cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мери Џеј Блајџ
2021 – денес: Good Morning Gorgeous и соработка со Д-р Дре
Во јуни 2021 година, Блајџ со објавување на документарниот филм „Мојот живот од Мери Џеј Блајџ“ во режија на Ванеса Рот ја прославила 25-годишнината од нејзиниот албум „My Life“ (Мојот живот).
Во декември 2021 година, било објавено дека Блајџ основала сопствена продукциска куќа Мери Џејн Продукција. По ова објавувила два нови сингла, „Good Morning Gorgeous“ и „Amazing“ со диџеј Калед. Песните се сместени на четиринаесеттиот студиски албум на Блајџ насловен Good Morning Gorgeous, кој бил објавен на 11 февруари 2022 година.
На 17 февруари, Блајџ во радио емисијата <i id="mwA1M">The Breakfast Club</i> изјавила дека работи на албум кој ќе биде целосно продуциран од Д-р Дре.
Во мај 2022 година, TIME ја навел Мери Џеј Блајџ меѓу 100-те највлијателни луѓе во светот. Во септември 2022 година, ѝ била доделена наградата „Еми за ударен термин“ за шоуто на полувремето на 56-тиот Супер Боул.
Дискографија
Студиски албуми:
Гуариенто ди Арпо
Гуариенто ди Арпо (1310 г - 1370), понекогаш погрешно познат како Гериеро, бил сликар од 14 век чија кариера била фокусирана во Падова. Сликарот е погребан во црквата Сан Бернардино, Падова.
Главните нарачки на Гуариенто во Падова ги вклучуваат хорските фрески за црквата на Августинските пустиници Еремитани, кои прикажуваат сцени од животот на Свети Августин, основачот на редот. Насликан во 1338 година, циклусот бил сериозно оштетен од бомбардирањето во 1944 година. Гуариенто, исто така, ја украсил капелата на Палацо Карара во Падова со слики од Мадона, евангелист Свети Матеј и 25 ангели. По реконструкцијата на палатата во 1779 година, панелите биле префрлени во Музејот Цивико во Падова. Декорацијата на капелата е тема на една неодамнешна студија на Корнелија Мол.
Преживеаните дела на панелот вклучуваат Крунисување на Богородица олтардел, датиран во 1344 година (Пасадена, Музеј на уметност Нортон Симон); Мадона на смирението датирана од 1340-тите (Лос Анџелес, музеј Џ. Пол Гети); Мадона и детето од 1360-тите (Њу Јорк, Метрополитен музеј на уметноста); и Вознесението Христово од 1344 година (Венеција, Колекција на Виторио Чини).
Гуариенто генерално се смета за првиот уметник кој успешно ги комбинирал волуметриските и просторните развои на фирентинското сликарство на раниот треченто со полинеарниот и апстрактен Доцноготски и Византиски начин што дотогаш преовладувал во Венето.
Генадиј Сосонко
Генадиј Борисович Сосонко (руски:Геннадий Борисович Сосонко) (роден на 18 мај 1943 во Троицк, Русија) е холански шахист со руско потекло.
Во 1972 година се преселил од СССР во Холандија преку Израел. Во 1973 и 1978 година го освоил холандското првенство (на делба на првата позиција). Според неговите шаховски белешки, тој бил прв на турнирот во Вајк Ан Зее во 1977, прво во Нијмеген во 1978, трет во Амстердам во 1980, прв во Вајк Ан Зее во 1981, трет во Тилбург во 1982 и четврти во Ханинг во 1988 година. Во 1984 година одиграл меч против Јан Тиман.
Сосонко се натпреварувал и на 11 шаховски олимпијади од 1974 до 1984 и од 1986 до 1988 година како претставник на Холандија. При тоа освоил и 2 поединечни медали: злато во Хаифа (1976) и бронза во Ница (1974), а и 2 медала во тимска конкуренција: сребро во Хаифа (1976) и бронза во Солун (1988).
Генадиј Сосонко станал меѓународен мајстор во 1974, а велемајстор во 1976 година.
Рин (Елба)
Рин (Rhin) — десна притока на реката Елба, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Рин настанува во Гликштат од спојувањето на потоците Кремпер Рин и Херцхорнер Рин и во голем дел се одводнува во тамошните мочуришта. Тие се управуваат преку две брани со што водата на крајот завршува во Елба.
Молебен
Молебен — православна црковна служба во која се моли на Бога, на Богородица или на некој од светците.
Заедничките молебни можат да бидат:
Ејми Адамс
Ејми Лу Адамс (родена на 20 август 1974 г.) — американска глумица и пејачка. Таа била именувана во списокот 100 највлијателни луѓе во светот кој го објавува списанието Тајм во 2014 година, и е една од највисоко платените глумици во светот. Таа добила два Златни глобуси и била номинирана за пет Оскари и шест БАФТА награди.
Адамс својата кариера ја започнала во претстави кои се изведувале во ресторани и својата прва филмска улога ја имала во филмот Цркни убавице (1999). Откако се преселила во Лос Анџелес, таа главно играла улоги во телевизиски серии и во ниско буџетни филмови сè до 2002 година кога глумела во биографскиот филм Фати ме ако можеш. Адамс направила пробив во 2005 година со улогата во независниот филм Јунска бубачка, во кој за изведбата на млада бремена девојка добила номинација за Оскар за најдобра споредна глумица. Во 2007 година, таа играла улога на принцеза во комерцијално успешниот музички филм на Дизни, Маѓепсани.
Адамс уште трипати била номинирана за Оскар и тоа за изведбите во филмовите Сомнеж (2008), Боксер (2010) и Мастер (2012). Таа ја играла улогата на Луис Лејн во суперхеројскиот филм Човек од челик (2013) и играла улога на уметник измамник во Американски измамници (2013); за вториот, таа добила Златен глобус за најдобра глумица во комедија или мјузикл и била номинирана за Оскар за најдобра глумица. Таа добила втор последователен Златен глобус за изведбата во драмата Големи очи (2014). Во 2016 година, Адамс ја повторила улогата на Луис Лејн во Бетмен против Супермен: Зора на правдата, и добила пофалби за изведбите во научно-фантастичниот филм Пристигнување и трилерот Ноќни животни.
