cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Црква „Св. Атанасиј Велики“ - Неготино
Историја
Црквата е изградена во почетокот на век, односно во 1837 година.
За време на Втората светска војна, од страна на бугарскиот окупатор, самиот стар живопис во рамките на црквата бил премачкан со вар и врз него бил насликан нов живопис, но со многу послаб квалитет од претходниот. Целта на ваквиот потег на окупаторот била побрза асимилација на месното население на Неготино.
Работите во црквата за најновата обнова, прва таква после 30 години, биле финансирани од страна на Повардарската епархија, донации од фирми и граѓани. Фреските ги сликаат тајфата Александарски од Велес.
Во текот на февруари 2015 година, во црквата била извршена кражба, при што биле украдени 50.000 денари. Кражбата била изведена со кршење на влезната врата, а касата била отворена со помош на бормашина.
Разрешување (музика)
Разрешување во теоријата на музиката е движење на нота или акорд од дисонатен (нестабилен звук) во консонантен (поконечен или постабилен звук).
Дисонанта, разрешувањето и неизвесноста може да се користат за да се создаде музички интерес. Онаму каде што се очекува мелодија или акордска шема да се разреши до одредена нота или акорд, наместо тоа може да се реши различна, но слично соодветна нота, создавајќи интересен и неочекуван звук. На пример, измамничката каденца.
Основа
Резолуцијата има силна основа во тонската музика, бидејќи атоналната музика генерално содржи поконстантно ниво на дисонанца и нема тонски центар во кој може да се разреши.
Концептот на „резолуција“ и степенот до кој се „очекува“ е контекстуален во однос на културата и историскиот период. Во класично дело од барокниот период, на пример, додадена шестакорд (на пример, составен од нотите C, E, G и A) има многу силна потреба да се разреши, додека во помодерно дело, таа потреба е помалку силна - во контекст на поп или џез дело, таков акорд би можел комотно да го заврши делото и да нема посебна потреба да се разрешува.
Пример
Пример за единечна дисонантна нота која бара разрешување би било, на пример, F за време на акорд во C-дур, C–E–G, што создава дисонанца и со E и G и може да се реши на било кое, иако обично на E. (колку што е поблиску висински). Ова е пример за суспендиран акорд. Во однос на акорди и прогресии, на пример, фразата што завршува со следната каденца IV–V, половина каденца, нема висок степен на разрешување. Меѓутоа, доколку оваа каденца се смени во (IV–)V–I, автентична каденца, таа би се разрешила многу посилно завршувајќи на тоничен акорд (I).
Наводи
<references group="" responsive="1">
Црква Пресвета Богородица кај светилникот (Цариград)
Црквата Пресвета Богородица кај светилникот - поранешна византиска капела изградена во јужниот дел од Големата палата во Цариград, именувана според светилникот кој се наоѓал до храмот. Во оваа црква се наоѓале едни од најзначајните мошти од христијанските светци.
Историја
Црквата најверојатно била изградена во 8 век. Во оваа црква бил венчан идниот император Лав IV. Храмот се наоѓал до церемонијалната палата Хрисотриклинос.
Во 940 година во црквата се чувале реликви од Светото копје и Вистинскиот крст, Мандалион, десната рака на Јован Крстител, сандали на Исус Христос, писмото кое ерменскиот крал Авгар V му го испратил на Исус, крпата со ликот на Исус, облеката на Исус, трнскиот венец итн. .
По заземањето на градот од Латините, голем дел од овие реликви биле пременстени во Западна Европа. За таа цел, францускиот крал Луј IX ја изградил т.н. Света капела во Париз, каде сместил голем дел од реликвите, купувајќи ги од латинскиот крал.
Се смета дека храмот бил разрушен во времето на Латинското Царство.
Исак
Исак (יִצְחָק = „оној што [ќе] се смее“) — вториот од тројцата еврејски патријарси (праотци) во Стариот завет. Според Библијата, родителите на Исак биле Авраам и Сара. Исак се споменува повеќе од 70 пати во Првата Мојсеева книга (Битие) и уште 33 пати во други книги од Библијата. Тој, исто така, се споменува во Куранот како исламски пророк.
Бог му заповедал на Авраам да го жртвува својот син за да ја испита неговата послушност. Кога видел дека ќе ја послуша заповедта, ја спречил жртвата и потоа го благословил Авраам. Исак се оженил со Ревека, со која имал два сина — Исав и Јаков. Тие веројатно живееле во околината на Бершева. Подоцна во животот, Исак бил речиси целосно слеп и починал на 180-годишна возраст.
Пред раѓањето на Исак
Поминале многу години од времето кога Бог ги ресеал народите од Вавилон. Синовите Ноеви — Сим, Хам и Јафет — се раселиле во разни земји. Еден од потомците на Сим се викал Авраам. Бог му рекол да патува до хананската земја и му ветил дека од него ќе направи голем народ и ќе го благослови. Авраам долго време патувал и станал богат со добиток, со сребро и злато. Но едно нешто му лежело како тежок камен на душата — тој немал деца. И, почнал Авраам да му се жали на Бога. Бог му се јавил:"Не плаши се, Аврааме! Јас сум ти заштита, и наградата твоја ќе биде многу голема."Времето минувало, а Сара, жената на Авраам, не раѓала. Но тие имале слугинка Египќанка, по име Агара. Сара му рекла на Авраам дека не можела да роди деца, но можеби слугинката ќе можела и нив ќе ги сметала за свои. Така, тој ја зел за жена и Агара му родила дете. Името му го дале Исмаил, како што рекол Господов ангел. Авраам тогаш имал 86 години.
