cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Саша Илиќ (фудбалер, роден 1977)
Партизан
Својот прв натпревар за составот на Партизан го имал на 26 октомври 1996 година, влегувајќи како замена во второто полувреме во победата со 10:0 на гостински терен над екипата на Борац од Чачак. На овој натпревар го носел дресот со број 1. Тоа бил неговиот единствен натпревар во сезоната 1996-1997 година, во која клубот ја одбранил шампионската титула. Во наредната сезона, на 23 јули 1997 година Илиќ го имал својот прв натпревар на меѓународната сцена, создавајќи му асистенција во второто полувреме на соиграчот Драган Исаиловиќ во победата од 1:0 на домашен терен над составот на тогашниот Кроација од Загреб (денешен Динамо од Загреб). Сепак составот на Партизан бил елиминиран по шокантниот пораз од 0:5 на стадионот Максимир. На 23 август 1997 година, Илиќ го постигнал својот прв гол за екипата на Партизан, во победата со 3:2 на гостински терен против клубот на Војводина. Таа сезона тој одиграл вкупно 25 натпревари во лигата, и постигнал три гола.
Во летото 1998 година, по заминувањето на Иван Томиќ во екипата на Рома, Илиќ станал капитен на тимот, со само 20 години возраст. Со новата улога на теренот, Илиќ бил клучен во составот на Партизан. Таа сезона неговиот клуб по пауза од една година повторно станал шампион на својата држава. Тој одиграл неколку незаборавни натпревари во Купот на УЕФА во победниците на куповите, каде Партизан бил елиминиран во второто коло од составот на римски Лацио, кој на крајот бил и победник на тоа натпреварување.
Во следните години, Илиќ се наметнал како лидер на тимот и станал идол меѓу навивачите, а исто така во 2000 година ги добил и првите репрезентативни повици. Тој го постигнал победничкиот гол во финалето на националниот куп во 2001 година, обезбедувајќи му на својот тим победа од 1:0 против големите ривали од Црвена ѕвезда и тоа на нивниот терен. Саша Илиќ ја завршил сезоната како најдобар стрелец на клубот со 26 голови во сите натпреварувања.
Илиќ двапати последователно го водел клубот до националните првенства во 2002 и 2003 година. Во европските натпреварувања, Илиќ конечно успеал да се квалификува со екипата на Партизан во Лигата на шампионите на УЕФА во сезоната 2003-04, откако го елиминирал составот на Њукасл Јунајтед во последното квалификациско коло. Се појавил на сите шест натпревари во групата. Тимот забележал три нерешени нартпревари и три порази против составите на Порто, Реал Мадрид и Марсеј.
Во зимскиот преоден рок 2004 година, за период од шест месеци со опција за постојан договор Илиќ бил позајмен во шпанскиот клуб Селта од Виго. Нему му се придружиле двајца сонародници, тренерот Радомир Антиќ и напаѓачот Саво Милошевиќ. Илиќ својот прв натпревар за новиот клуб го имал на 8 февруари 2004 година, во победата од 2:1 на домашен терен над екипата на Виљареал. Потоа го постигнал првиот гол на натпреварот против екипата на Реал од Мадрид на стадионот Сантијаго Бернабеу, но Селта на крајот загубила со резултат од 2:4. На крајот, откако Селта испаднала од Примера дивизион, Илиќ решил да го напушти градот Виго.
Во летото 2004 година, Саша Илиќ се вратил во Партизан по шестмесечното позајмување во екипата на Селта, земајќи ја капитенската лента од Владимир Ивиќ, кој го напуштил клубот тоа лето. Неговото враќање се совпаднало со враќањето на поранешните капитени на Партизан, Драган Ќириќ и Иван Томиќ. Со искусното трио, Партизан имал сезона за паметење, освојувајќи ја лигата со неповторлив рекорд. Составот на Партизан во таа сезона се пласирал и во осминафиналето во Купот на УЕФА, каде бил поразен од подоцнежниот шампион на ЦСКА од Москва.
Галатасарај
По успешното враќање во Партизан, Илиќ наредниот период се преселил по втор пат во странство и на 8 јули 2005 година потпишал тригодишен договор со турскиот клуб Галатасарај. Тој избрал да го носи својот традиционален број 22 на дресот, и покрај тоа што му бил понуден престижниот дрес со број 10. На 7 август 2005 година, Илиќ постигнал гол на својот прв натпревар за екипата на Галатасарај со што неговиот тим победил со резултат од 2:1 над составот на Коњаспор. Саша постигнал уште еден гол на 12 октомври 2005 година во победата од 3:2 на домашен терен над составот на Бешикташ. Со вкупно 12 гола, Илиќ бил трет најдобар стрелец на тимот во сезоната 2005-2006, помагајќи му на клубот да ја врати шампионската титула на стадионот Али Сами Јен по пауза од четири години.
Илиќ направил одличен почеток на сезоната 2006-07 постигнувајќи пет гола во првите четири лигашки кола. Во Лигата на шампионите на УЕФА, Илиќ бил во добра форма постигнувајќи голови против екипите на ПСВ Ајндховен и Ливерпул. Сепак, Галатасарај за многу малку ја пропуштила мошноста за продолжи во Купот на УЕФА, завршувајќи на четвртото место во групата.
Ред Бул Салцбург
Во месец јуни 2007 година, Илиќ бил официјално преместен во екипата на Ред Бул Салцбург, потпишувајќи тригодишен договор. Тој решил да се приклучи на австриската екипа по инсистирање на тренерот Лотар Матеус, бидејќи тие двајцата претходно успешно соработувале во клубот на Партизан. Меѓутоа, само неколку дена подоцна, тенерот Матеус бил ослободен од Салцбург. Илиќ го постигнал својот прв гол за клубот на 8 август 2007 година, во квалификацискиот натпревар за Лигата на шампионите против латвискиот тим Вентспилс.
