cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Леонард Коен
1990-ти
Во насловната песна, Коеновите пророштва предвидуваат политички и социјален колапс: "I've seen the future, brother: It is murder." („Ја видов иднината, брате: убиствена е.“) Во Демократија, Коен ја критикува Америка, особено незаинтересираноста на нејзината јавност за светското страдање и зависноста од телевизијата ("I'm neither left or right/ I'm just staying home tonight/ getting lost in that hopeless little screen." - „Не одам ниту лево, ниту десно/ останувам дома вечерва/ за да се изгубам во тој безнадежен малечок екран.“), иако покажува и извесна наклоност кон неа: "I love the country but I can't stand the scene." („Ја сакам земјата, но не можам да го поднесам погледот.“)
Филмот на Нани Морети "Caro Diario" (1993) ја вклучува песната "I'm Your Man", во мигот кога самиот Морети се вози на веспа низ улиците на Рим.
Следната година, по крајот на турнејата за промоција на Иднината, Коен се повлекува во зен центарот Mount Baldy сместен во близина на Лос Анџелес, и го започнува процесот на петгодишна изолираност. По две години, тој го зема своето дарма име Jikhan, што значи тишина. Заминува од Маунт Балди во 1999 година.
2000-ти
Во 2001, Коен се враќа во музичкиот свет со албумот Ten New Songs, каде се забележува влијанието на Шерон Робинсон. Со овој албум, Коен го напушта екстровертниот и политички ангажиран стил застапен во The Future (единствената песна на овој албум што има некое социјално значење, “The Land of Plenty,” е претставена во вид на копнежлива и беспомошна молитва) за да ги започни оплакувањето на сите видови на лична загуба и можноста таа да се случи: блискоста на смртта и заминувањето на љубената, немоќното соочување со крајот на романтичната и боженствена љубов. Десет нови песни' содржи кохерентен музички стил (веројатно отсутен од Коеновите албуми од времето на Recent Songs). Иако содржински можеби не е најтажен меѓу неговите албуми, сигурно може да се смета за најмеланхоличен.
Во октомври 2004, Коен го издава Dear Heather, во основа соработка со џез-пејачката (и моментална парнерка на Коен) Анјани Томас и Шерон Робинсон, која пее на три песни (вклучувајќи и еден дует). Светол, можеби исто толку колку што претходниот е мрачен, Dear Heather ја прикажува промената во расположението на Коен - во многу интервјуа, тој има речено дека неговата депресија се има намалено во последниве години, според него, како резултат на невролошкиот процес на стареење. Dear Heather е веројатно неговиот најмалку кохерентен албум, но истовремено и најекспериментален и најразигран, поради што стилот на неколку песни на него (а особено на насловната) ќе биде фрустрирачки за неговите обожаватели. Во интервјуто што го има по примањето во Канадската Куќа на славни музичари Коен ќе рече дека албумот претставува само бележник, своевидна музичка збирка на низа мотиви и теми, чија албумска доработка требало да следи набрзо, но била забавена поради судската парница што тој ја има со својот менаџер.
На 8 октомври 2005 година, Коен ќе објави дека неговата долгогодишна менаџерка, Кели Линч, проневерила преку $5 милиони од пензискиот фонд на Коен, заедно со правата за издавање на неговите песни, што го оставило него со буџет од само $150,000. Во март 2006, Коен го добива процесот и е награден со $9 милиони од страна на Врховниот Суд на Лос Анџелес. Линч сепак нема да ја прифати оваа одлука и нема да одговори на судската покана за распит на нејзините финансиски извештаи. Како резултат на ова, изгледа дека Коен никогаш нема да ги собере парите. Коен има нов менаџер од април 2005 година.
Blue Alert, албум со песни напишани од Анјани и Коен бил пуштен во продажба на 23 мај 2006 и бил многу добро прифатен од критичарите. На албумот пее Анјани, која според еден рецензент "звучи како Коен реинкарниран во жена. . . . иако Коен не пее ниту нота на албумот, неговиот глас пенетрира како чад." Албумот вклучува и неодамнешна музичка преработка на "As the mist leaves no scar," песна за првпат објавена во The Spice-Box of Earth во 1961 година и адаптирана од Спектор во "True Love Leaves No Traces" на Death of a Ladies' Man.
Новата илустрирана поетска книга на Леонард Коен, Книга на Копнежот, е издадена во мај 2006 година; во март, една продавница во Торонто на интернет, ќе понуди потпишани копии од книгата за првите 1500 купувачи, по што таа ќе се распродаде во тек на неколку часови. Книгата набрзина станува бест-селер во Канада. На 13 мај 2006, Коен за првпат се појавува во јавност по период од 13 годишна изолација, во една книжарница во Торонто. Околу 3000 луѓе се појавуваат на настанот, поради што блиските улици се затворени. Коен пее две од неговите најрани и најпознати песни: "So Long, Marianne" и "Hey, That's No Way To Say Goodbye", во придружба на Barenaked Ladies и Рон Сексмит. Со него се појавува и Анјани, која го промовира својот прв албум. Неговиот нов албум бил најавен за 2007 година, а веста за првата негова турнеја по пауза од 13 години сѐ уште била непотврдена.
