cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Животот и времето на Мајкл К
За романот
Романот „Животот и времето на Мајкл К“ предизвикал големо внимание уште при неговото објавување, побудувајќи лавина од позитивни критики. Како последица на тоа, за ова дело, Куци ја добил „Букеровата награда“ во 1983 година. Притоа, во 2002 година, весникот „Ајриш тајмс (Irish Times)“ напишал дека тоа „најголемиот роман кој воопшто ја добил Букеровата награда“, а писателката Надин Гордимер за „Њујорк ривју оф букс (New York Review of Books)“ изјавила дека романот е „извонредно достигнување... дело што зборува со глас скриен во читателот“. Најпосле, во образложението за доделувањето на Нобеловата награда на Куци било наведено: „Мајкл К е невино суштество кое го набљудува светот од бесконечна оддалеченост. Изложен на насилство и тиранија, тој преку пасивноста достигнува неверојатен степен на слобода... од едноставна причина што не посакува ништо: ни војна ни револуција, ни моќ ни пари.“
Шајлок
Шајлок (Shylock) — лик во драмата Венецијанскиот трговец од Вилијам Шекспир.
Во драмата
Во „Венецијанскиот трговец“, Шајлок е еврејски лихвар кој му позјмува пари на својот христијански соперник, Антонио,одредувајќи како гаранција парче месо од неговото тело. Кога банкротираниот Антонио не успева да го врати заемот ,Шајлок го бара парчето месо, како одмазда за навредите и плукањето врз него од страна на Антонио. Во меѓувреме ќерката на Шајлок, Џесика, бега со пријателот на Антонио, Лоренцо, и станува христијанка, дополнително разгорувајќи го бесот на Шајлок. Таа исто така зема пари и накит од Шајлок.
Шајлок на сцената
Џејкоб Адлер и другите известуваат дека традицијата на глумење Шајлок благонаклонето  започна во првата половина на  XIXвек  со Едмунд Кин, и дека претходно улогата била играна „од страна на комедијант како одбивен кловн или алтернативно, како чудовиште од неосвежено зло“. Кин, во улогата на Шајлок, ја изградил својата глумечка репутација. По Кин, многу глумци кои ја играле оваа улога, со исклучок на Едвин Бут кој го одиграl како наивен злобник, избраа помил пристап кон ликот; дури и татко му на Бут, Јуниус Брутус Бут, ја изигра оваа улога благонаклонето. Описот на Хенри Арвинг како аристрокатски,  горд Шајлок (првпат виден на Ликеј во 1879, заедно со Порција, чија улога ја игра Тери Елен) е наречен „на врвот на негoвата кариера“. Јакоб Адлер бil најзабележителен  на почетокот на XX век, играјќи ја улогата на Евреин во англиско-јазичната продукција.Во англиското-говорно подрачје Шајлок е претежно претставен  како ашкензиски Евреин (традицијата е сè уште очигледна во филмовите на Ал Пачино), иако случувањето требаше  да се одржи во Венеција, изразувајќи го претставувањето на денешните британски и американски  глумци и гледачи, отколку времето и местото на поставувањето. Кин и Арвинг го презентираат  Шајлок  како праведен во желбата за одмазда.Адлер, со текот на годините, ја развива својата улога во ликот на Шајлок, прво како вообичаен Шекспиров злобник, а потоа како човек  чие подобрата природа е совладена од желба и одмазда, и конечно како човек кој дејствува, не од одмазда, туку од гордост. Во 1902 година, во интервјуто за весникот „Театар“, Адлер истакнува дека Шајлок е богат човек „доволно богат што може да се откаже од каматата на три илјади дукати“ и дека Антонио „не е воопшто кавалер како што изгледа“.Тој го навредува Евреинот и плука по него, а  доаѓа со лицемерна љубезност за да позајми пари од него. Фаталната мана на Шајлок зависи од  законот, но „нема ли тој да замине од судницата со главата исправено, исполнет со дрскост омраза и презир?“
Некои современи продукции преземаат понатамошни маки за да ја оправдат желбата за одмазда на Шајлок. На пример, во 2004 филмската адапција во режија на Мајкл Редфорф а во главна улога Ал Пачино како Шајлок.Филмот почнува со текст и монтажа на тоа како еврејската заедница е злоупотребувана од страна на христијанското население во градот. Едно од последните сцени во филмот го свртува вниманието кон фактот дека и кога Шајлок би преминал во христијанство и кога би бил исфрлен од еврејската заедница во Венеција,со забрана на живеење во гето, тој сè уште нема да биде прифатен од христијаните, бидејќи тие сè уште ќе го сметаат за Евреин. Друга интерпретација за Шејлок и визија за тоа како тој „мора да биде одглумен“ се појавува во заклучокот на автобиографијата на Александар Гранч, познат еврејски театарски и филмски глумец во Вајмар во Германија (подоцна во Холивид и Бродвеј).
Драмата на Арнолд Вескер Трговецот ја прикажува истата приказна од гледна точка на Шајлок. Во ова прераскажување, Шајлок и Антонио се пријатели поврзани со заемна љубов кон книгата и културата и презир кон антисемитиските закони на христијанската заедница.Тие ја праваат врската на неопслушно исмевање на христијанското постигнување, не предвидувајќи дека ваквата поврзаност може да стане штетна. Кога ќе се случува тоа, Шајлок мора да пробие низ законите или да ја доведе до опасност оскудната сигурност на целата Еврејска заедница. Тој е доста благороден кога Порцијаа како и во Шекспировата драма покажува легален излез од ситуацијата.Претставата ја доби својата американска премиера на 16 ноември 1977 во Њуjоршкиот театар Плимут со Јосиф Леон во улога на Шајлок, Маријан Селдес како Ривка, сестра на Шејлок и Роберта Максвел како Порција.Оваа  продукција беше предизвик во историјата на развојот, кулминирајќи (по првата ноќ надвор од градот во Филаделфија, на 8 септември 1977) со смрт на Бродвеј ѕвезда Zero Mostel, кој првично беше отфрлен од улогата на Шејлок.Авторот на драмата Арнолд Вескер напиша книга  забележувајки ги неволите во надворешниот дел од  градот што ја напаѓа драмата и смртта на Мостел наречен „Раѓањето на Шејлок и смртта на Зеро Мостел“.
