cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Илија Столица
Тренерска кариера
Во месец јануари 2021 година тој бил назначен за вршител на должноста селектор на А репрезентацијата на Србија, за да ја предводи селекцијата, која речиси целосно ја сочинувале играчи од домашното првенство, на два пријателски натпревари, едниот против Доминиканската Република на 25 јануари во Санта Доминго и вториот одигран на 31 Јануари, во Орландо, против репрезентацијата на Соединетите Американски Држави.
Кривогаштани
Население
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.533 жители, од кои 1.493 Македонци, 2 Албанци, 1 Влав, 7 Срби, 4 останати и 26 лица без податоци.
Родови
Кривогаштани е чисто македонско село. Селото е многу старо и во него има зачувано староседелски родови.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1952 година родови во селото се:
Иселеништво
Се знае за следните постари иселени родови од ова село. Родовите Ангелевци и Нешковци иселени се во селото Врбоец, Китановци и Киселовци иселени се во селото Обршани, Милевци иселени се во селото Бистренци, Патлиџановци и Придаеновци иселени се во селото Крушеани, Кривогавци иселени се во селото Новоселани, Ѕвездаковци иселени се во селото Кореница, Јолбашевци иселени се во градот Прилеп и други.
Самоуправа и политика
Во век, Кривогаштани било село во Прилепската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Кривогаштани, која била една од ретките општини во Македонија која не била изменета при територијалната поделба во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било седиште на тогашната Општина Кривогаштани.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Прилеп.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Кривогаштани, во која покрај селото Кривогаштани, се наоѓале и селата Врбоец, Годивле, Кореница, Крушеани, Локвени, Милошево, Свето Митрани и Подвис. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната Општина Кривогаштани, кога во нејзе се наоѓале селата Кривогаштани и Крушеани.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 1510 и 1511 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватен објект и основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 1.466 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 1.464 гласачи.
Редовни настани
Во Кривогаштани секоја година во март се одржува манифестацијата „Денови на македонската народна носија“. На манифестацијата која е од ревијален и натпреварувачки карактер учествуваат културно-уметнички друштва од цела Македонија.
Култура и спорт
Новата банкнота на македонскиот денар од апоен во вредност од 2.000 денари содржи кривогаштанска невестинска носија изработена врз основа на цртеж на руската сликарка Олга Бенсон.
Во селото работи фудбалскиот клуб „Младост“.
Сконе (округ)
Сконе (швед. Skåne län) или Сканија (од лат. Scania) — најјужниот округ (län) во Шведска кој се совпаѓа со историската покраина Сканија. Се граничи со окрузите Халанд, Крунуберг и Блекинге. Административен центар е градот Малме. Регионалната управа е сместена во Кристијанстад.
Денешниот округ е формиран во 1997 со спојување на окрузите Кристијанстад и Малмехус.
Сконе зафаќа околу 3% од вкупната површина на Шведска. Има 1.200.000 жители, и со тоа претставува 13% од населението во земјата.
Покраини
По своите граници, округот Сконе е речиси ист со покраината Сканија, со исклучок на незначителен дел од покраината Халанд.
Управа
Административен центар на округот е градот Малме. На чело на окружниот административен одбор (кој е државна служба) стои управник.
Окружен совет
Регионалниот совет на Сконе (Region Skåne) е произлезен од претходен окружен совет во 1999 со спојувањето на советите на поранешните окрузи. Надлежен е за здравството и јавниот превоз.
Општини
Сконе се дели на 33 општини (kommuner), од кои најголеми се општините Малме (280.000), Хелсингборг (124.000), Лунд (103.000) и Кристијанстад (75.000 inhabitants). Секоја општина има своја општинска управа и се дели на месности кои имаат улога во избори и пописи.
Населени места по големина
Ова се десетте најголеми населени места во округот Сконе:
Балдоне (општина)
Балдоне (Baldones novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2008 година.
Џамија Хост
Џамијата Хост е џамија која се наоѓа во градот Хост, Авганистан. Може да прими до 2,000 верници.
Ефтим Боцевски
Ефтим Боцевски - Сонец ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Се занимавал со земјоделство. Народно-ослободителното движење го помагал активно особено од летото 1944 година, кога во близина на неговото село бил формиран Четвртиот скопски партизански одред. Во тој период станал истакнат заднински работник, што се грижел за собирање и префрлање на разновидна материјална помош на партизаните. Истовремено служел и како врска за испраќање на многубројни скопјани во редовите на партизаните и партизанските бази. Во една борба на Дванаесеттата македонска ударна бригада, во која учествувал, балистите го заробиле. Истиот ден, на 10 октомври 1944 година, бил на ѕверски начин заклан. Бил погребан на гробиштата во родното село Долно Соње.
Чоколадо за готвење
Чоколадото за готвење, исто така наречено горчливо чоколадо и незасладено чоколадо, е вид на темно чоколадо што се подготвува за употреба како состојка во готвењето.
Видови
Обично се подготвува во незасладени, горчливи,  полуслатки  и слатки видови,  во зависност од количината на додаден шеќер .Рецептите кои вклучуваат незасладена чоколада за готвење обично користат значителна количина шеќер. Горчливото чоколадо за готвење мора да содржи 35 проценти чоколаден ликвид или повеќе. Повеќето чоколади за готвење имаат најмалку 50% содржина на какао, а преостанатата содржина обично е главно шеќер.
Табелата подолу ги означува четирите основни видови на чоколадо за готвење.
Производители
Производители на чоколадо за готвење во Македонија се компаниите: Витаминка, Европа и др.