Еден ден, Господ му се јавил и му рекол: Јас сум Бог Семоќен, верувај во Мене и биди праведен. И ќе склучам сојуз со тебе, така што ти ќе бидеш татко на многу народи. [...] Името на твојата жена нека ѝ биде Сара. Јас ќе ја благословам, и ќе ти дадам син од неа; и народи ќе потекнуваат од неа, како и цареви на народи ќе излезат од неа.
— Бит. 17:1517 Името „Исак“ било предодредено од Бога, неговото значење одекнува голем број библиски епизоди. Слушајќи од Бога дека Сара ќе му даде син: Зар може да му се роди дете на оној, кој има сто години? Зар Сара ќе раѓа во деведесеттата година?
— Бит. 17:17 А подоцна, за време на состанокот со патниците во дабовата шума Мамре, Господ повторно рекол:"Догодина во ова време Јас пак ќе дојдам кај тебе, и Сара, жената твоја, ќе има син."Сара го слушнала ова и се насмеала, бидејќи веќе била многу стара. Господ му рекол на Авраам: Зошто се смее Сара? Зар има нешто невозможно за Господа?
— Бит. 18:14 Сара се исплашила и рекла дека не се насмеала.
Раѓање
Исак е единствениот син на Авраам од Сара, која на чудесен начин го родила. Сара имала 90 години; ја поминала својата возраст за раѓање и престанала со менструација (Битие 18:11), додека Авраам имал 100 години. Кога момчето имало 8 дена, било обрежано (Бит. 21:4), станувајќи првиот обрежан на оваа возраст според заповедта дадена од Бога: Осум дена од раѓањето, нека е обрежано секое машко дете за вашите поколенија...
— Бит. 17:12 Заштитувајќи го својот син Исак, Сара побарала од Авраам да го испрати од куќата Исмаил, синот на слугинката Агара. Отпрвин Авраам се спротивставил на ова, но потоа, по Божја заповед, се согласил со желбата на неговата сопруга, и Исак станал единствениот наследник (Бит. 21:913). Детето растело и било сакано од целото семејство, а особено од Авраам.
Жртвувањето на Исак
Поглавјето 22 од книгата Битие (1. Мојсеева книга) кажува дека додека го тестирал Авраам, Бог му наредил да го жртвува својот син на планината Морија. Исак кротко го послушал својот татко, дозволил да биде врзан и положен на олтарот. Кога жртвениот нож веќе бил кренат над него, ангел ја фатил раката на Авраам, и наместо Исак, овен бил принесен како жртва. Ангелот му рекол: Бидејќи не го пожали единствениот син заради својот Бог, Господ ќе те благослови. Потомството ќе ти биде како ѕвездите на небото и како песокот на морскиот брег. И сите народи на земјата ќе бидат благословени преку тебе.
Иден живот
Во триесет и седмата година од својот живот, Исак ја загубил својата мајка Сара (имала 127 години), а набргу потоа Авраам му наложил на својот пратеник Елиезер да отиде во својата татковина, кај Арам, и таму да избере жена за Исак. Елиезер ја избрал Ревека, внука на братот на Авраам, Нахор. Исак имал околу 40 години кога се оженил со Ревека (Бит. 25:20). Во меѓувреме, починал и Авраам, кој умрел во длабока старост (175 години). Дваесет години Исак и Ревека немале деца, но Исак не зел други жени или наложници; конечно, молитвите на Исак биле одговорени од Бога, и Ревека родила два сина близнаци — Исав и Јаков (еден од трите патријарси).
Бог, кој му се јавил на Исак, му го потврдил својот завет со Авраам:"Ќе ги умножам твоите потомци како небесни sвезди и ќе им ги дадам на твоите потомци сите овие земји; сите народи на земјата ќе бидат благословени во твоето семе — Бит. 26:24"Барање да не ја напушти земјата Ханан и примајќи го Божјиот благослов, Исак залутал низ Ханан, станал сопственик на стада и големи добитоци, имал слуги и многу обработливи ниви со невидена жетва (Бит. 26:1215). Кога Исак застанал во Биршева, во сон Бог му се јавил по вторпат и повторно го потврдил заветот (Бит. 26:24). Со исклучок на благословот на Јаков, животот на Исак по жртвата поминал без други извонредни настани. Исак починал во Хеврон, стар 180 години и бил погребан во пештерата Махпела, покрај неговата сопруга и родителите. Тој бил најдолговечниот од тројцата еврејски праотци (или патријарси — Авраам, Исак и Јаков).
Спомнувања во текстови
Исак се споменува 86 пати во книгата Битие, 33 пати во останатите еврејски списи и 20 пати во Новиот завет. Во приказната, Бог го нарекувал Исак единороден (единствен) син (Бит. 22:1216), иако Авраам имал син — Исмаил, од слугинката Агара и уште 6 сина (1. Летописи. 1:32) од Хетура, втората сопруга на Авраам.
Ивон Ридинг
Ивон Агнета Рајдинг (родена на 14 декември 1962 година, во Ескилстуна, Седерманланд ) е шведска танчерка, модел, ТВ водителка и кралица на убавината која била крунисана за Мис Универзум 1984 година на 9 јули 1984 година. Таа е третата Швеѓанка во историјата која ја освоила титулата, а и најновата.
