cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џејмс Кук
Второ патување (1772-1775)
Во второто патување Кук бил задолжен да командува со бродот Резолушн (на англиски: HMS Resolution), заедно со капетанот Тобајас Фурно на чело на бродот Адвенчр (англиски: HMS Adventure). Бил опремен со нов хронометар тип K1, кој ќе му овозможи прецизна пресметка на должината. Експедицијата се спуштила многу далеку на југ, влегувајќи во Јужниот Поларник на 17 јануари 1773 година и достигнувајќи 71°10' јужна географска ширина. Кук ја открил Јужна Џорџија и Јужните Сендвички Острови. Двата брода се изгубиле еден со друг во маглата на Антарктикот и Фурно поставил курс за Нов Зеланд, каде некои членови на екипажот загинале во битка против Маорите пред да заминат за Британија. Во меѓувреме, Кук го продолжил своето истражување во зоната на Антарктикот. Тој поминал во близина на континентот без да го види и се вратил назад на Тахити за да се опорави. Потоа се вртил јужно, со надеж дека ќе се закотви на митскиот континент, но без успех. Повторно со него на бродот имало некој Тахиќанец по име Омаи, кој не бил толку запознаен со географијата на Тихиот Океан колку претходниот Тупаја. Повратната маршрута го однела до Тонга, до Велигденскиот Остров, на островот Норфолк, во Нова Каледонија и на Нови Хебриди. Во неговиот извештај тој јасно заклучил дека не постои митската Тера Австралис. Во јануари 1774, запишал дека сака да отиде „ … не само подалеку од кој било човек пред него, туку подалеку од онаму каде што се мисли дека е можно да се отиде“.
На крајот на ова второ патување, Кук бил унапреден во капетан, а Кралското друштво му понудило почесна пензија како офицер во болницата во Гринич. Станал член на Кралското друштво и го добил медалот Копли, Натаниел Данс Холанд изработил негов портрет, писателот Џејмс Босвел го поканил на вечера а Домот на лордовите го нарекол "најголемиот морепловец во Европа". Сепак, нему му недостигало морето и подготвувал трето патување кон Северозападниот приод. Од Тихиот Океан, запловил на исток, и се надевал дека ќе стигне до Атлантикот, и ќе го сретне другиот брод кој доаѓал од спротивната насока.
Трето патување (1776-1779)
На неговото последно патување, Кук повторно командувал со Резолушн додека капетанот Чарлс Клерк ја преземал командата со бродот Дискавери (англиски: HMS Discovery). Официјално, целта на патувањето била да се донесе Омаи на Тахити, што предизвикало најголема љубопитност во Лондон, иако неофицијално, експедицијата имала задача да го пробие Северозападниот приод. Експедицијата прво ги истражувала островите Кергелен, каде што се закотвиле дента на Божиќ 1776 - во Заливот на птицата на северозападниот врв на островот Божиќно пристаниште, коешто така го нарекол со повод - потоа застанале во Нов Зеланд. Откако Омаи се вратил кај семејство, Кук се упатил кон север, го открил Божиќниот остров на Божик 1777 година и станал првиот Европеец кој стигнал на Хавајските острови во 1778 година.
Од Сендвичките острови Кук отпловил северно и североисточно за да го истражи западниот брег на Северна Америка северно од шпанските населби во Алта Калифорнија. Тој се закотвил на брегот на Орегон на околу 44 ° 30 'северна географска ширина, именувајќи ја точката на која пристигнал Кејт Фолведер. Лошите временски услови ги принудиле бродовите да отидат јужно, на околу 43° северна географска ширина, пред да започнат со истражување на северниот брег. Тој несвесно пловел покрај теснецот Хуан де Фука, и наскоро влегол во Нутка Саунд на островот Ванкувер. Се закотвил во близина на селото Јукот. Два брода на Кук останале во Нутка Саунд од 29 март до 26 април 1778 година
Пловејќи долж американскиот континент, Кук во својот дневник ги опишал индијанските племиња на островот Ванкувер, бреговите на Алјаска, Алеутските Острови и двата брега на Беринговиот теснец. И покрај неколкуте обиди, Беринговиот теснец се покажал како непремостлив поради мразот што го попречувал патот дури и во август. Експедицијата се вратила на Хаваи следната година (1779). По осум недели истражување на архипелагот, Кук и неговиот екипаж се закотвиле во заливот Келакекуа на денешниот Биг Ајленд, каде што останале еден месец. Неговото прво доаѓање на Хаваи се совпаднало со сезоната на Махакики и големите фестивали посветени на богот на мирот, Лоно. Пристигнувањето на неговите бродови кај домородното население предизвикало восхит, и тие во Кук го гледале Лоно. Кога по вторпат се вратиле на Биг Ајленд на Хаваи поради претходното топло добредојде Британците почувствувале тензии кај домородците и виделе дека не се добредојдени. Сезоната на Лоно завршила и сега била сезона на Ку, богот на војната. Враќањето на Кук, кој се сметал за олицетворение на Лоно, веројатно се сметало за нарушување на рамнотежата во светот. На 14 февруари, Хавајците украле чамец. Кражбите биле вообичаени и Кук најчесто тогаш земал заложници сè додека не му го вратат украденото. Овој пат, тој планирал како заложник да го земе хавајскиот поглавица Каланиопу. Меѓутоа, домородците ги нападнале со камења и со копја. Британците отвориле оган, но морале да се повлечат на плажата. Стоејќи на плажата меѓу домородците и Британците, Кук бил удрен по главата и паднал. Хавајците го тепале до смрт, а потоа го земале и го однеле неговото тело.
Чувството што домородците го имале за Кук ги натерале да го задржат неговото тело. Следејќи ја нивната практика на времето, го подготвиле телото со погребни ритуали, обично резервирани за поглавиците и највисоките старешини на заедницата. Телото било исцедено, печено за да се олесни отстранувањето на месото, а коските биле внимателно исчистени за зачувување како религиозни предмети. Некои од остатоците на Кук коишто биле сочувани на крајот биле вратени кај екипажот за формално погребување на море.
