cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Историја на Крим
Русија и Византија
Во средината на 10 век, источната област на Крим ја освоил принцот Свјатослав I Киевски и станал дел од кнежевството Тмутаракан на Киевска Русија. Полуостровот бил одземен од Византијците од Киевска Русија во 10 век; во 988 г. една година подоцна, великиот принц Владимир Киевски ја прифатил раката на сестрата на царот Василиј II, Ана, и бил крстен од локалниот византиски свештеник во Херсон, со што го означил влегувањето на Русија во христијанскиот свет. Катедралата Херсон ја означува местоположбата на овој историски настан.
За време на распадот на византиската држава, некои градови паднале во рацете на нејзиниот доверител  Република Џенова која исто така ги освоила градовите контролирани од нејзиниот ривал Венеција. Во текот на целиот овој период, урбаните области биле грчки и источнохристијански.
Кримска степа
Во текот на античкиот и средновековниот период, внатрешноста и северот на Крим биле окупирани од променлива екипа на освојувачки степски номади, како што се Таврите, Кимерите, Скитите, Сарматите, Кримските Готи, Аланите, Бугарите, Хуните, Хазарите, Кипчаците и Монголите.
Боспорското Кралство вршело одредена контрола врз поголемиот дел од полуостровот во екот на својата моќ, при што Киевска Русија имала одредена контрола и врз внатрешноста на Крим по десеттиот век.
Монголска инвазија и подоцнежен средновековен период
Прекуокеанските територии на Трапезунтското Царство, Ператеја, веќе биле подложени на притисок од Џеновјаните и Кипчаците до моментот кога Алексиј I умрел во 1222 година, пред монголските инвазии да започнат со западниот зафат низ Волшка Бугарија во 1223 година.
Киев ја изгуби својата контрола врз внатрешноста на Крим на почетокот на 13 век поради монголските инвазии. Во летото 1238 година, Бату Кан го опустоши полуостровот Крим, стигнувајќи до Киев до 1240 година. Внатрешноста на Крим била под контрола на турко-монголската Златна орда од 1239 до 1441 година. Името Крим (преку италијански, од турски Qirim) потекнува како името на главниот град на провинцијата на Златната орда, градот сега познат како Стар Крим.
Ператеја на Трабзон набрзо станала Кнежевство Теодоро и Џеновјанска Газарија, соодветно споделувајќи ја контролата на југот на Крим до отоманската интервенција во 1475 година.
Во 13 век, Република Џенова ги зазела населбите што нивните ривали, Венецијанците, ги изградила долж брегот на Крим и се основале во Џембало (денешна Балаклава), Солдаја (Судак), Черко (Керч) и Кафа (Феодосија), стекнувајќи контрола над економијата на Крим и трговијата на Црното Море два века. Џенова и нејзините колонии воделе низа војни со монголските држави помеѓу 13 и 15 век.
Во 1346 година, војската на Златната Орда која го опсадувала џеновскиот град Кафа (денешна Феодосија) во опсадата на Кафа ги катапултирала телата на монголските воини кои умреле од чума над ѕидините на градот. Историчарите шпекулираат дека џеновјаните- бегалци од овој ангажман можеби ја донеле Црната смрт во Западна Европа.
Кримско ханство (1443–1783)
Кримските Татари ги контролирале степите кои се протегале од Кубан до реката Днестар, но тие не биле во можност да ја преземат контролата врз трговските џеновски градови на Крим. Откако Кримските Татари побарале помош од Османлиите, отоманската инвазија на џеновските градови предводена од Гедик Ахмед-паша во 1475 година ги ставила Кафа и другите трговски градови под нивна контрола.
По заземањето на џеновските градови, османлискиот султан го држел во заробеништво Мењли I Гирај, подоцна ослободувајќи го во замена за прифаќање на отоманската власт над Кримските Кани и дозволувајќи им да владеат како вазали на Отоманското Царство. Сепак, кримските канови сè уште имале голема количина на автономија од Отоманското Царство и ги следеле правилата што ги сметале дека се најдобро за нив.
Кримските Татари вовеле практика на напади во украинските земји (Дивите полиња), во кои заробувале робови на продажба. На пример, од 1450 до 1586 година биле забележани осумдесет и шест татарски напади, а од 1600 до 1647 година седумдесет. Во 1570-тите близу 20.000 робови годишно излегувале на продажба во Кафа.
Робовите и слободните сочинувале приближно 75% од населението на Крим. Во 1769 година, во последниот голем напад на Татарите, кој се случил за време на Руско-турската војна од 1768-1774 година, биле заробени 20.000 робови.
Татарско општество
Кримските Татари како етничка група доминирале во Кримското ханство од 15 до 18 век. Тие потекнуваат од комплицирана мешавина на турски народи кои се населиле на Крим од 8 век, веројатно апсорбирајќи ги и остатоците од Кримските Готи и Џеновјаните. Лингвистички, Кримските Татари се поврзани со Хазарите, кои го нападнале Крим во средината на 8 век; Кримскиот татарски јазик е дел од кипчачкиот или северозападниот огранок на турските јазици, иако покажува значително огузско влијание поради историското отоманско турско присуство на Крим.
Козачки упади
Во 1553–1554 година козачкиот хетман Дмитро Вишневецки (на функцијата: 1550–1557) собрал групи Козаци и изградил тврдина дизајнирана да ги попречи татарските напади во Украина. Со оваа акција, тој го основал Запорошки Сич, со кој ќе изврши серија напади на Кримскиот Полуостров и Турците Османлии.
Во 1774 година, Отоманското Царство било поразено од Катерина Велика. По два века конфликт, руската флота ја уништила отоманската морнарица, а руската војска им нанела тешки порази на османлиските копнени сили. Договорот од Кучук Кајнарџа што следел ја принудило Високата порта да ги признае Татарите на Крим како политички независни, што значело дека Кримските канови паднале под руско влијание со договорот но претрпеле постепен внатрешен колапс, особено откако погромот создал егзодус со помош на Русија на христијанските поданици кои биле претежно меѓу урбаните класи и создадоа градови како што е Мариупол. Подоцнежното вклучување на Крим од страна на Екатерина Велика во 1783 година во Руското Царство ја зголемило моќта на Русија во областа на Црното Море. Крим била првата муслиманска територија која била изгубена од старана на султанот. Границите на Османлиите постепено започнале да се намалуваат, а Русија продолжила да ја турка нејзината граница на запад до Днестар.
