cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кристина Пизанска
Живот
Кристина Пизанска е родена во 1365 во Венеција, Италија. Таа била ќерка на Томасо ди Бенвенуто де Пизано (Томас Пизански, именуван по потеклото на семејството во градот Пизано, југоисточниот дел на Болоња), лекар, судски астролог, и советник на Република Венеција. Во оваа атмосфера, Кристина била во можност да ги истражува своите интелектуални интереси. Таа успешно се себеобразувала, посветувајќи се на јазиците, откривајќи ги класиките и хуманизмот на раната ренесанса. Но, таа не ги искористила нејзините интелектуални способности, или се воспоставила како писател, додека не станала вдовица на возраст од 25 години.
Учеството на Кристина во една литературна дебата, во 1401-1402, дозволила да отиде подалеку од ексклузивните кругови, и на крајот да го воспостави својот статус како писателка која се занимава со позицијата на жените во општеството. Во текот на овие години, таа се вклучила во познатата книжевна полемика, “Расправа за Романсата на Розата”. Таа помогнала да се поттикне оваа дебата со нејзиното сомневање за литературните заслуги на Романсата на Розата на Жан де Мен. Напишана во 13 век, Романсата на Розата ги сатиризирала конвенциите на љубовта додека критично ги прикажувала жените како ништо повеќе од измамници. Кристина конкретно се спротивила на употребата на вулгарните термини во алегоричната песна на Жан де Мен. Нејзината критика првенствено произлегла од нејзиното верување дека Жан де Мен ги напаѓа жените низ текстот.
Дела
До 1405, Кристина ги завршила своите најпознати книжевни дела, Книгата на Градот на Дамите и Богатството на Градот на Дамите. Првата од овие ја покажува важноста на минатите придонеси на жените во општеството, а втората се обидува да ги научи жените како да култивираат корисни квалитети. Во Книгата на Градот на Дамите таа создала симболички град во кој жените се ценети и бранети. Таа изградила три алегориски фигури - Разум, Правда и Чесност - во согласност со востановените модели во литературата на тоа време, кога многу книги и песни користеле алегориски фигури за изразување на идеите или чувствата. Таа влегува во дијалог, движејќи се меѓу прашања и одговори, со овие алегориски фигури што се од сосема женска перспектива. Заедно, тие создале место каде можело да се зборува за проблемите од интерес за сите жени. Само женски гласови, примери и мислења биле обезбедени во овој текст. Кристина, преку дамата Разум особено, тврди дека стереотипите за жените можат да бидат одржани само ако жените се спречени од влегување во разговорот. Генерално, таа се обидела да воспостави вистини за жените кои се контрадикторни на негативните стереотипи кои таа ги имала идентификувано во претходната литература.
Во Богатството на Градот на Дамите, таа го нагласува убедливиот ефект на говорот и активностите на жените во секојдневниот живот. Посебно во овој текст, Кристина тврди дека жените мора да ја признаат и промовираат нивната способност да направат мир меѓу луѓето. Оваа способност ќе им овозможи на жените да посредуваат меѓу мажот и други субјекти. Таа исто така тврди дека деградирачкиот говор ја еродира честа и се заканува на сестринските врски кај жените. Кристина потоа расправа дека "вештината во дискурс треба да биде дел од моралниот репертоар на секоја жена". Таа верува дека влијанието на жената се остварува кога нејзиниот говор доделува вредност на добродетелноста, доблеста, и воздржаноста. Таа вели дека реториката е моќна алатка со која жените би можеле да ги надминат разликите и да се наметнат. Богатството на Градот на Дамите обезбедува глетка во животот на жените во 1400 година, од познатата дама во замокот до сопругата на трговецот, слугинката, и селанката. Таа нуди совети за учителките, вдовиците, па дури и проститутките.
Влијание
Кристина Пизанска главно била писателка која пишувала нарачани дела за аристократски семејства, како и за решавање на литературните дебати на ерата. Во модерните времиња, таа е етикетирана како поетска медијаторка која се занимавала со вметнување на историски текстови за да поттикне етичко и разумно однесување на своите кралски читатели. Некои тврдат дека Кристина Пизанска "ја започнала својата литературна кариера со пеење, сама во својата соба, а ја завршила со викање на јавниот плоштад". Таа ставила свој печат во полето на реторичкиот дискурс во и онака машко-доминираната литературна област. Таа оставила 41 поетско дело и голем број книги со проза. Симон де Бовоар напишала во 1949 година дека Послание до Богот на Љубовта било "првпат жена да го земе своето перо во одбрана на нејзиниот пол".
IC 861
IC 861 — галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 10 јуни 1864 година од страна на Алберт Март.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 861 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 0 м 30,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +23° 4' 36"".
Утена
Утена (lt. - Utena) град во Литванија.
Link
Jonava
Загрепска џамија
Загрепска џамија — џамија во Загреб. Таа е најголема џамија во Хрватска. Исламското средно училиште „Д-р Ахмед Смајловиќ“ и културен центар работат во рамките на џамијата. Изградбата започнала во 1981 година и завршила во 1987 година.
Султан бин Мухамед Ал-Касими, емирот од Шарџа, донирал 2,5 милиони долари за изградба на џамијата. Во 1983 година, тој ја посети исламската заедница во Загреб.
Калви
Калви — општина во покраината Беневенто од регионот Кампанија, Италија.
Знаме на Општина Кочани
Знамето на Општина Кочани е официјалното знаме на оваа општина кое било усвоено на 29 јануари 2010 година.
