cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Инки
Обединување и проширување
Инките започнале како племе дел од килке културала во областа околу Куско во 12 век. Под водство на Манко Капак тие го создале градот-држава Куско или на кечуански јазик Qosqo.
Во 1438 година под водство на Сапа Инка Пачакути голем дел од јужно Перу било освоено. Куско бил повторно изграден како главен град на нововоздигнатото царство. Царството било познато како Тавантинсују била од федерален тип составена од централна власт со кралот како шеф на државата. Покрај него имало четири покраински водачи: Чинчасују на северозапад, Антисују на североисток, Контисују на југозапад и Коласују на југоисток. Исто така, се верува дека кралот го изградил Мачу Пикчу.
Еден од начините на државното функционирање било испраќање шпиони во региони кои биле планирани да бидат освоени од страна на Пачакути. Тие тогаш би дале извештаи за политичката организираност на областа, воената моќ и богатството. Сапа Инка тогаш испраќал пораки до водачите на шпионираните земји каде би ги искажал придобивките и причините за спојување со царството. Тој понудувал подароци и скапоцени предмети како текстил и ветувал дека сите жители на таа земја ќе живеат богат живот. Повеќето од ваквите случаи завршиле со позитивен одговор. Кралските семејства на веќе споените територии биле испраќани во Куско за да се образуваат за функционирањето на општеството на Инките и биле повторно враќани да управуваат со своте матични држави. Понатака врските се продлабочувале преку соработка или брак помеѓу кралските семејства.
Традиционално за Инките било синот на Императорот да ја предводи армијата. Синот на Пачакути, Тупак Инка го освоил северниот дел од Империјата во 1463 година и станал Сапа Инка после смртта на неговиот татко во 1471 година. Неговиот најголем успех од областа на освојувањето нови територии било Кралството Чимор, единствениот соперник на Инките на брегот на Тихиот Океан во Јужна Америка. Империјата се проширила на север на територијата на денешен Еквадор и Колумбија и синот на Тупак Инка, Хуајна Капак ја проширил територијата на југ. Во врвот на својот успех, Империјата се протегала од на териториите на денешни Еквадор, Перу, Боливија, Чиле и мали делови на Аргентина и Колумбија.
Империјата била дом на различни култури и јазици. Компонентите на Империјата не биле сите подеднакво лојални на Сапа Инка и сите култури не биле целосно интегрирани. Така на пример, народот Чиму користеле пари за трговија, додека Инките на целата територија економијата и трговијата ја вршеле преку размена на стока. Дел од Чачапоја народот не ги прифаќале Инките на пријатен начин, што резултирало со одбивање азил на тој народ за време на нападите од Шпанија. Подоцна биле освоени од шпанските окупатори.
Шпанска колонизација
Шпанските освојувачи предводени од Франциско Писаро започнале истражување од југот на Панама и стигнале до портите на Империјата во 1526 година. За нив било јасно дека пристигнале до богата земја и со голем потенцијал. После уште една екпедиција во 1529 година, Пизаро се вратил во Шпанија и добил кралско одобрување за освојување на Империјата, каде подоцна станал поткрал.
За времето кога Шпанците се вратиле во Перу во 1532 година, веќе имало војна во полн ек помеѓу Хуаскар и неговиот полубрат Атахуалпа. Ова и уште неколку помали бунтови значително ја ослабеле Империјата.
Пизаро се сретнал со Сапа Инка. За време на преговорите, Пизаро побарал од него да се преобрати во христијанството. Тогаш Атахуалпа ја фрлил Библијата на земја што за Шпанците значело војна. Набргу. Шпанците ја нападнале Империјата и го заробиле Атахуалпа. За да го ослободат, тој понудил злато колку што берела собата во која бил заробен и уште толку сребро. Иако Инките го исполниле ова, Пизаро одбил да го ослободи. За време на заробувањето на Атахуалпа, Хуаскар бил убиен. Шпанците ја искористиле таа ситуација и го оптужиле Атахуалпа дека тој го убил својот полубрат и го усмртиле во август 1533. По таквите настани, Шпанците го назначиле Манко Инка Јупанки за крал, Тој соработувал со Шпанците, додека шпанските освојувачи се бореле против отпорот во северниот дел од Империјата. Меѓувреме, пријател на Пизаро по име Диего де Алмагро се обидел да го назначи Куско за свој град, но Јупанки ја искористил оваа ситуација и тој го заобиколил градот. Набрзо Куско повторно бил под шпанска контрола. Тогаш Манка Инка се повлекол во планините во Вилкабамба каде владеел уште 36 години. Во 1572 година, последниот крал на Инките, Тупак Амару, бил заробен и убиен и со тоа шпанските окупатори завладееле со Империјата.
Политички систем
Империјата на Инките била поделена на четири секции познати како тахуантин-сују или „земјата на четирите секции“, каде секоја била управувана од гувернер или управител наречен апукуна, кој пак бил под директен наѕор на Сапа Инка. Куско бил центар на Империјата од каде Сапа Инка владеел. Според усмената традиција на Инките, Империјата била раководена од 14 Сапа Инки или кралеви. Најраните кралеви се локалните владетели на Куско или најверојатно митски личности.
Терминот ајлу се однесува на група староседелски народ на Јужна Америка и често се преведува како клан. Терминот означува крвно поврзана група луѓе кои функционираат како единствена економска и социјална единица. Всушност, империјата функционирала како голема група на неколку кланови, кои поседуваат поседи и ресури како лами и вода. Успехот на ваквиот систем на функционирање го обезбедил земјоделството. Но, сепак групите можеле да се поделат на неколку или да се споат различни групи поради економски и социјални интереси.
