cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ристо Крле
Живот
Ристо Крле променил многу работни места и по Втората светска војна, т.е. во кратки периоди работел во Скопје и во Белград. Ристо Крле, исто така, бил и активен член на Друштвото на Писателите во Македонија. Починал на 75-годишна возраст во Скопје.
Творечкиот пат на Ристо Крле
Ристо Крле се смета за еден од најзначајните драматурзи во македонската книжевност.
1973 во спортот
1973 година во спортот содржи некои значајни настани.
Ристо Крле
Творечкиот пат на Ристо Крле
Според неговите сведоштва, цели единаесет години, го прогонувала оваа мисла. И не еднаш се обидувал раката што била научена да држи само чекан, да ја принуди да го прифати и перото, да започне со совладувањето на еден нов занает, за кој Крле речиси воопшто не бил подготвен. Единствен поблизок контакт со новата професија Крле го имал кога бил член на културно-уметничкото друштво „Црн Дрим“. Но, тоа било премалку за да се здобие со неопходните знаења, да се влезе во проблематиката на драматургијата. Сепак, тоа било доволно да се почувствува неговата наклоност кон овој литературен род. По повеќе обиди, Крле речиси одеднаш го создаде својот прв драмски текст „Парите се отепувачка“, иако многупати пред тоа, се обидувал драмски да го возобличи сижето на пиесата, подоцна позната како „Милиони маченици“.
Летни олимписки игри 1928
Летните олимписки игри одржани во Амстердам во 1928 година биле 9-те Летни олимписки игри. Градот Амстердам бил кандидат за одржување на Олимписките игри и во 1920 и 1924 година, но за градовви-домаќини биле избрани Антверпен (1920) и Париз (1924). Единствен друг град кандидат за домаќин на игрите во 1928 година бил градот Лос Анџелес.
Ристо Крле
Творечкиот пат на Ристо Крле
Токму во периодот кога Крле целосно се зафатил со драмската литература, дошла и изведбата на повеќе драмски дела од Македонци и на македонски јазик. Настојувајќи да се доближи до пошироките македонски маси, кои дотогаш биле рамнодушни за дејноста на тогашниот скопски театар, неговиот управник Велимир Живоиновиќ – Масука се обидел да исфрли на сцената пиеси што ќе бидат блиски до народниот бит и менталитет. Тоа наишло на голем одѕив ширум Македонија и поттикнало многумина, дотогаш непознати, автори да ги испробаат своите сили како опишувачи на народниот живот.
Летни олимписки игри 1928
Изборот за град-домаќин
Фредерик ван Туљ ван Сероскеркен прв го предложил градот за домаќин на Олимписките игри во 1912 година. Холандскиот олимписки комитет бил формиран пред тоа, па Холанќаните биле активни за номинација на Амстердам. Игрите во 1916 година не се одржале поради Првата светска војна, а во 1919 година, Холанќаните застанале зад кандидатурата на Антверпен за град-домаќин на Олимписките игри, во 1921 година било одлучено град-домачин за игрите во 1924 година да биде Париз. Амстердам бил избран за град-домаќин на Летните олимписки игри во 1928 година. Тоа го одобрил и Меѓународниот олимписки комитетна 2 јуни 1921 година. Протести стигнале од Американците кои сакале игрите да се одржат во Лос Анџелес, но Лос Анџелес бил предложен за град-домаќин на Летните олимписки игри во 1932 година.
Ристо Крле
Творечкиот пат на Ристо Крле
Самиот Крле, кој во 1937 година ја завршил драмата Парите се отепувачка, не чекал многу на оваа шанса. Велимир Живоиновиќ и режисерот Јосиф Срдановиќ ја откриле надареноста на струшкиот чевлар и веќе на 27 декември 1938 година, Крле им се претставил на скопските гледачи со својата драма. Но, на сугестија на Живоиновиќ, Крле морал да го измени крајот на драмата. Наместо да биде убиен синот-печалбар од страна на своите родители, убиството било навестено само како намера. Ова дело предизвикало контроверзии кај домашните гледачи, најмногу поради можноста да се добие впечаток дека Македонецот е готов да убие за пари. Меѓутоа, овие забелешки не влијаеле врз несекојдневната надареност на овој драматург – чија смисла за ненаметливо водење на драмско дејствие и создавање на психолошки набој и атмосфера била видлива. Така, дотогашниот непознат струшки чевлар, речиси неочекувано се приклучил кон веќе познатите тогашни наши драматурзи Антон Панов и Васил Иљоски.
Летни олимписки игри 1928
Спортови
На Летните олимписки игри - 1928 во Амстердам имало 1909 настани во 15 спортови.
Ристо Крле
Творечкиот пат на Ристо Крле
Успехот што Крле го постигнал со Парите се отепувачка бил не само потврден туку и надминат со неговиот следен текст. Тоа е Антица која била премиернодо изведена во почетокот на 1940 година. Сижето на оваа драма е слично на неговиот драмски првенец, т.е. повторно било инспирирано од непосредниот народен живот. Но, и овде, како и во „Парите се отепувачка“, сосем ненаметливо Крле исфрлил еден сериозен проблем за нашите услови: погрчувањето на дел од нашите чорбаџии зад кое се крие амбицијата за власт и лесно збогатување. И, како што во „Парите се отепувачка“ Крле ја покажал опачината на алчноста за пари, во „Антица“ тој ја наслика превртливоста и бескрупулозноста на оние кои се одродуваа и стануваа полоши дури и од вистинските поробувачи.
