cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Старо Нагоричане
Родови
Во Стојилковско Маало се наоѓа родот Стојилковци (13 к.), слават Света Петка. Во Клисинско Маало се наоѓа родот Клисинци (6 к.), слават Света Петка. Во Ванцинско Маало се наоѓа родот Ванцинци (11 к.), слават Света Петка. Во Пешковско Маало се наоѓа родот Пешковци (6 к.), слават Света Петка. Во Богдановско Маало се наоѓа родот Богдановци (13 к.), слават Свети Никола. Во Попчевско Маало се наоѓаат два рода: Попчевци (14 к.) и Врањци (6 к.), слават Свети Никола. Во маалото Пиленац се наоѓа родот Пиленац (20 к.), слават Света Петка. Во Крашутинско Маало се наоѓа родот Крашутинци (6 к.), слават Свети Никола. Во Качаровско Маало се наоѓа родот Качаровци (5 к.), слават Свети Никола. Во Милојско Маало се наоѓа родот Милојци (6 к.), слават Свети Никола. Во маалото Сланинци се наоѓа родот Сланинци (2 к.), слават Свети Архангел.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Старо Нагоричане, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било седиште на некогашната Општина Старо Нагоричане.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Старо Нагоричане, во која селото Старо Нагоричане било единствено село.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната општина Старо Нагоричане, во која покрај селото Старо Нагоричане се наоѓале и селата Алгуња, Никуљане и Челопек.
Во периодот 1955-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Старо Нагоричане.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Куманово.
Иселеништво
Од Старо Нагоричане има многу порани и понови иселеници. Иселеници од прво време се наоѓаат во селата: Стрновац, Лопате, Војник, Клечевце и Облавце. Поновите иселувања се по завршувањето на Втората светска војна, кога селаните се иселувале во градовите Куманово, Скопје и Белград.
NGC 6993
NGC 6993 — спирална галаксија во соѕвездието Јарец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6993 се споменува и како ESO 529-11, MCG -4-49-7, IRAS 20509-2539.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6993 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 6993 има привидни димензии од 1,2' х 1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 53 м 54 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -25° 28' 20"". Положбениот агол на објектот е во износ од 108°.
Други поделби
Проучување на NGC 6993 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 65671. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 344; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6926. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1211.
Воислав Коштуница
Воислав Коштуница (р. во ) е поранешен српски политичар и државник, доктор на право, теоретичар на правото, последен претседател на Сојузна Република Југославија (2000-2003) и поранешен премиер на Република Србија (2004-2008). Тој беше претседател на Демократската партија на Србија од своето основање, 1992, до 2014 година.
Животопис
Воислав Коштуница е роден на 24 март 1944 година во Белград, во семејната куќа на неговиот татко, судијата Јован Дамјановиќ на Скадарска улица. Освен Дорќол, во детството и младоста, честопати престојувал во Милошевац, семејниот дом на мајка му, каде што е крстен во 1944 година откако семејството избегало од Белград, поради честите Англо-Американски бомбардирања во главниот град. Семејната куќа на Коштуница била разрушена двапати за време на војната, прво во априлското германско бомбардирање, а потоа и на сојузничките.
Прадедото на Коштуница, Јован Дамјановиќ, беше учесник во Светоандрејската општина од 1858 година, како народен пратеник од Коштуница. Од семејството на Дамјановиќ е исто така Анѓелија, мајка на војводата Живојин Мишиќ.
Беше член на редакцијата и главен уредник на неколку правни и филозофски списанија, како што се "Архива на правни и општествени науки", "Филозофски студии", "Филозофија и општество" и "Теорија". Тој е член на српскиот ПЕН центар.
Опозиција
Во осумдесеттите години на дваесеттиот век тој се вклучи во заштитата на човековите права, особено во Одборот за одбрана на слободата на мислата и изразот, во кој се собраа интелектуалци- дисиденти. Тој беше еден од 13-те интелектуалци кои ја вратија работата на предвоената Демократска партија во 1989 година за да разговараат со група пријатели во неговиот стан на Француска улица. Во времето на ДЕДВС во 1992 година, тој ја основа Демократската партија на Србија, чиј претседател беше. Тој беше пратеник во српскиот парламент од 1990 до 1997 година.
Претседател на Југославија
Како кандидат на ДОС, тој беше избран за претседател на Сојузна Република Југославија на изборите на 24 септември 2000 година. Коалицијата на Социјалистичката партија на Србија (СПС) и Југословенската левица (ЈУЛ) тврдеше дека Коштуница го доби првиот круг од изборите со мнозинство од 49 отсто од гласовите, што значеше дека треба да се одржи дополнителен круг на избори. Ова беше поттик за избивање на масовни протести, кои кулминираа на 5 октомври 2000 година. Врховниот суд го прогласи за победник на изборите во првиот круг.
Популарноста на Коштуница беше обележана со брз раст по доаѓањето на власт. Тој постигна рејтинг меѓу 70 и 86 проценти од граѓаните кои тврдеа дека имаат најголема доверба во него.
Во текот на 2001 година беше отворена дискусија со српскиот премиер Зоран Ѓинѓиќ. По екстрадицијата на Слободан Милошевиќ во Хашкиот трибунал, Коштуница тврди дека не бил информиран за таа одлука. Една уште поголема криза избувна во август 2001 година, кога Коштуница го обвини Ѓинѓиќ за организиран криминал и се закани дека ќе ги повлече своите министри од владата на Ѓинѓиќ. Оваа криза еруптираше по убиството на поранешниот офицер на Службата за државна безбедност Момир Гавриловиќ на 3 август 2001 година, неколку часа откако, наводно, беше со Коштуница во канцеларијата. Коштуница тврди дека Гавриловиќ бил убиен, бидејќи имал докази за вмешаноста на Ѓинѓиќ и Демократската партија во корупцијата и прикривањето на организираниот криминал. Двајца министри на ДСС (Александар Правдиќ и Обрмен Јоксимовиќ) поднесоа оставка и ја напуштија владата на Ѓинѓиќ.
