cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нуклеозом
За разлика од повеќето еукариотски клетки, созреаните сперматозоиди најчесто користат протамини за пакување на нивната геномска ДНК, најверојатно за да се постигне уште поголем степен на пакување на ДНК. Хистонски еквиваленти и поедноставена хроматинска структура се среќава и кај археите, што укажува на тоа дека еукариотите не се единствените организми кои користат нуклеозоми за компактирање на нивната ДНК.
Киријакеика
Историја
Селото е 14 км западно од Кукуш и 53 км северозападно од Солун. Оваа населба е создадена во 1970-тите од доселени сточарско-земјоделски каракачански семејства и наречена по родовскиот старешина Киријакос. Симовски смета дека веројатно се работи за истите сточарски семејства кои пред Втората светска војна живееле на Кајмакчалан, во населбата Киријакови Колиби (Каливија Киријаку) над Крушоради, Леринско.
Знаменитости
Кај Киријакеика е откриена населба праисторијата, како и остатоци од римско време, па затоа месноста во 1996 г. е прогласена за споменик на културата. Сместена е на трапезовиден рид и содржи наоди од керамика и некропола.
Население
Населбата за првпат е признаена за населено место во 1981 г. како нова населба со 53 жители. Бројноста на жители останала устојчива во следните десетлетија, со 54 во 1991 и 55 жители во 2001 г. Потоа населението почнало нагло да опаѓа, сведувајќи се на 14 жители во 2011 г.
Транспозон
Постојат најмалку две класи на транспозони: класа I транспозони, или ретротранспозони, кои подлегнуваат на реверзна транскрипција, и класа II транспозони, или ДНК транспозони, кои го кодираат ензимот транспозаза, кој им е потребен за екцизија и вметнување, а некои од нив може да кодираат и други белковини.
Класификација
Транспозоните се само еден од неколкуте видови на мобилни генетски елементи. Тие се поделени на две класи врз основа на механизмот на транспозицијата, кој може да се опише како копирај и залепи (класа I транспозони) или исечи и залепи (класа II транспозони).
Ретротранспозони
Класа I транспозоните се копираат во две фази: прво, тие подлежат на транскрипција од ДНК во РНК, а потоа РНК подлежи на реверзна транскрипција назад во ДНК. Вака создадената ДНК молекула се враќа назад во геномот на нова позиција. Процесот на реверзна транскрипција е катализиран од ензимот реверзна транскриптаза, кој често е кодиран од самиот транспозон. Одликите на ретротранспозоните се слични на оние на ретровирусите, како што е ХИВ.
Ретротранспозоните најчесто се групирани во три главни групи:
Ретровирусите, исто така, може да се сметаат за транспозони. На пример, по претворањето на ретровирусната РНК во ДНК во клетката-домаќин, новосоздадената ретровирусна ДНК е интегрирана во геномот на клетката-домаќин. Вака интегрираните вирусни ДНК молекули се нарекуваат провируси. Провирусот е специјализирана форма на еукариотски ретротранспозон, кој може да произведе нови вирусни РНК молекули кои може да ја напуштат клетката-домаќин и да заразат други клетки.
ДНК транспозони
мини|А. Структура на ДНК транспозони (Маринер тип). Од двете страни на генот за транспозаза се наоѓаат две превртени тандемски повторувања (TIR). Од двете страни на инсертот се наоѓаат две дупликации на кратки тандемски места (TSD). Б. Механизам на транспозиција: Две транспозази препознаваат и се врзуваат за TIR низи, се поврзуваат меѓусебе и поттикнуваат сечење на двоверижната ДНК. ДНК-транспозаза комплексот потоа се вметнува во специфични ДНК мотиви на друго место во геномот, со што создава кратки TSDs по интеграцијата. Исечи-и-залепи механизмот на транспозиција на класа II транспозони не вклучува РНК посредник. Транспозицијата е катализирана од страна на неколку ензими транспозази. Некои транспозази неспецифично се врзуваат за било кое место во ДНК, додека други се врзуваат за посебни целни низи. Транспозазата прави „лепливи краеви“ на целното место, го сече ДНК транспозонот и го врзува за целното место. Потоа [[ДНК-полимераза ги исполнува празнините на лепливи краеви и ДНК-лигазата ги создава фосфодиестерските врски. Ова резултира со дупликација на целното место, а местата на вметнување на ДНК транспозоните може да се идентификуваат со присуството на кратки директни повторувања (назабено место во целната ДНК кое е пополнето од страна на ДНК-полимеразата) по кои следат превртени повторувања (кои се важни за ексцизијата на транспозонот од страна на транспозазата).
Исечи-и-залепи транспозоните можат да бидат дуплицирани доколку нивната транспозиција се одвива за време на S фазата на клеточниот циклус, кога донаторското место веќе е реплицирано, но целното место сè уште не е реплицирано. Таквите дуплицирања на целното место може да резултираат со генска дупликација, која игра важна улога во еволуцијата на геномот.
Не сите ДНК транспозони функционираат преку исечи-и-залепи механизмот. Во некои случаи се забележува репликативна транспозиција, кај која транспозонот самиот себе се реплицира во ново целно место (на пр. хелитрон).
Класа II транспозоните чинат помалку од 2% од човечкиот геном.
Автономни и неавтономни транспозони
Транспозицијата може да се класифицира како „автономна“ и „неавтономна“, во рамките на двете класи на транспозони. Автономните транспозони можат самостојно да се движат од едно до друго место во геномот, додека за неавтономните транспозони потребно е присуство на друг транспозон за да можат да функционираат. Ова се случува бидејќи зависните транспозони не кодираат за транспозаза (кај класа II транспозони) или реверзна транскриптаза (кај класа I транспозони).
