cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Охридски дијалект
Охридски дијалект — дијалект во подгрупата на западни и северозападни дијалекти на западното наречје на македонскиот јазик. Дијалектот се зборува на територијата на градот Охрид со околината по источниот брег на Охридското Езеро. Охридскиот дијалект е близок дијалект со струшкиот дијалект и со вевчанско-радошкиот дијалект. Овој дијалект дели поголем број на кракатеристики со соседните дијалекти.
Симетрична повеќекратна обработка
Симтеричната повеќекратна обработка (СПО или SMP, од англ. symmetric multiprocessing) вклучува повеќеобработувачка машинска архитектура каде две или повеќе идентични обработувачи се поврзани на една заедничко главно памтење и се контролирани од еден оперативен систем. Најчестите повеќеобработувачки системи денес користат SMP архитектура. Во случај на повеќејадрени обработувачи, SMP архитектурата се применува врз јадрата, третирајки ги како одвоени обработувачи. Обработувачите можат да бидат меѓусебно поврзани користејки магистрали, накрсни спојки или чипно вмрежување. Тесно грло во приспособливоста на SMP користејќи магистрала или накрсни спојки е пропусниот опсег и потрошувачката на енергија што се прави за време на меѓуврската помеѓу обработувачите, памтењето (меморија) и дискот. Вмрежената архитектурата ги избегнува овие тесни грла, и обезбедува речиси линеарна приспособливост на многу повисоки обработувачки точки. Сериозни програмски предизвици остануваат со овој тип архитектура бидејќи побарува два различни режими на програмирање, еден за самите обработувачи и друг за интерконекција еден меѓу друг.
SMP системите дозволуваат обработувачот да работи на каква било задача, без разлика каде се сместени податоците во памтењето, под услов секоја задача во системот да не е во извршување кај два или повеќе обработувачи во исто време; со соодветна поддршка на оперативниот систем, SMP системите можат лесно да ги движат задачите помеѓу обработувачите за да ја балансираат и да работат ефикасно.
Алтернативи
SMP претставува еден од најраните модели на повеќебработувачка архитектура, обично користена за градење на помали сметачи со најмногу 8 обработувачи. Поголемите сметачки системи може да користат понови архитектури како што е NUMA, која посветува различни памтилни банки кон различни обработувачи. Во архитектурата на NUMA, обработувачите имаат пристап до локалното памтењето многу побргу отколку до далечинското. Од друга страна, NUMA прави движењето на податоците од еден обработувач на друг да биде многу скапо. Придобивките од NUMA се ограничени на одредени работни задачи, особени на опслужувачи каде што податоците често се цврсто поврзани со одредени задачи или корисници.
Другите системи вклучуваат асиметрично повеќекратна обработка (ASMP), кое користи различни специјализирани обработувачи за конкретни задачи (што ја зголемува комплексноста), и групирано повеќекратна обработка, во кое некои памтила не се достапни за сите обработувачи.
Примрите на ASMP вклучуваат многу обработувачки чипови во себе, кои се релативно бавни. Високонапонски 3Д чипови во модерните видео-картички можат да се сметаат како форма на асиметрично повеќекратна обработка. Tехниките на групирање се користат прилично опширно за се изградат големи суперсметачи. Во оваа дискусија, еден обработувач се означува како еднократен обработувач (UP).
Предности и недостатоци
SMP архитектурата е често застапена во науката, индустријата и во фирми кои често користат специјално програмирана програмска опрема за повеќекратна обработка (т.е. повеќе задачи наеднаш). Сепак, поголем број користени програми како што се word обработувачите и сметачки игри, се правени на начини, со коишто не можат да се здобијат со многу поволности од повеќекратната обработка. За игрите ова важи обично бидејќи, доколку пишуваме програма за зголемување на ефикасноста на SMP системите, може да резултира со намалување на ефикасноста на еднократните обработувачки системи. Но од неодамна, сепак повеќеобработувачките системи стануваат сè почести кај новите сметачи, и разликата во инсталирани еднојадрени и повеќејадрени сметачи се менува значително во годините што доаѓаат.
Еднообработувачите и SMP системите побаруваат различни програмски методи за да постигнат максимална ефикасност. Затоа две различни верзии од истата програма можеби ќе мора да се досредуваат, по една за секој од системите. Програмите што работат н SMP системите, можат да доживеат зголемување дури и ако се направени за еднообработувачките системи. Ефектот на забрзување во повеќето апликации (игри) и не е многу голем, но добар е фактот што програмата работи непречено. Во некои апликации, особено компајлери и некои дистрибуирани сметачки проекти, ефектот е голем приближно како уште еден дополнителен обработувач. Во ситуации кога се извршува повеќе од еден програм во исто време. SMP системите ќе имаат значително подобри перформанси од еднократните обработувачи, затоа што различни програми можат да работат на различни обработувачи истовремено.
Системските програмери мораат да вградуваат поддршка за SMP во опреативните системи: инаку, останатите обработувачи остануваат неактивни, па така системот работи како едноратен.
