cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Клуб за борба (роман)
Историја на романот
По читањето на статиите Исхрана за читателите во кои зборуваат внатрешните органи на човек кој се вика Џо, раскажувачот почнува да користи слични цитати при опишувањето на неговите чувства, често заменувајќи ги органите со чувства и работи кои се присутни во неговиот живот. (Јас сум насмеаната одмазда на Џо итн).
Шефот на раскажувачот најпрво носи вратоврска во небесно сина боја а подоцна се спомнува дека и очите на шефот имаат иста боја. Оваа боја Паланик ја споменува за првпат во оваа книга.
Теми
Романот кажува за тоа колку мажи кои живеат во ова модерно општество се незадоволни од мажественоста. Карактерите од романот жалат што повеќето од нив биле одгледани од нивните мајки бидејќи нивните татковци или ги напуштиле или се развеле од мајките. Како резултат на тоа, тие се гледаат себеси како “Генерација на мажи одгледани од жени” кои во своите животи немале маж кој ќе им служи како пример и кој ќе им помогне да ја оформат нивната мажественост. Ова се вклопува и со темата за анти-конзуматорска култура бидејќи мажите во романот го имаат она чувство за гнездо направено од производи на ИКЕА поради феминзацијата на мажите во матријархалната култура. Темата за анти-конзуматорската култура е премногу наметнувана од Раскажувачот и неговата воодушевеност од она што го набавил за својот стан  ”Купуваш мебел.си велиш, ова е последната софа која ќе ми притреба во животот. Неколку години откако ќе ја купиш си среќен бидејќи што и да се случи, барем си го решил проблемот со софата. Потоа вистинскиот прибор за јадење. Па совршениот кревет. Завесите. Килимот. Потоа си заробен во твоето преубаво гнездо и работите кои порано ти си ги поседувал, сега те поседуваат тебе.”
Професорот Џес Кавадо од Универзитетот Св. Луј во Меривил во една литературна колумна во весникот Stirrings Still вели дека проблемот на раскажувачот е самиот тој. Тој исто така вели дека Паланик користи егзистенцијализам за да ги прикрие примесите на феминизам во роман кој е наменет за машката популација.
Паланик дава поинакво објаснување за темите во романот, вели дека сите негови книги се за некоја осамена личност која гледа на каков било начин да се зближи со други луѓе.
Пол Кенет вели дека раскажувачот ги користи борбите како начин на кој може да се направи себеси “сам свој шеф” бидејќи борбите со Тајлер се борби со самиот себеси и бидејќи се бори со себеси пред неговиот шеф во хотелот. Тој вели дека овие борби ја претставуваат борбата на еден пролетер кој е во рацете на една поголема капиталистичка моќ и докажувајќи се себеси како способен да ја има истата моќ, тој станува свој господар. Подоцна, кога ќе се формира Клуб за борби, учесниците се слично облечени што им дозволува да се борат со самите себеси во клубот и да ја добијат истата моќ.
Во меѓувреме, Кенет вели дека Тајлер станува носталгичен поради патријархалната моќ која го контролира и го создава Проектот Мејхем.Бидејќи е главен во Проектот Мејхем, Тајлер ја користи неговата моќ за да стане “Бог” на “вселенските мајмуни” кои пак се другите членови на Проекот Мејхем.Според Кенет, ова е парадокс, бидејќи Тајлер го отфрла тврдењето дека мажите сои сакаат да се ослободат од фигурата на авторитативен татко се само-актуелизираат дури откако самите ќе станат татковци. Оваа нова филозофија ја завршува раскажувачот со тоа што го елиминира Тајлер, со тоа дозволувајќи му самиот да си одлучи за неговата слобода. Улицата Пејпер на која живее Тајлер, всушност е улица која постои само на хартија, но не и во реалноста. Јоханес Хел вели дека со тоа што Паланик го опишал раскажувачот како месечар, сака да ги истакне опасните, но и предизвикувачки можности во животот. Хел укажува дека значењето на месечарењето на Раскажувачот и неговата беда имаат силно влијание врз читателите кои се соочуваат со истиот проблем бидејќи, колку и да звучи чудно, со овој роман тие, на некој начин сфаќаат дека работите можат да бидат полоши, всушност,многу полоши.
Привремено извршно тело на Обединетите нации
Историја
Западна Нова Гвинеја станала во фокусот на политичкиот спор меѓу Холандија и Индонезија по признавањето на независноста на Индонезија. Индонезиската страна тврдела дека територијата е нејзина, додека холандската страна дека нејзините жители не се Индонезијци и дека Холандија ќе продолжи да ја администрира територијата сè додека не биде способна за самоопределување.
Во мај 1959 година дипломат на САД предложил шема за користење на „специјално доверителство на Обединетите нации над територијата за ограничен број години, на крајот од кој период суверенитетот ќе и се предаде на Индонезија“;
Индонезија започнала да слетува падобрани на територијата на Западна Нова Гвинеја во декември 1961 година, што предизвикало политичка криза меѓу Холандија и Индонезија. Соединетите држави посредувале во спорот и ова довело до потпишување на Њујоршкиот договор во септември 1962 година.
Договорот понудил трансфер на администрацијата од Холандија во привремен орган на Обединетите нации на 1 октомври 1962 година и им дал дискреција на Обединетите нации да ја пренесат целата или дел од администрацијата во Индонезија. Генералното собрание на Обединетите нации го одобрил договорот и ја прифатил администрацијата на 21 септември 1962 година во резолуцијата 1752 на Генералното собрание; и на 1 мај следната година прифатил ја пренесе администрацијата на територијата во Индонезија. Договорот, исто така, вклучувал гаранции од страна на Индонезија за практиките што би ги користеле доколку Обединетите нации изберат да ја пренесат администрацијата во Индонезија, меѓу гаранциите било и ветувањето дека сите мажи и жени од Западна Нова Гвинеја, кои не биле странски нации, ќе имаат право да гласаат во акт за слободен избор во подоцнежна фаза за утврдување на постојан статус на територијата.
