cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
3753 Крутин
Слични мали планети
По откривањето на Крутин, откриени се и други близуземски тела (БЗТ) со скоро еднаква орбитална резонанца. Такви се: 54509 ЈОРП,, и  кои имаат резонантни орбити слични на Крутиновата. е првиот и досега единствениот откриен Земјин тројанец.
Други природни тела за кои се знае дека имаат орбити на потковица (меѓусебно) се Јанус и Епиметеј, природни сателити на Сатурн. Орбитите кои овие две месечини ги имаат околу Сатурн се многу поедноставни од онаа што ја има Крутин, но функционираат според истите општи принципи.
Марс има четири познати коорбитални астероиди (5261 Еурека,, и ; сите лежат на Лагранжовите точки), а Јупитер има многу (околу еден милион кои се поголеми од 1 км во пречник) јупитерови тројанци; има и други мали коорбитални месечини во Сатурновиот систем: Телесто и Калипсо со Тетис, и Елена и Полидевк со Диона. Но, ниту една од овие нема орбита во облик на потковица.
Во популарната култура
Крутин игра главна улога во романот на Стивен Бакстер „ Множество: Време“, кој бил номиниран за Артур К. Кларк наградата, за најдобра научна фантастика во 2000 година.
Крутин се споменува во епизода од Прилично интересно од првата сезона на „Астрономија“, во која е погрешно опишана како втора месечина на Земјата. Во една подоцнежна епизода, оваа грешка била поправена и било додадено дека Земјата има преку 18.000 мини-месечини.
Во серијата научно-фантастични книги Еон 14, Крутин се појавува како населена месечина, дом на „вселенски гусари“, шверцери, Земјината Вселенска Флота и седиште на многу корпорации. Позначајни жители се Нгоба Старл и Петрал Дулан.
KryoFlux
KryoFlux е хардверско и софтверско решение за зачувување на софтвер на флопи дискови. Развиена е од Друштвото за зачувување на софтвери.
KryoFlux се состои од мал хардверски уред, кој е софтверски програмиран FDC систем кој работи на мали уреди засновани на ARM што се поврзува со дискета и домаќин компјутер преку USB и софтвер за пристап до уредот. KryoFlux чита „флукс-транзиции“ од флопи дискови со fine резолуција. Може да чита и дискови оригинално напишани со различна ширина на бит ќелија и брзина на драјв, со нормалена фиксна брзина на драхв. Софтверот е достапен за Microsoft Windows, Mac OS и Linux. Контролорот KryoFlux се приклучува на стандардна USB порта и дозволува во него да се вклучат нормални дискови на дискета за компјутер.
Бидејќи уредот работи со битови на податоци на најниско можно ниво со многу прецизна тајминг резолуција, тој им овозможува на современите компјутери да читаат, декодираат и пишуваат флопи дискови кои користат практично кој било формат на податоци или метод на заштита на копирање за да помогне во дигиталното зачувување. Успешно е тестиран со многу генерации на дискети, вклучително и 8", 5,25", 3,5" и 3" механизми, како и десетици формати на дискови, вклучувајќи бројни шеми првично дизајнирани да спречат пиратерија на софтвер, овозможувајќи зачувување (обично во податотека со слика складирани на тврд диск или други современи медиуми) на програми и податоци кои неизбежно ќе подлегнат на деградација на податоците, бидејќи оригиналниот физички медиум се влошува и станува нечитлив со текот на времето.
Мјечислав Малецки
Мјечислав Малецки (14 јули 1903 – 3 септември 1946) бил полски лингвист, славист, балканист, дијалектолог, истражувач на јужнословенските дијалекти, прв полски македонист. Во триесеттите години на 20 век водел интензивни истажувања во Егејскиот дел на Македонија. Резултат на неговите истражувања се неколку расправи и две книшки: текстови од Сухо и Висока во Солунско (Краков, 1934) и речник на тие два говора (Краков, 1936). Малецки дава оцена на трудовите на другите автори од областа на македонската дијалектологија и констатира дека македонските дијалекти претставуваат поединечен дијалектен тип што може да се нарече македонски јазик:
"Затоа, во однос на прашањето дали македонските дијалекти се српски или бугарски, би одговорил дека тие не се во целост ниту српски, ниту бугарски, но дека повеќето од нив припаѓаат на поединечен дијалект (што може да се нарече македонски јазик)..."
- Mieczysław Małecki
Рипсдорф
Рипсдорф (Riepsdorf) — општина во округот Источен Холштајн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Амут
Аммут (Амит, Амет, Амам, Амемет, Ахемаит) во египетската митологија било чудовиште, чија задача била да јаде коски, и срцата на лошите луѓе.
Страшниот суд решавал за судбината на мртвите после смртта. Главен судија бил Озирис, богот на плодноста, а тука бил и записничарот Тот, и мерачот на тежина Анубис. Сепак клучна била божицата на вистината, редот и правдата, Маат. Аммут стоела крај вагата на Анубис, и ако душата била лоша, ја фрлале кон Аммут, од која се плашеле и никогаш не била почитувана во Египет.
Епир (римска провинција)
Провинцијата Епир (Provincia Epiri, Ἐπαρχία Ἠπείρου) ― провинција на Римската Империја, која го опфаќала регионот на антички Епир. Рим првпат го припоил регионот во 167 п.н.е., како последица на Третата македонска војна, и првично го ставил регионот во поголемата римска провинција Македонија, која во тоа време го опфаќала целиот хеленистички свет во континентална Европа. Во 27 п.н.е., Епир и Ахаја биле одвоени од Македонија и групирани во сенаторската провинција Ахаја, со исклучок на нејзиниот најсеверен дел, кој останал дел од провинцијата Македонија. Под императорот Трајан, некаде помеѓу 103 и 114 н.е., Епир станал посебна провинција, под прокураторот август. Новата провинција се протегала од Авлонскиот Залив (кај Валона) и Акрокераунските Планини на север до долниот тек на реката Ахелоос на југ и ги опфаќала северните Јонски острови Крф, Лефкада, Итака, Кефалонија и Закинтос.
