cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
872 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4636 и 4637 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3878 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2888 и 2889 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 119 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 872 година се протега во 1764 и 1765, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1824 и 1825 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 329 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1539 и 1538 исламска година пред хиџра.
Плоштад дел Дуомо (Катанија)
Плоштадот дел Дуомо е главниот градски плоштад во Катанија, Италија, опкружен со центрите на граѓанството (градското собрание во Палацо делли Елефанти) и верската моќ (Дуомо или катедралата Света Агата).
За плоштадот
Дуомо ди Катанија или Катедрала на света Агата се наоѓа на источната страна на плоштадот. Првично бил изграден во 1078-1093 година, на урнатините на античките римски Терми (Ахилејски бањи). Како и речиси цела Катанија, разорниот земјотрес од 1693 година, го израмнил најголемиот дел од структурата, а Џовани Батиста Вакарини дизајнирал барокна структура и фасада во 1711 година.
Во плоштадот влегуваат три улици: преку Етнеа, историската Кардо максимус или северо-јужната артерија на античкиот римски град; виа Џузепе Гарибалди и виа Виторио Емануеле II која минува од исток кон запад.
На северната страна е палатата Дели Елефанти или Градското собрание. Пред оваа зграда стои фонтана дизајнирана од Вакарини, која се состои од обелиск на задната страна на слонот у Лиотру, (симболот на Катанија).
Од другата страна на плоштадот се наоѓа фонтаната Аменано, пред Палацо деи Киеричи. Помеѓу палатата Киеричи и катедралата се наоѓа Порта Узеда. Од терасите може да се восхитувате на двете прекрасни панорами: на север, Плоштадот дел Дуомо во Катанија со фонтаната Елефанти и Виа Етна со планината Етна во позадина; кон пристаништето, ѕидините на Шарл V, со сводовите на Марина до замокот Урсино. Порталот на Портата на Карло V е дел каде се наоѓа единствениот преостанат дел од средновековните градски ѕидини.
Фестивалски прослави
Плоштадот дел Дуомо е главна точка на годишниот фестивал на Света Агата, тридневен настан кој почнува на 3 февруари со поворката од црквата Сант'Агата ала Форнас до катедралата. Потоа следи вечерен концерт на отворено и огномет.
Наводи
<references group="" responsive="1">
IC 512
IC 512 — галаксија во соѕвездието Тукан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 512 се споменува и како ESO 146-18.
Откривање
Објектот е откриен на 16 јули 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 512 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. IC 512 има привидни димензии од 1,2' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 19 м 0,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -59° 52' 58"". Положбениот агол на објектот е во износ од 138°.
Други поделби
Проучување на IC 512 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68556.
Стакато
Стакато (staccato, скршен, отсечен) – кратко и отсечно изведување на музички тонови. Во модерното означување дава упатство за изведување на нота или пасус. Се означува со точка под или над нотата чиј тон треба да биде исполнет на овој начин, или со кратенката stac, напишана над петолинието, ако е подолг музички текст.
Исполнување на стакато значи дека соодветните вредности на нотата означени со него мора да се извршат кратко, отсечно, без мек премин кон соседните тонови на мелодијата, издвоена од нотата што следи со тишина. Стакатато било опишано од теоретичарите и се појавило во музиката најдоцна во 1676 година.
Различните музички инструменти имаат своја сопствена техника за исполнување на стакато. Кај жичените инструменти, често стакато се меша со пицикато, додека со гитарата може да се појави конфузија и со пицикато и со знамиња.
Од гледна точка на теоријата на музиката, термините стакато и нелегато не се совпаѓаат, иако честопати се мешаат во пракса.
Нотација
Математички прецизно стакато треба да звучи половина од должината на нотната вредност, портаменто три четвртини и стакатисимо само една четвртина.
Во музичкиот програм Сибелиус, стакато ги скратува нотите за 50%.
Попи
Попи (Poppi) — општина во покраината Арецо во италијанскиот регион Тоскана, лоцирана околу 40 км источно од Фиренца и околу 30 км северозападно од Арецо.
Попи се граничи со следните општини: Бибиена, Кастел Фокоњано, Кастел Сан Николо, Чиуси дела Верна, Ортињано Раџиоло, Пратовекио Стија.
NGC 6852
NGC 6852 — планетарна маглина во соѕвездието Орел, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6852 се споменува и како PK 42-14.1.
Откривање
Објектот е откриен на 25 јуни 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6852 е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m. NGC 6852 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,47'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 0 м 39,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +1° 43' 43".
Други поделби
Проучување на NGC 6852 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 253; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 494. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 297.
Медебурски јазик
Медебурскиот е австронезиски јазик кој се зборува во Папуа Нова Гвинеја, во покраината Маданг и околината. Јазикот е дел од подгрупага на схаутенски јазици од групата на западноокеански јазици. Јазикот се пишува со латиница и се користи од сите возрасти.