Мисијата на Обединетите нации (УНТЕА) првично била предводена од Хозе Ролц-Бенет од Гватемала, а потоа од Џелал Абдох од Иран, кој служел како администратор. Покрај цивилната администрација, УНТЕА имаала и мировна улога преку воени набудувачи.
Деветнаесет поштенски марки, како и некои поштенски работи за канцелариски материјал, биле издадени од УНТЕА. Овие биле создадени со препечатење на постојните залихи на изданија на Холандиска Нова Гвинеја. Во тоа време, пакетите со сите марки биле продадени во седиштето на ООН од страна на управата на Обединетите нации и тие останале лесно достапни на малопродажниот пазар.
За време на седуммесечниот период на транзиција, холандските државни службеници полека биле повикани во Холандија и заменети со локални и индонезиски службеници. Било договорено по пренесувањето на овластувањата, Е.Ј.Бонај, член на Советот на Нова Гвинеја, да биде назначен за прв гувернер на Индонезија.
Пренесувањето на власта се случило на 1 мај 1963 година и Западна Нова Гвинеја станала провинција во Индонезија позната како Ириан Барат, подоцна преименувана во Ириан Јаја.
Ова било прв пат во својата историја Обединетите нации да преземат директна административна одговорност за некоја територија. Обединетите нации продолжиле да преземаат слични мисии во Камбоџа ( УНТАК ), Хрватска ( УНТАЕС ), Косово ( УНМИК ) и Источен Тимор ( УНТАЕТ ).
Омиш
Омиш — град во Хрватска, во Сплитско-далматинска жупанија. Зафаќа површина од 266,20 км² и население од 6.462 жители. Во пошироката околина живеат 14.936 жители.
Географска положба
Градот се наоѓа во Далмација, на устието на реката Цетина во Јадранско Море.
Историја
До територијалната реорганизација во Хрватска се наоѓаше во составот на старата општина Омиш.
Подрачјето на Јадранскиот брег, прво го населуваат Илирите, околу 1000 година п.н.е., а после нив доаѓаат Грците околу 400 година п.н.е. кои основаа колонии на брегот и поблиските острови. После нив Римското Царство доаѓа на власт во 34 година п. н. е. Околу 600 година Србите и Хрватите се населуваат на подрачјето на денешна Далмација.
Првите жители на тоа подрачје после падот на римската власт според Константин Порфирогенит биле некрстените Срби, а Омиш се наоѓал во состав на српското кнежевство Паганија. Омиш бил најзначаен град на српска Паганија, од каде омишките гусари ги напаѓале бродовите.
Омиш првпат пат се споменува во историјата под името Онеум (латински: Onaeum), кој згаснува во почетокот на 7 век. Историското средиште на тогашниот Омиш било сместено на источниот брег на реката Цетина (името потекнува од фригискиот збор зетна - врата, и со тоа се опишува устието на Цетина во морето).
Во античкиот период населбата Омиш веројатно се наоѓала кај селото Баучиќ каде се пронајдени многубројни антички пронајдоци (релјефи, натписи, надгробни споменици, светилки, пари итн.). Најважни споменици, кои се чуваат во Градскиот музеј, се пронајдоците од камени римски натписи. Од текстот може да се заклучи дека се направени за време на владеењето на римските цареви Тибериј и Клаудиј, а највероватно биле наменети за некоја јавна зграда, споменик или пат, што говори за важноста на населбата во која се градени.
Население
На пописот на население од 2011 година, градот Омиш имаше 14.936 жители, од кои во самото населено место 6.462.
Попис 1991
На пописот на населени од 1991 година, населеното место Омиш имало 6.079 жители, од следниот национален состав:
Арсен трихлорид
Структура
AsCl3 е пирамидална молекула со C3v симетрија. As-Cl врската е 2,161 Å, а аголот Cl-As-Cl е 98° 25'±30. AsCl3 има четири нормални начини на вибрации: ν1(A1) 416, ν2(A1) 192, ν3 393, и ν4(E) 152 cm−1.
Синтеза
Оваа безбојна течност се подготвува со третман на арсен(III) оксид со водород хлорид проследено со дестилација:
Може да се подготви и со хлорирање на арсен на 80–85 °C, но овој метод бара елементарен арсен.
Арсен трихлорид може да се подготви и со реакција на арсен оксид и сулфур монохлорид. Овој метод бара едноставна апаратура и продолжува ефикасно:
Конвенционален лабораториски метод е рефлуксирање на арсен(III) оксид со тионил хлорид:
Реакции
Со хидролиза се добива арсенова киселина и хлороводородна киселина:
Иако AsCl3 iе помалку чувствителен на влага отколку PCl3, сè уште испарува на влажен воздух.
AsCl3 подложи на редистрибуција при третман со As2O3 за да се добие неорганскиот полимер AsOCl. Со извори на хлориди, AsCl3, формира соли кои го содржат анјонот [AsCl4]−. Реакцијата со калиум бромид и калиум јодид дава арсен трибромид и арсен тријодид, соодветно.
AsCl3 е корисен во органоарсенската хемија, на пример трифениларзин е дериват од AsCl3:
Отровните гасови наречени Lewisites се подготвуваат со додавање на арсен трихлорид во ацетилен:
Безбедност
Неорганските соединенија на арсен се многу токсични, и AsCl3 особено поради неговата испарливост и растворливост (во вода).