Покрај регуларните освојувања и групирања на неколку кланови, поединечен ајлу може да остане недопрен дури и после распад на голема група кланови или империја во која бил дел. Ова било како резултат на добрата финансиска положба на кланот. Со здружувањето на моќта на клановите се формирала управувачка класа со голема политичка и социјална моќ.
Ајлуите биле засновани во Куско, главниот град на империјата кој бил поделен на Ханан-Куско или Горно Куско и Хурин-Куско или Долно Куско. Оваа поделба која била честа појава за андските народи често наречена како двојна поделба. Двата дела формирале посебни традиции и обичаи, но и посебни воени единици кои сепак работале заедно кога се работи за прослави и свечености. Двојната поделба била често на религиска и симболичка база, без значајни економски последици. Кога умирал водачот, неговиот наследник ја имал политичката моќ, додека другите машки роднини на владетелот ги имале во посед економските ресурси.
Религија
Инките важеле за народ кој при освојувањето на нови територии и држави прифаќале делови од новите култури, претопени и адаптирани кон своите верувања и традиции. Исто така, Инките тежнееле да ја направат својата религија надмоќна над другите и својата религија ја подигнале на државно ниво. Во рамките на инкиското општество, кралот, Сапа Инка, се сметал за син на Инти, богот на сонцето. Пред и после значајна битка или значаен настан, Инките принесувале дарови кон боговите, неретко и човечки жртви. Често се одржувале фестивали и прослави за одреден бог и негово чествување. Инти Рајми, фестивал за сонцето, се одржувал девет ноќи кога Сапа Инка обезбедувал Акхачича, односно пиво од пченка.
Образование
Инките развиле систем на броење и сметање со помош на алатка наречена квипу. Сите информации прикажани на квипуто имале бројчени податоци, но сепак денес не е познато како ги пренесувале забележаните симболи во броеви. Сепак, некои научници денес веруваат дека овој систем на бележење податоци функционира исто како писмото за запишувањето на зборуваниот јазик.
Покрај квипу, Инките во голем дел се наслонувале на пренос на податоци по орален пат и така ја зачувале својата култура. Образованието на Инките е поделено на две категории, образование за професија и образование за благородниците.
Архитектура
Архитектурата на Инките била најзначаен сегмент од уметноста на Инките каде на грнчаријата и текстилот се прикажувале мотиви кои биле врвот на нивната архитектура и уметност. Главен пример за уметноста на Инките е главниот град Куско. Познатото наоѓалиште Мачу Пикчу бил изграден од инженерите на Инките. Инките создавале камени храмови без користење на малтер и сепак камењата се сложувале одлично без простор да се вметни ни нож меѓу нив. Камењата биле делкани за да се сложат еден со друг.
Инките имале одличен патен систем кој се состоел од два главни патишта како што е опишано од страна на Сиеза де Леон: „Инките изградиле два пата со должина од државата Кралскиот пат бил долг 3.250 милји и се протегал по планините, додека крајбрежниот пат бил долг 2.520 милји.“
Керамика, накит и текстил
Скоро сите златни и сребрени предмети од Инките биле стопени од европските окупатори. Керамиката била насликана со различни мотиви, вклучувајќи птици, бранови и геометриски фигури. Најпознати керамички предмети на Инките се шишињата од Куско или наречени и како арибалос. Голем број од овие парчиња се изложени во Археолошкиот музеј Ларко во Лима, Перу и во националниот музеј за археологија. Облеката на Инките исто така била доста важна бидејќи таа го означувала социјалниот статус на поединецот. Исто така, облеката се користела и за изработка на мостови.
Земјоделство
Инките живееле во планински предели, места кои не биле одлични за градинарство. за да го решат тој проблем, Инките стрмните предели ги претворале во тераси во вид на скалила за да овозможат рамни места за сеење. Исто така, Инките имале развиен систем на наводнување. Тие одгледувале пченка, квиноа, тикви, домати, кикирики, пиперки, лубеници, памук и компири. Иако сите земјоделски култури се важни, главниот извор на храна бил компирот, за раљзлика од Маите и Ацтеките каде пченката била главен извор на храна.
Инките се првите луѓе кои користеле суво замрзнување на храната за складирање. Тие ги оставале компирите надвор, потоа наутро ги цеделе за да ја извадат водата од нив и ги оставале на сонце да се сушат. Овој процес би се повторувал три до четири пати сè додека сувите компири биле подготвени за складирање. Тогаш компирите се нарекувале чуњо.
Структура
Секој маж кој бил спсобен за воена служба и кој бил под управа на Инките бил моболизиран за привремен воен поход или за долготрајна воена служба. Војската на Инките имала строга дисциплина и извршувала казнувања и погубувања за тие војници кои злоставувале цивили. Офицерите на војската биле составени од две класи: високиот ранг на офицери биле членови на владеачката каста, додека долната класа на офицери биле лица кои командувале со најмалку 50 војници и кои биле Инки, а чинот офицер им бил даван од офицерите од повисока класа.
Воена опрема и војување
Инките користеле оружје за борби со останатите околни цивилизации. Инките биле најсилна нација во тој регион во тоа време, бидејќи тие може да променат обичен селанец или фармер во војник спремен за војна. Ова се должело најмногу поради фактот што секој Инка маж морал да земе учество во најмалку една војна и така се подготвувало населението за идните битки.
