cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јакреново
Историја
Денешните жители на Јакреново потекнуваат од предци од Северна Албанија, кои дошле преку Дебар и Кичево. Најпрвин дошле предците на денешниот род Даве, а потоа на родовите Раше и Мерке. Предците на четвртиот род Цоке се доселиле во 1913 година.
Стопанство
Атарот е мал и зафаќа простор од само 4 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 189 хектари, на пасиштата отпаѓаат 110 хектари, а на обработливото земјиште отпаѓаат 95 хектари.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Јакреново живееле 130 жители, од кои 100 Албанци муслимани и 30 Македонци христијани.
Јакреново е мало село, без некои значителни промени на бројот на населението. Така, тоа во 1961 година броело 239 жители, турско население, а во 1994 година 211 жители, од кои 98 биле Турци, 84 Албанци и 29 останати.
Според пописот од 2002 година, во селото Јакреново живееле 212 жители, од кои 100 Албанци, 59 Турци, 51 Бошњак и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 276 жители, од кои 146 Албанци, 48 Турци, 54 Бошњаци и 28 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Јакреново:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Денес, Јакреново е албанско село, кои се доселеници.
Иселеништво
Од Јакреново има иселеници во Борино (Давовц, 5 к.), Горно Житоше (5 к.), Лажани (5 к.), Норово (Давовц, 2 к.), Дебреште (Мечо, 1 к.) и Лисичани кај Кичево (3 к.).
Самоуправа и политика
Во век, Јакреново било село во Прилепската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Крушево, која била една од ретките општини во Македонија која не била изменета при територијалната поделба во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на тогашната Општина Крушево.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крушево. Во периодот од 1957-1965, селото се наоѓало во општина Долнени.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Дебреште, во која покрај селото Јакреново, се наоѓале и селата Борино, Дебреште, Жабјани, Кошино, Крапа, Лажани, Ропотово и Саждево. Општината Дебреште постоела и во периодот 1950-1952, кога во нејзе се наоѓале селата Дебреште, Јакреново, Крапа, Кошино и Саждево.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1202 според Државната изборна комисија, сместено во простории на објект непосредно близу до селската џамија.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 277 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 292 гласачи.
Оберхоф
Географија
Оберхоф се наоѓа во Тириншката Шума, на масив висок 815 метри. Јужно од местото поминува патеката Ренштајг. Околината на градот е целосно пошумена.
Соседни општини
Оберхоф се граничи со градовите Штајнбах-Халенберг и Цела-Мелис во округот Шмалкалден-Мајнинген. На исток се наоѓа општината Гератал во округот Илм и слободниот град Зул. Општините Луизентал и Ордруф од округот Гота се граничат со градот на север.
Историја
Оберхоф бил населен во 1641 година и останал мал град до крајот на век, кога градот бил поврзан со железничка линија до Риченхаузен и скијачите и другите туристи го откриле местото.
Во почетокот на век, Оберхоф станал центар за зимски спортови и најмногу биле застапени санкањето, нордиското скијање и скијачките скокови, кои се одржувале на соодветни спортски објекти. Во последните години, градот вложи во изградба на терени за алпско скијање и ги исполни стандардите за меѓународни биатлонски натпреварувања. Патеката за боб, санкање и скелетон била домаќин на многу светски и европски првенства.
Во август 2009 година бил отворен првиот скијачки тунел во Оберхоф.
Меѓународни односи
Оберхоф е збратимен со следниве градови:
Давитко Вангелов
Давитко Вангелов ( — ) — македонски револуционер на ВМОРО.
Животопис
На 20 март 1923 година, луѓе на царските автономисти Тодор Александров и Александар Протогеров, на враќање од Софија ги пресретнале на патот Петар Чочков (брат на војводата Стојан Чочков), Христо Стојменов Железнички и Давитко Вангелов. Тие не биле вооружени и биле изгладнети. Тројцата биле убиени, а по нивната смрт обвинети дека биле предавници на македонската борба.
Тодор Александров имал обичај, после секое убиство на таа личност да и припишува измислени дела. Нивни текстови се појавувале низ весниците и во форма на брошури, во кои биле пишувани измислени обвиненија за кражби и предавства на татковината.
Ломоносова струја
Ломоносова струја (исто така и Ломоносова подземна струја или Екваторска потструја) е длабока струја во Атлантскиот Океан.
Ломоносовата струјата е широка 200 км, дебела 150 метри и тече на исток. Започнува во близина на брегот на Бразил на околу 5°СИ, го преминува екваторот и завршува на некои 5°С во Гвинејскиот Залив. Неговата брзина се движи од 60 до 130 cm во секунда, максималната брзина се постигнува на длабочини помеѓу 50 m и 125 m. Транспортот на струјата Ломоносов се движи од 22,5 до 28,3.
Дармштат
Дармштат (Darmstadt) — град во германската сојузна држава Хесен. Има 159.174 жител.Познат е по високата технологија, универзитетот и бројните институти. Во Дармштат досега се откриени шест нови хемиски елемени.
Алеш Мертељ
Алеш Мертељ (роден во Крањ на 22 март 1987) — словенечки фудбалер, играч од средниот ред на Марибор.
Каналес
Аданеро — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Космос-2303
Космос-2303 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1428 км, а најмалото на 1414.
Благовешченск
Благовешченск (Благове́щенск, 海兰泡) — град во Амурската област, Русија. Градот е административен центар на Руската Федерација кој се наоѓа веднаш до границата со Кина. Благовешченск е петти по големина град во Рускиот Далечен Исток.
