cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Стомачен танц
Стомачен танц – мажи
Професионалната верзија на Ракс Шарки, развиена во Египет во 1930-тите, имала за цел да ја прикаже женската убаавина и гламур. И тогаш мажите имале споредна улога во развојот на Ракс Шарки. Всушност, многу од кореографите и учителите биле мажи, како Ибрахим Акеф (роднина на танцувачката ѕвезда Наима Акеф) и Махмуд Реда (основач на Реда ансамблот, првата театарска танцувачка група во Египет). Актуелниот тренд на машки изведувачи на овој танц започна во 60-тите и 70-тите во Соединетите Држави, со изведувачи како Ибрахим Фарах (американец со либанско потекло), Роман „Берт“ Баладин и Џон Комптон. Денес има повеќе познати мажи - изведувачи, не само во Америка, туку низ цел свет. Многу машки и женски танчари дебатираат за тоа дали постои разлика меѓу кустумите, однесувањето и динамиката кај машкиот и женскиот стомачен танц. Иако машките изведувачи ги има во многу помал број од женските, нивниот број драматично расте во последните дваесет години. Популарни машки танчари во САД и Латинска Америка од 1970-тите па до денес се Берт Баладин, Џон Комптон, Серџо, Хорацио Сифуентес, Касим од Бостон, Амир од Бостон, Адам Басма, Ибрахим Фарах, Јусри Шериф, Азис, Кемал, Амир Талиб, Марк Балахадиа, Франциско Каранца ( Мистер Стомачен танц на САД за 1989г.), канадскиот танчар Вализан, Џим Боз и Тарик Султан. Некои од нив се родени во Америка, некои се иселеници од Блискиот Исток и Европа. Басма е роден во Либан. Шариф (доаѓа од Египет, а се преселил во САД во раните 1990-ти) беше член на Реда Ансамблот, првата национална танцувачка група во Египет. Воден од Махмуд Реда, поранешен гимнастичар кој го претставувал Египет на Олимпијадите, Реда Ансамблот постоел повеќе од четири децении. Некои машки изведувачи влијаеле на оваа форма на танц, најмногу Хорацио Сифуентес, којсега е во Германија и кој го комбинира балетското искуство со различни видови на танци од Блискиот Исток за да издејствува на машките и женските стилови на стомачен танц. Тарик Султан од Њујорк даде придонес за документирање на историјата на улогата на мажот врз танцот. Неговото дело „Ориенталниот танц, не е повеќе само за жени“ е едно од најточните историски и културни дела на оваа тема. И Антони Шеј, авторот на Кореофобија, во неговото дело „Машкиот танчар“ ги напаѓа митовите дека танцот е исклучиво женска форма и дека машките изведувачи се само имитатори на жените. Тој нуди историски и културни извори како доказ за присутноста на мажите во танцот на Блискиот Исток, не само на социјално ниво, туку и на професионално. Многу машки танчари се признаени во светот како танчари со исклучителни способности, како египетскиот танчар Тито Сеиф, кој танцува во Шарм ел Шеик; сиријскиот танчар Џамил, изведувачи во Сиднеј, Австралија, и Тарик Султан, кој живее во С.А.Д, а редовно танцува во Египет. Покрај спротивставените мислења – дека танцот е изразување на моќта на жените, или дека танцот е „женска работа“, бројот на машките танчари во целиот свет расте и е сè повеќе прифатен.
Здравјето и стомачниот танц
Стомачниот танц влијае добро и ментално и физички. Танцот е добар за кардио-васкуларни вежби и помага за поголема флексибилност и сила, фокусирајќи се на торзото, а влијае и на нозете. При повеќе стилови на стомачен танц се истакнува мускулна „изолација“, односно се учи движење на различни мускули или мускулни групи одделно. Користење на превез влијае на рацете, рамењата и генерално на горниот дел од телото, а зилсите влијаат на прстите. Стомачниот танц одговара за сите возрасти и градби на телото. Како вежба, преку стомачниот танц може да се согорат исто толку калории како и преку лесно џогирање, пливање или возење велосипед. Особено полезно е за жените бидејќи го намалува ризикот за остеопороза. Во зависност од ритамот на музиката и повторувањето на движењата, може да се забрза дишењето и ритамот на срцето, што помага за кардиоваскуларно засилување. Според Али, инструктор во студио, „една сесија стомачен танц движи стотици мускули, согорува калории и помага против стрес“. Еден час стомачен танц согорува скоро четиристотини калории. Предноста на стомачниот танц одговара на сите возрасти и градби на тело. Многу стилови на стомачен танц влијаат на различни мускули или поединечно на мускулни групи. Танцување со превез влијае на горниот дел од телото, рацете и рамењата. Танцување со цимбали влијае на прстите. Движењето со колковите ги зацврстува стомачните мускули, како и мускулите на грбот. Стомачниот танц со мал интензитет го подобрува метаболизмот. Ја подобрува и флексибилноста и е добра вежба за согорување калории. Во источната медицина, како и во физикалната терапија, центарот на телото игра важна улога. Според источната и индиската филозофија карлицата е извор насила и склад на енергија. Движењата кои се поврзани со стомакот и карлицата играат улога кај жената при породувањето, односно го олеснуваат. Стомачниот танц го намалува ризикот од остеопорозни заболувања. Истражувањата докажале дека стомачниот танц, како танц на целото тело, е добар и заштитува од остеопороза. Истражувањето на Анете Пафрат на Универитетот во Хамбург беше поврзано со менструалните проблеми на жените. За време на курсот, жените позитивни резултати во однос на нивната менструација, сексуалност и тело. Движењата при стомачниот танц се идеални за зрело тело. Сите органи кои се опфатени од хормонските промени при менопаузата се зајакнуваат со зголемена циркулација на крвта. Жените гледаат на стомачниот танц како откривање на убавината и моќта на нивното тело и како придобивка на физички и ментален план.
