cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Претседател на Белорусија
Подобности
За да може да се кандидира за претседател, кандидатот мора да биде белоруски државјанин по раѓање кој е над триесет и пет години. Кандидатот исто така мора да престојува во Републиката последните десет години. Одредбите се утврдени во член 80 од Уставот.
Избор
Изборите за претседател се случуваат на секои пет години. Кандидатите, веднаш штом се сметаат за подобни според членот 80 од Уставот, имаат задача да собират потписи од гласачите со право на глас. Откако ќње ги собере потребните 100.000 потписи, кандидатот е прогласен за официјален од страна на Централната изборна комисија. При гласањето, тајните гласачки ливчиња се собираат директно од гласачите со право на глас. Во текот на првиот круг на гласање, ако кандидат освоил педесет проценти плус еден од гласовите, тој се прогласува за новоизбран претседател. Ако никој не го достигнал тој број во текот на првиот круг, тогаш се оди на одржување на втор круг избори помеѓу двајца кандидати кои освоиле најмногу гласови. Лицето кое ќе освои најмногу гласови во вториот круг, се прогласува за новоизбран претседател на земјата.
Во случај функцијата да остане празна, изборот за замена на претседателот мора да се случи до триесет и седумдесет дена по настанот. Во текот на нормалните изборни циклуси, изборите мора да се случат пред последните два месеца од мандатот на сегашниот претседател. Во секоја ситуација, владиното тело кое повикува на избори е Претставничкиот дом. Последниот круг од претседателските избори се случил во 2015 година. Претседателот Лукашенко, обраќајќи се на печатот во февруари 2007 година, изјавил дека неговото здравје ќе определи дали ќе се кандидира во 2011 година или ќе се повлече по истекувањето на неговиот мандат.
Сила и должности
Во членовите 84 и 85 се наведуваат официјалните политички, социјални и национални одбранбени должности на претседателот. Освен наведените овластувања, бројот 30 му дозволува на претседателот да користи други овластувања што му се дадени или од националниот закон или од други делови од Уставот.
Дел од привилегијата на претседателот е право да свикува национални референдуми и да свикува редовни и вонредни избори во Претставничкиот дом, Советот на Републиката и Локалните претставнички тела. Тој, исто така, може да го распушти Собранието, како што дозволува Уставот. Неговата должност е да го назначи Премиерот на Република Белорусија со согласност на Претставничкиот дом и да одлучи за структурата на Владата на Република Белорусија. Претседателот го потпишува изборот и има право да го врати, целосно или во делови, со приговори до Претставничкиот дом. Тој, исто така, назначува и може да разрешува заменици премиери, министри и други членови на Владата и одлучува во случаи на оставка на Владата или на некој од нејзините членови. Со согласност на Советот на Републиката, Претседателот го назначува Претседателот на Врховниот Суд и може да го разреши овој Претседател и други судии. Претседателот треба да достави годишни извештаи до Собранието, и има право да учествува на седниците на Парламентот и неговите тела. Во случаи на штрајк, претседателот има право, во случаи утврдени со закон, да го одложи или да го суспендира штрајкот за период не подолг од три месеци. Во меѓународните работи, должност на претседателот е да ги спроведува преговорите и да потпишува меѓународни договори и да назначува дипломатски претставници на републиката.
Не само што претседателот е шеф на владата, тој е социјален водач на Белорусија. Претседателот испраќа пораки до граѓаните неколкупати во годината и може да издаде декрети за воспоставување државни празници. Претседателот е главен орган за доделување на белорускo државјанство. Претседателот, исто така, има способност да го утврди статусот на барателите на азил и да им даде помилување на осудените граѓани.
Како врховен командант на белоруските вооружени сили, претседателот има должност да ја заштити белоруската територија од внатрешни и надворешни сили. Претседателот може да повика на вонредна состојба во следниве случаи: природни катастрофи, катастрофа или немири кои вклучуваат насилство или закана од насилство. Без оглед на тоа дали декларацијата влијае врз целата земја или нејзини делови, Советот на Републиката мора да биде известена од Претседателот и мора да побара нивно одобрување во рок од три дена од известувањето. Истите правила се применуваат ако претседателот издаде воена состојба во случај на можна воена акција против Белорусија. Претседателот мора да формира и раководи со Советот за безбедност на Република Белорусија и може да го именува и разрешува државниот секретар на Советот за безбедност и Врховната команда на вооружените сили.
Заклетва
Пред какво било лице да може официјално да ја преземе функцијата, тоа мора да положи заклетва во рок од два месеци од финализирањето на изборните резултати. Текстот на заклетвата е како што следува:
За време на церемонијата на инаугурацијата, мора да бидат присутни членовите на двата дома на националното собрание, владините министри, функционери и судии од Уставниот, Врховниот и Економскиот суд. По читањето на заклетвата, сите овластувања што ги има претходниот претседател се пренесуваат на новоизбраниот претседател. Текстот на заклетвата може да се најде во членот 83 од Уставот.