Смртта на Џејмс Кук
Местото каде што Кук бил убиен на Хавајските острови е обележано со бел обелиск. Тоа му било отстапено на Обединетото Кралство и официјално е дел од неговата територија. Портрет на Кук се појавил на монета од половина американски долар од 1928 година, по повод 150-годишнината од откривањето на островите, искована во помал оптек (10.008), што ја прави оваа комеморативна монета редок и скап колекционерски предмет.
Наследство
Дванаесетте години пловидба на Кук низ Тихиот Океан имале огромно знаење за Европа. Тој открил неколку острови и прецизно ги мапирал големите делови на крајбрежјето.
На патувањата Кук бил придружуван од сликарот Сидни Паркинсон кој направил 264 цртежи пред неговата смрт на крајот од првото патување, Вилијам Хоџис кој претставил многу пејзажи од Тахити и Велигденските Острови и познати научници како Џозеф Бенкс (кој ја открил Банксијата, растителен вид кој опфаќа 80 вида растенија) и Даниел Соландер кој собрал 3.000 видови растенија.
Кук бил првиот Европеец кој остварил близок контакт со повеќе народи од Тихиот Океан.
Семејство
Кук се оженил со Елизабет Батс (1742-1835), ќерка на Самуел Батс, чувар на Бел Ин, Випинг и еден од неговите ментори, на 21 декември 1762 година во црквата Св. Маргарет, Баркинг, Есекс. Двојката имала шест деца: Џејмс (1763-94), Натаниел (1764-80), Елизабет (1767-71), Џозеф (1768-68), Џорџ (1772-72) и Хју (1776-93). Последниот од нив починал од црвена треска, додека бил студент на Христовиот колеџ, Кембриџ. Кога не бил на море, Кук живеел во источниот дел на Лондон. Кук нема познати директни потомци - сите негови познати деца починале пред да имаат деца.
Album2
Album2 — мрежно место за споделување фотографии „за стари мештански и семејни фотографии“ започнато во 2004 година, во Осло, Норвешка од страна на серискиот ИТ претприемач Свеинунг Дамен. Album2.com им олеснува на луѓето да ги споделат своите стари семејни фотографии со семејството и пријателите, плус локалниот клуб по историја. Услугата ви помага да скенирате фотографии и да додадете година плус паметно обележување на групирани лица. Споделувањето фотографии се заснова на контрола на пристап до фотографии по групи и врски што обезбедуваат приватност и заедница за споделување фотографии според строгиот норвешки закон. Името Album2.com нè потсетува дека втора дигитализирана копија на албум на семејни фотографии што секогаш треба да биде на Интернет.
Економија на Индија
Перспективата на долгорочниот раст на индиската економија останува позитивна поради нејзината млада популација и соодветниот низок сооднос на зависност, здрави заштеди и стапки на инвестиции и ја зголемува интеграцијата во глобалната економија. Економијата забавила во 2017 година, како резултат на шоковите на „ демонетизација “ во 2016 година и воведувањето на данок на стоки и услуги во 2017 година. Скоро 60% од БДП на Индија е управувано од домашна приватна потрошувачка и продолжува да остане шести по големина потрошувачки пазар во светот. Освен приватната потрошувачка, БДП на Индија се поттикнува и од државни трошоци, инвестиции и извоз. Во 2018 година, Индија била десетти најголем увозник во светот и деветнаесетти најголем извозник. Индија е член на Светската трговска организација од 1 јануари 1995 година. Рангирана е на 63-то место според индексот на леснотија на деловно работење и на 68-то место на извештајот за глобална конкурентност. Со 520 милиони работници, индиската работна сила е втора по големина во светот заклучно со 2019 година. Индија има еден од најголемите светски милијардери и екстремна нееднаквост во приходите. Бидејќи Индија има огромна неформална економија, едвај 2% од Индијците плаќаат данок на доход. За време на глобалната финансиска криза во 2008 година, економијата се соочила со благо забавување, Индија презедела стимулативни мерки (и фискални и монетарни ) за да го зацврсти растот и да генерира побарувачка; во следните години економскиот раст заживеал. Според извештајот на „ Прајсвотерхаус Куперс“ (PwC) за 2017 година, индискиот на БДП со паритет на куповна моќ може да го надмине оној на САД до 2050 година. Според Светска банка, за да се постигне одржлив економски развој Индија мора да се фокусира на реформите во јавниот сектор, инфраструктурата, земјоделскиот и руралниот развој, отстранување на регулативите за земјиште и труд, финансиско вклучување, поттикнување на приватни инвестиции и извоз, образование и јавно здравство.
Индија е на второ место на глобално ниво по производство на храна и земјоделско производство, додека извозот на земјоделски производи е 38,5 милијарди американски долари Секторот градежништво и недвижнини е втор најголем работодавач по земјоделството и витален сектор за мерење на економската активност. Индиската текстилна индустрија се проценува на 150 милијарди американски долари и придонесува со 7% од индустриското производство и 2% од Индискиот БДП додека директно вработува над 45 милиони луѓе. Индиската ИТ индустрија е најголем извозник на ИТ услуги со 180 милијарди долари приходи и вработува над четири милиони луѓе. Индустријата за телекомуникации во Индија е втора по големина во светот според бројот на корисници на мобилен телефон, паметен телефон и интернет. Секторот е десетти најголем производител на нафта во светот и трет по големина потрошувач на нафта. Индиската автомобилска индустрија е четврта по големина во светот според производството. Има 672 долари милијарди вредни пазар на мало, кој придонесува со над 10% од БДП на Индија и има еден од најбрзо растечките пазари за е-трговија во светот. Индија има четврти најголем природен ресурс во светот, со рударскиот сектор придонесува со 11% од индустрискиот БДП на земјата и 2,5% од вкупниот БДП. Индија, исто така, во светот е втора по големина производител на јаглен, втора по големина производител на цемент, втора по големина производител на челик, а трета по големина производител на електрична енергија.
