cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Атмосфера на Јупитер
Вертикална структура
Вертикалните температурни градиенти во атмосферата се слични на оние на атмосферата на Земјата. Температурата на тропосферата се намалува со висината додека не достигне минимум во тропопаузата, што е граница помеѓу тропосферата и стратосферата. На Јупитер, тропопаузата е приближно 50 км над видливите облаци (или 1 ниво на лента). Притисокот и температурата во тропопаузата се околу 0,1 бар и 110 K. (Ова дава пад од 340−110=230 °C над 90+50=140 км. Стапката на адијабатски пропуст на Земјата е околу 9,8 °C на km. Стапката на адијабатски пропуст е пропорционална на просечната молекуларна тежина и гравитационата сила. Последново е околу 2,5 пати посилно отколку на Земјата, но просечната молекуларна тежина е околу 15 пати помала.) Во стратосферата, температурите се зголемуваат до околу 200 К при преминот во термосферата, на надморска височина и притисок од околу 320 км и 1 μbar. Во термосферата, температурите продолжуваат да растат, на крајот достигнувајќи 1000 К на околу 1000 km, каде притисокот е околу 1 nbar.
Тропосферата на Јупитер содржи комплицирана структура на облак. Горните облаци, сместени во опсегот на притисокот 0,6-0,9 бар, се направени од мраз од амонијак. Под овие облаци мраз од амонијак, се смета дека постојат погусти облаци направени од амониум хидросулфид ((NH 4 )SH) или амониум сулфид ((NH 4) 2 S, помеѓу 1-2 бар) и вода (3-7 бар). Нема облаци од метан бидејќи температурите се превисоки за тој да кондензира. Водните облаци го формираат најгустиот слој на облаци и имаат најсилно влијание врз динамиката на атмосферата. Ова е резултат на повисоката кондензација на топлина на вода и повисоко изобилство вода, како што во споредба со амонијак и сулфурводород (кислородот е повеќе во изобилство хемиски елемент за разлика од азот или сулфур). Различни тропосферски (на 200-500 mbar) и стратосферски (на 10-100 mbar) слоевите на магла се наоѓаат над главните слоеви на облакот. Стратосферските слоеви на магла се направени од кондензирани тешки полициклични ароматични јаглеводороди или хидразин, кои се генерираат во горната стратосфера (1-100 μbar) од метан под влијание на сончевото ултравиолетово зрачење (УВ). Изобилството на метан во однос на молекуларниот водород во стратосферата е околу 10 −4, додека односот на изобилството на другите лесни јаглеводороди, како етанот и ацетиленот, до молекуларниот водород е околу 10 −6.
Термосферата на Јупитер се наоѓа на притисок помал од 1 μbar и покажува појави познати како воздушен сјај ноќен сјај, поларните аурора и Х-зраци емисија на гасови. Во него лежат слоеви со зголемена густина на електрони и јони кои ја формираат јоносферата. Високите температури кои преовладуваат во термосферата (800–1000 К) сè уште не се објаснети; постоечките модели предвидуваат температура не повисока од околу 400 К. Тие можат да бидат предизвикани од апсорпција на високоенергетско сончево зрачење (УВ или Х-зраци), со загревање од наелектризираните честички што таложат од магнетосферата или со дисипација на гравитационите бранови што се шират нагоре. Термосферата и егзосферата на половите и на ниските географски широчини испуштаат рендгенски зраци, кои првпат биле забележани од опсерваторијата Ајнштајн во 1983 година. Енергетските честички кои доаѓаат од магнетосферата на Јупитер создаваат светли аурорални овали, кои ги опкружуваат половите. За разлика од нивните копнени аналози, кои се појавуваат само за време на магнетни бури, поларниците се постојани одлики на атмосферата на Јупитер. Термосферата била првото место надвор од Земјата каде што било откриено. Овој јон емитира силно во средниот инфрацрвен дел од спектарот, на бранови должини помеѓу 3 и 5 μm; ова е главниот механизам за ладење на термосферата.
Хемиски состав
Составот на атмосферата на Јупитер е сличен на оној на планетата како целина. Атмосферата на Јупитер е најсеопфатно разбрана од сите гасовити џинови бидејќи била набљудувана директно од атмосферската сонда Галилео кога на 7 декември 1995 година влегла во атмосферата. Други извори на информации за атмосферскиот состав на Јупитер ги вклучуваат Инфрацрвената вселенска опсерваторија (ISO), орбитерите Галилео и Касини и набљудувањата базирани на Земјата.
Двете главни состојки на атмосферата се молекуларниот водород и хелиум. Изобилството на хелиум е однос на молекуларниот водород по бројот на молекули, а неговиот масен удел е, што е малку пониско од првобитната вредност на Сончевиот Систем. Причината за ова мало изобилство не е целосно разбрана, но дел од хелиумот можеби се кондензирал во јадрото на Јупитер. Оваа кондензација најверојатно ќе биде во форма на дожд од хелиум: бидејќи водородот се претвора во метална состојба на длабочини од повеќе од 10.000 km, хелиумот се одвојува од него формирајќи капки кои, погусти од металниот водород, се спуштаат кон јадрото. Ова може да го објасни и сериозното исцрпување на неонот, елемент кој лесно се раствора во капките хелиум и би се пренел во нив и кон јадрото.
Атмосферата содржи различни едноставни соединенија како што се вода, метан (CH4), сулфурводород (H2S ), амонијак (NH3) и фосфин (PH3). Нивното изобилство во длабочините (под 10 бар) имплицира дека атмосферата на Јупитер е збогатена со елементите јаглерод, азот, сулфур и можеби кислород со фактор 2-4 во однос на Сонцето. Благородните гасови аргон, криптон и ксенон исто така се појавуваат во изобилство во однос на сончевите нивоа, додека неонот е пореток. Други хемиски соединенија, како што арсин (AsH3) и герман (GeH4) се присутни само во трагови. Горната атмосфера на Јупитер содржи мали количини на едноставни јаглеводороди како што се етан, ацетилен и дијацетилен, кои се формираат од метан под влијание на сончевото ултравиолетово зрачење и наелектризираните честички кои доаѓаат од магнетосферата на Јупитер. Јаглерод диоксидот, јаглерод моноксидот и водата присутни во горниот дел од атмосферата се смета дека потекнуваат од ударите на комети, како што е Шумејкер-Леви 9. Водата не може да дојде од тропосферата бидејќи студената тропопауза делува како ладна стапица, ефикасно спречувајќи ја водата да се искачи до стратосферата.