Отстранување
Членовите од 87 до 89 од Уставот се однесуваат на тоа како претседателот може предвреме да го заврши својот мандат. Претседателот има можност да поднесе оставка од функцијата во секое време според членот 87. Писмото за оставка се испраќа до Претставничкиот дом и истото треба да биде прифатено од нивна страна. Претседателот треба да биде отстранет од функцијата ако неговото физичко или ментално здравје е оштетено според член 88. За да се случи ова, мора да се постигне двотретинско мнозинство во Претставничкиот дом и Советот на резолуција за отстранување на претседателот. Ако претседателот извршил тежок криминал, како што е предавство, една третина од домот мора официјално да поднесе обвиненија против претседателот. Истрагата за обвиненијата ќе ја спроведе Советот на Републиката. За да го протера претседателот од функцијата, потребни се двотретинско мнозинство. Кривичниот предмет понатаму се испраќа до Врховниот суд за преглед. Дејствата на било која опција мора да се случат еден месец по усвојувањето на одлуката или дејството ќе се смета за ништовно со Уставот.
Привилегии
Според член 79 од Уставот, претседателот е имун на апсење, со исклучок на клаузулите за предавство и тешки кривични дела наведени во член 88 во истиот документ. Исто така, според член 79, честа и достоинството на претседателот ќе бидат заштитени со националниот закон. Информациите во вестите или објавени на телевизија, кои се сметаат за клевета против претседателот, се нелегални според член 5 од белорускиот закон.
Претседателот исто така има и официјална резиденција во Минск, опкружена со улиците на Маркс, Енгелс, Киров и Комсомол. Како и американската Бела куќа, улиците близу до местото на живеење се затворени за сообраќај и се патролираат од страна на полициските сили.
Симболи
Официјално, единствениот симбол кој го означува присуството на претседателот е Стандардот на канцеларијата а Претседателот (Штандар Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь). Стандардот, кој се користи од 27 март 1997 година, бил усвоен со декрет наречен „За стандардот на претседателот на Република Белорусија“, потпишан со закон од страна на претседателот Лукашенко.
Дизајнот на стандардот е точна копија од националното знаме, со додавање на белорускиот национален грб во злато. Односот на грбот од 5: 6 се разликува од оној на националното знаме, што го прави стандардот речиси квадрат. Стандардот се граничи со златен раб. Постојат неколку примероци од стандардот. Оригиналот се чува во канцеларијата на Претседателот, додека други примероци се користат на згради, резиденции и возила за да се означи неговото присуство.
1090 п.н.е.
1090 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1090. година пред новата ера, 90. од вториот милениум п.н.е., 90. од 11 век п.н.е. и прва од 1090-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4418 и 4419 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3660 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2670 и 2671 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 337 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1090 година се протега во 1546 и 1547, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1606 и 1607 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 547 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1764 и 1763 исламска година пред хиџра.
Самовилец (Црнобуки)
Самовилец — археолошко наоѓалиште во битолското село Црнобуки. Претставува населба од железно време. Се наоѓа на 1,5 км североисточно од селото и на 1 км северно од античкото наоѓалиште Градиште, каде се гледа траса од одбранбен бедем кој зафаќа површина од 50 × 80 м. По површината се среќава множество фрагменти од керамички садови. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Битола.
Ширмер тест
Ширмеровиот тест се користи за објективно мерење на количината на солзи произведени од окото. За оваа цел се прикачува 5 мм широка и 35 мм долга лента од филтер-хартија (лакмусова хартија) на надворешниот агол на очниот капак во конјунктивалната кеса. По 5 минути се чита растојанието што го покрива солзавната течност во хартиената лента.
Се прави разлика помеѓу два различни теста: Ширмер I и Ширмер II тест.
Ширмер II
Овој тест, уште наречен и базален Ширмер тест, се изведува под локална анестезија за да се спречи иритација на очите. Соодветно, овде се мери помала вредност (помало растојание на пребојување на хартијата), што поблиску одговара на базалната секреција на солзи, т.е. вообичаената солзна секреција при отсуство на дразба.
Нормален наод кај овој тест се повеќе од 10 мм, додека помалку од 10 мм укажува на недоволно производство на солзи, вредностите под 5 мм за 5 минути се патолошки.
Банкет
Банкет — огромен јавен оброк или гозба, исполнет со исклучиво главни јадења и десерти. Најчесто се приредува по некој повод, како собирање средства за хуманитарни цели, за некоја церемонија или порслава. Банкетите најчесто се придружувани од нечиј говор во чест на некого или во чест на нешто.
Ширмер тест
Ширмер II
Тестот треба да го вршат само офталмолози, бидејќи постои ризик од ерозија на рожницата (корнеата) доколку се користи неправилно.
