cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Состанок во Караѓорѓево
Краток преглед
Туџман аргументираше дека Босна и Херцеговина треба да формира дел од федералната Хрватска единица бидејќи историски била поврзана за Хрватска. Туџман не ја фаворизираше идејата БИХ да биде независна,кои беа произнесени во телевизиската емисија,и тој рекол "Босна беше творба на Отоманската инвазија [...] Дотогаш беше дел од Хрватска, или беше Босанско кралство, но беше Католичко кралство, поврзано со Хрватска. Според позицијата на Туџман, кој ја проискажал пред две недели од средбата во Караѓорѓево, федерална БИХ "беше повеќе ресурс за нови поделби помеѓу Србите и Хрватите,него нивен мост". Понатаму, Туџман рекол дека од етничка и лингвистична смисла, повеќето Бошњаци биле од Хрватско потекло. Бошњачки идентитет би му одговарал на Србите и ова би го забрзал процесот за причинска поделба на БИХ. Можно е дека "договор со Милошевиќ во Караѓорѓево [...] беше конечен чекор на таа страна".
При крајот на април 1991, била одржана и втора средба во Тиквеш, Хрватска. Можно беше дека овие состаноци го убедија Туџман дека Србија би ја поделила БИХ на Српско -Хрватски слој каде што Србија би му ги отстапила териториите на Хрватска до границите на Хрватската бановина од 1939 година.
На овој состанок сепан се зборувало само за договор за БИХ а било отсутно некакво преговарање за Хрватска. После една недела, Милошевиќ се обратил на телевизија,по протестите во Белград,каде претстави план кој се состоеше да се освои голем дел од Хрватска во нова Југославија. Ова воведе во конфликт и прогласување на Хрватска војна за независност Сепак Туџман продолжил да се среќава и комуницира со Милошевиќ,околу прашањето за БИХ,и што ќе се случи со Хрватска.
Плановите на Милошевиќ и Туџман за Голема Србија и Голема Хрватска се имплементирани со етничко чистење, во текот на Босанската војна Босанците (Бошњаците,Хрватите и Србите) убија а повеќе од 1.5 милиони луѓе биле избркани. Ова доведе до ситуација кога немало регион кој би можел да биде опишан како етнички чисто Бошњачко, Хрватско или Српско,а во текот на војната се случило баш спротивното,почнала да се јавува хомогеноста.homogeneity.
Законите на Република Хрватска и водачот Туџман за БИХ никогаш не биле комплетно транспарентни, секогаш ја вклучувало неговата желба да се зголемат границите на Хрватска. Според пресудата за Тихомир Блашкиќ, судот пронајде дека Хрватска и поспецифично поранешниот претседател Туџман, се надеваше да ја подели Босна и да има контрола врз Босанските Хрватски и посебно врз Хрватската територијална одбрана ХВО Туџман и Хрватската влада многупати негираа дека имало некаков договор во Караѓорѓево на неколку наврати, јасно кажувајќи дека во 1991 година Србите ја контролирале цела ЈНА и Спрските востанија во Хрватска во текот на Хрватската војна за независност беа само почеток. Во овој контекст средбата би можела да биде видена како обид на Туџман да ја превентира Српско Хрватската војна каде Хрватска би се справила со ЈНА. Дискусијата за поделбата на Босна според некои луѓе е видена како обид да се избегне овој конфликт Босанските водачи, сепак, ја виделе оваа средба како дел од план помеѓу двата претседатели да се уништи БиХ.
Главни глумци
Главните глумци на оваа средба, Туџман и Милошевиќ, негираа дека имало некој дискутиран или донесен договор за поделба на Бих. Во заедничка изјава во Женева, во 1993 година, Милошевиќ и Туџман рекоја "Сите шпекулации околу поделбата на Босна помеѓу Србија и Хрватска се целосно неосновани." Но Милошевиќ рекол за поделбата дека, "е решение кое му дава на муслиманите повеќе од што може да сонуваат или да земат со сила"
Сведочења
По смртта на Туџман,некои од Хрватските политичари кои работеле со Туџман како помошникот Душан Биланџиќ и поранешниот претседател на Хрватска Стјепан Месиќ кој посведочил дека средбата била за поделба на Босна. Последниот Југословенски премиер Анте Марковиќ, кој исто така сведочел во Хаг,потврдил дека имало договор за поделба на Босна помеѓу Србија и Хрватска  Сведочел и поранешниот Американски амбасадор во Југославија,Цимерман,  и амбасадорот Херберт Окун кој сугестирал дека имаше план да се подели Босна. Педи Ешдаун исто така потврдил дека постоел план да се подели Босна на Хрватска и Србија,и дека ова бил план на Туџман.
Стипе Месиќ
Месиќ го обвинуваше Милошевиќ дека бил одговорен за создавање на голема Србија "на остатоците од поранешна Југославија".
Јаким Синадиновски
Јаким Синадиновски е македонски револуционер, партизан, општественик, етнограф и писател.
Животопис
Учествувал во Втората светска војна како борец против италијанско-албанските фашистичко-балистички воени сили. Бил дел од мавровско-гостиварскиот партизански одред „Кораб“. Бил и меѓу македонските партизани кои балистот Џемо Хаса ги пратил во заточеништво во тиранскиот затвор.
На 27 април 1943 година одредот влегол во судир со балистите на Џемо Хаса во Ново Село. При тоа, четворица борци биле убиени: Злате Дамјановски, Анте Гиноски, Радован Цониќ и Боге Велјановски; десетмина биле заробени: Душко Поповиќ, Илија Антевски - Смок, Раде Угриновски, Драге Тодоровски, Трифко Андоновски, Ристо Оџаклиевски, Злате Малаковски, Јаким Синадиновски, Антигона Туфа и Сина Димитровска, а осуммина успеале да го пробијат непријателскиот обрач. Заробените партизани, балистот Џемо ги предава на италијанските власти, и тие се однесени во затворот во Тирана. Подоцна, шестмина од нив - Душко Поповиќ, Илија Антевски - Смок, Раде Угриновски, Драге Тодоровски, Трифко Андоновски и Ристо Оџаклиевски, од десеттемина заробени борци од одредот биле осудени на смрт и на 15 мај 1943 година - обесени во дворот на затворот во Тирана.