Историја
Рим одржувал воено присуство во Епир уште од Првата македонско-римска војна, кога го користел Епир како влезна точка за римските трупи во Грција. Рим ќе продолжи да го користи Епир како порта за своите трупи во Втората и Третата македонско-римска војна. За време на третата војна, дотогашниот неутрален Епирски сојуз се распаднал, при што Молосите застанале на страната на Македонците, а Хаонците и Теспротите ги поддржувале Римјаните. Војната завршила катастрофално за Епир - 150.000 Молоси биле поробени, а регионот паднал во рацете на Рим.
Статусот на регионот помеѓу 167 и 146 п.н.е е нејасен, но во 146 п.н.е., тој бил групиран во поголемата римска провинција Македонија. За време Каесаровата граѓанска војна, Јулиј Каесар го користел Бутротон како поморска база, а подоцна подготвил планови за колонија таму за своите ветерани од граѓанската војна непосредно пред неговата смрт. Август подоцна ги презел овие планови и го направил градот колонија за своите ветерани, по неговата победа над Марк Антониј во последната римска граѓанска војна. Новите жители го прошириле градот и изградбата вклучувала аквадукт, римска бања, куќи, форумски комплекс и нимфеј. Во овој период, големината на градот била двојно зголемена. До постојните биле изградени голем број нови градби, особено околу театарот и храмот на Асклепиј.
Август, исто така, ги одвоил Епир и Ахаја од Македонија во 27 п.н.е., но таа останала дел од провинцијата Ахаја донекаде помеѓу 104 и 117 г. н.е., кога Трајан ја направил самостојна провинција.
Стар Епир и Нов Епир
Некаде за време на провинциската реорганизација од Диоклецијан (вл. 284–305), западниот дел од провинцијата Македонија долж брегот на Јадранот бил поделен на провинцијата Нов Епир (Epirus Nova). Иако оваа територија традиционално не била дел од самиот Епир, како што е дефинирано од античките географи, и била историски населена претежно со илирски племиња, името го одразува фактот дека под римско владеење, областа била предмет на зголемена хеленизација и населување од страна на епирските племиња од југот. Остатокот од Епир сега станал Стар Епир (Παλαιὰ Ἤπειρος, или Epirus Vetus).
Доцна антика
Двете епирски провинции станале дел од Диецезата Мизија, сè додека не била поделена во околу 369 година, во диецезите Македонија и Дакија, кога станале дел од претходно споменатата. Во 4 век, Епир сè уште бил упориште на паганството и бил помогнат од императорот Јулијан (вл. 361–363) и неговиот преторијански префект Клавдиј Мамертин преку намалување на даноците и обнова на главниот град на провинцијата, Никопол. Според Јорданес, Визиготите извршиле пљачка во областа во 380 година. Со повторната административна поделба на Империјата по смртта на Теодосиј I во 395 година, Епир потпаднал под источната половина на Империјата. Во 395–397 година, Визиготите под Аларих ја ограбиле Балканот и конкретно Грција. Тие останале во Епир, за неколку години, до 401, и повторно во 406-407, за време на Алариковиот сојуз со западноримскиот генерал Стилихон со цел да го истискаат Источен Илирик од административниот источен дел на Империјата. Од 467 година наваму, Јонските Острови и бреговите на Епир станале предмет на напади на Вандалите, кои ги зазеле северноафриканските провинции и основале сопствено кралство, Вандалското Кралството, со средиште во Картагина. Вандалите го зазеле Никопол во 474 година како договор за пазарење во нивните преговори со императорот Зенон и го ограбиле Закинтос, убивајќи многу од неговите жители и заробувајќи многу други и одведувајќи ги во ропство. Нов Епир станал бојно поле за време на борбите за моќ на Остроготите по 479 година, во кои биле вклучени Римјаните. Готски обид да се заземе Дирахиум бил одбиен од римските сили во овој период.
Во 517, гетски или антски упад навлегол во Грција, вклучувајќи го и Стар Епир. Прокопиј Кесариски во својата „Тајна историја“ тврди дека за време на Јустинијан I (вл. 527–565), целата балканска провинција била напаѓана од варвари секоја година. Сепак, ова се смета за реторичка хипербола од современите научници, бидејќи е документиран само еден словенски напад во околината на Дирахиум, во 548/9 година. Прокопиј понатаму известува дека во 551 година, остроготскиот крал Тотила ја испратил својата флота да ги нападне бреговите на Епир, во обид да ги запре линиите на комуникација на римската држава со Италија за време на Готската војна, во која Римјаните се обидувале да го припојат нивното кралство. Како одговор на овие напади и за да ја поправи штетата направена од двата разурнувачки земјотреси во 522 година, Јустинијан иницирал широка програма за преизградба и преутврдување: Адријанопол бил повторно изграден, иако во намален обем, и преименуван во Јустинијанопол, додека Евроја била поместена понатаму во внатрешноста - ова традиционално се идентификува со основањето на Јанина. Прокопиј, исто така, тврди дека не помалку од 36 помали тврдини во Стар Епир - повеќето од нив денес не се препознатливи - или биле обновени или изградени одново.
