cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Астрид од Шведска
Војвотката од Брабант
Војводата и војвотката од Брабант го поминале својот меден месец во јужна Франција пред да се преселат во крилото на Кралската палата во Брисел. По периодот на меден месец, принцезата Астрид почналала да учи француски и холандски. Астрид била ентузијастички посвоена од Белгијците. Таа била многу сакана поради нејзината убавина, шарм и едноставност. Нејзините јавни и официјални ангажмани зрачеле со ентузијазам. Како војвотка од Брабант, таа работеле на ублажување на различни форми на неволји. Во октомври 1927 година, Леополд и Астрид добиле ќерка, принцезата Жозефин-Шарлот (подоцна Големата војвотка од Луксембург). Раѓањето на нејзината единствена ќерка бил тежок период за Астрид, бидејќи на жените им било забрането да бидат дел од линијата на наследување на тронот. Една година подоцна, таа и нејзиниот сопруг ги посетиле Холандските Источни Инди (сега Индонезија ). Тие пристигнале со бродот „ Инсулинд“. Кога двојката ја посетиле Суракарта, Астрид и нејзиниот сопруг добиле кутија со златни крис внатре како подарок од владата на Холандската Источна Индија. Принцезата Астрид на подарок добила кутија со вентилатор обложен со злато внатре. Локалните жители се восхитувале на топлиот, ентузијастички и помалку формален став на принцезата Астрид. Двојката го посетила Музејот Poestoko Радио и Societet Habiprojo каде што тие видел wayang шоу. Тие ги посетиле и Сурабаја и Бали. По пет месеци поминати во Холандските Источни Инди, парот се вратил во Белгија со бродот Тјеримаи. По враќањето од Холандските Источни Инди, парот се преселил во замокот Стујвенберг. Во септември 1930 година, Астрид го родила принцот Бодуен, кој на крајот станал крал на Белгија.
Израсната како Лутеранка, Астрид се преобратила во католицизам откако се омажила за Леополд. Таа првично размислувала да се преобрати во католицизам, едноставно затоа што тоа е религијата на Белгија, но свештеникот со кој се консултирала, отец Вилијам Хемик, ѝ рекол да не го прави тоа додека искрено не поверува дека тоа е вистинската религија. Астрид дознала повеќе за католицизмот и неколку години подоцна, во 1930 година, се преобратила од вистинско убедување. Нејзината одлука ја израдувала, а на близок пријател од детството му се доверила: „Душата ми најде мир“. Нејзиниот свекор, кралот Алберт I, кој и самиот бил многу побожен, повторил на денот на преобраќањето на Астрид: „Мило ми е, многу мило. Сега целото семејство е обединето во иста религија.“
Во 1932 година, Астрид и нејзиниот сопруг патувале во Азија и Конго. Нивните деца останале кај родителите на Астрид во Шведска. Според отпечатокот од мај 1933 година на De Locomotief, фотографиите од нивната посета на холандските Источни Инди биле објавени како книга за колекција на фотографии со наслов De Reis van Prins Leopold door Ned-Indie. По посетата на Конго, таа и пишала на својата пријателка, грофицата Ана Спар (момин. бароницата Ана Аделсвард) за нејзиниот впечаток за Конго. Во своите писма, принцезата Астрид пишувала за величествените пејзажи на земјата на Конго и за нејзината загриженост за страдањето, сиромаштијата и смртноста на доенчињата со кои се соочувале Конго. Нејзиниот сопруг целосно ги споделил нејзините чувства.
Кралицата
На 17 февруари 1934 година, кралот Алберт I загинал во несреќа при искачување на планина во Марш-ле-Дам, Белгија. Леополд и Астрид станале новиот крал и кралица на Белгијците со стилот на височество. Подоцна истата година се родило третото дете на Леополд и Астрид. Тој го добил името Алберт по неговиот дедо и на крајот ќе го наследи неговиот брат Бодуен како крал на Белгија.
Како кралица на Белгијците, Астрид го посветила своето време на воспитување на своите деца и промовирање на социјалните причини што ја довеле во контакт со Белгијците. Таа била многу загрижена за ситуацијата на жените, децата и обесправените луѓе. За време на економската криза во Белгија во 1935 година, таа организирала колекција на облека, пари и храна за сиромашните. Таа тоа го направила преку отворено писмо, кое било објавено како „Апел на кралицата“. Кралицата Астрид ги посетила и сиромашните населби во Белгија.
Кралицата Астрид била особено заинтересирана да ги обучи жените формално во грижата за децата и здравствената заштита. Таа, исто така, ја поддржала обуката на младите девојки како шивачки за да имаат подобри можности за кариера. Таа ги поддржувала католичките добротворни институции, како што се сестрите на Свети Винсент де Пол и либералните организации, како што е Федерацијата на фоајето Белге. Таа, исто така, им дала публика на застапниците на женските права, како што е бароницата Марте Боел, претседателка на Националниот совет на белгиските жени.
Хоби и личност
Собрила шведска народна уметност и уживала во спортови како што се пливање, скијање, качување, јавање и голф.
Смрт
Во август 1935 година, кралот и кралицата отишле инкогнито во нивната семејна куќа, Вила Haslihorn во Horw, на бреговите на езерото Луцерн, Швајцарија. Жозефин-Шарлот и Бодуен патувале со своите родители, додека едногодишниот принц Алберт се сметал за премногу млад за патувањето и останал во Брисел. Децата се вратиле во Белгија со своите дадилки на 28 август.
