cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Елизабета (француска принцеза)
Детството
Сираче на 3 годишна возраст, Елизабета стекнала одлично образование, многу посолидно од нејзината идна снаа Марија Антоанета Австриска која била 9 години повозрасна од неа. Се восхитувала на уметноста, особено на цртањето и додека сè уште била дете, нејзината гувернанта грофицата де Марсан ја носела со нејзината постара сестра, Мадам Клотилда, во уметничките салони. Елизабета покажувала вистинска склоност кон цртањето и некои од нејзините дела денес се зачувани во музејот на Версај. Таа имала и развиен спортски дух, и го сакала јавањето. Позната по својата добрина и голема побожност, Мадам Елизабет била под влијание на нејзините тетки, ќерки на Луј XV, за што сведочи нејзината коресподенција.
Револуцијата
Елизабета и нејзиниот брат Шарл-Филип, грофот од Артоа, биле поконзервативните во кралското семејство. За разлика од братот, кој по наредба на кралот, ја напуштил Франција на 17 јули 1789, три дена по заземањето на Бастија, таа решила да остане со кралот. Дури и потоа, по 6 октомври 1789, иако можела заедно со тетките да се повлече во замокот Белви близу Медон, таа одбрала да ја дели судбината со својот брат Луј XVI. Откако кралското семејство било донесено од Версај во Париз, на принцезата Елизабета ѝ бил доделен стан во дворецот Тилери каде престојувала сè до затворањето во затворот во кулата Темпл.
Принцезата била жена со карактер, зрела и промислена која честопати се противела на ставовите како на нејзиниот брат така и на снаата Марија Антоанета. Нивните милења најчесто се судирале во однос на изборот на политичка стратегија. Принцезата била против уставната монархија. Со посредство на грофот Вирие, таа редовно се допишувала со грофот од Артоа, нејзиниот брат, со кого делела исти идеи. Едно од нејзините писма било откриено од страна на надлежните и станало предмет на разгледување во  Народното собрание.
Принцезата Елизабета велела дека кралот дозволува да биде воден од своите министри продадени на собранието и дека не постоела надеж без надворешна помош. Таа му укажувала на грофот од Артоа да делува и да ги ангажира другите владетели на Европа да работат во нивен интерес, бидејќи, како што велела, Луј XVI е толку слаб што доколку го побараат тоа од него, самиот би си ја потпишал смртната казна.
Кога Мадамите ја напуштиле Франција и заминале во Папаската Држава во 1791, таа повторно одбрала да остане со својот брат и со снаата. Учествувла во бегството на кралското семејство на 20 јуни 1791 кое било неуспешно бидејќи биле фатени и вратени во дворецот Тилери.
По настаните на 10 август 1792, Народното собрание го симнало од престолот кралот Луј XVI и објавил со декрет дека "Луј Капет, неговата сопруга и нивните деца  (Луј-Шарл и  Марија-Тереза), како и Елизабета, до следната издадена наредба да бидат затворени во  Кулата Темпл''".
Конвенцијата отпрвин планирала Елизабета "Капет" да биде протерана од Франција, но поради некои документи во случајот против Марија Антоанета, поттикнаале декрет затвореничката да излезе пред Револуционерниот суд.
Во последните денови на својот живот (во текот на 1793), Елизабета својата ќелија ја делела со петнаесетгодишната внука на која и била утеха по погубувањето на родителите. Марија Тереза подоцна напишала: "Чувствувам дека ја имам нејзината природа . . . [таа] ме сметаше и се грижеше за мене како да сум ѝ ќерка, а јас ја почитував како моја втора мајка".
За одреден број пратеници, меѓу кои и Робеспјер, Мадам Елизабет не претставувала опасност за иднината на Републиката, но поради задкулисната борба на членовите на комитетите, изборот на жртвите станувал сè помалку селективен.
Погубувањето
На 9 мај 1794, од ќелијата што ја делела со внуката била пренесена во Консиержеријата и била изведена пред Револуционерниот суд. Во текот на судењето, на јавниот обвинител кој ја ословувал со називот сестра на тиранинот, таа му одговорила: … Била осудена на смрт и погубена уште следниот ден.
На 10 мај 1794, била донесена на плоштадот на Републиката, и била погубена последна од 25-те други погубени на тој ист ден. Нејзиното обезглавено тело било закопано во заедничката гробница на гробиштата Еранси.. За време на Реставрацијата, нејзиниот брат Луј XVIII сакал нејзините посмртни останки да ги погреба во кралската гробница но безуспешно. После Револуцијата, посмртните останки на принцезата, заедно со останатите, биле пренесени во Катакомбите во Париз а во базиликата Сен-Дени во Париз бил поставен медаљон којшто ја претставува.
Филип Петен
Животопис
Роден е на 24 април 1856 година во Коши-а-ла-Тур во Франција. Се образувал на воена акаденија во Париз. Како командант во Првата светска војна, Петен бил познат по одбрана на Верденво 1916 година. Подоцна како командант влијаел на разнишан морал на војската. Бил во слижба во францускиот Мароко, Министер завојна 1934година, а од 1939 до 1940 година бил амбасадор во Шпанија.
