cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
582
582 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 582 година од новата ера, 582. од првиот милениум, 82. од VI век и трета од 580-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6090 и 6091 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5332 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4342 и 4343 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1335.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 582 година се протега во 3218 и 3219, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3278 и 3279 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1125. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 41 и 40 година пред хиџра.
Википедија на хебрејски јазик
Википедија на хебрејски јазик (ויקיפדיה העברית) е верзија од Википедија на хебрејски јазик, слободна енциклопедија, која денес има преку 100,000 статии и го зазема 30-то место на списокот на Википедии според бројот на статии.
Баскијат (филм)
Баскија (Basquiat) — биографски филм од 1996 година кој претставува вистинска приказна за животот на еден од најславните претставници на поп-арт — Жан Мишел Баскија. Филмот е режиран од Џулиан Шнабел. Се зборува за растот и падот на еден 19-годишен афроамериканец кој ја презема поп-арт сцената на Њујорк во 1981.
Петар Хаџи Бошков
Петар Хаџи Бошков (, -,  ) — еден од најистакнатите македонски вајари, почесен член на Македонската академија на науките и уметностите.
Животопис
Организирал повеќе од 30 самостојни изложби во Македонија, во просторите на поранешна Југославија, во Англија, САД, Турција и Грција а учествувал и на повеќе од 300 групни изложби во земјата и во странство, како и на бројни вајарски колонии и симпозиуми ширум поранешна Југославија. Во 1978 година бил учесник на Меѓународното биенале во Венеција. Реализирал 16 монументални споменици кои се поставени во Македонија, Словенија, Хрватска, Србија и во Франција. Во 1997 година бил учесник на „Деновите на европската култура“ во Солун. Добитник е на 30 национални и меѓународни награди, меѓу кои и на наградата „11 Октомври“ во 1969 година. Неговите дела се застапени во државни и приватни колекции во Македонија, Словенија, Србија, Хрватска, Босна и Херцеговина, Кралството Англија, САД, Франција, Полска, Италија, Турција, Грција, Белгија и во многу други места. За почесен член на Македонската академија на науките и уметностите е избран на 27 мај 2009 година.
Починал во Скопје на 22 март 2015 година.
Балгштет
Балгштет (Balgstädt) — општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија.
Danish King's Garden
Danish King's Garden (Taani kuninga aed) е парк во град Талин, Естонија.
Паркот е местото каде што се вели дека се родило знамето на Данска, Dannebrog, според традицијата. Секоја година на 15 јуни, во градината се слави Dannebrog или Day of the Danish знаме.
Името на паркот потекнува од данското владеење (Danish reign), кое траело во Tallinn и северна Естонија повеќе од сто години, главно во текот на 13 век.
Надворешни врски
<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css">
Амброзија (растение)
Амброзија, поточно: пелинолисна амброзија — вид инвазивни плевели, едно од најпознатите и најопасните алергени растенија во светот.
Изглед
Амброзијата е едногодишно растение со височина од 20 cm до 2 m. Коренот ѝ е вретенест, стеблото исправено, разгрането, листовите имаат јајцевиден облик, посеани со влакненца, силно разгранети, со кратки всекувања.
Пресекот на стеблото е коцкест или тркалезен.
Машките цветови се бледожолти, цевчести, собрани во полутопчести, висечки, густи цветови во облик на класје, a женските се формираат во пазувите на горните цветови, под машките, во вид на поединечни цветови.
Плодот на амброзијата претставува семе со кое таа се размножува, а семето се шири со посредство на човекот и ветерот.
Штетност
Поленот на амброзијата предизвикува алергија кај 10% од луѓето. Од сите поленски алергии, поленот на амброзијата е предизвикувач во 50 до 60% од случаите. Кај најчувствителните лица, 8-20 поленови зрна во 1 m3 воздух, можат да предизвикаат силни реакции, а само еднo растение амброзија произведува 1-8 милијарди поленови зрна.
Во поленот на амброзијата се констатирани 52 соединенија кои се алергогени, од кои 6 се посебно опасни. Алергиската реакција првенствено се појавува на горните дишни патишта. Отежнатото дишење и засилената секреција се основни облици на алергијата која може во некои ситуации да премине и во астматични напади. Се почесто во светот се бележат смртни случаи предизвикани од претерана алергиска реакција на амброзија.
Амброзијата не предизвикува реакција само кај луѓето, туку и кај животните.
Штетноста на амброзијата во земјоделството е голема бидејќи таа, благодарејќи на исклучително силниот коренов систем и бујната вегетативна маса, од земјиштето троши големи количини хранливи материи, предизвикувајќи негово осиромашување.
Историја
Амброзијата не е европско растение. Донесена е од Америка на некој од прекоокеанските бродови кон крајот на 19. век и од тогаш полека и незадржливо се шири низ Европа. Во моментот ја има повеќе во Европа, отколку во Америка. Зрното на поленот ја задржува ртливоста и до 40 години.
Француската култура во XVII век
17 век започнува на 1 јануари, 1601 година и завршува на 31 декември 1700 година во грегоријанскиот календар. 17 век паѓа во раносовремениот период од Европа и во тој континент се одликува со холандскaта златна доба, барокното културно  движење; францускиот "Grand Siècle" (Голем Век)  доминира со [Луј XIV], со Научната револуција, и Општата криза. Последното се одликува во Европа особено со Триесетгодишната војна, Големата турска војна, крајот на холандскиот  револт, распаѓањето на Полско-литванската Државна Заедница и Англиската граѓанска војна.
