cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Брештани
Население
Според податоците од 1873 година во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, селото имало 25 домаќинства со 48 жители муслимани (Турци).
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Брештани живееле 300 жители, сите Турци.
Селото е мало и во 1961 година броело 110 жители, од кои 109 биле забележани како Турци, а во 1994 година бројот останал речиси ист, односно 105 жители, населено со турско население.
Според пописот од 2002 година, селото Брештани броело 120 жители, сите Турци.
Родови
Брештани е турско село.
Според истражувањата од 1954 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Брештани било село во Дебарската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Центар Жупа, која била една од ретките општини, кои не биле променети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така припаѓало на некогашната Општина Центар Жупа.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Дебар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Коџаџик, во која влегувале селата Брештани, Долгаш, Евла, Елевци, Кочишта, Коџаџик, Новак, Осолница и Праленик. Во периодот 1950-1952 година селото исто така било дел од некогашната општина Коџаџик, која била составена од селата Брештани, Коџаџик, Кочишта, Новак, Осолница и Праленик.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0566 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 102 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 115 гласачи.
Сен Брие
Сен Брие (Saint-Brieuc, Saint-Brieg — град и општина во департманот Арморски Брегови, во Бретања, на северозапад од Франција.
Географија
Градот излегува на протокот Ламанш во заливот Сен Брие. Две реки течат низ Сен Брие.
Други градови во департманот Арморски Брегови се Генган, Динан и Лањон.
Во 2009 година голема количина на морска марулка, вид алга, се појавила на многу плажи во Бретања и кога изгнила ширела опасно ниво на сулфурводород. Заради тоа умреле коњ, неколку кучиња како и општински возач на камион кој се онесвестил и умрел. Плажата во Сен Брие претрпела тешко оштетување и морала да се затвори.
Демографија
Во 2008 година градот имал 45.879 жители.
Бретонски јазик
Во 2008 година, 3,98% од децата во основно училиште посетувале билингвална настава.
Сообраќај
Железничката станица во Сен Брие е на пругата Париз-Брест која ја поврзува со станицата Париз-Монпарнас. Со возовите со голема брзина (TGV, train à grande vitesse) патувањето до Париз трае околу 3 часа.
NGC 7
NGC 7 — спирална галаксија во соѕвездието Вајар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7 се споменува и како ESO 409-22, MCG -5-1-37, AM 0005-301.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 7 има привидни димензии од 2,2' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 8 м 20,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 29° 54' 59". Положбениот агол на објектот е во износ од 29°.
Други поделби
Проучување на NGC 7 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 627. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 350; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6418. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 18.
Црква „Св. Теофил Струмички“ - Гечерлија
Свети Теофил Струмички — православен храм кој се наоѓа во Гечерлија, Општина Босилово.
Костарика (Јужно Мато Гросо)
Општината содржи 17.3% од 30619 ha Насцентес до Рио Такуари, основана во 1999 година.
Тертер
Историја
Најстариот претставник на оваа династија во Бугарија е деспотот Алдимир (Елтимир) и неговиот постар брат Георги Тертер кој станал цар на Бугарија (1280-1292). За време на неговото владеење, Бугарија била под де факто контрола на Златната Орда, по желба на Ногај Кан бил избран следниот владетел на Бугарија, Смилец (1292-1298), кој потекнувал од друга благородна фамилија, и бил наследен од неговиот син Иван II (1298-1299). Во 1299–1300, Бугарија била контролирана од Mонголот Чака. Чака бил симнат од тронот од страна на синот на Георги Тертер, Теодор Светослав (1300-1321), при што започнал вториот период на владеење на династијата Тертер, кој продолжил и со владеењето на неговиот син, Георги II.
Потоа со Бугарија владеела династијата Шишман од Видин, која исто така имала делумно куманско потекло.
Ватерполо на Летните олимписки игри 1972
Ватерполото на Летните олимписки игри 1972 — официјален ватерполски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Минхен, Германија. На турнирот учествувале вкупно 16 репрезентации.
NGC 1968
NGC 1968 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1968 се споменува и како ESO 56-SC130, in LMC.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1968 е од видот OCL+EN. Видливиот сјај со голо око изнесува 9 m. NGC 1968 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 27 м 24 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 67° 27' 48".
Други поделби
Проучување на NGC 1968 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8891.
Крижевци кај Љутомер
Крижевци кај Љутомер (словенечки: Križevci pri Ljutomeru) — населба во Општина Крижевци во источна Словенија. Населбата е центар на општината Крижевци. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Воена академија (5 сезона)
Петтата сезона на телевизиската серија Воена академија била премиерно прикажана на РТС од 11 јануари до 14 март 2020 година и содржела 10 епизоди.
Синопсис
Петтото продолжение на Воена академија ги носи авантурите на познатите херои и внесува неколку нови ликови во приказната. . . Капитенот Данијел Стошиќ се обидува да се врати на летање по долга пауза. За жал, воениот психолог мајор Данка Обрадовиќ не му дава позитивно мислење бидејќи се сомнева во неговото чувство за одговорност, со оглед на неговото бурно минато. Таткото на Данка, Ратко, пензиониран офицер, е на смртна постела, а како последна желба му е неговата ќерка да се омажи, Стошиќ се согласува да го глуми нејзиниот лажен вереник. ..
Анѓела сака да го изненади своето момче, поручникот на специјалните бригади Ика Морача и се пријавува за обука за специјална бригада, сакајќи да помине што повеќе време со него. Цеца, која со години е несреќно вљубена во својот колега од класата, Буги, размислува да се приклучи на контингентот на Војската на Србија, кој се подготвува да замине во Мозамбик како дел од мисијата на ОН. ..