Опис
Знамето има хоризонтална ориентација, со црвена основа на која се аплицирани две жолти ленти. Во средината се наоѓа апликацијата од главата на грбот на Општината, односно симболично е претставен извор на геотермална вода и оризово класје.
Петар Петровиќ-Његош
Петар II Петровиќ Његош, световно име Раде Томов Петровиќ (Његуши, -, ), бил владика и владетел на Црна Гора од династијата Петровиќ-Његош, тој е еден од најголемите претставници на црногорската и српската книжевност.
Неговото родено име било Раде, а како дете бил овчар на падините на Ловќен. Неговиот чичко, митрополит Петар I, го забележал бистриот ум на Раде и го повел со себе во манастирот на Цетиње, кога Раде имал 12 години. Во манастирот, Раде научил да чита и да пишува, го учел рускиот јазик, подоцна и италијанскиот. Покажал голем интерес за народните песни, па и самиот почнал да пишува стихови. Учители му биле Јосип Троповиќ и Сима Милутиновиќ Сарајлија, кој при крајот на 1827 година се нашол на Цетиње.
Хилми Баки
Хилми Баки — македонски музичар, водач на оркестар, аранжер на народна музика и композитор на новосоздадена фолк музика.
Петар Петровиќ-Његош
Во 1827 година, митрополитот Петар I го определил Раде за свој наследник, а по неговата смрт во 1830 година, Раде со неполни седумнаесет години станал Петар II, духовен и световен владетел на Црногорците. Во тој момент Црна Гора била разединета и затворена од сите страни, без централна државна организација, а школувана личност била голема реткост. Племињата станувале едни против други, крвната освета била честа, а околните непријатели, посебно турските паши, ги поткупувале селаните со леб и жито за да се кренат против власта.
Хилми Баки
Творештво
Хилми Баки бил водач на ансамблот „Чалгија“. Исто така, тој ги напишал следниве композиции:
Петар Петровиќ-Његош
Прв политички чекор на Његош било протерувањето на гувернадурот. Потоа го создал Сенатот, нешто како влада и врховен суд од 16 членови, составен од најугледните Црногорци. За да воспостави ред во Црна Гора вовел т.н „гвардија“, нешто како полиција и суд, и некој вид на дворска стража, т.н „перјаници“. Создал и народна каса за купување храна во неродни години, за купување оружје и за заем на оние на кои им било најпотребно. Отворил училиште, создал печатница, започнал со изградба на патишта, бунари и складови. Његош започнал да внесува граѓанска култура и писменост, а Црна Гора почнала да се отвора кон надворешниот свет.
Данокот кој го вовел Његош за да се спроведат сите овие реформи, не бил дочекан со широки раце од црногорските племиња. Ријечката нахија кренала бунт, но владиката успеал да се пресмета со бунтовниците. По дваесет години поминати на чело на Црна Гора, Петар II Петровиќ Његош умира од болест во 1851 година. Закопан е на Ловќен, на место кое самиот го одбрал за свој гроб, а денес таму се наоѓа неоговиот мавзолеј.
Династија Петровиќ-Његош
Владиката Петар II Петровиќ Његош се родил во Његушкото племе, како втор син на Тома Марков Петровиќ (најмладиот брат на владиката Петар I Петровиќ Његуш) и Ивана Пророковиќ.
На своето кршевање го добил името Радивоје според кое подоцна меѓу народот бил позната како владиката Раде. По завладичувањето се потпишувал само со своето калуѓерско име - Петар и презимето Петровиќ: Петар Петровиќ.
Предавство (теленовела)
Синопсис
Ова е прекрасна приказна, која се развива со времето, во кое двојните стандарди, претставата за луѓето и тајните имале важни значења. Тука ќе биде водена битка помеѓу доброто и лошото, љубовта и омразата и најмногу помеѓу верноста и предавството. Хуго де Медина е еден од најатрактивните мажи во околината, освен тоа е милионер, но крие голема тајна: болен е од каталепсија, наследена од неговиот татко. Bo некои моменти изгледа чуден и е мислен за женкар, кој ги поминува ноќите со жени и ги остава. Сè се менува, кога Хуго ја запознава убавата Соледад де Обрегон, чиста и нежна девојка, верница во вистинската љубов, бунтовна и смела. Таа средба е почетокот на нешто ново, нешто убаво и непознато до тој момент за двајцата. Хуго е обвинет и предизвикан во двобој од Артуро де Линарес, братот на Беатрис, која е опседната со господинот де Медина. И покрај тоа брат и сака да му се домазди на Хуго не толку заради сестра си, колку заради омразата и зависта, која ја чувствува кон него... Алсидес е брат-близнак на Хуго и негова полна противположба, негов ѓавол, најмногу, бидејќи секогаш бил во неговата сенка, родителите повеќе го сакале Хуго, освен тоа тој ја одзема жената, која Алсидес отсекогаш ја сакал, Соледад. После многу пресметки како обвинение за изнасилувањето на Беатрис кон Хуго, интиригите на брат му и на Артуро, двајцата вљубени не сакат да се разделат еден од друг. Мајката на Соледад, Естер, наполно е против нивната свадба, бидејќи никогаш не ги сакала избраниците на нејзината ќерка, а го бранела Алсидес. Но, доаѓа моментот во кој таа треба да се приклучи, бидејќи семејството Обрегон должи голема сума пари на злобниот Манрике, кој ги притиска. На денот на свадбата Хуго не се појавува, Соледад е изнервирана, оди да го бара и го наоѓа. Но, го наоѓа беспомошното тело, и докторот им соопштува на сите, дека Хуго де Медина е мртов. Тоа всушност не е така, тоа е пристап на болеста каталепсија. Најверниот човек на Хуго, Борис за тоа време купува земја од господарот и нема претстава што се случува... Го погребуваат Хуго, Соледад е најтажната од сите, нејзиниот сакан, тој, кој го сакала од цело срце веќе го нема, но скоро дознава дека е бремена и ќе и остане спомен од Хуго. И покрај тоа семејството Обрегон сè уште има долгови кон Манрике и тој како Алсидес и е на пат да го наследи богатството на Хуго, Естер ја притиска ќерка и да се омажи за него. Така и ќе биде, но што ќе се случи, кога Хуго ќе се врати, спасен од семејството Бурке, чија цел е да добијат пари по не толку чесен начин. Сè се заплеткува, кога се појавуваат Ребека Монтенегро и нејзината внука Елоиса Ренан. Тие ќе се обидат максимално да и го загорчат животот на Соледад, а кога Хуго ќе се врате Елоиса ќе му фрли “око”, само единствено заради парите, а тој ќе се врзе за неа, за да и се одмазди на Соледад за болката, поради нејзиното “Предавство”...
