cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прва македонска кошаркарска лига 2017/18 - Разигрување
(2) МЗТ Аеродром против (3) Блокотехна НБ
Ова било прва серија во разигрувањата помеѓу овие две екипи.
Ракометна федерација на Македонија
Ракометната федерација на Македонија (РФМ) — официјално административно и контролорно тело за ракомет и ракомет на плажа во Македонија, кое ги раководи националните ракометни репрезентации, клубови, лиги и купови. федерацијата е одговорна за организирање на домашни и меѓународни турнири во ракомет. Седиштето на РФМ се наоѓа на Булевар „Кузман Јосифовски - Питу“ бр. 15 во Скопје и федерацијата е дел од Европската ракометна федерација и Меѓународната ракометна федерација од 1993 година, а е дел и од Македонскиот олимписки комитет. Моментален претседател на РФМ е Живко Мукаетов.
Југославија
Ракометната федерација на Македонија била основана во 1949 година, во рамките на Ракометната федерација на Југославија. До 1952 година, во Југославија се играло единствено голем ракомет, но во исто време многу попопуларен станал малиот ракомет и станал еден од најпривлечните спортови во Југославија. Првата сојузна лига во Југославија била формирана во 1957 година, кога биле ставени и почетоците на современиот југословенски ракомет, каде натпреварите се играле според двостепениот систем (натпревари меѓусебно дома и на гости). Македонските екипи немале постигнато поголеми резултати во рамките на Југословенската сојузна прва лига, до раните осумдесетти години, кога РК Пелистер во сезоната 1983/84 станал стандарден член на Првата сојузна лига на Југославија, и во сезоните 1986/87 и 1987/88 го освоил второто место во лигата.
Македонија
По прогласувањето на независност на Македонија, во 1992 година била реоснована Ракометната федерација на Македонија. Македонија во рамките на Меѓународната и Европската федерација, била организатор на следните турнири:
Структура
Македонската ракометна федерација е со седиште во Скопје и е федерација основана според законите во Македонија и според актите на европската и меѓународната федерација. Федерацијата била основана како единствено здружение на ракометни клубови, судии, контролории и тренери. Во федерацијата членуваат сите регистрирани ракометни клубови од Македонија.
Врховното тело на федерацијата е Собрание на РФМ, Управен одбор и Надзорна комисија.
Собрание
Според Статутот на федерацијата, Собранието е највисок орган на РФМ. Членовите на Собранието го сочинуваат претставниците на секој ракометен клуб во земјата (еден претставник), претставниците на Здружението на ракометни судии (3 претставници), претставниците на Здружението на ракометни контролори (3 претставници), претставниците на Здружението на ракометни тренери (3 претставници).
Помеѓу позначајните работи, Собранието е одговорно за донесување на Статут и програма, донесување годишни извештаи, финансиски планови, избирање на комисии за работа и органи на Собранието, го избира и разрешува Претседателот на Собранието и неговиот заменик, усвојува список на членови за УО, констатира прием на нови членови и престанок на некои членки, избира Надзорна комисија, правилници за ракометни натпреварувања итн. Седниците на Собранието ги свикува Претседателот на Собранието, и истото не може да работи доколку на него нема мнозинство од вкупниот број делегати.
Следната табела хронолошки ги прикажува досегашните претседатели на РФМ:
Управен одбор
Управниот одбор е извршен орган на Собранието и РФМ и брои од 13 до 17 члена. Членовите имаат по еден свој заменик, кој ќе биде именуван од ракометните клубови и фирмите спонзори, кој во отсуство на членот на УО на РФМ го заменуваат и полноправно учествуваат и одлучуваат во работа на УО на РФМ. Мандатот на членовите на УО трае четири години.
Помеѓу позначајните работи, Управниот одбор ги подготвува седниците на Собранието, ги извршува и спроведува одлуките, ставовите и заклучоците на Собранието, утврдува предлог, измени и дополнувања на Статутот, усвојува календар за натпреварувачката сезона, систем на државниот куп, термини за преоден рок за ракометари, список на судии и делегати, именува и разрешува генерален секретар, директори, секретари, селектори и тренери на ракометните репрезентации, донесува правилник за сите државни репрезентации, поднесува извештај за својата работа итн. Управниот одбор може да работи ако на него присуствуваат повеќе од половината од вкупниот број членови на УО на РФМ.
Во рамките на работата, УО формира постојани тела. Тие се:
Надзорна комисија
Надзорната комисија ја бира Собранието на РФМ и се состои од три члена. Членовите на Надзорната комисија од своите редови избираат свој Претседател. Надзорната комисија: * врши надзор над правилното спроведување и примената на одредбите на Статутот и другите акти на РФМ што се однесуваат само на материјално -финасиското работење, односно на контролата за наменското користење и располагање со средствата и приходите на РФМ;
Генерален секретар
Генералниот секретар според Статутот на РФМ, е раководител на администрацијата на РФМ и во врска со правата и обврските на работниците во администрацијата ги врши правата и должностите на работодавач. Помеѓу позначајните работи, Генералниот секретар се грижи за законското работење на РФМ и на неговите органи итела, извршува одлуките и заклучоците донесени од Собранието и Управниот одбо и другите органи и тела на РФМ; предлага мерки за спроведување на одлуките и заклучоците на органите и телата на РФМ, одговорен е за правилната примена на усвоените спогодби и договори, прописите и општи акти итн. Генералниот секретар го именува и разрешува Управниот одбор, а неговиот мандат трае четири години.
