cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Замок Акешов
Замокот Акешов се наоѓа во Брома, околија во Стокхолм, Шведска. Историски гледано, Акешов се наоѓал во Брома сокен, кој бил инкорпориран со градот Стокхолм во 1916 година. Откако бил подложен на внимателна реконструкција, замокот денес се користи како хотел и конференциски објект.
Историја
Имотот на Акешов првично бил именуван Нокеби. Во 1400-тите, судијата на окружниот суд во Стокхолм, Петер Аланинг, го поседувал имотот. Аленинг бил еден од најбогатите луѓе во Стокхолм во негово време и понекогаш работел како банкар за, меѓу другите, шведскиот крал Алберт и Бо Јонсон (Грип). Во 1635 година, баронот Аке Акселсон (1594–1655) го купил имотот и во раните 1640-ти, почнал да ја гради куќата на замокот која сè уште не била завршена кога починал. Неговата ќерка Барбро Акесдотер (1620-1680), сопруга на баронот Клес Хансон Биелкенстиерна (1615-1662), ја завршил изградбата. Нивната ќерка Кристина Клесдотер Биелкенстиерна (1645–1716) го наследила имотот во 1662 година, но го изгубила имотот за време на шведското намалување во 1680 година.
Во годините 1690–1720, Акешов бил во сопственост на членовите на семејството Стенбок, прво на грофот Јохан Габриел Стенбок (1640–1705) во периодот 1690–1705 година, а потоа на неговиот братучед, грофот Ерик Густаф Стенбок (1662–1722) во текот на 1705–1720 година. Замокот бил обновен во неколку фази, вклучувајќи ги годините 1723 и 1740 година под раководство на архитектот Карл Харлеман (1700–1753). Две крилни згради биле додадени во текот на 1740-тите.
Радиолуминисценција
Радиолуминисценцијата е феномен при кој луминисценцијата односно зрачењето на светлина се предизвикува во одреден материјал преку бомбардирање со јонизирачко зрачење, најчесто со бета-честички. Типичен пример за радиолуминисцентен материјал е тритиумот, односно изотопот на водородот со два неутрона, кој се искористува како состојка во луминисцентните бои што предизвикуваат светење на бројките кај одредени часовници. Уште еден употреблив радиолуминисцентен материјал е веќе застарената смеса на радиум и цинк сулфид допингуван со бакар која, слично како и тритиумот, се користела како луминисцентна боја кај часовниците.
Палеоген
Палеоген (неофицијално долен или ран терцијар) е геолошки период кој траел 43 милиони години; започнал по завршувањето на периодот креда пред 66 милиони години и траел до почетокот на неогенот пред милиони години. Со овој период започнува кенозојската ера од тековниот фанерозојски еон. Порано за овој период се користел терминот терцијар, за да се дефинира временскиот распон кој сега е поделен на палеоген и следниот период неоген; и покрај тоа што повеќе не се користи како официјален стратиграфски поим, терминот „терцијар“ сè уште често се употребува во научната литература и останува во неофицијална употреба. За означување на палеогенот најчесто се користи кратенката Pg (но Геолошкиот институт на САД ја користи кратенката P E).
За време на палеогенот, цицачите се диверзифицирале од релативно мали, едноставни форми во голема група разновидни животни.
Палеогенот е поделен на палеоцен, еоцен и олигоцен. Крајот на палеоценот (пред 56 милиони години) се одликува со палеоцен-еоценскиот топлински максимум, еден од најзначајните периоди на глобални промени за време на кенозоикот, кога имало нарушување на океанската и атмосферската циркулација и довело до истребување на многу длабокоморски фораминифери, а на копно цицачите доживуваат експанзија. Терминот „палеогенски систем“ се однесува на карпите депонирани во „палеогенскиот период“.
Клима и географија
За време на палеогенот, континентите продолжиле да се придвижуваат кон нивната сегашна местоположба. Индија била во процес на судир со Азија при што се формирале Хималаите. Атлантскиот Океан продолжил да се проширува за неколку сантиметри секоја година. Африка се движела на север и се судрила со Европа по што се формирало Средоземното Море, а Јужна Америка се приближувала до Северна Америка (подоцна ќе се поврзат преку Панамскиот Истмус). На почетокот на палеогенот од Северна Америка се повлекле внатрешните мориња. Австралија се одвоила од Антарктикот и се движела кон Југоисточна Азија.
Флора и фауна
Во овој период, цицачите започнале со брза диверзификација. По истребувањето на нелетачките диносауруси во креда-палеоген, цицачите почнале да еволуираат од неколку мали и воопштени форми во повеќе современи видови кои ги гледаме денес. Некои од овие цицачи еволуирале во големи форми и доминирале на копно, а други се приспособиле да живеат во морски, посебни копнени и воздушни средини. Од цицачите што се приспособиле за живот во море настанале денешните китови, а од оние кои живееле до дрвјата настанале приматите, група на која ѝ припаѓаат луѓето. Птиците исто така биле подложени на адаптивна радијација и го зазеле небото кое било испразнато од веќе изумрените птеросауруси. Некои птици што не летаат, како пингвините, приците тркачи и фуроратсовите, исто така ги пополниле местата што ги оставиле изумрените хесперорнити и диносауруси.