Космос-1846
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 21 мај 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1846 бил сателит наменет за истражување на природните богатства на Земјата.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 91,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 342 км, а најмалото на 323.
Стоја
Стојанка „Стоја“ Новаковиќ (родена 4 јуни, 1972 во Перлез, Зрењанин, Србија) е турбофолк пејачка популарна ширум Балканот.
Нејзиниот деби албум бил насловен „Како је мени сада“ (1998).
Едни од нејзините најголеми хитови се „Само“ и ''„Сики, Сики'“'.
Живее во Белград со нејзиниот син Дејан.
Сајтови
Таа е најпопуларната српска турбофолк пејачка во Бугарија по Весна Змијанац.
Бред Пит
Вилијам Бредли Пит, познат како Бред Пит (роден 18 декември 1963) — американски глумец.
Животопис
Иако Бред Пит и Анџелина Џоли биле заедно од 2005 година, официјално тие биле во брак само две години. Во септември 2016 година, Анџелина Џоли поднесла барање за развод, заедно со целонсо старателство над шесте деца, со повремени посети на Бред, но не побарала алиментација. Во барањето за развод, како причина биле наведени „непомирливите разлики“. По разводот, во медиумите се појавиле шпекулации дека причината била наводната врска на Бред со француската глумица Марион Котијар, со која тој глумел во филмот „Сојузници“, но таа остро ги негирала таквите наводи. Британската пејачка Адел својот концерт во њујоршкиот „Медисон сквер гарден“ им го посветила на Бред и Анџелина.
Филмска кариера
Првата филмска улога на Бред Пит била улогата на момчето Чарли Вејд во телевизиската серија „Далас“, во траење од десет секудни. Пит станал познат во 1991 година, играјќи во филмот „Телма и Луис“. Неговите филмски партнерки биле Сузан Сарандон и Гин Дејвис. Играјќи улоги во филмовите „Река на спомени“ и „Легендата за есента“, се здобил со статусот на тинејџерски идоли. За неговата улога за лудиот Џефри Гоинс во „12 Мајмуни“ добил „Златен Глобус“ и една номинација на „Оскар“. Во 1994, 1995 и 2000 година, Пит бил избран за најзгоден маж на планетата, според американското списание People.
ФК Милан
ФК Милан (Associazione Calcio Milan) или само Милан е италијански фудбалски клуб од Милано. Клубот бил основан во 1899 година од англискиот изработувач на тантели Херберт Килпин, Алфред Едвардс и четири други Англичани, и од тогаш најголем дел од историјата ја поминал играјќи во најсилната италијанска лига (само две години во серија Б во осумдесеттите).
Хелена Норберг-Хоџ
Хелена Норберг-Хоџ е основач и директор на Локална иднина, претходно познато како Меѓународно друштво за екологија и култура (ISEC). Локална иднина е непрофитна организација „посветена на ревитализација на културната и биолошка разновидност и зајакнување на локалните заедници и економии ширум светот“.
ФК Милан
Милан има освоено вкупно 19 признати официјални меѓународни титули, и со Бока Јуниорс имаат најмногу на светот. Клубот ја има освоено седум пати Лигата на шампионите; само Реал Мадрид ја има освоено повеќе (10 пати). Што се однесува на италијанските натпреварувања, Милан го дели второто место со 19 титули заедно со Интер, по Јувентус кој има 36 титули. Милан има освоено четири светски титули, повеќе од било кој клуб на светот. Има освоено Интерконтиненталниот куп трипати и Светското клупско првенство еднаш.
Меѓу другите важни титули освоени од Милан спаѓаат Европскиот супер куп рекордни пет пати, и Купот на победниците двапати; како и да е тие никогаш не стигнале до финалето во УЕФА купот (две полуфиналиња во 1972 и 2002). Ова е единствениот официјален трофеј што постои кој Милан сѐ уште не го освоил. Во Италија клубот ја освоил Копа Италија 5 пати, како и 6 пати Италијанскиот супер куп. Милан беше исто така и еден од основачите на Г-14 групата, група која ја содржеа осумнаесет најголеми и најпрестижни Европски клубови, пред да биде растурена.
Милан своите натпревари ги игра на стадионот Сан Сиро, исто така познат како Џузепе Меаца. Стадионот, кој се дели со Интер, е најголемиот во италијаскиот фудбал и има капацитет од 80,018 седишта.
Историја
Клубот бил основан во 1899 година од страна на британските доселеници Херберт Килпин, Алфред Едвардс и уште четворица сонародници. Во чест на неговите корени, на клубот му останало името според англискиот изговор на градот, наместо менувајќи го во италијанското Милано (иако биле присилени да го сменат за време на фашистичкиот режим, исто како и Џенова и Интернационале). Милан го освоил за прват италијанското првенство во 1901, а потоа и во 1906 и 1907.
Во 1908 клубот доживува расцеп предизвикан поради внатрешните несогласувања поради купување на странски играчи, што довело до формирање на нов Милански тим, Интернационале. Последователно од овие настани, Милан не успеа да освои ниту една домашна титула сè до 1950-51. Во 1963 тие ја обезбедија нивната прва континентална титула, освојувајќи го Европскиот куп победувајќи ја Бенфика во финалето. Овој успех се повтори и во 1969, а го освоија и Интерконтиненталниот куп истата година. По пензионирањето на Џани Ривера, за Милан следеше период на опаѓање, во тек на кој беа вмешани во скандалот Тотонеро во 1980 и како казна беа исфрлени во серија Б, за првпат во историјата. Скандалот беше заснован на обложувачките организации кои им плаќаа на играчите и судиите да го утврдат исходот на утакмиците. Милан брзо се врати во серија А, но веќе следната година повторно се врати во серија Б поради тоа што го завршија првенството 1981-82 во зоната за испаѓање.
