cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 6183
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 41 м 41,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -69° 22' 21"". Положбениот агол на објектот е во износ од 36°.
NGC 3835A
NGC 3835A — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Откривање
Објектот е откриен на 14 април 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3835A е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3835A има привидни димензии од 1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3835A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36776. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4153. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 59.
Златари
Златари — село во Општина Ресен, во областа Преспа, во околината на градот Ресен.
Географија и местоположба
Златари — село во областа Преспа. Од градот Ресен е оддалечено 5 км. Соседни села се Кривени од север, од североисток со Смилево, од југоисток со Сопотско, и од југ и југозапад со Ресен и Јанковец.
Историја
Во XIX век селото било дел од Битолската каза, нахија Горна Преспа, во Отоманското Царство. Во 1903 година, комити од Златари имаат загинато во борби против османлиската војска.
На 6 јули 1942 година, над Златари, на планината Бигла бил создаден партизанскиот одред „Даме Груев“. Жители на Златари кои учествувале во НОБ се Димитри „Мите“ Трајчески - Старејко (1920-1943) и Наум Веслиевски - Овчарот. На 2 декември 1943 година, во Златари, баталјонот „Мирче Ацев“ одржал политички состанок.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Златари живееле 370 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Златари имало 432 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото имало 290 жители во 1961 година, додека во 1994 година живееле 124 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото живееле 118 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 72 жители, од кои 69 Македонци и 3 лица без податоци.
Родови
Златари е македонско село.
Родови во селото се: Видановци (Стојановци), Гајтановци, Головодовци, Митевци, Недановци, Нечовци (Нелковци), Поповци, Пупалевци, Павловци и Тозиовци.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1949 година, родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1629 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 79 гласачи.
Иселеништво
До 1949 година од селото има иселеници во Јужна и Северна Америка (осум семејства), Бугарија (две семејства), Ресен (четири семејства), Скопје (едно семејство), Битола (едно семејство) и во Турција (едно семејство).
457 п.н.е.
457 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 457. година пред новата ера, 457. од првиот милениум п.н.е., 57. од 5 век п.н.е. и осма од 450-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5051 и 5052 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4293 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3303 и 3304 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 296.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 457 година се протега во 2179 и 2180, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2239 и 2240 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 86. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1111 и 1110 исламска година пред хиџра.
Забрдени (Костурско)
Забрдени (Μελάνθιον, до 1927 година Ζαμπύρδενη, Забирдени) ) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година селото брои 88 жители
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 16 километри југозападно од општинскиот центар Рупишта (Аргос Орестико) и на 8 километри југоисточно од Нестрам (Несторио). Во селото се наоѓа забрденскиот манастир „Свети Ѓорѓи“.
За време на Османлиското Царство
Селото се споменува во османски дефтер од 1530 година под името Забердани со 63 христијански семејства и едно муслиманско Кон крајот на XIX век Забрдени е исламизирано село во северниот крај на Костурската Каза на Османлиското Царство, потурчено најверојатно за време на Али-паша Јанински. Во статистиката на Васил К’нчов, во 1900 година Забрдени е забелажано како село со 300 жители Македонци муслимани. Според грчката статистика од 1905 година во Забрдени живееле 500 Турци.
Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Забрдени станува дел на Кралството Грција.
Во 1924 година муслиманските жители се иселуваат во Турција, а на нивно место се населиле бегалци, Грци од Турција. Во 1928 година селото е целосно бегалско со 72 семејства и 309 жители бегалци.
Во 1927 година името на селото е променето во Мелантион
Пописи
Движењето на населениото по години е следното :
Стопанство
Населението во селото произведува главно жито, тутун, костени и друго овошје.
Летни олимписки игри 1984
Летните олимписки игри - 1984 или официјално '''игрите на 23. Олимпијада''' се одржале во Лос Анџелес. Градот бил избран за домаќин на игрите на 18 мај 1978 на 79. сесија на МОК одржана во Атина без гласање, бидејќи градот бил единствен кандидат за домаќин на игрите.
По америкаснкиот бојкот на игрите во Москва во 1980, овие игри биле бојкотирани од 14 нации од источниот блок и некои други пријателски земји со предводникот на бојкотот, Советскиот Сојуз. Од други причини игрите ги бојкотирале и Иран и Либија. ССССР одлучил да не учествува на игрите на 8 мај 1984 по „шовинизмот и анти- советската хистерија во САД. Бојкотот предизвикал да се постигнат многу послаби резултати во некои натпребвари во кои доминација имале земјите отсутни од игрите. Земјите кои ги бојкотирале игрите од јули до август истата година организирале посебно натпреварување со 9 земји-учеснички наречено„Игри на пријателството“.
Игрите ги отворил претседателот на САД Роналд Реган, а официјална маскота на игрите бил Сем олимпискиот орел.
Земји-учеснички
На Летните олимписки игри - 1984 одржани во Лос Анџелес се натпреварувале спортисти од 140 земји. На игрите дебитирале: Бахреин, Бангладеш, Бутан, Британски Девствени Острови, Кина, Џибути, Екваторска Гвинеја, Гамбија, Гренада, Мавританија, Маврициус, Северен Јемен, Оман, Катар, Руанда, Самоа, Соломонски Острови, Тонга и ОАЕ.