Според Јаким Синадиновски, во Албанија има 180.000 етнички Македонци - христијани и муслимани.
По војната, во независна ФНР Македонија, Јаким Синадиновски ѝ се посветил на публицистиката. Негови дела се:
Ауетал
Ауетал (Auetal) — општина во округот Шаумбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 10 километри јужно од окружниот град Штатхаген и 22 километри источно од Минден.
Селото Ререн претставува административно седиште на општината.
Местоположба
Во селото Хатендорф извира потокот Ауе, познат и како Бикебургер Ауе, кој се создава од повеќе потоци и се влева во Везер.
Автопатот А2 поминува низ општината.
Сајански Планини
Со поимот Сајански Планини или Сајани (руски: Сая́ны) се именуваат два планински системи во јужен Сибир.
Се разликуваат Западен Сајан (со должина од 600 км, височина до 3976к − Монгун Тајга), кој се состои од планински гребени со остри врвови, разделени со меѓупланински котлини и Источен Сајан (со должина од околу 1000 км, височина до 3491 м − планината Мунку Сардик), со типични среднопланински гребени со ледници. Реките се однесуваат кон басенот на Енисеј. Преовладуваат планинската тајга која преминува во планинска тундра.
Југозападните делови на Западен Сајан граничат со Алтај. Нивниот главен гребен се нарекува Вододелен Сајански Гребен, со највисоката точка Кизил-Тајга (3121 м). Планинските гребени на Западен Сајан се одликуваат со благи падини, изразит релјеф и големоразмерни камени насипи.
Источен Сајан се простира речиси под прав агол од Западниот. Највисока точка е врвот Грандиозни (2982 м). Тука се наоѓаат многу убави водопади.
Чагос
Чагос (Chagos Archipelago, ފޯޅަވަހި, फेहंद्वीप, பேகான தீவுகள்) — архипелаг, или група атоли, кои се наоѓаат во Индискиот Океан. Атолите се наоѓаат на гребенот Чагос-Лакшадвип, подводен планински венец. Атолите заедно сочинуваат над 60 засебни тропски островчиња кои се наоѓаат на околу 500 км јужно од Малдивите.
Островите се познати и како Оилски Острови, а во минатото и како Басас де Чагас. Чагос, заедно со Малдивите и Лакшадвип, создаваат екорегион.
Чагос официјално се дел од Британската Индоокеанска Територија, а врз нив полага право и Маврициус бидејќи овој архипелаг бил одделен од Околните острови на Маврициус пред Маврициус да стане независен. Островите биле дом на Чагошаните за околу век и половина сè додека Британците не ги евакуирале нив во раните 1970-ти за да можат Американците да изградат воена база во Диего Гарсија. Така, островите присилно биле напуштени и од 1971, само најголемиот остров (Диего Гарсија) има постојано население, поточно со воен персонал.
Географија
Вкупната површина на островите е 56,13 км2, а најголемиот остров Диего Гарсија има 32,5 км2. Вкупната површина, заедно со лагуните, е 15.000 км2, од кои 12.642 км2 се дел од Големиот Чагошки Плитак.
Ексавгуст Војоан
Ексавгуст Војоан — син на познатиот Василиј Војоан, бил исто така катепан на Италија, од 1041 до 1042 година. Тој го заменил Михаил Докијан по срамот што го доживеал по поразот кај Монтемаџиоре на 4 мај. Војоан не ги имал засилувањата со кој располагал Докијан. Тој пристигнал со еден варжјански контингент. Војоан одлучил да се обиде да ги изолира ламбардските бунтовници во Мелфи кампувајќи во близина на Монтепелоса.
Според Вилијам Апулски, пред битката Ексавгуст оддржал говор пред војниците со следниве зборови:
Момци, имајте гордост во својата машкостe, и не дозволувајте да имате срца како жени! Кој кукавличак прави секогаш да избегате? Сетете се на ваѓите татковци чија храброст го покорила целиот свет. Хектор, најхрабриот човек, паднал од рацете на Ахил. Троја била изорена од пламновите на микенскиот бес. Индија знаела за храброста на Филип. Зар неговиот син Александар со неговата храброст не го покори најсилното царство пред Македонците? Западот и секој дел од светот се плашел од нас. ёкои луѓе, слушајќи го името на Македонците, се осмелувале да застанат пред него во полето? Градови, тврдини и гратчиња ретко можеле да се одбранат пред нивната моќ. Бидете храбри, Ве проколнувам, сетете се на храброста на вашите предци, и не ги срамете ставајќи ја својата доверба само во вашите стапала! Тој кој се осмелува да се бори како маж ќе ја надмине силата на непријателот. Обидете се да ги следите стапките на вашите предци, и заборавете на секја мисла за бегство. Целиот свет треба да знае дека сте храбри мажи. Не треба некој да се плаши од франките во борба, но тие се немоќни и по бројност и по хаброст.
Норманите, сепак, ги напуштиле позициите во Мелфи и кампувале о близина на Монте Сириколо, близу Монтепелосо. Тие заробиле конвој од жива стока наменет за византијците и со тоа ја започнале битката, во која Војоан бил поразен и заробен (3 септември, 1041 година). Норманите, кои биле платеници, го предале заробениот катепан на ламбардарскиот водач Атенулф во Беневенто. Атенулф добил голем откуп за да го ослободи катепанот и целиот откуп го зачувал за себе. Војоан бил слободен, но бил сменет од својата позиција.