Забрана на стомачниот танц
Стомачниот танц е забранет во некои области. Во Египет постоеше забрана од една година за странските танчари, бидејќи египетските танчари се жалеле дека им ја крадат работата. Забраната прекина во септември 2004г.
Стомачниот танц во поп-културата
Стомачниот танц стана популарен во Латинска Америка со суперѕвездата Шакира, која комбинира стомачен танц, латино и други модерни стилови на танци. Иако е од Колумбија, нејзиното либанско етничко потекло влијае на нејзината музика и танц. Во многу епизоди од бразилската серија Клон, чие дејство се одвива во Бразил и Мароко, има сцени со стомачен танц. Стомачен танц има и во неколку делови од Џејмс Бонд. Стомачниот танц беше заштитен знак и на Р&Б-пејачката Алаја, која го нарекуваше вртење на телото и го има во повеќе нејзини видео-спотови. И други пејачи, како Бритни Спирс, Кристина Агилера, Џесика Симпсон, Сијара и Хилари Даф, изведуваат стомачен танц во нивните видео-спотови. Сепак, од сите поп-пејачки, Шакира е единствена која професионално танцувала стомачен танц. Денес овој танц живее во цел свет во различни варијанти и преку различни изведби. Постојат голем број натпревари за стомачен танц. Меѓу најпопуларните во САД се Арабески стомачен танц (Калифорнија), Стомачен танчар на Универзумот (Калифорнија), Стомачен танчар на годината (Калифорнија), Стомачен танчар на САД (Орландо), Колумба Џорџ – натпревар за стомачен танц (Орландо), Пустински оган (Тексас).
Список на државни водачи во 450 година
Ова е список на државни водачи во 50 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Ѓорѓе Ѓерѓиковиќ
Ѓорѓе Ѓерѓиковиќ (роден во - починал во  година во ) — српски офицер, илинденски револуционер и македонски „автономист”.
Список на државни водачи во 450 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ѓорѓе Ѓерѓиковиќ
Животопис
По кратко учителствување во с. Мачуково (1. Ⅳ 1898), се запишал на Воената академија во Белград (22. Ⅶ 1898). Како српски поручник двапати со своја чета влегува во Македонија, но бил ранет е во борбите со Турците и се лекувал во Софија (1903). Убеден дека „македонските борци навистина војуваат за автономија на земјата и дека тоа е единствениот пат за нејзино спасување од турските нокти”, се вратил во Србија, поднел оставка на офицерската служба и станал сопственик и одговорен уредник на органот на обновениот (заедно со Григорие Хаџи Ташковиќ) Македонскиот клуб во Белград в. Автономна Македонија (1905) со мото: „''Балканот на балканските народи. Македонија на Македонците” и со девиза: „Првин слобода, па после пребројување''!”
Со Хаџиташковиќ преговарале во Софија со „левото крило” на ТМОРО за учество на Рилскиот конгрес (1905). По големите реакции во Србија, весникот бил забранет, а тој прогонуван и интерниран во Пожаревац. Успеал да побегне во Австроунгарија, Црна Гора и во Бугарија, а по Младотурската револуција заедно со Јане Сандански се прибрал во Македонија и починал од туберкулоза како турски службеник во родниот град.
NGC 4259
NGC 4259 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4259 се споменува и како UGC 7359, MCG 1-31-51, CGCG 42-12, ARAK 356, VCC 342, NPM1G +05.0335.
Откривање
Објектот е откриен на 27 декември 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 143°.
Други поделби
Проучување на NGC 4259 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39657. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 238; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 287. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1611.
Џамија (Козјак)
Џамија (Козјак) — главна и единствена џамија во селото Козјак, во Општина Ресен, Македонија.
Џамијата е изградена во 1902 година, а оттогаш била обновувана неколкупати.
Луминисценција
Кои тела имаат способност да емитуваат светлина?
Врз основа на нашето секојдневно искуство доаѓаме до сознание дека како светлински извори се оние тела кои се загреани на висока температура. Такви се: сонце, свеќа , петролејска ламба , вжарената жичка на електричната светилка , шпиритусна ламба , електричен лак. Ваквите извори на светлина ги викаме топлински извори. Кај овие извори, емитувањето на светлина се должи на намалувањето на нивната внатрешна енергија, или тоа се остварува на сметка на енергијата што се остварува на сметка на енергијата што се доведува од некој надворешен извор кој го врши загревањето. Меѓутоа што би можеле да кажеме за светлината што настанува при меѓусебно удирање на два мазни камења, или светлината што можеме да ја забележиме ноќно време што ја емитуваат некои инсекти светулки. Истото тоа го прават и некои риби кои живеат во големите морски длабочини. Дали и во овие случаи се работи за топлински извори? Овие примери укажуваат дека свиетлината можат да ја емитуваат и нетоплотни извори.
