cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Теодора Порфирогенита
Теодора (Θεοδώρα Πορφυρογέννητη, о. 980 г. - 31 август 1056 г.) била византиска царица од Македонската династија која владеела од 20 април 1042 г. до 31 август 1056 г. Таа била совладетелка-царица со сестра и Зоја два месеци во 1042 година и самостојна царица од 11 јануари до 31 август 1055 година. Таа била последна од Македонската лоза и по нејзината смрт царството влегло во период на опаѓање кое траело сè до преземањето на престолот од страна на Алексиј I Комнин во 1081 година.
Обезбедување на престолонаследник
Прашањето за наследството на престолот се поставило мошне остро бидејќи стариот цар Константин VIII немал машки деца. Неговата најстара ќерка Евдокија, заболена и осакатена од сипаници, се закалуѓерила уште на млади години. На двете помлади ќерки Зоја и Теодора, иако веќе биле во повозрасно доба, им преостанала значителната улога во византиската историја на следните децении. За чудо, Константин VIII дури на смртниот одар се сетил да омажи една од нив и да и избере достоен епарх. Неговиот избор паднал на цариградскиот епарх Роман Аргир. Позицијата на цариградскиот епарх секогаш била сметана за особено почесна. Во XI век неговото значење се зголемувало. Уште во „Книгата за церемониите“ на Порфирогенит се вели дека епархот е татко на градот, но дури подоцна, Михаил Псел, писателот на XI век, ќе рече дека тоа е царска функција на која и недостатува само царски порфир. Како носител на ова високо удостоение и како претставник на едно од најугледните магнатски семејства, Роман Аргир бил најистакнатиот претставник на цариградското чиновничко благородништво. На 12 ноември 1028 година, тој се венчал со педесетгодишната Зоја, а три дена потоа, по смртта на Константин VIII, стапил на престолот.
Во времето на Роман III Аргир и Михаил IV Пафлагонецот
Поради неслогата со Роман III Аргир, царицата Зоја заедно со Михаил (брат на царскиот евнух) извршиле атентат врз него и така Михаил се зел со Зоја и бил крунисан. По смртта на Михаил IV во 1041 година, него го наследил внукот Михаил кој во меѓувреме бил посвоен од царицата Зоја како престолонаследник.
Краткото владеење на Михаил V
Михаил V брзо го окочал владеењето на пафлагонскиот дом. Осилениот младич ја испратил в манастир и царицата Зоја, тоа било пресудно за да ја загуби круната. Против него сложно истапиле аристократијата и Црквата, потпирајќи се на династиските чувства на цариградското население. Приврзаноста но легитимноста на Македонската династија станала со времето толку силна што дури и Зоја и Теодора уживале наклонетост од Цариграѓаните. Михаил Калафат кој се осмелил да крене рака на царицата "родена во пурпур", бил симнат и ослепен на 20 април 1042 г.
Заедничко владеење со Теодора
По симнувањето на Михаил V Калафат од престолот, решено било Зоја и Теодора, како претставнички на македонскиот дом, да ја преземат власт и да владеат заеднички. Теодора, која на барање од Зоја се закалуѓерила, имала силна поддршка, особено во црковните кругови. Правото на жената за вршење царска власт веќе не било оспорувано како во времето на Ирина. Но двете царици биле толку неспособни, а нивната меѓусебна омраза толу непомирлива, што веќе по неколку недели се покажало дека мора да се побара друго решение и власта да му се довери на некој маж. Иако стара 64 години, Зоја подготвено стапила во трет брак. На 11 јули 1042 г. таа се омажила за угледниот сенатор Константин Мономах кој утредента ја примил царската круна.
Владеењето на Константин IX Мономах
Како и Роман III Аргир и Константин IX Мономах бил типичен претставник на византиската цивилна аристократија. Тој исто така бил слаб владетел, без енергија и државнички способности, без поголема сериозност го прифаќал и животот и својата владетелска должност и не му се противел на несреќниот развој на настаните кој бил во тек. Цариците Зоја и Теодора со кои го делел престолот сега за ништо не наидувале на ограничување. Непречено трошеле дршавни пари, заедно со безгрижниот цар.
Кратко самостојно владеење и смрт
Константин IX Мономах умрел на 11 јануари 1055 година. Власта уште еднаш ја презела Теодора. Таа била последна претставничка на македонскиот царски дом и со нејзината смрт, на почетокот на септември во 1056 г., исчезнала оваа славна династиј. За свој наследник Теодора, на смртниот одар го одредила Михаил кој бил чиновник веќе во години, кој се чини порано вршел должност на логотет стратиотик и поради тоа тој го носел прекарот Стратиотик.
Список на државни водачи во 155 година
Ова е список на државни водачи во 55 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Грамади (Ново Конско)
Грамади — археолошко наоѓалиште кај гевгелиското село Ново Конско. Претставува флотација на руда од антиката.
На околу 500 м западно од селото, на двата брега на Конска Река се наоѓаат грамади од камен — речни бајки со различна големина. Грамадите се резултат на извршена сепарација, која како појава е присутна речиси по целиот тек на реката. Нема сомнение дека се работи за остатоци од флотација на злато.
Хосе Ечегарај
Хосе Марија Валдо Ечегарај-и-Еисагире (Мадрид, 19 април 1832 — Мадрид, 14 септември 1916) — шпански драмски писател од баскиско потекло. Заедно со поетот Фредерик Мистрал, награден е во 1904 година со Нобелова награда за литература и така стана првиот Шпанец кој ја има добиено, така што го зазема централното место меѓу класичната и модерната шпанска драма.