Список на државни водачи во 1454 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Финале на Купот на европските шампиони во 1961 година
Финалето на Купот на европските шампиони во 1961 година било одржано на стадионот Ванкдорф во Берн на 31 мај 1961, каде што Бенфика играше против Берселона. Ова било прво финале во кое не учествувале Реал Мадрид, кои ги освоија претходните 5 финалиња. Бенфика за првпат го крена трофејот, победувајќи ја Барселона со 3–2.
На самото финале се случи непријатен настан, односно во 8-мата минута од натпреварот, на играчот на Бенфика од средниот ред Марио Колуна му го скршија носот, удирајќи го директно во неговорто лице.
NGC 4482
NGC 4482 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4482 се споменува и како IC 3427, UGC 7640, MCG 2-32-98, CGCG 70-130, VCC 1261.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4482 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 4482 има привидни димензии од 1,7' х 1'.
Други поделби
Проучување на NGC 4482 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41272. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 877. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Павловачко Езеро
Павловачко Езеро, познато и како Кудош — вештачко езеро кое се наоѓа на околу 12 километри северно од центарот на општината Рума. Езерото е формирано во 1983 година со со преградување на потокот Кудош со брана долга 400 метри. Павловачкото Езеро зафаќа површина од околу 65 хектари, а неговите долини се малку стрмни и покриени со обработливо земјоделско земјиште. На левиот брег на езерото има неколку угостителски објекти, а од десната страна неколку викендички, додека на околу 10 километри од самото езеро се наоѓа бањата Врдник.
ПУ „Страшо Пинџур“ - Крупиште
Основно училиште „Страшо Пинџур“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Страшо Пинџур“ - Крупиште; скратено: ПООУ „Страшо Пинџур“) — подрачно основно училиште во селото Крупиште, составен дел на ОУ „Страшо Пинџур“ од селото Карбинци.
Училиштето е именувано по истакнатиот македонски народен херој Страшо Пинџур.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Крупиште.
Објект
Во септември 2020 година започнала обновата на опожарениот дел од училиштето. При обновата ќе бил опфатен и останатиот дел од училиштето.
Барбеш (Лера)
Барбеш — археолошко наоѓалиште во битолското село Лера. Претставува светилиште, но поради неистраженоста е од непознат период. Се наоѓа североситочно од селото, на површина на која се наоѓаат неколку ниви. Според искази на жителите на селото тука имало манастир со црква посветена на Св. Атанасиј. До почетокот на Втората светска војна на тоа место селаните колеле курбан.
Наму
Наму или Намо (маршалски: Nam̧o ) — корален атол во Тихиот Океан составен од 54 островчиња. Атолот е дел од Раличките Острови во Маршалските Острови и претставува една од општините во државата. Атолот има вкупна површина од 6.27 км2 и лагуна од 397 км2. Атолот се наоѓа околу 62 км југозападно од Кваџалејн. Според податоците од 1998 година, атолот има население од 801 жител.
Одбојка на Летните олимписки игри 2012
Одбојката на Летните олимписки игри 2012 — официјален одбојкарски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Лондон, Обединето Кралство и тоа во машка и во женска конкуренција.
Наму
Историја
Во 1884 година Лае бил под германска контрола. По Првата светска војна атолот бил под јапонска контрола, а по Втората светска војна под американска. Во 1986 година атолот станал дел од независни Маршалски Острови.
Карло Голдони
Карло Голдони (Carlo Osvaldo Goldoni) ( -, италијански комедиограф.
Познати негови дела се: „Мирандолина“, „Рубарски караници“, „Скржавец“ и „Коцкар“. Мошне интересна е неговата драма „Далматинка“ (прикажувана во 1758 година), во која го слави илирскиот народ во Далмација,.
871 п.н.е.
871 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 871. година пред новата ера, 871. од првиот милениум п.н.е., 71. од 9 век п.н.е. и втора од 870-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4637 и 4638 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3879 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2889 и 2890 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 118 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 871 година се протега во 1765 и 1766, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1825 и 1826 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 328 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1538 и 1537 исламска година пред хиџра.
Црква „Св. Троица“ - Пештани
Света Троица — понова селска црква во охридското село Пештани.
Местоположба
Црквата е сместена на самиот излез од селото Пештани, лево од патот што води за манастирот Свети Наум.
Архитектура
Целата црква е градена од обработен бигор, со осумстрана купола и полукружна апсида.
Фрескоживопис
Внатрешноста на црквата е целосно насликана во 1998 година од страна на охридскиот уметник Драган Ристески.
Иконостас
Црквата поседува иконостас.
Катедрала Свети Петар (Болоња)
Митрополитската катедрала Свети Петар (Сан Пјетро) (catedrèl ed San Pîr во Болоња) е главното и централно место за вршење на богослужба во градот Болоња. Таа претставува мајката црква на истоимената надбискупија. Катедралата се наоѓа на улицата Виа Индипенденца, во срцето на историскиот центар на градот, недалеку од базиликата Сан Петронио и Свети Архигинасио.
