cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Невенлив Цвет
Иконите на Пресвета Богородица „Невенливиот Цвет” се исклучително разновидни, што е карактеристично за иконографијата од подоцнежно потекло. Истовремено имаат и еден задолжителен детаљ - цвеќиња кои се ставаат во вазни или се плетат во венци, украсуваат расцутени прачки или се постамент на кој се прикажани Христос и Богородица. Понекогаш овие икони имаат долги натписи. Најчесто, Марија и Младенецот на иконите на Пресвета Богородица „Невенлив Цвет” се облечени во кралски одежди и круни. Марија може да биде претставена и до половината и да седи на престол, може да има и непокриена глава. Тоа укажува на хетерогеноста на иконографските извори на икони.
Еден од иконографските типови е Богородица која на левата рака го држи бебето Христос, а бели лалиња (понекогаш рози или други цвеќиња) ги држат или Богородица или Христос. Лалињата во иконографијата се симболичен цвет на Богородица, нејзината чистота и непорочност, и на нејзината невенлива и вечна девственост, тие ѝ ги подарува архангелот Гаврил на Богородица на денот на Благовештението. Розата, како кралица на цвеќето и универзален симбол на љубовта, истотака е цвет на Богородица. Друг тип - Богородица е свртена кон Младенецот, кој стои во царски одежди на висока нога (трон), таа го поддржува со левата рака, а во десната е жезол расцутен со рајски цвеќиња (алегорија на Старо Заветната слика на Богородица како „жезол од коренот на Јесеј “). Има и други опции на толкувања.
Празнувањето во чест на иконата во Православната црква се одржува 16 април по Грегоријански календар, исто така 3 април по Јулијански календар.
Од гледна точка на иконографијата, оваа икона е слична на иконата на Богородица „Благоухан Цвет“.
Храмови во чест на иконата на Богородица „Невенлив Цвет“ биле осветени во Рубљов, селото на шумскиот парк Улјановск, Сумароков, област Руски во Русија.
Црква „Живоносен Извор“ - Старчишта
Пресвета Богородица Живоносен Извор (Ζωοδόχος Πηγή Περιθωρίου) — црква во селото Старчишта, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е завршена на 24 април 1876 г. според плоча на ѕидот. Претставува трикорабна базилика типична за XIX век. Тремот на западната страна, образуван од колонада, подоцна е затворен. Иконостасните икони се дело на Стерјо Зограф (Серги Георгиев) од Неврокоп и се датирани 1859, 1865 и 1877. На крајот на XIX - почетокот на XX век „Живоносен Извор“ била програчката (патријаршиска) црква во селото, а „Св. Никола“ била во рацете на Бугарската егзархија.
Тоширо Мифуне
Тоширо Мифуне (1 април 1920 - 24 декември 1997) - јапонски глумец којшто има глумено во повеќе од 170 филмови. Најпознат е по својата соработка со режисерот Акира Куросава во филмовите Рашомон, Седумте самураи, Крвав престол, и Јоџимбо.
Матија (округ)
Матија или Мат (албански:Rrethi i Matit) — еден од 36-те поранешни окрузи во Албанија, дел од областа Дебар. Округот го добил своето име од реката Матија која тече низ округот. Денес нема официјална управна улога, а делови од неговата територија административно ѝ припаѓа на истоимената општина Матијаија. Имал население од 48.803 (мерења 2010), и површина од 1,029 км2. Главен град бил Бурел. Округот ги содржел следните населени места:
Тортолес
Тортолес — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Macrophya superba
Macrophya superba е вид на растителна оса во семејството Tenthredinidae.
Живеалиште
Географската распространетост на оваа оса е: Југоисточна Европа и Турција. Во Македонија се среќава во неколку места.
Биологија
Возрасните единки достигнуваат должина од 11-13 милиметри. Главата и антените им се црни. Клипеусот, горната усна и основата на мандибулите жолти. Градите црни, работ на пронотумот, тегулите и скутелумот жолти. Мезонотумот малку пунктиран и блескав, На нозете коксите црни, понекогаш на врвот жолти. задните нозе жолтоцрвеникави. Внатрешните страни на фемурите делумно црни.Крилата жолтеникави, жилките светлокафеави, стигмата црвеникавожолта. Абдоменот црн, со жолти појаси на првиот тергит и прекинати жолти појаси на четвртиот до деветтиот тергит.
Ларвата и биологијата на видот се непознати.
Брент Букволтер
Брент Букволтер (Brent Bookwalter; р. во ) — поранешен американски професионален друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2008-2021 за две различни екипи.
Кариера
Го привлекол вниманието по првпат кога завршил втор зад Бредли Вигинс на воведниот хронометар на Џиро д’Италија 2010. Неговото време на прологот на Тур де Франс подоцна во сезоната исто така било меѓу најдобрите десет.
Настапил на (меѓу другите трки) Лиеж-Бастоњ-Лиеж 2010 и на Критериум ди Дофине Либере 2009. Исто така настапил на друмската трка на Светското друмско првенство 2009. Во текот на кариерата настапил на седум светски првенства. Дополнително, бил дел од екипата на БМЦ која му помогнала на Кедел Еванс да стигне до победата на Тур де Франс 2011.
Во 2013 година, Букволтер ја освоил првата етапа на Трката околу Катар, на која имало силен ветер, разделувајќи ја групата. Букволтер и двајца други возачи избегале од водечката група на 11 километри до целта и успешно го одбраниле нивното водство, а Букволтер го претекнал двоецот на крајот. Велосипедистите зад него биле изедначени и затоа им било доделено истото време како него. Победата на екипниот хронометар на втората етапа му дозволила на Букволтер да ја сочува жолтата маичка на третата етапа, пред да заврши втор на крајот зад Марк Кевендиш. Букволтер завршил втор на националното хронометарско и друмско првенство, а истата пролет завршил втор и зад Роан Денис на воведната Трка околу Алберта.