Семеен живот
Во 1960-тите, во текот на својот престој на Хидра, Коен се спријателува со скандинавските романописци Ексл Јенсен и Гјерен Тунстрем. Таму живее со сопругата на Ексл - Мериен Јенсен (сега: Илен Штанг). Песната "So Long, Marianne" ѝ е посветена нејзе. Долго време се мисли дека ликот на Лоренцо во драмата Јоаким на Ексл (1961) е заснован на Коен, но Јенсен ќе рече дека всушност е инспириран од Тунстрем.
Според биографот и филмограф Хери Рески, Коен бил свршен еднаш, со уметничката од Лос Анџелес Сузен Елрод, и иако двајцата имале цврста врска и во 1970-тите според самит Коен, неговиот 'кукавичлук' и 'страв' ја спречил евентуалната венчавка. Има две деца со Елрод: син, Адам, роден во 1972 и ќерка, Лорка, крстена според поетот Федерико Гарсија Лорка, родена две години подоцна. Адам Коен има започнато сопствена музичка кариера и бил член на групата The Low Millions. Елрод бил фотографот кој го има сликано Коен за опаковката на Live Songs и била прикажана на омотот на Death of a Ladies' Man.
Коен и Елрод се разделуваат во 1979. Спротивно на јавното мислење, "Suzanne", една од неговите најпознати песни, се однесува на Сузен Вердал, поранешната жена на неговиот пријател, квебечкиот вајар Арман Вејанкур, а не на Елрод. Во 1990, Коен бил во романтична врска со глумицата Ребека де Морнеј. Негова партнерка и постојана соработничка била Анјани Томас.
Дискографија
Сите албуми се издадени од Columbia Records.
Филм
Леонард Коен бил повод за документарниот филм од 1965 година „Дами и господа... Господин Леонард Коен“, режиран од Доналд Бритејн и Дон Овен и продуциран од Националната филмска куќа на Канада. Неговата песна „Јас сум твојот човек“ била инспирација за истоимениот краток анимиран филм од 1996 година. Понатаму, филмот „Омилената игра“ (Le Jeu de l'ange) од 2003 година е заснован на Коеновиот истоимен роман. На 21 јуни 2006 година, во Канада бил премирно прикажан документарниот филм „Леонард Коен: Јас сум твојот човек“. Филмот претставува снимка на концертот од 2005 година „Дојдов толку далеку во име на Убавината“, одржан во Сиднејската опера, во чест на Коен. Во филмот, режиран од Лиан Лунсон, се појавуваат бројни познати личности, како: Ник Кејв, Бет Ортон, Руфус и Марта Вејрајт. Филмот го вклучува и Коен кој раскажува за важните настани од својот живот, а во него е снимена и изведбата на „Tower of Song“ од страна на Коен и U2.
Коен исто така бил и раскажувач во документарниот филм „Тибетската книга на мртвите: начин на живот“.
Коен во популарната култура
Леонард Коен е често споменуван во дела од сите области на уметноста. Имињата на голем број групи или песни се инспирирани од неговото творештво. Меѓу најпознатите и најзначајни примери се издвојуваат:
Украинска гривна
Украинска гривна (українська гривня,, ознака UAH) — официјална валута во Украина и се состои од 100 копејки (едн. копејка, укр. копійка). Националната Банка на Украина (Національний Банк України) има ексклузивно право на печатење и издавање на монети и банкноти во Украина.
Името на украинската парична единица потекнува од времето на Киевски Рус - гривната била главна парична единица на Киевски Рус. Украинската Народна Република ја користела гривната како национална валута во периодот од 1918 до 1920.
По вторпат гривната била воведена на украинскиот пазар на 2 септември 1996 година.
Денес во Украина во оптек се метални монети со деноминации од 1, 2, 5, 10, 25, 50 копејки и 1 и 2 гривни, како и хартиени банкноти со деноминација од 1, 2, 5, 10, 20, 50, 100, 200, 500 гривни.
На аверсот на гривните се значајни личности од украинската историја.
956 п.н.е.
956 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 956. година пред новата ера, 956. од првиот милениум п.н.е., 56. од 10 век п.н.е. и седма од 950-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4552 и 4553 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3794 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2804 и 2805 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 203 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 956 година се протега во 1680 и 1681, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1740 и 1741 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 413 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1625 и 1624 исламска година пред хиџра.
ФК Македонија Виена
ФК Македонија Виена (Fußballvereins Makedonien Wien) — австриски фудбалски клуб со седиште во Виена. Основан е во 2004 година од страна на македонски доселеници.
IC 736
IC 736 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 16 мај 1866 година од страна на Труман Хенри Сафорд.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 736 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. IC 736 има привидни димензии од 0,9' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 19 м 38,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +29° 52' 58"".
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Љупчо Ангеловски
Љупчо Ангеловски (р. во Битола) — македонски филмски и телевизиски глумец и музичар.
955 п.н.е.
955 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 955. година пред новата ера, 955. од првиот милениум п.н.е., 55. од 10 век п.н.е. и шеста од 950-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4553 и 4554 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3795 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2805 и 2806 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 202 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 955 година се протега во 1681 и 1682, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1741 и 1742 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 412 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1624 и 1623 исламска година пред хиџра.