Некои историчари го проширија опсегот на Општата криза, со цел да го опфати целиот свет, бидејќи со демографскиот пад на династијата Минг, Кина изгуби околу 30% од населението. За време на овој перод сериозно започна Европската колонизација на Америките, вклучувајќи ја и експлоатацијата на извонредно богатото сребро, вложувањата на Потоси во Горен Перу и Мексико кој резултираше со големи борби на инфлација  бидејќи богатство од целиот свет беше донесено во Европа.
Во средината на оваа Општа глобална криза, имаше победа и триумф: На Блискиот Исток, Отоманското, Сефевидското (Персија) и Могулското Царство ја зголемија силата и Сиките почнаа да ја зголемуваат  власта во Пенџаб. На почетекот од овој век подалеку на исток, во Јапонија, Токугава лејасу го основаа периодот Едо, почеток на изолационистичка политика Сакоку која што требаше да трае до 19 век. Во Кина, пропаѓањето на династијата Минг беше предизвикана од низата освојувања предводени од Манџурците, воен водач Нурхаци, кој е консолидиран од неговиот син Абахаи и конечно довршен  од неговиот внук  императорот Шунце, основач на династијата Ќинг.
Европската политика за време на кризата владееше  од страна на Францијата на Луј XIV, каде кралската моќ  ја  зацврсти земјата со Граѓанската војна на  “Fronde”, каде што беше ослабено полуфеудалното територијално француско благородништво и освоен од моќта на апсолутната монархија преку обнова на Версајскиот дворец од ловечка ќуќа во раскошен дворец во кој доста проширениот кралски двор можеше  полесно да се држи под надзор. Со домашниот загарантиран мир, Луј XIV ги прошири гранците на Франција за да ги вклучи, меѓу другите региони, Лангдок-Русијон, Артоа, Динкерк, Франш-Конте, Стразбур, Алзас-Лорена.
Теодор де Банвил
Теодор де Банвил (Théodore de Banville; Мулен, –, ) – француски поет, драматург, драмски критичар и новинар.
Славен по своите „Акробатски оди“ (Odes funambulesques) и „Изгнаници“ (les Exilés), Теодор де Банвил е наречен „поет на среќата“.
Бил пријател на Виктор Иго, Шарл Бодлер и Теофил Готје, и бил сметан уште за време на својот живот како еден од најеминентните поети на својата епоха. Тој го открил надежниот талент на Артур Рембо.
Во своето дело, Теодор де Банвил го обединува романтизмот и парнасизмот, на кои им бил еден од предвесниците. Практикувал исклучителна љубов на убавината и универзална јасност на поетскиот чин, спротивставувајќи се истовремено на реалистичката поезија и на декадентноста на романтизмот, против кои тој ја потврдувал својата вера во чистотата на уметничкото творештво.
Животопис
Син на морнарскиот офицер Клод Теодор Фолен де Банвил и на Зели Ие, Теодор де Банвил во 1830 година го почнал своето образование во лицејот Кондорсе. Охрабрен од Виктор Иго и Теофил Готје, тој ѝ се посветил на поезијата и ги посетува најантиконформистичките книжевни средини. Ја презирал официјалната и комерцијална поезија, бил одлучен противна на новата реалистичка поезија и непријател на сентименталниот романтизам.
Како драмски критичар и книжевен хроничар соработува со весниците „Ле Пувоар“ (le Pouvoir) (1850), потоа „Ле Насионал“ (le National) (1869). Станува многу важна фигура во книжевниот свет и учествува во „Реви фантезист“ (Revue fantaisiste) (1861), каде се собираат поетите кои биле основачи на парнасизмот и сите движења на векот.
Во 1862 година ја сретнува Мари-Елизабет Рошегрос (тринаесет години подоцна, на 15 февруари 1875 година, се венчаваат), и ја организираат првата претстава на „Гренгоар“ (Gringoire) во 1866 година. Во 1867 година го издава „Изгнаници“ (Les Exilés), збирка која ѝ ја посветил на својата жена и која самиот ја сметал за свое најдобро дело.
На 16 години, Артур Рембо, поттикнат кон поезијата на неговото време од ревијата „Ле Парнас контампорен“ (Le Parnasse contemporain, Современ Парнас), му испраќа писмо со датум 24 мај 1970, во кое приложил повеќе песни (Офелија (Ophélie), Чувство (Sensation), Сонце и месо (Soleil et chair), со надеж да ја добие неговата поддршка кај издавачот Алфонс Лемер. Банвил му одговорил на Рембо, но неговите песни не биле објавени.
Во ноември 1871 година, Теодор де Банвил го угостува Артур Рембо, но веќе од мај, последниот во своите писма наречени „од јасновидецот“ ги изразува своите разлики и во август 1871, во својата пародија „Што му се вели на поетот за цвеќињата“ (Ce qu'on dit au poète à propos de fleurs), ја изразува својата отворена критика на поезијата на Банвил.
Во 1872 година, со својот „Мал трактат за француската поезија“, Банвил раскинува со симболистичката струја. Издава скоро по едно дело годишно во текот на 1880-тите, и умира во Париз на 13 март 1891 година, спроти својот 68 роденден, малку после издавањето на неговиот единствен роман „Марсел Раб“ (Marcelle Rabe).
Теодор де Банвил во своето дело посебно ги обработувал на прашањата за поетската форма, и играл со сите богатства на француската поезија. Му се префрлало дека му недостасува сензибилност и имагинација, но неговото влијание им овозможило на бројни поети да се ослободат од сладникавата сензибилност која го надживувала вистинскиот романтизам.