Рани години
Од млади години Ечегарај-и-Еисагире учел латински и грчки јазик. На 14 години дипломирал филозофија. Завршил математика во техничката школа во Мадрид, 1853, и од 1858 година предавал во неа. Тој бил еден од најистакнатите математичари на своето време.
Политички ангажман
По паѓањето од власт на кралицата Исабела II, 1868 година, Ечегарај-и-Еисагире се вклучил активно во политичкиот живот и бил избран во шпанскиот парламент. Како министер за финансии учествувал во основање на Шпанска банка.
Творештво
Во 1874 година заминал во Париз, каде што ги разгранува своите театарски интересирања. по враќањето во Мадрид, 1875 година, ја објавил својата прва пиеса, Чековна книшка, под псевдонимот Хорхе Ајасек-и-Еисагире.
Пиесите на Ечегарај-и-Еисагире се адекватен израз на вкусот на публиката кон мелодрамата, со романтична интерпретација на вечните теми : љубов, должност, чест. Речиси половина од творбите, 30, му се напишани во стихови.
Подоцнежното творештво му било под вкијание на францускиот натурализам и на драматургијата на Хенрик Ибзен: Големиот сплеткар, 1891; Синот на Дон Хуан, 1892;
Ечегарај-и-Еисагире бил член на Кралската шпанска академија.
Една од улиците во Мадрид носи име по Ечегарај. Таа улица и денас е позната по кафеаните во кои се игра фламенко.
Гросшенау (Саксонија)
Гросшенау (Großschönau) — општина во округот Герлиц, во Саксонија, Германија. Се наоѓа во пограничниот регион со Чешка. Бил познат како центар на фабричкото производство на дамаст во Горна Лужица до крајот на 1980-тите. Оттогаш се свртел кон туризмот.
Сообраќај
Гросшенау е поврзан со соседниот чешки град Варнсдорф. Железничката станица во Гросшенау нуди три национални врски со Полска, Чешка и Германија, бидејќи градот е дел од постоечкиот еврорегион. Бидејќи сите три земји се дел од Шенген-зоната, сите гранични премини и контроли се отстранети.
Црква „Св. Никола“ - Скилич
Свети Никола (Αγίου Νικολάου) — црква во селото Скилич, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Местоположба
Црквата е гробишен храм сместен во северниот дел на селото.
Историја
„Св. Никола“ е старата црква на селото, а „Св. Константин и Елена“ е новата. Во храмот има вградени антички и средновековни сполии — римски и византиски релјефи и натпис, употребени како градежен или украсен материјал. Црквата претставува еднокорабна базилика со димензии од 18 × 7 м и двоводен покрив. На 19 мај по улиците на селото се одржува поворка со иконата на Свети Никола.
Римски натпис
Римскиот натпис на старогрчки е запишан во 1919 г. и со грешки објавен во „Национален водич“ за 1920 - 1921 г. Во мај 1953 г. берскиот старинар Панајотис Ксилапетридис го видел натписот на истото место и го препишал исправно. Се работи з стела од бел мермер, подоцна обоена, со фронтон одгоре и релјеф каде се претставени жени од типот на Афродита, а пред и меѓу нив има помала седната женска фигура, која веројатно држи рипида и е свртена налево. Видливите димензии на натписот се 1,10 × 0,49 м. Висината на писмото е 0,029 м, а растојанието изнесува 0,02 м.
Овој натпис е заклетвен, со кој Торпилиј Лик го споменува добриот карактер и доблестите на неговата сопруга Елија Евтихиди и така оддава сопружничко признание и љубов. Торпилиј е поврзан со римско семејство Торпилии кое уживало влијание во источните провинции.
NGC 6581
NGC 6581 — галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6581 се споменува и како IC 1280, MCG 4-43-10, CGCG 142-21, NPM1G +25.0474.
Откривање
Објектот е откриен на 1 јули 1870 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6581 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. NGC 6581 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 12 м 18,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +25° 39' 46"".
Други поделби
Проучување на NGC 6581 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61549. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 159; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2096. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1089.
Филип Касалица
Филип Касалица (Титовско Ужице, 17 декември 1988) е црногорски фудбалер. Играл на позицијата напаѓач, а моментално настапува за Раднички од Ниш.
Кариера
Кариерата ја започнал во Слобода од Ужице, од каде заминал во ОФК Београд. По една неуспешна епизода во тој клуб, од каде што заминал на неколку позајмици, од Кула преминал во Хајдук. По три сезони минати во првата лига од Кула се врaтил дома во Слобода. По одличната полусезона потпишал договор со Црвена ѕвезда.
Филип Касалица е играчот кој го постигнал најбрзиот гол како дебитант во дресот на Црвена ѕвезда бидејќи настапил на натпреварот со Смедерево на 14 март 2012 година ја затресол противничката мрежа по една минута и тринаесет секунди поминати на теренот.
Белоруски јазик
Белорускиот јазик (кирилица: беларуская мова, латиница: biełaruskaja mova) или поретко именуван како белорутенски јазик, е источнословенски јазик и мајчин јазик на Белорусите. Белорускиот јазик е службен јазик во Белорусија, каде се наоѓаат најголемиот број белоруски говорници, но јазикот се зборува и во Русија, Полска, Украина и меѓу останати белоруски заедници во дијаспората. Белорускиот јазик се служи со белоруската азбука која е заснована на кирилицата, но јазикот може да се пишува и со латиничната белоруска азбука. Овој јазик го зборуваат од 4 до 9 милиони жители во светот. Белорускиот јазик споделува јазични одлики со рускиот и украинскиот јазик.