Руско Царство (1783-1917)
На 28 декември 1783 година, Отоманското Царство потпишало договор со кој преговарал рускиот дипломат Булгаков, со кој се признава загубата на Крим и другите територии кои биле под контрола на ханството. Крим поминал низ голем број административни реформи по руската анексија, најпрво како област Таурида во 1784 година, но во 1796 година бил поделен на две окрузи и го приклучил на Гувернерството Новоросијск, со нова Гувернерството Таурида основана во 1802 година со главен град Симферопол. Гувернерството ги вклучувало и Крим, како и поголеми соседни области на копното. Во 1826 година, Адам Мицкевич го објавил своето главно дело Кримските сонети откако патувал низ брегот на Црното Море.
До крајот на 19 век, Кримските Татари продолжиле да формираат мал број на сè уште главно рурално население на Крим и биле доминантниот дел од населението во планинската област и околу половина од степското население. Имало голем број Руси концентрирани во областа Феодосија и Украинци, како и помал број Евреи (вклучувајќи ги Кримчаците и Кримските Караити ), Белоруси, Турци, Ерменци и Грци и Роми. Германците и Бугарите се населиле на Крим на почетокот на 19 век, добивајќи голема распределба и плодна земја, а подоцна богатите колонисти почнале да купуваат земја.
Кримска војна
Непосредна причина за војната ги вклучила правата на христијанските малцинства во Палестина, која беше дел од Отоманското Царство. Французите ги промовирале правата на римокатолиците, а Русија ги промовирала правата на Источната православна црква. Долгорочните причини го вклучиле падот на Отоманското Царство, проширувањето на Руското Царство во претходните Руско-турски војни и британското и француското претпочитање да го зачуваат Отоманското Царство за да се одржи рамнотежата на силите во Европа. Нашироко било забележано дека причините, во еден случај што вклучува расправија околу клучот, никогаш не откриле „поголема конфузија на целта“, туку довеле до војна што се издвојувала по „познатото неспособно меѓународно касапење“.
По акцијата во Дунавските кнежевства и во Црното Море, сојузничките трупи слетале на Крим во септември 1854 година и го опколиле градот Севастопол, домот на Црноморската флота на царот и поврзаната закана од потенцијална руска пенетрација во Средоземното Море. По опсежните борби низ Крим, градот паднал на 9 септември 1855 година. Војната завршила со руска загуба во февруари 1856 година.
Војната уништила голем дел од економската и социјалната инфраструктура на Крим. Кримските Татари морале масовно да бегаат од својата татковина, принудени од условите создадени од војната, прогонството и експропријациите на земјиштето. Оние кои го преживеале патувањето, гладот и болеста, се преселиле во Добруџа, Анадолија и други делови на Отоманското Царство. Конечно, руската влада одлучила да го запре процесот, бидејќи земјоделството почнало да страда поради плодното обработливо земјиште без надзор.
Руска граѓанска војна (1917-1922)
По Руската револуција од 1917 година, воената и политичката ситуација на Крим била хаотична како онаа во поголемиот дел од Русија. За време на руската граѓанска војна што следела, Крим се менувал многу пати и извесно време бил упориште на антиболшевичката Бела армија. Токму на Крим, Белите Руси предводени од генералот Врангел го направиле својот последен став против Нестор Махно и Црвената армија во 1920 година. Кога отпорот бил уништен, многу од антиболшевичките борци и цивили избегале со брод во Истанбул.
Приближно 50.000 бели воени затвореници и цивили биле погубени со пукање или бесење по поразот на генералот Врангел на крајот на 1920 година Ова се смета за еден од најголемите масакри во Граѓанската војна. Помеѓу 56.000 и 150.000 од цивилното население тогаш биле убиени како дел од Црвениот терор, организиран од Бела Кун.
Кирил Петрушевски
Кирил Петрушевски (Маџари,,  – , , ) бил македонски бранител, полицаец во СВР Скопје. Загинал на 11 јануари 2000 година заедно со уште двајца полицајци на влезот во скопско Арачиново при вооружен напад над полициска патрола. Одговорноста за овој подмолен напад во 2001 година ќе ја презеде терористичката ОНА.
Историја на Крим
Советски Сојуз (1922-1991)
Сепак, ова не ги заштитило Кримските Татари, кои сочинувале околу 25% од населението на Крим, од репресиите на Јосиф Сталин во 1930-тите. Грците биле уште една културна група која страдаше. Нивните земји биле изгубени за време на процесот на колективизација, во кој земјоделците не биле обештетени со плати. Училиштата во кои се предавало грчкиот јазик биле затворени, а грчката литература уништена, бидејќи Советите ги сметале Грците за „контрареволуционери“ со нивните врски со капиталистичката држава Грција и нивната независна култура.
Кирил Петрушевски
Животопис
Семејството Петрушевски се гордееше што нивниот Кирил е припадник на Министерството за внатрешни работи. Израснат во Маџари, Кирил уште од мали нозе сакал да биде полицаец. Според неговите блиски роднини и другари, Кирил беше многу мирен и повлечен човек, но исто така и чесна, позитивна личност. На секого сакаше да му помогне. Тој беше почитуван и доверлив полицаец во СВР Скопје. Многу често извршуваше посебни и специјални задачи што ги поставуваше времето и одговорната служба. Беше неженет. Денес во негова чест, училиштето во Гази Баба го носи неговото име. Петрушевски посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија.