Лустгарден
Лустгарден  е парк на Музејот Ајленд во центарот на Берлин, во близина на местото на поранешниот   ( Берлинската градска палата) од кои првично била дел. Во различни периоди од својата историја, паркот се користел како терен за парада, место за масовни собири и јавен парк.
Ксенофобија
Ксенофобијата — страв и недоверба кон странците и нивните вредности, обичаи и навики. Се манифестира во етничка и верска предрасуда, расизам и шовинизам. Спротивно на ксенофобија е ксенофилија.
Брегот на Слоновата Коска
Во изминатите неколку години, Брегот на Слоновата Коска доживеала повторното раѓање на омраза и етничка нетрпеливост во етничките племиња. Покрај бројните жртви меѓу различните племиња од северниот и јужниот регион на земјата, кои биле убиени во тековниот конфликт, белите странци кои живееле или го посетувале Брегот на Слоновата Коска, исто така биле подложени на насилни напади. Според извештајот на „Хјуман рајтс воч“, владата на Брегот на Слоновата Коска била виновна за ширење етничка омраза во име на сопствените политички цели.
Во 2004 година, Младите патриоти, моќна националистичка организација од Абиџан, основана од државните медиуми, ограбила странски државјани на Абиџан. Повиците за насилство врз белците и неиворианците се емитувале на националното радио и телевизија, откако младите патриоти ја презеле контролата врз своите канцеларии. Станиците следеле силувања, тепања и убиства на лица со европско и либанско потекло. Илјадници иселеници и бели или етнички жители на Либан и на Брегот на Слоновата Коска ја напуштиле земјата. Нападите предизвикале меѓународна осуда.
Мавританија
Ропството во Мавританија е сè уште присутно и покрај неговото укинување во 1980 година и главно има најголемо влијание врз потомците на црните Африканци земени во ропство кои сега живеат во Мавританија како „црни Мавари “ или харатини и кои сè уште делумно им служат на „белите Мавари“ или биданците, како робови. Практиката на ропство била најзастапена во Мавританија меѓу горната традиционална класа на Маврите. Со векови, пониската класа Харат, која се однесувала главно на сиромашните црни Африканци кои живееле во руралните области, се сметале за природни робови на овие Мавари. Социјалните ставови биле корегирани во повеќето урбани Мавари, но во руралните средини заостанувала античката поделеност.
Нигер
Во октомври 2006 година, Нигер објавила дека ќе се депортира во Чад „ Дифа Арапи “, Арапи кои живеат во регионот Дифа во источен Нигер. Нивното население било околу 150000. Додека владата ги опколила Арапите во подготовките за депортација, две девојчиња починале, наводно откако избегале од владините сили, и три жени кои страдале од абортуси. Нигериската влада на крајот ја прекинала контроверзната одлука за депортирање на Арапите.
Јужна Африка
Ксенофобија во Јужна Африка во моментов е присутна и како апартхејд, како и во пост-апартхејд ера. Непријателството помеѓу британската и Бурски кои ја влошиле Втора Бурска војна довела до бунт од страна на сиромашните Африканерите кои ги ограбувале продавниците во сопственост на Велика Британија. Јужна Африка, исто така, донела бројни акти со цел да ги задржи Индијанците подалеку, како што е Законот за имиграција на регулативи од 1913 година, со кој се предвидувале исклучување на „непожелните“ групи на луѓе кои имплицирале. Ова ефикасно ја запрела индиската имиграција. Општинскиот одред од 1924 година имал за цел да ги „негира Индијанците општинска франшиза“. еќ
Бразил
Иако мнозинството во државата имаат мешано потекло (Пардо, Африканско или домородно), Бразилците кои не се со европејско потекло ретко се претставени и често се исклучени од музички емисии или натпревари за талент. Во случајот на теленовели (ТВ сапуници), Бразилците со потемна боја на кожа се претставени како слуги или луѓе со понизок социоекономски статус.
Канада
Муслиманите и Сиките во Канада се мета на расизам и дискриминација, особено после 2001 како последица на американската "Војна против теророт". Истражување следствено на претходно спроведена студија, покажува дека се' уште има дискриминирачки однос како последица на нападите на Кулите Близначки во Америка на 9 септември 2001 година.
Колумбија
Според истражување на Обединетите нации, 1.3 милиони од вкупно 4 милиони бегалци од Венецуела се стационирани во Колумбија. Поради ургентноста на нивната ситуација, многу венецуелски мигранти нелегално ја поминуваат границата, бидејќи немаат пристап до правни услуги и други основни човекови права и се изложени на експлоатација, злоупотреба, манипулации и појави како расизам, дискриминација и ксенофобија. Од почетокот на мигрантската криза, медиуми и владини претставници предупредуваат за зголемена дискриминација кон мигрантите во државата, особено во форма на ксенофобија и насилство.
Гвајана
Постои расна поделеност помеѓу Индо-гвајанци и Афро-гвајанци.
Мексико
Расизмот во Мексико има долга историја. Мексиканците со посветла боја на кожа имале апсолутна контрола над Амероиндијанците со потемна кожа, како последица на шпанскиот колонијален систем на касти. Кога Мексиканец со потемна кожа ќе стапи во брак со Мексиканец со посветла кожа, често е да се слушне дека "ја направиле расата подобра". Ова може да се толкува како напад кон сопствениот етникум. И покрај подобрени политички и социоекономски услови кон Мексиканците со домородно потекло, дискриминацијата кон оваа група е присутна и тие се ретко заштитени според закон. Насилство кон домородните Мексиканци се случува неретко и многу пати поминува неказнето.
Венецуела
Во Венецуела, како и другите Јужно-Американски држави, економската нееднаквост помеѓу етнички групи и различни раси е забележителна. Шведска студија од 2013 година ја прогласува Венецуела за најрасистичка земја во Јужна и Северна Америка, а веднаш по неа доаѓа Доминиканската Република.
