cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Економија на Таџикистан
СТО
Таџикистан се приклучил на Светската трговска организација (СТО) на 2 март 2013 година, со што станала 159-та земја што влегла во организацијата. Работната група за пристапување на Таџикистан е основана од Генералниот совет на 18 јули 2001 година. Таџикистан ги завршил преговорите за членство на 26 октомври 2012 година, кога Работната група го усвоила пакетот за пристап. Генералниот совет го одобрил пристапувањето на 10 декември 2012 година. Работната група го одржала својот шести состанок во јули 2011 година за да го продолжи испитувањето на режимот за надворешна трговија на Таџикистан. Како дел од билатералните преговори за пристап до пазарот, Таџикистан се согласил да ги намали тарифите за опрема за готвење, фрижидери, печки и бојлери во дискусиите за да добие поддршка од Тајланд. Претходно, владата на Таџикистан потврдила дека завршила преговори со Јапонија и дека добила поддршка од нацијата за нејзин пристап во договорот потпишан на 31 јули 2012 година.
Папа Луциј
Имало 3 папи со името Луциј:
Слаковци
Слаковци е село на источниот дел на Хрватска (Вуковарско-сремска жупанија) близу до границата со Србија. Хрватите се мнозинство во Слаковци.
Плоштад Македонија (појаснување)
Плоштад Македонија може да се однесува на:
Берлштет (општинска заедница)
Берлштет (Berlstedt) — поранешна општинска заедница во округот Вајмар, во Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница било во Берлштет. Била распуштена на 31 декември 2013, кога била споена со општинската заедница Бутелштет за да ја создадат новата општинска заедница Нордкрајс Вајмар.
Општинската заедница Берлштет се состоела од следниве општини:
Виктимизација
Виктимизација на жените е стигматизација на жените од страна на мажите како дел од сегрегацијата и родовата подреденост. Феминистичките теоретичари се согласуваат дека виктимизацијата на жените: социјално, политички, економски и културно е резултат на широката структура на општеството во која жените се контролирани од мажите. Главно феминистите виктимизацијата ја опишуваат каузално - како последица од одредени општествени фактори, или структурално - како одлика на општествените односи.
Папа Стефан
Имало 10 папи со името Стефан:
Еврејска населба (Ерусалим)
Еврејската населба е една од четирите антички квартали кој се наоѓа во стариот дел од Ерусалим, Израел. Еврејската населба се наоѓа во југоисточниот дел на стариот дел. Во неа се влегува преку сионската порта на југ. Според евреите, тоа е местото од каде започнало создавањето на светот.
Во оваа населба се наоѓаат ерусалимскиот храм односно Ѕидот на плачот.
Вознемирување (малтретирање)
Вознемирување (малтретирање) значи секое несоодветно, неморално или непристојно однесување коешто претставува повреда на личното достоинство, особено кога предизвикува заплашување, одбивност, деградирање, понижување.
Закатон
Закатон (шпански: Zacatón) е дупка или бездна исполнета со термална вода која припаѓа на група невообичаени карстни одлики во сојузната држава Тамаулипа во Мексико. Таа е една од најдлабоките познати дупки наполнети со вода во светот со длабочина од 339 метри. Длабочината е измерена со помош на робот. .
Хидрогеологија
Закатон е само еден од бројните бедзни и други карстни одлики во регионот. Тука има неколку пештери. Овие јами почнале да се формираат за време на периодот плеистоцен како резултат на вулканска активност. Водата го раствора варовникот кој е на врвот на бездната.
Маи
Понекогаш луѓето Маи го користеле овој дел како еден вид светилиште. Тука принесувале жртви кон својот бог на дожд, наречен Чач (митологија). Според нивната митологија, богот Чач живее во оваа бездна. Ова, наводно, е влезот во подземниот свет. Некои нуркачи денес, кога влегуваат во бездната, чувствуваат нечие присуство близу до себе. Затоа, оваа бездна се смета за „опседната“.
Фудбалски куп на Македонија 2009-2010
Фудбалски куп на Македонија 2009-2010 било 18. издание на Купот на Македонија.
Титулата ја освоил Тетекс и си обезбедил место во втората квалификациска рунда во Европа Лигата 2010-2011.
Прва рунда
Избирањето на двојките се одржало на 28 јуни 2009 во Скопје. Натпреварите биле одиграни на 26 август 2009.
Осминафинале
Влечењето на двојките се одржало на 16 септември 2009 во Скопје. Првите натпревари се одиграле на 22 и 23 септември 2009, а вторите на 29 и 30 септември 2009.
Четвртфинале
Влечењето на двојките се одржало на 20 октомври 2009 во Скопје. Првите натпревари се одиграле на 28 октомври 2009, а вторите на 25 ноември 2009.
Полуфинале
Влечењето на двојките се одржало на 8 декември 2009 во Скопје. Првите натпревари се одиграле на 7 април 2010, а вторите на 5 мај 2010 година.
Екипа победник
Тетекс '''1. титула'''
Балштет (Вајмар)
Балштет (Ballstedt) — општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија.
Урбано шумарство
Урбано шумарство — претставува грижа и управување на единечни дрвја и група од дрвjа во урбаната средина со цел подобрување на урбаната околина. Урбаните шумари садат и одржуваат дрвја, се грижат за соодветна заштита на дрвјата и шумите, спроведуваат истражувања и ги промовираат придобивките од истите.
