cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Црква „Св. Атанасиј“ - Градешница
Архитектура
Градбата на црквата е со правоаголна основа и полукружна апсида на источната страна. Главниот влез се наоѓа на западната страна и над него има празна ниша, а црквата има и спореден влез на јужната страна над којшто исто така има празна ниша. До северниот ѕид е доградена затворена припрата со дрвени ѕидови. Внатрешноста на црквата не е зографисана, а иконоастасот е во изработка. Објектот е изграден од варовник и во целост е покриен со кров од ќерамиди.
1647 во уметноста
1647 година во уметноста содржи некои значајни настани.
402 п.н.е.
402 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 402. година пред новата ера, 402. од првиот милениум п.н.е., 2. од 5 век п.н.е. и трета од 400-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5106 и 5107 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4348 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3358 и 3359 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 351.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 402 година се протега во 2234 и 2235, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2294 и 2295 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 141. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1054 и 1053 исламска година пред хиџра.
NGC 1793
NGC 1793 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 24 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1793 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m. NGC 1793 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 59 м 38,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 33' 28".
Други поделби
Проучување на NGC 1793 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9165.
Ломаноше
Ломаноше (словенечки: Lomanoše) — населба во Општина Горња Радгона во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Социјалистичка Зора
Социјалистичка Зора бил македонски весник, орган на Обласниот секретаријат на Социјалистичката работничка партија на Југославија (комунисти) за Македонија и Стара Србија.
Весникот излегувал во периодот од 10 февруари до 10 декември 1920 година. Во почетокот бил неделен, а од 16 август 1920 станал дневен весник. Излегувал на српски, а потоа од 10 септември и на турски јазик. Биле објавени вкупно 130 броја. Имал цел да ги информира, да ги организира и револуционерно-комунистички да ги воспитува работниците и селаните. Со Обзнаната било забрането и неговото излегување.
Носии од Банско
Во женската носија од околината на Банско, посебно е забележлива облеката од црвена валана клашна, безракавна, долга до колена, со богати набори во долниот дел, која се облекува врз платнената кошула, украсена со ситно извезени геометриски мотиви. Врз ткаениот појас на предниот дел се опашува алова скутина - скутача, украсена со извезени мотиви и аплицирани монистра и л'скавци. Машката носија, сета од клашнени облеки во темни бои - чашири, елек, долама, ткаен појас, дебели волнени плетени чорапи и на главата калпак од јагнешка кожа, делува впечатливо како изразито планинска носија.
Полис (град-држава)
Полис (πόλις, множинска форма полеис, ) — град-држава во Стара Грција. Стара Грција била претежно ридеста земја поделена на многу речни долини и плодни рамнини. Ваквиот релјеф ја условувал нејзината политичка разделеност. Хелените никогаш не направиле своја единствена земја, па наместо тоа живееле во полиси, независни градови-држави.
Полис во старогрчката филозофија
Во книгите II–IV од Држава, Платон се занимава со изгледот на идеалниот полис.
Класичен полис
Основните елементи на еден полис се:
Задушница
Задушница (Мртва сабота, Мртвен, Мртвени дни ) — деновите во кои според народните верувања душите на покојните предци и блиски доаѓаат од оној свет кај своите блиски барајќи од нив храна, пијалак, затоплување, чистење (капење) итн. Се верувало дека заборавањето на душите на покојните може да предизвика суши, поплави, немаштија, болести и други несреќи. Кај народот постојат две примарни (пролетна и есенска) задушници, но задушниците поврзани со Духовден се официјално признати од црквата, па биле прифатени и од народот. Ваквата средба со душите на починатите се обавувала на гробовите со палење на свеќи, кадење на гробот, посипување на вино врз него, кршење на орев како хтоничен плод со кој се повикуваат душите на средба, со обредни лепчиња, со раздавање на храна и ритуален оброк заедно со мртвите.
Полис (град-држава)
Хеленистички и римски периоди
За време на хеленистичкиот период, кога се забележува пад на класичните полиси, Спарта останала независна до 195 година п.н.е., односно до лаконската војна. Ахајскиот сојуз бил последен пример на федерација на градовите-држави, но се распаднал по Битка за Коринт (146 г. п.н.е.). Некои од градовите-држави на Крит останале независни до римското освојување на Крит во 69 година п.н.е. Во тој период, само градот-држава Родос имал напредок поради трговската морнарица, но во 43 година п.н.е. и тој полис паднал под власта на Рим.
Задушница
Во православната црква, празникот Задушница секогаш паѓа во саботата пред празникот Митровден. Тогаш, верниците ги посетуваат гробовите на своите најблиски, таму држат помен и делат храна за душа на умрените. Притоа, во секоја црква се служи литургија за упокоените. Инаку, во црквата постојат два вида задушници: општи и засебни. Засебните задушници се одржуваат од семејствата во спомен на нивните упокоени роднини, а општите задушници ги назначува црквата, грижејќи се за сите свои упокоени верници. Така, секоја сабота, црквата во своите молитви се обраќа кон сите светци, сеќавајќи се на сите претходно упокоени верници.
Полис (град-држава)
Хеленистички и римски периоди
За време на римскиот период, на некои градови им бил доделен статусот полис, или слободен град, кој има самоуправување во рамките на Римското Царство.