Потекло на поимот
Денес постојат различни имиња со кои се именува јазик или пак се именувал низ историјата. Некои од нив се сосема различни од стандардното именување на јазикот, особено тие кои се однесуваат за старобелорускиот период.
Историја
Денешниот белоруски јазик бил повторно основан (оживеан) врз основа на говорни остатоци од старобелорускиот јазик. Овие остатоци биле мали дијалекти кои преживеале на територијата на Белорусија. До крајот на 18 век, старобелорускиот јазик бил сè уште присутен меѓу белоруската аристократија во Големото војводство Литванија Јан Чечот, познат белоруски поет и полски аристократ, изјавил дека дури и дедовците од неговото време зборувале на старобелоруски. Како секојдневен, разговорен јазик, белорускиот се користел во помалите градови и во селските средини. Покрај разговорната употреба, јазикот се користел и за усните преданија и за потребите на фолклорот.
Развојот на современиот белоруски јазик во 19 век бил под силно влијание на политичкиот конфликт на териториите на Големото војводство Литванија меѓу руските империјалисти и полската аристократија Една од главните манифестации на овој конфликт била борбата за идеолошка контрола врз образовниот систем. Полскиот и рускиот се воведувале и тргнувале од употреба, а тоа довело до слаба писменост меѓу населението.
Првите две декади на 19 век биле сведоци на големиот просперитет на полската култура и јазик во рамките на Големото војводство Литванија. Тоа довело до владеење на една политичко-кулрурна ера која Адам Микиевич и Владислав Сирокомла ја опишале како „Белоруси по род - Полјаци по избор“. Во овој период биле полинизирани малите аристократски заедници, понатамошно намалување на употребата на белорускиот јазик и фолклоризирање на белоруската култура. Поради државата, народното образование и силната полска контрола, белорускиот образовен елемент започнал да се појавува во 1880-те или 1890-те години.
Стандардизирана граматика
До раните 1910-те години, непостоењето на кодифицирана белоруска граматика станала главна пречка за обединувачките погледи за белорускиот јазик. Во тоа време, рускиот академик Алексеј Шахматов, претседател на Одделот за руски јазик и книжевност на Санктпетербуршкиот државен универзитет, стапил во контакт во уредниците на белоруското списание „Наша нива“ и им предложил под негова супервизија да биде квалификуван еден белоруски јазичар за да може да ја подготви документацијата за белоруската граматика. Првично, познатиот белоруски поет Максим Багданович требало да ја биде дел од иницијативата на рускиот јазичар. Сепак, поради кревкото здравје на Багданович (кој бил болен од туберкулоза) бил спречен да отпатува во Санкт Петербург. Така, на негово место бил назначен Бранислав Тарашкиевич.
Тарашкиевич се соочил со технички проблеми за печатење на граматиката, како на пример недостаток на хартија или квалификуван персонал. Во меѓувреме, сè повеќе се развила идејата за воведување на граматиката во работничките и селските училишта кои биле планирани за отворање во Белорусија. Белорускиот комитет испратил петиција до администрацијата со која се барало печатење на книгата и така, првото издание на „Белоруската граматика за училишта“ била издадена во Вилнус во 1918 година. Тарашкиевич отпатувал во Вилнус во јуни 1918 година и таму била издадена книгата.
Покрај овој значаен обид за издавање на белоруска граматика од страна на Тарашкиевич, постојат уште два други обида за кодифицирање на белоруската граматика. Балјаслав Пачопка подготвил белоруска граматика, а како основно писмо ја користел латиницата. Според Степан Нјекрашевич, граматиката на Пачопка не е научна и го игнорирала принципите на белорускиот јазик. Во 1918 година, за неодредено време, граматиката на Пачопка се користела во одреден број училишта. Покрај Пачопка, заедничка белоруска граматика издале и А Луцкиевич и Ј. Станкиевич, граматика која значително се разликувала од таа на Тарашкиевич во некои клучни аспекти.
Класификација
Јазичарите сè уште не се согласни за тоа дали белорускиот, украинскиот и русинскиот се дијалекти од еден јазик или тие се посебни словенски јазици. Овој проблем настанал поради големата сличност меѓу овие јазици. Овие јазици се дел од источнословенските јазици и тие се потомци на еден заеднички јазик. Белорускиот, украинскиот и русинскиот се класифицираат како посебни јазици. Белорускиот јазик споделува најмногу случности со украинскиот јазик.
Дијалекти
[[File:Dialects of Belarusian language be-tarask.png|thumb|300px| Дијалекти
Линии
]]
Белорускиот јазик е составен од две големи дијалектни групи, североисточни и југозападни дијалекти. Додатно на овие два, постојат и транзиционите средни дијалекти и западните палиски дијалекти.
Северозападниот и југозападниот дијалект се поделени со замислената дијалектолошка граница Ашмјани-Минск-Бабрујск-Хомел. По оваа граница се протегаат средните дијалекти на белорускиот јазик.
Североисточните дијалекти се главно окарактеризирани со присуството на „меко р“ и силна редукција на самогласки. Југозападните дијалекти се главно окарактеризирани со присуството на „силно р“ и средна редукција на самогласки.
Правопис
Белорускиот јазик има две стандардни правописни норми. Едната норма е стандардниот белоруски правопис, а другата норма се нарекува тарашкевица или класичен правопис. Терашкевицата била воведена од Бранислав Тарашкиевич во 1918 година, и во Белорусија официјално се користела до 1933 кога се реформирал правописот во денешниот..
