cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Историја на Башкортостан
Башкирски востанија
Следното башкирско востание избувнало во 1755 година. Причините биле гласините за религиозно прогонство и укинување на јасакот (почитта), а во исто време и забраната за бесплатно вадење сол, што Башкирите го сметале за своја привилегија. Востанието било добро испланирано, но не успеало поради спонтаната прерана акција на Башкирите на патот Ногај. Поради ова биле спречени плановите за истовремен настап на Башкирите. За време на задушувањето на востанието, голем број негови учесници емигрирале во Казанското ханство.
Патриотска војна од 1812 година
Севкупно, во војната од 1812 година и странските кампањи од 1813-1814 година учествуваа 28 башкирски полкови. Покрај тоа, башкирското население на Јужен Урал обезбедило 4.139 коњи за армијата.
Имињата на неколку башкирски полкови кои учествувале во битката кај Лајпциг и покажале херојство и биле наведени меѓу најистакнатите единици на руската армија. За тоа сведочат спомен-натписите кои се уште се зачувани во музеј-црквата во Лајпциг. За време на странска кампања како дел од руската армија во Германија, во градот Вајмер, германскиот поет Гете се сретнал со башкирски војници, кому Башкирите му дале лак и стрели. Девет башкирски полкови влегле во Париз. Французите ги нарекле башкирските воини „Северни амори“. Во сеќавањето на башкирскиот народ, војната од 1812 година била зачувана во народните песни „Баик“, „Кутузов“, „Ескадрон“, „ Кахим Турја“, „ Љубизар“. Последната песна се заснова на вистински факт, кога врховниот командант на руската армија М. И. Кутузов им се заблагодарил на башкирските војници за нивната храброст во битката со зборовите: „почитувани, добро сторено“. Постојат податоци за некои војници на кои им биле доделени сребрени медали „За заземањето на Париз на 19 март 1814 година“ и „Во спомен на војната од 1812-1814 година. ».
Административна поделба во XVI-XIX век
Територијата на Башкортостан во XVI-XVII век била означена како област Уфа или Башкирија , која се состоела од следните административни единици: Казан, Ногај, Осинскаја и Сибир: во четири патишта, именувани по ова: до Сибир, лежечката страна се нарекува сибирски пат, до Казан - Казањскаја, до предградието Осе (кое е изградено на реката Кама) - Осинскаја, а на степските народи го добила прекарот Ногај». Патот или даругата во овој случај се смета како еден вид економско управување со земјиштето за тој период. Секој пат бил контролиран од надзорник. Патиштата се состоеле од племенски водачи, кои, пак, биле поделени на кланови.
Во 1708 година, регионот бил вклучен во провинцијата Казањ, која од 1719 година била преименувана во провинција Уфа.
Во 1737 година, задуралскиот дел на историскиот Башкортостан бил доделен на новосоздадената провинција Исет, чија територија ги опфаќала современите региони Курган, на север Чељабинск, на југ - Тјумењ, на исток - Свердловск.
Во 1744 година, царицата Елисавета Петровна наредила со кралски декрет „да биде во провинцијата Оренбург и да се нарекува провинција Оренбург и да биде гувернер во неа тајниот советник Непљуев“. Покраината Оренбург била формирана како дел од провинциите Оренбург, Уфа и Исет. Покраината Исет ја опфаќала Задуралска Башкирија и окрузите Исет, Шадрински и Окуневски; Провинција Уфа - окрузи Осински, Бирски и Менцелински.
Во 1774 година, покраината Уфа станала дел од новосоздаденото гувернерство Оренбург.
Во 1781 година, гувернерство Оренбурггувернерство Уфа се состоело од два региони, Уфа и Оренбург. Во 1796 година, гувернерство Оренбурггувернерство Уфа било преименувано во Оренбургшко гувернерство Оренбурггувернерство. Кантонската реформа од 1798 година ставила крај на функционирањето на „даругите“. Оттогаш, петициите укажуваат на покраината, округот, бројот на башкирските кантони и воените команди.Со декрет од 10 април 1798 ''година, башкирското население во регионот беше префрлено во класата на воена служба ( башкирска армија) и беше обврзано да врши гранична служба на источните граници на Русија. Административно се создадоа кантоните''.
Со анексијата на казахстанските земји кон Русија во 1731 година, Башкирија станала еден од многуте внатрешни региони на царството, а потребата од вклучување на Башкирите, Мишарите и Тептарите во граничната служба исчезнала. За време на реформите од 1860-1870-тите, во 1864 - 1865 година кантонскиот систем бил укинат, а управувањето со Башкирите и нивните потчинети преминало во рацете на руралните (јуртовски) општества, слични на руските општества. Точно, Башкирите имале предности во областа на користењето земјиштето: стандардот за Башкирите бил 60 хектари по глава на жител, додека 15 хектари бил оној на поранешните кметови.
Во 1865 година, било формирано гувернерство Уфа со поделба на Оренбург на Уфа и Оренбург, кој се состоел од окрузите Уфа, Белебеевски, Бирск, Златоуст, Мензелински и Стерлитамак.
Многу документи од 16-18 век поврзани со историјата на Башкирија се чуваат во Рускиот државен архив на антички дела, Рускиот државен воен историски архив (Москва) и Рускиот државен историски архив (Санкт Петербург).
Провинцијата Уфа била меѓу 17-те региони признати како сериозно погодени за време на гладот од 1891-1892 година.
Прва светска војна
Почетокот на војната во Башкортостан бил означен со спонтани акции на мобилизираните жители. Настапи се одржале во Стерлитамак, Белебеј, Бирск. Сепак, генерално, населението во регионот на почетокот на војната било опфатено со патриотизам, кој траел до Големото повлекување. Вкупно, околу 300 илјади луѓе биле мобилизирани во провинцијата Уфа во 1914-1916 година. Индустријата на регионот, како и целата земја, била префрлена на воена основа. Производството на челик и железо нагло се зголемило. Така, во провинцијата Уфа од 1913 до 1915 година, топењето на железо се зголемило за 35%. Производството на цивилни производи за 1913-1915 година се намалило за 40%.
