cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
DTD
Document Type Definition (DTD) - претставува мета-јазик со множество на декларации кои ни овозможуваат да дефинираме определен XML јазик. DTD е предвесник на XML Schema и имаат слична функција. DTD користи формална синтакса односно список на правила кои ги дефинираат елементите и атрибутите, односно укажува на тоа кои елементи се дозволени, ограничувања за дозволените елементи, редоследот на појавување на елементите ,кои атрибути може определен елемент да ги содржи и ограничувања за вредностите на елемнтите и атрибутите. DTD може да биде вклучен во самиот XML документ, или да биде поврзан со него надворешно. Document Type Declarations се јавува во синтаксички фрагмент doctypedecl уште во почетокот на XML документот.
Внатрешно дефиниран DTD
Пример на XML документ со внатрешен DTD:
<?xml version="1.0"?> <!DOCTYPE note [ <!ELEMENT note (to,from,heading,body)> <!ELEMENT to (#PCDATA)> <!ELEMENT from (#PCDATA)> <!ELEMENT heading (#PCDATA)> <!ELEMENT body (#PCDATA)> ]> <to>Tove</to> Jani Reminder Don't forget me this weekend
Биатлон на Зимските олимписки игри 2010 - масовен старт за мажи
Натпреварот во трката со масовен старт во биатлон во машка конкуренција на Зимски олимписки игри 2010 се одржа на 21 февруари на патеката во Вислер, со почеток во 11:00 по месно време (UTC-8).
DTD
Надворешно дефиниран DTD
Ако DTD е дефиниран како надворешен податотека,треба да се дефинира со DOCTYPE,и со следнава синтакса: <!DOCTYPE root-element SYSTEM "filename">
Пример на XML документ со надворешен DTD:
<?xml version="1.0"?> <!DOCTYPE note SYSTEM "note.dtd"> <to>Tove</to> Jani Reminder Don't forget me this weekend!
Елементи во DTD
Секој таг кој се користи во рамки на еден валиден XML документ мора да биде дефиниран преку декларација на елемент во рамки на соодветниот DTD.Елементите кои се појавуваат во содржината на друг елемент уште се нарекуваат деца на елементот каде се појавуваат. Еден елемент може да биде дете на повеќе други елементи, но се декларира само еднаш.Елементите можат да содржат текст, други елементи, или да бидат празни. Општиот облик на декларација на елемент е следниот: <!ELEMENT (Content Model )> Постојат повеќе типови на клучни зборови и карактери кои ја дефинираат содржината на елементот, тие се: -( #PCDATA ): ова значи дека само од еден текст елемент е дозволен во содржината, -( #PCDATA | element name | ... )*: низа на карактери, може да се користи во било кој редослед и број на појавувања во содржината.
Атрибути во DTD
Елементите и нивните атрибути се декларираат одделно во DTD. Општиот облик на декларација на атрибут за определен елемент во рамки на DTD е следниот: <!ELEMENT elementName (elementContent)> <!ATTLIST elementName (attName attType default)+> Секој атрибут, содржи: На пример: <!ATTLIST img src   CDATA          #REQUIRED id    ID             #IMPLIED sort  CDATA          #FIXED "true" print (yes | no) "yes" > Редоследот на дефинирање на атрибутите во рамки на DTD е небитен. Секој атрибут припаѓа на точно еден елемент. Доколку во рамки на DTD постојат повеќе елементи кои имаат атрибут со исто име, атрибутот мора да се дефинира за секој елемент посебно. Постојат неколку типови на атрибути:
Ентитети во DTD
Ентитетот е сличен на macro. Ентитетот доделува вредност која се задржува во текот на документот. Во употреба името треба да е попрепознатливо отколку некој број за непознати карактери. Ентитетите помагаат да се подобри читливоста на XML текстот.Тие може да се сметаат како единици наменети за складирање на делови од еден XML документ.Генерално, постојат два типа на ентитети: внатрешни и надворешни. Внатрешните ентитети ја имаат следната декларација: <!ENTITY name “replacement text”> и истите служат за единствено дефинирање на текст кој често се повторува во рамки на XML документот. Со повик од облик &name; во XML документот, во рамки на истиот на местото од повикот се вметнува текстот дефиниран во декларацијата како replacement text. Општиот облик на декларација на надворешен ентитет за податоци во XML формат е следната: <!ENTITY name SYSTEM “URI”> Надворешните ентитети се однесуваат на надворешното чување на објекти. Тие се декларирани со уникатно име во документот, и со јавен идентификатор (FPI) и/или систем индентификатор (кој се толкува како URI) наведувајќи каде е изворот на нивната содржина. Тие всушнотс постојат во два факти: разложени надворешни субјекти и неразложени надворешни субјекти.
Пример за внатрешен ентитет: <!DOCTYPE sgml [ <!ELEMENT sgml ANY> <!ENTITY % std      "standard SGML"> <!ENTITY % signature " &#x2014; &author;."> <!ENTITY % question "Why couldn’t I publish my books directly in %std;?"> <!ENTITY % author   "William Shakespeare"> ]>   &question;&signature; Забележете дека внатрешните ентитети може да се дефинираат во било кој редослед, сè додека тие не се наведени и разложени во DTD или во телото на документот.
Дополнителни врски
Էքսպերտային համակարգ
Иредентизам
Иредентизам е термин кој се однесува на националистичко движење и идеологии кои се заложуваат за менување на државните граници со цел етничките малцинства кои живеат во други држави да потпаднат под власт на државата каде што тој етникум е мнозинство.