САД
Како во повеќето држави, голем дел од населението во САД продолжува со ксенофобија кон другите раси. Според мрежата од органзации за граѓански и човечки права, "Дискриминацијата проникнува во сите аспекти од животот во САД и продолжува кон сите заедници кои не се од белата раса." Дискриминација на расна, етничка и религиска основа е често видлива, особено кон Муслимани, Сики, автохтоно американско население (Индијанци) и други етнички групи.
Припадници на сите американски етнички и религиски малцинства се соочуваат со дискриминација при интеракција со други припадници на малцински групи. Филозфот Корнел Вест вели дека "Расизмот е составен елемент во самата структура на американската култура и општество. Вклучен е во првата колективна дефиниција на земјата, изнесен во нејзините понатамошни закони и присутен во доминантниот начин на живот."
Анкета во 2019 спроведена од Pew Research Centre покажува дека 76% од припадниците на црната раса и лицата од азиско потекло претрпуваат некаква форма на дискриминација, барем од време на време.
Бутан
Во периодот од 1991-92 година, Бутан има депортирано помеѓу 10 000 и 100 000 Непалци. Точниот број на депортирани бегалци е спорен од двете страни. Во март 2008 година, ова неселение започнува со преселување во други земји како САД, Канада, Нов Зеланд, Норвешка, Данска, Холандија и Австралија. САД работи кон преселување на 60 000 бегалци според нивната програма за вселување во трети земји.
Брунеј
Брунеј има закон за позитивна дискриминација на етнички Малајци.
Кина
Ксенофобијата кон некинески жители во Кина ескалираше во рамки на Ковид-19 пандемијата., со описи дека странците се "странско ѓубре" и мета за "отстранување". Некои црнци во Кина беа протерани од своите домови од страна на полицијата и известени дека треба да ја напуштат државата во рок од 24 часа, поради дезинформации дека тие и други странци го шират вирусот. Кинеската ксенофобија и дискриминирачки однос како непуштање на црнци во ресторани беа критикувани од страна на странски влади и и дипломатски тела.
Индонезија
Дискриминирачки закони против Кинеските Индонезијци беа донесени од владата на Индонезија. Во 1959, Претседателот Сукарно одобрува PP1959 (серија на дискриминирачки закони и политики), кои ги принудуваат кинеските Индонезијци да ги затворат своите бизниси во рурални средини и да се релоцираат во урбаните. Згора на тоа, политички притисок во 1970-тите и 1980-тите ја ограничува улогата на кинески Индонезијци во политика, академија и армијата. Како резултат на тоа, тие се ограничени на професионално поле да станат банкари, иноватори, занаетчии или трговски менаџери. Во 1998 година, се покренуваат бунтови во Индонезија против високите цени и гласини за складирање од страна на трговци и сопственици на продавници, кои често воделе до анти-кинески напади.
Индија
во Северо-Иток Делхи]] Бунтовите во Делхи во 2020 година, кои резултираа со 50 мртви и стотици повредени, беа предизвикани од протести против закон за државјанство перцепиран од јавноста како исламофобичен (анти-муслимански). Тензијата продолжува додека многу муслимански заедници имаат хиндуфобични гледишта, а пак хинди лидерите тврдат дека нивна цел е да ја исламизираат Индија.
Малезија
Во 2014, областа Пенганг во Малезија се одржува референдум, кој забранува странци да приготвуваат локални кулинарски специјалитети. Познатиот готвач Ван го критикувал овој закон.
Јапонија
Во 2005 година, извештај на ОН искажува проблем со расизам во Јапонија и несогледување на проблемот во негова целост од страна на властите. Авторот на извештајот, Доудоу Диен по деветдневно истражување заклучува дека расизмот во Јапонија главно влијае на три групи: национални малцинства, Латино-
американци со јапонско потекло (особено јапонски Бразилци) и странци од неразвиени земји. Анкети спроведени во 2017 и 2019 покажуваат дека 40 до 50% од странците претрпеле некаква форма на дискриминација. Друг извештај забележува разлики во прикажување на странци од Западот и прикажување на луѓе од Источна Азија во медиумите, со тоа што вторите се прикажани понегативно.
Јапонија прифаќа само 16 бегалци во 1999, додека САД зема 85 010, според ОН. Нов Зеланд, што е земја 30 пати помала од Јапонија, зема 1140 бегалци истата година. Само 305 лица биле признаени како бегалци во Јапонија од 1981, кога Јапонија ја ратификува Конвенцијата за статус на бегалци од Обединетите нации, до 2002. Поранешниот премиер Таро Асо ја нарекува Јапонија "нација со една раса". Истражување од 2019 покажува дека јапонските испитаници имаат релативно ниска стапка на емпатија кон бегалци, споредбено со другите земји.
Јужна Кореја
Ксенофобија во Јужна Кореја е идентификувана од страна на академици и ОН како широко распространет општествен проблем. Зголемената миграција во Јужна Кореја од 2000 наваму доведува до отворено искажување расизам, како и критика кон тие искажувања. Весници често пријавуваат и критикуваат идскриминација кон имигранти, во форми како плаќање помалку од минималната плата, задржување и доцнење со платите, небезбедни работни услови, физичка злоупотреба и генерално неосновано оцрнување.
Во анкета спроведена помеѓу 2010 и 201, 44.2% од Корејците изјавуваат дека не би сакале имигрант или странец за сосед. Расистички однос е почесто ориентиран кон имигранти од други азиски земји и Африка, отколку кон Европејски и бели американски доселеници кои понекогаш добиваат и "претерано фин однос". Пријавена е и дискриминација кон деца со мешана раса, кинеско-корејски и северно корејски мигранти.
