cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жан-Пол Готје
Живот и кариера
Тој е познат и по спонзорирање на изложбата 2003-04 година во Институтот за костими на њујоршкиот Метрополитен музеј на уметноста под наслов „Храбри срца: мажи во здолништа“, во која покрај дизајнот на Готје, биле прикажани дизајни од Дрис ван Нотен, Вивиен Вествуд и Руди Гернрајх. Изложбата имала цел да се испитаат дизајнерите и лицата кои го присвоиле здолништето како средство за внесување новини во машката мода, како средство за престапување на моралните и социјалните кодови и како средство за редефинирање на идеалната машкост“.
Тој дизајнирал мебел за францускиот бренд за мебел Рош Бобоа. Во 2011 година, Музејот на ликовни уметности во Монтреал во соработка со Мезон Жан-Пол Готје организирал ретроспективна изложба, „Модниот свет на Жан-Пол Готје: Од тротоарот до модната писта“. Оваа изложба остварила турнеја во Шведскиот центар за архитектура и дизајн (Arkitektur- och designcentrum, ArkDes) во Стокхолм, музејот Бруклин во Њујорк, Барбиканскиот центар во Лондон, Национална галерија на Викторија во Мелбурн, и Гранд Палас во Париз. Изложбата во Париз, што се одржала од април до август 2015 година, била тема на документарецот наречен Жан-Пол Готје на Гранд Палас, емитуван исклучиво на Евроканал.
Трендот на боја на коса „седа баба“ му се припишува на Готје, на чие шоу есен / зима 2011 година биле прикажани модели во сиви пчеларници. Во пролетта 2015 година, на неговата модна ревија на Париската модна недела биле прикажани модели со сребрена коса, како и на ревиите на другите модни творци, Шанел и Герет Пуг. Трендот наскоро се провеал меѓу познатите личности и пошироката јавност.
Во 2012 година, тој бил прогласен за член на жирито за основниот натпревар на Канскиот филмски фестивал во 2012 година. Ова било првпат моден творец да биде повикан да седне во жирито на фестивалот. Тој го дизајнирал фустанот што го носела Ангун додека ја претставувала Франција за време на големото финале на Евровизија за песна 2012 што се одржала во Баку, Азербејџан. Таа година, тој исто така учествувал на Кали ЕкспоШоу (Cali ExpoShow) во Кали (Колумбија), покажувајќи ја својата широка колекција парфеми и целата класична облека.
Во 2018 година, тој извел кабаре шоу, кое било засновано на неговиот живот, нареченo „Модно невообичаено шоу“ што се одржало во театарот Фоли Бержер во Париз.
Во 2019 година, тој објави нешто многу неочекувано; Соработка со њујоршкиот бренд за улична облека Супрем. Соработката беше доста барана од Supreme заедницата и заедницата за улична облека во целина. Некои од артиклите во колекцијата биле: Еден од неговите посебни мириси со правоаголното лого на Супрем на него, преобразено правоаголното лого на Супрем маичка, превртлива јакна на која се држел одвоив ранец, повеќе парчиња облека со цветни принтови, два пара патики Ванс со цветни принтови, појас на кој имало лого на Готје Супрем, пар оригинални тркалезни очила на Готје, лак - крзнено палто со кариран дизајн, неколку парчиња од облека со иконографија „F *** Racism“ (што е игра на зборови "борба против расизмот" на Готје маиците од 1990-тите години), дворедно палто со риги, пар комбинезони со риги, елек и кожна футрола.
Уметници
Готје во текот на деведесеттите произведувал скулптурирани костими за Мадона, започнувајќи со неславниот конусен градник за нејзината светска турнеја "Руса амбиција" во 1990 година и ја дизајнирал гардеробата за нејзината "Турнеја на исповед" во 2006 година.
Готје дизајнирал некои од костимите и облеките што ги носел рокерот Мерилин Менсон, вклучително и за неговиот албум „Златно доба на гротеска“.
Во Франција, костимите што тој ги дизајнирал за пејачката Милен Фармер привлекле големо внимание. Во пролетта 2008 година тој потпишал договор да биде моден творец за нејзината турнеја во 2009 година. Тој дизајнирал фустан што го носела Кери Вашингтон на Канскиот филмски фестивал во 2007 година.
Во 2008 година, тој го дизајнирал белиот и сребрен сирена фустан што го носела Марион Котијар на 80-то доделување на Оскарите, кога го освоила Оскарот за нејзиниот настап во Ла ви ан роз.
Тој ги дизајнирал костимите за меѓународната турнеја на Кајли Миног - KylieX2008, како и за пејачот од Хонгконг, Лесли Чунг, кој го ангажирал Готје да дизајнира осум костими за неговата последна концертна турнеја во 2000 година.
Никол Кидман, Кејт Бланчет, Ферги, Сонам Капур, Коко Роча, Дита фон Тес, Аманда Лир и Камила Бел исто така ги носеле неговите дизајни во текот на годините.
Во 2013 година, тој го дизајнирал модниот фустан на Ријана, за Американски музички награди. Нејзината облека предизвикала многу контроверзии, а многу мрежни места ја именувале како една од најдобрите облечени во ноќта. Во 2013 година, тој создал прво дигитално дело со уметникот и активист Ник Такар, кој е музички уметник НЕО 10Y за дигиталната кампања на брендот, која била стилизирана и го карактеризирала уметникот.
Ким Кардашијан носела еден од неговите дизајни на црвениот тепих „ Греми“ во 2015 година.
Во 2016 година, тој дизајнирал повеќе од 500 костими за ревијата на Гранд шоуто ЕДНА во Фридрихштад-Паласт Берлин.
Тој го дизајнирал и фустанот кој Кети Пери го носела на после-забавата на Vanity Fair во почетокот на 2017 година.
Во 2017 година, тој дизајнирал фустан кој Соланж Ноулс го носела на наградите „Гламур жени на годината“ во 2017 година во Њујорк. Овој фустан бил дел од модната колекција Жан-Пол Готје Есен 2017.