Називот доаѓа од изразот Italia Irredenta кој во втората половина на деветнаесеттиот век го користеле италијанските националисти за да ги опишат подрачјата со значајно италијанско малцинство кои после обединувањето на Италија останале надвор од подрачјето на владеење на италијанската држава.
Со оглед на тоа дека во Европа, посебно во нејзините источни делови, границите никогаш не биле и не можеле да бидат повлечени во склад со етничкиот состав на населението (кој исто така се менувал во склад со развитокот на економските, политичките и географските трендови), речиси секоја национална држава од дваесеттиот век на еден или друг начин има свое сопствено иредентистичко движење или пак била погодена од иредентистички движења на соседните држави.
Матија Перин
Матија Перин (роден на 10 ноември 1992 во Латина) — италијански фудбалер, голман на Јувентус.
Иредентизам
Иредентизмот и во денешно време е службена политика на некои држави а со самото тоа и потенцијална искра за предизвикување на нестабилност на многу делови низ светот. Пример спорот помеѓу Индија и Пакистан околу Кашмир. Кинеското непризнавање на Тајван како самостојна држава и сл.
Матија Перин
Технички карактeристики
Се смета меѓу најдобрите италијански голмани на неговата генерација, често е споредуван со Валтер Ѕенга поради одликите и движењата. Се истакнува со одличните релфекси и чувство за позиционирање. Перин, исто така, е познат како голман кој е добар за бранење пенали, а во својата професионална кариера има одбрането дури 10 удари од белата точка.
Почетоци, Џенова, Падова и Пескара
Својте први фудбалски чекори ги направил во фудбалската школа Нова Латина Исонѕо и од рана возраст имал јасна цел: неговата позиција на теренот да биде голманската: "Играв фудбал во дворот и бев најмалиот. Имав 4-5 години. На кратко, секој пат кога ќе добиев топка, јас ја запирав со моите раце, а потоа ја исфрлав. Ми рекоа: ти си створен за да бидеш на голот. И таа идеја ми се допадна. Кога влегов во школата во Латина, веднаш реков дека сакам да бидам голман. На возраст од 13 години тој се преселил во младинската академија на Пистоезе.
Набргу потоа бил забележан од скаутите на Џенова, а во 2008 година се преселил во младинските категории на росболу. Како младинец, со екипата од Лигурија во 2010 година ги освоил Камионато Примавера и Суперкуп Примавера. Своето деби за првиот тим на Џенова во Серија А го имал на 22 мај 2011 година, на возраст од 18 години, во натпреварот Џенова-Чезена 3-2 во последното коло од првенството.
Кошевска Река
Кошевска Река (локално позната како Шаплак) — река во Македонија, на планината Плачковица, источно од градот Штип.
Матија Перин
Почетоци, Џенова, Падова и Пескара
На 8 јули 2011 година тој беше позајмен на Падова во Серија Б, за која дебитирал на 1 октомври 2011 година во гостинската победа со 4-2 над Емполи заменувајќи го повредениот Иван Пелицоли. Тој потоа го одиграл вториот дел од сезоната како стартер, собирајќи 25 настапи на кој примил 39 гола. На крајот на годината тој ја освои наградата "Serie Bwin Awards" како најдобар голман на првенството.
Кошевска Река
Реката поминува низ селата Кошево и Мал Габер.
Матија Перин
Почетоци, Џенова, Падова и Пескара
Откако се вратил во Џенова по завршувањето на договорот за заем, на 30 јули 2012 година бил проследен на уште една позајмица во Пескара, новопромовираната екипа во Серија А. Дебитирал за екипата од Абруцо на 18 август, во натпреварот Пескара-Карпи 1-0 во третото коло од Купот на Италија. На 26 август го имал своето деби во лигата во поразот на домашен терен со 0-3 од. Во деветнаесеттото коло, тој бил апсолутен протагонист во победата против (0-2) на стадионот Артемио Франки со 15 одбрани, што бил сезонски рекорд во една натпревар што се однесува до топ пет лигите во Европа (Германија, Франција, Англија, Италија, Шпанија). Перин остварил добра сезона и покрај тоа што го завршил првенството со 66 примени гола во 29 настапи и што Пескара како последнопласиран тим испаднала во Серија Б.
Враќање во Џенова
На 1 јули 2013 година, по завршувањето на заемот во Пескара, тој се вратил во Џенова во Серија А, а од клубот објавиле дека Перин ќе остане во клубот наредната сезона и ќе биде прв голман давајќи му го дресот со број 1. Својот прв натпревар за Џенова по пауза од повеќе од две години од своето деби го имал на 17 август 2013 против Специја во Купот на Италија, додека првиот настап за сезоната во лигата го имал на 25 август истата година, во натпреварот против Интер на гости. До крајот на сезоната забележал 37 настапи во лигата.
На 24 септември 2014 година, во натпреварот против, поради отсуството на Лука Антонели, тој излегол на теренот, носејќи ја капитенската лента на лигурската екипа. На 28 септември, по повод 109-тото Дерби дела Лантерна, тој ја достигнал бројката од 100 настапи меѓу професионалците. На 15 март 2015 година тој бил награден од страна на Италијанската Асоцијација за тренери на голманите како најдобар голман на првенствата Серија А, Б и Примавера за сезоната 2013-2014. На 6 јуни 2015 година, поради повреда со која се здобил во натпреварот против на 22 март, тој морал да го оперира десното рамо, поради што бил оддалечен од акција за околу четири месеци.