Следната табела хронолошки ги прикажува досегашните генерални секретари на РФМ :
Следува табела на одговорности на Канцеларијата на РФМ:
Слатино (Охридско)
Слатино — село во Општина Дебрца, во областа Дебрца, во околината на градот Охрид.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Дебрца, на источните падини на Илинска Планина. Во атарот на селото се наоѓа денес пресушеното вештачко Слатинско Езеро, кое своето име го добило од името на селото. Низ самото село тече и Слатинска Река, каде се влеваат и одливните води на Слатинското Езеро. Оддалечено е 35 километри од северно Охрид и Струга, а 39 километри јужно од Кичево.
Околни села се Белица и Прострање на исток и североисток, Мраморец на север, Оздолени, Слатински Чифлик и Издеглавје на југозапад и југ, и Арбиново на запад. Поедини места во атарот на селото се викаат Шаркои Ливатки, Длабоки Дол, Арамиско Кланче, Еленски Клајнец, Црбени Клајнци, Волчица, итн.
Средновековие
Во атарот на селото има остатоци од населби почнувајќи од римското време. Денешното село Слатино е постојано населено од средниот век. Остатоците од оваа средновековна населба се сместени 700 м североисточно од селото, во месноста Селце.
Најстар пишан податок за жителите на селото е опширниот пописен дефтер на охридскиот санџак од 1582 година каде е наведено дека Слатино имало 327 жители, сите христијани.
Слатино од крајот на XIX и почетокот на XX век
Во текот на Илинденското востание илинденски комити од селото Слатино биле:
Слатино за време на војните, слатинци како српски и бугарски војници
Со поделбата на Македонија во 1913 година, Вардарска Македонија потпаднала под српска окупација, па со тоа слатинци биле насилно мобилизирани во српската војска. На Солунскиот фронт како српски војник учествувал Тренко Тутунароски, а покрај него тоа време како српски војници биле и: Климе Попоски, Наум Тодороски, Стојан Црвенкоски, Јордан Савески, Стеван Пантоски, Стојан Томаноски, Ристо Колоски и Зарко Смилекси. Освен овие насилно мобилизирани слатинци, како српски војници на Цер и други места низ Србија, загинале следните слатинци: Нестор Џафероски, Васил Попоски, Паун Тужароски, Ванчо Сучкоски, Миленко Ѓоршоски, Насте Ѓоршоски, Наум Вељаноски, Цветан Вељаноски, Дуко Петкуќески, Мојсо Блажески, Блаже Ѓоршоски, Ристо Колоски,          Цветан Ристаноски и Јон Црвенкоски.
Во XIX век, Слатино се наоѓало во Охридската каза, нахија Дебрца, во Отоманското Царство.
Во НОБ зеле учество 127 слатинци, од кои 7 загинале и 9 биле ранети. Во нивен спомен на влезот од селото е изграден импозантен споменик.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Слатино имало 960 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Слатино имало 1.040 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Слатино живееле 161 жител, од кои 160 Македонци и 1 останат. Бројот на жители е во постојано опаѓање и денес се проценува дека се движи околу 100 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 65 жители, од кои 60 Македонци, 1 Албанец и 4 лица без податоци.
Родови
Слатино е македонско село.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на проширената Општина Дебрца, која настанала со спојување на поранешните општини Белчишта и Мешеишта по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Белчишта.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Охрид. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Белчишта.
Во периодот 1952-1955, селото влегувало во рамките на тогашната Општина Издеглавје, во која покрај селото Слатино, се наоѓале и селата Издеглавје, Оздолени, Слатински Чифлик и Сошани. Во периодот 1950-1952 година, селото било дел од некогашната Општина Слатински Чифлик, во која влегувале селата Издеглавје, Оздолени, Слатино, Слатински Чифлик и Сошани.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 1324 според Државната изборна комисија, кое е сместено во основното училиште с. Слатино.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 123 гласачи.
Иселеништво
Поради неговата местоположба, во Слатино било присутно печалбарството одамна. Печалбарите претежно заминувале напролет во Влашко, Србија и Бугарија, а се враќале наесен. Најголем печалбарски бран го зафатило селото од 1909 до 1912 година кога проработел прекуокеанскиот пат за Канада и Аргентина. Во овој бран заминале седумдесет слатинци. Вториот голем печалбарски бран е од 1960 до 1970 година и со помал интензитет трае до денес. Најголем дел од вториот бран се преселени во Австралија, каде се проценува дека има над 120 семејства со потекло од Слатино.
Постари иселеници од Слатино има во селата Прострање (Митковци, Ристевци и Џагановци), Карбуница (Жакеровци), Белчишта (Крчевци), Козица (Цветановци), Велмевци (Мирчевци), Цер (Размовци), Оровник (Митревци) и во Куратица (Андревци и Јанкуловци).
Според податоците од 1998 година, иселеници од Слатино има на следните места: Охрид (178 семејства), Скопје (80 семејства), Струга (6 семејства), Кичево (1 семејство), Прилеп (1 семејство), Битола (10 семејства), Велес (4 семејства), Куманово (2 семејства), Струмица (2 семејства), Белград (5 семејства), Горни Милановац (1 семејство), Загреб (1 семејство), Риека (1 семејство), Марибор (1 семејство) и Крагуевац (1 семејство).
Космос-1421
Космос-1421 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 280 км, а најмалото на 229.
