cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Психологија на личноста
Фактори во развојот на личноста
Бидејќи човекот е најсовременото живо суштество на земјава, затоа и неговиот развој е сложен. Врз развојот и формирањето на личноста дејствуваат повеќе фактори што можат да се групираат на следниов начин: биолошки, социјални фактори и самоактивност.
Биолошки фактори за развојот на личноста
За да се знае повеќе за факторите од кои зависи развојот на личноста, потребно е да се знаат поедините услови кои имаат големо влијание врз нејзиниот развој. Условите од кои зависи развојот на личноста се делат во две групи: на биолошки услови и на услови на средината.
Главни биолошки услови и фактори се: нервниот систем, ендокриниот систем и телесната градба. Овие фактори пред сè се одредени од наследството.
Нервниот систем претставува фактор од којшто зависи развојот на личноста, поради тоа што од неговата структура зависат наследните и стекнатите диспозиции. Од составот на нарвниот систем зависи на пример диспозицијата за интелегенцијатаи другите способности како и диспозицијата за темпераментот. Функцијата на централниот нервен систем, а особено на вегетативниот нервен систем, заедно со ендокриниот систем во голема мера го одредуваат темпераментот. Испитувањата покажале дека единките со интензивна функција на вегетативниот нервен систем покажуваат поголема живост и реагирање, а единките кај коишто функцијата на вегетативниот нервен систем е поспора, покажуваат тенденција на емоционална неврамнотеженост и нервоза.
Другиот важен биолошки фактор е ендокриниот систем. Него го сочинуваат жлездите со внатрешно лачење, односно жлездите што лачат течност, хормони директно во крвта. Нивната основна функција е да го регулираат метаболизмот.
Како трет биолошки фактор се зема телесната градба. Под телесна градба се подразбира големината и развиеноста на поедини делови на телото, нормалност или ненормалност на тие органи или други телесни единки.
Улогата на биолошките фактори, а особено на наследството има големо влијание на психичките особини, меѓутоа уште поголемо на физичките особини на личноста, бидејќи се знае дека од наследството зависи бојата на очите, кожата, косата, а исто така доаѓа и до наследување на некои болести.
Кога станува збор за наследувањето на психичките особини, тука најмногу спаѓаат интелегенцијата и моториката. За интелегенцијата се смета дека многу поважна е улогата на наследувањето отколку на средината. Меѓутоа исто така голем број на испитувања покажале дека и социјалните фактори играат важна улога во развојот на интелегенцијата и дека при поволни услови интелегенцијата расте и се развива до одредена граница. Истото се случува и со способностите. Едноставните сензори и едноставните сетилно-моторни способности зависат превенстевено од наследството, а за формирањето на сложените способности игра улога активното вежбање и поволните услови.
Социјални фактори за развој на личноста
Помеѓу факторите коишто ја сочинуваат средината, а особено оние коишто влијаат на развојот на личноста, најважни се социјалните фактори. Под нивно влијание доаѓа до развој и менување на личноста. Затоа често се нагласува дека личноста е бисоцијална појава и дека влијанието на социјалните фактори е биолошка основа, при што социјалните фактори се одлучни за формирањето на личноста.
Дека социјалните фактори имаат првенствено значајна улога за развојот на личноста покажуваат и примерите за децата коишто се израснати изолирани од луѓе. Голем е бројот на социјалните фактори кои имаат влијание во развојот на личноста и тоа се: семејството и семејните услови во коишто детето расте, училиштето, неговите врсници, секцијата во која детето е зачленето, роднините и пријателите со коишто детето честопати доаѓа до контакт, филмовите, литературата која што ја чита, бракот и односите во бракот, занимавањето, луѓето со коишто соработува, материјалната состојба, социјалната положба, социјално-економскиот систем во којшто живее, културата во која што пораснал и во која што живее и други фактори.
Периоди во развојот на личноста
Во развојот на човекот постојат неколку периоди. Секој развоен период има свои одлики, обележан е со долна и горна возрасна граница и го опишува нормално-просечниот психофизички развој на единката. Ако единката не ги постигнала физичките и психичките одлики на одделниот период кој и одговара според календарската возраст, велиме дека има забавен развој, а ако побрзо ги постигнала развојните промени, велиме дека има забрзан развој, дека е напредна.
Во развојот на едниката постојата следниве периоди:
Секој од наведениве периоди има свои подпериоди. Така и периодот на адолесценција, кој трае повеќе од една деценија, ги има следниве подпериоди:
Пренатален период (0 - 280 дена)
Ослон смета дека ако детето е родено на 8 месеци, а не на 9 месеци, природно е дека тоа закаснува 2 месеци во постнаталниот развој, дека подоцна ќе стекни способност за стоење, седење, одење и зборување. Кога детето е постаро, односно кога е родено на 9 месеци, таа разлика од 2 месеци е доста значајна.
За да се развива правилно плодот, потребно е на мајката да и се посвети посебна физичка нега. За идното дете малку се знае - вели Ослон. Кај него може да се развие условен рефлекс.
Доенче (0-1 година)
Во овој период се појавуваат првите заби, и тоа околу шестиот и седмиот месец од животот на доенчето. Во овој период тоа многу учи. Детето е зависно од околината; тоа брзо научува дека плачењето го привеликува вниманието на повозрасните. Ослон тврди дека детето исто така може да научи дека со гугање може да привлечи внимание, ако му се обрне внимание кога гуга, а не кога плачи.
Рано детство (1-6 година)
Овој период како што вели Ослон, се одликува со брз развој.
Во првото негово дело, детето се развива во домот, а во другото, тоа може да оди во разни детски установи. Главните проблеми со кои се сретнуваат родителите во овој период се: исхраната, спиењето, навикнувањето на детето да оди во тоалет, појавата на разни видови на страв, односите со другарите, прозборувањето во развојот на говорот и друго.
