cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шеќер
Подолгите синџири на моносахариди (>2) не се сметаат за шеќери и се нарекуваат олигосахариди или полисахариди. Скробот е гликозен полимер кој се наоѓа во растенијата, најзастапен извор на енергија во човечката храна. Некои други хемиски супстанции, како што се глицерол и шеќерен алкохол може да имаат сладок вкус, но не се класифицирани како шеќер.
Шеќерите се наоѓаат во ткивата на повеќето растенија. Медот и овошјето се изобилни природни извори на едноставни шеќери. Сахарозата е особено концентрирана во шеќерна трска и шеќерна репка, што ги прави идеални за ефикасен комерцијален екстракт за производство на рафиниран шеќер. Во 2016 година, комбинираното светско производство на тие две култури било околу две милијарди тони. Малтозата може да се произведува со сладово зрно. Лактозата е единствениот шеќер што не може да се извлече од растенијата. Може да се најде само во млекото, вклучително и човечкото мајчино млеко и во некои млечни производи. Евтин извор на шеќер е пченкарен сируп, индустриски произведен со претворање на пченкарен скроб во шеќери, како што се малтоза, фруктоза и гликоза.
Од готвачки аспект, шеќерот ги прави работите слатки, што е еден од примарните човекови вкусови. Сахарозата е користена во подготвената храна (на пр. колачиња и колачи), понекогаш е додаден во комерцијално достапната преработена храна и пијалоци, а луѓето може да ја користат како засладувач за храна (на пр. тост и житарици) и пијалоци (на пример, кафе и чај). Просечниот човек годишно троши околу 24 кг шеќер, при што Американците консумираат до 50 кг, а Африканците помалку од 20 кг.
Како што растела потрошувачката на шеќер во вториот дел од 20-от век, истражувачите почнале да испитуваат дали исхраната богата со шеќер, особено рафиниран шеќер, е штетна за човечкото здравје. Прекумерната потрошувачка на шеќер е вмешана во појавата на дебелина, дијабетес, срцеви болести и расипување на забите. Бројни студии се обиделе да ги разјаснат тие последици, но со различни резултати, главно поради тешкотијата да се најде население за употреба како контроли кои консумираат малку или без шеќер. Во 2015 година, Светската здравствена организација силно препорачала возрасните и децата да го намалат внесот на слободни шеќери на помалку од 10%, и поттикна намалување на под 5%, од нивниот вкупен внес на енергија.
Етимологија
Етимологијата го одразува ширењето на стоката. Од санскритскиот збор саркара, што значи "мелен или заблажен шеќер", влегол во персискиот како шакар. Од нив го презеле Османлиите како шекер (şeker), при што потоа бил воведен во македонскиот јазик како турцизам со мало видоизменување во обликот шеќер.
Запаливост и одговор на топлина
Бидејќи шеќерите лесно согоруваат кога се изложени на пламен, ракувањето со шеќерите ризикува експлозија на прашина. Ризикот од експлозија е поголем кога шеќерот е мелен до суперфина текстура, како на пример за употреба во гума за џвакање. Експлозијата во рафинеријата за шеќер во Џорџија во 2008 година, во која загинале 14 лица, а 36 биле повредени, и уништила поголем дел од рафинеријата, била предизвикана од палење на шеќерна прашина.
Апетит
Апетитот е желбата за јадење храна, понекогаш поради глад. Привлечноста на храната може да го стимулира апетитот дури и кога гладот е отсутен. Апетитот постои во сите повисоки животни форми, и служи за регулирање на соодветниот внес на енергија за одржување на метаболичките потреби. Тоа е регулирано со тесна интеракција помеѓу дигестивниот тракт, масното ткиво и мозокот. Апетитот има врска со однесувањето на секој човек. Апетитивните и консумирните однесувања се единствените процеси кои вклучуваат внесунање на енергија, додека сите други однесувања влијаат врз ослободувањето на енергија. Кога се нагласува, нивото на апетитот може да се зголеми и да резултира со зголемување на внесот на храна. Намалена желба за јадење се нарекува анорексија, додека полифагија (или "хиперфагија") е зголемена желба за јадење. Кога апетитот не е регулиран, придонесува за анорексивна нервоза, булимија нервоза, кахексија, прејадување и пореметување во исхраната.
Шеќер
Запаливост и одговор на топлина
Во неговата кулинарска употреба, изложувањето на шеќер на топлина предизвикува карамелизација. Како што се случува постапката, се ослободуваат испарливи хемикалии како што е диацетил, што го произведува карактеристичниот карамелен вкус.
Исхрана и вкус
Кафеавиот и белиот гранулиран шеќер се од 97% до скоро 100% јаглехидрати, редоследно, со помалку од 2% вода и без прехранбени влакна, белковинии или масти (табела). Кафеавиот шеќер содржи умерено количество железо (15% од препорачаниот дневен внес во количина од 100 грама, види табела), но вообичаена порција од 4 грама (една кафена лажичка), би обезбедила 15 калории и незначително количество железо или која било друга хранлива материја. Бидејќи кафеавиот шеќер содржи 5-10% меласа повторно воведена за време на обработката, неговата вредност за некои потрошувачи е побогат вкус од белиот шеќер.
Russula albidula
Russula albidula е вид на печурки од родот Гулапка. Видот е познат на народни имиња како здодевна бела гулапка, со мало или средно валкано бело плодно тело и многу луто на вкус. Се наоѓа во источна Северна Америка.