Како дел од воедната опрема на Иките биле и тапаните и трубите кои се свиреле на почетокот на секоја битна. Еден војник на Инките имал:
Покрај горенапоменатата опрема, војниците оперирале со следните оружја:
Патниот систем кој бил развиен во државата им овозможувал брзо движење низ Империјата. Покрај патиштата биле градени засолништа наречени тамбо, кои биле одделени едно од друго околу еден ден пешачење. Во овие засолништа војниците се одмарале, прехранувале и потоа продолжувале со задачите. Така на пример, еден курир носел порака од едно тамбо до друго, каде во второто тамбо има друг курир и тој ја зема пораката и ја носи до следното тамбо.
Глизе 806
Планетен придружник?
Според Марси и Бениц (1989) забележале можна периодичност од 416 денови, што пак е знак за можно присуство на масивно планетарно тело со минимална маса 11 пати поголема од онаа на Јупитер. До денсе планетата останува непотврдена.
Тарзан
Тарзан — измислен лик од литературата и филмот.
Тарзан како тема во уметноста и популарната култура
Тарзан се јавува како тема и вдахновение во делата од уметноста и популарната култура, како:
Објект на Собранието на општина Битола на улица „Кирил и Методиј“ бр. 6
Објект на Собранието на општина Битола — архитектонско обележје во градот Битола, заведен како Културно наследство на Македонија под називот '''Објект на Собранието на општина Битола на улица „Кирил и Методиј“ бр. 6''' под реден број 10 во Битола.
Местоположба
Се наоѓа на улицата „Св. Кирил и Методиј“ бр. 6. До него се наоѓа Објектот на Собранието на општина Битола на улица „Славко Лумбарко“ бр. 8.
Историја
Изградена во 1903 година како сопственост на Свети Димитрија, катедралната црква на грчката Пелагониска епархија. Објектот се користел како административна зграда и бил даден на Францускиот конзулат во градот.
Архитектура
Архитектонскиот концепт на објектот е комбинација на станбена и јавна зграда. Нејзините архитектонски особености се чист француски неокласицизам - еден од најдобрите примери во Македонија. Јужната фасада е украсена со чисти класични форми со столбови дорски ред и балкон на катот во облик на колонада, кој образува отворена галерија. Фасадата е богато украсена со профилирања околу прозорците како и употреба на керамопластични украси во вид на розети над отворената галерија.
Зар и ти, Бруте?
„Зар и ти, Бруте?“ (латински: „Et tu, Brute?“) во Македонија често и како „Зар и ти, сине Бруте?“ е реченицата, која според преданието, била последниот исказ на Јулиј Цезар пред да умре. Оваа реченица нашироко се користи како епитом за предавство.
На 15 март, 44 п.н.е., Јулиј Цезар бил нападнат од група сенатори, меѓу кои и Марко Јуниј Брут, сенатор и негов близок пријател и посин. Првично Цезар се спротивставувал во нападот, но кога го видел Брут меѓу атентаторите, ги искажал тие зборови и ѝ се предал на судбината.
Овие зборови многу векови носат значење на врховно предавство од страна на некој близок.
Поврзано
Tu quoque
491 Карина
491 Карина — астероид од главниот појас. Откриен од страна на Макс Волф на 3 септември 1902 година.
Карло III (Шпанија)
{| align=right
Карлос III од Шпанија бил крал на Шпанија во периодот од 1759 до 1788 година, крал на Неапол (како Карл VII) и Сицилија (како Карл V) од 1735 до 1759 година и херцог на Парма (како Карло I) од 1732 до 1735 година.
Карлос е роден на 20 јануари 1716 година во Мадрид, Шпанија. Тој е најголемиот син од вториот брак на Филип V од Шпанија со Елизабет Фернезе. Кога имал шеснаесет години бил испратен да управува со Парма. По победата на Шпанија над Австрија, тој станал крал на Неапол и Сицилија. Во 1735 година тој ја предал Парма на Австрија а во замена тој ја добил кралската титула Карл VI. На 9 август 1759 година починал шпанскиот крал Фернандо VI од Шпанија, по кое Карлос бил објавен за нов крал на земјата абдицирајќи од Сицилија и Неапол.
Во текот на своето владеење, тој склучил сојуз со Франција и ѝ објавил војна на Велика Британија, најголемиот шпански конкурент во колонизацијата на Америка. Шпанија ја загубила контролата над Флорида која била заземена од Велика Британија. Во војната за независност на Америка, кралот дал поддршка на американците и во времето на војната Шпанија успеала да ги врати Флорида и Менорка, но не можела и Гибралтар.
Починал на 14 декември 1788 година во Мадрид.
Инверкаргилски голф-клуб
Инверкаргилскиот голф-клуб (англ. Invercargill Golf Club) е голф-клуб во Отатара, близу Инверкаргил, Нов Зеланд. Во 1960 Инверкаргилскиот голф-клуб бил домаќин на Новозеландското отворено првенство во голф (New Zealand Open), каде победник бил Питер Томсон. Клубот е исто така траен домаќин на првенството Затвореното првенство на СБС (SBS Invitational).
Црква „Св. Атанасиј“ - Подвис
Местоположба
Црквата е над денешното село, односно е сместено во старото село Подвис, а околу нејзе се наоѓаат и селските гробишта. До нејзе моментално може да се стигне единствено по земјен пат.
Историја
Црквата била градена во текот на век, додека иконостасот бил изработен во 1871 година.