Класифициран е како исклучително опасна супстанција во Соединетите Држави како што е дефинирано во Дел 302 од Законот за планирање вонредни состојби и Заедницата за правото на знаење (42 U.S.C. 11002) и е предмет на строги барања за известување од страна на капацитетите што произведуваат, складираат, или да го користите во значителни количини.
Брезје под Нанос
Брезје под Нанос (словенечки: Brezje pod Nanosom) — населба во Општина Постојна во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Фалкенберг-Хее
Фалкенберг-Хее (Falkenberg-Höhe) — општинска заедница во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште е во Фалкенберг.
Општинската заедница Фалкенберг-Хее се состои од следниве општини:
Акционен народноослободителен комитет на Македонија (АНОК)
Акционен народноослободителен комитет на Македонија (АНОК) — орган на македонското национално ослободително движење, формиран есента 1943 година во Скопје. Во неговиот состав влегувале интелектуалци и активисти на ослободителното антифашистичко движење во Македонија. Вршел функција на највисоко тело на НОФ на Македонија пред неговото формирање. Ја координирал и ја сочувал работата на Народноослободителен одбор на окупираната територија од вардарскиот дел на Македонија. Вршел подготовки за формирање повисоки органи на народната власт. По формирањето играл улога на највисок Народноослободителен одбор. Распуштен бил со формирањето на Иницијативниот одбор за свикување на АСНОМ.
Димитар Делчев
Димитар Николов Делчев, познат како Мицо Делчев ( во —  во ) — македонски револуционер учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Димитар Делчев е роден 1879 година во Кукуш, тогаш во Отоманското Царство, денес Килкис, Грција. Се родил како втор син на Никола Делчев и Султан Делчева, а негови браќа се Гоце, Милан и Христо Делчев. Димитар Делчев, основно обрзование завршил во родниот град, а потоа учел во Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“, каде што се приклучил во Организацијата, учествувал во неколку терористички акции, а исто така и во бунтот на учениците против самоволието на директорот и на некои професори од егзархиската гимназија. Поради тоа бил исклучен од неа во 1896 година. Во Дупница, каде што го продолжил образованието, во домот на Никола Малешевски, кај кого престојувал, се запознал со со повеќе членови на ВМРО и комити. Летото 1900 година се вклучил во четата на Христо Чернопеев и бил еден од најмладите комити во неа. На 4 февруари 1901 загинува во првата поголема борба, која ја имала четата против турскиот аскер кај селото Бајалци, Гевгелиско.
Кога на Гоце Делчев му соопштиле за смртта на Мице, тој само запрашал: „Се држеше ли херојски брати ми?“ Бил горд од одговорот за храброста на брат му Димитар (Мицо) Делчев.
Витилиго
Витилигото се изразува со бели дамки на кожата. Понекогаш дамките се распоредени симетрично. На пример, може да се случи да имате речиси еднакви дамки на левиот и на десниот показалец. Распространоста низ светтот е околу 1% од вкупната популација.
Првите знаци на губење на пигментот често се јавуваат пред даесеттата година од животот и можат да се изразат како период на брзо исчезнување на бојата на кожата по кој следи период со мали или никакви промени. Периодот на мирување на болеста може да трае со години. Напредувањето на болеста се разликува од случај до случај. Кај еден пациент може да се појават неколку дамки и потоа со години не сеслучуваат никакви промени. Кај друг, целата пигментација може да исчезне во рок од 6 месеци. Емоционалниот или телесниот стрес може да придонесат за побрзо ширење на болеста.
Витилигото само по себе не е опасно за здравјето, иако понекогаш може да биде поврзано со болестите на штитната жлезда, со пернициозната анемија, со Едисоновата болест (Addison)(намалување на работата на адреналната жлезда) и со алопеција ареата (опаѓање на косата на мали овални површини). За повеќето болни најголемата опасност е губењето на самодовербата.
Причинители
Лекарите не знаат што ја предизвикува појавата на витилигото, иако болеста обично се јавува во исти семејства. Една третина од сите заболени во семејството има некој кој боледува од таа болест. Хемиските средства, како што се фенолот (често се користи како средство за дезинфекција) и катеколит (се користи за боење на косата и за потемнување на кожата), како и емоционалниот и телеснит страс можат да придонесат за појавата на оваа болест.
Обратете се на лекар
Ако промената на бојата на кожата е толку изразена што негативно влијае врз самодовербата и социјалните активности. Постојат многу начини на лекување што ожат да го намалат дејството на витилигото.
Како да се препознае витилигото
На витилиго укажуваат неправилните дамки на наполно бела кожа што ќе се појават на кожата со нормална боја. Ова нарушување се јавува кога телото ќе престане да создава меланин. Од витилиго заболуваат припадниците на сите раси, но понезабележливо е кај луѓето со посветла кожа.
Лекување
Кај повеќето случаи, витилигото се лекува со доведување на поголем број пигментни зрнца на површината на кожата. Терапијата што е позната како ултравиолетов псорален А, или ПУВА, што се состои од орално примање на лекот и изложување на ултравиолетова светлина, се има покажано како ефикасна, особено кај болните со напреднат облик на оваа болест.
Алтернативните начини на лекување не ожат многу да направат за болниот заболен од витилиго, бидејќи врз развитокот на болеста може да се дејствува само со регулирање на создавањето меланин во телото или со пресадување здрави клетки на заболените места. Сепак, ако утврдиме дека стресот предизвикува периоди на зголемено губење на пигментацијата на кожата, обидете се да примените некои постапки за олабавување.