Раниот живот
Родена е на Агнета и Стен Ryding, пред да биде крунисана за Мис на Шведска и со учество на натпревар за Мис на Универзумот, Ryding била шведскиот национален Луција невестата, поранешен фудбалер во средниот ред и медицинска сестра.
По Мис Универзум
По годината како Мис Универзум, Рајдинг работела во модната индустрија, а исто така работела и некои работи на налог. Во 1988 година нејзината носталгија добила предност и таа се вратила во Шведска. Во 1989 година го претставила шведскиот натпревар Мелодифестивален. Во 1997 година, таа ја лансирала својата линија за нега на кожа првично наречена Y. Ryding. Таа била почесен гостин на натпреварот за Мис Универзум 2006 година, одржан во Лос Анџелес, Соединетите Американски Држави.
Таа е разведена од шведскиот глумец Кјел Бергквист, кого го запознала во Монако во 1986 година. Двојката има две ќерки. Во 2007 година, Рајдинг се натпреварувала против единаесет други шведски познати личности на телевизискиот танц натпревар Let's Dance, и била елиминиран на 23 февруари.
Таа учествувала на Farmen VIP 2018 кој се емитува на ТВ4.
Индукционен калем
Индукциониот калем претставува електричен трансформатор составен од јадро од трансформаторски лим,примарна навивка и секундарна навивка Примарната навивка е изработена од бакрна жица со дебелина 0,72 мм и 250 до 300 навивки Секундарната навивка се изработува од лакирана бакрна жица со дебелина 0,1 мм и број на навивки 15.000 до 20.000
На јадрото прво се навива секундарната навивка а околу навивката. Внатре е залеано со трансформаторско масло како изолатор.
Иса Јантревски
Иса Амедов Јантревски ( во —  во ) — македонски партизан, од турска националност,  борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Петар Јоксимовиќ
Петар Јоксимовиќ „Перица“ (1907 - 1965), фудбалер на поранешниот југословенски прволигаш СК „Југославија“ од Белград.
Биографија
Роден на 29 јуни 1907 година година во Белград, Кралство Србија. Мајката Даница Јоксимовиќ- Краљевачки - учителка; Отец Вучко - Светиот маченик Сурдуличанец, професор по математика во Врањската и II белградска гимназија во периодот од 1893 до 1913 година; дедо, Георгије Краљевачки - сликар и еден од раните српски и европски фотографи (19 в.); брат Миодраг Јоксимовиќ, градежен инженер; внукот Пeтер М. Јоксимовиќ сликар, мајстор инженер. Петар ги завршил осумгодишното училиште, 4-та белградска гимназија и Правниот факултет во Белград. Се вработил во Државната управа на Тутунскиот монопол, потоа во Министерството за индустрија на ФНРЈ, сите во Белград. Пред Втората светска војна се оженил со Душанка Роглиќ, а подоцна го проширил семејството. За време на Втората светска војна, а и подоцна, не бил член на ниту една воено-политичка формација или политичка партија. Учествувал во крвавите демонстрации во Белград кај „Железничка куќа“ на 1 март 1937 година, против фашизмот и Димитриј Љотиќ. Во 1952 година, со указ на Борис Кидрич, бил преместен од Министерството за индустрија на ФНРЈ во Белград во Фабрика за пулпа и хартија во Приједор. Во фабриката извршувал раководни функции во одредени служби, образувал работници, раководел со градската библиотека и со фабричкиот шаховски клуб. Живеел скромно. Никој во ова гратче не знаел дека тој е фудбалер на белградскиот СЦ „Југославија“, дека играл во првата сојузна лига и дека во клубот бил во 1924 година и го освоиле државното првенство. Починал во Приједор, СФРЈ, на 22 мај 1965 година.
Спортска кариера
Рано почнал да игра фудбал, како момче по улиците и дворовите на Белград. Тој станал член на младината во 1923 година. Веднаш бил забележан како извонредно талентиран. Во „Политика“ од 26 март 1923 година пишува: Во ноември 1923 г. игра за репрезентацијата на Белград против селекцијата на Нови Сад. Тој постигнува два гола и го решава победникот со останатите.(4: 3) На 4 февруари 1924 година за првпат игра во пријателски натпревар за првиот тим на СК „Југославија“ во Белград против „Вардар“. Има 16 години и повремено игра за првиот тим на „Југославија“. (Тој е најмладиот првотимец во првенството на Кралството Југославија). Во 1924 г. со СК „Југославија“ освоиле една од двете фудбалски титули на оваа екипа во Кралството Југославија. На 16 септември 1927 година во тимот на белградската репрезентација го освоиле трофејот ЈНС (Југословенски фудбалски сојуз) кој за прв пат се играл таа година. За репрезентацијата на Белград одиграл два натпревари. Ја освоил и титулата БЛП (белградска топ-федерација) шампион за резервни тимови. За СК „Југославија“ одиграл 34 натпревари и постигнал 16 голови. За првиот тим на белградска Југославија настапувал со прекини во текот на шест години. Во 1929 година тој ја завршил својата активна фудбалска кариера.