Загуба и повторно освојување
Кон крајот на 6 век, голем дел од Грција, вклучувајќи го и Епир, паднал под контрола на Аварите и нивните словенски сојузници. Ова е објавено од „Монемвазискиот летопис“ во 587 година, и дополнително е потврдено со докази дека неколку столици биле напуштени од нивните епископи до 591 година. Така во епископот, свештенството и народот на Евроја го напуштиле својот град, носејќи ги со себе моштите на нивниот светец-заштитник, Св. Донат, во Касиопа на Крф.
Се чини дека обновувањето на римската власт започнало од островите, главно Кефалонија, која секако била под цврста императорска контрола во, кога Филипик Вардан бил протеран таму. Постепеното обновување на императорското владеење се докажува понатаму од учеството на месните епископи на соборите во Константинопол: додека само епископот на Дирахиум учествувал на Вселенските собори од 680/1 и 692 година, еден век подоцна епископите на Дирахиум, Никопол, Крф, Кефалонија и Закинтос биле потврдени на Вториот никејски собор во 787 година.
Приближно во средината на VIII век била воспоставена темата Кефалонија; ова, заедно со темата Никопол, која била основана во 9 век, го опфаќала поранешниот регион на Стар Епир. Темата Дирахиум, основана во 9 век, го опфаќала некогашниот Нов Епир, а римското владеење во Епир во раниот среден век ќе продолжи низ овие нови покраини.
Економија
Провинцијата, особено северните градови, имаа голема корист од изградбата на Виа Егнација на север. Поради традиционално добро познат добиток и неговата близина до италијанскиот полуостров, Епир станал главен извозник на стока и луксузни стоки како коњи за трка во Италија, каде што вторите биле во голема побарувачка за познатите трки со двоколки во Рим.
Епир, исто така, имал значителни населенија на италијански доселеници со големи имоти, привлечени од потенцијалот за овчарско земјоделство. Можно е овие доселеници да имале значително влијание врз демографијата и трговијата на провинцијата.
Градови и населби
„Синекдемот“ на Хиерокле, составен во околу. 527/8 н.е., но веројатно како одраз на ситуацијата во првата половина на 5 век, известуваат единаесет градови за Стар Епир:
Инвазија на Корзика (1553)
Инвазијата на Корзика се одвила во 1553 година од страна на сојузничките сили на Османликсата империја и Франција. Војната резултирала со заземање на островот од страна на Република Џенова. . Островот имал значително стратешко значење во западниот дел на Средоземјето, претставувајќи го центарот на комуникација на Хабсбуршката мрежа помеѓу денешна Шпанија и Италија. Заземањето на островот било од огромно значење за Франција, која го окупирала а по ова и го зазела под своја контрола. .
Позадина
Францускиот крал Анри II влегол во голема војна со Хабсбуршкиот императорот Карло V во 1551, започнувајќи ја т.н. италијанска војна 1551-1559. Барајќи сојузници, Анри II ја продолжил политиката на својот татко Франсоа I, кој претходно имал потпишено договор со Османлиското Царство, односно со Сулејман I, за заедничка соработка во борбата против монархијата. Претходно сојузничките сили го зазеле островот Понца. На 1 февруари 1553 година бил потпишан нов француско-османлиски договор, кој вклучувал повторно заедничка поморска битка против Хабсбуршката монархија. .
Летна кампања (1553)
Османлиските адмирали Тургут и Синан, заедно со француските сили извршиле инвазија по бреговите на Неапол, Сицилија, Елба, а потоа Корзика. Во тоа време, островот припаѓал на Република Џенова. Сојузот помеѓу Франција и Османликсата империја исто така бил подпомогнат и од страна на прогонетите жители на островот од страна на републиката. Инвазијата била извршена со претходно одобрение на францускиот крал. . Кон крајот на летото островот бил целосно заземан. . По ова, само околу 5.000 војници останале на островот, бидејќи Французите се повлекле кон Марсеј.
Противнапад на Џенова
По заземањето на островот, во ноември започнале преговори помеѓу Анри II и републиката. Но, истите биле прекинати кога републиката испратила околу 15.000 војници предводени од Андреа Дорија за повторно да го заземат островот. Една османлиска флота која се наоѓала во Средоземно Море нма чело со Драгут не успеала да престигне на време, па затоа од Неапол заминала кон Цариград.
Француско-турските операции (1555)
Во следните години следувала француската интервенција. Франција успеала да зазеде голем дел од крајбрежните градови, но не целосно. Османлиската флота била зафатена околу започнувањето на т.н. Отоманско-персиска војна (1532–1555). Поради ова, следувала и опсадата на Бастија од страна на републиката. Француско-османлискиот воен сојуз се вели дека го достигнал својот врв околу 1553 година.
Орљево
Орљево е село сместено во општина Петровац на Млави во Србија.
Опис
Компактна селска населба од збиен тип, на (124 метри) бреговите на потокот Свињаревски и страните на ридот Топоровац, 14 километри северозападно од Петровац на Млави. Површината на атарот е 616 хектари. Има кружен облик. Обединува две „мали“ разделени со Долниот и Горниот. Се споменува во 1381 година во Равничката повелба на кнез Лазар под името Орљани (Орлане), а под сегашното име во 1818 година (37 куќи) и подоцна (1846 - 54, и 1910 - 143 куќи).
Населението е српско (слави Св. Никола, Петковиќ, Св. Олимпија, Митровден, Ѓурѓиќ, Св. Стефан, Св. Јован и др.
Наводи
44.44556°N, 21.31111°W
Јоханес Битер
Јоханес Битер (роден на 2 септември 1982 година во Олденбург) - ракометен голман на германскиот тим, кој игра за ТВБ 1898 Штутгарт и германската репрезентација.