1945 во музиката
1945 година во музиката содржи некои значајни настани.
Големо Војводство Баден
Баден (германски: Großherzogtum Baden) била германска држава од 1806 година до 1952 година, кога директно изразена со волјата на граѓаните се обединила со своите соседи Виртемберг-Баден и Виртемберг-Хоенколн, формирајќи ја Република Баден-Виртемберг.
Таа сè уште постои како регион, во составот на сојузната држава Баден-Виртемберг.
Во Баден 1818 либералниот устав стапил во сила, со што Баден станал првата германска држава во која била воспоставена уставната монархија. Преку воведувањето на парламентот, слободата на печатот, укинувањето на гласачките права во државата и престанокот на спроведувањето на законот за цензура, се постигнал висок потенцијал за политичка активност на граѓаните.
Тома Вучиќ Перишиќ
Тома Вучиќ Перишиќ (Барич, 1787/1788 - Белград, 1859) бил српски војсководец од времето на Првото и Второто српско востание, најбогатиот и де факто најмоќниот човек во Кнежевството Србија во првата половина на 19. век до Милош Обреновиќ, војвода и народен правобранител. Популарно е познат и како мајстор Вучиќ.
Биографија
Тома Вучиќ Перишиќ е син на Периша и Стана од Горна Врбава, гружанско кнежевство од Крагуевачката нахија. Периша живеел во истата куќа во заедницата со својот брат Павле, кој е татко на митрополитот Мелентије Павловиќ (1776-1833). Мелентије е роден во Горна Врбава, а Тома е роден во Бариќ, во време кога неговото семејство било на пат за Срем, бегајќи од Србија, каде што се воделе борби за време на Австриско-турската војна. Семејството извесно време живеело во Срем, од каде се вратиле во Србија и трајно се населиле во Вучковица кај Книќ.
Бунтови и востанија
Роден е во Бариќ, каде неговите родители Периш и Стана се нашле кога бегале од Турците во близина на Коча Краина. По потекло е од околината на Бијело Поље, од каде потекнуваат неговиот татко и вујко Павле во втората половина на 18 век. се преселил во Горња Врбава во Груж.
Брат на неговиот вујко бил архимандрит врачевски и прв тогашен српски митрополит Мелентије Павловиќ.
Едното презиме го зел по името на татко му, а другото од раширеното верување дека со давање „волчко име“ ќе се спаси детето од болест и смрт. Рано се споменува под двете овие презимиња. Тој како домашна слава го славел евангелистот и апостол на св. Лука.
Поради некакво злосторство, а плашејќи се од злогласниот суд од Караѓорѓевскиот двор, Хајдук Вељко побегнал меѓу бунтовниците околу 1810 година, од каде по извесно време се вратил во Груж. Недоволно истакнат и непознат за Турците, тој останал во Србија по распадот на 1813 година, но со другите борци и пониските старешини подготвувал нов бунт. Тој бил еден од организаторите и водачите на бунтот во Груж во септември 1814 година, што е поврзано со бунтот на Хаџи Продан.
По краткиот конфликт кај Книќ, тој му се предал на „служба“ на Милош Обреновиќ, а потоа бил испратен во куќата на Милош во Црниќ и стапил во неговата служба. Во Лазарова сабота 1815 г. бил во групата што ги растерала турските харачлии во Коњуша и бил ранет во раката, а не присуствувал на Таковскиот збор кога се кренало Второто српско востание.
Во непосредна служба на Милош бил до 1822 година. Со трудољубивост и строгост кон помладите од себе, се здобил со зголемена кнежевска наклонетост и доверба. Принцот Милош го нарекол „Газда“, затоа што се грижел за неговите работи. Во јули 1817 г. на Вујица Вулиќевиќ му ја пренел доверливата наредба на Милош за погубување на Караѓорѓе, а следната година заминал во доверливи мисии во Влашка. Прекарот Газда елоквентно сведочи за неговата положба меѓу момчињата на принцот Милош.
1944 во музиката
1944 година во музиката содржи некои значајни настани.
Тома Вучиќ Перишиќ
Бунтови и востанија
Во времето на бунтот на Карапиќ во 1826 година, востаниците ја уценувале неговата глава за 5.000 дукати. Принцот Милош не гледал добро на растот на популарноста и влијанието на Вучиќ, па несогласувањето во куќата на Вучиќ го искористил како повод да го посети во 1827 година да го разреши од службата и му бил одземен имотот и бил протеран во Порече. Од таа драконска казна, но и подоцнежна, започнува неговата омраза кон кнезот Милош и династијата Обреновиќ. Во Пореч ја започнал трговијата со сол, која била профитабилна поради руско-турскиот конфликт.
По враќањето во Србија во есента 1829 година, тој бил во конакот на кнезот во Пожаревац, а на 5 мај 1830 година бил назначен за командант на принцовата гарда. Повторно бил на милост и немилост на кнезот Милош од август 1831година, кога поради казна бил протеран од Белград во Шабац.
На службата бил вратен со именување за член на 4 мај 1832 година, а на 5 јуни за претседател на судот на Шабачката нахија и на таа функција останал до 18 јануари 1833 година. Во летото 1833 г. година го претепал земјоделецот од општина Шабац, Јован Тркиќ, кој го тужел кај принцот Милош, па повторно бил уапсен и под стража „на испрашување“ во Крагуевац.