Земји кои ги бојкотирале игрите
14 земји предводени од Советскиот Сојуз ги бојкотирале игрите: :
Иран и Либија исто така ги бојкотирале игрите, но од други причини, а не како дел на советскиот бојот.
NGC 1754
NGC 1754 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Маса, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1754 се споменува и како ESO 56-SC25, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 12 ноември 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 54 м 17,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 70° 26' 30".
Други поделби
Проучување на NGC 1754 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9165.
Вернадски (истражувачка станица)
Истражувачката станица „Вернадски“ (Антарктична станція Академік Вернадський) — украинска антарктичка станица во Марина Поинт на островот Галиндез на Аргентинските Острови, недалеку од Киевскиот Полуостров. Регионот е под територијални претензии меѓу три земји (види Територијални претензии на Антарктикот). Единствената украинска станица на Антарктикот е именувана по минералогот Владимир Вернадски (1863–1945), кој бил првиот претседател на Националната академија на науките на Украина.
Британска истражувачка база е основана во 1947 година и пренесена на Украина во 1996 година. Координацијата и оперативната администрација на базата ја спроведува Националниот антарктички научен центар на Украина, кој е дел од Министерството за образование и наука на Украина.
Најблиските станици на Антарктикот се станицата Палмер во САД и базата Јелчо на Чиле, повторно отворена во 2015 година.
Британска станица Фарадеј (станица Ф)
Истражувачката база била основана во 1947 година на местото на т.н. Вордиева куќа на Зимскиот Остров од страна на Истражувањето за зависности на Фолкландските Острови (денес Британско антарктичко истражување) како Аргентински Острови. Станицата Фарадеј постоела точно 49 години и 31 денови (7 јануари 1947 – 6 февруари 1996 година) управувана од ФИДС и БАИ. Примарната цел на станицата била истражување на геофизиката, метеорологијата и јоносферата.
Во мај 1954 година, базата се преселила од Зимскиот Остров на денешното место на соседниот остров Галиндез каде што главната зграда била именувана како „Крунисување куќа“ во чест на крунисувањето на Елизабета II во 1953 година. Персоналот на станицата на британските аргентински острови (подоцна станица Фарадеј) понекогаш ја користела аргентинската група на островот Петерман.
На 15 август 1977 година, станицата била преименувана во Станица F - Фарадеј откако аргентинските воздухопловни сили основале своја воена база во јужниот дел на Туле во ноември 1976 година за време на спорот во регионот помеѓу Аргентина и Обединетото Кралство од 1970 до 1980 година. Британската база била преименувана во станица Фарадеј во чест на британскиот научник Мајкл Фарадеј. Во септември 1976 година на островот Расмусен бил поставен спомен крст во чест на Г.Х. Харгривс, м-р Вокер и Џ.Ј. Витфилд. На 14 август 1982 година, на островот Петерман бил поставен уште еден спомен-крст во чест на ЕЦ Морган, КП Оклтон и Џеј Кол.
Украинска станица Вернадски
Во 1992 година, по распадот на Советскиот Сојуз, Русија се прогласила за наследник на сите станици на Антарктикот на СССР и одбила да пренесе една од нив на Украина. Во текот на февруари-август 1992 година, голем број иницијативни писма биле испратени од научници и специјалисти, апели на институции и организации до државните органи за потребата од продолжување и продолжување на активностите на Украина на Антарктикот.
На 3 јули 1992 година, претседателот на Украина Леонид Кравчук издал декрет за учество на Украина во истражувањето на Антарктикот. Во август 1992 година, Врховната Рада ги одобрила документите за пристапување на Украина кон Антарктичкиот договор, а на 26 октомври 1993 година бил основан Центарот за антарктички студии (подоцна Украински антарктички центар), на чело со Петро Гожик.
Во ноември 1993 година, Обединетото Кралство доставило предлог до амбасадите да ја префрлат станицата Фарадеј на островот Галиндез на една од државите кои сè уште тстаници на континентот. Оваа идеја ја прифатиле украинските дипломати - тогашниот амбасадор на Украина во Британија Серхиј Комисаренко и советникот на Амбасадата за наука Роланд Франко.
На 21 ноември 1994 година, Фондацијата „Ренесанса“ одвоила 12.000 долари за проектот според кој Украина се вратила на Антарктикот. На 20 јули 1995 година, во Лондон, амбасадорот на Украина Серхиј Комисаренко потпишал меѓувладин договор, а Петро Гожик, директор на CAD, потпишал Меморандум помеѓу Центарот за антарктички студии и БАИ за пренос на антарктичката станица Фарадеј во Украина најдоцна до 31 март 1996 година.
Украина ја презела операцијата на базата во февруари 1996 година Таа била продадена од Обединетото Кралство за симболична една фунта; трошоците за расклопување на основата со добри еколошки практики и стандарди би биле премногу скапи. На 06.02.1996 година, во 6:45 часот попладне над станицата свечено било подигнато жолто-синото знаме.