Клупска кариера
Битер ја започна својата сениорска кариера со СГ ВТБ Алтјерхен во 1999 година, пред да се пресели во Вилхелмсхајнер ХВ три години подоцна. По само една сезона во Вилхелмсхафен, тој потпиша со СЦ Магдебург во 2003 година, со кого го освои Купот на ЕХФ. По тој успех, Битер на крајот се пресели во ХСВ Хамбург летото 2007 година. Во 2016 година Битер се пресели од Хамбург во ТВБ 1898 Штутгарт. Таму, тој го продолжи договорот за една година да остане со клубот до 30 јуни 2018 година.
Меѓународна кариера
Битер дебитираше за германската репрезентација на 4 јануари 2002 година во Балинген против Швајцарија. Тој е светски првак од 2007 година со Германија. Учествувал на германскиот тим кој заврши на 4-то место на Европското првенство во ракомет за мажи во 2008 година. Битер ја претставуваше Германија на Летните олимписки игри во 2008 година во Пекинг, Кина.
Список на државни водачи во 756 година
Ова е список на државни водачи во 56 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Црква „Св. Никола“ - Љубаништа (пештерна)
Свети Никола — македонска пештерна црква, која се наоѓа на пазувите на планината Галичица, на нејзината јужна падина наречена Осој, помеѓу туристичкиот камп Љубаништа и манастирската црква „Св. Заум“. Сместена е во стрмни карпи.
Живопис
Покрај насликаниот фрескоживопис, на самото место е пронајдена покривна и подна керамика. Во релативно широкиот простор на нерамните површини се насликани композициите: „Успение на Пресвета Богородица“, „Христовото Распетие“, „Слегувањето во пеколот“, „Мироносници на празниот Христов гроб“, „Дејзис“, како и светителските ликови на свети Стефан архиѓакон, свети Василиј, света Петка и војсководителот на Небесните Сили - Архиѓаконот Михаил. За жал не е зачувана фигурата на патронот на оваа пештерна црква, чудотворецот Никола, но се распознаваат фрагменти на светител кој се наоѓа насликан помеѓу свети Василиј Велики и свети Јован Крстител, лик кој би одговарал по местоположбата во која би се наоѓала светителската фигура на свети Никола. Анализирајќи го овој живопис се заклучува дека ова сликарство во целост им припаѓа на уметничките ликовни остварувања од последните децении на XIV век. Зографот што ги работел овие фрески бил од кругот на охридските сликарски работилници, сликарство кое најмногу се доближува иконографски во смисла на компонирање на сцените, до сликарството на црквата Свети Димитрија во Охрид. Овде изненадува богатата палета на непознатиот зограф и сочноста на неговиот колорит со јарко црвени и сини бои. Неговите фигури се витки, со една воздржана елегантност и со пластично моделирани ликови. Зографот бил вешт цртач, неговите потези се куси и сигурни, а неговото внимание е свртено кон обработката на ликовите и драпериите коишто го следат движењето на телото. Во таа смисла се истакнува извонреднио насликаната фигура на Марија Магдалена.
Клод Лорен
Тој исто така бил и соработник на римскиот сликар Аугустин Таси, со кого направил украси во Вили Медич во Фиренца. Неговите слики биле силни, особено во раните фази, со фалманските и холандските сликари кои живееле во Рим. До крајот на 1630-тите тој бил признат како водечки пејзаж во Италија, кој плаќал високи цени за својата работа. Неговото платно станувало сè поголемо но со помали карактери,, внимателно обоен и произведен по ниска цена. Од 1640 па наваму бил под влијание на сликарот Доменичин. Бројни имитатори ја презеле неговата шема на херојски предели и поетска употреба на светлина, обично на зајдисонце или изгрејсонце, но без примена на потпорните елементи на неговото сликарство. Тој влијаел врз современиците, англиски и француски сликари од средината на 18-тиот векдо крајот на 19 век. Тој е претходник на француското сликарство од 19 век, од берберницарството до импресионистите. Во третманот на предлогот, сликарот Камил Крофт бил близу до него.
758
758 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 758 година од новата ера, 758. од првиот милениум, 58. од VIII век и деветта од 750-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6266 и 6267 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5508 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4518 и 4519 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1511.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 758 година се протега во 3394 и 3395, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3454 и 3455 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1301. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 140 и 141 исламска година.
Титани
Титани се митолошки суштества, синови на богот на небото Уран и мајката земја Геја. Првата генерација Титани живеела на небото во времето кога владеел нивниот татко Уран и го чувале неговиот престол. Колку време живееле таму не е познато, но за другите детаљи од нивниот живот се зборува во митовите.
Лозата на Титаните
Како што поминувало времето, на првите Титани им се придружувале и нивните потомци, така што нивниот број сè повеќе се зголемувал. На почетокот имало само дванесет Титани, шест машки и шест женски. Првите Титани биле: Првите Титанки биле:
Потоа, во Титани се вбројувале и некои нивни потомци, како на пример, Јапетовите синови - Прометеј и Епиметеј, понекогаш и Прометејовиот син Девкалион и многу други.