Костас Манусакис
Костас Манусакис (Κώστας Μανουσάκης; јануари 1929 – 26 август 2005) ― грчки кинорежисер и сценарист. Неговиот филм „Предавство“ од 1964 година бил вклучен на Канскиот филмски фестивал во 1965 година и неговиот филм од 1966 година „Стравот“ бил вклучен на 16-тиот Берлински меѓународен филмски фестивал.
Гвоздово
Гвоздово или Ѓувезна (Άσσηρος, Асирос, до 1926 Γιουβέσνα, Гивезна) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на неколку километри северозападно од градот Лагадина и на 22 килиметри северно од Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 196 метри.
Историја
Старата црква во селото е „Св. Илија“, а новата, чија изградба започнала во 1990 година е „Св. Константин и Елена“. Според податоци на локалната управа, црквата Свети Илија била изградена во 1810 година, но Анастасија Каракасиду, автор на монографијата за историјата на селото, повикувајќи се на информациите од францускиот патник Еспри-Мари Кузинери, смета дека во тоа време населбата е претежно муслиманска. Таа наведува дека христијанското население се населило кон средината на XIX век, кога селото било претворено во мало гратче, една од двете постојки за ноќевање на патници меѓу Сер и Солун. Меѓу доселениците имало значителен број Грци или погрчени Власи од Трикала.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 80 семејства со 378 жители Грци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 360 Турци и 500 жители Грци. Според Васил К’нчов, населението не било грчко, туку се работи за погрчени Македонци.
Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 650 Грци и работело грчко училиште. Според Каракасиду во селото пред 1912 година живееле и македонски христијани. За време на Грчката вооружена пропаганда во Македонија селото било една од базите на грчките чети, во него нашле засолниште бегалци од промакедонските села, како Ајватово.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1927 година, селото било преименувано во Асирос.
Во текот на Втората светска војна, селото било окупирано од страна на германските окупатори по кое било предадено на бугарските сили. За време на окупацијата селото станало место на одделни судири меѓу спротивставените организации Народноослободителен фронт и Ослободителната организација во која се вклучиле локалните селани. Од септември 1944 година според Договорот од Варкиза во почетокот на 1945 година селото било под контрола на Народноослободителниот фронт.
Доротеја Бука
Доротеја Бука (1360–1436) — италијански лекар. Малку е познато за нејзиниот живот, освен што таа била шеф на катедрата по медицина и филозофија на Универзитетот во Болоња повеќе од четириесет години од 1390 година. Нејзиниот татко претходно ја имал истата позиција.
1104
1104 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1104 година од новата ера, 104. од вториот милениум, 4. од XII век и петта од 1100-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1104 година се протега во 3740 и 3741, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3800 и 3801 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана и годината ја брои како 1647. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 497 и 498 исламска година.
Флинтбек (амт)
Флинтбек (Flintbek) — општинска заедница во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Флинтбек.
Општинската заедница Флинтбек се состои од следниве општини:
Бела мечка
Белата мечка (Ursus maritimus), позната и како поларна мечка е мечка која живее во областа на Северниот Пол. Таа е најголемиот сувоземен месојад на светот, бидејќи мажјаците најчесто тежат 300 - 600 кг, а женките пола од тоа. Крзното ѝ е прозрачно, но изгледа како бело или кремасто, со што му обезбедува на животното добра камуфлажа. Кожата ѝ е всушност црна. Дебелото сало и крзно ја изолираат од студот. Има кус опаш и мали уши, што ја намалува загубата на топлина. Има и релативно мала глава и долгнавесто тело, што ѝ дава брзина при пливањето. Белата мечка е полуводен цицач, прилагоден на живот на копно, море и мраз, и е врвен месојад во нејзиниот животен простор. Се храни главно со фоки, млади моржови и китови, но всушност, ќе изеде сè што може да улови.
Белите мечки се ранлив вид со висок ризик за исчезнување поради прекумерниот лов и поради исчезнувањето на нивниот животен простор, што доаѓа како резултат на топењето на мразот на Северниот Пол. Зоолозите и климатолозите веруваат дека популацијата на белите мечки ќе се намали на една третина од сегашната до 2050 г. Во речиси сите земји од регионот на Северниот Пол белата мечка е прогласена за загрозен вид и е заштитена со закон.
Големина и тежина
Белите мечки се меѓу најголемите сувоземни месојади. Мажјаците може да тежат и до двапати повеќе од вториот по големина месојад - сибирскиот тигар. Мажјаците се 25-45% потешки од женките, тежат 350-650 кг, и се долги 2,5-3 м (видете: полов диморфизам). Возрасните женки тежат 150–250 кг и се долги 2-2,5 м, но тежината им се удвојува за време на бременоста. . Опашката им е долга 8-12 см. При раѓање мечињата тежат 600-700 гр.
Најголемата регистрирана бела мечка бил мажјак, наводно тежок околу 1000 кг, застрелан во северозападна Алјаска во 1960 година.
Крзно и кожа
Крзното на белата мечка ѝ обезбедува камуфлажа и изолација. Иако изгледа бело, крзното е прозрачно, налик на водените капки што го сочинуваат облакот. Со староста крзното може да пожолти. Тврдите влакна на стапалата на мечката ѝ даваат изолација и кочење на мразот. Белите мечки се митарат од мај до август, но за разлика од други арктички цицачи, бојата на летното и зимското крзно не се разликува.
