cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 952
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 952 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 952 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 58 м 59,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -7° 8' 46"". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на IC 952 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 170418.
Фугасе леб
Во француската кујна,фугасе е еден вид леб кој обично се поврзува со Прованса, но во варијации го има и во други региони. Некои верзии се извајани или намалени во модел сличен на увото од пченица.
Историја и етимологија
Во Стариот Рим, panis focacius бил тенок леб печен во пепелта на огништето (focus на латински). Ова станало широк спектар на лебови, кои вклучуваат фокација во италијанската кујна, хогаза во Шпанија, фогаса во Каталонија, фугаса во Лигуријан, погача на Балканот, погаса во Унгарија, фугасе во Прованса (првично напишана фогаца), фуас или фуее во други француски региони и на Каналските Острови. Верзијата на Прованса е поверојатно да има додатоци како маслинки, сирење, лук или аншоа, кои се како примитивна форма на пица без домати.
Исто така, во Португалија постои и fogaça, сладок леб. Во Бразил, pão sovado е типичен голем фугасе, додека рецепт, типичен за државите на Рио де Жанеиро, Еспирито Санто и околните региони, што е на половина пат помеѓу fougasse и bolillo (во овие региони познати како pão francês или pão-de- сал), нешто што личи на солен мал бриош, се нарекува pão suíço. Тие се можеби најслатки од солени рецепти  најчесто направени во Бразил.
Фугасе традиционално се користеше за да се процени температурата на фурната на дрва. Времето што треба да се пече дава идеја за температурата на рерната и дали остатокот од лебот може да се вчита.
Фугасе е исто така еден вид тесто од Монако, кое е наполнето со бадеми и ореви.
NGC 4624
NGC 4624 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4624 се споменува и како NGC 4664, NGC 4665, UGC 7924, MCG 1-33-5, CGCG 43-18.
Откривање
Објектот е откриен на 9 април 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4624 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4624 има привидни димензии од 3,5' х 3,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 45 м 6,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +3° 3' 19"".
Други поделби
Проучување на NGC 4624 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42970. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 293. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 104.
Претседателство на Босна и Херцеговина
Претседателство на Босна и Херцеговина (српско-хрватски: Predsjedništvo Bosne i Hercegovine / Предсједништво Босне и Херцеговине) — тричлено тело кое колективно служи како шеф на државата на Босна и Херцеговина.
Трите избрани членови имаат четиригодишен мандат. Слично на Руското претседателство, поединците можат да служат не повеќе од два последователни четиригодишни мандата, иако не постојат општи мандатни граници.
Иако неразделното тело всушност ја извршува функцијата шеф на државата, еден член е назначен за претседател. Позицијата на претседавачот се менува двапати околу трите члена на секои осум месеци, со тоа што кандидатот кој добива најмногу гласови станува прв претседател во текот на четиригодишниот мандат.
Список на млечки (печурки)
Родот Млечки (печурки) има околу 583 членови ширум светот. Видот Брезова млечка, веројатно најпознатата и најкористената за јадење  е Рујницата. Голем број видови биле поделени во родот Lactifluus врз основа на молекуларни филогенетски докази.
Сант Анџело д'Алифе
Сант Анџело д'Алифе — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Список на државни водачи во 898 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Пливање на Летните олимписки игри 2004 – 200 м слободен стил во машка конкуренција
Пливање на Летните олимписки игри 2004 година - 200 м слободен стил во машка конкуренција — дисциплина која се одржала во Атинскиот олимписки воден центар кој е во составот на Атинскиот олимписки спортски комплекс, во Атина, Грција. Натпреварот се одржал на 19 и 20 август. На натпреварот учествувале вкупно 59 натпреварувачи од 53 земји при што секоја нација имала до двајца пливачи (ограничување кое стапило во сила од 1984 година).
Во пресрет на финалето, настанот бил прогласен за Трка на векот или „најголемата трка за пливање на сите времиња“, заради неговото значење и полето од висока класа. На него учествувале четворица од најбрзите пливачи во историјата на Олимпијада: Ијан Торп (Австралија, светски рекордер во тоа време), Питер ван дер Хогенбанд (Холандија, бранител на титулата олимписки шампион), Грант Хакет (Австралија, поранешен светски рекордер во оваа конкуренција), и Мајкл Фелпс (САД, подоцна станал најтрофејниот олимпиец на сите времиња, со вкупно 28 медали). Осумте финалисти комбинирале 31 титули на Олимписките и 49 на Светските првенства во текот на кариерата.
Торп го победич Питер ван ден Хогенбанд на последните 50 метри, освојувајќи го своето второ злато на Игрите и петтиот медал во кариерата, по неговиот триумф на 400 метри слободно, два дена порано. На само 50 метри до крајот, тој минал покрај својот соперник допирајќи го ѕидот најпрво и постигнувајќи олимписки рекорд со време од 1:44,71. Ван ден Хогенбанд, кој бил на челната позиција низ првите три круга под светско рекордно темпо, освоил сребро со постигнато време од 1:45,23. Во меѓувреме, Фелпс ја завршил трката освојувајќи бронза и поставувајќи американски рекорд со време од 1:45,32, ставајќи крај на неговите надежи да се изедначи со рекордот на Марк Шпиц од седум златни медали во 1972 година. (Фелпс го поминал тој рекорд во 2008 година.)
