cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Холштајн
Поделба на Војводството Холштајн
Во 1490 година, Војводството Холштајн било поделено на Холштајн-Зегеберг и Холштајн-Готорп. Холштајн-Зегеберг останало со данскиот крал и било исто така познато како „кралски Холштајн“; подоцна станало познато како Холштајн-Гликштат. Холштајн-Готорп, исто така познат како „војводски Холштајн“, било доделено на линија на олденбуршката династија, на која припаѓале кралевите на Данска.
Помеѓу 1533 и 1544 година, кралот Кристијан III ги владеел двете војводства, Холштајн и Шлезвиг, во име на тогаш сè уште малолетните негови полубраќа Јохан II и Адолф. Во 1544 година тие ги поделиле војводствата Холштајн (феуд на Светото Римско Царство) и Шлезвиг (дански феуд) на необичен начин, по преговори помеѓу браќата и советите на војводствата, кои завршиле во 1460 година со договорот во Рибе и тоа без фактичка поделба. Постарите тројца браќа го одредиле нивниот најмлад брат Фредерик како лутерански администратор на црковната држава во рамките на Светото Римско Царство.
Така, приходите на војводствата биле поделени на три еднакви делови, одредувајќи кои приходи припаѓаат на одредени области и совети на секој од постарите браќа, додека другите општи приходи, како даноците од градовите и царинските такси, биле собирани заедни, но подоцна делени помеѓу браќата. Советите, чии приходи биле одредени на други, направиле Холштајн и Шлезвиг да изгледаат како закрпени, технички одвоени војводства. Секуларното владеење во фискално поделените војводства станало кондоминиум на страните. Војводите на Холштајн и Шлезвиг на двете династии ја носеле формалната титула „Војвода на Шлезвиг, Холштајн, Дитмарш и Штормарн“. Трите дела обично биле нарекувани:
Името на династијата Холштајн-Готорп доаѓало од вообичаената употреба на техничко поточното „војвода на Шлезвиг и Холштајн во Готорп“. Адолф, третиот син на војводата и кралот Фредерик I и вториот најмлад полубрат на кралот Кристијан III, основале династиска линија наречена Холштајн-Готорп, која била линија на тогашната кралска олденбуршка династија. Данските монарси и војводи на Холштајн-Готорп владееле со обете војводства заедно како централна влада, меѓутоа нивните приходи ги собирале како одвоени субјекти. Јохан Постариот, војвода на Шлезвиг-Холштајн-Хадерслев, немал наследник, па поради тоа линијата прекинала на неговата страна.
Делот на Јохан Постариот, кој умре во 1580 година, бил преполовен помеѓу Адолф и Фредерик II, така зголемувајќи го кралскиот дел за шестина од Холштајн и Шлезвиг.
Грофовијата Холштајн-Пинеберг, која останала одвоена територија во Холштајн додека не исчезнала неговата линија во 1640 година, била споен асо тогашниот кралски дел на Војводството Холштајн. Војводата на Холштајн-Готорп станал цар на Русија во 1762 година, како Петар III и планирал напад на Данска да ги поврати поседите на Холштајн-Готорп во Шлезвиг, кои биле освоени од данскиот крал во 1713 година. Иако Петар наскоро бил наследен од неговата жена, Катерина Велика, Данците решиле да се ослободат од овој проблем. ВО 1773 година, ја разменил Грофовијата Олденбург за поседите на Готорп во Холштајн, составувајќи го цел Холштајн под нивна контрола. Така, Холштајн бил повторно обединет во една држава.
Обединет Холштајн
Со распуштањето на Светото Римско Царство во 1806 година, царскиот вазален статус на Холштајн бил прекинат. Така станал суверена држава. Поради неговиот личен сојуз со Данска, Војводството Холштајн не потпаднало под француска окупација во текот на Наполеоновите војни. Од 1815 година било член на Германскиот Сојуз, иако сè уште во личен сојуз со Данска (кралот на Данска бил и војвода на Холштајн).
По смртта на кралот Фредерик VII на Данска (олденбуршка династија) во 1863 година, наследувањето на Шлезвиг и Холштајн било оспорено. Новиот крал, Кристијан IX (династија Шлезвиг-Холштајн-Зондербург-Гликсбург, ракав на олденбуршката династија), го изнел своето барање за данскиот престол и покрај женската линија. Војводата на Августенборг, подалечен потомок од друга линија на олденбуршката династија, ги побарувал војводствата и наскоро Германскиот Сојуз, предводен од Прусија и Австрија, ја повела Втората шлезвишка војна со Данска, брзо поразувајќи ја во 1864 година и присилувајќи ја да ги предаде војводствата.
Меѓутоа, војводствата не биле дадени на војводата на Августенборг. Во 1865 година бил составен договор помеѓу Прусија и Австрија, со кој Австријците го окупирале и администрирале Холштајн, додека Прусите го правеле истото во Шлезвиг. Договорот бил прекинат со Австриско-пруската војна во 1866 година, која донела Шлезвиг и Холштајн да бидат припоени кон Прусија како Покраина Шлезвиг-Холштајн. Холштајн, во меѓувреме вклувајќи го поранешното војводство Саксо-Лауенбург (до 1876) и поранешниот Слободен и Ханзин Град Либек и Регион Либек (обете до 1937) стекнал државност, сега обединет со Шлезвиг, во 1946 година, кога британската окупациска влада ја издигнала покраината на држава Шлезвиг-Холштајн, по официјалното распуштање на Прусија во 1947 година.
Географија
До 1864 година, Холштајн се граничел со Данска на север, Кнежевството Либек (порано Принц-Епископија Либек, енклава на Големото Војводство Олденбург), Слободниот и Ханзин Град Либек и Војводството Саксо-Лауенбург на исток, и Кралството Хановер и Слободниот и Ханзин Град Хамбург на југ. Исто така, се граничел со Северното Море на запад и Балтичкото Море на исток. Негов единствен поголем остров е Фемарн, првично дел од Војводството Шлезвиг до 1867 година.