Историја
Во континуите од скоро 1700 години од 1 година н.е., Индија била врвна економија со 35 до 40% од светскиот БДП. Комбинацијата на протекционистички, увозни, фабијанско социјалистички и социјалдемократски инспирирани политики управувале со Индија по крајот на британското владеење. Економијата тогаш се одликувала како диригизам, Имало широка регулација, протекционизам, јавна сопственост на големи монополи, сеприсутна корупција и бавен раст. Од 1991 година, континуираната економска либерализација ја придвижила земјата кон пазарна економија. До 2008 година, Индија се етаблирала во една од најбрзо растечките економии во светот.
Цивилизација на долината Инд
Населението кое живеело по долината на реката Инд, постојана населба која својот врв го имала помеѓу 2800 година п.н.е. и 1800 година п.н.е., се занимавала со земјоделство, домашни животни, користела униформни тежини и мерки, правела алат и оружје и тргувала со други градови. Доказите за добро испланирани улици, системот за одводнување и водоснабдувањето го откриваат нивното знаење за урбанистичкото планирање, кое вклучувало први познати урбани системи за санитација и постоење на форма на општинско управување.
Западен Брег
Морската трговија се спроведувала многу меѓу Јужна Индија и Југоисточна и Западна Азија од раните времиња до околу XIV век од нашата ера. И бреговите Малабар и Коромандел претставувале места на важни трговски центри уште од првиот век п.н.е., користени за увоз и извоз, како и за транзитни точки помеѓу средоземниот регион и југоисточна Азија. Со текот на времето, трговците се организирале во здруженија кои добивале државно покровителство односно помош. Историчарите како Тапан Рејхаудури и Ирфан Хабиб тврдат дека ова државно покровителство за трговија во странство завршило во тринаесеттиот век од нашата ера, кога во голема мерка го преземале локалните заедници Парси, Евреи, Сиријци христијани и муслимани, првично на Малабар и последователно на Коромандел.
Пат на свилата
Понатаму на север, бреговите на Сураханскиот регион и Бенгал имале важна улога во поморската трговија, а рамнините на Индоганшка Низина и долината Инд сместувале неколку центри на трговија. Најмногу копнена трговија се вршела преку превојот Хајбер кој го поврзува регионот Пенџаб со Авганистан и натаму со Блискиот Исток и Средна Азија. Иако многу кралства и владетели издавале парички, преовладувала размената. Селата плаќале дел од земјоделското производство како приход на владетелите, додека нивните занаетчии добивале дел од посевите во времето на жетвата за нивните услуги.
Могулско Царство (1526–1793)
Индиската економија била голема и просперитетна во времето на Могулското Царство, сè до 18 век. Шон Харкин проценува дека Кина и Индија можеби учествувале со 60 до 70 проценти од светскиот БДП во 17 век. Економијата на Могулите функционирала на систем на ковани пари, приходи од земјиште и трговија. Златни, сребрени и бакарни монети биле издавани од кралските кованици кои функционирале врз основа на бесплатна кованица. Политичката стабилност и униформната политика на приходи што произлегуваат од централизираната администрација под Могулите, заедно со добро развиената внатрешна трговска мрежа, гарантирале дека Индија - пред доаѓањето на Британците - во голема мера била економски унифицирана, и покрај тоа што имаше традиционална аграрна економија која се одликува со преовладување на егзистенцијалното земјоделство, со 64% од работната сила во примарниот сектор (вклучувајќи го и земјоделството), но со 36% од работната сила исто така во секундарниот и терцијалниот сектор, повисока отколку во Европа, каде што 65-90% од нејзината работна сила биле во земјоделството во 1700 година и 65-75% биле во земјоделството во 1750 година. Земјоделското производство се зголемило под аграрните реформи на Могулите, со индиското земјоделство напредувано во споредба со Европа во тоа време, како што е широко распространетата употреба на дупчалка за семе кај индиски селани пред неговото усвојување во европското земјоделство, и повисока по глава на жител земјоделско производство и стандарди на потрошувачка. Могулското Царство имало успешна индустриска производствена економија, а Индија произведувала околу 25% од светското индустриско производство до 1750 година, што ја правело најважниот центар за производство во меѓународната трговија. Произведената стока и земјоделските култури од Могулското Царство се продавале низ целиот свет. Клучните индустрии вклучувале текстил, бродоградба и челик, а преработениот извоз вклучувал памучни текстили, предива, конец, свила, производи од јута, метални садови и храна како што се шеќер, масла и путер. Градовите доживеале голем подем под Могулското Царство, кое имало релативно висок степен на урбанизација за своето време, со 15% од своето население кое живеело во урбани центри, што е повисок од процентот на урбано население во современа Европа во тоа време и повисок од тој на Британска Индија во 19 век.
Во рана современа Европа, постоела значителна побарувачка за производи од Могулското Царство, особено памучен текстил, како и стоки како зачини, пиперки, индиго, свила и солен канал (за употреба во муниција). Европската мода, на пример, станала сè повеќе зависна од индискиот текстил и свила во Могулското Царство. Од крајот на 17 век до почетокот на 18 век, Могулското Царство сочинувало 95% од увозот на Британците од Азија, а само провинцијата Бенгал Субах 40% од увозот на Холандија од Азија. Спротивно на тоа, имало многу мала побарувачка за европски добра во Индија во Могулското Царство, што во голема мерка било самостојно. Индиската стока, особено таа од Бенгал, исто така се извезувала во големи количини на другите азиски пазари, како што се Индонезија и Јапонија. Во тоа време, Могулското Царство било најважниот центар за производство на памучен текстил.
