cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мередит Греј
Втора сезона
Еден ден во болницата е примена млада девојка по име Моли Греј Томпсон. Таа е всушност ќерка на Тачер Греј и неговата нова жена Сузан Греј. Таа има 22 години и е примена во болницата бидејќи имала проблеми со бебето. Таа била долгогодишен пациент во Мерси Вест но поради некои одредени работи и поради познатат Адисон доаѓа во Сиетл Грејс. Адисон ја оперира и потоа ја пораѓа со женско девојче. Бидејќи Моли не ја познава Мередит, Мередит скришно влегува во нејзината соба и се распрашува и Моли и одговара. Таа и кажува дека татко и Тачер Греј ја сака многу заедно со другата ќерка Лекси Греј со која Тачер се гордее бидејќи таа моментално студира да стане докторка. Мередит е толку повредена што само климнува со главата. Моли и кажува дека таа му понудила брак на Ерик нејзиниот свршеник пред тој да биде стациониран во Ирак. Мередит ја напушта собата и почнува да плаче таа е повредена бидејќи и е криво зошто Тачер толку ги сака своите ќерки а ја напуштил Мередит. Иако е скарана со Џорџ, тој ја спасува од Тачер кој сака да зборува со неа. Но не ја спасува и од Сузан, Сузан и се приближува и и кажува дека не и пречи и дека ја прифаќа како своја ќерка знаејќи дека таа не е крива за Елис.
Ситуацијата на Док се влошува и Мередит бара помош од Кели. Но Кели и се развикува и и вели дека не и е грижа за нејзиното куче. Но откако Кели зборува со Џорџ и помага на Мередит и Мередит конечно ја прифаќа како личност.
За време на инцидентот со Дени Мередит и Џорџ се смируваат. Џорџ и се извинува на Мередит бидејќи признава дека бил лош затоа што тој не се грижел за нејзините чувства туку само за тоа да спие со неа. Мередит му простува и остануваат пријатели.
Бидејќи Кели и кажува дека кучето нема шанси да преживее и дека е најдобро да го успие таа решава да го успие. Мередит, Дерек и Адисон се повикани на успивање на кучето од страна на Фин, Фин го успива кучето и Мередит почнува да плаче но не и Адисон и Дерек кои се однесуваат како да не се грижат што се случува. Мередит оди на матурската вечер со Фин како партнер каде тој и признава дека има планови за неа и него. Но тајно Мередит почнува да се кара со Дерек но таа караница завршува со секс. Сезоната завршува како Мередит стои помеѓу Фин и Дерек и треба да се одлучи кој ќе го одбере.
Википедија на индонезиски јазик
Индонезиската Википедија (Wikipedia bahasa Indonesia) е верзија на Википедија која што е достапна на индонезиски јазик, и е слободна енциклопедија, која денес брои преку 113,000 статии и г зазема 25-то место на списокот на Википедии според бројот на статии.
Окапи
Окапи (Okapia johnstoni) е цицач кој припаѓа на семејството Giraffidae. Ги населува прашумите во северниот дел на Демократска Република Конго. Познат е по своите црно-бели ишарани нозе, како и по тоа што е најблизок роднина на жирафата.
Пред 1900 година, окапито не било познато на западниот свет и научниците. Официјално како вид е признато во 1901 година.
Изглед
Окапи има темни влакна на грбот, со бели пруги кои се простираат долж предните и задните нозе. Овој склоп на бои се верува дека им помага на младенчињата во препознавањето на мајката во густите прашуми, а служи и како камуфлажа.
Историја
Окапито било познато животно на старите Египќани. Пронајдени се древни изрезбани слики во Египет на кои е претставен лик на окапи.
Милано-Санремо 2015
Милано-Санремо 2015 — 106. издание на еднодневниот велосипедски класик Милано-Санремо. Се одржала на 22 март на растојание од 293 километри. Претставува прва еднодневна трка во Светската турнеја и четврта вкупна. Воедно, тој е првиот од велосипедските монументи во 2015 година, петте најважни еднодневни трки во годината. Трката била освоена од Џон Дегенколб во спринт пред Александер Кристоф и Мајкл Метјус.
Екипи
Милано-Санремо е дел од Светската турнеја, па така сите 17 UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да испратат екипа. Организаторите на трката, исто така, дале осум специјални покани на професионалните континентални екипи. Групата била составена од 25 екипи.
Екипи во Светската турнеја биле:
Призренска лига
Призренска Лига — албанска политичка организација основана на 10 јуни 1878 г. во Призрен, во Косовскиот вилает во Отоманското Царство. Чувствувајќи ја заслабената позиција на Османлиското Царство, Лигата започнала програма за реформирање на пет политички делови: одбрана на земјите населени со Албанци од интересите на Србија, Црна Гора и Грција; создавање единствена провинција во Империјата која би се состоела од вилаетите Косово, Манастир, Јанина и Скадар; формирање воена служба на територијата на Албанија; создавање училишта за развој на националното образование; контрола на финансии. Видни фигури кои учествувале во работата на Лигата биле: Сами Фрашери, Пашко Васа, Абдул Фрашери како и 80-тина други делегати меѓу кои имало и племенски старешини и свештеници.