Мобилизацијата од 1914 до 1916 година довела до намалување на производството на леб за една третина, зголемување на цените на храната за 2-3 пати. Во 1916 година морало да се воведат купони за храна.
Башкурдистан
По Февруарската револуција од 1917 година, во регионот започнал процесот на башкирското национално движење за создавање на национално-територијална автономија. Во јули-август 1917 година, се одржале I и II себашкирски конгреси (курултај) во Оренбург, каде било одлучено дека е неопходно да се создаде „демократска република на национално-територијална основа“ како дел од федерална Русија. Избран од првиот и реизбран на вториот конгрес, башкирскиот регионален (централен) совет работел во Оренбург и се подготвувал за Основачкото собрание на Русија, кое требало да се одржи во јануари 1918 година.
Октомвриската револуција направила прилагодувања во процесот на воспоставување автономија. На 15 ноември 1917 година,  Башкирскиот регионален (централен) совет прогласил делови од териториите на провинциите Оренбург, Перм, Самара, Уфа за автономен дел на Руската Република - територијално-национална автономија на Башкурдистан. Последната одлука била одобрена на III-от себашкирски конгрес кој се одржал на 8-20 декември 1917 година во Оренбург.
Името „Мала Башкирија“ го добила во јануари 1918 година, според документот „ Прописи за автономија на Мала Башкирија“, кој дејствувал како устав на републиката. Тоа е првата прогласена автономија на територијата на РСФСР (Руска Советска Република). Јужниот дел на Красноуфимската област, јужниот дел на Осински, југоисточниот дел на Екатеринбург и југозападниот дел од окрузите Шадрински на провинцијата Перм, југозападниот дел на Чељабинск, западниот дел на Троицки, дел од Верхнеуралски, северозападниот дел на Орски и северниот дел на Оренбург, југозападниот дел на Бирск и североисточниот дел на Стерлитамак, источниот дел на Бугуруслан. Проценка: територија - 78.439 km², население - 1.219,900 луѓе. Во летото 1918 година, владата на Башкирија објавила општа мобилизација во армијата. Во септември 1918 година, бил потпишан договор меѓу владата и Комитетот на членовите на Уставотворното собрание. Со овој чин официјално била призната национално-територијалната автономија на Башкурдистан. Башкирската армија била трансформирана во башкирски посебен корпус на Волонтерската народна армија, организиран од владата на Самара.
Првата операција на Башкирскиот корпус бил нападот на Екатеринбург, кој бил ослободен од болшевици те на 28 јули 1918 година. Во септември, корпусот, заедно со козачките единици, го ослободиле градот Орск. Како резултат на заедничките акции на башкирските и козачките единици, била ослободена огромна територија од Оренбург до Екатеринбург. Ова обезбедило непречен напредок од Сибир на трупите на привремената сибирска влада под команда на адмирал А. В. Колчак.
Со цел да се консолидираат силите во Уфа, на 23 септември 1918 година, била свикана Државната конференција, попозната како Директориум на Уфа, на која тие донеле колективна одлука да ја пренесат врховната власт на Серуската привремена влада до формирањето на Уставотворното собрание. На 18 ноември 1918 година Колчак извршил воен удар и се прогласил за врховен владетел на Русија и врховен командант на руските вооружени сили. Адмиралот Колчак не ја признал автономијата на Башкирите. Од сите локални самоуправи било побарано да се распуштат. Така, тој го уништил обединетиот фронт на борбата против болшевизмот на исток. Во тешка положба ги ставил Башкирите и Козаците, кои во услови на почетно повлекување во Сибир, останале сами пред неизбежниот пораз и репресалиите од Црвената армија.
Формирање на автономна република
На 20 март 1919 година бил склучен „ Договорот на руската работничко-селанска влада со башкирската влада за советската автономија на Башкирија“. Било објавено во печатот на 23 март 1919 година, затоа, овој ден се смета за официјален датум на формирање на републиката. Во согласност со „Договорот. ..“ била формирана Башкирската Советска Република.
Договорот правно го фиксирал создавањето на автономната башкирска советска република и нејзиниот прв Устав. .
На 19 мај 1920 година, бил усвоен декретот на Серускиот Централен извршен комитет „За државната структура на Автономната Советска Башкирска Република“, со што значително се скратиле правата на автономната република, постигната со „Договорот меѓу централната советска влада и башкирската влада за советската автономија на Башкирија“ од 20 март 1919 година. Документот предизвикал општа огорченост кај членовите на републичкиот револуционерен комитет и на 16 јуни 1920 година, во знак на протест, Башревкомот одлучил да поднесе оставка и да се самораспушти. Уредбата на Серускиот Централен извршен комитет и Советот на народни комесари на РСФСР „За државната структура на автономната советска башкирска република“ од 19 мај 1920 година предизвикало незадоволство кај Башкирите и служело како главна причина за партизанската војна против политиката на централните власти.
Во 1918-1921 година се одржале масовни антиболшевички демонстрации на селаните, предизвикани од незадоволството од политиката на советската влада.
На 14 јуни 1922 година, Серускиот Централен извршен комитет, земајќи ги предвид желбите на башкирскиот народ, донел декрет „За проширување на границите на автономната башкирска социјалистичка советска република“. Според оваа уредба, провинцијата Уфа била укината, а нејзината територија била пренесена на Република Башкирија - и била формирана таканаречената „Голема Башкирија“. Главниот град на републиката првично било селото Темјасово, област Бајмаски, потоа градот Стерлитамак и последователно префрлен во Уфа.
