cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Петта египетска династија
Владетели
Како и претходно, биле испратени експедиции до Вади Магаре и Вади Карит на Синај да копаат тиркиз и бакар, и во каменоломите северозападно од Абу Симбел за гнајс. Трговски експедиции биле испратени на југ до Пунт за да обезбедат малахит, смирна и електрома, а археолошките наоди во Библос потврдуваат дека дипломатски експедиции биле испратени до тој феникиски град. Наодите кои носат имиња на неколку кралеви од петтата династија на местото на Дорак, во близина на Мраморно Море, може да бидат доказ за трговија, но остануваат мистерија.
Како фараонот Усеркаф ја основал оваа династија не е позната со сигурност. Папирусот Весткар, кој бил напишан за време на Средното Кралство, раскажува за тоа како кралот Куфу од династија IV добил пророштво дека тројца родени од сопруга на свештеник на Ра во Сакбу ќе го тргнат него и неговите наследници од престолот, и како тој се обидел да ги убие овие деца, именувани Усеркаф, Сауре и Нефериркаре. Сепак, во последниве години, научниците ја прогласија оваа приказна за легенда, и признаа дека не знаат како се случила транзицијата од една династија во друга.
За време на оваа династија, се случиле неколку важни измени воегипетската религија. Се појавиле најраните познати примероци на погребни молитви напишани на кралските гробови (познати како пирамидални текстови). Култот кон богот Ра добил дополнителна важност, а кралевите од Усеркаф до Менкаухор Каиу граделе храмови посветени на Ра во близина на Абусир. Подоцна во оваа династија, култот кон божеството Озирис добил на важност, особено во натписите што се најдени во гробот на Унас.
Меѓу Египќаните кои не биле кралеви од ова време, Птахотеп, везир на Џедкаре Исеси, станал славен поради својата мудрост. Максимите на Птахотеп му биле припишани од подоцнежните препишувачи. Не-кралските гробови исто така биле украсени со натписи, како што се кралските, но наместо молитви или инканации, на ѕидовите биле напишани биографиите на починатите.
Рендина
Рендина (Ρεντίνα) — село во Лагадинско, Егејска Македонија, денес во општината Бешик на Солунскиот округ, Централна Македонија, Грција. . Пред реформата на локалната власт во 2011 година Рендина бил дел од општина Рендина.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 19 километри западно од Ставрос и 80 километри источно од Солун, во североисточниот дел на Халкидик. Селото се наоѓа на надморска височина од 222 метри, на источниот брег на Бешичкото Езеро, на патот кој води од Солун кон Кавала. Наречена е по блиската река Рендина која почнува од езерото и завршува во Струмскиот Залив.
Историја
Во XIX век Рендина било село во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.
Демографија
Населбата била создадена од грчките доселеници. Според податоците од 1928 година, во селото живееле 71 жител, додека во 1940 година селото броело 55 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 125 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 88 жители, во 1971 година имало 341 жител, во 1981 година имало 211 жители, додека во 1991 година имало 187 жители а во 2001 имало 182 жители. Денеска, населението на селото е 504 жители според пописот од 2011 година.
Марија Језерник
Марија Језерник  (вистинско име Марија Вирглер ), словенка писател за деца, * 24 декември 1879, Ново место, Словенија, † 2 април 1974, Љубљана ..
Марија Вирглер била првата академски образована Словенка со универзитетска диплома.
Живот
Марија Језерник е родена на 24 декември 1879 година во Нова Место во семејството на Томаж и Каролина Вирглер. Семејството првично живеело во Каринтија, а потоа се преселило во Кршка, каде Марија го поминала своето детство и завршила основно училиште.
Клучната личност во нејзиното понатамошно образование беше нејзината баба од страната на нејзината мајка, која за неа избра приватно училиште Урсулин во Шкофја Лока. Тука била три години, а потоа татко и ја префрлил во полибералните Уршулинско училиште во Љубљана. Таму го завршила учителското училиште и го положила завршниот испит во државното учителско училиште, вклучително и дополнителен испит по француски јазик.
По дипломирањето како учителка, таа ја прифатила својата прва работа и две години била асистент во Урсулинското училиште во Љубљана. Таа предавала рачна работа - домаќинство и им раскажувала на студентите бајки додека работеле кои понекогаш и самата ги измислувала.
Во 1901 година, таа го напуштила Уршуланското училите и се запишала на Универзитетот во училиштето  Грац. По четири години студирање ги положила сите испити по математика, физика и природни науки и дипломирала во (1906). Се вработила во Градско високо училиште за девојки во Љубљана, подоцна Женска реална гимназија, каде што работела до 1934 година.
За неа, доаѓањето во Љубљана било од големо значење: тука најде друштво, се приклучи на умерената феминистичка словенско женско друштво, станала уреднички секретар на нејзината издавачка куќа Бело-сина библиотека и подоцна ко-основач на Студенска библиотека. Од љубов кон францускиот јазик, таа ја презеде функцијата библиотекар на Љубљанскиот Каркл Франсаис, а сето тоа додека имала бројни обврски во училиштето, каде покрај наставата се грижела и за сценски настани, игри и балетски претстави и двапати бил наставнички префект во лицејот приклучен на интернатот Младика.
Марија Вирглер го зела псевдонимот Језерник од моминското презиме на нејзината баба. Починала на 2 април 1974 година во пензионерскиот дом во Љубљана во Табор.