Пртвите жртви на УЧК во Македонија
На 11 јануари 2000 година на влезот на селото Арачиново, подмолно и ѕверски убиени беа во заседа Кирил Петрушевски, Ацо Ангеловски и Ерол Готак, припадници на МВР. Една година подоцна, кога започнува воениот конфликт во Македонија, терористите од ОНА ќе ја преземат одговорноста за оваа заседа. Тогаш полицајците вршеле рутинска контрола на автомобили трагајќи по сторители на кражби во главниот град. Вечерта околу 22:30 часот четворица полицајци сопреа автомобил. Зад сопреното возило застанале три други автомобили од кои излегле четворица напаѓачи. Тројца од нив пукале кон полицајците од автомати, а еден од пиштол. Крунскиот сведок на судењето за заседата, преживеаниот полицаец Новковски, тогаш тврдеше дека ноќта на полицајците им било кажано дека одат на специјална задача, за пронаоѓање крадени луксузни возила. Во специјалната акција тие биле пратени без панцир, гас-маска и без автоматска пушка, а згора на сето тоа немале ниту батериска ламба. Возилата ги проверувале со запалка. Според сведочењето, егзекуторот на полицајците бил во возило „опел кадет". Им се судеше на Лирим Динарица, Рамиз Асани, Муча Бајрами, Башким Асани, Агим Асани, Наим Асани и Емрула Емрула. По завршувањето на првата судска постапка, обвинетите беа ослободени и притворот им беше укинат. Тогаш Основното јавно обвинителство, според исказот на првообвинетиот Лирим Динарица, го комплетираше обвинителниот акт. Тој во истражна постапка го признал убиството, а потоа на судењето даде спротивен исказ. После толку години, сè уште сторителите не се казнети и шетаат на слобода.
Историја на Крим
Советски Сојуз (1922-1991)
Од 1923 до 1944 година имало напор да се создадат еврејски населби на Крим. Имало и два обида да се воспостави еврејска автономија на Крим, но и двата беа на крајот биле неуспешни.
Крим доживеал два тешки гладови во 20 век, гладот од 1921-1922 година и гладоморот од 1932-1933 година. Голем прилив на словенско население (главно Руси и Украинци) се случило во 1930-тите како резултат на советската политика за регионален развој. Овие демографски промени трајно ја промениле етничката рамнотежа во регионот.
Втора светска војна
За време на Втората светска војна, Крим бил место на некои од најкрвавите битки. Водачите на Третиот Рајх сакале да го освојат и колонизираат плодниот и убав полуостров како дел од нивната политика за преселување на Германците во Источна Европа на сметка на Словените. Во кампањата на Крим, германските и романските трупи претрпеле големи загуби во летото 1941 година додека се обидувале да напредуваат низ тесниот Истмус на Перекоп што го поврзува Крим со советското копно. Откако германската војска се пробила (Операција Трапенјагд), тие го окупирале поголемиот дел од Крим, со исклучок на градот Севастопол, кој бил опколен и подоцна ја добил почесната титула Град-херој по војната. Црвената армија загубила над 170.000 луѓе убиени или заробени, и три армии (44, 47 и 51) со дваесет и една дивизија. Севастопол се одржал од октомври 1941 година до 4 јули 1942 година кога Германците конечно го зазеле градот. Од 1 септември 1942 година, нацистичкиот генерал-комесар Алфред Едуард Фрауенфелд (1898-1977) го администрирал генералбецирк Крим (општ округ на Крим) и Теилбецирк (и подобласт) Тауриен од страна на нацистичкиот генерал-комесар Алфред Едуард Фрауенфелд (1898-1977), под управа на трите последователни Региони цела Украина. И покрај тешките тактики на нацистите и помошта на романските и италијанските трупи, планините на Крим останале неосвоено упориште на домородниот отпор (партизаните) до денот кога полуостровот бил ослободен од окупаторската сила.
Кримските Евреи биле цел на уништување за време на нацистичката окупација. Според Јицак Арад, „Во јануари 1942 година во Симферопол била основана чета на татарски доброволци под команда на Ајнсацгруппе 11. Оваа компанија учествувала во антиеврејски хајки и убиства во руралните области.“ Убиени се околу 40.000 Евреи од Крим.
Успешната офанзива на Крим значела дека во 1944 година Севастопол паднал под контрола на трупите од Советскиот Сојуз. Таканаречениот „Град на руската слава“ некогаш познат по својата прекрасна архитектура бил целосно уништен и морал повторно да се гради камен по камен. Поради неговото огромно историско и симболично значење за Русите, станало приоритет за Сталин и советската влада да го вратат неговиот поранешен сјај во најкус можен рок. <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">]
Кримското пристаниште Јалта бил домаќин на Конференцијата во Јалта на Рузвелт, Сталин и Черчил, која подоцна се смета дека ја поделило Европа помеѓу комунистичката и демократската сфера.
Депортација на Татарите
На 18 мај 1944 година, целото население на Кримските Татари било насилно депортирано во „Сургун“ (Кримски Татар во егзил) во Средна Азија од страна на советската влада на Јосиф Сталин како форма на колективно казнување со образложение дека тие наводно соработувале со нацистичките окупаторски сили и формирале прогермански татарски легии. На 26 јуни истата година, ерменското, бугарското и грчкото население исто така било депортирано во Средна Азија, а делумно во Уфа и неговата околина во планините Урал. Вкупно повеќе од 230.000 луѓе - околу една петтина од вкупното население на Кримскиот Полуостров во тоа време - биле депортирани, главно во Узбекистан. Протерани биле и 14.300 Грци, 12.075 Бугари и околу 10.000 Ерменци. До крајот на летото 1944 година, етничкото чистење на Крим било завршено. Во 1967 година, Кримските Татари биле рехабилитирани, но им било забрането легално да се вратат во својата татковина до последните денови на Советскиот Сојуз. Депортацијата била формално признаена како геноцид од Украина и три други земји помеѓу 2015 и 2019 година.
Полуостровот бил преселен со други народи, главно Руси и Украинци. Современите експерти велат дека депортацијата била дел од советскиот план да се добие пристап до Дарданелите и да се стекне територија во Турција, каде Татарите имале турско етнички роднини, или да се отстранат малцинствата од пограничните региони на Советскиот Сојуз.
