cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вилијам Лоренс Брег
Приватен Живот
Се оженил со Алис Хопкинсон (1899-1989) во 1921 година, со која имал четири деца, Стефан Лоренс (1923-2014), Давид Вилијам (роден 1926), Маргарет Алис, родена 1931, (која се омажи со Марк Хит) и Патиенс Мари, родена 1935. Брег имал повеќе хобија вклучувајќи цртање, литература и доживотен интерес во градинарство. Кога се доселил во Лондон, му недостигала градината па работел како повремен градинар, непрепознаен од својот работодавач, сè додека гостин во куќата не се изненадил што го среќава тука. Починал во болница близу до неговиот дом воВалдрингфилд, Ипсвич, Сафолк. Бил погребан во колеџот Тринити, Кембриџ; неговиот син Давид е погребан во Parish of the Ascension Burial Ground во Кембриџ, каде пријателот на Брег Рудолф Хопкинсон е исто така погребан.
Почести и награди
Бил избран за FRS во 1921-,,признание кое ги прави другите несоодветни". Беше назначен за витез од страна на Кралот Џорџ VI во 1941 година. New Year Honours, и ги има добиено и Copley-ов Медал и Кралскиот Медал на Кралското Општество.Во неговата книга Light is a Messenger, дебатира дека повеќе е кристалографер отколку физичар, неговото учење покажува дека то је физичар повеќе од се друго. Исто така, од 1939 до 1943 година, работел како претседател на Институтот за Физика во Лондон.
Од 1992 година, Австралискиот институт за Физика ги наградува со Брегов Медал за совршеност по Физика за да го обележат Лоренс Брег и неговиот татко, Вилијам Брег, за најдобрата теза на студент на Австралискиот универзитет.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Големомеовци (стара)
Свети Ѓорѓи — стара селска црква во маалото Големомеовци во гостиварското село Железна Река, Македонија.
Местоположба
Црквата се наоѓа над последните куќи во маалото Големомеовци, до која се стигнува по асфалтен пат, кој се двои кај сретселото во Железна Река.
Музеј Пикасо (Париз)
Музејот Пикасо во Париз е француски национален музеј посветен на животот и делото на сликарот Пабло Пикасо и уметниците кои биле поврзани со него. Музејот се наоѓа во III округ на Париз, сместен во зградата на Хотелот Сале и истиот ја поседува најобемната колекција на делата на овој истакнат сликар од шпанско потекло кој живеел и творел во Париз.
Од Хотелот Сале до Музејот Пикасо
Пјер Обер де Фонтене на 16 мај 1656 за 40 000 ливри купил земјиште од 3 700 м2 кое се наоѓа северно од улицата Перл со цел да изгради замок. Како архитект одбрал млад непознат човек, Жан Булие од Бурж. Тој припаѓал на семејство градители а неговиот прадедо претходно веќе бил во служба на семејството на Пјер Обер де Фонтене. Хотелот Обер де Фонтене, го нарекувале Солениот хотел (на француски, хотел Сале), во спомен на потеклото на богатството на сопственикот, одговорен за собирањето на данокот за сол — солен данок. Три години подоцна, во последните денови на 1659, работата била завршена и Пјер Обер бил во можност да се насели во неговиот нов хотел. Резбаната декорација им била доверена на браќата Гаспар и Балтазар Марси и Мартин Дежарден. Во 1660 година, Пјер Обер де Фонтене купил повеќе објекти низ Париз, меѓу кои и зградата на Театарот Маре каде во 1634 до 1673 Корнеј ги создал своите први драми. Богатиот Де Фонтене потоа пропаднал и во 1663 му бил одземен имотот. По пропаста на Пјер Обер де Фонтене, овој раскошен хотел го посакувале повеќе доверители што резултирало во постапка која траела шеесет години.
Од крајот на 17 век до 20, хотелот доживувал разни судбини. Во 1964 година, градот Париз го купил хотелот, која е класифициран како историски споменик на 29 октомври 1968 година. Од 1974 до 1984 година, хотелот бил реновиран и обновен. Во 1974 паднала одлуката во хотелот да се постави колекцијата на Пикасо. Во 1976 на конкурс било одлучено Ролан Симуне да се го адаптира во музејот враќајќи му го на хотелот неговиот оригинален изглед. Архитектот морал да ја почитува зградата со историски карактер, обезбедувајќи простор за презентација и чување на делата, прием на посетители. Декоративните елементи, лустери, клупи, столчиња, маси, биле специјално создадени за музејот од страна на Диего Џакомети. Музејот бил отворен за јавноста во 1985 година.
Последователни сопственици
Хотелот потоа бил ставен на продажба и поминал во сопственост на Никола Ле Ками (прв претседател на Судот за помош), во 1728, а потоа му бил препродаден на Филип Тиру де Шамевил, во 1756. По неговата смрт, во 1771, хотелот го наследиле негова ќерка и зетот, Луј Леклерк, маркизот де Жиње. Запленет во тек на Француската револуција, зградата на хотелот станала национално книжевно складиште во која се собрани книгите од околните манастири. Потоа, куќата била продадена од граѓанинот Роберт Морел на граѓанинот Луј Никола Обри, кој ја продал во 1798 на граѓанинот Русиј Моренвил. На 27 февруари 1916, починала госпоѓицата Мари-Луси Русиј, родена во 1848 година. Таа била единствената наследничка на целиот имот на Русиј. Хотелот, по нејзина волја останал во наследство на внукот Гаврил Ламуру. Габриел Ламуру умрел на 3 ноември 1962 година а на 24 март 1964 година, неговите наследници биле повикани на Суд, во Париз, за да ја слушнат одлуката за експропријација на хотелот. Градот сакал да создаде музеј за костими. Одлуката на судот, оспорената од оние на кои им бил одземен имотот, била потврдена на 3 февруари 1966. Градот Париз не го основал планираниот музеј за костими, туку, по смртта на Пикасо, хотелот Сале го дала во сопственост на државата за во него да се инсталира музејот посветен на уметникот.