Во 1986, претприемачот Силвио Берлускони го презема клубот, и веднаш почна да вложува многу пари во тимот, именувајќи го тренерот во пораст Ариго Саки на чело на росонерите и потпиша договор со холанското трио Марко ван Бастен, Руд Жилит и Франк Рајкард. Ова беше почеток на најуспешното време во клупската историја, со што Милан освои седум домашни трофеи, пет Шампионски лиги и три Интерконтинентални купа.
Во 2006 Милан беа вмешани во скандалот во серија А каде пет тима беа обвинети за местење на утакмици. Милан беа казнети со одземање на 15 бода и со тоа не се квалификуваа во Лигата на шампиони. Со помош на жалбата што ја поднесоа нивната казна беше намалена на 8 бода и тоа им овозможи да учествуваат во Лигата на шампиони 2006-07, каде што ја освоија титулата.
Прв тим
! colspan=14 style=background:#dcdcdc; text-align:center| Голмани
! colspan=14 style=background:#dcdcdc; text-align:center| Одбрана
! colspan=14 style=background:#dcdcdc; text-align:center| Среден ред
! colspan=14 style=background:#dcdcdc; text-align:center| Forwards
! colspan=14 style=background:#dcdcdc; text-align:center| Играчи кои потпишале за друг клуб во текот на сезоната
Менаџерска историја
Долу е списокот на тренерите на Милан од 1900 па сè до денес.
На Шчеќински Залив
На Шчеќински Залив (Am Stettiner Haff) — општинска заедница во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Егезин.
Општинската заедница На Шчеќински Залив се состои од следниве општини:
Манки Хил
Манки Хил (англиски: Monkey Hill) е мало гратче (село) на островот Свети Кристофер во Свети Кристофер и Невис. Манки Хил е главен административен центар на парохијата Сент Питер Бастер. Гратчето има околу 753 жители. Името на гратчето потекнува од облста каде се наоѓа и неговите географски одлики.
Зелена партија на Малезија
Зелената партија на Малезија (Parti Hijau Malaysia, Парти хиџау Малајсија) ― политичка партија во Малезија со фокус на зачувување на животната средина. Создадена е во 2010 година, но останува семрежно виртуелно движење. Првичната намера на основачот Азлан Аднан била да ги зајакне и обедини сите еколошки невладини организации во Малезија и да ја турне зелената агенда во малезиската политичка свест.
Кази Опеја
Моа Ана Марија Карлебекер (родена на 10 ноември 1988 година), попозната по нејзиното уметничко име Кази Опеја, диџеј, уметник, пејачка и текстописец.
1988–2015: Ран живот и почетоци во кариерата
Моа Ана „Кази Опеја“ Карлебекер е родена во јужниот дел на Шведска и пораснала патувајќи низ Европа и во САД со своето семејство. Името Cazzi Opeia доаѓа од ѕвезденото соѕвездие Касиопеја.
Ја открил продуцентот Били Ман и издавачката куќа Macho Records, кои претходно работеле со Пинк, Шер и Џесика Симпсон. Нејзиниот прв сингл „I Belong To You“ стана хит кога уметникот DJ Tiësto го зел ремиксот на неговата плоча „Club Life“, давајќи ѝ на Cazzi Opeia глобално име. Таа, исто така, била пофалена за нејзиниот стил и музика од славниот блогер Перез Хилтон во врска со нејзината дабстеп корица на хит песната на Лејди Гага „Judas“.
2016-2017: Бетмен и Робин
Во 2016 година, Моа Ана „Кази Опеја“ Карлебекер потпишала ексклузивен договор за издавање низ целиот свет со EKKO Music Rights Europe. Моа Ана „Cazzi Opeia“ Карлебекер, исто така, потпиша ексклузивен светски договор за снимање со Superior Recordings лиценцирана на Cosmos Music Group & The Orchard во 2017 година. Таа го објави синглот „Batman & Robin“ заедно со Џин Икс Џин.
Трасо
Трасо — општина во покраината Ла Коруња од автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 101.82 жит./км2, население од 3,652 жители (2004).
Кази Опеја
2017–сега: Wild Ones / Rich
На 5 мај 2017 година, Моа Ана „Cazzi Opeia“ Карлебекер била претставена на песната на изведувачот 528 со наслов „Meat“. Песната била издадена од независната издавачка куќа „Hurdy Gurdy Noise“.
Моа Ана „Cazzi Opeia“ Синглот на Карлебекер „Wild Ones“ објавен од Superior Recordings / Cosmos Music на 1 декември 2017 година и ја содржи песната „Wild Ones“ и инструменталната верзија, исто така Заедно со песната што е објавена, Cazzi Opeia се здружи со Шведската вселенска корпорација и го емитувала нејзиниот сингл во вселената, поконкретно во насока на соѕвездието Касиопеја.
Сенокос (Прилепско)
Потекло и значење на името
Името на селото Сенокос е со македонско потекло и означува место на коешто се коси сено. Во Македонија постои уште едно село со истото име — Сенокос во Гостиварско — а села со исти имиња се среќаваат и во повеќе други словенски земји, како на пример Бугарија и Србија. Во средновековните записи, документи и пописи, името „сенокос“ официјално се употребувало за посебен вид и тип на земјиште (имот), од коешто се косело сеното. Самата местоположба и историја на селото чиешто земјиште во минатото било мочуриште околку коешто има ливади од кои се косело многу сено ја потврдува претпоставката за значењето и настанокот на името.
Кази Опеја
2017–сега: Wild Ones / Rich
Синглот на Моа Ана „Cazzi Opeia“ на Карлебекер „Rich“ објавен од Superior Recordings / Cosmos Music на 16 ноември 2018 година.
