cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Британски Цејлон
Историја
Кон крајот на 18 век, Холандија, ослабната поради војните против Велика Британија, биле освоени од Наполеонова Франција, а нејзините водачи побегнале во Лондон. Затоа што не можеле ефективно да управуваат со својот дел од островот, Холанѓаните владеењето им го префрлиле на Британците.
Кандијски војни
Откако на Велика Британија ѝ биле преотстапени деловите од Цејлон кои претходно биле под контрола на Холандија, Британците сакале да ја прошират својата сфера на влијание и домородното Кралство Канди го направиле протекторат, понуда која кралот од Канди првично ја одбил. Одбивањето на Канди да прифати статус на протекторат довело до војна, која завршила со капитулација на Кандијците.
Кандијска конвенција
Владеењето на кралот Шри Викрама Раџасинг не било поддржувано од неговите поглавари. Кралот, кој имал јужноиндиско потекло, се соочил со моќните поглавари и барал сурови мерки за да ја потисне нивната популарност кај народот. Синхалските поглавари организирале успешен удар по кој ја прифатиле британската круна како нов суверен. Со ова завршило династичкото владеење со кралството Канди, а кралот Раџасинг бил затворен, по што ја загубил надежта дека Британците ќе му дозволат да ја задржи власта. Кандијскот договор потпишан во 1815 година (познат како Кандијска конвенција) ги навел условите под кои Кандијците би живееле како британски протекторат. Будистичката религија требало да добие заштита од Круната, а немало да се наметнува христијанството населението, што се случувало за време на португалското и холандското владеење.
Востанието во Ува
На владејачките семејства од Канди за помалку од две години им станало јасно дека авторитетот на британската власт е фундаментално различен од оној на (отфрлената) династија Најкар. Наскоро Кандијците се побуниле против Британците и воделе герилска војна. Незадоволството од британските постапки наскоро прераснало во отворен бунт, кој започнал во војводството Ува во 1817 година, т.н. Бунтот во Ува (познат и како Трета кандијска војна). Главна причина за бунтот бил неуспехот на британските власти да ги заштитат и да ги одржат будистичките традиции, кои жителите на островот ги сметале за составен дел од својот живот.
Бунтот прераснал во герилска војна, каква што Кандијците со векови ја воделе против европските сили. Сепак, тоа било последно востание од овој вид затоа што било брзо задушено, а сите мажи од 15 до 60 години биле протерани, прогонети или убиени. Британската круна го анектирала Кралството Канди кон Британски Цејлон во 1817 година
Развој
Британците го користеле месното население и британски геодети за да го мапираат островот, а потоа изградиле патна мрежа која им овозможила извозно производство на плантажно земјоделство, како и построга воена контрола.
Од оваа колонија се извезувал цимет, зачин кој бил исклучително вреден поради својата реткост, а Цејлон останал главен производител на цимет во светот до крајот на 18 век
За време на гувернерството на Хенри Вард била изградена пруга, а Британците изградиле патишта, болници, породилишта и почнале со плантажно одгледување на кафе и чај.
NGC 2246
NGC 2246 — оддавна маглина во соѕвездието Еднорог, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2246 се споменува и како LBN 948.
Откривање
Објектот е откриен на 15 ноември 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2246 е од видот EN.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 32 м 33,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 5° 7' 42".
Други поделби
Проучување на NGC 2246 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 227; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 154. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 923.
Ӹ
Ӹ — дел од кириличната несловенска азбука. Буквата ја користи мариски јазик. Буквата потекнува од кириличната буква Ы со одредени модификации. Буквата има вредност /ɯ/.
Список на државни водачи во 1260 година
Ова е список на државни водачи во 260 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Хихирику - 5 години (филм)
„Хихирику - 5 години“ - македонски телевизиски филм од 1984 година. Го режирал Миле Грозданоски, а сценариото го напишал Миле Попоски.
Тома Росандиќ
Тома Росандиќ (крстен како Томазо Винченцо, 22 јануари 1878 — 1 март 1958) — српски и југословенски вајар, архитект и педагог за ликовна уметност. Заедно со Иван Мештровиќ (1883 — 1962), бил најистакнат од југословенските вајари за неговото време.
Биографија
Росандиќ е роден во далматинскиот град Сплит, Австроунгарија. Презимето Росандиќ потекнува од Цетинска Крајина, во далматинскиот Хинтерленд. За време на раните години во Сплит, Росандиќ научил да резба во дрво, како и камен и бил многу инспириран од помладиот Мештровиќ кој се преселил таму од Отавице. Двајцата вајари студирале во странство пред да се вратат во Сплит.
Тој ги изложи своите уметнички дела како дел од павилјонот на Кралството Србија на Меѓународната изложба на уметност од 1911 година.