Историја
Првата црква била лоцирана надвор од некогашните ѕидини за која некои научници претпоставувале дека служела како еден вид на катедрала. Тогашната катедрала првично била посветена на светите Набор и Феликс и истата веројатно води потекло некаде од 4 век. Тогашната црквa била уништена во пожар кој се случил во 906 година. По пожарот била донесена одлука да се обнови катедралата со сосема нова изведбa во рамките на селенитските ѕидини, кои заштитувале само мал дел од остатоците на римската Бононија од насилните варварски упади. Градбата во близина на Портата Сан Касијано (подоцна наречена Порта Свети Петар и Павле) е сместена до ранохристијанската камбанарија во равенски стил и имала елипсовиден изглед во основата и кружна на самиот врв. Таа била дел од претходно постоечки култен комплекс веројатно од периодот на 6 век. Подоцна била вградена во останатот комплекс кој водел потекло некаде помеѓу X и XI век. Во делото кое го претставувало еден цртеж-релјеф изработен од Џулијано да Сангало кој се чува во Ватиканската библиотека, а се однесува на крстилницата која некогаш постоел во непосредна близина, јасно се гледало дека октагоналната планиметрија, со четири порти одговарала на кардиналните точки со четири апсиди. Тој изглед потполно се поклопувал со Крстилницата на Аријанците од градот Равена. Сето ова довело до претпоставката дека крстилницата и спиралната камбанарија (изградени на тој начин за да бидат ориентирани против дејството на ветровите што преовладувале во тој регион) биле дел од изгубениот комплекс посветен на култот на Аријанците идентичен со оној на градот Равена. Црквата вои тоа време била долга 57 метри. Пожарот кој избил на 1 август 1141 година ја оштетил толку многу што било препорачана нејзина целосна реконструкција. Работите за реконструкција и проширување му биле доверени на архитектот и Магистер Алберто. Новата катедрала била осветена од страна на папата Луциј III во 1184 година. Новата црква која била изградена од тули, била со должина од 70 метри, широка 26,80 метри и висока 23 метри. Била изведена и презентирана во типичен ломбардско-емилијански романски стил со трипартитна истакната фасада. Составена од три кораби со изострен лак. Корабите биле поставени врз полистилни столбови и вкупно три апсиди кои одговараат на трите кораби. Во истото тоа време камбанаријата била подигната од претходните 31 метар на 40 метри.
Во 1396 година на фасадата бил изграден висок трем (портик). На двапати истиот бил обновен и тоа помеѓу 1467 и 1500 година. Некаде околу 1477 година, сликарите Франческо дел Коса и Ерколе де Роберти работеле во капелата Гарганели. Нивниот циклус на фрески имал забележително влијание врз Николо дел'Арка и Микеланџело (добар дел биле оштетени или целосно отстранети во потфатот на обновата. Само еден фрагмент бил зачуван и тој се наоѓа во националната институција Пинакотека национале во Болоња).
По наредба на кардиналот Габриеле Палеоти, почнувајќи од 1575 година, градбата на катедралата била темелно реструктуирана особено од внатрешната страна, започнувајќи од делот на апсидата и хорот. Работите на почетокот му биле доверени на Доменико Тибалди, а потоа и на Пјетро Фиорини. Тие модифицирани измени биле толку интензивни и инвазивни што сводовите морале да се срушат во 1599 година. Доменико Тибалди бил под големо влијание на неговиот помлад брат Пелегрино, кој го презентирал реформскиот проект на црквата. Архитектурата (проектот) била елаборирана од страна на Свети Чарлс Боромео (1538-1584), првиот студент во градот, а подоцна и папски легат од 1560 до 1565 година. Тој период било времето додека бил во тимот на вице-легатот Пјер Донато Чези.
Во меѓувреме, во 1582 година црквата била издигната на ранг на „митрополитска црква“ (епископска столица со јурисдикција над епископите и епархиите на истата територија) од страна на папата Григориј XIII.
Катедралата конечно била обновена на почетокот на седумнаесеттиот век според проектот на Џовани Мазента и Николо Донати. Со новиот готски стил модифицирани се апсидата, сводовите (од вкрстени фарми), сводовите на пиластрите со нови изострени сводови кои биле типични за готсккиот стил. Потоа дел од страничните ѕидови биле изменети, но дел урнати за да се направи простор за капели и сацелуми. Со тоа целосно се изменила оригиналната романска иконографија. За време на изведбата била урната „лавовската врата“. Денес можеме да му се восхитуваме само на еден од теламоните со искривената колона. Исто така восхитувачка била и капелата на крстилницата на катедралата која води потекло од осумнаесеттиот век, но и двата лава кои се користеле како еден вид на столпчиња.