Скијање
Скијање — вид превоз, рекреативна активност или натпреварувачки зимски спорт во кој учесниците користат скии за да се лизгаат по снегот. Повеќето видови скијање се признати од Олимпискиот комитет и од Меѓународната скијачка федерација.
Историја
Скијањето има историја од скоро пет милениума. Сепак современото скијање се создало во Скандинавија, но се смета дека пред 100 века се вежбала во денешна Кина, според стари цртежи.
Зборот скијање е од норвешко потекло, но се користи меѓународно. Доаѓа од стариот норвешки збор „skíð“ што значи „одвоено парче дрво“.
Раните скијачи користеле една долга штека или копје. Првиот опис на скијач со две штеки датира од 1741 година.
Сè до средината на 19 век, скијањето се користело само за превоз, а од тогаш се смета за рекреација и спорт. Армиските скијачки трки се одржувале во 18 век во Норвешка, а скијачкото војување било изучувано при крајот на 18 век. Со развојот на опремата за скијање и со појавата на ски-лифтовите, скијањето се поделило на два типа, алпско и нордиско скијање.
Опрема
Опремата која се користи за скијање вклучува:
1648 во уметноста
1648 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Дуќан на ул. „Лазо Попоски“ бр. 7 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Лазо Попоски“ бр. 7''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
401 п.н.е.
401 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 401. година пред новата ера, 401. од првиот милениум п.н.е., 1. од 5 век п.н.е. и втора од 400-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5107 и 5108 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4349 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3359 и 3360 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 352.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 401 година се протега во 2235 и 2236, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2295 и 2296 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 142. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1053 и 1052 исламска година пред хиџра.
1650 во уметноста
1650 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Аркабај
Аркабај е село во покраината Алмати во југоисточен Казахстан.
Носии од Драма
Носиите од Драма имаат посебни специфичности. Во женската носија се карактеристични кошулата од платно во темносина боја, означена како сина риза, и платнената саја - с'ге, исто така во сина боја, што е специфика само во овој регион. Ткаен појас и волнена декоративно орнаментирана скутина ирам, шамија, украсни крпи, метален и монистрен накит ја оформуваат женската носија од овој предел.
Ирска
Останата шестина од островот Ирска е позната како Северна Ирска и претставува дел на Обединетото Кралство на Велика Британија и Северна Ирска.
Ирска е парламентарна република која своја основа наоѓа во Уставот кој бил усвоен во 1937 година. Парламентот (Oireachtas) е формиран од Претседателот и од два Дома: Дом на пратеници (Dail Eireann) и Сенат (Seanad Eirann). Претседателот (Uachtaran na hEireann) управува со државата 7 години додека двата Дома можат да бидат избрани најдолго 5 години.
Ирскиот народ потекнува од келтските племиња кои се населиле на островот уште од древни времиња и успеале да дадат отпор против туѓите напади.
Историја
Првото познато населување на територијата на денешна Република Ирска било во околу 8000 п.н.е., кога носителите на мезолитната култура се населиле во Велика Британија и Европа. Се смета дека тие се населиле по земјиште, односно во тоа време не постоел островот Велика Британија, туку бил дел од тлото на европскиот континент. Од нивното време, денеска има многу малку зачувано некои артефакти и е многу малку познато. Пд нив останале само археолошките објекти. Повеќе познанство има за нивните потомци, кои се населиле главно од Пиринејскиот Полуостров. Од тоа неолит|неолитско време, во минатите векови биле отквиени разни споменици и гробници.
По пристигнувањето на Свети Патрик на островот во 5 век, христијанството започнало постепено да се проширува. Ирска со текот на времето се претворила во центар на манастирскиот живот на монасите. Подоцна, Ирска изиграла голема улога за распространувањето на христјанството низ Европа. Според една легенда, Свети Патрик ги прогонил змиите од островот
Во околу 800 година бил даден почетокот на викинската инвазија во Ирска. Во 1169 година бил даден почетокот на норманското управување на чело со графот Ричард Стронгбој. Подоцна, со државата владееле англичаните. Во времето на реформацијата, избувнале повеќе немири и востанија од 1534 до 1691 година. Во текот на тој период, англичаните провеле политика на колонизирање на ирските територии, населувајќи се голем број на англиски и шкотски протестанти. Во 1613 година, 85% од вклупниот број на население се католици. Но, тие го изгубиле мнозинството си во парламентот. Кон крајот на векот, официјално им било забрането да бидат дел од парламентарните групи. Политичката власт преминала во рацете на англиканците, додека католичкото општество било изложено на голема дискриминација. Во 1801 година бил укинат парламентот, и Ирска станала дел од Обединетото кралство Велика Британија и Ирска. Во текот на 1829 година, католиците добиле право да бидат избирани во парламентот, но нивните права биле значително намалени.
Во текот на 19 век, Ирската парламентарна партија започнала политичка кампања за добивање на автономија. Таа во голема мера постигнала успех, но со започнувањето на Првата светска војна истата била укината. Во 1922 година, по Ирската војна за независност, 26 од 32 грофовии се оделиле од Обединетото кралство, образувајќи Ирска слободна држава која од 1948 година се нарекува Република Ирска. Останатите грофовии остануваат во составот на Обединетото кралство, под името Северна Ирска.