Луминисценција
Светлината што ја емитуваат незагреаните тела се вика ладна или луминисцентна светлина, а самата појава луминисценција. Луминисценција, по дефиниција, е емисија на светлина која не е директен резултат на зрачењето на некое тело. Тоа е појава различна од сјаењето поради тоа што обично се случува на ниски температури и затоа претставува облик на зрачење кај ладните тела. Може да биде предизвикана на различни начини, а меѓу најзначајните се издвојуваат хемиските реакции, електричната енергија, субатомските движења или притисокот врз кристалните решетки. Ако испуштањето на луминисцентна светлина продолжува и после дејството врз телото, таквата луминисценција се нарекува фосфоресценција. Тоа може да трае од неколку милионити делови од секундата до неколку часови, денови, па дури и со месеци. Овие два начини на испуштање светлина се предизвикани од осветлување на супстанции и затоа главно се поврзани со појавата на фотолуминисценција. Познато е дека, при константна надворешна температура, енергијата што едно тело ја емитува во единица време е еднаква со енергијата што тоа тело ја прима од својата околина. Затоа, топлинското зрачење претставува "урамнотежен" процес. Од друга страна луминисценцијата е "неурамнотежен" процес. Имено, Стокс открил дека брановата должина на светлината која ја испушта флуросцентната супстанција не може да биде помала од брановата должина на светлината со која е таа озрачена. Ова значи дека супстанцијата задржува дел од електромагнетната енергија што паѓа на неа. Откриено е дека телото не се лади додека емитува луминисцентна светлина. Оттука јасно произлегува дека енергијата што била апсорбирана од страна на телото преминува во негова топлинска енергија. Познати се следниве типови на луминисценција:
Од историски аспект, радиоактивноста се смета како прва забележана форма на радиолуминисценија, иако денес се смета дека радиоактивноста и радиолуминисценијата се два различни процеси поради тоа што радиоактивноста вклучува и нешто повеќе од електромагнетното зрачење.
IC 329
IC 329 — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 329 се споменува и како ESO 103-52, IRAS 18376-6459.
Откривање
Објектот е откриен на 20 јули 1901 година од страна на Делајл Стјуарт.
NGC 439
NGC 439 — елиптична галаксија во соѕвездието Вајар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
IC 329
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 329 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 329 има привидни димензии од 2,2' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 42 м 35,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -64° 56' 35". Положбениот агол на објектот е во износ од 179°.
NGC 439
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Грб на Монако
Кнежевскиот грб на Неговата Светлост Кнезот Алберт II е неговиот властодржен грб како владетел на Монако.
NGC 439
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 439 е од видот E/SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 439 има привидни димензии од 2,5' х 1,5'.
IC 329
Други поделби
Проучување на IC 329 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62292.
Грб на Монако
Внатрешен дел
Средиштето на штитот се блазонира (т.е. со технички хералдички опис) како: „вретенест (лозанж) сребрени и црвени“.
NGC 439
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 13 м 47,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 31° 44' 50". Положбениот агол на објектот е во износ од 156°.
IC 329
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Грб на Монако
Надворешен дел
Калуѓерите кои играат улога на штитодржачи во грбот алудираат на освојвуањето на Монако во 1297 г., кога Франсоа Грималди влегол во градот со војници преоблечени како калуѓери, со мечеви скриени под мантиите.
Список на државни водачи во 1549 година
Ова е список на државни водачи во 549 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
999 (број)
999 (се чита: деветстотини деведесет и девет) — природен број кој следи по 998, а му претходи на 1000.
Итни служби
999 е телефонски број за повикување на итните служби во многу земји.
Битка кај Ерзурум (1916)
Битката кај Ерзурум — голема зимска руска офанзива против силите на Отоманското Царство, која траела од 10 јануари до 16 февруари 1916 година и која завршила со освојување на градот од рускте сили.
По поразот кај Сарикамиш, Турците се обиделе да ја реорганизираат својата сила. По започнувањето на геноцидот настанал и проблем околу снабдувањето на турските сили бидејќи ерменските трговци биле главни снабдувачи на османлиската армија. Во меѓувреме Галиполската операција била при крај и руските власти знаеле дека Османлиите ќе имаат поголем број на војници на располагање.
Руската армија располагала со околу 300.000 војници, 35.000 коњаници, 150 камиони и 20 авиони додека османлиската имала околу 135.000 војници. Во нападите руските сили заробиле 5.000 турски војници а убиле над 10.000 луѓе. Битката завршила со руско заземање на градот.
Хемолуминисценција
Хемолуминисценцијата е процес на зрачење на светлина без притоа да се врши топлотна емисија како резултат на некоја хемиска реакција. Наједноставно кажано, доколку ни се дадени реактантите A и B, како и интермедијаторот ◊, тогаш општата формула на една хемолуминисцентна реакција би изгледала вака:
[A] + [B] → [◊] → [продукти] + ослободена светлина
Емисијата на светлина е резултат на преминот на возбудениот интермедијатор на пониско енергетско ниво. Теоретски, еден фотон треба да му биде даден на секоја молекула на реактанот, или Авогадров број на фотони на секој мол од реактантот. На пример, ако [A] е луминол, а [B] е водород пероксид, во присуство на соодветен катализатор, би се одвивала следнава реакција:
Луминол + H2O2 → 3-APA[◊] → 3-APA + светлина
Тука 3-APA е 3-аминофталат, а 3-APA[◊] е возбудената состојба што зрачи светлина додека минува во пониско енергетско ниво. Најтипичен пример на хемолуминисценција во лабораториски услови се забележува кај луминол тестот, каде доказ за присуство на крв претставува сјаењето на специментот при негов контакт со железо. Кога хемолуминисценцијата се случува во живите организми, тогаш станува збор за една природна појава, наречена биолуминисценција. Светлечките стапови зрачат светлина како резултат на хемолуминисценција.