Архитектура
Тремот излегува во полукружен лесно овален двор. Левата страна е градба во trompe-l'oeil. Патеката кон десното крило дава пристап до помал двор, каде порано биле сместени шталите и кујните, директно водејќи до улицата Кутир-Сен-Жерве. Еден ходник ги поврзувал кујните со централниот дел на куќата. Главната фасада вклучува еден спрат и таван над приземјето, со првата издаденост која има фронтон со грбот на Обер (глави на кучиња), и втората издаденост со еден централен распон. Од страната на градината, фасадата е најголема во областа Маре. Во главниот дел на куќата има внатрешни скали. Неколку уметници придонеле за декорацијата на хотелот.
Музејот
Хотелот Сале, целосно бил обновен. Музејот Пикасо го дизајнирал архитектот Ролан Симуне и истиот бил инаугуриран во 1985. Тој ја содржи најбогатата колекција на делата на уметникот во светот и ги опфаќа сите негови периоди.
Постојана колекција
По неговата смрт, Пикасо оставил околу 40 000 дела во различни својства. Наследниците донеле во прво време 203 слики, 158 скулптури, 16 колажи, 29 релјефни слики, 88 парчиња керамика, 1500 цртежи, 1600 отпечатоци и ракописи. Личната колекција на Пикасо, која ја правел за време на неговиот живот во собирање на делата на неговите пријатели (Брак, Матис, Миро, Дерен...), на мајсторите на кои тој се восхитувал (Сезан, Ле Дуанје Русо, Едгар Дега, Џуџето...) Првите дела, биле дадени на француската држава во 1978 година да бидат претставени во музејот Лувр. Оваа колекција природно се приклучила на фондот на Музеј Пикасо. Во 1990 година, по смртта на Жаклин Рок, во 1986 година, сопругата на Пикасо, музејот добил нова донација. 47 слики, 2 скулптури, четириесет цртежи, керамика, резби, како збогатување и надополнување на оригиналната колекција. Конечно, во 1992 година, личната архива на Пикасо била донирана на државата. Со своите илјадници документи и фотографии кои ги опфаќаат живот на Пикасо, тие придонесуваат музејот да стане главниот центар на студија на животот и делото на уметникот. Декоративни елементи во рамките на изложбените сали на музејот, лустери, клупи, столчиња, маси, биле специјално создадени за потребите на музејот од страна на Диего Џакомети. Музејот има колекција која содржи 4 609 дела изложени во моментов од вкупно 4 949 уметнички дела, од кои 4 862 се на Пикасо, во прилог на 17 623 фотографии, 384 филмови, 11 000 книги, од кои 89 се илустрирани од Пикасо и 200 000 записи.
Црна хроника
Кражба на книга со цртежи, чија вредност се проценува на 8 милиони евра, се наоѓаат во музејот на 9 јуни 2009 година.
Реновирање
Националниот Музеј Пикасо бил затворена за јавноста за големо реновирање и проширување, додека неговото повторно отворање било во октомври 2014 година.
Периодот на проучување, експертиза, техничка обука и административната работа, започнал во септември 2011 година. Проектот за обнова, модернизација и реструктуирање на архитектурата на Хотелот Сале им била доверена на архитектите Жан-Франсоа Боден (Bodin & Associés) и Стефан Туен, главен архитект за историски споменици. Овој проект тројно ја зголемил површината посветена на колекциите и организирање на повремени изложби. При повторното отворање на музејот, колекциите се збогатиле за повеќе од 500 дела на Пикасо кои можат да бидат презентирани на четири ката на зградата. Обновениот музеј во Париз бил отворен на 25 октомври 2014 година од страна на претседателот на Република, Франсоа Оланд.
Меѓународна турнеја
Во текот на времетраењето на реновирањето, колекција на дела од музејската поставка е дадено во контекст на големи меѓународни изложби организирани од страна на музејот под наслов : "Ремек-дела од националниот Музеј Пикасо во Париз ". Овие изложби, му обезбедиле 31 милиони евра во музејот.
Белешки
<references group="N" />
Хонштајн
Хонштајн (Hohnstein) — град во округот Саксонска Швајцарија-Источни Рудни Планини, во сојузната покраина Саксонија, Германија.
Географија
Се наоѓа во областа Саксонска Швајцарија, 12 километри источно од Пирна и 28 километри југоисточно од Дрезден. Над него се наоѓа неговиот замок, кој е поставен на песочна карпа.
Како единици на градот влегуваат и селата (Ortsteil) Кунерсдорф, Еренберг, Госдорф, Лосдорф, Ратевалде, Улберсдорф и Вајцдорф.
Магнетит
Магнетит е минерал и еден од основните железни руди, со хемиска формула Fe2+Fe3+2O4. Тој е железо оксид и е феримагнетен; привлекуван е од магнет и може да се магнетизира за и самиот да стане постојан магнет. Магнетитот е најмагнетен природен минерал на Земјата. Магнетитот има црна или кафеаво-црна боја со метален сјај; на мосовата скала има цврстина од 5–6 и остава црна трага. Мали зрна магнетит можат многу често да се најдат во магматски и метаморфни карпи.