Конвенционални начини на лекување
Постојат два основни начини на лекување на витилигото: прво, обид да се обнови нормалната пигментација и, второ, депигментација на остатокот од кожата, што како последица ќе има доста бледа, но изедначена боја на кожата.
Кај полесните случаи лекарите обично препишуваат кортикостероиди за локална примена кои се ефикасни за отстранување мали дамки. Во случаите кога витилигото ќе зафати над 20 проценти од површината на телото, обично се применува лекувањето ПУВА. Тоа се има покажано како успешно најмалку кај половина од сите пациенти заболени од витилиго, бидејќи се обновува пигментацијата на повеќето делови на кожата зафатена со болеста. Научниците се обидуваат да пронајдат други начини на лекување освен терапијата ПУВА, бидејќи таа предизвикува низа придружни појави, како што се оштетувања на црниот дроб, мержа и други нарушувања на видот, фототоксична реакција што предизвикува појава на мали плускавци на кожата и мачнина. Келинтот, материја што се добива од коренот на билката Ammi visnaga се покажа како ефикасна материја а замена. Тој не предизвикува фототоксичност, иако во поголеми количества може да предизвика мачнина, вртоглавица, несоница и зголемување на нивото на ензимите во црниот дроб.
Ако дамките прадизвикани од витилигото имаат зафатено над половината од површината на телото, доаѓа предвид отстранување на бојата од здравата кожа. Таа постапка се нарекува депигментација. Сепак, пред да се решите на овој чекор, имајте предвид дека до крајот на лекувањето може да поминат месеци и години, а кожата ќе остане неповратно депигментирана. Постапката опфаќа уништување на меланоцитите со лек кој е смеса од монобензон и хидрохинон. Како можни придружни појави се контактен дерматитис, силен јадеж, многу сува кожа, напластување на пигменти во рожницата и побелување на косата.
Алтернативни начини на лекување
Хомеопатското лекување можеби е најдоброто решение за болните заболени од витилиго кои сакаат да ги избегнат конвенционалните лекови со силно дејство. Посоветувајте се со хомеопат за начинот на лекувањето.
За да го смалите стресот што може да ја влоши болеста, обидете се да примените психосоматски постапки на олабавување како што се автосугестија, јога и хипноза.
Лекување дома
За правилно лекување на витилигото мора да се јавите кај лекар. Единствено што можете да преземете дома е дамките на заболената кожа да ги изложувате на сонце. Притоа внимаајте здравата кожа да ја зажтитите од сонцето. Ултравиолетовото зрачење може да ја засили репигментацијата.
NGC 51
NGC 51 — леќеста галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 51 се споменува и како UGC 138, MCG 8-1-35, CGCG 549-31, NPM1G +47.0009.
Откривање
Телото е откриено на 7 септември 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 51 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 51 има привидни димензии од 1,3' х 1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 14 м 34,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 48° 15' 22". Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Други поделби
Проучување на NGC 51 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 974. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 59; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3251. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 839.
Востание на Караташо Помладиот
Востание на Караташо Помладиот — востание против Отоманското Царство коешто избувнало во јужниот дел на етничка Македонија во 1854 година.
Димитар Караташо Помладиот, од село Добра, Берско учесник во Негушкото востание од 1882 година, син на водачот на востанието Анастас Караташо Постариот, во време на Кримската војна (1853-1856), организирал ново востание во Македонија. Подготовките за востанието ги започнал во февруари 1854 г. со 500 востаници на кракот Касандра од Халкидичкиот Полуостров. Местото на нивна заклетва, се смета дека е малото островче на Спорадите - Кира Панагија.
Востание
Караташо, не бил непознат за Османлиите, неговите бунтовнички активности биле забележани уште во 1841 година. Според еден британски извештај од 17 март 1854 г., веќе се знаело за востаничките планови, во кој како водач е наведен Цами Караташо. Во Атина, се формирал Комитет кој собирал донации за помош на востаниците, кој не бил многу успешен, но сепак довел до Турско-Грчки преговори. На овие преговори, Турската страна предводена од Нешет-беј, поставила силен ултиматум до Грчката влада, претставувана од Пајкос, во кој се барало водачите: Цавелас, Зервас, Петрас, Караташо, Кондојанис, Папакостас, Вејкос, Караискакис и Басдекис, во рок од десет дена да ги повлечат во Грција и да им се суди. Одговорот на Пајкос, дека се работи за личности кои не се повеќе чиновници во службите, впрочем значел и одбивање на поставениот ултиматум. Ова ги заострило односите и осмалнискиот амбасадор, бил повлечен од Атина, на 21 март, 1854 г. Незадоволство од преговорите искажале и Франција и Британија, кои се заложиле дека ќе ги конфискуваат сите бродови кои ќе пренесуваат оружје во Македонија за востаниците. Се смета, дека во овој период Караташо, сè уште бил на територија на Грција.
На 6 април, истата година добро подготвените востаници, главно Македонци, се истовариле на Лонгос (Каламици) и тргнале во воен поход на повеќе места во јужниот дел на Македонија, особено на Халкидик, при што во неколку наврати ја победиле турската војска, ослободувајќи притоа неколку поголеми села. Борците биле натоварени на неколку помали бродови и најпрво се упатиле кон Сиќа (Зихненско), па Свети Никола. Во Сиќа ја извојувале првата победа против Османлиите. Според некои записи востаниците располагале со 6 топа. Француските и Британските весници, не задоволни од развојот на настаните, ги опишувале востаниците како разбојници, со цел да се влијае на јавното мислење дека, не се работи за бунтовни востаници туку за разбојници. Како и во секое друго востание, сигурно дека меѓу борците имало и разбојници, но тоа не го оспорувало фактот дека се работи за востаници.