На 29 август 1935 година, кралот и кралицата отишле на последното пешачење во планините пред да се вратат дома. Нивниот возач седел во задниот дел на кабриолетот Packard One-Twenty; кралот возел, а кралицата гледаше на карта. Приближно во 9:30 часот, кралицата му посочила нешто на својот сопруг, кој за момент го тргнал погледот од патот. Автомобилот излегол од патот, се движел по стрмна падина и се судрил со круша. Кралицата Астрид ја отворила вратата и била исфрлена по ударот. Нејзиното тело удрило во стеблото на дрвото додека автомобилот удрил во второто дрво. Кралот Леополд бил исфрлен од автомобилот и само лесно повреден. Колата продолжила и застанала во езеро. Кралицата починала од повредите на местото на несреќата во Куснахт ам Риги, во близина на езерото Луцерн, Швиц, Швајцарија. Сведоците се сетиле на еден единствен крик, „Астрид!!!“, додека Леополд го држел нејзиното крваво тело на градите.
Кралицата Астрид е погребана во кралскиот свод во црквата Пресвета Богородица од Лаекен, Брисел, покрај нејзиниот сопруг, кралот Леополд III и неговата втора сопруга, Лилијан, принцезата од Рети.
Споменици
Во 1935 година, белгиските поштенски власти издале поштенска марка на која бил прикажан нејзиниот портрет исцртан во црна боја, познат како издание на жалоста на Астрид. Подоцна истата година издале серија марки на фондови против туберкулоза со истиот дизајн. во 8-ми арондисман на Париз бил именуван во нејзин спомен.
На местото на несреќата во Швајцарија е изградена комеморативна капела. Швајцарската влада и ја дала земјата на Белгија една година по смртта на Астрид и капелата е изградена во стилот на валонската селска црква. Капелата станала дестинација за шведските и белгиските туристи. Капелата е наречена капела Астрид. Кралскиот крст е изграден таму каде што кралицата умрела во рацете на нејзиниот сопруг. Крстот е изработен од шведски гранит. Музејот во близина содржи слики и сувенири од настанот, вклучително и дел од шофершајбната и трупецот на крушата. Самото дрво било соборено од невреме во 1992 година. Автомобилот бил потопен во длабокиот дел на Вирвалдштатерсее на барање на кралот.
Авенијата Астрид во ботаничката градина Богор во Индонезија (поранешна холандска Источна Индија ) била именувана по неа додека била на меден месец таму со нејзиниот сопружник во 1928 година. Авенијата е украсена со спектакуларни прикази на лилјани кана во различни бои. Шведскиот слој торта Принцеза торта го добила името по Астрид и нејзините две сестри кога биле деца. <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">]
Имиња
Четири од нејзините потомци биле именувани како Астрид за да ја почестат. Нејзините внуки принцезата Мари-Астрид од Луксембург, принцезата Астрид од Белгија, нејзината правнука принцезата Мари-Астрид од Лихтенштајн и нејзината правнука, надвојвотката Ана Астрид од Австрија-Есте. Нејзината внука принцезата Астрид од Норвешка (подоцна г. Фернер) била именуван за да ја почести. Првата ќерка на нејзиниот сопруг, кралот Леополд III, со неговата втора сопруга Лилијан Баелс, принцезата Мари-Кристин Дафне Астрид Елизабет Леополдин од Белгија (р. 1951 година), била именувана по неа.
В’гени
В’гени или В’нгени (Σεβαστιανά, Севастјана; до 1926 година: Βίγκενη, Вигени ) — село во Воденско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа три километри западно од градот Вртикоп, сред самото воденско-пазарско поле, на надморска височина од 60 метри. Селскиот атар зафаќа површина од 12 квадратни километри.
Сместено е во областа Сланица.
Историја
До 1924 година, селото В’гени било населено со македонско и турско население.
Селото настрадало за време на Втората светска војна, иако тоа не се почувствувало на бројот на жителите.
Стопанство
Земјиштето е рамно и многу плодно, бидејќи се наводнува. Населението произведува многу овошје, пченица, памук и други земјоделски култури. Делумно е развиено и краварството.
Население
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. В’гени (Vagheni) е село во Воденската каза на Отоманското Царство со 22 куќи со вкупно 104 жители.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 180 жители Македонци, 240 Турци и 90 Роми. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Вугљани (Vougliani) имало 120 Македонци.
Во 1920 година, В’гени било посочено со 40 турски куќи и 17 македонски семејства.
Во пописот од 1913 година селото било забележано со 158 жители (во други грчки статистички показатели се води со 475, што е веројатно поточно). Во 1920 година имало 440 жители. По иселувањето на Турците во 1924 година, тука биле населени повеќе бегалски семејства од Понд и Мала Азија - вкупно 318 жители. Така, селото станало мешана населба, која во 1928 година имало 589 жители. Во 1940 година нивниот број се искачил на 987, од кои 263 Македонци и 724 бегалци. Иако селото настрадало во Втората светска војна, бројот на жителите во селото се зголемува. Во 1951 година биле забележани 1.005 жители, во 1961 година нивниот број се искачил на 1.216, во 1971 година биле забележани 1.257, во 1981 година 1.213, а во 1991 година се искачило на 1.348 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 1.501 жител. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.392 жители.
Атанасиј Александриски
Атанасиј се родил во Александрија во 296 година. Од детство бил наклонет кон духовниот призив. Откако го завршил своето образованието, епископот Александар го прифатил како свое духовно чедо, и го поставил и за свој ѓакон и истиот го придружувал на Првиот вселенски собор во Никеја, каде биле разрешени редица на црковни проблеми, како определување на датата за славење на Велигден, дејствата против Мелетиј Ликополски и дејствијата против Ариј, во кој се ставил како водич против аријанството.