Хемиското име по IUPAC е железо (II, III) оксид.
Својства
Покрај во магнетните карпи, магнетитот го има и во седиментните карпи. Се смета дека наночестички од магнетит се формираат и во почвите, каде што веројатно брзо оксидираат до магемит.
Кристална структура
Хемискиот состав на магнетитот е Fe2+(Fe3+)2(O2-)4. Ова значи дека магнетитот содржи двовалентно и тривалентно железо, што укажува на кристализација во средина со средно ниво на кислород. Основните детали за неговата структура биле утврдени во 1915 година со помош на рендгенска дифракција. Има структура на инверзна шпинела, со O2− јони кои формираат коцкеста кристална решетка во центарот и катјони од железо кои ги зафаќаат празните места.
Магнетни својства
Природно магнетизираниот магнетит се користел како рана форма на магнетен компас. Магнетитот е многу значаен во палеомагнетизмот, наука важна за утврдување на тектониката на плочите и за добивање податоци во магнетохидродинамиката и други научни дисциплини. При ниски температури, магнетитот поминува низ фаза на промена на кристалната структура од моноклиничка во кубна структура позната како Вервејска транзиција. Оптичките студии покажуваат дека ваквиот премин од метал во изолатор е нагол и се јавува на околу 120К. Кириевата температура на магнетитот е 580 C.
Цврстите честички од магнетит се топат на околу 1583–1597 C.
Наоѓалишта
Големи наоѓалишта на магнетит има во Атакама регионот во Чиле (чилеански железен појас); регионот на вљубените во Уругвај ; Кируна во Шведска; регионот Талаванг во Нов Јужен Велс; и во регионот Адирондак во државата Њујорк во САД. Планината Иџил, највисоката планина во Мавританија, е целосно составена од магнетит. Наоѓалишта има и во Норвешка, Романија и Украина. Во јужниот дел на Перу има песочни дини богати со магнетит. Песокот содржи 10% магнетит.
Примена
Поради високото количество на железо, магнетитот уште одамна е главна железна руда. Во високите печки се редуцира до сурово железо од кое се прави челик.
Магнетни снимки
Снимањето на аудио записи со помош на магнетна ацетатна лента било развиено во 1930-тите. Германскиот магнетофон користел магнетит во прав како медиум за снимање.
Магнетитни наночестички
Магнетитните микро и наночестички имаат широка употреба, од биомедицина до екологија. Се употребуваат за прочистување на водата: наночестичките од магнетит внесени во загадена вода за себе ќе се врзат честичките (цврсти материи, бактерии или планктон) и ќе се наталожат на дното од течноста, со што загадувачите ќе бидат отстранети а честичките магнетит можат да се рециклираат и повторно да се употребат. Овој метод може да се примени и за радиоактивни и канцерогени честички.
Друга примена на магнетните наночестички е создавањето на ферофлуиди. Покрај тоа што се забавни за играње, ферофлуидите може да се користат за насочено внесување на лекови во човечкото тело. Магнетизацијата на честичките врзани со молекулите од лекот овозможува „магнетно привлекување“ на растворот до одреден дел од телото. Ова би можело да биде многу корисно во лекувањето на ракот, меѓу другото. Ферофлуидите се користат и во технологијата за магнетна резонанца (МРИ).
Микрометарски винт
Микрометарскиот винт е мерен инструмент со точност на отчитување на мерената вредност од 0,01 mm. Слично како шублерот, микрометарскиот винт се состои од подвижен и неподвижен дел. Наместо да се лизга, подвижниот дел се поместува со помош на винт. Мерењето на должини со помош на микрометарскиот винт се заснова на пропорционалноста меѓу транслациското поместување на винтот и аголот на придвижувањето на винтот. Кога винтот се врти во матицата, неговото поместување се отчитува на неподвижната скала така што се следи работ на цилиндарот. Одот на винтот (транслациското поместување за цел круг) изнесува точно 0,5 mm. Со оглед дека скалата на цилиндарот е поделена на 50 делчиња, можно е да се мери должина со точност на отчитување од 0,01 mm, што е петкратно поточно од можноста која ја дава шублерот.
Телото чии димензии се мерат, се поставува меѓу наковалната и винтот (подвижниот дел), а винтот се приближува кон телото сè додека не го допре. Допирот мора да биде нежен за да не се деформира телото. Пожелно е притисокот да биде секогаш ист. За да се постигне тоа, микрометарскиот винт се врти исклучиво со помош на запчесто тркалце сензор кој кликнува кога притисокот на подвижниот дел на телот достигне одредена вредност. После тоа нема потреба повеќе да се врти назабената глава бидејќи сигурносниот механизам на микрометарскиот винт спречува понатамошно стегање. Цилиндарот со вртечка нониус-скала не смее да се гиба.
Неподвижната скала со линии е поделена на должини од 0,5 mm, а на работ на цилиндарот се наоѓа линеарна скала со ознаки од 0 до 50. Горните линии означуваат полни милиметри. Со вртење на цилиндарот за полн круг, тој се поместува за пола милиметар, па е потребно на неподвижната скала да се означат и половините од милиметарот.
