cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Монсанто
Монсанто е најголем произведувач на хербицидот глифосат, познат како „Раундап“ (Roundup). Монсанто е и најголем произведувач на генетски изменетото семе со пазарно учество од 70 до 100% кај некои култури.
Како главен излагач на генетски изменетата храна Монсанто е фокус на многу антиглобалистички и еколошки кампањи посебно поради семето на сојата и хормонот за раст на стоката. Уште еден од проблемите врзани со ГМО семињата која ги произведува ова претпријатие е и тоа што кога еднаш ќе се засее генетски изменето семе, на тоа земјиште веќе ништо друго не може да расте. По зборовите на потпретседателот на Монсанто од 1998 година „компанијата нема да гарантира за сигурноста на храната која ја произведува, затоа што наша цел е што поголема продажба, а задача на министерството (FDA) е да ја контролира сигурноста.“
NGC 5688
NGC 5688 — спирална галаксија во соѕвездието Волк, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1 јуни 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5688 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 5688 има привидни димензии од 3,1' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 39 м 35,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -45° 1' 7". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на NGC 5688 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52381. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 404; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8279. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Ханти
Хантите (во постарата литература: Остјаци) се угриски домороден народ кои се нарекуваат себеси Ханти, Ханде, Кантек, кои живеат во Ханти-Манскискиот автономен округ, регион историски познат како „Југра“ во Русија, заедно со Мансите. Во автономниот оруг, на хантискиот и мансискиот јазик имаат заеднички службен статус со рускиот. На пописот во 2010 година, 30.943 лица се идентификувале како Ханти. Од нив, 26.694 биле жители на Тјумењската област, од кои 17,128 живееле во Ханто-Мансискиот автономен округ и 8.760 — во Јамало-Ненецкиот автономен округ. 873 биле жители на соседната Томска област, а 88 живееле во Републиката Коми.
Историја
Во вековите на вториот милениум п.н.е., териториите помеѓу реките Кама и Иртиш биле дом на население што зборувало пра-уралски, кое имало контакти со пра-индоевропските говорници од југот. Жителите на овие краишта биле од европски фонд, иако Хантите се претежно уралоидни. Ова шумско население е предок на денешните угарски жители на Транс-Уралија. Некои ги сметаат предците на Хантите за праисториската металопреработувачка  култура Андроново. Други истражувачи велат дека народот Ханти потекнувал од јужниот дел на степите на Урал и се преселиле на север на нивната сегашна местоположба околу 500 н.е.
Хантите веројатно се појавуваат во руските записи под името Југра (околу 11 век), кога имале контакт со руски ловци и трговци. Името потекнува од зборот јöгра (Ханти) на коми-зиријанскиот јазик. Исто така, можно е дека тие за првпат биле запишани од англискиот крал Алфред Велики (околу 9 век), кој му ја одредувал положбата на Фенланд (мочуриште) на исток од Белото Море во Западен Сибир. Старото руско име Остјак е од хантискиот ас-хо "личност од реката (ас) Об", со - јак по другите етнички термини како Пермјак.
Некои хантиски кнежевства биле делумно вклучениСибирскиот ханат од 1440-тите-1570-тите.
Во 11 век, Југра всушност била термин за бројни племиња, секое имало свое средиште и свој главатар. Секое племе имало две егзогамски братства, наречени мон'т и пор, и сите членови биле сметани дека се во крвно сродство. Оваа структура подоцна била заменета со кланови, каде што секој водач на кланот (књазец (кнез)) преговарал со руското царство. Тие исто така учествувале во руски воени походи, и го доби правото да се соберат јасак (данок) од две хантиски волости (области), редоследно. Кога оваа структура повеќе не била потребна, Русија ги лишила од своите привилегии.
Помеѓу 17 и 19 век, имало обиди да се воведе христијанството, но начинот на живот на Хантите не претрпел вистински промени. Во втората половина на 19 век, тие постепено го прифатиле државниот закон.
За време на Советскиот период, Хантите биле едни од ретките домородни малцинства на Сибир, на кои им била дадена автономија во форма на округ (автономна област). Воспоставувањето на автономијата одиграло значајна улога во консолидирањето на етносите (Западните Ханти ги нарекле свои источни соседи Канток [Другиот народ]). Сепак, во 30-тите години на минатиот век, Советската држава направила напорни напори да ги колективизира. Првичните фази на тоа значеле погубување на племенските началници, кои биле обележани како „кулаци“, проследено со погубување на шаманите. Киднапирањето, од страна на државата, на децата кои биле испратени во интернатски училишта што зборуваат руски јазик, предизвикале национален револт во 1933 година наречен Казимски бунт.
По завршувањето на сталинскиот период овој процес бил опуштен и напорите биле засилени во осумдесеттите и деведесеттите да ја заштитат својата заедничка територија од индустриско проширување на разни министерства и агенции. Автономијата исто така одиграла голема улога во зачувувањето на традиционалната култура и јазик.
Економија
Традиционалните занимања на Хантите биле риболов, лов на тајгите и одгледување на ирвас и. Тие живееле како поставувачи на стапици, затоа собирањето било од големо значење.
Организација
Хантите се едно од домородните малцинства во Сибир со автономија во форма на округ (автономен реон).