Внатрешноста дефинитивно и целосно била уредена помеѓу 1743 и 1747 година под раководство на архитектот Алфонсо Тореџиани, а по директна наредба на папата Бенедикт XIV и на поранешен архиепископ од Болоња. Во тој момент стариот трем бил урнат, потоа двете капели, кои се наоѓале од секоја страна и новата фасада. Во 1776 година Франческо Тадолини го реконструирал таканаречениот тимпанум кој се заканувал да падне. На крајот на 19 век, поради потребите за изградба на патот via Indipendenza, бил расчитен делот пред црквата. Во исто време просторот пред катедралата познато како „Плоштад Свети Петар“, или исто така „пјаца Дуомо“ засекогаш бил отстранет.
Надворешен изглед
Фасадата била типично со барокен стил, со истакната структура и градена со црвени тули и дополнета со мермерни украси. Таа била поделена на две ленти надредени со висок корниз. Долната лента била поделена на пет дела со коринтски пиластри помеѓу деловите. Страните се совпаѓале со страничните кораби, додека трите централни делови имаат вкупно три пооделни порти, од кои сите се завртени и се отвораат кон централниот кораб. Централната порта е поголема и надградена со дел наречен фронтон (преден дел) кој го содржи грбот на Бенедикт XIV. Грбот бил поддржан од две колони. Горната лента, од спротивната страна, имала голем прозорец во центарот, кој бил поделен со коринтски пиластри на три сектори. Во пределот на долната лента, на левата страна има огромна скулптура на Свети Петар изработена од страна на Агостино Корсини. На десната страна е поставена скулптурата на Свети Павле, изработена од Фламанецот Пјеро Вершаф. Втората скулптура била завршена околу 1750 година. Целовкупната надворешна фасада завршува со класичен триаголен фронтон.
Палео-христијанската камбанарија со неправилно заоблена основа и кружен врв никогаш не била урната. Денес сè уште е восхитувачка во споредба со другата која била изградена веднаш со неа. Повисока од црквата (вкупно околу 70 метри) со квадратна основа камбанаријата била ремек-дело на саграматура стилот ист како и оној на црквата. На висина од 40 метри, постојат три простории, од кои највисоката е осветлена со квадрифора од секоја страна како составен дел на камбанаријата. Градежните работи завршиле во 1227 година. Само дрвениот изострен краен врв кој бил обложен со олово, бил изграден во 1254 година. Обновен е со ѕидање и заменет стариот дрвен дел во 1426 година. Во камбанаријата се наоѓа најголемото ѕвоно, со 33 квинтали, на кое може да се свири „ала Болоњезе“, наречено „ла нона. Заедно со три други ѕвона се формира концерт од вкупно 65 квинтали. Високата големина резултирала со многу силен бран, особено во фазите наречени „бегство“ и „спуштање“. Звукот е толку силен, така што секој минувач кој минувал додека одѕвонуваат ѕвоната, останувал со отворена уста и со погледот вперен нагоре.
Ова се техничките податоци на камбаните:
Прво ѕвоно (или „Гроса“, или „Баба“ или „Големото ѕвоно“):
Музичка нота: Б2; дијаметар од 166,5 cm; изработувачи: Чезаре Верници (Болоња) и Јоханес Лампрехт (Скијафуса - Швајцарија); година на поставување:1595 година; тежина: околу 3000 кг.
Второ ѕвоно (наречено „Мезана“, или „Мезаноне“):
Музичка нота: Е3; дијаметар од 120,5 cm; изработувач: Пјетро Франческо Ценсори (Болоња); година на поставување:1623; тежина: околу 1300 кг.
Трето ѕвоно (наречено „Мезанела“):
Музичка нота: Fа#3; дијаметар: од 107 см; изработувач: Анџело Расори (Болоња); година на поставување:1789 година; тежина: околу 850 кг.
Четвртото ѕвоно (наречено „Мало“):
Музичка нота: G#3; дијаметар од 95,3 cm; изработувач: Анџело Расори (Болоња); година на поставување:1788; тежина: околу 570 кг.
Камбанарискиот звук е прилагоден на интонацијата позната како „шеста“ (со оглед на интервалот помеѓу најниската (најголемата) нота и највисоката (најмалата) нота. Тој интервал бил познат како „главна шеста“. Тој звук, во целата област на Болоња, бил со особена свеченост и строг ефект, типичен за големите базилички комплекси.
Величествениот комплекс ѕвона ,бил мајсторски поставен на цврст дрвен дел наречен замок од осумнаесеттиот век. Тој преставува најголем по големина во целиот град и целата надбискупија, како и меѓу оние кои припаѓаат на системот „Болоњезе“. Бронзените делови биле ограничени од било каков систем за електрификација, автоматизација или електронска репродукција. Нивниот звук се слуша така добро и силно, само благодарение на умешноста и стручноста на локалните мајстори-ѕвонари кои ги изработиле. Тие се најзаслужни што ѝ подариле глас на кулата за време додека се изведуваат главните свечености.
