cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аргентиносаурус
Класификација
Во 2004 година, Апчрч и неговите колеги вовеле нова група наречена Литостротија, која вклучува повеќе изведени (еволуирани) членови на Титносаурија. Аргентиносаурусот бил класифициран надвор од оваа група, а со тоа и како поосновен („примитивен“) титаносаурус. Базалната позиција во рамките на Титаносаурија била потврдена со голем број последователни студии. Во 2007 година, Калво и колегите го именувале Футалогнокосаурусот и заедно со Мендозасаурусот кладот го нарекле Логнокосаурија. Една студија од 2017 година, спроведена од Карбалидо и неговите колеги, го ставил Аргентиносаурусот како член на Логнокосаурија и сестрински таксон на Патаготитанит. Во 2018 година, Гонзалес Рига и неговите колеги, исто така, откриле дека припаѓа на Логнкосаурија.
Друга студија од 2018 година од страна на Хешам Салам и неговите колеги открила две различни филогенетски позиции за Аргентиносаурус, засновани на две множества податоци. Тие не го повратиле како лонгкосауриан, туку или како базален титаносаурус или сестрин таксон на повеќе изведениот Епахтосаурус. Во 2019 година, Хулијан Силва и неговите колеги откриле дека Аргентиносаурусот и припаѓа на Логнокосаурија уште еднаш; тие потврдиле Логнокасаурија и Ринконсаурија (друга група општо вклучена во Титаносаурија) да бидат надвор од Титаносаурија. Друга студија од 2019 година од страна на Гонзалез Рига и неговите колеги, исто така, открила дека Аргентиносаурус припаѓа на Логнокосаурија
Топологија според Карбалидо и колегите, 2017 година.
Палеобиологија
Гигантската големина на Аргентиносаурус и други сауроподи најверојатно е овозможена со комбинација на фактори; овие вклучуваат брзо и енергетски ефикасно хранење дозволено со долгиот врат, брз раст и брзо закрепнување заради нивните многу мали потомци. Предностите на џиновските големини најверојатно би вклучувале можност за чување на храната во дигестивниот тракт за долги периоди за да се извлече максимум енергија и зголемена заштита од грабливци. Сауроподите биле јајценосни (положуваале јајца). Во 2016 година, Марк Халет и Метју Ведел изјавиле дека јајцата на Аргентиносаурусот веројатно биле само 1л во волумен, и дека новородените биле не подолги од 1  меар и не потешки од 5 килограми. Најголемите сауроподи ја зголемиле својата големина за пет реда по големина по изведувањето, повеќе отколку кај сите други амнионски животни. Халет и Ведел тврдат дека зголемувањето на големината во еволуцијата на сауроподите обично било проследено со зголемување на големината на нивните грабливци, диносаурусите тероподи. Аргентиносаурусот можеби бил жртва на Мапусаурусот, кој е меѓу најголемите познати тероподи. Тој е познат од најмалку седум единки пронајдени заедно, кое ја зголемува можноста овој теропод да лови во зедница и да собори голем плен, вклучително и Аргентиносаурус. Во 2013 година, Селера и колегите користеле компјутерски модел на скелетот и мускулите на Аргентиносаурус за да ја проучат неговата брзина и одењето. Пред компјутерските симулации, единствениот начин за проценка на брзината на диносаурусите бил преку проучување на анатомијата. Компјутерскиот модел се засновал на ласерско скенирање на монтирана реконструкција на скелетот изложена во музејот Кармен Фунес. Мускулите и нивните својства се засновале на споредби со живи животни; крајниот модел имал маса од 83 тони. Користејќи техники за компјутерска симулација и машинско учење, кои пронашле комбинација на движења што ги минимизираат енергетските побарувања, дигиталниот Аргентиносаурус е претставен како оди. Оптималното одење пронајдено од алгоритмите бил близу до ритам (предниот екстремитет и задниот екстремитет на иста страна од телото се движат истовремено). Моделот достигнал максимална брзина од нешто повеќе од 7 километри на час Можни се многу поголеми копнени 'рбетници, но потребни се различни форми на тело и евентуално промена на однесувањето за да се спречи колапс на зглобот. Авторите на студијата предупредуваат дека моделот не е целосно реален и премногу поедноставен и дека може да се подобри во многу области. За понатамошни студии, потребни се повеќе податоци од живи животни за да се подобри реконструкцијата на мекото ткиво, а моделот треба да се потврди врз основа на поцелосни примероци на сауропод.
Палеокологија
Аргентиносаурус е откриен во аргентинската провинција Неукен. Првично бил пријавен од групата Хуинкул на формацијата Рио Лимај, кои оттогаш станале познати како Формација Хуинкул и подгрупа Рио Лимај, од кои последната е поделба на групата Неукен. Оваа единица се наоѓа во басенот Неукен во Патагонија. Формацијата Хуинкул е составена од жолтеникави и зеленикави песочници од ситно до средно зрно, од кои некои се туфасти. Овие наслаги биле утврдени за време на Горна Креда Наносите претставуваат дренажен систем на плетена река.
Фосилизираниот полен укажува на широк спектар на растенија во формацијата Хуинкул. Една студија на делот за Ел Зампал пронашла роговници, џигерници, папрати, Selaginellales, можни Noeggerathiales, голосемени растенија (вклучувајќи четинари ), и скриеносемените растенија (цветни растенија), во прилог на неколку поленови зрна од непознати афинитети. Формацијата Хуинкул е меѓу најбогатите здруженија на 'рбетници во Патагонија, со риби како дводишалки и гар, хелидни желки, лушпари, сфенодонти, неосухиски крокодили и широк спектар на диносауруси. 'Рбетниците најчесто се наоѓаат во долниот, а со тоа и во постариот дел од формацијата.