Религија
Повеќето Ханти денес се православни христијани, мешани со традиционалните верувања (шамани, реинкарнација). Нивниот историски шаман не носел посебна облека освен капа. Традиционалните култови на Ханти се тесно поврзани со природата. „Пролетната прослава на враната“ се слави во април, а во денешно време е 7 април, истиот ден како и денот на Благовештение то. „Прославата на мечката“ се слави повремено по успешен лов на мечка. Прославата на мечката продолжува 5 или 6 дена (времетраењето зависи од полот на животното). Над 300 песни и изведби се случуваат за време на прославата на мечката. Најважните делови од прославата се:
Јазик
Хантискиот јазик од одамна бил сметан дека припаѓа на угриската гранка на уралските јазици, а со тоа и најтесно поврзан со мансискиот и унгарскиот, иако тој заклучок бил ставен под сомнение, со тоа што сите три јазици останале некласифицирани во рамките на уралските јазици во некои методи. Тој се состои од десет дијалекти, поделени на јужни, северни и источни подгрупи.
Музеј на Шолем Алехем (Киев)
Музеј на Шолем Алехем  (украински: Музей Шолом-Алейхем) е музеј кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев. Музејот е посветен на животот и делото на познатиот украински еврејски писател Шолем Алехем, чии дела се преведени на 64 јазици ширум светот.
Музејот бил отворен на 2 март 2009 година за 150-годишнината од раѓањето на уметникот и истиот се наоѓа на улица Црвена армија. За создавањето на музејот биле потрошени околу 2 милиони гривни.
Музејот се состои од експонати за животот и делото на писателот. Во музејот има околу 500 експонати.
Картуш
Картуш во египетските хиероглифи, е овална линија со хоризонтална линија на едниот крај, што значи дека во текстот е содржано кралското име. Картушите стапиле во општа употреба за време на почетокот на Четвртата династија под фараонот Снофру, а претходните примери датираат од средината на Втората династија и ги има на цилиндерните печати на Сет-Перибсен. Додека картушата е обично вертикална со хоризонтална линија, но може да биде хоризонтална, со вертикална линија на крајот (во насока на читање) доколку е подобро за да се запише името на фараонот. Древниот египетски збор за тоа бил шену, и картушата во суштина била проширен шен прстен. Во демотското писмо, картушата била сведена на неколку загради и вертикална линија.
Од петте кралски титули, картушата ги содржела кралското име, престолното име, и титулата „Синот на Ра“, како и името кое било дадено при раѓањето. Терминот картуш најпрво бил применет од француски војници кои претпоставувале дека симболот што го гледале толку често на фараонските рушевини, им личи на хартиените патрони за муниција што ги користеле тие, на француски јазик.
Како хиероглиф, се користи за да го претставува египетскиот збор за „име“. Овој знак во Гардинеровиот список на знаци е наведен како бр. V10.
Гробишта (Дупјачани)
Гробишта — археолошко наоѓалиште во прилепското село Дупјачани. Претставува некропола од римско време. Се наоѓа на североисточниот крај на селото, во нива на месен жител каде се откриени два гроба, а на површината има поголем број надгробни плочи.
Мерцедес-Бенц 770
Мерцедес-Бенц 770 (Mercedes-Benz 770), наречен Großer Mercedes (Голем Мерцедес) бил луксузен автомобил од марката Мерцедес-Бенц од 1930 до 1943. Најпознат е како автомобилот на високите нацистички државници пред и за време на Втората светска војна, меѓу кои и Адолф Хитлер и Херман Геринг.
Серија I - W07 (1930-1938)
Моделот 770 се појавил со интерен код W07 во 1930. Овие автомобили главно биле владини и државни возила.
Верзијата W07 на моделот 770 имала осумцилиндричен праволиниски мотор со работна зафатнина од 7655 cm³ со алуминиумски клипови. Овој мотор давал сила од 150 КС при 2800 врт./мин без компресија. Се нудел и изборен Рутсов компресор, кој се активирал при полно забрзување, и давал моќ од 200 КС при 2800 врт/мин, при што автомобилот развивал 160 км/ч. Преносот четири брзини, од кои третата била директна, а четвртата била надбрзина (овердрајв).
Серијата W07 имала современа шасија со полуелиптична амортизација на принцип на лиснати пружини врз едноделни осовини напред и назад. Димензиите се разликувале според каросеријата, но шасијата имала меѓуоскино растојание од 3750 mm и растојание меѓу тркала од 1500 mm.
Биле произведени 117 автомобили од серијата W07.
Серија II - W150 (1938-1943)
Моторот во основа бил мошне сличен на оној кај серијата W07, но сега била дотеран до 155 КС при 3000 врт/мин без компресија и 230 КС при 3200 врт/мин со компресија. Преносот имал пет брзини со директна четврта и петта надбрзина.
Биле произведени вкупно 88 автомобили од серијата W15. Производството прекинало во 1943.
Сончево јадро
Јадрото на Сонцето се смета дека се идзолжува од центарот до приближно 0.2 до 0.25 од сончевиот полупречник. Јадрото е најжешкиот дел од Сонцето и од Сончевиот Систем. Има густина од 150 g/cm³ (150 пати повеќе од густината на водата) во центарот, и температура од 15 милиони степени Целзиусови. Јадрото на сонцето е составено од топол, густ гас во плазмична состојба (јони и електрони), под притисок од 265 билиони барови (3.84 трилиони пки или 26.5 петапаскали (ППа)) во центарот.
Јадрото внатре до 0,20 од сончевиот полупречник, содржи 34% од Сонечевата маса, но само 0,8% од Сончевиот волумен. Внатре 0.24 до сончевиот полупречник, јадрото генерира 99% од фузиската моќ на Сонцето. Има две посебни реакции во кои четири водородни јадра можат евентуално да резултираат во едено хелиумско јадро: протон-протон верижна реакција – што е одговорна за поголемиот дел од испуштената Сончева енергија – и CNO циклусот.
