cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гијом Тирски
Изборот на патријарх во 1180
За време на отсуството на Гијом, во Ерусалим настанала криза. Кралот Балдуин станал полнолетен во 1176 година и Рајмон III престанал да биде регент, но бидејќи бил лепрозен и не можел да има деца, не се очекувало да владее многу долго. По смртта на Гијом VI Монфератски во 1177 година, неговата сопруга и сестра на кралот Балдуин, Сибила, побарала нов сопруг. На Велигден во 1180 година, двете судрени партии се поделиле уште повеќе, кога Рајмон и неговиот братучед, Боемунд III, се обиделе да ја принудат Сибила да се омажи за Балдуин Ибелински. Рајмон и Боемунд биле најблиските машки роднини по таткова линија и би можеле да полагаат право на престолот, доколку кралот почине без наследник или соодветна замена. Меѓутоа, пред Рајмон и Боемунд да пристигнат, Ањес и кралот Балдуин се спогодиле Сибила да се омажи со новодојденецот од Поату, Ги де Лузињан, чијшто постар брат, Амалрик де Лузињан, веќе бил влијателна личност на дворот.
Спорот влијаел на Гијом, бидејќи тој бил назначен за канцелар од страна на Рајмон и би можел да падне во немилост, доколку регентсвото на Рајмон завршело. Кога патријархот Амалрик починал на 6 октомври 1180, двата најочигледни избора за негов наследник биле Гијом или Хераклиј Цезарејски. Обајцата биле речиси еднакво вреднувани во поглед на нивната заднина и образованието, но политички биле членови на различни партии, со оглед на тоа што Хераклиј бил еден од поддржувачите на Ањес де Куртене. Се чини дека канониците во Базиликата на Светиот Гроб не можеле да се одлучат и го прашале кралот за совет. Поради влијанието на Ањес, Хераклиј бил избран. Се рашириле и озборувања дека Хераклиј и Ањес биле љубовници, но оваа информација потекнува од приврзаник кој го продолжил дополнувањето на Historia во 13 век, а нема друг доказ што го потврдува ваквото тврдење. Гијом не наведува речиси ништо околу изборот на Хераклиј, што веројатно е одраз на неговата разочараност од резултатот.
Последни години и смрт
Гијом останал архиепископ од Тир и канцелар на кралството, но деталите за неговиот живот од ова време се нејасни. Авторите од 13 век, кои го продолжиле неговото дело, тврдат дека Хераклиј го екскомуницирал во 1183 година, но нејасно е зошто Хераклиј би го направил ова. Тие, исто така, тврдат дека Гијом отишол во Рим за да се пожали на папата и таму бил отруен од страна на Хераклиј. Според Питер Едбари и Џон Роу, нејаснотиите во врска со Гијомовиот живот за време на овие години покажува дека тој немал голема политичка улога, но бил сконцентриран на црковните работи и пишувањето на историјата. Приказната за неговата екскомуникацијата и неверојатниот детаљ дека бил отруен, веројатно, биле измислица на старофранцуските продолжувачи на неговото дело. Гијом останал во кралството и продолжил да пишува до 1184 година, но тогаш Ерусалим бил внатрешно поделен на политички партии и надворешно опколен од силите на Саладин, па: "„единствените работи кои самите излегувале на виделина се катастрофите на ожалостената земја и повеќекратните неволји, теми кои може да служат само за да се продолжи натаму кон оплакувања и солзи.“"
Предвидувањето на Гијом за неволјите на неговата земја се потврдило како точно, помалку од една година подоцна. Саладин го поразил кралот Ги во Битката кај Хатин во 1187 и се упатил да го освои Ерусалим, како и секој друг град во кралството, освен седиштето на Гијомовата архиепископска диоцеза, градот Тир. Според Роџер од Вендовер, Гијом бил присутен Жизор во Франција во 1188 година, кога англискиот крал Хенри II и францускиот Филип II се согласиле да одат во крстоносен поход. За тоа, Роџер запишал: Потоа, англискиот крал прв го предал знакот на крст во рацете на архиепископот од Ремс и Гијом Тирски, од кои на вториот, од страна на нашиот господар, папата, му била доверена функцијата на наследник на работите од крстоносната војна во западниот дел на Европа.
И покрај тоа, Роџер згрешил. Тој знаел дека неименуваниот архиепископ од Тир бил присутен и претпоставил дека тоа мора да е Гијом, чијашто хроника ја поседувал, иако архиепископот за кого станувало збор бил всушност наследникот на Гијом, Јосциј.