Астронаутика
Астронаутика е наука и инженерија која ја истражува и развива технологијата која овозможува патување во космосот, било тоа да се патувања со посада или без неа (вештачки сателит). Истражувањата на космосот или астронаутика е интердисциплинарна наука која се базира на сознавање на други науки, како што се: физика, аеродинамика, астрономија, математика, хемија, биологија, медицина, електроника и метеорологија.
Кочани Оркестар
Кочани оркестар — еден од најпознатите и најпопуларните блех-оркестри во светот, кој го сочинуваат десетмина Роми-Македонци по потекло од Кочани, предводени од трубачот Наат (Неат) Велиов.
Историјат
Започнувајќи ја работата под името “Дувачки оркестар“, оркестарот е формиран и предводен од страна на Ахмед Велиов (припаѓа на семејство кое се населило во Кочани околу 1913 година). Подоцна него го наследува неговиот син, Хикмет, кој ја има позицијата на прва труба, за најпосле раководењето на бендот да го преземе синот на Хикмет, Наат Велиов. Групата наречена "Кочани оркестар" е еден од првите бендови што стана меѓународно познат. Светската слава ја започнува уште во 1988 година, благодарение на успехот на филмот "Време на Циганите" (Dom za vešanje) на режисерот Емир Кустурица, и интересот на европската јавност за дотогаш непознатите балкански звуци, кои посебно беа откриени по падот на социјалистички републики на Источна Европа. Првиот официјален албум за странските пазари е издаден во 1995 година под називот “Цигански блех оркестар“ (A Gypsy Brass Band).
Во периодот на соработка со Кустурица, Кочани оркестар го издаваат албумот “Истокот е црвен“ (L’Orient Est Rouge), снимен 1997 година, во Скопје, во студиото на Македонската радио-телевизија. Албумот се појави под етикетата на белгиската издавачка куќа Crammed disks, со што ќе остават силен впечаток и ќе им овозможи да започнат меѓународна турнеја.
Меѓутоа, есента 1999 година, по несогласувањата околу изборот на музика, продукција и дистрибуција на дивиденди помеѓу водачот, продуцентите и музичарите, Наат Велиов одлучува својот нов албум (Gypsy Mambo) да го издаде под етикетатат на турската издавачка куќа Dünya Muzik. Следејќи ги новите трендови бендот користи ритам-машина (sequencer), но продуцентите сакаат да се задржи оригиналноста на музицирањето. Во тој период оркестарот се дели на две групи: Наат Велиов, со повеќето музичари членови на неговото семејство, останува на една страна, а Исмаил Салиев со пополнување на групата со други членови ќе го задржи името, со цел да не го изгуби реномето стекнато во текот на двеиполгодишната заедничка работа, останува на друга страна.
Бидејќи Велиов не може да настапува под името Кочани оркестар, од Divano продукција предлагаат да се најде ново име. Оркестарот се преименува во “Кинг Наат Велиов Оригинал Кочани оркестар“. По смртта на Исмаил Салиев (јануари 2008), и останатите музичари се враќаат во оркестарот и истиот настапува во скоро неизменетиот почетен состав.
Сега бендот го сочинуваат:
За основачот на оркестарот
Наат Велиов и неговиот бенд „Кинг Наат Велиов Оригинал Кочани оркестар“, несомнено се еден од најзначајните музичките брендови на Кочани и Македонија, едни од најголемите репрезенти на традиционалната ромска и македонска музика во Европа и светот. Зад Наат и неговиот оркестар стојат повеќе од 2.000 концерти, на кои свират исклучиво во живо. „Оригинал Кочани оркестар“, чиј водач е Велиов, се смета за најголем брас-бенд на Балканот.
Наат Велиов е роден во Кочани на 25 мај 1957 година. Потекнува од семејство, кај кое музиката му е во гените. Дедото на Наат, Ахмет, свирел труба. Татко му Хикмет, исто така, труба. Наат ги свири сите дувачки инструменти освен саксофон и кларинет. Сепак, специјалност му е трубата. Музичкото образование, како што самиот Наат вели, го стекнал свирејќи на свадби, погреби, имендени и слави. Бил дел од КУД „Бели мугри“, со кое свирел ширум Македонија. Дедото и таткото Велиови се основачи на „Кочани оркестар“ (кој подоцна се преименува во „Кинг Наат Велиов Оригинал Кочани оркестар“), но дури откако водачката позиција ја презема Наат, оркестарот станува меѓународно познат.
И понатаму неуморно работи, како солист на труба, со својот „Оригинал Кочани оркестар“, во своето студио во домот во Ромското маало во Кочани, снимајќи и настапувајќи на концерти со врвни музичари од Балканот и Европа.
Успеси
Доволен доказ за популарноста и рејтингот на „Кочани оркестар“ е и податокот дека нивниот албум „L’Orient Est Rouge“ беше рецензиран во едно од изданијата на реномираното музичко списание „Ролингстоун“ во август 2006 година, кое ја оцени нивната музика со четири ѕвездички.
Меѓу последните успеси на оркестарот од Кочани е и појавувањето во филмскиот хит „Борат: Културни учења за Америка да има придонес за Величествената казахстанска нација“ со темата „Сики сики баба“.
