cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Поли Хигинс
Застапување
Екоцид бил предложен како едно од меѓународните злосторства против мирот во 1996 година, но не било вклучено во конечниот Римски статут на Меѓународниот кривичен суд. Хигинс почна да води кампања за негово вклучување околу 2009 година Таа објаснила во 2010 година дека екоцидот „доведува до трошење на ресурсите, а таму каде што има ескалација на исцрпувањето на ресурсите, војната доаѓа зад себе. Онаму каде што таквото уништување произлегува од дејствијата на човештвото, екоцидот може да се смета за злосторство против мирот.“ Таа лобирала во Правната комисија на Обединетите нации да го признае екоцидот како меѓународно кривично дело, но во моментот на нејзината смрт оваа цел не била постигната.
Како дел од нејзината кампања, Хигинс напиша „Искоренување на екоцидот“ и ја започна групата за собирање средства „Заштитници на Земјата“. Таа била основач на Алијансата за право на Земјата. Во 2009 година, Хигинс бил опишан од магазинот Еколог како „еден од десетте најдобри визионери во светот“. Таа била рангирана на 35-то место на листата на Топ 100 инспиративни жени на светот на магазинот Salt за 2016 година.
Личен живот
Откако ја напуштил Шкотска, Хигинс живеел во Лондон и подоцна се населил во близина на Строуд, Глостершир. Таа била во брак со Иан Лори, судија и КК.
Избрани публикации
Книги
Трудови
Награди
Искоренувањето на екоцидот бил избран за добитник на националната Народна награда за книга во 2011 година Хигинс го одржа Меморијалното предавање на Рејчел Карсон во 2012 година Таа имала почесен (неакадемски) професор на Арне Наес на Универзитетот во Осло (2013–14) и добила почесен докторат од Бизнис школата во Лозана, Швајцарија (2013). Таа била наградена со почесна стипендија на Кралското шкотско географско друштво во 2018 година Нејзините други награди вклучуваат Utstickarpriset на Polarbröd за идно лидерство (2016) и Словачка награда Ekotopfilm (2017).
Наводи
<references group="" responsive="1">
Прва хунта
Прва хунта или Примера хунта (шпански: Primera Junta) е името на првата влада на независни Обединети Покраини на Рио де ла Плата, денес Аргентина. Оваа хунта или влада била основана на 25 мај 1810 година како директен резултат на Мајската револуција. Првично хунтата била составена само од претставници од Буенос Аирес. Како што се очекувало, хунтата се проширила  со претставници и од останатите поранешни покраини на Вицекралството Рио де ла Плата кои за кои се очекувало да се приклучат на федерацијата (освен Парагвај, подоцна Банда Ориентал и Горно Перу). Во историјата, проширениот состав на хунтата е познат како „Голема хунта“ (Junta Grande). Седиштето на хунтата била Тврдината на Буенос Аирес, на локацијата на денешната Каса Росада, Буенос Аирес. Таа тврдина од 1776 година се користела како седиште на вицекралот.
Создавање
Службеното име на хунтата било „Привремена владејачка хунта на Покраините Рио де ла Плата во име на господин Дон Фернандо VII (Junta Provisional Gubernativa de las Provincias del Río de la Plata a nombre del Señor Don Fernando VII). Ваквото име намерно било избрано за да наликува дека хунтата работи и владее во име на шпанскиот крал, кој патем бил затворен од Наполеон Бонапарт за време на Полуостровската војна. Хунтите во тој период на Шпанската Империја биле транзициски влади во итни случаи, кои се обидувале да ја зачуваат шпанската сувереност. За колониите во Америка била одговорна Хунтата од Севиља, која тврдела дека има суверенитет врз шпанските колонии. Ова било одбиено од Шпанска Америка, или колониите на Шпанија во Латинска Америка, и тие испратиле членови во Врховната централна хунта.
Кога Врховната централна хунта во Шпанија се укинала во 1810 година, полтичките активни жители на Буенос Аирес го доживеале моментот како најпогоден за основање на локална влада. Луѓето биле под влијание на скорешните демократски и републикански идеи на Просветителството, но воедно биле и загрижени за трговскиот монопол на шпанскиот престол, што пак ја гушел месната економија.
Така, на 22 мај во центарот на Буенос Аирес се одржало отворено кабилдо. На него учествувале повеќе од 200 истакнати граѓани на Буенос Аирес, црковни и политички активисти. Кабилдото завршило со создавање на „првата хунта“, односно одлука за формирање на независна влада на идната Обединети Покраини на Рио де ла Плата.
Надворешна политика
Првата хунта била загрижена за ризикот од португалската екпанзија (преку колонијата Бразил) кон Рио де ла Плата. Шпанската дипломатија се обидела да ги спречи експедициите на казнените армии, ги ограничила воените конфликти во Парагвај, Горно Перу и Банда Ориентал. Првата хунта објавила дека секој град кој ќе се побуни против монархистите е нејзин сојузник. Британија, која била сојузник на Шпанија за време на Наполеоновите војни, останала неутрална во конфиликтот помеѓу монархистите и патриотите во Латинска Америка. Тие сепак се грижеле британската трговија да не трпи штети.
Брана Барам
Брана Барам, позната и како Брана Барам 1, (Проект за хидроелектрична брана Барам) е предложена гравитациска брана на реката Барам во Саравак, Малезија. Местото на браната е 250 km во внатрешноста од Мири, вториот по големина град во Саравак. Браната е дел од коридорот за обновливи извори на енергија Саравак и, доколку биде завршена, ќе поддржила електрана од 1.200 MW. Во ноември 2015 година, главниот министер на Саравак, Тан Шри Аденан Сатем, објавил дека владата на Саравак одлучила да ја остави браната Барам бидејќи луѓето во Барам не го поздравија планот.