Во јануари 2009 година, Саша Илиќ потпишал со грчкиот клуб Лариса како позајмен играч до крајот на сезоната 2008-09. Тој го постигнал својот единствен гол за клубот во плејофот од Суперлигата на Грција против составот на АЕК од Атина.
По неговото враќање во Салцбург, тој видел многу ретки можности за да игра за Ред Бул. Во септември 2009 година бил суспендиран од управниот одбор на клубот поради наводното обложување против составот на Салцбург на нивниот натпревар од Лигата на Европа на УЕФА со римски Лацио. Сепак, Илиќ го отфрлил тоа обвинение за обложување против својот тим, но признал дека се обложувал на други натпревари. Во тој скандал бил вклучен и неговиот соиграч и сонародник, Ѓорѓе Ракиќ, но за Ракиќ немало никакви последици.
Враќање во Партизан
На 22 јануари 2010 година, Саша Илиќ официјално се вратил во екипата на Партизан од составот на Ред Бул Салцбург. Трансферот бил слободен, а тој потпишал договор на две и пол години. Веднаш му бил доделен стариот дрес со број 22 и бил избран да биде заменик капитен на соиграчот Младен Крстајиќ од страна на тренерот Горан Стевановиќ. На 27 февруари 2010 година, Илиќ го одиграл својот официјален повратен прв натпревар за клубот против екипата на Борац од Чачак. Тоа било истото место како и на неговиот прв натпревар за истиот клуб четиринаесет години претходно. Тој пропуштил само еден од 15те лигашки натпревари и постигнал три гола во вториот дел од сезоната 2009-10. Клубот на крајот од сезоната ја освоил третата последователна титула.
Саша Илиќ го постигнал својот прв гол во сезоната 2010-11 во квалификациите за Лигата на шампионите против финскиот шампион ХЈК. Му помогнал на клубот да напредува во групната фаза на натпреварувањето таа сезона, за прв пат по седум години. Таа сезона тимот на Партизан ја освоил двојната круна во сопствената држава. По пензионирањето на Младен Крстајиќ, во летото 2011 година, Илиќ станал капитен на клубот и тоа по трет пат, водејќи го тимот до уште една шампионска титула на крајот од сезоната.
Во јули 2012 година, Саша Илиќ потпишал нов едногодишен договор со клубот за продолжување на кариерата до јуни 2013 година. Тој заработил место во тимот на сезоната 2012-13 во Суперлигата и ѝ помогнал на екипата на Партизан да ја освои шестата последователна титула. Илиќ во летото 2013 година повторно потпишал едногодишно продолжување на договорот како и во летото 2014 година. Тој ја освоил својата 10-та лигашка титула со составот на Партизан во сезоната 2014-15.
Кунели (Ехинади)
За островот на Додеканезите, видете Кунели (Додеканези).
Саша Илиќ (фудбалер, роден 1977)
Враќање во Партизан
На 22 мај 2015 година, Саша Илиќ потпишал уште еден едногодишен договор со составот на Партизан. Тој на 29 јули 2015 година го одиграл својот 100-ти настап за клубот во натпреварувањата на УЕФА, влегувајќи како замена на нерешениот натпревар со резултат од 1:1 на гостински терен со екипата на Стеауа од Букурешт. Во април 2016 година, постигнал два гола во две победи во домашната лига, едниот над составот на Радник Сурдулица (3:2) и другиот над екипата на Младост од Лучани (4:0). Саша ги одиграл сите 90 минути во финалето на Купот на Србија 2015-16. Екипата на Партизан го добил натпреварот со резултат од 2:0.
Кунели (Ехинади)
Кунели или Макропула ― островче на Јонското Море. Припаѓа на островската група Ехинади сместени на југоисточниот брег на Етолија-Акарнанија. Ненаселен е и административно припаѓа на Општина Итака.
Саша Илиќ (фудбалер, роден 1977)
Враќање во Партизан
На 10 јуни 2016 година Илиќ го продолжи престојот во Партизан за уште една година. Тој станал играч со најмногу настапи на клубот на сите времиња. На 22 октомври 2016 година, го одиграл својот 792-ри натпревар. На 27 декември 2016 година, Илиќ потпишал ново продолжување на договорот со Партизан што би го задржало во клубот до месец јуни 2018 година. На крајот на сезоната во мај 2017 година заедно со клубот повторно е освоена шампионската титула, прва како ново-стар капитен.
На 5 ноември 2017 година, Илиќ станал најстариот стрелец во историјата на Српската Суперлига со реализирањето на пенал во победата од 3:1 на гостински терен против составот на Мачва од Шабац. Тој на 9 мај 2018 година го постигнал клучниот гол во 90-та минута во реваншот од полуфиналето на Купот на Србија против екипата на Чукарички, помагајќи му на Партизан да го добие натпреварот по правилото за голови на гостински терен (вкупен резултат 4:4).
На 23 мај 2019 година, Саша Илиќ го одиграл својот последен официјален натпревар за составот на Партизан влегувајќи како замена во второто полувреме во победата со 1:0 над составот на Црвена ѕвезда од Белград во финалето на Купот на Србија 2018–19.
Репрезентација
За време на квалификациската натпревари за Светското првенство на ФИФА 2002 под водство на тренерот Дејан Савиќевиќ, Илиќ настапил на три натпревари и тоа сите како замена. Тој исто така играл во квалификациските натпревари за УЕФА Еуро 2004, постигнувајќи го израмнувачкиот гол во нерешениот резултат од 1:1 на домашен терен против селекцијата на Италија на 10 септември 2003 година. Сепак, земјата и во 2002 и во 2004 година не настапила на финалните турнири.