Географија и клима
Република Ирска единствен сосед и е Северна Ирска која припаѓа на Обединетото Кралство. Западно од Република Ирска се наоѓа Атлантскиот Океан, на североисток Северниот канал, а на исток Ирското Море. Климата во Република Ирска е умерена.
Административна поделба
Ирска е првостепено поделена на 4 главни покраини. Кои понатаму се делат на грофовии.
Религија
Според последната анкета која била спроведена во 2005 година од страна на Евробарометар, 73% од населението на Ирска рекле дека постои Бог и дека веруваат во него, 22% рекле дека веруваат дека постои некоја друга натприродна сила и 4 % рекле дека не веруваат ниту во Бог ниту во некоја друга сила.
NGC 3874
NGC 3874 — двојна ѕвезда во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 15 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3874 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3874 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 192; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 864. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 468.
Петта охридска парохија
Петта охридска парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Охридското архијерејско намесништво на Дебарско-кичевската епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Св. Ѓорѓи“ во градот Охрид. Моментално, парохиски свештеник е Ефтим Бетински.
Во состав на оваа парохија е и селото Рамне.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Stanfour
Stanfour (се чита: стенфор) — рок бенд кој е создаден на островот Фер во Германија. Сите членови се Германци.
Членови
Фронтменот на бендот Костантин со неговиот брат Алекс први ја добиваат идејата за создавање на бендот. Потоа се приклучуваат Ајке и Кристијан.
Дискографија
Синглови
Албуми
Локавци
Локавци (словенечки: Lokavci) — населба во Општина Горња Радгона во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Евровизија 2007
Темата на оваа Евровизија, Финска одлучи да биде „Вистинска фантазија“. Хартвол Арената е најголема финска арена за хокеј на мраз, којашто беше главен фаворит за одржување на Евровизија.
Рекордниот број на земји учесници беше 42. Како нови земји учесници се појавија: Србија, Чешка, Црна Гора и Грузија. А земји кои се вратија после неколку години беа: Австрија и Унгарија.
Во финалето, резлутатите од секоја земја беа прикажани од 1-7 бода автоматски се појавија на екранот, и само 8, 10 и 12 беа читани од говорникот од секоја земја. За првпат победникот после Евровизијата имаше промоција околу светот, со концерти во Данска, Шпанија, Шведска, Холандија, Грција и Германија. Турнејата беше одржана од 16 мај до 21 мај.
Полуфинале
На полуфиналето што се одржа на 10 мај 2007, настапија за првпат 28 земји.
Редослед на земјите, бодови, место кое го освоија и земји кои заземаа место во финалето:
Финале
Финалето се одржа на 12 мај 2007. Во него учествуваа 10 најдобри песни од полуфиналето, плус големата четворка (Франција, Велика Британија, Германија и Шпанија) и плус земјите коишто минатата година заземале место во финалето.
Редослед на земјите, бодови, местото што го освоија и земјата победник:
Џеб
Џеб – дел од облека. Тоа е вид на вреќичка пришиена на долниот или горниот дел од облеката. Џебот исто така може да биде издвоен дел на опрема (џеб на торба, на ранец). Може да биде отворен или затворен, кога на горната страна има копче или затворач.
Настанал во средниот век како замена на вреќичките кои ги носеле околу појас и селаните и граѓаните. Вообичаено во нив се носеле метални парички, но и некои други ситници.
Жељко Ражнатовиќ
Жељко Ражнатовиќ - Аркан (Жељко Ражнатовић / Željko Ražnatović) (, Брежице, Словенија – во, Србија)  — водач на паравоената формација Српска доброволна гарда, што делувала во војната на просторот на бивша Југославија. Аркан има дебело досие како истакнат „криминалец“ во западна Европа.
Детство
Жељко е роден во Брежице, мало место во Словенија. Неговиот татко Велко бил офицер на воздухоплоството во ЈНА. Аркан живеел со својата мајка која била само комунистичка активистка заедно со своите три сестри. Неговите родители се разведиле уште кога Аркан бил дете. Неговиот татко често го тепал во младоста и тогаш Жељко честопати го напуштал својот дом и вршил различни пљачки низ своите сограѓани. Во Белград повторно се занимавал со кражби на трафики па неговиот татко го пратил своето школување да го заврши во Нови Сад. Во тогашно време Аркан најмногу посакувал да биде пилот но сепак се запишал на Поморска школа во Котор, но како „слеп патник“ се качил на некој брод и пристигнал на Трст. Таму, заедно со неговата група повторно извршувал различни кражби кои подоцна ги продавал за да на крај биде фатен во Загреб и бил уапсен по три години во малолетничкиот затвор во Валево и Пожаревац.
Бегство преку граница
Во 1972 година со само наполнети дваесет години, илегално имигрирал на запад, надевајќи дека ќе се пронајде таму себеси. Во странство се сретнал а и се запознал со многу поранешни југословенски злосторници, кои подоцна ќе бидат убиени или уапсени. Аркан исто така се смета дека е и атентатор во повеќе држави во Европа, како Белгија, Холандија, Шведска, Германија. Бил затворен во Белгија во 1974 година, од каде во 1977 година побегнал. Повторно бил уапсен во Холандија во 1979 и повторно побегнал 1981 година, каде бил ранет во судирот со полицијата. По сите тие криминални дела бил прогласен за десеттиот најбаран криминалец во светот во потрага и од Интерпол.
