Одржливост
Раздвојување на деградацијата на животната средина и економскиот раст
Од историска гледна точка постои блиска корелација помеѓу економскиот раст и еколошката деградација: како што растат заедниците, така животната средина се влошува. Оваа тенденција јасно е прикажана на графиконот за бројот на популацијата, економскиот раст и еколошките индикатори. Неодржливиот економски раст често се споредува со злоќудниот раст на рак, бидејќи ги разјадува екосистемите услуги на Земјата кои претставуваат основа за нејзиниот понатамошен опстанок. Постои загриженост дека, освен ако не се контролира користењето на ресурсите, модерната глобална цивилизација ќе тргне по стапките на древните цивилизации кои пропаднале поради прекумерно користење на основните ресурси. Додека конвенционалната економија во голема мера се занимава со економскиот раст и успешна распределба на ресурсите, еколошката економија има експлицитна цел за одржлив обем (а не постојан развој), поволна дистрибуција и ефикасна распределба, по тој редослед. Светската бизнис комисија за одржлив развој изјавила дека “бизнисот не може да успее во општества кои пропаѓаат”.Во економска и еколошка област терминот “одвојување” се почесто се употребува во контекст на економско производство и еколошки квалитет. Кога се користи на овој начин, се однесува на способноста на економијата да расте, без притоа да создаде соодветно зголемување на притисокот врз животната средина. Еколошката економија се занимава со проучување и на општествениот метаболизам, капацитетот на ресурсите кои влегуваат и излегуваат од економскиот систем во однос со еколошкиот квалитет. За економијата која е способна да одржи раст на БДП без притоа да предизвика негативно влијание врз животната средина се вели дека е одвоена. Точно како, ако, и до кој степен ова може да се постигне е прашање на многу дебати. Во 2011 комисијата за меѓународни ресурси поддржана од програмата за заштита на животната средина на Обединетите Нации (UNEP), предупредила дека до 2050 година човечката раса годишно би можела да троши 140 милијарди тони на минерали, руда, фосилни горива и биомаса, трипати повеќе од денешната стапка на потрошувачка, освен ако нациите не направат сериозен обид за одвојување. Извештајот истакнал дека граѓаните на развиените земји конзумираат во просек 16 тони од овие четири клучни ресурси по глава на жител годишно (достигнувајќи до 40 или повеќе тони по лице во некои развиени земји). За споредба, просечниот човек во Индија денес конзумира четири тони годишно. Истражувањата за одржливост анализираат разни начини за намалување на интензитетот на ресурсите (количината на ресурси (како на пример вода, енергија или материјали) потребни за производство, потрошувачка и отстранување на отпадоците по единица на материјални добра или услуги ) без оглед на тоа дали ова ќе се постигне со подобрено економско раководење, со дизајн на производи или со нова технологија. Постојат спротивни ставови за тоа дали усовршувањето на технологијата и иновациите ќе овозможат целосно одвојување на економскиот развој од еколошката деградација. Од една страна, експертите за ефикасност повеќепати имаат тврдено дека интензитетот на користење на ресурси (како што е користењето на енергија и материјали за единица БДП) во принцип може да се намали за најмалку четири или пет пати, и со тоа да се овозможи непрекинат економски раст без зголемено исцрпување на ресурсите и без соодветно загадување. Од друга страна, една проширена историска анализа за технолошките подобрувања на ефикасноста убедливо покажала дека употребата на енергијата и материјалите за подобрување на ефикасноста скоро секогаш го пречекорува економскиот раст, во голема мера главно поради ефектот на одбивање (конзервација) или Јевонс Парадоксот, резултирајќи со злемена употребата на ресурсите и со загадување. Покрај тоа постојат неразделни термодинамички ( како што е вториот закон на термодинамиката) и практични ограничувања за сите подобрувања на ефикасноста. На пример, постојат одредени минимални материјални побарувања за одгледување на храна, и постојат ограничувања во изработката на автомобили, куќи, мебел и други производи за да бидат полесни и помали без ризик да се загуби можноста за употреба на нивните основни функции. Бидејќи и теоретски и практично е невозможно да се зголемува употребата на ресурси бесконечно, исто така е невозможно да се има постојан и бесконечен економски раст без да биде придружен со зголемено исцрпување на ресурсите и еколошко загадување, односно, економскиот раст до некој степен може да се одвои од исцрпувањето на ресурсите за краток период, но не и на долги стази. Според тоа, долгорочната одржливост бара премин во стабилна економска состојба во која вкупниот БДП останува горе-долу постојан, како што со децении се залагал Херман Дали и други претставници од еколошката економска заедница.