Во прилог на Аргентиносаурус, сауроподите од формацијата Хуинкул се претставени со друг титаносаурус, Чоконсаурус, и Катартесаура, Лимајсаурус, и некои неименувани видови. Тероподи вклучувајќи ги Мапусаурус, абелисауриди вклучувајќи Skorpiovenator, Ilokelesia, и Tralkasaurus, noasaurids како што се Huinculsaurus, paravians како што се Overoraptor, и други терподи како што се Aoniraptor и Gualicho исто така се откриени таму. Неколку игуанонтови се исто така присутни во формацијата Хуинкул.
Достоинство на работа
Достоинство на работа е право на почит и особено слобода од сексуални и други форми на малтретирање на работното место.
Лаја
Лаја — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Езеро Стубен
Езера Стубен се наоѓаат на 2.423 м надморска височина во задниот дел на долината Пфлерш, која е долина од левата страна на Ајзактал. Треба да се оди со автомобил до Охсеналм ( алпско пасиште ) и потоа да се патува кон север високо до рутата 6 додека не се стигне до езерата по околу четири километри. Кај напредното езеро има станица за снек наречена алпско засолниште Магдебург ), која е именувана по градот во Германија. Двете езера имаат многу добар квалитет на вода (А класа). Како типични планински езера, водата останува освежително студена дури и во топлите летни денови на макс. 12° Целзиусови. Додека задното езеро се снабдува само со дожд или од топење на снег, напредното се снабдува и исцедува од Хохталбах (квалитет А/брз). Поточето има должина од околу 1,65 километри и припаѓа на изворските реки на Фернербах. И двете се спојуваат во близина на Охсеналм. И двете езера даваат заштитен, недопрен простор за живеење на пастрмките и краповите.
Црква „Св. Петка“ - Дрмени
Света Петка претставува мала селска црква во преспанското село Дрмени. Изградена е на почетокот на 21 век.според сновидение на месен жител. Изградена е со помош на сите селани. Се наоѓа на неколку километри од селото.
Етерсбург
Етерсбург (Ettersburg) — општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија.
Чебишово неравенство
Чебишово неравенство се изучува во теоријата на веројатност. Оваа теорема на рускиот математичар Пафнутиј Чебишов покажува дека веројатноста една случајна променлива X со средна вредност \eta и варијанса {\sigma}^2 да биде надвор од произволен интервал е произволно мала ако односот  е доволно мал.
Теорема
Нека X e случајна променлива со средна вредност \eta и варијанса {\sigma}^2. Тогаш за секое важи неравенството:
Доказ
Нека со f(x) ја означиме функцијата на густина на веројатност на случајната променлива X. Тогаш доказот на теоремата се заснова на следниот факт:
Навистина,
Орогенеза
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
ISO 3166-2
ISO 3166-2 претставува втор дел од ISO 3166 стандардот. Тоа е систем што е создаден за кодирање на имињата на административните единици на државите (ентитетите) и независните територии.
Целта на овој стандард е да втемели меѓународна серија кратенки за населените места, што би се употребувале на налепниците за пакување, на контејнерите, магацините и слично; во секоја прилика каде што краткиот азбучнобројчен код може да послужи за целосна идентификација на одредена локација, и тоа на соодветен и помалку двосмислен, односно нејасен начин, отколку кога би се користело целосното име на одредено населено место, односно назив на административната единица.
Постојат над 4000 различни кодови за исто толку административни единици ширум светот, според административната поделба во секој земја.
Официјалниот назив на ISO 3166-2 стандардот е "Codes for the representation of names of countries and their subdivisions -- Part 2: Country subdivision code".
ISO 3166-2 кодот се состои од два дела и е одделен со цртичка. Првиот дел е ISO 3166-1 alpha-2 кодниот елемент, додека вториот дел е азбучно или бројчено и содржи еден, два или три симболи.
Окупирање на згради во Србија
Окупирање на згради во Србија се однесува на неовластено окупирање на земјиште или згради. По Првата светска војна, во претежно урнатиот главен град Белград се појавиле населби, а најзабележителен пример бил Јатаган Мала. Населението на Белград се зголемило од 593.000 во 1953 година на 1.470.000 во 1981 година Помеѓу 1961 и 1971 година, 52% од целата приватна градба на куќи во Белград била нелегална. Процентот бил висок и во другите градови како Нови Сад и Смедерево. Причините за заземањето и дивоградбите беа недостатокот на поволни станови, лошото владеење и бирократијата вклучена во легализацијата на земјиштето. Исто така казните беа лесни.
Голема ромска населба наречена Картон град била иселена во 2009 година. Во Белград имало и експлицитно политички самоуправувани социјални центри како што се Бунтовнички дом, АКЦ Акција и Кудруц. Во 2014 година, запуштеното кино Ѕвезда било окупирано од активисти и повторно отворено.
Властите во Белград во 2017 година објавиле дека сите мигранти кои се во центарот на градот ќе бидат преместени во официјалните центри. Поранешната воена касарна во која биле сместени околу 1.200 бегалци, главно од Авганистан и Пакистан, потоа била иселена за да се расчисти теренот за проектот „Белградски брег“. Во 2019 година, УНХЦР проценил дека имало 650 мигранти во Белград и во близина на границата со Хрватска и Унгарија.
905 Универзитас
905 Универзитас — S-тип на астероид во орбита околу Главниот астероиден појас како дел од Флориното семејство. Пречникот на стероидот е 21 км и албедо од 0,085. IВртежниот период приближно изнесува 14,2 h.
Атакамски скелет
Атакамски скелет, попопуларен како Ата, е скелет, или човеколик зародиш, долг 150 мм кој бил пронајден во напуштениот град во пустината Атакама во Чиле во  2003. година. Кога е пронајден, Ата завршил во приватна колекција во Шпанија. Скелетот го пронашол Оскар Муњоз, во близина на напуштениот храм во „градот на духовите“ популарен како Ла Норија. Муњоз подоцна го продал костурот на локален сопственик на паб за 30.000 пезоси. Потоа тој го продал на шпанскиот стопанственик Рамон Навија-Осорио, кој е моменталниот сопственик.
