cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нобелово ледено јајце (Фабержеово јајце)
Опис
Навидум, изгледот на јајцето е едноставен, без нагласени украси и детали, со што е постигната своевидна елементарна и убедлива елеганција. Изработено е од платина со уникатни емајлирани детали во кои има избалансирана комбинација на сребрени примеси и бел и проsирен емајл. Ваквата комбинација на различните материјали создава впечаток на замрзнати површини, коишто треперливо ја прекршуваат светлината. Како додаток кон зимската ликовна поетика, на рабовите и отворите постаевени се и бели бисери.
Изненадување
Во внатрешноста на јајцето е поставен часовник–приврзок, сличен на снегулка. Изработен е од платина, горски кристали и дијаманти со висина од 6 сантиметри.
Историја
Историјата за изработката на ова јувелирно јајце ја забележал уште во времето на неговата изработка, главниот мајстор во работилницата на Фаберже – Франц Бирбаум. Тој забележал во своите сеќавања дека Емануел Нобел, кој бил опседнат со подарување на скапоцени подароци, лично ја надгледувал изработката на ова јајце, вклучувајќи се и со некои совети и дизајнерски предлози. Ова јајце се смета за една од неговите позначајни порачки.
За време на Октомвриската револуција, јајцето било продадено на парискиот дилер на уметнички предмети А. А. Анара, кој пак, подоцна му го продал на Жак Золотницки од Париз. Потоа било продадено на анонимен северноамерикански колекционер.
На аукцијата на „Кристи“, во Женева, во 1994 година, јајцето било продадено за 220 000 долари.
Сопственост
Сегашни сопственици на јајцето се Арти и Дороти Мекферин од Хјустон - Соединети Американски Држави. Јајцето е позајмено и се наоѓа во Музејот на природните науки во Хјустон.
Грб на Абхазија
Грбот на Абхазија е усвоен на 23 јули 1992 година кога апхазија го прогласила своето отцепување од Грузија. Грбот е поделен на две полиња, бело и зелено, а во грбот се наоѓаат три осмокраки ѕвезди и коњаник кој стрела према небото.
Неџати Јакупи
Неџати Јакупи — македонски политичар и министер за животна средина во периодот 2008–2011.
Проширување на НАТО
Проширување на Организацијата на Северноатлантскиот договор (НАТО) - процес на приклучување на нови земји-членки кон НАТО. НАТО претставува воена алијанса на земји од Европа и Северна Америка која вклучува систем на колективна одбрана во нејзината организација. Процесот на приклучување кон алијансата го одредува Членот 10 од Севернатлантскиот договор и договорите што следувале. Доколку една земја сака да се приклучи, треба да задоволи одредени барања и да исполни долготраен процес што се состои од политички дијалог и воена интеграција. "Северноатлантскиот совет" како најважно тело на НАТО го надгледува процесот на пристапување.
По создавањето на Алијансата во 1949 г. НАТО се прошири со вклучувањето на Грција и Турција во 1952 г. и Западна Германија во 1995 г. , а подоцна и Шпанија во 1982 г. По завршувањето на Студената војна и обединување на Германија во 1999 г. , во НАТО се дискутираше дали да се продолжи со проширувањето кон исток. Во 1999 г. се вклучија Полска и Унгарија по долготрајните дескусии во организацијата со руската опозиција. Пристапувањето на седумте држави од северна и источна Европа претставуваше уште едно ново проширување. Тоа беа државите: Естонија, Летонија, Литванија, Словенија, Словачка, Бугарија и Романија. За време на самитот во Прага во 2002 г. , овие земји беа први поканети да започнат преговори за членство а на 29 март 2004 г. станаа членки на НАТО непосредно пред самитот во Истанбул во 2004 г. Албанија и Хрватска неодамна станаа членки на НАТО, и тоа на 1 април 2009 г. непосредно пред самитот Стразбур-Кил во 2009 г.
Идното проширување претставува тема на дебата во многу земји. Процесот на пристапување на Кипар и Македонија е одолговлечен од страна на,(за секоја земја посебно),Турција и Грција сè додека не се пронајде решение за споровите помеѓу нив. Други земји коишто имаат цел ако може да се приклучат се Босна и Херцеговина и Грузија. Причина за зголемената тензија помеѓу замјите од НАТО и Русија беше интеграцијата на земјите од поранешниот Варшавски договор. Михаил Горбачов наводно се согласил за обединување на Германија во рамките на НАТО по ветувањето дека НАТО нема да се прошири “ни сантиметар повеќе кон исток.”
Член 10
Член 10 од Северноатлантскиот договор опишува како една земја што не е членка може да се приклучи кон НАТО:
“Странките преку едногласен договор можат да поканат која било европска земја која притоа ќе ги унапреди принципите на овој договор и ќе придонесе за безбедноста на Северноатлантската област при пристапувањто кон Договорот. Секоја поканета членка може да стане дел од Договорот со доставување на нејзиниот инструмент за пристапување кај Владата на САД. Владата на САД ќе ја информира секоја странка посебно во врска со доставувањето на секој таков инструмент за пристапување.”
Овој член содржи две главни ограничувања за земји коишто не се членки на НАТО. Европските замји имаат право на членство и на овие земји им е потребно одобрување од сите постоечки земји-членки. Вториот критериум значи дека секоја земја-членка може да постави одредени критериуми што треба да се почитуваат. Во пракса, во најголемиот број случаи НАТО создава вообичаени критериуми. Но на пример,Грција ја попречува ФИРОМ во процесот на пристапување кон НАТО поради несогласувањето во врска со користењето на името Македонија. Во случајот со Република Кипар, Турција ќе го блокира нејзиното членство во НАТО сè додека не се реши спорот меѓу нив. Од истата причина и Грција е против влегувањето на Турција во Европската Унија.
