cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ФК Динамо Киев
Рана историја
На 13 мај 1927 статутот на Киевскoто Пролетерско Спортско Друштво (КПС) Динамо било официјално регистрирано од страна на посебна комисија за внатрешните работи на јавни организации и синдикатите во Киевската област. Спортското друштво Динамо било формирано во 1923 на иницијатива на Феликс Ѕержински. Под знамето на Динамо се собрале претставници на ГПУ (Државниот политички директорат, односно, Советската тајна полиција), најдобрите фудбалери кои застанале во одбрана на титулите на Синдикатскиот клуб "Совторгслужапчие" (кованица за Советската трговија на мало на воените лица). Сепак водството на Динамо не се осмелувало да го реорганизира добро-етаблираниот клубот и главен кандидат за титулата во средината на играчката сезона и затоа за првпат споменување на името Фудбалскиот клуб Динамо може да се најде на 5 април 1928 година во весникот на Руски јазик Вечерни Киев ("Киевска вечер").
Киевското спортско друштво Динамо во моментов организира свој фудбалски тим. "Динамо" петиција до Окрсофик за вклучување на својот тим во играчката сезона.
Тогаш на иницијатива на Семен Западни, шефот на Киевскиот ГПУ, фудбалскиот тим беше создаден. Неговиот заменик, Сергеј Бармински, почнал да го формира тимот не само надвор од редовните чекист (членови на советската тајна полиција), но, исто така, фудбалерите на други клубови во градот. Сите фудбалери биле или се дел од консолидираните градски тимови или шампиони на градот. Новосоздадениот тим го одиграл својот прв официјален натпревар на 1 јули 1928 година како гостин на локалниот тим Бела Црква. Веќе во петтата минута момците на Динамо го отвориле резултатот во натпреварот, сепак на крајот тимот загубил со 1-2. На 15 јули градскиот весник на Бела Црква Radyanska Nyva("советски полиња") коментирал со следниве зборови:
Во второто полувреме Бела Црква лесно ја спроведе топката во мрежата, на тој начин, го израмни резултатот. Киев се обиде со неколку контра напади, па дури и заработи слободен удар кој не беше во можност да го претвори. Кон крајот на натпреварот Бела Црква под аплауз на илјадници гледачи го постигна вториот гол. Последниот свиреж на судијата ја запечати победата на Бела Црква со резултат од 2-1.
Следниот натпревар Динамо го одиграл на 17 јули 1928 против друг Динамо од пристанишниот град Одеса. Како би добил повеќе искуство и играл на редовна основа, клубот започнал сè повеќе да го полни стадионот со гледачи што било од големо значење за самиот клуб но и за фудбалот да добие популарност во Советска Украина.
1929-1941
На 14 септември 1929, Динамо го одиграл својот прв меѓународен натпревар со работниот тим Долна Австрија "Deutsch Wagram", но го загубил со резултат 3:4. Во 1935, играчите на Динамо во акција за тимот на Украина патуваат во Франција и Белгија, каде во пријателски натпревар биле поразени од четирикратниот освојувач на Купот на Франција Ред Стар со 6-1. Во 1936 првенството на Советскиот Сојуз не било одиграно. Киевјани стекнале искуство играјќи во првенството на спортското друштво Динамо. Таму тие ги победиле "Динамо" од Одеса и Харков. Киевскиот тим бил јасно најсилен во Советска Украина, но на ниво на извонредност Динамо Москва сè уште не бил достигнат. На пример, во финалето на првенството Динамо 1933, московјаните победиле со 2-1.
Во 1936 во СССР одлучил да создаде едно првенство, наместо големиот број на различни турнири на повеќе нивоа. Претставникот на Украина станал еден од најсилните тимови во времето на СССР - Динамо Киев. Дебито во првенството се одржа во Киев на 24 мај 1936 година, кога Динамо Москва ги поразил домаќините со резултат од 5-1. Единствената гол на напаѓачот Микола Махинја бил првиот гол на украинскиот клуб во првенството на Советскиот Сојуз. Потоа Динамо се обидел да се израмни со московјаните, но не успеале. Украинскиот тим на крајот завршил само како втори. Локалните навивачи ја толкувале ова сезона како апсолутен успех.
Од 1936 до 1974 администратор на клубот бил Рафаел Фелдштеин, кој за ова време работел со 22 тренери.
Во 1937, првенство се играло со два меѓусебни натпревари (дома-гости), а Динамо повторно заработил медал, завршувајќи како трети веднаш зад двата тима од Москва Динамо и Спартак. Сепак, во очекување на Втората светска војна Динамо не успеал да ги повтори достигнувањата од првите две сезони во Советскиот фудбач. Сепак, во 1939 по Инвазијата на Полска од новозаробениот регион во клубот дошле многу нови играчи, вклучувајќи ги Александр Скоцен, Михајло Матијас, Казимиерз Гурски и Олег Лаевски.
Исто така во овој период, Динамо учествувал во ждрепката за купот на Советска Украина, освојувајќи го трофејот во 1936, 1937, 1938, 1944, 1946, 1947 и 1948 година.
Во периодот 1937-1941 година под Черепанова планина се градел новиот Републикански стадион. Отворањето на овој спортски комплекс било наменето за 22 јуни 1941 година. На овој стадион требало да се одигра натпреварот од фудбалското првенство помеѓу екипите на Динамо Москва и ЦДКА. Но, еден ден пред тоа започнала германско-советската војна и натпреварот бил откажан.