Таксономија
Видот првпат го опишал американскиот миколог Чарлс Хортон Пек во 1898 година. Микологот Дејвид Арора, опишувајќи ги плодните тела како „обични, ненаметливи, го нарекува видот „досадна бела Гулапка“. Друго народно име е „белузлава кршливка“.
Опис
Шапката на плодното тело е конвексно до речиси рамно, 2,5 - 10 см широка, со бела површина која станува жолтеникава кога се суши. Површината на шапката е мазна кога е влажна и има кутикула што може да се лупи. Ливчињата се бели, еднакви, понекогаш се чаталат до дршката и имаат аднација или малку откачен приврзување кон дршката. Дршката е бела, мазна, 2,5 - 6 см долга и 0,8-2 см широка. Месото, е кревко и бело, има многу горчлив вкус. Примероците пронајдени на теренот обично се валкани и потемнети.
Спорите се бледо жолти. Гледано микроскопски, тие се грубо сферични, тенкоѕидни и имаат димензии од 6–7,5 на 7,5–10 µm. Површината на спорите е обележана со скршени ретикулации.
Јадливост
Многу остриот вкус на Russula albidula е пречка за консумирање, иако не се смета за отровна.
Живеалиште и распространетост
Плодните тела на Russula albidula може да се најдат како растат осамени или групирани заедно на земја во шуми ( мешани и четинари ) или на рабовите на шумите, примероците често се наоѓаат во близина на дабови дрвја. Видот има склоност да се појавува во сиромашна почва како онаа што се наоѓа на патиштата и покрај патеките. Russula albidula е распространета во Источна Северна Америка.
Шчара
Шчара (Шчара, Ščara, Щара) — река во Белорусија и лева притока на реката Неман. Реката е долга 300 километри со сливно подрачје од 6730 км². Таа е петта најголема река во Белорусија.
Реката тече низ градот Слоним.
Стоа
Стоа — покриен премин или портик старогрчката архитектура, обично за јавна употреба. Првобитните стои биле отворени на влезот, а столбовите биле бочно, сочинувајќи засолниште. Се обично во Дорски ред. Подоцна тие имале два спрата, со покрив над колонадите каде биле сместени продавници и канцеларии и биле направени во јонски стил. Овие згради биле за јавна употреба; тука трговците ја продавале својата стока, уметниците ги изложувале своите дела, а на ова место исто така се одржувале и верски собири. Стоите обично ги окружувале пазарите во големите градови.
Насликаниот трем
Насликаниот трем (стоа поикиле), подигнат во III век п.н.е., се наоѓала на северната страна на атинската агора. Ова било местото каде филозофот Зенон Китионски држел стоички предавања. Така, името на оваа школа доаѓа од името на зградата, имено „стоа“.
Познати стои
За целосниот список, видете: Список на стои.
Петропавловск Камчатски
Петропавловск Камчатски (Петропавловск-Камчатский) — град Русија во Камчатскиот крај. Градот е административен, индустриски, научен и културен центар на Камчатскиот крај. Од пописот на населението од 2010 во градот живееле 179.526 жители. Поголемиот број жители биле Руси и Украинци. Овој град во однос на жителите е поголемо од соседната Магаданска област и аутономниот круг Чукотка.
Историја
Градот го основал Витус Беринг, кој пристигнал во пристаништето Аваја во 1740 година и поставил камен темелнк за пристаништето Петропавловск, кое го добила име по неговите два брода — „Свети Павле“ и „Свети Петар“ — изградени во Охотск за потребите на неговите други експедиции.
Географија
Самиот град е сместен на висоравмнината која е опкружена со вулкани; згора на тоа, од самиот град тешко може да се види хоризонт од било која точка, затоа што е целокупно опкружен со планини и вулкани. Од пристаништето Авача (река) се наоѓа најголемата руска подморска база „Рибачиј“ која е основана за време СССР и која сè уште припаѓа на активната Руска морнарица.
Население
Според прелиминарните податоци од пописот, на градот во 2010 живееле 179.526 жители, 18.502 (9,34%) помалку од 2002.
Економија
Во Петропавловску Камчатском за време на Совјетског Савезасе ловеле големи количини риба (посебноатлантски лосос) и краба за исхрана, но од падот на правата на риболовот на Советскиот Сојуз во оваа област е продаден на странски производители.
Градот има развиено инфракструктура за туризам. Околу 20 туристички агенции, колку има, нуди широк опсег на услуги, од ловење на мечка до параглајдинг. Меѓутпоа, не постои изграден пат до Камчатке, што Петропавловск Камчатски го прави втор најголем таков град на светот, после Икитос во Перу. Поради сево ова, Петропавловск Камчатски е собир за туристички одмор, но популарноста во последно верме му расте заради богатата природа, вулкани, ретки животински врсти, незагаденост и други туристички квалитети. Во градот се наоѓа истоимениот аеродром, „Петропавловск Камчатски“.
Фернандо VI (Шпанија)
{| align=right
Фернандо VI од Шпанија бил крал на Шпанија од 1746 година до 1759 година. Фернандо е роден на 23 септември 1713 година во Мадрид, Шпанија. Тој е вториот син на Филип V од Шпанија и неговата прва сопруга Марија Луиза Савојска. По само неколку месеци од неговото раѓање неговата мајка починала а татко му се оженил за Елизабет Фернезе.