Историја
Првиот микрометарски винт го направил англискиот астроном Вилијам Гаскоњ (William Gascoigne) во XVII век. Тој го користел на телескоп за да ги мери аглите меѓу ѕвездите. Измените за рачен мерен инструмент ги направил Жан Лоран Палмер (Jean Laurent Palmer), во Париз во 1848 година, па Французите и денес го нарекуваат палмер.
Поделба на микрометарските винтови
Основната поделба на микрометарските винтови е врз основа на начинот на мерење.
Сутоморе
Сутоморе е приморско населено место со статус на град во Црна Гора. Според последниот попис на населението од 2011, градот има 2,004 жители.
Националниот состав на населението е следен:
Трајкова Чешма (Моин)
Трајкова Чешма — археолошко наоѓалиште во гевгелиското село Моин. Претставува населба од римско време.
Се наоѓа на 1,5 км југозападно од селото, на падините на Бели Брег. Во непосредната близина на пресушената чешма се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, тегули, имбрекси и грамади од градежен камен Наоѓалиштето е прогласено за културно наследство на Македонија.
Висока печка
Висока печка е вид металуршка печка која се користи за топење на руда при процесот на производство на индустриски метали, најчесто сурово железо, но и други метали како олово или бакар.
Во високата печка, горивото (кокс), рудите и флуксот (варовник) секогаш се внесуваат од горниот дел на печката, а врел воздух (понекогаш со збогатен кислород) преку цевки се вдувува од долниот дел на печката, така што додека материјалот паѓа надолу во печката се одвиваат хемиските реакции. Конечни производи се стопениот метал и згурата кои се вадат од дното, а отпадните гасови излегуваат од врвот на печката.
Терминот обично се користи печки за топење на железна руда за производство на сурово железо, полупроизвод кој се користи за производство на индустриско железо и челик, и печки со вратило кои се користат во комбинација со агломерациони постројки за топење на базни метали.
Се проценува дека високите печки биле одговорни за повеќе од 4% од вкупната емисија на стакленички гасови во периодот од 1900 до 2015 година.
Академија на ликовна уметност (филм)
Академија на ликовна уметност (M.F.A) е американски трилер филм од 2017 година во режија на Наталија Леите, а по сценарио на Леа МекКендрик. Улогите ги толкуваат Франческа Иствуд, Клифтон Колинс јуниор, Леа МекКендрик, Питер Вак, Дејвид Хјујн, Марлон Јанг, Дејвид Саливан,  Мајкл Велч и  Мајк Менинг. Филмот бил објавен на 13 октомври 2017 година, од Dark Sky Films.
Содржина
Ноел, студентка на академијата за ликовна уметност во Калифорнија, прифаќа покана за забава од згоден соученик кој и се допаѓа, за потоа тој да ја одвлечка во неговата соба каде што ќе ја силува. Следната вечер Ноел се соочува со силувачот и во момент на бес, случајно го убива. Но, на нејзино изненадување, неочекуваниот бран на инспирација постепено ќе ги разгори и нејзиниот застоен уметнички израз и нејзината жед за одмазда кон оние кои силувале невини жени и ги уништиле нивните животи. Сега, Ноел станува безмилосен буден човек кој го користи својот новооткриен сексапил за да и служи на својата кауза. Кога го напаѓа човекот кој многу години порано ја силувал нејзината цимерка Скај, таа е откриена од Скај, а подоцна и од полицијата. На крајот, по церемонијата на која таа добива диплома за магистер по ликовна уметност и држи говор, таа е уапсена.
Остаток од нова
Остаток на нова — облак составен одматеријал или остаток по ненадејната фузиона еруптивна класична нова, или повеќекратните исфрлања од повторувачката нова. Во текот на нивниот краток живот, обвивките на новата се шират со брзина од околу 1000 км/s, чија бледа магловитост е осветлена од страна на родната ѕвезда преку светлинско ехо набљудувано во сферната обвивка на Новата Персеј 1901 или од енергиите кои опстоиле во облаците кои се шират како кај T Компас.
Облик
За да постои нова потребно е постоење на двоен ѕвезден систем, од бело џуџе и ѕвезда на главната низа, подџин, или црвен џин, или пак преку спојување на две црвени џуџиња, па така навјверојатно сите ѕвезди треба да се поврзани со двоѕвезди. Ова теориски значи дека овие маглински облици можно е да се под влијание на нивните родни ѕвезди и количеството на материјал исфрлен од новата. Обликот на овие остаточни маглини е од голем интерес за астрофизичарите.
Остатоците на новите споредени со остатоци од супернови или планетарните маглини создаваат помалку енергија и имаат помала маса. Може да се набљудуваат низ период од неколку векови. Значајно, забележани се повеќе остатоци на нови кај новите нови, поради подобрената технологија на снимање со помош на CCD и набљудувањата при други бранови должини. Примери за нови кои се придружени од остатоци на нови се:
Тутулен (Моин)
Тутулен — археолошко наоѓалиште во гевгелиското село Моин. Претставува населба од доцната антика.
NGC 6881
NGC 6881 — планетарна маглина во соѕвездието Лебед, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6881 се споменува и како PK 74+2.1, CS=16.7.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6881 е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m. NGC 6881 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,27'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 10 м 52,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +37° 24' 44"".
Други поделби
Проучување на NGC 6881 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 119; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2683. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 288.
Кенигштајн (Саксонија)
Кенигштајн (Königstein) — град во округот Саксонска Швајцарија-Источни Рудни Планини, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Во близина на Кенигштајн е истоимената тврдина.