Перин се вратил на теренот на 18 октомври 2015 година, во осмотто коло од новото првенство во Серија А, во натпреварот во кој Џенова го победила со 3-2 со голот на Панајотис Тахтсидис длабоко во судиското продолжение. Перин станал протагонист на уште една одлична сезона, сè до 9 април 2016 година кога го скинал предниот круцијален лигамент на десното колено по еден судир со соиграчот Есекиел Муњос, во натпреварот против на Мапеи. Интервенцијата му била направена 4 дена подоцна, поради што бил принуден да ја затвори сезоната предвреме и да го пропушти Европското првенство 2016, со прогноза дека целосното закрепнување ќе го чини околу 6 месеци отсуство од терените.
Следната сезона се вратил на 18 септември 2016 година, за натпреварот од 4-тото коло од првенството против Сасуоло, на стадинот Мапеи, токму на местото на кое ја заработил повредата. На 21 септември ја достигнал бројката од 100 настапи во Серија А во дресот на грифоните во натпреварот против, што завршил 0-0. Неколку месеци подоцна, на 8 јануари 2017 година, тој бил жртва на истата повреда, овој пат на левото колено.
Во сезоната 2017-2018 бил назначен за капитен на Џенова, по заминувањето од клубот на Николас Бурдисо. По закрепнувањето од последната повреда на левото колено, Перин се вратил на теренот на 13 август 2017 година, во натпреварот од третото коло на Купот на Италија против. По неколку сезони по ред кој му биле испрекинати од повреди сезоната 2017-2018 конечно успеал да ја започне и заврши играјќи во континуитет забележувајќи 38 настапи во сите натпреварувања (37 во Серија А) на кој примил 43 гола, а во 12 од нив ја сочувал својата мрежа чиста.
Јувентус
На 8 јуни 2018 Перин потпишал договор со Јувентус во трансфер вреден 12 милиони евра (плус бонуси). Тој бил втор голман на бјанконерите зад Војќех Шченсни, кој пристигнал во Торино претходната сезона. Дебитирал за Јувентус на 26 септември 2018 година, во 6-тото коло од првенството, во победата со 2-0 на домашен терен против. На 16 јануари 2019, го освоил својот прв трофеј со Јувентус, Суперкупот на Италија со победата од 1-0 над Милан во Џеда. Одиграл вкупно девет натпревари, сите во лигата, придонесувајќи за освојувањето на своето првото скудето во кариерата.
На 2 јануари 2020 година, тој се приклучил на Џенова на позајмица до крајот на сезоната 2019–2020. Три дена подоцна, тој го имал својот прв настап по враќањето во Лигурија, во победата на домашен терен со 2-1 над Сасуоло во Серија А. На 5 септември 2020 година, неговата позајмица во Џенова била продолжена до крајот на сезоната 2020–2021.
Во летото 2021 година, Перин се вратил во Јувентус како резерва на Шченсни. На 26 септември, тој бранел во првенствената победа со 3–2 против Сампдорија на Алијанц. На 8 декември, тој го направил своето деби Лигата на шампионите, а воедно и во некое од европските натпреварувања, чувајќи ја својата мрежа сува во победата со 1-0 на домашен терен над Малме во последниот натпревар од групната фаза.
Репрезентативна кариера
Перин играл во сите младински национални репрезентации, почнувајќи од онаа под 17 години, со која настапил на Светско првенство за играчи под 17 години во 2009 година.
Своето деби за репрезентацијата под 21 година, го направил на 11 август 2010 година на возраст од само 17 години и 9 месеци, заменувајќи го Вито Маноне во пријателски натпревар против Данска.
Своето деби во националниот дрес го имал на 18 ноември 2014 година, на возраст од 22 години, влегувајќи во второто полувреме од пријателскиот натпревар Италија-Албанија (1-0) одигран во Џенова.
Тој бил дел од тимот и на следниот селектор Антонио Конте, но повредата на коленото претрпена во април 2016 година го спречила да учествува на Европското првенство 2016. Тој се вратил во репрезентацијата под водство на селекторот Вентура, но не забележал ниту еден настап бидејќи најчесто бил трет голман зад Буфон и младиот Џанлујџи Донарума.
Перин добил повик и од четврти селектор, Роберто Манчини, под чие водство исто така, го имал и својот втор настап на 4 јуни 2018 против Холандија, играјќи како стартер за првпат.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 4 август 2018.
Одбранети пенали
Извор: transfermarkt
IC 990
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 990 се споменува и како UGC 740, MCG 3-4-8, CGCG 459-14, DRCG 5-44.
Откривање
Објектот е откриен на 23 декември 1897 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 990 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. IC 990 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 11 м 3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +17° 39' 45"".
Други поделби
Проучување на IC 990 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4232.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Инџиково
Инџиково — населено место во Општина Гази Баба, во околината на градот Скопје, кое според неговата местоположба може да се смета и за предградие на самиот град.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во Скопското Поле, недалеку од самиот град Скопје, во североисточна насока, и од патот Скопје-Велес, па затоа припаѓа на руралната зона на градот. Се наоѓа во рамничарските предели на Скопска Котлина, или во близина на јужните граници на Скопска Црна Гора. Селото е рамничарско, на надморска височина од 227 метри.
Историја
Во век, Инџиково било село во Скопската каза на Отоманското Царство.
Во Инџиково населението претежно е вработено во градот, а добар дел се занимава со земјоделство.
Населенеи
На пописот од 2002 година, селото имало 3.343 жители, од кои 2.567 Македонци, 2 Турци, 62 Роми, 553 Албанци, 17 Власи, 62 Срби, 23 Бошњаци и 57 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 4.324 жители, од кои 2.983 Македонци, 527 Албанци, 3 Турци, 412 Роми, 32 Власи, 49 Срби, 13 Бошњаци, 18 останати и 287 лица без податоци.