Список на државни водачи во 1305 година
Ова е список на државни водачи во 305 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
БинкБенк Тур
БинкБенк Тур (BinckBank Tour; до 2016 година позната како Енеко Тур) — годишна друмска велосипедска етапна трка, која се одржува во Белгија и Холандија. Нејзиното име го претставува главниот спонзор на настанот, енергетската компанија Eneco Energie. Трката била дел од календарите на UCI ProTour и Светскиот ранкинг на UCI, а моментално е дел од Светската турнеја.
Трката била основана во 2005 година под името Енеко Тур, именувана по првичниот спонзор. Со промената на спонзорот во 2017 година, името на трката било променето во БинкБенк Тур.
Историја на Ацтеките
Главниот град на Ацтеките бил Теночтитлан кој бил изграден на остров во езерото Тешкоко. Главниот град на Мексико е изграден врз главниот град на Ацтечката Империја. Во 1521 година, Хернан Кортез и сојузничките сили ја поразиле Ацтечката Империја.
БинкБенк Тур
Историја
Трката околу Холандија започнала на 6 мај 1948 година, но станала редовна годишна трка во 1975 година. Од 2000 година започнала да се вози под името БинкБенк Тур. Почетокот на новиот систем на натпреварување ProTour во 2005 довел до големи промени во самата трка.
Организација
БинкБенк Тур бил продолжение на несигурната Трка околу Холандија, кој претседателот на UCI Хајн Вербруген ја сметал за неопходна од маркетиншки причини. Холандската трка добила подобар спонзор (ENECO Energie). Но, бидејќи трката не била доволно тешка, не можела да биде прифатена во новиот систем на натпреварување ProTour. Тогаш, организацијата на трката побарала помош од организаторите на Трката околу Белгија и Трката околу Луксембург. Тие планирале Трката околу Бенелукс да ги замени останатите три трки. Ова довело Трката околу Белгија да биде коорганизатор. Сепак, Трките околу Белгија и Луксембург, продолжиле да се одржуваат и понатаму. Коорганизацијата или спојувањето на Трката околу Луксембург не се случило, па поради тоа БинкБенк Тур повеќе не поминува низ територијата на Луксембург. Во иднина името треба да биде Трка околу Бенелукс.
Маички
Боите на маичките за водечките во пласманите се менувале низ годините.
Генерален пласман
Победници од 2005 биле следниве:
Бодовен пласман
Победници на бодовниот пламсман биле следниве:
Пласман за млад возач
Пласманот за млад возач е отворен за велосипедисти под 25 години. Победници на овој пласман биле:
Борбен пласман
Победници на борбениот пласман биле:
Нобелова награда за литература
Нобелова награда за литература (шведски: Nobelpriset i litteratur) — награда која се доделува секоја година, почнувајќи од 1901 на автор од некоја земја, кој, според зборовите на Алфред Нобел од неговиот тестамент, го има напишано „најзначајното дело со идеалистички тенденции“ (во оригинал на шведски: den som inom litteraturen har producerat det utmärktaste i idealisk riktning). „Делото“ во овој случај се однесува на авторовиот опус, иако понекогаш се цитираат и поединечни дела. Шведската академија одлучува кој, доколку и воопшто има некој, ќе ја прими наградата во соодветната година, а неговото име го објавува во почетокот на октомври.
„''Крунскиот момент во текот на церемонијата по повод доделувањето на наградата во Стокхолм е кога лауреатот истапува за да ја прими наградата од Неговото Височество - Кралот на Шведска. ... Пред очите на целиот свет, Нобеловиот лауреат прима три нешта: диплома, медал и документ кој го потврдува износот на наградата''“.
Во последниве години, Шведската академија е на удар на многу критичари. Некои сметаат дека многу светски познати автори не само што не ја добиле, туку и не биле номинирани за наградата, а според други, дел од лауреатите воопшто и не ја заслужуваат. Многу контроверзности се испреплетени и околу политичката димензија на процесот за номинирање и изборот на последните лауреати.
Процедура на номинирање
Секоја година, Шведската академија испраќа барања за номинации за Нобеловата награда за литература. Членовите на академијата, членови на литературни академии и друштва, професори по јазик и литература, поранешни Нобелови лауреати, како и претседатели на друштва на писатели - сите тие имаат право да номинираат свој кандидат. Сепак, не е дозволено некој да се номинира себеси.
Илјадници барања се пуштаат секоја година, но одвај педесетина номинации се вратени. Овие предлози, академијата ги прима до 1 февруари, по што Одборот почнува да ги разгледува. До април, академијата го стеснува кругот на дваесетина кандидати, а до почетокот на летото, остануваат петмина. Останатите месеци се разгледуваат делата на можните добитници. Во октомври, членовите на академијата гласаат и оној кандидат што ќе добие повеќе од половина од гласовите, е идниот лауреат. Во основа, процесот е ист како и при доделувањето на останатите награди. Номинациите и предлозите, во принцип, се чуваат во тајност педесет години, но некои од нив, ги откриваат (или тврдат дека ги знаат) медиумите.
Вредноста на наградата варира, но денес изнесува точно 10 милиони шведски круни. Добитникот на наградата добива и златен медал и диплома, како и покана да одржи говор во текот на „Неделата на Нобел“ во Стокхолм. Церемонијата на доделувањето и банкетот се одржуваат на 10 декември.
Нголо Канте
Нголо Канте (роден на 29 март 1991) — француски професионален фудбалер кој моментално настапува за Челзи и репрезентацијата на Франција.