Претворање на енергија
Приближно 3.6 протони (водородни јадра) се претвораат во хелиумски јадра секоја секунда испуштајќи енергија со брзина од3.86 џули во секунда.
Јадрото ја произведува скоро целата Сончева топлина преку фусија: остатокот од ѕвездата се загрева од топлината на јадрото. Енергијата произведена од фусијата во јадрото, мора да помине преку многу слоеви од Сончевата фотосфера пред да излезе во вселената како Сончева светлина или кинетичка енергија од честичките.
Ниската излена моќност која се случува внатре во фузиското јадро на Сонцето исто може да биде изненадувачка, кога ќе се земе предвид големата моќност која може да се одреди преку едноставна примена на Стефан–Болцманов закон за температури од 10 до 15 милиони келвини. Сепак, слоевите на Сонцето зрачат до надворешните слоеви само малку пониски температури, а тоа е разликата во зрачење моќност помеѓу слоевите кој го одредува нето производство на електрична енергија и пренос во сончево јадро.
На 19% од сончевото јадро, блиску до работ на јадрото, температурите се околу 10 милиони келвини и густината на фузиската моќност е 6.9 W/м3, што е околу 2.5% од максималната вредност на Сончевиот центар. Густината таму е околу 40 g/cм3, или приближно 27% од таа на центарот. Околу 91% од Сончевата енергија се произведува во овој полупречник. Во 24% од полупречникот (надворешното "јадро" според некои дефиниции), 99% од Сончевата моќност се произведува. Преку 30% од Сончевиот полупречник, каде температурата е 7 милиони келвини и густина од 10 g/cм3 брзината на фусија е скоро нула. Има две различни реакции каде 4 H јадра можат евентуално да резултираат во едно He јадро: "протон-протон верижна реакција" и "CNO циклусот".
Протон-протон верина реакција
Првата реакција во која 4 H јадра можат евентуално да резултираат во едно He јадро е позната под името протон-протон верижна реакција, е:
CNO циклус
Втората реакциона секвенца, во која 4 H јадра можат евентуално да резлутираат во едно He јадро се нарекува јаглерод-азот-кислород циклус – или "CNO циклус" скратено – генерира помалце од 10% од целосната сончева енергија. Деталите на овој "јаглероден циклус" се следниве:
Рамнотежа
Брзината од јадреното соединување зависи од густината. Од тука имаме дека, брзината на соединувањето во јадрото е во само-одржувачка рамнотежа: повисока брзина на соединување би предизвикала јадрото да се загрее повеќе и да се прошири блиску до тежината на надворешните слоеви. Ова би ја намалила брзината на соединување, малку помалата брзина би предизвикала јадрото да се олади и да се смали, потоа зголемувајки ја брзината на соединување и повторно враќајќи ја во сегашното ниво.
Сепак Сонцето станува потопло за време на главната секвенца, бидејќи атомите на хелиум во јадрото се потешки од атомите на водородот со кој се споени. Ова го зголемува гравитациониот притисок на јадрото што е попречен од постепеното зголемување на брзината на соединување. Овој процес се забрзува со текот на времето како што јадрото станува потешко.
Пренос на енергија
Фисоко енергетските фотони (гама-зраци) испуштени од фузиската реакција земаат индиректен пат до површината на Сонцето. Според сегашните модели, случајно распрскување од слободните електрони во сончевата радициона зона го одредува временскиот период за дифузија на фотоните, од јадрото до работ на радиционата зона дека е приближно 170.000 години. Од таму тие ја преминуваат струевитиот слој, каде доминантниот трансфер процес преминува во струевит и брзината со која топлината се движи нанадвор се зголемува значително.
Џенем (Новела)
Џенем (руски: На куличках) - новела на рускиот писател Евгениј Замјатин од 1914 година.
Содржина
Офицерот Андреј Иванич, човек со големо чело, добива прекоманда во една касарна, на крајниот исток на Русија, на брегот на Тихиот Океан. Во касарната, тој се соочува со малограѓанштина и зачмаеност, во која офицерите само се опиваат, а нивните жени го минуваат времето во озборување. Таму, тој се запознава со офицерот Шмит и веднаш се вљубува во неговата жена Марусја, но нема храброст да ја искаже својата љубов. Еден ден, откако Шмит му се спотивставува на генералот, тој е затворен во градот каде го чека судење, со веројатна долгогодишна затворска казна. Марусја добива писмо од генералот, во кое тој бара од неа да го посети, ако сака да го спаси својот сопруг. Марусја ја прифаќа поканата и Шмит се враќа во касарната. Меѓутоа, нему му е јасно како ја добил слободата и почнува психички и физички да ја тормози Марусја, иако длабоко во себе сè уште ја сака. Еден ден, тој оди во куќата на генералот со намера да го убие, но генералот веќе заминал во градот.
Во касарната притигнува француска делегација и во нивна чест се приредува бал на којшто сите офицери се опијануваат. Поручникот Тихмењ, кого цело време го мачи прашањето за татковството на синот на капетанот Нечеса, одлучува да ја расчисти работата и го прашува самиот капетан Нечеса (чија сопруга има деца со повеќе офицери во касарната) и меѓу нив започнува тепачка, по што Тихмењ паѓа од стражарската кула и умира. За време на балот, Марусја бара од Андреј Иванич да го убие Шмит. Откако собира храброст, Андреј го зема револверот и оди кај Шмит, но наместо да го убие, Шмит пука во него. Потоа, Шмит го кани Андреј Иванич на двобој, но тој одбива, по што Шмит извршува самоубиство. На неговиот погреб, генералот чита потресен говор, а Марусја веќе ја напуштила касарната.