Шаша и Клисура со години не можат да добијат дете, а решаваат да се обидат со вештачко оплодување, со што не се согласува мајката на Клисура, Милијарда, која ја ангажира бајачката Калиопе да им помогне на синот и снаата да добијат потомство. Бракот на Роксанда и Васке е во криза, бидејќи Васке не е подготвен да го прошири семејството. ..
Низ 10 епизоди се обработуваат неколку компаративни текови на приказната. Во фокусот на приказната се капетан Данијел Стошиќ (Бојан Периќ) и мајор-психологот Данка Обрадовиќ (Нина Јанковиќ). Прво како ривали (Данка е на чело на Одборот кој не му дозволува на Даниел да се врати на летање) за да се работи на чувствата од двете страни со текот на времето. Анѓела (Андреа Ржаничанин) сака да се зближи со своето момче, поручник на специјалните бригади Илија Морача (Славен Дошло), аплицирајќи за обука за оваа престижна единица.
Врската помеѓу Васке (Милош Тимотијевиќ) и Роксанда (Јелисавета Орашанин) е во криза кога поручник Радмила Вурун (Ваја Дујовиќ) фрли око на мајорот. Богољуб Буги Јанковиќ (Вучиќ Перовиќ) е ранет за време на спасувачка акција, па Цеца (Анѓела Јовановиќ), која со години е несреќно вљубена во својот колега од класата, почнува да се грижи за него.
Во серијата се зборува и за борбата за потомството на Шаша и Клисура, а ги следиме и авантурите на младите потпоручници кои се обидуваат да преживеат во дивината на обука за специјална единица кога нивните пријателства и љубовни врски ќе дојдат на тестот за издржливост. Покрај темите поврзани со проблемите и комичните авантури на кадетите и нивните претпоставени, додадени се и основите на шпионскиот заплет.
Елбе (Долна Саксонија)
Елбе (Elbe) — општина во округот Волфенбител, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Општината Елбе се наоѓа југозападно од слободниот град Залцгитер во долината на Инерсте.
Почнувајќи на североисток надесно се граничи со слободниот град Залцгитер и општините Хаферла, Хере и Бадекенштет.
Три општински единици на Елбе се Грос Елбе, Клајн Елбе и Гуштет.
Меѓународна година за културата на мирот
Меѓународната година за култура на мирот била назначена од Обединетите нации како 2000 година, со цел да се прослави и поттикне културата на мирот.
Потекло
Од 1959 година Обединетите нации назначиле специфични години за да ги нагласат прашањата што биле дел од мисијата на организацијата. Меѓународната година за култура на мирот била прогласена со резолуција на Генералното собрание на ООН во 1997 година, врз основа на резолуцијата на Економскиот и социјален совет. Генералното собрание поканило Декларација и програма за акција од УНЕСКО и ги усвоила по десет месеци тешки преговори.
Работна сила на IYCP
Водечка организација за меѓународната година билаУНЕСКО. Имало логика во ова, затоа што УНЕСКО е организација на Обединетите нации што се занимава со образование, а исто така и уставниот мандат на УНЕСКО вклучува охрабрување на глобалната култура на мир. Во рамките на Секретаријатот на УНЕСКО во Париз, била воспоставена специфична меѓународна година за работна група за културата на мирот, од 1998 до 2000 година, со цел координација на активностите за објавување на Меѓународната година. Членови на работната група биле: Дејвид Адамс, Енцо Фацино, Кетрин Стоесел, Ди Бретертон, Зејнеп Вароглу и Јан Висер.
Стратегии и резултати од меѓународната година
Стратегиите што стоеле зад меѓународната година се фокусирале на вклучување на граѓанското општество што е можно повеќе. Специфичните иницијативи вклучуваа собирање на околу 75 милиони потписи ширум светот за поддршка на културата на мирот, со Проектот „Манифест 2000“. Друга иницијатива била мрежата за вести за култура на мирот, поинаку позната како CCPN, веб-сервис за вести за поддршка на културата на мирот.
Обемен опис на резултатите добиени за време на меѓународната година објави УНЕСКО.
Проценка на меѓународната година
Мислењето било поделено за тоа колку била делотворна меѓународната година. Можно е да се тврди дека имало многу реторика во Меѓународната година, а сепак честопати влијанието на ваквите настани може да се открие само многу години подоцна.
Тековна обврска на Обединетите нации
Работата за поддршка и поттикнување на културата на мирот продолжува преку Меѓународната декада за промоција на културата на мирот и ненасилството за децата на светот и мрежата за вести за култура на мирот, кои се во тек.
Опус (музика)
Опус (numéro, opus number, numero, Opuszahl) – збор кој потекнува од латинскиот јазик и значи дело.
Овој поим може да се однесува на книжевност, сликарство, театар, балет, филм, музика и, воопшто, на сите области на уметничкото творештво.
Две значења на опус
Опус може да има два значења : На пример: Бетовеновиот Трет клавирски концерт, це мол, опус 37. На пример: „Целиот уметнички опус на графичарите е многу вреден...", „Неговиот книжевен опус опфаќа комедии, раскази, книжевна и театарска критика."
