cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ото Феничел
Критика
Харолд Блум го нарекол Феничел „мрачниот енциклопедист на фројдовската психодинамика“; но токму енциклопедискиот аспект на неговата работа ја предизвикало критиката на Лакан. Споредувајќи ја работата на Феничел со „набројување на типот „главна канализација““, тој се залагал за разлика помеѓу каталог на минати толкувања и вистинската работа за наоѓање на мутативното толкување во рамките на вистинската сесија. Тој, исто така, ја критикувал употребата на Феничел на органски фази на развој во неговото пишување; додека други сметале дека Феничел ги пресимплифицира своите извештаи за невроза со категорични таксономии.
Иако самиот Феничел уште од почетокот на својата книга предупредил дека нуди само илустративни примери, а не истории на случаи, тој можеби несвесно придонел за проблемот со обидот да се насочи и доминира, а не да се следи и учи од, аналитичкиот процес.
Наводи
<references group="" responsive="0">
Камен мост (Скопје)
Камениот мост во Скопје претставува една од најзначајните знаменитости на градот. Сместен е во центарот на градот и ги поврзува плоштадот Македонија и Старата скопска чаршија. Постојат две претпоставки околу датацијата на мостот. Според првата која е потврдена со археолошките проучувања, тој бил изграден во VI век, веднаш по катастрофалниот земјотрес од 518 г., во текот на градежните активности кои биле преземени низ сета Империја од страна на императорот Јустинијан I. Според втората претпоставка, која е поддржана со историски извори, мостот бил изграден во времето на султанот Мехмед II Освојувачот (1444-1446; 1451-1481), во периодот меѓу 1451 и 1469 г. Мостот денеска се смета за симбол на градот Скопје и е главен елемент на грбот на Скопје, кој пак грб е насликан на знамето на Скопје во жолто-златна боја.
Првобитен изглед
Во својата првобитна форма, мостот имал 13 сводови, со вкупна должина 213,85 м. и ширина од 6,33 м. Тој бил изграден од травертински блокови наредени со големо мајсторство и точност, меѓусебно врзани со железни кламфи, зацврстени со леано олово, кршен камен и малтер употребени во внатрешноста на столбовите. Некои од нив - како што е на пример средишниот столб, кој во својот горен дел завршува со украсна ниша (стражарница), во својата внатрешност имаат големи простории со двојна функција, да го намалат, оптоварувањето на столбот, но и да послужат како простории со пушкарници.
Обновувања и санации
Низ вековите мостот претрпел повеќе оштетувања, што наложувало и конкретни зафати за неговото санирање и обнова. Познато е дека мостот настрадал од големиот земјотрес од 1555 г. кога биле разурнати или тешко оштетени четири столбови. Турскиот патописец Евлија Челебија, кој престојувал во градот во 1660-61 г., го препишал од мермерна плоча натписот што бил поставен на мостот при неговото обновување. Во натписот е запишано: Кога луѓето го видоа обновувањето на овој беспримерен мост, фалејќи го, рекоа: „Многу е поубав отколку што беше порано.“
Обновата била изведена 987 година по хиџра, односно 1579 г. Обновениот мост опстојувал пред почестите налети на реката. Но сепак, во 1817-18 г., за време на султанот Махмуд II (1808-1839 г.), била извршена нова интервенција, за која според податоците биле платени 28.816 гроша и 2 аспри. Интервенции за одржување на мостот се правени и подоцна. Така пред 1885 г. биле презедени градежни работи за обновување на арките и сводовите од североисточната страна, при што се употребени тули за сводовите и камени плочи за долните партии на столбовите. Низ сиот период, сѐ до 1909 г., мостот имал огради од камени плочи. Во 1895 г., којзнае по кој пат, мостот се нашол под ударот на силно надојдените води на реката Вардар, па во 1896 и 1897 г. биле изградени заштитни ѕидови на кејот, како една од мерките за регулирање на речниот тек во овој дел.
Од една денес изгубена камена плоча, која сè до 1963 г. се наоѓаше на мостот, а чијшто врежан текст е препишан и така остана сочуван, дознаваме дека по наредба на султанот Мехмед V Решат, во 1909 г., било изведено проширување на мостот со помошта на метални конзоли, кои носеле тротоар од двете страни на мостот.
Во 1944 г. Камениот мост бил миниран од страна на фашистичката војска, но, со ослободување на градот било спречено активирањето на поставениот динамит и мостот бил спасен од уривање.
Со цел да се врати првобитниот изглед на камениот мост, почнувајќи од 1992 г. се започнати нови интервенции. Така, тротоарите врз железните конзоли се симнати, со што е добиена првобитната ширина на мостот. Реставрацијата на камениот мост сѐ уште е во тек.
Кирил Преславски
Кирил е роден на година во. Во бугарската престолнина завршил Воено училиште и учествувал како офицер во Балканските војни и Првата светска војна. По абдикцијата на својот татко Фердинанд од бугарскиот престол во 1918 година, тој заедно со него заминал во Германија. Во 1926 година Кирил се вратил во Бугарија. По смртта на брат му Борис III, на 9 септември 1943 година, кнезот Кирил бил избран за регент од страна на Народното Собрание, бидејќи синот на Борис, Симеон ІІ (идниот премиер на Република Бугарија) не бил полнолетен.
Но по напредокот на Црвената армија на територијата на Бугарија, принцот бил заробен и осуден на смрт од страна на т.н. Народен суд во јануари 1945 година, заедно со Богдан Филов и генерал-лејтенант Никола Михов, осум царски советници, 22 министри од кабинетите на Филов, Добри Божилов и Иван Багрјанов и 67 пратеници од Народното Собрание, вклучително и неговите претседатели Никола Логофетов и Христо Калфов. Тие биле обвинети под сомнение дека соработувале со германските власти.