Позадина
Барам 1 е една од 12-те брани што ќе бидат изградени во Саравак и се развивала од Саравак енерџи. Тој е следниот што ќе биде изграден по запленувањето на акумулацијата на браната Мурум во 2013 година. Инженерската корпорација Snowy Mountains го спроведува дизајнот на браната и електраната од 1.200 MW. Во 2010 година, Фичнер заврши физибилити студија за браната и електраната. Во ноември 2012 година започнала Процената на социјалното и влијанието врз животната средина (ОВЖС) за проектот. На 11 јули 2014 година, владата на државата Саравак неофицијално го одобрила проектот на браната иако извештајот за СВЖС не бил завршен. Од 17 декември 2014 година, Sarawak Energy објавил дека допрва треба да заврши сеопфатна физибилити студија и извештај за SEIA поради тековните протести против проектот на браната Барам.
Исто така, била обвинета и за корупција, пратеникот од Барам, Џејкоб Дунгау Саган, поранешен заменик министер за меѓународна трговија и индустрија на Малезија, бил обвинет за поддршка на проектот откако доби РМ 63 милионски договори и концесии за дрво за областа Барам. Тој го отфрлил како политички трик пред парламентарните избори.
Поместување
Најмалку 20.000 луѓе од 25 долги куќи би биле раселени доколку се изградила браната, според International Rivers. Физибилити студијата процени дека од 6.000 до 8.000 луѓе од 32 долги куќи ќе бидат раселени. Оваа бројка е била потврдена и од канцеларијата на Мири Резидент. Раселените заедници главно се состоеле од заедниците Кенија, Кајан и Пенан. Во претстојната СВЖС, би се изработил регистар на домаќинства за предложено преселување на раселените заедници. Според Саравак енерџи, проектот на браната ќе го забрзал развојот на населено место Барам и ќе обезбеди можности за работа и подобар развој на инфраструктурата за локалните заедници.
Поради заканата од раселување, протестите на локалното население и меѓународните групи против браната против браната се вообичаени и ја закочија прелиминарната изградба, како што е градбата на пристапниот пат. Во септември 2012 година, документ со илјадници потписи бил доставен до канцеларијата на главниот министер на Саравак. Меѓутоа, исто така, во 2012 година, Федерацијата на Асоцијацијата Оран Улу Малезија, група која ги претставувало локалните етнички групи кои живеат во близина на локацијата, вети поддршка за проектот.
Во август 2013 година, владата на Саравак ги презела првите чекори за згаснување на правата на земјиштето на домородните народи кои живеат во близина на локацијата на браната без нивна согласност, спротивно на националниот устав.
Група од 300 домородни луѓе организирале демонстрации за време на Светскиот конгрес IHA 2013 што го одржала Меѓународната асоцијација за хидроенергија (IHA) во Борнео конвенцискиот центар Кучинг во мај 2013 година. Писмените барања биле доставени до извршниот директор на ИХА, Ричард М Тејлор. На 23 октомври 2013 година, домородните демонстранти ги прекинале 30 работници на Саравак Енерџи Берхад (СЕБ) кои вршеле геолошки студии на предложената градежна област. Блокадите на патиштата влијаеја на изградбата, една блокада е подигната во близина на Лонг Лама и друга е подигната во близина на предложеното градилиште на браната. Блокадата продолжи речиси една година до 21 октомври 2014 година кога 50 полицајци ја демонтирале блокадата „КМ15“ во Лонг Кесех. Неколку часа подоцна било повторно поставена уште една блокада. На 23 октомври 2014 година, демонстрантите прославиле една година од континуираната блокада.
Во ноември 2015 година, починатиот главен министер на Саравак, Тан Шри Аденан Сатем, рекол дека владата на Саравак одлучила дека проектот на браната Барам треба да се прекине, иако ова се опишува како „привремено“.
Наводи
<references group="" responsive="1"> https://archive.internationalrivers.org/campaigns/baram-dam
Група за заштита на човековите права Харков
Група за заштита на човековите права Харков
Основана во ноември 1992 година
Површина која ја опслужува  Украина
Клучни луѓе Евген Захаров и Ирина Рап
Веб-страница khpg.org
Групата за заштита на човековите права Харков (KhPG) е една од најстарите и најактивните украински организации за човекови права. Како правен субјект, основана е во 1992 година, но работела како група за заштита на човековите права во Украинската ССР од 1988 година во рамките на Друштвото „ Меморијал “. Тоа била првата официјална организација за човекови права во поранешниот СССР. Многу членови на организацијата учествуваа во движењето за човекови права од 1960-тите до 1980-тите.
Сојузи
Групата за заштита на човековите права Харков е членка на коалицијата „Правда за мир во Донбас“.
Награди
Награда за демократија и граѓанско општество на ЕУ/САД (1998)
Поврзано
Здружението на украински набљудувачи за однесувањето на човековите права во спроведувањето на законот
Белешки и надворешни врски
<references group="" responsive="0">
Рудник за боксит на островот Ренел
Рудник за боксит на островот Ренел
Локација
Локација Островот Ренел
Земја Соломонови Острови
Производство
Производи боксит
Историја
Затворено 2020 година
Сопственик
Компанија Бинтанг Делапан Груп (меѓу другите)
Рударството на боксит на островот Ренел започнал на западната страна на островот околу 2011 година. Островот Ренел е дел од Соломонските Острови во Тихиот Океан. Групацијата Бинтанг Делапан е еден од главните оператори на рудникот, поддоговорен од Asia Pacific Investment Development.
Рудникот имал повеќекратно излевање, предизвикувајќи еколошка штета, а локалните жители велат дека немаат корист од рудникот сразмерно на штетата што ја предизвикал. Владата признала дека рудникот е слабо регулиран. Закупот за рударство бил откажан во октомври 2020 година, иако рударската компанија го оспорила ова откажување на суд.
Позадина
Бокситот е една од главните состојки што се користеле за производство на алуминиум.
Локација
Островот Ренел, светско наследство на УНЕСКО, и соседниот остров Белона имале комбинирано население од околу 3.000 луѓе.