Значајни опишувања
Значајни глумци кои го играат Шејлок Ричард Бурбиџ во 16 век, Чарл Маклин во 1741, Едмунд Кин во 1814, Вилиам Чарлс Мекриди во 1840, Едвин Бут во 1861, Хенри Арвинг во 1880, Џорџ Арлис во 1928, Џон Гилгуд ви 1937,Лоренс Оливие во Кралскиот Национален Театар во 1972 и на ТВ во 1973, Патрик Стјуард во 1965 во Театар Ројал Бристол и 1978, плус пpо една сцена Г-дин Стјуарт развиен под наслов Шејлок:Шекспировиот  stranec” во 1987 и 2001, Ал Пачино во 2004 верзија за игран филм, како и во Централ парк во 2010 и Ф.Мурај Абрахам во Кралската Компанија на Шекспир во 2006. Господинот Патрик Стјуард исто така беше прогласен за глумец на претставата во улогата на Шејлок како дел од 50-годишниот  јубилеј на кралската  компанија на Шекспир. Под нацистичка власт во 1943,виенскиот Бругтеатар претстави фамозно екстремна продукција на Трговецот од Венеција со Вернер Краус како Шајлок.
Шајлок и модерниот антисемитизам
Денес претставата често се одржува, но потенцијално ја вознемирува публиката поради неговите главни теми што лесно можат да се согледат како антисемитистички. И до ден денешен, критичарите сè уште се расправаат за ставот на критичарите во врска со антисемитизмот. Името на ликот стана синоним за лихвар и глагол што во превод значи да се позајмува пари за високи камати. Исто така, изразот парче месо е навлезен во лексиконот како жаргон за голема и непријатна должост.
Антисемитско читање
Во периодот на Елизабета, англиското општество е опишано како антисемитско. Во средниот век, англиските Евреи биле протерувани и им било забрането да се вратат сè до владеењето на Оливер Кромвел. Во времето на Елизабета, Евреите често се прикажуваат како грозна карикатура, со свиткан нос и светлоцрвени перики и обично се опишани како скржави лихвари. Пример за тоа е „Евреинот од Малта“, драма од Кристофер Марло во која комично е прикажан негативецот Барбарас кој е Евреин.Тие обично се окарактеризирани како злобни и алчни измамници. Во текот на седумнаесеттиот век, во Венеција и некои други места за да се идентификуваат Евреите потребно било да носат црвена капа во јавноста. Доколку не се согласуваат со ова правило, тие можеле да се соочат со смртна казна. Исто така, Евреите требало да живеат во гето одвоено од христијаните, наводно за сопствена безбедност и се очекувало од Евреите да ги платат своите чувари.
Читателите можат да ги сфатат драмите на Шекспир како продолжение на оваа антисемитска традиција. На насловната страна на квартото укажува дека претставата некогаш била наречена „Евреинот од Венеција“, што е очигледна сличноста со „Евреинот од Малта“. Една интерпретација од структурата на драмата е дека Шакспир сака да ја спротивстави милоста на главниот христијански карактер со одмаздата на Евреинот. Сличноста на тоа е што можеби Шекспир мислел на присилно преобраќање на Шејлок да биде среќен крај за карактерот. Ова читање на драмата секако се совпаѓа со антисемитските трендови на Англија во периодот на Елизабета. Хајам Макоби тврди дека драмата е основана според средновековните драмиво која Дева Марија(овде поставена како Порша) расправа за простуванјето на човековите души како противенје на нескротливите  обвинувања на ѓаволот (Шајлок).
Благонаклонето читање
Многу современи читатели ја гледаат драмата како доказ за толеранција, покажувајќи симпатии кон Шејлок. На крајот на драмата гестот на Шејлок е исмејување на правдата. Александар Гранац кој ја игра улогата на Шејлок во Германија во 1920 пишува „како може одбраната на Шејлок да стане обвинение. Одговорот е едноставен – Бог и Шејлок не создадоа суштества од хартија, тие го создадоа од крв и месо.Иако поетот не го го познава Шаjлок и не му се допаѓа правдата од тој тип, го зеде делот од неговата црна пречка. Еден пример од модерен обид за да се разбере вистинската намера на Шекспир е разобличување на „ Трговецот од Венеција“ објавено од Роберт Шнајдер во 2011. Шнајдер го изменува гледиштето на претставата. Тој не ја прифаќа поделбата на Евреи и христијани помеѓу конфликтот помеѓу христијанското опростување и еврејската поврзаност на законот помеѓу стариот и новиот завет. Тој не мисли само на драмите на Шекспир, туку и на образованието што луѓето го имале во периодот на Елизабета и тоа покажува дека врсниците на Шекспир го делат идеалното однесување. Петар Латан, водич на Британскиот театар декември 2000.
NGC 5455
NGC 5455 — дел од галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5455 се споменува и како part of M 101 (or C gxy?).
Откривање
Објектот е откриен на 27 април 1851 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5455 е од видот GxyP.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 3 м 1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +54° 14' 27"".
Други поделби
Проучување на NGC 5455 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 49; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3852. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1409.