Дела
Гијом наведува дека напишал извештај од Третиот собор во Латеран, којшто не опстојал. Тој, исто така, напишал историја на Светата Земја од времето на Мухамед до 1184 година, за која го користел патријархот Евтихиј Александриски како главен извор. Ова дело се чини дека било познато во Европа во 13 век, но исто така не опстојало. Август К. Креј мислел дека Гијомовите арапски извори би можеле да потекнуваат од библиотеката на дамаскиецот, Усама ибн Мункид, чијашто библиотека била пљачкосана од страна на Балдуин III во бродолом во 1154 година. Но и покрај тоа, Алан В. Мареј тврдел дека барем во извештаите за Персијците и Турците, Гијом повеќе се потпрел на библиски и порани средновековни легенди, отколку на фактичката историја, и дека неговото знаење "„може да биде помалку показно кон источната етнографија, отколку кон западната митографија.“"
Латинска хроника
Значајно дело на Гијом е латинската хроника, напишана во периодот од 1170 до 1184 година. Таа содржи дваесет и три книги; последната, која се однесува на настаните од 1183 и почетокот од 1184, има само пролог и еден дел, па или е недовршена или останатите страници биле изгубени пред целата хроника да започне да се умножува. Првата книга започнува со муслиманското освојување на Сирија од страна на Омар во седмиот век, но од друга страна станува збор и за Првата крстоносна војна и последователната политичка историја на Ерусалимското Кралство. Книгата е составена, но не е напишана хронолошки; првите делови кои биле напишани, најверојатно, биле делови за инвазијата на Египет во 1167, коишто се крајно детални и веројатно биле составени пред превратот на Фатимидската династија во 1171 година. Најголем дел од Historia бил завршен пред Гијом да замине и присуствува на Латеранскиот собор, но нови дополнувања и исправки биле направени по неговото враќање во 1180, можеби, бидејќи тој тогаш воочил дека европските читатели, исто така, би биле заинтересирани за историјата на кралството. Во 1184, тој го напишал прологот и почетокот на дваесет и третата книга.
Класичното образование на Гијом му овозможило да твори на латински многу подобро во споредба со други средновековни автори. Тој се служел со делата на бројни староримски и ранохристијански автори, и кога станувало збор за цитирање и како инспирација за рамката и средувањето на Historia. Неговиот речник, речиси, во целост е класичен, со само неколку средновековни кованици, како на пример зборовите „лорикатор“ и „аселаре“. Исто така, бил способен за вешта игра со зборовите и употреба на напредна реторика, но бил склон и на повторување на многу зборови и фрази. Неговите записи, исто така, покажуваат употреба на фрази и запишување на зборовите, коишто не се невообичаени или непознати во класичниот латински, но не и во средновековниот, како на пример:
Книжевни теми и предрасуди
Освен цитатите од христијанските автори и од Библијата, Гијом не ставил нагласок на вмешувањето на Бог во човечките работи, што донекаде довело до „секуларна“ историја. Сепак, тој вклучил многу информации кои без сомнеж се легендарни, особено упатувајќи се на Првата крстоносна војна, којашто дури и во негово време се сметала за време на големите христијански херои. Проширувајќи ги објаснувањата на Алберт Ахенски, го истакнал значењето на Петар Пустотникот во врска со Првата крстоносна војна, до тој степен, што токму тој, а не папата Урбан II, бил оној кој ја смислил крстоносната војна. Годфрид Бујонски, првиот владетел на крстоносен Ерусалим, исто така, бил означен како водач на крстоносната војна од почеток и Гијом нему му посветил легендарна сила и доблест. Ова се одразило со речиси митолошкиот статус кој го имал Гиодфрид и другите крстоносци од Првата крстоносна војна за жителите на Ерусалим кон крајот на 12 век.
Гијом дал и сликовит приказ со незабележителни промени за кралевите од негово време. Тој тврдел дека добил наредба да пишува од страна на кралот Амалрик, но самиот не дозволил претерано да се фали себеси. Така на пример, Амалрик не ги почитувал црковните права и иако бил добар војсководец, не можел да го запре зголемувањето на заканата од соседните муслимански држави. На личен план, Гијом го ценел кралското образование и неговиот интерес во историјата и правото, но исто така, забележал дека Амалрик имал "„гради како на жена наведната до неговата половина“."
и бил вчудовиден кога кралот се посомневал за воскреснувањето на мртвите.
Сепак, што се однесува до синот на Амалрик, Балдуин IV, „немало нејаснотии“. Балдуин не бил ништо друго, туку херој во поглед на неговото слабеење предизвикано од лепрата и водел воени походи против Саладин, дури кога бил малолетен. Со тоа, Гијом тежнеел да ги нагласи походите, во кои Бладвин, всушност, не ја имал одговорноста, сакајќи своите пофални зборови да ги насочи кон несреќниот крал, отколку кон потчинетите војсководци. На Гијомовата историја може да се гледа и како „апологија“, т.е. книжевна одбрана, на кралството, и тоа посебно за време на владеењето на Балдуин. Во текот на 1170-тите и 1180-тите, западните Европејци биле неподготвени да го поддржат кралството, делумно бидејќи било далеку и имало повеќе грижи од Европа, но, исто така, и бидејќи лепрата се сметала за божја казна.