Меѓународни натпревари
На 28 април 1924 година, како млад човек од шеснаесет години, го одиграл својот прв меѓународен натпревар во првиот тим на Југославија против виенски Остмарк, тогашен шампион на Австрија. Југославија - Остмарк (2:0 и 1:3). На 14 јуни 1927 година играл против бугарскиот Ф.К. 13. Југославија - Ф.К. 13. (1: 0). На 3 јули 1927 година, тој го постигнал својот втор гол против унгарскиот Вашаш. Југославија - Вашаш (2:1). На 27 септември 1927 година играл против Виена во Виена, годината на австрискиот шампион. Југославија - Виена (0:0). На 10 декември 1927 година играл против унгарскиот шампион Ференцвароши. Дал почесен гол за Југославија. Југославија - Ференцварош (1:3). На 18 декември 1927 година играл против Баша и го постигнал првиот гол. Југославија - Башќа (4:3). На 1 април 1928 година играл против виенскиот Симеринг Југославија - Симеринг (2:0).
Во јануари 1929 г. играл два натпревари во Солун против Арис и Ираклис.
Лота Лундгрен
Лота Лундгрен (родена на 26 јануари 1971 година) е шведска телевизиска водителка и писателка на храна. Лундгрен е родена и израсната во Туве, предградие на Гетеборг. Лундгрен напишала книга за готвење. Таа била домаќин на емисиите Landet Brunsås и моментално Historieätarna заедно со Ерик Хаг и на SVT. Во 2015 година, дуото го претстави Tusen år till julafton Божиќниот календар кој се емитувал на SVT.
Лундгрен се развела од сопругот во декември 2013 година.
Сергеј Теслиа
Сергеј Теслиа е руски виолинист кој е роден во Новосибирск.
Тој е поранешен член на камерниот оркестар на Владимир Спиваков во Москва. Теслиа се преселил во Шпанија во 1990 година. Тој одржал концерт во Реал Оркеста Синфоника де Севила (1994–2002) и создал камерен оркестар - Оркеста Национал де Еспања (2002–) и настапил како солист во неколку шпански концертни сали.
Марија Терезија
Марија Терезија (Maria Theresia Walburga Amalia Christina, родена на во  - починала на  во ) — владетелка од Хабсбуршката династија како единствена жена која била цар на Светото Римско Царство (1745-1765), надвојвотка од Австрија, кралица на Унгарија и Хрватска (1740-1780) и кралица на Бохемија (1740-1741). Освен тоа ги имала и титулите војвотка од Милано, Парма, Пјаченца, Гвастала, владетелка на Холандска Австрија и на неколку грофовии. Кога се омажила со Франц I ги добила титулите кралица на Германија, војвотка од Тоскана (1737-1765) и војвотка од Лорена (1729-1737).
Биографија
Таа го започнала своето 40-годишно владеење кога нејзиниот татко, царот Карло VI починал во октомври 1740 година. Во 1713 година Карло ја издал т.н. Прагматична санкција според која неговата ќерка Марија Терезија може да го наследи престолот. Под негов притисок, оваа санкција била прифатена од владетелите на Светото Римско Царство и неколку други европски сили,. Така во 1723 година било дозволено таа да стане негов наследник. Во 1736 година Марија Терезија била омажена за Франц Стефан, големиот војвода од Тоскана. Но, кога Карло починал, Прусија, Саксонија, Баварија и Франција ја одбиле т.н. Прагматична санкција и за цар бил избран Карло VII, изборниот кнез на Баварија. Со ова започнала Војната за австриското наследство, каде Марија Терезија со помош на Унгарија, Бохемија и Австрија го обезбедила престолот на својот сопруг Франц.
Марија Тереза ​​и нејзиниот сопруг Франц I имале шеснаесет деца, кои подоцна станале кралица на Франција, кралица на Неапол и на Сицилија, војвотка од Парма и два свети римски цареви, Јосиф II и Леополд II. Од шеснаесетте деца, десет преживеале до полнолетство. Таа имала единаесет ќерки и пет синови. Иако се очекувало да ја отстапи власта на својот сопруг и својот син, сепак и двајцата биле официјално нејзини соработници како владетели во Австрија и Чешка, додека таа како апсолутен владетел владеела со помош на советот на нејзините советници.
Марија Тереза спровела неколку реформи, во финансискиот систем на земјата и образованието, трговијата и развојот на земјоделството, воено ја реорганизирала војската во Австрија. Со овие реформи Австрија дополнително ја зацврстила својата меѓународната положба. Сепак, таа ја одбила религиозната толеранција.
Лудвик Данек
Лудвик Данек (6 јануари 1937 во Бланско – 15 ноември 1998 во Хутиско-Соланец близу Всетин) — чехословачки фрлач на диск, кој освоил златен медал на Летните олимписки игри 1972 со резултат од 64,40 метри.
Данек се натпреварувал на четири Летни олимпијади за Чехословачка, освојувајќи сребрен медал во 1964, бронзен медал во 1968 и златен медал во 1972. Тој поставил три светски рекорди во фрлање диск, од 64.55 метри во 1964 година, 65.22 метри во 1965 година и од 66.07 метри во 1966 година. Тој исто така освоил два медали на европските првенства, златен во Хелсинки во 1971 година и сребрен во Рим во 1974 година.
Торесов Проток
Торесовиот проток е теснец помеѓу Австралија и Меланезискиот остров Нова Гвинеја. На најтесносното место неговата ширина изнесува 150 км. На југ од него се наоѓа Полуостровот Кејп Јорк, најсеверната точка од австралиското копно. На север е Западната Провинција од Папуа Нова Гвинеја. Името го добил по шпанскиот морепловец Луис Ваз де Торес, кој пловел низ теснецот во 1606 година.
