cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Савојска династија
Династијата Савоја денес
Резиденциите на кралското семејство Савоја во Торино и соседството, се прогласени за светско наследство. Иако титулите и разликите на италијанското кралско семејство не се законски признати од страна на Италијанската Република, преостанатите членови на династијата Савоја, исто како и династиите на другите укинати монархии, сè уште користат некои од различните титули што ги стекнале во текот на милениумот од нивното владеење, пред основањето на републиката, вклучително и титулта Војводата од Савоја, Принц на Неапол претходно доделен од Јосиф Бонапарт да биде наследство на неговите деца и внуци, титулата Принц на Пиемонт и Војводата од Аоста.
Претходно, за врвот на Савоја кандидати биле двајца братучеди: Виторио Емануел, принцот од Неапол, којшто порано ја барал титулата Крал на Италија и принцот Амедео, војвода од Аоста, којшто ја барал титулата Војвода од Савоја. Нивното ривалство не било секогаш мирно. На 21 мај 2004 година, по вечерата што ја одржал шпанскиот крал Хуан Карлос I во пресрет на венчавката на неговиот син Филип, принцот од Астурија, Виторио Емануел го удрил Амедео двапати во лицето.
Некои од активностите на членовите на Савоја биле медиумски покриени, на разочарување на италијанските ројалисти. Во ноември 1991 година, по тринаесет години правна постапка, Парискиот универзален суд го ослободи Виторио Емануел од ненамерно убиство на Дирк Хамер во август 1978 година, прогласувајќи го за виновен само за неовластено поседување огнено оружје за време на инцидентот. На 16 јуни 2006 година Виторио Емануел бил уапсен во Варена и затворен во Потенца под обвинение за корупција и регрутирање проститутки за клиенти на Казино ди Кампионе од Кампионе д'Италиа. По неколку дена, Виторио Емануел бил ставен во домашен притвор. Од домашен притвор бил ослободен на 20 јули, но од него се барало да остане на територијата на Републиката.
Кога Виторио Емануел бил затворен во јуни 2006 година, било снимено признание во врска со убиството на Дирк Хамер во коешто изјавува: „Згрешив, [...] но морам да кажам дека ги измамив [француските судии]“. Снимката ја натерала сестрата на Хамер, Биргит, да побара на Виторио Емануел за убиството повторно да му се суди во Италија. По долга правна борба, Биргит Хамер го добила целосното видео. Приказната била објавена во печатот од аристократската новинарка Беатрис Боромео, која што исто така го напишала предговорот за книгата Delitto senza castigo (Неказнето дело) од Биргит Хамер. Виторио Емануел го тужел весникот за клевета, тврдејќи дека видеото било манипулирано. Во 2015 година, судска пресуда пресуди во корист на весникот.
Во 2007 година, адвокатите кои ги застапувале Виторио Емануел и неговиот син Емануел Филиберто од Савоја од италијанскиот претседател Џорџо Наполитано писмено барале отштета за нивните години во егзил. За време на едно телевизиско интервју, Емануел Филиберто исто така побарал римските знаменитости како што се палатата Квиринале и Вила Ада да му се вратат на семејството Савоја. Кабинетот на италијанскиот премиер објавил изјава во која се наведува дека на Савоја не им должи никаква отштета и сугерира дека Италија може да бара отштета од Савоја за нивната соработка со Бенито Мусолини. Италијанскиот устав содржи клаузула со која на Савоја им се одзема богатството во егзил. Емануел Филиберто признал дека неговата вереница, чијашто бременост е откриена во времето на нивната свршувачка, припаѓа на милје повеќе левичарско од неговото, нешто што првично не му се допаднало на неговиот татко.
Судски разделени од 1976 година, граѓански разведени во 1982 година и нивниот брак верски поништен во 1987 година, првата сопруга на Амедео од Аоста, принцезата Клод д'Орлеанс, откри дека нејзиниот сопруг добил дете од друга жена за време на нивниот брак. Аоста го признал татковството на друго дете, родено вонбрачно во 2006 година, за време на неговиот втор брак, но се согласил да придонесе финансиски за грижата за детето дури откако ќе му биде укажано на тоа со судски налог.
Патрилинеалната лоза на Савоја била намалена на четири мажи помеѓу 1996 и 2009 година. Во 2008 година, Аимоне од Савоја-Аоста се оженил со принцезата Олга од Грција, неговата втора братучетка, и станале родители на синовите Умберто и Амедео, родени, соодветно, во 2009 и 2011 година.
Во 2019 година, Виторио Емануел издал формален декрет за измена на средновековниот закон со којшто се ограничува наследувањето на машките наследници за да ја стави неговата внука, Виторија Кристина Кјара Аделаид Мари, во редот на наследување. Принцот Аимон ја прогласил промената за нелегитимна.
На 22 јануари 2021 година, принцот Емануел Филиберто се појавил на телевизија и јавно се извинил на италијанската еврејска заедница за потпишувањето на, како што го нарекол, срамниот закон во 1938 година, од страна на неговиот прадедо, кралот Виторио Емануел III.
Почнувајќи од 2022 година, принцот Виторио Емануел од Савоја и неговите сестри, водат процес за враќање на семејниот накит којшто е во сопственост на италијанската влада по укинувањето на монархијата. Накитот бил депониран во банка во Рим, три дена по референдумот во 1946 година. Колекцијата вклучува тијари, обетки, брошеви и ѓердани, декорирани со 6732 дијаманти 2000 бисери.
Редови на витешкиот ред
Куќата на Савоја има два династички реда од 1362 година кои биле донесени во Кралството Италија како национални редови. Иако Кралството престанало да постои во 1946 година, кралот Умберто II не се откажал од својата улога како fons honorum поради двата династички реда над коишто семејството долго време имало суверенитет и големо владеење. Денес, по спорот, и принцот Виторио Емануел и принцот Аимон тврдат дека се наследен суверен и голем мајстор на следните наредби на Куќата на Савоја:
Покрај овие, Виторио Емануел тврди дека има суверенитет над уште две наредби:
Кралеви на Сицилија
=== Кралеви на Сардинија ===
Втората светска војна Хрватска
Во 1941 година, во фашистичката марионетска држава Независна држава Хрватска, принцот Аимон, војводата од Аоста, внук на Амадео I од Шпанија, бил формално именуван за крал под името Томислав II, но никогаш не владеел во практика бидејќи останал да живее во Италија. Официјално абдицирал во 1943 година кога Италија го прекина учеството во Силите на Оската.