По Инвазија на Франција во 1940 година кога Германија навлегла во Франција, Петен кој тогаш бил на возраст од 84 години бил поставен за премиер на Франција на 16 јуни, а на 22 јуни потпишал мировна спогодба и со согласноста на германските власти организира своја влада во Виши, поради што се нарекува премиер на вишиевска влада. Неговата влада била под потполна германска управа што му нанело многу потешкотии на францускиот народ, а посебно на еврејскиот народ кој живеел во Франција.
Осуда за велепредавство
По операцијата Оверлорд и распад на Вишиевска Франција во 1944 година, Петен избегал во Германија а потоа во Швајцарија, но во април 1945 година се вратил во Франција каде што му е судено за предавство на државата. Судот го прогласил за виновен и бил осуден на смрт со стрелање. Таа казна ја преиначил претседателот Де Гол на 17 август 1945 година во казна на доживотен затвор. Казната ја служел на островот Ил д'Је, каде и починал на 23 јули 1951 година.
Звонко Стојановиќ
Звонко Стојановиќ Хаџипоп (р. 14 декември 1932 во Мостар) — поет, прозаист, писател за деца. Дипломирал на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. Членува во Друшвото на писателите на Македонија од 1973 г.
Во 1996 г., Американскиот биографски институт од Роли, Северна Каролина нему и на неговиот брат Љубиша Стојановиќ (1936-2006) им доделува дипломи за личности од целиот свет за особени заслуги во современото општество и ги вклучува во Библиографска енциклопедија (VI изд. за 1997 година).
Добитник е на наградата „РТВ Скопје“ на СВП за книгата „Децата скакаат до сонцето“.
Морстаунски НЛО
Морстаунски НЛО (англиски: Morristown UFO) е име за настан кој се случил во јануари 2009 година над градот Морстаун во Њу Џерси. Настанот се случил на 5 јануари 2009 година, помеѓу 08:15 и 9:00 часот навечер. Пет светла се појавиле на небото над градот. Светлата после се појавувале уште на 4 дена: 26 јануари 29 јануари, 7 февруари, и 17 февруари 2009 година. Но, постојат бројни докази кои би можеле да докажат дека овој настан е всушност измама.
Подоцна е откриено дека светлата над градот биле всушност само светла приклучени на балони со хелиум.
Нараснато тесто
Нараснато тесто е она тесто кое покрај брашно содржи и лебен квасец, така што тестото под дејство на квасните габи (кои во течноста — млеко или вода со можен додаток на шеќер — испуштаат јаглерод диоксид на соодветна температура) нараснува и станува пенесто. Квасецот кој се додава може да биде свеж пекарски квасец или сушен, пакуван во вреќички. За колач или леб од 500 g брашно, треба 30-40 g квасец, меѓутоа количеството на квасец зависи и од тежината на тестото, односно додатоците како што се зашеќерено овошје или маснотии.
Тешко нараснато тесто
Основните состојки на тешкото нараснато тесто се поголемата количина на маснотии (путер или маргарин), шеќер, јајца и брашно. Најпрво на брашното се нанесува квас (смеса од од квасецот, малку топла течност и шеќер), па 15 минути се остава на топло место да нарасне, а потоа квасец се додава на преостанатото брашно и се замесува мазно тесто, со гмечење и удирање на тестото. Тестото најдобро се меси со раце, бидејќи се осетува неговата влажност и цврстина, па според потребата му се додава брашно. По мешањето, тестото повторно се посипува со брашно, се покрива со крпа и се остава на топло место да нарасне и да го удвои обемот. Потоа тестото се обликува по желба, полни со фил или украсува и подготвено за печење одново се покрива со крпа и се остава уште еднаш да нарасне, а се пече во рерна или фурна.
Од тешко нараснато тесто вообичаено со подготвуваат: леб, најразлични штрудли (со ореви, со мак, со мармалад), сирењаци, млечни кифли и сл.
Лесно нараснато тесто
Крофните се подготвуваат од многу лесно тесто и се пржат во длабоко загреана маснотија.
Течно нараснато тесто
Мешаното нараснато тесто има поголем удел на течност и јајца, течно е и не треба долго да се меси, но и невозможно е да се обликува, па се пече во калапи каков што е куглоф.
82
82 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 82 година од новата ера, 82. од првиот милениум, 82. од I век и трета од 80-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5590 и 5591 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4832 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3842 и 3843 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 835.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 82 година се протега во 2718 и 2719, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2778 и 2779 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 625. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 557 и 556 година пред хиџра.
Починале
80er
Бесплатен VoIP
Бесплатен VoIP најчесто нудат компании за разговорите во нивната мрежа додека за бирање на телефонски број се наплака одердена сума која е поевтина од фиксен или мобилен телефон. Такви се Skype и MSN.
Флекен
Флекен (Flecken) — ознака за мала населба со локално значење. Главно во Северна Германија се користи овој термин за означување на некоја паланка. Денес, терминот е раширен во повеќе германски покраини. Во Швајцарија и во Холандија, терминот има само историско значење.
Поим
Еден флекен за околните села претставува средишна точка и ги врши функциите на главно место. Затоа поседува одредени градски права, како на пример пазарните права (Marktflecken).
Кара Човали
Кара Човали — солунско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Флекен
Долна Саксонија
До 1885 година, во покраината Хановер овие места биле седиште на кралските амтови.
