cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Будизам
Методите што ги користи будизмот за постигнување на самсарата се: етичка прилагоденост, култивација на мудрост, тренирање на мозокот преку учење и медитација, несебично однесување, одрекување од светските работи, побожни обреди и во некои гранки на религијата, разбудување на свети суштества за да им помогнат на луѓето во достигнување на Нирвана.
Будист е човек што пребегнува во Трите Накити: Буда, оној кој е разбуден, Дарма, учењето и Санга, будистичкото општество.
Будизмот се проширил преку две главни гранки: Теравада, што се проширил кон југ и исток од неговото место на создавање и денес се проширило во Југоисточна Азија, и Махајана, кој најпрво се проширил кон запад од местото на создавање потоа северно и источно во Источна Азија. Подоцна, двете гранки се прошириле кон Европа и Америка.
Будистичките училишта не се согласуваат при интерпретација на Гаутама Буда. Некои клучни текстови, познати како никаи или агами, се зачувани од двете гранки на будизмот. Некои од материјалите се зачувани од страна на тибетскиот будизам. Овие текстови се центар на Теравада, но се ретко користени во Махајаната. Најзначајните Махајана натписи се Сутрите на Махајана. Зачетоците на некои дефинирани Махајана идеи се во агамите.
Покрај тоа што најчесто будизмот е сметан за религија, некои научници не ја вметнуваат во таа категорија, или пак според други будизмот е фамилија на религии. Исто така има и научници што тврдат дека будизмот нема дадено јасен став за својот статус.
Распространетост
Будизмот е четврта најголема религија по христијанството, исламот и хиндуизмот. Таа е застапена во следниве држави:
Извор
Статистиката се внесува со консултирање на https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/index.html
Наводи
__ИНДЕКС__
Полициски филм
Полициски филм, исто така познат како италијански полициски филм, бил популарен италијански филмски жанр помеѓу 1960-тите и раните 1980-ти, достигнувајќи го својот врв во средината на 1970-тите. Темите генерално се засновале на полициски истраги, честопати инспирирани од вестите за црна хроника од тој период кои служеле како појдовна точка на приказните, што понатаму се обработувале од критички или демаголошки аспект.
Историја
Потеклото на полициските филмови често се поврзува со детективските приказни. Прв од низата полициски филмови е Corte d'Assise во режија на Гуидо Брињоне. Се работи за драма во судница, главните улоги ги толкуваат Елио Штајнер и Лаја Франка. Тоа е воедно и вториот италијански звучен филм дистрибуиран во кино салите во јануари 1931 година (прв бил филм La canzone dell'amore).
Но, како најпопуларен се издвојува Svegliati e uccidi (1966), во режија на Карло Лицани со Роберт Хофман во улога на миланскиот криминалец Лучијано Лутринг. Други филмови кои датираат од почетоците на новиот жанр се: Banditi a Milano (1968), исто така во режија на Лицани со Томас Милијан во улога на наполитанскиот комесар и Џан Марија Волонте во улога на торинскиот криминалец Пјетро Кавалеро, La polizia ringrazia на Стефано Ванцина (познат како Стено) од 1972 година, со Енрико Марија Салерно, инспириран од приказната за државниот удар во Боргезе (Golpe Borghese), но пред сè познат е филмот La polizia incrimina, la legge assolve режиран од Енцо Г. Кастелари во 1973 година со Франко Неро во главната улога, кој го дефинираше жанрот. Полицискиот филм постигнал голем успех меѓу публиката (како италијанска, така и интернационална) сè до 1981 година, кога речиси целосно престана снимањето на вакви филмови.
Типични одлики
Италијанскиот полициски филм е тесно поврзан со американските полициски филмови од тој период, во кои главните теми биле бескомпромисните службеници, честопати насилни и припадници на деградирано општество, како: Serpico во улога на Ал Пачино, инспекторот Калаган, филмови во режија на Клинт Ествуд, поручник Булит во улога на Стив Меквин, поручникот Паркер во режија на Џон Вејн и Попај, полицаецот од The French Connection, во улога на Џин Хакман. Во Италија жанрот ја достигнал својата кулминација со фигурата на комесарот Бети, во улога на Маурицио Мерли, од истоимената трилогија Commissario Betti.
Полицискиот филм го отсликувал италијанското градско општество обработувајќи проблематики актуелни од тој период, како: организиран криминал, трговија со оружје, проституција, тероризам, трговија и конзумирање на дрога, киднапирања, критика на судскиот систем, многу теми и до ден денес присутни.
Протагонисти на полициските филмови се речиси секогаш полициски комесари со уникатни одлики: неразбрани од нивните претпоставени, некогаш анархисти, но во суштина искрени, великодуши и целосно посветени во борбата за правда. По својата природа секогаш се стремат да ги постигнат дадените цели, користејќи ги истите методи, гледајќи на работите од аспект на криминалците и терористите, нивните антагонисти кои ја крвареа Италија во тој период. Не се дефинираат како моралисти, често прават разлика меѓу оној што краде за да преживее (до мера и да го толерираат) и оној што намерно им наштетува на другите.
Поретко, главните ликови се обичните граѓани кои откако биле жртви на некоја криминална епизода (грабежи, тепања, киднапирања, убиства на најблиски) и од прва рака ја искусиле неефикасноста на италијанскиот правен систем, па одлучиле самите да ја бараат правдата и станале еден вид одмаздници. Понекогаш се служат со криминални методи, па затоа трпат казни на силите на редот. Ова е тема во филмовите: Il cittadino si ribella, Il giustiziere sfida la città и L'uomo della strada fa giustizia.