Со враќањето на Илија Петковиќ на кормилото на репрезентацијата, Илиќ почнал да добива поголема минутажа. Тој во 2005 година одиграл осум натпревари, постигнувајќи еден гол во квалификациите за Светското првенство во ФИФА 2006 против екипата на Литванија. На 16 мај 2006 година, Саша Илиќ бил именуван во финалниот тим од 23 играчи кои ќе ја претставуваат Србија и Црна Гора на Светското првенство во ФИФА 2006 година. Саша се појавил на последниот натпревар од групната фаза, играјќи цели 90 минути и успеал да постигне гол против екипата на Брегот на Слоновата Коска. Овој натпревар завршил со резултат од 3:2 за африканската екипа.
На 16 август 2006 година, Саша Илиќ играл за новоформираната селекција на Србија на нивниот воведен натпревар против репрезентацијата на Чешка. Одиграл два натпревари во неуспешната квалификациска фаза на тимот за УЕФА ЕВРО 2008. Подоцна, Илиќ не добил повик за државната репрезентација сѐ до март 2008 година, кога тренерот Мирослав Ѓукиќ го повикал за пријателскиот натпревар против селекцијата на Украина. Илиќ на 6 септември 2008 година се појавил на квалификацискиот натпревар за Светското првенство во ФИФА 2010 против репрезентацијата на Фарски Острови под водство на тренерот Радомир Антиќ. Тоа бил неговиот последен репрезентатиивен натпревар за неговата држава.
Градиште (Метежево)
Николинско Маало — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Метежево. Наоѓалиштето претставува градиште од доцната антика. На висок рид, што се надвиснува над Огутска Река и има доминантна местоположба, на зарамнето плато обраснато со шума се гледаат траги од бедем, а по површината се среќаваат фрагменти од питоси и градежен материјал.
Змеј (хороскопски знак)
Предложено е дека знакот на земската гранка може да се поврзувала со скорпии; може да ја симболизирала ѕвездата Антарес. Во будистичкиот календар кој се користи во Тајланд, Камбоџа, Лаос, Мјанмар и Шри Ланка, змејот е заменет со нагите. Во хороскопот на народот Гурунзи, таа улога ја има орелот. Персискиот хороскоп место змеј има кит, а во старотурскиот календар тоа е риба.
Годините и петте елементи
Лицата родени помеѓу овие датуми се вели дека се родени во „година на Змејот“, носејќи некој од следниве елементарни знаци:
Складност
Циклус: (третинска група) — на змејот му треба мајмунот, на мајмунот му треба стаорецот, на стаорецот му треба змејот; (спротивен знак) но неговиот соперник му се спротивставува на кучето.
Однос со другите знаци
Од сите дванаесет знаци, мајмунот најдобро се разбира со змејот. Итриот стаорец може да биде добар ортак на змејот кога сакаат да постигнат нешто големо. Оние чиј знак е змејот можат среќно да живеат со змијата, бидејќи таа ја спречува неговата разузданост. Лицата чи знаци се петелот, змијата, свињата, зајакот, козата, тигарот и коњот се пријателски наклонети кон змејот, бидејќи ги ценат неговото држење и неговата сила. Два змеја добро се сложуваат бидејќи лежат по цел ден. Меѓутоа, односот помеѓу змејот и волот и необично напнат, бидејќи обата знака се величествени. Змејот им задава главоболки на кучињата, кои негодуваат во негово присуство поради нивниот чуварско-стражарски карактер.
Петнаесетаголник
Петнаесетаголник — многуаголник со петнаесет темиња и петнаесет страни.
Правилен петнаесетаголник
Правилниот петнаесетаголник е петнаесетаголник кај кого сите страни се со еднакви должини и сите внатрешни агли се еднакви.
Внатрешните агли на правилен петнаесетаголник имаат по 156° (степени), а збирот на сите внатрешни агли на кој било петнаесетаголник изнесува 2340°.
Ако основната страна на правилниот петнаесетаголник е со должина a\,\!, неговата површина ќе биде дадена со формулата:
.
Ако R - е полупречник на опишаната кружница, а
r - полупречник на впишаната кружница, тогаш важи:
, и
Периметарот на петнаесетаголник чија страна е со должина a\,\! е еднаков на 15a\,\!.
Конструкција
Правилен петнаесетаголник може да се конструира со помош на линијар и шестар. Следнава анимација ја илустрира чекор по чекор конструкцијата на правилен петнаесетаголник, конструкција која Евклид ја навел во својата четврта книга ‘’Елементи’’.
Бусум
Бусум е  град и поранешна општина во регионот на  Хет Гои (Het Gooi) во југоисточниот дел на покраината Северна Холандија во Холандија. Од 2016 година, Бусум е дел од новата општина Гоисе Мерен.
Бусум имал население од 32.731 во 2014 година и покриени со површина од 815 км2 (314.67.325.921.209 sq mi).
Историја
После долго време Бусум не беше повеќе од селце, се наоѓа меѓу тревниците на Хет Гои и бил првпат споменат во 1306 година. Во тоа време, Бусум имал големи тревници со многу мали фарми со овци  и шуми како што е прикажано на стари мапи. Бусум се наоѓа во близина на утврдениот град Нарден кој бил утврден од 1369 година наваму. Во 1470 година Бусум бил населен со околу 250 луѓе, што го прави најмалото село во Хет Гои регионот.
Бусум стана независен од Нарден во 1817 година, но тоа не беше само поради доаѓањето на железничка линија во 1874 година, Бусум се развивал. Две железнички станици се изградени во градот, кои сè уште постојат денес: Нарден-Бусум и Јужен Бусум, како и врската помеѓу Амстердам и Хилверсум. Од 1898 до 1907 година, во Бусум е сместена  првата холандска социјалистичка колонија по примерот на Соединетите Американски Држави на Торо, формиранз од страна на писателот и психијатар Фредерик ван Ееден. Во 1951 година, Бусум беше домаќин на првата холандска национална телевизија, сè до 1964 година.