Банкет
Видови банкети
Од време на време, спортските асоциации приредуваат спортски банкети за да ги поттикнат играчите или едноставно само за да ги опуштат играчите и тренерите. Понекогаш се приредуваат банкети на крајот на сезоната за да се наградат одредени играчи за нивните успеси низ целата сезона. Покрај спортските банкети се приредуваат и деловни банкети. Деловните банкети најчесто се приредуваат од страна на стопанствениците кога треба да склучат договор со некој партнер. Слични со деловните банкети се и конференциските банкети кои се приредуваат на крајот од некој вид конференција најчесто по академски конференции. На Хаваиите се приредуваат посебен вид на банкети наречени Луау.
Стојан Христов
Стојан Христов (Stoyan Christowe,, Кономлади, Костурско, Егејска Македонија − , Томпсон Хаус, Вест Довер, САД) — македонско-американски писател, новинар, публицист со македонско потекло и сенатор на сојузната држава Вермонт. Стојан Христов бил избран за член на МАНУ и почесен член на ДПМ.
Животопис
Стојан Христов е роден во селото Кономлади, Костурско во Егејска Македонија на 18 август 1898 година. На својата четиринаесет-годишна возраст тој заминува за САД на печалба поради таканаречената „америкоманија“ која ја чувствувал и поради тешката политичко-економска ситуација во Македонија една година пред Првата балканска војна. Во САД бил физички работник во ложарницата на Сент Луис, а потоа и работел на изградбата на железничката линија Монтана - Вајоминг. Во периодот од 1918 до 1922 година тој успеал да ги заврши своите студии на универзитетот „Валпаризо“ во Индијана. Своите студии ги завршил со прекини поради тешката материјална положба и услови на живеење.
Откако се стекнал со американското државјанство, се вработил како уредник во весникот „House Organ“ во Чикаго, а потоа се префрлил како новинар во редакцијата на веникот „Daily News“. Две години, од 1927 до 1929 година бил специјален дописник од Балканот. Едно време дури и бил слободен писател во Њујорк. За време на Втората светска војна бил аналитичар и предавач по балканско партизанско движење во воениот департман, Оддел за воени известувања на Пентагон. Во текот на 1952 и 1953 година тој повторно допатувал на Балканот како дописник на северноамериканското новинарско здружение „НАНА“. Тогаш ја посетил Југославија и Македонија како гостин на Друштвото на писателите на Македонија. По враќањето станал сенатор на американската сојузна држава Вермонт со која должност и се пензионирал. Успеал уште еднаш да ја види својата татковина како специјален и драг гостин на македонската држава.
Творештво
Стојан Христов бил раскажувач и романописец. Романите и расказите можете да ги видите подолу и сите романи се преведени на македонски јазик. Прозата на Христов е реалистична и целата е свртена кон „стариот крај“. Неколку од неговите романи се со историска тематика преку кој се согледува страдалничкиот живот на македонскиот народ под ропство, но и неговите борби и востанија.
Романи
Стојан Христов е автор на следните романи :
Раскази
Покрај романите, автор е и на следните раскази :
IC 1029
IC 1029 — галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 24 ноември 1899 година од страна на Херберт Хоу.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1029 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. IC 1029 има привидни димензии од 0,6' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 56 м 52,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -16° 32' 30"". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на IC 1029 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 170024.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Картографија
Картографија — наука што се занимава со изучување и изработка на карти и глобуси. Картите  се изработувале традиционално со молив и хартија, но со напредокот и распространувањето на компјутерите се револуционализирала картографијата.Повеќето карти со комерционален квалитет  денес се прават со помош на некоја програма за изработка на карти кои спаѓаат во една од овие основни типови; CAD, ГИС, или специјализирани програми за илустрација на мапата.
Историја
Картите се составен дел на човековата историја. Не е познато кога е создадена првата карта (можеби и до 8,000 години — но се разбира, пред пишаниот збор). Познато е дека постоеле во Европските култури, на блискиот Исток, Кина, Индија и во други делови на светот.
Најстарата сочувана карта  во моментов се наоѓа како ѕидна слика во древниот турски град на Катал Хуџук, која потекнува од, како што е утврдено, крајот на 7 милениум п.н.е.
Картата мунди  е општото име со кое се именуваат европските карти во светот од средниот век. Постојат околу 1,100 вакви карти кои постојат и ден денес. Од нив, околу 900 се пронајдени како илустрации во ракописите, а останатите се направени како одделни документи.
Примож Козмус
Примож Козмус (роден на во Ново Место, СФРЈ) — словенечки атлетичар којшто се натпреварува во фрлачката дисциплина фрлање кладиво.
Примож живее во Брежице каде што е член на АК Фит Брежице. Неговите физички предиспозиции се: 188 cm висина и маса од 106 кг.
Во 2003 и 2004, Примож беше прогласен за најдобар атлетичар во Словенија.
На светското првенство одржано во Осака во 2007, го освои второто место со далечина од 82.29 m. Примож Козмус својот најголем успех во кариерата го постигна на Летните олимписки игри - 2008 одржани во Пекинг каде гоп освои златниот медал со далечина од 82,02m, со што на Словенија и го донесе првиот златен медал на Олимписките игри.
