cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Такасе (река)
Историја
Бил ископан од Суминокура Риој во 1611 година, за време на периодот едо, за превоз на разни стоки и ресурси во центарот на Кјото. Тоа даде голем придонес за развојот на градот и економскиот раст во тоа време.
Надворешни врски
35.01233°N, 135.76999°W (Такасегава Ичино-Фунаири, 高瀬川一之船入, Јапонски национален споменик, прво пристаниште близу Ниџо-Кијамачи)
34.97319°N, 135.76444°W (Такасе сливајќи се во Камо)
34.92147°N, 135.75346°W (Реката Шин-Такасе сливајќи се во реката Уџи)
Живиње
Живиње — село во Општина Куманово, во околината на градот Куманово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на падините на Градиштанска Планина, оддалечено 30 километри јужно од Куманово.
Историја
Подрачјето на Живиње е населено уште од бронзеното време, за што сведочат наодите од месноста Островица на 5 км североисточно од селото.
Во XIX век селото било дел од Кумановската каза во Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Живиње живееле 275 жители. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Живиње имало 320 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 19 жители, сите Македонци.
Родови
Живиње е македонско село.
Според истражувањата од 1971 година, родови во селото се:
Иселеништво
Порано во селото постоел родот Латини. Они се иселиле од селото во турско време. Биле доселени од некое село во Карадак (западно од Куманово). Од старите иселеници во Куманово потекнувал Лазар Соколов.
До 1949-50 во селото имало 70 куќи. Меѓутоа потоа населението почнало да се иселува од селото. Населението се иселило во Куманово (20 семејства), Свети Николе (15 семејства), и во селата ’Ржаничино (5 семејства), Јурумлери (5 семејства) и во Идризово (3 семејства). Во селото Вакв се иселени Здравкови.
Од селото помеѓу себе едни роднини повлекувале други. Па така во селото останале само најстарите и изнемоштени лица.
Занимливости
Во Бретања, северозападна Франција, има населено место со име Живиње (Juvigné). Во 2014 г. имало население од 1.476 жители.
Децентрализација
Децентрализацијата е поим кој е определен како префрлање на надлежностите од централната управа – Влада, кон општините и заедниците на локалната самоуправа со цел да се стимулира нивната работата и да се поттикне развитокот на регионално ниво.
Сукрологија
Сукрологија е хоби кое се состои од собирање на вреќички или пакувања на шеќер. Денес некои производители на шеќер вадат пакувања во серии, слично на издавањето на поштенските марки каде се земаат предвид колекционерите. Во 2003 имало преку 250 сукролози во Обединетото Кралство.
Јеро, Селенге
Јеро (Ерөө) е област во Монголија во покраината Селенге.
Национална иранска нафтена компанија
Националната иранска нафтена компанија (НИНК) (англиски -National Iranian Oil Company (NIOC), е под директна дирекција на Министерството за нафта на Иран и се занимава со производство и дистрибуција на нафта и земјен гас. Седиштето се наоѓа во Техеран. Основана е 1948 година.
Помошни компании
Помошни компании на НИНК:
Стела Слејанска-Стојаноска
Стела Слејанска - Стојаноска ( –, ) била истакната македонска пијанистка, професор на Факултетот за музичка уметност во Скопје и еден од основачите на Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип.
Животопис
Стојаноска родена во 1944 година во Штип. Високата музичка наобразба ја стекнала најпрво во Загреб, а потоа во Париз на École Normale Supérieure каде што студирала во класата на Жан Бланкар, а подоцна и магистрирала. Вторпат магистрирала на Факултетот за музичка уметност во Скопје, под менторство на професорот Бранко Цветковиќ.
Уште со првите настапи во почетокот на 70-тите години на минатиот век, Слејанска го привлекла вниманието на музичката јавност и критиката во Македонија и во странство. Оттогаш, па до денес нејзиното име било постојано присутно на домашната и европската музичка сцена, но и на музичките сцени надвор од Европа, а често била нарекувана и „пропагатор на современиот звук“. Од 1995 година била член на францускиот квартет за современа музика „Туше“, кој постигнал многубројни успеси.
По враќањето од Франција во 1973 година, работела како стручен соработник, а потоа и како предавач на Педагошката академија „Св. Климент Охридски“ во Скопје. Две години подоцна започнува да го предава предметот пијано на Факултетот за музичка уметност во Скопје. Оформи голем број млади музичари кои се високо ценети како педагози, музички соработници и наградувани репродуктивни уметници. Стела Слејанска-Стојаноска се потврдила и како публицист со свои согледувања од областа на пијанизмот, а поголем број нејзини теориски трудови се објавени во реномирани списанија. Таа беше член на Европското друштво за култура со седиште во Венеција и на асоцијацијата Музиката и уметноста во Европа - Париз. За своите достигнувања во сферата на репродуктивната уметност таа беше наградувана со повеќе домашни и меѓународни награди и признанија, а во 2006 година го добила и Орденот за заслуги од областа на културата од претседателот на Франција „Витез од редот на академските палми“. Починала во Скопје на 13 август 2013 година.
Пјер Дорг
Пјер Дорг (дански: Pierre Dørge, роден на ) е дански џез музичар (гитарист) и диригент.
Творештво
Музичката кариера ја започнал во 1960-тите. Во текот на својата долга кариера работел во повеќе групи, заедно со Џон Чикаи (John Tchicai), Џони Мбизо (Johnny Mbizo Dyani), Свенд Асмунсен (Svend Assmusen), Јусеф Латиф (Yusef Lateef), Дон Чери (Don Cherry), Били Харт (Billy Hart), Џим Пепер (Jim Pepper), Дејвид Мареј (David Murray), Питер Броцман (Peter Brötzmann), Хари Бекет (Harry Beckett), Мерлин Мазур (Marilyn Mazur), Реј Андерсон (Ray Anderson), Хан Бенинк (Han Bennink), Хју Масакела (High Masakela) итн.
