cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Good Enough (Evanescence)
Музичко видео
Во музичкото видео е прикажана само Ејми Ли, која се наоѓа во магазин и закопува фотографија во дупка на подот од даски. Откако ќе замине, дупката пополека се покрива со нови даски. Додека оди до нејзината работна маса за да запише нешто во својот дневник, подот и другите предмети кои ја обиколуваат почнуваат да се топат. Кога таа ќе започне да свири на пијано сите работи кои се наоѓаат во собата ќе се запалат и ќе горат, сè додека не почне да врне дожд и го гаси огнот. Собата ќе биде сета изгорена. Но кога сонцето ќе почне да свети преку прозорците на магазинот, малечко растение ќе порасне од подот и ќе почне да се шири низ целата соба, а сини цветови ќе почнат да растат од пијаното.
Список на песни
Премиум Сингл
Ото Филип Браун
Ото Филип Браун — еден од најуспешните странски волонтери кои учествуваа во шпанско-американски војни на независност. Тој бил важен поддржувач на Симон Боливар и Антонио Хосе де Сукре, а подоцна и на Андрес де Санта Круз. Во 1838 година, Браун ја доби титулата „Голем маршал на Монтенегро“, како единствениот голем маршал на Боливија и единствениот странски маршал во Јужна Америка.
Почетен живот
Браун одел на училиште во Касел додека не се приклучил на волонтерската бригада на чуварите на коњи на Изборното Кнежевство Хесен во 1814 година со цел да се бори против трупите на Наполеон. Потоа Браун отиде во Хановер каде студираше ветеринарна медицина. Ги продолжил студиите на Универзитетот во Гетинген.
Уметноста во 1950 година
1950 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Ото Филип Браун
Почетен живот
Во 1818 година, Браун ја напуштил Европа опфатена со криза и емигрирал во Соединетите Американски Држави. Таму не успеа да се наметне како ветеринар. Неговиот престој на Хаити како официјален инструктор на коњи на кралот Анри Кристоф заврши исто така без посакуваниот долгорочен договор.
Иваница (Лисиче)
Иваница — археолошко наоѓалиште во велешкото село Лисиче. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичкото време. На 800 м источно од селото, во нивите од десната страна на патот за Еловец, на површина од околу 2,5 хектари се среќаваат делови од керамички садови и градежен материјал. Биле откриени и повеќе питоси кои се чуваат во селото, а најдени биле мермерна плоча со старогрчки натпис и мермерен столб кои не се зачувани.
Ото Филип Браун
Ослободување на Јужна Америка
Браун се приклучил во армијата на Симон Боливар во средината на 1820 година како офицер со низок ранк. Фелипе Браун, како што го нарекуваа оттогаш, учествуваше во походите на Нова Гранада и Битката кај Карабобо во Венецуела. Тој се приклучил на гардата на Симон Боливар во 1821 година и го придружувал во неговата Кампања на југ за ослободување на денешните Еквадор и Перу како еден од неговите многубројни офицери.
На 6 август 1824 година, Браун бил првиот патриотски војник кој стапнал во рамнината на Јунин, каде што чекала супериорна коњаничка сила на кралско-шпанската војска на Хосе де Кантерак. Поради невообичаеното однесување на Браун и со текот на годините високо обучените и добро дисциплинирани единици, патриотската коњаница не само што се спротивстави на супериорноста, туку беше во можност да го порази својот противник. Браун беше промовиран и оттогаш му припаѓаше на интимниот круг околу Симон Боливар и Антонио Хосе де Сукре.
Со Сукре, Браун учествуваше во ослободувањето на Горно Перу. За време на неговото време во Боливија (1825–1828) Браун му служел лојален на боливискиот претседател Антонио Хозе де Сукре. По востанијата во Кочабамба и Ла Паз со кои учествуваа делови од единицата со која командуваше Браун, тој падна во срам. Ова фундаментално се промени кога Браун издржа други обиди и храбро ја нападна перуанската инвазија на Боливија од 1828 година под генерал Агустин Гамара.
Револуционерни последици
Во Голема Колумбија-Перу војна Браун се борел на страната на Симон Боливар, Антонио Хосе де Сукре и Хуан Хосе Флорес. По неуспешната дипломатска мисија како официјален претставник на победниците, Браун мораше да побегне завршувајќи во Валпараисо, Чиле (1829). Неколку месеци подоцна Браун можеше да отпатува во Арекипа, Перу, каде конечно ја запозна својата сопруга Јуста Германа де Риверо и Абрил, со која се ожени преку писмено авторитет во 1828 година.
Во Арекипа Браун помина речиси една година додека боливискиот претседател Андрес де Санта Круз побара Браун да се приклучи на неговата нова администрација. Браун прифати и се пресели во Боливија. Од 1830 до 1839 година Браун стана еден од најуспешните генерали во историјата на Боливија. Понатаму, Браун стана многу вреден советник на претседателот Санта Круз. Подоцна го направи префект, му довери цели војски, нека командува со битки и му ја препушти одговорноста на министерството за одбрана. За време на Перуанско-боливиската Конфедерација (1836–1839) Браун му служел на Санта Круз во Конфедациската војна. Откако Браун триумфираше во Битката кај Монтенегро против аргентинската инвазија во јуни 1838 година, Санта Круз му додели на Браун титулата: Голем маршал на Монтенегро. До денес Браун е единствениот странец кој некогаш ја има добиено оваа титула во Јужна Америка и воопшто единствениот маршал на Боливија.
Откако Санта Круз ја загуби Битката кај Јунгај во јануари 1839 година против перуанско-чилеанската инвазија, неговата конфедерација се распадна поради револуција предводена од Хосе Баливијан и Хосе Мигел де Веласко, падна и Браун. Тој мораше да ја напушти Боливија и се упати назад во Европа кога новиот претседател на Боливија, генерал Хосе Мигел де Веласко, го разреши Браун и му ги отстрани сите титули. Години подоцна, во 1850 година, тој беше рехабилитиран од претседателот Мануел Исидоро Белзу по што тој ќе се врати неколку пати во Боливија и Перу каде што имаше интереси во рудници за бакар и плантажи за кафе.