На светското првенство во 2009 во Берлин, Примож го освои златниот медал, со далечина од 80.84 m. Две години подоцна, на првенството во Тегу, со префрлени 79.39 m, Козмус не успеа да ја одбрани титулата и го зазеде третото место, освојувајќи го бронзениот медал.
Примож Козмус има сестра Симона којашто е словенечка рекордерка во фрлање кладиво со далечина од 58,60m.
Список на државни водачи во 991 година
Ова е список на државни водачи во 91 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Тумба (Црнобуки)
Тумба — археолошко наоѓалиште во битолското село Црнобуки. Претставува населба од неолитско и бакарно време. Се наоѓа на околу 3 км источно од селото и на 150 м северно од реката Шемница. Има кружна основа со пречник од околу 150 м и височина од 4-4,5 м. Населбата е делумно оштетена од експлозиите на собраната муниција од Првата светска војна. Во 1974 година се извршени сондажни археолошки ископувања при што се пронајдени 4 хоризонти на живеење, а откриен е и богат археолошки материјал: керамички садови, култни предмети и орудија од камен, кремен и коска.
Балбин
Балбин бил римски цар и е еден од царевите кои владееле во т.н. година на шестте цари. Попознат е и како Дециj Целиj Калвин Балбин . Со Римското Царство управувал до 29 јули 238 година, заедно со Пупиен, кога и двајцата биле убиени од страна на преторијанците во дворот на Палатин. Додека Пупиен бил задолжен за воените дејства, тој бил за градежништвото. Бил наследен од страна на Гордијан III.
NGC 7010
NGC 7010 — елиптична галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7010 се споменува и како IC 5082, MCG -2-53-24, NPM1G -12.0537.
Откривање
Објектот е откриен на 6 август 1823 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7010 е од видот E5. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 7010 има привидни димензии од 1,9' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 4 м 39,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -12° 20' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 36°.
Други поделби
Проучување на NGC 7010 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66039. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 300; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5779. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 791.
1089 п.н.е.
1089 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1089. година пред новата ера, 89. од вториот милениум п.н.е., 89. од 11 век п.н.е. и последна од 1080-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4419 и 4420 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3661 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2671 и 2672 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 336 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1089 година се протега во 1547 и 1548, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1607 и 1608 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 546 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1763 и 1762 исламска година пред хиџра.
NGC 2493
NGC 2493 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 31 декември 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2493 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 2493 има привидни димензии од 1,9' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 0 м 23,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 39° 49' 51".
Други поделби
Проучување на NGC 2493 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22447. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 69; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2973. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1329.
Лешочки манастир
Лешочки манастир — православен манастирски комплекс, кој претставува најголем духовен центар во Тетовско. Манастирот е сместен во природен амбиент во близина на селото Лешок, на надморска височина од 610 метри. Во комплексот се наоѓаат црквите „Св. Атанасиј“ и „Св. Богородица“, како и гробот и спомен собата на Кирил Пејчиновиќ кој е еден од најпознатите македонски преродбеници од XIX век.
Во манастирските конаци има параклис посветен на светите Кирил и Методиј, додека надвор од манастирскиот комплекс има стара црква посветена на Атанасиј Александриски т.н. Стар манастир. Манастирот за првпат е основан во 1321 година од страна на епископот полошки Антониј. Комплетното заживување кое е видливо и денес се должи на доаѓањето на Пејчиновиќ од Света Гора, во 1818 година, кога се обновени манастирските конаци и кога е основана манастирската библиотека. Во тоа време Лешок прераснал во книжевен и просветен центар. Манастирските конаци денес се реновирани, располагаат со сместувачки капацитети и особено се погодни за летен манастирски туризам.
Манастирот досега е двапати уриван. Првпат во 1690 година Турците го разурнале целиот комплекс сосе црквите. Вторпат манастирот го кренале во воздух албанските терористи за време на конфликтот во 2001 година.
Историја на манастирот
Постоењето на манастирот може да се подели на два периоди, кои се поврзуваат и со двете места на постоење. Првиот е периодот од 1321 до 1600 година, кога манастирот се наоѓал на шарпланинската падина кај црквата „Свети Атанасиј“, и вториот период, започнат од 1600 година, па сè до денес, кој се однесува на денешната положба на манастирот, кај епископалниот храм на Успението на Пресвета Богородица.
Подигањето на стариот манастир од првиот епископ полошки Антониј
Околу основањето и изградбата на манастирот, познати се две мислења: едното, посочено од Кирил Пејчиновиќ, е дека манастирот е изграден од кнез Лазар, мислење кое е прифатено од сите подоцнежни истражувачи на манастирот, и другото, дека првиот ктитор на манастирот е извесниот јеромонах Антониј, кој подоцна станува и прв епископ полошки. Втората теорија за генезата на манастирот е понудена во 1927 година, кога монахот Теодорит, расчистувајќи ја и откопувајќи ја тогаш разурнатата црква „Свети Атанасиј“ во стариот манастир го пронашол саркофагот на ктиторот на црквата и конаците, на кој пишува:
Со поновите истражувања на Петар Миљковиќ - Пепек се разоткрива дека црквата, а со тоа и манастирот, се градени во периодот од 1321 до 1331 година. Манастирот навистина бил мал, но многу значаен за духовната клима во Полог, еден вид на полошки Ерусалим, кој претставувал епископски центар и во него се школувале голем број на идни монаси и свештеници. За ова сведочи и откривањето на трите епископски гробници, внатре во црквата. Манастирот, без големи пречки, опстојувал до средината/крајот на 17 век. По овој период опасностите по животот на монашкото братство се зголемиле поради многуте арамиски напади, поради што скопско-полошкиот епископ Никанор ги повикал монасите да се спуштат во Епископскиот двор.
