cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 1515A
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 3 м 50 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 54° 6' 47". Положбениот агол на објектот е во износ од 146°.
Други поделби
Проучување на NGC 1515A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14388. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 420; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8501.
Срма (Каратманово)
Срма — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Каратманово, Општина Лозово. Во нивите на К. Иванов, Г. Ангелов и Т. Иванов, кои лежат на северозападниот раб од селото, се среќаваат фрагменти од керамички садови и тегули, а се најдени и камени плочи од гробни конструкции.
Харизма
Харизма (од грчки: χάρισμα - дарба, божествен подарок, божествена омиленост) е збор со кој истовремено се опишуваат повеќе особини на една личност: омиленост кај мноштво луѓе, привлечност на поголема група луѓе кон една личност, способност едно лице да привлече голем број луѓе, да има малку или воопшто противници, и сето ова со доза на мистичност. Обично поимот се користи за предводници, лица кои се пример на мноштво луѓе кои се спремни да ги следат и имитираат во секојдневието. Оваа особина подразбира необична, магнетна моќ на привлекување на мноштво следбеници и необичен, чудесен шарм, но не во смисла на т.н. полова привлечност, туку во општествена смисла.
Црква „Св. Димитриј“ - Иловица
'''„Св. Димитриј“''' — христијански храм кој се наоѓа во селото Иловица, Општина Босилово.
Црквата за првпат била изградена во 1796 година и оваа црква била многу мала. Од оваа црква денеска има останато само неколку икони. Во текот на 1915 година храмот бил проширен и обновен.
ФК Локомотив Москва
ФК Локомотив Москва (руски: Футбольный клуб «Локомотив» Москва) — руски фудбалски тим од Москва.
Клубот бил основан во 1923 година како Клуб на Октомвриската револуција. Во текот на 1931 година клубот се викал Казанка, а од 1936 Локомотив.
Клубот своите домашни натпревари ги игра на Стадион Локомотив со капацитет од 28.80 гледачи.
Во својата понова историја, односно во рамките на Руската Премиер лига, Локомотив на трипати станувал шампион, пет пати го освојувал Купот на Русија и двапати Супет купот.
Најголем успех на европска сцена клубот го забележил во сезоната 1997/98 кога стигнал до полуфинале во КПК. Во 2005 година, Локомотив го освоил купот на ЗНД.
Премет (округ)
'''
Премет (албански:Rrethi i Përmetit) е еден од 36-те октузи во Албанија. Округот има население од 22.029 жители (2010) вклучувајќи ја влашката заеднциа. Во пост-комунистичката ера дошло до оживување на грчката православна црква, муслиманските секти, кко и протестантската религија. Округот има површина од 929 км2. Округот Премет се наоѓа во југоисточниот дел на земјата, со главен град Премет. Во округот Премет се наоѓаат следните населени места:
Црква „Св. Никола“ - Лисиче
'''Св. Никола''' — православна црква во велешкото село Лисиче, Општина Чашка, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Храмот е сместен во северозападниот крај на селото. Дело е на истакнатиот преродбенички архитект Андон Китанов. Во 1885 г. на нејзиното живописување работел истакнатиот зограф Димитар Андонов Папрадишки.
Ликовна колонија Сиќево
Ликовна колонија „Сиќево“ (ЛКС) е најстарата српска и југословенска ликовна колонија, најстарата институција од ваков вид на Балканот и еден вид историја на Србија во 20 век. Основана, 30 јули 1905 година во селото Сиќево, во живописната Сиќевачка Клисура, 16 километри источно од Ниш, на иницијатива на познатата српска сликарка Надежда Петровиќ, ЛКС наследени уметнички дела од познати уметници, со различни стилски ориентации. Благодарение на иницијативата на Надежда, која сесрдно ја поддржале нејзините колеги од Словенија и Хрватска, колонијата ја започнала својата работа која траела 59 години и трае до денес.
Од 1991 година ЛКС добил меѓународен карактер и станал познат на сликарскиот свет и пошироко на Балканот, што било важно да се соберат импресивен број автори кои биле импресионирани од амбиентот на селото Сиќева и пејзажите Сиќевачка Клисура каде што нашле примарна инспирација за нивната ликовни креации, користејќи ги избраните патишта на сопствената уметничка поетика во сликовното остварување на неговото доживување на пејзажот.
Во текот на повеќе од сто години од нејзиното постоење, низ колонијата Сиќевачка поминале повеќе од четиристотини сликари од сите делови на поранешна Југославија и од странство. Колонијата е отворена за уметници од различни генерации и естетски ориентации. Благодарение на неа била формиран импозантен уметнички фонд кој денес се состои од околу 796 дела (од 1970 година) со значајна уметничка вредност.
Првото свикување на колонијата во Сиќево во 1905 година
Пред повеќе од еден век (1905 г.одина) за време на престојот во странство, со бројни тешкотии, сликарката Надежда Петровиќ успеала да ја реализира својата идеја за Југословенската ликовна колонија во Србија и ги донесе своите колеги од школските денови во Минхен (Јакоповиќ, Грохар, Весел, Јама) во село непознато за многумина во тоа време.Сиќево и Сиќевачка Клисура кај Ниш, да сликаат на отворено, да ги проучуваат српските народни обичаи, да разменуваат мислења и искуства.
Според идејата на К. Амброзиќ за основање на колонијата била замислена за време на Првата југословенска изложба во Белград, во септември 1904 година (во семејната куќа на Надежда Петровиќ, каде се запознале младите уметници), непосредно пред основањето на Друштвото Лада во 1904 година. Изложбата била можност Надежда повторно да се сретне со нејзините пријатели и колеги, Словенецот (Иван Грохар, Фердо Весел, Ричард Јакопиќ, Матија Јама) и хрватскиот (Иван Мештровиќ и Емануел Видовиќ) и бугарскиот сликар Никола Михаилов, со со кој се дружела додека студирала во Минхен, додека престојувала во студиото на Антон Ажбе.