Погребан е на гробиштата Монпарнас во Париз.
NGC 4791
NGC 4791 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4791 се споменува и како MCG 1-33-21, CGCG 43-60, NPM1G +08.0304.
Откривање
Објектот е откриен на 25 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4791 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 4791 има привидни димензии од 1,3' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 54 м 43,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 3' 13"". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Други поделби
Проучување на NGC 4791 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43950. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 882. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 104.
Реформација во Шведска
Протестантската реформација во Шведска генерално се смета дека започнала во 1527 година за време на владеењето на шведскиот крал Густав I, но процесот бил бавен и не завршил дефинитивно до Синодот во Упсала од 1593 година и следната војна против Сигисмунд, со обид за контрареформација за време на владеењето на Јован III (1568–1592).
Шведската реформација значела раскинување со Римокатоличката црква и основање на Шведската црква. Се смета дека е крајната точка на шведскиот среден век. Реформацијата ја направила Шведска протестантска земја. Шведската реформација ја вклучила и Финска, која во тоа време била составен дел на Шведска.
Позадина
Католичкиот архиепископ на Шведска Густаф Троле (со поддршка на папата Лав X) бил во конфликт со помладиот регент Стен Стур и шведскиот парламент, Риксдаг (парламентот го урива замокот на архиепископот Алмаре-Штекет во 1518 година). Троле го поддржувал сојузот (Калмарска Унија) и бил сојузник со Кристијан II кој направил унионистичко освојување на Шведска во есента 1520 година. Троле бил вратен на функцијата архиепископ и било спроведено Стокхолмското крвопролевање. Судењата во Стокхолм меѓу 7 и 9 ноември 1520 година, кои довеле до серија непосредни погубувања на 84 луѓе, меѓу кои четиринаесет благородници, тројца бурго-мајстори, четиринаесет градски советници и околу дваесет обични граѓани на Стокхолм потоа биле обесени или обезглавени, многу од нив пратеници. Папата во писмена форма му дал на Троле право да го екскомуницира парламентот со канонско право од Католичката црква (и да ги погуби), бидејќи против нив биле објавени еретици и интердикт (црковен штрајк).
Троле наскоро бил принуден да побегне во Данска во 1521 година за време на шведската војна за независност, каде Густав Васа дошол на власт во Шведска со екскомуницираниот парламент. Троле тогаш во Данска, исто така таму завршил на губитничката страна на Кристијан II, каде Фредерик I од Данска, а подоцна и Кристијан III од Данска ја презеле власта со истиот навистина лош однос со папата (кој тврдоглаво се држел за Кристијан II и Троле). И покрај позицијата на Троле и неговата поддршка од папата, Густав Васа одбил да го признае за архиепископ и го отфрлил Троле како предавник. Притисокот од Рим бил фактор што придонесувал Густав Васа никогаш да не ги обнови односите со Ватикан, да ја иницира реформацијата и да го воведе протестантизмот во Шведска.
Но, ниту папата не се откажал, наследникот на Трол како архиепископ Јоханес Магнус не бил во Шведска (заминал во Рим). Шведска била политички и воено контролирана целосно од екскомуницираниот парламент со Густав Васа на чело. Онаму каде што интердиктот се применувал во принцип на цела Шведска (и Данска), т.е. Католичката црква формално штрајкувала, одби да го овласти режимот во Шведска (и Данска). Од перспектива на парламентот, Густав Васа (и Фредрик I и Христијан III), постоела конкретна потреба да се реши проблемот на штрајкувачка црква против државата, лутеранството понудило алтернатива, функционална црква под државна контрола. Ситуацијата во Данска била генерално иста и истите потреби ја иницирале реформацијата во Данска-Норвешка и Холштајн како и во Шведска.
Историја
Реформацијата била иницирана од повеќе причини. Меѓу нив биле непрактична организација, согледана стагнација во Католичката црква, волја за независност од Рим, финансиските потреби на државата, како и нови идеи.
1526–1536
Во 1523 година, шведскиот крал Густав I се сретнал со реформаторот Лаурентиј Андреа и бил под влијание на протестантизмот, а следната година кралот ги прекинал официјалните контакти со Рим. Лаурентиј Андреа го запознал кралот со реформаторскиот свештеник Олаус Петри, кој бил проповедник во Сторкиркан во Стокхолм. Во 1525 година, кралскиот свештеник Олаус Петри се оженил, делотворно покажувајќи ја согласноста на кралот за укинување на целибатот на свештенството и обезбедувајќи прекршување на забраната на католичката црква за брак на свештеници. Во 1526 година, Новиот завет бил објавен на шведски јазик. Во текот на зимата на 1526 година, кралот понудил да организира средба меѓу Олаус Петри и католичките професор Петер Гале. Гале одбил, наведувајќи дека црковните работи не се отворени за дискусија.
Во 1527 година, се согласиле на голем број барања за реформација: 1) да му дадат мандат на кралот да ги конфискува имотите на свештениците: 2) сите црковни канцеларии отсега натаму да бидат незаконски без кралска согласност, всушност ставајќи ја црквата под кралска контрола: 3) дека свештенството требало да биде подложено на секуларни закони и конечно: 4) дека само зборовите од Библијата требало да се учат во проповедите во црквите и училиштата (всушност ги отстранува сите католички црковни доктрини).