Од октомври 1833 до 14 јуни 1834 година бил член на Судот на српскиот народ во Крагуевац, а од 15 јуни 1834 година до 15 февруари 1835 година повереник (министер) за воени работи.
Заедно со Лазар Теодоровиќ учествувал во протерувањето на Турците од Сокол Нахија и одредувањето на границата на Дрина, а бил и член на комисијата за проценка на вредноста на имотот на иселените Турци. За подготовката на Милетина буна знаел на почетокот на 1835 години и иако ги поддржувал барањата на опозицијата, останал верен на принцот Милош. Со својот помирувачки однос кон востаниците и со посредништвото со кнезот Милош, тој значително придонел за мирен крај на востанието.
Со прогласувањето на Уставот на Сретење бил назначен Советот, чиј член бил од 15 февруари 1835 година. Во април 1835 г. Бил поставен за надзорник на државните згради (бинаемин), од Крагуевац се преселил во Белград и таму живеел до крајот на животот. За време на престојот на Милош во Турција, тој бил надзорник на кнезот и државната каса во Белград и Топчидер.
Во јули 1837 година повторно бил избркан од државната служба бидејќи одбил да го прими одликувањето од кнезот Милош. Се преселил во Земун и стапил во блиски врски со други опозиционери и претставници на руската дипломатија во Влашка. Потоа станал еден од најистакнатите претставници на опозицијата. Се вратил во Србија во ноември 1837 година, тој се смирил со принцот Милош во мај следната година и потоа му била вратена титулата помошник на принцот во чин полковник.
По прогласувањето на т.н турскиот Устав од 1838 година, тој повторно бил назначен за член на Советот на 14 февруари 1839 година. Во периодот од 1839 до 1844 година бил ударна тупаница на уставобранителите во борбата против кнезот Милош и Михајло Обреновиќ. Потпирајќи се на неговото непобитно влијание меѓу народот, военото знаење, уставобранителите свесно го потенцирале во преден план. Тој добил посебни овластувања на 23 мај 1839 година да го задушат бунтот на Јован, кој бил увертира за абдицирањето на принцот Милош.
Кога завршиле подготовките, тој се преселил во Земун, а оттаму тајно во Смедерево и Крагуевац, каде што ја презел командата на војската и топовите и стекнал стратешка предност пред кнезот Михајло. Овој настан во историографијата се нарекува бунт на Вучиќ. По бегството на принцот, организирано на 9 септември 1842 година. Привремено владеење во кое Петронијевиќ бил претседател, а тој бил водач на народот. Главна задача на оваа влада било прогласувањето на Александар Караѓорѓевиќ за кнез, што било извршено во логорот во Врачар на 14. септември. Тој одиграл клучна улога во тој избор.
Кога Порта го признал новиот принц, на 7 ноември 1842 година била формирана влада, во која тој бил чувар на внатрешните работи. Од таа функција се повлекол на 20 јуни 1843 година, поради противењето на руската влада на промената на тронот на Србија. Руската влада исто така побарала Вучиќ и Петронијевиќ да ја напуштат земјата, што го направиле во август 1843 година. За време на вториот егзил во Турција, престојувал во Видин и Цариград. Се вратил во Србија во август 1844 година, и тогаш му бил приреден прекрасен пречек.
Кога избувнал Катанската бунт на крајот на септември 1844 година, тој добил специјално полномошно од принцот Александар за да го задуши. Тогаш само за него на 6 октомври 1844 година бил воспоставен чинот војвода со титула „супериорност“, а по задушувањето на бунтот на 15 ноември 1844 година и звање советник на кабинет. За време на бунтот, иако постапувал по дадените наредби, покажал исклучителна строгост и суровост, што било во склад со неговиот карактер.
Се разделил со принцот Александар и со повеќето уставобранители во 1845 година, а во политичката борба бил поддржан од руската дипломатија и станал истакнат поборник за руското влијание во Србија. На Петровското собрание во Крагуевац во јули 1848 година, во присуство на голем број негови приврзаници, го принудил кнезот Александар и владата да го исполнат неговото барање за смена на одредени државни функционери. И покрај таа победа, кога неговото влијание врз државните работи изгледало неограничено, принцот и владата воделе политика на негова систематска изолација. Веднаш по преземањето на функцијата претставник на принцот, Илија Гарашанин го пензионирал на 6 октомври 1852 година. Тој бил политички рехабилитиран пред крајот на владеењето на кнезот Александар, кога бил назначен за претседател на Советот (12. IV 1858—27. 1859).
Способен да задушува и да крева немири, не можел да дејствува политички и трпеливо, па во помирни времиња бил турнат во втор план. Тој бил човек со источни манири и однесување, загрижен сопартиец, доследен на омраза кон противниците, без разлика дали се Турци или политички неистомисленици, среброљубец, но и човек кој станал еден од највлијателните луѓе во Србија и најистакнатите политичари во современите српски држави.
Се оженил двапати. Со првата сопруга Перуника имал четири деца: Стеван, Станко, Илија и Анка. Тој се оженил со друга, Гркињката Агнија, во 1827 година и немал деца со неа. Во јули 1855 година, неговата сопруга Агнија починала, што го растажило и разнежнило. Затоа на почетокот на 1858 година и подарил ѕвоно на црквата на манастирот Жича за нејзина душа. Ѕвоното тешко 478 килограми било испратено од Белград, со врежан натпис.