Причини за формирање на Призренската лига
Источната криза започнала со востанието во Босна и Херцеговина во 1875. година, па преку Априлското востание (1876) во Бугарија, Разловечкото востание (1876. год.) во Македонија, Српско-турската војна од 1876. год. и завршила со Руско-турската војна 1877 г. која завршила со Сан Стефанскиот мировен договор од 3 март 1878 г., а потоа со неговата исправка на Берлинскиот конгрес (13.06.1878 - 13.07.1878 г.). Источната криза им била од корист на балканските држави и на Русија, со цел да ги оживеат освојувачките планови за Албанија. Со влегување на Русија во војната, опасноста од поделба на Албанија се зголемила. Албанските патриоти мислеле дека организираното ослободително востание и прогласување на независност на Албанија е единствен начин да им се спротивстават на балканските држави и големите сили. За таа цел започнале со обиди за подобро организирање на национално движење и за обезбедување на надворешен сојузник. Во мај 1877 г. бил формиран албански комитет со центар во Јанина, а потоа ист таков бил формиран и во Скадар. Во декември 1877 г. во Истанбул бил формиран „Централен комитет за одбрана на правата на албанската националност“ или покусо „Истанбулски комитет“ на чело со Абдул Фрашери. Со потпишувањето на Санстефанскиот мировен договор (3 март 1878 г.) било предвидено еден дел од предели во кои живеело албанско население да им се отстапи на Бугарија, Србија и Црна Гора. Тоа предизвикало револт кај Албанците. Во цела Албанија биле организирани масовни протести. Против овој договор биле и големите сили и затоа решиле да направат исправка на Берлинскиот конгрес. Во ваква напната состојба во Албанија се барала организација на сите сили за одбрана на албанските етнички области од распарчување. За таа цел се јавила потреба од создавање на единствен центар за организирање на албанските активности. Уште во април 1878 г. започнало движење за одржување на општ албански собир во Призрен, што е познат како Албанска или Призренска лига. Веста за одржување на Берлинскиот конгрес ги забрзала подготовките околу заседанието. На 10 јуни 1878 г. започнало заседанието на Призренската Лига, на кое присуствуале делегати од сите краишта на Албанија. На собранието на Лигата била донесена одлука да се известат Големите сили дека Албанскиот народ е решен да не дозволи поделба на неговата територија и дека е подготвен веднаш да преземе мерки за практично реализирање на автономија на Албанија и соединување на вилаети каде што живееле Албанци. Во програмата се предвидувало администрацијата на Лигата да ги преземе ингеренциите на државната администрација, да избере органи на власт што требале да воспостават ред и да собираат даноци за да се организираат и вооружени сили. Со своите први акти Лигата презела државни функции за постепено изградување на една автономна албанска држава. Високата Порта се обидела на Лигата да ѝ даде исламски карактер со протурска ориентација и да ја искористи за одбрана на своите интереси на Балканот.
Ставот на Лигата кон одлуките на Берлинскиот конгрес
На Берлинскиот конгрес (13.07.1878 - 13.08.1878 г.) учествувале шестте големи сили на Европа. Албанскиот народ немал свои претставници кои би ги изнеле неговите ставови. По еден месец интензивни преговори, на 13 јули 1878 г. бил потпишан Берлинскиот договор. Со него, пределите населени со македонско и албанско население кои со Санстефанскиот договор биле дадени на Бугарија останале под Османлиска власт. На Србија и биле дадени: Пирот, Врање и Ниш, на Црна Гора: Бар, Плав, Подгорица, Гусиње, Ругово и Колашин. На конгресот било решено и прашањето за Грција, која не учествувала во војната против Османлиското Царство. Било решено за гранична линија меѓу неа и Османлиската држава да биде реката Каламис во Долна Албанија, со што на Грција и биле дадени области во Чемерија. Албанците не биле задоволни од решенијата на Берлинскиот конгрес и затоа решиле да се спротивстават на нив и да им покажат на големите сили дека албанскиот народ постои и е подготвен да се жртвува за своите права. Тоа Албанците го покажале во борбите за Плав и Гусиње кои требало да и припаднат на Црна Гора. Во август 1878 г. Големата Порта го испратила на Косово Мехмет Али Паша да ги убеди Албанците да не се противат на решенијата од Берлинскиот Конгрес. Најголемо спротивставување имало во Ѓаковица каде силите на Лигата го опседнале и го нападнале градот, и го убиле Мехмет Али Паша. По овој неочекуван настан Големата Порта прашањето за Плав и Гусиње го оставила за подоцна. Црногорскиот крал интервенирал кај Големите сили Високата Порта да ги повлече своите војски од Подгорица, Шпуза и Жабљак. Призренската лига не се спротивставивал на давањето на овие области на Црна Гора, бидејќи биле со словенско население, а решила да ги брани Гусиње и Плав бидејќи биле со албанско население. Меѓу црногорските војски и силите на Лигата се воделе жестоки борби во кои Црногорците биле поразени. Со помош на Големите сили било решено на Црна Гора, наместо Плав и Гусиње, да и се дадат други албански области: Хот и Груда. Ваквото решение предизвикало незадоволство кај Албанците и во април 1880 г. повторо дошло до војна во која Црногорците одново биле поразени и принудени да се повлечат. Прашањето за Улцињ и албанските победи ги принудиле Големите сили да се состанат во Берлин на 26 јуни 1880 г. каде решиле наместо Хот и Груда на Црна Гора да и се даде Улцињ. Оваа одлука ја принудила албанската Лига да свика собрание во Ѓирокастро (26 јули 1880 г.) и во Дебар (20 октомври 1880 г.), на кои покрај дискусија за статусот на Албанија во однос на Османлиското Царство се разговарало и за одбрана на земјата. Високата Порта се обидувала да ги убеди Албанците да го предадат Улцињ, но неуспешно. Големите сили соочени со нова ситуација решиле воено да интервенираат со испраќање на поморска флота пред Улцињ. Тие од Албанија побарале да го предаде градот. На 26 ноември 1880 г. османлиски сили го освоиле градот и го предале на Црногорците. Губењето на Улцињ предизвикало големо незадоволство кај Албанците.
Привремената влада на Лигата и нејзиното распаѓање (1881 г.)