Првата експедиција била успешна. За високиот професионализам покажан во екстремните услови на Антарктикот во извршувањето на задачите на Првата украинска антарктичка експедиција со Указ на претседателот на Украина во април 1998 година, Орден за заслуги од III степен му било доделено на Г.П. Милиневски (шеф на станицата). Орден за храброст од III степен на В.Г. Бахмутов (геофизика) и Л.С. Говоруха (глациолог). На станицата останал споменик со списокот на учесници на Првата антарктичка експедиција.
Националниот антарктички научен центар на Украина ја продолжува програмата за метеорологија, физика на горната атмосфера, геомагнетизам, озон, сеизмологија, глациологија, екологија, биологија и физиолошко истражување. Целта на Државната насочена научна и техничка програма за истражување на Антарктикот за 2011-2020 година е да обезбеди спроведување на основни и применети истражувања на Антарктикот, ефикасно функционирање на станицата на Антарктикот „Академик Вернадски“, меѓународните обврски на Украина според Договорот за Антарктикот и научно издржана проценка на перспективите за развој на потенцијалот на биолошките и минералните ресурси на регионот.
Клима
Климата на базата е класифицирана како морска подантарктичка. Климата е под силно влијание на околниот Тихи Океан, умерените зимски и летни температури. Така, зимските температури ретко паѓаат под -20 C поради потоплите води додека во лето студените води и снежната покривка предизвикуваат температурите ретко да достигнуваат над 0 C. Просечната годишна температура е -4 C иако во последната деценија, температурите се зголемиле со голем дел во зима и есен.
Бидејќи се наоѓа на западниот брег на Антарктичкиот Полуостров, климата е доминирана од системите со низок притисок што се развиваат над Тихиот Океан и се движат кон исток кон планинскиот венец на полуостровот. Овој процес доведува до чести врнежи и силни ветрови во основата. Често се случуваат непредвидливи и кратки врнежи од снег и снежни бури. Во просек, базата прима 300 денови снег годишно. Антициклонски временски обрасци предизвикани од системи со висок притисок во внатрешноста на Антарктикот или од север се ретки. Во случаите кога ќе се појават, кога времето е под влијание на системот со висок притисок од внатрешноста на континентот, студените воздушни маси од југ се движат кон север. Ова повремено може да доведе до услови за магла и мраз.
Главен комплекс
Станицата се состои од девет згради кои стојат на камени темели. Продолжението од 1961 година на источниот крај на колибата обезбеди живеалишта за 15 луѓе. Големите промени во 1980 година го ажурирале сместувањето за живеење и работа. Доградбата на два ката обезбедува сместување за спиење за 24 лица, продавница за облека, котлара и постројка за обратна осмоза на приземје. Горе се дневна, библиотека, трпезарија, продавница за подароци и кујна. Посетителите можат да купат хорилка од 3 долари (направена во просториите) до 2016 година во салонот. Стариот дел од зградата сега е претежно лаборатории и работни простории, заедно со хирургија и тоалети. Шупата за генератори е подигната во 1978-79 година, а старата сега се користи како продавница за замрзната храна и столарска работилница. Други згради вклучуваат две згради што не се магнетни, барака за лансирање балони (сега гаража) и општа продавница.
Куќа на Ворди
Не дел од сегашната украинска истражувачка база, а сепак поврзана со историјата на претходната британска станица Фарадеј, Куќата на Ворди служела како основа на новата британска станица на Антарктикот. Изградена на местото на претходната британска копнена експедиција на Греам некаде во 1935–36 година, таа била уништена, веројатно од цунами, во 1946 година Колибата била наречена „Куќа на Ворди“ по Сер Џејмс Ворди, член на Царската задантарктичка експедиција на Шеклтон од 1914-1916 година, кој ја посетил за време на нејзината изградба.
За да го одбележи историскиот белег, на 19 мај 1995 година, куќата на Зимскиот Остров била обновена и означена како Историско место и споменик бр. 62. Откако базниот комплекс Фарадеј бил префрлен во Украина, новиот персонал на базата Вернадски продолжил привремено да ја надгледува куќата Ворди.
Расмусенова колиба
На островот Расмусен има колиба која била во официјална употреба во март 1984-6 февруари 1996 година. Во моментов се смета за затворена, но повремено се користи од украинскиот персонал од станицата Вернадски како засолниште за итни случаи и за рекреација.
Истражување на климата
Како една од најдолгите оперативни бази на Антарктикот, станицата Вернадски била предмет на научно-истражувачки студии за долгорочните температурни трендови кои укажуваат на глобалното затоплување. Една студија објавена во април 2013 година на Меѓународниот журнал за климатологија ја испитувала дневната набљудувана температура на станицата Фарадеј/Вернадски од 1947 до 2011 година. Таа заклучила дека „Фарадеј/Вернадски доживува значителен тренд на затоплување од околу 0,6°C/деценија (1,1°F) во последните неколку децении. Истовремено, големината на екстремно ниските температури се намали“.
