cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 158
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 158 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 35 м 5,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 8° 20' 42".
Други поделби
Проучување на NGC 158 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 261; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5269. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1203.
Сирињано
Сирињано — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 30 септември 2018 година било 2,822 жители.
Полска врана
Полската врана е член на семејството врани (Corvidae), од редот на врапчевидните птици. Распространета е низ цела Европа, освен низ северниот дел на Скандинавија, низ централна Азија до Јапонија. Ја има и во Македонија. Населена е во Нов Зеланд (1862-1874) со стотици птици, но тамошното население е многу локализирано. Таму, видот се смета за земјоделски штетник и се уништува. Оваа птица понекогаш заскитува и во Исланд и северна Скандинавија. Името го добила од Карл Лине, во 1758 година, а frugilegus произлегува од латинскиот, со значење „собирач на храна“.
Опис
Полските врани се разликуваат од сличните членови на семејството по голата сивобела кожа околу коренот на клунот, пред очите, кај возрасните птици. Со перјата околу нозете, исто така, изгледаат повлакнесто и пофино. Младенчињата ги немаат овие белези и немаат гола кожа, па повеќе личат на поедноставната црна врана (Corvus corone).
Повикот на оваа птица може да се опише како не премногу крескаво каа кое го дава и во лет и додека стои. При лет овој повик обично е од една сама птица, за разлика од црните врани кои се во група од 3-4. Осамените птици често си „пеат“ сами на себе, произведувајќи чудни кликнувања, бревтања и звуци слични на човековите.
Исхрана
Исхраната на полската врана претежно се состои од црви и инсекти кои птицата ги пронаоѓа сондирајќи во земјата со својот силен клун. Исто така, јаде и жито, помали количества овошје, мали цицачи, желади, мали птици, нивните јајца и пилиња и мрши. Во урбаните средини, човечките остатоци од храна ги зем од ѓубришата, депониите, улиците, обично рано наутро дедека сè уште е релативно мирно. Крај морските брегови, се храни со инсекти и ракови.
Размножување
Полските врани секогаш гнездат во колонии, најчесто на врвот од дрвјата. Гранки и ластари кршат од дрвото (поретко ги земаат од земја), или ги крадат од соседното гнездо. Леглото обично има 3-5 јајца, при крајот на февруари, почетокот на март и се инкубираат 16-18 дена. Обата родитела ги хранат младенчињата кои се оперјуваат по 32-33 дена.
Наесен, младите птици од летото се собираат во големи јата заедно со неспарени птици од претходната сезона, често во друштво со чавките. Во тоа време прелетуваат на небото и уживаат во есенските бури.
Интелигенција
Во заробеништво, кога ќе се соочат со проблем, оваа птица е документирана како една од неколкуте видови птици способни да користат алатки за да дојдат до целта. Таа може да научи да го турне камчето во цевка што ќе овозможи да добие храна. Ако нема камче, таа ќе оди и ќе пронајде ново за да ја исполни целта. Може да искористи и стапче, жица и сл. Сфаќаат дека со кукеста жица може да дофатат некој предмет. Полските врани се толку паметни што можат да направат и употребат алатка со својот клун, како што можат шимпанзите со рацете.
Во еден експеримент, пред птицата била поставена туба со вода и црв што лебди на површината. Во близина биле ставени и камења. Нивото на водата било прениско за таа да може да достигне до црвот. Птицата ги ставала камењата во водата за да го крене нивото и достигнала до црвот.
Список на државни водачи во 1877 година
Ова е список на државни водачи во 877 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Светлана Григорјан
Светлана Рубени Григорјан (Սվետլանա Ռուբենի Գրիգորյան, – ) - ерменска глумица, наградена со наградата Народна глумица на Ерменија.
Животопис
Светлана Григорјан е родена во Ереван. Настапувала на сцена од тринаесет годишна возраст. По дипломирањето на Институтот за уметност и театар во Ереван, Вардан Аџеман ѝ понудил работно место во „Театарот на комедија“ во Ереван. каде работела до крајот на работниот век.
Григорјан е позната по улогите во комедиите во матичниот театар, како на пимер улогата на Роза во Такси, такси и други.
Во 2011 година, претседателот на Ерменија на Светлана Григорјан ѝ ја доделил наградата од прв степен за „заслуги во татковината“, поради „нејзините придонеси за развој на театарската уметност, за нејзините високи глумечки вештини и за создавањето на постојани карактери“. Таа исто така на својот 80-ти роденден ја добила и наградата Акоп Мегапарт за своите заслуги.
Умрела на возраст од 83 години, на 12 мај 2014 година.
Александар Керенски
Александар Фјодорович Керенски (, -, ) (руски: Алекса́ндр Фёдорович Ке́ренский) бил руски политичар. Тој бил премиер на Русија во времето на Привремената руска влада која опстојувала помеѓу Февруарската револуција и Октомвриската револуција.
Во времето кога избила Февруарската револуција, Керенски бил еден од најголемите водачи на истата. Подоцна бил избран за потпретседател на петроградскиот совет. Освен тоа, Керенски бил и министер за правда во новата привремена влада. Во времето кога Советите изгласиле резолуција според која забраниле нивното членство да учествува во работата на владата, Керенски тоа остро го осудил. Кризата во привремената влада настанала кон почетокот на мај. По крајот на кризата, Керенски станал прв воен министер во новоформираната влада помеѓу социјалистите и либералите. Под притисок на сојузниците, Русите морале да продолжат со војната. Во почетокот тие забележиле одредени успеси, но сепак руската армија имала големи загуби. Ова дополнително придонело до распаѓање на коалицијата, на 2 јули 1917 година. Керенски по ова станал премиер на земјата. Нови немири настанале по поразот од Германија на Русија во војната. По ова, околу 20.000 морнари влегле во престолнината Петроград, барајќи Советите да ја заземат власта.