Фиалте или Ефиалте (синот на Нептун) бил Титан кој заедно со брат му го кренал ридот Осу на Пелион за да дојде до небото. Бриареј, синот на Уран и на Земјата, бил Титан со сто раце. Антеј, исто така, бил син на Нептун и на Земјата, од која ја црпел целата сила, така што кога Херкул се борел со него, морал прво да го крене во воздух за да го задави. Титанот Антеј, според поетот Лукијан, живеел во пештера во долината крај Зама, ловејќи лавови и хранејќи се со нив. Антеј не учествувал во борбата против Зевс (Јупитер), зашто се родил по Битката кај Магра. Титанот Тициј го убил Аполон, а Титанот Тифеј, кој бил еден од бунтовниците, го убил Јупитер со гром и го закопал под Етна. Реја му била жена на Кронос (Сатурн во римската митологија), кој ги јадел своите деца. Затоа, таа го криела Зевс (Јупитер во римската митологија) на островот Крити. Притоа, секогаш кога малечкиот Зевс ќе заплачел, Корибантите (или Куретите) ќе засвиреле на своите инструменти за да го сокријат неговиот плач.
Титаномахија
Главна статија: Титаномахија
Кога Геја, мајката на Титаните, му ги родила на Уран тројцата Хекатонхири - суштества со сто раце и педесет глави кои исфрлаат оган - Уран ги замразил и ги затворил во внатрешноста на Земјата. Поради ваквиот однос, Геја многу се налутила и решила да му се одмазди на својот сопруг. Затоа, таа отишла кај Титаните и ги наговорила да го симнат Уран од престолот. Борбата меѓу Титаните и Олимписките богови се нарекува Титаномахија.
Ниту еден од Титаните, освен најмладиот Крон, не го прифатил предлогот на Геја, а тој со итрина му ја одзел машкоста и силата на Уран. Всушност, Геја го создала челикот и од него направила огромен срп. Кога Уран посакал да води љубов со неа, излегол скриениот Крон и му ги исекол гениталиите и ги фрлил в море. Капките крв што паѓале од Уран ја оплодиле Земјата. Така настанале ериниите, џиновите и мелијадите. Од пената што се направила во морето кога паднале фрлените гениталии на Уран, се родила Афродита. По оваа случка, Небото (Уран) веќе не ѝ се приближувало на Земјата (Геја), а Крон станал новиот владетел на светот. Крон, како нов владетел на космосот ги принудил своите браќа и сестри да му служат и да го чуваат неговиот престол. Но, по некое време, Крон ја доживеал сличната судбина на татко си, кога неговиот најмлад син Зевс му ја одзел власта и себе се прогласил за врховен Бог. Борбата меѓу Крон и Зевс била долготрајна и крвава. Траела десетина години. На страната на Крон биле речиси сите Титани, а на страната на Зевс биле неговите браќа Посејдон и Ад, и браќата на Титаните - Киклопите и Хекатонхирите, кои Зевс ги ослободил од подземјето Тартар. Покрај Киклопите и Хекатонхирите, на Зевс му се придружиле и некои од Титаните кои не биле задоволни од владеењето на Крон, како: Океан, неговата ќерка Стикс со своите четири деца и Јапетовиот син Прометеј. Зевс со своите молњи ги победил Титаните (кои јуришале на Олимп) во долината Флегра, во Тесалија. По победата, Зевс ги фрлил Крон и останатите поразени Титани во вечната темнина, Тартарот, каде ги чувале несовладливите стораки Хекатонхири. Со победата на Зевс, престанало владеењето на Титаните во светот, но не засекогаш, зашто според некои митови, луѓето кои денес владеат со светот се потомци на Титаните. Кога Зевс ја уништил првата генерација луѓе, Прометеј, создавач на човекот, на својот син Девкалион и неговата жена Пира им овозможил да се спасат и да го втемелат новиот човечки род. Тие луѓе го преживеале владеењето на Зевс, како и на сите други богови од Олимп, па денес великаните меѓу луѓето се нарекуваат Титани.
Орфички извори
Хесиод го немал последниот збор околу Титаните. Преживеани фрагменти од поезијата посветена на Орфеј зачувале некои варијации за митот. Во еден таков текст, Зевс не го преземал престолот само со насилство против татко му туку Реја му помогнала со тоа што организирала банкет за Крон каде го опила со ферментирана медовина. Наместо да биде фрлен во Тартар, Крон, сè уште пијан, бил одвлечкан во пештерата на Никта (Ноќта) каде продолжил да сонува низ вечноста.
Еден друг мит за Титаните кој не е на Хесиод го вклучува Дионис. Зевс одлучил да се откаже од престолот и да му го даде на Дионис кој бил оставен на чување кај Куретите (Корибантите). Титаните решиле да го заколат детето и да го земат престолот за себе. Тие ги обоиле лицата во бело, го залажале Дионис со играчки, потоа го исекле на парчиња, ги свариле па ги испекле. Зевс, збеснат, ги заклал Титаните со неговата молња. Атена го зачувала срцето на Дионис во гипсена кукла а потоа од срцето бил создаден новиот Дионис. Приказната е раскажана од поетите Калимах и Нон, кои го нарекуваат овој Дионис "Загреј" (види: Орфизам)
По оваа приказна, филозофот Олимпиодор од доцниот антички неоплатонизам, во неговиот коментар за Платоновата Федра, тврди дека човештвото се изродило од густиот чад на изгорените титански тела. Пиндар, Платон и Опијан се навраќаат на „титанската природа на човештвото“. Според нив, телото на човекот е титанско (односно дел од Титаните) ,додека душата е божествена (дел од Боговите). Други стари писатели имплицираат дека човештвото се родило од лошата крв на титаните која се леела во војната против Зевс. .
Модерни толкувања
Некои истражувачи од XIX и XX век, вклучително Џејн Елен Харисон тврдат дека некои шамански ритуали се основа на митот за сечењето на Дионис и канибализмот на Титаните. Таа, исто така, тврди дека зборот „Титан“ доаѓа од грчкото τίτανος, кое означува „земја, глина, или гипс“, и дека Титаните биле „бели глинени луѓе“, односно луѓе покриени со бела глина или гипсена прашина во нивните ритуали. Мартин Личфилд Вест, исто така, го тврди ова за шаманските воведувачки ритуали на старите грчки практикувања.
