cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Диумерси Мбокани
Андерлехт
Во текот на летниот трансферен прозорец пред почетокот на сезоната 2006-2007, Мбокани дошол во Европа, како позајмен играч во белгискиот Андерлехт. Своето деби за Андерлехт го направил во 7-мото коло од Белгиското првенство играно на 22 септември 2006, на гостувањето против Шарлероа, влегувајќи од клупата за резерви во 89-тата минута на местото на Ивес Вандерхеге, во натпревар што завршил 1-1. Клубот му оставил мали шанси да ги покажи своите квалитети бидејќи тренерот Френки Веркотерен претпочитал во нападот да ги користи Николас Фрутос и Мохамед Чите. Кон крајот на сезоната, добил можност да игра малку повеќе, поради слабата фитнес форма на Мбо Мпенза и повредата на Чите. Својот прв гол за клубот го постигнал на 29 април 2007, во победата со 5-0 на гости против Роселар. Веќе во следното коло од првенството на Белгија го постигнал својот прв хет-трик и тоа за само 11 минути со головите во 78-мата, 83-тата и 89-тата минута од натпреварот, кој Андерлехт го добил со 8-1 на домашен терен против Беверен. Сезоната ја завршил со вкупно 9 настапи и 4 гола и ја освоил титулата во Белгиското првенство.
Стандард Лиеж
Во јуни 2007, тој се преселил во Стандард Лиеж и добил да го носи дресот со број 9. Во својата прва сезона, постигнал 15 гола и формирал одлично партнерство во нападот со србинот Милан Јовановиќ (вкупно 31 гол постигнале двајцата во сезоната 2007-2008). Со тимот од Валонија ја освоил својата втора титула по ред во Белгиската лига.
Следната сезона, продолжил со одличните перформанси, особено во натпреварите од Купот на УЕФА каде бил стрелец против Евертон (2-2), и против Севиља (1-0). Во лигата, четири пати бил двоен стрелец (против Дендер, Вестерло, Жерминал Биршот и Серкл Брухе) и го поправил својот скор од претходната сезона постигнувајќи 16 гола. Мбокани завршил на второто место на списокот на стрелците за сезоната 2008-09, зад Хаиме Алфонсо Руиз кој постигнал еден гол повеќе.
Сезоната 2009-2010 ја започнал постигнувајќи три гола во осум натпревари, но подоцна за него уследил ужасен пад. И покрај просечните перформанси продолжил да ја има довербата на тренерот Ласло Болони и ја завршил сезоната со четири гола.
Монако и позајмицата во Волфсбург
На 6 август 2010 е потпишал четири-годишен договор со Монако за сума од 7 милиони евра. Тој го направил своето деби со боите на Монако против Осер (2-0), асистирајќи за вториот гол кој го постигнал Обамејанг. Својот прв гол го постигнал на 25 септември против Лорјан (1-2). Наскоро Мбокани се почувствувал помалку удобно и бил отфрлена од страна на својот тренер. Тие не го повикале во тренинг кампот и така Мбокани побарал од управата да му дозволи итно да го напушти клубот.
На 26 јануари 2011, бил испратен на позајмица за шест месеци, со опција за откуп во Волфсбург. Сепак, тој продолжил со лошата сезона и тренерот го изоставил од тимот за остатокот од сезоната. Потоа се вратил во Монако на крајот на сезоната.
Враќање во Андерлехт
Почетокот на сезоната (2011-12) за него бил многу тежок, бидејќи најпрво се поврдил за време на една од првите тренинг сесии, поради што бил надвор од игра за два месеци. Потоа, само една недела подоцна го загубил неговиот петмесечен син Давид. Неговото враќање во игра се случило во натпревар од Лига Европа против Локомотив Москва, во кој постигнал гол прославувајќи го на тој начин што ги подигнал рацете кон небото за да го посвети на неговиот син. По бавното закрепнување, се вратил во својата најдобра форма. Најважните натпревар на сезоната бил оној против неговиот поранешен тим, Стандард Лиеж. Иако му бил поништен еден гол, тој сепак постигнал гол, третиот од петте гола на вечерта. Сезоната ја завршил со освојување на својата четврта титула Првак на Белгија, но и титула во Суперкупот на Белгија.
Во сезоната 2012-2013, повторно го освоил белгиското првенство по петти пат и бил втор стрелец во лигата со 17 гола. Исто така бил избран за играч на годината во Белгија.
Динамо Киев
На 21 јуни 2013, Мбокани се преселил во Украина во екипата на Динамо Киев. Првиот гол за Динамо го постигнал на своето деби на 14 јули, во првиот натпревар од првенството против Волин.
Репрезентативна кариера
По добрите перформанси на клупско ниво го добил својот прв повик во 2004 година за квалификациите за Африканскиот куп на нации во 2006 година, но не бил повикан на турнирот. Тој го постигнал својот прв гол во пријателскиот натпревар против Мексико во рамките на подготовките за Светското првенство 2006.
Во 2007 година станал еден од најважните играчи во репрезентацијата на ДР Конго. На 11 август 2010, Мбокани заедно со осум други играчи го одбил повикот за пријателскиот натпревар против Египет, нагласувајќи го недостатокот на организација од страна на федерацијата. Новиот селектор, Робер Нузаре го повикал за натпреварот против Сенегал на 5 септември, по истекувањето на неговата суспензија. Не бил повикан против Камерун на 1 октомври, повторно заради дисциплински проблеми. Сепак, тој му се извинил на селекторот и овој го вратил во репрезентацијата за натпреварот на 27 март 2011 против Маурициус. Во пресрет на натпреварот заедно со неговите колеги од репрезентацијата Седрик Монгонгу и Ларис Мабијала не се појавиле на натпреварот, зошто не биле избрани во почетниот состав. Нузаре тогаш најавил дефинитивно исклучување од репрезентацијата за Мбокани. По оставката на Нузаре, новиот селектор Клод Ле Рој го вратил напаѓачот во конгоанската репрезентација.