Акционен план за поединечно партнерство
НАТО ја започна програмата за Акциониот план за поединечното партнерство на самитото во Прага во 2002 г. , како механизам за да ги прилагоди односите со некои земји што може да бидат потенцијални земји-членки. Програмата ја користат и земји што немаат намера да станат членки на НАТО, но за тоа се потребни дополнителните дипломатски ресурси. Досега плановите се спроведени само во земји што се членки на организацијата на НАТО,Партнерство за мир. Почнувајќи од 2009 година,Акциониите плаови за поединечното партнерство се спроведуваат во осум земји:Грузија,Азербејџан,Ерменија,Босна и Херцеговина, Казахстан, Молдавија, Црна Гора и Србија. Ерменија,Азербејџан, Србија и Казахстан изјавија дека не сакаат да влезат во НАТО. Од друга страна, Грузија, Црна Гора и Босна и Херцеговина активно работат за да станат членки на НАТО во иднина.
Интензивиран дијалог
Интензивираниот дијалог претставува дополнителна фаза што треба да ја помине една земја пред да биде поканета за влез во Акциониот план за членство во алијансата, при што таа може да добие пофални зборови во врска со Акциониот план за поединечно партнерство. Почнувајќи од 2010 г. , Грузија и Украина работат на Интензивираниот дијалог со НАТО. Пролетта,2008 г. и на двете земји им беше ветено дека во подоцнежната фаза ќе добијат Акционен план за членство, но во 2010 г. Украина изјави дека не сака повеќе да стане членка на НАТО. Црна Гора и Босна и Херцеговина учествуваат во Интензивираниот дијалог, но исто така подоцна добија и Акционен план за членство. На 3 април 2008 г. , и на Србија и́ понудија програма за Интензивиран дијалог, но таа не даде одговор дека ја прифаќа понудата.
Земји што немаат цел да станат членки на НАТО
Акционен план за членство
Механизмот на Акциониот план за членство ја претставува фазата во постапката во која што се разгледуваат формалните барања за членство на државите коишто сакаат да станат членки,од страна на постоечките членки на НАТО. Механизмот беше одобрен на смитот во Вашингтон во 1999 г. Учеството на една држава во Акциониот план за членство налага годишно претставување на извештаите во врска со напредокот на пет различни нивоа.
НАТО дава повратна информација и стручен совет на секоја земја и поединечно го оценува напредокот. Кога една земја ќе се согласи да ги исполнува барањата, тогаш НАТО може да и́ даде покана за почеток на преговори. Почнувајќи од април 2010 г. , една земја има Акционен план за членство:
Грузија се заинтересира за добивање на Акционен план за членство. Украина се заинтересира за добивање на Акционен план за членство пред месец јуни,2010 г. , кога објави дека ја менува политиката која не бара членство во НАТО. Помеѓу месец мај 2002 г. и април 2009 г. Албанија и Хрватска како поранешни учесници во Акциониот план за членство станаа членки на НАТО. Завршниот процес за пристапување,вклучува пет чекори коишто водат до потпишување на протоколот за пристапување и прифаќањето и ратификацијата на овие протоколи од Владите на постоечките членки на НАТО.
Идно проширување
Во моментов Босна и Херцеговина е единствена земја со Акционен план за членство. Во 2008 година Грција ја попречи поканата за членство на нејзиниот северен сосед,се́ до решавањето на спорот со името на Македонија. Македонија беше дел од групата Вилнус изаедно со Хрватска и Албанија во 2003 г. ја основаа Јадранската Повелба за подобро координиран пристап до НАТО.
Постојат мали шанси НАТО да покани земји како што се Австрија, Финска, Ирска, Шведска и Швајцарија, каде што политиката на неутралност е заштитена со општоприфатеното законодавство и популарноста да не се биде здружен со никого има големо влијаније.
Земји со актуелната политика за членство во НАТО
Босна и Херцеговина
Во 1995 г. бомбардирањето на НАТО врз Босна и Херцеговина ја притисна армијата на босанските Срби и со помош на меѓународен притисок дојде до завршување на Босанската војна и потпишување на Дејтонскиот мировен договор во 1995 г. Оттогаш, НАТО ги носеше Силите за имплементација и Силите за стабилност во земјата, а исто така преземаше и дополнителни напори за зачувување на мирот.
Босна и Херцеговина се приклучи кон Партнерството за мир во 2006 г. и во март 2007 г. потпиша Договор за безбедносна соработка. Во јануари 2008 г. земјата продолжи да соработува со НАТО во рамките на нивниот Акционен план за поединечно партнерство. Потоа,Босна и Херцеговина го започна процесот на Интензивираниот дијалог на самитот во Букурешт во 2008 г. Потоа,на 25 септември 2008 г. земјата беше поканета да се приклучи кон Јадранската Повелба на аспирантите за влез во НАТО. Подоцна во ноември 2008 г. во заедничката изјава на Министерот за одбрана и Штабот на НАТО во Сараево предложија Босна и Херцеговина да стане членка на НАТО до 2011 г. доколку продолжи со споведувањето на реформите во областа на одбраната.
На самитот во јануари 2009 г. Министерот за одбрана Селмо Цикотиќ повторно потврди дека Босна е заинтересирана за Акциониот план за членство и за пристапување кон НАТО,и тоа најкасно до 2012 г. Во февруари 2009 г. Министерот за одбрана на Босна и Херцеговина Селмо Цикотиќ претстави неколку проценти од спроведени анкети во врска со членството во НАТО. 70 % од граѓаните се за членството во НАТО. Бидејќи на самитот Стразбур-Кел,во април 2009 г. државата не доби Акционен план за членство,претставникот на американскиот Стејт департмент Стјуарт Џонс во септември 2009 г. за време на посетата на Босна и Херцеговина изјави дека НАТО ќе ги разгледа можностите за да добијат Акционен план за членство на Самитот во декември 2009 г. повторно споменувајќи ја големата поддршка од САД. Потоа на 2 октомври 2009 г. босанскиот член на претседателството Харис Силајџиќ најави офицјално поднесување на барање за Акционен план за членство. На 22 април 2010 г. НАТО се согласи да го започне Акциониот план за членство за Босна и Херцеговина,но под одредени услови. Турција најмногу го поддржува членството на Босна во НАТО и значително влијаеше врз одлуката.