Позадина
Ова било 12-то појавување на оваа натпреварување на Олимписките игри. Првпат оваа конкуренција се појавила во 1900 година. По втор пат, на 220 јарди, во 1904 година, и од тоа време секогаш е на програмата на сите Летни олимписки игри.
Четворица од 8-те финалисти од игрите во 2000 година се вратиле: носителот на златниот медал Питер ван дер Хогенбанд од Холандија, освојувачот на сребрени медали Ијан Торп од Австралија, седмото место Рика Сај од Канада, Грант Хакет и Ијан Торп од Австралија. Американецот Клит Келер бил трет во 2001 година а освоил и бронза во 2003 година. На ова веќе силно поле бил додаден и Мајкл Фелпс, кој поставил американски рекорд на 200 метри слободно на СП 2003 и го победил Келер за шест десетини од секундата во САД.
Кајманските Острови, Чиле, Грузија, Летонија, Македонија, Мароко и Србија и Црна Гора дебитирале на овој настан. Австралија го имала својот 12-ти настап, единствената нација која учествувала на сите претходни изданија на настанот.
Формат
Натпреварот го следел форматот утврден во 2000 година, со три круга: групна фаза, полуфинале и финале. Правилото за пласирање во следна фаза го следел форматот воведен во 1952 година. Местото на пливачот не се користело за да се утврди пласманот; наместо тоа, се користеле најбрзите времиња од сите фази. Првите 16 пливачи се пласирале во полуфиналето. Најдобрите 8 полуфиналисти се пласирале во финалето.
Рекорди
Пред овој натпревар, постојните светски и олимписки рекорди биле како што следува.
Следните рекорди биле постигнати за време на Олимписките игри:
Распоред
Сите времиња се според грчко стандардно време (UTC+2)
Финал
16 август 2004, во 19:45 часот
Гијом де Шартр
Гијом де Шартр или Гилелм де Карното (Вилем де Карното) бил принц на цистерцијанскиот принципат Себорга и Голем мајстор на витешкиот ред Темплари од 1210 до 26 август 1218 година.
Во 1210 година, тој помагал во крунисувањето на Жан де Брјен за крал на Ерусалимското Кралство. Во 1211, тој водел арбитража помеѓу Лео III од Ерменија и темпларите, заштитувајќи го замокот Баграс. За време на неговото водство редот процветал во Шпанија, извојувајќи многу важни победи над Маврите.
Гијом де Шартр умрел од чума (најверојатн од тифус), откако бил тешко ранет во опсадата на Дамиета, во Себорга во светата земја.
Космос-768
Космос-768 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 17 септември 1975 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-768 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1491 км, а најмалото на 1470.
NGC 2398/2
NGC 2398/2 — џуџеста галаксија во соѕвездието Близнаци, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2398/2 се споменува и како MCG 4-18-22, CGCG 117-46.
Откривање
Објектот е откриен на 10 февруари 1885 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2398/2 е од видот D R. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 2398/2 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 30 м 13,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 24° 29' 29".
Други поделби
Проучување на NGC 2398/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 21157. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 139; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1914. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1310.
Поморска технологија
Образование и обука
Образовната подготовка вклучува инструкции во училницата и практична обука на бродови, како што се начинот на користење и одржување на електронски уреди за навигација, физички и хемиски мерни инструменти, уреди за земање примероци и системи за стекнување и намалување на податоци на океанските и помалите пловни објекти, меѓу другите напредни опрема.
Што се однесува до програмите за морски техничари, студентите учат практично за проблеми со снимање, сервисирање и поправка на четири и двотактни надворешни плочи, строг погон, местење, системи за гориво и маснотии, електрични вклучувајќи дизел мотори.
Врска со трговија
Морската технологија е поврзана со морската индустрија за наука и технологија, позната и како поморска трговија. Извршната канцеларија за вдомување и економски развој (ИКВЕР) на владата на Масачусетс во Соединетите држави ја дефинираше морската научна и технолошка индустрија како секој бизнис што се занимава првенствено со или се однесува на море. Индустрија за морска наука вклучува бизниси и технологии, истражувачки капацитети и институции за учење на високо образование. Компаниите и деловните субјекти вклучени во поморската наука и индустрија произведуваат производи како што се јажиња што се користат за комерцијален риболов, подморска роботика и стабилизирани сензорски системи. Индустријата за морска наука има пет под-сектори, имено морска инструментација и опрема, морски услуги, морско истражување и едукација, морски материјали и снабдување и градење на бродови и дизајн.
Социологија на македонската национална свест
Социологија на македонската национална свест — обемно дело на македонскиот социолог Славко Милосавлевски, издадено во два тома и посветно на социолошкиот развиток на националната свест на Македонците. Самото дело од социолошки аспект и дефинирање на нацијата како од капиталистичката (буржоаска) така и од марксистичко-ленинистичката комунистичка (по Октомвриската револуција) парадигма, ги разгледува појавата и развитокот на македонската национална свест изнесувајќи бројни историски факти, наведувајќи историски настани, случувања и документи во поткрепа на постоењето на засебната македонска национална свест. Првиот том на делото „Социологија на македонската национална свест“ содржи 11 поглавја кои ги опфаќаат: општиот приод кон македонското национално прашање; осврт (пролегомена) за историјата на македонската национала свест; појавата и развитокот на македонската национална свест, Илинден во развитокот на македонската национална свест; славистиката и балканистиката од крајот на XIX век и македонското прашање; бугарскиот, српскиот и грчкиот национализам и развитокот на македонската национална свест; балканските социјалисти и македонското национално прашање; големите европски сили, балканските држави и македонското национално прашање; револуцијата на народите на Југославија и македонското национално прашање; демократијата и тероризмот во стратегијата и тактиката на ВМРО; и специфичности на развитокот на македонската национална свест и развитокот на националната свест кај другите балкански народи.