Пристапот до оперативното памтење (RAM) е сериајлизиран; ова и кеш кохерентноста предизвикуваат перформансите малку да заостануваат зад бројот на дополнителни обработувачи во системот.
Основен модел на системи
Раните SMP системи користат матични плочи кои имаат две или повеќе CPU отвори. Неодамна микрообработувачките производители, претставија CPU уреди со два или повеќе обработувачи во нив,на пример, Power, UltraSparc, Opteron, Athlon,Core 2, и Xeon сите се повеќејадрени варијанти. Повеќекратните обработувачи Athlon и Core 2 Duo се складни со еднократните обработувачи, затоа скапите матични со двојни отвори не се потребни за да се имплементира основна SMP машина. Исто така треба да се спомене дека двојни socket Opteron дизајни се технички ccNUMA дизајни, иако тие можат да бидат програмирани како SMP за мала загуба во перформанси...
Среднослојни системи
Burroughs D825 е првата имплементација на SMP во 1962. Подоцна била имплементрана и на други модели. Средно ниво на опслужувачи кои користат помеѓу четири и осум обработувачи, може да користат Intel Xeon MP, AMD Opteron 800 и 8000 серии и претходно споменатите UltraSPARC, SPARC64, MIPS,Itanium,Pa-RISC,Alpha и POWER обработувачи. Големи системи со Шеснаесет или повеќе обработувачи, се исто така достапни со веќе наведените модели.
Секвентните сметачки системи градат големи SMP машини користејќи Intel 80386 (и подоцна 80486) обработувачи. Некои помали 80486 ситеми постоеле, но главниот x86 SMP пазар почна со Intel Pentium технологијата, која поддржува до два обработувачи. Intel Pentium Pro проширена SMP поддржува до четири обработувачи. Подоцна, Intel Pentium II, и Intel Pentium III обработувачите дозволиле двојни CPU системи, освен за соодветните Celeroni. Ова е проследено со Intel Pentium II, и Xeon Intel Pentium III Xeon обработувачите кои можат да се користат и со четири обработувачи во систем. Во 2001 AMD го издаде нивниот Athlon MP, или MultiProcessor CPU, заедно со 760MP матична плоча како нивна прва понуда на пазарот на двојни обработувачи. Иако неколку многу поголеми системи биле изградени, сите биле ограничени од физичкото памтилно адресирање на 64 ГиБ. Со воведувањето на 64-битното адресирање на AMD64 Opteron во 2003 и Intel 64 (EM64T) Xeon во 2005, системите се способни да адресираат многу поголеми количини на памтење; нивни адресни ограничувања на 16 EiB не се очекуваат во догледна иднина.
Наводи
1.http://ei.cs.vt.edu/~history/Parallel.html 2.http://ed-thelen.org/comp-hist/BRL64-b.html 3.http://www.lynuxworks.com/rtos/rtos.php 4.http://www.ni.com/realtime/ 5.http://www.edm2.com/index.php/OS/2%27s_Symmetrical_Multiprocessing_Demystified 6.http://www.inwap.com/pdp10/paper-smp.txt 7.http://www.linuxfordevices.com/c/a/News/Network-processors-double-performance-run-Linux/ 8.http://www.linuxfordevices.com/c/a/News/Massively-multicore-processor-runs-Linux/ 9.http://www.linuxfordevices.com/c/a/News/Linuxready-MIPS64-SoCs-jump-to-32-cores/
NGC 4405
NGC 4405 — леќеста галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4405 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 4405 има привидни димензии од 1,6' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Други поделби
Проучување на NGC 4405 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40643. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1445. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1576.
Космос-274
Космос-274 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 24 март 1969 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4730 килограми. Космос-274 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 299 км, а најмалото на 204.
Космос-275
Космос-275 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 март 1969 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 400 килограми. Космос-275 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 94,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 729 км, а најмалото на 269.
Резолуција на Коминтерната од 1934 година за македонското прашање
Резолуцијата на Коминтерната од 1934 година за македонското прашање е службен политички документ, со кој за првпат во историјата влијателната меѓународна организација признала постоењето на   македонска нација, македонска национална свест и македонски јазик.
Предуслови
Во јули 1923 година, ВМРО ги испратила Михаил Монев и Димитар Влахов во Москва на преговори со СССР и Коминтерната за поддршка на револуционерното движење во Македонија. Како резултат на овие прегови на 9 април 1924 во Виена претставниците на ВМРО, Петар Чаулев и Димитар Влахов, Соломон Голдштајн (Черски) претставник на СССР и Коминтерната, Никола Харлаков претставник на БКП и Филип Атанасов претставник на Македонската федеративна организација, потпишале декларација за соработка.