Џамија Лашкар Гах
Џамијата Лашкар Гах е џамија која се наоѓа во градот Лашкар Гах во Авганистан.
Департмани во Колумбија
Колумбија е унитарна република составена од 32 департмани (departamentos) и еден престолнински округ (Distrito Capital). Секој департман има свој управник (gobernador) и собрание (Asamblea Departamental), чии членови имаат четиригодишен мандат и се бираат на општонародни избори. Управникот нема право на последователни мандати. Департманите како самоуправни единици имаат извесен степен на автономија.
Секој департман се дели на општини (municipios). На чело на општината стои градоначалник (alcalde), кој раководи со неа заедно со општинскиот совет (concejo municipal). Градоначалникот и советниците имаат четиригодишен мандат.
Престолнинскиот округ се состои од главниот град Богота, кој е делумно зависен од департманот Кундинамарка што го окружува.
Балтинава (општина)
Балтинавца (Baltinavas novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2009 година.
Светско првенство во ракомет за мажи 1993
Светско првенство во ракомет за мажи 1993 — 13. светско првенство во ракомет за мажи организирано од Меѓународната ракометна федерација (МРФ, IHF). Првенството се одржало во Шведска и траело од 10 март до 20 март 1993 година. Русија победила на турнирот.
Групна фаза
Репрезентациите кои завршиле во првите три места од групите А & Б продолжуваат во групата 1 додека репрезентациите кои завршиле во првите три места од групите Ц и Д продолжуваат во групата 2.
Основни шаховски завршници
Основни шаховски завршници е шаховска книга од американскиот шаховски велемајстор и автор Рубен Фајн. Во неа се претставени и објаснети основните позиции во завршницата, како фаза на шаховската игра. Делото претставува прв систематски преглед на англиски јазик за играта во завршницата. Делото и денес претставува најдобар пример на англиски јазик за играта во завршницата. Книгата е напишана во 1941 година и е посветена на светскиот првак Емануел Ласкер, кој починал во истата година. Делото е ревидирано од страна на Пал Бенко во 2003 година.
За ова дело, Сесил Пурди има речено:
"„...Основни шаховски завршници е монументално дело, едно од најпознатите целосни и авторитетни за завршницата на било кој јазик.“"
Историја
Делото „Основни шаховски завршници“ е напишано во времетраење од само четири месеци. во само четири месеци и е објавена во 1941 од страна на издавачката куќа McKay (оддел од издавачката куќа Random House). Во книгата се користи, сега веќе застарениот описен запис. Најочевидна е употребата на кратенката „KT“ за потезите со коњ, наместо современата кратенка „S“.
Во интервју од 1984 година, Фајн узјавил дека му биле потребни три месеци за да ја напише книгата. Тој исто така изјавил дека средувањето на материјалот не му претставувало проблем, но тешко било да се додадат избрани позиции. Тој, самиот смислил голем број на позиции.
Второто издание со тврди корици било отпечатено, дури во 1960. Авторското право било обновено во 1969 година, откако книгата веќе била отпечатена во повбеќе изданија со меки корици. На меките корици од изданието од 1971 година, печатот од издавачот бил прикажан, а истиот бил дел од меките корици на десет изданија на книгата од 1981.
По многу години, уредникот Берт Хогберг, успеал да го убеди издавачот во создавањето на нова верзија. Експертот за завршници, Пал Бенко, во чијашто копија од книгата се содржани рачно напишани белешки за скоро сите грешки, ја направил ревидирината верзија. Оваа верзија беше објавена во 2003 година, но само во тенки корици. Бенко, исто така го применил описниот метод во стандардниот шаховски запис. Тој исто така додал и нов материјал врз основа на понови анализи, па така биле додадени многу нови примери. Тој направил многу поправки, но неколку грешки сепак останале. На пример, Бенко го потвирува тврдењето на Фајн, дека завршницата со два ловца и коњ против топ е реми, при точна игра. Всушност, според таблиците за завршниците на Налимов, позицијата со три лесни фигури против топ е добитна. . Хауард Стантон, без употреба на компјутер, го открил ова уште пред повеќе од 150 години. . Бернхард хорвиц и Јозеф Клинг излегле со истото тврдење во 1851. .
Оригиналното издание содржи 573 страници и 607 дијаграми со позиции. Многу дриги позиции се претставени со запишување на местоположбата на фигурите, наместо со претставување на посебен дијаграм. Изданието од 2003 содржи 587 страници со 1330 позиции, од кои најголемиот дел се претставени на посебни дијаграми.
Содржина
Различните позиции од завршницата во делото се поделени во десет поглавја. Воведното претставува генерален осврт на целта во завршницата, односно матирањето на противничкиот крал. Потоа следуваат седум поглавја, насловени по фигурите кои учествуваат во завршницата. Претпоследното поглавје содржи заклучок и преглед на содржината, а последното содржи совети од авторот, односно 20 правила во завршницата. Содржината е поделена на следните поглавја:
Освен последните две поглавја, сите останати се поделени на помали единици, кои се однесуваат на пешачката разместеност или позиционите фактори. Многу од овие единици и понатаму се делат на уште помали научни единици.