Комичниот полициски филм се смета како поджанр на овој вид. Славата ја стекнал со римскиот комесар Нико Гиралди наречен Нико Ер Пирата од 1976, како идеја од Бруно Корбучи и Марио Амендола, во улога на Томас Милијан и синхронизиран од Ферначо Амендола. Серијалот на комесарот Гиралди е различен од добриот криминалец Серџо Мараци наречен Ер Монеца, исто така Римјанин и во улога на Томас Милијан, синхронизиран од Феручо Амендола, филм кој и покрај комичните сцени се вбројува меѓу драмските полициски филмови.
Комичниот полициски филм добива и наполетанска вена со комесарот Рицо наречен Пиедоне во улога на Бад Спенсер.
Иако Trilogia del milieu, во режија на Фернандо ди Лео често се смета за полициски филм (во која протагонистите се криминалци), но според одликите се доближува до ноар и трилер филмовите.
Разлики со други жанрови
Разликата во стилот помеѓу полициски филм и полицискиот ноар е склоноста кон акцијата и насилството, кои се доста изразени и експлицитни. Насловот речиси секогаш се однесува на полицајците и нивната желба за одмазда, наместо на истрагите и победата на законот над деликвенцијата.
Полициските филмови се сметаат и за поджанр на: ноар, хорор (доближувајќи се и до сплатер жанрот, популарен во Италија во средината на шеесетите благодарение на режисери како: Дарио Арџенто, Марио Бава и Лучо Фулчи) како и на италијанскиот вестерн. Блискоста со италијанскиот вестерн се должи во претставувањето на Дивиот Запад, топос во италијанските филмови од тој период.
Критички прием
Во главно, италијанските критичари не го сакале овој жанр, честопати филмовите биле осудувани дека пренесуваат реакционерни пораки на фашизам, на политички квалунквизам, дека упатуваат критики на правниот систем и дека претставуваат апологија на насилството и обвинувањата. Статиите биле често маргинални и секогаш омаловажувани, а често ги критикувале авторите дека прикажувале приказни и ликови слични на самите нив.
Од средината на деведесеттите, благодарение на жанровските списанија како што се: Nocturno и Cine 70, овој вид филмови беше повторно оценет: меѓу неговите поддржувачи, режисерот Квентин Тарантино постојано повторуваше дека ги цени режисерите, како и жанрот сам по себе.
Протагонисти на жанрот
Најпознати актери од овој жанр се: Марио Адорф, Марсел Боцуфи, Клаудио Касинели, Џо Далесандро, Франко Гаспари, Џулијано Гема, Ричард Харисон, Џорџ Хилтон, Реј Лавлок, Леонард Ман, Лук Меренда, Маурицио Мерли, Томас Милијан, Франко Неро, Марк Порел, Иван Расимов, Антонио Сабато, Енрико Марија Салерно, Џон Саксон, Хенри Силва и Фабио Тести.
Од актерките се издвојуваат: Барбара Буше, Флоринда Болкан, Агостина Бели, Лаура Бели, Мартине Брочард, Силвија Дионизио, Олга Карлатос и Лучана Палуци.
Меѓу најактивните режисери во жанрот се: Енцо Г. Кастелари, Умберто Ленци, Стелвио Маси, Фернандо ди Лео, Бруно Корбучи, Масимо Даламано, Дамијано Дамјани, Серџо Мартино и Дучо Тесари.
Бодензе (Гетинген)
Бодензе (Bodensee) — општина во округот Гетинген, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Американска граѓанска војна
Граѓанската војна за отцепување во Соединетите Држави е внатрешен воен немир во САД во периодот од 1861 до 1865 година. Војната се водела помеѓу две завојувани странки: „Унијата“ (САД), попозната како север, и Конфедеративните членки на Америка, попозната како југ. Со југот владеел Џеферсон Дејвис, а негов помошник бил Роберт Ли, а со северот Абрахам Линколн. Северот владеел со слободните територии и во северот се залагале да не постои расна дискриминација и да се укине ропството на југот.
Во земјите од северот било развиено индустриското производство, особено производството на челик. Во северот малубројното црно население било еднакво третирано како и белото население.
За разлика од северот, во земјите на југот поразвиено било земјоделското производство, а на плантажите работело исклучиво црното население коешто било третирано како добиток и сопственост на стопанот.
Абрахам Линколн, којшто бил од Републиканската партија на САД победил на изборите во 1860 година со што станал претседател на САД, но тоа предизвикало огромен гнев кај државите од југот, а со доделувањето на Канзас и Небраска на северот и договорот за укинување на ропството во уште седум сојузни држави тоа било отфрлено, а денот 12 април 1861 година се смета за почеток на граѓанската војна во САД.
Уште во 1861 година е спроведен планот Анаконда, а познати се и офанзивите под имињата Источен театар и Западен театар. За крај на војната се смета 9 април 1865, а војната завршила со победа на северот и со дефинитивно укинување на ропството. Во војната загинале околу 620.000 луѓе, а околу 415.000 биле повредени.