Гијом е познат и по тоа што имал предрасуди против Витезите Темплари, за коишто сметал дека се арогантни и непочитувачи на обете, секуларни и црковни хиерархии, бидејќи од нив не се барало да плаќаат десеток и биле правно одговорни само кон папата. Иако пишувал неколку декади подоцна, тој се смета за најраниот автор, кој го опишал создавањето на овој витешки ред. Главно, бил наклонет на нивна страна кога станува збор за нивните зачетоци, но се навредил од моќта и влијанието кое го имале во негово време. Гијом ги обвинил за попречување на Опсадата на Аскалон во 1153 година; за очајната одбрана на пештерска тврдина во 1165 година, за што дванаесет темплари биле обесени од страна на кралот Амаларик; за расипување на инвазијата врз Египет во 1168 година; како и за убиството на асасинските претставници во 1173 година.
Во споредба со другите автори на латински јазик од дванаесеттиот век, Гијом е изненадувачки доста наклонет кон Византија. Тој го посетил византискиот двор како службен претставник и најверојатно знаел повеќе за работите во Византија, отколку кој било друг латински хроничар. Се сложил со очајното мислење за царот Алексиј I Комнин, кое се појавило за време на Првата крстоносна војна, иако бил критички настроен и кон некои од зделките кои крстоносците ги имале со царот. Меѓутоа, поголем впечаток му оставил синот на Алексиј, Јован II Комнин. Тој немал добро мислење за обидите на Јован да наметне византиска контрола врз Кнежевството Антиохија, но Јовановите воени походи против муслиманските држави, кои биле заеднички непријател и за Византијците и за Латинците, ги прифатил со воодушевување. Царот Мануил, со кого Гијом се сретнал за време на една од неговите посети на Цариград, бил отсликан со поголема противречност, нешто како кралот Амалрик. Гијом го ценел лично, но воочил дека Византија е немоќна да му помогне на Ерусалим против муслиманските сили на Нур ад-Дин и Саладин. Тој бил особено разочаран од неуспехот на здружениот поход против Египет во 1169 година. Крајот на делото Historia соодветствува со масакрот на Латинците во Цариград и хаосот кој настанал со државниот удар врз царот Андроник I Комнин, па во описот на овие настани, Гијом сигурно не бил отпорен на крајната антигрчка реторика, често наоѓана во западноевропските извори.
Како средновековен христијански автор, Гијом со мака избегнувал непријателство кон муслиманските соседи, но како образован човек кој живеел меѓу муслимани, ретко бил полемичар или целосно игнорантен кон Исламот. Не мислел дека муслиманите се пагани, но повеќе дека припаѓаат на христијанска еретичка секта и дека ги следат учењата на погреен пророк. Често ги фалел муслиманските водачи од негово време, дури и ако жалел за нивната моќ над христијанското кралство. Со тоа, муслиманските владетели како Муин ад-Дин Унур, Нур ад-Дин, Ширкух и дури освојувачот на Ерусалим, Саладин, се претставени како благородни и побожни луѓе, одлики кои Гијом не им ги доделил на многу од неговите христијански современици.
Распростирање на хрониката
Непознато е како гласел насловот, кој Гијом го дал на неговата хроника, иако во некои ракописи се употребува Historia rerum in partibus transmarinis gestarum, додека во други Historia Ierosolimitana. Латинскиот текст за првпат бил отпечатен во Базел во 1549 година од Николас Брајлингер. Подоцна, истото било издадено во рамките на Gesta Dei per Francos од Жак Бонжар во 1611 и во Збирка на историчарите на крстоносните војни од Огист Артур Буњо и Огист ле Прево во 1844 година. Изданието во сегашниот облик, кое се заснова на шест од сочуваните ракопусу, за првпат било издадено под насловот Willelmi Tyrensis Archiepiscopi Chronicon во Corpus Christianorum во 1986, од страна на Хајгенс, со белешки од Ханс Е. Маер и Герхард Реш. Изданието на Хајгенс било преведено на англиски од страна на Емили А. Бебкок и Аугуст К. Креј во 1943 под наслов „Историја на делата направени зад морето“ (во оригинал „A History of Deeds Done Beyond the Sea“), иако преводот понекогаш се смета за нецелосен или неточен.
Преводи на други јазици
Преводот од Historia на старофранцуски, направен околу 1223, делумно бил доста допбро распространет и кон него биле приложени многу додатоци од анонимни автори во 13 век. Спротивно на сочуваните латински ракописи, има „најмалку педесет и девет ракописи или делови од ракописи“, кои го содржат старофранцускиот превод. Исто така, има и независни француски продолженија, кои им се препишуваат на Ернул и Бернар ле Тресорје. Преводот, понекогаш, се нарекувал гласел „Книга на освојувањето“ (во оригинал „Livre dou conqueste“). Делото со овој наслов било познато низ цела Европа, како и во крстоносното Кипарско Кралство и во Киликиска Ерменија, а венецискиот картограф од 14 век, Марино Сануто Постариот, имал примерок од него. Француското издание подоцна било преведено на шпански под наслов „Големото освојување на Прекуморјето“ (во оригинал „Gran Conquista de Ultramar“), за време на владеењето на кралот Алфонсо Мудриот во 13 век. Изданието на француски јазик било толку распространето, така што ренесансниот автор Франческо Пипино го превел повторно на латински, несвесен дека латински постои оригинал. Превод на средновековен англиски од француски направил Гијом Кекстон во 15 век.