Во октомври 1917 избувнала Октомвриската револуција, со која беше соборена владата на Александар Керенски и беа поставени темелите на комунистичката власт во Русија, на чело со Ленин.
Луфтвафе
Луфтвафе (германски:Luftwaffe) било името на военото воздухопловство на германскиот Вермахт пред и за време на Втората светска војна. Военото воздухопловство на Германското Царство (Луфтштрајткрефте) било распуштено во мај 1920 година според одредбите од Версајскиот договор од 1919 година, според кои на Германија ѝ се забранува да поседува воздушни сили.
Со доаѓањето на нацистичката партија на власт (во 1933 година) и отфрлањето на Версајскиот договор, на 26 февруари 1935 било објавено постоењето на Луфтвафе, две недели пред отворено да се отфрли Версајскиот договор со објавувањето повторно вооружување на Германија и регрутирање на војска (16 март 1935). Легијата Кондор, одред на Луфтвафе, кој бил испратен да им помогне на националистичките сили во Шпанската граѓанска војна, им обезбедил на силите полигон за тестирање за нови тактики и авиони. Делумно како резултат на ова борбено искуство, Луфтвафе станал еден од најсофистицираните, технолошки најнапредните и најискусни во борбени воздухопловни сили во светот кога избувнала Втората светска војна во 1939 година.
По поразот на Германија, Луфтвафе бил распуштен во 1946 година. Луфтвафе имал само двајца врховни команданти во текот на својата историја: Херман Геринг и подоцна генералфелдмаршал Роберт Ритер фон Грејм во последните две недели од војната.
Луфтвафе бил вклучен во нацистичките воени злосторства. До крајот на војната, голем процент од произведените авиони потекнувале од концентрационите логори, индустрија која вработувала десетици илјади затвореници..Побарувачката на труд за потребите на Луфтвафе била една од причините за протерување и убиство на стотици илјади унгарски Евреи во 1944 година. Оберкомандо дер Луфтвафе (врховниот командант) вршел нацистички експерименти со луѓе, а копнените трупи на Луфтвафе извршиле масакри во Италија, Грција и Полска.
Историја
Воздухопловната служба на Царската германска армија е основана во 1910 година под името Воздухопловни сили на германското Царство (Die Fliegertruppen des deutschen Kaiserreiches), најчесто викани само „Воздухопловни сили“ (Fliegertruppe). Во 1916 биле преименувани во Луфтштрајткрефте (Luftstreitkräfte). По поразот на Германија во Првата светска војна, според условите на Версајскиот договор службата била распуштена на 8 мај 1920 година, а исто така се наложувало уништување на сите германски воени авиони.
Бидејќи Версајскиот договор ѝ забранил на Германија да има воздухопловство, германските пилоти се обучувале во тајност. Првично се користеле училишта за цивилно воздухопловство во Германија, а подоцна за да ги обучи своите пилоти со најновите борбени авиони, Германија побарала помош од Советскиот Сојуз, кој исто така бил изолиран во Европа. Во 1924 година, била основана тајна воздухопловна база во Липецк која работела приближно девет години, при што биле користени претежно холандски и советски авиони за обука. Воздухопловната база се затворила во 1933 година. Оваа база била официјално позната како 4-та ескадрила на 40-тото крило на Црвената армија. Стотици пилоти и технички персонал на Луфтвафе ги посетувале, студирале и биле обучени во училиштата на советските воздухопловни сили на неколку места во Централна Русија. Ресинг, Блуме, Фосе, Тетсеман, Хајни, Макрацки, Блумендат и многу други идни асови на Луфтвафе биле обучени во Русија во заеднички руско-германски училишта кои биле формирани под покровителство на Ернст Август Кестринг.
Првите чекори за формирање на Луфтвафе биле преземени само неколку месеци откако Адолф Хитлер дошол на власт. Херман Геринг, ас од Првата светска војна, станал Национален комесар за авијација, а поранешниот директор на Луфт Ханза, Ерхард Милх, бил негов заменик. Во април 1933 година било формирано Министерство за воздухопловство на Рајхот (Reichsluftfahrtministerium или RLM). Министерството било задолжено за развој и производство на авиони. Геринг имал апсолутна контрола над сите аспекти од авијацијата. На 15 мај 1933 година, сите воени воздухопловни организации во Министерството биле споени, со што се создавал Луфтвафе. Националсоцијалистичкиот авиокорпус (Nationalsozialistisches Fliegerkorps или NSFK) бил формиран во 1937 година за да им обезбеди предвоена воздухопловна обука на младинците и за да ангажира возрасни спортски авијатичари во нацистичкото движење. Геринг одиграл водечка улога во формирањето на Луфтвафе од 1933 до 1936 година, но по 1936 година не учествувал во развојот на силите, а Милч станал министер во 1937 година.
Хелмут Вилберг исто така одиграл важна улога во развојот на германската воздушна доктрина. Тој бил на чело на воздухопловниот персонал на Рајхсвер осум години во 1920-тите. Поради своето искуство бил идеален за висока позиција во штабот. Геринг размислувал да го постави Вилберг за началник на Генералштабот (CS). Но се испоставило дека Вилберг по мајка е Евреин, и на можел да биде началник. Сепак, Геринг се погрижил расните закони на Третиот Рајх да не важат за него. Вилберг останал во воздухопловството, а под команда на Валтер Вефер помогнал нацртот на доктрината на Луфтвафе, „Однесување во воздухопловна војна" и "Регулатива 16".