Црква „Св. Никола“ - К’шање
'''Св. Никола''' — православна манастирска црква во кумановското село К’шање, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Кумановско-кратовското архијерејско намесништво во Кумановско-осоговската епархија на МПЦ - ОА.
Никола Плеќаш
Никола Плеќаш (роден на 10 јануари 1948 година во село Брувно во близина на Грачац, НР Хрватска, ФНР Југославија) е поранешен хрватски кошаркар, етнички Срби н. Денес живее во Загреб. За време на граѓанската војна во Југославија, му била срушена семејната куќа во Брувно.
Сријемске Лазе
Сријемске Лазе е село на источниот дел на Хрватска (Вуковарско-сремска жупанија) близу до границата со Србија. Србите се мнозинство во Сријемске Лазе.
Ерменска населба
Ерменската населба е една од четирите антички квартали кој се наоѓа во стариот дел од Ерусалим, Израел. Ерменската населба се наоѓа во југозападниот дел на стариот дел. Во неа се влегува преку Јафа на север. Оваа е најмалата населба во стариот дел од Ерусалим
Белошица
Зафаќа сливно подрачје од 75,25 км2.
Извор
Извира на источните падини на планината Манговица.
Тек
По нејзиниот тек, таа поминува низ селата Стрисовци, Пуздерци, Зарапинци и Лезово, по што се влева во Злетовска Река од нејзината десна страна.
Емануил Васкидович
Емануил Васкодович (Емануил Васкидович; 1795 – 30 септември 1875) — македонски преродбеник во Бугарија, основач на првото световно училиште на Бугарија.
Васкидович е роден како Манолаки Васкиди во градот Мелник, Светиврачко, Пиринска Македонија. Учел во грчко училиште во родниот град, а потоа на островот Хиос. Покасно завршил Кнежевска академија во Букурешт. Во 1815, го основал првото „Елино-бугарско училиште“ во градот Свиштов. Подоцна ја основал и првата училишна библиотека во Бугарија, каде оставил 800 тома литература. Во 1832, го вовел методот на Бел-Ланкастер во Свиштовското училиште каде се предавало граматика, аритметика и географија. Во 1845 бил избркан од градот под притисок на гркоманите, за повторно да се врати и да предава во периодот помеѓу 1854 и 1863. Во меѓувреме, бил учител во Плевен.
Васкидович го помагал Неофит Бозвели во печатењето на неговата книга Словеноболгарское детеводство во 1835 во Крагуевац, Кнежевство Србија. Тој бил автор на 15 книги, како и на граматика на старогрчки јазик.
Пико-
Пико-' (симбол: п, меѓун. p) — SI-претставка во метричкиот систем што означува фактор од една билионтина во кратката скала и една милијардитина во долгата скала ; односно 10−12.
Атомските полупречници се движат од 28 пикометри (pm) за хелиум до 260 pm за цезиум. Една пикосветлосна година е околу девет километри.
Јаглеродниот атом има полупречник од 77 пикометри.
Никаде во Африка
Никаде во Африка - германски филм од 2001 година во режија на Каролина Линк. Сценариото се заснова на автобиографска новела напишана во 1995 година година која имало исто име како и филмот и била напишана од Штефани Цвиг. Во филмот се раскажува приказна за животот во Кенија на германско-еврејско семејство кое имигрирало таму во 1938 година, бегајќи од прогонството во Нацистичка Германија. Овој филм добил оскар за најдобар странски филм, како и пет останати германски филмски награди.
Кратко за филмот
Во 1938 година, семејството Редлих заминува во Кенија од Шлеска, Нацистичка Германија, за да избега од интензивниот прогон на евреите во тој период. Волтер, поранешен адвокат, наоѓа работа во една фарма. Неговата жена многу тешко се прилагодува на животот во Африка. За разлика од неа, ќерката на Волтер, Реџина, брзо се прилагодува на околината и на животниот стил, така што лесно го научила јазикот кој се зборувал во тоа подрачје и се заинтересирала за локалната култура. Реџина се запознава и се спријателува со готвачот на фармата, кој го спасил животот на Волтер, така што го излечил од маларија. Единствен контакт кој го има жената на Волтер со германец е пријателот на нејзиниот маж, Зускинд, поранешен германец кој живеел со години во Африка. При еден разговор кога тој бил прашан зошто не бил оженет, тој одговорил дека има навика да се вљубува во мажени жени.
Баниште
Баниште (се сретнува и под имињата Бањиште, Баништа, Бањишта) — село во Општина Дебар, во областа Горен Дебар, во околината на градот Дебар. Познато е по својата истоимена бања, дел од Дебарските бањи.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат е забележано во век (1467 г.). Името може да доаѓа од Бана или Баница што означува „место каде што се наоѓа(ла) Бана, Баница“ или пак од баниште што означува „место каде што имало бања“, како што се двата извори на лековита топла вода, кои биле претворени во два амами во јужниот дел на селото.
Бранислав Русиќ во својата книга „Дебарско Поле“ забележал дека мештаните селото го нарекувале Баништа. Во поменикот на манастирот „Св. Андреја“ во Матка, покрај Скопје, издаден во периодот XVII и XVIII век, селото се споменува како Баница. Како Баништа е забележано и во преписот на поменикот од страна на Бигорскиот манастир во 1863 година. Слично е запишано и во другите извори од крајот на XIX век. Во поново време се споменува и како Бањиште.