Nerium
Леандер (научно: Nerium) ― род на грмушесто или ниско дрвенесто растение кое се одгледува низ целиот свет во умерените и суптропските области како украсно растение. Во родот Nerium е класифициран само видот зокум (Nerium Oleander), кој припаѓа на потсемејството Apocynoideae од семејството кучешки чемери (Apocynaceae). Тој е толку широко одгледуван што не е идентификуван прецизен регион на потекло, иако обично е поврзуван со Средоземјето.
Леандерот расте 2 до 6 м висок. Најчесто се одгледува во својот природен облик на грмушка, но може да се обликува како мало дрво со едно стебло. Тој е отпорен и на суша и на поплави, но не и на долга изложеност на мраз. Белите, розовите или црвените цветови се петчлени и формираат соцветија во текот на целата година, достигнувајќи врв во текот на летото. Плодот е изграден од две долги тесни капачиња, кои кога ќе созреат се одделуваат за да се ослободат голем број на семиња.
Леандерот содржи неколку токсични соединенија поради тоа историски се сметало за отровно растение. Сепак, неговата горчина го прави непријатен за луѓето и за повеќето животни, така што случаите на труење се ретки, а општиот ризик за смртност кај луѓето е низок. Орално внесување на поголеми количини во организмот на човекот може да предизвика гадење, повраќање, прекумерна саливација, абдоминална болка, крвава дијареа и неправилен срцев ритам. Продолжениот контакт со неговиот секрет може да предизвика иритација на кожата, воспаление на очите и дерматит.
Опис
Леандерот расте 2 до 6 м висок, со исправено стебло коe се разгранува нанадвор во текот на созревањето; едногодишните стебла имаат светло сива до сино зелена боја, додека зрелите стебла имаат сивкаста кора. Листовите се во парови или поставени спирано по три, дебели и кожести, темно зелени, тесни ланцетни, 5 до 21 см долги и 1 до 3.5 см широки, по рабовите исполнети со мрежа од стоми за вентилација која е типична за евдикотите. Младите листовите се светло зелени и многу сјајни, пред да созреат добиваат темно зелена боја.
Етимологија
Потеклото на таксономското име Nerium oleander, првпат доделено од Линеј во 1753 година, е спорно. Името на родот Nerium е латинизиран облик на старогрчкото име за растението нерион (νήριον), кое пак потекнува од грчкиот јазик за вода, нерос (νηρός), поради природното живеалиште на олеандерот покрај реките и потоците.
Зборот олеандер било појавено уште во првиот век од новата ера, кога грчкиот лекар Педаниј Диоскорид го навел како еден од поимите што Римјаните го користеле за растението. Мериам-Вебстер верува дека зборот е средновековно латинско окупирање на доцнолатинските имиња за растението: arodandrum или lorandrum, или поверојатно рододендрон (друго старогрчко име за растението), со додавање на olea поради површната сличност со маслиновото дрво (Olea europea) Друга теорија е дека олеандер е латинизиран облик на грчка сложена именка: οllyo (ὀλλύω) „убивам“ и грчката именка за човек, aner, генитив андрос (ἀνήρ, ἀνδρός). се припишува на токсичноста на олеандерот за луѓето.
Етимолошката поврзаност на олеандерот со лаворот продолжила и до денес, во Франција растението е познато како „лаворова роза“, додека шпанскиот поим „аделфа“ е потомок на првичното старогрчко име и за лаворот и олеандерот, дафне, кои подоцна преминале во арапска употреба и оттаму во Шпанија.
Античкиот град Волубилис во денешно Мароко можеби го добил името од берберското име алили или уалилт за цветот.
Таксономија
Зокумот е единствениот вид во моментов класифициран во родот Nerium. Припаѓа на малото племе Nerieae од потсемејството Apocynoideae од семејството Apocynaceae. Така, најблиските родови ги вклучуваат подеднакво украсните (и подеднакво токсични) Adenium G.Don и Strophanthus DC. - и двете содржат (како Олеандер) силни срцеви гликозиди поради што се користеле како до како отрови за стрели во Африка. Трите преостанати видови Alafia Thouars, Farquharia Stapf и Isonema R.Br. се помалку познати во одгледувањето.
Живеалиште и опсег
Леандер или потекнува или е натурализиран во широка област која се протега од северозападна Африка и Пиринејскиот Полуостров кон исток преку средоземниот регион, до Арапскиот Полуостров, јужна Азија и на исток до Јунан во јужните делови на Кина. Обично се јавува околу коритата на потоците во речните долини, каде што алтернативно може да поднесе долги сушни периоди и поплави од зимски дождови.
Надвор од традиционалниот средоземни и суптропски опсег на олеандерот, растението може да се одгледува и во благи океански клими со соодветни мерки на претпазливост. Се одгледува без заштита во јужна Англија и може да достигне големи димензии во Лондон и во помала мера во Париз поради ефектот на урбан топлински остров. Ова е случај и со северноамериканските градови во северозападниот дел на Тихиот Океан како Портланд, Сиетл и Ванкувер. Растенијата може да претрпат оштетувања или да изумрат во такви гранични клими за време на силен зимски студ.
Екологија
Познато е дека некои без'рбетници не се погодени од токсините од леандерот и може да се хранат со истиот. Гасениците на молецот                  (Syntomeida epilais) се хранат посебно со олеандри и преживуваат јадејќи ја само пулпата што ги опкружува жилите на листовите, избегнувајќи ги влакната. Ларвите на обичната вранска пеперутка (Euploea core) и јастебскиот молец (Daphnis nerii) исто така се хранат со леандри, и тие ги задржуваат или менуваат токсините, што ги прави непријатни за потенцијалните грабливци како птиците, но не и за другите без'рбетници како што се пајаците и оси.
