов Јужен Велс (првата европска колонија на австралискиот континент). Понекогаш се нарекува „татко на модерна Австралија“.
По многу години минати во морнарицата, Филип од страна на Лорд Сиднеј бил назначен за командант на Првата флота — флота од 11 брода чиј екипаж требало да основа казнена колонија и населба во Ботаничкиот Залив во Нов Јужен Велс. По пристигнувањето во заливот, Филип сметал дека местото не е погодно за основање на колонија, а по кратко извидување на околината го нашол Порт Џексон — на чие место се наоѓа денес Сиднеј.
Со пристигнувањето на нови осуденици во Втората и Третата флота завладеал глад поради оскудните ресурси. Но, кога Филип отпловил назад во декември 1792 година, колонијата веќе била просперитетна, со официјални грантови за земјиште, систематско земјоделство и водоснабдување.
На 11 декември 1792 година, Филип ја напуштил колонијата за да се врати во Британија за да добие медицински третман, тој планирал да се врати во Австралија, но медицинските совети му препорачале да поднесе оставка како гувернер. Тој се повлекол од активна поморска служба во 1805 година. Последните години од животот ги поминал во Бат, Самерсет, а починал на 31 август 1814 година.
Биографија
Артур Филип е роден на 11 Октомври 1738 година, во Лондон. Татко му Јакоб Филип бил имигрант од Франкфурт, кој според разни извори бил учител по јазик, сопственик на трговски брод, трговски капетан или обичен морепловец. Неговата мајка, Елизабет Брејч, била вдовица на обичен морепловец по име Џон Херберт, кој починал од болест во Јамајка.
Филип се приклучил на Кралската морнарица на седумнаесетгодишна возраст во 1755 година и служел до 1763 година. Во јули 1763 година, тој се оженил со Маргарет Шарлот Денисон, вдовица која била 16 години постара од него, и се преселил во Хемпшир каде што основал фарма. Бракот бил неуспешен и се развел во 1769 година кога Филип повторно се приклучил на морнарицата.
Во 1774 година, Филип бил позајмен во Португалската морнарица како капетан, служејќи во Војната против Шпанија. Во 1778 година, Британија повторно била во војна, а Филип бил отповикан на служба и на 2 септември 1779 бил унапреден во командант на бродот со 8 топа Базилиск; на 30 Ноември 1781 година бил унапреден во пост-капетан и му била доверена командата на бродот Аријадна. На почетокот од 1782 бил во конвојот кон Елба. На 30 Јуни 1782 година, Аријадна, под команда на Филип, ја заробил француската фрегата Ле Робек.
Колонијална служба
Џон Монтагу, заедно со претседателот на Кралското друштво, Сер Џозеф Бенкс (угледен научник кој патувал до Австралија заедно со Џејмс Кук во 1770 година), се залагале за основање на британска колонија кај Ботаничкиот Залив во Нов Јужен Велс. Американскиот лојалист Џејмс Матра изработил нов план за колонизација на Нов Јужен Велс во август 1783 година, и ги навел причините за колонизација составена од американски лојалисти, Кинези и жители на Јужноморските Острови (но не и осуденици). Одлуката за основање колонија во Австралија била донесена од Томас Тауншенд како државен секретар во Министерството за внатрешни работи. Одлуката ја донел од две причини: за да се запре транспортот на криминалци во Северна Америка по Американската револуција,  како и потребата од база во Тихиот Океан која ќе се спротивстави на француската експанзија.
Во септември 1786 година, Филип бил назначен за командор на флотата, која станала позната како Првата флота. По пристигнувањето, Артур Филип требало да биде назначен за Генерален капетан и Главен гувернер на новата колонија.
Патување до колонијата на Нов Јужен Велс
Флотата го напуштила Портсмут на 13 мај 1787 година. На 3 јуни 1787 година, флотата се закотвила во Санта Крус на Тенерифе. На 10 јуни тие испловиле за да го преминат Атлантикот до Рио де Жанеиро, за да ги искористат поволните пасати и морските струи. Флотата стигнала во Рио де Жанеиро на 5 август и останала еден месец.