Изразеното ладење во олигоценот довело до масовни промена и кај растителниот свет, и во тоа време се појавиле многу растенија кои постојат и денес. Тревите и билките станувале сѐ пораспространети за сметка на тропските растенија, кои почнале да опаѓаат. Во планинските предели се развиле иглолисни шуми. Трендот на ладење, со големи флуктуации, продолжил до крајот на плеистоценот. Доказ за оваа растителна промена може да се најде во палинолошкиот запис.
Список на државни водачи во 492 година
Ова е список на државни водачи во 92 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Американско-канадска епархија
Американско-канадската епархија — една од 15-те, односно една од четирите задгранични епархии на Македонската православна црква. Формирана на Третиот црковно-народен собор одржан во Охрид од 16 до 18 август 1967 година. Прв нејзин епархиски архијереј бил митрополитот Кирил, кој 20 години ја управувал епархијата (1967–1987). Од 1987 до април 1989 година митрополитот Стефан ја носел титулата Американско-канадски; од април 1989 до 1992 епархијата ја администрирал архиепископот Гаврил, а потоа епархијата била под административна надлежност на Синодот. Архиепископот Михаил го презел администрирањето од 1993–1999, архиепископот Стефан од 1999 до 2006, а митрополитот Американско-канадски Методиј (Златанов) од 2006 година.
Цркви
Цркви на епархијата има во Гери – Индијана (1963), Колумбус – Охајо (1965), Торонто – Канада (1965), Сиракуза – Њујорк (1968), Хамилтон – Канада (1971) и др. Епархијата има 30 свештенослужители, 30 цркви и два манастира. Секоја година, почнувајќи од 1975 година организира црковно-народен собир на Денот на трудот (првиот викенд во септември), на кој учествуваат сите цркви од епархијата. Во црквите работат неделни училишта за веронаука, македонски јазик, историја на македонскиот народ и историја на МПЦ.
Втора балканска војна
Втората балканска војна — војна која се одвивала во текот на летото 1913 помеѓу Бугарија и нејзините сојузници од Првата балканска војна, Грција и Србија, како и Романија и Црна Гора. На крајот од оваа војна, Србија како сојузник на Руската Империја станува важна регионална сила, што било аларм за Австроунгарија и најверојатно индиректно било причина за почетокот на Првата светска војна.
Ревизија на договорите
По завршувањето на Првата балканска војна, а по протерувањето на Србија од Албанија, во јануари 1913 година, Србија барала од бугарската влада да се изврши ревизија на Српско-бугарската спогодба.
Подоцна, на 22 февруари и на 25 мај 1913 година Србија упатила ноти, во кои предлогот за ревизија се образложува со следните причини:
Според српската влада, изменетите услови барале ревизија на договорот. Притоа, таа мислела на компензација во Македонија, за да добие непосредна граница со Грција, со цел да го користи пристаништето во Солун. Бугарската влада не се согласила со српското сфаќање на договорените обврски и во нотите од 18 март и од 19 април 1913 година го отфрлила барањето за ревизија.
Воено-технички подготовки
Веднаш по потпишувањето на Лондонскиот мировен договор, започнале подготовките за Втората балканска војна. Моралните подготовки биле први, со оглед на тоа дека било неочекувано довчерашните сојузници да војуваат меѓу себе. Освен тоа, војските веќе биле исцрпени, психолошки оптоварени, гладни и недоволно облечени и, згора на тоа, се појавила и колерата со смртност од 90%.
Материјално-техничките подготовки поради краткиот период од 30 мај, кога е потпишан Лондонскиот мир, па до 29 јуни, кога почнала Втората балканска војна, не можеле целосно да се спроведат. Поради тоа, главниот товар во снабдувањето го носело веќе крајно осиромашеното македонско селско стопанство. Недостигот на работна сила за копање ровови, утврдување и други потреби бил пополнуван од месното селско население. Воениот потенцијал во жива сила, со луѓе и со крупен добиток, главно бил пополнуван од новоослободените места. Со оглед на тоа дека војната се водела речиси во целост на територијата на Македонија, македонското население и економија повторно биле максимално ангажирани од секој аспект на војната. Завојуваните страни за меѓусојузничката војна, покрај постојните ангажирале и нови сили.
Почеток на војната
Во меѓувреме, започнале подготовките за преговорите во Букурешт. Биле воспоставени непосредни врски меѓу владите и командите на одредени оперативни единици, тргнувајќи од правното начело дека склучените договори важат само доколку не настапат фактички промени на теренот во врска со исполнувањето на одредбите на договорите. Како резултат на примената на ова начело, во идниот мировен договор што би бил потпишан меѓу сојузниците, секоја сојузничка воена команда настојувала да завладее што поголем дел од територијата на Македонија и во неа да организира своја воено-полициска и административна власт.
За тој напад Бугарите биле обвинети од големите сили, а Србите и Грците го дочекале како погоден момент за остварување на сопствените интереси.