Во ноември 2001 година, ЕСО се побуни против владата на Ѓинѓиќ, при што членовите на единицата за специјални операции, предводена од Милорад Улемек Легија, го блокираа автопатот во близина на Врбас и центарот Сава. Наводната прилика беше апсењето на обвинетите од Хаг на браќата Предраг и Ненад Бановиќ, а неофицијално се тврди дека Улемек сакал да избегне евентуално апсење за време на сведочењето на судењето на Високиот суд во Ибар, закажано за 12 ноември. Коштуница го поддржа бунтот на ЕСО.
На 24 јуни 2002 година, Коштуница неочекувано го замени началникот на Генералштабот, Небојша Павковиќ, иако претходно одби да го замени. НАТО и Зоран Ѓинѓиќ одамна бараат промена на Павковиќ, додека Павковиќ ја обвини Коштуница за тужба за "недемократски притисоци" и беше отпуштен затоа што одби да ја вклучи Југословенската армија во "валканата кампања" на југословенското претседателство против Ѓинѓиќ, меѓу кои беше наводното прислушување на владата на Ѓинѓиќ.
Кога Коштуница, додека сè уште е претседател на Југославија, се кандидираше за претседателските избори во Србија на 29 септември 2002 година, спроти Мирољуб Лабус, кандидат што ја предложи српската влада. Коштуница и Лабус влегоа во вториот круг од изборите, каде што Коштуница освои 1.991.947 гласови (66,86% од гласовите), но изборите не беа валидни, бидејќи помалку од 50% од регистрираните гласачи не гласаа во вториот круг.
По менувањето на Законот за избор на претседател на Републиката, вториот круг беше поништен, изборите беа повторени на 8 декември. Коштуница победи уште еднаш, освојувајќи 1.699.098 гласови, пред Воислав Шешељ, кој беше изгласан со 1063.296 лица. Изборите беа повторно откажани бидејќи 45,16% од гласачите кои гласаа не добија попис, овој пат во првиот круг. Кратко време по изборите на есен, климатизирани, меѓу другото, тивок бојкот на владата, кои не имаат свој кандидат, Коштуница објави дека неговите приоритети ќе биде да се урне владата на Ѓинѓиќ и распишување на предвремени парламентарни избори.
Убиство на Зоран Ѓинѓиќ и владата на Живковиќ
Тој функционираше како претседател на СР Југославија до февруари 2003 година, кога Сојузна Република Југославија беше реорганизирана во државната заедница на Србија и Црна Гора. Еден месец подоцна, Зоран Ѓинѓиќ беше убиен. Како непосредни извршители обвинети беа припадниците на ЕСО Милорад Улемек Легија и Звездан Јовановиќ, како припадници на Земунскиот клан, додека дел од јавноста го обвинуваше Коштуница дека стои позади тоа. Обвиненијата за врска со убиството на Ѓинѓиќ не доведоа до завршување на политичката кариера на Воислав Коштуница. По вонредните парламентарни избори одржани во декември 2003 година, со најголем број гласови освоени од Српската радикална партија, Коштуница имаше странска поддршка за формирање влада од проевропски партии, со цел да се спречи доаѓањето на радикалите на власт.
Премиер на Србија
По вонредните парламентарни избори во Србија во декември 2003 година, тој стана премиер на Србија (3 март 2004 година) откако Социјалистичката партија на Србија ја поддржа неговата малцинска влада, која, покрај Демократската партија на Србија, се состоеше од Г17 +, Српското движење за обнова и Нова Србија.
По вонредните избори на 21 јануари 2007 година, коалицијата Демократска партија на Србија и Нова Србија стана трета на власт во Националното Собрание. По долгите преговори со Демократската партија, втората најсилна партија во парламентот, Коштуница беше номинирана за кандидат за премиер. Владата на Коштуница беше изгласана на 15 мај 2007 година, неколку часа пред законскиот рок за свикување на нови избори.
Вториот премиерски мандат на Коштуница беше одбележан со чести кризи со коалициските партнери, Демократската партија и Г17 +, за пристапот на Србија во Европската Унија, решавањето на проблемите на Косово и Метохија, приватизацијата на НИС и планирањето на претседателските избори. Односите во коалицијата достигнаа најниско ниво во февруари 2008 година, по блиската победа на кандидатот на ДС Борис Тадиќ во вториот круг од претседателските избори и противењето на Коштуница на потпишувањето на Договорот за стабилизација и асоцијација со Европската унија, поради плановите на Европската унија да испрати мисија на ЕУЛЕКС во Косово без одобрување од Советот безбедност. Кризата беше привремено решена со одложување на потпишувањето на договорот за еден месец. Неколку дена подоцна, на 17 февруари 2008 година, косовските Албанци еднострано прогласија независност.
Повторно во опозиција и повлекување од власта
Тој поднесе оставка на функцијата претседател на ДСС на 19 март 2014 година, по слабите резултати на парламентарните избори. [4] [5] На 14 октомври, истата година, по изборниот конгрес, ја напушти ДСС, тврдејќи дека оваа партија ја изневерила сопствената програма.
Меѓународни договори
Коштуница учествуваше во изготвувањето на два договори за специјални паралелни врски (2001 и 2006 година) помеѓу Република Српска и Република Србија.
Хуиштокихуатл
Хуиштокихуатл е античка божица на солта и солената вода.
Украински железници
Украински железници (украински: Укрзалізниця) — државно претпријатие за железнички сообраќај во Украина, монопол што го контролира целосниот железничкиот сообраќај во земјата. Украински железници имаат патна мрежа од над 23.000 километри, што ги прави 13-ти најголеми во светот. Украинските железници се исто така шестиот најголем транспортер во светот.
Во 2015 година Украински железници се трансформирале преку спојување на државна агенција и претпријатие во државна сопственост во јавна акционерска компанија во сопственост на државата. Украинската државна администрација за железнички сообраќај е подредена на Министерството за инфраструктура. Генералниот директор на администрацијата се назначува од Кабинетот на министри на Украина.