Географија и местоположба
Селското подрачје се наоѓа помеѓу атарот на селото Клобучишта на север (во Албанија), Скудриње и Горно Косоврасти во Долна Река на исток, Хаме на југ и Спас на запад.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Варварица (некогашно село), Орлов Камен, Клобучишки Ливади, Рудина, Штирна (Голема и Мала), Пашина Ливада, Свети Илија (црква), Србин Дол (тука се наоѓаат гробишта на Хаме), Грмада, Џуглиница, Долна Цес(та), Спаски Пат, Арбанавци, Ваков (на времето имало манастирче), Вакоски Ливади, Ѓоноица, Улица, Џаферица, Спаиско Гумно, Леништа, Ограѓе, Костење, Свети Јоан (некогашна црква), Круша, Рамниште, Листомниче, Гребен (Горни и Долни), Упарки или Уперки, Присој, Страна, Глобоко Ѓубре, Голема Ливада, Цепен Камен, Дрличица, Банишки Дол, Барна, Мажлец, Беличов Камен, Краста, Спротија и Салаици.
До селото води локален асфалтен пат, кој се исклучува од регионалниот пат 1202.
Тлото кај Баниште кон исток е планинско и нерамно, додека на запад преоѓа во блага рамница. Најголемиот дел од земјиштето е варовничко, но се појавуваат и шкрилци. Обработливите површини на некои места се растресити (песокливи со слаби приноси), додека на други места леплива. Освен кон полето, каде има ретки дрвја и овоштарници (главно јаболкници), на останатите страни има ниска шума.
На јужниот крај од селото, од исток на запад тече рекичката Ров, која настанува со спојување на неколку извори во планината на месностите Солишта и Ѓорѓов Орев. Реката го раздвојува селото од бањите. Нејзината вода се користела и за пиење, но најмногу за водениците, наводнување на полето и за поење на стоката. Постои издвоен крак кој влегува во селото и носи вода на чешмата Ридоици. Други чешми за пиење се Вилијица и Пишкаиче (Стара Чешма).
Селото е поделено на Горно и Долно Маало, чии куќи се свртени кон југ и запад. Куќите биле изградени од камен.
Историја
Подрачјето на Баниште е населено уште од средниот век, за што сведочат повеќе наоѓалишта во неговата околина.
Баниште за првпат е споменато во Опширниот пописен дефтер од 1467 година, а Јохан Хан го споменал во свој патопис од 1863 година, каде детално и ги опишал бањите во селото. Според натпис со арапско писмо, кој се наоѓал во еден од објектите на бањата, како сопственик и добротвор се споменува Хаџи Муџидин Илхами, син на Сулејман, потомок на семејството Орук-заде. Во натписот се потврдува годината на градба 1798-1799 година (или 1213 по хиџра). Денес, натписот се чува во просториите на хотелот.
Кон крајот на век, во Баниште живееле 300 Македонци христијани во 60 куќи, но веќе во 1908 година нивниот број се намалил на 35-40, а во селото веќе имало 3-4 неодамна населени арбанашки куќи.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 9,2 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 496,7 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 244 хектари, а на пасиштата 208 хектари.
Во основа, може да се каже дека селото има мешовита земјоделска функција. Во селото работат продавници. Во минатото, во селото работеле две гостилници со преноќевалиште и пекарница. Мештаните се занимавале со воденичарство, угостителство и ѕидарство.
Во самото село избиваат термоминерални извори, што се користат за лекување на повеќе болести во истоимената бања, дел од Дебарските бањи.
Население
Според податоците од 1873 година во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, селото имало 50 домаќинства со 94 жители христијани (Македонци).
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Баниште живееле 300 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Баниште имало 320 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Во 1961 година, Баниште броело 205 жители, од кои 131 биле Македонци, а 70 Албанци, додека во 1994 година биле попишани 195 жители, од кои 182 биле Албанци, а 13 жители Македонци.
Според пописот од 2002 година, во селото Баниште живееле 90 жители, од кои 10 Македонци и 80 Албанци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Баниште:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Иселеништво
Големо иселеништво има и после 1954 година, така да македонско население речиси и да нема повеќе во селото.
Подетално се знае за следниве иселени македонски родови: Поповци (2 к.) заминале во Софија во периодот 1915-1943; Дамовци (2 к.), едни заминале во Скопје пред 1900 година, додека другите на гранична служба во 1936 година; Секуловци (2 к.), дел од нив заминале во Скопје во 1938 година; Негријовци (2 к.), заминале во 1918 година во Скопје; Јанковци (7 к.), во 1903 година се преселиле во Дебар, а понатаму преминале во Скопје; исто така имало иселеници од Тунчовци во Скопје (2 к.) и во Софија (3 к.), Марковци во Скопје (2 к.), Калевци во Лом (2 к.) и Стефановци во Скопје (4 к.) и во Софија (1 к.), Таранешовци во Белград (1 к.) и на државна служба (1 к.) и Голеиштанци (1 к.) во Скопје. Од албанските семејства се знае за иселените Лешовци во Дебар во 1941 година.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Баниште било село во Дебарската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Дебар, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така припаѓало на некогашната Општина Дебар.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Дебар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Дебарска градска општина, во која влегувал градот Дебар и селата Баниште, Бомово, Елевци, Коњари, Кривци, Рајчица, Селокуќи, Спас и Хаме. Во периодот 1950-1952 година селото било седиште на некогашната Општина Баниште, во која влегувале селата Баниште, Кривци и Хаме.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0550 според Државната изборна комисија, сместено во простории на поранешната касарна во Дебар. Во ова избирачко место се опфатени и селата Кривци и Хаме.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 301 гласач. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 306 гласачи.