Сенокос (Прилепско)
Географија и местоположба
Сенокос се наоѓа во средишниот дел на Прилепското Поле, на југоисточната страна од територијата на Општина Долнени, недалеку од патот Прилеп-Македонски Брод. Соседни села се: Мало Мраморани, Долнени и Новоселани. Селото е рамничарско и се простира на надморска височина од 623 м. Со исклучок на неколку дрвореди од тополи коишто служат за заштита од ветер на посевите меѓу нивите и нискостеблести грмушки покрај железничката пруга, самото село Сенокос и целата негова околина се изразито рамничарски со обработено земјиште, без воопшто да има шуми или поголема дрвна растителност. Селскиот атар зафаќа површина од 8,4 км2. Од Прилеп е оддалечено 11 км.
Сенокос е село од збиен тип коешто се дели на три маала: Горно, Долно и Средно. Маалата се малку раздалечени едно од друго, така што и групите на куќи во нив се слабо издвоени.
Недалеку од селото се наоѓа железничкото стојалиште ЖС „Сенокос“.
Историја
Сенокос се смета за релативно младо село. Сепак, во месноста Могила, сместена на 2 км западно од селото, се вели дека селаните ископувале парчиња ќерамиди, што укажува дека подрачјето било населено многу одамна. Земјиштето околу селото долго време било мочурливо, но потоа било исушено со ископување на канал. На добиената сува земја било основано денешното село од страна на Македонци кои се доселиле кај турски чифли-сајбии.
Во XIX век, селото било дел од Прилепската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото има полјоделска функција. Во рамки на селскиот атар, обработливото земјиште зафаќа површина од 612 ха, а на пасишта отпаѓаат 167 ха. Во селото најмногу се одгледуваат тутун и жито. Од житариците најзастапени се пченицата и јачменот, а во помала мера и пченката и ‘ржта. Се одгледуваат и фуражни култури, како на пример: луцерка, детелина и крмна пченка за сточна храна; а застапени се и градинарските култури, како на пример: кромид, домат, пипер, морков, лук и марула. Дел од производството на градинарските производи е за задоволување на сопствените потреби, а дел и за продажба во Прилеп. Во помали размери е застапено и сточарството, главно преку одгледување на крави и овци. Во селските ливади се коси и сено коешто понатаму служи за прехрана на стоката преку зима. Поради непосредната близина на селото до Прилеп, дел од мештаните се занимаваат и со други стопански дејности во градот. Водата за пиење се добива од бунари.
Население
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Сенокос било село со 35 домаќинства и 133 жители Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Сенокос имало 280 жители Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година Сенокос било село со 176 жители Македонци.
Селото броело 435 жители во 1961 година, додека во 1994 година живееле 298 жители.
Според последниот попис од 2002 година, во селото Долнени живеат 315 жители, од кои 313 Македонци и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 271 жител, од кои 268 Македонци, 1 останат и 2 лица без податоци.
Родови
Сите македонски родови кои живеат во Сенокос потекнуваат од доселеници. Смрдлевци (слават Петковден) се први доселеници кои во селото дошле од Мариово. Од нив потекнува и родот Кашовци во соседното село Мало Мраморани. Ачковци (слават Свети Никола) дошле после наведениот род, но не ја знаат старината и местото на иселување. Стевановци (слават Митровден) доселени се после Ачковци и потекнуваат од домазет од соседното село Заполжани. Јакововци и Рујановци претходно сочинувале еден род кој се викал Чингеловци. Долше пред околу 160 години од Големо Мраморани, сега раселено и пусто селиште. Шилежовци (слават Митровден) не знаат од каде се доселиле во Сенокос. Најдовци или Божиновци (слават Свети Никола) дошле од Долнени каде што им се роднини Станојовци. Лефтеровци (слават Петковден) и тие се од Долнени каде што се доселиле од некаде. Кокароски (слават Свети Никола) не знаат од каде се доселени. Паламидовци (слават Свети Никола) дошле од Вранче каде што биле старинци. Здруковци (слават Петковден) дошле пред 90 години од Долнени. Карајаневци (немаат слава), дошле пред 68 години од селото Ранци во Кајларско, Егејска Македонија. Поречани дошле од Порече пред 63-64 години.
Општествени установи
Во селото работи подрачното основно училиште „Пецо Даскалот“, каде што се изведува настава до петто одделение.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Долнени од 1952 година.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 205 гласачи.
Спорт
Во Сенокос постои е активен фудбалскиот клуб „Црвена ѕвезда“.
Иселеништво
Се знае за овие иселени семејства од Сенокос: Дековци и Чибуковци живеат во Мажучиште. Домазетовци живеат во Рилево. Велјановци живеат во Новоселани. Кашовци живеат во Мало Мраморани. Билимановци живеат во Дупјачани.
Беѓунец
Беѓунец — село во источна Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар, во округот Пешкопеја и во општината Мелан.
Санду Чиорба
Александру Чиорба, познат како Санду Чиорба, е романски кантавторсо ромско поекло, кој е познат по неговата работа во жанрот музика манеле. Неговите синглови „Dalibomba“ и „Pe Cimpoi“ станале вирални во Полска, и критичарите го пофалиле неговиот музички и видео стил како „уникатен и чуден“. Роден во Клуж-Напока.
Кариера
Во 2015 година, романскиот печат широко го коментирал фактот дека Huffington Post UK го номинирал хитот на Ciorba „Pe cimpoi“ („On Cimpoi “ или „By Cimpoi“; над 43 милиони прегледи )“ за најчудното видео на интернет". Мелодијата на „Pe cimpoi“ се потпира на трансилванските фолклорни мелодии. Овие песни во стилот на пародија се само дел од работата на Чиорба. Конкретно, тој соработува со пејачот на манеле, Николае Гуџа.
Песните на Чиорба се појавиле во неколку филмови. Санду Чиорба соработува со музичкото студио Viper Production посветено на ромската музика.