Подигањето на новиот манастир од епископот скопско-полошки Никанор
Вториот период од постоењето на манастирот може да се подели на два помали периоди, и тоа: од 1600 до 1690 година, и вториот од 1818 година, до денес. Во првиот помал период, манастирот бил под јурисдикција на епископот Никанор; со повлекувањето на монасите од стариот манастир, во дворот на епископскиот храм на Пресвета Богородица изградил конаци, а во самиот храм доградил припрата. Околу положбата на конаците и нивната големина не се знае многу затоа што биле срушени во 1690 година. Дворот на храмот бил заграден и му биле ставени четири врати.
По завршувањето на Австриско-турската војна и повлекувањето на Австријците од просторите на Полог во 1690 година, муслиманското население одмазднички се нафрлило на месното христијанско население и двете манастирски цркви (старата и новата) сосе конаците биле целосно разурнати, заедно со неколку други манастири и цркви во полошкиот регион.
Обновување на новиот манастир од страна на преподобен Кирил Пејчиновиќ
Запоставениот манастир бил во урнатини цели 128 години, сè до неговото обновување во 1817/18 година од страна на јеромонахот, подоцна и игумен лешочки Кирил Пејчиновиќ. Доаѓајќи од манастирот Хиландар на Света Гора, тој наишол на спротивставување на неговите идеи за возобновување на манастирот од страна на градските парохиски свештеници (од кои бил исмеван) и месното македонско христијанско население. Сепак, не дозволил да биде поколебан и најпосле добил одобрение од Абдул Рахман-паша да започне со возобновување на манастирот и конаците. Неговиот потфат започнал како речиси невозможна мисија во период на крајна културна и комуникациска изолација на македонското христијанско население во времето на крајна материјална беда; со крајни напори и помош од поединци, успеал да го заврши својот свет подвиг и да го обнови духовното полошко светилиште. Во подвигот, една група на луѓе му помагала, но не биле на мал број ни оние кои со сите сили се труделе да му одмогнат на хиландарскиот свештеномонах.
Својата мисија, преподобниот Кирил ја крунисал со следната забелешка:
Игумени
Од создавањето на манастирот во 1321 година, па сè до 1818 година нема писмена документација за евиденција на манастирските игумени. Освен првиот јеромонах Антониј, кој го изградил Стариот манастир и црквата Св. Атанасиј Александриски, постои петвековен јаз во овие податоци, најверојатно поради напуштањето на стариот, а и разурнувањето на двата манастири. Од неговото возобновување во 1818, до ден денес, познати се сите игумени.
Со возобновувањето на Охридската архиепископија во 1967 година, сестринството во Лешок (во најголем дел со српско етничко потекло) го напушта манастирот во 1968 година и заминува во Србија. Македонската православна црква назначила неколку парохиски свештеници за старешини на манастирот.
Објекти
Во разни документи се споменува дека во Лешок со околината имало дури 44 цркви. Денес во Лешок има три активни цркви и една капела-параклис; Св. Атанасиј од 14 век, Св. Атанасиј од XX век, Св. Богородица од 19 век и капелата-параклис Св. Кирил и Методиј од XX век сместена во конакот, како и остатоци од пет цркви и параклиси од средниот век („Св. Никола“, „Св. Врача“, „Св. Петка“, „Св. Марена„ и „Св. Илија“). Посебно се истакнуваат културните и духовните вредности на црквата Св. Атанасиј од 14 век, која има древна старост и била седиште на првиот полошки епископ Јоаникије, и која со закон е прогласена за споменик на културата. Имено, црквата Свети Атанасиј има долги традиции, богата и славна, ама и полна со трагични настани историја, при што повеќепати е пален или уништуван и обновуван.
Цркви
Оваа црква локално е позната под името Стар манастир. Се наоѓа на половина час одење од селото Лешок покрај патот што води кон селото Брезно. Црквата е во многу лоша состојба и е оштетена. Посветена е на Свети Атанасиј. Таа се наоѓа на зарамнето место во дабова и габрова околина. Некогаш оваа главна манастирска црква била духовен, правен и културен центар во долно-полошкиот крај. Црквата е изградена во 14 век, а ктитор на манастирот бил јеромонахот Антониј, кој во времето на возобнување на црквата, на Скопскиот митрополитски собор, бил назначен за прв епископ на Долнополошката епископија. И оваа црква како и останатите две од Лешочкиот манастир не била поштедена од албанските терористи за време на војната во 2001 година. Тие во дворот на манастирската црква ископале ровови-пушкарници и поставиле поголем број на вреќи со песок, за да пукаат на незаштитеното македонско население. Пред влезот на дрвената врата видно се гледаат ознаките на нивниот вандализам со испишани ознаки на УЧК. Исто тоа е сторено во внатрешноста на црквата, а најмногу во олтарскиот дел каде со големи букви се напишани тие ознаки, со жолта и црвеникава боја. Саркофазите биле искршени, исто така не бил поштеден ни гробот на монахот Теодорит којшто се наоѓа јужно од црквата.