Средно детство (6-10 година)
На почетокот на средното детство, повеќето деца тргнуваат на училиште. Растењето се успорува. Сите делови на телото растат, ама порастот на единицата време е мала. Погрешно е да се претпостави дека пред крајот на овој период, нема сексуални чувства и интереси. Поголемиот број на деца се известени за сексуалните односи. Во овој период детето ги губи млечните заби и добива стални заби.
Рана младост (13-15 година)
Овој период се одликува со тоа што бројот на контактите со другарите и другарките се зголемува. Девојчињата и момчињата се способни да се дружат во заедница.
Адолесцентна младост (15-20 година)
Порано на таа младост се одело на фарми, канцеларии, фабрики. Сега овој период се одликува со школување, а дури потоа следува вработувањето. Испитувањата покажуваат дека постои несогласување помеѓу она што го сака младиот човек и она што го дава училиштето. Главните проблеми на адолесцентот се од социјално-економска природа - односите со родителите, другарите, наставниците, а исто така и бракот, односно изборот на брачниот партнер.
Пубертет
Погрешно би било овој период во развојот на личноста да се врзува за физичките, односно соматските промени што настануваат во него (пубертас - полова зрелост). По своето значење а и од аспект на правилниот психички развој од голема важност се психичките промени коишто настануваат како резултат на био-сомато-психичкото созревање и влијанието на социокултуралните фактори на ова созревање. Со оглед на тоа дека за релативно кратко време, за 2 до 3 години, некогаш и повеќе мора да се изврши трансформација на личноста, и од периодот на детството има преод во период на психофизичка зрелост, односно преод во фазата на адолесценција, период во којшто доаѓа до потполно созревање и прераснување во фазата на човек, односно жена, фаза на психички и социјално зрели луѓе.
Настанувањето на пубертетот е условено од многу фактори: тоа зависи пред сè од исправноста и функционирањето на жлездите со внатрешно лачење, на прво место од гонадите, од правилниот развој на хипофизичкиот систем, од градбата, од некои наследни фактори, од средината, поднебјето, културата, обичаите и воспитувањето. Многу фактори, специфичности на векот во којшто живееме, темпото, културниот развој, средствата за информации, односите во друштвото, го фаворизираат настанувањето на пубертетот, па не е ни чудно што почетната граница е малку поместена од периодот на детството. Така денес единаесеттата година се зема како излез од периодот на детството, којшто зависно од полот трае до петнаесеттата - шеснаесеттата година. За тоа време настануваат низа телесни промени, промени на гласот, појава на менструалниот циклус, специфична миризба на кожата заради созревањето на посебни апокрини жлезди, почетокот на сперматогенезата и друго.
Од големо значење се и психичките промени кои се карактеристични за овој период, во којшто настанува нова личност, преод од дете во човек, преод од девојка во жена. Пуберетот е период полн со психолошки процеси, полн бури и бранови, полн двоумења и нестрпливости, полн желби, замислувања и сонувања. Посебно започнува да се раскинува врската со родителите коишто жалат што го губат своето дете, притоа се јавуваат недоразбирања, грубости, трауми итн. Се јавува сомнеж во авторитетот на родителите, настанува појава во која што доаѓа до наметнување на своите ставови, ставовите на родителите се сметаат за "немодерни", "погрешни", "смешни" и се тоа врз основа на самопотврдување и самоистакнување. Негативноста, одбивање на послушност, неизвршување на наредбите, готови да го пратат овој животен период. Идентификацијата со еден од родителите, почнува да се пренесува на други, на поинтересни, повредни личности на спортисти, глумци, пејачи. Сето ова доведува до одбивање на послушност, кавги со родителите, промена на расположението, емоционална лабилност итн. Препуштањето во светот на фантазијата, доведува до слабост во концентрацијата, ослабување на успехот во училиштето и на други области. Се јавуваат одредени склоности кон идната професија. Посебно овој период е важен за психосексуалното интересирање за спротивниот пол којшто се гледа во тенденцијата за физичка близина, и другарство со личност од другиот пол, пишување на сентиментални писма, и најпосле интересирање за своите полови органи.
Имајќи го предвид овој доста динамичен период логично е дека во него доаѓа до појава на многу душевни пореметувања, настранливост,повлеченост, затворање во себе, повлекување од друштвото, безволност, екстравертност со тенденција за истакнување себеси. Исто така при препуштањето во светот на фантазијата, може да дојде и дома, напуштање часови, агресивно однесување итн. Не се ретки и таканаречените рани проституции, уживањето во дрогата и алкохолот. На многуте вакви однесувања треба да се обрни внимание, пред сè овие однесувања на пубесцентот треба да се одликуваат како "криза на пубертетот".
Терминот адолесцент
Зборот "адолесцент" има корени во латинскиот глагол "адолесцере" што значи развива, созрева. Со оглед на тоа дека токму се случува во овој период овој термин е најсоодветен и тој се користи во научната литература.
Зборот "млади" не е одреден со возрасните граници и често се користи во иста смисла, што не е грешка и покрај неговата непрецизност. Другите зборови како "малолетник", "тинејџер" и "младиец" исто така се користат во стручната литература и во говорната комуникација, но нивното значење најмалку одговара на поимот адолесцент. Малолетник е збор кој укажува дека единката не е одговорна пред законот заради своите години, тинејџер е збор усвоен од англискиот јазик и подразбира единка на возраст од 13 до 19 години; младинец е збор кој има идеолошка конотација.
Дефиниција на адолесценцијата
Периодот на адолесценцијата се дефинира како период помеѓу детството и зрелоста, кој се одликува со динамичен физички развој и значајни промени во когнитивниот, емоционалниот и социјалниот развој.