Следното попознато дело на Ристо Крле е пиесата Милиони маченици. Таа била изведена при крајот на 1940 година, а нејзиниот мотив повеќе години го преокупирал Крле и тој не еднаш се обидувал да го реализира, независно од деликатноста на материјата. Пистателот-самоук не можел да не ги ангажира гледачите со еден од најактуелните проблеми на своето време: продирањето на странскиот капитал и изумирањето на занаетите од кои живеел голем дел од населението во Македонија. Во конкретниот случај, продирањето на фирмата „Бата“ во предвоена Југославија, која во тогашните услови била супермодернизиран концерн за производство на чевли и слични производи, ги присилило домашните чевлари да ги затворат дуќаните. Оваа нелојална конкуренција на свој грб ја почувствувал и авторот на „Милиони маченици“. Затоа, со нескриена горчина, тој се обидел да го опише пропаѓањето на сопствениот занает, како и безизлезноста во која се нашле бројните негови колеги кои речиси преку ноќ останале без минимална заработувачка. По повеќе преправки што се наметнале како неопходни, за да биде одобрено прикажувањето на оваа пиеса, таа на крајот се појавила пред гледачите, за уште еднаш да ги увери дека во лицето на струшкиот кондураџија македонската книжевност се здобила со писател кој не бара само инспирација во народниот фолклор, туку и живо го следи пулсот на современоста, заедно со нејзините опачини.
Летни олимписки игри 1928
Спортови
Тенисот исчезнал од олимписката програма. На Летните олимписки игри - 1968 во Град Мексико се појавил како демонстративен спорт, а во олимписката програма бил вратен на Летните олимписки игри - 1988 во Сеул.
Ристо Крле
Творечкиот пат на Ристо Крле
По ослободувањето, Крле напишал уште две драми и неколку раскази. Пиесата „Гроф Миливој“ не враќа во времето на српското владеење во Македонија, чиј непосреден сведок бил самиот автор, расветлувајќи ја корумпираноста на владеачкиот режим. „Голем ден“ задира во деновите на ослободувањето и во неа, покрај ентузијазмот својствен за овој период, доаѓа до израз и црнобелото сликање на ликовите, карактеристично за македонската книжевност до тој период.
Летни олимписки игри 1928
Земји-учеснички
На игрите учество земале натпреварувачи од 46 земји. Дебитанти биле Панама, Малта и Родезија. Германија се вратила на игрите по игрите во 1920 и 1924 година кога не учествувала.
Ристо Крле
Влијание
Во 2009 година, македонскиот писател Ненад Јолдески напишал расказ со наслов „Ристо Крле и баба му“.
Сомонтин
Сомонтин  — општина во покраината Алмерија, во автономната заедница Андалузија.
Демографија
Source: INE (Spain)
Македонски информативен центар
Макиедонскиот информативен центар (MИЦ) е македонска независна новинска агенција. Примарна задача МИЦ е обезбедување на вести, информации и анализи на меѓународната заедница, пред сè за странските влади, амбасади, невладини организации, институции, меѓународни компании, библиотеки, разни научни организации, новинските агенции и медиумите во странство во врска со македонската политика, економија, општество, религија, култура и сл.
Општина Брда
Општина Брда (Občina Brda, Comune di Collio) — општина во Горичкиот статистички регион, во историската областа Приморска, западна Словенија. Се протега од границата со италија до реката Соча. На исток е ридот Саботин (609 м), а на север е возвишението Корада (812 м). Во 2020 г. населението броело 5.619 жители. Седиште е селото Доброво.
Населението говори посебен дијалект од приморското наречје.
Географија
Општината го опфаќа словенечкиот дел на Горичките Ридови кои претставуваат еден од најважните вински микрирегиони во Словенија. Се одликува со блага средоземна клима, заштитена од силниот ветар бура кој често вее по другите делови на Приморјето.
Населени места
Покрај општинското седиште Доброво, општината ги опфаќа и следните населени места:
Стопанство
Најважна стопанска гранка е земјоделството: покрај грозјето, најзначаен производ се црешите, а по нив следат кајсиите, крушите, смоквите и сливите. Заедно со Випавската Долина, Брда одгледува најголемо количество на рајски јаболка во земјата. Се произведуваат и помали количества маслиново масло.
Во лозарството застапени се сортите мерло, каберне совињон, пино ноар, пино гри и совињон вер.
Шеќерна приказна
Шеќерна приказна — книга за деца од македонскиот писател Славко Јаневски. За првпат, книгата била објавена во 1952 година од „Детска радост“, а подоцна има доживеано поголем број изданија. Долго време, таа била дел од задолжителната лектира на учениците во основните училишта во Македонија.
Содржина
Книгата се состои од 10 поглавја
Издание од 2004
Во 2004 година, „Детска радост“ ја објавила „Шеќерна приказна“ како дел од библиотеката „Лектирни изданија“. Книгата има 56 страници, со обем од 20 сантиметри, а била отпечатена во печатницата „Напредок“ од Тетово. Лектурата и коректурата се дело на Кате Ноневска, дизајнот и графичко-ликовното уредување ги направил Жарко Туниќ, додека илустрациите во книгата ги нацртал Ордан Манески. Книгата е каталогизирана во Народната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ од Скопје, а го носи меѓународниот број ISBN 9989-30-572-2. Покрај главниот текст, книгата содржи и белешка за авторот.
Мери Попинс
„Мери Попинс“ — роман за деца на австралиската писателка Панела Линдон Траверс, првобитно објавена во 1934 година. Авторката ѝ ја посветила книгата на својата мајка.
Содржина
Книгата се состои од 12 глави:
Изданија на македонски јазик
Во 2004 година, романот бил објавен од издавачката куќа Силсонс, во превод на Елена Николовска. Автор на корицата е Зоран Димитриовски, лектурата и коректурата ги извршил Аполон Гилевски, компјутерската подготовка ја направил Миле Грашкоски, а книгата била испечатена во печатницата „Графостил“ во Скопје. Книгата, со обем од 162 страници и димензии од 21 сантиметар е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-933-56-1.
Засен-Трантов
Засен-Трантов (Sassen-Trantow) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Олимписки стадион
Олимписки стадиони
Следната табела ги прикажува сите олимписки стадиони што се користеа на Летните олимписки игри.
Зимски олимписки игри
Следната табела ги прикажува сите олимписки стадиони кои биле користени на Зимските олимписки игри.