Најпознати битки во раѓанската војна биле:
Причини за отцепувањето
Причините за граѓанската војна биле комплексни и контроверзни уште пред да започне војната. Проблемот бил далеку покомплициран од историските ревизионисти кои се обиделе да ја подобрат сликата на југот со намалување на улогата на ропството. Ропството бил централен извор на ескалација на политичката тензија во 1850 година. Републиканската партија била одлучна да спречи какво било ширење на ропството и на многу други јужни водачи им се заканувало отцепување доколку кандидатот од републиканската партија, Линколн не победел на изборите во 1860 година. Со проследената победа на Линколн, многу белци на југот сметале дека разединувањето била нивна единствена опција. Иако сите од југот не се бореле за да го зачувааат ропството, повеќето службеници и повисоките од третиот ранг и делот од војската на Ли имале блиски семејни врски со ропството. Кај северот за разлика од југот главна мотивација им било да се зачува унијата и да не се укине ропството. Абрахам Линколн доследно ја зачувал унијата како главна цел на војната, иако го забележал зголемувањето на ропството како клучно прашање а тоа е крајната дополнителна цел. Одлуката на Линколн да ја издаде прокламацијата за еманципација ги налутила и мировните демократи ("Copperheads") и воените демократи ,но полни со енергија повеќето републиканци. Со предупредување дека слободните црнци ќе го покријат северот, демократите се здобиле со придобивки на изборите во 1862 година но не презеле контрола врз конгресот. Спротивното аргументирање на републиканците дека ропството била потпора на непријателот која добила поддршка со падот на демократите на изборите во 1863 година во Охајо кога се обиделе да ја разбудат анти-расистичката сентименталност.
Регионализам
Регионализмот се однесува на различните економии, социјални структури, обичаи и политички вредности на северот и југот. Постепено се зголемувале помеѓу 1800 и 1860 година кадешто северот го поништил ропството, се индустријализирал, урбанизирал и изградил успешни фарми додека во длабочините на југот се концетрирале на плантажите на земјоделството засновани од ропските работнички групи со мала поддршка и со фармите за сиромашните од белата раса. Југот се прошилил со богато нови земји на југозападот (од Алабама до Тексас). Сепак ропството се намалило во граничните земји и речиси можело да опстане во градовите и индустриските области (исчезнувало во градовите како Балтимор, Луисвил и Св.Луис) со тоа југот била рурална и неиндустриска област. Од друга страна пак додека барањата за памук растеле цената на робовите растела. Историчарите дебатирале и за економските разлики помеѓу североисточниот индустриски дел и јужниот земјоделски дел кои потпомогнале да се предизвика војната. Повеќето историчари сега не се согласуваат со економскиот детерминизам на историчарот Чарлс Биард во 1920-тите и ги вреднувале северните и јужните економии како комплетни. Стравот од револт на робовите и пропагандата на аболиционистите југот го прифатила со спротивставени ставови аболиционизмот. Јужњаците изразиле незадоволство за промените на северот коишто страдале од новите политички идеологии, додека пак јужњаците ги продолжиле вистински историските вредности на републиканците од основачите (многу од нив поседувале робови, вклучувајќи го Вашингтон, Џеферсон и Медисон). Линколн рекол дека републиканците ја следеле традицијата на основачите на организацијата (влучувајќи ги одредбите на северозападот и компромисот Мисури) за спречување на проширувањето на ропството. Проблемот за прифаќање на ропството ( во образложението за одбивање на од редовите на робовладетели и мисионери) ги поделила најголемите препознатливи религии (методистите, баптистите и презвитерјанските цркви) во одделни северни и јужни деноминации. Индустријализацијата значела преселување на седум од осум европски имигранти на северот. Движењето на двојно повеќе белци напуштајќи го југот за северот, како обратен процес наменет за јужно агресивно-одбранбениот политички однос.
Државни права
Сите се согласиле дека државите имаат одредени права - но дали овие права граѓанинот ќе ги задржи кога ќе ја напушти државата? Јужната позиција стоела зад тоа дека секој граѓанин од секоја држава имал право да ја понесе робосопственоста секаде во САД и да не ја напушти, исклучително можеле да ги однесат секаде и тие би станале нивни робови. Северот го одбил ова право бидејќи би се извршело злоупотреба на правото за слобододна држава на нелегално ропство со нејзините особености. Републиканците извршиле крај на робувањето и биле меѓу оние спротивставувачи на давање какво било право на робовите во слободните држави и територии. Одлуката на Дред Скот на највисокиот врховен суд во 1857 година го поддржал случајот на јужните територии, што го разлутиле северот. Второ југот тврдел дека секоја држава има право за одделување- напуштајќи ја унијата- во било кое време кадешто уставот бил ,,соодветен” или спогодбен помеѓу државите. Северот (вклучувајќи го претседателот Бученен) го одбила ова верување како спротивставено на волјата на основачите кои ја правеле ,,непроменлива Унија”. Историчарот Џејмс М.Ф. пишува во врска со државните права и другите неропствени права: додека една или повеќе од објаснувањата стануваат славни кај синовите на конфедеративните стручњаци и другите јужни наследни групи, неколку историчари професионалци се претплатуваат кај нив. Од сите овие објаснувања државните права се можеби најслабите. Се пропушта поставувањето на прашањето за која цел се државните права? Државните права или обединување било повеќе средство отколку крај алатка за постигнување одредена цел отколку принцип.