Фудбал во окупираниот Киев
22 јуни 1941, Германија го нападнала СССР. Во почетокот на војната повеќето од играчите биле земени во Црвената армија, на полицијата и разурнувачите на баталјони. На 1 јули дошло до евакуација на Киев. Но играчите на Динамо, кои биле предмет на регрутација останале во градот. Тренерот на Михајло Бутусов и поранешниот капитен на екипата Константин Шеготски се обиделе да го убедат шефот на киевскиот НКВД Лав Варнавски да ги испрати новите играчи- почетници во Западна Украина, но исто така и сите други членови на тимот. Варнавски покажал голем кукавичлук и одбил да им помогне со евакуација.
Откако нацистите ја окупирала Украина, екипата на Динама се вработила во градската пекарница, и започнале да играат фудбал рекреативно каде што можеле да играат. За време на окупацијата на Киев, тимот бил забележан од страна на Германците и биле поканети да игра против армиска екипа во натпревар во кој украинските играчите требало да настапат под името Старт. Во таа екипа учествувале 8 играчи на Динамо (Николај Трусевич, Михаил Путистин, Иван Кузменко, Макар Гончаренко, Федор Тјучев, Михаил Свиридовскиј, Николај Короткин и Алексиј Клименко), и 3 играчи на Локомотив од Киев (Владимир Балакин, Василиј Сукхарев и Михајил Мелник).
Во јули и август 1942 година Старт одиграл серија на натпревари против Германските војници и нивните сојузници. На 12 јули тимот на германската армија тим бил поразен. Армијата избрала уште посилен тим за следниот натпревар на 17 јули, во кој Старт победил со 6-0. На 19 јули на Старт го совладал и унгарскиот тим MSG Wal со 5-1. Унгарците предложиле реванш-натпревар, што се одржал на 26 јули, но биле поразени повторно со 3-2.
Изгледало дека екипата слабее па на 6 август Германците го пратиле својот непобедив тим Flakelf. Иако натпреварот широко бил најавуван во германските весниците, истите не напишале ништо за поразот на германскиот тим со 1-5. После победата и над Rukh со 8-0 на 16 август играчите биле уапсени од страна на Гестапо, мачени, и затворени во логорот Сирец. Николај Короткин еден од играчите го забубил животот како последица од тортурата што била извршена врз играчите. Во февруари 1943 при нападот на партизаните тројца играчи биле убиени. Гончаренко, Свиридовски и Тјучев успеале да побегнат.
Овој натпревар подоцна станал познат како "Натпревар на смртта". Приказната инспирирала три филма: унгарскиот филм-драма Два и пол пати во пеколот во 1961, американскиот филм Бегство до победата во 1981 година и во 2012 година рускиот филм натпревар.
1946-1961
Во почетокот на поствоените години, сите што останале во тимот веќе биле ветерани. Иако Динамо се проширил со целата група на луѓе од Карпатските клубови (В. Годничак, E. Јуст, З. Дерфи, З. Сенгетовски, М. Коман, Д.Товт итн.), тимот сепак не можел да се носи со други клубови кои остваруваат подобар резултат. Во 1945 година, Динамо го зазеле последното место во лигата и во 1946 според правилата требало да испадне и да се натпреварува во понизок ранг, но бил направен исклучок, заради загубите во војната. Покрај тоа, овие настани биле придружени со тренерската треска: од 1946 во 1951 година, клубот променил десет тренери.
Првиот успех во повоениот период дошол во 1947 година, кога Динамо го освоил 4.место.
Пресвртот дошол во сезоната 1951, кога на чело на тимот дошол Олег Ошенков. Тренерот создал нов тим изграден врз основа на млади играчи, добро воспоставени двојки, бил намален одморот за зимските празници, а во неговиот нов пристап и темелни тренинзи биле вклучени спорт, различни вежби, па дури и бокс. Веќе во следното првенство, кое се одржало во Москва, ова ги донело првите резултати. Динамо Киев се претворил во еден од фаворитите, освојувајќи сребрен медал заостанувајќи само за Спартак Москва.
Првата голема титула клубот ја освоил во 1954 победувајќи во Купот на СССР. На патот до финалето Киевскиот клуб ги победил Спартак Вилнус (4:2), Спартак Москва (3:1), ЦДКА (3:1 по продолженијата) и Зенит Ленинград (1: 0 по продолженијата). Во финалето во Москва на Стадионот Динамо, Киевјани играле против Спартак Ереван. Натпреварот се одржал во пороен дожд и магла, но во секој случај Динамо успеал да ги совлада противници и да го освои првиот наслов во Купот на СССР. .
На 29 јули 1959 година Киев бил домаќин на меѓународен пријателски натпревар помеѓу Динамо Киев и Динамо Бакау, кој завршил со резултат 3-0.