На 1 јули 1913 година Стојан Данев му наредил на генералот Михаил Савов да ги прекине дејствата. Со исто барање на борбените позиции на фронтот се појавиле бугарски парламентарци. Србите и Грците не сакале да ги прекинат борбените дејства. Напротив, започнале противофанзива за да заземат што поголема територија од Македонија пред да се вмешаат големите сили. На 1 јули претседателот на Владата на Србија Никола Пашиќ му испратил телеграма на началникот на штабот на Врховната команда, Радомир Путник, со следната содржина: „Грците сметаат дека војната почна и дека настапил решавачкиот момент. И ние им го рековме истото и побаравме нивната Врховна команда со вас да воспостави цврста врска.“
По дознавањето дека Бугарите барале прекинување на воените дејства, Пашиќ на 3 јули упатил нова телеграма до Путник, во која се истакнува: По барањето на Бугарите војната да се прекине, се плашам од итна интервенција на големите сили. Забрзајте ја решавачката офанзива. Во врска со значењето на состојбата, грчкиот крал Константин пред својата Влада изјавил: ''Ние мораме по секоја цена големите сили да ги држиме далеку од нас. Ова е последен момент, ако го испуштиме, пропаднати сме.''
Бугарскиот цар Фердинанд не се согласувал со прекинувањето на војната поради охрабрувањата од Австроунгарија, па барал воените дејства да продолжат.
Потоа Владата на Стојан Данев поднела оставка, но таа не била прифатена. Бугарија ги доживувала најтешките моменти како во Владата, така и на бојното поле. Големите сили зазеле став да не се мешаат во војната. Русија зазела став дека Европа треба да интервенира само ако една страна се обиде целосно да ја уништи другата страна. Австроунгарија останала само на декларативната помош на Бугарија.
Вмешувањето на Големите сили
Русија поддржувана од Франција, на 9 јули им се обратила на владите на балканските земји итно да ја прекинат војната и да дојдат во Петроград за да потпишат мир со посредување на Русија.
Русија предлагала границата меѓу Србија и Бугарија да биде повлечена по вододелницата меѓу Струма и Вардар, така што Штип да и остане на Србија; Грција да се поврзе со Србија кај Гевгелија и границата да продолжи до реката Струма, зафаќајки го Сер.
Предлогот на Русија го прифатила само Бугарија и тоа само принципиелно, за да се прекине војната, да се изврши демобилизација и во Петроград да започнат преговорите. Истовремено апелирала до Русија да направи се што може Штип, Кочани и Сер да и припаднат на Бугарија. Грција сметала дека сојузниците имаат право и должност да ја продолжат војната сè додека ситуацијата не се расчисти на бојното поле. Примирјето го прифаќала само ако Бугарија ги отстапи бараните територии и ако се согласи да им плаќа воена оштета. Српската влада изјавила дека не сака да ја понижи Бугарија, но сметала дека е неопходно да и се одземе можноста со која и понатаму може да биде опасна по мирот на Балканот, и поради тоа Србија енергично ќе ја продолжи воената акција.
На 18 јули 1913 година во Скопје се состанале претседателот на српската влада Никола Пашиќ и претседателот на грчката влада Елефтериос Венизелос и се согласиле во следното: дека војната треба да ја завршат што побрзо и тоа со непосредни преговори со Бугарија; Романија, која барала исправки на границата во Добруџа, треба да се повика на преговорите за прелиминарниот мир; од интерес е за двете страни Турција да не се меша во меѓусојузничката војна; поделбата на територијата морала да дава гаранција за траен мир на Балканот и Бугарија мора да плати воена отштета.
Било решено српските, грчките, романските и црногорските ополномоштеници да се состанат во Ниш, веднаш штом Бугарија ќе ги одреди своите претставници. Веднаш потоа, Пашиќ упатил циркуларно писмо до сите заинтересирани дека Србија и Грција сакаат да склучат мир, но чекаат Бугарија непосредно да им се обрати ако навистина сака мир.
Религија во Грција
Источното Православно христијанство е религија на 95% до 98% на грчкото население.
Според последната анкета спроведена од страна на Евробарометар во 2005,
Православие
Грчката Православна црква, која е член на Источната Православна црква, е запишана во уставот на Грција. Нејзините членови се од 95% до 98% од населението. Од нив, околу 700.000 до 1 000 000 се членови на старата православна црква.
Римокатолизам
Бројот на римокатолиците во Грција е околу 50.000. Овие верници ги има низ целата територија на земјата, но главно живеат на Кикладите и по Јонските Острови. Присуството на католиците во грчките острови се должи на доминација на Венеција на овие простори во средниот век. Римокатоличката заедница е зголемена во последниве години како резултат на имиграцијата и денес брои околу 200.000.
Гркокатолизам
Вкупниот број на гркокатолиците во земјата е околу 5.000 и тие најчесто живеат во Атина.
Протестантство
Бројот на Протестантите, вклучувајќи ги и членовите на Грчката Евангелистичка црква и Слободната Евангелистичка црква, е околу 30.000. . Бројот на членовите на Саборот на Бога и другите Пентекостни нзависни цркви е околу 12.000 членови.
Ислам
Муслиманите во Грција се претежно од турско потекло иако има и заедница на грчки муслимани. Бројот на следбениците на исламот се проценува на 97.604 луѓе или 0,95% од вкупното население, според пописот во 1991 година. Бројор на имигрантските муслимани се проценува од 200.000 до 300.000.