Ревизијата на Џон Нан
Велемајсторот Џон Нан направил осврт на делото, како и на оригиналната верзија, така и на ревидираната. Парафризирањето на неговиот осврт го содржи и следниот коментар за делото:
"„Ова е класична книга... Квалитетот на општи објаснувања е одличен и веројатно никогаш не бил надминат. ... Фино е кога таа дава целосни описи и е пофалена за нејзината наставни вредност. ... Сепак, има многу грешки во конкретната анализа на позициите. ... Квалитетот на општите објаснувања ги компензира грешките и го прави делото вредно да се прочита. ... Единствен исклучок е поглавјето за завршници со дама, која многу има напреднато од 1941, а поголемиот дел од материјалот веќе е неточен.“"
Нан, исто така дал и свое мислење на ревизијата на Бенко:
"„Шансата да остане оваа класика до денес е пропуштена. ... Распоредот е подобрен, но сепак многу позиции се без дијаграми и многу позиции се отстранети. ... Има мало количество на нов материјал, но тој е претежно од партиите на Бенко и студиите во завршницата, а дел од новиот материјал е додаден невешто. ... Во поглавјето за завршници со дама за кралица завршетоци не се извршени измени кои ќе ги рефлектираат новините достигнати од 1941. ... Најголемото разочарување е неможноста да се коригираат многу од грешките во оригиналното дело, од кои некои се познати. ... Не е направена систематска-компјутерска проверка на анализата. ... Некои грешки се поправени, но многу останале. ... И покрај ова, книгата се препорачува за напредните објаснувања на Фајн, но сепак истата не е точна до денес. “"
Влијание
Лари Еванс го додал ова дело во својата „основна шаховска библиотека“ и изјавил дека истото „се разликува по луцидната и страстена организација“. Копии од книгата се во сопственост на многу генерации на шахисти од целиот свет. Светскиот првак Михаил Ботвиник, оваа книга ја сметал за најдобра книга за завршницата. Јуриј Авербах (кој ги напишал делата Сеопфатни шаховски завршници и Шаховски завршници: Суштинско познавање) ги втемелил своите истражувања врз оваа книга.
Бизмак Бијомбо
Бизмак Бијомбо ( во ) — конгоански професионален кошаркар кој мастапува за екипата Орландо Меџик во НБА. Бил избран како 11. избор на драфтот во 2011 година од страна на Сакраменто Кингс и веднаш бил разменет во екипата на Шарлот Бобкетс. Во Шарлот останал четири сезони, и поради потпросечните настапи не му бил продолжен договорот.
Долна Камила
Долна Камила или Турска Камила (Κάτω Καμήλα, Като Камила) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Сер на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.127 жители (2011). Го носи алтернативното име „Турска“ бидејќи покрај Македонците имала и турско малцинство. Денес половината жители се Македонци, а другата половина се грчки дојденци.
Бизмак Бијомбо
Во јули 2015 Бијомбо потшишал двегодишен договор со екипата на Торонто Репторс вреден 5,7 милиони долари. Во Торонто настапувал како резерва на Јонас Валанчјунас, но додека Валанчјунас бил повреден Бијомбо бил дел од почетната петорка. На крајот од сезоната 2015–16 Бијомбо ја искористил можноста од договорот да стане слободен агент, по што потшишал четиригодишен договор со Орландо Меџик вреден 72 милиони долари.
Долна Камила
Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Османли Камила (Osmanli-Kamila) е село со 82 домаќинства од 240 Македонци и 25 муслимани.
Во 1891 г. охридскиот деец Георги Стрезов го завел селото како дел од областа Овакол и напишал за него:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) Долна Камила брои 180 жители, сите Македонци-христијани, а Турска Камила - 210 Македонци и 110 Турци.
Во Грција
Во октомври 1912 г. во Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 632 жители, кои поради војните во 1920 г. се намалиле дури на 235 лица. Во Турците се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на нивно место, поради плодноста на земјиштето, властите довеле 481 грчки колонист од 105 семејства. Во 1928 г. селото броело 977 жители, од кои околу половина Македонци, а половина (484 лица) грчки дојденци.
Стопанство
Селото има мошне плодно земјиште кое дава по две богати реколти годишно. Се одгледуваат големи количества памук, пченка, жито, фуражни култури и друго, а застапено е и краварството.
Вилијам Крукс
Вилијам Крукс роден на 17 јуни 1832 во Лондон, Англија, починал 4 април 1919 во Лондон, Англија. Негово поле на дејствување физика и хемија, познат по откривањето на талиумот.
Животопис
Физичарот и хемичарот Вилијам Крукс освен што ги пронашол вакуумските цевки што го носат неговото име, тој извршил уште две други важни откритија. Во 1861г. го открил елементот талиум, а во 1895г. го идентификувал првиот познат примерок хелиум. Како и многу други научници од негово време, Крукс бил познат по својата верба во спиритуализмот. Бил член на Кралското здружение, а прогласен е за витез во 1897г. Во 1875 г. Крукс успеал да направи цевки со подобар вакуум отколку Гајслеровите цевки, а неговата цевка – Круксовата цевка, станала стандардна алатка за испитување на катодните зраци. Крукс открил дека кога ќе ставел тркало со пропелери меѓу електродите, зраците можеле да ги вртат перките. Од ова заклучил дека зраците се струја од честички. Тој експериментирал со празнење на електрични полнења низ гасови при многу ниски притисоци во стаклените цевки. Круксовите цевки покажуваат празнења низ воздухот при различни притисоци. Сер Вилијам Крукс докажал дека катодните зраци постојат, со изработка на првите верзии на цевка со катодни зраци. Без нив, откривањето на икс-зраците би било невозможно.
Шеќерна табла
Шеќерна табла е производ направен од комбинација на какао, растителни масти и засладувачи. Се користи како поевтина алтернатива на вистинското чоколадо, бидејќи користи помалку скапи тврди растителни масти како кокосово масло или масло од палмово јадро наместо поскапиот путер од какао.
Доларт
Доларт (Dollart) или Долард (Dollard) е залив помеѓу северна Холандија и Германија, од западната страна на устието на реката Емс. Најголемиот дел од заливот пресушува при осека. Дом е на разни водни птици.