Така кнезот Кирил бил убиен од страна на новите комунистички власти во реонот на Софиските градски гробишта на година. Неговото тело, заедно со останатите, биле фрлени во јама.
Во 1995 година, неговото обвинение било поништено од страна на бугарскиот суд.
Ахиловата песна
Песната на Ахил е роман на американската писателка Медлин Милер од 2011 година. Сместен за време на грчкото херојско доба, тој е адаптација на Хомеровата Илијада како што е кажано од перспективата на Патрокло. Романот ја следи врската на Патрокло со Ахил, од нивната првична средба до нивните подвизи за време на Тројанската војна, со посебен фокус на нивната романтична врска. Ахиловата песна ја доби наградата Оринџ за фикција во 2012 година.
Заплет
Патрокле, синот на кралот Меноетиј, е претставен како потенцијален додворувач на Елена. Потоа тој е должен да положи крвна заклетва во одбрана на нејзиниот брак со Менелај. Откако Патрокло случајно ќе го убие синот на еден од благородниците на неговиот татко, тој е протеран во Фтија каде го запознава Ахил, синот на кралот на Фтија Пелеј и морската нимфа Тетис. Тие стануваат блиски пријатели и Патрокле развива чувства за Ахил. Убедена дека смртникот со низок статус е несоодветен придружник за нејзиниот син, Тетис се обидува да го раздели парот така што ќе го испрати Ахил да тренира под Хирон две години, иако Патрокле на крајот му се придружува на Ахил во неговата обука. Како што расте нивната врска, микејскиот крал Агамемнон ги повикува сите Ахајци да се приклучат на неговата воена кампања против Троја, чиј принц Парис ја киднапирал жената на неговиот брат Менелај, Елена. Како што пророштвото претскажува дека Ахил ќе умре во Троја откако ќе го убие тројанскиот принц Хектор, Тетис го крие Ахил на Скирос во маската на жена во дворот на кралот Ликомед ; таа го присилува да се ожени со ќерката на Ликомед Дејдамија, која подоцна го роди синот на Ахил, Неоптолем.
Патрокле го следи Ахил до Скирос, каде што живеат додека не бидат откриени од Одисеј и Диомед. Патрокле е должен да се приклучи на војната во Троја како резултат на неговата крвна заклетва, додека Ахил се приклучува откако вети дека никогаш нема да се бори со Хектор за да ја избегне неговата пророкувана смрт. По приклучувањето на Ахајските сили, тензиите ескалираат меѓу Ахил и Агамемнон: прво кога Агамемнон ја жртвува својата ќерка Ифигенија за да ја смири Артемида, а подоцна кога Ахил ја зема тројанката Брисејда како воена награда за да ја спаси од Агамемнон. По девет години, Агамемнон зема нова робинка, Хрисеида. Набргу потоа нејзиниот татко Крисес се обидува да плати за нејзиното ослободување што Агамемнон го одбива. Крисес апелира до Аполон, кој пушта чума што ги десеткува Ахајците; кога Агамемнон го одбива барањето на Ахил да ја врати Хрисеида, тој се удвојува со тоа што го обвинува Ахил за должината на војната, поради неговата неподготвеност да се соочи и да го убие Хектор. Како казна, тој наредува Брисејда да биде одземен од Ахил и да му ја доведат, што го навредува Ахил, кој вети дека ќе се тргне самиот и својата војска од борбата додека не се врати неговата чест.
За да ја забрза потребата на Грците за Ахил, Тетис го убедува Зевс да ја насочи војната во корист на Тројанците, така што Ахајците ќе зажалат што го антагонизирале Ахил, па Ахајците ќе претрпат значителни загуби. Тензиите се разгоруваат меѓу Ахил и Патрокло кога Ахил одбива да прифати приватен договор каде Брисејда му е вратена, заедно со вредни подароци. Тој тврдоглаво бара јавно извинување, одбивајќи да им помогне на Грците кои се на работ на пораз.
Патрокле, кој се зближил со војниците како медицинска сестра на терен и сочувствува со нивните загуби, се обидува и не успева да го убеди Ахил повторно да се вклучи во битката. Наместо тоа, Патрокло го се преправа како Ахил и го облекува неговиот оклоп и ги води своите луѓе во битка; офанзивата наложува тројанско повлекување. За време на битката, Аполон предизвикува Патрокло да се открие. Патрокле е убиен од Хектор и неговото тело е донесено кај Ахил.
Ахил тагува заедно со Брисјда и бара пепелта на Патрокло да се измеша со неговата кога ќе умре. Откако ја изгубил волјата за живот, Ахил се враќа во битка и го убива Хектор за да му се одмазди на Патрокло. Откако е убиен од Париз, неговата пепел се меша со Патрокло, по негово барање, и се закопува. Неоптолем доаѓа да го заземе местото на Ахил и ја убива Брисејда кога таа ја открива врската на Ахил и Патрокле. Ахајците подигнаале гробница за Ахил и Патрокле, но не го впишуваат името на Патрокле по налог на Неоптолем. Така, сенката на Патрокло не може да помине во подземниот свет и е врзана за гробницата. По војната, Тетис се враќа и тагува по Ахил. Таа и Патрокле споделуваат спомени, а Тетис попушта, пишувајќи го името на Патрокле на гробот. Патрокле сега може да премине во задгробниот живот каде тој и Ахил повторно се обединуваат.