Во 2015 година, Букволтер го освоил првиот пласман со победа на бодовниот пласман на Трката околу Јута, каде исто така завршил на подиумот во генералниот пласман. Ја освоил втората етапа на САД Про Сајклинг Челинџ, на планинска завршница, освојувајќи жолтата маичка, која ја носел два дена пред на крајот да заврши втор зад колегата Роан Денис. Следната година зел уште еден подиум на домашна почва на Трката околу Калифорнија. Таа година настапил за репрезентацијата на САД на Летните олимписки игри 2016 на друмската трка и на хронометарот.
Букволтер се приклучил на во 2019 година каде ја имал улогата на капетан, помагајќи ѝ на екипата да дојде до етапни победи на сите три големи трки и освојувајќи го седмото место на Страде Бјанке 2020. Во јуни 2021 година, Букволтер објавил дека ќе се повлече од трките на крајот на сезоната.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Дмитриј Лосков
Дмитриј Лосков (руски: Дмитрий Вячеславович Лоськов, роден на во ) — руски фудбалер кој во моментот настапува за екипата на ФК Локомотив Москва.
Лосков својата професионална кариера ја започнал во 1991 година како играч на ФК Ростов, и во истиот тим се задржал до 1997 година, кога преминал во ФК Локомотив Москва. Во периодот од 2007 до 2010 настапувал за ФК Сатурн, за да во 2010 повторно се врати во својот поранепен клуб каде е капитен на тимот.
За Руската фудбалска репрезентација дебитирал во 2000 година и одиграл 25 натпревари, постигнувајќи 2 гол.
Евангелие
Евангелие (од грчки: ευαγγελιον, арапски: إنجيل - добра, радосна вест) — името на четири библиски книги од Новиот завет, напишани од учениците на Исус Христос или од нивни ученици, кои го ширеле христијанството во тоа време. Во евангелијата се содржат разкази за животот и учењето на Исус Христос: неговото раѓање, живот, дејност, неговата смрт на крстот и воскресението. Евангелието всушност претставува објава која се однесува на Исус Христос и неговата улога како спасител на човечкиот род. Во поширока смисла на зборот се подразбира целиот Нов завет.
Како време на составување на евангелијата се посочува втората половина на 1 век по Христос. Тие се напишани од апостолите Матеј, Марко, Лука и Јован, познати и како евангелисти (четрите евангелисти). Четирите евангелија се дополнуваат заемно и го распространуваат житието на Исус Христос.
Освен четирите канонични евангелија, постојат и околу педесет апокрифни евангелија, кои не се вклучени во црковниот канон. Во 9 век евангелијата биле преведени од грчки на старословенски јазик.
Лагорахи
Лагорахи (Λαγόρραχη) — село во Општина Катерина во округот Пиерија, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 19 километри северозападно од градот Катерина и на 28 километри југоисточно од центарот на општината, Елафина.
Селото се наоѓа на надморска височина од 220 метри.
Демографија
Селото за првпат на пописите се споменува во на пописот од 1961 година кога во селото биле евидентирани 680 жители, во 1971 година имало 701 жител, во 1981 - 674 жители, и во 1991 година - 751 жител. Денеска, населението на селото е 454 жители според пописот од 2011 година.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Отовица
Свети Георги Победоносец — православна црква во велешкото село Отовица. Темелите на црквата биле поставени и осветени на 3 јуни 2007 година. Црквата претставува домашната црква-параклис во семејната куќа на семејството Брезеви. Ктитор на храмот е Ѓоре Брезев. Строител на црквата бил мајстор Крсте со неговата тајфа од Мала Преспа, а фрескоживописот е дело на зографот Гоце Василевски од Велес.
Црквата била осветена на 23 септември 2017 година.
Кање
Кање (англиски и цвана: Kanye) — град во Боцвана. Кање е административен центар на Јужниот округ и истиот е најстар поголем населен центар во Боцвана, кој бил основан во 1853 година. Се наоѓа во планинските предели на Јужна Боцвана, над надморска височина од околу 1300 метри, во близина на главниот град Габороне и градот Лобаце.
Градот е дом на народот Бангвакеце и истиот е татковина на ова боцванско племе. На почетокот на 19. век, во околината на градот постоела т.н. држава „Бангвакеце“, под чија заштита биле луѓето од племето Баролонг, кои беале од прогонувањето на Бурите. Во него, исто така, е роден вториот претседател на Боцвана, Квет Масире.
Во периодот од 2003 до 2005 година, во Кање е снимен 80-минутен документарен филм за кралското семејство Бангвакеце, насловен „Дворот на кралицата“.
Република
Шефот на државата во републиката може да биде поединечен орган (претседател) или колективен (претседателство). Сепак, најчесто шефот на државата е поединечен орган. Она што е обележје на републиките се изборноста, одговорноста и видот и обемот на надлежностите на шефот на државата. Според начинот на избор на претседателот и обемот на неговите овластувања, републиката може да се подели на: претседателска, парламентарна и собраниска.
Light Me Up
Light Me Up е првиот студиски албум од американската алтернативна рок група The Pretty Reckless, издаден на 27 август 2010. Синглови од албумот се "Make Me Wanna Die", "Miss Nothing" и "Just Tonight".
Позадина
Снимањето на албумот почнало во 2008 година откако Тејлор Момсен се сретнала со продуцентот Като Кандавала и неговиот партнер текстописец Бен Филипс.
Синглови
„Make Me Wanna Die“ беше издаден на 30 мај 2010 година во САД и на 13 мај во Обединетото Кралство.
"Miss Nothing" беше издаден на 23 август 2010 година само во Обединетото Кралство. Спотот за песната е издаден на 20 јули 2010 година на VEVO.
"Just Tonight" e издадена на 27 декември 2010 година само во Обединетото Кралство. Спотот е издаден на VEVO на 2 ноември.