Администрацијата вработува повеќе од 403.000 луѓе низ целата земја.
Финансиска состојба
Во 2008 година украинските државни железници транспортирале околу 498,5 милиони тони домашни товарни и 69,8 милиони тони меѓународен товарен сообраќај преку украинската територија. Податоците за товарниот сообраќај биле особено високи на сообраќајните патишта 3, 5 и 9, каде што во 2008 година биле пренесени вкупно 105 милиони тони. Понатаму, железниците опслужиле и околу 518,8 милиони патници во текот на годината. Државните железници објавиле годишен консолидиран буџет од нешто повеќе од 40 милијарди јени (5 милијарди американски долари) во 2008 година.
До крајот на 2005 година, железниците имале профит еквивалентен на 1,76 милијарди јени (220 милиони долари) од сите нивни операции, вклучувајќи товар, патнички услуги, придружни услуги и работењето на подружниците. Вкупниот капитал инвестиран во основни средства на Државните железници се смета дека е еквивалентен на околу 22 милијарди јени (4,4 милијарди американски долари). Сепак, амортизацијата на овие основни средства се проценува на околу 57%, или во однос на возниот парк, приближно на 66,7%.
Административна структура
Железниците се поделени во шест територијални железнички компании: Донецк, Лавов, Одеса, Јужна железница, југозападна железница и Блиско-Днепарска железница. Поделбата е чисто административна бидејќи не одговара на конкретните железнички линии или гранки. Имињата на регионалните железници се чисто историски, наследени од руската и австроунгарската империја.
Шесте одделни територијални железници имаат свои сопствени дирекции, распоредени во следниве градови:
Територијалните железници понатаму се поделени во неколку територијални администрации, обично четири или пет. Таквата поделба помага во доделувањето на патничките железнички линии во зависност од локацијата.
Инфраструктура
[[File:Europe rail electrification en.svg|thumb|Системи за електрификација во Европа:
1)Линиите со голема брзина во Франција, Шпанија, Италија, Велика Британија, Холандија, Белгија и Турција работат под 25 kV, како и големи линии на електрична енергија во поранешниот Советски Сојуз.]]
Целосниот обем на железници моментно е околу 22.300 километри, од кои 9.752 км (44.3%) е целосно со [(електрификација на железничката пруга| електрифицирана)] со употреба на надземни жици. Мрежата е целосно меѓусебно поврзана и се состои од 1.648 станици од сите димензии ширум низ целата земја. Најголемите станици се во градот Днепро и Киев.
Превозни средства
Украински железници поседуваат неколку ремонтни фабрики способни за производство на локомотиви и вагони. Покрај тоа, постојат и две посеби фабрики за инженерство кои исто така, произведуваат и железнички возен парк.
Во ноември 2010 година, Украински железници се согласи да купи 10 големобрзински комбинирани возови HRCS2 од Хјундаи Ротем. Првите два возови требало да бидат испорачани во февруари 2012 година, уште два во април, а уште два во мај, кога започнале и со работа.
Поради војната, некои фабрики кои произведувале локомотиви и вагони биле изгубени. Во декември 2017 година, бил потпишан договор со GE Transportation за стратешко партнерство за имплементација на 7-годишна програма за обновување на возниот парк, вклучувајќи и испорака на 30 локомотиви во септември 2018 година одкои 40% произведени во Украина.
Латвиски балзам
Латвиски балзам (Latvijas Balzams) — најголем производител на алкохолни пијалаци во балтичките држави со седиште во Рига.
Во 2006 година имал пазарно учество од околу 50% во Латвија. Претпријатието има долга историја со неговиот почеток може да се каже дека е 1900 година, кога започнал со работа магацинот бр. 1, кој подоцна бил именуван како Латвиски балзам во 1970 година и на крај станала акционерско друштво во 1997 година. Нивен главен производ е Ришки црн балзам, кој е традиционален латвиски растителен ликер.
Хелсингер
Хелсингер е значаен град во Данска, поточно во источниот дел на државата. Градот се наоѓа во рамките на Престолнинскиот регион, каде со околните населени места претставува општина, Општина Хелсингер. Денес Хелсингер има 46.300 жители (од 1 јануари 2012) во градот и околу 61.000 во поширокото градско подрачје. Хелсингер е познат и по замокот Кронборг, кој бил место на дејството во трагедијата на Вилијам Шекспир, „Хамлет“.
Природни усллови
Хелсингер се наоѓа во крајниот источен дел на Данска. Од главниот град Копенхаген, градот е оддалечен само 45 километри западно. Хелсингер истовремено претставува точка во Данска, која е најблиска до Шведска и Скандинавскиот Полуостров. Спроти Хелсингер се наоѓа шведскиот град Хелсинборг, оддалечен само 4 км преку морето.
'Релјеф: Градот Хелсингер сенаоѓа во крајната североисточна точка на данскиот остров Зеланд. Градското подрачје е типично за дански услои. Надморската височина на средиштето на градот се движи измеѓу 0 и 50 метри.
Клима: Климата во Хелсингер е претежно умерено-континентална под големо влијание на Атлантикот и топлата Голфска струја.
Води: Хелсингер се формирал на место каде почнува Ересундскиот премин од страна на Категат. На даденото место пролазот е најтесен, односно тука островот Зеланд е најблизок до Шведска и Скандинавскиот Полуостров.
Историја
Подрачјето Хелсингер било населено уште во времето на праисторијата. Денешното население првпат се споменува во 1321 година, а во 1420 година на местото бил подигнат замок, кој бил главна причина за оживување и развивање на населбата. Затоа населбата во 17 век ги добила градските права.
Населени
Денес Хелсингер има 46.300 жители во градските граници и околу 61.000 со околните населени места.
Етнички состав Населението на Хелсингер до пред неколку децении било типично населено со етнички Данци. И денес етничките Данци се поголемото мнозинство во градот, но мал дел од населението се доселеници.
Стопанство
Хелсингер денес првенствено се потпира на терцијалниот стопански сектор, трговија, услуги и туризам.