Во музиката зборот опус исто така има две значења:
Опис на процесот на нумерација на музичките дела
Композиторите и музиколозите (лицата кои ја проучуваат и пишуваат за музиката) зборот опус (или скратено Оп.) го користат за означување (заради полесен увид) на хронолошки редослед на создавањето на уметничките дела, а понекогаш така се означува и еден период од творештвото на композиторот. Тие со насловот го пишуваат и бројот на опусот. На пример, кога композиторот ја компонира својата прва композиција, ѝ дава наслов и ја означува како „Опус 1" (Оп. 1). Следната композиција би била „Опус 2" (Оп. 2) итн.
Кои се причините за нумерирање на музичките дела
Овој начин на организациско каталогизирање на музички композиции на еден уметник во голема мера помага и го олеснува увидот во креативниот опус на композиторот и брзото и лесно наоѓање на секој музичар или заинтересирана личност за неговата работа или неговото конкретно дело.
Бетовен напишал многу сонати за пијано. Тој ја напишал сонатата во А-дур „Голем опус 26“ кога бил млад. Многу години подоцна, тој напишал друга соната за пијано (исто така во А-дур), но таа (за да биде поинаква) е Опус 101 (видете го последниот музички пример долу десно).
Историски аспект на нумерирање на музичките дела
Ознаката Опус почнала да се користи уште од 17 век, па сè до денешен ден. Познато е дека Лудвиг ван Бетовен бил многу систематично ажурен во тоа.
Други нумерирања на музичките дела
Освен класичната ознака Оп., музиколозите на композициите кои немале ознаки им давале и поинакви нумерации. Прикажани се само некои од најпознатите:
Прва југословенска армија
Прва армија — армија на Народноослободителната војска (НОВЈ) и Југословенската армија (ЈА). Формирана е на 1 јануари 1945 година по наредба на врховниот командант на НОВ и ПОЈ, маршалот Јосип Броз-Тито од Првиот пролетерски корпус и во својот состав ги вклучувала: Прва пролетерска, Шеста личка пролетерска, Петтата и Единаесеттата краишка и Дваесет и првата српска дивизија, како и Првата коњаничка бригада. На 23 март била формирана инженерска бригада, а на 3 април Петнаесеттиот македонски корпус со Четириесет и втората и Четириесет и осмата македонска дивизија се приклучиле на Првата армија; Втора пролетерска и Седумнаесетта источнобосанска дивизија. На 7 март во состав на армијата влегле уште 22. српска дивизија и Втората тенковска бригада.
Борбениот пат на Првата армија
На почетокот на 1945 година Првата армија ја држела одбранбената линија помеѓу реките Сава и Дунав, источно од линијата на селата Сотин-Берек-Оролик-Липовац-Сремска Рача спроти германскиот 34-ти армиски корпус, во кој биле вклучени: 117-ти ловечка, 41-ва пешадиска, 7. СС Принц Еуген, Дивизија за специјална употреба Степхан, борбена група на 264. дивизија, борбената група Скендербег, борбената група Бургемајстер и 11-та полска воздушнодесантна дивизија, како и 13. и 12. Усташко-домобранска дивизија.
Кога Првата армија избила кон селото Отока и ја загрозила пругата Брчко-Винковци, Штабот на армиската група Е му наредила на штабот на 34. армиски корпус да го исправи Сремскиот фронт и десното крило да го потпре на реката Босут и Босутската Шума. На 3 јануари, германскиот армиски корпус презел крилен напад во насока на Оток-Германци и, откако ја изненадил 21. српска дивизија ја отфрлил на на левиот брег на Босут и со тоа ја ставил под своја контрола загрозената комуникација Брчко-Винковци.
Бидејќи тоа значително не ја подобрило положбата на германските сили на Сремскиот фронт, бидејќи бочно и од позадина биле загрозени од страна на НОВЈ, штабот на 34. армиски корпус презел нов напад со ограничена цел. На 17 јануари 1945 година, единиците на 34. корпус започнале силен напад и на Сотин-Ороличкиот фронт ги потиснале единиците на Првата армија и ги окупирале Товарник, Мохово, Ловас, а следниот ден Шид, Новак-Бапска и со дел од силите избиле на линијата Шаренград-Шид-Илинци. Првата армија, засилена со Втората пролетерска дивизија и со поддршка на авијацијата на Црвената армија, го запрела германското напредување на 19 јануари, ги вратила Шид и Новак-Бапска и ги принудила Германците да тргнат во одбрана на линијата Мохово-Товарник-Илинци-Батровци-лев брег на Босут до Липовац. На оваа линија фронтот се стабилизирал и до неговиот пробив на 12 април 1945 година, немало значителни промени.
Врз основа на директивата на Главниот штаб на Југословенската армија, за пробивање на Сремскиот фронт, Штабот на Првата армија формирал три оперативни групи на дивизии. Северната група на дивизии ја сочинувале: Првата пролетерска, 21. и 22. српска, 42. и 48. македонска дивизија и Втората тенковска бригада. Босутската група на дивизии ја сочинувале: Шестата личка пролетерска и Единаесеттата краишка дивизија и Коњаничката бригада. Јужната група на дивизии се состоела од: Втора пролетерска, Петта краишка и Седумнаесетта источна босанска дивизија.
Во почетните битки за пробивот на Сремскиот фронт, единиците на Босутските и Јужната група дивизии до 8 април избиле пред Врбања, Сољана и Ѓуриќи, ги зазеле Бјелина, Брезово Поле и Брчко и на тој начин го загрозиле десното крило на германските сили утврдени меѓу Босутските шуми и Дунав. Северната група дивизии на 12 април, по артилериска и авионска подготовка и со учество на Дунавската речна флотила на Црвената армија, го пробила Сремскиот фронт и ослободила голем број населени области, вклучувајќи ги Вуковар и Борово, и стигнала пред одбранбената зона на Винковци. Следниот ден, на 13 април, биле ослободени Винковци и Жупања, додека делови од усташко-домобранската Трета ловечка дивизија и 1232. полк на германската 41. пешадиска дивизија се повлекле кон Ѓаково. За успешниот пробив на Сремскиот фронт, Првата армија била пофалена со наредба на врховниот командант маршалот Тито од 14 април 1945 година.
