Ропството_во_Отоманското_Царство
Робови во царскиот харем
Многу малку всушност се знае за царскиот харем, а многу од она што се смета дека е познато е всушност претпоставка и имагинација. Постојат две главни причини за недостатокот на точни податоци на оваа тема. Првата била бариерата наметната од луѓето од османлиското општество - отоманскиот народ не знаел многу за махинациите на самиот царски харем, поради тоа што бил физички непробоен и затоа што бил наметнат молкот на упатените. Вториот бил дека сите извештаи од овој период биле од европски патници, кои и не биле запознаени со информациите, а исто така инхерентно прикажувале западна пристрасност и потенцијал за погрешно толкување со тоа што биле аутсајдери на отоманската култура. И покрај признатите предрасуди од многу од самите овие извори, скандалозните приказни за царскиот харем и сексуалните практики на султаните биле популарни, дури и ако не биле вистинити. Извештаите од XVII век потекнуваат од поновиот тренд на XVII век, како и од потрадиционалниот стил на раскажување историја; тие го претставиле изгледот на разоткривање на претходните податоци и разоткривање на нови вистини, притоа продолжувајќи со пропагирање на стари приказни, како и создавање нови. Меѓутоа, европските извештаи од заробениците кои служеле како страници во царската палата, како и извештаите, испраќањата и писмата на амбасадорите кои живеат во Истанбул, нивните секретари и другите членови на нивните апартмани се покажале како поверодостојни од другите европски извори. И понатаму, од оваа група на посигурни извори, списите на Венецијанците во 16 век ги надминале сите други по обем, сеопфатност, софистицираност и точност. Наложниците на османлискиот султан се состоеле главно од купени робови. Наложниците на султанот главно биле од христијанско потекло (обично европско, черкеско или грузиско). Поголемиот дел од харемот вклучувале многу жени, како мајката на султанот, претпочитаните конкубини, кралските наложници, децата (принцовите/принцезата) и административниот персонал. Административниот персонал на палатата го сочинувале многу високи офицери, тие биле одговорни за обука на Џарије за домашните работи. Мајката на еден султан, иако технички робинка, ја добивала исклучително моќната титула Валиде султан што ја подигала до статус на владетел на Империјата (во периодот познат како Султанат на жените). Мајката на султанот одиграла значајна улога во одлучувањето за царскиот харем. Еден забележлив пример била Косем Султан, ќерка на грчки христијански свештеник, која доминирала со царството во раните децении на 17 век. Рокселана (исто така позната како Хурем Султан), е уште еден значаен пример, која била омилената сопруга на Сулејман Величествениот. Многу историчари кои го проучуваат Отоманското Царство се потпираат на фактичките докази на набљудувачите на исламот од 16 и 17 век. Огромниот раст на институцијата Харем ги реконструирала кариерите и улогите на жените во структурата на моќта на династијата. Имало харемски жени кои биле мајки, законски сопруги, сопружници, калфаси и наложници на османлискиот султан. Само мал дел од овие харемски жени биле ослободени од ропство и се омажиле за своите сопружници. Тие биле: Хурем султан, Нурбану султан, Косем султан, Ѓулнуш султан, Безмијалем султан и Пересту султан.