Штепениц (Траве)
Штепениц (Stepenitz) — десна притока на реката Траве во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Реката поминува и низ територијата на градот Либек во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн.
Ликовна колонија Сиќево
Првото свикување на колонијата во Сиќево во 1905 година
Сепак, најновото истражување на Љ. Миљковиќ укажува на фактот дека идејата за основање на колонијата Сиќевачка се појавила три месеци подоцна (29 декември 1904 година) во Софија, кога српските, бугарските, словенечките и хрватските сликари повторно се сретнале за да ја организираат Втората југословенска изложба.
Нудејќи им на овие и на другите сликари различни форми на соработка кои ќе ги задоволат сите јужнословенски народи, Надежда Петровиќ се потрудила да ги истакне вредностите на националната уметност на словенските народи, подоцна обединети во Кралството Југославија.
Штепениц (Траве)
Штепениц истекува од издолженото и тесно Нојмилско Езеро, кое се наоѓа во северозападниот дел на градот Шверин.
Ликовна колонија Сиќево
Првото свикување на колонијата во Сиќево во 1905 година
Колонијата започнала со работа на 30 јули 1905 година. Во Сиќево како домаќин прва пристигнала Надежда Петровиќ, а со неа и Фердо Весел. Потоа им се придружиле Рихард Јакопиќ, Иван Грохар, Пашко Вучетиќ, Иван Мештровиќ и Емануел Видовиќ. Во колонијата кратко престојувал и сликарот Бранко Поповиќ, ликовен критичар и професор по историја на уметност на Техничкиот факултет во Белград. За време на основањето на ЛКС, Надежда Петровиќ напишала кои треба да бидат главните цели на колонијата:
Уметниците биле пречекани со голема љубопитност од мештаните на Сиќево, кои ги сместиле во куќите на домаќините во селото, освен Надежда која останала со својата другарка од детството Љубица Николајевиќ-Ловриќ во нејзиниот стан во старото Сиќево училиште, денес седиштето на Колонијата.
Зачувано е и сведочењето на учител од Сичево, кој учесниците на колонијата ги опишал како група весели млади луѓе, со задоволство примени во селото.
Изложба на дела од Првата југословенска колонија била одржана на 27 јануари 1907 година во Народниот музеј во Белград. Покрај членовите на Колонијата, изложувале и хрватските уметници Иван Мештровиќ, Емануел Видовиќ, Мирко Рачки, Томислав Кризман, Антун Катураниќ и бугарските автори Александар Божинов и Никола Михаилов.
Колонијата траела само две години како движење (1905-1907).
Шест децении прекин во работата на Колонијата (1905-1964)
Прекинот во работата на колонијата бил под влијание на историските настани (Анексијата на БиХ, Големата и Втората светска војна, периодите на обнова на разурнатата Југославија). Ова создало пауза од речиси 60 години до повторното обединување на уметниците во Сичево со иста цел и иста идеја.
Работа на ЛКС од 1964 до 1969 година во рамките на Народниот музеј во Ниш
Првата средба во врска со покренувањето на иницијативата за обновување на делото на ЛКС се одржало во ателјето на нишкиот сликар Радомир Антиќ. Претседателството на Друштвото на ликовни уметници на округот Ниш, кое ја покренале иницијативата за обнова на колонијата, го сочинувале: претседателката Брана Павловиќ и членовите: Драган Костиќ, Радомир Антиќ и Душан Николиќ. Го потпишале актот: Предлог со основни цели и задачи, за формирање на Колонијата во Сиќево (15.ноември 1962).
Конечно, по педесет и девет години, повторно започнала со работа првата „обновена“ Ликовна колонија во Сичево, која траела од 15 до 31 август 1964 година, во организација на Културно-просветната заедница и Народниот музеј во Ниш. Од таа година, работата на Колонијата се одвива континуирано, до денес.
Во периодот од 1964 до 1969 година Народниот музеј во Ниш бил првенствено одговорен за работата на ЛКС, како директен организатор на Колонијата и традиционалните есенски изложби, донирал и откупувал дела на учесниците на Колонијата. Во истиот период, во колонијата Сиќевачка престојувале шеесетина уметници од сите делови на Југославија, меѓу кои и четворица од странство.
1964 година
Првите учесници на ЛКС биле дванаесет уметници од Словенија, Хрватска и Србија, од: Сликарите биле сместени во хотел во Сиќево во живописната Сиќевачка Клисура. Покрај сликањето, за време на престојот во ЛКС, уметниците ја посетиле околината и културно-историските споменици на градот Ниш, а еден ден поминале во селото Сичево разговарајќи со мештаните, каде всушност била основана Првата југословенска ликовна колонија. Крајот на работата на првата, обновена колонија бил означен со заедничка изложба организирана во големиот изложбен павилјон во Тврдината (13.октомври 1964 година).
Меѓу првите учесници на обновениот ЛКС, најзастапени биле неформалните сликари, но и оние кои ја изразиле својата уметничка креативност од енформел преку геометризација до асоцијативен и експресивен израз, што на некој начин ја прикажувале југословенската уметничка сцена во тие години.
1965 година
Вториот ЛКС се одржал од 15 јули до 5 август 1965 година. Таа година бил формиран Советот на ЛКС, кој донел две важни одлуки: првата, да се поканат само уметници со висок углед и углед во светот на уметноста, а втората да се одржи ЛКС во селото Сиќево во куќите на селските домаќини, и до нив се придружувани од сликари и критичари.