Филмови
Готје ја дизајнирал гардеробата за многу филмски сцени, вклучувајќи:
Колекции и брендови
Во брендот на Готје спаѓаат Жан-Пол Готје и Готје ПАРИС (модна колекција), и поранешниот ЏИНС Пол Готје, очилата Жан-Пол Готје и Жан-Пол Готје Аргентин. Покрај неговата „спремна-за-облекување“ облека, во 1988 г. Готје го проширил својот бренд за да го вклучи брендот „Јуниор Готје“ (Junior Gaultier), линија со пониски цени дизајнирана за младинскиот пазар со големо морнарско влијание што започна да го пренесува во сите свои колекции.
Во 1988 година, „Јуниор Готје“ била избрана од Џеф Банкс како облека на годината. Брендот „Јуниор Готје“ бил заменет во 1994 година со JPG од Готје, унисекс колекција која ја следела идејата на дизајнерот за флуидност на половите. Готје Жанс (Gaultier Jean's), слична линија, се состоолеа главно од тексас и повеќе едноставно стилизирана облека со големо улично влијание, проследено во 1992 година, кое потоа беше заменето со Жан-Пол Готје од 2004 до 2008 година. Името на „Јуниор Готје“ било повторно користено во 2009 година за лансирање на детска облека, за да биде комплетирано со Бебешка линија во 2011 година.
Лансирањето на неговата линија на висока-мода му донела огромен успех во 1997 година. Преку оваа колекција, тој бил во можност слободно да го искаже обемот и опсегот на неговата естетика, црпејќи инспирација од радикално дивергентни култури, од Империјална Индија до хасидик јудаизам. Како резултат на овој успех, Ермес го ангажирала Готје како креативен директор од 2003 до 2010 година. Ермес зела 30% акции во Жан-Пол Готје во 2003 година и подоцна ги зголемила на 45%.
Пролетната мода на Готје во 2009 година била под влијание на визуелниот стил на пејачот Клаус Номи, и тој го користел снимањето на Номиевата „Студена песна“ во неговото Писта шоу.
Парфеми
Жан-Пол Готје лиценцирал линија на парфеми во соработка со компанијата Пуиг. Првиот мирис, Класик (Classique), женски цветно-ориентален, бил претставен во 1993 година, а потоа следувал Ле Мул за мажи две години подоцна. И двата беа многу успешни, а во 2012 година Ле Мул бил машки мирис број еден на Европската Унија засновано спрема продажбата; тој, исто така, имал силна позиција на пазарите во Австралија и САД.
Третиот мирис, женскиот мирис Фражил (Fragile), бил претставен во 2000 година; сепак, сега е во ограничена дистрибуција заради лошата продажба. Во 2005 година бил лансиран унисекс „Мирис за човештвото“ (наречен „Готје на моќ на двајца“ освен во Канада, каде беше лансиран во јануари 2006 година и САД, каде беше лансиран во август 2006 година). Машки мирис, Флер ди Муле бил лансиран во април 2007 година. Набргу потоа, колонската вода Флер ди Мал (Eau de Cologne Fleur du Mâle) била објавена, покажувајќи полесна верзија на мирисот. Друг додаток е женскиот мирис Ма Дам.
На 6 јули 2011 година, новиот машки мирис, Кокорико, бил лансиран во Ла Гете Лирик (Лирска ведрина), веднаш по модната ревија Ф / В 2011–2012.
Од раните 90-ти до 2015 година, сите парфеми на Жан-Пол Готје биле произведени под долгорочна лиценца од париската компанија „Beauté Prestige International“ со седиште во Париз.
Вилдберг
Вилдберг може да се однесува на следниве места во Германија:
Чичко Миша
"Чичко Миша" - цртан филм на студиото "Сојузмултфилм" во 1970 година за децата на истоимената приказна на Владимир Сутеев. Приказна за мечката која никогаш не завршила ниту една работа.
Заплет
Мечката го видела зајакот како вади морков и решила да се снабди за зимата. Ежето минало покрај печурките а мечката му се придружила. Верверичката подготвувала лешници а мечката, оставајќи ги печурките, почнала да се гости со оревите. Мачката тргнала на риболов со прачка а мечката отишла со неа до реката. Лисицата ја убедила мечката да и помогне да ги украде кокошките, а кучињата ја каснале. Како резултат на тоа, Чичко Миша, преземајќи разни случаи, не бил во можност да заврши ниту една од нив.
ДВД изданија
Цртаниот филм постојано се издава на ДВД во компилации на цртани филмови:
Кораблик (1956), Кој рече Мјау?“(1962), „Мачка-рибар“(1964),„Чичко Миша“(1970),„За каква птица станува збор?"(1955),"Торба со јаболка"(1974),"Петел и бои"(1964),"Габа - терамок"(1958).
„Генерал Топтигин“ (1971), „Машенка“ (1992), „Чичко Миша“ (1970), „Врвови и корени“ (1974), „Две алчни мечиња“ (1954), „Мече мечка“ (1955), „Дедо и внука“ (1950), „Мечка - вар нога“ (1984), „Три мечки“ (1958).
Втора македонска кошаркарска лига 2010/11
Табела
Извор: Македонска Кошаркарска Федерација преку web.archive.org
Живина
Живина — класа на домашни птици кои се исползуваат како храна или за нивните јајца. Овие се членови на редот кокошолики (како кокошките и мисирките) и гусколиките (водни птици како патките и гуските).
Исечоци од живината
Кај кокошките, мускулите за летање, кои не се приспособени на постојана употреба, содржат помалку кислородоносен миоглобин отколку ножните мускули, и затоа се посветли по боја. Имено ова е разликата помеѓу „бело месо“ и „темно месо“. Водните птици се прилагодени за постојан лет, и затоа нивното градно месо е темно.
Живината во Македонија
Живинарството е значајна сточарска гранка во Македонија. Во 2019 г. во земјата имало вкупно 1.562.089 единки. Целосниот преглед на бројната состојба на живината во Македонија во периодот од 2000 до 2019 г. е следниов:
Македонска транскрипција на албанските имиња
Македонската транскрипција на албанските имиња и зборови е сет правописни правила за правилно предавање на албанските гласови и букви. Албанскиот јазик е службен јазик во Албанија и Косово и ја користи латиницата како основно писмо за запишување на јазикот. Албанската азбука има 36 букви, пет повеќе од македонската азбука.