Бусум беше поставен за да се спои со локалните општини на Нарден и Мауден, на 1 јануари 2016 година.
Локален парламент
Последниот локален совет на Бусум се состоеше со 23 пратенучки места поделени на повеќе партии.
Сообраќај
Градот Бусум има две железнички станици: Нарден-Бусум и Јужен Бусум.
Виј
„Виј“ — расказ на рускиот писател Николај Гогољ од вториот дел на збирката „Миргород“, објавена во 1835 година.
Содржина
Во расказот е обработен еден мотив од народните приказни и верувања.
Осврт кон делото
Поради фолклорниот мотив, „Виј“ претставува продолжение на расказите од првата збирка на Гогољ, „Вечери во селцето крај Диканка“. Меѓутоа, фантастичните раскази присутни во него имаат поинакво значење, зашто реалистичната слика на луѓето е поизразена во овој расказ. Навистина, нереална е фабулата, а нереално е прикажана и главната хероина во расказот, но сето останато е опишано реалистично, во стилот на Гогољ. Животот на богословијата е прикажан карикирано, со претерување својствено на хумористичните раскази, но во основа вистинито, уметнички убедливо и интересно. Притоа, особено се истакнува главниот лик, философот Брут кому тогашната книжевна критика му изразила големо признание. Меѓутоа, мајсторски се насликани и другите ликови во расказот, а во сликањето на слугите, Гогољ на интересен начин го потенцирал нивниот однос кон господарот.
Изида
Изида, Изис или Асет — божица на плодноста и мајчинството од египетската митологија. На египетски Асет или Есет — таа припаѓа на Енеадата од Хелиополис. Таа е сестра (и жена) на Озирис, Нефтида и Сет; ќерка на Нут (Небото) и Геб (Земјата) како и мајка на детето Хор. Во иконографијата на обожувањето, таа е претстава за архетип на сопруга и мајка. Култот кон Изида главно се развивал во два центри: градот Хелиополис и (нилскиот остров) Фила. Обожувањето во Фила било најактивно на крајот од 4 век п.н.е., за време на 30-тата династија. Нејзиниот култ доста рано се пренесол во Грција и во Стариот Рим, каде култот се состоел од лустрација и тајно посветување. За време на свеченоста, нејзините свештеници носеле кучешки маски.
Нејзиното име буквално значи жена на престол, т.е. само „престол“ нешто што е често претставено како амблем или покривка на глава. Нејзиното име преку хиероглифите често се поврзува со светост на историските кралици. Често се прикажува како носи сончев диск и рогови од крава, кои се слични со оние од божицата на љубовта и забавата Хатор. Често се прикажува и грабливец/лешинар на нејзината круна или пак кралската кобра „Уреj“, која е симбол на магиските способности (Кундалини).
Во митот за Озирис, кој бил убиен и распарчан на делови од неговиот брат Сет, таа успева да ги собере сите делови (освен пенисот кој го проголтале крокодилите) од мртвиот сопруг и брат Озирис и да ги спроведе погребните обичаи. Откако Хор пораснал, тој успеал да го порази вујкото Сет и да ја одмазди смртта на татка си Озирис. Оттогаш, Хор се смета како првиот владетел на обединетиот Египет. Затоа честопати во прегратките на Изида, наместо Хор се прикажувани фараоните.
Во Книгата на мртвите, Изида е спомната како дарителка на живот и храна за мртвите; се појавува и во улога на судија на мртвите. Друга нејзина улога била да го заштити Имсет, еден од четирите сина на Хор. За време на Птолемаидите (македонските династии во Египет) била почитувана и како заштитничка на морнарите.
Изида е сметана како голема волшебничка и е позната по употребата на нејзините маѓепснички вештини. Толку била моќна магијата на Изида, што и самиот Анубис, богот на смртта, се плашел од неа. Како моќна волшебничка, заморена од земските работа, таа стекнала бесмртност откако го измамила богот Ра (Ре). Имено, таа успеала да му земе дел од неговата плунка и да ја претвори во кобра, која му ја пуштила по патот за да го измачува. Изида му ветила на Ра дека ќе го поштеди од маките доколку и го каже неговото тајно име. Откако го стекнало неговото тајно име таа почнува да изведува најразлични чуда. Затоа, луѓето ѝ се молеле да им помогне на болните и оние кои се на умирање. Како божица на лекувањето и породувањето, таа ноќе ги посетувала болните, замавнувала нежно со нејзините крилја и изговарала магиски инкантации за да ги излекува.
Нејзиното потекло како божица не е со сигурност откриено, но се верува дека дошла од делтата на Нил. За разлика од другите фигури во египетската митологија, таа немала свој култ. Првото споменување за Изида потекнува од петтата династија, но нејзиното присуство се развива многу подоцна. Со време се проширува низ цел Египет, преку средниот Исток и Европа. И денес постојат нејзини храмови и статуи на пример во Обединетото Кралство, Македонија, Грција итн.