Торо Муерто
Торо Муерто или во превод мртов бик е колекција на стари петроглифи на брегот на Перу. Тие се пронајдени во покраината Кастиља во регионот Арекипа. Наоѓалиштето содржи над 3000 вулкански карпи со петроглифи кои датираат од времето на Хуари културата.
Санто Арпино
Санто Арпино — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Список на државни водачи во 1101 година
Ова е список на државни водачи во 101 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Љуботен (Скопско)
Љуботен — село во Општина Бутел, во околината на градот Скопје.
Географија и местоположба
Селото Љуботен, се наоѓа на подножјето на планината Скопска Црна Гора, на оддалеченост од 15 километри, северно од градот Скопје. Припаѓа на Општина Бутел во рамките на градот Скопје. Опис на местоположбата на селото Љуботен, дава и Ѓорче Петров кој запишал дека е расположено по долот на Љубанската Река малку по на надвор и на ½ час растојание од него во подножјето на височината која го заградува од лево грлото на Љубанскатa Река. Атарот му се граничи со синорите на Раштак од исток, Љубанци од запад, Стрима и Матејче на север. Местоположбата на Љуботен е стопански многу поволна затоа што искористува разновидни природни услови како што се шумите и пасиштата на планинаската падина на Скопска Црна Гора на север кои се подогни за сточарство и плодното земјиште од неоген тип на југ кое е погодно за земјоделство. Жителите на селото имаат водоснабднување преку водовод, а се користеле и 2 чешми во источниот дел на селото и 6 бунари во западниот дел на селото. На планината Скопска Црна Гора над селото избива силниот извор Башинец за кој мештаните сметаат дека има најубава вода, каква што не може да се најде никаде. Воедно, над селото се наоѓа нај привлечниот реон за селски туризам Башинец за кое во моментот има многу заинтересирани инвеститори, како од земјата така и од странство. На средина на селото протекува Љуботенската Река која истекува од изворот Башинец и го дели селото на помал источен дел каде живеат и Македонци и поголем западен, исклучиво албански населен, дел. Најблиски села на Љуботен се Љубанци со кое е речиси споено на запад и Раштак на исток.
Историја
Љуботен спаѓа во старите села на Скопска Црна Гора и постоело уште од 1337 година, за што сведочи изградбата на црквата Св. Никола која била подигната од властелинката Даница, која најверојатно била господарка на жупата Скопска Црна Гора во времето на царот Душан. За време на отоманското владеење црквата била оштетена и разрушена и таа била обновена во 1928 година.
Помеѓу денешното население на Љуботен постои доста живо предание во кое се вели дека нивното село на самиот почеток на XIX век било раселено. Старите македонски христијански родови од муслиманите биле приморани на иселување, при што сите жители одеднаш го напуштиле Љуботен и отишле некаде во околината на Ниш. Во тоа време настрадала и била оштетена старата средновековна црква. Народното предание исто така вели дека во празните куќи на христијаните Македонци набрзо биле населени 8 албански домаќинства, а потоа пристигнувале и нови нивни сонародници со што вкушно нараснале до 20 куќи. Од иселените македонски христијански семејства во Љуботен се вратило само едно домаќинство. Доселените Албанци во Љуботен брзо се намножиле и се обогатиле со обработливо земјиште, пасишта на планините и стока, на земја која претходно припаѓала на иселените љуботенски македонски жители и македонските жители на соседните села Љубанци и Раштак.
За селото Љуботен во средината и на крајот на XIX век записи даваат и македонскиот просветител Јордан Хаџи Константинов-Џинот и македонскиот револуционер Ѓорче Петров.
Во својот напис „Црна Гора Скопска“ објавен на 15 февруари 1855 година, македонскиот просветител Јордан Хаџи Константинов-Џинот за Љуботен (таму запишан како Љуботин) запишал дека било место за прошетка и одмор (расход) на царот Стефан Душан Силни и денес во него стоела црквата (Св. Никола) разрушена над вратите. Во тоа село имало многу разрушени црквишта, манастири и ракописи, но денеска било арнаутско (албанско) и во него не можело да влезе човек.
Во текот на летните месеци јули и август во 2001, Љуботен и неговата околина стануваат воено жариште на воениот конфликт каде се одвиваат жестоки вооружени престрелки помеѓу македонските бранители и безбедносни сили од АРМ и МВР и албанските терористи од ОНА. На 10 август 2001 година во Љуботен се случува познатиот Масакр кај Љуботенски Бачила кога во 8:00 часот наутро откако воениот камион на АРМ нагазил на две противтенковски мини кај месноста Љуботенски Бачила, при што загинуваат осум припадници на резервниот состав на АРМ, заради што започнува полициската акција во Љуботен при што се убиени 10 жители на Љуботен кои учествувале во терористичките активности. За овој случај пред Хашкиот суд за воени злосторства се најдоа тогашниот министер за внатрешни работи Љубе Бошкоски, кој беше ослободен од обвинението и командантот на полициската акција Јохан Тарчуловски, кој беше осуден на 12 години затвор.