Земјините и мерењата базирани на вселенски летала довеле до подобрено познавање на изотопските соодноси во атмосферата на Јупитер. Од јули 2003 година, прифатената вредност за изобилството на девтериум е, што веројатно ја претставува исконската вредност во протосоларната маглина која го родила Сончевиот Систем. Односот на азотните изотопи во атмосферата <sup id="mwAUA">15 N до <sup id="mwAUI">14  N, е 2,3, една третина пониска од онаа во атмосферата на Земјата (3.5 ). Последното откритие е особено значајно бидејќи претходните теории за формирање на Сончевиот Систем сметале дека копнената вредност за односот на азотните изотопи е исконска.
Зони, појаси и млазници
Видливата површина на Јупитер е поделена на неколку појаси паралелни со екваторот. Постојат два вида ленти: светло обоени зони и релативно темни појаси. Пошироката екваторска зона се протега помеѓу географски широчини од приближно 7°S до 7°N. Над и под екваторската зона, северниот и јужниот екваторијален појас се протегаат до 18°N и 18°S, соодветно. Подалеку од екваторот лежат северните и јужните тропски зони. Наизменичниот модел на појаси и зони продолжува до поларните региони на приближно 50 степени географска ширина, каде што нивниот видлив изглед станува донекаде пригушен. Основната структура на појас-зоната веројатно добро се протега кон половите, достигнувајќи најмалку до 80° северно или југ.
Разликата во изгледот помеѓу зоните и појасите е предизвикана од разликите во непроѕирноста на облаците. Концентрацијата на амонијак е поголема во зоните, што доведува до појава на погусти облаци на мраз од амонијак на повисоки надморски височини, што пак доведува до нивна посветла боја. Од друга страна, во појасите облаците се потенки и се наоѓаат на помали надморски височини. Горната тропосфера е постудена во зоните и потопла во појасите. Не е позната точната природа на хемикалиите кои ги прават зоните и појасите на јупитеровата атмосфера толку шарени, но тие може да вклучуваат комплицирани соединенија на сулфур, фосфор и јаглерод.
Јупитеробите бендови се ограничени со зонални атмосферски текови (ветрови), наречени млазови. Млазовите кон исток се наоѓаат на преминот од зони во појаси (оддалечени од екваторот), додека кон запад го означуваат преминот од појаси во зони. Ваквите форми значат дека зонските ветрови се намалуваат во појасите и се зголемуваат во зоните од екваторот до полот. Според тоа, струењето на ветерот кај појасите е циклонско, додека во зоните е антициклонско. Екваторската зона е исклучок од ова правило, покажувајќи силен млаз кон исток (програден) и има локален минимум од брзината на ветерот точно на екваторот. Брзините на млазот се високи на Јупитер, достигнувајќи повеќе од 100 m/s. Овие брзини одговараат на облаците од амонијак сместени во опсегот на притисок 0,7-1 бар. Проградните млазници се генерално помоќни од ретроградните млазници. Вертикалната големина на млазовите не е позната. Тие се распаѓаат на две до три скалички височини над облаците, додека под нивото на облаците, ветровите благо се зголемуваат и потоа остануваат константни до најмалку 22 бари- максималната оперативна длабочина што ја достигнува сондата Галилео.
Мондрополонски јазик
Мондрополонскиот Лејпонскиот е австронезиски јазик, дел од подгрупата на мануски јазици од групата на адмиралитетски јазици. Јазикот се зборува на Манускиот Остров во Папуа Нова Гвинеја од околу 300 луѓе. Зборовниот редослед на јазикот е подмет-прирок-предмет.
37 (број)
37 (триесет и седум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 36 а претходник на бројот 38.
Пекинг
Пекинг е политички организиран како општина, која е под директа управа на владата. Пекинг е поделен на 14 урбани и супурбани окрузи како и од две рурални окрузи. Пекинг е главен транспортен центар во државата, со голем број железнички и патни линии, како и директни воздушни линии со кои се поврзува со остатокот од светот.
Пекинг е еден од четирите големи стари главни градови на Кина. Градот бил во срцето на кинеската историја со векови, и поради тоа има голем број споменици од различни историски ери, кои сите имаат национална вредност. Градот е препознатлив по палатите, храмовите и големите камени ѕидови и порти. Уметничките богатства и универзитетите го направиле градот културен центар на кинескиот народ, како низ историјата, така и денес.
Најпрометна сообраќајница во јавниот превоз е Пекиншкото метро, кое превезува над 9,7 милиони патници дневно.
Збратимени градови
Пекинг е збратимен со следниве градови:
Партнери
Пекинг е партнер со:
NGC 3401
NGC 3401 — засега неутврден објект во соѕвездието Секстант, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3401 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3401 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 190; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 261. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 722.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Алијанса за Албанците
Алијанса за Албанците (албански: Aleanca për Shqiptarët) — политичка коалиција основана на 20 ноември 2016 во Скопје. Нејзин претседател е Зијадин Села, а генерален секретар е Арбен Таравари. Во коалицијата учествуваат партиите ДР-ДПА, Единство, и НДП. На парламентарните избори во 2016, Алијанса за Албанците освоила три пратеници и околу 35 илјади гласови.
Баго (округ)
Баго или порано Пегу е еден од седумте окрузи во Мјанмар. Сместен е во јужниот дел на земјата. Се граничи со Магве и Мандалај на север; Каја, Мон и Мардабанскиот Залив на исток; Јангон на југ Иравади и Ракајн на запад. Сместен е помеѓу 46°45'N и 19°20'N и 94°35'E и 97°10'E.