Сини танчарки
„Сини танчарки“ ( Danseuses bleues ) - пастел нафранцускиот импресионистички сликар Едгар Дега, создаден во 1897 година. Се чува во Државниот музеј за ликовни уметности Пушкин во Москва, каде каде бил донесен во 1948 година од Државниот музеј на нова западна уметност. До 1918 година бил во колекцијата на Сергеј Иванович Шчукин во Москва, откако по создавањето пастелот се чувал во колекцијата на Диран-Руел во Париз.
Цртежот е изработен со пастели на хартија, со големина од 65 × 65 см.
Историја на создавањето
Делото припаѓа на доцната етапа во творештвото на Едгар Дега, кога му ослабнал видот, и тој започнал да работи со големи дамки во боја, придавајќи му огромно значење на декоративната организација на површината на сликата. Темата на танчарките му била многу блиска на уметникот и постојано се повторувала во техниките пастел, масло на платно и цртеж. Според некои критичари, според убавината на хармонијата на боите и композициското решение, пастелот „Сини танчарки“ може да се смета за најдобро олицетворение на Дега на оваа тема, кој го постигнал крајното богатство на текстура и комбинации на бои во неа.
Во културата
Измислената кражба на слика од изложба во хотел во казино е претставена во серијата Лас Вегас, Сезона 2, епизода 9.
Исто така, измислената кражба на слика од куќата на Франсоа Тулур, со прекар Ноќната лисица, се појавува во филмот„Дванаесетмината на Оушн“ од 2004 година.
NGC 4758
NGC 4758 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4758 се споменува и како UGC 8014, MCG 3-33-15, CGCG 100-15, IRAS 12502+1607.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4758 е од видот Im. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 4758 има привидни димензии од 3' х 0,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 4758 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43707. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1449. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1572.
Синодијан
Синодијан — во кус период бил катепан на Италија во 1042 година (февруари–април). Тој бил назначен од Михаил V по смртта на царот Михаил IV. Тој веднаш побарал предавање на сите поранешни византиски градови во Апулија и започнал да собира армија за нивно заземање но бил отповикан во април 1042 година од страна на Царицата Зоја по смртта на Михаил V.
Знаме на Гвајана
Знамето на Гвајана е официјалното знаме во државата кое било усвоено во 1966 година. Знамето било дизајнирано од Витни Смит. Знамето е составено од зелена позадина на која се наоѓаат два триаголника во различни диманезии, поголемиот е жолта боја со бели рабови, додека помалиот е во црвена боја со црни рабови. Зелената боја го претставува земјоделството и шумите, белата реките, златната минералните ресурси, црната издржливоста и црвената ги претставува ентузијазмот и динамиката на народот.
Насока на пристигнување
Насока на пристигнување ― насоката од која обично бранот што се шири пристигнува до точка, каде што обично се наоѓаат збир на сензори, во рамките на обработката на сигналот. Овие збир на сензори го образуваат она што се нарекува низа на сензори. Често постои поврзана техника на образување на зрак која е проценка на сигналот од дадена насока. Различни инженерски проблеми опфатени во поврзаната книжевност се:
Лична Фатима
„Лична Фатима“ — македонска народна песна. Песната е посветена на некоја си Фатила која се мажела за некојси Мехмед.
Текст
-Во дебарско, село Броштица,
зурла заплака, свадба голема.
лична Фатима за Мехмеда.
Лична Фатимо, чини адетот,
да го видиш зетот низ прстенот,
да го носиш во срцето.
А ти Мехмеде, азган момче бре,
на коњ да ја качиш невестата,
да ја носиш в' таткова куќа.
Засвирете силно Мајовци,
ај заиграјте Македонци,
да разбере далечината
колку тешка е вистината.
Свадба наша, свадба Броштичка.
Имам сон
Имам сон (I have a dream) — 17-минутен говор одржан од афроамериканскиот активист за граѓански права Мартин Лутер Кинг на 28 август 1963 година, во кој тој повикувал за расна еднаквост и крај на дискриминацијата во САД. Говорот што го одржал на Линколновиот меморијал во Вашингтон, бил еден од клучните моменти во борбата за еднаквост предводенa од афроамериканското движење за граѓански права. Говорот бил одржан пред околу 250.000 луѓе.
Говорот познат денес како „Имам сон“ имал неколку различни верзии што биле напишани неколкупати. Немало подготвено ниту еден нацрт, но сепак говорот бил мешавина од различни верзии. Изворната верзија е насловена „Нормалност, никогаш повеќе“, а има и неколку други верзии со сличен наслов. Важен момент е самиот говор. На крајот од говорот, познатата афроамериканска евангелска пејачка Махалија Џексон, му викнала на Мартин Лутер Кинг: „Кажи им за сонот, Мартин!“ Кинг потоа го прекинал подготвениот говор и го одржал неговиот познат говор. Многумина го нарекле „најдобриот говор одржан во XX век“.
Говор
...
И иако денес се соочуваме со тешкотии и ќе се соочиме и утре, сепак имам сон. Овој сон е длабоко вкоренет во американскиот сон.
Имам сон дека еден ден оваа нација ќе се исправи и ќе живее во согласност со вистинското значење на нејзиниот принцип: „Сметаме дека е очигледно дека сите луѓе се создадени еднакви“.
Имам сон дека еден ден, во црвените ридови во Џорџија, синовите на поранешните робови и синовите на поранешните сопственици на робови ќе можат да седат заедно на братска маса.
Имам сон дека ќе дојде денот, дури и во државата Мисисипи, истоштена од жештините на неправдата и угнетувањето, која ќе се претвори во оаза на слободата и правдата.
Имам сон дека ќе дојде денот кога моите четири деца ќе живеат во земја во која ќе бидат судени не според бојата на кожата, туку според нивните црти на личноста.
Имам сон денес!
Имам сон дека еден ден во Алабама, со своите злобни расисти и гувернерот, од чии усни летаат зборови за „мешање“ и „поништување“ — еден ден, таму во Алабама, малите црни момчиња и девојчиња да се држат за раце со мали бели момчиња и девојчиња како сестри и браќа.