Густото поткрзно одлично ја загрева мечката: тие се прегреваат на температури над 10 °C, а и речиси невидливи се на инфрацрвена камера, што значи дека не испуштаат топлина.
Надворешното крзно е долго 5-15 см, освен на предните нозе на мажјаците, кај што расте и подолго. Се смета дека тоа има намена да ги привлекува женките, слично како гривата кај лавот.
Еволуција
Се верува дека семејството мечки се издиференцирало од месојадите пред околу 38 милиони години. Според ДНК анализите и најдените фосили, белата мечка се издвоила како вид од кафеавата мечка пред само околу 200.000 години. Најстариот најден фосил на бела мечка е стар околу 100.000 години. Најдените фосили покажуваат и дека пред само 10-20.000 години катниците на белата мечка почнале да се разликуваат од оние на кафеавата.
Генетски најблизок сродник на белата мечка е една популација на алјаските кафеави мечки (кодијак). Белите мечки можат и да се парат со нив и да родат здрави и плодни младенчиња.
Сето ова покажува дека белата мечка е релативно нов вид.
Однесување
Белите мечки се огромни, агресивни, љубопитни, и потенцијално опасни за луѓето. Дивите бели мечки, за разлика од другите видови на мечки, се речиси сосема ненавикнати на луѓе, и лесно може да ги нападнат како потенцијален плен. Мажјаците се самотници, се здружуваат со женките само во сезоната на парење, а женките се обично дружељубиви меѓусебе. Иако го имаат истиот хормон за хибернација како и останатите мечки, белите мечки не ја преспиваат зимата, освен бремените женки.
Живеалиште
Белите мечки живеат во деветнаесет различни популации во пет земји:
Се проценува дека постојат 20-25.000 бели мечки, од кои околу 60% живеат во Канада. Деветнаесетте популации се движат во рамки на засебни географски региони, но студиите на ДНК покажуваат дека тие меѓусебно се мешаат.
Иако минува многу време на копно и на мраз, белата мечка се смета за морски цицач поради тесната врска со морето. Јужните граници на нејзиното живеалиште се ограничени од простирањето на мразот.
Топењето на мразот, предизвикано од глобалното затоплување, практично значи уништување на животната средина на белите мечки, и го загрозува нивното преживување како вид.
Лов и исхрана
Белите мечки се најкрвожедните членови на семејството на мечките. За разлика од останатите мечки, белата мечка се храни речиси исклучиво со месо. Се хранат со фоки, особено со прстенестата фока, која отвора дупки во мразот за да дише, но всушнот јадат сè што можат да фатат: птици, јајца, глодачи, ракови, шкампи, белуга китови, млади од моржови, лосови и др. Забележано е во ретки случаи дека јадат и растенија како бобинки, корења и морски треви, но тоа не е значаен дел од нивната исхрана.
Метаболизмот на белата мечка е прилагоден на исхрана со сало од морски цицачи.
Повеќето животни се побрзи од белата мечка на отворено или во вода, а и брзо се прегрева, затоа мечките ловат на работ меѓу мразот и морето, или се хранат со трупови од умрени моржови или китови. Кога мразот е повлечен во текот на летото, живеат од своите мrсни резерви и ретко ловат. Иако се мошне силни, ретко напаѓаат возрасни моржови, бидејќи тие се двојно потешки, но и таков случај е забележан на камера.
Како месојад кој се храни со месојади што јадат риба, белата мечка внесува големи количества ретинол - витамин А, кој се складира во црниот дроб. Поради тоа, црниот дроб им е отровен за луѓето, бидејќи предизвикува хипервитаминоза на витаминот А.
Белите мечки се одлични пливачи и биле видени во арктичките води и на 100 км од брегот. Во некои случаи поминуваат доста време и на сантите мраз. Нивното сало, што достигнува дебелина до 12 см, им дава дополнителна пловност, а и ги изолира од студената вода. Во последно време, регистрирани се 4 давења на бели мечки, веројатно поради тоа што отишле предалеку барајќи храна поради топењето на мразот.
Бидејќи се љубопитни и јадат сѐ што ќе стигнат, белите мечки го истражуваат и го јадат и ѓубрето што го оставаат луѓето. Забележано е дека јадат пластика, акумулатори, етлен гликол, хидраулично масло, моторно масло, стиропор и др.
Поради тоа што се наоѓаат на врвот на ланецот на исхраната, белите мечки страдаат од прекумерно внесување на разни токсични материи кои влијаат врз имунитетот, вродените мани, наталитетот, однесувањето, бројноста, и др.
Размножување
Белите мечки се парат во април и мај во период од една недела, колку што е потребно за да се индуцира овулација. Оплоденото јајце останува во мирување во мајката до август или септември. Во овој период од 4 месеци, женките јадат огромни количества храна подготвувајќи се за бременоста, и често ја зголемуваат тежината и повеќе од двојно. Кога храната станува недостапна во август поради топењето на мразот, мечката копа дувло во снегот и влегува во заспана состојба слична на хибернација. Во области каде што преку целата година имаат храна, остануваат активни до октомври. Мечињата се раѓаат во декември без да се разбуди мајката. Таа останува заспана додека ги дои, сѐ до март, кога семејството излегува од дувлото. Најголемата закана за младенчињата се други возразни мажјаци, кои би ги убиле младите за да се парат со мајката.