Овој период од седумдесеттите години се дефинира и како период на "бури и стресови" под што се подразбирале генерациските, полни со негативни емоции, како и наглите биолошки и физички промени во организмот, следени со емоционална напнатост и неврамнотеженост. Во поновите стадиуми засновани врз надолжниот метод, се помалку се третира овој период на таков начин, а промените на адолесценцијата не се толкуваат како исклучително или примарно генетски, туку и цивилизациски и културолошки, што значи дека во различни социјални средини, овој период не е секогаш период на интензивни емоционални превирања и амбиваленции.
Основни податоци за периодот на адолесценцијата
Што се однесува до почетокот на адолесценцијата, забележлив е поран развој од по неколку месеци на секоја од последните декади, што се толкуваат со подобрување на животните услови, како што се исхраната, хигиената и здравствената заштита. Исто така потребно е да се каже дека постојат полови разлики во почетокот на пубертетот. Имено, просечна возраст, за почетокот на пубертетот кај девојчињата се смета единаесеттата година, а кај момчињата дванаесеттата година.
Да споменеме и тоа дека во некои периодизации пубртетот се смета за доцно детство или се смета за некој меѓупериод помеѓу детството и адолесценцијата. Од причини, што во овој период започнуваат интензивни физички и физиолошки промени, кои се основа за промените на психичкиот живот на единката, ние се одлучуваме како и во повеќето периодизации, пубертетот да го сметаме за почеток на адолесценцијата.
Крајот на адолесценцијата е особено дискутабилен, но едно е сигурно, дека во развојот на општеството, односно во развојот на техниката, овој период трае сè повеќе. Продолжувањето се должи на продолжувањето на образовниот процес и оформување, потешкото вработување и економската зависност на младите од родителите, како и од изборот на партнерот и формирањето на сопствено семејство. Од тие причини во поранешните периодизации, подпериодот од 20 до 24 години се третирал како рана зрелост.
Зрела личност
Развојот на личноста претставува динамичен процес што никогаш не завршува. Цел на тој динамичен процес, е стремеж кон сè поголема зрелост, зашто колку личноста повеќе се развива, толку повеќе се усовршува. Поимот зрелост е доста широк и подразбира интелектуална, социјална и емотивна подготвеност за прифаќање и усовршување на условите за живеење.
Иако одликите за тоа што е зрела личност, зависат од конкретната општествена средина, психолозите се согласуваат дека постојат извесни универзални одлики на зрелата личност: реалистичност, постигнување на далекусежни успеси, зрела свест, независност, друштвеност, отсуство на предрасуди, критичност во мислењето, постојаност на интересирањата итн. Незрелата личност не поседува поголем број од овие одлики и може да претставува проблем како за себе така и за средината во која што живее.
Старост
Во периодот на староста доаѓа до намалување на интензитетот на активностите на виталните органи и опаѓање на способностите. Сепак, голем број стари луѓе остануваат и понатаму високопродуктивни до крајот на својот живот. Богатото животно искуство, многу успешно кај нив го надополнува намалувањето на способностите. На пример, Данте ја напишал "Божествената комедија" во последните години од животот, Гете го завршил "Фауст" во осумдесеттите години од животот итн.
Заклучок
Во психолошката литература, термините "личност", "темперамент" и "карактер", најчесто се употребуваат алтернативно или како синоними. Заедничката одлика на сите позначајни дефиниции на личноста е тоа што ја акцентираат мотивацијата и адаптацијата на организмот.
Олпорт ја дефинира личноста како "динамичен склоп на оние психофизички системи, кои во поединецот го одредуваат нејзиното специфично прилагодување кон средината".
Личноста е био-психо-социјално единство. Нејзиониот развој се остварува низ интеракцијата на генетското наследство и социјалната средина - семејството и пошироката општествена заедница. Психологијата на личноста се занимава со три главни прашања: Динамиката на личноста ја претставуваат најзините двигатели - динамизми, инстиктите и нагоните. Фројд издвојува два основни нагони: Развојот на личноста се одвива низ повеќе фази:
Здрава и зрела личност е онаа личност, која поседува способности за нормална хетеросексуална (семејна), работна и социјална адаптација и функционирање.
Шват
Шват (шеват или шебат; שְׁבָט; од акадски: шабату) — петтиот месец од граѓанскиот и единаесеттиот месец од верскиот еврејски календар. Ова е зимски месец со 30 дена. Обично се паѓа во јануари-февруари според грегоријанскиот календар.
Шват во еврејската историја
Од библиската книга Захарија, 1:7-16:
''На дваесет и четвртиот ден од единаесеттиот месец — а тоа е месецот Шеват — во втората година на Дариј, дојде слово Господово до пророкот Захарија, синот Берехиев, син на Идо. Затоа вака вели Господ: „Јас се враќам кон Ерусалим со милосрдност; во него Ќе се изгради Мојот дом, вели Господ Саваот, и мерно јаже ќе се протегне низ Ерусалим“.''
Племе
Племе — форма на голема човечка заедница што постои надвор од или пред појавата на државите, чии членови зависат од нивната земја, во најголем дел се доволни самите на себе, па не се интегрирани во општеството. Британскиот антрополог Стивен Кори племето го дефинира како заедница на луѓе кои „живеат на одреден начин со генерации, независни се, и сосема се разликуваат од општеството што доминира“. Исклучок од оваа дефиниција се земјите од Среден Запад како арапските племиња во Ирак и Јемен, Јужна Азија, Авганистан и многу африкански земји како Јужен Судан, каде целото население се припадници на едно или друго племе, па според тоа племето е доминатно во општеството.