Азбука
Белоруската азбука е заснована на кирилицата. Модерната верзија на кириличната белоруска азбука била создадена во 1918 година и има 32 букви. Низ историјата, белорускиот јазик се пишувал со латиница и со арапско писмо.
Официјално, буквата г ги претставува гласовите /g/ и /ɣ/. Буквата ў се изговара како англиско w, буквата ы е иста како руската и се изговара како затворено и. Буквата ь се користи за палатизација на согласки. Африкатите во јазикот се помеки одошто во македонскиот и буквата і се изговара и како /i/ и како /ji/. Во јазикот се користат и диграфите дз и дж за буквите ѕ и џ.
Граматика
Модерната белоруска граматика е стандардизирана во 1959 година, со мали измени во 1985 година. Првично, белоруската граматика се засновала на зададените граматички и правописни принципи на Бранислав Тараскевич, кој првата верзија ја објавил во 1918 година во Вилнус. Историски гледано, имало неколку обиди за стандардизирање на белоруската граматика.
Белорускиот јазик е синтетички јазик со присуство на одредени аналитички норми. Белорускиот правопис е фонетски, како и македонскиот, и се заснова на белорускиот народен говор од регионот Минск - Вилнус. Како и останатите словенски јазици, белорускиот јазик има падежи, поточно 6 на број.
Фонологија
Иако белорускиот јазик е сроден и сличен со останатите источнословенски јазици, во фонолошки поглед јазикот се разликува во неколку црти. Бројот на фонеми во јазикот се движи од 45 до 54, односно: 6 самогласки и 39 до 48 согласки во зависност од тоа како се бројат. Така на пример ако не сметата геминираните (подолги) согласки, тогаш во јазикот има 39 согласки. Вкупниот број на согласки и варијации на согласки е 48.
Ива Дамјановски
Ива Дамјановски ― македонски музичар (пијанист), композитор и поетеса.
Животопис
Родена е на 9 јануари 1996 година во Скопје и е дипломиран пијанист на Факултетот за музичка уметност при УКИМ (2019), класа на проф. Тодор Светиев. Моментално е студент на катедрата за Музикологија, на универзитетот „Università di Trento“, како и на катедрата по Музичка Интерпретација и Композиција на Факултетот за музичка уметност при УКИМ – Скопје, класа на прoф. Марија Ѓошевска.
Награди и достигнувања
Добитник е на наградата на УКИМ за најдобро дипломиран студент на Факултетот за Музичка Уметност во учебната 2018/2019 година, каде работи хонорарно како корепетитор. Таа е дел од експерименталното дуо „Алембик“. Нејзината прва композиција за пијано, „Breath“ е објавена во компилацијата „Klavirsko Nebo 3“, во издаваштво на продукциската куќа „Pop Depresija“.
Штравалде
Штравалде (Strahwalde) — село и поранешна општина во округот Герлиц, во Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Хернхут.
Рамбин
Рамбин (Rambin) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Конак на кнегињата Љубица
Конак на кнегињата Љубица — конак во Белград, на улицата Кнез Сима Марковиќ бр. 8. Поради своето историско и архитектонско значење, конакот има статус на споменик на културата од исклучително значење.
Историја
До 1829 година на местото помеѓу зградата на Патријаршијата и денешниот конак имало уште еден (стар) двор, кој служел за домување. Со оглед на неговата возраст и изнемоштеност, кнезот Милош решил да изгради уште еден конак. Новиот конак, како што се нарекувал во времето на неговата изградба, бил поголем и порепрезентативен од господарскиот, бидејќи требало да сведочи за зголемената економска моќ и консолидираната моќ на Милош Обреновиќ по добивањето на Хатишерифот во 1830 година.
Конакот на кнегињата Љубица е еден од најрепрезентативните зачувани примероци на граѓанска архитектура од првата половина на 19 век во Белград. Изграден е во периодот од 1829 до 1830 година. Според замислата на кнезот Милош, требало да има двојна намена, да биде стан на неговото семејство, кнегињата Љубица и синовите Милан и Михаило, подоцна српски кнезови, а воедно и двор за престој. Изграден е по замисли и под надзор на Хаџи-Никола Живковиќ, пионер на српската архитектура.
Кнезот Милош решил да вработи градител од Воден, Хаџи-Никола Живковиќ, бидејќи во тоа време во Белград немало градежници, со оглед на тоа што со години не се градело. Така, Никола Живковиќ станал првиот градител на обновената Србија и управувал со сите градби што кнезот Милош ги изградил за време на неговото прво владеење.
Ископувањето на темелите започнало во јули 1829 година, а конакот бил завршен кон крајот на есента 1830 година. Кнегињата Љубица на 22 ноември 1830 година му напишала на својот сопруг „дека се сместиле во новиот конак“. Подоцна, во 1836 година, бил додаден амам со еднокатен тракт.
Позиција
Конакот на кнегињата Љубица се наоѓа на аголот на улиците Кнез Симо Марковиќ и Крал Петар, поранешна Богојављанска и Дубровачка, во еден од најстарите делови на Белград. Од другата страна на патот од денешната Соборна црква се наоѓал стариот замок на кнезот и тој се протегал приближно од влезот во сегашната зграда на Патријаршијата до градината на денешниот конак на кнегињата Љубица.
Конакот на кнегињата Љубица се наоѓа на слободен простор, во центарот на голема градина, првично опкружена со висок ѕид, како и други објекти од овој тип и опкружени со зеленило. Имал надворешен двор во кое се влегувало преку колска порта, како и пространа внатрешна градина кон Косанчиќев венец. Конакот на кнегињата Љубица е свртен кон реката Сава со нејзината главна фасада на која доминира прозорецот на заливот на диванханата (тур. просторија што се користи за пушење и разговор).