Ева-Лена Лундгрен
Ева-Лена Лундгрен (родена 1961 година) е шведски модел, и поранешна Мис на Шведска 1981 година. Подоцна во 1981 година завршила на третото место на изборот за Мис Универзум 1981 година и на четвртото место на Мис на Европа. На Лундгрен и била доделена круната за Мис Скандинавија истата година во Хелсинки, Финска.
Гијом Тирски
Современи испитувања
Неутралноста на Гијом како историчар била прифаќана здраво за готово сè до 12 век. Така на пример, Аугуст К. Креј верувал дека "„неговата непристрасност... ретко кога е помалку импресивна од неговата критичка вештина.“"
Наспроти овој добар глас кој го биел, Д. В. Т. К. Весеј докажал дека Гијом сигурно не бил непристрасен набљудувач, особено кога станувало збор за настаните од 1170-тите и 1180-тите. Весеј претпоставува дека тврдењето на Гијом дека добил наредба од Алмарик е примерен антички и средновековен „топос“, т.е. книжевна тема, во која мудриот владетел, љубител на историјата и литературата, посакал, за сметка на потомството, да ги заштити големите потреби на своето владеење. Исто така, тврдењата на Гијом за непристрасност се „топос“ во античкото и средновековно историско пишување.
Ева-Лена Лундгрен
Таа подоцна станала Ева-Лена Пилоти. Од 2007, таа била учителка по латински и грчки јазик во Монтесори во Амстердам, Холандија и имала три деца.
Бабура
Исхрана
Бабурите се дел и од традиционалната исхрана во македонската кујна. Познатото јадење и специјалитет полнети пиперки, често се прави со бабури. Бабурите исто така се поткиселуваат и ставаат во различниа видови на туршија и зимница, како и во мезиња каде бабури се ставаат во кисела павлака или урда.
Гијом Тирски
Современи испитувања
Како што е споменато, Гијом се противел на Балдуиновата мајка, Ањес де Куртене, патријархот Хераклиј и нивните поддржувачи. Неговото толкување на настаните од времето на владеењето на Балдуин, претходно биле прифаќани како факти, скоро без никаков сомнеж. Во средината на 12 век, Маршал В. Балдуин, Стивен Рансиман, и Ханс Е. Маер биле влијателни во овековечувањето на оваа гледна точка, иако поновите повторни испитувања на овој период од страна на Весеј, Путер Едбари и Бернард Хамилтон, во голем дел го имаат намалено влијанието на Гијом.
Суспензија
Суспензијата во хемијата е хетерогена течност која содржи цврсти честички кои се премногу големи за седиментација. Тие обично треба да бидат поголеми од 1 микрометар. Солидната материја е дисперзирана во течноста со механичко влијание. За разлика од колоидите, суспензијата на крајот ќе се таложи. Пример за суспензијата би бил песок во водата. Честичките на цврстиот материјал се видливи за микроскоп и ќе бидат седиментирани со текот на времето, ако останат непречено. Колоидите и суспензиите се разликуваат од растворите во кои растворената супстанца не постои како цврста, а растворувачот и растворениот раствор се хомогено мешани.
Суспензијата на течни честички или фини цврсти честички во воздухот се нарекува аеросол. Во атмосферата се состојат од фини честички од прашина и саѓи, морска сол, биогенски и вулкански сулфати, нитрати и капки вода.
Суспензиите се класифицираат врз основа на фазата на дисперзија и средината на дисперзија, каде што тоа е прво најчесто цврсто, а другото може да биде цврста, течна или гасна супстанција.
Во современите хемиски индустриски постројки, високотехнолошките мешалки се користат за создавање на многу нови суспензии. Суспензиите, од термодинамички поглед, се нестабилни, но тие сè уште можат да бидат кинетички прободи долго време. Нивното таложење мора точно да се измери за да се обезбеди најдобар квалитет на производот. "Стабилноста на суспензијата се манифестира во нејзината способност да се спротивстави на промените во сопствените својства со текот на времето". - Д.Џ. McClements.
Гијом Тирски
Современи испитувања
Често бележена грешка во Historia е Гијомовото очајно помнење на датуми. Хронологијата е на некои места збунувачка и датумите се дадени погрешно, дури и за основни информации како датумите за периодот на владеење на кралевите на Ерусалим. Така на пример, како датум за смртта на Алмарик, Гијом го наведува 11 јули 1173 година, што всушност се случило во 1174 година.
Суспензија
Дестабилизирачки феномени на суспензија
Дестабилизација на суспензијата може да се подели на два главни процеси:
Лука Чекони
Играчка кариера
Чекони играл за неколку тимови во текот на неговата кариера, каде што ги постигна своите најдобри успеси со Палермо, Болоња и Комо.