Мајката ги одгледува мечињата до втората или третата години, после што тие се одвојуваат. Помалку од половина од новородените мечиња ја преживуваат првата година од животот.
Полната зрелост настапува на возраст од околу 4 години, но може да задоцни и до 6.
Заштита
Од 1973 година, земјите во кои живеат бели мечки имаат потпишано меѓународен договор за нивна заштита. Заштитата главно се однесува на ограничувањето на ловот, кој е ограничен само на лов за домородната популација до извесни квоти. Ловот на белите мечки целосно е забранет во Норвешка уште од 1975 година.
На 14 мај 2008 година, САД ја впишаа белата мечка како загрозен вид.
Марке
Марке (италијански: Marche) — една од 20 региони во Италија. Се наоѓа во нејзиниот средиштен дел. Главен град е Анкона, а позначајни градови се Пезаро и Урбино.
Потекло на името
Во времето на Стариот Рим областа Марке се нарекувала Пиценум (Picenum). Подоцна, во времето на франачката власт во раниот среден век основани се посебни управно-воени области - марки во пограничните делови на оваа голема држава поради подобра одбрана. Такви творби се направени и на ова подрачје, па овој назив се задржа до денес.
Гоеграфска положба
Марке е средна покраина на Италија со кратка државна граница кон Сан Марино на север. На исток се наоѓа Јадранско Море. Од другите страни се наоѓаат следниве италијански покраини:
Природни одлики
Релјеф: Целокупната површина на покраината Марке е со повисок терен. Сосем малку рамничарски подрачја се пружаат долж долните делови на речните долини. На исток се наоѓа јадранскиот брег, слабо разграден и со малку природни пристаништа. Брегот е стрмен и брзо преоѓа во бреговито и ридско подрачје во средишниот дел. Тоа е испресечено со длабоки речни долини во вид на клисури. Ридското подрачје постепено на запад преминува во високо планинско подрачје на Апенините. Највисок врв на покраината е Монте Веторе, висок 2.476 м. Клима: Климата во приморскиот дел на Марке е средоземна. Како се оди према копното и кон повисока надморска висина, климата станува помеѓу средоземна и континентална. Во повисоките краеви е поостра, планинска. Води: Покраината Марке е цела во сливот на Јадранско Море. Повеќето реки се мали, со краток тек и со длабоки долини во вид на клисури. Тие се со меридијански правец и се спуштаат од Апенините на запад кон Јадранот на исток. Иако ниедна река не е значајна во државни рамки, на ниво на покраина треба да се споменат реките Фурло, Розу и Фразари.
Историја
Во 12 век областа конечно потпаѓа под власт на Папата и со мали прекини така останува до крајот на XVIII век. Во првите векови власта на папата не била длабока, туку со областа владеело месното благородништво. Меѓутоа, во 16-ти и 17 век доаѓа до постепено јакнење на средишните власти на папската држава и полунезависните државички се гасат (последнатa државичка Урбинo е згасната во 1631 година). Во текот на Наполеоновите војни, областа Марке била дел од неговото Кралство Италија, a потоa повторно дел од папската држава. Во 1860 година дојде до припојување на овие области кон новооснованата Италија. Веднаш е основана покраината Марке. Новата власт не донела економски развој. Дури во другата половина на XX век доаѓа до стабилизација на економијата и позначаен раст на населението.
Население
Денес Марке има преку 1,5 милиони жители и според тоа е една од помалите покраини на Италија. Тоа е за 40% повеќе население отколку пред еден век, односно за 15% повеќе од пред 25 години.
Густината на населението е преку 160 ж./км2, што е помалку од државниот просек (200 ж./км2). Источниот, понизок дел на покраината е повеќе населен од Апенинскиот дел на запад.
Англиска култура
Англиска култура — се однесува на карактеристичните културолошки норми на Англија и на Англичаните. Како резултат на доминантната позиција која Англија ја имала во рамките на Обединетото Кралство од аспект на населението, англиската култура најчесто тешко се разликува од културата на Обединетото Кралство како целина. Сепак, постојат неколку културни навики кои се особени само за Англија.
Архитектура и градини
Неолитските народи на територијата од она што подоцна станало Англија, конструирале повеќе импресивни камени кругови и земјени работи. Од овие, најголем и најпознат е Стоунхенџ, за кој многу Англичани и странци, веруваат дека зазема посебно место во пејзажот на Англија. Типично, Англиската архитектура започнува со архитектурата на Англосаксонците; најмалку педесеттина англиски цркви кои се зачувани се од англосаксонско потекло, иако на некои места англосаксонскиот дел е незабежителен и прилично изменет. Речиси сите цркви, освен една која е направена од дрвен материјал, се направени од камен или тула, и во некои случаи постојат докази за користење на претходни римски делови. Архитектонскиот карактер на англосаксонските црковни згради опфаќа разни форми, од архитектурата во раниот период под коптско влијание- влијанието на ранохристијанските базилики па сè до доцнежниот Англосаксонски период со архитектурата што ја карактеризираат пиластер-линиите, белите сводови, отворените столбови и триаголнестите отвори. Речиси ниедна световна градба не останала над површината на земјата.
Другите згради, како катедралите и епархиските цркви се поврзани со чувството на традиционалната Англија, како што се најчесто „раскошните резиденции“. Многу луѓе се интересираат за англиската селска куќа и руралниот животен стил, како што се гледа од посетите на имотите кои се управувани од Англиското наследство и Националната Фондација.