Исцедување и потопување
Заливот е создаден некаде помеѓу 1219 и 1413 г. со накачување на водостојот и некои поплави. Во почетокот надојдената вода не претставувала проблем бидејќи подрачјето било заштитено со насипи. Проблемот се јавил подоцна, кога насипите претрпеле напади во судирите помеѓу фризиските табори Схирингери и Веткопери. Некои историчари сметаат дека насипите се срушиле во 1413 г., потопувајќи го копното. Во 1520 г. заливот ја достигнал својата најголема површина, а меѓу овој период и XIX век заливот бил делумно заградуван и исцедуван.
Шеќерна табла
Во нив има повеќе шеќер, а наместо какао путер воглавно се користат хидрогенизирани билни масти или палмино масло. Иако вистинската чоколада има околу 50 одсто шеќери, поради високиот удел на масти не предизвикува брза инсулинска реакција во организмот. Внесот на шеќер треба да се ограничи и препораката е да конзумирате чоколада со висок удел на какао.
Доларт
Исцедување и потопување
Денес Доларт е мошне богат со разновидни птици и други животни што живеат околу водата.
Граничен спор
Заливот е предмет на граничен спор помеѓу Холандија и Германија, кои се разидуваат по тоа каде точно низ заливот поминува границата. Овој територијален спор добил на важност поради плановите за изградба на морскиот ветропарк „Боркум Рифгат“.
Хуан Рамон Хименез
Хуан Рамон Хименез (шпански: Juan Ramòn Jimenéz) (23 декември 1881, Могер - 29 мај 1958, Сан Хуан, Порторико) се смета, покрај Антонио Мачадо и Федерико Гарсија Лорка, за најголем поет на шпанскиот јазик на дваесеттиот век, со пресудно влијание на најзначајните шпански лиричари од првите децении на столетијето. Учител и пријател на Лорка, Алберти, Гилјен, Салинас, Алеиксандре, Сернуда, неговата пеозија ги отвора и ги освојува патиштата на шпанската лирика кон врвовите на модерната поезија во светот. Затоа со право е напишано дека „сите врености, сите резултати со кои се гордее и се радува актуелната кастиљска поезија стсаа преку Хуан Рамон Хименез, беа оспорувани од Хуан Рамон Хименез, беа пуштени во оптек од Хуан Рамон Хименез“ и дека „тој протега еден чудесен мост од светлини, бои, тонови над субверзивните движења“. Застапник на поетика, како што пишува тој, за „ни поново...ни подалеку; подлабоко, и за „чиста“, апсолутна пеозија, и воведувач на неопопуларизмот и култот спрема класиците во согласје со големите искуства на европскиот романтизам и симболизам, тој го изодува патот кон една метафизичка, длабока, себеиспитувачка пеозија за смислата и убавината на постоењето.
Животопис
Хуан Рамон Хименез е роден во Могер, Андалузија, во 1881 година. Матурирал во колеџот на језуитите во Пуерто де Санта Марија (Кадиц), а право студирал во Севиља, за потоа да им се оддаде на поезијата и сликарството. Нежен со здравјето, младоста ја поминал во санаториуми во Франција и Шпанија и во жива питературна активност во Могер и во Мадрид (соработувал со Рубен Дарио во модернистичкото движење, објавувал поезија, ги собирал околу себе, во текот на неколку години, младите поети, посебно од Германија на 27-та.
Во 1956 година станал добитник на Нобеловата награда за литература, три дена пред смртта на Сенобија, неговата жена. Последните години од животот ги поминал во Порторико, каде што умрел во 1958 година.
Творештво
Хуан Рамон Хименез е автор на повеќе книги проза, на дневници, есеи и критики, но пред сè и над сè на четириесетина книги поезија. Своите први стихови ги објавил во раната младост, во 1897 и 1898 година. Неговата поезија била под влијание на францускиот романтизам и импресионизам, а потоа и на симболизмот и надреализмот, но тој црпел инспирација и во шпанската народна песна. Во книжевниот живот се вклучил на преминот меѓу 19 и XX век, но формално не припаѓал на ниту една книжевна група или организација. Неговата поезија го означува пресвртот во шпанската лирика и „чистата“ и „ултраистичка“ поезија на Хименез го трасирала патот по кој подоцна се движеле Салинас, Гилјен, Лорка и Алберти. Во првата фаза од неговото творештво се присутни традицијата, фолклорот и народните верувања, додека втората фаза е помисловна и медитативна. Од оваа фаза посебно се истакнува збирката „Господ желен и пожелуван“, напишана за време на неговата емиграција во САД. Во 1957 година, тој ја објавил и збирката „Трета поетска антологија“, која содржи избор од 39-те дотогашни збирки поезија на Хименез и која содржи дури 700 песни.
Позначајни книги со поезија на Хуан Рамон Хименез се:
NGC 1233
NGC 1233 — спирална галаксија во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1233 се споменува и како NGC 1235, UGC 2586, MCG 6-8-3, IRAS 03093+3907, CGCG 525-6, CGCG 524-65.
Откривање
Објектот е откриен на 10 декември 1871 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 12 м 33,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 39° 19' 9". Положбениот агол на објектот е во износ од 27°.
Други поделби
Проучување на NGC 1233 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11955. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 63; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2848. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1333.
Хедвиг Софија Аугуста од Шведска
Хедвиг Софија Аугуста од Шведска (26 јуни 1681 - 22 декември 1708), војвотката од Холштајн-Готорп, била најстарото дете на Карл XI од Шведска и Улрике Елеоноре од Данска. Таа била наследничка на шведскиот трон до нејзината смрт и регент на војводството Холштајн-Готорп за нејзиниот малолетен син од 1702 до 1708 година. Некои извори ја нарекуваат Софија.