Хрвати
Хрвати — јужнословенски народ кој претежно е населен во западниот дел на Балканскиот Полуостров. Нивната бројност се движи околу 5 милиони луѓе. Најголемиот дел се населени во Хрватска, а големи хрватски заедници има и во Босна и Херцеговина (Херцеговина), Србија (Војводина), Словенија, Австрија Градиште (Бургенланд), САД, Германија, Австралија, а помала бројка на Хрвати има и во Македонија.
Хрватите зборуваат на хрватски јазик, кој е доста близок и сличен со српскиот јазик.
Потекло на Хрватите
Хрватите се доселиле на Балканот во почетокот на VII век (пред 626. година), при владеењето на Ираклиј од својата прататковина наречена Бела Хрватска која се наоѓала меѓу Бела Србија и Франките. Царот ги повикал за да ги исфрлат Аварите од Далмација за да се населат место нив. Од тогаш со сигурност може да зборуваме за нивната историја
Потеклото на називот и етноним Хрват не е тотално разјаснето, но се смета дека има корен од западнословенскиот збор hrbat - брдо, што значело дека оние кои живеaт во брдa т.н. брдјани кои биле во спротивност од Полјаците т.н. полјани кои живееле во поле односно во рамнина. Оваа теза добива на значење ако се зема предвид дека Бела Хрватска се наоѓала на просторот на денешна Полска.
Бројот на Хрватите во странство
Нивниот број во странство може само да се процени. Најголемите емигрантски групи живеат во западна Европа, прво во Германија, а потоа во Швајцарија, Шведска и Велика Британија. Од останатите континенти, Северна Америка има најбројна хрватска емиграција, и тоа во Соединетите Американски Држави (Охајо, Калифорнија) и Канада (Мисисага), како и во Аргентина, Чиле, Перу, Бразил и Боливија. Во Чиле најмногу Хрвати живеат во најјужниот град на светот Пунта Аренас, во кој живеат 146.000 жители (2008.), од кои 50% Хрвати
И во Северна и во Јужна Америка бројноста се проценува на околу милион луѓе со хрватско потекло. Постојат и важни хрватски малцинства во Австралија (Перт, Сиднеј) и Нов Зеланд, како и во Јужна Африка.
Овидиј
Публиј Овидиј Назон, познат како Овидиј (20 март 43 пр. н. е — 17/18 година) — римски поет кој живеел за време на владеењето на императорот Октавијан Август. Тој бил современик на постарите поети Вергилиј и Хорациј, со кои се смета за темел на римската книжевност. Квинтилијан го сметал за последниот римски елегичар. Уште за време на животот, Овидиј уживал огромна популарност, но Август го протерал од Рим во провинцијата на брегот на Црното Море, каде што останал до смртта. Самиот Овидиј своето прогонство го нарекол „поема и грешка“ (латински: carmen et error) но неговата дискретност при дискусијата за причините на прогонот, придонела за многу шпекулации меѓу историчарите.
Овидиј бил првиот голем римски поет кој ја започнал својата кариера за време на владеењето на императорот Август. . Тој е најпознат по делата: „Метаморфози“ (во 15 книги), „Уметноста на љубовта“ (латински: Ars Amatoria) и „Фасти“ (латински: Fasti), познато и како „Шесте книги на календарот“. Неговата поезија ја имитирале многу поети во Доцната антика и во средниот век и таа имала исклучително влијание врз западната уметност и книжевност. Делото Метаморфози се смета за еден од најважните извори на класичната митологија.
Живот
Овидиј зборувал повеќе за својот живот отколку повеќето други римски поети. Информациите за неговата биографија потекнуваат пред сѐ од неговата поезија, а особено од делото „Таги“ (латински: Tristia 4.10), каде дава долг автобиографски извештај за неговиот живот. Други извори за неговиот живот даваат Сенека Постариот и Марко Фабиј Квинтилијан.
Раѓањето, детството и бракот
Овидиј се родил во Сулмо (денешна Сулмона), источно од Рим, во богато еквитанско семејство, на 20 март, 43 п.н.е. Тоа била значајна година во римската политика Овидиј учел реторика во Рим кај Арелиј Фуск и кај Порциј Латро, заедно со брат му, кој бил одличен во ораторство.
Татко му сакал Овидиј да учи реторика за да се занимава со право и со политика, но веќе во раната младост Овидиј се определил за поезијата. Според Сенека Постариот, на Овидиј подобро му лежела емоционалната, отколку аргументативната реторика. По смртта на неговиот брат, на дваесетгодишна возраст, Овидиј се откажал од правото и почнал да патува во Атина, Мала Азија и Сицилија. Извршувал помали јавни функции, како еден од т риумвиратите, еден од центумвирите и еден од децемвирите  но си дал оставка за да продолжи со поезијата, веројатно околу 29-25 п.н.е, одлука која татко му ја осудувал. Овидиј почнал да пишува стихови уште во раната младост, како што самиот кажува во една своја автобиографска песна, сè што се обидел да напише било стих (quid-quid temptabam scribere versus erat). Првиот рецитал на Овидиј е датиран околу 25 година п.н.е, кога тој имал осумнаесет години. Тој бил еден од поетите околу патронот Марк Валериј Месала Корвин и бил пријател со поетите во кругот на Мецена. Во делото „Таги“ (Trist. 4.10. 41–54), Овидиј го споменува пријателството со Мацер, со Секст Проперциј и со Хорациј и сосем малку се познавал со Вергилиј и Албиј Тибул, соработник во кругот на Месала, на чии елегии во голема мера се восхитувал. Овидиј бил многу популарен во времето на неговите први дела, но подоцна, во 8 година од нашата ера, бил протеран од Рим од страна на императорот А вгуст.
До неговата триесетгодишна возраст, тој трипати се оженил и двапати се развел. Имал една ќерка, од која дочекал и внуци. Неговата последна жена на некој начин го поврзала со влијателните патрикии Фабии кои му помогнале во неговиот егзил во Томис.