„New Jungle Orchestra“
Во 1980 година, Дорг го формирал својот состав "New Jungle Orchestra", a името на групата било инспирирано од легендарниот звук од раното творештво на Оркестарот на Дјук Елингтон (Duke Ellington Orchestra). Во знак на почит на оркестарот на Дјук Елингтон, "New Jungle Orchestra" преработиле неколку негови композиции. Исто така, големо влијание врз нивната музика имаат извршено експериментите на Чарлс Мингус (Charles Mingus) во комбинирањето на импровизацијата и сложените музички форми, наизменичните премини од анархија кон комплексните структури на Гил Еванс (Gill Evans), како и ироничното кабаре на Карла Блеј. Во секој случај, овој оркестар ужива голем углед како една од најоригиналните, најпродуктивните и најзабавните групи на џез сцената.
На 19 октомври 2012 година, "New Jungle Orchestra" свиреле на првата вечер на Скопскиот џез фестивал во следниов состав:
Сонобе (Кјото)
Сонобе (園部町, Sonobe-chō) ― поранешно гратче сместено во округот Фунај, префектура Кјото, Јапонија.
Од 2003 година, градот имал проценето население од 16.958 и густина на населеност од 164,99 луѓе на км². Вкупната површина беше 102,78 км².
На 1 јануари 2006 година, Сонобе, заедно со гратчињата Хијоши и Јаги (сите од округот Фунај) и градот Мијама (од округот Китакувада), биле споени за да се создаде градот Нантан.
Сонобе служел како административно средиште на Нантан. Тоа е роден град на дизајнерот на видео игри и претставник директор на Нинтендо, Шигеру Мијамото.
Лена
Лена (Лена; Зүлхэ; ; Өлүөнэ) — голема река во Русија, долга 4.400 км. Таа е десетта по големина на светот, а деветта по количеството на вода.
Географија
Лена извира на југоистокот на Сибир на Средносибирската Висорамнина, на надморска височина од 1.640 метри во Бајкалските Планини, 7 км од Бајкалското Езеро. Потоа тече во правец северозапад, да со големата делта (околу 30.000 км2 ) се влее во Лаптевското Море. Лена има слив со површина од 2.490.000 км2, кој опфаќа голем дел од источен Сибир.
Џенгиз Ундер
Џенгиз Ундер (роден на 14 јули 1997 година) е турски професионален фудбалер, кој настапува на позицијата напаѓач за италијанскиот фудбалски клуб Рома.
Клупска кариера
Ундер ја започнал професионалната кариера во Алтинорду,а подоцна премина во истанблускиот клуб Башакшекир.
На 14 јули 2017 година, тој се преселил во Рома за сума од 14.000.000 евра.
Репрезентативна кариера
Ундер ја претставувал својата земја во малдинските категории до 18 i 19 години. Тој најмногу имал настапено за фудбалската репреентација на Турција до 21 година. Во ноември 2016 година Ундер, го добил првиот повик за сениорскиот тим на Турција, за мечот против Косово.
Ундер го постигнал својот прв гол за Турција, во својот втор настап, на пријателскиот натпревар против фудбалската репрезентација на Молдавија, во март 2017 година.
Вршник
Вршник или сач – капак со сферен облик под кој на огниште, во црепна или тепсија, се пече леб, зелник, месо и слично. Вршникот најчесто е метален, но може да биде и земјен или керамички. Јадењата подготвени под вршник се етнички специјалитети како во Македонија, така и пошироко на Балканскиот Полуостров.
Печење под вршник
Во отворено огниште се поставува пирустија, се разгорува оган, и се поставува црепната со храна. Потоа над неа се поставува вршникот и врз него тура жар. Огнот и жарта се одржуваат постојани во текот на потребното време на печење. Откога печењето на храната ќе заврши, се турка пепелта и жарта од вршникот, се крева со маша, и се вади печеното од црепната.
Традиционални јадења под вршник
Додека во минатото под вршник најмногу се печел леб, денес овој начин се користи за одредени традиционални јадења и специјалитети како што се зелник, мазник, ѓомлезе и месо.
Космос-2368
Космос-2368 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 717,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9776 км, а најмалото на 576.
NGC 3258C
NGC 3258C — спирална галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3258C се споменува и како ESO 375-53, MCG -6-23-48.
Откривање
Објектот е откриен на 2 мај 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3258C е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 3258C има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 31 м 24,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 35° 13' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 48°.
Други поделби
Проучување на NGC 3258C е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31053. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 366; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7192.
Зубовце (Кумановско)
Зубовце — село во Општина Куманово, во околината на градот Куманово.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Зубовце живееле 266 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Зубовце имало 208 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, во селото живеат 57 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 13 жители, од кои 8 Македонци и 5 лица без податоци.
Родови
Зубовце е македонско село.
Иселеништво
Постари иселеници има во Габреш (Ѓаковци). После Втората светска војна населението се иселувало во Куманово и други градови.
Тоцилизумаб
Тоцилизумаб, исто така познат како атлизумаб, е имуносупресивен лек, кој воглавно се користи за третман на ревматоиден артритис (RA) и системски јувенилен идиопатски артритис. Претставува хуманизирано моноклонално антитело против интерлеукин-6 рецепторот (IL-6R). Интерлеукин 6 (IL-6) е цитокин кој игра важна улога во имуниот одговор и е вклучен во патогенезата на многу болести, како што се автоимуни болести, мултипла миелома и рак на простатата. Тоцилизумабот бил развиен од Hoffmann–La Roche и Chugai.