NGC 5898
NGC 5898 — елиптична галаксија во соѕвездието Вага, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 21 мај 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5898 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5898 има привидни димензии од 2,7' х 2,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 18 м 13,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -24° 5' 51"". Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.
Други поделби
Проучување на NGC 5898 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54625. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 334; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6762. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1395.
Супер Марио
Супер Марио — фиктивен лик кој бил создаден од страна на јапонскиот дизајнер на видео-игри Шигеру Мијамото. Во почетокот се појавувал само во видео игрите, но набрзо станал толку популарен што можемо да го видиме во анимираните филмови и стриповите. Овој дебелко со бркови во сино работничко одело со црвено капче на главата е еден од најпознатите фиктивни ликови на денешницата чија популарност ја надминува само Мики Маус. Во последно време неговата слава е во опаѓање, меѓутоа приказната за неговата историја сè уште е интересна.
Почетоци
Историјата на Марио започнала во 1980 година кога американската филијала на компанијата Нинтендо се нашла во проблеми: во магацинот им останале околу 2.000 парчиња од аркадната машина Radar Scope кој никој не ги сакал. Се работи за тогаш единствена врста машини за видеоигри — "кутија" со екран кој можат да се најдат по баровите и аркадните салони. Задачата да го испразни складиштето ја добил младиот цртач Шигеру Мијамото, и тоа така што да направи игра која би можела да се вгради во веќе постоечките машини. Резултатот бил Donkey Kong — игра инспирирана од филмот Кинг-Конг во која човечето ја спасува девојката од рацете на дивиот мајмун кој фрла по него со буриња. Јунакот бил наречен Jumpman (скокач, затоа што ги прескакал бурињата), меѓутоа кога процениле дека тоа име не е доволно привлечно, во следната игра бил преименуван во Марио затоа што личел на сопственикот на зградата кој постојано доаѓал да ги потсетува за задоцнетото исплаќање на киријата.
Освојување на светот
Популарноста на Марио во првите игри од серијалот Donkey Kong му овозможила на Нинтендо да направи игри со него во главна улога — Марио Брос за аркадни машини, а потоа и Супер Марио Брос кој се продавал во комплет со новата куќна конзола за Нинтендо — Nintendo Entertainment System (скратено NES). Иако некој му ја оспоруваат титулата за прва "скролачка" (затоа што и екранот се "скролал" — се движел на десно) платформска игра на сите времиња, неговата популарност не можно да се негира.
По Гинисовата книга на рекорди, таа е со 40 милиони примероци најпродаваната игра на сите времиња. Во тоа симпатично човече (сега водоинсталатер) кое собира печурки и им скока на глава на непријателите, имало нешто толку привлечно што сите други игри од тоа време едноставно немале шанси.
Демарш
Демарш (потекнува од францусиот збор démarche, т.е. да се маршира),а во дипломатијата со овој терим се означува „дипломатски чекор“ или „дипломатскиот настап“ како формален чин со кои една држава дипломатски ја информира другата за својот став, предлог или барање во врска со своите видувања, оценки или намери, пред сè усмено. По дефиниција, писмениот демарш е дипломатска нота.
Според Виенската конвенција за дипломатските односи, дипломатите прават демарши во комуникацијата меѓу дипломатското претставништво на својата држава и Министерството за надворешни работи на држава во која такво претставништвто е акредитирано. Сагласно Виенската конвенција за дипломатските односи(1961) дипломатско претставништво својата комуникација ја врши само преку Министерството за надворешни работи. Демарш, како едностран политички и правен акт вклучува врачување известиа, повици, давање предлози, поставување барања, давање примедби, врачување протести, осуди или изнесување други политички ставови за одредедно однесување и постапки или за отсуството на соодветно постапување или реагирање од државата на која и е демаршот врачен или испоставен.
Класификација
Според предметот и цел демаршот се класифицира на трите најчесто засатпени типа:
Улчиски јазик
Улчиски јазик — тунгуски јазик што се зборува во Сибир, Русија. Бројката на луѓе што го зборуваат е непозната и јазикот користи кирилична азбука.
Пишување
Улчиска азбука:
Трета фудбалска лига на Македонија 2010/2011
Третата фудбалска лига на Македонија 2010/2011 - 19. издание на Третата фудбалска лига на Македонија. Сезоната започнала во август 2010, а завршила во мај 2011.
Бараж за унапредување
Извор: MacedonianFootball.com
Ремо
Ремо е име на осум населби во Битола. Оваа населба е прилично нова во градот и тука се изградени само згради, од Ремо I до Ремо VIII. Населбата се наоѓа на прометно место на улицата „Васко Карангелевски“. На запад се граничи со Брусничка населба, на исток со населбата Маџармаале и на север со Довлеџик. Веднаш до зградите се наоѓа супермаркетот "Веро". Тука, исто така, се наоѓа и OУ „Елпида Караманди“. Улици во оваа населба се: Исто така во близина на зградите кои потекнуваат од населбата Ремо се наоѓа Градското Реонско Пазариште кое располага со повеќе од 260 дуќани и 40-тина тезги со зеленчук.
Горна Маала (Козјак)
Горна Маала — археолошко наоѓалиште во преспанското село Козјак. Претставува населба и некропола од римско време и среден век. Се наоѓа на околу 1 км источно од селото и 1 км јужно од месноста Макази — каде на голема површина, што зафаќа простор од 100 м во должина и околу 300 м во ширина, се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и множество градежен материјал. Во југоистичниот дел, од левата страна на патот Макази-Асамати, во 1956 година месен селанец обработувајќи го лозјето, открил и уништил повеќе гробови. Откриени се и темели од повеќе објекти, а во северозападниот дел остатоци од античкиот пат Вија Егнација. Се претпоставува дека во оваа месност била патната станица Скиртијана, помеѓу Хераклеја и Лихнид. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Охрид и во Музејската збирка во Ресен.