Историја
Првиот Европеец за кој се знае дека поминал низ протокот бил Луис Ваз де Торес, шпански морепловец, заменик командант во шпанската експедиција предводена од Педро Фернандес де Кеирош, кој пловел од Перу до Јужниот Пацифик во 1605 година. Откако Кеирош се вратил во Мексико, Торес го продолжил планираното патување до Манила преку Островите Малуку. Тој пловел по јужниот брег на Нова Гвинеја и го открил теснецот кој сè уште го носи неговото име. Ова откритие подоцна било внесено на шпанските мапи на Тихиот Океан и ќе ја овозможи експедицијата на Џејмс Кук во Австралија. Не е познато дали Торес со својот екипаж стигнал до австралиското копно покрај кое што само четири месеци претходно пловел Вилем Јансон (кој пак не го забележал Торесовиот теснец). Исто така нема записи кои потврдуваат дека Торес го здогледал брегот на големата копнена маса јужно од протокот, а на раните шпански мапи правилно го прикажуваат брегот на Нова Гвинеја, но ја нема Австралија.
Во 1769 година, шкотскиот географ Александар Далримпл, додека преведувал некои шпански документи одземени на Филипините во 1762 година, го пронашол сведочењето на Луис Ваз де Торес во кое наведува премин јужно од Нова Гвинеја. По ова Далримпл во 1770–1771 година го објавил своето дело „Историска збирка од неколку патувања и откритија во јужниот дел на Тихиот Океан“, кое предизвикало интерес за тврдењето дека постои неоткриен континент. Далримпл го именувал теснецот по Торес. Далримпл бил разочаран што наместо него Џејмс Кук бил назначен за командант на експедицијата која подоцна (во 1770 година) ќе стигне и ќе го нацрта источниот брег на Австралија.
Во 1770 година, Џејмс Кук го обиколил Кејп Јорк, свртел на југозапад и стигнал до Островот Посесион. Од врвот на еден рид, му сигнализирал на бродот дека може да види пловен премин низ опасниот теснец. Подоцна кога дознал дека Французите поминале преку Тихиот Океан пред него, Кук ја пренапишал оваа сигнализација како церемонија за поседување, наведувајќи дека источниот брег на Австралија ѝ припаѓа на британската круна.
Во 1978 година, со договор меѓу Австралија и Папуа Нова Гвинеја била утврдена поморската граница во Торесовиот Проток.
Географија
Торесовиот Проток го поврзува Коралното Море на исток со Арафурското Море и Карпентарискиот залив на запад. Иако е важен меѓународен морски пат, водата е многу плитка (длабочина од 7 до 15 м), и е еден вид на лавиринт од гребени и острови кои ја отежнуваат навигацијата. Бродовите влегуваат во Торесовиот теснец преку Адолфовиот Канал, кој на југоисток го поврзува (протокот) со лагуната на Големиот Корален Гребен. Во тесните канали помеѓу островите и гребените има силни плимни струи, а големите песочни дини под морето ја менуваат својата местоположба. Во Торесовиот Теснец има околу 580 корални гребени со вкупна површина од 2400 квадратни километри, а на тоа подрачје се наоѓаат најпространите лежишта на морска трева во светот. Во протокот има неколку групи на острови со заедничко име Острови во Торесовиот Проток. Овој архипелаг има 274 острови, а 17 од нив се постојано населени. Острови се разликуваат по својата топографија, екосистем и создавање. Оние кои се најблиску до брегот на Нова Гвинеја се ниски, формирани од алувијални седиментни наслаги. Многу од западните острови се ридски и стрмни, составени претежно од гранит и се најсеверни врвови на Големиот Разводен Венец. Со покачувањето на нивото на морето по завршувањето на леденото доба овие врвови станале острови. Средишните острови се претежно корални островчиња, а островите во источниот дел се од вулканско потекло.
Луѓе, култура и јазици
Домородно население на островите во Торесовиот Проток се Островјаните од Торесовиот Проток, една од двете етнички групи на домородните австралиски народи. Островјаните од Торесовиот Проток се разликуваат и од Папуанците од соседната Нова Гвинеја и од Австралиските Абориџини, но се тесно поврзани со и со двете етнички групи.
Со пописот во Австралија од 2016 година, било забележано дека на островите живеат 4.514 луѓе.
Космос-1416
Космос-1416 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 90,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 354 км, а најмалото на 207.
Награда Феникс
Награда „Феникс“ — награда која се доделува на физички и правни лица од Општината Центар и од Република Македонија како знак на општествено признание за особени постигнувања во стопанството, науката, уметноста, културата, спортот, воспитувањето и образованието, заштита и унапредување на животната средина и природата, како и во други области на трудот и творештвото од значење за развојот на Општината и нејзина афирмација во Република Македонија и во светот. Наречена е по митолошката птица Феникс, која е симбол на општината.
Наградата „Феникс“ се доделува согласно Одлуката за утврдување награди и признанија на Општината Центар како и Правилникот за начинот, условите и постапката за доделување на Годишната награда на Општина центар - „Феникс“.
Ѓолбаш
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 17 километри југозападно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро и на 2 километри од Горчливото Езеро, на 30 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 90 метри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Ѓолбаш се состоело од 42 семејства и 197 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Ѓолбаш имало 180 жители Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 144 Македонци и работело егзархиско училиште.
Според Милоевиќ во селото имало 20 семејни куќи.
Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Затоа, во пописот од 1913 година, селото било регистрирано како напуштено село без жители. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Македонија или Бугарија, и на негово место било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1926 година, селото било преименувано во Пикролимни.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 156 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 258 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 249 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 211 жители, во 1971 година имало 152 жители, во 1981 година имало 174 жители, додека во 1991 година имало 150 жители. Денеска, населението на селото е 165 жители.
Стопанство
Населението се занимава со земјоделство.
Папа Стефан III
Стефан III (лат. Stephanus PP. III; 720? - 3 февруари 772) — римски папа од 7 август 768 до 3 февруари 772. Во време на папството бил во опозиција со антипапата Константин. Го заклучил договорот со Лангобардите, ориентирајќи се на Франкското кралство. Издал нови правила за избирање на папа.
IC 1865
IC 1865 — галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1865 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 14,6 mag.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 42 м 0,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +39° 6' 16"".
Други поделби
Проучување на IC 1865 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
NGC 7710
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7710 се споменува и како MCG -1-60-10.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1862 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 35 м 46,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -2° 52' 51"". Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на NGC 7710 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71844. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 259; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5254. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1147.
1108
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6616 и 6617 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5858 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4868 и 4869 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1861.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1108 година се протега во 3744 и 3745, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3804 и 3805 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1651. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 501 и 502 исламска година.
NGC 5283
NGC 5283 — леќеста галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5283 се споменува и како UGC 8672, MCG 11-17-7, MK 270, CGCG 317-6, NPM1G +67.0098.
Откривање
Објектот е откриен на 7 октомври 1866 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5283 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5283 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 41 м 5,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +67° 40' 23"". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 5283 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 48425. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 26; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4402. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1428.
Илија Јованов
Илија Трипков Јованов ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнува од сиромашно земјоделско семејство, поради што родителите му биле принудени да бараат егзистенција во Куманово. По завршувањето на четиригодишното основно училиште, почнува да работи како аргат по туѓи имоти ѝ уште како дете ја почувствувал тежината на животот. По ослободувањето на Куманово, стапил во редовите на Треттата македонска ударна бригада - втора чета во вториот баталјон. Земал учество во борбите за ослободување на Бујановац, Прешево и други места. На Сремскиот фронт бил во извидничка единица во која успешно ги извршувал поставените задачи. После една таква извидничка акција, на враќање во својата единица заедно со уште еден соборец, нагазил на мина поставена од непријателот, по што починал на самото место на 16 април 1945 година.
Лазурит
Лазурит - тектосиликатен минерал со сулфат, сулфур и хлорид со формула. Тој е фелдпатоид и член на групата содалит. Лазуритот кристализира во изометрискиот систем иако добро формираните кристали се ретки. Обично е масивен и го формира најголемиот дел од скапоцените камења лапис лазули.
Лазуритот е темносин до зеленикаво-син. Бојата се должи на присуството на анјони. Цврстината по Мосовата скала му е од 5,0 до 5,5 и има специфична тежина од 2,4. Тој е проѕирен со показател на прекршување од 1,50. Тој е топлив на 3,5 на скалата на топливост на Волфганг Франц фон Кобел и растворлив во HCl. Најчесто содржи или е поврзан со зрна пирит.
Лазуритот е производ на контактниот метаморфизам на варовникот и е типично поврзан со калцит, пирит, диопсид, хумит, форстерит, хајин и мусковит.
Други сини минерали, како што се карбонатниот азурит и фосфатниот лазулит, може да се помешаат со лазуритот, но лесно се разликуваат со внимателен преглед. Едно време, лазуритот бил синоним за азурит.
Структура
Се чини дека лазуритот и хајинот имаат иста структура и двата се минерали со доминантни сулфати. Лазуритот е пигмент (опалесцентен) и има светло сина лента (особено како компонента на полускапоцениот камен лапис лазули). Многу хајини имаат бела или бледосина лента и се проѕирни. Разликата може да биде последица на состојбата на редокс (сооднос сулфат-сулфид).
Главен квантен број
Главен квантен број (n) — првиот од групата на квантните броеви (која што ги опфаќа главниот квантен број, орбиталниот квантен број,магнетниот квантен број и спиновиот квантен број) од атомската орбитала. Главниот квантен број може да има само позитивни цели вредности. Како што n се зголемува, орбиталата станува поголема и на електроните им треба подолго време за да се оддалечат од јадрото. Исто така со зголемување на n, електронот добива поголема потенцијална енергија и затоа не е во близина на јадрото. Ова е единствениот квантен број претставен според моделот на Бор.
За споредба, ако се замисли повеќеспратна зграда која постепено се извишува. Зградата има цел број на спратови, и лифтот кој функционира така што е во можност да застане само на одредени спратови. Покрај тоа, лифтот може да патува само на цел број на нивоа. Така и кај главниот квантен број, колку поголеми се неговите вредности толку е поголема потенцијалната енергија.
Над оваа граница сличноста опаѓа; во случај со лифтовите потенцијалната енергија е гравитациона, но кај квантните броеви таа е електромагнетна. Зголемувањата и губитоците на енергијата се приближни кај лифтот, но прецизни кај квантната состојба. Работата на лифтот да оди од спрат на спрат е непрекината, додека квантните премини се дисконтинуирани. И на крај, ограничувањата во дизајнот на лифтот се наметнати од потребите во архитектурата, додека однесувањето на квантите ги рефлектира основните закони на физиката.