Како божица таа била добротворка, верна сопруга, чија љубов била насочена кон секое живо битие. Изида, всушност, била најчист пример на љубезна сопруга и грижлива мајка и токму затоа Египќаните најмногу ја почитувале. Овие нејзини атрибути ги презеле раните христијани и ги пренесле на Дева Марија. Сликите на кои е прикажана Изида како го дои малиот Хор, се смета дека влијаеле врз приказот на бројните икони со Девицата Марија и малиот Христос. (Види „Златна Гранка“ од Џорџ Фрејзер)
Изида била жена на Озирис и мајка на Хор; како божица на природата имала место во Сончевиот чун (барка) за време на создавањето, кој пловел по првобитната вода, кога веројатно служела како претставничка на зората. Поради нејзината жалост по Озирис кога бил убиен, заедно со својата сестра Нефтида станала божествената оплакувалка на мртвите. Таа, исто така, била позната како Кралица на небото и владателка над сите работи кои се поврзани со животот, мајчинството и волшепството. Таа го излечила Ра кога бил каснат од змија и му го дознала неговото име. Со тоа што му го дознала името добила моќ еднаква на него и ѝ била дадена голема магиска моќ, па станала „божествената волшебничка“. Исто така, и поради успехот во оживувањето на телото на својот маж со изговарање на магичните формули дадени од Тот, наречена е „господарка на волшебниците“. Изида имала различни видови, но најзастапен вид бил видот „божествена мајка“; во овој вид влегуваат илјадници кипови кои ја претставуваат како седи и го дои својот син Хор, држејќи го на нејзините колена.
Мембрански белковини
Мембранските белковини  се белковини кои стапуваат во интеракција или се дел од биолошки мембрани. Тие вклучуваат интегрални мембрански белковини, кои трајно се закотвени, односно се дел од мембраната, и периферни мембрански белковини, кои само привремено се поврзани со мембраната или со некој интегрална мембранска белковина. Интегралните мембрански белковини се класифицирани во две групи; трансмембрански белковини, кои се протегаат низ целиот мембрански двослој, и интегрални монотопични белковини, кои се поврзани само со едната страна на мембраната. Мембранските белковини се чест вид на белковини, заедно со водорастворливите глобуларни белковини, фибриларните белковини и интринзично неструктурираните белковини. Тие се цел на делување на над 50% од сите модерни лекови. Се смета дека 20-30% од сите гени во повеќето геноми на организмите кодираат мембрански белковини.
Во споредба со другите класи на белковини, определувањето на структурата на мембранските белковини сè уште е предизвик, поради тешкотиите во поставувањето на експериментални услови во кои се зачувува природната конформација на белковината кога е во изолација од меговата нативна средина.
Функција
Мембранските белковини вршат разновидни функции од суштинско значење за опстанокот на секој организам:
Интегрални мембрански белковини
мини|353x353px|Шематски приказ на трансмембрански белковини: 1. еден трансмембрански [[Алфа-завојница|α-завојница (битопична мембранска белковина) 2. политопна трансмембранска α-завојна белковина 3. политопна трансмембранска β-плочеста белковина
Мембраната е претставена со светло-кафена боја.|алт=]] Интегралните мембрански белковини трајно се прицврстени и вградени во мембраната. Ваквите белковини можат да се одвојат од биолошките мембрани само со користење на детергенти, неполарни растворувачи, или понекогаш агенси за денатурација. Пример за ваков вид на белковина кој сè уште не е функционално карактеризиран е SMIM23. Интегралните мембрански белковини може да се класифицираат според нивната поврзаност со липидниот двослој:
Периферни мембрански белковини
Периферните мембрански белковини се привремено прикачени или за липидниот двослој или за интегралните белковини со комбинација на хидрофобни, електростатички, и други не-ковалентни интеракции. Периферни белковини дисоцираат по третман со поларен реагенс, како раствори со покачена pH вредност или високи концентрации на соли.
Интегралните и периферните белковини можат да бидат пост-транслационо изменети, со додавање на масни киселини или пренилни јаглеводородни ланци, или GPI (гликозилфосфатидилинозитол), кои може да бидат вметнати во липидниот двослој.
Полипептидни токсини
Полипептидните токсини и многу антибактериски пептиди, како што се колицини или хемолизини, како и одредени белковини кои се вклучени во апоптозата, некогаш се сметаат за посебна категорија. Овие белковини се растворливи во вода, но можат да агрегираат и неповратно да се асоцираат со липидниот двослој и да станат повратно или неповратно поврзани за мембраната.
Во геномите
Голем дел од сите белковини се смета дека се мембрански белковини. На пример, околу 1000 од ~4200 белковини на E. coli се смета дека се мембрански белковини. Мембранската локализација е потврдена за повеќе од 600 од нив, по експериментален пат. Локализацијата на белковините во мембраните може да се предвиди многу сигурно со користење на анализи за хидрофобност на белковинските низи, односно локализацијата на низите на хидрофобните аминокиселини.
Дане (Лошка Долина)
Дане (словенечки: Dane) — населба во Општина Лошка Долина во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
686 п.н.е.
686 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 686. година пред нашата ера, 686. од првиот милениум п.н.е., 86. од 7 век п.н.е. и седма од 680-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4822 и 4823 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во градот Асур, станува збор за 4064 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3074 и 3075 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 67.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 686 година се протега во 1950 и 1951, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2010 и 2011 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 143 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1347 и 1346 исламска година пред хиџра.
Корпускуларно-бранов дуализам
Корпускуларно-бранов дуализам — својство на секоја елементарна честичка или квантен субјект да покажува својства не само на честичките, туку и на брановите. Тоа се однесува на неможноста на класичниот концепт на "честичките" или "брановите" целосно да го опише однесувањето на квантни-размери на објектите.Како што вели Ајнштајн: "Се чини дека понекогаш ние мораме да користиме една теорија, а понекогаш друга, додека пак некогаш можеме во исто време и двете да ги користиме. Се соочуваме си нов вид на тешкотии. Имаме две контрадикторни слики на реалноста; оделно ниту една од нив не го објаснува целосно феноменот на светлината, но заедно тоа го прават".
Преку работата на Макс Планк, Алберт Ајнштајн, Луј де Број, Артур Комптон, Нилс Бор и многу други, моменталната научна теорија вели дека сите честички исто така имаат бранова природа (и обратно). Овој феномен е потврден не само за елементарните честички, туку и за соединети честички како што се атоми или молекули. За макроскопски честички, поради нивните екстремно мали бранови должини, брановите својства неможат да бидат откриени.