Бикс зборот „Титан“ го поврзува со τιτώ (нејасен збор за „ден“), додека други го поврзуваат со грчкиот глагол („тегне“), низ епската варијација τιταίνω и  (titaino и tisis, „одмазда“). Хесиод го дели истото гледиште кога раскажува:"Но нивниот татко, големиот Уран, ги нарекувал на прекар Титани, прекорувајќи ги синовите, на кои им се потсмевал; бидејќи биле „присилени“ (τιταίνοντας, titainontas) во нивната лошотија да сторат моќно дело, и подоцна за тоа ќе има „одмазда“ (τίσιν, tisin)."
- Hesiod
Персоналот на Хогвортс
Следниве измислени ликови се членови на персоналот и жители на Хогвортс во Хари Потер книгите напишани од Џ. К. Роулинг. Ликовите, Албус Дамблдор, Северус Снејп и Рубеус Хагрид имаат посебни статии. Долорес Амбриџ е под Министерство за магии. Ремус Лупин и Аластор Муди се под Ред на фениксот, додека Барти Крауч Џуниор (кој го зазема ликот на Муди), и братот и сестрата Алекто и Амикус Кароу се под Смртојади.
Гилдерој Локхарт
Гилдерој Локхарт (Gilderoy Lockhart) е нарцисоидна волшебничка славна личност кој има напишано многу книги за неговите чудесни авантури запознавајќи мрачни суштества. Во Одајата на тајните, Локхарт е именуван како новиот учител по одбрана од мрачните вештини во Хогвортс. Тој не е омилен меѓу персоналот, особено кај професорот Снејп. Сепак, навидум се покажува дека многумина и му се восхитуваат, како Хермиона Гренџер (која дури и развива симпатија кон него) и г-ѓата Визли. На Хари не му се допаѓа, во главно, бидејќи Локхарт тврди дека Хари долетал во Хогвортс со кола за да привлече внимание, а подоцна и дека делел фотографии од себеси. Локхарт е разоткриен како измамник и плашливец кога се обидува да избегне да влезе во одајата на тајните со што им открива на Хари и Рон Визли дека всушност никогаш не ги извел неверојатните подвизи документирани во неговите книги, наместо тоа крадел искуства од други волшебници и ги бришел нивните сеќавања. Неговиот обид да ја искористи магијата обливиус на Хари и Рон, поради скршеното стапче на Рон со кое ја пушта магијата се одвраќа во него и како резултат страда од губење на својата меморија.
Во Редот на фениксот, Хари наидува на Локхарт во Сент Манго додека го посетува г-дин Визли на Божиќ. Пополека си ја повраќа својата меморија и е детско горд што може да ги пишува „буквите една до друга“. Сè уште добива пошта од обожавателите, иако нема поим зашто добива, но сепак сè уште ужива во потпишувањето автограми. Локхарт никогаш не закрепнува целосно, наспорти сите обиди.
Роулинг вели дека Локхарт е единствениот лик кој не го базирала на вистинска личност. Локхарт бил инспирирал на (неоткриен) познаник кој бил „дури повеќе непријатен од неговата фиктивна копија“ и „кажувал огромни измислици за својот минат живот, сите од кои создадени за да покажат колку прекрасен, храбар и брилијантен човек е“.
Кенет Брана се појавува како Локхарт во филмската адаптција на Хари Потер и Одајата на тајните.
Основачи на Хогвортс
Во фиктивниот свет на Роулинг, Хогвортс бил основан пред 1000 години од страна на „четирите најдобри волшебници на тоа време“[ХП2]: Годрик Грифиндор, Хелга Хафлпах, Ровена Равенкло и Салазар Слитерин. Четирите основачи служеле како првите учители во Хогвортс, и сите домови во училиштето се именувани по четирите основачи.
Надворешни врски
Figuren der Harry-Potter-Romane הארי פוטר - דמויות משנה Список основных персонажей серии романов о Гарри Поттере Hogwarts
Библиотека ди Брера
Националната библиотека Брајдензе, позната како Библиотека ди Брера, е јавна библиотека во Милано, во северна Италија. Таа е една од најголемите библиотеки во Италија. Првично содржела големи историски и научни збирки пред да биде обвинета за легално депонирање на сите публикации од Милано. Од 1880 година, таа добила статус на национална библиотека и денес е една од 47-те италијански државни библиотеки.
Историја
Библиотеката била создадена во 1770 година од Марија Тереза од Австрија, кога решила да ја направи достапна на јавноста колекцијата што ја набавила од Карло Пертусати. Библиотеката била отворена во 1786 година во Брера Палацо дел Колеџо, која била преземена од државата по распуштањето на Исусовото друштво во 1773 година. Покрај колекцијата Пертусати, библиотеката ги содржела и имотите на Колеџот Брајденс и језуитските куќи Сан Федел и Сан Џироламо.
Потоа, библиотеката имала корист од разни приватни збирки и од библиотеки на други религиозни редови кои биле распуштени, како и дупликати од Царската библиотека во Виена. Од 1788 година, колекцијата била подобрена со додавање на публикации добиени според законските прописи за депозит кои покривале дела објавени во Миланското Војводство. Како резултат на тоа, Брајденсе станала регионална легална депозитна архива за Ломбардија.
Во 1880 година, Брајдензе добил статус на национална библиотека.
Тумба (Шешково)
Тумба — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Шешково. Претставува населба и некропола од доцноантичко време.