Во 1729 година Фернандо се оженил за Марија Варбара од Португалија. На 9 јули 1746 година Фернандо се качил на престолот. Тој ја наследил војната која веќе се водела со Австрија. во текот на неговото владеење тој ја повлекол Шпанија во т.н. Војна за Австриско наследство. Тој вовел повеќе реформи како создавање на банка Гиро Реал во 1752 година, ја модернизирал флотата, ги обновил односите со црквата и имал голем придонес во културната обнова на Шпанија. Фернандо починал на 10 август 1759 година.
Кале (Алдинци)
Кале — археолошко наоѓалиште кај скопското село Алдинци, Општина Студеничани. Претставува градиште (опидум) од доцната антика.
На 2 км јужно од Планинарскиот дом „Караџица“, на рид со височина од 165 м над утоката на Аљагица (Ејлагица, Алгица) во Кадина Река, на зарамнето плато со површина од 4 хектари се гледаат остатоци од одбранбен ѕид. По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, тегули и цевки за довод на вода.
Северно од градиштето, преку реката се наоѓа подградието на чија површина од околу 3 хектари се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди.
Амбар во Кузмин, Савска 94
Амбарот во Кузмин, Савска 94, е изграден на крајот на првата половина на 19 век. и е споменик на културата од големо значење.
Изглед
Амбарот е направен од даб во скелетна структура со полнење од спуштени штици. Покривот е двокрилен, покриен со бибер плочка, која ги замени оригиналните ќерамиди. Гејблот е на ниво со предната страна, што е посебна одлика на оваа штала без трем. Како најчеста декоративна површина, фронтонот во овој случај е скромен. Единствен украс се назабените летви на кои се закачени штиците, кои ги затвораат полињата на кои е поделена. Поделбата на шахти за складирање на жито беше направена во внатрешноста на зградата на ист начин како што е изградена. Претставник е од типот „трансфер“ штала, именуван така што нема трем и може да се пренесува од едно на друго место.
Надворешни врски
Напомена: Содржината на оваа статија е делумно или целосно преземена од http://www.sanu.ac.rs. Носителот на авторските права на материјалот дал дозвола за негово објавување под бесплатна лиценца. Доказ за тоа е на системот, а бројот на билети со конкретна лиценца е 2009072410055859.
Лино Алдани
Лино Алдани (Lino Aldani), (, –, ) бил италијански писател на научна фантастика.
Животопис
Тој објавувал научно фантастични дела почнувајќи од шеесеттите години (неговиот прв објавен расказ е „Каде е твојот кумар?“,во 1960 година) и неговиот прв роман „Кога се корените“ во 1977 година. Во 1962 година го објавил првиот италијански критички есеј за научната фантастика. Во 1963 година, Алдани го основал списанието „НФ Иднина“, списанието излегло во осум броеви.
Неговите дела се преведени на повеќе јазици. Починал во Павија, на 31 јануари 2009 година.
NGC 4131
NGC 4131 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4131 се споменува и како UGC 7126, MCG 5-29-19, CGCG 158-29.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4131 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4131 има привидни димензии од 1,4' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 73°.
Други поделби
Проучување на NGC 4131 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38573. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 107; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1988. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1398.
Путер
Путер или маст  — млечен производ што се добива со матење на слатка и кисела павлака. Путерот произведeн од кисела палака мора да мириса на диецетил, а слаткиот путер мора да има вкус на павлака. Путерот е хранлив додаток на храната, но во поголеми количевства лошо влијае врз здравјето на луѓето со тоа што го зголемува холестеролот.
Складирање и чување
Путерот се чува до 14 дена на температура до +5 °C, а подолго од 14 дана на температура до -20 °C.
Кркља
Кркља — село во областа Славиште, во Општина Крива Паланка, во околината на градот Крива Паланка.
Потекло на името
Етимолошки толкувано, името на селото потекнува од турскиот збор „кркле“, што во превод значи „сече“, симболично означувајќи ја Кркљанска Река, која со длабок кањон го дели атарот на селото на два дела.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Славиште, во источниот дел на територијата на Општина Крива Паланка, во изворишното сливно подрачје на Крива Река, недалеку од патот кој води кон Бугарија. Селото е планинско и раштркано, чии маала се издигаат на надморска височина од 900 до 1.160 метри. Од градот Крива Паланка, селото е оддалечено 9 километри.
Куќите на ова поголемо село се наоѓаат на благите падини долж бреговите на Кркљанска Река, лева притока на Крива Река. Околни села се: Костур и Узем на исток, Жидилово на север и Варовиште на запад.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Селиште, Голем Лом, Бајрамова Корија, Гумова Ливада, Света Вода, Тошино Ѓубриште, Љуто Брдо, Вада, Ширина, Лештар, Клисура и други.
Селото има разбиен тип. Се разликуваат маала кои имаат различен број на куќи, главно поделени по родови. Средишно маало е Ковачко Маало.
До селото води локален асфалтен пат, кој во должина од околу 4 километри, ги поврзува сите маала во селото. На север се граничи со селата Киселица, Трново и Жидилово, на исток со селата Узем и Костур, на југозапад со селата Б’с и Варовиште и на запад со селото Дрење.