Во текот 14 и 15 април биле ослободени местата меѓу Винковци и Ѓаково и во областа Шамац и Врпоље, на 16 април биле ослободени Ѓаково и сите места кон Славонски Брод, а на 17 април и важната железничка раскрсница Стризивојна. Во меѓувреме, на 15 април, Втората пролетерска и 22. српска дивизија излегле од составот на Првата армија, на 21 април 17. источнобосанска дивизија била префрлена во Третата армија, а на 23 април, бил расформиран штабот на Петнаесеттиот македонски корпус и неговите дивизии, 42. и 48. македонска, потпаднале под директна команда на Штабот на Првата армија. По извршената реорганизација, составот на Првата армија бил: Прва пролетерска, Шеста личка пролетерка „Никола Тесла“, Петта и Единаесетта краишка, 21. српска, 42. и 48. македонска, Прва коњаничка, Втора тенковска и Инженерска бригада, па Првата армија во средината на април имала околу 66.000 борци.
Од 16 април, Првата армија го префрлила тежиштето на операциите во правец Ѓаково- Славонска Пожега, од каде им нанела големи загуби на непријателските сили кои се наоѓале во поширокиот регион на Славонски Брод и ги принудила на брзо повлекување на запад, во правец на Окучани. Славонски Брод и Плетерница биле ослободени на 20 април, Славонска Пожега на 21 април, Липик на 22 април, Нова Капела и Нова Градишка на 23 април, Пакрац на 24 април и Окучани на 25 април, па единиците на Првата армија избиле на реката Илова. По жестоките битки на реката Илова од 25 до 28 април, единиците на Првата армија ја преминале Илова од 1 до 4 мај на фронтот од Грубишино Поле до Банова Јаруга и, гонејќи ги германските и усташко-домобранските сили во правец на Чазма и Кутина, ги ослободиле Гарешница на 3 мај, Чазма на 5 мај, Иваниќ-Град на 6 мај, и продолжувајќи го напредувањето во правец на Загреб и Хрватско Загорје, каде што ослободиле многу населени места.
Под команда на Штабот на Првата армија бил ставен и Десеттиот загрепски корпус, во кој биле вклучени 32. загорска и 33. хрватска дивизија, а потоа заедно со Втората армија учествувала во ослободувањето на Загреб. На 10 мај 1945 година, Првата армија била пофалена од врховниот командант маршалот Тито за разбивање на противничката одбрана пред Загреб и учество во ослободувањето на градот. Во битките од 4 до 10 мај дивизиите на Првата армија заробиле околу 10.000 непријателски војници и големо количество оружје. Потоа Првата армија со четири дивизии (Петта и Единаесетта краишка, 21. српска и 48. македонска) го продолжила гонењето на непријателот во правец Подсреда-Целје-Шоштањ-Чрна и на 13 мај 1945 година ја пробилајугословенско- австриската граница, каде што го завршила своето воено патување.
Матијас Конча
Хернан Матијас Арсенио Конча (31 март 1980) бил поранешен професионален шведски фудбалер кој играл на позицијата дефанзивец или одбранбен играч. Тој ја започнал својата кариера во тимот Малме ФФ, а потоа настапувал за Ѓургарден ИФ и германскиот ВфЛ Бохум пред да се врати во ФФ Малме во 2012 година.
Репрезентацијата на Шведска
Конча е роден во градот Малме, каде што ја започнал својата кариера во младинскиот тим Куладал ФФ, а подоцна потпишал за фудбалскиот гигант од неговиот град за тимот на Малме ФФ. Во 2004 година, се преселил во Стокхолм односно во тимот на Ѓургарден ИФ, откако добивал се помалку минутажа во тимот ФФ Малме. Тој брзо се наметнал како стартер во екипата на Ѓургарден и бил дел од тимот кој го освоил првенството во 2005 година, како и победник во шведскиот куп и тоа во 2004 и 2005 година. Одиграл 76 натпревари, а постигнал два гола во тимот на Ѓургарден ИФ.
ВфЛ Бохум
На 20 јуни 2007 година, било објавено дека Конча ќе му се приклучи на германскиот фудбалски клуб ВфЛ Бохум и тоа за сезоната 2007–08. Тој потпишал четиригодишен договор со тимот кој завршил на осмото место во претходната сезона. Конча го напуштил тимот на Бохум по сезоната 2011-12.
Малме ФФ
На 30 јули 2012 година, ФФ Малме објавил дека потпишале договор со Конча на две и пол години. Тој кога се вратил продолжил да игра со дресот број 23, симболизирајќи ги неговите години кога за првпат го напуштил тимот на Малме. Конча по враќањето го одиграл својот прв натпревар за клубот на 16 август 2012 година и тоа вкупно 64 минути во пријателскиот натпревар против италијанскиот клуб од Рим, Лацио. Во сезоната 2012 одиграл 2 лигашки натпревари за ФФ Малме. Конча подоцна, во сезоната 2013, го земал дресот со број 2. Нему му била дадена голема минутажа на почетокот на сезоната, но по враќањето на Миико Алборноз во тимот Конча го загубил местото во стартните единаесет до крајот на целата сезона. Таа сезона одиграл вкупно седум лигашки натпревари за клубот. Конча и во наредната 2014 година добивал ограничена минутажа во првиот тим. Тогаш одиграл само 8 натпревари во лигашкиот дел и 3 натпревари во натпреварите од Лигата на шампионите на УЕФА 2014-15. Конча ја објавил својата одлука да се повлече од професионалниот фудбал по сезоната 2014, и тоа точно на 30 октомври 2014 година.