Кипар, Ерусалим и Ерменија
Во 1396 година, титулата и привилегиите на последниот крал на Ерменското Кралство Киликија, Левон V, биле пренесени на Џејмс I, неговиот братучед и крал на Кипар. Титулата крал на Ерменија на тој начин била обединета со титулите крал на Кипар и крал на Ерусалим. Титулата е одржана до денес од Куќата на Савоја.
Титули на круната на Сардинија
Виктор Амадеус III, по милоста Божја, крал на Сардинија, Кипар, Ерусалим, Ерменија, Војводата од Савоја, Монферат, Шабле, Аоста и Женевоа, принцот од Пиемонт и Онеглија, Маркиз (на Светата Римска Империја ) во Италија, од Салуцо, Суза, Ивреа, Цева, Маро, Ористано, Сезана, грофот Мориен, Ница, Тенде, Асти, Алесандрија, Гочеано, Барон од Вауд и Фокињи, Господарот на Верчели, Пинероло, Валмелисе ди Сесија, принц и вечен викар на Светото Римско Царство во Италија.
Титули на круната на Италија
Виктор Емануел II, по милоста Божја и волјата на нацијата, крал на Италија, крал на Сардинија, Кипар, Ерусалим, Ерменија, војвода од Савоја, гроф од Мориен, Маркиз (на Светото Римско Царство ) во Италија; Принцот од Пиемонт, Карињано, Онеглија, Поирино, Трино; Принц и вечен викар на Светото Римско Царство; Принцот од Кармањола, Монмелијан со Арбин и Франсин, принцот судски извршител на Војводството Аоста, принцот од Киери, Дронеро, Крешентино, Рива ди Киери е Бана, Буска, Бене, Бра, војвода од Џенова, Монферат, Аоста, војводата од Шаблаис Женевоа, војводата од Пјаченца, маркизот од Салуцо (Салуцес), Ивреа, Суза, дел Маро, Ористано, Чезана, Савона, Тарантазија, Боргоманеро е Куреџо, Казел, Риволи, Пијанеза, Говоне, Раонинек, Телезола Cavallermaggiore, Marene, Modane e Lanslebourg, Livorno Ferraris, Santhià Agliè, Centallo e Demonte, Desana, Ghemme, Vigone, Грофот на Barge, Villafranca, Ginevra, Nizza, Tenda, Romont, Торбес и Астијано, Soissons, Sant'Antioco, Pollenzo, Roccabruna, Tricerro, Bairo, Ozegna, delle Apertole, Baron of Vaud e del Faucigni, Господарот на Vercelli, Pinerolo, della Lomellina, della Valle Sesia, del Marchesa, Господар на Монако, Рокабруна и 11/12 од Ментон, благороднички патрициј од Венеција, патрициј од Ферара.
Добриња Никитич и Змеј Горнич
Заплет
Принцот од Киев случајно дознал дека неговата внука Забава е вљубена во обичен гласник Елисеј и дека има намера да побегне со него. Незадоволен од ова, принцот одлучил да го испрати Елисеј во мисија и тој да ја омажи Забава. Тој му наредил на Елисеј да му ја достави нарачката на херојот Добриња Никитич - да собере данок од Кримскиот хан Бекет. Наредбата содржела во кнежевството Добриња, со себе да го земе Елисеј како асистент од што тој бил незадоволен.
Што се однесува до принцот, тој се обидувал да се ожени со Забава, но таа не сакала никој од предложените кандидати. Во меѓувреме, Добриња се борел да собере данок од ханот и да го спаси Елисеј, кој претходно бил заробен. Во тоа време, благородниот трговец Коливан, мајстор во коцкање, доаѓа кај принцот и му нуди да му даде забава, за возврат ветувајќи дека ќе прости голем паричен долг од четириесет илјади. Принцот неволно се согласува, а потоа Коливан, со помош на еден од неговите должници, триглавиот змеј Змеј Горнич, го организира киднапирањето на Забава и ја крие во неговото село.
Враќајќи се во Киев, Добриња и Елисеј забележуваат дека принцот и неговите бојари жалат за исчезнатата принцеза. Тоа е шокантно за Добриња кога дознава дека киднаперот е Змејот Горнич, бидејќи тој бил неговиот најдобар пријател. Сепак, како одговор на понудата на Добриња да оди во потрага, принцот го праќа главниот јунак на одмор, но Добриња и Елисеј, непочитувајќи ја наредбата, одат кај Горнич на камила која ја нашле.
Во меѓувреме, Коливан се прогласува за спасител на Забава и одлучил да се ожени со неа, но таа го одбила. Тогаш Коливан ја носи Забава на планината Кудикин - кај неговиот должник Баба-Јага и бара од неа, таа да ја маѓепса принцезата. Добриња и Елисеј доаѓаат кај Змејот Горнич и тој им раскажал дека не учествувал во киднапирањето на принцезата. Меѓутоа, истата вечер, чувствувајќи вина пред Добриња и што ја изгубил неговата довербата, Горнич одлучил да ја врати Забава и со камилата оди во потрага по Коливан, оставајќи му на Добриња објаснување. Но, Коливан, со помош на колибата на пилешки нозе, го совладува Горнич и ја крие Забава во подрумот. Камилата избегала.
Следното утро, Елисеј ја пронашол белешката и му раскажал на Добриња за тоа. Добриња е многу разочаран од измамата на Змејот Горнич, и бил многу лут. Заедно со Елисеј тргнале во потрага по Коливан. Во меѓувреме, принцот, дознавал за заминувањето на Добриња, му напишал писмо на Коливан и тој побарал од Баба-Јага да го уништи херојот, но нејзините магии не можеле да го скршат силниот дух на Добриња. Тогаш Коливан му наредил на Кан Бекет, кој исто така бил негов должник, да се ослободи од херојот. Тој ги земал Елисеј и камилата што ги заробил, но Добриња ги спасил и од ханот дознал дека Коливан се крие на планината Кудикина.