Село Кркља спаѓа во села од разбиен тип, со повеќе маала, како Лештарци, Назрци, Пајковци, Гелевци, Ковачи, Бошњаци, Божовци, Џиковци, Дрвенџици, Ширинци, Тукарци, Спасковци, Ѓурундапци, Бобевци, Куртаци, Љути Рид и други.
Историја
Постојат многу малку преданија за името на селото и за неговото основање. Сепак се знае дека денешното село било во посед на Турци, што се забележува и од топонимите.
Во историските извори, Кркља се споменува во век. Најпрвин, е споменато во 1519 година како дервенџиско село со 35 домаќинства. Во периодот 1530/1531 година е споменато со 25 домаќинства, додека во 1573 година со 40. Како дервенџиско село е наведено и во 1700 година.
Во век, Кркља било село во Кривопаланечка каза на Отоманското Царство.
Во 1878 година, селото имало само 20 домаќинства, од кое потекнуваат сите денешни родови, додека денешните маала не броеле повеќе од две куќи. Потеклото на овие домаќинства е непознато Постепено ја откупиле земјата од Турците и се стекнало со своја.
Во текот на Балканските војни, жителите пребегнале во Бугарија. Потоа, повторно се вратиле во селото.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 20,4 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 766 хектари, на пасиштата отпаѓаат 624 хектари, а на обработливото земјиште 541 хектар.
Селото, во основа, има мешовита земјоделска функција.
Во минатото, жителите се занимавале со сточарство, шумарство и земјоделство. Некои мештани работеле и како мандраџии во бачила низ целата држава. Во минатото, населението од ова село одржувало постојани економски врски со локалните Власи од Калин Камен, изразена преку размена на производи, најчесто волна, кожа, компири и слично.
Денес, најмногу се одгледува ситен добиток.
Дел од жителите на селото работат во рудникот „Тораница“. Дел од населението е вработено во новоотворената текстилна конфекција во соседното село Жидилово.
Селото е познато и по рибник-ресторанот сместен непосредно до Крива Река.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Кркља имало 500 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Кркља имало 640 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
По Првата светска војна селото било дел од општината Дурачка Река и имало 743 жители.
И од ова кривопаланечко село емигрирал голем број од населението. Така, во 1961 година броело 1.000 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 318 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Кркља живееле 227 жители, сите Македонци.
Во последните неколку години, забележано е масовно враќање во заборавените родни огништа, што резултираше со обновување на многу куќи, како и градење на голем број викендици по прекрасните падини на подножјето на Осоговските Планини.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 136 жители, од кои 112 Македонци и 24 лица без податоци.
Родови
Кркља е чисто православно македонско село. Во селото воглавно има 12 родови, за кои нема податоци за нивното потекло.
Родови во Кркља се: Ковачи (22 к.), најголем селски род, наречени по занаетот со кој се занимавале; Лештарци (21 к.), еден од најголемите родови, името го добиле по месноста Лештар, каде што им се наоѓаат и куќите; Дрвенџици (13 к.), куќите им се наоѓаат во тесната долина наречена Дервен; Бобеци (12 к.), сместени во истоименото маало; Тукарци (12 к.), имаат куќи во истоименото маало, името го добиле по прекар; Назарци (12 к.), имаат куќи во истоименото маало; Пашинци (10 к.), имаат куќи во истоименото маало; Ќурудабци (8 к.), сместени во истоименото маало; Ширинци (7 к.), живеат во истоименото маало; Груевци (5 к.), имаа посебно маало, основач на родот е Грујо; Бариштарци (4 к.), наречени по месноста Бара и Икинци (4 к.), живеат во посебно маало.
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Жидилово, во која селото Кркља, се наоѓале и селата Жидилово, Костур, Узем и Трново. Во периодот 1950-1952, исто така, постоела Општина Жидилово, во која влегувале селата Жидилово, Костур, Кркља и Узем.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0963 според Државната изборна комисија, сместено во основното училиште во селото Жидилово.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 184 гласачи.
Редовни настани
Во селото постојат повеќе општи слави, кои се одбележуваат во различни маала. Сепак, една заедничка слава е Духовден.
Иселеништво
Од селото се имаат иселено околу 120 домаќинства. Дел од иселеници бил во периодот меѓу двете светски војни, а најголем дел од нив се иселени по Втората светска војна.
Иселеници се преселиле во Скопје, во кочанските села, во Штип и во Крива Паланка.
Густав Роберт Кирхоф
Густав Роберт Кирхов ( – ) бил германски физичар кој прв ги востановил законите за течењето на електрична струја низ разгранети електрични кола - наречени Кирхофови правила. Тој го вовел поимот електричен потенцијал и апсолутно црно тело. Кирхоф го формулирал еден од основните закони за топлински зрачење. Заедно со Роберт Бунзен ги поставиле темелите на спектралната анализа и ги откриле хемиските елементи цезиум и рубидиум.
Ајдерштет (амт)
Ајдерштет (Eiderstedt; Ejdersted; севернофризиски: Ääderstää) — општинска заедница во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Општинската заедница целосно се простира на истоимениот полуостров, освен за градот Тенинг. Нејзиното седиште е во градот Гардинг.
Историја
На 1 јануари 2008 година независната општина Санкт Петер-Ординг станал дел од општинската заедница.
Поделба
Општинската заедница Ајдерштет се состои од следниве општини:
Грб
Грбот прикажува златен брод на сина позадина со три едра на кои со црвено се нацртани леопард, крава и риба.