Книжевен успех
Првите 25 години од книжевната кариера Овидиј ги поминал првенствено во пишување елегиски стихови со еротски теми. Хронологијата на овие најстари дела не е сигурна но историчарите нив сепак ги подредиле според дати. За најстар труд се смета делото „Хероини“ (латински: Heroides), писма на митолошките хероини до нивните отсутни љубовници, кои можеби биле објавени во 19 година п.н.е, иако датумот останува неизвесен. Автентичноста на некои од овие песни е дискутабилна, но веројатно ова прво издание ги содржело првите 14 песни од збирката. Првите пет книги од збирката „Љубови“ (латински: Amores), серија еротски поеми упатени до љубовницата Корина, се смета дека биле објавени во 16-15 година п.н.е. Првите три книги од зачуваната верзија, според епиграмот на првата книга, се смета дека биле објавени околу 8-3 година п.н.е. Меѓу публикациите на двете изданија на Љубови може да се датира премиерата на неговата трагедија „Медеја“, на која ѝ се восхитувале во антиката, но која повеќе не постои.
Следната поема на Овидиј, „Бојата на лицето“ (латински: Medicamina Faciei), фрагментарно дело за третманите на женската убавина, му претходела на делото, „Уметноста на љубовта“, пародија на дидактичка поезија и прирачник во три книги за заведувањето и интригата, кој се датира во 2 година од нашата ера (Книгите 1-2 некаде во 1 година п.н.е. ). Овидиј можеби во неговата поезија во прогонот го идентификува ова дело како песната, која била една од причините за неговиот егзил. По „Уметноста на љубовта“, следи делото „Љубовни лекови“ (латински: Remedia Amoris), истата година. Со овој корпус на елегиска, еротска поезија Овидиј си направил место помеѓу водечките римски елегичари Гал, Тибул и Пропертиј, меѓу кои себеси се гледал како четврти претставник.
До 8 година, тој го завршил неговиот најамбициозен труд, „Метаморфози“, хексаметарска епска поема во 15 книги. Делото е енциклопедиски каталог на преобразбите во грчката и римската митологија, од појавата на космосот до апотеозата на Јулиј Цезар. Приказните се следат една со друга во раскажувањето за човечки суштества преобразени во нови тела: дрва, карпи, животни, цвеќиња, соѕвездија и сл. Истовремено, тој работел на делото „Фасти“, поема во шест книги во елегичен дистих на тема на календарот на римските празници и астрономијата. Композицијата на оваа поема била прекината поради егзилот на Овидиј и се смета дека тој престанал да работи на поемата во Томис. Веројатно во овој период биле напишани, доколку се на Овидиј, двостраните писма во Хероините (16-21).
Прогонството во Томис
Во 8 година, Овидиј бил протеран во Томис, денешна К онстанца, на Црното Море, со ексклузивна интервенција на императорот А вгуст, без никакво учество на Сенатот или на било кој римски судија. Овој настан оставил белег на цела негова следна поезија. Овидиј напишал дека причината за неговото прогонство биле carmen et error (песна и грешка), тврдејќи дека неговото злосторство е полошо и од убиство, поштетно и од поезија.
Внуците на императорот, Јулија Помладата и Агрипа Постум, исто така, биле протерани приближно во истото тоа време. Сопругот на Јулија, Луциј Емилиј Паул, бил осуден на смрт за заговор против Август, заговор за кој Овидиј можеби знаел. Јулискиот закон за брак од 18 година п.н.е., кој промовирал моногамен брак, а прељубата се сметала за престап, бил новина кај Римјаните. Пишувањата на Овидиј во „Уметноста на љубовта“ поттикнувале прељуба. Тој можеби бил протеран поради ова дело, кое се чинело субверзивно во однос на законите на императорот. Сепак, во поглед на долгото време кое поминало помеѓу објавувањето на делото (1 година п.н.е) и прогонството (8 година), некои автори сугерираат дека Август веројатно ја искористил поемата само како оправдание за нешто посериозно.
Факти за прогонството
Есента, во 8 година од нашата ера, со едноставен указ издаден од страна на императорот Октавијан Август, Овидиј бил прогонет од Рим и му било доделено живеалиште во Мала Скитија (денешна Добруџа), на брегот на Понт-Еуксин (денешно Црно Море), во Томис (денешна Констанца), место каде што живеело население составено од Гети и од Грци. Указот стапилна сила без никакво судење, со тоа се избегнала правна дебата и причините за истиот остануваат мистерија. При прогонот добил статус на relegatus со што тој го изгубил правото на римско граѓанство и имотот му бил конфискуван, но тој останал слободен граѓанин, нему било одземено богатството и не му била нарушена слободата да ја продолжи кариерата како писател и да комуницира со сопругата и со пријателите. Така тој со богатстото и со своите робови пристигнал во Томис во пролетта во 9 година, далеку од Рим, на остров во близина на брегот (кој денес се наоѓа во лагуната во северниот дел на Констанца) каде ја изградил својата вила и ги поминал последните години од животот. Казната на Овидиј била привремена, ад темпус, а не трајна, па врз основа на тоа, Овидиј зел обврска да молчи. Од самиот поет дознаваме дека тој со тек на овие години во прогонство, го научил јазикот на Гетите и Сарматите, развил односи со кралот Котис III од соседната Тракија и по смртта на Август, во форумот на Томис пред Гетите прочитал песна што ја напишал на нивниот јазик во чест на императорот и која тие со ентузијазам ја прифатиле. Тој во Томис ги напишал неговите последни стихови, „Таги“ и „Писмата“, кои содржат исповеди полни со меланхолија, изразувајќи ја неговата носталгија, неговата болка и тага поради егзилот. По егзилот ниедно од неговите дела повеќе го немало во јавните библиотеки. Овидиј залудно се обидувал да се врати во Рим. Преку своите моќни пријатели, тој го молел императорот Август да му дозволи да се врати во Рим, а подоцна го молел и императорот Тибериј, но неговите молби не вродиле со успех. По неговата смрт, и покрај неговата желба, семејството не можело да си дозволи да го донесе неговото тело во Рим и тој најверојатно бил закопан во Томис. Сепак, на островот не е најден гробот кој го носи неговото име, но точно е и дека површината на овој остров е намалена поради ерозијата од времето кога римската вила била таму, пред две илјади години.