Петар Петровиќ-Његош
Династија Петровиќ-Његош
Меѓутоа, меѓу Црногорците не бил познат како владиката Петар, туку како владиката Раде. Црногорците единствен владика кој го именувала како Петар бил неговиот чичко - Петар I Петровиќ Његош.
Тој никогаш не го употребувал името Петар II, тоа било додадено подоцна за да се направи динстикција помеѓу двајцата Петровци. Не е познато зошто ја зел додавката Његош кон своето презиме, а не Његуш како што се именувало неговото племе. Има претпоствака дека тоа го презел од својот чичко кој кон своето презиме го додал Његош, а не Његуш.
Образование
Своето дество го минал меѓу Његушите. Владиката Петар I Петровиќ Његуш во 1825 година го прибрал кај себе во Цетињскиот манастир, кадебшто требало да го школуваат монахот Мисаил Светковиќ и владичкиот секретар Јаков Цек. Тука Раде ги напишал своите први песни за да ги забавува локалните старешини и главатори. Во средината на 1825 година, Раде бил испратен во манастирот Топла во Херцег Нови, каде што старешината на манастирот-Јосип Троповиќ предавал италијански, математика, црковно пеење, пслатир и други предмети. Раде честопати присутвувал на верските служби во блискиот манастир Саваина. Во Топла останал до крајот на 1826 година, кога се вратил во Цетиње.
Неговиот чичко за свој наследник го подготвувал Ѓорѓија Савов, кој се школувал во Русија, меѓутоа тој сакал да се посвети на војничкиот живот. Според традиција, црногорскиот владетел морал да биде владика, отука Раде започнал да се подготвува за преземање на тоа достоинство. На 20 јануари 1827 година, Петар I Петровиќ Његуш го прогласил за свој наследник. Петар I сакал и Раде да го испрати на школување во Русија, но немал финансисики средства и затоа сам го подучувал италијанки, руски, германски, англиски и француски јазик. На младиот Раде на располагање му ставил и својата богата библиотека. Подоцна за учител на Раде го довел Симо Милутиновиќ Сарајлија. Тој му предавал историја, книжевност и филозофија.
Реформи
Петар II, слично како и неговиот чичко, се соочил со ограничувањето на неговата власт. Владиката немал армија, милиција или дрги безбедносни слили под негова команда. Можел да ги користи само силите обезбедени од неговата семејство и братство. Еден од најголемите преоблеми за Петар II било управувањето со племињата во далечните делови од Црна Гора, кои често одбивале да покоруват или се приклучувале на владичките соперници. Меѓу сите племиња постел постојан отпор кон неговата власт, а владиката не можел да ги спречи црногорските ајдучки напади врз Османлииските области. Меѓутоа, владиката успеал да преземе некои чекори кон изградба на редовна административна организација.
Во изградбата на државните функции, владиката добил помош од рускиот двор и неговите претставници. Привремената руска финансиска помош претставувала еден од малкуте извори на црногорската митрополија. Во 1831 година, во Црна Гора пристигнале двјца руски претставници: Иван Вукотиќ и Матеј Вучиќевиќ, а тие биле придружувани од Д. Милаковиќ, кој подоцна станал секретар на Петар II. Нивната главна задача било помагање во воспоставувањето на посилни институци на централната власт. Во 1831 година, бил формиран Сенат на Црна Гора и Брда што го заменил судот формиран во 1798 година во времето на владиката Петар I Петровиќ Његош. Сенатот се состоел од 16 луѓе кои добивале плата од централната власт, чии интереси требало да ги застапуваат. За членови на Сенатот биле именува влијателни црногорски старешини и угледни личности за да биде спречена опзиција која би можела да биде насочена против власта и авторитетот на владиката. Била формира и т.н гарда, а нејзините членови биле испратени по окрузите и племињата каде што требале да сппроведуваат полициска и судска власт. Нивните команданти биле именувани како капетани и биле избирани од угледни мажи од црногорските и брдските племиња. Нивна главна задача била да и служат на централната власт олицетворена во владиката Петар II, да обезбедат спроведување на одлуките на Сенатот и да ги чуваат границите на Црна Гора. Сите плати за државните служебници биле подмирувани со руска финансика помош.