Население
Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов (Македонија, Етнографија и статистика) од 1900 година, селото Љуботен имало 445 жители, од кои 400 Албанци и 45 Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Љуботен имало 64 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
На пописот од 2002 година, селото имало 2.343 жители, од кои 115 Македонци, 2.223 Албанци, 1 Србин и 4 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2.688 жители, од кои 76 Македонци, 2.561 Албанец, 7 Роми, 1 Србин и 43 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Во Љуботен живеат Македонци од православна христијанска вероисповед и Албанци од муслиманска вероисповед.
Македонски православни родови се: Ѓоревци (слават Св. Архангел) се староседелци, кои потекнуваат од предокот Ѓоре кој во Љуботен имал два брата. . На самиот почеток на XIX век кога според преданието сите македонски христијански родови морале да се иселат на север во Србија, таму отишол и Ѓоре со двајцата браќа, а три години подоцна во Ниш него го сретнал „турскиот буљукбашија“ и го наговорил да се врати во родното село. Од повратениот иселеник Ѓоре потекнува денешниот род во кој се знае следното родословие: Блаже (жив на 108 години во 1969)-Коста-Тошо-Ѓоре, основачот на родот. Ќуксанови (слават Св. Ѓорѓи - Ѓурѓиц) се доселиле од селото Чучер на Скопска Црна Гора по 1912, каде имаат истоимени роднини, а подалечно потекло имаат од населбата Јуручка Река на планината Скопска Црна Гора кое веќе не постои. Крушкарови се доселиле од селото Бродец на Скопска Црна Гора по 1912, каде припаѓале на родот Лабурини.
Албански муслимански родови се: Елезовци, Дибранци, Чајанци, Карајкови, Дураковци ја сочинуваат групата на првите доселеници, чиишто предци се населиле на самиот почеток на XIX век кога од Љуботен биле протерани старите македонски христијански родови, а дел од нивните родовски презимиња укажуваат од каде доаѓале нивните предци - Дибранци од околината на Дебар, Чајанци од селото Чајан во областа Љума во Албанија (од племето Круези). Останати албански родови се: Лаковци дошле од некое село на планината Црна Гора, Салаковци дошле од Салаково на Мокра, Дурмишовци, Незовци, Маљовци, Оџовци, Иброви, Максутови, Сефови, Ценови и Тафови се доселиле во XIX век од побилиски и подалечни места на Скопска Црна Гора, додека по Втората светска војна се доселиле Амитови и Невзатови од селото Брест на Скопска Црна Гора.
Марсељеза
Марсељеза (франц.: La Marseillaise, што значи: Марсејска песна) е државна химна на Франција.
Сенка на ветерот
Сенка на Ветерот (шпански: La sombra del viento) е шпански роман и светски бестселер на писателот Карлос Руиз Зафон издаден во 2001 година.Книгата е преведена на англиски во 2004 година од Луција Грејвс и е продадена во над еден милион копии во Велика Британија откако веќе остварува успех во континентална Европа кој со недели беше на врвот на листите .Во Соединетите Американски Држави се издадава од страна на ‘Penguin Books’ а во Велика Британија од страна на ‘Weidenfeld & Nicolson’ и ‘Orion Books’. За книгата се смета дека е продадена во 15 милиони копии ширум светот, што ја прави една од најпродаваните книги на сите времиња.
Марсељеза
Марсељезата ја напишал Клод Жозеф Руже де Лил во ноќта помеѓу 25. и 26 април 1792 година, во текот на објавувањето на војната на Австрија во Стразбур. Најпрво таа се викала Марш на армијата на Рајна (Chant de guerre pour l'armée du Rhin) и била посветена на грофот Николас Лакнер, заповедник и гувернер на Стразбур. Името го добила на 30 јули 1792 година, затоа што се пеела при влегувањето на 500 доброволци од Марсеј во Париз.
Сенка на ветерот
Продолжението на Руиз Зафон е претходник на Сенка на Ветерот, објавено на шпански во април 2008 година,од страна на ‘Planeta’.Книгата ја добиваат ‘Weidenfeld&Nicolson’ и англиското издание со тврд порез сее објавува во јуни 2009 година.Насловот е ‘Играта на Ангелот’ и се случува во Барселона во текот на 1920-тите и 1930-тите години.Во неа се зборува за еден млад писател на којшто му приоѓа непознат лик и бара од него да напише книга. Играта на Ангелот исто така е преведена на англиски од страна на Луција Грејвс.
Марсељеза
На 14 јули 1795 година Марсељезата била прогласена за државна химна на Франција.