Остеопатија
„Остеопатската медицина“ (исто позната како „остеопатија“) е „комплетен систем на медицинска грижа чија филозофија е да се задоволат потребите на пациентите со користење на медицина, хирургија и акушерство. Во остеопатската медицина, особено внимание се посветува на врската помеѓу структурата и функцијата. Истовремено се подвлекува способноста на телата да се лечат сами.“ Надвор од САД, „остеопатската медицина“ е обично синоним за „остеопатија“.
Докторите по Остеопатска Медицина (Д.О.) користат филозофија на лечење на целото тело (холистички пристап). Оваа филозофија се користи за превентива, дијагноза и лечење на болести. Остеопатските доктори користат традиционални алатки како лекови и хируршки интервенции, но, и алатки специфични за остеопатијата како рачна терапија (остеопатка манипулативна медицина).
Докторите по Остеопатска Медицина кои се образовани во САД се лиценцирани доктори и хирурзи и ги имаат истите права и привилегии како и Докторите по Медицина. Во најголем број на други земји, остеопатите немаат комплетно медицинско образование. Во моментов во САД има 23 акредитирани институции со програми по остеопатска медицина и 125 програми по традиционална (т.н. алопатска) медицина.
Програмите по алопатска и остеопатска медицина се слични. Првите две години се обично теоретски (некои програми пружаат контакт со пациенти уште од самиот почеток), додека третата и четвртата година се состои од клинички ротации низ најразлични специјалности по медицина. И за двете програми, најпрвин е потребно да се дипломира на факултет, обично по природни науки (биологија или хемија). По завршувањето на медицинската програма, и алопатските и остеопатските доктори мораат да завршат специјализација. Остеопатските доктори можат да специјализираат во алопатски специјалности, додека алопатските доктори не можат да специјализираат во остеопатска специјализација. Во САД нема разлика помеѓу платите на алопатски и остеопатски доктори, но, платите варираат многу во зависност од специјализацијата на докторот.
Црква „Св. Никола Калократов“
Свети Никола Калократов (Άγιος Νικόλαος του Αρχοντος Καλοκρατά, Λαμαρινάς, Αμολεύτου) — средновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од пархијата „Сретение Господово“.
Црквата е изградена во XIV век. Според ктиторскиот натпис, во 1566 г. архонтот Комнин Калократ нарачал храмот да се обнови како трикорабна базилика и негово целосно живописување. Во жртвеникот се зачувани малку фрески од XIV век, а главниот живопис е од периодот на обонова во 1566 г.
Името Αμόλευτος (Незаразен) се должи на тоа што единствено неговото маало останало незасегнато од масовната епидемија во градот.
Russula amethystina
Russula amethystina е габа, која спорадично се појавува од средината на летото до есента под смрека и ела. Во Северна Европа, таа е многу ретка. Не е лесно да се разликува од слично обоените видови Гулапка и практично се идентични со Russula turci.
Опис
Шапката се движи од 3 до 12 см во пречник и варира во боја помеѓу виолетова, боја на јоргован, вино-црвена и вино-црвено-кафеава. Кожата на шапката може да се излупи од работ, десно кон центарот. Ливчињата се од крем до светло жолта боја. Спорите се жолти, субглобозни, со мали брадавици. Отпечатокот од спори е по боја од крем до светло портокалова. Шупливата дршка се движи од 3 до 6 см во должина и од 1 до 2 см во ширина, првично е бела, подоцна станува жолтеникава или кафеава.
Слични видови вклучуваат Russula turci, која може да мириса на јод во близина на основата на стебленцето, инаку може да се разликува само со микроскопски разлики во текстурата на спорите. Слични се и R. lilacea и R. murrillii.
Продром (Берско)
Продром (понекогаш нарекувано: Стар Продром; Πρόδρομος, Продромос) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 20 километри североисточно од градот Бер, во непосредна близина на десниот брег на реката Бистрица, на надморска височина од 30 метри.
Сместено е во областа Урумлак.
Историја
Селото уште од постаро време било населено со Грци.
Стопанство
Во селото, главна дејност претставува земјоделството. Населението произведува големи количества памук и шеќерна репка.
Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Продром живееле 190 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Продром (Prodrom) живееле 190 Грци.
За време на пописот во 1913 година било забележано со 373 жители. Во 1920 година во Продром имало 374, а во 1928 година 469, од кои само 18 бегалци. Во 1940 година биле попишани 649, во 1951 година 738, во 1961 година 819, во 1971 година 839, во 1981 година 895, а во 1991 година 933 жители. Зголемувањето на бројот на жителите се должело на плодните обработливи површини и на убавата местоположба на селото.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 896 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 815 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Мелик со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Продром, во кој покрај Продром влегуваат и селата Нов Продром и Киркасии.
Лујџи Бартолини
Лујџи Бартолини (Luigi Bartolini), (, –, ) бил италијански сликар,  писател, поет.
Тој бил најпознат по неговиот роман, „Крадци на велосипеди“, кој  бил сценаристичка основа за снимањето на  истоимениот фил еден од најистакнатите претставници на  Италијанскиот неореализам во режија на Виторио Де Сика.
Тој објавил повеќе од 70 книги за време на неговиот живот.
Библиографија
G. Appella, V. Scheiwiller (a cura di), Luigi Bartolini 1892-1965 L'uomo l'artista lo scrittore, De Luca Edizioni d'Arte, Roma 1989
Список на државни водачи во 1684 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Руско здружение на пролетерски писатели
Руското здружение на пролетерски писатели, познато и под неговата кратенка РАПП (Российская ассоциация пролетарских писателей) ― поранешен службен творечки сојуз во Советскиот Сојуз основан во јануари 1925 година.
