cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сигет
Србите во Сигет
Во 1731 година во градот биле 18 српски православни домови. Во 1744 година, Пантелија Калуш бил споменат како капетан Сигетски како пратеник во Црковниот- народен собор. Во 1745 година, оваа општина издвојувала 10 ф. годишно за одржување на српското училиште. Во 1796 година, бројот на Србите во тој град бил 59 православни луѓе, а еден век подоцна во 1890 година, нивниот број паднал на само двајца.
Во 1824 година имало училиште во Велики Сигет, каде што работел Стефан Новаковиќ. Во 1826 година, поп Исак Јанковиќ бил запишан како администратор на месната парохија. Според извештајот на Витковиќ во градот Сигет во 1847 година, имало 63 Срби, а две децении подоцна во 1867 година, имало само 19.
Според државниот шематизам на православното свештенство во Унгарија од 1846 година во Сигет, биле наведени 63 православни христијани. Православното парохиско знаење е основана во 1752 година, а црковната мартикула датира од 1777 година.
Во местото 1905 година, српскиот православен храм бил изграден во 1752 година. Посветен е на Раѓањето на Пресвета Богородица или на Малата дама. Храмот е во добра состојба, Црковната порта и гробиштата сочинуваат целина. Православната парохија е основана во 1779 година, црковните матрикули биле запишани во 1777 година. Црковната заедница на Сегед ја има избраната застапеност под претседателството на парохијата Поп Светозар Бољариќ.
Српското училиште од почетокот на 20 век не постои. Две деца посетуваат друго училиште во Сигет. Српската православна црква во Сигетвар беше уништена во 1956 година.
Ампутација
Ампутација — отстранување на екстремитет поради повреда, долготрајно стегање или операција. Како хируршка мерка се користи за да се контролира болката или болеста на заразениот екстремитет како, на пример, при малигност или гангрена. Во некои случаи се користи како превентива за да не дојде до такви проблеми. Посебен случај претставува вродена ампутација односно вродена болест кај која екстремитетите на фетусот се пресечени од амниотични врвки. Во некои земји, се изведува или се изведувала ампутацијата на рацете стапалата или некој друг дел од телото како казна за луѓе кои извршиле злосторство. Ампутацијата се користела и како тактика во војната или тероризмот, а може да настане и како последица на воена повреда. Кај некои култури и религии, мали ампутации или осакатувања се сметаат за ритуално достигнување. За разлика од животните кои не се цицачи (како што се гуштери кои ја менуваат опашката, саламандери на кои повторно можат да им израснат делови од телото кои недостасуваат, хидри, сплескани црви и морски ѕвезди кај кои може повторно да израсне целото тело од мали делови), човечките екстремитети не израснуваат пак штом се отстранат, додека некои органи можат да се регенерираат, на пример црниот дроб. Екстремитетите можат да се заменат само со протеза или со пресадување.
Најголемиот дел од ампутациите во САД се извршени поради компликации на васкуларниот систем (крвните садови), особено од дијабетесот. Во периодот помеѓу 1988 и 1996 година, во САД имало просечно околу 133.735 ампутации годишно.
Видови
Постојат следниве видови ампутации:
Хемикорпоректомија или отстранување на половината и отстранувањето или ампутирањето кај вратот се најрадикални ампутации. Гениталната модификација и осакатувањето може да опфатат отстранување на ткиво, но причината за тоа не мора да е повреда или болест. По правило, делумните ампутации се извршуваат за да се зачува функционирањето на глуждот. Кај онколошката хирургија повеќе се практикува отстранувањето.
Самоампутација
При ретки случаи, кога човек е заробен на напуштено место и кога нема средства за комуникација или надеж дека некој ќе го спаси, лицето си го ампутира екстремитетот:
Уште поретки се случаите каде луѓето извршуваат самоампутација поради криминал или политички причини:
Пореметување на телесниот интегритет и идентитет е психолошка состојба кај која лицето чувствува обврска да отстрани еден или повеќе делови од своето тело. Најчесто станува збор за екстремитет. Во некои случаи, лицето може да преземе драстични мерки за да ги отстрани екстремитетите, како на пример да создаде непоправлива штета на екстремитетот кој со медицинска интервенција нема да може да се спаси или, пак, насилно да го отсече.
Спортски резултати
Понекогаш професионалните спортисти сакаат да ампутираат прст кој не им е важен за да ја олеснат хроничната болка и да ги поправат спортските резултати. Даниел Чик, играч на австралиски фудбал, го ампутирал домалиот прст на левата рака бидејќи хроничната болка и повредата му пречеле во играта. И на рагбистот Џоун Тавејк исто така му бил ампутиран прст. На одбранбениот играч на американската национална рагби лига, Рони Лот, му бил отсечен врвот на малиот прст откако го повредил во сезоната 1985 година.
Законска казна
Во голем број земји, ампутацијата се користи како пропишана казна со закон. Меѓу нив спаѓаат Иран, Јемен, Саудиска Арабија, Судан и исламските региони на Нигерија.
Постапка
Првин, за да се спречи крварење, се прави лигатура на артеријата и вената кои го снабдуваат со крв делот од телото кој ќе се ампутира. Потоа се пресекуваат мускулите и се сече коската со пила. Острите и груби рабови на коската се стругаат, кожата и мускулите се преместуваат преку крајот, а понекогаш се вметнуваат одредени елементи за да се прикачи протеза.