Фотолуминисценција
Фотолуминисценцијата е процес при кој една хемиска супстанца апсорбира еден фотон (електромагнетно зрачење) и го позиционира на повисоко електронско ниво, а речиси истовремено зрачи еден фотон назад, враќајќи го на пониско енергетско ниво. Периодот меѓу апсорбирањето и зрачењето е многу краток и најчесто не изнесува повеќе од 10 наносекунди. Сепак, под влијание на посебни услови, најчесто во лабораторија, и особено во текот на фосфоресценцијата, овој период може да биде продолжен и да трае повеќе од неколку минути, па дури и неколку часа.
Враќањето на зборовите (роман)
Враќањето на зборовите — роман на македонскиот писател Гоце Смилевски. За првпат романот бил објавен во 2015 година од издавачката куќа „Дијалог“.
Фотолуминисценција
Брановата должина на светлината која се апсорбира и зрачи се одредува по правилата на квантната механика. За да се сфати принципот на функционирање и начинот на кој се апсорбира и зрачи фотонот потребно е да се тргне од помалите атоми и молекули и нивните електронски конфигурации и молекуларни орбитали. Поголемите атоми и молекули не може да се разгледуваат ниту во лабораторија ниту на било кој друг практичен начин, па затоа тие припаѓаат во доменот на таканаречената компјутерска хемија, која ги користи компјутерите за да осознае и предвиди што се случува на атомско и молекуларно ниво.
Враќањето на зборовите (роман)
Содржина
Основата на романот ја сочинува приказната за Абелар и Елоиза, познатиот љубовен пар од 12 век, како и за нивниот син Астралаб. Притоа, романот започнува со тоа што во кратки црти е раскажана целата негова содржина. Потоа, авторот ја прикажува својата приказна за овој љубовен пар. На крајот, во автопоговорот на романот, самиот Смилевски раскажува зошто решил дејството да го фокусира врз Елоиза и Астралаб.
Фотолуминисценција
Форми на фотолуминисценција
Наједноставните фотолуминисцентни процеси се поврзани со резонантното зрачење во која фотон со одредена бранова должина се апсорбира и фотон со истата должина веднаш се испушта. Овој процес не вклучува големи енергетски трансформации и деформации и се одвива со голема брзина, дури и поголема од 10 наносекунди.
Враќањето на зборовите (роман)
За романот
И овој роман е напишан во препознатливиот стил на Смилевски - историската фикција, т.е. тој создал „археолошки“ роман во кој тој го истражува обработениот материјал, консултира извори и дава свое толкување на историскиот предмет. Притоа, Смилевски ја користи историската фикција како „јазична мастика“ и во романот ги наведува современите дебати и прашањата што нему му се важни. Според идеите, романот е антипатријархален, антиклерикален, профеминистички, антиавторитативен. Со овој роман и со применетите наративни техники, Смилевски ја задржал својата определба за историскиот роман и дал свој интелектуален печат на дилемите на современото општество.
Фотолуминисценција
Форми на фотолуминисценција
Поинтересни процеси се случуваат кога хемискиот супстрат е подлежен на внатрешни енергетски транзиции пред да се случи реемитирање на енергијата здобиена со апсорпцијата на фотонот. Најпознат ваков ефект е флуоросценцијата која најчесто е брз процес, но во која дел од првобитната, оригинална енергија моментално се троши, со цел емитираните светлосни фотони да бидат со пониска енергија во однос на оние кои се апсорбираат.
Една уште поспецифична форма на фотолуминисценцијата е фосфоресценцијата при која енергијата на апсорбираните фотони поминува низ процесот на интерсистемски премин, односно преку низа реакции доаѓа во фаза на триплетен спин, односно на тројна мултипликација на спинот. Кога енергијата ќе се зароби во триплетната фаза, транзицијата на енергијата со пониска вредност е квантно забранета, што значи дека се случува многу побавно во однос на останатите транзиции. Резултатот е еден прилично бавен процес на транзиција на енергијата, кој најчесто трае со минути или часови. Ова е основа на постоењето на таканаречените светлечки во темнина супстанци.
NGC 481
NGC 481 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 481 се споменува и како MCG -2-4-30.
Откривање
Објектот е откриен на 20 ноември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
IC 375
IC 375 — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
NGC 481
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 481 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 481 има привидни димензии од 1,3' х 0,9'.
IC 375
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 375 се споменува и како IC 4857, ESO 142-12, AM 1924-585, IRAS 19244-5852.
NGC 481
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 21 м 12,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 9° 12' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
IC 375
Откривање
Објектот е откриен на 17 септември 1901 година од страна на Делајл Стјуарт.
NGC 481
Други поделби
Проучување на NGC 481 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4899. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 263; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5274. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 439.
IC 375
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 375 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. IC 375 има привидни димензии од 1,8' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 28 м 39,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -58° 46' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 35°.
Други поделби
Проучување на IC 375 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63256.
NGC 4291
NGC 4291 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4291 се споменува и како UGC 7397, MCG 13-9-24, CGCG 352-28.
Откривање
Објектот е откриен на 10 декември 1797 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4291 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 4291 има привидни димензии од 2' х 1,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 4291 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39791. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 9; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4550. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1339.