На 27 март 1925 година бил усвоен нацрт -уставот на автономната башкирска социјалистичка советска република. Текстот на Уставот на Башкирската Социјалистичка Советска Република не бил одобрен од Серускиот Централен извршен комитет на РСФСР и Конгресот на Советите на РСФСР. В 1936 году Башкирской АССР было официально отказано в преобразовании в союзную республику в составе СССР. Генеральный секретарь ЦК ВКП(б) И. В. Сталин аргументировал это решение таким образом: «Башкирскую и Татарскую республику нельзя переводить в разряд союзных, так как они со всех сторон окружены советскими республиками и областями и им, собственно говоря, некуда выходить из состава СССР.» <blockquote class="ts-Начало_цитаты-quote">«Башкирските и Татарските републики не можат да се префрлат во категоријата сојузнички, бидејќи тие се опкружени од сите страни со советски републики и региони и, всушност, немаат каде да се отцепат од СССР..»<div class="ts-Конец_цитаты-source"> На 23 јуни 1937 година бил усвоен првиот Устав на Башкирска АССР, според кој зборовниот редослед во неговото име бил променет, трансформирајќи се во Башкирска Автономна Советска Социјалистичка Република.
Голема патриотска војна
Во периодот од 1939 до 1945 година, повеќе од 700 илјади луѓе биле повикани и мобилизирани од Башкирски АССР во вооружените сили на СССР.
За време на војната, на територијата на републиката биле обучени голем број воени единици: 170-та, 186- та, 214- та, 361-та ( 21-та ), 87- та (300- та), 219-та, 74-та I, 76-та, 112-та коњаница и 112-та, 134-та топовска и 40-та минофрлачка бригада; 17-та резервна, 4-та, 2-та резервна коњаничка бригада; 120., 121., 122., 123., 134., 144., 476. минофрлачка, 1292. противтенковска, 587. хаубица, 1097., 1098. топовски артилерија и 15. коњички режим, одделни резервни коњички режими и 29-ти полкови. Изградени се оклопни возови: „Командант Суворов“, „Александар Невски“, „Салават Јулаев“ и „Уфиметс“. На 17 ноември 1941 година, Бирото на Регионалниот комитет на Сојузната комунистичка партија на болшевиците и Советот на народни комесари на Башкирската автономна Советска Социјалистичка Република усвоиле резолуција „За формирање на две коњанички дивизии од локалната националност“.
За време на Големата патриотска војна, повеќе од 100 индустриски претпријатија, десетици болници, голем број централни државни органи, 278 илјади бегалци (од кои 104 илјади биле во Уфа) биле евакуирани во републиката.
Во јули 1941 година, фабриката за машински алати во Одеса именувана по В.И. Ленин била евакуирана во градот Стерлитамак, а веќе на 11 октомври 1941 година, производството започнало да работи.
За време на воените години, две академии на вооружените сили на земјата биле лоцирани во Башкирија. Вишата академија на Генералштабот именувана по К.Е.Ворошилов била преместена од Москва во Уфа во ноември 1941 година. До почетокот на ноември 1941 година, Воено-политичката академија Ленин била префрлена во градот Белебеј. Од 22 јуни 1941 година до 30 јуни 1944 година од републиката во Воено-политичката академија и воено-политичките училишта биле мобилизирани 5475 лица. Во републиката биле лоцирани вкупно 17 воени образовни институции.
Во 1941-1945 година, седиштето на меѓународното комунистичко движење, Извршниот комитет на Комунистичката интернационала, се наоѓало во Уфа. Во 1943 година, радио преносите биле направени на 18 јазици на народите во Европа.
Од првите денови на војната, во Башкирија била распоредена широка мрежа на болнички бази. Првата група ранети војници била испорачана во Уфа со воз од воена болница на 28 јули 1941 година. Вкупно, за време на Големата патриотска војна, на територијата на републиката биле формирани 63 евакуациони болници заедно со неколку амбуланти со вкупен број кревети од 22.500.
Општо земено, Башкирска АССР дала значаен придонес во обезбедувањето храна, оружје и гориво на задниот и предниот дел. На фронтовите се бореле повеќе од 600 илјади жители на републиката. 278 од нив ја добиле титулата „Херој на Советскиот Сојуз“ (двапати - Муса Гареев, 35 целосни кавалери на Орденот на славата).
Повоен период
Земјоделството во доцните 1940-ти - раните 1950-ти се развивало брзо, на пример, од 1945 до 1950 година, бројот на добиток на колективните фарми се зголемил: говеда (говеда) - од 184,6 на 347,4 илјади, коњи - од 192,2 на 248 илјади, свињи - од 8. 36,8 на 188,2 илјади, овци и кози - од 412,1 на 882,4 илјади. Од 1945 до 1953 година, државните набавки и набавки во сите категории на фарми се зголемиле: жито - од 467,1 на 888,9 илјади тони, млеко - од 6149,9 илјади е. - од 21,4 до 47,3 милиони парчиња. Но, растот заостанал далеку зад планираниот, на пример, планот за набавка на жито во БАССР во 1949 година бил исполнет само за 52,2%, маслодајните семиња - за 30%, млекото - за 81%, волната - за 76%. Од 1950 година, Башкирија беше покриена со вториот бран на колективизација на сите сојузи во форма на консолидација на колективните фарми: бројот на земјоделски артели се намалил до 1953 година од 4387 на 1593 година. БАССР, исто така, се осврна на Уредбите на Сојузот од 2 јуни 1948 година и 23 јули 1951 година за воведување кривична одговорност „за избегнување општествено корисна работа и за водење паразитски начин на живот“: во 1950 година во Башкирија, повеќе од 2, 5 илјади колективни земјоделци, а на 20 февруари 1952 година од републиката биле иселени 425 луѓе. Во мај 1952 година, Башкирската АССР била поделена на регионите Уфа и Стерлитамак. Во април следната година, оваа одлука била откажана и регионалната поделба во Башкирската АССР била укината.