На почетокот на 18 век, Могулското Царство опаднало, бидејќи изгубило делови од западна, централна и делови од јужна и северна Индија, во корист на Царство Марата, кое ги интегрирало и продолжило да ги администрира овие региони. Падот на Могулите довело до намалена земјоделска продуктивност, што пак негативно влијаело на текстилната индустрија. Доминантна економска моќ на потконтинентот во постмогулската ера била Бенгалска Суба на исток, која продолжила да одржува просперитетна текстилна индустрија и релативно високи реални плати. Сепак, првата била уништена од инвазиите на Марата во Бенгал а потоа и британска колонизација во средината на 18 век. По поразот во Третата битка кај Панипат, Марата се распаднала во неколку конфедерални држави, а како резултат на политичката нестабилност и вооружениот конфликт сериозно се влијаело на економскиот живот во неколку делови на земјата - иако ова било ублажено со локализиран просперитет во новите провинциски кралства. Кон крајот на осумнаесеттиот век, британската Источна индиска компанија влегла во индискиот политички театар и ја утврдила својата доминација над другите европски сили. Ова означувало детерминативна промена во трговијата во Индија и помалку моќно влијание врз остатокот од економијата.
Британски период (1793–1947)
Од почетокот на 19 век, постепеното проширување и консолидација на моќта на британската компанија Источна Индија донело голема промена во оданочувањето и земјоделските политики, кои имаат тенденција да промовираат комерцијализација на земјоделството со фокус на трговијата, што резултирало во намалено производство на храна земјоделски култури, масовно осиромашување и сиромаштија на земјоделците и на краток рок овие политики довеле до појава на глад. Економските политики на Британски Раџ предизвикале сериозен пад на занаетчиството, поради намалената побарувачка. По отстранувањето на меѓународните ограничувања со Повелбата од 1813 година, индиската трговија значително се проширила со постојан раст. Резултатот бил значителен трансфер на капитал од Индија во Англија, што, како резултат на колонијалната политика на Британците, довело до масовно истекување на приходите, отколку какви било систематски напори за модернизација на домашната економија. Под британско владеење, уделот на Индија во светската економија се намалило од 24,4% во 1700 година на 4,2% во 1950 година. Индискиот БДП (ПКМ) по глава на жител бил во стагнација за време на Могулското Царство и започнало да опаѓа пред почетокот на британското владеење. Уделот на Индија во глобалното индустриско производство се намалило од 25% во 1750 година на 2% во 1900 година. Во исто време, уделот на Велика Британија во светската економија се зголемило од 2,9% во 1700 година на 9% во 1870 година. Британската компанија во Источна Индија, по нивното освојување на Бенгал во 1757 година, го принудиле да го отвори големиот индиски пазар за британска стока, што можел да се продава во Индија, во споредба со локалните индиски производители кои биле оданочувани, додека во Британија протекционисти биле спроведени политики како што се забрани и високи тарифи за да се ограничи индискиот текстил да се продава таму, додека суровиот памук се увезувал од Индија без тарифи до британските фабрики кои произведувале текстил од индиски памук и ги продавале на индискиот пазар. Британските економски политики имале монопол над големиот индиски пазар и изворите на памук. Индија служела како значаен снабдувач на сурова стока на британските производители и голем заробен пазар за британска произведена стока.
Британското територијално ширење во Индија во текот на 19 век создало институционално опкружување кое, на хартија, ги гарантирало правата на сопственост меѓу колонизаторите, ја охрабрувало слободната трговија и создавало единствена валута со фиксни курсеви, стандардизирани тежини и мерки и пазари на капитал во рамките на компанијата- држени територии. Исто така, бил направен систем на железници и телеграфи, државна служба која има за цел да биде ослободена од политичко мешање, обичај и контрадикторен правен систем. Ова се совпаднало со големи промени во светската економија - индустријализација и значителен раст на производството и трговијата. Сепак, на крајот на колонијалното владеење, Индија наследила економија која била една од најсиромашните во земјите во развој, со застој на индустрискиот развој, земјоделството не можело да го нахрани рапидно растечкото население, во голема мера неписмена и неквалификувана работна сила и крајно несоодветна инфраструктура.
Пописот од 1872 година открил дека 91,3% од населението во регионот што ја сочинува денешна Индија престојувало во села. Ова претставува пад од претходната ера на Могулците, кога 85% од населението живеело во села и 15% во урбани центри под владеењето на Акбар во 1600 година. Урбанизацијата генерално останала слаба во Британска Индија до 1920-тите, поради недостаток на индустријализација и отсуство на соодветен превоз. Последователно на тоа, политиката на дискриминирање на заштитата (каде што на одредени важни индустрии државата им била дадена финансиска заштита), заедно со Втората светска војна, забележала развој и дисперзија на индустриите, поттикнувајќи миграција од рурален град, а особено големите пристанишни градови од Бомбај, Калкута и Мадрас кои рапидно растеле. И покрај тоа, само една шестина од населението во Индија живеело во градовите до 1951 година.
Влијанието на британското правило врз економијата на Индија е контроверзна тема. Лидерите на индиското движење за независност и економските историчари го обвиниле колонијалното владеење за лошата состојба на индиската економија како последица и тврделе дека финансиската моќ потребна за индустриски развој во Велика Британија е добиена од богатството земено од Индија. Во исто време, десничарските историчари се спротивставиле на тоа дека ниските економски перформанси на Индија се должат на различните сектори во состојба на раст и опаѓање како резултат на промените донесени од колонијализмот и светот кој се движел кон индустријализација и економска интеграција.