На цветовите им се потребни инсекти за да се рашири семето и се чини дека се опрашуваат преку механизам за измама. Впечатливото венче делува како моќна реклама за привлекување опрашувачи од далечина, но цвеќињата се без нектар и не нудат никаква награда за нивните посетители. Затоа, тие добиваат многу малку посети, како што е типично за многу ненаградени цветни видови. Поради тоа, стравовите од контаминација на мед со токсичен нектар од олеандер се неосновани.
Листни изгореници
Бактериска болест, позната како листни изгореници станала крајно сериозна закана за грмушката откако првпат била забележана во Палм Спрингс, Калифорнија, во 1992 година. Оттогаш болеста уништувала стотици илјади грмушки главно во Јужна Калифорнија, но и во помал обем во Аризона, Невада и Тексас. Виновникот е бактеријата наречена Xylella fastidiosa, која се шири преку инсекти (првенствено Homalodisca vitripennis) кои се хранат со ткивото на олеандерите и ги шират бактериите. Ова ја инхибира циркулацијата на водата во ткивото на растението, предизвикувајќи поединечни гранки да умрат додека не се потроши целото растение.
Симптомите на инфекција со изгореници на листовите може бавно да се манифестираат, но станува очигледно кога делови од инаку здрави олеандери почнуваат да пожолтуваат и венеат, како да се изгорени од топлина или оган. Болеста се разгорува во летните горештини додека грмушката активно расте, што им овозможува на бактериите да се шират низ ксилемот на растението. Како такво, на почетокот може да биде тешко да се идентификуваат бидејќи градинарите може да ги помешаат симптомите со оние на стресот од суша или недостаток на хранливи материи.
Отстранувањето на погодените делови може да го забави напредокот на болеста, но не и да ја отстрани. Оваа болест може да продолжи неколку години додека растението целосно не умре - не постои познат лек. Најдобар метод за спречување на понатамошно ширење на болеста е да се исечат инфицираните леандри веднаш откако ќе се забележи инфекцијата.
Терапевтска ефикасност
Лековите добиени од N. oleander се испитувани како третман за рак, но не успеале да покажат клиничка корист. Според Американското здружение за рак, досега спроведените испитувања не дале докази за корист, додека пак тие предизвикале негативни несакани ефекти.
Пјер Андре Латреј
Пјер Андре Латреј (Pierre André Latreille, – ) — француски зоолог, специјализиран за членконоги. Како римокатолички свештеник бил затворен, а бил пуштен на слобода откако нашол редок вид на бубачка во затворот, Necrobia ruficollis. Првото значајно дело го објавил во 1796 година,, а потоа бил вработен во Природонаучниот музеј на Франција. Неговата работа на систематизирање на членконогите и на такономијата, му донела почит, а поради тоа бил повикан да учествува во пишувањето на монументалната книга „Царството на животните“ (Le Règne Animal). Латреј би сметан за ентомолог, и бил опишан од еден од неговите ученици како „принц на ентомолозите“.
Животопис
Пјер Андре Латреј е роден на 29 номеври 1762 година, во местото Брив, како вонбрачно дете на генерал барон Деспањак, кој не го признал, и непозната мјака, која го оставила по раѓањето. Презимето Латреј му било официјално дадено во 1813 година. Учел во Бриве и Париз за свештеник, но никогаш не го работел тоа. За време на школувањето, покажал интерес за природните науки, и ја посетувал градината со растенија на Жорж-Луј Леклерк де Буфон, а околу Париз ловел инсекти. Часови по ботаника учел од Рене Жист Аиј, кој пак го запознал со Жан Батист Ламарк.
Работа во Музејот
По смртта на ентомологот Гијом Антуан Оливиер во 1814 година, Латреј влегол на негово место во Француската Академија на науки. Во годините што следувале, Латреј бил многу активен во пишување на статии за членконогите како и на други ентомолошки теми. Откако Ламарк ослепел, Латреј презел голем дел од неговите обврски. Во 1821 година, Латреј бил прогласен за витез на Легијата на честа. Во 1829 година, станал професор по ентомологија.
Подоцнежни години
Од 1824 година, здравјето на Латреј се влошило. Предавањето му го оставил на Жан Виктор Одуен и зел неколкумина асистенти, меѓу кои Амадеј Луј Мишел Лепелете, Жан Гијом Одине-Сервил и Феликс Едуард Герен-Меневил. Бил меѓу основачите на Друштвото на ентомолози на Франција, и бил негов почесен претседател. Латреј починал на 6 февруари 1833 година.
Комеморација
Друштвото на ентомолози започнало да собира донации за да се направи споменик на гробот на Латреј. Меѓу 1798 и 1850 година, 163 видови биле наречени по Латреј во негова чест, меѓу кои:
Фејзи Бојку
Фејзи Бојку — писател за деца од албанска националност од Македонија.
Животопис
Роден е во с. Велешта, Струшко на година. Завршил Филозофски факултет во Скопје. Работел како уредник на весникот „Флака е влазримит“. Член на ДПМ од 1974 година. Автор е на книгите: Првите цутови (1968), Школски ѕвона(1971), Песни за буквите (1972), септември на едно детство (1973), Орото влезе дома (1974), Боите на моето небо (1976), Бели пеперутки (1980), Зборови и бранови (1987).
Тачира
Тачира е една од 23 држави (estados) во Венецуела.
Главен град е Сан Кристобал.
Тачира има вкупна површина од 11,100 км2 (4,290 mi²) и во 2007, имаше 1,177,300 жители.
Тачира е една од венецуелските Андеански држави (заедо со Мерида, Трухиљо, и Зилија).
Администратина поделба
Тачира има вкупно 29 општини.
Св. Автоном
Свети Автоном - христијански свештеномаченик и светец.