Во доцните 1950-ти години Динамо го обновил составот. Во клубот дошле Лемешко, Л. Острушко, E. Јуст, М. Романов, Јуриј Шевченко, В. Соболев. На првиот тим му се приклучиле и младинците Богачек, И. Секеч и славниот Валери Лобановски. Исто така за тренерот бил именуван минатогодишниот играч на ЦДКА Вјачеслав Соловјов. Сезона 1960 на Динамо Киев му донела "сребро" во лигата. Во сезоната на 1961 Динамо ја освоил првата титула во првенството на СССР. Тимот од главниот град на Советска Украина освои 4 бода повеќе од Торпедо Москва за да дојде до првиот успех. Динамо Киев одиграл 30 натпревари во домашеното првенство, а само во три од нив, тие биле поразени и девет завршиле нерешено. Моќната линија во нападот, каде што играле играчи како Олег Базилевич, Виктор Каневски, Валери Лобановски, Виктор Серебреников, ја потврдува фактот дека тие заедно постигнале дури 54 гола. Исто така силата во одбраната доаѓала од искусниот голман Олег Макаров кој во 12 натпревари и не примил гол.
1962-1975
После триумфалната 1961 година во која Динамо го освоил првата титула во првенството на СССР, уследила златната ера на Киевскиот тим. Најпрво во 1964 година Динамо го освоил својот втор домашен куп победувајќи го во финалето тимот на Крила Рад со 1-0. Во периодот од 1966 до 1975 година клубот освоил уште 6 првенства и два купа на СССР. Исто така дошле и првите успеси на Динамо на меѓународната сцена кога најпрво во финалето на Купот на Победниците на Куповите убедливо го поразиле унгарскиот Ференцварош со 3-0, а потоа во Суперкупот на Европа го совладале и европскиот шампион Баерн Минхен на Сеп Маер, Франц Бекенбауер и Герд Милер со вкупен резултат 3-0 (1-0 во Минхен и 2-0 во Киев). Во тој состав на Динамо играле едни од најголемите ѕвезди на Советскиот и Украинскиот фудбал како Олег Блохин, Леонид Бурјак, Владимир Онишенко и сегашниот селектор на Украинската репрезентација Михајло Фоменко, а тренер бил поранешниот играч Валери Лобановски.
На крајот на годината Олег Блохин бил избран од страна на Франс Фудбал за најдобар европски фудбалер и ја добил Златната топка. Во изборот бил и уште еден фудбалер на Динамо, Леонид Бурјак.
1976-1991
По освојувањето на трите трофеи во 1975, започнал регрес во формата на Динамо игра кој ќе трае до 1984 година. Тимот продолжил да освојува трофеи на домашната сцена, но нема пробив во Европа. Во раните 80-ти години Лобановски го напуштил кормилото на Динамо за да и се посвети на Репрезентацијата на СССР но во 1984 година се вратил во тимот. "Тимот на Лобановски" ја потврдил својата меѓународна класа кога Динамо ја отварил втората победа во Купот на Победниците на Куповите со тимот речиси целосно направен од играчи кој настапувале за СССР на Светското првенство 1986 и Евро 1988, каде што биле вице-шампиони. Игор Беланов станал втор играч на Динамо - добитник на "Златната топка" (1986). Во доцните 80-тите и почетокот на 90-тите Динамо вложувал во активна трансфер-политика и целосно го менува својот состав. Динамо го освоил последниот наслов во првенството на СССР во 1990, но набргу потоа Лобановски повторно заминал од клубот, а квалитетот на младите играчи не бил многу голем.
1992-денес; Динамо во првенството на Украина
Во 1995 година се случил најголемиот скандал во историјата на клубот. Со победата над данскиот Алборг, Динамо изборил пласман во групната фаза од Лигата на шампионите и го одиграл првиот натпревар против Панатинаикос. После натпреварот шпанскиот судија Антонио Лопез Нието тврдел дека пред натпреварот челниците на киевскиот клуб му нуделе пари и два крзнена капута за пристрасно судење. Клуб веднаш бил исфлен од понатамошното натпреварување, а Алборг го зазел негово место во групата А. Управата на клубот тврдела дека судијата сакал да ги купи капутите, но не можел да ги плати.
Во 1996 година тренерската функција ја презема повторно Валери Лобановски (по третпат) и тоа е неговиот последен мандат како тренер на клубот. Освен во домашното првенство каде бил неприкосновен водач резултатите на Динамо во 90-тите години не можат да се сметаат за многу добри. Сепак, значаен успех во европските натпреварувања е направен со достигнувањето до четврт-финалето и полуфиналето на Лигата на шампионите во сезоните 1997-1998 и 1998-1999, соодветно.
По успехот во 1999 години, двајцата од клучните играчи на клубот од претходните сезони биле продадени за значајни суми во странство; Андриј Шевченко заминал во Милан за 25 милиони евра, а Олег Лужни во Арсенал за скоро 3 милиони евра. Клубот сè уште стоел добро на европската сцена, но падот во играта бил евидентен. Меѓутоа, и во домашното првенство се појавува конкурент за Динамо - Шахтар Донецк.
Бои и амблеми
Традиционалните бои на Динамо се белата и темносината, со доминација на белата боја. Досега клубот променил 9 амблеми, а последниот десеттиот бил избран на 3 јули 2011 година.
Виктор Скумин
Виктор Андреевич Скумин (Ви́ктор Андре́евич Ску́мин; р. ) — руски професор, научник, психијатар, писател, филозоф.