NGC 5662
NGC 5662 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кентаур, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5662 се споменува и како OCL 928, ESO 175-SC10.
Откривање
Објектот е откриен на 1751 година од страна на Никола Луј де Лакај, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 0,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5662 е од видот II3m. Видливиот сјај со голо око изнесува 5,5 m. NGC 5662 има само една позната привидна димензија, која изнесува 30'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 35 м 30,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -56° 39' 46"".
Други поделби
Проучување на NGC 5662 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 431; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8687. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
ФК Милан сезона 2017–2018
Летен прозорец
Зделките официјализирани ќе бидат ефективни почнувајќи од 2017-7-1.
Групна фаза
{|
Натпревари и голови
! colspan=14 style="text-align:center"|Голман
! colspan=14 style="text-align:center"|Одбрана
! colspan=14 style="text-align:center"|Напад
! colspan=14 style="text-align:center"|Останато
! colspan=14 style="text-align:center"|Играчите заминале од клубот во текот на сезоната
Голгетери
Обновено: 20 Мај 2018
Чисти мрежи
Обновено на: 20 Мај 2018
Дисциплински рекорди
† Играчи со настапи кои заминале во текот на сезоната. Обновено на: 20 Мај 2018
Алпска ушеста чучурлига
Алпската ушеста чучурлига спаѓа во видот Eremophila од семејството на чучурлигите.
Ја има во Македонија.
Опис
Како и другите чучурлиги, тие се тешко забележливи на земја, со своите кафено-сиви пердуви горе и побледи пердуви одоздола, со карактеристични црно-жолти линии на главата и вратот. Лете мажјакот има црни пердуви, кои му штрчат од главата како рокчиња. Должината на телото им е околу 18 см, а тежат 35-40 гр. Ноктот на задниот прст на ногата им е прав и долг. Клунот им е многу краток.
Распространетост и живеалиште
Алпската ушеста чучурлига е распространета во северна Америка, северна и југоисточна Европа и Азија. Исто така, има изолирана популација на висорамнината во Колумбија. Северните популации од овие врапчевидни птици се миграциони, движејќи се јужно во зима.
Оваа птица е прилагодена за живот на отворено земјиште, а сака да живее на рамнини и планини. Во Македонија се постојани жители. Во Америка, каде што нема други чучурлиги за да се натпреварува со нив, живеат на обработливи земјишта или на фарми, во пустини, голф терени и авионски писти.
Поведение
Иако добро лета, оваа чучурлига живее претежно на земја хранејќи се со инсекти и семиња.
Гнездење
Гнездото го прават на земја и снесуваат 2-5 јајца испрскани со кафени и сиви точки. Малечките се испилуваат со ретки пердувчиња и целосно беспомошни, па родителите ги хранат со инсекти. Младенчињата брзо се развиваат и го напуштаат гнездото за десетина дена.
Статус и конзервација
Во западна Северна Америка, алпската ушеста чучурлига често страда од турбините на ветерниците.
Примарна хипероксалурија
Примарната хипероксалурија е ретка состојба ( автосомно рецесивна ) што резултира со зголемена екскреција на оксалат (до 600 милиграми на ден од нормалните 50 милиграми на ден) при што вообичаени се оксалатни камења.
Патофизиологија
Натрупувањето на оксалат во телото предизвикува зголемена бубрежна екскреција на оксалат ( хипероксалурија ) што пак резултира со камења во бубрезите и мочниот меур. Камењата предизвикуваат уринарна опструкција (често со силна и акутна болка), секундарна инфекција на урината и оштетување на бубрезите. Примарната хипероксалурија се предизвикува од генетски дефекти кои резултираат со хиперпродукција на оксалат. Ова е различно од секундарната хипероксалурија, што се предизвикува од зголемување на диететската и интестиналната апсорпција на оксалат или прекумерното внесување на претходници на оксалат.
Оксалатните камења кај примарната хипероксалурија имаат тенденција да бидат тешки, што резултира со релативно рано оштетување на бубрезите (во тинејџерските години до раната зрелост), што ја нарушува екскрецијата на оксалат што доаѓа до дополнително забрзување на акумулацијата на оксалат во телото.
По развојот на бубрежна инсуфициенција, пациентите може да добијат депозити на оксалат во коските, зглобовите и коскената срцевина. Тешките случаи може да развијат хематолошки проблеми како што се анемија и тромбоцитопенија. Таложењето на оксалат во телото понекогаш се нарекува „оксалоза“ за да се разликува од „оксалурија“ што се однесува на оксалат во урината.
Знаци и симптоми
Еден камен во бубрегот кај деца или повторливи камења кај возрасни често е првиот предупредувачки знак за примарна хипероксалурија. Другите симптоми се движат од повторливи инфекции на мочните патишта, силна болка во стомакот или болка во страната, крв во урината, до хронично заболување на бубрезите и откажување на бубрезите. Возраста на почетокот на симптомите, прогресијата и сериозноста може многу да варираат од едно до друго лице, дури и меѓу членовите на истото семејство. Некои поединци може да имаат благи случаи кои остануваат недијагностицирани во зрелоста; други може да развијат тешки компликации за време на детството, што може да резултира со рана смрт.
Дијагноза
Дијагнозата на примарна хипероксалурија се сомнева врз основа на презентираните одлики на пациентот како што се камења во бубрезите кај доенчиња или деца, рекурентни бубрежни камења кај возрасни или семејна историја на хипероксалурија. Кај овие пациенти се препорачува анализа на камења и анализа на урина за да се исклучат секундарните причини за хипероксалурија. Дефинитивната дијагноза на примарна хипероксалурија бара генетско тестирање. Ова се изведува со помош на генски панел кој ги покрива познатите мутации за сите три типа на примарна хипероксалурија.