Осврт кон новелата
„Џенем“ е новела од раниот творечки период на Замјатин. Новелата ја отсликува темната страна на дуалнито светоглед на авторот - ентропијата, која води кон пасивност, глупост, ограниченост и рамнодушност. Новелата наишла на добар прием кај прогресивната критика, но таа била забранета од царската власт, поради нејзиниот антимилитаристички тон и сатиричниот однос кон декадентниот живот на руските офицери.
Изданија на македонски јазик
Во 2016 година, новелата била објавена на македонски јазик, во издание на „Бегемот“, во рамки на едицијата „Ars magna“, а во тираж од 500 примероци. Преводот од руски јазик го направила Мирјана Наумовска (Мими Наум); ликовното уредување на книгата е дело на Бојан Димитиревиќ; а јазичната редакција ја направил Андреј Јованчевски. Книгата била преведена со финансиска помош на програмата за превод на руска книжевност, на Фондацијата „Михаил Прохоров“, а била испечатена во „Печатницата Наумовски“ од Скопје. Книгата, со димензии од 18 сантиметри и со обем од 137 страници, е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“ од Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4718-52-9.
Милош Линдро
Милош Линдро (р. ) — македонски поет, критичар, есеист и преведувач
Роден е на 9 септември, 1952 година во с. Косел, Охридско. Студирал на Природно-математичкиот факултет во Скопје. Работел во издавачката куќа „Македонска книга“ и бил главен уредник на весникот „Глас“. Работи во Министерството за култура при владата на Република Македонија. Живее во Скопје.
Дела
Учествувал во создавањето на поетскиот манифест „На чекор од говорот“ (Разгледи, 1980 година) во којшто се заговара поетиката на генеративното која се реализира низ т.н. „Модел на ослабено именување“. Преведува од српско-хрватски и романски јазик на македонски. Член е н Друштвото на писателите на Македонија од 1982 година..
Застапеб е во повеќе избори и антологии на македонската поезија во земјата и странство. Автор е на следните книги:
Кон поезијата од „Разградба“ на Милош Линдро
Збирката „Разградба“ на Милош Линдро е поделена на три дела песни. Првиот дел не е насловен и е составен само од една песна. Вториот дел е насловен „Осум тријади“ и во него песните се поделени во три по групи (тријади). Додека третиот дел е наречен „Излез“, а составен е од две песни. Структурно гледано, песните на Милош Линдро во збирката „Разградба“ се кратки и се напишани слеано, без делење на стиховите во строфи. Единствено песните „Ведрина“ и „Разградба“ се напишани во строфи и тоа во строфи без определен број на стихови. Секоја строфа има својства сама за себе. Линдро во оваа збирка пишува песни со секојдневна тематика. Претежно навлегува во психата на човекот и нејзините особини. Пишува исто така и за особините на јазикот („Мислејќи во јазикот“, „Изразно средство: знак“, „Зборовите сегдешни“). Авторот се обидува да ги објасни одредени својства на човекот и тоа преку поврзаноста на истите со времето, местото, па и со самиот човек. Во песната „Сите мои измами“, писателот на едноставен начин кажува дека не постои некој кој нема измами, па и самиот тој припаѓа во таа група луѓе. Измамите се привид, но постојат кај секого. Само што ќе си помислиш дека поминале, пак ќе се јават во друг облик. Отсекогаш постоеле и ќе постојат, и секоја нема да биде ни прва ни последна. Во тријадите, Линдро се задржува на истите тематики. Авторот обработува тема за одлучноста на човекот. Такви песни се песните од првата тријада „Умот, колебливоста, одлуката“, „Некогаш или сè уште“ и „Согласност“. Писателот преку овие песни препорачува дека секогаш треба да сме одлучни, но исто така и да не се каеме за своите одлуки, ако евентуално погршно одлучиме. Во втората тријада, Линдро пишува за верата, за вештината на одрекнувањето, како и за природата („Ведрина“). Тема на пишување во третата тријада е решителноста, наоѓање начин да се реши некој проблем. Следната тема во тријадите е јазикот и неговите особини, како и желбата. Во последниот дел од збирката, писателот дава апстрактно сознаение за излезот. Најпрво со песната „Подготовка“ ја опишува подготовката за да се стори нешто. И во оваа песна постои доза на несигурност, нерешителност и страв. Во следната песна „Излез“ е опишан вистинскиот излез. Притоа, читателот добива чувство како тој излез да започнува од мрачното и неубавото, а да продолжува кон нешто што значи светлина и убавина.