Творештво
Помеѓу 1927 и 1939 година, таа напишала седум книги за млади. Пред тоа, таа објави неколку раскази под псевдонимот Марија Језерник во тогашните списанија. Во 1927 речиси во исто време биле објавени книгата „Три бајки“ и сликовницата „За светулката што ја загуби светлината“. Оваа сликовница постигна голем успех, особено откако Радован Гобец ја адаптирал во музичка претстава. Потоа следувале трилогијата „Пргавоста на мечката на Медвед“ (разговори за растењето), „Принцезата Иза“ (го опишува проблемот на разоткриено дете од странско потекло - Иза е лисица која ја посвојуваат мечки) и книгата „Белиот брат " (разговара со албино птица која бара место во нормално семејство птици). „Принцезата Иза“ и „Белиот брат“ биле преведени на чешки и таму станале училишна лектира. Сите три книги биле илустрирани: првите две беа илустрирани од Франс Подрекар, а последната од Хинко Смрекар. Во 1937 заедно со Вера Стрмецки ја објавила сликовницата „Зајко бегај, зајко скокај“, која била создадена како критички одговор на општествените настани (време пред Втора светска војна). Последното завршено и објавено дело на Језерникова е „Среќни загатки“, каде за првпат применува римуван текст ..
Нејзинителикови се многу привлечни (на пример, лисицата Иза, птицата албино, мечињата...), наративот е едноставен и педагошки ненаметлив. Таа опишувала интересни авантури на животински херои, кои требало да се забавуваат. Таа ги сакала и животните и сакаше да ги претстави на таков начин што ќе им се допаднат на читателите и ќе бидат сакани од нив. И шумата ѝ била многу блиску до срцето; таа ја прикажува како живеалиште на животните, а не како темно, страшно живеалиште на зли духови, вештици и бандити, какви што децата знаеле во бајките од тоа време.
NGC 3344
NGC 3344 — спирална галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3344 се споменува и како UGC 5840, MCG 4-25-46, CGCG 124-60, KARA 435, WAS 14, IRAS 10407+2511.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3344 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 3344 има привидни димензии од 7,1' х 6,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 18°.
Други поделби
Проучување на NGC 3344 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31968. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 145; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1977. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1366.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Шукрије Султан
Шукрије Султан (Hatice Şükriye Sultan; خدیجه شکریه سلطان; 24 февруари 1906 – 1 април 1972 година) — отоманска принцеза, ќерка на престолонаследникот Шехзаде Јусуф Изедин, син на султанот Абдулазиз и Леман Ханим.
Персиска книжевност
Персиската книжевност (на персиски: ادبیات پارسی) опфаќа два и пол милениуми, иако многу од предисламскиот материјал е изгубен. Нејзините извори често доаѓаат од далечни региони кои се надвор од границите на денешен Иран, бидејќи персискиот јазик процветал и преживеал и во региони на Средна Азија. На пример, Руми, еден од најсаканите персиски и исламски поети пишувал на персиски, но живеел во Конија, денес во Турција, а тогаш главен град на Селџуците.
Шукрије Султан
Ран живот
Шукрије Султан е родена на 24 февруари 1906 година во вилата на нејзиниот татко во Чамлиџа. Нејзиниот татко бил Шехзаде Јусуф Изедин, а нејзината мајка Леман Ханим. Таа била второ дете и најстарата ќерка родена на нејзиниот татко и најстарото дете на нејзината мајка. Таа имала два помали браќа и сестри, брат Шехзаде Мехмед Низамедин, две години помлад од неа, и сестра, Михришах Султан, десет години помлада од неа. Таа била внука на Абдулазиз и Дурунев Кадин.
Прв брак
Шукрије Султан се омажила за нејзиниот втор братучед Шехзаде Мехмед Шерафедин, син на Шехзаде Селим Сулејман, и внук на султанот Абдулмеџид I. Свадбата се одржала на 14 ноември 1923 година во вилата Нишанташи. По егзилот на царското семејство во март 1924 година, Шукрије и нејзиниот сопруг се преселиле во Париз, каде што живееле до 1925 година, а потоа во Бејрут, каде што двајцата се развеле во 1927 година
Втор брак
На 4 септември 1935 година, таа се омажила за Ахмад Ал-Џабер Ал-Сабах во Каиро, Египет. Тие се разведоа во 1937 година.
На 10 февруари 1938 година, била свршена за Мидхат бег, син на Зивер Паша. Сепак, бракот не се одржал. Во 1944 година, таа застанала на страната на Шехзаде Омер Фарук кога советот го избрал Шехзаде Ахмед Нихад за глава на семејството.
Трет брак
Во април 1949 година, се омажила за Мехмед Шефик Зија (1894 – 1980) американски државјанин од кипарско турско етничко потекло. Во 1952 година, таа, нејзиниот сопруг и нејзината сестра се вратиле во Истанбул по укинувањето на законот за егзил за принцезите. Тука се населила во вилата Чамлиџа.
Смрт
Шукрије Султан починала на 1 април 1972 година на шеесет и шест години и била погребана во мавзолејот на нејзиниот прадедо султанот Махмуд II, на Дивањолу, Истанбул. Мехмед Шефик потоа се оженил со Неслишах Султан, ќерка на Шехзаде Мехмед Абдулкадир.
Персиска книжевност
Класична персиска книжевност
По арапската инвазија во VII, па сè до IX век, Персијците често пишувале научни дела на арапски јазик, а и песни. Кога завладеал народниот јазик, настанала "персиската ренесанса". Веќе во X век се појавиле значајни поети (како Рудаки, Дакики и други), а без сомневање најголем епичар е Фирдуси, кој ги напишал Шахнамите. Во XI век се јавуваат лиричарите Минучихри и Унсури, како и многустраниот Насир Хусрав, додека XII век го има славниот Омар Хајам, поет кој се прославил со познатите рубаи (четиристишија), потоа Анвари, главниот дворски фалопоет и Низамија, најголемиот романтичен поет.