Грузија
Во 2003 г. по Револуцијата на ружите Грузија многу брзо побара блиска соработка и евентуално членство во НАТО. Русија,моќниот сосед на Грузија,се спротивстави на блиската соработка,вклучувајќи ја онаа на Самитот во Букурешт во 2008 г. каде што членките на НАТО и ветија на Грузија евентуално приклучување кон организацијата.
Руските сили на меѓународно признаената територија на Грузија предизвикуваат проблеми во односите помеѓу НАТО и Грузија како резултат на многубројните неодамнешни конфликти,како војната во Јужна Осетија во 2008 г. ,за териториите Абказиа и Јужна Осетија,во коишто живеат голем број на граѓани од Руската Федерација. Необврзувачки референдум во 2008 г. покажа дека 77 % од граѓаните го поддржуваат пристапувањето кон НАТО.
Градиште (Делисинци)
Градиште — градиште од римското време. Се наоѓа на 1 км југоисточно од селото, на падините на ридот Богословец, под врвот Јован Спирит, и претставува голема височинка со стрмни падини од сите страни и со зарамнето плато издолжено во правец север-југ околу 150 м. По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и многу градежен материјал.
Проширување на НАТО
Грузија
На 21 ноември 2011 г. рускиот претседател Димитриј Медведев додека испраќаше војници во Владикавкав во близина на Грузиската граница изјави дека нападот во 2008 г. спречи какво било понатамошно проширување во поранешната советска сфера.
Ерменија
Ерменија потпиша договор за програмата за Партерство за мир и за Акциониот план за поединечно партнерство,но Ерменија најверојатно нема да стане членка на НАТО затоа што нејзините принципи често се поврзуваат со они на Русија и таа останува да биде членка на Команвелтот на независни држави. Ерменија се повлече од нејзиното учество во воените вежби на НАТО во Грузија на 8 мај 2009 г. поради наводната поддршка на Азербејџан од страна на Генералниот секретар на НАТО, правејќи ја состојбата уште по веројатна дека Ерменија нема да стане членка на НАТО.
Mahasz
Mahasz е унгарска музичка индустриска асоцијација, пронајдена во 1992. Mahasz управува со унгарските музички награди и ја одржува музичката табела за Унгарија.
Проширување на НАТО
Азербејџан
Според дипломатски извор на НАТО,во август 2009 г. некои главни службеници во штаботивите на НАТО во Брисел премногу ја ангажирале државата Азербејџан во врска со прашањето за членство. ”Турција, Романија, Италија, Полска, Обединетото Кралство и Балтичките држави” се вбројуваат меѓу членките коишто ја поддржуваат државата Азербејџан за што побрзо да стане членка на НАТО. Иако претседателот Илхам Алиев, по зголемувањето на неговата моќ во 2003 г. , се однесуваше непристрасно во врска со членството, Азербејџан беше домаќин на вежбите на НАТО и на значајни состаноци во 2009 г. Нерешениот конфликт со Нагорно-Карабах би претставувал главна пречка за членство.
Mahasz
„Mahasz“ е кратенка за Magyar Hanglemezkiadók Szövetsége (Здружение на унгарски издавачки куќи).
Проширување на НАТО
Финска
Финска учествува во речиси сите помали делови од програмата Партнерство за мир,и ангажираше мировни сили во мисиите во Авганистан и во Косово. Сепак,спроведената анкета во 2005 г. покажа дека јавноста е против членство во НАТО. Можноста на Финска за влез во НАТО беше едно од најважните прашања кое што беше дебатирано во одос на претседателските избори во Финска во 2006 г.
На изборите во 2006 г. ,главниот кандидат на опозицијата,Саули Нинисите од Националната Коалициона Партија,ја поддржуваше Финска да стане членка на едно “по Европско НАТО”. Колегата од десницата Хенрик Лакс од Партијата на Швеѓаните исто така го поддржуваше овој концепт. Од друга страна,претседателката Тарија Халонен од Социјал демократската партија се противеше за промена на статусот кво,исто како и многу други кандидати на изборите. Нејзината победа и повторната поддршка за местото претседател во тој период го тргна настрана прашањето за членство во НАТО на Финска,во најмала рака за време на нејзиниот мандат. Сепак Финска може да го промени својот став за членство во НАТО по Договорот од Лисабон,изјаснувајќи се дека ако има нов Договор за обрана на ЕУ,тоа би можело да ја зголеми безбедноста на Финска. Но,во исто време Одбранбените сили на Финска сепак ги подготвуваат техничките подготовки за членство. Во овој период ниту една политичка партија не го поддржува членството во НАТО.
Други политички личности од Финска коишто го дадоа своето мислење,вклучувајќи го поранешниот претседател на Финска Марти Атисари којшто тврдеше дека Финска треба да се приклучи кон сите организации поддржани од други западни демократии под услов “да го игнорираат барем еднаш за целиот товар на Финландизацијата”. Друг поранешен претседател Мауно Коивисто се спротивставува на идејата тврдејќи дека членството во НАТО ќе ги уништи односите на Финска со Русија. Финска доби многу критичен одговор од Русија за самото тоа што ја зема во обзир можноста за членство во НАТО,поради истражувањето во 2009 г. кое што укажа дека ова би можело да има последици на руските односи со ЕУ и НАТО во целина. Во октомври 2009 г. Премиерот на Финска Мати Ванханен повтори дека Финска нема намера да стане членка на НАТО,изјавувајќи дека главната лекција од војната во Јужна Осетија во 2008 г. е дека на Финска и се потребни поблиски односи со Русија.
Молдавија
Молдавија во моментов нема намера да стане членка на НАТО. Таа учествуваше во програмата Партнерство за мир и во Ациониот план за поединечно партнерство. Поранешната комунистичка Владаа беше повеќе здружена со Русија и е веќе член на Команвелтот на независни држави. Во април 2009 г. Молдавија изјави дека нема да учествува во воените вежби на НАТО во јуни. Новата владеачка партија,Алијансата за европска интеграција, избрана на парламентарните избори во Молдавија во јуни 2009 г. досега не сакаше да преземе иницјатива за или да продолжи со постапката за членство или да се повлече од Команвелтот на независни држави,и одбива да ги направи што било. Молдавија исто така има актуелен внатрешен конфликт со територијата на Приднестровие.