Превенција
Ампутациите се трауматски доживувања кои го намалуваат квалитетот на животот на пациентите, а покрај тоа чинат многу. Според американското Здружение на дијабетичари, обична протеза за екстремитет чини помеѓу 10 и 15 илјади долари. Спречувањето на ампутацијата е важна задача.
Методите за спречување на ампутацијата зависат од проблемите кои можат да ја направат ампутацијата неопходна. Хроничните инфекции, кои често настануваат поради дијабетес или декубитус кај пациентите кои се врзани за кревет, често доведуваат до гангрена, при која може да е потребна ампутација.
Постојат два важни предизвици: прво, голем број пациенти имаат слаба циркулација во екстремитетите и второ, кај ваквите екстремитети потешко се лечат инфекциите.
Повредите настанати при паѓање, кај кои има големо оштетување на ткивото и слаба циркулација, исто така покажуваат добри резултати при терапијата со хипербарски кислород. Високото ниво на оксигенација и реваскларизација го забрзуваат времето на закрепнвање и спречуваат развивање на инфекции.
Едно истражување открило дека патентираниот метод наречен Циркуларна чизма постигнал значајни резултати во превенцијата на ампутацијата кај пациенти со дијабетес и артериосклероза. Според друго истражување, овој метод бил корисен и при лечење на чирови на екстремитетите настанати од периферна васкуларна болест. Чизмата го проверува срцевиот ритам и го притиска екстремитетот во периодот меѓу чукањето на срцето. Притискањето помага да се излечат раните во ѕидовите на артериите и вените и ја враќа крвта во срцето.
Што се однесува до лицата со серизони повреди, напредокот во микрохирургијата во 70-ите години на 20-иот век овозможија повторно да можат да се сошијат отсечените делови од телото.
Прогноза
Лицето може да биде вознемирено, а може да доживее и психолошка траума. Крајниот дел на ампутираниот екстремитет може да има намалена механичка стабилност. Недостатокот на екстремитетот може да предизвика значајни или дури драстични ограничувања.
Голем дел од лицата со ампутација (од 50 до 80 проценти) имаат синдром на фантомски екстремитети. Тие веруваат дека сè уште ги имаат екстремитетите кои им се ампутирани. Лицата може да чувствуваат чешање, болка, печење, напнатост, да чувствуваат дека се суви или влажни, дека се заробени или дека се движат. Некои научници сметаат дека ова се случува поради тоа што мозокот има еден вид на нервна мапа на телото и дека тој праќа информации за екстремитетите без разлика дали тие постојат. Фантомските чувства и фантомската болка може да настанат и при отстранување на други делови од телото, а не само на екстремитетите, на пример при отстранување на гради, на заб (фантомска забоболка) или на окото (синдром на фантомско око).
Сличен феномен претставува необјаснето чувство во дел од телото кој не е поврзан со ампутираниот екстремитетот. Се претпоставува дека делот од мозокот кој е одговорен за обработка на дразбите од ампутираните екстремитети, кој е лишен од самите дразби, се шири на останатиот дел од мозокот (Фантоми во мозокот – В. С. Рамачандран и Сандра Блејксли) така што лицето на кое му била ампутирана раката ќе почувствува необјаснет притисок или движење на лицето или главата.
Во многу случаи, фантомскиот зглоб помага при прислагодувањето на протезата бидејќи му овозможува на лицето да ја искуси проприоцепцијата на протетичниот екстремитет. Наместо протеза или како дел од неа, можат да се носат посебен вид на чорапи наменети за крајниот дел на ампутираниот екстремитет кои овозможуваат да се подобри отпорноста, користењето и поголема удобност.
Друг несакан ефект може да биде хетеротопска осификација особено кога има повреда на коска и на глава. Мозокот испраќа сигнали до коската да расте, а не да формира ткиво, а малите израстоци можат да и пречат на протетиката и понекогаш се потребни дополнителни операции. Ваквата повреда е особено карактеристична за војници ранети од импровизиани експлозивни направи во војната во Ирак.
Како резултат на технолошкиот напредок во протетиката, лицата со ампутација можат да имаат активен живот со мали ограничувања. Формирани се и организации како што се Фондацијата на хендикепирани спортисти за да им овозможат на лицата со ампутации да спортуваат и да учествуваат во спортови за хендикепирани лица како што е фудбалот за лица со ампутации.
Историја
Зборот ампутација доаѓа од латинскиот збор amputare што значи „да се отсече“, односно од ambi („околу“, „близу“) и putare („крои, скратува“). Латинскиот збор никогаш не бил споменат во хируршки контекст, туку се користел само при изрекување на казни за криминалци. Англискиот збор ампутација првпат се применил во хирургијата во 17-иот век, најверојатно во книгата на Питер Лоу, Дискусија за уметноста на хирургијата (објавена во 1597 или 1612 година). Неговата работа се заснова на француски текстови од 16-иот век, а и англиските писатели од тоа време ги користеле зборовите „екстирпација“ (во француските текстови од 16-иот век се стремеле кон тоа да го користат зборот „екстирпер“). Други вообичаени зборови биле „дисартикулација“ и зборот „распарчување“ кој доаѓа од стариот француски збор desmembrer кој пред 17-иот век бил многу повообичаен термин за отстранување на екстремитет). Исто така, се користел и зборот „сечење“, но до крајот на 17-иот век „ампутација„ станал прифатен медицински термин.