Библиотека ди Брера
Простории
Меѓу објектите на библиотеката се салата Марија Тереза со полици за книги дизајнирана од архитектот Џузепе Пиермарини, Читалната која првично ја користеле језуитите, Истражувачката читална со околу 35.000 книги, Сала Манцониана со ракописи, кореспонденција и изданија на италијанскиот романтичниот писател Алесандро Манцони и Каталошката соба, порано кројачка соба во Палацо ди Брера.
Збирки
Од самиот почеток, Брајдензе бил дизајниран како општа библиотека. Збирките се состоеле од илуминирани хорски дела, историски, литературни, теолошки и правни публикации како и обемни општи референтни дела.
Првично, Државната конгрегација за Ломбардија го формирала јадрото на библиотеката од збирките на грофот Карло Пертусати добиени во 1765 година), собрани како јавна библиотека во 1770 година од Марија Тереза, принцезата на Австрија. Во 1773 година, по распуштањето на Језуитите ѝ овозможило на библиотеката да ги стекне збирките на Палацо на колеџот Гезуитико ди Брера, изградена во областа на манастирот Умилијати од 13 век. Локацијата била избрана да биде домаќин на библиотеката во 1786 година. Во библиотеката, исто така, биле донесени и језуитските збирки од Колеџот Брајденс и од Сан Федел и Сан Џироламо. Во 1778 година, била добиена колекцијата на лекарот од Берна Албрехт фон Халер, богата со ботанички, медицински и научни текстови. Во следните години, збирките на полковникот Баскиера и дел од библиотеката на грофот Фирмијан, од кои некои ги стекнал од Џузепе Белтрамели. Во 1788 година, законот барал сите дела (книги и памфлети) објавени во Ломбардија да испратат копија испратена до библиотеката. Во 1793 година, ова било проширено на правни едикти и документи. Колекциите на Колеџ за правни консулти биле додадени за време на француската окупација, а колекцијата Сцацерни била донирана од Франческо Мелци. Во 1795 година, наследството од кардиналот Анџело Марија Дурини содржи околу 3.000 дела, вклучувајќи вредни грчки и латински изданија од 16 век.
Во текот на 19-тиот век, библиотеката добила збирки од Хермес Висконти, Нумизматичкиот кабинет, Бодонијан, Мортара, Латес (дела на еврејската култура), и од Чезаре Коренти. Во 1889 година, театарската колекција на Лауро Корниани Алгароти била донирана од Де Капитани Д'Арзаго. Таа година ја купил на аукција библиотеката на Карло Морбио (1811-1881), вклучувајќи 156 кодекси од библиотекар Акерман од Лајпциг. Во 1885 година, ракописите и библиотеката на Алесандро Манцони биле донирани во 1885 година. Во 20 век, библиотеката ја добила библиотеката Новати, литургиската библиотека на Војводството Парма, шаховската збирка, колекцијата Кастиљони и фотографската колекција на Емилио Сомарива.
Брајдензе отсекогаш има двојна улога и на зачувување на историски и книжевни дела и на одржување на својата колекција од сите книги објавени во Милано. Во моментов има 898.377 печатени тома, 2.119 ракописи и 2.368 инкунабули.
Мумџица
Мумџица — средновисока планина која се наоѓа во средишниот дел на Македонија, огранка на најголемиот планински масив Мокра.
Природни одлики
Мумџица е северна огранка на најголемиот македонски планински масив Мокра (Јакупица). Нејзината највисока точка изнесува 1606 метри надморска височина, а височината на котите на сртот се движат од 1571, 1565 и 1548 метри. Позната е и под имињата Алдинска Планина поради тоа што на неа е сместено единствено селото Алдинци, како и верзиите на името Мумџиница, Мумџиица или Мумџијца. На нејзината северозападна падина е сместен познатиот Планинарски дом „Караџица“. Има речиси меридијански правец на протегање во насока север-југ кој малку се отстапува и отклонува во правец југоисток - северозапад. Започнува од планинскиот јазол под Бегово Поле и врвот Солунска Глава во месностите Јуручица, Демирова Ливада и Здуње и се протега на десната страна во изворишното подрачје и горно течение на Кадина Река сѐ до нејзиното скршнување во источен правец под селото Алдинци. Се одликува со стрмни падини обраснати со густи шуми и зарамнето било кое е покриено со ниски грмушести растени. Бидејќи е пониска од 1700 метри, шумската покривка достигнува до самото било и врв на планината. Богата е со листопадна шума, особено многу честа и стара букова, а во мал дел веднаш над планинарскиот дом Караџица е застапена и густа зимзелена - борова и елова шума. Почвата е од различен вид, претежно црница со големи предели на песоклива почва во делот веднаш над селото Алдинци. Застапени се и многу гранитни карпи. Во својата книга „Материјали по изучувањето на Македонија“, Ѓорче Петров запишал дека Мумџијца не е ништо друго, освен поснижено продолжение на Црн Врв, на којшто го запазува изгледот и карактерот  во секој поглед. Таа се разликувала од него и сите околни планини само по богатите пасишта, со коишто таа смело конкурирала со Бистра и Шар.