Нобелова награда за литература
Заборавени автори и контроверзии
Нобеловата награда за литература има долга историја на контроверзии. Така, од 1901 до 1912 година, комитетот го дефинира барањето на Нобел во неговиот тестамент како желба да се награди делото што зрачи со „длабок и цврст идеализам“, поради што Лав Толстој, Хенрик Ибзен, Емил Зола и Марк Твен никогаш нема да се закитат со признанието. Во текот на Првата светска војна и непосредно по нејзиниот завршеток, комитетот негува политика на неутралност, доделувајќи им награди на писатели од земји што не учествувале во војната.
Се смета дека лошо изработениот (иако добро продаван) превод на В. Х. Одн на книгата Vägmärken („Обележја“) на лауреатот за мир од 1961 година Даг Хамарскјелд, придружен од неколку реченици на Одн за време на едно негово предавање во Скандинавија, според кои Хамарскјелд бил хомосексуалец (исто како и поетот), му ги одзеле шансите на Одн за добивање на наградата.
Нголо Канте
Животопис
Со Челзи ја освоил Премиер Лигата во сезоната 2016/17, што му била друга по ред титула со различен клуб. Прогласен е за најдобар играч во Премиер Лигата во сезоната 2016/17, по избор на играчите и на спортските новинари. Добил награда за најдобар француски фудбалер во 2017 година по избор на Франс фудбал. Канте добил 92 гласа, пет повеќе од Мбапе, додека трет бил Бензема со 52 гласа. За фудбалската репрезентација на Франција дебитирал во 2016 година.
Нобелова награда за литература
Заборавени автори и контроверзии
Добитникот на наградата за 1970 година, Александар Солженицин, не присуствува на нејзиното доделување од страв дека СССР би го спречила неговото враќање (неговите дела таму циркулираат илегално, во облик на самиздати). Откако шведската влада одбива да го почести Солженицин со јавна церемонија во московската амбасада, рускиот писател ја одбива наградата, коментирајќи дека условите поставени од Швеѓаните (кои претпочитале посуптилна атмосфера) се „навреда за самата Нобелова награда“. Солженицин не ја прифаќа ниту наградата, ниту паричниот фонд, сè до 10 декември 1974 година, односно дури откако е протеран од Советскиот Сојуз.
Во 1974 година, Греам Грин, Владимир Набоков и Сол Белоу се номинирани, но не и наградени, на сметка на заедничките лауреати Ејвинд Џонсон и Хари Мартинсон, и двајцата и самите членови на одборот. Белоу ќе ја добие Нобеловата награда во 1976; ниту Грин, ниту Набоков нема да бидат наградени до крајот на нивните животи.
Нголо Канте
Животопис
На 15 август 2016 година, Канте го направи своето натпреварувачко деби во сезонава против Вест Хем Јунајтед. Иако тој доби жолт картон во првите три минути од натпреварот, тој блескаше додека играта продолжи, тој им помогна на Челзи за победа од 2-1. Три месеци по неговото преместување во Лондон, тој се соочи со својата поранешна страна, Лестер Сити за првпат, и беше играч на натпреварот во победата од 3-0. На 23 октомври, го постигна својот прв гол за Челзи во победата од 4-0 против Манчестер Јунајтед.
На 26 декември 2016 година, Канте беше прогласен за шестиот светски фудбалер од 2016 година.
Нобелова награда за литература
Заборавени автори и контроверзии
Хорхе Луис Борхес бил исто така неколкупати номиниран за Нобеловата награда, но според Борхесовиот биограф Едвин Вилијамсон, академијата не му ја доделила нему само поради неговата политичка дејност која, како што пишува во предговорот на Борхес: Живот, е комплексна од повеќе аспекти. Шведската авторка за деца Астрид Линдгрен е исто така заборавена, според некои критичари поради тоа што академијата не покажува доволно почит кон литературата за деца.
Наградата за Дарио Фо во 1997 година на почетокот се смета за „доста несериозна“ од некои критичари, зашто на Фо, пред сѐ, се гледа како на глумец и изведувач, и поради тоа што самиот тој е претходно цензуриран од Римокатоличката црква. Салман Ружди и Артур Милер често се меѓу фаворитите за добивање на наградата, но Нобеловиот одбор, нивните дела ги дефинира како „премногу предвидливи, премногу популарни“.
Академијата е исто така критикувана поради тоа што одбива да го поддржи Салман Ружди во 1989 година, кога ајатолахот Хомеини издава фатва во која наредува убиство на писателот; двајца членови на академијата, се откажуваат од членството, по нејзиното одбивање да го поддржи Ружди.
Изборот на добитникот за 2004, Елфриде Јелинек, наидува на протест од страна на еден виден член на академијата, Кнут Алунд, кој активно не учествува во нејзината работа од 1996; Алунд се откажува од членството, велејќи дека избирањето на Јелинек предизвикува „непоправлива штета“ за угледот на наградата.
Конечниот избор на блискиот пријател на Ружди, Харолд Пинтер, за наградата во 2005 година, е одолговлечено за неколку дена, веројатно токму поради отказот на Алунд, но ова предизвикува нови контроверзии околу „политичката димензија“ на наградата на Шведската академија. Проблемот со „политичката исправност“ продолжува и во наредните две години, поради доделувањето на наградата на Орхан Памук и Дорис Лесинг.