Архитектура
Основата на конакот е со правоаголна форма и релативно голема и има три нивоа: подрум, приземје и кат. Подрумот е покриен со сводови, а приземјето и катот се изградени со употреба на класична ѕидарија од тули и бондручно ѕидање со дрвена конструкција исполнета со тули. Покривот со четири ката е покриен со ќерамиди, а од осум страни е обвиен со куполи и осум оџаци.
Горе диванханата била поинтимна. Таа била опкружена со ѕидови, и имало само два столба кон централниот простор. Нејзиниот под бил на ниво со околниот под и сите биле направени од штици. Оваа диванхана е ориентирана со поглед кон улицата.
Иако неговиот просторен концепт се заснова на ориенталната традиција, конакот на кнегињата Љубица претставува пресвртница во архитектурата на Белград, бидејќи неговиот надворешен дизајн и декоративните елементи во голема мера го навестуваат влијанието на европската архитектура. Овие европски сфаќања се особено видливи во фрагментацијата на фасадите, искршените линии на покривите, оџаците и куполите, во ситни детали од архитектонскиот третман на фасадите-пиластри, заоблени завршетоци и комори на прозорците, профилирани венци и некои внатрешни детали. Заливните прозорци на фасадата, инаку типично правоаголни, имаат полукружна форма во основата.
Развој на конаците
Една од првите вести што ги имале за конакот на кнегињата Љубица е патописот на Ото Дубислав Пирх од 1829 година. „Мал дел од Белград отскокнуваше од другите, а тоа е мала област на југозападниот крај на главната улица во горниот град. Иако не е најголема, по својот облик е најубавата градба што сум ја видел во Србија. „Новиот конак веќе се разликуваше од обичните приватни куќи по улогата што му беше наменета и содржи одредени одлики што го ставаат во редот на утврдените замоци на големите паши и богатите бегови“.
Кнегињата Љубица, иако скромна, сакала да го уреди животот на дворот на високо ниво. Во зачуваната преписка меѓу кнегињата и кнезот Милош од 1 јануари 1831 година, Љубица барала од сопругот да „добие црвени чорапи за слугите во дворот“. Се сомневаме дека одговорот на кнезот бил негативен, со оглед на тоа што во неговото писмо од 24 јануари, кнегињата напишала дека „може сама да служи, без слуга“.
Резиденција па лицеј до галерија и музеј
После тоа, тука бил Лицејот (вишо училиште), па Првата белградска гимназија, па Апелациониот суд. Во 1912 година во конакот се наоѓал Институтот за образование на глувонеми деца. Музеј на современа уметност - 1929-34. Црковниот музеј бил осветен во јануари 1938 година. Пред војната постоело Училиштето за применета уметност, поради што конакот бил реновиран и проширен. Од 1945 до 1947 година дел од Патријаршијата била сместена во Конакот, а од 1947 година Републички завод за заштита на спомениците на културата.
Во периодот од 1971 до 1979 година се презеле конзерваторско-реставраторски работи со кои се санирал објектот и се обновила фасадата и внатрешноста. По тој повод, конакот на кнегињата Љубица, која сè уште е дел од Музејот на град Белград, бил адаптиран за претставителна музејска поставка.
Конакот на кнегињата Љубица е прогласен во 1979 година за споменик на културата од големо значење.
Инџес
Инџес или Инџелер (Παράδεισος, Парадисос, до 1926 г. Ίντζες, Инѕес ) — село во Саришабанско, Егејска Македонија, денес во општината Места на Кавалскиот округ во Источна Македонија и Тракија, Грција. Населението брои 216 жители (2011). Претставува најисточното населено место во Егејска Македонија и цела Македонија воопшто.
Географија
Селото е сместено североисточно од градот Саришабан, на десниот брег на реката Места, крај главниот пат од Кавала и Саришабан за Скеча. Се наоѓа на надморска височина од 70 м, а атарот зафаќа површина од.
Историја
Кај селот има остатоци од антички град кој се поистоветува со тракискиот град Топир.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Инџес живееле 175 жители Турци, но населението веројатно било побројно, бидејќи во во пописот во 1913 г. се евидентирани 589, а во 1920 г. — 306 жители.
Лозанскиот договор од 1923 г. турското население е присилно иселено, а доведени се поголем број на грчки бегалски семејства од Турција. Во 1928 г. попишани се 572 жители, а во 1941 г. бугарската окупациска власт евидентирала 625 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Саришабан со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Места, во округот Кавала. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Инџес, во кој тоа е единствено населено место.
Стопанство
Обработливите површини се мошне ограничени, но земјиштето е плодно и дава високи приноси, наводнувајќи се од реката Места. Главни земјоделски култури се тутунот и пченицата, а развиени се лозарството и овоштарството.
Питер Карлберг
Питер Сигвард Карлберг (роден на 8 декември 1950 година) е шведски глумец. Тој се школувал во Шведската национална академија за мимика и глума.
Дојче банк
Дојче банк (германски: Deutsche Bank) — германска универзална банкарска групација, со седиште во Франкфурт.
Профил на банката
Дојче банк е основана во Берлин во 1870 година како специјална банка за надворешна трговија. Дојче банк е германска глобална банка и компанија за финансиски услуги со седиште во Франфуркт. Таа има повеќе од 100.000 вработени во повеќе од 70 земји и има големо присуство во Европа, Америка, Азија-Тихиот Океан и на пазарите во развој. Во 2009 година, Дојче Банк била најголемиот дилер на девизи во светот, со пазарно учество од 21%. Таа е составен дел од берзанскиот индекс „Еуро Сток 50“. Банката нуди финансиски производи и услуги за корпоративни и институционални клиенти, како и на приватни клиенти. Услугите вклучуваат: трговија со хартии од вредност, трговија со девизи, спојување и преземање, производи за управување со ризик (деривати), корпоративни финансии, управување со богатството, банкарството на мало, управување со фондови и банкарски трансакции.