Суфиска поезија
Суфиската (или мистичната) поезија, која уште од порано имала одлични поети, во XIII век го добила Руми, својот најголем претставник и извонреден лиричар. Неговиот современик шеј Сади проповеда практична филозофија и стекнува голема популарност. Сепак, суфизмот толку многу ја окупира книжевноста, што го насочува Шабистари (?-1320) во некој вид на стиховен прирачник.
Други поети од класичниот период се Иби Јамина, поет на ситни лирски фрагменти; Заканија, најголемиот сатиричар; Нахшабија, преработувачот на индиските збирки за седумдесетте папагалски приказни и Хафиза, најголемиот лиричар и мајстрор за газели. За последен класичар се смета Џами (XV век), лиричар, епичар и многустран прозен писател. Прозата, на пример, се среќавала и во одделни песни (како на пример во „Ѓулистан“), а особено во збирките со раскази, како и во повеќе светски и верски книги.
Персија воопшто била главен посредник помеѓу Индија и Европа при раширувањето на расказите и новелите (како на пример Илјада и една ноќ). Прозаисти се и главните историчари Рашидудин, Хамдулах, Мирхонд и други.
Посткласичен период
Странското влијание се согледува и во драмите, кои повеќето биле комедии преведени од турски или азербејџански, како Везирот од Ленкорањ. Драмите не се изведувале, но често се прикажувале т.н. та'зии, дела за шиитските маченици Хасан и Хусејн.
Современа перисиска книжевност
Модерната перисиска книжевност датира од XX век, кога во неа преовладувале народниот говор и домашните мотиви. Тогаш настанале романите и расказите од животот на обичниот човек. Тие ја нагласуваат заостанатоста и бедниот живот на жената, работниците и другите граѓани. Имало и романи од народното минато (пред арапското освојување), дури и 2-3 фантастични романи, но и некои кои се одраз на борбата за уставност, демократија и република.
Драма и поезија
Се јавуваат трагедии и комедии, но во поезијата која има сјајна традиција, новото тешко можело да се спроведе. Затоа и оние кои пееле за современи теми не можеле да ги избегнат пораните поетски (класични) форми (како Едиб Пишавари, кој бил историчар, германофил и политичар). Останати позначајни поети се мирзот Садик-хан (со псевдоним Емири), Ираџ-мирза (се борел за еманципација на жените), Ариф Казвини (бард на уставната револуција), Шуриде Ширази (продолжувач на газелите) и Техеранецот Бахар (роден 1884), кој се смета за најголем персиски поет.
Најновите ирански поети стојат и во поглед на формата под влијание на западните или напредни култури: комунистот Лахути, Пури Давуд (англо-индиско влијание), Рашид Јасими, а воедно и видниот книжевен историчар, поетесата Парин (1910-1941), Феридун Таваллали и други.
Проза
Во прозата е направен голем пресврт. Во неа појасно избива борбата за политички и социјални права, а главни претставници се Џемалзаде, Зејнулабидин, Аббас, Халили и Санатизаде.
Од современите романописци и романописци се истакнуваат Мухамед Хиџази, Садик Хидајет, потоа реалистичниот набљудувач на селскиот и работнички живот, поштар и преведувач Кафке Бузург Алави.
По книгата Записи од затворите, повеќето книжевници и научници пишуваат критика и книжевната историја по европски терк. Влијанието на персиската класична книжевност било необично големо на турската и урду-книжевността (сега пакистанска). Од сите источни поети, во светската книжевност влегле најмногу персиски.
Автокорелација
Автокорелација (Autocorrelation) е математичко пресметување на степенот на сличност меѓу даденa временска низа и задоцнета верзија на истата во текот на последователни временски интервали. Тоа е исто како и пресметување на корелација помеѓу две различни временски низи, освен што истата временска низа се користи двапати - еднаш во својата оригинална форма и еднаш доцнејќи еден или повеќе временски периоди.
Дефиниција за автокорелација
Автокорелација во статистиката претставува корелација (врска) помеѓу членовите на временската низа од опсервации како на пример седмичните промени на цените на акциите или каматните стапки и подоцна истите вредности во определен временски интервал.
Автокорелација се случува кога резидуалната грешка на опсервациите на иста променлива во различни временски периоди се поврзани.
Статистика
Во статистиката, автокорелацијата на случаен процес ја опишува корелацијата помеѓу вредностите на процесот во различни временски периоди, како функција од двата периоди или од временската разлика. Ако X претставува повторлив процес, а i претставува некоја временска точка по почетокот на процесот, тогаш Xi е реализираната вредност, производ на реализација на процесот во периодот i. Доколку се претпоставува дека процесот има дефинирани вредности (константи) за аритметичката средина μt и варијансата σi2 за секој временски период i. Следствено, дефиницијата за автокорелација помеѓу временските периоди s и t e:
каде „E“ претставува очекувана вредност. Овој исказ не е добро дефиниран за сите временски низи или процеси, бидејќи варијансата може да биде 0 (за константен процес) или бесконечна. Ако функцијата R е дефинирана, нејзините вредности мора да бидат во опсег [−1, 1], каде 1 означува совршена корелација, а -1 означува совршена инверзна врска. За разлика од автоковаријансите кои не се особено корисни за мерење на врската помеѓу Y и нејзините претходни вредности, бидејќи зависат од единиците мерки на Y, автокорелацијата не зависи од единиците мерки на Y.
NGC 1441
NGC 1441 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1441 се споменува и како MCG -1-10-29.