Иако на почетокот се сменало дека костурот е постар, остатоците се стари само неколку децении. Тоа е потврдено кога е откриено дека ДНК е многу квалитета. Ата има неправилна форма на главата и му фалат две ребра. Постојат неколику хипотези за тоа што е Ата. Некои мислат дека Ата е само човечки костур. Но многумина веруваат дека тоа е многу мала веројатност поради неговата големина. Но многу научници мислат дека Ата е само дете и дека страдал од тешка форма на закржлавеност. Многу научници како и многу луѓе верувале дека Ата е всушност костур на вонземјанин но таа можност е поништена кога е откриено дека Ата во себе има човечки гени.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Острилци
Црквата се наоѓа на самиот влез во селото. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Историја
Во храмот има зачуван фрескоживопис, а нови фрески биле насликани во 1884 година од страна на крушевските зографи Вангел и Никола Анастасов.
Европски монетарен систем
Европскиот монетарен систем ги претставува институциите за регулирање на монетарните прашања во рамките на Европската Унија.
Историја
Во април 1972 година, во Базел, земјите-членки на ЕЕЗ го потпишале Договорот за европската „монетарна змија“ (Snake in the tunnel), кој дозволувал флуктуации на девизниот курс на земјите-членки на ЕЕЗ во опсегот од ± 2,25% во споредба со средниот девизен курс. Овој систем имал најмалку две функции: 1) овозможил намалување на флуктуациите на девизниот курс меѓу членовите на ЕЕЗ и 2) обезбедил стабилност на европските валути во однос на доларот. Во него учествувале следниве земји: Германија, Белгија, Холандија, Италија, Франција, Британија и Данска. Сепак, по интензивирањето на меѓународната економска и монетарна криза, во 1973 година, повеќето од европските валути преминале на флуктуирање во однос на доларот. Системот на „монетарна змија“ доживеал распаѓање кога него го напуштиле Британија, Италија и Франција. Затоа, во април 1973 година започнал со работа Европскиот фонд за монетарна соработка, кој се смета за претходник на Европската централна банка. Фондот бил основан со цел намалување на флуктуациите на девизниот курс и стимулирање на интервенциите на девизниот пазар.
Во 1978 година, на предлог на германскиот канцелар Хелмут Шмит, била издадена декларација за основање на Европскиот монетарен систем (ЕМС), која била усвоена од страна на Советот на министри на крајот од таа година. ЕМС официјално започнал со работа во март 1979 година и бил составен од сите тогашни членки на ЕЕЗ: Германија, Франција, Велика Британија, Белгија, Холандија, Луксембург, Данска, Ирска и Италија. ЕМС претставувал систем на фиксни но променливи девизни курсеви со интервал на дозволените флуктуации од +/- 2,25%, со што бил сличен на „змијата во тунелот“. Сепак, основната новина на ЕМС била воведувањето на Европската единица за пресметка (European Currency Unit, ECU), која претставувала кошничка на валути на членките на ЕМС. Европската пресметковна единица служела како мерка за утврдување на паритетот на девизните курсеви, како и за покривање на меѓусебните обврски на централните банки на земјите од ЕМС. Ваквиот систем се темелел на механизмот на девизни курсеви (Exchange Rate Mechanism), според кој, меѓусебните флуктуации на курсевите на европските валути биле строго ограничени во многу тесен распон, додека нивното движење на светските пазари било оставено да се формира слободно. Овој механизам популарно бил нарекуван „змија“. Основните цели на ЕМС биле: да се воспосатви зона на монетарна стабилност во Европа, коориднација на девизните политики кон земјите надвор од ЕМС и да се постави патот до Европскиот монетарен сојуз. Општо земено, европскиот монетарен систем дал задоволителни резултати, бидејќи во текот на 1980-тите години обезбедил конвергенција и намалување на стапките на инфлација, истовремено постигнувајќи завидна стабилност на девизниот курс.
Сепак, ЕМС бил повеќе од механизам на девизни курсеви, бидејќи го опфаќал и прилагодувањето на монетарни и економски политики како инструменти за остварување на стабилност на девизните курсеви. Како резултат на тоа, стапките на инфлација брзо се намалувале, при што следело подобрување на целопкупните економски резултати на земјите-членки и била обезбедена заштита на интра-европската трговија.
ECU
Воспоставувањето на ЕМС било придружено од создавање нова пресметоковна единица, европска валутна единица или ECU. Технички гледано, ECU служела за сите официјални трансакции на Европската унија и претставувала лесен начин за дефинирање на централните паритети преку сите билатерални курсеви можат да се пресметаат. ECU била кошница со валути на сите земји членки, чија вредност била составена од официјалнта содржина на валутните удели на сите земји-членки. Но, маргините за флуктирање околу паритетите на ECU не биле исти за секоја земја. Причината е тоа што ECU била пондериран просек од сите валути на земјите-членки на ЕМС при што пондерите биле одредени според БДП на земјите и според нивното учество во трговијата внатре во ЕУ. ЕCU служела како пресметковна единица за трансакциите на централните банки на земјите членки на ЕМС и на Европската унија. Една од целите за создавање на ECU била да се појде еден чекор поттаму во правец на вистинската европска валута. Сепак, монетарните власти биле внимателни да не ѝ дадат на ECU каков било атрибут на вистинска валута: таа не циркулирала во јавноста и не се разменувала меѓу централните банки и јавноста. Од друга страна, таа била прифатена од пазарите обврзници при што се појавиле обврзници во ECU, најпрвин од страна на приватни корпорации, а потоа и од некои влади. Овие обврзници тргувани по неколку пазари, му дадоа на ECU сопствен живот. До 1991 година, кога бил потпишан договорот во Мастрихт, емисиите на обврзници изразени во ECU по својот обем ги надминале емисиите на обврзниците деноминирани во фунти или во германски марки.