Организацијата на Вториот ЛКС му била доверена на Центарот за култура на Работничкиот универзитет во Ниш.
Таа година учествувале тринаесет уметници, од:
1966 година
Третиот ЛКС се одржал од 11 до 31 јули 1966 година. Нејзини учесници биле, од: Молерите и оваа година биле сместени во хотелот Сиќево, а нивниот работен простор претежно бил приземјето на хотелот, платото пред него и малата сала.
1967 година
Четвртата колонија Сиќевачка се одржала од 16 до 31 јули 1967 година. Во неговото одржување имало четиринаесет сликари, од: Уметниците биле сместени во викендици во кампот кај Сиќевскиот манастир.
Ова свикување собрало еминентна група сликари, бидејќи покрај претставници на републиките (освен Македонија и Словенија), учествувале и странски уметници. Оваа композиција го зголемила угледот на ликовната колонија Сичево во југословенскиот културен живот, од друга страна, бил направен значаен чекор во воспоставувањето директен контакт на српски уметници со уметници од Германија и Бугарија.
1968 година
Петтиот ЛКС се одржал од 16 до 31 јули 1968 година и неговите учесници биле од: Сите единаесет уметници биле сместени во синдикалното одморалиште во Сиќево.
1969 година
Иако постоел страв дали ќе продолжела работата во Колонијата во 1969 година, поради недоволните финансиски средства за покривање на сместувањето на учесниците, сепак имало собир на уметници во колонијата Сиќево `69. бил реализиран од 16 јули до 31.јули 59. Вкупно четиринаесет уметници биле сместени во викендици - населби во близина на манастирот Св. Богородица.
Учесници на шестиот ЛКС биле од Југославија и странство од:
Во богатиот ликовен фонд на нишкиот музеј (Збирка на современа уметност) се зачувани осумдесет и осум уметнички дела создадени во Ликовната колонија Сиќево, во периодот од 1964 година, кога било обновено делото на поранешната колонија, до 1970 година, од кога грижата за организирање на Колонијата и изложување на дела ја преземала новоформираната Галерија на современа уметност во Ниш.
Работа на ЛКС од 1970 година во рамките на ГСЛУ Ниш
На понатамошната работа на ЛКС од 1970 година значително влијаело основањето на Галеријата за современа уметност Ниш, која таа година, ја презела целата работа за реализација на Ликовната колонија „Сиќево“ од Народниот музеј во Ниш, која никогаш не ја следела работата на уметниците во колонијата со условување и ограничување на темата и работните мотиви.
NGC 3448
NGC 3448 — леќеста галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3448 се споменува и како UGC 6024, MCG 9-18-55, CGCG 267-27, Arp 205, IRAS 10516+5434.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3448 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 3448 има привидни димензии од 5,6' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 65°.
Други поделби
Проучување на NGC 3448 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32774. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 46; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3823. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 673.
Кадри-паша
Мехмед Кадри-паша познат и како Кадри-паша (1832 - 1884) — отомански државник и реформатор. Тој бил Голем везир на Османлиското Царство за време на владеењето на Абдул Хамид II од 9 јуни 1880 до 12 септември 1880 година. Од 11 февруари 1876 година до 4 февруари 1877 година, тој бил и градоначалник (шехремини) на Цариград.
Животопис
Кадри-паша е роден во 1832 година во Антеп и бил син на Џенанизаде Ишак-паша, кој бил понекогаш гувернер на Кипар. Откако го стекнал основното образование, усовршувајќи го арапскиот и персискиот јазик и ги проучувал исламските науки и литература во родниот град, Кадри бил преместен во Цариград, каде би го учеле англиски и француски јазик, како и современи западни науки.
Неговиот мандат со државната служба започнал со позицијата како пописник на населението во Антеп, но тој наскоро го привлекол вниманието на неговите претпоставени при преселбата во Цариград.
NGC 5896
NGC 5896 — леќеста галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5896 се споменува и како MCG 7-31-44, CGCG 221-42, NPM1G +42.0408.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5896 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 5896 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 13 м 50,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +42° 1' 30"". Положбениот агол на објектот е во износ од 76°.
Други поделби
Проучување на NGC 5896 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54367. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 78; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3048. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1371.
Ирина Себрова
Ран живот
Родена на 25 декември 1941 година во Тетјаковка, Новомосковск во работничко семејство, Себрова се преселува во Москва и дипломира на Московскиот Универзитет, по што работи во фабрика. На 23 години, веќе станува искусен инструктор по летање на летачкиот клуб Фрунзе во Москва. Во 1938 година, дипломира од Московскиот Аероклуб, а во 1940 година започнува да се обучува за воено воздухопловство.
Воена кариера
По придружувањето кон Црвената Армија во октомври 1941 година, ги завршува своите воени воздухопловни студии на Енгелс и е одредена на 588-от Ноќен бомбашки полк во 1942, кој подоцна е наречен „Ноќни вештерки“ од страна на германските трупи. Полкот подоцна е прогласен за гарда со името 46. Гарда на ноќен бомбашки полк под 4. воздухопловна армија. Себрова се вклучува кон Комунистичката Партија на Советскиот Сојуз во 1943. За време на војната, Себрова има 1008 летови со авионот По-2, а по 825-от лет е номинирана за признанието Херој на Советскиот Сојуз, што и го добива на 23 февруари 1945 година.
Себрова се пензионира од воздухопловните сили во 1948, придружувајќи му се на Московскиот воздухопловен институт. Умира на 5 април 2000 година и е закопана на Ракитинските гробишта.