Белгиска кујна
Иако Белгија има многу карактеристични национални јадења, многу меѓународно популарни јадења како хамбургери и шпагети болоњезе се исто така популарни во Белгија, а повеќето од она што Белгијците го јадат се јаде и во соседните земји. Затоа, „белгиската кујна“ обично се однесува на јадења од белгиско потекло или оние кои се сметаат за типично белгиски.
Белгиската кујна традиционално ги почитува регионалните и сезонските состојки. Состојките типични за белгиските јадења вклучуваат компири, праз, сиви ракчиња, бел аспарагус, белгиск цикорија и локално пиво, покрај вообичаените европски производи, вклучувајќи месо, сирење и путер. Белгијците обично јадат четири оброци на ден, со лесен појадок, среден ручек, ужина и обилна вечера.
Белгија има плејада јадења и производи кои се локални во одредена област. Примерите вклучуваат ватерзој од Гент, бисквит од градот Динан и друго. Иако нивното локално потекло е признато, повеќето такви јадења се јадат низ цела Белгија.
Астероид
Астероидите, понекогаш наречени и мали планети — небесни тела од нашиот Сончев Систем кои кружат околу Сонцето. Помали се од планетите, но поголеми се од метеороидите.
NGC 5168
NGC 5168 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кентаур, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Астероид
На 1 јануари 1801 година, Џузепе Пјаци открил објект за кој тој прво мислел дека е комета. Но откако точно му била одредена патеката било јасно дека тоа не е комета, туку повеќе како мала планета. Пјаци ја нарекол Церера, според Римската божица на житото. Во следните неколку години биле откриени уште три такви (Палас, Веста и Јунона). До крајот на деветнаесеттиот век биле откриено неколку стотини. До овој момент има неколку стотици илјади, а секоја година се откриваат по илјада нови.
NGC 5168
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5168 се споменува и како OCL 905, ESO 132-SC10.
Астероид
Астероидните објекти составени од карпи и метали кои кружат околу Сонцето, но се премногу мали за да се сметаат како планети. Тие имаат големина од неколку сантиметри до над 1000 км во пречник. Некои се откриени внатре во орбитата на Земјата, а некои и зад орбитата на Плутон. Сепак главно се концентрирани во еден регион меѓу орбитите на Марс и Јупитер, наречен астероиден појас. Некои имаат орбити кои се сечат со патеката на Земјата, поради што во минатото некои од нив имаат и паднато врз неа. За тоа сè уште сведочат бројни кратери на површината на Земјата, но сепак поголемиот дел од нив ги избришала ерозијата.
NGC 5168
Откривање
Телото е откриено на 16 јуни 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астероид
Постои дебата за класификацијата на астероидите, кометите и месечините. Многу планетарни сателити по ништо не се разликуваат од обичните астероиди. Малите месечини на Марс - Демос и Фобос, дел од сателитите кај сите гасовити џинови во повеќе одлики се слични со астероидите отколку со големите сателити.
Потекло
Астероидите се остатоци од материјалот од кој се создал Сончевиот Систем. Една теорија вели дека тие се остатоци од планета која била уништена од судар одамна во минатото. Но научниците сметаат дека според составот и количеството на астероидите, оваа теорија отпаѓа. Пресметано е дека вкупната маса на сите астероиди кога би се собрала во еден објект, тој не би имал ни 1500 км во пречник, речиси двојно помалку од пречникот на Месечината. Во сета таа маса Церера, 933 км во пречник, учествува со 25%.
NGC 5168
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 31 м 7,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -60° 56' 21"".
Астероид
Потекло
Голем дел од нашето знаење за астероидите доаѓа од испитувањето на парчињата кои паднале на површината на Земјата. Астероидите кои се на патека со Земјата се наречени метеороиди. Кога метеороид паѓа во атмосферата со голема брзина, при триењето тој се забавува создавајќи светла линија позната како метеор. Ако метеороидот не согори сосема, она што останало паѓа врз Земјата се нарекува метероит.
NGC 5168
Други поделби
Проучување на NGC 5168 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 430; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8991. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Астероид
Класификација
Астереоидите се класифицираат според нивниот хемиски состав и според позицијата во Сончевиот Систем.
Класификација според хемискиот состав
Астероидите се делат на три основни типови според хемискиот состав и албедото (одразена во однос на упатена светлина):
Заради различното албедо, различната тежина со која се забележуваат, процентите погоре можеби не ја претставуваат вистинската распределба на астероиди.
Од сите познати метероити, 92,8% се составени од силикатни (карпи), 5,7% железо и никел, а остатокот се мешавина од овие три елементи. Карпестите се многу тешки да се препознаат, бидејќи по ништо не се разликуваат од обичните камења.
Класификација според позицијата во Сончевиот Систем
Астероидите се делат и според позицијата во Сончевиот Систем:
Керквудови јазови
Во главниот астероиден појас постојат релативно празни региони, уште познати и како Керквудови јазови. Ова се региони каде орбиталниот период на астероидот би бил проста дропка со Јупитеровиот. Објект со таква орбита многу е веројатно да биде забрзан од Јупитер и поместен во друга орбита.
Ортов Облак
Во 1950 Јан Орт забележал дека ниту една комета нема орбита која индицира дека дошла од меѓуѕвездениот простор, туку дека афелот на сите долго-периодични комети се наоѓа на растојание од околу 50.000 ае и дека нема некоја особена насока од каде доаѓаат. Од ова заклучил дека кометите потекнуваат од голем облак на самиот крај од Сончевиот Систем. Тој облак денес го носи неговото име. Статистички е утврдено дека тој содржи еден билион (милион милиони) јадра на комети. За жал, поради малите димензии на кометите, не постои директен доказ за постоењето на Ортовиот Облак. Тој можеби содржи голем дел од масата во целиот Сончев Систем, можеби дuрi повеќе од Јупитер (сепак ова е само шпекулација!).