Умбријас
Умбријас — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Хуршид Ахмед-паша
Хуршид Ахмед-паша (Hurşid Ahmed Paşa, خورشيد أحمد پاشا; п. 30 ноември 1822) — отомански генерал и голем везир на Отоманското Царство од 1812 го 1815 година.
Рани години
Хуршид Ахмед-паша е роден во Кавказ и бил од грузиско потекло. Уште во младоста бил одведен во Цариград, каде што ја променил верата и станал јаничар. Таму се стекнал со милост кај султанот Махмуд II и добил значајни државни функции.
Египет
По францускиот поход на Египет, најпрвин бил назначен за управител на Александрија во 1801 година, а потоа по наредба на Мухамед Али Паша и за управител на Египет во 1804 година. Хуршид Ахмед-паша бил во сојузништво со британските претставници и се обидел да го протера Мухамед Али Паша и неговите албански повереници од Египет преку доведување на лесна коњаница како делии од Сирија за да им се спротивстави. Меѓутоа, Мухамед Али Паша ги победил делиите и, поддржан од протестите на улемата и водачите на еснафите во Каиро, се прогласил за управител на Египет во мај 1805 година. Хуршид, кого сопствената војска го напуштила, бил опсаден во Каирската цитадела, којашто ја напуштил дури откако го прочитал отоманскиот ферман со којшто Мухамед Али бил назначен за управител на Египет.
Румелија
Во 1808 година, Хуршид бил назначен за управител на Румелија. Во март 1809 година, тој бил испратен во Србија, поточно во Смедеревскиот Санџак, за да го задуши Првото српско востание предводено од Караѓорѓе Петровиќ. На 5 септември 1812 година, ХУршид бил именуван за голем везир на Отоманското Царство и на функцијата останал до 1 април 1815 година. Во тој период, тој останал да биде предводник на воените сили во Србија и го задушил востанието со повторното заземање на Белград во октомври 1813 година. Истата година, бил назначен и за управител на Босанскиот Санџак. и од таа функција успешно се спротивставил на српските сили во Второ српско востание предводено од Милош Обреновиќ.
Последни години
Откако Махмуд Драмали Паша бил поразен во Битката кај Дервенакија, султанот наредил Хуршид да ги преземе работите во своите раце и да спаси што може да се спаси во неповолната положба. Но, неговите противници продолжиле да кројат заговор против него, а дури биле испратени и луѓе за да го убијат. Хуршид бил известен дека неговиот живот е во опасност, но не реагирал и, наместо тоа, извршил самоубиство со труење на 30 ноември 1822 година.
Ел Салвадор
Ел Салвадор или само Салвадор (шпански: El Salvador), службено Република Ел Салвадор (República de El Salvador) е независна држава во копнениот дел на Средна Америка. Ел Салвадор е најмалата држава во копнениот дел од овој регион, а воедно е и најгусто населена средноамериканска држава. Ел Салвадор се граничи со Хондурас на североисток, со Гватемала на северозапад, а на југ излегува на Тихиот Океан. Главен град на Ел Салвадор е градот Сан Салвадор, кој воедно е и најголем град во државата. Според податоците од 2016 година, Ел Салвадор имал население од околу 6.34 милиони жители. Службен и најзборуван јазик во државата е шпанскиот.
Со векови територијата на Ел Салвадор била населена од американски староседелци, особено народите Пипилци, Ленканци и Маи. На почетокот на 16 век, Шпанската Империја веќе презела конкретни воени походи за освојување на, за нив, новооткриениот континент. Така, набрзо територијата на Ел Салвадор била анектирана од страна на Шпанската Империја и влегла во состав на Вицекралството Нова Шпанија со седиште во Мексико. Сепак, иако административно дел од вицекралството, сепак Мексико немал значаен удел или влијание во секојдневниот живот на луѓето од Средна Америка. Во 1609 година се реорганизирала административната поделва на Империјата и се основала Генералната капетанија Гватемала. Ел Салвадор бил дел од оваа капетанија сè до независноста од Шпанија во 1821 година. Сепак, Ел Салвадор не бил сосема независен од туѓо влијание бидејќи првично бил дел од Првата Мексиканска Империја, а со распадот на оваа Империја се создала Федералната Република на Средна Америка во 1823 во која Ел Салвадор бил рамноправен член. Федерацијата се распаднала во 1941 година и Ел Салвадор станал независна држава. Многу набрзо, Ел Салвадор, Хондурас и Никарагва направиле сојуз и нова политичка формација наречена Голема Република на Средна Америка. Оваа република траела од 1895 до 1898 година. Од тогаш државата функционира како независна суверена република.
Од кон крајот на 19 век па до средината на 20 век, Ел Салвадор трпел хронична политичка и економска нестабилност, која била испреплеена со државни удари, револти и авторитарни управители. Постојаната социјална и економска нееднаквост во државата кулминирала со разорната Салвадорска граѓанска војна која траела од 1979 до 1992 година. Оваа граѓанска војна била воглавно помеѓу владата предводена од военото раковоство на Ел Салвадор и коалицијата на левоориентираните герилски групи. Конфликтот завршил со потпишувањето на мировниот договор од Чапултепек. Со овој договор се воспоставил повеќепартиски уставен систем.