Дискографија
Некои песни на Санду Чиорба биле вклучени во разни збирки на ромска музика од Viper Productions.
Филмографија
Песните на Санду Чиорба се појавиле во неколку филмови.
Св. Недела (Долно Лакочереј)
''' Св. Недела ''' — археолошко наоѓалиште во охридското село Долно Лакочереј. Наоѓалиштето претставува населбаи некропола од  римско време. Во непосредната близина на црквата, во бавчата на В. Тодороски се откриени ѕидови градени од кршен камен и варов малтер. При копањето на темелите на црквата биле откриени повеќе гробови. На јужната фасада е вградена камена плоча со натпис. .
Серерски јазик
Серерскиот е сенегамбиски јазик, дел од семејството на нигер-конгоански јазици. Јазикот го зборуваат околу 1.2 милиони луѓе во Сенегал и 30.000 луѓе во Гамбија. Овој јазик е мајчин јазик на Серерите.
Класификација
Серерскиот е дел од подгрупата на сенегамбиски јазици од семејството на нигер-конгоански јазици. Оваа подгрупа е позната по мутацијата на согласките. Најблизок јазик на серерскиот е фуланскиот. Волофскиот е релативно оддалечен од овие два јазика.
Просигој
Просигој бил српски кнез од околу 820 г. до околу 830 година. Единствените извори за него, како и за неговите двајца претходници Вишеслав и Радослав, кои се чини дека му се дедо и татко, доаѓаат од две реченици напишани во делото За управувањето со кралството на византискиот император од 10 век, Константин Порфирогенит. Тие две реченици гласеле: „Кога Бугарија беше под власта на Ромеј, бидејќи умре српскиот архонт кој побегна кај царот Ираклиј, неговиот син го наследи, а потоа внукот и така натаму архонти од неговото семејство. По одреден број години од нив се родил Вишеслав, а од него Радослав и од него Просигој и од него Властимир.
Порфирогенит
Значи, според Порфирогенит, тие се и потомци на водачот кој ги довел Србите на Балканот и врз основа на тоа тие се здобиле со власт над Србите. Титулата архонт што им се припишува на Порфирогенит и Просигус обично се преведува како принц. Како што знаеме, наследникот на Просигоје на престолот Властимир владеел до околу 851 година. Можеме да претпоставиме дека Просигој владеел и умрел во првата половина на IX век, но не поблиску до декадата. Но, постои претпоставка дека за време на владеењето на Просигоје или за време на неговиот татко Радослав, дошло до востание на Људевит Посавски (819-822) против франкската власт. Наследник на Просигој бил Властимир, по кого историчарите го именувале целото прво српско владејачко семејство - Властимировиќи.
Надворешни врски
<references group="б" />
NGC 2894
NGC 2894 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2894 се споменува и како UGC 5056, MCG 1-24-24, CGCG 34-51, IRAS 09268+0756.
Откривање
Објектот е откриен на 23 јануари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 29 м 30,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 7° 43' 6". Положбениот агол на објектот е во износ од 27°.
Други поделби
Проучување на NGC 2894 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26932. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 188; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 820. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 28.
Рестелица
Рестелица (Restelicë, Рестелица) — село во општина Драгаш во областа Гора, југозападно Косово. Атарот на селото зафаќа површина од. Ова е најголемо горанско село во шарпланинскиот дел на Гора. Сите топоними во селото ги зачувале првобитните словенски називи. Во Рестелица постоела српска православна црква посветена на Света Варвара, која, според преданието била манастир. Сочувани се и стари православни гробишта. Ова е најјужната населба во Косово, како и најголемо село по површина и жители.
Демографија
Број на населението на пописите:
Соња Зиман
Соња Алис Селма Тони Зиман (родена на 8 февруари 1926 во Ајхвалде во близина на Берлин) — германска глумица, танчарка и пејачка. Во 1950-ти години, честопати била споменувана заедно со нејзиниот колега Рудолф Прак. Таа била сметана како една од најпопуларните и најобожаваните глумици во Германија. Меѓу нејзините најголеми успеси се „Девојката од црната шума“ и Пустелијата е зелена.
Приватен живот
Зиман се омажила трипати. Првиот брак со Рудолф Хамбах. Заедно биле помеѓу 1953 и 1956 година и заедни имале еден син, кој починал во 1970 година на возраст од само 16 години од тумор. Од 1961 до 1968 година била во брак со полскиот писател Марек Хуласко. Нејзиниот трет брак со глумецот и режисер Чарлс Регние траел од 1989 до смртта на Регние во 2001 година.
Соња Зиман живее во Тегернзе во Баварија и во Сент Мориц. Во 2006 година, по многу години, таа се појавила на ток-шоу, шоу Бекман. Во 2011 година била интервјуирана за документарецот Гермејн Дамар - Танцувачката ѕвезда.
Перикле
Перикле (старогрчки: Περικλής, 495 п.н.е., Атина - 429 п.н.е., Атина) бил старогрчки говорник, државник, војсководец и владетел. Неговото значење особено дошло до израз во времето на Грчко-персиските војни и во Пелопонеската војна, а периодот на неговата најголема политичка моќ (461 п.н.е. — 429 п.н.е.) во историјата е познато како Периклово време и како „Златниот век“, зашто тогаш Атина била на вровот на својата економска и воена моќ.
Животопис
Името Перикле е изведено од старогрчките зборови „περί“ и „κλέος“ што значат „опкружен со слава“.
Перикле је искористил победата на Грците над Персијанците, како и јакнењето на атинската морнарица и го преобразил Делскиот сојуз во Атинската поморска држава, а на Атина ѝ донел најголема моќ и слава во нејзината историја. За стратег на Атина бил избран 14 пата по ред, нешто што не му испеало никому до тогаш. На војнички план, неговите воени походи ги обезбедиле стратегиските интереси на Атина, како на копно, така и на море. Перикле бил на чело на Атина до 429 п.н.е, (втората година од Пелопонеската војна), кога умрел како жртва на епидемијата која ја погодила Атина.