Заштитност
Историски, јужните робовладетелски држави заради работничката класа и нивната мала вредност имала мала потреба од механизација и го поддржала правото за продажба на памук и откуп на производствени добра од секоја нација. Северните држави коишто малку инвестирале во нивното само постоечко производство кое не можеле да ги заврши целосните исполнувања на индустријата во Европа со понуда на виско цени на памукот извезен од југот и ниски цени на увозните производи за возврат. Од оваа причина интересите на северот за призводство ги поддржал тарифите и заштитноста додека јужните засадувачи барале слободна размена на добрата. Демократите контролирани од јужњаците на конгресот ги воведиле законските тарифи во 1830-тите, 1840-тите и 1850-тите кадешто го задржале намалувањето на стапката така што во 1857 стапката била најниска пред 1816 година. Југот не се бунел но ниските стапки ги разлутиле северните индустријалци и работниците на фабриката особено во Пенсилванија, кадешто се барало заштита за нивната растечка железна индустрија. Поддржувачите и републиканците се побуниле бидејќи тие сакале високи тарифи за да го стимулираат растењето на индустријата и републиканците отповикале за зголемување на тарифите на изборите во 1860 година. Зголемувањата конечно влегле во сила во 1861 година откако северот се помирил со нивното место на конгресот. Историчарите го образложиле проблемот на тарифите во 1920-тите, но пред 1950-тите ги намалиле забележувајќи дека на северот во периодот од 1860-61 годона не им било од голема важност. Во некои документи за одделување се спомнува проблемот на тарифата но не приближно толку често како што се спомнува зачувувањето на ропството.
Моќта на робовите и слободната обработлива земја
Антиропските сили на северот ја сметале ,,Моќта на робовите” како директна закана на републиканските вредности. Тие се спротивстале на тоа затоа што богатите робовладетели ќе ја искористат политичката моќ за да превемат контрола врз претседателството, конгресот и високиот врховен суд предизвикувајќи штета на правата на граѓаните од северот. ,,Слободна обработлива земја” било барање на северот кадешто со отворањето на новите земји на западот кои ќе бидат достапни за слободните фармери и нема да бидат откупени од богатите робовладетели кои би ја купиле најдобрата земја и би ја работеле робовите присилувајќи ги фармерите од белата раса на ограниченост на земјите. Тоа биле основите на партијата за слободна обработлива земја во 1848 година и главна тема на републиканската партија. Слободните обработувачи на земја и републиканците побарале земјосопственичко право која ќе им даде власничка земја на населениците; поразени од југот кој се плашеле дека ќе привлечат нови имигранти од западна Европа и сиромашни од белата раса на југот.
Националните избори
Почетокот на Американската револуција и забрзувањето по војната во 1812 година, се зголемил народот на САД како важен пример за светот на Народна Република за политичка слобода и лични права. Претходните регионални движења за независност, како грчкиот револт во Отоманското Царство , поделбата и прераспределба во латинско американската политичка мапа и бринатско-францускиот кримски триумф доведувајќи интерес за прецртување на Европа со културните разлики, сите заедно да создадат време на пресврти и неизвесност околу основите на националната држава. Во светот на 19 век само-создадените Американци, зголемувањето на просперитет , населението и проширувањето на запад , ,,слобода” може да значи лична слобода или сопствени права. Неразрешената разлика ќе предизвика неуспех во нејзините политички институции, а потоа и во граѓанскиот живот заедно.
Национализам и чест
Национализмот бил моќна сила во почетокот на 19 век, со познатите портпароли како Ендрју Џексон и Даниел Вебстер. Додека речиси сите од северот ја поддржале Унијата, јужњаците беа поделени меѓу оние лојални на цела Соединета Американска Држава ( наречена ,,унионистите”) и оние лојални првенствено на јужниот регион, а потоа на конфедерацијата. К. Ван Вудворд им изјавил на втората група ,, Големо робовладетелско општество … кое се зголемувало и чудесно се пренесувало во срцето на темелната буржоазија и делумно пуританска Република. Таа се откажала од нејзиното буржоаско потекло и елаборирана и болно рационализирана во своите институционални, правни, метафизички и религиозни одбрани.... Кога дошла кризата таа одбрала да се бори. Тоа се покажало како смртна борба на општеството, која се довела во уништување. Сфатените навреди од јужната колективна чест ја вклучила огромната популарност на чичко Том Кебин (1852 година) и акциите на аболиционистот Џон Браун во обидот да се поттикне бунт на робовите во 1859 година. Додека јужњаците се движеле кон јужниот национализам, предводниците од северот настанувале сè повеќе национално ориентирани и отфрлиле каква било идеја за разделување на Унијата. Републиканската национална изборна платформа во 1860 година предупредила дека републиканците го сметале разделувањето на Унијата како предавство и не би го толерирале ; ,,Ги осудуваме тие закани за раделување на Унијата... како и негирањето слободните принципи на слободна влада и како отворено размислено предавство, коешто е постојана должност на обесправените луѓе стро да се укорат и засекогаш да замолчат“ Југот ги игнорирал предупредувањата : јужњаците не сфаќаат колку северот ќе се бори фанатично за да ја задржат заедно Унијата.
Изборот на Линколн
Изборот на Линколн во ноември 1860 била последната причина за отцепување. Напорите за компромис, вклучувајќи го и " амандманот Корвин" и " Критенденскиот компромис", не успеал.. Јужните водачи стравувале дека Линколн ќе го запре проширувањето на ропството и ќе го стави во состојба кон исчезнување. Ропските држави, кои веќе станувале малцинство во Претставничкиот дом, сега се соочувале со иднината, како ипреплетено малцинство во Сенатот и Изборниот колеџ против сè помоќниот север. Пред Линколн да ја преземе функцијата во март во 1861 година, седум ропски држави го потврдиле нивното отцепување и се приклучиле кон формирање Конфедерација.
