cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јакоб Филип Фалмераер
Тезата на Фалмерајер за етногенезата на денешните Грци
Што се однесува до судбината на Византија, Фалмерајер велел дека Русија за не толку долго време ќе успее да го спроведе илјада години планираното поробување на Цариград и Османлиското Царство, дека христијанското население од Анадолија кое живее во османските области секој ден ќе бидат со сè поголем копнеж за руското царство, кое кога ќе ги земе овие племиња под себе ќе се формира едно ново суверено владеење кое ќе се протега од Нова Земја до Кејп Матапан и најголемите закани за слободата и независноста од западните земји ќе биде првото германското царство. Во секој случај станува збор за една спротивставеност помеѓу истокот и западот. На нашата генерација ù преостанува само уште да гледа и сама да види дали Фалмерајер ја зборувал вистината или не.
Толку за судбината на Византија и словенското потекло на денешните Хелени зборувал Фалмерајер, но и за лошите инстинкти на моќниците, полтронството, поткупливоста и подлоста на надредените и упорноста на германските професори и научници.
Да, всушност ја имаше својата лира – затоа што му беше дозволено како колумнист да се вбројува во поети – само петте жици опфатени низ фрагментите – некаде само една, две, а некаде сите пет звучат заедно. Досега неговите дела поминале низ германскиот печат и заминале во големиот и погоден за заборав простор. Не биле поздравувани при секое нивно објавување, но биле за восхит заради хармоничниот говор во нив, заради одличниот избор на изразите, богатството на соодветни мисли, веселата иронија и впечатливата сатира.
И во „Фрагменти“ и во „Собрани дела“ т.е. во сите пет тома, читателот, кој сега ги спознава едноподруго, тешко може да одолее на тивката монотонија и покрај сиот жар со кој Фалмерајер пишувал.
Дела
Од Austrian Literature Online:
Од Google Books:
Буркина Фасо
Буркина Фасо (Burkina Faso) — држава во Западна Африка без излез на море. Граничи со Мали на север, Нигер на исток, Бенин на југоисток, Того и Гана на југ и со Брегот на Слоновата Коска на југозапад.
Буркина Фасо има вкупна површина од 274.000 км2 со 15.757.000 жители. Поранешното име на државата е Горна Волта, но на 4 август 1984 името на државата било променето во сегашното име од страна на претседателот Томас Санкара. Името доаѓа од називот за „земја на исправени луѓе“ на море и диула.
Потекло на поимот
Поранешното име на државата било Горна Волта, име според реката Волта. Денешното име на државата потекнува од море и диула и значи „земја на исправени луѓе“. Буквално преведено, „буркина“ значи човек од интегритет на море, додека „фасо“ значи таткова куќа на диула.
Историја
Последните археолошки октритија од 1973 година, во северозападните делови на денешната земја Буркина Фасо, покажале дека земјата била населена уште пред 14.000 години. Пред околу 3.600-2.800 години во земјата се појавиле првите земјоделци и населени места. Во текот на 15 век и 16 век, Буркина Фасо била вклучена во составот на Кралство Сонгхај. Во текот на тој период, во регионите започнал да се распространува исламот. Во следните години, поголемиот дел од земјата била дел од кралството на мосите, народ кој денеска го претставува мнозинството во земјата и за кој се претпоставува дека потекнува од Северна Гана.
Во текот на 1896 година, кралството Моси било преземано од страна на Французите. До 1904 година целата денешна земја била под власта на Франција и била вклучена во составот на Француска Западна Африка под името Горна Волта, заедно со Мавританија, Сенегал, Француски Судан (денеска Мали), Француска Гвинеја (денеска Гвинеја), Брегот на Слоновата Коска, Нигер и Дахомеј (денеска Бенин).
Првиот претседател бил Морис Јамеого, претседател на Демократскиот сојуз. На таа функција Јамеого останал до јануари 1966 година кога главно поради политичката и економската криза му бил зададен воен удар. Милитаристичката власт, на чело со Сангуле Ламизана, го распуштил собранието и политичките партии. Но, подоцна сепак повеќепартискиот систем бил воведен и така во 1970 година бил изгласен новиот устав. По ова биле спроведени демократски избори на кои победиле демократите. Претседател на земјата останал Ламизана, а во периодот од 1971-1974 година премиер станал водачот на демократскиот сојуз. Во 1974 година парламентот повтрно бил распуштен, за да во 1978 година биде изгласен повторно нов устав. По само две години се случил нов воед удар од страна на Сеј Зербо. Во следните години земјата била зафатена од постојани конфликти и воени преврати.
Во 1984 година земјата била преименувана во Буркина Фасо.
Географија и клима
Релјефот на Буркина Фасо е составен од два релјефни видови. Голем дел од земјата е рамнина или висорамнина со помали ридови. Јужниот дел од земјата е со карпест релјеф каде се наоѓа највисокиот врв Тенакуру со висина од 749 метри надморска височина. Генерално гледано, Буркина Фасо е рамна земја.
Низ Буркина Фасо течат три главни реки: Црна Волта, Бела Волта и Црвена Волта. Црната Волта е една од двете реки во земјата кои имаат постојан водостој низ целата година.
Климата на Буркина Фасо е претежно тропска со две посебни сезони. За време на дождовната сезона, во земјата паѓаат од 600 до 900 милиметри врнежи, додека во сушната сезона дува топол ветер од Сахара. Дождовниот период е од мај или јуни до септември. Букрина Фасо е поделена на три климатски зони: Сахел, Судан-Сахел и Судан-Гвинеја.
Политички систем
Со уставот од 2 јуни 1991 година, Буркина Фасо станала полупретседателска република со парламент кој може да биде распуштен од претседателот на републиката. Претседателот на Буркина Фасо е избран за период од седум години. Во 2000 година со нови амандмански акти, претедателскиот мандат се намалил на пет години. Парламентот на Буркина Фасо е еднодомен со капацитет од 111 пратенички места избрани за петгодишен мандат.
