cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Историја на Мароко
Во 11 век подрачјето станало дел од територијата на Алмохадската династија. Во текот на 16 век, Мароканците успеале да се одбранат од обидот на европските и османлиските освојувачи и колонизатори, кои претходно веќе го имале освоено Алжир, и на тој начин создале свој сопствен идентитет. Во 1666 година локалниот владетел Ар-Рашид го зазел Фес, а подоцна и поголемиот дел од мароканската земја, по кое го дал почетокот на династија Алави, која владее до денес. Во 1830 година, Французите го освоиле соседниот Алжир, но Мароко останал независен до почетокот на XX век кога Велика Британија им го препуштила Мароко на француските освојувачи. Кон француското освојување на Мароко најмногу се противела Германија, па дипломатските кризи помеѓу двете земји за малку ќе прераснеле во војна. Во 1912 година Мароко станал француски протекторат под формална управа на султанот. Северниот дел од земјата бил под управа на Шпанија, а градот Тангер станал т.н. меѓународен град. Градот Казабланка станал најголениот град во земјата, индустриски и економски развиен, а Рабат станал престолнина.
По крајот на Втората светска војна, обидите за независност на Мароко продолжиле, но Франција ги преземала секогаш сите мерки за да го скроти истото. Сепак, во втората половина на 1950-тите Франција морала да попушти и Мароко во 1956 година станал независна монархија, а следната година султанот Мохамед бил прогласен за крал. Во периодот од 1961-1999 година, во Мароко владеел Хасан II од Мароко. Земјата, за разлика од многу други арапски земји, останал на страната на капиталистите во времето на Студената војна. Во 1976 година, Хасан заедно со Мавританија ја зазел соседна Западна Сахара, поранешната шпанска колонија. Во текот на 1990-тите земјата го започнала процесот на целосна демократизација.
Јајценосни животни
Речиси сите нејајценосни риби, водоземци и влекачи се јајцеживородни (ововивипарни), т.е. јајцата се излегнуваат во телото на мајката (или во случајот на морскиот коњ во телото на таткото). Спротивно на јајценосните се живородните (вивипарните) животни.
Постојат само две фемилии на јајценосни цицачи, наречени едноотворни: клунестите ежови и клунарите, и двата живеат во Австралија.
Мала Мекленбуршка Езерска Област
Мала Мекленбуршка Езерска Област (Mecklenburgische Kleinseenplatte) — општинска заедница во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Миров.
Општинската заедница Мала Мекленбуршка Езерска Област се состои од следниве општини:
1157
1157 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1157 година од новата ера, 157. од вториот милениум, 57. од XII век и осма од 1150-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6665 и 6666 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5907 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4917 и 4918 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1910.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1157 година се протега во 3793 и 3794, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3853 и 3854 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1700. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 551 и 552 исламска година.
Тераса во Рим
Тераса во Рим (француски: Terrasse à Rome) е кус роман на францускиот писател Паскал Кињар. Книгата е објавена во 2003 година од издавачката куќа „Тера Магика“ од Скопје. Преводот од француски јазик го извршиле Харита Вибрандс и Катица Ќулавкова.
Технички одлики
Книгата е отпечатена во мек повез, во печатницата „Доминант“ од Скопје, во 2003 година. Таа има 129 страници, не е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје, а ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-905-25-8. Автор на корицата и дизајнот е Бобан Лукиќ. Цртежите во рамките на книгата се дело на Харита Вибрандс, додека на предната корица е ставен дел од сликата на Claude Lorrain, „Port avec la villa Medicis“. На крајот од романот се наоѓаат поговорот на книгата под наслов „Паскал Кињар: субверзија на јазикот“, напишан од Вибрандс, како и куси биографии на Кињар, Вибрандс и Ќулавкова. Објавувањето на книгата било финансиски поддржано од Министерството за култура.
Содржина
Романот „Тераса во Рим“ е составен од 47 поглавја и во него се опишува животот на бакрорезецот Мом. Истовремено, во книгата се прикажани и неговите бројни графики, кои, исто така, даваат информации за одделни важни епизоди и ликови од неговиот живот. Мом се родил во Париз, пролетта 1617 година, а занаетот го учел во Париз, Тулуза и Брухе. Таму ја запознал Нани, убавата ќерка на судијата Јакоб Вет Јакобс и веднаш се вљубил во неа. Мом успеал да се запознае со неа и набргу започнал да одржува страсни сексуални односи со девојката, која пак била свршена за помошникот на нејзиниот татко, Ванлакр. При една средба, во собата во која се наоѓале Нани и Мом упаднал нејзиниот свршеник и, истурајќи солна киселина кон Мом, потполно му го уништил лицето. По инцидентот, Нани се омажила за Ванлакр, а тој побегнал од Брухе, поради опасноста да биде убиен. Во меѓувреме, таа родила машко дете чиј биолошки татко бил Мом.