Крајот на востанието
За да го задушат навреме востанието, триилјаден аскер, со помошта на француската флота од три брода, еден сплав и три чамци, ги нападнале востаниците, чиј број до јуни 1854 г., се покачил на 1500 луѓе. Текот на настаните во кои Франција отворено застанала на страна на Османлиите, го принудило Караташо да побара преговори со францускиот барон Русен, за да се повлече во Атина заедно со своите луѓе. Бидејќи Франција, сакала брза разрешница на овие немири, тие успеале да го убедат солунскиот паша, да ги олабави ригорозните мерки на османлиската морнарица. Водачот на востанието, кој во документите се спомнува како главен шеф на Македонија, откако не успеал востанието да го прошири во внатрешноста на земјата, на 13 јули, 1854 година со дел од востаниците, на два француски брода се префрлил во Грција, по што наскоро востанието било задушено.
Медиумите со осврт на востанието
Европската јавност, преку своите весници дала извештаи за ова востание. Дел од нив, очигледно не познавајќи ги настаните прават збрка на настани, но дел даваат речевантни информации за Караташо и востанието кое го предводел. За овие настани пишувале Француски, Британски весници, Убичини, како и Натанаил Кучевишки (кој во тоа време се наоѓал во Зографскиот манастир) и Караташо го именува како Кара Тоша, а подоцна го забележува дека неговото презиме е Чамов. Според Натанаил овие востаници биле Грци. Спроед тогаш угледното британско списание Gentelman's Magazine and Historical Review, востаниците имале успех и во Тесалија и во Македонија, но сепак претрпеле пораз. Минхенскиот Allgemeine Zaitung, во весникот издаден на 1 јули, 1854 г., известил за повлекувањето на Караташо од Халкидик. Неговото враќање во Грција, предизвикало голем интерес и во атинското списание на француски јазик Le Spectateur de L'Orient, во кое се изразило восхитување за настаните и храброста на Караташо да се спротивстави на Османлиите.
Според англиски извори, по враќањето на Караташо во Атина, тој заедно со Теодорос Гривас и Папакоста Цамалас, издале документ во кој ја нападнале грчката влада, како виновна за неуспехот на востанието и ги обвиниле за странски поткуп за што побарале да им се спроведе и истрага.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Патрик (Нигритско)
Рождество на Пресвета Богородица (Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου) — црква во селото Патрик, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Црквата се наоѓа во центарот на селото. Изградена е во 1958 г. Претставува крстовидна засводена базилика. Во 2008 г. грамот е претворен од трикорабна во еднокорабна базилика.
Во парохијата влегува и параклисот „Успение на Пресв. Богородица“.
Монтреал
Монтреал (Montréal) — најнаселен град во канадската провинција Квебек, и вториот најнаселен град во Канада. Првично наречен Вил-Мари, или „Градот на Марија", Монтреал е именуван по врвот Ројал кој се наоѓа во центарот на градот. Градот се простира на островот Монтреал кој е именуван по истиот врв и на неколку многу помали периферни острови, од кои најголем е Ил Бизар. Монтреал има специфична континенална клима со четири сезони, топли и жешки лета и студени, но, снежни зими.
Според пописот во 2016 година, градот бил населен со 1.704.694 жители. Пошироката област на Монтреал е населена со 4.098.927 жители. Службен јазик на градот е францускиот јазик, јазик кој го зборуваат 49,8% од населението во градот. На англиски зборуваат 22,8% од населението а останатите 18,3% зборуваат други јазици. Во проширената област на Монтреал, 65,8% од населението зборува француски дома, во споредба со 15,3% кои зборуваат англиски. Монтреал е еден од градовите во Квебек и Канада каде има најголем процент на население кои говори два јазика; дури 59% од населението може да зборува англиски и француски. Монтреал е втор по големина главно француски град во светот, после Париз. Градот се наоѓа на 258 километри југозападно од градот Квебек.
Монтреал во минатото бил најглавниот центар за финансии и трговија во Канада, но, бил надминат од Торонто и во број на население и економска активност во 1970-тите години. Монтреал е сѐ уште важен центар за трговија, како и за воздушната, транспортната, финансиската, фармацевтската и технолошката индустрија. Исто е и центар за дизајн, образование, уметност, култура, туризам, храна, мода, игри, и филм. Монтреал има втор најголем број на конзулати во Северна Америка и е седиште на Меѓународната организација за цивилно воздухопловство. Во 2006 година, Монтреал бил прогласен за град на дизајн на УНЕСКО. Во 2017 година, Монтреал бил рангиран за 12-тиот најубав град за живеење во светот од страна на единицата за информации на списанието Економист како и за најдобриот универзитетски град во светот според британската организација Квак-карели Симондс. Монтреал е домаќин на повеќе меѓународни конференции и настани, вклучувајќи ги и Меѓународната и Универзална изложба во 1967 година и Летните олимписки игри во 1976. Тоа е единствениот канадски град во кој се имаат одржани Летни олимписки игри. Во 2016 година, Монтреал бил рангиран за светски Бета град. Градот е домаќин на повеќе фестивали и светски настани кои се одржуваат секоја година, вклучувајќи ги и канадскатата Формула 1 Гран При, меѓународниот џез фестивал на Монтреал и фестивалот за комедија „Да се насмееме“.