Меѓу наведените цели била „да се чисти и да се казнува“ во името на Партијата“, т.е. делотворно поттикнување на цензура на книжевноста врз идеолошка основа. Станала злогласна по своите ентузијастички напади врз писатели кои не одговарале на дефиницијата на РАПП за „вистински советски писател“, што на крајот заработила критики од раководството на болшевичката партија. Меѓу нејзините први цели биле Евгениј Замјатин и Борис Пилњак и биле мета на и за и против-болшевички писатели, особено Михаил Булгаков, Максим Горки, Владимир Мајаковски и Алексеј Толстој.
Администрацијата на РАПП се состоела од голем број советски писатели и книжевни критичари. Меѓу нив биле Леополд Авербах (основач и главен секретар), Владимир Киршон, Дмитриј Фурманов, Александар Фадеев, Алексеј Селивановски, Владимир Ставски, Јуриј Либедински, Владимир Јермилов и други.
Во април 1932 година, РАПП, заедно со другите творечки синдикати, како што Пролеткулт ВОАПП и Руското здружение на пролетерски музичари, било распуштено, а наместо тоа беше создаден Сојузот на писатели на СССР.
NGC 4132
NGC 4132 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4132 се споменува и како MCG 5-29-20, CGCG 158-30, KUG 1206+295A, IRAS 12064+2931.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4132 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 4132 има привидни димензии од 1,1' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 21°.
Цајтгајст: Чекор напред
Цајтгајст: Чекор напред е третиот филм во серијалот Цајтгајст на Питер Џозеф. Филмот беше пуштен во повеќе од 60 земји и на над 30 јазици, со 340 прикажувања насекаде низ светот од 15ти јануари 2011. Филмот беше пуштен бесплатно на интернет од 26ти јануари 2011, и беше гледан на YouTube над 300,000 пати во првите 24 часа, како и над 4.5 милиони пати во текот на првите два месеци по објавувањето.
Содржина
Цајтгајст: Чекор напред е поделен на четири последователни делови. Во секој дел постои сплет од интервјуа, нарација и анимирани секвенци.
Прв дел: Човекова природа
Филмот започнува со кратка анимирана секвенца во која раскажувач е Жак Фреско. Тој го опишува својот живот за време на адолесценцијата и прекинот на неговото образование на 14 годишна возраст, за да учи според неговата волја. Тој континуирано ги искажува своите радикални гледишта развиени како резултат на искуствата за време на Големата Депресија и Втората светска војна. Проучувајќи ги општествените науки, механиката и социјалното инженерство, како и архитектурата, помеѓу многуте други научни области, во период од 75 години, Фреско вели дека не успеал да ги измени своите почетни, радикални ставови, кои продолжува да ги искажува подетално во текот на филмот.
Втор дел: Општествена патологија
Се истражува потеклото на нашата модерна економска парадигма, започнувајќи со Џон Лок и Адам Смит. Во Два есеја за владеењето, Џон Лок ги прикажува основните принципи на приватната сопственост на земјата, работната сила и капиталот. Во Богатството на нациите, Адам Смит споменува невидлива така која праив баланс помеѓу понудата и побарувачката, што доведува до трговска рамнотежа. Расправата станува религиозна затоа што невидливата рака се толкува како божја рака. Се дава критички осврт на економската теорија преку прашањето дали се потребни приватната сопственост, парите и наследната нееднаквост помеѓу учесниците во системот. Исто така критички се анализира и потребата од циклична потрошувачка за да се одржи пазарот, што резултира во залудно потрошени ресурси. Планираната застареност е уште една последица од пазарниот систем, каде што стоките намерно се прават со дефекти или немањето на технологија доволна за да се одржи висока стапка на промет. Економската парадигма е наречена анти-економија поради овие активности. Горенаведениот процес на размена на стоки, работна сила и капитал помеѓу поединците е наречен пазарна економија.
Завршниот сегмент на вториот дел говори за здравствената социоекономска поврзаност која се фокусира на економската нееднаквост и нејзиното влијание врз општеството.
Трет дел: Проект Земја
Како и во Цајтгајст: Додаток, со цел да се подобри човековата состојба, филмот прикажува „економија заснована на ресурси“ според кажувањата на Жак Фреско. Дијалогот води кон низа мисли за тоа како човечката цивилизација треба да започне од почетокот. Замислете идентична копија на планетата Земја некаде во вселената: извршете истражување за планетата, видете ги видовите на ресурси, локациите, количините, за да се задоволат човековите потреби; следете ја потрошувачката и трошењето на ресурсите за да ја регулирате побарувачката и да ја одржите животната средина, локализирајте ја дистрибуцијата на ресурси, за да го контролирате влијанието врз животната средина и да обезбедите самостојност, ставете акцент на рециклирањето и употребата на јавниот транспорт со цел да избегнете залудно трошење на ресурси. Преку глобална примена на постоечки револуционерни технологии во секторите на изработка и дистрибуција, работната сила и парите ќе застарат; и со тоа ќе се постави основата на економијата заснована на ресурси. Даден е опис на повеќе технологии за подобрување на цивилизацијата преку економијата заснована на ресурси. Структурата на градовите ќе се состои од концентрични кругови, секој од нив ќе врши една важна функција потребна за да функционира еден самостоен град: земјоделство, производство на енергија, места за живеење, болници, училишта итн. Кај земјоделството, споменати се хидропониката и аеропониката како можни решенија при недостиг од храна. Маглев возовите нудат превоз за жителите на градот. Производството и градежништвото ќе станат автоматизирани, со механизирани технологии, како што се тридимензионалното печатење и производство со помош на компјутер. Споменати методи за производство на енергија: фотоволтажна боја, ветерни турбини, претворачи на притисок и геотермални електрани.