Културни знаменитоси на градот
Градот Хелсингер е значајно туристичко одредиште, пред сè благодарејќи на замокот Кронборг, кој место на дејството во трагедијата на Шекспир, „Хамлет“.
Кетрин Зита-Џонс
Кетрин Зита-Џонс (Catherine Zeta-Jones) — велшка глумица родена на 25 септември 1969 година. Таа ја започна својата кариера на сцена уште од рана возраст. Откако се појави во голем број телевизиски филмови на Обединетото Кралство и Соединетите Американски Држави, вклучувајќи ја улогата во „Омилените мајски пупки“ од 1991 до 1993, таа се истакна со улоги во Холивудски филмови како што се акцијата „Маската на Зоро“ во 1998 и крими трилерот „Замка“. Нејзино најголемо пробивање беше со улогата во филмот „Титаник“ во 2000 година, за која го доби првиот Златен Глобус, номинирана за најдобра глумица. Зита-Џонс ја играше улогата на Велма Кели во филмската адаптација на мјузиклот „Чикаго“ во 2000 година и доби Оскар за најдобра споредна женска улога и беше номинирана за Златен Глобус за најдобра глумица. Подоцна, се појави во романтичната комедија „Неподнослива суровост“ во 2003 и во „Дванаесетмина на Оушн“ во 2004. Таа исто така глумеше во продолжението на филмот „Легендата за Зоро“ во 1998 и во романтичниот трилер „Спротивставување на смртта“.
Животопис
Кетрин Зита-Џонс е родена на 25 септември 1969 во Свонси, Велс. Нејзината мајка Патриција била шивачка, а татко и сопственик на фабрика за слатки. Нејзиниот татко потекнува од Велс, а нејзината мајка од Ирска. Нејзиното средно име, Зита, го наследила од нејзината баба, наречена по еден брод на простаништето во Свонси. Зита-Џонс има двајца браќа. Нејзиниот помлад брат, Стефан, е нејзин личен менаџер и продуцент за Милквуд Филмс. Нејзиниот друг брат, Крег, е каскадер. Зита-Џонс се школувала во училиштето Думбартон хаус во Свонси, но рано го напуштила поради големи амбиции кон глумата. Додека, еднаш во Думбартон, нејзините пари за ручек ненамерно и ги украл соученик, глумецот Роб Брајдон. Подоцна го посетуваше училиштето за уметничко образование во Чизик, западен Лондон, како редовен ученик во три-годишен курс по музички театар.
Кариера и почеток на работата, 1986-1995
Нејзината кариера започна уште во детството. Често глумеше пред пријателите и семејството и беше дел од локалната танцова дружина во училиштето за танци Хазел Џонсон, за која се подготвуваа во црквата Сеинт Албан во Трибут. Таа достигна професионално деби со водечката улога во „Ени“, производство на Свонси Гранд Театар. Кога имаше 14 години, Зита-Џонс настапуваше како Талула во филмската продукција на Багзи Малоун. Во 1986, на 17 годишна возраст беше дел од хорот Игра во пижами во театарот Хеимаркет. Шоуто непосредно го обиколи Обединетото Кралство и во 1987, глумеше во 24тата Улица, како Пеги Сојер во театарот Ројал, Друри Лејн. Кетрин беше назначена за главна улога откако се разболеа двете глумици и нејзиниот заменик што ја глумеа Пеги Сојер. Исто така ја играше улогата на Меи Џонс на уличната сцена на операта Курт Веил во Лондонскиот колосеум театар. Откако шоуто заврши, таа отпатува за Франција каде што ја играше главната улога во филмот „1001 ноќ“ на францускиот режисер Филип де Брока. Нејзините способности во танцување и пеење и беа сигурна иднина, но улога како Мариет во успешната Британскка телевизиска серија „Омилените Мајски Пупки“ (1991-1993), која е обработка на истоимената новела на Х.Е. Батес, и донесе големо внимание и ја направи една од омилените на Британскиот таблоид. Успешно флертуваше и со музиката, почнувајќи како дел од албумот на Џеф Веин во 1992 во музичката верзија на Спартакус, и синглот „ За сите времиња“ беше објавен во истата година. Оваа песна го достигна 36-тото место на Британската листа. Ги објави и сингловите „Во рацете на љубовта“, „Не можам да си помогнам себеси“, и дуетот со Дејвид Есекс „Патишта до вистинска љубов“, кои го достигнаа 38-то место на Британската список на синглови во 1994. Се појави и во една епизода во американската телевизиска серија „Хроники на младиот Индијана Џонс“ (1992-1993) како и во филмот „Кристофер Колумбо: Откритието“ (1992). Во 1990, на 21 година, Зита-Џонс учествуваше во телевизиска реклама за Deutsche Bahn, играјќи ја улогата на млада жена која бега од мажот поради несреќен брак, улога која всушност и помогна да ја промовија својата кариера како глумица. Таа се прослави со многубројни телевизиски проекти како „Враќањето на Природата“ (1992-1993), филм заснован на истоимената новела на Томас Херди од 1878 и мини сериите „Катерина Велика“ (1995). Зита-Џонс исто така се појави и во „Исчезнатиот наследник“ (1993), комедија со Ерик Идл, Рик Моранис и Џон Клиз. Во 1996, настапи во акциониот филм „Фантомот“, како злобната авијатичарка Сала, филм заснован на комедијата на Ли Фолк. Следната година, се појави во „Титаник“ (1996), во кој исто така глумеа Питер Галагер, Тим Кури и Џорџ Скот.