Животопис
Свети Автоном, по потекло, бил од Италија, каде служел како епископ. За време на прогоните спроведувани од императорот Диоклецијан, тој се преселил во Сореос, во областа Витинија, Мала Азија. Во Сореос, св. Автоном ја подигнал црквата „Св. архангел Михаил“. Во Сореос, св. Автоном живеел во куќата на некој добар христијанин Корнелиј кого го посветил најпрвин за презвитер, а потоа и за епископ. Во близината на Сореос се наоѓало местото Лимна, населено со пагани, но св. Автоним, со своето проповедање на евангелието, успеал многумина да преобрати во христијанската вера. Меѓутоа, еден ден, паганите го нападнале храмот „Св. архангел Михаил“, убивајќи многу христијански верници, а настрадал и св. Автоном, кој бил убиен на олтарот.
За време на владеењето на царот Константин, некој царски благородник, со име Севиријан, подигнал храм на гробот на св. Автоном. Двесте години по смртта, св. Автоном му се јавил на некој војник со име Јован и тој ги откопал моштите на светецот, кои биле целосно недопрени. Потоа, многумина болни оздравиле од моштите на св. Автоном.
835
835 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 835 година од новата ера, 835. од првиот милениум, 35. од IX век и шеста од 830-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6343 и 6344 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5585 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4595 и 4596 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1588.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 835 година се протега во 3471 и 3472, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3531 и 3532 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1378. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 219 и 221 исламска година.
Ричард III
Ричард III (англиски: Richard III) — крал на Англија во периодот од 1483 до 1485 година. Ричард по потекло бил од династија Јорк. Во историјата е познат и како Ричард Грбавиот.
Така, Ричард на 6 јули 1483 година бил крунисан за новиот крал на Англија. По само четири месеци од неговото владеење, избувналои востание кое било организирано од страна на неговиот поранешен соработник Хенри Стадфорд, кој го поддржувал Хенри Тјудор, војвода од Ричмонд, кој по потекло бил од династија Ланкастер. Сепак, востанието било задушено, но многу бргу Хенри успеал да мобилизира нова армија. Во Битката кај Босфорт, Ричард претрпел пораз и бил убиен. Тој бил последниот крал на Англија од династија Јорк.
По неговото убиство, на престолот се качил Хенри VII, време во кое Англија се стабилизирала како земја, со завршувањето на т.н. Војна на розите.
Беровско Езеро
Беровско Езеро или Ратевско Езеро — вештачко езеро во Малешевијата, непосредно до селото Ратево, односно гратчето Берово чии имиња ги носи напоредно.
Географски одлики
Езерото се наоѓа по течението на Клепалска река, во непосредна близина на Берово, односно на 7 км оддалеченост. Поради релативната висока надморска висина околу езерото температурите во лето во просек се движат од 23°С до 25°С, додека во ноќите температурата се спушта и до 12°С.
Туризам
Езерото во последно време преку проекти масовно го посетуваат организарани странски туристи.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1957
Јужноамериканско првенство во фудбал 1957 — 25-то издание на првенството кое денес е познато како Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал, и се одржало во Перу од 7 март до 6 април 1957 година.
На турнирот учествувале 7 репрезентации. Турнирот бил освоен од страна на Аргентина кој во финалето ја совладал репрезентацијата на Бразил. Уругвај го освоил третото место. Умберто Макио, репрезентативец на Аргенина и Хавиер Амброис, репрезентативец на Уругвај, биле најдобри стрелци со девет постигнати голови.
На чело со Гилермо Стабиле, Аргентина го освоила турнирот со екипа која се смета за една од најдобрите во историјата, и прв „легендарен тим“ на Аргентина од 1901 година. Нападот го сочинувале Оресте Корбата, Умберто Макио, Антонио Анелило, Омар Сивори и Освалдо Круз. Сивори бил избран за најдобар играч на турнирот.
Учесници
На турнирот учествувале 7 репрезентации: домакин Перу, Уругвај, Бразил, Чиле, Парагвај, Колумбија и Аргентина. Боливија и Парагвај се повлекле од турнирот. Се применил т.н. Бергеров систем според кој шампион станува онаа екипа која ќе освои најмногу бодови.
1.
2.
3.
4.
5.
Минусинск
Минусинск (руски: Минуси́нск) — град во Краснојарскиот крај во Русија. Се наоѓа во Јужен Сибир, на брегот на реката Енисеј. Има околу 71.000 жители (2010 година).
Јужноамериканско првенство во фудбал 1957
Учесници
6.
7.
Минусинск
Како руска населба, Минусинск е основан во 1739 година, а станува град во 1822 година.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1957
Натпревари
Натпреварот бил суспендиран поради влез на навивачи на теренот.
Минусинск
Во историјата градот служел како место за политички егзил. Додека бил во егзил во блиското село Шушенское помеѓу 1897 и 1900 година, Владимир Ленин често го посетувал Минусинск. Во Минусинск бил интерниран и македонскиот револуционер Христо Зарезанков во периодот од 1935 до 1938 година, кога бил погубен.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1957
Голгетери
9 голови
8 голови
5 голови
4 гола
3 гола
1 гол
NGC 861
NGC 861 — спирална галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 861 се споменува и како UGC 1737, MCG 6-6-3, CGCG 523-5, IRAS 02128+3540.
Откривање
Објектот е откриен на 18 септември 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 15 м 51,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 35° 54' 50". Положбениот агол на објектот е во износ од 38°.
Други поделби
Проучување на NGC 861 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8652. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2322. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 407.
Begonia maculata
Begonia maculata ( макулата што значи „обележана“), точкаста бегонија, ― вид на бегонија со потекло од југоисточен Бразил. Природно расте во дождовните шуми во Атлантикот, се појавува и во бразилските држави Еспирито Санто и Рио де Жанеиро. Донесена е во Мексико, Куба, Доминиканска Република и Аргентина.