„Знакот, думата, словото“
Книгата „Знакот, думата, словото“ на Милош Линдро е составена од три есеи. Имено трите есеи ги имаат насловите од самиот наслов на книгата. Сите три есеи имаат научен карактер. Првиот есеј е посветен на знакот, односно поетскиот знак. Во овој есеј Линдро се задржува на начинот на запишување на поетските мисли. Тој пристапува кон овој проблем со решение дека самиот писател треба да има концепт за да се изкаже. Според Линдро секоја песна би требало да има свој звук според кој би можело да се каже дека се работи за поетски текст. Хаотичното редење на стихови не може секогаш да биде доволно за да се сфати поетскиот текст. Линдро пишува дека најчесто се тргнува без оформена поетика според која ќе се пишува текстот. Со ова, Линдро се труди да им укаже на поетите да заземаат некој засебен приод кон непресушната потреба да се изразт поетски. Исто така овде Линдро пишува за говорењето, зборирањето и правењето стихови. Посочува дека секогаш кога се држи говор, треба истиот да се држи со некој цел, а не да се зборува без да се говори. Неконтролата врз пишувањето на песна може да доведе до тешкотии при читањето и разбирањето на еден поетски текст. Една песна за да биде комплетна мора да биде разбирлива како за читање, така и за слушање. Линдро воведува поим за „неискажливото“, кое може само да се насе¬ти. Во вториот есеј „Думата“, Линдро се осврнува на читањето на научен и уметнички текст. Разликата помеѓу овие два вида е очигледна. Но, според Линдро, нивната заедничка работа е недостатокот на недоволна разбирливост, како и нив¬ниот творец и корисник - човекот. Дури спомнува дека заедничка работа за овие два вида текст и не постои, а ако постои дека тоа би бил само заедничкиот јазик со кој се постигнува достојно опишување на човековата и објективната стварност. Писателот ги поврзува овие два видови текст со семиолошките поими синонимија и хомонимија. Исто така Линдро ги из¬двојува творците од минатото и сегашноста кои придонеле како и на полето на науката, така и на полето на уметноста. Такви творци биле и се: Леонардо да Винчи, Руѓер Бошковиќ, Гете, Луис Керол, Михајло Петровиќ, Јон Барбу, Гастон Башлар, Ремон Кено, Иван Супек и други. Во третиот есеј наречен „Словото“, авторот дава коментари на повеќе дела од македонската книжевност меѓу кои и сосема поинаква анализа и коментар, засновани на разни соодноси, изразени математички, на елементите на драмата, за драмата „Дупло дно“ на Горан Стефановски.
Анализа на критиката на Милош Линдро на песната „Преку лаг“ од Бранко Цветкоски
Како што е споменато во погорниот текст, писателот Милош Линдро е автор на повеќе критики. Една од нив е и критиката на песната „Преку лаг“ од Бранко Цветкоски во книгата „Толкувања“ на Нове Цветаноски. Оваа, како и другите критики и другите прозни текстови на авторот, се пишувани на лесен и разбирлив јазик, во кој понекогаш се испрепрлетуваат математички поими. На почетокот на критиката Линдро дава објаснување на тоа што значи да се прочита еден уметнички текст. Според твдрдењето на некоја современа книжевна теорија, авторот посочува дека тоа е средба на авторовото и читателовото искуство, а дека „интензитетот на предизвиканиот уметнички ефект зависи од опфатот на таа конвергенција“. Притоа Линдро пишува дека најпрво треба да постои една ни¬за од зборовни знакови која е однапред напишана, т.е. мисли на стиховите од песната кои ја пренесуваат информацијата на авторот на песната. Од друга страна, според Линдро, читателот може, но не мора, да го сфати ритамот на песната кој е едно од најважните обележја на една песна. Меѓутоа, тоа би било целта на пишувањето на уметнички текстови. После ова Линдро преминува кон анализа на дадената песна. Објаснува дека насловот на песната, како и самата песна, се напишани за одредени ситуации. Го објаснува и речничкото значење на зборот лаг (долинка покрај некоја река или поточе со свој мир и тишина, со своја растителност, односно мало, мирно место), кој го зазема главното место во песната. Линдро во целата понатамошна критика го пишува своето мислење за песната во детаљи. Откако дава објаснување на некои од зборовите кои ги користел авторот на песната, писателот најпрво пишува како се поврзани строфите на пес¬ната. Потоа преминува во целосна анализа на секој стих од песната. Лагот Линдро го смета за „мегдан на две непомирливи сили“, едната која е на страната на светлото, бистроста, а другата на мрачното, влажното. Според Линдро во дадената песна преовладува еротското чувство, и тоа во два типа „сакрален“ и „полов“ еротизам. Тој дава подетално објаснување за тоа како е претставено ова чувство во самата песна. Линдро ги воочува и „егзотичните“ глаголи во песната, кои придонесуваат песната да звучи специфично. Последната забелешка на Милош Линдро за оваа песна е тоа дека бурниот почеток преминува во смирен и расчистен крај на песната. Пораката на авторот Б. Цветкоски според Линдро е повикот кон лагот, кон светот кој има свој мир и носи своја убавина со самото тоа.
NGC 1304
NGC 1304 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1304 се споменува и како NGC 1307, MCG -1-9-30, NPM1G -04.0146.
Откривање
Објектот е откриен на 5 октомври 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1304 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 1304 има привидни димензии од 1,4' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 21 м 12,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 35' 1". Положбениот агол на објектот е во износ од 48°.
Други поделби
Проучување на NGC 1304 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12575. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 221; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4712. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1456.
Психофизика
Психофизика — квантитативно ја проучува поврзаноста помеѓу физичките дразби и сетилата и перцепциите што тие ги предизвикуваат. Психофизиката се дефинира како "наука за поврзаноста помеѓу дразбите и осетите" или, пошироко како "анализирање на перцептивните процеси преку проучување на ефектот врз доживувањето или однесувањето на субјектот при систематско варирање на одликите на дразбата во рамки на една или повеќе физички димензии".
Психофизиката исто така се однесува на општа класа на методи кои може да се применат за изучување на перцептивните системи. Модерните приоди во голема мерка се ослонуват на анализата на идеален набљудувач и теоријата на детекција на сигнали.
Психофизиката има важна практична примена. На пример, при проучување на дигиталната обработка на сигнали, психофизиката открила и развила методи на компресија со загуба (lossy compression). Овие модели објаснуваат зошто човекот перципира многу мал пад во квалитетот на дигналот кога аудио и видео сигналите се форматираат на ваков начин.