Производство и издавање
Милер развил интерес за легендата за Ахил откако нејзината мајка ѝ ја читала Илијадата како дете. Таа откри дека е особено заинтригирана од Патрокло, помал лик кој на крајот има значително влијание врз исходот на Тројанската војна. Црпејќи од овој изворен материјал, Милер се обидела да напише приказна за тоа кој бил Патрокле и што значел тој за Ахил. Покрај Илијадата, Милер црпела инспирација од списите на Овидиј, Вергилиј, Софокле, Аполодор, Еврипид и Есхил, како и извештаи за детството на Ахил со Патрокло и неговата боречка обука.
Милер ја пишувала Ахиловата песна десет години;  откако отфрлила завршен ракопис пет години од нејзиното пишување, таа повторно почнала од нула,  борејќи се да го усоврши гласот на нејзиниот наратор. „Песната на Ахил“ беше објавена како дебитантски роман на Милер на 20 септември 2011 година, од Еко прес, отпечаток на Харпер Колинс.
Рецензирајќи ја „Песната на Ахилова“ за „Гардијан“, Натали Хејнс го пофали романот како „попоетски од речиси секој превод на Хомер“ и „длабоко влијателна верзија на Ахиловата приказна“. Мери Дорија Расел на сличен начин го пофалува романот во нејзината рецензија за Вашингтон пост, поволно наведувајќи ја неговата „проза чиста и резервна како движечката поезија на Хомер“. Во својата рецензија за Њујорк Тајмс, Даниел Менделсон ја критикуваше структурата на книгата, а особено нејзиниот тон. Тој ја споредува книгата неповолно со литературата за млади, опишувајќи ја Ахиловата песна како „книга која има глава на роман за млади, телото на Илијадата и задните делови на Барбара Картланд “.
Во 2012 година, Ахиловата песна ја доби 17-тата годишна награда за белетристика Оринџ. Каролин Келог од Лос Анџелес Тајмс напиша дека тоа е изненадувачка победа, при што Милер е „ темниот коњ на овогодинешната трка“. Џоана Тролоп, претседавач со судиите, коментираше: „Ова е повеќе од достоен победник - оригинален, страствен, инвентивен и возбудлив. Хомер би бил горд на неа.“ Романот исто така беше во потесниот избор за наградата за книга на Стоунвол и за наградата Чаутауква за 2013 година.
172
172 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 172 година од новата ера, 172. од првиот милениум, 72. од II век и трета од 170-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5680 и 5681 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4922 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3932 и 3933 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 925.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 172 година се протега во 2808 и 2809, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2868 и 2869 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 715. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 464 и 463 година пред хиџра.
Кенигс Вустерхаузен
Кенигс Вустерхаузен (Königs Wusterhausen) — град во округот Даме-Шпревалд, во сојузната покраина Бранденбург, Германија.
Положба
Кенигс Вустерхаузен или „КВ“ (KWодносно Ка-Ве) како што често е нарекуван, се наоѓа на каналот Ноте и реката Даме југоисточно од Берлин.
Делови на градот
Кенигс Вустерхаузен е најголемиот град во округот Даме-Шпревалд. Со општинската реформа во 2003 кон градот се припоиле седум општини меѓу кои: Цезен, Каблов, Дипензе, Нидерлеме, Зенциг, Вернсдорф и Цернсдорф, со што површината на градот шесткратно се зголемила, а неговото население се дуплирало.
Историја
Во 1320 првпат бил споменат замокот во градот, како и околината. Од 1400 биле поседи на благородничко семејство од Шлибен.
На 14 октомври 1669, Фридрих фон Јена го добил замокот и селото Вендиш Вустерхаузен. На почетокот на јули 1683, Фридрих кој подоцна станал изборен кнез и крал на Прусија, го добил замокот и селото. Во 1698, Фридрих Вилхелм го добил замокот како подарок од неговиот татко. Во 1707, крунисаниот принц и подоцна крал, Фридрих Вилхелм I ја основал неговата компанија. Помеѓу 1713 и 1718, замокот бил претворен во ловечка куќа. Во 1718, градот со името Вустерхаузен, го добил моменталното име Кенигс Вустерхаузен.
Во 1862, романописецот и поетот Теодор Фонтане го посетил Кенигс Вустерхаузен кога го пишувал својот патопис.
Од 1901, Кенигс Вустерхаузен е дом на бранденбуршкото школо за слепи и слеповидни, финансирано од хамбуршкиот трговец Херман Шмит.
Во 1920 бил пуштен првиот радиски предавател во Германија во близина на градот, а во 1935, Кенигс Вустерхаузен го добил статусот на град. Во 1937 била изградена и осветена католичката црква Св. Елизабета.
Во 1938 била отворена обиколницата околу Берлин, сега автопат 10, кога ги опслужувала градовите околу Берлин. Во 1944 бил изграден концентрационен камп во близина на железничката товарна станица.
По Втората светска војна Кенигс Вустерхаузен се наоѓал во Источна Германија.
Во 1972 паднала централната кула, висока 243 метри, дел од радиските предаватели. Истата година во близина на градот се срушил Иљушин Ил-62 во кој загинале 156 луѓе.
NGC 7479
NGC 7479 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7479 се споменува и како UGC 12343, MCG 2-58-60, CGCG 430-58, IRAS 23024+1203, KARA 1004, KUG 2302+120.
Откривање
Телото е откриено на 19 октомври 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7479 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 7479 има привидни димензии од 4' х 3,1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 4 м 56,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 19' 20"". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 7479 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70419. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1163. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 800.