Поштенски услуги и туризам
Станицата Вернадски оперира неколку услуги за посета на туристи. Поштата прифаќа разгледници по цена од 2 американски долари за секоја. Ова е една од само неколкуте пошти каде што посетителите можат да испраќаат пошта од Антарктикот. Поштенските марки за писма чинат 6 долари. Поштата ќе потрае неколку месеци за да се достави. Освен што продава поштарина и прифаќа појдовна пошта, поштата продава и комеморативни разгледници и пликови по цена од 2 до 3 долари.
Персонал
Во текот на 2013-14 година, станицата Вернадски е составена од 12 Украинци кои ја сочинуваат XVIII украинска антарктичка експедиција.
Во популарната култура
Првата украинска експедиција во истражувачката база е прикажана во романот „ Смртта и пингвинот“ (1996) на украинскиот автор Андреј Курков, која била една од првите меѓународно успешни книги на независна Украина, како и неговото продолжение „ Изгубениот пингвин“ (2002).
На 6 февруари 2021 година, Гугл ја прославил истражувачката база Вернадски со Google Doodle.
Тумба (Суводол)
Тумба — археолошко наоѓалиште во битолското село Суводол. Претставува населба од бронзено време. Се издига покрај рекичката Сињевир, на околу 800 метри југоисточно од селото. Има кружна основа, малку развлечена. По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, камени и кремени орудија.
Згорњи Лог
Згорњи Лог (словенечки: Zgornji Log) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Липидни капки
Липидните капки (англиски: lipid droplets) се клеточни структури кои складираат неутрални масти. Тие имаат посебна структура меѓу органелите – изградени се од хидрофобно јадро од неутрални липиди, обвиткано со фосфолипиден монослој. Поради неразјаснетоста околу нивната ултраструктура и биогенеза, липидните капки долго време се сметаа за инертни клеточни инклузии.
Липидните капки настануваат на мембраната на ендоплазматскиот ретикулум (ЕР). Поради хидрофобната природа на неутралните масти, липидниот двослој не е соодветен за нивно складирање, па оттаму, неутралните масти се складираат во липидните капки - структури обложени со липиден монослој со хидрофобно јадро (претставуваат практично емулзија во водниот раствор на цитозолот). Биогенезата започнува со синтеза на неутрални липиди, во најголем број триацилглицериди и холестерол-естри – процес катализиран од страна на интегрални мембрански белковини на ЕР-мембраната: за синтеза на триацилглицеридите, ензимот диацилглицерол ацил трансфераза (DGAT), за синтеза на холестерол-естрите, ензимот ацил-КоА:холестерол О-ацил трансфераза (ACAT). Непосредно по синтезата, триацилглицеридите се транслоцираат меѓу двата слоја на мембраната на ЕР, каде понатаму преку повеќе чекори се формираат липидните капки.
Градба на липидните капки
Липидните капки се изградени од хидрофобно јадро (во чиј состав влегуваат со најголем процент триацилглицеридите и холестерол-естрите), обвиткано со фосфолипиден монослој, асоциран со голем број различни регулаторни белковини (перилипин, CGI-58 и други).
Биогенеза на липидните капки
Липидните капки се динамични органели и како и сите останати органели, подлежат на циклус од биогенеза, созревање-матурација, интеракција со други органели и разградба (turnover). Иако е постигнат голем напредок во последните години, сепак, точните механизми на биогенезата на липидните капки сè уште не се разбрани во детали.
Редослед на чекорите во биогенезата на липидните капки
2. При постигање на одредена маса синтетизирани липиди, тие започнуваат да се акумулираат меѓу двата листа на ЕР-мембраната, формирајќи таканаречена леќа;
3. Акумулирањето на липидите доведува до испапчување на цитозолниот лист од ЕР-мембраната – процес најверојатно поддржан од повеќе регулаторни белковини кои се рекрутираат на местото на новоформирачката (насцентна) липидна капка;
4. По достигање на критична маса, насцентната липидна капка се отцепува од ЕР-мембраната, обвиткана од фосфолипиден монослој, кој потекнува од цитозолниот лист на ЕР-мембраната. Фосфолипидниот состав на обвивката и површинската тензија имаат значителна улога во пупчењето на липидната капка. Различни регулаторни белковини се асоцирани со површината на липидната капка. Нивното таргетирање до површината на липидната капка е предмет на тековно истражување. За разлика од таргетирањето на белковини кон другите органели, белковините специфично насочени кон липидните капки не поседуваат сигнална секвенца.