Атанасиј го напишал Симболот на Верата кој на соборот бил усвоен. По смртта на Александар, Св. Атанасиј бил избран за архиепископ на Александрија. Во архиепископскиот чин останал над четириесет години, иако не бил цело време на архиепископскиот престол. Во текот на своето делување, на неколкупати бил прогонуван од страна на римските цареви како Констанциј, Јулијан и Валент, како и од архиепископит Евсевиј Никомидиски.
Во 326 година, кога починалепископот Александар, Атанасиј бил избран на неговото место. Непријателите на св. Атанасиј, аријаните, покренале обвиненија против него за наводно користољубие и грубости над клириците. Поради тоа бил свикан собор во Трир, кој независно од изложените докази во прилог на невиноста на архиепископот на Александрија — сепак, го осудил. Откако видел дека на тој начин нема да ја добие правдата, Свети Атанасиј се сретнал во Цариград со императорот Константин Велики и му ја претставил вистината.
Императорт ги повикал учесниците на Трирскиот собор повторно да го разгледаат делото, но непријателите на св. Атанасиј успеале да го измамат императорот со нова клевета. Гледајќи дека не може да ги помири Атанасиј и неговите противници, а плашејќи се од бунт во Александрија, императорот решил да го жртвува нејзиниот архиепископ и да го испрати на заточение во Галија. Таму Атанасиј поминал две години. По смртта на Константин Велики, неговите наследници со указ го вратиле за епископ на Александрија. Тоа дало нов повод на непријателите на Атанасиј да го прогласат за незаконски епископ, веќе врз основа на тоа што бил вратен на катедрата од светската власт.
Од вкупно 47 години епископско служење, тој 15 години поминал во прогонство.
Уште во своите први дела: „Слово кон паганите” и „Слово за воплотувањето на Бог Слово и за Неговото јавување во плот меѓу нас”, била посочена главната тема на неговото богословие. Основни негови догматски дела се: „Четири слова против аријаните” (околу 356–359), посветени на потврдувањето на божественоста на Спасителот. Нему му го припишуваат и „Житието на св. Антониј“, како и многу трактати, коментари на Светото Писмо, книги со наравоучителен карактер и проповеди.
Во 373 година починал во Александрија на 76-годишна возраст. Црквата го чествува неговиот спомен на 2 мај и на 18 јануари (заедно со св. Кирил Александриски).
Санкт Бернхард (Тирингија)
Санкт Бернхард (Sankt Bernhard) — општина во округот Хилдбургхаузен, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Санкт Бернхард се наоѓа во јужниот дел на Тириншката Шума, јужно од Бајнерштат.
NGC 3048/2
NGC 3048/2 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Откривање
Објектот е откриен на 27 април 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3048/2 е од видот S+S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 3048/2 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 54 м 58 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 16° 27' 33". Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Други поделби
Проучување на NGC 3048/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1509261. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 189; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1411. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1509.
Космос-2030
Космос-2030 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 12 јули 1989 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6600 килограми. Космос-2030 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 67,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 323 км, а најмалото на 180.
Либија на Олимписките игри
Либија првпат учествувала на Олимписките игри во 1964 година и оттогаш испраќала спортисти на повеќето Летни олимписки игри. Земјата ги бојкотирала Игрите од 1976 г. заедно со повеќето други африкански земји и исто така ги бојкотирала Игрите од 1984 г.. Либија никогаш не учествувала на Зимските олимписки игри.
До денес, ниеден либиски спортист никогаш не освоил олимписки медал.
Националниот олимписки комитет за Либија бил создаден во 1962 година и бил признат од Меѓународниот олимписки комитет во 1963 година.
Силвија Ханика
Силвија Ханика (германски: Sylvia Hanika; 30 ноември 1959, Минхен, Западна Германија) била поранешена германска тенисерка.
Кариера
Во 1982 година, во финалето на финалето на ВТА првенството, Силвија ја победила Мартина Навратилова со 1: 6, 6: 3, 6: 4 во Медисон Сквер Гарден во Њујорк.
Таа освоила пет титули во еден на еден во пар натпревар. Нејзината позиција на ВТА листата е 5 место во поединечна конкуренција.
Сестриере
Сестриере (Sestrieras, Ël Sestrier, Sestrières) е скијачки центар во Пиемонт, Италија, комуна (општина) во Торино. Се наоѓа на Вал Суза, на 17 километри од француската граница. Името потекнува од латинскиот: ad petram sistrariam, што значи на шеесет римски милји од Торино.
Географија
Во Сестриере живеат 929 постојани жители (по податоците од 1 јануари 2021 година) и се наоѓа на превојот што ги поврзува Вал Шизоне и Вал Суза, на 2035 метри надморска височина. Селото е целосно опкружено со планини, кои биле погодни за изградбата на една од најголемите скијачки центри во Италија. Повисоки планини околу Сестриере се: Монте Фраитеве 2071 метри (на сесевероисток), Монте Сисес 2658 метри, Пунта Роњоза ди Сестриере 3280 метри и Монте Мота 2850 метри (на југоисток). Сестриере е поделен на неколку помали населби: Сестриере Коле, на врвот на превојот, Сестриере Боргата, во Вал Шизоне, Шамплас ду Кол и Шампла Жанвиер, во Вал Суза.
Историја
Порано, припаѓал на општината Чезана, но од 18 октомври 1934 година областа била обединета со селото Боргата по што се создала новата општина Сестриере. Скијачките центри во Сестриере биле изградени во 1930-тите од Џовани Ањели и биле доразвиени по Втората светска војна од неговиот внук Џовани Наси.