Зголемување на ископувањето на боксит во областа од 2011 до 2021 година се случило во исто време со активностите за сеча.
Историја
Рударската компанија и платила на владата на Соломонските Острови 17,8 милиони американски долари во 2020 година и 16,4 милиони американски долари во 2019 година.
Властите проценувале дека околу 50% од наоѓалиштето на боксит бил извезен помеѓу 2014 и 2021 година Во 2021 година, владата на Соломонските Острови објавил дека Бинтанг Делапан не платил даноци и авторски права за една третина од пратките на боксит што ги извезувале од 2015 година, оставајќи ја компанијата должна околу 16 милиони австралиски сојузни држави неплатени даноци.
Влијание
Иако локалната економија процвета за време на врвот на рударскиот бум, владата признава дека закупот на рударството бил слабо регулиран, а Соломонските Острови немаат корист од рударската активност. Жителите велат дека ткивото на нивната заедница е оштетено од приливот на странски работници и дека нивната вода и почва се загадени.
Во февруари 2019 година, за време на циклонот Ома, носач на рефус беше приземјен на гребенот Конгобаиниу и истури 300 тони нафта во заливот. Локалните жители не можеле да ловат риба, добитокот им умрел, а децата страдале од инфекции на кожата и очите. Загубите беа проценети на 50 милиони долари. Проценките сугерираат дека над 10.000 квадратни метри гребен и над 4.000 квадратни метри живеалиште во лагуната биле уништени и би можеле да бидат потребни 130 години за да се опорави.
5.000 тони боксит беа истурени во заливот во јули 2019 година До 2021 година, повеќе од половина од погодените области не беа санирани.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Четвороевангелие на цар Иван Александар
Четвороевангелие на цар Иван Александар (Четвероевангелие на (цар) Иван Александър) е илуминиран ракопис, четвороевангелие, напишан и илустриран во 1355–1356 година за царот Иван Александар на Второто Бугарско Царство. Ракописот се смета за еден од најзначајните ракописи од средновековната бугарска култура, и се опишува како „најславното уметничко дело создадено во Бугарија пред падот под турско ропство во 1393“.
Ракописот, кој сега се чува во Британската библиотека (Add. MS 39627), содржи текстови од четирите евангелија илустрирани со 366 минијатури и се состои од 286 листови од пергамент, со димензии 33 на 24.3 cm. Јазикот на кој е напишан ракописот се означува како бугарски, среднобугарски, словенски, и црковнословенски.
Пампус
Пампус е вештачки остров и морска тврдина од крајот на 19 век, сместена во Ијмер близу Амстердам. Пампус сега припаѓа на општината Гоисе Мерен и е отворен за посетители.
Заедно со артилериската батерија на светилскиот остров во близина на Дјургердам и батеријата кај морскиот брег на Димер, Пампус го заштитува влезот во заливот ИJ и пристаништето во Амстердам. Пампус бил дел од одбранбената линија на Амстердам (холандски: Stelling van van Amsterdam ). Во 1996 година, УНЕСКО ја назначил целата одбранбена линија со своите 42 места на Светско наследство.
Епидијаскоп
Епидијаскоп или Епископ е уред за проектирање на статични слики од филм или текстови/слики од  хартија од формат до А4. Епидијаскоп е претходник на графоскопот и другите канцелариски проектори. Се состоел од силна светилка, систем на огледала и леќа со помош на кои сликата се проектирала на платното на ѕидот. Филмот, најчесто од Лајка форматот (36 мм х 24мм) рачно се премотувал во одговарачко лежиште додека хартијата, лист по лист, се ставала во посебно лежиште од долната страна на графоскопот. Во времето додека се користел бил скап, гломазен и особено популарен уред.
Сончарка (риба)
Сончарка (Lepomis gibbosus) - ( Lepomis gibbosus, Lepomus aututus, Lepomus cyanellus  ) — мала слатководна риба, денес многу бројна во многу наши води од семејството Centrarchidae.
Опис и распространетост
Телото на сончарката е високо и силно странично сплескано. Најголемата висина на телото се содржи 1,75 до 2 пати во должината на телото кое е прекриено со ситни лушпи. Грбната перка е доста голема и непотполно разделена на два дела. Аналната перка е доста слична на задниот дел на грбната перка. Првиот зрак на стомачните и аналната перка се коскени и неразгранети. Во градните перки нема тврди зраци. Целата риба е убаво шарено обоена. Бојата на грбот е маслинестозелена, прошарана со сино, страните се посветли и прошарани со неправилно расфрлени темнопортокалови и сиви флеки, какви што има и на главата. Стомакот е портокалов. На жабрениот капак има црна и темноцрвена флека. Жабрениот капак и делот зад и под окото се прекриени со лушпи. Сончарката природно живее во северна Америка (од Канада до Мексико). При крајот на деветнаесеттиот век е пренесена во Европа како украсна рипка. Случајно или намерно, раселена е во топловодните рибници и отворените води. Ја има и во нашата држава, во р. Вардар и некои притоки, во повеќе поголеми акумулации, во Преспанско Езеро, а од неодамна е регистрирана и во Охридско Езеро и Црни Дрим.
Основни биолошки одлики
Живее во бавнотечечки и стоечки води. Најповеќе и одговараат бистри бари и езера. Групирана е во помали јата, во крајбережјето покрај некои од подводните препреки (подводни растенија, потопени дрва, корење, камења и сл.) Кај сончаницата половата здрелост настапува во третата година од животот. Се мрести од април до јули. За мрестење, мажјакот гради со опашката вдлабнати гнезда, во многу плитка вода, во кои женката ги положува јајцата. Икрата ја чуваат двата родитела. Ларвите излегуваат за неколку денови (2-8), зависно од температурата на водата. Максималната должина што можат да ја достигнат овие риби изнесува 30 см. Просечната големина обично изнесува од 10 до 15 см. Многу е агресивна и граблива риба. Се храни со разни безрбетници и мекотели, со икра од риби и мали рипчиња.