Регулација на липолизата
Разградбата на липидните капки т.е. на неутралните масти е хормонски регулирана. Една од двете најважни липази во липолизата, хормон чувствителна липаза (англиски: hormon-sensitive lipase, HSL) во базална состојба се наоѓа во цитозолот во онеспособен облик. Регулацијата се одвива по принципот на реверзибилна фосфорилација - во фосфорилирана форма ензимот е активен, а со дефосфорилирање преминува во онеспособен облик. Активацијата се врши од страна на катехоламините преку cAMP-белковина киназа А-сигналниот пат, а онеспособување преку дефосфорилација регулирана од инсулинот преку PIP3-сигналниот пат. Притоа, регулаторната белковина перилипин, која е асоцирана со површината на липидните капки, има улога за активноста и позиционирањето на хормон-чувствителната липаза на површината на липидната капка. Вториот важен ензим за липолизата, адипоцитната триацилглицерол-липаза (ATGL), во базална состојба се наоѓа на површината од липидната капка, но ензиматската активност е значително ограничена во отсуство на нејзиниот коактиватор, белковината CGI-58. CGI-58 во базална состоја е врзан за перилипин на површината на липидната капка и не може да дејствува како коактиватор на липидната триацилглицерол-липаза (ATGL). Преку активирање од страна на cAMP-зависната белковина-киназа А, CGI-58 дисоцира од перилипн и се врзува за липидната триацилглицерол-липаза и значително ја зголемува нејзината активност. Перилипин исто така е активиран од cAMP-зависната белковина-киназа А и во својата активна форма ја врзува активираната хормон-чувствителна липаза на површината на липидната капка. Двата ензими ги разложуваат триацилглицеролите до моноацилглицероли, при што адипоцитната триацилглицерол-липаза е важна за воведната липолиза. Моноацилглицеролите последователно се разложени до глицерол и масна киселина од страна на конститутивно активната моноацилглицерол-липаза (MAGL). Ослободените масни киселини се транспортираат во матрицата на митохондриите, каде преку процесот на β-оксидација се разложуваат до ацетил-КоА.
Железин (округ)
Железин е округ во Казахстан во покраината Павлодар со центар град Железинка.
Караџалар
Караџалар — село во Општина Радовиш, источна Македонија. Денес нема жители.
Географија и местоположба
Селото е сместено на јужните падини на Плачковица, северно од Радовиш, меѓу Штурово на југозапад и Чешме Маале на север. Атарот е мошне мал, со површина од.
Историја
Подрачјето на Караџалар е населено уште од средниот век, за што сведочи наоѓалиштето Асарлак на 3-4 км северно од селото.
Во XIX век Караџалар било турско село во Радовишка каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Караџалиите имало 100 жители, сите Турци.
Според османистот Димитар Гаџанов во 1916 г. во Караџали живееле 37 Турци.
Население
Населението на Караџалар стрмоглаво опаднало во текот на 1950-тите поради иселувањето на Турците од Македонија. Од 118 жители во 1953 г. се свело на само 16 во 1961 г. Во текот на 1960-тите селото е целосно напуштено. Според пописот од 2002 година, Караџалар немал ниеден жител. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Дуќан на ул. „Јане Сандански“ бр. 19 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Јане Сандански“ бр. 19''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
456 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5052 и 5053 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4294 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3304 и 3305 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 297.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 456 година се протега во 2180 и 2181, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2240 и 2241 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 87. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1110 и 1109 исламска година пред хиџра.
Нефериркаре
Нефериркаре (понекогаш нарекуван Нефериркаре II поради Нефериркаре Какаи) бил антички египетски фараон од Осмата династија за време на раниот Прв среден период (2181-2055 п.н.е.). Според египтолозите Ким Рихолт, Јирген фон Бекерат и Дарел Бејкер тој бил 17-ти и последен крал на Осмата династија. Многу научници сметаат дека Нефериркаре бил последниот фараон на Старото Кралство, кое завршило со 8-та династија.
Потврди
Името на Нефериркаре II е јасно потврдено на 56 влез во кралскиот список од Абидос. Најновата реконструкција на Торинскиот канон покажува дека Неферикаре II е исто така запишан таму на колоната 5, линија 13.
Идентитет
Друга предложена идентификација се однесува на Ваџкаре (W3ḏ-k3-Rˁ, „Процутен е ка на Ра“), кој исто така се појавува на декрет за Коптос. Курт Хајнрих Сете, Гома, Хејс и Бејкер сметаат дека Ваџкаре се разликува од Демеџибтави, но фон Бекерат верува дека Ваџкаре можеби бил преномен на Неферкаре II и иста личност со Демеџибтави. Напротив, Гома и Хејс го изедначуваат Ваџкаре со нејасен владетел по име Хор-Кабав. Алтернативно, Ханс Гедике предлага дека Ваџкаре е претходник на Демеџибтави, и ги сместува и двајцата хронолошки во 9-та династија. Томас Шнајдер го остава проблемот отворен и го поврзува Ваџкаре подеднакво со Неферкаре II или Нефериркаре II без понатамошно повикување на Демеџибтави.
На крајот, и Демеџибтави и Ваџкаре не се познати од ниедна друга потврда од нивно време, освен декретот, и доколку не бидат идентификувани со Нефериркаре II или Неферкаре II, нив ги нема и во Кралскиот список од Абидос и во Торинскиот канон.
Во 2014 година, Маха Фарид Мостафа објавил натпис, пронајден во гробот на Шемај. Натписот му припаѓа најверојатно на Иди, син на Шемај, иако името на Иди не е зачувано. Текстот е датиран од време на крал со име Пепи и со престолно име Нефер-ка [уништено] -Ра. Маха Фарид Мостафа го реконструирал тоа престолно име во Нефериркаре. Натписот со сигурност датира од Осмата династија. Ако оваа реконструкција е точна, Нефериркаре е најверојатно иста личност со Демеџибтави. Иди се споменува на еден од декретите на Коптос заедно со Демеџибтави.