Награди
Со титулата Херој на Советскиот Сојуз, на Себрова ѝ е доделен Орденот на Ленин. Исто така Ирина е добитник на три Ордени на Црвеното Знаме;  го добива и Орденот на Патриотската Војна од прва и втора класа; the Order of the Red Star; како и други јубилејни медали.
Рикардо Минали
Рикардо Минали (Riccardo Minali; р. ) — италијански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа. Тој е син на Никола Минали, поранешен професионален велосипедист.
Григорие Хаџи Ташковиќ
Григорие Хаџи Ташков (иќ) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот клуб од Белград, главен уредник на весникот Автономна Македонија се залагал за автономна македонска држава во рамките на една балканска федерација. Еден од водачите на македонското автономистичкото движење во Србија, публицист и книжевник. Соученик и пријател на Крсте Мисирков. Бегалец од Воден во Белград и од Белград во Софија и обратно. Студент во Белград и Париз. Воспитувач и учител, а подоцна и директор на српски гимназии во Македонија (Солун, Скопје, Битола). Заедно со Георги Герџиковиќ бил обновувач на Македонскиот клуб во Белград Подоцна соавтор на Воденската декларација (јули 1918) и автор на крфската Промеморија (во две верзии, 1. и 19. IX 1918) за културно-националниот ентитет и идниот рамноправен конститутивен автономен статус на Македонија во југословенската држава.
Национални погледи
Хаџи Ташковиќ бил српски воспитаник. Тоа значи дека се школувал во српско училиште, но, судејќи според неговата револуциона, но и публицистичка и весникарска дејност, тој никогаш не ја прифатил србоманската идеологија и преку целиот свој живот си останал Македонец, „најчистокрвен автономист“, како што Христо Силјанов го нарекува во II том од својата книга „Ослободителните борби на Македонија":
Miss Nothing
„Miss Nothing“ е вториот сингл од американската алтернативна рок група The Pretty Reckless од нивниот прв студиски албум, Light Me Up. Песната е издадена на 27 јули 2010 во САД и на 22 август 2010 во Обединетото Кралство.
Издавање
Песната е отпрвин издадена за дигитално спуштање на 27 јули 2010, во САД, а потоа во Обединетото Кралство на 22 август 2010.
Музичко видео
Спотот за песнава е режирано од Меиерт Авис. Во спотот се појавуваат десет луѓе (вклучувајќи ја и Тејлор Момсен) кои седат околу маса во имитација на последната вечера. Тејлор Момсен (како Марија Магдалена) почнува да се влече околу масата, да ја фрла храната и да ги истура пијалаците додека пее, а останатите ја гледаат.
Надворешни врски
Light Me Up
Антони Коста
Антони Даниел Коста (англиски: Antony Daniel Costa) роден е на година во. Тој е пејач и текстописец и е член на британската поп група Блу.
Црква „Св. Никола“ - Старчишта
Свети Никола (Αγίου Νικολάου Περιθωρίου) — црква во селото Старчишта, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1835 г. и се наоѓа во западниот крај на селото. Претставува трикорабна базилика со дрвен покрив, типична за XIX век. Украсена е со крстови од тули. На северниот ѕид има керамички натпис „7 март 1835“. Во 1911 г. доградена е впечатлива шестаголна камбанарија од делкан камен. Годината 1911 е напишана во куполата. Внатре има зачувани резбани елементи од 1847 г., како и икони од 1859 и 1864 г. На крајот од XIX до почетокот на XX век „Св. Никола“ била под врховенството на Бугарската егзархија, а „Живоносен Извор“ била под Патријаршијата.
Необично е тоа што внатрешноста е насликана со епизоди од историјата на Бугарија: Покрстувањето на Борис I, Проповед на светите браќа Кирил и Методиј, Борис I води битка со непокорните болјари, Борис I го става на престолот Симеон и го ослепува Владимир. Веројатно овие сцени се дело на зографското семејство Минови, чии претставници во 1883-1884 г. насликале слични фрески во црквата „Св. Димитриј“ во блиското село Тешово, Пиринско.
На почетокот на XX век црквата и селото село биле под врховенството на Бугарската егзархија.
Удегејски јазик
Писмо
Удегејска азбука (1931 — 1937):
Тормелас
Тормелас — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Песна за Хилдебранд
Песната за Хилдебранд (Das Hildebrandslied) е херојска песна напишана на старогорногермански алитеративен стих. Тој е еден од најраните книжевни дела на германски и раскажува за трагичната завршница на битката помеѓу син и неговиот непрепознат татко. Оваа песна е единствениот зачуван примерок на германски јазик на жанр кој би морал да биде многу важен во усната литература на германските племиња.
Црква „Св. Троица“ - Дабиље
'''„Св. Троица“''' — христијански храм кој се наоѓа во селото Дабиле, Општина Струмица.
Црквата била изградена во 1868 година. Црквата има облик на трикорабна градба и под кој има правоаголна основа.
Основен суд Прилеп
Основен суд Прилеп — суд со основна надлежност сместен во градот Прилеп и го опфаќа подрачјето на општините Прилеп, Долнени и Кривогаштани. Воедно, овој суд има и проширена надлежност за подрачјето на судовите во Прилеп и Крушево.
Судот во Прилеп ја извршува судската власт во прв степен во рамките на гореспоменатите општини. Основниот суд во Прилеп одлучува за сите дела во прв степен по кривични дела и прекршоци извршени на подрачјето на општините.
Историја
Основниот суд во Прилеп, како и останатите судови во Македонија, бил основан со Повелбата на Президиумот на АСНОМ за устројство на првите судови во Македонија на 31 март 1945 година. Во првичниот период, судот работел во зграда од предвоениот период, во која денес е сместен Државниот архив.