1870-1918
Идејата за основање на Дојче банк станала реалност во 1870 година, во екот на индустријализацијата. Аделберт Делбуркт се смета како вистински основач на Дојче банк. Статутот на банката бил усвоен на 22 јануари 1870 година и на 10 март 1870 година пруската влада ја доделила банкарската дозвола. Тоа било последната лиценца издадена на акционерска банка во Прусија, зашто истата година, потребата од лиценца како услов за основање банка било укинато. Основната цел на банката билоа да се намали хегемонијата на британските банки, кои продолжиле да доминираат во финансирањето на германската надворешна трговија. Помеѓу 1871 и 1873 година Дојче банк отворила пет подружници во Бремен, Јокохама, Шангај, Хамбург и Лондон. Во првата година од своето постоење Дојче банк почнаla да прифаќа депозити во готово. Кога Дојче банк започналa со работа на 9 април 1870 година, првата канцеларија се наоѓала во Берлин, на првиот кат во една зграда со обичен изглед. По една година, банката се преселила заедно со педесетина вработени во непосредна близина на Берлинската берза. Во почетните години од работата, Дојче банк учествувала во финансирањето на неколку големи проекти (железницата во САД, компанијата за челик „Круп“ итн.) и ја вовела хемиската компанија „Баер“ на Берлинската берза.
Во втората половина од 1890-тите години започнал нов период на експанзија на Дојче банк, која формирала сојузи со големите регионални банки. За Дојче банк домашните филијали претставувале реткост во тоа време. Филијалата во Франкфурт датира од 1886 година, филијалата во Минхен од 1892 година, додека филијалите во Дрезден и Лајпциг биле основани дури во 1901 година. Покрај тоа, банката брзо ја согледаla вредноста на специјализираните институции за промоција на странскиот бизнис. Благиот притисок од Министерството за надворешни работи имало голема улога во основањето на „Deustche Ueberseeische Bank“ во 1886 година и акциите преземени од новооснованата „Deutsche Asiatische Bank“ три години подоцна. Пролетта 1914 година, „Франкфуртер цајтунг“ напишал дека Дојче банк е најголемата банка во светот и тоа го означило врвот, но во исто време и крајот на една ера во развојот на Дојче банк.
За време на Третиот рајх, 1933-1945
По доаѓањето на нацистите на власт, во 1933 година, Дојче банк отуштила тројца еврејски членови на одборот на директори. Исто така, Дојче банк била вклучена во 363 случаи на конфискација на имотот на еврејските стопанственици во периодот до ноември 1938 година. За време на Втората светска војна, Дојче банк ги презела банките во окупираните земји во Источна Европа и обезбедила банкарски седства за Гестапо и коишто послужиле да се изгради логорот „Аушвиц“. Во текот на Втората светска војна, Дојче банк управувала со повеќе банки, како: „Бохемска унион“ од Прага, „Банкфераин“ во Југославија (поделена на две финансиски корпорации, една во Србија и една во Хрватска), банката „Алберт де Бери“ во Амстердам, „Национална банка на Грција“ во Атина, „Кредитаншталт-Банкфераин“ во Австрија и Унгарија, „Германско-бугарска кредитбанк“ во Бугарија и „Комерцијална банка“ во Романија. Покрај тоа, Дојче банк имала филијала во Истанбул. Во 1999 година, Дојче банк потврдила дека била замешана во финансирањето на Аушвиц и во декември истата година банката, заедно со другите големи германски компании, уплатила 5,2 милијарди долари во компензацискиот фонд на САД, по тужбите поднесени од преживеаните од холокаустот. Историјата на Дојче банк за време на Втората светска војна била документирана од независни историчари овластени од страна на банката.
Повоената обнова, 1946-1957
Во текот на 1947-1948 година Дојче банк била распарчена на десет банки, кои работеле под имињата на банките кои исчезнале во спојувањата многу години пред тоа. Во овој период, банкарското име „Дојче банк“ било забрането. Но, со формирањето на Сојузна Република Германија банката се регрупирала во две фази, благодарение на напорите на Херман Јозеф Абс. Во 1957 година, со спојување на три банки, повторно била формирана Дојче банк.
Ерата на интернационализација, 1958-1988
Кон крајот на 1950-тите банката зачекорила во банкарството на мало и во рок од неколку години бројот на приватните клиенти се зголемил повеќекратно, паралелно со силниот раст на домашната мрежа на филијали. Во 1970-тите Дојче банк почнала да се оформува како глобална банкарска група, со основање нови филијали во странство.
Глобална банка, 1989-
Во текот на 1990-тите, Дојче банк извршила дополнителни преземања и формирање на експозитури во странство. Со преземањето на британската трговска банка „Морган Гренфел“ во 1989 година, Дојче банк навлегла на американскиот пазар. Во октомври 2001 година, Дојче банк започнала да котира на Њујоршката берза. Следната година, Дојче банк го зајакнала своето присуство во САД преку купувањето на „Скудер инвестмент“. Во меѓувреме, Дојче банк купила неколку банки во Европа, како: „Норисбанк“, „Берлинер банк“ и „Дојче Мејлер“. По тригодишни градежни зафати, во 2007 година било целосно реновирано седиштето на компанијата на Дојче банк - кулите близначки во Франкфурт. Во 2010 година, Дојче банк отворила казино кое работело со загуба до неговата продажба во мај 2014 година.