Зајмување
EMS има доста уникатни одлики по кои се разликува од другите постојани системи. Прво, барем во теоријата, нема валута со специјален статус, како што беше американскиот долар во бретонвудскиот систем: сите паритети се дефинирани на основа на двојки. Второ, има разни начини на зајмување меѓу централните банки на земјите членки. Овој систем овозможува на краток рок секоја банка на земја членка да зајмува речиси неограничен износ од друга банка на земја членка. Се бара брзо враќање на зајменото, обично во рамките на 4-5 дена, но можни се и револвинг кредити. Трето, сите членки имаат депонирано во Европскиот фонд за монетарна обработка 20 % од златото и доларите што ги поседуваат. За возврат, централните банки имаат ECU депозити во фондот што можат да ги користат за меѓусебно порамнување. Досега оваа можност била само спорадично користена.
Колективно одлучување за девизните курсеви
Конечно, EMS го карактеризира колективно одлучување. Една земја не може унилатерално да го измени својот ECU паритет во рамките на системот, кој го детреминира нејзиниот паритет наспроти сите членки во ERM. Одлуките за промени се донесуваат брз основа на конзесус. Тоа обично се случува во текот на викендите, кога девизните пазари се затворени, што овозможува време за преговори. Одлуката ги инкорпорира адекватноста на барањето за промена на пратитетот и големината на промената. И покрај навидум рестрикитвното правило, измените на курсевите воопшто не се ретка појава.
Механизмот на девизните курсеви
Механизмот на девизните курсеви ја означува процедурата по која земјите-членки на ЕМС заеднички управуваат со нивните девизни курсеви. Механизмот се зановал врз паритетите меѓу одделните валути кои се пресметувале најпрвин во однос на ECU (наречени централни курсеви), а потоа од нив биле изведени паритетите меѓу одделните валути. При основањето на ЕМС во 1979 година, секоја валута можела да флуктуира слободно во рамките на плус/минус 2,25 % од централниот паритет, со исклучок на италијанската лира чија дозволена зона на флуктуирање била одредена на плус/минус 6 %. Меѓутоа, во септември 1993 година, дозволениот опсег на флуктуирање бил проширен на плус/минус 15 %. Кога девизниот курс на некоја валута во однос на друга валута се наоѓал на долниот или на горниот крај од дозволената зона на флуктуирање, тогаш централните банки на двете земји имале обврска да интервенираат на девизниот пазар за да го одржат курсот во дозволените рамки. Сепак, централните паритети не биле цврсто почитувани, туку одделни валути одвреме-навреме девалвирале. На пример, италијанската лира девалвирала за 6 % во јули 1985 година, а потоа за 3,7 % во јануари 1990 година; а во септември 1992 година, Италија и Обединетото Кралство се повлекле од Механизмот на девизните курсеви.
При влегувањето во механизмот на девизните курсеви една земја се обврзува да ја одржува вредноста на својата валута во однос на другите валути-учеснички. Практично тоа значи дека централните банки мораат да преземаат неограничени интервенции на нивните домашни пазари за да го одбранат догворениот паритет. Арбитражата меѓу пазарите гарантира дека кога две валути ќе го достигнат нивниот билатерален лимит за флуктирање, тогаш двете централни банки ќе интервенриаат за да спречат секакво натамошно отстапување. Додека интревенциите на девизните пазари се обврзувачки кога курсот е на крајната точка од маргините, ентралните банки често интервенриаат уште додека курсот е длабоко во рамките на маргините. Целта на овие интервенции во рамките на маргините е да се убедат пазарите дека не се размислува за промената на курсот. Од очигледни причини, податоците за интервенциите се чувани од старана на централните банки. Од неколку ретки централнобанкарски студии познати се неколку факти. Прво, најголемиот дел од своите трансакции Бундесбанка ги правела во САД долари, додека другите членки користеле EMS валути и нивните ECU сметки. Второ, Германија интервенирала најмногу за да го одржи девизниот курс во однос на САД доларот, оставјќи им на другите централни банки да интервенираат за да го одржат девизниот курс во однос на германската марка. Преку често интервенирање, пред да дојдат до границите на своите маргини за флуктирање, другите централни банки ретко ја ставаат Бундесбанка во ситуација кога таа е принудена да интервенира. Вакви излети во тајниот свет на интервнециите откирваат дека Бундесбанка има специјална улога, ефикасно да го управува односот на EMS валутите и остатокот од светот, додека другите централни банки се грижат за нивните соодветни позиции.