Перикле бил и голем покровител на уметноста, книжевноста и науката и за време на својата власт ја претворил Атина во центар на културата на античкиот свет. Така, тој ги подигнал некои од најубавите градби на античкиот свет, како што е атинскиот Акропол со Партенон. исто така, тој иницирал низа закони во корист на народот, кои биле на штета на аристократијата на која ѝ припаѓал тој. Бидејќи ги поддржувал народните маси, многумина сго нарекувале популист. Неговите продемократски ставови најдобро се изразени во неговиот посмртен говор одржан во чест на атинските војници погинати во Пелопонеската војна, а кој е цлеосно сочуван благодарение на Тукидид кој го нарекол Перикле „прв човек на тина“.
Според патописецот Павзанија, гробот на Перикле се наоѓал во близината на Керамикон, во близината на гробот на херојот Тразибул.
Космос-1847
Космос-1847 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 26 мај 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 7000 килограми. Космос-1847 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 67,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 348 км, а најмалото на 173.
Венчавката на Богородица (Рафаело)
Венчавката на Богородица,познат и како 'Венчавката', е слика во масло на италијанскиот уметник Рафаело Санти од ренесансна. Завршена во 1504 година за Францисканската црквата  црква во Сан Франческо, Чита ди Кастело, сликата ја прикажува церемонијата на венчавката помеѓу  Марија и Јосиф. Неколку пати била дислоцирана до нејзиното конечно поставување во 1806 година во Пинакотека ди Брера. .
Историја
Во подоцнежните години на 15 век, патроните во Градот на замокот испратиле три порачки до учителот на Рафаело Пјетро Перуџино кои што, во отсуство на Перуџино, биле завршени од Рафаело. „Венчавката на Богородица“, била  инспирирана од една од сликите на Перуџино, позната и како Венчавката на Богородица, Рафаело ја завршилво 1504 година.
Најпрво сликата била поставена во црквата Свети Франциско. Тука останала додека генералот Џузепе Лечи не ги довел војските до Градот на замокот за да ја ослободи од австриската окупација, кога сликата му беше подарена на (или можеби побарана од) генералот,  сликата останала кај Лечи до неговата смрт во 1804 година,се споменува  дека Лечи го продал делото во 1801 година на  Џакомо Саназаро, кој самиот го продал делото во 1804 година на Големата болница во Милано а болницата ја продала на италијанската држава. Оттогаш е изложена во Пинакотека ди Брера, и покрај предлогот од 1859 година да се донира сликата на Франција откако војската на таа земја влезе во Милано.
Преку овие различни преместувања, сликата била оштетена. Панелот имал неколку пукнатини во горната половина, додека имал оштетувања и низ цела површина. Италијанскиот уметник Џузепе Молтени, ја конзервирал, во ноември 1857 година, се определил да го зачува панелот наместо да ја пренесе сликата на платно и поминла со месеци израмнувајќи го панелот и хидрирајќи го за да ја надмине штетата од сушење. Оваа одлука од страна на Молтени им дозволи на историчарите на уметност од 20 век да користат инфрацрвена рефлексографија за да го проучуваат потцртањето под завршеното уметничко дело. Молтени, исто така, се обврзал да ја исчисти површината на сликата, која претходно била подложена на реставрација.Тој не чистел агресивно, бидејќи сакал да биде сигурен дека елементите од оригиналната слика се зачувани. .
Анализа и влијание
Неколку историчари оспорувале дека „Венчавката на Богородица“ на Перуџино му претходела на Рафаело, а некои сугерирале дека сликата воопшто не била на Перуџино, туку наместо тоа, направена по онаа на Рафаело од еден од следбениците на Перугино. Сепак, документарен доказ од 16 век го поддржува заклучокот дека Перуџино започнал да работи на сликата во 1499 година, иако таа не била завршена по 26 декември 1503 година.
Иако Рафаело бил силно инспириран од Перуџино при сликањето на делото, разликите меѓу двете биле забележани во рок од неколку децении по завршувањето на сликата од страна на италијанскиот уметник и уметнички биограф од 16 век Џорџо Вазари, кој рекол дека во делото „јасно се гледа напредокот на извонредноста на стилот на Рафаело, кој станал многу посуптилен и попрефинет и го надминувал стилот на Пјетро. Во оваа работа“, продолжи тој, „има храм исцртан во перспектива со толку очигледна грижа што е чудесно да се еве ја тешкотијата на проблемите што тој таму си ги поставил да ги реши.“
Многу е веројатно дека градбата со купола во позадината на делата на Перуџино и на Рафаел, која го претставува Храмот на Ерусалим, ги портретира Храмовите како ренесансна верзија на Куполата на карпата.
Франц Лист напиша композиција за соло пијано заснована на сликата на Рафаело со наслов „Венчавка“ во неговата Години на аџилак (Втора година: Италија). .