Подоцни години
Во 1861 година, по бројните трансатлантски патувања меѓу Европа и Јужна Америка, Браун засекогаш го напуштил континентот. Осум години подоцна Браун умре во Бад Вилдунген. Десетици весници во Европа и Јужна Америка се сеќаваа на придонесот на Ото Филип Браун за независноста на Јужна Америка, како и за изградбата на Република Боливија. Неговите останки се во Базиликата Сан Франциско, Ла Паз.
Елизабета Сирани
Елизабета Сирани (8 јануари 1638 година во Болоња, Италија - 28 Август 1665 година, Болоња) била италијански барокен сликар која починала во сè уште необјаснети околности на 27-годишна возраст.
Кога била 17 години таа веќе била полноправен сликар и гравер и насликала повеќе од 90 дела. До времето кога починала на 27-годишна возраст, таа додала најмалку 80 повеќе на нејзиниот репертоар. Покрај тоа што била независен сликар на возраст од 19, Елизабета исто така ја водела работилницата на нејзиното семејство. Кога нејзиниот татко стана онеспособен, таа била оптоварена со обврската да ги поддржува нејзините родители, нејзините браќа и сестри и самата себеси, целосно преку нејзината уметност. Стресот произлезен од таквите тешки одговорности можеби е и причината за нејзината прерана смрт. Пред да почине, таа создала над 200 слики и цртежи.
Баленштет/Боде-Зелке-Ауе
Баленштет/Боде-Зелке-Ауе бил заедница на општини во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Седиштето на заедницата на општини било во Баленштет. Распуштена е на 1 јануари 2010.
Заедницата на општини Баленштет/Боде-Зелке-Ауе се состои од следниве општини:
Бенка (расказ)
„Бенка“ е расказ од рускиот и советскиот писател Михаил Шолохов. Оригинално, расказот бил објавен во декември 1924 година, во весникот „Млад ленинец (Молодой ленинец)“. Расказот е објавен на македонски јазик, во превод на Цветко Мартиновски, како дел од збирката „Донски раскази“, објавена во 1965 година од издавачката куќа „Култура“.
Содржина
Николај Кошевој е командир на ескадрон на Црвената армија, иако има само 18 години. Тој потекнува од козачко семејство и се сеќава како, уште кога имал пет-шест години, татко му го качувал на својот коњ. Во меѓувреме, мајка му на Николај умрела, а татко му не се вратил дома уште од Првата светска војна. Од него, Николај ја наследил големата решителност, големата љубов кон коњите и бенката, голема колку јајце на гулаб, на левата нога, веднаш над глуждот. До петнаесеттата година, Николај работел како аргат, а кога еднаш низ селото поминувала Црвената армија, тој ѝ се приклучил и заминал да се бори против војската на Врангел.
Кога една соседна наслеба ќе биде нападната од козачките банди, Николај е замолен да оди да помогне во борбата против Козаците. Тој е веќе уморен од борбите и посакува да се пресели во градот за да го продолжи школувањето.
Еден атаман, со својата банда од педесетина донски и кубањски Козаци три дена бега од потерата на четата на Николај Кошевој. Атаманот не го видел својот дом цели седум години: најпрвин бил заробен од германската војска, потоа служел во армијата на Врангел, па некое време поминал во Цариград и пак се вратил на степите околу Дон. Тој со својот одред пристигнува кај воденицата на старецот Лукич од кого бара да му даде жито за коњите. Старецот лаже дека нема жито, но кога е фатен во лагата, тој мора да ја јаде земјата под нозете на атаманот во замена на својот живот. Ноќта, додека пијаните Козаци спијат во неговата воденица, Лукич оди во блиското село и ги известува војниците на Црвената армија за нивното присуство.
Шандор Петефи
Шандор Петефи (Petőfi Sándor) (, Кишкереш –, Шегешвар) — унгарски поет и еден од водачите на Унгарската револуција од 1848 година.
Рана младост
На Богот на Унгарците \ Се колнеме, \ Се колнеме дека робови\ Нема да бидеме веќе! - (буквален превод).
Семејството краток период живеело во Шабаджалаш, каде татко му поседувал месарница, а по две години се преселило во Кишкуншаг, град што Петефи го сметал за неговото вистинско родно место. Татко му се обидувал на својот син да му даде образование какво што заслужувал, но кога Шандор наполнил шеснаесет години, татко му ги изгубил сите пари по едно излевање на Дунав во 1838 година, како и по банкротирањето на нивните роднини. Притоа, поради слабите оцени по унгарски јазик и по историја, Шандор ја загубил стипендијата и бил приморан да ја напушти гимназијата во Банска Штиавница. Потоа, тој работел како патувачки глумец, како вратар и статист во Народниот театар во Будимпешта и како учител во Остфјазонфја. На седумнаесет години се пријавил во армијата, но поради нежното здравје заболел, по што го отпуштиле како неспособен за воена служба. Потоа, повторно се обидел да ја заврши гимназијата, но никогаш не успеал да матурира.
По овој немирен период исполнет со патувања, Петефи започнал да го посетува факултетот во Папа, каде за првпат се запознал со Мор Јокај. Сепак, во овој период, Петефи бил позаинтересиран за театарот. Во 1842 година се приклучил на една патувачка глумечка група, но подоцна ја напуштил. Патем, се обидувал финансиски да се издржува пишувајќи за еден весник, но тоа не било доволно. Прегладнет и болен, зимата 1844 година, Петефи ја поминал кај благајничката на театарот во Дебрецен, каде неговите пријатели повторно го вратиле на нозе. Во 1844 година, Петефи се преселил во Будимпешта, каде работел како помошник-уредник на „Модното списание“.
Во 1846 година, Петефи се запознал со осумнаесетгодишната Јулија Шендреј во Трансилванија и со неа се венчал веќе следната година, против волјата на нејзиниот татко (богат и крајно конзервативен управник на имот), по што тие го поминале својот меден месец во замокот на грофот Шандор Телеки, единствениот аристократ меѓу пријателите на Петефи. На 15 декември 1848 година, Јулија му го родила синот Золтан, а единаесет месеци по смртта на Петефи таа се омажила за универзитетскиот професор Арпад Хорват и не само што се откажала од презимето на Петефи, туку не се грижела ниту за нивниот син.