Меѓународна кариера
Конча го имал својот прв настап за фудбалската репрезентација на Шведска на 23 јануари 2006 година против тимот на Јордан. Забележал два настапа за тимот на Шведска за време на квалификациските натпревари за УЕФА Евро 2008, но на завршниот турнир во Швајцарија и Австрија ниту еднаш не влегол во игра.
Тој го одиграл својот 8-ми, а воедно и последен натпревар за Шведска на пријателскиот натпревар против репрезентацијата на Турција на 6ти февруари 2008 година.
Стари цивилизации во Перу
Тлото на Перу бил дом неколку стари цивилизации скоро 14.000 години. Почнувајќи како организирани ловци и берачи па сè до високо развиени општествени друштва, цивилизациите на тлото на Перу се разновидни, со свои културни и лингвистички вредности.
Јуриј III
Јуриј III Данилович Московски (руски Юрий III Данилович Московский) бил голем кнез на Владимирско-суздаљското Кнежевство од династијата Рурикови.
Јуриј бил најстариот син на Даниел Московски, кој по неговата смрт освен престолот ги наследил и војните со Монголите и Андреј III, големиот кнез на Владимир-Суздал. По неговата смрт, Јуриј ја сакал титулата на Переславлското кнежевство. Од друга страна пак, Михаил II го опседнале Переславл и Москва, а самиот Михаил заминал во Златната орда каде му била потврдена титулата кнез.
Јуриј продолжил да управува со Москва. Во 1302 година го убил заробениот кнез на Рјазањ, Константин, по кое го зазел Можаиск. Во 1314 година склучил договор со митрополитот Петар и со Новгород против Михаил.
Во 1315 година го зазел Сарај, престолнината на Златната орда, и по две години го убедил на Узбек хан да го подржи во неговите претензии кон престолот. Тој се оженил со сестрата на ханот и се вратил во Русија со значителен број на монголска армија. И покрај тоа, во 1317 година бил поразен а неговиот брат Борис и неговата сопруга биле заробени. Јуриј успеал да побегне во Новгород и се обидел да склучи мир, но во Твер неговата сопруга починала неочекувано. Тој на Узбек хан му објавил дека неговата сестра била отровена по наредба на Михаил II, по кое Михаил бил повикан во Сарај и погубен.
По ова, во 1319 година Јуриј се вратил во Русија и бил прогласен за голем кнез налагајки Москва да плаќа годишен данок од рускиот вазал. Во тоа време, кнежевството доживеало голем развој придобивајќи огромно богатство.
Во меѓувреме, синот на Михаил, Димитриј заминал кај ханот и го убедил дека Јуриј не плаќал данок, по кое тој бил повикан во Сарај, но пред да дојде од заседа бил убиен од страна на Димитриј.
NGC 6390
NGC 6390 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6390 се споменува и како UGC 10881, MCG 10-25-47, CGCG 300-40, KAZ 141.
Откривање
Објектот е откриен на 7 јули 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6390 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 6390 има привидни димензии од 1,6' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 28 м 28,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +60° 5' 40"". Положбениот агол на објектот е во износ од 8°.
Други поделби
Проучување на NGC 6390 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60356. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 52; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4199. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1102.
Тера Ронка (државен парк)
Тера Ронка (на португалски: Terra Ronca) — е државен парк на заштитено природно подрачје во општината Сао Домингос во бразилската сојузна држава Гојас. Околу државниот парк e прогласено и подрачјето за заштита на животната средина Сера Жерал. Областите на овие две заштитени подрачја кои зафаќаат со површина од 57.018 ha и 40.000 хектари, се со ограничена употреба и редовно се набљудуваат и ревидираат од страна на Агенцијата за животна средина и природни ресурси на Гоијас. На ова подрачје се наоѓа една од најубавите и значајни геоморфолошки комплекси и појави на Бразил.
Во управувањето на паркот, како главен фокус е заштитата на целиот природен комплекс на регионот составен од бројни пештери со богат систем на спелеотеми, извори и реки на чисти води кои течат внатре и надвор од пештерите, како и разновидната флора и фауна во регионот, нудејќи спектаклуарни глетки и претстави за огромноста на безброј видови, вклучувајќи и некои ендемски. Областа на паркот спаѓа во доменот на морфологијата на бразилското Централно плато (висорамнина), северозападно од државата Гојас, на границата со државата Баија.
Сува Чешма (Марена)
Сува Чешма — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Марена. Претставува населба и некропола од доцноантичкото време.
На 3 км југоисточно од селото, во нивата на В. Грабенаров и во соседните ниви, на простор од 1 хектар се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули, имбрекси, како и остатоци од некропола.
Американска тринга
Американската тринга (лат. Tringa semipalmata, некогаш Catoptrophorus semipalmatus, англ. Willet), е голема крајбрежна птица (пескарка) од фамилијата Шлуки. Оваа птица се одликува со солидна големина и градба, и е најголема помеѓу трингите. Најсродна птица на неа е малата жолтонога тринга која е многу помала и изгледа сосем поинаку освен фината, јасна и густа шара на вратот која ја делат обата вида.