Историја
Шпанците пристигнале во оваа област во 1524 година и го покориле кралството на Индијанците Куѕатлан и Пипил до 1539 година. Земјата била поделена на две облaсти: Сан Салвадор и Сонсонат кои биле присоединети кон Гватемала. Со крајот на шпанското владеење во 1821 година, Сан Салвадор станал дел од Мексиканската Империја. Со пропаѓање на оваа империја во 1823 г. Сонсонат и Сан Салвадор се здружиле и формирале нова држава Ел Салвадор во рамките на Обединетите Покраини на Средна Америка. Земјата се здобила со независност во 1841 година. Од нејзиното основање Ел Салвадор има долга историја на политичка нестабилност. Моќните економски интереси ја контролирале земјата во текот на XIX и почетокот и почетокот на XX век, но биле заменети со воена диктатура, која траела од 1931 до 1979 г. Новата влада била формирана по изборите кои се одржале во 1982 година, и иако новиот Устав бил усвоен во 1983 година граѓанската војна продолжила во текот на 80-тите години на XX век. Спогодбата од 1992 г. донела мир, но насилството станало голем проблем. И покрај обидите за економски реформи, земјата во XXI век влезе во голема инфлација и невработеност.
Релјефни одлики
Ел Салвадор се наоѓа во средноамериканскиот теснец, на брегот на Тихиот Океан. Вкупната површина на државата е 21.041 километар квадратен. Во правец север-југ државата има максимална ширина од 142 километри, а во правец запад-исток 270 километри. Ел Салвадор е најмалата држава на копнениот дел од Средна Америка. Највисока точка во државата е Серо Ел Пита со 2.730 метри надморска височина, планински врв кој се наоѓа на границата со Хондурас. Главен град, а воедно и најголем град во државата е Сан Салвадор. Ел Салвадор се граничи со Гватемала и Хондурас и вкупната државна копнена граница е 546 километри. Интересен е податокот дека Ел Салвадор е единствената средноамериканска копнена држава која нема излез на Карипското Море. Вкупниот тихоокеански брег на Ел Салвадор изнесува 307 километри.
Ел Салвадор има долга историја на деструктивни земјотреси и вулкански ерупции. Главниот град Сан Салвадор бил уништен двапати, во 1756 и 1854 година, а значително оштетен во 1919, 1982 и 1986 година. На територијата на Ел Салвадор се наоѓаат над дваесет вулкани, од кои Сан Мигел и Изалко биле активно во скоро време. Од раниот 19 век па до средината на 1950-те многу често бил активен што пак резултирало со популарниот прекар „Светилник на Тихиот Океан“.
Низ Ел Салвадор течат над 300 реки, од кои најважна е Рио Лемпа. Реката извира во Гватемала и го сече северниот планински венец, потоа тече низ централните предели на државата кога го пресекува јужниот планински венец и се влева во Тихиот Океан. Оваа е единствена пловна река во Ел Салвадор. Останатите реки во Ел Салвадор се мали, и во однос на километража и во однос на вкупна водена маса.
Покрај реките, во Ел Салвадор има и неколку значајни езера, воглавно опколени од вулкански кратери. Најзначајни езера во државата се езерото Лјопанго (најголемо кратерско езеро) и езерото Коатепенге. Најголемо природно езеро во државата е езерото Гуиха со вкупна површина од 44 км2. Дополнително на тоа, Ел Салвадор има неколку вештачки езера на реката Лемпа, од кои се истакнува Серон Гранде со вкупна површина од 135 км2.
Во Ел Салвадор има два планински венца кои се одделени со централната салвадорска висорамнина. Брегот на Ел Салвадор е тесен. Планинските венци заземаат околу 855 од вкупната површина на Ел Салвадор.
Клима
Ел Салвадор има тропска клима со изразени влажни и сушни сезони. Температурите во државата може да варираат, но немаат некоја голема разлика од сезона во сезона. Тихоокеанските низини се топли, додека пак средишните предели на земјата имаат поблаги температури. Дождливата сезона во државата започнува од мај до октомври и овој период таму се нарекува „зима“.
Од туристичка гледна точка, најповолен период за посета на државата е за време на сушната сезона или „лето“. Понекогаш се појавуваат и урагани поради Тихиот Океан.
Административна поделба
Ел Салвадор е поделен на 14 области (departamentos), кои се делат на 262 општини (municipios).
Областите со кратенки:
Демографија
Главниот град на Ел Салвадор, Сан Салвадор, има население од 2.1 милиони луѓе. Се проценува дека околу 42% од населението на Ел Салвадор живее во руралните средини. Сепак, во скоро време се забележува забрзана урбанизација на населението.
Во Ел Салвадор живеат околу 100.000 Никарагвајци.
Етнички групи
Населението на Ел Салвадор е составено од местици, белци и староседелци. Околу 86 проценти од населението се местици, односно луѓе со мешано потекло од белци и староседелци. Во салвадорски контект, местици се сметаат луѓе кои имаат европско, африканско потекло, кои не зборуваат на некој староседелски јазик или имаат староседелска култура.
12.7% од Салвадорците се белци. Голем дел од ова бело население се доселеници од Средна Европа, по Втората светска војна, особено од државите Чехија, Германија, Унгарија, Полска и Швајцарија. Покрај нив, во Ел Салвадор дошле и Евреи, арапски христијани и Палестинци.
Само 0.23% од салвадорското население е чисто староседелско. Мал е бројот на староседелци кои целосно ги задржале културните обичаи и традиции поради претопувањето во доминатното местичко население.
Јазик
Службен јазик на територијата на Ел Салвадор е шпанскиот, кој воедно се зборува од скоро сите жители во државата. Некои староседелци зборуваат староседелски јазик како мајчин, но тој број е многу мал. Локалниот дијалект на шпанскиот во Ел Салвадор разговорно се нарекува „каличе“. Салвадорците користат „voseo“, заедничка одлика со Аргентина, Костарика, Никарагва и Уругвај. .
Религија
Мнозинството од населението на Ел Салвадор се Христијани. 47% од Христијаните се Католици, а 33% од Христијаните се Протестанти. Католичката црква е најголема христијанска деноминација во земјата. Бројот на населението кое не припаѓа на ниту една верска определба изнесува 17%. Остатокот од населението, околу 3%, се Јеховини Сведоци, Харе Кришна, Муслимани, Евреи, Будисти и следбеници на локални староседелски религии.