Тренерска кариера
Во 1999 година, Чекони бил назначен за тренер на младинскиот тим на Емполи Примавера, освојувајќи го Торнео ди Виареџо во 2000 година. Тој го напуштил Емполи во 2003 година, после една година бил назначен за главен тренер на Прато и служел во четирите почетни натпревари од сезоната 2004-05 во Серија Ц1.
Гијом Тирски
Современи испитувања
Но, и покрај предрасудите и грешките, Гијом "„засекогаш се сметал за еден од најголемите средновековни писатели.“"
Суспензија
Техника за следење на физичката стабилност
Повеќекратно расфрлање на светлина во комбинација со вертикално скенирање е најраспространета техника за следење на состојбата на суспензијата, бидејќи го препознава и квантифицира феноменот на дестабилизација. Се користи на концентрирана суспензија без разредување. Кога светлината поминува низ суспензијата на цврсти честички, таа ја рефлектира светлината. Рефлектираниот интензитет на светлина е пропорционален на количеството и волуменот на цврсти материи во суспензијата. Така, локалните промени во концентрацијата (седиментација) и глобалните промени во концентрацијата (флокулација и агрегација) може да се следат и да се детектираат.
Гијом Тирски
Современи испитувања
Стивен Рансиман напишал дека "„ тој имал широка визија; ја разбирал значајноста на големите настани од негово време и последователноста на причината и влијанието низ историјата.“"
Кристофер Таерман го нарекол "„историчар на историчарот“"
Суспензија
Забрзување на методот за предвидување на одржливоста на суспензијата
Кинетичкиот процес на дестабилизација може да биде доста долг (дури и до неколку месеци или години за некои суспензии) и катализаторите често се потребни за да се забрза демонтажата на суспензијата со цел да се постигне пократко време за дизајнирање на нов производ. Топлинските методи се најкорисни и функционални со зголемување на температурата за да се забрза суспензијата на суспензијата (под критичната температура потребна за хемиска деградација). Температурата влијае не само на густината на суспензијата, туку и на површинскиот напон во случај на нејонски површини или, општо земено, интеракцијата на силата внатре во системот. Зачувувањето на суспензијата на високи температури ги симулира условите од реалниот живот (на пример, крем за сончање во летниот период), но исто така го забрзува процесот на дестабилизација до 200 пати.
Гијом Тирски
Современи испитувања
и "„најголемиот историчар на крстоносните војни од сите“,"
Суспензија
Забрзување на методот за предвидување на одржливоста на суспензијата
Механичкото забрзување вклучува вибрации, дејство на центрифугална сила и тресење. Тие подложени на суспензија на различни сили, кои ги притискаат честичките, а со тоа и помагаат во процесот на сепарација. Некои суспензии никогаш нема да бидат разделени со нормална тежина, затоа се користи вештачка гравитација. Тие се построени на суспензија на различни сили кои се под притисок од честичките, а со тоа помагаат во процесот на сепарација. Некои суспензии никогаш нема да бидат поделени со нормална тежина, затоа се користи вештачка тежина.
Гијом Тирски
Современи испитувања
додека Бернард Хамилтон рекол дека тој "„со право се смета за еден од најдобрите историчар во средниот век.“"
Во „Речникот на средниот век“ за него пишува: Достигнувањата на Гијом во собирањето и истражувањето на извори и во пишувањето критичен и промислен (доколку хронолошки е погрешно) расказ на одличен и изворен латински, го прават извонреден историчар и не подреден од страна на современите образовни норми.
1084 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4424 и 4425 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3666 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2676 и 2677 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 331 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1084 година се протега во 1552 и 1553, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1612 и 1613 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 541 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1757 и 1756 исламска година пред хиџра.
Департмани во Франција
Департманите во Франција (département) и многу поранешни колонии се крупни административни единици. Во склоп на Република Франција постои 101 департман, групирани во 13 региони во Франција и 5 региони во прекуморски територии, и сите имаат сосем ист правен статус како делови од Франција. Департманите се поделени на 332 окрузи, кои пак се делат на кантони. Секој кантон се состои од неколку општини општини. Во прекуморските територии, некои општини играат улога на департмани.
Општи особености
Административниот центар на департманот се нарекува префектура (préfecture или chef-lieu de department) и обично е некој поважен град некаде во средиштето на департманот. Ова потекнува од времето кога било кое место највеќе за едно деноноќие (24 часа). Префектурата не мора да е најголемиот град во департманот. Потоа департманите се делат на еден или повеќе окрузи. Седиштето на округот се нарекува потпрефектура (sous-préfecture или chef-lieu d'arrondissement).
Секој департман има свој управен орган — генерален совет (conseil général). Ова е собрание со пратеници избрани со општи избори на мандат од 6 години, со тоа што претседателот на советот е извршен функционер на департманот, т.е. префект. Префектот има свои помошници — потпрефекти (sous-préfet) зависно од потпрефектурите во департманот.
Департманите понатаму се делат и на општини под управа на општински совет. Во 1999 г. во Франција постоеле 36.779 општини.