По војната
Автономната република без нејзината насловена националност била намалена во област (покраина) во рамките на Руската СФСР на 30 јуни 1945 година. Започнат бил процес на детатаризација на Крим за да се отстрани сеќавањето на Татарите, вклучително и масовна промена на името на огромното мнозинство топоними, кои добиле словенски и комунистички имиња. Многу малку локалитети – Бахчисарај, Џанкој, Ишун, Алушта, Алупка и Саки – ги добиле нивните оригинални имиња по падот на Советскиот Сојуз.
Пренос кон Украина ССР
На 19 февруари 1954 година, областа била префрлена од Руска СФСР во јурисдикција на Украинска ССР, врз основа на „интегралниот карактер на економијата, територијалната близина и блиските економски и културни врски меѓу покраината Крим и Украинска ССР“ и да ја одбележило 300-годишнината од соединувањето на Украина со Русија.
Севастопол бил затворен град поради неговата важност како пристаниште на советската Црноморска флота и бил приклучен на Кримската област дури во 1978 година.
Изградбата на Каналот Северен Крим, канал за подобрување на земјиштето за наводнување на Херсонската област во јужна Украина и на полуостровот Крим, започнал во 1957 година набргу по трансферот на Крим. Каналот исто така има повеќе гранки низ Херсонската област и полуостровот Крим. Главните проектни работи се одвивале помеѓу 1961 и 1971 година и имало три фази. Изградбата ја спровеле членовите на Комсомол испратени со патниот билет на Комсомол (Комсомолскаја путиовка) како дел од шокантните градежни проекти и отпаѓале на околу 10.000 „доброволни“ работници.
Во повоените години, Крим напредувал како туристичка дестинација, со нови атракции и санаториуми за туристите. Туристи доаѓале од целиот Советски Сојуз и неговите сателитски земји, особено од ГДР. Со текот на времето, полуостровот станал и главна туристичка дестинација за крстарења со потекло од Грција и Турција. Инфраструктурата и производството на Крим, исто така, се развиле, особено околу морските пристаништа во Керч и Севастопол и во главниот град на областа, Симферопол, без излез на море. Населението на Украинците и Русите подеднакво се удвоило како резултат на асимилаторската политика, со повеќе од 1,6 милиони Руси и 626.000 Украинци кои живееле на полуостровот до 1989 година
Украина (де јуре од 1991 година, де факто 1991–2014)
Со распадот на Советскиот Сојуз и украинската независност, мнозинскиот етнички руски полуостров Крим бил реорганизиран како Република Крим, по референдумот во 1991 година со властите на Крим кои се залагале за поголема независност од Украина и поблиски врски со Русија. Во 1995 година, Републиката била насилно укината од Украина, а Автономната Република Крим била воспоставена цврсто под украинска власт. Исто така, имало периодични тензии со Русија поради советската флота, иако договорот од 1997 година ја поделил советската Црноморска флота, дозволувајќи и на Русија да продолжи да ја базира својата флота во Севастопол со закупот продолжен во 2010 година. Како резултат на соборувањето на релативно прорускиот претседател Јанукович, Русија го анектирала Крим во 2014 година.
Руска анексија
Настаните во Киев кои го собориле украинскиот претседател Виктор Јанукович предизвикале демонстрации против новата украинска влада. Во исто време рускиот претседател Владимир Путин разговарал за украинските настани со шефовите на безбедносните служби, забележувајќи дека „мора да почнеме да работиме на враќање на Крим на Русија“. На 27 февруари, руските трупи зазеле стратешки локации низ Крим. Ова довело до инсталирање на проруската влада Аксјонов на Крим, референдумот за статусот на Крим и прогласувањето независност на Крим на 16 март 2014 година Иако Русија првично тврдела дека нивната војска не била вклучена во настаните, подоцна признала дека биле вклучени. Русија формално го инкорпорирала Крим на 18 март 2014 година. По анексијата, Русија го засилила своето воено присуство на полуостровот и упатила нуклеарни закани за да го зацврсти новото статус кво на теренот.
Украина и многу други земји ја осудиле анексијата и сметаат дека тоа е кршење на меѓународното право и руските договори за заштита на територијалниот интегритет на Украина. Анексијата довела до тоа другите членки на тогашната Г8 да ја суспендираат Русија од групата и да воведат санкции. Генералното собрание на Обединетите нации, исто така, го отфрлил референдумот и анексијата, усвојувајќи резолуција со која се потврдува „територијалниот интегритет на Украина во нејзините меѓународно признати граници“.
Руската влада се спротивставува на ознаката „анексија“, при што Путин го брани референдумот дека е во согласност со принципот на самоопределување на народите.
Последици
Откако Украина ја изгубила контролата врз територијата во 2014 година, го затворила снабдувањето со вода на Каналот Северен Крим кој обезбедува 85% од потребите за слатка вода на полуостровот од реката Днепар, главниот воден пат на нацијата. Бил преземен развој на нови извори на вода, со огромни тешкотии, за да се заменат затворените украински извори. Во 2022 година, Русија освоила делови од Херсонската област, што и дозволило да го деблокира каналот Северен Крим на сила, продолжувајќи го снабдувањето со вода во Крим.
Напади на Крим во 2022 година
Почнувајќи од јули 2022 година, се случиле серија експлозии и пожари на полуостровот Крим, од каде што руската армија ја започнала својата офанзива врз Јужна Украина за време на целосната инвазија на Украина. Окупираниот Крим бил база за последователната руска окупација на Херсонската област и руската окупација на областа Запорожје. Украинската влада не ја прифатила одговорноста за сите напади.
Рашан Хил (Сан Франциско)
Рашан Хил (Russian Hill) е населба во Сан Франциско, Калифорнија, САД. Именувана е по еден од 44те рида во градот и еден од првичните Седум Рида на Сан Франциско.
Науката во 1679 година
1679 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Жени воини во литература и култура
Приказот на жените воини во литературата и популарната култура е предмет на проучување во историјата, книжевните студии, филмските студии, фолклорот и митологијата, родовите студии, и културните студии.
Фолклор и митологија
Во Хинду митологијата, Читрангада, сопруга на Арџуна, била командант на војските на нејзиниот татко.
Амазонките биле племе на жени-воини во грчката легенда. "Амазонка" стана епоним за женски воини и спортисти.