Населени места
Најголемите градови во Ел Салвадор се прикажани во подолната табела.
Музика
Музиката во Ел Салвадор е под влијание на музиката на повеќе држави, пред сѐ на шпанската музика. Музиката содржи и религиозни песни (песни кои најмногу се пеат при славењето на Божиќ и на останатите празници). Сатиричните елементи се многу често застапени во музиката. Исто така кубанската, колумбиската и мексиканската музика имаат големо влијание врз музиката во Ел Салвадор. При изведба на музиката се користат инструменти како што се флејти, тапани, гитара и други многубројни инструменти.
Спорт
Најпопуларен спорт во Ел Салвадор е фудбалот. Фудбалската репрезентација на Ел Салвадор се квалификувал на светското фудбалско првенство во 1970 и 1982 година. Квалификациите за светското првенство 1970 година била нарушени поради фудбалската војна, војната со Хондурас, тим кој бил поразен од Ел Салвадор. Репрезентацијата домашните натпревари ги игра на стадион во Сан Салвадор. Стадионот е изграден во 1976 година и има 53.400 седишта, што го прави најголем стадион во Средна Америка и Карибите.
Црна Планина
Црна Планина (костурски: Черна Планина; Μαύρο Βουνό, Мавро Вуно) — ниска планина во Костурско, Егејска Македонија. Висока е 861 м.
Опис
Планината е сместена во средишниот дел на Костурско, над југозападниот брег на Костурското Езеро и градот Костур. Преку седлото во нејзиниот севрен дел, каде се сместени селата Мањак и Ново Жупаништа, се граничи со планината Саракина. На југ преку седлото Рупата преоѓа во карпестиот рид Диминик.
Револуционерот Георги Христов напишал за планината:
Крст
Во 2020 г. на врвот на планината е поставен 12-метарски крст кој ноќе свети. Ова предизвикало бурни реакции кај дел од населението на Костур. Друштвото на љубителите на природата од Мањак на планината организира настан „Блек Маунтин фестивал“.
Macrophya sanguinolenta
Macrophya sanguinolenta е вид на растителна оса во семејството Tenthredinidae.
Живеалиште
Географската распространетост на оваа оса е: Европа и Северна Африка. Во Македонија се среќава во Маврово.
Биологија
Возрасните единки достигнуваат должина од 8-9 милиметри. Главата им е црна, горната усна црна понекогаш со бела дамка. Антените црни. Градите црни, Крилата стаклесто провидни, жилките кафеави, стигмата жолтеникава. На нозете коксите црни, задните кокси со голема бела дамка, фемурите, фемурите и тибиите на задните нозе црвени, црни на врвот, тарзите црни. Абдоменот црн.
Ларвите достигнуваат должина од 15 мм. Главата бледожолта со црна линија од горната страна. Телото дорзално сивозелено, од долната страна посветло, од страните потемно. Тие се развиваат во периодот од јули до септември на растенијата од родовите Galeopsis и Senecio, а возрасните се среќаваат во периодот мај-август.
NGC 3450
NGC 3450 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 22 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3450 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 3450 има привидни димензии од 2,6' х 2,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 128°.
Други поделби
Проучување на NGC 3450 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32270. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 325; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6081. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1012.
Студио 54
Студио 54 е светски познат   ноќен клуб и дискотека во Њујорк. Основан е и создаден од Стив Рубел и Ијан Шрегер во 1977 година, а потоа продаден во 1980 година на Марк Флишмен,  кој повторно го отворил клубот откако бил затворен по обвинувањето на Рубел и Шрегер за даночно затајување. Во 1984 година, Флишмен го продал клувот, кој продолжил да работи до 1991 година. Клубот првобитно бил наречен Гало опера хаус, и бил отворен во 1927 година, а потоа името го сменил неколкупати, за да на крајот го добие името Си-Би-Ес радио и телевизија, Студио 54. Од ноември 1998 година служи како место за продукцијата на Раундабт театар компани (Roundabout Theatre Company), со истото име, Студио 54. Посебно работи ресторан и ноќен клуб со име „Под 54“ (54 Below), во подрумот на зградата.
Историја
Студиото е затворено на забаа во февруари 1980 година, кога Дајана Рос пеела. Меѓу гостите таа вечер биле: Рајан О`Нил, Фара Фосет, Мериел Хемингвеј, Ричард Гир, Џек Николсон, Силвестер Сталоне и други. Шрегер и Рубел се обвинети за даночна измама и поминале 13 месеци во затвор.
Меѓу редовните гости на Студио 54 биле: Енди Ворхол, Лајза Минели, Бјанка Џегер, Елизабет Тејлор, Мик Џегер, Џери Хол, Деби Хари, Грејс Џонс, Мајкл Џексон, Келвин Клајн, Елтон Џон, Рик Џејмс, Тина Тарнер, Силвија Мајлс, Феј Данавеј, Марго Хемингвеј, Пет Кливленд, Џенис Дикинсон, Фреди Меркјури, Томи Халфигер, Микаил Баришников, Дајана Рос, Лу Рид, Ал Пачино, Шер, Дејвид Боуви, Вуди Ален, Иман, Салвадор Дали, Робин Вилијамс, Џон Траволта, Беверли Џонсон, Аманда Лир, Жаклин Кенеди Оназис, Џералдо Ривера, Брук Шилдс, Глумецот Ал Корли бил вратар кон крајот на 1970-те години.
Црква „Св. Илија“ - Таор
Околу црквата се пронајдени споменици од римско време кои и денес стојат на тоа место.
Макс Валшајд
Максилијан Рихард „Макс“ Валшајд (Maximilian Richard "Max" Walscheid; р. ) — германски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Во август 2018 година бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања. Во август 2020 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2020.
