cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Салвадор (Бразил)
Основан од Португалците во 1549 година како прв главен град на Бразил, Салвадор е еден од најстарите колонијални градови во Америка. Остриот гребен ги дели Долниот град (Сидаде Баиша) од Горниот град (Сидаде Алта) од околу 85 метри височина. Лифтот Ласерда, првиот Бразилски лифт, ги поврзува двата дела од 1873 година. Областа Пелурињо во горниот град, која сè уште е дом на многу примери на португалската колонијална архитектура и историски споменици, беше прогласена за светско наследство на УНЕСКО во 1985 година. Градската катедрала е увид на приматот на Бразил, а нејзината прослава на карневал е сметана за најголема забава во светот. Салвадор беше првото пристаниште за робови во Америка и африканското влијание на потомците на робовите го прави центар на афро-бразилската (прето) култура. Градот е познат по својата кујна, музика и архитектура. Плажата Порто де Барра е прогласена за една од најдобрите плажи во светот. Стадионот Итаипава Арена Фонте Нова беше местото на градските игри за време на Светското првенство во Бразил во 2014.
Салвадор го формира срцето на богатата земјоделска и индустриска поморска област Ренокаво, Баија, и продолжува да биде главно бразилско пристаниште. Неговото метрополитенско подрачје, каде што живеат 3.953.290 луѓе, претставува најбогат населен дел во североисточниот регион на Бразил.
Бодог (име)
Бодог (унгарски: Bódog) е старо унгарско машко име со значење богат, среќен.
Во Селото (Соколарци)
Во Селото — археолошко наоѓалиште во кочанското село Соколарци. Наоѓалиштето претставува населба и некропола од доцноантичко време. Речиси во сите дворови на селските куќи се среќаваат фрагменти од керамички садови и питоси. Во дворот на училиштето биле откопани повеќе од 30 гробови градени од камени плочи. Во некои од гробовите имало монети од III-VI век кои не се зачувани.
Тигар (река)
Тигар — источната река од двете големи реки кои го дефинираат регионот Месопотамија. Таа извира во Турција и минува низ Ирак, па се спојува со Еуфрат, сочинувајќи го Шат ел-Араб. На крајот се влева во Персискиот Залив.
Стара џамија (Копанце)
Џамија (Копанце) — главна селска џамија во селото Копанце, во Општина Јегуновце, Македонија.
Словенечки фудбалер на годината
Словенечки фудбалер на годината ― фудбалска награда која се доделува секоја година од словенечкото списание EkipaSN.
Милиметар
Милиметар (симб. мм или mm) — мерка за должина, илијадити дел од метарот, што е основна мерна единица за должина во СИ Системот. Милиметарот дел дел од Метричкиот систем. Може да се користи и како дел за мерење на површина како милиметар квадратен или за волумент како милиметар кубен.
Следствено милиметарот припаѓа заедно со останатите мерки:
микрометар << милиметар << сантиметар << дециметар << метар << декаметар << километар
Мартинијан Кириловски
Мартинијан Кириловски (24 февруари 1996, Куманово) – македонски пејач на поп-музика.
Кариера
Мартинијан својата пејачка кариера ја започнува во повеќе музички натпреварувања во Македонија, како што е Сите наши песни, а учествува и на српското шоу „Ѕвездите на гранд“.
Во 2019 година го освојува првото место на музичкиот фестивал „Макфест“.
Студирал на насоката бизнис и логистика.
Означена мрежна магистрала
Означена мрежна магистрала е мрежна имплементација на прстенест протокол преку "виртуелен прстен" на коаксијален кабел. Знакот е раздвоен наоколу на мрежни јазли и само јазолот кој има знак може да пренесува. Ако јазолот не мора да испрати ништо, знакот е пренесен на следниот јазол преку виртуелен прстен. Секој јазол мора да ја знае адресата на својот сосед во прстенот, посебен протокол е потребен за да ги извести другите јазли за врската и дисврската од прстенот.
Означената мрежна магистрала беше стандардизирана од IEEE стандард 802.4. Тоа главно се користи за индустриски апликации. Означената мрежна магистрала беше користена од страна на General Motors за нивните Manufacturing Automation Protocol (MAP) напори за стандардизација. Оваа примена на концепти се користи во прстен мрежите. Главната разлика е во тоа што крајните точки на магистралата не се допираат за да формираат физички прстен.
Поради тешкотиите при ракување со уредот, грешките и додавање на нова станица, означената магистрала има репутација на несигурна и тешко да се надополни.
Со цел да се гарантира доцнењето на пакетите и преносот на протокол, изменета магистрала беше предложена во производство на системи за автоматизација и флексибилен производствен систем (FMS).
Начинот за вршење на Интернет протокол на оваа магистрала беше развиен.
The IEEE 802.4 Working Group е расформирана.
Педро Алварес Кабрал
Педро Алварес Кабрал 1467 — 1520 година бил португалски истражувач и морнар, кој на 22 април 1500 година прв го открил Бразил.
Откривањето на Бразил
Роден е во Белмонте во Португалија, како трет син на Фернан Кабрал, гувернер на покраината во Потругалија. Неговата мајка потекнувала од потомците на првиот португалски крал.
Португалскиот крал Мануел I Португалски сметал дека Педро треба да ја продолжи работата на Васко да Гама, па му дал задача да оди во Индија и да воспостави постојан трговски однос. Добил задача да го покрсти населението на било кој начин, па и со користење на сила. Бидејќи се надевале дека ќе воспостават трковски односи, трговците од Фиренце придонеле на оваа експидиција со тоа што ги опремиле бродовите. На експедицијата и се приклучиле и свештеници. Експедицијата се содржела од 13 бродови и 1500 луѓе. Помеѓу капетаните на бродовите биле, Бартоломео Дијас, Перо Ваз де Камиња, Санчо де Товар и Николау Коељо. Васко да Гама ги дал потребни насоки за оваа експедиција.