Историски развој
Многу од класичните техники и теории во психофизиката се формулирани во втората половина на 19. век кога Густав Фехнер ја објавил Elemente der Psychophysik. Тој го сковал терминот "психофизика", опишувајќи ги истражувањата за кои тој верувал дека ги поврзуваат физичките дразби со содржните на свеста како што се осетите. Како филозоф, Фехнер сакал да развие метод со кој ќе може материјата да се поврза со умот и со тоа да се поврзе јавно забележливиот свет со приватно доживеаните впечатоци за него. Неговите идеи биле инспирирани од резултатите за осетот за допир добиени во раните 1830-ти од германскиот физиолог Ернст Хајнрих Вебер,. Веберовите истражувања, меѓу останатите од тоа време, ги поставуваат основите на психологијата како наука заедно со Вилхелм Вунт кој ја основа првата лабораторија за психолошки истражувања. Фехнер го систематизира интроспекцискиот приод (психологијата како наука за свесноста) кој мораше да се соочи со бихевиористичкиот приод во кој дури и вербалните одговори се исто толку физички колку и дразбите. Во текот на 1930-тите, обата приоди почнале да се заменуваат со релацијата дразба-реакција како доказ за свесно или несвесна обработка во умот.
Фехнеровите проучувања подоцна биле проширени од Чарлс Пирс со неговиот помошник, студентот Џозеф Џестроу кој подоцна станува доста познат експериментален психолог. Пирс и Џестроу воглавно ги потврдиле фехнеровите емпириски наоди, но не сите. На пример, во еден класичен експеримент, тие ја побиле фехнеровата проценка за прагпт на перцепција на тежина како превисока. Со нивниот експеримент, тие всушност ги откриваат рандомизираните експерименти: Тие случајно ги распределиле волонтерите во слепа проба на повторени мерки со цел да ја проценат нивната способност за дискриминирање тежина.
NGC 3285B
NGC 3285B — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Психофизика
Историски развој
Експериментите на Пирс и Џестроу биле спроведени како дел од пирсовата примена на прагматичниот програм за човековата перцепција; други студии се занимавале со перцепцијата на светлина итн. .
NGC 3285B
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3285B се споменува и како ESO 501-18, MCG -4-25-22, AM 1032-272, IRAS 10322-2723.
Психофизика
Историски развој
Модерните пристапи кон физичката (сетилната) перцепција, како, на пример, истражувањата за гледањето и слушањето, го мерат она што оној кој перципира, го издвојува од дразбата ставајќи го настрана она што како сензација е доживеано. Водечкиот метод е заснован на теоријата на детекција на сигнали развиена за случаите на многу слаби дразби.
NGC 3285B
Откривање
Објектот е откриен на 24 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Психофизика
Историски развој
Омар Калифа вели дека средновековниот научник Алхазен треба да се смета за основач на психофизиката. Иако ал-Хајтам дал многу субјективни извештаи за видот, нема докази дека користел квантитативни психофизички техники па таквите тврдења се отфрлени.
Прагови
Вообичаено, психофизичарите применуваат експериментални дразби кои можат објективно да се мерат како на пример, чисти звуци кои варираат по интензитет или светлина која варира според јачината. Проучувани се сите сетила – визуелната перцепција, слушањето, соматосетилниот систем, допирот, баростатската перцепција, вкусот, мирисот и осетот за време. Без оглед на сетилниот домен, постојат три истражувачки подрачја: апсолутни прагови, дискриминативни прагови и скалирање.
NGC 3285B
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 34 м 36,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 27° 39' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 43°.
Психофизика
Прагови
Прагот претставува точка на интензитет на која испитаникот штотуку може да детектира присуство или разлика во дразбата. Дразбите со интензитет под прагот на забележливост се сметаат незабележливи (т.н сублиминални). Дразбите коишто се со вредности доволно блиски до прагот понекогаш ќе бидат детектирани па затоа, за праг се смета точката при која дразбата или промената во дразбата се детектира некоја пропорција “р” од времето. Има два вида прагови: апсолутни и диференцијални
NGC 3285B
Други поделби
Проучување на NGC 3285B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31293. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 325; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6628. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1523.
Психофизика
Детекција
Апсолутен праг е нивото на интензитет на една дразба при кое испитаникот може да го детектира присуството на дразбата одреден број пати (често се користи p ниво од 50%). Пример за апсолутен праг е бројот на влакна на дланката што мора да се допрат за да се јави осет – испитаникот можеби нема да може да почувствува допир од едно влакно, но може да се осети допир ако се допрат две или три влакна со што ќе се надмине прагот. Апсолутниот праг се нарекува уште и праг на детекција.
Дискриминација
Диференцијален праг (или штотуку забекежлива разлика) е величината на најмалата разлика помеѓу две дразби со различен интензитет која испитаникот може да ја детектира одреден број пати (повторно, често се користи 50%). За да се тестира овој праг, се применуваат неколку различни методи. Од субјектот може да се побара да прилагоди една дразба сè додека не ја перципира исто како другата, да ја опише величината на разликата помеѓу две дразби или да детектира дразба во однос на некаква позадина. Веберовиот закон тврди дека штотуку забележливата разлика на една дразба е константна пропорција и покрај варијација во интензитетот.
Во експериментите на дискриминација, експериментаторот се обидува да утврди во кој момент може да се детектира разлика меѓу две дразби, на пример, две тежини или два звука. На испитаникот му се прикажува една дразба, на пример, звук, и се бара од него да каже дали второприкажаниот звук е повисок или понизок. Штотуку забележливата разлика е величината на разликата во дразбите дека испитаникот забележува пропорција одредено време p (50% вообичаено се користи за p).