Унгарската револуција од 1848 година
На 14 март 1848 година, во кафеаната „Пилвакс“ во Будимпешта бил закажан состанок на револуционерната младина (наречени Márciusi Ifjak, „Мартовски младинци“), која уредно поднесла барање за демонстрации закажани за 17 март, но власта го одбила барањето. Повеќето до насобраните сакале да се покорат на волјата на власта, но Петефи, кој штотуку стигнал од пат, пред сите ја прочитал својата „Народна песна“ и побарал демонстрациите да се одржат веднаш, уште утредента, пред власта да може да преземе мерки за нивното спречување. Со својот говор, тој ги придобил присутните на својата страна и на 15 март, со неколку истомисленици отишол на техничкиот факултет, каде одржал говор и ја рецитирал „Народната песна“. Тоа го повторил неколкупати и веќе собрал неколку илјади студенти и младинци, по што повторно одржал говор на скалите на Народниот музеј. Гледајќи дека полицијата не се меша, тој влегол во печатницата и побарал „Народната песна“ да се отпечати како леток. Управникот на печатницата побарал дозвола од цензурата, а на тоа Петефи одговорил: „Во име на народот ја запленувам печатницата и прогласувам слобода на печатот!Печатари, печатете!“ Работниците го послушале и, водејќи голема поворка, Петефи отишол во тврдината, каде од управникот ги побарал клучевите за да ги ослободи политичките затвореници, на чело со поетот Михај Танчич. Командантот го примил на преговори и ги послушал неговите барања, а по тој повод, Петефи во својот дневник запишал: „На господата им се тресеа забите.“ Исто така, Петефи бил соавтор на 12 точки (барањата упатени до хабсбуршкиот гувернер-генерал). Кога толпата се обединила пред царското владино советништво, претставниците на австрискиот владетел Фердинанд немале друг избор освен да ги потпишат точките.
Иако во тој миг изгледало дека Петефи извојувал целосна победа, унгарските политичари немале разбирање за неговите радикални ставови. Дури и Лајош Кошут, водачот на унгарската револуција, немал слух за барањата на Петефи, особено за решавањето на националното прашање. Благородниците и граѓаните на Будимпешта ја прифатиле новата положба на Унгарија во однос на Австрија, но не биле подготвени за социјални промени, ниту пак сакале да им дадат отстапки на Словаците, Србите, Хрватите и другите народи кои живееле во состав на Унгарија. Така, популарноста на Петефи започнала да бледнее, а револуцијата се преселила меѓу високите политички кругови: благородниците. Оние во собранието на благородниците во Братислава) истовремено се обиделе да издејствуваат бавни реформи и испратиле свои барања до императорот. Петефи не се согласил со нив и го критикувал начинот на којшто, според него, тие го предаваат бунтот. Неговиот колега, Танчич уште еднаш бил затворен од новата влада, а на изборите, Петефи се кандидирал во својот роден град, но не успеал да добие место во парламентот.
Штом Австрија започнала да подготвува воени операции против Унгарија, Петефи веднаш побарал да стапи во армијата при што добил чин капетан, а потоа станал и мајор. Петефи бил разочаран од односот на револуционерите, сметал дека владата на Кошут прави преголеми отстапки и дошол во судир со воените заповедници. Сепак, меѓу водачите на револуцијата, Петефи нашол и истомисленик, Полјакот Јозеф Бем и станал дел од дел од т.н. Трансилванската армија. Поради кавга со министерот за одбрана Месарош и со генералот Клапка, Петефи се откажал од офицерскиот чин, но во граѓанска облека продолжил да служи во војската предводена од Бем. Токму Бем се обидел да го отстрани од бојното поле кај Шегешвар, каде руската војска ѝ дошла на помош на австриската армија, но Петефи го одбил тоа и, на 31 јули, без оружје ја набљудувал битката од првите редови. Потоа, ништо повеќе не се слушнало за него, а најверојатно бил убиен од руските војници. Воден од љубовта кон него, народот уште неколку децении подоцна плетел легенди дека Петефи е жив.
Мислењето дека Петефи загинува во битката се заснова врз записите на еден руски доктор во неговиот дневник. Тој забележал еден чуден труп со фатална стомачна рана предизвикана од копје кој го имал карактеристичното жолтеникаво лице на Петефи и неговата специфична облека; Петефи имал навика да носи обично цивилно палто и униформни пантолони. Неодамна, еден унгарски Романец успеал да пронајде фрагменти од камен орел кој локалните Унгарци го уништиле во 1855 година, а кој бил сместен на местото на масовната гробница кајшто најверојатно бил закопан Петефи. Некои Унгарци, особено Ференц Морвај, веруваат дека Петефи бил заробен и пренесен во Русија, каде неколку години подоцна умрел од природна смрт. За еден скелет откриен во регионот Баргузин во Сибир, отпрво се верувало дека бил негов, но подоцна се докажало дека припаѓа на жена. Била пронајдена и збирка песни, но сепак, нивниот уметнички квалитет е неспоредлив со оној што би требало да го поседува пост-шегешварскиот Петефи.
Кронцелево
Кронцелево или Кронцелово (Κερασέαι, Керасее, до 1926 година Κροντσέλοβον, Кронцеловон ) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 473 жители (2011). Сè до 1879 г. населението било исклучиво македонско.
Шандор Петефи
Унгарската револуција од 1848 година
Денес, речиси во секое село во Унгарија има по еден пат кој го носи неговото име, кое им е дадено и на низа улици во Трансилванија, како и на националната унгарска радио-станица и еден од мостовите во Будимпешта.
Кронцелево
Географија и местоположба
Селото е сместено во југоисточните падини на планината Кајмакчалан, на надморска височина од 700 м.