Begonia maculata има зелени долгнавести лисја со сребрени точки. Долните страни на листовите се црвено-виолетови. Растението образува бели цветови во соцветија со жолти средишта на едно стебло.
Хана Арден
Хана Маргарета Арден (родена на 4 октомври 1995 година) - шведска глумица. Таа е позната по улогата на Маја Норберг во првата шведска оригинална серија на Нетфликс „Жив песок“, чија премиера беше на 5 април 2019 година.
Животопис
Арден се појави во ТВ-продукциите „Девет со JO, двоен живот“ и „30 степени во февруари“, како и краткиот филм „Лидинглиган“, кој ја доби наградата за најдобар краток филм. Израснала во северните предградија на Стокхолм, Шведска и на мала возраст се заинтересирала за филмови и глума. Почнала да глуми во мала театарска група за деца кога имала шест години и продолжила до својата 18 година. Во 2010 година ја доби својата прва филмска улога во филмот „7X - Еднакви деца играат најдобро“. Ова дополнително го зацврсти нејзиниот ентузијазам за глума, што подоцна доведе до улога во шведската драма 30 степени во февруари.
Арден моментално студира психологија на Универзитетот Линкпопинг и планира да дипломира како магистер по психологија во 2020 година. Таа се надева дека ќе може да ја комбинира својата диплома по психологија со глумечка кариера во иднина.
Кариера
Во 2018 година, Арден беше главната улога на Маја Норберг на Netflix, крими-драмата „Жив песок“. Серијата е инспирирана од истоимениот роман напишан од Малин Персон Гиолито и е првата шведска продуцирана оригинална серија за Нетфликс. Премиерата на серијата беше на 5 април 2019 година.
Мохау (Дебелн)
Мохау (Mochau) — поранешна општина во округот Средна Саксонија, во Саксонија, Германија.
Општината била создадена на 1 јануари 1996 година со спојување на поранешните општини Бајха, Хорен, Литевиц и Мохау. Кон општината припаѓале следниве единици: Бајха, Хорен, Драјсиг, Гелајтсхојзер, Гертич, Геделиц, Гросштајнбах, Јухе, Клајнмокриц, Лешен, Литевиц, Малтиц, Маркриц, Мајла, Мохау, Нелканиц, Петерсберг, Пребшиц, Приферн, Шалхаузен, Зимзелвиц, Швајмниц и Тешиц.
На 1 јануари 2016 година, општината била припоена кон соседниот град Дебелн.
Лакрос
Лакрос — спорт кој се игра на трева. Лакрос e тимски спорт, со индијанско потекло, кој се игра со помош на мала, цврста, гумена топка и стап со долга дршка, што се нарекува „крос“ или „лакрос стап“. Врвот на лакрос стапот е врзан со крупна мрежа со намена да ја фати и задржи лакрос топката. При напад, целта на оваа игра е да се постигне бод со шутирање на топката во голот на спротивниот тим, користејќи го притоа лакрос стапот за да се фати, однесе и подаде топката. При одбрана, целта е да се спречи спротивниот тим да даде гол и да им се одземе топката, со помош на стапот, телесниот контакт или позиционирањето. Овој спорт има четири главни типови: машки лакрос, женски лакрос, лакрос на затворено и интеркрос (лакрос без контакт меѓу играчите).
Лакрос (поточно лакрос на затворено) е национален летен спорт на Канада.
Историјата на Лакрос
Во многу индијански заедници или племиња, оваа игра била играна за да се решат судирите, за да се излечат болните, за да прераснат во силни, мускулести мажи и за да се подготват за војна. Легендата говори за игри играни со повеќе од 100 играчи од различни племиња, кои чекале да им дојде редот за да играат. Може да се игра на терен долг и широк по повеќе километри (денешниот лакрос се игра на поле широко 55 метри и долго 100 метри); понекогаш играта можела да трае и со денови. Првите лакрос топки биле големи и влакнести, направени од камен, еленска кожа, глина, а понекогаш и дрво.
Овој спорт многу години играл значајна улога во заедниците и религиозниот живот во племињата низ целиот континент. Лакросот во раната фаза бил карактеризиран со длабоко духовно учество, но како дел од него го имало и духот на борбата, од каде што било и започнато со овој спорт. Оние кои учествувале во играта, имале улога на воини, чија цел била да стекнат слава и чест за племето и за нив самите. Тие велеле дека ја играат играта „за Создавателот“, или ја викале „Играта на Создавателот“.
Францускиот мисионер, Жан Де Бребеуф, видел човек од Ирокeзите, како го игра овој спорт во 1637 година, и со тоа бил првиот Европеец кој пишувал за лакрос. Тој ја нарекол играта „ла крос“ (la crosse), што значи „стап“. Некои велат дека името потекнува од францускиот термин за хокеј, „ле жу де ла крос“ (француски: le jeu de la crosse). Други велат дека потекнува од кросиер (crosier), работи кои ги носеле свештениците.
Во 1856 година, Вилијам Џорџ Бирс, канадски стоматолог, го основал првиот „Монтреал Лакрос клуб“. Во 1867 година тој ја модифицирал играта, со тоа што го скратил времетраењето и бројот на играчи на дванаесетмина во еден тим. Првата игра играна според правилата на Бирс, се одиграла во канадски колеџ во 1867 година, кои го изгубиле натпреварот од крикет клуб од Торонто (3–1). . До XX век Лакрос почнало да се игра во средните училишта и факултетите. Лакрос се играл како демонстративен спорт на Олимпијадите во 1928 и 1932 година. Во секоја пригода плејофот бил одржуван за да се одредат американските репрезентативци за Олимпијада и во секоја од тие пригоди победувал тимот Џон Хопкинс Блу Џејс.