Тајланд
Нема закони во рамки на Кралството Тајланд што криминализираат расна дискриминација. За разлика од соседните земји кои биле колонизирани, Тајланд со истрорија како неколонизирана земја ги заостува веќе постоечките политики.
Движењето против бегалци е распространето во Тајланд, со анкета од Amnesty International што покажува дека 74% од испитаниците во Тајланд не веруваат дека луѓето треба да имаат можност да се засолнат во други држави за да избегаат од војна или прогонство.
Јордан
Јордан не дозволува влез на Евреи кои прикажуваат видливи знаци на јудаизам или поседуваат лични религиски предмети. Јорданскиот амбасадор во Израел одговори на жалбата на религиозен Евреин кому му бил забранет влезот дека поради безбедносните проблеми се бара патници кои блегуваат во Хашемитското Кралство да не го прават тоа со молитвени шалови (талит) и кожни кутии (тефилин). Јорданските авторитети велат дека целта на оваа политика е да се осигура безбедноста на еврејските туристи.
Израел
Според извештај од 2004 година на Министерството за надворешни работи на САД за Човекови права во Израел и окупираните територии, Израелската влада направила "малку да ја намали институционалната, правната и општествената дискриминација кон арапските граѓани на земјата". Во 2005 извештајот вели дека: "Владата генерално ги почитува човековите права на нејзините жители, сепак има проблеми во некои аспекти, вклучувајќи институционална, правна и општествена дискриминација на арапските граѓани на земјата". Во 2010 извештајот тврди дека израелскиот закон забранува дискриминација на расна основа и дека оваа забрана е успешно спроведена. Поранешниот израелски Министер за одбрана Моше Аренс го критикуваше третманот на малцинствата, велејќи дека тие не ја сносуваат целата обврска на израелско државјанство, ниту пак ги добиле целосните привилегии кои следуваат со истото.
Асоцијацијата за човекови права во Израел објавува извештаи кои документираат расизам во Израел и извештајот од 2007 година покажува пораст во анти-арапскиот расизам. Една анализа на извештајот заклучува: "Над две третини од израелските тинејџери веруваат дека Арапите се помалку интелигентни, некултурни и насилни". Израелската влада на тоа одговара дека тие се "посветени во борбата против расизмот кога и да се појави и се залагаат за целосна еднаквост на сите израелски државјани, без разлика на етничка припадност или позадина, како што стои во самата Декларација за независност на државата". Изи Лајблер од Центарот за јавни работи изјавува дека израелските Евреи имаат проблем со "непријателски, дури и предавнички настроени израелски Арапи" додека државата е во војна. Анкета во 2018 спроведена со израелски испитаници покажува дека тие се против мигранти споредбено повеќе отколку испитаниците од другите држави.
Либан
Ал-Манар, ТВ каналот на Хезбола, често е обинет за антисемитистички прикази во кои се обвинуваат Евреите/Ционистите за ковање заговори против арапскиот свет, често користејќи извадоци од антисемитистички текстови употребувани во почетокот на 20 век. Во друг инцидент, коментатор од телевизијата алудира на "Ционистички обиди да пренесат СИДА во арапските држави". Ал-Манар негира објавување на антисемитистички содржини и декларираат дека групата е анти-Израел, не антисемитистичка. Сепак, Хезбола делува против Израел и Евреите, со самото тоа што учествува во објавување и дистрибуција на антисемитистичка литература. Владата на Либан ги нема критикувано постапките на Хезбола.
Има и значаен број на сведоштва за злоупотреба на мигранти работници во Либан, особено од Етиопија, Бангладеш, Филипините, Шри Ланка, Судан и други азиски и африкански земји, која е дополнително влошена од Кафала системот (систем на спонзорство). Забележан е пораст во ваквата експлоатација за време на Ковид-19 пандемијата.
Палестина
Различни палестински организации и поединци се обвинувани за антисемитизам. Хауард Гатмен верува дека омразата настанува поради арапско-израелскиот конфликт и дека негово мирно решавање значително би го намалило антисемитизмот.
Во август 2009 година, Хамас не дозволува палестински деца да учат за Холокаустот и го нарекува "лага измислена од ционистите" и едукацијата за Холокаустот ја нарекува "воено злосторство".
Саудиска Арабија
Расизмот во Саудиска Арабија е насочен кон странски работници, кои се најчесто од земји во развој. Азиски куќни помошнички кои работат во државата биле мета на расизам и други типови на дискриминација. Странски работници доживувале силување, експлоатација, плаќање премалку или неплаќање воопшто и заклучување на нивните работни места. Меѓународната организација Human Rights Watch ги опишува овие услови како "речиси ропство" и причината за нив ја идентификува како "длабоко вкоренета родова, религиска и расна дискриминација". Во многу случаи работниците не пријавуваат од страв да не ја изгубат својата работа или да не бидат понатамошно злоупотребувани.
Имало повеќе случаи на антисемитизам во Саудиска Арабија и е честа појава во религиозните кругови во државата. Евреи често се напаѓани во медиумите, преку книги, статии, во џамии и преку антисемитистичка сатира. Владата на Саудиска Арабија и верските лидери често пропагираат дека Евреите се дел од заговор да го преземат светот и како доказ користат антисемитистичка литература од почетокот на 20 век.
Карлобаси
Карлобаси или Карљубаси (, Критика, до 1928 Καρλόβασι, Карловаси ) — историско село во Дојранско, Егејска Македонија, денес во општината Кукуш на областа Централна Македонија, Грција. Денес не постои бидејќи одамна е припоено кон соседното Аканџали.
Географија
Селото се наоѓало во подножјето на планината Беласица близу североисточниот брег на Дојранското Езеро и северно од градот Кукуш.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Карлобаси било мешано македонско-турско село во Дојранската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 Карло Обаси (Carlo Obassi) имало 30 домаќинства, со 37 муслимански и 55 македонски жители.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Карљубаси имало 180 жители, од кои 90 Македонци, 70 Турци и 20 Роми.