Албанска азбука
Албанска азбука има 36 букви. Во следната табела се дадени малите и големите букви, како и фонетската вреднист според МФА.
Исти букви
Во следната табела се дадени буквите, т.е. гласовите кои се исти во албанскиот и македонскиот јазик.
Буквата „l“ се предава на македонски со „л“ ако се наоѓа пред гласовите „е“ и „и“, а со „љ“ на останатите позиции.
Марко Кешељ
Марко Кешељ (Белград, 2 јануари 1988) е поранешен српски кошаркар. Играл на позицијата крило.
Клупска кариера
Кариерата ја започнал во белградска Мега Исхрана, за која настапувал две сезони. Светислав Пешиќ го повикал и кратко играл за КК Сент Хосеп, а потоа како позајмен играч на Келн, каде тренер му бил Саша Обрадовиќ.
После тоа, Светислав Пешиќ го носи во Црвена звезда, каде одигрува две многу забележителни сезони. Играше за Црвена звезда од 2008 до 2010 година и за тоа време на 99 официјални натпревари постигнува 874 поени. Во првенството на Србија во 2010 година постигнува 11,6 поени, а во плејофот по 14 поени по меч. Во втората сезона во Звезда постигнува 492 поени на 47 натпревари и беше меѓу најдобрите играчи во тимот, но до трофејот не стигна во црвено-белиот дрес. Од многу талентиран млад кошаркар стигна до дресот на сениорската репрезентација. Иако без титула во Звезда, добива целосна афирмација.
Голем интерес го однесе во грчкиот Олимпијакос, за кој играше до 2012 година. Со Олимпијакос ја освои Евролигата во сезоната 2011/12.
Сезона 2012/13 ја започнува во редовите на шпанската Валенсија, но ја напушта во февруари 2013 година поради кратка минутажа и заминува во францускиот Ле Ман до крајот на сезоната. За сезоната 2013/14 потпиша договор со Асвел.
Во октомври 2014 година се вратил во Србија и потпишал отворен договор со Мега Лекс.
Репрезентативна кариера
Во сениорскиот дрес на Србија се истакнал на Светското првенство во Турција 2010 година, кога шутирал тројки со одлични 60 oтсто (21 од 35) и бил втор тројкаш на првенството. Тогаш бил трет стрелец на репрезентацијата со 100 поени, само три помалку од лидерот Ненад Крстиќ. Србија потоа го зазела четвртото место. Кешељ одиграл добро и на ЕП 2011 во Литванија, кога Србија го зазела еседмото место.
Кир Велики
Кир Велики (староперсиски: 𐎤𐎢𐎽𐎢𐏁, Куруш), познат и како Кир II (576 или 590 — август 529 п.н.е.) — персиски цар од иранската династија Ахемениди, војсководец, законодавец и основоположник на персиското царство. За време на своето владеење го проширил царството на поголем дел од југозападна и централна Азија, од Египет и Босфор на запад до реката Инд на исток, и го создал првото и најголемо царство на стариот век. Во текот на своето владеење, кое траело три децении, Кир ги освоил некои од најголемите кралства на тоа време, како Лидија, Медија и Вавилон, и водел воени експедиции во Средна Азија, каде ги покорил сите народи. Но тој не отишол во поход против Египет, ниту против европска Грција, како што тоа го направиле неговите следбеници Камбиз II и Дариј I Велики. Според Херодот, Кир загинал во битката против Скитите, во летото 530 или 529 година п.н.е. Него го наследил синот Камбиз II, кој го освоил Египет во текот на своето релативно кратко владеење. Кир бил следбеник на зороастриската религија. Освен силното влијание врз персиската историја, Кир влијаел и врз јудаизмот, човековите права, политиката и воената стратегија и врз вкупната источна и западна цивилизација.
Потекло на поимот
Името Кир е латинизиран, односно хеленизиран збор од староперсиското име Куруш. Античките историчари Ктезиј и Плутарх наведуваат дека Кир го добил своето име од зборот Курос, што значи „Сонце“ или „Сличен на Сонце“, т.е. со персиската именка за Сонце — Кхор, стои и наставката — ваш, што значи сличност. Модерните историчари, како Карл Хофман и Ридигер Шмит, во Енциклопедија Ираника, сметаат дека името Кир значи „вербален победник“.
Во модерна Персија, Кир секогаш бил именуван како Куроше Кабир или Куроше Бозорг, што значи Кир Велики. Во Библијата тој се споменува како Кореш, а можно е да во Куранот се споменува како Дул-Карнаин, оној кој ги покорил источните и западните земји.
Историја на династијата
Слично на хероите од другите култури и основоположниците на големите царства, така и за Кир Велики постојат бројни легенди за неговото потекло и семејството. Според Херодот, Кир бил внук на медискиот крал Астијаг и бил одгледан во скромно овчарско семејство. Според друга легенда, тој потекувал од сиромашно семејство и работел на медискиот двор. Легендите се сосема контрадикторни на сопствените сведочења на Кир, според кој, тој го наследил престолот на својот татко, дедо и прадедо.
Кир потекнува од династија Ахемениди, од околината на градот Пасаргад. Бидејќи потекнувал од кралска лоза, тој имал право на престолот на кралството Аншан, кое било вазално кралство во рамките на Медиското Царство и се простирало на територијата на денешната провинција Фарс во југозападен Иран. Во ова подрачје, тој го основал градот Пасаргад, кој подоцна станал престолнина на Персиското Царство.
Според несигурни извори, династијата најверојатно ја основал Ахемен, околу 700 г. п.н.е. а него го наследил неговиот син Теисп. Според натписите по смртта на синот на Ахемен, престолот го наследиле двата негови сина, Кир I од Аншан и Аријарамн од Персија. Нив ги наследиле нивните синови Камбиз I од Аншан и Арсам од Персија.
38 век п.н.е.
38 век п.н.е. — век кој започнал 1 јануари 3800 г. п.н.е. и завршил на 31 декември 3701 г. п.н.е.