Неколку економски историчари тврдат дека падот на платите се случил на почетокот на 19 век, или евентуално започнувајќи кон крајот на 18 век, главно како резултат на британскиот империјализам. Економскиот историчар Прасанан Парташарати презентирал податоци за заработка што покажале дека реалните плати и животниот стандард во Бенгал и Мисоре од 18 век се повисоки отколку во Велика Британија, која пак имала највисок животен стандард во Европа. Просечниот приход на Мисор по глава на жител бил пет пати поголем од нивото на егзистенција, т.е пет пати повисок од 400 американски долари ( меѓународни долари од 1990 година), или 2.000 американски долари по глава на жител. За споредба, највисоките национални приходи по глава на жител во 1820 година биле 1.838 американски долари за Холандија и 1.706 американски долари за Велика Британија. Исто така се тврди дека Индија поминала низ период на деиндустријализација во втората половина на 18 век како индиректен исход од распадот на Могулското Царство.
Период на либерализација (1947–1991)
Индиската економска политика по независноста била под влијание на колонијалното искуство, што се сметало за експлоататорско од индиските лидери изложени на британската социјалдемократија и планираната економија на Советскиот Сојуз. Домашната политика тежнеела кон протекционизам, со силен акцент на индустријализацијата со замена на увозот, економскиот интервенционизам, голем државен јавен сектор, деловната регулатива и централното планирање додека политиките за трговија и странски инвестиции биле релативно либерални. Петгодишните планови на Индија наликувале на централното планирање во Советскиот Сојуз. Челикот, рударството, машинските алатки, телекомуникациите, осигурувањето и централите, меѓу другите индустрии, биле делотворно национализирани во средината на 1950-тите. Индиската економија од овој период се одликува како диригизам. "Никогаш немој да ми зборуваш за профит, тоа е валкан збор."
- Нехру, првиот премиер инспириран од индискиот фабијански социјализам до индустријалецот Тата, кога Тата предложил државните компании да бидат профитабилни
Џавахарлал Нехру, првиот премиер на Индија, заедно со статистичарот Прасанта Чандра Махаланобис, ја формулирале и надгледувале економската политика за време на првите години на независност на земјата. Тие очекувале поволни исходи од нивната стратегија, вклучително брз развој на тешката индустрија и од јавен и од приватен сектор, и заснована на директна и индиректна државна интервенција, наместо на екстремниот систем на централна команда во советски стил. Политиката на истовремено концентрирање на тешката индустрија интензивна на капитал и технологија и субвенционирање на рачна индустрија за куќи со ниски квалитети била критикувана од економистот Милтон Фридман, кој сметаше дека тоа ќе потроши капитал и работна сила и ќе го одложи развојот на малите производители.
"Не можам да одлучам колку да позајмам, кои акции да ги издадам, по која цена, кои плати и бонус да ги платам и каква дивиденда да дадам. Дури ми треба владина дозвола за платата што ја исплаќам на висок извршен директор."
- Џ.Р.Д. Тата, за индискиот регулаторен систем, 1969
Од 1965 година, употребата на високоприносни сорти на семе, зголемени ѓубрива и подобрени наводнувачки објекти колективно придонеле за Зелената револуција во Индија, која ја подобрила состојбата на земјоделството со зголемување на продуктивноста на земјоделските култури, подобрување на обрасците на култури и врски помеѓу земјоделството и индустријата. Сепак, тој исто така бил критикуван како неодржлив напор, што резултирало со раст на капиталистичкото земјоделство, игнорирање на институционалните реформи и проширување на разликите во приходите.
Во 1984 година, Раџив Ганди ветил економска либерализација, тој го назначил потпретседателот Синг за министер за финансии, кој се обидел да го намали затајувањето данок и даночните приходи се зголемиле заради оваа акција, иако даноците биле намалени. Овој процес го изгубил својот интензитет за време на подоцнежниот мандат на г. Ганди, бидејќи неговата влада била проследена со скандали.
Период на либерализација (од 1991 година)
Распадот на Советскиот Сојуз, кој бил најголем трговски партнер во Индија, и Заливската војна, што предизвикала скок на цената на нафтата, резултиралае со голема криза во платниот биланс за Индија, која се нашла во состојба да не може да ги исплаќа своите заеми. Индија побарала 1,8 милијарди американски долари заем за спас од Меѓународниот монетарен фонд (ММФ), кој за возврат побарал дерегулација.
Како одговор на тоа, владата на Нарасима Рао, вклучително и министерот за финансии Манмохан Синг, започнале и економски реформи во 1991 година. Реформите ја уништиле лиценцата Раџ, ги намалиле тарифите и каматните стапки и ставиле крај на многу јавни монополи, дозволувајќи автоматско одобрување странски директни инвестиции во многу сектори. Оттогаш, целокупната моќ на либерализацијата останала иста, иако ниту една влада не се обидела да преземе моќни лобија како што се синдикатите и земјоделците, за спорни прашања како што се реформирање на законите за работни односи и намалување на земјоделските субвенции. Кон крајот на 21 век, Индија напредувала кон економија на слободен пазар, со значително намалување на државната контрола на економијата и зголемена финансиска либерализација. Ова е придружено со зголемување на очекуваното траење на животот, стапките на писменост и безбедноста на храната, иако урбаните жители имаат повеќе корист отколку жителите на руралните средини. Додека кредитниот рејтинг на Индија бил погоден од нејзините тестирања на јадрено оружје во 1998 година, оттогаш тој бил зголемен на ниво на инвестиции во 2003 година од страна на Стандард и Пурс (С & П) и Мудис. Индија доживела високи стапки на раст, во просек од 9% од 2003 до 2007 година. Растот потоа бил умерен во 2008 година, поради глобалната финансиска криза. Во 2003 година, Голдман Сакс предвидел дека Индискиот БДП по тековни цени ќе ги надмине Франција и Италија до 2020 година, Германија, Велика Британија и Русија до 2025 година и Јапонија до 2035 година, што ја прави трета по големина економија во светот, зад САД и Кина. Индија честопати се смета од економисти како растечка економска велесила која ќе има голема улога во глобалната економија во 21 век.