Во континентална Франција, средната површина на департманите изнесува, што е за 2,5 пати поголема од онаа на церемонијалните грофовии во Англија. Во 2001 г. средниот број на жители на департманите во континентална Франција изнесувал 511.012 жители, што е 21 пати поголема од онаа кај окрузите во САД, но помалку од 2/3 од онаа на церемонијалните грофовии во Англија. Највеќето департмани зафаќаат површина од 4.000 до 8.000 км, а населението брои од 250.000 до 1 милион жители. Најголема површина има Жиронда, а најмала има градот Париз. Најнаселен департман е Север (2.550.000), а најмалку жители има Лозер (74.000).
Секој департман има свој двоцифрен број, кој стои во месниот поштенски број, во INSEE-кодовите (и матичниот број) и на регистарските таблички. Бројот 96 го користи Монако. Заедно со државниот код FR (од ISO 3166-1 алфа-2), бројките ги образуваат кодовите во ISO 3166-2 за континенталните департмани. Прекурмоските департмани имаат по две букви за ISO 3166-2 код, како на преката 971 за Гваделуп. До 2018 г. Корзика била поделена на два департмана (Горна и Јужна), кои ги имале броевите 2A и 2B наместо денешниот 20 за целата Корзика усвоен со нејзиното спојување.
Список
Сите департмани имаат свој штит како обележје, но не сите се официјални или во службена употреба. Таму кајшто не се официјални се користи посовремен амблем. Самата Франција во целина нема грб (поради аристократското потекло на хералдиката). Овој обичај важи и за месните управни органи во голем број департмани.
Селци
Селци — село во областа Малесија, во Општина Струга, сместено високо на падините на планината Стогово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Малесија, во северниот дел на територијата на Општина Струга, на јужните падини на планината Стогово. Селото е планинско, на надморска височина од 1.000 до 1.150 метри.
Историја
Во век, Селци било село во рамките на Дебарската Каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 27,9 км2 (заедно со селото Буринец). На него преовладуваат шумите на површина од 1.895 хектари, на пасиштата отпаѓаат 844 хектари, а на обработливото земјиште 30 хектари.
Селото има сточарско-шумарска функција.
Население
Според весникот „Дебарски глас“ од 1911 година, Селци-Буринец имало 150 жители Македонци христијани.
Во 1961 година, селото броело 38 жители, а во 1994 година бројот се намалил на четири жители, македонско население, а селото е во фаза на целосно раселување.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 6 жители, од кои 5 Македонци и 1 лице без податоци.
Родови
Селци било чисто македонско село, кое денес е целосно раселено. Во минатото селото Буринец било сметано како маало на селото Селци. Родовите во селото се староседелци од околината на Селци и доселеници. Доселениците може да се поделат, на родови што си го знаат потеклото и родови со непознато потекло.
Стари доселенички родови со непознато потекло се: Передевци (1 к.), Јовковци (2 к.), од овој род потекнува Арсениј Јовков, Цуцуловци (1 к.), Чапчиовци (3 к.), Славковци (14 к.) и Јанковци (3 к.); родовите Чапчиовци, Славковци и Јанковци потекнуваат од ист предок.
Доселени родови со познато потекло се: Поповци (5 к.) и Протуѓеровци (3 к.) се еден род, чии предци „кој знае кога“ дошле од околината на Вучитрн; Бачовци (1 к.) биле сточари, доселени се од некое место на планина во атарот на село Врбјани, Дебрца; Србиновци (2 к.), доселени се од Вучитрн или од околината на Вучитрн; Василовци (1 к.) за нив се мисли дека се доселени од некое село во Кумановско; Шкутовци (1 к.) доселени се од раселеното село Славила кое постоело во атарот на Селци; Лошановци (1 к.) и тие се доселени од раселеното село Славила, а подалечно потекло имаат од селото Волино; Јовчевци (7 к.) исто така доселени се од раселеното Славила, доселени се во Селци во исто време кога и Лошановци; Баручиовци (7 к.) доселени се од мијачкото село Лазарополе; Аврамовци (2 к.) доселени се од дебарското село Долгаш и Гроздановци (1 к.) доселени се од селото Долно Елевци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Струга, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Луково.
NGC 7013
NGC 7013 — леќеста галаксија во соѕвездието Лебед, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Селци
Самоуправа и политика
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Струга. Селото припаѓало на некогашната општина Струга во периодот од 1957 до 1965 година, додека во периодот 1955-1957 селото припаѓало на тогашната општина Луково.
NGC 7013
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7013 се споменува и како UGC 11670, MCG 5-49-1, CGCG 491-2, IRAS 21014+2941.
Откривање
Телото е откриено на 17 јули 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
505
505 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 505 година од новата ера, 505. од првиот милениум, 5. од VI век и шеста од 500-тите.
Селци
Самоуправа и политика
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Манастирец, во која покрај селото Селци, се наоѓале и селата Буринец, Дренок, Модрич, Отишане и Џепиште. Во периодот 1950-1952 година, селото Селци било дел од некогашната општина Локов, во која влегувале селата Буринец, Локов, ’Ржаново и Селци.