Александров (град)
Александров (Алекса́ндров) — град во Владимирската област, Русија. Се наоѓа на 120 километри североисточно од Москва и има население од. Претходно градот бил познат како Александровскаја Свобода. Работи на часовниот појас EEST, со ист часовен појас со Владимир.
Шандор Петефи
Поезија
Подоцна, кога се оженил, Петефи напишал повеќе песни инспирирани од неговата сопруга и од среќата на брачниот живот. На пример, таква е песната „Како да те наречам?...“, во која вели: „Како да те наречам, слатка мајко на мојата среќа, самовилска девојко...на мојата душа единственото богатство повредно од цел свет, слатка моја убава, млада сопруго, како да те наречам?“ Слично на тоа, во песната „Пред една година...“, тој пее: Пред една година беше, кога стана моја...сладок беше тој бакнеж...уште посладок ми е сега.“, додека во песната „Само што беше утро...“: „Само што се запознавме, о, Јулишко мила, веќе си моја жена, одамна си тоа.“ Меѓутоа, во песните посветени на сопругата, Петефи како да ја предвидел својата несреќна судбина. На пример, во песната „Кон крајот на септември“, тој ја предвидува својата смрт и прашува: „Дали поради љубовта на некое момче, ќе го оставиш дури и моето име?“ И навистина, токму тоа и се случило, зашто само единаесет месеци по неговата смрт, сопругата се премажила, отфрлајќи го неговото презиме.
Тукуме
Тукуме е археолошко наоѓалиште кој е со вкупна површина од околу 220 хектари и содржи 26 главни пирамиди и се наоѓа во Перу. Тукуме бил главен регионален центар, регионот кој го населиле народите Ламбајеке, Чиму и Инки.
Кронцелево
Историја
Во 1879 г. турските власти тука населиле босански муслимани кои се иселиле од Босна при нејзиното припојување кон Австроунгарија и селото добило мешан етнички и јазичен состав.
Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) вели дека во 1900 г. селото имало 580 жители, но погрешно го заведува населението како мешано од Македонци-христијани и Македонци-муслимани. Истата грешка ја прави и Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), кој вели дека во 1905 г. во Кронцелово (Krontzelovo) имало 416 Македонци За разлика од нив, Боривое Милоевиќ во 1917-18 г. правилно регистрирал 60 македонски и 50 босански муслимански куќи Сето време селото било под врховенството на Бугарската егзархија и работело бугарско училиште.
Црква „Св. Петка“ - Туденце
Света Петка — главна селска црква во селото Туденце, Македонија.
Шандор Петефи
Поезија
Влијанието на народната поезија врз Петефи било разновидно и полудиригирано од условите, со оглед на низата песни кои ги напишал со многу различен карактер и форма и кои, според некои критичари, се пишувани со цел да бидат популарни. Сепак, неодамнешните интерпретации на неговото творештво бараат да се обрне внимание и на фактот дека, на некој начин, целокупната лирска поезија може да се смета за полудиригирана, што автоматски ја негира теоријата за постоење на „глумечки песни“ (песни кои се пишувани со цел да бидат читани, а не со цел да ги искажат вистинските чувства на поетот - овој израз е искован токму за Петефи). Користејќи разни гласови во своите песни, Петефи создал интересна персона од себе: весел, тврдоглав осаменик кој обожава вино, ги мрази сите ограничувања и е страстен во сѐ што чувствува. Во песните како Jövendölés („Пророштво“, 1843) тој се замислува себеси како човек кој ќе направи големи дела и ќе умре млад. Петефи се навраќал постојано на овој мотив и во неговите подоцнежни години. Исто така, Петефи бил под влијание и на тогашната алманашка поезија, што најјасно се забележува во неговата стихозбирка Cipruslombok Etelke sírjára („Чемпресови гранки за гробот на Етелке“, 1845). Овие сентиментални песни, кои се посветени на смртта, алчноста, љубовта, спомените и осаменоста се напишани откако умрела неговата љубена Етелке Чапо.
Црква „Св. Петка“ - Туденце
Црквата се наоѓа во самото село. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
Кронцелево
Историја
Во октомври 1910 г. селото настрадало за време на разоружувачката акција на младотурците. На 22 октомври селото го окупирала младотурска војска и во судирите со неа загинале Ристо Крезов, Дине Крезов, Ванe Миндев, Аламан Минов и Ванe Минов.
Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 311 жители. Во 1920 г. се заведени 488 жители, од кои сосема малку муслимани. Во 1924 г. согласно Лозанскиот договор и преостанатите муслимани се иселени во Турција, а на нивно место се доселени 115 турски Грци, со што селото останало мешано, но преовладувале Македонците. Во 1928 г. селото е преименувано во Керасее, кога имало 474 жители.
Во 1940 г. во селото живееле 570 жители, од кои 500 Македонци и само 79 доселени Грци. Доселените Грци го напуштиле Кронцелево за време на Граѓанската војна, но истото го направиле и повеќе македонски семејства, преоѓајќи во Р. Македонија поради големите страдања во селото.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Воден со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Теово, каде покрај Кронцелево спаѓа и селото Теово.
Црква „Св. Петка“ - Туденце
Местоположба
Црквата се наоѓа во повисокиот дел на селото Туденце, во непосредна близина на основното училиште.