Кир Велики
Историја на династијата
Според Херодот, Камбиз I не бил крал, туку благородник, кој се оженил за принцезата Мандана, ќерка на Астијаг, владетелот на Медиското Царство и лидиската принцеза Аријена. Од нивниот брак е роден само еден син, Кир II, познат како Кир Велики, кој името го добил по дедо му.
Младост
Според сведочењето на самиот Кир II, кое денес е прифатено како точно, тој бил наследник на престолот на неговиот татко Камбиз I, неговиот дедо кралот Кир I (чие име го наследил) и неговиот прадедо. Кир се оженил за персиската благородничка Касандана, ќерката на Фарнаспес, која му родила два сина, Камбиз II и Смердис (Бардиј) и три ќерки, Атоса, Артистона и Роксана. Меѓу Кир и Касандана постоела голема љубов, а самата Касандана велела дека потешко би ја доживеала разделбата од Кир отколку губењето на сопствениот живот. По нејзината смрт, Кир наредил јавна жалост низ целото царство и, според Набонаидовата хроника, Вавилонија ја оплакувала царицата шест дена, од 21 до 26 март 538 година п.н.е. По смртта на својот татко, Кир II го наследил персискиот престол во ахеменидската престолнина Пасаргад. Според старогрчкиот историчар Страбон, првото име на Кир било Аградатес, дадено од неговите посвоени родители, но подоцна откако се вратил на првобитното семејство, според обичаите на именување, татко му Камбиз I, го нарекол Кир, според дедо му Кир I.
Постои митска приказна од Херодот за детството на Кир, која е слична на другите митски легенди за напуштените деца, како што се легендите за Едип, Мојсеј и приказната за Ромул и Рем. Според легендата, по раѓањето на Кир, неговиот дедо Астијаг сонувал сон, кој бил протолкуван од свештениците дека неговиот внук ќе го симне од престолот. Затоа тој му наредил на својот потчинет Харпаг да го убие детето. Харпаг од морални причини не можел да го убие детето и го дал на овчарот Митрадат, да го остави во планина да умре. Но овчарот и неговата жена, Цина, се сожалиле и го посвоиле детето, а своето мртвороденче му го покажале на Харпаг како Кир.
Кога Кир наполнил 10 години станало очигледно дека тој не е нивно родено дете, бидејќи имал „благородничко однесување“. Откако во детска игра, Кир го искамшикувал благородничкиот син, кралот Астијаг го испитал момчето и открил дека многу личат меѓусебе. Тој му дозволил на Кир да им се врати на своите биолошки родители, Камбиз и Мандана, а Харпаг бил сурово казнет за неизвршената должност, така што му го погубиле синот и неговото месо го послужиле на приредениот банкет.
Медиско Кралство
Кога татко му починал, во 552 година п.н.е. Кир станал крал на Аншан, но не бил независен владетел, бидејќи, како и неговите претходници, морал да ја признае врховната власт на Медија. За време на владеењето на Астијаг, Медиското Царство се протегало од малоазиската држава Лидија на запад, до племето Парти и Персија на исток, и го заземало најголемиот дел од древниот исток.
Според Херодот, Харпаг, поттикнат од желба за одмазда, го убедил Кир да ги побуни Персијците против Медиското Царство, иако е поверојатно да и двајцата се побуниле против Астијаг, со чија политика не се согласувале. Персиското востание почнало во летото 553/552 година п.н.е. а првите битки, во 552 година п.н.е. Кир ги водел заедно со Харпаг. Главниот град на Медијците, Екбатан, бил освоен 549 година п.н.е. и со тоа конечно било освоено Медиското Царство.
Покорувањето на Медија довело до низа на нови војни на Кир. Тој го поштедил животот на Астијаг и се оженил за неговата ќерка Амитис и на тој начин склопил мир со неколку вазални држави: Бактрија, Партија и Сака. Но некои од сојузниците на Астијаг, како на пример, кнезот Крез од Лидија, Набонаид — последниот крал на Вавилон, и египетскиот крал Амазис II ги здружиле силите против Кир.
Лидиското Кралство и Мала Азија
Точните дати на освојување на Лидија не се познати, но се смета дека тоа се случило меѓу 550 година п.н.е. кога била освоена Медија и 539 година п.н.е. кога бил освоен Вавилон. Според наводите на Набонаидовите хроники, падот на Лидија бил во 547 година п.н.е. Лидијците први го нападнале персискиот град Птериј во Кападокија. Кралот Крез, по опсадата на градот, го освоил истиот, а сите жители ги однел во ропство. Во меѓувреме, Персијците ги повикале Јонијците кои му припаѓале на Лидиското Кралство да се побунат, а кога тие тоа го одбиле, Кир со голема војска тргнал во воен поход на Лидија. Во Битката кај Птерија се судриле двете војски, и покрај големите загуби од двете страни исходот сепак бил нерешен, а лидискиот крал Крез се повлекол во градот Сард. По повлекувањето во Сард, Крез пратил апел до сите свои сојузници за помош на Лидија, но пред крајот на зимата, пред тие да успеале да се соберат, Кир навлегол длабоко во Лидија и го опколил главниот град Сард. Одлучувачката битка меѓу Кир и Крез била Битката кај Тимбра. Пред да почне битката, Харпаг го посоветувал Кир да пред своите војници ги постави камилите кои требале да ги исплашат лидиските коњи, кои не биле навикнати на мирисот на камили. Стратегијата била успешна, па лидиската коњаница се разбегала, а Кир го поразил и заробил Крез и го освоил Сард, со што пропаднало Лидиското Кралство. За судбината на Крез нема сигурни податоци; според Херодот, Кир го помилувал Крез и го зел за свој советник, а според Набонаидовите хроники кралот Крез бил погубен.
Мазар продолжил со освојување на Мала Азија, но починал од непознати причини при експедицијата на Јонија. Кир го пратил Харпаг да го доврши освојувањето на Мала Азија. Тој ја освоил Ликија, Киликија и Феникија, со помош на посебни техники на опсада за пробивање на градски ѕидини кои не им биле познати на Грците. Харпаг завршил со освојувањата околу 542 година п.н.е. и се вратил во Персија. .