Класификација
Трите главни типа на примарна хипероксалурија (PH1, PH2 и PH3) се поврзани со мутации во специфични гени вклучени во метаболизмот на глиоксилат, претходник на оксалат. Овие мутации резултираат со намалено производство или активност на белковините кои се вклучени во нормалното разградување на глиоксилат, што резултира со прекумерно производство на оксалат. Мутациите во гените AGXT и GRHPR предизвикуваат PH1 и PH2, соодветно, преку намалено производство или активност на белковините што тие ги создаваат, што го запира нормалното разградување на глиоксилат. Слично на тоа, мутациите во генот HOGA1 предизвикуваат PH3 поради мутации со губење на функцијата што резултира со нарушена протеинска функција.
PH1 се смета за најчеста и брзо напредувачка форма, која опфаќа околу 80%, од сите моментално дијагностицирани случаи и PH2 и PH3 кои сочинуваат приближно 10% секој од тековните случаи. Сепак, неодамнешните докази сугерираат дека PH2 и PH3 не се толку доброќудни како што се мислеше претходно, при што до 50% од пациентите со PH2 развиваат бубрежна инсуфициенција ( хронична бубрежна болест [ХББ] стадиум 5). Се препорачува зголемен внес на вода и алкализација на урината за да се спречи таложење на оксалати во мочните патишта. Покрај тоа, витаминот Б6 (пиридоксин) се користи за лекување на PH1 бидејќи аланин глиоксилат трансаминазата бара пиридоксин како кофактор. Кај приближно една третина од пациентите со PH1, третманот со пиридоксин ја намалува екскрецијата на оксалати и го спречува формирањето на бубрежни камења. Спротивно на тоа, ограничувањето на внесот на оксалати е од ограничена употреба бидејќи главниот извор на оксалат е ендоген кај примарна хипероксалурија.
Lumasiran, an RNA interference therapeutic drug, is indicated for the treatment of primary hyperoxaluria type 1 (PH1) in adults and children of all ages and is available under the UK Early Access to Medicines Scheme (EAMS). Lumasiran was approved for medical use in the European Union and in the United States in November 2020.
Костадин Костадинов (појаснување)
Костадин Костадинов може да се однесува на следниве личности:
1863 во книжевноста
1863 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Втора германска антарктичка експедиција
Втора германска антарктичка експедиција (германски: Zweite Deutsche Antarktisexpedition) — втората германска експедиција на Антарктикот која се одржала во Веделовото Море во 1911-1912 година; ова била втора германска експедиција по онаа во 1903 година. Главната цел на експедицијата и нејзиниот шеф, Вилхелм Филхнер, била да се премине континентот на Антарктикот на неговата најтесна точка - од Веделовото Море до Росово Море; освојување на Јужниот пол не било официјално објавено. Било неопходно да се докаже или отфрли хипотезата за присуството на теснец помеѓу Источен Антарктик и Западен Антарктик, формулирана од голем број авторитативни поларни истражувачи, како што се Ерик Норденскиолд и Клементс Маркам. Експедицијата била финансирана од приватни донации. Поради сериозни несогласувања меѓу неговиот водач и капетанот на експедицискиот брод, при изборот на место за презимување, тимот не успеал ниту да слета на брегот на Антарктикот; сепак, биле направени сериозни географски откритија. Поради Првата светска војна, научните резултати од експедицијата биле објавени многу доцна, а Филхнер ги објавил деталите за врската помеѓу членовите на тимот дури во 1950-тите.
Позадина
Идејата за одржување на германска експедиција на Антарктикот првпат била изнесена и поткрепена уште во 1865 година од водечкиот германски геофизичар Георг фон Нојмаер, но нејзината практична имплементација се случила дури во 1901-1903 година. Првата германска експедиција на Антарктикот ја предводел искусниот поларен истражувач Ерих фон Драгалски. Експедицијата била финансирана од владата, кајзерот Вилхелм II лично бил нејзин покровител; бил изграден специјален експедициски брод „Гаус“. Експедицијата била неуспешна - на почетокот на 1902 година, Гаус бил заробен во мраз на 50 милји од брегот на Антарктикот и летал скоро 14 месеци во Дејвисовото Море. Експедицијата на Драгалски открила и истражила нови територии на Антарктикот кои лежат помеѓу 87° 43' и 91° 54' со вулканот Гаусберг висок 371 метри и експедицијата на оваа земја го дал името „Земја Вилхелм II“. Меѓутоа, поради достигнувањата на Роберт Скот, Кајзерот наредил да се прекине експедицијата.
Вилхелм Филхнер потекнувал од семејство на баварската елита, направил научна и воена кариера, откако патувал, особено, во Средна Азија и Тибет. Во 1908 година бил награден со почесен докторат на Универзитетот во Кенигсберг. Во врска со значајните експедиции на Нансен, Амундсен, Пири, Шеклтон и Скот, поларното патување било исто така популарно во Германија, а Вилхелм Филхнер, под условите на режимот на Кајзерот, бил погоден за улогата на водач на новата национална експедиција на Антарктикот. Филхнер тврдел дека финансирањето за новата експедиција дури било разгледано во Рајхстагот, но државното финансирање не било одобрено од Вилхелм. Меѓутоа, Р. Краузе, кој конкретно се занимавал со ова прашање, не пронајдел дискусии на оваа тема во материјалите од состаноците на Рајхстагот.