На 29 април 1924 година тројцата претставници на ЦК на ВМРО ја потпишале Декларација за обединувањето на македонското ослободително движење и присоединување на ВМРО кон балканксиот револуционерен фронт. На 30 април ЦК на ВМРО и ЦК на МФО го потпишале и Протокол за обединување на македонското револуционерно движење. Документите не требало да бидат објавени. Поради тоа ЦК на ВМРО решил преку манифест да објави за помирувањето во македонското револуционерно движење и принципите врз кое тоа е заосновано. Додека сè уште се разгледувал конечниот текст на манифестот, Александров заминувал за Лондон, а во негово отсуство го заменувал со право на советодавен глас Димитар Влахов. На 6 мај 1924 година во Виена бил потпишан мајскиот манифест на ВМРО од Александар Протогеров и Петар Чаулев, кои биле овластени да ги водат преговорите и да ја претставуваат организацијата. По неговото потпишување било одлучено тој да биде објавен.
Меѓутоа повлекувањето на Тодор Александров и неговото убиство го спречиле изградувањето на единствениот македонски фронт. Меѓутоа набргу била формирана ВМРО (Обединета). Таа била формирана врз основа на принципите на Мајскиот манифест на ВМРО, под влијание на Балканската комунистичка федерација и со поддршка на Коминтерната и македонските комунисти. Нејзе и се приклучиле членовите на Илинденската организација, на бившата Серска група, на бившиот Емигрантски комунистички сојуз, бившата Македонска федеративна организација и други групи. Незадоволни од прокомунистичката ориентација на раководството, една т.н национално - револуционерна група на членови: Михаил Герџиков, Георги Занков, Павел Шатев и др., безуспешно се обиделе да се издвојат во одделна организација (Цариград, 1929). Постигнатото помирување со тие незадоволници останало само привидно.
Согласно своите интереси, Коминтерната продолжила да бара начини за придобивање на Македонците како сојузник. Во 20-тите години на 20 век, македонските дејци имале јасна цел и програма, Павел Шатев јасно истакнал:
Во јуни 1931 година техничкиот секретар на Коминтерната а Ото Куусинен во својот извештај за националното прашање пред Извршниот комитет ја наведува како главна слабост на секциите на Коминтерната, недостаток на оценка на националното прашање. Како жив пример на таква грешка Куусинен ја истакнува замената на слоганот за: "правото на самоопределување на народите до одвојување" со чисто пропагандисткиот слоган за Балканска федерација на работничко-селските републики итн. Куусинен ги повикува соодветните Комунистички партии да разговараат повторно за националното прашање со цел " изработката на нова национална програма" за секоја од партиите. Во меѓувреме, до балканските комунистички партии пристигнува директива за постепено напуштање на слоганот за Балканска федерација. На преден план се истакнува:
Со оваа директива, на Македонците им се признава правото за самоопределување што било искористено од страна на членовите на ВМРО (Обединета), да го постават прашањето за признавање на македонска нација. Учесникот во овие настани Михаил Сматракалев дели во 1947 година истакнува:
Прием
Со овие мотиви на крајот на 1933 година Балканскиот секретаријат на Коминтерната решава да постави за разгледување на еден од состаноците македонското прашање. По спомени на присутниот на седницата Димитар Влахов - член на КПБ и ВМРО (об.), таму е решено да се довери подготовката на резолуција за прашањето на двајца Полјаци кои немале поим од оваа проблематика. Со помош на Д. Влахов резолуцијата сепак била изготвена од 20 декември 1933 година до 7 јануари 1934 година и била одобрена од Политичкиот секретаријат на Коминтерната на 11 јануари 1934 година. Самата резолуција е усвоена од Извршниот комитет на Коминтерната во февруари 1934 година. Од Коминтерната одлуката за македонска нација се пренесува на ВМРО (Обединета) и во април 1934 година весник "Македонско дело" го објавило текстот на резолуцијата. Во документот меѓу другото се вели:
Македонските дејци, користејќи го правото на народите за самоопределување, започнуваат во весниците и литературата да го користат македонскиот јазик кој сè уште не бил кодифициран. Така Васил Ивановски ја напишал статијата Зошто ние Македонците сме посебна нација издадена во декември 1934. Во 1935 година ВМРО (об.) ги поставила темелите на весник “Македонски вести”, редактиран от Ангел Динев во Софиja. Во него се истакнува: "Долу фалшивиот лозунг Македонски Бугари! Да живее нашата етнографскa идеja!" По забраната на ВМРО (об.) на иницијатива на на Задграничното биро на КПБ во 1938 година бил формиран Македонскиот литературен кружок при редакцијата на весник "Македонски вести".
Резолуцијата и големобугарзимот
Резолуција на Коминтерната од 1934 година зазема едно од главните места во иделогјата на Иван Михајлов, неговите приврзаници и другите големобугарски кругови по Втората светска војна. По војната главна преокупација на Михајлов е целосно негирање на Македонската нација, меѓу другото тој истакнува: ''Маневрирање со "македонската нација", токму затоа е измислена од Белград, за да може преку оваа измама Македонија да остане во Југославија (Вардарска Македонија). А потоа преку оваа лага да може да ја грабне Пиринска и јужна Македонија.''. Резолуцијата се користи како аргумент дека Македонската нација е вештачки создадена од страна на Коминтерната и Сталин. Истата дијалектика се користи од приврзаниците на ВМРО-БНД и Здружението „Радко“.