Автокорелација
Статистика
а фактот дека се работи за реална функција во симетричен облик може да се запише како:
Вообичаена практика во некои дисциплини, освен во статистиката и анализата на временски низи е да се испушти нормалната распределба и наместо тоа да се користи поимот автокорелација наизменично со автоковаријанса. Меѓутоа нормалната распределба е важна за толкување на автокорелацијата, бидејќи корелацијата покажува релативен број за цврстината на статистичката зависност и заради тоа што нормалната распределба има влијание врз статистичките својства на проценетите автокорелации.
NGC 1441
Откривање
Објектот е откриен на 30 септември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Автокорелација
Функција на автокорелација
Функцијата на автокорелација ја сочинуваат коефициентите на автокорелација на процесот за различни временски заостанувања. Коефициентот на автокорелација за временско заостанување од k, се означува со ρk и е дефиниран како:
NGC 1441
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1441 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 1441 има привидни димензии од 1,7' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 45 м 43 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 5' 30". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Автокорелација
Функција на автокорелација
Ако на еден график се претстави ρk за различни вредности на k се добива корелограм на популацијата. Бидејќи во практиката се поседува само една реализација (т.е примерок) на стохастичкиот процес (а тоа е временската низа) може да се пресмета само функцијата на автокорелација на примерокот. Неа ја сочинуваат коефициентите на автокорелација на примерокот (ρk^).
Графичкото прикажување на за различни вредности на k е познато како корелограм на примерокот.
Прокион
Прокион (α CMi / α Canis Minoris) е најсјајната ѕвезда во соѕвездието Мало Куче. Со голо око се гледа како да е една ѕвезда, седма најсјајна ѕвезда на ноќното небо, со привидна величина од 0,34. Ова е всушност двоен ѕвезден систем, што се состои од бела главна ѕвезда со ѕвездена класификација F5 IV-V, наречена Procyon A, и помалку светло бело џуџе со спектрален тип DA, наречено Procyon B. Прокион е една од нашите најблиски ѕвезди.
Прокион има теме на зимскиот триаголник, заедно со Сириус и Бетелгез.
Автокорелација
Корелограм тест
Корелограм тестот се заснова на функцијата на автокорелација. Графички функцијата на автокорелација на примерокот е прикажана на дијаграмот - Корелограм. Непрекинатата линија на дијаграмот ја претставува нултата оска. Позитивните автокорелации се прикажуваат на десната страна од нултата оска, а негативните на левата. Временското заостанување за кое е пресметан коефициентот на автокорелација може да се види во колоната пред AC. Корелограмот покажува дека кај временската низа на бел шум автокорелациите за различни временски заостанувања се блиски до нула. Ова е корелограм на стационарна временска низа. Затоа ако корелограмот на низата која се испитува е сличен на процесот на бел шум, тогаш може да се заклучи дека низата веројатно е стационарна.
Кога заостанувањата се многу високи,т.е коефициентите на автокорелација започнуваат со многу висока вредност и опаѓаат многу бавно со зголемување на временското заостанување, овој корелограм е типичен за нестационарна временска низа.
Најважната одлика на корелограм на процесот на случаен од без насока е тоа што коефициентите на автокорелација за различни временски заостанувања се многу високи. Овој корелограм е типичен за нестационарна временска низа.
Примери на автокорелација во другите науки
Автокорелација се однесува на корелација на временски низи од сопствените минати и сегашни вредности. Автокорелација исто така понекогаш се нарекува „задоцнета корелација“ или „сериска корелација“, која се однесува на корелација помеѓу членовите на една низа на броеви наредени во времето. Позитивната автокорелација може да се смета за специфична форма на "постојаност", тенденција на системот да остане во истата состојба од едно набљудување до наредното. Позитивно автокорелираните серии понекогаш се нарекуваат постојани, бидејќи позитивните отстапувања од аритметичката средина имаат тенденција да бидат проследени со позитивни отстапувања од средината, а негативните отстапувања од средната вредност имаат тенденција да бидат проследени со негативни отстапувања. Спротивно на тоа, негативната автокорелација се одликува со тенденција позитивните отстапувања да бидат следени со негативни отстапувања, и обратно.
NGC 1441
Други поделби
Проучување на NGC 1441 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13782. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 222; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4720. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1485.
Носна согласка
Носна согласка (назална согласка) се изведува со долното меко непце во устата, така што воздухот слободно изглегува низ носот. Усната шуплина сепак игра улога на звучна комора за гласот, но воздухот не струи низ устата бидејќи јазикот е препрека. Во ретки случаи, други видови на согласки можат да бидат назализирани.
Дефиниција
Акустички, носните согласки се гласници (сонанти), што значи дека не го ограничуваат текот на воздухот и истите речиси секогаш се звучни. Забележлив исклучок е исландскиот кој има четири безвучни носни гласови. (Споредете ги уснените избувни согласки (плозиви), кои сосема го попречуваат воздухот, и струјнитеите (фрикативи), кои го попречуваат воздухот со тесен провод. Избувните и струјните согласки се почесто безвучни отколку звучни, и како такви се нарекуваат препречни согласки или опструенти.)
1. Симболот ⟨⟩ често се користи за претставување и на забна носна согласка, за сметка на ⟨⟩, бидејќи ретко се разликува од венечната носна согласка.
Примери за јазици со носни согласки:
Англискиот, германскиот и кантонскиот имаат, и. Тамилскиот користи посебни букви за означување на, , , , и  (ம,ந,ன,ண,ஞ,ங).
Каталонскиот, окситанскиот, шпанскиот и италијанскиот ги имаат, , како фонеми, а  и  како алофони.
Поимот „носна избувна согласка“ (назален плозив) се смета за вообичаена носовка (назал). Меѓутоа постојат и носни струјни согласки, носни едноударни согласки, како и носни самогласки, како во францускиот, португалскиот, каталонскиот (дијалектичка каратеристика), Јоруба, Гбе, полскиот, и љубљанскиот словенечки. Во МФА, носните согласки се означуваат со тилда (~) над самогласката: француски: sang.