Во јануари 2013 бил во составот на репрезентацијата за Африканскиот куп на нации во 2013 година. На турнирот, тој постигнал два гола, и двата од пенал, во првиот натпревар против Гана (2-2), и во третиот натпревар од групата против Мали (1-1). Трите нерешени натпревари во групната фаза не биле доволни за селекцијата на ДР Конго да мине во следната фаза.
Две години подоцна Мбокани бил повикан од селекторот Флорен Ибенге за Африканскиот куп на нации во 2015 година. Тоа бил неговиот втор настап на Африканскиот куп на нациите. Тој ги одиграл од почеток до крај сите три натпревари во групната фаза, но неуспеал да постигне ниту еден гол. Во последниот натпревар од групната фаза Мбокани бил асистент за голот на Жереми Бокила, за израмнување на 1-1 против Тунис, гол кој ќе се покаже одлучувачки за конгоанците да поминат во следната фаза. Во четврт-финалето, ДР Конго го победил Конго со 4-2, а Мбокани постигнал два гола (првиот и четвртиот).
Хет-трик
Мбокани четири пати во кариерата постигнал по три гол на еден натпревар. Трипати како играч на Андерлехт и еднаш во репрезентативен натпревар.
Ертис (округ)
Ертис е округ во Казахстан во покраината Павлодар со центар град Ертис.
Еркнер
Еркнер (Erkner) — град во округот Одра-Шпре, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа на реката Шпре, 23 километри западно од Фирстенвалде и веднаш на границата со Берлин-Рансдорф.
Лемба (округ)
Лемба е округ во Сао Томе и Принсипе. Округот има околу 9.800 жители и вкупна површина од 229 км2, што го прави втор по големина во државата. Округот се наоѓа во покраината Сао Томе. Административен центар на округот е Невес.
Демографија
Историска демографија
Населени места
Во округот се наоѓаат следните населени места:
Инфраструктура
Округот има училишта, стадион, цркви, плажи, мало пристаниште и мал плоштад.
Фалкаринол
Фалкаринол е природен пестицид и масен алкохол кој го има во морковите (Daucus carota), жен-шенот (Panax ginseng) и бршленот. Во морковите го има во концентрација од приближно 2 mg/kg. Како токсин, ги штити корењата од фунгални болести.
Просперо Ногралес
Просперо Ногралес (филипински: Prospero "Boy" C. Nograles) (роден 30 октомври,1947) сегашниот Водител на претставничкиот дом на Филипините. На оваа функција тој е избран на 5 февруари 2008, и е првиот избран водител од Минданао. Почнувајќи од 1989, Ногралес беше 5 пати член на претставнички дом на Филипините, и го претставувашеe дистриктот Давао.
Линдзи Јамасаки
Линдзи Брук Јамасаки (Lindsey Brooke Yamasaki, р. година во Орегон Сити, Орегон, САД) е поранешна професионална американска кошаркарка.
Грамади (Рајчани)
Грамади — археолошко наоѓалиште во кочанското село Рајчани. Наоѓалиштето претставува населба од Доцната антика. На 1 км западно од селото, на пространа рамнина се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. Биле пронајдени и повеќе монети кои не се зачувани.
Вернек
Вернек (словенечки: Vernek) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Љиљана Драгутиновиќ
Љиљана Драгутиновиќ (Прокупље, 22 септември 1951 година) — српска глумица.
Биографија
Љиљана Драгутиновиќ дипломирала глума на Факултетот за драмски уметности во Белград, во класата на професорот Предраг Бајчетиќ. Настапувала на сцената на театарот „ Ателје 212 “ од 1973 година. година, и станала постојан член во 1976 година.
Таа била омажена за политичарот Милорад Вучелиќ, со кого ги имаат синот Бранислав и ќерката Ана.
Мексико (град)
Мексико (поточно: Град Мексико; Ciudad de México) — најголем и главен град во Мексико а воедно е и истоимен федерален округ. Градот има 8.657.045, додека вкупната градска алгомерација има 22.095.047 жители.
Подрачјето на оваа метропола, се смета за најбро растење на земјите. Така силниот пораст штети од една страна големо доселување во Мексико, а од друга високиот прираст на населението. Во градот е и центарот на архиепископијата. Овде е политичкото и културното средиште.
Географска положба
Мексико Сити е сместен на јужниот завршеток 60 км долг и 100 км широк. Мексиканската Долина која се наоѓа на просечно 2.307 м надморска височина и со трите страни е опкружена со брдови, помеѓу другото се вулкани, како и Трансмексикански вулкански појас (Сиера Невада). Заради ваквата положба има опасност од смог, многу голема. Федералниот дистикт има површина од 1.479км². Во метрополското подрачје на Градот Мексико, покрај престолнината, спаѓаат уште и 34 други градови од околината.
Клима
Заблагодарувајќи му се на својата доста висока положба, градот се наоѓа во подрачјето на умерена клима. Околу попладне е многу жешко само лето, во времето помеѓу јуни и јули. Од октомври до мај е сушно а од јули до септември е врнежливо кога дождот врне кратко и силно.