NGC 4313
NGC 4313 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4313 се споменува и како UGC 7445, MCG 2-32-16, CGCG 70-34, VCC 570, IRAS 12200+1204.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4313 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4313 има привидни димензии од 3,8' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 143°.
Други поделби
Проучување на NGC 4313 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40105. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 876. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Список на државни водачи во 1481 година
Ова е список на државни водачи во 481 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Деветтиот круг (филм од 1960)
Деветтиот круг (хрватски: Deveti krug) - југословенски филм од 1960 година, во режија на Франце Штиглиц, според сценариото на Зора Дирнбах. Автор на сценографијата е Желимир Загота, снимател е Иван Маринчек, а музиката е дело на Бранимир Сакач. Главните улоги ги играат: Душица Жегарац, Борис Дворник, Бранко Татиќ, Ервина Драгман, Драган Миливојевиќ, Беба Лончар, Вера Мисита и Михајло Костиќ.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во Загреб, во 1941 година. Едно еврејско семејство ги посетува своите пријатели при што Рут поскаува да преноќи. Утредента, домаќинот ја попраќа Рут до нејзиниот дом, а таму се сведоци на депортирањето на нејзиното семејство в логор. За да ја заштитат Рут, брачниот пат Војновиќ одлучуваат својот син Иво (го игра Дворник) фиктивно да го оженат со Рут (ја игра Жегарац). По венчавката, Иво е незадоволен, бидејќи со него се шегуваат неговите колеги-студенти, а освен тоа, бракот му пречи да се гледа со својата девојка Магда (ја игра Лончар). Затоа, Рут се обидува да побегне, но во последен миг, таткото на Иво (го игра Татиќ) ја спасува од усташите. Тогаш, Иво го менува својот однос и се вљубува во неа, но по една немила сцена во паркот, Рут цело време седи затворена во станот. Еднаш, таа излегува надвор и усташите ја заробуваат. И покрај противењето на родителите, Иво е решен по секоја цена да ја најде Рут. Најпосле, тој влегува во концентрациониот логор, каде ја наоѓа во „деветтиот круг“, т.е. во оној дел од логорот во кој чуварите ги измачуваат девојките. Ноќта, тој и Рут се обидуваат да побегнат од логорот. Меѓутоа, Рут не може да се префрли преку оградата, па Иво останува со неа, но во тој миг, чуварите пуштаат струја во оградата.
Ешерсхаузен (слободна област)
Ешерсхаузен (Eschershausen) — слободна област во округот Холцминден, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Името на областа доаѓа од соседниот град Ешерсхаузен. Областа целосно се наоѓа на ридовите Золинг.
Има површина од 4,92 км2 и се граничи со слободната област Гриненплан на исток, со слободната област Ајмен и градот Ешерсхаузен на југ и со општината Холцен на запад во истиот округ. Покрај нив, на север дели мала граница со општината Дуинген во округот Хилдесхајм.
Слободната област е ненаселена. Иако таму нема пријавени жители, од административни причини ѝ е доделен управниот број 03 2 55 503.
IC 417
IC 417 — галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 417 се споменува и како ESO 185-66, AM 2002-524.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 417 е од видот SBd. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. IC 417 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 6 м 58,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -53° 39' 10". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на IC 417 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64124.
Гроздана Олујиќ
Гроздана Олујиќ ( Serbian Cyrillic , 30 август 1934 – 16 март 2019 година) била српски писател, преведувач, уредник и критичар. Нејзините романи и збирки бајки се преведени на повеќе од 35 јазици. Нејзините награди ја вклучуваат наградата „Андриќ“, наградата за детски игри „Змај3 и наградата „Бора Станковиќ“.
Биографија
Гроздана Олујиќ е родена во 1934 година во Ердевик. Основно училиште завршила во родниот град, а гимназија во Бечеј. Потоа се запишала на англиски јазик и литература во Белград.
Олујиќ дипломирала и магистрирала англиска литература на Филолошкиот факултет на Универзитетот во Белград. Нејзиниот прв роман „ Прошетка до рајот“ ( Излет у небо ) бил објавен во 1958 година, кога писателката имала 24 години. Книгата стана бестселер и беше преведена на повеќе европски јазици и доби награда на издавачката куќа „Народна просвета“ за најдобар роман на Југославија. Романот е адаптиран за сцената, а во 1962 година, врз основа на книгата, филмскиот режисер Јован Живановиќ ја снимил мелодрамата Чудна девојка.
Романите Гласај за љубовта ( Гласам за љубав ), Не буди куче што спие ( Не буди заспале псе ) и диво семе ( Дивље семе ) објавени во 60-тите години, ја одобрија Гроздана Олујиќ како една од водечките автори на југословенската литература. Дивото семе освои поволни критичари и беше високо ценето во САД и стана задолжителна литература на неколку универзитети.
Гроздана Олујиќ е автор на неколку популарни книги за деца и млади. Збирката бајки „Волшебната метла“ е објавена во СССР во 1985 година во 100.000 примероци.
Олујиќ превела и голем број дела на српски; преведувала од полски бајки за јужниот ветер од Данута Цирлиќ-Страшињска и делата на Саул Белоу, Амрита Притам, Вилијам Кенеди, Арнолд Вескер, Јукио Мишима и други. Таа почина на 16 март 2019 година во Белград.