Сенка на ветерот
Преглед на дејствието
Дејствието во романот се одвива во повоена Барселона и се однесува на едно младо момче, Даниел Семпере. Веднаш по војната ,таткото на Даниел го носи во скриената Гробишта на заборавените книги, огромна библиотека со стари, заборавени наслови,со љубов чувани од неколку иницијатори. Според традицијата,на секојшто е воведен во ова тајно место му е дозволено да земе една книга која што мора да ја чува за цел живот. Книгата што Даниел ја одбира се вика Сенка на Ветерот од Хулијан Караш.Таа ноќ, тој ја зема книгата дома и ја чита целосно задлабочен. Тогаш Даниел се обидува да побара и други книги од овој непознат автор но не може да најде ниту една.На се што тој наидува се само приказни за чуден човек – којшто самиот се именува како Лајн Куберт, по лик од книгата којшто  е претставен како Ѓаволот – којшто со децении ги бара книгите на Караш ,ги купува сите а потоа ги гори. Романот всушност е приказна во приказна. Момчето,Даниел Семпере по негово барање да ги најде останатите книги на Хулијан, се вовлекува во откривање на целата историја на Караш. Неговиот пријател, Фермин Ромеро дел Торес, којшто бил затворен и измачуван го замокот ‘Montjuic’ поради тоа што бил вклучен во шпионажа против анархистите во текот на војната – а самиот е разузнавачки агент на владата – му помага на Даниел на неколку начини, но нивното истражување на мрачното минато на неколку луѓе коишто се или одамна починати или одамна заборавени и ги разоткрива темните сили на  крволочниот инспектор Фумеро.
Марсељеза
Текст
Марсељезата е составена од 7 строфи и рефрен, но на официјални настани се исполнуваат само првата строфа и рефренот. Музиката и текстот на песната претрпеле многу промени во текот на годините.
Сенка на ветерот
Преглед на дејствието
Така, откривајќи долга приказна којшто била закопана во длабочината на заборавот,Даниел и Фермин наидуваат на љубовна приказна ,прекрасната,но сепак несреќна љубов на Хулиан и Пенелопе,од кои и двајцата се сметаат за исчезнати од 1919 година – тоа е речиси триесет години порано.Хулијан,син на шапкарот Антони Фортуни и неговата сопруга Софи Караш (која што претпочитала да го користи презимето на нејзината мајка) и Пенелопе Алдаја, единствената ќерка на мошне богатиот и моќен Дон Рикардо Алдаја и неговата убава и нарцисоидна американска сопруга,веднаш се вљубуваат еден во друг,имајќи тајна врска само преку обични прикриени погледи и мали насмевки околу четири години, откако потоа решаваат да побегнат во Париз, несвесни дека сенките на несреќата се обвиваат над нив уште од нивното запознавање.Двајцата сакани се осудени на несреќни судбини една недела пред нивното предвидено бегство, кое што е прецизно испланирано од најдобриот пријател на Хулијан,Мигел Молинер – исто така син на богат татко,којшто стекнал многу за време на војната вклучувајќи и лош углед поради продажба на муниција. Мигел го сакал Хулијан повеќе од било кој брат а на крајот го жртвува и сопствениот живот за него, откако се откажува од неговите желби и младост со  милосрдие и за доброто на неговиот пријател по неговото пребегнување во Париз,сепак без Пенелопе,која што никогаш не се појави на состанокот.Сеќавањата на Пенелопе уште го горат  Хулијан и тоа на крајот го тера  него да се врати во Барселона, во средината на 1930-тите години,но тој ја открива суровата судбина за  Пенелопе, која што била ништо повеќе од сеќавање за тие што ја знаеле, бидејќи неа никој ни ја видел ни слушнал за неа по 1919 година.Даниел открива,од писмото оставено за него од  Нуриа Монфорт, дека Хулијан и Пенелопе всушност се полубрат и сестра, нејзиниот татко имал афера со неговата мајка, а Хулијан бил резултатот на тоа.Најлошата работа во неговото откритие е дека откако Хулијан заминал,родителите на Пенелопе ја затвориле поради тоа што ја засрамиле со тоа што извршила инцест со Хулијан,и таа била бремена со негово дете.Пенелопе раѓа машко дете со име Давид Алдаја, кое што било мртвороденче.Пенелопе починала за време на пораѓајот поради тоа што нејзините родители ги игнорирале нејзините повици за помош. Кога се враќа во палатата на семејството Алдаја, Хулијан е разбеснат од вестите за смртта на неговата сакана и нивното дете.Тој ја мрази секоја измината секунда од неговиот живот без Пенелопе а уште повеќе ги мрази неговите книги. Тој почнува да ги гори сите негови книги и се нарекува себеси Лаин Колберт. По читањето на книгата, во 1956 година, Даниел се венча со Беатриз ‘Беа’ Агилар, која што тој ја сака долго време.Набрзо,Беа раѓа син.Даниел му го дава на неговиот син името Хулијан Семпере, во чест на Хулијан Караш. Во 1966 година,Даниел го носи Хулијан на Гробиштата на заборавените книги, каде што се чува Сенка на ветерот.
Марсељеза
Текст
Поради воениот карактер на оваа песна, често нејзиниот текст бил критикуван како агресивен. Затоа, имало повеќе обиди за повторно пишување на текстот, но сепак тој останал непроменет, бидејќи се смета за симбол на Француската револуција.
Сенка на ветерот
Граѓанската војна и диктатурата на Франко
Шпанската граѓанска војна го сочинува поголемиот дел од позадината за книгата,како уште свежа непријатна меморија, и постојат повеќе враќања кон минатото за тој период. Книгата позитивно го прикажува Генералитатот – автономниот каталонски орган којшто (делумно) управувал со Барселона во текот на Граѓанската војна и бил брутално задушен по победата на Франко,чијшто погубен водач Луис Компанис ,каталонците го почитуваат како херој и маченик.Пријателот на Даниел, Фермин Ромеро де Торес ,помеѓу подобрите ликови во книгата,е спомнат како таен агент за Генералитатот и како бил ужасно измачуван и прогонуван за тоа по падот на Барселона во 1939 година.