Оморика
Оморика или Панчиќева оморика (Панчићева оморика) — вид иглолисно дрво ендемски застапено по средниот тек на реката Дрина кај Вишеград во Република Српска, БиХ и во западна Србија, со вкупен ареал од само 60 хектари, на надморска височина од 800 до 1600 м. Како вид првпат е откриена во 1875 г. кај с. Заовине на планината Тара од ботаничарот Јосиф Панчиќ, во чија чест е наречена.
Опис
Ова е зимзелено дрво со средна големина кое достигнува висина од 20 м (или, во исклучителни случаи, до 40 м). Стеблото има пречник до 1 м, а леторастите му се светлокадеави и гусо влакнести. Листовите се иглести и сплескани, долги по 10–20 мм темносинозелени на лицето и синобели на опачината. Шишарките се долги по 4-7 см, вретенести по поблик, темновиолетови (речиси црни) кога се млади, но темнокафеави 5–7 месеци по опрашувањето, со цврсти лушпи.
Одгледување
Во Македонија смрчата е застапена како парковско дрво и како шумски вид.
Роман Амојан
Роман Амојан (роден на 3 септември 1983) е ерменски борач кој на Летните олимписки игри - 2008 одржани во Пекинг го освои бронзениот медал во дисциплината Грчко-римски до 55 kg.
Артуро Тосканини
Артуро Тосканини (Парма, - Њујорк, ) бил италијански оперски и симфониски диригент, еден од најпознатите диригенти на сите времиња. ,.
Крсто Б’лгаријата
Крсто Николов Георгиев (Кръстьо Николов Георгиев; 1874 - 1913), познат како Крсто Б’лгаријата (Кръстьо Българията) — офицер во бугарската армија и револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, учесник во Мелничкото востание, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
Првите години
Крсто Б’лгаријата е роден во 1874 година во Враца, тогаш во Османлиското Царство. Немал услови да се школува, па пристапил во бугарската армија. Со чин фелдфебел ја напуштил армијата во 1895 година и се вклучил во Мелничкото востание на Врховниот комитет. Од 1897 година станал четник на Михаил Апостолов – Попето, а потоа од 1900 до крајот на 1902 година е Тиквешки војвода на ВМОРО. За кратко од јануари до август 1901 година секретар на четата на Крсто Б’лгаријата бил Аргир Манасиев.
Војвода
По препорака на Михаил Герџиков во ноември 1902 година Крсто станал војвода на чета во Чокенскиот револуционерен реон и во Одринскиот револуционерен округ, каде што станал и првиот подофицер. Од почетокот на 1903 година бил назначен за војвода на Малотрновскиот револуционерен реон, каде значително придонел за разгранување на револуционерната мрежа и организирањето на бугарското население во Одрин. Во февруари стапил во четата на Михаил Герџиков и учествувал во организирањето на атентатот на железничката линија кај село Синекли, Чаталџански реон.
Крсто Б’лгаријата бил делегат на конгресот на Петрова нива во својство на околиски војвода на Малотрновскиот револуционерен реон. За време на Илинденското востание е војвода во Чокенскиот регион со заменик војвода Петар Чолаков. Во текот на ноќта на 9 август неговата чета од 40 души го напаѓа турското село Хаџиталашман, кое е на само 20 километри од Одрин.
Четниците го нападнале селото од три страни, а во паника голем дел од населението, полициската станица и кавалерискиот гарнизот побегнале во Одрин. Утрото во селото не останал ниту еден Турчин. По востанието, Крсто се префрлил повторно во Македонија како околиски војвода. По востанието тој станал војвода во Кочанско, каде од 1904 година под негово раководство дејствува Цено Куртев.
Подоцнежна дејност
Крсто Б’лгаријата придонел за ограничување на дејствувањето на српската вооружена пропаганда во Македонија. На 2 јануари 1905 година над село Кнежево, Кратовско, се одржал конгрес на Скопскиот револуционерен реон. За членови на окружното раководство на Скопскиот реон биле избрани Даме Груев, Ефрем Чучков, Крсто Б’лгаријата, Мише Развигоров и Атанас Бабата.
Крсто Б’лгаријата учествувал во Првата балканска војна и после во Втората балканска војна како доброволец во Македонско-одрински доброволен корпус.
Во мај 1913 година е унапреден со чин подпоручник. Скоро после тоа заболува од колера и умира. Крсто Б’лгаријата е запаметен како војвода, кој неколкупати особено жестоко претепува или убива невини дејци на организацијата. За тоа е прекоруван и лично од Георги Кондолов. На негово име е крстена улица во град Враца, Бугарија.
NGC 2620
NGC 2620 — спирална галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2620 се споменува и како UGC 4501, MCG 4-21-1, CGCG 120-6.
Откривање
Објектот е откриен на 5 мај 1863 година од страна на Вилијам Ласел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2620 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 2620 има привидни димензии од 2' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 37 м 28,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 24° 56' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 93°.
Знаме на Тринидад и Тобаго
Знамето на Тринидад и Тобаго е официјалното знаме на оваа карипска држава. Знамето е усвоено на 31 август 1962 година веднаш по незавосноста на државата. Знамето е составено од црна лента со бели рабови која се протега од горниот лев агол кон долниот десен агол правејќи два еднакви триаголника во црвена боја. Црвената боја ги симболизира сонцето и храброста, црната претставува земја и посветеност и водата, чистотата и еднаквоста е претставена од белата боја. .