Змејот Горнич и Забава бегаат од колибата, но Змејот Горнич не можел да лета и така почнал да се дави во мочуриштето. Добриња и Елисеј пристигнале на време за да го спасат. Тогаш Баба Јага, повикувајќи ја темната сила, ги нападнала хероите. По долга битка, Добриња ја совладал Баба Јага. Коливан се обидел да избега, но Добриња го фатил и му понудил тој да одлучи што да прават со него. Додека хероите разговарале, Коливан избегал, но не им бил потребен. Доволно е само да се уништат сите докази за луѓето кои му должат. Добриња го карал Горнич и го замолил повеќе да не се коцка со никого и во никакви игри.
Добриња, Змеј Горнич, Елисеј и Забава се враќаат дома. Горнич, кој повторно научил да лета, летнал далеку а Добриња, Елисеј и Забава се вратиле во Киев. Принцот бил многу среќен што ја видел својата внука, но тој сепак уште бил против нејзиниот брак со Елисеј. Сепак, Добриња го убедил принцот да ја смени својата одлука, по што Елисеј и Забава се венчале.
ДВД изданија
Во јуни 2006 година филмот бил објавен на VHS со систем за слика PAL од концернот Сојуз. Во јули истата година, тој бил објавен на ДВД со звучен систем Долби Дигитал, анимирани менија и преводи на руски и англиски јазик. Во 2007 година, цртаниот филм бил објавен (колекционерско издание) на ДВД од концернот Мега-Видео. Од јануари 2011 до 2014 година, тој бил лиценциран на ДВД од компанијата Мистеријата на звукот.
Компјутерска игра
Врз основа на цртаниот филм, била создадена истоимена игра. Играта била објавена по премиерата на цртаниот филм на 31 март 2006 година.
Василиј Леонтјев
Василиј Василјевич Леонтјев (Васи́лий Васи́льевич Лео́нтьев, Wassily Wassilyovich Leontief; во  —  во Њујорк) — американско-руски економист познат по неговото истражување како промените во еден економски сектор може да влијаат на другите сектори. Леонтјев ја добил Нобеловата награда за економија во 1973 година и тројца од неговите докторанти исто така ја добиле наградата (Пол Семјуелсон во 1970 г., Роберт Солоу 1987 г., Вернон Смит во 2002 г.).
Ран живот
Василиј Леонтјев е роден на 5 август 1906 година во Минхен, Германија, син на Василиј Леонтјев (професор по економија) и Слата (подоцна Евгенија, нареченија Генија) Леонтјев (родена Бекер). Василиј Леонтјев припаѓал на семејство на староверци, трговци кои живееле во Санкт Петербург од 1741 година. Генија Бекер припаѓала на богато еврејско семејство од Одеса. На 15 години, во 1921 година, Василиј се запишал на Ленинградскиот универзитет. Добил магистерска диплома во 1924 година на 19 години.
Опозиција во СССР
Леонтјев се нашол со истомислениците за академска автономија, слобода на говорот и изразил поддршка на Питирим Сорокин. Поради тоа бил затворан неколкупати од Чека. Во 1925 година му било дозволено да го напушти СССР, главно бидејќи Чека мислела дека бил смртно болен со саркома, дијагноза која подоцна се покажала неточна. Ги продолжил неговите студии на Берлинскиот универзитет и во 1928 година го добил докторатот по економија под водство на Вернет Зомбарт, пишувајќи ја неговата дисертација за „Кружниот тек во економијата“.
Ран професионален живот
Од 1927 до 1930 година работел во Институтот за светска економија на Килскиот универзитет. Таму го истражувал потеклото на кривите за побарувачка и понуда. Во 1929 година отпатувал во Кина како советник на министерот за железници.
Во 1931 година заминал за САД и се вработил во Националното биро за економско истражување.
Во текот на Втората светска војна, Леонтјев бил консултант на американското биро за стратешки услуги.
Поврзаност со Харвард
Леонтјев се приклучил на економската катедра на Харвард во 1932 година и во 1946 година станал професор по економија.
Леонтјев воспоставил истражувачки проект во 1948 година и останал директор на проектот до 1973 година. Започнувајќи од 1965 година заседавал со Харвардското друштво.
Поврзаност со Њујоршкиот универзитет
Во 1975 година, Леонтјев се приклучил на Њујоршкиот универзитет и го основал и го водел Институтот за економска анализа.
Личен живот
Леонтјев уживал во ловењето риба, гледањето балет и пиењето вино. Со години одморал на неговата фарма во Вест Бурк, Вермонт, но откако се преселил во Њујорк во 1970-тите години, одморал во летната резиденција во Лејквил, Конектикат.
Леонтјев умрел во Њујорк на 5 февруари 1999 година на возраст од 93 години. Неговата жена починала во 2005 година.
Поголеми придонеси
Леонтјев е главно поврзуван со развојот на линеарниот модел на општата рамнотежа и користењето на анализата за инпут-аутпут, која потекнува од неа. Направил придонеси и во други полиња во економијата, како меѓународната трговија, каде го прикажал Леонтјевиот парадокс. Бил еден од првите кој ја поставил теоремата за композитно добро.
Леонтјев ја добил Нобеловата награда за економија за неговата работа на табелите за инпут и аутпут. Табелите инпут-аутпут го анализира процесот преку кој инпутите од една индустрија произведуваат аутпути за потрошувачка или за инпути за друга индустрија. Со табелата инпут-аутпут може да се процени промената во побарувачката за инпути која ќе предизвика промена во производството на финалното добро. Анализата претпоставува дека соодносот на инпутот е фиксен; така користењето на анализата инпут-аутпут е ограничена на приближни бројки, отколку точни предвидувања. Инпут-аутпут бил необичен и бил поттикнат од голема емпириска работа; во 2010 година неговиот итеративен метод бил признаен како ран интелектуален претходник на PageRank на Гугл.