Градови во Холштајн се Кил, Алтона, Гликштат, Рендсбург, Зегеберг, Хајлигенхафен, Олденбург во Холштајн и Плен. Опфаќа територија од 8.385 км².
Музеј и уметничка галерија Саутленд
Музејот и уметничката галерија Саутленд Нихо о те Танива се наоѓа на улицата Гала, Инверкаргил, Нов Зеланд. Таа е најголемата институција за културно наследство во Саутленд и содржи широк спектар на збирки на уметност, историја и природна историја во регионот. Забележително е по својата зграда во форма на пирамида од 1990 година, изградена над оригиналниот музеј од 1942 година. Во април 2018 година музејот бил затворен на неодредено време поради ризици од земјотрес.
Опсерваторија
Музејската опсерваторија, единствената јавна опсерваторија во Саутленд, била управувана од членови на Астрономското друштво Саутленд, со училишни групи кои често ги посетувале.
Туатара
Во објектот туатариум, изграден во 1974 година и проширен на 200 м 2 во 1990 година, се сместени над 50 живи, индивидуални туатари кои се движат од нови бебиња до познатиот Хенри. Хенри, кој се приклучил на музејот во 1970 година, се смета дека е роден околу 1900 година и го држи светскиот рекорд за туатара чувана најдолго во заробеништво. Хенри за прв пат се парел во 2009 година. Туатарите редовно се размножуваат на секои две години, а од 1989 до 1995 година снесувале јајца годишно. Новиот акрилен покрив што дозволува ултравиолетова светлина да помине до туатара придонел за 100% успех на шрафирање и 100% успех на преживување од инсталацијата.
Галерии
Музејската галерија Маори ги нагласила секојдневните аспекти на пред-контактниот живот во Мурихику /( Саутленд ). Ова ги вклучува процесите на правење тесла, риболов со мамки од коски и камења и музички инструменти. Во галеријата за природна историја биле прикажани ретки и загрозени видови како што се какапо и киви(вид на птица), како и субфосилни коски на изумрени птици како што е моа. Оваа галерија опфаќа и теми како што се геологијата и морскиот живот. „Beyond the Roaring 40's Gallery“ ги толкува уникатните и ранливи подантарктички теми и била развиена користејќи ја експертизата и на музејот и на Одделот за конзервација.
Фосилна шума од скаменети дрва постои во заливот Курио на југоисточниот брег на Саутленд. Реконструкција на ова, каде посетителите можат да шетаат меѓу трупците и деловите од дрвја од скаменети дрва стари 130 милиони години, може да се најде пред музејот заедно со двометарската бронзена скулптура на туатара.
Уметност
Уметничките галерии прикажуваат редовни изложби на современа и историска уметност, и патувачки емисии и дела од постојани збирки, често со регионален акцент кој ги вклучува островот Стјуарт и Подантарктичките острови. Музејот има значајна колекција на уметност, фотографија, керамика и занаетчиство. Посебна забелешка е делото на Вилијам Хоџис „Маори пред водопад во заливот Даски“ (1773) и Те Маури, големиот камен понаму што патувал во Америка како дел од изложбата Те Маори во 1984 година.
Изложби
Craigs Young Contemporaries
1971 година, Ен Криндли
1972 година, Брајан Пул
1973, Ева Скерет
1974 година, Линдзи Хезли
1975 година, Џенис Хелм
1976 година, Дејвид Бедкок
1977 година, Џудит Ричи
1978, Џефри Расел (Скулптура); Аверил Меклин (Сликарство); Хелен де Рик (цртеж)
1979, Ерин МекДермот
1980, Греам Бринли
1981 година, Дениз Хантер
Во 1982 година изложбата била поделена на две биенални изложби од 19 до 30 и од 13 до 18.
1982 година, Стивен Коли (од 13 до 18 години)
1983 година, Стивен Кроутер (од 19 до 30 години)
1984 година, Вики Дикер (од 13 до 18 години)
1985 година, Мартин Јанг (од 19 до 30 години)
1986 година, Пенисула Лајл (од 13 до 18 години)
1987 година, Пенисула Лајл (од 19 до 30 години)
1989 година, Не се одржале изложби поради затворањето на Музејот и уметничката галерија Саутленд поради повторен развој
1990, Џефри Кларк (19–30)
1991, Џејн Еверет и Мелани Томас (13–18)
1992 година, Луиз Крег (19–30)
1993, Релда Велс (13–18)
1994, Дејмон Муели (19 до 30)
1995, Бронвин Кембел (13 до 18)
1996 година, Кајла Кресвел (19 до 30)
1997 г., Грег Луис (15 до 30)
1998 година, Клем Дивајн
Историја
Иако музејскиот одбор бил формиран во 1915 година, музејот останал под контрола на Одборот за образование на Саутленд сè додека не бил конституиран во рамките на Одборот на музејот Саутленд (Inc) во 1939 година. Оригиналната зграда на влезот во паркот Квинс е изградена како споменик на стогодишнината на Нов Зеланд на Саутленд и е отворена во 1942 година, но без уметничка галерија поради недоволно средства. Имало многу проширувања на оригиналната структура, со отворањето на уметничката галерија во 1960 година, дополнителната опсерваторија на астрономското друштво Саутленд во 1972 година, доградбите на зградата во 1977 и 1984 година и целосно обновување во 1990 година.
Периодот на повторен развој од 1970-тите до 1990-тите бил заслужен за раководството на директорот на музејот Расел Бек и претседателот на Доверливиот одбор на Музејот и уметничката галерија Саутленд, д-р Алфред Филип (Алф) Пул (1922-2005).