Уметност
Во англиската уметност доминирале странски уметници во поголем дел од ренесансата, но во XVIII век домашната традиција била онаа на која повеќе и се воодушевувале. Најчесто се смета дека е позната по сликањето на пејзажи, како што се делата на J.M.Ф. Тарнер и Џон Констабл. Портретистите како што се Томас Гејнсборо, Џошуа Рејнолдс и Вилијам Хогарт се исто така значајни. Хогарт развил и препознатлив стил на сатирично сликарство.
Кујна
Уште од раната модерна ера, англиската кијна историски се одликувала со едноставен пристап, верност на вкусот и потпирање врз високиот квалитет на природните состојки. Производ на ваквиот пристап е традиционалната кујна која тежнеела да ги заобиколува силните вкусови како лукот и сложените сосови кои биле најчесто поврзувани со континенталните католички политички склоности. Традиционалните јадења имаат древно потекло, како што се лебот и сирењето, печеното и вареното месо, питите од месо и дивеч како и слатководната и морската риба. Англиската готварска книга од XIV век, Формата на кари, содржи рецепти за сите овие јадења и датира од кралскиот Суд на Ричард II.
Модерната англиска кујна е тешко да се разликува од британската кујна. Сепак, постојат неколку форми на кујни карактеристични само за Англија. Комплетниот англиски појадок е варијанта на традиционалниот британски пржен појадок. Вообичаени состојки на традиционалниот комплетен англиски појадок се сланина, јајца, пржени или гриловани домати, пржени печурки, пржено лепче или тост, како и колбаси, најчесто послужени со шолја чај. Во некои региони се додава крвавица, како и пржени пасирани компири (позната како торта од компири).
Чајот и пивото се типични и доста познати пијалаци, особено чајот. Сокот од јаболки се произведува во западниот дел од земјата, а на југот на Англија повторно се враќаа лозја кои произведуваат кои произведуваат висококвалитетно бело вино на релативно мал простор.
Печеното говедско месо- е храна што традиционално се поврзува со англичаните.- Поврзаноста станала особено позната преку Хенри Филдинг и неговата патриотска балада „Печеното говедско на Стара Англија“ како иистоимената слика од Вилијам Хогарт. Исто така, од 1700-тата фразата „les rosbifs” е популарен француски прекар за Англичаните.
Други јадења измислени во Англија или карактеристични за Англија се следните:
Фолклор
Англискиот фолклор е народна традиција која се развивала во Англија низ вековите. Англија изобилува со фолклор, во сите форми, од класични манифестации како полуисториските приказни за Робин Худ, до современите урбани митови и видови на криптозоологија како што се Чудовиштето од Бодмин Мур. Познатите Артурови легенди можеби не потекнуваат од Англија, но варијанти од овие приказни се поврзуваат со локации во Англија, како што се Гластонбери и Тинтагел.
Примери за народни обичаи кои опстанале се Морисовиот танц и сродните Аботс Бромлиевиот танц со рогови и глумечките маскирани игри. Во многу, најчесто рурални места, луѓето се собираат на мајските фестивали каде на Први мај го слават почетокот на летото. На овој ден традиционално децата од околината го прескокнуваат мајскиот столб - голем столб подигнат на селската ливада - (во минатото дрвото се сечело специјално) и секое носело обоена лента па на крај се добивало повеќебојна испреплетена декорација. На фестивалот традиционално се играл Морисовиот танц и разни други веселби, кои кулминирале со крунисувањето на “Мајската кралица“. Постојат многу различни регионални варијации на фестивалите, а најстарата која до ден денес се практикува е фестивалот „Оби-Оз“ од Педстоу, кој датира дури од XIV век.
Утописката визија за традиционална Англија понекогаш се нарекува на Веселата Англија.
Право
Англиското право е правниот систем на Англија и Велс. Благодарение на Британската Империја, било распострането низ светот: тоа е основата на обичајното право, правосудството на повеќето земји од Комонвелот, а англиското право од пред Американската револуција сѐ уште е дел од правниот систем на Соединетите Американски Држави, освен во Лузијана, и ја претставува основата на многу американски правни традиции и принципи, иако нема претходно истисната судска надлежност.
Литература
Англиската литература започнува со англосаксонската литература, која била напишана на старо-англиски. Латинскиот и францускиот јазик долго време биле претпочитани литературни јазици во Англија, но во средновековниот период дошло до процут на литературата на средноанглиски јазик; Најпознатиот писател од овој период е Џефри Чосер. Елизабетанската ера понекогаш се опишува како златното доба на англиската литература, бидејќи бројни значајни поети пишували на англиски јазик, а елизабетанскиот театар го создаде Вилијам Шекспир, кој често се смета за национален поет на Англија.
Како резултат од експанзијата на англискиот јазик во светски јазик за време на Британската Империја, литературата сега се пишува на англиски јазик низ целиот свет. Писателите кои најчесто се поврзуваат со Англија или со изразувањето на англискиот дух ги вклучуваат Шекспир (кој создал две тетралогии на историски драми за англиските кралеви), Џејн Остин, Арнолд Бенет и Руперт Брук (чија поема „Грантчестер“ најчесто се смета за типично англиска). Други писатели се поврзуваат со посебни региони од Англија; тука спаѓаат Чарлс Дикенс (Лондон), Томас Харди (Весекс), А.Е.Хаусман (Шропшир) и „Езерските поети“. Мистериозните романи на Агата Кристи се надминати во продажба единствено од Шекспир и Библијата.