Веферовите години, 1933-1936
Германскиот офицерски корпус сакал да развие способности за стратешко бомбардирање против непријателите. Германските воздухопловни теоретичари продолжиле да развиваат стратешки теории, но акцентот се ставал на поддршката на армијата, бидејќи Германија била континентална сила и се очекувало да се соочи со копнена офанзива по објавувањето на војна од непријателите.
Во декември 1934 година, началникот на Генералштабот на Луфтвафе, Валтер Вефер барал од доктрината на Луфтвафе да се создава стратешки план. Во 1935 година била изготвена „Регулатива 16 на Луфтвафе: Водење на војна од воздух“. Во предлогот, се заклучува дека: „Мисија на Луфтвафе е да им служи на овие цели“.
Црква Панагија Капникареа
Црквата Панагија Капникареа (грчки: Εκκλησία της Παναγίας Καπνικαρέας) е црква која се наоѓа во Атина, Грција. Црквата е една од најстарите цркви во градот, и припаѓа на Грчката православна црква. Се смета дека црквата била изградена во текот на 11 век, веројатно околу 1050 година. Таа била изградена врз антички храм кој бил посветен на некое женско божество, веројатно Атена или Деметра. Во 1834 година, црквата според тогашниот проект на Турците, требало да биде срушена, но до тоа да не дојде најмногу заслуга се препишува на баварскиот крал Лудвиг I. .
Луфтвафе
Промена на насоката, 1936–37
По смртта на Вевер, Геринг за свој наследник го назначил Алберт Кеселринг, а Ернст Удет го поставил на чело на Техничката канцеларија на Министерството за воздухопловство на Рајхот (Technisches Amt), иако тој не бил технички експерт. И покрај тоа Удет помогнал да се промени тактичката насока на Луфтвафе преку создавање на брзи бомбардери кои би ги уништиле воздухопловните сили на непријателот во борбена зона, наместо практиката на бомбардирање на индустрии кои се занимаваат со производство поврзано со воздухопловство.
Германската програма за вооружување се соочувала со тешкотии при набавка на суровини. Германија увезувала најголем дел од своите основни материјали за обнова на Луфтвафе, најмногу гума и алуминиум. Врховната команда на Вермахтот (OKW), во 1938 наредила намалување на суровините и челикот што се користат за производство на оружје. Имало значителни намалувања: 30% челик, 20% бакар, 47% алуминиум и 14% гума. Во вакви околности, Милх, Удет или Кеселринг и да сакале не можеле да произведат солидна опрема за стратешко бомбардирање.
Мобилизација, 1938–1941 година
Летото 1939 година, Луфтвафе располагал со 373.000 војници (208.000 воздухопловци, 107.000 во против воздушната одбрана и 58.000 војници за врска). Поседувал 4.201 оперативен авион: 1.191 бомбардери, 361 пикирачки бомбардери, 788 ловци, 431 тешки ловци и 488 транспортери. И покрај недостатоците, тоа била моќна сила.
Луфтвафе, во следниот период ги проширил програмите за обука на авијатичари за 42%, и биле создадени 63 школи за летање. Објектите биле преместени во источна Германија, за да се подалеку од можните напади на сојузниците. Екипажот се зголемил за 31%, и достигнал бројка од 4.727. Брзањето за што поскоро проширување имало своја цена, во обуката погинале 997 луѓе, а други 700 биле ранети. Во несреќите биле уништени 946 авиони. Обуката ја завршиле 3941 воздухопловци, а вкупниот персонал на Луфтвафе достигнал 2,2 милиони.
Во април и мај 1941 година, Удет ја предводел делегацијата на Луфтвафе која требало да провери дали советската авиоиндустрија е во согласност со пактот Молотов-Рибентроп. Удет го информирал Геринг „дека советските воздухопловни сили се многу силни и технички напредни“. Геринг одлучил да не му го пренесе тоа на Хитлер, со надеж дека ненадејниот напад брзо ќе ја уништи СССР. Удет сфатил дека војна против Русија може да биде кобна за Германија. Удет, растргнат помеѓу вистината и лојалноста, доживеал психолошки слом, а се обидел да му ја каже вистината на Хитлер, но Геринг на Хитлер му рекол дека Удет лаже.
Персонал
Пролетта 1939 година во Луфтвафе служеле 370.000 луѓе. По мобилизацијата во 1939 година, овој број се зголемил на 900.000 луѓе, а непосредно пред операцијата Барбароса во 1941 година, персоналот достигнал 1,5 милиони луѓе. Луфтвафе својот врв во кадровска сила го достигнал во периодот од ноември 1943 до јуни 1944 година, кога броеле скоро три милиони униформирани војници. Во октомври 1944 година, противвоздушните единици имале 600.000 војници и 530.000 помошници.
Шпанската граѓанска војна
Легијата Кондор составена од војници на Луфтвафе ја тестирал новата доктрина и авионите за време на Шпанската граѓанска војна. Таа ѝ помогнала на Фалангата под водство на Франциско Франко да ги порази републиканските сили. Повеќе од 20.000 германски воздухопловци стекнале борбено искуство што ќе биде важна предност на Луфтвафе во Втората светска војна. Луфтвафе го извршил бомбардирањето на Герника во Баскија. Бомбардирањето на Герника и Мадрид било пропратено со многу цивилни жртви и бран протести во демократските држави. Дури во 1942 година, Германците почнале да развиваат политика на бомбардирање каде што цивилите биле примарни цели, иако при бомбардирањето на Лондон и многу други британски градови имало неселективно бомбардирање на цивилни подрачја.