Родови
Според исражувањата од 1953 година, родови во Инџиково се
Македонски
Доселеници: Дуковци (3 к.) по потекло се од околината на Бабуна во Велешко. Во Скопско најпрво се населиле во Бутел и Арачиново. Во Инџиково овој род е помеѓу најстарите; Пампуровци или Атанаскови (2 к.) доселени се од селото Арачиново; Чучевци (1 к.) доселени се од селото Добри Дол; Џикови (1 к.) доселени се однекаде; Тоде Гавре или Трајаноски (1 к.) во Инџиково се од турско време. А некое време живееле и во Маџари; Трубаревци (2 к.) основачот на овој род, таткото на Анте (жив на 76 г. во 1953) се викал Петре. Он е роден во селото Пагаруша. Од Пагаруша, споменатиот Петре преминал во Ракотинци, па потоа Маџари, Долно Лисиче, Трубарево, па повторно во Маџари, па во Кадино. И на крај во Инџиково. За овој род уште се нарекуваат и Чечерковци, Петревци и Маџарцини; Вагањаревци или Крстевци (2 к.) доселени се од селото Усје; Бушевци или Иванови (1 к.) доселени се од селото Белимбегово; Кукачови (3 к.) доселени се од Петровец; Пешови или Стојкови (3 к.) доселени се после 1912 година од селото Црешево; Јорданови (1 к.) родот го основал Блаже Путар. Тој од Блаце се преселил во Скопје, па по некое време во Инџиково; Говрлевци (1 к.) доселени се од селото Говрлево, таму биле староседелци; Николе (1 к.) Николе живеел како говедар во Идризово, Јурумлери и Бунарџик. И на крај во Инџиково.
Албански
Култура и спорт
Во Инџиково постои фудбалски клуб кој го носи името ФК Инџиково. Во своето постоење клубот има освоено две титули.
Деновите на Комуната
Деновите на Комуната ― драма на германскиот драматург од XX век Бертолт Брехт. Тоа го драматизира подемот и падот на Париската комуна во 1871 година. Претставата е приспособување на драмата „Пораз“ од 1937 година на норвешкиот поет и драматург Нордал Григ. Соработничката на Брехт, Маргарет Штефин ја преведол драмата на германски во 1938 година, а Брехт почнал да работи на неговото приспособување во 1947 година. Постапката била поттикната од друга соработничка на Брехт, Рут Берлау, која го запознала Брехт со Григ во 1931 година.
Делото се откажува од поединечниот драмски јунак и се насочува на самата Париска комуна, насобран состав од луѓе. Сцените се менуваат помеѓу различните животи на луѓето, одат од аглите на Монмартр до Париското градскиот собрание. На овој совет, непријателите на Комуната, Тиер и Бизмарк, го инженерираат нејзиниот колапс.
Претставата дава поединости за настан кој се смета за првична пролетерска револуција и главен настан во социјалистичката револуција. Карл Маркс ја гледаше Комуната - која остана единствениот обид за дефинитивно социјалистичка влада за време на неговиот живот - како увертира на безкласното комунистичко општество. Драмата на Брехт развива ленинистичка интерпретација на Комуната.
Тој е еден од главните извори за првиот чин на операта на Лујџи Ноно „На големото сонце полно со љубов“.
Верзија во режија на Зои Белоф, била изведена на улиците на Њујорк во текот на неколку месеци во 2012 година, а филмска верзија може да се види на нејзината мрежна страница.
Црква „Св. Димитриј“ - Сачишта
Свети Димитриј (Αγίου Δημητρίου) — црква во градот Сачишта, Населичко, Егејска Македонија, главна катедрала на Шишанско-сачишката епархија на Цариградската патријаршија. Старата црква на ова место ѝ припаѓала на Охридската архиепископија.
NGC 4652
NGC 4652 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1 мај 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4652 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4652 има привидни димензии од 1' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 43 м 19,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +58° 57' 55"". Положбениот агол на објектот е во износ од 39°.
Други поделби
Проучување на NGC 4652 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42802. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 48; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3847. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 729.
Список на државни водачи во 1068 година
Ова е список на државни водачи во 068 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Мак Диздар
Мехмедалија „Мак“ Диздар ( - во ) — босански поет, еден од најголемите југословенски поети од втората половина на дваесеттиот век.
Живот
Диздар завршил основно училиште во својот роден град Столац, а гимназија во Сараево. Во текот на Втората светска војна, тој бил приврзаник на комунистите и на партизаните.
Творештво
Мак Диздар се јавил во југословенската литература пред Втората светска војна, со збирката младешка социјално-бунтовна поезија „Видовополска ноќ“ од 1936 година. Од денешна перпсектива, може да се рече дека оваа збирка не донела стабилна поезија, туку во неа повеќе е присутно голо сакање отколку полн израз, иако таа се осликувала со свежина на нов глас, со што го навестила раѓањето на идниот поет. Токму оваа потрага по сопствениот поетски идентитет траела и во следните години, проследена со повремено оддалечување од поезијата и со интимни кризи.
Во 1954 година, Диздар ја објавил поемата „Пливачка“ (Пливачица), со која се вратил во областа на поезијата, но таа наишла на млак прием кај критиката и останала полузаборавена. Во неа, авторот ја слави голотијата на женското тело и страста на жената, иако поемата претставува метафора на човековиот стремеж за слобода и среќа. Претходно, одвреме-навреме, Диздра се јавувал со фрагменти од недовршени песни и поети, како и со повремени статии. Во 1958 година следела поемата „Враќање“, а потоа се ределе збирките: „Суровостите на кругот“ (1960), „Колена за Мадона“ (1963) и „Минијатури“ (1965).