Географија
Кенигштајн се наоѓа во географската област позната како Саксонска Швајцарија. Градот се наоѓа помеѓу Пирна и чешката граница на устието на реката Била со Елба. Кенигштајн бил оштетен во текот на поплавите на Елба во 2002 година.
Историја
Градот Кенигштајн бил првпат споменат во 1379 година како населба близу замокот Кенигштајн. Бил именуван по кралот на Бохемија, но на крајот потпаднал на саксонското Грофовија Мајсен. Меѓутоа, Кенигштајн сè уште го чува лавот со двојна опашка на Бохемија на неговиот грб. Во текот на Втората светска војна во замокот се наоѓал камп за затвореници.
Морбиjан
Морбијан — департман во административниот регион Бретања, сместен во северозападниот дел на Франција. Именуван е по Морбијан (мало море на бретонски), затвореното море кое е главна одлика на крајбрежјето. Забележан е по Карнакските камења, кои датираат од пред споменикот Стоунхенџ во Вилтшир, Англија и и се пообемни од него.
Три главни воени образовни објекти се сместени во Гер, вклучително и Специјалната воена школа во Сен-Сир (École Spéciale Militaire de Saint-Cyr), националната воена академија за офицери.
Историја
Морбијан е еден од оригиналните 83 департмани создадени на 4 март 1790 година за време на Француската револуција. Создаден е од дел на Војводството Бретања.
Во 1945 година кадетите од Специјалната воена школа во Сен-Сир, најголемата француска воена академија за офицери, била преместена во Гер. Ова било направено со цел да ја вклучи и Меѓуармиската воена школа (École militaire interarmes), за подофицери; и Воената школа за технички и административен корпус (École Militaire du Corps Technique et Administratif).
Географија
Морбијан, дел од регионот на Бретања, е опкружен со департманите Финистер, Арморските Брегови, Ил и Вилен и Атлантска Лоара и Атлантскиот Океан на југозапад.
Заливот Морбијан има многу острови: 365 според легендата. Има всушност меѓу 30 и 40, во зависност од тоа како се бројат. Има и многу островчиња кои се премали за каков било развој. Од овие острови, сите освен два се во приватна сопственост: Ил-о-Моан и Ил д'Арз. Сопствениците на другите вклучуваат филмски ѕвезди, модни дизајнери и други богатиши.
Во департманот Морбијан, но надвор од заливот, има четири населени острови:
Меабан, остров веднаш надвор од Пор ди Круести, е орнитолошки резерват. Таму се забранети посетители.
Најголемите градови во Морбијан се Ван и Лорјан.
Уметност и култура
Многу жители го поддржуваат одржувањето и употребата на бретонскиот јазик, а има и бројни поборници за двојазично образование.
Управување
Од 2014 година, префект на Морбијан е Жан-Франсоа Сави, претходно раководител на префектурите Ардени и Горни Алпи.
Игралиште Женска Плажа
Игралиште Женска Плажа ― ракометно здание во Струга. Се наоѓа во непосредна близина на Охридското Езеро односно на самата Женска плажа поради која го носи името. Игралиштето има капацитет од околу 500 гледачи. На ова игралиште традиционално е одржуван Меѓународниот ракометен турнир Струга.
IC 561
IC 561 — галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 561 се споменува и како NPM1G -13.0023.
Откривање
Објектот е откриен на 4 ноември 1891 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 561 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 561 има привидни димензии од 0,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 33 м 6,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 22' 16"".
Други поделби
Проучување на IC 561 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 143572.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Л. Д. Адамс
Луис Дорис Адамс (Louise Doris Adams; почината во 1966 година) била британски наставник по математика и училиштен инспектор (ХМИ), која во 1953 година ја напишала книгата "Позадината на математиката во основното училиште" (Оксфорд Јуниврзити Прес) и станала претседател на Математичката асоцијација за 1959 година.
Живот
Адамс се стекнала со диплома од колеџот Бедфорд, Лондон, со почести од второ одделение по математика во 1911 година. Нејзината работа како инспектор била сместена во центарот на Западната земја, а особено во Бристол.
Таа се приклучила на Математичката асоцијација приближно во 1915 година и станала членка на наставниот под-комитет на Математичкото здружение во 1946 година. Кога станала претседателка на Математичката асоцијација во 1959 година, таа станала втора жена што ја држела таа канцеларија од основањето на асоцијацијата во 1871 година, по Мери Картрајт во 1951 година, и втора ХМИ, по В.С. Флечер во 1939 година.
Придонеси
Како членка на наставниот под-комитет на Математичката асоцијација, Адамс помогнала да се префрли фокусот на асоцијацијата "од настава кон учење", како и од она што треба да се предава, кон тоа како тоа треба да се предава. И нејзината книга и нејзината претседателска адреса во Математичката асоцијација биле главен поттик за реформата на математичкото образование во Обединетото кралство.
Музеј Галатасарај
Музејот Галатасарај или официјално Центар за култура и уметност на Галатасарај (турски: Galatasaray Müzesi) — културен центар во Истанбул, Турција, основан во 1868 година од Али Сами Јен, за да го информира општеството за традициите и историјата на Галатасарај. Музејот е отворен за јавноста секој ден, освен понеделник.
Музејот првично бил отворен во Каламиш Беј. Подоцна во 1919 година, тој бил преместен во средното училиште Галатасарај. Зградата на музејот, порано позната како Пошта на Галатасарај, била обновена и ремоделирана за да одговара на музејот. Музејот Галатасарај бил реновиран и повторно отворен во 2009 година со многу успешен и современ концепт на изложба.