Додека бил млад, Аркан од сите тие валкани ситуации го извлекувал Стане Доланц, словенечки политичар и шеф на тајната полиција и близок пријател на Тито. Како таен агент работил во 1973 година а по задача бил испратен на запад за да врши атентати над терориститем, политичките емигранти и противниците на режимот во Југославија. Поради тоа бил принуден да научи повеќе европски јазици, како англискиот, францускиот и италијанскиот, а ги познавал и шведскиот, германскиот и холандскиот. Во Југославија се вратил 1981 година и продолжил со нелегалните работи. Во ноември 1983 година двајца полицајци му упаднале во куќата се со намера да го упасат, но Аркан успеал да се одбрани и да ги рани поради што и подоцна бил уапсен. Меѓутоа, само по два дена и повторната интервенција на Стане Доланц, Аркан бил пуштен од притвор.
Учество во војната
Пред да се распадне СФРЈ, Аркан во јавноста излегол како водач на навивачката група на Црвена Ѕвезда - „Делије“.
Кога Хрватска прогласила независност, групата на Аркан во октомври 1990 година бил уапсена од страна на хрватските власти во Двор. По шест месеци во затвор (иако бил осуден на пет години), под до денес непознати и неразјаснети околности бил пуштен од загребскиот затвор и тој се вратил во Белград. Се претпоставува дека тоа бил таен договор помеѓу Фрањо Туѓман и Слободан Милошевиќ.
Но многу брзо се враќа во Хрватска, каде што во 1990 година ја основа паравоената формација Српска доброволна гарда (СДГ). Според неговото тврдење, групата била основана на 11 октомври во манастирот Покајница заедно со група свои пријатели и водачите на навивачката група Делије.
Со започнувањето на најголемата војна во Европа по Втората светска војна, во пролетта 1992 година била во Босна и Херцеговина со тешки вооружувања, етнички чистења и воени злосторства. Гардата на Аркан се вклучила во заземањето на источна Босна. Во тој период во неговата група се приклучил и Милорад Улемек, поранешен криминалец и крадец најмногу на спортска облека низ Белград. Оваа единица делувала на овој терен до крајот на војната. За време на војната, практично источна Славонија е претворена во парадржава и самата гарда се богатела со шверц на роба. Многу голем број на домаќинства биле ограбени од страна на Единица, и голема површина од индустриски дрва биле нелегално сечени.
По војната
Паравоената формација во Хрватска и Босна и Херцеговина извршила голем број на воени злосторства, поради кои Меѓународниот суд во Хаг покренал тужба против Жељко Ражнатовиќ.
Макар и водач на партија која не е во парламентот, Аркан неколку години има добри односи со власта на СР Југославија, кое може да се види и од неговиот список на свадбата во 1995 година со познатата мега ѕвезда Светлана Ражнатовиќ-Цеца. Дел од гостите се и најголемите претставители од партијата на Слободан Милошевиќ.
До политичката криза во Сојузна Република Југославија во 1996, Аркан може да се смета за ориентиран кон власта. Но, при избувнување на студентските демонстрации тој се обраќа во нивна заштита.
Во 1998 година се откажува од политиката и се оддава на бизнис, воедно се смета за најбогатиот Србин кој поседува богатство од преку 500 милиони долари. Но самиот Аркан тоа никогаш не го признал.
Убиство
Жељко Ражнатовиќ бил убиен на 15 јануари 2000 година во белградскиот хотел „Интерконтинентал“, каде што се наоѓало и неговото седиште. По повод убиството на Аркан се прават различни мислења, од кои две имаат најголема предност. Според првата, Аркан е убиен поради расчистување со мафијата а според другата неговата смрт е од политички интерес.
Аркан од војната во Босна и Херцеговина излегол со многу богатство на крај.
Изјави на Аркан
Според 'Глас јавности, на 15 февруари 2000 Желко Ражнатовиќ изјавил: „Минатото ми е бурно и авантуристичко! За тоа говорам откриено, немам што да кријам, но сепак се срамам од тој период во својот живот. Да, бев од другата страна на законот, но на никому не би го посакал. Би сакал да бев како сите останати...“''
1651 во уметноста
1651 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Чеченски јазик
Чеченски jазик (Нохчийн мотт / Noxçiyn mott; средновековен чеченски: نوًچین موت) — јазик што го зборуваат Чеченците во Чеченија, Русија.
Тарновске Гури
Тарновске Гури (Tarnowskie Góry, Tarnowitz) — град во Шлеското Војводство, со население од 60,975 жители според податоци од 2008 година, додека целиот регион опфаќа население од 5,294,000 луѓе. . Градот е седиште на истоимената општина и Тарногурскиот округ.
Потекло на поимот
Името на градот е изведено од „Тарновице“, име на едно село во близина на градот, и „Гури“. Во пруски документ од 1750 (објавен на полски во Берлин од страна на Фридрих Велики (1712-1786)), градот бил споменат, меѓу другите градови од Шлеска, како Тарновске Гури. Германското име на градот е Тарновиц, и тоа било во употреба во доцниот XVIII век, по Третата шлеска војна помеѓу Австрија и Прусија. Како резултат од германизацијата, сите полски и словенски имиња добиле германски еквиваленти, обично слични на оригиналот.