Света круна на Унгарија
Светата круна на Унгарија (Szent Korona), исто така позната како круната на Свети Стефан, била крунисаната круна што ја користелo Кралството Унгарија за најголем дел од своето постоење. Кралевите се крунисувале со неа од дванаесеттиот век. Круната била врзана за Земјата на унгарската круна (понекогаш Сакра Корона значела Земја, Карпатскиот басен, но исто така значела и на крунисувањето). Ниту еден крал на Унгарија не се сметал за вистински легитимен, без да биде крунисан со неа. Во историјата на Унгарија, повеќе од педесет кралеви биле крунисани со неа, до последниот, Карл IV, во 1916 година (единствените кралеви кои не биле така крунисани биле Џон II Сигизмунд , Габриел Бетлен и Јозеф II ).
Емајли на круната се главно или целосно византиско дело, кое се претпоставува дека е направено во Цариград во 1070-тите години. Круната му ја доделил византискиот цар Михаил VII Дука на кралот Геза I од Унгарија; и двајцата се прикажани и именувани на грчки на емајлирани плакети во долната круна. Таа е една од двете познати византиски круни, а другата е исто така во Будимпешта, во Унгарскиот национален музеј. Меѓутоа, Мономахската круна можеби имала друга функција, а Светата круна веројатно била преобликувана и користeла елементи од различно потекло. Датумот доделен на сегашната конфигурација на Светата круна варира, но најчесто се поставува кон крајот на 12 век. Унгарската крунисилна ознака се состои од Света Круна, скиптар, орбита и мантија. Орбитата има грб на Чарлс I од Унгарија (1310-1342). Во популарната традиција Светата Круна се сметала за постара, датира од времето на првиот крал Стефан I од Унгарија, крунисан во 1000/1001.
Првпат се викала Света Круна во 1256 година. Во текот на 14 век, кралската моќ дошла да биде претставена не само со круна, туку само со еден специфичен објект: Света Круна. Ова значело и дека Кралството Унгарија е посебна држава: не барале круна за да го отворат царот, туку побарале крал за круната; како што напишал член на кралската гарда Петер Ревеј. Тој, исто така, отсликува дека "Светата круна е за Унгарците она што е заветниот ковчег за еврејскиот народ".
Од 2000 година, Светата круна е изложена во централната купола во зградата на Унгарскиот парламент.
Светост доктрина
Како што е случај со сите европски христијански круни, тој симболизира ореол и на тој начин означува дека носителката владее со Божествената десница. Според популарната традиција, Стефан I ја држел круната пред својата смрт (во 1038 година) за да ѝ понуди на Богородица да потпише божествен договор помеѓу неа и божествената круна. По ова, Марија била прикажана не само како патрона (светец-заштитник) за Кралството Унгарија, туку и како рекина (т.е. "кралица"). Овој договор требало да ја зајакне круната со божествена сила за да им помогне на идните кралеви на Унгарија и да помогне да се зајакне политичкиот систем врз основа на таканаречената "Доктрина за Светата Круна" (Szentkorona-tan Szentkorona-tan Szentkorona-tan Szentkorona-tan ).
Питер Ревеј, Краун Гарда, ја објасни оваа доктрина во неговите дела Commentarius De Sacra Regni Hungariae Corona (Објаснување на Светата круна на Кралството Унгарија, објавена во Аугсбург , 1613) и Де монархија и Сакра Корона Регни Унгарија (За монархијата и Светата круна на Унгарија, Франкфурт , 1659). Во суштината на оваа доктрина била идејата дека самата круна имала личност и како правно лице е идентична со состојбата на Унгарија. Тој е супериорен во однос на владеачкиот монарх, кој владее "во име на круната".
Регалии во модерни времиња
По падот на комунизмот, круната била повторно инкорпорирана во националниот грб во 1990 година, Националното собрание го избра предвоениот грб во предност на краузните Косутишки раце од 1849 година. Светата круна имала жива историја, откако била украдена, скриена, изгубена, обновена и земена во странство многупати. За време на династијата Арпад (1000-1301), крунисходните обележја биле чувани во крунисан град Секешфехервар. Подоцна, круната била сместена на една од трите локации: Вишеград (во округот Пешта ); Позсони (денешна Братислава, Словачка); или Буда. Во 1805-1806 година, Круната се чувала околу три месеци во замокот во Мункач (сега Мукачево, Украина). Лајош Косут со круната на унгарската револуција од 1848 година ги зел круната и крунисувачките накит и ги погребал во дрвена кутија во врба шума, во близина на Орсова во Трансилванија (Романија). Потоа биле ископани и се вратиле во кралскиот замок во Буда во 1853 година.
На крајот на Втората светска војна круната била пронајдена во Мате, Австрија, на 4  Мај 1945 од страна на САД 86 пешадиска дивизија. Круната била транспортирана во Западна Европа и на крајот и била дадена на Армијата на Соединетите Американски Држави од Унгарската Краунска Гарда за чување од Советскиот Сојуз. За поголемиот дел од Студената војна круната била одржана во американскиот депозитар за злато ( Форт Нокс, Кентаки ), заедно со најголемиот дел од златните резерви на Америка и други непроценливи историски предмети. По предавањето на обемните историски истражувања за да ја потврди круната како вистинска, таа била вратена во Унгарија по налог на американскиот претседател Џими Картер на 6  Јануари 1978 година. Најактуелните академски сознанија за унгарската кралска облека потекнуваат од ова современо истражување. По големата американска политичка дебата, договорот за враќање на накитот содржел многу услови за да им обезбеди на луѓето од Унгарија, наместо на нејзината комунистичка влада, да ги поседуваат накит.