Музика
Англија има долга и богата музичка историја. Како и во повеќето европски држави, и во Обединетото Кралство се случи оживување на корените во втората половина на XX век. Англиската музика беше клучен и водечки дел оод оваа појава, што кулминираше кон крајот на шеесеттите и седумдесеттите години.
Придобивките на англиската хорска традиција по стапките на композиторите од XVI век како Томас Талис, Џон Таверн и Вилијам Берд најчесто ја засенуваа инструменталната композиција. Полуоперските иновации на Хенри Персел не доведоа до национална оперска традиција, но Георг Фридрих Хендл најде поддршка кај значајни кралски патрони и ентузијастичката публика во Англија. Восхитувачките приеми од страна на масите при гостувања на славни музичари како Хајдн, најчесто биле спротивни на недоволното препознавање на домашен талент. Сепак, појавата на ликови како Едвард Елгар и Артур Саливан во XIX век покажаа една нова виталност во англиската музика. Во XX век, Бенџамин Бритн и Мајкл Типет се појавија како оперски композитори кои беа меѓународно препознатливи,а Ралф Вон Вилијамс и други собираа англиски народни песни и ги адаптираа за изведба во концертните сали. Сесил Шарп беше водечката фигура во оживувањето на англиската фолклорна музика.
Најпосле, се појави нов тренд во Ливерпул во 1962. Битлси станаа најпознатите музичари во тоа време, и преку композиторското дуо на Џон Ленон и Пол Макартни, го популаризираа концептот на самостојно музичко дело. Пред Битлсите, многу малку познати музичари самите ги компонираа мелодиите кои ги изведувале. „Фантастичната четворка“ ги отвори вратите кон светот и за други англиски групи, како Ролинг Стоунс, Кинкс, Холис, Квин, Лед Цепелин, Блек Сабат и Пинк Флојд.
Религија
Во пописот од 2001 г, малку повеќе од 37 милиони луѓе во Англија и Велс јавно се изјасниле како христијани. Од Англиската реформација во XVI век, кога Англија се осамостоила од Рим, англиските христијани претежно се припадници на Црквата на Англија (огранок на Англиканската Заедница), облик на христијанството кое е истовремено реформирано и католичко. Молитвеникот е основната молитвена книга на црквата на Англија, заменувајќи ги различните латинските литургии на римо католичката црква, и црквата на Англија функционира како официјална црква на Англија. Двете цркви, Црквата на Англија и Католичката црква во Англија и Велс, формално датираат од августинската мисија кај англичаните. Денес, повеќето луѓе кои ја применуваат организираната религија се припадници, барем номинално, на Црквата на Англија. Други битни христијански вероисповести се римокатолиштвото и методизмот (кој самиот по себе потекнува од движење во Англиканската црква). Цркви кои потекнуваат од Англија се Методистичката црква, Квекерите, и Армијата на спасот.
Еврејската емиграција уштте од XII век значи дека дека постои интегрирано еврејско англиско население, претежно во урбаните подрачја. Со пописот од 2001 година во Англија и Велс се документирани 252,000 Евреи, но сепак ова претставува опаѓање од 50% низ изминативе 50 години, како последица на емиграцијата и мешаните бракови. Имиграцијата во Британијата од Пакистан и Индија од 1950 наваму значи дека голем број луѓе кои живеат во Англија го практикуваат исламот (818.000), хиндуизмот (467,000) или сикизмот (301,000) ; Сепак, пописот покажува дека приврзаниците на овие религии на овие религии е поверојатно да се сметаат себеси повеќе како Британци отколку Англичани. Пописот од 2001 исто така покажа дека околу 7 милиони луѓе, односно 15% од Англичаните не се припадници на ниедна религија.
Јазик
Англичаните традиционално го говорат англискиот јазик, кој припаѓа во групата на Западно-германски јазици. Модерниот англиски јазик се развил од старо-англискиот, со лексичко влијание од нормандскиот, латинскиот и старонордискиот. Корнскиот, келтски јазик кој потекнува од Корнвол, во моментов го говорат околу 3.500 луѓе. Низ историјата, друг бритонски-келтски јазик, камбрискиот, се зборувал во Камбрија во севернозападна Англија, но изумрел во XI век иако сè уште може да се најдат траги во камбрискиот дијалект. Како последица од геополитичката доминација на Британската Империја во XIX век и хегемонијата на САД по Втората светска војна, англискиот стана меѓународниот јазик на бизнисот, науката, комуникациите, воздухопловството и дипломатијата.
Наука
Англичаните имааат значајна улога во развојот на науките. Видни имиња се Исак Њутн, Френсис Крик, Абрахам Дарби, Мајкл Фарадеј, Чарлс Дарвин, Џозеф Свон и Френк Витл.
Спорт и слободни активности
Постојат многу спортови кои биле кодифицирани од англичаните, па потоа се распостраниле ширум светот како што се бадмингтон, крикет, фудбал, хокеј на трева, тенис, рагби лигата, рагби унијата, пинг-понг, и трките со коњи. Кон крајот на XIX век, англиска игра слична на безболот била пренесена во американските колонии, каде прераснала во безбол. Фудбалот, крикетот, рагби унијата и рагби лигата се сметаат за национални спортови на Англија.