Животопис
Виктор Скумин е роден на 30 август 1948 година во Пензенска област, Русија. На неговиот татко, Андреј Скумин, беше КГБ службеник. Веднаш по раѓањето на Виктор, семејството се преселило во градот Казањ, кој се наоѓа во Источниот дел на Европскиот дел на Руската Федерација, во устата на реката Казанка во реката Волга.
Од 1967 до 1973 година, студирал медицина на Медицинскиот универзитет во Харков.
Од 1976 до 1980 година тој стана се прави во Киев Институт за истражување на кардиоваскуларна хирургија.
Од 1980 до 1990 година, бил професор на психотерапија на Медицинска Академија на последипломските образование во Харков. Во текот на овој период тој истражува граничното ментални нарушувања кај хронични болести на дигестивниот систем кај децата и адолесцентите.
Творештво
Скумин посочи терминот ″Културата за здравство″ (1968), која стана широко се доставува.
Позначајни негови дела се:
Математичка константа
Математичка константа (математичка постојана) — посебен број (обично реален) кој е на извесен начин „значајно интересен“. Константите се присутни во разни математички полиња, а некои од нив, како Ојлеров број и Лудолфов број се мошне застапени во најразлични гранки како геометријата, теоријата на броевите и математичката анализа.
Не постои формален начин да се определи што значи една костанта да биде „интересна“ и „природна“. Некои константи се позначајни од историски причини отколку поради нивните математички својства. Најзастапените се определени на голем број децимални места.
Некои позастапени математички константи
Кратенки:
Константин Дука
Константин Дука потекнува од византиската аристократска фамилија Дука. Негов татко бил Константин Дука (1006-1067), кој како Константин X Дука бил цар од 1059 до 1067 година. Мајка му била Евдокија Макремболитиса (1021-1096), регентка на империјата 1067 и 1071 година, која по смртта на неговиот татко се омажила за Роман Диоген, кој е од 1068 до 1071 година како Роман IV Диоген бил византиски цар.
Константин Дука бил најмалиот син на Константин X, но единствениот кој е роден по неговото зазимање на престолот и затоа го има почесното име "Порфирогенит". Константин вил прогласен за совладетел уште при раѓањето, заедно со неговиот поголем брат Михаил.
Кога неговиот татко починал во 1067 година, Константин имал седум години додека неговиот брат Михаил, како прв наследник на престолот, бил сѐ уште малолетен. Поради тоа, неговата мајка Евдокија го презела регентството. Мајка му се омажила во 1068 година за генералот Роман Диоген, кој бил крунисан како Роман IV Диоген.
Константин Дука бил убиен како командант на војската на 18 октомври 1081 година во Битката кај Драч во војна против Норманите.
Не е познато дали Константин Дука се оженил и дали имал деца.
IC 1292
IC 1292 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1292 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 26 м 40,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 52' 58".
Други поделби
Проучување на IC 1292 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Црква „Св. Трифун“ - Кучково
Свети Трифун — македонски православен храм и манастирска црква во скопското село Кучково, Општина Ѓорче Петров.
Црквата е сместена пред стариот дел од селото, а до нејзе се стигнува преку исклучување на земјен пат од главниот асфалтен пат. До самата црква се наоѓаат и придружни помошни објекти. Општината Ѓорче Петров организира прослава во чест на светецот Свети Трифун секоја година на 14 февруари.
Светско првенство
Светското првенство е генерално меѓународно натпреварување отворено за елитни натпреварувачи од целиот свет, претставувајќи ги нивните нации, а победувањето на ваков настан ќе се смета за највисоко или скоро највисоко достигнување во спортот, играта или способноста.
Преглед
Насловот обично се доделува преку комбинација на специфични натпревари или поретко, системи за рангирање (на пр. Првенство во тест за ИЦЦ ), или комбинација од двете (на пр. Светско првенство во Триатлон ). Ова одредува „светски шампион“, кој или вообичаено се смета за најдобра нација, тим, поединец (или друг субјект) во светот на одредено поле. Ова може да биде познато и како натпревар на Светски куп ;, на пример возење на велосипед. Честопати, употребата на терминот куп или првенство во оваа смисла е само избор на зборови. Некои спортови имаат повеќе шампиони поради повеќе организации, како што се бокс, мешани воени вештини и борење.
Одредени натпреварувачки вежби немаат светско првенство или Светски куп како другите спортови, но може да имаат еден или неколку светски шампиони. Професионалниот бокс, на пример, има неколку светски шампиони со различна тежина, но секој од нив се решава со „натпревар за титули“, а не на турнир. Во системот за натпревар на титули, првенството може да се победи само со директно поразување на актуелниот функционер, кој пак мора да продолжи да се натпреварува за да ја задржи титулата или да ја изгуби.
<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (December 2014)">потребно е цитат  ] Сепак, другите натпревари, најчесто во професионалните спортови, имаат или немаат вистинско светско првенство, но може да ги определат победниците на домашно натпреварување да бидат „светски шампиони“. Ова е особено точно за ‘‘големите четворица„ големи професионални спортски лиги во САД и Канада ; светски првенства постојат во сите четири најголеми спортови, но домашната лига на САД и Канада се општо познати како светски професионални првенства (како со Купот Стенли, наводно независно првенство за хокеј на мраз, но под контрола на Националната хокеј Лига преку двајца управни доверители од 1947 година) или еквивалент на светско првенство. Во американскиот фудбал, иако постои Светско првенство во ИФАФ, Соединетите држави се толку далеку над другите нации со кои се соочуваат дека победникот на американскиот Супер Боул, е ограничен натпревар на 32-те екипи во Националната фудбалска лига, обично се нарекува светско првенство од страна на играчите, самата НФЛ го пласираше натпреварот како светско првенство во првите повторувања.