Нововавилонско Кралство
Во 539 година п.н.е. Кир го освоил кралството Елам и неговиот главен град Суза. Истата година, на крајот од месец септември, Кировата војска под водство на Гобријас, гувернерот на Гутеја, го нападнала градот Опис на реката Тигар и ја победила вавилонската војска.
До 10 октомври бил покорен и градот Сипар, чии жители се предале без борба. Веројатно постоел договор меѓу Кир и вавилонските генерали, за да се избегне вооружен судир. Вавилонскиот крал Нибонаид во тој период бил во Сипар и избегал во главниот град Вавилон, во кој веќе долго време не престојувал.
Два дена подоцна, на 12 октомври, Гобријасовита војска влегла во Вавилон, кој се предал без отпор. Според Херодот, Персијците ги надмудриле Вавилонците, така што го пренасочиле текот на реката Еуфрат во соседниот канал, поради што нивото на реката толку опаднало што персиските војници се провлекле по текот на речното корито, под препреките, сѐ до центарот на градот. На 29 октомври, Кир лично влегол во градот Вавилон и го заробил Нибонаид.
Со освојувањето на Вавилонското Кралство, на Кир му припаднале и соседните потчинети кралства на Вавилон, како Сирија и Јудеја.
Според Бехистунските натписи на Дариј Велики, Кировата власт опфаќала најголемо царство во дотогашната историја. Кон крајот на неговото владеење, Ахеменидското Персиско Царство се протегало од Мала Азија и Јудеја на запад, до реката Инд на исток.
Смрт
Во разни записи постојат различни податоци за смртта на Кир Велики. Херодот навел дека Кир загинал во битката против Масагети, племе кое живеело во најјужните степи на денешен Казахстан и Узбекистан, а каде отишол по наговор на кралот Крез. Масагетите биле во сродство со Скитите, што се гледало по начинот на живеење и облекување, а како и Скитите биле одлични коњаници. Со цел да го осигури своето царство од упадите на тие племиња, Кир прво испратил брачна понуда на кралицата Томирис, но таа го одбила. Затоа, тој одлучил со воена сила да ја заземе територијата на Масагетите околу 529 п.н.е. поради што почнал да гради мостови и бродови долж реката Сир Дарја, која ги одвојувала двете кралства. Кралицата Томирис го повикала Кир да го сопре нападот и да нивните војски достоинствено се судрат на однапред договорена локација, околу еден ден оддалеченост од реката. Кир, иако ја прифатил понудата на Томирис, сепак решил да ѝ постави замка. Бидејќи Масагетите не знаеле за виното и неговото дејство, Кир на договореното место поставил логор со малку војска и многу храна и вино. Поголемиот дел од војската ја сокрил во заседа. Војската на Масагетите, предводена од синот на Томирис, генералот Спаргапис, го нападнала логорот и лесно го освоила, и прославила со храната и виното што било оставено. Ненавикнати на вино, тие се опиле, што значително ја намалило нивната сила, па Кир можел лесно да ги победи. Спаргапис бил заробен, и кога се освестил, извршил самоубиство. Кога кралицата Томирис слушнала на кој начин Кир победил, таа се заколнала на одмазда, и со другиот дел од својата војска жестоко го нападнала. Во битката, која Херодот ја опишал како најжестока и најкрвава битка која ја водел Кир, и како најкрвава битка на стариот век воопшто, Кир загинал, а Томирис наредила да му се отсече главата како одмазда за смртта на нејзиниот син. Оваа верзија на Херодот, историчарите ја сметаат за неточна, дури и самиот Херодот кажал дека таа е една од верзиите која тој ја слушнал. Постојат кажувања дека војниците на Кир го нашле и вратиле телото на својот водач, а според други дека Томирис го нашла телото на Кировиот двојник.
Историчарот Ктезиј, во своето дело Персика, навел дека Кир загинал во борбата со Дебриковата пешадија, која била помогната од скитските коњаници, стрелци и Индијци на слонови. Според Ктезиј оваа битка се случила североисточно од реката Сир Дарја.
Историчарот Ксенофонт, во делото Киропедија, тврдел дека Кир починал мирно во главниот град на Персија.
Гробница
Се смета дека посмртните остатоци на Кир Велики се наоѓаат во Пасаргад, каде неговата гробница постои и ден денес. Грчкиот историчар Страбон и римскиот историчар Аријан еднакво го опишале гробот на Кир, според видувањата на Аристобул, кој во времето на Александар Македонски двапати ја посетил гробницата. Иако Пасаргад е потполно во урнатини, гробницата на Кир е скоро неоштетена, а во последните години се работи на нејзино реставрирање. Според Плутарх, на гробот имало епитаф кој гласел: "О човеку, кој и да си и од кај и да доаѓаш, јас сум Кир кој го создал Персиското Царство. Не ми завидувај на ова мало делче од земја што го покрива моето тело."Историските наоди од Вавилон наведуваат дека Кир починал во август 530 година п.н.е. и дека го наследил синот Камбиз II. Помладиот син, Смердис, починал пред Камбиз да тргне во воените походи на исток. Според Херодот, Камбиз го убил својот брат за да ги избегне караниците околу наследувањето на царскиот престол. Камбиз II ја продолжил политиката на својот татко и успеал да го покори и спои Египет. Починал по седум години владеење, а се претпоставува дека неговата гробница била во Пасаргад. По неговата смрт, на престолот дошол узурпаторот Гаумат кој се нарекол Смердис и владеел 7 месеци, а од престолот го тргнал царот Дариј I Велики.
Наследство
Кир Велики бил еднакво голем и како војник освојувач и како државник. На освоените територии спроведувал политика на великодушност, а не политика на репресалии, ги почитувал другите локални религии и бил во состојба да покорените народи ги претвори во свои посветени следбеници. Политичката инфраструктура, која тој ја поставил, овозможила да Ахеменидското Царство опстане уште долго време по неговата смрт.