Административна поделба
Буркина Фасо е поделена на тринаесет региони, четириесет и пет покраини и 301 департман. Регионите на Буркина Фасо се:
Стопанство
Буркина Фасо има едне од најниските БНП по глава на жител со $1,200. Земјоделството претставува 32% од вкупното производство на земјата и 80% од работниците во земјата се вработени во истото. Најчесто е присутно сточарството, но на југ се одгледува и пченка, кикирики, ориз, памук и слично.
Поради големата невработеност во земјата емиграцијата во земјата е на големо ниво. Така на пример, три милиони жители на Буркина Фасо живеат во Брегот на Слоновата Коска.
Население, јазик и религија
Буркина Фасо има околу 15,3 милиони жители кои припаѓаат на две големи западноафрикански културни групи: волтешка и мандеска чиј заеднички јазик е диула. Волтешките Моси сочинуваат една половина од населението. Тие тврдат дека потекнуваат од Гана и основале империја на територијата на Горна Волта која траела над 800 години. Денес, кралството Моси сè уште е предводено од Мого Наба во Уагадугу.
Религија
Поголемиот дел од муслиманите во Буркина Фасо се Маликиски Сунити, со длабоко влијание на суфизмот Шиитската гранка на исламот, исто така има мало присуство во земјата. Голем број сунитски муслимани се членови на братствата на суфизмот, кои го следат движењето Тиџамија. Се проценува дека во земјата живеат 23,2% христијани (19,0% се католици, 4,2% се протестанти), 15,3% ја следат Африканската традиционална религија, 0,6% се припадници на други религии и 0,4% се нерелигиозни. Денес постојат повеќе од 60 различни етнички групи во земјата.
Статистиките за религија во Буркина Фасо се неточни, бидејќи исламот и христијанството често се практикуваат во тандем заедно со африканските традиционални религии. Според владините истражувања и пописот од 2006 година, 60,5% се припадници на исламот и поголемиот дел од оваа група припаѓаат на Сунитите. Значителен број на сунитските муслимани се идентификуваат како Тиџаниски суфисти. Исто така, Владата проценува дека околу 23,2% се христијани (19% се католици и 4,2% припадници на различни протестантски деноминации), 15,3% ги почитуваат традиционалните домородни верувања, 0,6% се со другите религии.
Култура
Литературата во Буркина Фасо е скоро целосно орална, која сепак е многу важна. Во 1934 година за време на француската окупација, Дим-Уедраого објавил книга за мисли и преданија за Мосите. Оваа книга и оралната традиција на Мосите влијаела кај скоро сите буркински писатели како Нази Бони или Роџер Никиема. По независноста голем број на книжевни дела биле објавени и се појавиле поголем број на писатели. Кујната во Буркина Фасо е типична за Западна Африка. Општествениот и културниот живот на Буркина Фасо е претежно со елемнти на локални стилови но и со примеси на колонијални француски.
1629 во книжевноста
1629 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Шмириц
Шмириц (Schmieritz) — општина во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Шмириц се наоѓа на северниот раб од Тириншките Шкрилни Планини.
Општински единици
Општината Шмириц се состои од следниве места:
Гробишта (Пенуш)
Гробишта — археолошко наоѓалиште во штипското село Пенуш. Наоѓалиштето претставува средновековна црква со некропола. Среде село, на зарамнето плато со површина со 80 × 20 м има гробови со конструкции од камени плочи, поставени во правец запад-исток. Северно од нив се гледаат урнатини од темели на црквичка со димензии 10 × 6 м. Во 1950 година, во времето на изградбата на задружниот магацин, биле раскопани и уништени повеќе гробви поставени во 3 хоризонтални реда, градени од камени плочи.
Чили (ветар)
Чили е тип на ветар кој дува во Северна Африка. Ова е доста сув и врел ветар кој доаѓа од правец југ. Дува во Тунис од Сахара.
(44594) 1999 OX3
Откриен е на 21 јули 1999 година, од астрономите Џон Џ. Марк Петит во Опсерваториите Мауна Кеја, Хаваи, САД.
Орбита и класификација
кружи околу Сонцето на растојание од 17,6–46,6 ае еднаш на секои 181 година и 9 месеци (66.375 дена).
Нептун има голема полуоска од 30 АЕ и има голема полуоска од 32 АЕ. Minor Planet Center (MPC) не го класифицира овој објект како кентаур бидејќи MPC ги дефинира кентаурите како со голема полуоска помала од 30,066 AУ. ги преминува орбитите и на Нептун и на Уран и има наклон од само 2,62°. Deep Ecliptic Survey (DES) ги дефинира кентаурите користејќи шема на динамичка класификација, базирана на однесувањето на орбиталните интеграции во текот на 10 милиони години. DES ги дефинира кентаурите како нерезонантни објекти чии оскулативни perihelia се помали од оскулативната голема полуоска на Нептун во секое време од интеграцијата. Користејќи ја динамичката дефиниција за кентаур, е кентаур.
Физички одлики
Во јули 2009 година, вртежна светлинска крива од беше добиена од фотометриски набљудувања.
Анализата на светлински криви даде вртежен период од 9,26 часа со амплитуда на осветленост од 0,11 магнитуда. Периодот, сепак, е двосмислен со алтернативни решенија (13,4 и 15,45 часа).
Хаџи Димитар
Димитар Николов Асенов, попознат како Хаџи Димитар — еден од најзначајните бугарски војводи. Загинува на 28-годишна возраст, по тешка борба со османлиските сили. По повод неговата смрт Христо Ботев ја напишал истоимената песна.
Животопис
Хаџи Димитар е роден во Сливен во семејството на трговецот Никола и Маринка Асенов. Кога имал две години, тој и неговото семејство одат на поклонение во Ерусалим и оттогаш Димитар е аџија или хаџија.