Потоа било исполнето економското барање на монархот: имотот на католичката црква бил конфискуван, искоренувајќи ја црковната економска независност на круната, со што свештенството станало економски зависно од круната. Паралелно со забраната за прифаќање нови искушеници и забраната за манастирите да ги спречат нивните постоечки членови да заминуваат, овој чин индиректно резултирал со задушување на манастирите, кои ги загубиле своите економски основи.
Инио Асано
Инио Асано (浅野 いにお) е јапонски манга автор. Асано ја создаде реномираната манга Solanin која беше издадена како филм во Јапонија во 2010 година, во кој игра Аои Мијазаки. Познат е по своите реалистични приказни кои се движат од секојдненви приказни до психолошки хорор. Во 2001 година го освои првото место во GX натпреварот за млади манга уметници. Истата година го издаде и своето дебитенто дело Uchu kara konniti wa.
Весникот Yomiuri Shimbun го опишува како еден од гласовите на својата генерација.
Реформација во Шведска
1526–1536
Во 1530 година, кралот отворил несогласување со Рим кога го назначил Лаурентиј Петри за архиепископ на Упсала без папска согласност или потврда.
Инио Асано
Стил
Уметничкиот и пишувачкиот пристап на Асано се единствени, со веднаш препознатлив визуален стил и сценарија кои се занимаваат со карактеристичните животи на млади луѓе. Во својата кратка кариера како мангака, Асано се има пробано во различни формати и жанрови - екзостенцијални вињети, психоделичен хорор - со деликатни емоционални следи и желба да ги крши тромавите правила на раскажување.
Реформација во Шведска
1536–1560 година
До 1536 година, шведската реформација во суштина се одликувала како реформски католицизам. Конечниот прекин меѓу Шведска и Рим се случил со укинувањето на Канонскиот закон во Шведска во 1536 година, по Синодот во Упсала. Целата шведска црква сега била прогласена за независна од Рим. Помеѓу 1539-1543 година, кралот бил под влијание на Конрад фон Пихи, а Шведската реформација била изведена според германски модел.
Во 1541 година, Библијата била преведена на шведски, а во 1543 година, Новиот завет исто така на фински, што се смета за голем придонес за развојот на секој јазик.
Во текот на 1540-тите, верските тензии резултирале со селанската војна Даке, која исто така не успеала да ја победи монархијата.
За време на „Парламентот за наследување“ во Вестерос од 1544 година, биле воведени радикални теолошки реформи. Имотите се согласиле на голем број принципи на реформација и измениле некои аспекти на ритуалната практика, вклучително и елиминирање на светата вода, темјан и обожавање на светци. Ги елиминираа и реквиемските маси и многу свети денови.
1560–1568 година
Консолидацијата на реформацијата продолжила во времето на Ерик XIV од Шведска, кој дошол на престолот во 1560 година и на почетокот не наметнал цврста доктринална униформност, туку напротив, еднообразно признавање на неговиот авторитет над Црквата, притоа признавајќи значителен број хугеноти калвинисти во неговото кралство. Меѓутоа, шведската црква го одбила калвинизмот во Синодот во Стокхолм во 1565 година.
1568–1592 година
Јован III се наклонил кон реформскиот католицизам и му предложил на Рим да на Шведска во случај на контрареформација ѝ се дозволи да го задржи бракот за свештенството, да го користи шведскиот јазик за време на црковната служба, Sub utraque и теологијата заснована на црковните отци наместо врз доктрините на Трентскиот собор.
Паралелно, шведската црква го вовела шведскиот црковен уредник 1571 година (прифатен следната година), воспоставувајќи шведска црковна доктрина. Но, на новата протестантска црковна уредба, кралот ѝ дал дополнувања наклонети кон католиците: Нова Ординација од 1575 година и неговата сопствена црковна доктрина, Röda boken („Црвена книга“) од 1576 година, два додатоци кои вовеле среден став помеѓу католицизмот и протестантизмот и повторно вовеле многу католички обичаи. Дополнувањата на кралот во црковната уредба не биле следени во цела Шведска, особено не во Војводството што му припаѓало на неговиот калвинистички брат Чарлс и таму каде што противењето на тоа било меѓу свештенството. Овие спротивставени доктрини резултирале со долготрајна литургиска борба меѓу католичките и протестантските симпатизери и раскол меѓу кралот и црквата.
Јован III и неговата кралица извршиле и неколку други контроверзни католички дејствија кои ја покажале нивната намера: во 1575 година, кралот го вратил неограниченото право да прима почетници во опатијата Вадстена, која била реформирана во согласност со Трентскиот собор од страна на језуитскиот папски легат. Антонио Посевино, за време на која нејзината игуманија Катарина Гилта се заколнала на Тројдентинска заклетва, а во опатијата се одржала првата католичка свечена миса по реформацијата. Во главниот град, Католичката богословија Collegium regium Stockholmense била основана од Лаурентиј Николај.
Преговорите меѓу кралската двојка и Рим на крајот не беа успешни. Рим не бил подготвен да го прифати реформираниот католицизам во замена за контрареформација, а контрареформацијата во Шведска се намалила по смртта на кралицата Катерина и повторниот брак на кралот со протестантката Гунила Биелке.
1592–1600 година
Личниот сојуз со католичка Полска под католичкиот Сигисмунд III Васа во 1592–1598 година резултирала со последен судир меѓу католицизмот и протестантизмот во Шведска.