Постојат 150 милиони припадници на племиња ширум светот. Иако во најголем број племињата се домородни народи во местото каде што живеат, сепак има исклучоци од ова.
Поимот „племенско општество“ често се користи за да се опише заедница организирана врз основа на крвно сродство и голема поврзаност со местото на живеење.
Во некои земји, како во Индија и Северна Америка, постојат племиња кои се официјално признати и на кои им е дадена ограничена автономија во рамките на државата.
Племе и нација
Научниците сметаат дека има разлика меѓу историските племиња кои постоеле пред создавање на државите и современите племиња. Многумина сметаат дека животот во племе е поблиску до природата, за разлика од животот во современите држави.
Антропологот Мортон Фрид во неговата студија Поимот племе од 1975 година, изнесува бројни примери на племиња во кои членовите зборуваат на различни јазици или пак вршат различни ритуали, или пак примери на членови кои имаат јазик и ритуали исти со оние на друго племе. Фрид исто така изнел примери на племиња каде припадниците следеле различни политички водачи, или исти водачи со припадниците на друго племе. Заклучил дека племињата се динамични.
Новите истражувања покажуваат дека племенските структури претставуваат еден вид адаптација на ситуации кои обезбедуваат изобилни, но сепак непредвидливи ресурси. Таквите структури се покажале доволно флексибилни за да го координираат производството и дистрибуцијата на храна во време на недостаток, без ограничување на луѓето за време на вишок.
Херта Милер
Херта Милер (родена на 17 август во Ницкидорф, Банат, Романија) — германска писателка и добитник на Нобеловата награда за литература. Шведската академија ја опишала Милер како авторка „која, со згуснатост на поезијата и искреност на прозата го слика пејзажот на обесправените“. Наградата ја добила на 20 годишнината од падот на комунизмот во Европа.
Животопис
Милер е родена и израснала во Ницкудорф, град во Романија во кој се зборува за германски јазик. Нејзиниот татко бил припадник на СС трупите за време на Втората светска војна, а нејзината мајка била депортирана во Советскиот Сојуз во 1945 година и испратена во работнички логор. Како студент по германска и руска литература, Милер се спротивставила на режимот на Николај Чаушеску и се придружила на група десидентски писатели кои се залагале за слобода на говорот. Две години пред симнувањето од власт на Чаушеску и падот на комунизмот во Источна Европа, Милер емигрирала во Германија, во 1987 година, заедно со сопругот, по години кои ги поминале во прогон и цензура во Романија.
Творештво
Своето прво дело, збирка раскази, го напишала во 1982 година, додека работела како преведувач во една фабрика. Расказите биле цензурирани од страна на романските власти и Милер била отпуштена од фабриката откако одбила да работи за тајната полиција Секуритате. Додека работела како воспитувачка во градинка, нецензурираниот ракопис на нејзиното дело „Низина“ било прошверцувано во Германија и било објавено таму за веднаш да добие добри критики. Оваа книга, исто како и другите дела, го опишуваат животот во малото село и репресијата со која се соочуваат неговите жители.
Награди
Таа е првата германска авторка што ја добива Нобеловата награда, по Гинтер Грас, во 1999 година. Само 4 од нејзините дела се преведени на англиски јазик, и тоа романите: „Пасошот“, „Земјата на зелените сливи“, „Патување на една нога“ и „Состанок“.
На конференција за медиумите во Стокхолм, Шведска, Петер Енглунд, постојаниот секретар на Шведската академија, изјавил дека Милер е наградена заради „нејзиниот многу, многу посебен јазик, од една страна и од друга страна, затоа што таа навистина има што да каже во врска со растењето за време на диктатурата... растење како странец во сопствено семејство“.
Муром
Муром (Му́ром) — град во Владмирската област, Русија. Има население од, и.
Грб на Боливија
Грбот на Боливија е официјалниот грб на оваа јужноамериканска држава. Грбот е последен пат изменет, врз основа на постара верзија, на 19 јули 2004 година.
Историја
Првиот грб на Боливија бил составен од штит поделен на четири дела и бил објавен на 10 јули 1825 година за време на владеењето на Симон Боливар. Во најгорниот дел имало пет ѕвезди кои ги претставувале тогашните покраини, потоа следувале дрвото,алпаката и планината. Над грбот се издигал стап со фригиската капа, а од двете страни на стапот имало по една жена кои држеле лента на кое било испишано името на државата. Овој грб бил многу сличен со грбот на Перу и тоа е поврзано со Симон Боливар кој најверојатно се засновал на перуанскиот грб при изработка на боливискиот.
Вториот боливиски грб всушност е модификација на првиот. Тука, штиот бил заменет со овален диск на кој биле прикажани елементите на актуелниот грб. Овој грб е скоро ист со денешниот, освен што нема венец и кондор, а има стап и фригиска капа позади дискот. Тертиот и претпоследен грб на Боливија е скоро ист со денешниот, кога се додале кондорот и венецот на втората верзија и капата била поставена на денешната позиција.
Опис
Грбот е составен од неколку елементи. Во централниот дел се наоѓа округлест или елипсовиден штит кој има сина граница. На сината граница, во долниот дел има приказ на десет ѕвезди кои ги симболизираат деветте департмани на Боливија и поранешниот боливиски департман кој сега е во Чиле. Во горниот дел од сината граница има натпис „Боливија“ (Bolivia) со златни букви. Во средината на штитот има пејзаж, односно приказ на планината Потоси, над која има изгрев на сонце, а во подножјето има алпака, дрво и класје жито. Планината ја симболизира географијата на Боливија, алпаката е национално животно, додека житото и дрвото ги симболизираат ресурсите на државата.