По предавањето на Улцињ на Црна Гора, Високата Порта почнала да се подготвува да ја ликвидира Призренската Лига. Албанците кои барале автономија Султанот ги прогласил за најопасни непријатели на Османлиското Царство. Во декември 1880 г. на Косово започнале албански вооружени напади против османлиската администрација. Во вака влошена состојба, албанските патриоти сметале дека е дојдено време да се реализира програмата за автономна Албанија. Во почетокот на 1881. г. тие организирале вонреден собир на Лигата во Призрен на кој учествувале само оние кои ја поддржувале програмата за автономија. Собирот решил да ги раздолжи од своите органи оние кои не ја поддржувале автономијата. По прочистувањето на своите редови Лигата прогласила Привремена влада на чело со Имер Призрени - претседател, а за потпретседател бил избран Шаип Спахиу. По формирањето на Привремената влада, биле формирани и редовни воени сили како и нова администрација во ослободените краишта. Воените сили биле под команда на Сулејман Вокши. Во јануари 1881 г. силите воспоставиле контрола на Косово и на одделни региони од северозападниот дел на Македонија. Но, во април 1881 г. османлиските војски ги разбиле војските на привремената влада и извршиле невиден терор на Косово и во цела Албанија. Илјадници Албанци биле уапсени и казнети со тешка робија, меѓу нив и Абдул Фрашери, член на Привремената влада. Призренската Лига била прва национална организација на Албанците која со своите разграноци била распространета во сите албански области и била оставена во служба на националното движење. Со својата херојска борба таа ги одбранила од распарчување албанските области на север и на југ од земјата, а со формирањето на Привремената влада таа ги поставила темелите на идната Албанска држава.
Емилио Кавалини
Емилио Кавалини (роден 1945 година во Сан Минијато, покраина Пиза) е италијански моден дизајнер, особено познат по своите колекции на трикотажа.
Биографија
Од 1964 до 1966 година го посетувал колеџот во Фиренца. Го напуштил колеџот поради фасцинацијата со светот на модата и отишол во „Свиминг Лондон“. Ја запознал Мери Квант, и започнала неговата страст за трикотажа и почнал да ги облекува женските нозе со шара. Развил гаќички со црно/бели шари, точки, стартови и черепи, пруги, животински и различни јариња од мрежички. Ги сакал флуоресцентните бои.
Во 1970 година во Сан Минијато ја отворил сопствената компанија Стилново Спа. Покрај Мери Квант, тој започнал да произведува и за најважните брендови како Диор, Селин, Роберта ди Камерино, Баленсијага, Гучи, Александар Меквин и други.
Во 1980 година лансирал сопствен бренд на чорапи Емилио Кавалини. Тоа бил непосреден успех, почнал да дизајнира чевли, кожни додатоци, костими за капење и целосна авангардна линија облека за млади мажи и жени. Продавниците за малопродажба на имателите на лиценцата почнале да се отвораат во Фиренца, Милано, Рим, Париз, Диселдорф, Лондон, Хонгконг и Токио. Тој имал ревија на модните писти во Париз со неговата линија за мажи и во Милано за жени. Станал член на Модната комора на Милано. Во 1980-тите верувал дека времето за барање нови облици на облека е завршено и почнал да развива облека без шевови на специјални машини без шевови со големи цилиндри кои биле наменети за трикотажа. Ја лансирал колекцијата во Њујорк и продолжил да развива голем хулахоп кој го покрива целото тело.
Во 2009 година Стилново Сп A. произведувал по 4 милиони модни хулахопки годишно и ги продавал низ целиот свет. Во моментов работи на зграда и архива со шаблони и техники кои ги развил во 40 години дизајн.
NGC 7111
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7111 се споменува и како NGC 7108, MCG -1-55-2.
Откривање
Објектот е откриен на 31 септември 1872 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 41 м 53,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -6° 42' 31"". Положбениот агол на објектот е во износ од 35°.
Други поделби
Проучување на NGC 7111 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67189. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 301; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5221. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1126.
Надворешни врски
NGC 7111
Естела Кампавија
Естела Кампавија (1918–1990) била британска вајарка и керамичарка. Таа е позната по глазирана кeрамика, изложена во музејот Викторија и Алберт.
Ран живот
Родена во Истанбул, Кампавија била од шкотско и шпанско потекло. Таа била воспитана во Турција и патувала како ќерка на дипломат. Самоук, Кампавија најпрво се прославила како керамичарка, започнувајќи ја својата кариера во 1955 година, пред да се развие како вајар во 1970-тите.
Уметнички дела
Нејзините апстрактни скулптури имаат форма на мазни фигури кои течат, навидум во движење. Нејзините скулптури биле изложени во Италија, Франција и Обединетото Кралство. Некои од нејзините дела: Глава (околу 1980 година), лежечка фигура (околу 1980) и Ла Џои де Вивр (1988) биле претставени на продажба во Каталогот за модерна и современа скулптура на Волсили за ликовни уметности. Во 2013 година, некои од нејзините досега невидени дела биле изложени на фестивалот Глиндебурн заедно со делата на Шон Хенри и Мајкл Крег-Мартин. Рој Опенхајм ја опишал како „еден од највозбудливите вајари на нашето време“. Сликата на Кампавија, направена од Ајда Кар се чува во колекцијата на Националната галерија на портрети (Лондон).
IC 1137
IC 1137 — галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1137 се споменува и како NPM1G -05.0170.
Откривање
Објектот е откриен во  година од страна на Едвард Емерсон Барнард.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1137 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 1137 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 6 м 14,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -5° 39' 7".
Други поделби
Проучување на IC 1137 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 146069.
Куче далбо
Кучето далбо (Далбохунд) или далсланд мастиф е истребена раса на кучиња чувари на добиток од Шведска.