Размножување
Се мрести во доцна пролет и во текот на летото, кога женската положува околу 50 000 јајца во  должината на брегот. За разлика од каде е многу поголема, воЕвропа  може да порасне до 15.
Навики, живеалиште, распространетост
Сончарката најмногу ја има во Северна Америка односно јужните делови. Таа е пренесена во Европа како аквариумска риба поради невообичаено убавиот изглед. Се шири низ реките и езерата, со невнимание на луѓето, брзо се прилагоди на новите услови и, благодарение на брзата репродукција, сериозно загрозени многу природни европски видови. Таа најмногу се снашла во топлите, плитки, застојани води со многу билки, но исто така успеа да се одржи и во некои ладни лососидни води. Иако е мал по раст, тој е многу агресивен и граблив. Како и многу видови риби кои се транспортирани од Северна Америка во Европа, сунчицата се храни со сите водни животни што успевва да ги улови и проголта, вклучувајчи и млади риби и икра, па затоа го нарекуваат „рибина корова“. Сончарката пожртвувано ги чува своите јајца и млади, и благодарение на тоа, за разлика од повеќето европски видови, многу брзо се размножува во водите каде е намален бројот на грабливи риби ( штука, сом ). Во Србија се наоѓа во Дунав и нејзините притоки, а може да се најде и во некои канали и езера.
Бакеика
Бакеика (Μπακαίικα) — село во Кукушко, Егејска Македонија, денес во општината Кукуш на областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 25 жители (2011). Ова е мала населба од поново време, создадена од немакедонски доселеници некаде во 1950-тите години.
Географија и знаменитости
Селото лежи во традиционалната област Солунско Поле, на границата помеѓу Кукушко и Солунско. Сместено е помеѓу реката Галик од исток и Горчливото Езеро од запад. Се наоѓа 24 км југозападно од окружниот центар Кукуш и 29 км северозападно од градот Солун. Северозападно од селото е ридот Кардица, на кој е пронајдена праисториска населба со наоди од растурена грнчарија. Јужно одовде, на растојание од 750 м западно од патот Нареш - Хаџилар е наоѓалиштето Господарска Тумба (Αρχοντή Τούμπα) врз која има аквадукт и исто така изобилува со растурена грнчарија, поради што се мисли дека станува збор за древномакедонскиот град Клите. Југозападно оттука, на брег на Горчливото Езеро се топлите извори во кои има темна кал (солена глина). Бањите имаат групни и поединечни базени, каде се одвива хидротерапија и се даваат третмани со лековита кал. .
Историја
Оваа мала населба е создадена по Грчката граѓанска војна и наречена по родоначалникот на каракачанските семејства кои се доселиле во неа.
Население
Населбата првпат се споменува во пописот од 1961 г. како нова населба со 82 жители. Во 1971 г. населението се намалило на 74, а во 1981 г. на 68 жители, накачувајќи се на 75 во 1991 г. за повторно да опадне на 56 жители во 2001 и само 25 жители во 2011 г.
Калкулус на согласноста: Логички основи на конституционалната демократија
Калкулус на согласноста: Логички основи на конституционалната демократија (англиски: The Calculus of Consent: Logical Foundations of Constitutional Democracy) - книга на американските економисти и политички теоретичари Џејмс Бјукенен и Гордон Тулок, првобитно објавена во 1962 година.
Гугл баз
Гугл баз е гугловиот одговор на се попопуларните сервиси Фејсбук и Твитер.
Калкулус на согласноста: Логички основи на конституционалната демократија
Содржина
Книгата се состои од следниве делови:
Осврт кон делото
Денес, „Калкулус на согласноста“ се смета за клучно дело во теоријата на јавниот избор. Меѓутоа, уште при појавувањето на книгата, таа била оценета поволно. Така, списанието Journal of International Affairs ја оценило книгата како „стимулативен, оригинален придонес кон теоријата на демократското однесување“; според познатото списание Journal of Political Economy, таа е „брилјантен и значаен придонес кон литературата што ја разработува анализата на политичките процеси со методите од економијата“; слично, во рецензијата објавена во списанието Ethics се вели дека книгата е „необичен, оригинален и просветлувачки обид за примена на претпоставките и методите на економијата во политичките одлуки; списанието Midwest Journal of Political Sciences ја оценило книгата како „важен додаток кон малата полица со понови книги кои ја пресоздаваат областа на политичката теорија“; а списанието The Australian Quarterly ја смета книгата за „значајно дело во историјата на политичката мисла“.
Гугл баз
Во октомври 2011 година Гугл званично објавил дека ќе го згасне Гугл баз сервисот за неколку недели.
Гугл ток
Гугл ток (Google Talk) е сервис на компанијата „Гугл“ кој пружа услуги во интернет телефонија, разговарање и Видео-конференција.
Сервисот е заснован на XMPP протоколот и на корисниците им е овозможено директно да комуницираат со корисниците на другите Џабер сервиси.
Бета верзијата на Гугл ток излегла на 24 август во 2005 година. Програмот за сега го поддржува само Мајкрософт виндоус. Корисниците на другите оперативни системи можат да го користат програмот преку класичниот Џабер клиент.
Диктафон
Диктафон е уред за снимање на звук кој најчесто се користи за снимање говор кој подоцна ќе се репродукцира или во новинарство. Вклучува дигитални диктафони и магнетофони.
Називот "Диктафон" е заштитен знак на компанијата со исто име, но исто така станал вообичаен термин за сите машини за диктирање, како генерички заштитен знак.
Историја
Алекандар Грејам Бел и неговите два соработника го зеле едисоновиот алуминијумски фонограф и значително го модификувале за да репродуцираат звук од восок наместо од алуминијумска фолија. Тие ја започнале својата работа во беловата лабораторија Волта во Вашингтон, Д. Ц., 1879 и продолжиле сè додека не ги добиле основните патенти во 1886 година за снимање во восок.