Тензиите конечно резултирале во Синодот во Упсала од 1593 година, каде протестантизмот во согласност со Аугсбуршката исповед бил усвоен како државна религија. Католицизмот требал да се напушти, шведската црква требала да се врати на доктрините на Шведската Црковна Уредба од 1571 година, а Nova Ordinantia од 1575 година и Röda boken („Црвената книга“) од 1576 година требале да се отстранат од неа. Задушувањето на манастирите конечно било завршено со затворањето на опатија Вадстена во 1595 година.
Протестантите се обединиле под царскиот вујко протестант, војводата Чарлс против католичкиот Сигисмунд и со тоа полско-шведскиот сојуз и католицизмот, што резултирал со војна против Сигисмунд во 1598 година. Војната завршила со пораз на Сигисмунд, а со тоа и католицизмот во Шведска, и со погубување на неговите следбеници во Линкопинговото крвопролевање во 1600 година.
Broken-Hearted Girl
„Broken-Hearted Girl“ е песна од американската пејачка, Бијонсе Ноулс. Напишана е од Ноулс, Кенет „Бејбифејс“ Едмондс, Микел Сторлир Ериксен и Тор Ерик Хермансен, а продуцирана е од Ноулс и Stargate за третиот студиски албум на Ноулс, I Am... Sasha Fierce (2008). Како претходно најавен шести сингл од албумот, издавањето било одложено, а „Sweet Dreams“ служел како таков. „Broken-Hearted Girl“ подоцна станала седмиот сингл од албумот, издадена на 28 август 2009.
Како Р&Б и поп балада, песната се движи во умерено темпо и користи пијано, жици и тапани. Добила претежно позитивни прегледи од музичките критичари кои го пофалиле гласот на Ноулс и користењето на пијано во песната. Се појавила на неколку музички табели и се искачила меѓу првите десет во Австралија, Бразил, Чешка, Германија и Ирска. Музичкото видео за „Broken-Hearted Girl“ потсетува на поранешна врска и прикажува неколку сцени кои враќаат во минатото.
Позадина и композиција
„Broken-Hearted Girl“ е пијано-балада во средно темпо напишана од Бијонсе Ноулс, Кенет „Бејбифејс“ Едмондс и ко-напишана и продуцирана од Stargate. Песната била снимена во студиото Roc the Mic Studios во Њујорк Сити. Напишана е во D-минор, со темпо од 84 удари во минута во вообичаен временски период. Продукцијата и мелодијата е поддржана со жици и тапански удари. Мариел Консепшон од Билборд напишал дека Ноулс „емотивно се топи“ во песната, „Јас не сакам скршено срце / И не сакам да ја играм улогата на девојка со скршено срце“. „Broken-Hearted Girl“ користи примерок од кордната прогресија Dm–B♭–F(9)–F–C/E, додека вокалниот опсег на Ноулс се движи од F4 до F6. Оригинално ова беше класична, целосна Р&Б песна, која ја напиша Бејбифејс. Тој дојде и смени еден акорд и напиша текст, а потоа додаде фалсето глас кога го снимивме демото. Оттука преминавме да ја смениме целата позадинска песна и неговиот вокал. Ги сменивме акордите и сè друго, а потоа се помеша пијаното. Песната е напишана во D-минор. Претпоставувам дека повеќето од нашите песни се во помали тоналитети. Најверојатно се потпревме на почувствителна, мелодична експресија. Тоа е нешто што доаѓа природно за нас. „Broken-Hearted Girl“ отпрвин требало да биде шестиот сингл од I Am... Sasha Fierce. Сепак, поради нерешени причини, „Sweet Dreams“ била издадена како таков. „Broken-Hearted Girl“ била потоа издадена како седмиот сингл од албумот. Прво била издадена во Австралија и Нов Зеланд на 28 август 2009, а во октомври и ноември 2009 била издадена и на другите територии.
Критички прием
Колим МекГуир од Pop Matters рекол дека „Пијано-баладријата на 'Broken-Hearted Girl' е едноставно повеќе Селин Дион отколку Арета Френклин“. Нана Екуа Бру-Хемонд од Village Voice ја нарекла песната „романтично-комедиска саундтрак песна“. Елиза Гарднер од USA Today ја одбрала „Broken-Hearted Girl“ како една од песните на I Am... Sasha Fierce кои треба да се спуштат, додека Џенифер Винејард од MTV News забележал доминантност на пијаното и жиците во песната, додавајќи дека „гласот [на Бијонсе] покажува возджранот и пее во понизок регистар што ѝ дава поголема вокална моќ“. Digital Spy ѝ дал на песната три од пет ѕвезди, фалејќи ги пијаното и жиците и "вокалите [на Бијонсе] пополнети со емоции“, но го критикувал користењето на тапан. Прегледот завршил со коментар дека покрај тоа што песната не е „магнетна“ како „Crazy in Love“ о „If I Were a Boy“ и не е „бесценета“ како сингловите на Destiny's Child од Writing's on the Wall и Survivor, туку е „доказ дека Бијонсе е една од најдобрите поп пејачи на нејзината генерација“.
Микеланџело Матос од The A.V. Club почувствувала дека „Broken-Hearted Girl“ е „недовршена“, додека Џесика Суарез од Paste напишала дека „командирскиот глас [на Ноулс] звучи необично тенко“ за време на песната. Таа го нарекла пијаното „врискаво“ и не била убедена од текстот. Ремикс на песната од Алан Браксе бил вклучен како четврта песна на европскиот макси-сингл. Метју Ричардсон од Prefix Magazine рекол дека ремиксот е „пријатна за клубови“ и слична со работата на Леона Луис.