Зимски спортови
Сестриере е популарно скијачко одморалиште; за време на зимскиот одмор таму одат околу 20.000 луѓе. Заедно со селата Прагелато, Клавиер, Саузе д'Оулкс, Чезана Торинезе и Сан Сикарио и Монтжевр во Франција, ја сочинува скијачката област Виа Латеа (Млечен Пат). На Сестриере има 146 патеки за скијање, со вкупна должина од 400 км, од кои 120 се обезбедени со вештачки снег. На Сестриере има и една од ретките опреми каде што е можно да се скија ноќе на патека со подно осветлување.
Сестриере е редовно домаќин на настани од ФИС Светскиот куп во алпско скијање, а бил домаќин на ФИС Светското првенство во 1997 година, и ИПЦ Светското првенство во 2011 година. Сестриере беше главно место на одржување на настаните за време на Зимските олимписки игри во 2006 година и Зимските параолимписки игри во 2006 година, каде што се одржале сите натпревари во алпско скијање за мажи и тука било сместено едно од трите Олимписки села. Двете хотелски кули, од кои едната беше дел од Олимпиското село, биле изградени во 1930-тите од основачот на ФИАТ, Џовани Ањели и станале симбол на селото; тоа биле првите градби во селото.
Летни спортови
Во лето, може е да се игра голф на највисокиот терен со 18 дупки во Европа.
Тоа е исто така почетна и крајна точка на Тур де Франс и Џиро д'Италија.
На Сестриере во периодот од 1988 до 1996, и повторно во 2004 година бил одржуван годишен атлетски митинг. Предноста на високата надморска височина се обиделе да ја искористат спринтерите и скокачите со надеж дека ќе соборат светски рекорди, а спонзорот Ферари им доделувал автомобил како бонус. Овде бил поставен рекорд во скок со стап за мажи од Сергеј Бубка во 1994 година; машките и женските рекорди во скок во далечина, исто така, биле соборени, но со помош на ветерот.
Зоонози
Зоонози (грчки. zoon - животно и nosos - болест) се група на заразни болести кои се заеднички за луѓето и некој животни, а можат да се пренесат од животните на луѓето и обратно. Причините во преден план се меѓу животните и само повремено можат да се пренесат на човекот. Човекот може да се зарази со гризнување или со гребнување, потоа со контакт со секрет, измет, мокрача или преку храна. Главен резервоар за ширење на опасни зоонози се глодачите, шумските глувци и волови. Причинители на зоонози можат да бидат бактерии, вируси, паразити, габи, рикеции и приони.
Планкова должина
Планкова должина (
) — единица за должина еднаква на метри. Претставува основна единица во системот на Планкови единици, наречени по неговиот творец, германскиот физичар Макс Планк (1858-1947). Единицата се дефинира според три темелни физички константи: брзината на светлината во вакуум, Планковата константа и гравитациската константа.
Величината на оваа единица може да се замисли вака: доколку имаме точка од (нешто најситно што може да види голото човечко око) и ја зголемиме во размер на видливата вселена, тогаш Планковата должина би била голема колку вистинска точка од  во однос на неа. Со други зборови, точката од е на половина помеѓу Планковата должина и големината на видливата вселена на логаритамска скала.
Вредност
Планковата должина
ℓ P
се дефинира како
каде c е брзината на светлината во вакуум, е гравитациската константа, а  е сведената Планкова константа. Двете цифри во загради се проценетата стандардна грешка. Планковата должина изнесува 10−20 од пречникот на еден протон.
Теориско значење
Засега Планковата должина нема докажано физичко знаење, но сепак е предмет на теориско истражување. Бидејќи единицата е толку многу помала од измерната способност на денешните инструменти, не постои начин истата да се види непосредно. Според воопштениот принцип на неодреденост (замисла од шпекулативните модели на квантна гравитација), Планковата должина е најмалата можна измерлива должина (во отстапување од фактор 10) и ниеден напредок во мерната технологија не може ни теориски да измери должина помала од неа.
Во некои облики на квантна гравитација, Планковата должина е размерот во кој со простор-времето владеат квантни чинители, па така невозможно е да се различи положбата на две места поблиску од една Планкова должина. Точните ефекти на квантната гравитација се непознати, но се смета дека простор-времето има дискретна или пенеста структура во размер на една Планкова должина (т.е. на растојанија помали од неа).
Планковата површина (Планковата должина на квадрат) има улога во ентропијата на црните дупки. Вредноста на оваа ентропија, изразена во единици на Болцмановата константа се добива со, каде е површината на хоризонтот на случувањата. Планковата површина е површината за која се зголемува една сферна црна дупка кога ќе проголта едно парче (бит) информација, според доказот на Јакоб Бекенштајн.
Доколку постојат големоразмерни дополнителни димензии, измерената јачина на гравитацијата може да биде монгу помала од нејзината вистинска (малоразмерна) вредност. Во тој случај, Планковата должина не би имала темелно физичко значење, а квантногравитаџиските ефекти би се јавиле во други размери.
Кај теоријата на струните, Планковата должина е величинските ред на струните што треперат кога образуваат елементарни честички, додека пак помалите растојанија немаат физичка смисла. Размерот на струните е во однос со Планковиот размер според
, каде е константата на спарување на струните. Иако се нарекува така, ова не е константа, туку зависи од вредноста на скаларното поле наречено дилатон.
Кај јамчестата квантна гравитација, површината се квантува, а Планковата површина е најмалата можна вредност на површина (во отстапување од фактор 10).
Кај двојната специјална теорија на релативноста, Планковата должина е неменлива, без оглед на тоа дали се набљудува или не.