Уште неколку големи писатели кои биле номинирани но (за многумина незаслужено) не ја добиле Нобеловата награда се кријат во имињата на Бертолт Брехт, Антон Чехов, Олдус Хаксли, Џејмс Џојс, Роберт Фрост, Марсел Пруст, Ана Ахматова, Марина Цветаева и Вирџинија Вулф.
Список на досегашни лауреати
Табелата ги прикажува имињата на добитниците, како и јазикот на кои истите пишувале (што значи истиот се однесува на јазикот на кој се напишани нивните дела). (Извор: Нобеловата фондација.) * Години во кои има повеќе од еден лауреат.
Земји со најмногу лауреати
Лауреатите со двојно државјанство се избројани за секоја држава по еднаш. На пример: Т. С. Елиот се смета и за Американец и уште еднаш за Британец. Писателите во егзил се сметаат според нивната родна земја. Под Германија се подразбираат сите различни фази на нејзиниот развиток, вклучувајќи ги и двете Германии создадени по Втората светска војна.
Финкентал
Финкентал (Finkenthal) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Тера Мадре
Тера Мадре (од италијански: Terra Madre со значење на македонски: Мајка земја) е мрежа на заедници за храна, кои се групи на малите производители на храна посветени на производство на квалитетна храна на одговорен одржлив начин. Постојат повеќе од 2.000 Terra Madre заедници за храна ширум светот.
Цели
Terra Madre мрежата одржува голема двегодишна-биенале конференција, која се одржува во Торино, Италија наменети за да се поттикне дискусија и воведување иновативни концепти во областа на храна, гастрономија, глобализацијата, економија. Првата од овие конференции се одржа во 2004 година.
Националните и регионалните Terra Madre работат тесно со слоу фуд convivia да се зголеми капацитетот на локалните заедници со цел за да се обезбеди добра, чиста и правична храна.
На Terra Madre Фондацијата е создаден за да зачне, финансира и овозможи организирање на меѓународни собири и други развојни проекти, за да се осигура континуитетот на Мајката Земја.
Основачки членки на Тера Мадре Фондацијата вклучуваат:
Историја
Првата Terra Madre конференција се одржа во Торино во 2004 година и беше проследенa од 5,000 делегати од над 130 земји. На програмата беа 61 Земјата Работилници. Торинската Terra Madre конференција се свикува на секои две години во есен. Во октомври 2006 (26 октомври до 30 октомври), Terra Madre привлече над 9,000 учесници. Terra Madre 2006 година се фокусираа на врските помеѓу заедниците за храна, готвачи, универзитети и научници.
Terra Madre конференции
Форматот на Terra Madre е намерно меѓународен, со предавачи кои зборуваат на нивниот мајчин јазик. Учесниците носат слушалки преку кои следат симултан превод. Прием на настанот е обвинет за присутните.
Теми
Terra Madre семинари се наменети да се фокусираат на теми како што се спротивни на генетски изменета храна (ГМ), развојот на органската храна, одржливост, вода права, како и влијанието на глобализацијата врз традиционалната храна култури.
Бански двор
Бански двор (Бански двор) — зграда и културен центар во Бања Лука. Изграден е во периодот 1931-32 година како седиште на војводата („Бан“) на Врбската Бановина, административен регион на Кралството Југославија.
Во денешно време
Во 1998 година Бански двор официјално стана јавна културна институција и денес е најважниот културен центар на градот Бања Лука и Република Српска со илјадници посетители годишно. Секоја година одржуваат стотици настани, забележителни по нивниот голем број и разновидност: концерти, изложби на локални и странски уметници, презентации на книги, тркалезни маси и соработува со реализации на важни случувања и фестивали во градот. До реконструкцијата на Палатата на Република Српска, во 2008 година, таа служела како седиште на Претседателот на Република Српска.
Палата
Кога бил формиран Врбската Бановина во 1929 година, првиот Бан бил Светислав Тиса Милосавjeевиќ и тој почувствувал потреба да изгради претставително седиште. На почетокот на 1931 година, конкурсот беше објавен во Националните весници во Белград и Сараево, за идејната скица на Банскиот двор и Палатата на Банот, а првата награда ја добија архитектите од Белград Јованка Бончиќ-Катериниќ, Анжелија Павловиќ и Јован Г. Ранковиќ. Главната работа ја доби градежната компанија Коста Шијачки од Белград, под раководство на младиот архитект Бранко Јовановиќ, додека уметничкиот дизајн на фасадата и ентериерите го водеше вајарот и академик Ѓорѓе Јовановиќ. Работите на Бански двор започнале во март 1931 година, додека официјалното отворање на зградата било на 8 ноември 1932 година. Судот за забрани имал простории за состаноци, конференциски сали, сала, греење на просторијата, кујна, тоалети, соблекувални и други простори.
Архитектура
Во долните зони на зградата доминира ренесансното влијание, а академскиот класицизам и елементите на средновековната архитектура се присутни во повисоките зони. Важно место им припаѓа на народните елементи на Балканскиот Полуостров.