Зелени површини
Во градот се наоѓаат неколку стотина паркови и останати зелени површини. Најважна и најпозната зелена површина во Монтрéал е паркот Монт-Роyал. Овој парк во 1876година го дизајнирал американскиот пејзажен архитект Фредерик Ло Олмстед кој го дизајнирал и Централ паркот ВО Њујорк. ПаркОТ Монт Ројал има површинА од окоЛУ 2 км2. Останати поважни зелени површини во Монтреал се:
Список на археолошки наоѓалишта во Пробиштипско
Ова е список на археолошките наоѓалишта во Пробиштипско, односно на наоѓалиштата кои се наоѓаат на територијата на Општина Пробиштип. Подредени се по азбучен редослед на населените места во или кај кои се наоѓаат. Списокот веројатно не е целосен.
Црква „Св. Петка“ - Козица
Света Петка — главна селска црква во селото Козица.
Местоположба
Црквата е сместена над селото, а околу нејзе се наоѓаат и селските гробишта.
Историја
Црквата била подигната во 1870 година, што е запишано. Иконостасот во нејзе потекнува од тоа време. Иконите се дело на зографот Никола Михајлов од Крушево.
Гоце Тодоровски
Гоце Тодоровски (р. година во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
По завршувањето на Факултетот за драмски уметности при Универзитет „Св. Кирил и Методиј“, во класата на проф. Илија Џувалековски се вработува во Драмскиот театар во Скопје и веднаш се истакнува како мошне надарен и суптилен комичар. Покрај ангажманите во матичниот театар, тој е често присутен на програмите на радиото и телевизијата учествувајќи во скоро сите хумористично – сатирични емисии, драми, серии и друго. Чест гостин е и во другите театарски куќи во Македонија.
Портрет на Адела Блох-Бауер II
Портрет на Адела Блох-Бауер II — слика на австрискиот сликар Густав Климт од 1912 година. Делото е портрет на Адела Блох-Бауер (1881–1925), членка на виенското високо општество, која му била и покровител и близок пријател на Климт.
Сопственост
Адела Блох-Бауер била сопруга на Фердинанд Блох-Бауер, богат индустријалец кој ја спонзорирал уметноста и го поддржувал Густав Климт. Адела Блох-Бауер била единствената личност чиј портрет Климт двапати го насликал. Нејзиниот прв и многу попознат портрет беше наречен Портрет на Адела Блох-Бауер I. Портретите биле изложени во семејната куќа пред да бидат запленети од нацистите за време на Втората светска војна. Австрискиот музеј каде што се наоѓале портретите по војната не сакал да им ги врати на нивните вистински сопственици, така што следела судска битка во Соединетите Држави и Австрија, што резултирало во јануари 2006 година, двата портрети на Адела Блох-Бауер и три други слики на Густав Климт да ѝ бидат вратени на Марија Алтман, внука на Фердинанд Блох-Бауер.
Во ноември 2006 година, аукциската куќа Кристи го продала на аукција Портретот на Адела Блох-Бауер II за речиси 88 милиони долари, што било четврто уметничко дело по цена во тоа време. Купувач била Опра Винфри.
Во есента 2014 година, Портретот на Адела Блох-Бауер II му бил даден на долгорочен заем на Музејот на модерна уметност во Њујорк. Во текот на летото 2016 година, Опра Винфри го продала на неидентификуван кинески купувач за 150 милиони долари. Сликата е привремено позајмена на Новата галерија во Њујорк за изложбата „Климт и жените од златното доба на Виена, 1900-1918 година“.
Беел
Беел (Böel; Bøl) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Мездра (појаснување)
Мездра или мезра — збор од арапско потекло кој означува нива; земја ораница; поле или обработливо земјиште што се наоѓа во близина на некое село, обработувана од населението на тоа село или пак да означува разурнато или напуштено село. Името Мездра може да се однесува за:
NGC 6455
NGC 6455 — ѕвездено јато во соѕвездието Скорпија, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6455 се споменува и како ESO 394-?3, in Milky Way.
Откривање
Објектот е откриен на 7 јуни 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6455 е од видот *Cloud. NGC 6455 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 51 м 8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -35° 20' 14"".
Други поделби
Проучување на NGC 6455 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 377; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7386. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Хеенланд
Хеенланд (Höhenland) — општина во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија.
Енсхеде
Енсхеде, исто и Eanske  на локален дијалект (Твенташки), е  општина и град во источна Холандија во покраината Оверајсел како и во  регионот на Твенте. Општината Енсхеде се состои од градот Енсхеде, додека во 1935, кога руралната општина Лонекер, го опколилa градот, била спроведена по брзата индустриската експанзија на Енсхелде која започнала во 1860 година и се вклучила во изградбата на железницата и копање на Каналот во Твенте (Твентеканалот).
Географија
Енсхеде се наоѓа во источниот дел на Оверајсел и е најисточниот град со повеќе од 100.000 жители во Холандија. Градот се наоѓа на неколку километри од Германија, со кој се граничи општината. Повеќе од неколку мали реки течат или го опкружуваат градот, како што се Румбек и Гланербек. Енсхеде содржи пет официјални градски области ( "Stadsdelen"). кои, исто така се вклучуваат и околните села во општината:
Клима
Како и повеќето градови од Холандија, Енсхеде има одлики на океанска клима (CFB во класификацијата Kопен), но сепак, зимите имаат тенденција да бидат помалку благи од остатокот од Холандија, поради неговата локација во внатрешноста.
Пред индустријален период
Раната историја на Енсхеде е во голема мера е непозната, но населбата постоела околу Стариот пазар во почетокот на средниот век. Името на оваа населба се споменувала како  Anescede  или Enscede што значело или "во близина на границата" (со Бентехеим) или "во близина на црквата, на пазарот и на утврдената аристократска куќа.