Куќа на Групчеви
Куќа на Групчеви — стара куќа во градот Охрид, прогласена за значајно културно наследство на Македонија.
Архитектура
Куќата е сместена на кејот „Македонија“ бр. 2 (старо име кеј „Маршал Тито“) — главното градско шеталиште. Изградена е во 1930 година во неокласичен стил од непознати мајстори. Му припаѓала на семејството Групчеви.
Градбата е поставена самостојно и се состои од приземје и кат. Има богата јужна фасада. Влезот е поставен средишно, со богато обработена дрвена врата, нагласена од два украсни столба со скромни капители на кои се потпира балконот; во помали димензии продолжуваат на катот, каде завршуваат со капители со стилизирани растителни мотиви. Од страните на влезот и балконот на катот има симетрично по еден пар прозорци на приземјето и на катот. Околу прозорците има дискретни рамки, со полукружен лак на приземјето и правоаголни на катот. Балконската ограда има керамички балустради. Фасадата над балконот завршува со тимпанон со натпис „1930“ со украси својствени за класичниот академизам, а истото важи и за аглите и венците на градбата. Другите фасади се поскромни и немаат симетрија.
Градбата е масивна, со носечки ѕидови од полна тула. Меѓукатната и покривната конструкција се дрвени.
Космос-432
Космос-432 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 5 август 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-432 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 51,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 261 км, а најмалото на 189.
Степанци (Велешко)
Степанци — село во областа Клепа, во Општина Чашка, во околината на градот Велес.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Клепа, во југозападниот дел на територијата на Општина Чашка, во средното сливно подрачје на реката Бабуна, од десната страна на планираниот регионален пат Велес-Прилеп. Селото е ридско, на надморска височина од 286 метри.
Селото Степанци се наоѓа на патот кој ги поврзува градовите Велес и Прилеп, после селото Извор. Ова село е опкружено со планини, кои се богати со разни лековити билки и таму има многу погодна почва за земјоделство. Ова село е поблиску до градот Прилеп и Прилепското Езеро, од каде што е оддалечено 29 километри, отколку до градот Велес, кој е оддалечен 34 километри во северен правец. Во самото село и во негова близина има многу каменоломи, кои порано се користеле за изградба на селските куќи.
Историја
Ова село се мисли дека е основано уште од времето на Турците Селџуци, односно во периодот кога Македонија била под турска власт, но за жал не се знае кога точно е основано, но со сигурност се знае дека селото Степанци било родното место, но и скривалиште на многу македонски херои, но само малку луѓе знаат за него.
Најстарите пишани податоци за селото Степанци потекнуваат од 1460 година, кога тоа било запишано во турските документи како дервенџиско село со 36 македонски христијански домаќинства, чии жители имале задолжение да го чуваат превојот („дервентот“) „Присад“ (денес познат само како Дервен) на патот Велес - Прилеп.
Во век, Степанци било село во рамките на Велешката каза на Отоманското Царство.
Степанци најмногу нараснало на 80 домаќинства во периодот помеѓу 1912 и 1918 година, по што настапил бран на иселување на преку 30 куќи во прилепското село Браилово, Прилеп и Битола, поради што во време на ослободувањето по Втората светска војна селото било затечено со 50 македонски куќи.
Селото Степанци било значајно и во збиднувањата Народноослободителната борба во Македонија во текот на Втората светска војна, кога во неговата близина бил основан првиот прилепски партизански одред „Гоце Делчев“, каде настанала и позната македонска народна борбена партизанска песна А бре, Македонче. На 23 октомври 1941 година, при формирањето на првиот прилепски партизански одред „Гоце Делчев“ во месноста кај манастирот кај велешкото село Степанци, тројцата борци Крсте Црвенковски, Коле Чашуле и Ордан Михајлоски - Оцка добиле задача да создадат песна, што ќе биде химна на одредот и со која требало да се изидигнува борбениот морал на борците, а воедно, да се поттикнува населението за вклучување во партизанското движење.
Од 1950 година, во селото настапил нов бран на иселување, кој придонел до тоа селото целосно да се расели. Во овој период се иселиле околу 20 домаќинства во Велес, 20 во Прилеп и 15 во Скопје, при што во 1963 година било затворено и селското основно училиште.
Стопанство
Атарот е голем и зафаќа простор од 30,1 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 2.160 хектари, на пасиштата отпаѓаат 353 хектари, а на обработливото земјиште 245 хектари.
Денес, селото не е населено, но сепак преку летото е доста посетено од неговите некогашни жители, кои поради плодната почва таму на своите ниви одгледуваат многу градинарски и овошни култури, но ја искористуваат и природата, односно берат многу билки, како и диви овошки кои ќе ги најдат во природата. На бројните пасишта во околината на селото се напасува добиток: овци и крави на сточари од велешкиот регион.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Степанци имало 290 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Степанци имало 480 жители.
Селото е мало, населено со македонско население и е во фаза на целосно раселување. Така, тоа во 1961 година броело 138 жители, а во 1994 година бројот се намалил само на четири жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Степанци немало жители. Истото било потврдено и на последниот попис од 2021 година.