Во македонскиот
Македонскиот јазик има три носни согласки и една која се јавува во некои зборови. Тие се (како во мајка),  (како во канта) и  (како во коњ). Покрај ова, се јавува и носната во зборови како англиски, функција и сл. За повеќе информации за македонските гласови, видете Фонологија на македонскиот јазик.
Јазици без носни согласки
Мал број на јазици, можеби 2.3%, немаат носни согласки. Ова го наведува Фергусон (1963) да претполага дека сите јазици имаат барем една основна носна согласка. Кога се вели за еден јазик дека воопшто нема носни согласки, како неколку нигерско-конгоански јазици, или пак амазонскиот јазик Пираха, носните и неносните или предназализираните соагласки се наизменично се јавуваат алофонски, па така поединечниот јазичар може во теорија да тврди дека носната варијанта не е основниот облик на согласката. Во случајот на неколкуте нигерско-конгоански јазици, носните согласки се јавуваат само пред носни самогласки. Бидејќи носните самогласки се фонемски, поупростено може да се рече дека назализацијата кај избувни согласки е алофонска. Потоа има и втор чекор, со ставот дека носните самогласки ги назализираат уснените избувни согласки, а не дека уснените избувни согласки ги деназализираат носните самогласки, т.е., дали се фонемски  без целосни носни избувни согласки, или пак  без предназализирани избувни согласки. Претпоставувањето дека има скриени уснени или предназализирани наместо носни согласки, го расчистува проблемот со привидната нестабилност нестабилност на носното совпаѓање ширум Нигер-Конго споредено, на пример, со индоевропското. Кај постарите говорници на тлингитскиот јазик, и  се алофони. Овој јазик е мошне необичен по тоа што е единствениот на светот кој го нема гласот и покрај тоа што има шест латерални опструенти; може да се рече дека постарата генерација има, но за сметка на тоа што нема носни согласки.
Меѓутоа неколку чимакуански, салишки и вакашки јазици (северноамериканските домородци) околу Пижевиот howjsay wassailing, како квилиутскиот, Лушуцид и Мака, се јазици кои навистина немаат никаква назализација, како во согласките, така и во самогласките. Ова е каратеристика на целото подрачје, само неколку стотици години, каде носните избувни согласки станале звучни избувни согласки ([m] станало [b] итн). Едиствените други места на светото каде што се јавува овој феномен е дијалектот на јазикот ротокас во Папуа Нова Гвинеја, каде носните согласки се користат само за имитирање на странски акценти (вториот дијалект има носни согласки), и некои од езерскорамнински јазици во Западна Папуа.
Список на окрузи во Полска
__БЕЗСОДРЖИНА__ Ова е азбучен список на сите 380 окрузи во Полска.
Округот, наречен повјат (powiat) е второстепена единица на месната управа на Полска. Потчинета е на војводството ('), а самата е поделена на општини ('). На списокот се претставени сите 314 земски окрузи (') и сите 66 градски окрузи (' или ), кои немаат општини.
На списокот се дадени следниве информации:
Општина Василево
Општина Василево — општина во југоисточна Македонија. Центар на општината е Василево.
Историја
Општина Василево како комуна за првпат е формирана 1922 година. Со територијалната поделба 1954 - 1955 година комуна Василево повторно е основана што значи дека е согледана можноста за опстојување на тој простор како Комуна. Комуна Василево ја преживува и реформата во 1962 година кога се укинати другите селски комуни во Струмичкиот регион, но во 1965 година со Стопанската реформа е укината заедно со сите комуни. Во 1996 година со Законот за територијална поделба на Република Македонија, општина Василево повторно се основа со 18 населени места, но сега без Добрејци, Вељуса и Просениково.
Демографија
Општина Василево има 18 населени места во кои живеат 12.122 жители, според пописот од 2002 година. Ако оваа бројка се спреди со претходниот попис од 1994 година, се гледа дека населението во општината е во пораст и тоа за 713 жители или 6,25%.
Спроед податоците заклучно со 2011 година, вкупниот број на ученици во Општина Василево во 2011 се зголемил за 4,4 % во однос на вкупниот број на ученици во 2007. Василево е трета општина по зголемувањето на вкупниот број на ученици.
Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Василево е Марјан Јанев од редовите на СДСМ. Тој бил избран на локалните избори од 2017 година за мандат од четири години. Советот на општина Василево е составен од 15 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2017-2021 се:
За потребите за функционирање на органите на локалната самоуправа во текот на 1997/98 година е изградена Општинска административна зграда, која ги задоволува условите за работа на општинската администрација и со зголемени надлежности согласно новиот Закон за локална самоуправа. Имено општинската административна зграда е со површина од 253 м2, има 7 канцеларии, кујна, санитарен јазол и простран хол. Постојните управни и административни органи на општина Василево согласно новиот Закон за локалната самоуправа се организирани во општинска администрација со Одлука од Советот на општината. Со оваа Одлука како организациони облици на општинската администрација се образуваат специјални одделенија, и тоа: Раководени од потребите на граѓаните за остварување на нивните права во доменот на локалната самоуправа, како и од обемот на работата бројот на вработените во општинската администрација континуирано се зголемува. Општина Василево во моментот има 17 вработени. Вработените ги посетуваат семинарите, работилниците и други форми на обучување, како резултат на што може да се пофалиме со квалитетно и навремено извршување на работните задачи и спремноста за преземање на зголемените обврски согласно децентрализацијата. Исто така би сакале да нагласиме дека и технички сме спремни со потребната технологија за брзо и ефикасно работење.