Во САД, за време на ’90-тите години Лакрос бил регионален спорт, најзастапен во и околу источниот брег, почесто во делови како Конектикат, Мериленд, Масачусетс, Њујорк, Северна Каролина, Њу Џерси, Пенсилванија и Вирџинија. Во втората половина од 20 век, спортот почнал да се шири на запад во помали региони, вклучувајќи го средниот запад, како Охајо и Тексас, и западниот брег, вклучувајќки ги Аризона, Калифорнија, Колорадо, Орегон и Вашингтон. Во минатата декада, спортот продолжил да расте во поголеми размери ширум земјата, со особен развиток во југоисточните делови, како Џорџија, Северна Каролина, Алабама, западниот брег и средниот запад. Денес, Лакрос најбрзо се развива во средниот запад.
Овој спорт стекнал поголема популарност во медиумите, со растот на факултетите, средните училишта и младинските програми низ земјата. Универзитетското првенство во машки лакрос ја има најголемата посетеност од било кој друг универзитетско првенство. Развојот на ласкрос бил исто така олеснет со воведувањето на пластична глава на стапот, која била воведена од „СТКС“ (STX), Балтимор во 1970-тите години. Оваа новост ја намали тежината и цената на лакрос стапот. Исто така за разлика од традиционалниот дрвен стап, новиот, придонесе за побрзи додавања и побрза игра. Сè до 1930-тите, лакросот бил игран надвор, на големи полиња. Сопствениците на канадските хокејски арени, измислија намалена верзија на играта, наречена лакрос на затворено, како средство да се направи поголем профит од нивните инвестиции за арените. Во релативно краток период, лакросот на затворено стана главна форма на овој спорт во Канада, поради тешките зими кои го ограничуваат играњето во надворешни услови. Неодамна, лакросот сведочеше на будење во Канада со Асоцијацијата за лакрос на Канадскиот универзитет, која создаде лига на ниво на факултети за мажи во 1985 година. Таа сега вклучува 12 универзитетски тимови. Во 1994 година, Канада го прогласи лакросот за нејзин Национален летен спорт, признаен со Актот за национални спортови.
Во 1987 година, почна професионалната лакрос лига за мажи, која се нарекува Игл про бокс лакрос лига (Eagle Pro Box Lacrosse League). Оваа лига го смени своето име во Главна лига за лакрос на затворено, подоцна во Национална лакрос лига, и со тоа се зголеми и ги опфати лакрос клубовите за мажи од дванаесет градови низ САД и Канада. Во летниот период, 2001 година, беше отворена професионална лакрос лига за мажи, позната како Главна лакрос лига. Почнувајќи со шест тима, оваа лига дојде до вкупна бројка од десет тима кои се наоѓаат во главните метрополитски области во САД. На 4 јули 2008 година, Главната лакрос лига, го постигна рекордот за посетеност на професионален лакрос: 20.116 обожаватели беа присутни на натпреварот кој се играше во Денвер, Колорадо. Во 2006 година, се разви лакрос лига во Квебек, Канада. Оваа лига, составена од англиските факултети, стана прва официјална факултетска лакрос лига во Квебек. Оваа лига ја создаде Лук Џането во 1994 година.
Лакрос (на отворено)
Лакрос е спорт кој бара голема физичка активност, кој бара не само подготвеност, туку и добро држење и координација на стапот. Лакросот (на затворено) се игра со по десет играчи од двата тима: голман, тројца одбранбени играчи во делот за одбрана, играчите од средината на теренот, коишто можат да се движат низ целиот терен, и тројца напаѓачи кои се во искушение да постигнат гол кај спротивниот тим. Тоа е најчестата верзија на лакрос за мажи кој се игра меѓународно. Модерната игра ја кодифицираше Вилијам Џорџ Бирс во Канада, во 1867 година. Оттогаш, играта се развила и ја вклучува заштитната опрема и лакрос стапот направен од синтетички материјали.
Секој играч носи лакрос стап. Краткиот крос стап (понекогаш се нарекува „краток стап“) е од 1 до 1,1 метар долг (главата и дршката заедно) и обично го користат напаѓачите и играчите од средината на теренот. Вкупно четворица играчи од секој тим може да играат со долг лакрос стап, кој е од 1,3 до 1,8 метри долг и обично го користат одбранбените играчи и играчите од средината на теренот. Главата на стапот и кај краткиот и кај долгиот стап мора да биде 17 сантиметри или повеќе на најширокото место. Нема минимална ширина за најтесната точка, единствениот услов е дека топката мора да се врти непречено. Дозволено е назначените голмани да имаат стап од 1 до 1.8 метри долг и главата на лакрос стапот на голманот може да биде до 30 сантиметри ширина.
Полето за играње е 100 метри долго и 55 метри широко. Головите се 6 метри долги и 6 метри широки. Голот е поставен во кружна „бразда“, која мери 5,5 метри во пречник. Секоја одбранбена и напаѓачка зона се обиколени со „ограничен дел“ (ограничување на поле). Секоја четвртина и со секој постигнат гол, играта почнува повторно со „фејс оф“ (лицата на играчите свртени едни кон други). За време на „фејс оф“, двајца играчи ги оставаат нивните стапови хоризонтално веднаш до топката, со тоа што главата на стапот е неколку сантиметри оддалечена од топката, а другиот крај да покажува накај средишната линија од теренот. Играчот кој е во „фејс оф“ позиција, почнува да се бори за топката, често со тоа што ја „стега“ под стапот и ја турка накај соиграчите од тимот. Напаѓачите и одбраната не смеат да ја преминат „граничната линија“, сè додека некој играч од средината на полето не ја преземе топката или сè додека топката не ја премине граничната линија. Ако било кој член на тимовите ја допре топката и таа одлета надвор од полето за играње, играта ќе отпочне повторно со тоа што топката ќе му биде доделена на спротивниот тим. За време на играта, тимовите можат слободно да ги вклучуваат и исклучуваат играчите од играта. Понекогаш ова се однесува на замена за време на играта. Замената мора да се направи во рамките на означеното поле за размена, за да биде во согласност со правилата.