Втора светска војна
Кога започнала Втората светска војна во 1939 година, Луфтвафе бил една од технолошки најнапредните воздухопловни сили во светот. За време на инвазијата на Полска, тие брзо воспоставиле воздушна надмоќ, а потоа и воздухопловна надмоќ. Тие служеле како поддршка на операциите за германската армија кои кампањата ја завршиле за пет недели. Луфтвафе ѝ дал огромна поддршка на армијата. Геринг бил воодушевен. Луфтвафе имал делотворен систем за комуникација земја-воздух, кој одиграл витална улога во успехот на Планот Гелб во 1940 година.
Пролетта 1940 година, Луфтвафе ѝ помогнал на Кригсмарин и Хеер во инвазијата на Норвешка.
Во мај и јуни 1940 година, Луфтвафе придонел за неочекуваниот германски успех во битката за Франција. Уништил три сојузнички воздухопловни сили и помогнал во победата над Франција за нешто повеќе од шест недели. Сепак, не можел да ги уништи британските експедициски сили во Данкерк и покрај интензивните бомбардирања. БЕС побегнале и ја продолжиле војната.
За време на Битката за Британија во летото 1940 година, Луфтвафе му нанел сериозни штети на британското кралско воздухопловство, но ја немал воздушната надмоќ која ја барал Хитлер за нападот на Британија, кој бил одложена, а во декември 1940 година и откажан. Луфтвафе ги опустошил британските градови за време на Блиц во 1940 и 1941 година, но не успеал да го скрши британскиот морал. Хитлер веќе наредил подготовки за операцијата Барбароса и инвазија на Советскиот Сојуз.
Пролетта 1941 година, Луфтвафе ѝ помогнал на Италија да извојува победа во кампањата за Балканот и продолжил да ја поддржува Италија или Италијанската социјална република во Медитеранот, Блискиот Исток и африканските театри до мај 1945 година.
Во јуни 1941 година, Германија го нападнала Советскиот Сојуз. Луфтвафе уништил илјадници советски авиони, но сепак не успеал целосно да ги уништи Црвените воздухопловни сили. Тие немале стратешки бомбардери (истите „Уралови бомбардери“ кои генералот Вефер ги побарал шест години претходно), и затоа не можеле постојано или со потребната сила да ги напаѓа советските производствени центри. За време на операцијата Барбароса двете воздухопливни сили загубиле огромен број луѓе и авиони. Како што одминувала војната, силата на Луфтвафе слабеела. По поразот на Германците во битката кај Сталинград во 1942 година и во битката кај Курск во 1943 година постепено се намалувала силата на Вермахтот на Источниот фронт.
Германските пилоти на борбени авиони забележале преку 70.000 воздушни победи за време на Втората светска војна. Од нив, се проценува дека 745 победи им се припишуваат на млазните ловци. Против воздушната одбрана соборила од 25.000 до 30.000 авиони на сојузниците. Тие уништиле околу 25.000 американски авиони, околу 20.000 британски, 46.100 советски, 1.274 француски, 375 полски, 81 холандски, како и авиони од други сојузнички држави.
Ерих Хартман со 352 потврдени убиства (сите на источниот фронт против Советите) бил пилот со највисоки резултати. На западниот фронт се истакнале Ханс-Јоаким Марсеј со 158 убиства против авиони од Британската империја и Георг-Петер Едер со 56 убиства на авиони од УСААФ (од вкупно 78). Релативно е сигурно дека 2.500 германски борбени пилоти постигнале статус на ас, со тоа што извојувале барем пет воздухопловни победи.
Според Генералштабот на Вермахтот, загубите во луѓе до февруари 1945 година изнесувале:
вкупно: 15.082 офицери и 98.568 војници
Според официјалната статистика, вкупните жртви на Луфтвафе, вклучувајќи го и копнениот персонал, изнесуваат 138.596 убиени и 156.132 исчезнати до 31 јануари 1945 година.
Кожара
Кожара (српски : Кожара) е речен остров (ада) во Србија, кој се наоѓа на левиот брег на Дунав. Кожара е дел од самиот град Белград и припаѓа на белградската општина Палилула.
Опис
Островот е поплавен, целосно покриен со шума и без постојано население. На устието на Јојкиќев Дунавац во Дунав, преку Кожара, се наоѓа викенд-населбата Мика Алас. На островот се наоѓаат неколку постојани издолжени мочуришта.
Кожара претставува оаза на ненарушен природен живот, иако е оддалечен само 600 метри од старото јадро на Белград (населбата Дорќол, веднаш преку Дунав). И покрај ова, во 2005 година, градската влада на Белград објави дека Кожара е најверојатната локација на идниот многу зголемен полувештачки остров замислен како близнак на Велико Ратно Острво, исто така на Дунав, но на околу 800 метри југозападно. За разлика од Велико Ратно Острво кое е заштитено со закон и е забрането какво било човечко мешање, идната Кожара (најверојатно со сменето име; привременото име засега е Чапља ) се проектира како остров- аква парк и главна туристичка атракција. Сепак, од август 2006 година не е започната работа на овој проект.
Наводи
44.83806°N, 20.45528°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> 44.83806°N, 20.45528°W
Македонска академија на науките и уметностите
Македонската академија на науките и уметностите (МАНУ) — национална научно-творечка установа основана на 23 февруари 1967 г. За нејзин прв претседател бил избран Блаже Конески, а тековен претседател е Љупчо Коцарев.
Членство
Членовите на МАНУ се избираат на секои три години на централното собрание на Академијата и од формирањето досега МАНУ имала 154 членови од кои сега 35 се со статус на членови од работниот состав, а 60 се со статус на членови надвор од работниот состав.