Рана историја
Најраните населби околу денешниот град датираат пред околу 20.000 години п.н.е. Траги од горниот палеолит биле пронајдени во селото Рибна, кое денеска се наоѓа во границите на гранот. Во текот на бронзеното време луѓето живееле по должината на бреговите на реката Стола, место каде биле пронајдени остатоци од накит и оружје и истите датираат од периодот меѓу VIII и V век п.н.е.
Среден век
Развојот на градот во почетокот може да се препише на војводата Јован II Добриот и Георг, маркгрофот на Бранденбург од династијата Хоенцолерн. Во 1526 година од негова страна градот добил специјални привилегии преку донесенит закон за слобода на рударите. Истата година била изградена една нова населба која добила градски статус. Во овој период започнало да се развива и занаетчиството, трговијата и производството. Дел од објектите кои биле изградени од тула, денеска сè уште постојат во стариот дел на градот и потекнуваат од овој период.
До средината на XVI век градот станал најголем рударски центар во Горна Шлеска и еден од најголемите во Европа.
Многу протестанти нашле прибежиште во градот во текот на војната, а по смртта на Јован II Добриот (1532) градот бил управуван од страна на семејството Хоенцолерн, поддржувачи на реформацијата. Првата протестантска дрвена црква била изградена во, дрвена црква била изградена во 1529 година, а по две години црквата била изградена од камен. Во 1531 година започнало да работи Реформатичко училиште и истото било водено од страна на Даниел Франконис, како познат научник, воспитувач, поет и пропагатор на аријанството.
Индустријална револуција
Во 1788 година, по почетокот на индустриската револуција била увезена првата парна машина во континентална Европа (и само втора во светот)од Англија. И покрај големите оштетување на градот во текот на инвазијата на Наполеон, градот многу бргу зацврстувал на економски план во текот на XIX век. Во 1803 година било основано едно од првите училишта во светот за рударството и во текот на следните неколку децении, многу нови фабрики и претпријатија биле отворени вклучувајќи: фабрика за хартија, леење на железо, печатница, пиварница, фабрика за сапун и фабрика за производство на природен гас. Во текот на тој период градскиот плоштад и двете главни улици биле асфалтирани а била изградена и канализација.
Во 1857 година била изградена првата железничка пруга, што поминува до Ополе, стигна до градот и осум години подоцна била проширена до Варшава и Виена. Во текот на следните неколку децении, поради својата стратешка позиција, бројот на железнички линии се зголемил брзо, а до крајот на XIX век градот бил на добар пат да стане втор по големина град со железници во Европа. Во 1873 година бил основан округ а градот станал нејзин главен град. Во овој период биле изградени уште и болницата и судската палата.
Просветителство
Просперитетот на градот било сопорено во времето на Триесетгодишната војна (1618-1648). Во 1676 година во градот се појавила чума, која по две години се раширила дури до Виена. Во 1683 година полскиот крал Јан III Собиески се одморил во градот на неговиот пат кон Битката за Виена. На 16 декември 1740 година во градот влегла пруска војска за време на Првата шлеска војна. Во 1742 година завршила австриската доминација и градот паднал под пруска власт. Во околу 1780 година рудникот повторно бил отворен за работа.
Евреите, со многу мали исклучоци, биле ограничени или целосно им било да се населуваат во областа во текот на годините, но сепак тие успеале да имаат големо влијание врз напредокот на целиот регион. Саломон Исак, еврејски трговски агент и рударски претприемач, бил еден од најголемите придонесувачи за развојот на металуршките и рударските индустрии и, во крајна линија тој станал еден од раководните лица на новоформираниот пруски завод за рударство со седиште во градот.
XX век
Во почетокот на XX век, изворите на сребрена руда се намалиле и рударството целосно било прекинато. По Првата светска војна, помеѓу 1919 и 1921 година три голем антигерманските востанија се одвиле во целиот регион на Горна Шлеска голем дел од населението го поддржале и учествувале во тие конфликти. Набргу по завршувањето на третото востание, со мандат од Версајскиот договор бил организиран шлески референдум и мнозинството од регионот на Горна Шлеска гласале за интеграција на регионот со новосоздадената држава Полска. Во Тарновске Гури сепак, 82% од учесниците ја фаворизирале Германија, кое се должело пред сè поради увезените германски гласови. Во 1922 година, по повеќе од 300 години на австриска и пруска доминација, градот се вратил кон териториите на Полска.
На почетокот на Втората светска војна во 1939 година, полската независност дошла до својот крај и Нацистичка Германија го окупирала регионот. Во следниот период започнале масовни апсења на свештеници, учители, интелигенцијата на градот и борците од трите анти-германски востанија. Синагогата била запалена додека германското малцинство ентузијастички го поздравило освојувањето на градот од страна на нацистичките сили. За време на окупацијата, Армија Крајова започнала чести напади кон нацистичките сили, главно кон железничкиот транспорт и локалната индустрија.
Ослободувањето на Шлеска се случило во 1945 година. Со цел да ја спаси индустриска инфраструктура на регионот, Црвената армија започнала голема офанзива поддржана од страна на огромен број на војници со тешка артилерија. Според сведоците, целата операција се случила исклучително брзо. По крајот на војната градот бил вклучен во составот на Народна Република Полска.