Енсхеде како средновековен град во голема мера бил изграден од дрво и камени куќи кои биле исклучок, но сепак огнот бил постојан ризик, како и серијата пожари во 1517, 1750 и повторно во 7 мај 1862 година, со што луѓето од Енсхеде го добиле прекарот  Brandstichters  (подметнувачи на пожари ).
Индустијализација
Последниот оган се совпадна со почетокот на растот на градот во голем центар за производство на текстил, првично како куќа на индустријата, но од почетокот на 19-от век на индустриско ниво, особено за производство на  bombazijn  (мешавина на памук и лен) се покажа за извозен хит. Една од таквите фабрики за да се произведувало текстил во доцниот 19 век е Хардик и Секел Фабриката.
Индустријализацијата стимулирала голем пораст на населението, што од 1894 година ја достигна бројка од 18.267 урбан раст. Имињата на сиромашните квартови (како ' "Де Крим' 'и' 'Себастопол' ') сè уште се познати, иако тие одамна се урнати. Во 1907 година "" пожарите ""  биле намалени и Енсхеде бил првиот град во Холандија за да изготви официјален план за експанзија и  инкорпорирање на (околината) со општина Лонекер.
Втората светка војна
За време на Втората светска војна Енсхеде бил еден од првите холандски градови кои биле заробени од страна на германската војска, бидејќи тој е најблизок град до Германија. Членовите на отпорот им помогна многу на Евреите од Енсхеде за да се скријат на фармите во близината. Од околу 1300 Евреи во Енсхеде, 500 биле спасени (38,5%), во споредба со помалку од 20% во останатиот дел на Холандија. Оваа висока стапка на преживување се припишува на тројца членови на еврејскиот Советот на Енсхеде, Зиг Менко, Жерар Сандерс и Ван Дам Исидор.
Стопанство
Градот е поранешен центар на производство на текстил. Кога оваа индустрија ја напуштила областа за поевтини производствени центри во Југоисточна Азија, Енсхеде станал една од најсиромашните општини во Холандија. Најголемиот предизвик на градот е да се спречи високо образование (богатите) на граѓаните да го реализираат на запад  во Ранстад. Децении на реновирање во центарот на градот е да се врши со цел Енсхеде да биде  поатрактивен за оваа група. Модерен трговски центар и стоковни куќи, кои до неодамна се наоѓаче само во многу поголеми градови биле отворени. Енсхеде е домаќин на многу годишни фестивали и стариот пазар плоштад е често место за настани, музика во живо и други активности за време на викендот. По некое двоумење од страна на градскиот совет, Енсхеде бил во можност да биде домаќин на Розе Сабота во текот на летото на 2004 година, што било голем успех. Ова не само што му даде на локалната економија поттик, но исто така го привлекло позитивното внимание на геј заедницата во Енсхеде, која е најголема во источниот дел на Холандија.
Во близина на Германија, историски, е уште еден голем фактор во економската активност во градот, кои се движи од шверц на кафе и цигари во XIX и XX век, на голем број на Германците, кои го посетуваат продавници во градот и (особено) на неделните пазари. Затоа, повеќето домородци на Енсхеде зборуваат германски.
Градот соработува со околните општини од Алмело, Борне и Хенгело како  Netwerkstad Твенте . Нацрт-план за законот за да се логирате со Енсхелде, Хенгело и Алмело беше поразен во парламентот под влијание на опозицијата од другите градови.
Истражување, образование и здравство
Универзитетот во Твенте (Universiteit Twente),универзитет со повеќето технички студии, се наоѓа во Енсхеде. Таа е една од трите технички универзитети во Холандија (besides Delft University of Technology and Eindhoven University of Technology).Универзитетот во Твенте е исто така еден од најголемите кампуси во Холандија.
Универзитетот има курсеви во чисто технички студии, како што се применета физика, применета математика, машинско инженерство, Електротехничкиот факултет, хемиско инженерство, информатика / Компјутерски науки и индустриско инженерство и, исто така, нуди студиски програми во комуникација, психологија, економски науки, меѓународни бизнис администрација, јавна администрација, применета медицина и биомедицински технологија; вториот се привлечат пошироката јавност. Од 2006 година, оваа програма за европски студии е додадена на придонеси на универзитетот.
Енсхеде е исто така дом на една од трите кампуси на Саксон Универзитетот за применети науки (Саксон вештини, Енсхеде), на Политехничката школата нуди меѓународно призната диплома и магистерски во широк спектар области, вклучувајќи инженерство, економија, социјална работа, истраги и здравствена заштита.Други кампуси се наоѓаат во Девентер и Апелдорн.
Факултетот за Гео-информатика и набљудување на Земјата од Универзитетот во Твенте, (познат по кратенката ИКТ) е познат по своите м-р, мајстор, диплома и докторски курсеви во Гео- Информатички науки за земјите во развој. Студентите од целиот свет учествуваат на ИКТ.
Енсхеде, исто така има и академија за уметност и дизајн во комбинација со конзерваториум именувана ArtEZ.
Медицинскиот спектар Твенте (MST) болница е еден од најголемите топ-клиничките болници на Холандија и има важни сектори  за заштита и исполнување на супрарегионални улоги. Таа вклучува I степен траума центар, како и. Болницата е силно вклучени во високо медицинско образование, со до 300 студенти по медицина по нивниот стаж во болницата во било кое дадено време, тесно работат заедно со Универзитетот во Твенте е технички медицина програма за обука на нов вид на технички специјализирани лекари
Сообраќај
Енсхеде е термин за железничката станица и линија за запад. Возовите од Енсхеде оперираат до Хенгело, Алмело, Зволе, Девентер, Апелдорн, Амерсфорт, Хилверзум, Амстердам, Амстердам Аеродоромот Схипхол, Утрехт, Ротердам и Хаг.На источната страна е линијата на Гронау, Германија, кој има уште две станици во Холандија: Енсхеде Де Есхмарке и Гланербрух.. Последните две имаат ниски ridership. Линијата се сервира од страна на ДБ Регионал Вестфалија (дел од Германија Дојче Бах), во Минстер и Дортмунд, секој на час интервал и наизменична половина час во служба на Гронау.