Иако употребата на корпускуларниот-бранов дуализам работи добро во физиката, значењето или интерпретацијата не се задоволително решени; погледни интерпретација на квантна механика.
Нилс Бор го смета "дуалниот парадокс" како основен или метафизички факт на природата. Со оглед на видот на квантните објекти ќе се покаже понегогаш бран, понекогаш честичка, карактер, во зависност на физичките опции. Тој гледа двојност како аспект на концептот на комплементарност. Бор сметал дека одрекувањето од причинкиот ефект, или комплементарно од време-просторната слика од важност за квантно механичките согледувања.
Вернер Хајзенберг го разгледал понатаму прашањето. Тој гледа дуалност како присуство на сите квантни субјекти, но не во вообичаената квантна механика на Бор. Тој го гледа тоа во она што се нарекува втора квантизација, која создава нов концепт на области кои постојат во обичниот простор-време. Класичните вредности на полиња ( како на пример електричното и магнетното поле предности на Максвел) се заменети со нов вид вледност на поле, како што се смета во квантна теорија за полето. Се смени мислењето дека обичната квантна механика може да биде изведена како специјализирана последица на квантната теорија за полето.
Кратка историја за бранот и честичките
Аристотел беше еден од првите што јавно дал хипотеза за природата на светлината, предлагајќи дека светлината е нарушување во елементот етер. Од друга страна Демокрит - оригиналниот атомист—тврди дека сите нешта во универзумот, вклучувајќи ја и светлината, се составени од неделиви под-компоненти. На почетокот на 11 век, арапскиот научник Алхазен напишал прва сеопфатна расправа за оптика; опишувајќи рефракција, рефлексија како и работата на точкаста леќа преку светлинските зраци од точката на емисија до окото. Тој тврди дека овие зраци биле составени од светлински честички. Во 1630, Рене Декарт го популаризирал и акредитирал спротивниот опис за бранот во неговата расправа за светлината, покажувајќи дека однесувањето на светлината може да пресоздава преку моделирање на бран. Почетокот на 1670 и напредокот во текот на трите децении, Исак Њутн развива и се залагал за неговата корпускуларна хипотеза, тврдејќи дека совршените прави линии од одбивањето демонстрираат честички на светлината; само честичките можат да патуваат во такви прави линии. Тој ја објасни рефракцијата преку ставот дека честичките на светлината забрзува странично влегувајќи во погуст средина. Во исто време современиците на Њутн Роберт Хук и Кристијан Хајгенс—и подоцна Огистен-Жан Френел—математички го објаснуваат бранот, покажувајќи дека ако светлината патува со различни брзини во различни средини (како на пример вода и воздух), рефракцијата може да виде полесно објаснета како зависна од средината на ширење на бранот Хајгенс-Френелов принцип подоцна беше поддржан од Томас Јанг. Погледите за бранот не ги менувале веднаш и погледите на зраците и честичките, но почнале да доминираат научните мисли за светлината во средината на 19 век.
Џејмс Кларк Максвел открил дека може да ги комбинира четирите едноставни равенки, кои биле претходно откриени заедно со мала модификација за да го опише брановите наосцилирачките електрични и магнетни полиња. Кога била песметана брзината на ширење на електромагнетните бранови, брзина на светлината опаднала. Брзо стана јасно дека видливата светлина, ултравиолетовата светлина и инфрацрвената светлина биле електромагнетни бранови на различна честота. Теоријата на бранот преовладуваше-или барем така се чинеше.
Додека 19 век видел успех на брановата теорија во опишување на светлината, тоа исто така беше сведол на растот на атомска теорија во опишување на материјата. Антоан Лавоазје го извел законот за зачувување на масата и категоризирал многу нови хемиски елементи и соединенија; и Јозеф Луис Пруст ја унапредил хемијата со атоми покажувајќи дека елементите се комбинирани во постојани односи на маса. Ова доведе Џон Далтон да предложи дека елементите биле невидливи под-компоненти; Амедео Авогадро открил двоатомски гасови и ја довршил основната атомска теорија, дозволувајќи точните молекулски формули од најпознатите соединенија-како и точната тежина на атомот-да бидат изведени и категоризирани на доследен начин.Димитри Менделеев видел ред во периодични хемиски својства, и создал систем презентирајќи ги елементите во досега невиден ред и симетрија.
Честички на електрична струја
На крајот од 19 век, радукционизмот на атомската теорија започнува да напредува во самиот атом; утврдувајќи ја, преку физиката, природата на атомите и хемиските реакции. Електричната струја, првин се мислело дека е течност, беше утврдено дека се состои од честички наречени електрони. Ова првпат беше демонстрирано од Џозеф Џон Томсон во 1897 година кога, користејќи катодни цевки, открил дека електричното полнж ќе патува низ вакуум. Бидејќи вакуумот не нуди средина за електичната течност да патува, ова откритие објаснува дека со помош на честичка се носи негативен полнеж и тој се движи низ вакуум. Овој електрон успешно ја третира електричната енергија како течност за многу години (што доведува до пронаоѓањето на батерии, електромотори, динамо и електролучна светлина. Уште поважно, врската меѓу електричниот полнеж и електромагнетизмот бил добро документиран следејќи ги откритијата на Мајкл Фарадеј и Џејмс Кларк Максвел. Бидејќи електромагнетизмот бил познат да биде бран генериран од страна на менување на електрични или магнетни полиња, атомскиот опис на електичната енергија и полнежот беше non sequitur. Исто така, класичната електродинамика не беше само класична теорија изречена нецелосна.
Зрачење и квантизација
Во 1901 година, Макс Планк објавил анализа која успеа во повторното создавање спектар на свелина емитирана од блескав објект. За да се постигне ова, Планк требал да направи математичка претпоставка на квантизирана енергија од осцилатори (атоми од црно тело) кои емитуваат зрачење. Тоа беше Ајнштајн кој подоцна предложи дека тоа е електромагнетно зрачење кое е квантизирано.