Стара прилепска чаршија
На овиe простори човекот отсекогаш се стремел за да создава и иновира.Тој бил творец и производ на преобразувачката и општествена пракса во битусувањето пред нашата ера потоа низ вековите па низ годините.Така творецот го создал светски познатиот културен,историски,стопански,образовен и творечки градот Прилеп. Прилеп бил еден град кој многу штети претрпувал во минатото, но во денешно време градот Прилеп е нишка испреплетена од минатото,сегашноста и иднината. Прилеп градот херој уште го нарекуваат и Библиска Македонија.Градот Прилеп или Марковиот град има многу знаменитости со кои може да се гордее, една од тие знаменитости е старата чаршија во Прилеп.
Историјата на старата чаршија во Прилеп
Чаршијата во Прилеп се развила уште од создавањето на самиот град, но во тоа време наместо чаршија била наречена Прилепски пазар на тој пазар луѓето вршеле трговија на стока и прехранбени производи. Исто така голема значајност во прилепскиот пазар имале бакалниците од кои селаните се опремувале за подолг период со храна и други потребни материјали. Старата чаршија е урбанистички комплекс, којшто својот најголем подем го има во вторта половина на осумнаесеетот век и почетокот на деветнаесеетиот век кога во тој период Прилеп бил многу развиен трговски и занаетчиски град. Во втората половина на деветнаесеетиот век, по серијта пожари која ја зафатиле старата чаршија во Прилеп во 1854,1866 и 1873 година економската и трговскта моќ на страта чаршија опаднала. Денешниот изглед старата чаршија го добила во втората половина на деветнаесеетиот век а комплексните проблеми, кои го исполнуваат оштественото живеење во овај период, исполнет со кризни состојби на сите нивоа од општествените структури, предизвикале девалвирање на ететските и финкционалните специфики на чаршијата. Дуќаните во страта чаршија биле со посебен стил изградени кои даваат посебен дух и шарм на просторот. И покрај тоа што се создала старата чаршија, пазарите не го изгубиле својот афинитет покрај големиот број на дуќани кој биле под сопственост на прилепските еснафи и пазарот бил активен, дуќаните си биле дуќани но пазарот останал за век и векови, затоа што по тој пазар биле познати прилепчаните.
Развој на старата чаршија во Прилеп
Развојот на старата чаршија во Прилеп бил од раните почетоци од појавувањето на првите тезги па после тоа се формирал прилепскиот пазар, по формирањето на прилепскиот пазар почнале да се отвораат бакалници т.е. Продавници за прехранбени производи.Во тие бакалници на почетокот се продавале основни работи како што биле: брашно, сол , газија, шеќер , масло, бонбончиња , леблебија и други работи кои биле потребни за животот на луѓето.После тоа се појавиле и други бакалници кои биле под сопственост на прилепските еснафи.Покрај бакалниците се отвориле и занаетчиски дуќани. Најпознати занаети биле : куменџискиот, басмарскиот, бочварскиот занает , тенеќеџискиот , ковачкиот занает , терзискиот занает,фурнаџискиот занет,кујунџискиот занает и други занаети сите овие дуќани биле од големите прилепски еснафи.Со отворањето на дуќаните , дуќан по дуќан се создала прилепската чаршија.Со создавањето на повеќе дуќани и со самото создавање на чаршијата меѓу еснафите се појавила кункурентност и сакале да бидат од подобри во подобри и со тоа се збогатувал и изборот за купување и трговија.После тоа во старата чаршија се појавиле и ковачите и наланџиите кои биле добро развиени во поновто време се појавиле и други занаети како што се : копчари , опинчари, ножари, рамкари ,бербери, изработувачи на сувенири и други.Исто така и појавата на овие занаети имале голем афинитет во прилепската чаршија со што таа од ден во ден била се попозната и попозната.Со усовршувањето на прилепската чаршија во Прилеп и во чаршијата имало околу петстотини занаетчии.И бројката на занаетчии не остнала само на петстотини занаетчии туку се проширувала чаршијата и станала една од попознатите чаршии во македонија во тоа време.
Прилепска занаетчиска задруга
Прилепската занаетчиска задруга е формирана на 27 август 1927 година, со цел да биде кредитор на занаетчиството. Основачкото собрание било одржано на 4 август 1927 година. Задругата имала управа и надзорен одбор од по 3 члена. Задругата работела со успех, а бројот на задругарите од година во година растел, така што во 1937 година биле зачленети 249 задругари. Штедните влогови од задругарите во задругата во 1937 година изнесувале 81.523 динари постојана заштеда и 190.650 динари обична заштеда. Во задругата ченувале прилепските слаткари, шеќерџии, ортомџии, самарџии, чевлари, свеќари, ќурчии, кожувари, кујунџии, печатари, пекари, терзии, предилничари, ковачи, колари и многу други. Со помош на занаетчиската задруга, во Прилеп се изградил и занаетчискиот дом со кино сала.
Споменик на Итар Пејо во старата чаршија во Прилеп
На мал плоштад непосредно до Саат кулата и Чарши џамија на влезот од познатиот прилепски пазар, каде со векови се одвивал богат чаршински живот, поставен е споменик на Итар Пејо, ликот што го создаде народниот творец, истакнувајќи ја мудроста, итрината и духовитоста, особини што ги красат прилепчани. Споменикот е поставен на две чешми. Итар Пејо е лик кој е важен во антологијата на Македонската книжевност. Со поставувањето на споменикот на Итар Пејо во старата чаршија, воедно местото е назначено како плоштад на Итар Пејо. Со поставување на овај споменик се негуваат културните традиции во градот и овај споменик е од големо значење за прилепската чаршија со тоа што се враќа афинитетот на страта прилепкса чаршија. Споменикот на Итар Пејо го одразува духот на старата чаршија, на дарбата и на желбата за хумор.На полоштадот на Итар Пејо има мултимедијална намена, глумци од прилепскиот театар изведоа Фрагменти од приказните за надалеку чуените мајтапи и надмудрувања меѓу Настрадин-оџа и Итар Пејо.