Музеј на Мозаикот од Големата палата
Музејот на Мозаикот од Големата палата (турски: Büyük Saray Mozaikleri Müzesi)) се наоѓа во близина на плоштадот Султан Ахмед во Истанбул, Турција. Мозаиците кои биле пронајдени датират од времето на Византија, најверојатно кога владеел Јустинијан I (527-565) кога овој музеј спаѓал во комплексот на Големата Палата во Цариград. Мозаикот бил откриен од страна на британските археолози на универзитетот Свети Андреј во периодот од 1935-1938 и 1951-1954 година. Мозаикот го претставува најголемиот и најубавиот пример на пејзажните мозаици во доцната антика. Нејзиниот извонреден квалитет на изработка веројатно укажува дека за неговата конструкција императорите ги задолжувале најдобрите уметници од целата територија на Византиското Царство.
Скорпија (соѕвездие)
Скорпија — едно од соѕвездијата од зодијакот, и како астролошки знак го носи истото име. Латинскиот назив Scorpio значи скорпија, а неговиот симбол е. Се наоѓа меѓу соѕвездијата Вага на запад и Стрелец на исток. Ова е големо соѕвездие сместено а јужната полутопка блиску до центарот на галаксијата Млечен Пат.
Ѕвезди
Соѕвездието Скорпија содржи многу сјајни ѕвезди, меѓу кои Антарес (α Sco), β1 Sco (Графијас), δ Sco (Џуба), θ Sco (Sargas), λ Sco (Шаула), ν Sco (Џаба), ξ Sco (Графијас), π Sco (Iclil), σ Sco (Алнијат), τ Sco (исто така позната како Алнијат) и υ Sco (Лесат).
Митологија
Во старогрчката митологија, соѕвездието Скорпија понекогаш се идентификува со скорпијата која ја испратила божицата Хера (или Геа) за да го убие ловецот Орион. Соѕвездието Орион се наоѓа наспроти соѕвездието Скорпија на ноќното небо, што се смета за божествена вниматилност да не се повтори на небото смртното непријателство.
Скорпијата исто така се појавува и во една верзија на приказната за Фаетон, смртниот син на Хелиос, сонцето. Фаетон замолил да ја вози сончевата кочија на еден ден, но ја изгубил контролата. Коњите се исплашиле од небесната скорпија чии клешти биле спремни да нападнат, и кочијата диво летала низ небото.
Астрологија
Во западната астрологија знакот Скорпија е од 23 октомври до 21 ноември, а тоа се разликува од сидералниот зодијак, каде Скорпијата е од 16 ноември до 16 декември. Астрономски, сонцето минува низ Скорпија само за една недела, и тоа од 23 ноември до 30 ноември.
Виетнамци во Чешка
Виетнамците во Чешка се трето по големина етничко малцинство во целина (по Словаците и Украинците), со повеќе од 83.000 луѓе според пописот на населението од 2011 година.
Според пописот од 2001 година, во Чешка имало 17.462 етнички Виетнамци. Од тогаш, виетнамското население расте многу брзо, при што Чешкиот завод за статистика проценува дека во октомври 2009 година во Чешка живееле 61.012 Виетнамци. Нгуен, најчестото виетнамско презиме, сега е 9-то најчесто презиме во целата земја.
Историја
Виетнамските имигранти почнале да се населуваат во Чехословачка за време на комунизмот, кога биле поканети како гастарбајтери од тогашната влада. Миграцијата била охрабрена од виетнамските власти, со намера тие да се вратат со збогатени со вештини и обучени.
По распадот на комунизмот во Чехословачка, многу Виетнамци решиле да останат во земјата. Првата генерација на имигранти традиционално заработувала за живот преку продавање на уличните пазари и тезги. Во последните години, значителен број од нив се придвижиле кон создавање на сопствени бизниси и пошироко интегрирање во општеството, слично како и другите Виетнамци кои живеат во прекуокеанските западни земји. Сепак, малиот бизнис сектор останува клучен економски домен на првата генерација Виетнамци во Чешка.
Имиграцијата на Виетнамците продолжила и во текот на 90-тите и 2000-тите години.
Географија
Најголемата група на Виетнамци (повеќе од 10.000 луѓе во 2011 година) живее во Прага, а 2% од населението во регионот Карлови Вари има виетнамско државјанство, со пограничниот град Хеб кој се смета за еден од главните центри на виетнамскиот народ. Исто така, најсеверниот дел на Бохемија, околу градот Варнсдорф, има значителен број на виетнамско население.
Карловачка жупанија
Карловачката жупанија се наоѓа во централна Хрватска. Карловачката жупанија се граничи со две соседни држави: Република Словенија и Република Босна и Херцеговина. Административно, политичко, господарско, културно и спортско средиште на жупанијата е градот Карловац.
Географија
Површината на жупанијата изнесува 3,311 км2 (5,9% од вкупната површина на Хрватска). Таа се протега во југозападниот дел на Централна Хрватска и е опкружена со Покупље, Кордун и западниот дел на Петрова Гора, југозападниот дел на Ѓумберк, Поткапелската долина, а навлегува малку и во Горски Котар. Областа е ретко населена, зашто претежно се работи за карстно подрачје, со необработливо земјиште. Покрај Карловац, поголеми места во жупанијата се: Огулин и Слуњ. Низ жупанијата течат реките Корана, Купа, Мрежница и Добра, а од вештачките езера се истакнуваат Буковик и Сабљаки.
Население
Според пописот од 2011 година бројот на жители бил 128,749 (3% од севкупното население на Хрватска). Етничкиот состав бил следниот (според пописот од 2001): Хрвати 84,3%, Срби 11%, Бошњаци 0,6% и други. Во 1991 жупанијата броела 184,577 жители (Хрвати 70,3%, Срби 22,7%). Помеѓу двата пописа (1991 и 2001) бројот на Србите се намалил за околу 25,000 (од околу 39,000 на околу 15,000). Густината на населеност била 43 жители км2.
Вага (соѕвездие)
Вага (или Терезија) е едно од соѕвездијата од зодијакот, и како астролошки знак го носи истото име. Латинскиот назив Libra значи „вага“, а неговиот симбол е. Ова соѕвездие не е многу изразено на небото, нема ѕвезди со голема величина, а се наоѓа меѓу соѕвездијата Девица на запад и Скорпија на исток.
Особености
Најсјајните ѕвезди во Вага се:
σ Librae порано била позната како γ Scorpii иако била добро видлива во границите на соѕвездието Вага. Преименувана е како σ Librae во 1851 година, од страна на Бенџамин А. Гулд.
Одбивање (физика)
Одбивање е промена во насока на бранот на интерфејс помеѓу две различни медиуми, така што бранот се враќа во медиумот од каде што потекнува. Чести примери вклучуваат одраз на светлина, звук и водни бранови. Законот за одбивање вели дека за спекуларниот одраз на аголот на бранот на кој  има површина еднаква со таа на аголот на која таа се одбива. Огледалата имаат спекуларниот одраз.
Во акустиката, одбивањето предизвикува одеци и се користи во хидролокатор. Во областа на геологијата, важно е за студијата на сеизмичките бранови. Одбивањето е забележано со површински бранови во водни тела. Одбивањето е забележано со многу видови на електромагнетни бранови, покрај видливата светлина. Одраз на VHF и повисоки честоти е важно за радио пренос и за радар. Дури и тешки Х- зраци и гама-зраци може да се одрази на плитки агли со специјални " пасат " огледала ..
Одбивање од светлина
Одбивањето на светлината е или спектакуларно (огледало -како) или дифузно ( задржување на енергија, но губи на сликата ), во зависност од природата на интерфејс. Во спекуларниот одраз на фазата на рефлектирани бранови зависи од изборот на потеклото на координати, но во однос на фазата помеѓу s и p (ТЕ и ТМ) поларизација е утврдена од страна на својствата на медиумите и на интерфејсот меѓу нив.
Огледалото  обезбедува повеќе заеднички модели за спекуларниот светлински  одраз, и обично се состои од стакло на состојбата со метален слој каде одразот всушност се случува. Одбивањето е подобрено во метали за сузбивање на бран ширење надвор од нивната кожна длабочина. Одбивањето, исто така, се јавува на површината на транспарентен медиум, како што се водата или стаклото. Со издадената замислена линија низ точката O нормална на огледалото, позната како нормала, може да се мери упадниот агол, θi и аголот на размислување, θr. Законот на размислување вели дека θi = θr, или со други зборови, упадниот агол е еднаков на аголот на одразот.
Всушност, одбивањето на светлината може да се случи кога светлината патува од еден медиум на даден показател на прекршување на медиум со различен показател на прекршување. Во најопшт случај, одреден дел од светлината се рефлектира од интерфејсот , а остатокот се прекршува. Решавање на Максвеловите равенки за светлински зраци овозможува изведување на равенките на Френсел, која може да се користи за да се предвиди колку од светлина се рефлектира , и колку е рефлектирана во дадена ситуација. Ова е аналогно на импеданса, Несогласување на патот во електрично коло предизвикува одраз на сигнали. Вкупната внатрешна рефлексија на светлината од погуста средина се случува ако упадниот агол е над критичниот агол.
Вкупната внатрешна рефлексија се користи како средство за фокусирање бранови кои не можат ефикасно да се одразат со заеднички средства. Х-зраци, телескопи се изградени, преку создавање на конвергенција "тунел" за бранови. Како бранови комуницираат при ниски агли со површината на овој тунел тие се одразуваат кон точка на фокус ( или кон друга интеракција со површина од тунелот, на крајот се  насочени кон детекторот во фокус). Конвенционалниот рефлектор ќе биде бескорисен како Х-зраците, едноставно ќе помине низ наменетиот фар.
Кога светлината се одбива од една погуста материја (со поголем показател на прекршување ) од надворешната средина, тоа се подложува на поларитетот на инверзија. Спротивно на тоа, помалку густа, понизок показател на прекршување материјал ќе ја рефлектираат светлината во фаза. Ова е важен принцип во областа на тенката оптика.
Спекуларниот одраз формира слики. Одраз од рамна површина претставува огледало на сликата, кои се чини дека ќе се укине од лево кон десно , бидејќи не може да се спореди сликата што ја гледаме на она што ние ќе видиме дали ќе се ротира во позиција на сликата. Спекуларниот одраз на крива површина формира слика која може да се зголемува или намалува ; криви огледала имаат оптичка моќност. Таквите огледала може да имаат површини кои се сферни или параболични.
Закони за одбивање
Ако одбивната површина е многу лесна, одбивањето на светлината, која се јавува се нарекува спекуларна или редовна рефлексија. Законите на одбивање се следниве: Овие три закони  може да се изведат од Френеловите равенки.
Механизам
Во класичната електродинамика, светлина се смета како електромагнетен бран, која е опишана од страна на Максвеловите равенки. Инцидентот на светловите бранови врз материјал предизвикуваат мали осцилации на поларизација на поединечни атоми (или осцилација на електрони, на метали), со што секоја честичка може да зрачи мал бран во сите правци, како дипол антена. Сите овие бранови додадени на спекуларниот одраз и прекршување, според принципот на Хајгенс-Френсел.