Лутроски манастир
'''Лутроски манастир „Св. Недела“''' (Ιερά Μονή Αγίας Κυριακής) — женски манастир кај селото Лутрос, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Бугарско тајно револуционерно братство
Бугарско тајно револуционерно братство — организација на проегзархиската групација во Солун. Биле идејни противници на Македонската револуционерна организација поради своите големобугарски политички сфаќања, приврзаници на Бугарска егзархија и на нејзината црковно-просветна пропаганда во Македонија. Целта на проегзархистите е сите да се обединат околу Егзархијата, да се поддржи нејзината црковно-просветна дејност, а останатото ќе го направи Бугарија кога ќе дојде со својата војска и ќе ја ослободи Македонија. Братството е основано во март 1897 година и постои до септември 1899 година, кога неговите членови влегуваат во ТМОРО.
Причини за појава на Братството
Основачите на братството биле родени Бугари и застапувале големо-бугарски идеи. Кон себе успеале да привлечат дел од конзервативните македонски чорбаџии. Со појавата и развојот на македонското националноослободително движење под раководство на ТМОРО, на проегзархиската партија во Солун почнале да и ослабуваат позициите, а авторитетот на нејзините приврзаници почнал да опаѓа. Егзархистите увиделе дека нивната политика се наоѓа во опасност и затоа ги смениле и целите и тактиката. Имено, тие почнале да ја имитираат ТМОРО и се прогласиле за револуционери.
Формирање на Братството
Според Христо Куслев, сигнал за формирање на Братството дал полковникот Јанков кон крајот на 1896 година кога бил во Солун, а според Ѓорче Петров, идеен творец на Братството бил Васил Иванов К‘нчов, кои идејата ја дал во согласност со Егзархот Јосиф и Селџобалиев. .
Тие сметале дека најпогоден за оваа задача е Иван Гарванов и сакале него да го спротивстават на ТМОРО. Конкретно Братството било формирано во март 1897 година во Солун.
Во неговото конституирање учествувале 14 души и меѓу нив биле: Иван Гарванов, Христо Тенчев, Јосиф Кондов, Димитар Мирчев, Атанас Наумов, Делчо Колушев, Христо Ганов и др. За претседател бил избран Иван Гарванов.
Организација на Братството
На чело на Братството стоел Централен управен совет составен од 3 члена. Членовите меѓу себе се нарекувале „браќа“, браќата се делеле на млади и стари. Помладите браќа биле должни да се потчинуваат на постарите браќа. Членовите на Братството биле должни да плаќаат годишна членарина.
Устав на Братството
Уставот бил донесен во март 1897 година и во него се гледа големобугарската политика за која се залагале неговите членови. Според Уставот, братството имало за цел:
а) да го подготви бугарскиот народ сам да си извојува слободен политички живот. б) да се расправи со одделните народни мачители. в) да ја заштити бугарската народност од посегањата на инородните пропаганди.
За да се остварат тие цели се предвидувале следните средства:
a) Жива и печатна реч
б) Терор
в) Смрт
Цел на Братството
Братството сметало дека ќе постигне успех ако Иван Хаџи Николов и Христо Татарчев бидат отстранети од Солун и на нивно место Братството да постави свои членови, и на тој начин да го контролира ТМОРО. Односно целта на Братството е затскриено да работи и да го попречи македонското националноослободително дело да чекори по својот пат.
Контакти со бугарската влада
Во ноември 1897 година во Солун било формирано Бугарското благотворително братство - Милосрдие. Тоа било под покровителство на бугарскиот трговски агент во Солун, Атанас Шопов, а почесен член бил бугарскиот премиер Константин Стоилов.
Претседател на Милосрдие бил Д. Х. Иванов. Сите членови на Револуционерното братство станале членови на Милосрдие. Целта била преку Милосрдие да се води легална борба против ТМОРО и тоа под покровителство на А. Шопов, односно бугарската влада
Судирот со ТМОРО
Веднаш по формирањето, братството стапило во контакт со ВМК (Врховен македонско-одрински комитет) со таа цел, во Софија отпатувал Колушев. На 23 април 1897 година, Врховниот Комитет испратил окружно до Братството кое било насочено против српската пропаганда во Македонија. На 1 мај Иван Гарванов кои имал 100 примероци од окружното и почнал да го растура. Оваа окружно било повод за започнување на првиот судир на ТМОРО и Братството.
Судирот започнал поради различните стојалишта помеѓу двете организации во однос на пропагандите во Македонија. Братството против српската пропаганда тргнувало од позициите на бугарската политика. ТМОРО од своја страна имал свои позиции и ист пристап кон сите пропаганди во Македонија.
Во летото 1897 година ТМОРО направил обид за ликвидација на Васил Иванов К‘нчов, по обидот Централниот управен совет на Братството решило да бидат да ликвидирани Дамјан Груев, Иван Хаџи Николов, Пере Тошев и Христо Матов. Но обидите за ликвидација на членовите на ЦК на ТМОРО биле неуспешни.