Младина
Хедвиг Софија го поминала поголемиот дел од своето воспитување во палатата Карлберг. По смртта на нејзината мајка во 1693 година, таа и нејзините браќа и сестри биле ставени под старателство на нејзината баба Хедвиг Елеонора од Холштајн-Готорп. Нејзин личен чувар била Јулијана Шиерберг, која требало да и биде доживотна и влијателна доверлива личност. Хедвиг Софија била, и продолжила да биде, миленик на нејзината баба. Поради влијанието на нејзината баба, таа почнала да има антидански ставови. Таа била опишана како убава, страсна, но достоинствена и како добра ученичка, особено во сликарството. Таа, исто така, била забележана дека е весела во инаку строгиот шведски двор, а било забележано и дека нејзиниот татко трошел повеќе пари на неа отколку што обично бил подготвен да направи за други работи.
Помеѓу 1697 и 1699 година, постоела данска политика за создавање сојуз со Шведска преку двојна венчавка помеѓу Карл XII од Шведска и принцезата Софија Хедвиг од Данска, и принцот Чарлс од Данска и Хедвиг Софија од Шведска (по бракот на Хедвиг Софија во 1698 година, таа била заменета со Улрика Елеонора од Шведска ). Познато е дека Јенс Јуел (дипломат) ја ангажирал Беата Елизабет фон Кенигсмарк да ги промовира натпреварите. Сепак, ниту еден од браковите не бил остварен.
Сопругата на војводата
На 12 мај 1698 година во Карлберг се омажила за нејзиниот братучед Фредерик IV, војводата од Холштајн-Готорп. Нејзиниот брак бил договорен како дел од традиционалната шведска политика на сојуз со Холштајн-Готорп против Данска; Претходно се очекувало нејзиниот брат да се ожени со сестрата на Фредерик, но тој одбил. Бракот, за кој било одлучен уште во детството, се одржал против нејзина согласност и не бил среќен. Нејзе не и се допаднал развратниот живот на Фредерик IV, по кој бил познат уште пред нивниот брак.
Таа го посетила Холштајн-Готорп во 1698 година и останала таму околу една година. За време на престојот на Хедвиг Софија во Готорп, Фредерик редовно ги посетувал своите љубовници во Хамбург и исто така носел некои од нив во Готорп. Нејзината љубовница на облеките, Беата Магдалена Витенберг, се вклучила во физичка расправија со дворјанин кој се однесувал како макро на Фредерик, расправија која завршила со губење на периката на Витенберг и барање на Хедвиг Софија да се врати во Шведска.
Во 1699 година се вратила во Шведска, каде што била втора по редот за шведскиот престол и претпоставен наследник. Таа главно живеела во Карлберг. Хедвиг Софија била нестрплив учесник во честите забави што доминирале на дворот на нејзиниот брат неколку години пред Големата северна војна, а поголемиот дел од својот живот го поминала на шведскиот двор. Нејзиниот брак бил почетна точка на долга серија свечености кои траеле до нејзиното заминување, а по нејзиното враќање започнала уште една серија свечености кои траеле до избувнувањето на војната.
Се сметало дека Хедвиг Софија имала политичко влијание врз нејзиниот брат монарх: на 1 октомври 1702 година, грофот Магнус Стенбок ѝ дал задача на својата сопруга грофицата Ева Оксенстиерна да го искористи нејзиното влијание во парламентот за да стапи во контакт со Хедвиг Софија и да побара од неа да го натера Карл XII да стави крај на војната и да побара мир.
Регент
На 18 октомври 1702 година, Хедвиг Софија станала вдовица и формален регент на нејзиниот малолетен син, војводата од Холштајн-Готорп. Сепак, поголемиот дел од времето го поминувала во Шведска и ретко го посетувала домот на нејзиниот брачен другар: секојдневните работи на војводството му ги препуштала на Кристијан Август од Холштајн-Готорп, вујкото на нејзиниот покоен сопруг, но работите од голема важност секогаш биле да биде потврдена од неа. Таа навистина имала планови да го посети Холштајн-Готорп во 1705 година, но нејзиниот брат ја замолил да остане во Шведска, на што таа се согласила. Како регент, Хедвиг Софија се погрижила да се задржи старата политика на Холштајн-Готорп, со сојуз со Шведска како заштита против Данска. Ова довело до одредено затегнување на односите со администрацијата во Холштајн-Готорп, која размислувала за поинаков сојуз, но таа ја задржала контролата врз политиката и нејзината линија била задржана до нејзината смрт без тоа да доведе до отворен конфликт.
Во Шведска, таа работела на тоа нејзиниот син да биде прифатен за наследник на шведскиот трон, а „ Партијата Холштајн “, како што се нарекувала по смртта на нејзиниот брат, била и најуспешната натпреварувачка под нејзино водство до нејзината смрт. во 1708 година. Како вдовица, таа била предмет на планови за договор за нов политички брак. Меѓу кандидатите биле и престолонаследникот на Хановер, односно идниот крал на Велика Британија Џорџ Втори. Меѓутоа, таа одбила нов договорен брак. Таа дотогаш била поврзана со младиот дворјански гроф Олоф Гиленборг. Со Гиленборг се познавала уште пред бракот, а по смртта на нејзиниот сопружник, тој ѝ ставил до знаење дека е вљубен во неа преку песна со порака дека е подобро да се признае љубовта отколку да се дозволи да умре. Таа врска била отворена за јавност на дворот и се чинело дека била прифатена, иако многу не и се допаднала на нејзината баба, Хедвиг Елеонора од Холштајн-Готорп.