Индија започнала со закрепнување во периодот 2013–14 кога стапката на раст на БДП се забрзала на 6,4% од претходната година 5,5%. Забрзувањето продолжило во периодот 2014–15 и 2015–16 со стапки на раст од 7,5% и 8,0%, соодветно. За прв пат од 1990 година, Индија зголемила побрзо од Кина која имала 6,9% раст во 2015 година. Сепак, стапката на раст последователно се забавила, на 7,1% и 6,6%, соодветно, во 2016-17 и 2017-18, делумно поради нарушувачките ефекти од демонетизацијата на индиските банкноти во 2016 година и данокот на добра и услуги (Индија).
Индија е рангирана на 63-то место од 190 земји во индексот на Светска банка за леснотија на деловно работење во 2020 година, што е за 14 бода повеќе од минатогодишните 100 и за 37 бода повеќе за само две години. Во однос на справување со градежни дозволи и извршување на договори, е рангирана меѓу 10-те најлоши во светот, додека има релативно поволен ранг кога станува збор за заштита на малцинските инвеститори или добивање кредит. Силните напори преземени од страна на Одделот за индустриска политика и унапредување (DIPP) за зајакнување на леснотијата за рангирање на деловни активности на државно ниво, се вели дека влијаат на вкупниот ранг на Индија.
Влијание на пандемијата COVID-19 (2020)
За време на пандемијата КОВИД-19, бројни агенции за рејтинг ги намалиле индиските предвидувања за БДП за FY21 на негативни бројки, сигнализирајќи рецесија во Индија, најтешка од 1979 година. Според извештајот на Dun &amp; Bradstreet, земјата најверојатно ќе претрпи рецесија во третиот квартал на FY2020 како резултат на над 2-месечната долга национална блокада наметната за спречување на ширењето на КОВИД-19.
Податоци
Следната табела ги прикажува главните економски индикатори во периодот 1980–2018 година. Инфлацијата под 5% е зелена.
Сектори
Историски гледано, Индија ги класифицирала и следела нејзината економија и БДП во три сектори: земјоделство, индустрија и услуги. Земјоделството вклучува земјоделски култури, хортикултура, млеко и сточарство, аквакултура, риболов, серикултура, сточарство, шумарство и сродни активности. Индустријата вклучува различни производни под-сектори. Дефиницијата во Индија за секторот на услуги вклучува нејзина изградба, трговија на мало, софтвер, ИТ, комуникации, угостителство, инфраструктурни операции, образование, здравствена заштита, банкарство и осигурување и многу други економски активности.
Производство и индустрија
Индустријата сочинува 26% од БДП и вработува 22% од вкупната работна сила. Според Светска банка, производството на БДП во индустриското производство во Индија во 2015 година било 6-то по големина во светот според сегашната основа на американскиот долар (559 милијарди американски долари ), и 9-ти по големина според прилагодената на инфлацијата постојана основа од 2005 американски долар (197,1 американски долари милијарди). Индустрискиот сектор претрпел значителни промени како резултат на економските реформи во 1991 година, со што се укинале увозните ограничувања, воведени во странска конкуренција, довело до приватизација на одредени државни индустрии во јавниот сектор, либерализиран режим на странски директни инвестиции (СДИ), подобрена инфраструктура и проширување на производството на стоки за широка потрошувачка кои се движат брзо. После либерализацијата, индискиот приватен сектор се соочил со зголемена домашна и странска конкуренција, вклучително и закана од поевтин кинески увоз. Оттогаш се справил со промената со стискање на трошоците, обновување на управувањето и потпирање на евтина работна сила и нова технологија. Сепак, ова исто така го намалило создавањето вработувања, дури и кај помалите производители кои претходно се потпирале на трудоинтензивни процеси.
Одбрана
Со јачина од над 1,3 милиони активен персонал, Индија ја има третата по големина воена сила и најголемата волонтерска армија. Вкупниот буџет за индиската војска за финансиската 2019-20 година изнесувал ₹ 3.01 трилиони. Трошоците за одбрана се очекува да се искачат на 62 милијарди до 2022 година.
Електричен сектор
Потрошувачката на примарна енергија во Индија е трета по големина по Кина и САД со 5,3% глобално учество во 2015 година. Јагленот и суровата нафта заедно сочинуваат 85% од потрошувачката на примарна енергија во Индија. Индиските резерви на нафта исполнуваат 25% од домашната побарувачка на нафта во земјата. Од април 2015 година, вкупните докажани резерви на сурова нафта во Индија се 763,476 милиони метрички тони, додека резервите на гас изнесуваале 1,490. Полињата со нафта и природен гас се наоѓаат на море во Бомбај Хај, сливот на Кришна Годавари и Долта гранда и на копно главно во државите Асам, Гуџарат и Раџастан. Индија е четврта по големина потрошувач на нафта и нето увозот на нафта бил речиси ₹8,200 ₹ во периодот 2014-15 година  што имало негативно влијание врз дефицитот на тековната сметка на земјата. Нафтената индустрија во Индија претежно се состои од компании од јавниот сектор како што се корпорацијата за нафта и природен гас (ONGC), Hindustan Petroleum Corporation Limited (HPCL), Bharat Petroleum Corporation Limited (BPCL) и Indian Oil Corporation Limited (IOCL). Постојат некои големи приватни индиски компании во нафтениот сектор како што е Reliance Industries Limited (RIL) кој управува со најголемиот светски комплекс за рафинирање на нафта.