Возрасните примероци имаат сиви нозе и долг, прав, темен и робусен клун. Телото им е темносиво од горната, а светлосиво од долната страна. Опашката е бела со темен појас на крајот. На северноамериканските плажи оваа птица лесно се препознава по карактеристичната црно-бела шара на крилата.
Два подвида на оваа птица (кои може и да се посебни видови) имаат сосем различни средини и предели. Источноамериканската тринга се размножува во крајбрежни солени мочуришта од Нова Шкотска до Мексико и Карибите. Презимува на атлантското крајбрежје на Јужна Америка. Западноамериканската тринга се размножува во слатководни прериски мочуришта на западот на Северна Америка. Презимува на обете крајбрежја, од средноатлантските држави, па јужно барем до Бразил на Атлантскиот Океан, и од Орегон, па јужно до Перу на Тихиот Океан.
Американската тринга се гнезди на земја, на мошне скриени места во ниска трева, честопати во колонии. Се храни во калива земја или во плитка вода, и бара храна со боцкање по калта или собира директно од површината. Главно се храни со инсекти, ракчиња и морски црви, но исто така јаде и извесен растителен материјал.
Земјоделска банка (Турција)
Земјоделска Банка (турски: Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası), попозната како Зират Банкаси — државна банка во Турција основана во 1863 година. Зират банка е втора најголема турска банка по Гаранти банка од 2012 година според Базата на податоци за банкарско ниво мерено според вкупните средства во американски долари. Според извештајот за „Топ 1000 светски банки во 2004 година“ објавен од магазинот „The Banker“,Зират Банка е рангирана на 115-то место. Таа се искачила за 26 места за разлика од претходната година, кога била на 141 место.
Историја
Во текот на првата половина на 19 век, со усвојување на западните модели на трговија и финансии, странските банки ги започнале своите активности во Отоманското Царство. Во тој период, немало доволно капитал за да се најде национален банкарски систем и никој не можел да го спомне постоењето на националните банки како извор на капитал. Ваквата состојба била поштетна за земјоделците затоа што тие го сочинувале мнозинството од населението и бидејќи немале институционална финансиска структура на која би се потпирале, тие морале да позајмуваат пари од узурпаторите со високи каматни стапки. Под овие услови, гувернерот на провинцијата Ниш (сега во Србија), Мидхат-паша (1822–1884) започнал да ги презема првите чекори за надминување на овие тешкотии во 1863 година и ја постигнал реорганизацијата на Memleket Sandığı (Домашни фондови), кои станале закон со регулативите за домашните фондови во 1867 година. Домашните фондови биле првата земјоделска финансиска институција основана од државата и работела со државна гаранција.
Во 1888 година, Домашните фондови биле преименувани во Зират Банкаси (македонски: Земјоделска банка) и седиштето на банката во Истанбул започнало да функционира. Грчко-турската војна помеѓу 1919 и 1922 година влијаела на политиката на банката. Грчките сили отвориле Центар за управување со банката во Измир и окупираните средства биле пренесени на управувањето во новиот центар. Од друга страна, турското Големо национално собрание му наплатило на филијалата на Анкара за управувањето на банката. Со ослободувањето на Измир од страна на турските сили на 9 септември 1922 година, организацијата во Измир повторно се обединила со огранокот во Анкара и на 23 октомври, истанбулската организација исто така била повторно обединета со огранокот во Анкара. По завршувањето на Турската војна за независност кон крајот на 1923 година, Зират банка станала повторно обединет субјект. Од 1930-тите банката имала важна улога во финансирањето на земјоделската механизација во Турција, која во повоениот период имала корист од поддршката од Маршаловиот план на САД.
Во 1993 година, Зират банка Москва, Казахстанска меѓународната банка Зират, Туркменска турска комерцијална банка и Узбекистанска турската банка биле основани. Во 2001 година, Емлак Банка целосно се споила во Зират.
Кредитна политика
Кредитна политика (англиски: credit policy, lеnding policy) претставува пишуван документ на банката во кој се определуваат основните принципи и правила на севкупниот процес на кредитирање. Кредитната политика претставува формален документ кој дава насоки кои понатаму треба да ги следат раководителите и службениците ангажирани во процесот на кредитирање.
Кредитна филозофија и кредитна култура
Пристапот на банките во кредитирањето е определен од нејзината кредитна филозофија и кредитна култура. Кредитната филозофија (credit philosophy) ги определува приоритетите на раководството на банката во однос на кредитирањето, како и прифатливото ниво на ризик. Притоа, кредитната филозофија се изразува во формалната кредитна политика на банката. Кредитната култура (credit culture) го претставува однесувањето на раководителите и службениците при извршувањето на севкупните активности во рамки на кредитниот процес. Кредитната култура на банката претставува остварување на кредитната филозофија и таа е вградена во организациската поставеност на кредитниот сектор и во кредитните процедури.
Кредитната култура може да се јави во три основни облици:
Содржина на кредитната политика
Кредитната филозофија и култура на банката непосредно е преточена во нејзината формална кредитна политика, која треба да биде во согласност со долгорочните цели и стратегискиот план на банката. Истовремено, кредитната политика треба да обезбеди почитување на регулативните одредби во областа на процесот на кредитирање. Кредитната политика треба да ги постави основните цели, принципи и правила на севкупниот кредитниот процес и да даде насоки кои понатаму треба да ги следат раководителите и службениците ангажирани во процесот на кредитирање. Кредитната политика ги дефинира следниве прашања:
Даниел Канеман
Даниел Канеман (хебрејски: דניאל כהנמן, Тел Авив, 5 март 1934) е израелски и американски научник, психолог и економиста кој со своите истражувања има дадено значителен придонес во областа на когнитивната психологија, во истражувањата на човековото расудување, во психологијата на хедонизмот и економијата. Добитник е на Наградата на Банката на Шведска за економија која се доделува во чест на Алфред Нобел (покусо позната како: Нобелова награда за економија).