Штети во Втората светска војна и последователна употреба
Најголемата штета на зградата и нејзините ентериери се случила за време на Втората светска војна, кога во неа се наоѓала германската командна војска. Во овој период, Големата свечена сала се користела како магацин за жито, а некое време дури и како штала. За време на војната, ентериерите биле уништени, а ограбена е голема количина скапоцен мебел и опрема - лустери, теписи, уметност, мебел, прибор. По ослободувањето на Бања Лука, зградата се користеше како штаб за 37-та дивизија на НОВ, таа била делумно опремена за потребите на армискиот клуб. По 1945 година, постепено се вршеле понатамошни прилагодувања и зградата постојано ги менуваше своите корисници: Окружниот комитет на Комунистичката партија, Општинскиот комитет на Комунистичката партија, Окружниот и општинскиот комитет на комунистичката младина, Народниот фронт, Антифашистичкиот совет на жени, Окружниот сојуз Совет, работничкото културно и уметничко друштво „Пелагиќ“.
За време на 1952-1953 година, работничкиот совет на округот одвои 4.500.000 динари и организирал работна акција во колективи, за да ги врати во употреба Гранд салата и другите оштетени простори.
Проект за реставрација
Проектот за реставрација од 1953 година бил потпишан од архитектот Стојан Боровница, инженер од Бања Лука присутен на аукцијата за ѕидање и покривање на дела во Палатата во 1931 година. За време на ова реновирање, во 1953 година, се појавила идејата дека зградата треба да го добие името и функцијата Работнички дом. Новата функција започна да се оформува од 1954 година, кога во зградата започна да одржуваат концерти, балетски курсеви, делови за музика, поезија и театарски содржини итн. За тоа време, започна да се појавува идеја за формирање Центар за култура, во меѓувреме, во зградата се наоѓаа Градската библиотека, Читална, Градскиот музеј, Работничкиот универзитет, уредничката куќа на весникот Бања Лука, со радио станицата Радио Клуб, музичко училиште. Некои од овие институции останале во зградата сè до земјотресот во 1969 година.
Земјотрес и последните промени
Во земјотресот зградата била многу сериозно оштетена, така што внатрешноста претрпела промени. Реставрацијата била извршена во 1972 година според оригиналната проектна документација. Надворешниот изглед на објектот е целосна реконструкција на оригиналниот изглед кој скоро во ништо не отстапува од автентичниот, но внатрешните простори значително изменети во споредба со оригиналниот дизајн, во изгледот на просториите, како и во изгледот на деталите. Партерот, Гранд Холот и Синиот салон, салите и скалите претрпеле најмалку промени во намената, распоредот, големината и украсот, додека најголемите промени беа направени во просториите на вториот кат, што е логично кога ќе се земе предвид дека зградата била прилагодена за новата функција - збир на различни административни активности од областа на културата, уметноста и науката.
Норовин Алтанхујаг
Норовин Алтанхујаг ( Норовын Алтанхуяг   , pronounced [nɔɾɜˈw̜iŋ ˈaɬtʰəɴχʊjə̆q] ; роден на 20 јануари 1958 година) е монголски политичар кој бил премиер на Монголија од 2012 до 2014 година и пратеник во парламентот. Националниот консултативен комитет на Демократската партија (НКЦ) го избрала за лидер на Демократската партија на Монголија во 2008 година. Тој бил прв вицепремиер на Монголија во коалициската влада на Монголската народна партија и Демократската партија од 2008 до 2012 година.
Претходно, тој бил министер за земјоделство и индустрија помеѓу 1996 и 2000 година и министер за финансии од 2004 до 2006 година Тој служел како висок советник на претседателот на Монголија, Калтмаагиин Батулга, од 2017 година до неговата оставка на почетокот на 2019 година.
Раниот живот
Алтанхујаг е роден во провинцијата Увс во Монголија и го посетувал првото средно училиште во Улаангом од 1966 до 1976 година. Потоа дипломирал на Факултетот за физика и математика на Националниот универзитет во Монголија. По дипломирањето, тој ја добил честа да остане како професор на универзитетот.
Политичка кариера
За време на Демократската револуција во 1990 година во Монголија, тој бил еден од пионерите во младинското движење. Со своите колеги го иницирал Демократското социјалистичко движење. На 21 февруари 1990 година бил одржан првиот состанок за основање на Монголската социјалдемократска партија и тој бил избран за член на комисијата за основање на партијата.
Помеѓу 1990 и 2006 година, четири пати бил генерален секретар на различни политички партии. Двапати бил избран за пратеник.
По монголските парламентарни избори во 2008 година, водачот на Демократската партија Цахиагиин Елбегдој поднел оставка како резултат на контроверзниот пораз на партијата и Алтанхујаг бил избран за нов лидер на Демократската партија. За време на неговото водство, Демократската партија на Монголија започнале акциски план под името „Монголски народ-2020“ за зајакнување на вредностите на демократијата и граѓанското општество.
Премиер на Монголија (2012–2014)
По монголските законодавни избори во 2012 година, Норовин Алтанхујаг бил избран за премиер. За време на неговиот мандат, Алтанхујаг продал голем обем на државни обврзници, и на тој начин бил на чело на најбогатата влада во историјата на Монголија до тој момент. Како што спомна Алтанхујаг во „Tsenzurgui Yaria“, ТВ-шоу каде на познатите личности им се поставуваат нецензурирани прашања, тој рекол дека причината за економските прашања што довеле до гласањето за недоверба што го добил на 5 ноември 2014 година е тоа што не се согласува со претседателот и ставовите на Цахиагин Елбегдорј за работите. Иако претседателот на Монголија имал релативно мала моќ, тој тврдел дека Елбегдорј силно го вооружувал за прашања од владините работи. Тој вели дека оттогаш има лутина против Елбегдој.