Потргата по физичките закони кои важат во размер на Планковата должина е дел од потфатот да се дојде до теоријата на сè.
Надворешни врски
Planck-Einheiten
Македонска дијаспора
Македонската дијаспора ја составуват Македонците кои живеат надвор од границите на Република Македонија. Првите иселувања на Македонците почнаа во 1900 година, поради политички и економски причини. По неуспешните востанија за ослободување на татковината во почетокот на XX век, многумина Македонци почнаа да се иселуваат од родните огништа поради разни притисоци. Најчесто иселувањето беше во прекуморските земји. Значително иселување на Македонците имаше и по Грчката граѓанска војна, по која од Егејска Македонија беа протерани голем број луѓе, (се претпоставува околу 100.000), кои замина во источните европски држави.
Вториот бран на иселување на Македонците се случил во 1980 и 1990-тие години поради економски причини. Извештајот од 1964 година наведува број на 580.000 македонски иселеници. Главен застапник на македонската дијаспора ширум светот е меѓународната организација Обединета Македонска Дијаспора со седиште во Вашингтон, САД.
Пост на Годолија
Пост на Годолија (צוֹם גְּדַלְיָּה, Цом Гедаља) — еврејски пост кој трае еден ден од зора до самрак со цел да се жали за убиството на праведниот владетел на Јудеја, Годолија, со чие убиство се прекинала еврејската автономија по уништувањето на Првиот ерусалимски храм.
Потекло
Кога вавилонскиот цар Навуходоносор го освоил Ерусалим, ги убил и протерал повеќето од неговите граѓани и го назначил Годолија, син на Ахикам, за владетел на покраината Јудеја која станала вавилонска покраина. Многу Евреи кои пребегнале во Моав, Амон, Едом и други соседни земји, се вратиле во Јудеја, повторно одгледувале винови насади и дочекале оддишка по нивните претходни страдања.
Меѓутоа, царот на Амон, Ваалис, бил непријателски настроен и завидувал на она што останало од Јудеја и испратил Јудеец — Исмаил Нетаниев — кој бил по потекло од царското семејство на Јудеја, да изврши убиство врз Годолија. Во седмиот месец (тишри) од 582 г. (1 година п.н.е.; околу четири или пет години по уништувањето на Храмот, иако точната година не се знае со сигурност и е предмет на расправа, други извори тврдат дека убиството е извршено во истата година кога е уништен храмот), група Евреи предводена од Исмаил дошла кај Годолија во градот Мицпа каде биле срдечно пречекани. Годолија бил предупреден за намерите на неговите гости да го убијат, но одбил да им верува на луѓето кои го предупредиле, верувајќи дека нивниот отчет бил клевета. Исмаил го убил Годолија, заедно со повеќето Евреи кои му се придружиле и многу Вавилонци кои му биле оставени на Годолија од страна на вавилонскиот цар. Останатите Евреи се плашеле од одмаздата на вавилонскиот цар (поради фактот дека одбраниот владетел од страната на царот, Годолија, бил убиен од Евреин) и избегале во Египет.
Во Еврејската Библија
Настаните се раскажани накратко во Еврејската Библија (Стариот завет), во 2 Царства 25:25-26:
Пообемен запис има во Еремија, поглавје 41, каде убиството на група пратеници и киднапирањето на прислужниците на владетелот и неговото семејство се поврзани:
Воспоставување на постот
Остатокот од Евреите бил распрскан и земјата останала пуста. Во спомен на овие страдања, еврејските мудреци го воспоставиле „Постот на Седмиот“ (вид. Захарија 8:19) на денот на убиството на Годолија во седмиот месец.
Се смета дека Годолија бил убиен на првиот ден од тишри, но постот не се почнува сè додека не заврши Рош ашана, бидејќи постењето е забрането додека трае празник. Рабините рекле дека целта на овој целодневен пост е да се утврди дека смртта (т.е. убиството) на праведниот е еднакво на палење на куќата на Господ. Како што наредиле да се пости за уништувањето Еврејскиот Храм, така наредиле да се пости за смртта на Годолија.
Датуми
Постот се спроведува веднаш по вториот ден на Рош ашана, на 3 тишри во еврејскиот календар. Грегоријанскиот датум за постот на Годолија се разликува од година во година во согласност со 3 тишри од еврејскиот календар. Кога Рош ашана се паѓа во четврток и петок, постот е одложен за недела (што би било 4 тишри), бидејќи ниеден јавен пост не смее да постои на шабат (сабота) со исклучок на Јом кипур.
Одржување
Во шпанските и португалските обреди, молитвите се рецитираат од молитвеникот за деновите на пост. Има долги додатоци на молитвите кои не може да се најдат во дневните и сидурите за шабат и кои се специфични за денот, како и во молитвите кои се вообичаени за сите денови за пост со исклучок на Јом кипур.
Пиерија (округ)
Пиерија (Πιερία) — округ во јужниот дел на Егејска Македонија, денес дел од областа Централна Македонија во Грција. Административен центар е градот Катерина. Ова е најмалиот округ во Егејска Македонија и приближно се совпаѓа со она што традиционално го нарекуваме „Катеринско“, иако опфаќа и некои места од Берско и Солунско. Денешниот назив го добил по долномакедонската област Пиерија, согласно грчката политика на присвојување на древната историја на Македонија.
Изобилува со археолошки знаменитости и наоѓалишта, како што се светиот македонски град Дион, историската Пидна и замокот Платамон. Според преданијата, планината Шапка (наречена и Пиерија) во округот е дом на Орфеј и музите,. Во јужниот дел на Пиерија се наоѓа и Олимп — највисока планина во егејска македонија и цела денешна Грција, која митолошки се смета за дом на боговите. Други позначајни древни градови се Лејбетра и Пимплеја.