Централен кораб
Внатрешноста, за разлика трипартитната поделба на надворешноста, претставува огромен простор (42,89 метри) во ширина и (89,60 m) по должина, тој простор е ограден со свод од цилиндри со лунети. Целиот простор е поделен на три кораби, од кои двата странични се потесни нешто повеќе од 5 метри и најголемиот, со ширина од 25 метри. Внатрешноста многу наликува на базиликата во Ватикан. Таа е доста осветлена со помош на седум големи прозорци од кои три се сместени на десниот ѕид, три на левиот и еден е поставен на делот на контрафасадата во делот каде треба да бидат сместени четирите хорски места. Местата за хоровите биле додадени од страна на Тореџиани во 1755 година. Богатиот под бил поставен помеѓу 1902 и 1905 година според дизајн на Силвио Џордини.
Странични патеки
Страничните параклиси, по пет од двете страни се сместени во наосот, биле прошарани таканаречени амбулантски куќи надградени со хорски места кои се отвораат спрема главниот наос. Првата од левата страна е всушност капелата на крстилницата. Таа ја  претставува извртената колона на Портата со лавовите. Таму не постои олтар, туку само голем мермерен простор за крштевање, дело изработено од Лорен Фердинанд де Сен-Урбен во 1698 година. На задниот ѕид, во рамките на скриената архитектура од страна на Стефано Орланди, е вградено делото Крштевањето на Христос изработено од страна на Ерколе Грацијани. Ова дело потекнува од средината на осумнаесеттиот век.
Втората, или капелата на Светото срце, е доста тесна по простор бидејќи се наоѓа во рамките на многу набиен систем за архитектонска изработка. Таа изведба се наоѓа речиси во сите капели. Украсена е со штуко детали изработени од страна на Фердинандо Роси. Таму се наоѓа и олтар изработен од Џузепе Касиоли од 1925 година. Во олтарот е претставено Исусовото устоличување и Светото срце на светите монахињи Маргарита Марија Алакок и Гелтруда.
Третата, или капелата на Светата тајна наречена и Капела Ламбертини, била реструктуирана околу 1731 година од страна на Алфонсо Тореџиани, кој поставил мермерни и бронзени одлеаноци на кои во центарот се издвојува олтарниот дел изработен од страна на Донато Крети од 1737 година. Тука е претставен Сан Игнацио од Лојола.
Четвртата, претставува капелата на моштите. Во олтарниот дел постои украсен мермер изработен од Пјетро Фиорини некаде помеѓу крајот на 1500-те и почетокот на 1600-те години. Двата мермерни ангели на киматиумот биле изработени од Лазаро Касарио, кој починал во 1588 година. Во големата ниша лежат моштите на кардиналот Палеоти покриени со една реплика на маријанска слика која во оригинал била поставена во Рим во црквата Сан Лоренцо во реонот на Дамасо. Внатрешната декорација била дело на Карло Болди од 1918 година. Полихромните малтери пак биле дело на Фердинандо Роси изработени во 1925 година.
Петтата капела е онаа која е посветена на Сан Амброџио. Таа покажува жртвеник изработен од Џузепе Маркези наречен Сансоне. На тоа дело е прикажан Сан Амброџио некаде од 18 век. Делото е вметнато во величествената архитектура насликана од страна на Лујџи Самоџа во 1883 година.
Третата капела е посветена на Сан Аполинаре. Таа е со неокласичен олтар, изработен од Анџело Вентуроли и дополнително декориран од страна на Фламинио Миноци некаде во средината на осумнаесеттиот век, го содржи олтарниот дел на Сан Аполинаре за епископ од Свети Петар, дело насликано во 1737 година од страна на Ерколе Грацијани Помладиот.
Четвртата капела е посветена на Сан Роко. Таа има декорација изработена од страна на Џузепе Антонио Амброси. Во олтарниот дел поставен во центарот дизајниран од Камило Рускони е поставено Светото семејство со светите Роко и Џакомо Маџоре. Ова дело му се препишува на Маркантонио Франческини. Било насликано помеѓу 1727 и 1728 година. Во исто време Франческини ги насликал и Сан Петронио и Сан Панкрацио. Во куполата над наосот е сместено делото на кое е прикажано: Појавување на светецот, Папата Селестин I. Свети Петар го наведува да го избере Сан Петронио за епископ на Болоња. Ова дело е изработено од страна на Виторио Бигари во 1730 година.