Потоа, одредено време, Мом живеел крај морскиот брег во заливот кај Салерно, Италија, по што во 1643 година се преселил во Рим. Животот на граверот Мом бил бурен. Тој се запознал со девојката Марија Едел со која ја делел постелата, но таа никогаш не му дозволила да има сексуални односи со неа. Еден ден, во неговата куќа се појавил Абрахам ван Берхем и заедно со него, Мом заминал во Шпанија. Исто така, Мом често патувал низ Европа, прудружуван од Абрахам, Марија и младото момче Естерер. Сепак, наспроти честите патувања, Мом постојано останал осамен, копнеејќи по својата единствена љубов, Нани. Во 1656 година, Марија Едел го напуштила Мом и така, тој останал да живее сам, дружејќи се само со сликарот Клод Желе, познат како Клод де Лорен.
Кино Нуово
Кино Нуово било левичарско италијанско филмско списание кое постоело помеѓу 1952 и 1996 година. Неговото седиште било во Милано, Италија.
Тераса во Рим
Содржина
Мом го напуштил Рим во 1666 година, а неговото заминување му претходеле два важни настани: во 1664 година, Еугениот, најстариот син на едно угледно римско семејство, не можел да доживее ерекција. За да му помогне да го реши проблемот, семејниот лекар купил 32 еротски графики на Мом, но наместо да му помогнат на момчето, тие го предизвикале да изврши самоубиство. Оттука, по наредба на татко му, сите бакарни плочи и графики на Мом биле јавно запалени; Подоцна, на 8 јуни 1666 година, во едно римско село, Мом бил нападнат со нож од непознато младо момче, кое мислело дека тој му ја украл торбата. Мом бил тешко ранет во грлото, а при испитувањето, момчето му кажало дека е синот на Нани и дека го бара својот вистински татко - граверот Мом. Мом му одговорил на момчето дека не го познава граверот, а потоа се заклучил во својата куќа и им наредил на слугите никого да не пуштаат внатре, плашејќи се од посетата на својот син.
Кино Нуово
Историја и профил
Кино Нуово било основано од филмскиот критичар Гвидо Аристарко во 1952 година. Првиот број бил објавен во Милано на 15 декември 1952 година. Гвидо Аристарко, исто така, го водел списанието, кое прво излегувало на две недели, а од изданието јули-август 1958 година станало двомесечно. Списанието имало канцеларии во Рим, Париз, Њујорк, Мексико Сити и Прага.
Тераса во Рим
Содржина
Како последица на тешката рана на грлото, Мом почнал да слабее и да запаѓа во агонија. Мом умрел на 24 декември 1667 година во Утрехт, во куќата на сликарот Жерар ван Хонтхорст, откако од летото, тој одбивал да јаде. На денот на смртта, него го посетила Марија Едел, која претходно Мом ја вклучил во својот тестамент. Пред смртта, потполно несвесен за околината и неспособен да ја препознае Марија, тој го прошепотил името на Нани.
NGC 665
NGC 665 — леќеста галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 665 се споменува и како UGC 1223, MCG 2-5-19, CGCG 437-19.
Откривање
Објектот е откриен на 4 септември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 665 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 665 има привидни димензии од 2,4' х 1,6'.
Обичен свиркач
Обичен свиркач или северна пескарка — мала крајбрежна птица од семејството на мочварките, родот на пескарките. Се размножува на Арктикот или субарктичките региони. Птиците кои живеат во Северна Европа и Азија преселници на долги релации и презимуваат на југ кон Африка, југоисточна Азија и на Блискиот Исток. Птиците, пак, од Алјаска и Канада се селат на кратки растојанија до тихоокеанскиот и атлантскиот брег на Северна Америка, иако оние од во северна Алјаска презимуваат во Азија. Многу обични свиркачи зимуваат по должината на пиринејскиот јужен брег. Оваа птица се среќава и во Македонија.
Поведение
Птицата е мошне дружељубива зиме, образувајќи големи јата на мочуришните брегови или песочните плажи. Голем број од нив може да се видат како виорат во синхронизиран лет на местата за одмор за време на преселбата кон зимските престојувалишта. Оваа птица се движи по должината на крајбрежјата и песочните плажи со карактеристичен начин на исхрана, како „машина за шиење“, методично кревање мали прехранбени производи. Инсектите се главниот дел од нивната исхрана, но јадат и мекотели, црви, ракови и др.
Опис
Оваа птица е една од најчестите и најпознатите крајбрежни птици, и тоа е вид со кој другите обично се споредуваат.
Обичниот свиркач е долг 17-21 см, со 32-36 см распон на крилјата. Возрасните птици со перје во сезоната за парење имаат впечатлив црн стомак, што ниту една друга ваква птица го нема. Вон сезоната на парење перјето му е во основа сиво одозгора и бело одоздола. Младенчињата се кафеави одозгора со две белкави V форми на грбот. Обично имаат црни ознаки на слабините или стомакот и имаат силна бела линија на крилјата која се гледа кога летаат.
Нозете му се благо искривени, а клунот му е црн. Има многу подвидови кои главно се разликуваат според бојата на перјето во сезоната на парење и според должината на клунот. Почесто, клунот на женките е подолг.
Гнездење
Повикот им е типично пиип, а додворувачката песна е грубо, силно вибрирање.
За овие птици важи Договорот за заштита на африканско-евроазиските миграторни водни птици.
NGC 665
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 44 м 56 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 10° 25' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 125°.
Други поделби
Проучување на NGC 665 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6415. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 173; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 625. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 15.