Список на државни водачи во 695 година
Ова е список на државни водачи во 95 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Либург
Либург (Lühburg) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Порта на Иштар
Портата на Иштар (بوابة عشتار, ) била осмата порта од Вавилон. Изградена е околу 575 п.н.е. по наредба на кралот Навуходонозор II, на северната страна од градот. Била ископана во почетокот на 20 век, а реконструкцијата направена од оригиналните ѕигли, денес се чува Пергамскиот музеј во Берлин.
Историја
Портата е посветена на вавилонската божица Иштар, и изградена е со употреба на глазирани цигли и наизменични редови релјеф на сируш (змеј) и тур (бик), кои се симболи на боговите Мардук и Адад.
Покривот и вратите на портата биле од кедар, судејќи според плочата со посвета. Портата била прекриена со Лапис лазули, син полудраг камен, кој бил почитуван во минатото поради својата живост. Овие цигли прекриени со сина глазура на фасадата ѝ давале сјај. Низ портата минувал патот на процесијата, а на ѕидовите биле насликани околу 120 лавови, бикови, змејови и цвеќиња врз жолтите и црни глазирани цигли, симболизирајќи ја божицата Иштар. На самата порта се насликани само богови и божици, меѓу кои се Иштар, Адад и Мардук. За време на новогодишните прослави, статуи на божествата биле внесувани низ портата и низ патот на процесијата.
Како дел од ѕидовите на Вавилон, портата била сметана за една од оригиналните Седум светски чуда на античкиот свет. Портата била заменета во списокот со Светилникот во Александрија во текот на третиот век п.н.е.
Ископување и реконструкција
Реконструкцијата на Портата на Иштар е направена во Пергамскиот музеј во Берлин, за што е употребен материјалот ископан од Роберт Колдевеј, завршено во 1930-те години. Пронајдена е и таблата со опис. Портата е 14 m висока и 30 m широка. Ископувањето траело од 1902 година до 1914 година, и во текот на тоа време, 45 ft од основата на портата не биле пронајдени.
Клаудиус Џејмс Рич, Британец од Багдад и самоук историчар, вршел истражувања на Вавилон. Со став на научник, собирајќи информации, ги открил чудата на древниот свет. Неговите топографски записи за урнатините на Вавилон се првите воопшто објавени, во 1815 година. За еден рид во Вавилон сметал дека е кралска палата, а тоа било потврдено со ископувањата на Роберт Колдевеј, кој ги нашол палатите на кралот Навуходонозор, како и Портата на Иштар. Ископувањата на Колдевеј во Вавилон започнале во 1899 година.
Помала репродукција на портата била изградена во Ирак за време на Садам Хусеин како влез во музеј кој не бил завршен. Оваа репродукција е оштетена за време на Втората заливска војна.
Албер Фер
Албер Фер (Albert Fert) — француски физичар и еден од откривачите на џиновскиот магнетоотпор што довело до напредок кај гигабитните тврди дискови. Тој е професор во пензија на Јужниот париски универзитет во Орсе и директор на содружната лабораторија ('Unité mixte de recherche') меѓу Националниот научен истражувачки центар и групацијата Талес. Исто така тој е придружен професор и на Мичигенскиот државен универзитет. Тој бил награден со Нобелова награда за физика во 2007 година заедно со Петер Гринберг.
Животопис
Фер дипломирал во 1962 година на Вишата нормална школa во Париз. Тој го примил својот докторат во 1963 година и докторатот на науки, од Орсејски факултет за науки и Парискиот универзитет.
Ден на Република Српска
Ден на Република Српска — национален празник на Република Српска прогласен за неуставен од Уставниот суд на Босна и Херцеговина. Празникот се слави на 9 јануари, а негов неофицијален заштитник е Свети Архиѓакон Стефан, кој паѓа на истиот ден.
9 јануари 1992
На 9 јануари 1992 година во Сараево, неуставното собрание на српскиот народ во Босна и Херцеговина ја објави Декларацијата за прогласување на Република на Српскиот народ на Босна и Херцеговина, со главна цел, отцепување од Република Босна и Херцеговина, денес Босна и Херцеговина. Републиката е прогласена на териториите на Српските автономни региони, вклучувајќи ги и областите каде што Србите сочинуваат малцинство.
По уставната забрана од 2015 година
Во 2016 година се одржа референдум за празникот, референдумот беше прогласен за неуставен од Уставниот суд на Босна и Херцеговина.
И покрај судската одлука дека празникот е неуставен и жестоките критики од страна на Бошњаците и дел од меѓународната заедница, низ цела Република Српска се одржуваат прослави, вклучително и паради и претстави.
Граници на Албанија
Границите на Албанија (албански: Copotimimi i Shqipërisë) — термин кој се користи за територијата која ја опфаќа Албанија, по прогласувањето на својата независност на 28 ноември 1912 година. Разграничувањето на новоформираното Кнежевство Албанија под условите на Лондонската конференција од 1912 и 1913 година и амбасадорите на шестте големи сили од тоа време (Велика Британија, Франција, Германија, Австроунгарија, Русија и Италија) го оставиле албанското и неалбанското население на двете страни на границата. Претставниците на албанското национално движење го сметаат ова за поделба на териториите населени со Албанци, како и териториите содржани според предложениот Албански вилает.