Аеродром Штутгарт
Аеродромот Штутгарт (германски: Flughafen Stuttgart) (IATA: STR; ICAO: EDDS) е меѓународен аеродром сместен околу 13 километри јужно од центарот на Штутгарт. По важност е седми на листата во Германија, со една писта, и е важен центар за германските нискобуџетни авиокомпании како Germanwings и TUIfly, како и главно седиште на компанијата за паркинзи за коли, APCOA Parking.
Историја
Аеродромот бил изграден во 1939 за да го замени аеродромот Беблинген. Во 1945, американските воени сили го презеле аеродромот, и како резултат на тоа сè уште оперира база со хеликоптери на јужната страна на аеродромот која силите ја делат со хеликоптерскиот оддел на сојузната полиција на Баден Вуртемберг. Овој оддел спаѓа под контрола на полицијата на Штутгарт и поседува 6 модерни хеликоптери засновани во Штутгарт и два во Солинген. Во 1948 година, аеродромот бил вратен на германските власти.
Аеродромот бил проширен после Втората светска војна. Пистата била проширена од 1800 на 1948 метри, потоа на 2250 метри, за во 1996 да биде проширена на 3345 метри. Оригиналниот терминал од 1938 бил конечно заменет со нов модерен терминал во [2004] година, и сега постојат 4 терминали со капацитет од околу 12 милиони патници на годишно ниво.
Јавен превоз и пристап
До аеродромот може лесно да се стигне со воз од централната железничка станица во Штутгарт, користејќи ги линиите Ѕ2 и Ѕ3. Аеродромот се наоѓа веднаш до автопатот А8 кој ги поврзува градовите Карлсруе, Штутгарт и Минхен.
Ново Село (Радовишко)
Ново Село (порано и Витибор) — раселено село во Општина Радовиш, во областа Радовишки Шоплук, во околината на градот Радовиш.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во крајниот северен дел на територијата на Општина Радовиш, чиј атар се издига до сртот на планината Плачковица, каде што се допира со подрачјето на Општина Виница. Селото е планинско, сместено на надморска височина од 1.060 метри. Селото се наоѓа северно од градот Радовиш.
До селото води земјен пат, кој започнува од селото Смиланци.
Стопанство
Атарот на селото е релативно голем и зафаќа простор од 24,3 км2.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Ново Село (Вити Бор) имало 80 жители, сите Македонци христијани.
На почетокот на XX век мнозинството од жителите на селото потпаднале под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Витибор (Vitibor) имало 88 Македонци под егзархијата.
Ново Село значајно нараснало во првите децении на XX век и продолжило да расте и по Втората светска војна. Меѓутоа, во 1950-тите дошло до стрмен пад на населението, кој продолжил и во следната деценија, за да се сведе на 7 жители во 1971 година а потоа и сосема да се испразни.
Според пописот од 2002 година, Ново Село немало ниеден жител. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Самоуправа и политика
Во век, Ново Село било село во Радовишката каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Радовиш, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година со Општина Подареш. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Радовиш.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Радовиш.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Подареш, во која покрај селото Ново Село, се наоѓале и селата Дурутлија, Јаргулица, Калуѓерица, Ораовица, Папавница, Подареш, Покрајчево, Саригон, Смиланци, Ќоселија и Худаверлија. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната Општина Смиланци, во која влегувале селата Ново Село, Смиланци и Шаинташ.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1606 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на месната заедница на селото Козбунар.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 8 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 6 гласачи.
450 п.н.е.
450 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 450. година пред новата ера, 450. од првиот милениум п.н.е., 50. од 5 век п.н.е. и прва од 450-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5058 и 5059 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4300 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3310 и 3311 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 303.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 450 година се протега во 2186 и 2187, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2246 и 2247 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 93. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1104 и 1103 исламска година пред хиџра.
Дуќан на ул. „Јане Сандански“ бр. 25 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Јане Сандански“ бр. 25''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Преслап (Главовица)
Преслап — археолошко наоѓалиште во кочанското село Главовица. Наоѓалиштето претставува населба од Доцната антика. Северно од селото, во непосредната близина на Горно маало се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. Според кажувањето на еден селанец, биле откопани десетина големи питоси.
NGC 6188
NGC 6188 — оддавно-отсјајна маглина во соѕвездието Олтар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6188 се споменува и како ESO 226-EN19.
Откривање
Објектот е откриен на 15 април 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 40 м 5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -48° 39' 42"".
Други поделби
Проучување на NGC 6188 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 407; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8329. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Лобата
Лобата е округ во Сао Томе и Принсипе. Округот има население од околу 16.500 жители и го прави трет во државата по бројот на населението. Вкупната површина на округот изнесува 106 км2. Административен центар на округот е Гвадалупе. Округот го зафаќа и островчето Кабрас.
Демографија
Историска демографија
Инфраструктура
Во округот има училишта, стадион, цркви, мало пристаниште и мал плоштад.