Шандор Петефи
Поезија
Сепак, кога се сборува за творештвото на Петефи, тој најмногу ќе остане запаметен како бескомпромисен борец за правда и за слобода, во прв ред, на својот народ, но и на сите луѓе во светот. Така, во кратката песна „Блазе на оној“, Петефи го искажува својот сон со зборовите: „Блазе си му на оној кому среќата му дарила...да умре - да погине за родината“; во песната „Поетите на 19 век“ јасно порачува: „Напред затоа, сите поети! Со родот преку оган и вода! Проклет нека е кој ќе ја отфрли стегата на народот и слободата!“; „Народна песна“ наликува на вистинска борбена химна, со зборовите: „Станувај роду, времето вика: отфрли ги јаремот и оковите. или сакаш да бидеш робје? О, подобро е и во гробје! Нека го чуе бог на Унгарците заветот свет: не ми треба повеќе ропски живот клет!...Нашата борба, нашите маки ќе бидат свети за внуците и тие гробот ќе ни го знаат, името наше ќе го споменуваат.“; во песната „Бесете ги кралевите“, тој порачува: она што е главно: кралевите бесете ги!“; во песната „Страшниот суд“, Петефи пее како пророк, предвидувајќи: „Јас гледам дека доаѓаат страшни денови...Богот на војната својот облак го облекува...и народите ги вика на одлучна битка...Две нации ќе останат на земјата само - добри и зли. И најпосле, добрите ќе победат. Потоа ќе почне и животот и среќата.“; а пророчко значење имаат и песната „Светиот гроб“, во која речиси буквално ја предвидува својата смет, пеејќи: „Најжесток беше бранејќи ја слободата на својот мил род. Го предаде среќата, но не му беше жал - и родот го предаде.“; како и песната „Една мисла мирот ми го зема“, во која Петефи јасно го искажува својто став кон смртта: „Една мисла мирот ми го зема: смртта в кревет, меѓу перниците! Не давај боже така да умрам, таква смрт не можам да поднесам! Кога секој народ што ко роб вене, јаремот ќе го оттргне, во бој ќе тргне...таму смртта нека биде моја, сред бојот, таму крвта нека ми истече млада...и прегазен мене таму нека ме остават! Тука нека ми ги соберат коските расфрлани...во заеднички гроб нека ги стават јунаците, слободо света, што паднаа за тебе!“
Црква „Св. Петка“ - Туденце
Историја
Според податоците со кои се располага црквата е градена 1904 година, а живописана е во 1914 година. Црквата е изградена од населението во селото, кое според турските пописи броело 16 фамилии.
Шандор Петефи
Поезија
Денес, Петефи се смета за водечки лик на унгарската лирика и обноввувач на унгарскиот книжевен јазик. Иако творел само четири години, неговото дело опфаќа околу 30.000 стихови во разни стилови: популарни песни, рефлексивни песни, револуционерна поезија, љубовна поезија итн. Како посебен куриозитет треба да се забележи тоа што неколку песни на Петефи биле поставени врз музика од страна на Фридрих Ниче, кој компонирал во своето слободно време додека учел во Форта, пред да ја започне својата филозофска кариера.
Црква „Св. Петка“ - Туденце
Историја
Во јануари 2013 година црквата бил цел на грабеж.
Вестер-Орштет
Вестер-Орштет (Wester-Ohrstedt; Vester Ørsted) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Летни олимписки игри 1904
За домаќин на игрите бил избран градот Чикаго, меѓутоа поради трговската изложба во Луизијана и неможноста за организирање на 2 големи настани за кратк временски периодм, игрите биле одржани во Сент Луис. Со тоа се согласил и Пјер де Кубертен и за град-домаќин бил избран градот Сент Луис.
На овие Олимписки игри била повторена грешката од игрите во Париз 4 години пред тоа. Впрочем натпреварувачите се натпреварувале и во многу невообичаени дисциплини и прикази од културата.
Игрите биле отворени на 1 јули,а тоа го сторил Дејвид Френсис.
Игрите траеле 4.5 месеци. Спортскиот официјалец Џејмс Едвард Саливен се обидел да организира секојдневни спортски настани коишто биле помешани со други спортски настани. Саливен сите спортски настани ги нарекол „олимписки“. Подоцна Меѓународниот олимписки комитет декларирал дека од нив 94 биле олимписки.
На овие Летни олимписки игри учествувале 651 спортист (645 мажи и 6 жени) од 12 земји кои се натпреварувале на 91 настан во 16 спортови.
Спортови
Натпреварувачите на 3-те Летни олимписки игри се одржале во 18 дисциплини во 16 спортови.
Учесници
На 3-те Летни олимписки игри учествувале 651 спортист од 12 земји.
Освоени медали
Речиси 80% од натпреварувачите на Летните олимписки игри - 1904 во Сент Луис биле од земјата- домаќин, па и игрите завршиле со нивна доминација. Резултатите коишто биле постигнати биле многу послаби од оние 4 години пред тоа.
Амилоид бета
Амилоид бета (Aβ или Abeta) претставуваат пептиди изградени од 36–43 аминокиселини кои се главна компонента на амилоидните плаки во мозокот кај луѓето со Алцхајмерова болест. Овие пептиди се добиваат од амилодна претходничка белковина (APP), под дејство на ензимите бета секретаза и гама секретаза. Aβ молекулите може да агрегираат и да формираат флексибилни растворливи олигомери кои може да постојат во неколку форми.
Африкански куп на нации 2006
Африкански куп на нации во 2006 година — 25-то африканско фудбалско првенство на Африканскиот куп на нации кое се одржало во Египет од 20 јануари - 10 февруари 2006 година. На ова првенство учество зеле 16 репрезентации. Вкупно биле одиграни 32 натпревари.
Победник на турнирот била Фудбалската репрезентација на Египет.
Кале (Крива Круша)
Кале или Градиште — археолошко наоѓалиште во велешкото село Крива Круша. Наоѓалиштето претставува градиште од римското време. На 1,5 км северозападно од селото и на надморска височина од 900 м, на висок рид со зарамнето плато кое зафаќа површина од 0,6 хектари се гледаат ѕидови од бедем, а во внатрешноста ѕидови од помали градби. По површината се среќаваат делови од керамички садови и градежен материјал.
Леко Иванов
Леко Иванов ( — во ) — син на македонскиот револуционер Иван Леков.
Откако во 1923 година, терорист на ВМРО (Автономистичка) во Неврокоп го убил неговиот татко Иван Леков, бидејќи откажал да ја признае нивната организација. Истата година, агенти на ВМРО (Автономистичка) го фатиле и Леко. Бил однесен кај расадникот во Свети Врал, каде бил обесен, бидејќи ниту тој не ги признавал како револуционери, царските агенти Тодор Александров и Александар Протогеров.
Плау ам Зе
Во близина на градот постои заштитена шума наречена Градска шума Плау (Plauer Stadtwald). Помеѓу знаменитостите во градот се црквата, урнатините на замокот Плау и подвижниот мост на реката Елде, кој им овозможува на бродовите во каналот да поминат под него.