Демографија
Вкупното население во Пегу изнесува 5.014.000, и има неколку народи како: Карени, Бамари, Мони, Чини, Аракани, Шани и Па-О и некои кои претставуваат само малечки заедници како Англо-Бурманците. Мнозинството од жителите на Пегу се Будисти.
ФК Мајнц 05
ФК Мајнц 05 или само Мајнц 05 е германски фудбалски клуб од градот Мајнц, Рајнската област-Пфалц, формиран во 1905 година. Во моментов се натпреварува во Првата Бундеслига, највисокото ниво на германскиот фудбал. Покрај фудбалскиот клуб, Мајнц 05 има и ракометен и пингпонгарски клуб.
Едно од најголемите достигнувања на клубот е пласманот во Првата Бундеслига во 2004 година. Меѓутоа, по историската промоција таму се задржале само неколку сезони до 2007 година по што испаднале во Втората Бундеслига, но во 2009 година повторно се вратиле во највисокото ниво и оттогаш до денес се постојан член во Првата лига на Германија. Меѓу другите успеси на клубот спаѓаат полуфиналето на Купот на Германија во сезоната 2008-2009 и освојувањето на шестото место во Бундеслигата на крајот од сезоната 2015-2016, а со тоа и учество во квалификациите за групната фаза на Лига Европа.
Од сезоната 2011-2012 својте домашни натпревари клубот ги игра на Опел Арена, неодамна отворениот стадион кој својата инагурација ја имал на 3 јули 2011. Стадионот е со капацитет од 34 000 седечки места. Традиционлните бои на клубот се црвената и белата, а најчесто играат во црвени дресови и бели шорцеви.
1905-1919: Рани години
Најраниот претходник на денешниот фудбалски клуб Мајнц 05 е основан во март 1905 г. во градското кафуле "Кафе Нојф". Точната дата не е со сигурност утврдена до денес иако во некои документи се посочува 16 март, но според современите истражувања и анализи за автентична се смета датата 27 март, кога се празнува и клупскиот јубилеи. Во летото на истата година сè уште безимениот клуб го одиграл својот прв натпревар — против Германија Густафбург клуб основан во 1905 година - и победува со 5-3. Един век подоцна се состои и свеченото преигрување меѓу истите противници, и завршило со уште поубедлив резултат од 14-0 во корист на "црвено-белите" од Мајнц. Малку потоа клубот формиран во Мајнц го добива своето име ''1. Мајнцер Фусбалклуб "Хасија" 05''. Под тоа име клубот ги одиграл и првите натпревари: на 13 август тој губи од тимот од висбаденското предградие Бибрих со 1-2, а две седмици подоцна го регистрира и вториот пораз од сограѓаните Мајнцер Фусбал-Клуб 1904. Основаниот клуб во 1904 година клуб е најстариот клуб на Мајнц и вториот најстар тим во регионот Рајнхесен. Денес тој настапува под името Момбах 03.
За прв раководител на тимот на "вонредното собрание" во октомври 1905 година бил избран 15-годишниот Ојген Залмон, којшто помага за приклучувањето на клуба кон Јужногерманскиот фудбалски сојуз на 24 јуни 1906 година. Пред тоа "црвено-белите" можеле да играат само неофицијални натпревари против обединети формации. На 7 октомври 1906 клубот од Мајнц го одиграл својот прв официјален натпревар. Во групата "Б" на својот фудбалски сојуз "Хасија" немала ниту еден пораз во првата полусезона, но во вториот дел од првенството се спушта дури до средината на табелата.
Во првите години на организиран спорт фудбалот се играл само во пролетта и есента, а летото било резервирано за атлетиката.
Важен натпревар за овој период на клубот бил двобојот против петкратниот шампион на Западот Пфалц 03 Лудвихсхафен на 25 декември 1909 година. Во меѓувреме екипата веќе не настапувала на теренот Гаутор, туку на мајнчкиот колодрум Фихтеплац. Така за првпат во градот Мајнц гостувал познат противник. И покрај тоа што повеле рано во натпреварот, фудбалерите на "Хасија" загубиле на крајот со 2-5. Сепак натпреварот му помага на клубот да добие релативна важност во регионот.
Првата четирицифрена посетеност на некои од своите натпревари "Хасија" одбележува на Велигден во 1910 година, кога околу 1,200 гледачи ја набљудувале победата со 6-2 над воениот клуб Ес Ем Ес Гнајзенау. Меѓутоа, клубот не добил ништо повеќе од спортската победа бидејќи сите приходи од влезниците останале за домаќинот на игралиштето.
Подоцна во текот на истата година Мајнц 05 добил терен од германските Рајхсжелезници, кое се наоѓало на улицата Хатенбергштрасе и разполагало со трибина и соблекувални. Дебито на новиот објект за Мајнц не било среќно бидејќи биле катастрофално поразени од Штутгарт Кикерс со 1-5.
Од 1907 година Мајнц има локален соперник - Мајнцер Фусбалклуб Херманија 1907. Тој бил составен од играчи на постоечкиот сè до денес клуб Мајнцер Турнферајн 1817. На 16 август 1912 година клубовите "Хасија" и "Херманија" решиле да се обединат на средба, спроведена одново во "Кафе Нојф". Името на новото друштво е ''1. ФК Хасија-Херманија 05, којшто малку подоцна го менува името во 1. Фусбалферајн Мајнц 05''. Спортското обединение за први пат добива официјално признание кога е вклучено како член во регионалниот фудбалски сојуз. Пред 1912 година тимот играл во нерегламентирани услови и при хаотична програма.
Последниот натпревар на тимот пред Првата светска војна е добиен на Велигденската недела во 1915 против Ес Ем Ес Мајнц со 3-1. По завршувањетп на војната една шестина од членовите на клубот не се враќаат дома. Уште на вториот ден од војната фудбалерот на Мајнц 05 Јан Хауст загинал. Кон крајот на конфликтот Мајнц 05 образува военновременен клуб со сограѓаните од Шпортферајн 08 Мајнц. Обединението не се разделило по крајот на војната, и продолжува да постои под името ''1. Мајнцер Фусбал унд Шпортферајн 05''.