Успех во кариерата, 1998-2003
Стивен Спилберг, кој ја забележа изведбата на Зита-Џонс во мини серијата „Титаник“(1996), ја препорача на Мартин Кембел, режисерот на „Маската на Зоро“ (1998). Ја доби главната улога во филмот, заедно со Ентони Хопкинс и Антонио Бандерас. Таа научи да танцува, да јава, да мечува и посетуваше часови за дијалект за да ја одигра улогата на Елена. За нејзината глума, списанието „Варајати“ напиша: „Зита-Џонс како центар на внимание е маѓична и слатка, и со импресивна грациозност се наслонува кон физичките потреби на својата улога. Таа доби многубројни награди, како „Blockbuster Entertainment Award“ за омилена нова женска глумица, „Empire Award“ номинација за најдобра британска глумица и „Saturn Award“ номинација за најдобра глумица. Во 1999, заедно со Шон Конери, глумеа во филмот „Замка“, и со Лиам Нисон и Лили Тејлор во „Собиралиште на духови“. Следната година се појави во „Сообраќаен метеж“ со нејзиниот иден сопруг Мајкл Даглас. Филмот доби награда од медиите, со критика од страна на Далас Обсервер нарекувајќи го филмот „извонреден успех во обработка на филм, прекрасна и брутална работа“. Улогата на Зита-Џонс ја доби нејзината прва номинација за Златен глобус за најдобра глумица како и многу други номинации и признанија. Ја доби главната улога во романтичната комедија „Американски драги“ (2001), заедно со Џулија Робертс, Били Кристал и Џон Кјузак. Филмот не доби добри коментари и забелешки, списанието „Лос Анџелес Викли“ изјави за филмот „не само што е обичен, туку е и агресивен и арогантен“. И покрај тоа, филмот беше хит и се продаде низ светот за повеќе од 138 милиони американски долари. Таа во филмот ја играше улогата на Гвен Харисон, која е филмска ѕвезда. Во 2002, Зита-Џонс ја доби улогата на смртоносната Велма Кели, филм кој е адаптација на Бродвеј мјузиклот „Чикаго“. Нејзината глума во филмот беше добро прифатена од страна на критичарите; известувач за „Сиетл Пост“ изјави: „Зита-Џонс е прекрасно злобна божица“. Списанието „Стејт“ исто така го пофали нејзиното глумење, изјавувајќи „таа има постојана доверба, која ви го одзема вниманието од не секогаш течно танцување, и покрај тоа, таа е совршена професионална танчерка, со маѓични раце и нозе и умерено деколте.“ „Чикаго“ (2002) беше трговски успех, со заработка над 306 милиони американски долари, и доби универзално признание. Во 2003, таа го читаше ликот на Марина во анимираниот филм „Синбад: Легендата за седумте мориња“ заедно со Бред Пит, и глумеше како распуштеницата Мерилин Ретрокс во црната комедија „Неподносливо злобно“ заедно со Џорџ Клуни.
Приватен живот
Зита-Џонс и глумецот Мајкл Даглас, се родени на ист датум, но тој е 25 години постар од неа. Го запозна на Довил Филм Фестивал во Франција во август 1998, претставен од страна на Дени ДеВито. Тие почнаа да се состануваат во март 1999. Зита-Џонс тврди дека кога се запознале, тој и рекол „сакам да бидам татко на твоите деца“. Се верија на 31 декември 1999 и се венчаа во хотелот „Плаза“ во Њујорк на 18 ноември 2000, една недела по финализирањето на разводот на Даглас. На нивната свадба пееше традиционален Велшки хор (Cor Cymraeg Rehoboth). Нејзиниот велшки златен прстен е со келтски мотив и е купен во велшкиот град Абериствит. Тие имаат две деца. Нивниот син, Дилан Мајкл Даглас (крстен по Дилан Томас), роден на 8 август 2000 година, со бременоста на неговата мајка, учествуваше во филмот „Трафик“(2000). Нивната ќерка, Керис Зита Даглас е родена на 20 април 2003 година. Во 2004 година, Даглас и Зита-Џонс повлекоа легална акција против манијакот Даунет Најт, кој беше обвинет за праќање насилнички писма на двојката, кои содржеа закани за животот на Зита-Џонс. Сведочејќи, Зита-Џонс изјави дека заканите ја растревожиле и доживеала растројство. Најт потврди дека таа била вљубена во Даглас и ги призна навредите, кои одземаа време од октомври 2003 до мај 2004 година. На Најт и беше изречена три годишна казна затвор.
Во август 2011 година, беше изјавено дека Зита-Џонс се обидува да се откаже од цигарите со помош на употреба на електронска цигара. Двајцата со нејзиниот сопруг водеа битка за да се откажат од цигарите, додека Даглас беше под третмани за четврта фаза рак на грло.
Иламатекухтли
Иламатекухтли е стар ацтечки бог на земјата, смртта и на Млечниот Пат.
Кошари (Горно Дивјаци)
Кошари — археолошко наоѓалиште во крушевското село Горно Дивјаци. Претставува средновековна црква со некропола. Се наоѓа на 2 км јужно од селото, на зарамнето плато обраснато со дабова шума, кое зафаќа простор од околу 200 × 100 м, каде се гледаат урнатини од сакрален објект со можна некропола. Денес, таму се наоѓа црквата „Св. Ѓорѓи“.
Кудиги
Кудиги - италијанско-американско јадење кое се состои од италијански колбас зачинет со слатки зачини кој се служи како сендвич, често со сирење од моцарела и сос од домати. Го има во горниот полуостров Мичиген, во средниот запад на САД.
Подготовка
Кудиги може да се сервира на многу начини во многу италијанско-американски јадења. Како сендвич, првично се служел со сиров кромид и сенф на ролна, но денес обично се служи со сирење од моцарела и сос од домати. Дополнителни додатоци може да се печурки, кромид и зелени пиперки.
Вкусот на Кудиги варира во зависност од количеството на каранфилче и цимет присутни во мешавината.
Историја
Се смета дека Кудиги прво се подготвувал од котехино, северноиталијански свеж колбас направен од свинско месо, маснотии и џимиринки. Сендвичот и неговиот карактеристичен колбас првично биле продавани во северен Мичиген од италијански имигранти во 1936 година, кои го нарекле гудиги.
Наводи
<references group="" responsive="0">
Ицтлаколиухкви-Ишквимили
Ицтлаколиухкви-Ишквимили е ацтечки бог на каменот и студот.