Во повоените години во републиката забрзано се развиле индустријата, земјоделството, градежништвото, медицината и др. Биле изградени градови - индустриски центри ( Салават, Кумертау), најголемите петрохемиски претпријатија во Европа ( Салаватнефтеоргсинтез, автомобилски постројки и електрани.
Во 1957 година, во чест на 400-годишнината од доброволното припојување на Башкирија кон Русија и за успех во развојот на индустријата, земјоделството и културата, на Башкирската АССР и бил доделен вториот Орден на Ленин.
До 1969 година, републиката била на второ место во производството на нафта (44.400 илјади тони во 1968 година), бројот на говеда достигнал 2.035 илјади грла (1969), житните култури 5,6 милиони тони (1968 година).
Во средината на 1970-тите, развиениот социјализам бил изграден во СССР и БАССР. На жителите на Републиката им се гарантирало бесплатно средно и високо образование, бесплатна медицинска нега, бесплатно сместување. Било загарантирано правото на работа и одмор. Слободата на печатот не била ограничена со барањата на сопствениците на медиумите (бидејќи медиумите биле во државна сопственост). Немало социјална нееднаквост (нивото на платите на обичните вработени во претпријатијата било поврзано со нивото на платите на менаџерите на претпријатијата како 1/5, а присуството на евтини кантини во административните згради се сметало за социјална нееднаквост).
Во 1978 година, во републиката бил донесен нов, трет Устав на БАССР. Во областа на образованието, имало намалување на бројот на башкирски училишта: во 1945/46 година. ги имало 1164, а во 1976/77 само 685. Во исто време, се зголемил тиражот на списанија на башкирски јазик, бил објавен руско-башкирски речник, а во 1950 година бил одобрен нов правопис на башкирски јазик.
Перестројка во Башкирска АССР
Од 1969 година, БАССР била предводена од првиот секретар на регионалниот комитет, М.З. Шакиров. Почетокот на Перестројката во БАССР може да се смета за објавување на 6 мај 1987 во весникот Правда на написот на дописникот В. Прокушев „''Се зборуваше за фактот дека поради несогласување со мислењето на првиот секретар на регионалниот комитет на КПСС М.З. Шакиров, вториот секретар на градскиот комитет на Уфа на КПСС Л. Сафронов беше исклучен од партијата, принуден да ја напушти својата работа., одземен од пратенички имунитет и неразумно кривично гонет' ''. Исклучени од партијата, ослободени од работа и кривично гонети беа и началникот на башкирското одделение за лебни производи И. Печников, главниот лекар на градската болница во Уфа бр. 21 Р. Богданов. Како одговор на публикацијата, беше формирана Комисија на Централниот комитет на КПСС, која дошла до заклучок дека „главната кочница на перестројката во републиката е сегашното раководство на регионалниот комитет на КПСС“. VI пленум на Башкирскиот регионален комитет на КПСС на 9 јуни 1987 година ја задоволил апликацијата на М.З. Шакиров за негово разрешување поради пензионирање. Во есента 1987 година, се појавило еколошко движење, кое постигнало одреден успех: Врховниот совет на БАССР бил принуден да усвои Уредба за запирање на изградбата на резервоарот Иштуганов. На 28 март 1990 година, во водоводната мрежа на јужниот дел на Уфа биле пронајдени феноли, 26 пати повисоки од нивната максимална дозволена концентрација. Ова довело до масовни собири во Уфа и други градови. Друга форма на протестно движење бил национално-културното движење: во март 1988 година, клуб на татарска култура, јазик и литература именуван по А. Г.Ибрагимова. Малку подоцна почнал да работи башкирскиот клуб „Ак тирма“, по име чувашкиот. К. Иванова, германски Видергбурт, еврејски Стерн, Мари Мари, украински Кобзар. Во јануари 1989 година започнала со работа Татарскиот јавен центар, а во август 1989 година се појави Башкирскиот народен центар „Урал“.
Република Башкортостан
На 25 февруари 1992 година, републиката била преименувана во Република Башкортостан. На 31 март 1992 година, Република Башкортостан го потпишала Федералниот договор за разграничување на овластувањата и субјектите на јурисдикција помеѓу државните органи на Руската Федерација и властите на суверените републики во нејзиниот состав и Анексот кон него од Република Башкортостан, кој ја утврдил договорната природа на односите меѓу Република Башкортостан и Руската Федерација. Во Анексот на Договорот, републиката има право да има независен систем на законодавство, судски систем и обвинителство. Било забележано и дека земјиштето, подлогата, природните ресурси на територијата на Башкортостан се сопственост на мултинационалните луѓе на Башкортостан и дека прашањата за сопственост, користење и располагање со овој имот се регулирани со законодавството на републиката. Активистите на белорускиот научен центар „Урал“ организирале 20-дневен штрајк со глад против Федералниот договор, кој завршил по разговор со М. Рахимов, кој објаснил дека нацрт-договорот ќе биде разгледан од Советот на Републиката. На 25 април 1993 година се одржа референдум: на прашањето „Дали мислите дека Република Башкортостан, во интерес на својот народ, треба да има економска независност и договорни односи врз основа на Федералниот договор и анексот кон него?" Потврдно одговориле 75,5 отсто од оние кои учествувале во гласањето.
На 24 декември 1993 година бил усвоен Уставот на Република Башкортостан, со кој бил утврден нејзиниот статус како демократска правна држава во рамките на Руската Федерација и нејзин рамноправен субјект.