Парк Еун-Чул
Парк Еун Чул (роден на 18 октомври 1981) е јужнокорејски борач кој на Летните олимписки игри - 2008 одржани во Пекинг го освои бронзениот медал во дисциплината Грчко-римски до 55 kg.
Фросон
Фросон е најголемиот остров во езерото Сторшон, сместен западно од градот Естерсунд во Јемтланд, Шведска. Во текот на најголемиот дел од запишаната историја, Фросон бил регионален центар на Јемтланд и е локација на Фросо Рунестон, најсеверната во светот.
Шведскиот композитор Вилхелм Петерсон-Бергер имал летна куќа (и од 1930 година постојан дом) на островот. Во 1896 година, Петерсон-Бергер составил збир на пијано парчиња насловен Frösöblomster (Цвеќиња на Фросон), а неговата опера Арнлјот од 1910 година делумно се базира на рунските натписи на Фросо Рунестон.
Историја
Фросон е именуван по нордискиот бог Фреир. Тоа е локацијата на "Фросо Рунестон", најсеверно подигната плоча во светот, која датира од 1030-1050 година. Фросон бил посебно копирање до 1974 година, но во тоа време беше споен со Естерсунд.
Болница
Од 1915 до 1988 година, Фросон бил локацијата на Болница Фросо, државна психијатриска болница задолжена за грижа за пациенти од целиот Норланд. Практиките на болницата подоцна беа доведени во прашање, и се знае дека анонимно закопала најмалку околу 50 од нејзините пациенти.
Космос-988
Космос-988 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 8 февруари 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 5500 килограми. Космос-988 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 334 км, а најмалото на 199.
Архитрав
Архитравот (исто така епистил) е надвратник или греда која лежи на капителите на столбовите. Како таков, тој го сочинува најдолниот дел на первазот кој се состои од архитрав, фриз и корниз. Зборот доаѓа од грчкиот збор арке и латинскот збор трабс, кој заедно значат „главна потпорна греда“.
Архитравот е различен кај различните редови. Кај Тосканскиот, тој е прост и рамен со еден пласт врз него, и е висок половина модул. Кај Дорскиот и Сложениот, тој има два лика или фасции; и три кај Јонскиот и Коринтскиот ред, каде е висок модул, а само половина модул кај останатите.
Зборот архитрав исто така се користи за ѕидните декорации (или другите елементи) кај врамувањето на врати, прозорци или други квадратни отвори. Видете архиволт исто така.
Хелен Блекбурн
Хелен Блекбурн (25 мај 1842 – 11 јануари 1903) била феминистка и борец за правата на жените, особено во областа на вработувањето. Блекбурн исто така била уредничка на Englishwoman's Review.
Животот
Блекбурн е родена во Најтстаун, ко. Кери, Ирска, ќерка на Бевике Блекбурн, градежен инженер, од ко. Кери и Изабела Лемб од ко. Дурам. Кога нејзиното семејство се преселило во Лондон во 1859 година, таа наскоро стапила во контакт со жените од групата Лангам Плејс, особено Џеси Бучерет и Емили Фејтфул.
Со текот на годините Блекбурн и Бушерет работеле заедно во голем број на напори. И двајцата биле уредници на Englishwoman's Review (Блекбурн, уредник, 1880–90; заеднички уредник, 1890–95). Заедно тие ја основале Лигата за одбрана од вработување на жените во 1891 година, за да ги бранат работните права на жените против рестриктивното законодавство за вработување. Тие, исто така, заедно ја уредувале состојбата на работничките жени и фабричките акти, 1896 година.
Блекбурн се приклучила на Националното друштво за право на глас на жените во 1872 година и била секретар на извршниот комитет на друштвото од 1874 до 1880 година. Таа потоа има слични позиции во голем број поврзани организации. Таа, исто така, ги користи можностите да студира, прво во 1875 година, земајќи часови по Римско право на Универзитетскиот колеџ во Лондон, а подоцна (1886-1888) часови на Универзитетскиот колеџ, Бристол. Во раните 1890-ти, таа ѝ помага на Шарлот Кармајкл Стопс во нејзиното пишување на Британските слободни жени: Нивната историска привилегија со обезбедување на сопствени белешки на оваа тема, а потоа со купување на целото прво издание во 1894 година. Таа се пензионирала во 1895 година за да се грижи за нејзиниот стар татко, иако подоцна се вратила да ја преземе својата работа. Блекбурн инспирирала и финансирала две колекции. Првата била уметничка колекција во 1885 година која вклучува слики и работа направена од професионални жени за да се прикажат резултатите од женската индустрија. Таа била упорна дека ова нема да вклучува доброволна или аматерска работа, туку ќе ги покаже производите на женските професионалци. Изложбата за заем на женските индустрии вклучувала портрети на водечки жени како Флоренс Најтингел и Мери Карпентер. Ова било донирано на Универзитетот во Бристол, но неодамнешните истражувања покажуваат дека ова дело сега е изгубено. Нејзината втора колекција била фокусирана на збирка книги од жени. Книгите биле од нејзината колекција, пријатели и од користени извори. Биле нарачани табли со книги и два полици за книги. Полиците за книги биле украсени со слики на Лидија Бекер и Керолин Ашурст Бигс, кои биле претходни претседавачи на Централниот комитет на Националното друштво за право на глас на жените. Овие полици за книги му биле дадени на колеџот Гиртон и постојат. Во 1880 година Блекбурн била секретар на Западно Англија за право на глас во Бристол и била главен организатор на големи демонстрации.