Вкупно 50 општини во Долна Саксонија ја носат титулата „флекен“, меѓу кои најголема е Лангведел (Везер) со околу 14.500 жители. Најмал флекен е Видензал со околу 1.000 жители. Останатите биле издигнати на ниво на градови. Така, градот Бад Ибург до 1959 година ја носел ознаката флекен.
Саксонија-Анхалт
Во Саксонија-Анхалт, општините Апенбург-Винтерфелд и Дисдорф, местото Калферде во општината Калферде и местото Веферлинген во градот Ебисфелде-Веферлинген ја носат оваа ознака.
Хесен
Во Хесен општини со ваква ознака се Филмар, Менгерскирхен, Меренберг и Вајлминстер.
Шлезвиг-Холштајн
Кога Шлезвиг-Холштајн бил преземен од Кралството Прусија и Австрија во 1864 година имало вкупно 25 места со ознака флекен. Со време биле издигнати на ниво на градови или станале дел од Данска во 1920 година (по референдумот во Шлезвиг). Како последна општина со ваква ознака била Арнис, која станала град во 1934 година. Оттогаш нема ниедна општина со ваква ознака.
Швајцарија
Во Швајцарија одредени места во предалпските или алпските предели ја носеле ознаката флекен, но со средновековниот процес на основање на градовите, овие места станале градови.
Австрија
Во Тирол постои село Флекен во општината Санкт Улрих/Пилерзе (околу 50 куќи).
Религија во Мавританија
Религијата во Мавританија има значајна улога во животот на земјата. Најголема религија во земјата е исламот и скоро сите се приврзаници на сунитскиот ислам. Мавританија е земја во Африка, која се граничи со Алжир, Мали, Сенегал и Западна Сахара (моментално контролирана од Мароко). Официјално, 100% од граѓаните во земјата се муслимани, иако постои мала заедница на христијани, главно од странско потекло. Два најголеми редови на суфизмот се Кадрија и Тиџанија. Поради етничките и племенските поделби во земјата, религијата владата ја гледа како суштинска за националното единство. Во земјата со странско потекло има околу 4.500 римокатолици. Исто така, постојат неколку приврзаници на јудаизмот кои работат во земјата. .
Ислам
Исламот во земјата бил донесен од страна на муслиманските трговци во 8 век. Династијата Алморавиди се кренале на власт во западниот дел на Магреб за време на 11 век и го зацврстиле исламот низ целиот регион. Иако исламот постоел во регионот пред Алморавидите, нивното владеење го забрзало ширењето на исламот и ги отстранило анимистичките влијанија врз локалните исламски практики. Во околу 1040 година, еден од нивните поглавари Јаја ибн Ибрахим бил во Мека. На враќање престојувал во една џамија во Тунис. Таму, верските службеници успеале да го убедат дека неговото племе доста слабо го цени и познава исламот како религија. Теолозите од Тунис го советувале дека треба нешто да преземе во тој поглед. Така, заедно решиле дека најдобро решение би било да му го испратат верскиот мисионер Абдула ибн Јасин, кој во тој регион бил застапник на сунитската школа на исламот.
Денеска, околу 99% од населението на земјата е муслиманско.
Христијанство
Христијанството е малцинска религија во земјата. Во државата има околу 4.500 римокатолици, во рамките на една бискупија - Римокатоличка бискупија во Нуакшот. Во државата нема повеќе од 200 Протестанти, меѓу кои и странци. И покрај строгиот државен закон и терор против евангелизацијата, мавританските христијани растат во бројот и се проценува дека има од 400 до 1000 етнички мавритански христијани. Во еден период од осум месеци, Miracle Channel, норвешко-шведски ТВ канал, емитувал христијански собири во мавританската пустина со по над 160 луѓе. Распространувањето на христијанската книжевност и евангелизацијата на муслиманите во државата е забранета. Библиите ретко се печатат и се распространуваат. Државната опресија вклучува и апсење на христијани поради нивните верувања. Има и затворање на цркви. Преобратот од ислам во христијанство е казниво со смрт и другите религии не се признати од државата. Сето ова ја прави државата една од најнеразвиените во светот со еден од најнискиот индекс на демократија, слобода на верско изразување и почитување на основните човекови права.
Бјанка Марија Сфорца
Бјанка Марија Сфроца (родена на - починала на ) била царица на Светото Римско Царство како втора сопруга на Максимилијан I. Бјанка Марија Сфроца е ќерка на миланскиот војвода Галеацо Марија Сфорца и Бона Савојска. Во 1493 година била омажена за императорот Максимилијан I. Нивниот брак бил несреќен и немале деца.
Бјанка Марија е родена во како најстара ќерка на Галеацо Марија Сфорца и Бона Савојска кои се ожениле во 1468 година, една година по смртта на неговата прва сопруга. Таа била крстена на нејзината баба Бјанка Марија Висконти. Кога имала неполни две години, во јануари 1474 година била омажена за својот прв братучед Филиберт I Савојски. Тој починал во 1482 година оставајќи ја својата десетгодишна вдовица. По ова таа се вратила во Милано.
На 16 март 1494 година се омажила за Максимилијан I кој исто така бил вдовец по трагичната смрт на неговата многу сакана прва сопруга Марија Бургундска на 27 март 1482 година, кога таа била смртно повреден откако паднала од нејзиниот коњ. Таа немала успешен брак со него. И покрај поголемиот број на забременувања, таа не му родила живо дете на императорот.