Бик (кована пара од 2018 година)
Бик — кована пара за колекционерски цели издадена од страна на Народната банка на Република Македонија во 2018 година.
Лице
На лицето, во средишниот дел на монетата се прикажани четири атласа кои го држат небото и круг со симболите на сите хороскопски знаци. На вметнато кобалтно стакленце е претставена слика на северното небо со ѕвездата Северница во средината, опкружена со соѕвездието Бик. Во долниот дел е претставен цртеж на Сончевиот Систем. Во позадината е прикажан дел од картата на небото. Во долниот дел од лицето на парата е прикажан Грбот на Република Македонија и годината на издавање на монетата - „2018“. Исто така, прикажани се и натписите на македонски јазик: „Република Македонија“ и „100 денари“.
Опачина
Во горниот дел од опачината е претставена слика на бик од ѕвездениот атлас „Firmamentum Sobiescianum“, создаден од страна на Јоханес Хевелиј на крајот од 17 век. Сликата на бикот и неговото соѕвездие се претставени и на вметнато кобалтно стакленце. Во горниот дел исто така е претставен симболот на хороскопскиот знак Бик. Во долниот дел е претставена глава на златен бик врз цртеж на кој е претставен Сончевиот Систем. На десната страна е прикажано латинското име на хороскопскиот знак – „TAURUS“, а на левата страна ознаката „Ag925“.
Список на државни водачи во 1735 година
Ова е список на државни водачи во 735 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Бузау (округ)
Бузау (Judeţul Buzău) е округ во Романија, сместен во средишниот дел на земјата. Главен град на округот е градот Бузау, а значаен е и градот Рамнику Сарат.
Местоположба
Округот Бузау е копнен округ во Романија. Окружен е:
Релјеф
Округот се наоѓа во Влашка, поточно во нејзината јужна област Мунтенија. Во округот рече реката Бузау, по кого округот го добил името. Во северната третина, округот се одликува со планински релјеф, каде што се простираат Карпатите. Средишниот дел е богато и плодно подрачје, коешто е густо населено и кон југ постепено преоѓа во Влашката низина.
Демографија
Округот спаѓа во групата на окрузи во Романија во кои претежно живее романско население. Според пописот во Романија во 2002 година, Романците сочинуваат 98% од населението во округот, а од останатите најбројни се Ромите.
Крзно
Крзно е збир телесни влакна на нечовечки цицачи. Тоа игра улога на заштитна „облека“ за животните; крзното може да се состои од кратки долни влакна, долги горни влакна и, во некои случаи, средни влакна. Сите цицачи немаат крзно. Крзното се користи заради неговата практична (облека), декоративна и престижна вредност. Освен природните, постојат и имитации на крзна (вештачко крзно) кои се далеку поевтини.
NGC 279
NGC 279 — леќеста галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 279 се споменува и како UGC 532, MCG 0-3-19A, MK 558, CGCG 384-18, IRAS 00495-0229.
Откривање
Објектот е откриен на 1 октомври 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 279 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 279 има привидни димензии од 1,6' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 52 м 8,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 2° 13' 6". Положбениот агол на објектот е во износ од 158°.
Други поделби
Проучување на NGC 279 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3055. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 217; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4674. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1206.
Економија на Бугарија
Економска историја
Со пропаѓањето на комунистичкиот режим, пропаднал целиот економски систем на земјата. Во почетокот на 1990-те години, услужните дејности имале удел од 25 %, исто колку и земјоделството, а индустријата учествувала во вкупното стопанство со 60%. Триесет години подоцна, услужните дејности зафаќале околу 60% од вкупната економија, 10% отпаѓало на земјоделство, а околу 30% на индустријата. Индустрискиот раст е 7% (2005). При приватизацијата и преструктуирањето на претпријатијата имало големи отпуштања на работниците, а како резултат на тоа се зголемила невработеноста, која во одредени периоди достигнала и до 19%.
Основни економски показатели
Економскиот пораст за 2007 година изнесувал 6,2%. Бруто-домашниот производ во 2007 изнесувал 28,9 билиони евра, односно БДП по глава на жител изнесувал 3 753,5 евро. Странските инвестиции во 2007 достигнале 5,5 милијарди евра. Според Евростат, минималната плата во Бугарија изнесува 135 евра, што е најмалку во ЕУ.
Надворешна трговија
До 1989 година, Бугарија најмногу тргувала со поранешниот Советски Сојуз (80%) и со другите членки на Источниот блок, а многу малку со Европската унија (2%). Денес, 50% од трговијата се одвива со Европската унија, 2,5% со САД, а останатиот дел со другите земји.
Сообраќај
Поради својата географска положба, Бугарија е крстопат од речни (по Дунав), морски (Црно Море) и копнени патишта, со што има големи можности во развојот на меѓународниот товарен и патнички сообраќај, како и во другите услужни дејности.
Туризам
Најголемите позитивни движења Бугарија ги бележи во развојот на туристичкото стопанство, кое станува една од најзначајните стопански гранки и двигател на целокупниот стопански развој на земјата. Бугарија има можности за развој на сите видови туризам, но најразвиени се морскиот (летен) и зимскиот туризам.