Од многубројните настапи во странство посебно ги истакнуваат настапите во светски познатата Моцарт сала во Виена, потоа на најголемиот џез-рок фестивал во Данска пред 100 илјадна публика. Во Италија соработуваат со еден од најпознатите италијански пејачи Виничо Капосела со кој имаат снимено и албум, на доделувањето на наградите на филмскиот фестивал во Утрехт, Холандија, на театарска претстава во Хамбург во која настапувала Викторија Чаплин, ќерката на Чарли Чаплин, која пак, им овозможила да одржат мал концерт за претседателски избори во Париз во 2005 г., настапот во Рим по еден говор на папата, концертите во Израел и заеднички снимениот компакт диск со познатата израелска пејачка Меира Ашер, потоа, со шпанскиот пејач и хармоникаш Џовани, специјалниот настап во Париз на модната ревија на светски познатиот творец Јамомото, која всушност била ревија на Роми-музичари од Европа и која се пренесувала на познатата "Фешн ТВ" (Fashion TV). Нивната музика е составен дел од неколку филмови како: францускиот филм "Мондо", белгискиот филм "Животот на дервишот" кој се снимаше во Македонија, италијанскиот филм "Животот на циганите", а правеле музика и за ТВ реклами во Турција.
Прва балканска војна
Прва балканска војна — воен конфликт помеѓу Османлиското Царство и членките на Балканскиот сојуз: Бугарија, Србија, Грција и Црна Гора. Војната започнала на 25 септември (8 октомври по нов стил) 1912 година и завршила на 17 мај (30 мај по нов стил) 1913 година со победа на сојузниците.
Сојузничката победа ставила крај на петвековната османлиската доминација на Балканскиот Полуостров и поделба на Македонија помеѓу победниците. Османлиското Царство ги изгубила своите територии на полуостровот, со исклучок на еден тесен појас на северниот брег на Мраморното Море. Останатиот дел на Тракија заедно со источна Македонија потпаднале под бугарска власт. Српската војска ги освоила Косово, северозападна Македонија и во други области, Грција - Епир, бројни острови во Егејското Море и југозападна Македонија до Солун, а веднаш по Лондонскиот мировен договор е создадена независна албанска држава, меѓутоа барањето на Албанците за обединување на сите територии каде што живеле во една политичка целина останало неостварено.
Антагонизмот и претензиите над Македонија помеѓу балканските држави довеле до раскинување на Балканскиот сојуз и започнување на Втората балканска војна. Според Карнегиевата анкета, причини за започнување на Првата балканска војна биле: военото и политичкото ослабување на Османлиското Царство, угнетувањето на христијаните, неуспешната борба на Македонската револуционерна организација, противречностите помеѓу големите сили и стремежот на балканските држави за завладување на нови територии.
Позадина
"Кај голем дел водечки државници во Србија ... може да се воочи убедувањето дека Ориенталното прашање не е докрај решено, и дека порано или подоцна, Турција ќе биде натерана сè повеќе да се повлекува од Балканскиот Полуостров..."
- Фон Баир
Берлински конгрес
Некои од големите сили, особено Австроунгарија, Британија и Франција, не биле задоволни со содржината на Санстефанскиот договор. Причината за незадоволството била што тие сметале дека на Русија ѝ биле дадени преголеми отстапки. Поради тоа, под закана со војна, тие го иницирале новиот мировен состанок.
Конгресот имал за цел да изврши ревизија на Санстефанскиот договор и да го спречи ширењето на руското влијание на Балканот. Исцрпени од претходната меѓусебна војна, Турција и Русија прифатиле одржување на нов мировен конгрес, кој го организирала Германија на чело со Ото фон Бизмарк.
На Конгресот било одлучено: на Отоманското Царство да ѝ бидат вратени Македонија и Одринска Тракија, а територијата на Бугарија е околу трипати намалена од предвидената во Санстефанскиот договор.
Од остатокот од територијата на Санстефанска Бугарија, односно Источна Румелија потпаднала под турска власт и се здобила со статус на автономна област; Србија, Црна Гора и Романија да добијат независност; Бугарија добила статус на вазално кнежевство во рамките на Отоманското Царство; Босна и Херцеговина ѝ била доделена на Австроунгарија. По Берлинскиот конгрес, Солсбери, Роберт Гаскон-Сесил истакнал:
На овој начин моќта на Отоманското Царство во Европа и Азија била значително намалена. Влијанието на Руското Царство на Балканот исто така се намалило за сметка на зголеменото влијание на Австроунгарија. Иако била основа за стекнување на државен суверенитет на некои од балканските држави, оваа територијална поделба на Балканот не ги решила сите прашања и аспирации, туку испровоцирала понатамошни тензии кои кулминирале со Балканските војни, а подоцна и Првата светска војна.
Источно прашање
Во текот на 19 век, големите сили имале различни погледи за решавање на т.н. „Источно прашање“ и интегритетот на Отоманското Царство. Руското Царство се стремело да воспостави контрола над Босфорот и преку него да си обезбеди излез на Средоземното Море, руската влада водела пансловенски надворешна политика и ги поддржувала Бугарија и Србија. Велика Британија од своја страна сакала да го спречи Руското Царство да излезе на Средоземното Море и залагала за зачувување на Османлиското Царство и статус кво. Еден француски историчар во 1898 година истакнал:
Австроунгарија имала агресивна политика кон Балканот. Откако Хабсбурзите ја изгубиле Италија, Монархијата немала основа за создавање на колнијално царство, Австроунгарија реално можела територијално да се прошири само на Балканскиот Полуостров, нивна стратрешка цел е освојување на Солун и излегување на Егејското Море. Од тактички причини, Хабсбурзите се залагале за зачувување на Отоманското Царство со цел добивање на време за остварување на своите планови. Една од главните цели на Италија е да недозволи некоја од големите сили да добие пристап на Јадранското Море. Германија се стремело за зачувување на суверенитетот и инегритетот на Османлиското Царство со цела да ја претвори во своја колонија.