Бјанка Марија починала на 31 декември 1510 година и била погребена во Штамс.
Сири Свеглер
Сири Свеглер (родена на 15 април 1980 година) е глумица, пејачка и текстописец родена во Шведска. Таа го играла грчкиот лик Полидора во филмот Троја. Во 2009 година бил објавен нејзиниот деби албум „Silent Viewer“. Една од нејзините добро познати песни е „Нивното вино“.
Биографија
Сири Свеглер е родена и израсната во Гетеборг, Шведска. Во 2000 година го напуштила својот дом за да ги започне студиите во реномираното Уметничко образовно училиште во Лондон. Освен што работела како џез пејачка заедно со познати музичари како Кристијан Вон, таа се појавила и на големото платно - во историскиот еп на Волфганг Петерсен, Троја (2004) и Линијата на убавината. Откако се преселила во Берлин во 2007 година, Сири Свеглер, била избрана од Popstar SEAL, победила на натпреварот VW Soundfoundation и наградата за „Најдобар новодојденец поп“ за нејзиниот деби албум „Silent Viewer“ во 2008 година. Нејзиниот последен албум „Lost & Found“ бил награден за „Албум на годината“ (англиско говорно подрачје) од 31. ГЕРМАНСКИ РОК И ПОП НАГРАДИ.
Моментално живее и работи во Берлин, Германија.
Музичка кариера
За време на престојот во Лондон, Свеглер била пејачка на бендот „Гвидо Сол“ и била дел од различни џез проекти. Нејзиниот прв албум, „Silent Viewer“ бил издаден од продуцентската куќа Компост во 2009 година. Нејзината музика комбинира џез, рок, блуз и поп елементи со поетски текстови и неверојатен глас. Сири сама ги пишувала сите нејзини песни - вклучувајќи го и материјалот за саундтрак. Нејзиниот последен сингл „Beautiful Losers“ е главната песна на германскиот филм Gangsterläufer. Нејзиниот втор албум, Lost & Found, бил објавен на 19 јули 2013 година. „Paperdoll Dress“ и „Coming up Roses“ се вклучени во саундтракот за германската филмска епоза „Saphirblau“.
1400
1400 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1400 година од новата ера, 400. од вториот милениум, последна од XIV век и прва од 1400-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6908 и 6909 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6150 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5160 и 5161 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2153.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1400 година се протега во 4036 и 4037, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4096 и 4097 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1943. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 802 и 803 исламска година.
Овен Тјудор
Овен Тјудор ( - ) бил англиски војник и член на кралскиот двор во Англија.
Тој служел во дворот на Катерина Валоа, вдовицата на кралот Хенри V, а набргу станал и нејзин љубовник. Се верува дека во 1428 година тие тајно се венчале. Како и да било, тие имале повеќе деца. Едмунд Тјудор станал татко на идниот крал Хенри VII, каде била основана дијастија Тјудор.
Овен бил погубен на 2 февруари 1461 година по поразот на неговата армија.
Ивон Скенел
Хонора Џозефин Ивон Скенел ― професор по еколошко право на колеџот Тринити, Даблинска правна школа, Ирска. Магистрирала на Кембричкиот универзитет и докторирала на колеџот Тринити, Даблин.
Покрај предавањата, таа работи како советник во законот за животна средина, планирање и климатски промени во адвокатската фирма на адвокатот Артур Кокс во Даблин, функција што ја извршува од април 1990 година. Таа во мигов е и директор на одборите на рудниците Тара, ирското претпријатие „Шуми“ и Ирскиот превозен систем. Таа го напишала водечкиот учебник во Ирска на таа тема. Таа е квалификувана баристерски адвокат во адвокатското тело „Гостилницата на кралот“. Таа ја добила наградата „Духот на Колумбо“ за нејзиниот придонес во животната средина во 1994 година и била изучител на Френсис Е. Луис на Вашингтоновата и Лиова универзитетска правна школа, во Вирџинија, САД во 1996 година. Таа е широко објавувана во голем број рецензирани списанија, вклучувајќи го „Irish Planning and Environmental Journal“. Таа водела кампања со нејзиниот колега професор Ивана Басик против предложениот амандман на ирскиот устав во 2002 година, со што би се отстранило самоубиството како основа за абортус.
Мокилски Атол
Мокилскиот Атол, или познат како Мвоанилоа, Велингтон и Дапри, е населен атол во сојузната држава Понпеј во Микронезија. Атолот е дел од Каролинските Острови.
Географија
Мокол се наоѓа на 153 км источно од Понпеј и околу 113 км северозападно од Пингелап. Атолот е долг 4.5 км и 2.8 км широк. Атолот е составен од три острови: Урак, Кахлап и Мантон. Лагуната има 2 км2. Вкупната површина на островите е 1.24 км2. Во 2000 година атолот има 177 жители а во 2008 147. Народот зборува на мокилски јазик, кој е сличен со понпејскиот јазик.
Коте Христов
Ајдутство
Коте е роден 1863 година во костурското село Руља во областа Корешта. Останал без образование.
Во пролетта 1898 година заедно со Павел Киров (Павлос Киру) од село Желево, со мала чета се одметнале и ја обиколувале Корешта. Оваа ајдутска чета се занимавала со ситни напади, кражби и убиства на бегови од кои населението трпело насилства. Коте и неговата чета ги ликвидирала: Касим бег, Хабедин бег од Костур, Нури беј од Хрупишта, Џемаил бег од Корча, Нури од Лерин и други.