Географија
Округот административно се граничи со окрузите Лариса (во Тесалија) на југ и запад, Кожани на запад и Иматија (Берско) на север. Планината Шапка е сместена во западниот дел. На исток е Солунскиот Залив. Најголемиот дел од населението живее крај морето, во т.н. „Олимписка ривиера“.
Теренот е прилично мешовит: има големи рамници, високи планини и песочни плажи.
Клима
Климата е претежно средоземна, со врели лета и свежи зими. Во средишниот и западниот дел на Пиерија неретко зимите се остри и студени, особено на Шапка и Олимп.
Општини
Округот Пиерија се дели на 3 општини. Тие се следниве (означени со бројки во инфокутијата):
Дарси
Дарси — село во источна Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар.
Ејуп Султан џамија
Историја
По падот на Цариград во 1453 година, султанот Мехмед II издал наредба да бидат изградени голем број на џамии во градот. Првата џамија која била изградена во градот била Ејуп Султан џамија, која се наоѓа на местото каде се верува дека се наоѓа гробот на Абу Ајуб ал-Ансари, наследник на муслиманскиот пророк Мухамед. Ансари загинал за време на Опсадата на Цариград во 674 година.. Турскиот патописец Евлија Челебија раскажал за отворањето на гробот.
Џамијата била изградена во 1458 година. За многу краток период, џамијата се претворила во свето место за муслиманите од новиот Истанбул.
Кон почетокот на 19 век, џамијата била целосно реставрирана од страна на отоманскиот султан Селим III.
Денеска комплексот е еден од најпристижните во муслимснкиот свет. Во текот на отоманскиот период се сметало за чест да се биде погребан во џамијата Ејуп.
Опис
Џамијата има квадратна форма со една голема купола и осум помали кои се наоѓаат околу големата. Една од тие мали куполи го покрива и олтарот. На влезната порта од комплексот се наоѓа арка на победата и води до градината во џамијата. Минарињата биле изградени во времето на Ахмед III, а турбето во времето на Махмуд II. Едно од турбињата, кое припаѓа на Ајас Мехмед-паша било изградено од страна на Мимар Синан. Освен тоа, овде се наоѓа и турбе на Лала Кара Мустафа-паша, на Булак Мустафа кој бил адмирал во времето на Сулејман Величествениот.
Тојчентал
Тојчентал (Teutschenthal) — општина во округот Зале, во Саксонија-Анхалт, Германија.
Плански опфат
Плански опфат е подрачје чиишто граници, начин на уредување и користење се утврдуваат со урбанистички план.
Горно Оризари (Велешко)
Горно Оризари (Велешко) е село кое се наоѓа во западниот дел на Општина Велес во долното сливно подрачје на реката Тополка, во околината на градот Велес.
Географија и местоположба
Селото е рамничарско на надморска височина од 310 метри, а од градот Велес е оддалечено 8 километри. Селото има полјоделско-сточарски карактер меѓутоа голем дел од населението учествува во дневните индустриски миграции. Во селото има осумгодишно основно училиште, амбуланта, пошта, продавници и угостителски објекти и урбанистички план.
Население
Горно Оризари до 1953 година било во најголем дел (90,6 %) населено со Турци, кои масовно се иселувале во Турција, а на нивно место се доселувале Бошњаци (Муслимани) од областа Санџак во Србија.
Во 1961 година селото броело 1.888 жители, од кои 394 биле Македонци, 6 Албанци, 1.363 Турци и 48 останати, додека во 1994 година бројот на населението се зголемило на 2.023 жители, од кои 25 биле Македонци, 55 Албанци, 19 Турци, 1 Ром, 20 Срби и 1.903 останати.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Геракари
Рождество на Пресвета Богородица (Γεννήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Геракари, Лагадинско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Лагадинско-ајватовско-рендинската епархија на Цариградската патријаршија.
Горно Оризари (Велешко)
Население
Според пописот од 2002 година, селото има 2.262 жители и претставува една од најголемите села во Велешко.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Геракари
Црквата е изградена во XX век и се наоѓа во северниот дел на селото, на 100 м јужно од постарата црква „Св. Ѓорѓи“. Претставува трикорабна базилика со камбанарија на запад. Во храмот се пренесени вредните предмети од постарата црква. Има 11 преносливи икони и 10 старопечатени книги. Особено вредна е поклоничката икона на Христос Седржител со Свети Јован Богослов сместена во јужниот кораб, која веројатно датира од XVI век.
Горно Оризари (Велешко)
Население
Последниве години поради големата невработеност значајна е емиграцијата на Бошњаците во Австрија, а Македонците се населуваат обично во Велес.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Најголем дел од населението кое се определило како останати, всушност претставуваат Бошњаци, бидејќи во периодот 1961 - 1994 не постоела можност за декларирање на бошњачки народ.
Родови
Горно Оризари е мешано село.
Според истражувањата од 1966/67 година, родови во селото се
Бошњачки
Албански
Македонски
Бугарски
Општествени установи
Во Горно Оризари има прва во Македонија диспензирана Општинска канцеларија, каде што граѓаните имат непосреден контакт за добивање на голем број прашања и информацији што се однесуват на локалната власт. Во склоп на канцеларија работи и бесплатна интернет пристапна точка, каде им дава бесплатен интернет на граѓаните на Горно Оризари.
Римско метро
Римското метро (Metropolitana di Roma) е метро систем кој оперира во Рим, Италија. Тоа започнало со работа во 1955 година, со што станало најстаро во земјата.