Пролетна седефка
Пролетната седефка (Boloria euphrosyne) е пеперутка од семејството на шаренците (Nymphalidae) пронајдена во Европа и низ Русија преку Палеарктикот на север од Казахстан.
Опис
Како и другите видови фритилари, мажјаците имаат посебни мирисни жлезди на крилјата за да можат да ги препознаат женките од нивниот вид и затоа да најдат соодветен партнер.
Опис во Сеиц
Многу слично на претходните видови, особено селенот, но посветло црвено и црните ознаки се потенки кај типичните примероци. Лесно се препознава по задното крило одоздола, кое е светло тули-црвено во основата, не кафеаво како во селен, средната лента носи само една сребрена точка (преку врвот на клетката) и нецелосната сребрена лента во дисталната област е заменети со некои жолти размаски без никаков сребрен сјај. Сребрените маргинални точки на задното крило одоздола се, но многу ретко отсутни.
Распростанетост
Пролетната седефка е широко распространета низ Европа, почнувајќи од Скандинавија до северна Шпанија и од Ирска на исток преку Палеарктикот до Русија и северно од Казахстан. Во Англија и Велс (плус уште 10 земји) брзо се намалува по број и е високо загрозен вид.
Прехранбени растенија и јајца
По парењето, женката ќе ги положи јајцата на мртов лак (Pteridium aquilinum), или легло од лисја во близина на виолетови растенија - обична куче-виолетова (Viola riviniana), хит куче-виолетова (Viola canina) или барска виолетова (Viola palustris). Понекогаш јајцата се ставаат на листовите на самото растение за храна. Тие се поставени поединечно, а не во една голема група како што е мочуриштето. Мозаиците на живеалиштата што ги претпочитаат се типично една третина од трева и две третини од трева.
Гасеница, кукличка и возраст
Возрасната пеперутка лета помеѓу крајот на април и јуни и е една од најраните фритилари што се појавија. Возрасните се хранат со нектарот од раните пролетни цветови, како што се багл, глуварче и помала целандин.
Во текот на август има второ потомство.
Дејан Давидовац
Дејан Давидовац (17 јануари 1995) е српски професионален кошаркар на Црвена звезда од Јадранската лига и Евролигата.
Играчка кариера
Давидовац започнал да игра кошарка за Пролетер Нафтагас од неговиот роден град. Во сезоната 2011–12, тој ја одиграл својата прва сезона во Српската лига. Во 2012 година Давидовац потпишал за Вршац Свислион, а Давидовац потпишал за Црвена звезда и веднаш бил позајмен на ФМП во март 2015 година, непосредно пред почетокот на сезоната во српската Суперлига. На 30 септември 2016 година, Давидовац го направил своето деби во Јадранската лига за ФМП во поразот од КК Задар со 78–76, постигнувајќи 7 поени, 7 скока и 3 асистенции. На 11 февруари 2017 година, Давидовац постигнал рекорд во кариерата на Јадранот 28 поени за да помогне во поразот на Унион Олимпија. Преку 26 натпревари во Јадранската лига во сезоната 2016–17, Давидовац просечно постигнувал 10,0 поени, 5,1 скока и 2,5 асистенции по натпревар.
На 13 септември 2017 година, Давидовац потпишал четиригодишен договор со Црвена звезда. На 22 октомври 2017 година, Давидовац дебитирал за Црвена звезда во Јадранската лига против Цедевита, постигнувајќи 3 поени, 3 скока и 2 асистенции за 9 минути игра. Два дена подоцна, на 24 октомври, Давидовац го направил своето деби во Евролигата против рускиот тим Химки, правејќи два обиди за 2 поени и скок за помалку од 6 минути игра. Преку 23 натпревари во сезоната 2016-17 Јадранот, тој имал просек од 5,6 поени, 3,1 скока и 1,9 асистенции по натпревар. На 24 натпревари во Евролигата забележал 6,5 поени, 2,0 скока и 1,2 асистенции по натпревар. Преку 17 натпревари во сезоната на српската Суперлига 2018, Давидовац имал просек од 7,9 поени, 3,9 скока, 1,6 асистенции и 1,4 украдени топки по натпревар. Тој ја освоил српската Суперлига во сезоната 2017-18. Давидовац имал просек од 6,2 поени и 2,9 скока по натпревар во сезоната 2019-2020 АБА. На 8 септември 2020 година, Давидовац потпишал двегодишно продолжување на договорот со Ѕвезда.
Репрезентативна кариера
Давидовац бил член на српската репрезентација до 18 години која се натпреварувала на Европското првенство за играчи до 18 години во 2013 година во Летонија. Во текот на девет натпревари на турнирот, тој имал просек од 7,2 поени, 5,0 скока и 1,1 асистенции по натпревар. Давидовац бил член на српската репрезентација до 20 години која го освои златниот медал на ФИБА Европа-првенството до 20 години во 2015 година во Лињано Сабијадоро и Латисана, Италија. Над десет натпревари на турнирот, тој имал просек од 8,7 поени, 4,7 скока и 1,1 асистенции по натпревар.
Методија Патче
Методи Патчев (7 мај 1875 - 25 март 1902) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член, раководител и војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Патче е роден на 14 мај 1875 година во Охрид. Во родниот град завршил прогимназија, а потоа отишол да работи како чирак кај еден свој сограѓанин – кожар во Пловдив.