Конечно, на одредени натпреварувања нема светско првенство или светски куп, туку одржуваат низа настани признати како елитно ниво на својата област (на пр. Тенисот и голфот имаат серија од четири гренд слем турнири што се признати како врвен натпревар на играта, Покрај клучните тимски настани, финалето на светските турнеи и Олимписките игри, иако секоја година ИТФ назначува Светски шампион заснован на настапи во текот на целата година).
444
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5952 и 5953 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5194 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4204 и 4205 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1197.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 444 година се протега во 3080 и 3081, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3140 и 3141 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 987. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 184 и 182 година пред хиџра.
1796
1796 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1796 година од новата ера, 796. од вториот милениум, 96. од XVIII век и седма од 1790-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7304 и 7305 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6546 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5556 и 5557 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2549.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1796 година се протега во 4432 и 4433, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4492 и 4493 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2339. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1210 и 1211 исламска година.
1288 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4220 и 4221 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3462 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2472 и 2473 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 535 пред основањето на Рим.
Хераклит
Хераклит (грчки: Ηρακλειτος) бил антички, пред Сократовски филозоф од Ефес, познат е и како Мрачниот, некои го нарекуват и филозоф на движењето и промената.
Животопис
Хераклит е роден во Ефес, тогаш еден од најголемите и најразвиени градови во Мала Азија. Неговото семејство потекнувало од Андрокл, законскиот син на кралот Кодар, основоположникот на Ефес. Хераклит како првороден син, според наследното право требало да биде наредниот владетел, но тој се откажал од кралската власт во полза на брата си. Се споменува дека Хераклит бил ученик на Ксенофан, што е малку веројатно со оглед на остриот тон на Хераклит спрема него во фрагментот бр.40. Хераклит решил да живее аскетски живот во самотија, но пред да се повлече учествувал во јавниот општествено-политички живот во Ефес. Но кога жителите на Ефес го протерале неговиот пријател Хермодор, тој ги намразил луѓето и си заминал во планините. Потоа ги одбивал Ефешаните да им напише закони, а го одбил и кралот Дариј кога тој го поканил да му биде политички советник.
Историските извори (првенствено Диоген Лаертски) го прикажуваат како меланхолик (го претставуваат како личност која рони солзи). Хераклит ја мразел толпата поради нејзината простотија, а од друга страна ја критикувал и хеленската традиција, верувања и обичаии, а особено демократијата. Уште како дете бил необичен, како момче говорел дека не знае ништо, во зрелоста велел дека се знае, а на крајот да истакне дека не бил ничиј ученик и дека се сам научил.
За Природата
Според античките хроничари, Хераклит го напишал списот ЗА ПРИРОДАТА кои е поделен на три расправи: За вселената, За политиката и За теологијата. Според други, Хераклит не пишувал туку своето учење го излагал усно, а делото кое денес му се припишува е само збирка на изреки кои се поврзуваат со неговото име. Меѓутоа фрагментот бр. 1 со својата должина и грижлива избалансираност упатува на пишан состав што можеби стоел на почетокот од делото, а пак и Аристотел говори за пишаното дело на Хераклит истакнувајќи еден проблем со интерпункцијата во него.Традицијата ни раскажува дека Хераклит своето дело го поклонил на божицата Артемида во нејзиниот храм во Ефес и таму се чувал сè додека античкиот пироман Херострат не го запалил храмот за да се прослави. Од огромниот пожар кои го зафатил храмот изгореле списите на Хераклитовото дело, но свештениците успеале да спасат мал број од списите, поточно околу 130-тина фрагменти.Овие зачувани фрагменти истраживачите ги групираат и нумерираат на повеќе различни начини. Така иследувачот на Хераклит, Конш ги групира Хераклитовите фрагменти според податливоста и информативноста на фрагментите. Српскиот хераклитолог М. Марковиќ ги групира фрагментите тематски, а најшироко прифатено групирање и нумерирање е она на гер. филозоф и филолог Херман Дилс кој ги групира според абецедниот редослед на имињата на авторите кај кои се запазени хераклитовите фрагменти.Од фрагментите на Хераклит се гледа дека тој пишувал во стегнат, тежок и антитетичен стил во кој треба да се открива скриената хармонија. Неговиот стил на пишување изобилува со профетика и хиератика која иницира афористичко, симболичко и метафорично стилско излагање. Пишувал како што прорекнувале во Делфи, ниту кажувал ниту не кажувал, туку само наговестувал. Често не ставал интерпункциски знаци со што ја зголемувал симболичноста и повеќе кратното значење на неговите изреки.Хераклитолозите сметаат дека Хераклит пишувал во архаичен литературен род, поточно со изреки како што пишувале седумте мудреци. Тој пишувал кратки пергантни стилски обликувани афоризми кои се нарекуваат дломе. Дломето е такво естетско дело кое изобилува со симетрија и паралелизам во деловите, како и со ритмичност на елементите во него кои се полни со игри со зборови, мерафори, алузии поточно поетичност во прозна форма. Меѓутоа неговите афоризми се најчесто нејасни, криптични, опскурни и слично, па затоа го заработил прекарот Темниот. Некои теоретичари на неговите дела тврдат дека Хераклит намерно пишувал на овој начин, иако поприфатлива е тезата дека едноставно за тоа што пишувал не може поинаку да се пишува.