Набрзо откако Томас Едисон го измислил фонографот, прв уред за снимање на звук, 1877 година, сметал дека главна употреба на новиот уред била за снимање на говор во работно опкружување.
Дигиталните диктафони се појавиле во 1990-тите години.
Мнозинско гласање
Мнозинско гласање (англиски: Majority voting) - метод на гласање на изборите во кои одреден кандидат, закон или одлука е избран ако добие определено мнозинство од гласовите на тие што учестуваат во изборот (гласањето).
Теорија на мнозинското гласање
Политичката теорија му посветува големо внимание на мнозинското гласање, со цел извршениот избор навистина да ја одразува волјата на мнозинството гласачи. Притоа, традиционалната политичка теорија го разгледува проблемот на мнозинското гласање во случај на еднократно гласање за определен проблем. Случаите на повеќекратни гласања за неколку поврзани проблеми вообичаено се сметаат за премногу комплексни за да бидат анализирани во теоретските модели. Притоа, теоретичарите ја користат истата математичка апаратура и претпоставуваат дека определен број гласачи се соочуваат со неколку алтернативи (закони, кандидати) при што секој гласач знае која алтернатива ја претпочита. Најчесто, проблемот на изборот се поставува во матрична форма при што редоследот на преференциите на секој гласач е претставен во колоните на матрицата. Врз таа основа, понатаму се испитуваат ефектите на одделните методи на гласање, а главната цел на истражувањето е да се изнајде таков метод на гласање што нема да доведе до парадоксален резултат, туку ќе овозможи победничката алтернатива да ја одразува волјата на мнозинството гласачи. Овој проблем не постои кога гласачите избираат меѓу две алтернативи, но кога се гласа за повеќе алтернативи често се добиваат парадоксални резултати.
Постојат повеќе методи на гласање кои овозможуваат да се избегне парадоксалниот резултат, а тие може да се поделат во две групи: методи со кои изборот се врши со некаква манипулација на гласовите, но без вистинско мнозинство; и методи кои на некој начин го ограничуваат изборот така што на крајот гласачите се соочуваат само со две алтернативи од кои едната мора да обезбеди мнозинство. Пример за првиот метод е т.н. „plurality voting“ при изборот на пратениците во англискиот парламент при што се избира кандидатот кој освоил намногу гласови, без оглед на тоа дали тој број претставува мнозинство од вкупниот број гласови. Друг пример за првиот метод е секој гласач да ги нареди кандидатите според своите преференции и потоа секој кандидат добива одреден број бодови (на пример, пет за првиот, 4 за вториот итн.), така што се избира кандидатот кој освоил најмногу бодови. Главниот недостаток на овој систем на гласање е тоа што на крајот може да биде избран кандидатот кој повеќето гласачи не го сакаат. На пример, ако се избира меѓу петмина кандидати при што тројца освоиле по 20% од гласовите, еден освоил 19%, а еден 21%, тогаш ќе биде избран последниот кандидат, иако него не го сакаат дури 79% од гласачите.
Голем придонес во анализата на мнозинското гласање дал Данкан Блек (Duncan Black) кој е автор на т.н. „крива на преференциите со единствен врв“ (single-peaked preference curve). Имено, тој докажал дека е можно сите алтернативи да се наредат на една линија при што секој гласач секогаш ќе ја претпочита онаа алтернатива што е поблизу до неговиот избор отколку онаа што е подалеку. На тој начин, Блек докажал дека ова решение го избегнува парадоксот во гласањето, зашто секогаш ќе победи алтернативата која ја претпочита медијалниот гласач. Навистина, дури и во овој случај не е јасно дали победникот во изборите навистина го претставува мнозинството, но барем исходот од гласањето не е парадоксален. Подоцна, во 1958 година, Кенет Ароу (Kenneth Arrow) докажал дека обидот да се најде метод на гласање кој ќе ја обезбеди волјата на мнозинството е невозможен.
Езерце со пепел
Езерцето со пепел, исто така било наречено слив од јаглен пепел или површинско затнување, е инженерска структура што се користи во електраните на јаглен за отстранување на два вида производи од согорување на јаглен : долна пепел и летечка пепел. Езерцето се користи како депонија за да се спречело испуштање на пепел во атмосферата. Иако употребата на езерца со пепел во комбинација со контроли за загадување на воздухот (како што се влажни чистачи ) го намалувало количеството на загадувачи во воздухот, структурите претставуваат сериозни здравствени ризици за околината.
Езерата со пепел ја користат гравитацијата за да ги таложат големите честички (мерени како вкупни суспендирани цврсти материи ) од отпадните води на електраните. Оваа технологија не ги третира растворените загадувачи. Езерата генерално не се изградени како обложени депонии, и затоа хемикалиите во пепелта можеле да се исцедат во подземните и површинските води, акумулирајќи се во биомасата на системот.
Летечка пепел | е производ за согорување на јаглен составен од фини честички кои се исфрлаат од котелот со димните гасови.
Долна пепел | првенствено се состои од споени погруби честички од пепел. Долниот пепел може да се користи како лесен агрегат, важна компонента во правењето бетонски блокови.
Дизајн
Езерата со пепел генерално се формирале со помош на прстенест насип за да се затвори местото за одлагање. Насипите се дизајнирани со користење на слични дизајнерски параметри како насипните брани, вклучувајќи зонирана конструкција со глинени јадра. Процесот на дизајнирање е првенствено фокусирано на справување со истекувањето и обезбедување стабилност на наклонот.
Неуспехот на земјениот насип на езерцето можело да предизвика излевање на пепел на соседното земјиште и реки, со сериозна еколошка штета, како што било потврдено во излевањето на фосилната фабрика Кингстон во 2008 година во Тенеси и излевањето на пепелта од јаглен во реката Ден во 2014 година во Северна Каролина.
