Историја_на_филмот
Филмски континуитет
Вистинскиот филмски континуитет, вклучувајќи акција која се одвива од една секвенца во друга, се припишува на филмот на Роберт В. Пол „Дојди, ајде!“, од 1898 година. Во првата секвенца, еден стар пар е надвор пред уметничка изложба и следејќи други луѓе влегуваат внатре низ вратата. Втората секвенца го покажува она што се случува внатре. Понатамошниот развој на ваква континуирана акција во филмовите со повеќе кадри продолжил во 1899 година. Во вториот дел од таа година, Џорџ Алберт Смит, кој работел во Брајтон, го направил филмот „Бакнеж во тунелот”. Тој започнува со кадар од „фантомско возење“ во точка во која што возот влегува во тунел, акцијата продолжува со кадар кој ја претставува внатрешноста на железничкиот вагон, каде што еден човек краде бакнеж од една жена, а потоа се враќа назад на кадарот на фантомското возење кога возот излегува од тунелот. Еден месец подоцна, компанијата Бамфорт во Јоркшир направила друга верзија на овој филм под ист наслов и во овој случај тие снимиле кадри со воз кој влегува и излегува од тунел од страна на пругата, кои ги додале пред и по нивната верзија на бакнежот во внатрешноста на купето. Џорџ Алберт Смит и Џејмс Вилијамсон, во 1900 година, дефинитивно го основале континуитетот на дејството низ последователните кадри. Тие исто така работеле во Брајтон. Во таа година Смит го направил филмот „Видено низ телескоп”, каде во главниот кадар е прикажана улична сцена со еден млад човек, кој ги врзува врвците на своите чевли, а потоа го милува стапалото на неговата девојка, додека еден стар човек тоа го забележува преку телескоп. Тогаш следи близок кадар со рацете на стапалото на девојката, прикажан низ црна кружна маска, а потоа следи кадар со продолжување на оригиналната сцена. Уште повпечатлив е филмот на Џејмс Вилијамсон „Напад на Кинеската мисионерска станица”. Го направил приближно во истото време, т.е. во 1900 година. Првиот кадар ја покажува портата од мисионерската станица од надвор, која е нападната и насилно отворена од страна на кинеските боксерски бунтовници, потоа следи кадар од градината на мисионерската станица каде што седи мисионерот со неговото семејство. Боксерите насилно влегуваат и по размена на истрели со мисионерот, го убиваат и го гонат неговото семејство во куќата. Неговата сопруга се појавува на балконот мавтајќи за помош, која веднаш доаѓа со вооружена група од британски морнари, кои се појавуваат низ портата од мисионерската станица, овој пат гледано од внатре. Тие ги нападнаа боксерите со оган и се надвор од рамката во следниот кадар, кој е снимен од спротивната страна која гледа кон куќата. Ова го претставува првиот кадар на „обратен агол“ во филмската историја. Сцената продолжува со спасување на останатите членови од семејството на мисионерот од страна на морнарите. Г. А. Смит понатаму ги развива идеите за поделба на сцената, снимена на едно место во серија од снимки направени од различни позиции на камерата во текот на следните неколку години, започнувајќи со „Малите доктори“ од 1901 година. Во овој филм мало девојче дава медицинска помош на маче, Смит ја менува перспективата и го снима мачето во голем кадар додека девојчето му дава помош, а потоа се префрла назад на главната сцена. Во овој случај вметнатиот близок кадар не е прикажан како перспективен кадар во кружна маска. Тој ја сумирал неговата работа во „Пропустите на Мери Џејн“ од 1903 година, со повторено вметнување на блиски кадри од цимерката која се шета наоколу, заедно со суперимпозиции и други елементи, пред да се откаже од правењето на филмови за да го измисли кинемаколор системот за кинематографија во боја. Џејмс Вилијамсон се концентрирал на правењето на филмови со префрлање на дејствието од едно место прикажано во еден кадар, во следно место прикажано во друг кадар, како во филмовите „Запри крадецу!“ и „Оган!“ и многу други, кои ги направил во 1901 година.