Флотата го напуштиla Рио де Жанеиро на 4 септември и се упатила кон Тејбл Беј во Јужна Африка, каде стигнал на 13 октомври. Ова била последната попатна станица, па требало да се складираат растенија, семиња и добиток за нивното пристигнување во Австралија.
Осуденичките од бродот Пријателство биле преместени на други бродови за да се направи простор за добитокот купен таму. На осудените им било обезбедено свежо говедско и овчо месо, леб и зеленчук, за да имаат сила за патувањето и за да го зачуваат здравјето.
Анфан терибл (Enfant terrible)
Анфан терибл (enfant terrible - ужасно дете) — француски израз, кој традиционално се однесува на дете кое е застрашувачки невино, кажувајќи им непријатни работи на родителите или на други луѓе. Сепак, изразот има и повеќекратна употреба во кариерите на уметноста, модата, музиката и другите креативни уметности. Во овие кариери, тоа подразбира успешен и често млад „гениј“ кој е многу неортодоксен, впечатлив, а во некои случаи навредлив или бунтовен.
Оксфордскиот англиски речник, второ издание, ја дава дефиницијата: „Дете кое ги засрамува своите старатели со непријатни забелешки во лоши моменти; трансф. лице кое ги компромитира своите соработници или неговата партија со неортодоксен или непромислен говор или однесување; полабаво употребен поимот може да значи оној кој постапува неконвенционално.“
Артур Филип
Пристигнување во Австралија
Набрзо сфатиле дека Ботаничкиот Залив не е каков што го опишал Џејмс Кук. Заливот бил отворен и незаштитен а водата преплитка за бродовите да можат да се закотват блиску до брегот; свежа вода речиси и немало, а почвата со слаб квалитет. Се направил и првиот контакт со локалното домородно население — Еора која изгледала љубопитно, но сомничаво кон новодојденците.
Анфан терибл (Enfant terrible)
Една од дефинициите на Вебстеровиот речник на enfant terrible односно ужасно дете е „обично млада и успешна личност која е впечатливо неортодоксна, иновативна или авангардна“.
Артур Филип
Пристигнување во Австралија
Иако на Артур Филип му било наложено да ја основа колонија во Ботаничкиот Залив, тој имал овластувања да основа колонија на друго место ако е потребно.
На 26 јануари 1788 година, флотата го кренала сидрото и отпловила кон Порт Џексон. Филип местото го нарекол Сиднеј Коув, по лордот Сиднеј, британскиот министер за внатрешни работи. Овој датум се слави како Ден на Австралија, и го означува почетокот на британската колонизација.
Воспоставување на населба
[[Податотека:The_Founding_of_Australia._By_Capt._Arthur_Phillip_R.N._Sydney_Cove,_Jan._26th_1788.jpg|лево|мини|300x300пкс| Основањето на Австралија од капетанот на Кралската морнарица Артур Филип — Сиднеј Коув, 26th јануари 1788 година.
Слика од Алџернон Талмаџ, 1937 година.]] На 26 Јануари, било подигнато британското знаме, а земјата била официјално присвоена во името на кралот Џорџ III. На 7 февруари 1788 година, била извршена официјалната инаугурација на Филип и неговата влада.
Гувернер на Нов Јужен Велс
Откако станал прв гувернер на Нов Јужен Велс, Филип прилично успешно се борел со немирите меѓу прогонетите и војниците, а до средината на 1790 година и со гладот меѓу населението. Тој успеал да создаде навистина просперитетна колонија. И покрај неговата помирувачка политика кон абориџините, Филип не успеал да воспостави траен мир меѓу доселениците и домородците. На 11 декември 1792 година, кога Филип се вратил во Британија, Бенелонг и уште еден Абориџин по име Јемерраван (или Имеравани) патувале со него на Атлантико.
Подоцнежен живот и смрт
На 11 декември 1792 година, Филип се вратил во Англија поради влошено здравје. Неговата претходна сопруга Шарлот починала на 3 август 1792, а тој се оженил со Изабела Вајтхед од Бат во црквата Сент Мерилебон во Англија на 8 мај 1794 година.