Историја
Од исландските саги, постојат индикации кои сугерираат дека Викинзите добиле големи чувари кучиња од нивната инвазија на Британија. Во Њалс сагата, на викингот „Гунар од Хлидаренде“ му се подарува голем ирски волчјак. Во сагата Олаф Тригвасонс „Хајмскрингла“ се споменува неговото куче и се чини дека тоа било многу големо овчарско куче. Има зачувана голема кафена кожа на куче далбо во Хиндас, Шведска. Кожата јасно покажува одлики од типот на чувар на добиток. Постојат неколку фотографии и слики кои можеби ја прикажуваат расата. Се мислеше дека препарирано куче во Природонаучниот музеј во Стокхолм е куче далбо, но се покажало дека тоа е всушност англиски мастиф.
Првиот пат кога се споменува расата е во книгата Далија на Гуно Бринолфи Блутерус (1609 - 1657), отпечатена во 1632 година. Усната историја за расата датира од околу 1700 година. Приказните раскажуваат за легендарното џиновско куче кое убивало волци, се бори со кафеави мечки, и брани мали деца кои се изгубиле во длабоките шведски шуми. Исто така, постојат приказни за кучињата далбо кои се бореле до смрт спасувајќи ги луѓето од волци. Еден локален свештеник во својот дневник тврдел во 1833 година дека неговото „куче далбо е каснато од крокодил“.
Темперамент
Кучето далбо било забележано по својата храброст и смела природа.
Истребување
Кучето далбо во голема мера се користело за заштита на слободните крави, овци, коњи и кози од волци, кафеави мечки и крадци на говеда. Се користело и за стадо стока и како куче за заштита, односно како чувар. Изумрело околу 1870 година. Кога бил направен попис во 1913 година, кучиња од оваа раса не биле пронајдени. Оваа раса на кучиња никогаш не била вообичаена во Шведска, но се појавила во следните шведски окрузи: Вестерјетланд, Бохуслен, Далланд, Вермланд и норвешкиот округ Естфол. Истребувањето на кучето далбо е поврзано со уништувањето на волците и мечките во Скандинавија околу 1890 година. Тогаш се сметало дека е премногу скапо да се продолжи да се чува многу големо куче. Појавата на беснило во 1854 година можеби придонела за падот на оваа раса. Друга причина можеби е големиот шведски глад од 1867-1868 година.
Гозек
Гозек (Goseck) — општина, која се наоѓа на реката Зале, во округот Бургенланд, во германската покраина Саксонија-Анхалт.
Стекнат имунолошки систем
Стекнатиот имунолошки систем или конкретниот имунитет е вид на имунитет, односно имун одговор на организмот кој се случува тогаш кога неспецифичниот имунитет нема да обезбеди заштита од туѓите честички — антигени. Конкретниот имунитет е збир од два вида на имунитет: хуморален и клеточен. Притоа, B-клетките се одговорни за одбранбената реакција антиген-антитело, која се случува при хуморалниот имунитет, додека Т-клетките се одговорни за клеточниот имунитет.
Дајан Кар
Дајан Кар е уметник вајар позната по нејзините релјефни скулптури кои вклучуваат природни материјали и форми.
Ран живот и образование
Родена во Итон Рапидс, Мичиген, Кар добила диплома (1967) од Државниот универзитет во Мичиген и МНР (1976) од Државниот универзитет Вејн.
Кариера
Поврзани со уметниците од Кас Коридор кои работат во Детроит во 1960-тите до 1980-тите, нејзините дела во 1970-тите и 1980-тите се релјефи во мали размери, во правоаголен формат и изградени од слоеви органски материјали. Подоцнежните дела (1990-тите наваму) се забележливи по нивната зголемена големина и криволинеарни форми. Во 1977 година, таа била гостин-предавач на Академијата за уметност Кранбрук во Блумфилд Хилс, Мичиген. Следната година, Кар работела како координатор за сликање за летната работилница Ox Бов во Согатак, Мичиген. Следната година таа била посетител уметник на Универзитетот Веслијан во Блумингтон, Индијана.
Изложби
Хоепли
Хоепли Едиторе е италијанска издавачка куќа и книжарница со седиште во Милано, основана во 1870 година од швајцарскиот книжар Улрико Хоепли. Роден во 1847 година во селото Тутвил (сега дел од Ванги, кантон Тургау), на 23-годишна возраст Хоепли се преселил во Милано за да ја преземе семејната книжарница во Галерија Де Кристофорис, трговски центар изграден во 1832 година помеѓу Корсо Виторио Емануеле и Виа и Монте Наполеоне во центарот на градот. По план за урбан развој, галеријата била урната во 1931 година и заменета со нови згради каде книжарницата Хоепли добила место во истата област каде што првично била лоцирана. Со текот на годините, Хоепли значително ги проширил своите простории. Со преку 500.000 наслови на книги распоредени на шест ката, Хоепли се воспоставува како една од најголемите европски книжарници. И продавницата и издавачката куќа сè уште се во сопственост на семејството Хоепли.
Првата книга што била објавена била француската граматика од Меми Бевилакуа во 1871 година. Компанијата потоа се специјализирала за технички и научни публикации, речници, прирачници и наставни книги.
Во 1960-тите, Улрико Карло Хоепли, внукот на Карло, ја презел функцијата. Во 1970-тите го развил училишното издаваштво. Во 1980-тите и 1990-тите, каталогот на книжарницата содржел околу 175.000 наслови. Доаѓањето на претседателската функција на Џовани Хоепли, син на Улрико Карло, го насочил каталогот сè повеќе кон технологијата, учебниците, училишното и универзитетското издаваштво.
Наводи
<references group="" responsive="1">
NGC 4794
NGC 4794 — спирална галаксија во соѕвездието Гавран, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4794 се споменува и како MCG -2-33-60.