Заедно со Амос Тверски ги има дефинирано когнитивните пристрасности кои произлегуваат од начините на кои луѓето ги донесуваат одлуките.
Во 2011 година од страна на американскиот магазин Forbs Policy е именуван во листата на најзначајни мислители на светот. Исто така, во текот на 2011 година ја издава и книгата „Размислување, брзо и бавно“ (назив на оригиналот: „Thinking, Fast and Slow“) во која, на научно-популарен начин се сумирани резултатите од неговите истражувања. Во 2015 година од страна на списанието The Economist Канеман е прогласен за седми најзначаен економист во светот.
Когнитивна психологија
Канеман ја започнал својата академска кариера како предавач по психологија на Хебрејскиот универзитет во Ерусалим во 1961 година. Тој бил унапреден во виш предавач во 1966 година. Неговата работа во овој период се фокусира на визуелната перцепција и вниманието. Во овој период, Канеман е гостин-научник на Универзитетот во Мичиген (1965–66) и на Applied Psychology Research Unit in Cambridge (1968/1969, во текот на летата). Тој бил соработник во Центарот за когнитивни студии и предавач по когнитивна психологија на Универзитетот Харвард во 1966/1967 година.
Расудување и одлучување
Овој период го означува почетокот на долгата соработка на Канеман со Амос Тверски. Заедно, Канеман и Тверски објавуваат серија значајни статии на полето на расудување и одлучување, што кулминира со објавувањето на нивната перспективна теорија во 1979 година (Kahneman & Tversky, 1979). Нобеловата награда за економија во 2002 година ја добива токму за неговата работа на перспективна теорија.
Кенман ја напушта позицијата на Хебрејскиот универзитет во 1978 година. Истата година започнува да работи на Универзитетот на Британска Колумбија (во Канада).
Бихејвиорална економија
Канеман и Тверски соработуваат во Центарот за напредни студии за бихејвиорални науки на Универзитетот Стенфорд во учебната 1977-1978 година. Надоврзувајќи се на теоријата на перспектива и делото на Канеман и Тверски, младиот економист Ричард Талер ја објавува статијата „Кон позитивна теорија на изборот на потрошувачите“ во 1980 година, труд кој Канеман го нарекува „базичен текст во економијата на однесувањето“ (види: Kahneman, 2003, стр. 438, во делот објавени книги).
Црква „Св. Недела“ - Теново
Света Недела — манастирска црква во близина на тетовското село Теново. Се наоѓа на месноста Осојница на Сува Гора. Сегашниот објет е изграден некаде во 1930-те години. Црквата повеќепати била цел на кражби каде биле украдени пари и 9 вредни икони. Патрониот празник на црквата се слави во четвртата недела од велигденскиот пост.
Тамерланов сириски поход
Тамерлановиот сириски поход се одвивала во текот на 1400 година во Сирија. Воените дејствија на Тамерлан биле насочени против Мамелуците од Египет. Во текот на походот Тамерлан успеал да ги освои повеќе градови, а меѓу нив биле и Алеп, Дамаск и Антиохија. Со овој поход, Тамерлан во голема мера успеал да стекне контрола над Блискиот Исток.
Хронологија
Алеп се наоѓа на 250 километри јужно од Сивас и бил просперитетен политички, економски и културен центар, бил сместен на патот на свилата. Воените советниците на Тамерлан сметале дека Алеп не треба сега да се напаѓа, бидејќи Тамерлановите војници биле уморни од индискиот поход и имале потреба од одмор. Но, Тамерлан сметал дека градот може да се освои. Во меѓувреме, во Алеп се собрале Мамелуци од целото царство, но египетскиот султан не испратил свои сили. Кон крајот на октомври 1400 година, војската на Тамерлан подигнала камп во близината на градот. Како и во Индија, Тамерлан сакал битката да се води надвор од ѕидините, што на крајот и се случило. Во текот на битката, Тамерлан успеал да постигне лесна победа користејќи ги слоновите кои ги донел со себе од индискиот поход. Бранителите на градот го напуштиле бојното поле и почнале да бегаат кон портите на Алеп, по што биле разбиени. Градот бил освоен и ограбен.
По освојувањето на овој град, на Тамерлан бил отворен патот кон Дамаск. Овој град бил еден од најстарите градови во светот и станал богат преку посредничката трговија помеѓу Европа и Азија. На патот кон Дамаск, Тамерлановата војска ги освоила Хама, Хомс, Балбек, Сидон и Бејрут. Неговите генерали Миран Шах и Шахрух ја опсадиле Антиохија, која подоцна била освоена. Кон крајот на декември 1400 година, Тамерлановите сили пристигнале во јужна Сирија, каде што западно од Дамаск подигнале свој камп. Во средината на јануари 1401 година, во областа пристигнал мамелучкиот султан Фарај и подигнал свој камп јужно од градот. Фарај се обидел да изврши атентат врз Тамерлан, меѓутоа убиецот бил ликвидиран, а на неговите помошници им биле исечени ушите и носевите.
Тополка
Тополка — река во Македонија, десна притока на реката Вардар. Нејзината должина изнесува 45 километри, а сливното подрачје зафаќа површина од. Извира високо на планинскиот масив Мокра Планина во пределот под врвот Солунска Глава и протекува вдолж средишниот дел на Македонија во околината на градот Велес.