Русија
Во април 2009 г. Полскиот министер за надворешни работи,Радослав Сикорски предложи Русија да се приклучи кон НАТО. Во март 2010 г. овој предлог беше повторно спомнат во отворено писмо напишано од германски експерти за одбрана Генерал Клаус Номан,Френк Елб,Улриш Визер и поранешниот министер за одбрана Волкер Рух. Во писмото се предлагаше дека Русија била потребна веднаш по појавата на еден свет полн со различности под услов НАТО да ги урамнотежи азиските сили. Сепак, раководството на Русија се изјасни дека Русија не планира да и се приклучи на Алијансата,и дека претпочите да не остварува премногу блиска соработка. Рускиот дипломатски претставник во НАТО,Димитри Рогозин,вели дека “Големите сили не се приклучуваат кон коалиции,тие создаваат коалиции. А, Русија себеси се смета за огромна сила.” Сепак тој рече дела Русија не ја исклучува можноста за влез во НАТО во иднина.
Србија
Во 2005 г. Србија официјално се одлучи да стане членка на НАТО, во тогашниот состав на Србија и Црна Гора. Независноста на Црна Гора и Косово што следеше потоа ги влоши односите помеѓу Србија и НАТО. Сепак Србија се приклучи кон Програмата за мир за време на Самиотот во Рига во 2006 г. И покрај тоа што оваа програма понекогаш го претставува првиот чекор до целосно членство во НАТО,неизвесно е дали Србија го сфаќа тоа како обид за влез во Алијансата. Од историска гледна точка НАТО војуваше со Босанско-Српските сили за време на Босанската војна и со Србија за време на конфликтот со Косово во 1999 г.
Во јануари 2008 г. откако НАТО даде отворена поддршка на декларацијата за независо Косово значително опадна интересот за интеграција во НАТО. Претходно спроведена анкета во септември 2007 г. имаше покажано дека 28 % од српските граѓани го поддржуваат членство во НАТО,а 58% Партнерството за мир. Единствените политички партии коишто мометнално ја поддржуваат интеграцијата во НАТО се помалите опозициони партии Либерално- демократската партија и Српското движење за обнова. Демократската партија го промени ставот за влез во НАТО,тврдејќи дека доволно е само Партерството за мир.
И покрај тоа што сегашните приоритети на Србија не вклучуваат членство во НАТО,Алијансата ја покани Србија да учествува во програмата за интензивираниот дијалог во моментот кога таа ќе се почувствува подготвена. На 1 октомври 2008 г. српскиот министер за одбрана Драган Шутановиќ го поптиша Договорот за размена на информации со НАТО. Овој Договор претставува еден од предусловите за целосно членство во програмата Партнерство за мир.
Шведска
Во 1949 г. Шведска избра да не се приклучи кон НАТО и објави безбедносна политика со цел да не се здружва за мир и да има неутрален став за која било војна. Сега,една изменета верзија појаснува дека државата треба да не се здружува за мир за да може да заземе неутрален став во војна. Па така,Владата на Шведска одлучи да не биде членка на НАТО затоа што сакаат да бидат неутрални во можна војна. Овој став беше задржан без многу дискусии за време на Студената Војна. Сепак,од деведесеттите години на дваесеттиот век во Шведска имаше постојана дебата во врска со прашањето за членство во НАТО во периодот по Студената Војна. Овие идеолошки јазови беа повторно забележани во ноември 2006 г. кога Шведска требаше или да купи два нови транспортни авиони или да се приклучи кон авионите на НАТО. Во декември 2006 г. Шведска беше поканета да се приклучи кон Силите на НАТО за брзо реагирање. Додека владеачките партии во Шведска се спротивставуваа на членството,тие учествуваа во мисиите на НАТО во Босна(ИФОР и СФОР),Косово (КФОР) и Авганистан (ИСАФ).
Централната партија на Шведска и Социјалдемократската партија се́ уште беа против здружувањето. Зелената паритија,Левицата и Христијанските демократи исто така претпочитаа да нема здружување. Десното крило,коалицијата на умерните(“Умерената партија”) како и Либералнта партија се единствените партии чии сегашни претставници во Парламентот се за членство во НАТО. На 18 септември 2007 г. Премиерот Фредерик Рејнфелд изјави дека за Шведска да стане членка на НАТО потребно е многу “широко” мнозинство во парламентот,вклучувајќи ги социјалдемократите,и координација со Финска. Анкета спроведена во 2005 г. покажа дека 46 % од граѓаните се против членство во НАТО,а 22 % од нив го поддржуваат членството. Друга анкета од 2006 г. покажа дека 37 % од граѓаните се за членство,а 41 % се против. Почнувајќи од март 2008 г. кога само 29 % од граѓаните беа за членство во НАТО, поддршката значително се зголеми.
Украина
На почетокот на 2008 г. Украинскиот претседател,премиер и претседател на парламентот испрати официјално писмо за да поднесе барање за учество во Акциониот план за членство. Идејата за Украина да стане членка на НАТО ја поддржаа неколку водачи на НАТО. На Самитот во Букурешт во 2008 г. Генералниот секретар на НАТО Јап де Хоп Шефер на прес-конференција изјави дека Грузија и Украина ќе станат членки на НАТО. Во рамките на работната комисија помеѓу НАТО и Украина,претставници на НАТО ги уверија претставниците на Украина дека тие сакаат да ја поканат нивната земја да се приклучи кон Алијансата. Заменик министерот за надворешни работи на Русија, Александар Грушко изјави дека членството во НАТО на Украина не престстаува голем интерес за Русија и нема да ги подобри односите помеѓу овие две земји.