Четврт дел: Подем
Филмот завршува со соочување на протестанти на улиците на Тајмс Сквер во Њујорк со полицајци во опрема за немири, сред глобалната економска депресија. Луѓето повлекуваат трилиони долари од банките ширум светот, потоа ги фрлаат парите пред вратите на банките. Полицијата се откажува. Последната сцена од филмот дава делумен поглед на Земјата од вселената, по кој следи секвенца од искази: „Ова е твојот свет“, „Ова е нашиот свет“ и „Револуцијата е сега“.
Интервјуирани лица
Д-р Роберт Саполски, Д-р Габор Мате, Ричард Вилкинсон, Д-р Џејмс Гилиган, Д-р Џон МекМарти, Мајкл Руперт, Макс Кајзер, Д-р Берок Кошневис, Д-р Адријан Бојер, Жак Фреско, Роксен Медоус, Д-р Колин Џ. Кембел и Џереми Џ. Гилберт.
Прием од јавноста
Набрзо по објавувањето на филмот, беа објавени повеќе позитивни и негативни критики во повеќе извори:
Глизе 815
Глизе 815 — двојна ѕвезда со местоположба во соѕвездието Лебед. Парот е на растојание од 49,3 светлосни години од Сонцето. Двете ѕвезди кои го сочинуваат системот се помали од Сонцето и се многу блиску една до друга. Во нивниот перихел тие се на исто растојание како она меѓу Јупитер и Сонцето. На тој начин, дури иако ѕвездите се мали, заедно со другата ѕвезда за нас ќе бидат посјајни и од полна Месечина.
Составница А на системот е еруптивна променлива ѕвезда, исто така позната како ѕвезда од типот на УВ Кит. Глизе 815 е една од првите две познати ѕвезди од овој вид спомнати во еден труд од 1924 година.
NGC 2111
NGC 2111 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Маса, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2111 се споменува и како ESO 57-SC35.
Откривање
Објектот е откриен на 9 февруари 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 44 м 33,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 70° 59' 36".
Други поделби
Проучување на NGC 2111 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9167.
Мелиса Фумеро
Мелиса Фумеро (моминско Гало, родена на 19.08.1982) е американска глумица и режисерка. Таа е позната по тоа што ги толкуваше Еми Сантијаго на Бруклин девет-девет и Адријана Крамер на „Еден живот за живеење“.
Ран живот
Фумеро е родена како Мелиса Гало во Северен Берген, Њу Џерси. Таа пораснала во Гутенберг, Њу Џерси до 6-годишна возраст, кога нејзиното семејство се преселило во Линдхурст, Њу Џерси. На 19 години, таа се преселила во Њујорк да студира на Универзитетот во Њујорк, од каде што се стекнала со диплома за ликовни уметности во драма во 2003 година.
Кариера
Втора глумица што ја толкувала Адријана во „Еден живот за живеење“, Фумеро се приклучила на серијата на 20 јануари 2004 година. Адријана е долго изгубената ќерка на долгогодишниот лик Доријан Крамер Лорд, портретирана со паузи од 1979 година, од победникот на ,,Дејтајм Еми", Робин Штрасер. Фумеро ја добила улогата на Адријана на нејзиниот последен ден како студент на универзитетот Њујорк. Кон крајот на 2007 година таа одлучила да не го продолжи договорот со серијата, но останала како лик кој повремено се појавува за да ја заврши приказната на Адријана што завршила на 11 јуни 2008 година. Фумеро се вратила во „ Еден живот за живеење“ во септември 2008 година во серија од 15 епизоди. Фумеро гостувала на ОЛТЛ на 12 февруари 2010 година, за да помогне во враќањето на Кели Крамер (Џина Тогони ).
Фумеро дебитирала на големиот екран во главна улога во независниот филм Малиот Танчер од 2009 година. Во 2010 година, таа се појавила во пет епизоди од „Озборувачката“ на ЦВ како Зои, една од минионите на Блер Валдорф. Во 2013 година, таа била вклучена во Бруклин девет-девет на Фокс / Ен-Би-Си во улогата на Ејми Сантијаго, главната женска улога наспроти Енди Самберг. Фумеро дебитирала како режисер во 2019 година кога ја режирала епизодата од 6-та сезона на Бруклин девет-девет „Враќање на кралот“.
Личен живот
Фумеро се омажила со нејзината ко-ѕвезда од ,,Еден живот за живеење" Дејвид Фумеро на 9 декември 2007 година и оттогаш се нарекува Мелиса Фумеро.  Двојката има два сина: Енцо (роден на 24 март 2016 година)  и Аксел (роден на 14 февруари 2020 година).