По потекло бил од сиромашна рибарска фамилија. Неговите родители – Јаќим и Марија биле трудољубиви и чесни луѓе. Јаќим со рибарскиот занает не можел да го прехрани своето семејство заради неприликите кои го снашле рибарството во последните децении на XIX век. Тој не сакал неговите деца да го наследат неговиот занает, па затоа синовите Коста и Сандре ги дал да го учат ќуркчискиот (кожарскиот) занает, додека синот Никола не сакал да чиракува зашто велел дека душата ќе му смрди на штавени кожи. Методија како најмал го дал да учи, а ќерка му Вета ја оставил дома за да ѝ помага на мајка си, бидејќи во куќата биле пет мажи. Методија завршил основно училиште и четири класа класно училиште во родниот град. Виши класови на гимназија или некое друго средно училиште тогаш во Охрид немало. Бидејќи родителите на Методија биле крајно сиромашни, не можеле да го пратат својот син на школување надвор од Охрид, иако за тоа и тој и тие мечтаеле. Од тие причини Методија Патче го прекинал образованието токму тогаш кога навлегол во книгата, кога почнал да ги вкусува нејзините плодови. И тој, како и неговите тројца браќа, со татка му се борел за животен опстанок. Работел извесно време во ќуркчиските дуќани, а работел и како рибар со татка си, борејќи се со езерото за парче леб.
Кога заштедил нешто средства од работата и со малата помош што ја добил од родителите, во почетокот на 1886 година го напуштил родниот град и тргнал да бара помош. Прво отишол во Солун, а од таму во Софија. Ниту во Солун, ниту во Софија не добил потребна парична помош за понатамошно школување во некое средно училиште. Во Самоков почнал да го посетува специјалното училиште. Во училиштето ги посетувал сите занаети што се изучувале, а истовремено работел и во револуционерниот кружок, во чија активност веднаш се вклучил. Овој ученички кружок бил мошне активен, бидејќи бил посетуван од раководителите на ВМРО, а од време-навреме и од самиот Гоце Делчев. Од материјални причини Методија набргу го напуштил Самоков, бидејќи не можел да обезбеди стипендија за да учи во некое средно училиште.
Активностите во ТМОРО
Во 1896 година се вратил во Охрид и се занимавал со учителска дејност во основното училиште „Св. Кирил и Методи“ во маалата Кошишта. Во истото училиште за учител би назначен и неговиот сограѓанин Христо Узунов. Истата година влегол во редовите на ТМОРО. Тој добивал специјални задачи – ликвидирање на непријателите на ослободителното дело, како и на предавниците.
Во 1894 година, само една година по формирањето на ВМРО во Солун, се формирала и охридската револуционерна организација. До 1900 година во револуционерниот комитет влегле Христо Узунов, Методија Патче, Кирил Прличев, Лука Групче, Климе Заро, Анастас Каневче и други. Узунов и Патче многу придонеле за омасовување на револуционерното движење во Охрид и охридско. Двајцата им давале заклетва на новите членови на вообичаениот начин – пред евангелие, крст и кама. Честопати Узунов, за да не биде забележан од турските власти, по куќите каде што требало одел облечен како поп, а Методија Патче му го носел како клисар котлето со „светена вода“.
Посебно место во развојот на ТМОРО, во овој период имале ударните групи за специјални намени. Овие групи покрај следењето на одредени луѓе и справувањето со уличните шпиони, собираат пари за потребата на организацијата, го помагаат нејзиното вооружување и вршат агитациско-организациски задачи. Обично ударните групи биле со повремен карактер и биле составени од лојални, храбри, снаодливи луѓе, каков што бил и Методи Патче.
Во спомените од Ѓорѓи Тасиќ, учител од Охрид кој се борел за ширење на српската пропаганда во Охрид, има дадено многу податоци и за другите пропаганди во Охрид како и меѓусебните караници меѓу граѓаните на Охрид, а пред сè учителите. Во ширење на српската пропаганда најповеќе се експонира охриѓанецот Димитрие Грдан(ов-иќ). Охридското раководство на ВМРО решило енергично да се бори против српската пропаганда. Тие одлучиле да го отепаат Грдановиќ, а тоа се случило на 5 август 1898 г. по стариот календар, таа задача паднало да ја реализира учителот Методија Патчев. Тој тоа го реализира кај стариот дел на градот кај денешната Самоилова улица.
Првата акциjа на Организациjата во Охрид е убиството на србоманот Димитар Грдан(ов-иќ) кој бил осуден како разбивач на национално-политичкото единство на масите. Ликвидацијата на турскиот шпион Димитар Грдан(ов-иќ), била една од позначајните акции што ги извршил Методиja Патче. За да одредат кој ќе го убие предавникот, групата во која биле Иван Нелчин, Христо Узунов и Кирил Прличев, влечеле ждрепка. Иван Нелчин, на кого му паднала ждрепката се откажал правдајќи се дека нема нерви за такво дело и дека не е доволно вешт за ракување со нагант. После ова се јавил Методија Патче и рекол дека ќе го изврши убиството доколку Нелчин дадел 10 наполеони за Организацијата. Откако предложената сума била дадена бил направен друг план за убиство на Грдан. Со помош на Христо Узунов и Кирил Прличев, на 5 август 1898 година го застрелал предавникот Димитар Грдан(ов-иќ) во центарот на Охрид, по што сите тројца се уапсени од турските власти. Иако немало сведоци на убиството, тој бил уапсен од турската власт и осуден на 15 години затвор. Методија Патче бил затворен во битолскиот затвор, каде останал сè до 1901 година кога бил амнестиран.