Табели и настапи во живо
„Broken-Hearted Girl“ за првпат се искачила на Британската Табела за Синглови на педесет и шестото место на 3 октомври 2009. Се поместила на дваесет и седмото место на 14 ноември 2009 и излегла од табелата во декември 2009 по дванаесет поминати недели. Исто така се искачила на дванаесеттото место на ОК Р&Б Табелата. Песната била успешна низ цела Европам заземајќи го триесет и седмото место на табелата за Европски Хот 100 Синглови: се искачила на дваесеттото место на Ирската Табела за Синглови, каде останала девет недели, и зазела дваесет топ место на Ерплеј Табелата на Чешка, и Германската Табела за Синглови. Се искачила и меѓи првите четириесет во Австрија и Словачка. аи се појавила на Шведската Табела за Синглови и на Белгиските Музички Табели. Во Австралија, песната поминала две недели на четиринаесеттото место на ARIA Табелите за Синглови и девет недели меѓу првите педесет. Песната се искачила на и на Бразилските Хот 100 Ерплеј Синглови.
Ноулс ја извела „Broken-Hearted Girl“ на нејзината I Am... Tour. Настапот на песната бил овозможен на нејзиниот албум во живо, I Am... World Tour. Снимањето на песната било прегледано на Yahoo! Music на 25 ноември 2010 пред издавањето на видеото на 29 ноември.
Музичко видео
Видеото за синглот било издадено на 16 јуни 2009 на Above and Beyoncé - Video Collection & Dance Mixes. Видеото било режирано од Софи Мулер, која претходно ги режирала „Déjà Vu“ и „Ring the Alarm“.
Сфоглина
Сфоглина, е некој што прави сфољатела, форма на италијанска свежа тестенина. Сфоглина историски се гледа како средовечна жена која го тркала и го растегнува тестото со сукало наречено маттарело, на голема дрвена табла за пециво наречена таглиери. Нивните типични рачно изработени креации се таљатели, тортелини и други тестенини со јајца, исто така многу пати полнети тестенини како тортелони или капелети.
Дефиниција
Традицијата на Сфоглина потекнува од регионот Емилија-Ромања, каде сфоглина се нарекува и „аздора“ или „здура“ и на емилијанскиот и на болоњскиот дијалект. Болоња е градот каде се родила оваа фигура и уметноста на сфоља (пециво). Нејзините домаќинки велеле: „Ќе знаеш кога си направил добра сфоља, бидејќи ако ја кренеш во насока на светлината, ќе можеш да го видиш Светилиштето на Мадона ди Сан Лука“.
Сфоглина е стара со векови и била присутна во секое Емилијанско семејство. Традицијата на домашни свежи тестенини сè уште е многу распространета. Сфоглина, исто така, ја има во ресторани и тратории, иако поретко. Сепак, таа сè уште ја претставува готварската уметност на Емилија-Ромања, направена од нејзините занаетчии.
Практики
Свежите тестенини обично ги произведувале сфоглина во мала лабораторија која е едноставно опремена. Додека работат најчесто носат бела униформа со престилка и слушаат италијански песни.
Чувството за заедница е силно во лабораториите. Тие создаваат средина која е полна со италијанската домашна култура. Овие услови се важни за да се гарантира автентичноста на производот. Сфоглина е поврзана со свечености и неделни прослави каде жените заедно го подготвуваат оброкот за семејството. Оваа конвенција може да се види и на аматерско ниво од името на натпреварите за свежи тестенини, најпозната е „Госпоѓица Таљаатела“.
Професионализација
Практикувањето на сфоглина не е регулирано, ниту на национално, ниту на регионално ниво. Поддржувачите на професионализацијата тврдат дека недостатокот на регулатива произлегува од фактот што се смета за типично женска работа и како таква не се квалификува.
Идејата за професионализација датира од 2004 година кога Емилијан Франко Грилини, поранешен член на парламентот, поднел предлог-закон од два дела, едниот вклучува создавање комисија за заштита на Емилија Ромагдан и друг за регулирање на професијата „сфоглина“ и „сфоглино“.
Покрај тоа, за Грилини било важно да се ослободи сфогља од неговите традиционални стереотипи: отворање на професијата за мажите. Затоа, според визијата на Грилини, таквиот закон требал да го зголеми достоинството и престижот на занаетот „сфоглинас“. Предлогот на крајот бил отфрлен.
Друг обид за регулирање бил направен во 2017 година од тогашниот демократски сенатор Серџо Ло Џудис. Тој предложил курсеви за обука и акредитација на сфоглина и сфоглинож на регионално ниво. Бил одбиен и предлогот на Ло Џудис.
Промоција
Културните посредници и производителите се здружиле за да ја промовираат потрошувачката на локални, традиционални и одржливи производи. Иницијативи за промовирање на работата на сфоглина, инаугурацијата на VSB (акроним на „Vecchia Scuola Bolognese“) претставува обид да се врати достоинството и видливоста на занаетот. VSB е простор во Болоња, посветен на културата на храна. Се смета за куќа на сфоглина, под раководство на сфоглина Алесандра Спинси. Училиштето нуди многу курсеви за почетници и професионалци да учат традиционално готвење.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Павао Штос
Павао Штос (Pavao Štoos — ) — хрватски поет, свештеник и народен преродбеник.
Во Загреб завршил богословија, едно време бил секретар на владиката, а од 1842 година тој бил свештеник во Покупско.