Во 1833 година бил направен обид за воведување редовни ниски даноци, меѓутоа овој чекор наишол на силен отпор сред црногорската средина. Истата година, владиката Петар II за првпат ја посетил Русија каде што бил потврден за валадика. Петар II во својата татковина се вратил со богати подароци: одрдена сума напари, книги, икони, печатарска машина и ветување за засилена помош. Владиката Петар II, откако си ја обезбедил поддршката на Русија, го разрешил Вукотиќ и ја презел целосната контрола над власта.
Но владиката Петар II бил свесен дека основната моќ сè уште се наоѓа во рацете на племињата и нивните старешини, кои биле заинтересирани да ја зачуваат својата политичка моќ. Таквата состојба го принудила владиката да примени една манипулативана политика, тој ги подбуцнивал своите соперници едни против други. За да го зголеми престижот на куќата Петровиќ-Његош, решил својот чичко, поранешниот владика Петар I Петровиќ Његуш, да го канонизира под името Свети Петар Цетињски.
Надворешна политика
Петар II водел активна надворешна политика, а негова главна преокупација било обезбедувањето излез на Јадранското Море. Стремежот за обезбедување на излез на море, наишол на силен отпор од страна на Хабсбуршката монархија, виенскиот двор бил убеден дека ако Црна Гора добие морско пристаниште, тоа би значело дека Руската Империја би стекнала база на Јадранот. Решавањето на морското прашање во полза на Црна Гора било попречено од нејзините добрите односи со Русија.
Во однос на другите граници, вниманието на Петар II било насочено кон три стратешки точки: Спуж и Подгорица на исток и Грахово на северозапад. Во 1831 и 1831 година биле направени обиди за освојување на Подгорица но тие пропаднале. Во 1842 година, Црногорците и Османлиите се согласиле Грахово да биде меутрална територија. Во овој период, Петар II се соочувал со постојани бунтови на племињата. Во 1837 година, владиката по вторпат заминал за Русија за да ги објасни своите тешкотии и да добие помош и жито за да ја ублажи глада меѓу црногорското население кое владеело во тој период. При своето враќање во Црна Гора бил придружуван од страна на рускиот агент Јаков Озерецковски.
Последни години
Главен проблем на владиката Петар претставувале внатешните несогласувања. Во годините 1846 и 1847 повторно се соочл со бунт. Бунтовниците соработувале со скадарскиот паша и морало да бидат задушени со сила. Владиката успеал да го сочува единството на Црна Гора, меѓутоа централната власт остана слаба, а руската влада останала единствен основен извор на приходи. Не постоела државна благајна. Петар II имал сеф во кој ги чувал државните пари.
Не постоел ниту правосуден сиситем, ниту пак закони според кои би се барала општа послушност. Помалите случаи ги суделе капетаните, а Сенатот ги решавал поголемите злосторства, но судската организација останала примитивна.
Првото основно училиште било отворено во 1833 година, меѓутоа образованието не било достапно дури ни на најниско ниво. Во 1851 година Петар починал од туберкулоза, а пред својата смрт за свој наследник го именувал својот внук Данило II Петровиќ Његош.
Книжевна дејност
Еден од неговите учители, Сима Милутиновиќ, придонел кај Петар да се појави љубовта кон народната поезија, а го потикнал и кон пишување. Милутиновиќ најверојатно го упатил кон митологијата и класишните нешта. Од него младиот Петар го добил „Митолошкиот речник“ кој бил полн со архаизми и нови зборови. Врз книжевниот опус на владиката Петар влијаел и Лукијан Мушицки, кој во 30-те години на 19 век бил популарен поет. Класичната хеленска поезија ја читал во руски превод, а еден дел од Илијадата од руски ја превел на српски јазик.
Владиката Петар бил под влијание на античкиот класицизам. Меѓутоа, како што се развивал неговиот поетски талент, тој сè повеќе се ослободувал од тоа влијание. Неговото најдобро дело, „Горски венец“ има возвишена дикција и потсетува на грчките трагедии, но делото има самостоен карактер и е непосреден производ на црногорската народна култура, дух и јазик. Покрај рускиот, владиката ги владеел францускиот и италијанскиот јазик, а на тие јазици ги читал најголемите поети и мислители.
Владиката Петар, во текот на постојаните борби со Османлиите, страствено ги сакал народните песни, ги собирал и создавал нови. Покрај двете збирки на песни, подоцна објавил уште две кратки спева со истиот дух и размер: „Кула Ђуришића“ и „Чардак Алексића“. Во 1854 година, бил објавен епскиот пев во девет пеења „Слободијада“, во која се слави црногорската победа над Османлиите и Французите. Владиката Петар сакал својата „Слободијада“ да ја посвети на рускиот престолонаследник Александар II, меѓутоа тоа не му било дозволено бидејќи руската цензура дала негативана оценка за делото владиката на Петар.
Вук Караџиќ сметал дека владиката Петар ги опеал и новите борби на Црногорците. Владиката, исто така, собирал црногорски народни песни кој ги објавил во збирката Огледало српско (во збирката се содржани и неколку негови авторски песни). Владиката Петар своето творештво го започнал скромно, поддржувајќи ја народната поезија или современата лирика, каква што пред него пишувал Лукијан Мушицки и неговите приврзаници. Меѓутоа, со текот на времето мислата на владиката Петар силно се развила. Тој преку читање и размислување, навлегувал подлабоко во поголеми, тешки, морални и филозофски проблеми. Во последните седум години од својот живот, тој ги создал своите три главни дела: „Луча микрокозма“, „Горски венец“ и „Лажниот цар Шќепан Мали“ (Лажни цар Шħепан мали). Други поважни негови дела се: „Цетинскиот пустиник“ (Пустињак цетињски), „Лијек јарости турске“, итн.