По воспоставувањето на албанската држава, постоеле планови за понатамошна поделба на Албанија за време на Првата светска војна. Сепак, Албанија не била поделена и го задржала своето независно постоење. Дополнителни планови за поделба биле преговарани за време и по Втората светска војна.
За разлика од тоа време, денес сè погласни се дискусиите од различни албански политичари ококу создавање на Голема Албанија, која би опфаќала делови од Грција, Македонија, Косово, Црна Гора и Србија.
Позадина
Руско-турската војна од 1877-1878 година сериозно се справила со османлиските територии на Балканскиот Полуостров, оставајќи го царството со територии во Македонија и западниот Балкан. Албанците биле под власт на Отоманското Царство од 1479 година со падот на Скадар. Регионот што го барал албанскиот национален водач бил етнички хетероген, кој се состоел од големи области населени и од Македонци, Грци, Срби, Турци и Власи, иако Сами Фрашери тврдел дека Албанците се мнозинско население во четирите вилаети на Скадар, Јанина, Битола и Косово. Првиот повоен договор, потпишаниот спогодбен договор од Сан Стефано од 3 март 1878 година, им доделил земји на албанско население во Србија, Црна Гора и Бугарија. Австроунгарија и Обединетото Кралство го блокирале договорот бидејќи Русија со договорот ќе имала доминантна позиција на Балканот и на тој начин ќе се дестабилизира европскиот баланс на моќта. Мировна конференција за решавање на спорот се одржал кон крајот на годината во Берлин. Берлинскиот конгрес му ги доделил на Црна Гора градовите Бар и Подгорица и областите околу планинските села Гусиње и Плав, кои албанските водачи ја сметале за албанска територија и за поделба на териториите населени со Албанци. Во февруари 1879 година, силите инсистирале Портата да се откаже од подрачјата на Плава, Подгорица, Гусиње и Улцињ од Албанија и да ги повлече сите османлиски трупи од спорните зони.
Берлински конгрес
Албанците го гледаат Берлинскиот конгрес како поделба на некои од териториите населени со Албанија, за кои Албанците сметаат дека се дел од Албанскиот Вилает. Конгресот во Црна Гора им ги отстапил градовите Бар и Подгорица и областите околу планинските села Гусиње и Плав. Албанците ја создале Призренската лига за да се спротивстават на губењето територии во кои Албанците според нив биле мнозинство и организирале вооружени напори за отпор во Гусиње и Плав, каде што црногорските сили биле пречекани со жесток отпор. По предавањето на Улцињ на Црна Гора, Високата Порта ја ликвидирала Призренската лига на чело со Дервиш Паша.
Балкански војни
На 8 октомври 1912 година, црногорските трупи марширале во вилаетот Скадар. Потоа Србија, Бугарија и Грција прогласиле војна за Отоманското Царство, со што ја започнале Првата балканска војна. Црногорските, српските и грчките сили напредувале на териториите кои биле главно населени од Албанци и се обиделе да ја сменат етничката реалност преку истребување на албанското население, со околу 25 000 Албанци убиени до почетокот на 1913 година. Загрижени поради плановите на Црна Гора, Србија и Грција за поделба меѓу нив на териториите на западен Балкан, делегатите на Албанците се состанале на конгресот во Валона, каде што на 28 ноември 1912 година ја прогласиле независноста на Албанија.
На 3 декември 1912 година амбасадорите на шестте големи сили од тоа време (Велика Британија, Франција, Германија, Австроунгарија, Русија и Италија) се состанале во Лондон за да одлучат за судбината на териториите на Албанија. По многу дискусии, амбасадорите донеле официјална одлука на 29 јули 1913 година за основање на Кнежевство Албанија која независност би била признаена, но повеќе од половина од територијата на Албанија и околу 30% -40% од етничкото албанско население ќе биде оставено во границите на Србија, Црна Гора и Грција. Иако била лишена од обединување на целиот албански народ, Албанија станала суверена држава и независна од Отоманското Царство.
Граници
Во Албанија биле испратени неколку гранични комисии со цел да се разграничат границите на новата држава, на етнографска основа, според условите на Лондонските мировни конференции. Сепак, комисијата не можела да ја разграничи областа на Јужна Албанија на таква основа. Како резултат на тоа, поголемиот дел од спорната област била оставена во Албанија. Оваа одлука го катализирало востанието меѓу локалното грчко население, но истиот проблем бил привремено решен со Протоколот на Крф
Планови за понатамошна поделба
По воспоставувањето на албанската држава, во 1912 година имало планови за понатамошна поделба на Албанија за време на Првата светска војна. Во 1915 година, таен договор потпишан во Лондон вклучувал поделба на земјата. Како дел од овој договор, во 1919 година бил потпишан договор меѓу Италија и Грција, во кој биле вклучени плановите за анексирање на Албанија меѓу двете земји. Според овој договор, познат како Договор Венизелос-Титони, потпишан на 20 јули 1919 година, Северен Епир (делови од јужна Албанија) ќе биде инкорпориран во Грција, додека Грција ќе го признае италијанскиот мандат за Централна Албанија.