По излегување од затворот, во учебната 1901/1902 година Методија Патче бил назначен за учител во Прилеп. Но, откако турската власт му забранила да работи како учител, тој преминал во илегала и се приклучил на четата на Марко Лерински (Георги И. Ѓуров). Тој бил бугарски офицер кој, придобиен од Гоце Делчев и Ѓорче Петров во 1900 година, учествувал во македонското револуционерно движење како член и војвода на Македонската револуционерна организација. Марко бил испратен во леринскиот крај, а неговата чета, благодарение на неговата официрска подготовка и организациски способности, станала училиште за обука на македонските револуционери и војводи. Меѓу оние кои ја поминале неговата обука бил и учителот Патче. Во октомври 1901 година, Методија Патче бил назначен за војвода на првата агитационо-организациска чета во Прилепско. Со намера да привлече и зачлени поголем број комити во Организацијата, патува низ прилепскиот регион и за релативно кусо време, ќе дојдат до израз неговите организаторски способности. Во текот на март 1902 година, заради разврат го ликвидирал и прилепскиот војвода Тале Горанов.
Последната битка
Но, откако на 6 април 1902 година, на селскиот празник, Благоец, дошол со шестмина соборци во Кадино Село, Прилепско, за да покрсти нови членови за организацијата, бил предаден и опкружен од турскиот аскер и башибозук. Додека војводата со четата биле сместени во старата кула, а народот за тоа време бил во црква, околу пладне во селото дошле околу 500 вооружени луѓе, меѓу кои аскер од Битола и познатиот разбојник Расим со 25 души.
Претходно четата не била известена за движењето на силниот аскер кон Кадино Село и немала ниту време и можност да се извлечат од кулата и селото. Опколени од сите страни, четата се забрикадирала во кулата. Започнала нерамноправна јуначка борба која траела до наредниот ден (7 април 1902 година), сè до моментот кога на четата им снемало муниција. На Патче и комитите не им преостанало ништо друго освен да се предадат или да умрат. На повикот од аскерот да се предадат одговориле дека македонски борци не се предаваат. Со песна, после 24-часовна борба, Методи Патчев и неговите соборци со последните куршуми извршиле групно самоубиство.
По престанокот на пукотниците, кога Турците влегле во кулата, глетката била потресна и величествена. Со прострелни смртоносни рани, со радосни лица во пресрет на смртта, комитите како да ѝ оддавале последен поздрав на својата мајка земја и на својата татковина Македонија. Командантот, потпоручникот Нијази-бег, подоцна еден од истакнатите членови на Младотурската револуција, покажувајќи на положените тела на комитите, пред аскерот изјавил: "Тоа се херои. Гледајте како се бореа за својата идеја. Сами се убија." Потоа со плотун преку мртвите тела, Турците им оддале почит на загинатите македонски борци.
Македонската револуционерна борба пред и по Илинденското востание памети многу колективни самоубиства на македонски војводи и комити, кои со посегањето по сопствениот живот предизвикувале восхит не само кај својот народ туку и кај непријателот. Меѓутоа самоубиството на охриѓанецот Методија Патче и неговата дружина е прв таков чин по чиј пример подоцна ќе тргнат многумина македонски синови.
Селаните ги закопале македонските херои во црквата "Света Богородица", а подоцна ги откопале и ги погребале во заедничка гробница на селските гробишта. За војводата Методија Патче испеани се повеќе песни. Една од нив е и песната „Јас Методи Патче од Охрида“.
Пел
Пел (Poel) — остров во Балтичкото Море. Ги поставува природните северни и источни граници на Висмарскиот Залив на германскиот брег. Северниот брег на островот е исто така на јужната страна на големиот залив, познат како Мекленбуршки Залив.
Името на островот потекнува од поле, словенски збор за „рамна земја“.
Историја
Првите жители на Пел биле Словените, односно западномекленбуршкото племе на Ободритите. Словенскиот владетел и гроф на Мекленбург Хенрих Борвин I донел германски доселеници од покраините Дитмаршен и Холштајн на островот во почетокот на век. Започнале со изградба на црква на Пел околу 1210. Црквата била довршена околу 1350 година. Кулата (најстариот дел на градбата) — во романски стил и со нејзините 47 метри е видлива од скоро сите точки на островот. Наосот на црквата бил првично романски, меѓутоа бил проширен околу 1300 година и променет во готски стил. Црквата, која сè уште е најголемата знаменитост на островот, содржи две крила и олтари од век, распетие од околу 1450, ретки дански гробни камења од  век и модел на брод од 1936. Од околу 1535 година претставува лутеранска црква. Покрај неделните богослужби, во црквата се одржуваат и концерти на класична музика, особено преку летото.