Леонтјев ја користел анализата инпут-аутпут за изучување на одликите на движењето на трговијата помеѓу САД и другите земји и го пронашол она што е наречено Леонтјев парадокс; „оваа земја ја применува надворешната трговија со цел оптимизацијата на нејзиниот капитал и распоредување на прекубројната работна сила, отколку обратно, т.е., изворот на САД бил релативно трудоинтензивен спореден со увозот на САД. Ова е спротивно на тоа што би се очекувало, сметајќи дека компаративната предност на САД биле капиталните добра. Според некои економисти, овој парадокс бил објаснет со фактот дека кога земја произведува „повеќе од две добра, изобилството на капитал споредено со труд не наметнува дека капиталната интензивност на нејзиниот извоз треба да го надминува оној на увозот“.
Леонтјев бил исто така силен проповедник на употребата на квантитативни податоци во изучувањето на економијата. Низ неговиот живот, Леонтјев се борел против „теоретските претпоставки и ненабљудуваните факти“. Според Леонтјев, премногу економисти немале желба „да си ги извалкаат рацете“ со работење на сурови емпириски факти. На крајот, Василиј Леонтјев направил многу да ги направи квантитативните податоци подостапни и неопходни за изучување на економијата.
Во негова чест
Институтот за глобален развој и животна средина при Универзитетот Тафтс секоја година ја доделува наградата за економија „Леонтјев“, наречена во негова чест.
Ласдорф
Ласдорф (Laasdorf) — општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Општината се наоѓа во долината на реката Рода.
Ана Буквич Ивкович
Ана Буквиќ Ивковиќ ( Суботица, 22 јуни 1947 - Суботица, 13 јануари 2016 ) била српска сликарка која животот и работниот век го поминала во родниот град Суботица.
Биографија
Ана Буквиќ Ивковиќ била најмалото дете на таткото Андрија и мајката Катица. Основно училиште и гимназија завршила во Суботица, а во 1966 г., заминала во Белград каде се запишала истовремено на Филолошкиот факултет и Академијата за ликовни уметности. По зимскиот семестар ја напушта Катедрата за југословенска книжевност, трајно се определила за сликарство.
Дипломирала на Академијата за ликовни уметности и постдипломски студии во 1973 година во Белград во класата на проф. Младен Србиновиќ. Истата година ја добива студентската награда за сликарство и мозаик од фондот Бета и Риста Вукановиќ.
Во 1974 година ги има првите самостојни изложби во Суботица, Бачка Топола и Сомбор, а потоа во Зрењанин во 1975 година.
Кон крајот на јуни 1975 година се омажила за Божидар Ивковиќ, професор по историја во Нови Сад. Самостојно изложувала во Нови Сад во 1978 година.
Есента 1980 година со семејството се враќа во Суботица. Во 1983 година, во организација на нејзината сестра Жиќ Марица, таа одржа една од нејзините најуспешни самостојни изложби на Бихаќ.
По тешко и кратко боледување, на 69 годишна возраст починала во родниот град каде што била погребана.
Галерија
Галерија на слики
Наводи
1. Награда ,,Про Урбе“
2. Др. Ференц Бодрогвари
Хризостомос Хрисомалидис
Хрисостомос Хрисомалидис, познат како Пападракос (Χρυσόστομος Χρυσομαλλίδης, Παπαδράκος) бил грчки свештеник, член на Елиномакедонскиот комитет, деец на грчката вооружена пропаганда и учесник во Борбата за Македонија.
Животопис
Хрисостомос Хрисомалидис е роден 1872 година во гратчето Ираклија, Источна Тракија, тогаш во Османлиското Царство. Учел при грчкото училиште во Зарифи в Пловдив, а подоцна станал ајдут во Тракија.
Потоа завршил духовна богословија во Халки кај Германос Каравангелис. Во 1987 година како доброволец учествувал во Грчко-турската војна. Во 1904 година се вклучил во Елиномакедонскиот комитет, на 13 ноември 1904 година навлегол во Македонија со четите на Георгиос Цондос и Алексис Караливанос и се судрил со Македонската револуционерна организација, а соработувал и со Георгиос Макрис.
На 4 декември 1904 година во Либешево го ликвидирал војводата Костандо Живков. Во подоцнежниот период дејствувал и со Павлос Гипарис.
По напуштањето на Македонија се оженил и создал семејство. Станал свештеник на гробишта во Атина. Во текот на Првата балканска војна учествувал како доброволец и служел како свештеник во грчката армија
Стојан Новаковиќ
Биографија
Новаковиќ се трудел да биде близок и до македонските национални дејци за да може да ги искористи за целите на српската политика и пропаганда, па се среќавал и со Крсте Петков Мисирков. Стојан Новаковиќ пишува до министерот на просветата на Кралство Србија, Белград во 1887 г.: „...Бидејќи бугарската идеја, како што на сите им е добро познато, фати длабоки корени во Македонија, мислам дека е скоро невозможно таа да биде уништена ако ѝ се спротивстави само српската идеја. Се сомневам, дека оваа идеја ќе може да ја потисне бугарската, ако остане само како чисто и голо спротивставуваење. Затоа голема корист би имале од свој соузник, остро спротивставен на бугаризмот и содржејќи во себеси елементи кои ќе го привлечат народот и кои ќе бидат блиски на неговите чувства - точно тие ќе го отцепат од бугаризмот. Како таков сојузник јаc го гледам Македонизмот, или во извесни промислени граници - тактичко негување на македонскиот дијалект и македонските посебности. Ништо не може да биде толку спротивставено на бугарските тенденции, со ништо Бугарите не можат да се доведат во понепомирлива позиција отколку со македонизмот.“
Со ова Новаковиќ свесно влегува во амбиција да го посрби македонскиот народ подоцна, но со други видови пропаганда, а надевајќи се на тоа што Македонците не би имале своја државност, или пак - засебна црква, за да можат да развијат свои училишта (образовен систем) и други национални институции. Затоа во истото писмо тој ги нафрла чекорите кои ќе следат веднаш потоа, а тоа е издавање на „македонски буквар“, во којшто пак, во други писма, кога истиот ќе се отпечати, ќе препорача еден многу подмолен пропаганден систем за посрбување на Македонците. Имено, како што ќе се види и од букварот, иако навистина е напечатен на македонски јазик, на многу перфиден начин се уфрлени 20% српски зборови, точно како што и препорачува Новаковиќ во тие писма. За наредните препечатувања овие проценти се предвидувало да се зголемуваат сè додека целосно не се истисне македонскиот јазик. За ова печатење на букварот во погоре споменатото писмо, тој визионерски пишува: Во истата година во Цариград, со благослов на Стојан Новаковиќ, дипломатски претставник на Србија таму, било формирано Друштво на Србо-Македонците во кое влегле и членовите на Тајниот македонски комитет од Софиja. Подоцна со неговата помош било создадено и Македонско научно-литературно другарство во Санкт Петербург во 1902 г.