Алекс Циле
Рана кариера
Циле е роден е израснат во Вил, кантон Санкт Гален, син на Швајцарец, Валтер Циле и Вилхелмине, од Холандија. Како дете сакал да скија, но на 18 години се повредил при несреќа. Започнал со велосипедизам во Холандија за рехабилитациски цели, пред да се откаже поради преветровитото време.
Потоа, Циле му пришол на Маноло Зајц, но бил повторно одбиен, од причина што тој не потпишал со возачи кои носеле обетки. На крајот, Зајц попуштил и Циле возел за ONCE како стажант на Волта а Каталуња. Напаѓал често и завршил на третото место. Зајц целосно попуштил и Циле го потпишал првиот професионален договор во септември 1991. Останал со ONCE до 1997 година. Повеќето од неговите возачи биле Шпанци. Циле зборувал само швајцарски-германски кога се приклучил, но на крајот на Вуелта а Еспања им одговорал на новинарите на шпански.
Афера „Фестина“
Во 1998 година, Циле се приклучиле на Фестина. Екипата била исфрлена од Тур де Франс 1998 по обвинувањата за допинг, кои подоцна станале познати како афера „Фестина“. Пет возачи на Фестина вклучувајќи го Циле признале дека земале EPO. Циле изјавил дека земал за да ги задоволи неговите спонзори. Исто така, изјавил дека бил лишен од неговите очила во текот на полициското интервју. На 28 ноември 1998, хематокритот на Циле бил 52,3%, 2,3% над границата.
1999–2004
Неговата кариера се совпаднала со онаа на Мигел Индураин, петкратен победник на Тур де Франс. Циле бил втор на Тур во 1999 година. Исто така победил на Вуелта и на Тур де Франс, како и етапи на Џиро д’Италија.
Циле се повлекол во 2004 година и одржал забава за неговите обожаватели во Вил во октомври истата година.
Хојос дел Коладо
Хојос дел Коладо — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Цветан Белковски
Цветан Трипунов Белковски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
По завршувањето на основното училиште, се занимавал со земјоделство и сточарство. Во септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Во состав на истата учествувал во секојдневните борби против балистичките сили што навлегле од север кон Скопска Црна Гора. Напоредно со ова се пројавил и во ноќните акции против германските колони, што се повлекувале низ Качаничката Клисура. Во една таква акција, на 8 ноември 1944 година, храбро загинал. Неговите посмртни останки биле пренесени и закопани во родното село Булачани.
Музеј на Киевпастранс
Музејот на Киевпастранс (украински: Музей історії КП «Київпастранс») е музеј кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Музејот бил отворен во 1922 година по повод 100-годинината од киевскиот трамвај и е посветен на развојот и историјата на Киевпастранс.
Музејот се наоѓа во една голема сала каде има изложени голем број на модели од трамваи, тролејбуси и автобуси кои работеле или сѐ уште работат по улиците на Киев. Освен тоа, во музејот можат да се најдат книги, фотографии, документи за историјата на транспортот во Киев и други градови во Украина.
Сушево (Кумановско)
Стопанство
Економијата во ова село скоро и да не постои, бидејќи морталитетот е поголем од наталитетот т.е. во ова село скоро и да нема млади. Во селото има останати уште само неколку семејства.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Сушево живееле 240 жители, од кои 190 Албанци, 30 Роми и 20 Македонци. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Сушево имало 56 жители, патријаршисти србомани.
На пописот од 2002 година, селото имало 34 жители, од кои 30 Срби, 3 Македонци и 1 Албанец.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 7 жители, од кои 2 Македонци и 5 Срби.
Родови
Сушево е православно мешано село, порано било муслиманско..
Според истражувањата од 1972 година, родови во селото се:
Иселеништво
Во средината на XIX век за жителите на ова село настанал тежок период по што морале да се иселат. На нивно место се населиле муслимани. Православните се иселиле во Никуљане (Грујинци 26 к.), Ослар кај Бујановац (Гарванци 10 к.), и во Горно Коњаре (Сушевци 2 к.)
По Втората светска војна населението се иселувало воглавно во Куманово.
Чое Синг-вао
Чое Синг-вао (Choi Seung-woo; р. ) — јужнокорејски велодромски велосипедист. Настапил на екипната потера за националниот состав на Летните олимписки игри 2012.
Региони во Буркина Фасо
Буркина Фасо е поделена на 13 региони. Регионите се делат на 45 покраини, а овие на 301 департман (наречени и „општини“).
Амнестија
Облици на амнестија
Амнестијата како правен институт потекнува уште од најстари времиња и произлегува од неприкосновеното право на државата да казнува и, оттука, и да им простува на веќе казнетите. Таа се применува како израз на добра волја кон осудените лица и како обид за нивна реадаптација и ресоцијализација. По правило, амнестијата се применува по период на завршена војна и вооружен конфликт, заради ресоцијализација на учесниците и за помирување во општеството. Исто така, таа редовно се применува и во мирновременски услови, како чин на делумно простување на казните на сторителите на помалку сериозни кривични дела, но и како исправка на судската неправда извршена во времето на недемократските политички режими.