Нејзината долгорочна врска со женското движење и овозможи да ја напише својата историја на кампањата за право на глас на жените во Викторија, Женско право на глас: запис за движењето за право на глас на жените на Британските острови, со биографски скици на госпоѓица Бекер, завршена во 1902 година, непосредно пред нејзината смрт следната година, во Грејкоат Гарденс, Вестминстер, на 11 јануари 1903 година, на 60-годишна возраст и била погребан на гробиштата Бромптон. Таа ги оставила своите архиви и украсената колекција на книги на колеџот Гиртон, Кембриџ. Нејзиниот тестамент предвидувал и формирање на фонд за заем за обука на млади жени.
Во 1903 година, соработката со Нора Вин ја создава книгата Жени под фабрички акт. Во книгата тие ги критикуваат законодавците дека ги третираат жените како да немаат интелигенција на животните, односно како секогаш да треба да се грижат за да ги заштитат. Таа и Вин тврдеа дека на жените треба да им се дозволи да преземаат ризици со своето здравје на работното место или може да се најдат секогаш во потреба од заштита како да се неспособни. Книгата била забележана по нејзината точност, но „ Економски журнал“ ги препознал авторите како членови на „ Слободата на одбраната на трудот“ и се сомневале дека можеби има политички мотиви кои се расправаат за „еднаквоста на мажите и жените“.
Постхумно признание
Нејзиното име и слика (и оние на 58 други поддржувачи на правото на глас на жените) се на столбната плоча на статуата на Милисент Фосет на плоштадот Парламент, Лондон, откриена во 2018 година.
Работи
Книгите на Блекбурн вклучуваат:
Либен (Шпревалд)
Либен (Шпревалд) (Lübben (Spreewald), Lubin (Błota)) — град и административно седиште на округот Даме-Шпревалд, во областа Долна Лужица, сојузната покраина Бранденбург, Германија.
Историја
Замокот Лубин во Лужичката марка бил првпат споменат во 1150, а самиот град добил градски права во 1220. Од 1301 градот бил во посед на монасите од Опатијата Добрилуг, кои го продале на војводата Рудолф I од Саксо-Витенберг во 1329. По неколку конфликти со маркгрофовите Вителсбах од Бранденбург, Лужичката марка конечно била освоена од императорот Карло IV во 1367, кој го припоил Либен во Кралството Бохемија. Во 15 век, Либен станал седиште на бохемискиот администратор и на покраинското собрание за Долна Лужица.
Во 1526, Хабсбуршката династија го наследила Кралството Бохемија, вклучувајќи ја Лужица, но во 1623 бил доделен на изборниот кнез Јохан Георг од Саксонија. Конечно со потпишување на Прашкиот мир, градот потпаднал под Саксонија. По Напеоновите војни повторно се нашол во пруската покраина Бранденбург.
Милица Лукиќ
Милица Лукиќ родена (1959) година е иновативни српски уметник која во последни две децении работи на уметнички проекти со интегрирање на фотографија и видео во вајарските проекти - реализирајќи ги делата безлично во метали и индустрија 'in sitо'.
Реализирани изложбени проекти
Проектот 'Бродотехника' 1995, во реализиран во соработка и со спонзорство на 'Бродотехника', бродоградилиштето од Белград, а потпомогнат од фондот на Џорџ Сорос Фондот на отворено општество;
Изложба во Културниот центар на Белград 1995;
Дела во колекцијата 'Fundacio Bancaixa' од Валенсија, П годинарва награда за скулптура 1995 година;
Втора награда за скулптура 1997 година во колекција 'Union Fenosa' во Короња;
Откупна награда на 'VI Mostra' 1999 година од музејот MACUF во Мадрид;
Проектот 'SartidArt' 1997 година, кој бил финансиран и реалиѕиран со помош на индустриската корпорација 'Sartid' ('US Steel Corp.');
Изложба во'Circulo de Bellas Artes' (во халата 'Juana Mordo') во Мадрид 1998 година;
'Cityproject' кој траел од 1999-2009 година со спонзорство на Кодак, со студиите на CITE Париз и студиите на 'ACME' Лондон;
Реализирана излоѓба во Музејот на современата уметност, Салон на Музеите, Белград 2000 година; Изложба во 'Итака' Њујорк 2003 година;
Изложба во 'Cite Internationale Des Arts', Париз 2004 година.
Во индустриските погони на Валенсија во тек на 2007 и 2008 година е реалиѕирана серија скулптури за колекцијата 'Ритам на Валенсија' кои се претставени на изложбата во'Temple Romà.Vic' во Барселона.
Автор е на книга на есеи 'Конверзии' која е публикувана 2009 година;
Автор на предговорот (вовед) со есеј во 'Putting It Together' од Ричард Декон во2000 година.
Тејлор Свифт
Тејлор Алисон Свифт (анг. Taylor Alison Swift родена на ) — американска кантри/поп-пејачка, текстописец и глумица.
Животопис
Тејлор Свифт е родена во Вајомисинг, Пенсилванија на 13 декември 1989 година.