Стадион
Клубот во моментов својте домашни натпревари ги игра на Опел Арена, нов стадион кој бил отворен во 2011 година, и е со капацитет од 34.034 гледачи. Првиот настан кој се одржал овде во новата арена бил ЛигаТотал купот во 2011, кој се одржал од 19 јули до 20 јули 2011 година, и на кој другите учесници биле Бајерн Минхен, Борусија Дортмунд и Хамбургер.
Мајнц 05 претходно настапувал на Брушвегштадион (Bruchwegstadion), стадион кој бил изграден во 1928 година, и реновиран и изменет неколкупати во текот на годините за да се одржи капацитетот од над 20.300 гледачи. Во просек Мајнц имал постеност од околу 15.000, додека се натпреварувал во 2.Бундеслига, меѓутоа со тешко издвојуваниот неодамнешен успех тимот забележал редовно пополнување на речиси сите места на нивниот стадион. Просечната посетеност на натпреварите на Мајнц од домашната лига во текот на сезоната 2015-2016 била 30.324 гледачи.
Бои и симболи
Традиционалните бои на клубот се црвената и белата. Најчесто клубот настапува во комбинација од овие две бои односно црвени дресови и бели шорцеви или обратно.
Мајнц е познат по тоа што еден од трите водечки карневалски градови во Германија, а другите се Диселдорф и Келн. После секој постигнат гол на Мајнц на домашен терен, се слуша Narrhallamarsch, позната германска мелодија од карневалот.
Рекордери
Статистиката е ажурирана на 19 март 2017
Пјаца
Piazza (се чита пјаца) е отворен плоштад во град во Италија. Терминот може да се постовети со шпанскиот plaza. Piazza има различно значење во Британија и САД. Во Етиопија, се користи за означување на дел од град. Кога Ерл од Бедфорд го развил првиот приватно-финансиран јавен плоштад во Лондон, Covent Garden, неговиот архитект Иниго Џонс го опкружил со аркади, во италијански стил. Во лондонската аристократија, piazza се поврзува со аркадите (наречени пјаци), а не со самите плоштади.
Денес во Британија piazza главно означува отворен поплочен простор за пешаци, без трева или растенија, често сместен пред значајна градба или продавници.
Во САД, во раниот 19 век, piazza станало егзотичен назив за колумнизиран трем.
Piazza често се појавува како презиме кај италијанци и италијански-американци. Името потекнува од регионот околу Венеција. Голем дел од овие фамилии денес живеат во Калабрија, Сицилија и Венеција.
Цутина (Мал Папрадник)
Цутина — археолошко наоѓалиште во дебарското село Мал Папрадник. Претставува населба и некропола од средниот век. Се наоѓа на растојание од околу 2 км југозападно од селото, на десниот брег на Вапавска Река, каде се среќаваат грамади од градежен материјал: кршен камен, покривни ќерамиди, тули и др. Околу грамадите има покривни плочи од гробни конструкции со насоченост исток-запад.
The Right to Go Insane
„The Right to Go Insane“ е песна на Мегадет од нивниот дванаесетти студиски албум Endgame. Песната е во комплетно авторство на Дејв Мастејн, а била објавена како втор и последен сингл од наведениот албум. Како сингл е излезена во април 2010 год, една година по албумот Endgame. Направен бил и видео запис за песната, во режија на Бил Фишмен, режисерот и на спотот за „Head Crusher“. Приказната во спотот е направена според вистинити настани, поточно познатата драма на војникот Шон Нелсон, кој украл тенк и уништувал сѐ што му се нашло на патот.
Песната наишла на позитивна реакција кај музичката критика, станувајќи првиот сингл на Мегадет што се рангирал на табелите во САД, по „Of Mice and Men“ од 2005 г. Делови од песната биле вклучени во филмот „Земја на изгубениот рај“ (2009), конкретно во завршните сцени. Од Роудранер Рекордс ја предложиле песната како потенцијален кандидат во категоријата „Најдобар рок перформанс“ на Греми наградите во 2011 год, но за жал не се нашла помеѓу номинираните песни.
За синглот
Endgame бил издаден на 12 септември 2009 г. и воедно бил дванаесеттит студиски албум на Мегадет. На овој албум дебитирал моменталниот гитарист Крис Бродерик, кој го пополнил испразнетото место на Глен Дровер. Ова бил и последен албум за басистот Џејмс Ломензо, чие место подоцна ќе го заземе долгогодишниот член Дејвид Елефсон. Endgame се нашол на 9 место на Билборд 200 листата за најпродавани албуми, со продадени 45 илјади копии.
Откако „Head Crusher“, првиот сингл од Endgame, бил номиниран за Греми награда во 2009 год, од Роудранер Рекордс се решиле да објават уште еден сингл од постојниот проект. Одлуката паднала на „The Right to Go Insane“, најмногу поради тоа што биле уверени дека криел потенцијал за евентуален комерцијален пробив. Набрзо било закажано снимање на видео запис, во близина на Калифорнија, февруари 2010 г. Дејв Мастејн дал краток извештај од работниот ден, велејќи: "Еве сме во јужна Калифорнија (25 февруари 2010 г.), на снимање на видеото за нашиот најнов сингл. Само што завршивме со делот во кој јас управувам со тенк М60, и беше навистина кул. Присутни беа и полицајците, па ако работата отидеше во погрешна насока, сигурно ќе бевме приведени. Не знам што е во главата на режисерот Фишмен, но човече, ама бевме возбудени. И Дејвид Елефсон е овде, а ова е неговиот прв настап на едно наше видео по повторното обединување на бендот. Сега следи крадењето на тенкот, а тоа ќе биде во стилот на Мастејн, што значи дека ќе биде интересно да се види."