Имам сон!
— Од говорот на Мартин Лутер Кинг кај Линколновиот меморијал во Вашингтон, 28 август 1963 г.
Надворешни врски
__ИНДЕКС__ __СОСОДРЖИНА__
Кинески павиљон во паркот Дротнингхолм
Кинески павиљон, сместен во просториите на паркот Дротнинхолм, е кралски павиљон инспириран од Кина, првично изграден помеѓу 1753-1769 година. Павиљонот во моментот е еден од кралските палати во Шведска и е светско наследство на УНЕСКО.
Првата зграда
Првата зграда била едноставен павилјон со две крила во кинески стил. Зградите биле префабрикувани во Арсеналсгатан во Стокхолм. Тие биле направени во техника на кабина од дрва и испратени до Дротнинхолм, каде што биле составени. Архитектите најверојатно биле Карл Хорлеман и Карл Јохан Кронштет. Се било завршено и на време за роденденот на кралицата Ловиса Улрика на 24 Јули 1753 година. Павилјонот бил изненадувачки подарок за кралицата од кралот Адолф Фредерик. На презентацијата, таа го добила златниот клуч за замокот од младиот престолонаследник, принцот Густав (подоцна крал Густав III), кој имал само седум години и бил облечен како кинески мандарин.
Во писмото до нејзината мајка, кралицата Софија Доротеја од Прусија, кралицата напишала: „Тој ме донесе на едната страна од градината и бев изненадена што одеднаш станав дел од бајката, бидејќи кралот изградил кинески замок, најубавиот што може да се види.“ Бидејќи е изграден во брзање и тајност, малиот замок не ја издржа суровата шведска клима. По десет години, гниењето почна да распаѓа дрвената рамка и кралот и кралицата нарачале кај Карл Фредрик Аделкранц да создаде нов и поголем павилјон направен од потрајни материјали.
Втората зграда
Втората и сегашна структура го заменила стариот дрвен павилјон од 1753 година. Дизајниран од Карл Фредрик Аделкранц, изградбата започнала во 1763 година и била завршена во 1769 година.
Внатрешност
Главниот супервизор на кралскиот двор, Жан Ерик Рен, ја водел работата за внатрешен дизајн. Архитектурата во суштина е рококо и требало да има егзотичен карактер, што содржи кинески елементи, кои во тоа време се сметале за висина во модата.
Собите на Павилјонот се полни со луксузни предмети донесени во Шведска од Кина од Шведската компанија Источна Индија: порцелан, свила, лакови, итн. Кина станала митска земја, рај, фасцинација, за Швеѓаните и секој благородник сакал да има кинеска просторија или само некои предмети за да добие поглед на оваа фабуларна, но за Европејците, забранета земја.
Ѕидовите во жолтата соба се покриени со кинески лакирани панели, во тоа време фасцинантна техника, бидејќи во Европа не постоел паралелен занает. Панелите ги прикажуваат односите помеѓу Азија и Европа во 1700 -тите. Мотивите се сцени од Кантон (сега познат како Гуангжу) покрај реката Бисер и Европските тринаесет фабрики одделени од градот со двојни sидови.
Надворешност и градина
Крилата се поврзани со главната зграда со серија закривени простории. Лак-црвени sидови користени за фасадата и вајарската орнаментика покажуваат добро познавање на кинеските згради, но структурата на зградата се одликува како јасно европска. Внатрешноста е меѓу првите во шведскиот рококо дизајн.
Има четири куќи, исто така во кинески стил, северно од павиљонот. Источниот, североисточно од павилјонот, се вика Билијард. Порано тука имало билијард маса, која сега ја нема. Наместо тоа, два од струговите на кралот Адолф Фредерикс се изложени заедно со алатки од комората за струг. Куќата на запад, северозападно од павилјонот, е позната како Сребрена комора.
Малку подалеку на север, почивајќи на висока основа, се наоѓа студиото на Адолф Фредерик (десно) и Доверба (лево). Доверба е зграда за трпезарија каде масите (трпезариската и масата за сервирање) се фиксирани на лифт-уред. Масите биле поставени на подот под кралската трпезарија и на одреден сигнал биле подигани низ подот. Ова значело дека кралските членови можат да ја јадат својата вечера без присуство на слуги, со доверба (француски за „доверба“). Северно од довербата е старата кујна. Во паркот источно од кинескиот павиљон има белведер сличен на пагода наречен „Волиер“ (француски за птичарникот ).
Павиљонот бил подложен на надворешни реновирања во 1927–1928, 1943–1955 и ентериерни во 1959–1968. Друга темелна реставрација на надворешноста била направена во 1989-1996 година.
Кинеската пагода
За време на владеењето на кралот Густав III, биле направени планови за кинеска пагода на ридот Флора, источно од кинескиот павилјон. Проектот, како и повеќето идеи на Кинг за згради во англиската градина, никогаш не биле реализирани поради атентатот врз кралот. Сите елементи потребни за градина за задоволство во кралски англиски стил веќе биле присутни во 1781 година, кога Фредрик Магнус Пајпер ги изготвил плановите за паркот. Тука спаѓале потоци, мостови, свиоци, наведнати тревници и неколку мали павилјони и летниковци во различни стилови.
Во планот за користење на земјиштето на Пајпер од 1797 година, едно продолжение на север требало да содржи пештера со канали и каскади, мало езеро со мостови и патеки за пешачење и турски павиљон. На исток од кинескиот павилјон кај ридот Флора, кинеска пагода би дејствувала како поврзувачки понт де вуе (крајна точка во погледот) помеѓу кинескиот кварт и англиската градина преку строгата барокна градина на Тесин.