Според бројни независни анкети спроведени во 2002 г. јавното мислење во Украина во врска со членството во НАТО е поделено. Мнозинството од анкетираните се против воената алијанса идентификувајќи го членството како закана. Според анкетарот ФОМ Украина,почнувајќи од април 2009 г. 57% од анкетираните граѓани биле против приклучување кон Алијансата,додека 21% го поддржувале членството. Во октомври 2008 г. спроведена анкета од институтот Галуп покажа дека 45% го поврзуваат НАТО со закана за нивната земја,додека само 15% го поврзуваат со поимот заштита.
Изборите во 2010 г. го вратија Виктор Јанукович на позицијата Претседател на Украина и претставуваа пресврт во односите на Украина со НАТО. Во февруари 2010 г. тој изјави дека односите на Украина со НАТО се “добро дефинирани” и дека “не станува збор” за влез на Украина во НАТО. Тој рече дека прашањето за членство во НАТО на Украина може да се “реши до одреден степен,но тоа нема да се случи во блиска иднина.” За време на посетата на Брисел во март 2010 г. тој понатаму изјави дека нема да има промена во статусот на Украина како членка на програмата на Алијансата за поголемо достигнување. За време на едно патување во Москва тој подоцна повтори дека Украина ќе остане “Европска, неврзана држава.” Потоа,на 3 јуни 2010 г. Парламентот на Украина гласаше за отстранување целта за “интеграција во евро-атлантската безбедност и членство во НАТО” од државната безбедносна стратегија во предлог-закон од самиот Јанукович. Предлог-законот забранува членство на Украина во каков било воен блок, но дозволува соработка со Алијанса како што е НАТО. ”Европската интеграција” е се́ уште дел од државната безбедносна стратегија на Украина.
Грб на Приднестровие
Грбот на Приднестровие е изменет грб на бившата Молдавска социјалистичка република. На него пишува Република Молдовеняскэ Нистрянэ што значи Приднестровска Молдавска Република.
Црква „Св. Архангели Михаил и Гаврил“ - Кучевиште
Свети Архангели Михаил и Гаврил (позната и како Свети Архангели) — главна и единствена манастирска црква на Кучевишкиот манастир во скопското село Кучевиште. Црквата, заедно со целиот манастирски комплекс, е прогласена за споменик на културата на Македонија.
Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел на манастирот, кој е сместен два километри северно од селото Кучевиште во живописната клисура на Кучевишка Река.
Историја
Историските податоци навестуваат дека црквата веројатно е изградена во втората половина на век. Сепак, нема посигурни историски извори што би го укажале времето на градење на црквата.
Народните кажувања се дека црквата била подигната во времето на Крале Марко. Научните факти укажуваат на тоа дека црквата била подигната во периодот помеѓу Маричката (1371) и Косовската битка (1389).
Архитектура
Црквата, во основа, има облик на развиен троен лист, со висока купола, која преку пандантифи лежи на четири квадратни столба. Градбата на црквата била ѕидана со делкан камен и бигорни блокови, тули и малтер. Со овој облик, црквата наликува на светогорските цркви и оваа техника, позната како клоазон, претставува одлика само за најелитните донации. Тамбурот на куполата е осмострано со по еден прозорец на секоја страна, чии венци се изведени со украсни лончиња во форма на крст со што и даваат убав изглед на црквата. На источната страна се наоѓа олтарната апсида со бифорен отвор.
Подоцна, поради зголемените манастирски потреби, црквата била проширена кон запад со припрата. Веројатно се случило во периодот 1630-31 година. Надворешните ѕидови на припратата биле направени од кршен камен и се разликуваат од декорациите на црквата. Постојат научни индиции дека во ова време нов ктитор на манастирот бил скопскиот митрополит Симеон, кој донирал опковани книги и скапи литургиски предмети за самиот манастир. За неговото меценатство сведочи и натписот во Шишевскиот манастир „Св. Никола“, на ридот над езерото Матка. Тој ги повикал зографите, кои работеле во овие два манастира и сцените ги проследувале со текст испишан на убав црковнословенски јазик.
Фрескоживопис
Според зачуваниот натпис над западниот влез во наосот, црквата била живописана во 1591 година, под ктиторство на презвитер Никола, во времето на манастирскиот игумен Стефан.
Доминантно место заземаат во живописот заземаат сцените од Христовите чуда и дела: Свадбата во Кана, Исцеление на болниот од лепра, на Слепородениот, на болниот од водена болест и исцеление на болежливиот.
Наосот на црквата, исто така, е насликан и со композициите: Христос и Самаријанката, Христос се јавува на мироносците, Вечера во Емус и други.
Припратата, исто така била живописана, што се случило во периодот 1630-31 година, но авторот на живописот е непознат. Сепак, се верува дека тоа се истите мајстори кои работеле на црквата „Св. Никола“ во Шишевскиот манастир.
Според Анета Серафимова, која напишала книга за манастирот, вели дека манастирската црква поседува ретки и интересни фрески, кои се невообичаени за Македонија и за централниот Балкан. Особено ги истакнува сцените на пронаоѓањето на Светиот Крст во Ерусалим и воспоставувањето на култот на иконите во Византија. Исто така, интересна е и претставата на Јуда, кој во млаз го повраќа светото причесно, во олтарската сцена Причестување на апостолите. Јуда е насликан и во северозападниот темен ќош, како се распаѓа во пеколната јама. На фреската „Крштевање“, Свети Јован Претеча беседи пред народот за Христовото доаѓање, а децата сами скокаат во светата река, додека на небото благословува Богоотецот. Според Серафимова, зографите не биле од овој крај, туку дојденци од југ поради нивните црковно-грчки и словенски натписи.
Целиот источен ѕид во припратата е посветен на „Страшниот суд“, каде што на страната на грешниците, се наоѓа и Александар Македонски, поставен на клупа помеѓу другите пагански владетели, како и група отомански господари со фесови на главите. На дното на импресивната претстава на пеколот како огнена река, се наоѓа црниот Сатана, кој во рацете го држи грешниот Јуда. На спротивниот ѕид, на запад, се наоѓа ликовната интерпретација на семејното стебло на Христос, според неговата библиска генеалогија во сцената наречена „Лозата Есеева“. Ова родословје насликано на 25 квадрати има вкупно 110 сцени и фигури, меѓу кои и оние на Сократ, Платон, Аристотел и Плутарх. Во овој спектакуларен обем Лозата на Христос е единствена во централно-балканскиот простор.
Иконостас
Во 1592 година благодарение на ктиторот Никола се изработил големиот крст за иконостасот. Иконите за дрвениот иконостас биле изработени кон крајот на век и во првата половина на  век. Особено внимание привлекува иконата „Хвалите Господа“, дело на непознат зограф. Вредна за споменува е и иконата со претставата на архангелите Гаврил и Михаил, исклучителна по темната боја на нивната кожа, која стручно се нарекува инкарнат. Истиот колорит преовладува и во олтарот и во наосот.
Во век бил изработен нов дрвен иконостас, во времето на игуменот Мисаил од тетовското село Копанце. Заедно со новиот иконостас биле изработени и нови икони (1846). Царските двери на новиот иконостас изработени од плитка резба потекнува од / век.
На Црков (Присојница)
На Црков — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Присојница. Претставува средновековна црква. Според кажувањето на мештаните, селската џамија е подигната врз темели од црква, на што укажува и топонимот.
Селинунте
Селинунте бил древен сицелиотски град сместен на југозападниот брег на Сицилија, во денешната провинција Трапани, тоа е најголемиот археолошки парк во Европа. Урнатините на градот се наоѓаат на територијата на општината Кастелветрано, во близина на устието на Белице.
Во археолошкиот локалитет, на акрополата има некои храмови заедно со други споредни градби, додека други храмови се наоѓаат на блискиот рид. Скулптурите пронајдени во ископувањата на Селинунте главно се наоѓаат во Националниот археолошки музеј во Палермо. Најпознатото дело е исклучок, Ефебо ди Селинунте, кое сега е изложено во граѓанскиот музеј Кастелветрано.
Историја
Селинунте, наречено Селинус од Грците, го добило своето име од σέλινον (sélinon), целерот што сè уште расте таму диво, што станало симбол и на градската кованица. Градот имал краток век (околу 240 години). Во овој период неговото население пораснало на 100.000. Состојбата во која се нашол градот денес не се должи само на неговото уништување од Картагинците, туку и на земјотресите,неговото вековното запоставување и големите грабежи.
Селинунте, под-основа на Мегара Хиблеа, е основана во 650 п.н.е. C. (Диодор Сицилиски) долж брегот на Средоземното Море, помеѓу двете долини Белице и Модионе, на место кое не било засегнато од претходните домородни населби. Селинунте е основан во 570 г. Хераклеја Миноа на устието на нејзината крајна јужна граница, реката Платани. Брзо го достигнал својот максимален сјај во 6 и 5 век п.н.е. Неговото богатство се должи можеби на доминацијата што ја имал на огромна територија. Селинунте е најзападната грчка колонија во Сицилија, во директен контакт со областа окупирана од Картагинците.Целата нејзина историја е условена од оваа гранична положба, сè до решавањето на проблемот со римското освојување на Сицилија. Најпрво биле во добри односи со Картагинците, по нивниот пораз во битката кај Имера (480 п.н.е. В.), Селинунте склучиле сојуз со Сиракуза, на која и останале верни.
Политика на територијално проширување кон Сегеста предизвикала неколку војни: првиот судир се случил во 580 п.н.е. C. од која победник излегла Сегеста. Во 415 п.н.е. Сегеста побарала од Атина помош за да интервенира против Селинунте поддржано од Сиракуза. Атињаните го зеле барањето на Сегеста како изговор да преземат голема експедиција во Сицилија со најпрво напад на Сиракуза, сојузник со Селинунте. Од битката кај Сиракуза, Атина била катастрофално поразена. Сегеста, ослабена од атинскиот пораз, загрозена од Селинунте, потоа побарала помош од Картагина: во 409 п.н.е. Картагинците, дошле во Сицилија со војска од 5.800 луѓе под команда на генералот Ханибал Магоне (син на Гисконе ), го опколиле градот и по само девет дена опсада, пред да им стигне помошта од Сиракуза и Агриџенто, Селинунте бил уништен и жителите на Селинунте биле 16.000  убиени, 5.000 поробени, 2.600 успеале да побегнат во Агриџенто.
Повторно населен од луѓето кои избегале и со други популации на луѓе што таму ги водел Хермократ, кој избегал од Сиракуза, Селинунте бил обновен (вклучувајќи ги и ѕидовите) само во областа на акрополата, со што неколку години станал штаб на Хермократ од кој неговата војна акции против пуничките градови. По неговата смрт, Селинунте дефинитивно ја изгубил својата политичка важност; била повторно окупирана од Картагинците - окупација која епотврдена, во сите следни грчко-картагински договори - потоа од Пир (276 п.н.е. В.),. До дефинитивната евакуација на нејзиното население од страна на Картагинците во Лилибеум за време на Првата пунска војна (250 п.н.е.). В.), и апсорпцијата на нејзината територија во римските домени.
Реидентификуван дури во 16 век, од теологот и археолог Томазо Фазело, религиозен од Редот на проповедниците. Документаторот внимателно ги препрочитал текстовите на Херодот, Диодор Сикулус, Евсевиј, Тукидид, Емпедокле, Диоген Лаертиј, Страбон, Павзанија, Птоломеј, Плиниј. По првичното извидување во Мазара дел Вало извршено за Великиот пост од 1549 година, тој дополнително ги продлабочил своите студии за книгите на Диодор и делата на Ханибал Магоне. Во октомври 1551 година, преку описот на топографските детали, тој уникатно ги идентификувал урнатините на Селинунте со земјата Липулци, разликувајќи ги од архитектурата на Мазара и од непосредните населени центри на областа во радиус од десет милји.
Во 1779 година, и покрај декретот на кралот Фердинанд III од Сицилија со кој се забранува демонтирање на нејзините урнатини (кои ги користеле жителите на областа како каменолом за камен), пустошењето продолжило се додека италијанската влада не поставила постојан притвор таму. Првите истражувања и ископувања биле извршени во 1809 година од страна на Британците. Во 1823 година, двајца англиски архитекти, Семјуел Ангел и Вилијам Харис, почнале да вршат ископи во Селинунте за време на нивната обиколка на Сицилија и наишле на неколку фрагменти од метопите од архаичниот храм кој сега се нарекува „ Храмот В “. Иако властите на Бурбон се обиделе да ги спречат, тие продолжиле со својата работа и се обиделе да ги испратат своите наоди во Англија за Британскиот музеј. Во сенката на активностите на лордот Елгин, експедициите на Ангел и Харис биле блокирани и пренасочени во Палермо, каде што оттогаш се чуваат во Археолошкиот музеј.
Населението на Селинунте
Селинунте го нарекува Диодор (XIII, 44) богат и населен град. Тоа го потврдуваат проширувањето на неговото населено подрачје, пространоста на нејзините некрополи, а исто така и некои епиграфи. Бројката од 23.600 луѓе што ни се предадени во врска со уништувањето на Селинунте не изгледа фантастична бројка, но сепак го поставува проблемот на вистинско разбирање на таа бројка. Не е јасно што се подразбира под 23.600 лица, односно дали биле само машки граѓани или таа бројка се однесувала на целото население. Се вели дека Хермократ, неколку месеци по уништувањето на Селинунте, составил војска од 6.000 луѓе - иако можел да ја зголеми со други бегалци - кога преживеаните бегалци биле само 2.600. За жал, границата на античките извори ја дава токму тоа што генерално го зборувале  граѓаните, а не за население. Како и непочитување на односот меѓу земјоделската територија и градското подрачје, однос кој исто така се менува од област во област и од една до друга ера. Иако може да биде веројатно дека под бројката од 23.600 „возрасни машки граѓани“ треба да се разбере, секоја проценка на реалната нумеричка конзистентност на населението на антички грчки град може да се заснова само на претпоставки и на груби проценки. [[Податотека:Koldewey-Sicilien-vol2-table29a.png|мини|Топографија на Селинунте
(од R. Koldewey, 1899)]]
Монети
Тој е меѓу првите градови на Сицилија кои ковале монети, датирани околу 550-530 п.н.е. В., приближно во истиот период како Химера. Во првите монети, Селинунте, како Химера, ја користи техниката на квадрат, карактеристична техника на архаичното грчко ковање. На аверсот е претставен листот целер, на задната страна е инкузниот квадрат.
Топографија
Топографијата на градот е прилично артикулирана. Градот е на морскиот брег, помеѓу две реки (Модионе-Селино на запад и Котон на исток), поставени на два рида споени со истмус: јужниот дел на градот ја сместува акрополата (се одликува со два главни патишта и бројни храмови: A, B, C, D, O); на север се наоѓа населената област (од Хиподамова шема) современа со акрополата и две некрополи (во месноста Галера-Баљацо и Мануца). Други важни остатоци кои се наоѓаат се на страните на градот на височините зад реките. На исток има останато три храмови (E, F, G) и некропола (локалитет Буфа) сместена северно од сегашното село Маринела. На запад се наоѓаат најстарите населби на Селинунте а тоа се: светилиштето Малофорос и архаичната некропола (во месноста Пипио, Маникалунга, Тимпоне Нерон). Двете пристаништа што ги имал градот се наоѓаат на устието на реките.
Археолошкиот парк
Археолошкиот парк Селинунте е основан од Сицилијанскиот регион во 2013 година. Има површина од приближно 270 хектари и може да се подели на следните области :
За влез во паркот постојат два влеза. Еден од источната страна од селото Маринела ди Селинунте (источен рид) и еден од западната страна од селото Трисина ди Селинунте (светилиштето на Малофорос).
Акрополата
Акропол е варовничка висорамнина која на југ се надвиснува над морето, додека на север се стеснува на 140 м. Населбата, со приближно трапезоидна форма, била проширена кон север кон крајот на 6 век п.н.е. В. Застрашувачки скалест ѕид (висок околу 11 к), кој еопкружен со ѕидови - обновени и модифицирани неколку пати - формирани со завеси во квадратни блокови полнети со камења ( emplècton ) и обележани со 5 кули и 4 порти. На север, акрополата има утврдувања (види подолу) со контра ѕидови и кули, кои се податоци за почетокот на IV век п.н.е. в.
На влезот во акрополата се наоѓа таканаречената Кула Полукс која била изградена во 16 век против корсарите, на остатоци од античка кула или светилник. Урбаниот распоред е поделен на области со два главни патишта (ширина 9 м) кои се вкрстуваат под прав агол (север-југ долг 425 м исток-запад долг 338 м), вкрстени за возврат - на секои 32 m - од други помали улици (широчина 5м). Овој урбан аранжман - кој го репродуцирал постариот - сепак датира од 4 век п.н.е. Ц., односно до Пуник Селинунте.
Првите години на колонијата, од друга страна, може да се припишат на различни области и мали светилишта подигнати на акрополата, заменети околу педесет години подоцна со поголеми и поиздржливи храмови. Првиот од нив се чини дека бил таканаречениот мегарон во близина на храмовите Б и В.
Локацијата на агората останува за жал сè уште неизвесна (што наместо тоа, други научници претпоставуваат дека се наоѓала на север во областа на градот).
Пронајден е пунски жртвен простор пред храмот О - по освојувањето во 409 п.н.е. В. – истиот се одликува со околина која е изградена од суви камени ѕидови, во кои се пронајдени вазни со пепел и амфори во облик на торпедо од картагински тип.
На ридот на акрополата се пронајдени остатоци од бројни храмови од дорски ред.
34 метри источно од храмот А се остатоците од монументалниот влез во областа: тоа е пропилеум со план во форма на Т, кој се состои од напредно правоаголно тело (13 x 5,60 м) со перистил од 5 x 12 столбови, и во друг дел кој исто е правоаголен (6,78 x 7,25 м).
Источно од храмот В се наоѓа неговиот голем правоаголен олтар (должина 20,40 м; ширина 8 м) од кој останале темелите и неколку скалила, а потоа и областа на хеленистичката агора, веднаш зад остатоците од куќите, терасата е ограничена со дорски трем (должина 57 м; ширина 2,80 м) кој гледа на импозантен дел од потпорниот ѕид на акрополата.