Њу Бранзвик
Њу Бранзвик (англиски: -{New Brunswick}- / француски: Nouveau-Brunswick) е покраина во Канада. Статус на покраина има од 1867 година.
Најголеми градови во покраината се Сент Џон (англиски: / француски: -{Saint John}-) и Монктон (англиски: / француски: -{Moncton}-).
Јазици
Канадскиот попис во 2006 ни покажува население од 729,997 жители. од кои 714,490 поединечно одговориле на прашањето„друг мајчин јазик„:
Список на државни водачи во 1333 година
Ова е список на државни водачи во 333 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Македонија на Евровизија 2022
Македонија учествуваше на Изборот за песна на Евровизија 2022 во Торино, Италија, со песната „ Circles “ во изведба на Андреа. Македонскиот радиодифузер Македонска радио телевизија (МРТ) го организираше националното финале За Евросонг 2022 со цел да се избере македонскиот запис за натпреварот. Шест пријавени се натпреваруваа во националното финале и „Circles“ во изведба на Андреа беше прогласен за победник на 4 февруари 2022 по комбинацијата на гласови од петчлената меѓународна жири комисија и јавното гласање.
Македонија беше извлечена да се натпреварува во второто полуфинале на Изборот за песна на Евровизија што се одржа на 12 мај 2022. Настапувајќи за време на шоуто на позиција 11, „Circles“ не беше објавена меѓу најдобрите 10 акти во второто полуфинале и затоа не се квалификуваше за да се натпреварува во финалето. Подоцна беше откриено дека Македонија се пласираше единаесетта од 18 земји учеснички во полуфиналето со 76 бодови.
Позадина
Пред натпреварот во 2022, Македонија учествуваше на Изборот за песна на Евровизија дваесет пати од нејзиното прво учество во 1998 под привремениот назив „поранешна југословенска Република Македонија“, скратено „ПЈР Македонија“. Најдобриот резултат на земјата во натпреварот до овој момент беше седми, што го постигна во 2019 со песната „ Proud “ во изведба на Тамара Тодевска. По воведувањето на полуфиналето во 2004, Македонија настапи само во шест финалиња.
Македонскиот национален радиодифузер, Македонската радио телевизија (МРТ), го емитува настанот во Македонија и го организира процесот на селекција за влез на земјата. МРТ ги потврди своите намери да учествуваат на Изборот за песна на Евровизија 2022 на 20 октомври 2021. Помеѓу 2008 и 2011, Македонија ги избираше своите записи користејќи го националното финале Скопје фест. Во овој период, земјата не успеа да се квалификува во финалето во секоја прилика. Помеѓу 2012 и 2014, радиодифузерот внатрешно го избра влезот на Македонија, што резултираше со единствена квалификација во финалето во овој период во 2012. По неуспехот да се квалификува во 2015 каде Скопје Фест беше искористен како национално финале, радиодифузерот внатрешно го избра влезот на земјата помеѓу 2016 и 2021, што резултираше со единствена квалификација во финалето во овој период во 2019. За 2022, радиодифузерот се врати на користење на национално финале за избор на влез за Македонија.
За Евросонг 2022
За Евросонг 2022 беше натпревар за песна организиран од МРТ што служеше како национално финале на Македонија за избор на нивниот кандидат за Изборот за песна на Евровизија 2022. Шест пријавени учествуваа на натпреварот кој се состоеше од две емисии на 28 јануари 2022 и 4 февруари 2022. Се одржа за време на програмата на МРТ 1 Стисни Плеј, чиј водител беа Александра Јовановска и македонската евровизиска претставничка за 2017 година, Јана Бурческа.
Конкурентни записи
Бил отворен период за поднесување за заинтересираните уметници и композитори да ги достават своите песни помеѓу 10 декември 2021 и 16 јануари 2022. МРТ при затворањето на рокот прими 47 прилози, а шест пријавени беа избрани од седумчлена комисија во состав Мери Попова (МРТ 1), Зоран Мирчевски (МР 2), Билјана Николовска (МР 1), Александра Јовановска (МР 2)., Јана Бурческа (МРТ 3), Маја Трпчановска (МРТ 1) и Ардита Имери (МРТ 2). Шестте натпреварувачки изведувачи и песни беа објавени на 4 февруари 2022.
Финале
Шестте кандидати беа претставени на јавноста за време на првото шоу на 28 јануари 2022 и јавноста можеше да гласа онлајн на официјалната веб-страница на Евровизија evrovizija.mrt.com.mk до 4 февруари 2022. Комбинацијата од 50/50 од онлајн гласањето и петчленото меѓународно жири ја избраа „Circles“ во изведба на Андреа за победник, што беше објавено за време на втората емисија на 4 февруари. Меѓународниот жири панел го сочинуваа Гордон Бонело (малтешки ТВ продуцент и новинар), Тали Ешколи (музичка критика и шеф на делегацијата за Israel), Натија Мшвениерадзе (ТВ продуцент и шеф на делегацијата за Georgia), Феликс Бергсон (писател, актер и шеф) на Делегацијата за Iceland) и Дејвид Церуњан (ТВ продуцент и шеф на делегацијата за Armenia). На победникот му беше доделена и парична награда од 2.000 евра. Покрај прогласувањето на победникот, во емисијата гостуваа македонската евровизиска претставничка за 2019 Тамара Тодевска и македонската детска евровизиска претставничка за 2021 Дајте Музика.
Подготовка
На 5 февруари, МРТ објави дека „Circles“ ќе претрпи продукциски измени за Изборот за песна на Евровизија како дел од буџетот од 2.000 евра доделен од радиодифузерот. Официјалното музичко видео за песната беше објавено на 10 март преку официјалниот канал за песна на Евровизија на YouTube.