Независноста на моентарната политика
Земјата што ја фиксира својата валута и одржува подвижност на капиталот, се откажува од делотворна контрола над монетарната полтика. Секој обид да се зголеми квантумот пари, ја намалува каматната стапка и забрзано води кон одливи на краткорочни финансиски средства. Како што централната банка го брани праитетот, така таа продава свои девизни резерви, што ја редуцираат монетранта база и го носи квантумот пари на првично ниво. Крајниот резултат едноставно е своп на домашен кредит, дефиниран како вкупен кредит на централната банка и на комерцијалните банки на небанкарскиот сектор за девизни резерви. Како функционира тоа во практиката? Кога девизните резерви се намалуваат, монетарната база се намалува само домашниот кредит на централната банка остане непорменет. Но, централна банка може да се обиде да го неутралзира ефектот од намалување на девизните резерви врз монетранта база преку купување домашни средства на отворен пазар. Оваа процедура може ефикасно да ги заштити монетранта база и агрегатната понуда на пари од интервенциите на девизниот пазар и таа е позната како стандардна оперативна процедура на најголемиот број централни банки. Дали е зачувана монетарната независност? Трикот е во тоа што стерилизацијата не може да се одвива засекогаш. Доколку монетарните власти ја намалат каматната стапка, ќе има одлив на капитал и на девизните резерви ќе се намалат. Како што централната банка создава нова монетрана база за да го замени она што го купува да девизниот пазар, односно што го повлекува од циркулација, така каматната стапка останува намалена и одливот на капитал продолжува. Сè додека продолжува процесот, девизните резерви продолжуваат да се намалуваат. Портано или подоцна на стерилиззацијата мора да и дојде крајот. Сè додека има девизни резерви, сочувана е монетраната незавсност, но таа мора да има краток здив. Навситина, дневните трансакации на девизниот пазар генерално го надминуваат комбинираниот квантум резери на сите централни банки. Секоја централна банка што се обидува да води политика која е мошне различна од другите земји на EMS. Често е предмет на шпекулативни напади во кои девизните резерви брзо ги троши.
Намалување на инфлацијата
EMS беше создаден кратко време пред вториот нафтен шок. Во тоа време најразвиените земји заклучија дека виските стапки на инфлација, наследени од првиот нафтен шок, се неприфатливи. Вториот нафтен шок раздвижи речиси универзален одговор со контрактивна политика. Инфалцијата навистина се намали во EMS земјите, во годините што следуваа. Всушност, земјите членки на EMS во просек побавно ја намалуваа инфлацијата од земјите што не се членки на EMS. Од друга страна еднаш достигната ниска инфлација беше подобро одржувана во рамките на EMS, одошто надовр од него.
Монетарна политика
Ниската инфалција бара бескомпромисна монетрана политика. Една од мерките на монетраната политика е реалната каматна стапка. Во текот на на раните 1980-ти години, реалните каматни стапки растеа бавно во EMS земјите, но потоа станаа повискои од оние надвор од EMS зоната. Тоа покажува дека рестриктивноста на монетарната политика постепено се зголемувала и останала ретсриктивна. Однесувањето на реалните каматни стапки е интересно бидејќи, Германија традиционално ја држела нејзината реална каматна стапка релативно висока додека многу други EMS земји имале ниски, понекогаш дури и и негативни каматни стапки.
Стабилност на девизниот курс
Целта « остров на стабилноста» одредена за EMS требаше да спречи премногу големи флуктации на европските девизни курсеви во рамките на системот и да спречи потенцијално нарушување на трговијата помеѓу интегрираните растечки земји. Оттаму, она што всушност е важно е стабилизацијата на релативните цени. Мали се сомнежите дека девизните курсеви во рамките на EMS беа успешно стабилизарни.
Улогата на контролата на капиталот
Во текот на бретонвудската ера и во EMS до доцните 1980-ти години, многу земји применуваа разновидни ограничувања на движењето на средствата преку нивните граници. Контролата на движењето на капиталот претставува еден од начините да се поврати дел од независноста на монетарната политика: изборот на трендната стапка на инфлација. Навистина, секоја стапка на инфлација е компатибилна со членство во систем на фиксен, но прилагодлив девизен курс, при доволно често случување на прилагодување на курсевите. Земјите со инфлација пониска од просекот вршат ревалвација на нивните валути, додека земјите со висока инфлација повторно воспоставуваат конкурентност преку последователни депресијации. Проблемот е што пазарите можат лесно препостават која валута ќе биде ревалвирана, а која девалвирана. Онаа што се нарекува « еднонасочна претпоставка» е неодоливо искушение за шпекулаторите без ризик да продаваат валута што е наклонета кон девалвација и да купуваат валута што е наклонета кон ревалвација. Другата можност е да се има различен третман на транскациите на тековната и капиталната сметка. Друг пристап за спречување на одливите на капиталот е да се воведе обврска за депонирање средства за странски средства. За да се спречат одливите, можат да се воведат обврски за депонирање средства на обврските во странска валута кон нерезидентите. Проблемот со контролата на движењето на капиталот е дека таа може лесно да биде заобиколена. Меѓутоа, таа не спречува да се забават шпекулативните напади. Заради трошоците што се поврзани со почитувањето или заобиколувањето на контролата, придушени се реакциите на краткорочните очекувања за промена на курсот. Тоа им дава маневарски простор на монетарните власти.
Невозможна триологија
Коегзистенцијата на режимот на фиксен девизен курс и контролата на движењето на капиталот може да биде повеќе од случајна. Контролата на движењето на капиталот им овозможува на земјите што учествуваат во аранжмани на фиксни девизни курсеви да сочуваат одредена монетарна автономија. Земји што користат контрола на движењето на капиталот се и оние со тенденција да имаат повисока инфлација. Навистина, контролата може да биде клучна за да се остварува правилно прилагодување на девизниот курс при нападите од страна на пазарот. Принципот на невозможна триологија истакнува дека следниве три каратеристики заедно се некомпатибилни: Овој принцип дава моќен начин да се набљудуваат искуството и перспективата на EMS.Во раната фаза на EMS беше во можност да опстане заради посотењето контрола на движењето на капиталот. Во првата фаза тоа дозволуваше истовремено постоење на фиксни девизни курсеви и на одреден степен монетарна независнот, главно истовремено постоење на различни стапки на инфлација, компензирани преку периодични исправки на курсевите. Втората фаза беше обид под германско водство насекаде да се примени истата монетарна политка. Сè додека економските околности не побараа поинаква политика, тоа беше релативно лесен начин за справување со невозможната триологија. Во текот на тој период контролата на движењето на капиталот беше напуштена. Сепак, шокот од германскотот обединување и светската рецесија од раните 1990-ти години, што ги зголеми трошоците од загубата на независноста на монетарната политика, го измени сето тоа. Кризата што уследи соодвестува со проблемите наметнати од обидите да се игнорира невозможната триологија. Усвоените решенија, слободното флуктирање во Италија и Велика Британија и широките маргини во другите земји кореспондираат со напуштањето на фиксниот девизен курс.