Албек
Албек (Ahlbeck) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Рио де Жанеиро
Рио де Жанеиро, често нарекуван и само Рио — втор по големина град во Бразил и 3. метропола во Јужна Америка, достигнувајќи максимални 6,3 милиони жители во внатрешноста на градот, правејќи го 6. по големина во Северна и Јужна Америка, а 26. во светот. Овој град бил главен град на Бразил скоро два века, од 1763 до 1815 во времетраењето на Португалската колониска ера, после 1815 до 1821та станува главен град на Обединетото Кралство на Португалија, Бразил и Алгарвеш. Рио де Жанеиро многу често е нарекуван the Cidade Maravilhosa, што во превод значи “Волшебниот град”. Рио де Жанеиро го претставува вториот по големина БДП (бруто-домашен производ) во земјата( а 30. по големина во светот во 2008 година) кој се проценува на близу 343 милјарди реали ( скоро 201 милјарди американски долари) и е седиште на двете големи Бразилски компании – Петробас и Вале, и големите нафтени компании и телефонија во Бразил, покрај најголемиот конгломерат на медиуми и комуникациски компании во Латинска Америка, Глобо Организации. Како дом на многу универзитети и институти Рио де Жанеиро е вториот по големина центар за истражување и развој во Бразил. Овој град е најпосетуваниот град во јужната полутопка и е познат по неговите природни опкружувања, славењето на карневалите, самба, Босанова и плажите како што се Бара де Тихука, Копакабана, Опанема и Леблон. Во прилог на плажите оди и најпознатата знаменитост, огромната статуа на Исус Спасителот ('Cristo Redentor') на врвот на планината Корковадо, оваа статуа е дел од Новите Седум Чуда на Светот. Потоа планината Шеќерна Глава, Самбадроме (област во која се стационирани повеќе училишта за самба танц и која се користи како авенија за време траење на Карневалот) и на крај Стадионот Маракана, еден од најголемите фудбалски стадиуми во светот. Летните олимписки игри во 2016 година ќе се одржат во Рио де Жанеиро, а со ова ќе се обележи првиот пат на Јужна Америка да биде домаќин на настан. Стадионот Маракана во Рио ќе биде исто така домаќин на финалниот меч за Светското првенство во фудбал во 2014 година. Во 2013 година Рио де Жанеиро е домаќин на Светскиот ден на младите.
Местоположба
Рио де Жанеиро лежи на Бразилскиот Атлантски брег, близу до јужниот напоредник, чиешто крајбрежје е ориентирано од исток кон запад. Овој град е основан на мало заливче наречено Гуанабара, чијшто влез е местото наречено Шеќерна Глава. Центарот (Centro), јадрото на Рио, лежи на рамнините на западниот брег од заливот Гуанабара. Поголемиот дел од градот, најчесто именуван како Северната Зона (Zonа Norte), се протега на северозапад на рамнините составени од морски и континентални седименти, како и на околните ридови и неколку карпести планини. Јужната Зона (Zona Sul) на градот ги опфаќа плажите кои ги допираат ивиците на отвореното море, оваа зона е одделена од Центарот и од Северната Зона со помош на крајбрежните планини. Овие планини и ридишта се простираат од Сера де Мар до северозападниот антички планински венец кој ги основа јужните падини на Бразилските планински области. Големата Западна Зона (Zona Oeste), која долго време била отсечена поради непроодните планински терени, станала проодна и се здобила со нови патишта и тунели до крајот на 20 век. Популацијата во градот Рио де Жанеиро, опфаќајки 1,182.3 км2 е проценета на околу 6,100,000 жители. Додека популацијата во поширокиот круг на градот е проценета на околу 11-13 милиони жители. Рио беше главен град сè до 1960 кога Бразилија и го зема тоа место. Жителите на градот се познати како Кариоки. Официјална песна на Рио де Жанеиро е "Cidade Maravilhosa"( во превод значи “Чудесен Град”).
Клима
Рио има тропска клима која има одлики како и тропската монсунска клима, според климатската класификација на Коопен, и многу често е карактеризирана со долги периоди на врнежи, најчесто од Декември до Март. Во внатрешните области на градот, температурата достигнува и над 40 °C и овие периоди се чести во летото, иако ретко траат долги периоди, додека максимална температура над 27 °C може да се случи на месечна база. Долж брегот, ветерот кој дува наизменично море-копно ја моделира температурата. Поради географската местоположба, градот е често изложен, посебно за времетраењето на есента и зимата, на ладни влијанија од Антарктикот, предизвикувајќи чести промени на времето. Најчесто во лето силните врнежи од снег предизвикуваат катастрофални поплави и лизгање на земјиштето. Планинските области регистрираат повеќе врнежи бидејќи тие се границите кои не дозволуваат влажните ветрови од Атлантикот да навлезат во внатрешноста. Се вели дека градот имал многу слана во минатото (во некои области во границите на државата Рио де Жанеиро паѓа град скоро секоја декада, а врнежи од снег 2 до 4 пати во еден век), но ова никогаш не е потврдено. Се вели дека во рамките на градот температурата може да достигне над 50 °C. Во жешките и сончеви денови на површината од асфалтот може дури да се зготви храна. Кога ова се случува луѓето(посебно децата и старите лица) кои не се свесни за потребните заштитувања во овој период можат да се разболат. Но за овие два случаи ваквите нерегистрирани “екстремни” температури се веројатно само урбани легенди. Просечната минимална годишна температура е 21 °C, просечната максимална годишна температура изнесува 27 °C, додека просечната годишна температура е 23 °C. Просечната годишна количина на врнежи изнесува 1,175 мм. Според записите на INMET (Instituto Nacional de Meteorologia во превод Национален институт за метеорологија), минималната температура која била евидентирана изнесувала 4.8 °C во јули 1928 во соседството на Кампо дос Афонсос а највисоката температурата изнесува 44 °C во февруари. Температурите под 10 °C се многу ретки во градот. Температурата варира во зависност од височината, далечината од брегот и видот на вегетација. Зимото носи благи зими и помала количина на врнежи отколку во летниот период. Просечната годишна температура на морето се движи околу 23 °C-24 °C, од 22 °C во периодот од Јули до Октомври до 26 °C во февруари и Март.
Историја
Европејците првпат го населиле заливот Гуанабара на 1. Јануари 1502 година (одтаму и доаѓа називот Рио де Жанеиро во превод Јануарската Река).Поточно тоа го направила португалската експедиција под директива на истражувачот Гаспар де Лемос, капетан на брод кој бил дел од флотата на Педро Алвареш Кабрал. Наводно и познатиот Америго Веспучи бил дел од оваа експедиција како набљудувач на покана од Кралот Мигел I. Областа на Рио била населена од страна на население кои биле припадници на племињата Тупи, Пури, Ботокудо и Махакали.