Творештвото на Овидиј во прогонство
Во прогонство, Овидиј напишал две збирки поезија, „Таги“ и „Писма од Црното Море“ (латински: Epistulae ex Ponto), во кои се покажува неговата тага и осаменост. Со тоа што бил далеку од Рим, тој немал пристап до библиотеките и на тој начин можеби бил принуден да престане да го пишува делото „Фасти“, поема за римскиот календар, од која се зачувани само првите шест книги, од јануари до јуни.
Петте книги на „Таги“, серија елегии кои го изразуваат очајот на поетот во егзил и бараат негово враќање во Рим, се датирани до 9-12 година. „Писма од Црното Море“, серија писма до пријатели во Рим од кои бара да му помогнат да се врати дома се сметаат за негови последни композиции. Првите три книги веројатно биле објавени во 13 година а четвртата книга меѓу 14 и 16 година. Поезијата во прогонот е особено емотивна и лична. Во „Писмата“ тој од жителите на Томис бара пријателство (во „Таги“ тие се застрашувачки варвари). Заради занимација напишал трактат на рибарството, имено, дидактичка поема со наслов „Рибарство“ (латински: Halieutica), од која останале 136 стиха, памфлет насловен „Ибис“, клетви за неверството на лажен пријател, како и некои описи на Тракијците кои живееле околу Томис.
Овидиј тагувал за Рим и за неговата трета жена, пишувајќи многу песни за неа. Дел од песните се за императорот Август а дел се за него, за пријателите во Рим, а понекогаш и за самите песни, изразувајќи ја неговата осаменост и надеж за повлекување на егзилот.
Хипотези за прогонството
За причините на прогонот биле изнесени различни хипотези. Самиот Овидиј пишува: „Две главни обвинувања ја предизвикаа мојата загуба, една песна и една грешка.“. Песната поради која го налутил императорот, е „Уметноста на љубовта“ Оваа збирка му донела репутација на Овидиј на „учител на бесрамната прељуба“, во времето кога Август се трудел со закон да го наметне новиот морал, а Римјаните биле принудени да ги почитуваат одредбите на новите закони. За грешката која била фатална, Овидиј тврди дека тој само бил набљудувач: "„Не реков ништо, не изустив никаква навреда, виновни зборови не ми се измолкнаа при виното, само затоа што сум видел престап, без да го знам тоа однапред, удрија по мене. Вината ми е што сум имал очи“."Гастон Боасие, во неговата студија посветена на прогонството на Овидиј, претпоставува дека љубовниот однос меѓу ќерката на Август - Јулија - и поетот го налутила императорот. Но, хронологијата апсолутно противречи на оваа хипотеза, бидејќи откако Август ги открил развратите на неговата ќерка, помеѓу 5 и 2 година п.н.е. таа постојано била следена а потоа ја прогонил на островот Пандатарија, а од 5 година, во Региум во Калабрија, каде никој не смеел да ѝ се приближи, па затоа невозможно било да постоела некаква интрига помеѓу неа и Овидиј. Некои од хипотезите тврделе дека грешката на Овидиј била поради учество на церемонии посветени на култот на египетската божица Изида и наклоноста кон неопитагорејството Ваквите нејасни причини околу прогонот на Овидиј довеле до бројни теории од страна на историчарите. Средновековните текстови не даваат веродостојни објаснувања и нивните толкувања се чинат извлечени само од пишувањата на Овидиј. Самиот Овидиј напишал доста во своја одбрана, честопати давајќи нејасни или противречни показатели.
Во 1923 година, историчарот Џ.Џ Хартман предложил теорија која малкумина ја земаат предвид: дека Овидиј никогаш не бил протеран од Рим и дека целото негово дело од прогонот е резултат на неговата плодна имагинација. Оваа теорија била поддржана и отфрлена во 1930-тите. Во 1985 година, истражувачкиот труд од Фитон Браун изнесол нови аргументи во прилог на теоријата. Меѓу причините дадени од страна на Браун се дека прогонството на Овидиј се споменува само во неговото дело и во „сомнителни“ пасуси на Плиниј Постариот и Статиј и кај ниеден друг автор сѐ до 4 век, дека авторот на „Хероини“ бил во можност да го одвои поетското "јас" од личниот и реалниот живот и дека информациите за географијата на Томис веќе биле познати според Вергилиј, Херодот па и самиот Овидиј, во неговите „Метаморфози“. Потврдокорните историчари, се противеле на ваквите хипотези. Еден од главните нивни аргументи е дека Овидиј никогаш не би го оставил делото „Фасти“ недовршено, главно затоа што тоа дело ќе му осигурало статус на врховен поет.
Овидиј умрел во Томис, во 17 или 18 година. Се смета дека делото „Фасти“, било објавено посмртно. Во декември 2017, прогонот на Овидиј и официјално бил укинат од страна на Советот на градот Рим.
Книжевни жанрови
Овидиј оставил богато и разновидно творештво кое се состои од повеќе дела: „Песни за љубовта“ (во три книги), „Хероики“, „Вештинана љубовта“ (во три книги), „Лекови за љубовта“, „Метаморфози“ (во 15 книги), „Фасти“ (во шест книги), „Песни на тагата“ (во пет книги) и „Писма од Понт“ (во четири книги). Овидиј бил „роден поет“ кој уживал голема популарност и, иако во неговата поезија нема возвишени мисли, тој се наметнал како пример на латинскиот уметнички облик.