Европски монетарен сојуз без контрола на движењето на капиталот
Штом ќе се отстрани контролата на движењето на капиталот, изборот се сведува или на единствената монетарна власт или на слободното флуктирање на девизниот курс. Искуството од 1992—1993 година покажува дека иксушението за монетарна независност, вклучително и ризикот од напади кои се оправдуваат самите себеси, го оштетува аранжманот на фиксен девизен курс. Веројатно беше неизбежно земјите што ја изгубија нивната монетарна неазвисност, но ги поддржуваа фиксните девизни курсеви, би ја ставиле под прашалник валидноста на следењето на водството на Бундесбанка. Не е изнендаувачки што земјите кои се обврзаа да ја напуштат контролата на капиталот кон средината на 1980-ти години набро потоа да предложат создавање на европски монетарен сојуз. Не изненадува ниту тоа дека Бундесбанка изрази сомневање за итноста од преземање чекор што води кон поделба на нејзината неспорна контрола врз европската моентарна политика.
Европски монетарен сојуз
На римското советување во 1989 година, земјите во Европската унија формално се обврзаа да се движат кон монетрана унија. Спогодбта во Рим, документ што го означи почетокот на Европската унија во 1957 година, содржи одредби дека крајна цел на земјите потписнички е целосната економска и монетарна интеграција. Тоа беше дополнето во 1992 година за да се вклучи одлуката донесена во Мастрихт за усвојувње на единствена валута најдоцна до јануари 1999 година.
Теоријата за оптимална валутна зона
Еден регион е оптимална валутна зона кога користи заедничка валута и тоа не создава загуба на благосостојбата. Она што е јасно е дека во нјаголемиот дел валутните зони се поклопуваат со националните граници. Веројатно заради тоа, националните влади се најпогодни за интерна употреба на информатвината екстерналија, која ја содржи имањето заедничка валута, што тие го прават преку јавното истакнување дека парите се јавно средство за плаќање. Тогаш кои се клучните каратеристики што дефинираат една оптимална валутна зона?Се сугерираат две главни каратерискитки.
Подвижност на факторите на производство
Првиот критериум ја истакнува подвижноста на факторите на производство или брзината со која капиталот, работната сила и другите фактори на производство можат да се пресметуваат на други локации. Исклучувајќи ги ограничувањата во врска со стпанственоста, физичкиот капитал е мошне мобилен. Со текот на времето инвестициите се акумулираат во вистинското место, а успехот на програмата на Европската унија од 1992 година е потврда за тоа. Наспроти тоа, работната сила може да не биде толку мобилна. Најчесто истакнувана бариера за миграцијата е јазикот, како и различните обичаи, традиции и преференции. Владите можат и да применуваат политика што ја инхибира подвижноста на работната сила, преку регулирање на цените на станбениот простор и закупнините, субвенционирајќи индустрии во опсансот или давајќи бенефиции на невработените. Неефикасните пазари на недвижнини можат преместувањето да го направат скапо доколку тоа значи продавање и рефинансирање на недвижнините и деловните средства.
Заедничките шокови
Вториот критериум за оптимална валутна зона се однесува на пореметувањата што можат да го зафатат еден град, регион или некоја држава.
Дали Европа е оптимална валутна зона?
Двата аргимента сугерираат што би можело да се дефинира како оптимална валутна зона, особено во поглед на Европа. Сепак тешко е да се операционализира оваа дефиниција. Двата криетриума ни помагаат да разбереме засшто еден град е оптимална валутна зона, а светот како целина не е.
Кон монетарен сојуз
Договорот од Мастрихт 1991 година и ратификуван од сите членки на Европската унија, ја постави основата за процесот кој води кон европски монетарен сојуз. Договорот дефинира три фази. Првата фаза започна со отсртанување на постојната контрола врз движењето на капиталот во јули 1990 година. Зголеменета интеграција на финансиските пазари требаше да доведе до преземање зголемена обврска за фиксните паритети во рамките на EMS и по можност до идно ограничување на дозволените маргини на флуктирање. Втората фаза започна 1994 година со основањето на Европскиот монетарен институт во Франкфурт. Тој ги подготви практичните чекори неопходни за воспоставување интегриран систем на европски централни банки, вклучувајќи и делумно здружување на девизните резерви и развој на заеднички оперативни процедури. Пролетта 1998 година, Европскиот монетарен институт им предложи на шефовите на држави список на земји што се подготвени за влез во EMU на 1 јануари 1999 година. Последната трета фаза започна со неотповикливо фиксирање на девизните курсеви меѓу земјите примени во монетарниот сојуз. Тоа е придружено со создавање европски систем на централни банки. Во центарот на овој систем е европската централна банка, која одржува монетарна политика во рамките на EMU. Националните централни банки опсатнуваат како локлани банки подружници, главно задолжени за супервизија над банките и за оперативни аспекти.
Критериумите на конвергенција
Во 1995 година, на самитот во Мадрид биле утврдени детаљите во врска со последната фаза од преминот кон заедничката валута. Пред сè, на овој самит биле утврдени критериумите за конвергенција кои треба да ги исполни секоја земја пред да влезе во монетарниот сојуз. Петте главни критериуми се:
Иако постојат вкупно пет економски критериуми од Мастрихт, формално, во членот 121 од Договорот за Европската унија, се споменуваат само четири критериуми, и тоа: стабилност на цените, јавни финансии, стабилност на курсот и долгорочни каматни стапки. Оваа разлика доаѓа оттаму што критериумите за државните финансии во себе содржат два поткритериуми: буџетски дефицит и јавен долг.