Научни одделенија
Во рамките на МАНУ функционираат шест одделенија:
Истражувачки центри
Македонската Академија има и осум истражувачки центри:
Меѓународна соработка
Склучените договори за меѓуакадемиска научна соработка содржат соработка на заеднички истражувачки проекти, учество на научни собири и уметнички приредби, студиски престои, размена на научни искуства, публикации и други информации.
Освен со академиите со кои е воспоставена договорна научна соработка, Македонската академија на науките и уметностите комуницира и разменува мислења и искуства по разни прашања од заеднички интерес и со други странски академии и меѓународни научни организации.
Контроверзи
Покрај големиот број публикации, манифестации и соработки со странство, од МАНУ произлегоа неколку контроверзни проекти, како што се: „МАНУ за платформата за решавање на албанското национално прашање“, „За конструкцијата 'Размена на територии'“ и „Македонската енциклопедија“ во два тома. Исто така, за работата на МАНУ се реагираше дека „МАНУ да се ослободи од политички канџи“, немањето став за повеќе прашања од општествен, културен и политички карактер, непримањето на помлади членови и менувањето на ставот на претседателот на Академијата во однос на македонското име и идентитет, со изјавата дека договорот со Грција не е добар но дека е нужно зло“.
Публикации и изданија
МАНУ досега има издадено околу 1.690 научни трудови од сите сфери на науката и уметностите. Изданијата опфаќаат поголем број на стручни монографии, зборници на трудови, научно-истражувачки проекти и студии, збирки, каталози и уметничка книжевност на македонски и англиски јазик. Каталагот на изданијата на МАНУ ги опфаќа следниве позначајни наслови:
Распределен сметачки систем
Дистрибуиран компјутерски систем може да се дефинира на повеќе начини. Не постои единствена дефиниција. Еден начин е да се дефинира како систем кај кој машинската опрема и програмската опрема се наоѓаат на различни локации и комуникацијата помеѓу нив се одвива со разменување на пораки што се испраќаат преку компјутерска мрежа,. Друга дефиниција за дистрибуиран компјутерски систем е како множество на независни компјутери што на корисниците им даваат услуга на тој начин што тие имаат претстава дека работат со еден единствен компјутер.
Системите што го сочинуваат дистрибуираниот систем се различни. Тоа значи дека е потребно оваа хетерогеност да се надмине за да корисникот не чувствува дека работи со повеќе системи. Тоа се постигнува преку поставување на дополнителна програмска опрема на секој од системите. Таа се нарекува посредничка програмска опрема или на англиски middleware,.
Пример за еден дистрибуиран систем е Интернет мрежата која ги користи протоколите од TCP/IP моделот. Првите апликации што се направени за овој голем дистрибуиран систем работат со клиент-опслужувач комуникација,. Подоцна се развиени и таканаречените peer-to-peer апликации. Интернет ги задоволува целите кон кои се стреми секој добро конструиран дистрибуиран компјутерски систем, односно ги има следните својства на дистрибуиран систем: транспарентност, отвореност, размерливост.
Како и кај централизираните системи, така и кај дистрибуираните, вообичаено е на секој елемент да му се даде име. Именувањето кај компјутерските системи е начин или правило по кое се доделуваат имињата на компонентите што го сочинуваат системот. Адреса е локација на која се наоѓа елемент со дадено име. На пример, кај Интернет мрежата локацијата на секој систем е одредена со неговата адреса според Интернет протоколот. Системот на имиња што се користи во Интернет се вика систем за именување на домени или на англиски DNS (Domain Name System).
Важен проблем на кој треба да се внимава кога се работи со дистрибуираните системи е фактот што различни системи имаат различни часовници. Со оглед на тоа што голем број апликации го користат времето на системот при извршување на некои операции може да дојде до несакани ефекти поради тоа што часовниците на системите не се синхронизирани. Затоа кај Интернет за синхронизирање на часовниците се користи мрежниот протокол за време или на англиски NTP (Network Time protocol). Кога синхронизација не е направена се користат таканаречени логички часовници.
Голема предност на дистрибуираните систем е тоа што тие се многу поотпорни на неправилности кои можат да настанат при нивното функционирање. Ова нивно својство уште се нарекува толеранција на неправилно работење кај дистрибуираните компјутерски системи.
За да може да функционира секој систем, па и дистрибуираниот, треба да биде безбеден. Тоа значи дека треба да бидат запазени трите основни одлики, тајност, интегритет и достапност,. Тоа значи дека податоците што се разменуваат можат да ги видат само тие ентитети за кои се наменети, нивна промена можат да извршат само тие што се за тоа авторизирани и достапноста на системот во ниеден момент не смее да биде попречена. Безбедноста кај дистрибуираните системи е особено важна затоа што покрај тоа што податоците се наоѓаат на системите што се дел од целиот дистрибуиран систем, тие се сместени и во пораките што се пренесуваат преку комуникационите линии.
Својства на дистрибуираните системи
Главни одлики кои треба да ги поседува еден дистрибуиран компјутерски систем се:
Други особини или цели кои треба да ги постигне еден Дистрибуиран компјутерски систем се: транспарентност, отвореност, размерливост, конкурентност, толеранција на грешки, безбедност.