Црквата „Св. Атанасиј“ е главната манастирска црква. Неа ја возобновил игуменот Серафим во 1924 година. Била изградена во многу убав стил со три куполи, една централна и две на пронаосот. На десната купола вградена била камбанаријата. Оваа црква била изградена според планот изработен од архитектот Андрасов. Црквата со прекини се градела 10 години. За внатрешното уредување и во изработката на иконостасот и на архијерејскиот престол, биле ангажирани мајстори од Гостивар во 1936 година, од чии имиња познати се само иницијалите И.С.Т.Р.Ж. испишани на задниот дел од царските двери. Живописот во црквата е од {{икона|икони]] и фрески, сите биле изработени со донации на благочестиви христијани. Иконите што биле на царските двери биле на Пресвета Богородица и на свети Архангел Гаврил. Црквата „Св. Атанасиј“ била урната во август 2001 година. Албански терористи поставиле експлозив во олтарниот простор во манастирската црква и целосно ја кренале во воздух. Бил уништен источниот дел од црквата, централното кубе, покривот и просторот зад олтарот. Останал само задниот дел од црквата, каде што порано се наоѓала влезната врата.
Западниот ѕид е ѕидан со разновидни камења. Над влезната врата има мермерна овална розетка, релјефно украсена, на јужната страна има четири квадратни прозори и еден над влезната врата. На јужната страна од олтарот има врата. Црквата е 80 см во земја. Подот е со камени плочи,а плафонот е засводен. Покрај јужниот ѕид се наоѓаат столови. На западниот ѕид од јужната апсида се наоѓа и ариерејскиот престол кој е од 19 век. Во самата црква има големо богатство од фрески, мајсторски компонирани во просторот и не е оставен ниту еден дел од него да е празен. Насликани се многубројни ликови на светители, маченици и ангели. Црквата претставува една мала галерија.
Конаци
Во обновувањето на Лешочкиот манастир учествувале голем број на луѓе,свештеници и занаетчии од Лешок и околните села од Тетово. По смртта на јеремонах Кирил, во 1845 година негов наследник станал игуменот Серафим, од селото Варвара. Тој продолжил со изградбата на манастирот, па во 1850 и 1856 година изградил уште два големи конаци. Потоа дошол Самоељ, но тој не изградил никаков објект. Него пак го наследил аџи Езекил од селото Глоѓи. Притоа овој игумен бил со многу големи организаторски способности. Манастирот го збогатил со купување нови згради во Скопје и Тетово, а сакал да го купи и Калето. Во негово време бил изграден конакот кој постои и денес. Пред да го изгради новиот тој го разурнал стариот конак кој во минатото го изградил Кирил Пејчиновиќ. По убиството на аџи Езекил, за игумен бил назначен јеремонахот Еротеј од Тетово. Тој го изградил конакот во 1906 година северно од конакот на игуменот аџи Езекил. Истиот тој конак во 1946 година бил пренаменет во болница за белодробни заболувања, а во 1957 бил запален. Денес просторот е расчистен. По предлог на митрополитот Кирил во 2000 година е изградена угостителска сала и со бетон е направено плато пред конакот. Конакот располага со 45 легла за престој на домашни и странски посетители.
Параклис
Параклисот во манастирот посветен на светите Кирил и Методиј. Изграден е од страна на игуменот Езекил. Параклисот се наоѓа во самите манастирски конаци, во посебна просторија. За време на последното сквернавење на манастирот 2001 параклисот бил обиен и имал оштетувања од детонацијата на малтерот на плафонот. Полиелејот бил искршен и неупотреблив. Четири престолни икони биле оштетени, а украдени биле и Светите Садови од Светата Трпеза.
Руски крст
На 21 мај 2016 во манастирскиот двор бил поставен мермерен крст, подарок од Руската амбасада во Македонија во чест и спомен на руските монаси кои на почетокот на дваесеттиот век емигрирале од Русија во Македонија и живееле во манастирот. Крстот, по налог на амбасадорот на Руската Федерација во Македонија, Олег Шчербак бил изработен од висококвалитетен мермер со уникатна изработка, односно истиот е изрезбан од еден мермерен блок, наместо да се прави на делови па потоа да се склопува. Ваквиот начин на изработка е многу редок и ексклузивен, но долготраен и впечатлив.