Судот во 1968 година добил нов објект, кој имал приземје и два ката. Во 2001 година, зградата на судот започнала да се доградува.
Судот имал практика да одржува судски денови на подрачјето на Мариово.
Внатрешна организација
Основниот суд во Прилеп е поделен на пет одделенија: приемно, граѓанско, прекршочно, кривично и извршно одделение.
Претседатели на судот
Од неговото основање во 1945 година, претседатели на ОС Прилеп биле следниве:
Ото Валах
Ото Валах (Кенигсберг, 27 март 1847 - Гетинген, 26 февруари 1931), бил германски хемичар.
Во 1910 година, Ото Валах ја добил Нобеловата награда за хемија, за својата работа на алицикличните споеви.
Ејер
Ејер е гратче и општина во округот Оплан, Норвешка. Административен центар на општината е селото Тингберг. Зафаќа површина од 640км2 и тука живеат 4.870 жители.
Градиште (Мечкуевци)
Градиште — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Мечкуевци. Наоѓалиштето претставува утврдена населба од железното време, хеленистичкото време и римското време.
Местоположба и наоди
На југоисточната страна од селото се издига голема височинка што доминира во тој дел на Овчеполието. На нејзиниот врв има зарамнето плато со димензии 200 × 100 м, на кое се среќаваат грамади од градежен материјал, како и делови од керамички садови питоси. Најдени се и монети, а оттука потекнува еден надгробен споменик што бил однесен во Музејот во Штип во 1950тите. Изработен е од зелен песочник, со димензии од 0,55 × 0,47 × 0,10 м. Во едикулата има семејна претстава на маж, жена меѓу нив дете кое стои на постамент шт личи на ара. Сите се облечени во долги облеки, а жената е обвиена со шал.
Брајан МекДермот
Брајан Џејмс МекДермот (роден на 8 април, 1961) — поранешен англиски фудбалер и моментален менаџер на Премиерлигашот, Рединг.
Тој му се приклучил на Арсенал како младо момче во 1977 година и продолжил да игра за  Фулам, ИФК Норчепинг,  Оксфорд Јунајтед,  Хадерсфилд Таун,  Кардиф Сити,  Ексетер Сити и  Јеовил Таун во 14-годишната играчка кариера во текот на 1980-тите и 1990-тите. Додека играл за Норчепинг тој бил избран за играч на годиата во Шведска во 1984 година. Тој ја заврши неговата играчка кариера во Слау Таун во 1995 година. Следната сезона тој стана менаџер на овој клуб, каде што тој имал многу успешни години во конференцијата.
Во неговата прва сезона на чело на Рединг тој го водел клубот до четврт-финалето во ФА Купот за првпат во 83 години, во серија на победи во која настрадал и Ливерпул на Енфилд. Следната сезона тој го повторил истиот подвиг, овој пат со победа нагости кај градскиот соперник на Ливерпул Евертон. Во сезоната 2011-12 МекДермот го водел Рединг до промоција во Премиер лигата, како шампион во Чемпионшип лигата.
Соишта
Соишта (дијалектно: Соишча) — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Рупишта на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција.
Географија
Селото се наоѓало меѓу Старичани, Брештени и Псоре. Имало две маала — Горно и Долно Соишта. Реката на која се наоѓало селото, притока на Галешово, и денес го носи името Соишта.
Историја
Селото било растурено во 1879 г. од разбојнички банди по нарачка на грчкиот костурски митрополит бидејќи населението одбивало да се изјасни како грчко. Селаните се населиле во Старичани, Лудово, Жужелци и други села.
Боцванска култура
Образование
Во моментот кога Боцвана се стекнала со независност, во државата имало многу мал број дипломирани лица, и мал процент на луѓе со средно образование. Боцвана ја зголемила писменоста на возрасното население од 69% во 1991 година на 83% во 2008.
Со откривањето на дијаманти и приходите кои владата ги добила од тоа, се забележал голем пораст на образованието во државата. На сите деца им се гарантира десетгодишно основно образование. Околу половина од учениците во Боцвана посетуваат дополнителни две години средно образование. Средното образование во Боцвана не е бесплатно и не е задолжително.
По завршувањето на средното образование, учениците може да се запишат на еден од шесте колеџи во државата или да се запишат на некои курсеви. Во државата функционираат Универзитетот Боцвана, Боцвански земјоделски колеџ и Боцвански сметководствен колеџЖБоцванскиот сметководствен колеџ. Покрај овие, во државата има и уште одреден број приватни високообразовни институции. Голем дел од студентите се стекнуваат со државна школарина. Владата на Боцвана е во изградба и на вториот државен универзитет - Боцвански меѓународен универзитет за наука и технологија.
Спорт
Фудбалот е најпопуларен спорт во државата. Најголем успех на боцванскиот фудбал е квалификувањето на Африканскиот Куп 2012. Покрај фудбалот, во државата популарни се крикетот, тенисот, рагбито, ракометот и голфот Боцвана е член на Меѓународниот совет за крикет.
Боцвана нема медал на Олимписките игри, но во 2011 година Амантле Монтшо станала светски шампион во трки на 400 метри и таа станала првиот атлетичар од Боцвана кој освоил медал на меѓународно ниво. Покрај Амантле, Кабело Кгосиеманг е исто така познат атлетичар, кој бил трипати африкански шампион во скок во височина.
Уметност и кујна
Боцванската музика е вокална и се изведува без тапани. Голема улога во боцванската музика имаат жичените инструменти. Традиционални боцвански инструменти се сетинкане и сеганкуре. Во последните години гитарата станала неопходен дел од боцванската музика.