Нешто од нивниот паралелен развој и основното соперништво може да се разбере од нивните соодветни проекти за комбинирање на скулптурата и архитектурата. Двајцата изградиле мавзолеј, Росандиќ за семејството Петриновиќ (Супетар, на островот Брач во близина на Сплит) и Мештровиќ на семејството Рачиќ (Цавтат, јужно од Дубровник). Секој од нив го покажал влијанието на далматинската историја, но додека мавзолејот на Мештровиќ се заснова на принципот на едноставност, Росандиќ богато ја украсил својата зграда со мешавина од готски и ренесансни мотиви за да изрази понационален карактер. Со избувнувањето на Првата светска војна, Росандиќ заминал за Лондон каде изложувал во галериите Графтон во 1917 година, а подоцна и во Брајтон и Единбург. За време на Втората светска војна, Росандиќ се населил во Белград. За време на војната бил регрутиран од германските окупаторски сили, но подоцна бил ослободен со интервенција на Драгомир Јовановиќ. Росандиќ подоцна сведочел на Белградскиот процес.
Росандиќ бил член на Српската академија на науките и уметностите од 1948 година. Тој основал истакната школа во Белград позната како „Магистерска работилница“. Меѓу многуте уметници и јавни личности кои ја посетуваа работилницата бил и Хенри Мур. Тоа се случило за време на неговата изложба во Белград во март 1955 година.
Росандиќ се вратил во Сплит пред неговата смрт во 1958 година.
Ҹ
Ҹ — дел од кириличната несловенска азбука. Буквата ја користи азербејџански јазик. Буквата потекнува од кириличната буква Ч со одредени модификации. Буквата има вредност /ʤ/.
Референдум за независност на Шкотска (2014)
Референдум за независност на Шкотска — референдум одржан на 18 септември 2014 г. во Шкотска на кој се одлучувало дали земјата да биде независна држава. Исходот од референдумот бил во полза на останување на земјата во состав на Обединетото Кралство, со 55,3% „против“ независност.
Позадина и подготовки
По договорот помеѓу владите на Шкотска и Обединетото Кралство, законот за референдум за шкотска независност, кој го уредувал референдумот, бил донесен на 21 март 2013, бил донесен од шкотскиот парламент на 14 ноември 2013 година и добил кралска согласност на 17 декември 2013 година.
Прашањето за референдумот, како што било предложено од Изборната комисија, гласело „Треба ли Шкотска да биде независна држава?" — гласачите можеле да одговорат со „да“ или „не“. Со некои исклучоци, сите жители на Шкотска над 16 години можеле да гласаат, претставувајќи над 4 милиони гласачи. Одлучувањето било со просто мнозинство. Во текот на кампањата се разгледувале разни проблематики, вклучувајќи која валута ќе ја користи Шкотска, јавните трошоци и нафтата од Северното Море.
Една недела пред референдумот, водачите на трите главни партии во Велика Британија објавиле заедничка изјава пред нивното патување за референдумот во Шкотска. Премиерот Дејвид Камерон исто така го подигнал шкотското знаме над Даунинг Стрит и други владини згради до датумот на референдумот. Последните покажувале дека мислењата се горе-долу изедначени, но со извесен број неопределени, кои придонеле за исходот.
Исконски Финци
Исконски Финци (Varsinaissuomalaiset, Egentliga Finnar) ― историски народ и денешна подгрупа (хеимо) на финскиот народ. Тие живеат во областите на историската покраина Исконска Финска (Варсинаис-Суоми) и Сатакунта и зборуваат југозападни дијалекти на финскиот јазик. Финците имале силни врски со Скандинавија во текот на нивната историја.
Првично, егзонимот „Финска“ и ендонимот „Суоми“ се однесувале само на југозападниот регион населен со исконски Финци. Подоцна, значењето на овие имиња се проширило и се однесува на целата област на современа Финска. Претходно, името „Фин“ значело Лапонци, особено во постарите нордиски саги.
Руското име Сумь, „Сум“, кое се појавува во Новгородските хроники, се верува дека се однесува на Финците. „Сумите“ се споменуваат како сојузници на Швеѓаните во Битката кај Нева во 1240 година.
Космос-491
Космос-491 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Исконски Финци
Саули Ниинисте, 12-тиот претседател на Финска (мандат 2012-2024), е исконски Финец.
Космос-491
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 25 мај 1972 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-491 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 319 км, а најмалото на 174.
736
736 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 736 година од новата ера, 736. од првиот милениум, 36. од VIII век и седма од 730-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6244 и 6245 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5486 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4496 и 4497 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1489.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 736 година се протега во 3372 и 3373, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3432 и 3433 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1279. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 117 и 118 исламска година.
916 п.н.е.
916 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 916. година пред новата ера, 916. од првиот милениум п.н.е., 16. од 10 век п.н.е. и седма од 910-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4592 и 4593 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3834 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2844 и 2845 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 163 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 916 година се протега во 1720 и 1721, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1780 и 1781 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 373 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1584 и 1583 исламска година пред хиџра.