Во 1555 година еден од островите на заливот Гуанабара, во денешно време познат како островот Вилегагнон бил окупиран од 500 Француски колонисти под дирекција на францускиот адмирал Николас Дуранд де Вилегегнон. Потоа Николас ја изградил тврдината Колигни на самиот остров трудејќи се да ја спроведе Француската Антарктичка колонија. Површината на градот Рио де Жанеиро првпат беше населена од страна на Португалците на 1 март 1565 година и градот бил именуван Сан Себастијан До Рио де Жанеиро, во чест на Св. Себастијан, кој бил светец кој го носел истото име и бил патрон на тогашниот португалски монарх Д. Себастио. Рио де Жанеиро било името на денешниот залив Гуанабара. До крајот на 18 век, на градот му се заканувале со напади најчесто од страна на Француските пирати, како што се Џон Франциц Дуклерк и Рене Дугеј Троин.
Во доцниот 17 век, во времетраењето на Шеќерната Ера, Бандеирантите пронајдоа злато и дијаманти со што Рио де Жанеиро стана многу по практично пристаниште за размена на богатство (злато, скапоцени камења, покрај шеќерот) од Салвадор, чие пристаниште е многу далеку на североисток. Па така во 1763 администрацијата на колонијата во Португалска Америка била преместена од Салвадор во Рио де Жанеиро. Градот првично останал главен град на колонијата до 1808 година, кога португалското кралско семејство и повеќето благородници од Лисабон, бегајќи од окупацијата на Наполеон во Португалија се преселиле во Рио де Жанеиро.Кралскиот капитал бил преместен во градот, кој патем станал единствениот Европски главен град,надвор од границите на Европа. Иако немало простор и урбана структура за да се приспособат стотици благородници кој се населиле наеднаш, многу жители едноставно мораа да бидат протерани од нивните домови. Подоцна е забележан голем прилив на Африкански робови кои емигрирале во Рио де Жанеиро, во 1819 година бројката на робови се движела на околу 145,000 а до 1840 бројот на робови достигна бројка од 220,000.
Кога принцот Педро I ја прогласил независноста на Бразил во 1822 година, тој реши да го задржи Рио де Жанеиро како главен град на неговата нова империја. Рио остана главен град на Бразил и по 1889 година, кога монархијата беше заменета со република. До раните години на 20 век, градот се протегаше до местото што денес е познато како Историскиот бизнис центар на устието на заливот Гуанабара. Гравитацијата на центарот на градот почна да се поместува сужно и западно до таканаречената Јужна Зона (Zona Sul) во раните години на 20 век, кога првиот тунел бил изграден под планините поточно сместен меѓу Ботафого и соседтската областа позната како Копакабана. Проширувањето на градот на север и на југ беше овозможено со засилувањето и електрификација на трамвајскиот транспортен систем во Рип после 1905 година. Природната убавина на Ботафого искомбинирана со славата на Копакавана Палас Хотелот, луксузен хотел во 1930-тите, му помогна на Рио да ја зголеми репутацијата која ден денес е зачувана, карактеризирајќи го Рио како град на забавите на плажа ( иако оваа репутација последниве години се препознава по насилството како резултат на трговијата со наркотици).Плановите за преместување на главниот град на нацијата беа многу често дискутирани, кога Џоселино Кубитчек беше избран за претседател во 1955 година, дел од ветувањата во својата изборна кампања беа и оние за изградба на нов главен град. Иако многумина мислеа дека ова беше само тактика во една изборна кампања, Кубитчек успеа да ја изгради Бразилија до крајот на 1960. На 21 Април истата година главниот град на Бразил беше официјално преместен од Рио де Жанеиро во Бразилија.
Помеѓу 1960 и 1975 година Рио беше град-држава познат под името Државата Гуанабара (именуван според истоимениот залив). Како и да е, поради административни и политички причини, претседателскиот налог го отргна федеративниот статус на градот и го спои градот со државата Рио де Жанеиро, онаа територија која го опкружуваше Рио а чиј главен град претходно бил градот Нитерио, во 1975 година. И ден денес, некои Кариоки се залагаат за враќањето на општинската автономија. Градот беше домаќин на Пан Американските Игри во 2007та година, а во 2014 ќе биде домаќин на финалниот меч за Светското Првенство во фудбал. На 2 Октомври,2009 година беше објавено дека во Рио ќе се одржат и Олимписките игри во 2016 година со тоа победувајќи ги крајните противници како што се Чикаго,Токио и Мадрид. Рио ќе биде првиот град домаќин на настан во Јужна Америка, а втор латинскоамерикански град (после Градот Мексико во 1968та година) да биде домаќин на игри. Овој град исто така ќе пречекува млади од цел свет во 2013 година бидејќи ќе биде организиран Светскиот ден на Младите.
Градски области
Градот најчесто е поделен на неколку области и тоа историскиот центар (Centro); туристичката и љубезна страна на Јужната Зона (Zona Sul); станбената Северна Зона (Zona Norte) и Западната Зона (Zona Oeste) со поновата област Барра да Тихука.
Центарот (Centro)
(22°54′19.4112″Југ 43°10′37.6608″ Запад)
Centro е историскиот центар како и финансиски центар. Во колониското време оваа област се изгради со цел да им служи на Португалските гувернери како живеалиште, се изградија многу историски цркви како што “црквата Канделарија”, “Старата Катедрала” и црквата во модерен стил “Катедралата Рио де Жанеиро”. На плоштадот Канделарија има многу знаменитости кои се вредни да се видат како што се Градскиот Театар и Националната Библиотетска Зграда. Меѓу неколкуте музеи Националниот Музеј за ликовни уметности и Националниот Историски музеј се најважни. Друга важна историска атракција во централниот Рио е “Passeio Publico”, градина која датира од 18 век.
Центарот останува срцето на бизнис заединцата на градот. Некои од најголемите компании во Бразил имаат седишта токму овде, вклучувајќи ги Петробрас, Елетробас и Вале, трите од најголемите Бразилски корпорации.