Глизе 781
Глизе 781 — ѕвезда во соѕвездието Лебед. Системот се наоѓа на растојание од 54 светлосни години и веројатно се состои од 3 составници. Најсјајната составница е ладно џуџе а воедно и блескава ѕвезда. Оваа ѕвезда веројатно е во орбита околу масовно бело џуџе од спектралниот тип ONe, но досега не е забележано. Ѕвездите се во меѓусебна орбита на околу 3150 ае со кафеаво џуџе Глизе 781C, кој се класифицира во спектралната класа Т8. Системот е потенцијален кандидат за катаклизмичен систем на двојни ѕвезди, и подалечна иднина е потенцијален кандидат за супернова од тип Ia.
Системот веројатно е со голема старост. Ова делумно се должи на ниската металичност од една страна, а од друга страна од фактот дека не е збележано белото џуџе ONe и истото мора да биде релативно ладно со површинска температура од 7000 K. Белото џуџе се претпоставува дека е со старост од најмалку 3,7 милијарди години, веројатно системот е дури и постар од 10 милијарди години.
Шид
Шид — град и општина сместен во Сремскиот Округ во автономната покраина Војводина, Србија. Според пописот од 2011 година градот броел 14.893, додека општината броела 34.188 жители. Во градот се наоѓа граничен премин меѓу Србија и Хрватска.
Име
На српски, пишаното име на градот е Шид, на унгарски Sid, на германски Schid, на словачки Šíd и на русински Шид.
На 5 ноември 1991 година, српската влада ги обвини хрватските сили дека истрелале 15 артилериски ракети во градот, при што биле убиени четири лица и ранети 12 во првиот напад на српска територија за време на југословенските војни. Во 2009 година, Шид бил прогласен за безминско подрачје по акциите за отстранување на експлозиви кои датирале од конфликтот.
Демографија
Според резултатите од пописот од 2011 година, општина Шид има 34.188 жители.
Етнички групи
Етничкиот состав на општината:
Култура
Во близина на селото Привина Глава се наоѓа манастирот Привина Глава. Според легендата, манастирот бил основан од страна на свадбарот Прива во 12 век.
Во општината се наоѓа музеј посветен на значајниот српски уметник Сава Шумановиќ и музеј на наивна уметност „Илијанум“ кој се состои од повеќе од 300 ликовни уметнички дела.
Економија
Следната табела дава преглед на вкупниот број на регистрирани лица вработени во правни субјекти по нивната основна дејност (од 2018 година):
Збратимени градови
Постојат три официјални збратимени градови на Шид:
Список на државни водачи во 1685 година
Ова е список на државни водачи во 685 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Реален Аикидо
Историја на аикидото
Изворното аикидо потекнува од вештината аики-џицу, која што датира од 9 век од Јапонија. Истата била вклучена во борбената обука на самураите, базирајќи се врз техниката на одбрана. Оваа вештина ја изучувал и основачот на современото Аикидо, Морихеј Уешиба (1883 - 1969), познат на илјадници ученици на Аикидо во целиот свет како О Сенсеи - Големиот Учител. Како голем експерт во боречките вештини, не бил задоволен од ниедна, затоа што во сите имало премногу насилство, повредени или мртви. Уешиба сметал дека борбата чијашто цел е да го повреди или убие противникот треба да се забрани.
Сите овие причини го натерале Уешиба да го создаде својот систем во 1925 г., којшто го нарекол Аикидо. Со тоа тој направил голем скок од ЏИЦУ, кон ДО системот, односно кон неборечките вештини. Меѓутоа сè до 1948 година Аикидо не бил познат надвор од Јапонија, заради тоа што Уешиба не сакал да им даде на луѓето во раце една многу опасна вештина. Но, ситуацијата се менува после Втората светска војна, кога Аикидо зема голем замав.
Суштината на сите Аикидо техники, е во употребата на сферични движења околу стабилен, исполнет со енергија центар. Дури и кога во некоја техника се чини дека се употребува само еден дел од телото, набљудувајќи одблиску се открива дека движењата во Аикидо се всушност целосни телесни движења. Правилно изведени, некои техники се спектакуларни, фрлајќи го противникот во воздух. Другите се мали, брзи движења кои го здрвуваат или го прават неподвижен противникот. Тоа се постигнува преку употреба на силата на лост, инерција, гравитација и акцијата на центрифугални и центрипетални сили. Во глобала, тоа е енергијата на самиот напад која што го руши напаѓачот.
Вежбањето Аикидо, опфаќа широко подрачје на стилови и тренинг, и им дозволува на луѓето да тренираат врз основа на нивните поединечни нивоа и развој.
Реален аикидо
Реалниот аикидо претставува стил на Аикидо кој го оформил Љубомир Врачаревиќ, Аикидо Мајстор 10 ДАН. Тоа е практична и ефикасна вештина за самоодбрана која што ги применува супериорните одбранбени техники засновани врз законите на природата. Карактеристична е примената на атеми ваза (збунувачки удари) во виталните точки коишто служат за свртување на вниманието на противникот што е сосема доволно непречено да се заврши техниката. Својата кулминација Реалниот Аикидо ја достигнува при одбрана од повеќе напаѓачи. Основна одлика е константно, флуидно и рационално движење, со изведување на ефикасни техники коишто овозможуваат многу сигурна и квалитетна самоодбрана. Примената на оваа комплексна вештина ја зајакнува концентрацијата, координацијата, волјата, решителноста, самодовербата, се зголемува отпорноста на стрес и слично. Основна поставка на Реалниот Аикидо е делотворно да се совлада противникот, а притоа физички да не се повреди. Меѓутоа, во случај на таква потреба, може да биде и многу опасно оружје.