Бил крупен, со правилни црти и ситни очи. Гласот му бил тенок и малку зборувал во обичен разговор. Знаел да ги слуша сите, дури и противниците.
Бидејќи не успеал да го спречи враќањето на кнезот Милош на престолот на соборот на Свети Андреј, тој се повлекол во својата куќа кај Калемегдан. По доаѓањето на кнезот Милош во Србија во јануари 1859 година, тој бил уапсен за измама, а била покрената истрага за штетата што им била нанесена на следбениците на династијата Обреновиќ од 1839 до 1844 година. Откако му се слошило како притвореник бил префрлен во Воената болница каде со знаење на кнезот Милош бил отруен. Директни извршители на неговото убиство биле д-р Карло Белони и началникот на Главната воена управа, Младен Жујовиќ. Умрел во агонија, а следниот ден бил погребан во обичен селски костум (кошула и гаќи). Неговите посмртни останки биле пренесени во 1903 година во црквата во Закута во Груж.
Погреб
Тој бил погребан на 13.1. Јули 1859 година на гробиштата Палилула на Ташмајдан. Неговиот правнук Коста Христиќ за тоа забележал: „Во ковчегот лежеше покојникот без одело, само во гаќи и кошула. Изгледаше дека е некој осуденик на кривично дело. А тоа некогаш беше семоќниот војвода Тома Вучиќ Перишиќ“. Оттаму, неговите коски биле пренесени во 1904 година во Груж, на гробот на црквата во Закут, негова оставина.
Изјава
Не се плашам од никого, ниту од принцот, ниту од Советот, ниту од повереникот, ниту од митрополитот, и никој не треба да се плаши од никого, сите сме еднакви, што е принц тоа е и свињар, каков свињар и советник, како шивач тоа и судија, како судија и јас, сите сме еднакви: не треба само еден да се греена сонце, а сите други да стоиме на студ. . . Не се плашам од никого, се плашам само од Уставот, така што ќе му кажам на принцот Михајло како што му реков на неговиот татко. . . никој да не мисли дека принцот може да прави што сака во земјата; тој мора да го слуша народот и да прави што сака и што заповеда народот. “
Фулда
Фулда (на германски: Fulda) — град во германската сојузна држава Хесен. Населението брои 63.886 жители.
Аблатив
Аблативот, кратенка, е падеж кој се користи, општо гледано, за да се искаже движење од нешто. Сепак, значењето кое аблативот го означува варира од јазик до јазик. Зборот „аблатив“ потекнува од латинскиот „ablatus“, кое е перфектен пасивен партицип од „auferre“ и значи „да носи“. Аблативот не постои во македонскиот, бидејќи македонскиот нема падежи.
Латински
Аблативот во латинскиот воглавно се користи прилошки за да модифицира глаголи. Аблативнот има бројни употреби.
Санскрит
Аблативот е петтиот падеж во јазикот и има слична функција како тој во латинскиот.
Ерменски
Во западноерменскиот, аблативот користи наставка -e (непределен) или -en (определен).
Белогорск (Амурска област)
Белогорск (Белого́рск) — град во Амурската област, Русија. Има население од.
Офенбах на Мајна
Офенбах на Мајна (Offenbach am Main) — град во сојузната покраина Хесен, Германија. Има 117.559 жители.
Црква „Св. Димитриј“ - Одри
Свети Димитриј — македонска православна црква во тетовското село Одри. Се наоѓа лево од Одранска Река, веднаш над селото, во самиот двор на црквата „Св. Никола“. Во минатото на тоа место постоела црква посветена на св. Димитриј, која била разрушена. Селаните во 1883 година ја изѕидале денешната која ја посветила на Св. Никола, а во дворот останал бигорен камен кој бил посетуван за Митровден. На 26 август 2010 година повторно жителите на селото и иселениците удриле камен тмелник на новиот возобновен храм посветен на Свети Димитриј. Се смета дека првобитната црква била изградена во 14 век.
Канделеда
Аданеро — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Остани со мене (филм од 1986)
„Кралот и четири кралици“ (англиски: Stand by me) - американски филм од 1986 година, во режија на Роб Рејнер (Rob Reiner) по сценариото на Рејнолд Гидеон (Raynold Gideon) и Брус А. Еванс (Bruce A. Evans), засновано врз новелата на Стивен Кинг (Stephen King). Главните улоги ги толкуваат: Вил Витон (Wil Wheaton), Ривер Феникс (River Phoenix), Кори Фелдман (Corey Feldman), Џери О'Конел (Jerry O´Connell), Кифер Сатерленд (Kiefer Sutherland), Кејси Симашко (Casey Siemaszko), Џон Кјузак (John Cusack), Бредли Грег (Bradley Gregg), Маршал Бел (Marshall Bell), Френсис Ли Мекејн (Frances Lee McCain) и Ричард Драјфус (Richard Dreyfuss). Автор на музиката е Џек Ниче (Jack Nitzsche), а фотографијата е дело на Томас Дел Рут (Thomas Del Ruth). Филмот бил номиниран за „Оскар“ во категоријата за најдобро адаптирано сценарио, како и за „Златен глобус“ за најдобар филм и за најдобра режија. Тој се смета за најдобро остварување во кариерата на Рејнер.