Велики Врх кај Литија
Велики Врх кај Литија (словенечки: Veliki Vrh pri Litiji) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Ивлин Во
Синот на еден издавач, Во студирал на Лансинг и Хартфорд Колеџ, Оксфорд, и кратко работел како воспитувач додека да стане комплетен писател. Како млад тој имал многу модерни и аристократски пријателства и развил го вкусот за селското општество кој никогаш не го напуштил. Во 1930-тите тој многу патувал, најчесто како специјален кореспондент на весници; давал извештаи од Абисинија за време на Италијанската инвазија во 1935 година. Тој служел во Британските вооружани сили за време на Втората светска војна, прво во Кралските Маринци а подоцна во Кралската Коњаничка Стража. Целото ова искуство и широкиот спектар на луѓе со кои се среќавал се искористени во неговата белетристика, генерално со хумуристичен ефект; иако неговиот нервен слом во раните 1950-ти, предизвикан од погрешно користење на лекови, беше измислен.
Семејно потекло
Ивлин Во е роден во 1903 година од родителите Артур и Кетрин Во, во семејство со англиско, Шкотско, Велшко, Ирско и Хугуенско потекло. Господарот Кокбурн кој се одликуваше со трпеливост (1779 – 1854 год), врвен Шкотски адвокат и судија, Вилијам Морган (1750 – 1833год), предводник на статистичката наука кој служел во Правичниот Живот на Самоувереното Општество цели 56 години, и Филип Хенри Џуси (1810 – 88 год), научник за природата кој стана познат преку неговото претставување како религиозен фанатик на мемоарот на неговиот син Едмунд „Татко и син“. Од оние кои го носеле презимето Во, Александар Во (1754 – 1827год) бил свештено лице во Отцепената Црква на Шкотска која му помогнала при основањето на Лондонското Мисионерско Општество, и беше еден од водечките дисидентски проповедници во негово време. Неговиот внук Александар Во) 1840 – 1906год) бил селски лекар кој ги малтретирал неговата сопруга и деца и станал познат во семејството Во како „бруталецот“. Постариот од неговите два сина, роден во 1866 година, беше Артур Во. По завршувањето во Шерборн Училиштето и во Нов Колеџ, Оксфорд, Артур Во започна кариера во издаваштвото и како литературен критичар. Во 1902 година тој стана управен предводник на Чепман и Хал, издавачи на делата на Чарлс Дикенс. Тој се оженил со Кетрин Рабан (1870 – 1954год) во 1893 година; нивниот прв син Александар Рабан Во (познат како Алек) е роден на 8 јули 1898 година. Алек Во подоцна стана романописец на белешка. За време на неговото раѓање семејството живееше во Северен Лондон, на Хилфилд Роуд, Западен Хемпстед кадешто на 28 октомври 1903 година беше роден вториот син, „набрзина уште пред да стигне Д-р Ендрус“, изјавила Кетрин. На 7 јануари 1904 годин момчето беше крстено Артур Ивлин Св Џон Во, но во семејството и пошироко беше познат како Ивлин.
Лансинг
Алек Во, како татко му, одеше во Шерборн училиштето и се сметаше дека и Ивлин треба да го следи тој пат. Меѓутоа, во 1915 година Алек беше избркан од училиштето откако неговата хомосексуална врска излезе на виделина. Тој замина на воен тренинг и додека чекаше да се потврди неговото овластување тој напиша роман за неговиот школски живот, „Разбојништвото на младоста“, кој беше издаден од Чапмен и Хал. Романот, кој се однесуваше на хомосексуалните врски по што беше и препознатлив Шерборн, предизвика јавна сензација и толку го навреди училиштето што за Ивлин беше невозможно да оди во него. Повеќе поради неговата вознемиреност тој беше испратен во Лансинг во мај 1917 година, според неговото гледиште дефинитивно инфериорно основање. Во наскоро ја надмина својата одбивност кон училиштето и се привикна. Тој почна да гради репутација како естет и во ноември 1917 година имаше есеј кој се викаше „Во одбрана на Кубизмот“ прифатен од уметничкиот магазин Цртање и Дизајн – неговиот прв објавен член. Во училиштето тој стана малку подмолен, иронизирајќи ги училишните кадетни корпуси и основајќи го Корпус Клубот „за оние кои се изморени од животот“. Завршувањето на војната го пресече враќањето на младите господари во училиштето како што е Џ. Ф. Роксбург, кој го охрабри Во да пишува и му предвиде убава иднина. Биографијата на Роксбург (кој потоа беше првиот главен предводник на Стоу Училиштето) беше последното дело кое имаше литературен преглед од Во, во „Надгледувачот“ на 17ти Октомври 1965 година. Друг ментор, Францис Крис, го научи Во за уметностите на калиграфијата и декоративниот дизајн; некои од делата на момчето беа доволно добри за да бидат искористени од Чапмен и Хал. Во неговите подоцнежни години во Лансинг, Во постигна конвенционален успех, станувајќи водич, уредник на училишниот весник, претседател на дебатното општество и добивајќи бројни награди за уметност и литература. Тој исто така ги изгуби повеќето од неговите религиозни верувања. Тој започна роман за училишниот живот, безнаслов, но после 5 000 напишани збора тој го напушти трудот. Тој ги заврши своите школски денови со добивање на стипендија на Хартфолд Колеџ, Оксфорд, и во декември 1921 година го напушти Лансинг.