Англија, и другите држави на Обединетото Кралство, се натпреваруваат како одделни нации на некои меѓународни спортски настани, особено во фудбалот, крикетот и рагбито. Англискиот крикет тим всушност ја претставува Англија и Велс. Сепак, на Олимписките игри, Англија се натпреварува како дел од тимот наВелика Британија. Денес е поверојатно поддржувачите да го носат знамето со крстот на Свети Џорџ, додека пак пред дваесеттина години би било поважно британското знаме. Во натпис на „Дејли Мирор“ од 17 септември 2005година, Били Браг вели „Гледајќи ја толпата на Трафалгар Сквер како ја прославува победата во Д Ешс, не можев а да не се изненадам како брзо знамето на Свети Џорџ го замени знамето на Унијата кај англиските обожаватели. Пред една генерација, англиските натпревари наликуваа многу на Последната вечер на променадите, со црвено, бело и сино цврсто убедливо во предниот дел. Денес се чини,- дека, Англичаните почнуваат да се сеќаваат кои се тие всушност“.
Фудбалот има постојана популарност ширум земјата и најчесто е показател за трендовите во пошироката култура во Англија, како и во облекувањето и музиката. Порастот на хулиганството меѓу фудбалските навивачи во 1970-те и  1980-те може делумно да се препише на паралелниот пораст на невработеноста. Кога Англија, како и Британија, во доцните 1990-ти години се вратија во побогата и постабилна финансиска положба, насилничката фудбалска култура се трансформираше во култура каде беа добродојдени семејствата, а национализмот ја загуби насилничката острина.
Различните спортови директно ги претставуваат различните социјални класи во Англија. Рагби лигата, на пример, традиционално се поврзува со индустриските гратчиња во северозападна Англија, додека крикетот и рагби унијата го носат нивното потекло од приватните училишта од XVIII и XIX век.
Сепак, од освојувањето на светскиот куп на рагби во 2003, спортот оживува со популарност ширум светот низ класниот систем. Исто така, после победата на Ешс во 2005 година, крикетот се здобива со популарноста која ја загуби во 1990-тите.
Тенисот е исто така еден од поважните спортови во Англија. Еден од најпрестижните турнири во тенис е Вимблдон кој се одржува во Англија.
Симболи
Англиското знаме е црвен крст на бела позадина, наречен Крстот на Свети Џорџ. Било прифатено по Крстоносните војни. Свети Џорџ, подоцна попознат како убиец на змејови, е исто така и светец-заштитник на Англија. Трите златни лавовина на црвена позадина биле знамето на кралевите на Англија произлезено од нивниот статус како Војвода, од Нормандија, а сега се користи да го претставува англиската фудбалска репрезентација и англиската крикетна репрезентација, но повеќе во сино отколку во златно. Англискиот даб и тјудорската роза се исто така англиски симболи, а розата (но во посовремена верзија) се користи од англискиот национален рагби тим.
Англија нема официјална химна, но во моментов се користи „Бог да ја чува Кралицата“ на Обединетото Кралство. Понекогаш се користат и други песни, како што се „Земја на Надеж и Слава“ (користена како химна на Англија во федеративните игри), „Ерусалим“, „Владеј Британијо“. Одредени групи се залагаат за прогласување на официјална англиска химна во Шкотска и Велс.
ОУ „Климент Охридски“ - Миравци
Основно училиште „Климент Охридски“ (официјално: Основно општинско училиште „Климент Охридски“ - Миравци; скратено: ООУ „Климент Охридски“) — централно основно училиште во селото Миравци.
Училиштето е именувано по светецот Климент Охридски.
Историја
Првото училиште било отворено во 1884 година, а прв учител бил Глигор Божинов. Наставата била организирана во самите куќи, како и во црквата. На подрачјето на селото биле пронајдени букварките „Алфивитарии“ на Кирил Пејчиновиќ, како и неговите „Огледало“ и „Евангелие“.
Во 1925 година, со голема помош на рускиот учител Трофим Сахненко, била изградена училишната зграда во која се изведувала настава до 1996 година, кога била подигната новата училишна зграда.
Настава
Во училиштето наставата се изведува на македонски наставен јазик.
Подрачни училишта
Во составот на училиштето влегуваат следниве подрачни училишта:
Фрањо Туѓман
Фрањо Туѓман (Franjo Tuđman;, — , ) — хрватски историчар, академик на ХАЗУ, државник, прв претседател на суверена и самостојна Република Хрватска и врховник на хрватската војска. Учесник во НОБ на Хрватска од 1941, како офицер за разузнавање. После војната работи во Главниот штаб на ЈНА во Белград, а потоа на високи воено-политички позиции во управата на ЈНА, Министерството за одбрана и Генералштабот. Студии завршил на Вишата воена академија во 1957 година, а со чин генерал-мајор се стекнал во 1960. На сопствено барање ја напушта воената служба во 1961 за да се посвети на научно-истражувачка работа.
Го основал Институтот за историја на работничкото движење во Загреб, каде што бил управител од 1961 до 1967. Со титулата доктор на историски науки се стекнал во 1965, а од 1963 до 1967 е вонреден професор на Факултетот за политички науки во Загреб.
Собрал опсежни историски материјали и пишувал за историјата на Комунистичката партија на Хрватска, во која спротивно на југословенскиот унитаризам, ја истакнувал нејзината борба против Велико-српската идеологија на режимот на Кралството Југославија. Исклучен е од Сојузот на комунистите на Југославија во 1967 и пензиониран.