На шведскиот кралски двор, Хедвиг Софија била опишана како убавица со интерес за модата и ја нарекувале „Среќната принцеза“. Таа била центар на општествениот живот на судот, а се зборувало дека секое задоволство од дворскиот живот завршило по нејзината смрт. Таа била остварена пејачка: за време на Големата северна војна, се појавувала како пејачка на концертите на дворот, додека нејзината сестра, Улрика Елеонора, свирела на клавирот. Како и нејзината сестра, таа постојано барала дозвола од својот брат да го посети на бојното поле за време на војната, што било вообичаено за многу други жени, но тој секој пат ги одбивал.
Во 1708 година таа умрела од сипаница, која ја добила така што го негувала нејзиниот син преку болеста. Врската меѓу неа и нејзиниот брат, кралот Карл, била многу длабока. Во јули 1709 година, нејзиниот брат, кој неодамна станал бегалец на неговата воена катастрофа во Полтава и бил далеку во Бендери (денес во Молдавија ) конечно ја примил веста за смртта на Хедвиг Софија во Стокхолм претходниот декември. Карл на почетокот одбил да верува во тоа, и ова било единствениот пат кога било познато дека плачел. Тоа бил „настан за кој верував дека никогаш нема да биде толку несреќен за да преживее“ и тој страдал од „тагата што никогаш не може целосно да ме остави додека не се сретнат повторно разделените“. Правилниот погреб и погребот на Хедвиг Софија во црквата Ридархолм се одржале дури во 1718 година, по смртта на Карл. Таа била привремено погребана во 1708 година, но нејзиниот постојан погреб бил одложен, чекајќи ги наредбите на нејзиниот брат за тоа како треба да се спроведе. Меѓутоа, во 1716 година, таа била набрзина погребана заедно со нејзината баба без тој да биде прашан, бидејќи тие биле загрижени дека тој ќе инсистира на погреб од таков вид што земјата повеќе не би можеа да си го дозволи.
Таа е можеби најпозната по обемната кореспонденција помеѓу неа и нејзиниот брат, кралот Карл XII, кој поминал голем дел од својот живот на воени кампањи во странство. Кога умрел во 1718 година и не остави машки наследници на тронот, единственото дете на покојната Хедвиг Софија, војводата Карл Фридрих бил на ред да го наследи, но помладата сестра на покојниот крал, Улрика Елеонора брзо се преселила на тронот.
Хедвиг Софија била баба по татко на императорот Петар III од Русија.
Душан Бошковиќ
Душан Никола Бошковиќ ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од селско семејство. Се занимавал со земјоделство и сточарство. Кога во Бањани, во есента 1944 година пристигнале поголем број партизански единици, и се приклучи на Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Во состав на истата учествувал во борбите против балистите и Германците. Особено се истакнал во нападите на германските камиони во Качаничката Клисура. Во една од овие борби нагазил на мина и трагично го изгубил својот живот. Бил закопан на селските гробишта во Бањани.
Космос-2228
Космос-2228 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 25 декември 1992 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 2000 килограми. Космос-2228 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 667 км, а најмалото на 632.
Псара
Псара е ридски остров и нема вегетација. Речиси сите постојани жители на Псара, од кои има близу 500, живеат во истоимениот главен град на островот, кој лежи во заштитен залив, на јужната страна на островот. Иако овој остров во текот на 18-ти. век поседувал една од најсилните флоти во Егејското Море, денешните жители претежно преживуваат со риболов и земјоделство. Туризмот на Псара играше само една секундарна улога, а причината за тоа е главно тоа што тој нема аеродром, така што поврзаноста на овој остров со другите делови на Грција е доста проблематична.
Историјата
Докажано е дека Псара била населена во античко време, но таа цветала во XVIII век. Псара зеде активно учество во грчката борба за независност што започна во 1821 година, и 21 јуни 1824 година. годината беше најтемниот ден во историјата на овој остров. Имено, Турците успеале да го освојат островот и во исто време убиле или протерале околу 15.000 луѓе, и го уништиле градот. Псара не се опорави од оваа катастрофа до денес. Многу потомци на поранешните жители на Пасра живеат денес во Атина или во прекуокеанските земји ( Америка ).
Знаме
Знамето на Псара денес се заснова главно на славното револуционерно знаме на островот, создадено од месното население Псариот во 1824 година. Оригиналното знаме е изработено од бела ткаенина, граничи со црвена; ги носи симболите на Филики Етерија во црвена боја (голем крст на врвот на полумесечина, копја и сидро); завиткан околу сидро е зелена змија. Напишано со црвено големо писмо над крстот и расипано од него е името на островите, ΑΡ – ΡΑ. Од двете страни на симболите на Filiki Eteria, со црвени големи букви, се наоѓаат зборовите ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ (Елефтерија и Танатос, „слобода или смрт“) .Содвременото знаме користи многу сличен дизајн, но го отфрла името на островот одозгора и го има додаде жолта птица која лета близу устата на змијата. Знамето го носеа за време на војната за независност од бродовите Псара. Оригинално знаме на Псара од 1824 година е зачувано во Националниот историски музеј на Грција.
NGC 3177
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3177 се споменува и како UGC 5544, MCG 4-24-23, CGCG 123-32, IRAS 10138+2122.
Откривање
Објектот е откриен на 12 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3177 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 3177 има привидни димензии од 1,5' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 16 м 34,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 21° 7' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на NGC 3177 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30010. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 144; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1425. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1380.
