cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бранденбург
Заштитени области
Бранденбург е познат по неговата добра зачувана природна животна средина и неговите амбициозни политики за заштита на природите, кои започнаа во 1990-тите. 15 големи заштитени области биле прогласени по повторното обединување на Германија. Секоја од нив добива покраинска помош за администрацијата и чуварите во паркот, кои ги насочуваат посетителите и работат за зачувување на природата. Повеќето заштитени области имаат центри за посетители.
Национални паркови
Биосферни резервати
Природни паркови
Религија
17,1% од жителите на Бранденбург припаѓаат на локалната Евангелистичка црква во Германија (главно на Евангелистичката црква во Берлин, Бранденбург и шлеска Горна Лужица), додека 3,1% се Римокатолици (главно на Берлинската архиепископија и дел на Герличката епископија). Мнозинството (79,8%) од жителите на Бранденбург немаат никаква верска определеност, не припаѓаат на ниедна христијанска црква или на некоја поголема христијанска насока; многу од нив се припадници на хуманистичките филозофски групи. Споредено со Берлин и другите делови на Германија, проценето на муслимани е многу мал.
Администрација
и 4 урбани округа (kreisfreie Städte):
Пијано нобиле
Пијано нобиле (piano nobile) — главниот спрат во една голема куќа, обично во стилот на класичната ренесансна архитектура. Овој спрат ги содржи главните соби за прием и главните спални соби во куќата.
Честопати се среќава како прв, а понекогаш и како втор спрат, сместен над (често рустицираното) приземје кое содржи споредни соби и соби за послуга. Вака собите имаат подобар поглед и не се подложни на влага. Ова е особено така во Венеција каде пијано нобиле-ата кај многу палаци се особено очигледни од надворешноста заради нивните поголеми прозори и отворени лоџии. Вакви примери се Ка' Фоскари, Ка' д'Оро и палацо Барбариго.
Куќите имаат и нареден спрат над пијано нобиле-то каде се наоѓаат поинтимните дневни и спални соби за приватна употреба на станарите кога немало гости. Над овој спрат обично има поткровје каде се сместени спалните на послугата.
Во Италија, особрно кај градските алаци, спратот над пијано нобиле-то се нарекува „второ пијано нобиле“, особено ако лоџијата и балконите ги рефлектираат они под нив на малку помал размер. Ова е технички неточна употреба на терминот „пијано нобиле“ зошто само еден спрат може да биде пограндиозен од другите. Како таков, изразот не се користи во Британија.
Овој аранжман на спратовите продолжил низ Европа за целото време додека големи куќи се граделе во класичен стил. Употребен е и на Бакингемската палата релативно скоро (средина на XIX век). Холкамската хала, Остерли парк и Чисвишката куќа се англиски куќи од XVIII век кои го имаат овој дизајн.
Битка кај Шипка (1877)
Битките на Шипка се однесуваат на четирите битки кои се воделе помеѓу силите на Руската Империја и Отоманското Царство. Битките се дел од Руско-турската војна од 1877-1878 година.
Тек
Една од најголемите битки во војната се одвила на врвот Шипка. Првата битка траела во периодот од 17 до 19 јули 1877 година во која руските сили воспоставиле контрола над областа која била важна за врските меѓу Северна и Јужна Бугарија. По заземањето на преминот руските војници зазеле заштитни позиции. Генерал Дарожински располагал со околу 5.000 лица распоредени на три позиции: на врв Свети Никола, на централниот рид и просторот помеѓу овие две точки. Во времето на втората битка руските војници вклучувајќи и голем број бугарски доброволни чети успеале да го сопрат нападот на османлиските сили во обид да го отворат патот кон градот Плевен.
Решителната борба започнала на 23 август кога Османлиите ги нападнале сите руски позиции а главниот удар повторно бил насочен кон Свети Никола. Во оваа борба порад слабо вооружување бугарските сили започнале да фрлаат камења па дури и мртвите тела на своите бранители. Во последен момент пристигнала помош од 27,000 војници по кое Шипка била одбранета. Неколку недели подоцна, Сулејман паша направил уште еден обид за заземање на областа но доживеал голем неуспех.
На 13 септември Сулејман паша започнал бомбардирање на руските позиции кои траеле до 17 септември кога Сулејман паша презел фронтален напад против врвот Свети Никола но и покрај почетниот успех морал повторно да се повлече. По ова следувала зимата каде областа била претворена во тврдина за да се оневозможи османлиска офанзива кон Северна Бугарија по кое бил отворен патот на руската армија кон Истанбул.
Коритник (појаснување)
Коритник може да се однесува на следниве места:
Ана Линдстет
Образование и кариера
Линдштед пораснала во Лунд, каде што студирала на Лундскиот универзитет. Истовремено со нејзината функција во Кина, Линдштет служела како амбасадор на Шведска во Монголија. Таа исто така служела како амбасадор на Шведска во Мексико (2006–2011) и Виетнам (2003–2006). Пред да се вработи во Странската служба, таа работела како новинар и учител.