Ценовна стабилност
Постигнувањето високо ниво на ценовна стабилност е дефинирано во членот 121, под 1) од Мастришкиот договор, кој бара земјата-кандидат да оствари стапка на инфлација која е приближна до стапката на инфлација на трите држави членки на ЕУ со најниска стапка на инфлација. Овде е важно да се нагласи дека меѓу државите со најниска стапка на инфлација не влегуваат оние држави кои оствариле негативна инфлација. Што се однесува до дефиницијата на инфлацијата, според Протоколот за критериумите за конвергенција, просечната стапка на инфлација се мери како аритметичка средина на индексот во последните 12 месеци во однос на аритметичката средина на индексот во претходниот период. Притоа, референтната вредност на инфлацијата се пресметува како аритметичка средина од просечната стапка на инфлација за три држави со најдобри показатели на инфлацијата, зголемена за 1,5 процентни бодови.
Каматни стапки
Во Мастришкиот договор, дефинирано е „дека трајноста на конвергенцијата што ја постигнала државата членка и нејзиното учество во механизам во европскиот монетарен систем се одржуваат на ниво на дологорочните каматни стапки“ (член 121(1)). Поради практично следење на почитувањето на овој критериум, во членот 4 од Протоколот за критериумите за конвергенција се наведува дека критериумот за конвергенција на каматните стапки значи дека во последната година пред проверката дали државата кандидатка ги исполнува критериумите за пристап кон Економскиот и монетарен сојуз, државите имаат просечна номинална долгорочна каматна стапка која не надминува повеќе од два процентни бодови на каматната стапка во три држави членки со најдобро остварување на критериумите за стабилност на цената во тој набљудуван период. Притоа, долгорочните каматни стапки се мерат врз основа на бруто-приносите на долгорочните (10-годишните) обврзници кои ги издала централната држава или споредливите финансиски инструменти, имајќи ги предвид различностите во националните економии. Изборот на обврзниците чиј принос се користи како показател за нивото на долгорочните каматни стапки се заснова на следните критериуми (т.н. хармонизирана статистичка рамка за дефинирање на долгорочните каматни стапки):
Девизен курс
Мастришкиот критериум за стабилност на девизниот курс е еден од критериумите кој го покажува постигнатото ниво на номинална конвергенција. Важен, ако не и главен мотив за негово воспоставување било да се спречи можноста од злоупотреба на конкурентските девалвации или депресијации пред влезот во Монетарниот сојуз, со што се сакало да се отстрани каква било можност за манипулација со курсот поради постигнување подобра конкурентска позиција. Во техничка смисла, критериумот за стабилност на курсот бара од државите членки учествување во механизмот на девизните курсеви (Exchange Rate Mechanism II, ERM II) најмалку две години во континуитет, без сериозни потреси на девизниот пазар и девалвација кон еврото.
За влез во ERM II, не постојат никакви формални предуслови кои државата мора да ги исполни. Но, имајќи предвид дека ERM II е мултилатерален аранжман, потребен е заеднички договор за средишниот паритет, како и за распонот на флуктуацијата во однос на тој паритет, помеѓу сите држави членки на еврозоната, ЕЦБ и државата која пристапува во ERM II. Притоа, почетната одредена вредност на средишниот паритет не треба однапред да се смета за конечен курс по кој националната валута ќе се менува за еврото. Имано, според Resolution of the European Council on the establishment of an exchange rate mechanism in the third stage of the EMU (Amsterdam, 1997), „сите страни во заедничкиот договор, вклучувајќи ја и ЕЦБ, имаат право да започнат тајна процедура насочена кон повторно анализирање на средниот курс“, која може да се иницира ако во текот на процесот на реална конвергенција дојде до значителни промени во надворешната конкурентност.
Јавни финансии
Во Мастришкиот договор е поставен критериумот во однос на јавните финансии, и тоа: Притоа, постои одредена флексибилност, т.е. може да се толерира и повисок дефицит, но тој треба да биде блиску до 3% од БДП, и тоа под услов да станува збор за привремена и вонредна состојба. Ако станува збор за држава која претходно имала исклучително високи дефицити, тогаш може да се смета за задоволувачки ако таа континуирано го намалувала дефциитот, т.е. ако значително се намалила неговата висина и тој се приближил до вредноста од 3% од БДП. Слична флексибилност постои и кај јавниот долг, т.е. за земјите кои претходно имале високо учество на јавниот долг во БДП се смета задоволувачко доколку учеството во долгот се приближува кон референтата вредност (60% од БДП) со задоволувачка брзина.
Ретски јазик
Ретскиот е исчезнат јазик кој се зборувал во стариот регион Ретија, на Источните Алпи. Јазикот се зборувал пред и за време на Римската Република. Јазикот е документиран преку мал број кратки натписи, кои се пронајдени во Северна Италија и Западна Австрија. Јазичната класификација на јазикот не е јасна, и јазикот покажува збунувачка мешавина на, како што се верува, етрурски, индоевропски и најверојатно други јазици.
Класификација
Најсоодветните класификации за јазикот се дека:
Кајса „Екис“ Екман
Кајса „Екис“ Екман (родена 1980 година) е шведска новинарка, писателка и активистка. Авторка е на неколку дела за финансиската криза, правата на жените и критиките на капитализмот. Таа пишува за делот за култура на шведскиот дневен весник Dagens Nyheter и е авторски колумнист во левичарскиот дневен весник ETC. Таа, исто така, пишува за Гардијан, Truthdig и Феминистичка струја.
Книги
Нејзината книга Being and Being Bought, споредува индустријата за секс и индустријата за сурогат мајчинство, и како и двете ги комодифицираат женските тела. Го критикува поимот „сексуална работа“ како несвет сојуз меѓу неолибералната десница и постмодерната левица, што се користи за легитимирање на сексуалната индустрија. Таа, исто така, тврди дека „синдикатите за сексуалните работници“ во многу случаи се финансирани од макроа, држави и академици и имаат многу малку врска со работната борба. Книгата е преведена на француски, англиски, шпански и германски.