Ӌ
Ӌ — дел од кириличната несловенска азбука. Буквата ја користи хакаски јазик. Буквата потекнува од кириличната буква Ч со одредени модификации. Буквата има вредност /ʤ/.
Список на државни водачи во 740 година
Ова е список на државни водачи во 40 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Надворешни односи на Македонија
Надворешни односи на Македонија се однесува на надворешната политика на Македонија. Дипломатската активност на државата започнала по прогласувањето на независноста. Првата држава која ја признала Македонија е Словенија во 1992 година.
IC 806
IC 806 — галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 806 се споменува и како UGC 9368, MCG 7-30-25, CGCG 220-28.
Откривање
Објектот е откриен на 1 септември 1888 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 806 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. IC 806 има привидни димензии од 1,1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 33 м 16,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +41° 39' 3"". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на IC 806 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52005.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Ҷ
Ҷ — дел од кириличната несловенска азбука. Буквата ја користи таџички јазик. Буквата потекнува од кириличната буква Ч со одредени модификации. Буквата има вредност /ʤ/.
Сухона
Сухона (Су́хона) е река во европскиот дел на Русија, притока на Северна Двина. Текот на Сухона лежи во Уст-Кубински, Соколски, Mеждуренченски, Тотемски, Тарноски, Уукенски и Великустијушки регион во Вологодската област во Русија. Таа е долга 558 километри, а површината на нејзиниот слив е 50,300 км2. Сухоната се приклучува на Југ во близина на градот Велики Устјуг, формирајќи ја Северна Двина, една од најголемите реки на европска Русија.
Етимологија
Според етимолошкиот речник на Макс Васмер, името на реката потекнува од рускиот јазик и најверојатно значи „река со суво (тврдо) дно“.
Физичка географија
Речниот слив на Сухона опфаќа огромни области во централните и источните делови на областа Вологда, на југ од Архангелската област и на север од областа Кострома. Особено, градот Вологда се наоѓа во речниот слив на Сухона. Во сливот е вклучено и езерото Кубенское, едно од најголемите езера на Вологданската област. Речниот слив е ограничен од југ со западниот дел на Северниот гребен, кој ги одделува сливовите на Сухона и Кострома. Од север, сливот на реката Сухона е ограничен во западниот дел со ридскиот гребен Харовск кој го одделува од речниот слив на Вага.
Изворот на Сухона е во југоисточниот дел на езерото Кубенскоје. Сухона тече во југоисточен правец, ги прифаќа Вологда и Лежа од десно и се врти североисточно. Поголемиот дел од речниот тек се протега преку ридест предел со високи брегови. Сухона замрзнува кон крајот на октомври - ноември и останува под мразот до крајот на април - почетокот на мај.
Навигација и канали
Сухона е пловна, но нема навигација за патници освен за ферибротски премини. Исто така, може да се плови и долниот тек на Кубена и езерото Кубенскојаре. Северниот дел на езерото Кубенское, кој припаѓа на сливот на Сухона, е поврзан со каналот Северна Двина со градот Кирилов и Шексна, со што се поврзуваат сливовите на Белото Море и Волга. Во 19 век, каналот и езерото Кубенское биле главниот воден пат што ја поврзувал Волга со Белото Море. Сепак, во 30-тите години на минатиот век беше изграден Белото море - Балтичкиот канал, а каналот Северна Двина го изгуби своето значење. Каналот сè уште работи, служи товарен сообраќај и повремени крстарења, кои потоа одат кон езерото Кубенское.
Историја
Областа првично била населена од Угрофински народи, а потоа била колонизирана од Република Новгород, со исклучок бил Велики Устјуг, кој бил дел од Владимирско-суздаљското Кнежевство. Тотма првпат се споменува во летописите во 1137 година, а Велики Устјуг - во 1207 година. Во 13 век трговците со Новгород веќе стигнале до Белото Море. Областа беше привлечна во прв степен поради трговијата со крзно. Главниот воден пат од Новгород до Северна Двина беше покрај Волга и нејзината притока Шексна, покрај Славјанка во езерото Николское, а потоа чамците беа однесени по копно до езерото Благовешченское, оттаму низводно по должината на Порозовица во езерото Кубенскоје и понатаму до Сухона и Северна Двина.
До 1700-тите, Архангелск беше главното трговско пристаниште за морската трговија на Русија и Западна Европа, а Сухона беше на главниот трговски пат што ја поврзуваше централна Русија со Архангелск. Петар Велики драстично ја смени ситуацијата, основајќи го Санкт-Петербург во 1703 година, отворајќи го патот за трговија со Балтичко Море и со изградба на автопат меѓу Санкт-Петербург и Архангелск преку Каргопол. Реката брзо ја изгуби својата улога како водечки трговски пат, што беше забрзано со изградбата на пругата помеѓу Вологда и Архангелск помеѓу 1894 и 1897 година.
Ӵ
Ӵ — дел од кириличната несловенска азбука. Буквата ја користи удмуртски јазик. Буквата потекнува од кириличната буква Ч со одредени модификации. Буквата има вредност /ʨ/.