Контроверзија на прикриена дипломатија
Во февруари 2019 година, ќерката на Гуи Минхаи, Ангела, направила блог-објава во која документирала „многу чудно искуство“ со Линдштет. Во него, таа тврдела дека Линдштет ја контактирала во средината на јануари и ја поканила на состанок во Стокхолм што го организирала со некои кинески стопанственци за кои сметала дека можат да помогнат да се обезбеди ослободување на нејзиниот татко.
Анџела на својот блог раскажала дека состаноците се одржувале во приватен салон во хотел во Стокхолм, каде што била затворена со денови, па дури била придружувана до и од бањата. Мажите, кои тврделе дека имаат „врски со кинеската комунистичка партија “, очигледно користеле мешавина од поттикнувања, манипулации и закани врз неа. Нејзе и било кажано дека ослободувањето на нејзиниот татко ќе зависи од таа да ја прекине кампањата и да избегне медиумски ангажман. Тие и понудија кинеска виза како и работа во кинеската амбасада. На Ангела, присуството и навидум поддржувачкиот став на амбасадорот Линдштет сугерираше дека разговорите биле иницирани од шведското Министерство за надворешни работи. Таа сепак се чувствуваше непријатно од состаноците. Кога подоцна побарала прашања до шведското Министерство за надворешни работи, тоа рекло дека не знаело за настаните.
Кинеската амбасада во Стокхолм негирала каква било вмешаност; шведското Министерство соопштило дека дознале за настаните дури откако се одржале состаноците. За печатот било потврдено дека амбасадорот е отповикан и дека во тек била внатрешна истрага за инцидентот. Обвинителите ја испитувале „за нарушување на националната безбедност на земјата со „произволно однесување при преговарање со странска сила. „ На 9 декември, Линдштет била обвинета од шведските обвинители за „арбитрарност за време на преговорите со странска сила“, обвинение без преседан во модерна Шведска, со можна максимална затворска казна од 2 години. Подоцна, нејзиното судење во Окружниот суд во Стокхолм започнало во јуни 2020 година. На 10 јули, понискиот суд пресудил дека обвинителите не можат да докажат дека Ана Линдштед ги пречекорила своите овластувања и ја ослободил од обвиненијата против неа.
Долината на Нервија
Долината на Нервија е слика на крајот на 19 век од францускиот уметник Клод Моне. Делото е во збирката на Музејот Метрополитен.
Опис
Долината на Нервија ги прикажува планините на италијанското крајбрежје, каде што Моне поминал неколку месеци во 1884 година.
Сленица
Сленица — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Житово
Житово или Ситово (Σιταράς, Ситарас; до 1927 г. Σίτοβο, Ситово ) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Гребен на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 20 жители (2011).
Географија и местоположба
Селото е сместено на северното подножје на планината Хасија, оддалечено околу 20 км јужно од градот Гребен, на надморска височина од 745 м.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Житово било грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот Санџак.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Житово живееле 230 Грци.
Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Житово живееле 140 Грци христијани.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 178 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 160.
Стопанство
Населението претежно произведува жито, а делумно се занимава и со сточарство.
Население
Во пописот од 1913 година, селото било забележано со 178 жители, во 1920 година со 160 жители, во 1928 година со 176, во 1940 година со 207, во 1951 година со 195, во 1961 година со 186, во 1971 година со 117, во 1981 година со 101, а во 1991 година со 63 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Горѓани со седиште во селото Кипурѓо, која припаѓа на поголемата општина Гребен, во округот Гребен. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Житово, во кој е единствено село.
Културни и природни знаменитости
Цркви
Параклиси
Личности
Родени во Житово
Македонска транскрипција на тајландскиот јазик
Покрај македонското кирилично предавање, во табелите се дадена и латиничната транскрипција (романизација) според општата кралска тајландска транскрипција (RTGS), која е прифатен стандард во земјата и странство.
IC 1418
IC 1418 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1418 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 1418 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 20 м 0 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 1' 59"".
Други поделби
Проучување на IC 1418 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1402667.
Димитрије Јузбашиќ
Животопис
Димитрије Јузбашиќ е роден во Дарувар, Хрватска. Медицински факултет завршил во Белград во 1934 година, а специјализација во Белград, Берлин и Франкфурт на Мајна, каде бил избран за доцент на истиот факултет. Во 1944 година, се префрлил во Базел, Швајцарија, на Клиниката на професор доктор Хеншен, каде се занимавал со научно-експериментална и клиничка дејност.
Во 1947 година, на покана на Комитетот за заштита на народното здравје на ФНРЈ, Јузбашиќ дошол во Скопје како професор по предметот „Хирургија“. На 17 март 1947 година, ја отворил Хируршката клиника на Медицинскиот факултет во Скопје, и станал нејзин прв директор. Во Скопје, меѓу другото, Димитрије Јузбашиќ ги поставил првите основи на современата Торакална хирургија, бил редовен професор, шеф на катедрата по хируршки болести и директор на Хируршката клиника, а еден мандат бил декан на Медицинскиот факултет.
Во 1953 година, заминал за Загреб, каде бил избран за редовен професор и управник на Хируршката клиника на Медицинскиот факултет во Загреб, каде останал сè до своето пензионирање. По пензионирањето, во 1973 година заминал во Сарбрикен, Германија, каде работел како шеф на еден хируршки оддел.
Автор е на голем број стручни и научни публикации, а бил одликуван и наградуван со домашни и странски признанија. Бил избран за редовен член на Академијата на природни науки на германското јазично подрачје „Леополдина“. Бил почесен член на хируршките друштва во Лион и Падова, бил дописен член на Германското друштво, Лондонското друштво и Друштвото за хирургија во Рим. Одликуван е со Орден на трудот од I ред.
Скршена џамија (Битола)
Скршена џамија – муслимански храм од XVI-XVII век во Битола.
Историја
Според локална христијанска легенда, на местото на џамијата претходно постоела христијанска црква посветена на Свети Никола или на Свети Павле. Месните христијани го посетувале храмот и палеле свеќи на источната страна. Во 1974 година биле спроведени археолошки ископувања, кои не покажале постоење на претходна градба. Името Скршена се должи на скршеното минаре кое настрадало при бомбардирањата во Првата светска војна.
Архитектура
Џамијата била мала со квадратен молитвен простор со основа 7,93 m. Била покриена со плитка купола над пандантиви со пречник од 6 m. Барабанoт бил поедноставен со користење на горните агли на пандантивите. Таа била стар и поедноставен вид на рана џамија. Ѕидаријата била клоазоне со наизменични редови камен и четири реда тули. Ѕидовите биле дебели 1 m. Горните делови на градбата биле од кршен камен, покриена со ќерамиди. Основата на минарето била од камен и тули, додека телото и шерефето биле исцело од тула. На север имало трем со димензии 3,72 x 7,93 m со цилиндричен свод.
Оваа џамија му припаѓала на провинцијалниот архитектонски конзервативен стил од крајот на шеснаесетти век и почетокот на седумнаесетти век.
Станбен објект на ул. „Рузвелтова“ бр. 24 (Битола)
'''Куќа на ул. „Рузвелтова“ бр. 24 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 136 во Битола.
Врбас (река)
Врбас — река која извира под планината Зец (планина кај Фојница) и после 250 км долг тек се влева во реката Сава кај Србац, на 96 m надморска височина. Површината на сливот на оваа река изнесува околу 5.900 км2 и на нејзините обрегови живеат околу 500 илјади жители. Пред Бања Лука, Врбас проаѓа низ кањон и бројни клисури, кои се заштитени со Законот за заштита на природни вредности од 1955 година. Тече низ: скопљанската котлина, виначката клисура, јајачката котлина, кањонската долина Тијесно, бањалучката котлина, а со долниот тек преку својата макроплавина Лијевче поље. Сливот е со издолжена форма со должина од 150 км и просечна широчина од 70 км. Просечна надморска височина е 690 м.н.в., а највисока точка во сливот е на околу 2100 м.н.в. Просечни годишни врнежи се движат од околу 800 l/m2 при утоката на Врбас во Сава до околу 1500 l/m2 на јужниот дел на сливот. Просечно повеќегодишно истекување од сливот на реката Врбас изнесува околу 132 m³/s. Просечно специфично истекување изнесува околу 20,7 l/s/км2.
Има 36 директни притоки подолги од 10 км, а најзначајни се Плива, Угар, Црна ријека и Врбања. Сливот на реката Врбас во горниот тек го сочинуваат многубројни помали реки: Притоки на Врбас се и Десна, Тушница, Трновача, Крушчица, Бистрица, Бунта, Вилешки поток (Вилешка ријека), Весочница, Поричница, Витина (Витинска ријека), Дубока, Прусачка и Оборачка ријека и Семешница.
Притоките на Врбас се познати по богатство на рибин фонд, а реката Врбас е позната по 22 видови на риби. Најчести видови кои можат да се најдат во горниот тек се пастрмка, липљен и младица.
Кањонот на Врбас
Кањонот на Врбас се наоѓа на само 12 км од центарот на Бања Лука, а се одликува со богат растителен и животински свет, културно - историски споменици, исто така и со природни реткости. Големи води се појавуваат во периодот март-мај, а најизразени се во април. Маловодни периоди се јавуваат во периодот август-септември, со минимален проток во август. На подрачјето на кањонот се наоѓаат остатоци од средновековните босански градови Гребен (1192), Земљаник (1287) и Звечај (1404), кои пружааат единствено доживување со своите видиковци, кои гледаат на долината на Врбас и неговиот кањон. На целосниот свој тек, Врбас создал идеални услови за развој на биоразновидност. Стрмните карпи на кањонот на Врбас се дом на орлови, соколи и јастреби. Просторот на кањонот на Врбас е погоден за развој на наутички, авантуристички, спортско-рекреативен, научен, транзитен, риболовен и излетнички туризам.
Одлики на реката
Во горниот тек од изворот до Јајце е планинска река со многу брзаци и слапови, во средниот тек, од Јајце до Бања Лука, со нагласен пад на коритото се пробива низ длабок варовнички кањон, а во долниот тек, од Бања Лука до утоката, е типична рамничарска река. Врбас го карактеризираат ретки и благородни видови на риби од семејството салмонида како што се: поточна пастрмка, липљен и младица. Тоа зборува и за исклучително квалитетна вода. Специфичност на Врбас претставува и чамецот дајак, кој го добил името по стапот којшто служи за гурање на чамецот. Брзаците, слаповите, буковите, неговите плаже, околните карпи, богатството од растителен фонд – исто така го прават Врбас посебен.
Симбол на Бања Лука
Најголем град на Врбас е Бања Лука. Врбас е главен водотек на Бања Лука кој градот го дели на два дела. Течејќи од југ кон север на подрачјето на градот, во Врбас се влеваат притоките: Врбања, Сутурлија, Црковна, Швракава, Рекавице и др. Треба да се напомене исто така дека при изградба на градежни објекти покрај брегот на Врбас, во многу бањалучки населби, се задржало правилото „поглед на реката“. Реката Врбас се споменува во бројни песни за Бања Лука, како песната на Мирослав Јањанин своевидна химна на градот „Мој Град“. И самиот назив на Градот има врска со реката Врбас, бидејќи зборот „лука“ во назив на Градот означува плодна рамнина покрај река. Основна суровина за обезбедување на питка вода е реката Врбас, а водозафатно подрачје се наоѓа во Новоселије, 6 км низводно од Градот.
Хидроелектрана на Врбас
Хидроелектраната “Бочац” е изградена и пуштена во работ на 5 декември 1981. Изградената хидроелектрана користи 16,2% од вкупниот хидропотенцијал на реката Врбас со притоките. Овој дел од хидропотенцијалот на Врбас во целост се наоѓа во Република Српска. Со распадот на електроенергетскиот систем на БиХ во 1991 година, Хидроелектраната “Бочац” работела едно време самостојно. Во воените околности испорачувала електрична енергија во бањалучката регија, Личката Краина и Западна Славонија.
Од 1992 година Хидроелектраната “Бочац” работи во рамки на матичното претпријатие „Електропривреда Републике Српске“
Песни за Врбас
"Врбас вода носила јаблана" (македонски јазик " Врбас вода носела јаблан"), „Ој Врбасе водо хладна" (македонски јазик „Ој Врбасе водо ладна"), „Крај Врбаса сједи момче“ (македонски јазик „Порај Врбас седи момче“), „Врбас вода“, "Возила се по Врбасу лађа“ (македонски јазик "Се возела по Врбас лаѓа“), "Ој Врбасе ти ми чуваш тајну“ (македонски јазик "Ој Врбасе ти ми ја чуваш тајната“), "Зелена ријеко“ (македонски јазик "Зелена реко“)  ... тоа се песни кои ја опевале реката Врбас.
Многу пејачи ја пееле песната „Зелена ријеко“(македонски јазик „Зелена реко“ ), која првпат е изведена на фестивалот „Први аплауз“(македонски јазик „Првиот аплауз“ )во Бања Лука во 1973 (Емиp Башиќ). Песната зборува за Врбас и љубовта, која многу млади ја доживеале покрај Врбас.
Историја на населувања и изградба на инфраструктура покрај Врбас
По пропаста на Римското Царство словенските племиња го населуваат оваа подрачјево текот на VI и VII век од новата ера. Во средновековниот период по должината на брегот на Врбас никнуваат поголем број на утврдувања. Прва населба од ориентален тип, по доаѓањето на Османлиите во 1582 година, се развила околу Царево маало. Бања Лука станува седиште на пространиот Босански пашалак, што доведува до забрзан развој на градот. Ферхад-паша гради млинови и мостови преку Врбас.
Подоцна во 19 век, Австроунгарци работеле на изградба на инфраструктура преку и покрај реката, а се населуваат и сè поголем број на странци покрај Врабас. За време на Кралството СХС по Врбас носела име и една бановина, чие средиште била Бања Лука.
Смикси
Смикси — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Анадирски Залив
Анадирски Залив (Анадырский залив) — најголемиот залив на Беринговото Море во далечниот североисток на Сибир, Русија.
Местоположба
Заливот има пречник од 400 км и приближно правоаголен облик. Југоисточниот дел е отворен кон морето, а аглите (надесно од југ) се ’ртот Наварин, устието Анадирски Лиман, заливот Креста и ’ртот Чукотски и Чукотскиот Полуостров. Долж североисточниот брег во должина од 72 км се протега појас од чакал, источно од заливот Креста. Анадирскиот Залив е прекриен со мраз 10 месеци во годината. Во близина на крајбрежјето се појавуваат гренландскиот и сивиот кит.
Население
На брегот на заливот, се наоѓа истоимениот град Анадир, кој претставува административен центар на Чукотскиот автономен округ. Градот е сместен на устието на самото устие на реката Анадир, кадешто се влева во Анадирскиот Залив. Други позначајни населени места на крајбрежјето се Провиденија (на Комсомолскиот Залив, огранок на Анадирскиот) и Егвекинот, на заливот Креста.
Стопанство
Брегот и крајбрежната морска површина на заливот имаат лежишта на нафта и гас. Најголемо од нив е Западноезерското повеќеслојно наоѓалиште.
Ранеб
Името Небра се појавува на неколку камени садови, повеќето направени од алабастер и мермер, пронајдени во Абидос, Гиза и Сакара. На сите најдени предмети неговото име е напишано заедно со имињата на неговиот претходник, Хотепсехемви или со името на неговиот наследник, Нинечер. Името Ранеб, односно Небра, никаде не е напишано самостојно.
Наводи
<references group="" responsive="">
Ларс Петер Нордхауг
Ларс Петер Нордхауг (Lars Petter Nordhaug; р. ) — поранешен норвешки професионален друмски велосипедист, кој професионално настапувал во периодот 2005-2017 година.
Рана кариера
Нордхауг ја започнал својата кариера како планински велосипедист, но откако завршил 5. на норвешкото друмско првенство 2005, неговиот фокус се променил кон друмскиот велосипедизам. Неговиот пробив дошол две години подоцна, во 2006, кога го освоил националното друмско првенство. Оваа година се случил неговиот пробив, кога победил и на Биркебајнеритет, норвешка далечинска велосипедска трка за планински велосипедизам.
Во август 2009, Нордхауг го освоил второто место во генералниот пласман на Трката околу Ирска додека возел за континенталната екипа. Неговата победа на последната етапа му го донела овој пласман, откако бил подобар во бегството со неговиот соперник Расел Даунинг, кој го освоил генералниот пласман.
Тим Скај: 2010–12
По една недела гласини било објавено на 10 септември 2009, дека Нордхауг ќе се приклучи на од сезоната 2010, заедно со сонародниците Едвалд Боасон Хаген и Курт Асле Арвесен. Нордхауг ги поминал сезоните 2010 и 2011 главно работејќи како помошник, возејќи на арденските класици и Џиро д’Италија. Потпишал нов договор со Скај на крајот на 2011.
Нордхауг ја освоил својата прва победа за Скај на Трофео Деја 2012, третата трка на Челинџ Мајорка. Ги отфрлил последните членови на групата на последното искачување на етапата, пред да се спушти сам и да помине низ целта во Деја, забележувајќи ја неговата прва победа од 2009. Исто така возел на силната трка Критериум Интернасионал во Корзика, завршувајќи четврти на крај зад силниот подиум составен од Кедел Еванс, Пјерик Федриго и неговиот колега Мајкл Роџерс. . Нордхауг го предводел Скај на Трката околу Баскија, каде завршил шести во генералниот пласман. Неговата ветувачка сезона на почетокот на сезоната му донела важна улога во екипата на арденските класици. Нордхауг бил добро пласиран на завршните етапи на Амстел Голд Рејс, но доживеал пад во последните 300 метри на последното искачување Кауберг, откако допрел со тркалата до возачот на Дамијано Кунего.
Белкин: 2013-14
Нордхауг го напуштил на крајот на сезоната 2012 и се приклучил на  на двегодишен договор од сезоната 2013. Како последица на неговата одлука, Нордхауг не бил избран во составот на екипата за Вуелта а Еспања и наместо тоа возел на Трката околу Данска, каде ја освоил третата етапа и го преземал водството на трката. Негова најголема победа во кариерата било освојувањето на Гран при Монтреал 2012, победувајќи во спринт во група од четворица возачи откако неговиот соло напад бил достигнат во последните метри на трката.
Враќање во Скај: 2015-2016
На Светското друмско првенство 2014, Нордхауг потврдил дека ќе го напушти Белкин. Екипата Скај подоцна објавил дека ќе им се приклучи од 1 јануари 2015 година.
Сад за јајца
Украсен сад за јајца
Украсен сад за јајца е во разновидни облици и бои. Најчество ги украсуваат децата со разни тандали, ленти, фигурички и други украси типични за велигденски празници.
Историја
Најстариот познат сад за јајца е сребрен, најден во урнатините на Помпеја.
1428 п.н.е.
1428 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1428. година пред новата ера, 428. од вториот милениум п.н.е., 28. од 15 век п.н.е. и деветта од 1420-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4080 и 4081 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3322 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2332 и 2333 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 675 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1428 година се протега во 1208 и 1209, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1268 и 1269 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 885 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2112 и 2111 исламска година пред хиџра.
Откритија
1428 v.Chr.
368
368 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 368 година од новата ера, 368. од првиот милениум, 68. од IV век и деветта од 360-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5876 и 5877 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5118 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4128 и 4129 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1121.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 368 година се протега во 3004 и 3005, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3064 и 3065 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 911. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 262 и 261 година пред хиџра.
1681
1681 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1681 година од новата ера, 681. од вториот милениум, 81. од XVII век и втора од 1680-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7189 и 7190 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6431 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5441 и 5442 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2434.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1681 година се протега во 4317 и 4318, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4377 и 4378 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2224. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1091 и 1092 исламска година.
Квантна информатика
Кватна информатика — научна област што се занимава со информатиката како зависна од квантните појави во физиката. Опфаќа теоретска проблематика во пресметковните модели, и поекспериментални теми во квантната физика како прашањето што може да се прави со квантната информација.
Ги подразбира следниве полиња:
NGC 7330
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7330 се споменува и како UGC 12111, MCG 6-49-46, CGCG 514-67.
Откривање
Објектот е откриен на 26 јули 1870 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 36 м 56,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +38° 32' 53"".
Други поделби
Проучување на NGC 7330 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69314. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 123; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3201. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 838.
Пелеански избув
Пелеанска  ерупција е вид на вулканска ерупција која се одликува со брзо движење на пирокластични текови или бранови кои опожаруваат сè што ќе им се најде на патот. Притоа од вулканот големи количини на прашина, карпи и гас се исфрлаат од вулканот, кои потоа се спуштаат по падините како пирокластични потоци. Ваквата ерупција може да се случи кога магмата е многу вискозна, обично од риолитски или андезитски тип и истата дели сличности со вулканолошкиот тип на ерупција.
Особености
Најважната одлика на пелеанската ерупција е присуството на блескава лавина на топла вулканска пепел, таканаречениот „зажарен облак“ односно пирокластичниот тек како и формирањето на лавини куполи. Исто така е забележливо дека кратките текови на пепел создаваат конуси од пемза.
Почетната фаза на ерупција се одликува со пирокластичен тек. Талозите од тефра имаат помал обем и опсег од соодветните плиниски и вулкански ерупции. Вискозната магма потоа формира стрмни куполи или вулкански ' рбет во отворот на вулканот. Куполата подоцна може да колабира, што ќе резултира во текови на пепел и исфрлање зажарени камени блокови.
Циклусот на ерупција обично завршува по неколку години, но во некои случаи може да продолжи и неколку децении, како и во случај на вулканот Сантјагито.
Име
Типот на ерупција името го добил по ерупцијата на вулканот Пеле на Карибите кој избувнал во 1902 година убивајќи 28 000 луѓе. Оваа пелеанска ерупција била една од најголемите вулкански катастрофи на 20-от век која целосно го збришала градот Сен Пјер на Мартиник, (Антили), низ серија моќни ерупции.
Примери
Други примери на пелеанска ерупција се следниве:
Дајан Борсато
Дајан Борсато (родена 1973 година) е канадски визуелен уметник чија работа ги истражува педагошките практики и искуствените начини на знаење преку изведба, интервенција, видео, инсталација и фотографија.
Кариера
Нејзините мултидисциплинарни и општествено ангажирани дела често се создаваат преку мобилизација на различни групи луѓе, вклучително уметнички професионалци, уметници и натуралисти. Нејзината работа е широко изложена во галерии, музеи и центри водени од уметници низ Канада и на меѓународно ниво, вклучувајќи ги уметничката галерија Ванкувер, галерија современа уметност Power Plant, Уметничката галерија на Универзитетот Јорк, Националниот музеј за ликовни уметности на Квебек, уметност Метропол, Мерсер Унија, Музејот за современи уметности во Монтреал и во галериите во САД, Франција, Германија, Мексико, Тајван и Јапонија. Борсато била номинирана за наградата Sobey Art во 2011 и 2013 година и добитник на наградата Victor Martyn Lynch-Staunton во 2008 година за нејзиното истражување и практики во категоријата Inter-Arts од Canada Council for the Arts. Во 2013 година, таа била уметник во резиденцијата на Уметничката галерија на Онтарио, каде што создавала акции, како што се Теа Сервис (Конзерваторите ќе ги мијат садовите) и Твојот темперамент, моето време, кои ги анимираат збирките и околината на галеријата. Борсато е вонреден професор на интердисциплинарно студио на Универзитетот во Гелф, каде што предава во областите на 2Д интегрирани медиуми, проширени практики и во програмата МНР. Таа создава напредни, тематски студиски курсеви кои ги истражуваат социјалните и концептуалните практики кои вклучуваат храна и уметност, специјални теми за одење, LIVE ART и Outdoor School.
Се смета дека Борсато е во првите редови на релационите, интервенционистичките и перформативните практики во Канада. Во својот есеј, Знаењето за Дајан Борсато, Филип Монк, куратор и директор на Уметничката галерија на Универзитетот Јорк, ја отпакува и ја разјаснува сложеноста на нејзината уметничка практика, велејќи: „таа наизменично може да се опише како изведувач, интервенционист или релациски естетичар. Но, ниту едно од нив не ја опишува адекватно суптилноста, интимноста и честопати навредливиот апсурд на нејзината работа. Уметникот предлага алтернативни форми на знаење и процеси на учење кои се ексцентрични – но сепак секојдневни – истражувања на формите и искуството и границите на секојдневниот живот.“
Образование
Борсато дипломирала со почести на Универзитетот Јорк, добивајќи диплома за ликовни уметности во студио уметност (1997). Таа има магистерски по ликовна уметност на Универзитетот Конкордија во скулптура и нови медиуми (2001) и магистерски по уметност во изведба на Школата за уметност Тиш на Универзитетот во Њујорк (2003).
Горно Палчиште
Горно Палчиште — село во Општина Боговиње, во околината на градот Тетово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Долни Полог, оддалечено 8 километри југозападно од Тетово.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Горно Палчиште живееле 165 жители, сите Албанци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 1.356 жители, од кои 1 Македонец, 1.339 Албанци и 16 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.127 жители, од кои 1.037 Албанци и 90 лица без податоци.
Родови
На почетокот од XIX век, од областа Булчица, во северна Албанија, се иселиле браќата Алил и Кадри Тока. Кога дошле во Полог, тие најпрвин се задржале во полското село Долно Седларце. Меѓутоа, ним не им се допаднало мочуришното земјиште, па преминале во денешното шарпланинско село Горно Палчиште. Тука овие браќа основале два големи рода: Кеке (31 куќа од Алил Тока) и Туракве (25 куќи од Кадри Тока)
Горно Палчиште е албанско село.
Според истражувањата од 1948 година, родови во селото:
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 2060, 2065 и 2065/1 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на објект м.з. Чифлик (денес одделно село) и основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.550 гласачи.
Иселеништво
Пред во селото да се населат муслимански Албанци, во селото живееле православни Македонци. Денес се знае за родот Аџагулевци кои се иселиле во градот Тетово. Исто така се знае и за родот Николовци кои се иселиле во селото Лактиње во Дебрца.
Стојан Георгиев (Стење)
Стојан Георгиев — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Внатрешната македонска револуционерна организација.
Животопис
Роден е во преспанското село Стење. Влегува во ВМРО. Станува помошник на Илија Дигалов и заедно со него и Алија Ибра од Пласница, Кичевско, на крајот на 1919 година заминува за Македонија, обиколувајќи ја Горна Преспа. Во пролетта 1920 година дејствуваат во Кичевско, а во текот на летото - во Охридско. Зимата на 1920-1921 година поминуваат во Албанија, а во пролетта дејствуваат во Преспа. Со своите другари Дигалов ја создава мрежата на Внатрешната македонска револуционерна организација, организира јатаци и ги казнува соработниците со државата.
Во септември 1922 година Илија Дигалов и Стојан Георгиев се предадени од градоначалникот на Глобочени, Мала Преспа и гинат во борба со грчки жандармерија. Според некои информации, во предавството имаат учество и двајца Власи, потоа казнети од ВМРО.
Ванда Метрополитано
Стадион Метрополитано (шпански: Estadio Metropolitano), исто така познат како Ванда Метрополитано за спонзорски причини, е стадион во Мадрид, Шпанија. Тоа е домашен стадион на Атлетико Мадрид од сезоната 2017-18 година. Се наоѓа во населбата Росас во областа Сан Блас-Каналехас. Стадионот бил изграден како дел од неуспешната понуда на Мадрид за да биде домаќин на Светското атлетско првенство во 1997 година и бил отворен на 6 септември 1994 година од заедницата на Мадрид. Бил затворен во 2004 година поради кандидатурата на градот за Олимпијадата во 2016 година. Во 2013 година, го предал во сопственост на Атлетико Мадрид, кој го одиграл својот прв натпревар таму на 16 септември 2017 година. Стадионот има сместивост од 20.000 гледачи по неговото затворање и повторно бил отворен со сместивост за седење за 67.703. Именуван е за домаќин на финалето на Лигата на шампионите во 2019 година.
Станбен објект на ул. „Рузвелтова“ бр. 7 (Битола)
'''Куќа на ул. „Рузвелотва“ бр. 7 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 135 во Битола.
Декадни вулкани
Декадни вулкани — 16 вулкани прогласени од страна на Меѓународното здружение за вулканологија и хемија на Земјината внатрешност (IAVCEI) како достојни за одредено нивно проучување и следење, главно поради нивната историја на големи и деструктивни ерупции и поради нивната близина до населените места. Овој проект има за цел да ги поттикне студиите и активностите за подигнување на јавната свест кај овие вулкани, со цел да се постигне подобро разбирање на вулканите и опасностите што тие можат да ги предизвикат, а со тоа и да ја намалат сериозноста на природните катастрофи.
Вулканот може да биде назначен за декаден вулкан доколку:
Цел на програмата
Општ пристап на проектите за Декадните вулкани е да се основат работилници за планирање, да се идентификуваат главните предности и слабости за намалување на ризикот на секој вулкан и да се планира како да се намалат или отстранат идентификуваните слабости. Една од тешкотиите со кои се соочуваат овие опасности кај вулканите е да се осигури дека геолозите и оние кои ќе ги донесат мерките за ублажување соодветно ќе комуницираат, а програмата да се обиде да го обезбеди ова со тоа што двете групи се добро застапени во работилниците на Декадните вулкани.
Финансирање
Финансирањето на проектот за Декадните вулкани главно се одвива преку ООН, но освен тоа организацијата постојано бара финансирање од различни извори. На пример, мексиканските научни и цивилни одбранбени тела финансирале работа во Колима, главно за мексикански научници, но исто така и за неколку странски колеги. Големи билатерални француско-индонезиски и германско-индонезиски програми биле покренати во Мерапи, а Европската Унија обезбедила средства за многу студии спроведени на европските вулкани.
Една посебна активност која не е финансирана е размена на научници и водачи на цивилната одбрана помеѓу различните проекти за Декадните вулкани кои се однесуваат на земјите во развој, на пример, меѓу Филипините и Индонезија, или меѓу Мексико, Гватемала и Колумбија, или преку Тихиот Океан и Атлантикот. Често научниците и водачите на граѓанската одбрана од земјите во развој можат подобро да се однесуваат на искуствата на другите, отколку што можат за искуството на колеги од индустријализираните земји. Исто така, водачите на цивилната одбрана кои доживеале вулканска криза се веродостојни сведоци, во очите на локалните водачи на цивилната одбрана, отколку што би можеле да бидат локални или во посета научници.
Достигнувања
Откако била покрената, програмата за вулкани постигнала голем број успеси изразени во предвидување на вулкански настани и ублажување на катастрофите. Еден од најзначајните било успешното пренасочување на лавиниот проток на планината Етна во 1992 година. Протокот му се заканувл на градот Заферана Етнеја и ги прегазил неколкуте бариери поставени на нејзиниот проток по долината. Научниците и водачите на граѓанската одбрана одлучиле да се обидат да го одбранат протокот повисоко, и тоа го направиле со додавање на големи бетонски блокови.
Програмата значително ги зголемила познавањата за Декадните вулкани бидејќи дел од нив претходно биле многу слабо изучувани пред да бидат назначени. Еруптивната историја на вулканот Галерас сега е многу подобро позната од претходно.
Проблеми
Иако студиите на многу вулкани довеле до јасно намалување на ризикот со кои се соочуваат околните населби, ерупциите кај некои од Декадните вулкани покажале потешкотии со кои се соочува програмата. Ерупциите на планината Унзен, кои започнале непосредно пред да биде прогласен за декаден вулкан, биле силно следени, но и покрај тоа, голем пирокластичен проток убил 43 лица, меѓу кои и три вулканолози.
Подоцна, конференцијата за Декадни вулкани во градот Пасто, Колумбија, во 1993 година завршила со катастрофа, кога неколку научници претставиле импровизирана експедиција во кратерот на Галерас. Ерупцијата се случила неочекувано додека истите биле на врвот, што резултирало со смрт на шест научници и тројца туристи. .
Друг проблем со кој се соочува програмата е граѓанските нереди кои се случуваат во близина на неколку вулкани. Граѓанската војна во Гватемала ги зафатила и самите студии на вулканот Санта Марија до прекинот на огнот во 1996 година, додека тековната граѓанска војна во Демократска Република Конго ги попречува студиите на вулканот Њирагонго.
Декадни вулкани
Следниве вулкани се избрани како декадни вулкани, и нивниот број е 16:
1429 п.н.е.
1429 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1429. година пред новата ера, 429. од вториот милениум п.н.е., 29. од 15 век п.н.е. и последна од 1420-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4079 и 4080 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3321 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2331 и 2332 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 676 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1429 година се протега во 1207 и 1208, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1267 и 1268 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 886 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2113 и 2112 исламска година пред хиџра.
Мозочни нерви
Мирисни нерви (n. olfactori)
Мирисните нерви се 15-20 снопчиња коишто тргнуваат од мирисната регија на носната лигавица влегувајќи во состав на сетилото за мирис.