Беседа на љубители на рускиот збор
Беседата на љубители на рускиот збор (Беседа любителей русского слова) ― поранешно конзервативно и прасловенофилско книжевно друштво основано во Санкт Петербург на почетокот на XIX век. Друштвото започнало да се состанува веќе во 1807 година, но неговите редовни месечни средби започнале во март 1811 година во „убавата и луксузно поставена сала во големиот дом на Державин на бреговите на Фонтанка“; дури 500 луѓе би можеле да присуствуваат на нејзините средби, и го издавале сопственото списание „Чтения в Беседе любителей русского слова“ (Читања на беседата на љубителите на рускиот збор), чии деветнаесет броеви се состоеле главно од материјал претставен на средбите. Го контролирале конзервативците како Державин и Александр Шишков кои се спротивставиле на либералните реформи на Александар I; во книжевна смисла, се обидело да ги забрани галицизмите и другите странски вметнувања во рускиот јазик и се осврнало на црковнословенските и народните традиции за да создаде прифатлива култура. Било спротивставувано и исмејувано од напредното друштво „Арзамас“. Се растурило по смртта на Державин во 1816 година, но било оживеано како книжевно и научно друштво на Московскиот универзитет од 1858 до 1930 година; меѓу писателите кои зборувале на неговите средби биле А.К. Толстој, Иван Тургенев, Афанасиј Фет, Фјодор Достоевски, Лав Толстој и Иван Бунин.
Торквато Тасо
Торквато Тасо (11 март 1544 - 25 април 1595) — италијански поет.
Животопис
Тасо имал несреќна судбина: тој бил вљубен во Елеонора д'Есте, сестрата на војводата од Ферара, Алфонсо II, а подоцна полудел и бил затворен во болницата „Санта Ана“ во Ферара. Во расправата „Силата на човечката фантазија“, Муратори тврди дека за време на нападите на лудилото Тасо си вообразувал дека го посетува неговиот домашен дух, така што разговарал со него.
Творештво
Тасо е најпознат по својот еп „Ослободениот Ерусалим“ и пасторалата „Аминта“ (1580).
Значење и влијание
Италијанскиот поет Џакомо Леопарди напишал краток есеј со наслов „Дијалог меѓу Торквато Тасо и неговиот домашен дух“ (Dialogo di Torquato Tasso e del suo Genio familliare). Според Леопарди, поради постојаните несреќи што го следеле во текот на животот, иако бил изворен и инвентивен, Тасо заостанал зад трите големи италијански поети. Споредувајќи го со Данте, Леопарди опишува како плачел на гробот на Тасо, а не почувствувал никаква нежност над гробот на Данте. Притоа, тој вели дека во Тасо гледам ечовек кого го совладала бедата, кој е соборен, кој им подлегнал на раните, кој се предал и постојано прекумерно трпи и страда. Иако неговите страдања биле имагинарни, неговата несреќа е вистинска и, иако немал лоша судбина како Данте, тој бил далеку понесреќен.
Тасо бил пример за романтичарите, а неговата поезија ги инспирирала Гете и Бајрон
Список на државни водачи во 316 година
Ова е список на државни водачи во 16 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Вестерхефер
Вестерхефер (Westerhever; Vesterhever) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Географија
Вестерхефер се наоѓа на северозападниот крај на полуостровот Ајдерштет. Светилникот Вестерхеферзанд е главна знаменитост на полуостровот, кој е опкружен од солени мочуришта.
Солените мочуришта, светилникот и плажите привлекуваат околу 80.000 посетители секоја година.
Историја
Островот Вестерхефер бил првпат населен од луѓе во век. Првите луѓе изградиле прстенеста брана за да ја заштитат браната.
Клештари
Поттипот клештари (односно Chelicerata) е древна група на членконоги која ги вклучува и истребените Eurypterida (морски скорпии). Главни одлики по кои видовите од овој поттип се разликуваат од останатите членконоги се отсуството на антени и присуството на хелицери (клештовидни структури) како прв пар на екстремитети.
Првите древни клештари најверојатно еволуирале пред околу 600 милиони години. Тие сега се разликуваат од другите членконожни видови по тоа што имаат најмалку шест пара на телесни додатоци: обично четири екстремитети за одење, како и пар на хелицери и пар на педипалпи. Исто така, тие не поседуваат мандибула, немаат антени и телото е поделено на две (а не три) дела, исто како кај Uniramia:
Клештарите се обично билатерално симетрични, имаат целосен дигестивен систем, поседуваат унирамни додатоци, имаат неваровников егзоскелет и се гонохористи.
Хелицератите немаат типични вилици за гризење и џвакање, туку ја цицаат храната во течна или полутечна форма. Но, оваа храна може да биде растргана од хелицерите пред ингестијата. Повеќето видови имаат надворешно варење, што значи дека тие секретираат дигестивни сокови на храната како што таа се приближува кон устата или инјектираат дигестивни сокови во телото на пленот, по што ја цицаат резултирачката супа.
Поттипот на клештари содржи повеќе од 80,000 видови познати на науката, од кои повеќето се арахниди поделени речиси еднакво меѓу пајаците и дерматофагоидите.
NGC 326
NGC 326 — елиптична галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 326 се споменува и како UGC 601, MCG 4-3-25, CGCG 480-26, 4ZW 35.
Откривање
Објектот е откриен на 24 август 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 326 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 326 има привидни димензии од 1,4' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 58 м 22,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 26° 51' 57".
Други поделби
Проучување на NGC 326 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3482. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 127; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1743. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 857.
Грчка окатка
Грчка окатка (Pseudochazara graeca) е вид на пеперутка, дел од семејството на шаренците. Пеперутката живее во Македонија, на Пелистер, и во Грција.
Опис
Оваа пеперутка е средна по големина. Мажјакот и женката се слични, по боја се кафени, во средишниот дел на горната страна на кријата има темнокафена нијанса, а рабовите се светлокафени. На светлокафените нијанси има по две црни точки. Оваа пеперуга лета од средината на јули до август. Ларвите живеат на треви.