Дела
Новаковиќ е автор на повеќе од 400 дела и 50 книги.
Tenthredo olivacea
Tenthredo olivacea е вид пиласта оса од семејството Tenthredinidae (обични пиласти оси), потсемејство Tenthredininae.
Опис
Tenthredo olivacea може да достигне должина од околу 8-14 милиметри. Оваа оса има зелено тело и зелена глава, со темнозелени очи. Главата, градниот кош и стомакот имаат црни ознаки. Грбната површина на бедрената коска, тибијата и тарзусот покажува црна линија. Крилата се стаклесто провидни со црни жилки. Иако овој вид е сличен на Rhogogaster viridis, сепак има потенко тело. Покрај тоа, R. viridis покажува црни прстени на тарзусот.
Возрасните единки може да се најдат од мај до август. Тие се хранат со полен, нектар, медлика и мали инсекти, додека ларвите се хранат со разни тревни растенија. Ларвата и биологијата на овој вид не се многу проучени.
Живеалиште
Овој вид може да се најде во поголемиот дел од Европа.
Василка Ладинска
Василка Стојан Петровска Ладинска (, -, ) била виден македонски архитект, член на Асоцијацијата на архитектите на Македонија (ААМ), член на Академијата на архитектите при Асоцијацијата на архитектите на Македонија и добитник на наградата „Андреја Дамјанов“ во 2005 година.
Животопис
Ладинска е родена во Куманово на 2 октомври 1928 година. Гимназија завршила во родниот град. Во мај 1954 година дипломирала со натпросечен успех на Архитектонскиот факултет при Високата техничка школа во Белград. Кариерата, до пензионирањето во 1987 година и минува во Македонија, како проектант, консултант и ревидент на голем број проекти. Проектирала и реализирала станбени, општествени и здравствени објекти. Таа била автор или соавтор на над 130 проекти и изведени објекти, учесник на голем број архитектонски изложби и на повеќе анонимни архитектонски конкурси. Добитник е на повеќе стручни и општествени признанија, меѓу кои наградата „13 Ноември“ на Град Скопје, Специјалната награда на второто Биенале на македонската архитектура, плакетата на југословенскиот весник „Борба“ за архитектура за СР Македонија и Главната награда на четвртокот Биенале на македонската архитектура. Носител е на Орден на труд со сребрен венец. Починала во на 24 ноември 2013 година.
Се занимавала и со публицистика и објавила повеќе статии во стручни списанија.
Нејзини позначајни реализации се: станбениот блок на ул. „Македонија“ во Скопје (1962), станбениот објект на ул. „Илинден“ во Скопје (1986 и 1987), гимназијата „Јосип Броз Тито“ во Скопје (1966), Комунална банка во Куманово (1964) итн.
Венсан Компани
Венсан Жан Мпуа Компани (роден на 10 април 1986 година) е белгиски фудбалер, на Манчестер Сити и на белгиската репрезентација.
Може да игра како централен бек и како дефанзивец поставен во средниот ред. За време на сезоната 2011/2012 на нему му е доделено капитенството на тимот на ФК Манчестер Сити и таа сезона тој го предводи тимот до освојувањето на првата Премиер лига по 44 години. Тој е претсетадел на фудбалскиот клуб БХ Брисел, како и сопственик, односно раководител на два белгиски спортски барови со име „Гуд Компани“. Компани ја започна неговата фудбалска кариера во ФК Андерлехт и во белгискиот клуб остана 3 години пред да се пресели во Германската Бундеслига, во 2006 година во клубот ФК Хамбургер во 2006 година. За време на летото 2008 година, на возраст од 22 години, се комплетира трансферот со кој Компани станува член на неговиот сегашен клуб, тимот на ФК Манчестер Сити од Англиската Премиер Лига. По ова тој постепено станува суштински дел од составот на ФК Манчестер Сити како и еден од најевтините трансфери од револуцинерната ера на ФК Манчестер Сити. Компани беше дел од Тимот на Годината во Премиер Лигата (Premier League Team of the Year) двапати по ред, односно во 2011 и 2012 година, а тоа повторно се случи и во 2014 година а и ја има освоено наградата за играч на годината во Премиер Лигата во 2012 година. Компани го зазема 23-то место во списокот на „Најдобрите 100 Играчи во Светот“ која е направена од Гардиан.
ФК Хамбургер
Меѓутоа, на 9 јуни 2006 година, се објави неговото откупување од страна на ФК Хамбургер, по цена од 10 милиони евра, со што тој го замени Даниел Ван Бујтен кој замина од клубот. Во неговата дебитантска сезона, тој како стартер во тимот се појавува само 6 пати по што тој ја повредува Ахиловата тетива во ноември, што претставува крај на неговата сезона. Без разлика на неговото неучествување во престојната сезона, тој е избран како дел од привремениот состав од 30 играчи кој се натпреваруваше во Европското фудбалско првенство за играчи до 21 година на Унијата на европските фудбалски асоцијации (УЕФА).