Во 1862 година Хаџи Димитар излегува на Балканот и во текот на целото лето, заедно со чета, ја обиколувал планината. Во пролетта 1864 година се вклучува во четата на Стојан војвода од Сливен како знаменосец (бајрактар). Четата е од 12 душа и има за задача да го убие трновскиот грчки владика. Пред да влезат во Трново четата се распаѓа и четниците се одделуваат од војводата. Командата ја презема Хаџи Димитар, кој ги води кон Сливенскиот Балкан.
На 21 мај 1865 година во живеалиштето на Георги Раковски се формира чета, во која учествуваат, исто така, Хаџи Димитар и Стефан Караџа. На 13 јуни 1865 година четата го преминува Дунав и се упатува кон Котленскиот Балкан. Дејствува во реонот на познатото ајдучко собиралиште Агликина полјана.
Во пролетта 1866 година од Романија поминува чета од 20 души предводена од тројца војводи: Жељу војвода, Хаџи Димитар и Стефан Караџа. Доаѓа до Сливенскиот Балкан, каде што се дели на три. Дејствува до есен кога се собира и се враќа на Романија.
Во пролетта 1868 година во Романија се формира четата на Хаџи Димитар и Стефан Караџа. На 5 јули 1868 година четата го преминува Дунав со една гемија (сплав). Првата борба ја водат со турска потера од околу 1 000 души. Четата успеала да и избега на потерата и низ ноќта успеале да стигнат до Карапанова Курија во атарот на селото Горна Липница. Тука на 7 јули, четата ја води втората борба во која Османлиите имале значителни загуби, а од четата еден бил убиен и двајца биле ранети. На 8 јули се разврзала борба во близината на селото Вишовград, во месноста Долгидол. Денес таму има споменик.
На 9 јули во Канладере, во околината на Вишовград, на неколку километри на југ-југоисток од Далгидол, се разврзала крвава борба во која четата била разбиена. Стефан Караџа бил ранет и заробен. Под раководство на Хаџи Димитар останатите 58 души продолжуваат кон Балканот. Денес во месноста Канладере ("крвава река" на турски), има споменик и фонтана, посветени на загинатите четници. Месното население организира прослава на четвртата битка околу 21 јули (9 јули стар стил).
На 18 јули 1868 година во врвот Бузлуджа во Шипченска планина се разврзала последната борба на четата. Во оваа битка е тешко повреден самиот Хаџи Димитар. Бил одвлечен од тројца четници и за три деноноќија е однесен на врвот Кадрафил во Срнена средна гора, во близина на денешното село Свежен. И покрај грижата на локалните овчари, Хаџи Димитар умрел од повредите околу 29 јули/10 август 1868 година. Погребан е на истото место. 12 години подоцна, воноември 1880, коските се повторно закопани свечено во дворот на Црквата "Св.Петар и Павле" во село Свежен од Пловдивски Викарен Владиката Гервасиј Левкијски (подоцна Митрополитот Сливенскиот).
Според очевидец Христо Македонски, Хаџи Димитар е убиен на врвот Бузлуџа. Меѓутоа некои од преживеани од битката не се согласиле со таквата констатација. Познатиот деец д-р Васил Берон собирал сведоштва за Хаџи Димитар. Во своите "Археолошки и историски истражувања" (Трново, 1886 година), тој опишува една своја средба во есента 1868 година во Болград (Бесарабија, денес во Украина) со еден од преживеаните четници, родум од Котел, кој раскажува дека војводата бил "лошо повреден при Бузлуџа". Во различни моменти се смета дека во Средна Гора можеби бил погребан братот на Хаџи — Тодор, кој исто така учествувал во четата. Тоа сепак исто така не одговара на вистината, бидејќи Тодор Асенов загинува во Битката кај Дебелиот даб, Габровско.
Војводата Крсто Асенов (1877 — 1903) е внук на Хаџи Димитар.
Херцегбосански кантон
Херцегбосански кантон или Кантон 10 (хрватски: Hercegbosanska županija; српски и босански: Kanton 10, Кантон 10) — еден од десетте кантони во Босна и Херцеговина, дел од Федерација Босна и Херцеговина. Кантонот се наоѓа во западниот дел од земјата. Управникот на кантонот се наоѓа во Купрес, владиното тело во Ливно, а собранието во Томиславград. Овој кантон е еден од најпогодените за време на војната и истата има големи последици врз економскиот развој на кантонот.
Име
Хрватите во Кантонот го претпочитаат името Херцегбосански кантон, па така и локалните власти уште од самиот момент на формирање на истиот сакале така да се именува овој ентитет. Сепак, уставот на БиХ истото не го одобрил и останала работната верзија на името, Кантон 10, да се користи во официјална употреба. Хрватската верзија на името се однесува на Херцег-Босна (хрватски дел од тројната националистичка поделба на Босна и Херцеговина), и поради тоа Србите и Хрватите, а и Уставот на БиХ, сметаат дека името Херцегбосански кантон е со национален предзнак. Истиот проблем и истата постапка важи и за грбот и знамето на кантонот и поради тоа овој кантон е единствен кој сè уште нема официјален грб и знаме. Името Кантон 10 е по случаен избор, односно тој е десетти по ред при работната верзија на административната поделба на Федерацијата. Неофицијално кантонот е познат и како Ливански кантон (според главниот град) или Севернохерцеговски кантон.
Географија
Кантонот има површина од 4,934.1 км2, односно една десетина од вкупната површина на земјата.
Општини
Во кантонот се наоѓаат следните општини:Ливно, Томиславград, Купрес, Гламоч, Босанско Грахово и Дрвар.
Кнежевство Риген
Кнежевство Риген (Fürstentum Rügen) или Кнежевство Ругија (Rugia) било данско кнежевство, кое се состоело од островот Риген и блиското копно од 1168 до 1325. Било владеено од локалната династија од принцовите Вицлавиден од династијата Вицлав (Wizlawiden). Во еден дел од овој период, Риген бил дел од Светото Римско Царство.