Промоција
Андреа имаше неколку настапи низ Европа за специјално да го промовира „Circles“ како македонски влез на Евровизија. На 4 март, Андреа се појави за време на презентацијата на црногорскиот влез на Евровизија 2022,. На 5 март, Андреа ја претстави обновената верзија на „Circles“ за прв пат за време на финалето на романското национално финале на Евровизија. На 3 април, Андреа настапи за време на Лондонската Евровизиска Забава, која се одржа во хотелот Хард Рок во Лондон, Обединетото Кралство, а домаќини беа Педи О'Конел и СуРи. На 7 април, Андреа настапи за време на настанот Israel Calling што се одржа во Менора Мивтахим Арената во Тел Авив, Израел. На 16 април, Андреа настапи за време на настанот PrePartyES 2022 што се одржа во местото Сала Ла Ривиера во Мадрид, Шпанија, а домаќин беше Рут Лоренцо. Според правилата на Евровизија, сите земји со исклучок на земјата домаќин и „Големата петорка“ (Франција, Германија, Италија, Шпанија и Обединетото Кралство) треба да се квалификуваат во едно од двете полуфиналиња за да се натпреваруваат во финалето. Најдобрите десет земји од секое полуфинале напредуваат во финалето. Европската радиодифузна унија (ЕБУ) ги подели земјите натпреварувачки во шест различни групи врз основа на моделите на гласање од претходни натпревари, а земјите со поволна историја на гласање беа ставени во иста група. На 25 јануари 2022, беше одржана ждрепка за распределба со која секоја земја се пласираше во едно од двете полуфиналиња, како и во која половина од шоуто ќе настапи. Македонија беше сместена во второто полуфинале, кое се одржа на 12 мај 2022, а беше извлечена да настапи во втората половина од шоуто.
Откако беа објавени сите натпреварувачки песни за натпреварот во 2022, редоследот за полуфиналето беше одлучен од продуцентите на шоуто, а не преку друго извлекување, така што слични песни не беа поставени една до друга. Македонија требаше да настапи на позицијата 11, по влезот од Ирска и пред влезот од Естонија.
Двете полуфиналиња и финалето беа емитувани во Македонија на МРТ 1 и МРТ 2 со коментар на Ели Танасковска. Портпаролот на Македонија, кој го објави најдобриот резултат од 12 бодови доделени од македонското жири за време на финалето, беше Јана Бурческа, која претходно ја претставуваше Македонија на натпреварот во 2017.
Полуфинале
Андреа учествуваше на технички проби на 3 и 6 мај, проследени од генерални проби на 11 и 12 мај. Ова го вклучуваше жири шоуто на 11 мај, каде што професионалните жирија од секоја земја ги гледаа и гласаа за настапите.
На крајот на шоуто, Македонија не беше објавена меѓу топ 10 акти во второто полуфинале и затоа не успеа да се квалификува за да се натпреварува во финалето. Подоцна беше откриено дека Македонија се пласираше на единаесеттото место во полуфиналето, добивајќи вкупно 76 бодови: 20 бодови од телефонското гласање и 56 бодови од жиријата.
Гласање
Подолу е преглед на бодовите доделени на Македонија во второто полуфинале. Гласањето за време на трите емисии вклучуваше секоја земја да додели две групи на бодови од 1-8, 10 и 12: една од нивното професионално жири, а другата од телевоутинг. Точниот состав на професионалното жири и резултатите од жирито и телевоутингот на секоја земја беа објавени по финалето; поединечните резултати од секој член на жирито исто така беа објавени во анонимизирана форма. Македонското жири го сочинуваа Агни Авшар, Андријана Јовановска, Иван Петровски, Никола Мицевски и Јон Ајди. Во второто полуфинале, Македонија се пласираше на 11-тото место со 76 бодови, на само едно место од квалификациите. Македонија доби и дванаесет бодови од гласањето на жирито од Германија. Во текот на натпреварот, Македонија ги додели своите 12 бодови на Србија (и во жирито и во телевоте) во второто полуфинале, а на Шпанија (жири) и Србија (телевотот) во финалето.
Детални резултати од гласањето
Македонското жири го сочинуваа следните членови:
Наводи
<references group="" responsive="1">
Ицли
Ицли е ацтечки бог на жртвувањето и на камените ножеви.
Вилијам IV
Вилијам IV (Вилијам Хенри, роден на 21 август 1765, починал на 20 јуни 1837) бил крал на Обединето Кралство на Велика Британија и Ирска и на Хановер од 26 јуни 1830 па сè до неговата смрт. Вилијам, третиот син на Џорџ III и помлад брат и наследник на Џорџ IV, бил последниот крал и претпоследен монарх во Британската куќа на Хановер.
При неговата смрт, Вилијам немал правно потомство, иако тој преживеал со осум од десет вонбрачни деца кои ги имал со глумицата Доротеја Јордан, со која живеел 20 години. Вилијам бил наследен во Обединетото Кралство од својата внука, Викторија, a во Хановер од неговиот брат, Ернест Август I.
Ран живот
Вилијам е роден во раните утрински часови на 21 август 1765, во Бакингемската палата, како трето дете - син на кралот Џорџ III и на кралицата Шарлот. Тој имал двајца постари браќа, Џорџ и Фредерик и не се очекувало да ја наследи круната. Вилијам бил крстен во комората на Големиот Совет во палатата на светецот Џејмс на 20 септември 1765 година. Неговите кумови биле неговите чичковци по таткова линија, војводата од Глостер и принцот Хенри (подоцна војвода од Камберленд), а неговата кума била неговата тетка, по таткова линија, принцезата Августа, тогаш наследна војвотка од Брауншвеик-Волфенбител.