Во За храброста на жените грчко-римскиот историчар Плутарх опишува како жените од Аргос се бореле против кралот Клеомен и Спартанците под команда на Телесила во петтиот век п.н.е..
Литература
Жените воини имаат долга историја во фикцијата, каде што тие често имаат поголема улога отколку нивните историски инспирации, како што се "Гордафарид" (персиски: گردآفريد) во античката Персиска поема Шахнаме.
Разни други жена воини се појавиле во класичната литература: Белфиби и Бритомартида во Кралицата на самовилите, Брадаманта и Марфиса во Орландо Фуриосо, и Камила во Енеида. Исто така, се води дебата помеѓу научниците за тоа дали мајката на Грендел од песната Беоулф била чудовиште или жена воин.
Саут Бич
Саут Бич, со кратенка СоБе е во сосетството на Мајами Бич, Флорида, Обидинетите држави. Тоа е област јужно од Индискиот крик и ги опфаќа најјужните 23 блока од главниот остров Бариер кој го одвојува Атлантскиот Океан и  заливот Бискејн. Оваа област беше првиот дел на Мајами Бич кој почнал да се развива, поточно од 1910 г. Благодарение на напорите за развој на Карл Г. Фишер, на браќата Лимус и Џон С. Колинс, вториот со чија изградба на мостот Колинс ја овозможи првата копнена врска помеѓу Мајами и плажите. Областа поминала низ голем број на вештачки и природни промени во текот на годините, вклучувајќи го и подемот на регионалната економија, зголемувањето на туризмот, а во 1926 година ураган го унишнил поголемиот дел од областа. Почнувајќи од 2010 година, околу 33.834 живеат во Саут Бич.
Историја
Саут Бич започна како обработливо земјиште.Во 1870 г.,Хенри Чарлс и Лам купиле 165 хектари за да насадат кокос и неговата ќерка Тејлор го крсти “Саут Бич”. Чарлс Лам ја изградил првата куќа на плажата во 1886 година.Во 1894 година браќата Лим го напуштаат островот и контролата над плантажата и ја оставаат на Џон Колинс кој дошол две години подоцна за да го истражува земјиштето.Тој ја искористил земјата за стопански цели,откривање на свежа вода како и продолжување на неговата парцела од 17та улица до 67та во 1907 г. Во 1912 година, стопанствениците од Мајами Бракјата Луммис, стекнаа 400 хектари од земјата на Колинс во напор да изградат град пред океанот од скромните мали семејства. Во 1913 Колинс ја почна конструкцијата на мостот од Мајами до Плажата Мајами. Иако некои од месните жители инвестираа во мостот, Колинс брзо снемал пари пред да може да гозаврши. Карл Г. Фишер, успешен стопанственик, кој заработил милиони долари во 1909 година по продажбата на бизнисот Union Carbide,дошол на плажата во 1913 година.Неговата визија била да се воспостави Саут Бич како успешен независен град на Мајами.Ова е истата година кога ресторантот Joe's Stone Crab беше отворен. Фишер му позајмил 50.000 долари на Колинс за неговиот мост,кој бил завршен во јуни 1913.Овој мост подоцна е заменет од страна на Venetian Causeway. На 26ти Март, 1915 година, Колинс, Лумус и Фишер ги консолидира своите напори и го изградија градот на Мајами Бич. Во 1920 Браќата Луммус продале дел од својата сопственост, помеѓу 6та и 14та улица, на градот. До ден денешен оваа област е позната како паркот Луммус.
Во 1920, Мајами Бич станал хит. Главните улици на Саут Бич (Петтата Улица, Улицата Алтон, Авенијата Колинс, Авенијата Вашингтонг, и Оушн Драјв) сите беа соодветни за сообраќај. Популацијата се зголемила во 1920-тите, и повеќе милионери, како Харви Ф JC Пени, Харви С. Алберт,С., Френк С и Роквел Л. изградиле домови во Мајами Бич.
Претседателот Ворен Хардинг Г. престојувал во хотелот Фламинго што уште повеќе го зголемил интересот за оваа област. Во 1930 г. архитектонската револуција носејќи Art Deco, Streamline Moderne, и Nautical Moderne архитектура во оваа област. За Саут Бич се тврди дека е најголема светска колекција на Арт Деко архитектура. Нејпиер во Нов Зеланд, уште еден приметлив Арт Деко град, прави интересна споредба со Мајами Бич со што е обновен во Zuggurat Арт Деко стил откако е уништен од земјотресот во 1931та година. До 1940 година, плажата има популација од 28,000 жители. По нападот на Перл Харбор на 7 декември 1941, воздухопловството ја презело командата врз Мајами Бич.
Во 1964, Саут Бич стана уште попозната кога Џеки Глесон ги донесе неговите неделни разлчини серии, "Џеки Глесон Шоу" (the Jackie Gleason show).
Скарфејс (Scarface), објавен во 1983, ја објаснува оваа активност.
Во продолжение, телевизиското шоу *Мiami Vice* кое ја користи Саут Бич како позадина за многу од нивните снимки бидејќи областа е сурова и со уникатна визуелна убавина.
Нешто повторувачка тема од претходните епизоди на Miami Vice имаше силеџии и зависници од дрога кои се бранеа крајно во празни згради.
Само мали измени требаше да бидат направени за овие сцени, бидејќи многу згради во Саут Бич беа во многу лоша состојба во тоа време. Додека многу од уникатните Арт Деко градби, како Њујоркер Хотелот (New Yorker Hotel) беа изгубени за градежниците во годините пред 1980, регионот беше зачуван како смирена единица од Барбара Капитман (Barbara Capitman) и група од активисти кои го раширија движењето до место скоро еден квадратен километар од Саут Бич на Националнитот Регистар од Историски Места(Naciolan Register of Historic Places). Архиктектонскиот Опфат на Мајами беше назначен во 1979 година.
Пред деновие на Мајами Вајс Саут Бич се сметаше за многу сиромашна област со многу висок процент на криминал.
Денес, таа се смета за една од најбогатите и најпросперитетните комерцијални области на плажата.