Планинарење
На падините на Мумџиница минува дел од добро обележаната и позната планинарска патека од трансферзалата „Македон“ која започнува од Богомила и преку врвот Солунска Глава оди сѐ до Драчево и Скопје, односно минува преку целиот планински масив на Мокра Планина или Јакупица. Од рибникот на Кадина Река до планинарскиот дом Караџица има час и половина пешачење по средно тешка патека која минува низ густа букова шума, сред самото село Алдинци и разновидна листопадна шума од јавор, брези, јасики и високи папрати. Од познатиот Планинарски дом „Караџица“ низ убава и густа борова шума за 10 минути пешачење по лесна патека се стигнува до билото и врвот на планината со кота 1571 метар надморска височина. Планинарскиот дом „Караџица“ кој е сместен на северниот крај на западната падина на Мумџица е всушност крстосница на повеќе планинарски патеки кои водат кон Бегово Поле и врвот Солунска Глава на југ, познатите Салаковски езера со врвовите Убава и Миленков Камен на запад, изворите на Кадина Река во месноста Јуручка Карпа на југозапад, селото Цветово и понатму кон Марков Манастир и Водно на север итн.
NGC 2266
NGC 2266 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Близнаци, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2266 се споменува и како OCL 471.
Откривање
Објектот е откриен на 7 декември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2266 е од видот II2m. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,5 m. NGC 2266 има само една позната привидна димензија, која изнесува 5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 43 м 19,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 26° 58' 10".
Други поделби
Проучување на NGC 2266 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 138; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1901. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 920.
Карантанија
Карантанија или Карентанија (Karantanija, Karantanien) било старо словенско кнежевство чии почетоци биле во 7 век. Карантанија се протегала на териториите на јужна Австрија и северозападна Словенија. Кнежевството било едно од првите словенски држави и опстојувало околу 300 години. Карантанија се смета како претходник на Војводството Корушка (Каринтија).
Етникум
Населението на Карантанија било мултиетничко. Сепак, сржта на населението биле Словените кои се населиле во регионот на Источните Алпи во 6 век. Покрај нив имало и староседелско население кое опстојувало и претходно на таа територија. Се верува дека меѓу Карантаните имало Авари и германски народи. Денес се верува дека Карантаните се предците на Словенците.
Космос-522
Космос-522 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 4 октомври 1972 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-522 бил надгледувачки сателит.
ДНК-полимераза
ДНК-полимеразите се ензими кои учествуваат во синтетизирањето на нови ДНК-нишки или вериги користејќи ги постоечките ДНК-нишки како шаблони. Пред клеточната делба, ДНК се удвојува преку процес на полимеризација. Кај сите клетки од сите живи организми, ДНК-полимеразите се белковинските катализатори кои ги поврзуваат нуклеотидите од новиот ДНК-полимер во процесот на репликација.
Друга улога на ДНК-полимеразата е репаративната (поправната). Геномската ДНК може да се оштети од страна на високореактивни молекули кои се создаваат во клетката за време на нормалниот метаболизам или, пак, се внесуваат во клетката од надворешната средина. Доколку ваквото оштетување не се поправи, можат да настанат мутации во геномот или смрт. ДНК-полимеразата ги отстранува оштетените нуклеотиди и ја ресинтетизира ДНК одново.
Механизам на дејствување
Сите ДНК-полимерази делат заеднички механизам за синтеза на ДНК-нишките. Полимеризацијата на ДНК се случува постепено, односно со поврзување на еден нов нуклеотид со постариот нуклеотид од ДНК-нишката. Сето ова се одвива по правилото на комплементарност на базните парови (тимин се поврзува со аденин; гванин со цитозин). За време на репликацијата, и двете ДНК-молекули (нишки) служат како шаблони за синтеза на нова ДНК. ДНК-нишките се одвојуваат и секоја се копира од страна на ДНК-полимеразата. Со ова се добиваат две идентични копии од оригиналниот дуплекс на ДНК-молекули кои се наменети за двете идни клетки.
ДНК-полимеразата ја користи нуклеозид трифосфатната форма на деоксинуклеотидите за да изгради ДНК-полимер. Монофосфатната форма на деоксинуклеотидот се вметнува во растечкиот ДНК-ланец, при што се ослободува пирофосфатна молекула. ДНК-полимеразата може да додава нуклеотиди само на 3′-OH крајот од растечкиот ДНК-ланец. Според ова, полимеризацијата на ДНК се одвива во еден правец.
IC 826
IC 826 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 826 се споменува и како UGC 9752, CGCG 49-23.
Откривање
Објектот е откриен на 19 јуни 1890 година од страна на Едвард Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 826 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 826 има привидни димензии од 1,2' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 10 м 56,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +5° 44' 44"". Положбениот агол на објектот е во износ од 23°.
Други поделби
Проучување на IC 826 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54167.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Бешендорф
Бешендорф (Beschendorf) — општина во округот Источен Холштајн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Камње (Ајдовшчина)
Камње (словенечки: Kamnje) — населба во Општина Ајдовшчина во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Панково (Петровац)
Панково е село сместено во општина Петровац на Млави во Србија.
Компактна рурална населба, од (202 метри) страните на котата Љубановац и Дубрава до сувиот Панковачки поток, 6,5 километри западно од Петровац на Млави. Површината на атарот 597 хектари. Во селото и атарот има неколку извори (Чобурак, Кладенац, два бунари во центарот на селото, на Селиште, бели кладенчиќ во Раденац, Тракил, Кариќев кладенац и др.). Вклучува две „мали“: Горна и Долна.
Во турскиот попис од 1467 година се споменува селото Радинац (9 куќи) - денес името на населбата во Атар. Во 19 и почетокот на 20 век, Панково евидентира различно население (1859-49 куќи, 1899-120 куќи и 145 даночни глави, 1921-114 куќи итн.)
Населението е српско (слави Св. Аранѓел, Св. Никола, Ѓурѓиќ, Митровден, Петковица, Св. Алимпија, Веризице и др.;
Дамлос
Дамлос (Damlos) — општина во округот Источен Холштајн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.