Провална кражба
На 6 Август 2010 година, во 02:00 часот наутро, провалници провалиле во кинескиот павилјон преку двојните врати на задниот дел од куќата. Откако влегле внатре, тие скршиле три витрини и украле голем број предмети. Алармниот систем функционирал, но целата кражба траела само шест минути. Колекцијата во кинескиот павиљон, меѓу другото, се состои од кинески глинени фигурини, порцелански кукли, урни, мебел од лак и други уметнички дела од Кина, кои датираат од 1753 година. Кралскиот двор потврдил дека постојаната државна колекција била изложена во времето на упадот. Парчињата се сметаат за бесценети. Крадците побегнале од павилјонот со мопед кој бил пронајден покрај езерото Меларен. Полицијата се сомневала дека крадците си заминале со чамец и дека грабежот бил специјално нарачан. Тоа било првпат кинескиот павилјон да биде провален.
Украдените предмети биле: мала јапонска лакирана кутија на штанд, скулптура во зелен сапун, црвена лакирана чаша со капак, чаша врежана од рог на носорог, мала поцрнета, бронзена чајница и чинија направена од мошусно дрво. Неколку други парчиња биле оштетени за време на упадот. Ниту еден од украдените предмети не е пронајден и нема уапсени.
Кантонгатан
Кантонгатан или „Кантон улица“ е улица што ја означува југозападната граница на паркот на палатата Дротнингхолм која започнува на брегот на езерото Меларен. Улицата и нејзините куќи биле направени од кралицата Ловиса Улрика и кралот Адолф Фредерик како мала фабричка заедница наречена Кантон. Овде работеле производители на фино ковање, чипкање и ткаење на свила. Биле засадени дудинки за одгледување свилена буба, но климата била премногу студена и проектот траел само десет години. На јужниот крај на улицата се наоѓа куќа наречена „Мала Кина“. Изградена е во исто време со првиот павилјон во 1753 година. Се користела за различни работи низ годините, а своевремено била и дом на Ана Софија Хагман, официјална кралска љубовница на шведскиот принц Фредерик Адолф.
Заедницата Кантон исто така се смета за еден од моделите за шведскиот градинарски град. Сите куќи се користат како приватно домување.
Светско наследство на УНЕСКО
Кинескиот павилјон била една од главните причини зошто дворецот Дротнинхолм бил додаден како Светско наследство на УНЕСКО во 1991 година.
Хенри VIII
Хенри VIII (англиски: Henry VIII;  — ) — крал на Англија и лорд на Ирска, подоцна и крал на Ирска од 22 април 1509 па сè до неговата смрт. Бил вториот монарх од династијата Тјудори, наследувајќи го својот татко Хенри VII. Познат по тоа што се женел шест пати. Тој ја имал можеби најголемата моќ на било кој англиски монарх и го донел актот за распуштање на манастирите и ја создал заедницата помеѓу Англија и Велс.
Хенри VIII бил трето дете на Хенри VII и на Елизабета Јоршка. Неговиот постар брат Артур, принцот од Велс, починал во 1502, со што Хенри станал престолонаследник.
Хенри VIII е познат и по своите законодавни дела во државата, вклучувајќи ги и актите според кои Англиканската црква се одделува од Римската, а кралот ја добива титулата Врховен управник на Англиканската Црква.
Ран живот и прв брак
Роден во палатат Плацентиа во Гринич, како трето дете на Хенри VII и неговата сопруга кралицата Елизабета Јоршка. Само три од Хенриевите шест браќа и сестри го преживеале детството, Артур (принцот од Велс), Маргарита и Мери. 1493г. Хенри бил поставен за управник на замокот Довер, како и лорд чувар на Лондонските порти. Следната 1494г. му била доделена титулата војвода на Јорк. Потоа му биле доделени и титулите лорд маршал како и лорд на Ирска. На Хенри му биле доделени најдобрите учители во Англија, со што Хенри благодарејќи им на нив знаел течно да општи на латински, француски и шпански. На почетокот се верувало дека Хенри ќе ја продолжи својата кариера во црквата на некоја висока позиција, додека постариот син Артур бил припреман за владетелската улога. Сепак во 1502г. Артур ненајдено умрел, а на Хенри му припаднале сите должности од покојниот му брат, со што станал принц на Велс, односно престолонаследник. Таткото на Хенри сакал да го обнови сојузот со Шпанија, па така планирал Хенри да го замени местото на Артур во бракот со Катерина Арагонска, најмладото преживеано дете на кралот Фердинанд II од Кастиља и кралицата Изабела I од Арагон.
Со намера да се оствари бракот, било потребно одобрение од папата. Меѓутоа Катерина се заколнала дека нејзиниот прв брак никогаш не ни бил конзумиран (немала сексуални односи со Артур), па според тоа одобрението од папата не било неопходно по тоа прашање. Сепак двете страни се договориле дека папското одобрение би било потребно за да се отстранат секакви сомнежи за легалноста на бракот. Папата го одобрил бракот во форма на папска була, со што четиринаесет месеци по смртта на нејзиниот млад сопруг, Катерина била верена за неговиот помлад брат, кој сега бил престолонаследник на англиската круна. Меѓутоа до 1505г. кралот го загубил интерестот за сојуз со Шпанија, па Хенри подоцна ќе тврди дека свршувачката со Катерина било без негово одобрение. Понатамошното политичко маневрирање со свршувачката продолжило сè до смртта на кралот во 1509г. На седумнаесет годишна возраст Хенри VIII се оженил со вдовицата на својот брат, Катерина на 11 јуни 1509, а на 24 јуни 1509 двајцата биле крунисани во Вестминстерската капелата.