Републиката плаќала многу малку во федералниот буџет во првите години, но од 1995 година придонесите се зголемиле: во 1992 година - 5%, 1993 - 10%, 1994 - 10%, 1995 - 27,6%, 1996 - 26%, 1997- 1998 година. — 17% од собраниот приход. Во раните 1990-ти, во републиката биле усвоени 13 шифри: Кодекс на земјиштето (22 март 1991 година), Шумскиот законик (18 јуни 1991 година), Кодекс за животна средина, Кодексот за подземјето (двата - 28 октомври 1992 година), Кодекс за мас-медиуми (5 ноември 1992 година), вода (13 јули 1993 година), законик за здравствена заштита на граѓаните (7 ноември 1993 година), законик за домување, брак и семејство, Кодекс на арбитражна постапка (сите три - 2 март 1994 година), Кодекс за градско планирање, Кодекс за санитарна и епидемиолошка благосостојба на населението, труд (20-21 декември 1994 година). На 23 септември 1993 година, откако претседателот на Руската Федерација го издал Указот бр. 1400 за распуштање на Конгресот на народните пратеници, Врховниот совет на Република Белорусија зазел неутрална позиција, одлучувајќи да ја прекине работата на двата претседателски декрети и резолуциите на Врховниот совет на Русија издадени по 21 септември во Башкирија, барајќи свикување на Конгресот на народни пратеници Русија и го повикувајќи го населението на републиката да се смири.
На 12 декември 1993 година, Муртаза Рахимов бил популарно избран за прв претседател на Република Башкортостан, во 1998 и 2003 година тој бил реизбран на оваа функција.
Don't Tell Me (песна на Аврил Лавињ)
„Don't Tell Me“ е песна од канадската пејачка-текстописец Аврил Лавињ. Тоа е првиот сингл од нејзиниот втор студиски албум, Under My Skin. „Don't Tell Me“ е напишана од Аврил Лавињ и Иван Тобенфелд. Продуцент е Бач Валкер. Синглот има добиено златна сертификација од ARIA.
Историја на Башкортостан
Република Башкортостан
На 17 декември 1995 година во републиката се одржал референдум за две прашања: 1) дали земјиштето во Република Башкортостан треба да биде предмет на неограничена продажба и купување, 2) за продолжување на политиката за зајакнување на економската независност во согласност со договорот „За разграничување на јурисдикцијата и заемно делегирање на овластувањата меѓу органите на државната власт на Руската Федерација и органите на државната власт на Република Башкортостан. 84% од гласачите одговориле со „не“ на првото прашање, а 97% одговориле со „да“ на второто прашање. Веќе во февруари 2000 година, во републиката била формирана Комисија за усогласување на локалното законодавство со федералното. Во октомври 2000 година, Уставниот суд на Република Белорусија објавил дека „државниот суверенитет“ на Башкирија подразбира само „''поседување на Република Белорусија преку полнотата на државната власт надвор од јурисдикцијата на Руската Федерација и овластувањата на Руската Федерација. Федерација за прашања од заедничка јурисдикција на Руската Федерација и конститутивните субјекти на Руската Федерација''", предвидени во членовите 5 (дел 3), 73 и 76 (дел 4) од Уставот на Руската Федерација . Веќе во ноември 2000 година бил ревидиран Уставот на Република Белорусија . Во 2002 година била извршена втората чистка на Уставот на Република Белорусија: концептот на „суверенитет“ бил повлечен.
Don't Tell Me (песна на Аврил Лавињ)
Позадина
Кога била прашана за што се работи во „Don't Tell Me“, Лавињ рекла: Песната е за да се биде силен. Има многу момчиња кои сакаат само да ве однесат на ручек и потоа да винаправат 'ууу'. Такви се повеќето од машките и јас само мислам дека девојките треба да бидат силни и да не им дозволат на машките да ги повредуваат.
Историја на Башкортостан
Република Башкортостан
Во октомври 2006 година, рускиот претседател Владимир Путин ја поднел кандидатурата на Рахимов до Државното собрание - Курултај на Република Башкортостан, кој ги одобрил неговите овластувања до 2011 година.
Don't Tell Me (песна на Аврил Лавињ)
Прием
Во прегледот на албумот Under My Skin, Дејвид Брауни од Entertainment Weekly рекол „Лавињ самата звучи како изгорена; ... скејтер момчето од првиот албум испадна себично, лошо чудовиште кое ја остава кога таа не сака да легне со него“ наведувајќи на „Don't Tell Me“. Стефен Томас Ерлевин Allmusic ја нарекол песната како една од најголемите во прегледот на албумот Under My Skin.
Историја на Башкортостан
Република Башкортостан
На 15 јули 2010 година, претседателот на Башкортостан Муртаза Рахимов поднел оставка.
Don't Tell Me (песна на Аврил Лавињ)
Прием
Во AOL Radio анкета на аслушачите, „Don't Tell Me“ е изгласана за деветта најдобра песна на Лавињ.
Историја на Башкортостан
Република Башкортостан
На 19 јули 2010 година, Државното собрание - Курултај на Република Башкортостан го одобрил Рустем Закиевич Хамитов за претседател на Република Башкортостан.
Don't Tell Me (песна на Аврил Лавињ)
Музичко видео
Музичкото видео за „Don't Tell Me“ е режирано од Лиз Фриедландер и е снимано во Лос Анџелес, Калифорнија во март 2004 година. Видеото ја кажува приказната на песната. Започнува со Аврил како се буди и забележува како еден маж има избегано од креветот во кој лежел заедно со неа. Откако таа ќе ја истури лутината на неговиот стан, таа го слени низ градот.
Историја на Башкортостан
Република Башкортостан
На 14 септември 2014 година во Република Башкортостан се одржале предвремени претседателски избори, на кои победил Рустем Хамитов.
Don't Tell Me (песна на Аврил Лавињ)
Музичко видео
Видеото е номинирано за Најдобро Поп Видео на 2004 МТВ Видео Музички Награди.
Историја на Башкортостан
Република Башкортостан
На 11 октомври 2018 година, Рустем Хамитов ја објавил својата предвремена оставка. За привремен бил назначен Ради Хабиров, кој победил на изборот за шеф на Башкортостан на 19 септември 2019 година.