Синопсис
Откако во весникот ќе ја прочита веста дека Крис Чејмберс е убиен во еден ресторан, писателот Горди Лаханс (го игра Драјфус) се присетува на своето детство и настанот кој целосно му го променил животот. израснат во малото место Калс Рок, 12-годишниот Горди (го игра Витон) станал неразделен другар со тројца врсници. Заедно со Крис Чејмберс (го игра Феникс), момче кое со својот груб однос се обидува да ја прикрие болката поради физичкото малтретирање од родителите, во друштвото се и несигурното момче Верн Тесио (го игра О'Конел), како и привидно веселиот Теди Душамп (го игра Фелдман), кој всушност е проблематично момче, опседнато со смртта. Еден жежок летен ден, откако Верн од својот постар брат Били (го игра Симашко) дознава дека на околу 30 километри од градот лежи телото на момче кое го изгазил воз. Тогаш, Горди и другарите тргнуваат пешки по железничката пруга за да го видат мртвото момче.
Наши години
„Наши години” — македонска телевизиска серија снимена во 1979 година во продукција на ТВ Скопје.
Улоги
Останати улоги ▼
Комплетна ТВ-екипа ▼
Казабалкан
Казабалкан  е драмско дело напишано 1997 година од македонскиот драматург Горан Стефановски.
NGC 3224
NGC 3224 — елиптична галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Казабалкан
Ликови и сцени
„ Казабалкан “ е драма, театарска пиеса составена од два дела.
Посветена е на Патриша, Игор и Јана
Лица:
•Зора
•Константин
•Јана
•Мик
•Гавро
•Праџапати
•Тања
•Дуде
Избрана критичка библиографија
•1. Димитрова, А. (2012). Постмодернистичките стапици во драмите на Горан Стефановски. Скопје: Културна установа Блесок.
•2. Аврамовска, Н. (2004). „Автореференцијалноста на фолклорниот интертекст во драмите на Горан Стефановски“. Аврамовска. Н. Во вителот надереализацијата: дуплото дно на македонската драма. Скопје: Култура, 246-307.
•3. Смилевски, В. (2000). „Драмското творештво на Горан Стефановски“. Литературни студии. Скопје: Култура, 131-204.
•4. Ќулавкова, К. (1997). “Постмодернистичката димензија и интертекстот во драмата Јане Задрогаз на Горан Стефановски“. Лужина, Ј. (Прир.) Македонската драматика/драматургија помеѓу традицијата и современоста. Прилеп: МТФ „Војдан Чернодрински“, 41-46.
На англиски јазик
•1. Marsh Stefanovska, P. (2019). „Foreword“. Stefanovski, G. Five Plays by Goran Stefanovski. Canterbury: The Conrad Press, 8-33.
Интернетски страници
•1. Димитрова, А. (2019, 01.05.) „Македонската книжевна критика за Горан Стефановски“. Пристапено на 06.08. 2019, на Блесок: https://www.blesok.mk/mk/блесок-изданија/блесок-бр-123
•2. Смилевски, Г. (2015) PDF. „Просторот/местото во драмите Казабалкан, Евроалиен и Хотел Европа од Горан Стефановски“. Спектар 66: 83-97. Пристапено на 08.08. 2019, на https://www.ceeol.com/search/viewpdf?id=522803
•3. Аврамовска, Н. (2012). PDF. „Европа на сцената на современата македонска драма“. Пристапено на 10.08. 2019, на https://www.researchgate.net/ publication/282402026_Evropa_na_scenata_na_sovremenata_makedonska_ drama
Цитирана литература
Книги и статии:
• Димитрова, А. (2012). Постмодернистичките стапици во драмите на Горан Стефановски. Скопје: Културна установа Блесок.
• Лужина, Ј. (2000 а). „Најмладата македонска драма: македoнските драматичари пост-модернисти“. Лужина, Ј. Театралика: студии и есеи на театролошки теми. Скопје: Матица македонска, 222-239.
• Luzina, J. (2000 б). Ten Modern Macedonian Plays. (Ed.). Skopje: Matica makedonska, 24-26.
• Marsh-Stefanovska, P. (2019). „Some biographical notes“. Stefanovski, G. Five Plays by Goran Stefanovski. Canterbury: The Conrad Press, 3-7.
• Marsh-Stefanovska, P. (2019). „Foreword“. Stefanovski, G. Five Plays by Goran Stefanovski. Canterbury: The Conrad Press, 8-33
• McKinley, J. (1985). Hi-Fi & The False Bottom. College of Arts and Sciences, University of Missouri, Kansas City: BkMk Press, 1-2.
• Мојсова-Чепишевска, В. (2000). „Митолошките, т.е. демонолошките наслојки во Јане Задрогаз“. Мојсова-Чепишевска, В. Литературни преокупации. Скопје: Менора, 257-284.
• Николовска, К. (2012). „Рецензија“. Димитрова, А. Постмодернистички стапици во драмите на Горан Стефановски. Скопје: Културна установа Блесок, v-viii.
• Смилевски, В. (1998). „Модерен драмски израз“. Смилевски, В. Фокусирања. Скопје: Матица македонска, 334-355.
• Смилевски, В. (2000). „Драмското творештво на Горан Стефановски“.
•Смилевски, В. Литературни студии. Скопје: Култура, 131-204.
• Старделов, Г. (1987). „Драмите на Горан Стефановски“. Павловски, Б. (Прир.). Горан Стефановски: одбрани драми. Скопје: Мисла, 333-353.
• Тодоровски, Г. (1990). „Подалеку од занесот, поблизу до болот!“ Силјан, Р. (Прир.) Македонска драма XIX и XX век. Скопје: Македонска книга, 424-439.