Кајперов Појас
Кајперовиот Појас е дисковидна област која започнува од зад орбитата на Нептун, од 30 ае, па сè до 100 ае од Сонцето. Тој содржи мали ледени објекти кои се смета дека се јадра на кратко-периодичните комети. Понекогаш врз орбитата на некој објект од појасот гравитационо влијаат џиновските планети така што објектот ја сече орбитата на Нептун. Тогаш многу е веројатно дека Нептун гравитационо ќе го исфрли или надвор од Сончевиот Систем или навнатре, кон џиновските планети, па дури и кон внатрешните делови од системот.
Кентаури
Откриени се астероиди т.н. Кентаури коишто ги сечат орбитите на надворешните планети. Нивните орбити се нестабилни и со сигурност во иднина тие ќе се променат. Составот им е многу сличен со кометите од Кјуиперовиот Појас, па затоа се смета дека токму тие некогаш биле исфрлени од Непутн кон џиновските планети. Најголемиот од нив Хирон е околу 170 км во пречник, 20 пати поголем од јадрото на Халеевата Комета. Ако некогаш тргне на пат кон Сонцето, тоа ќе биде навистина спектакуларна комета.
Чудно, но многу е веројатно дека астероидите од Ортовиот Облак, иако денес се наоѓаат подалеку од Кјуиперовиот Појас, биле формирани поблиску до Сонцето. Така е бидејќи малите објекти кои биле формирани близу големите планети биле исфрлени од Сончевиот Систем при блиските средби со „џиновите“. Оние кои не избегале сосема го формирале Ортовиот Облак. Во исто време, оние астероиди кои се формирале подалеку, никогаш не ни биле исфрлени и останале таму каде се „родиле“.
Проценките се дека има барем 35.000 објекти во Кјуиперовиот Појас кои се поголеми од 100 км во пречник, што е неколки стотини пати повеќе (и помасивно) од бројот на објекти во главниот астероиден појас.
Занимливости
Некои астрономи сметаат дека Тритон, Плутон и неговиот сателит Хирон се само примери на најголеми објекти во Кајперовиот Појас.
Светско првенство во фудбал 2022
Светско првенство во фудбал 2022 — 22. светско фудбалско првенство, меѓународен фудбалски турнир кој се одржува на секој четири години и на кој право на учество имаат сите членки на ФИФА кој ги минале квалификациите. Турнирот ќе се одржи во Катар од 20 ноември до 18 декември 2022 година. Ова било првото светско првенство кое се одржало во Арапскиот свет, и второто Светско првенство одржано целосно во Азија по турнир во 2002 во Јужна Кореја и Јапонија.
Поради интензивните летни горештини и влажност во Катар, ова Светско првенство ќе се одржи во зима, и ќе биде првиот турнир што не се одржува во мај, јуни или јули и ќе се одржи во доцна есен на северната хемисфера. Ќе се игра во намален временски рок од 29 дена. Воведниот натпревар ќе биде помеѓу Катар и Еквадор на Стадион Ал Бајт, во Ал Хор. Финалето ќе се одржи на 18 декември 2022 година, Националниот ден на Катар. Актуелен шампион е Франција, која ја совладала Хрватска со 4–2 во финалето на Светското првенство 2018.
Во мај 2011, постоеле обвинувања за корупција во ФИФА кои ги покренале прашањата околу легитимноста на Светското првенство да се одржи во Катар. Според потпретседателот Џек Варнер, бил испратен имејл околу можноста дека Катар го "купил" Светскиот куп 2022 преку мамење од страна на Мохамед бин Хамам кој бил претседател на Азиската фудбалска конфедерација тогаш. Организаторите во Катар, негирале дека направиле нешто лошо. Подоцна се испостави дека обвинувањата биле лажни.
Изборот на домаќин
Процедурата за тоа кој ќе биде домаќин на светските фудбалски првенства во 2018 и 2022 започна во јануари 2009, и националните асоцијации имаа до 2 февруари 2009 да го регистрираат нивниот интерес. Претходно, имаше единаесет кандидати за Светскиот куп 2018, но Мексико подоцна се откажа од кандидатурата, и индонезиската кандидатура беше одбиена од ФИФА во февруари 2010 кога индонезиската влада не успеа да испрати писмо за да ја поддржи кандидатурата. Индонезиските власти не исклучија можност за кандидирање за Светскиот куп 2026, по победата на Катар за Светскиот куп во 2022. Во текот на избирањето на земјата домаќин, сите не УЕФА нации пополека се откажаа од кандидатурите за 2018, правејќи ги УЕФА земјите неприкладни за кандидирање за купот во 2022.
Квалификации
Квалификациониот процес за Светскиот куп 2022 не е сè уште објавен. Сите земји членки на ФИФА, кои вкупно се 209, може да учествуваат во купот. Фудбалската репрезентација на Катар, како домаќини, се квалификуваа автоматски на првенството.