Откако здравјето му се подобрило, учествувал во борби на море во перодот од 1796 до 1805 година кога се пензионирал.
На 1 јануари 1801 година бил унапреден во подадмирал. По пензионирањето од активна служба во морнарицата во 1805 година, бил унапреден во вице адмирал на 13 декември 1806 година, и конечно 4 јуни 1814 година добил последна промоција како адмирал.
Филип доживеал мозочен удар во 1808 година, поради што бил делумно парализиран. Починал на 31 август 1814 година во неговата резиденција, во Бат.
Луј Жан Пјер Вјејо
Луј Жан Пјер Вјејо (Louis Jean Pierre Vieillot; 10 мај 1748, Ивето – 1831, Руан) — француски орнитолог.
Опишал за првпат голем број на птици, особено оние што ги сретнал во Западните Инди и Северна Америка. Од нив и денес се користат 26 рода. Бил меѓу првите орнитолози што ги проучувале промените во перјето, и еден од првите што проучувал живи птици и нивните кожи.
Животопис
Вјејо е роден во Ивето, Горна Нормандија. Бил на службен пат на карипскиот остров Хиспаниола, но бил принуден да пребега во САД за време на Француската револуција. Во текот на неговиот престој, Вјејо ги изучувал птиците во земјата, собирајќи материјали за подоцна објавеното дело „Природознание на севернамериканските птици“ (Histoire naturelle des oiseaux de l'Amérique Septentrionale, 1808).
Во 1800/1801 г. се вратил во Франција, каде се вработил во гласилото „Правен билтен“ (Bulletin des Lois). И понатаму продолжил да пишува трудови за птиците, па следната година го издал делото „Природознание на колибријата, птиците-глувци, јакамарите и шеќерниците“ (Histoire naturelle et générale des colibris, oiseaux-mouches, jacamars et promerops, 1802) with illustrations by his friend Жан Батист Одбер, followed by „Природознание на најубавите песнопојни птици од топлиот појас“ (Histoire naturelle des plus beaux oiseaux chanteurs de la zone torride, 1806).
Во трудот „Анализа на нова основна орнитологија“ (Analyse d'une nouvelle Ornithologie Elémentaire, 1816), Вјејо го изложил негивот систем на орнитолошка класификација, и продолжил да го разработува во неговиот удел во делото „Нов природонаучен речник“ (Nouveau Dictionaire d'Histoire Naturelle, 1816–19). Во 1820 г. продолжил да работи на делото „Енциклопедиско-методична табела“ (Tableau encyclopédique et méthodique), започнато од Пјер Жозеф Бонатер во 1790 г. На крајот од животот го довршил делото „Француска орнитологија“ (Ornithologie Française, 1823–30).
Список на вулкани во Русија
Ова е список од активни и исчезнати вулкани во Русија.
Камчатка
Вулканите од полуостровот Камчатка, северозападниот дел од Тихиот Океан и Рускиот далечен исток.
Класична гитара
Класична гитара е жичен инструмент.
Праисторија
Вообичаен претходник на жичени инструменти - кордон - се смета за музичка лук, чија формација е поврзана со возраста на палеолитот. 30000 - 15000 п.н.е., додека Сахара сѐ уште беше плодна, и Европа во средината Палеолит, човекот почна да произведува звуци на една жица на музичкото пристаниште. Група жичени инструменти кои се развиле од музичкото пристаниште е група на луте. Ова се инструменти со жици кои се протегаат по вратата во прилог на телото (што може да биде од различни форми). Правото влакно е паралелно со нивото на телото.
Стар век
Во Персији, на ликовните спомениц прикажани се свирачи на тогашните лаути, наречен Тар (музички инструмент). Под влијание од грчката култура се користи лирата и китарата, а околу 500-тата година п.н.е. се усовршува веќе постоечка лејта – барбат.
Во Стариот Египед се користат разни врсти на лира, пред сите ориентални лири - кинор, потоа разни ја претрка китарата и нефер – инструмент кој се јавува во возраст на процветуванје на египтската нова држава околу 1500-тата година п.н.е.