Музичка кариера
На возраст од само 14 години, Свифт потпишала професионален договор со „RCA Рекордс“, а првиот студиски албум го издала во 2006 год. кој на почетокот не привлекол големо внимание. Во 2010 година, за албумот „Fearless“, Свифт ја добила наградата „Греми“, која повторно ја добила и во 2016 година, овојпат за албумот „1989“. Со тоа, таа станала првата жена во историјата која успеала да добие две награди „Греми“ во категоријата за албум на годината. Инаку, на доделувањето на „Греми“ во 2009 година, за време на говорот на Свифт, на сцената се искачил раперот Кање Вест и ѝ го зел микрофонот од рацете. Исто така, во 2016 година, таа ги добила и наградите „Греми“ во категориите за најдобар поп-вокален албум и за најдобар музички спот (за песната „Bad Blood“).
Ефикасна енергетска искористеност
Ефикасната употреба на енергија, понекогаш и едноставно наречена енергетска ефикасност, е цел да се намали количината на енергија потребна за да се обезбедат производи и услуги. На пример, инсулирањето на градбите овозможува да се користи помалку енергија за греење и ладење за да се постигне и одржува топлинска удобност. Инсталирањето на ЛЕД светилки, флуоресцентно осветлување или природни „небесни куполи“ го намалуват количеството енергија што е потребно за да се постигне исто ниво на осветлување во споредба со користењето на традиционалните електрични светилки. Подобрувањата во енергетската ефикасност генерално се постигнуваат со усвојување на поефикасна технологија, или процес на производство, или со примена на општо прифатени методи за намалување на загубите на енергија.
Постојат многу мотиви за подобрување на енергетската ефикасност. Намалувањето на употребата на енергија ги намалува енергетските трошоци и може да резултира со заштеда на финансиските трошоци на потрошувачите доколку заштедите на енергија ги надоместат сите дополнителни трошоци за спроведување на енергетски ефикасна технологија. Намалувањето на употребата на енергија се смета и за решение на проблемот за минимизирање на емисиите на стакленички гасови. Според МЕА, подобрената енергетска ефикасност на зградите, индустриските процеси и превозот може да ги намали потребите на енергија во светот до 2050 година за една третина и да помогне во контролата на глобалните емисии на стакленички гасови. Друго важно решение е да се отстранат субвенциите за енергија предводени од владите кои промовираат голема потрошувачка на енергија и неефикасно користење на енергија во повеќе од половина од земјите во светот.
Често се вели дека енергетската ефикасност и обновливата енергија се столбови близнаци на одржливата енергетска политика, и се високи приоритети во хиерархијата на одржливата енергија. Во многу земји се гледа дека од енергетската ефикасност има придобивки кон националната безбедност, затоа што може да се искористи за да се намали нивото на увоз на енергија од странски земји и може да ја забави стапката на енергија со која се исцрпуваат домашните енергетски ресурси.
Преглед
Енергетската ефикасност се докажува како делотворна стратегија за градење економии без нужно зголемување на потрошувачката на енергија. На пример, Калифорнија започна да спроведува мерки за енергетска ефикасност во средината на 1970-тите, вклучително со носење на градежни кодови и стандарди за домашните апарати со строги барања за ефикасност. Во текот на следните години, потрошувачката на енергија во Калифорнија останала скоро иста по глава на жител, додека националната потрошувачка на САД двојно се зголемила. Како дел од својата стратегија, Калифорнија спровела „налог за вчитување“ на нови енергетски ресурси што ја става енергетската ефикасност на прво место, снабдувањето со обновлива енергија на второ место, а на последното место се наоѓаат новите централи со фосилни погони. Државите како Конектикат и Њујорк создадоа квазијавни Зелени банки за да им помогнат на сопствениците на станбени и комерцијални згради да финансираат надградби кон енергетска ефикасност кои ги намалуваат емисиите и ги намалуваат енергетските трошоци на потрошувачите.
Роки Маунтен институтот од Ловин истакнува дека во индустриските услови, „има многу можности да се заштедат 70 до 90% од енергијата и трошоците за системи за осветлување, вентилатори и пумпи; 50% на електричните мотори и 60% во областите како што се греењето, ладењето, канцелариската опрема и апаратите“. Општо, до 75% од електричната енергија што се користи во САД денес може да се заштеди со мерки за ефикасност што чинат помалку од самата електрична енергија, истото важи и за домашните можности. Министерството за енергија на САД изјави дека постои потенцијал за заштеда на енергија во големина од 90 милијарди kWh со зголемување на енергетската ефикасност во домот.
Некои студии ги нагласуваат овие тврдења. Извештајот објавен во 2006 година од глобалниот институт Мекинзи, тврди дека „има доволно економски одржливи можности за подобрување на енергетската продуктивност, што може да го одржи глобалниот раст на побарувачката на енергија на помалку од 1% на годишно ниво“. Енергетската продуктивност, која го мери извозот и квалитетот на производите и услугите по единица внес на енергија, може да дојде преку намалување на количината на енергија потребна за производство, или од зголемувањето на квантитетот или квалитетот на производите и услугите со истата количина на енергија.
Меѓународните стандарди ISO17743 и ISO17742 обезбедуваат документирана методологија за пресметување и известување за заштедата на енергија и енергетската ефикасност за земјите и градовите.
Придобивки
Од гледната точка на потрошувачот на енергија, главната мотивација за енергетската ефикасност е често едноставно заштедата на пари со намалување на трошоците за набавка на енергија. Дополнително, од гледна точка на енергетската политика, постои долг тренд за пошироко признавање на енергетската ефикасност како „прво гориво“, што значи способноста за замена или избегнување на потрошувачката на реални горива. Всушност, МЕА пресмета дека примената на мерките за енергетска ефикасност во годините од 1974 до 2010 година успеаа да избегнат поголема потрошувачка на енергија во нејзините земји-членки отколку потрошувачката на кое било посебно гориво, вклучувајќи нафта, јаглен и природен гас.