Магнетосфера_на_Јупитер
Поларна светлина
Јупитер демонстрира светли, постојани полови на светлина околу двата пола. За разлика од поларните зраци на Земјата, кои се минливи и се јавуваат само во моменти на зголемена сончева активност, поларните зраци на Јупитер се постојани, иако нивниот интензитет варира од ден на ден. Тие се состојат од три главни компоненти: главни овали, кои се светли, тесни (помалку од 1000 km во ширина) кружни одлики сместени на приближно 16° од магнетните полови; поларните дамки на сателитите, кои одговараат на отпечатоците на линиите на магнетното поле што ја поврзуваат јоносферата на Јупитер со оние на неговите најголеми месечини, и минливи поларни емисии сместени во главните овали (елиптичното поле може да се покаже како подобар опис). Поларните емисии се откриени во речиси сите делови на електромагнетниот спектар од радио бранови до рендгенски зраци (до 3 keV); тие се најчесто забележани во средноинфрацрвениот регион (бранова должина 3-4 μm и 7-14 μm) и далечни ултравиолетови спектрални региони (бранова должина 120-180 nm). Главните овали се доминантен дел од поларнаta светлина. Тие имаат приближно стабилни форми и местоположби, но нивните интензитети се силно модулирани од притисокот на сончевиот ветер - колку е посилен сончевиот ветер, толку поларната светлина е послаба. Како што е споменато погоре, главните овали се одржуваат со силниот прилив на електрони забрзан од падот на електричниот потенцијал помеѓу плазмата на магнетодиск и јоновата јоносфера. Овие електрони носат теренски струи, кои ја одржуваат коротацијата на плазмата во магнетодискот. Потенцијалните падови се развиваат затоа што ретката плазма надвор од екваторскиот лист може да носи само струја со ограничена јачина без придвижување на нестабилности и производство на потенцијални падови. Електроните кои преципитираат имаат енергија во опсег од 10-100 keV и продираат длабоко во атмосферата на Јупитер, каде што јонизираат и создаваат молекуларен водород предизвикувајќи ултравиолетова емисија. Вкупниот внес на енергија во јоносферата е 10-100 TW. Дополнително, струите што течат во јоносферата ја загреваат со процесот познат како џулско загревање. Ова греење, кое произведува до 300 TW, е одговорно за силното инфрацрвено зрачење од јупитеровата поларна светлина и делумно за загревањето на термосферата на Јупитер. Откриени се дамки кои одговараат на галилеевите месечини Ија, Европа и Ганимед. Тие се развиваат бидејќи коротацијата на плазмата е во интеракција со месечините и е забавена во нивна близина. Најсветлата точка припаѓа на Ија, која е главниот извор на плазмата во магнетосферата. Се претпоставува дека јонската поларна точка е поврзана со струите на Алфвен кои течат од јоносферата на Јупитер кон онаа на Ија. Европа е слична, но многу помрачна, бидејќи има послаба атмосфера и е послаб извор на плазма. Атмосферата на Европа се создава со сублимација на воден мраз од нејзините површини, наместо со вулканска активност што ја создава атмосферата на Ија. Ганимед има внатрешно магнетно поле и сопствена магнетосфера. Интеракцијата помеѓу оваа магнетосфера и онаа на Јупитер создава струи поради магнетното повторно поврзување. Поларната точка поврзана со Калиста е веројатно слична на онаа на Европа, но е видена само еднаш во јуни, 2019 година Вообичаено, линиите на магнетното поле поврзани со Калиста ја допираат атмосферата на Јупитер многу блиску или по должината на главниот поларен овал, што го отежнува откривањето на поларната точка на Калиста.