Од дното на помалите кораби, од спротивната страна на контрафасадата, се излегува од црквата низ две врати од кои на левата се истакнува: Споменот на папата Григориј XV Лудовиг, дело на скулпторот Габриеле Брунели, а во десната има златен медалјон, изработен од Џузепе Марија Боздоган во 18 век. До вратата постои скулптура на седната лавица која дои две лавчиња. Скулптура е изработена од црвен веронски мермер. Ова скулптура можеби води потекло од Портата на лавовите. Интересни се статуите со средна големина кои го сочинуваат таканареченото креветче. Тие се поставени за време на Божиќните празници, во 40-тите години на минатиот век од страна на скулпторот Цесарино Винченци.
Главна капела и крипта
Делот на трибината е целосно зафатен од презвитеријата, дело на Доменико Тибалди, која е подигната на неколку чекори од остатокот од црквата. Овој дел целосно е артикулиран со квадратно тело покриено со свод во вид на крст кој се отвора со две посебни апсиди, по една на секоја страна. Апсидата, има полукружна форма. Над колосалната триумфална порта, постојат два ангела кои го држат грбот на папата Григориј XV. Изгледот на главната капела е богато украсена во делот на трансептот, но и во сводовите. Тука постои дело наречено Отец, кое всушност е фреска изработена од Просперо Фонтана во 1579 година. Во делот на апсидата е сместена фреската со мотивите на Христос како ги доставува симболичните клучеви на Свети Петар, од Чезаре Фиорини и Чезаре Аретози. Оваа ферска води потекло некаде помеѓу 1500 и 1600 година. Во позадинската страна на лунетата веднаш под сводот е сместена Марија, фреска насликана од страна на Лудовико Карачи. Авторот ова достигнување го изработил во последната година од неговиот живот, односно во 1619 година.
Високиот олтар изработен од полихроматски мермер е дело на Алфонсо Тореџиани. Овој олтар е надграден со едно убаво Распетие во ромаски стил од 12 век. Распетието е изработено од кедрово дрво, составено од статуите на Исус на крстот,и статуите на Марија Магдалена и Свети Јован Евангелистот.
Во криптата се наоѓа гробот на Џовани Аквадерни, основач (заедно со Марио Фани) на Италијанско католичко младинско друштво, кое подоцна се преобразило во Италијанска католичк акација.
Жртвеници
Зад камбанаријата се наоѓаат таканаречените чувари на поглавјето или сакристијата. Едната содржи различни слики, вклучувајќи и слика на Христос врзан за колоната, дело на Џован Лујџи Валесио од почетокот на 17 век. Таму исто така е и Главата на Христос крунисана со круна од трње и две мали ангелски глави изработени од Гвидо Аспертини од крајот на 15 век, потоа Свети Петар ослободен од затвор, дело на платно изработено од Џироламо Негри познат како Бокија некаде кон крајот на 17 век. Тука исто така се наоѓа и Пресвета Богородица со нејзиниот син, преставени во слава, помеѓу светите Доминик и Антониј, крајното дело на Елизабета Сирани насликано помеѓу 1664 и 1665 година, Распетието помеѓу Свети Петар, Марија Магдалена и Џакомо од Бартоломео Раменги од 1522 година, блажениот Лудовико Морбиоли ди Џулио Морина од 1593 година, прилично избрзана копија изработена од Алесандро Танари околу 1614 година. На тој простор се сместени и восхитувачките фрески на молитвата ''Грегор II и Гарганели II пред Пјета, во присуство на Свети Роко. Ова достигнување е изработено'' од Џовани Марија Тамбурини во 1640 година. Во центарот пак на сводот на катедралата се наоѓа Свети Петар претставен во слава, дело на платно изработено од Џовани Франческо Спини во 1680 година.
Во средината на сводот на делот од Сакристијата, е поставен Свети Петар како плаче пред Богородица, последното дело на Лудовико Карачи (1616 година). На ѕидовите има четири интензивни овали од средината на 18 век кои ги претставуваат Свети Петар, Свети Павле, Свети Зама и Свети Петрониј. Сите четири дела изработени од страна на Ерколе Грацијани Помладиот. Тука вреди да се забележи и експресивната биста на Свети Петар од 19 век и прекрасното позлатено бронзено распетие од 17 век.
Во сакристијата, исто така има и антички одежди и таписерии исткаени во Рим врз основа на дизајн на Антон Рафаел Менгс, инаку директна донација од папата Бенедикт XIV.
Хрватска народна банка
Цели и задачи на Хрватската Народна Банка
Хрватската Народна Банка (НБХ) е одговорна, во рамките на своите права и должности, за стабилноста на валутата и општата ликвидност на плаќањата во земјата и во странство. Хрватската народна банка во својата работа е независна, но за својата работа одговара пред хрватскиот парламент. Добивката на Хрватската народна банка му припаѓа на државниот буџет. Позицијата на ХНР се уредува со законот за Народна Банка.
Според член три на Законот за Народната Банка на Хрватска, главна цел на ХБН е одржување на ценовната стабилност, како и поддржување на хрватската економска политика во согласност со принципите на отворената пазарна економија и слободна конкуренција.