Транспарентност
„Дистрибуираниот систем кој за корисниците и апликациите изгледа како да е еден компјутерски систем, се нарекува транспарентен“. Дистрибуираните компјутерски системи мораат да поседуваат повеќе видови на транспарентност и тоа:
Степен на транспарентност
Во некои случаи транспарентноста не е добра идеја, затоа што може да има негативно влијание. Понекогаш корисникот мора да биде свесен за дистрибуираноста на системот, за да може да се однесува соодветно. На пример, при пренос на податоци низ медиуми, може да дојде до задоцнето пристигање на информациите поради времето на пропагација или поради оддалеченоста на системите што во ваков случај бара трпение од страна на корисникот, додека да ги добие бараните информации. Понекогаш самиот систем во моментот не може да се поврзе со бараниот систем, па на корисникот му дава информација дека постојано ќе се обидува да воспостави врска. И во ваков случај корисникот треба да знае за што се работи, па за да не ги оптоварува дополнително ресурсите на системот, згодно е да го прекине барањето на комуникацијата, и да се обиде повторно подоцна да воспостави врска. Значи, се прави баланс помеѓу високиoт степен на транспарентност и перформансите на системот.
Отвореност
Отвореноста е уште една од целите на Дистрибуираниот компјутерски систем. Отворен дистрибуиран систем е системот кој може да се проширува и повторно да се имплементира на различни начини. Овој систем нуди услуги кои се во согласност со стандардните правила кои ја опишуваат синтаксата и семантиката на тие услуги. Кај овие системи интерфејсите треба да бидат јасно одделени и јавно достапни, за да овозможат лесно проширување на постоечките компоненти и додавање на нови компоненти. Во тој контекст се мисли на додавање на нова машинска опрема и програмска опрема, како и на додавање на нови услуги и апликации. Со други зборови, отворениот дистрибуиран систем треба да биде и проширлив. Овие барања се постигнуваат со употреба на универзални интерфејси, на пример лесна употребливост на некои машински елементи произведени од едни производители, имплементирани на машини од други производители. Ова само по себе повлекува стандардизација, каде е возможно соработување на делови од системот помеѓу себе и флексибилност, што значи различни програмери лесно да можат да го конфигурураат системот составен од различни компоненти.
Размерливост
За еден дистрибуиран систем се вели дека е размерлив, ако ефикасно работи при зголемување на бројот на корисниците и ако не се намалуваат перформансите на системот при додавање на нови ресурси. Според Neuman, размерливоста на системот може да се мери во најмалку 3 различни димензии, а тоа се : Интернет е размерлив во поглед на сите три димензии. Од неговите почетоци до денес, бројот на корисници е енормно зголемен, а неговите перформанси може да се каже дека не се значително променети и дека сѐ уште се користат истите основни протоколи кои се користеле и во почетокот. И во поглед на географијата, е исто. Во почетокот Интернет бил распространет само во САД, а денес е распространет на сите континенти со истите перформанси. Во поглед на администрирањето, денес постојат многу сервис услужници кои се грижат за управувањето со Интернетот, што значи администрирањето не е централизирано, туку тоа се однесува на ентитети кои дистрибуирано управуваат со системот. Во поглед на размерливоста, може да настанат различни видови на проблеми и тоа:
Грешки
Во дистрибуираните системи некои компоненти може да откажат. Откажувањето на една или повеќе компоненти не треба да го доведе до откажување целиот систем, туку компонентите кои откажале треба да се изолираат, а останатите компоненти да си ја продолжат својата работа. Прашањата кои се поставуваат во врска со справувањето со грешки, се однесуваат на тоа како да се детектираат, како да се маскираат и како да се толерираат ваквите откажувања и секако, на кој начин системот може да се опорави од откажувањето. Детекција на грешки е процес на идентификување на еден систем дека се наоѓа во невалидна состојба. Најчестите техники на детектирање на грешки се: <li>Проверка на репликации – се врши споредување на повеќе реплики на компоненти кои истовремено извршуваат исти услуги. Се споредува исходот од репликите и секое несовпаѓање е индикација за грешка во една или повеќе компоненти.</li> <li>Проверка на тајмингот – се користи за откривање на грешки во тајмингот. Грешката настанува ако услугата не е завршена, а тајмерот истекол. При овие проверки може да настанат проблеми ако постојат варијации во извршувањето на функциите.</li> <li>Проверка на ограничувањето на извршувањето – ова значи дека за време на извршувањето се проверуваат одредени ограничувања.</li> <li>Дијагностички проверки – тоа се ревизии од позадина, со кои се утврдува дали една компонента функционира правилно. Во многу случаи дијагностичките проверки врз компонентите се вршат ако е познат влезот дали ќе се добие очекуваниот излез.</li> Маскирањето на откажувањето се постигнува со изолирање на штетата која настанува при откажувањето, на тој начин што најпрво ќе се определи степенот до кој грешката ќе се шири. За да се утврди тоа, потребно е да се разбере и да се следи протокот на информации во системот, почнувајќи од онаа компонента за која се знае дека откажала. Понатаму се проверува од грешки секоја наредна компонента и границата се поставува кај таа компонента кај која нема да се детектира грешка. Откако ќе се утврди границата, тој дел од системот ќе се изолира сè додека не се исправи откажувањето кое настанало. Толеранција на откажувањето е способноста на системот да ја извршува својата функција правилно, дури и тогаш кога постојат внатрешни грешки. Целта на толеранцијата на откажувањето е да се зголеми сигурноста, во смисла да може да му се верува на системот дека точно ќе ги извршува услугите за кои е дизајниран. Дополнителен, но посебен пристап кон зголемувањето на ваквата сигурност на еден систем е превенцијата од откажувања, кој се состои од техники чија намера е да се елиминираат околностите под кои се јавуваат откажувањата. За да се опорави од откажувањето, системот е потребно да се врати во валидна состојба. Постојат два пристапи за остварување на вакво опоравување и тоа: опоравување од грешка со враќање наназад (англ. backward error recovery), каде системот се враќа во претходната валидна состојба и опоравување од грешка со одење нанапред (англ. forward error recovery), каде системот преминува од погрешната состојба кон нова валидна состојба.