Географија
Градот се наоѓа во историската област Горна Шлеска. Сместен е на границата меѓу географските макрорегиони Шилезко плато и Шилезка низина, северно од Битом. Градот зафаќа површина од 83,72 км2
Население
Според податоци од Полската Централна статистичка служба, на 1 јануари 2014 година населението на градот изнесувало 60.957 лица. Густината на населението била 728 лица/км2.
.
Хлотар II
Хлотар II, наречен Младиот, (пролетта 584 † 18 октомври 629) е крал на Неустрија од 584 до 613 и крал на Франките од 613 до 629, после освојувањето на кралството на Австразија. Тој е син на Хилперик I, крал на Неустрија, и на Фредегонда. Хлотар II ја утврдил својата кралска реззиденција во Клиши-сир-Сен (Горна Сена). Тој поседувал и бројни второстепени резиденции.
Животопис
Додека Гунтрам се обидувал да ја освои визиготската Септиманија, Фредегонда се обидува да побегне од надзорот што врз неа го имал Претекстат и да побегне од Руан. Тој бил пробеден со нож во тек на некоја неделна миса. Тој не починал веднаш и отворено ја обвинил Фредегонда дека е изворот на сите негови несреќи и за убиствата на сите други кралеви и фрлил клетва врз неа. Набрзо потоа владиката починал. Кралицата тогаш ја искорисстила слободата да ги обедини приврзаниците од редот на благородниците и свештениците заканувајќи им се дека доколку не го сторат тоа ќе бидат во војна со Гунтрам и успеала да го поврати кралството на Хилперик. Сепак, Гунтрам се обидел да ја ослабне Неустрија поткупувајќи дел од аристократијата за да ги зачува поседите што ги имал присвоено меѓу Сена и Лоара. Во 587, тој успеал на Неустрија да и ги одземе градовите Анже, Сент и Нант. Фредегонда тогаш се обидела да преговара за мир и пратила амбасадори со наредба да го убијат Гунтрам. Тие биле заробени а Гунтрам потоа ги прекинал сите релации со Неустрија.
Во 593, иако станува збор за симболично присуство бидејќи имал само девет години, Хлотар II се појавува на чело на своите војски кои го поразиле шампањскиот војвода Винтрио кој сакал да ја нападне Неустрија. Во 596, тој ја опустошил околината на Париз. Неговата мајка умрела во 597 а неговите роднини Теодорих II и Теодеберт II се здружиле против него во Битката кај Дормел (600) кои го натерале да потпише спогодба дека неговото кралство ќе биде составено само од регионите Бове, Амјен и Руан.
Првиот обид одново да си го освои кралството се завршил со неуспех и со смрт на неговиот син Меровех во 604. Хлотар тогаш ја сменил стратегијата и се зближил со Теодорих II во 607 станувајќи и кум на Меровех, синот на Теодорих.
Во 608, Теодорих II ја избркал својата визиготска сопруга и заради тоа завојувал со татко и Витерик, кој оформил со Хлотар II, Теодеберт II и Агилулф, крал на Ломбардите коалиција против Теодорих II, но која немала некој поголем ефект.
Омразата меѓу двата брата Теодорих II и Теодеберт II ескалирала така што тие влегле во војна во 611. Теодорих II бара помош од Хлотар, ветувајќи му ја северната половина од Неустрија, го победува братот во 612 во тек на Битката кај Тул потоа кај Толбијак и го егзекутира и него и неговите синови. Како што било договорено, Теодорих на Хлотар му го дал северот на Неустрија, но веднаш потоа организира напад на Неустрија, кога и умира од дизентерија во Мец во 613. Неговата војска веднаш се растурила, а Брунхилда на престолот на Австразија го поставила својот правнук Сигеберт II.
Не прифаќајќи да бидат под власт на Брунхилда, австразиските благородници го повикале Хлотар II, кој ја нападнал Австразија, го убил младиот крал и неговите браќа, освен Меровех на кој му бил кум и Хилдеберт кој побегнал.
Брунхилда осудена дека убила десет крала е осудена и измачувана потоа била врзана со нозете за некој коњ во галоп. Во 623, тој го дал своето кралство Австразија на неговиот помлад син Дагоберт I. Ова бил политички потег направен во име на поддршката на епископот Арнулф од Мец и на Пипин I, мајордом на Австразија, двајцата водечки австразиски благородници, кои впрочем и биле наградени со полуавтономија.
Хлотар II умрел во 629 после 45 години на престолот, подолго од било кој друг крал на меровиншката династија со исклучок на неговиот дедо Хлотар I, кој владеел од 511 до 561. Тој ја оставил круната со намалена моќ и го подготвил патот за воздигнување на мајордомите и на мрзливите кралеви.
Потомство
Првиот пат се оженил со Халтруда, која ги родила :
Вториот пат се оженил со Бертруда, цитирана во 613 и во 618, веројатно ќерка на Рикомер, од Бургундија. Таа ги родила: И можеби :
Во 618, се оженил со Сихилда, сестра на Гоматруда, која ќе се омажи со Дагоберт I, крал на Франките и веројатно на Бродуфла (или Брунуфла), која ќе го поддржи Хариберт II. Сихилда порано била негова конкубина и веќе го имала родено :
Добре Тодоровски
Како вработен во Одбраната, долги години е дописник на армиските гласила („Одбрана“ и „Армиски збор“) каде што покрај бројните написи, објавувени се и 70 хуморески. Истовремено бил хонорарен дописник на повеќе гласила и други весници.