Црковниот пресврт и бракот со Ана Боленска
До 1525 г. трпението на кралот кон Катерина во врска со (според него), неможноста на кралицата да роди машки наследник било на граница. Меѓутоа кралот добил поттик кога ја забележал убавата дворска дама која била во служба на кралицата, Ана Боленска. Кралот му наредил на кардиналот Вулзи да преговара со Рим за да му дадат одобрение за поништување на неговиот брак со Катерина, врз основа на сомневање дека нејзиниот брак со Артур навистина бил конзумиран. Кралевиот секретар Вилијам Најт, отишол во Рим да лобира за поништување на бракот кај папата Климент VII, меѓутоа папата не се осмелувал да ги задоволи барањата на англискиот крал, поради силното влијание на роднина на Катерина, императорот Карло V, кој веќе го имал опљачкано градот Рим, а папата бил затворен во Ватикан. Сите обиди на кардиналот Вулзи биле неплодни, згора непријателствата на Катерина, придонеле за неговиот пад, кога во 1529 г. Хенри го разрешил кардиналот од неговата должност лорд канцелар и на негово место го поставил сер Томас Мор, за кој се сметало дека има уште помалку шанси за остварување на кралевата цел, делумно и поради неговата лојалност кон Рим.
Папата реагирал така што го ескомуницирал Хенри VIII во јули 1533 г. (историчарите не можат да го утврдат точниот датум на ескомуникацијата на кралот, според Винстон Черчил и неговата History of the English speaking people, тврди дека булата всушност била бланко документ кој бил официјално одобрен и пополнет подоцна во 1535 г. Други мислења образложуваат дека Хенри не бил официјално ескомунициран сè до 1538 г. од страна на папата Павле III, братот на кардиналот Френклин де ла Томас). По ова следело религиски пресврт. Под покровителството на Кромвел, парламентот донел неколку статути пролетта 1354 г. според кои се ограничувала улогата на Рим во работата на англиканската црква. Статутот за совладување на барањата ги забранувал црковните барања да бидат проследени и разгледувани од папата. Ја спречувало црквата да прави и спроведува какви било одлуки без согласност на кралот. Актот за црковни должности од 1534 г. налагало свештенството да бира бискупи кои би биле предлагани од соверенот. Актот за супрематија од 1534 г. го прогласил кралот за „единствен управник на Земјата на англиканската црква“, додека пак актот за предавство од истата година, налагал обвинение за велеиздаја со смртна казна за непризнавањето на кралот за неговото право кон црквата. На папата му биле ускратени сите приходи и даноци од англиската црква.
Домашната опозицијата кон Хенриевата црковна политика била бргу осуетена. Значителен број на прогонетите монаси биле мачени и погубени. Највидните опозиционери биле Џон Фишер, бискупот на Рочестер и Томас Мор бившиот лорд канцелар, кои одбиле да положат заклетва за лојалност, со што биле обвинети за велеиздаја и како што налагал законот биле погубени во Тајбурн во 1535 г. Томас Кромвел поради кого била основана позицијата заменика на кралот во црквата (заменик во духовноста), бил овластен да врши обиколка на манастирите со цел да се увери дека инструкциите на кралот се следат и почитуваат. Но неговата вистинска улога била да ги запленува богатствата на манастирите. Неговите комисери за потчинување меѓу кои биле Лавтон, Полард и Мојле се покажале како крволочни убијци, а вистински пример за ѕверствата на потчинувањето било убиството на опатот Ричард Вајтинг. Овие опресии со време поттикнале на поголем отор помеѓу англискиот народ, за да на крај прераснат во големи бунтови како тој од ноември истата година во северна Англија. Аџиството за милост како што било наречен бунтот, бил задушен така што Хенри се согласил на амнестија за сите учесници во востанието, притоа заблагодарувајќи се на тоа што му го привлекле вниманието за нивната мака и потоа прифатил да го прими водачот Роберт Аске на кралски банкет. На банкетот Хенри тактички го замолил Роберт да му напише што сè се променило со новите закони, за да би можел поуспешно да го реши проблемот. Роберт не сомневајќи се го направил тоа што се барало од него, несвесен дека фактички самиот си ја ставил омчата на врат, запишувајќи ги своите дела кои подоцна ќе бидат употребени како признание. Кралевиот збор бил непрокосновен и немало никаков сомнеж во него (бидејќи официјално се сметало дека кралот е одбран од Бога па спорд тоа тој му одговарал само на нему), па така Аске ги распуштил востаниците кои се разотишле по нивните домови. Меѓутоа Хенри на воставниците гледал како на државни предавници, па според тоа не се чувствувал должен да го почитува својот збор. Востаниците увиделе дека кралот немал намера да го почитува дадениот збор, па се побуниле повторно истата година, но нивната сила не била толку голема како што била на почетокот и набргу биле совладани и востанието било задушено. Водачите вклучувајќи го и Аске биле уапсени и погубени поради велеиздаја. Укинувањето на преостанатите поголеми манастири продолжило понатаму со актот на парламентот од април 1539 г.
Погубувањето на неговата втора жена Ана Боленска
Иако многу помогнала во радикалните црковни промени во државата, сепак односот со кралот бргу се влошил. После раѓањето на принцезата Елизабета, кралицата Ана имала најмалку два неуспешни бремености, кои завршиле или со предвремено раѓање или отфрлање на плодот, со што старите фрустрации на кралот кои ги имал проживеано со Катерина во врска со неможноста на добувањето на машки наследник, сега повторно се вратиле да го гонат. Решен да го добие машкиот наследник, а можеби и бил потикнат од Томас Кромвел, дал да се обвини Ана за употреба на вештерство, како би го намамила кралот да се ожени со неа, потоа за љубовни афери со петорица мажи, вклучувајќи го и обвинението за инцест со нејзиниот брат Џорџ Болејн висконтот на Рошфорд, за повреда на кралот како и за завера за убиство на кралот, со што ова последното и го донело статусот на велеиздајник. Обвиненијата најверојатно се измислени. Судот кој судел за случајот бил воден од вујкото на Ана, Томас Хавард, третиот војвода од Норфолк. Во мај 1536 г. судот ја осудил Ана и нејзиниот брат за виновни и им доделиле казна одрубување на главата или горење на клада, како било по волјата на кралот. Ана и нејзиниот брат Џорџ биле погубени со отсекување на главата. На нејзината последна причест кралицата се заколнала пред свештеник дека била невина и тоа во присуство на сведоци (со оглед на големата религиозност на луѓето во XVI век, тоа би претставувал скоро сигурен доказ за невиноста на кралицата).