Овие ликвидации го привлекле вниманието на турските власти и во селото Песодер, Коте бил заробен. Осуден бил на затвор, а казната ја отслужувал во Корча.
Во Македонската револуционерна организација
Во 1899 година Коте излегол од затвор и стапил во контакт со Павел Христов и Лазар Поп Трајков, раководители на Македонската револуционерна организација во Костурско. Тие во согласност со политиката на Организацијата го поканиле да се потчини ма нејзините принципи и да земе учество во македонското револуционерно движење.
По влегувањето во Организацијата, Коте предводел чета која била формирана во мај 1900 година сè до пристигнувањето на војводата Марко Лерински, а по неговото пристигање Коте со 4 души се одметнал и почнал да го обиколува Костурско.
Коте и по влегувањето во Организацијата не се откажал од своите арамиски навики и поради тоа дошол во судир со раководниот кадар на Организацијата, извршувајќи ситни грабежи и изнудувања. Бидејќи Четничкиот институт сè уште не бил до крај изграден таквата дејност на Коте била преќутно толерирана од страна на Организацијата и затоа Коте и понатаму извршувал разни задачи за неа, како што биле разни ликвидации, пренесување на организациска документација и оружје.
Меѓутоа, Организацијата не можела долго да ја толерира таквата дејност на Коте и тој бил осуден на смрт, а во октомври 1900 година е извршен неуспешен обид за негова ликвидација.
По овој неуспешен обид за ликвидација Коте стапил во контакт со костурскиот патријаршиски митрополит Германос Каравангелис. На оваа средба митрополитот Каравангелис истакнал:
Коте ги прифатил барањата на митрополитот, а за возврат од него добивал плата од 10 лири и неговите двајца сина ги испратил на школување во Атина каде што ги примил Павлос Мелас. Меѓутоа Коте и покрај договорот сè уште не застанал отворено на страната на грчката пропаганда, продолжувајќи ја својата дејност во Македонската револуционерна организација.
Меѓутоа Коте во почетокот на 1902 година морал да се појави пред револуционерниот суд на Организацијата во селото Кономлади, каде што бил осуден на смрт, но Гоце Делчев го помилувал откако добил ветување од Коте дека ќе се поправи.
Кон крајот на август 1902 година во Костурско пристигнал полковникот Атанас Јанков со својата свита настојувајќи да предизвика востание во Македонија. Јанков откако не успеал да се договори со раководителите на Македонската револуционерна организација, се поврзал со Коте и заедно почнале да коваат планови за напад врз Лерин. Меѓутоа таквите планови на Јанков и Коте биле без реална основа, бидејќи немале доволни сили за да ги спроведат. Коте и Јанков под притисок на турските сили се повлекле во селото Смрдеш. Јанков заминал за Грција, а дел од неговите четници влегле во четата на Коте.
Контактите на Коте со грчката пропаганда како и здружувањето со полковникот Јаков, кој бил деец на Македонскиот врховен комитет, придонеле во април 1903 година да дојде до потврдување на смртната пресуда на Коте од страна на костурското раководство под притисок на Пандо Кљашев и Васил Чакаларов, и покрај спротивставувањата на Даме Груев и Лазар Поп Трајков.
Меѓутоа и покрај таа пресуда, во текот на Илинденското востание Лазар Поп Трајков со одред од 600 души се сретнал со Коте. При оваа средба Поп Трајков му ги простил грешките на Коте и го ангажирал во востаничките борби. Коте бил помилуван бидејќи имал авторитет меѓу населението поради поранешните ликвидации на разните турски зулумџии и насилници.
На 28 јули еден одред од 200 души на чело со Ангел Андреев и Коте го нападнале турскиот гарнизон во селото Папли. Борбата траела неколку дена по што селото било заземено. По нападот Коте зграбил дел од добитокот и се повлекол во својот реон.
По востанието кај него засолниште побарал војводата Спиро Олчев со двајца четници, но Коте ги разоружал и заробил. Засолниште кај Коте побарал и тешко повредениот костурски началник Лазар Поп-Трајков, со кого Коте се смирил за време на востанието, но Коте, одлучил веќе конечно да премине на грчка страна, му ја отсекол главата и ја пратил кај костурскиот владика Каравангелис, од кого добил 50 фунти.
Како одмазда за овој чин Македонската револуционерна организација ги ликвидирала таткото и братот на Коте во селото Брзеница.
Андартски капетан
По овие убиства Коте се засолнил во Атина кај своите синови, кои таму учеле со стипендии обезбедени од митрополит Каравангелис. Во март 1904 година се вратил во Македонија заедно со Павел Киров од Желево. Тие двајца и со неколку души од влашкото село Песодер формирале база на грчката пропаганда по течението на Рупелска река.
Коте ја пресретнал првата андарска грчка чета на чело со Павлос Мелас. По доаѓањето на оваа чета, Коте започнал со гонење дејците од македонското револуционерно движење. На 4 мај, Коте го ликвидарал егзархискиот учител Георги Трајков од селото Трново. Истиот ден, Коте ја ликвидирал жената на свештеникот на Трпо Поповски и тетката на Васил Чекаларов.