Кујната во Боцвана е уникатна, но сепак споделува одлики со останатите јужноафрикански кујни. Популарни јадења во Боцвана се пап, буревурс, самп, феткек и црви мопане. Карактеристично за Боцвана е сесва, солено мешано месо.
Најстарите боцвански и јужноафрикански цртежи на луѓе, животни и лов се наоѓаат во пустината Калахари. Цртежите биле изработени од Бушмани и се стари преку 20 000 години.
Национални празници
Националните празници во Боцвана се :
Шанвалд
Шанвалд (Schaanwald) — село во Лихтенштајн, сместено во општината Маурен.
Географија
Селото се наоѓа во северниот средиштен дел на Лихтенштајн, близу австриската граница со градот Фелдкирх, на главниот пат од Шан кој го поврзува со Бухс (Швајцарија) и Фелдкирх. Најблиски места се Маурен, Фелдкирх и Ненделн.
Сообраќај
Во Шанвалд се наоѓа железничка станица на линијата Фелдкирх-Бухс. На границата со градот се наоѓа царината со Австрија.
Хобит
Хобитите за првпат се појавуваат во романот Хобитот, каде главниот херој е Билбо Багинс. Во романот Господарот на Прстените сретнуваме повеќе хобити како главни карактери, Фродо Багинс, Семвајс Гемџи, Перегрин Тук и Мериадок Брендибак, како и неколкумина останати, помалку важни хобитски ликови. Хобитите се исто така накусо споменати во романите Силмарилион и Недовршените приказни.
Според авторот, во прологот од Господарот на прстените, хобитите се „сродни“ со расата луѓе од Средната земја. На други места Толкин ги опишува хобитите како „разновидна“ или како посебна „сорта“ на луѓе. Во самата приказна, хобитите и другите раси се прикажани како свесни за сличностите (оттаму доаѓаат и неформалните изрази „Големи луѓе“ и „Мали луѓе“ кои се употребуваат во Бри). Но, во приказната, хобитите себеси се сметаат за посебна раса. За време на настаните што се одвиваат во Господарот на прстените, хобитите живеат во Округот (Шаер) и во Бри, на северозапад од Средната земја, но пред крајот на книгата, некои од нив се преселуваат околу Ридовите на Кулата (англ. Tower Hills) и во Гондор и Рохан.
Хиперсексуалност
Сексуално-компулсивното нарушување (хиперсексуалност) претставува квантитативно нарушување на сексуалниот живот на единката, кое се манифестира како неспособност за справување со сексуалното однесување. (Компулсивност: немање или губење на способност слободно да се одлучи и избере дали ќе се запре или продолжи со определено однесување).
Сексолозите сѐ уште немаат заеднички став за тоа дали и во кои форми хиперсексуалноста постои или не и на кој начин треба да се опсервира појавата. Според некои експерти, сексуалната компулсивност буквално е зависност од секс, аналогно на алкохолизмот и наркоманијата. Други тврдат дека сексуалната компулсивност е всушност форма на опсесивно-компулсивно нарушување, додека трети сметаат дека се работи за мит, производ на одредени култури и влијанија.
Сексуално-компилсивното нарушување е на списокот на болести и проблеми поврзани со болестите, според Интернационалната листа за класификација на болести, додека истото не е вбројано во списокот на ментални болести според Прирачникот за дијагноза и статистика на психички болести. Сепак, Прирачникот, кој периодично го издава Американската асоцијација на психијатри, во верзијата од 2000 година, и покрај тоа што не ја содржи сексуалната компулсивност во списокот на дијагнози, наведува нарушување именувано како Неспецифицирани сексуални нарушувања, а како еден од примерите наведува: кратки сексуални врски на последователни сексуални партнери кои поединецот ги доживува како “нешта“ кои треба да се искористат за сексуални цели. Другите примери вклучуваат: компулсивно фиксирање на нереален партнер, компулсивна мастурбација, компулсивни љубовни врски и компулсивна сексуалност за време на врската.
Затоа, хиперсексуалноста се смета како симптом на хипоманијата, маниите при биполарните и шизоафективните нарушувања. Според Интернационалната листа за класифицирање на болести на Светската здравствена организација, појавата е именувана како “ексесивна сексуалност“ (F52.7), поделена на нимфоманија (кај жените) и сатиријазис (кај мажите).
Поголемиот дел сексолози се согласуваат со дефинирањето на појавата од СЗО, како состојба во која некои форми на сексуално однесување се применуваат на начин кој доведува до губење на контрола врз квантитетот на сексот и продолжување на однесувањето и покрај штетните последици.
Како општи одлики за дијагноза на ова нарушување, се вбројуваат: неспособност за воздржување од екстремни акти на развратен секс; зачестено вклучување во такви активности; огромна количина на време поминато во сексуални активности; преокупација со сексот и минување долго време во подготвителни активности или закрепнување од истите; зачестени уживања во насилен секс, за сметка на професионалните, домашни и социјални обврски; продолжување со таквото однесување и покрај знаењето дека овие обврски трпат заради тоа; потреба од зголемување на интензитетот, честотата, бројот и ризичните однесувања за да се постигне саканиот ефект кај поединецот; ограничување на професиоанлните, домашни и социјални обврски за сметка на практикувањето секс; појава на стрес, анксиозност и замор заради однесувањето или доколку саканите цели во однесувањето не бидат постигнати; појава на психифизички нарушувања доколку дојде до прекин на интензитетот на секс; зголемување на интензитетот на секс со цел да се намалат ваквите психофизички нарушувања; однесувањето трае долг период, со огромен квантитет; појава на безуспешни обиди да се контролира однесувањето;
Како негативни ефекти, сексолозите укажуваат на следниве: повлекување од семејниот живот заради уживање во сексуални активности (изневерување на партнерот, опседнатост со проститутки и практикување секс со нив); немарност кон децата и напуштање од страна на партнерот; трошење на материјални средства, ставање на врската, бракот, семејството и кариерата во прашање заради минување на огромен дел од времето во практикување на секс и задоволување на зголемената сексуална потреба; неможност да си помогнат да не мислат на секс, и покрај пречестото практикување; трошење на многу време фантазирајќи за секс, нови начини за негово практикување.