Његошовиот мавзолеј
Кнезот Данило II Петровиќ Његош го исполнил аманетот на Петар, тој во 1855 година ги пренел останките на Владиката на Ловќен. Невремто и громовите ја оштетиле капелата, а кнезот Никола во 1879 година ја осигурал со громобрани.
Во текот на Првата светска војна, кога Австроунгарија ја окупирала Црна Гора, генералниот гувернер фон Вебер наредил останките на владиката Петар II да бидат откопани и пренесени во Цетиње. Наредбата била извршена на 12 август 1916 година, меѓутоа ископувањето на останките било извршено од војници и многу коски биле изгубени поради невнимание. Еден австроунгарски војник, по потекло Србин, пронашол три коски и ги однел во Цетиње.
На 23 септември 1925 година, кралот Александар II Караѓорѓевиќ останките на Петар II свечено ги пренел во капелата и мермерниот саркофаг кој специјално биле изработени за таа намена. На местото на старата капела бил подигнат мавзолеј како подарок од страна на кралот Александар II.
Наследство
Неговите лични предмети со текот на времето пропаѓале и неповратно исчезнувале. За таквата сосотојба придонеле промена на власта, војните, ширењето на Цетиње, а најмногу негрижата и несваќањето за нивното култутно и историско наследство. Владиката Петар ги чувал сите свои харти и лични предмети.
Без трага исчезнале неговата облека, оружје, пера, дивити и чибуци. Неговите книги со години биле разнесувани по цетинските школи и исчезнувале.
Од неговиот мебел, од сите слики и други лични работи преживеала само една фотеља. Преживеале неколку негови портрети и тоа надвор од Црна Гора. Неговиот билјард изгорел во хотелот на Дурмитор во 1942 година, кога партизаните го запалиле Жабљак.
Кулите и ѕидовите околу билјародт биле срушени, а самиот билјард бил преправен. Брестот кај билјардот бил посечен за да се направи споменик на убиениот крал Александар II Караѓорѓевиќ. Неговите топови биле одвлечени од австриунгарските сили и биле претопени. Исчезнале и неговите ракопсиси, дури и оние најважните: „Луча микрокозма“ и „Шќепан Мали“.
Влијание
Во чест на Његош, српскиот поет Бранко Миљковиќ има напишано песна „Гробот на Ловќен“.
Андамани и Никобари
Андамани и Никобари тамилски: அந்தமான் நிக்கோபார் தீவுகள், хинди: अंडमान और निकोबार द्वीपसमूह) се две посебни групи на острови кои заедно сочинуваат сојузна територија во Индија.
Територијата е сместена во Индискиот Океан, географски се смета за дел на Југоисточна Азија. Се состои од две групи на острови, Андаманските Острови и Никобарските Острови, кои ги дели северниот напоредник на 10°, и тоа Андаманските Острови на север од оваа паралела и Никобарските Острови на југ од оваа паралела. Андаманското Море се наоѓа на исток, a Бенгалскиот Залив на запад.
Главен град на територијата е Аднаманскиот град Порт Блер. Според последниот попис во Индија од 2001 година територијата броела 356.152 жители. Површината на овие острови изнесува околу 6.496 км2.
Географија
Оваа територија има околу 572 острови, од кои околу 38 се постојано населени. Повеќето од островите (околу 550) припаѓаат на Андаманската група. Помалиот дел, Никобарските Острови се група од 22 главни острови (10 ненаселени). Андаманските и Никобарските Острови се одвоени со морски канал широк околу 150 км.
Вкупната површина на Андаманските Острови изнесува околу 6.408 км2, додека Никобарските Острови се со површина од приближно 1.841 км2.
Влада
Андаманските и Никобарските Острови се поделени на три административни единици. Секоја административна единица е поделена на помали административни подединици и талуци.
Јужен Андаман
Главно седиште на административната единица се наоѓа во Порт Блер
Подединици и талуци:
Никобар
Подединици и талуци:
Опатје Село
Опатје Село (словенечки: Opatje selo) — населба во Општина Мирен-Костањевица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Вселенска и високоатмосферска комисија за истражување
SUPARCO е автономна истражувачка и развојна организација под владата на пакистан. Главниот штаб е сместен во Исламабад, додека главната развојна станица е во вселенскиот центар Сомниани. Агенцијата исто така има и канцеларии во Лахор и во Карачи (како инженерски инсталации).
Интернационална соработка
Во Мај, 2007, Кина (како стратешки партнер) се согласи и даде позитивен сигнал за соработка со пакистанската агенција. Билатералниот договор вклучива соработка на полето на вселената, науката и технологијата. Потоа вклучува соработка и на полињата како клима и енергија. Во Август, 2006 Кина почна соработка со пакистан за лансирање на три зејени сателити во следните 5 гоидини.