Околу храмовите В и Д се урнатините на византиско село од 5 век од нашата ера. В., изградена со рециклиран материјал. Фактот дека некои куќи биле затрупани од уривањето на столбовите на храмот В покажува дека земјотресот што довел до уривање на храмовите на Селинунте мора да се случил во раниот среден век.
На север, пред да се стигне до градот, се наоѓаат грандиозните утврдувања за одбрана на акрополата. Тие се артикулирани како долга галерија (првично покриена), паралелна со делот на северните ѕидови, со бројни затворени заоблени премини, проследени со длабок одбранбен ров кој го поминува мал мост и со три полукружни кули на запад, север и исток. Свртувајќи се надвор од северната кула – со артилериско складиште во основата – се влегува во праволинискиот ров исток-запад кои има премини во двата ѕида. Утврдувањата, кои се припишуваат само во мала мера на античкиот град, во суштина се однесуваат на реконструкциите на Хермократ и на последователните интервенции (IV-III век п.н.е.). В.). Всушност, архитектонските елементи биле повторно искористени, што покажува дека некои од храмовите биле веќе урнати во 409 п.н.е. в.
Ридот Мануца
Северно од акрополата, на ридот Мануца, современиот пат (пат 6) ја следи границата на приближно трапезоидна област во која се претпоставува дека мора да се наоѓала и агората. Целата област била окупирана од изградената површина на Хиподамова шема - препознаена од воздушни фотографии - малку раздвоена од оската на акрополата, но со издолжени блокови со димензии 190 x 32 м, ригорозно ориентирани север-југ, што првично било опкружен со одбранбен ѕид. На просторот сè уште не се извршени систематски ископувања, туку само есеи кои потврдуваат дека местото било населено уште од основањето на Селинунте (VII век п.н.е.). В.), и дека затоа не станува збор за наредна фаза на проширување на градот. По уништувањето на Селинунте, оваа област на градот никогаш не била повторно населена, бегалците кои се вратиле по Хермократ се населиле само на акрополата, бидејќи таа била полесно одбранлива.
На ридот Мануца во 1985 година е пронајдена зграда од туф, веројатно јавна зграда која датира од 5 век п.н.е.
Конечно, на север, надвор од градот, има две некрополи,онаа на Мануца и постарата (VII-VI век п.н.е.). В.) во месноста Галера-Баљацо.
Источниот рид
На источниот рид има три храма кои, иако се распоредени по истата оска север-југ, сепак се чини дека немале ниту еден свет заграден ( temenos ), како што е прикажано со постојниот ѕид за поделба помеѓу Храмот Е и Храмот Ф. Светиот комплекс има многу силни аналогии со западните падини на кариската акропола Мегара Нисеа. Татковината на Селинунте, скапоцен елемент, можеби незаменлив, за правилен дискурс за припишувањето на култовите што се практикуваат во различните храмови.
Во подножјето на ридот, на устието на реката Котон, се наоѓа источното пристаниште; продолжен за м. 600 кон внатрешноста и веројатно украсена со столб или брана што се протегала од акрополата, подложени во IV-III век п.н.е. Од двете пристаништа на Селинунте - моментално засипани - пристаништето W, кое се наоѓа на устието на реката Селино-Модионе, било главното.
Екстра моениските области, поврзани со трговски, комерцијални и пристанишни активности, наместо тоа, биле распоредени на големи делови долж падините на ридот.
На крај, северно од сегашното село Маринела, има некропола во областа која се нарекува Буфа.
Западниот рид Гагера и светилиштето Малофорос
На почетокот местото, секако без никаква градба, предвидено за култни практики на отворено околу неколку олтари, само по подигнувањето на храмот и високиот ограден ѕид (теменос) тој подоцна бил претворен во светилиште.
Ова се состои од четириаголна ограда (60 x 50 м) до која се пристапува на страната E преку квадратен пропилеум во антис – изграден во 5 век п.н.е. В. – претходи кружна структура, надвор од оградениот ѕид, пропилеумот е опкружен со остатоци од долг трем (stoà) опремен со седишта за аџии, пред кој има неколку олтари. Во теменосот, пак, во центарот се наоѓа големиот олтар (должина 16,30 м ширина 3,15 м), пронајден полн со пепел, животински коски и други остатоци од жртви, на југозапад,  додека на неговиот северозападен крај се видливи остатоци од претходен архаичен олтар, а во правец на храмот е поставен квадратен бунар. Помеѓу олтарот и храмот има и камен канал кој доаѓајќи од север го минува целиот простор и носи вода од блискиот извор до светилиштето.
Веднаш зад каналот се наоѓа вистинскиот храм на Деметра во форма на мегарон (должина 20,40 м; ширина 9,52 м), без основа и столбови, со пронаос, ќелија и адитон со засводена ниша во ѕидот во основа; правоаголен сервисен простор се потпира на северната страна на пронаосот. Мегаронот имал постара фаза, но препознатлива е само на основата. На југ од храмот има квадратна структура и правоаголна структура блиску до граничниот ѕид, со нејасна функција; северно од храмот, има друга градба со две простории, кои се поврзани со внатрешната и со надворешната страна на сакралната област, можеби претставува секундарен влез во теменот, ремоделиран во доцниот период.
Западно од светилиштето Малофорос се наоѓа и најголемата некропола Селинунте, по тие во  Пипио, Маникалунга и Тимпоне Нерон. Во многубројните кутии гробници со покриви од плочи се пронајдени главно антички вазни од VI и V век п.н.е. В.; но не недостигаат гробници од VII век п.н.е. В., па дури ни нехеленски гробници. Општо земено, 85% од некрополите на Селинунте се затрупани и немаат особено богати гробни предмети.
Неодамна археолозите откриле уште еден мегарон на неколку стотини метри од светилиштето Малофорос, во правец северо-исток.
Некрополата
Некои области на некрополата може да се идентификуваат околу Селинунте.