Регионален пат 29271
Регионален пат 29271 (ознака: Р29271) — регионален пат во Македонија, со насока на движење север-југ. Има вкупна должина од 30,7 километри и само 1 исцртана делница. Патот започнува во селото Мождивњак и завршува во градот Кратово, движејќи се низ Осоговските Планини.
Делници
Регионалниот пат 29271 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно само 1 делница.
Сафије султан
Сафије султан (отомански: 1550 - 10 ноември 1605), била сопруга на османлискиот султан Мурат III, Валиде султан и де факто ко-регент на нејзиниот син Мехмед III.
Таа имала венецијанско мпотекло и е родена како Софија Белучи Бафо, ќерка на венецијанскиот управител на Крф и роднина на Џорџо Бафо. Се смета дека имала роднинска врска со Нурбану Султан.
Таа одиграла важна политичка улога за време на владеењето на следните два султани. Во 1595 година нејзиниот син станал новиот султан на империјата по кое таа станала де факто ко-регент. Таа била една од највлијателните Валиде султан во историјата, позиција на која била помеѓу 1595 и 1603 и позиција на која дошла по смртта на Нурбану Султан. Таа водела про-венецијанска политика, кореспондирала со Елизабета I со која често си разменувале подароци како скапоценети накити и друѓи луксузни предмети кои довеле до поголемо зацврствување на односите меѓу двете земји. Таа во едно писмо на Елизабета и напишала дека постојано го подучувала на својот син да го почитува договорот меѓу двете земји.
Сафије Султан продолжила да учествува во архитектонски проекти за добротворни цели и за подобрување на империјата. Таа била првата хасеки во тоа време која изградила водовод по должината на патит на аџиите кон Мека. Сафије султан е позната и по тоа што во нејзино време започнала изградбата на Јени џамија во 1597 година. Изградбата траела повеќе од еден век и била завршена од страна на Турхан Хатиџе султан, мајка на Мехмед IV.
Живојнски манастир
Живојнски манастир — манастир во јужниот дел на Македонија, на западните падини на планината Ниџе, во близина на селото Живојно.
Историја
Според археолошките наоди, манастирот е изграден на свето место врз остатоци од некогашен храм.
Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конак, трпезарија и помошни објекти
Црква „Св. Илија“
{{главна|Црква „Св. Илија“ - Живојно} Градбата на црквата е со правоаголна основа и полукружна апсида на источната страна. Влезот во храмот се наоѓа на западната страна.
Кребек
Кребек (Krebeck) — општина во округот Гетинген, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Во Кребек се наоѓа геодетската средишна точка на Германија.
Петар Глигоровски
Петар Глигоровски (, -, ) — македонски сликар и режисер на анимирани филмови. Дипломирал на Академијата за ликовни уметности во Белград, а анимација специјализирал во Загреб. Тој е еден од водечките претставници на македонската современа анимација. Автор е на првиот македонски анимиран филм „Embrion № M“ во 1971 година.
Саша Модоло
Колнаго-ЦСФ
Во пролетта 2010, стигнал до четвртото место на велосипедскиот монумент Милано-Санремо, забележувајќи го престижниот пласман. По добрите резултати, блиски до победа во 2010, следеле победи во 2011, пред сè етапи на трки како што се Трката околу Данска, Трката околу езерото Кукунор, Сетимана Сиклистика Ломбарда и Џиро ди Паданија. Во 2012, бидејќи тој и неговите колеги се натпреварувале за место на Џиро д’Италија, Мадоло ја освоил шестата етапа на Трката околу Турција со спринт. Кога ја поминал линијата, го ставил неговиот палец во устата, посветувајќи ја победата на неговата бремена девојка.
Во 2013, Модоло ја започнал годината со победа на втората етапа на Тур де Сан Луис, победувајќи го спринтерот Марк Кевендиш во завршницата со блага нагорнина со неколку кривини. Модоло признал по етапата дека го проучувал пристигнувањето преку разговор со други возачи во текот на трката.
Лампре-Мерида
Модоло го напуштил на крајот на сезоната 2013 и му се приклучил на  за сезоната 2014. Во 2015 година, Модоло го постигнал првиот успех на петтата етапа на Трката околу Турција, освојувајќи го спринтот. Ги забележал првите две победи на некоја голема трка на Џиро д’Италија, освојувајќи ги тринаесеттата и седумнаесеттата етапа. За неговата победа на етапата 13 изјавил дека била негова судбина да победи во Језоло бидејќи бил негов роден крај.
ЕФ Едукејшн Фирст-Драпак (2018-)
Во септември 2017 година било објавено дека Модоло ќе се приклучи на екипата за сезоната 2018.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
NGC 2062
NGC 2062 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 3 јануари 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 40 м 2,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 66° 52' 33".
Други поделби
Проучување на NGC 2062 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8891.
Мелдорфски Залив
Мелдорфски Залив (Meldorfer Bucht) — залив близу брегот на сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, во Германија, кој претставува дел од Хелголандскиот Залив.
Местоположба
Заливот се наоѓа околу 90 километри северозападно од Хамбург и 30 километри североисточно од Куксхафен. Припаѓа на округот Дитмаршен. На север се наоѓа приморското одморалиште Бизум, на југ е приморското одморалиште Фридрихског, иако не се граничи директно со Мелдорфскиот Залив. На исток е селото Хемингштет и градот Мелдорф, од каде потекнува името на заливот. На запад, заливот се граничи со Северното Море. Негов најважен канал е Пип, кој е длабок 20 метри и го дели Мелдорфскиот Залив на три дела: Верденер Лох (север), Кроненлох и Зомерког-Штертлох (југ).