Ошо
Ошо ( 11 декември, 1931 – 19 јануари, 1990), роден како Шандра Мохан Џаин и исто така познат како Ахариа Раџниш од 1960тите наваму, како Багван Шри Раџниш за време на 1970тите и 1980тите и како Ошо од 1989, е индиски мистик, гуру и духовен учител кој се здоби со следбеници од цел свет. Бил професор по филозофија, кој патувал низ Индија во 1960-тите како јавен говорник. Махатма Ганди и институционализираните религии ги нарекуваат контроверзни неговите отворени критики кон социјализмот. Тој исто така имал полиберални ставови за сексуалноста, поради кои го добива прекарот „секс гуру“ во Индискиот, а подоцна и во меѓународниот печат. Во 1970, Ошо се населил во Бомбај на некое време. Тој почнал да иницира следбеници (познати како нео-саниаси) и ја презема улогата на духовен учител. Во неговите говори толкува текстови на религиски традиции, мистици и филозофи од целиот свет. Со преселувањето во Пуна во 1974, тој основа ашрам што привлекол огромен број на луѓе од Запад. Ашрамот, за посетителите од Запад, нудел терапии кои произлегувале од Движењето за човечки потенцијал и се прославил во Индија и преку нејзините граници, главно поради слободоумноста и провокативните предавања на Ошо. До крајот на 1970-тите тензиите со Индиската влада и околните општествени групи пораснале. Во 1981, Ошо се преселил во САД и неговите следбеници основале комуна, подоцна позната како Раџнишпурам, во Орегон. За една година водството на комуната влегува во конфликт со месните жители, примарно заради употреба на земјиште, кое е обележано со непријателство од двете страни. Огромната колекција на Ролс-Ројс автомобили нарачувани од неговите следбеници за тој да ги употребува, исто така е причина за озлогласеност. Комуната во Орегон пропаѓа во 1985 кога Ошо открива дека нејзиното водство има извршено бројни сериозни криминални дела, вклучувајќи и напад со биолошко оружје (труење со храна) на жителите на Делс. Тој е уапсен кратко потоа и обвинет за имиграциони прекршоци. Ошо е депортиран од Соединетите Американски Држави врз основа на спогодба со тужениот (plea bargain). Забранет му е влез во 21 земја, што предизвикува тој да го пропатува светот за да се врати во Пуна, каде што умира во 1990. Неговиот ашрам денес е познат како Меѓународно одморалиште за медитација на Ошо. Неговите синкретички техники ја нагласуваат важноста на медитацијата, свесноста, љубовта, славата, храброста, креативноста и хуморот – квалитети кои тој ги гледа како потиснати заради придржување скон статичните системи на верувања, религиски традиции и социјализација. Техниките на Ошо имаат значително влијание врз мислителите на новото време и нивната популарност порасна забележително по неговата смрт.
Детство и адолесценција: 1931 – 1950
Ошо е роден во Чандра Мохан Џеин, најстар од единаесетте деца на трговец на ткаенини, во куќата на родителите на мајка му во Кушвада, мало село во областа Раизен во државата Мадја Прадеж во Индија. Неговите родеители Бабулал и Сарасвати Џеин, кои биле џаинисти (Terapanthi Jains), му дозволиле да живее со родителите на мајка му додека да наполни седум години. Според Ошо ова имало главно влијание на неговиот развој бидејќи неговата баба му дала најголема слобода, оставајќи го безгрижен без наметнато образование или ограничувања. Кога бил седум години, неговата баба умрела и тој заминува за Гадарвара да живее со неговите родители. Ошо бил длабоко погоден од смртта на баба му и повторно од смртта на девојката од детството и братучед му Шаши кои починале од тифус кога бил 15 години, што го води до преокупирање со смртта што траело низ поголемиот дел од детството и младоста. Во училишните денови бил бунтовен, но талентиран ученик, и се стекнал со репутација на сериозен говорник. Ошо станува атеист, се заинтересирал за хипноза и на кратко се поврзува со социјализмот и две индиски националистички организации: Индиската национална армија и Национална волонтерска организација. Сепак, неговото членство во организациите било краткорочно бидејќи тој не можел да подлежи на каква било надворешна дисциплина, идеологија или систем.
Бомбај: 1970 – 1974
При јавна медитација во пролетта 1970, Ошо го претставува методот на Динамична Медитација за првпат. Тој го напушта Јабалпур и заминува во Бомбај на крајот на јуни. На 26 септември, 1970, ја формира неговата прва група на ученици или нео-саниаси. Постанувањето ученик значело примање на ново име и носење на традиционалната портокалова облека на аскетските хинду свети луѓе, и mala-брадест ѓердан на кој има медал со слика од ученикот. Сепак, неговите санијаси биле поттикнати да водат повеќе славенички отколку аскетски живот. Тој не сакал да му се поклонуваат туку се претставува како каталитички агент, „сонцето го охрабрува цветот да се отвори“. До тогаш се стекнува со секретарка Лакшми Такарси Курува, која како прв негов ученик го прима името Ма Јога Лакшми. Лакшми е ќерка на еден од неговите рани следбеници, богат Џаин, главен поддржател на Националната конгресна партија за време на немирите за независност на Индија, кој имал блиски врски со Ганди, Нехру и Морарџи Десаи. Таа ја зголемува заработката што му овозможува на Ошо да запре со неговите патувања и да се смести на едно место. Во декември 1970, се преселува во Вудленд апартманите во Бомбај, каде што држи предавања и прима посетители, меѓу кои и неговите први посетители од Западот. Во овој период патува ретко и не говори повеќе на отворени јавни средби. Во 1971 го прима името Багван Шри Раџниш. Шри е учтива форма на обраќање, еквивалент на англиската „Sir“ – господин; Багван значи „благословен“, и се користи во Индиската традиција како израз за почит кон човечко суштество кај кое божеството не е повеќе скриено туку очигледно.