Руски монаси
Вчудовиден од вредните богати археолошки пронајдоци, веднаш бил известен скопскиот митрополит Варнава и скопскиот универзитетски професор Радован Грујиќ. Двајцата дошле на лице место за да се уверат. Тогаш митрополитот Варнава му дал полна поддршка, а професорот Грујиќ ги проучил сите предмети и трудот го објавил во гласникот на скопското научно друштво број 13 во 1933 година под наслов „Полошко-тетовска епархија и манастирот Лешок”. Теодорит, потоа, старите ѕидови ги доградил и објектот го заштитил со покрив. Внатре, во црквата поставил икони, направил иконостас и црквата ја оспособил за богослужби. Покрај неа, направил мала куќичка во која тој живеел. Јужно од црквата, направил камбанарија. Секојдневните потреби ги добивал од послугата на манастирот, давајќи им сигнал со свирење во рог. Теодорит се упокоил во 1939 година, го погребале јужно од црквата. Месното население, секоја година спроти Атанасовден, на 30 јануари, традиционално го посетува ова свето место.
Сестринство
Во 60-те години на 20 век во Лешочкиот манастир имало неколку калуѓерки. Тие имале свој женски хор. Матица-игуменка на калуѓерките била Миланија, Србинка која ја испратиле од Српската православна црква со посебна мисија и задача, а другите 6 биле Македонки и тоа:
Во 1967 година кога се осамостоила Македонската православна црква, сестрата Меланија се покажала дека била со специјална српска задача и се вратила во Петровац на Млава и во Горњак и покрај многуте молења на народот. Со неа ги зела и калуѓерките Македонки.
Меланија починала во 2001 година и била погребана во Горњак. Во 1977 година во Горњак од Побожје се префрлила кон сестринството и Трпана Ристовска од Лешок и таму добила калуѓерско име Татијана. Трпана Давидова Ристовска, односно калуѓерката Татијана починала во 1983 година на Нова година и е закопана во манастирот Горњак, Србија.
Сардисување
Манастирскиот комплекс бил на повеќепати разрушуван. Во македонската култура се користи терминот „Сардисување“ и тоа е опеано во песната „Сардисале Лешочкиот манастир“.
Прво сардисување
Во 1710 година, турски јаничари го нападнале манастирот. Тогаш монасите целосно се разбегале и манастирот останал напуштен. Манастирот останал празен сè додека не дошол Кирил Пејчиновиќ и го возобновил во периодот 1817/18 година. Тогаш бил доградуван и монашкиот живот повторно заживеал.
Второ сардисување
Манастирот бил сардисан од жителите со албанско етничко потекло од соседното село Слатина и од другите долнополошки села во август 1905 година. Причина било убиството на двајца слатинчани во Слатинското Поле, ноќта пред празникот Св. Богородица, од група комити за кои се мислело дека се наоѓаат во Манастирот. Благодарение на големата присебност и на мудроста на тогашниот игумен јеремонах Еротеј во тие критични моменти, сардисувањето не завршило со трагични последици за Манастирот и за присутните илјадници гости.” Со забележаните биографски податоци и со сеќавањата на комитата Филип Трифунов-Лулков од село Вруток, учесник во четата што ги убила двајцата слатинчани, дефинитивно се расветлува случајот со сардисувањето на Манастирот за кој има неколку верзии, меѓутоа за најверодостојна се смета таа на војводата. Комитата Филип Трифунов-Лулков бил учесник во Тетовско-гостиварската чета на војводата Никола Панов-Гостиварче. Оваа чета, од скопските села се упатила кон Полог, низ Дервенската Клисура и низ селото Радуша. Тие стигнале во селото Ротинце за да присуствуваат на големиот празник и на собирот во Лешочкиот манастир за потоа да ги посетат планинските села Јелошник, Брезно, Сетоле, Лавце, каде што имале свои јатаци. За да присуствуваат на прославата, тие тргнале од селото Ротинце кон Лешок, ноќта меѓу 27 и 28 (14 и 15) август, со курирот Тодор Томев, учител во селото Јелошник. Патем, поминале низ Слатинското Поле. На местото наречено Калиноо, вооружената група била забележана од бостанџијата Пајазит, па тој го известил својот брат Јакуп, кој се наоѓал во колибата, дека се приближува поголема група луѓе. Кога комитите го слушнале повикот и сфатиле дека се откриени се распрснале и легнале за да не бидат забележани. Откако Јакуп го слушнал повикот од својот брат, без размислување истрелал од колибата, а комитите возвратиле на ист начин. Престрелката траела два-три часа. Јакуп бил убиен; Пајазит бил тешко ранет; а меѓу комитите немало настрадани. Откако пукањето од страна на бостанџиите прекинало, распрснатата чета се прибрала и се вратила назад на планината Жеден без да биде забележана. Бидејќи немале контакт со никого, комитите не знаеле дека Манастирот е сардисан. По два-три дена, четата по друг пат се упатила кон селото Јелошник, а Манастирот сè уште бил сардисан. Откако бил растеран башибозукот од Манастирот, четата се упатила преку шумовитите падини на Шар Планина кон селата Сетоле и Лавце за да продолжи со своите акции. Пукотниците, но и раскажувањата на ранетиот полјак биле доволен знак за тревога и масовна потера по комитите од страна на башибозукот. Веста за престрелката на комитите и вооружените полјаци молскавично се пренела низ Полог и во Тетово.