Воспитувач и писатаел - почетник
Во започна во Хитерлис на крајот на Септември во 1924 година, но рутината му стана досадна и набрзо го напушти курсот. Тој помина неколку недели забавувајќи се во Лондон и Оксфорд додека не остана без пари и тоа го натера преку агенција да аплицира за работа како професор. Речиси веднаш тој доби работно место во Арнолд Куќата, подготвително училиште за момчиња во Северен Велс, започнувајќи во јануари 1925 година. Тој со себе ги зеде и забелешките за неговиот роман, „Светилиштето на Датч“, со намера дека ќе работи на него во слободното време. Покрај меланхоличната атмосфера во училиштето, Во даде се од себе за да ги задоволи барањата на позицијата која ја имаше, но краткото враќања во Лондон и Окфорд за време на Велигденскиот одмор само го зголеми неговото чувство на изолираност. Во летото 1925 година надворешниот изглед на Во брзо се подобри, со кандитирањето за работа во Писа како секретар на Шкотскиот писател Чарлс Скот Монкриф кој беше ангажиран со англиските преводи на делата на Пруст. Верувајќи дека работата веќе е негова, Во го напушти своето место во Арнолд Куќата. Во меѓувреме ги испрати првите поглавја од романот на Ектон за да ги оцени и да даде критика. Одговорот на Ектон беше ладнокрвен и со презир, така што Во веднаш ја запали скриптата; кратко потоа, пред да замине во Северен Велс, тој доби вести дека работата на Монкриф пропаднала. Овие два неуспеси беа доволни за да размислува за самоубиство. Тој изјавил дека заминал блиску до плажата и оставајќи порака во неговите алишта, тргнал кон морето. Каснувањето од една медуза го предомислила и тој брзо се вратил на брегот. За време на следните две години Во предавал во училишта во Естон Клинтон (од кое бил отпуштен бидејќи пијан сакал да ја заведе управничката на училиштето) и Нотинг Хил во Лондон. Тој како алтернатива го сметаше печатарството или столарскиот занает, и посетуваше вечерни часови за столарство на Холборн Политехниките додека продолжуваше да пишува. Еден краток расказ „Балансот“, напишан во експериментален модернистички стил, стана неговата прва објавена белетристика кога беше вклучена во антологијата на Чапмен и Хал во 1926 година, наречена „Џорџиски приказни“. Еден проширен есеј за „Пред – Рафелитовото братство“ беше скришно испечатено од страна на Алстер Грахам, користејќи го договорот со печатницата Шекспирова Главна Печатница, во Стратфорд – во – Евон каде што тој одеше на пракса како печатар. Ова водеше до потпишување на договор со Дакворт издавачите за целосна биографија на Данте Габриели Розети, која Во ја напиша за време на 1927 година. Тој исто така започна да работи на комичен роман; после работата на неколку привремени наслови романот стана „Одбивање и влошување“. Со откажувањето од учителството тој немаше редовна работа освен еден краток, неуспешен период како репортер во Дневен Експрес во април и Мај 1927 година. Истата година тој ја запозна (најверојатно преку неговиот брат Алек) Ивлин Гарднер и се заљуби во неа, таа беше ќерка на Господарот и Господарката Бургклер.
„Тој – Ивлин“ и „Таа - Ивлин“
Во декември 1927 година Во и Ивлин Гарднер се свршија, покрај противењето на Господарката Бургклер која мислеше дека Во има недостаток од морал и беше непријатно друштво. Помеѓу нивните пријатели тие брзо станаа познати како „Тој – Ивлин“ и „Таа – Ивлин“. Во тоа време Во беше зависен од четирите фунти кои неделно татко му му ги даваше и некои минимални суми тој заработуваше од прегледувањето книги и од новинарството. Биографијата на Розети беше издадена на еден генерално пријатен прием во април 1928 година. Џ. К. Скваир во „Надгледувачот“ ја пофали елегантноста и остроумноста во книгата; Ектон даде промислено одобрување а романописецката Ребека Вест опиша колку многу таа уживала во книгата. Кога „Одбивање и влошување“ беше завршена, Дакворт даде забелешка за нејзината „непристојност“, но Чапмен и Хал се согласија да ја издадат. Ова беше доволна за Во и Ивлин Гарднер да почнат со плановите за венчавка. Тие се венчаа во црквата Св. Пол во Портман Сквер, во јуни 1928 година каде што присутни беа само Ектон, Алек Во и пријателката на невестата Пенси Пејкнам. Домот на младиот брачен пар беше во мал стан во Канонбури Сквер, Ислингтон. Првите неколку месеци бракот беше презасенет со беспарица и поради кревкото здравје на Таа – Ивлин кое продолжи да биде такво и во есента. Во Септември 1928 година „Одбивање и влошување“ беше издадена за речиси едногласна цена. До Декември книгата беше во своето трето печатење и Американските права за издавање беа продадени за 500$. По пријатната возбуда од овој успех Во беше задолжен да пишува патописни статии како возврат за бесплатно крстарење по Медитеранот, кое тој и Таа – Ивлин го започнаа во февруари 1929 година како еден задоцнет и проширен меден месец. Патувањето беше прекинато кога Таа – Ивлин добила тешка пневмонија и беше однесена во Британската болница во Порт Сед. Таа закрепна и парот во јуни се врати дома. Во Јули, без предупредување, Таа – Ивлин изјавила дека нивниот заеднички пријател, Џон Хејгејт, е нејзин љубовник. Ова признание го шокира и вџаши Во. Откако обидувањето за смирување не успеа, Во поднесе развод на 3 септември 1929 година. Тие потоа се сретнаа само еднаш, за време на процесот за поништување на бракот неколку години подоцна.