Овој повторен развој од 1990 година ја оградил претходната зграда во 27 метарска пирамида, најголема на јужната полутопка, додадени наменски простори за уметнички галерии, галерија Туатариум за програмата за одгледување туатари во заробеништво и малопродажни простори за кафулето Artworks, музејската продавница „Memento“ и Информативниот центар за посетители на iSite Invercargill.
Директори, куратори и менаџери
Џозеф Крозби Смит (1853–1930), куратор
Алфред Филпот (1870–1930), куратор (заеднички куратор) 1915 – март 1920 г.
Роберт Гиб (1876–1932), кустос 1912 – 1922 г
Џорџ Жакиери (1887–1937), кустос 1923 – 1937 г.
Џон Херман (Џек) Сорсенсен (1905–1982), режисер 1937 – 1941 г.
Дејвид Тевиотдејл (1870–1958), режисер 1942 – 1953 г.
Роуз Олга (Олга) Сансон (1900–1989), почесен кустос, јуни 1948 година; Директор март 1953 – 1959 г
Музејот затворен на 1 мај 1959 година - 15 декември 1959 година
Г-дин ЕД Фишер, старател декември 1959 година - март 1960 година)
Гордон Вајт. Режисер април 1960 – 1967 г
Артур Мекензи, режисер 1967–1976 година
Расел Бек ONZM. Директор 1976 – 1999 година; Почесен соработник 1999 – 2018 година
Дејвид Вудингс, режисер 1999 - 3 јуни 2005 година
Кит Харингтон, менаџер за културни услуги 3 јуни 2005 - 2009 година
Гаел Ремзи, менаџер 2006 -
Пол Хорнер, менаџер
Дејвид Луони, менаџер 2018 - 2019 година
Претседател на одборот
Д-р Алфред Пул CBE FRCP, 1974 - 1995 година
Нил Фарел QSM JP, 1995 - 1997 година
Мајкл Мејсон, 1997 - 2001 година
Џон Фру 2001 - 2002 година
Кр. Тони Бидл,
Гвен Нив ONZM ЈП, 2002 - 2003 година
Дејвид Картер 2003 - 2660 година
Кр. Дарен Ладлоу, 2006 -
Затворање
На 9 април 2018 година, Градскиот совет на Инверкаргил објавил дека зградата на музејот и уметничката галерија Саутленд ќе биде затворена на неодредено време за јавноста до крајот на неделата поради ризик од земјотрес. Градскиот совет на Инверкаргил тврдел дека има „критична структурна слабост“ што го прави небезбеден за големи групи посетители, бидејќи е на помалку од 34% од структурните стандарди за земјотреси за новите згради. Ова следело по затворањето на водената кула Инверкаргил во 2012 година и затворањето на Јавната уметничка галерија Инверкаргил во куќата Андерсон во 2014 година од слични причини.
Во тек е планирање за повторно отворена музејска зграда во 2023 година.
Зграда
Зградата од 1990 година, која ја опфаќа претходната музејска зграда, е најголемата пирамида на јужната полутопка. Има површина од 5000 м 2, широка 45 на 52 метри и висока 27 метри.
ААА
Најдобар кредитен рејтинг (воглавно за државните обврзници), како индикатор за најдобар квалитет според оценката на Moody's и Standard and Poor's, двете водечки агенции за утврдување на кредитниот рејтинг во САД. За емитентот оценет со ААА се смета дека е најмалку можно да не ја исплати главнината и каматите.
Божидар Настев
Божидар Настев  (, –, ) — македонски преведувач, професор.
Животопис
Завршил Филозофски факултет во Скопје (француски јазик и литература). Докторирал во Загреб. Бил декан на Филолошкиот факултет во Скопје, претседател на Сојузот на литературните преведувачи на Македонија и претседател на Сојузот на книжевните преведувачи на Југославија. Има напишано научни студии за голем број француски писатели.
Цена на претворање
Цена по која главницата на една претворлива обврзница може да се искористи за купување на акции на издавачот на обврзницата (или акции во негова сопственост) или акции на друштво што е капитално поврзано со издавачот.
Мазево Влошќањскје
Мазево Влошќањскје (Mazewo Włościańskie) — село во општината Нашелск во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Велшка кујна
Велшката кујна опфаќа стилови на готвење, традиции и рецепти поврзани со Велс. Иако постојат многу јадења, кои може да се сметаат за велшки поради нивните состојки и / или историја, јадења како што се кавл, велшки рербит, ливербред, велшки колачи, бара брит и колбаси Гламорган кои се сметаат како симболи на велшката храна. Постои одредена варијација во јадењата низ целата земја, со забележителни разлики кои постојат на полуостровот Гауер, историски изолирана рурална област која развила самостојност во производството на храна.
Чукарче (Вакуф)
Чукарче — старохристијанска црква кај кратовското село Вакуф. Кај утоката на реката Повишница во Крива Река се издига ниска чука која зафаќа простор од 50 × 50 м, оградена со ѕид од сувоѕидица. Во средишниот дел на просторот се гледаат темели од црква, а се среќаваат и фрагменти од покривни ќерамиди. Во близината на црквата биле откопани неколку гроба од камени плочи.
Енофилија
Енофилија, доаѓа од грчки е љубов (филија) за виното (оено). Така, енофил значи љубител на виното.
Во потесна смисла, енофилија се однесува за дисциплинирана посветеност на виното, со строги традиции за консумирање и оценка. Но во поширока смисла, енофилија се однесува на уживањето во виното, често од непрофесионалци.
Енофилите се познати и како вински обожаватели или познавачи. Тие се луѓе кои го ценат и виното и собираат шишиња, особено grape а особено онакви од посебни региони, сорти или методи на производство. Додека највеќето енофили се секојдневни луѓе, некои се и лозари, трговци со вино, или во случаи како Роберт Паркер, професионални пробатори на вино.