Во пролетта 1899 година во Сер, ТМОРО направила обид за ликвидација на Атанас Наумов. По овој обид, Братството увидело дека не може само да се спротивстави на ЦК и се обратил на Врховниот комитет во Софија
Преговорите
Првиот обид за помирување помеѓу Братството и ТМОРО се датира во септември 1899 година. Преговорите завршиле неуспешно. Конечно судирот помеѓу ТМОРО и Братството завршило во првата декада на 1899 година со посредство на Врховниот Комитет и неговиот претставник, воедно и посрeдник, поручникот Иван Камбуров.
Братството од Камбуров побарале да имаат свои член во ВМК на местото на Ѓорче Петров, кое било одбиено, бидејќи не се согласувало со политиката на Комитетот. Негова цел било целосно премавнување на Задграничното претставништво на ТМОРО во Софија и поставување на свој човек во Солун со цел тој да ја надгледува сета дејност на ТМОРО во Македонија.
Протоколот за помирување го потпишале Христо Татарчев и Иван Гарванов, исто така и поручникот Камбуров, својата копија ја испратил до Врховниот Комитет. Неколку дена подоцна Пере Тошев во организацијата ги заколнал: Гарванов, Колушев, Коне Самарџиев, Мирчев и др. Заклетва не дале Чакаров и Кочо Аврамов.
По две недели во Централниот комитет како претставник на поранешното Братство влегол Јосиф Кондов, а Иван Гарванов влегол во Солунскиот окружен комитет. По потпишувањето на протоколот за помирување, Бугарското тајно револуционерно братство се самораспуштило и се слеало во ТМОРО со што престанало официјално да егзистира, но неговите поранешни членови продолжиле со својата активност, сега во самата организација.
Во текот на Солунската афера од 1901 година, сите членови на Централниот комитет биле приведени, а Иван Хаџи Николов пред да биде уапсен го повикал Иван Гарванов и Спас Мартин им кажал како се кореспондира со внатрешноста и Врховниот комитет, а на втората средба му дал 5 бланко потврди на Софрониј Стојанов кој заминал за Софија, со овие потврди офицерите биле овластени за кревање на востание во Македонија.
ТМОРО се нашол во рацете на Иван Гарванов и идејните противници на организацијата. Иван Гарванов е човекот кој ја донел главната одлука за кревање на Илинденското востание, иако голем дел од македонските дејци сметале дека таквата одлука е предвремена и штетна.
Историски погледи
Дејноста на Бугарското тајно револуционерно братство во македонската историографија е оценета негативно поради големо бугарските политички сфаќања на неговите дејци.
Тенденцијата на Братството да биде втора револуционерна организација во Македонија немало за цел засилување на македонското националноослободително дело, туку агитирање во интерес на бугарската државна политика и создавање на услови за присоединување на Македонија кон Бугарија.
Во бугарската историографија дејноста на Братството се смета за дел од македонското националноослободително движење и се негираат големо-бугарските политички сфаќања на неговите дејци. Судирот помеѓу Братството и ТМОРО не се третира како идеен судир, туку како борба за превласт во движењето на кое му се дава бугарски карактер.
Крива Круша
Крива Круша — село во Општина Чашка, во околината на градот Велес. Селото порано се сметало географски центар на Македонија. но според новите истражувања за центар на Р. Македонија бил утврден Длабок Дол кај селото Долно Врановци во истата општина.
Историја
Селото се оформило во средината на XVIII век.
Население
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Родови
Крива Круша е македонско село.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 2233 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на објект сопственост на Бобан Здравевски на селото Ново Село.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 2 гласачи.
Иселеништво
Во 1900 година во селото имало само 15 домаќинства. Но со природен прираст селото нараснало на 40 домаќинства. После Втората светска војна населението почнало помасовно да се иселува, пред се во градот Велес. Иселеници имало и во некои околни велешки села (Еловец, Извор, Војница, Сојаклари).
HD 201836
HD 201836 (BD + 47 3322, SAO 50536, HR 8107) — ѕвезда со привидна величина од 6.46, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 21:10:31 и деклинација +47°41′31″
799 п.н.е.
799 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 799. година пред новата ера, 799. од првиот милениум п.н.е., 99. од 8 век п.н.е. и последна од 790-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4709 и 4710 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3951 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2961 и 2962 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 46 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 799 година се протега во 1837 и 1838, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1897 и 1898 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 256 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1464 и 1463 исламска година пред хиџра.
IC 468/1
IC 468/1 — галаксија во соѕвездието Микроскоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 468/1 се споменува и како ESO 341-14, MCG -6-45-14, AM 2044-383.
Откривање
Објектот е откриен на 17 септември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 468/1 е од видот E4/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 468/1 има привидни димензии од 0,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 47 м 23,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -38° 24' 47". Положбениот агол на објектот е во износ од 168°.
Други поделби
Проучување на IC 468/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 65377.
Alcohol 120%
Alcohol 120% е програм за потврдување на слики на дискови и погонски емулатор создаден од Alcohol Soft.