Марсељеза
Текст
(првата строфа и рефренот:)
Сенка на ветерот
Граѓанската војна и диктатурата на Франко
Спротивно на тоа, анархистичкото движење (FAI) – кое што,меѓу другото,добило согласување од Џорџ Орвел и пријатен восхит во неговата класика ‘Во чест на Каталонија’ – во книгата е прикажано во негативно светло.’Анархистите, комунистите и фашистите’ во повеќе наврати се спомнати како три банди на убиствени насилници за коишто немало некоја суштинска разлика – симболизирани по фактот дека психопатот Фумеро постојано им се додворува на сите три,секогаш подготвен да биде предан на кој и да дојде на врвот. Сегашното време во дејствието на книгата е целосно под диктатурата на Франко.Тука е и сеприсутна сенката на злобниот инспектор Фумеро – чиишто измачувања и убиства,сепак,претставени се како повеќе произлегуваат од неговото лудило отколку од официјалната идеологија или политика.Масовните вонсудски погубувања ,како непосредна последица од победата на Франко, сè уште се паметат со страв, во Барселона е прикажано,како едно лице самоволно претепано од полицијата нема правна помош.Сепак,повеќето од луѓето ги живеат нивните животи како што и луѓето насекаде,и не постои општа атмосфера на терор.
Всушност,луѓето често гледаат на режимот со презир отколку со страв, и повеќето од цитатите за официјалната пропаганда се заманети со сатира (‘Книга припишана за ученик на Дарвин, прикажува дека Шпанците еволуирале од поразвиен вид на мајмун од Французите’).Приврзаниците на режимот,како што вереникот на Беатриз (воен офицер) или вообразениот професор Веласгез, се претставени како смешни кловнови.Во еден пасус се пишува за исчкртани графити на кои пишува ‘Фашистички токмаци’. Се спомнува дека таа публикација на брошури за тајниот синдикат на метални работници,може некој да го одведе неколку години зад решетки.Сепак,на друго место таксист е прикажан како на патниците отворено им ги искажува неговите комунистички симпатии – особено неговата восфит кон Јозеф Сталин и Ла Пасионариа – без никаков знак на страв. Се исклучува каква било врска за напорите на режимот на Франко да се потисне каталонскиот јазик, како што правеше кај другите не –кастилски јазици низ Шпанија,или на тој јазик целосно. Во прикажувањето на полицијата постои буквална спротивност на добар полицаец/лош полицаец,со злобниот, психопат, инспекторот Фумеро спореден со полицаецот Палациос,којшто се открива кон крајот дека е доста чесен и добронамерен.По смртта на Фумеро во кулминацискиот дел на книгата,облаците изгледа како да се растерани и книгата непречено се движи кој среќен крај – симболизирајќи го непречениот премин на Шпанија во демократија по смртта на Франко во 1975 година.
Критички прием
Во САД, ‘Entertainment Weekly’ ја оцени книгата со оцена 5, опишувајќи ја како ‘чудесна’ и истакнувајќи дека ‘постојат места каде што книгата можеби изгледа малку претерана (несреќна љубов,ужасни убиства), како и за маестралниот,прецизен заговор и извонредна контрола на јазикот на Зафон’.
Фивос Деливоријас
Фивос Деливоријас (Φοίβος Δεληβοριάς; роден на 29 септември 1973 година) — грчки рок-музичар, пејач, и текстописец од Калитеа, Атика.
Кариера
Во 1988 година, кога имал само 15 години, тој однел касета со неговите песни на Манос Хаџидакис, што по една година резултирало со издавањето на неговиот деби албум „Συμφωνία παρέλασι“ во ноември 1989 година. Неговиот втор диск бил објавен неколку години по првиот, во јули 1995 година, а го носи насловот „Συμφωνία ζωή μόνο ετσι ειν' ωραία“. Истата година учествувал за првпат во изведба со жива музика со Дионисис Савопулос. Во 1998 година, бил објавен неговиот трет албум, со наслов „Χάλια“. Во летото 2003 година, бил објавен неговиот следен албум, со наслов „О καθρέφτης“. Во 2008 година, тој го издал својот четврти албум „Οι απίθανοι περιπέτειες“. Две години подоцна, тој го издал својот петти албум, „О Αόρατος Άνθρωπος“.
Неговиот најнов албум, бил издаден во ноември 2015 година, со насловот „Καλλιθέα“.
Концерти
Меѓу последните негови концерти се: во Fuzz Club во Атина, на 22 декември 2010 година, во Lithografio на Патра, на 20 јануари 2011 година, и Γαία Live на 11 март 2010 година во Солун.
Дискографија
Фивос Деливориас ги има издадено следните албуми по години:
Компилации:
Наводи
<references group="" responsive="">
Космос-769
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 23 септември 1975 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-769 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 304 км, а најмалото на 202.
Рик ван Лој
Хенри („Рик“) ван Лој (Henri ("Rik") Van Looy; р. ) — поранешен белгиски професионален друмски велосипедист во повоениот период, кој го добил прекарот „крал на класиците“ или „цар на Херенталс“ (по малиот белгиски град во кој живеел). Бил двократен светски друмски првак и прв велосипедист, кој ги освоил сите пет монументи: најпрестижните еднодневни класици — подвиг постигнат само уште од двајца други (обајцата Белгијци: Роже де Влеминк и Еди Меркс). Со 379 друмски победи претставуваат втор, единствено зад Еди Меркс. Тој е деветти на вечниот список на етапни победници на големите трки со триесет и седум победи.