Хероиди
Делото „Хероиди“ (латински: Heroides („Хероини“) или Epistulae Heroidum - „Писма на хероините“) е збирка од 21 поема во елегичен дистих, напишани во форма на писма на жените упатени до нивните отсутни љубовници во кои тие ги изразуваат нивните емоции на носталгија и копнеж, молби за нивно враќање и алузии за нивните идни дејства во рамки на личната митологија. Автентичноста на збирката е доведена во прашање. Таа опфаќа нов тип на композиција без паралела со претходната книжевност. Првите 14 писма се смета дека ја сочинувале првичната објавена збирка на поеми „напишани“ од хероините Пенелопа, Филида, Брисеида, Федра, Енона, Хипсипила, Дидона, Хермиона, Дејанира, Аријадна, Канака, Медеја, Лаодамија и Хиперместра до нивниот отсутен љубовник. Писмото 15 од историската Сафо до Фаон, се чини лажно (иако се спомнува во Љубови 2.18) поради неговата должина, недостатокот на интеграција во митолошката тема и неговото отсуство од средновековните ракописи. Последните писма (16-21) се составени во пар и се состојат од писмо до љубовникот и одговор (Парис и Елена, Херо и Леандер, Аконтиј и Сидипа). Тие се сметаат за подоцнежно дополнување на корпусот, бидејќи Овидиј никогаш не ги споменува.
Љубови
„Љубови“ (латински: Amores) е збирка (во три книги) љубовна поезија во елегичен дистих, следејќи ги конвенциите на елегичниот жанр што го развиле Тибул и Пропертиј. Елегијата потекнува од нив но Овидиј бил иноватор во жанрот. Овидиј го менува водачот на неговите елегии од поетот, во љубовта. Ова префрлање на фокусот од триумф на поетот кон триумф на љубовта е прв од ваков вид за овој жанр на поезија. Оваа иновација на Овидиј може да се сумира како користење на љубовта како метафора за поезијата. Книгите ги опишуваат многуте аспекти на љубовта и се фокусираат на односот на поетот со љубовницата наречена Корина. Книга 1 содржи 15 песни. Во првата, Овидиј ја кажува намерата да напише епска поезија, која била спречена од Купидон кој му украл една стапка (претворајќи го хексаметарот во пентаметар). Песната 4 е дидактичка и ги опишува принципите кои Овидиј ќе ги развие во Уметноста на љубовта. Песната ја воведува Корина по име. Песните 8 и 9 се занимаваат со Корина, којашто ја продава нејзината љубов за подароци, додека 11 и 12 го опишуваат неуспешниот обид на поетот да оствари средба со неа. Песната 14 зборува за експеримент на Корина во боење на косата а 15 ја нагласува бесмртноста на Овидиј и на љубовните поети.
Втората книга има 19 песни. Воведната песна раскажува како Овидиј ја напуштил гигантомахијата во корист на елегијата. Песните 2 и 3 се молби да му дозволат на поетот да ја види Корина а песната 6 е жалење за мртвиот папагал на Корина. Песните 7 и 8 се занимаваат со врската на Овидиј со слугинката на Корина и нејзиното откривање, а 11 и 12 се обидуваат да ја спречат Корина да отиде на одмор. Песната 13 е молитва до Изида за болеста на Корина, 14 е песна против абортусот а 19 е предупредување до мажите.
Книгата 3 има 15 песни. Воведната песна ги опишува олицетворената Трагедија и Елегија во борба за Овидиј. Песна 2 опишува посета на трките, 3 и 8 се фокусираат на интересот на Корина за другите мажи, 10 е поплака упатена до Церера поради нејзиниот празник кој бара воздржување, 13 е песна за празникот на Јунона а 9 тажалка за Тибул. Во песната 11 Овидиј повеќе не сака да ја љуби Корина и жали за песните што ги напишал за неа. Последната песна е збогување со еротската муза.
Уметноста на љубовта
Si quis in hoc artem populo non novit amandi, hoc legat et lecto carmine doctus amet.
„Уметноста на љубовта“ или „Вештината на љубовта“ (латински: Ars Amatoria) е дидактичка елегична песна во три книги, за вештината на заведувањето и љубовта. Првата книга им се обраќа на мажите и ги учи како да ги заведе жените; втората, исто така, им се обраќа на мажите и ги учи како да ги задржат љубовниците; додека третиот дел ги поучува жените на техниките на заведување. Првата книга започнува со повикување на Венера, каде Овидиј се воспоставува себеси како аморис (1.17) - учител на љубовта. Втората книга се повикува на Аполон и започнува со раскажување на приказната за Икар. Овидиј ги советува мажите да избегнуваат да даваат премногу подароци, да се грижат за својот изглед, да ги кријат работите, да ги пофалат љубовниците. Опишана е грижата на Венера за прокреацијата, како и помошта на Аполон во задржувањето на љубовникот. Книгата завршува со барањето на Овидиј, „учениците“ да ја шират неговата слава.
Книга 3 започнува со одлуката на Овидиј да ги насочи жените против неговото учење во првите две книги. Овидиј им дава на жените детални упатства за изгледот, укажувајќи им да избегнуваат премногу украси, ги советува да читаат поезија, да научат да играат игри, да спијат со луѓе од различна возраст, да флертуваат и да воздивнуваат. Книгата завршува со желбата жените да го следат неговиот совет и да ја прошират неговата слава, велејќи: "Учител ни беше Овидиј" (латински: Naso magister erat).
Лекoви за љубовта
„Лекови за љубовта“ (латински: Remedia Amoris) е елегија која предлага лек за љубовта. Песната им се обраќа на мажите и го критикува самоубиството како средство за бегање од љубовта а потоа, повикувајќи се на Аполон, продолжува да им кажува да не одложуваат, да не бидат мрзливи при справување со љубовта, да ги избегнуваат своите партнерките, да не прават магија, да ја видат љубовницата неподготвена, да имаат други љубовници, да ги изгорат старите писма и никогаш да не бидат љубоморни. Некои ја толкуваат оваа песна како затворање на дидактичкиот циклус љубовна поезија на Овидиј и крај на неговата еротска елегиска поезија.