Швјентохловице
Швјентохловице (Świętochłowice — град кој се наоѓа во Полска, во Шлеското Војводство, со население од 53,150 жители според податоци од 2013 година. Швјентохловице е седиште на Швјентохловскиот округ.
Ледено доба: Патеката на сударот
„Ледено доба: Патеката на сударот“ (англиски: Ice Age: Collision Course) - американски анимиран филм од 2016 година, во режија на Мајк Турмаер и Гален Т. Чу, според сценариото на Мајкл Ј. Вилсон, Мајкл Берг и Јони Бренер, а автор на приказната е Обри Соломон. Гласовите ги позајмуваат: Реј Романо, Кеке Палмер, Џон Легуизамо, Денис Лири, Адам Дивајн, Нил де Грас Тајсон, Џенифер Лопес, Квин Латифа, Џеси Џеј итн.
Меркалиева скала
Меркалиевата скала на јачина се користи за мерење на јачина на земјотрес. Оваа скала ги опишува ефектите од земјотресите на Земјината површина, луѓето, природните објекти и производите на човечкиот труд со скала од 1 до 12.
Ледено доба: Патеката на сударот
Содржина
Мени (гласот на Романо) е загрижен, бидејќи неговата ќерка Пичиз (гласот на Палмер) сака да го напушти семејството и да живее одделно, заедно со свршеникот Џулиен (гласот на Дивајн). Поради тоа, тој не го поднесува Џулиен и постојано му предизвикува незгоди. Како последица на неговата загриженост, Мени потполно заборава на годишнината од неговиот брак со Ели (гласот на Квин Латифа). На денот на прославата, на Земјата почнува да паѓа метеорски дожд што уништува сè наоколу и животните очајно бараат засолниште. Истовремено, бегајќи од три диносауруси, ласицата Бак (гласот на де Грас Тајсон) случајно пронаоѓа монолит на којшто е претскажано уништувањето на Земјата од сударот со голем астероид. Додека Мени, Диего (гласот на Лири), Сид (гласот на Легуизамо) и другите животни се очајни, Бак има необичен план како да ја спасат планетата: да соберат голем куп метеорски парчиња и да го лансираат во вселената за да го одбијат астероидот од неговата патека. Така, животните со заеднички сили успеваат да го остварат планот, а во критичниот миг токму Џулиен му помага на Мени да ја спасат Земјата.
Меркалиева скала
Меркалиевата скала произлегла од масовно користена скала од десет степени Роси-Форел, која била ревидирана од италијанскиот вулканолог Ѓузепе Меркали во 1883 и 1902. Изразот Меркалиева скала на јачина или Меркалиева скала не треба да се користи, освен ако не се мисли на оригиналната скала од 10 степени од 1902 година.
Во 1902 година Меркалиевата скала од десет степени била проширена на дванаесет степени од италијанскиот физичар Адолфо Канкани. Таа подоцна била комплетно преработена од геофизичарот Август Хајнрих Зиеберг и стана позната како Меркали-Канкани-Зиебергова (МКС) скала.
Оваа скала била уште двапати доплнувана од Хари О. Вуд и Френк Нуман и конечно од Чарлс Рихтер. Денес оваа скала е позната како Изменета Меркалиева скала - MMI.
Меркалиевата сеизмичка скала има 12 степени:
Згорњи Хотич
Згорњи Хотич (словенечки: Zgornji Hotič) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Пјетро Пелегри
Пјетро Пелегри (роден на година во, Италија) — италијански фудбалер кој настапува за екипата на ФК Торино како позајмен играч од ФК Монако, на позиција напад.
Во 2016 година, на возраст од 15 години и 280 дена, Пелегри станал најмладиот играч што се појавил во Серија А. Овој рекорд бил надминат од Висдом Амеј во мај 2021 година на возраст од 15 години и 274 дена.
Клупска
Роден во Џенова, Пелегри е младински производ на младинската академија на ФК Џенова. На 22 декември 2016 година, тој дебитирал со сениорскиот тим во Серија А во поразот од 1–0 на гостувањето кај Торино, влегувајќи како замена за Томас Ринкон во 88 минута. На возраст од 15 години и 280 дена, тој го израмнил рекордот како најмладиот дотогаш дебитант во Серија А, кој во тоа време го држел Амедео Амадеј од Рома од 1937 година. Со тоа, тој исто така станал и првиот играч роден во 21 век што се појавил во Серија А, и вториот играч роден во 2000-тите, кој го имал своето деби во италијанското врвно првенство по Моизе Кен. На 28 мај, тој го постигнал својот прв гол во Серија А во поразот од 3–2 на гости против Рома, и станал првиот играч роден во 21 век кој постигнал гол во Серија А, и трет најмлад стрелец во историјата.
На 17 септември 2017 година, тој станал првиот 16-годишник кој постигнал два гола во еден натпревар во некоја од големите европски лиги во поразот од Лацио со 3-2 на домашен терен.