Позадина
Шон Тимоти Нелсон бил поранешен американски војник, кој бил хоспитализиран во 1990 г. како последица на сообраќајна несреќа возејќи го својот мотоцикл. Подоцна поднел тужба против болницата, од која барал 1,6 милиони долари оштета поради негрижа и принудно задржување на боледување. Судот ја одбил неговата тужба, а од болничкиот персонал возвратиле со контра-тужба, барајќи да плати 6 640 долари за трошоци при лекувањето. Нелсон кажал оти бил принуден да се лекува, а самиот не ни помислувал на лекарски третман. Во 1991 г. се развел од сопругата по 6 годишен брак, а следната година починале неговите родители, кои боледувале од рак. Се здобил со трајни повреди на грбот и вратот поради сообраќајниот инцидент, а со тоа бил оневозможен да ја обавува својата дејност како водоинсталатер. Немајќи постојан извор на пари, почнал да се задолжува кај различни кредитори. Кога неговите доверители осознале дека Нелсон нема од каде да им ги врати парите, му ја заплениле куќата. Неговиот брат, Скот Нелсон, за него рекол: "Брат ми беше добар човек. Му помагаше на секој. Но, за жал, не можеше да си помогне себеси."
Интерпретација на текстот
Текстот на песната бил напишан од Дејв Мастејн, каде тој зборува за просечниот американски граѓанин, кој е преоптоварен со финансиски грижи и под постојан стрес поради прекумерното работно време. Изразени се неговите лични гледишта за капиталистичкото општество, нервозите предизвикани од немањето средства за подобра храна и луксуз, како и приватните проблеми од семејниот соживот. Американскиот човек од т.н. средна класа соочувајќи се со неподнослив глад и притисок, го губи здравиот разум и полудува. Рефренот во песната е посветен токму на ова тврдење: Живеам на работ на разумот / Реалноста ме уништува / Само умствено што не сум попуштил. Овие стихови ни даваат дознаење дека губењето на разумот би бил негов единствен избор и дека тоа е неговото единствено преостанато право. Самиот Мастејн изјавил дека „The Right to Go Insane“ е песна за тоа како економската рецесија од 2009 ги погодила повеќето Американци и како буквално ги принудила да полудат.
Видео запис
Спотот за песната бил инспириран од настаните кои се случиле на 18 мај 1995 г. кога воениот ветеран Шон Нелсон, инаку невработен водоинсталатeр, украл армиски тенк во Сан Диего, Калифорнија, и почнал да уништува секакви објекти кои му се нашле во близина, за потоа да биде застрелан од полицијата. Инсерти од вистинскиот инцидент се вклучени во филмот, како и дополнителни снимања. „The Right to Go Insane“ е првото видео по она за синглот „Moto Psycho“ каде со појавува старо-новиот басист Дејвид Елефсон, кој се вратил по повод турнејата за 20-годишнината на албумот Rust in Peace.
Замислата на режисерот Бил Фишмен била да се изостават исечоците со изведби на бендот и повеќе да се фокусираат на приказната. Фронтменот Дејв Мастејн го толкува ликот на Шон Нелсон, како тој се прикрадува до складиштето со воена опрема, го обива тенкот и како потоа го вози по улиците уништувајќи сообраќајни знаци, автомобили и друг недвижен имот. Мастејн е прикажан во седиштето на тенкот како лудачки се смее и го пее рефренот, додека армиски хеликоптер постојано го следи преку џи-пи системот. Тенкот е наведен да влезе во слеп автопат, по што пристигнуваат специјалците и со хебла го пробиваат отворот на тенкот. Мастејн ја крева главата, и тогаш избива силна светлина која го прикрива неговото убиство. Во завршната сцена е прикажан Дејвид Елефсон (кој го глуми братот на Нелсон), како положува свежо цвеќе на неговиот гроб и тажи по него. Претходно, во филмот си прикажани и причините за таквото однесување на Шон, а тоа биле смртта на неговите родители, разводот со сопругата и конфискувањето на куќата поради неплатени долгови.
Видео записот многу му се допаднал на Мастејн, кој искоментирал: "Овој запис беше вистински предизвик да се изработи. Бил Фишмен заврши одлична работа, можеби и подобра од нашето прво искуство со него (Head Crusher). Но да ве предупредам, иако целава работа изгледа забавна... не обидувајте се нешто слично да направите по дома." Дејвид Елефсон додал: "Приказната е многу неморална и расипана. Воопшто нема инсерти од бендот како настапува, но сепак е занимлива и во себе носи вистинита порака."
Критичко мислење
Endgame бил оценет како еден од ретките вистински треш остварувања на XXI век, а многу од тие пофалби се однесувале на „The Right to Go Insane“. Списанието посветено на хеви метал културата, Метал Хамер, прокоментирало дека: „''Супер тежок бас риф не воведува во една песна која потсетува на Мегадет од раните 90-ти. Првите 3 минути се прав пекол, а солажите само ја дополнуваат френетичната атмосфера.“ Питер Хоџсон од Inheart Guitar за песната рекол дека совршено одговара како завршна песна од албумот, слично како што „Ashes in Your Mouth“ одговарала за крајот на Countdown to Extinction''. Текстот бил во хармонија со изведбата на гитара, а и солажите не биле лоши. Нумера која можеби немала да го има истиот ефект ако се нашла на почетокот од дискот. Неговиот заклучок бил дека композицијата била работена според сите критериуми за методика и мелодија.
Пласман на табелите
Од менаџментот на Роудранер Рекордс песната била предложена за номинација за Греми награда во категоријата „Најдобар рок перформанс“, но не се нашла во списокот на првите пет кандидати. Доколку била прифатена кандидатурата, тоа ќе беше деветта Греми номинација за Мегадет, и прва во оваа категорија, бидејќи претходните осум биле за „Најдобар метал перформанс“.
Песната дебитирала на 39 место на табелата за Рок песни според Билборд. Во втората седмица се искачила на 34 место, што било и нејзина најдобра позиција. Следната недела паднала на 37-мото место, а во првите 100 се задржала седум недели.
Поврзано
The Right to Go Insane
Џамија Пашир Пеланги
Џамијата Пашир Пеланги е муслимански храм кој се наоѓа во Џохор, Малезија. Била изградена во 1920 година.