Поради ваквите одлики, сексуалната компулсивност се споредува со опсесивно-компулсивното нарушување, нарцисоидното нарушување на личноста и манијачните депресии. Чести се случаите кога едно лице страда од повеќе вакви нарушувања. Како болест на зависност, се одликува со прогресивна опсесија, негирање на лицето дека таа постои, истото не гледа дека неговото однесување е штетно, истовремено наоѓајќи изговори и оправдувања. Компулсивноста трае само додека зависникот физички зависи од активноста, заради одржување телесен баланс, бидејќи постојаното повторување на активноста создава хемиска потреба на организмот од некои хемикалии кои се лачат за време на сексуалниот акт.
За сметка на тоа, определени однесувања стануваат секојдневна опсесија и покрај редовниот сексуален живот со партнерот: љубовни афери, опседнатост со мастурбација, порнографија и сексуални фантазии, воајеризам, посета на проститутки, егзибиционизам, фротеуризам, сајбер-секс и зоофилија.
Тур Даун Андер 2016
Тур Даун Андер 2016 — 18. издание на велосипедската етапна трка Тур Даун Андер. Започнала на 19 јануари, а ќе заврши на 24 јануари како прв настан во сезоната на Светската турнеја. Бранител на титулата е Роан Денис.
Екипи
Бидејќи Тур Даун Андер е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. На уште две други екипи, и екипата на Универзитетот на Јужна Австралија, добиле специјална покани за учество на трката и со тоа била заокружена главната група од 20 екипи.
Фаворити пред трката
Тур Даун Андер е на самиот почеток на велосипедската сезона. Многу возачи ги започнуваат своите сезони на самата трка; затоа и не во својата најдобра форма. Некои возачи исто така одлучиле да започнат подоцна во сезоната. Во 2016 година, таква одлука донеле Крис Фрум, Том Бонен ( и Алберто Контадор , меѓу другите. Други одбрале да ги започнат своите сезони на Тур де Сан Луис, која се одржува во исто време како Тур Даун Андер во Австралија. Таму настапувале Винченцо Нибали , Наиро Кинтана и Петер Саган . И покрај многу значајни возачи кои не се појавиле на трката, организаторот на трката се опишал како „почестен“ со групата на возачи кои започнале.
Клучна етапа се очекувало да биде претпоследната етапа, завршувајќи во Вилунга. Третата и четвртата етапа, кои имале искачувања кон крајот на трката, се очекувале исто така да имаат влијание на крајниот резултат. Тројца од главните фаворити на трката биле Австралијци. Тоа биле Роан Денис и Ричи Порт (обајцата од ) и Сајмон Геранс. Денис бил бранител на титулата, поразувајќи го Порт за две секунди на трката во 2015 година; Геранс ја освоил трката на три наврати, во 2006, 2012 и 2014 година. Додека Порт и Денис имале предност на завршниците на нагорнина, силниот спринт на Геранс му носела предност за освојување на бонус секунди. Други возачи со можност за солиден резултат биле Герајнт Томас и Луис Мејнчес.
Најсилни спринтери на трката биле Кејлеб Јуан, Ваутер Виперт , Џакомо Ницоло и Матео Пелуки. Се очекувало да имаат силни настапи на првата и последната етапа.
Зоран Живковиќ (писател)
Зоран Живковиќ  (Зоран Живковић), роден на 5 октомври 1948 година) е српски писател, универзитетски професор, есеист, истражувач, издавач и преведувач. Делата на Жиковиќ се преведени на 20 јазици и тој беше награден со Светска награда за фантазија.
Животопис
Магистрирал во 1979 година со делото „Антропоморфизмот и мотивот на првиот контакт во делата на Артур Кларк“ неговиот докторат во 1982 година од истиот универзитет. Неговата дисертација беше „Појавување на научната фантастика како жанр на уметничка проза“ („Потекло на научната фантастика како жанр на уметничка проза“).
Од средината на седумдесеттите до раните деведесетти, Живковиќ нашироко се занимавал со научна фантастика. Освен неговите две тези, бил издавач (основајќи го отпечатокот Поларис, преку кој објавил над двесте книги), преведувач (преведувајќи повеќе од 70 книги, главно од англиски), есеист (се појавиле четири книги есеи на Живковиќ. во овој период), истражувач (произведувајќи голема, богато илустрирана, двотомна „Енциклопедија на научна фантастика“) и ТВ водител (тој напиша и водеше телевизиска серија за научно-фантастичниот кино, насловена „Ѕвездениот екран“ ''). Од средината на деведесеттите наваму, Живковиќ го прекина својот ангажман во СФ и целосно се свртил кон пишување негенеричка фикција. (Во оваа функција тој се дефинира себеси како „писател без никакви префикси - скромен практикувач на античката и благородна уметност на прозата.“) Еден негов ран агент му предложил Живковиќ да објави под името „Доналд Ливингстон“, за да го направи своето дело повеќе се продава во САД, предлог што Живковиќ го отфрли. Помеѓу 1993 и почетокот на 2016 година тој напиша 21 книга со белетристика кои беа објавени во 81 странско издание, 20 јазици и 23 земји.