Уметноста во 1951 година
1951 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Бајангови, Бајанхонгор
Bayangovi (Баянговь) е област во Монголија во покраината Бајанхонгор.
Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 30 (Битола)
'''Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 30 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 108 во Битола.
Светско првенство во хокеј на мраз 2014
Светско првенство во хокеј на мраз 2014 — 78. светско првенство во хокеј на мраз, организиран под покровителство на Светската федерација во хокеј на мраз (ИИХФ). Турнирот се одржал од 9 до 25 мај 2014 година во главниот град на Белорусија, Минск. Сите натпревари се одиграле во две сали, во арените Минск и Чижовка.
Титулата светски првак ја освои селекцијата на Русија, која единствена ги оствари сите победи на турнирот. Во финалето Русите ја совладаа селекцијата на Финска со резултат 5:2, со што ја освоија својата 27. светска титула (5та под сегашното име). Бронзениот медал го освои бранителот на титулата, селекцијата на Шведска која во мечот за третото место ја совлада селекцијата на Чешка со 3-0. За најкорисен играч на турнирот е избран голманот на финската репрезентација Пека Рине, додека најефикасен е десното крило на руската репрезентација Виктор Тихонов со вкупно 16 поени (8 голови и асистенции). Елитната дивизија на светскиот хокеј ја напуштија репрезентациите на Италија и Казахстан кои ги зазедоа последните две места на турнирот, а следната година ќе се натпреваруваат во првенството од првата лига.
Со просек од над 10.000 гледачи по натпревар, ова било едно од најпосетуваните првенства во историјата на светските првенства.
Избор на домаќин
На изборите за домаќини на Светското првенство во 2014 година се пријавиле четири земји: Белорусија, Унгарија, Латвија и Украина. Белорусија убедливо победила на конгресот на 8 мај 2009 година и со тоа ја добила организацијата на натпреварот.
На 16 јануари 2012 година, претседателот Лукашенко објавил дека на сите странски државјани кои сакаат да присуствуваат на Светското првенство нема да им треба виза за влез во Белорусија. Пасошите и електронската копија од билетот за натпреварот биле доволни за влез на странски навивачи во земјата за време на првенството.
Контроверзии
Изборот на Белорусија за домаќин предизвикало контроверзии. Така, на 11 април 2011 година, американските сенатори Дик Дурбин и Мајк Квикли ја повикале ИИХФ да го премести првенството на друга локација, загрижени за авторитарната влада на белорускиот претседател Александар Лукашенко. Слични реакции имало и од поранешниот познат словачки хокеар, а денес пратеник во Европскиот парламент, Петер Стјастни.
Сепак, ИИХФ останала на ставот дека нејзините закони не дозволуваат дискриминација на политичка основа, а дури и портпаролите на хокеарската федерација на Латвија и Литванија изразиле ставови дека мешањето политика и спорт е недозволиво.
Судии
ИИХФ делегирале 16 главни и линиски судии за турнирот:
Репрезентации
Азија
Северна Америка
Европа
'' * = Автоматски се квалификувале бидејќи зазедоа едно од првите 14 места на Светското првенство 2013 година. ''
^ = Се пласирале затоа што го освоија првото и второто место во дивизија I, група А во 2013 година
Правила и систем на натпреварување
На турнирот учествувале вкупно 16 репрезентации кои во основа беа поделени во две групи со по 8 селекции. По седум кола од групната фаза на натпреварувањето, 4 првопласирани селекции од двете групи го продолжиле натпреварувањето во четвртфиналето, додека последнопласираните испаднале од овој ранг на натпреварувањето за следната година.
Распределбата на бодовите во групната фаза се одвивала според следниот систем:
Во групната фаза продолжението траело 5 минути и се играло до „златен гол“ (победник е тимот што ќе постигне прв гол), додека во елиминациската фаза продолжението траело 10 минути, односно 20 минути во финалето. Во случај да не се постигне гол во продолжението, се изведувале пенали. Пенал-рулетот го започнувале тројца играчи од двете екипи, а победник е тимот кој ќе постигне повеќе голови. Доколку по почетната серија резултатот сепак бил нерешен, пенал серијата продолжува „во систем еден на еден“ додека една екипа не дојде до предност.
Доколку две или повеќе екипи ја завршиле групната фаза со ист број бодови, предност се давало на екипите кои имале подобар меѓусебен скор во директен дуел, потоа подобра гол разлика, потоа повеќе постигнати голови и на крајот врз основа на пласманот на ранг листата на ИИХФ.
Конечниот пласман на позициите од 5. до 16. место бил одреден врз основа на резултатите во групната и елиминациската фаза.
Ростери
Ростерот на секој тим се состои од најмалку 15 лизгачи (напаѓачи и одбранбени играчи) и двајца голмани, а најмногу 22 лизгачи и тројца голмани. Сите 16 земји-учеснички, преку потврда на нивните соодветни национални асоцијации, треба да поднесат список до првиот состанок на директоратот на ИИХФ.
Натпревар за златен медал
Пласман во големото финале кое се одиграло на 25 мај 2014 година оствариле селекциите на Русија и Финска. Русите стигнале до финалето, постигнувајќи ги сите 9 победи со импресивна гол-разлика 37:9. Тоа било нивното седмо финале од распадот на Советскиот Сојуз во 1991 година (вкупно 36 финалиња сметајќи ги резултатите на советскиот тим). Финска стигнала до финалето со променливи игри и со дури 3 порази од групната фаза на натпреварувањето, вклучувајќи го и поразот од Русија со 4:2 во групната фаза. Тоа било нивното 9-то финале на Светското првенство (со две светски титули).
Поради инцидентот на полуфиналниот натпревар со Чешка, суспендиран е селекторот на Русија, Олег Знарок и не смеел да ја води својата селекција во финалниот натпревар.
Натпреварот започнал во 21:00 часот по месно време (UTC+3). Главни судии биле Германецот Ларс Бригеман и Американецот Кит Кавал, додека линиски судии биле Крис Карлсон од Канада и Андре Шредер од Германија.