На 5 март 1910 година В. Филхнер официјално ги објавил своите планови на Антарктикот и основал „Комитет за германската експедиција на Антарктикот“ ( Komitee für die Deutsche Antarktische Expedition) за неговото финансирање и лобирање. Организацијата била директно вклучена во „Друштвото на германската антарктичка експедиција“ ( Verein Deutsche Antarktische Expedition). Азбучниот список на донатори вклучувал 209 луѓе на почетокот на 1911 година, вклучувајќи го и Ф. фон Цепелин, но приватните придонеси сочинувале помал дел од буџетот. Главниот извор на финансирање била лотаријата што се одржала во корист на експедицијата по наредба на баварската влада и лично принцот регент Луитполд. Тој станал и главен покровител на Експедицискиот комитет.
Опрема и тим
Ернест Шеклтон, добро познат британски поларен истражувач, бил главен консултант за опрема за експедицијата. По негова препорака бил купен норвешкиот китолов Бјорн (должина 44,9 m), кој во февруари - април 1911 година бил повторно изграден во бродоградилиштата во Хамбург. Бродот го добил името „Дојчланд“. Благодарение на покровителството на канцеларот фон Холвег (исто така член на Комитетот), експедицијата се одржала под знамето на Германската царска морнарица. „Дојчланд“ имал парен мотор со моќност од 220 kW (нешто помалку од 300 КС), кој исто така можел да генерира електрична енергија за осветлување и напојување на опремата на бродот. На бродот имало безжичен телеграф. Бидејќи претстоел долг поморски премин, бродот бил опремен со производител на морска вода и целосен сет на едрење. Завртката можела да се извади на палубата преку посебен бунар за да се намали отпорот при пловење, како и да се спречи оштетување при движење во мраз. Со убав ветер, Дојчланд развивал брзина од 10 јазли. Три механички места биле достапни за океанографско истражување, од кои две можеле да се поврзат со парна машина. За извидување мраз, бил земен аеростат, снабдувањето со водород за него било пренесено во челични цилиндри. На горната палуба биле опремени океанографски, биолошки и хемиски лаборатории.
По совет на Шеклтон, за потребите на експедицијата биле нарачани 38 сибирски хаски и 12 коњи, но било одлучено да се користат вторите за транспорт на тешки товари за време на изградбата на крајбрежна база. Моторните санки за снег било одлучено да не се земаат, бидејќи биле крајно несигурни. Повеќе од 100 тони резерви биле складирани за три години патување.
Научниот тим за презимување на Антарктикот бил специјален одред на бродот, чиј член имал посебна кабина. Во научниот одред имало 7 лица, во екипажот на бродот 26 лица. Покрај Филхнер, научниот тим го сочинувале Ерих Барков (метеоролог), Ерих Пжибилок (астроном и магнетолог), Вилхелм Бренеке (океанограф) и Алфред Клинг (навигатор), Фриц Хајм (геолог и глациолог). Во тимот бил австрискиот алпинист Феликс Кениг. Капитен на „Дојчланд“ бил Ричард Фазел (герман Richard Vahsel, 1868-1912) - вториот асистент на Ерих фон Драгалски на патувањето на Антарктикот во 1901 година. Неговото назначување било активно лобирано од поморскиот оддел и веднаш започнале тензиите меѓу Филхнер и Фазел околу авторитетот. Проблеми слични на оние во Германија биле забележани во Руската поларна експедиција: офицерот назначен за капетан на бродот, според Поморската повелба, се сметал себеси за главен и барал соодветен став од патниците - научна група. Ова било влошено од формализмот на Филхнер, кој ги давал сите наредби во писмена форма; освен тоа, бил офицер во копнените сили.
Цели и цели
Експедицијата се подготвувала во атмосфера на „поларна трка“, бидејќи во 1910 година Роберт Скот го објавил планот за освојување на Јужниот пол, очигледно сметајќи го Филхнер за еден од неговите конкуренти. Филхнер, исто така, отпатувал во Единбург за да се сретне со познатиот шкотски поларен истражувач Вилијам Спирс Брус, кој своевремено сакал да учествува во првата германска експедиција на Антарктикот. Брус споделил со германскиот истражувач голем број свои идеи кои ја формирале основата на главната научна задача на германската експедиција - тестирање на хипотезата за одвојување на Источен и Западен Антарктик. Брус, како и Филхнер (како и Норденскиолд и К. Маркам), претпоставувал дека тоа се различни острови или архипелази, меѓу кои има замрзнат теснец што го поврзува Јужниот Пол со Росовото и Веделовото Море. Задачите на експедицијата вклучувале сеопфатни истражувања од областа на геологијата, океанологијата, биологијата, климата, магнетизмот и други. Требало да слета со одред од 11 луѓе на јужниот брег на Веделовото Море (Коутсова Земја, откриен од Брус во 1904 година) и да спроведе најмалку една година истражување во внатрешноста на копното. Прашањето за достигнување до Јужниот пол не било официјално поставено. Улогата на експедицискиот брод била исто така прилично нејасно опишана во планот: можеби требало да се движи во мразот низ поларниот теснец, како патувањето на „Фрам“ на Арктикот. Во првичните нацрти на планот за експедиција, дури било предложено да се работи во соработка со Шеклтон, кој требал да работи во Росовото Море според единствен план со Филхнер. Експедиционите единици требало да користат безжичен телеграф за да ги координираат акциите. Сепак, финансиите не го дозволиле тоа.
Официјалниот меморандум за целите на експедицијата, објавен во 1911 година, не содржел никакво спомнување за националната природа на експедицијата или патриотските мотиви.