Во 1614 година, војводата на Мекленбург Адолф Фридрих I започнал изградба на тврдина на островот во близина на црквата, поради стратешки добрата положба на островот. Во 1618 година била завршена. Во јуни 1620 година, Густав Адолф II од Шведска го посетил неговиот братучед војводата Јохан Албрехт II тука, а во септември истата година неговата идна сопруга, принцезата Марија Елеонора од Бранденбург, го посетила островот и престојувала во замокот на нејзиното патување до Стокхолм. Во текот на Триесетгодишната војна, војводата морал да го предаде замокот на непријателските царски трупи во 1628 година. Генералот Валенштајн владеел со Мекленбург неколку години.
Во 1631 година, Густав Адолф им помогнал на војводите на Мекленбург да ја повратат нивната моќ, а Јохан Албрехт II се вратил на Пел, наоѓајќи го замокот во запуштена состојба. Кога Мекленбург потпишал мир со императорот Фердинанд II во 1635 година, Швеѓаните ја нападнале земјата и го презеле замокот на Пел. Императорските трупи се вратиле во 1638 година, бркајќи ги Швеѓаните и палејќи неколку села.
По Вестфалскиот мир во 1648 година, две третини на Пел, заедно со Висмар и општината Нојклостер биле доделени на шведскиот крал. Западната третина на островот останала посед на болницата Св. Дух во Либек, кои го поседувале овој дел со векови. Швеѓаните го поседувале замокот на Пел, но немале некој интерес за тоа, па затоа ги инвестирале своите пари и напори кон Висмар, да го направат главно воено средиште на Балтичкото Море. Замокот брзо пропаднал и до 1740 година останале само руини.
Во век, на жителите на Пел им биле дозволено да ги користат тулите од замокот за своите домови и штали, па така градбите биле целосно уништени. Денес, единствено може да се Поврзаночниот насип и поголемиот дел од шанците кои биле изградени помеѓу 1614 и 1618 за одбранбени цели. Основата на замокот била во петокрака ѕвезда, а црквата била обиколена со сличен одбранбен ѕид во облика на ѕвезда. Во ноември 1802 година, мекленбуршката династија под водство на војводата Фридрих Франц I дошол во посед на имотот на болницата во Либек. Шведскиот дел на островот бил отстапен на 99 години од војводата во 1803 година. Официјално останал во шведски посед до 1903 година, кога целосно бил вратен на Мекленбург.
Од век, Пел бил поврзан со копното со брани и мостови. Од 1927 година, островот бил поврзан со копното со насип.
Соседниот остров Валфиш исто така бил утврден.
Волче Наумчески
Објавил голем број стихозбирки за деца и возрасни меѓу кои спаѓаат „Поема за злото“, „Пролетни желби“, „Виорно знаме“ и „Седумдесет цветови“.
Животопис
Во 1934 година се зачленил во „Трезвена ложа“. Од 1935 година бил активен член на Културно-просветното друштво „Абрашевиќ“ во Прилеп. Во тој период ја напишал и својата прва песна „Молитва“. Во 1939 година му е објавена првата стихозбирка „Иди пролет“.
Во 1940 година бил мобилизиран во војската на Кралска Југославија. Како војник за време на Априлската војна, на 9 април 1941 година, бил заробен од Германците кај Ниш и одведен во Бугарија, во логорот во Драгоман и Сливница. Откако е ослободен, заминува во Софија. Таму ја објавува својата стихозбирка „Македонска китка“. На 2 септември 1941 година, исто така во Софија, бил сведок на смртта на Коле Неделковски. Истиот месец се враќа во Прилеп. Учествувал во оружената акција на 11 октомври и станал борец на Прилепскиот партизански одред. Кога се растурил одредот, во декември 1941 година одново заминува во Софија. Во 1943 година повторно заминува во партизани и објавува стихови за борбата.
По војната работел во МВР, во одделот за агитација и пропаганда.
За своите залагања во НОВ е одликуван со Орден на храброст, Орден за заслуги за народ и Орден на трудот. Од областа на литературата, во 1968 година ја добил наградата на Струшките вечери на поезијата за најдобра книга за деца за таа година. Добитник е и на наградата „11 октомври“ за животно дело.
Сингман Ри
Сингман Ри ( - ), бил корејски државник, прв претседател на Јужна Кореја, кој по поделбата на Корејскиот Полуостров, како водач на Либералната партија во 1949 година станал шеф на државата. Од власта се повлекол во 1960 година.
Паскал Кињар
Паскал Кињар (француски: Pascal Quignard) (23 април 1948, Вернеј-сир-Авр, Франција) - француски писател.
Животопис
Кињар студирал филозофија на универзитетот во Нантер, каде бил импресиониран од Емануел Левинас. Исто така, тој стекнал одредено образование и во областа на музиката (оргуљи) и сликарството. Притоа, самиот тој ги запалил сликите кои ги изработил во период од четири години. Во 1994 година, Кињар целосно му се посветил на пишувањето. Тој живее и работи во Париз.
Творештво
Кињар има објавено педесетина дела и голем број статии и есеи во весниците и списанијата. Тој е автор на романите „Салонот на Виртемберг“, „Сите утра на светот“, „Тераса во Рим“ и други. Исто така, Кињар има напишано и повеќе книги со есеи, како што се: „Мали трактати“, „Таен живот“, „Скитачки сенки“, „Бездни“ итн. За книгата „Скитачки сенки“, во 2002 година, Кињар ја добила престижната награда „Гонкур“.