Штитот го држат по три боливиски знамиња од левата и десната страна. Пред знамињата има вкрстени по две мускети, од кои едната има секира до неа, а другата фригиска капа. До капата и секирата има вкрстени топови. Мускетите, секирата и топовите ја симболизираат борбата за слобода, а капата е симбол на слобода и независност. Над штитот има венец кој симболизира мир и андски кондор кој ја симболизира спремноста да се брани нацијата и нејзината слобода. Во различни верзии, топовите се изоставуваат.
1962 во музиката
1962 година во музиката содржи некои значајни настани.
Вистиномер
Сервисот Вистиномер (Вистинометар) врши анализа на предизборните програми на политичките партии, преку која граѓаните имаат можност да дојдат до информации за активностите и резултатите кои се произлезени од партијата за која гласале, откако ќе дојде на власт. Вистиномер врши анализа на исполнетоста на предизборните ветувања и на вистинитоста во изјавите дадени од страна на политичарите.
Вистиномер, преку тим на стручни лица од соодветните области, ги анализира ветувањата на политичките субјекти и ги презентира во лесно читлива, агрегирана форма, заедно со систематски статистички податоци. Секое идентификувано ветување добива оценка според степенот на исполнетост: исполнето, делумно исполнето или неисполнето. Ветувањата кои се нелогични или искажани на начин што оневозможува да се проверат се означени како недоследни.
Преку запознавање со ветувањата и со аргументите од објасненијата, граѓаните се образоваат како да ги читаат и толкуваат изборните програми и платформи, како и самите да следат и да оценуваат колку од тоа што е напишано и ветено се исполнува.
Во моментов Вистиномер.мк содржи оценки за ветувањата дадени на изборите во 2008 и 2011 година од партиите кои ја освоија власта и имаа реална можност и да ги остварат тие ветувања. Вистиномер ќе продолжи да функционира долгорочно и ќе го следи остварувањето на предизборните ветувања на победниците, како и изјавите на политичарите кои може да се класифицираат како ветувања.
Основна намена на Вистиномер.мк е да го зголеми знаењето на граѓаните, медиумите, невладините организации, но и на партиите и нивните членови кои преку него имаат прилика да се запознаат и со низа аспекти на политичкиот процес од Македонија.
Ветувања
Ветувањата дадени во предизборните програми се издвојуваат како посебни ентитети и се поставуваат на мрежното место. За да добие ваков статус ветувањето од политичката програма мора да содржи:
Конкретни цели имаат ветувањата кај кои со сигурност може да се утврди кој резултат се сака да се постигне и кога тој резултат е постигнат. Тоа подразбира очекуваниот резултат да биде опишан на јасен, прецизен и недвосмислен начин, со јасно одредени параметри, т.е. индикатори врз основа на кои може да се мери исполнетоста на ветувањето. Прецизни параметри се оние елементи на ветувањето со кои поподробно се утврдуваат суштинските својства (квантитет, квалитет и составни елементи) на зададената цел, кои мора да бидат задоволени за таа цел да може да се смета за исполнета. Таквите параметри зависат од природата на ветувањето и може да опфаќаат:
Конкретните мерки претставуваат активности кои носителот на ветувањето ќе ги преземе со цел остварување на дадено ветување, преку конкретни параметри кои покажуваат дека ќе дојде до остварување на поставената цел. Во зависност од самата цел, тие може да вклучуваат:
Ветувањата кои се нелогични или искажани на начин што оневозможува да се проверат се означени како недоследни.
Секое идентификувано ветување добива оценка според степенот на исполнетост: исполнето, делумно исполнето или неисполнето:
Анализите и оценките на ветувањата се објавуваат јавно на Интернет и по можност се доставуваат директно до партиите. Носителите на ветувањата, како и целата јавност имаат можност на увид и директен одговор на сите анализи, давање деманти, замерки, сугестии и дополнителни информации и аргументи врз основа на кои може да дојде до промена на степенот на исполнетост за дадено ветување, преку коментари на мрежното место или други форми на директна комуникација со аналитичкиот тим.
Изјави
Изјавите од политичари, јавни функционери или други носители на одлуки и творци на јавното мислење дадени во медиумите или пак на јавни настани се анализираат според истите критериуми и во рокот имплициран во самата изјава, по што се оценуваат со:
Боровичи
Боровичи (на руски: Боровичи́) — град во северозападниот дел на Русија. Се наоѓа во Новгородската област и е втор наjголем во областа. Градот е административен центар на истоимениор реон и градска општина, има 56 107 жители (2008). Градот е сместен на брегoт на реката Мста, на 175 km источно од Велики Новгород, Има железничка станица.
Градот е збратимен со
Валандово
Валандово — град во југоисточниот дел на Република Македонија на патот кон Дојран, и административен центар на Општина Валандово. Од Валандово се двои и пат кон Струмица.
Географија
Денешното валандовско административно–територијално (општинско) подрачје се наоѓа на јужниот дел на Македонија, во областа Бојмија, распространето на југ од Демиркаписката Клисура, источно од реката Вардар и на запад и север од планинските огранки на Плавуш и Беласица. На север од валандовскиот крај се протега Тиквешката област односно Неготинското општинско територијално подрачје. Нив ги дели планинската теснина на реката Вардар формирана од краиштата на Кожуф планина. Валандово се наоѓа на 170 метри надморска височина и претставува една од најниските котлини во Македонија. Градот е оддалечен 23 километри југозападно од Струмица, 25,5 километри североисточно од Гевгелија и 18 километри северно од Нов Дојран.