Набргу по овие настани Коте бил заробен од турските власти. За негово заробување постојат неколку верзии. Според Христо Силјанов, на 22 мај во селото Буф, штотуку вратениот од Америка Петко Јанев бил ограбен од Коте, кој му ги одзел печалбарските пари. Оштетените се пожалиле кај Хусеин Хилми Паша и странските конзули во Битола. Под притисок на англискиот козул, Хилми паша издал наредба за фаќање на Коте и тој бил опколен од страна на аскерот на 9 јуни 1904 година во селото Руља. Коте се предал без да дава отпор, по што бил однесен во Битола каде што бил осуден како разбојник и во септември 1905 година бил обесен на Ат пазар во Битола.
По Балканските војни новите грчки власти родното село на Коте го преименувале во Котас, во 1995 година неговата куќа била претворена во музеј, а во селото има и негов споменик со натиписот Пионир на Македонската борба.
Капуџилар
Капуџилар (Πυλαία, Пилеја) — предградие на Солун Егејска Македонија (денес Грција).
Давидово
Давидово — село во Општина Гевгелија, во областа Бојмија, во околината на градот Гевгелија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Бојмија, во крајниот северен дел на територијата на Општина Гевгелија, на десната страна на реката Вардар и железничката линија Скопје-Гевгелија. Атарот на селото се допира со подрачјето на општините Демир Капија и Валандово. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 95 метри. Од градот Гевгелија е оддалечено 33 километри.
Историја
Во селото во периодот 1895–1896 бил основан комитет на ВМОРО.
Селото било срамнето со земја при Валандовскиот земјотрес во 1931 година.
Стопанство
Неговиот атар е голем и зафаќа површина од 25,2 км2. На него преовладуваат шумите со површина од 1.556,5 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 228,8 хектари, а на пасиштата само 153,5 хектари.
Селото има полјоделско-шумарска функција. Во минатото, во селото имало земјоделска задруга. Денес, има продавница и угостителски објект.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Давидово имало 170 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Давидово имало 288 жители.
Селото е средно по големина, без некои поголеми промени во населеноста. Во 1961 година селото броело 378 жители, а во 1994 година 364 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Давидово имало 373 жители, од кои 370 Македонци, 1 Србин и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 302 жители, од кои 299 Македонци и 3 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Во век, Давидово било христијанско село во Гевгелиската каза на Отоманското Царство.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Гевгелија. Во периодот 1955-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Гевгелија.
Во периодот 1950-1955, селото било во рамките на некогашната општина Миравци, во која влегувале селата Габрово, Давидово, Миравци, Милетково и Петрово.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 364 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 265 гласачи. На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 259 гласачи.
Куќа на ул. „Нико Доага“ бр. 67 (Крушево)
'''Куќа на ул. „Нико Доага“ бр. 67''' ― староградска куќа во Крушево, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Скакунка
Скакунка - река во Украина во Виничка Област. Десната притока на Соб (слив на Јужен Буг). Што тече низ селата Јасенки и Лукашова, како и низ градот на Липовец, каде што се влева во Соб за 93 км од устата. Должина - 12 км.
Црква „Св. Никола“ - Манастир
'''Црква „Св. Никола“ - Манастир''' — средновековна македонска православна црква, сместена во Мариовскиот манастир, во селото Манастир, во областа Мариово. Се одликува со исклучителна архитектонска градба и прекрасен богат фрескоживопис, една од ретките во Македонија.
Во црквата се насликани значајни претстави на житието на св. Никола, големите празници посветени на Исус и на Богородица, на пророците и на други светители. Црквата е живописана во 1271 година и е еден од најзначајните споменици на културата од византискиот период, кој содржи извонредни фрески, какви што се „Св. Богородица со ангелите“ и „Св. Никола“. Овој тип на сликарство е застапен само во црквата во Курбиново и во катедралната црква „Св. Софија“ во Охрид.
Историја
Посебна одлика на манастирската црква е што таа претставува трикорабна базилика која е посветена на три светии: централниот кораб е посветен на Света Богородица, северниот на Свети Архангел Михаил, а јужниот на Свети Никола .Според архитектонскиот тип на манастирската црква се забележуваат две фази на градба. Црква започнала со градба во 1095 година, а нејзината сегашна градба потекнува од 1266 година кога ја обновил игуменот Акакиј кој пред замонашувањето се викал Јоаникиј. Самиот нејзин фрескоживопис бил изведен пет години подоцна. Постарата црква, од која се забележуваат делови во внатрешноста, е била подигната во 1095 година, а поновата односно сегашната градба била изградена во 1266 година, додека живописана била во 1271 година. . Темелите на постарата црква се верува дека биле поставени од страна на протостаторот Алексеј, роднина на византискиот цар Алексеј I Комнин. . Ова се потврдува според натписот во централниот кораб е наведено дека црквата е подигната во 1095 година од страна на протостраторот Алексиј кој бил роднина - стрико, вујко или тетин на византискиот цар Алексиј Комнин. Од подоцнежни истражувања се знае дека црквата била возобновена во 1271 година, од кога датира и целиот живопис со натписите. За изградбата во 1095 година е запишано во натпис на јужниот и северниот ѕид на централниот кораб. Според еден натпис на грчки јазик од 1560 година, живописот во црквата потекнува од 1271 година. Понатамошната историја на манастирот може да се следи само по некои делумно сочувани фрески на фасадата со еден натпис и три словенски записи испшани со остар предмет на фреските. Живописот на јужната и западната фасада се од XVI век односно од 1506 година, а записите на словенски со остар предмет потекнуваат од 1592 година. Ова укажува дека во манастирот подолго време имало калуѓери кои го познавале словенското писмо, односно биле Македонци или Словени. Ваквите факти пак укажуваат дека манастирот постоел и во него имало монашки живот и во отоманско време и тоа не само од XVI век па натаму, туку и пред XVI век, бидејќи според народното предание Турците кон Мариово покажувале особено внимание. Други документи за подоцнежниот период со исклучок на XIX век, не се сочувани. Иконите коишто се наоѓаат денес во црквата се од 19 век, што укажува на обемноста на реставраторските зафати од ова време.