Израелскиот критичар и есеист Дина Катан Бен-Цион, говорејќи за романот Глас на ветрот, рече дека „Само српската литература ја има својата стогодишна осаменост “.
Олујиќ е позната и по нејзините есеи, вклучувајќи дела за Кафка, Томас Волф, Марсел Пруст, Вирџинија Вулф и Поетика на бајките.
Награди
Таа била одликувана со Орден на Данеброг, стана почесен граѓанин на Осло и освоила бројни награди, вклучувајќи ја наградата НИН, Светскиот конгрес за уметност и култура за најдобра модерна бајка во 1994 година, Награда Андриќ, награда за детски игри Змај и наградата Бора Станковиќ.
Наводи
https://www.biografija.org/knjizevnost/grozdana-olujic/
NGC 4314
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4314 се споменува и како UGC 7443, MCG 5-29-75, CGCG 158-93, KUG 1220+301, IRAS 12200+3010.
Откривање
Телото е откриено на 13 март 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4314 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 4314 има привидни димензии од 4,2' х 3,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 69°.
Други поделби
Проучување на NGC 4314 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40097. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 108; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1991. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 64.
Палеобалканска митологија
Палеобалканска митологија вклучува религиозните практики на Дакијците, Тракијците, и Илирите. Малку е познато за обредите и митологијата на балканското Железно доба, но некои од нивните богови се прикажани во статуи или опишани во грчките извори.
Еден од поинтересните култови, потврден од Тракија да Mе зија и Мала Скитија, е оној на "Тракискиот коњаник", познат и како "Тракиски јунак", во О десос (Варна) чие тракиско име е Јунакот Карабазмос, бог на подземниот свет, обично прикажан на погребни статуи како коњаник кој убива ѕвер со копје.
Дако-Тракијци
Познатите тракиски божества се: Неколку тракиските божества имаат блиска аналогија на грчки култ на Дионис, О рфеј и П ерсефона ( Дионисиски мистерии): Познати Дака теоними се : XCVI. To this story of the subterraneous apartment, I do not give much credit, though I pretend not to dispute it; I am, however, very certain that Zamolxis must have lived Many years before Pythagoras : whether, therefore, he was a man, or the deity of the Getse, enough has been said concerning him. These Getse, using the ceremonies I have described, after submitting themselves to the Persians under Darius, followed his army. - Herodotus page 117 Published by P.P. Berresford, 1828 Kogaionon било името на светата гора на Дакијците.
Илири
Митологија на И лирите е позната само преку споменувањето на илирските божества во спомениците од Римскиот период, некои со римско толкување. Илирите не развиле единствена космологијата на која би се центрирале нивните религиозни практики.
Некои божества се познати исклучиво од Истрија ( Истра), како што се Еја, Малесокус, Борија и Ирија. Во Либурнија, Анзотика се идентификува со Венера. Други локални теоними се Латра, Сентона и Ика. Биндус, идентификуван со Нептун, бил славен помеѓу Japodes. Понатаму на север, топлите извори на Topusko му биле посветени на Видас и Тана, идентификувани со Силбан и со Дијана. Од источниот дел на Балканот, култот на Тракискиот коњаник се шири во Илирија. Богот Медаур  е идентичен на коњаникот, опишани како јава на коњ и носи копје. Далматите го имале Арматус како бог на војната. Богот Ен бил исто така обожаван од страна на Илирите. Ен бил деградиран во демонски статус по доаѓањето на христијанството во Илирија, и продолжува да се користи во албанскиот јазик означувајќи го денот четврток (Enjte).
Паинтерпафрун
Паинтерпафрун (Дамата од Пинторп) е шведска приказна за суровата дама на имотот што ги мачела животите на слугите и земјоделците.
Приказната е најпозната од сите шведски легенди за духови, бели дами и црни сопруги кои ги прогонувале замоците и имотите. Дамата од Пинторп е поврзана со палатата Ериксберг во Седерманланд, која во средниот век се нарекувала Пинаторп. Пинторпафрун, исто така, стана генерички термин за сурова госпоѓа од замокот која се враќа да го прогонува замокот.
Потекло на легендата
Потеклото на приказната има различни верзии, но взаемната особина е приказната за жена-земјопоседник, која сатаната (ѓаволот) ја казнил поради суровото однесување кон нејзините станари и подредени и која се вратила како дух по нејзината смрт. Името Пинторп потекнува од замокот Ериксберг, кој првично се викал Пинторпа.
Легендата како социјална критика
Шведска била во војна во поголемиот дел од 17 век. Тоа значело дека многу мажи биле отсутни на војување во странство, а одговорноста за нивните имоти во Шведска паднала на нивните сопруги кои биле оставени дома. Поради родовите улоги кои очекуваат различно однесување од жена, женските сопственици на земјиште се сметале за посурови од мажите кога ја преземале улогата на управител на имот.
Приказните за поранешните земјопоседници кои ги прогонуваат своите имоти по смртта поради каење за нивната репресија, затоа станале начини на станарите индиректно да ги критикуваат сопствените живи земјопоседници.
Народната приказна
Според една стара народна приказна од 17 век, Пинторпафрун ги изгладнувала своите работници и ги камшикувала кога не можеле да го исполнат нејзиното барање и ги затворала во нејзините приватни зандани. Како казна за тоа, еден ден била повикана од сатаната (ѓаволот), кој ја танцувал до смрт во валс и потоа ја одвлекол во пеколот.