Што се однесува до функциите и должностите на Народната Банка на Хрватска, тие се регулирани со член 4 на истоимениот закон. Таа е самостојна и независна во согласност со Уставот и законите на Република Хрватска во целокупното работење од своја надлежност. Генерално гледано, должностите на НБХ се слични со народните банки на другите држави и се слични на функциите на народните банки кои ги даваат теориите по монетарна економија.
Надлежностите и задачите на Народната Банка на Хрватска се:
Советот на Народната Банка на Хрватска
Советот на Народната Банка на Хрватска се состои од гувернерот, заменик и вице гувернери. Советот на Хрватската народна банка има до осум надворешни членови. Советот на Хрватската народна банка e одговорен за постигнување на целите и задачите на Хрватската народна банка. Тој воспоставува политики кои се однесуваат на активностите на Хрватската народна банка.
Како фунции на Советoт на НБХ се јавуват:
Гувернерот на Народната Банка на Хрватска
Гувернерот на НБХ е одговорен за спроведување на одлуките на Хрватската народна банка. Во прилог на организирањето и управувањето со Хрватската народна банка, Гувернерот на НБХ, меѓу другото, ги врши и овие должности:
Официјално мрежно место
Хрватска народна банка
IC 513
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 513 се споменува и како ESO 146-19.
Откривање
Објектот е откриен на 16 јули 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 513 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. IC 513 има привидни димензии од 1,1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 19 м 49,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -60° 8' 11"". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на IC 513 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68584.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Ката Далстрон
Ана Марија Катарина „Ката“ Далстром (Anna Maria Katarina "Kata" Dalström; р. Карлберг; — ) — шведска социјалистка и писателка. Таа им припаѓала на водечките социјалистички агитатори и левичарски писатели во современа Шведска, и била нарекувана како „мајка на шведското социјалистичко движење на работничката класа“.
Ран живот
Ката Далстром е родена во богато семејство како ќерка на професорот Јохан Оскар Карлберг и Марија Аугуста Карлсвард. Се школувала во женското училиште „Емили Рисберг“ во Еребру во 1868-72 година и студирала како подготовка за студентски испит. Во 1878 година се омажила за градежниот инженер Густав Мауриц Далстром (1837-1906). По нејзината венчавка, таа живеела во Хултсфред во 1878-84 година, Стокхолм во 1884-88 година, Визби во 1888-90 година, замокот Насбихолм во 1890-94 година и Стокхолм од 1894 година наваму.
Ката Далстром се занимавала со социјална работа во 1880-тите, кога се фокусирала на децата и историјата на културата. Таа била член на одборот на Arbetsstugor för barn (Работни куќи за деца) во 1886 година и ко-основач на Katarina arbetsstuga (Работна куќа на Катарина) во 1887 година. Во 1887 година, таа станала и членка на Квинноклубен (Женски клуб) за професионални жени од средната класа. Во 1889-94 година, таа бил предавач за здружението за умереност каде што била избрана за член на одборот во 1894 година.
Социјалдемократ
Спротивставена на авторитарната дисциплина и конзервативните ставови веќе како дете, таа станала симпатизер на либерализмот, а потоа и на марксизмот и социјализмот со нејзините интелектуални контакти, особено со Елен Ки, Кнут Виксел и Фридтјув Берг. Студирала социјализам и контактирала со водечки социјалисти како Јалмар Брантинг и Фредрик Штерки.
Во 1893 година, Ката Далстром се приклучила на Шведската социјалдемократска партија. Следната година, таа станала членка на Социјалдемократскиот женски клуб, Стокхолмс, и патувачки предавач или „агитатор“ за Шведската Социјалдемократска партија. Како предавач, таа често учествувала како слободен писател во шведскиот социјалистички печат, како што се Socialdemokraten, Stormklockan и Politiken. Токму како предавач станала најпозната, а како таква патувала низ целата земја и била прва жена на оваа позиција. Учествувала на конгресот на Социјалдемократската партија во Стокхолм во 1897 година, во Малме во 1900 година и во Стокхолм во 1902 година.
Во 1898 година, таа станала членка на извршниот комитет на социјалдемократската партија во областа Стокхолм, а во 1900-1905 година, Ката Далстром била првата жена избрана за член на извршниот комитет на социјалдемократската партија, како и која било Шведската политичка партија. Таа служеla како шведски делегат на Меѓународниот социјалистички конгрес во Копенхаген во 1910 година.