Список на државни водачи во 786 година
Ова е список на државни водачи во 86 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ексновација
Ексновација — поим кој означува нешто спротивно на иновација, при што процесите и практиките кои биле тестирани и потврдени дека се најефективни или дека најдобро се вклопуваат со стратегијата на компанијата, се стандардизирани за да се спречи нивно понатамошно менување. Некои од компаниите кои го следеа процесот на ексновација како стратегија за да се подобри ефикасноста на организациската биле Генерал Електрик, Форд Мотор Компани и Американ Ерлејнс. Терминот беше создаден во 1981 година од страна на Џон Кимберли и оттогаш продолжил да стане забележлив и во различни практики, до управување на медицината.
Иновација
Иновациja може да се дефинира само како "нова идеја, уред или метод". Сепак, на иновацијата често се гледа како на примена на подобри решенија кои ги исполнуваат новите барања, неартикулираните потреби, или постоечки потребите на пазарот. Тоа е постигнато преку поефикасни бизнис производи, процеси, услуги, технологија, или бизнис модели кои се лесно достапни за пазарот, владата и општество. Терминот "иновација" може да се дефинира како нешто оригинално и поефикасно, а како последица на тоа, нешто ново, на пазарот или општеството. Таа не се однесува исто како, инвентивноста. Иновацијата често се манифестира преку процесот на изработка .Спротивно на иновацијата е ексновацијата.
Додека роман - уредот често се опишува како иновација во економијата, управување со науката и други области на практика и анализа, иновации генерално се смета дека се резултат на процес во кој се среќаваат разни нови идеи во начинот на кој тие влијаат врз општеството. Во индустриска економија, иновации се создадени и основани емпириски заради задоволување на услугите и зголемената потрошувачка и побарувачка.
Дефиниција
Две главни димензии на иновации беа степен на новина (патент), односно дали на новата иновација во фирмата на пазарот, нова во индустријата, и нови во светот и видот на иновации, без разлика дали тоа е процес или систем производ-услуга иновации.
NGC 2288
NGC 2288 — елиптична галаксија во соѕвездието Близнаци, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2288 се споменува и како MCG 6-15-11, CGCG 175-17.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2288 е од видот E5. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,7 m/лм2. NGC 2288 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 50 м 52 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 27' 44". Положбениот агол на објектот е во износ од 93°.
Други поделби
Проучување на NGC 2288 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 19714. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 99; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2440. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1268.
Колекција Буде
Колекцијата Буде, или Колекцијата на Универзитетите на Франција, е уредувачка збирка што ги содржи грчките и латинските класици до средината на 6 век (пред императорот Јустинијан). Издаден е од Les Belles Lettres, а е спонзориран од Здружението Гијом Буде.
Првиот том на Буде, Платоновиот Hippias Mineur, бил објавен во 1920 година. Набргу потоа се појавило првото латинско дело од серијата, имено на Лукрециј, уредено од Алфред Ерноут. Објавени биле повеќе од 800 тома од серијата, при што грчките автори (околу 430 тома) се побројни од латинските (околу 370 тома). Вклучени се и паганските автори и црковните отци, иако, за вторите, серијата Sources Chrétiennes (Éditions du Cerf, Париз), која опфаќа грчки и латински автори.
Новело
Новело (словенечки: Novelo) — населба во Општина Мирен-Костањевица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Космос-568
Космос-568 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 8 јуни 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-568 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1482 км, а најмалото на 1375.
Дејвид Џејсон
Сер Дејвид Џејсон (англиски: David Jason) (2 февруари 1940, Лондон) е британски глумец, најпознат по улогата на Дел Бој од серијата „Сплетки“.
Животопис
Дејвид Џејсон е роден како Дејвид Џон Вајт, на 2 февруари 1940 година, во сиромашно семејство во квартот Финчли, северен Лондон. Во училиштето бил еден од тројцата најлоши ученици во својата генерација. Дејвид бил еден од најниските ученици, што му задавало непријатности, т.е. поголемите деца често го тепале, а тој изигрувал училиштен кловн и ги имитирал професорите. Еднаш, директорот го забележал неговиот талент и му дал главна улога во училишната претстава. Така го забележал водителот во локалната аматерска театарска група „Инкогнито“, кој го поканил да им се придружи. На 15 години го напуштил училиштето и работел како помошник во автомеханичарска работилница, а потоа учел за електричар. Играл во низа аматерски претстави, со кои не постигнал никаков забележителен успех. Пресврт во неговиот живот била врската со згодната Силвија Канингам, која мечтаела да живее со маж со сигурна работа, по што тој ја раскинал врската и цврсто решил да стане професионален глумец. Во 1977 година, Дејвид ја запознал велшката глумица Мифанви Талог со која живеел 18 години, иако никогаш нивната врска не била озаконета со официјален брак. На почетокот на 1990-тите, Мифанви се разболела од рак на дојката и починала во 1995 година. За време на снимањето на серијата „Фростовиот пристап“, Дејвид ја запознал Џил Хинчклиф, помошничка на продуцентот. Таа останала трудна и во 2001 година ја добиле ќерката Софија Меј. Во 2005 година, Дејвид ја добил титулата „Витез на Британската Империја (сер)“ и дури тогаш се оженил со Џил. Есента 2013 година, Џејсон ја објавил автобиографијата „Мојот живот (My Life)“
Кариера
Неговиот пат бил многу тежок: не можел да добие ангажман во професионалните театри, зашто не бил член на глумечкото сдружение, а во него не можел да се зачлени ако немал искуство во професионален театар. Присуствувал на над триесет аудиции накои не сакале ниту да му ја разгледаат пријавата, а првата улога во една политичка комедија ја добил благодарение на брат му Артур Вајт, кој веќе бил признат глумец. Така, Дејвид станал член на глумечкото здружение, со што можел да се пријавува на аудициите. На почетокот, претежно глумел во театарски претстави, но почнал да добива и телевизиски понуди. Некое време настапувал во популарната серија „Крстопат“, во која имал епизодна улога на боксерски менаџер, а по снимањето на 15 епизоди, продуцентите го повикале да се врати назад и да биде дел од постојаната глумечка екипа. На тој начин, само по една година професионално глума, тој бил дел од најгледаната британска тв-серија и добивал плата од 75 фунти неделно.