• Уреднички вовед. (2019). „Горан Стефановски 1952-2018“. Културен живот 1/2, 5-9.
Интернетски страници
• Аврамовска, Н. (2012, н.д.). „Европа на сцената на современата македонска драма“. Пристапено на 10.08. 2019, на https: // www. Researchgate. net / publication / 282402026 _ Evropa_na_scenata_na_sovremenata_makedonska_drama Slavia Meridionalis 12 SOW, Warszawa 2012, 13-26. PDF
• Дамјаноски, М. (2011, н.д.). „Дискурсот на виктимизацијата во современата македонска драма“. Спектар, 58/2011, 467-476. http://iml.edu.mk/images/dokumenti/kniga2.pdf
• Димитрова, А. (2019, 01.05.). „Македонската книжевна критика за Горан Стефановски“. Пристапено на 06.08. 2019, на Блесок: https://www.blesok.mk/mk/блесок-изданија/блесок-бр-123).
• Димоски, С. (2018, 04.12.). „Горан Стефановски – во броеви, букви и бронза – накусо“. Пристапено на 15.08.2019, на https: // www. mkd. mk/kultura/teatar-i-film/goran-stefanovski-vo-broevi-bukvi-i-bronza
• Смилевски, Г. (2015, н.д.). „Просторот/местото во драмите Казабалкан, Евроалиен и Хотел Европа од Горан Стефановски“. Спектар 66: 83-97. Пристапено на 08.08. 2019, на https://www.ceeol.com/search/viewpdf?id=522803). PDF
• Стефановски, Г. (2016). „Sir Tom Stoppard in Coversation with Goran Stefanovski“. (2016, 25.01.) Пристапено на 28.08.2019, на https://www.youtube.com/watch?v=ZACKt4_Ds1o
• Стефановски, Г. (2018, н.д.). „Искрата што се измолкнува“/“The Spark Which Escapes”. Светскиот конгрес на Меѓународната федерација за театролошки истражувања (IFTR) Белград, главен говор. https://www.iftr.org/media/3397/iftr-world-congress-belgrade-2018- program.pdf
• http://manu.edu.mk/clenovi_nadvor/горан-стефановски/
• „Горан Стефановски“ http://mactheatre.edu.mk • http://www.ftn.uns.ac.rs/1664329022/broj-izvestaja--01-1129-1-od-20-04- 2018—godine)
Интервјуа
• Стефановски, Г. (1992, 09.01.). „Горан Стефановски: Снежана и двете џуџиња“ (со И. Руси и С. Ордановски). „Пулс“, 18.
• Стефановски, Г. (2005). „Горан Стефановски: интервју во 'Актуел'“ (со Е. Евтимова 2001). Приказни од дивиот исток. Скопје: Табернакул. 132.
NGC 3224
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3224 се споменува и како ESO 375-13, MCG -6-23-24.
Откривање
Објектот е откриен на 18 април 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 21 м 41,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 34° 41' 46". Положбениот агол на објектот е во износ од 133°.
Други поделби
Проучување на NGC 3224 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30314. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 366; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7192.
Фондација Метаморфозис
Метаморфозис е независна, непартиска и непрофитна фондација со седиште во Скопје, Република Македонија. Мисијата на Метаморфозис е да придонесе за развој на демократијата и подобрување на квалитетот на живеење преку иновативна примена и ширење на знаењето. Наши главни вредности се отвореност, еднаквост и слобода.
Метаморфозис започна со работа во 1999 година како дел од програмата за електронско издаваштво на Фондацијата Институт отворено општество - Македонија. Во 2004 година стана посебен правен субјект.
Програми
Список со програми на Фондацијата Метаморфозис:
1. Човекови права
2. Social Innovation – Општествена иновација
3. Добро владеење
4. Животна средина
5. Услуги
Џамија Катабон
Џамијата Катабон (бенгалски: কাটাবন মসজিদ) е џамија која се наоѓа во Дака, Бангладеш. Оваа џамија е центарот на муслиманската вера во Бангладеш. Официјалното име на оваа џамија e Bangladesh Masjid Mission Complex Central Mosque.
Прогрес (Амурска област)
Прогрес (Прогре́сс) — град во Амурската област, Русија. Има население од.
Грб на Гвајана
Грбот на Гвајана е официјалниот државен грб на оваа јужноамериканска држава. Грбот бил официјално воведен на 25 февруари 1966 година, но кралицата Елизабета II го претставила овој грб на гвајанската јавност на 21 јануари, истата година.
Опис
Грбот е составен од неколку елементи. Во централниот дел има штит, на кој има приказ на лилјан Викторија, кој е национален цвет во Гвајана, а под лилјанот има три брановидни сини ленти, кои ги симболизираат реките во државата и под нив има приказ на националната птица хоацин. Штитот го држат два јагуара, од кој левиот држи секира, а десниот гранки од шеќерна трска и ориз, кои ги симболизираат шеќерната и оризната индустрија во земјата. Над штитот има приказ на украсен шлем, што е кралска инсигнија, и индијанска традиционална капа, која ги симболизира староседелските народи. Под грбот се наоѓа бела лента со националното гесло, „Еден народ, една нација, една судбина“ или на англиски „One people, one nation, one destiny“.
Космос-2304
Космос-2304 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 26 декември 1994 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 220 килограми. Космос-2304 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1417 км, а најмалото на 1412.
Џамија Хан Мухамед
Џамијата Кан Мухамед е џамија која се наоѓа во Дака, Бангладеш. Се смета дека објектот бил изграден во времето на Хан Мухамед Мридха во 1704 година.
NGC 1276
NGC 1276 — двојна ѕвезда во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 12 декември 1876 година од страна на Јохан Лудвиг Емил Дреер, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1276 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 19 м 51,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 41° 38' 33".
Други поделби
Проучување на NGC 1276 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 63; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2856. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1618.
NGC 5622
NGC 5622 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5622 се споменува и како UGC 9248, MCG 8-26-32, CGCG 247-28, KARA 630, IRAS 14244+4847.
Откривање
Објектот е откриен на 15 мај 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5622 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 5622 има привидни димензии од 1,7' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 26 м 12 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +48° 33' 52"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 5622 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51541. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 77; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3475. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1368.
Зарови комбинации во табла
Еп-и-ек
Ик-и-бир
Ду-бара
Се-и-ек
Себа-и-ду
Ду-се
Џехар-и-ек
Џехар-у-се
Дор-џер
Пенџ-у-ек
Пенџ-и-ду
Пенџ-у-се
Дубеш
Шеш-у-ек
Шеш-и-ду
Шеш-у-се
Шеш-џехар
Душеш
Национални паркови во Грција
Следува список на Национални паркови во Грција:
1943 во музиката
1943 година во музиката содржи некои значајни настани.
Темс-Коромандел
Темс-Коромандел (Thames-Coromandel District) — округ во Северниот Остров на Нов Зеланд, со седиште во градот Темс. Се протега во подрачјето околу Темскиот Ферт и полуостровот Коромандел, југоисточно од Окленд. Ова е првиот окружен совет формиран во Нов Зеланд, 1975.
Население
Во 2017 г. округот броел жители. Од нив, 7.260 жвееле во Темс, 4.960 во Фитијанга, 3.555 во Фангамата и 1.476 во Коромандел.
Месна управа
Окружниот совет Темс-Коромандел е создаден со спојување на поранешните грофовиски совети (управи) на Темс и Коромандел.
Опсада на Цариград (626)
Позадина
Во 602 година, идниот цар Фока го поразил Маврикиј Тибериј, актуелниот византиски цар, и по ова се прогласил за нов цар во Цариград. Во ова време низ империјата а посебно го градот владеел потполен терор и анархија. Новите реформи во законите ги осудиле еврејското население. Веднаш по ова, империјата била нападната од страна на Сасанидското Царство, каде во почетокот на војната забележале големи победи над империјата. Од источната страна, само уште Анадолија била во раце на империјата. Малку подоцна, од власт бил симнат Фока, а на негово место застанал Ираклиј I, кој веднаш започнал со големи реформи кој го засегале неговиот претходник. Сепак, и покрај неговите големи офанзиво кон Месопотамија (денешен Ирак), тој не успеал да ги сопре персиските непријатели да дојдат до портите на неговата престолнина, а претходно заземајќи го Халкедон од каде Персијците биле во состојба директно да го нападнат градот.
Опсада
Додека византиската армија била на подход кон Ерменија, Персијците пристигнале во Мала Азија, а од Тракија пак кон градот се упатиле аварите и мал број на Словени. Опсадата била подпомогнета од страна на 80.000 Авари. Персијците биле пристигнати во Халкедон пред Фока да биде симнат од власт. Сепак, кога нивната линија на опдсадата се доближила кон Теодосиевите ѕидини на градот, многу бргу увиделе дека градот нема да биде многу лесно потчинет. За среќа за бранителите, војската на Византија била околу 12.000 и претежно се состоела од коњаница, а војската била претходно обучена и професионално спремена.
Византија им нанела пораз на сојузниците по морски пат, и по само неколку часа опсадата завршила со победа на Византија.
Босилка Пасјанска
Света Босилка Пасјанска или Босилка Кумановка (српски: Босиљка Рајчић) — православна светителка од Косово со македонско потекло од времето на турското владеење во Македонија.
Житие
Света Босилка е од косовското село Пасјане крај Гњилане. Нејзиното семејство Рајичиќ (Рајчеви) се преселило од кумановскиот крај кон крајот на XVIII век (околу 1770). Во сиромашниот дом со родителите, браќата и сестрата, растела во побожност и благочестие, одликувајќи се со кроток карактер и смирение, трудољубивост и послушност. Од мали нозе навикнала да ѝ помага на својата мајка во сите домашни работи и околу стоката, а на таткото и браќата во земјоделските работи: на нивата и ливадата, во собирањето на жетвата, во подготовката на храна за стоката и огрев за во зима. За празниците со родителите одела во црква на богослужба, а навечер долго и усрдно се молела пред празничната икона и старите, урамени икони на Богородица и на света Петка, кои нејзините предци ги донеле од родниот крај. А за време на божиќните и велигденските празници, кога со своето семејство и со другите селски деца се причестувале со светите Христови таинства. Кога наполнила 17 години родителите првпат ја однеле во Гњилане, на Иванден, кога во ова гратче се собирало народ од сите поморавски села, а еднаш одела и на собор (на Светите Архангели) во манастирот Драганац.
Со својата надворешна убавина Босилка не останала незабележана, како од погледите на роднините и познаниците, така и од незнабошците. Демонска похота кон убавата, млада пасјанка покажал некој Арнаутин од Депце и барал момент насилно да ја грабне. Затоа, заедно со своите роднини долго ја следел, кога таа, поради некоја работа, со родителите или со братот би излегувала од селото. Му се укажала прилика токму кога Босилка со татко ѝ и брат ѝ, таа кобна есен, собирале гранки за во зима кај Бел Камен, далеку над селото. Незабележано, тројцата Арнаути Бањуш, Ермуш и Хасан ненадејно ја грабнале Босилка, пукајќи кон нејзиниот татко и брат, и ја одвлекле кон Карадак.
Неколку дена роднините со пасјанскиот свештеник, кај турските власти во Гњилане се обидувале да докажат дека младата девојка е насилно грабната и одведена во арнаутска куќа. Колебливата и наклонета кон Арнаутите турска власт ја развлекувала истрагата и пресудата, едноставно, препуштале на времето да го заврши насилништвото, верувајќи дека девојката, поради срам од народот и роднините, ќе се помири со судбината. И арнаутските силеџии и турските угнетувачи, меѓутоа, не сметале на цврстата вера на оваа млада православна христијанка.
Босилка во сосема туѓата и чудна средина трпела силни искушенија, навреди и напади: уцени и ветувања да прими ислам и да се омажи за насилникот. Одлучно и непоколебливо, таа ги одбивала сите навалувања и понижувања, потпирајќи се на силата на Божјата милост и надеж на спасение. Ја мачеле со жед и неспиење; со непрестајни дивјачки и демонски напади и убедувања. Со молитви, младата девојка се охрабрувала и ги победувала сите искушенија. Губејќи го, пак, трпението, Арнаутинот ѓаволски ја мачел Босилка, кубејќи ѝ ја косата и горејќи ѝ ги табаните со жар, тепајќи ја по лицето и слабините и газејќи ја. Арнаутите ѝ довеле на девојката и некоја стара потурчена христијанка со муслиманско име, која ја наговарала да ја прими „турската вера“ и да се спаси себеси и да ги поштеди своите родители. Босилка останала непоколеблива и цврста:
, На упорното барање да каже кој ѝ е вереник, ѝ одговорила на потурчената: „Христос е мојот избраник. Само Нему му припаѓам, на никој друг, јас не се одрекуваме од мојот Бог и од мојата света вера, како тебе, која си за жалење“. „Не се занесувај, црна кукавицо, спаси си ја душата“ – ја убедувала онаа несреќна жена. „Така не се спасува душа“ – ѝ возвратила младата православна пасјанка – „туку така се губи“. „Ќе се каеш“ – ѝ рекла на крајот потурчената, советувајќи ја: „Земи барем храна и вода, види се на што личиш, коски и кожа си станала“. „Мене Бог ме храни и пои“ – тивко ѝ возвратила и потонала во молитва.
Следеле нови и посурови мачења: насилно облекување во муслиманска облека и навлекување на фереџе на лицето; Босилка сето тоа го кинела и фрлала од себе, бегала и проколнувала: „Убијте ме, убијте ме! – викала – „не се давам, јас сум христијанка православна. Не ја давам мојата вера. Не го давам моето девство. Само мртва можеш да ме имаш!“ – со последен поглед го пресекла мачителот. Штитена од храброста и со виша сила, Босилка останала чиста, неизвалкана, непоколебана. Разгневен и понижен, Арнаутинот решил да ја погуби. Повикал двајца свои роднини, па така, врзана и изнемоштена, ја одвлекле со коњ кај реката Лапаштица и покрај патот, ја избоделе со ножеви, бесно викајќи: „Смрт на Шкиња (Славјанката)!“, а таа добивајќи нова сила и не чувствувајќи ни удари, ни убод, тивко уште еднаш се помолила и повикала: „Ова не е смрт за мене, туку живот, вие сте во смрт, засекогаш, племето ваше погано!“
Преданието за православниот подвиг и маченичка смрт на светата девојка Босилна и денес живее во Пасјане и во целото Косовско Поморавје. Постојат и фрагменти од записи на раскажувања и патописи – на духовници и хроничари, писатели и патописци (патријархот Павле, Томе К. Поповиќ, Григориј Божовиќ), како и необичните фрески (на непознати зографи) од пасјанската црква.
Висбаден
Висбаден (Wiesbaden) — град во јужна Германија. Тој е главен град на Хесен со околу 280.000 жители во градот и околу три милиони во неговата околина.
Јозуа Кимих
Јозуа Валтер Кимих (Joshua Kimmich, роден на 8 февруари 1995 година) — германски фудбалер, десен бек на Бајерн Минхен и на германската репрезентација.
NGC 5623
NGC 5623 — елиптична галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5623 се споменува и како UGC 9260, MCG 6-32-35, CGCG 192-21.
Откривање
Објектот е откриен на 13 март 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5623 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5623 има привидни димензии од 1,6' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 27 м 8,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +33° 15' 11"". Положбениот агол на објектот е во износ од 17°.
Други поделби
Проучување на NGC 5623 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51598. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 111; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2556. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 127.
1942 во музиката
1942 година во музиката содржи некои значајни настани.
Рајчихинск
Рајчихинск (Райчи́хинск) — град во Амурската област, Русија. Има население од.
Најголемото претпријатие на градот е "Амур Jаглен" (делови "Североисток " и "Јерковецки", сајтот "Контакт").
NGC 3225
NGC 3225 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3225 се споменува и како UGC 5631, MCG 10-15-77, CGCG 290-37, IRAS 10218+5824.
Откривање
Објектот е откриен на 8 април 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.