Како предавач, првично се занимавала со организирање на жените од работничката класа, но предавањето го проширила за да ги вклучи сите сфери на движењето на работничката класа. Нејзиниот главен фокус го ставила на синдикалната активност, организирајќи ги работниците од текстилната индустрија, железницата, рударите и другите во рамките на синдикатот, бидејќи штрајковите ги сметала за ефикасен метод за постигнување право на глас. Била ангажирана во шведската синдикална работа од 1898 година, а членувала на комитските организирања кои ги организирале големите штрајкови во 1905, 1908 и 1911 година. Со нејзината моќна агитација, таа наводно имала способност да разбуди голем ентузијазам: нејзините огнени, агресивни и драстични говори ја направиле една од најпопуларните и најефикасните агитатори на движењето на шведската работничка класа и нејзината способност да ги ентузијастира масите и да им даде храброст продолжат да се борст за време на конфликтите со властите и во средината на разочарувањата, особено за време на големите штрајкови во 1902 и 1909 година, е опишано како невообичаено.
Ката Далстром го поддржувала правото на глас на жените, но никогаш не се вклучила многу во ова прашање, бидејќи сметала дека е политички неопходно да се воведе целосно машко право на глас пред правилно да се постави прашањето за правото на жените без да се наруши транзицијата кон демократија. Во 1905 година, таа го поддржала распуштањето на сојузот Шведска-Норвешка.
Комунистичка
Отсекогаш била член на радикалното лево крило на социјалдемократското движење, Ката Далстром навистина го поддржувала Брантинг против Хинке Бергегрен бидејќи се спротивставила на анархизмот, но откако Бергегрен и анархистите биле поразени, таа станала сè порадикална. Таа продолжила да верува дека класната борба на Маркс и Енгелс е единствениот вистински начин за движењето на работничката класа да ги постигне своите цели и стана разочарана од прагматистичкиот развој на Шведската социјалдемократска партија.
За време на Првата светска војна, Ката Далстром се приклучила на левицата на Цимервалд. Таа активно работела на основање нова и порадикална социјалистичка партија во Шведска, а во партискиот расцеп во 1917 година Ката Далстром се приклучила на левото крило, предводено од Зет Хоглунд, кое наскоро станало Комунистичка партија, што означува конечен прекин со социјалдемократското движење под Брантинг. Таа продолжила како предавач, сега за Комунистичката партија, ја искористила својата способност и популарност за да ги активира масовните движења за време на последната транзиција на Шведска кон демократија по завршувањето на војната во 1917-1918 година.
Ката Далстром била поддржувач на болшевиците и Руската револуција, ја поддржала надежта за меѓународна социјална револуција и се приклучила на Комунистичката интернационала. Таа била шведски делегат на вториот конгрес на Коминтерната во 1920 година, каде што беше прославена како еден од ветераните на меѓународното движење на работничката класа. Сепак, таа го мразела антидемократскиот развој на комунистичкиот режим во Русија и го сметала за предавство на вистинскиот идеал на социјализмот, а во 1922 година застанала на страната на Зет Хоглунд во неговото помирување со социјалдемократите.
Една од причините зошто го напуштила комунизмот на крајот од својот живот, како и една од контроверзите за која Ката Далстром била одговорна во рамките на шведската комунистичка група е нејзиниот поглед на религијата. Таа сакала да види поотворен пристап кон христијанството, кој според неа бил целосно спојлив со социјализмот. Овој став бил критикуван, особено од отворениот атеист Туре Нерман. Нерман кој бил поддржан од Зиновиев, водачот на Комунистичката интернационала, кој, иако поддржувач на верската слобода, изјавил дека комунистичкиот политичар мора да биде атеист за да го разбере марксизмот. Таа била Толстојанка и христијанска комунистка која се спротивставила на атеизмот на комунистичката партија: таа го сметала Исус Христос за социјален бунтовник, а неговото вистинско христијанство било корумпирано од цркви и свештеници, и кога нејзините противници ја прашале: „Може ли комунист да биде христијанин ?“, таа одговорила: „Може ли капиталист да биде христијанин? Веќе во 1907 година, таа одржала својата позната дебата со свештеникот Дејвид Гранквист за христијанството и социјализмот, а истата година го копирала Мартин Лутер приковувајќи ги своите мислења на вратата на црквата во Амал. Нејзиното „оригинално христијанство“ имало многу заедничко со будизмот, а по нејзината смрт таа се изјаснила како будист.
Книжевна кариера
Пишувала и книги, главно политички текстови, но и книги за нордиската митологија и легендите на Викинзите.
Во културата
Ката Далстром се појавува како лик во романот Сулис (1980) на Даг Скогхајм.
Тег (маглина)
Тег (NGC 6853, Месје 27, M27) — планетарна маглина во соѕвездието Лисица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6853 се споменува и како M 27, PK 60-3.1, CS=13.9, Dumbbell nebula.
Откривање
Телото е откриено на 12 јули 1764 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3,3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, Тег е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 7,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 7,6 m. Тег има само една позната привидна димензија, која изнесува 6,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 59 м 36,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +22° 43' 18"".
Други поделби
Проучување на Тег е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 162; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2141. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 289.