Alcohol 120% може исто така што монтира слики на дискови, со поддршка на нивниот соодветен медиски графички опис (.mds/.mdf) на форматот на сликата на дискот.
Каласлари (појаснување)
Каласлари (или Караслари) може да се однесува на две соседни села во Велешко:
NGC 6798
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6798 се споменува и како IC 1300, UGC 11434, MCG 9-32-2, CGCG 281-1.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6798 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 6798 има привидни димензии од 1,6' х 0,9'.
Космос-276
Космос-276 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
NGC 6798
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 24 м 3,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +53° 37' 27"". Положбениот агол на објектот е во износ од 141°.
Космос-276
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 4 април 1969 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4730 килограми. Космос-276 бил надгледувачки сателит.
NGC 6798
Други поделби
Проучување на NGC 6798 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63171. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 54; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3921. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 774.
Космос-276
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 90,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 369 км, а најмалото на 198.
Витали Галков
Летни олимписки игри
Витали Галков (роден ) — руски кану-спринтер кој се натпреваруваше во шеесеттите. Тој освои бронзен медал во дисциплината Ц-1 1000 метри на Летните олимписки игри 1968 во Мексико Сити
Феодор Литвиновски
Феодор Александар Литвиновски ( во ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Завршил основно училиште. Бил жител на Скопје. Во септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Го поминал борбениот пат на Бригадата, од нејзиното формирање. Учествувал во борбите против балистичките банди и Германците на падините на Скопска Црна Гора. Потоа ја продолжил борбата на Косово против заостанатите балистички банди. Учествувал и во пробивот на Сремскиот фронт, до самата капитулација на фашистичка Германија, каде неговата единица придонела да бидат уништени усташките воени сили. При крајот на војната во една борба против Германците, бил погоден и загинал кај Антуново.
Космос-277
Космос-277 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 4 април 1969 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 400 килограми. Космос-277 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 91,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 412 км, а најмалото на 256.
Фредерик Шопен
Фредерик Францишек Шопен (Fryderyk Franciszek Chopin, Frédéric François Chopin; 1 март 1810, Желазова Вола – 17 октомври 1849, Париз) — полски композитор за пијано од добата на романтизмот. Се смета за еден од најголемите композитори за пијано на сите времиња.
Роден е во селото Желазова Вола во Варшавското Војводство. Мајка му била Полјачка, а татко му француски иселеник. Во татковината го сметале за чудо од дете, но тој ја напуштил Полска на 20-годишна возраст и никогаш повеќе не се вратил. Подоцна во Париз создал кариера како изведувач, учител и композитор и ја прифатил француската варијанта на неговото име „Фредерик-Франсоа“. Од 1837 до 1847 година бил во бурна врска со француската писателка Жорж Санд. Секогаш бил со нежно и нарушено здравје, па на 39-годишна возраст се разболел од туберкулоза.
Сите Шопенови дела се за пијано (претежно соло), и се смета дека тие му припаѓаат на врвот на репертоарот за пијано. Иако неговата музика се смета за мошне тешка за свирење, неговиот стил дава нагласок на нијанси и експресивна длабочина, а не само на техничката виртуозност. Тој има измислено некои музички форми како баладата, но неговите најзначајни иновации лежат во рамките на постоечките структури како сонатата за пијано, валцерот, ноктурното, етидата, импромптуто и прелудиумот. Покрај ова, Шопен бил првиот западен композитор кој го има користено словенскиот фолклор во своите композиции; така и до денес неговите мазурки и полонези се камен темелник на полската национална класична музика.
Животопис
Шопен се родил во Желазова Вола близу Сохачев во регионот Мазовија, дел од Варшавското Војводство. Татко му бил Миколај (Никола) Шопен, Французин со далечно полско потекло од Лотарингија кој се преселил во Полска во 1787 година. Миколај се оженил за жена од висока класа, но осиромашено семејство, по име Текла Јустина Крзижановска.
Според неговото семејство, Шопен е роден на 1 март 1810 г. Нема пронајдено извод од матична книга на родените. На неговата крштелница пак, стои дека е роден на 22 февруари 1810 г., но ова најверојатно е грешка на свештеникот.
Детство и младост
Малиот Шопен за првпат почнал да учи пијано кај неговата постара сестра Лудвика, а подоцна таа задача ја презела мајка му. Неговиот талент бил очигледен уште од многу мали нозе, па во Варшава почнале да го сметаат за „вториот Моцарт“. На седумгодишна возраст искомпонирал полонези (ге-мол и ха-дур), од кои првата била издадена во гравурната печатница на отецот Цибулски, директор на Училиштето за органисти и еден од малкуте музички издавачи во Полска. Чудото кое било Шопен почнало да излегува по варшавските весници, па „малиот Шопен“ станал атракција на приемите по аристократските салони. Почнал да приредува и јавни добротворни концерти. Се вели дека еднаш бил запрашан што мисли дека на публиката најмногу ѝ се допаднало; на тоа седумгодишниот Шопен одговорил: „Мојата јака“. За првпат јавно излегол како пијанист на 8-годишна возраст.