Преобратување кон католицизмот
На 29 септември 1930 година Во беше примен во Романско Католичката црква. Ова го шокираше неговото семејство и ги изненади неговите пријатели, овој потег зе задржал некое време. Иако тој го загуби својот Англицизам во Лансинг и водеше еден нерелигиозен живот во Окфорд, од средината на 1920-тите постојат белешки во неговите дневници кои се однесуваат на религиозни дискусии и редовно одење на црква. На 22 Декември 1925 година Во напишал: „Клауд и јас ја зедовме Одри на вечера и седевме до 7 наутро расправајќи за Романската Црква“. Записот за 20 февруари 1927 година гласи: „Одам да го посетам Отец Андерхил бидејќи сакам да бидам свештеник“. Низ овој период Во беше под влијание на неговата пријателка Оливија Планкет – Грин, која беше преорентирана во 1925 година и за која Во напиша писмо: „Таа ме внесе во црквата“. Тоа беше таа која која го одведе до Отец Мартин Дарси, човекот кој го наговори Во „на непопусливи интелектуални убедувања но со малку емоции“ дека „Христијанското разоткривање е вистинското“. Во 1949 година Во објани дека неговото преориентирање беше проследено од неговото сфаќање дека животот е „неразбирлив и краткотраен без Бога“.
Втор брак
Во прифати дека би бил способен повторно да се ожени додека Ивлин Гарднер е сè уште жива. Меѓутоа, тој сакаше жена и деца и во октомври 1933 година започнаа процедурите за поништување на бракот на основа на „недостаток на вистинско согласување“. Случајот се слушна до црковниот трибунал во Лондон, но задоцнувањето во поднесувањето на документите во Рим значеше дека поништувањето не може да се одобри до 4 јули 1936 година. Во меѓувреме, следејќи ја нивната прва средба во Портофино, Во се заљуби во Лора Херберт. Тој и предложи брак, преку писмо, пролетта 1936 година. Во почетокот во семејството Херберт постоеше страв, тоа беше аристократско Католичко семејство; како понатамошна компликација, Лора Харберт беше братучетка на Ивлин Гарднер. И покрај несогласувањата од семејството бракот беше склучен на 17 Април 1937 година. Како свадбен поклон бабата на невестата им купи селска куќа близу Стинчкомби во Глоуцестершир. Нивното прво дете, ќерка, Марија Тереза, се роди на 9 Март 1938 година а потоа имаа и син Оберон Александар, кој се роди на 17 Ноември 1939 година. Помеѓу овие настани, „Ексклузивната вест“ беше издадена во мај 1938 година со широко критичко одобрување. Во Август 1938 година Во заедно со Лора замина на тримесечно патување до Мексико после кое ја напиша книгата „Законски Грабеж“, заснована на неговото искуство таму. Во книгата тој го изнесе јасно своето конзервативно верување; а подоцна ја опиша книгата како справување „малку со патување а повеќе со политички прашања“.
Кралска марина и командос
Со започнувањето на војната во септември 1939 година, Во го напушти Пјерс Корт и со своето семејство се пресели во Прикстон Парк во Самерсет, селското седиште на семејството Херберт, каде што бараше милитарно вработување. Тој исто така започна роман со нов стил, користејќи раскажување во прво лице. Работата на овој проект заврши кога во декември Во беше примен во Кралската Марина и започна да тренира во морнарската база Четам. Романот никогаш не беше завршен; делови од него беа издадени под наслов „Работата е суспендирана“. Во наскоро беше ставен во секојдневната рутина која му направи да се чувствува „толку вкочанет во ’рбетот што му причинуваше голема болка дури и при земањето пенкало со рака“. Во Април привремено беше унапреден во капетан и му беше дадена команда, но дури после Германската инвазија на Законските држави неговиот баталјон не беше повикан во акција. Неспособноста на Во да се прилагоди на полковничкио живот доведе до набрзо губење на неговата команда и стана Разузнавач на баталјонот. Во оваа улога тој конечно стапи во акција, како дел од силата испратена во Дакар во Западна Африка во август во 1940 година за да го поддржат обидот на Слободните Француски Трупи да го стават Генералот Де Гули како тамошен водич. Попречени од маглата и неинформираноста за големата одбрана на градот, мисијата беше неуспешна и на 26 Септември Британските сили се повлекоа. Во коментираше дека „Пролевањето крв беше избегнато на сметка на честа“. Во Ноември 1940 година Во беше ставен на командна единица и со понатамошниот тренинг тој стана член на „Леј силата“ со бригаден командант Роберт Лејкок. Во Февруари 1941 година единицата исплива на Медитеранот, каде што учествуваше во неуспешен обид за освојување на Бардија, на Либискиот Залив. Во Мај силата беше замолена да помогне во евакуацијата на Крит; Во беше шокиран од нередот, загубата на дисциплината, и како што виде тој, кукавичлакот на заминувачките трупи. Во заобиколеното патување кон дома во јули со брод Во го напиша романот „Ставете повеќе знамиња“, роман од раните месеци на војната напишан во неговиот препознатлив стил од 1930-тите. Во Англија следеше уште повеќе тренирање и чекање, сè додека во мај 1942 Во беше префрлен, со препорака од Лејкок, во Кралските Коњанички чувари. На 10 Јуни 1942 година Лора го роди и четвртото дете, Маргарет.