Песна
Многу песни биле направени за Пинторпафрун, а инспирирани од старата приказна. Можеби најпознатата била песната по име Пинторпа фрун, која била напишана од поетот Вилхелм фон Браун, а широко распространета од Бродсајд (музика) во текот на 19 век.
Потенцијални дами од Пинторп
Многу различни женски земјопоседници во текот на 16-тиот и 17-тиот век се посочени како пример за легендата за Пинторпафрун.Најпознатите се како што следуваат:
Ана Карлсдотер (1552)
Ана била баба по мајка на кралицата Маргарет Лејонхуфвуд. Како вдовица, таа управувала со имотот Пинторп од 1508 до 1552 година. Таа е опишана како намерна и моќна, но ниту еден извор не ја посочува како сурова.
Беата фон Икскул (1618–1667)
Беата фон Икскул се омажила за сопственикот на Пинторп во 1636 година и управувала со имотот за време на отсуството на нејзиниот сопруг и по неговата смрт во 1657 година. Во популарната легенда, таа е онаа која најчесто се споменува како Пинторпафрун, но во реалноста таа не се смета за веројатен модел. Ниту еден современ извор не ја опишува како сурова.
Барбро Пале (1553)
Барбро Пале, или Барбро Ериксдотер (Билке), се омажила за сопственикот на имотот Брокинд во 1524 година и управувал со имотот за време на отсуството на нејзиниот сопружник. Иако не е менаџер на Пинторп, легендата за неа е на многу начини слична на онаа на Беата фон Икскул и Пинторпафрун, и таа е наречена Пинторпафрун по Брокинд (Пинторпафрун на Брокинд).
Квадратура (астрономија)
Квадратура — поставеноста на едно небесно тело каде нејзиното издолжување е нормално на насоката на Сонцето. Особено се применува за положбат ана горнна планета или Месечината во првата или последната четвртина на мените.
Телото моеж да биде во западна квадратура (кога е западно од Сонцето гледајќи од Земјата) или во источна квадратура (кога е источно од Сонцето гледајќи од Земјата). Долна планета никогаш не може да биде во квадратура со односната планета.
Во квадратура, сенката што ја фрла една планета врз нејзините планетарни прстени делува најзастранета од планетата (на пр. Сатурновите прстени); темната страна на пленетата (на пр. Марс) е максимално видлива.
Аниште (Фурка)
Аниште — археолошко наоѓалиште во дојранското село Фурка. На 3 км северозападно од селото, во непосредната близина на асфалтниот пат Валандово-Дојран, во нивата на Р. Ризов се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал. Откриени се и камени плочи од гробни конструкции.
Слобода на морињата
МБ Слобода на морињата (MS Freedom of the Seas) е крстосувач на Кралската Карипска Интернационала (Royal Caribbean International) и именител на неговата класа. Ова е вториот најголем патнички брод на светот (по Класа Оаза|класата Оаза), со капацитет за преку 4.300 гости на петнаесет палуби, опслужувани од преку 1.300 посада. Бродот држел титулата за најголем патнички брод сѐ до 2009 г. со изградбата на бродовите од класата „Оаза“, од истиот сопственик.
Изградба
Слобода на морињата е изграден од бродоградилиштето Акер Јардс во Турку, Финска кој исто така ги гради и другите бродови од класата Слобода. Со завршувањето на изградбата, овој брод станал најголемиот патнички брод на светот, земајќи му ја титулата на Кунардовиот брод „Кралица Мери 2“, за во 2009 г. да биде надминат од бродовите од класата „Оаза“.
Слобода е за 2,4 метри потесен од КМ2 на водното ниво, за 6 пократок и има за 1,5 помала подводна висина. Меѓутоа овој брод е поголем по тонажа и со тоа е вториот најтежок патнички брод во светот.
Содржини
На бродот има три места за пливање; интерактивен воден парк, посебен базен за возрасни и главен базен. Има два џакузи кои надвиснуваат од страните на бродот. На Кралската Променада има кафуле, пицерија Сорентос, сладоледџилница Бен и Џерис, винарија, ирски паб, и многу фришопи. На 13-тата палуба има има спортски содржини како ѕид за искачување по карпи, FlowRider (бранопроизводител за сурф-симулација), терен за миниголф и правилен кошаркарски терен. Други содржини се лизгалиште, казино, ресторан Џони Рокетс, Wi-Fi можности низ целиот брод, телевизори со рамен екран во сите кабини, како и здружливост за мобилни телефони.
Манџукуо
Манџукуо, официјално Државата Манџурија пред 1934 година и Империја на (Големата) Манџурија по 1934 година, била марионетска држава на Царството Јапонија во Манџурија од 1932 до 1945 година. Основана е како република во 1932 година по јапонската инвазија на Манџурија, а во 1934 година станала уставна монархија под де факто контрола на Јапонија. Била делумно призната од другите држави.
Во 1931 година, Јапонија го окупирала регионот по Мукденскиот инцидент. Една година подоцна била поставена пројапонска влада на чело со Пу Ји, последниот кинески цар, како регент, а подоцна и цар. Владата на Манџукуо била распуштена во 1945 година по капитулацијата на царска Јапонија на крајот од Втората светска војна. Териториите кои ги поседувала Манџукуо прво биле освоени при советската инвазија на Манџурија (август 1945 година), а следната година формално ѝ биле предадени на Кина.