Во доцните осумдесетти, ренесанса почна во Саут Бич со прилив од модната индустрија професионалци почнаа да се вселуваат во областа.
Во 1989 година Мари Ирина ги купи Сан Реј апартмани и отвори Ирина Мари апартмани –првата меѓународна со целосна услуга агенција за модели во Флорида.
Многу од големите Њу Јоршки агенции наскоро следеа.
Томас Крамер е заслужен за започнувањето на градежниот бум во Саут Бич. Сега оваа област е популарно одредиште за живеење на богатите. Постојат голем број на критичари кои зборуваат за развојот на настаните. Високиот пораст  на население и големата густина на зградите се изложени на потсмев наречени "џунгла". Меѓутоа, дури и критичарите признаваат дека развојот го смени изгледот и со тоа имаше помалку криминал во  соседството.
Државата Флорида изјавила дека 4 од анти-хомосексуалните злосторства во 2009 година се случиле во Мајами Бич.
О'Нил изјави Саут Бич не е слободен дух или рај на хомосексуалците како што некогаш беше.Во однос на анти-геј насилство О'Нил рече: "Тоа е изненадувачки кога ќе се разгледа Саут Бич како блескаво геј собиралиште.О’нил изјавил дека јазикот на омразениот криминален закон во Флорида е нејасен и дека полициските службеници не се соодветно обучени за да забележат и да приметат знаци	и поради тоа, точен е бројот на злосторства. Херб Соса е претседател на Коалицијата за Единство на Мајами изјавил дека полициските броеви не се совпаѓаат со нивните броеви а тоа било проблем.Стиф Р. ја критикувал изјавата на О’Нил велејќи дека бројот на омразувачки четири злосторства, е преувеличен од страна на О’Нил.
Во февруари 2010 година, ACLU најави дека ќе го тужи градот.
Мајами Бич за апсење на геј мажи во јавност. Според ACLU,Мајами Бич има историја за апсење на геј мажи само поради тоа што изгледале “премногу геј”.Во 2008 година градоначалникот на Мајами Бич создаде Комитет за развој на Геј бизнисите Ад Хок со мисија да донесе препораки до градоначалникот и доградската комисија со иницијатива да се реализира и да се подржи градот за да се надминат проблемите и да се обезбеди заштита и иднина на заедницата Мајами БичLGBT.Додека Мајами Бич било геј средиште во осумдесеттите и деведесеттите во градот никогаш немало Геј Паради сè до Април 2009 година.Со големата поддршка од новоизграниот градоначалникот Matti Bower,Мајами Бич го доби првиот Геј Фестивал во април 2009 година.Сега овој фестивал се оджува секоја година. „Гордос 2010„ привлече деседици илјади луѓе.
Денес
И деќе и ноќе Саут Бич, делот на Мајами Бич е една од главните забавни одредишта со стотици ноќни клубови,ресторани,бутици и хотели.Оваа област е популарна и за американски и од странски туристи(главно од Канада,Европа,Израел,Карибити и САД) од кои некои имаат  постојан а некој втор дом во Саут Бич. Голем број од Европските туристи ја искористуваат целокупната толеранција на Саут Бич со што експериментираат со топлес сончање иако тоа е јавна плажа. Одразот на жителите на Саут Бич е евидентирана во различните Европски јазици,како и семитските јазици и во многу други јазици кои се зборуваат.Во 2000 г. 55% од жителите на градот Мајами Бич зборувале шпански јазик како прв јазик додека Англискиот јазик бил мајчин јазик на 33% од населението, францускиот е зборуван од 2% од населението, 1,2% германскиот, италијанскиот 0,99% а рускиот 0,85% е зборуван од населението. Благодарение на големата Еврејска и Изрелска заедница јидскиот јазик е зборуван 0,81% а хебрејскиот 0,74% од населението. Друга уникатна естетска особина на Саут Бич е присуството на неколку колоритни и уникатни штандови користени од страна на спасувачите на Саут Бич. После ураганот Ендрју архитектот Вилијам Лејн донирал свои дизајнерски услуги во градот и дизајнирал куки во форма на спасителски кули.Неговите кули веднаш станале симбол на повторсно оживеаниот Мајами Бич.
LGBT ЗАЕДНИЦА (лезбиска, геј, бисексуална и транссексуална заедница)
По неколку децении на економски и социјален пад но и со приливот на геј мажи и лезбијќи кои се преселиле во Мајами Бич во доцните осумдесетти и средината на деведесеттите помогнале во заживувањето на Мајами Бич.Новоојдените го купиле и го обновиле Арт Деко хотелите и клубовите,започнале голем број на бизниси и ја изградиле политичката власт и владата во градот.Како што Саут Бич станувал сè попопуларен како национална и меѓународно туристичко одредиште почнале и повремените судири и спорови околу тоа дали Саут Бич е ‘’геј пријателски’ како што некогаш бил.Саут Бич е дом на многу бројни геј барови и спесифични геј настани.Со самиот избор за градоначалник на Мајами Бич Мати Бавер кој е пријателски расположен кон геј луѓето како и со воведувањето на Геј прославата,одново ја закрепнало LGBT заедницата во последните неколку години што доживела пад во доцните 2000те години.Неколкуте анти-геј напади и неколку интервенции на полицијата на Мајами кон геј мажите ја смениле сликата за Мајами Бич како место кое е добронаклонето за геј луѓето.
Географија
Саут Бич ја сечат голем број улици кои се движат од исток кон запад почнувајќи од Првата Улица.Исто така има 13 главни улици и авении кои се движат од север кон југ кои од страна на заливот Баскајн, улицата Беј, авенија Вест, улицата Алтон, авениите Ленокс, Мичиген, Џеферсон, Меридијан, Јуклид, Пенсилванија,Дрексел, Вашингтон, Колинс  и Оушн Драјв.Постојат три помали авении,во Колинс Парк наречен Парк,Слобода и Џејмс.Повеќето жители се согласуваат дека границата на Норт Бич се движи по булеварот Дејд од улицата Линколн до страната на кејот на самиот остров и продолжува исток-север-исток  сè додека не се поврзе со 24та улица,што всушност го сочинува северниот дел на границата.