Во збирката „Враќање“ Диздар посветува целосно внимание на формата на песната. Таа претставува албум на импресии и слики, а нејзиите основни одлики се нехармоничноста, загадочноста, имагинативноста и енигматичноста. Со „Суровостите на кругот“ (исто толку хетерогена и неусогласена како претходната) Диздар започнал нова етапа во творештвото. „Колена за Мадона“ претставува непосредно продолжение на претходната збирка и во неа за првпат Диздар постигнал полн впечаток, склад на структурата на песната и целовитост на збирката.
Неговото шесто дело, „Минијатури“, Диздар може да се оцени како кратко здивнување и обид да се направи план за доаѓањето на неговото најдобро дело – збирката „Камениот спијач“. Во неа, преземајќи ги формите на старите балади и саги, афористични глоси и повремено на народната песна, Диздар ја опејува старата Босна – историјата на лишување, глад, страдања и пркос. Притоа, само во лексиката, по малку архаична и егзотична, се забележува локалниот колорит, додека сето друго е дадено со општочовечка свест.
Мак Диздар бил еден од најсвоевидните поети во југословенската поезија по Втората светска војна, иако тој не уживал широка популарност кај публиката и кај критиката, што делумно се должело и на неговата творечка тромост, скромност, како и на неговиот непрактичен и непретприемчив карактер. Наспроти триесетгодишната поетска кариера, долго време, творештвото на Диздар било запоставено, а неговиот поетски подем во врвот на југословенската поезија започнал со седмата поетска збирка „Камениот спијач“.
Како поет, Мак Диздар останува запаметен по своите две крунски книги: збирката песни „Камениот спијач“ (Kameni spavač (1966-1971)) и подолгата поема „Модра Река“ (Modra rijeka (1971)). И двете успеваат да достигнат еден величествен претоп на два навидум неспоредливи елементи: инспириран од средновековните надгробни споменици во Босна (stećci или mramorovi) и врежаните афористички записи во кои се зборува за минливоста на животот, тој создава една прекрасно структуирана збирка на блажени стихови натопени во неговата сопствена, интимна, а сепак универзална визија на животот и смртта, извлечена од христијанските и муслиманските гностички сочувствени сфаќања за животот како премин меѓу „гробот и ѕвездите“. Диздаровиот поглед на почетокот и крајот, парадоксално, ги обединува гностичкото ужасување од телесните страсти и чувството на блаженост и хармонија во исконоста на земјата и универзумот.
Со оглед на фактот што Диздар во текот на целиот живот бил посветен комунист и миленик на високите политички кругови, со право би требало да се очекува неговите литературни квалитети да бидат ограничени од страна на доктрината на социјалистичкиот реализам и социјалната поезија, која била фаворизирана во овој период. Сепак, Диздар успеал да создаде уникатен и моќен поетски опус и зад своето име да остави стихови кои и денес се сметаат за врвни дела во повоената југословенска литература. Дури и по распадот на Југославија и падот на комунизмот, Диздаровиот поетски magnum opus останува да биде од подеднаква важност - Модра река и Камениот спијач стануваат камен-темелник во процесот на изградување на модерната босанска литература.
Покрај со поезија, Диздар се занимавал и со новинарство, со проучување на босанското културно наследство (особено, богомилското книжевно наследство), се интересирал за севдалинката и за нејзините сурогати, се занимавал со литературна критика и есеистика и го уредувал и списанието „Живот“.
Награди
Во 1969 година, Мак Диздар го добил Златниот венец на Струшките вечери на поезијата.
Збунети години
„Збунети години“ — роман за деца на македонскиот писател Велко Неделковски, објавен во 1982 година.
Содржина
Романот се состои од 37 глави и во него се раскажува за случките на Борче, осмоодделенец кој постојано ги задева девојчињата во училиштето. Негова симпатија е Виолетка, девојче со плетенки, со црвени образи и со симпатична насмевка. Борче ѝ праќа љубовни писма на Виолетка со посредство на Димитар, нејзин соученик и скромен седмоодделенец. И Димитар е вљубен во неа и тој, всушност, ги пишува писмата во името на Борче. Различни според социјалната положба, физичкиот изглед, карактерот и сензибилитетот, овие две момчиња се трудат да ја освојат љубовта на Виолетка.
Контрафобичен став
Контрафобичниот став е одговор на анксиозност која, наместо да бега од изворот на страв, на начин на кој би сакала да го избегне изворот фобијата, активно го бара, со надеж дека ќе ја надмине првобитната вознемиреност.
Спротивно на избегнувачкото растројство на личноста, контрафобичното претставува помалку вообичаен, но не и сосема невообичаен одговор кон стравот. Контрафобично се однесува човек кој бара или трага по она кое го плаши, наместо да бега од него. Козависните луѓе може да спаѓаат во подкатегорија на оваа група, криејќи ги своите стравови од приврзаност во прекумерна зависност.
Дејство (Акција)
Активностите на смело-ѓаволот (dare-devil) често се преземаат во контрафобичен дух, како негирање на стравовите поврзани со нив, кои можат да бидат само делумно успешни. Ивршување на анти-социјални активности генерално може да има контрафобичен извор, како одраз на лажно јас презагрижено со компулсивно ивршување на активностите за да се зачува чувство на моќ и контрола.
Сексот е клучна област за контрафобична активност, понекогаш поттикнувајќи ја хиперсексуалноста кај луѓето кои всушност се плашат од предметите за кои веруваат дека ги сакаат. Адолесцентите, плашејќи се од сексуална игра (физички активности кои не инволвираат директна генитална пенетрација), може да прескокнат до еден вид лажна целосна сексуалност; возрасните може да го преценуваат сексот за да го покријат несвесниот страв од штетата што може да ја предизвика. Таквиот контрафобичен пристап може да е општествено прославен во постмодерната визија за сексот како гимнастичка изведба или хигиена, поттикната од она што Кен Вилбер го опишал како „бујна и бестрашна плиткост“.