Создавање
Според условите на Договорот од Портсмут, Квантуншката армија имала право да ја окупира јужна Манџурија и регионот паднал во јапонската економска сфера на влијание. Во Јапонија, Манџурија се сметала за јапонски пандан на „Дивиот Запад“, опасен пограничен регион полн со бандити, револуционери и воени лидери, но и место каде што било можно обичните Јапонци што живеат таму да се збогатат. Дел од оваа слика на „Дивиот Исток“ било и сваќањето на Манџурија како земја на неограничено богатство и ветувања. Меѓу двете светска војни Манџурија станала политичко и воено бојно поле меѓу Русија, Јапонија и Кина. Јапонија ја зазела Надворешна Манџурија (т.е. Рускиот Далечен Исток) по хаосот по избувнувањето на Руската револуција од 1917 година. Но, во 1925 година по советските воени успеси и американскиот економски притисок Јапонците биле принудени да се повлечат од областа, а Надворешна Манџурија била вратена под советска контрола.
Градот Чангчун, преименуван во Ксинџинг (кинески: 新京; пинјин: Xinjing; буквално . 'Нов главен град'), станал главен град на новиот ентитет.
За да ѝ се даде легитимност, како шеф на државата Манџурија бил поканет да дојде последниот кинески цар Пу Ји. Две години подоцна тој бил прогласен за император на Манџукуо под име на ерата Кангде w Канг-те, „Спокојство и доблест“). Така, Манџукуо станал Манџутикуо („Манџуриско царство“). Женг Ксиаосу бил прв премиер на Манџукуо, а во 1935 година него го наследил Џанг Џингхуи. Пу Ји бил само обична фигура, а вистинскиот авторитет почивал во рацете на јапонските воени службеници. За царот специјално била изградена царска палата. Сите министри од Манџу служеле како фронтмени на нивните јапонски заменици-министри, кои ги носеле сите одлуки.
Така, Јапонија формално ја одвоил државата Манџукао од Кина во текот на 1930-тите. Со јапонските инвестиции во областа и богатството на сопствени природни ресурси, областа индустриски многу напреднала. Манџукуо издавал свои банкноти и поштенски марки. Биле основани и локални банки.
Освојувањето на Манџурија се покажало како многу популарно кај јапонскиот народ кој во ова гледал економски „спас“ за нивната економија која била силно погодена од Големата депресија. Освојувањето на Манџурија исто така било претставено како решавање на „незавршената работа“ оставена по Руско-јапонската војна со што конечно бил поништен еден од клучните услови од Договорот од Портсмут.
Во 1935 година, Манџукуо ја купила Кинеската источна железница од Советскиот Сојуз.
Меѓународно признавање
И покрај прротестот на Лигата, новата држава била призната од Ел Салвадор (3 март 1934), Доминиканската Република (1934), Костарика (23 септември 1934), Италија (29 ноември 1937), Шпанија (2 декември 1937 година), Германија (12 мај 1938) и Унгарија (9 јануари 1939 година). Советскиот Сојуз го продолжи де факто признавањето на 23 март 1935 година, но експлицитно истакнал дека тоа не значи де јуре признавање. Меѓутоа, по потпишувањето на Советско-јапонскиот пакт за неутралност на 13 април 1941 година, Советскиот Сојуз де јуре го признал Манџукуо во замена за признавањето на интегритетот на соседната Монголска Народна Република од Јапонија. Манџукуо отворил конзулати во Благовешченск (септември 1932) и во Чита (февруари 1933).
По избувнувањето на Втората светска војна, државата била призната од Словачка (1 јуни 1940), Вишиевска Франција (12 јули 1940), Романија (1 декември 1940), Бугарија (10 мај 1941), Финска (17 јули 1941 ), Данска (август 1941), Хрватска (2 август 1941) - сите контролирани или под влијание на јапонскиот сојузник Германија - како и од реорганизираната национална влада на Република Кина на Ванг Џингвеи (30 ноември 1940), Тајланд (5 август 1941) и Филипини (1943) - сите под контрола или влијание на Јапонија.
Втората светска војна и последици
Пред Втората светска војна, Јапонците го колонизирале Манџукуо и го користеле како база од каде ја нападнале Кина. Манџурискиот генерал Тонг Линге бил убиен во акција од страна на Јапонците во битката кај Пејпинг-Тјанџин, која го означила почетокот на Втората кинеско-јапонска војна. Летото 1939 година, граничниот спор помеѓу Манџукуо и Монголската Народна Република резултираше со битката кај Калхин Гол. За време на оваа битка, здружената советско-монголска сила ја поразила јапонската Квантуншка армија (Кантогун) поддржана од малубројните манчукуански сили.
На 8 август 1945 година, Советскиот Сојуз ѝ објавил војна на Јапонија, во согласност со договорот од Конференцијата во Јалта, и го нападнала Манџукуо од Надворешна Манџурија и Надворешна Монголија. За време на советската офанзива, Царската армија на Манџукуо, која броела 200.000 војници, се претставила лошо и цели единици им се предале на Советите без ниту еден истрел; имало и случаи на вооружени немири и бунтови против јапонските сили. Царот Кангде абдицирал на 17 август и се надевал дека ќе избега во Јапонија за да им се предаде на Американците, но Советите го фатиле и откако Кинеската комунистичка партија дошла на власт во 1949 година го екстрадирале на кинеската влада. Кинеските власти го ставиле во затвор како воен злосторник заедно со сите други заробени функционери во Манџукуо.