Фрустрација, Брадсхед и Југославија
Восхитувањето на Во за неговото преместување наскоро се претвори во разочарување бедејќи тој не успеа да пронајде можности за активна служба. Смртта на неговиот татко на 26 Јуни 1943 година и неопходноста да се справува со семејните проблеми го спречија да замине со неговата бригада за Јужна Африка, како дел од операцијата Хаски. Покрај неговата непоколеблива храброст, неговиот немилитарен и недициплиниран карактер го правеа невработен. После магијата на безработноста во полковништвото во касарната во Виндсор, Во започна со тренирање за падобранство во Татон Парк, каде што се спушти незгодно и се повреди. Опоравувајќи се во Виндсор, тој аплицираше за едно тримесечно неплатено патување за да го напише романот кој се создаваше во неговите мисли. Неговото барање беше одобрено и на 31 јануари 1944 година тој замина за Чагфорд во Дивон, каде што тој можеше да работи во изолација. Резултатот од неговиот труд беше „Враќање во Брајдсхед“, првиот експлицитен „Католички“ роман на Во. Биограферот Даглас Лејн Патеј смета дека: „книгата која што требаше да ја потврди неговата нова смисла за неговата дарба за пишување“. Во успеа да си замине до Јуни 1944 година. Набрзо по неговото враќање на должноста тој беше регрутиран од страна на Рендолф Черчил за да служи во воена мисија во Југославија и на почетокот на Јули одлета заедно со Черчил во Хрватскиот остров Вис. Овде тие се запознаа со Маршалот Тито и со меѓусебна поддршка ја водеа борбата против окупирачките сили. Во и Черчил се вратија во Бари во Италија пред да одлетаат назад во Југославија и да ја започнат нивната мисија, но нивниот авион се сруши и тие двајца беа повредени и беа отсутни еден месец. На крај мисијата пристигна во Топуско, каде што тие се утврдија во една запуштена куќа на фарма. Должностите на групата – посредувањето меѓу Британската армија и Партизаните – беа избледени; во секој настан, Во имаше благонаклонетост кон комунистичко предводените Партизани и презираниот Тито. Неговиот главен интерес беше благосостојбата на Католичката црква во Хрватска, за која тој мислеше дека е под влијание на рацете на Српската православна црква и бе била и полоша кога комунистите ја преземаа контролата. Тој ги искажа овие мисли во долг извештај, „Црквата и Државата во Ослободената Хрватска“. После Дубровник и Рим, Во се врати во Лондон на 15 Март 1945 година да го претстави својот извештај, кој беше забранета од страна на Министерството за надворешни работи кое се залагаше за одржување на добри односи со Тито.
Нервен слом
До 1953 година популарноста на Во како писател опаѓаше. Тој беше гледан како надвор од колосек и големите суми што тој ги бараше повеќе не беа достапни за него. Неговите пари исчезнуваа а напредокот на неговата втора книга за воената трилогија, „Офицери и Џетлмен“ опаѓаше. Делумно поради неговата зависност од дрога, неговото здравје беше многу влошено. Недостатокот на пари го водеше во ноември 1953 година да биде интервјуиран на БиБиСи радиото, каде што разговорот зазема агресивна линија. „тие сакаа да направат будала од мене и мислам дека не можеа целосно да успеат“, и пиша Во на Ненси Митфорд. На почетокот на 1954 година докторите на Во, загрижени поради неговото влошување, советуваа промена на сцената. На 29 Јануари тој се качи на брод и замина за Сејлон, надевјќи се дека ќе биде способен да го заврши својот роман. За неколку дена тој пишуваше дома жалејќи се на „озборувањата од другите патници за мене“ и од гласовите кои се ширеа. Тој го напушти бродот во Египет и одлета на Колумбо но, тој и напиша на Лора за гласовите кои го следеа. Алармирана, Лора побара помош од нејзината пријателка Францес Доналдсон, чијшто сопруг се согласи да одлета во Сејлон и да го донесе Во дома. Всушност Во сам си дојде дома, поради (за сега верувајќи) тоа што бил опседнат со ѓаволи. Кратко медицинско испитување покажа дека Во страдаше од опседнатост од дрогите кои ги користел. Кога му беше сменет лекот гласовите и халуцинациите набрзо исчезнале. Во беше просветлен, информирајќи ги сите негови пријатели дека тој бил луд. Искуството беше полу – функционално и резултираше неколку години подоцна во книгата „Искушението на Гилберт Пинфолд“ (1957 год).
Одбивање и смрт
Како што ги помина шеесеттите години, Во беше со кревко здравје, со предстаросни години „дебел, глув, со недостаток на воздух“ според Патеи. Биограферот Мартин Станард го спореди неговиот изглед со оној на „изморен дивјак придружуван со пијачка“. Во 1962 Во започна да работи на својата автобиографија и истата таа година ја напиша неговата последна басна, приказната „Базил Сиал јава повторно“. Ова обновување на главниот протагонист „Ставете повеќе знамиња“ беше издадено во 1963 година; Набавката на Тајмс Библиотеката ја нарече „мала безобразна книга“. Кога првиот дел од автобиографијата, „Малку учење“, беше издаден во 1964 година нејзиниот зависен тон и дискретната промена на имиња осигура дека пријателите го избегнувале засрамувањето од кое некои се плашеле. Во го поздравил доаѓањето на Папата Јован XIII во 1958 година и пишуваше во чест на луѓето кои умреле во 1963 година. Меѓутао, тој многу се загрижил од одлуките кои биле донесени од страна на Вториот Ватикански Совет, предводен од Папата Џон во октомври 1962 година и продолжи под неговиот наследник до 1965 година. Во, голем противник на црковнта реформа, беше делумно вознемирен со замената на универзалната Латинска Богослужба со домашната. Во член во „Набљудувачот“ на 23 Ноември 1962 година тој расправаше за случајот против промената на начин опишан во коментарно писмо како „остра разумност“. Тој и пиша на Ненси Митфорд дека „зафркнувањето на Црквата е голема жалост за мене...Ние пишуваме писма на хартија“. Во 1965 година нова финансиска криза се појави од ненадејна грешка во „Штедење за децата“, каде што голема сума за плаќање данок му беше побарана. Агентот на Во, Питерс, преговараше за спогодба со властите за данокот за некоја попристојна сума, но за негово изненадување, за Во да ги генерира средствата имаше потпишано договори за да напише неколку книги, вклучувајќи и историја на папството, илустративна книга за витезите и втор дел од својата афтобиографија. Физичкото и менталното нарушување на Во го спречија во создавањето на овие дела и договорите беа откажани. Тој самиот себе се опиша како „штрб, глув, меланхоличен, неспособен за јадење, полн со дрога, доста бескорисен“ и го искажа верувањето дека „сите судбини се полоши од смртта“. Неговата единствена значајна литературна активност во 1965 година беше уредувањето на трите воени романи во еден том, издаден како „Заколнати во чест“. На Велигден, 10 Април 1966 година, по проследувањето на Латинската Богослужба во соседното село зедно со членовите на неговото семејство, Во ненадејно умре од срцев удар во неговиот дом во Комби Флореи. Тој беше кремиран, со специјална подготовка, во посветениот дел надвор од Англиските гробишта во Комби Флореи. Реквиемска Богослужба, на Латински, беше одржана во Вестминстерската опатија на 21 април 1966 година.