Откривање
Објектот е откриен на 24 февруари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 55 м 10,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -12° 36' 33"". Положбениот агол на објектот е во износ од 153°.
Други поделби
Проучување на NGC 4794 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44012. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5541. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1591.
Јус
Јус мало (старосл. юсъ малъıи, кирилица:, глаголица: ) и јус големо (стсл. юсъ большии, кирилица: , глаголица: ) — букви кои означуваат две општословенски носни самогласки, во прасловенскиот и старословенскиот јазик. Секоја од нив се наоѓа и во јотуван облик (кирилица: и  ; глаголица:  и ), како лигатура со буквата I.
Фонетски, јус мало означува {{МФА|[ɛ̃]}, а јус големо —. Би можеле да се претстават како ен / ем за малиот и он / ом за големиот јус.
Имињата на буквите не се поврзани со капитализација: двете букви постојат и во големи и во мали варијанти.
Сите современи словенски јазици кои користат кирилица ја имаат изгубено оваа буква, со тоа што кај секој од нив јус станала непотребна поради гласовните промени низ времето.
Јус големо била составен дел од бугарската азбука сѐ до 1945 г. Меѓутоа, дотогаш засната носовка исчезнала од јазикот. Како резултат на тоа, постоеле несоодветности помеѓу буквата и фактичкиот јазик и луѓето морале напамет да учат каде да ја ставаат буквата без некоја логика. Постојат некои македонски дијелекти околу Лерин и Костур и во Пиринска Македонија кои сѐ уште имаат носен изговор: К’нде грендеш, мило чендо? („Кѫдє грѧдєшъ, мило чѧдо?“)
Во Русија, јус мало било преземено за да ја означува јотираната буква я на средината или на крајот од зборот; современата буква ја я е прилагодување на оваа курзивен облик од XVII век променета со типографската реформа од 1708 г.
Во полскиот јазик, кој користи латиница, буквата Ę, ę ја има фонетската вредност на јус мало, додека буквата Ą, ą на јус големо. Јотизираните облици пак, на полски се пишуваат со ię, ią. Меѓутоа, фонемите ę и ą не водат историско потекло од оние кои јус мало и големо ги означувало, но се создадени потоа на полско тло.
Нита Валенберг
Еба Марија Сасница Валенберг, (11 април 1896 - 4 октомври 1966) била шведска уметница позната по нејзината романса со Нилс фон Дардел и како главен мотив на неколку слики што Дардел ги насликал во периодот 1917-1920 година. Нејзиното трето име било инспирирано од фериботот Трелеборг-Засниц, од кој нејзиниот татко, Густаф Оскар Валенберг ( Густаф Оскар Валенберг ), бил извршен директор во 1890-тите. Тој подоцна бил шведски амбасадор во Јапонија ; За време на едно од тие патувања во Јапонија, во 1917 година, неговата ќерка го запознала Дардел на годишниот империјален фестивал на цутот на црешата.
Валенберг била свршена со Дардел тајно, но свршувачката била поништена во 1919 година од нејзиното семејство кога му рекле на Дардел дека не ги исполнува условите за да се ожени во семејството Валенберг. Тој не се сметал за корисен за компанијата Валенберг (навистина, ризикот Дардел да ја искористи оженетоста во семејството се сметаше за многу голем), а гласините за неговиот ноќен живот стигнаа до таткото на Нита. Скршената свршувачка силно влијаела на сликата на Дардел и резултира со неколку слики на женски фигури кои личат на Нита.
„Нита“ Валенберг се појавува во некои од делата на Дардел, вклучувајќи ги Yngling i svart, Flicka i vitt од 1919 година, Vattenfallet од 1921 година и Ynglingen och flickan од 1919 година. Две од неговите најпознати слики, Visit hos excentrisk dam и Crime Passionnel, ја имаат како клучна фигура. На сликата во масло Exekution, од 1919 година, таткото на Нита се појавува како закоравен џелат кој клоца млад човек преку стрмен рид.
Пабло Уртасун
Пабло Уртасун Перез (Pablo Urtasun Pérez; р. во Урдијаин, Навара) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континенталнма екипа ПиноРоад. Во 2013, Уртасун ја забележал својата прва победа во сезоната со претекнување на неговите соперници на првата етапа на Вуелта а Кастиља и Леон.
Уртасун се приклучил на екипата ПиноРоад за сезоната 2014, откако неговата претходна екипа,, се распаднала на крајот на сезоната 2013.
Распоред на резултатите на Гранд Тур
СО = се откажал
Витаминка
Витаминка е македонско претпријатие (акционерско друштво) за прехранбени и кондиторски производи, основано во 1956 година во Прилеп.
Историја
Витаминка А.Д. е основана во 1956 година во Прилеп, СР Македонија. Претпријатието е основано од тогашната државна власт и првичната замисла била да биде претпријатие за производство и обработка на црвен мелен пипер. Во 1976 година, раководството на претпријатието усвоило нов деловен план и проширување на производните капацитети и асортимани. Така, Витаминка започнала со производство на поголем број прехранбени производи. Набргу, Витаминка прераснала во водечко претпријатие во прехранбената индустрија во Македонија. Денес, Витаминка има над 600 вработени.
Производство
„Витаминка“ е водечко претпријатие во прехранбената индустрија во Македонија. Од своето вкупно производство, околу 45% се пласира на пазарите надвор од Македонија. Своите производи Витаминка ги продава во повеќе од 30 држави, а во 2019 година започнала да извезува и во Јапонија. Витаминка има над 350 видови пакувани прехранбени производи.
Во 2019 година, „Витаминка“ ја купила фабриката за масло „Брилијант“ од Штип.