Еден е од членовите возобновувачи на Битолскиот книжевен круг, во 2005 г. здружение на битолските писатели, членови на ДПМ. Прва објавена книга, со која се претставува пред читачката публика е романот „Сивилото на одот“ (1998г.). Пишувајќи претежно проза, во неговото творештво ќе ги забележиме до сега издадените дела:
Монографии
За член на Друштвото на писатели на Македонија, избран е во 2000 г. Од 2001 година е член и на Друштвото за наука и уметност Битола, (сега Македонско научно друштво-Битола).
Главен и одговорен уредник на „Прилози“, списание на Македонското научно друштво – Битола. Добитник е на повеќе награди и признанија, меѓу кои: „Иселеничко перо“ (2000), награда на Матицата на иселеници на Македонија и „4 ноември“ (2002), „Златна плакета“ на Македонското научно друштво – Битола.
Полипропилен гликол
Полипропилен гликол или полипропилен оксид е полимер (или макромолекула) на пропилен гликол. Претставува полиетер и е полиалкилен гликол (PAG). Помеѓу 60 и 70% од пропилен оксидот се претвора во полиетерски полиоли преку процес наречен алкоксилација.
Полипропилен гликол се произведува со отворање на прстенот на пропилен оксид и негова полимеризација. Иницијаторот е алкохол, а катализаторот е база, обично калиум хидроксид. Кога иницијаторот е етилен гликол или вода, полимерот е линеарен. Со мултифункционален иницијатор како глицерин, пентаеритритол или сорбитол полимерот се разгранува. Конвенционалната полимеризација на пропилен оксид резултира со атактички полимер. Изотактички полимер може да се произведе од оптички активен пропилен оксид, но по висока цена.
Својства
PPG има многу заеднички својства со полиетилен гликолот. Полимерот е течност на собна температура. Растворливоста во вода се намалува со зголемување на моларната маса. Секундарните хидроксилни групи во PPG се помалку реактивни од примарните хидроксилни групи во полиетилен гликол. PPG е помалку токсичен од PEG, така што биотехнолошките производи сега главно се произведуваат со PPG.
Примени
PPG се користи во многу полиуретански формулации. Друга употреба на PPG е како сурфактант, средство за навлажнување и распрскувач при доработка на кожа. PPG исто така се користи како референца и калибрант во масената спектрометрија и HPLC. Тој е и инхибитор на корозија.
Лавиринт
Лавиринт (грчки: Λαβύρινθος) — градба во старогрчката митологија со збунувачка структура, која ја изградил Дедал за кралот Минос во Кносос, на островот Крит, а во него кралот го чувал чудовиштето Минотаур. Притоа, Дедал толку добро го изградил лавиринтот што едвај успеал да излезе од него. Постарите грчки монети го прикажуваат лавиринтот во разгранети форми, а „класичниот“ облик без разгранување или ќорсокаци се појавил веќе во 430 п.н.е., иако логиката и литературните описи укажуваат на тоа дека Минотаурот бил затворен во градба со повеќе насоки и „слепи“ излези.
Потекло на поимот
Изразот „лавиринт“ има предгрчко потекло, поврзано со палатата во Кносос која ја открил Артур Еванс на почетокот од XX век. Така, во натписот во Линеарот Б се среќава зборот „да-пу-ри-то“. Во 1892 година, Максимилијан Маер предложил дека грчкиот збор лавиринтос можеби потекнува од лаврис, лидиски збор за „секира со двојно сечило“. Според Еванс, оригиналниот лавиринт се наоѓал во палатата во Кносос во чии урнатини се среќава мотивот на двојна секира. Оттука, тој сметал дека изразот „лавиринт“ може да значи „дом на двојната секира“. Меѓутоа, овој симбол не е поврзан само со палатата во Кносос, туку се среќава и на други места во Крит. Но, Мартин Нилсон ја истакнал забелешката дека на Крит „двојната секира“ не е оружје, туку секогаш се јавува како придружник на божиците и на жените, а никогаш на машките богови.
1652 во уметноста
1652 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Приказната на Стрејт (филм)
Приказната на Стрејт (The Straight Story) е филм од 1999 година во режија на Дејвид Линч (David Lynch). Заснован е на вистинската приказна за Алвин Стрејт и неговото патување низ Ајова и Висконсин на машина за сечење трева. Филмот е продуциран и монтиран од Мери Свини (Mary Sweeney), долгогодишната партнерка и соработничка на Линч. Таа го има напишано сценариото заедно со Џон Роч (John E. Roach).
Насловот на филмот е двосмислен. Тој се однесува на презимето на Алвин, но исто така се однесува на навидум праволиниската приказна на филмот, во споредба со комплексните и мистериозни заплети на другите филмови на Дејвид Линч.
Синопсис
Алвин Стрејт (го игра Ричард Фарнсворт (Richard Farnsworth)) е ветеран од Втората светска војна кој живее со својата ќерка Роуз (Сиси Спејсек (Sissy Spacek)), мила жена со ментално пореметување. Кога Алвин ќе чуе дека неговиот отуѓен брат ќе Лајл (Хари Дин Стентон (Harry Dean Stanton)) ќе доживее мозочен удар, тој одлучува да го посети со надеж дека ќе се помират пред да умре. Но, поради неговите слаби нозе и очи за тој не може да добие дозвола, тој закачува приколка на скоро купениот трактор за косење трева и тргнува на патувањето од Лоренс, Ајова до Маун Зион, Висконсин, долго 240 милји.