Метаморфози (Преобразби)
„Метаморфози“, најамбициозното и најпознато дело на Овидиј, се состои од каталог од 15 книги напишани во дактилен хексаметар за преобразби во грчката и римската митологија поставени во лабава мито-историска рамка. Зборот „метаморфози“ е од грчко потекло и значи „преобразби“. Соодветно, ликовите во ова дело се подложени на многу различни преобразби. Во рамки на речиси 12.000 стихови, се споменуваат речиси 250 различни хеленски и италски митови. Секој мит е поставен на отворено, каде што смртниците често се чувствителни на надворешни влијанија. Песната стои во традицијата на митолошката и етиолошката каталошка поезија, како што е „Каталог на жените“ на Хесиод, Етија на Калимах, „Хетереумена“ на Никандер и „Метаморфози“ на Партениј. Првата книга го опишува формирањето на светот, возрастите на човекот, поплавата, приказната за силувањето на Дафне од страна на Аполон и Ија од страна на Јупитер. Втората книга започнува со Фетон и продолжува да ја опишува љубовта на Јупитер со Калиста и Европа. Третата книга се фокусира на митологијата на Теба со приказните на Кадмо, Актеон и Пентеј. Четвртата книга се фокусира на три пара љубовници: Пирам и Фисба, Салмакида и Хермафродит, Персеј и Андромеда. Петтата книга се фокусира на песната на Музите и се опишува силувањето на Прозерпина. Шестата книга е збирка приказни за соперништвото помеѓу боговите и смртниците, почнувајќи од Арахна и завршувајќи со Филомела. Седмата книга е за Медеја, како и за Кефал и Прокрида. Осмата книга е за летот на Дедал, ловот на калидонски свињи и разликата помеѓу Филемон и Бавкида и Ерисихтон. Деветтата книга е за Херакле и инцестуозната Библида. Десеттата книга се приказни за осудената љубов, како онаа на Орфеј. Единаесеттата книга го споредува бракот на Пелеј и Тетија со љубовта на Кеик и Алкиона. Дванаесеттата книга ги опишува подвизите на Ахил, битката на кентаурите и Ифигенија. Тринаесеттата книга зборува за натпреварувањето на Ахил и Полифем. Четиринаесеттата го опишува патувањето на Енеас, Помона и Вертонус и Ромул. Последната книга започнува со филозофско предавање на Питагора и обожување на Цезар. Крајот на песната е пофалба за Август и го изразува верувањето на Овидиј дека неговата песна му ја донела бесмртноста.
При анализата на „Метаморфози“, фокусот е во организацијата на огромниот материјал и податоци. Г. Б. Конте ја нарекол поемата „галерија на различни литературни жанрови“.
Ибис
„Ибис“ е елегија во 644 реда напишана во егзил, во која Овидиј користи блескава низа митски приказни за проколнување и напад на непријателот. Тој го цитира Калимах како инспирација и ги повикува сите богови да ја направат неговата клетва ефикасна. Песната завршува со молитва дека боговите му ја исполнуваат клетвата.
Таги
„Таги“ (латински:Tristia) се состои од пет книги елегии кои Овидиј ги напишал во прогонот во Томис. Книга 1 содржи 11 песни. Првата е обраќање на Овидиј до неговата книга за тоа како треба да дејствува кога ќе пристигне во Рим. Песната 3 ја опишува неговата последна ноќ во Рим, песните 2 и 10 патувањето на Овидиј во Томис, 8 е за предавството на пријателот, и 5 и 6 за лојалноста на неговите пријатели и сопруги. Во последната песна Овидиј се извинува за квалитетот и тонот на неговата книга, чувство кое одекнува низ целата збирка.
Книга 2 се состои од долга песна во која Овидиј се брани себеси и својата поезија, користи преседани за да го оправда своето дело и го моли императорот за прошка.
Книгата 3 во 14 песни е за животот на Овидиј во Томис. Првата песна го опишува пристигнувањето на неговата книга во Рим за да ги пронајде делата на Овидиј. Песните 10, 12 и 13 се за годишните времиња поминати во Томис, 9 за потеклото на местото, а 2, 3 и 11 се за неговото емотивно страдање и копнежот за дома. Последната песна е извинување за неговата работа.
Книга 4 има 10 песни кои се обраќаат на пријателите. Песната 1 ја изразува неговата љубов кон поезијата и утехата што таа ја носи а 2 го опишува триумфот на Тибериј. Песните 3-5 се за пријатели, 7 барање за преписка и 10 е автобиографија.
Последната книга со 14 песни е за сопругата и пријателите. Песните 4, 5, 11 и 14 се наменети за неговата сопруга, 2 и 3 се молитви до Август и Бах, римскиот бог на виното, 4 и 6 се за пријатели, 8 за непријателот. Песната 13 бара писмо, додека со 1 и 12 им се извинува на неговите читатели за квалитетот на неговата поезија.
Писма од Црното Море (Понтики)
„Писма од Црното Море“ (латински: Epistulae ex Ponto) е збирка од четири книги, со вкупно 40 песни, напишани за време на прогонството. Песните главно се барања до пријателите да се заземат кај членовите на империјалното семејство, дискусии за пишување со пријателите и описи на животот во прогонство. Првата книга има 10 песни во кои Овидиј ја опишува состојбата на неговото здравје (10), неговите надежи, спомени и копнежот за Рим (3, 6, 8) и неговите потреби во прогонството (3). Книгата 2 содржи барања до Германик (1 и 5) и разни пријатели да зборуваат во негово име во Рим, додека тој го опишува својот очај и животот во прогонството. Книга 3 има девет песни во кои Овидиј ѝ се обраќа на неговата сопруга (1) и на разни пријатели. Вклучено е раскажувањето на приказната за Ифигенија во Таврис (2), песната против критики (9) и сонот на Купидон (3). Книга 4, последното дело на Овидиј, во 16 песни зборува за пријателите и го опишува својот живот во егзилот. Песните 10 и 13 ја опишуваат зимата и пролетта во Томис, песната 14 е пофалба за Томис, 7 ја опишува географијата и климата, а 4 и 9 се честитки до пријателите за нивните совети и барања за помош. Песната 12 му е упатена на Тутикан, чие име, се жали Овидиј, не се вклопува во стихот. Последната песна му е упатена на непријателот кого Овидиј го моли да го остави на мира. Последниот елегичен дистих е следниот: „Каде е радоста во прободување на вашиот челик во моето мртво месо? / Не остана место каде што можат да се направат свежи рани.“
Критика
Делата на Овидиј се толкувале на различни начини во текот на вековите со ставови кои зависеле од општествените, религиозните и книжевните контексти на различни периоди. Познато е дека во тек на својот живот, тој веќе бил познат и критикуван. Во „Лекови за љубовта", Овидиј ги критикува луѓето кои сметале дека неговите книги се дрски. Подоцна, Овидиј станал еден од најпознатите и највлијателните римски поети во средниот век и ренесансата.