Крај на експедицијата
Патувањето низ Свалбард било 65 километри низ планините од Темпловиот Залив до Мекбеј од западниот брег до источниот брег. Ова патување не било опасно, бидејќи до 1910 година архипелагот претставувал популарна туристичка дестинација, а таму работеле уште неколку експедиции. Овде, Норвежанецот Пол Бјорвик (1857-1932), кој работел на Антарктикот со Драгалски, се приклучил на тимот на Филхнер.
„Дојчланд“ го напушти Бремерхавен на 3 мај 1911 година под водство на Зелхајм, Филхнер останал во Германија за да ги реши работите на експедицијата. Патувањето до Буенос Аирес траело 4 месеци, неговата главна цел била океанографско истражување. Огромна работа на проучување на планктонот извршил Ханс Ломан, кој поради несогласувања со Зелхајм и Фазел отишол на брегот во Пернамбуко и ја напуштил експедицијата. На 7 септември, тимот пристигнал во главниот град на Аргентина, каде што Зелхајм исто така се пензионирал. Во Буенос Аирес, за експедицијата биле донесени кучиња на санки од Гренланд. Дојчланд отпловил до Јужниот Океан на 4 октомври 1911 година, веќе под водство на Филхнер, кој пристигнал со редовен патнички брод. На патот кон Гритвикен, една од задачите била да се бара „ островот на духовите Динклаге, наводно откриен во 1854 година некаде помеѓу 45°-49 ° С. лат., 27°-35° В д. Меѓутоа, проучувањето на овој регион на океанот пропаднало поради болеста на лекарот на бродот, Лудвиг Кол, кој имал акутен напад на апендицитис. Тој бил опериран на море од вториот лекар, Вилхелм Годел, и морал итно да замине во Јужна Џорџија, каде што тимот бил топло примен од норвешките китоловци. Германскиот тим во Гритвикен останал 48 дена. По разговорите со главниот китоловец Карл Антон Ларсен, Филхнер развил истражувачка програма за Јужните Сендвички Острови за да ја тестира хипотезата дека тие се геолошки поврзани со други острови меѓу Јужна Америка и Африка; Патувањето од 300 километри речиси и да немало резултати поради континуираните бури. На 11 ноември, третиот офицер Валтер Шлосарчек (радиоператор со скратено работно време) извршил самоубиство, што го направил моралот на бродот речиси неподнослив.
Пловење до Антарктикот
На 11 декември 1911 година, земајќи 130 тони јаглен на станицата за китови Хусвик, „Дојчланд“ отпловил до брегот на Антарктикот. На бродот имало 75 кучиња и 8 коњи (според друга верзија имало 12 коњи). Првично, тие заминале на јужна насока, наишле на тежок мраз на географска ширина 57° 30' S. ш. Почнувајќи од 62°С ш. напредокот бил многу тежок, со дамки од отворени води кои им отстапиле место на густите полиња. Понекогаш било можно да се пешачи и до 50 милји на ден, како што бил случајот на 18 јануари 1912 година. На 29 јануари крајбрежјето на Антарктикот било на 74° 15'S. ш., морето сето ова време било ослободено од мраз. На 31 јануари имало слетување на ледник со височина поголема од 30 m. Достигнатиот брег го добил името Луитполд - во чест на покровителот на експедицијата. Новооткриениот ледник го добил името по Кајзерот, но подоцна бил преименуван по самиот Филхнер. Тимот стигнал до својата најјужна точка на 77° 44' С. ш., откриениот залив бил наречен Фазеловиот Залив. Одлучено било дека ова е најдоброто место за зимска база.
Леденото извидување на теренот било разочарувачко - ледникот изобилувал со пукнатини, ледените карпи често се уривале. Биле направени два обиди за слетување и конечно застанале во Фазеловиот Залив. Конфликтот меѓу Филхнер и Фазел довел до фактот дека екипажот на бродот одбил да истовари 90 тони опрема и да помогне во изградбата на зимска колиба на 2 милји од брегот. На крајот успеале да се договорат, но на 18 февруари местото кое Фазел го избрал за изградба на база на ледникот почнало да се урива, со голема тешкотија успеале да ја спасат целата опрема и да ја сместат во Дојчланд. Филхнер не го напуштил слетувањето, а на 28 февруари, Бренеке и Хајм биле ставени на брегот за да го проучуваат ледникот. Следниот ден, бродот влегол во метеж од мраз, на 3 март, научниците се вратиле на бродот, по што Фасел побарал да се врати во Јужна Џорџија, каде што бродот се упатил на 4 март. Додека раководството се обидувал да го реши конфликтот, на 15 март „Дојчланд“ замрзнал во мразот. Бродот успешно се замрзнал во густо ледено поле, во кое немало пукнатини и не биле забележани компресии. За да се направи животот на бродот поудобен, шталите, одгледувачниците за кучиња и некои залихи биле преместени на мразот во април. Наскоро била изградена магнетна и астрономска опсерваторија, а од мразот биле лансирани аеростати за извидување и метеоролошки набљудувања. °.
За време на поларната зима, Филхнер направил патување од 40 милји за да го потврди или негира постоењето на Нов Јужен Гренланд, наводно откриен во 1823 година. На 23 јуни 1912 година, на температура од -39 °C, Филхнер, Клинг и Кениг тргнале на две санки влечени од 16 кучиња, со резерви за три недели. По 31 милји во тежок мраз, тие достигнале -70.55°N, -44.8°W -70.55°N, -44.8°W -70.55°N, -44.8°W, но не нашле трага од земја. Бидејќи бродот лебдел, Клинг морал да ја одреди насоката на наносот, а тие се вратиле кога бродот бил на 38 милји од позицијата во која групата на Филхнер ја напуштил страната. По 8 дена поминати на пат, Филхнер и неговите другари се вратиле на 30 јуни. Фазел во тоа време бил тешко болен, на 8 август починал од последиците на сифилис. Некои автори ги сметаат тешкотиите во односот помеѓу Фазел и Филхнер од невролошка гледна точка - како последици од терминалниот стадиум на болеста.