Во текот на Тур де Франс 2021 го освоил натпреварот во возење на едно тркало кое го организирал каналот од Јутјуб „Тур де Титема“. Натпреварот бил повторен на Тур де Франс 2022 во текот на првиот ден за одмор и благодарение на извозените 1.420 метри на едно тркало го освоил натпреварот.
Распоред на резултатите на големите трки
— = не учествувал; СО = се откажал
Нов урбанизам
Нов Урбанизам е движење од областа на урбаниот дизајн чија централна тема е создавање на населби (соседства) кои се компактни, во кои има мешовито користење на земјиштето, во кои основните човечки потреби можат да се извршат на пешачко растојание. Движењето на Новиот Урбанизам се појавува во 1980-тите години во САД, како револт кон модернистичкиот приод во урбанистичкото планирање.
Традиционално, сите населени места изградени од човекот биле компактни, со релативно голема густина на населението, и биле планирани на тој начин што било возможно сите активности да се извршат на пешачко растојание. Тие исто така се каркатеризирале со мешовита намена на земјиштето (на пример, продавницире, занаетите, пазарите биле во непосредна близина на местата каде што луѓето станувале.
Во многу држави (особено во прекуокеанските држави како САД, Австралија и Јужна Африка), модернистичката теорија на планирањето со совојата фукционалност довела до создавање на населени места кои биле монофукционални, просторно сегрегирани едни од други и просторно стерилни (на пр. станбените зони се одделени од трговските зони, здравствените објекти се одделени од другите трговски објекти и др). Дури и за најосновни потреби како купување на намирници или посета на лекар, огромниот дел од граѓаните во големите градови во САД требало да користат автомобил како превозно средство.
Монофункционалниот карактер на населените места во САД довеле не само до тотална зависност од автомобилски превоз дури и за наједноставни активности кои на многу други места се извршуваат на пешачко растојание, туку и создаваат чувство на отуѓеност и социјална изолација и апатија. Друг проблем поврзан со урбаната форма на прекуокенаските држави е феноменот на ексурбанизација. Почнувајќи од крајот на 40. и почетокот на 50., повеќето од половина од населението на држави како САД и Канада се сели во предградија надвор од границите на градот. Овој процес во втората половина на 20. век конзумира огромни пространства со обработлива почва и зелени површини, притоа екстремно расширувајќи ја инфраструктурата на градот, конзумира и огромни средства за нејзино сервисирање како и за обезбедување на растечките потреби за нови јавни иституции и комунални сервиси во новите предградија.
Овие нови предградија кои се резултат од ексурбанизацијата се исклучиво со екстремно мала густина и монофукнкционални, што води до екстремна зависност од автомобилски сообраќај заради неодржливоста на јавни транспортни системи заради слабата густина на населеност. Како резултат од сето тоа масивните застои во собраќајот се секојдневна слика во големите градови во САД.
Како резултат од сообраќајниот хаос во огромните градови Северна Америка, Австралија и други држави како и заради растечките економски, социјални и проблеми со животната средина поврзани со монофункционалниот карактер на модернистичкиот урбанизам, во почетокот на 90.години во САД се зародува движењето за Нов Урбанизам. Почетоците на движењето на Новиот Урбанизам се поврзуваат со имињата Леон Криер, Кристофер Александер и Андес Двејни. Ова движење кулинира во 1993 година со формирањето на Конгресот за Нов Урбанизам.
Принципите на Новиот Урбанизам предвидуваат дизајнирање на населени места кои се компактни (кои имаат релативно голема густина на домаќинства на територија на еден хектар), во кои доминираат пешачки зони но кои во исто време се во баланс со јавен транспорт и со автомобилски сообраќај (стимулирање на транзитно ориентиран развој - населби во чиј центар е ситуиран важен сообраќаен јазол). Овие нови населби се предвидени да бидат мултифункционални, т.е. трговските активности, канцелариите како и услужните дејности да се интегррани во станбените зони, што би резултирало во намалување на зависноста од автомобилите како превозно средство и би придонело до создавање на чувство на припадност во заедница.
Ешен
Ешен (Eschen) — општина во северниот дел на Лихтенштајн. До 2005 година имало население од 4.150 жители и површина од 10,3², со што претставувал четврт најголем град во Лихтенштајн.
Име на Белорусија
Проблемот со името на Белорусија е поим со кој се опфаќаат разликите за именување на Белорусија на руски јазик, па и на останатите јазици. Овој проблем се појавил во првата половина на 1990-те години и трае сѐ до денес.
Потекло на името
Името „Белорусија“ или „Беларус“ (Беларусь, Белоруссия) потекнува од името Бел Рус (руски: Белая Русь, латински: Ruthenia Alba) кое се користело во западноевропската картографија и географска традиција во 16 век. Така, источнословенските територии „фигуративно“ се именувале како Црвен Рус, Бел Рус и Црн Рус, а тоа довело до именување на териториите на Голем Рус и Мал Рус кое било често употребувано од Византија. Црвен Рус во изворите се однесувал на Галиција и Волињ, а пак Бел Рус и Црн Рус во различни извори се користеле за Големото војводство Литванија и Големото војводство Москва.
Во современите источнословенски јазици топонимите Беларус и Белорусија се егзоглоси кои ги прифатиле полско-белоруските и украински автори, а преку нив тие биле претставени во Москва. Официјална Москва ги применила овие термини во официјално-дипломатската практика во 17 век. Конечното зацрврстување на поимите Бел Рус и Црн Рус било завршено во 18 век.
Името на македонски
Името Белорусија во македонскиот јазик е прифатено од руската верзија „Белоруссия“, а не од белоруската Беларусь. Често се мисли дека името Белорусија потекнува од зборовите „бела“ и „Русија“, но сепак името не е поврзано со Русија, туку со Рус. Така, на руски за Русија се вели „Россия“, а не „Руссия“ кое е дел од името на Белорусија.