СВЕТСКИ ЦЕНТАР ЗА РЕАЛЕН АИКИДО
Љубомир Врачаревиќ во 1993 г. го основа Светскиот центар за Реален Аикидо, организација која го насочува работењето на националните федерации од преку 30 држави од 4 континенти.
Љубомир Врачаревиќ со Аикидо започна да се занимава од 1968 г. До тогаш тренирал Џудо и Џиу Џицу, при што стекнува титула мајстор на овие вештини, а воедно продолжува да се усовршува кај мајсторот Хироши Таде - 9 ДАН. Од тогаш интензивно работи на пропагирањето на Аикидо. Во 1978 година првпат оди во Јапонија и тренира кај Кишомару Уешиба 10 ДАН, син на основачот на Аикидо Морихеј Уешиба. Програмите за специјална обука на војската, полицијата и телохранителите му донесуваат меѓународна репутација. Почитувајќи го знаењето на јапонските мајстори, Врачаревиќ го усовршува својот стил на работење. Издвоил повеќе од сто техники, со чиешто прочистување и применување на знаењето од другите боречки вештини ја засилува ефикасноста и применливоста на техниките, со што го создал својот стил - Реален Аикидо. Тоа е одлично флексибилен и широко применлив систем на одбранбени техники. Неговото комбинирање е според барањата во одредени ситуации, преку добро движење коешто е мошне важен елемент со кој се постигнува максимална ефикасност. При второто доаѓање во Токио, 1993 година во Јошинкан, Врачаревиќ се запознал лично со Гозо Шиода 10 ДАН, и добил сертификат за учество на семинарот, како потврда за прифаќањето на Реален Аикидо од страна на големиот мајстор Шиода. Месец подоцна тој добива дозвола да ја посети Царската палата, и во таа пригода се запознава и разменува искуства со главниот инструктор на царската гарда. Врачаревиќ е носител на титулата Академик на Аикидо доделена од страна на Руската Академија. Од 1996 година Љубомир Врачаревиќ е професор на Вишата школа за спортски тренери на Белградскиот Универзитет, а од 1998 година во Белград почнува со работа неговата школа за професионални телохранители. На 9 август во Далас - Тексас, на мајсторот Љубомир Врачаревиќ, доделена му е најголемата титула во боречките вештини - 10 Дан - Соке, како основач на стилот Реален Аикидо. Со ова унапредување, највисоко во светот на боречките спортови и вештини, Љубомир Врачаревиќ влезе во друштвото на малубројните основачи на стилови и избрани врвни светски мајстори. Мајсторот Врачаревиќ чие име во 2002 година беше запишано во "Куќата на славните" со титулата Гранд Мастер, во 2003 година стана член на Меѓународниот совет на големи мајстори (International Martial Arts Headfounders Grand Masters Council, носители на 10 Дан во различни боречки вештини) како и директор на истата институција за Југоисточна Европа. Со сите овие признанија Реалниот Аикидо влезе во класификацијата на боречките вештини како автентична боречка вештина. Со добиените бројни покани за презентирање на Реалниот Аикидо на неколку големи семинари ширум Америка, како и остварените бројни контакти со други организации и асоцијации на боречките вештини, а пред сè презентираниот квалитет на Реалниот Аикидо пред Меѓународниот совет на големите мајстори, Реалниот Аикидо како најефикасна вештина на самоодбрана на широка врата влегува и на Американскиот континент.
NGC 2110
NGC 2110 — елиптична галаксија во соѕвездието Орион, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2110 се споменува и како MCG -1-15-4, IRAS 05497-0728.
Откривање
Објектот е откриен на 5 октомври 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 52 м 11,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 7° 27' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 173°.
Други поделби
Проучување на NGC 2110 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 18030. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 271; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4780. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1477.
Санди Казар
Санди Казар (Sandy Casar, р. во ) — поранешен француски професионален друмски велосипедист, кој настапувал професионално помеѓу 2000 и 2013 година, цело време со екипата. Негови најголеми достигнувања биле трите етапи на Тур де Франс, како и освојувањето на трките Рут ду Суд во 2005 и Париз-Камемберт во 2011 година.
Кариера
Касар станал професионалец во 2000 година откако возел за Жан Флош-Мант како аматер. Талентот на Касар бил откриен на Париз-Ница 2002, кога завршил на второто место на 23 години. Завршил како 13. на Џиро д’Италија 2003, пред искачувачот Марко Пантани. Првата победа му била на етапа на Тур де Свис 2003. Потоа, завршил на 16. место на Тур де Франс 2004 и на 6. место на Џиро д’Италија 2006, 25 минути зад победникот Иван Басо. Касар исто така победил на Рут ду Суд во 2005 година.
На 27 јули 2007 ја освоил првата етапа на Тур де Франс, победувајќи ги Лорен Лефевр, Аксел Меркс и Михаел Богерд во спринтот по падот поради куче претходно на етапата. Завршил на 14. место на Тур де Франс 2008.