Јазик
Јулија Кристева сметала дека детето во развој може да го користи јазикот како контрафобичен предмет,  како заштита од анксиозност и загуба.
Психологијата на егото укажува дека преку нејаснотијата и двосмисленоста на јазикот, конкретните значења на зборовите можат да го разбијат контрафобичниот став и да ја вратат состојбата на страв кај детето.
Фројд
Вилхелм Флајс се сметало дека ја игра улогата на контрафобичен објект за Фројд за време на периодот на Фројдовата самоанализата.
Терапија
Дејвид Рапапорт ја нагласил потребата од претпазливост и екстремна бавност во анализата на контрафобични одбрани.
Културни примери
Се смета дека привлечноста на хорор филмовите лежи во контрафобичен импулс.
Актерите често имаат срамежлив карактер, кој е ослободен контрафобично во условите на изведбата.
Документарниот филм Болен, во кој се работи за мазохистичкиот уметник Боб Фланаган, зборува за контрафобичниот став на Фланаган. Тој се обидел да избега од хроничната болка на неговата цистична фиброза со тоа што се ангажирал во екстремни масохистички активности.
Наводи
<references group="" responsive="0">
Центромер
Центромерот или примарното стеснување е специјализиран регион (центромерен регион) на хромозомот кој игра клучна улога во осигурувањето на правилното движење на дуплицираните хромозоми кон ќеркините клетки за време на митозата. Клеточната ДНК се реплицира за време на интерфаза, што доведува до образување на две копии од секој хромозом пред започнувањето на митозата. Со влегувањето на клетката во митоза, кондензацијата на хроматинот води до создавање на метафазни хромозоми кои се состојат од две идентични сестрински хроматиди. Овие сестрински хроматиди се држат меѓусебно со помош на центромерот, кој се забележува како стеснет хромозомски регион. Со натамошниот тек на митозата, микротубулите од делбеното вретено се закачуваат за центромерот, по што двете сестрински хроматиди се одвојуваат и се движат кон спротивните полови на вретеното. При крајот на митозата, повторно се создаваат јадрените мембрани, а хромозомите се декондензираат, што резултира во образување на ќеркини јадра што носат по една копија од секој родителски хромозом (од мајката и од таткото).
Составни делови и функција
Според ова, центромерите служат како поврзувачи на сестринските хроматиди, но и како места за закачување на микротубулите од митотското вретено. Тие се состојат од специфични ДНК-низи за кои се поврзани неколку центромерни белковини, при што формираат специјализирана структура наречена кинетохор. Со врзувањето на микротубулите за кинетохорните белковини се насочуваат хромозомите кон митотското вретено. Овие белковини потоа дејствуваат како "молекуларни мотори" кои ги движат хромозомите долж влакната на вретеното, поделувајќи ги истите на ќеркините јадра.
Центромери кај S. cerevisiae и S. pombe
Центромерните ДНК-низи најдобро се опишани кај квасците, каде нивната функција може да се увиди преку следење на делењето (сегрегацијата) на плазмидите при митоза. Плазмидите кои содржат функционални центромери се делат на ист начин како и хромозомите и еднакво се распоредуваат во ќеркините клетки по завршувањето на митозата. При отсуство на функционален центромер, плазмидот не се поделува правилно, и многу ќеркини клетки не успеваат да ја наследат плазмидната ДНК. Ваквите истражувања овозможиле да се одредат низите потребни за центромерната функција — кај Saccharomyces cerevisiae тие се состојат од приближно 125 базни парови кои се изградени од две кратки низи од 8 и 25 базни парови кои, пак, се раздвоени со 78 до 86 базни парови со ДНК многу богата со AТ.
Меѓутоа, кратките центромерни низи опишани кај S. cerevisiae по сè изгледа дека не ја одразуваат ситуацијата кај останатите еукариоти. Поскорешните истражувања ги одредија центромерите кај квасецот Schizosaccharomyces pombe по сличен функционален пристап. Иако S. cerevisiae и S. pombe се и двата квасци, тие се далечни меѓусебе исто колку што се и од луѓето и се многу различни во повеќе аспекти од нивната клеточна биологија. Според ова, овие два вида на квасци се добри комплементарни модели за едноставни и лесно проучливи еукариотски клетки. Центромерите на S. pombe опфаќаат 40 до 100 kb од ДНК — тие се приближно илјада пати поголеми од оние на S. cerevisiae. Тие се состојат од централна срцевина составена од 4 до 7 kb на единечна ДНК со повторувачки низи. Не само срцевината, туку за функционирањето на центромерот се потребни и повторувачките низи, така што центромерите на S. pombe се значително посложени од тие на S. cerevisiae.
Центромери кај животните
Проучувањата на хромозомите од Drosophila се првите кои дале опис на центромерите кај вишите еукариоти. Центромерот на дрозофилата опфаќа 420 kb, од кои повеќето (над 85%) се состојат од повторувачки сателитски ДНК молекули со низите AATAT и AAGAG. Остатокот од центромерот е изграден од вметнати променливи елементи, кои можат да се најдат и на други места од геномот на дрозофилата, заедно со неповторувачки регион на ДНК богата со АТ. Бришењета на сателитските низи и променливите елементи, како и неповторувачката ДНК, ја редуцирало активноста на центромерот. Според ова, и повторувачките, но и неповторувачките низи веројатно придонесуваат за образување на кинетохорот и функционирање на центромерот.