Црнотелесно зрачење, зрачењето од електромагнетната енергија поради топлоната на објектот не може да биде објаснета само преку класичните аргументи. Теорема на рамнораспределеност од класичната механика, основа на сите класични термодинамички теореми, изјави дека енергијата на објектот е подолуна подеднакво помеѓу вибрациите на објектот мод. Но применувајќи исти причини на електромагнетното зрачење на таков топлински објект не беше толку успешно. Долго беше знаено дека терминланите објекти зрачат светлина. Бидејќи светлината беше позната да биде бранови од електромагнетизмот, физичарите се надевале да го опишат ова зрачење преку класичните закони. Ова стана познато како проблеми на црно тело. Бидејќи теоремата на рамнораспределеност работи многу добро во опишување на вибрациските модови на терминални објекти, тоа беше нормално да се претпостави дека тоа ќе се изврши подеднакво добро во опишување на радијативно зрачење на таквите објекти. Но проблемот брзо стана: ако секој мод добие еднаква поделба на енергијата, кратките модови на брановите должини ја користат енергија. Ова стана јасно кога Рејли-Џинсов закон, кога додека предвидувајчи го интензитетот на зрачења на долгите бранови должини, предиде бесконечна вкупна енергија,како што интензитетот одвојува до бесконечност за кратките бранови должини. Ова стана познато како ултравиолетова катастрофа.
Во 1900 година кога Макс Планк претпостави дека честотата на светлинското зрачење од страна на црно тело зависи од честотата на осцилатор кој зрачи и енергијата на овие осцилатори зголемува линеарно со честотата ( според неговата константа h, каде E = hν). Ова не беше несугурен предлог со оглед дека микроскопски осцилатори работат на сличен начин; кога ќе се движат пет едноставни хармонски осцилатори со еднакви амплитуди но различна честота, осцилаторите со најголема честота поседува најголема енергија. Светлика со висока честота мора да биде зрачена од осцилатор со еднаква честота и понатаму се бара дека овој осцилатор окупира повосика енергија од една помала честота, Планк избегнува какви било катастрофи, давајќи поделби на осциатори со восока честота да создаваат успешно помалку осцилатори и помало зрачење светлина.
Фотоелектричен ефект
Додека Планк ја решил ултравиолетовата катастрофа со користење на атоми и квантизирани електромагнетни полиња, најсовремените физичари се согласија дека Планковиот "светлосен квант" претставува само недостатоци во неговиот модел. Во 1905 година Алберт Ајнштајн го земал Планковиот модел на црно тело за да прозиведе негово решение на друг нерешен проблен на ден; фотоелектричен ефект, каде што електроните се зрањени од атомите кога тие апсорбираат  енергија од светлината.
Во 1902 година, Филип Ленард открил дека енергијата на овие исфрлени електрони не зависи од интензитетот на влезната светлина, туку од нејзината честота. Така ако еден сјае мала нискочестотна светлина врз метал, неколку ниско енергиски електрони ќе се исфрлат. Ако сега еден сјае со голем интензитет зрак на нискаочестотна светлина врз ист метал, целото мноштво од електрони ќе бидат исфрнели; тие поседуваат иста ниска енергија. Колку повеќе светлина има, повеќе електрони ќе бидат исфрлени. Каде што со цел да се добие високи енергиски електрон, еден мора да осветли метал со високочестотна светлина. Како зрачењето на црното тело, ова беше во спротивност со теоријата повикувајќи континуиран пренос на енергија помеѓу зрачењето и материјата. Ова може сè уште да биде објаснето користејќи целосно класично опишување на светлината, додека материјата е квантно механичка во природата.
Ако користиме Планкова квантна енергија и побараме дека електромагнетното зрачење во дадена честота може само да пренесе енергија на материјата во цел број множители на квантната енергија hν. потоа фотоелектричниот ефект може да биде објаснет многу едноставно. Светлината на ниска честота исфрла ниски-енергиски електрони затоа што секој електрон е возбуден од апсорпцијата на еден фотон. Зголемувањето на интензитетот на светлината на нискочестотна само го сголемува бројот на возбудени електрони, не нивната енергија, затоа што енергијата на секој фотон останува ниска. Само со зголемување на честотата на светлината а со тоа и зголемување на енергијата на фотоните може еден да исфрли електрони со повисока енергија. Така, користејќи ја Планковата константа h за да се утврди енергијата на фотоните врз основа на нивната честота, енергијата на исфрлените електрони треба исто така се зголемува линеарно со честотата. Овие резултати не беа потврдени до 1915 година кога Роберт Миликан, кој претходни го има утврдено полнежот на електроните, произведе експериментални резултати во совршена согласност со предвидувањата на Ајнштајн. Додека енергијата на исфрлените електрони ја одразуваат Планковата константа, постоењето на фотоните не било експлицитно докажано до откривањето на куп на фотони ефектот, од кои современиот експеримент може да се врши во лаборатории на додипломско-ниво. Овој феномен може само да биде објаснет преку фотони а не преку полукласичната теорија. Кога Ајнштајн добил своја Нобелова награда во 1921, тоа не беше за неговата тешка и математички макотрпна специјална теорија и општа релативност, туку за едноставно и тотално револуционерен предлог на квантизирана светлина.Ајнштајновите "светлински кванти" нема да бидат наречена фотони до 1925, но дури во 1905 година тие го претставиле типичниот пример за корпускуларен-бранов дуализам. Електромагнетното зрачење пропагира линеарни бранови равенки, но може да бидат испуштени или апсорбираат како дискретни елементи, па само на тој начин дејствува како бран и честичка истовремено.