Квалификувани репрезентации по конфедерации
АФК (6)
КАФ (5)
КОНКАКАФ (4)
ОФК (0)
УЕФА (13)
Стадиони
Првите пет предложени стадиони за првенството биле објавени во март 2010 година. Стадионите ќе имаат кулинг технологија која ќе ги намалува температурите на стадионите до 20 степени целзиусови. Сите пет стадионски проекти се дизајнирани од страна на германскиот архитект Albert Speer & Partners. Катар се залага стадионите да ги имаат културните и историските аспекти на земјата-домаќин. По добивањето на организаторството, домаќините на ова првенство се посветиле на изградба на стадиони со највисоки стандарди за одржливост и животната средина, така да стадионите бидат опремени со системи за ладење кои ќе бидат прилагодливи во услови на лоши временски прилики во Катар.
Во април 2017 година, ФИФА доправа требала да го финализира бројот на стадиони што Катар морал да ги подготви за период од пет години. Катарскиот комитет за испорака и наследство рекол дека се очекува бројот на стадиони да биде осум и тоа во и близу главниот град Доха, со исклучок на Ал Хор.
Во јануари 2019 година, Инфантино изјавил дека ФИФА ја истражувала можноста и соседните земји да бидат домаќини на овој турнир, поради намалување на политичките тензии.
Најкористен стадион на првенството ќе биде Лусаил Ајконик, кој ќе биде домаќин на 10 натпревари, вклучувајќи го и финалето. За првпат досега, сите стадиони пријавени за овој турнир ќе се користат и за натпревари од нокаут рундата.
Групна фаза
Првите два тима од секоја група се пласираат во осминафиналето.
Сите наведени времиња се според локалното време во Катар, UTC+3.
Група А
<section begin=A1 /><section end=A1 />
<section begin=A2 /><section end=A2 />
<section begin=A3 /><section end=A3 />
<section begin=A4 /><section end=A4 />
<section begin=A5 /><section end=A5 />
Група Б
<section begin=Б1 /><section end=Б1 />
<section begin=Б3 /><section end=Б3 />
<section begin=Б4 /><section end=Б4 />
<section begin=Б6 /><section end=Б6 />
Група Ц
<section begin=Ц1 /><section end=Ц1 />
<section begin=Ц3 /><section end=Ц3 />
<section begin=Ц4 /><section end=Ц4 />
<section begin=Ц5 /><section end=Ц5 />
<section begin=Ц6 /><section end=Ц6 />
Група Д
<section begin=Д1 /><section end=Д1 />
<section begin=Д2 /><section end=Д2 />
<section begin=Д3 /><section end=Д3 />
<section begin=Д4 /><section end=Д4 />
<section begin=Д5 /><section end=Д5 />
Група Е
<section begin=Е1 /><section end=Е1 />
<section begin=Е2 /><section end=Е2 />
<section begin=Е4 /><section end=Е4 />
<section begin=Е5 /><section end=Е5 />
Група Ф
<section begin=Ф1 /><section end=Ф1 />
<section begin=Ф2 /><section end=Ф2 />
<section begin=Ф3 /><section end=Ф3 />
<section begin=Ф4 /><section end=Ф4 />
<section begin=Ф5 /><section end=Ф5 />
<section begin=Ф6 /><section end=Ф6 />
Група Г
<section begin=Г1 /><section end=Г1 />
<section begin=Г2 /><section end=Г2 />
<section begin=Г3 /><section end=Г3 />
<section begin=Г4 /><section end=Г4 />
<section begin=Г5 /><section end=Г5 />
<section begin=Г6 /><section end=Г6 />
Група Х
<section begin=Х1 /><section end=Х1 />
<section begin=Х2 /><section end=Х2 />
<section begin=Х3 /><section end=Х3 />
<section begin=Х4 /><section end=Х4 />
<section begin=Х5 /><section end=Х5 />
<section begin=Х6 /><section end=Х6 />
Нокаут фаза
Во нокаут фазата, ако натпреварот во предвиденото време заврши нерешено, ќе се игра дополнително време (двапати од по 15 минути), а доколку и понатаму е нерешено ќе следува и изведување пенали за да се одреди победникот.
Резултати
<section begin=Bracket /><section end=Bracket />
Осминафинале
<section begin=R16-1 /><section end=R16-1 />
<section begin=R16-2 /><section end=R16-2 />
<section begin=R16-3 /><section end=R16-3 />
<section begin=R16-4 /><section end=R16-4 />
<section begin=R16-5 /><section end=R16-5 />
<section begin=R16-6 /><section end=R16-6 />
<section begin=R16-7 /><section end=R16-7 />
<section begin=R16-8 /><section end=R16-8 />
Четвртфинале
<section begin=QF-1 /><section end=QF-1 />
<section begin=QF-2 /><section end=QF-2 />
<section begin=QF-3 /><section end=QF-3 />
<section begin=QF-4 /><section end=QF-4 />
Полуфинале
<section begin=SF-2 /><section end=SF-2 />
Маскота
Маскотата на првенството била претставена на 1 април 2022 година, за време на ждрепката за групите. Името на маскотата е Лаиб, што на арапски значи „многу вешт играч”. Претставува лебдечка кефија, традиционална облека во Катар, со глава, очи и уста.
Топка
Официјалната топка за првенството била претставена на 30 март 2022 година. Името на топката со која се одиграл овој мундијал е Ал Рихла, што на арапски значи „патување”. Ал Рихла е 14-тата топка по ред која за потребите на Светските првенства ја дизајниранала компанијата Адидас, која дизајнира топки за секое првенство уште од Светското првенство 1970. Дизајнирана е користејќи податоци и ригорозно тестирање во лабараториите на Адидас, во ветровити тунели и на теренот од страна на разни фудбалери.