Живковиќ е добитник на повеќе книжевни награди за својата белетристика.
Во 1994 година неговиот роман „Четвртиот круг“ ја доби наградата „Милош Црњански“.
Во 2003 година, мозаичниот роман Библиотеката на Живковиќ ја освои наградата "Светска награда за фантазија" за најдобар роман.
Во 2007 година неговиот роман „Мостот“ ја добил наградата „Исидора Секулиќ“.
Во 2007 година Живковиќ ја доби наградата „Стефан Митров Љубиша“ за животно дело во литературата.
Во 2014 и 2015 година Живковиќ доби три награди за неговиот придонес во литературата на литературата: „Арт-Анима“, „Станислав Лем“ и „Златниот змеј“.
Во 2005 година, белградската ТВ станица „Студио Б“ ја продуцираше ТВ серијата „Колекционерот“ („Сакупљач“), базирана на мозаичниот роман на Живковиќ „Дванаесет колекции“.
Во 2007 година, познатиот српски филмски автор Пуриша Ѓорѓевиќ го режираше филмот „Двајца“, заснован на измислените теми на Живковиќ.
Две од приказните на Живковиќ беа произведени како радио преноси од Би-Би-Си: „Возот“ (2005) и „Бардилникот на ноќната маса“ (2007).
Престижното американско книжевно списание World Literature Today донесе посебен дел за пишувањето на Живковиќ во изданието ноември/декември 2011 година.
Од 2007 до 2017 година, Живковиќ беше професор на Филолошкиот факултет на Универзитетот во Белград каде предаваше Творечко пишување. Тој беше иницијатор на Работилницата за творечко пишување во 2011 година.
Во 2019 година неговите собрани дела беа објавени на англиски јазик во САД.
Од 2020 година неговите дела се преведени на 20 јазици.
Станица Асука
Станица Асука (あすか基地)е постојана јапонска база на Антарктик. Се наоѓа на Земјата на кралицата Мод и е отворена во 1985 година. Центарот за програми на Антарктикот (CAP) настана во 2009 година со спојување на групата на истражувачки персонал и групата на административно/технички персонал со цел да се поддржат сите операции и активности на Јапонската истражувачка експедиција на Антарктикот (JARE) да се одвиваат непречено и ефикасно. ЗЗП опфаќа такви задачи како што се аранжмани на планирање и проекти со истражувачки заедници, одржување на станиците на Антарктикот, регрутирање и номинирање на членови на експедицијата, подготовка на медицински преглед и обука, транспорт до Антарктикот и прашања за заштита на животната средина итн.
JARE секоја година поканува странски научници од многу земји да вршат научна соработка на Антарктикот. Неодамна беше формиран Азиски форум за поларна наука (AFoPS), на кој Јапонија, Кореја, Кина, Индија, Малезија секоја година организираат годишен состанок за размена на информации меѓу земјите-членки и за поттикнување на вклучувањето на другите азиски земји во поларните истражувања.
Станица Дом-Фуџи
Покрај морскиот транспорт на „Ширасе“, JARE неодамна инсталираше систем за воздушна мрежа DROMLAN (Воздушен конзорциум поддржан од 11 земји кои работат во Dronning Maud Land) за да организира чартер летови до станицата Новолазаревскаја и станицата Трол од Кејп Таун и фидер. летови кои покриваат други станици и области на активност на Антарктикот. Во Јужниот Океан, „Ширасе“ и „Умитака-мару“ од Универзитетот за морска наука и технологија во Токио спроведуваат заеднички набљудувања за морските науки. Ваквите воздушни и морски операции придонесуваат за проширување на областа на активност на JARE на Антарктикот.
Станица Сјова Станицата Сјова е основана на островот Источен Онгул, заливот Лицов-Холм, на 29 јануари 1957 година од страна на првата јапонска истражувачка експедиција на Антарктикот. Во моментов, тој исто така делува како место за набљудување на светската метеоролошка мрежа покрај разни научни набљудувања. 30 членови поминуваат цела година за да вршат набљудувања и да одржуваат објекти таму.
Станица Мизухо Станицата Мизухо е основана во јули 1970 година на платото Мизухо, 270 километри југоисточно од станицата Сјова. Станицата во моментов е привремено затворена.
Станица Асука Станицата Асука е основана во март 1985 година во земјата Дронинг Мод, 670 километри југозападно од станицата Сјова. Станицата во моментов е привремено затворена.
996 / 5,000 Translation results Набљудувањата на зрачењата на станицата Асука (71°31′S, 24°08′E, 930m), Антарктикот во 1988 година се сумирани и буџетот за зрачење во Асука се споредува со оние на другите станици. Дневните варијации на нето зрачењето поради состојбата на облакот во Асука се 20W/m^2 за кратки бранови, 40-60W/m^2 за долгите бранови и 20-60W/m^2 за вкупното зрачење. Облакот има големо влијание врз буџетот за зрачење главно преку зрачење со долги бранови. Големината на овој ефект е приближно еднаква на амплитудата на сезонските варијации и разликите меѓу станиците на Антарктикот. Од друга страна, снежното албедо е симулирано со модел на повеќекратно расејување за системот атмосфера-снег. Резултатот е дека спектралното албедо на снегот зависи од големината на зрната на снегот, аголот на сончевиот зенит, состојбата на облакот и структурата на снежните слоеви. Се покажа дека блиските инфрацрвени бранови должини се ефективни за далечинско согледување на физичките параметри на снегот и за разлика помеѓу снежната површина и облаците од вселената.
Гимназија „Добри Даскалов“ - Кавадарци
„Добри Даскалов“ — средно училиште во Кавадарци, Општина Кавадарци.