Кариера
Ван Лој станал познат кога го освоил националното аматерско друмско првенство во 1952 година. Ја повторил победата следната година, додавајќи го третото место на Светското друмско првенство истата година, пред да стане професионалец. На Летните олимписки игри 1952, го освоил златниот медал на екипната трка.
Како силен спринтер, Ван Лој освоил две трки во неговата прва професионална сезона (1953) и повеќе од 20 следните неколку сезони. Во 1956 година, ги вбројал победите на Гент-Вевелгем и Париз-Брисел, плус две етапи и крајна победа на Трката околу Холандија. Исто така го освоил сребрениот медал на Светското друмско првенство, зад неговиот сонародник Рик ван Стенберген. Ги повторил победите на Гент-Вевелгем и Трката околу Холандија во 1957 година, а во 1958 година го освоил воведниот класик во сезоната, Милано-Санремо.
Во 1959 година, Ван Лој ги освоил Трката околу Фландрија и есенскиот класик, Џиро ди Ломбардија. Помеѓу нив, забележал 38 други победи, вклучувајќи три етапи на Вуелта а Еспања (завршувајќи трет и освојувајќи го бодовниот пласман), како и четири етапи на Џиро д’Италија (на крајот завршувајќи на 4. место).
Во 1960 година ја забележал првата од двете последователни победи на Светското друмско првенство, но не постигнал победи на класиците. Меѓутоа, се вратил во 1961 година, со победи на Париз-Рубе и на Лиеж-Бастон-Лиеж — со што станал првиот возач кој ги освоил сите пет „монументи“ — при што ја задржал и виножито-маичката. Истата година, освоил три етапи и планинскиот пласман на Џиро.
Во 1965 година забележал 42 победи, вклучувајќи го Париз-Рубе и осум етапи на Вуелта, каде го освоил третото место (највисок пласман на некоја голема трка). Исто така, освоил две етапи на Тур де Франс.
При завршниот години во неговата кариера (1966–1970), добрите резултати на Ван Лој започнале да бледнеат, кога се појавил новиот белгиски возач Еди Меркс, но сепак го освоил второто место на Париз-Рубе 1967, ја освоил Флеш Валон во 1968 година и етапа на Тур де Франс 1969. Неговото соперништво со Еди Меркс го достигнало нивото на саботања на Меркс на Светското друмско првенство во 1969 година.
Куп на УЕФА 1975-1976
Натпреварувањето започнало на 14 септември 1974 и завршило со финален двомеч одигран на 28 април и 19 мај 1976 година.
Рик ван Лој
Кариера
Ван Лој бил ѕвезда и во велодромскиот велосипедизам, освојувајќи 11 шестдневни трки. Прва трка му била во Брисел во 1957 година, а последна во Антверпен во 1968 година. Девет од овие победи ги освоил со Холанѓанецот Петер Пост.
Куп на УЕФА 1975-1976
Учествувале 64 клубови од 31 национален сојуз. Поради политички причини, четврта сезона по ред, Албанија немала свој претставник во натпреварувањето.
Трето коло
Првите натпревари биле одиграни на 26 ноември, а реванш натпреварите на 10 декември 1975 година.
Четвртфинале
Првите натпревари биле одиграни на 3 март, а реванш натпреварите на 17 март 1976 година.
Полуфинале
Првите натпревари биле одиграни на 30 и 31 март, а реванш натпреварите на 14 април 1976 година.
Птиците од ланските гнезда (роман)
Птиците од ланските гнезда е роман на македонскиот писател Митко Маџунков, објавен од издавачката куќа „Три“ во 2013 година.
Содржина
Централен лик во романот е библиотекарот Кирил Водочки, заедно со неговиот семеен и пријателски круг во Белград. Дејствието на романот се одвива во 1986 година, во времето на катастрофата во Чернобил, а настанитево романот се протегаат во период од неколку часови. Притоа, преку низа кратки секвенци, авторот прикажува неколку ликови, претежно струмичани или Македонци, преку кои тој ги пласира своите фикционални слоеви. Исто така, во делото има и неколку документарни слоеви преку кои писателот иронизира со социјализмот, митингот на Ушќе, супкултурната сцена, македонизмот, српството, но и со вечните категории - љубовта, смртта, семејството, сексуалноста итн. Во романот има и фантастични слоеви поврзани со разни поигрувања со времето, чудни дејствија, необјасниви случки и необични карактери.
Награди и признанија
За романот „Птиците од ланските гнезда“, Маџунков ја добил наградата „Роман на годината“ на Утрински Весник за 2013 година.
Пјер де Монтеги
Питер де Монтегју бил Голем мајстор на витешкиот ред Темплари од 1218 до 1232. Тој земал учество во Четвртата крстоносна војна и бил против позицијата на султанот од Египет за опсадата на Дамиета. Тој бил и Голем мајстор на француската провинција Арагон, од 1211 па сè до својата смрт.
Лични детали
Питер де Монтегју бил многу добар другар со Жилом де Шартр. Таквата доверба од неговиот претходник довело тој да биде избран за Голем мајстор многу брзо по неговата смрт во 1218 година. Во истото тоа време Голем мајстор на витешкиот ред Болничари бил Гарин де Монтегју кој најверојатно бил негов брат. Ова најверојатно било и причина за блиските односи помеѓу двата витешки реда во овој период.