Стефан Марковиќ (политичар)
Стефан Марковиќ (26 јули 1804 – 29 ноември 1864) бил српски политичар.
Биографија
Во 1834 година дошол да живее во Крагуевац, тогашниот главен град на Србија. Бил член на владата и секретар на кабинетот на премиерот од 1835 година; директор на канцеларијата на принцот од 28 септември 1837 година; главен секретар на Приватниот совет од 1839 година; член на советот од 1842 до 1857 година; министер за правда и министер за образование од 21 декември 1854 до 29 мај 1856 година; вршител на должноста министер за надворешни работи од 29 мај до 16 септември 1856 година; министер за правда и образование од 16 септември 1856 до 19 јуни 1857 година; и повторно министер за надворешни работи од 19 јуни 1857 година до 31 март 1858 година.
Со враќањето на власт на кнезот Милош Обреновиќ, Марковиќ, знаејќи дека неговата политичка кариера е завршена, ја напуштил земјата во 1858 година и повеќе не се вратил. Починал во Виена во 1864 година.
Марковиќ починал во Виена во 1864 година.
Награда Светозар Ќоровиќ
Наградата „Светозар Ќоровиќ“ или Ќоровиќeва награда е српска книжевна награда која се доделува секоја година на Ќоровиќовите средби на писатели на „Српската проза денес“. Ќоровиќевите средби се одржуваат во Билеќа. Истовремено во Гацко, традиционално се одржува научен собир на српски историчари на кој се доделува наградата „Владимир Ќоровиќ“. Средбите се одржуваат на Малата Госпојина (Мала Богородица) на 20 септември, а тоа е награда за најдобра прозна книга објавена на српски јазик.
Историја
Ќоровиќевите средби на писатели „Српската проза денес“ се основани во 1997 година.
Валона (област)
Областа Валона (Qarku i Vlorës) е една од 12те области во Албанија. Таа се состои од окрузите Делвина, Саранда и Валона и нејзиниот главен град е Валона. Од 1 јануари 2010 година населението на округот Валона се проценува на 211,773 жители.
Пулт
Пулт — маса со коса површина или еден вид додаток за таква маса, која главно се користи за читање и пишување.
Потекло
Зборот доаѓа од pulpitum што значи „рамка од табла“.
Опис
Пултот е во употреба за литургиски цели уште од раниот среден век. Во црквите се користи пред хорските тезги и на местата на свештенството или на креденцата за полагање на литургиските книги, особено на мисалот, а најчесто се поврзувал со седиштата (хорска говорница). Честопати служи и како молитвено столче на кое верниците клекнуваат да се молат. Предавањето е познато и како пренослив уред за проповедање на Евангелието во литургијата. Овие преносливи клупи најчесто биле направени од дрво (во готскиот период со богати резби), поретко од бронза и мермер.
Посебна форма на бирото е таканареченото биро од орел. Тоа е говорница во форма на орел, симболот на Јован Евангелист. Раширените крилја на орелот ја носат книгата. Тие биле вообичаени во романескниот и готскиот период. Тие можат да се најдат на проповедниците во Италија за време на романескниот период, како самостоен мебел направен од месинг во Рајнската област и Холандија до крајот на готскиот период.
Во секуларна употреба, говорницата обично служи како биро, пред која се работи седејќи (говорница на маса) или стоејќи (стоечка говорница). Чаша вода често е достапна за говорникот на говорницата. Денес тие обично се опремени со микрофони. Многу бироа се прилагодливи и по висина.
Различни дисплеи и прекинувачи се наредени на малку наведнат контролен панел. Се користи за контрола на техничка инсталација, на пример атомска централа.
Кроп-Штапелхолм
Кроп-Штапелхолм (Kropp-Stapelholm) — општинска заедница во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Нејзиното седиште е во Кроп. Била создадена на 1 јануари 2008 година од поранешните општински заедници Кроп и Штапелхолм. Општинската заедница Кроп-Штапелхолм се состои од следниве општини:
Костур (град)
Градот се наоѓа на брегот на Костурското Езеро во планинскиот крај на масивот на планинскиот венец на Грамошта.
Демографија
Во градот и околината денес живее помал дел на македонско население кое до Граѓанската војна во Грција (1945 - 1949) било доминантно мнозинство во градот и околината.
Општински дом (Прага)
Општински дом (Obecní dům) е градска куќа во која се наоѓа салата „Сметана“, истакнато место за концерти, во Прага. Сместена е во центарот на градот.
Историја
Во минатото тоа била Кралскиот суд палатата. Од 1383 до 1485 година кралот на Боемија живеел во зградата. По 1485 година, тоа била напуштено. Урната е во почетокот на 20 век. Изградбата на тековната зграда започнала во 1905 година. Таа е отворена во 1912 година. Зградата е проектирана од Освалд Поливка и Антонин Балшанек.
Архитектура и уметност
Зградата е во Арт Нуво архитектонски стил. Надворешноста на зградата е со декорации алегориска уметност и штуко декоратура. Над влезот има мозаик наречен „Во чест на Прага“ од Карел Шпилар. Од двете страни се наоѓаат алегориски скулптури, групи што претставуваат „Деградација на народот“ и „Воскресение на народот“ од Ладислав Шалаун. Салата Сметнана служи како концертна сала. Во зградата постои стаклена купола. Во него се сместени уметнички дела од Алфонс Муха.
Денес
Денес, зградата се користи како концертна сала, сала за симпозиуми, вклучутелно и кафулиња и ресторани. Голем дел од просториите во зградата се затворени за јавноста и се отворени само за туристички групи
Џибути на Олимписките игри
Џибути настапила на седум Летни олимписки игри. Никогаш не учествувале на Зимските олимписки игри.