Сузана и старците (Тинторето)
Сузана и старците е слика од венецијанскиот сликар Тинторето (Јакопо Робусти, 15181594). Робусти, исто така познат како Тинторето или ИлФуриозо, поради енергијата и „бесот“ со кој сликал, прикажувал и сакрални и профани теми во период понекогаш познат како Венецијански „златен век“. .
„Сузана и старците“ (околу1555–56) прикажува сцена од библиската епизода на Сузана, од Книга на Даниел.
Сликата ја прикажува Сузана, млада мажена жена, која седи на работ на мал базен, подготвувајќи се да се бања. Ја гледаат двајца постари мажи, познаници на нејзиниот сопруг, кои ја посакуваат. Похотливите старци се прикажани на сликата како се кријат зад пергола од рози во нејзината градина. Тие ја гледаат и шпионираат, обидувајќи се да најдат можност да ја фатат сама во градината.
Приказната за Сузана и постарите често била прикажана во историјата на уметноста. Сликата е полна со симболи. Предметите покрај главната фигура вклучувале бели бисери, сребрен накит, свилен шал и сребрен бокал. Сликата се смета за едно од „ремек-делата“ на Тинторето.
Содржина
Сузана го одбила нивниот предлог. Двајцата истакнати старци на заедницата потоа јавно ја осудија, лажно обвинувајќи ја дека извршила прељуба со млад човек. Според древниот еврејски закон, прељубата била казнива со смрт, а Сузана била осудена на смрт откако сите поверувале во приказната на двајцата судии. Вознемирена и расплакана, Сузана била однесена за да ја погубат. Таа се свртила кон Бога, повикувајќи го да ја докаже својата невиност. Еден млад човек по име Даниел стоел во толпата и гледал. Додека бил сведок на поворката, Даниел слушнал глас на ангел. Ангелот го поттикнал да проговори и да го спречи убиството на една невина жена која била наместена дека направила нешто што таа не го направила. (Младиот Даниел подоцна ќе биде познат како пророкот Даниел.) Младиот човек, изненаден, се почувствувал должен да го прекине погубувањето. Тој побара да му се дозволи да ги испрашува двајцата старци одделно за да не можат да разговараат меѓу себе. Даниел потоа вкрстено ги испрашувал судиите за тоа како ја откриле Сузана, како изгледа младиот човек, каде тајно се сретнале и слично. Постојано добивал контрадикторни одговори од старците. На прашањето под кое дрво Сузана извршила прељуба, двајцата старци дале многу различни одговори и именувале различни видови дрвја. Даниел докажал дека Сузана е невина и таа била ослободена додека старците биле осудени.
Ликовна анализа
Сликата е раскошно дело на кое е прикажана голата Сузана како седи во градина покрај базен, потпрена на дрво и свртена кон густа роза пергола, на која се потпира огледало. Сузана гледа во огледалото. Околу неа на земја има неколку светли предмети, вклучувајќи бел свилен шал, бисери, накит, чешел и сребрен прибор, кои заедно формираат еден вид мртва природа. Телото на Сузана е мајсторски контрастно наспроти темната маса на решетката од рози и темната вода, додека телата на трите фигури формираат триаголник. Сончевата светлина паѓа на делови од лицето и телото на Сузана, што Тинторето го разработи како киароскуро ефект. Линиите на малку изнудената перспектива на решетката од рози го привлекуваат гледачот во сцената, отворајќи нови глетки низ лакот во позадина и додавајќи длабочина на сликата. Двајца постари мажи ѕиркаат околу двата краја на решетката од рози за да ја гледаат. Фасцинацијата на Тинторето со материјалите и боите може да се види во третманот на слабо сребрена светлина што го осветлува раскошното тело на Сузана со кристална јасност. Светлината се рефлектира на нејзиниот тен и на малиот и вешто насликан мртва природа на нејзините нозе, во контраст со богатите сенки. Сузана е прикажана на сензуален начин со детално исплетена коса. Таа седи апсорбирана од нејзиниот одраз во огледалото и несвесна за натрапниците. На гледачот, се разбира, добро им е познато на двајцата мажи, кои изгледаат како да се движат кон неа, ослободувајќи ја напнатоста на сцената и додавајќи одредена драма на сликата.
На една гранка десно над Сузана седи страчка, зад неа може да се види грмушка од постариот. семејство патки плива во реката десно зад старец. Тесната градина со базенот е ограничена со дрвена ограда покрај оградата од рози. Столбовите во влезната област се дизајнирани како caryatides. Преку влезот, погледот се отвора во пространа градина со река, ливади и шума. На брегот на реката во позадина можете да видите елен и заден дел. Поблискиот поглед ја открива контурата на градот опкружен со вода, кој најверојатно е Венеција - домот на Тинторето. За неговото прикажување на темата на библиска приказна, Тинторето избира сцена во која Сузана изгледа толку впиена во нејзиниот одраз што не ги забележува двајцата воајерски и клеветнички старци во заседа. Дополнително, уметникот толку јасно го става чинот на Сузана во центарот на вниманието користејќи ја техниката на киароскуро што самиот гледач станува воајер.
Со цел да се разјасни моралната порака содржана во библискиот наратив, Тинторето користи и симболизам на боја. Страчката се залага за претстојната клевета, патките за лојалноста, розите за страста. Белата на постарите цвеќиња и предметите до Сузана значат невиност и чистота. Црвената наметка на постарите сигнализира опасност и похота.
Предното стебло на дрвото ја дели сликата на два дела, што може да се протолкува како две сцени. Претставувањето на Венеција во облик на контура во помалиот лев дел од сликата сугерира дека капењето Сузана во поголемиот десен дел го симболизира лагунскиот град Венеција. Покрај тоа, еленот како знак на желба може да се види во врска со политичките настани во времето на создавањето на сликата на Тинторето: Околу средината на 16 век, Венеција била под закана од Отоманската империја под Сулејман Величествениот, бидејќи од Битката за Превеза османлиската флота стана водечка поморска сила во Средоземното Море. Владеењето на Сулејман дури се протега на подрачјето на поранешниот Вавилон, каде што се одвивала приказната прикажана од Тинторето. Според тоа, двајцата старци на сликата се симбол на Османлиите кои го посакуваат прекрасниот, богат град Венеција.
Со Сузана како персонифицирана претстава на Венеција и елен како симбол на страста, сликата може да се толкува и како скриена критика на венецијанското општество во времето на Тинторето. Бројните проститутки во градот станаа жртвени јарци на венерични болести како што е сифилис, кои ја зафатија Венеција во форма на фатална епидемија. Сузана се смета за невина и во библискиот наратив и според ликот на Тинторето. Во фигуративна смисла, ова може да значи дека Тинторето не ги осудува проститутките од Венеција, туку мажите кои - и покрај заканата од инфекција упорно се препуштаат на нивната страст - ги користат нивните услуги, но вината за сексуално преносливите болести ја префрлаат на жените ..
Тангентен трапез
Тангентен трапез — трапез во рамнинска геометрија чии страни се тангенти на кружница - на впишана кружница. Тоа е посебен случај на тангентен четириаголник каде што барем еден пар спротивни страни е паралелен. Како и кај другите трапези, паралелните страни се нарекуваат основи, а другите две се краци. Краците на рамнокрак тангентен трапез се со иста должина.
Дефиниција
Конвексниот четириаголник е тангентен трапез ако и само ако за спротивните страни важи Питоовата теорема (четириаголникот е тангентен), два негови соседни агли (на краците) се суплеменатарни - ова важи и за другите два агли, а четириаголник е трапез. Затоа, AB и CD се сметаат за основи во тангентниот трапез ABCD ако и само ако:
и:
Посебни случаи
Посебни случаи на тангентни трапези се сите ромбови и квадрати. Посебен случајза тангентен трапез е и правоаголен тангентен трапез.
Обем
Обемот на тангентен трапез е вкупната должина на сите страни:
Плоштина
Формулата за плоштина на трапез може да се поедностави со теоремата на Пито и ја добиваме формулата за плоштината на тангентен трапез:
каде a и c се основи (каде a > c ) и b е една од катетите.
Полупречник на впишана кружница
Пречникот на впишаната кружница е еднаков на висината на тангентниот трапез.
Полупречникот на впишаната кружница може да се изрази со користење на поединечните должини на тангентите како:
Рајот (Тинторето)
Рајот — голема (22 x 9 метри) масло на платно што доминира во главната сала на Дуждова палата, каде што беше домаќин на „Големиот совет на Венеција“. Таа е една од најголемите слики на платно во светот и е насликана од Јакопо Робусти, попознат како Тинторето, син на венецијански бојач („тинторе“ значи бојач и „тинторето“ ' Малиот бојар, на италијански). Сликата содржи небесна сцена со приказ на различни религиозни личности како што е портретот на Јустина, светица-заштитник од Падова (чиј ден на прослава е 7 октомври, датумот на Битката кај Лепанто). .
Од центарот на сцената се отвора патека на светлина кон Империја, дозволувајќи им на душите на Правеникот да се искачат (со помош на ангелите) и Божјата милост да се спушти врз Дожот. Во центарот на оваа патека се наоѓа блескавата фигура на полузавесен Архангел. Композицијата е преполна со околу 500 фигури, детално прикажани.
За тоа, Џон Раскин рече: „Не се двоумам да тврдам дека оваа слика е убедливо најскапоценото уметничко дело од кој било вид, што сега постои во светот“.
Многу од делата на Тинторето беа премногу витални за нивната локација или преголеми по големина за да се преселат на други експонати, поради што многу од нив остануваат со седиште во Венеција, Италија.
Сликарство
„Девицата што се застапува со Христос“ ја прикажува сцената надмината од гулабот на Светиот Дух и издигнат на густ полукружен ранг од херувими и серафим. Референцата за Благовештение што фигурираше на претходната фреска беше присутна: Архангел Гаврил е прикажан како и држи крин на Марија, прикажан со [ [ореол (религиозна иконографија)|ореол]] од 7 ѕвезди. Божествената светлина не произлегува од гулабот на Светиот Дух, туку од ликот на Христос Судијата, прикажан како држи глобус надграден со крст; десно од него стои Архангел Михаил кој ја држи вагата на правдата. Редоследот на небесната хиерархија се почитува: евангелистите се појавуваат во полукруг веднаш под главната сцена, при што светците се порамнети по истиот редослед по кој фигурираат во црковните литии.
Историските референци го вклучуваат портретот на Јустина, заштитничка на Падова (чиј ден на прослава е 7 октомври, датумот на Битката кај Лепанто).
Од центарот на сцената се отвора патека на светлина кон Империја, дозволувајќи им на душите на Правеникот да се искачат (со помош на ангелите) и Божјата милост да се спушти врз Дожот. Во центарот на оваа патека се наоѓа блескавата фигура на полузавесен Архангел. Композицијата е преполна со околу 500 фигури, детално прикажани.
Влијанија
Околу две децении во 16 век, бојаџијата во Венеција, Италија по име Батиста Робусти зачнал син кој ќе биде познат како Јакопо Робусти. Ништо не се знае за детството на Јакопо, бидејќи бизнисот на неговиот татко како фармер не бил доволно значаен за да биде добро документиран. Момчето им било познато на своите врсници како Тинторето. Карло Ридолфи, кој е роден околу истата временска рамка со смртта на Тинторето кон крајот на 16 век, ќе напише биографија за Тинторето. Тој откри дека Тинторето почнал да практикува цртање во многу рана фаза од неговиот живот. Тој ги користел производите и материјалите што татко му веќе ги поседувал во рамките на неговата работа за да им ја даде бојата на неговите дела што ја барале. Фактот дека Тинторето поседувал неверојатна моќ и талент во толку рана фаза во неговиот живот, се докажува со тоа како тој бил во можност да студира блиску под Тицијан, кој бил веројатно најголемиот во своето време во Венеција и исклучително добро - познат. Достоен ученик кој владеел со туѓи вештини или во контакт со богати и влијателни патрони можел да најде засолниште и искуство од работилницата на најпознатиот сликар во неговото време. Овој ученик се покажа како Тинторето. Пишаните записи во овој период ни потврдуваат дека наставникот и ученикот редовно се судирале, а истовремено навестувале дека Тицијан можеби му завидувал на младото момче поради неговиот суров природен талент.
Историја
Во 1577 година, пожар уништил дел од Дуждовата палата, вклучително и фреска од 14 век од Гваренто што го прикажува Крунисувањето на Богородица. Сликата се наоѓала зад тронот на кој дуждот и богатите аристократи заземале места меѓу Големиот совет за време на нивните собири. Различни уметници добија детални насоки за содржината и композицијата, при што централна мисла беше рекреацијата на визуелните аспекти на уништеното дело. Главната цел беше што поблиску да се имитира естетската моќ на уништеното уметничко дело. Одржан е конкурс за замена на оштетената слика. Натпреварувачите доставија многу разновидни скици. Паоло Веронезе и Франческо Басано беа избрани да го завршат огромното уметничко дело во тандем, но Веронезе умре пред да започне работата и комисијата беше преназначена на Тинторето. Тинторето претстави две скици, и двете за разлика од финалната верзија; ова беше неговото последно големо дело и беше завршено главно од неговата работилница под раководство на неговиот син, Доменико Ова џиновско платно — едно од најголемите слики во светот, речиси 25 m долга — беше насликана во делови, во големата главна сала на ''школа на милосрдието.
Главната премиса на „Рајот“ на Тинторето беше Исус Христос, наспроти Марија, која беше секундарна и приказите на Благовештение беа отстранети, давајќи му поголема моќ на ликот на Христос кој е супериорен од Марија. Сепак, двете фигури мораа да бидат вклучени за да останат верни на темата за рајот што беше демонстрирана во оригиналното дело на Гуариенто. Многубројните толпи ангели, како и светците намерно ја поттикнуваат идејата за Последниот суд. Ова служеше како потсетник за присутните на советот да внимаваат на нивните постапки и морал бидејќи на крајот ќе има последици.
Самиот Тинторето насликал неколку дарежливи делови од таванот само за сложениот проект. Неговите додатоци ставија акцент на уникатната политичка структура на градот Венеција, ги покажаа неговите граѓански права, воената моќ и достигнувања. Со ова се прославуваше уникатната форма на владеење во градот, промовирана граѓанска слобода и пример за еднаквоста на Венеција во рамките на Светото Римско Царство и папството. .
Книжевност
Тинторетовиот Рај е наслов на трилерот од 2021 година на Роб Самборн Заробеникот на Рајот објавен од Тачпоинт прес.
Прашки град
Прашки град или Прашки замок (Pražský hrad) — утврден комплекс во Прага со почетоци во IX век. Порано бил седиште на кралевите на Чешка, светите римски цареви и претседателите на Чехословачка, а денес е седиште на претседателот на Чешката Република. Во скриена одаја на Прашкиот град се чува кралскиот накит на Чешка со познатата Световацлавска круна.
Според Гинисовата книга на рекорди, ова е најголемиот замок на светот со површина од. Комплексот е долг 570 м и има просечна ширина од 130 м.
Историја
Првите градби на местото се подигнати во 870 г. со изградбата на Богородичната црква и околните обѕидија. Во првата половина на X век, за време на владеењето на Вратислав I и неговиот син Свети Вацлав се подигнати црквите „Св. Ѓорѓи“ и „Св. Вид“.
На тврдината е изграден и првиот женски манастир во Чешка, веднаш до црквата „Св. Ѓорѓи“. Во XII век е изграден дворец во романски стил, а во XIV век светиот римски цар Карло IV го преуредил во готски стил и го зајакнал утврдувањето. Во истиот период е почната преизградба на „Св. Вид“ во многу поголеми димензии и готски стил, која е завршена по дури шест века.
За време на Хуситските војни и децениите по нив, замокот стоел ненаселен. Во 1485 г. кралот Владислав II Јагелонски почнал со обнова на замокот. Кон кралскиот дворец е додадена големата Владиславска сала (дело на Бенедикт Рејт), северната страна на тврдината е зајакната со нови кули.
Во 1541 г. избил голем пожар во кој наполно настрадале големи делови од комплексот. Малку подоцна, Хабсбурговците подигнале градби воренесансен стил, а понатаму, царот Фердинанд I изградил летниковец за сопругата Ана. Рудолф II се вдомил во Прашкиот град како негово главно седиште, додавајќи му го северно крило и Шпанската сала, каде ја исложил скапоцената збирка уметнички дела.
Со втората Прашка дефенестрација во 1618 г. во замокот почнало Востанието на чешките сталежи, а комплексот претрпел големи оштетувања и се запустил. Во текот на Прашката битка во 1648 г. Швеѓаните однеле голем број дела од збирката на Рудолф II како последен чин во Триесетгодишната војна.
Последниот поголем зафат на преуредување го направила царицата Марија Терезија во втората половина на XVIII век. Со повлекувањето од власт во 1848 г. Фердинанд I се вдомил во Прашкиот замок, отстапувајќи му го престолот на Франц Јосиф.
Во 1918 г. замокот станал седиште на претседателот на новата Чехословачка Република, Томаш Масарик. Новиот царски дворец и градините се обновени од словенечкиот архитект Јоже Плечник. Во 1929 г. конечно е конечно е завршена катедралата „Св. Вид“. Обновата продолжила сè до 1936 г. под раководство на Павел Јанак како наследник на Плечник.
По Втората светска војна
Со ослободувањето на Чехословачка, замокот бил дом на сместена комунистичката влада. За време на Кадифената револуција.
По распадот на Чехословачка, замокот станал седиште на претседателот на Чешка. Како и Масарик со Плечник, претседателот Вацлав Хавел го ангажирал Боржек Шипек за да изврши неопходни преуредувања, особено ликовната галерија.
Архитектонски стилови во Прашкиот град
Во Прашкиот замок се претставени речиси сите архитектонски стилови од последното илјадалетие. Тука се готската катедрала „Св. Вид“, романски базилика „Св. Ѓорѓи“, манастирот, неколку дворци, градини и одбранбени кули. Најголемиот дел од замокот е отворен за јавноста и опфаќа неколку музеи. Меѓу нив се Националната галерија со важната збирка на чешка барокна и маниристичка уметност, историските поставки, Музејот на играчките и Ликовната галерија на замокот на основа на збирката на Рудолф II. Во дворот на Старешинството секоја година се одвива Летниот шекспировски фестивал.
Градското подрачје околу замокот се нарекува Храдчани.
Легенда за свештеникот и свештеничкото лице
Легендата за свештеникот и свештеничкото лице (изворно: Legend of the Parson and Clerk) ― приказна која се насочува на еден духовник и ѓавол поставен во близина на природен лак сместен во близина на градовите Тинмут и Долиш, Девон, Англија. По должината на брегот кон Долиш, каде што пругата поминува низ Парсоновиот тунел, може да се видат виснатите близнаци (карпи) Парсон (Свештеник) и Клерк (Свештеничко лице).
Геологија
Свештеникот и свештеничкото лице се составени од релативно ронлив седиментен тинмутска бреча со пермиска возраст, како и сите блиски карпи. Нивните меки карпести слоеви се зачувани од ерозија со потешкиот „покривна карпа“ која била наталожена над нивните слоеви. Понатаму надворешната карпа, Шаг Рок, изгубил најголем дел од својата висина во бура во 1984 година, а потоа ја изгуби „главата“ во бура во јануари 2003 година.
Свештеникот и Свештеничкото лице и карпите лесно се гледаат од патеката на југозападниот брег што ја следи железничката линија Егзетер до Њутон Абот по должината на брегот помеѓу тунелот на Парсон и Тејнмут.
Легенда
Постојат многу верзии на приказната. Роберт Хант (во 1881 година) и Сара Хјут (1900 година) раскажувале дека на извесен епископ во Ексетер му се слошило и дошол во Долиш за да си го врати здравјето. Меѓутоа, еден амбициозен месен свештеник имал за цел да успее во случајот на смртта на неговиот претпоставен.
По неколку километри дошле на сјајно осветлена палата и биле поканети од нивниот водич да влезат и да се причестат во неговото гостопримство. Уживале во раскошната репетиција и среде веселоста пристигнала веста дека епископот е мртов. Желни да ја обезбедат својата шанса за унапредување, свештеникот се подготвил да замине, заедно со свештеничкото лице и водичот; сепак коњите одбиле да се движат. По слободното користење на неговиот камшик и поттикнување, свештеникот извикал Ѓаволот земи ги брутите, по што водичот извикал Благодарам, господине. Коњите галопирале над карпата, носејќи ги со себе свештеникот и службеничкото лице. Ѓаволот ги претворил и двајцата во камен, свртени вечно кон морето, споменици на алчност и разочараната амбиција.
Малку поинаква верзија на приказната може да се најде во „Легендите на Девон“, објавена од Леонард Ават Весткот во 1848 година. Неидентификуван постар и сè уште амбициозен духовник, кој дејствувал како капелан кај кралскиот војвода, имал штанд во Велс, превендан во Норич и прекенторство во Ирска било ветено, од Архиепископот во Кантербери, следната празна столица. Свештеникот се сместил во куќа во Источен Девон, знаејќи дека епископот во Ексетер е стар и во лошо здравје. На патување до Бискупската палата во Долиш во бура, свештеникот и свештеничкото лице (идентификуван како Роџер) се разочарале кога слушнале дека Бискупот е добро и лови елени. Тие дошле на место каде што патот се дели на пет ленти и сфатиле дека се изгубени. Во верзијата на Весткот, станува збор за пешак кој им доаѓа напомош да ги насочи кон Долиш откако свештеникот извикал: „Посакувам Ѓаволот, посакувам Ѓаволот да ме стави на краткиот пат до Долиш“.
И покрај тоа што не биле спремни, нивниот водич бил во состојба да биде во чекор со коњите. Кога стигнале до бискупскиот салон слушнале дека Епископот има само уште неколку недели живот. Нив им понудиле морска храна, од ликот наречен Пијавица. Морските плодови биле живи, а останатите гости на гозбата првично не го препознавале Свештеникот, а потоа сфатил дека сите тие се починати духовници кои некогаш ги познавал Свештеникот. Откако зеле осум зрна опиум, свештеникот и свештеничкото лице заминале за Тинмут во насока предложена од Пијавица, кој им ветил : „Безбедни конаци и топло, ве залагам“, доколку се држеле од карпите десно. Одеднаш Бискупската палата исчезнала и тие се нашле на плажата, заробени меѓу влезната плима и карпите на песочник. Во овој момент од приказната, тие се симнале од своите коњи. Следниот ден се пронајдени трупови од нивните коњи. Свештеникот и свештеничкото лице исчезнале. Откриено е дека на крајбрежјето се појавиле два огромни столба на песочник, со едниот дополнет со карпестаоблик што наликува на перика од карфиол.
Во верзијата објавена во „Популарни романси на западот на Англија; или, Смешките, традициите и суеверието на стариот Корнвол“, гостите се претвориле во демони. Коњите биле пронајдени живи следниот ден, а телата на свештеникот и свештеничкото лице биле прилепени на две карпи кои имале изглед на коњи.
Потекло
Приказната се појавува во 1848 година во анонимно напишаната збирка „Легенди од Девон“. Дописник на „Белешки и пребарувања“ во 1868 година изјавил дека сите приказни во збирката биле првична измислица без основа во фолклорот. "„Предметните легенди беа составени од членови на многу пријатно мало приватно општество, пред околу триесет години, од кои јас бев. Дамата што ги собра и отпечати, исто така беше и еден од соработниците, е мртва, а исто така и некои нејзини соработници; и да ги дадам имињата (дури и да имам дозвола), сега би ги интересирало малкумина. Но, можам да кажам прилично самоуверено од сеќавањето, дека тие беа сите привични каприци на моментот, а не репродукција на популарните легенди."
Слики на свештеникот и свештеничкото лице
Ф. Тоти ги прикажал Карпите Парсон (Свештеник) и Клерк (Свештеничко лице) во графитен цртеж од 1847 година. Свештеникот и свештеничкото лице биле насликан од Џон Валас Такер (1808–1869). Сликата ја чува Кралскиот Албертов меморијален музеј. Библиотеката за научна и општествена слика на Научниот музеј има две слики од Карпата на свештеникот и свештеничкото лице, едната датира од 1831 година, другата со 1852 година. Карпите се видливи во стогодишниот постер на Големата западна железница на Мареј Сикретан од 1935 година, скоро сигурно насликан од сигналната кутија на Парсоновиот тунел. Збирката на Френсис Фрит има две фотографии од карпестата формација, обете датирани во 1906 година.
Aquascutum
Aquascutum (изговорено: Ауваскутум) ― поранешен британски производител и малопродажна продавница на луксузна облека. Во моментов е во сопственост на фирмата „Shandong Ruyi“.
Историја
„Aquascutum“ била основана во 1851 година, годината на Големата изложба, кога кројачот и претприемач Џон Емари отворил продавница за машка облека со висок квалитет на улицата Реџент 46. Во 1853 година, откако успеал да ја произведе првата водоотпорна волна, тој го открил патентираното откритие и ја преименувал во компанијата „Aquascutum“, латински за „воден штит“. Во 1901 година, Емари се преселила на улицата 100 Регент во срцето на Лондон.
Палта за офицери во Кримската војна (1853–1856) биле изработени од водоотпорна ткаенина на „Aquascutum“, како итн. рововски палта што ги носеле војници од сите редови во двете светски војни.
Следеле домашни и модни апликации, промовирани во 19-от век од кралскиот моден лидер, кралот Едвард VII. Неговото височество бил првиот кралски клиент на „Aquascutum“, нарачувајќи палто „Aquascutum“ во т.н. „Гленчек“ текстура. Во 1897 година, на „Aquascutum“ му било дадено кралски налог, прв што ќе го означи долгогодишното покровителство на компанијата од британското кралско семејство. Палтата на „Aquascutum“ ги носеле тројца принцови од Велс, баронесата Тачер и Винстон Черчил. Во 1900 година, Aquascutum отворил оддел за женска облека, нудејќи наметки и мантили кои одбиваат вода, кои биле многу познати меѓу британските суфражети (жени-активистки).
Компанијата создала други ткаенини и палта користејќи слични имиња, како што бил лесниот мантил „Eiderscutum“ и (во 1962 година) разнобоен ткаен со волнен предиво „Aquaspectrum“.
Компанијата снабдувала аристократи, политички водачи и глумци, вклучувајќи тројца принцови од Велс, принцот Рение од Монако, Винстон Черчил, Хамфри Богарт, Лорен Бекол, Софија Лорен, Кери Грант и Мајкл Кејн.
Во текот на осумдесеттите и деведесеттите години од минатиот век, Кингсли Матесон Пинк, управен директор на водечката продавница на улицата Реџент, ја облекол премиерката на Обединетото Кралство, Баронесата Тачер. Непозната за Матесон Пинк, ова ја вклучувало нејзината историска посета на СССР, која опфаќала сè, од палта и скроени одела до фустани и вечерна облека.
Цена на откупување
Цена по која обврзницата може да се откупи или отповика, како опција која емитентот ја предвидел уште при издавањето, пред таа да достаса.
Aquascutum
Историја
Тој последователно бил одговорен и за облекување на премиерот Џон Мејџор, како и за голем број други меѓународни високи личности, вклучувајќи го и кралот на Малезија.
Мека моќ
Во политиката (и особено во меѓународната политика ), меката моќ е способност е способност да се влијае на однесувањето на другите преку привлекување (за несвесно и доброволно) да ги посакуваат резултатите кои вие ги посакувате. Ова е спротивно на концептот на присилување (концепт на тврда моќ). Меката моќ потекнува од културните вредности, политичките вредности и надворешната политика. Во 2012 година, Џозеф Нај од Универзитетот Харвард објаснил дека кај мека моќ, „најдобра пропаганда е да нема пропаганда“, и објаснил дека за време на информатичката ера, „кредибилитетот е најоскуден ресурс“.
Терминот за прв пат бил употребен од Нај во неговата книга од 1990 година, „Предодредена да води: Променливата природа на американската моќ“. Во оваа книга тој напишал: „кога една земја ќе ги натера другите земји да го сакаат она што таа го сака, ова може да се нарече привлечна или мека моќ, за разлика од тврдата или командната моќ кога таа им наредува на другите да го прават она што таа го сака“. Концептот бил доразвиен во неговата книга од 2004 година, „Мека моќ: Средства за успех во светската политика“.