Просперитетот на Персија во текот на Кировото владеење оставило силен впечаток на текот на светската историја. Персиската филозофија, книжевност и религија имале доминантна улога во светски размери во текот на следните илјада години. И покрај исламското освојување на Персија во 7 век и создавањето на исламски калифати, Персија имала доминантно влијание врз исламската култура за време на Златниот период на исламот, што било и една од главните причини за успешната исламска експанзија.
Бројните постахеменидски династии, Селевкиди, Сасаниди, Пахлеви, тврделе дека се наследници на Кир Велики. Мухамед Реза Пахлеви, во 1971 година, го славел 2500-годишниот јубилеј на иранската монархија, која со Револуцијата од 1979 година престанала да постои. Многу историчари го сметаат Кир Велики за еднаков, па дури и поголем од Александар Велики.
Тој низ историјата бил запаметен како личност многу поголема од човек кој основал царство. Кир станал епитом за високи квалитети кои се барале од древните владетели, што вклучувало херојски особини на освојувач, кој бил толерантен и великодушен исто толку колку што бил и храбар. Неговата особеност влијаела на Старите Грци, на Александар Велики, а со пренесувањето на традицијата и на Старите Римјани, и сите нас до денес.
Религија
Единствен познат пример за неговата религиска политика бил неговиот однос кон Евреите во Вавилон. Според Библијата, еврејската популација била вратена од Вавилон во Ветената земја, а Кир со својот едикт наредил обновување на храмот во Ерусалим. Овој едикт бил во потполност објавен во Книгата на Езра. Поради ваквата Кирова политика, Евреите го славеле како достоинствен и легитимен крал. Кир бил единствен неевреин, кој бил опишан како месија или божествен крал во Танах (Исаија 45:1). Но, постојат и еврејски критики кон Кир, затоа што тој измамен од Кутхите (самарски народ), кои сакајќи да ја спречат изградбата на Вториот храм, лажно ги обвиниле Евреите за побуна, поради што Кир го сопрел градењето на храмот. Еврејскиот храм бил завршен дури во 516 година п.н.е. за време на Дариј Велики.
Некои современи муслимански теоретичари сметаат дека ликот од Куранот Дул Карнајн е всушност Кир Велики. Оваа теорија била поставена од сунитските теоретичари Абул Калам Азад и Абул Ала Маудуди, и била потврдена од шиитскиот теолог и филозоф Мухамед Хусеин Табатабаи, во делото „Тавсир ал Мизан“ и од големиот ајатолах Насер Макарен Ширази.
Политика и филозофија
Во текот на своето владеење, Кир воспоставил контрола над огромните територии на бројните освоени кралства, така што ги задржал и проширил медиските сатрапии (покраини). Овој тип на организација на освоените територии поделени во провинции, со кои управувале локални кралеви наречени сатрапи, продолжила и за време на Дариј Велики. Кир од нив барал само да плаќаат данок и регрути за војска.
Со освојувањата на Кир, започнал нов историски период во создавање на царства, во кои создадената супердржава се состоела од десетина помали држави, со разни раси, религии и јазици, кои сите биле обединети под една централна власт, која својата моќ ја спроведувала преку локална администрација. Ваков политички систем се одржал неколку века, и траел во времето на династијата на Селевкидите, која владеела со Персија, и за време на подоцнежните ирански династии Парти и Сасаниди.
Наследството на Кир се чувствува сѐ до современото време. Томас Џеферсон, еден од основачите на САД, и главниот автор на Декларацијата за независност (1776 година) имал два примерока на Киропедијата и сметал дека секој државник задолжително, заедно со книгата „Владетелот“ на Макијавели, треба да ги прочита овие дела.
Киров цилиндар
Кировиот цилиндар е антички документ во облик на цилиндар направен од глина, кој го издал Кир Велики. Цилиндарот е направен по повод на освојувањето на Вавилон во 539 година п.н.е. Текстот бил напишан со акадско клинесто писмо, во име на персискиот ахеменидски крал Кир Велики. Цилиндарот бил откриен во урнатините на Вавилон во Месопотамија (денешен Ирак) во 1879 година, од асирско-британскиот археолог Хормузд Расам. Денес, цилиндарот кој се состои од повеќе парчиња, е во сопственост на Британскиот музеј. Деловите од цилиндарот, кој е долг 22,5 сантиметри и со пречник, во најширокиот дел, од 10 сантиметри, познати како фрагмент А и Б, биле споени во 1972 година.
Сочуваните натписи на Кировиот цилиндар се поредени во 45 реда, од кои 35 реда се на фрагментот А, а другите на фрагментот Б. Дел од редовите на краевите од текстот се тешко оштетени така што читливи се само по неколку збора.
Текстот е напишан во високо формален стил и е поделен во шест одвоени делови:
Според Британскиот музеј, цилиндарот претставува долга традиција на месопотамиските владетели, своето владеење го обележуваат со декларација за политичките реформи. Од почетокот на 1970-тите години на 20 век, овој документ почнал да се смета за прв пишан документ за човековите права во историјата. Реплика на Кировиот цилиндар се наоѓа на вториот кат во зградата на ОН во Њујорк, а текстот е преведен на сите 6 службени јазици на ОН.
Воена стратегија
Кир Велики се смета за еден од најголемите војсководци на стариот век, кој подоцна бил имитиран од Александар Македонски. Неговата стратегија, храброст и воена итрина придонеле да ги освои тогашните најголеми воени сили, Медија, Вавилон и Лидија, и да го создаде најголемото тогашно царство.
Опсада на Пасаргадско Брдо
Во пролета 551 година п.н.е. медискиот крал Астијаг собрал голема војска од 150 000 војници со намера да ја задуши персиската побуна предводена од Кир. Персискиот владетел Кир имал многу помала војска од само 10 000 војници, составена од т.н. персиски бесмртници, кои биле елитни пешадиски единици. Освен што била помала, со војската оделе и нивните семејствата, жени, деца и старци. За да ја неутрализира бројчената надмоќ на Медијците, Кир својата војска, заедно со нивните семејства, ја поставил на врвот од едно стрмно брдо во близина на градот Пасаргад. Медијците во обид да го изненадат Кир, го нападнале истовремено од сите планински приоди, качувајќи се кон врвот, но биле одбиени од Персијците. Следниот ден Астијаг решил да ги нападне повторно со главнината на војската. Персијците гледајќи огромна војска која се движела кон нив почнале да бегаат кон врвот, но таму ги дочекале нивните жени навредувајќи ги како кукавици и предавници. Поради тоа тие се вратиле назад и користејќи ги поволностите на теренот успеале да ја уништат медиската војска, која изгубила околу 60 000 војници.