Романтичното движење од 19 век, Овидиј и неговите песни ги сметале „задушени, досадни, прекумерно формализирани и без вистинска страст“. Романтичарите ги претпочитале неговите поезии од времето на прогонството. Сликата Овидиј меѓу Скитите, насликана од Делакроа, ги отсликува последните години на поетот во егзил во Скитија, а неа ја виделе Бодлер, Готје и Едгар Дега. Бодлер ја искористил можноста да напише долг есеј за животот на прогонет поет како Овидиј. Ова покажува дека романтичарите споделувале интерес за темата која ја опфаќа и онаа на несфатениот гениј. Во минатото, поемите од егзилот не поттикнувале некој посебен интерес.
Во романот „Наспроти“, францускиот писател Жорис-Карл Уисманс ја нарекува поезијата на Овидиј „водникави блуеници“.
Топонимија
Во Италија, на Овидиј му е посветена улица во Рим, во близина на Кастел Сант Ангело. Исто така, името на Овидиј го носат и:
Космос-2186
Космос-2186 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 28 мај 1992 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6600 килограми. Космос-2186 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 330 км, а најмалото на 178.
NGC 5544
NGC 5544 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1 мај 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5544 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5544 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 17 м 2,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +36° 34' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 62°.
Други поделби
Проучување на NGC 5544 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51018. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 110; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2552. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 127.
Екипен пласман на Тур де Франс
Екипен пласман на Тур де Франс — награда доделувана на велосипедската екипа Тур де Франс за најдобра екипа на трката. Започнала да се доделува од 1930 година, а начинот на пресметка бил менуван низ годините. Не постои маичка за овој пласман, но броевите на маичките на членовите на екипата со најдобар генерален пласман на крајот на претходната етапа биле со жолта позадина, наместо вообичаената бела.
Пресметка
До 2011 година, екипниот пласман бил пресметуван со додавање на времињата на најдобрите тројца возачи од секоја екипа по завршена етапа; временските бонуси и казните не се пресметувале. Во екипниот хронометар, екипата го добива времето на петтиот возач од екипата кој ја поминува целта или последниот возач, ако се помалку од пет возачи. Ако екипата има помалку од тројца останати велосипедисти, екипата се повлекува од пласманот.
Статус
Екипниот пласман се смета за помалку важен во споредба со (поединечниот) генералниот пласман и ретко некоја екипа има за цел да победи во екипниот пласман. Ако во текот на трката, екипата се најде во добра положба да го освои екипниот пласман, екипата можеби ќе ја смени тактиката со цел да победи.
Кога Ленс Армстронг ги изгубил надежите за победа на Тур де Франс 2010, им наредил на неговите колеги да ги држат нивните главни соперници во екипниот пласман и неговата екипа,, го освоил екипниот пласман.
Добриот резултат во екипниот плас2ман може да ѝ помогне на екипата да се квалификува за наредниот Тур де Франс. Во 2010 година, системот бил поставен да одреди кои екипи ќе бидат UCI World Tour екипи, а екипниот пласман на Тур де Франс бил дел од системот.
Историја
Во текот на првите години на Тур де Франс, велосипедистите возеле како поединци. Иако имале спонзори, не им биле дозволени да бидат дел од екипа, бидејќи организаторот на трката Анри Дегранж сакал да се види силата на поединците. Во тие години, велосипедистите исто така можеле да учестуваат без спонзори. Тие биле категоризирани под различни имиња:
Во 1930 година, Анри Дегранж се откажал од идејата дека велосипедистот треба да се трка поединечно и го променил системот во борба на екипи. Сè уште бил против учество на спонзори, па така велосипедисти биле групирани во земји. Оваа состојба на Тур постоела во периодите 1930–1961 и 1967–1968. Помеѓу 1962 и 1966 година и по 1969 година, можеле да учествуваат и спонзорирани екипи.
NGC 3141
NGC 3141 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Екипен пласман на Тур де Франс
Историја
При влезот на екипите во 1930 година била воведена и награда за победничката екипа. Во 1930 година, пласманот бил пресметуван со додавање на времињата на тројцата најдобри возачи во генералниот пласман.
NGC 3141
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3141 се споменува и како NPM1G -16.0304.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Екипен пласман на Тур де Франс
Историја
До 1990 година, предводниците на екипниот пласман можеле да се препознаат по жолтите капи. Од 2006 година, најдобрата екипа носи црни броеви на жолта позадина на нивните дресови. Почнувајќи од 2012 година, најдобрата екипа добила право, но не и обврска, да носи и жолти кациги.
NGC 3141
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3141 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 3141 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 9 м 19,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 16° 39' 11". Положбениот агол на објектот е во износ од 26°.
Други поделби
Проучување на NGC 3141 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29544. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 279; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6059. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 689.
1972 во спортот
1972 година во спортот содржи некои значајни настани.
TrackBack
TrackBack е механизам за интеркомуникација меѓу блогови: ако еден блогер напише пост, во кој коментира, или се повикува на напис кој се наоѓа на друг блог, и двете блогерски платформи го поддржуваат TrackBack протоколот, блогерот кој го пишува постот може да го извести другиот блог со TrackBack ping.