Првата третина започнала со многу остра игра на двете страни, што резултирала со дури 5 исклучувања од две минути, 3 за Финците и 2 за Русите. Втората прилика Русите ја искористиле со играч повеќе и поведоле со 1:0 во 10:45 минута, со прекрасниот гол на Сергеј Широков од левата страна. По водечкиот гол на Русите, Финците почнале да играат поагресивно во третината на противниците, па по неколку шанси за гол успеваат да го израмнат резултатот на само три секунди до крајот на третината. Иро Пакаринен успеал да излезе од ситуацијата 2 на 2 како победник и го совладал рускиот голман Сергеј Бобровски. На паузата од 15 минути по првата третина се заминало со резултат 1:1.
Втората третина започнала со понервозна игра на Русите на средината од теренот, што резултирала со исклучување на Зарипов во 25:20 минута. Финците ја искористиле ситуацијата со играч повеќе и 22-годишното десно крило на финската репрезентација Оли Палола со асистенција на Јормаке и Лехтера го довел својот тим до водство. Финска водела со 2-1 во 26:51 минута од натпреварот. Финското водство траело кратко, бидејќи 43 секунди подоцна Вадим Шипачов со одлична асистенција го ангажирал Александар Овечкин, кој со лесен бекхенд удар го совладал финскиот голман. Набрзо следеле две исклучувања на фински играчи во низа, па Русите во еден момент на теренот имале двајца играчи повеќе цела минута. Евгениј Малкин го доведол својот тим во водство со силен удар од далечина во 35:36 минута од играта. Иако Малкин бил исклучен на 2 минути само две минути по постигнувањето на тој гол поради сопнување, Финците не биле во можност сериозно да го блокираат противничкиот гол со играч повеќе. Втората третина Русија ја освоила со 2:1 со дури 18 удари кон противничкиот гол, додека Финците имале само 5 шутеви кон голот.
На неполни три минути од почетокот на третиот период, финскиот напаѓач Томи Салинен две минути оди на клупата за казнети играчи поради сопнување. Во позиција со играч повеќе, Сергеј Широков успеал да ја измами одбраната на противникот, асистира кон Зарипова кој го постигнува својот прв оф-тајмер (директен удар на асистенција без запирање на пакот) гол и ѝ дава предност на Русија од два гола (за 44:42 минути Русија води со 4:2). Финците имале можност да го намалат резултатот по исклучувањето на Александар Кутузов во 45:15 минута, но нивните напаѓачи не успеале да го совладаат рускиот голман Бобровски. Во последните 5 минути од натпреварот финските играчи заработиле три исклучувања, Саломеки двапати и Лехтер еднаш. Конечниот резултат на натпреварот го поставува Виктор Тихонов по асистенција на Кутузов и Куљомин.
На крајот, Русија го добила натпреварот со убедливи 5:2 и со тоа стигнала до вкупно 27. златен медал на Светските првенства, петти по распадот на Советскиот Сојуз.
Индивидуални награди
Најдобрите играчи избрани од организацискиот комитет:
Баленштет
Баленштет (Ballenstedt) — град во округот Харц, во германската покраина Саксонија-Анхалт. Се наоѓа на северниот дел од планинскиот масив Харц, околу 10 километри југоисточно од Кведлинбург. Општината ги вклучува и селата Бадеборн и Опенроде. Туристичкиот Пат на романиката, води низ Баленштет.
Историја
Баленштет бил првпат споменат во декрет од 1030, издаден од грофот Езико од Баленштет, син на грофот Адалберт, кој бил фогт на бискупијата Нинбург и Хида, ќерка на грофот Одо I на саксонски Остмарк. Езико (околу 1000-1059/60), чија сестра Ута се омажила за грофот Екард II од Мајсен се смета за предок на династијата Асканија. Тој ја подигнал соборната црква во Баленштет, која била посветена на светците Панкратиј и Авундиј во присуство на императорот Хенри III во 1046. Синот на Езико грофот Адалберт II му го доделил Баленштет на Опатијата Нинбург во 1073. Неговиот наследник Алберт Мечка, првиот владетел на Грофовија Бранденбург, го основал бенедиктанскиот манастир на местото и бил погребан во крипта во опатиската црква во 1070. Споменикот на Алберт се наоѓа во градскиот парк.
.
По војната, градот и замокот биле изградени како летна резиденција на асканиските принцови од Анхалт-Бернбург. Во 1765, принцот Фридрих Алберт целосно ја преместил неговата резиденција од Бернбург во Баленштет и го донел времето на напредок, вклучувајќи го и подигнувањето на познатиот театар во замокот во 1788, најстариот театар во Саксонија-Анхалт и домаќин на композитори како што се Алберт Лорцинг и Франц Лист.
Дел од од војводството Анхалт од 1863, Баленштет станал познат како резиденцијален град на добро познатата пензионирана Принцеза Фридерика од Шлезвиг-Холштајн-Зондербург-Гликсбург, кој умрел во замокот во Баленштет во 1902 или сликарот и автор Вилхелм фон Кигелген, чија куќа, сега е музеј.
Политика
Места во градскиот совет (Stadtrat), според изборите од 2004:
Грбот е изменета верзија на тој од Грофовијата Баленштет, кој, пак, потекнува од грбот на Саксонија. Првпат е претставен во 1560, откако Баленштет ги добил градските права.
Сообраќај
Баленштет се наоѓа на автопатот (сојузен автопат) 185, кој води до автопатот 6 (Bundesstraße 6) и автопатот 14. Железничката услуга беше прекината во 2003. Мала асфалтна писта е на околу 5 километри надвор од градот.
Војводство Нормандија
Војводството Нормандија било создадено со Договорот од Сен Клер сур Епте од 911 година меѓу кралот Карло III од Западна Франција и викиншкиот водач Роло. Се наоѓала на подрачјето на денешната покраина Нормандија, и со договорот францускиот крал имал намера да ги спречи понатамошните упади на Викинзите на француско тло.
Војводството името го добило по своите жители - Норманите.