Методи на отстранување
Влажното одлагање на пепелта во барињата со пепел е најчестиот метод за отстранување на пепелта, но другите методи вклучуваат суво одлагање во депониите. Пепелта со сува рачка често се рециклирала во корисни градежни материјали. Се претпочитало влажното одлагање поради економски причини, но зголемената загриженост за животната средина во врска со исцедокот од барите ја намалило популарноста на влажното одлагање. Влажниот метод се состоел од изградба на големо „езерце“ и негово полнење со кашеста маса од летечка пепел, овозможувајќи водата да се исцеди и испарува од летечката пепел со текот на времето.
Протокот на вода низ летечката пепел и во подземните води се контролирал со употреба на глинени слоеви со ниска пропустливост и отсечени ровови/ѕидови. Глините со ниска пропустливост имале пропустливост од редот на 10 −7 cm/s. Вертикалните текови низ темелот се контролираат со поставување на бари со летечка пепел на површини со дебели глинени или карпести слоеви кои обезбедуваат соодветно ниска пропустливост низ основата на езерцето. Областите со висока подповршинска пропустливост може да се подобрат со увоз на соодветна глина. Хоризонталните текови низ насипот се контролирале со користење на глинени зони во рамките на насипот. Отсечените ровови и отсечените ѕидови се користат за поврзување на глинените зони на насипот и глинените слоеви на темелите. Отсечените ровови се ровови кои се вкопани во избраниот подповршински слој со ниска пропустливост и се полни со глина за да се приклучи зоната од глина на насипот во подповршината. Отсечените ровови обично се користеле кога основните слоеви со ниска пропустливост се блиску до површината. Отсечените ѕидови се слични на отсечените ровови, но генерално се многу подлабоки и потесни и користат или кашеста маса или инјекциска смеса наместо глина.
Влијанија врз здравјето и животната средина
Не сите супстанции присутни во јагленот ќе изгорат, па оттука незапаливиот материјал е присутен во повеќе концентрирани количини во пепелта од јагленот отколку во самиот јаглен. Супстанциите кои најчесто се наоѓаат во пепелта од јаглен вклучуваат арсен, бариум, берилиум, бор, кадмиум, никел, олово, жива, молибден, селен и талиум. Може да има и покачени нивоа на радиоактивност. Многу од овие супстанции, особено тешките метали, може да имаат негативни ефекти врз луѓето кога ќе се проголтаат. Поради биозголемување, концентрацијата на несакани хемикалии кај животните може да го зголеми синџирот на исхрана (слично како живата во туната). Јаглен пепел, производ на согорување, ги концентрира овие елементи и може да ги загади подземните или површинските води доколку има истекување од езерцето со пепел.
Пред да може да се затворат езерата со пепел, водата мора да се третира, тестира и отстрани за да се исуши пепелта доволно за да се квалификува и да се изгради системот на капакот за затворање. Овој процес се нарекува одводнување.
Австралија
Јаглен пепелта сочинувала речиси една петтина од отпадот што се создава во Австралија. Не постојат национални регулативи кои бараат рециклирање на пепел од јаглен. Околу 47% од пепелта од јаглен беше рециклиран во 2020 година Јаглен пепел во Нов Јужен Велс обично се складирал во депонии („суви места“) или езерца со пепел („брани за пепел“). Складирањето на пепелта од јаглен е регулирано од државниот Завод за заштита на животната средина и неговиот Комитет за безбедност на брани, кој објавува стандарди за дизајнирање на браната и мониторинг на животната средина.
Турција
Во 2021 година инспекциите биле критикувани и рекле дека се недоволни.
Соединети Држави
Во Соединетите Држави, пепелта од јаглен е главна компонента на протокот на индустриски отпад во земјата. Почнувајќи од 2012 година, приближно 60 проценти од пепелта од јаглен во САД се отстранува во површинските затварања и депонии. САД имаа 310 активни депонии на самото место во 2012 година, со просечна големина од повеќе од 120 хектари со просечна длабочина од над 40 стапки и повеќе од 735 активни површински затрупувања на самото место, со просечна големина од повеќе од 50 хектари со просечна длабочина. од 20 стапки. Во 2017 година, 38.2 e6ST летечка пепел и 9.7 e6ST  се создало пепел од дното.
Во извештајот за 2019 година на Проектот за интегритет на животната средина се наведувало дека за американските централи на јаглен со достапни податоци за мониторинг, 91 отсто од нив ги загадиле подземните води со „небезбедни нивоа на токсични загадувачи“.
Во 2018 година, советникот за правда на животната средина на Американската агенција за заштита на животната средина (ЕПА) изјавил дека зголемената изложеност на токсични од езерата со пепел ќе има несразмерни негативни здравствени ефекти врз заедниците со ниски приходи и малцинските заедници.
Историски гледано, поради неколку федерални и државни регулативи во врска со езерата со пепел, повеќето американски електрани не користат геомембрани, системи за собирање исцедок или други контроли на протокот кои често се наоѓале во депонии за комунален цврст отпад. Во 1980 година, американскиот Конгрес ја дефинирале пепелта од јаглен како „специјален отпад“ што нема да биде регулирано според строгите барања за дозволување на опасен отпад од Законот за зачувување и обновување на ресурсите (RCRA). Конгресот, исто така, ја упатил ЕПА да го проучи проблемот со пепелта од јаглен и да одлучи дали понатамошното регулирање би било соодветно. Во 2000 година, EPA изјавил дека летечката пепел од јаглен не треба да се регулира како опасен отпад.
По неуспехот во 2008 година што предизвикало излевање на кашеста маса од летечка пепел од јаглен на управата на долината Тенеси, ЕПА започнала да развива регулативи кои ќе важат за сите езерца со пепел во САД. ЕПА објавила регулатива за остатоци од согорување јаглен (CCR) во 2015 година. Агенцијата продолжила да ја класифицира пепелта од јаглен како неопасен (со тоа избегнувајќи строги барања за издавање дозволи според RCRA Поднаслов В ), но со нови ограничувања:
Некои од одредбите во регулативата за CCR од 2015 година биле оспорени во судски спор, а Апелациониот суд на Соединетите Држави за округот Колумбија ѝ вратил на ЕПА одредени делови од регулативата за понатамошно донесување правила.