Градба
Во 2013 година започнале археолошки истажување околу јужниот, западниот и северниот дел на црквата, со што се очекувало да се заокружат сознанијата на научниците за објектот. При овие активности била извршена и конструктивна консолидација на темелите на црквата, при што биле откриени и темели на еднокорабна црква од век. Претходните истражувања биле спроведувани во текот на минатиот век во 1990-тите години.
Живопис
Фрескоживописот во внатрешноста на црквата датира од XIII век и е во релативно добра состојба. Во првата зона се претставени светители во цел раст, меѓу кои се издвојуваат: Св. Димитрија, Св. Ѓорѓи, Св. Теодор Тирон и Теодор Стратилат. Во втората зона се насликани допојасни фигури на светители, а во третатасцени од животот на Исус Христос. Во јужниот кораб се илустрирани сцени од животот на Свети Никола, а во северниот ктиторската композиција на која е претставен јеромонахот Акакиј, кој во раце држи макета на црквата. Анализата на фрескоживописот во црквата покажува дека работеле повеќе зографи. Меѓу нив се истакнува името на рефендарот ѓакон Јован, за кого се смета дека е една иста личност со зографот рефендар ѓакон Јован, творецот на иконата посветена на Свети Ѓорѓи од истоимената црква во Струга која датира од 1266/67 година.
Конзервација
Во текот на 2015 година започнала да се изведува конзервација и реставрација на фрескоживописот во црквата во рамките на првата фаза од проектот за конзервација на црквата, предвиден со проектната програма на Прилепскиот завод и музеј, финансиран од Министерството за култура. Во оваа прва фаза биле вклучени петмина конзерватори од Прилепскиот и Битолскиот завод и музеј, како и членови на Националниот конзерваторски центар, при што се вршеле и механички санирања на површините на фрескоживописот.
Во рамките на истиот проект се планираат и изведба на две други фази: чистење на солите и чистење на исчаденоста. Како завршна фаза се планира ретуш, што ќе се остварува во следните две години, со што фрескоживописот ќе го добие автентичниот изглед.
Александра (принцеза на Грција)
Александра Георгиевна ( - ) била грчка и данска принцеза, како и голема руска кнегиња, и сопруга на Павел Александрович, кој пак бил син на рускиот император Александар II.
Таа е родена на островот Крф во Грција, како принцеза Александра Шлезвиг-Холштајн-Сондербург-Гликсбург. Таа била ќерка на гркиот крал Георги I и неговата сопруга Олга Константиновна. Таа пак била сестра на грчкиот крал Константин I.
Во 1889 година се омажила за големиот кнез на Русија, Павел Александрович, со кој имале две деца:
Во својот седми месец од својата поредна бременост, Александра Георгиевна излегла на прошетка покрај реката Москва и наеднаш паднала. Веќе следниот ден добила големи болки, за да најпосле го роди својот син и по шест дена кома почине.
Творест мајмун
Творест мајмун (англиски: Skunk ape) е човеколико криптозоолошко суштество кое наводно ја населува Флорида, Северна Каролина и Арканзас. Именуван е како Творест мајмун затоа што наводно наликува на мајмун, но многу смрди како твор.
Извештаи
Извештаите кои зборувале за видувања на творестиот мајмун биле најчести во 1960-те и 1970-те. Во есента 1974 година имало многу извештаи за видувања на НЛО, и појавувања на големо смрдливо, влакнесто суштество.
Во 2000 година во полиција стигнале две фотографии кои биле испратени од анонимна жена, кои се наводно и единствените фотографии од творестиот мајмун. Со фотографиите стигнало и писмо во кое пишувало дека фотографиите биле направени во дворот на анонимната жена, која ги испратила фотографиите. Жената напишала дека оваа суштество три ноќи влегувало во нејзиниот двор. Таа била уверена дека оваа суштество е орангутан, но кога полицијата ги погледнала фотографиите увиделе дека тоа не бил орангутан. Некои полициски службеници тврделе дека фотографијата била лажна, но кога фотографиите биле подетално погледнати некои помислиле дека тоа всушност бил човек со маска.
IC 1585
IC 1585 — галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1585 се споменува и како MCG 5-29-8, CGCG 158-14, MK 757, KUG 1202+311.
Откривање
Објектот е откриен на 6 јуни 1896 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1585 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. IC 1585 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 5 м 15,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +30° 51' 19". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на IC 1585 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38277.