Од 1066 до 1204 година, како резултат на норманското освојување на Англија, англиските кралеви биле истовремено и војводи на Нормандија, со исклучок на Роберт Куртоз (1087–1106), најстар син на Вилијам Освојувачот, но не седнал на англискиот трон.; и Џефри Плантагенет (1144–1150), сопруг на Царицата Матилда и татко на Хенри II.
Во 1204 година Филип Втори од Франција ја нападнал и ја зазел Нормандија. Таа останала спорна територија до Парискиот договор од 1259 година, кога англискиот суверен го отстапи своето барање, освен за Каналските Острови; т.е. Гернзи и Џерси, и нивните зависности (меѓу кои и Сарк).
Во Кралството Франција, војводството повремено било издвојувано како апанажа со кое владеел член на кралското семејство. Меѓутоа, по 1469 година, тоа била трајно обединето со кралскиот домен, иако титулата била доделувана како почесна на помладите членови на кралското семејство. Во таква смисла, последниот француски војвода од Нормандија бил Луј Шарл, војвода на Нормандија од 1785 до 1789 година.
Уметноста во 1952 година
1952 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Рон Влар
Рон Петер Влаар (роден на 16 февруари 1985 година) — холандски фудбалер кој игра како централен одбранбен за АЗ Алкмар во Ередивизие, откако се вратил да игра во неговиот прв професионален клуб.
Влар е холандски интернационалец од 2005 година. Тој ја претставувал својата земја на Еуро 2012 и Светското фудбалско првенство во 2014 година што го освоил бронзениот медал. Влар настапил 32 пати за репрезентацијата на Холандија и играл како капитен за Феенорд и на Астон Вила.
Да станеш лош
Сметана од многумина за најдобрата ТВ серија на сите времиња и најгледаната на платформата Нетфликс, Да станеш лош доби одлични оценки од критичарите, главно за сценариото, режијата и перформансите на главните глумци. Во 2013 година, Собирот на писателите Америка ја прогласија Да станеш лош, тринаесеттата најдобро напишана серија на сите времиња. Исто така во истата година, Гинисовиот рекорд ја нарече серија со највисок рејтинг на сите времиња, повикувајќи се на петтата сезона со резултат 99/100 според платформата Метакритик. Таа исто така има освоено бројни награди, вклучувајќи шеснаесет награди Еми, осум сателитски награди, дванаесет награди Сатурн, шест награди WGA, пет TCA награди, два златни глобуси, три есенцијални награди на еснафот, една награда PGA, две награди ДГА и шест Телевизиски награди на критичари.
Кратка содржина
Волтер Вајт е професор по хемија во Албукерки, кој живее со својата сопруга Скајлер, бремена со своето второ дете, и неговиот син Валтер „Флин“ Јуниор, кој страда од церебрална парализа, нарушување кое предизвикува проблеми во изразувањето и го принудува да го користи патерици за движење. На работ на педесет години, Волтер е принуден да врши втора работа како вработен во станица за миење на коли за да се справи со економските потешкотии на семејството. На сето ова се додава длабокото чувство на незадоволство на Волтер, кој мора да го трпи вознемирувањето на неговиот газда, неговите пријатели и семејство, кои го гледаат како слаб и покорен човек. Особено, неговиот зет Хенк, агент на ДЕА, со кого има и добра врска, но кој никогаш не пропушта можност да го спореди неговиот авантуристички живот со оној на Волтер, тотално незадоволен.
Кога Валтер е дијагностициран со рак на белите дробови, неговите други проблеми се чине дека се неиздржливи. Сепак, по случајната средба со Џеси Пинкмен, еден од неговите поранешни студенти, кој паднал баш по Хемија, а сега станал дилер на дрога, Волтер решава да ги готви кристали на метамфетамин. Притоа, производот на Волтер излегува дека има многу повисок квалитет од конкуренцијата, со чистота од 99,1%, што произлегува од неговата хемиска позадиа. Затоа, тој одлучува да ги искористи своите вештини за постепено да се искачува во светот на дрогата.
Ликови и глумци
Професор по хемија од средно училиште во Албукерки. Кога дознал дека умира од рак на белите дробови, тој одлучил да го искористи својот талент за производство на метамфетамин за да заработи доволно пари за да остави нешто зад себе до сопруга Скајлер и децата Валтер Јуниор и Холи. Но, неговото влегување во криминалот ќе ја избрише неговата хуманост со трансформација од чесен хемичар во циничен и немилосрден убиец и дилер на дрога. Сопругата на Волтер и мајка на Волтер Јуниор и Холи. Поранешен студент на Волтер Вајт, сега наркоман и дилер на метамфетамин, кој му помага да влезе во бизнисот со наркотици. За разлика од Волтер, кој ќе стане сè повеќе безмилосен, Џеси секогаш се кае од своите грешки и сака да излезе од бизнисот. Зет на Волтер и агент на ДЕА, американскиот оддел за борба против дрогата. Сопруга на Хенк и сестра на Скајлер. Таа страда од клептоманија. Син на Волтер и Скајлер, роден со церебрална парализа, поради што е принуден да оди на патерици. Тој е шарен и возбудлив адвокат, специјализиран за одбрана на непоправливи криминалци. Тој е ангажиран од Валтер и Џеси како законски советник. „Villain“ на серијата, чилеански дистрибутер на метамфетамин кој управува со сообраќајот на целиата Нова Мексико и некои соседни области. Тој е сопственик на ланец за брза храна наречен Los Pollos Hermanos и на перална за индустриска алишта, кои ги користи како фасадна работна активност. Десна рака на Гас и стар пријател на Сол Работник на Вамонос Пест, компанија за дизинфестација која ја покира подготовка на метамфетамин во текот на петтата сезона, тој подоцна станува член на криминалната неонацистичка банда на неговиот чичко Џек.
Спин-оф
Винс Гилиган и сценаристот Питер Гулд создадоа спин-оф од серијата под наслов Better Call Saul. Емитуван од 8 февруари 2015 година, овој спин-оф е фокусиран на ликот на Саул Гудман, кој го игра Боб Оденкирк.