Не постои тесна врска меѓу двата системи. Преку линија била задржана за евентуално НАТО употреба за време на Студената војна, дури и откако преку патнички услуги е завршена (септември 1981 година), иако тоа беше во сериозна лоша состојба во подоцнежните години. Со обновување на услуга на Германија (мај 2001) патеката била отсечена; постои празнина од околу 30 сантиметри меѓу нив
Исто така постои и железничката станица Енсхеде Кениспарк, во близина на фудбалскиот Стадион де Хролш Весте.
Поврзано: де Билд: Дортмунд-Гронау-Енсхеде.gif и железнички услуги во Северна Рајна-Вестфалија 407 и 412.
Enschede има комбиниран регионалнен цивилен аеродром, аеродром Енсхеде, и воздухопловна база Tвенте на Кралството Холандија. Вториот беше затворен во 2007 година; поранешниот беше затворен во 2008 година, кој се наоѓа на југоисток терминалот на Твенте канал.
Култура
Постојат неколку музеи во Енсхеде, меѓу нив и Кралскиот музеј Tвенте за уметност, музејот на природна историја и музеј посветен на историјата на Текстилната индустрија, како затворена во јануари 2007 година, и повторно отворен во април 2008 година во новите простории на нова локација под името [http: / /www.twentsewelle.nl TwentseWelle] (Извор / Па на Твенте). На новата локација се наоѓа во Румбек, каде огномет катастрофа кој се одржа во 2000 година Новиот музеј се наоѓа делумно во реновирана стара текстилна фабрика, во однос на текстилната историја Енсхеде, а делумно во одлагање на нова зграда, со цел од Амстердам-заснована пребарување на фирма (архитект на проектот: Bjarne Mastenbroek). Енсхеде е исто така дом на Симфонискиот оркестар на Холандија.
Во декември 2012 година, сериозно барање акција од националното радио 3FM се одржа во Енсхеде, кои собираат повеќе од 12.2 милиони евра (речиси 16,2 милиони американски долари).
Даб
Даб —  на дрвја и грмушки со околу 600 а. Автохтон е на северната полутопка и има листопадни и зимзелени претставници што виреат од умереноконтиненталните до тропски предели во Европа, Азија и Америка. Земајќи ја предвид општата разновидност, за центар на ендемизмот на дабовите се смета Северна Америка, особено Мексико.
Дрвото има спирално распоредени листови со брановидни рабови, а постојат и видови чии рабови се назабени или сосем мазни. Лисјата на голем број видови не паѓаат на есен, туку дури на пролет. По ова излегуваат цветовите, кои имаат облик на реси. Плодот е орев наречен желад сместен во чашичка, со по една семка и узрева за 6–18 месеци, зависно од видот. Постојат и зимзелени видови, но не сочинуваат посебна група.
Видови
Дабот припаѓа на групата скриеносеменици и има неколку подрода со повеќе оддели, опфаќајќи повеќе од 600 вида.
Видови во Македонија
Во Македонија дабот е мошне застапен по целата територија, и тоа со девет вида и голем број на подвидови. Дабовите дрвја зафаќаат 40% од шумата во земјата и сочинува една четвртина од дрвната маса што се одгледува во стопанското шумарство. На територијата на земјата растат следниве видови:
Употреба
Дабовото дрво има густина од околу 0,75 г/см3 и со тоа е мошне силно и тврдо, со голема отпорност од инсекти и габични болести поради тоа што содржи доста танин. Дрвото наоѓа примена во градителството уште од најстаро време. Во средниот век од граѓата се изработувале тавански греди, костури и дрвена поплочување на ѕидовите. Дрвото од дабот стежер (Q. robur) и дабот горун (Q. petraea) во Европа традиционално се користеле во за изградба на воени бродови и гредни рамки за ѕидови на куќи. Денес ова дрво понатаму ужива популарност во изработката на мебел, паркет, гредни конструкции и фурнир. Од европските и американските дабови се прават буриња за созревање на вино, ракија, виски, бренди, шери. Од видот на дабот од кој се направени бурињата зависи и аромата на виното. Светските производители бираат помеѓу францускиот и американскиот даб за буриња, но во Македонија се користи и автохтониот даб кој дава уште погусто дрво од францускиот.
Од кората на дабот плутник (Q. suber) се добива плута за тапи. Овој вид е застапен во Средоземјето, со тоа што речиси сета плута во светот се произведува во Португалија, Шпанија, Алжир и Мароко. Од северноамериканските видови, најценет за дрвена граѓа е црвен даб (Q. rubra), погоден за надворешна употреба поради отворените капилари. Поширока примена наоѓа и белиот даб (Q. alba), особено за вински буриња. Највеќе граѓа во Европа се добива од стежерот и горунот, но мошне квалитетно дрво даваат и зимзелените видови како и дабот црника (Q. ilex) и плутникот.
Бидејќи кората е богата со танинско црнило со кое се штави кожа. Од желадите се прави брашно или истите се печат и од нив се прави напиток.
Дабовите „шишарки“ (гали) се всушност заболување на дрвото, но со векови биле извор на мастило за ракописи.