Од 1945 до 1948 година, Манџурија (Внатрешна Манџурија) служела како база на Народноослободителната армија во Кинеската граѓанска војна против Националната револуционерна армија. Кинеските комунисти ја користеле Манџурија како терен сѐ до последното повлекување на Националистите во Тајван во 1949 година. Голем дел од манџукуанската армија и јапонски Кантогун персонал бил на страната на комунистичките трупи за време на кинеската граѓанска војна против националистичките сили. Повеќето од 1,5 милионите Јапонци кои биле оставени во Манџукуо по крајот на Втората светска војна биле вратени во нивната татковина во периодот од 1946 до 1948 година со бродови на американската морнарица во операцијата денес позната како Јапонска репатријација од Хулудао.
Економија
Банките и економијата биле под цврста контрола на Јапонците.
Јапонија од 1932 до 1942 година инвестирала околу 5,2 милијарди јени во Манџукуо, невообичаено голема сума за колонијални инвестиции во споредба со европските или американските колонии. Инфраструктурата и градовите биле масовно проширени и модернизирани. Во Манџукуо се спроведувала политика на присилна индустријализација.
Во Манџукуо, Јапонија за прв пат експериментирала со возови со голема брзина, бидејќи јапонската железничка мрежа не била погодна за ова. Аџија, управуван од Јужноманџурската железница, сообраќал од 1934 година со максимална брзина од 120 км/ч помеѓу Даирен и Ксинџинг/Шинкио и бил целосно климатизиран. Манџукуо поседувал и национална авиокомпанија, Манџуриската авиокомпанија.
Друга важна индустриска гранка бил ископот на суровини, особено јаглен, а неговиот удел во извозот во 1936 година изнесувал 11 проценти.
Тешката и рударската индустрија биле под контрола на Јужноманџуриската железничка компанија. Исто така, најголем дел од инвестициите и трансферите на пари биле организирани и управувани од оваа компанија. Ова предизвикало борба за моќ со армијата на Гуангдонг, која во 1937 година заедно со Нисан конечно воспоставила монопол врз тешката индустрија. Помеѓу 1932 и 1936 година, биле основани монополски фирми кои монополизирале одредени сектори, меѓу кои и Манџуриската банка и Манџурискиот национален авиосообраќај.
NGC 4315
NGC 4315 — ѕвезда во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 22 март 1878 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4315 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4315 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 873. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Црква (Виничани)
Црква — археолошко наоѓалиште во велешкото село Виничани. Претставува средновековна црква и некропола. На источниот дел од селото се гледаат грамади од камења и остатоци од темели на мала еднокорабна црква со димензии од 6 × 4m, со апсида на источната страна. Околу црквата има гробови градени од камени плочи.
Џорџето Џуџаро
Џорџето Џуџаро (роден на 7 август 1938 г.) е италијански автомобилски дизајнер, подеднакво одговорен како за развојот на т.н. супер автомобили, така и за популарните автомобили што се возат секојдневно. Роден е во Гарешо, провинција Кунео, регион Пиемонт во Италија.
Во 1999 г. Џуџаро беше прогласен за Автомобилски дизајнер на годината, а во 2002 г. е примен во Automotive Hall of Fame.
Освен автомобили, Џуџаро има дизајнирано и тела за фотоапаратите Никон (Nikon), компјутерски прототипови за Ејпл (Аpple), а разви и нова форма на пастата “Мерил“ (Marille).
Бела стрелка
Ова е мало и тенко вилинско коњче, но препознатливо по синикавобелата боја и црните грбни точки. Се размножува во влажни тревни предели.
Женките се служат со полова мимикрија. Една група го ја подражава бојата на мажјаците (андрохроми), додека други имаат свои женски бои (гинохроми).
Циклус Тирфинг
Циклусот Тирфинг е збирка на нордиски легенди, обединети со заедничкиот елемент на магичниот меч Тирфинг. Две од легендите се наоѓаат во Поетската /Еда, а сагата Херварар може да се гледа како компилација на овие легенди.
Ковањето и проклетството
Првиот дел се однесува на ковањето на мечот Тирфинг од Џуџињата Дурин и Двалин. Тие се принудени на тоа од Свафрлами, кралот на Гардарики, но како одмазда го проколнуваат мечот за да убие човек секогаш кога ќе се открие, да предизвика три зли дела и да биде отповикување на Сварфлами. Свафрлами е убиен во единечна борба со разбеснувачот Арнгрим, кој го зема мечот и му го дава на својот син Ангантир.
Битката на Самсо
Вториот дел се занимава со легендата на Јалмар, Орвар-Од и двобојот на Самсо. Дванаесетте синови на Арнгрим се среќаваат со Јалмар и Орвар-Од во двобој, но побројните херои ги убиваат синовите на Арнгрим. Сепак, Јалмар е ранет од Тирфинг и умира.
Хервор
Третиот дел се занимава со ќерката на Ангантир, Хервор и како таа го враќа Тирфинг од духот на нејзиниот татко. Подоцна се мажи и ги има синовите Ангантир и Хајдрек.