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија.
Потпаѓање под Грција
По Втората балканска војна, селото е припоено кон Грција. Според пописот од 1913 г. Карлобаси (Καρλόμπαση) имало 196 жители, а на следниот попис во 1920 г. во селото се избројани 133 лица. По протерувањето на македонското и муслиманското население, властите во селото довеле грчки доселеници, па така во 1928 г. е заведено како наполно доселеничко со 29 семејства и 130 жители. Карлобаси е отсутно од сите наредни пописи, бидејќи е припоено кон соседното село Аканџали.
Стопанство
Жителите на денешното подрачје на Карлобаси во состав на Аканџали се занимаваат со одгледување на тутун, жито и детелина, а делумно е развиено и сточарството.
Леб и страв
„Леб и страв“ (српски: Хлеб и страх) — роман на српскиот писател Милисав Савиќ, првобитно објавен во 1991 година. Романот бил награден со НИН-овата награда, но една недела подоцна Савиќ ја вратил наградата, откако во списанието „НИН“ се појавил текст во кој биле нападнати авторот и неговото дело. Притоа, Савиќ ја вратил наградата „во името на одбраната на достоинството на писателската професија, како обид да се запре навалата од плукање во јавниот дијалог.“
Содржина
Главен лик во романот е Миќа, одличен ученик од сиромашно, селско семејство во близината на Рашка, кој во детството бил опседнат од големината и моќта на Јосип Броз Тито. Под дејство на американските филмови, во март 1958 година, заедно со неколку другари, тој заминал на пат за САД, но нивното патување траело многу кратко, по што децата биле казнети. Петнаесет години подоцна, тој станал писател, а неговиот другар Пижама (еден од најлошите ученици) веќе станал партиски функционер. Во една прилика, тие двајца се сретнале во Њујорк.
Во детството, Миќа не бил прифатен од другарите, поради тоа што бил мирен и посветен на учењето. Времето го поминувал чувајќи ги говедата во селото, но притоа многу читал и така се зближил со градскиот библиотекар. Неговиот стрико бил стрелан од комунистичката власт, како народен непријател, а вујко му бил двапати затворен поради исмејување на Тито. Кога станал писател, многу патувал низ светот и имал два пропаднати брака.
Миќа се запишал во гимназијата во градот П., каде започнал да ги објавува своите први песни. Кога го напуштила неговата прва љубов, тој се преселил во градот К., а таму се запознал со кафеанскиот живот кој многу се разликувал од светот на книгите кој го познавал Миќа. Таму, за првпат имал сексуален однос со една кафеанска пејачка, која му понудила да избегаат некаде заедно, но Миќа немал храброст да го направи тоа и повторно се вратил во градот П. Во 1968 година, работејќи како писател во Белград, тој бил сведок на студентските демонстрации. Поради еден текст во кој ја критикувал власта паднал во немилост и неговиот школски другар Пижама (кој во меѓувреме направил успешна политичка кариера) го убедувал да даде оставка од работата. Во младоста, еднаш избегал од дома, но набргу бил вратен со полициска придружба, а оттогаш, во текот на целиот живот посакувал да стане одметник од секојдневниот живот, но никогаш немал доволно храброст да го направи тоа.
Даутли (појаснување)
Даутли може да се однесува на едно од следниве места:
Леб и страв
Осврт кон романот
Повеќе српски писатели и критичари се искажале поволно за романот. Така, Јован Делиќ рекол дека романот „влегува во драгоцената низа куси романи во српската книжевност“; според Жарко Требјешанин, романот „е исткаен од животните фрагменти, сочни, миризливи, набиени со емоции и со страсти“; а Марко Недиќ забележал дека романот претставува „прозно дело кое е истовремено комуникативно и многузначно, едноставно и автентично, и над сè, прозно дело кое непосредно зборува за човечката судбина во времето и за самото време“.
Рудник Мутанда
Рудникот Мутанда е отворен рудник за бакар и кобалт во провинцијата Луалаба во Демократска Република Конго (ДРК). Тоа е најголемиот рудник за кобалт во светот. Имало повеќе несреќи и излевања во рудникот каде загинале работници и ги загадиле блиските реки и полиња. Невладина организација која ги документирала влијанијата на рудникот заклучила дека излевањето го загрозува правото на храна на членовите на заедницата.
Комплексот содржел два рудници, главниот рудник Мутанда и рудникот Шабара, каде што се вршило занаетчиско ископување (рачно копање).
Рудникот е во сопственост на Гленкор. Стекнувањето и работењето на рудникот е полн со корупција, тајност и несоодветни деловни зделки.
Во 2019 година, извршниот директор на Glencore, Иван Глазенберг, одлучил да ја прекине работата во рудникот како резултат на зголемените трошоци, намалените цени на кобалтот и повисоките даноци.
Мутанда е затворена од ноември 2019 година, иако вештачкото рударство продолжил во Шабара. Glencore ги објавил плановите за обновување на производството во 2022 година Во април 2022 година, администрацијата на претседателот Феликс Цисекеди ги објавил плановите за повторно преговарање за авторските права на рудникот додека тој бил подготвен повторно да се отвори.
Споменик на културата (Чешка)
Спомениците на културата на Чешката Република ( чешки : kulturní památka ) се заштитени имоти (и реални и подвижни својства ) назначени од Министерството за култура на Чешката Република. Спомениците на културата што го сочинуваат најважниот дел од чешкото културно наследство можат да бидат прогласени за национални споменици на културата ( чешки : národní kulturní památka ) со регулатива на Владата на Чешката Република. Владата може да прогласи и територија, чиј карактер и околина ги одредува група недвижни споменици на културата или археолошките наоѓалишта, како целина, како резерват на споменици. Министерството за култура може да прогласи територија на населба со помал број споменици на културата, историско опкружување или дел од предел која прикажува значајни културни вредности како зона на споменици.