Поголемиот дел од неговиот ран живот го поминал во палатите Ричмонд и Кју, каде што се школувал од страна на приватни тутори. На возраст од тринаесет години, тој и се приклучи на Кралската морнарица како човек на мидел, и бил присутен во Битката кај Кејп Сент Винсент во 1780 година. Неговите искуства во морнарицата се чини дека се помалку различни од оние на другите луѓе на миделот (иако учител го придружуваше на брод), правејќи го својот дел за готвење, и бил уапсен со неговите пријатели по тепачката во која биле пијани, во Гибралтар (тој беше набрзина објавен кога неговиот идентитет стана познат). Тој служеше во Њујорк за време на Американската војна за независност. Додека принцот беше во Америка, Џорџ Вашингтон одобри заговор за да го киднапираат, пишувањето "Духот на претпријатието воочлив во вашиот план за изненадувањето во нивните кругови и доведувањето на Принцот Вилијам Хенри и Адмирал Дагби заслужува аплауз, и го имате мојот орган за да се направи обид на било кој начин, и во тој временски период, како што вашата пресуда може да се насочи. Јас сум целосно убеден, дека сето тоа е непотребно за да ве предупредуваат против кудење за навреда или навреда на лицата на принцот или адмирал ... "
Заговорот не дојде до реализација; Британците слушнаа за тоа и му доделуваа чувари на принцот, кој дотогаш одеше низ Њујорк без придружба.
Вилијам стана полковник во 1785 и капетан на ХМС Пегаз следната година. Кон крајот на 1786, тој беше стациониран во Западна Индија под Хорацио Нелсон, кој пишувал за Вилијам, "Во својата професионална линија, тој е супериорен во однос на две-третини, сигурен сум, на поморската листа; и во центарот на вниманието на налози, и почит кон својот претпоставен офицер, дека јас не ги знам неговите способности ". Двајцата беа големи пријатели, и ручаа заедно речиси секоја вечер. На свадбата на Нелсон, принцот инсистираше на подарување на невестата. На нему му беше дадена команда од фрегата ХМС Андромеда во 1788, и следната година беше унапреден во Заден-адмирал во командата на ХМС Валиант.
Служба и политика
Новосоздадениот војвода престана со својата активна служба во Кралската морнарица во 1790 година. Кога Обединетото Кралство и објави војна на Франција во 1793 година, тој беше нестрплив да и служи на својата земја и да очекува команда, но не му беше даден брод, прво можеби затоа што тој си ја скршил раката кога како пијан паѓал по скали, но подоцна затоа што одржал говор во Горниот Дом со спротивставување на војната. Следната година тој зборуваше во корист на војната, очекувајќи ја командата по неговата промена на срцето. Никој не дојде. Адмиралитетот дури и не одговори на неговото барање. Тој не ја изгуби надежта дека ќе биде назначен за активен пост, но кога направи адмирал во 1798 година, рангот беше чисто ударен. И покрај постојаните барања, на нему никогаш не му беше дадена команда во текот на Наполеоновите војни. Во 1811, тој беше назначен за почесна позиција како адмирал на морнарицата. Во 1813 година, тој дојде најблиску до какви било вистински борби, кога тој ги посети британските војници коишто се бореа во Холандија, Белгија. Гледајќи го бомбардирањето на Антверпен од црквата, дојде под оган. Куршумот му го прободе палтото.
Наместо да служи на море, тој помина некое време во Горниот Дом, каде што  зборуваше за опозицијата кон укинување на ропството, кое иако нелегално во Велика Британија сè уште постои во Британските колонии. Слободата би ги направила робовите малку подобри, тврди тој. Тој патувал насекаде, и во неговите очи, животниот стандард помеѓу слободните луѓе во Шкотските гори и островите на Шкотска беше полош од оној на робовите во Западна Индија. Неговото искуство во Западна Индија ја позајми сериозноста на неговата позиција, која беше сметана како добро аргументирана само од некои од неговите современици. Други мислеа дека е  "шокантно да толку млад човек, под никакви предрасуди на интерес, треба да биде сериозен во продолжението на трговијата со робови". Во својот говор во Домот на лордовите, војводата ги навреди водечките отстранувања на смртната казна, велејќи: "поборниците на укинување или се фанатици или се лицемери, и
Врски и брак
Од 1791 година, војводата од Кларенс живееше 20 години со една ирска глумица, Доротеја Бленд, подобро позната по своето сценско име, г-ѓа Јордан, во почетокот на нејзината сценска кариера, насловот "Госпоѓа" се претпоставува да ги објасни неповолната   бременост  и  "Јордан", бидејќи таа "ја премина водата" од Ирска до Велика Британија.
Вилијам беше дел од првата генерација да расте до достасување според Актот на кралските бракови 1772 година, којшто забранувал потомци на Џорџ II од брак, освен ако тие имаа добиено согласност од монархот, или, ако на возраст над 25 години, давајќи му дванаесет месечно известување на Личниот совет на Кралицата/Кралот (на Велика Британија). Неколку од синовите на Џорџ III, вклучувајќи го Вилијам, избраа да живеат заедно со жените што ги сакаа, наместо да бараат жена. После се, помладите синови, вклучувајќи го и Вилијам, не се очекуваше да бидат во ред, кои се сметаат за безбедни откако принцот од Велс се ожени и имаше една ќерка, принцезата Шарлот.
Вилијам изгледаше како да ужива во домаќинлакот во својот живот со г-ѓата Јордан. Војводата даде забелешка за пријателката", г-ѓа Јордан е многу добро суштество, многу добра куќна помошничка и грижлива за своите деца. За да бидете сигурни дека таа е апсурдна понекогаш и си го има нејзиниот хумор. Но, постојат такви работи, повеќе или помалку такви работи во сите семејства. " Парот, додека живееше тивко, уживаше да се забавува, со г-ѓа Јордан, пишување во доцните 1809: "Ние ќе имаме полна сала и весела куќа овој Божиќ, ' во која што драгиот Војвода се воодушевува". Кралот, генерално донекаде со фината жена, го прифати односот на неговиот син со глумицата (иако препорачува дека тој ја преполови нејзината согласност) и во 1797 година, беше создаден шумарот на буштрестите паркови на Вилијам, во кој беше вклучен голем престој, буштреста куќа, за одгледување на семејство на Вилијам. Вилијам ја користеше буштрестата куќа како негово основно живеалиште сè додека тој стане крал. Неговото живеалиште во Лондон, куќата Кларенс, беше изградена според замислата на Џон Неш помеѓу 1825 и помеѓу 1827 година.