Нејзината книга Украдена пролет опишува еврокризата гледана од Атина и начинот на кој таа влијаеше на грчката економија. Екман го критикува ставот дека еврокризата е предизвикана од грчките работници, и наместо тоа го следи назад кон промените во капитализмот. За нејзината солидарност со Грција и била доделена наградата „Шведско-Грк на годината“ за 2016 година.
Екман била една од клучните говорници на Фестивалот на опасни идеи во 2014 година.
Во нејзиниот Тед говор, „Сите зборуваат за капитализмот, но што е тоа?“, таа зборува за слободниот пазар како корисна алатка, но капитализмот како сила која не е способна за морална одговорност и план за климата, земјата и светот. . Таа предлага регулација на финансискиот сектор за да се избегнат кризи и предлага „демократија во сите сектори на општеството, исто така и на работното место“.
Во февруари 2018 година, Екман требала да зборува на конференција за порнографија и проституција во Гетеборг. Нејзиниот разговор бил откажан и од нејзе било побарано да се држи настрана откако таа изрази несогласување за замена на биолошкиот секс со родов идентитет во законот и општо во општеството во една статија за Aftonbladet непосредно пред почетокот на конференцијата. Во изјавата на нивната веб-страница, организаторите на конференцијата, Рокс, го прогласија ова неконзистентно со нивните вредности и затоа го откажаа разговорот.
NGC 7613
NGC 7613 — засега неутврден објект во соѕвездието Риби, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1865 година од страна на Гаспаре Станислао Ферари, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 9,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7613 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 19 м 51 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +0° 11' 54"".
Други поделби
Проучување на NGC 7613 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 259; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 577. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 834.
Список на лица убиени од ВМРО (Автономистичка)
Ова е список на попознатите лица убиени од ВМРО (Автономистичка), распоредени по хронолошки редослед.
Марко Чаласан
Марко Чаласан ( во ) — македонски компјутерски инженер. Тој е познат по тоа што е најмладиот сертифициран компјутерски систем администратор на возраст од осум години и најмладиот сертифициран компјутерски системски инженер на возраст од девет години.
Животопис
Марко Чаласан за првпат се појавил на насловните страници во САД во мај 2010 кога CNN објави приказна за него. Марко има 12 Microsoft сертификати и еден Cisco сертификат. Тој го добил својот прв сертификат на возраст од 6 години. Тој е најмладиот човек што некогаш го добил сертификатот MCSA, Microsoft Certified Systems Administrator кој го добил на возраст од осум години. Соборувајќи ги рекордите поставени од М Лавинашри, кој го добил својот MCSA сертификат на девет години; И Михеј Беркли, кој го добил на 13 години.
Тој напишал книга за процесот на пред-инсталација, инсталација и пост-инсталација на Windows 7. Книгата се состои од 305 страници. Министерството за образование и наука на Македонија ги купи правата за книгата и бесплатно ќе ги даде на училиштата. Тој има црногорско потекло.
Рано детство
Марко покажал одлични способности уште од многу рано и научил да чита и пишува од две години. На возраст од седум години, професорот Елена Ачковска-Лешковска од Институтот за психологија го тестирала Марко. Нејзините тестирања покажале дека неговиот мозок работел повеќе од другите деца на неговата возраст. Таа исто така открила дека има многу високи емотивни и социјални способности, што вообичаено не се среќава во надарените деца како што е Марко.
Семејство
Неговата мајка Радица Чаласан и неговиот татко Милан Чаласан управуваат со компјутерско училиште за деца. Тие, исто така, планираат да напишат книга за тоа како да се учат малите деца за компјутерите. Сето ова ќе се заснова на Марковиот напредок во полето на компјутерите како дете.
RAID
Raid Технологии
Основните нивоа на RAID користат два тврди диска за зголемување на перформансите, додека повисоките нивоа користат два или повеќе дискови на кои истовремено се снимаат податоците со што се избегнува можноста од губење на истите ако некој од дисковите откаже. Едностран ефект од користењето на RAID секако е тоа дека MTBF кој се однесува за RAID подсистемот се статистички полоши отколку ако само еден драјв е вклучен. Ако имате RAID систем составен од, да речеме, четири драјвови и еден контролор, секој со MTBF од пет години, една компонента од системот ќе пропадне, во просек, секои 12 месеци. Како и да е, против ова е податокот дека податокот чуван од RAID подсистемот ќе биде сигурен и потребни се само неколку минути за да се замени неисправниот драјв и подсистемот да започне да го преизградува сетот.
RAID, како и повеќето други компјутерски технологии, е поделен на две компоненти: софтверски и хардверски RAID. Софтверскиот RAID ги користи компјутерските обработувачи за да ги изврши RAID операциите и истиот е имплементиран во karnel-от. Хардверскиот RAID користи специјализирани обработувачи обично поставени на диск контролерот, за да ги опслужува распоредени функции за управување. Изборот помеѓу хардверски или софтверски RAID е првото решение кое треба да се направи.
Windows Server верзиите (NT и 2000 Server и Windows Server 2003) имаат вградена поддршка за некои нивоа на RAID, но хардверски заснованиот RAID генерално дава најдобри перформанси.
Софтверски (Karnel-управување) RAID
Кај софтверскиот RAID распоредот на дисковите е управуван од kerner-от што е подобро отколку да е управуван од специјализиран хардвер (наредна слика). Kernel-от ги чува траките за тоа како да се организираат податоците на повеќе дискови додека ни презентира само еден виртуелен уред во апликацијата. Виртуелниот уред функционира како и секој нормален диск.