Населби
Има повеќе населби во Саут Бич. Стариот стерео тип за Сау Бич како застарена мека за пензионирање на сениорите се користи во холивудскиот филм “Екипата” во која се појавија Ричард Дрејфас и Барт Рејнолдс. Во раното постоење, црно-обоените луѓе (Африканските Американци и Индијанците од западот), многу од кои помогнале во изградба на автентични згради во Арт Деко стил, не им беше дозволено да живеаат во Саут Бич, или кој било дел од Мајами. За време на сегрегацијата, Евреите беа подложени на законите на Џим Кро и затоа не им беше дозволено да живеат северно од Петтата улица, па затоа областа стана позната како ЈоП (Јужно од Петтата).Во тоа време многу од театрите на Синагогите и Јудистите беа изградени во таа област. Во сегашно време во истата област поседува многу од најбогатите и екслузивните кодоминиумски згради кои биле изградени во Мајами Бич. Всушност, ЈоП која е релативно мала област, има вредност од скоро 18% од данокот за имот од цел Мајами Бич поради високата вредност на имотите.
Светкавите стаклени кули во областа влкучуваат и голем ресорт како кодоминиумски згради како што се кулата Портофино  и зградите близначки Ајкон  (чиј дизајнер е Филипе Штарк), Мурано во Портофино, Мурано Гранде во Портофино, Епоџи и зградите Континум 1 и 2. Многу од овие згради беа изградени од групацијата Портофино, чиј сопственик е Томас Кремер кој е тесно поврзан со повторното развивање на оваа област. Сега, ја опфаќа и областа од Атлантскиот Океан на исток до брегот Бискејн на запад и од Петтата улица до паркот Саут Поинте. Иако во главно станбена,областа има и неколку комерцијални (главно) ресторани, хотели и комплексот Мајми Бич Марина. Областа има повеќе значајни ноќни одредишта како Опиум Гарден, Приве, Ники Бич Клуби Прл. Исто така има и повеќе помали барови и ресторани вклучувајќи ги Џоис Стоун Кребс, Смит & Воленскис стек хаус, Кларкс и Чајна Грил. Саут Бич има две училишта, средно училиште Мајми Бич и основно училиште Саут Поинте.
Улицата Еспањола која е од историско значење бидејќи е прва историска област на Мајами бич, усвоена во 1986та година. Мешавина од комерцијални и станбени соседства кои се протегаат долж улицата Еспањола од авенијата Колинс до авенијата Џеферсон, вклучувајќи го познатиот хотел Клеј, кој се наоѓа на аголот од авенијата Вашингтонг каде Деси Арнез за првпат ја изведе познатата луда румба во 1930-тите.Областа на улицата Еспањола граничи со паркот Фламинго и е опкружена со областа на паркот Фламинго, дури често е вклучена како дел од соседството на паркот Фламинго.
Фламинго Вест е населба на семејни домови кои се протегаат од северната страна на Паркот до улицата Линколн на авениите Ленокс и Мичиген.
Повеќето висококатници се наоѓаат на улицата Беј и авенијата Вест и многу семејни резиденции се сместени северно од улицата Линколн и источно од паркот Колинс. Најголемиот комплекс на апартмани – Фламинго се наоѓа на улицата Беј.
Бошњаци
Бошњаците (босански: Bošnjaci) се јужнословенски народ кој живее главно во Босна и Херцеговина и регионот Санџак во Србија и Црна Гора. Има и бошњачки заедници во околните балкански земји, Европа и Америка. Нивната бројност е нешто помалку од 3 милиони. Тие се главно потомци на словенското население на средновековна Босна кое било исламизирано за време на отоманското владеење. Нивната главна одлика е нивната муслиманска вероисповед, приврзаноста кон Босанскиот историски регион, заедничката култура, а зборуваат на босански јазик, кој е речиси идентичен на српско-хрватскиот јазик. Повеќето презимиња на Бошњаците завршуваат на -иќ. Босанскиот јазик е службен јазик во Босна и Херцеговина.
NGC 6040A
NGC 6040A — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6040A се споменува и како UGC 10165, MCG 3-41-74, CGCG 108-96, Arp 122, VV 212, DRCG 34-67.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јуни 1870 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 4 м 26,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +17° 45' 0". Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.
Бил Брант
Бил Брант (роден Херман Вилхелм Брант, Хамбург, Германија - , Лондон, Англија) — британски фотограф роден во Германија.
Во 1929 година работел во студиото на Мен Реј во Париз. Се вратил во Англија во 1931 година и почнал да се занимава со фоторепортерство документирајќи ги англиските индустриски работници во 30-тите години на 20 век и покривајќи го домашниот фронт за време на Втората светска војна. Неговата работа го открива влијанието на Јуџин Атгет, Брасаи и на Хенри Картие-Бресон. Најмногу е познат по своите фотографии од животот во Британија и особено по своите неконвенционални акти; ја ставал својата камера со широк агол блиску до човековото тело предизвикувајќи нарушеност што го претворала човековото тело во серија апстрактни форми.
Арсе Лулески
Арсе Трифунов Лулески (1913 во Издеглавје, Охридско — 21 октомври 1944 во Зајас, Кичевско) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Арсе Трифунов Лулески е роден во селото Издеглавје. Се занимавал со земјоделие. Активист е во движењето од 1943 година. Од формирањето на партизанскиот одред Славеј, се најдува во неговите редови. Со губењето на слободната територија во декември 1943 година се повлекува сè до 7 август 1944 година, кога повторно стапува во Шестата македонска бригада. Загинува кај селото Зајас во борба против балистите, на 21 октомври 1944 година.
Блед оган
Предговор
Во предговорот, Чарлс Кинбот ги објаснува околностите поврзани со уредувањето и објавувањето на „Блед оган“, поема во 999 стиха распоредни во четири пеења, напишана во последните 20 дена од животот на славниот поет Џон Френсис Шејд. Притоа, уредувачот ја објаснува структурата на ракописот и неговата судбина по смртта на поетот и сопствените залагања за неговото објавување. Кинбот потекнува од земјата Зембла, а се запознал со Шејд за време на својот студиски престој на еден универзитет. Тој му бил сосед на славниот поет и меѓу нив се развило блиско пријателство, а воодушевувањето кон Шејд го поттикнало да ја објави поемата, заедно со своите белешки и коментари.