Безбедност
Безбедноста кај дистрибуираните системи е исклучително важна. Додека кај централизираните системи проблемот се сведува на физичка безбедност, кај дистрибуираните системи парадигмата за безбедност е сосема поинаква и се однесува на доверливост во поглед на меѓусебна комуникација на два субјекти и притоа таа комуникација не ја дознава трет субјект, интегритет во смисла на непроменливост на пораките кои се испраќаат помеѓу субјектите кои комуницираат и автентикација во смисла на нивно точно меѓусебно идентификување. Сите овие аспекти се обезбедуваат со помош на криптографија или шифрирање, кое се користи со цел да се зачува тајноста на податоците и за превенција од нивно неавторизирано променување. Покрај овие, може да се појават и други закани, како што се различни видови на напади кои може да направат штети на самите системи. Исто така можни се и напади со одложување на услуги (англ. Denial of Service), кои можат да предизвикаат оневозможување на давање на услуги на цели системи и најразлични видови на малициозен софтвер, компјутерски вируси, црви, тројански коњи итн.
Планината на гневот (филм)
Планината на гневот e македонски игран филм од 1968 година, снимен по сценарио на Анте Поповски, а во режија на Љубиша Георгиевски. Главните улоги ги играат: Ристо Шишков, Бранислав Јериниќ, Дарко Дамески, Драгомир Фелба, Нада Гешоска, Петре Прличко, Марија Исаја итн. Монтажер бил Вангел Чамчев, а музиката ја компонирал Тома Прошев. Во 1968 година, на Филмскиот фестивал во Ниш, Дарко Дамески, Ристо Шишков и Марија Исаја биле наградени со специјални награди.
Кратка содржина
По Втората светска војнa, социјалистичката револуција и ослободувањето на земјата, настапува време на обнова. Тоа е време кога се инсистира на колективизација на селските имоти. И во Западна Македонија се настојува да се спроведат новите идеи за развој на земјоделското стопанство и на сточарството. Претседател на селската задруга е Стамат (Ристо Шишков), поранешен борец, кој со сиот свој жар и револуционерен елан работи и верува дека колективизацијата е единствен излез за сиромашниот селанец. На својот пат за подобра иднина тој се судира со отпорот на поимотните селани кои тешко се разделуваат од имотот. Наспроти тоа, Стамат се соочува и со решението на Околискиот комитет, планината што им обезбедува егзистенција и која што селаните ја сметаат за своја, да му се додели на Дрвниот комбинат. Настојувањето на Стамат решението да се промени е без успех. Тој чувствува дека неговиот револуционерен идеал е брутално изневерен поради нечии бирократски решенија. Во овие околности, Стамат се соочува со вистината дека селаните не му веруваат, но и покрај тоа застанува на вистинската страна.
Алие (река)
Алје (Allier, Alèir) — река во централна Франција, лева притока на Лоара. Извира во Централниот Масив, источно од Манд во департманот Лозер. Тече на север, па се влева во Лоара западно од градот Невер.
Екологија
Реката Алје е едно од ретките места во јужна Европа каде живее липенот (Thymallus thymallus). Имаат стопанско значење, но и како плен во спортскиот риболов.
Википедија на татарски јазик
Википедија на татарски јазик е издание на Википедија на татарски јазик.
Наводни видувања на неидентификувани летечки објекти или НЛО во Шведска.
Ова е список на наводни видувања на неидентификувани летечки објекти или НЛО во Шведска.
Список на државни водачи во 123 година
Ова е список на државни водачи во 23 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Мара Угриновска
Мара Угриновска - Гина (, -, ) — прва македонска партизанка од мавровско, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Список на државни водачи во 123 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Мара Угриновска
Животопис
Основното училиште го завршила во родното село. По завршувањето на основното училиште, заминала кај својата сестра во Велес, а потоа заедно со неа се селеле во Штип, Приштина и Скопје, поради селидбите таа не можела редовно да се школува. Престојувајќи во различни места на Македонија и Косово, имала можност да се запознае со повеќе напредни младинци кои извршиле одредено позитивно влијание. Токму како резултат на тоа, таа се запознала со напредното младинско движење, кое влијаело врз формирањето на нејзината личност, односно нејзината еманципација како младинка и жена. Таа во Маврово како со облеката, однесувањето, исто така и со своите погледи, ја сметале дека е пример за еманципирана младинка.
Втора светска војна
Во Маврово се вратила непосредно по капитулацијата на кралска Југославија. Мавровската партиска организација веднаш ја прифатила во младинската и СКОЈ-евската организација и за кусо време станала една од најактивните младинки - жени. Бидејќи речиси целата нејзина куќа активно соработувала со НОБ, посебно нејзиниот брат Росе и снаата Милица, не ѝ било тешко да ги изрази сите свои способности во пропагирањето на НОБ и во одредени конкретни акции: собирање храна, облека, чување илегалци и слични активности. По директива на партиската организација во Мавровско, таа без резерва и двоумење во текот на мај 1943 година заминала во партизани. Всушност, таа е и првата партизанка во Мавровско. Нејзиното приклучување во партизани позитивно одекнало во селото, посебно кај младинките. Се до нејзината смрт, односно до 1 октомври 1943 година, учествувала во сите акции и борби на одредот. Инаку таа била запаметена како дисциплиниран, примерен и храбар борец. Нејзината храброст особено дошла до израз непосредно пред смртта во борбите на Буковиќ. Кога на Буковиќ партизанските единици биле опколени од балистичките банди на Џемо и Мефаил, таа се нашла во една група партизани што исто така била опколена и која требало да ја штити остапницата. Во тој миг, таа изразила неверојатна храброст заедно со партизанката Олга Мицеска. Додека Мара постојано пукала и фрлала бомби врз балистите, Олга со кундакот се нафрлила на еден балист. По нерамната борба Мара била покосена од непријателските куршуми, потоа балистите парче по парче ја сечеле, како што непосредно потоа изјавиле во нејзината куќа. Тоа го сториле бидејки им убила повеќе балисти.