Горно Оризари (Велешко)
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на овие изборни место биле запишани вкупно 2.167 гласачи.
Римско метро
Метро се состои од три линии - А (портокалова), Б (сина) и Ц (зелена) - кои работат на 60 km на трасата, опслужувајќи 73 станици. Првичните линии во системот, линиите А и Б, создаваат X облик со линиите што се пресекуваат на станицата Термини, главната железничка станица во Рим. Линијата Б се дели на станицата Болоња на две гранки. Третата линија е отворена во 2014 година и се поврзува со остатокот од системот преку клучка со линијата А во Сан Џовани.
Горно Оризари (Велешко)
Редовни настани
Во Горно Оризари секоја година на лето се одржуваа културната манифестација „Бошњачки средби“.
Иселеништво
Во минатото ова село било чисто турско село, а кои се се помалубројни. По Втората светска војна во селото почнало да се населува и бошњачко население, кое население е најбројно во селото. Сепак преку ова село се имаат иселено преку 100 бошњачки семејства во Турција. Бошњачкото и турското население иселено во Турција се наоѓа во градовите Истанбул и Измир.
Шипраге
Шипраге е населено место во централниот дел на Босна, Босна и Херцеговина во близина на Котор Варош (30 км) и Бања Лука (60 км).
Клима
Умерено-континентална клима преовладува во областа на Шипраге, со четири сезони: пролет, лето, есен и зима. На околните ридови и планини е претплата и планина. Годишните флуктуации на температурата и врнежите се релативно високи, но долгорочно стабилни..
Историја
Првата илирска населба на местото на денешната Сипрага постоела пред новата ера. Сигурно е познато дека од 3-ти до 5 век тука биле Римјаните. За време на Втората светска војна, скитите биле востанички (партизански) крај.
За време на Војната во Босна, воените сили и полициските сили беа убиени и прогонувани од страна на бошњачкото население.
Еден од 18 логори за цивили во општина Котор Варош беше во просториите на полициската станица (МУП), Шипраге.
B – Главната просторија (12,38 x 8.30 m) C – Средна соба (12,38 x 3.95 m) D – Апсида a – Прозорец
c – Вратата (1,90 м)
d – Вратата (1,20 м)
е – Зазидана вратата b, h – Отпуштање
i – Конзола
k – Човечки скелет]]
Преглед по листи
општината Шипраге. ♦ Областа на Шипраге
Александар Лутовац
Александар Лутовац (28 јуни 1997) е српски професионален фудбалер кој игра како крилен напаѓач за Партизан.
Рад
Со тимот на Рад до 19 години, Лутовац го освоил државното првенство во сезоната 2014-15, заслужувајќи им место во Младинската лига на УЕФА 2015-16. Последователно, тој бил промовиран во првиот тим, постигнувајќи го победничкиот гол во победата со 2-1 на гости против Војводина на неговото деби во српската Суперлига на 19 септември 2015 година. Два месеци подоцна, Лутовац го потпишал својот прв професионален договор со клубот на четиригодишен договор. Тој го постигнал својот прв гол во победата од 3–1 на гости кај Младост Лучани на 17 април 2016 година. Во својата прва сениорска сезона со Рад, Лутовац одиграл 23 лигашки настапи и постигна шест гола. Тој, исто така, играл редовно во текот на следната сезона 2016-17, постигнувајќи четири гола во 31 лигашки натпревар. На 3 март 2018 година, Лутовац го постигнал својот прв хет-трик во победата од 5–0 на домашен терен над Борац Чачак. Тој беше најдобар стрелец на тимот во Српската Суперлига 2017-18 со 11 гола.
Партизан
Кон крајот на јуни 2019 година, Лутовац официјално се приклучил на Партизан на слободен трансфер и го доби дресот со број 97. Тој го направил своето натпреварувачко деби за клубот во победата од 4–0 на домашната лига над Мачва Шабац, играјќи ги цели 90 минути.
Лутовац го постигнал својот прв гол за Партизан на 9 октомври 2019 година, во победата со 0-6 против Водојажа во осминафиналето на Купот на Србија.
Репрезентативна кариера
Откако ја претставувал Србија на ниво до 19 години, Лутовац станал вториот најдобар стрелец на тимот до 21 година во нивните успешни квалификации за Европското првенство за УЕФА до 21 година 2019 година со четири гола во пет натпревари. Тој бил вклучен во последниот тим од 23 играчи на Горан Ѓоровиќ за главниот турнир во јуни 2019 година.
Агора (филм)
Содржина
Во меѓувреме, прикажана е тајната љубов на робот на Хипатија, Давус, што тој ја чувствува кон неа, но и тоа дека тој станува христијанин. Давус учествува во уништувањето на библиотеката, а вечерта се враќа кај својата господарка, Хипатија, и се обидува насила да води љубов со неа. Сепак се откажува од таа намера и бара милост. Хипатија го ослободува и му вели да си оди, сега е слободен човек.
После неколку години, христијаните се почитуван дел од населението, а Орестес кој станува префект на Александрија е исто така христијанин. Хипатија се занимава со своите проучувања на небесните тела. Но овој пат судирот настанува меѓу Евреите и христијаните, кои вршат напади едни врз други. Водачот на христијаните, Кирил, откако забележал дека Хипатија има големо влијание врз Орестес и неговата политика, смислува план јавно да го натера Орестес да ја покори Хипатија, која се декларира како атеист. Кирил јавно почнува да зборува против Хипатија, обвинувајќи ја за вештерство, и јавно чита делови од Библијата во кои се вели дека на жените не треба да им се даде право да учат, завршувајќи со заклучокот дека Исус своето знаење го оставил на дванаесет ученици, и сите биле мажи, немало жена меѓу нив. Христијаните се доволно бесни, и ја бараат Хипатија да ја убијат. Давус се обидува да ја предупреди, но толпата веќе ја носи Хипатија на каменување. И додека собираат камења за да ја каменуваат, Давус ја дави Хипатија, со што сака да ја спаси од болната смрт со каменување.