Други коронациони регалии
Уникатно во Европа, најголемиот дел од средновековниот ансамбл на крунисната регалија преживеал. На 1 јануари 2000 година, Светата круна на Унгарија бил преместен во зградата на Унгарскиот парламент од Унгарскиот национален музеј.
Многубројната коронациона мантија останува во стаклен сад за инертен гас во Националниот музеј поради неговата деликатна, слаба состојба. За разлика од круната и придружните обележја, првично црвената мантија се смета дека датира од Стивен I и била направена околу 1030. Старите записи ја опишуваат облеката како дело на кралицата и нејзините сестри и средниот грб на мантија што го носи единствениот познат портрет на кралот (што покажува дека неговата круна не била постоечка). Циркуларен натпис напишан на латински го идентификува палтото како чичко на бискупот.
Скептот се смета за уметнички најценет дел од унгарскиот кралски инвентар. Таа содржи цврста карпа кристална топка украсена со врежани лавови, редок производ на калифатот Фатимид од 10 век. Нејзината рачка содржи дрвена прачка опкружена со многу фини ковани сребрени орнаменти.
Церемонијалниот исправен меч е италијански производ од 14 век. Сепак, она што се вели дека е оригинален крунисан меч на Стефан I бил во катедралата во Прага од 1368 година.
Лесковец кај Кршко
Лесковец кај Кршко (словенечки: Leskovec pri Krškem) — населба во Општина Кршко во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Ламбе Стефанов
'''Ламбе Д. Стефанов''' ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Во Скопје се доселил 1941 година ѝ бил вклучен во помагањето на оруженото востание против окупаторот. Бил активен учесник во народноослободителната борба од 1944 година. Во август - септември бил вклучен во ударните диверзантски акции во градот и ги известувал народноослободителните бригади за положбата и стратегиските позиции на непријателот. Во една акција за прибирање оружје, бил откриен од Германците ѝ на самото место стрелан.
Белица (Пајак)
Белица (Оборска Река или Обор, Ρέμα Αραβησσού) — река во Ениџевардарско, Егејска Македонија.
Список на државни водачи во 1507 година
Ова е список на државни водачи во 507 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Аеда (месечина)
Аеда, исто така позната како  — месечина на Јупитер. Откриена е од група на астрономи од Хавајскиот универзитет, предводена од Скот Шепард во 2003 година. Тогаш ја добила привремената ознака .
Аеда е со пречник од околу 4 километри и кружи околу Јупитер на просечно растојание од 23.044.000 км за 714,657 дена, при наклон од 160° до еклиптиката (162° до екваторот на Јупитер), во спротивновртечка насока и со ексцентричност од 0,4311.
Името го добила во март 2005 година по Аеда, една од трите првични музи. Аед била Муза на песната и била ќерка на Зевс (Јупитер) од Мнемозина.
Аеда спаѓа во Пасифаината група, неправилни спротивновртечки месечини што кружат околу Јупитер на растојанија од 22,8 до 24,1 Гм, и со наклони кои се движат помеѓу 144,5° и 158,3°.
Борис Станојковиќ
Борис Михајло Станојковиќ ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно земјоделско семејство. Завршил основно училиште, а потоа се занимавал со земјоделство. Поради тоа што не можел да го прехрани семејството, обработувал и земја на поимотните coceлaни. Поради тоа што ги помагал подготовките за оруженото востание против окупаторот, бил интерниран 1943 година во Бугарија. Како интернирец, работел тешка физичка работа, како рудар. Во август 1944 година, се вратил во родното село и веднаш стапил во борбените редови на Треттата македонска ударна бригада. Со бригадата учествувал во борбите кај Лојане, Табановце, Ристовац како и на велешкиот терен. Во октомври 1944 година, во борбата против Германците и балистите во околината на реката Треска, бил тешко ранет и заробен. Веднаш потоа, балистите на ѕверски начин го убиле и телото му го фрлиле во надојдената река Треска.
NGC 482
NGC 482 — спирална галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 482 се споменува и како ESO 296-13, MCG -7-3-17, AM 0118-411.
Ѓорѓи Стојановски
Ѓорѓи Бојков Стојановски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
NGC 482
Откривање
Објектот е откриен на 23 октомври 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 20 м 20,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 40° 57' 58". Положбениот агол на објектот е во износ од 84°.
Други поделби
Проучување на NGC 482 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4823. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 388; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7544.
Кенет Кларк
Кенет Кларк, Барон Кларк (Kenneth McKenzie Clark, Baron Clark; 13 јули 1903 – 21 мај 1983) — најистакнат британски историчар на уметноста во своето време, музејски директор кој се стекнал со меѓународна популарност како автор, продуцент и водител на серискиот документарен филм „Цивилизација“ (Civilisation) на Би-би-си.
Младост
Кларк е роден во Лондон како единец на Кенет Макензи Кларк и Маргарет Алис Мекартур. Кларкови биле богато шкотско семејство чии предци одиграле клучна улога во развојот на текстилната индустрија.
Основното образование го стекнал во Виксенфорд, средното во Винчестер, а високото на колеџот „Тринити“ при Оксфордскиот универзитет, каде дипломирал историја на уметноста. Во 1927 г. се оженил со колешката од Оксфорд, Елизабет Џејн Мартин. Имале три деца: Алан (1928) и близнаците Колет (Сели) и Колин (1932).
Почетоци
Како протеже на највлијателниот критичар во тоа време, Бернард Беренсон, Кларк набргу станал најуважениот естетичар во Британија. По извесно кустосување во Ешмоловиот музеј во Оксфорд, во 1933 г., на возраст од 30 години бил назначен за директор на Националната галерија во Лондон (најмладиот досега). Следната година станал управник на Кралската ликовна збирка (т.е. „Надзорник на кралевите слики“), каде се задржал до 1945 г. Како директор на Националната галерија, Кларк бил одговорен за засолнување на збирките во бомбардирањето на Лондон, а притоа продолжил да ги води музичко-сценските изведби и претстави. Меѓутоа Кларк бил и контроверзна личност како противник на современата уметност и постмодерната мисла. И покрај ова, се покажал влијателен во неговата поддршка на современиот вајар Хенри Мур и, како претседател на Советодавната комисија на воените уметници, ја убедил владата да не ги регрутира уметниците во војска. За време на војната бил и советник на Министерството за информирање и одговорен за наоѓање на сценаристи за пропагандните филмови. Во 1946 г. го напуштил директорското место за да му се посвети на пишувањето. Во периодот од 1946 до 1950 г. работел како професор по ликовна уметност на Оксфорд. Покрај ова, еден од основачите на Уметничкиот совет на Велика Британија и негов претседател од 1955 до 1960 г. Имал голема улога и во уметничката програма на Фестивалот на Британија.
Во 1938 г. Кларк станал витез-заповедник на Бањата, а во 1959 г. е одликуван со орденот „Почесен придружник“. Во 1976 г. добил и Орден за заслуги. Во 1955 г. го купил замокот Солтвуд во Кент.
Телевизиски ангажман
Кларк бил неуморен деец како во академските, така и во медиумските кругови, Неговото мајсторство се состои во доловувањето на сложени и длабоки тематики на начин интересен за секаква публика. Бил еден од основачите на Независната телевизиска управа (Independent Television Authority, денешна ITV) и нејзин претседател од 1954 до 1957 г., кога се префрлил во соперничката телевизија Би-би-си. Во 1969 г. ја изработил емисијата на Би-би-си насловена како „Цивилизација“ (Civilisation). Ова е сериски документарец посветен на историјата на западната цивилизација низ призмата на нејзината уметност. Кларк е нејзин автор и водител, и како таков со неа доживеал меѓународен успех. Според Кларк, емисијата е предвидена како одговор на сè посилните критики врз западната цивилизација, нејзините вредности и херои. Во 1970 г., по одлука на ирските ТВ-критичари, му е доделена Џејкобовата награда за емисијата „Цивилизација“.
Како „обожувач на херои“, Кларк бил застапник за индивидуализмот и хуманизмот, а противник на марксизмот. Бил мошне критични настроен кон постмодернизмот и сите негови облици во совремието. Ова може да се види по неговиот коментар во „Цивилизација“ во врска со радикалните студенти од 1960-тите: „уште ги гледам низ Сорбона — нетрпеливо сакаат да го променат светот, озарени со надеж — макар што не знам на што точно се надеваат и во што веруваат.“ - Кларк, „Цивилизација“, Епизода 12.
Старост
Од 1967 до 1978 г. Кларк бил ректор на Јоршкиот универзитет, а подолго време служел и како повереник на Британскиот музеј. Во 1969 г. му било доделено доживотно благородништво, со што станал Барон Кларк од Солтвуд.
Во 1975 г. се заложил за отворање на посебна галерија посветена на Тарнер, а во 1980 г. се согласил да го отвори симпозиумот за Тарнер, но поради болест не можел да присуствува, па ова го извршил лордот Хервуд.
Сопругата Џејн починала во 1976 г., па следната година лордот Кларк се онежил со Нолвен де Жанзе-Рајс, поранешна жена на Едвард Рајс и ќерка на грофот Фредерик де Жанзе (познат француски автомобилист од 1920-тите и 1930-тите). Лордот Кларк починал во 1983 г. на 79-годишна возраст во Хајт по краток период на боледување. Во текот на последните денови од животот ја примил католичката вера.
Семејство
Постариот син Алан Кларк се истакнал како важен пратеник на Конзервативната партија, а вон политиката се занимавал со пишување на проза, историја и дневник.
Куќа на Фроса Тримчева
Куќа на Фроса Тримчева — стара куќа во градот Охрид прогласена за значајно културно наследство на Македонија како претставник на македонската староградска архитектура.
Архитектура
Куќата е сместена во стариот дел на градот, на улица „Нада Филева“ бр. 26. Се состои од приземје и два ката, со двор од напред. Приземјето е камено, а катовите се бондручни. Меѓукатната и покривната конструкција се дрвени, а покривот е од турски ќерамиди. Катовите се еркерно издадени и профилирани. Фасадата има дрвени опшивки на аглите и околу прозорците и завршува со тимпанон. Стреата е богато профилирана. Во внатрешноста биле зачувани низа оригинални елементи — еден насликан таван од куќата е пренесен во Куќата на Уранија, а има и чичеклаци, долапи и сергени сместени во Куќата на Уранија и во Куќата на Христо Узунов. Куќата ѝ припаѓала на Фроса Тримчева.