Кениг го повторил осумдневното патување со санка во август за да ја истражи сантата мраз, која била на директна гледна точка од бродот; главната цел била да се тестираат можностите на гравиметриската и навигациската опрема. Кениг понатаму ја планирал првата австроунгарска антарктичка експедиција, откако го купил „Дојчланд“ за негови потреби, но плановите биле пречкртани со Првата светска војна.
На крајот на ноември станало јасно дека мразот наскоро ќе се распадне; На 26 ноември 1912 година, паровите се раздвоиле. Сепак, уште 10 дена тимот се пробиле низ ледените полиња, а дури на 19 декември 1912 година, Дојчланд се вратил во Гритвикен. Во тоа време, ситуацијата на бродот била блиску до бунт, и немало прашање за никакво продолжување на експедицијата. Офицерите и научниците формирале две завојувани фракции на бродот; до октомври Филхнер сериозно се плашел за својот живот. Во Гритвикен му ја предал командата на Клинг и тргнал на првиот брод за Германија.
Резултати
И покрај фактот што ниту една од наведените цели на германската експедиција на Антарктикот не била постигната, нејзините научни резултати биле значајни. Најважно останало побивањето на теоријата за Антарктичкиот теснец и доказот дека Веделовото Море е затворено со ледена бариера на околу 78 ° С. ш., што го прави сличен по структура на Росовото Море. Картата на Јужна Џорџија била ажурирана. Метеоролозите на експедицијата конечно докажале присуство на антициклон над цел Антарктик. Океанолозите ја разјасниле природата на длабоката циркулација на вода помеѓу северните и јужните делови на Атлантскиот Океан. Објавувањето на научните резултати од експедицијата било одложено - извештајот на Филхнер бил објавен во 1922 година, публикациите на Барков и Пржибилок до 1933 година.
Според Рајнхард Краузе, резултатите од експедицијата на Филхнер не биле инфериорни во однос на откритијата на Џејмс Рос во 1841-1843 година. Меѓутоа, недостигот на спектакуларни достигнувања и Царската трансантарктичка експедиција на Шеклтон што следела во истиот регион целосно го избришале сеќавањето за неа. Во меѓувреме, океанографските и метеоролошките откритија на вработените на Филхнер овозможиле да се вклучи Антарктикот во механиката на глобалните климатски и океански процеси.
Нов Вети Пазар
Нов Вети Пазар (Αξός, Аксос; до 1956 г. Νέο Παλαιό, Нео Палео ) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција.
Историја
Селото е основано од грчки доселеници од Понд (Турција) во 1924 г. под името Нео Палео, т.е. Ново Старо Село — гръцкото име на Вети Пазар. Во 1928 г. заедно со Вети Пазар имало 894 жители.
Тонга
Тонга (тонгански и англиски: Tonga), официјално Кралство Тонга (Puleʻanga Fakatuʻi ʻo Tonga, Kingdom of Tonga), — независна островска држава во Океанија составена од од 176 острови кои се распространети на океанска површина од 700.000 км2. Тонга има вкупна површина од 748 км2 и од вкупно 176 острови, 52 се населени. Кралството има вкупно население од 104.000 жители и главен град на државата е Нукуалофа.
Тонганските Острови се познати и како Пријателски Острови, име кое го добиле по посетата на Џејмс Кук во 1773 како резултат на пријателскиот дочек на месното население. Џејмс Кук пристигнал на островите за време на фестивалот Инаси. Тонга е единствената нација во регионот која официјално не била под колонизација. Иако Тонга е кралство подолг период, во 2010 година државата презела големи чекори кон целосно воведување на стабилна уставна монархија со воведување на реформи. Наскоро, се одржале првите парламентарни избори во државата и тоа резултирало со избор на Сиале Атаонго Туивакано како прв премиер на Тонга.
Историја
Тонга ја населил праполинезискиот народ. Во 12 век Тонганците и нивниот водач, Туи Тонга, имале силна почит и влијание во целиот регион во Тихиот Океан што многу историчари ја нарекуваат тогашната државна структура Тонганска Империја. Во 15 век, и повторно во 17 век, избиле граѓански војни. За време на граѓанската војна во 17 век пристигнале холандските истражувачи предводени од Вилем Шоутен и Јакоб ле Мер во 1616. Подоцна, европски морепловци започнале да доаѓаат на островите како на пример капетан Кук во 1773, 1774, 1777, Алесандро Маласпина во 1793 и Валтер Лори Булер во 1822.
Во 1845 младите тонгански војници, ораторот Тауфахау и стратегисти ја обединиле Тонга во кралство. Тој бил именуван со титулата Туи Канокуполу, но бил покрстен со името „Крал Џорџ’. Во 1875 година со помош од мисионерката Ширли Бејкер, тој ја прогласил Тонга за уставна монархија.
Тонга станала заштитена држава со договорот за пријателство потпишан на 18 мај 1900 помеѓу кралот и европските доселеници. За време на Британската Империја, Тонга била дел од Британската Западнопацифичка територија од 1901 па до 1952. Иако Тонга била под заштита на Британија, таа е единствената држава во Тихиот Океан која никогаш не била под комплетно управување од колонизатор и особено не била под влијание на кралицата од Британија.