Хајдрек
Четвртиот дел се занимава со сагата за Хајдрек мудриот, кралот на Готите и ги содржи гатанките на Гестумблинди. Ако убиството на Јалмар можеби е првото зло дело на мечот, неговото второ е случајното убиство на братот на Хајдрек, Ангантир. Третото и последно зло дело е веројатно кога робовите на Хајдрек го убиваат Хајдрек за време на експедиција на Карпатите.
Битката на Готите и Хуните
Петтиот дел е околу синовите на Хеидрек, Angantyr и Hlöd и како Хлод ќе направи инвазија над земјата на Готите со Хунската орда.
Историјата на Шведска
Последниот дел е за шведската историја и нејзината линија на кралеви од Ивар Видфамне до кралот Филип Халстенсон.
Список на државни водачи во 519 година
Ова е список на државни водачи во 19 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Стреличарство на Летните олимписки игри 2012 – жени екипно
Стреличарството за жени екипно на Летните олимписки игри 2012 беше одржано на 27 – 29 јули, на Лордовиот терен за крикет во Лондон Златниот медал го освои Јужна Кореја. Ова се трети последователни Олимписки игри во кои Кина губи во финалето од Јужна Кореја.
Формат на натпреварување
Тимовите беа рангирани од 1-во до 12-то место според ранкинг рундата. Според ранкинг рундата беа определени натпреварите во елиминационата фаза.. Секој натпреварувач во екипата стрела 8 стрели во натпреварот (вкупно 24 стрели по екипа) и екипата со вкупен највисок резултат го победува натпреварот. Победникот напредува кон следната рунда, додека губитникот е елиминиран од натпреварувањето.
Распоред
Сите саатници се по Британско летно време (UTC+1).
Рекорди
Пред натпреварувањата, светскиoт и олимпискиот рекорд беа следните:
IC 418
IC 418 или Спирограф — галаксија во соѕвездието Зајак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 418 се споменува и како ESO 185-65, AM 2002-524.
Откривање
Објектот е откриен на 31 август 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 418 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. IC 418 има привидни димензии од 0,7' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 6 м 49,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -52° 36' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на IC 418 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64114.
Димитрије Стојаковиќ
Димитрије Стојаковиќ (Вршац, 5 јануари 1883 - Будимпешта, 22 август 1946 година) бил војник и дипломат кој за време на Втората светска војна, бил претседател на владата и министер за надворешни работи на Унгарија, од 23 март 1944 година до 24 август 1944 година.
Димитрије Стојаковиќ е роден во Вршац, кој во тоа време припаѓал на Австроунгарија. Според раѓање тој бил Србин, а го променил своето име во унгарската верзија, Деме Стојај (Döme Sztójay) во 1927 година.
Започнување на кариерата
Како млад, влегол во австроунгарската војска и напредувал во чин на полковник за време на неговото учество во Првата светска војна. По распадот на Австроунгарската Империја во Првата светска војна, тој се приклучил кон контрареволуционерната армија на Миклош Хорти. Хорти го назначил Стојаковиќ како воен аташе во Берлин. На оваа позиција, Стојаковиќ бил од 1925 до 1933 година. Од 1933 до 1935 година работел во унгарското Министерство за одбрана. Унгарскиот премиер Ѓула Ѓомаш, го назначил Стојаковиќ за унгарски амбасадор во Германија. Стојаковиќ бил на оваа позиција до 1944 година. Тој, меѓу другото, се состанал неколкупати со Адолф Хитлер, на 28 март 1941 година. Во таа прилика, Хитлер му рекол дека планира да ја нападне Југославија и предложил Унгарија да учествува во воената инвазија на Југославија, додавајќи дека Унгарија, како и другите земји-учеснички во планираниот напад, би можеле да очекуваат реализација на нивните територијални интереси, а Унгарија да земе од Банат колку што сака. На почетокот на Втората светска војна, Стојаковиќ се залагал за неутрална улога како Унгарија, истакнувајќи дека тоа е желбата на Германија. Подоцна, пред германскиот почеток на Советскиот напад, кој беше предвиден кон крајот на мај 1941 година, Стојаковиќ го смени својот став и, од својата позиција во Берлин, предложи Унгарија активно да соработува со Германија, со цел да се избегне Романија да биде наградена за својата соработка на териториите за која е заинтересирана за Унгарија.
Претседател на марионетската влада на окупирана Унгарија
По германската окупација на Унгарија, Хорти, под притисок на германскиот амбасадор Едмунд Фезенмаер, го предложил Димитрије Стојаковиќ за премиер. Германецот по тој повод ги имал на ум про-германските и профашистичките ставови на Стојаковиќ. Димитрије Стојаковиќ на 23 март 1944 година бил назначен за министер за надворешни работи и претседател на соработничката марионетска влада на Кралството Унгарија. Тој ги истакнал познатите членови на унгарската фашистичка организација Стреластиот крст на клучните позиции во неговата влада. Пред неговото назначување за претседател на Евреите што живееле во Унгарија, тие биле дискриминирани и економски и политички, но не биле депортирани во концентрациони логори. За време на неговиот мандат, Димитрије Стојановиќ им помогна на германските окупатори да почнат да ги депортираат унгарските Евреи во концентрациони логори или за робови, како и да го зголемат бројот на мобилизирани унгарски војници во Битката за Третиот рајх.