Меѓународни искуства со амнестијата како правен институт
Во многу држави, правните основи на амнестијата лежат во нивните устави. На пример, Уставот на Франција пропишува дека надлежен орган за давање амнестија е парламентот. За оваа земја е карактеристична т.н. бланко-амнестија со која ослободувањето или намалувањето на затворската казна се однесува на сите лица кои сториле некое кривично дело што е опфатено со амнестијата. И во Италија, правото за давање амнестија му припаѓа на парламентот, кој таа одлука ја носи со двотретинско мнозинство. За Италија е специфична т.н. општа амнестија со која се опфаќаат сите затвореници. Исто така, парламентот е надлежен за амнестијата и во Швајцарија и во Турција, додека во Обединетото Кралство таа надлежност ја има монархот. Италија има интересен пример со амнестијата во времето кога премиер бил Силвио Берлускони, кога биле амнестирани сите затвореници осудени за затајување данок. Притоа, ослободените биле задолжени да уплатат во државниот буџет по 5% од вредноста на нивниот имот. Во 2006 година, Италија повторно спровела општа амнестија со која биле помилувани сите категории затвореници. САД применуваат делумна амнестија со која на затворениците им се простува дел од казната, друг дел се заменува со општокорисна работа со која тие се социјализираат и им се дава одредено време во кое не смеат повторно да сторат ново кривично дело. Притоа, во повеќе наврати, САД ја применувале амнестијата за да им овозможат на нелегалните имигранти да добијат работна дозвола или државјанство. Во 1996 година, Босна и Херцеговина ги амнестирала сите осуденици за дела против системот и сигурноста на државата. Во 2001 година, Словенија прогласила аменстија за намалување на затворската казна за една четвртина, за лицата кои не ја извршиле казната. Србија, пак, во 2010 година ги амнестирала делата поврзани со избегнувањето попис и преглед, извршување материјални обврски, избегнување на воената служба и бегање од српската армија. Подоцна, во 2012 година биле амнестирани осудените според националните закони или според законите што престанале да важат. Всушност, во Србија и во Црна Гора повеќепати била применувана т.н. степенеста амнестија при што казните на осудените лица им се намалувале за 10-50% или пак тие целосно се ослободувале, во зависност од тежината на кривичното дело и времето поминато во затвор. Исто така, и Хрватска применувала амнестија во врска со делата поврзани со воениот конфликт.
Примената на амнестијата како правен механизам во Македонија
Од осамостојувањето до 2015 година, општата амнестија била применета во Македонија четири пати. Првиот закон за амнестија бил донесен во 1991 година, кога биле амнестирани 907 лица, од кои некои биле затвореници, додека другите биле осудени со правосилни пресуди, но не отпочнале со издржување на затворските казни. Во 1999 година, Собранието донело уште еден, но порестриктивен закон за амнестија. Тогаш, целосно биле ослободени од казните сторителите на криивчни дела со кои била предизвикана верска, национална и расна омраза. Притоа, на некои осуденици им биле намалени казните за 25%, на некои за 15%, додека за 10% им биле намалени казните на осудените за незаконско поседување оружје и трговија со дрога. Всушност, овој закон бил дел од политичкиот договор меѓу коалиционите партнери во владата, ВМРО-ДПМНЕ и ДПА, со кој биле ослободени градоначалниците на Тетово и на Гостивар, Алајдин Демири и Руфи Османи, како и учесниците во обидот за отворање на незаконскиот универзитет на албански јазик во Мала Речица. Во 2002 година, како последица на Охридскиот рамковен договор, бил донесен третиот закон за амнестија, со кој се предвидувало ослободување од гонење, запирање на судските постапки и ослободување на затворениците поврзани со војната од 2001 година. Од овој закон биле изземени само воените злосторства. Во 2003 година и со ревизијата од 2004 година, бил донесен четвртиот закон за амнестија, кој ги опфатил граѓаните кои ја одбегнувале воената обврска неодговарањето на поканата за служење во армијата и самоволно оддалечување од вооружените сили).
Есента 2015 година биле поведени посебни две иницијативи за донесување петти закон за амнестија, поднесени од Демократскиот сојуз и од граѓанската активистка Мери Николова. Активистката Николова успеала да ги собере потребните 10.000 потписи за нејзиниот предлог да влезе во законска процедура, но предлог-законот не бил усвоен, бидејќи предвидувал ослободување на сите лиза кои издржале 40% од времето на казната, вклучувајќи ги и убијците, педофилите и другите сторители на тешки кривични дела. Од друга страна, предлогот на Демократскиот сојуз, кој исто така влегол во собраниска процедура, предлагал ослободување или намалување на казната на сторителите на одредени кривични дела кои издржале дел од казната или воопшто не започнале со нејзиното издржување. Така, според овој предлог било предвидено да се ослободат осудените за кривичното дело „шверцување мигранти“ кои биле осудени на казна затвор до три месеци, додека за оние кои го сториле ова криивчно дело како дел од група и оние кои биле осудени на затворска казна до шест месеци било предвидено намалување на казната за 50%. Понатаму, предлог-законот предвидувал намалување на казната за 33% (на неиздржаниот дел од казната) за осудените на затворска казна до една година и за осудените за кривичното дело „давање или земање поткуп“. За осудените за кривични дела кои предвидуваат затворска казна до 10 години (попречување на изборите, поткуп при гласање, тешки кражби, дела против здравјето и животната средина, финансиски криминал, тешки измами итн.) било предвидено намалување на казната за 25% од неиздржаниот дел, односно за 10% од неиздржаниот дел (за оние кои се повторници на наведените кривични дела). Најпосле, предлог-законот предвидувал на лицата на возраст од 60 години, а кои биле осудени на затворска казна до пет години, да им се намали казната за 40% од неиздржаниот дел. Меѓутоа, предложената амнестија не важела за осудените на затвор од 10 или повеќе години, осудените на доживотна робија, како и осудените за убиство, за дела против државата, за дела против човечноста и меѓународното право, за кривични дела против половата слобода и половиот морал, производство и трговија со дрога и слично. Сепак, предлог-законот на Демократскиот сојуз не добил мнозинство во Собранието и не бил изгласан.