Монако
На 27 јануари 2018 година, Пелегри потпишал со Монако за пријавена сума од 25 милиони евра, втора најголема трансферна сума за 16-годишник. Тој го имал своето деби во Монако на 16 февруари во победата од 4:0 на домашен терен против Дижон во Лига 1, влегувајќи во последните четири минути на местото на Кеита Балде. Со 16 години, 10 месеци и 30 дена, тој станал најмладиот играч во историјата на клубот, соборувајќи го рекордот на Килијан Мбапе за единаесет дена и добивајќи честитки од францускиот напаѓач.
На 26 август, тој го постигнал својот прв гол за Монако во поразот од 2-1 од Бордо. Како резултат на тоа, тој станал и првиот играч роден во 21 век кој постигнал гол во најсилната француска лига.
Позајмица во Милан
На 25 август 2021 година, Милан објавил дека потпишал со Пелегри привремена позајмица, со можност договорот да се направи постојан, што станува обврска доколку се исполнат одредени услови.
Клупска
Со репрезентацијата на Италија до 17 години, Пелегри учествувал на Европското првенство за играчи до 17 години во 2017, постигнувајќи еден гол.
Тој го добил својот прв меѓународен повик за Италија во септември 2018 година, од менаџерот Роберто Манчини, за натпреварите во Лигата на нации против Полска и Португалија подоцна истиот месец. Тој ги пропуштил натпреварите поради мала повреда.
Пелегри го имал своето деби за Италија на 11 ноември 2020 година, на возраст од 19 години, влегувајќи како замена на пријателскиот натпревар против Естонија во Фиренца.
Мадрид (автономна заедница)
Мадрид (шпански: Comunidad de Madrid) е автономна заедница во Шпанија која се наоѓа во средниот дел на Пиринејскиот Полуостров и граничи со заедниците Кастиља-Ла Манча и Кастиља и Леон. Зафаќа површина од 8.021,80 км2 и има 6,5 милиони жители.
Жервени
Жервени (Άγιος Αντώνιος, Агиос Андониос, до 1928 Ζέρβαινη, Зервени) — село во Општина Костур во Костурскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 25 километри северно од градот Костур и Костурското Езеро во историско-географската област Корешта во јужните делови на Нередска Планина. Селото се наоѓа на надморска височина од 1040 метри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Жервени се состоело од 45 семејства со 160 жители муслимани Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Жервени имало 430 жители муслимани.
Во текот на Втората балканска војна, селото настрадало и било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 492 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 537 жители. Во 1927 година, селото било преименувано во Агиос Андониос. Во текот на Првата светска војна, според официјалните бугарски документи, 1 жител се засолнил во Бугарија. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека од селото се иселиле муслиманските жители.
Во текот на Втората светска војна, селото било окупирано од страна на германските окупатори, по кое било предадено на бугарските сили.
Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем број на жители на селото биле принудени да ги напуштат своите домови, и тие главно заминале во Македонија или во социјалистичките земји од Источна Европа. 8 деца од селото биле протерани како деца бегалци
По крајот на војната започнала масовна емиграција од селото кон Австралија, САД и Канада. Поради ова, бројот на населението започнал да се намалува.
Демографија
Во 1928 година селото броело 185 жители. , додека во 1940 година селото броело 269 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 20 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 213 жители, во 1971 година имало 196 жители, во 1981 година имало 200 жители, додека во 1991 година имало 213 жители. Денеска, населението на селото е 141 жител според пописот од 2001 година.
Ѓорчева Воденица (Суводол)
Ѓорчева Воденица — археолошко наоѓалиште во битолското село Суводол. Претставува населба од римско време. Се наоѓа на 1 км западно од селото, каде Заводот и музеј од Битола извршил заштитно истражување при што е откриен објект граден од камен и кал. Најдени се многубројни фрагменти од керамички садови и друг материјал. Денес наоѓалиштето е потопено од водите на Суводолското Езеро.
Киреш
Киреш или Кереш (Киреш, Kőrös) — река во северна Бачка, притока на реката Тиса.
Киреш е долга 90 км, а површината на сливот и е 950 км2 и припаѓа на црноморкиот слив. Ова е гранична река на Србија и Унгарија.
Лос Анџелес
Лос Анџелес (Los Angeles), познат по скратеницата LA е град сместен со плажата на Тихи Океан, на југ во сојузната држава Калифорнија во Соединетите Држави. Овој град според статистиките во 2005 година, има 3,877,129 што го прави најголем град во Калифорнија, и после Њујорк, втор град по број на жители во САД. Лос Анџелес е познат како еден од најважните културни и забавни центри. Во градот се наоѓаат многубројни училишта, здравствени и научни институции, театри и музеи. Лос Анџелес е центар на фимлската и телевизиската индустрија која е сместена во неговото преградие Холивуд, а со тоа е и важен центар на музичката сцена како и индустријата за авиони. Градот освен тоа, беше и двапати домаќин на Олимписки игри кои во него се одржувале 1932 и 1984 година.
Киреш
Потекло на името
Киреш на унгарски значи кружен (т.е. што прави кругови), ште е во врска со многуте вртења кој ги прави додека се пробива низ Телечка. Постои и варијанта дека реката го добила името по многу јасенови (лат. Fraxinus) кои растат на областа - еден од локалните називи на реката на унгарскиот јазик е „Kőrös“ (со долгата форма на буквата „ö“ двете кои не се изговараат во македонскиот јазик, туку се заменуваат со ненагласеното „о“), а некои исто така на унгарски ја нарекуваат кориш (унг. kőris). Бедејќи во литературата на Унгарија реката често се нарекува „Киреш-ер“ (унг.Körös-ér) доаѓа до забуна и мешање со другата река со ова име (Киреш).