1628 во книжевноста
1628 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Кирил Гравчев
Кирил Гравчев ( во ) ― македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
Филмографија
Гравчев има остварено бројни филмски улоги:
Области во Либан
Либан е поделен на 6 области („мухафази“). Областите потоа се делат на окрузи, а тие пак, на општини. Еве список на областите (со нивните административни центри во загради):
Во поново време се одобрени се уште две области, но сè уште не се воведени:
Црквиште (Пиперово)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во штипското село Пиперово. Наоѓалиштето претставува средновековна црква со некропола. На околу 5 км источно од селото, на десната страна на Лозничка Река, на мала височинка се гледаат монолитни камени плочи од гробови. Исто така има и остатоци од темели на мала црквичка со приближни димензии од 8 × 4 метри.
Битка кај Лугош
Битка кај Лугош — битка која се одвила на 21 септември 1695 година во близина на градот Лугош во источен Банат, помеѓу силите на Отоманското Царство и силите на Хабсбуршката Монархија како дел од Големата турска војна.
Позадина
До 1695 година, Отоманското Царство презело офанзива кон изгубените територии. Султанот Мустафа II наредил обновување на нападот во Трансилванија и неговата војска набргу потоа ја зазела Липова. Бранејќи го регионот Банат австрискиот фелдмаршал, Јохан Фридрих Амбросиус фон Ветерани логорувал блиску до Липова, со војска од 7.000 луѓе.
Битка
Османлиите напредувале од Липова и се судриле со христијанската војска, генералот Ветерани не бил во можност да формира спој со царската армија на Саксонија на чие чело се наоѓал Август II Силниот. Битката предизвикала големи загуби на двете страни. Филдмаршалот Ветерани бил заробен од Турците и обезглавен. Во оваа битка загинале и капетанот Страхиња и Антоније Знориќ, команданти на единиците на српската милиција во рамките на австриската војска.
Последици
Големата турска војна продолжила сè до смената на Август со Егениј Савојски како врховен командант и како последица на конечниот пораз на Отоманското Царство две години подоцна во Сента.
Темелсдорф
Темелсдорф (Tömmelsdorf) — општина во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Соседни места се Триптис, Лемниц, Мизиц, Аума-Вајдатал и Шмириц.
1627 во книжевноста
1627 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Ахенска катедрала
Катедралата се состои од неколку градби, кои биле создавани од ерата на раниот среден век до денешно време. Каролиншкиот осумаголник, порано познат и како Палатинска капела на кралската палата во Ахен, е најважниот архитектонски пример за каролиншката ренесанса. Карло Велики ја зел централната зграда и западната зграда изградена на крајот на осмиот век како јадро за неговата палата. Поставувањето на камен-темелникот било во 795 година, а градењето завршило околу 803 година. Каролиншката палатинска црква е опкружена со неколку доградби од подоцнежните времиња, вклучувајќи ја и салата за готскиот хор на исток.
Катедралата стара повеќе од 1200 години е хетерогено изградена, нејзината градба била под влијание на повеќе епохи и таа претрпела повеќе разрушувања, доградувања и била повеќепати уредувана. Функцијата на црквата се менувала многупати во текот на историјата, на почетокот била Каролиншка палатинска капела, а денес се води како епископска црква. Како место на култот на Карло, колегиумската црква од 936 до 1531 била место каде што се крунисувале римско-германските кралеви. На почетокот на 19 век оваа градба била прогласена за катедрала.
Планинско ливадарче
Планинското ливадарче е мала врапчевидна птица, која долго време беше сместена во семејството на дроздовите (Turdidae), но генетските докази ја сместија со своите роднини во фамилјата на муварчињата (Muscicapidae). Оваа птица ја има во Македонија.
Таксономија и систематизација
Засега се прифатени два слабо дефинирани подвида:
Аминта III
Аминта III —  крал на Македонија од 393/392 г.п.н.е. до 370/369 п.н.е. Бил син на Аридеј татко на Филип II, односно дедо на Александар III Македонски.
Планинско ливадарче
Опис
Планинското ливадарче е долго 11.5–13 см и тежи 13–17 грама, и е малку помало од црвеногушката. Двата пола имаат впечатливо кратки крилја. Летно време, мажјакот има црни горни делови, црна глава, портокалови грло и гради и бели стомак и задник. Исто така, има половина бел ѓердан на страните на вратот, бела дамка на крилјата и многу мала бела, а често црно-бела ознака на задниот дел од опашката. Женките имаат кафеави горни делови и глава, и немаат бел ѓердан, ниту стомак и задник, овие делови ѝ се прошарани со посветло и потемно кафеаво. Единствено бело има на крилјата, а и тоа често е портокаловобело.
Аминта III
Аминта дошол на престолот по десет години проблеми со наследството по убиството на Архелај I. Но тој имал многу непријатели во самата Македонија; во 393 п.н.е. бил истеран од страна на Аргеј II и Илирците, но следната година си го повратил кралството со помош на Тесалија.
Планинско ливадарче
Поведение
Живеалиштето на планинското ливадарче се планинските ливади и пасишта, крајбрежните дини и пределите со мали грмушки. Тие се преселници на кратки растојанија или воопшто не се преселници. Популациите од посеверните делови на опсегот зиме се селат во јужна Европа или северна Африка.
Аминта III
По заземањето на власта успеал да ги совлада внатрешните тешкотии, настанати како последица од претходните судири околу престолот и да и обезбеди внатрешна стабилност на македонската држава. Потоа се свртел против неприајтелите што ја загрозувале Македонија однадвор.
Планинско ливадарче
Поведение
Мажјакот пее со висок тон и треперливо, слично на обичното попче. Двата пола се огласуваат со кликање, како чукање камчиња.
Аминта III
Склучил договор со Спарта, кои му помагале да го ликвидира Сојузот на халкидиските градови на чело со Олинт (379 п.н.е.). Аминта III успеал да ги неутрализира и нападите на Илирите, што ја загрозувале македонската држава од запад. Со постојани борби успеал да ги одбрани македонските територии од нападите на надворешните непријатели, да го рашири македонското влијание и да ја афирмира македонската држава како централен балкански фактор. Исто така, влегол во сојуз со Јасон Ферски и предано одржувал пријателство со Атина.