Родови
Населението на селото Степанци е сочинето од македонски православни христијански родови, и тоа: Јаневци, Марковци, Витановци, Ничовци, Божиновци, Перовци, Андовци, Давчевци, Илевци и Ангелевци при што сите потекнуваат од постари староседелски родови (нечии предци се доселени од прилепските села Присад и Крстец при нападите на албанци-дебрани во XVIII век), додека доселени родови биле Новевци од с. Душегубица, Кичевско, Кирановци од Скопско. До шеесеттите години на XX век во селото повремено престојувале и влашки и албански (од Косово) сточари со овци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Чашка, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Извор.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Извор, во која покрај селото Степанци, се наоѓале и селата Владиловци, Долно Врановци, Извор, Крњино, Мартолци, Поменово, Попадија, Смиловци и Стари Град. Во периодот 1950-1952 година, селото Степанци било повторно дел од некогашната Општина Извор, во која влегувале селата Долно Врановци, Извор, Мартолци, Поменово, Смиловци, Стари Град и Степанци.
Избирачко место
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 49 гласачи.
Редовни настани
Во Степанци и на 28 август (Голема Богородица) секоја година има прослава. Тогаш сите иселеници се собираат во манастирот „Свети Димитриј“ кој се наоѓа над селото. Прославата започнува на 27 август со преспивање надвор пред манастирот (за среќа, за здравје и др.). И за оваа прослава се бира кум.
Во овој манастир има и конаци во кои преноќуваат гостите. Точно на полноќ се врти круг околу манастирот. Се верува дека тоа ќе им донесе среаќа на луѓето.
Даниел Дефо
Даниел Дефо (c.1659 — ), роден како Даниел Фо —  англиски автор, новинар, и памфлетист, кој стекнал трајна слава со својот роман Робинзон Крусо . Дефо е значаен бидејќи е еден од најраните поборници на романот и придонесол да се популаризира оваа книжевна форма во Британија, а некои историчари на книжевноста го наведуваат како еден од основачите на  англискиот роман. Како плоден писател, тој напишал повеќе од петстотини книги, памфлети, списанија на различни теми (вклучувајќи ја и политиката, криминалот, религијата, бракот, психологијата и натприродното). Тој, исто така, бил и пионер на економското новинарство и прв автор на новинарски репортажи.
Ран живот
Даниел Фо(неговото правилно име) син на Џејмс Фо најверојатно е роден во парохијата Св. Жил Криплгејт Лондон. (Даниел подоцна го додал аристократското „де“ до неговото презиме и тврдел дека потекнува од семејството на Де Бо Фо.) И датумот и местото на неговото раѓање се несигурни и често се наведуваат датуми од 1659-1661. Во почетокот на животот на Даниел, тој од прва рака искусил некои од повеќето невообичаени појави на англиски историја: во 1665 година, 70.000 луѓе биле убиени од страна на чумата. На врвот на сите овие катастрофи, од Големиот англиски пожар(1666) настрадало Дефоовото соседство, оставајќи ги неизгорени само неговиот и уште два други дома во областа. Во 1667 година, кога Дефо бил на околу седумгодишна возраст, една холандска флота запловила по реката Темза во Лондон и го нападнале. Сето ова се случило кога Дефо имал околу седум години, а на возраст од околу тринаесет години, умрела мајка му.
Дефо се занимавал со трговија и честопати запаѓал во долгови. Во 1684 година, Дефо се оженил со жена по име Мери Туфли, чиј мираз изнесувал 3,700 фунти. Со неговите книги се повторуваат, нивниот брак е тежок. Имале осум деца а шест од нив преживеале.
Творештво
Поважни дела на Дефо се следниве:
841 п.н.е.
841 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 841. година пред новата ера, 841. од првиот милениум п.н.е., 41. од 9 век п.н.е. и втора од 840-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 841 година се протега во 1795 и 1796, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1855 и 1856 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 298 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1507 и 1506 исламска година пред хиџра.
Џејмс Бредли
Во 1728 година ја објасни појавата на аберацијата на светлоста и ја откри појавата на нутацијата.
Ана Карајани
Ана Карајани (Ana Caraiani) е романско-американска математичарка, која е универзитетски истражувачки соработник на Кралското друштво и виш предавач на Империјалниот колеџ Лондон. Нејзините истражувачки интереси ја вклучуваат теоријата на алгебарските броеви и програмот Ленглендс.
Математички натпревари
Во 2001 година, Карајани станала првиот романски женски натпреварувач во 25 години од Меѓународната математичка олимпијада, каде што освоила сребрен медал. Во наредните две години, таа освоила два златни медала.
Образование и кариера
Карајани дипломирала, со највисока разлика, на Принстон во 2007 година, со додипломска теза за репрезентациите на Галоа, под надзор на Андреј Вајлис.
Карајани ги завршила своите дипломски студии на Универзитетот Харвард, под надзор на студентот на Вајлис, Ричард Тејлор, докторирајќи во 2012 година, со дисертација која се однесувала на локалната-глобалната компатибилност во кореспонденцијата на Ленглендс.
Откако поминала една година како Л.Е. Диксон, инструктор на Универзитетот во Чикаго, таа се вратила во Принстон и во ИАС како Веблин Инструктор. Во 2016 година била назначена за помлад соработник на Бон и се преселила во центарот за математика „Хаусдорф“. Се преселила во Империјал во 2017 година.
Признанија
Во 2007 година Здружението на Жени по Математика и ја доделило на Карајани, наградата Алис Т. Шафер.
NGC 6882
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6882 се споменува и како NGC 6885, OCL 152, with 20 Vul.