Во јануари 2017 година, Дојче банк склучила вонсудска спогодба со британската регулаторна егенција Financial Services Authority и со американското регулаторно тело New York State Department of Financial Services, согласувајќи се да плати казна од 630 милиони долари, поради вмешаноста во т.е. „Руска шема на перење пари“ во која биле вмешани подружниците на банката во Москва, во Њујорк и во Лондон. Имнео, во периодот од април 2012 до октомври 2014 година, преку банката било извршено прелевање на над 10 милијарди долари од Русија на сметки во Кипар, Латвија, Естонија и Британските Девствени Острови. Тоа е највисоката казна што некоја банка ја платила поради перење пари. Претходно, во 2015 година, банката платила казна од 2,5 милијарди долари за манипулирањето со ЛИБОР, а во 2016 година платила казна од 7,2 милијарди долари за токсичните хипотекарни обврзници. На 27 декември 2016 година, „Мудис“ го потврдил рејтингот на Дојче банк на Ваа2 за обезбеден долг и А3 за депозити.
Корпоративно управување и менаџмент
Главните органи на управување и раководење во Дојче банк се:
Управниот одбор е одговорен за раководење со банката. Примарна одговорност на Управниот одбор е стратешкиот менаџмент на Групацијата, алокација на ресурсите, финансиското сметководство и известување, управувањето со ризик и корпоративната контрола. Според Статутот на Дојче Банк, Управниот одбор може да формира советодавни одбори и регионални совети кои го советуваат раководството за прашања кои се однесуваат на развој на бизнисот, економијата, растот и политичкото и социјално опкружување на основните пазари и индустрии.
Извршниот одбор се состои од членовите на Управниот одбор, високи претставници од деловните линии кои работат со клиенти и раководство од регионите именувано од Управниот одбор. Извршниот одбор служи како алатка за координирање на деловни активности и региони. Негова основна задача и одговорност е обезбедување на постојано формирање на Управниот одбор за деловниот развој, редовен преглед на деловните сегменти, давање совети на кабинетот на Уравниот одбор за стратешки одлуки итн.
Финансиски резултати и показатели
Во 2014 година, банката ги прикажала следниве резултати од работењето:
Стратегија на банката до 2020 година
Јасен концепт на приспособени трошоци:
Список на државни водачи во 1844 година
Ова е список на државни водачи во 844 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Мезоархеј
Мезоархеј — геолошка ера во рамките на еонот археј, која се протегал од 3.200 до 2.800 милиони години. Ерата е дефинирана хронометриски и не се однесува на одредено ниво во рок дел на Земјата. Фосилите од Австралија покажуваат дека строматолитите живееле на Земјата уште од Месархан. Понголската глацијација се случила пред околу 2,900 милиони години. Првиот суперконтинент Ваалбара се распаднал во текот на оваа ера пред околу 2,800 милиони години.
Најраните гребени датираат од оваа ера и веројатно биле формирани од страна на строматолитите. Температурата на површината за време на Месархан веројатно не е многу повисока од современите температури. Концентрацијата на јаглерод диоксид во атмосферата била само неколкупати повисока од неговата пред-индустриска вредност, а сјајноста на Сонцето била само 70% од нејзината сегашна вредност, со што се отфрлиле влијанието на поголем степен на ефект на стаклена градина кој може да функционира.
Список на државни водачи во 1844 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Северен Округ (Хонгконг)
Северниот Округ - најсеверниот округ од 18-те окрузи на Хонгконг. Сместен е во североисточниот дел на Новите Територии. Новиот град Фанинг-Шеунг Шуј е во рамките на оваа област. Имал население од 298.657 жители во 2001 година. Округот има втора најмала густина на население во Хонгконг.
Се граничи со градот Шенжен со реката Шам Чун. Повеќето главни точки за пристап до Кина од Хонгконг лежат во оваа област. Северниот Округ е околу 168 км2 во површина.
Демографија
Според статистичките податоци, 70% од населението во округот живее во јавните имоти во Фанлинг-Шеунг Шуј Нов Град. 40 000 селани кои живеат околу двата градски центри и главните рурални градови (Ша Тау Кок и Та Кву Линг) претставуваат најголем број жители во областа.
Разно
Северниот крај на пешачката патека Вилсоновата Патека се наоѓа во Северниот Округ. Патеката завршува кај Нам Чунг.
Превоз
Северниот Округ го опслужува источна железничката линија, фанлингскиот автопат, сантинскиот автопат и шаутаукокскиот пат.
Пишкера
Пишкера (исто така наречен Јадра ) е мал ненаселен остров во хрватскиот дел на Јадранското Море. Тој е еден од Корнатските острови во средишна Далмација и неговата област е 2,66 км2. Неговиот крајбрежје е долго 10.64 километри.
Риболовна населба со истото име, основана на островот во 16 век, постепено била напуштена по пропаѓањето на Венецијанската Република кон крајот на 18 век. Името на островот е изведено од пескјера (), италијанскиот збор за рибник.
Пристаниште со 118 места управувано од „Adriatic Croatia International Club“, сместено близу брегот на соседниот остров Панитула Вела, е отворен меѓу април и октомври секоја година.
ATC код N
Кодовите за ветеринарна употреба (ATCvet кодови) можат да бидат создадени со ставање на буквата Q пред ATC кодот на повеќето човечки лекови.: QN...  ATCvet кодовите без соодветни човечки АТС кодови се цитирани со почетни Q во следнава листа.