Награди и признанија
Во 2019 година, македонската влада ѝ доделила на „Витаминка“ признание за општествена одговорност и промоција на семејните вредности. Признанието било доделено поради скратувањето на работното време на вработените во „Витаминка“ кои се враќаат од породилно отсуство во времетраење од три месеци. Покрај тоа, „Витаминка“ вовела и надоместок за трето дете. Покрај ова признание, како дел од манифестацијата „Најдоброто од Истокот“ која ја организира Здружението на новинарите од Источниот Регион, на „Витаминка“ ѝ било доделено признание за најдобра домашна инвестиција (за преземањето на фабриката за масло „Брилијант“ во Штип).
ПФК Литекс Ловеч
ПФК Литекс е бугарски фудбалски клуб од Ловеч, Бугарија. Тој е актуелен шампион на Бугарија за последните две сезони. Покрај нив тимот има уште две титули шампион на својата земја (што значи вкупно 4) и тоа во сезоните 1997-98 и 1998-99 година. Својте натпревари тимот ги игра на Градскиот Стадион во Ловеч. Клубот е основан во 1921. година. Тие исто така се и четири кратен победник на Бугарскиот Куп.
Вилхелмсбург (Хамбург)
Вилхелмсбург (Willemsborg) е кварт (Stadtteil) на Хамбург, Германија во рамките на округот (Bezirk) Хамбург-Мите. Се наоѓа на истоимениот остров помеѓу северните и јужните разграноци на реката Елба (Norderelbe и Süderelbe), заедно со другите квартови Штајнвердер, Федел и Клајнер Грасброк. Последните скоро сите се наоѓаат во делови на пристаништето во Хамбург. Четирите квартови технички се сите свои острови, бидејќи се раздвоени со посебни брани.
Историја
Во 1642, Џорџ Вилијам (војвода на Брауншвајг-Линебург) стекнал три острови во реката Елба и го поврзал со брани. Произлезениот остров бил именуван Вилхелмсбург во негова чест.
Во 1705, кнежевството Линебург преминало кон Електоратот Хановер и Вилхелмсбург станал дел од државата Хановер, која понатаму станала пруска Провинција Хановер во 1866. Во 1925, пруските власти го назначиле Вилхелмсбург како градски округ и го споиле со соседниот Харбург две години подоцна за да го создадат градот Харбург-Вилхелмсбург.
Во 1937, Харбург-Вилхелмсбург, заедно со градовите од пруската Провинција Шлезвиг-Холштајн, Алтона и Вандсбек, биле припоени кон Хамбург со Законот за голем Хамбург.
Во текот на Втората светска војна пристаништето Хамбург и со тоа и Вилхелмбург биле цели на воздушните напади во т.н. Операција Гомора. Подкамп на концентрациониот камп Нојенгаме постоел во Вилхелмсбург.
Ноќта меѓу 16 и 17 февруари 1962, Вилхелмсбург бил потполно поплавен и сериозно оштетен од поплавите од Северното Море.
На 1 март 2008, Вилхелмсбург бил преместен од округот Харбург на округот Хамбург-Мите со законот за територијална организација на Хамбург.
Географија
Во 2006, статистичкото биро на Хамбург и Шлезвиг-Холштајн, квартот Вилхелмсбург имал вкупна површина од 35,3 км2. Вилхелмсбург се граници на север со квартовите Штајнвердер, Клајнер Грасброк и Федел. На исток се квартовите Шпаденланд и Оксенвердер во округот Бергедорф. На југ се квартовите Нојланд и Харбург на округот Харбург и покраината Долна Саксонија, а на исток се квартовите Морбург и Алтенвердер на округот Харбург.
Демографија
Население по години
Во 2006, имало 7.204 кривични дела (147 дела на 1.000 жители).
Постоеле 8 основни и 6 средни училиште во квартот Вилхелмсбург и 52 лекари во приватни ординации и 11 аптеки.
Инфраструктура
Болницата Wilhelmsburger Krankenhaus Groß Sand има 257 кревети и дневен центар за геријатрија.
Сообраќај
Вилхелмсбург е опслужуван од железничкиот систем на градските возови преку станицата Вилхелмсбург.
Островите Вилхелмсбург, Штајнвердер, Федел и Клајнер Грасброк се поврзани преку бројни мостови. Главните врски со останатите делови на Хамбург се Hamburger Elbbrücken (Хамбуршките Елпски мостови), кои се состојат од Norder- und Süderelbbrücken (Северен и Јужен елпски мост), кои го поврзуваат Вилхелмсбург со центарот на градот на север и со квартот Харбург на југ, Kattwyk-Bridge на југозапад и Келбрандскиот мост, кој е главна врска од Вилхелмсбург на блискиот автопатот 7 и New Elbe Tunnel на северозапад.
Според секторот за моторни возила (Kraftfahrt-Bundesamt), во квартот Вилхелмсбург биле регистрирани 13.714 приватни возила (280 возила на 1.000 жители).
Култура
Од 2007, музичкиот и уметнички фестивал Dockville се одржува секоја година налето
NGC 7112
NGC 7112 — елиптична галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7112 се споменува и како NGC 7113, MCG 2-55-9, CGCG 427-16, KCPG 558B.
Откривање
Објектот е откриен на 12 јули 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 42 м 26,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 34' 9"".
Други поделби
Проучување на NGC 7112 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67208. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 211; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1129. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 799.
Википедија на корејски јазик
Корејската Википедија (корејски: 한국어 위키백과) е верзија на Википедија која е достапна на корејски јазик, и е слободна енциклопедија, која брои преку 228.000 статии и го зазема 21-то место на списокот на Википедии според бројот на статии.