По судскиот притвор, ЕПА го објавило своето последно правило „CCR Дел А“ на 28 август 2020 година со кое се бара сите езерца без обложена пепел да се реконструираат со облоги или да се затворат до 11 април 2021 година. Некои објекти може да аплицираат за да се добие дополнително време - до 2028 година - за да се најдат алтернативи за управување со отпадот од пепел пред да се затворат нивните површински затварања. EPA го објави своето правило „CCR Part B“ на 12 ноември 2020 година, кое им дозволувало на одредени објекти да користат алтернативна постава, врз основа на демонстрација дека здравјето на луѓето и животната средина нема да бидат засегнати. Понатамошни судски спорови за регулативата за CCR се во тек од 2021 година
На 11 јануари 2022 година, ЕПА објавил спроведена акција која вклучувала неколку бари со пепел во одредени постројки на јаглен во Индијана, Охајо, Ајова и Њујорк. Предлогот на агенцијата ќе ги одбиела барањата на постројките за продолжување надвор од крајниот рок во 2021 година и ќе барал од нив да ги затворат своите езерца со пепел пред нивните предложени распореди. ЕПА испратила предупредувачки писма до четири дополнителни погони. Акцијата на ЕПА е предмет на 30-дневен период за јавни коментари.
Ремедијација
Опциите за санација вклучувале „ограничување, одводнување и/или стабилизирање, консолидирање во нова депонија, отстранување надвор од локацијата, претворање во мочуришта или која било комбинација од овие опции“.
Постоеле некои иницијативи, како што е иницијативата од 2015 година од Дјук Енерџи, за ископување на постојните езерца со пепел за да се намалат еколошките ефекти од енергетските капацитети што согоруваат јаглен врз околината.
Наводи
<references group="" responsive="0">
Данаил Фрчкоски
Данаил Несторов Фрчкоски (1870-1950) — македонски зограф.
Бил роден во Галичник во 1870 година, син на зографот Нестор. Во 1886 заедно со својот татко и со Овентиј Исаиев Фрчкоски заминале во Влашко на покана на зографот Јосиф М. Ѓурчинов, кој ги повикал за да работат заедно. Во Влашко остануваат сѐ до 1894 година.
Работел икони и живопис за повеќе цркви и манастири во Бугарија и Македонија. Насликал околу 36 цркви во Тетовско и Гостиварско a негово најпознато дело е иконостасот за црквата „Св. Кирил и Методиј“ во Тетово.
Прво послание на апостол Јован
Прво послание на апостол Јован — првото од Јовановите посланија во Новиот завет и четвртото од Соборните посланија. Не постои согласност меѓу стручњаците за авторството на Јовановите дела. Авторот на Првото послание го нарекуваат Јован Евангелист, кои денешните богослови го сметаат за различен од апостолот Јован Богослов на кој традиционално му се пришишува авторството. Трите посланија се напишани од иста личност, но не постои согласност за авторот на Евангелието според Јован.
Содржина
Главните теми на посланието се љубовта и братството во Бога. Авторот зборува на кои сè начини читателите може да проверат дали нивното заедништво со Бога е вистинско, и поучува дека доказ за духовната преродба е живот во праведност. Тој ја истакнува разликата меѓу светот (полн со зло и под влијание на Сатаната) и чедата Божји (кои се издвоени од светот).
Стил
Посланието не е напишано во истиот облик како другите библиски посланија бидејќи нема посланички почеток и заклучок. Напишан е во едноставен стил без синтантички украсувања и често користи асиндетон, каде поврзаните мисли се редуваат една по друга без сврзници. Според библистот Ернест Девит Бартон, за разлика од линеарниот стил на Павловите посланија, Јовановата мисла „оди во кругови“, образувајќи бавно напредувачка мисловна низа. Ова е слично на напоредната структура во хебрејската поезија, каде втораиот стих од двостихот често ја има истата смисла како првиот, но тука заклучоците се исказите и во нови мисли.
Авторство
Посланието по традиција се смета дека е напишано од апостолот Јован Богослов во Ефес, кога тој бил во поодминати години. Содржината, јазикот и концептуалниот стил се мошне слични на Евангелието според Јован, 2 Јован и 3 Јован. Така, на крајот од XIX век библистот Ернест Девит Бартон напишал дека „нема разумен сомнеж“ дека 1 Јован и евангелието се напишани од истиот автор.
Почнувајќи од XX век, егзегетичарите како Хајнрих Јулиус Холцман и Чарлс Х. Дод почнале да изнесуваат дека Евангелието според Јован и Првото послание на апостол јован се дела на различни автори. Во прилог на овој став одат извесни јазични особености на текстовите. На пример, 1 Јован често користи показна заменка на почетокот на реченицата, потоа честичка или сврзник, проследено од објаснување или дефиниција на показната заменка на крајот од реченицата — стилско средство кое не се користи во евангелието. Аворот на посланието исто така „ја користи условната реченица во различни реторички фигури кои се непознати во евангелието“. Ова, во најмала рака, укажува на тоа дека јазичните особености се имаат изменето со текот на времето. Во денешно време, највеќето библисти го следат размислувањето првпат изнесено од Џејмс Л. Мартин и Рејмонд Браун, и сметаат дека Јован и 1 Јован се напишани од различни членови на истата заедница.
Највеќето егзегетичари заклучуваат дека апостолот Јован Богослов не е автор на ниедно од овие дела.
Цел
„Четвртото евангелие дава одговор на јудаизмо и другите вон Јовановите кругови кои го отфрлиле поимувањето на Исус како претпостоечки Син, испратен од Отецот.“ Американската католичка егзегеза вели дека трите Јованови посланија „го опишуваат расколот во самата Јованова заедница“.