Флотата испловила на 9 март 1950 година од Лисабон. До Зеленортските острови пловел по африканскиот брег. После Зеленортските острови дошло до појава на олуја. Еден од капетаните бил принуден да се врат во Лсабон. Кабрал одлучил да ја избегне олујата во Гвинејскиот Залив, па продолжил да плови на југозапад. На 22 април 1500 година стигнале во Бразил. Кабрал се растоварил на 23 април. Целата флота била закотвена на пристаништето Потро Сегуло. Кабарл заклучил дека новооткриената земја лежи источно од линијата од Тордесил, со која го делел светот на шпански и португалски. Мислел дека е тоа некој остров, па на ново откриената земја и го дал името Островот на Правиот Крст. Островот бил прогласен дека и припаѓа на Португалија. Истиот момент Кабрал пуштил брод за назад во Португалија да ја разласи оваа важна вест.
Остатокот од патот до Индија
Кабрал го продолжил своето патување на 3 мај 1500 година, со цел да се постигне целта на мисијата да стигне до Индија. На крајот на мај тој се приближувал кон ’Рт на Добрата Надеж, каде што се појавила голема напнатост. Тие на 29 мај изгубиле четири бродови, вклучувајќи го и оној на кој капетанот бил Бартоломео Дијас. Кабрал сега имаал само половина од големата флота која претходно ја имал. Тој пристигнал на 15 во Софала, Мозамбик. Тој бил добро примен во Мозамбик. Тој отпловил во Килва на 26 јули, но не можел да преговара со локалниот владетел. Тој бил срдечно пречекан на 2 август во Малинда во Кенија. Тој, исто така, пронашол познавач на морето кој ќе му го покаже патот до Индија. Бродот со кој командувал Диого Дијас се одделил во бура и открил нов остров Мадагаскар. Кабрал го продолжил својот пат до Индија за да може таму да воспостави трговски односи.
Во Калкута стигнал на 13 септември 1500 година. По договорот со муслиманскиот владетел, тој воспоставил трговски односи во Калкута. Меѓутоа, избил проблем со арапските тргвоците, бидејќи тие тогаш имале монопол на трговината со Индија. Муслиманите навлегле во бродовите на Кабрал и убиле многу Португали. Кабрал за да се одмазди два дена пукал на градот и заробил неколку помали муслимански бродови заедно со четата во нив.
Во Кочин и Канур, јужно од Калкута, тој вклучил добротворни договри. Населението од Кочин добро го прифатило, па тука се воспоставиле португалски трговски однос, па така Кочин започнува трговија со Потругалија. Кабрал на 16 јануари 1501 годна, тргнал да се враќа во Португалија. Во Португалија стигнал на 23 јуни 1501 година со само четири бродови од вкупно тринаесет, кој ги имал кога тргнувал
NGC 6499
NGC 6499 — двојна ѕвезда во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 11 мај 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6499 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 55 м 20 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 21' 34"".
Други поделби
Проучување на NGC 6499 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 159; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1557. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 529.
Русиново
Русиново — село во Општина Берово, во областа Малешевија, во околината на градот Берово.
Географија и местоположба
Населбата се наоѓа во областа Малешевија, во средишниот дел на територијата на Општина Берово, под северната падина на Малешевските Планини. Селото е ридско, на надморска височина од 900 метри. Од градот Берово е оддалечено 6 километри.
Русиново има еден од најголемите атари по површина во Македонија. Атарот зафаќа простор од 133,3 км2. На него шумите заземаат површина од 9.078 хектари, на обработливото земјиште отпаѓа 2.518 хектари, а на пасиштата 1.542 хектари.
Историја
Во XIX век, Русиново било христијанско село во рамките на Малешевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото, во основа, има мешовита земјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Русиново имало 1.510 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Русиново имало 1.758 жители.
Русиново е голема населба, населено со македонско население. Тоа, во 1961 година броело 2.242 жители, а во 1994 година 2.100 жители. Според пописот од 2002 година, во селото живееле 2.095 жители, од кои 2.092 Македонци, 1 Србин и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.503 жители, од кои 1.416 Македонци и 87 лица без податоци.
Родови
Русиново во целост е населено со родови на Македонци од православна христијанска вероисповед. Семејства и родови кои живеат во Русиново се: Шутевски, Алаѓозовски, Мирчовски, Механџиски.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Берово, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Берово.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната Општина Русиново, каде Русиново било единствено село во општината.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од некогашната Општина Владимирово, во која покрај селото Русиново се наоѓале и селата Владимирово и Мачево.
Во периодот 1955-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Берово.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 0014 и 0015 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месната заедница и основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на оваије изборни место биле запишани вкупно 1.602 гласачи.
Чукотски јазици
Чукотските јазици се подгрупа на чукотско-камчатските јазици. Овие јазици се зборуваат во Рускиот Далечен Исток, на Чукотка. Традиционално, јазичарите тврделе дека оваа група е составена од два јазика, чукчиски и корјачки. Сепак, кон овие два јазика се додале уште два дијалека: керечки и алјуторски, кои се зборуваат од Чукчијци и Корјаци. Постои и верување дека сите овие јазици се всушност четири различни дијалекти на еден ист јазик
Гитареро
Пештерата Гитареро се наоѓа во долината Калехон де Уајлас во покраината Јунгај во регионот Анкаш во Перу. Пештерата се наоѓа околу 50 метри над Рио Санта и на надморска височина од 2,580 метри.