Во 2009, Касар завршил втор на 16. етапа на Тур де Франс 2009. Етапата 16 била првично освоена од Микел Астарлоза, меѓутоа, Астарлоза бил позитивен по трката на ЕПО. Организаторите му ја одзеле етапната победа и му ја доделиле на Касар. Подоцна, Касар завршил на 11. место во генералниот пласман.
Во 2010, Касар ја освоил деветтата етапа на Тур де Франс 2010, откако бил дел од долгото бегство, кое преминало преку бројни категоризирани искачувања, вклучувајќи го Кол де ла Мадлен. Бегството останало на само четири члена на спустот по искачувањето и било достигнато во последниот километар од Енди Шлек и Алберто Контадор, кои се одвоиле од главната група на Мадлен. Касар го освоил нагорниот спринт за престижна победа на една од најтешките етапи на тој Тур. Во 2011 го освоил класикот Париз-Камемберт, повторно како член на долго бегствот. Се обидел да избега на искачувањето близу крајот, но бил достигнат од четворица возачи. Сепак успеал да ги претекне во спринтот, освојувајќи ја победата на патиштата на неговата младост.
На 6 септември 2013, Касар објавил дека се повлекува од велосипедизмот.
Кирхшпил Гардинг
Кирхшпил Гардинг (Kirchspiel Garding) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Сојуз на руски писатели и новинари во Париз
Сојузот на руски писатели и новинари во Париз (Союз русских писателей и журналистов в Париже) ― книжевна организација создадена во јули 1920 година. Во 1921 година Иван Бунин бил избран за прв претседател, а една година подоцна ќе го наследи Павел Миљуков, кој ја извршувал оваа функција многу години. Друг верен соработник бил Владимир Зелер, секретар на Сојузот триесет години.
Меѓу членовите на извршниот комитет на Сојузот биле Алексеј Н. Толстој, Сергеј Пољаков, Д.С. Мирски; подоцна Александар Јаблоновски, Константин Балмонт, Валентин Булгаков, Александар Куприн, Марк Слонин, Сергеј Варшавски, Сергеј Ефрон, Борис Зајцев, Иван Шмељов, Марк Алданов, Дон Аминадо, Надежда Тефи, Саша Чјорни, Кирил Зајцев, Вадим Руднев. Сојузот немал свое издаваштво, делата на нејзините членови биле објавувани претежно од „Petropolis Publishers“, како и од списанието „Современные записки“ (Современи записи) и од весникот „Возрождение“ („Преродба“). Додека нацистичките германски трупи влегле во Париз, Сојузот на руски писатели и новинари во Париз се распаднал.
Морани (археолошко наоѓалиште)
Морани — археолошко наоѓалиште кај скопското село Морани, Општина Студеничани. Претставува збир осамени наоди од римско време.
Во атарот на селото се пронајдени три надгробни плочи со латински натписи. Спомениците се чуваат во Музејот на Македонија во Скопје.
Анатолиј Фоменко
Анатоли Тимофеевич Фоменко (роден ) — руски математичар и автор. Тој е член на Руската академија на науките. Автор е на 180 научни дела, најпознат по своето дело Нова Хронологиja.
Никодински манастир
Никодински манастир — манастир во областа Раец, во средишниот дел на Македонија. Манастирот се наоѓа на падините на планината Бабума, меѓу врвовите Јасенова Глава и Ножот, на околу 3 км југоисточно од истоименото село Никодин.
Историја
Манастирот е изграден околу старата црква „Св. Троица“, која е првиот главен манастирски храм. Се претпоставува дека на местото на кое денес се наоѓа манастирот во време на отоманска власт постоел манастир кој бил метох на манастирот Трескавец. Според легендата, манастирот бил срушен од страна на отоманските власти, а седумте монаси биле заклани и оттаму околната месност го добила името „Калуѓере“.
Манастирот подоцна бил обновен, но манастирската црква била мала, така што месните верници одлучиле да ја прошират старата манастирска црква. Во периодот од 1977-1981 година, манастирската црква била проширена и биле изградени и две придружни згради со помош на доброволни прилози од верниците. Манастирот за првпат бил осветен на 21 септември 1981 година од страна на Митрополитот Преспанско-пелагониски г. Петар.
Градби
Во склоп на манастирот влегуваат две цркви, конак и помошна зграда. Во изградба е и камбанарија.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен на 25 ноември 1987 година, а истата била осветена на 17 октомври 2010 година. Градбата на црквата претставува крстокуполен храм со осумаголна купола и полукружна апсида на источниот ѕид.
Црква „Св. Троица“
Црквата била главен храм на првобитниот манастир. Таа има правоаголна основа со полукружна апсида на источниот ѕид.
NGC 6729
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6729 се споменува и како ESO 396-N*15.
Откривање
Телото е откриено на 15 јуни 1861 година од страна на Јохан Фридрих Јулиус Шмит, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 6,2 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6729 е од видот EN+RN. NGC 6729 има привидни димензии од 25' х 20'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 1 м 55,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -36° 57' 28"".
Други поделби
Проучување на NGC 6729 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 379; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7421. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Римски приказни
„Римски приказни“ (италијански: Racconti Romani) – збирка раскази на италијанскиот писател Алберто Моравија од 1954 година.