Херниарин
Херниаринот е метокси аналог на умбелиферонот. Го има во растенијата: гола ситница Herniaria glabra, Ayapana triplinervis и во видовите од родот Prunus (P. mahaleb, P. pensylvanica и P. maximowiczii).
Историја на Того
За предколонијалниот период од историјата на денешен Того има малку информации. Познато е дека во период од 11 век и 16 век на овие простори живееле или минувале различни племиња. Поголемиот број од нив живееле или се населувале по бреговите. Во текот на XVIII век Того бил колонизиран од страна на Данска. По колонизацијата, населението било главно користено за трговија со робови. Того заедно со соседните региони бил познат под името “Робски брег“. Во 1884 година бил подпишан договор според кој Германија ги зазела териториите на Того под своја контрола, и како германски протекторат останал до крајот на Првата светска војна. Германски Того вклучувал територии од денешна Гана. По Версајскиот договор, Того станал француска колонија. Кон 1950-тите, африканските земји започнале да се подготвуваат за деколонизација. Француски Того успеал да издвои независност во 1960 година. Во 1963 година билизвршен државен удар во кој бил убиен претседателот Сулванус Олимпио. Во 1967 година, Гнасинбе Ејадема ја предводел војската и станал претседател на Того. До неговата смрт во 2005 година, тој бил африкански водач кој најдолго бил на таа функција, со период како претседател од 38 години.
Издеглавје
Географија и местоположба
Селото Издеглавје се наоѓа во областа Дебрца, меѓу Славеј и Илинска Планина. Од Охрид е оддалечено 31км, Издеглавје граничи со следните села: од север и северозапад со селата Лактиње и Арбиново, од запад со селото Песочани, од исток со Слатино, и од југ со Оздолени и Слатински Чифлик. Поедини места во атарот на селото ги носат следните имиња: Кочица, Ралејца, Врежалица, Бела вода, итн.
Историја
Во XIX век, Издеглавје се наоѓало во Охридската каза, нахија Дебрца, во Отоманското Царство.
Во октомври 1943 година во Издеглавје бил организиран Првиот свештенички собор на кој била донесена одлуката за возобновување на Охридската Архиепископија како Македонска православна црква.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Издеглавје имало 220 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Издеглавје имало 224 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Издеглавје живееле 136 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 44 жители, од кои 26 Македонци и 18 лица без податоци.
Родови
Во минатото до кај средината на XVIII век во атарот на селото Издеглавје постоело селото Зглавица. Тоа село било огромно и имало околу 500 куќи, но Турците го уништиле селото и многу население убиле. Од тие што преживеале некои го основале денешното Издеглавје, а некои отишле во поддалечните места. Родови во селото Издеглавје се:
Тувчевци или Шулевци (20 к.), Трповци (5 к.), Куловци (5 к.), Милевци (3 к.), Гавриловци (6 к.), Игларовци (3 к.), Стојановци (4 к.), Паунковци (4 к.), Николовци (3 к.) и Србиновци (4 к.), староседелци, кои живееле во раселеното село Зглавица; Коњаровци (4 к.) и Савевци (3 к.), доселени се од селото Арбиново, Коњаровци таму имаат истоимени роднини кои се староседелци, и Савевци имаат роднини во Арбиново кои се староседелци; Китановци (5 к.), доселени се однекаде, некои за нив мислат дека се доселени од некое место во Албанија; Штакаровци (2 к.), доселени се од селото Нерези, Дримкол; Цолевци (2 к.), доселени се од селото Врбјани, во Врбјани биле староседелци, таму им се род Гавриловци; Чавдаровци (2 к.), доселени се однекаде.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1948 година, родови во селото Издеглавје се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на проширената Општина Дебрца, која настанала со спојување на поранешните општини Белчишта и Мешеишта по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Белчишта.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Охрид. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Белчишта.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Издеглавје, во која покрај селото Издеглавје, се наоѓале и селата Оздолени, Слатино, Слатински Чифлик и Сошани. Во периодот 1950-1952 година, селото било дел од некогашната Општина Слатински Чифлик, во која влегувале селата Издеглавје, Оздолени, Слатино, Слатински Чифлик и Сошани.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1325 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 83 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Според преданијата и археолошките испитувања се смета дека некогаш во селото имало 18-26 цркви. Многу од нив се наоѓаат во урнатини.
Иселеништво
Од Шулевци иселеници има во САД (едно семејство, од 1903 година); од Коњаровци иселеници има во САД (едно семејство, од 1903 година)
Вељановци се иселени во Охрид во 1870 година, во Издеглавје припаѓале на некој род.
NGC 5245
NGC 5245 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5245 се споменува и како CGCG 45-48, NPM1G +04.0399.
Откривање
Телото е откриено на 30 април 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5245 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 5245 има привидни димензии од 0,8' х 0,3'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 37 м 23,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +3° 53' 53"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 5245 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 48110. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 241; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 310. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 90.
1156
1156 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1156 година од новата ера, 156. од вториот милениум, 56. од XII век и седма од 1150-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1156 година се протега во 3792 и 3793, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3852 и 3853 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1699. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 550 и 551 исламска година.