Глаголица
Глаголското писмо или глаголица (старословенски:, ⰽⱛⱃⰻⰾⰾⱁⰲⰻⱌⰰ) — најстарата позната словенска азбука. Била создадена од Св. Кирил (827 — 869) и Св. Методиј (826 — 885) во 855 или околу 862/863 за преведување на Библијата и други книги на словенски јазик. Името доаѓа од старословенскиот збор, што значи „зборува“, „кажува“, „говори“, „вели“, „изрекува“. На старословенски се користи зборот „Кириловица“ за оваа азбука.
Букви
Глаголицата има 38 букви, но нивниот број малку варира во подоцнежните верзии. Дваесет и четири букви водат потекло од графеми во средновековното курзивно грчко писмо (мали букви), но во глаголицата тие имаат орнаментален изглед. Се претпоставува дека буквите ша, шта и ци доаѓаат од хебрејското писмо (буквите шин и цади) — фонемите кои овие букви ги означуваат не постоеле во грчкиот, но постојат во хебрејскиот и се чести во повеќето словенски јазици. Другите букви се со непознато потекло. За некои од нив се претпоставува дека се засноваат на хебрејски и самаритските писма, кои Кирил ги научил за време на неговата посета на Хазари во Херсон.
Хрватската глаголица има долга и интересна историја, подолга од 1000 години. Хрватите биле единствениот народ во Европа кому папата му има дозволено да се користи со сопствениот јазик и писмо во црквата.
Друга теорија (видете Црноризец Храбар) вели дека глаголицата се заснова на старословенски руни (цртки и рецки), кои се користеле само за свети текстови во словенската религија.
Историја
Глаголицата е првото словенско писмо составено од Св. Константин — Кирил Филозоф пред заминувањето на познатата Моравска мисија во 863 година. Писмото е составено врз основа на гласовниот систем на македонскиот дијалектен говор од Солунскиот крај, врз чијашто основа Светите Кирил и Методиј формирале општословенски книжевен јазик. Ростислав, кнезот на Велика Моравија, сакал да го ослободи словенскиот народ во неговото царство од зависноста од источните франкиски свештеници и затоа, во 862 побарал од византискиот цар да му прати дваjца мисионери, Свети Кирил и Методиј, во Велика Моравија. Кирил создал нова азбука: глаголица. Азбуката била користена во Велика Моравија помеѓу 863 (кога Кирил и Методиј пристигнале таму) и 885 за владини и црковни документи и во Великоморавското училиште основано од Кирил, каде се образувале следбениците на солунските браќа (како и самиот Методиј).
Во 886, источнофранкискиот епископ на Нитра по име Вихинг го забранил писмото и затворил 200 следбеници на Методиј (главно ученици од првобитното училиште). Потоа тие се распрснале или, според некои извори, биле продадени како робови. Меѓутоа тројца од нив, стигнале до Бугарија и од нив било побарано од страна на царот Борис I да ги образуваат свештениците на словенски јазик. По прифаќањето на христијанството во Бугарија во 864, верските церемонии биле изведувани на грчки од свештеници пратени од Византија. Заради сѐ поголемото византиско влијание и ослабувањето на државата, Борис гледал на новото писмо и и јазик во црквата како важен чекор за зачувување на независноста на Бугарија. Како резултат на преземените мерки, две академии биле отворени во Охрид и Преслав.
Оттаму, учениците патувале по разни места и ја ширеле азбуката. Некои отишле во Хрватска, откаде ја започнале хрватската варијанта која се користела многу долго време. Во 1248, папата Инокентиј IV им дал на хрватите уникатна привилегија да се користат со тој јазик и писмо во црквата.
Некои од студентите на Охридската школа отишле во Бохемија каде таа азбука се користела во 10 и 11 век, заедно со други писма. Глаголицата исто така се користела и во Русија, меѓутоа прилично ретко.
При крајот на 9 век, во Преслав (Бугарија) поконкретно во Преславската книжевна школа е создадена кирилицата од страна на Константин Брегалнички-Преславски. Мора да се потенцира дека кирилицата не е создадена од учениците на Кирил и Методиј. Причините за тоа се многу едноставни-тие од почит кон своите учители ја задржале глаголицата во Охридската школа и ја продолжиле нивната дејност. Кирилицата води делумно потекло од грчкото писмо, со (најмалку 10) уникатни словенски букви кои доаѓаат од глаголицата. Таа речиси целосно ја истиснала глаголицата за време на средниот век.
Денес глаголицата се користи само кај црковнословенските и понекогаш во литургиските книги на мајчин јазик во католичката Крижевска епархија во Хрватска.
Името „глаголица“ на чешки е hlaholice, на словачки hlaholika, на полски głagolica, на руски, македонски и бугарски глаголица, на хрватски glagoljica, на украински глаголиця, на белоруски глаголіца, на словенечки glagolica, на српски глагољица/glagoljica итн.
Особености
Азбуката има две варијанти: заоблена и аглеста. Кај заоблената варијанта доминираат кругови и криви линии, додека во аглестата прави агли и трапезоиди. Видете го приказот на двете варијанти или на следната врска за подетално. Кај аглестата варијанта се користат лигатури многу пообилно отколку кај кирилицата и латиницата.
Уникод
Глаголицата е додадена во Уникод-от во верзијата 4 јануари Кодпоинт-опсегот е U+2C00 – U+2C5E. Поврзано:
Парламентарни избори во Германија (1930)
На овие избори и покрај губењето на 10 пратенички места, Социјалдемократската партија на Германија останала најголемата партија во Рајхстагот освојувајќи 143 од 577 пратенички места. Националсоцијалистичката германска работничка партија го зголемила бројот на пратенички места од 12 на претходните претходните на 107.
Бројот на пратенички места на двете големи партии од Вајмарската коалиција, СПД и Центристичката партија не се намалил ниту зголемил што не било случај кај Германската народна партија. Двата клучни моменти во овие избори биле големиот број на добиени пратенички места на НСДАП (повеќе од 100 места) и Комунистичката партија (23 места).