Официјална музика
За прв пат е објавен целосен официјален саундтрак на Светското првенство, наместо една официјална песна. Во саундтракот на првенството спаѓаат следниве песни:
Белешки
<references group="б"/>
Стара скопска чаршија
<mapframe zoom=14 latitude=42.000 longitude=21.436 width=350 height=300> { "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": { "title": "Стара скопска чаршија", "description": "Старата скопска чаршија во рамките на центарот на Скопје", "marker-symbol": "cross", "marker-size": "small", "marker-color": "FE6F5E" },      "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 21.436955,         42.000756        ]      }    }     ] }
Стара скопска чаршија (Üsküp Türk Çarşısı, во превод „Скопска турска чаршија“; Çarshia e Vjetër e Shkupit) — трговски и културно-историски дел во Скопје и една од најголемите знаменитости на градот. Се наоѓа на просторот од Камениот мост до Бит-пазар и од Калето до реката Серава. Според административната поделба на градот, просторот на чаршијата се наоѓа на подрачјето на општините Чаир и Центар.
Првите документирани податоци за постоење на трговски центар на местото на денешната чаршија датираат од XII век. Во време на отоманското владеење со Скопје, местото забрзано прераснало во најголем трговски дел од градот, во кој се наоѓале околу 30 џамии, бројни сараи и анови, како и други турски споменици. Чаршијата претрпела големи штети со земјотресите од 1555 и 1963 година, пожарот во 1689 година, како и двете светски војни, по што неколкупати била обновувана. Но, и покрај претрпените штети, чаршијата претставува единствен споменик на културата во Македонија, во кој се препознава наследството од повеќе култури и цивилизации кои учествувале во нејзиното создавање.
Во чаршијата преовладува отоманската архитектура, иако се забележителни и остатоци од византиската, а во последно време се забележува и примената на модернистичката архитектура. Голем број од градбите кои некогаш служеле како преноќевалишта за трговските патници или како амами за намесниците и управителите во градот се пренаменети и служат како простор за одржување на културно-уметнички настани. На просторот на чаршијата и во нејзината околина се останати и неколку џамии, турбиња, две цркви и саат-кула, а во втората половина на XX век биле изградени и зградите кои го сочинуваат Музејот на Македонија и зградата на Музејот на современата уметност. За развитокот на чаршијата низ историјата, нејзината културна вредност и занаетите кои биле застапени на просторот сведочат предметите изложени во Музејот на Старата скопска чаршија, сместен во рамките на Сули ан.
Со Законот за Старата скопска чаршија донесен од страна на Собранието на Република Македонија на 13 октомври 2008, чаршијата била прогласена за културно наследство од особено значење и оттогаш е под трајна заштита на државата. На почетокот од 2010 година, започна да се спроведува петгодишна програма за ревитализација на чаршијата, која има за цел обновување на објектите, поддршка на занаетите, како и постигнување економски и културен развој на просторот на чаршијата.
Ран период
Најстарите археолошки пронајдоци пронајдени на Скопското кале посочуваат дека околниот простор бил населен уште 4.000 години п.н.е., додека првите историски податоци наведуваат дека први кои се населиле на просторот биле Пајонците во VI век п.н.е.
Со завладувањето на Скупи од страна на Римјаните, започнала изградбата на храмови, бањи и театри, со што градот станал значаен верски и културен центар во Римското Царство, што придонело и за развој на просторот на денешната чаршија.
Со создавањето на Самоиловото Царство, Скопје добил стратешко, политичко, економско и културно значење, а просторот околу Скопското кале бил утврден со изградба на бедеми, со цел да се сочуваат неговите богатства. Во времето на Цар Самоил, на бедемите била изградена и голема градска порта, подоцна позната како „Порта до водната кула“, која послужила за одбрана од нападите на византискиот цар Василиј II во 1001 година.
Византиска власт
По потпаѓањето на Самуиловото Царство под византиска власт во 1018 година, императорот Василиј II го претворил Скопје во седиште на тема и црковно седиште, на чело со епископ кој бил избиран на секои четири години. По смртта на Василиј, неговиот наследник, Роман III Аргир, презел активности за обновување на манастирот „Св. Ѓорѓи Горгос Скоропостижник“, кој според грамота од 1300 година на српскиот крал Стефан Урош II Милутин се наоѓал на брегот на реката Серава, на ридот наречен „Виргин“, односно на местото каде денес се наоѓа Султан-муратова џамија и бил еден од најбогатите и најугледни манастири на поголем дел од Балканскиот Полуостров во тоа време.