Репрезентативна кариера
Компани своето деби за Фудбалската Репрезентација на Белгија го направи на возраст од само 17 години, на натпреварот против фудбалската репрезентација на Франција и е еден од најмладите играчи кои го направиле ова. Фудбалската Федерација на Белгија го повикаа Компани за Летните олимписки игри во Пекинг. Отпрвин, ФК Хамбургер одлучи да не го дозволи неговото заминување бидејќи Олимпијадата не е официјален турнир на ФИФА. Откако заврши расправата помеѓу Компани и ФК Хамбургер, тимот одлучи да дозволи тој да игра на турнирот, под услов да се врати по првите два натпревари на репрезентацијата на Белгија од групната фаза. Првиот натпревар на репрезентацијата на Белгија на Олимпијадата во Пекинг беше натпреварот со репрезентацијата на Бразил, каде што Компани доби црвен картон и Белгија загуби со 1-0, што значеше дека турнирот за Компани е завршен бидејќи црвениот картон не дозволува тој да игра на вториот натпревар од групната фаза. Поради неочекуваниот развој на настани, Компани одлучи да не се враќа во Германија со надеж дека ќе игра на последниот натпревар од групната фаза и дека ќе може да помогне во квалификацијата на неговата репрезентација во нокаут фазата. ФК Хамбургер се придржуваа кон нивниот став дека тој треба да се врати назад и поради тоа Фудбалската Асоцијација на Белгија се одлучи да го ослободи. По ова, тој се појави на првиот натпревар од сезоната за ФК Хамбургер против тимот на ФК Баерн Минхен. Се смета дека лошите односи помеѓу ФК Хамбургер и Компани играа голема улога во трансферот на Компани во Манчестер Сити. Во ноември 2009, Компани се скара со менаџерот на Белгија, Дик Адвокат. Во понеделникот пред одржувањето на пријателскиот меч со репрезентацијата на Катар кој требаше да се одржи на 18 ноември 2009 година, Компани доби дозвола да присуствува на погребот на баба му доколку се врати во хотелот каде што беше сместен тимот до 16:00 часот попладне. Наспроти ова, тој се врати дури околу полноќ. Дик Адвокат збесна и целосно го повлече Компани од составот, но на 24 февруари 2010 година Дик Адвокат повторно го повика Компани во белгискиот состав за пријателскиот натпревар против Хрватска. Компани постигна гол во 90-тата минута што и ја донесе победата на Белгија над Фудбалската репрезентација на Бугарија на пријателскиот напревар одигран на 19 мај 2010 година. На 10 ноември 2011 година, ден пред пријателскиот натпревар против репрезентацијата на Романија, Гергес Ликенс му ја даде капитенската лента на фудбалската репрезентација на Белгија на Венсан Компани со што тој го наследи Томас Вермален. Компани го предводеше тимот на Белгија на победата против фудбалската репрезентација на Србија во квалификацискиот натпревар за Светското Првенство одигран на 7 јуни 2013 година. Откако се судри со српскиот голман Владимир Стојковиќ, неговата повреда долго се лекуваше и големи количини крв истекоа низ неговиот нос. Откако се преврза, Компани ги доигра останатите 60 минути од натпреварот. По натпреварот тој беше одведен во болница каде што беше дијагностициран со скршен нос, пукнатина во очната шуплина и благ потрес на мозокот.
Добротворна работа
Компани е официјален амбасадор на ФИФА и учествува во добротворните цели како што е помагањето на децата од селата во Обединетото Кралство. Има наследство од Конго и е претставник на Демократската Република Конго, која е земјата на потекло на неговиот татко. Компани инвестира и учествува во проекти кои имаат за цел да овозможат образование и безбедно живеење и сместување за децата кои живеат во сиромаштија. Во март 2013 година, Комапни го откупи клубот ФК Блеид кој се бореше за опстанок. Покрај тоа што ова го направи како филантропски акт, оваа инвестиција за него беше „општествена обврска кон младите од Брисел“.
Личен живот
Татко му на Компани, Пјер, е имигрант кој ја напуштил Демократската Република Конго за да замине во Белгија и има улога на застапник на Компани. Мајка му, Жоселин, е од Белгија. Брат му, Франсоа, моментално игра за ФК Син Никлас а играл и за ФК Беерсхот и ФК Маклсфилд Таун. Компани има и постара сестра. Тој има и пријатели од фудбалскиот свет како што се поранешниот голман на Челси, Ивес Ма-Каламбај и поранешниот одбранбен играч на ФК Манчестер Јунајтед, Флориберт Н'Галула, и со двајцата се консултирал пред да замине во Англија и да игра за ФК Манчестер Сити. На 11 јуни 2011 година, Компани се зема со неговата девојка од Манчестер, Карла Хигс, која е доживотен навивач на Манчестер Сити и на 10 јуни 2010 се роди нивната ќерка, Сиена, а во октомври 2013 се роди нивниот син, Кеј. Компани има доста активности и интереси со кои се занимава во неговото слободно време надвор од фудбалскиот свет. Се интересира за политика и е вонреден студент на Училиштето за Бизнис во Манчестер, каде изучува Администрација.
Днепар (појаснување)
Днепар може да се однесува на:
Ракова Бара
Ракова Бара е едно од селата во општина Кучево, Србија. Според пописот кој што се одржал во 2002 година, населението во селото брои 464 жители.
Наводи
44.55611°N, 21.67056°W
Ајмерслебен
Ајмерслебен (Eimersleben) — село и поранешна општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Ингерслебен.
NGC 7455
NGC 7455 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7455 се споменува и како MK 523, CGCG 405-21, KUG 2258+070, IRAS 22581+0702.
Откривање
Објектот е откриен на 14 октомври 1884 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 0 м 40,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 18' 12"". Положбениот агол на објектот е во износ од 174°.
Други поделби
Проучување на NGC 7455 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70246. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 582. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 821.
Користена литература
Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206)
Мирјам Бен
Миријам Бен (1928–2001) била алжирски активист, романописец, поет и сликар.