Од неговата жена, Евридика II имал три сина, од кои сите подоцна станаа македонски кралеви: Александар II, Пердика III и Филип II Македонски.
Чествување
Името на овој крал го носи популарна улица центарот на Скопје, чиј пораншен назив гласел „Ленинова“.
NGC 3580
NGC 3580 — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3580 се споменува и како MCG 1-29-18, CGCG 39-75.
Откривање
Објектот е откриен на 1877 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 177°.
Други поделби
Проучување на NGC 3580 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34159. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 236; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 266. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1392.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Црвена пустина (филм)
Црвена пустина (италијански: Il deserto rosso) - италијанско-француски филм од 1964 година, во режија на Микеланџело Антониони, кој е автор и на сценариото, заедно со Тонино Гвера. Главните улоги ги толкуваат: Моника Вити, Ричард Харис, Карло Кјонети, Алдо Гроти, Валерио Бартолески, Емануела Паола Карбони, Рита Реноар итн. Ова е првиот филм на Антониони снимен во боја и Филмот постигнал голем успех кај филмската критика, освојувајќи 7 награди, од кои три на Венецијанскиот филмски фестивал, вклучувајќи го и „Златниот лав“.
Синопсис
Во близината на петрохемиска фабрика во Равена, Џулијана (ја игра Вити) се шета заедно со синот Валерио (го игра Бартолески), набљудувајќи ги работниците кои штрајкуваат. Внатре, нејзиниот сопруг, директорот на фабриката Уго (го игра Кјонети) разговара со деловниот партнер Корадо Зелер (го игра Харис), кој е во потрага по работници за работа во Патагонија. Притоа, Уго му кажува дека неодамна Џулијана преживеала сообраќајна несреќа, која кај неа предизвикала голем шок и психичко нарушување. Ноќта, Џулијана се буди видно вознемирена, а Уго не може да ја смири. Корадо ја посетува Џулијана, која го подготвува нејзиниот дуќан, иако не знае што да продава. Подоцна, таа го придружува во неговото патување во Ферара и му раскажува за нејзиниот престој во болницата по сообраќајната несреќа. Следниот викенд, Џулијана, Уго и Корадо престојуваат во една колиба, заедно со група пријатели. Кога на блискиот брод пристигнува медицинска екипа, Џулијана станува нервозна и реагира панично. Подоцна, Уго заминува на службен пат, а Џулијана открива дека Валерио не може да оди и го носи на болница, но наскоро таа открива дека тој само се преправал. Очајна, Џулијана го посетува Корадо во хотелската соба каде водат љубов, а утредента таа талка на пристаништето каде запознава странски морнар, но не може да се разбере со него. Филмот завршува така што Џулијана и Валерио шетаат крај фабриката, а Валерио забележува дека фабричките оџаци испуштаат жолт чад.
NGC 1646/3
NGC 1646/3 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1646/3 се споменува и како 2ZW 22.
Откривање
Објектот е откриен на 30 јануари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 44 м 26,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 8° 32' 7". Положбениот агол на објектот е во износ од 162°.
Станица „Палмер“
Палмерова база — американска истражувачка станица на Антарктикот која се наоѓа на Анверсовиот Остров. Таа е единствената американска станица која се наоѓа северно од Јужниот Поларник. Првичната изградба на станицата завршила во 1968 година. Станицата, како и другите американски станици на Антарктикот, е управувана од Американската антарктичка програма на Националната Научна Фондација. Базата е оддалечена од екваторот приближно колку Фербенкс, Алјаска.
Опис
Станицата е именувана по Натаниел Б. Палмер, вообичаено познат како првиот Американец што го видел Антарктикот. Максималната популација што може да ја смести станицата е 46 луѓе. Нормалниот летен контингент варира, но генерално е околу 40 луѓе. Палмер е екипиран во текот на целата година; сепак, населението се намалува на 15-20 лица за зимско одржување по завршувањето на летната истражувачка сезона. Постојат научни лаборатории сместени во зградата на Био-Лаб (на сликата), другата главна зграда е ГСР (Гаража, складиште и рекреација). На нејзиното мрежно место се достапни слики од веб- камери од станицата и колонија на пингвини на блискиот Торгерсенов Остров.
„Стариот Палмер“ се наоѓал околу една милја северозападно во непосредна близина на местото на Британското антарктичко истражување, познато како „База Н“, изградено во средината на педесеттите. Денешната се наоѓа на Амслеровиот Остров. „Стариот Палмер“ бил изграден околу 1965 година и служел како основа за оние што го граделе „Новиот Палмер“, кој бил отворен во 1968 година. „Стариот Палмер“ бил назначен како итно прибежиште за новата станица во случај на катастрофа, иако оваа согледана потреба исчезнала со текот на времето. „Стариот Палмер“ бил демонтиран и отстранет од Антарктикот како дел од напорите за чистење на животната средина на Националната Научна Фондација во раните 1990-ти.
Наука
Станицата Палмер се наоѓа на 64,77°S, 64,05°W. Поголемиот дел од научните истражувања спроведени на станицата Палмер се вртат околу морската биологија. Станицата, исто така, располага со опрема за мониторинг преку целата година за глобалните сеизмички, атмосферски и UV- мониторинг мрежи, како и место за проучување на хелиофизиката. Палмер, исто така, е домаќин на радио приемник кој ги проучува молњите над западната хемисфера.
Други истражувања се спроведени од истражувачките бродови (Р/В) ''Лоренс М. Гулд и Натаниел Б. Палмер''. Научните крстарења покриваат физичка океанографија, морска геологија и морска биологија. Бродот, исто така, носи теренски групи на места низ Антарктичкиот Полуостров за да проучива глациологија, геологија и палеонтологија.