Раѓањето на принцот и смртта на неговата трета жена, кралицата Џејн
Само еден ден по погубувањето на Ана Боленска, Хенри се свршил со Џејн Симор, а за 10 дена и се венчале. Џејн била една од придружничките на погубената кралица, дворска дама на која кралот фрлил око. Актот за наследство од 1536 г. налагал децата на Џејн да бидат следните по ред за наследството на престолот, со што лејди Мери и лејди Елизабета биле прогласени за нелегитимни деца и биле ислкучени од нивното право на престолот. Кралот во секое време можел да одлучува за тоа кој би можел да биде легитимен наследник. Кралицата Џејн му родила син, тоа бил принцот Едвард, подоцна ќе стане Едвард VI, но наредната 1537 Џејн починала во Гриничката палатата на 24 октомври од треска, оставајќи го Хенри заедно со целиот двор да жалат по неа. Кралот ја чувствувал Џејн како неговата вистинска кралица бидејќи му го родила толку посакуваниот машки наследник.
Законодавните реформи во кралството
Во исто време кога Хенри VIII се венчал со Џејн Симор, го донел Велшкиот законик со кој легално го анексирал Велс кон Англија со што создал една обединета нација. Актот предвидувал официјална употреба на англискиот јазик во сите државни институции, што претставувало мал проблем за мнозинството велшко население кое општело на својот мајчин јазик.
Хенри во 1537 барал од надбискупот Кентерберси да му ја предаде палтата Отфорд, која во тоа време била на располагање на англиканската црква. Подоцна во 1540 г. Хенри ги санкционирал уништувањата на римокатоличките светилишта и на моштите на нивните светци. До крајот на 1542 г. сите манастири во кралството биле распуштени, а нивниот имот му припаднал на кралот. Како награда за својата улога, на Томас Кромвел му била доделна титулата ерл на Есекс. Ниското свештенство ги загубило своите претставнички места во Горниот Дом, со што сега само надбискупот со бискупите го сочинувале претставничкото тело.
Љубовниците
Денес историчарите се сигурни за само две од неговите љубовници, а тоа се Елизабет Блунт и Мери Болејн (сестрата на Ана). Елизабет Блунт му го родила вонбрачниот син Хенри Фитцрој, кој никогаш не стапнал на престолот. Во 1533 г. се оженил со Мери Хавард од Норфолк Хавардс, но по само три години починал не оставајќи наследник, токму во моментот кога неговиот татко кралот Хенри се обидувал да протурка закон во парламентот со што би му се признало правото на англискиот престол.
Иновативниот двор
Хенри VIII бил особено ренесансен човек и неговиот двор бил центар на научни и уметнички иновации. Откривањето на континентот Америка или т.н. Нов Свет, му дало нови идеи на Хенри. Во тоа време го вработил на својот двор добро познатиот Вилијам Сомерс, кој бил дворска луда и единствениот кој и во најтешките моменти знаел да го развесели кралот. За Хенри се знае дека бил еден од првите европски владетели кој го интересирала вистинската географија на светот. Во 1507 г. дошло до револуционарно откритите во картографијата од страна на Мартин Валдсемулер (Universalis Cosmographia) и Матиас Рингман, кои на своите карти правеле разлика од другите светски карти на тоа врем, така што Америка ја претставиле како посебен континент одвоен од Европа со Антланскиот океан. Промената создала атмосфера на истражувања во уметноста и науката, што Хенри сесрдно ги прифатил.
Подоцнежните години
Хенри сакал да го прекине бракот, не само поради неговите лични чувства, туку и од политички причини. Војводата од Клеве влегол во змрсена кавга со светиот римски цар, додека пак Хенри немал никаква намера да се впушта во авантурата на страната на својот сојузник. Кралицата Ана била доволно интелигентна да не го одбива Хенри, па се согласила на прекинување на бракот. Посведочила дека нејзиниот брак никогаш не ни бил конзумиран. Хенри се задоволувал со тоа што едвај ја бакнувал во челотот секоја вечер пред спиење. Бракот бил прекинат врз основа на тоа што Ана претходно била верена за некој друг европски благородник. Ја добила титулата Кралева сестра и и бил даден замокот Хевер како одштета, кој претставувал поранешна резиденција на фамилијата на Ана Боленска. Во меѓувреме ерлот од Есекс паднал во немилот кај кралот поради неговата улога во овој катастрофален брак, со што бил притворен а подоцна и погубен. Положбата заменик во духовноста која специјално била создадена само за него, останала непополнета.
На 28 јули 1540 г. на истиот ден кога лордот Есекс бил погубен, кралот се оженил со Катерина Хавард, која била прва братучетка на Ана Боленска. Хенри бил просто воодушевен од својата нова кралица. Меѓутоа набргу по венчавката, кралицата се нашла во афера со еден од дворјаните, а тоа бил Томас Колпепер. Таа го вработила Францис Дерам, кој претходно бил во афера со кралицата, пред таа да се омажи за Хенри, како нејзин секретар.Томас Кранмер кој бил во завада со моќната католичка фамилија Хавард, изнел докази пред кралот за постапките на кралицата. Иако кралот на почетокот одбил да верува во доказите, сепак му одобрил на Кранмер да изврши истрага, која на крај се завршила со потполно разоткривање на кралицата. На нејзиното испрашување кралицата го обвинила Дерам дека ја присилил да стапат во недолична врска. Но се што кралицата требала да направи е да посведочи дека таа претходно била верена за Дерам со што нејзиниот брак со Хенри би бил прогласен за неважечки. Сепак како одговор на обвинувањата на кралицата, Дерам ја компромитирал нејзината врска со Томас Колпепер.