Потекло на името
Името на реката Тополка води потекло од името на дрвото „топола“ (Populus), кое расте и во многу голема мера е застапено покрај бреговите и вдолж целото течение на реката. Потеклото на името (топонимот) тополка е од македонскиот јазик со значење од растителниот свет, флората, односно означува река крај која растат и има многу тополи, што соодветствува со течението на Тополка. Во одредени делови вдолж своето течение, особено во горниот тек, реката Тополка е позната и под други имиња. Од изворот до селото Горно Јаболчиште се вика Бегова Река, од Горно Јаболчиште е позната под името Голема Река, а дури со влегувањето во Бабунската Котлина се здобива со името Тополка.
Хидро-географски одлики
Реката Тополка е долга 45 километри, зафаќа сливна површина од и има релативен пад од 41‰ односно вкупен пад од 1.853 метри. Во горниот тек тече низ длабока кањонска долина изградена во микашисти и гранитоидни гнајсеви дисецирани со тековите на притоките. Во Бабунската Котлина карактеристично е лактестото свртување во Раковечкото Поле од каде Тополка тече кон североисток сè до вливањето во Вардар. Во долниот тек падот е намален и тука Тополка, пред да влезе во малата клисура кај утоката, изградила од фин речен нанос пространа алувијална рамнина.
Водостопанско искористување на водите
Од изворите и водите на реката Тополка, долги години со вода за пиење се снабдува градот Велес. На оваа река е изградена браната и со Лисиче, висока 66 метри, широка околу 2.400 метри и долга 2.000 метри, преку чија акумулација со вода за пиење се снабдува градот Велес. Во селата вдолж средното течение на реката Тополка, како што се Лисиче, Голозинци, Раковец и други, поради поволните услови на теренот е развиено и застапено одгледувањето на ориз во бројни оризишта од двете страни на реката, со што овој дел на Велешко по течението на Тополка е втор по големина производствен регион на ориз во Македонија, после Кочанската Котлина. Во долното течение на реката Тополка во клисурестиот предел во непосредната близина на градот Велес, од населбата Превалец сè до вливот во Вардар, во минатото работеле поголем број на воденици во кои се мелело жито, од кои денес постојат и повремено работат само неколку.
Смртта на Мартин Нешкоски
Мартин Нешкоски - Пуци (Скопје, 16 август 1989 — Скопје, 6 јуни 2011) беше момче кое беше брутално претепано до смрт од страна на припадник на специјалните полициски сили „Тигри“ на плоштадот „Македонија“ во Скопје за време на одржување на прославата на изборната победа на владејачката политичка партија ВМРО-ДПМНЕ на предвремените парламентарни избори во 2011 година. Неколку дена подоцна Нешкоски бил погребан на гробиштата во село Нерези во присуство на членови од неговото семејство, пријатели и граѓани кои сакале да му оддадат последна почит.
Од страна на официјалните претставници на МВР во почетокот овој случај бил прикриван од јавноста. Но, благодарение на активностите на наменската заедница на Twitter која успеала да го анимира својот протест излегувајќи на мирни протести низ улиците на Скопје, официјалните лица на МВР биле приморани да ги откријат вистинските причини за овој настан.
Според мајката на Нешкоски, момчето за време на прославата на владејачката партија ВМРО-ДПМНЕ се обидело да се качи на бината за да го прегрне премиерот, кога било спречено во тоа а подоцна претепано до смрт.
МВР
Во почетокот МВР на прашањата на новинарите излегло со тврдење дека не знае за таков случај. Подоцна дека имало случај, но на момчето му се слошило и починало од природна смрт без видливи траги на насилство.
Директорот на Судска медицина Алексеј Дума обзнанил дека „момчето починало поради крварење во мозокот, откако примил неколку удари во главата“, додека траела обдукцијата на Нешкоски во понеделникот наутро, до 12 часот и 30 минути, таму биле и претставници на МВР иако неколку часа порано на прес конференција портпаролот на МВР Иво Котевски изјавил дека „Таков настан воопшто не е пријавен во МВР и доколку имате какви било сознанија и информации ви стоиме на располагање за да го пријавите настанот.“ Полицијата уште два дена не ја признаваше смртта на Мартин Нешкоски. Истовремено семејството Нешкоски трага по својот син и брат.
„Од страна на Секторот за внатрешни работи - Скопје, по дознавање на настанот, излезено е на лице место, известен е дежурен Истражен судија и Јавен обвинител, кои не излегле на лице место, а увидот го препуштиле на одделот на криминалистичка техника при СВР - Скопје “, изјавила Гордана Јанкулоска министер за внатрешни работи, што пак е контрадикторно со првичната изјава на портпаролот дека МВР не знае за овој случај.
МВР реагира до Facebook за отстранување на информациите и формираните групи во врска со овој настан и facebook истите ги брише.
Семејството на убиениот Нешкоски за неговата смрт дознало од медиумите дури два дена после неговото бруталното претепување.
Протестите организирани од Twitter заедницата се одвиваат во континуитет неколку дена после смртта на Нешкоски со барање за осуда на припадникот на специјалните полициски сили и барање за понесување на одговорност на неговите надредени старешини. Имало исто така и барања за оставка на најодговорните лица во структурата на МВР, почнувајќи од министерската Гордана Јанкуловска.
Подоцна МВР го менува својот став и вели дека „ќе бидат без милосни кон сите кои му помогнале на службеникот да ја сокрие вистината“.