Во 2005 година, истражувачки тим од океанографската институција Вудс Хол и Универзитетот во Јужен Мисисипи го мапирале блиското океанско дно.
Клима
Станицата се снабдува од бродот ''Лоренс М. Гулд'', брод зајакнат со мраз што прави рутински научно-истражувачки крстарења низ полуостровот. Натаниел Б. Палмер, другиот истражувачки брод на Антарктичката Програма на Соединетите Американски Држави, исто така, остварува пристанишни повици до станицата Палмер, бидејќи е премногу плитко за Палмер да се закотви на станицата. Двата брода се екипирани и изнајмени од Edison-Chouest Offshore.
Херо Инлет е именуван е именуван според истоимениот брод, дрвен брод од 125 стапки, изграден за истражување и снабдување на станицата Палмер од пристаништата во Аргентина и Чиле. Бродот бил во сопственост на Националната Научна Фондација и изграден во 1968 година од бродоградилиштето Харви Гамаџ во Мејн. Станицата Палмер се наоѓа на точката Гамаџ, именувана по бродоградителот.
По долгогодишна служба, Херо Инлет бил пензиониран во 1984 година и заменет со R/V Polar Duke, поголем и помодерен брод зајакнат со мраз. Тој пак бил во 1997 г.
Нема рутински воздушен пристап до Палмер. Со текот на годините, мали авиони опремени со скии повремено слетувале на ледникот источно од станицата.
Во популарната култура
Јапонскиот филм Fukkatsu no hi (Ден на воскресението/вирус) од 1980 година се врти околу станицата Палмер како место за собирање на последните преживеани на човештвото од смртоносниот вирус. Во филмот глуми Џорџ Кенеди како адмирал Конвеј, командантот на станицата и го прикажува Глен Форд како претседател на САД. Голем дел од снимката за филмот е снимена во близина на станицата Палмер, иако ниедна всушност не е снимена во станицата. Иако вистинската станица може да прими помалку од 50 луѓе, станицата прикажана во филмот имала неколку стотици.
Еднонасочна струја
Еднонасочната струја — физичка појава на проток на електричен полнеж од повисок кон понизок потенцијал и со непроменлива насока. Ова обично се случува во спроводници, но електричниот полнеж исто така може да тече низ полупроводници, изолатори и дури и во вакуум како електронски или јонски млаз. За разлика од наизменичната струја, полнежот кај еднонасочната струја тече во иста насока.
Дефиниции
Во електротехниката, терминот еднонасочна струја обично е синоним за константна струја. На пример, напонот на краевите на еднонасочен напонски извор е константен без разлика на промената на отпорноста на потрошувачот со кој се оптоварува изворот. Таквата еднонасочна струја има константен напон, но струјата може да варира во согласност со Омовиот закон. Можно е потрошувачот да се приклучи на константен струен извор, во кој случај струјата низ отпорникот ќе биде непроменлива без разлика на можната промена на отпорноста на потрошувачот, што од друга страна предизвикува промена на напонот. Во идеална ситуација, кога непроменлив отпорник ќе се поврзе со константен извор (напонски или струен) струјата која тече низ него и напонот на неговите краеви се временски непроменливи.
Поимот на еднонасочна струја понекогаш се врзува со поимот на непроменлив поларитет. Со оваа дефиниција, напонот на еднонасочната струја може да се менува во текот на времето но секогаш едниот крај е на попозитивен потенцијал од другиот и може да падне на нула, но не смее да го смени поларитетот. Таков е на пример необработениот напон на излезот од исправувач или флуктуирачкиот звучен сигнал на телефонската линија.
Може да се докаже дека сложените периодични бранови облици на струјата и напонот во линеарна средина може да се разложат со Фуријеова трансформација на сума од еднонасочна компонента и компонента која е синусоидна (простопериодична) временски променлива струја. Средната вредност на временски променливата компонента е нула.
Некои облици на еднонасочната струја (како оние кои ги дава регулаторот на напон) скоро да немаат варијации во напонот, но можеби уште имаат варијации во излезната моќност и струјата.
Хемиски извори
Хемиските извори биле првите генератори кои во подолг временски интервал можеле да произведуваат електрична струја. Италијанецот Лујџи Галвани, професор по анатомија, забележал дека нозете на мртва жаба се грчат кога ги споил со две парчиња различен материјал. Алесандро Волта, професор по физика, бил убеден дека причината за грчењето треба да се бара во електричната струја која ја произведуваат тие метали. После многу експерименти, тој во 1800 година го открил Волтиниот столб. Волта натрупал плочки од бакар и железо едни на други, а меѓу нив ставил хартиени влошки претходно наквасени во солена вода. Тоа произвело струја и било првата батерија.
Постојат десетина вида хемиски извори кои меѓусебно се разликуваат по употребените метални електроди и електролити, а со тоа и по своите електрично особини. Хемиските извори се делат на примарни и секундарни. Примарните извори може да се употребат само еднаш, додека секундарните извори може да се полнат со пропуштање на еднонасочна струја во спротивна насока. Пошто овие ваквите извори имаат способност да акумулираат енергија, тие го добиле името акумулатори. Сите хемиски извори имаат заедничка особина дека ако низ нив постои струја како последица на нивната електромоторна сила (или во случај на секундарни извори како последица на надворешен приклучен напон кој делува спротивна на ЕМС), задолжително доаѓа до хемиски промени на електролитот или на електродите. Во многу случаи доаѓа до издвојување на некој гас (на пример, водород) на едната од електродите. Покрај другите ефекти, меурчињата гас образуваат околу диодата изолациски слој, заради што струјата низ изворот постепено слабее и на крајот целосно ја снемува.
Денес од примарните извори најмногу се користат цинк-јаглеродните и алкалните батерии. Оловните и челичните акумулатори се применуваат кај автомобилите, а никел-кадмиумските и литиум-јонските се користат во мобилните телефони.