Така филмот ја следи приказната на шестнеделното патување на Алвин низ руралната Америка, луѓето кои тој ги среќава, неговото влијание на нивните животи, и нивното на неговиот. Филмот е наречен модерна одисеја на човек кој се соочува со својот морал и грешки и вечните врски на семејството.
Црвена Виена
Црвена Виена (Rotes Wien) — прекар на главниот град на Австрија помеѓу 1918 и 1934 година, кога социјалдемократите имале мнозинство и за првпат се владеело демократски во градот.
Социјалната ситуација после Првата светска војна
Првата светска војна завршила со пропаѓање и расчленување на хабсбуршката двојна монархија Австроунгарија и Дојчостеррајх (Германска Австрија) била прогласена за република на 12 ноември 1918 година. Во градското собрание на изборите на 4 мај 1919 година, за првпат право на глас имале сите полнолетни граѓани од двата пола. Социјалдемократската партија се здобила со апсолутно мнозинство; Јакоб Ројман бил првиот избран социјалдемократски градоначалник, кој бил наследен од Карл Зајц.
Градот претрпел многу промени во тоа време. За време на војната, бегалци од Австриска Галиција (сегашна Западна Украина), која делумно била под окупација на Руската армија, се стационирале во главниот град. По завршувањето на војната, голем број од војниците кои служеле во царската армија дошле да останат во Виена, барем привремено, додека мнозинството поранешни царски државни владини службеници, се вратиле во своите родни краеви. Средната класа пак, од која голем дел купиле воени обврзници, кои во тој момент немале никаква вредност, се соочиле со сиромаштијата од хиперинфлацијата. Новите граници помеѓу Австрија и блиските области од кои Виена се снабдувала со прехранбени производи, сега предизвикале тешкотии. Зградите биле пренаселени и болести како туберколоза, шпански грип и сифилис пустошеле. Во новостворената Австрија, се сметало дека Виена е преголем главен град за толку мала држава и често била нарекувана Васеркопф од луѓето кои живееле во другите делови на земјата.
Од друга страна, оптимистите увиделе отворање на широки полиња  за социјална и политичка акција. Прагматичките интелектуалци како Ханс Келсен и Карл Билер, кои го изготвиле републичкиот устав, овој период го доживееле како период на будење, оптимизам и отворање нови граници.
Интелектуалните ресурси на Црвена Виена биле извонредни: Илона Дучинска и Карл Полани, како и неколку други социјалистички интелектуалци биле прогонетни или преместени во Виена. Исто така Зигмунд Фројд, Алфред Адлер, Карл Краус, Артур Шницлер, Карл Клаус, Лудвиг Витгенштајн, Адолф Лос, Арнолд Шенберг и други бројни научници, уметници, издавачи и архитекти, иако сите не биле социјалисти, не учествувале во главната опозиција, клерикалните конзервативци, туку биле симпатизери на развојот и модернизацијата на Виена.
Карл Полани напишал: „Виена го има постигнато еден од најспектакуларните културни триумфи во историјата на Западот... морално и интелектуално издигнување без преседан, во состојба на високо развиена индустриска работничка класа која, под заштита на виенскиот систем, ги издржа деградирачките ефекти на тешката економска дислокација и постигна дотогаш недостигнато ниво на народните маси, во однос на кое било индустриско општетство“ "
Џон Гунтер ја опишал целокупната поставеност на Виена помеѓу двете војни: „Нерамнотежата помеѓу марксистичката Виена и клерикалната рурална средина била доминантен мотив на австриската политика до подемот на Хитлер. Виена била социјалистичка, антицрковна, и како општина, доста богата. Провинцијата била сиромашна, назадна, конзервативна, римокатоличка и љубоморна на виенските високи стандарди на живеење. "
1653 во уметноста
1653 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Челна коска
Челна коска (латински: os frontale) — непарна коска на черепот.
Структура
На неа има два дела: вертикален дел - лушпа (лат. squama) и хоризонтален дел. Со своите орбитални делови учествува во градбата на орбитата. Во внатрешноста има челен синус (лат. sinus frontalis).
Ластомерци
Ластомерци (словенечки: Lastomerci) — населба во Општина Горња Радгона во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Ориент Експрес
„Ориент Експрес“ (Oriënt-Express) е роман од холандскиот писател и новинар А. ден Долард. Книгата се вбројува меѓу најпознатите дела на авторот, кој се смета за најголем промотор на Македонија во Холандија.
Содржина
Дејството на романот се случува во Македонија, во времето по Илинденското востание и ја прикажува положбата во земјата во почетокот на 20 век.
Превод на македонски јазик
Оваа книга не е објавена на македонски јазик.
Втора фудбалска лига на Македонија 2008/2009
Втората фудбалска лига на Македонија 2008/2009 - 17. издание на Втората фудбалска лига на Македонија. Сезоната започнала на 2 август 2008, а завршила на 29 мај 2009. Во оваа сезона првак бил Тетекс.
Резултати
Извор:soccerway.com