Македонско прашање
Кон крајот на 19 и почетоко на 20 век, особено било актуелно Македонското прашање околу кое се кршеле копјата на балканските држави. Бугарија, Србија и Грција имале свои пропаганди на територијата на Македонија со цел да биле придобијат што повеќе т.н. „национални приврзаници“ кои би се искористиле како „внатрешни сојузници“ и оправдувачки фактор за територијалните претензии на балканските држави кои ги имале кон Македонија. Покрај пропагандната дејснот, била водена и жива дипломатска активност по ова прашање.
На 6 април 1896 година, штотуку признатиот бугарски кнез Фердинанд I се сретнал со српскиот дипломатски претставник Владан Ѓорѓевиќ. Фердинанд ја истакнал потребата од српско-бугарско зближување за што главен проблем претставувале нивните спротивставени интереси во Македонија. Во разговорот, Фердинанд потенцирал дека додека Србите и Бугарите се расправале за раженот, зајакот сè уште бил во шума. Во контекст на тоа Фердинанд истакнал:
По потпишувањето на договорот, Србија постојано барала поделба на Македонија 50:50 и, според Белград, териториите западно од реката Вардар требало да ѝ припаднат на Србија заедно со Скопје и Куманово, а источно од Вардар на Бугарија, додека Солун требало да се наоѓа под заедничка управа. Меѓутоа, српско-бугарските односи биле влошени поради бугарскиот трговски аген Димитар Ризов од Скопје. Во почетокот на 1899 година, Владан Ѓорѓевиќ во Париз имал средба со бугарскиот дипломатски претставник каде јасно истакнал дека Македонското прашање за Србија претставува борба за живот или смрт. Тој исткнал дека ако Србија и Бугарија не се договорат околу Македонија, тогаш Србите ќе си го земат она што им припаѓа. Овој став, од страна на Александар Обреновиќ му бил презентиран и на Шишманов, бугарскиот дипломатски претставник во Белград. Набргу потоа, Шишманов имал аудиенција кај Милан. Во текот на средбата, Милан истакнал:
Поради развојот на македонското револуционерно националноослободително движење кон крајот на 19 и почетокот на XX век грчката влада во Атина сметала дека нејзините интереси во Македонија се згрозени, отука Грците искажале готовност во помагање на Османлиите за уништување на Македонската револуционерна организација. Во 1900 година, овој став во Цариград бил изнесен од Маврокордатис пред османлиските власти. Од своја страна грчкиот конзул во престолнината на Османлиското Царство, Евгенијадис сметал дека Македонија треба да остане под османска власт сè додека грцизмот не успее таму да ја заземе власта. Во 1903 г., поради случувањата во Македонија дошло до влошување на односите меѓу Бугарија и останатите балкански држави. Францускиот амбасадор во Лондон - Кабон, по средбата со српскиот крал и романскиот дипломатски претставник, истакнал:
Српскиот крал на средбата со Кабон се искажал: ''против сите опции за Македонија. Против делење, против автономија, бидејќи не сакал да види реприза на Источна Румелија и против реформи спроведени од страна на големите сили... да види војна меѓу Бугарија и Турција, со што Бугарија би добила една лекција за наредните 25 години да не помисли да се меша во Македонија''.
Во текот на Илинденското востание, црногорскиот кнез Никола имал средба со бугарскиот дипломатски претставник во Цетиње. На оваа средба, кнезот истакнал дека Црна Гора може да покрене 50.000 војници против Османлиското Царство, а Србија, Бугарија и Црна Гора би можеле заедно да изведат 500.000 војници. Меѓу другото, кнезот сметал на руска, англиска и италијанска помош и така би го решиле македонското прашање со делба или автономија. Во текот на 1903 г. дошло до затегнување на турско-бугарската граница. За да се нормализираат односите, во октомври 1903 г., во Цариград бил испратен Григор Начовиќ. Под притисок на големите сили, двете држави започнале преговори, а Фердинанд, под притисок на Германија, се откажал од барањето за спроведување на реформи во Одринско. Од овие преговори произлегла Бугарско-турска спогодба од 1904 г.
По Илинденското востание било евинденто дека македонскиот народ предводен од Македонската револуционерна организација тргнал по свој сопствен пат кој не се вклопувал во визиите на балканските држави за иднината на Македонија. Отука тие ја засилиле вооружената пропагнадна и започнала т.н Борба за Македонија која траела сè до Младотурската револуција. Овој конфликт е кулминацијата од дејствувањето на трите поголеми пропаганди во Македонија, кој работеле за остварување на националистичките планови на нивните држави, а од другата страна била Македонската револуционерна организација, таа се залагала за самостојно работење и борба за извојување на човекови права и слобода преку едно внатрешно востание.
Врховистичките, грчките и српските чети ја имале поддршката на Бугарија, Грција и Србија, а грчките чети, поради отворениот Турцизам, ја имаале наклонетоста и на самата Империја, но андартите често се откажувале од помошта на османлиската војска и се здружувале со четите на Српското четничко движење. На територијата на Македонија грчките чети се судрувале и со Власите кај кој била силна романската пропагнада како и со дејците на албанското националноослободително движење. Во текот на Младотурската револуција во Македонија, според турските извори, имало околу 110 чети на Македонската револуционерна организација, 80 андартски чети, 20 српски и 8 влашки чети.