Електромагнетски извори
Во овие извори спаѓаат електричните генератори на еднонасочна струја. По пат на електромагнетна индукција, се произведува наизменичен напон во роторот (арматурата) и преку комутатор се претвора во еднонасочен напон за понатамошна употреба.
Електростатички извори
Кондензаторите со разни облици во кои е складирана енергија може да послужат како краткотрајни извори на еднонасочна струја. Кај поголемите капацитети и напони, енергијата на празнење може да биде непријатна или дури смртоносна.
Примени
Инсталациите на еднонасочна струја обично имаат поинакви видови на приклучници (штекери), склопки и инсталациски прибор од оние кои се користат за наизменична струја, најмногу заради тоа што се користат за низок напон. Обично кај еднонасочната струја е важно да не се промени поларитетот освен ако уредот има исправувачки мост за да го исправи ова (најголем број на уреди кои користат батерии ја немаат вградено оваа можност).
Пренос на електрична енергија со еднонасочна струја со висок напон се користи за пренос на енергија на големи далечини и за подморски кабли, со напони од неколку kV до MV.
Еднонасочната струја често се сретнува во уредите кои користат ниски напони, особено таму каде истите се напојуваат од батерии или сончеви ќелии со оглед дека тие можат да произведуваат само еднонасочна струја. Поголемиот број уреди со сопствено напојување користи еднонасочна струја, иако примарно користат уреди за производство на наизменична струја (алтернатори) која потоа со исправувачи ја менуваат во еднонасочна. Повеќето електронски кола бараат еднонасочно напојување.
Фиксните телефони во ЈКТМ се напојуваат со еднонасочен напон од централите или оддалечените степени преку претплатничките усучени бакарни парици. Напонот вообичаено е -48V или -60V. Негативен поларитет се постигнува со заземјување на позитивниот крај на напојниот систем и батеријата.
Сметачите се приклучуваат на стандардни приклучоци (наизменичен напон) од 220V, но истите се опремени со исправувачка единица која генерира еднонасочни напони од +3,3V, +5V, +12V, -5V, -12V, кои потоа се разведуваат до поединечните делови на сметачот.
Услар
Услар (Uslar) — град во јужниот дел на сојузната покраина Долна Саксонија, Германија, во југозападниот дел на округот Нортхајм. Сместен е на јужниот дел на шумското подрачје Золинг, кое претставува дел од Везерското Средногорје.
Услар се наоѓа на германскиот Пат на фахверкот.
Историја
Услар бил првпат споменат во 1006/1007 година. Во втората половина на век, велфската династија започнала да владее со градот, што траело до  век.
Во 1599 година бил изграден замокот Фројдентал, кој бил запален во 1612 година. Во 1819 година, големи делови од градот биле запалени.
Географија
Услар се наоѓа близу границите со Хесен и Северна Рајна-Вестфалија. Од Хановер е оддалечен 110 километри на север.
Градски единици
Градот Услар е поделен на 19 градски единици: Алберсхаузен, Алерсхаузен, Болензен, Делихаузен, Динкелхаузен, Ешерхаузен, Фирстенхаген, Гирсвалде, Камерборн, Офензен, Шларпе, Шенхаген, Шенинген, Золинген, Услар, Фале, Ферлихаузен, Фолприхаузен и Винзен.
Сообраќај
До Услар може да се стигне преку покраинскиот пат Л554 од Гетинген. Низ Услар поминува сојузниот пат Б241 во насока на Беферунген до Нортхајм. Најблиски автопати се А7 и А44.
Најблизок меѓународен аеродром е Хановер, додека други помали аеродроми се Падерборн-Липштат и Касел.
Во близина на градот се наоѓа мал рекреативно леталиште, водено од локалниот клуб.
Услар е поврзан со железница преку градот Нортхајм.
Стопанство
Индустријата во Услар се заснова на природните ресурси како дрво, песок и вода.
Во век, индустријата за мебел на Услар била светски позната со над 2000 вработени во 1950-тите години. Денес, само туризмот е важна гранка во градот.
Постои и приватна пиварница, која произведува пиво на семејството Бергброј.
Меѓународни односи
Услар е збратимен со следниве градови:
Никола Николиќ (револуционер)
Животопис
Како гимназијалец во Тузла, заедно со школскиот пријател Младен Стојановиќ, се приклучил на Тајна ученичката организација, која била дел од Млада Босна. По Сараевскиот атентат, сите членови на оваа организација биле уапсени, а во септември 1915 година бил осуден на затвор во помала временск период. Во есен 1917 година бил пуштен од затвор поради општа амнестија и веднаш бил упатен на Руски фронт.
По Окупациитена на Југославија во Втора светска војнаи прогласување на усташката Независна Држава Хрватска, наставил со работата во болници во фашистичкиот Загреба, одржувајќи ги врските со Народноослободителното движење (НОП) и испраќајќи лекови и санитетски материјал на партизаните. Во јули 1942 година бил ухапсен од сѕтана наусташи и притворен во логорот Јасеновац. Во февруари 1943 година, со уште четворица затвореници бил разменет за Германци кои ги заробиле партизаните.
По заминување во партизани, обавувал должности — како члан на Санитетскиот одсек на Врховен штаб на НОВ и ПОЈ и шеф на Медицинското одделение на НОВ и ПОЈ во Италија. Бил член на војна мисија во Велика Британија и главен ополномоштеник на Врховниот штаб за прашањата на Црвениот крст. Во југословенското претставништво во Швајцарија организирал изложба за злочини од времето на војната.
По завршувањето на војната бил секретар за заштита на здравје на Федеративна Народна Република Југославија и редовен професор на Медицинскиот факултет во Сараево. За време на комфликтот на Југославија и Совиетскиот Сојуз, бил уапсен заради поддршка на Резолуолуцијата на Информбирото и бил притворен на Голиот оток.