Најзначајни инструменти од фамилијата на кордофони кој се користат кај Старите Грци, се лира и китара. Лирата била куќен инструмент, додека китарата свирела концертно. Во Стариот Рим се користи инструменти од Грците, додека римските територија во употреба учи барбитос, пандора и фидикл.
Со падот на Римското Царство во Европа почнуваат големи миграции на народот и на сцената стапуваат и традиционални инструменти на племето кое населува на Европскте: Готи, Германи, Гали, Келти, Словени, Хуни, Визиготи, Арапи...
Среден век
Најголемо влијание на развојот на гитара Арапи кои се населиле денес дел од шпански и остана таму за повеќе од 650 години. Кордоба, Севиља, Гранада и Валенсија беа во центарот на арапската култура, а во исто време во центарот на музиката креативност и изградба инструменти. Арапите го донесоа со нив најпопуларните својот инструмент - al`ud (арапски за дрво). Најпопуларниот инструмент на европската ренесанса - Лаут подоцна ќе се развие од арапскиот ал'уд. Најпознатите музичар од тоа време беше Арапски ZIRIAB {} Zyriab, неговото вистинско име беше Абу l'или Хасан ибн Нафи, кој е роден околу 800 година, кој е еден теоретичар, композитор и виртуоз al'ud во тој беше основач на училиштето во Кордоба. Од крајот на средниот век, поточно од тринаесеттиот век, поттикнати првите податоци за двата инструменти кои го носат името на гитара, кои се Moreska гитара и гитара Латина. Во прилог на пишани извори, овие два инструменти се прикажани во слики (Cantigas де Санта Марија - збирка на песни на шпанскиот крал Алфонсо Ел Savia на) и скулптура (фасада на катедралата во Леон, Шпанија).
Барокен
Во Шпанија има нов инструмент - пет-линија гитара, барокна гитара. Барокната гитара е како што следува: LA-re-sol-si-mi1. Првиот писмен запис се појавува во 1555 на Хуан Бермуда, а сочувани литература датираат од почетокот на XVII век. Детален опис на барокната гитара даде Гаспар Санз (Gaspar Sanz) во својата книга "Инсталација на музиката, шпански гитара" (Instruccion de Musica sobre la guitarra Espagnola), издадена во 1694 година. Додека на барокната гитара, стомакот жици, изведена полифона музика (punteado стил на игра), досега, втората варијанта на овој инструмент се нарекува. batente гитара (chitarra batente), со метални жици, кои се користат за полесно музика и Guks песни во акорди (rasgueado стил на игра). Во Франција, на почетокот на XVII век, бројот Bordun (бесплатно бас) на зголемување на лејта. инструменти група во која еден крајот на жици на басот во прилог на база, вториот помошни игли, наречен arćilautama (Итал. Arciliuto). Ова се теоријата и гитарите, и тие изведоа басо континуо (басо континуо) во ансамбли. Барокната лутерија е најважниот инструмент на оваа возраст. Строго, распоредот на жиците, како и начинот на снимање музика се разликуваат во Германија, Франција и Италија.
XVIII век
Во Шпанија, најстариот печатен документ кој сведочи за појавата на 6-низа гитара е "Шест стручни гитарски дела" на Антони Белестрос (Obras para gitarra de seis ordones) од 1780 година. Сите линии беа унисон, освен шестата октава. Првите гитари со шест синглови, со ист печат како и денес, се појавуваат кон крајот на 18 век во Италија и Франција. Првото училиште од 6 жици на Школата за музика (Escuela de musica) беше издадено од Дионисио Агуадо во 1825 година во Мадрид. Во овој период, изгледот на гитарата се менува, килимот, системот за подесување, должината на појасот, розетата (која сега е отворена).
XIX век
Во текот на овој период во Европа се појавуваат голем број на варијанти на гитара, која не трае долго на платформата на концертот: романтична гитара гитара со 7,8 и 9 жици (за нив се игра Наполеон Косте и Јохан Каспар Мерк), потоа терциер, кварц, октавин, гитара-лауте, гитара-харфа, гитарска лира итн.