За движењето и менливоста
Хераклит во центарот на своето учење го ставил движењето, за него суштината претавувала менувањето кое се случувало со законитости. Се што егзистира има зачеток и крај - настанува, постои и исчезнува, од небиднината во бидувањето и повторно во небиднина. Според Хераклит, сè се менува и сè се појавува одново, како што сонцето е ново секој ден. Се е подложно на минливоста, секој предмет, секое суштество и секој настан:
Односно, Хераклит не подучува дека во реките непрестајно дотечуваат други води, во мигот кога сме стапнле во реката, веќе протекле старите води и надоаѓаат новите. Односно, во животот се постојано се менува, движењето се случува без престан. Менувањето е незапирливо поради силите што меѓусебно се противставени и заемно се обусловуваат.
За спротивностите
Во европската филозофија, Хераклит е претходник на парадоксалната логика, изразена во неговото учење за борбата на спротивностите како основа на сè што постои. Така, на едно место, тој вели: „Тие не разбираат дека сè-Едното, борејќи се со самото себе, е идентично на себе: хармонија на спротивставеното, како кај лакот и кај лирата.“ На друго место, тој вели: „Ние влегуваме во истата река, но сепак, не во истата; ние сме и не сме.“ Исто така: „Едно исто се огледува во нештата како живо и како мртво, будно и заспано, младо и старо.“
Хераклит учи дека насекаде има спротивности, тие постојат една врз основа на друга, спротивноста зависи од постоењето на она што нејзе ѝ е спротивно:
Противставените сили ја определуваат промената, Војната е општа, борбата е правда и се настанува низ борба и по нужност. Поради спротивностите како и поради потребата за промена, ништо не трае вечно исто. Постојано се води борба и се воспоставува единство на спротивностите. Новите својства се раѓаат од тоа што спротивното се обединува... од различните нешта произлегува најубавата хармонија... се настанува низ борбата. Овој дијалектички процес на Хераклит, се случува со борбата на спротивностите и со нивното единство, и затоа Хераклит истакнува дека:
За огнот и хармонијата
Според Хераклит, основата и симболот на промените е огнот, најверојатно е дека Хераклит бил под влијание на источните учења, првенствено на Заратустра и од таму го зел огнот како симбол. За Хераклит огнот е архе: Сите нешта еднакво се разменуваат за огнот и огнот за сите нешта. Огнот е прасупстанција од која настануваат сите нешта и во која се враќа. Тој е симбол на непрестајната преобразба - како согорување, трансформирање од едни својства во други. Огнот е битие. Односно станува збор за вечно жив оган кој со мера се пали и со мера се гасне. Тоа е пламен на настанувањето, основа на световите и причина за нивното исчезнување. Само огнот како битие е неугаслив. Светското движење е кружно: оган - воздух - вода - земја и обратно: земја - вода - воздух - оган. Се е детерминирано, нема случајности, се е нужно, се си има ред, кој е правилност според која појавите се случуваат законито, во природата нема хаос туку хармонија, односно Хераклит учи за вечното кружно движење. Според Хераклит, сеопштата законитост во космосот е Λογότυπα (логосот - ум, разум, закон, дух, смисла). Логосот суштествува вечно. Се настанува според логосот, тој управува со се. Во општата заемност и обусловеност на постоењето владее единство, хармонија на спротивни сили. Невидливата хармонија е посилна од видливата. Хармонијата претставува едногласност на сета природа во нејзината целост, различност и сеопфатност.
Хераклит и Милетќаните
Хераклит се надоврзува на достигањата на Милетќаните. Тој е творец на грчката филозофска проза. Тој сметал дека овој свет е ист за сите, не го создал ниеден бог, туку секогаш бил и ќе биде вечно жив оган што по мера се пали и по мера се гаси. Тој го избрал огнот како праоснова на сî, бидејќи тоа е длабоко сообразно со неговото сфаќање за променливоста на огнениот принцип, неговото едностојно вивање, непрестајно преобликување, искрење, со оној длабок немир кој го прави непостојано неговото бидување. Според Хераклит настаните во светот се неповторливи, тој е независен од надземни и земни суштества. Тој е вечен, нема почеток ни крај, сетворечки и сеопфатен, според него сî се разменува за оган и огнот за се'. Хераклит смета дека праелементот на светот твори свет чии предмети и појави не се еднородни (хомогени), туку разнородни (хетерогени). Тој го раздвојува секое цело на неговите протиставени делови и ја согледува вистината дека на лице е поприште на едностојна, вечна борба од што произлегува онаа живост, зовриеност, оној несопирлив немир или, како што ќе рече Хераклит, војна. Тој вели дека војната е татко на сî нешто, на сè нешто крал. За Хераклит и душата е огнена само што тој оган е посув, додека пак, познанието оди од сетилноста, но мудроста доаѓа од умот. Умот треба да го промие, т.е. да го добере или истреби сетилниот материјал за да дојде до вистинско знаење. Хераклит е против суеверието, баењето и празноверието, како и против многубоштвото. Тој смета дека разумот е општ за сите и дека на сите луѓе им е дадено да се познаат себеси и да бидат разумни.