Штос е важна личност за хрватските патриоти, како автор на познатата елегија "Kip domovine vu početku leta 1831" („Кипот на татковината во почетокот на летото 1831“), соработник со списанието Даница на Људевит Гај, тој бил патриот загрижен поради угнетувањето и денационализацијата на месното население ("vre i svoj jezik zabit Horvati hote ter drugi narod postati"). Штос песимистички гледал на тогашните политички и културни движења, гледајќи ја државата како заробена во вечна темнина "srce od plača ne mrem zdržati" („срцето од плач не умеам да го задржам“).
Покрај литературата, тој исто така се занимавал со музиката и во 1858 го објавил делото Kitice srkvenih pjesama s napjevima. Тој е автор на песната "Poziv u kolo ilirsko" („Повик во колото илирско“).
Во 1862 бил назначен за загребски каноник, но починал пред да успее официјално да ја стекне титулата.
NGC 7108
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7108 се споменува и како NGC 7111, MCG -1-55-2.
Откривање
Објектот е откриен на 3 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7108 е од видот E?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,4 m/лм2. NGC 7108 има привидни димензии од 1,4' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 41 м 53,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -6° 42' 31"". Положбениот агол на објектот е во износ од 35°.
Други поделби
Проучување на NGC 7108 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67189. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 301; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5221. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1126.
Наумбург (Зале)
Наумбург (Naumburg (Saale)) — град во Германија, на реката Зале. Се наоѓа во округот Бургенланд во покраината Саксонија-Анхалт. Оддалечен е приближно 60 километри југозападно од Лајпциг, 50 километри југозападно од Хале и 40 километри североисточно од Јена.
Локалната индустрија се состои од производство на храна, облека, машини и играчки.
Наумбург се наоѓа во вински регион, со многубројни лозја во околината. СК Наумбург бил поранешен фудбалски клуб во градот од 1899 до 1908.
Историја
Првиот пишан доказ за Наумбург потекнува од 1012, кога бил споменат како новиот замок на Екехардингер, гроф од Мајсен. Тој е основан на крстосницата на два трговски патишта. Успешното основање на не долго постоечката црква Пропштај на местото на подоцнежната катедрала Наумбург било споменето на хрониките на бискупот од Мерзебург во 1021. Во 1028 папата Јован XIX ја дал својата согласност за преместување на бискупијата од Цајц во Наумбург. До 1568, во текот на реформацијата, Наумбург бил седиште на бискупите. Последниот католички бискуп бил Јулиус фон Пфлуг. Основањето на католичкото училиште потекнува од 1030. Наумбург познат е како град од 1144.
Наумбург бил важен трговски центар на Вија Регија во средниот век, особени поради трговските саеми во Наумбург, првиот познат се одржал во 1278. Појавата на Лајпциг како трговско-саемски центар од 1500 и Триесетгодишната војна негативно се одрази на економијата на Наумбург.
Црковното подрачје бил секуларизиран во средината на 16 век и се преместил во Војводството на Саксонија, кој го администрирал округот преку владино субвенционирање (Stiftsregierung), а подоцна обезбедило и администратори.
По монашкото натпреварување помеѓу четворицата браќа на изборниот кнез на Саксонија, Јохан Георг I, во 1657 административната површина на Наумбург дошла во сопственост на секундарната површина Саксонија-Цајц, која најмладиот син, Мориц ја наследил.
Во 1846 градот бил поврзан со железничка линија од Хале до Ерфурт, во 1889 до Артерн и на крајот во 1900 до Тојхерн. На 15 септември 1892 парниот трамвајски систем се отворил во Наумбург. Од 2 јануари 1907 бил електрифициран.
Иако индустријата била само малку развиена, социјалистичкиот клуб бил основан во 1848. Во текот на 1920, каповскиот пуч, пет работници биле убиени. Основањето на локалната Комунистичка партија се случила во декември 1920. Под Германската демократска република, Наумбург бил центар на машинската, фармацевтската, металната и чевларската индустрија. Исто така, бил и гарнизонски град на советските воздушни сили. Неофицијалните проценки велат дека бројот на советскиот воен персонал бил приближно ист на месното население. Падот на комунизмот во 1989 бил придружен со демонстрации и собири во црквите низ градот.
Населението: 1 29 октомври
2 31 август
3 30 јуни
Главни знаменитости
Најважната архитектонска знаменитост на градот е катедралата Свети Петар и Павле (позната на германски и како Naumburger Dom), импресивна доцна романска и готска катедрала, изградена помеѓу 13. и 15 век.
Нејзината внатрешност вклучува прозорци од средниот век, како и познатите статуи од 13-от век на основачите на катедрлата, грофот Екехард и неговата жена Ута, заедно со други познати месни жители.
Западната кула била отворена за јавноста од Велигден 2007, откако долго време била затворена поради реновирање.
Други знаменитости се:
Германскиот филозоф Фридрих Ниче го поминал неговото детство и неговите повозрасни години во Наумбург во домот на семејството на неговата мајка. Куќата, позната како Ниче-Хаус, сега е музеј.
Фестивал на црешата
Секоја година во последната недела во јуни, кога црешите се зрели, градот Наумбург го прославува фестивалот на црешата Хусит. Овој фестивал има долга традиција и датира најмалку од 16-от век. Од 17-от век прославите биле поврзувани со претпоставуваната (но всушност фиктивната) опсада на Наумбург од Хуситите во 1432 година. Професорот вели дека ги довел своите ученици надвор од портите на измачениот град да го молат командантот на Хусите Андреас Прокоп за милост. Нивното барање било одобрено и децата добиле цреши. Легендата се празнува со песната „Die Hussiten zogen vor Naumburg“ (Хуситите маршираат во Наумбург) напишана од Карл Фридрих Зејферт во 1832.