Детство
Таа е родена Мерилиз Бен Хаим во Алжир на 10 октомври 1928 година. Нејзиниот татко бил од јудаизирано берберско потекло и бил комунист кој служел во француската армија за време на Октомвриската револуција. Нејзината мајка била андалузиска еврејска музичарка. Таа е израсната во нерелигиозно семејство, но подоцна се сетила дека имала седум години кога сфатила дека нејзиното семејство е еврејско. Во 1940 година, францускиот режим на Виши го отповикал декретот за Кремје од 19 век, со што еврејските Алжирци биле лишени од државјанство и тоа резултирало со протерување на Бен од ликсот што го посетувала во Алжир. Таа накратко посетувала еврејско училиште, Ecole Maïmonide, но своето образование го завршила во домашни услови поради противењето на нејзиниот татко кон ционизмот. Бен забележала во нејзините мемоари, Quand les cartes sont truquées, дека на нејзината лична карта за време на војната била опишана како „Juive-Indigène“ или „Домородна Еврејка“.
Социјална и политичка правда
Иако француското државјанство на алжирските Евреи било вратено во 1943 година, Бен била активна како „застапник за правата на таканаречените домородни сиромашни“. На 14 години, таа станала претседател на Младите комунисти. Таа била активна и во Унијата на жени, а преку спонзорство на организацијата станала учителка во градот Милијана. Таа и нејзините колеги учители ги поучувале учениците - главно муслимани и сиромашни - но исто така се труделе да ја подигнат нивната политичка свест и да промовираат деколонизирано чувство за историја.
Уметност и литература
Во 1967 година, Бен ја започна својата уметничка кариера како поет, раскажувач, романописец и сликар. Објавила голем број збирки поезија, збирка раскази ( Ainsi naquit un homme, 1982) и романот Сабрина (1986), нејзиното најдолго дело. Сабрина ја раскажала приказната за двајца заљубени муслимани кои биле израснати Французи и се соочиле со тешкотии при прилагодувањето на новата алжирска влада. Францускиот писател, преведувач и научник Алберт Бенсусан мисли дека Бен ги користела ликовите на Сабрина за да го раскажи преместувањето што го доживеала со француската култура во независен Алжир.
Драматичното дело на Бен, „Leïla, poème scénique en deux actes et un prologue “, од збирката на Бен, Leïla: Les enfants du mendiant, ја центрира хероината, Лејла, муџахида. Керолин Е. Кели го читала ова дело како реинтерпретација на приказната за Антигона.
Бен била прославена и за нејзините апстрактни слики.
Пензионирање во Франција
Во 1991 година, кога Алжир влегол во период на граѓанска војна, Бен се преселила во Франција. Во новелата на Бен, Нора, таа пишувала за надежта за Алжир каде што девојките имаат „еднаков пристап до образование“. Таа сонувала за утописко идно општество за Алжир кое ќе биде инклузивно.
Таа продолжила да пишува и слика сè до нејзината смрт во 2001 година
Меко дрво
Меко дрво — дрвото на четинарите (зимзелените дрва). Дрвјата што даваат „меки дрва“ се: бор, смрека, кедар, елка, ариш, дуглазија, цуга, чемпрес, секвоја и тиса.
Како што кажува самото име, во просек меките дрва се помеки од оние кај тврдите дрва, но само во просек — дрвото на тисата, на пример, е многу потврдо од највеќето тврди дрва. Истото важи и за дрвото на долголисниот бор, додека балсамовото дрво (технички-тврдо дрво) е многу меко.
Меките и тврдите дрва се разликуваат по нивната микроскопска структура. Структурата на мекото дрво е прилично рамномерна, со само два вида клетки: трахеидски и паренхимски. Меките дрва немаат жили (пори) за спроведување на вода, туку користат трахеиди.
Општо земено меките дрва се лесни за обработка: тие го сочинуваат најголемиот дел од дрвата кои човекот ги исползува. Мекото дрво има огромен дијапазон на примени: главен материјал за градежни структурни елементи, мебел и дрвенарии. Мекото дрво се употребува и во производството на хартија и разни видови на средногуст лесонит. Пофините меки дрва наоѓаат разна специјализирана примена.
Религија во Нигер
Религијата во Нигер има значајна улога во животот на земјата. Најголема религија во земјата според последниот попис е исламот со околу 94% од вкупното население. Огромното мнозинство од муслиманите се сунити припадници на школата Малики. . Други религии кои се практикуваат во Нигер се анимизам и христијанство.
Ислам
Исламот на територијата каде денеска се наоѓа Нигер се проширил започнувајќи од 15 век, од проширувањето на Царство Сонгај на запад. Исламот во Нигер иако датира пред повеќе од еден милениум, своја доминација над традиционалните религии добил во текот на 19 и почетокот на 20 век, а бил обележан со влијанијата од соседните општества. Суфиските братства станале доминантна муслиманска организација. И покрај ова, различни интерпретации на исламот коегзистираат и во голема мера во мир едни со други, како и со малцинствата од други вери.
Исламот во Нигер претставува мнозинска религија. Верата ја практикуваат повеќе од 94% од населението, иако оваа бројка варира од изворот и процентот на населението кои се класифицирани како Анимисти. Најголемиот дел од муслиманите во Нигер се сунити припадници на школата Малики. Голем дел од заедниците продолжуваат да ги практикуваат елементите на традиционалните религии кое доведува до дополнително отежнување на статистичките показатели.
Освен сунитски муслимани, во земјата живеат и околу 7% шиити и 6% приврзаници на школата Ахмадија. Хамалистите и Сенусите имале историско влијание на далечниот запад и на североисточниот округ во колонијалниот период, додека во последните триесет години се појавиле и вахабистички следбеници. . Муслиманската заедница Ахмадија е исто така присутна и таа во земјата била основана во 1956 година.
Христијанство
Христијанството во земјата било донесено од француски колонијални институции, а неговите приврзаници вклучувале локални верници од образованието, елитата и колонијалните семејства, како и имигранти од соседните крајбрежни земји, особено Бенин, Того и Гана. Христијаните сочинуваат помалку од 1% од населението. Според една проценка, тие се 0.4% и главно се присутни во регионите на Маради и Догондучи. Тековните проценки го ставаат актуелното христијанско население на околу 56.000 лица со планиран раст што одговара на околу 84.500 христијани до 2025 година. .