Според зачуваната Виргинска грамота од 1277 г., императорот му дал одобрение на манастирот „Св. Ѓорѓи Горгос Скоропостижник“ да организира годишен панаѓур на празникот „Воведение на Богородица“ на 21 ноември секоја година, со право да наплаќа одредени давачки заради негово издржување, како и неделен пазар најнапред во секој петок, а подоцна и во вторник. Ваквите настани биле организирани во периодот од 1028 до 1034 година, на просторот на манастирската ливада, која се наоѓала на надворешноста на тогашното скопско подградие Доленград, крај десниот брег на реката Серава, односно на местото на кое денес се наоѓа Бит-пазар. Со доаѓањето на власт на династијата Комнинени на почетокот на XII век, градот бил избавен од постојаните воени закани и во овој релативно мирен период бил забележан значителен развој. Развојот бил проследен со изградба на бедеми и одбранбени кули околу Доленград, а биле градени и манастири и цркви. Со изградбата на бедемите, просторот на кој се одржувал панаѓурот се нашол веднаш под нив, покрај северната порта, од која се излегувало на патот кон Цариград. Силниот развој на трговијата придонел за градот да се расчуе како значаен трговски центар, па раширувањето на трговските односи е одбележано и со присуството на панаѓурот и неделниот пазар дури и од страна на дубровничките и венецијанските трговци. Во своето дело „Стара скопска чаршија“, Коста Балабанов наведува дека се појавила неможност трговците да ги продадат донесените производи во еден ден, со што се појавила потребата да преноќат и тие започнале тоа да го прават на манастирската ливада. Меѓутоа, управата на манастирот, која ги наплаќала давачките и управувала со просторот, не дозволувала тој да се користи за подигнување на трајни градби. Поради тоа, некои трговци започнале да се засолнуваат во внатрешната страна од бедемите на Доленград, чии порти навечер се затворале. Со тек на време, започнало постепеното засолнување во внатрешноста од градот, почнувајќи од северната, па сè до јужната порта. Кон крајот на XII век, веќе биле подигнати трајни простории за складирање на стоката, биле воведени давачки за користење на градското земјиште и започнало продавањето на стока од овие простори, не само за време на пазарните денови, туку и надвор од нив, со што практично бил создаден трговски простор кој се развил во денешната чаршија.
Во текот на XIII век, трговскиот простор продолжил да се развива, иако градот повторно бил подложен на воени судири, освојувања и грабежи. Бројот на дуќани започнал да се зголемува, а просторот бил проширен и околу северната порта, внатрешноста на Доленград и околу црквата „Рождество на Пресвета Богородица“.
И покрај постојаните воени судири, Скопје во тој период го добил својот прв трговски центар, трговско-занаетчиска градба, која во тоа време била една од најголемите и најскапите на Балканот. Оваа градба се наоѓала во јужниот дел од Доленград, крај бедемот покрај кој минувале заштитниот канал со вода и коритата на реките Вардар и Лепенец. Имала 15 издолжени сводови, под кои се наоѓал простор кој зафаќал површина од 1.200 m2. Последните нејзини остатоци биле разрушени во првата половина од XX век, а таа целосно е видлива на гравура од холандскиот графичар Јакобус Хаверин, изработена во 1594 година и објавена во Нирнберг.
Српска власт
Во 1282 година, српскиот крал Стефан Урош II Милутин го освоил Скопје, со што градот влегол во составот на Рашка, а подоцна и во рамките на средновековната српска држава. Овој период се одликува со изградбата на многубројни цркви, манастири и дворци во и околу градот. За време на својот престој во Скопје, во 1299 и 1300 г., византискиот пратеник Теодор Метохит забележал дека освен Горенград, постои и Доленград, кој бил заштитен со ѕидини.
Како најсветол период од српското владеење се смета времето на царот Стефан Душан, кој во 1345 година го прогласил Скопје за престолнина на својата држава, а веќе следната година бил во него и крунисан за цар. Во негово време, чаршијата не се споменувала како посебен трговски центар, туку градот, општо, се наведува како главно трговско место со развиено занаетчиство, каде што посебна улога имале дубровничките и венецијанските трговци. Според Стојан Новаковиќ и Гедеон Јуришиќ, за време на владеењето на царот Душан дури бил изграден и Куршумли-ан, кој служел како воена касарна. Освен тоа, некои автори сметаат дека на местото на денешната Султан-муратова џамија се наоѓал и Душановиот царски дворец.
По смртта на Стефан Душан, градот бил под српска власт сè до 1392 година, кога Вук Бранковиќ им го предал на Отоманците, со што влегол во рамките на Отоманското Царство.
XV век
Со освојувањето на Скопје од страна на отоманските Турци, забрзано започнал да се менува етничкиот состав на населението во градот. Исто така, богатството со коешто располагале месните цркви, манастири, а и самото население преминало во рацете на Турците. Градот бил претворен во воено упориште и во негови рамки започнала изградбата на величествени објекти од сакрален карактер, кои видно ја измениле и архитектурата на градот.
Големи промени на архитектонскиот карактер на чаршијата настанале во времето на вториот отомански намесник на Скопје, Исхак-бег, и во времето на неговиот син, Иса-бег. На темелите на манастирот „Св. Ѓорѓи Горгос Скоропостижник“ Исак-бег ја започнал изградбата на Султан-муратовата џамија, чијашто изградба била завршена во 1436 година. Во 1438, на просторот на манастирската ливада, тој ја започнал изградбата на Исхак-беговата (Шарена) џамија, во чиишто рамки е изградено и турбе, каде што бил погребан. По неговата смрт, започнувајќи од 1445, па сè до 1469 година, неговиот син и наследник, Иса-бег, изградил бројни објекти а просторот на чаршијата, кои биле неопходни за стопанскиот развој на градот. Така, во негово време биле изградени: Безистенот, Чифте амамот, караван-сарајот Сули ан и конакот Капан ан. По смртта на Иса-бег, по негов завет е изградена Иса-беговата џамија (1475), а подоцна и Хаџи-касамовата џамија (1489-1490) и Мустафа-пашината џамија (1492).
Во периодот од 1489 до 1497 година, познатиот дарител, Даут-паша, вложил во изградбата на повеќе објекти во чаршијата, меѓу кои најпознат е Даут-пашиниот амам. Истовремено, како придружни градби на големите џамии биле изградени и имарети, т.е. јавни куќи во кои се приготвувала и служела храна за бездомниците и патниците кои престојувале во градот.