Античка историја
На просторот на денешно Валандово во античко време постоела римска населба, за што сведочат откриените римски мозаици и други археолошки материјали во разните делови на градот. На подрачјето на Општина Валандово биле откриени четириесет археолошки наоѓалишта, меѓу кои позначаен е античкиот град Исарот, кај селото Марвинци, кој се идентификува со древниот град Идомена чие потекло било од крајот на 5 век п.н.е. и се наоѓал на патот Солун - Белград. Градот доживеал процут во римско време, но во почетокот на 6 век бил разурнат од силен земјотрес.
По исчезнувањето на античкиот град Исарот, во значајна стратешка населба во Валандовската котлина прераснало Валандово. Одделни изворни материјали и преданија говорат дека античкиот град врз чии темели лежи денешно Валандово, во раниот византиски период бил споменуван со името „Мал Цариград“.
Средновековна историја
Словените се населиле во Валандово и во неговата околина кон крајот на 6 век или во почетокот на 7 век. Тогаш биле забележани големи промени, како во однос на структурата на населението, така и во менувањето на топонимите на населените места. Во писмените извори градот првпат се споменува во 10 век со името Валандер. Но, тоа не значи дека Валандово како населба не постоело и пред тоа. Потврда се археолошките наоди во градот. Името „Валандер“ било добиено од „убавата местоположба на градот во долината“. Убава долина или добра долина, на старословенски јазик значело „валјан дол“ („валандол“ односно Валандово). Инаку убавата валандовска долина ги имала и епитетите: „златна долина“, „зелена долина“ и сл.
Средновековно Валандово било споменувано и со името Алавандово, во значење на „цветен град“ („град на цвеќето“). Под ова име градот бил споменат во една црковна повелба на српскиот цар Душан од 1349 година. Од зборот „Алавандово“, со отпаѓање на првата буква „а“ и преку метатеза на првите слогови, било добиено името Валандово.
Османлиски период
Во втората половина на 17 век, градот го посетил и познатиот турски патописец Евлија Челебија. Во неговите белешки за Валандово, меѓу другото запишал: „В'ландова, е мало гратче, населено повеќето со христијани и само мал број муслимани. Населбата го носи името на неговиот основач Валандова, кој го подигнал манастирот „Свети Ѓорѓи.“ Гратчето има 150 куќи, со 900 жители, а чаршијата е составена од 50 дуќани. Во него има и една месџита (мала џамија без минаре), амам, два ана, а не се сеќавам дали имаше мектеба, медреса и теќиња... Опкружено е со лозја и бавчи... Има и убав манастир со калуѓери. Не сум видел поуреден манастир од него.“
Современа историја
Валандово во својата многувековна историја имало многу падови и подеми. Градот повеќепати настрадал од природни катаклизми (земјотреси, пожари, поплави, епидемии и сл.) како и од воени дејствија на туѓите освојувачи на овој простор. Во историјата на градот Валандово мошне е значаен 19 век, кога благодарение на погодната местоположба достигнал голем развој. Според кажувањата, тогаш во градот била развиена трговијата. Се извезувало: добиток, кожи, пастрма, масло, волна, свила, калинки, грозје и други земјоделско-сточарски производи, и тоа претежно во Солун.
Во 19 век Валандово било многу важно транзитно-сообраќајно место. Во патните правци север-југ секојдневно се движеле трговци и кираџии, со карвани и запрежни коли, натоварени со трговска стока. Ова многу придонело во Валандово да живне стопанската активност, да се развијат трговијата и занаетчиството.
Тогашното село било срамнето со земја при Валандовскиот земјотрес во 1931 година.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, Валандово било дел од Дојранската каза и имало 1.195 жители, од кои 820 Македонци, 285 Турци и 90 Роми.
Според пописот на населението од 2002 година, во градот имало 4.402 жители и спаѓал во групата на мали градови.
Етнички гледано, населението е составено од:
Црква „Св. Петка“ - Луковица
Света Петка претставува македонска православна црква во тетовското село Луковица. Таа е најнова во селото е нејзината изградна е во тек (сос.2015). Била цел на грабеж.
Валандово
Население
Во Валандово се застапени следните религиски групи :
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во градот Валандово:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2002), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Стопанство
Главна стопанска гранка на населението е земјоделството особено одгледување на житни култури, винова лоза, бостан, градинарски култури (пиперки, домати), тутун и др. Во градот постојат и два индустриски капацитети од прехранбената (фабриката за кондиторски производи „9 Ноември“) и текстилната индустрија, а работат и повеќе доста успешни приватни фирми од областа на винарството, цигарите и тутунопроизводството, кои имаат поволни услови за развој поради близината на Валандово до грчката граница.
NGC 5618
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5618 се споменува и како UGC 9250, MCG 0-37-5, CGCG 19-26.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Космос-2296
Космос-2296 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 20 ноември 1994 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1400 килограми. Космос-2296 бил навигациски сателит ГЛОНАСС.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 675,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9135 км, а најмалото на 9123.
Петушки
Петушки (Петушки́) — град во Владмирската област, Русија. Има население од, и.
Ингрид Рагнавалдсдотер
Ингрид Рагнвалдсдотер ( стар нордиски : Ingiríðr Rögnvaldsdóttir ) (1100/1110 – по 1161 н.е. ) е родена како член на шведското кралско семејство, станала член на данското кралско семејство со брак, а подоцна била и кралица на Норвешка како сопруга на Харалд IV. Норвешка. Четири пати била мажена, Ингрид имала голем број деца кои одиграле истакнати улоги во шведската и норвешката историја.
Биографија
Ингрид Рагнвалдсдотер е родена помеѓу 1100 и 1110 година. Историјата не го запишала ниту името, ниту потеклото на мајката на Ингрид. Таа била ќерка на Рагнвалд Ингесон, единствениот познат син и наследник на шведскиот крал Инге I. Сепак, Рагнвалд умрел рано и никогаш не успеал како крал.