Авторот го пишува посланието со намера радоста на неговите читатели да биде потполна (1,4); за да не грешат (2,1); за да не бидат заблудени од лажни учители (2,26); и „вам, кои верува­те во името на Синот Божји... за да зна­ете дека имате живот вечен“ (5,13). Има два приода кон разбирањето на главната цел на писмото, проверувањето на животот (популаризирано од Роберт Ло) и проверувањето на заедништвото (популаризирано од Џон Мичел и Џејн Хоџес). Додека Евангелието според Јован е напишано за неверници (Јован 20,31), ова послание е упатено на оние кои веќе веруваат (5,13). Ернест Девит Бартон смета дека е упатено претежно кон неевреи, бидејќи во него нема позначајни цитати од Стариот завет или изразено еврејски начини на изразување.
Посланието исто така зема учество во расправата за природата на Исус: расправата за „плотта“ (телото) или овоплотувањето. Во раното христијанство, некои се застапувале за докетизмот, според кој Христос бил чисто божествено суштество. Во ова верувале оние кои подоцна станале гностици. 1 Јован жестоко се противи на ова верување во полза на ставот дека Исус имал вистинско телесно присуство на Земјата. Глава 4 вели „Секој дух што признава дека Исус Христос дошол во тело, од Бога е“, а други стихови велат дека Исус пролеал крв, и ако не можел да ја пролее, тогаш неговата смрт би била бесмислена. Глава 2 споменува група протогностици која порано била во црквата, но се има одметнато и порекнуваат дека човекот Исус бил духовниот Христос. Авторот ги нарекува овие одметници „антихристи“. Во Глава 1 се вели дека доказот е опипаното и виденото, што може да се разбере како тврдење дека авторот е Јован, кој го лично познавал физичкиот Исус, а не како дух или привидение.
Опстанати рани ракописи
Најраните пишани верзии на посланието се изгубени; еве некои од најстарите ракописи кои опстојуваат денес:
Мураториевиот канон од 170 г. се повикува на глава 1, стихови 1–3 во расправата за Евангелието според Јован. Во Папирусот 9 (III век) опстануваат делови од глава 4, стихови 11–12 и 14–17.
Различни верзии на грчкиот ракопис различно ги изразуваат истите стихови.
Предговор
Стиховите 1-4 од првата глава се предговор или вовед за овоземскиот свет. Како во предговорот на Јовановото евангелие, авторот пишува за Словото на животот. Англиканскиот егзегетичар Алфред Пламер забележува дека „сличноста со почетокот на Евангелието е очигледна“, со значајната разлика што евангелието зборува за постоењето на λόγος, логос, „словото“ пред создавањето, а тука укажува дека словото постоело пред овоплотувањето.
Јованова вметка
Преводите правени од XVIII век наваму кои се засноваат на критичко издание не го вклучуваат овој текст, или го имаат само како фуснота. Бидејќи оваа додавка се однесува на доктрината за тринитаријанството, таа била застапена во протестантските и католичките полемики во раниот нов век.
Последен стих
Пламер вели дека тука, „како и на крајот од [Јовановото] Евангелие и Второто послание, ‚Амин‘ е додавка на препишувачот“. Верзијата на Textus Receptus на крајот вклучува и „Ἀμήν“, Амин, но критичките изданија (на пр. она на Баптистичката црква во Македонија) го немаат.
Нуклеозом
Нуклеозомот е основна единица на ДНК пакување кај еукариотските организми, кој се состои од еден сегмент на ДНК обвиткан околу осум хистонски јадра. Оваа структура често се споредува со конец обвиткан околу калем.
Нуклеозомите се основните градбени единици на еукариотскиот хроматин, кој се користи за да се спакува големиот еукариотски геном во клеточното јадро, а истовремено се обезбедува и соодветен пристап до него (во клетките на цицачите околу 2 m линеарна ДНК е спакувана во јадро со пречник од 10 µm). Нуклеозомите се пакуваат во серија на структури од сукцесивно повисок ред, за да на крајот формираат хромозом; на овој начин не само што се пакува ДНК молекулата туку и се овозможува регулаторна контрола, која обезбедува точна генска експресија. Се претпоставува дека нуклеозомите се носители на епигенетски наследни информации во форма на ковалентни модификации на нивните хистонски молекули. Позициите на нуклеозомите во геномот не се случајни, па затоа е значајна местоположбата на секој нуклеозом, бидејќи на овој начин се одредува пристапот на ДНК за дејството на регулаторните белковини.
Дон и Ада Олинс биле првите кои ги набљудувале нуклеозомите под електронски микроскоп во 1974 година, а нивната структура (како хистонски октамер обвиткан со околу 200 базни парови на ДНК) била предложена од страна на Роџер Корнберг. Улогата на нуклеозомот како општ генски репресор била демонстрирана in vitro од страна на Лорч и соработниците во 1988 година, и од страна на Хан и Грунштајн in vivo во 1988 година.
Централната честичка на нуклеозомот се состои од околу 146 базни парови (бп) на ДНК обвиени во 1,67 левогира суперхеликсна структура околу хистонски октамер, кој се состои од 2 копии на хистоните H2A, H2B, H3 и H4. Овие централни честички се поврзани преку линкер ДНК, која може да биде долга до 80 бп. Технички, нуклеозомот е дефиниран како централната честичка плус еден од овие поврзувачки линкер региони; меѓутоа зборот нуклеозом најчесто е синонимен со централната честичка.
Линкер хистоните, како што е H1 и неговите изоформи, се вклучени во компактирањето на хроматинот и се наоѓаат во основата на нуклеозомот, во близина на влезната и излезната точка на ДНК и се врзуваат за линкер регионите на ДНК. Некондензираните нуклеозоми без линкер хистонот кога се набљудуваат под електронски микроскоп личат на нанижани зрнца на конец од ДНК.