Бракот на Катерина бил прекинат пред нејзиното погубување. Како што бил и случајот со Ана Боленска, така и Катерина технички гледано не можела да биде обвинета за прељубништво, бидејќи бракот со кралот уште од почетокот бил неважечки. Но повторно овој податок бил игнориран и Катерина била погубена на 13 февруари 1542 г. Во моментот на нејзиното погубување, Катерина имала само осумнаесет години.
Ретроспективата за судбината на Хенриевите сопруги би бил: „разведена, погубена, почината, разведена, погубена и преживеана“. Алтернативна верзија би била: „Кралот Хенри VIII и шестте сопруги: една почината, една преживеала, две разведени и две погубени“.( или посочно, „Две погубени, една починала, две разведени и една преживеана“).Меѓутоа од правна гледна точка, би можело поинаку да се гледа на работата. Прво, Хенри никогаш не се развел од ниедна од неговите сопруги, поточно е тоа што бракот со нив веќе бил поништен. Второ четири брака, а не два завршиле со поништување (односно биле прогласени за нелегитимни). Браковите со Ана Боленска како и со Катерина Хавард биле прогласени за неважечки пред тие да бидат погубени, а иако пак бракот на Ана Клевска бил прогласен за неважечки сепак таа го надживеала Хенри, баш како и неговата последна сопруга, Катерина Пар.
Суровоста како и тиранското однесување на Хенри сè повеќе станувало вообичаено, со текот на времето, а за тоа придонело и неговото лошо здравје. Неговата крволочна серија на политички погубувања се верува дека отпочнала со таа на Едмунд де ла Пол, војводата од Сафолк во 1513 и траела сè до Хенри ерлот на Суреи во 1547 г. Според некои проценки бројот на погубувањата за време на ова владеење бил околу 72.000.
Хенри VIII ја отпочнал англиската реформација, кој претставувал процес на елиминација на приматот на папската црковна власт во Англија, кој пак бил заменет со кралската супрематија и со институцијата Англиканска црква која била надвор од влијанието на Римокатоличката црква и била ставена под врховна управа на англиските монарси. Англиската реформација претставувала повеќе политичко прашање, неголи теолошка расправа која се прикажувала како главен проблем. Раскинот на Англија со Рим настанал за време на владеењето на Хенри VIII, па затоа понекогаш реформацијата се нарекува уште и Хенриева реформација. Всушност Хенри не донел некои револуционерни теолошки идеи, туку тој само сакал да ја осамостои англиската црква. Во 1521 г. го бранел Мартин Лутер од нападите на папството за ерес, во книгата што тој ја напишал, а се вика „Одбраната на седумте мошти“. Единствено кон католичката црква Хенри се однесувал непријателски поради неговата желба да воспостави независна англиска црква. Постапките на Хенри имале широк одек во Европа, бидејќи неговата црква со своите постапки и влијанија била за пример во другите земји кои сакале да воспостават своја црква, независна од Рим.
Бродот „Мериевата Роза“
„Мериевата Роза“ бил еден од многуте воени бродови кои пловеле во времето на владеењето на Хенри, само што овој брод му бил најомилен на кралот. Името му било дадено во чест на сестрата на Хенри, Мери во комбинација со грбот на династијата Тјудори. Изградбата на бродот траело цела година, во бродоградилиштето на Портсмут, Англија. Бродот претставувал еден од првите вистински наменети воени бродови кои пловеле под знамето на англиската морнарица. Се претпоставува дека бродот бил потопен за време на борбите со француската морнарица кај Солент на 19 јули 1545 г.
Смртта и наследството на престолот
Во својот подоцнежен живот Хенри значително се здебелил, со што неговиот стомак мерел дури 137 cm и можно е дека боледувал од гнојна рана на ногата. Добро познатата теорија дека боледувал од сифилис се појавила 100 години после неговата смртт, додека пак со најновите истражувања и знаења за болеста, се претпоставува дека не само тој, туку дека и неговите деца, ЕдвардVI, Мери I и Елизабета I, сите боледувале од истата болест. Второстепена најнова теројија излага дека сиптомите на Хенри како и неговата постара сестра Маргарита Тјудор сугерираат дека боледувале од  дијабетис од втор тип. Хенриевата зголемена маса датира од времето на неговата повреда за време на витешки турнир во 1536 г. Тогаш заработил мала рана која не само што му ја намалила физичката активност, туку со тек на време се загноила, за да на крај индиректно влијае на неговата смрт, која се случила на 28 јануари 1547 г. но палатата во Витехал. Починал на датумот на кој би се навршиле 90 години животот на неговиот татко. Хенри бил погребан во капелата Св. Ѓорѓија во Виндзорскиот замок, веднаш до неговата трета сопруга, Џејн Симор. Нешто повеќе од една деценија трите негови деца седела на престолот, но без свои потомци.
Според актот за наследството на престолот, негвоиот единствен преживеан легитимен син Едвард, ја наследил круната со што станала кралот Едвард VI. Тој бил првиот протестански монарх кој владеел со Англија. Бидејќи тогаш Едвард имал само девет години, тој не можел во потполност да владее. Според тестаментот на Хенри VIII, бил составен совет на регенството, во кој биле назначени 16 великодостојници кои би владееле во името на Едвард сè до неговиот 18 роденден (неговото полнолетство). Советниците пак го избрале Едвард Симор, Прв Ерл од Хартфорд, постариот брат на Џејн Симор за лорд заштитник на кралството. Во недостиг на наследници на престолот, круната со право би им припаднала на ќерќите на Хенри VIII, а прва би била Мери и нејзините потомци, потоа Елизабета и нејзините потомци, а доколку и ова не би било доволно тогаш правото на англискиот престол би им припаднал на потомците на помалата, покојната сестра на Хенри VIII, Мери Тјудор војвотката од Сафолк. Потомоците на постарата сестра на Хенри, Маргарита Тјудор (шкотската кралска линија) според ова би биле исклучени од правото на круната.