Мошне отежнувачка околност било присуството во манастирот за време на големиот верски празник посветен на св. Богородица на околу 3.000 верници. Разулавената маса башибозук истото утро се организирала и за 3-4 часа се упатила кон манастирот. Него од сите страни го опколиле не само Албанци од Слатино туку и од другите блиски села. На башибозукот им се придружиле тетовските бегови со уште поголем број вооружени луѓе. Тие застанале на чело на оваа маса. Меѓу нив биле Мемет-паша, Алим-бег Дерала, Адем-ага Треси, Абдул Мецит-ага и други. Во оваа масовна еуфорија од тетовскиот затвор бил пуштен и Јонуз Јусуфов, познат разбојник од селото Првце, кој многу му напакостил на селото Јелошник и за кој селаните од ова село тврделе дека бил „ужасен крвопиец што се гаври и располага“ со нивните животи.
Уште при приближувањето на башибозукот за ова се дознало во манастирот и предизвикало паника меѓу православните верници, меѓу кои поголем број биле жени и деца. Најприсебен меѓу нив, се чини, бил игуменот Еротеј, кој ги организирал верниците во манастирот на тој начин што веднаш наредил да се затворат манастирските порти и тие да се забарикадираат во манастирскиот двор. Жените и децата се засолниле во конаците, а мажите се вооружиле со сè што можело да служи за одбрана. Високите ѕидини околу манастирот давале мала надеж.
Бројот на башибозукот достигнал бројка од повеќе илјади, а нивните водачи побарале од игуменот Еротеј да им ги предаде комитите, за кои тие сметале дека се засолниле во манастирските конаци. Доколку игуменот не го сторел тоа, тие се заканувале дека ќе го запалат манастирот сосе луѓето. Игуменот не потклекнал на овие закани, а покрај тоа, овој стар и искусен свештеник бил сигурен дека во манастирот нема комити. Тој ја зборувал вистината. Четата, всушност по судирот со полјаците се повлекла назад кон планината Жеден. Според изјавата на еден од комитите, Виктор Т. Лулковски од селото Вруток, по два до три дена четата продолжила во правец на селата Сетоле, Лавце, поминала покрај тетовското кале Балтепе, а оттаму заминала преку Полошката Котлина. Кај селото Блаце на падините на Сува Гора имала судир со разбојничката банда на Демир Лакавица од селото Чајле. По судирот, во кој немало жртви во четата, нејзините борци во близина на селото Волковија се поделиле на две групи, кои успеале да се извлечат од турската потера.
Во меѓувреме, уште од првиот ден на сардисувањето ситуацијата во манастирот се влошувала, но не само во него, туку и во целиот Полог. Муслиманското население се подготвувало за одмазда и пресметка со христијаните.
Во самиот манастир, луѓето со солзи се збогувале едни со други, мислејќи дека им нема спас. Улогата на игуменот Еротеј била решавачка и тој ја презел целосната одговорност и организацијата на одбраната, но и прехранувањето на 3.000 луѓе. Големите резерви од храна во манастирот и дисциплината на луѓето исто така придонеле да се сочува присебноста и да не дојде до панични реакции. Ситуацијата уште повеќе се влошила кога башибозукот го сопрел дотекот на вода во манастирот. Но, за среќа на сите, споменатите залихи од храна и пијалак пресудно влијаеле. Според еден автентичен документ, за време на опсадата манастирот потрошил 82 товари жито, 8000 оки вино, 3500 оки ракија, 60 оки масло, 150 оки сирење, 100 оки ориз, а биле заклани 14 вола, 2 бивола и 48 овци и кози.
Тетовскиот комитет на Организацијата презел низа мерки по мирен пат да се реши мошне тешката ситуација на немоќните граѓани за да не дојде до катастрофа. Уште од првите часови на опсадата, кметот на селото Лешок Јасре се договорил со неколку селани еден од нив веднаш да оди во Тетово и да го извести Сане Гуле. По пристигањето на веста, Тетовскиот комитет веднаш презел мерки. Прво се обидел по телеграфски пат да ги извести властите и дипломатите во Скопје, но овластениот телеграфист, и покрај службената обврска, не го сторил тоа. Но Комитетот испратил свои луѓе и во Скопје и во Призрен, каде што биле седиштата на вилаетот и санџакот, и пред сè европските конзулати. Локалните власти не презеле речиси никакви чекори и биле немоќни да ја решат оваа криза. Дури по интервенцијата и притисоците на конзулите врз валијата Хилми-паша, на четвртиот ден од опсадата тој наредил кон Лешочкиот манастир да се упати силна војска, и тоа суварии (коњица) од Призрен и 2000 авџитабури (пешадија) и уште 300 коњаници од Скопје на чело со Алај-бег Гали.