На 1 јануари 1951 година куќата е прогласена за споменик на културата.
IC 376
IC 376 — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 376 се споменува и како ESO 105-1, AM 1926-672, IRAS 19263-6728.
Откривање
Објектот е откриен во септември 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 376 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. IC 376 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Едногодишно растение
Едногодишно растение — растение што ‘рти, цвета и умира во рок од една година или сезона. Вистинските едногодишни растенија живеат над една година само ако се спречени да создадат семе. Некои бессемени растенија исто така се сметаат за едногодишни, иако не даваат цветови.
Во градинарството, годишно растение е она шо се одгледува надвор, во текот на пролетта и летото и преживува токму една сезона на раст. Многу прехранбени култури се (или се одгледуваат како) едногодишни. Тука спаѓаат сите припитомени житарки. Некои повеќегодишни и двегодишни растенија во градините се одгледуваат како едногодишни од практични причини, особено доколку не се отпорни на студот на локалната клима. Морковот, целерот и магдоносот се вистински двегодишни растенија што обично се одгледуваат како едногодишни поради корењата и листовите. Доматот, слаткиот компир и пиперката се нежни повеќегодишни растенија што најчесто се одлегуваат како едногодишни.
Украсни повеќегодишни растенија што се огледуваат како едногодишни се пукалецот, бегонијата, зјајката, здравецот, украсната коприва (колеус) и петунијата.
Кај некои видови едногодишни растенија животниот циклус („од семе до семе“) може да трае само еден месец, иако највеќето траат неколку месеци. Репката има циклус од пет месеци ако се одледува во флуоресцентни лампи во просторија. Многу пустински едногодишни растенија се терофити, бидејќи циклусот како растенија им трае неколку недели, а остатокот од годината го проведуваат како семки за да ги преживеат сушните услови.
Примери за вистински едногодишни растенија се пченката, пченицата, оризот, марулата, грашокот, лубеницата, гравот, цинијата и невенот.
39М Чаба
Оклопен автомобил 39М Чаба е унгарски тежок оклопен автомобил од Втората светска војна.
Историја
М39 Чаба било единствено оригинално унгарско оклопно возило во Втората светска војна, дизајнирано во 1936 година од унгарскиот инженер Миклош Штрауслер (1891-1966), кој во текот на војната работел за Велика Британија. Името го добило по синот и наследникот на Атила Бич Божји. Првата тура од 61 возило нарачана е во фабриката WM од Будимпешта во 1939 година, и била спремна за почеток на Операцијата „Барбароса“. Втората тура од 32 возила (вклучујќи 12 командни) била испорачана во 1941 година, додека третата тура за во 1942 година била откажана.
Особености
Возилото имало модерен погон на сите 4 тркала и двајца возачи, од кои едниот бил свртен наназад. Куполата за 2 члена на посадата била наоружана со против-тенковската пушка 36М со калибар од 20 мм (со 200 метци), со впрегнат митралез 34/37А со калибар од 8 мм (со 3.000 метци). Од 93 возила, 12 биле командантски возила наоружани само со митралез, но со далекусежно радио и антена во форма на рамка.
Во борба
М39 Чаба бил предвиден како извидувачко возило на моторизираните единици. Возилото било модерно за тоа време и се движело добро надвор од патот, но страдало од многу тенок оклоп, додека полуавтоматската ПТ пушка и давала мала огнена моќ. Дизајнирано за мали простори за средна и западна Европа, се покажало како неотпорно за подолги растојанија на руските степи, каде задниот возач не му бил баш од корист. Првата тура од 61 оклопни автомобили, организирани во ескадрони (секој со по 12 возила и со по еден командант) во состав со моторизирана бригада, учествувала во Операцијата „Барбароса“ од почетокот. Во декември 1941 година овие единици се повлечени од фронтот со само 17 преживеани возила. Искуството во борба покажало дека неговиот оклоп и наоружување се преслаби за било што освен за извидување. Во декември 1942 година на Дон, Првата коњаничка бригада ги изгубила сите 18 возила. До летото 1944 година војската имала само 48 оклопни автомобили, кои биле поделени во водови од по 4 и распоредени по пешадиските девизии. Во јуни 1944 година повторно учевстувале во борбите во Галиција, по што нивниот број сосема опаднал. Ниту едно возило не ја преживеало војната.
Ангела Галоп
Ангела Мери Сесилија Галоп (CBE, Angela Gallop) е форензичар. Има работено на убиството на Стивен Лоренс. Таа е главен извршен директор на Аксиом Интернешенал. Беше претседател на Друштвото на Форензички Науки.
Член е на Независната Полициска Комисија.
Беше именувана за Заповедник, CBE при Роденденските почести 2015.
Менескин
Менескин (италијански: [Ɔːmɔːneskin], ) е италијанска рок- група формирана во Рим во 2016 година. Составот на групата го сочинуваат Дамиано Давид, Викторија Де Ангелис, Томас Раги и Итан Торчо. Настапувајќи на улиците во раните денови, бендот се прославил откако го освоил второто место во единаесеттата сезона на италијанското шоу за таленти X Factor во 2017 година, и се стекнале со меѓународна слава кога победиле на музичкиот фестивал Санремо 2021 како и на Евровизија 2021 како италијанските претставници во второто со песната „Zitti e buoni“.