Првите професионални часови по пијано ги добил во периодот 1816–1822 од Војтжех Живни. Подоцна Шопен за Живни зборувал со почит и високо мислење, иако самиот тој како дете набргу го надминал учителот. Подоцнежниот развој на Шопеновиот талент бил под надзор на Вилхелм Вирфел. Часовите кај овој прочуен пијанист и професор на Варшавскиот конзерваториум биле непостојани, но од големо значење за Шопеновите способности на орган, а можеби и пијано. Од 1823 до 1826 година Шопен учел на Варшавскиот лицеј, училиштето каде предавал татко му.
Зурла (македонска)
Зурла е македонски народен дувачки инструмент направен од оревово или сливово дрво. Зурлите, исто така, се користат во народната музика од земјите во регионот, особено Ерменија, Бугарија, Хрватска, Турција, Азербејџан, Ирак, Курдистан, Грција, Асирија, Иран, Израел, Авганистан, Албанија, Босна и другите кавкаски земји.
Фредерик Шопен
Детство и младост
Есента 1826 година, Шопен почнал да студира теорија на музиката, генералбас и компонирање во класата на композиторот Јозеф Елснер во Варшавскиот конзерваториум. Контактот со него може да датира уште од 1822 година, и сигурно е дека од 1823 година, Шопен почнал да добива формални часови од него. Го завршил тригодишното образование на конзерваториумот во 1829 година.
Зурла (македонска)
Најчесто се изработува од кајсија (Prunus Armeniaca). Името зурла дошло преку турскиот збор „zurna, surla", кој потекнува од персискиот збор сурна(ј) سرنای surnāy (сур = прослава + нај = кавал). Се состои од два дела: конусна цевка и славец кој се вметнува во горниот крај.
Зурлата има седум дупки и една палечна дупка од задната страна, како и издувни дупки при долниот дел, и трска со диск на горниот.
Фредерик Шопен
Детство и младост
Во август 1829 година, три недели по заминувањето од Варшавскиот конзерваториум, Шопен направил брилијантно деби во Виена. За неговите две изведби на пијано добил многу пофални критики, заедно со другите кои го критикувале заради малиот тон со кој свирел на пијаното.
Зурла (македонска)
При свирење, зурлата се држи со двете раце под агол од ~45° во однос на видното поле. Прстите од левата рака работат со долните четири дупки, додека прстите од десната работат со горните дупки и палечната дупка. Сплесканата трска се става цела во устата, а усните се допираат со металниот диск (медник) кој им помага на образните мускули. За свирење на овој инструмент потребна е техника на кружно дишење.
Зурлата свири две октави од (отприлика) природната скала. Хроматичните тонови (D#, F#, A# и B#) исто така може да се свират со промена на притисокот и комбинација од покривање на дупките за тонови.
Фредерик Шопен
Детство и младост
На 2 ноември 1830 година, Шопен ја напуштил Варшава за да дава концерти во странство, по што никогаш не се вратил во Полска. На крајот на месецот избило Ноемвриското востание, па неговиот сопатник Титус Војќеховски се вратил во татковината за да учествува. Шопен останал во Виена, измачуван од грижи за неговите љубени, па потоа ги посетил Минхен и Штутгарт (каде дознал дека Полска е окупирана од руската војска, и дошол во Париз во септември 1831 г. Тој веќе имал искомпонирано повеќе важни дела, меѓу кои двата концерта за пијано и извесни Етиди Оп. 10.
Зурла (македонска)
Овој инструмент има карактеристичен, многу гласен и продорен звук и речиси секогаш е придружувана од тапани. Стандардна комбинација се две зурли и два тапана.
Фредерик Шопен
Почеток на независна композиторска кариера
Периодот помеѓу  1829–1831 година за Шопен биле период на неговата прва љубов (пејачката Констанца Гладковска) и првите големи композиторски успеси. Во писмото до неговиот пријател Титус Војчеховски, Шопен ја нарекол Констанца - идеал. Тогаш ги создал Концертите за пијано во Ф-мол, Оп. 21 и е-мол, оп. 11.
Зурла (македонска)
Се смета дека зурлата е донесена во Македонија од Блискиот Исток, од Ромите или Турците.
Фредерик Шопен
Почеток на независна композиторска кариера
Во јули 1829 година, веднаш по дипломирањето, Фридерик Шопен и неговите пријатели отишле на патување во Виена. Благодарение на Вилхелм Вирфел, кој го вовел во во музичката свет. Има настапувано двапати во Theatre am Kärntnertor; за прв пат ги свирел Варијации во Б-дур, вториот пат покрај Варијациите свирел и Rondo à la Krakowiak. Двата настапи имаале одличен  успех кај публиката. Дури и критичарите, и покрај резервираноста за неговото свирење, ја препознаа иновативноста во неговите  композиции. Добриот прием на композициите на концертите го олеснил контактот со издавачите: па така во април 1830 година во Австрија, за прв пат во странство, во печатена верзија во издавачката куќа на Тобијас Хаслингер се појави отсвирената Варијации оп. 2.