Текот на реката
Реката Киреш извира во пределот помеѓу градовите Јаношхалма и Кишкунхалаш во Унгарија, поточно во близина на местото Кунфехерто (надморкса височина 132 м) во областа на тамошното „Бело Езеро“ (унг. Fehér tó). Низ својот тек реката Киреш поминува низ округот Бач-Кишкун во Унгарија, а во Србија низ општината Суботица и општината Кањижа.
Киреш првобитно тече во правецот запад-исток, покрај местото Келебија па потоа со еден друг дел (околу 14 км) поминува по границата на Унгарија како природна линија на разграничување на двете држави, пред преминувањето на границата во подрачјето „Суботичко Песочиште“, северно од градот Суботица.
Со едниот дел во Унгарија е „каналисана“ (унг. Köröséri főcsatorna) додека при приближувањето до границата постанува значително природна река со едно езеро („Келебијски рибник“; унг. Kelebiai halastavak) и со изливи на мочварен тип (местата „Јасеновац“ и „Тресетиште“). Киреш потоа се влева во езерото Лудаш и со тоа му ја освежува водата. Реката го продолжува својот пат према Бачките Виноградови каде што поминувајќи покрај Мала Пијаца формира широка и длабока долина, па се влева во рибникот Капитански рит, второ стоејќи водено тело чија вода освежува. Напуштајќи го рибникот, поминува покрај Велебит и понатаму тече низ пустината Кањишки јароши, каде што се вкрстува со хидросистемот Тиса-Палич. Во Тиса, Киреш образува широка бара над Адорјан (денеска вештачка акумулација).
Реката Киреш се влева во реката Тиса кај Адорјан на надморкса височина од 76 м. Реката не е пловна, освен некои делови каде е можен сообраќај со чамец, но тоа е во главно забрането (на пример кај Лудош, кој е резерват на природата и кај рибникот, кој е приватизоват).
Историја
Првиот познат напишан запис, заедно со мапа на некои делови од реката потекнува од 1694 година од Марсиљија која реката ја нарекува „Кириш“ (лат. Kiris). Хидрологод од Суботичкиот Градевински факултет д-р Лајош Ховањ детално ги анализирал сите микротокови во Бачка, како од хидролошки и од историјски аспект. Така тој спомнува - повикувајќи се на етнографското дело на Беседеш Валерија - дека на оваа река функционирал низ водени млинови. Тоа значи дека во минатото водата од реката течела брзо, а од други извори знаеме и дека била толку многу богата со вода, што редовно се изливала и ја поплавувала околината.
Екологија и заштита
Киреш е природна река со изливи од мочварен тип и сочувани со природа на крајбрежната област (ливади и сл.). Заради ова сливот на оваа река од двете страни на границата е прогласен за резерват на природата од I. категорија. Присуството на границата им овозможило несметан живот на многу ретки организми, меѓу кои нарочито се издвојува слепото куче (Nannospalax leucodon montanosyrmiensis) и пеперутка молец (Phengaris teleius). Поради овие специфичности во план е преку меѓугранична соработка воспоставување на меѓугранична соработка за ова подрачје. Киреш е една незагадена притока на Лудашкото езеро и со тоа ја освежува водата и на овој резерват. Киреш е меѓу останатото, и една од ретките реки во Србија каде што во природни услови живеат многу организми.
Успен (округ)
Успен е округ во Казахстан во покраината Павлодар со центар град Успенка.
Згорња Јевница
Згорња Јевница (словенечки: Zgornja Jevnica) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Дуќан на ул. „Јане Сандански“ бр. 20 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Јане Сандански“ бр. 20''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Ти и ти
Ти и ти (германски: Du und Du), опус 367, ― валцер од Јохан Штраус II, компониран во 1874 година. Потекнува од темите од неговата позната оперета Лилјакот, и нејзиниот наслов и почетна мелодија конкретно од хорот Ду-и-Ду на Братче, Братче и сестриче во чин II.
Риоха
Риоха (шпански: La Rioja) е автономна заедница и покраина на северот на Шпанија. Главен град е Логроњо. Се граничи со Баскија и Навара на север, со Кастиља и Леон на запад и Арагон на југ. Зафаќа површина од 5.045 км2 и има 310.000 жители.
Градишки В’р (Градиште)
Градишки В’р или Градиште — археолошко наоѓалиште во кумановското село Градиште. Претставува населба од бакарно време и утврдено градиште од доцноантичкото време.
Местоположба
Се наоѓа на 1,5 км јужно од селото, на извесна далечина десно од патот Куманово - Св. Николе (Р1204), на високиот рид наречен Врв со елипсовидно зарамнето плато, кој во извесна смисла претставува меѓа помеѓу областите Жеглигово и Овче Поле. Во археолошката литература е познат под името Градиште, а кај мештаните уште и како Трница.