Индија станала трет најголем производител на електрична енергија во светот во 2013 година со 4,8% глобален удел во производство на електрична енергија, надминувајќи ги Јапонија и Русија. До крајот на календарската 2015 година, Индија имала вишок на електрична енергија со многу централи во мирување заради побарувачката. Комуналниот сектор за електрична енергија имал инсталиран капацитет од 303 GW Според податоци од мај 2016 година, топлинска енергија придонела за 69,8%, хидроелектрична енергија 15,2%, други извори на обновлива енергија 13,0% и јадрена енергија 2,1%. Индија го исполнува најголемиот дел од домашната побарувачка на електрична енергија преку своите 106 милијарди тони докажани резерви на јаглен. Индија е исто така богата со одредени алтернативни извори на енергија со значителен потенцијал во иднина, како што се сончеви, ветерни и биогорива ( јатрофа, шеќерна трска). Намалените резерви на ураниум во Индија го стагнирале растот на јадрената енергија во земјата за многу години. Неодамнешните откритија во појасот Тумалапале може да бидат меѓу првите 20 природни резерви на ураниум ширум светот,   и проценета резерва од 846,477 метрички тони ториум - околу 25% од светските резерви - се очекува да ја разгорат амбициозната програма за јадрена енергија на земјата на долг рок. Индо-американскиот јадрен договор и го отворил патот на Индија за увоз на ураниум од други земји.
Инженерство
Инженерството е најголемиот под-сектор на индустрискиот сектор во Индија, според БДП, и трет по големина според извозот. Вклучува опрема за транспорт, машински алати, капитални добра, трансформатори, разводни уреди, печки и леани и делови за турбини, автомобили и железници. Индустријата вработува околу четири милиони работници. На основа на додадена вредност, инспекторот за инженерство во Индија извеила 67 милијарди американски долари инженерска стока во фискалната година 2013-14 и опслужила дел од домашната побарувачка на инженерска стока.
Индустријата за производство на автомобили придонела 79 милијарди американски долари (4% од БДП) и вработени 6,76 милиони луѓе (2% од работната сила) во 2016 година.
Скапоцени камења и накит
Посебната јачина на овој под-сектор е во прецизно сечење, полирање и преработка на мали дијаманти (под еден карат). Индија е исто така центар за обработка на поголеми дијаманти, бисери и други скапоцени камења. Статистички, 11 од 12 дијаманти поставени во кој било накит во светот се сечат и полираат во Индија. Тоа е исто така голем центар на злато и друг накит заснован на благородни метали. Домашната побарувачка за производи од злато и накит е уште еден двигател на индискиот БДП.
Инфраструктура
Инфраструктурниот и сообраќајниот сектор во Индија придонесува со околу 5% од нејзиниот БДП. Индија има патна мрежа од над 5,472,144 километри според податоци од 2015 година, или втора по големина патна мрежа во светот само зад Соединетите Американски Држави. На 1,66 км патишта на квадратен километар земја, квантитативната густина на патната мрежа во Индија е поголема од онаа на Јапонија (0,91) и САД (0,67), и далеку поголема од онаа на Кина (0,46), Бразил (0,18) или Русија (0,08). Квалитативно, патиштата во Индија се мешавина од модерни автопати и тесни, асфалтирани патишта и тие периодично постојано се подобруваат. До март 2015 година биле асфалтирани 87,05% од индиските патишта. Индија има најмала густина на патот по коловозната лента на 100.000 луѓе меѓу земјите од Г-27, што доведува до сообраќаен метеж. , Индија има 22,600 километри автопати со 4 или 6 ленти, што ги поврзува повеќето од нејзините најголеми производствени, трговски и културни центри. Патната инфраструктура во Индија носи 60% од товарниот и 87% од патничкиот сообраќај.
Индиските железници е четврта по големина железничка мрежа во светот, со должина од 114,500 километри и 7.172 станици. Оваа железничка мрежа во сопственост и управувана од владата, превезува просечно 23 милиони патници на ден, и над милијарда тони товар според податоци од 2013 година. Индија има крајбрежје од 7,500 километри со 13 големи пристаништа и 60 оперативни не-големи пристаништа, кои заедно управуваат со 95% од надворешната трговија на земјата по обем и 70% по вредност (повеќето од остатокот се управувани од воздух). Нава Шева, Мумбаи е најголемото јавно пристаниште, додека Мундра е најголемото приватно морско пристаниште. Аеродромската инфраструктура во Индија вклучува 125 аеродроми, од кои 66 аеродроми имаат лиценца за управување со патници и товар.
Нафтени производи и хемикалии
Нафтените производи и хемикалиите се голем придонесувач за индустрискиот БДП на Индија, и заедно тие придонесуваат со над 34% од нејзините приходи за извоз. Индија е домаќин на многу рафинерии и петрохемиски операции на нафта, вклучувајќи го и најголемиот рафинериски комплекс на светот во Џамнагар кој обработува 1,24 милиони барели сурова на ден. По обем, индиската хемиска индустрија била трета по големина производител во Азија и придонела со 5% од БДП на земјата. Индија е еден од петте најголеми производители на агрохемикалии, полимери и пластика, бои и разни органски и неоргански хемикалии. И покрај тоа што е голем производител и извозник, Индија е нето увозник на хемикалии поради домашните побарувања.
Текстил
Пазарот за текстил и облека во Индија се проценува на 108,5 милијарди американски долариза 2015 година. Се очекува да достигне големина од 226 милијарди американски долари до 2023 година. Вработените во индустријата се над 35 милиони луѓе. По вредност, текстилната индустрија сочинува 7% од индиската индустрија, 2% од БДП и 15% од заработката на извозот на земјата. Индија извела 39,2 милијарди американски долари текстил во фискалната година 2017-18 година.
Целулоза и хартија
Целулознно-хартиената индустрија во Индија е еден од најголемите производители на хартија во светот и прифати нова технологија на производство. Пазарот на труд во Индија се очекува да биде во вредност од ₹ 600 милијарди во 2017–18 година, забележувајќи CAGR од 6–7%. Домашната побарувачка за хартија речиси двојно се зголемила од околу 9 милиони тони во фискалната 2007-08 година на над 17 милиони тони во 2017–18 година. Потрошувачката на хартија по глава на жител во Индија е околу 13–14 кг годишно, понизок од глобалниот просек од 57 килограм.