Сепак, Џејсон пак му се вратил на театарот и добил улога на пират во претставата „Петар Пан“, што бил негов прв поголем ангажман на театарската сцена. Потоа му предложиле да биде дел од екипата на новата детска програма на „Би-би-си (ВВС)“, заедно со Тери Џонс, Мајкл Палин и Ерик Ајдл. Потоа, тројцата ја формирале групата „Летачкиот циркус на Монти Пајтон“, но него не го повикале да им се придружи. Во тоа време, тој го постигнал првиот поголем успех со претставата „Без секс, молам, ние сме Британци“, а на телевизијата имал успех со серијата „Отворено 24 часа“, која започнала да се прикажува во 1975 година, а во која играл симпатичен продавач во мал дуќан. На почетокот на 1980-тите, Џејсон добил понуда да игра во серијата „Сплетки (Trotters)“, во која требало да ја игра улогата на дедото, но тој ја одбрал улогата на постариот брат Дерек Тротер (Дел Бој). „Сплетки“ започнала да се прикажува во 1981 година и во првите две сезони, серијата имала гледаност од само 9 милиони луѓе, па продуцентите размислувале да ја прекинат. Но, во 1983 година, за време на големиот штрајк на „Би-би-си“, програмата се пополнувала со репризи на серијата, која стекнла голема популарност и се снимала до 1990 година. Во 2004 година, таа била прогласена за најдобра британска комедија на сите времиња. Подоцна, Џејсон добил улога во многу популарната серија „Фростовиот пристап“, каде до 2010 година го играл инспекторот Џеки Фрост. Потоа, тој снимил и неколку документарни филмови. За своите телевизиски улоги, Џејсон има добиено три награди на „БАФТА“.
Зинал ледник
Зинал ледник е долг 7 километри (2005) сместен во Пенинските Алпи во кантонот Вале во Швајцарија. Во 1973 година имал површина од 15,4 метри2. Од ледникот извира реката Ла Нависенс која минува низ пештера.
NGC 4515
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4515 се споменува и како UGC 7701, MCG 3-32-65, CGCG 99-86, VCC 1475.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4515 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 4515 има привидни димензии од 1,4' х 1,1'.
Други поделби
Проучување на NGC 4515 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41652. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1446. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1576.
Антонио Амато
Антонио Амато ( роден 11 ноември 1934 – починал на 3 февруари 2021 година) бил италијански веслач. Тој се натпреварувал во дисциплината осум за мажи на Летните олимписки игри 1956 година.
Камполатаро
Камполатаро — општина во покраината Беневенто од регионот Кампанија, Италија.
Список на државни водачи во 1213 година
Ова е список на државни водачи во 213 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ари ван Лент
Ари ван Лент (роден на 31 август 1970 година, во Опхузден) — холандски фудбалски тренер и поранешен напаѓач, кој моментално го води Вториот тим на Борусија Менхенгладбах (до 23 години).
Вердер Бремен
Ари ван Лент е роден во Опхузден, Холандија, но својот прв професионален договор го потпишал со германската екипа ФК Вердер Бремен, приклучувајќи му се најпрво на вториот тим. За сезоната 1990-1991 ван Лент бил прекомандуван во сениорскиот тим на зелено-белите, без да направи ниту еден настап во лигата. Дури следната сезона напаѓачот го направил своето деби, кога тренерот Ото Рехагел го уфрлил во игра во 71-вата минута не местото на Штефан Кон, во натпреварот против Борусија Дортмунд, одигран на 6 декември 1991 година. Меѓутоа тој сè уште не успеал да си обезбеди место во тимот во наредниот период. Ниту во сезоната 1992-1993 во дресот на Олденбург во Втората Бундеслига каде бил на позајмица, ван Лент не се наиграл, забележувајќи само еден настап (едно полувреме) поради повреда.
Само во сезоната 1996-1997 кога Ханс-Јирген Дорнер бил тренер на Вердер, тој бил редовен стартер. Toj постигнал пет гола во оваа сезона, од кој првиот на 16 март 1997 година на гостувањето против Бохум. Исто така тоа било неговиот прв погодок во Бундеслигата во неговата кариера. Во 31-вото коло од истата сезона, ван Лент постигнал хет-трик во победата со 3-2 на домешен терен против Келн, но интересно е тоа што токму тој ја отворил серијата на голови постигнувајќи автогол во 9-тата минута со кој им дал преднос на гостите. Тоа го прави единствениот играч досега кој постигнал три гола во еден натпревар откако претходно ја погодил сопствената мрежа во историјата на Бундеслигата.