Don't Tell Me (песна на Аврил Лавињ)
Список на песни
'''Австралиски ЦД сингл
Јапонски ЦД сингл
(BVCA-29607; Издаден 28 април 2004)
Табели
Песната многу добро се искачувала на табелите; се искачила на дваесет и второто место во САД, десеттото место во Австралија, шестото место во Шпанија, петтото место во Обединетото Кралство.
Надворешни врски
Under My Skin
Дивјака
Дивјака (албански: Divjakë) — град во Албанија. Населението на градот изнесува 10.987. Се наоѓа во централниот дел на државата во округот Лушње.
Бен Јангс
Бен Јангс (Ben Youngs; 5 септември 1989) е професионален англиски рагбист, кој моментално игра за рагби јунион тим Лестер Тајгерс.
Кирил I Цариградски
Кирил I Цариградски или Кирил Лукарис ( – ) — грчки прелат и теолог, со потекло од Ираклион, Крит (тогаш под управа на Република Венеција). Подоцна станал Александриски патријарх под името Кирил III и Вселенски патријарх под името Кирил I. Кирил се стремел за реформа на православната црква според онаа на протестантите и калвинистите. Обидите за воведување на калвинизмот во православието биле неуспешни и дејствата на Кирил остануваат до денес предмет на дебата во православието.
Бен Јангс
Животопис
Бен Јангс е роден во Норич, неговиот татко Ник бил рагби репрезентативец на Англија, а и неговиот брат Том Јангс исто така е професионален рагбист. Висок 178цм, со маса 92кг, Бен Јангс игра на позицијата број 9 - деми. За Лестер Тајгерс Јангс има одиграно 161 натпревари и има постигнато 138 бода. Во јуни 2010 Јангс за Англија против Австралија во Сиднеј поситигнал есеј после сјаен соло продор. За англиската рагби јунион репрезентација Јангс одиграл 51 тест меч, постигнал 45 бода и и помогнал на својата екипа да го освои Купот на шест нации во 2011 година.
Кирил I Цариградски
Живот
Кирил е роден во Ираклион, Крит на 13 ноември 1572 година, како Константин Лукарис кога островот бил дел од Република Венеција во тој период поморска сила. Во неговата младост тој шетал низ Европа, образувајќи се во Венеција во Падовскиот универзитет, и во Женева каде бил под влијание на реформираната вера презентирана од Џон Калвин. Кирил своите теолошки студии ги продолжил во Венеција и Падова, Витенберг и Женева каде бил изложен на калвинизмот и равил голема одбојност кон католицизмот.
Во 1596 Кирил бил испратен во Полска од страна на Александрискиот патријарх Мелетиј I, за да го предводи православниот отпор на Брестовската унија, која предвидувала унија на Киев со Рим. Шест години Кирил работел како професор на православната академија во Вилнус (денес во Литванија).
Поради османлиското угнетување и пробратувањето на православните христијани од страна на језуитски мисионери, постел кусок на училишта каде би се изучувала православната вера и грчкиот јазик. Римокатоличките училишта биле во самите католички цркви кои биле градени веднаш до православните цркви, и бидејќи немало доволен број на православни свештеници па нешто морало да се направи. Негово прво дејствување било отворањето на теолошко училиште на Света Гора.
Тој го финансирал Максим Галиполски да го направи првиот превод на Библијата на современ грчки.
Калвинизам
Целта на Кирил била да ја реформира православната црква според калвинизмот, и поради оваа причина тој испратил многу млади теолози на универзитетите во Швајцарија, северот на Холандија и Англија. Во 1629 година тој го објавил познатото дело Конфесио (калвинистичка доктрина), но колку што било можно било во согласност со православниот јазик и дела. Истата година ова дело имало и две изданија на латински јазик, четири на француски, едмно на германски и едно на англиски јазик, а во источната црква донело само судири и спорови и било критикувано на неколку синоди, во 1638 година во цариград, во 1642 година на Јашкиот синод, и сето ова кулуминирало во 1672 година со собирот предводен од страна на Доситеј Ерусалимски, на кој биле осудени калвинистичките учења.
Кирил иста така бил особено воодушевен од црквата на Англија, и бил во контакт со Кентербурските архиепископи. Токму во овој период Митрофан Критопул — кој подоцна станал Александриски патријарх (1636–39) — бил испратен на студии во Англија. И Кирил и Критопул биле вљубеници во книгите, и многу од книгите кои овие двајца патријарси ги прибавиле денес ги красат патријахалните библиотеки.
Во 1629 година во Женева книгата Источна исповед на христијанската вера била објавена на латински, содржејќи го калвинистичкото учење. Во 1633 година било објавено и на грчки јазик. Соборот во Цариград во 1638 година ги анатемизирал Кирил и неговата книга, но соборот во Ерусалим во 1672 година, особено се занимавал со случајот на Кирил, целосно го ослободиле од обвиненијата, тука е посведочено дека соборот во Цариград ко проколнал Кирил не поради тоа што мислеле дека тој е автор на делото туку поради фактот што тој писмено не се оградил од текстот напишан за него. Сепак, западните учители продолжиле да тврдат дека Кирил бил калвинист, не посочувајќи ја само книгата туку и постојаните преписки со протестантските учители.
Православниот историчар епископ Арсениј ја оспорил автентичноста на овие преписки и инцидентно посочил на педесетте писма на Кирил со царот Михаил федорович и московскиот патријарх Филариј, кои се чуваат во Московскиот архив и дека истите се доказ за посветеноста на Кирил кон правосдлавието, и особено на псимото од 1622 година во кое тој за протестантството пишува како за кривоверско учење.