NGC 7013
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7013 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7013 има привидни димензии од 4' х 1,4'.
505
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Селци
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1892 според Државната изборна комисија, кое е сместено во основното училиште во селото Присовјани, а во кое влегуваат населените места Буринец, Локов, Присовјани, ’Ржаново, Селци и Збажди.
NGC 7013
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 3 м 33,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +29° 53' 49"". Положбениот агол на објектот е во износ од 157°.
505
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6013 и 6014 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5255 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4265 и 4266 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1258.
Селци
Избирачко место
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 22 гласачи. На референдумот во 2018 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 19 гласачи.
NGC 7013
Други поделби
Проучување на NGC 7013 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66003. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 121; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2184. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 803.
Селци
Иселеништво
Од Селци со текот на времето многу родови се иселиле или изумреле.
Иселеништво продолжило и по 1950 година, така што денес селото е целосно раселено.
Смртоносна инекција
[[Податотека:Map of US lethal injection usage.svg|мини|десно|250п|Смртоносната инекција како начин на погубување во САД — преглед по сојузни држави во 2007 г.
Супстанции кои се користат за време на процесот
Натриум тиопентал кој претставува еден тип на анестезија. Стандардната доза е околу 3-5 мг/кг, додека за време на извршување на казната се користи доза од 300 мг. Анестезијата дејствува така што во рок од десетина секунди доаѓа до мозокот, а осудениот губи свест.
Панкурониум бромид е супстанција која предизвикува парализа на мускулите кај човекот. Парализата настанува во рок од 10-45 секунди после внесувањето на супстанцијата во организмот, а парализата трае околу четири часа.
Зегеберг
Историја
Историјата на округот е поврзана со историјата на Холштајн. Во 1134 година, замокот во Зегеберг бил издигнат како регионално седиште од каде владееле грофовите на Зегеберг. Кога Шлезвиг-Холштајн станала пруска покраина во 1865 година, пруската администрација го основала округот Зегеберг.
Смртоносна инекција
Супстанции кои се користат за време на процесот
Калиум хлорид е супстанцијата која влијае на работата на срцевиот мускул. Супстанцијата дејствува во рок од неколку секунди, и настапува смрт на лице место.
Зегеберг
Историја
Оттогаш, округот доживеал значителен раст двапати: во 1932 година делови на распуштениот округ Бордесхолм се приклучиле на округот и во 1970 година, градот Нордерштет станал дел од округот.
Смртоносна инекција
Македонија
Во Република Македонија никогаш не бил воведен закон со кој се дозволува извршување на смртна казна. Под тој налог, смртната инекција не е дозволена во Македонија, покрај тоа што граѓаните покажуваат интерес заради зголеменото ниво на криминал кој владее во државата.
Европа
Откако владата во Велика Британија, заради притисок од институтот за медицина, одлучи да не го применува начинот на погубување со смртна инекција, останатите држави го следеа истиот чекор и се прогласи меѓународна забрана на овој вид на смртна казна. Денес, во ниедна европска држава не е дозволено извршување на овој тип на затворска казна.
Зегеберг
Географија
Округот Зегеберг се состои од земјоделски површини помеѓу градовите Нојминстер и Хамбург. Југозападниот дел на ридестата област наречена Холштајнска Швајцарија припаѓа на округот, како и некои северни предградија на Хамбург.
Белоруска рубља
Белоруската рубља (рубель/ рублёў) е официјална валута на територијата на Република Белорусија. ISO 4217 кодот на валутата е BYR и е поделена на 100 капејки. Во 2000 година, нови банкноти се воведоа за белоруската рубља со апоени од 1, 5, 10, 20, 50, 100, 500, 1000 и 5000 рубљи, додека подоцна се воведоа и апоени од 10 000, 20 000, 50 000 и 100 000 рубљи во 2005 година. Денес не се користат капејките.
Список на државни водачи во 1005 година
Ова е список на државни водачи во 005 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Градска болница (Скопје)
Градска болница (Скопје) (првично име: Завод за социјално осигурување на работници; денешно име: ЈЗУ Универзитетска клиника по хируршки болести „Св. Наум Охридски“) — градба во средиштето на Скопје, во непосредна близина на Собранието на Македонија.
Изградбата на објектот започнала во 1931 година дело на хрватскиот архитект Драго Иблер.
Проектирање
Објектот бил предвиден со Генералниот урбанистички план од 1929 година, во времето на градскиот татко Јосиф Михајловиќ - Јурукоски. Сместен на новопроектираниот плоштад „Слобода“, на кој биле планирани да бидат сите поважни републички институции, организирани со средишното парковско зеленило, паркот Парк „Жена-борец“.
Градба
Делото на Иблер е третиот и последен јавно изведен објект од неговото творештво. Се одликува со основна геометриска форма, ослободена од непотребни детали. Освен чистата архитектура, на објектот се применети современи конструктивни материјали и се применети функционалните и рационалните размислувања за неговото организирање.