Историја
Како последица на неколку големи поплави кон крајот на средниот век и почетокот на новото време, заливот се проширил кон ниските мочуришни области и скоро да стигнал до Мелдорф. Сè до век, земјата не почнала да се суши и повторно да се освојува и да се создаваат полдери (Köge); заливот по првпат започнал да се заштитува со брани.
На 17 февруари 1500 година, самостојната селска република Дитмаршен се борела со војската на данскиот крајл и неговиот брат во Битката кај Хемингштет. Витештвото на кралот, главно составено од благородници, било скоро целосно удавено во водите на пролетната плима во Мелдорфскиот Залив.
Денес
Кога последната брана била изградена во март 1978 година, освојувајќи површина од околу 8,5 х 8 километри, Мелдорфскиот Залив останал со проценета површина од 30 км². Меѓутоа, изградба на последните брани не била главно насочено на добивање нова земја, туку одбрана на крајбрежието. На пример, со изградбата на новите 8,8 метри високи брани, кои се долги 14,8 километри, дејството на браната било значително зголемено, а должината на браната намалена. Новосоздадениот Шпајхерког во Мелдорфскиот Залив е главно наменет за чување на водата од внатрешноста при речни поплави и да ја внесува во морето преку две брани. Дополнително, солените мочуришта делуваат како заштитена област за птиците. Земјоделството игра мала улога во Шпајхерког. Овците се чуваат тука за да ги стабилизираат браните. Шпајхерког како и другите небранети области во Мелдорфскиот Залив припаѓаат на првата заштитна зона на Националниот парк Ваденско Море и затоа се предмет на посебни закони за заштита.
Острови
Во Мелдорфскиот Залив се наоѓа ненаселениот остров Хелмзанд, кој е како еден од хализите и многу години бил поврзан со копното преку насип. Исто така, тука влегува и островот Тришен, кој се наоѓа во заливот. Дури и спрудовите Блауорт и Тертиус можат единствено да бидат посетени со посебна дозвола.
Човечка употреба
Непосредната крајбрежна област е целосна развиена за туризам. Каналите Нордерпип и Зидерпип обезбедуваат пристап до пристаништето во Бизум. Фаќачите на морски ракчиња ловат во Мелдорфскиот Залив. Јужниот дел на заливот е користен од Германската војска како област за тестирање на оружје. Во западниот дел, северно од естуарот на Елба, Фогелзанд е погребно место за оние погребани во море.
Хироки Абе
Хироки Абе (安 部 裕 葵, роден на 28 јануари 1999) — јапонски професионален фудбалер кој игра како напаѓач за шпанскиот клуб ФК Барселона Б.
Клупска
Во јули 2019 година, тој преминал во Барселона Б.
Меѓународна
На 24 мај 2019 година, Абе е повикан од Јапонскиот тренер Хаџиме Мориасу да настапи на Копа Америка во Бразил. Тој дебитирал на 17 јуни 2019 година во натпреварот против Чиле, кој влегол како замена за Шоја Накаџима во 66-та минута.
Нандор Хидегкути
Нандор Хидекути (3 март 1922 - 14 февруари 2002) бил унгарски фудбалер и менаџер. Тој играл како напаѓач или напаѓачки играч од средниот ред и ја поминал поголемиот дел од својата кариера во МТК Унгарија ФК. Во текот на 1950-те, тој исто така бил клучен член на Унгарскиот национален тим познат како Златен тим. Во 1953 година, играјќи како длабоко во центарот на нападот, тој постигнал хет-трик за Унгарија со кој ја совладал Англија со 6-3 на стадионот на Вембли. Хидекути успеал да ја дистрибуира топката до другите напаѓачи и предизвикал значителна конфузија во одбраната. Ова било иновација во тоа време и револуција на начинот на кој се играла играта.
NGC 6684A
NGC 6684A — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6684A се споменува и како ESO 104-19, AM 1847-645.
Нандор Хидегкути
Клупска кариера
Хидегкути ја започна својата кариера во ФК Електромош и Херминазеи.
NGC 6684A
Откривање
Објектот е откриен на 8 јуни 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Нандор Хидегкути
Клупска кариера
Хидекути почнал да игра за МТК во 1947 година. Во 1949 година, кога Унгарија станала комунистичка држава, МТК бил преземена од тајната полиција,, а потоа клубот го променил своето име неколкупати. Првично тие станале Текстил ШЕ, потоа Башќа ШЕ , потоа Вереш Лобого ШЕ , а потоа конечно се вратил во МТК. И покрај ваквите превирања, 1950-тите години се покажале како успешна ера за клубот, а додека во МТК Хидекути, заедно со Петер Палоташ и тренерот Маргон Букови, биле пионери во длабоката позиција во центарот-напред. Со тимот во кој исто така се вклучиле Михај Лантош и Јожеф Закариаш, МТК и Хидекути освоиле три унгарски лигашки титули, а унгарскиот првенство и купот „Митропа“. Во 1955 година, како Вереш Лобого ШЕ, тие исто така играле во првиот Европски куп. Хидегкути постигнал два гола кога го победиле РСЦ Андерлехт 10-4 во првиот круг.