Денеска во земјата се активни странски христијански мисионерски организации, продолжувајќи ја традицијата која датира од колонијалниот период. Првата католичка мисија била основана во 1931 година, додека првите протестантски мисионери пристигнале во 1924. Во доцните 1970-ти имало околу 12.000 католички и 3.000 протестантски преобратеници во Нигер, додека преостанатото христијанско население било составено од странци.
Бахајство
Бахајството во земјата започнала да се шири кон крајот на колонијалниот период. Првите активисти во земјата пристигнале во 1966 година и растот на религијата стигнало до точка на избор на Национално духовно собрание во 1975 година. По периодот на угнетување, кога институциите на религијата станале нелегални кон крајот на 70-тите и 80-тите години, Националното собрание било повторно избрано во 1992 година. Бахајството има најголеми поддржувачи во југозападниот дел од земјата каде што бројат околу 5.600 верници.
Традиционални религии
Мал процент од популацијата ги практикува традиционалните домородни верски религии. Иако студиите проценуваат дека процентот е околу 6.6% или околу 1.055.000 лица, таквите бројки може да бидат погрешни бидејќи постои висока стапка на синкретизам во муслиманските заедници низ целата земја.
Верувањата на африканските традиционални религии вклучуваат и фестивали и традиции, практикувани од некои синкретични муслимански заедници, за разлика од неколку мали заедници кои ја задржиле својата предисламска религија.
Хантиски јазик
Хантиски јазик — јазикот на народот Хантијци. Хантискиот јазик се зборува во Русија, во Јамало-Ненецкиот автономен округ. Според истражувања во 1994 утврдено е дека јазикот го зборуваат околу 12.000 луѓе во Русија. Јазикот спаѓа во групата на угрофински јазици од семејството на уралските јазици.
Азбука
Кирилица
Латиница(1931-1937)
Биза
Биза е град во северна Сирија, кој се наоѓа во губернијата Алепо. Тој е дел од Нахија Ел-Баб, кој, пак, е дел од истоимената област.
Географска положба
Градот се наоѓа во северниот дел на гувернерот, во близина на градот Ал-Баб, на надморска височина од 508 метри. Бизаа се наоѓа приближно 34 километри североисточно од Алепо, главниот град на провинцијата, и 333 километри северо-североисточно (СНЕ) од Дамаск, главниот град на земјата.
Популација
Според официјалниот попис од 2004 година, населението на градот било 12.718 (6.586 мажи и 6.132 жени).
Транспорт
Низ градот минува националниот автопат М4. Најблискиот цивилен аеродром е Меѓународниот аеродром Алепо.
Линдиг
Линдиг (Lindig) — општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Општината се наоѓа во јужниот дел на округот Зале-Холцланд.
Извор (Мегленско)
Извор (Ανάβρα, Анавра; до 1926 г. Ίσβορο, Исворо ) — поранешно село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Сè до неговото растурање непосредно пред Балканските војни, било населено исклучиво со Македонци.
Географија
Селото било сместнео во северниот дел на областа Маглен, во јужното подножје на плнината Пиново. Лежело западно од Фуштани и северозападно од Кожушани.
Во Отоманското Царство
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Извор живееле 70 Македонци-христијани.
Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 г. селото било окупирано од грчка војска и неговото население се иселило во Бугарија. Во 1913 г. е заведено како напуштено и понатаму не е обновено Во 1926 г. празното село е преименувано во Анавра. Во 1928 г. е отпишано, и неговиот атар е припоен кон соседното Фуштани.
Максимилијан I (Свето Римско Царство)
Максимилијан I (Maximilian I, роден на во  - починал на  во Велс, Горна Австрија) — на војвода Бургундија од 1477 година, римско-германски крал од 1486 година, надвојвода на Австрија од 1493 година и цар на Светото Римско Царство во периодот од 1508 до 1519 година. Максимилијан произлегува од Хабсбуршката династија. Неговото управување се одликува со активна и доследна политика, насочена кон проширување на териториите на Хабсбурговците преку војни и поволни династички бракови. Максимилијан I спроведел важни реформи во системот на управување на Светото Римско Царство и Австрија. Поголемиот дел од управувањето поминало во напорите за ограничување на француската експанзија во хабсбуршките поседи и Италија. Најсериозен неуспех во неговото владеење е губењето на австриските територии во Швајцарија по Битката кај Дорнах на 22 јули 1499 година.
Рани години
Максимилијан е роден на 22 март 1459 година во Винер Нојштат, денешна Австрија. Тој е син на светиот римски цар Фридрих III и на Елеонора-Елена Португалска (1436-1467), ќерка на португалскиот крал Дуарте I. Во 1477 година се оженил за Марија Бургундска, војвотка на Бургундија, преку кој брак ги проширил владенијата на Хабсбурговците во Војводство Бургундија, Независна покраина Бургундија и поголемиот дел од Холандија. Тоа довело до повторно заострување на односите со стариот соперник Франција за контрола на овие области, за кое Максимилијан започнал војна против кралот Луј XI, чии воени сили биле поразени во 1479 година. Оваа победа на Максимилијан му донела зацврстување на своите позиции над богатите холандски провинции Фландрија, Ено, Брабант, Лимбург, Луксембург, Холандија и Зеланд, а исто така и во Франш Конте и во други територии кои граничеле со Франција. Победите на Максимилијан го подигнал престижот на Хабсбурговците во цела Европа. Така уште на млади години Максимилијан се појавил како енергичен владетел, способен да ја зацврсти власта на династијата и да изврши итни трансформации во застарениот систем на управување во Германија и Австрија. Истовремено Фридрих III започнал да го интегрира својот син во управувањето на империјата, отстапувајќи му ја реалната власт во негови раце. Така во 1486 година Максимилијан бил избран за изборен кнез и крал на Германија.