Горанче Димовски
Горанче Димовски (роден на г.) — поранешен македонски фудбалер, кој играл во одбрана.
Хавиер Морено
Хавиер Морено може да се однесува на:
Ана Венгберг
Ана Емелија Елиса Венгберг (1865–1936) била шведска сликарка специјализирана за портрети која била членка на колонијата на уметници Онингеби на финскиот остров Аланд. Нејзините дела се во збирките на Националниот музеј за ликовни уметности во Стокхолм и музејот Хелсингборг.
Биографија
Родена на 24 април 1865 година во Истад, Шведска, Венгберг била ќерка на Пер Август Венгберг и Емилија Софија Карлхајм-Гиленсколд. Студирала кај Едвард Персеј во Стокхолм (околу 1884) и Бенгт Норденберг во Диселдорф, како и во Париз. Од 1890 до 1894 година живеела во Финска.
Венгберг првпат изложува во 1903 година, често сликајќи портрети со светли бои. Таа постанува активен член на колонијата на уметници Önningeby на островот Аланд каде што и постананува пријателка на Ева Аке. Нејзината слика на Онингеби од 1893 година го прикажува Аке како се шета со ЈАГ Аке, нејзиниот сопруг. Таа се вратила во Онингеби дури во 1920 година како што е потврдено од една од нејзините слики.
Мари Казин
Мари Казин, родено име Мари Кларис Маргерит Гиле (19 септември 1844, Паимбуф – 18 март 1924 година, Екиен-Плаж) била француски пејзажен сликар, украсен уметник и вајар.
Биографија
Студирала во Париз со Жулиет Пејрол-Бонер (1830 – 1891), сестрата на Роза Бонхер, и со Жан-Шарл Казин, со кого се омажила во 1868 година. Почнувајќи од 1876 година, таа изложувала слики во Францускиот салон на уметници, а од 1882 година презентирала и скулптури. Таа исто така изложувала на Кралската академија за уметности во 1874 и 1878 година.
Истакната тема во нејзините слики се жените на работа. За време на Првата светска војна, таа одржувала студио во Латинскиот кварт. Во прилог на нејзината редовна работа, таа создала неколку фрески на нарачка и направила дизајни за фабриката Gobelins. Неколку години пред нејзината смрт, таа се повлекла во Па-де-Кале.
Нејзиниот син, Мишел Казин (1869–1917), станал познат гравер.
Казин била вклучена во изложбата Жени во Париз 1850-1900 година во 2018 година.
Хакаска азбука
Хакаската азбука е официјалната азбука која се користи за запишување на хакаскиот јазик. Во јазикот постојат и кирилична и латинична верзија, но доминантна е првата.
Азбука
За јазикот има две азбуки, кирилична и латинична, но доминантна е кириличната верзија.
Црква „Св. Спиридон“ - Олишта
Свети Спиридон (Αγίου Σπυρίδωνος) — црква во селото Олишта, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата има интересни икони, дело на месни мајстори.
NGC 4795
NGC 4795 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4795 се споменува и како UGC 8037, MCG 1-33-24, CGCG 43-64, KCPG 359A, NPM1G +08.0305.
Откривање
Објектот е откриен на 23 јануари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4795 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 4795 има привидни димензии од 2,3' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 55 м 2,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 3' 58"". Положбениот агол на објектот е во износ од 118°.
Лауха на Унштрут
Лауха на Унштрут (Laucha an der Unstrut) — град во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Сместен е на реката Унштрут, северозападно од Наумбург. Исто така, дел е од општинската заедница Унштрутал.
Марафон
Марафон, Марафа или Бекачино е игра со карти со трикови за четворица играчи од италијанската провинција Ромања, која е слична на Тресет, но има адути.
Правила
Играта се игра со шпил од 40 карти прилагодени на Италија, рангирани на 3 2 AKCJ 7 6 5 4 кога се одредува победникот на трикот. Во однос на поени, асовите вредат цел поен, додека двојките, тројките и дворските карти вредат третина поен; сите други карти не вредат поени. Секоја рака е составена од 10 трикови, на крајот од една рака освоените поени се заокружуваат на цел број и на победникот од последниот трик му се доделува 1 поен. Натпреварот продолжува додека еден тим не достигне 41 бод.
Играчите се поделени во два тима, а соиграчите седат на спротивните страни на табелата. Дилерот го меша шпилот и играчот од лево пресекува. Потоа се делат десет карти на секој играч, во серии од пет.
Во првата рака на натпреварот, играчот кој ги држи 4-те монети (или дијаманти, ако игра со шпил со француски карти) го крсти адутот, наречен трионфа и го води првиот трик. Во сите следни раце, играчот што седи десно од дилерот ќе ја крсти трионфата.
Ако играчот држи крика (кец, двојка, тројка) од трионфата, тој може да го пријави за награда од 3 бонус поени.
Играчите мора да го следат примерот ако можат и затоа можат да играат само адут само ако не поседуваат карта од водечкиот костум. Финтата се доделува на играчот со најсилната карта во водечкиот костим ако не се игра адут, или на играчот со најсилниот адут во спротивно. Победникот на трикот мора да го води следниот трик.
На крајот од секоја рака, поените се бројат и играчот кој го предводел првиот трик станува нов дилер.
Не е дозволено да се зборува за време на играта.
Варијанти
Трионфо или Трионфино е варијанта со пет играчи каде двајца играат против тројца и нема понуди за марафона или крика. Во други варијанти:
IC 1138
IC 1138 — галаксија во соѕвездието Часовник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1138 се споменува и како ESO 303-1, MCG -7-9-10.
Откривање
Објектот е откриен на 19 ноември 1897 година од страна на Луис Свифт.