Техники
Учењата на Ошо, пренесени преку неговите говори, не се претставени како поддржани теоретски, туку пронижени со шеги и одржани со реторика, што многумина ги фасцинирало. Акцентот не е ставен само на едно, туку се менувал со тек на време: Ошо се изразува парадоксално и контрадикторно, отежнувајќи го резимирањрто на неговата работа. Тој уживал да привлекува внимание со однесување што е во тотален расчекор со традиционалните претстави за просветлените луѓе; на почетокот неговите предавања се прославуваат со нивниот хумор и одбивањето што било да се сфате сериозно. Таквото однесување, колку и да е тешко и каприциозно за да се прифати, објаснето е како „техника на трансформација“ за да ги однесе луѓето „зад умот“. Тој говорел за големите духовни традиции вклучувајќи ги џаинизмот, хиндуизмот, тантризмот, таоизмот, христијанството, будизмот, за многу мистици од истокот и западот и за многу свети записи како што се Упанишадите и Гуру Грант Сахиб. Социологот Левис Ф. Картер за неговите идеи вели дека носат корени од Хиндуизмот, каде што човечките перцепции за разделеност, двојство и идејата за времето постојат како еден вид танц или игра на космичката свесност во која се е свето, има апсолутна вредност и е цел само за себе. Додека неговиот современик Јиди Кришнамурти не се согласува со Ошо, постојат очигледни сличности помеѓу нивните почитувани учења. Ошо исто така зема предвид и многу западни идеи. Со неговиот поглед кон единството на спротивностите го повторува Хераклит, додека описот на човекот како машина, осуден на беспомошно дејствување во несвесни, невротични шаблони, се поврзува со Фројд и Георгиј Ѓурџиев. Неговата визија за тоа дека трансцедирањето на новиот човек е ограничено од убедувања потсетува на „Над доброто и злото“ на Ниче, неговите погледи за сексуално ослободување имаат сличности со Д.Х.Лоренс, и неговата „динамична“ медитација се поврзува со Вилхелм Раих.
Медитација
Ошо ја претставува медитацијата не само како вежба туку како состојба на свесност да се биде присутен во секој момент, комплетна свесност што го буди поединецот од сонот на механички одзиви поддржани од верувања и очекувања. Тој ја вклучува западната психотерапија во подготвителните чекори за медитација за да поттикне освестување за менталните и емоционални шаблони. Тој предлага повеќе од сто техники на медитација. Неговите техники за „Активна медитација“ се одликуваат со фази на физичка активност кои водат до тишина. Најпозната од овие е Динамичната Медитација која е опишана како микрокосмос на неговото гледиште. Изведувана со затворени или врзани очи, таа се состои од пет фази, од кои четири се проследени со музика. Најпрво медитаторот диши 10 минути брзо преку носот. Вторите десет минути се за катарза: „Дозволи да се случи што и да се случува. Смеј се, викај, врескај, скокај, треси се – што и да почувствуваш дека сакаш да правиш, прави!“ Следно, десет минути се скока горе – долу со рацете кренати нагоре, извикувајќи Хоо! секој пат кога се стапнува на земјата. Во четвртата, тивка фаза, медитаторот престанува да се движи ненадејно и комплетно, останувајќи тотално неподвижен петнаесет минути, небљудувајќи се што се случува. Последниот чекор од медитацијата се состои од петнаесет минути танцување и славење.
Ошо развива и други техники на активна медитација, како што е медитацијата со тресење Кундалини и Надабрама медитацијата со брмчење, кои се помалку живи, иако вклучуваат физичка активност на еден или друг начин. За неговите подоцнежни „медитативни терапии“ се потребни сесии од неколку дена, како што е Ошовата Мистична роза, која вклучува три часа смеење секој ден една недела, три часа плачење секој ден во втората недела и по три часа дневно тивка медитација во третата недела. Овие процеси на „сведочење“ овозможуваат „скок во свесноста“. Ошо верувал дека такви методи на катарза се неопходни, бидејќи за современите луѓе е тешко само да седнат и да медитираат. Штом методите ќе придонесат за барем момент на медитација, луѓето ќе бидат способни да применуваат други методи без потешкотии.
Санијаси
Друга клучна состојка е неговото присуство како мајстор; „Мајсторот со вас го дели своето битие, не неговата филозофија. Тој никогаш не му прави ништо на ученикот.“ Воведувањето што го предлага е друго такво средство: „...ако вашето битие може да комуницира со мене, настанува комуна. ... Тоа е највисоката форма на комуникација која е можна: пренесување без зборови. Нашите битиа се поврзуваат. Тоа е можно само ако станеш ученик.“ На крајот на краиштата, сепак, како гуру за кој е јасно дека сам на себе е пародија, го става на страна неговиот авторитет, велејќи неговото учење да не биде ништо повеќе од „игра“ или шега. Тој нагласува дека буквално се може да стане можност за медитација.
Ефтаназија за инвалиди, слепи, глуви и неми деца и генетска селекција
Ошо зборувал во корист на ефтаназија за деца вклучувајќи ги слепите, глувите и немите. Тој вели дека „ако детето е родено глуво, немо, и не може да се стори ништо со тоа, и ако се согласуваат родителите, детето треба да биде засекогаш заспиено.“ Понатаму, тој изјавува дека луѓето кај кои пости ризик да имаат деца со вродени мани „немаат животна дозвола“ да „ризикуваат да ја оптоваруваат земјата со инвалидно, слепо дете“.