Смртта
Според некои, откако се повлекол во планините тој започнал да се храни со билки и трева, па така се разболел од водена болест. Потоа се вратил во градот и ги запрашал лекарите дали можат од поплава да направат суша, но тие не го разбрале неговиот загадочен говор. Тој тогаш се закопал во пондилата надевајќи се дека водата од него ќе испари поради топлината на ѓубривото. Неговите пси, така извлкан не го препознале и го растргнале до смрт.
Влијание и значење
Учењето на Хераклит било забележано уште во антиката. Така, хеленскиот мислител Кратил истакнал дека: „ниту еднаш не можеме да стапнеме во некоја река, затоа што веќе кога ќе помислиме на тоа, водата се изменила“. Влијанието на Хераклит се чувствувало и во 19 век: Хегел и другите и другите дијалектичари го почитувале поради учењето за движењето низ спротивности. Според Фридрих Ниче, кај Хераклит може да се најде учењето за вечно враќање на истото, при што тој вели дека во близината на Хераклит „ми станува потполо и поудобно околу срцето“. Една песна на полската поетеса Вислава Шимборска носи налсов „Во Хераклитовата река“.
Дивна Лулиќ Јовчиќ
Дивна Лулиќ Јовчиќ — лирска поетеса, сатиричарка, автор на афоризми, раскази, сликарка и текстописец за деца од Суботица. По професија е графички дизајнер.
Родена била во Врање. Во третата година од животот се преселила во Суботица, каде живее и ден-денес. Завршила Средно училиште за применети уметности Богдан Шупут, отсек графички дизајн, во Нови Сад во 1983 година.
Член е на поетскиот клуб Орфеј од Суботица. Своите дела ги објавува во списанија, зборници и антологии. Во 2010 година ја објавила својата прва збирка љубовна поезија Како тоа да се случило.
Со сликање се занимава од 2002 година, а од 2007 година член е на Уметничкото одделение на Хрватскиот културен центар Буњевачко коло.
Техниката што ја користи е пастел. Слика коњи, мртва природа и жени. Изложувала на групни изложби и учествувала на ликовни колонии во земјата и соседните земји.
Досега имала четири самостојни изложби. Се занимава со уметничка фотографија, илустрација на книги и работи како применет уметник - дизајнер.
Тот
Тот (егип. „џехут“, ḏḥwty) - едно од најважните божества на Египетскиот пантеон. Неговиот женски пандан била божицата Маат.
Главното светилиште на Тот било во Кемену (подоцна преименуван од старите Грци во Хермополис), каде претседавал над дружината од локални богови. Кај Грците бил познат како Хермес Трисмегистус или Ешмунен кај Арапите. Исто така, тој имал светилишта во Абидос, Хесерт, Урит, Пер-Аб, Рекуи, Та-ур, Сеп, Хат, Пселкет, Талмсис, Анча-Мутет, Амен-хери-аб и Та-кенс. За него се мислело дека ги претставува срцето и јазикот на Ра и дека е посредник преку кој се пренесувала волјата на Ра во говорот. На овој начин, тој бил поистоветуван со Логосот на Платон (Словото на Јован) и умот на Господ. Во египетската митологија тој играл многу витални и значајни улоги и бил еден од двајцата богови кои стоеле на секоја страна од бродот на Ра (другото божество била Маат). Познат е како бог на магијата, писменоста, науката и судењето на мртвите.
Money Longer
Money Longer е деби-сингл на американскиот рапер Лил Узи Верт. Беше објавен за дигитално преземање на 6 февруари 2016 година како прв сингл од неговиот четврт миксеп Лил Узи Верт против Светот, а како бонус-патека од јапонските верзии на неговиот деби албум Luv is rage 2, од Generation Now и Atlantic Records. Целата песна се фокусира на идејата дека Лил Узи Верт сега „се претвори во дивјак“ како што се повторува низ целата песна. Песната ја продуцираа Дон Канон и Маали Raw.
Комерцијални перформанси
„Пари подолги“ дебитираше на бројот 92 на Билборд Хот 100 за табелата од 2 јули 2016 година. Од датумот, тој се искачи на бројот 54. Песната беше заверена од 2 × платина од страна на Здружението за индустрија за снимање на Америка (РИАА).
Во популарната култура
Во 2018 година, песната стана Интернет мем, каде инструменталот за зајакнување на басот на песната се користеше во различни уредувања со видео од зелен екран на сребрен вонземјанин, танцувајќи, честопати се нарекува „Хауард Вонземјанот“, и беше поврзано со парализа на спиење.
Горна Волта
Горна Волта или службено Република Горна Волта (République de Haute-Volta) била основана на 11 декември 1958 како самоуправувана колонија во рамките на Француската заедница. Пред да стекне автономија била позната како Француска Горна Волта и дел од Францускиот сојуз. На 5 август 1960 стекнала целосно независност од Франција.