Илија Михајлов (партизан)
Илија Петрушев Михајлов (во  ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште во селото, а потоа работел како општ работник. Во септември 1944 година стапил во Шеснасеттата македонска ударна бригада. Со неа учествувал во борбите против балистите и во акциите против Германците во Качаничка Клисура. Потоа ја продолжил борбата до конечното ликвидирање на балистичките банди на Косово. Со Бригадата учествувал и во завршните операции за ослободување на Југославија. На 15 април 1945 година во големата битка за ослободување на Будровци, храбро загинал заедно со многумина македонски партизани, меѓу кои ѝ Софре Марковски. Посмртните останки му биле пренесени и закопани на гробиштата во неговото родно село Раштак.
Фински џез
Фински џез ― џез од Финска кој бил создаден уште од 1920-тите. Значењето на финскиот џез првично било малку нејасно: луѓето често ја нарекуваа секоја финска музика свирена со тапани „џез“. Финскиот џез сепак почнал значително да се развива во доцните 1920-ти, при што финските џез музичари додале неколку елементи од џез од Соединетите Држави во нивниот репертоар. Во 1960-тите, финскиот џез почнал да има поизворен звук, мешајќи го изворниот џез од Соединетите Држави со финските влијанија. Во текот на 1990-тите, финскиот џез станал попрофесионален и меѓународно признат од кога било. Најновиот развој на финскиот џез е ну џез движењето.
Значка (хералдика)
Значка — амблем или лично обележје во хералдиката кое означува припадност кон или сопственост на некој поединец или семејство.
Физичките значки биле честа појава во средниот век, особено во Англија. Тие биле изработени од метал и се носеле на облеката од страна на следбениците на некое лице. Се носеле како во битка, така и по други поводи каде требало да се прикаже верност или припадност кон некому. Значката била везен или пришиван на бајраците (стандардите), коњската опрема, ливреите (униформите), и други предмети.
Настанок
Во XIV, XV и XVI век, славни значки носеле следбеници, слуги и поддржувачи прочуени и моќни личности и семејства, токму поради тоа што тие биле познати и јасни. (За разлика од тоа, грбот го користел само поединецот кому му припаѓал.)
Значките понекогаш се преземаат од некоја фигура од грбот на лицето, или пак на некој воочлив начин се однесуваат на тие фигури. Уште почесто значките претставувале потсетник за некој исклучителен подвиг, семејна или феудална припадност, или пак означувале некакви територијални права или претензии. Некои значки се всушност ребуси, со каламбури или игри на зборови означувајќи го името на сопственикот.
NGC 2247
NGC 2247 — отсјајна маглина во соѕвездието Еднорог, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2247 се споменува и како LBN 901.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2247 е од видот RN. NGC 2247 има привидни димензии од 6' х 6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 33 м 5,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 10° 19' 18".
Други поделби
Проучување на NGC 2247 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 182; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 737. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 445.
Обединета екипа на Олимписките игри
Обединета екипа е името користено од спортската екипа на поранешниот Советски Сојуз (со исклучок на Балтичките држави) на Зимските олимписки игри во Албертвил и на Летните олимписки игри 1992 во Барселона. Државниот код на МОК бил EUN, според француското име, Équipe Unifiée. Обединетата екипа понекогаш неформално се нарекувала екипа на ЗНД (Заедница на независни држави), иако Грузија не се придружила сè до 1993 година.
За време на Зимските олимписки игри, националните олимписки комиитети на земјите членки сè уште не биле членови на МОК, па од оваа причина било користено олимпиското злато наместо националното знаме на церемонијата на отворањето и на церемониите по повод доделувањето на медалите, и олимписката химна била свирена за време на доделувањето на златните медали. За време на Летните олимписки игри, биле создадени националните олимписки комитети, сепак тие испратиле здружена екипа со станардна униформна бидејќи квалификационите рунди биле завршени пред конечниот распад на Советскиот Сојуз. Каде што спортистите од Обединетата екипа кога ќе освоеле медал, националното знаме на тој олимпиец ќе се подигнело на јарболот, на местото на олимпиското знаме и на освојувачите на злато им била свирена државната химна наместо олимписката химна. Екипите пак биле претставувани со олимпиското знаме и олимписката химна.
На Зимските олимписки игри 1994 и на Летните олимписки игри 1996, земјите кои биле дел од Обединетата екипа започнале да се натпреваруваат посебно.
Додека на Зимските олимписки игри земале учество само 6 земји на летните игри земале учество сите земји членки. За подетални информации погледајте повеќе на:
* Земји учеснички на Зимските олимписки игри.
Настап:
Космос-492
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 9 јуни 1972 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-492 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 324 км, а најмалото на 166.
Спајк Милиган
Теренс Алан „Спајк“ Милиган (Spike Milligan; Ахмеднагар, 16 април 1918 — Источен Сасекс, 27 февруари 2002) бил комичар, писател, музичар, драматург, војник, и актер со двојна англиска и ирска националност. Се смета за основач на британската комедија на XX век.
Роден е во Британската Индија каде го поминал детството. Поголемиот дел од својот живот го поминал во Велика Британија. Тој тврди дека има право да има ирско државјанство како дете на ирски државјанин, но британската влада го прогласила за без државјанство.
Тој беше ко-оснувач, главен писател и режисер на тимот (Goon show), каде што изведувал голем број улоги, вклучително и многу популарни ликови. Милиган има напишано и уредувано многу книги, вклучувајќи ги и Puckoon, како и неговиот автобиографски роман во седум продолженија за неговата служба за време на Втората светска војна, каде што првиот роман во циклусот бил „Адолф Хитлер: Мој дел во неговиот пад“(Adolf Hitler: My Part in His Downfall). Тој исто така е признат како популарен комичар. Повеќето од неговите поезии биле напишани за деца, вклучително и „Смешни стихови за деца“ од 1959 година. По големиот успех со британската радио програмата „Силеџиска емисија“, Милиган се прославил на телевизија со скициската емисија „Q5“ која ја имаше главната заслуга и влијание за хумор и стилот на членовите на Летечки циркус Монти Пајтон.
Детство и младост
Милиган е роден на 16 април 1918 година во градот Ахмеднагар во Британска Индија. Неговиот татко имал ирско потекло, капетанот Лав Алфонсо Милиган, кој служел во британско-индиската армија. Неговата мајка Флоренс била англичанка. Детството го поминал во Пуна, Индија, а подоцна и во Рангун, главниот град на Британската Бурма. Тој се школувал во Пуна и Рангун, и поголемиот дел од својот живот го поминал во Велика Британија и служел во британската кралска артилериска армија за време на Втората светска војна.
Втора светска војна
За време на доцните 1930-ти и раните 1940-ти години, Милиган настапил како аматерски вокалист на џез и труба кога бил поканет во воената служба во војната со нацистичка Германија. Дури и во време на војната, тој пишувал и изведувал комични скечеви како дел од концертот за забава на трупи. Заедно со музичарот Хари Едингтон, тој компонирал и пишувал стрип-приказни со извртена логика како начин да ја разбие досадата во животот во бараките. За време на Втората светска војна служел како сигналист во полк на југ на Англија. Тој го опишал својот тренинг со пиштоли на оваа позиција во вториот дел од романот со седум тома: „Адолф Хитлер: Мојот удел во неговиот пад“. Неговата единица подоцна била дополнително опремена како Прва армија во Северна Африка, а последователно и во Италијанската кампања. Милиган бил назначен за копје-бомбардер и штотуку бил унапреден во бомбардер, тој бил ранет во акцијата на италијанското бојно поле во Битката за Монтекасино. Тој бил повреден и хоспитализиран поради раната нанесена од минофрлач и по мозочен удар бил деградиран од страна на мајорот Џенкинс. Спорот меѓу двајцата беше споменат и кога мајор Џенкинс ги покани Милиган и Едингтон на џез концерт, кога дозна дека и двајцата артилери многу подобро ја свиреа воената песна Histling Rufus. По напуштање на болницата, Милинган добил голем број на понуди за работа каде што му беше понудено работно време како армиски забавувач со полно работно време. Тој свирел гитара со комедијската џез група The Bill Hal Trio на концертните забави за трупи.
Откако бил демобилизиран, Милиган продолжил да игра со тројката во Италија некое време, но наскоро се вратил во Англија. Тој започнал да пишува пародии во војска, прикажувајќи многу клучни елементи што подоцна биле користени во „Насилничкото шоу“ со Питер Селерс, Хари Секомб и Мајкл Бентин.
Насилничко шоу
Кон крајот на 1940-ти години Милиган се вратил на џез и заработил пари со триото и други ангажмани на музички комедии. Тој се обидел да влезе во светот на радиото како изведувач или како писател. Неговиот прв успех на радио беше кога пишувал како комичар во емисијата Derek Roy. Со одложуваниот почеток со Питер Селерс, Хари Секомб и Мајкл Бентин, тој се приклучил на релативно радикалниот комедиски проект во тимот, Насилник. BBC првата сезона на шоуто ја нарече „Луди луѓе“ во обид да ја приближи програмата до популарната група на комичари, позната како „Луда Банда“.. Првата епизода од ова шоу беше емитувана на 28 мај 1951 година. Иако немаше толку ангажмани како во претходните емисии, Милиган сепак беше главниот глумец во скоро сите епизоди. Играше широк спектар на ликови, како што се Еклс, Мини Банистер, Џим Спрингс и Кант Моријарт. Тој исто така беше примарен автор на скоро сите текстови, иако работеше на многумина со различни луѓе, главно со Лери Стивенс и Ерик Сајкс. Поголемиот дел од текстот за претставите го работеа тој и Лари до крајот на третата сезона, кога се распадна нивното партнерство. Четвртата сезона ја напиша сам, а од петтата ја напиша со Ерик. Подоцна се обедини со Стивенс, но работеше и со Џон Антробус. Партнерството Стивенсон-Милиган конечно заврши во 1959 година, а Милиган потоа ги намалувал и ги омаловажувал придонесите на Стивенсон. „Насилничкото шоу“ беше снимено пред публиката да биде донесена во студиото, а во почетните делови на шоуто, Милинган свиреше труба, а Селерс свиреше оркестарски тапани. Тие беа снимани во живо првите неколку години, но со развојот на технологијата и магнетни ленти, се зголеми бројот на можности за повторно уредување на снимениот материјал, како и вметнување на звучни ефекти.
Иако со „Насилничкото шоу“ Милигван се претставил пред меѓународната публика и се здобил со популарност, тој имал сè поголеми проблеми при пишувањето и изведбата. Во текот на третата сезона, тој го доживеал првиот од неколкуте нервни сломови и ја започнал својата децениска манијакално-депресивна психоза. На крајот на 1952 година кога односите меѓу главните ѕвезди на шоуто се затегнале, Милиган станал луд откако признал дека се обидел да ги убие продавачите. Тој бил хоспитализиран и бил на седативи и поминал околу два месеца во опоравување. За среќа на шоуто, болеста немала големо влијание врз неговото пишување, и тој продолжил да работи, а тој период од неговиот живот го претставил и во шоуто.
Приватен живот
Првата сопруга на Милиган била Џун Марлоу, за која се оженил на 34-годишна возраст, во 1952 година. Тие имале три деца, но се развеле во 1960 година. Се оженил пак во 1962 година со Патриша Риџвеј. Тие имале една ќерка, но Патриша починала во 1978 од рак на белите дробови. Неговата последна сопруга била Шела Синклар, со која се ожени во 1983 година и биле заедно до неговата смрт.
Дури и во подоцнешниот живот, Милиган го задржал чувството за црн хумор. По смртта на Хари Секомба, тој го рече следново:
Тој исто така напишал свој некролог каде се опишал себеси како:
Умрел на 83 години, на 27 февруари 2002 година во сопствената куќа во Источни Сасекс.
Исфрлање на радиоактивен отпад во океаните
Од 1946 до 1993 година, тринаесет земји користеле исфрлање на отпад во океаните како метод за отстранување на јадрен/радиоактивен отпад. Отпадните материјали вклучуваа и течности и цврсти материи сместени во различни контејнери, како и садови за реактори, со и без потрошено или оштетено јадрено гориво. Од 1993 година, исфрлање на отпад во океаните е забрането со меѓународни договори. (Лондонска конвенција (1972), Базелска конвенција, MARPOL 73/78)
„Исфрлање на океанското дно“ (или исфрлање под морското дно) - понамерен метод за доставување радиоактивен отпад до океанското дно и негово депонирање на морското дно - бил проучуван од Обединетото Кралство и Шведска, но никогаш не бил имплементиран.
Историја
Податоците се од IAEA-TECDOC-1105, страници 3–4.
1946–1993 година
Податоците се од IAEA-TECDOC-1105. Резиме на страници 27–120:
Проектите за исфрлање се обиделе да лоцираат идеални места за депонирање врз основа на длабочина, стабилност и струи и да го третираат, зацврстат и да го задржат отпадот. Сепак, некои депонии вклучувале само разредување на отпадот со површинска вода или користеле контејнери што пукнале на длабочина. Дури и контејнерите што го преживеале притисокот би можеле физички да се распаднат со текот на времето. Вклучените земји – наведени по редослед на вкупните придонеси измерени во TBq (TBq=10 12 бекерел) – биле Советскиот Сојуз, Обединетото Кралство, Швајцарија, САД, Белгија, Франција, Холандија, Јапонија, Шведска, Русија, Нов Зеланд, Германија, Италија и Јужна Кореја. Заедно исфрлиле вкупно 85.100 TBq (85,1x10 15 Bq) радиоактивен отпад на повеќе од 100 океански локации, мерено во почетната радиоактивност во моментот на депонирање.
За споредба:
Видови отпад и пакување
Податоците се од IAEA-TECDOC-1105.
Депонии
Податоците се од IAEA-TECDOC-1105.
Арктикот
Главно на источниот брег на Нова Земја кај Карското Море и релативно мал дел во Баренцовото Море од страна на Советскиот Сојуз. Исфрлени на 20 локации од 1959 до 1992 година, вкупно 222.000 m 3 вклучувајќи реактори и потрошено гориво.
Северен Атлантик
Исфрлањето се случувало од 1948 до 1982 година. Обединетото Кралство е одговорно за исфрлање на 78% од целокупното во Атлантикот (35.088 TBq), а потоа следи Швајцарија (4.419 TBq), САД (2.924 TBq) и Белгија (2.120 TBq). Потонати советски јадрени подморници не се вклучени; види Листа на потонати јадрени подморници
Тихиот Океан
Советскиот Сојуз 874 TBq, САД 554 TBq, Јапонија 606,2 Тони, Нов Зеланд 1+ TBq. 751.000 m 3 биле фрлени од Јапонија и Советскиот Сојуз. Соединетите Држави не пријавиле ниту тонажа ниту волумен од 56.261 контејнер.
Јапонско море
Советскиот Сојуз фрлил 749 TBq. Јапонија исфрлила 15,1 TBq јужно од главниот остров. Јужна Кореја исфрлила 45 тони (непозната вредност на радиоактивност).
Влијание врз животната средина
Податоците се од IAEA-TECDOC-1105.
Северноледен Океан
Заедничките руско-норвешки експедиции (1992-94) собрале примероци од четири депонии. Во непосредна близина на контејнерите за отпад, откриени се покачени нивоа на радионуклиди, но не ја контаминирале околината.
Североисточен Атлантски Океан
Исфрлање било направено од ОК, Швајцарија, Белгија, Франција, Холандија, Шведска, Германија и Италија. МААЕ проучувале од 1977 година. Извештајот од 1996 година, на CRESP сугерира мерливи истекувања на радиоактивен материјал, и заклучи дека влијанието врз животната средина е занемарливо.
Сесевероисточниот Тихи Океан, северозападниот дел на Атлантскиот Океан депонија на САД
Овие локации се надгледуваат од Агенцијата за заштита на животната средина на Соединетите држави и Националната управа за океани и атмосфера на САД. Досега, не било пронајдено вишок ниво на радионуклиди во примероците (морска вода, седименти) собрани во областа, освен примерокот земен на локација блиску до отстранетите пакувања кои содржеле покачени нивоа на изотопи на цезиум и плутониум.
Депонии во северозападниот дел на Тихиот Океан на Советскиот Сојуз, Јапонија, Русија и Кореја
Заедничката јапонско-корејско-руска експедиција (1994-95) заклучила дека контаминацијата главно произлегува од глобалните последици.
Исландска шумска служба
Исландската шумска служба (Skógræktin) ― подреден владин орган на Министерството за животна средина и природни ресурси на Владата на Исланд. Оваа владина установа работи не само со и за владата, туку и за јавноста и другите заинтересирани страни. Главните теми се развој на истражување, советничка работа и ширење на знаење и изучување во рамките на исландскиот шумски сектор. Понатаму, службата делува како претставничко тело на Исланд за меѓународна соработка поврзана со шумите. Директор на службата заклучно со 2016 година е г-дин Тростур Ејстерсон. Исландското истражување на шумите - Могилса (Mógilsá, rannsóknasvið Skógræktarinnar) е истражувачко одделение на исландската шумска служба со седиште сместено во Могилса, во близина на Рејкјавик. Шефот на истражувањето е г-ѓа Еда Сигурдис Одсдотир.
Повеќе од еден век, службата има две главни обврски, едната е заштита и проширување на преостанатите природни дрвја во земјата, а другата извршува проекти за пошумување низ целата земја заради комерцијално шумарство. Проектите за пошумување се спроведени на земјиштето на службата на различни места во Исланд. Понатаму, пошумувањето на фармите поддржано од државата во последните децении прераснало во главен канал за активност на пошумување на Исланд. Во рамките на исландската шема за грантови за пошумување на фарми, се склучуваат договори со земјопоседници, се подготвуваат планови за пошумување за секоја фарма што учествуваат, се координираат производството и распределувањето на расад, се обезбедуваат услуги за образование и проширување и се дистрибуираат грантови. Државното финансирање на грантовите за пошумување на фарми достигнало максимум во текот на 2005-2009 година, но претрпело сериозни кратења по финансискиот колапс во 2008 година. Садењето сега повторно расте, по една деценија стагнација. Во последниве години, со сè појасни знаци на глобално затоплување, одземањето на јаглерод станало еден од најважните двигатели на новите проекти за пошумување на Исланд.
Исланд бил скоро целосно лишен од дрвја, дрвјата кои биле исечени уште од времето на Викинзите, кога Исланд имал покривност со шума до 40%. Шумската служба има програма за охрабрување на луѓето да растат дрвја на Исланд, засадувајќи милиони садници секоја година. Исланд во моментов има околу 2% шумска покривка.
Мојот човек Годфри (филм)
Мојот човек Годфри (англиски: My Man Godfrey) е американски филм од 1936 година, во режија на Грегори Ла Кава, според сценариото на Мори Рискинд и Ерик Хеч. Главните улоги ги толкуваат: Вилијам Пауел, Керол Ломбард, Алис Бреди, Јуџин Палет, Алан Маубреј, Џин Диксон, Миша Ауер, Роберт Лајт и Греди Сатон. Филмската фотографија била дело на угледниот Тед Тецлаф, а музиката ја компонирал Чарлс Превин. Филмот бил номиниран за „Оскар“ во шест категории, меѓу кои и: најдобра главна машка улога (Пауел), најдобра женска улога (Ломбард), најдобра режија и најдобро сценарио. Овој филм се смета за една од најдобрите „screwball“ комедии на сите времиња и се одликува со суптилна и елегантна режија, со ефектни и духовири коментари на општествените конвенции, со прифилирани ликови, со повремени урнебесни дијалози и со успешна глума.
Содржина
Дејствието на филмот се случува во Њујорк, за време на Големата депресија. Една вечер, богатите сестри Ајрин (ја игра Ломбард) и Корнелија (ја игра Џ. Патрик), ќерки на богатиот Александер Булок (го игра Палет) ја посетуваат градската депонија за да пронајдат „заборавен човек“ кој им е потребен за да победат во забавата на која учествуваат богатите луѓе. Таму го наоѓаат скитникот Годфри (го игра Пауел) и откако победува, Ајрин се сожалува на него и го вработува како слуга во својот дом. Набргу, тој се покажува како паметен и културен човек, па двете сестри се вљубуваат во него. Меѓутоа, Корнелија открива дека Годфри го крие својот вистински идентитет - тој е син на богато семејство од Бостон кој поради несреќната љубов заминал да живее со скитниците. Кога Булок ќе објави дека банкротирал, Годфри му кажува дека тој ги купил неговите акции кои великодушно му ги враќа назад и така го спасува. Истовремено, тој дава оставка и го напушта семејството Булок, но во меѓувреме, на местото на депонијата, тој отворил ресторан во кој ги вработил скитниците. Тогаш, Ајрин оди во ресторанот и го повикува градоначалникот да ја венча со Годфри.
Хасан Салихамиџиќ
Хасан Салихамиџиќ (роден на ) во Јабланица) — босански поранешен фудбалер, играч од средниот ред.
Фудбалски почетоци
Првите фудбалски чекори Салихамиџиќ ги направил во дресот на екипата на Турбина. По кратко време преоѓа во тимот на Вележ од Мостар како голем талент, а во тоа време на тимот не можеше да му помине низ раце ниту еден фудбалски талент, а особено не оваков како што во тоа време бил Хасан Салихамиџиќ. Вележ по војната подготвува нова екипа со нова генерација на фудбалери, кој сметаат дека ќе ги надминат сите претходни генерации. Хасан во тоа време игра за сите младински селекции на Југославија и во секоја категорија бил еден од најдобрите. Иако голем талент за овој спорт, во тоа време како петнаесет годишник размислува како да замине од војаната која во Босна сè повеќе се шири. Шест месеци работел како келнер во едно кафуле како би заработил пари за патните трошоци. И покрај работата тој и понатаму редовно тренира и не се откажува од желбата еден ден да стане професионален фудбалер. Во ноември месец 1992 Салихамиџиќ заминува за Хамбург со помош на својот роднина Ахмет Халихоџиќ и се приклучува на тренинзите на јуниорскиот тим на ХСВ. Во тоа време тренер на Хасан е Феликс Магат кој многу го цени Салихамиџиќ и еден од најзаслужните за неговата одлична кариера.
Бундеслига
По краток период во јуниорскиот тим, Салихамиџиќ почнува да игра за првиот тим на ХСВ, каде брзо станува еден од најдобрите фудбалери. Еден период тој живее кај својот соиграч Франциско Копадо. Таму се запознава со неговата сестра Естер со која е во врска. По извонредните игри во Хамбург, многу тимови почнуваат да се распрашуваат за неговите услуги меѓу кој и великаните Барселона и Бајерн Минхен. Хасан на крајот се одлучува за Бајерн кој повеќе му одговара заради неговата желба да остане во Германија. Во својата прва сезона со баварците постигнува неколку важни погодоци во Лигата на шампионите (против Барселона и Манчестер Јунајтед), кој го доведоа Бајерн до финалето на ова натпреварување. Во финалето Бајерн е поразен од Манчестер Јунајтед со два постигнати гола во трите минути судиско продолжение (за пресврт од 2-1).
Јувентус
На 15 јануари 2007, Салихамиџиќ потпишал четиригодишен договор со Јувентус, преку босмановото правило. Тој му се приклучил на клубот во јули истата година, по истекувањето на неговиот договор со Бајерн Минхен. Своето деби во дресот на Јувентус го имал на 25 август 2007, во победата со 5-1 на домашен терен против Ливорно, а првиот гол го постигнал околу еден месец подоцна на 26 септември во победата со 4-0 на домашен терен над Реџина. Во својата прва сезона, под водство на тренерот Клаудио Раниери, Салихамиџиќ бил редовен стартер, иако поради повреда пропуштил неколку натпревари. Тој забележал 30 настапи за својот нов клуб, постигнувајќи импресивни пет гола, меѓу кој и двата гола во победата со 3-2 во дербито против Милан на 12 април 2008. Неговата втора и трета сезона со клубот, се покажале како помалку успешни откако босанецот претрпел многубројни повреди.