NGC 7676
NGC 7676 — елиптична галаксија во соѕвездието Тукан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7676 се споменува и како ESO 148-16, AM 2326-595.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7676 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 7676 има привидни димензии од 1,6' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 29 м 1,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -59° 43' 0"". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на NGC 7676 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71564. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 439; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8838. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Спортско друштво Компостела
Сосиедад Депортива Компостела е шпански фудбалски тим со седиште во Сантијаго де Компостела, во автономната заедница на Галиција. Тие играат домашни натпревари на „Естадио Мултиусос де Сан Лазаро“ и се натпреваруваат во Сегунда Дивисион Б - група 1.
History
Тим наречен Компостела Foot-ball Club е основан во 1928 година, престанува да постои во 1946 година. На 26 јуни 1962 година се создава нов тим наречен Сосиедад Рекреатива Компостела, а на 28 октомври 1962 година, новоформираната СР Компостела се спои со друг тим, Клуб Аренал, менувајќи ги имињата во Сосиедад Депортива Компостела. Деценијата на 1970-тите беше неправилна. Тимот играше во Терсера Дивисион, во категоријата Регионални и во новата Сегунда Дивисион Б. Неговото прво промовирање во полунационална фаза се случи во 1977 година, со промоција во Сегунда Дивисион Б (Група 1), која траеше само една сезона ; Компос повторно промовиран во 1980 година, овој пат траеше шест години.
Искористувањето во 1986 година беше надополнето со полемика надвор од теренот околу постапките на тогашниот претседател Франциско Степ. Тој поднесе оставка поради обвинувањата за примања на плаќања за да се фрли натпревар против Понтеведра ЦФ, што би го осигурало одржувањето на опозицијата во категоријата. Кон крајот на 80-тите години на минатиот век се случи значително реструктуирање на клубот и на одбори и на раководни нивоа, а во 1990 година, Компостела го врати статусот на трето ниво.
Следната кампања требаше да докаже дека клубот е најуспешен досега. На 23 јуни 1991 година, со капацитет од 8.000 луѓе во општината Естадио, Санта Изабел, забележаа голови на Хуанито и Очоа (двајца) како резултат на победа од 3: 1 во последниот плеј-оф натпревар против ЦД Бадахоз, за ​​првпат Сегунда Дивисион посета
Преселбата во „Естадио Мултиусос де Сан Лазаро“ се совпадна со континуираниот пораст на среќата на тимот и на крајот на 1993–94 година, по победата во плејофот против Рајо Ваleекано од 3: 1, Компостела стигна до Ла Лига. Компостела се претстави неверојатно добро и го освои најдобриот пласман на 10-тото место во 1995–96, главно со благодарност од напаѓачите Кристофер Охен и Бент Кристенсен, со вкупно 23 гола во лигата.
По четири сезони на врвот, Компостела испадна по поразот од плеј-офот за испаѓање од Виlarареал ЦФ по правило за голови, и покрај тоа што играше привлечен фудбал во целина. Клубот исто така беше пред започнување на надолна спирала; по испаѓањето на трето ниво во 2001 година, тимот се врати следната година, но, во следната кампања, играше во позадина на одвлекување на теренот, со тоа што играчите и вработените не плаќаа со месеци - последното деветто место не беше доволно за да спречи ново испаѓање, бидејќи клубот не го испочитува крајниот рок на 31 јули за да ги подмири сите долгови на платите.
Проблеми надвор од теренот
Во сезоната 2001/02 година се појавија економски проблеми. Сепак, составот со Луис Анхел Дуке како тренер успеа да се промовира во Сегунда Дивисион. Проблемите надвор од теренот продолжија во 2003-04 година, со врв беа играчите, кои не беа платени неколку месеци, одбивајќи да се појават на теренот во УБ Конкуенс, со последователна загуба на три бода. На крајот на сезоната, по реалното испаѓање, Компостела падна понатаму во Галичкиот регионален преферент (север) откако не успеа повторно да го исполни финансискиот рок. Тие играа таму две сезони, а се преклопија по сезоната 2005-06, кога судија ја распушти институцијата летото 2006 година и ги лицитираше сите имоти на клубот, вклучително и името на брендот, трофеите и местото на тимот во лигата. Конечно, на 26 јануари 2011 година, откако сè беше распродадено, судот ја објави правната ликвидација на субјектот.
Реорганизација
Претходно по ликвидацијата на СД Компостела во 2006 година, беше создаден нов клуб на 1 јуни 2004 година, со името СД Кампус Стела, со Хозе Луис Балбоа како претседател. Тие влегоа во конкуренција во сезоната 2005-06 во групата 11 од лигата Галиција Терсеира Автономика, каде што тој заврши на 11-та позиција (од 18 екипи). Следната сезона, 2006-07, тие играа во групата 12 од истата дивизија и завршија на третото место од 14 екипи.
Во 2006 година, поранешен претседател на распуштената СД Компостела, Хозе Марија Канеда, го купи комерцијалното име Сосиедад Депортива Компостела и стана претседател на СД Кампус Стелае, менувајќи го името на тимот на почетокот на сезоната 2007-08 во поранешниот клуб бренд