Археолошки пронајдоци
Според археолошките ископувања, се потврдило дека пештерата се користела од луѓето уште од 8000 г.п.н.е. и можби и порано како на пример 10,560 г.п.н.е. Долна вилица и заби биле пронајдени во пештерата и според радиокарбонизацијата се потврдила годината на потекло, т.е. 10,610 г.п.н.е.. Во наоѓалиштето биле пронајдени плочка за дробење и отстранување месо од коски..
Список на државни водачи во 45 година
Ова е список на државни водачи во 5 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Македонија на Евровизија 1996
Македонија прв пат се обиде да учествува на Евровизија 1996. Калиопи беше одбрана да ја претставува Македонија во Норвешка, после победата на националниот избор со песната Само ти. Сепак, Македонија беше една од седум земји кои не успеаја да се квалификуваат за евровизиското финале од пред-квалификациска рунда, со што не обезбедија присуство во Осло.
Евровизија 1996
Во 1996, за прв пат во евровизиската историја, аудио квалификациска рунда (од која домаќинот Норвешка беше изоставен) беше одржана на 20 март бидејќи 29 држави сакаа да учествуваат во финалето, но Европскиот радиодифузен сојуз постави лимит од 22 (плус Норвешка). Земјите што ќе ги заземат последните седум места после пред-квалификациската рунда нема да може да продолжат во финалето. Калиопи не се квалификуваше, завршувајќи 26та со 14 поени.
Македонија дебитираше две години подоцна во 1998.
Манон
Манон (унгарски: Manon) е женско име кое се користи во унгарскиот јазик, води потекло од францускиот јазик и еден е од формите на името Марија.
Сродни имиња се: Мара, Маријан, Маријана, Марица, Марина, Маринела, Маринета, Маријон, Мариора, Марита, Маша, Мија, Мијета, Мирјам и Рија.
Вишну
Вишну (विष्णु, IAST: ) — хиндуистички бог со улога на одржувач и еден од тројството во хиндуизмот, покрај Брама (творецот) и Шива (уништувачот). Ова е претседавачко божество на одликата на сатва или доблест која е најчиста од останатите одлики на материјалната природа како што се страст и незнаење. Има највеќе обожувачи во споредба со Брама и Шива, и неговото престојувалиште се нарекува Ваикунтха.
Св. Троица (Битола)
'''Св. Троица''' — археолошко наоѓалиште во Битола. Претставува базилика од старохристијанско време. Се наоѓа на околу 500 м југозападно од централното градско подрачје, на блага падина во атарот на Хераклеја Линкестис, каде во 1970 година е изградена црквата Св. Троица, и тоа врз темели на старохристијанска базилика. Во дворното место на црквата има неколку примероци од мермерна декоративна пластика: мено со база, фрагмент од парапетна плоча, капител и др. Веројатно одовде потекнува вотивната плоча посветена на Асклепиј. Постои можност тука да било сместено светилиште посветено на Асклепиј, зашто во непосредната близина се наоѓа извор кој денес се смета за лековит. Наодите се сместени во лапидариумот на Хераклеја.
NGC 95
NGC 95 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 95 се споменува и како UGC 214, MCG 2-2-3, CGCG 434-3, IRAS 00196+1012.
Откривање
Објектот е откриен на 18 октомври 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 95 е од видот SBc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 95 има привидни димензии од 1,5' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 22 м 13,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 10° 29' 31". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 95 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1426. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 171; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 599. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 823.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Сер
Успение на Пресвета Богородица (Ιερός Ναός Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Историја
Црквата се наоѓа на улиците „Александридис“ бр. 10 и „Тесалоники“. Изградена е од грчките доселеници од Турција кои дошле во 1923 г. и ги основале населбите Нова Јонија, Византио и Писидија. На средба одржана на 12 мај 1952 г. 500 семејства потпишале молба за создавање на парохија и изградба на храм. Во 1955 г. е подигнат мал дрвен храм посветен на Успението Богородично како параклис на „Св. Архангели“. Во 1961 г. е прогласен за парохиски храм и исцртани се границите на новата парохија. Во 1962 г. започнала изградбата на нова црква со буџет од 1.800.000 драхми. Храмот има големи димензии — 35 на 18 м и по облик е крстокуполен. Апсидата на исток е тројна, а олтарот е мермерен. Внатрешноста е живописана од серскиот зограф Георги Златанов (Георгиос Златанис). Во него има три параклиса — „Пресв. Богородица Достојно ест“, „Св. Јован Руски“ и „Св. Анастасија Римска“.
C/2000 W1 (Уцуномија-Џонс)
Ц/2000 В1 (Уцуномииа-Џонес)е долгопериодна комета откриена на 18 ноември 2000 година од Сјого Уцуномија и Алберт Ф. А. Л. Џонс.
Кометата има набљудување лак од 58 дена што овозможува разумна проценка на орбитата.
Но, блиската - параболична траекторија со оскулирачка перихел занесеност од 0,9999996 генерира екстремно непречено растојание на афел од 2,034,048 & nbsp; (32 светлосни години).
Орбитата на долготрајната комета правилно се добива кога оскулирачката орбита се пресметува во епоха по напуштањето на планетарниот регион и се пресметува во однос на центар на маса на Сончевиот Систем.
Користејќи го JPL хоризонти, барицентричните орбитални елементи за епохата 2020-јан-01 генерираат голема полуоска од 832 AУ, растојание од афел од 1660 AУ и период од околу 24.000 години.
Калахари
Калахари е пустина што се протега низ Јужна Африка, Боцвана и Намибија со површина од околу 900.000 км2. Постојат мали количини на врнежи и лето температурата е многу високa.Има многу мали количества на врнежи (79-190мм годишно). Пустината Калахари опфаќа повеќе од 2.500.000 квадратни километри се протега подалеку во Боцвана, Намибија и Јужна Африка, и поседува делови од Ангола, Замбија и Зимбабве. Единствена постојана реката, Окванго, се влева во делтата во северозападниот дел, формирајќи мочуриштата кои се богати со флора и фауна. Античка суви речни корита наречените omuramba пресек на Централна Северна достигне на Калахари и да се обезбеди базени вода во текот на сезоната на дождови. Претходно рај за дивите животни, и за грабливци како лав и гепард, Речните корита сега најчесто се пасишта.
Клима
Произлегуваат од „Tswana“ збор „Kgala“, што значи „голема жед“, или Khalagari, Kgalagadi или Kalagare, што значи „место безводни“, Калахари има огромен области опфатени со црвен песок без постојан површински води. Одвонувањето е по пат на суводолици, сезонски поплавени тави, и голем сол тави на Пан Makgadikgadi во Боцвана и Etosha Пан во Намибија. Сепак, Калахари не е вистинска пустинат. Делови од Калахари добиваат повеќе од 250 милиметри (9.8 in) на непредвидливото врнежи годишно и се доста добро вегетираше, тоа е само навистина јаловиштето во југозападниот со под 175 милиметри (6,9 инчи) за дожд годишно, со што Калахари фосил пустината. Летни температури во опсег Калахари 20-45 °C (68-113 °F). Калахари пустина некогаш беше многу повлажна место. Старите Езеро Makgadikgadi доминираше на површина, за покривање на Пан Makgadikgadi и други области, додека конечниот дренажа околу 10.000 години. Тој може да има еднаш опфатени колку што е 275.000 квадратни километри (106.000 квадратни милји).
Екологија
И покрај нејзините аридност, Калахари поддржува различни флора и фауна. На мајчиниот флора вклучува багрем дрвја и многу други билки и треви. Плодот Kiwano, исто така познат како рогови диња, melano, африкански рогови краставица, желе диња, огради тиквата, и / или на англиски домати, е ендемска на регионот во Калахари пустина (* специфичен регион непознати). Некои од области во рамките на Калахари се сезонски мочуриштата, како што Makgadikgadi тави на Боцвана. Оваа област, на пример, поддржува голем број halophilic видови, и во сезоната на дождови, десетици илјади фламинга ги посетат овие садови.
Свајам-багаван
Свајам-багаван е самиот врховен и персонален Бог, кој ги поседува сите шест раскоши или баги во потполност: слава, среќа, убавина,моќ,богатство и одвоеност.
Карл Густав X
Карл Густав X, исто така и Карл Густав (Karl X Gustav; 8 ноември 1622 – 13 февруари 1660 година), бил крал на Шведска од 1654 година до неговата смрт. Тој бил син на Џон Казимир, грофот Палатин од Цвајбрикен-Клебург и Катерина од Шведска. Тој бил оженет со Хедвиг Елеонора од Холштајн-Готорп, која го родила неговиот син и наследник, Карл XI. Kарл X Густав бил вториот крал на Вителсбах на Шведска по бездетниот крал Кристофер од Баварија (1441–1448) и тој бил првиот крал на шведската ера на Каролина, која го имала својот врв за време на крајот на владеењето на неговиот син, Карл XI. Тој ја водел Шведска како империја за време на Втората северна војна, проширувајќи ја Шведската империја. Од неговата претходничка Кристина, тој де факто се сметал за војвода од Еланд пред да се качи на шведскиот трон.
Неговото нумерирање како Kарл X произлегува од изум од 16 век. Шведскиот крал Карл IX (1604–1611) го избрал својот број откако ја проучувал фиктивната историја на Шведска. Овој крал бил четвртиот вистински крал Kарл, но никогаш не бил наречен Карл IV.
Наследник претпоставен
Во раното детство, израснат во шведскиот двор заедно со неговата братучетка кралицата Кристина, тој добил одлично граѓанско образование. Подоцна Kарл X ја научил уметноста во војната под Ленарт Торстенсон, присутен во втората битка кај Брајтенфелд (1642) и во Јанковиц (1645). Од 1646 до 1648 година тој често го посетувал шведскиот двор, наводно како иден сопруг на неговата братучетка кралицата, Кристина од Шведска (1626–89, владеела 1632–54), но нејзиниот непремостлив приговор за брак ставил крај на овие очекувања и за да го компензира својот братучед за неисполнетото полуветување, таа го прогласила за свој наследник во 1649 година, и покрај противењето на Советот на тајните на чело со Аксел Оксенстиерна. Во 1648 година тој добил назначување за командант на шведските сили во Германија. Склучувањето на договорите од Вестфалија во октомври 1648 година го спречило да ги освои воените ловорики за кои се вели дека ги посакувал, но како шведски ополномоштеник на извршниот конгрес во Нирнберг, тој имал можност да научи дипломатија. Како признат наследник на тронот, неговата позиција при неговото враќање во Шведска била опасна поради зголеменото незадоволство со кралицата. Затоа, тој се повлекол на островот Еланд сè додека абдицирањето на Кристина на 5 јуни 1654 година не го повикала на тронот.
Раните денови како крал
Kарл Густав бил крунисан на 7 јуни 1654 година, еден ден откако неговата братучетка Кристина абдицирала. Почетокот на владеењето на Kарл X се концентрирало на заздравувањето на домашните несогласувања и на собирањето на сите сили на нацијата околу неговиот стандард за нова политика на освојување. По препорака на неговиот претходник, тој склучил политички брак на 24 октомври 1654 година со Хедвиг Елеонора, ќерката на Фредерик III, војводата од Холштајн-Готорп. Тој се надевал дека ќе обезбеди иден сојузник против Данска. Риксдагот, кој се собрал во Стокхолм во март 1655 година, соодветно ги разгледал двете големи неодложни национални прашања: војната и враќањето на отуѓените земји од круната. Во текот на три дена, таен комитет со кој претседавал кралот одлучил за военото прашање: Kарл X лесно ги убедил делегатите дека војната против Полска изгледала неопходна и можело да се покаже како многу поволна; но разгледувањето на прашањето за субвенциите поради круната за воени цели било одложено за следниот Риксдаг. Во 1659 година тој прогласил строга казна за секој што лови во кралскиот резерват за дивеч во Отенби, Eланд, Шведска, каде што изградил долг ѕид од сув камен што го одвојувал јужниот дел на островот.
Војна во Полска-Литванија
Повлекувањето на Kарл од Јарослав во Варшава за малку ќе завршело со катастрофа, бидејќи тој се вратил со фрагментите од својот домаќин, бидејќи неговата војска била заробена од полско-литванските војски - среде три армии кои се зближуваат, во мочурлив шумски регион вкрстен во секоја насока со добро чувани реки – се смета за едно од неговите најбрилијантни достигнувања. Но, на 21 јуни 1656 година Полјаците ја вратиле Варшава, а четири дена подоцна Kарл бил обврзан да ја прими помошта од Фредерик Вилијам I, со договорот од Мариенбург (23 јуни 1656 година). На 28-30 јули, здружените Швеѓани и Бранденбургери, 18.000 луѓе, по тридневна битка, ја поразиле војската на Џон Казимир од 40.000 во Варшава, но полско-литванските сили веднаш се повлекле без големи загуби и очигледна силна волја да се борат уште еден ден., додека шведскиот домаќин повторно го окупирал полскиот главен град, предизвикувајќи многу уништување на градот и неговите жители. Сепак, овој подвиг со оружје го немал посакуваниот резултат за Карл, и кога Фредерик Вилијам го принудил шведскиот крал да започне преговори со Полјаците, тие ги одбиле понудените услови, војната продолжила, а Карл склучил навредлив и одбранбен сојуз со Полјаците. електор на Бранденбург ( Договор од Лабијау, 20 ноември 1656 година) кој предвидувал Фредерик Вилијам и неговите наследници отсега натаму да го поседуваат целосниот суверенитет на Источна Прусија.
Војна на Данска-Норвешка
Лабијау вклучил суштинска модификација на балтичката политика на Kарл; но сојузот со електорот на Бранденбург сега му станало незаменливо под речиси сите услови. Се верува дека тешкотиите на Kарл X во Полска го натерале со крајно задоволство да ги прими вестите за данско-норвешката објава за војна на 1 јуни 1657 година. Тој научил од Торстенсон дека Данска е најранлива ако биде нападната од југ, и ја нападнал Данска со брзина која го парализирала отпорот. На крајот на јуни 1657 година, на чело на 8.000 искусни ветерани, тој го освоил Бидгошч јужно од Померанија и стигнал до границите на Холштајн на 18 јули. Данската војска се разотишла и Швеѓаните го вратиле војводството Бремен. Во раната есен, трупите на Карл се преплавиле над Јитланд и цврсто се зацврстиле во војводствата. Но, тврдината Фредриксоде ( Фредериција ) ја држела помалата војска на Kарл во заливот од средината на август до средината на октомври, додека флотата Данска - Норвешка, по дводневна битка, ја принудила шведската флота да се откаже од планираниот напад на данските острови. Позицијата на шведскиот крал сега станала критична. Во јули Данска-Норвешка и Полска-Литванија склучиле офанзивен и одбранбен сојуз. Уште пострашно за Швеѓаните, електорот на Бранденбург, согледувајќи ги тешкотиите на Шведска, се приклучил на лигата против Шведска и го принудил Kарл да го прифати предложеното посредување на Оливер Кромвел, Коенрад ван Беунинген и кардиналот Мазарин. Меѓутоа, преговорите биле основани по одбивањето на Шведска да ги упати спорните точки на генерален мировен конгрес, а Kарл добил охрабрување од заземањето на Фредриксод, 23-24 октомври, по што почнал да се подготвува за пренесување на своите трупи над Funen во транспортни бродови. Но, набрзо се појавила уште една и поевтина експедитивност. Во средината на декември 1657 година започнал големиот мраз, кој ќе се покажал толку фатален за Данска-Норвешка. За неколку недели студот станал толку интензивен што замрзнувањето на морскиот крак со толку брза струја како Малиот појас станало замислива можност; и отсега метеоролошките набљудувања формирале суштински дел од стратегијата на Швеѓаните.
Марш преку појасите
На 28 јануари 1658 година, Kарл X пристигнал во Хадерслев во Јужен Јитланд. Неговите метеоролози процениле дека за неколку дена мразот на Малиот појас ќе стане доволно цврст за да издржи дури и премин на домаќин облечен во пошта. Студот во текот на ноќта на 29 јануари станал најнизок; и рано наутро на 30-ти, шведскиот кралот дал наредба да се започне со преминување, коњаниците се симнале на послабите точки на мразот и внимателно ги воделе своите коњи колку што е можно подалеку еден од друг, сè додека повторно не седнале во седлата, ги затвориле своите редови и направиле цртичка на брегот. Шведските оружја брзо ги совладале данските трупи кои се наоѓале на спротивниот брег и го освоиле целиот Фунен со загуба на само две чети на коњаница, кои исчезнале под мразот додека се бореле со данското лево крило. Следејќи го својот марш, Kарл X, со поглед вперен во Копенхаген, решил да го помине и замрзнатиот Голем појас. Сепак, тој го прифатил советот на неговиот главен инженерски офицер Ерик Далберг, кој делувал како пионер во текот и ја избрал пообиколната рута од Свендборг, по островите Лангеланд, Лоланд и Фалстер, наместо директната рута од Ниборг до Корсор, која ќе морала да се помине на широко, речиси непрекинато ледено пространство. Воениот совет, кој се состанал во два часот по полноќ за да ја разгледа практичноста на предлогот на Далберг, го отфрлиле како опасен. Дури и кралот се поколебал; но кога Далберг опстојал на своето мислење, Kарл ги отфрлил приговорите на командантите. Ноќта на 5 февруари започнал транзитот, коњаницата го водела патот низ мразот покриен со снег, кој брзо се одмрзнувал под копитата на коњите, така што пешадијата што ги следела морала да помине низ половина од (речиси 2 стапки) тиња, соочени со ризикот мразот да им се скрши под нозете. Во три часот попладне, додека Далберг го предводил, војската стигнала до Гримстед во Лоланд без да изгуби човек; на 8 февруари, Kарл стигнал до Фалстер. На 11 февруари тој безбедно застанал на почвата на Зеланд. На шведскиот медал, кој е погоден за комеморација на транзитот на Балтичкото Море, стои натписот: „Природата го должи ова“. Шведска ја постигнала редка војна експедиција, во Шведска сметаат дека се исти само со крстоносна војна на Ливонскиот ред предводена од Вилијам од Модена да го освои Сарема (Осел) во јануари 1227, а потоа, кога две групи од руската армија го преминале замрзнати Ботнискиот залив од Финска до континентална Шведска во март 1809 година за време на Финската војна. Се верува дека ефектот од ова достигнување врз данската влада се изразил во Договорот од Тасруп на 18 февруари и во Договорот од Роскилде (26 февруари 1658 година), при што Данска-Норвешка жртвувала голем дел од нејзината територија за да го спаси мирот. Сепак, Kарл X продолжил со воените напори против Данска-Норвешка по советот одржан во Готорп на 7 јули, иако тој бил пркос на меѓународната правичност. Без предупредување, Данска-Норвешка била нападната по втор пат.
На 17 јули тој повторно дошол на Зеланд и го опседнал Копенхаген со неговиот крал Фредерик III од Данска и Норвешка, но Копенхаген одбил голем напад и успеал да издржи доволно долго за холандската флота под водство на поручникот Јакоб ван Васенар Обдам да го ослободи градот., поразувајќи ја шведската флота во битката кај звукот на 29 октомври 1658 година. Јитланд бил повторно освоен од сојузниците на Данска-Норвешка, Полска и Бранденбург, а во 1659 година данските сили и силите го ослободиле островот Фунен во битката кај Ниборг. Бидејќи балтичката трговија била од витално значење за холандската економија, тие јасно му ставиле до знаење на Kарл дека нема да дозволат Шведска да го контролира Саунд.
Имоти во Гетеборг
Kарл X се согласил повторно да ги отвори преговорите со Данска, во исто време предлагајќи да изврши притисок врз неговиот ривал со истовремена зимска кампања во Норвешка. Тоа барало нови субвенции од неговиот веќе осиромашен народ, и го обврзале во декември 1659 година да премине во Шведска за да ги запознае имотите што ги повикал во Гетеборг. Долните имоти протестирале поради наметнувањето на нови товари, но биле убедени од Kарл.
Болест и смрт
Набргу по отворањето на имотите на 4 јануари 1660 година, Kарл X Густав се разболел од симптоми на настинка. Игнорирајќи ја својата болест, тој постојано одел да ги прегледа шведските сили во близина на Гетеборг, и набргу се разболел со треска, главоболки и диспнеа. На 15 јануари, дошол судскиот лекар Јохан Костер, кој по лекарска грешка ја помешал пневмонијата на Kарл X Густав со скорбут и диспепсија. Костер започнал „лек“ вклучувајќи примена на повеќекратни клизма, лаксативи, крвавење и прашок за кивање. Додека по три недели треската на крајот се намалила и кашлањето било подобро, пневмонијата опстојувала и еволуирала во сепса до 8 февруари.
На 12 февруари, Kарл X Густав го потпишал својот тестамент: неговиот син, Карл XI од Шведска, сè уште бил малолетен, а Kарл X Густав назначил за малолетникот регенција составена од шест роднини и блиски пријатели. Kарл X Густав починал следниот ден на 37-годишна возраст.
Семејство
Kарл X Густав имал само едно легитимно дете од Хедвиг Елеонора од Холштајн-Готорп: неговиот наследник Карл XI (1655–1697, владеел 1660–1697).
Пред неговиот брак, Марта Алерц го родила својот добро познат син Густаф Карлсон (1647–1708), кој станал гроф на Беринге и замокот Линдхолмен во Сканија.
Постојат веродостојни теории кои сугерираат дека Kарл Густав, пред да се ожени со Хедвиг Елеонора (но не и после), исто така му се родиле уште неколку деца од кои се познати некои имиња: од бароницата Људмила Јанковска фон Лажан (1615-1655) син Карл (Каролус Венцеслав) Јанковски од Влашим (1644-1684), кој станал барон на замокот Решице во Моравија; од синот на Волбор Стафансдотер Нилс Карлсон (кој многу личел на неговиот татко); од Сидонија Јохансдотер синот Семјуел Карлсон и од непозната жена ќерката Ана Карлсдотер.
Вриндавана
Вриндаван е свет град во Индија, кадешто по преданието се родил Кришна, еден од осумте аватари на Вишну. Градот има повеќе од 5000 храмови, и се спомнува во Ведите како стар неколку илјади години.
25 април (мост)
38.68889°N, -9.17667°W
Мостот „25 Април“ (Ponte 25 de Abril) е висечки мост кој го поврзува градот Лисабон,престолнината на Португалија,и општината Алмада на левата страна на реката Тахо. Изградбата завршила на 6 август 1966 г. додека железничката платформа беше додадена во 1999. Често се споредува со мостот „Голден Гејт“ во Сан Франциско поради сличностите во изгледот, и поради тоа што е дело на истото претпријатие. До 1974 г. мостот се нарекувал Салазарски Мост.
Фјордленд
Фјордленд (англиски: Fiordland) е географска област во Нов Зеланд која се наоѓа во југозападниот агол на Јужниот остров. Речиси целата област е покриена со Националниот парк Фјордленд, кој зафаќа површина од 12,120 км² и со тоа е најголемиот национален парк во Нов Зеланд и еден од најголемите во светот. Фјордленде има многу малку жители и е најненаселената област во Нов Зеланд.
Името „Фјордленд“ доаѓа од норвешкиот збор „фјорд“. Тука има бројни фјордови, од кои најпознат е Милфордскиот Теснец.
Во рамките на Фјордленд се наоѓаат Брауновите Водопади и Садерлендските Водопади, кои се едни од највисоките во светот.
Езерото Те Анау како и самото гратче Те Анау се наоѓаат на источниот крај. Од 1989 областа е дел од регионот Саутленд.
Бурзитис
Бурситис – воспаление на една или повеќе бурзи (мали кесички) на синовијалната течност во телото. Бурзите се покриени со синовијална мембрана која лачи подмачкувачка синовијална течност. Постојат повеќе од 150 бурзи во човечкото тело. Бурзите се наоѓаат во точките каде што внатрешните двигатели, како што се мускулите и тетивите, се лизгаат по коските. Здравите бурзи создаваат мазна функционална површина, практично без триење, со што нормалното движење е безболно. Кога се појавува бурзитис, движењето кое се заснова на воспалената бурза, станува тешко и болно. Освен тоа, движењето на тетивите и мускулите врз воспалената бурза го влошува воспалението и го заострува проблемот. Мускулот, исто така, може да се укочи.
Причинители
Непосредниот причинител за бурзитис, по правило, е повреда или притисок што го претрпел зглобот, што доведува до воспаление на бурзалната кесичка. Спортистите професионалци и аматери подеднакво го чувствуваат бурзитисот во облик на болно рамо, што се појавува поради трчање, фрлање и скокање, или претеран замав со рацете што е често во тенисот,кошарката и куглањето. Дигањето тежок товар, повторувањето на одредено движење или работа подолго време во невообичаени положби, исто така, можат да доведат до напади на бурзитис.
Лекување
Бурзитисот обично исчезнува за неколку денови или недели, морате да преземете мерки за да го избегнете натамошното напрегање или повреда.
Конвенционална медицина
Почетното лекување, по правило, се состои од ацетилсалицилна киселина (на пр. аспирин) или нестероидни противвоспалителни лекови. Тие средства против болки обично го смируваат воспалението. Со помош на топлина и ултразвук може да се олабави зглобот и да се забрза обновувањето на ткивото. Дијатермијата (лекувањето со длабинско греење) под водство на спортски лекар или овластен физиотерапевт не само што може да ја ублажи тегобата и воспалението предизвикано од бурзитис, туку може да ја смири и напнатоста на мускулите, нервите и тетивите. Бурзитисот може да се повтори, особено ако редовно се впуштате во напорно вежбање или физичка работа. Во таквите случаи лекарот, можеби, ќе препише лекување со кортикостероиди, во облик на орален лек, крем за површинска употреба или инјекција во заболените зглобови. Во потешки случаи може да биде неопходно да се извлече течност од воспалените и отечените бурзи со хиподермички шприц за да се ублажи притисокот. Во случај на долготрајни симптоми бурзите можат да се отстранат по хируршки пат.
Алтернативни начини на лекување
Бурзитисот обично поминува сам од себе со мирување, но, меѓувреме, болките и воспаленијата можат да се намалат со низа различни методи.
Акупунктура
Оспособеното стручно лице за акупунктура може за третман за постигне брзо смирување на болките предизвикани со бурзитис.
Работа на телото
На повредениот или истегнат зглоб му е потребно мирување и имобилизација за да може да дојде до природно заздравување.
Хиропрактика
Придружувајќи се кон конвенционалните методи за намалување на болките, хиропрактичарот може да ги примени техниките на мобилизацијата за повторно да се воспостави активен опсег на движењата на некој зглоб.
Лекување со лековити билки
За да се забрза крвотокот, да се намали воспалението и да се ублажи напнатоста на мускулите, стручното лице на лековити билки би можело да препорача тинктура од 5 мл што се прима трипати на ден и која се состои од следните треви: по два дела кора од врба (Salix spp.), кора од црвена удика (Viburnum opulus) и семе од целер (Apium graveolens), заедно со еден дел од билката Zanthoxylum americanum.
Измешајте еднакви количества лобелија (Lobelia inflata) и кора од картоп да добиете тинктура со која можете да ги триете мускулите по потреба за да ја намалите напнатоста поврзана со болките од бурзитис.
Хомеопатија
По процената на природата на болката предизвикана од бурзитис, хомеопатот може да ви препише терапија со Belladonna, Bryonia или Rhus toxicodendron.
Исхрана
Се препорачува витамин Ц (аскорбинска киселина), витамин А и цинк поради создавањето колаген кој ги изградува ткивата и поради обновувањето на повредените тетиви и ткива на бубрезите. Богати извори на витамин Ц во исхраната се агрумите и компирот;маслото од црн дроб на бакаларот е добар извор на витамин А. Освен тоа, се смета дека витаминот Е делотворно го забрзува зацелувањето на оштетеното ткиво. Следете ги препораките на оспособеното стручно лице за исхрана во поглед на количествата и траењето во теков на внесувањето на дополнителни количества витамини. Уште еден пристап за кој се тврди дека помага во повторените случаи на бурзитис вклучува и инјекции со витаминот Б12, што ќе ви го даде лицето оспособено за давање здравствена заштита и помош.
Превенција
Загревањето пред напорната телесна вежба и ладењето после вежбањето е најделотворен начин да се одбегне бурзитисот и другите истегнувања што ги погодуваат коските,мускулите и лигаментите.
Надворешни врски
УПАТСТВО ЗА МЕДИЦИНСКОТО ЗГРИЖУВАЊЕ ПРИ БУРЗИТИС (ПАТЕЛА И ЛАКТ)
Готен
Готен — средновисока планина во Источна Македонија којашто ѝ припаѓа на Родопската зона. Највисок врв е Грамадник на надморска височина од 1.420 м.
Географија и местоположба
Планината се наоѓа помеѓу планините Огражден на исток и Плачковица на запад. Од Плачковица е одвоена со долината на Смилјанска Река, а од Огражден со длабоката клисура на Нивичанска Река. Помеѓу овие две речни долини се протега билото на Готен, на кое се издвојуваат врвовите: Грамадник (1.420 м), Аџи Чука (1.299 м) и Калбак Даши (1.178 м). Кон југ постепено се спушта во дното на Радовишката Котлина. Во подножјето на јужната падина се наоѓаат селата: Јаргулица, Покрајчево и Злеово.
Ваикунта
Ваикунтха  (место ослободено од сите тескоби на материјалното постоење) е врховниот рај и се наоѓа на врвот на универзумот, над сите планетарни системи во хиндуизмот.
Готен
Историски настани
На 6 април 1903 година, на планината се водела битката кај Готен, која била една од најголемите битки на Македонската револуционерна организација пред Илинденското востание на територијата на Македонија.
Спортски туризам
Во реонот на планината се наоѓа ловиштето „Џами Тепе”.
Марко Трајковиќ
Марко Трајковиќ (5 ноември 1991, Куманово) – македонски глумец.
Кариера
Трајковиќ својата глумечка кариера ја започнува во Театар Куманово, каде денеска е вработен. Игра во повеќе комедии и детски претстави.
Марду
Марду (Maardu) — град и општина во Естонија, со население од 16,512 жители според податоци од 2012 година, зафаќа површина од 22,76 км2 и се наоѓа во округот Харју. Градот всушност претставува градско подрачје од Талин.
Историја
Марду своите почетоци ги има како индустриско населено место. Благодарение на своите фосфати, во 1939 година населеното место започнало да се развива. Пред 1963 година Марду имал статус на индустриско населено место, додека во 1980 година довил статус на град. Во 1991 година Марду добил статус на посебна административна единица.
Географија
Градот Марду се наоѓа на брегот на заливот Муга (дел од Финскиот Залив). Се наоѓа на околу 15 километри североисточно од главниот град Талин, во непосредна близина на автопатот Талин - Нарва.
Административна поделба
Марду може да биде поделен на четири дела:
Население
Пристаништето во градот е најголемо карго пристаниште во Естонија. Според пописот од 2000 година, населението на градот броело 16.738 жители. 61,7% биле Руси, 19,9% Естонци, 6,6% Украинци, 5,7% Белоруси, 1,5% Татари, 0,9% Финци, 0,6% Полјаци, 0,5% Литванци, 0,2% Латвијци, 0,2% Германци и 0,1% Евреи. Процентот на Естонците бил еден од најниските во Централна и Западна Естонија.
Образование
Во градот има четири училишта: средно училиште на естонски јазик како и две училишта на руски јазик и училиште за уметност.
Џон Еткинсон Гримшо
Џон Еткинсон Гримшо (анг. John Atkinson Grimshaw; 6 септември 1836 - 13 октомври 1893) — британски сликар од викторијанско време, роден во Лидс, Англија. На ворзаст од 24 години, на разочарување на родителите, ја напуштил неговата прва работа како чиновник во Големата северна железница за да започне кариера како уметник.
Главна инспирација за Гримшо биле предрафаелитите. Доследен на нивниот стил, сликал пејзажи во верни бои и светлост, со живописни детали. Често сликал пејзажи типизирајќи ги годишните времиња и временските околности. Применувајќи ги своите вештини на светлосните ефекти, како и необичната претпазливост за детали, Гримшо давал подробен опис на една сцена, истовремено верно предавајќи го на гледачот дадениот амбиент.
„На Хемпстедскиот рид“ се смета за една од најдобрите слики на Гримшо, каде тој ја илустрира својата вештина на работа со разни светлини доловувајќи го амбиентот на залезот кој преминува во ноќ. Неговата слика „Дулче Домум“ (1855), на чија опачина Гримшо напишал: „mostly painted under great difficulties“ („насликана претежно со големи потешкотии“), ја доловува музиката на пијанистот на сликата, го мами окото да шара по богато украсената соба, и да ја разгледа мирната молчелива девојка која во меѓувреме ја слуша композицијата.
Кумпи Мају
Кумбе Мајо или Кумпи Мају — археолошко наоѓалиште во Перу, кој се наоѓа 12 километри југозападно од градот Кахамарка на околу 3.300 метри надморска височина. Ова археолошко наоѓалиште е познато по остатоците на аквадуктите кои биле градени во периодот пред Инките и кои се протегале на околу 5 милји. Аквадуктите собирале свежа вода и ја пренесувале до крајната цел. Денес се верува дека аквадуктите биле изградени околу 1500 г.п.н.е. Името на наоѓалиштето потекнува од кечуанскиот јазик што во превод значи „добро направен воден канал“. На самите аквадукти има изрезбани петроглифи.
Список на државни водачи во 46 година
Ова е список на државни водачи во 6 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Камчатски јазици
Камчатските јазици се подгрупа на чукотско-камчатските јазици. Овие јазици или група дијалекти се зборуваат во Далечниот Исток на Русија или на Камчатка. Денес од оваа група само еден јазик е преживеан, ителменски јазик. Според податоците од 1991 година, овој јазик го зборувале помалку од 100 жители, повеќето старци.