При повеќето казни, напаѓачот го праќаат во „местото за казни“, кое се наоѓа меѓу клупите на двата тима. Тогаш, неговиот тим мора да игра без тој играч на определено времев во зависност од фаулот. (Повеќето казни се „ослободувачки“, што значи дека казната завршува кога ненапаѓачкиот тим ќе постигне гол.) Техничките грешки (како офсајд и задржување) се казнуваат со губење на топката или со суспендирање на играчот на 30 секунди, додека личните грешки- со една минута (но некои грешки, како играње со стап кој не е по прописите на назначеното ниво на игра, се отслужува казна до три минути, од која не може да се ослободи). Тимот кој ја добил казната игра со еден играч помалку, а спротивниот тим со еден играч повеќе. Додека играат со еден играч помалку тимовите користат разни лакрос стратегии за напаѓање и одбрана. Офсајд се казнува со казна од 30 секунди. Ова се случува кога има повеќе од 7-мина играчи на одбранбениот дел од полето, (тројца играчи од средината на полето, тројца одбранбени играчи, еден голман), или повеќе од 6-мина играчи од еден тим на напаѓачката страна од полето (тројца играчи од средината на полето и тројца напаѓачи). Зоните се поделени со средишната линија.
На највисоко ниво се игра во професионалната Главна лакрос лига и на ниво на факултетите во прва лига на НФАА (NCAA Division 1) во САД. Првата програма за играње лакрос на универзитетско ниво била основана во универзитетот во Њујорк, во 1877 година, и турнирот од 1971 година бил првото првенство во лакрос за мажи, спонзориран од Националната факултетска атлетска асоцијација. Исто така, на високо ниво се играло во аматерските лиги- Австралиска лакрос лига, Асоцијација за лакрос на канадскиот уиверзитет, и меѓународните лиги за лакрос.
Професионалната Главна лакрос лига скршнала од главните пропишани правила на лакрос во меѓународните, факултетски и средношколските програми. Главната лакрос лига беше поттикната со телевизиски договор на десет години со ЕСПН (ESPN) во 2007 година.
Лакрос (на затворено)
Овој вид на лакрос е верзија од овој спорт на затворено, и се игра на терен за хокеј, каде што мразот е тргнат или покриен со вештачка трева. Затворениот дел за играње го нарекуваат „кутија“, бидејќи е поразличен од отвореното поле, како што се игра во традиционалната игра. Оваа верзија на играта е воведена во 1930-тите, за да се промовира бизнисот на арените за хокеј, и по седум години скоро го замени лакросот на отворено во Канада.
Лакрос на затворено се игра на највисоко ниво во Сениорските А лиги на Канадската лакрос Асоцијација и Националната лакрос лига (НЛЛ). Националната лакрос лига воведува некои мали промени во правилата на Канадската лакрос асоцијација. Нормално, оваа игра се игра во зима, се состои од четири четвртини од по петнаесет минути, за разлика од лакрос на отворено кој се игра три третини од по дваесет минути. Овде играчите користат стапови со шуплива дршка, додека во лакросот на отворено се користат цврсти дрвени стапови. Головите во лакросот на затворено се многу помали, традиционално 1,2 метри широки, и 1,2 метри високи. Исто така, голманите носат облека која ги заштитува повеќе, вклучувајќи и големи штитници за гради и рамена, големи штитници за колена и маски како за хокеј на мраз или кациги за лакрос. На професионално ниво, голманите во лакрос на затворено, често користат традиционални дрвени стапови какви што не се дозволени во НЛЛ. Со ова лакрос на затворено е побрз и погруб од традиционалниот лакрос на отворено.
Стилот на играта е брз и се забрзува со отчукувањето на часовникот. „Часовникот за шутирање“ бара од тимот што напаѓа да „шутне“ во голот во времетраење од 30 секунди од преземањето на топката. Згора на тоа, играчите мораат да ја однесат топката од нивниот одбранбен агол до страната за напаѓање за 10 секунди.
За повеќето казни, напаѓачкиот играч го праќаат во „местото за казни“ и неговиот тим мора да игра без него, а со тоа и со еден иден играч помалку на кратко време. Повеќе од казните траат две минути, освен ако не се даде најголемата казна од пет минути и ирачите се отфрлени за учество во тепање.
На меѓународно ниво, Светското првенство во лакрос на затворено се одржува на секои четири години и е спонзориран од Федерацијата на меѓународен лакрос. Само осум земји се натпреваруваат на овој натпревар, и само Канада, „Ирокиос Нешнлс“ и САД завршуваат на прво, второ и трето место на овие настани.
Женски лакрос
Правилата за женскиот лакрос значително се разликуваат од машкиот лакрос, најзабележливо во опремата и степенот на дозволен физички контакт. Во лакрос за жени не е дозволен физички контакт, првенствено, бидејќи единствената заштитна опрема што се носи во овој спорт е штитник за уста, штитник за лице и понекогаш тенки ракавици. Во женскиот лакрос е дозволено борење со стаповите, за разлика од машкиот, каде е дозволено борење со телото.
Првата модерна женска лакрос игра е одржана училиштето Св. Леонард, во Шкотска, во 1890 година. Спортот бил воведен од директорката на училиштето Луиза Лумсден, по една нејзина посета на Канада. Првиот женски лакрос тим во САД бил основан во училиштето Брин Мавр во Балтимор, Мериленд, ва 1926 година. Машкиот и женскиот лакрос биле играни со истите правила, без заштитна опрема, се да средината на 1930-тите години.