NGC 6684A
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6684A е од видот IBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 6684A има привидни димензии од 3' х 1,8'.
Нандор Хидегкути
Менаџерска кариера
Како менаџер Хидекути тренирал клубови во Унгарија, Италија, Полска и Египет. Во 1961 година тој ја предводел ФК Фиорентина до победа во првиот Куп на Куп на Победници на Купот, победувајќи ги Ренџерс 4-1 во финалето. Со Ѓер ЕТО тој ја освоил унгарската лига во 1963 година, а потоа ги однел во полуфиналето од Европскиот куп во 1964-65 година, каде што изгубиле од Бенфика. Во Египет, Хидегкути го тренирал Ал Ахли, воведувајќи формација 5-3-2.
NGC 6684A
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 52 м 23,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -64° 49' 53"". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Нандор Хидегкути
Менаџерска кариера
За неговото однесување како играч и тренер, му била доделена наградата ФИФА за фер игра од 1993 година.
IC 99
IC 99 — галаксија во соѕвездието Часовник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 99 се споменува и како ESO 200-39, IRAS 03317-5934, SAO 233152 (5.7) 6' p.
Откривање
Објектот е откриен на 14 октомври 1898 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 99 е од видот SBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. IC 99 има привидни димензии од 2,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 33 м 12,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -50° 24' 44". Положбениот агол на објектот е во износ од 147°.
Други поделби
Проучување на IC 99 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13163.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Список на државни водачи во 265 година
Ова е список на државни водачи во 65 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Глибенкламид
Употреба
Се употребува во третманот на дијабетес мелитус тип 2.
Сенка Анастасова
Сенка Анастасова (, Македонија) е докторка по филозофски науки, доцентка при Институтот за општествени и хуманистички науки Скопје. Оhд 2008 година е основачка и раководителка на Истражувачкиот центар во науката и уметноста - Скопје. Доцентка е по предметите: Вовед во студиите на културата, Современи теории на културата, општеството и родот, Вовед во постколонијална критика, Теории на наративните идентитети, Визуелна култура, Теорија на секојдневие и медиуми на постдипломските студии на Институтот за општествени и хуманистички науки- Скопје. Членка е на Асоцијацијата за политички студии во Велика Британија. Го основала Комитетот за феминистичка политичка теорија и Феминистичката истражувачка група при Научно-истражувачкиот центар во Скопје. Објавува теориски книги и студии во периодиката. Активно предава ширум светот. Се занимава со создавање, критичка теорија и интерпретација на перформативното уметничко дело од 1997 година.
Образование и научна дејност
Дипломирала на Филолошкиот факултет „Блаже Конески" во Скопје (2001). Магистрирала на истиот факултет во 2005 г. Докторирала на Филозофскиот факултет на Универзитетот Св. Кирил и Методиј во Скопје во 2011 г. во домен на критичката теорија и филозофијата на масовната култура со тема: „Бирмингемската школа, британските културни студии и современата популарна култура". Во 2005 г. британската фондација „Бритиш Сколаршип Траст" (British Scholarship Trust) ѝ доделува грант за студиски престој во Лондон. Нејзините специјалистички студии ги остварувала во Лондон на Универзитетот Гринич со Сју Голдинг (a.k.a johny de philo), професорка на Катедрата за Креативни, критички и комуниколошки студии и на Универзитетот Лондон и со Клер Колбрук (Claire Colebrook) професорка и експертка за Жил Делез на Универзитетот Лондон. За нејзината научно-истражувачка работа ја добила британската награда „Воја Кондиќ" во 2006 г. Престојувала во Сиднеј, Австралија, на Универзитетот Маквори, а научните истражувања ги спроведувала со Марсел Фрајман (Marcelle Freiman), професорка во доменот на постколонијалната критика и кретаивното пишување. Активно соработувала со Марина Гржиниќ (Marina Grzinic), професорка и виш истражувач од Словенечката академија за науки и уметности во Љубљана во доменот на уметноста, новите облици и технологии на комуникација, денес. Предавала на Универзитети во Белгија, Холандија, Финска, Грција.
Уметничка дејност
Анастасова живеела на релација Македонија-Хрватска-Словенија до 1990, во време на поранешна Социјалистичка Федеративна Република Југославија- период што подоцна ќе го истражува во развојот на теориите на идентитетот и поделениот/шизматичен идентитет, преку развој на филозофските концепти на Пол Рикер и Жак Дерида. Таа ги актуелизира категориите: фикција, стварност, наратологија, теорија на раскажувањето, историја, историографија, референтна стварност, модалитети на имагинарно посредување, идеологија, контекст, идеолошка мимикрија, метафикција, метаисториографија. Активно дејствува во контекст на алтернативната и субкултурна сцена. Фокус на интерес ѝ се „новите" уметнички практики, имагинариуми на дејствување, „транзитивна" состојба на уметничкиот текст, културната и општествената стварност. Се занимава со теорија на движење во простор, режија, истаржување на хибридните облици на израз, инсталации, видео арт, со фокус врз политичкиот перформативен миг. Основач е на уметничкото Ателје „Стоногалки".
Теорија
Анастасова истражува во доменот на субкултурата, тривијалната култура, политичката филозофија, non-philopsophy, радикалните студии на културата и постколонијализмот. Нејзините сегашни истражувања (2014) се поврзани со постфеминизмот, постфеминистичката политичка економија, мотивирани од критичкото преиспитување на капитализмот и неолиберализмот денес.