Битката кај Тимбра
Битката кај Тимбра била судир помеѓу војските на Кир и лидискиот крал Крез, во 547 година п.н.е. Кир ненадејно ги нападнал Лидијците во зимски период, затоа што Лидијците не биле навикнати на студено време. Исто така, очекуваната помош од сојузниците, Вавилонци, Арапи и Грци, изостанала, бидејќи не можеле да соберат доволно војска. Но и без нив, лидиската војска била три до четири пати поголема од таа на Кир и имала посебно моќна коњаница. Кир уште на самиот пат кон Лидија забележал дека коњите од неговата војска се плашат од камилите кои служеле за пренесување на намирници, бидејќи не биле навикнати на нивниот мирис. Затоа, пред самата битка, Кир формирал прва воена формација од камили и ја ставил на чело на својата војска. Стратегијата му била многу успешна, бидејќи непријателската коњаница веднаш на почетокот се разбегала со што и конечната победа била брза. Крез бил заробен по опсадата на Сарда истата година, а според Ктезиј, Кир и овде се послужил со итрина. Неговиот генерал Оебар го посоветувал војниците да одат на стапови за да изгледаат како гигантски воини, што предизвикало страв и паника кај жителите на Сарда, по што градот бил лесно освоен а Крез бил заробен.
Победа над Скитите
Кир водел неколку воени експедиции против полуномадските скитски племиња во Средна Азија. Но победата над нив ја добил со измама во битката против моќното племе Масагети. Тој го искористил нивното непознавање на виното и неговото дејство за да извојува победа над нив.
Градежни проекти
Најзначаен градежен проект на Кир била изградбата на главниот град Пасаргад. Изборот на локацијата за изградба на новиот град била водена од естетски причини, било избрано подигнато место во долина опкружена со планини, и од политички причини, бидејќи тука била победена медиската војска. Изградбата почнала околу 546 година п.н.е. а градот брзо станал центар на политичката моќ на државата. Градот бил административен центар и место за одмор на Кир. Пасаргад имал софистициран систем за наводнување со канали.
Градскиот центар го претставувала тврдината Tall-i-takht (Престолно Брдо), која била поставена на брдо и со јужната страна била свртена кон „рајските градини“. Тврдината се состоела од два помали дела: резиденциска палата и сала за прием (Ападана), кои биле направени во типична персиска архитектура. Ападана имала бројни столбови и влез на југоисток, а гостинот морал прво да помине низ влезна врата и мост поставен преку реката Пулвар. Се верува дека, според начинот на градбата и изборот на локацијата, Пасаргад бил урнек за изградба на атинскиот Акропол. Архитектурата и уметноста во самиот град била мешавина од традициите на другите царства: Елам, Вавилон, Асирија, Египет и Анадолија.
Поновите истражувања на конструкциската технологија во Пасаргад, покажале дека персиските инженери успеале да изградат објекти отпорни и на силни земјотреси дури и до 7 степени според Рихтеровата скала. Темелите биле градени со технологија на изолирана база, која денес се користи при градење на чувствителни објекти, од типот на атомски електрани, како заштита од сеизмичка активност. Придонес во градежништвото претставува и употребата на метални конструкциски врски (копчи) меѓу камените блокови. Овој тип на градежен систем својот врв го достигнал при изградбата на Персеполис.
Во денешно време постојат само урнатини од величествениот Пасаргад кој бил уништен од времето, бројните земјотреси и воените разурнувања од Македонците, Арапите, а посебно од Монголците. Овие урнатини денес се важно археолошко наоѓалиште и се туристичка атракција на Иран.
Лого
Лого (λογότυπος) — графички елемент, симбол или икона на заштитена марка односно бренд. Типичното лого е дизајнирано на тој начин што предизвикува препознавање од страна на набљудувачот. Логото е еден од аспеките на брендирањето на одредена компанија или ентитет. Боите, формите и стилот на буквите е различен кај секое лого.
Клун
Клунот е надворешна анатомска структура која се наоѓа претежно кај птиците, но и кај некои цицачи. Клунот се користи за јадење и за градење, манипулирање со предмети, убивање плен, борење, додворување и хранење на младите. Терминот клун исто така се користи за слични усни делови кај некои орнитичари, птеросаури, желки, китови, дикинодонти, жаби, полноглавци, едноотворни и сл.
Иако клуновите се разликуваат значително по големината, формата, бојата и текстурата, тие имаат слична основна структура. Две коскени проекции - горните и долните мандибули - се покриени со тенок слој од кератин на епидермисот познат како rhamphotheca. Во повеќето видови, две дупки познати како nares, доведуваат до респираторниот систем.
Анатомија
Иако клуновите се разликуваат значително по големина и форма од видови до видови, нивните основни структури имаат слична шема. Сите клунови се составени од две вилици, општо познати како горна вилица (или максила) и долна вилица (или мандибула). Горната, а во некои случаи и долната вилица, се зацврстуваат внатрешно со сложена тридимензионална мрежа од коскени шпикули (или трабекули ) сместена во меко сврзно ткиво и опкружена со тврдите надворешни слоеви на клунот.
Вилици
Горната вилица е поддржана од три- кратна коска наречена интермаксиларна. Горниот дел на оваа коска е вграден во челото, додека двата пониски дела се прикачуваат на страните на черепот. Во основата на горната вилица, тенок слој на носните коски е прикачен на черепот на назофронталниот зглоб, што му дава подвижност на горниот дел на коренот, дозволувајќи му да се движи нагоре и надолу.