Јована Јовиќ
Јована Јовиќ (родена Јакшиќ ; 30 септември 1993) е српска поранешна професионална тенисерка. Јовиќ има освоено 17 титули во сингл и четири титули во двојки на ИТФ женската патека. На 12 мај 2014 година, таа го достигнала своето најдобро рангирање во сингл на светот бр. 102, откако влегла во финалето на ВТА турнирот во Монтереј. На 31 јули 2017 година, таа се искачила на бр. 204 во рангирањето во двојки.
Јовиќ се повлекла од професионалниот тенис во март 2021 година и го објавила своето пензионирање на 5 март 2022 година.
2013 година
Јовиќ дебитирала на ВТА турнејата, квалификувајќи се за главната ждрепка на Монтереј Опен и победувајќи ја Вера Душевина во првото коло. Таа загубила во второто коло од третата носителка Марија Кириленко во три сета.
Lordi
Lordi е хеви метал група формирана во октомври 1996. Тие ја претставуваа Финска на Евровизија 2006 и победија.
Златна копачка
Златна копачка е признание кое од 1968 година се доделува на стрелецот со најголем број постигнати голови во европските национални првенства, без обзир на бројот на одиграни натпревари. Наградата не е доделена од 1992 до 1996 година поради протестот на Фудбалска федерација на Кипар во 1991 година. Првенствено, организаторот на целосниот спектакл бил Францускиот весник Франс Фудбал, а спонзор Адидас. Од 1997 година наградата се доделува со здружение на Европските спортски медиуми - ЕСМ, а победникот се одредува со помош на коефициентот и тоа за најјаките пет лиги по број на голови кои се множат со 2, за лигата од 6 до 21 место на коефициент е 1,5, а за лигата од 22 места 1.
Рекорди
Лионел Меси го постигна најголемиот рекорд во сезоната 2011-12 со постигнати 50 голови и со добиени 100 бода од европските медии.
Археолошки музеј (Теба)
Археолошкиот музеј Теба - музеј во Теба, Грција.
Универзитет Халмстад (Шведска)
Универзитет Халмштад е универзитет во Халмштад, Шведска. Основан е во 1983 година. Универзитетот Халмстад е јавна високообразовна институција која нуди програми за дипломирање и магистер во различни области на студии. Покрај тоа, таа спроведува д-р. програми во три полиња на истражување, информатичка технологија, иновации и здравје и начин на живеење.
Профил
Универзитетот Халмштад често се нарекува Универзитет воден од иновациите. Спроведува едукација и истражување во широки полиња, но три профили се истакнуваат: иновациските науки, информатичката технологија и здравје и начин на живеење. Овие области се основа за активностите на Универзитетот и во нив Универзитетот нуди образование на постдипломско ниво.
Училишта
Универзитетот Халмштад е организиран во следните 4 училишта (шведски „академии“):
Турско национално движење
Турското национално движење (Türk Ulusal Hareketi) — национално движење кое ги опфаќа политичките и воените активности на турските револуционери кои резултирале во создавање и обликување на модерната Република Турција, како последица на поразот на Отоманското Царство во Првата светска војна и последователното окупација на Цариград и поделба на Османлиското Царство од страна на Сојузниците под условите на договорот од Мудрос. Османлиите го сметале движењето како дел од меѓународен заговор против нив. Турските револуционери се побуниле против оваа поделба и против договорот од Севр, потпишан во 1920 година од отоманската влада, кога цела Анадолија била поделена на сојузнички региони.
Ваквото воспоставување на сојуз на турските револуционери за време на поделбата резултирало со започнување на Турската војна за независност, укинување на османлискиот султанат на 1 ноември 1922 година и прогласување на Република Турција на 29 октомври 1923 година. Движењето се изјаснило дека единствениот извор на управувањето за турскиот народ ќе биде демократско Големо национално собрание на Турција.
Движењето било создадено во 1919 година преку серија договори и конференции низ цела Анадолија и Тракија. Процесот имал за цел да обедини независни движења низ целата земја за да изгради заеднички став на чело со Мустафа Кемал Ататурк кој станал главен портпарол, јавна личност и воен водач на движењето.
Договорот од Амасија, јуни 1919
Договорот од Амасија бил важен во многу аспекти. Тоа бил првиот повик кон националното движење против окупаторските сили. Се состоел од разговори за национална независност, засновани на провинции, а не врз основа на раса.
Овој договор го потпишале Мустафа Кемал Ататурк, Рауф Орбај, Али Фуат Џебесој, Рефет Беле и подоцна Казим Карабекир во Ерзурум.
Конгрес од Ерзурум
На американски мандат: На 1 август 1919 година, Комисијата се обидела да контактира со големи групи на заинтересирани страни во Цариград (Отоманска контрола), за да ги добие своите позиции со цел да ги пријави на Париската мировна конференција. Ќазим Карабеќир дознал дека меморандумот е донесен со спојување на политички групи во Цариград и, следствено Ерзурумскиот конгрес, кој испратил меморандум за американскиот претседател Вудро Вилсон во истиот ден за нивен мандат. Веројатно требало да ги потсети сите други партии на 14-те точки на Вилсон и фактот дека националистите биле свесни за нив. Меѓу целите на националистите, била да се сигнализира решеноста на националистите пред заинтересираните страни и да се покаже нивната намера дека не толерираат недискриминирачки политички притисок. Она што започнало како предлог на националистите да го прифатат американскиот мандат во времето на Ерзурумскиот Конгрес, станало голема акција веднаш потоа.