Објектот има ортогонална основа добиена од еден правоаголен дел 56,5/40 метри и еден квадратен од 17,5 метри. Кон западната страна ослобен е дел од приземјето во улога на трем.
По вертикала објектот има подрум, приземје и три ката. Обликувањето на фасадата е со хоризонтални потези, создадени од прозорите, без декоративен пристап и исчистена мисла. Во средиштето на објектот е формиран атриум, кој го подобрува осветлувањето проветрувањето.
Заштита
Меѓутоа, веќе во 2009 година се намалува нивото на заштита со цел доградување и менување на објектот.
NGC 4704
NGC 4704 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4704 се споменува и како UGC 7972, MCG 7-26-54, CGCG 216-31, IRAS 12464+4211.
Откривање
Објектот е откриен на 9 април 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4704 е од видот SBbc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 4704 има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 48 м 46,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +41° 55' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 4704 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43288. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 75; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3023. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 115.
NGC 2496
NGC 2496 — елиптична галаксија во соѕвездието Мало Куче, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2496 се споменува и како UGC 4127, MCG 1-21-2, CGCG 31-9.
Откривање
Објектот е откриен на 15 ноември 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2496 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 2496 има привидни димензии од 1,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 58 м 37,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 8° 1' 41". Положбениот агол на објектот е во износ од 167°.
Други поделби
Проучување на NGC 2496 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22359. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 185; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 780. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 27.
Елстерауе
Елстерауе (Elsteraue) — општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа во близина на реката Вајсе Елстер, приближно 30 километри југозападно од Лајпциг.
Гита Набави
Гита Набави (родена на 14 февруари 1982 година ) е шведска политичарка. На 24 февруари 2018 година, таа била избрана за лидерка на Феминистичката иницијатива, заедно со нејзината основачка Гудрун Шиман. Во февруари 2020 година, Набави поднела оставка од својата функција, наведувајќи дека сака да поминува повеќе време со своите деца.
Фарида ал-Абани
Фарида Масауд ал-Абани (родена на 16 септември 1988 година) е шведска политичарка и партиска ко-водачка на Феминистичката иницијатива. Таа претходно ја извршувала функцијата портпаролка на партијата за социјални прашања и миграциска политика.
Родена во Таџура, Либија, ал-Абани се преселила со своето семејство во Шведска на тригодишна возраст. Таа има диплома за јавно здравје и е активна во движењето за умереност. Таа била наградена со титулата Årets eldsjäl од страна на IOGT-NTO во 2017 година. Ал-Абани претходно работела во одборот на женската организација Streetgäris.
Во февруари 2019 година, ал-Абани ја наследила Гудрун Шиман како една од двете партиски лидерки на Феминистичката иницијатива. Таа служела заедно со Гита Набави, актуелна претседателка од 2018 година, додека Набави не поднела оставка на 8 март 2020 година. Ал-Абани останала како единствена лидерка на партијата оттогаш.
Филмски жанр
Во филмската теорија, жанр се однесува на методот на филмско категоризирање на сличностите на раскажувачките елементи од кои филмовите се направени. Повеќето од теориите за филмскиот жанр се позајмени од критиката на литературните жанрови. Жанрот во литературен контекст, има голема расправа за тоа како да се дефинира или категоризира. Покрај основната разлика кај жанрот помеѓу фиктивност и документарност, филмскиот жанр може да се категоризира на повеќе начини.
Фиктивните филмови најчесто се категоризирани според нивниот простор, тема, начин и формат. Просторот е средината или околината каде приказната и дејството се случуваат. Темата се однесува на проблемите и настаните околу кои филмот се врти. Начинот е емоционалниот тон на филмот. Форматот се однесува на начинот на кој е снимен филмот (пр., анаморфски екран) или на видот на презентацијата (пр.: 35 мм, 16 мм или 8 мм). Друг начин на категоризирање на филмовите е самата публика. Некои филмски теоричари се караат околу тоа дека ниту форматот ниту публиката на се филмскиот жанр.
Филмските жанрови често се поделени на повеќе поджанрови, на пример најголемиот дел од филмот се случува во судница и дејството се врти околу нечие судење тогаш велиме дека филмот е правна драма. Исто така, жанровите можат да бидат така комбинирани за да се добијат таканаречени хирбидни жанрови како мешавината на научнофантастичност и хорор во филмскиот серијал Вонземјанин и Шин Годзила.
Категоризација на филмски жанрови
Се користат три основни типови при категоризација на филмови: опкружување, карактер и формат.
Список на државни водачи во 995 година
Ова е список на државни водачи во 95 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Милош Коциќ
Милош Коциќ (роден на 4 јуни 1985 година во Лесковац) — српски поранешен фудбалер, кој играл на позицијата голман.
Кукул (Прилеп)
Кукул — археолошко наоѓалиште во Прилеп. Наоѓалиштето претставува населба од римското време. На околу 2 км североисточно од последните куќи на градот, во подножјето на височината Кукул по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, монети и множество градежен материјал. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Прилеп.
1083 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.