Политика и смрт
Кирил бил неколкукратно привремено расчинуван и протеруван по барање на неговите православни непријатели и од католичкот француски и австриски амбасадори, додека пак бил поддржан од протестантскиот холандски и англиски амбасадори во Цариград, кога турскиот султан Мурат IV требал да замине во војна со Персија, патријархот бил обвинет за осмислување на бунтот на Козаците, и за да ги избегне проблемите додека бил отсутен султанот наредил тој да биде задавен од страна на јаничарите на 27 јуни 1638 година ан брод во Босфор. Неговото тело било фрлено во морето, но било најдено и закопано надвор од Цариград од страна на неговите пријатели и било вратено во Цариград по многу години.
Кирил бил прогласен за мачченик и светец набрзо по својата маченичка смрт, и Св. Евгениј Ајтолски напишал молитва за о негово сеќавање. Официјално бил прогласен за великомеаченик на 6 октомври 2009 година.
Според едно писмо од 1659 година напишано до Томас Гривс од Едвард Покок (кој, во своите потраги по книги за архиепископот Вилијам Лод, се сретнал со Кирил) многу од текстови на Кириловата библиотека биле спасени од холандскиот амбасадор кој ги испратил со брод во Холандија. Но за жал иако бродот пристинал безбедно во пристаништето потонал наредниот ден со сиот свој товар поради силна бура.
Оштро
Оштро — тип на ветар кој дува на Јадранот. Дува од југ. Краткотраен е и има слаб интензитет.
Нге Ан
Нге Ан (Nghệ An; ) е најголемата покраина во регионот Северно централно крајбрежје во Виетнам.
Административни единици
Покраината е поделена на еден град (Вињ), два помали града (Куа Ло и Тај Хоа) и 17 окрузи. Во неа има 437 општини, повеќе од било која покраина во земјата.
Пржалот (Крњево)
Пржалот — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Крњево. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. Откриена е при обработувањето на земјата, источно од патот. Со ископувањата во 1975 година биле истражени повеќе словенски гробови со камени конструкции. Прибраните гробни прилози имаат аналогии во наодите од големата словенска некропола во Демир Капија од IX до X век.
Технички универзитет Јилдиз
Техничкиот универзитет Јулдиз (турски: Yıldız Teknik Üniversitesi) е технички универзитет на кој се изучуваат инженерските науки и е еден од најзначајните образовни институции во Истанбул, Турција. Централното седиште на универзитетот се наоѓа во Бешикташ.
Историја
Овој универзитет бил основан во 1911 година. Во 1922 година, името на училиштето било преименувано во Nafia Fen Mektebi / Училиште за јавни работи, каде времетраењето на образованието била зголемена на 2,5 години, а од 1931 година на 3 години. Денешното име универзитетот го добило во 1992 година. Универзитетот се состои од четири факултети, на кои се изучува електротехника, електроника, факултет за градежништво, Машински факултет-хемиски и металуршки. На универзитетот студираат околу 17.000 студенти.
NGC 1610
NGC 1610 — засега неутврден објект во соѕвездието Еридан, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1610 се споменува и како NGC 1599 ?.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1610 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 32 м 44,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 34' 55".
Други поделби
Проучување на NGC 1610 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4742. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 918.
Стојан Тренчевски
Стојан Тренчевски (, -, ) — македонски новинар и радиоводител, основач и претседател на граѓанската асоцијација „Скопјанката Мајка Тереза“. Тој е најпознат хроничар на Мајка Тереза, каде со добил и синонимот „Син на Мајка Тереза“, затоа што е еден од најзаслужните во Македонија за афирмацијата на животот и делото на светицата.
Животопис
Тренчевски е роден 1955 година, во Куманово. Целиот свој работен новинарски век од 32 години го минал во Македонското радио - Радио Скопје, но во македонската јавност останал забележан и како хроничар на животот и делото на Мајка Тереза. Забележителен момент од неговата новинарска кареиера е преносот што на Македонско радио на денот на осамостојувањето на Македонија, во 1991 година. Автор е на преку 20 книги, како „Нашата мајка“, „Скопјанката Мајка Тереза“, „По патиштата од детсвото на Мајка Тереза“, преведени на италијански, англиски, шпански, германски, полски и на бенгалски јазик. Тренчевски бил првиот новинар, кој почнал да го истражува и следи патот и хуманоста на Мајка Тереза, и сето тоа да го презентира пред македонската јавност. Во 1975 година како студент, волонтер на Македонскиот Црвен крст учествувал на собирот на хуманисти на Меѓународен црвен крст во Женева. Тогаш за првпат слушнал, ја запознал и дознал за големата хуманистка од Индија, родена во Скопје со крстеното име Гонџа Бојаџиу. Понатаму целосно се посветил на ликот и делото на Мајка Тереза. Затоа, како нејзин следбеник го нарекувале „син на Мајка Тереза“. На негова иницијатива, се остварила неговата идеја и желба да се изгради спомен куќа на Мајка Тереза во Скопје, како и желбата да се изгради храм на Тоше во родното Крушево. Бил и визитинг-предавач на Духовната академија во Италијанскиот световен и образовен центар „Асизи“.
Починал во Скопје на 8 февруари 2015 година.
Виенска партија
Виенска партија е шаховско отворање кое настануива со потезите: giving the position shown to the rightight.
Вториот потег на белиот е поневообичаен од потегот 2.Sf3, кој мможе да доведе до Шпанска партија, Италијанска партија, Шкотска партија и други отворања. Главната идеја во потегот 2.Sc3 е со цел а се одигра одложен Кралев гамбит со евентуиалното f4, но во поново време, белиот игра помирно, со фјанкетирање на ловецот, играјќи g3 и Lg2. Црниот често игра 2...Sf6, но и 2...Sc6 е доста играно.
Вивер Адамс изјавил дека ова отворање води кон фирсирана победа за белиот. И покрај тоа, велемајсторот Ник де Фирман, во 14. издание од делото Модерни шаховски отворања, заклучува дека отворањето води до еднаквост со најдобррата игра на обете страни..