Зурла (македонска)
Репертоарот на зурлата се состои од ора, кои се изведуваат на свадби, празници или испраќања.
Фредерик Шопен
Почеток на независна композиторска кариера
Во јули 1830 година, уметникот поминал една недела во Потурзин, во регионот Челм, со Титус Војчеховски. Можно е тој да го донел во Потурзин првото издание на Варијации во Б-дур, посветено на неговиот пријател, напишано на моцартовска тема од Дон Џовани, „La ci darem la mano“. Тој, исто двократно гостувал во Стара Виеш, каде што свирел на пијано Pleyel
На 2 ноември 1830 година, Шопен заминува од Варшава за Калиш, збогувајќи се со пријателите и колегите од класата по композиција на Варшавскиот конзерваториум, кои во придружба на гитара му ја отпеале Роден во Полска земја, компонирана од Лудвик Адам Дмушевски по мелодијата на Јозеф Елснер Piotr Mysłakowski: Warszawa Chopinów. Warszawa: Narodowy Instytut Fryderyka Chopina, 2012, s. 169–170, 172. ISBN 978-83-61142-80-5.
Пред да замине, тој се простил со Констанца Гладковска и ѝ го подарил прстенот, кој таа  го чувала до крајот на животот. Во Калиш, каде што пристигнал на 3 ноември и каде што му се придружил Титус Војчеховски, Шопен ги поминал последните три дена во својата татковина.
На 5 ноември 1830 година, Шопен засекогаш ја напуштил Полска: го напуштил Калиш и отпатувал преку Вроцлав до Дрезден. Во Виена, тој ја слушнал каватаната на Росини што ја пеела Констанца и се расплакал. Потоа заминува зо Минхен и на крајот пристигнува во Париз. Попатно, Шопен напишал дневник (познат како „Дневник на Штутгарт“), покажувајќи ја неговата ментална состојба за време на престојот во Штутгарт, каде што бил во очај поради падот на Ноемвриското востание. Тогаш биле создадени првите скици за „Револуционерната етида“ . Делата од овој период се исполнети со драма, која полека почнува да доминира во опусот на композиторот.
Години на зрелост
Во периодот 1835–1846 година ја напуштил својата кариера како виртуоз во корист на компонирањето. Тој започнал да се интересира со животот на полските емигранти, одржувајќи блиски контакти со главните полски интелектуалци (Адам Мицкевич, Јулијан Урсин Ниемчевиќ, Кипријан Камил Норвид). Јозеф Бем побарал од него аванс за новото Полско Инженерско Здружение во Париз, кое композиторот го поддржал финансиски. Шопен, исто така, бил домаќин на неговиот најблизок пријател од детството, Јан Матушински, кој, живеејќи со Фредерик, студирал медицина во Париз (починал од туберкулоза во 1842 година). Често во посета кај Шопен доаѓал добриот пријател, познатиот пијанист и композитор, Џулијан Фонтана.
Во 1836 година, прв пат воедно и единствен, се верил со Марија Воџињска,  која била талентирана во музиката и сликањето. Грофицата Тереза ​​Воџинска, мајката на Марија, тогаш почнала да го нарекува Шопен свое дете. Во знак на благодарност за подарената композициите од Марија, тој го испраќа валцерот во Ас-дур и некои од неговите познати песни. На крајот, сепак, семејството се спротивставило на врската, верувајќи дека Шопен е премногу болен кандидат за сопруг и веридбата била прекината. Во 1836 година тој сериозно се разболел од туберкулоза (неодамна се појави мислење, дека причина за смртта на композиторот не е туберкулоза, туку генетска болест со надворешни симптоми многу слични на туберкулоза - цистична фиброза).
Париз
Во Париз, Шопен бил топло пречекан од истакнатите полски азиланти како и од водечките уметници како Хајнрих Хајне, Алфред де Вињи и Ежен Делакроа. Бил запознаен со некои од најважните пијанисти во тоа време како Фридрих Калкбренер, Фердинанд Хилер и Франц Лист, и станал близок пријател со композиторите Хектор Берлиоз, Феликс Менделсон, Шарл-Валантен Алкан и Винченцо Белини (крај кого е погребан на гробиштата Пер Лашез). Многу од Шопеновите современици веќе со восхит гледале на неговата музика. Меѓу овие бил и Роберт Шуман кој, во неговата критика на Варијации на „Ла чи дарем ла мано“ (од Моцартовата опера Сон Џовани), Оп. 2, се изјаснил: „Капи долу господа! Генијалец.“
Питкернски Острови
Питкернските Острови (питкернски: Pitkern Ailen) или официјално Питкернски, Хендерсон, Дјуси и Оено Острови се група на четири вулкански острови во Тихиот Океан. Островите се дел од Британските прекуморски територии, додека порано биле британска колонија, последна во Океанија. Вкупната површина на островите е 18 квадратни милји и само Питкерн е населен, со само околу 60 жители.