На национално ниво, ATC класификацијата може да вклучува и дополнителни кодови кои ги нема во оваа листа, која е според верзијата на СЗО.
Кашито
Кашито (Caxito) — град и општина во покраината Бенго, Ангола и нејзин административен центар.
Низ градот минува северната линија на државните железници. Градот се наоѓа на надморска височина од 84 м, а населението изнесува 12.055 жители (2010).
Огист Шарлоа
Огист Оноре Шарлоа (Auguste Honoré Charlois; – ) — француски астроном кој открил вкупно 99 астероиди работејќи во Ница.
Првиот астероид што го открил бил 267 Тирца во 1887 г. Го фотографиал 433 Ерос истата вечер кога е откриен од Густав Вит, не не можел да го објави откритието побргу од него.
На возраст од 46 години Шарлоа бил убиен од братот на првата жена, кој сакал да му се освети бидејќи се преженил. За ова бил осуден на доживотна тешка робија во Нова Каледонија.
Во негова чест е наречен астероидот 1510 Шарлоа.
Фросина Ременски
Фросина Ташевска Ременски ( во ) — редовен професор на Факултетот за безбедност - Скопје, поранешен Потпретседател на Собранитето и поранешен министер за труд и социјална политика на Македонија. На функцијата Потпретседател на Собранието била избрана на 20 февруари 2018 година. На функцијата министер за труд и социјална политика стапила на 12 ноември 2015 година, по договорот од Пржино со втор мандат на функцијата која завршила со конечните резултати од предвремените Парламентарни избори во 2016 година Во Деветтиот пратенички состав на Собранитето  била пратеник од редовите на политичката партија СДСМ. Била Претседател на Буџетскиот совет на Собранието, претседател на Комисијата за одбрана и безбедност, заменик-претседател на Законодавно-правната комисија, член на надзорните комисии за контрола над работата на безбедносните служби, претседател и член на Делегацијата при ПС на Советот на Европа, парламентарни групи за пријателство со Бугарија и Словенија. Била дел од работната група за реформа на Управата за безбедност и контраразузнавање заедно со уште тројца пратеници
Била член на Централниот и Извршниот одбор на СДСМ до мај 2020 година, а за Потпретседател на ЦО на СДСМ била избрана во јуни 2013 година и на таа функција останала до мај 2019 година ,
Животопис
Ременски е родена е на 22 февруари 1977 година во Крива Паланка. Дипломирала на институтот за социологија при Филозофскиот факултет во Скопје каде магистрирала и докторирала, а од 2012 година работела на втора докторска дисертација од областа на безбедноста. Работела како професор во средно училиште и асистент на институтот за социологија, од октомври 2004 година до јуни 2007 година и како асистент на полициската академија во Скопје, а од ноември 2012 година била избрана за вонреден професор на Факултетот за безбедност.
Од септември 2010 до 2016 година во три мандати била Раководител на Катедрата за полицикси науки на Факултетот за безедност - Скопје, а од октомври 2012 до март 2013 година ја извршувала функцијата Продекан за наставни и научни прашања на Факултетопт за безбедност – Скопје при Универзитетот „Св. Климент Охридски“ - Битола.
Во 2021 година била избрана за редовен професор на Факултетот за безбедност - Скопје
На Факултетот за безбедност - Скопје изведува настава во предметите: Полиција и јавност, Справување со конфликти и превенција на конфликти, Превентивна дипломатија, хуманитарни интервенции и мировни операции, Методологија на истражување на криминалитетот и безбедносните појави, Социологија на безбедноста, Социологија на политиката, Социолошки теории од I циклус студии; Мировни операции, постконфликтна реконструкција и градење на државата, Методологија на истражување на криминалитетот и безбедносните појави и Државен контролен систем на II циклус магистерски студии; Методологија на истражување на безбедносните појави, Мултиетнички, мултикофесионални општества и тероризам на III циклус докторски студии;
Добитник е и на државната награда „Гоце Делчев“ во 2008 година за посебен придонес во науката од интерес за Македонија, а автор е и на повеќе од 100 научни и стручни трудови од областа на истражувачкиот интерес објавени во домашни и странски научни списанија, автор на две монографии, соавтор на една монографија и еден универзитетски учебник за три циклуси на студии во областа на безбедноста.
Куново (Кратовско)
Куново — село во североисточниот дел на Македонија, во Општина Кратово, во околината на градот Кратово.
Географија и местоположба
До селото се стигнува преку земјен пат, кој се двои од регионалниот пат 29271.
Стопанство
Атарот на селото не е голем и зафаќа простор од 5,1 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 315 хектари, на пасиштата отпаѓаат 134 хектари, а на обработливите површини само 44 хектари.
Во основа, може да се каже дека селото нема некоја значајна земјоделска функција.
Население
Куново е мало село, коешто се наоѓа во фаза на наполно раселување. Тоа, во 1961 година броело 166 жители, а во 1994 година, само седум жители, македонско население.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Куново било село во Кратовската каза на Отоманското Царство.
Селото се наоѓа во Општина Кратово, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кратово. Селото припаѓало на општината Кратово и во периодот 1955-1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Кратовска градска општина, во која покрај градот Кратово, се наоѓале и селата Близанци, Горно Кратово, Емирица, Железница, Живалево, Кавран, Кнежево, Којково, Куново, Мушково, Нежилово, Приковци, Туралево, Филиповци и Шлегово. Во периодот 1950-1952, селото се наоѓало во некогашната општина Мушково, во која влегувале селата Емирица, Каврак, Кнежево, Којково, Куново и Мушково.