Босанска криза
Во 1908 г., австрискиот министер Алојз Лекс фон Ерентал ја анектирал Босна и Херцеговина. Оваа област, врз основа на Берлинскиот конгрес, била под австриски мандат, но формално-правно таа сè уште била дел од Османлиското Царство. Областа била анектирана без консултации со останатите големи сили. Франц Јосиф I во царска прокламација од 7 октомври 1908 истакнал:
Кралството Србија од стратешки интереси имала територијални претензии кон оваа област. Србија извршила мобилизација и ја повикала Русија на помош, Австроунгарија се обратила кон Германија. Со тоа е создала првата криза која ја тресела Европа во почетокот на XX век.
Русија била подготвена да влезе во војна, но под влијание на Франција се откажала од таквата намера. Во целата криза била вовлечена Бугарија и кнезот Фердинанд. На Австроунгарија ѝ бил потребен сојузник на Балканот, кој би ја неутрализирал Србија во евентуална војна и Виена го избрала Фердинанд. Неколку дена пред самата анексија, во Виена биле водени тајни преговори меѓу Фердинанд и Франц Јосиф. Кнезот прифатил да биде австриски сојузник, под услов да се прогласи за цар и Бугарија да стане независна држава. Условите биле прифатени. По извршената анексија, Србија своите територијални апетити можела да ги задоволи само кон југ (Македонија) и југозапад (Албанија).
Албанско национално движење
Со потпишувањето на Санстефанскиот мировен договор било предвидено еден дел од предели во кои живеело албанско население да им се отстапи на Бугарија, Србија и Црна Гора. По Берлинскиот конгрес дошло до појава на албанското национално движење. Во цела Албанија биле организирани масовни протести. Против овој договор биле и големите сили и затоа решиле да направат исправка на Берлинскиот конгрес. Во ваква напната состојба во Албанија се барала организација на сите сили за одбрана на албанските етнички области од распарчување. За таа цел се јавила потреба од создавање на единствен центар за организирање на албанските активности.
На 10 јуни 1878 година во Призрен била формирана Албанската лига. Албанските патриоти мислеле дека организираното ослободително востание и прогласување на независност на Албанија е единствен начин да им се спротивстават на балканските држави и големите сили. На собранието на Лигата била донесена одлука да се известат Големите сили дека Албанскиот народ е решен да не дозволи поделба на неговата територија и дека е подготвен веднаш да преземе мерки за практично реализирање на автономија на Албанија и соединување на вилаети каде што живееле Албанци.
Собирот решил да ги раздолжи од своите органи оние кои не ја поддржувале автономијата. По прочистувањето на своите редови Лигата прогласила Привремена влада на чело со Имер Призрени - претседател, а за потпретседател бил избран Шаип Спахиу. По формирањето на Привремената влада, биле формирани и редовни воени сили како и нова администрација во ослободените краишта. Воените сили биле под команда на Сулејман Вокши. Во јануари 1881 г. силите воспоставиле контрола на Косово и на одделни региони од северозападниот дел на Македонија. Но, во април 1881 г. османлиските војски ги разбиле војските на привремената влада и извршиле невиден терор на Косово и во цела Албанија. Илјадници Албанци биле уапсени и казнети со тешка робија, меѓу нив и Абдул Фрашери, член на Привремената влада. Младотурската револуција од 1908 година, повторно ги раздвижила Албанците. На Балканот, Албанците поради изгубените привилегии кренале две поголеми востанија. Првото востание било кренато во 1910 година, а второто во јануари 1912 година. Албанците особено биле незадоволни од: зголемување на даноците, обврзна воена служба и разоружување на цивилното албанско население.
Првото поголемо востание кое било кренато во пролета 1910 година, било задушено од казнена младотурска експедиција предводена од Шефкет Торгут Паша. Првото востание било помогнато од Црна Гора и Бугарија. Второто востание започанло во јануари 1912 година, со пари и оружје помогнале Србија и Црна Гора. Востанието било предводено од Општ вистанички комитет, а водачи на востанието биле Хасан Приштина, Бајрам Цури, Неџиб Драга, Риза Бег Креизи и други. Најважните востанички барања биле: обединување на четирите вилаети (Косовскиот, Скадарскиот Јанискиот и Скопскиот) во еден Албански вилает и Албанците да добијат поголеми политички права во однос на неалбанското христијанско население. Востанието ја принудило Османлиското Царство да прифати спроведување на 12 од 14 барања на албанските востаници. Повторното деградација на христијанското население како граѓани од втор ред во Османлиското Царство, од страна на балканските држави било искористено како еден од поводите за започнување на Првата балканска војна.
Дипломатски подотовки
"Од почетокот на влошувањето на кризата на Балканот следниве две точки јасно се истакнати на царското министерство: 1. Дека избувнувањето на војната на Балканот е готово неизбежно 2. Неопходно е да се стори сè за мирот во регионот, треба истовремено да се преземат мерки за локализација на војната во случај на негово избивање. Дури кога ќе бидат постигнати овие две цели, можеме да очекуваме директен контакт со виенскиот кабинет... Ако и понатаму продолжиме со проценка на овие значајнио акции, прво мора да укажеме на декларацијата за неповредливост на територијалниот статус кво и друго, мора да бидеме свесни на следните фактори: Општо е познато дека оваа декларација била нераскинливо поврзана со уште еден фактор - дека и големите сили ќе преземат одговорност за успехот на реформите. А кој ги спречи во тоа? Балканските земји. Не, тие само спроведоа истражување за значењето на договорените гаранции. Всушност било сосема спротивно. Големите сили не барале од Турција таква декларација и Турција одговорила дека нема да дозволи странска интервенција и дека сама ќе ги спроведе потребните реформи. Така што второто прашање кое се однесува на декларацијата - спроведување на реформите од страна на големите сили - останало нерешено поради Турција, која не дозволувала странска интервенција. Ова, по нашето мислење, ја поништува декларацијата за неповредливост на територијалниот статус кво, ние нема да бидеме препрека на балканските земји по ова прашање. Ако се размислува на овој начин, прашањето за статусот кво не е за нас од пресудно значење, во случај на негово кршење треба да се истакне следното: 1. Недостаток одинтерес на големите сили за територијално ширење 2. Како компезација, принцип на рамнотежа помеѓу балканските земји заоснован врз договорите кои претходеле на нивниот сојуз..."