Потекло
Шредингеровата бранова равенка опишува дека енергичните состојби се проследени со реални броеви En со дефинирана вкупната енергија која всушност е дефинирана со вредноста на En. Граничната енергетска состојба на електронот во еден водороден атом е дадена со:
Параметарот n може да биде само позитивен цел број. Замислата за енергетски нивоа се тврдења кои биле искористен од првиот Боровиот модел на атомот. Шредингеровата равенка ја развила идејата од рамен дводимензионален Боров модел до тридимензионален функциски бранов модел.
каде n = 1, 2, 3, … и е наречен главен квантен број, а h е Планковата константа. Оваа формула не е точна во квантната механика како важноста на момент на импулсот опишан со орбиталниот квантен број, но енергетските нивоа се прецизни и класично одговараат на збирот на потенцијалната и кинетичката енергија на електронот.
Главниот квантен број n ја прикажува релативната вкупна енергија на секоја орбитала, и енергијата на секоја орбитала се зголемува со зголемување на оддалеченоста од јадрото. Групите на орбитали со иста n вредност се често познати како електронски обвивки или енергетски нивоа.
Минималната размена на енергија при било кое браново-материјално заемодејство е брановата честота помножена со Планковата константа. Ова доведува бранот да донесе пакети на енергија наречени кванти. Разликата меѓу енергетските нивоа што имаат различни n вредности, го определува и емисиониот спектар на елементот.
Во периодниот систем, основните обвивки на електроните се означени:
Главниот квантен број е поврзан со радијалниот квантен број, nr, со:
Ксенија Атанасијевиќ
Ксенија Атанасијевиќ (1894–1981) била првата призната жена српски филозоф и една од првите жени професорки на универзитетот во Белград, каде што дипломирала. Пишувала за Џордано Бруно, античката грчка филозофија и историјата на српската филозофија и преведувала важни филозофски дела на српски јазик, вклучувајќи дела од Аристотел и Платон. Таа исто така била писателка и филозоф на раниот српски феминизам.
Животопис
Ксенија Атанасијевиќ е родена на 5 февруари 1894 година во Белград, најмалото од шест деца на докторот Светозар Атанасијевиќ и Јелена Атанасијевиќ, кои починала додека се породувала. Нејзиниот татко бил добро почитуван лекар и директор на Државната болница во Белград. Семејството на нејзината мајка била во роднинска врска со славниот белградски адвокат, писател и политичар Ажим Шумиќ. Дванаесет години подоцна, нејзиниот татко починал. Маќеата на Ксенија, Софија Кондиќ, која предавала на Женскиот колеџ ( Виша Женска Школа ) во Белград, станува нејзин вистински старател. Кондиќ била добро квалификувана да го продолжи образованието на Ксенија. Од Кондиќ, Ксенија ги добила своите први лекции по филозофија: таа научила брзо и со нетрпение, и не порано ќе и се случи друга трагедија. Постариот брат на Ксенија бил убиен во Првата светска војна.
Најдобри пријатели на Ксенија додека растела биле поетот Растко Петровиќ и неговата сестра, сликарката Надежда Петровиќ.
Стипендија
Додека Ксенија одела на Лицеј, таа исто така била под влијание и на Нада Стоиjковиќ, нејзиниот професор по филозофија. Стоиjковиќ предложи Ксенија да го заземе предметот филозофија со нејзиниот поранешен професор во Белград, Бранислав Петронијевиќ и така, есента 1918 година, Ксенија Атанасијевиќ станала ученик на Петронијевиќ на Универзитетот во Белград.
Авторитарен и предизвикувачки, Петронијевиќ бил токму она што на Kсенија и требало во тој момент. Брилијантен професор и еден од најпознатите филозофи на неговото време во Србија и на други места, тој беше тежок задавач на задачи.
Целта на Петронијевиќ била да ги предизвика своите ученици за да можат да одржат филозофска дискусија со нивниот учител. Ксенија била една од најбрилијантните студенти што некогаш присуствувале на универзитетот и не помина многу време кога го привлече вниманието на најистакнатите белградски интелектуалци. Таа дипломира во јули 1920 година со највисоки оценки на својот дипломски час, стекнувајќи универзитетска диплома за „чиста и применета филозофија и класика“. Како одличен студент, таа решила да продолжи со академската кариера по филозофија и наскоро по дипломирањето, почнала да работи на докторска теза на Џордано Бруно, De triplici minimo. Отишла во Женева и Париз за да бара ретки филозофски дела и да разговара за својата теза со специјалисти од областа, на 20 јануари 1922 г. со одлична одбрана на својот докторат со почести во Белград пред панел академици, вклучително и ректорот Јован Цвијиќ, Михаило Петровиќ, Милутин Миланковиќ, Веселин Шајкановиќ и Бранислав Петронијевиќ, нејзиниот ментор. Откако нејзината теза била успешно одбранета, таа постанува првата жена која има докторат по филозофија во Србија. Таа тогаш имала 28 години.
Препознавање
Во 1924 година, таа постана првата жена универзитетски професор, назначена на уметнички факултет, оддел за филозофија на универзитетот во Белград, каде што предавала класици, средновековна и модерна филозофија и естетика дванаесет години.
За време на нејзината наставна кариера, таа била посветена феминистка и во теорија и во пракса. Таа била член на Српската лига на жени за мир и слобода, Алијансата на движењето на жените и уредничка на првото феминистичко списание во земјата „Женското движење“ ( Žенски покрет ), објавено од 1920 до 1938 година.