Во случај на диелектрици, како што е стаклото, електричното поле на светлина делува на електроните во материјалот, се движат електроните и генерираат полиња за да станат нови радијатори. Прекршеното светло во стакло е комбинација на напред зрачење на електроните и светлината инцидент. Одбиената светлина е комбинација на назад зрачење на сите електрони.
Во металите, електроните без обврзувачки енергија се нарекуваат слободни електрони. Кога овие електрони осцилираат со инцидентот светлина, фазна разлика помеѓу нивното поле на зрачење и на терен инцидентот е π (180 °), па напред зрачењето откажува инцидент на светлина, и назад зрачење е само рефлексија на светлината.
Интеракција-светлосна разлика во однос на фотони е тема на квантната електродинамика, и е опишана во детали од страна на Ричард Фајнман во популарната книга QED: На чудна теорија на светлината и материјата.
Дифузно одбивање
Кога светлината паѓа на површината на една (не-метални) материја таа одбиена надвор во сите правци се должи на повеќе рефлексии од микроскопски неправилности во внатрешноста на материјалот (на пример, жито граници на поликристални материјал, или на границите од органска материја мобилен или влакна ) и од страна на нејзината површина, и ако тоа е грубо. Така,сликата не е формирана. Ова се нарекува дифузно одбивање. Точниот облик на рефлексија зависи од структурата на материјалот. Еден заеднички модел за дифузна рефлексија е Ламбертовото одбивање, во која на светлина се рефлектира со еднакви светлости (во фотометрија) или зрачења (во radiometry) во сите правци, како што е дефинирано од страна на косинус законот на  Ламберт.
Ретро одбивање
Некои површини подложат на  ретро одбивање. Во структурата на овие површини е таква светлина што е вратена во насока од каде што доаѓа.
Кога летаат над облаците осветлени од сончева светлина регионот виден околу сенката на авионот ќе се појави посветол, и сличен ефект може да се види од роса на трева. Ова делумно ретроодбивање е создадено од страна на прекршување на својства на површина,криви капки и рефлексивни својства на задната страна на капките.
Светско првенство во ватерполо
Светско првенство во ватерполо за машки се одржува во релативно неправилни временски периоди почнувајќи од 1973. година, заедно со Светските првенства во пливање. Отпрвин се одржуваше на секои две години, потоа на секои четири (како и Светските првенства во фудбал и кошарка), ама после неколку циклуси се зацврсти на секои две години, почнувајќи од 2001. Службениот назив за Светско првенство во ватерполо è ФИНА Светско првенство, односно, на англиски, FINA World Championships. Женскиот ватерполо è внесен во програма од Светското првенство во Мадрид, од 1986. година.
Одбивање (физика)
Ретро одбивање
Некои животни 'ретината дејствуваат како ретро одбивање,ова ја подобрува ефикасноста на животните за ноќно гледање. Бидејќи леќите на нивните очи ги менуваат реципрочно патиштата на влезните и излезни светлини,ефектот е дека на очите дејствуваат како силно ретро одбивање, понекогаш се гледа во текот на ноќта при одење во шуми со фенерче.
Едноставно ретро одбивањете може да се направи со ставање на три обични огледала заемно нормални еден на друг (агол рефлектор). Сликата произведена е инверзна на една произведена од само едно огледало.На површината може да се направи делумно ретро одбивање со депонирање на слој од ситни рефракциони  сфери на неа, или преку создавање на мали пирамидални структури. И во двата случаи предизвикува внатрешна рефлексија на светлината да се рефлектира назад од каде што потекнува. Ова се користи за да се направи сообраќајна сигнализација и автомобилски регистарски таблички ја рефлектираат светлината претежно назад во правецот од каде што доаѓа.
Повеќе одбивања
Кога светлината се одбива од огледало, се појавува една слика. Две огледала поставени точно лице во лице даваат  изглед на бесконечен број на слики по права линија. На повеќе слики кои се наоѓаат помеѓу две огледала, кои седат во еден агол на едните и другите во текот на еден круг. Центарот на кругот што се наоѓа на имагинарниот пресек на огледалата. На плоштадот на четири огледала поставени лице в лице ќе  даде  изглед на бесконечен број на слики наредени во далечина.Повеќе слики се гледаат помеѓу четири ретровизори на монтажна пирамида, во кој секој пар огледала се одбиваат агли едни спрема други,кои се наоѓаат во повеќе од една сфера. Ако основата на пирамидата е во правоаголна форма, сликите се шират во текот на дел од тор.
Неутрон одбивање
Материјали кои рефлектираат неутрони, на пример, берилиум, се користи во јадрени реактори и јадрено оружје. Во физички и биолошки науки, одразот на неутрони надвор од атоми во рамките на материјалите,  најчесто се користи за да се утврди внатрешната структура на материјалот.
Звучни одбивања
Кога еден надолжен звучен бран во рамна површина, звукот се рефлектира на кохерентен начин, под услов димензијата на рефлективна површина да е поголема во однос на брановата должина на звук. Имајте на ум дека разбирлив звук има многу широк честотен опсег (од 20 до околу 17000 Hz), а со тоа и многу широк спектар на бранови должини (од околу 20 mm до 17 м). Како резултат на тоа, целокупната природа на рефлексија варира во зависност од текстура и структура на површината. На пример, порозни материјали ќе апсорбираат некои енергии, и груби материјали (каде груба е во однос на брановата должина) имаат тенденција да размислуваат во многу насоки, да растеруваат енергија, наместо да го одразуваат тоа кохерентно. Ова води во полето на архитектурната акустика, бидејќи природата на овие рефлексии е од клучно значење за аудитивни чувства на простор. Во теоријата на надворешно ублажување на бучавата, рефлексивни големини,блага површина од концептот на бучава бариера преку покривање на некои  звук во спротивна насока.