Услуги
Секторот услуги има најголемо учество во БДП на Индија, со 57% во 2012 година, од 15% во 1950 година. Тој е седмиот најголем сектор на услуги според номиналниот БДП и трет по големина кога ќе се земе предвид куповната моќ. Секторот за услуги обезбедува вработување на 27% од работната сила. Надворешното изведување на информатичката технологија и деловните процеси се меѓу најбрзо растечките сектори, со кумулативна стапка на раст на приходите 33,6% помеѓу фискалните години 1997–98 и 2002–03 и придонесувајќи за 25% од вкупниот извоз на земјата во.
Авијација
Индија е четврти по големина пазар на цивилна авијација во светот што бележи воздушен сообраќај од 158 милиони патници во 2017 година. Се проценува дека пазарот има 800 авиони до 2020 година, што би претставувало 4,3% од глобалните количини, и се очекува да забележи годишен сообраќај на патници од 520 милиони до 2037 година. ИАТА проценила дека авијацијата придонела 30 милијарди американски долари до БДП на Индија во 2017 година и дека вработува 7,5 милиони работни места - 390 000 директно, 570 000 во синџирот на вредности и 6,2 милиони преку туризам.
Цивилната авијација во Индија ги започнала своите почетоци до 18 февруари 1911 година, кога Анри Пеке, француски воздухопловец, превезувал 6.500 парчиња пошта на двата авиони Хамбер од Алахабад до Наини. Подоцна, на 15 октомври 1932 година, ЈРД Тата пренел пратка пошта од Карачи до аеродромот Јуху. Неговата авиокомпанија подоцна станала Ер Индија и била првата азиска авиокомпанија што го преминала Атлантскиот Океан, како и првата азиска авиокомпанија што летала со авиони.
Национализација
Во март 1953 година, индискиот парламент го донел законот за воздушни корпорации за рационализирање и национализирање на тогаш постоечките приватни осум авиокомпании во Индија ерлајнс за домашни услуги и Ер Индија во сопственост на групацијата Тата за меѓународни услуги. Меѓународниот орган на аеродроми во Индија (IAAI) бил конституиран во 1972 година, додека Националниот орган за аеродроми бил конституиран во 1986 година. Бирото за безбедност на цивилното воздухопловство е основано во 1987 година по падот на летот 182 на „ Ер Индија“.
Дерегулација
Владата го дерегуларирала секторот за цивилно воздухопловство во 1991 година кога владата им дозволила на приватните авиокомпании да работат чартер и не-редовни услуги според шемата „Ер такси“ до 1994 година, кога бил укинат законот за воздушна корпорација и приватните авиокомпании веќе можеле да работат со редовни услуги. Приватните авиокомпании, вклучувајќи ги „ Jet Airways“,Air Sahara, Modiluft, Damania Airways и NEPC Airlines започнале со домашното работење во овој период.
Авиоиндустријата доживеала брза трансформација по дерегулацијата. Неколку нискобуџетни превозници влегле на индискиот пазар во периодот 2004–05 година. Меѓу најголемите нови учесници станале Air Deccan, Air Sahara, Kingfisher Airlines, SpiceJet, GoAir, Paramount Airways и IndiGo Кингфишер ерлајнс станал првиот индиски авиопревозник на 15 јуни 2005 година што нарачал авион Ербас А380 вреден 3 милијарди долари  Сепак, индиската авијација би се борела поради економското забавување и зголемувањето на трошоците за гориво и работење. Ова довело до консолидација, откуп и прекинување. Во 2007 година, Ер Сахара и Ер Декан биле купени од Џет Ервејс и Кингфишер Ерлајнс, соодветно. Парамаунт ервејс престанал да работи во 2010 година, а Кингфишер се затворил во 2012 година. „Етихад ервејс“ се согласил да добие 24% од акциите на „Џет ервејс“ во 2013 година. AirAsia India, нискотарифен авиопревозник кој работи како заедничко вложување помеѓу Air Asia и Tata Sons, лансиран во 2014 година. Просечната цена на авионскиот патнички авион се намалила за 70% помеѓу 2005 и 2017 година, откако се прилагодила на инфлацијата.
Банкарски и финансиски услуги
Индустријата за финансиски услуги придонела за 809 милијарди американски долари (37% од БДП) и вработени 14,17 милиони луѓе (3% од работната сила) во 2016 година, а банкарскиот сектор придонел со 407 милијарди американски долари (19% од БДП) и вработени 5,5 милиони луѓе (1% од работната сила) во 2016 година. Индискиот пазар на пари е класифициран во организиран сектор, кој се состои од приватни, јавни и странски трговски банки и кооперативни банки, заедно познати како „закажани банки“; и неорганизираниот сектор, кој вклучува поединечни или семејни сопственици на домородни банкари или позајмувачи на пари и небанкарски финансиски компании. Неорганизираниот сектор и микрокредитот се претпочитаат пред традиционалните банки во руралните и суб-урбаните области, особено за непродуктивни цели, како што се краткорочни заеми за церемонии.
Премиерот Индира Ганди национализирала 14 банки во 1969 година, следени од шест други во 1980 година и направила задолжително банките да обезбедат 40% од нивниот нето-кредит на приоритетните сектори, вклучително земјоделството, малата индустрија, трговијата на мало и малиот бизнис, за да се обезбеди дека банките ги исполниле своите социјални и развојни цели. Оттогаш, бројот на филијали на банките се зголемил од 8 260 во 1969 година на 72 170 во 2007 година и населението опфатено со филијала се намалило од 63 800 на 15 000 во истиот период. Вкупниот износ на банкарските депозити се зголемил од ₹ 59,1 милијарди во 1970-1971 до ₹ 38.309 милијарди во 2008-09 година. И покрај зголемувањето на руралните гранки - од 1.860 или 22% од вкупниот број во 1969 година на 30.590 или 42% во 2007 година - само 32.270 од 500.000 села се опслужени од закажана банка.