Во 1936 година, таа била отстранета од универзитетската позиција со измислени обвиненија за плагијат, бидејќи некои од нејзините колеги-мажи со кои работеле покрај неа се чувствувале загрозени од нејзините исклучителни способности. Тоа била резултат на реакција на либералните идеи што ги поддржувала и промовирала и особено на нејзината одлука да не стане дел од целосно академската идеолошка клише доминирано од мажи. Нејзиното чувство за интелектуална автономија значи дека не само што не сакала да прифати конзервативни идеологии кои ги структурираат нејзиното учење и пишување, таа исто така била способна да ја критикува работата на нејзините врсници. Во тоа време Енциклопедија Британика ја цитира нејзината студија „Метафизичка и геометриска доктрина за Бруно“, напишана на француски јазик во Париз во 1924 година, како авторитативно дело за важно и често занемарен аспект на филозофијата на Бруно. Нејзиното последователно разрешување предизвика значително негодување во Белград кај интелектуалците. На јавен состанок на кој многу луѓе зборувале за нејзина поддршка, најистакнати говорници биле професорот по право Žивојин М. Периќ и поетите Растко Петровиќ и Сима Пандуровиќ.
Животот на Атанасијевиќ 1936 – 1946 година
Пандуровиќ, кој стоел покрај неа во текот на целото искушение, бил цитиран во напис во весник во кој вели: „Таа е обвинета на пленумот на Универзитетскиот совет за плагијат од страна на еден член на факултетот, кој нема најдалечно пишување на филозофијата и кој без да преземе одговорност на своја страна да ја брани дисциплината од вистински мислител “.
И покрај поддршката што ја добила Атанасијевиќ, нејзината позиција на универзитетот никогаш не и била вратена, а остатокот од својот работен век го поминува - до 1941 година - како инспектор во Министерството за образование. Втората светска војна и носи проблеми и немири, дури и за аполитичката Ксенија Атанасијевиќ. Откако напишала статии против антисемитизмот и националсоцијализмот, таа била уапсена од Гестапо во 1942 година. Потоа, кога завршила војната, Атансијевиќ била повторно уапсена, но овој пат од страна на комунистите на Тито под обвинение за воени злосторства, како оние што му се припишуваат на Веселин Шајкановиќ и други за предавања за време на нацистичката окупација. Откако била ослободена, таа се повлекува во 1946 година по краток период како вработен во Националната библиотека на Србија.
Наследство
Ксенија Атансијевиќ остава значителен обем на труд, вклучувајќи повеќе од 400 текстови, меѓу нив и книги и есеи по филозофија, психологија, историја и литература. Нејзиниот интерес за филозофијата бил широк и еклектичен, опфаќајќи ги етиката, метафизиката, логиката, естетиката и историјата на филозофијата. Таа е позната по нејзините оригинални интерпретации на делото на Џордано Бруно и по својата „филозофија на значењето“ развиена во Филозофски фрагменти (Филозофски фрагменти, 1928–1929), многумина го сметаат за нејзино најважно и најзначајно дело. Починала во Белград во 1981 година.
Трота од Салерно
Трота од Салерно била медицински лекар и писател во јужниот италијански крајбрежен град Салерно, која живеела во раните или средните децении на век. Нејзината слава се проширила сè до Франција и Англија во и  век.
Практична медицина според Трота
Делото со кое Трота најчесто се поврзува како автор е Practica secundum Trotam („Практична медицина според Трота“), кое опфаќа различни медицински теми, од неплодност и нарушувања на менструацијата до каснување од змија и козметика. Трота била познат авторитет за акушерство и позната бабица во Салерно. Иако нејзините дела се познати по нивните практични информации за гинекологија и акушерство, Трота пишувала и за медицински проблеми со кои се соочуваат и мажите и жените.
Халоалкан
Халоалкани (алкилхалогенидите или алкилхалиди) — органски соединенија во кои еден атом на халоген елемент е поврзан со sp3 хибридизиран јаглероден атом. Поконкретно, јаглеродниот атом е дел од алкил група. Соединенијата, пак, во кои халоген атом е поврзан за sp2 хибридизиран јаглероден атом - арилхалогениди и винилхалогениди имаат сосема други физичко - хемиски својства. Соединенијата во кои халоген атом е поврзан со sp хибридизиран јаглероден атом се многу ретки и нестабилни.
Употреба и користење
Халоалканите ретко се среќаваат во копнените растенија и животните. Повеќето халоалкани што се среќаваат во секојдневниот живот биле синтетизирани во хемиските лаборатории и се произведуваат индустриски во големи количини. Многу од нив се потенцијално опасни супстанци. На пример, иако хлороформот (трихлорометан) и јаглерод тетрахлоридот (тетрахлорометан) сè уште се користат како растворувачи во лабораторија, тие веќе не се употребуваат за поширока употреба бидејќи се наоѓаат на списокот на агенциите за заштита на средината како карциногени супстанци.
Именување
Халоалканите со мала молекулска маса обично го добиваат името според името на алкил групата и името на халогениот елемент:
По МСЧПХ номенклатурата, халоалканите го добиваат името на следниот начин:
Структура и особини на халоалканите
Халогените елементи се поелектронегативни од јаглеродот. Како резултат на тоа, врската јаглерод - халоген елемент е поларна. Јаглеродниот атом има делумно позитивен полнеж, а халогениот атом делумно негативен полнеж.