Мемоарите на Шерлок Холмс
Мемоарите на Шерлок Холмс е збирка од раскази со Шерлок Холмс од писателот Артур Конан Дојл, првобитно издадени во 1894 година.
Ингрид Рагнавалдсдотер
Биографија
Ингрид прво се омажила за Хенри Скаделар ( Хенрик Свендсен Скаделар ), син на Свенд Свендсен од Данска, кој бил еден од копиле синовите на данскиот крал Свејн II. Свенд Свендсен бил неуспешен гонител на тронот, кој починал кога бил избран за крал. Хенри Скаделар бил осакатен и не се сметал за кандидат за кралство. Наместо тоа, тој бил чест шегаџија и заговорник, создавајќи голем број непријатели. Имале три сина Хенри и Ингрид, вклучувајќи го и шведскиот крал Магнус II. Познато е дека Ингрид го заинтригирала Магнус да го добие шведскиот престол, според мислењето на Ингрид законското наследство на нејзиниот покоен татко. Таа наводно му предложила на нејзиниот син Магнус да го вработи човекот кој ќе го убие Сверкер I од Шведска. Хенри Skadelaar починал на 4 јуни 1134 во битката на Fotevik во Заливот на Fotevik близина Vellinge во Skåne.
Ингрид набргу потоа се омажила за норвешкиот крал Харалд Гил. Од него, Ингрид имала син кој подоцна станал крал на Норвешка Инге Харалдсон. Кога кралот Харалд бил убиен во 1136 година, Ингрид одиграла значајна улога во прогласувањето на нејзиниот син Инге и нејзиниот посинок Сигурд за совладетели и во водењето на војната против обидот за узурпатор, Сигурд Слембе. Таа останала една од најважните советници на кралот Инге во текот на неговото владеење.
Мемоарите на Шерлок Холмс
Раскази
Расказите од Мемоарите се:
Ингрид Рагнавалдсдотер
Биографија
Нејзиниот трет сопруг бил Отар Биртинг ( Óttarr Birtingr ), истакнат заемодавец, но таа повторно останала вдовица кога тој бил убиен во Нидарос во одреден момент во 1140-тите.
Четвртиот и последен сопруг на Ингрид бил Арне Иварсон од Стархајм, ( Árni Ívarsson á Stoðreimi ), уште еден истакнат заемодавец со кој имала четири деца. Подоцна, Арне Иварсон бил наречен Конгсмаг што значи свекор на кралот.
Како советник на нејзиниот син Кинг Инге, Ингрид одиграла значајна улога во многу настани од раната ера на граѓанска војна во Норвешка. На 3 февруари 1161 година, кралот Инге бил поразен и убиен, водејќи ги неговите луѓе во битка против кралот Хокон Широкорамен. Во сагата Heimskringla, Ингрид последен пат се споменува кога таа и нејзиниот сопруг ја напуштиле Норвешка во егзил во Данска.
Белешки за името
Името на Ингрид може да се најде во широк спектар на правопис на современите скандинавски јазици и англиски. Нејзиното име, на старонордиски Ingiríðr, е преведено како Ингрид или Ингерид. Нејзиниот патроним, на старонордиски Rögnvaldsdóttir, може да се преведе како Ragnvaldsdotter, Ragvaldsdotter или Ragnvaldsdatter.
Џамија Ал-Расол Ал-А’дам
Џамијата Ал-Расол Ал-А’дам (арапски: مسجد الرسول الاعظم ) е џамија која се наоѓа во Банкстоун, Австралија. Оваа џамија е изградена од страна на Аватолах Мухамед Хусеин ал-Ансари.
Жорж Клемансо
Жорж Клемансо (Georges Clemenceau), (, –, ) – француски политичар, двапати премиер, министер за внатрешни работи, а во завршниот дел на Првата светска војна, министер за војна, еден од главните четворица на мировната конференција во Версај. Познат бил по својата отворена и систематска нетрпеливост кон Католичката црква која ја прогонувал.
Влез во политиката
По занимање Жорж Клемансо бил лекар. Студиите ги завршил во 1865 година, потоа поминал четири години во Соединетите Американски Држави. Медицината и здравството не го интересирале, помила му била политиката и власта, па по враќањето во татковината се сместил во Париз. Веќе со своите дваесет и девет години бил избран за градоначалник (претседател на општинскиот совет) на францускиот главен град.
Од париската општинска управа во февруари 1876 година оди во францускиот парламент. Воинствен, како парламентарец се заземал за продолжување на Француско-пруската војна и бил против Франкфуртскиот мировен договор. Во парламентот ги водел левичарските радикали.
Случајот Панама
Согледувајќи ги можностите и влијанијата на печатот, Клемансо во 1880 година го покренал весникот „Правда“ (La Justice), и го користел за разни цели. Така овој весник го користел и за сопствена одбрана против обвиненијата за вмешаност во подмитувањето во „случајот Панама“, поврзан со изградбата на Панамскиот Канал. Во прашање биле акции кои ги нудела „Компанијата за меѓуокеанскиот канал во Панама“ (Compagnie universelle du canal interocéanique de Panama) на баронот Фердинанд де Лесепс, претходно главниот градител на Суецкиот Канал, кој почнал да го гради и Панамскиот Канал. Кога случајот се појавил во 1892 година, многу француски политичари и стопанственици биле турнати во тешкотии заради сомнителната работа, баронот Де Лесепс бил најден мртов, а акциите на друштвото пропаднале со што биле оштетени бројни француски штедачи.