Содржина
Збирката ги содржи следниве раскази:
За збирката
Збирката „Римски приказни“ се темели врз два елементи: прецизната слика на објективниот свет се соединува со егзистенцијалните и моралните проблеми на целата епоха. Затоа, неговите раскази се длабоко „римски“ и истовремено не се само „римски“. Од сведочењето за посебното тие преминуваат во сведоштво за општото, т.е. низ моралните, сентименталните и општествените проблеми на поединецот тие зборуваат за духовната пустош на една цела цивилизација, која е во знакот на конвенциите, формалностите и конструкциите. Неговиот стил е одраз на пластичноста на фантазијата, но и интимен јазик на мудроста и на зрелоста на интелектот. Ликовите во книгата се луѓе од крв и од месо, но и симболи, т.е. претставници на одделни делови од неговиот систем на идеи.
Аеродром Бремен
Аеродромот во Бремен, (Flughafen Bremen), го опслужува градот Бремен, Германија. Во 2008 година, 2,4 милиони патници поминаа низ овој аеродром.
Историја
Сообраќајот на аеродромот официјално започна во 1913 година кога сенатот на Бремен додели официјална дозвола на воздухопловната асоцијација за формирање на основа за летање. Во 1920 година, Холандската авиокомпанија KLM започна со летови кон Бремен преку Хамбург и Копенхаген. Во 1945 година, аеродромот беше преземен од страна на Американските трупи и повторно вратен во сопственост на градот во 1949 година. Во текот на 50-тите години, беа додадени и летови кон Њујорк и Рио Де Жанеиро. 1989 година беше годината кога аеродромот за првпат ја надмина бројката од еден милион патници. Внатре во аеродромот постои музеј поврзан со воздухопловството, во кој може да се погледнат некои ретки видови на авиони, како Junkers W 33.
Транспорт до аеродромот
Трамвајот број 6 сообраќа секои 5 до 10 минути до центарот на Времен. Патешествието трае 11 минути и чини 130 денари. Автобуската компанија Bus2fly нуди автобуски превоз до Хамбург, времетраењето на патувањето изнесуца 2 часа и чини 670 денари во еден правец.
NGC 325
NGC 325 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 325 се споменува и како MCG -1-3-45, FGC 111.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 57 м 47,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 5° 6' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 91°.
Други поделби
Проучување на NGC 325 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3454. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 217; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4680. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1206.
Список на државни водачи во 315 година
Ова е список на државни водачи во 15 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Продром
Продром може да се однесува на следниве места:
IC 151
IC 151 — галаксија во соѕвездието Зајак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 151 се споменува и како IC 408, ESO 486-53, AM 0517-250.
Откривање
Објектот е откриен на 26 декември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 151 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 151 има привидни димензии од 1,9' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 19 м 44,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -25° 3' 52". Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Други поделби
Проучување на IC 151 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 17110.
Инки
Инките, односно цивилизацијата на Инките започнува да постои како мала група во регионот околу градот Куско, каде легендарниот Сапа Инка, Манко Капак го создал Кралството Куско во 1200 година. Под водство на наследниците на Манко Капак, државата на Инките се зголемила и ги приклучила околните андски заедници. Во 1442 година Инките започнале да ги прошируваат границите на својата држава под водство на Сапа Инка Пачакути. Тој ја основал Царството на Инките или Тавантинсују (Tawantinsuyu), која прераснала во најголемо царство во Америка до периодот на европската колонизација.
Царството било поделено за време на граѓанската војна, кога веќе навлегле шпанските сили на тлото на Јужна Америка и тоа било период на политичка криза во Тавантинсују. Имено, за време на оваа војна се спротивставиле браќата Хуаскар и Атахуалпа, членови на кралското семејство кои се сметале за легални наследници за престолот. Во 1533 година, шпанскиот колонизатор Франциско Пизаро ја искористил оваа ситуација и освоил голем дел од територијата на Инките. Во наредните години, колонизаторите ја освоиле скоро целата територија на Инките. Царството на Инките било сосема уништена со основањето на Поткралството Перу во 1542. Подоцна следело ослободително движење на Инките кое завршило со неуспех во 1573 година. Денес, културата и традицијата на Инките ја продолжуваат Кечуанците и Ајмарите кои живеат во Перу, Боливија и Еквадор.
Историја
Според митот, цивилизацијата на Инките започнала со Манко Капак, кој носел златен предмет наречен тапак-јаури. Инките биле обучени да изградат храм во чест на богот на Сонцето на местото каде се закачил предметот на земјата, за да го слават нивниот небесен татко. После долг пат, вклучително и патување низ подземјето, Инките дошле до Куско каде го изградиле храмот. За време на патувањето, еден од браќата на Манко, во некои извори сестра, бил/а претворен/а во камен хуака. Според друга легенда, наместо Инките да дојдат од подземјето односно пештера, пристигнале преку вода односно езерото Титикака.
Во античкото време, синот на Виракоча, Манко Капак живеел во Пакари-Тампу денес познат како Пакаритамбо, оддалечено 25 километри јужно од Куско. Тој и неговите браќа Ајар Анка, Ајар Качи и Ајар Учу и неговите сестри Мама Окљо, Мама Хуанко, Мама Рауа и Мама Кура живееле во близина на Куско во Пакари-Тампу. Со обединување на овие луѓе тие изјавиле дека ќе ги освојат сите племиња од долината Куско. Според други преданија, младиот Манко ги убил своите браќа и станал првиот владетел на Инките.