- Сазонов, Сергеj Димитриевич
Улогата на Русија
Анексијата на Босна и Херцеговина од страна на Австроунгарија бил силен удар за Србија која со доаѓањето на Петар Караѓорѓевиќ на српскиот престол, ги прекинала блиските врски со Виена. Српските националисти, во претходниот период, се надевале дека Босна и Херцеговина ќе стане дел од српската држава. Меѓутоа со анексијата таквите желби сè помалку имале реална основа. Настанала вистинска криза. Српските водачи се свртеле кон Руското Царство за помош. Меѓутоа руската влада не била во можност да ѝ помогне на Србија и српските водачи биле принудени да го изменат првобитниот став кон анексијата и да дадат уверување дека Србија: ќе ја смени актуелната политика кон Австроунгарија и... од сега со неа ќе живее во добрососедски односи. Барбара Јелавич истакнува:
Балкански сојуз
Обидите за создавање на сојуз помеѓу Бугарија и Србија започнале уште пред стивнувањето на Босанската криза, која била предизвикана од анексијата на Босна и Херцеговина од страна на Австроунгарија. Преговорите се одолговлекувале три години (1909-1911) поради Македонија. Софија и Белград не можеле да се договорат околу поделбата на оваа османлиска провинција. Руското Царство посредува во српско-бугарските преговори и обидот за постигнување на договор, меѓутоа руските дипломати одбиле да ѝ дадат на Бугарија гаранции во случај на романски напад. Меѓутоа, неколку околности ги забрзуваат преговорите и ја потикнуваат војната:
На 29 февруари 1912 година Бугарија и Србија го склучуваат Српско-бугарски договор, кои во следните месеци бил зацврстен со Бугарско-српска воена конвенција потпишан помеѓу генерал штабовите на двете држави. Одделно од Србите, владата на Иван Гешов влегла во преговори со Грција, кои резултираат со Бугарско-грчкиот договор од 16 мај. Неколку дена пред почетокот на воените дејствија Софија и Атина договараат и меѓусебна воена конвенција. Во меѓувреме, во август, е постигнат Бугарско-црногорски договор.
Кон крајот на летото на 1912 година се направени последните обиди за спречување на вооружениот конфликт. На 25 септември, кога мобилизацијата на војските на балканските земји веќе е во тек, Австроунгарија и Русија издаваат декларација во која ги предупредуваат дека нема да дозволат промена на границите на Балканот, и ветуваат дека ќе ги обноват напорите за реформи во Македонија. Следниот ден црногорската војска ја напаѓа Скадарската тврдина. На 30 септември, Бугарија испраќа нота од името на балканските сојузници во која ја повикува османлиската влада да обезбеди во рок од шест месеци автономија на етничките малцинства во империјата. Како одговор на ова барање, Цариград им објавил војна на сојузниците на 4 октомври. Бугарија и Грција на 5 октомври и објавиле војна на империјата, а Србија два дена подоцна
Воени подготовки
"Балканските држави сигурно не тргнуваат во војна за да добијат нешто од ветувањата за реформи во Турција, туку со надеж дека ќе добијат политичка полна автономија за христијанските провинции или барем донекаде територијално да се прошираат... Конечниот успех на балканските држави ќе зависи секако од нивната воена подготвеност и во пронаоѓањето на заеднички интереси. Ако тој сојуз е создаден на солидни темели успехот ќе му биде сигурен, а ќе може да се спротивстави како една целина, како една власт, на сите обиди однадвор. "
- Обзор, згребски дневен лист
Мобилизција и планови на Османлиското Царство
Во моментот, кога балканските сојузници ги мобилизирале своите војници, дел од османлиските сили веќе биле мобилизирани за војната против Италија. На 10 и 12 септември, османлиската власт извршила делумна мобилизација во своите европски провинции: Тракија, Македонија, Косово и Албанија, а на 18 септември е прогласена општа мобилизација.
Османлиската врховна комада сакала да мобилизира 750.000 луѓе. Меѓутоа, поради лошата организација и проблемите во транспортот (недостиг на персонал во железницата и на товарни животни), мобилизацијата и концентрацијата на воените сили се одвивале бавно во споредба со балканските држави. До почетокот на воените дејствија, османската власт и команда успеале да соберат 430.000 војници со 930 топови, а според други извори - само 300.000 војници. Во текот на воените дејствија, османските сили се искачиле на 570.000 војници и 4.000 топови. Османлискиот план за војна против балканските сојузници предвидувал:
Против бугарските сили во Тракија, требало да настапи Источната армија на чело со Абдула Паша. До 4 октомври оваа армија одвај броела 120.000 војници, наместо предвидените 320.000 војници според предвидениот план. Во оваа армија влегувале нецелосните сили на I, II, III, IV и XVII корпус, војници од Одринскиот утврден регион (шест дивизии и дополнителни сили), Самостојната коњаничка дивизија и Крџалискиот одред.