Откривање
Објектот е откриен на 10 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6882 е од видот III2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,1 m. NGC 6882 има само една позната привидна димензија, која изнесува 20'.
Други поделби
Проучување на NGC 6882 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 163; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2162. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1608.
Надворешни врски
NGC 6882
Поранешна куќа на „Охридско лето“
Поранешна куќа на „Охридско лето“ — стара куќа во градот Охрид, прогласена за значајно културно наследство на Македонија поради нејзината архитектонска вредност и улогата во културниот живот на градот.
Архитектура
Куќата е сместена на самиот почеток на градското шеталиште, на кејот „Македонија“ бр. 1 (старо име кеј „Маршал Тито“), на аголот со булеварот „Македонски Просветители“. Во зградата се наоѓало седиштето на фестивалот „Охридско лето“.
Изградена е на почетокот на XX век во неокласичен стил од непознати мајстори. Поставена е независно и се состои од сутерен, приземје, кат и мансарда. Од јужната страна има двор, ограден со низок парапетен камен ѕид и ограда од ковано железо. Градбата изобилува со неокласически и необарокни елементи — конструктивните и украсните столбови на приземјето и првиот кат, оградите на терасите со керамички балустради и тимпанонот над мансардниот балкон. Јужната фасада, која е најубава, има карактеристични лоѓии и балкони со балустради, столбови и пиластри со капители, профилирани венци и други украсни елементи својствени за класичниот академизам. Прозорците и вратите се симетрично и хармонично распоредени, разделени на полиња на оригинален начин. Другите фасади се поскромни и не се симетрични.
Градбата е масивна со носечки ѕидови. Сутеренот е од камен, а приземјето, катот и мансардата се од полна тула. Меѓукатната и покривната конструкција се дрвени.
Космос-433
Космос-433 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 49,4°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 299 км, а најмалото на 112.
Истанбулски воен музеј
Истанбулскиот воен музеј (турски: Askerî Müze) — музеј посветен на илјадагодишната турска воена историја. Тој е еден од водечките музеи од ваков вид во светот. Музејот е отворен за јавноста секој ден, освен понеделник и вторник.
Музејот првично бил отворен во црквата Света Ирина. Подоцна во 1950 година, тој бил преместен во зградата на Првата армија во Кумхуриет Кадеси, недалеку од плоштадот Таксим во Шишли, Истанбул. Оваа област била местото на Отоманската империјална воена академија. Денеска во музејот се изложени фина колекција на историски оружја, униформи и алатки од различни периоди на армијата. Најважните се величествените шатори за кампањите. Надвор од музејот, изложени се интересни отомански топови и минофрлачи, пиштоли, авиони, хеликоптери.
Воениот центар бил реновиран и повторно отворен во сегашната зграда во 1993 година со многу успешен и современ концепт на изложба. Денес во 22 соби се изложени околу девет илјади парчиња од отоманската ера низ Првата светска војна, од вкупно педесет илјади предмети. Има впечатливи историски богатства, како што е ланецот што Византијците го користеле преку Златниот рог за да ја спречат султанската морнарица во 1453 година да навлезе во градот. Источното крило на музејот се користи за привремени изложби, состаноци и слични активности. На приземјето се прикажани лакови и стрели, оклопни орудија од 17 век за коњите и отомански штитови што ги имале јаничарите, и делови посветени на Селим I, Мехмед Освојувачот, освојувањето на Истанбул, оружје од раните исламски, ирански, кавкаски, европски и турски периоди.
Влада на Емил Димитриев
12. влада на Македонија — орган на извршната власт во Република Македонија избран од Собранието на Македонија на 18 јануари 2016 согласно пржинскиот договор.
Охридско Езеро (Титан)
Охридско Езеро (Ohrid Lacus) — езеро од течен метан на најголемата месечина на Сатурн, Титан. Езерото, името го добило во 2010 година од НАСА и од Меѓународниот астрономски сојуз во чест на Охридското Езеро во југозападна Македонија.
Пречник на езерото: Координати на езерото:
Инфрацрвен цирус
Инфрацрвен цирус — вретовидна структура забележана во вселената која оддава инфрацрвена светлина. Името име дадено бидејќи структурите наликуваат на облаци. Овие структури првично биле набљудувани од страна на инфрацрвен астрономски сателит при бранови должини од 60 и 100 микрометри.
Космос-434
Космос-434 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 12 август 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Шублер
Шублер (Schublehre) — рачен мерен инструмент за мерење на надворешни внатрешни димензии на разни предмети. Со шублерот мериме димензии на тела со прецизност до дел од милиметарот.
Се состои од тело на шублерот со впишани скали (на долниот дел е нанесена милиметарска, а на горниот дел скала во инчи), лизгач со нониус, краци за мерење на надворешни димензии на тела, шилци за мерење на внатрешни димензии како и дел за мерење на длабина. Заради попрецизно отчитување на димензиите, шублерот има и кочен механизам (обично се работи за винт со кој лизгачот се прицврстува за телото).
Шублерот се изработува од челик, пластика како и од дрво за мерење на предмети со поголеми димензии (на пр. шумарите го користат за мерење на пречникот на стеблата).
Историја
Точноста до дел од милиметарот е постигната со употреба на нониус, посебна скала осмислена уште во далечната 1542 година од Португалецот Педро Нуњес (лат. Nonius), кој својата скала ја применил на астролаб. Нониус скалата до крај ја усовршил Французот Пјер Верније (Pierre Vernier) во 1631 година (затоа понекогаш нониусот се нарекува и верније).