Долната вилица е поддржана од коска позната како инфериорна максиларна коска - сложена коска составена од две различни осифицирани парчиња. Овие осифицирани плочи, кои можат да бидат во облик на буквата U или V, се спојуваат дистално (точната локација на зглобот зависи од видот), но се одвоени проксимално, приврзувајќи се од двете страни на главата кон квадратната коска. Мускулите на вилицата, кои овозможуваат птицата да го затвори клунот, се наоѓа на проксималниот крај на долниот дел на вилицата и на черепот на птицата. Мускулите кои ја потиснуваат долната вилица обично се слаби, освен кај некои птици, како што се сколовранците и изумрената Хуја, кои имаат добро развиени дигастрични мускули. Кај повеќето птици, овие мускули се релативно мали во споредба со виличните мускули на цицачиte со слична големина.
Диморфизам
Големината и обликот на клунот може да варираат кај видовите, како и помеѓу нив; кај некои видови, големината и пропорциите на клунот варираат помеѓу мажјаците и женките. Ова им овозможува на половите да користат различни еколошки ниши, со што се намалува интраспецифичната конкуренција. На пример, женките од скоро сите крајбрежни птици имаат подолги клунови од машките од ист вид, и женските американски авокети имаат клунови кои се малку повеќе подвиткани од оние кај мажите. Многу клунорози покажуваат полов диморфизам во големината и обликот и на клунот, а тенок, распарен клун на женската хија бил скоро двојно подолг од на мажот.
Бојата исто така може да се разликува помеѓу полот или возраста во еден вид. Обично, таквата разлика во бојата се должи на присуството на андрогени. На пример, кајврапчињата, меланините се произведуваат само во присуство на тестостерон ; кастрираните машки врапчиња - како женските врапчиња - имаат кафени клунови. Кастрацијата исто така спречува нормална сезонска промена на бојата во клуновите на машките езерски галеби.
Функции
Птиците можат да касaат или боцкаат со клунот за да се одбранат. Некои видови ги користат нивните клунови како дел од нивното додворување, на пример, машки патор крецка со неговиот клун ги допира сините пердуви на крилјата и машкиот мандарина патор го прави истото со неговите портокалови пердуви.
Комуникација
Голем број видови, вклучувајќи штркови, некои бувови, жаби, тропкаат со клунот како форма на комуникација.
Размена на топлина
Студиите покажале дека некои птици ги користат клуновите за да се ослободат од вишок топлина. Токо токанот, кој има најголем клун во однос на големината на неговото тело од кој било вид птици, е способен да го модифицира протокот на крв во клунот. Овој процес му овозможува на клунот да работи како „минлив топлински радијатор“. Едноподруго, студиите покажале дека птиците од постудените клими имаат помали клунови, со што се намалува загубата на топлина од таа структура.
Теквондо на Летните олимписки игри 2012 – до 67 кг за жени
Турнирот во теквондо до 67 килограми во женска конкуренција на Летните олимписки игри 2012 беше одржан на 10 август, во Ексел Центарот во Лондон.
Формат на натпреварување
Главната ждребка се состои од едноставен елиминационен турнир, кулминирајќи во натпревар за златен медал. На натпреварите во теквондо се доделуваат два бронзени медали. За утврдување на освојувачите на бронзените медали се користи репасаж. Секоја натпреварувачка која загубила од еден од двете финалистки се натпреварува во репасажот, кој претставува елиминационен турнир. Поразените во полуфиналето се соочуваат со натпреварувачките кои загубиле од финалистките во елиминационата рунда и во четвртфиналето.
Распоред
Сите саатници се по Британско летно време (UTC+1)
Резултати
На 13 јули 2012 година, Светската Теквондо Федерација ја објавила првичната ждребка која ги вклучувала осумте носители во натпреварувањето. Ждребката со останатите натпреварувачки била извлечена на 6 август 2012.
39 век п.н.е.
39 век п.н.е. — век кој започнал 1 јануари 3900 г. п.н.е. и завршил на 31 декември 3801 г. п.н.е.
Национален музеј на историјата на Украина
Националниот музеј на историјата на Украина (украински: Національний музей історії України) е музеј кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Овој музеј од 1944 година се наоѓа во Киев. Во него се чуваат етнографски и археолошки слики и скулптури, отпечатоци и други историски експонати. Зградата каде денеска се наоѓа музејот била изградена во 1937 до 1939 година, а за главен архитект бил избран Јосиф Каракис. Во тоа време, објектот служел како ликовно училиште. Во периодот од 1952 до 1953 година, објектот бил реконструиран, при кое бил додаден нов покрив и дизајн, како и проѕирни стакла чија цел била за да се подобри осветлувањето на просториите.
Во 1965 година, името на музејот бил преименуван во Државен историски музеј на Украинска ССР. Во 1991 година, музејот го добил денешното име.
Смарагдна ластовичарка
Смарагдната ластовичарка — пеперутка  од фамилијата ластовичарки (Papilionidae) која живее главно во југоисточна Азија и една од мошне ретките зелени пеперутки. Се нарекува и „смарагден паун“ или „зеленопојасна паунска ластовичарка“.
Постојат неколку подвидови (од Бурма, Борнео, Индонезија, Нијас и Филипините).
Млечки (род)
Млечката (научно: Euphorbia) ― голем и разновиден род на скриеносеменици од семејството млечки (Euphorbiaceae). Некои млечки се комерцијално широко достапни, како што се божиќните ѕвезди. Некои најчесто се одгледуваат како украсни растенија, или се собираат и се високо ценети поради естетскиот изглед на нивните уникатни цветни структури, како што е растението Euphorbia milii. Млечките од пустините на Јужна Африка и Мадагаскар еволуирале физички особености и облици слични на кактусите од Северна и Јужна Америка, така што тие (заедно со разни други видови растенија) честопати погрешно се нарекувани кактуси. Некои се користени како украсни растенија во уредувањето на површината, поради убавите или впечатливи блици и отпороност на суша и топлина.
Еуфорбиите може да бидат во облик на мали годишни растенија до големи и долговечни дрвја. Родот има над или околу 2.000 членови, што го прави еден од најголемите родови на цветни растенија. Исто така, има еден од најголемите опсези на бројот на хромозоми, заедно со Rumex и Senecio. Euphorbia antiquorum е типски вид во родот млечки. За прв пат биле опишани од Карл Линеј во 1753 година во Species Plantarum.