Една улица во Гостивар е именувана по неа.
Надворешни врски
Годишнина од загинувањето на Мирко Милески и неговите соборци на Буковиќ
Ив Сен Лоран (моден творец)
Ив Анри Донà Матју Сен Лоран (француски: Yves Henri Donat Mathieu-Saint-Laurent), познат како Ив Сен Лоран ( - ), бил француски моден творец, едно од најголемите имиња во модната индустрија. Во 1985 година Керолајн Ренолдс Милбенк напишала: „Без исклучок најпрославениот и највлијателниот моден творец во последните 25 години, Ив Сен Лоран, е заслужен за поттикнувањето на модното издигнување од својата пепел во 60-тите, како и за изработувањето на колекциите готови за носење“ (француски: Prêt-à-Porter), (англиски : Ready-to-wear ). Лоран е и првиот кој во модната индустрија го вовел женскиот смокинг. За првпат на неговите модни ревии по пистите зачекориле манекенки од етничко малцинство и е првиот кој внел неевропска култура во својата работа. За неговиот живот се направени 3 документарни програми.
Младост и образование
Ив Сен Лоран е роден на 1 август 1936 година, во Оран, Алжир. Негови родители се Шарл (француски: Charles) и Лусиен Андре Матју (француски: Lucienne Andrée Mathieu-Saint-Laurent). Пораснал во вила покрај Медитеранот со неговите две помлади сестри, Мишел и Брижит. Ив сакал да изработува сложени кукли од хартија. Во раните тинејџерски години тој дизајнирал фустани за неговата мајка и сестрите. На 18 годишна возраст, Сен Лоран се преселил во Париз и се запишал во синдикалната комора за висока мода (француски : Chambre Syndicale de la Couture), каде што веднаш биле забележани неговите творби. Уредникот на француското издание на списанието „Вог“, Мишел де Бруноф (француски: Michel De Brunhoff), го запознал Сен Лоран со модниот творец и великан во рамките на модниот свет Кристијан Диор (француски: Christian Dior).
„Диор ме фасцинираше“, гласела една изјава на Сен Лоран, „Не можев да зборувам пред него. Тој ме научи на основите на мојата уметност. Што и да се случеше понатаму, никогаш немаше да ги заборавам годините кои ги поминав покрај него. “ Под туторството на Диор,  стилот на Сен Лоран продолжувал да созрева и сè повеќе бил забележуван.
Млад творец
Во 1953 година, Сен Лоран пријавил три свои цртежи во натпревар за млади модни творци. Тој го освоил првото место и бил поканет да учествува на церемонијата за доделување на наградите, која се одржувала во Париз, истата година. Додека Сен Лоран заедно со својата мајка бил во Париз, го запознале Мишел де Бруноф, главниот уредник на француското издание на списанието Вог. Де Бруноф, кој бил внимателна личност, позната по охрабрување на нови таленти, бил импресиониран од цртежите на Сен Лоран и му предложил да стане моден творец. Сен Лоран требало да го посетува наставниот план во рамките на синдикалната комора за висока мода (француски: Chambre syndicale de la haute couture), која управувала со индустријата за висока мода и обезбедувала обука за нејзините вработени. Сен Лоран го послушал советот на Де Бруноф, по завршувањето на средното училиште го напуштил Оран и се преселил во Париз, каде што ги започнал своите студии и дипломирал како славен студент. Подоцна истата година, тој повторно учествувал на интернационален натпревар и го освоил првото место, победувајќи го својот пријател Фернандо Санчез (Fernando Sánchez) и младиот германски студент Карл Лагерфелд (германски: Karl Lagerfeld). Кратко по неговата победа, Сен Лоран му покажал дел од своите цртежи на Де Бруноф. Тој забележал сличност со цртежите кои утрото му ги покажал Кристијан Диор. Де Бруноф знаел дека Диор ги нацртал скиците истото утро и дека младиот Сен Лоран не можел никаде да ги види. Де Бруноф го испратил Сен Лоран кај Диор и тој веднаш го вработил.
Иако Диор веднаш го препознал талентот на Сен Лоран, тој ја поминал првата година во модната куќа на Диор извршувајќи обични задачи, како на пример декорирање на студиото и изработување на модни детали. По извесно време, Сен Лоран почнал да доставува дел од своите цртежи за модните колекции. Со секоја измината сезона, Диор прифаќал  сè поголем број  негови цртежи. Во август, 1957 година, Диор ѝ соопштил на мајката на Сен Лоран, дека го избрал токму него за негов наследник како моден творец. Неговата мајка подоцна изјавила дека била збунета од оваа одлука, затоа што Диор во тоа време имал само 52 години. Таа и нејзиниот син биле изненадени кога во октомври, истата година, Диор починал од масивен срцев удар, во спа-центар, во северна Италија.
На возраст од 21 година Сен Лоран станал главен творец во модната куќа на Диор. Неговата пролетна колекција од 1958 година, ја спасила компанијата од финансиска пропаст. Правите линии на неговите творби му донеле интернационална слава. Во ова време, тој го скратил своето презиме во Сен Лоран, затоа што интернационалните медиуми имале потешкотии при изговарањето на неговото целосно име.
Неговата есенска колекција од 1958 година, не била толку добро прифатена како првата. Наредните колекции кои содржеле тесни здолништа биле напаѓани од печатот.