Блед оган - поема во четири дела
Во првото пеење, поетот пее за својот дом и за сеќавањата на детството. Во второто пеење се изнесени неговите размислувања за смртта, како и сеќавањата на тетка му Мод, на запознавањето со неговата идна сопруга Сибил, на нивниот брачен живот, за растењето и созревањето на нивната ќерка која не била убава и која страдала поради тоа, а една ноќ, по пропадната средба со некое момче, се удавила во блиското езеро. Во третото пеење се изнесени сеќавањата на семестарот поминат на некоја академија, каде поетот држел предавања за смртта, како и сеќавањето на една епизода од неговиот живот, кога ја загубил свеста, а кога се освестил бил убеден дека одредено време бил умрен. Најпосле, четвртото пеење е посветено на размислувањето за чинот на поетското творештво.
Коментар
Во коментарот кон поемата, Чарлс Кинбот ги објаснува значењето и позадината на одделни стихови. Притоа, тој дава коментари на одделни настани од животот на семејството Шејд, како и забелешки за својто однос со поетот. Меѓутоа, во своите забелешки, тој се обидува да покаже дека поемата во голема мера била инспирирана од настаните и ликовите од кралството Зембла за кои тој му раскажувал на Шејд: државното уредување, просветлените кралеви, разни епизоди од кралскиот дворец, револуцијата итн. На тој начин, од коментарите се дознава за поновата историја на Зембла: откако погинал кралот додека изведувал авионски акробации, а набргу умрела и кралицата, власта ја наследил Чарлс Ксавиер, последниот крал на Зембла. По неговото крунисување, кратко време тој живеел со роднината Флер чија мајка се надевала дека ќе му стане жена, но тој ја прекинал врската и многу години подоцна се оженил со друга девојка. Меѓутоа, неговата власт била прекината од револуцијата која избувнала во Зембла, а кралот бил затворен во дворецот. Еднаш, тој се сетил на тајниот тунел кој го открил во детството и ноќта избегал од дворецот и низ тунелот дошол во кралскиот театар. Оттаму, тој и неговиот соработник, глумецот Одон, избегале во планината, каде се разделиле, а потоа еден селанец и неговата ќерка му помогнале да дојде до планинскиот превој. Оттука, кралот стигнал на морскиот брег, каде повторно го сретнал Одон и двајцата побегнале со чамец.
По бегството на кралот, револуционерната власт создала организација која била задолжена да го пронајде кралот. Откако весниците објавиле дека Одон бил во Париз, власта го испратила Јакоб Градус да го пронајде и убие кралот. Градус бил глупав и органичен човек, кој ги мразел успешните луѓе, но токму поради неговата слепа омраза кон кралскиот режим, тој бил идеален за да го изврши убиството. Тој заминал во Париз, а потоа и во Швајцарија, но открил само некои ситни детали за движењето на кралот. Во меѓувреме, пак, кралот ја посетил кралицата Диса во нејзината вила во Ница и со неа имал само кратка средба во врска со некои документи, а истовремено ѝ ја соопштил својата намера да замине во САД. Набргу, тој слетал со падобран на една ливада крај Балтимор, а неговата пријателка, госпоѓата Силвија О'Донелму обезбедила професорско место на Вордсмитскиот универзитет како и куќа веднаш до домот на Шејд. Во меѓувреме, Градус заминал во Ница, каде веќе се наоѓале уште неколку агенти на револуционерната власт кои го откриле новиот идентитет на кралот, и така, Градус добил наредба веднаш да замине во САД.
Градус пристигнал во Њујорк, а потоа отпатувал во Њу Вај, каде пристигнал со голема мачнина во стомакот, предизвикана од лошата храна. Сепак, тој веднаш ја започнал потрагата по кралот, т.е. по Чарлс Кинбот кого го видел во универзитетската библиотека, но тогаш повторно имал стомачни проблеми и во меѓувреме кралот си заминал. Сепак, Градус ја пронашол куќата на Кинбот, кој претходно пристигнал дома, но не влегол во куќата, туку отишол да го посети Шејд. Кога поетот му кажал дека штотуку ја завршил поемата, Кинбот го поканил во својот дом за да го прослават тој важен настан. Притоа, Кинбот му ветил на Шејд дека ќе му ја открие својата тајна. Кога пристигнале до куќата на Кинбот, таму веќе чекал Градус, кој пукал кон кралот (Кинбот), но наместо него го погодил Шејд, кој веднаш умрел, додека градинарот на Кинбот го совладал убиецот. Во мешаницата, Кинбот ја скрил поемата на Шејд во својата куќа, а набргу пристигнала полицијата и го уапсила Градус, кој се претставил како Џон Греј, бегалец од Институтот за луди криминалци. Во официјалното соопштение на полицијата, Греј дошол со намера да го убие Шејд, а Кинбот херојски се обидел да го спаси поетот. Кинбот го искористил своето херојство за да ја убеди Сибил Шејд, сопругата на поетот, да ги добие издавачките права за поемата, мислејќи дека во неа се опеани Зембла и неговото кралство. Кога ја прочитал поемата, тој најпрвин бил разочаран, но постепено согледал дека во неа има асоцијации на неговата лична судбина. По убиството на Шејд, Кинбот го посетил во затворот Градус, кој пред судењето извршил самоубиство, а Кинбот се преселил во мало планинско место, постојано очекувајќи го следниот убиец кој ќе дојде по него.
Меѓугорјани
Меѓугорјани или Межгорани (Mezhgoran) — село во Албанија. Селото се наоѓа во округот Тепелена, Ѓирокастровска област.
Дресница
Дресница — историско село во Општина Студеничани, во околината на градот Скопје.
Географија и местоположба
Селото се наоѓало во Скопската Котлина, во областа Торбешија. Селото се наоѓало на 2 км од Батинци.
Историја
Според Леонард Шулце Јена (1927) и Афанасиј Селишчев (1929) селото било албанско.