Воените белешки
Неговите акции против Муслиманите за ослободувањето на Ерусалим биле многу ефективни, што тие биле насочени со намера за предавство. Во повлекувањето на темпларите од опсадата на Дамиета, исламските сили успеале да вратат многу франкиски војници, успеале да ги спречат нападите на Ерусалим, а што е најважно земале дел од вистинскиот крст којпто во Битката кај Хатин бил земен од страна на Европејците. Католичкиот притисок значел дека муслиманските рокови биле одбиени и борбата продолжила. Неговите воени победи, потпомогнати од болничарите го направиле Педро де Монтегју препознатлив борец.
Џакомо Леопарди
Џакомо Леопарди (Реканати, - Неапол, ) — италијански поет и писател. Неговата поезија е израз на неговиот песимистички став кон човековото битисување. Во стих и проза, тој создал „силен“ јазичен израз. Главни негови дела се „Песни“ и „Дијалози и есеи“.
Животопис
Џакомо Леопарди е роден на 29 јуни 1789 година, во Реканати, во областа Марка д'Анкона, како прв син на грофот Моналдо и Аделаида Античи. Татко му поседувал определена култура, но им робувал на догматизмот и на предрасудите, така што во раната младост ниту Џакомо не можел да се ослободи од некои реакционерни сфаќања кои ги наследил од својот татко. Уште на возраст од десет години, Леопарди го започнал своето „лудачко и очајничко учење“ во татковата библиотека. До неговата 14. година негов учител бил езуитот Санкини, Леопарди веќе претходно го надминал со знаењето и со ерудицијата, така што неговиот учител имал само формална улога во образованието на Леопарди. Својата страст кон учењето и читањето Леопарди ја опеал во својата песна „На Силвија“, во која вели: „работата на перото и милото четиво, кои го трошеа најдобриот дел од моите младешки денови“. Меѓутоа, прекумерното читање предизвикало сериозни нарушувања во неговиот организам, што предизвикало подоцна да се разболи од сколиоза, а кревкото здравје во голема мера влијаело врз формирањето на неговите песимистички погледи.
Многу брзо, животот во провинциското место Реканати почнал да го ограничува Леопарди, кој настојувал да се ослободи од мачниот провинциски живот. Според неговото сопствено признание, тој бил многу несреќен, а тоа го опишува во песната „Спомени“ во која вели: „Нити срцето ми знаеше дека ќе бидам осуден овде да го трошам младото доба во родниот, див град, меѓу народот прост... кому често... науката и знаењето му служат за смеа и за шега“, а како последица на тоа, „во овој свет нечовечки, со болка, сув живот...овде станувам презирач на луѓето, поради стоката што е околу мене“. Сепак, дури во 1822 година, тој успеал да се оттргне од Реканати, посетувајќи го Рим, како гостин на вујко му Карло Античи. Од престојот во Реканати треба да се одбележи големата љубов на Леопарди - Тереза Фаторини, ќерката на кочијашот на семејството Леопарди. Оваа љубов ја опишува во песната „На Силвија“, пеејќи: „... од балконот на татковата куќа, го прислушкував звукот на твоето пеење...“.
Во периодот од 1823 до 1828 година, Леопарди често патувал во Болоња, Милано, Фиренца и Пиза. Во април 1830 година, тој конечно го напуштил Реканати и, по подолг престој во Фиренца и во Рим, конечно се населил во Неапол, каде живеел во куќата на пријателот Антонио Раниери. Во тоа време, неговото здравје се влошило, а тој бил несреќно вљубен во убавата Фани Тарџони-Тоцети. Леопарди умрел на 14 јуни 1837 година, во Неапол, во куќата на Антонио Раниери.
Творештво
Леопарди почнал да пишува многу рано, уште на возраст од 14 години, кога започнал и да ги преведува класиците. Во 1815 година го напишал „Есејот за грешките на античките народи“, а една година подоцна и својата прва „оригинална“ поема, „Приближување на смртта“. Истовремено, тој работел на филолошки истражувања на класичните дела и во 1817 година почнал да се допишува со кнезот Пјетро Џордани, ерудит и познат писател во тоа време. Меѓутоа, пресвртна точка во неговото творештво е 1818 година, кога напишал две песни, „На Италија“ (напишана во Реканати, а објавена во 1819 година, во Рим) и „За споменикот на Данте“ кои вообичаено се сметаат за почеток на неговото вистинско поетско творештво. Во нив јасно се гледаат границите на неговото рано поетско творештво, одредена тесноградост во третирањето на патриотските мотиви (на пример, песната „На Италија“ му е посветена на најголемиот книжевен камелеон од тоа време, Виченцо Монти) и големото влијание на класичното образование насобрано во татковата библиотека. Песната „На Италија“ зборува за состојбата во Италија по Наполеоновите војни и ги повикува Италијанците да се борат за татковината. Во тој поглед, во првите две строфи се чувствува влијанието на патриотската песна на Петрарка, „Италијо моја“. Но, песната е само делумно посветена на Италија, зашто почнувајќи од четвртата строфа таа се претвора во химна посветена на славата на Стара Грција, а овие строфи се инспирирани од еден фрагмент на старогрчкиот поет Симонид. Со оваа песна започнува збирката на Леопарди, „Песни“ (Canti).