Снимање
Снимањето на филмот е започнато на 17 март 2008 година на Малта, а снимањето траело 15 недели. За потребите на филмот се ангажирани речиси 400 луѓе, а за време на снимањето се случил инцидент, при што глумецот Чарлс Тејк е повреден на лицето. Снимањето е завршено во јуни.
Градежна парцела
Градежна парцела е градежно земјиште планирано за градење градба, а го опфаќа земјиштето под градбата и земјиштето за редовна употреба на градбата, чиишто граници се утврдени со урбанистички план.
Градежна линија
Градежна линија е линија која ја определува површината за изградба на градбата во рамките на градежната парцела.
Сан Салвадор
Сан Салвадор (Свети Спасител) е главен и најголем град во Ел Салвадор. Тој е вториот најнаселен град во Средна Америка, по Гватемала Сити. Сан Салвадор е дом на околу 1,6 милиони луѓе. Исто така, Сан Салвадор е дом на една половина од богатството на Ел Салвадор.
Космос-2031
Космос-2031 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 18 јули 1989 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 90,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 50,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 354 км, а најмалото на 231.
Just Transition
Just Transition — рамка развиена од синдикалното движење да опфати низа социјални интервенции потребни за обезбедување на работнички права и егзистенција кога економиите се свртуваат кон одржливо производство, првенствено борба против климатските промени и заштита на биоразновидноста. Тој е одобрен на меѓународно ниво од владите на различни полиња, вклучувајќи ја Меѓународната организација на трудот (МОТ), Рамковната конвенција на Обединетите нации за климатски промени (УНФЦЦЦ) во Парискиот договор и Конференцијата за климата во Катовице (COP24) и Европската Унија.
Механизам
За синдикатите, терминот „Само транзиција“ ја опишува транзицијата кон климатска еластична и нискојаглеродна економија што ги максимизира придобивките од климатските активности додека ги минимизира тешкотиите за работниците и нивните заедници. Според Конфедерацијата на меѓународниот синдикат, потребите што се однесуваат на Праведната транзиција ќе варираат во различни земји, иако постојат постоечки сеопфатни политики што треба да ги донесат земјите, вклучително и:
Климатските цели и договорите за глобални климатски промени поставуваат стандарди за чиста економија. Во тој процес, секторите како што се енергијата, производството, земјоделството и шумарството, кои вработуваат милиони работници, мора да се преструктуираат. Постои загриженост дека периоди на економска структурна промена во минатото ги оставија обичните работници, нивните семејства и заедниците да ги сносат трошоците за премин кон нови начини на производство на богатство, што доведува до невработеност, сиромаштија и исклучување за работничката класа, за разлика од сопствениците на деловни активности кои се во можност да си ја дозволат транзицијата.
Дефиниција и еволуција
Терминот „Just Transition“ првпат го смислиле северноамериканските синдикати во 90-тите години за да опишат систем за поддршка на работници невработени поради политиките за заштита на животната средина. Концептот може да се смета за еколошка примена на економско приспособување, која била развиена во осумдесеттите години кога антивоените активисти се обидиле да изградат коалиција со воени работници и да им дадат удел во мировната економија.
Употреба за проширување
Во изминатите години, голем број на организации го примениле концептот на Just Transition во однос на еколошката и / или климатската правда. Со оглед на тоа што синдикатите започнале да го вметнуваат концептот за правилна транзиција во преговорите за УНФЦЦЦ и движењето за климатски промени, Just Transition еволуирала во намерен притисок за транзиција кон еколошки и социјално одржливи можности за вработување и економии. Понекогаш се однесуваат доста внимателно на трудовата компонента на праведна транзиција, додека други го игнорираат. Во вториот случај, „Just“ едноставно се однесува на неопходноста од заштита на животната средина како јавно добро од приватните индустрии кои го влошуваат нејзиното долгорочно здравје.
Концептот на Just Transition при движење кон економија се користи и во врска со дигитализацијата.
Праведната транзиција од јаглен е поддржана од Европската банка за обнова и развој.
Петерсберг (Саксонија-Анхалт)
Петерсберг (Petersberg) — општина во округот Зале, во Саксонија-Анхалт, Германија.
Долни Раброец (Рајчица)
Долни Раброец — археолошко наоѓалиште во дебарското село Рајчица. Претставува средновековнацрква и некропола. Се наоѓа јужно од селото, на 500 м кон езерото, каде се пронајдени остатоци од објект граден од кршен камен и варов малтер, од кој темелите на северниот периметрален ѕид се забележуваат повпечатливо. Од источната страна на објектот се гледаат и камени плочи од гробни конструкции. Во соседна приватна нива се најдени гробови градени од камени плочи - тип циста, поставени во правец исток-запад.
Пјотр Швјерчевски
Пјотр Јарослав Швјерчевски (Piotr Jarosław Świerczewski; р. 8 април 1972 година во Нови Сонч) е полски фудбалски тренер и поранешeн играч од средниот ред.
Градови во Лаос
Ова е список на градови во Лаос. Табелата ги вклучува самите градови со население и местоположба.
Надворешни врски
List of cities in Laos
Сони Петровски
Сони Петровски (, Австралија, ) е композитор, диригент и универзитески професор.