Противник на антисемитизмот и „случајот Драјфус“
Клемансо бил противник на антисемитизмот и така и настапувал. Тоа го потврдил и во аферата Драјфус кога за лажно обвинетиот, јавно осрамотениот и во 1894 година невино осудениот офицер на француската војска Алфред Драјфус, кој бил со еврејско потекло, барал обнова на судската постапка и утврдување на вистината. Во врска со истото во весникот „Зора“ ("L'Aurore") на 12 јануари 1898 година го објавил и отвореното писмо на Емил Зола „Обвинувам“ ("J'accuse") насловено до претседателот на Француската Република, кое со причина предизвикало политичка криза во Третата Република и нејзиниот систем.
Отворен противник на Католичката црква
Жорж Клемансо во родителскиот дом бил воспитан против Католичка цркваКатоличката црква. На таа определба останал сè до крајот, и во опозиција и на власт бил познат како жесток антиклерикалец, кој на Католичката црква ѝ нанел не мала штета. Меѓу останатото во 1901 година го смислил и законот за забрана на католички заедници и манастири, оставајќи ги само оние кои успеале да докажат дека се „општествено корисни“ по негова мерка.
Во опозиција и на власт
Во опозиција жестоко се борел против лицата и политичките организации на власт. Бил незгоден политички соперник, вешт говорник, често саркастичен и непомирлив. Со своите вешти политички игри повеќепати успеал да ги турне од власт своите политички противници, па ги стекнал прекарите „Тигар“ и „Рушител на министерства“.
Во 1906 година влегува во владата. Прво станува министер за внатрешни работи, а на 25 октомври 1906 година доаѓа на чело на владата како 77. премиер и на таа позиција останува до 20 јули 1909 година. Во самата влада и околу неа, на еден или друг начин, останува сè до своето повлекување од политиката во 1920 година. По вторпат доаѓа на чело на владата на 16 ноември 1917 година каде останува сè до 18 јануари 1920 година, кога целосно се повлекува од политичкиот живот.
Како што бил незгоден во опозиција, така бил незгоден и на власт. Кога станал челник на силите за ред и внатрешна сигурност на Франција, при штрајковите на рударите во департманот Па де Кале и на винарите во Лангдок-Русијон издава наредби за насилно гушење на истите.
Уверен во неизбежноста на воена пресметка со Германија, ја осудува попустливоста на француските политичари, настојува земјата подобро да се подготви за војна и се зазема за воспоставување на добри односи со Велика Британија. Кога во 1914 година избила Првата светска војна, со своите статии ја јакнел борбеноста како на боиштата така и низ цела Франција. Владата ја обвинил за неодлучност, а од граѓаните барал најголеми жртви за да се осигура воена победа. Кога во 1917 година состојбата на боиштето станало критично, Поенкаре му го доверил мандатот за состав на нова влада. На чело на владата во која истовремено бил и министер за војна, Клемансо останал упорен и доследен, покажувајќи дека е голем организатор, но и голем диктатор.
Залагајќи се за француските интереси, како владин човек не се двоумел да посегне и по туѓо. Така после Првата светска војна на мировната конференција во Версај, со сите средства настојувал да избори што поповолна положба за Франција во новиот однос на силите и новата поделба на политичките улоги во Европа и светот. За тоа запишал: „Тој мировен договор, како и секој друг, се јавува како продолжение на војната и не може да биде ништо друго.“ Меѓутоа неговите барања биле преголеми за да не се забележи кон што тежнее. Меѓу останатото го барал и левиот брег на Рајна, што наишло на остро противење и осуда од страна на Соединетите Држави и Велика Британија, уплашени од можната француска превласт во Европа.
Во 1918 година, Клемансо едногласно бил избран во Француската академија, но никогаш не присуствувал.
Последните девет години од 1920 година кога се повлекол, Клемансо ги поминал вон политичкиот живот.
Авантурите на Шерлок Холмс
Авантурите на Шерлок Холмс (анг. The Adventures of Sherlock Holmes) е збирка од дванаесет раскази со Шерлок Холмс од писателот Артур Конан Дојл, илустрирани од Сидни Паџит кои првобитно излегувале во списанието Стренд од јули 1891 до јуни 1892 год. Книгата била издадена на 14 октомври 1892 од издавачката куќа Џорџ Њунс, а американското издание било издадено на 15 октомври од Харпер. Почетниот тираж во двете земји заедно бил 14.500 примероци.
Книгата била забранета во Советскиот Сојуз во 1929 год. заради окултизам, иако такво нешто не може да се најде во книгата. Нешто подоцна, забраната била отповикана.
Филмски
Авантурите на Шерлок Холмс биле филмувани во игран филм од 1939 г., вториот филм во кој Бејзил Ратбон го игра Холмс и Најџел Брус е Доктор Вотсон. Таму, Џорџ Цуко го игра професорот Мориарти, кој ги заплашува неговите помошници. Ова е еден од најдобрите филмови во серијалот, со добри глумци и добра мистерија со јужноамерикански гаучоси, „Поемата на стариот морнар“, и кралските обележја.
Мите
Берлин-Мите или Мите (германски: Mitte, „средина“ или „центар“) — централна општина на Берлин. Оригиналната територија на општината Мите била во Источен Берлин до обединувањето на Германија. Во 2001 година, општината се прошири со обединување со поранешните општини Врединг и Тиргартен (кои припаѓале на Западен Берлин ). Површина на Мите е 39,47, а о средината на 2008 година. бројот на жители изнесувал 329.564. Сегашниот претседател на општината е Кристијан Ханке ( Социјалдемократска партија на Германија ).
Општина Менгеш
Општина Менгеш (Občina Mengeš) — општина во источниот дел на историската област Горењска, средна Словенија. Во 2020 г. населението броело 8.279 жители. Сместена е на околу 15 км од Љубљана. Седиште е градот Менгеш.
Населени места
Општината ги опфаќа следниве населени места: