cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Goodbye (албум на Cream)
Страна 2
Белешки:
Ботанички Залив
Ботанички залив или Ботани (Botany Bay, порано понекогаш се користел и терминот Botanist Bay) - Залив во Тасманово Море во близина на источниот брег на Австралија, 8 километри јужно од центарот на Сиднеј, откриен од Џејмс Кук на 29 април 1770 година. Џејмс Кук го именувал заливот во чест на неговите пријатели - истражувачи и придружници на првото патување околу светот на бродот „Ендевор“. Тоа биле ботаничарите Сер Џозеф Бенкс и Даниел Соландер, кои на бреговите од заливот проучувале и опишале многу растенија дотогаш непознати за Европејците. Тие исто така ги опишале животните, пред сѐ торбарите. Според друга верзија, името на заливот го дал самиот Бенкс.
Ботаничкиот Залив е познат по тоа што Првата флота од Велика Британија пристигнала на тоа место на 18-20 јануари 1788 година со идните доселеници на Австралија. Сепак, затоа што во близина немало доволно свежа вода и затоа што заливот не бил заштитен од морските ветрови, на 26 јануари 1788 година, Првата флота се преселила во заливот Порт Џексон, кое што било по прикладно место за изградба на пристаништа, а се наоѓа на само 12 километри северно од Ботаничкиот Залив, каде што била основана првата европска населба во Австралија - градот Сиднеј.
Денес градот Сиднеј се прошири до Ботаничкиот залив. На северниот брег од заливот се наоѓа Сиднејското предградие - Маскот, во чиј склоп се наоѓа Сиднејскиот аеродром, а некои од пистите влегуваат во заливот.
При влезот, заливот е широк 2,2 км и длабок од 18 до 31 м. Во Ботаничкиот залив се влеваат реките Кук и Џорџес.
Во заливот има пристаништето со исто име. Бројот на населението во околина на заливот изнесува околу 35 илјади луѓе.
Грб на Обединетото Кралство
Кралски грб на Обединетото Кралство (Royal Coat of Arms of the United Kingdom) — државен грб на британскиот монарх, моментално кралот Чарлс III. Овој грб се користи од кралицата во својство на монарх, и како такви официјално се нарекува нејзин „Грб на власта“ (Arms of Dominion). Варијанти на кралскиот грб користат други членови на кралското семејство; како и британската влада во врска со администрација и управување со земјата. Во Шкотска кралицата користи посебна верзија на кралскиот грб, варијанта која се користи во Министерството за Шкотска (наречено Scotland Office).
Штитот е маршалуван - во првата и четвртата четвртина прикажани се по три лава на Англија; во втората, лав обрабен со кринови за Шкотска; а во третиот пак, харфа за Ирска.
Левиот штитодржач е исто така крунисан лав, кој ја симболизира Англија; левиот штитодржач е еднорог, кој ја симболизира Шкотска. Според една легенда еднорогот се смета за многу опасна ѕверка; затоа хералдичкиот еднорог е опкован со ланец, како што се двата еднорози-штитодржачи на кралскиот грб на Шкотска.
На долниот дел од грбот стои мотото на англиските монарси, Dieu et mon droit („Бог и моето право“), како и мотото на Редот на Подвеската, Honi soit qui mal y pense („Срам да му е на тој што лошо мисли“) на приказ на подвеската зад штитот.
Шкотска
Кралот има посебна верзија на грбот за Шкотска, каде шкотските елементи имаат почесно место.
Штитот е маршалуван - во првата и четвртата четвртина е прикажан лавот на Шкотска; во вториот, трите лава на Англија, додека во третиот се неоѓа харфата на Ирска.
Челенката без круната на Шкотска е црвен лав кој седи и гледа напред, а самиот ја носи шкотската круна и ги држи другите два елемента на шкотските обележја, имено Државниот мел и Жезолот на Шкотска. Вака изгледала и челенката на грбот на Кралството Шкотска. Според традицијата на шкотската хералдика, мотото стои над челенката и е напишано на шкотски во скратена форма на полното мото: In My Defens God Me Defend.
Штитодржачите стојат на спротивни страни и двата ги носат круните на нивните кралства. Левиот штитодржач е крунисан и опкован со ланци енорог, кој ја симболизира Шкотска. Десниот штитодржач е крунисан лав, која ја симболизира Англија. Помеѓу секој штитодржач и штитот стои копје (ланцета) на кое е истакнато знамето на секое кралство.
На грбот стои и мотото Nemo me impune lacessit („Никој не ме повредува неказнет“) како и, околу штитот, the околувратникот на Орденот на Црниот Трн.
Други земји во Обединетото Кралство
Меѓутоа четвртината со харфа е симбол на Ирска на обете варијанти на грбот. Поради ова, во шкотската верзија останува само една англиски четвртина, а во англиската останува само една шкотска четвртина. Така, Англија, Шкотска и Ирска се претставени на сите верзии на кралскиот грб од времето кога сите тие потпаднале под еден владетел.
Со доаѓањето на власт на Тјудорските кралеви и кралици, кои самите биле од велшко потекло, велшкиот змеј почнал да се употребува како штитодржач за кралскиот грб. Нивните наследници ова го отстраниле, па шкотската династија Стјуарти го замениле тјудорскиот змеј со шкотски еднорог како штитодржач.
Во XX век, грбот на кнежевството Велс бил додаден како подштит (мал штит) кон грбот на Принцот од Велс. Како негова лична стандард, во Велс се вее знаме со тој грб, со зелен подштит со неговата круна. Таканреченото Перје на Принцот од Велс е хералдичка значка, а не грб на штит, но во секој случај ова не е велшки симбол. Перјето води потекло од англиските принцови на Велс (кои пак ова му го должат на подвиготна Едвард, Црниот Принц во Битката кај Креси) и носи германско мото. Во секој случај, перјето не е дел од кралскиот грб, а Принцот од Велс од него се откажува кога ќе стане крал.
Употреба
Кралскиот грб како што е прикажан погоре може да го користи само самиот крал. Тој исто така може да се најде и во судниците, since бидејќи во Обединетото Кралство монархот е извор на право и судот е дел од дворот на владетелот (затоа на англиски court значи и „двор“ и „суд“). Судиите официјално се претставници на Круната, и затоа зад судијата на ѕидот стои кралскиот грб.
Британската влада исто така го употребува кралскиот грб како национален симбол на Обединетото Кралство, и, во тоа својство, грбот може да се види на разни владини документи и формулари, пасоши, на амбасади и конзулати итн. Меѓутоа, кога е во употреба на владата, а не на самиот владетел, тогаш грбот е прикажан без шлем. Ова е случај и со шкотскиот грб, верзија во употреба на Министерството за Шкотска.
Кралиот доделува Кралски повластици на разни фирми кои го снабдуваат кралското семејство. Со ова фирмите можат да го истакнуваат кралскиот грб на нивните продавници, производи и репроматеријали.
Кралскиот стандард е знаме со мотиви од грбот, кое се вее кога кралиот престојува во дворецот, како и на јавни згради само кога е присутна кралиот. Во кралските резиденции како во замокот Виндзор или Бакингемската палата, главната резиденција на кралиот, кралскиот стандард се вее со цел да се покаже дека кралиот престојува таму. Овој протокол подеднакво важи и за резиденциите на кралиот во Шкотска, (Холирудската палта и замокот Балморал), каде се вее кралиот стандард за Шкотска. Кога монархот не престојува, се вее државното знаме, а пак во Шкотска се вее древниот кралски стандард на Шкотска.
Кралскиот грб се користи и како симбол на судовите на Британска Колумбија, Канада.
Историја
Денешниот кралски грб е комбинација од грбовите на кралствата кои го сочинуват Обединетото Кралство, и можат да се проследат сѐ до првиот грб на кралевите на Англија и кралевите на Шкотите. Низ годините се јавуваат разни промени, особено со придодавање на грбовите на други освоени или барани територии. Оваа таблица ги проследува промените во кралскиот грб од првите грбови на кралот на Англија, Хенри II и кралот на Шкотите, Вилијам I.
Кралско семејство
Членовите на британското кралско семејство добиваат свои лични грбови засновани на кралскиот грб. Само деца и внуци на монархот по машка линија имаат право на ваков грб. Грбовите на децата на монархот се одликуваат со тризабен ремен; внуците пак врз грбот имаат петзабен ремен. Исклучок од ова е најстариот син на Принцот од Велс, кој добива трозабен ремен. Од 1911, на грбот на Принцот од Велс стои и подштит (мал штит) со древниот грб на Кнежевството Велс.
Следниве членови на кралското семејство моментално имаат грб заснован на кралскиот грб:
Влада
Британската влада користи верзија на кралскиот грб без шлем и челенка, и како резултат на тоа круната стои врз штитот. За сето она што се однесува до Шкотска, Министерството за Шкотска ја употребува шкотската верзија, и тука без шлем и челенка.
Грбот стои на:
Се користи само од следниве владини институции:
Macklemore
Бен Хегерти (Ben Haggerty; 19 јуни 1983) познат по името Меклмор (Macklemore), е американски музичар.
Башино Село
Башино Село — село во Општина Велес меѓу автопатот „Александар Македонски“ (Е-750) и текот на реката Вардар, во околината на градот Велес.
Географија и местоположба
Населбата Башино се наоѓа во средишиниот дел на Општина Велес, меѓу автопатот „Александар Македонски“ (Е-750) и текот на реката Вардар. Башино Село е рамничарска населба сместена на почетокот на Велешката Котлина, односно во северниот дел на малото Велешко Поле, во алувијалната почва на Вардар. Поточно селото е сместено на допирот меѓу рамничарскиот дел на Велешката Котлина и подножјето на ридот Барјаче (448 м) на кој се двата тунели на автопатот пред влезот во Велес и кој го одделува од сливот на вештачкото езеро Младост. Расположено е на 175 метри надморска височина и е на 3 километри оддалеченост од центарот на градот Велес, со што претставува дел од неговата рурбална приградска зона. Атарот на Башино Село зафаќа површина од 9,6 км2 на кои најголемо пространство зафаќаат пасиштата со 412,2 хектари, потоа обработливото земјиште со 393,5 хектари и шумите со само 0,2 хектари. Слабата пошуменост е причина што околината на Башино Село е неколкупати пошумувана со зимзелени и листопадни садници во рамките на акцијата „Ден на дрвото“.
Историја
Околу настанокот на Башино Село меѓу народот постоело мислење дека тоа било основано некаде пред 230 години. За основањето на Башино Село забележани се две преданија. Според едното предание ќерката на некој паша на тоа место имала имот на кој основала чифлик и на него доселила десет семејства од Скопска Црна Гора, имено родовите Перчинковци, Џимревци и Дудевци. Пашината ќерка од благодарност го изградила и манастирот „Св. Јован“ во Ветерско. Според другото предание Башино Село било своина на некој паша кој тука имал воденица и триесет христијански куќи, чија должност била да го одржуваат јазот за воденицата за што не плаќале никакви давачки. Записи за Башино Село се среќаваат кон средината на XIX век од македонскиот просветител Јордан Хаџи Константинов - Џинот кој во својот напис „Велес - статистическо описание“ објавен во „Цариградски весник“ на 7 март 1859 година запишал дека Башино Село има 200 куќи и црква „Св. Никола“. Во селото имало едно училиште со еден прост учител, а понатаму Џинот запишал дека од ова село бил К.Петков - конзул дубровнички и дека неговите жители со даровити духови и работеле со Битола, Прилеп, Врање. Во написот Јордан Хаџи-Константинов - Џинот исто така наведува дека во селото има добри трговци, од кои дел се г. Петруш Ташов и Никола Радулов. Оваа населба има богат историски развиток, а добар дел од нејзините жители се имаат иселено во Куманово, кога овој град станал видно цетнрално место, по спојувањето на вардарската со моравската железница во 1888 година. Покрај во Куманово, жители на Башино Село се иселиле и по на север по моравската железница во Бујановац, Ристовац, Гнилане каде работеле како доста успешни трговци и угостители (меанџии).
Преданија за потеклото и настанокот на името
Некои велат дека населбата Башино е постара и од Велес. Овде отсекогаш било многу убаво. Според едно предание таа некогаш била село и се викала Башино Село. Според некои тоа доаѓа од некој турски бег, кој кога од ридот го видел селото како со своите многубројни бавчи се простира покрај реката Вардар, рекол: "Е, ова е баш село - убаво село". Според друго предание името доаѓа од некој паша кој живеел на ова место и според кој било наречено “Пашино село“, но со текотна времето тоа избледило и било преименуваново Башино. Според записите на Апостол Поп-Јовановски, на почетокот на XIX век селото се викало Шојли по истоимениот паша кој живеел во него. Селаните имале многу тежок, мачен и сиромашен живот во кој покрај тоа што од своите производи морале да даваат на пашата тие морале 20 денови бесплатно да работат на неговиот имот. Една од најлошите особини на пашата била таа што доколку некоја девојка му се допаднела морала да биде негова, поради што една вечер седум заговорници од селото се решиле да му се одмаздат за такво злодело. Една несенска ноќ во 1856 година злобниот паша Шојли налутен се враќал откај месноста „Мерџан Дол“ не забележувајќи ги седумте сенки кои веднаш му се нафрлиле и го избоделе со ножеви при што неговото телото го фрлиле во Вардар. По неговата смрт неговото село го завикале Пашино Село, а подоцна го добило името Башино Село. Ова село и некои негови жители се опеани во неколку народни песни.
Стопанство
Поради поволните услови на самата почва во алувијалната рамнина крај Вардар и извонредната местоположба до самиот автопат „Александар Македонски“ и непосредна близина до градот Велес, Башино Село има навистина обемен и доста развиен стопанско-економски живот. Од земјоделството најзастапено е одгледувањето на градинарски култури, особено млад кромид и лук по кои Башино Село е надалеку познато во Македонија и на Балканот. Покрај на пазарите во Македонија, големи количества млад кромид од Башино Село се извезуваат и на пазарит во странство како во Хрватска, Србија, Бугарија, Романија, Косово и Албанија. Последните години поради сигурниот пласман младиот кромид кој во Башино Село се одгледува на околу 50 хектари, во количества од 500 тони се извезува во Хрватска. Покрај младиот кромид на големи површини се одгледуваат и зелени пиперки и тоа познатата сорта „Сиврија“ која потекнува токму од Башино Село и ја има само во Велешко, како и патлиџани (домат), марула, спанаќ, зелка, морков, цвекло, грашок, боранија. Во помала мерка е застапено живинарството односно чувањето кокошки и домашни птици и во многу мерка е застапено и сточарството односно одгледување на кози. Поради непосредната близина до градот Велес и автопатот, во Башино Село работат и неколку фабрики и производствени погони. На влезот на Башино Село се наоѓа прехранбената фабрика „Јоми Фуд“ чии производи како ајвар, лутеница, зимници, мармалади и слатка покрај на домашниот пазар се извезуваат и во странство во Америка и Австралија. Во Башино Село работи и приватната сокарница - фабрика за сокови на семејството Папазови која ја произведува познатата „Папаз Лимонада“. Исто така во Башино Село работи познатиот вулканизер и авто-сервис „Дине“ како и други авто-сервиси, стоваришта за градежни материјали, хемиски погони, бензинска пумпа и угостителски објекти. Помал дел од населението се занимава и со други дејности и работи во градот Велес. Како што е напоменато во делот за историјата, Башино Село во минатото било многу познато и развиено трговско село со многу трговци кои работеле со Прилеп, Битола, Врање.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Башино живееле 960 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Башино Село имало 1.472 Македонци, од кои 1.200 под врховенството на Бугарската егзархија и 272 патријаршисти.
Башино Село според бројот на жителите е населба со средна големина и со постојан пораст на населението, кое во 1961 година броело 591 жител, а во 1994 година 775 жители од кои 770 Македонци и 5 Срби. Поради непосредната близина, како што е споменато во делот за економија погоре, дел од активното население на Башино Село учествува во секојдневните миграциони движења кон Велес.
Според пописот од 2002 година, Башино Село имало 814 жители од кои 805 се Македонци, 8 се Срби и 1 е Влав.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 750 жители, од кои 731 Македонец, 3 Срби, 1 останат и 15 лица без податоци.
Родови
Во Башино Село отсекогаш живееле исклучиво Македонци од православна христијанска вероисповед. Според записи и податоци од 1935 година во Башино Село живееле следните македонски родови: Џимревци, Дудевци, Перчинкови, Пишмишовци сите староседелци од кои за првите три родови постоело предание дека во некое многу дамнешно време се доселиле од Скопска Црна Гора. Нивни огранки биле родовите: Маневци, Поп-Јованови, Манчевци, Чушкаревци (од Џимревци), Атанасовци, Минцикови, Димановци, Калеовци (од Дудевци), Спасковци и Коцеви (од Перчинковци). Доселенички македонски родови се: Мискиновци (од с. Брезица (Скопско)), Ничовци, Цанцеви и Бабуновци (од с. Новачани), Ташовци (од с. Црквино), Апасиеви, Граблеви, Радулови (од с. Рудник), Хаџи-Димови и Лукареви (од градот Сер во Егејска Македонија), Ристови, Илчеви, Трајковци и Лашпетковци (од с. Чалошево), Гаревци, Тримановци-Пуневци, Пиркови и Стојановски (од с. Отовица), Шоповци (од с. Џидимирци), Таневци (од Тиквешко), Мицевски и Џинџовци (од с. Ветерско), Ќатовци (од с. Чашка), Чашкаревци и Војнови (од градот Велес), Пецови (од с. Ѓуземелци во Овче Поле), Костовски (од с. Црнилиште во Овче Поле), Стојкови (од с. Лугунци), Бузалкови (од с. Бузалково), Рогожарови (од с. Бадар (Скопско)), Блажевци, Смилевци, Папазови и Каразафировци (од с. Сојаклари), Секуловци (од с. Кумарино), Давчеви (од с. Сопот), Триманчевци (од с. Мосомиште, Неврокопско во Пиринска Македонија) . Македонски родови со непознато потекло биле: Хаџи-Бошковци, Перковци, Кимовци, Бајрактаревци, Делевци, Божиновци, Турчевци, Самарџиевци, Димовци, Домазетовци, Пинталевци, Гоневи, Хаџи-Јованови, Ковачевци, а некогаш во селото живееле и целосно се иселиле родовите Манговски, Весови, Кавкаровци, Калајџиевци, Здравевци и Пешовци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2182 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место се опфатени и селата Новачани и Сопот.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 624 гласачи.
Редовни настани
Секоја година во населбата се организира прослава на Илинден на ридот Свети Илија под кој поминува познатиот тунел на автопатот.
Маркетинг на интернет пребарувачите
Маркетинг на интернет пребарувачите (МИП) — облик на дигитален маркетинг кој вклучува промоција на мрежните места со зголемување на нивната видливост во страниците со резултати од пребарување (SERPs) првенствено преку платени реклами. МИП може да вклучи оптимизација на пребарувачи (SEO), која ја прилагодува или преработува содржината на мрежната страница и архитектурата на страницата за да постигне повисоко рангирање на страниците со резултати од пребарувачот за да ги подобри листинзите за клик.
NGC 715
NGC 715 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 715 се споменува и како MCG -2-5-69.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 715 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 715 има привидни димензии од 0,8' х 0,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 53 м 12,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 12° 52' 24". Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Други поделби
Проучување на NGC 715 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6991. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 264; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5280. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1207.
NGC 5303
NGC 5303 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5303 се споменува и како NGC 5303A, UGC 8725, MCG 7-28-67, IRAS 13455+3833, KCPG 397A, KUG 1345+385A, ARAK 428, CGCG 218-47.
Откривање
Телото е откриено на 16 мај 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5303 е од видот Sc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,1 m/лм2. NGC 5303 има привидни димензии од 0,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 47 м 45,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +38° 18' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 92°.
Други поделби
Проучување на NGC 5303 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 48917. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 110; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3027. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 154.
Арморски Брегови
Арморски Брегови (Côtes-d'Armor; Aodoù-an-Arvor), порано познат како Северни Брегови (Côtes-du-Nord; Aodoù-an-Hanternoz), е департман на север од Бретања, во северозападна Франција.
Историја
Северните Брегови бил еден од првичните 83 департмани создадени на 4 март 1790 година по Француската револуција. Составен е од речиси целата древна Пеи де Сен Брие, повеќето од историскиот Трегор, источната половина на Корнуај и северозападниот дел на поранешната епархија Сен-Мало.
Во 1990 година името беше сменето во Арморски Брегови (Côtes-d'Armor): францускиот збор côtes значи „брегови“, а ar mor е „море“ на бретонски. Името потсетува и на римската провинција Арморика („крајбрежен регион“).
Географија
Армориски Брегови се дел од сегашниот административен регион Бретања и се граничи со департманите Ил-е-Вилен на исток, Морбијан на југ, Финистер на запад и со Ламанш на север.
Демоним
Жителите на департманот на француски се познати како Костармориканци (Costarmoricains).
Политика
Долгата традиција на антиклерикализмот на Арморските Брегови, особено во внатрешноста околу Генган (поранешно комунистичко упориште), честопати водело до тоа департманот да се гледа како област на левичарска исклучителност во инаку силно клерикалната и десничарска Бретања. Актуелниот претседател на департманскиот совет, Ален Кадек, сепак е член на десноцентристичката партија, Републиканци.
Култура
Западниот дел на департманот е дел од „Долна Бретања“ (бретонски: Breizh-Izel). Границата тече од Плуа до Мир-де-Бретањ. Бретонскиот јазик станал битно прашање во многу делови на Бретања, и многу бретонски говорници се залагаат за двојазични училишта. Јазикот гало се зборува на исток на департманот и се нуди како јазик во училиштата и на матурските испити.
Европска служба за надворешно дејствување
Европската служба за надворешно дејствување (ЕЕАС или ЕАС) е единствената служба на Европската унија (ЕУ) којашто е основана по стапувањето во сила на Лисабонскиот договор на 1 декември 2009 година. Таа официјално започна да функционира на 1 декември 2010 година и служи како Министерство за надворешни работи и дипломатски претставништва на ЕУ, а воедно ја спроведува и Заедничката надворешна и безбедносна политика на ЕУ како и други области од нејзината надворешната застапеност. ЕЕАС е под надлежност на Високиот претставник за надворешни работи и безбедносна политика, функција којашто, исто така, произлегува од Лисабонскиот договор. ЕЕАС е надлежна за тоа како ЕУ се справува со кризите, има разузнавачки способности и соработува со Комисијата во области за коишто имаат еднаква надлежност. Сепак, иако Високиот претстваник и ЕЕАС можат да предлагаат и спроведуваат политики, тие го немаат крајниот збор бидејќи за тоа е надлежен Советот за надворешни работи со којшто претседава Високиот претставник. ЕЕАС е единствена и независна од другите институции на ЕУ, а е формирана со спојување на Секторите за надворешни врски на Советот и Европската комисија. Сепак, таа заседава надвор од овие институции, а, исто така, има и свој независен буџет.
Историја
ЕЕАС за првпат беше вклучена во Европскиот устав, којшто не успеа, па затоа се сметаше дека Секторите за надворешни врски на ЕУ се неопходни за поддршка на предложената функција за Висок претставник. Чарлс Грант, директор на Центарот за европска реформа, вели дека без овие сектори, ЕУ би била исто како „диригент без оркестар или попрецизно, диригент којшто се обидува да им диригира на два различни оркестри истовремено“.По отфрлањето на Уставот, промените беа обновени во Лисабонскиот договор којшто стапи во сила во 2009 година. Мандатот на Службата за надворешно дејствување е утврден со член 13а-III од Лисабонскиот договор (Договорот за Европска унија, член 27) и гласи вака:
Ана Фалк
Ана Карин Маргарета Фалк (роден на 6 февруари 1932 година) е шведски телевизиски режисер, водителка и продуцент.
Европска служба за надворешно дејствување
Историја
Пред договорот да стапи во сила, Кетрин Ештон беше именувана за Висок претставник (ВП) со задача да ја изготви структурата на новата ЕЕАС. По земјотресот во Хаити во 2010 година, Аштон претседаваше на средбата за чинителите на надворешната политика помеѓу Комисјата, Советот и земјите-членки со цел да се даде координиран одговор на катасртрофата. Иако таа не сакаше да го опише тоа како прв акт на службата за надворешно дејствување, Аштон нагласи дека тоа беше првата координација, којашто дотогаш беше постигната, помеѓу бројните чинители на надворешната политика на ЕУ. Во текот на првата половина од 2010 година, Аштон се бореше за постигнување договор помеѓу Советот, Парламентот и Комисијата во врска со иднината на ЕЕАС. Комисијата сакаше да задржи што е можно повеќе надлежности (трговија, развој, проширување, претставување итн) додека Парламентот се бореше да добие што е можно поголем надзор врз ЕЕАС барајќи остар надзор и набљудување на состаноците и буџетот. Парламентот ја отстрани последната пречка за планот на 8 јули кога пратениците ја изгласаа службата со 540 гласови „за“ и 78 гласови „против“ и 17 „воздржани“. Советот го одобри трансферот на сектори во ЕАС на 20 јули. Сè додека ЕЕАС не започне со својата работа, Ештон имаше поддршка од само окулу 30 луѓе во зградата „Берлмон“. ЕЕАС официјално беше промовирана и започна со работа во седиштето на Комисијата на настанот одржан на 1 декември 2010 година.
Организација
ЕЕАС управува со општите надворешни односи, безбедноста и одбраната на политиките и има контрола врз Центарот за разузнавање. Сепак, иако ВП и ЕЕАС можат да подготвуваат иницијативи, земјите-членки ја имаат последната одлука додека Комисијата игра, исто така, важна улога во нивното техничко спроведување. ВП поднесува извештај до Европскиот парламент. ЕЕАС има одделенија посветени за секоја земја-членка и регионална организација во светот како и специјализирани единици за демократија, човекови права и одбрана. ЕЕАС има шест географски сектори на чие чело стои генерален директор. Секторите го делат светот на: 1. Африка; 2. Азија; 3. Америка; 4. Блискиот Исток и јужното соседство; 5. Русија, соседните земји на исток и земјите од Западен Балкан; и 6.Глобални и мултилатерални прашања. Географските сектори не се удвојуваат во Комисијата. ЕЕАС, исто така, има и сектори за безбедност, стратешко планирање на политиката, правни работи, меѓуинституционални односи, информации и јавна дипломатија, внатрешна ревизија и инспекции, како и заштита на личните податоци.
Префрлени сектори
Следните сектори се пренесени од Комисјата или Советот во Службата за надворешно дејствување:
Од Секторот за политика (Советот):
- Справување со кризи и Управа за планирање
- Цивилно планирање и реализација на можности
- Воен штаб на Европската унија
- Сектори под директна надлежност на Генералниот директорат на Воениот штаб на Европската унија
- Управа за концепти и можности
- Управа за разузнавање
- Управа за логистика
- Управа за комуникации и информатички системи
- Центар за разузнавање на ЕУ (освен персоналот на управното тело за безбедносна акредитација)
Генерален директорат Д (Советот)
- Лица под директна надлежност на Генралниот директорат
- Управа за Јужна и Северна Америка и за Обединетите нации
- Управа за земјите од Западен Балкан, Источна Европа и Средна Азија
- Управа за неширење на оружје за масивно уништување
- Управа за парламентарни прашања во областа на Заедничката надворешна и безбедносна политика
- Канцеларија за врски во Њујорк
- Канцеларија за врски во Женева
Претставници на Генералниот секретаријат на Советот за поддржување на Специјалните претставници на Европската унија и одбранбените мисии.
Генерален директорат за надворешни односи (Комисијата)
- Директорат А (Кризна платформа и координација на политиката на Заедничката надворешна и безбедносна политика)
- Директорат Б (Мултилатерални односи и човекови права)
- Директорат В (Северна Америка, Источна Азија, Австралија, Нов Зеланд, ЕЕА, ЕФТА, Сан Марино, Андора, Монако)
- Директорат Г (Европска политика за координација на соседството)
- Директорат Д (Источна Европа, Јужен Кавказ, Републики на Средна Азија)
- Директорат Ѓ (Блискиот Исток, Јужниот медитеран)
- Директорат Е (Латинска Америка)
- Директорат Ж (Азија, со исклучок на Јапонија и Кореја)
- Директорат З (Ресурси на штабовите, информации, меѓуинституционални односи)
- Директорат И (Надворешна служба)
- Директорат Ј (Стратегија, координација и анализа)
- Оддел Relex-01 (ревизија)
Освен за персоналот одговорен за управување со финансиските инструменти или за исплата на плати и надоместоци на вработените во делегациите
Надворешна служба (Комисијата – делегациите)
- Сите шефови на делегации, заменик-шефови на делегации како и помошен персонал директно поврзан со нив
- Сите политички сектори или вработени
- Сите информации и сектори за јавна дипломатија и вработени
-Сите управни сектори
Освен за вработените одговорни за спроведување на финансиските инструменти.
Генерален директорат за развој (Комисијата)
- Директорат Г (Група на земји од Африка, Карибите и Тихиот Океан II - западна и централна Африка, Карибите и ОКТ) со исклучок на работната група на ОКТ
- Директорат Д (Африканскиот рог во Североисточна Африка, Источна и Јужна Африка, Индискиот и Тихиот Океан)
- Сектор В2 (Група на земји од Африка, Карибите и Тихиот Океан I: Програмирање на финансиска помош и управување): Персонал одговорен за програмирање
- Сектор В2 (Пан-африкански прашања и институции, владеење и миграции): Персонал одговорен за Пан-африканските односи:
- Применливи хиерархиски функции и помошен персонал директно поврзан со нив
Персонал
Персоналот го сочинуваат Комисијата, Советот и Дипломатските претставништва на земјите-членки коишто привремено се прераспределуваат. Високиот претставник е надлежен за назначување на персоналот. Не постојат национални квоти за персоналот од 1100 членови кадешто максимум 40% од членовите се од земјите-членки. Остатокот се постојани членови и во главном тоа се поранешни членови на Комисијата. Ова делумно се должи на потребата да се воспостави заедничка дипломатска култура како и на поттикнувачките повици за Европска дипломатска академија. На 1 јануари 2011 година, првите вработени биле пермаментно префрлени во Европската служба за надворешно дејствување: 585 членови од Генералниот директорат на Комисијата за надворешни односи (којшто повеќе не постои), 93 членови од Генералниот директорат на Комисијата за развој (остатокот се спои со Генералниот директорат за развој и соработка), 436 членови од делегациите на Комисијата и 411 членови од Советот на ЕУ. Со 118 нови работни места, овие членови се приклучија за да се формира персонал од 1643 вработени на денот на префрлањето. Персоналот ги ужива истите права и привилегии без разлика дали тие доаѓаат од Комисјата, Советот или од Владите на земјите-членки. Постои можност, особено со документите на германската надворешна политика коишто излегоа во јавност, дека целата структура на Европската служба за надворешно дејствувавње потпаѓа под влијание на В. Британија. Се смета дека Високиот претставник Ештон е отворена за влијание од Лондон и дека голем број од британскиот персонал со високо рангирани државни функции се веќе подготвени да ги заземат врвните работни места во службата. Од вкупно 13 членови на управната група за формирање на службата, 3 се од Велика Британија додека само еден е од Германија.
Високи работни позиции
„Со Европската служба ќе управува Извршниот генерален сектретар којшто ќе функционира под овластување на Високиот претставник. Извршниот генерален сектретар ќе ги презема сите неопходни мерки со цел да се обезбеди урамнотежено функционирање на службата, вклучувајќи го и нејзиниот административен и буџетски менаџмент. Извршниот генерален сектретар ќе обезбедува делотворна соработка меѓу сите сектори во централната администрација како и со Унијата на делегациите.“ — преглед на Договорот на Советот за обврските на Извршниот генерален секретар.
Генералниот сектретар има двајца заменици. Првиот се занимава со административните работи (како што се координација и соработка со Комисијата) додека другиот го потпомага создавањето на надворешната политика. Сепак, според последните согласувања, Високиот претсавник може да биде заменуван од страна на сооедветен Комесар или министер за надворешни работи којшто го има ротирачкото претседателство на Советот. Генералниот секретар ќе ги надгледува автономните сектори како што се Центарот за состојби, воениот персонал, внатрешната безбедносна единица, сектор за ревизија, и сектор за комуникации и врски со институциите на ЕУ. Главниот сектор се занимава со буџетот и администрацијата како и со управување на шесте директори коишто управуваат со секторите (види организација).
Освен тоа, Аштон ги назначи и Роберт Купер за советник на службата и д-р Агостино Миозо за управен директор за справување со криза и оперативна координација.
Делегации
Поранешните претставништва на Комисијата потпаѓаат под Европската служба за надворешно дејствување како амбасади на ЕУ (иако според Лисабонскиот договор тие се дел од ЕУ, Комисијата не сакаше да го задржи управувањето со нив). Покрај тоа, делегациите ќе ги поддржат посетите на членовите на Европскиот парламент, а шефовите на делегациите ќе расправаат во Парламентот (без право на вето) и се на располагање на Парламентот за прашања коишто се однесуваат на земјата со којашто се занимаваат. Делегации на ЕУ има во скоро секоја земја-членка на ОН. Секој шеф на делегација е Амбасадор на ЕУ (назначен од Високиот комесар). На 1 јуни 2010 година, сите поранешни делегации на Европската комисија беа преименувани во делегации на ЕУ и постепено се унапредуваа во амбасади – тип мисии коишто применуваат поголеми овластувања од нормалните делегации. Овие унапредени делегации го преземаа ротирачкото претседателтсво со Советот на Европската унија, коешто претходно го спроведуваа националните амбасади, и се споија со независни делегации на Советот од целиот свет. Преку ова, делегациите на ЕУ ја преземаа улогата за координирање на националните амбасади и говорење за ЕУ како целина, а не само како Комисија. Првата делегација беше унапредена во Вашингтон, а за нов амбасадор беше назначен Жоао Вале де Алмеида којшто даде краток преглед за својата нова власт говорејќи истовремено и за претседателите на Комисијата и Советот и за земјите-членки. Тој ќе биде одговорен за прашањата од заеднички интерес на сите земји-членки, како што се билатералните прашања, но, сепак нема да има предност во однос на националните амбасадори. Се очекува да се унапредат сите делегации до крајот на 2010 година. Некои земји-членки можеби ќе одлучат да работат со новите делегации на ЕУ како и да ги затворат некои од нивните мали национални амбасади. Сепак, Франција најави дека ќе ја одржи својата мрежа низ светот за сега.
Буџет
Високиот претставник го предлага и управува со буџетот на Европската служба за надворешно дејствување којшто секоја година го одобрува Парламентот. Парлементот, исто така, го ревидира буџетот на секое претставништво на ЕУ. Надзорот на парламентот би ставило крај на долгодишниот џентламенски договор каде Парламентот и Советот не вршат меѓусебен преглед врз своите буџети. Почетниот буџет за 2010 година е 9 500 000 евра и доколку е целосно функционален може да порасне до 3 милијарди евра.
Надзор на Парламентот
Парламентот се бореше да го добие надзорот врз Европската служба за надворешно дејствување со цел Европратениците да можат да ги разгледаат крајните буџетски планови и потоа да ги одобрат или отфрлат. Парламентот, освен тоа што има силен буџетски надзор, треба да се консултира и за прекуокеанските претставништва. Покрај тоа, Европратениците имаат и неформални состаноци видни амбасади во странство и имаат пристап до некои доверливи документи на Европската служба за надворешно дејствување.
Задачи на Комисијата
Европската Комисија успеа да ја задржи контролата врз надлежностите во финансиската помош (и годишен буџет од 5 милијарди евра), развојот, енергијата и проширувањето. Тоа им овозможува на Комесарите да ги предводат овие области и да го заменуваат Високиот претставник кога е потребно, а одлуките ќе мора да се донесуваат заедно со Високиот претставник и со колегиумот на Комесарите. Сепак, нацрт-планот на Аштон за Европската служба за надворешно дејствување вклучува и предлози за тоа службата да преземе одговорност за добрососедската политика (за што моментално е назначен Комесарот за проширување). Со помош на компромис со Комисијата, бешпе договорено да се подели равојот така што Европската служба ќе преземе три од пет планирани циклуси од Комисијата.
Следните Генерални директорати и Комесари не се споени и за одлуките во овие области потребно е одобрение од колегиумот на Комесарите:
- Европска помош за развој и соработка: Комесар за меѓународна соработка, хуманитарна помош и справување со криза, Кристалина Георгиева.
- Генерален директорат за трговија: Комесар за трговија, Карел де Гихт.
- Генерален директорат за енергија: Комесар за енергија, Гинтер Оетингер.
- Служба за инструментите на надворешната политика
Локација
Седиштето на Европската служба за надворешно дејствување се наоѓа во Триаголната зграда (уште позната како Главна зграда или зградата Акса) кај Шумановиот кружен тек во срцето на седиштето на ЕУ, Брисел. Зградата е земена под наем од 12 милиони фунти годишно. Пред персоналот да се пресели во оваа зграда, бил сместен во шест одделни згради за кои се плаќало наем од 25 милиони евра годишно. Европската служба за надворешно дејствување ги изнајмува поголемиот дел од зградите кадешто останатиот простор го пополнуваат бројните оддели на Комисијата. Европската канцеларија за избор на персонал (ЕПСО) зема дел од зградата уште во јули 2010 година. Првично, се сметаше дека Европската служба ќе ја преземе зградата „Карло Велики“ на улицата „Ру де ла лоа“ кадешто беше сместен сега веќе непостоечкиот Генерален директорат за надворешни врски. Сепак, се сметаше дека таа зграда е премногу мала и дека ќе биде премногу тесно поврзана со Генералниот директорат за надворешни врски (тоа би било против имиџот на Европската служба како една единствнеа и независна институција) како и дека потребно е долг период за да се реновира. Исто така беше предложена и дека Европската служба може да ја преземе зградата „Лекс“. Сепак, поради трошоците и безбедносните причини, Аштон беше повеќе за тоа да се преземе зградата „Лекс“ којашто може да се изнајми од Советот на пониска стапка и која веќе има безбедност на високо ниво врз подземните возови коишто ги поврзуваат Комисијата и зградите на Советот. Сепак, со цел да се преземе зградата, потребна е подготвеност од страна на персоналот на Советот да ја напуштат пваа зграда и да се зголеми буџетот на Советот така што тие би можеле да најдат нови простории. Поради неподготвеноста на персоналот во Лекс за менување на просториите, Аштон ја одбра Триаголната зграда во октомври 2010 година.
Кампанула
Campanula познат под вообичаените имиња притаен ѕвонче или ѕвонче рампион, е повеќегодишно тревно растение од родот Campanula, кое припаѓа на фамилијата Кампанулацеае. Во некои делови на Северна Америка, тоа е исклучително инвазивен вид.
Етимологија
Латинското име на родот („campanula“), што значи „мало ѕвонче“, се однесува на ѕвонестиот облик на цветот, додека специфичното име се однесува на сличноста со Campanula.
Опис
Campanula s достигнува во просек 30 - 80 cm висина, со максимум 120 cm. Стеблото е едноставно, исправено и лесно пубертетно, а листовите се обично кратко влакнести. Базалните листови се триаголни, тесни, со основа во форма на срце или заоблени, назабени рабови и се до 12 cm долго. Горните листови на стеблото се неподвижни, ланцетни и кратко дршки.
Цветањето се состои од кимање со шилести шилести со бројни овенати цветови. Цветовите се светло сино-виолетови (ретко бели), 2 to 4 cm долги, со кратки ливчиња кои стојат на едната страна во пазувите на градниците. Брактите се сосема различни и помали од листовите. Сепалите се ланцетни до овалесто-ланцетни, цели, широки во основата до 2.5 mm. Королата е во форма на ѕвонче, со пет длабоки лобуси малку цилијаст. Цветниот период се протега од јуни до септември. Цветовите се опрашуваат од инсекти (пчели, муви, пеперутки, итн.) ( ентомофили ). Плодот е капсула со пет пори во близина на основата, каде што се шири семето.
Ова растение има пупки за презимување сместени веднаш под површината на почвата ( хемикриптофит ). Се шири со подземни ризоми и произведува длабоки клубени во облик на коренски корен. И двете се бели и месести. Бидејќи секое парче од корените може да никне во ново растение, тоа е исклучително тешко да се искорени.
Дистрибуција
Ова растение потекнува од Европа и западен Сибир и е внесено во Северна Америка, каде што стана екстремно инвазивен плевел. Ги задушува другите растенија, а неговото елиминирање е речиси невозможно поради неговите повеќекратни механизми за размножување.
Живеалиште
Расте на тревни места, суви ридови, ливади, во листопадни и борови шуми, шуми, полиња и патишта, покрај железнички линии и жива ограда, по можност во делумна сенка, на суви до влажни места и на глинени почви, релативно богати со азот, на надморска височина од 0-2000 метри 0-6,562 сантиметри надморска височина. Се јавува и на култивирани полиња како плевел.
Инвазивен вид во Алберта
Campanula (исто така познат во Калгари како притаен ѕвонче, ровер ѕвонче, градинарски сино ѕвонче, притаен сино ѕвонче, виолетово ѕвоно, градина Харбел, притаен кампанула, па дури и злобниот близнак) е наведен под инвазивните растенија што треба да се избегнуваат во Калгари, Алберта од страна на градот Калгари. Одделение за паркови. Според веб-страницата на Минесота Wildflowers, Campanula е популарен европски увоз во Северна Америка. Секое растение може да произведе 15.000 семиња и исто така се размножува преку својот долг туберкуларен корен систем.