Центромерите кај луѓето и останатите цицачи сè уште не се опишани со функционални проучувања, но се идентификувани по врзувањето со центромерните белковини. Мамалиските центромери се одликуваат со издолжени региони на хетерохроматин изграден од силно повторувачки сателитски ДНК-низи. Кај луѓето и другите примати, примарната центромерна низа е α сателитска ДНК, која е составена од 171 базен пар пореден во тандемни повторувања, протегајќи се долж милиони базни парови. Меѓутоа, точната функција на α сателитската ДНК, како и можните улоги на другите низи кај мамалиските центромери не се проучени. Соодветно на нивната големина, центромерите кај цицачите образуваат големи кинетохори за кои се врзуваат од 30 до 40 микротубули, додека само единечни микротубули се врзуваат за центромерите кај S. cerevisiae.
Татри
Татри (полски и словачки: Tatry) е планински венец на границата помеѓу Словачка и Полска и претставуваат најголем дел од Карпатите. Најголемиот дел, како и сите најголеми врвови, на Татрите се наоѓаат во Словачка вклучувајќи го и највисокиот врв Герлаховски Штит (Gerlachovský štít) со неговите 2655 метари надморска височина.
Татрите се состојат од Западни Татри (Západné Tatry, Tatry Zachodnie) и Источни Татри (Východné Tatry, Tatry Wschodnie).
Црква „Св. Димитриј“ - Дреновени
Свети Димитриј (Aγίου Δημητρίου) — парохиска црква во селото Дреновени, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм на селото, сместен помеѓу маалата Горно и Долно Дреновени. Има вредни икони од времето на преродбата.
Наска (округ)
Округот Наска е еден од петте окрузи на покраината Наска во Перу. Управител на Округот е Даниел Освалдо Мантила Бендезу. Округот има население од 25.125 жители и површина од 1252 км2.
Ринов (амт)
Ринов (Rhinow) — општинска заедница во округот Хафеланд, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште е во Ринов.
Општинската заедница Ринов се состои од следниве општини:
Унитарна држава
[[Податотека:Map of unitary and federal states.svg|thumb|370px|upright=1.5|
]]
Проста или унитарна држава — онаа држава во која власта е по правило центристички ориентирана и е составена од административно-територијални единици кои се потчинети на централните органи, и не располагаат со суверена власт. Основните одлики се: Единствен устав и единствен законодавен дом. Единствена централна власт, единиците на локалната самоуправа не се суверени, туку потчинети на централната власт, на државен план меѓународната политика ја води централната власт, постојат единствени вооружени сили, единствен судски систем, единствен економски систем и валута.
Наска (покраина)
Покраината Наска (Provincia de Nazca) е една од петте покраини на регионот Ика во Перу. Главен град на покраината е Наска.
Политичка поделба
Покраината е поделена на пет окрузи кој секој е управуван од началник.
Ханс фон Сект
Генерал Ханс фон Сект (Hans von Seeckt; - ), бил висок офицер во германската армија. Во текот на Првата светска војна бил на Источниот фронт. По војната, како началник на генералштабот (1919-1920) го организирал Рајхсвер (Reichswehr), се залагал за сојуз со болшевичка Русија против Полска, но за време на Каповиот пуч, 1920 година, одбил да издаде наредба за настап према пучистите (Рајхсвер не пука кон Рајхсвер!). Во периодот од 1930 до 1932 година, како член на Народната партија, бил пратеник во Рајхстагот, а од 1934 до 1935 бил советник на Чанг Кај Шек.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Сарандиново
Свети Ѓорѓи – црква во изградба во селото Сарандиново. Просторот на којшто се гради црквата се наоѓа на неколку стотини метри јужно од селото, од левата страна на патот кој води до леталиштето.
Резервен партнер
Резервен партнер, подготвен љубовник или љубовник „резервна гума“ е личност која се очекува како потенцијален иден романтичен/сексуален партнер во случај на неуспех или непредвиден крај на сегашната врска. Главната цел на одржувањето на резервен партнер е да се избегне осамотијата и натаженоста по раскинувањето со друг љубовник.
Терминот „љубовник резервна гума“ (爱情备胎), станал популарен на Интернетот во Кина. Истражување од 2014 година покажа дека корисниците на Фејсбук во врски често ја користеле страницата за да одржуваат платонски пријателства за кои сметале дека може да станат замена за врска доколку е потребно, при што мажите имале такви контакти приближно двапати повеќе од жените.
Социјален контекст
Нестабилна моментална врска може да ги доведе луѓето до тоа да бараат резервни љубовници, особено врските на далечина. Некои луѓе добиваат лична доверба од тоа што имаат резервен љубовник, ценејќи го фактот дека им се восхитуваат повеќе од една личност.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Ернест Волтон
Ернест Томас Синтон Волтон (Ernest Thomas Sinton Walton – ) — ирски физичар и добитник на Нобелова награда за физика за неговата работа со Џон Кокрофт за „атомско уништувачките“ експерименти изведени во Кембричкиот универзитет во раните 1930-ти и станал првата личност во историјата вештачки да го раздели атомот, воведувајќи ја јадрената доба.
Рани години
Во 1922 Волтон добил стипендии во колеџот „Тринити“ во Даблин за студирање на математика и наука. Бил награден со професорска и магистерска диплома од „Тринити“ во 1926 и 1927. За време на тие години во колеџот, Волтон добил голем број на награди за брилијантност во физиката и математиката (седум награди сè на сè). По дипломирањето бил награден со „Истражно друштво 1851“ од Кралската комисија за изложбата од 1851 и бил прифатен како истражувачки студент во колеџот „Тринити“ во Кембриџ, под надзор на Сер Ернест Радерфорд, директор на Кавендишката лабораторија во Кембричкиот универзитет. Во тоа време имало четири нобелови лауреати под сопствеништво на работниците во лабораторијата, но наскоро се придодал и петтиот лаурат на Волтон. Волтон станал доктор по филозофија во 1931 и останал во Кембриџ како истражувач сè до 1934.