Георги Дукимов
Георги Сотиров Дукимов ( во, Серско, Егејскиот дел на Македонија — во ) — еден од најистакнатите припадници на македонското национално движење и маченик за македонската национална кауза во комунистичка Бугарија.
Животопис
Тој и неговата група, позната како Групата на Дукимов, биле уапсени на 13 октомври 1947 г. во Неврокопско, како што објавил весникот Пиринско Дело. Иако постоеле активни групи кои му служеле на Ванчо Михајлов и агитирале на терен против македонската идеја, Групата на Дукимов отворено ја поддржувала Македонија и себеси си се декларирале за Македонци. Ова етикетирање од страна на Бугарската власт вопшто не било реален приказ на состојбата на теренот и на активните групи кои работеле за македонските идеи и права.
Во неговата група, повеќето членови како и тој самиот имале потекло од Егејскиот дел на Македонија, па од таму тие агитирале за една засебна независна обединета Македонија во нејзините етнички граници, а со тоа не ја поддржувале идејата Пиринска Македонија да се припои кон Југославија,а да се изостави Егејскиот дел на Македонија.
Дукимов е еден од основачите на ОМО „Илинден“.
Спомени и мисли
Напишал спомени под називот „ЕДНА ИДЕЈА ЕДИН ЖИВОТ“.
Ќе останат неговите искажувања: „По убедување биди што сакаш, на својот бог се моли ти, но никогаш немој да забраваш, дека син на Македонија си ти.“
„Кога кажувам дека сум Македонец, значи постојам, се останато е предавство или смрт! ... Вековните маки на македонскиот народ се коват не само во Софија, Атина и Белград, туку и во Европа. За нас бугарскиот шовинизам, којшто сака да ја заграби Македонија духовно и физички, е враг број еден!“
Миљан Мутавџиќ
Миљан Мутавџиќ (роден на 3 февруари 1986 година) е српски професионален фудбалер кој игра како централен или дефанзивен играч за врска.
Помеѓу 2008 и 2009 година, Мутавџиќ одигра два репрезентативни натпревари за српската репрезентација, и двата пријателски.
Малме ФФ
Во март 2009 година, Мутавџиќ беше официјално префрлен во Малме ФФ. Тој постигна гол на своето првенствено деби за клубот во победата од 1–0 на гости против БК Хекен. Сепак, Мутавџиќ доживеа повреда на коленото помалку од една недела подоцна, поради што го пропушти остатокот од сезоната 2009 година. Тој се соочи со некои проблеми додека се опоравуваше од неговата повреда, но успеа да одигра 12 лигашки натпревари во сезоната 2010, помагајќи му на клубот да ја освои својата прва титула Алсвенскан од 2004 година. Целосно закрепнат, Мутавџиќ играше редовно во текот на сезоната 2011, забележа 22 лигашки настапи и еднаш постигна гол. Тој, исто така, забележа девет настапи во европските натпреварувања таа година, кога клубот беше елиминиран во плеј-оф рундата од Лигата на шампионите, пред да стигне до групната фаза од Лигата на Европа.
Враќање во Србија
Во зимскиот преоден рок 2012 година, Мутавџиќ се вратил во Србија по три години со преминувањето во Раднички Крагуевац. Тој се преселил во неговиот роден клуб Нови Пазар во јануари 2013 година. На 16 јули 2014 година, Мутавџиќ потпишал двегодишен договор со новопромовираниот клуб од Суперлигата Борац Чачак.
Репрезентативна кариера
На 14 декември 2008 година, Мутавџиќ го направи своето меѓународно деби за Србија на пријателски натпревар против Полска во Анталија. Неговиот втор настап за државната репрезентација дојде на уште еден пријателски натпревар, на 11 февруари 2009 година, против Украина во Никозија.
Ѓорѓи Аврамчев
Ѓорѓи Аврамчев (? -, ) — македонски амбасадор, претседател на Дипломатскиот совет и истакнат член на ЛДП, борец за човекови права.
Животопис
Аврамчев дипломирал на „Deere“ колеџот во Атина, Грција, 1972-1975, а магистрирал во периодот од 1976-1978 на Northeastern University, Бостон, Масачусетс, САД. Бил докторант на Филозофскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. Во минатото извршувал значајни функции како амбасадор и постојан претставник на Македонија во Канцеларијата на Обединетите Нации (ОН) и Светската Трговска Организација (СТО) во Женева, Швајцарија, бил советник во општина Кисела Вода од редовите на ЛДП, советник на министерот за економија и на директорски позиции на повеќе приватни компании. Последна функција која ја извршувал бил главен извршен директор на кошаркарскиот клуб „Работнички“ од Скопје од 2013 до 2015 година. Починал по кратко боледување во Скопје на 23 декември 2015 година.
Тулуанско-бохуајски јазик
Тулуанско-бохуајскиот е австронезиски јазик, дел од подгрупата на мануски јазици од групата на адмиралитетски јазици. Јазикот се зборува на Манускиот Остров во Папуа Нова Гвинеја.
Свети Христофор (според Ван Ајк)
Свети Кристофор — изгубена слика на Јан ван Ајк. Сликата е главно зачувана преку копија од 1460–70 на масло на дабова плоча, во Музејот на уметноста во Филаделфија од 1917 година и цртеж од 1480 година во Музејот Лувр. Копијата ок. 1460–70 е од непознат следбеник. Секоја покажува огромен, брадест маж, кој мавта низ вода со голем стап, носејќи го на рамениците доенчето Христос. Импликацијата е дека Свети Христофор, заштитник на патниците, ја носи тежината на светот на грб; Делата покажуваат дека тој е потпрен на голем стап додека Христос држи глобус, со рацете кренати како благослов, а облеката му се крева кон десно. Двојката е поставена во многу детален, богато обоен и атмосферски предел. Од двете страни има нерамни карпи, поставени спроти рано вечерно небо, со ѕвездени формации. Сликата имала огромно влијание и била широко копирана. Директно се повикува на крилото на Диерик Боутс во делото „Поклонување на Маји“ во Минхен, и „Мореелов Триптих“ на Ханс Мемлинг.
Копијата од Филаделфија, преку дендрохронолошка анализа, се става околу 1460 година и веројатно внимателно го следи боењето на изворното дело. Сепак, изоставува многу поединости што се наоѓаат на цртежот, што се смета за подмоќно.
Џамија Пенанг
Џамијата Негери Пулау е муслимански храм кој се наоѓа во Пенанг, Малезија. Била изградена во 1970 година.
Дерек Волкот
Дерек Алтон Волкот, мајсторот на карипскиот идиом, но и поет на англискиот јазик што го поседува „подлабоко и позвучно и од самите Англичани“(како што оценува ирскиот поет Шејмас Хини), е роден во семејство на учители на 23 јануари 1930 година во местото Кастриес, на карипскиот остров Света Луција.
Животопис
Волкот се здобил со високо образование на универзитетот во Кингстон, Јамајка, каде што како што се вели, бил „маѓепсан“ од стилот на великите поети во англиската книжевна традиција. По универзитетот работел како новинар и книжевен критичар во разни списанија и весници насекаде по Карибите- од Јамајка до Тринидад. Сепак во уметноста најпрвин почнал како сликар, вљубеник во акварелот, но брзо да сфатил дека бојата му е премалку за да го оживее колоритот, но и човечките судбини и односи во тој претесен микропростор заедно со неговото минато и сегашност, па затоа ја заменил сликарската палета со зборот и тоа на јазик кој речиси му биол туѓ- англискиот. Но тоа не значело дека го отфрлил креолскиот идиом-напротив, тој станал моќно оружје кое уфрлено во „заднината“ на англискиот строго структиран. Вековниот егзил на својот народ Волкот го продолжил по универзитетите на северноамериканскиот потконтинент, каде што предавал креативно пишување:Харвард, Колумбија, Јелј, Рудгерс и на крајот Бостонскиот универзитет каде што ја примил веста за доделувањето на Нобеловата награда за литература.
Творештво
Најпознати негови дела се: „Собрани песни“(1948-1984), „Арканзашкиот тестамент“(1987) и драмите „Сонот на мајмуновата планина“, „Гулабот на неговите браќа“, „Последниот карневал“ и други.
Пјаца Венеција
Пјаца Венеција (Piazza Venezia) е пјаца во централен Рим. Името потекнува од соседниот Palazzo Венеција.
Пјацата се наоѓа на дното од Ридот Капитол близу Римскиот Форум. Во него доминира големиот споменик на Виктор Емануел 2-ри.
Пјаца Венеција има постојан сообраќај, но нема семафори. Сообраќајот го регулира полицаец со бели ракавици, застанад на еден блок.
Михаилова црква (Печерски реон - Киев)
Михаиловата црква  (украински: Михайлівська церква) црква која се наоѓа во Киев, Украина. Црквата се наоѓа под надлежност на Украинската православна црква - Московска патријаршија и се наоѓа во Александровата болница.
Црквата била изградена во 1893 година и посветена на Свети Михаил, првиот митрополит на Киев. За главен архитект на проектот бил избран Владимир Николаев. Осветувањето на храмот се случило на 18 јуни 1895 година.
По падот на комунизмот, црквата била повторно изградена и осветена во 2002 година. Денеска црквата претставува типична православна црква, која во текот на денот остварува литургија идве молитви.
39 (број)
39 (триесет и девет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 38 а претходник на бројот 40.
Портрет на Арнолфиниеви
Портрет на Арнолфиниеви (Џовани Арнолфини со сопругата) – слика од Јан ван Ајк од 1434 година, еден од најраните портрети во европското сликарство (Северноевропска ренесансна уметност), во многу нешта иновативна слика која се смета за најдобро дело на тогашна Европа. Покрај Гентскиот олтар, најстара слика со маслени бои.
Историја
Сликата ја купила Државната галерија од Лондон во 1882 година.
За оваа слика долго се верувало дека е брачен портрет на Џовани ди Ариго Арнолфини и неговата сопруга Џована Ценами во фламанска спална соба, но во 1997 година било установено дека тие се венчале дури во 1447 година, тринаесет години откако сликата била завршена и 6 години по смртта на Ван Ајк. Денес се верува дека на сликата се наоѓаат Џовани ди Николао Арнолфини, роднина на Џовани ди Ариго, и неговата жена. Џовани ди Николао Арнолфини бил италијански трговец родум од Лука кој живеел во Бриж од 1419 година. Тој подоцна се нашол и на друг портрет на Ван Ајк во Берлин, што наведува на идеја дека му бил пријател на уметникот.
Бушаец (Пареши)
Бушаец или Парешки Костен — археолошко наоѓалиште во дебарското село Пареши. Претставува некропола од средниот век. Се наоѓа на околу 500 м западно од селото, на левата страна од асфалтниот пат за селото Бајрамовци, каде во засечениот профил се гледаат гробови градени од грубо обработени камени плочи - тип циста, со насоченост исток-запад. Некрополата е откриена во 1971 година, при изградбата на патот, при што е уништена во голем дел.
Портрет на Арнолфиниеви
Историја
Уметникот Дејвид Хокни и физичарот Чарлс Фалко изнеле теорија дека Ван Ајк веројатно при сликањето на некои детали користел оптички уреди како што е camera obscura. Денес тоа е познато како Хокни-Фалкоова теза.
Особини
На сликата е насликан пар кој во формална поза се држи за раце во спална соба. Според нивната облека која е извонредно прикажана, па може да се препознае секој индивидуален материјал (крзно, ткаенина, злато и кожни детали) се открива нивното богатство. Два чифта чевли пред нив симболично означуваат како нивната спална соба за нив воедно е и свет простор, но и нивен дом каде имаат намера да останат. На сликата се прикажани повеќе навестувања дека жената е трудна, како што е нејзиното држење драперија на стомакот, овошка на орманчето и прозорецот како симболи на плодноста и мала дрвена скулптура на задната страна на столицата покрај креветот која ја претставува Светата маченичка Марина, заштитничка на трудниците. Кучето во прв план, сигурно симболизира верност, но има и еротски конотации. Како и кај сликите на Робер Кампен, секој детаљ има некое христијанско значење. Една единствена свеќа која гори во лустерот ја означува Христовата присутност, но претставува и свеќа која младата ја носи во брачната соба. Кога бракот се консумира, свеќата се гаси.
Најзанимлив детаљ на сликата е конвексното огледало за задниот ѕид. Тоа е опкружено со 10 мали кругови во кои е насликан Крстен пат. Во огледалото се огледуваат портретираните фигури од зад грб, но и група сведоци која стои пред нив. Еден од ликовите сигурно е самиот слика со што двократно го обележал своето присуство, во одразот, но и со потписот над огледалото. Потписот наведува: "Johannes de eyck fuit hic," во превод "Јан ван Ајк беше овде," со годината, 1434. Неговиот потпис потсетува на стара паралела меѓу Бог, како творец на семирот, и уметникот кој како смртник само го копира Божјото творење низ уметнички дела.
Ԥ
П со испуст (закосено: <span style="font-family: times, Times New Roman, serif; font-size: larger"> ) — буква од проширената кирилица која се користи во апхаскиот јазик. Ја претставува приздивната согласка, како што се изговара во зборот пошта.
Во современата рунетска култура
Оваа буква служи и како еуфемизам во денешниот Рунет за безобразниот збор „пиздец“ (пиздарија).
Национален парк Принц Регент
Национален парк Принц Регент, порано Природен резерват Принц Регент — заштитено подрачје во регионот Кимберли во Западна Австралија. Во 1978 година областа била номинирана како Светски биосферен резерват на УНЕСКО.
Земјиште
Националниот парк зафаќа вкупна површина од 2.225 км2 и е создаден во 1964 година за да се заштити сливното подрачје на реката Принц Регент. Северната граница на националниот парк ја надминува јужната граница на Националниот парк на реката Мичел, создавајќи заштитено подрачје од над 7.500 км2. Пејзажот на резерватот се движи од бујна прашума до песочни рамнини. Областа содржи клисури, водопади, карпи и планински масиви.
Керинг Беј, на островот Кронација, место на „Дрвото сирена“ (по ХМС Сирена, брод на Филип Паркер Кинг) е во паркот. На бобското дрво било испишано од столар на бродот кога бродот бил намерно укотвен со цел да се направат поправки.
Традиционални сопственици
Традиционалните сопственици на областа околу реката се народите Ворора но паркот лежи главно во земјата Вунамбал.
Дивиот свет
Повеќе од половина од видовите птици и цицачи пронајдени во регионот Кимберли се наоѓаат во националниот парк. Тој е дом на монџон, најмалиот од карпестите валаби, и златниот бандикот - наведен како ранлив вид. Важната област на птици принцот Реџент и реката Мичел, која преклопува дел од националниот парк, е област идентификувана како важна област за птици од страна на BirdLife International, меѓународна невладина организација, поради нејзината важност за низа видови птици, особено за оние ограничено на живеалишта во тропска савана.
Пристап
Областа останува една од најоддалечените области на пустината во Австралија без патишта и огромни трки со плима и витли кои го ограничуваат пристапот на морскиот брег. До областа најчесто се пристапува преку воздух или со брод и останува практично непроменета од европската населба Западна Австралија. Потребна е дозвола за влез во националниот парк и може да се добие од Службата за паркови и диви животни.
Православието во Естонија
Источното православие во Естонија го практикува 12,8% од населението, што го прави втората најизразена религија во оваа мнозинска секуларна држава по лутеранското христијанство со 13,6%. Православието најчесто се практикува од руското етничко малцинство на Естонија. Според естонскиот попис од 2000 година, 72,9% од оние кои се идентификувани како православни христијани биле од руско потекло. .
Денес во Естонија функционираат две гранки на Источната православна црква: Естонската Апостолска Православна Црква, автономна црква под Цариградската патријаршија и Естонска Православна Црква - Московска патријаршија, полуавтономна црква на Руската православна црква.
Историја
Православието најверојатно за првпат било воведено во 10 до 12 век од страна на мисионери од Велики Новгород и Псков активни меѓу Естонците во југоисточните региони на областа близу Псков. Првото споменување на едно православно собрание во Естонија датира од 1030 година. Околу 600 година Естонците го основале градот Тарбату (денешен Тарту). Во 1030 година кнезот Јарослав I Мудриот го нападнал Тарбату и изградил своја тврдина наречена Јуријев, како и, наводно, катедрала посветена на неговиот светец-заштитник, Свети Ѓорѓи.
Малку е познато за историјата на црквата во областа до XVII и XVIII век, кога многу стари верници побегнале од Русија за да ги избегнат литургиските реформи што ги вовел Патријархот Никон од Руската православна црква.
Во XVIII и XIX век, Естонија била дел од Руското Царство, која била отстапена од Шведското Царство во 1721 година по поразот во Големата Северна Војна. Во текот на 1800-тите, значителен број естонски селани ја прифатиле православната вера со надеж дека ќе бидат наградени со земја. Ова довело до формирање на епархија во Рига ​​од страна на Руската православна црква во 1850 година. Во доцниот 19 век, во земјата започнала голема Русификација, поддржана од руската хиерархија, но не од локалното естонско свештенство. Во овој период била изградена катедралата Свети Александар Невски во Талин.
Патот до автономија
Бидејќи естонскиот национализам постепено растел во текот на 19 век, естонското свештенство, исто така, се залагало за поголема независност, почнувајќи од естонската епархија со седиште во Талин предводена од естонски епископ. Во 1917 година, пленарниот совет го избрал Платон (Кулбуш), свештеник на Естонската православна заедница во Санкт Петербург, за прв епископ. Како верен застапник за независност, тој бил погубен две години подоцна од страна на Црвената армија за време на Естонската војна за независност.