Гројтер Фирт
Сезоната 1997-1998 ван Лент очекувано ја започнал како стартер во Вердер со оглед на фактот дека тренерот Дорнер имал потполна доверба во него. Сепак, по серијата лоши резултати во лигата, во периодот околу Нова Година Дорнер добил отказ и бил заменет од Волфганг Сидка, што значело преселба за ван Лент меѓу гледачите откако бил повикан во тимот само за еден натпревар до крајот на сезоната. Таквата ситуација го натерала ван Лент да го напушти клубот во текот на летото на 1998 година, потпишувајќи за второлигашот ФК Гројтер Фирт. Од своето доаѓање во клубот ван Лент бил избран за прв напаѓач на тимот и имал големи можности да ги покаже својте квалитеит. Тој ги одиграл сите 34 натпревари од лигата за сезоната 1998-1999 на што тој одговорил постигнувајќи шеснаесет голови за неговата екипа. Само Бруно Лабадија (од Арминија Билефелд) и Рајнер Криг (од Карлсруе) постигнале повеќе голови од него во оваа сезона.
Борусија Менхенгладбах
Добрите перформанси во Фирт ја разбудиле желбата на други клубови да го доведат во својте редови, па по само една сезона ван Лент одново ги променил клупските бои потпишувајќи за екипата на Борусија Менхенгладбах исто така во втората лига. Таму тој ја подобрил неговиот голгетерска сметка постигнувајќи 19 гола, но Борусија ја пропушила шансата за промоција завршувајќи тек на петтото место во сезоната 1999-2000. Меѓутоа, тоа на клубот му успеало една година подоцна, а повторно ван Лент бил најдобриот стрелец на својата екипа, постигнувајќи 14 гола. Во сезоната 2001-2002 ван Лент се вратил на настапите во Бундеслигата, започнувајќи импресивно со три гола во првите два натпревари на Борусија (победата над Бајерн Минхен (1-0) и поразот од Кајзерслаутерн (3-2)), и завршувајќи ја со вкупно 12 гола во 30 настапи во лигата. Меѓутоа следната сезона била тешка за него бидејќи ја започнал повреден и на првиот настап чекал сè до јануари, не успевајќи да постигне ниту еден гол, но затоа во сезоната 2002-2003 се вратил во форма и одново бил најдобар стрелец на својот тим постигнувајќи девет гола колку што постигнал и неговиот колега од нападот Вацлав Сверкош. Ван Лент го постигнал својот последен гол за Борусија Менхенгладбах во неговиот последен натпревар за клубот на 22 мај 2004 против Минхен 1860 (победа 3-1) на Стадионот Бекелберг, пред тој да биде срушен нешто подоцна.
Космос-569
Космос-569 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Ари ван Лент
Рот Вајс Есен
До крајот на 2006 играл уште и за Рот-Вајс Есен пред да го раскине договорот со клубот во декември и да ја заврши својата кариера набрзо потоа.
Тренерска кариера
Ари ван Лент по завршувањето на играчката кариера станал тренер и водел неколку германски нисколигашки екипи. Во 2013 година дошол во клубот во кој оставил голема трага како играч, Борусија Мнехенгладбах како тренер на екипата под 19 години. Во септември 2015 бил назначен за тренер на Вториот тим, откако Андре Шуберт ја преземал функцијата од Лусиен Фавр во првиот тим на ждребињата.
Космос-569
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 8 јуни 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-569 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1481 км, а најмалото на 1357.
Дона Барбара
Дона Барбара (шпански јазик:  Doña Bárbara) е колумбиска теленовела. Серијата во САД со прикажување започна на 4 август 2008 во ударниот термин. Серијата е адаптирана според истоимената книга од 20 век. Во главните улоги се појавуваат Едит Гонзалес и Кристијан Меиер.
Серијата кај нас се емитува на Сител телевизија.
Лангар
Лангар (? - о. 335 п.н.е.) бил крал на пајонското племе Агријани. Тој бил современик на македонскиот крал Филип II Македонски и во пријателски односи со Александар III Македонски. Кога Македонското Кралство презело поход против Трибалите (335 пр.н.е.), навлегол во земјата на Автаријатите и со тоа го спречил нивниот напад на војската на Александар III Македонски, за што тој му возвратил со особени почести и богати дарови, ветувајќи му ја дури и сестра си Кинана за жена. Набрзо потоа починал.
Округот Оринџ (ТВ-серија)
Округот Оринџ (The O.C.) — американска тинејџерска драмска телевизиска серија која се емитуваше на FOX телевизијата во САД од 5 август 2003 до 22 февруари 2007, со емитувани целосни четири сезони. Серијата, создадена од Џош Шварц, ги обработува фиктивните животи на група тинејџери и нивните семејства живејќи во Њупорт Бич во Округот Оринџ, Калифорнија. Округот Оринџ се емитуваше во повеќе од 50 држави и важи за една од најпопуларните нови драми од 2003. Округот Оринџ привлекува сигурни 9,7 милиони гледачи уште од самиот почеток за време на првата сезона, но гледаноста драстично опадннѕва во понатамошните сезони, поради што доаѓа до прекинување на серијата во почетокот на 2007, по 4 сезони и 92 епизоди, дури и покрај интернет петиција која собра над 700,000 потписи.
Клептократија
Клептократија (од грчки κλέπτης, „крадец“, и -κρατία од κράτος „моќ, владеење“) е влада чии корумпирани водачи (клептократи) ја користат политичката моќ за да го присвојат богатството на луѓето и земјата со кои управуваат, обично преку проневера или злоупотреба на државни средства за сметка на поширокото население. Една од одликите на политичката социоекономска кражба е што обично нема јавно известување со која се објаснува или се извинува за малверзациите, ниту пак има некакви правни обвиненија или казни за сторителите.