Панкото
Панкото е супа приготвена со парчиња бајат леб сварен во супа или вода и зачинет.
Тоа е јадење од кујната на закрепнување што потсетува на штедливиот и скромен менталитет на селската култура која никогаш не би потрошила трошка леб, присутна во сите региони на Италија со бесконечни варијации поради видот на лебот, употребената течност и процесот на готвење. Како последица на тоа се нарекува на различни начини, како што се: ломбардна панада, лигуриско панчеуто, сардинско пане коту.
Панкото низ Италија
Тосканскиот панкото вклучува софрито од основни билки и зеленчук, како што се доматите, потоа намачкани со течност, вода или супа и варено 10 минути, на кое се додава леб.
Панкото од Латиум и Калабрија ги употребува сите состојки, основниот зеленчук (домати) и билки (босилек, лук, пекорино сирење, зачини), леб, супа или вода се готват заедно од самиот почеток околу триесет минути; панкотото од Калабрија, исто така, вклучува и лути пиперки.
Панкото од Апулија бара основниот зеленчук (домати, компири, тиквички, врвови од репка) да се сварат во течноста во која потоа се додава лебот, додека тревките се пржат посебно и се додаваат на остатокот само за време на сервирањето.
Ломбардното панкото бара лебот да се натопи во супа и штом ќе се натопи се готви со маснотии и ароматични зеленчуци додека не зоврие.
Панкото од Торемаџоре (град во областа Алто Таволиере во провинцијата Фоџа) се подготвува според локалната традиција; зеленчуците како: блитва, репа, зелка, компири и тиквички се варат со додавање на чешниња лук, а по варењето се додава бајат леб. На крајот од готвењето се исцеди и се служи со сурово масло. Ова е типичен рецепт од Торемагиоресе.
Пане кото, типичен рецепт за луканската кујна
Најџел Фараж
Најџел Пол Фараж(Nigel Paul Farage, р. 3 април 1964) — британски политичар и поранешен водач на Партијата за независност на Обединетото Кралство (УКИП) од 2010 до 2016, а претходно од 2006 до 2009 г. Во 1999 членувал на Европскиот парламент, како претставник од југоисточна Англија и копретседава со евроскептичната партија. Во 2016 г. дал оставка, и по изборите за партиско водтство, на негово место дошла Дајен Џејмс.
Фараж е член од основањето на УКИП, откако во 1992 по потпишувањето на договорот од Мастрихт, ја напушти Конзервативната партија. По неуспешното водење на кампањите за Европските парламентарни избори и парламентарните избори во Вестминстер, тој доби место како член во Европскиот Парламент како претставник за југоисточна Англија на Европските избори во 1999-првата година беше употребена изборната листа-а беше повторно избран во 2004 и 2009. Фараж себеси се опишува како слободоумен и ги негира сите уедувања дека всушност е конзервативец. Во септември 2006, стана водач на УКИП и во 2009 ја предводеше партијата на Европските парламентарни избори, кога го освоија вториот најголем дел од гласовите на народот, победувајќи ги Лабуристите и Либералдемократите со повеќе од два милиони гласови. И покрај тоа, тј се повлече во ноември 2009, за да се посвети на борбата за позицијата на парламентскиот претседател Џон Берков на изборите во 2010. На изборите во 2010, Фараж не успеа да го симне Берков од функција, и освои само трет најголем дел од гласовите на избирачите.На 6 Мај, брзо по отворањето на изборите Фараж беше повреден во авионска несреќа во Нортамптоншир. Двоседот PZL-104 WILGA 35A влечел транспарент за УКИП, во моментот кога се превртел и урнал бргу по полетувањето. И Фараж и пилотот биле хоспитализирани со повреди безопасни по животот.
Во Ноември 2010 Фараж успешно влезе во трката за водач на УКИП,по оставката на нејзиниот дотогашен водач Лорд Пирсон од Ранох. Фараж исто така според The Daily Telegraph беше рангиран на 41 место од изборот на 100 Највлијателни десничари во октомври 2009, посочувајќи ја неговата умешност со медиумите и успехот со УКИП на Европските избори.
Фараж е познат по своите жестоки и понекогаш конторверзни говори.
Потекло
Фараж е роден на 3 април 1964 во Даун, Кент, како дете на Гај Фараж и Барбара Стивенс. Неговиот татко бил брокер во City, и го напуштил семејството кога Најџел имал 5 години. Фараж се школувал во Dulwich College. Во 1982 тој и се приклучил на Лондонсата стоковна брокерска фирма Drexel Burnham Lambert. Во 1986 тој и се приклучил на Credit Lyonnais Rouse. Во 1994 се приклучил во Refco и во 2003 во Natexis Metals.Во неговите рани двесети, му дијагностицирале рак на тестиси, но тој компплетно се опоравил. Фараж е оженет двапати. Тој во 1988 се оженил со Gráinne Hayes, со која има две деца: Семјуел(1989) и Томас(1991). Бракот завршил во 1997. Во 1999 тој се оженил со Кристен Мер, Германка по националност, и имаат 2 деца: Викториа (родена 2000) и Изабел (родена 2005). Фараж има објавено книга со мемоари, насловена како Fighting Bull, во која е сумирано основањето на УКИП и неговиот досегашен личен и политички живот.
Конзервативна Партија
Активен во конзервативната Партија од неговите училишни денови, Фараж ја напушта партијата во 1992 кога владата на Џон Мајор го потпиша Договорот со Европската Унија во Мастрихт.