Памперо
Памперо е тип на ветар кој дува во Јужна Америка. Се јавува помеѓу 30° и 40° гш во пампамите и приморјето на Атлантикот. Дува за време на зимата од правец југозапад. Носи ладно време и бура.
Дендроцелум магнум
Дендроцелум магнум (Dendrocoelum magnum) се ендемичен вид сплескани црви (планарии) од класата Турбелариа (Turbellaria ) во Охридско Езеро.
Опис
Сплесканите црви, Дендроцелум магнум, опишани се од Станковиќ, 1969 година. Имаат крупно тело и според својата големина заземаат едно од првите места во охридската серија на дендроцелидите. Според Станковиќ, должината на полово зрелите единки се движи од 24 до 26 мм, со ширина од 6 мм. Но, евидентирани биле и единки со должина од 30 мм со ширина од 7-8 мм.
Овој вид при бавно лизгање има издолжено тело, а при мирување, формата на телото е јајцевидна, со рамни рабови на телото. Предниот крај на главата, односно нејзиниот фронтален раб, е сосема малку конвексен, без посебни „ушни“ делови. Главата е мала и минува неосетно во телото, кое завршува прилично тапо. Субтермално постои мал адхезивен орган. Очите се ситни и лежат блиску едно до друго.Нивното растојание од предниот раб на главата е поголемо од растојанието до бочните рабови.
Грбот на  Дендроцелум магнум е кафеаво пигментиран. Пигментацијата кон бочните рабови на телото постепено избледува. По должината на грбната страна се наоѓа една средногрбна, светлокафеава трака која одвојува два надолжни редови од разгранети светложолти дамки. Бројот на дамките се движи од 8 до 12 во секој ред. На главата, странично, се забележуваат две непигментирани бразди, а вдолѓ светлокафеавата трака се забележува една темна линија.
Усниот отвор кај овој вид се наоѓа кај третата третина од стомачната страна. Голтката е цилиндрична. Нејзиниот внатрешен мускулен слој е изграден од испреплетени мускулни влакна (својствено за претставниците на фамилијата Dendrocoelninae).
Половиот отвор е сместен постфарингијално во третата третина од стомачната страна. Околу половиот отвор се наоѓаат голем број на еозинофилни жлезди. Половиот отвор води во општиот атриум кој комуницира со аденодактилот, машкиот атриум и каналот на семеприемникот. Машкиот атриум е долг и истиот се поврзува со општиот атриум во близина на гениталниот отвор. Во задниот дел на машкиот атриум се влеваат јајцеводите преку релативно долг, заеднички јајцевод.
Пенисот се наоѓа десно од средишната линија и е изграден од булбус и папила на пенисот. Булбусот на пенисот е топчест и во неговата внатрешност се наоѓа обемен сменен меур, во кој најчесто лежи завиткана папилата на пенисот. Семеводите одделно се влеваат во булбусот на пенисот. Меѓутоа, пред нивното влевање, во нивото на голтката, како и кај другите планари, творат одредени проширувања исполнети со сперма.
Аденодактилот е сместен лево од средишната линија. Тој е покрупен од пенисот и е изграден од мускулест булбуст и папила, која го исполнува општиот атриум, или пак излегува преку половиот отвор.
Семеприемникот е обемен и е сместен помеѓу голтката и пенисот. неговиот канал е доста широк и истиот се протега грбно и во висината на задниот дел од машкиот атриум се спушта вентрално и се спојува со општиот атриум во близината на гениталниот отвор.
Хоризонтална дистрибуција
Дендроцелум магнум е организам кој го населува сублиторалниот регион на езерото, при што најголема густина на популацијата се забележува на длабочина од 25 до 30 метри, односно во појасот на корубите од школката Dreissena и некои полжави.
На длабочина од 30 метри, густината на популацијата се движи од 310 инд./ м² во Радожда и 339 инд./ м² кај месноста Св.Заум.
Вертикална дистрибуција
Според вертикалната дистрибуција, Дендроцелум магнум е стенобатен организам. По однос на езерската подлога, според фактот дека исклучиво ја населува зоната на корубите, овој вид е стенотопен.
Габриел Батистута
Габриел Омар Батистута (роден на 1 февруари 1969), познат по прекарот Батигол — поранешен аргентински фудбалер, кој играл на позицијата напаѓач.
Тој го поминал поголемиот дел од неговата клупска кариера во Фјорентина во Италија, и е десетти најдобар стрелец на сите времиња во италијанската Серија А лига, со 184 гола во 318 натпревари. На репрезентативно ниво, тој е водечки стрелец на репрезентацијата Аргентина на сите времиња со 56 гола во 78 настапи во репрезентацијата. Тој исто така ја претставувал својата земја на три Светски првенства. Во 2004 година, тој бил вклучен на ФИФА 100 списокот на "125-те најголеми живи фудбалери". Со all-round игра, извонредна контрола на топката, смртоносен завршен удар и силен и прецизен шут од далечина, тој е познат како еден од најкомплетните напаѓачи на неговата генерација. Диего Марадона, изјавил дека Батистута е најдобриот напаѓач кој, тој досега го видел на теренот.
Кога неговиот клуб Фјорентина испаднал до Серија Б во сезоната 1992-1993, Батистута останал во клубот и му помогнал да се врати во елита една година подоцна. Со текот на годините тој станал најпопуларна спортска фигура во Фиренца, па навивачите на Фјорентина подигнале бронзена статуа од него во 1996 година, како признание за неговите настапи за Фјорентина. Тој никогаш не успеал да триумфира во италијанската лига со Фјорентина, но кога тој се преселил во Рома во 2000 година, тој конечно го освоил своето прв скудето во неговата кариера во Италија. Тој ја одиграл својата последна професионална сезона во Катар во тимот на Ал-Араби пред да се пензионира во 2005 година.