Во почетокот на 1930-те Волтон и Џон Кокрофт соработувале за да изградат апарат кој ги дели јадрата на литиумовите атоми преку бомбардирање со прилив на протони забрзани во високонапонска цевка (700 киловолти). Разделбата на литиумските јадра резултирала со создавање на хелиумски јадра. Ова било експериментално потврдување на теориите за атомската градба која била претходно предложена од Радерфорд, Георгиј Гамов и други. Успешниот апарат - вид на честичен забрзувач сега наречен Кокрофт-Волтонов генератор - помогнал во навестувањето на доба на честично-забрзувачка експериментална јадрена физика. Токму ова истражување во раните 1930-ти им ја донело Нобеловата награда за физика во 1951 на Волтон и Кокрофт.
Кариера во колеџот „Тринити“ (Даблин)
Ернест Волтон се вратил во Ирска во 1934 за да стане член на колеџот „Тринити“ во Даблин во одделот за физичари и во 1946 бил назначен за професор со наслов Erasmus Smith's Professor of Natural and Experimental Philosophy (Еразмус Смитов професор по природна и експериментална филозофија). Предавањето на Волтон се сметало за неприкосновено со тоа што бил способен комплицираните прашања да ги претстави на едноставен и лесен начин. Неговите истражувачки интереси биле водени со многу ограничени средства, сепак успеал да го проучи, во доцните 1950-ти, фосфоресцентниот ефект во очила и депонирањето на тенки филмови на стакло.
Религиски погледи
Одгледан како методист, Волтон бил опишан како некој кој силно се предал на христијанската вера. Тој дури и предавал за врската на науката со религијата во неколку држави по добивањето на Нобеловата награда и го поттикнал развитокот на науката како начин да се дознае повеќе за Бог.
Зрели години
Иако се пензионирал од „Тринити“ во 1974, тој ја одржувал врската со одделот за физичари во „Тринити“ сè до неговата последна болест. Тој бил познат лик во собата за чај. Накратко пред неговата смрт си ја запечатил неговата животна посвета кон „Тринити“ со презентирање на Нобеловиот медал и цицат за колеџот.
Починал во Белфаст на 25 јуни 1995, на 91 годишна возраст и бил погребан на гробиштата "Deansgrange". Бил широко почитуван и сметан за скромен човек.
Средна Франконија
Средна Франконија (Mittelfranken) — еден од трите административни региони на Франконија во сојузната покраина Баварија, Германија. Таа се наоѓа на западот на Баварија и се граничи со соседната покраина Баден-Виртемберг. Административното седиште е во Ансбах, но најнаселен град е Нирнберг.
Рурални окрузи
Овие се слични со руралните окрузи во Велика Британија или со окрузите и парохиите во САД.
Слободни градови
Овие се слични со урбаните окрузи во Велика Британија: тие се независни од околните рурални окрузи. Во САД ти се слични со независните градови.
Кратка историја
Областа, претходно составена од независни кнежевства во рамките на Светото Римско Царство, станува округ во Кралството Баварија во времетот на Наполеон на почетокот на 19-от век. Тој го добил денешното име во 1838 година.
Химна на слободата
Химна на слободата (Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν, Ýmnos is tin Eleftherían) е поема напишана од Дионисиос Соломос во 1823 година, што се состои од 158 строфи. Музиката ја компонирал Николаос Манѕарос. Во 1865 година, првите три строфи, а подоцна првите две, официјално станале државна химна на Грција, а подоцна и на Република Кипар.
Во Уставот на Кипар од 1960 година не се спомнува ништо околу химната. По договорот направен меѓу двете етнички заедници на островот (грчката и турската), во официјални околности, некое дело од класичната музика требало да се изведува како химна. Сепак, по отфрлањето на измените и дополнувањата на Уставот предложени од Макариос III во 1963 година и граѓанската војна, турските претставници излегле од Владата. Ова резултирало со одлука на Советот на министри од 16 ноември 1966 година Химна на слободата да се усвои како официјална химна на грчкиот дел на Кипар. Химна на слободата била и грчка кралска химна (од 1864 г.).
Музиката за химната била компонирана во 1865 година од страна на крфскиот композитор на опери Николаос Манѕарос, кој компонирал две хорски верзии, една долга (за целата поема) и кратка (за првите две строфи). Подоцна кратката верзија е прифатена за државна химна на Грција.
Оваа химна се изведува на секоја завршна церемонија на Олимпијадата, со што и се оддава почит на Грција како на лулка на древните Олимписки игри.
Список на државни водачи во 932 година
Ова е список на државни водачи во 32 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Протекторат
Во меѓународното право протекторат е политички ентитет, кој формално се согласува да влезе во нееднаква положба со друга посилна држава или организација, која се нарекува протектор или заштитник. За замена на заштитата протекторатот прифаќа одредени обврски кои можат да варираат во зависност од врската помеѓу протекторот и протекторатот. Во Европа современи примери за протекторат се Босна и Херцеговина и Косово, кое е под заштита на Обединетите Нации.
Фудбал на Летните олимписки игри 1948
Фудбалот на Летните олимписки игри 1948 — официјален фудбалски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Лондон, Обединето Кралство. На турнирот учествувале вкупно 18 репрезентации.
Првото место го освоила репрезентацијата на Шведска, второто Југославија и третото Данска.