Договорот помеѓу Тонга и Британија завршил во 1970 година. Во 1970 се приклучила во Комонвелтот и е единствена држава со свој крал, неприфаќајќи ја кралицата од Британија. Во ООН се приклучила во 1999.
Географија и клима
Тонга е архипелаг, се наоѓа во Тихиот Океан, јужно од Западна Самоа. Архипелагот е составен од 176 острови од кои 36 се населени. Островите се поделени во три групи: Вавау, Хапаи и Тонгатапу. Најголемиот остров, Тонгатапу, на кој се наоѓа главниот град Нукуалофа, има површина од 257 км2. Геолошки гледано, Тонгоанските острови се од два вида: повеќето имаат варовничка основа од коралските формации, а додека другите се со вулканска основа.
Климата на Тонга е воглавно суптропска со топли периоди од декември до април и во овој период температурата достигнува до 32 °C. Ладниот период е од мај до ноември и температурите сè до 27 °C. Просечните годишни врнежи во Тонга се ос 1.700 до 2.970 милиметри.
Географски кординати: -20°N, -175°W
Местоположба на мапа: Океанија
Вкупно: 748 км2
Земја: 718 км2
Вода: 30 км2
Споредба на територија: двојно помалку од територијата на Град Скопје
Граници: 0 км
Брег: 419 км
Политички систем
Тонга оперира како уставна монархија. Критиките кон монархот на Тонга се воглавно дека е против традицијата и културата на Тонга. Кралското семејство и блиските соработници живеат во богати средини, додека останатото население на Тонга живее во посиромашни средини што го создава незадоволството на народот.
Тонга овозможува бесплатно и задолжително основно образование за деца до 14 години, со мала цена за средно образование. Исто така се овозможуваат стипендии за студирање во странство. Тонга има висок степен на образование, со околу 98% писменост на населението.
Земјата на Тонга е заштитена и не може да се продаде на странци. На најголемиот остров повеќето од територијата е урбанизирана, додека земјиштето на останатите острови е обработлива и погодна за земјоделство. Мажите и жените имаат еднаков пристап кон образованието и здравството во Тонга, но жените не се толку вклучени во поседувањето на земјата, изборните процеси и министерските места. Традиционално, жените имаат поголем социјален статус одошто мажите.
Продемократското движење во Тонга промовира реформи, како што се подобро претставување на парламентот и подобро раководење со државата. Отфрлањето на монархијата не е дел од реформите и монархот е широко прифатен меѓу народот.
Административна поделба
Тонга е поделена на пет административни единици: Хапаи, Тонгатапу, Еуа, Ниуа и Ваву. Секоја единица има свој главен град, додека главниот град на државата е воедно и главен град на административната единица Тонгатапу.
Стопанство
Тонганската економија е окарактеризирана со големиот немонетарен сектор и зависи од инвестициите на тонганската дијаспора, воглавно во Австралија, Нов Зеланд и САД. Монетарниот сектор е воглавно во рацете на кралското семејство, особено во телекомуникацискиот и сателитскиот сектор. Поголемот дел од малите бизниси се во рацете на кинеското население.
Индустриското прозиводство на Танга е само 3% од БНП на државата. Во септември 1974 година се отворила првата банка на Тонга.
Демографија
Околу 70% од вкупното население на Тонга живее на островот Тонгатапу. Иако, воглавно населението тежнее да се преселува во големите ураби центри како што е Нукуалофа, сепак руралниот живот и понатака опстојува во Тонга. Секојдневниот живот е исполнет со полинезиска традиција, но и со христијански елементи. Поголемот дел од Тонганците методисти, со мала група на католици.
Тонганците се полинезиски народ и претставуваат околу 98% од вкупното население. Остатокот од населението се Европејци, воглавно Британци, мешани Европејци и останати полинезиски народи. Има и мала група на кинези.
Култура
Тонга била население уште пред 3.000 години. Старат култура за време на доселувањето од тој период претрпела многу промени. Пред доаѓањето на европските истражувачи во 1600-тите и раните 1700-тите години, Тонганците биле во близок контакт со околните островски нации, особено со Фиџи и Самоа. Во 1800-тите со доаѓањето на странците и мисонерите, старата тонгоанска култура се променила драстично. Некои од верувањата и обичаите биле отфрлени, а прифатени нови. Со тоа културата на Тонга била помешана како со локално стари елементи така и со нови западноевропски елементи.
Главен и препознатлив елемент од тонгоанската култура е танцот ула.
Тонгоанското население кога зборува за културата тамошна, често користи два термина: „anga fakatonga“ или традиоционален тонгански начин на живот и „anga fakapãlangi“ западниот начин на живот.
Медиуми
Светски медиуми
Регионални
Домашни
Кизу (Кјото)
Кизу (木津町, Kizu-chō) ― поранешно гратче сместено во округот Сораку, префектура Кјото, Јапонија.
Од 2003 година, градот имал проценето население од 36.070 жители и густина од 1.527,10 луѓе на км2. Вкупната површина беше 23,62 км2.
На 12 март 2007 година, Кизу, заедно со градовите Камо и Јамаширо (сите од округот Сораку), биле споени за да се создаде градот Кизугава.
1862 во книжевноста
1862 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Биокибернетика
Биокибернетика е интердисциплинарна наука на кибернетиката и биологијата која се занимава со проучување на процесите на управување и регулирање кај живите системи. Кибернетиката прва постави мост меѓу биологијата и техниката, т.е. придонесе за синтеза на биолошките и техничките знаења, токму преку биокибернетиката.
Зунбурен, Селенге
Зунбурен (Зүүнбүрэн) е област во Монголија во покраината Селенге.