Објаснувањето на Ајнштајн за фотоелектричниот ефект
Во 1905 година Алберт Ајнштајн обезбедил објансување на фотоелектричниот ефект, дотогаш вознемирувачки експеримент дека брановата теорија на светлината изгледа неспособен за објаснување. Тој го стори тоа преку опишување на постоењето на фотони, кванти на светлинската енергија со квалитетни честички.
Во фотоелектричниот ефект беше забележано дека сјаејќи светлина на одредени метали ќе доведе до електрична енергија во колото. Веројатно, светлината исфрла електрони надвор од металот, со тоа што струјата тече. Како и да е, користејќи случај на калциум како пример, тоа беше исто така забележано дека додека придушеното сино светло беше доволно за да предизвика струја, дури и најсилната, светлата црвена светлина располага со технологија на време предизвикува да нема струја во целост. Според класичната теорија на светлината и материјата, силата или амплитудата на брановата светлина беше во сооднос со неговата осветленост: осветлена светлина би требало лесно да создаде голема струја. Сепак, чудно тоа не е така.
каде h е Планковата константа 6.626 × 10−34 J секунди). Само фотони со доволно висока честота може да исфрли електрон слободно. На пример, фотоните на сина светлина имаат доволно енергија за да ослободат електрон од метал, но фотоните на црвена светлина неможат. Повеќе интензивната светлина над прагот на честотата може да ослободи повеќе електрони но и износот на светлина под прагот на честотата може да ослободи електрони. Да "прекрши" овој закон ќе бара екстремно ласери со висок интензитет кои сè уште не се измислени. Интензитетот-зависни феномени сега се изучуваат во детали со такви ласери.
Ајнштајн бил награден за Нобеловата награда за физика во 1921 за неговото откритие на законот за фотоелектричен ефект.
Брановата должина на де Број
Во 1924 година, Луј де Број формирал хипотеза на Број, тврдејќи дека сите материи не само светлината, имаат бран-како природа;тој се однесува бранова должина (означена како λ), и импулс (означен како p):
Формулата на де Број беше потврдена 3 години подоцна за електрони со набљудување на дифракција на електрон во два независни експерименти. Во Универзитетот во Абердин, Џорџ Паџет Томсон донел зрак на електрон низ тенон метален филм и забележува предвидени интерференциски шеми. Во Бел Лабс Клинтон Дејвисон и Лестер Халберт Гермер упатиле нивен зрак низ кристална решетка.
Де Број беше награден со Нобеловата награда за физика во 1929 година за неговата хипотеза. Томсон и Дејвисон поделиле Нобелова награда за физика во 1937 година за нивната експериментална работа.
Кнежје
Кнежје — село во областа Овче Поле, во Општина Свети Николе, во близина на градот Свети Николе.
Корпускуларно-бранов дуализам
Принцип на неопределеност на Хајзенберг
Во неговата работа на формулирање на квантна механика, Вернер Хајзенберг го постулирал неговиот принцип на неопределеност кој гласи: каде Хајзенберг оригинално го објаснил ова како последица од процесот на мерење: Мерењето на позицијата прецизно ќе го наруши импулсот и обратно,како на пример (гама-зрачен микроскоп) кој зависел од хипотезата на Луј де Број.За сега се мисли дека ова само делумно го објаснува феноменот,но и дека неопределноста постои и во самите честички пред некакво мерење да биде направено.
Всушност, современото објаснување на принципот на неопределеност,вклучувајќи ја и интерпрентацијата на Копенхаген првпат поставена од страна на Бор и Хајзенберг,зависи главно од природата на брановите од една честичка:Како што е безмислено да се дискутира за точната локација на бран во една низа,честичките немораат да имаат совршено точна позиција;како што е безмислено да се дискутира брановата должина на еден "пулсен" бран кој патува низ една низа,честичките немаат прецизно точен импулс ( кој одговара на инверзноста на брановата должина).Кога позицијата е релативно добро дефинирана,бранот е пулсовиден и има лошо одредена бранова должина.Кога импулсот ( така и брановата должина) се релативно добро дефинирани,бранот изгледа долг и синусоиден и тогаш има лошо дефинирана позиција.
Кнежје
Географија и местоположба
Селото се наоѓа 3,5 километри југозападно од гратчето Свети Николе, сместено во сува долина. Низ долината водел некогашниот пат Велес-Свети Николе-Куманово. Жителите со вода за пиење се снабдувале од една чешма, спроведена од изворот Горни Бавчи.
Корпускуларно-бранов дуализам
Теоријата на Луј де Број
Самиот Луј де Број предложил пилотов бран,тоа е конструкт кој го објаснува набљудуваниот Корпускуларен-бранов дуализам.Во овој поглед,секоја честичка има добро дефинирана позиција и импулс,но е водена преку брановата функција која доаѓа од Шредингеровата равенка.Пилотно-брановата теорија оригинално била одбиена бидејќи генерирала нелокални ефекти кога ќе се постават на системи кој вклучуваат повеќе од една честичка.Нелокалноста подоцна била поставена како важен дел од квантната теорија и Дејвид Бом го продолжил моделот на Број со што директно го приклучил.
Кнежје
Географија и местоположба
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Река, Градиште, Под Лозја, Горни Ливади, Мангале, Расје, Јански Рид, Велешки Рид, Чурлиново, Трнче, Канда и Гробиште.
Корпускуларно-бранов дуализам
Теоријата на Луј де Број
Во настанатата репрезентација, која исто така се вика Де Број-Бомова теорија, го објасува однесувањето на бранот како расејување со бран, затоа што движењето на честичката е предмет на водечката равенка или квантен потенцијал.
Кнежје
Географија и местоположба
Селото има збиен тип. Некои делови од селото се наречени по главните родови, како што се Пикови, Унковци, Чалевци и други.