Туризам во Башкортостан
Туризмот во Башкортостан — гранка на економијата на оваа земја, која се занимава со обезбедување туристички услуги за населението. Развојот на туризмот во Башкортостан е олеснет од присуството на уникатни природни ресурси, споменици на историјата, културата и уметноста, развиена инфраструктура.
Историја
Организираниот туризам во Република Башкортостан бил под јурисдикција на следниве организации: од 1929 година - Башкортостанско друштво за пролетерски туризам, од 1937 година - Врховен совет за физичка култура и спорт под СНК на Башкирска АССР, од 1960 година - Туристичко Одделение за операции на БАССР, од 1995 година - Државен комитет на Република Башкортостан за физичка култура, спорт и туризам, од 2000 година - Агенција за туризам на Република Башкортостан, потоа - Државен комитет за туризам и Претприемништво на Република Башкортостан. Во моментов, Државниот комитет за туризам на Република Башкортостан е републичко извршно тело кое спроведува, во рамките на својата надлежност, државна политика и регулатива во областа на развој и поддршка на туризмот и туристичката индустрија. Башкирската Автономна Советска Социјалистичка Република била еден од туристичките центри на СССР:
Во 1997 година, туристички музеј бил отворен во Уфа во Башкортостан под Републиканската туристичко-спортска унија.
Туристички ресурси
Туризмот игра суштинска улога во економијата на Башкортостан. Поради разновидните природни предели, Башкортостан според некои е наречен втора Швајцарија, забележувајќи ги недостатоците, меѓу кои се и недоволниот развој на туризмот како индустрија што носи стабилен приход, други се восхитуваат на недопрената природа на извонредните места во регионот, кои не се засегнати од туристичката инфраструктура. Туристички ресурси на Башкортостан се: споменици на културата и уметноста на градовите Уфа, Стерлитамак, Ишимбај, Салават и сл.; околу 300 пештери; 600 реки, со најголема река Белаја; 800 езера; сртовите на планините Урал, кои се најстарите планински формации во Европа, вклучувајќи го и највисокиот врв во републиката - планината Јамантау; три државни резервати („ Шулган-Таш“, резерват Башкир, резерват Јужен Урал) и национален природен парк („Башкирија“).
На територијата на Башкортостан од бронзено време се развиле културите како: културата Абашев, културата Алакул, културата Межов, културата Петрин, културата Заказан, културата Саргарин, културата Синташта, културата Турбино, културата Федоров и културата Черкаскул. Околу 600 споменици од 3 милениум п.н.е. до крајот на првиот милениум, откриени во републиката и сместени во сливот на реките Ај, Белаја, Дема, Ик, Кама, Урал итн.
Постојат многу правци од различна природа и нивоа на тешкотии во републиката: достапно и спортско сплаварење на реки, планински еднодневни и повеќедневни патеки, велосипедски патеки, природни карпи за искачување по карпи, погодни патеки за прошетки со коњи.
Постојат десетици туристички центри и санаториуми на езерата и акумулациите. Денес во Башкортостан има 31 санаториум („Аси“, „Талкас“, „Јанган-Тау“, „Красноусолскиј“, „Чехово“ и други.), од кои секој има свои уникатни извори на лековити води и кал.
Скијачките центри се наоѓаат во Абзаков, на езерото Баноје и на други места.
Уникатните пештери како Шулган-Таш и пештерата Салават со карпести слики датираат од палеолитот.
Планинскиот појас Иремел се смета за свет. Планините Шихан: Тратау, Шахтау, Јурактау и Куштау се поранешни корални гребени направени од варовнички карпи.
Резервоарот Павловское со можност за екстремна рекреација во зима и лето. Водопадите Атиш, Гаделша, Шарлама и други привлекуваат многу туристи во републиката. Православни цркви и манастири во Башкортостан, муслимански џамии, вклучувајќи ја и џамијата „Суфија“ во Кантијуковка, за аџилак на верниците.
Предметите за аџилак на православните верници на територијата на републиката се: местата на појавата на иконата „Свети Николај Чудотворец Березовскаја“, иконата Богородица-Уфа, иконата Табин на Богородица, до манастирот Успение, до моштите на Блажена Барбара до манастирот на Светите кралски носители на страстите, Енатскаја во манастирот Марта-Мариински, Монахот Мојсеј во катедралата Свети Сергиј и др.
Инфраструктура
Башкортостан има развиена туристичка инфраструктура во форма на хотели, туристички клубови, авијација, автомобил, вода, превоз со коњи, планински лифтови во планински одморалишта и скијачки области.
Видови туризам
Патеки со коњски или моторизирани санки во „Буран“, патишта за јавање коњи. До почетокот на 90-тите години, „Арски Камен“ бил единствениот туристички центар во земјата што прифаќал родители со деца за јавање. Возењето со сплавови е исто така развиено и и се одвива на реките Инзер, Мали Инзер, Сакмара. Овде се наоѓаат и кајакарите и туристичките бродови.
Велосипедизам, скијање, моторен брод, воден погон, автомобилизам и пешачки видови на туризам се исто така популарни. Во 1995 година, во републиката постоеле 5 туристички центри и 99 центри за рекреација.
Во 1992 година за прв пат бил организиран прием на странски туристи за лов на зимска мечка. Во Башкортостан е создадена широка инфраструктура за странски туризам: претставништво на руското Министерство за надворешни работи во Уфа, меѓународен аеродром, царина, хотели „Русија“, „Аврора“ итн.