Тома Санкара дошол на власт воениот удар на 4 август 1983. По пучот, го создал Националниот совет за Револуција (CNR), а самиот тој бил претседател. Под водство на Санкара, државата го променила своето име на 4 август 1984 од Горна Волта во Буркина Фасо, што означува „Земја на неподмитливи луѓе“.
Името Горна Волта означувало дека државата се наоѓа во горниот тек на реката Волта. Реката е поделена на три делови, Црна Волта, Бела Волта и Црвена Волта, кои ги создаваат боите на националното знаме.
Ирек Зарипов
Ирек Зарипов (Ирек Айратович Зарипов, Ирек Айрат улы Зәрипов) — руски биатлонец и крос-кантри скијач.
Роден е на 27 март 1983 година во Стерлитамак, СССР.
Во собраќајна несреќа во 2000 година ги загубил двете нозе. Тој започнал да вежба скијање во 2005 година.
Тој се натпреваруваше на Зимските параолимписки игри 2010 година кадешто освои пет медали: две златни и една сребрена во крос-кантри скијање и два златни медали во биатлон.
Тој има син по име Ајнур.
NGC 7240
NGC 7240 — елиптична галаксија во соѕвездието Гуштер, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7240 се споменува и како MCG 6-48-24, CGCG 513-22, CGCG 514-2.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1873 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7240 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 7240 има привидни димензии од 0,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 15 м 22,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +37° 16' 50"".
Други поделби
Проучување на NGC 7240 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68415. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 122; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2745. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 778.
Моќ
Поимот моќ може да се сфати како сила или способност за дејcтвување или совладување во физички смисол (моќност), или пак како власт, влијание или можност за управување во општествено-политички смисол.
Неред (село)
Неред (Πολυπόταμο, Полипотамо; до 1927 г. Νερέτη, Нерети ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на Леринскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 314 жители (2011), сите Македонци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во источните пазуви на Нередска Планина (Вич), 20 км југоисточно од Лерин и 14 км југоисточно од Кучковени. Лежи на надморска височина од 940 м, а атарот зафаќа површина од. Низ Неред течат две рекички кои потоа се обединуваат, образуваќи ја поголемата Грашина Река.
Османлиско време
Селото е многу старо, но за првпат се спомнува во турски тефтер од 1481 г. со 65 домаќинства. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ која се однесува на 1873 г. Неред е наведен двапати — еднаш како Неред (Nerede), село во Леринската каза со 25 домаќинства и 50 жители Македонци и вторпат како Нерет (Nérète), село во Костурската каза со 150 домаќинства и 460 жители, исто така Македонци. Според Николаос Схинас („Οδοιπορικαί σημειώσεις Μακεδονίας, Ηπείρου, Νέας οροθετικής γραμμής και Θεσσαλίας“) во средината на 1880-тите Неред (Νεράτι Φλωρίνης) имал 1.970 жители христијани.
Жителите на селото зеле учество во Илинденското востание во 1903 г. што уследило со казнени акции на османлиската војска. Меѓу уапсените бил попот Христо, испратен да лежи 5 години затвор во Дијарбакир, но бил амнестиран согласно Бугарско-турската спогодба од 1904 г.. Во 1904 г. целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоците на егархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. селото имало 2.336 жители Македонци и работело бугарско училиште. Во училиштето во Неред во учебната 1904/1905 предавал деецот на ВМОРО, Тодор Златков.
Неред претрпел два јуриша од единиците на Павлос Мелас, а потоа и други андартски чети, во кои се убиени многу жители. Многу од преживеаните на почетокот на XX век се иселиле во САД.
Во септември 1910 г. селото настрадало во разоружувачката акција на младотурците, со барање мештаните да предадат 1.200 пушки кои ги чуваат.
Припојување кон Грција
Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 2.075 жители. Меѓу 1912 и 1928 г. многу од жителите на Неред се преселиле во прекуокеанските земји. Во 1920 г. селото е попишано со 1.666 жители, т.е. во патописниот попис од 1917-18 г. Боривое Милоевиќ евидентирал 400 македонски христијански куќи. Во 1927 г. властите го преименувале Неред во Полипотамон. На пописот во 1928 г. се евидентирани 1.697 жители.
Втора светска и граѓанска војна
За време на Втората светска војна селото настрадало од окупаторските власти. Селото прилично настрадало и во Граѓанската војна, поради што околу 150 лица го напуштиле, преселувајќи се во Р. Македонија и источноевропските земји. По нормализацијата на состојбите, иселувањето продолжило, овојпат повторно во прекуокеанските земји, така што Неред во 1951 г. се свел на 1.046 жители.
Истражувањето спроведено во 1993 г. утврдило дека Неред е чисто „славофонско“ село и дека македонскиот јазик во него е одлично зачуван.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Кучковени со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Лерин, во округот Лерин. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Неред, каде тоа е единствено населено место.
Стопанство
Населението се занимава со земјоделство и сточарство. Особено познат производ на Неред се јагодите, прочуени по свјот квалитет и арома, кои месното население ги нарекува „планушки“.
Стара џамија (Лавци)
Местоположба
Џамијата се наоѓа во западниот дел на Лавци. Црквата се наоѓа околу 25 метри растојание од црквата „Св. Атанасиј“.
1142 п.н.е.
1142 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1142. година пред новата ера, 142. од вториот милениум п.н.е., 42. од 12 век п.н.е. и трета од 1140-тите п.н.е.