Оградна заедница
Заедница на ограда или заедница на фронтот е населба што е веднаш во непосредна близина на компанија, воена база, индустриски или сервисен центар и е директно засегната од бучавата, мирисите, хемиските емисии, сообраќајот, паркирањето или работењето на компанијата. Овие заедници се изложени на опасни хемикалии, високи нивоа на загадување и деградација на животната средина заедно со заканата од хемиски експлозии. Заедницата на оградата живее веднаш во непосредна близина на високозагадувачките капацитети - помислете на инфраструктурата за фосилни горива, индустриски паркови или големи производствени капацитети - и е директно засегната од сообраќајот, бучавата, операциите и што е најважно, емисиите на хемиски и фосилни горива од операцијата.
Споменик на културата (Чешка)
Од 2019 година на списокот на светско наследство има 14 чешки споменици на културата.
Оградна заедница
Позадина
Како резултат на изложеноста на опасни материјали и емисии, оградните заедници доживуваат повисоки стапки и ризик од рак и респираторни предизвици. Оградените заедници, исто така, се соочуваат со дополнителни здравствени и социо-економски проблеми како што се лошата станбена инфраструктура, недостатокот на пристап до хранлива и нетоксична храна и повисоки стапки на болести, заедно со зголемениот стрес и предизвиците што произлегуваат од невработеноста, сиромаштијата, криминалот и расизмот. . Екстремните временски настани и природните катастрофи предизвикани од климатските промени ги ставаат оградните заедници на ризик од високо ниво на изложеност на токсични емисии од експлозии на објекти и истекување на хемикалии.
Оградните заедници „се плашат дека може да ги загрози работните места и економскиот опстанок“ да се организираат за да ја намалат нивната изложеност на опасен отпад.“ Дополнително, жителите во оградните заедници често не можат да се преселат. Тоа е затоа што големите индустрии во непосредна близина на станбените заедници често произведуваат ефекти кои драматично ја намалуваат вредноста на имотот на овие домови. Затоа, жителите не можат да ги продадат своите домови за вредност што би била доволно висока за да можат да купат имот на друго место.
Пример за оградна заедница е афроамериканската заедница за дијаманти во Норко, Луизијана. Оваа заедница живеела на оградата на растението Шел.
Решенија
Примери на активности кои можат да го минимизираат негативното влијание на блиската компанија врз заедницата на оградата вклучуваат поголемо образование и споделување информации меѓу компаниите и заедниците, подобрени безбедносни прописи, проценки на влијанието врз здравјето и зголемено следење, известување и намалување на токсичните емисии. Заедниците, исто така, се организираат против соседните компании и се залагаат за нивниот животен стандард. Сепак, оградните заедници може да се соочат со бариери при тоа бидејќи тие често „немаат социјални или финансиски ресурси за да ја ублажат нивната изложеност“.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Споменик на културата (Чешка)
Прогласување на објекти како споменици на културата
Критериумите за прогласување објект за споменик на културата, како и правилата за нивна заштита и управување се дефинирани во Актот 20/1987 Кол., за зачувување на државното наследство. Критериумите вклучуваат објекти што се „важен запис на историскиот развој, начинот на живот и околината на општеството од најстарите времиња до денес, како приказ на креативни вештини и дело на човештвото од различните полиња на човечки активности, за нивните револуционерни, историски, уметнички, научни и технички вредности, [или] кои имаат директна врска со важни личности и историски настани “.
Рудник Мутанда
Позадина
Провинцијата Катанга е геолошка аномалија со богати наоѓалишта на бакар кои се дел од Централноафриканскиот бакарен појас. Катанга произвела 522.130 тони бакар и 101.000 тони кобалт во 2012 година Околу половина од глобалните докажани резерви на кобалт се во Демократска Република Конго (ДРК), а повеќе од половина од кобалт изваден во 2017 година доаѓа од ДРК.
На глобално ниво, најголемиот дел од кобалтот се користи за производство на литиум-јонски батерии. Некои проценки укажуваат на зголемување од 5000% во производството на електрични возила помеѓу 2016 и 2030 година за да се исполнат целите за емисија на CO2 во Парискиот договор. Ова создало рударски бум за кобалт, бакар и други минерали клучни за производство на батерии за електрични возила.
Локација
Рудникот Мутанда се наоѓал на околу 40 km југоисточно од Колвези во формацијата Роан. Рудникот Дезива е директно на исток, а рудникот Калумве Мјунга директно на запад. Имотот е исто така блиску до националниот пат број 39 и железничката пруга Бенгуела.
Реката Кандо течела околу 2.5 km од јужната граница. Има мрежна електрична енергија и генератор на подготвеност од 13,5 MW.
Критика на рударската индустрија на ДРК
Во ДРК, луѓето кои живеат околу овие рудници не добиваат многу придобивки од ова огромно минерално богатство. Во 2009 година, Програмата за развој на ОН објави 70% стапка на сиромаштија во поранешната провинција Катанга (каде што се наоѓа рудникот Мутанда), а 80% од луѓето немаат вода за пиење или електрична енергија.
Невладините организации и медиумските извештаи открија дека занаетчиското рударство во ДРК е зафатено со безбедносни и здравствени проблеми, кршење на човековите права и детски труд. Занаетчиското рударство е начин на кој луѓето во екстремна сиромаштија ги задоволуваат своите основни потреби. Работниците во рудникот Шабара известуваат дека можат да заработат 200 долари неделно кога повеќето луѓе живеат со помалку од 2 долари/ден.
Големото индустриско рударство во ДРК, исто така, било критикувано поради корупцијата, продолжувањето на сиромаштијата и насилството.
Ресурси и производство
Во 2011 година, рудникот произвел над 63.700 тони бакар и над 7.900 тони кобалт.
Рудникот произвел 199.000 тони бакар и 27.300 тони кобалт во 2018 година
Објекти
Капацитетите вклучуваат концентратор за сепарација на густи медиуми и хидрометалуршка постројка за дробење, скрининг, мелење, претходно лужење, лужење, разјаснување и SX/EW. Во ноември 2011 година, Glencore ги објави намерите да го прошири годишниот капацитет на 110.000 метрички тони бакар метал. Гленкор направи инвестиција од 650 милиони долари за развој на овој капацитет.
Шабара
Веднаш северно од главното наоѓалиште Мутанда се наоѓа отворениот рудник Шабара. Шабара се наоѓа во областа на експлоатација која ја држи Mutanda Mining Sarl (MUMI), каде занаетчиското ископување е нелегално. Шабара е управувана од занаетчиската рударска задруга КОМАКАТ, која потпиша договор во 2010 година со претходните мнозински сопственици на Мутанда, подружницата на Дино Стил на Груп Базано, дозволувајќи му на КОМАКАТ да ја експлоатира јамата. Во Шабара работат околу 20.000 луѓе.
Влијание
На крајот на 2010 година, MUMI вработуваше 930 луѓе.
Истурање
Леб за сите и Фондот на Католичкиот пост, невладина организација која напиша неколку извештаи кои ги документираат влијанијата на рударството врз животната средина во покраината, заклучија дека честите хемиски излевања во близина на рудникот Мутанда и објектите на компанијата за бакар Камото негативно влијаеле на правото на членовите на заедницата на храна.
Во периодот од 2013 до 2014 година беа уништени 26 ниви на земјоделци, со вкупна површина од 23,85 хектари. Жетвите на овие земјоделци беа уништени, вклучително и маниока, пченка, ориз, грав, ананас и банана. Штетата беше доволно сериозна за да може да се забележи на сателитски снимки. Mutanda Mining (MUMI) првично негираше дека ја предизвикала штетата, но откако Центарот за правна помош (CAJJ) ја испита штетата и ги предупреди властите, тие се согласија на 65.330 американски долари како компензација за загубите на земјоделските култури да бидат поделени меѓу земјоделците. Земјоделците не добија отштета за земјиштето кое сега е неупотребливо. Членот 281 од Кодексот за рударство бара од Glencore да компензира за „секоја модификација што го прави земјиштето непогодно за обработка“.
Во 2014–2015 година, кисела езерце за задржување вода се излеа во реката Кандо. Во 2017 година, уште едно излевање киселина ги загади блиските полиња.
Во 2017 година, излевањето ги оштети полињата на земјоделците, а Гленкор одби да плати отштета или да ги објави своите извештаи во кои детално се опишува природата на излевањето. Тие известија дека излевањето е „мешан раствор на остатоци од тиња составен од 50% цврсти материи“. На една жена која се разболела од излевањето, исто така, ѝ било одбиено надоместок за медицинските сметки, иако случајот бил во тек во 2018 година
Дваесет лица загинаа кога камион што превезуваше киселина се преврте во февруари 2019 година
Сопственост
Glencore го купил својот првичен удел од 30% во рудникот во јуни 2007 година од Groupe Bazano.
Тајна продажба на државни средства
До 2011 година, Glencore управуваше со рудникот и имаше 40% од акциите преку 50% учество во Samref Congo Sprl, кој пак имаше 80% од Mutanda, додека државната Gécamines ги имаше останатите 20%. Во 2011 година, Gécamines ги продаде своите акции на Rowny Assets Limited, компанија поврзана со израелскиот милијардер Ден Гертлер. Извештаите откриле дека договорите за оваа продажба биле чувани во тајност, и дека Mutanda и другите рудници во државна сопственост биле продадени под пазарната вредност. Во септември 2011 година, Меѓународниот монетарен фонд побара објаснување од државните рударски компании Sodimico и Gécamines за овие тајни продажби на средства под пазарната вредност. Во тоа време, ММФ и давал заеми на ДРК во вредност од 561 милион долари за подобрување на економијата. Уделот од 20% на Mutanda беше продаден за 120 милиони долари - 137 милиони долари, додека пазарната вредност беше проценета од 600 милиони долари - 849 милиони долари.
Понатамошно стекнување од страна на Glencore
Glencore, исто така, индиректно поседува 37,5% од Kansuki, проект за бакар и кобалт кој се граничи со Mutanda, кој опфаќа 185 km2. Во август 2011 година, извршниот директор на Glencore рече дека компанијата планира да ги комбинира двата имоти и да го зголеми својот удел на над 50%.
Во 2012 година, Glencore платил 340 милиони долари и зеде 140 милиони долари долг за да го зголеми својот удел во Samref Overseas од 50% на 74,49%, и за 1% од акциите во Samref Congo. Ова го донесе нивниот ефективен удел во Mutanda на околу 60%, и оставил преостанатиот дел од 25,5% од Samref Overseas кој сè уште го држи High Grade Minerals, која Glencore склучи договор за купување во декември 2013 година за 430 милиони долари.
Тужби
Во 2017 година, швајцарската чуварска организација Public Eye поднел кривична пријава против Glencore по откритијата во Paradise Papers кои укажуваат дека Glencore му позајмил 45 милиони долари во акции на милијардерот Ден Гертлер во замена за помош за обезбедување договор со Gecamines за купување на рудникот Mutanda.
Во 2018 година, американскиот бизнисмен од Конго, Чарлс Браун, поднел тужба до судот во Конго, тврдејќи дека продал 19,12% од акциите во Mutanda на Groupe Bazano под закана за насилство на 9 мај 2012 година. Glencore го купил уделот на Groupe Bazano во рудникот две недели подоцна, на 22 мај. Гленкор го негирал ова, велејќи дека уделот на Браун бил продаден во 2004 и 2005 година
Во мај 2022 година, Гленкор признал дека подмитувал владини претставници во неколку африкански земји, вклучително и ДРК за да обезбеди „несоодветни деловни предности“. Во декември 2022 година, компанијата се согласи да плати 180 милиони долари на ДРК за да ги подмири „сите сегашни и идни побарувања кои произлегуваат од какви било наводни дела на корупција“ во периодот од 2007 до 2018 година
Наводи
https://www.mining-technology.com/news/glencore-resume-congos-mutanda-mine-2022/
Ахваниеви принципи
Ахваниевите принципи се збир на насоки кои ги нагласуваат практиките за одржливо урбано планирање. Овие принципи се развиле заедно со движењето Нов урбанизам, кое вклучува елементи за мешана употреба, пешачки, компактни и транзитни ориентирани елементи во планирањето на заедницата. Тие биле развиени од Комисијата за локална самоуправа со седиште во Калифорнија во 1991 година, група архитекти и други професионалци за урбан дизајн. „Ahwahnee“ е изведен од името на долината Јосемит во Калифорнија. Ахваниевите принципи оттогаш се прошириле на други дејства како што се Ахваниеви принципи за економски развој (1997), Ахваниеви принципи за вода (2005) и Ахваниеви принципи за климатски промени (2008) од страна на Комисијата за локална самоуправа.
Принципи на заедницата
Следниве принципи, исто така забележани како Ахваниеви принципи за заедници со ефикасни ресурси биле донесени од Комисијата за локална самоуправа во 1991 година:
Стратегија за имплементација
2. Наместо да дозволуваат поединечен развој инициран од програмерите, локалните власти треба да ја преземат одговорноста за процесот на планирање. Генералните планови треба да определат каде ќе се дозволи нов раст, полнење или повторен развој.
3. Пред каков било развој, треба да се подготви конкретен план врз основа на принципите на планирање. Со усвојување на конкретни планови, усогласените проекти би можеле да продолжат со минимално доцнење.
4. Плановите треба да се развијат преку отворен процес и на учесниците во процесот треба да им се обезбедат визуелни модели на сите предлози за планирање.
Наводи
https://civicwell.org/civic-resources/ahwahnee-principles-for-resource-efficient-communities/
Древено (Гуменџиско)
Древено (Πύλη, Пили; до 1926 г. Δρέβενο, Древено ) — поранешно гевгелиско село во Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Пајонија во областа Централна Македонија, Грција. Денес не постои бидејќи е целосно напуштено по Грчката граѓанска војна во 1949 г. и од него останала само црквата „Св. Кузман и Дамјан“ („Свети Врач“).
Географија
Селото се наоѓало во областа Бојмија, на десниот брег на Вардар, северозападно од општинското седиште Бојмица.
Историја
Кај Древено е откриена стара населба, прогласена за заштитен археолошки споменик во 1994 г.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Древено било македонско село во Гевгелиската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Древе (Dreve) имало 30 домаќинства со 142 жители Македонци.
Во селото во 1895–96 г. е основан комитет на ВМРО.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Древено било село во Гевгелиската каза со 125 жители, сите Македонци.
Целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Древен (Dreven) имал 104 Македонци, сите под егзархијата. Според подоцнежните егзархиски податоци, во 1910 г. Древене е чифлигарско село со 25 семејства, и има 124 македонски жители и една црква.
Потпаѓање под Грција
Во 1913 г. по Втората балканска војна селото е припоено кон Грција. Македонското население се иселило во Бугарија, а на негово место се доселени Грци од Турција. Во 1926 г. селото е преименувано во Пили. Во 1928 г. Древено било чисто дојденско село, со 31 семејства од 104 доведени Грци. Во Грчката граѓанска војна жителите на Древено го напуштиле селото и се преселиле во Бојмица.
Робово (Дојранско)
Робово или Раброво (Ροδώνας, Родонас; книжевно: Ροδών, Родон; до 1926 г. Ρόμποβο, Робово ) — поранешно село во Дојранско, Егејска Македонија, денес во општината Кукуш на областа Централна Македонија, Грција.
Географија
Селото се наоѓало 3 км источно од Станица Аканџали, западно од североисточниот брег на Дојранското Езеро.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Робово било мешано македонско-турско село во Дојранската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Бубово (Boubovo) било село со 45 куќи, со 30 муслимани и 90 Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Робово имало 225 жители, од кои 110 биле Македонци, 90 Турци и 25 Роми.
Целото село било под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Робово (Robovo) имало 64 Македонци под егзархијата.
Население
Во пописот од 1940 г. селото имало 361 жител. Во 1951 г. се намалило на 296, а во 1961 г. — на 203 жители. Поголемиот опад на населението се должи на масовното иселување во поголемите градови. Во 1971 г. во Робово живееле 94 лица, а во 1981 г. имало 75, со мал пораст на 94 жители во 1991 г. Робово отсуствува од следните пописи, што значи дека е отпишано поради иселување или припојување кон друго место. Постои населба Ново Робово, но и оваа денес официјално не се води како посебна.
Стопанство
Жителите на Робово се занимавале со земјоделство, а делумно и со сточарство. Главни производи биле житото и тутунот.
Даутли (Гевгелиско)
Даутли (Αμπελοχώρι, Амбелохори; до 1926 г. Δαουτλή, Даутли ) — поранешно гевгелиско село во Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Пајонија во областа Централна Македонија, Грција.
Географија
Селото се наоѓало северно от градот Ругуновец, на самата границата со Р. Македонија јужно од Севендекли и западно од Крастали.