Осеница
Осеница (Σιδηρόνερο, Сидиронеро) — село во Општина Драма во Драмскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 38 километри северно од градот Драма, на надморска височина од 630 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Осеница се состоело од 90 семејства и 260 жители македонски муслимани Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 735 македонски муслимани.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Според грчката статистика од 1913 година, во селото живееле 857 жители, додека според пописот од 1920 година, во селото живееле 332 луѓе.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Сидиронеро.
Демографија
Во 1928 година во селото биле населени 100 грчки бегалски семејства со вкупно 332 луѓе. Така, според пописот од 1928 година во селото живееле 332 лица, додека во 1940 година селото броело 494 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 423 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 477 жители, во 1971 година имало 393 жители, во 1981 година имало 219 жители, додека во 1991 година имало 274 жители. Денеска, населението на селото е 228 жители според пописот од 2011 година.
Припор (археолошко наоѓалиште)
Припор — археолошко наоѓалиште во кочанското село Припор. Наоѓалиштето претставува населба од доцната антика.
На 3 км од Кочани, во планинскиот предел, околу куќите на двајца селани и во соседните ниви се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. Еден од селаните има два питоса што биле откриени во нивата до неговата куќа.
NGC 1759
NGC 1759 — елиптична галаксија во соѕвездието Длето, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1759 се споменува и како ESO 305-1, MCG -6-12-2, AM 0459-384.
Откривање
Објектот е откриен на 28 ноември 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 0 м 49 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 38° 40' 25".
Други поделби
Проучување на NGC 1759 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16547. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 358; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7587.
NGC 3840
NGC 3840 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3840 се споменува и како UGC 6702, MCG 3-30-70, CGCG 97-91, IRAS 11413+2021.
Откривање
Објектот е откриен на 8 мај 1864 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3840 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 3840 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 67°.
Други поделби
Проучување на NGC 3840 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36477. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1440. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1406.
Нефротски синдром
Нефротскиот синдром е неспецифично бубрежно нарушување кое се одликува со три знаци: обилна протеинурија, хипоалбуминемија, и едем. Во суштина, губитокот на белковини преку бубрезите (протеинурија) доведува до намалено ниво на албуминот во крвта (хипоалбуминемија), што пак предизвикува водата да биде извлекувана во меките ткива (едем).
Компликации
Нефротскиот симптом може да биде поврзан со појава на: хиперкоагулабилност, осетливост кон инфекции, постепен губиток на мускулната маса како резултат на хипопротеинемија, артеросклеротични промени и др.
Аеродром Амстердам
Меѓународниот аеродром во Амстердам или „Схипхол“ (IATA: AMS, ICAO: EHAM) — еден од најголемите аеродроми на светот. Официјалното име на аеродромот е „Амстердам Схипхол“. Схипхол е еден од најфрекфентните аеродроми во Европа, заедно со аеродромите во Лондон, Франкфурт и Париз Де Гол. Во 2007 година, преку аеродромот беа превезени 47,793,602 патници, што го прави петти најзафатен аеродром во Европа, после Лондон, Париз, Франкфурт и Мадрид. Аеродромот е изграден како еден голем терминал кој е поделен во три хали за заминување. Третата хала беше проширена во 2007 година со уште еден дел наречен терминал 4. Поради презафатеност на аеродромот и поради високите такси кои се плаќаат за услуги на аеродромот, некои од ниско буџетните авиокомпании се одлучија своите летови да ги пренасочат кон помали аеродроми, како што се аеродромите во Ајндховен и Ротердам. Амстердам Схипхол аеродромот е база на КЛМ, Трансавиа и Мартин Ер, како и Northwest Airlines од САД во соработка со КЛМ.
Историја
Амстердам Схипхол аеродромот започна со работа на 16 септември 1916 година, како воена база. Кога цивилното воздухопловство започна да го користи аеродромот, базата беше наречена Schiphol-les-bains. Аеродромот има добиено преку 120 награди за успешност. Во 1980, 1981, 1984, 1985, 1986, 1990 и 2003 беше прогласен за најдобар аеродром во глобални рамки.