Црква „Св. Никола“ - Башино Село
Свети Никола птреставува главна парохиска црква на Башиноселската парохија во велешкото село Башино Село. Изградена во 1840, а живописана и осветена во 1870 година. .
Малакастро (округ)
Округот Малкастро (албански: Rrethi i Mallakastrës) е еден од 36-те окрузи во албанија, дел од областа Фиер. Округот има население од 31,356 (2010), и површина од 393 км2. Округот се наоѓа во јужниот дел на земјата, со главен град Балш. Во округот се наоѓаат следните населени места:
Вандеја
Вандеја (Vendée) – департман во регионот Лоарски Крај во централниот дел на западна Франција, на Атлантскиот Океан. Името Вандеја департманот го добил според реката Вандеја која минува низ неговиот јуогисточен дел.
Историја
Подрачјето денес наречено Вандеја првично било познато како Долно Поату и било дел од поранешната провинција Поату. На крајниот југоисток, се наоѓа селото Ниел-сир-л’Отиз за кое се верува дека е родното место на Елеонора Аквитанска (1122-1204). Синот на Елеонора, Ричард I од Англија (Лавовско Срце), честопати имал база во Талмон. Стогодишната војна (1337-1453) голем дел од Вандеja го претворила во бојно поле.
Вендејците се спротивставиле на револуционерната влада во 1793 година, што било започнато во март со масакр во Машекул. Тие биле огорчени од тешките услови наметнати на Римокатоличката црква од страна на одредбите од Граѓанскиот уставот за законот за свештенство (1790) и влегле во отворен револт по воведувањето на воената регрутација на Револуционерната влада. Герилската војна, позната како Револт во Вандеја, предводена од самиот почеток од страна на селаните, кои биле локално избрани, резултирала со повеќе од 240.000 погинати пред да биде завршена во 1796 година (190.000 Вандејци кои биле републиканци или ројалисти и 50.000 невандејски републиканска војници според Жак Исене и книгата „Уништете ја Вандеја“ од историскиот истражувачки центар на Вандеја. Револтот во Вандеја не смее да се меша со револтот на шуаните, кој се одвивал истовремено во Мен и Бретања. Во 1804 година, Наполеон I го избрал Ла Рош-сир-Јон да биде главен град на департманот. Во тоа време, поголемиот дел од Ла Рош бил искоренет во текот на Вандејскиот револт (1793-96); преименуваниот Наполеонвил бил уреден и било доведено ново население на војници и државни службеници. Наполеонвил имал квадратна улична мрежа и бил дизајниран да смести 15.000 луѓе.
Во 1850 година, англискиот автор Ентони Тролоп ја објавил својата книга „Вандеја“, со детали за историјата на регионот и војната. Во предговорот тој ѝ оддал почит на Мадам де ла Рошежакелин, врз чии мемоари на војната се заснова книгата.
Географија
Највисоката точка на Вандеја е Пиј-Крапо (295 м). Низ департманот минуваат четири реки: Севр Нантез (долга 135 километри), Вандеја (70 километри), Леј (110 километри) и Севр Ниортез (150 килметри).
Општина Ново Село
Општина Ново Село — рурална општина во Југоисточна Македонија. Центар на општината е селото Ново Село.
Демографија
Општина Ново Село има вкупно население од 11.567 жители според податоците од пописот од 2002 година. Општината опфаќа 16 населени места (по азбучен ред): Бадолен, Бајково, Барбарево, Борисово, Дражево, Зубово, Колешино, Мокриево, Мокрино, Ново Коњарево, Ново Село, Самоилово, Смолари, Старо Коњарево, Стиник и Сушица. Општината има густина на население од 48,64 жители на километар квадратен.
Македонците се најбројна етничка група во општината според пописот од 2002 година:
Според пописот од 2002 година, во општината се зборувале следните јазици:
Според пописот од 2002 година, во општината биле застапени следните религии:
Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Ново Село е Никола Андонов од редовите на СДСМ. Тој бил избран на предвремените локални избори 2019 година. На локалните избори во 2017 година бил избран Боро Стојчев, кој поднел оставка. Советот на општина Ново Село е составен од 15 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2017-2021 се:
Културни и природни знаменитости
Недалеку од Општина Ново Село се наоѓа познатиот хотел „Подгорски Ан“.
Честер Бенингтон
Честер Чарлс Бенингтон (20 март 1976 – 20 јули 2017) бил Американски музичар, текстописец и актер. Тој бил најдобро познат како еден од двата вокали на рок бендот Линкин парк и Dead by Sunrise.
Ран живот
Бенингтон се родил на 20 март 1976 во Феникс, Аризона. Неговата мајка работела како медицинска сестра, додека татко му бил полициски детектив кој работел со деца жртви на сексуално насилство, и често работел во две смени. Родителите на Бенингтон се развеле кога имал 11 години, грижата за него ја презел неговиот татко. После разводот, почнал да користи многу наркотици како кокаин, метамфетамин, опиум, алкохол, марихуана, и ЛСД.
Во едно интервју, открил дека бил сексуално злоставуван од страна на негов повозрасен другар на седум годишна возраст. Честер плашејќи се не побарал помош затоа што не сакал луѓето да мислат дека е хомосексуалец или дека лаже, па така злоупотребата продолжила сè додека не наполнил 13. Злоупотребата и ситуацијата дома му влијаеле толку силно што чувствувал потреба „да убива луѓе“ и да побегне. За да се утеши, почнал да слика, да пишува поезија и песни. Тој подоцна го открил идентитетот на насилникот на неговиот татко, но решил да не го продолжува случајот затоа што сфатил дека насилникот бил исто така жртва.
Гробишта (Козјак)
Гробишта — археолошко наоѓалиште во преспанското село Козјак. Претставува некропола од среден век. Се наоѓа покрај селската река, каде се гледаат остатоци од гробни конструкции градени од камени плочи, со насоченост исток-запад.
NGC 5899
NGC 5899 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.