cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сузан Сарандон
Кариера
Во 1969 година Сарандон беше на аудиција за филмот “Џо” со нејзиниот сопруг Крис Сарандон; иако тој не доби улога, таа ја добива главната улога на незадоволна тинејџерка која исчезнува во валканиот подземен свет (филмот беше прикажан во 1970). Сузан не го достигна успехот на тој филм и прифаќајќи улоги во помали филмови како “Љубејќи ја Моли” (прев. од анг. Lovin’ Molly) и требаа уште цели 5 години пред да се појави во “The Rocky Horror Picture Show”, култна класика. Истата година ја играше главната женска улога во “The Great Waldo Pepper” заедно со Роберт Редфорд. Сузан беше номинирана за Оскар во 1981 за “Atlantic City”. Нејзиното најконтроверзно филмско појавување беше во “The Hunger” во 1983, модерна вампирска приказна која беше голема утка во Box Office-от. Сепак филмот доби дури и култен статус пред сè благодарение на графичката лезбејска љубовна сцена помеѓу Сарандон и ко-ѕвездата Катрин Денјув (прев. од анг. Catherine Denеuve). Сепак најголемиот пробив во кариерата Сарандон го оствари во 1988 година со филмот “Bull Durham”, којшто набргу стана огромен комерцијален успех.Сарандон доби четири номинации за Оскар во деведесеттите, конечно освојувајќи ја за филмот “Dead Man Walking”. Други филмови на Сарандон се: “Stepmom”(1998), “Anywhere but here”(1999), “Cradle will rock”(1999), “Romance & cigarettes”(2005) и многу други. Сарандон се има појавувано во “Симпсонови” (прев. од анг. The Simpsons) (го позајмува гласот), “Пријатели” (прев. од анг. Friends), “Сабота навечер во живо”(прев. од анг. Saturday Night Live) и други серии. Сарандон е исто позната по нејзиното носење на раскошни деколтеа. Најскорешни активности на Сарандон е тоа дека се пријави на аудиција за “The lovely bones”, со Rachel Weisz, а се појавува со нејзината ќерка, Ева Амури, во “Middle of Nowhere”, и двата филма снимани во 2007.
Филмографија
Почнувајќи од 1970 година, па до ден денес, Сарандон има снимено над 70 играни филмови со поголем или помал успех, но филмови со кои си ја осигурала култната позиција која ја ужива во филмографијата. Покрај играните филмови, Сарандон има учествувано и во голем број документарци (во некои од нив се јавува и како раскажувач) а исто така се има појавувано и во повеќе ТВ серии меѓу кои и “Friends”. Сарандон е рангирана на 35-то место на Empire магазинот, на нивната листа “Топ 100 филмски ѕвезди на сите времиња”. Филмови во којшто зела најголем хонорар се “The Client” (5,000,000.00 $) и “Lorenzo’s Oil”(3,500,000.00 $).
Поважни филмови:
Награди
Сузан Сарандон во текот на својата кариера има добиено повеќе признанија за својата работа, голем број на награди меѓу кои и најпрестижната награда - Оскар, за која е номинирана дури 5 пати.
Агтелек
Агтелек (што значи "стар заговор" на унгарски ) е село во регионот Боршод-Абауј-Земплен, Унгарија. Тоа е познато по огромниот сталактит пештери на околниот пештерски систем Baradla-Domica, дел од УНЕСКО за светско културно наследство на Агтелек словачки карстот.
Локација
Агтелек се наоѓа на 50 50 km 50 km 50 km 50 km северозападно од седиштето на пегионот Мишколц, во близина на границата со Словачка.
Историја
Познато е дека селото Агтелек првпат било идентификувано во 1295 година, кога било наречено како Огогтелек. Следејќи ја монголската инвазија на Унгарија во текот на 13 век, тоа останало напуштено многу години.
Во 1858 година, пожарот го уништил селото. За време на Втората светска војна, Источниот фронт поминал блиску, предизвикувајќи понатамошна штета.
Национален парк Агтелек
"Главна статија: Национален парк Агтелек"Долгата турнеја на пештерата Барадле е седум километарска прошетка низ главниот дел од сталактитската пештера; пократки патувања се достапни за непланирани туристички посети во различни делови на пештерскиот систем. Целата пештера е близу 24 километри, од кои 5,6 километри се под Словачка. Просечната висина на пештерата е 8 метри и просечната ширина 10 метри. Пештерата наречена сала за великани е долга 125 метри, ширина 55 метри и висока 30 метри, правејќи ја пештерата една од најспектакуларните туристички атракции во светот - иако е една од најмалку познатите и најмалку посетена.
1674 во уметноста
1674 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Иван Крилов
Иван Андреевич Крилов (Ива́н Андре́евич Крыло́в); (, –, ) –  руски поет и баснописец. Бил соработник на Кралската народна библиотека, член на Руската императорска академија, академик на императорската академија на науките за руски јазик и книжевност.
Автор е на повеќе од 200 басни. Во првата половина на XIX век се издадени во 9 дела и распродадени во многу голем тираж. Содржината на некои од нив личат на басните на Езоп и Лафонтен, а има и многу оригинални.
Животопис
Роден бил во Москва, но детството го поминал во Оренбург и Твер. Неговиот татко, истакнат воен офицер, се повлекол од служба во 1775 година и починал во 1779 година оставајќи го семејството сиромашно. Неколку години подоцна Крилов со мајка си се преселиле во Санкт Петербург со надеж да обезбедат владина пензија. Таму, Крилов добил позиција во државна служба, но ја напуштил по смртта на неговата мајка во 1788 година. Неговата книжевна кариера почнува во 1783 година кога на издавач му го продал делото „Кофеиница“ што го напишал на 14 години, но тоа не било издадено. Добил шеесет рубљи кои ги заменил за дела на Молиер, Расин и Боало и веројатно под нивно влијание ги напишал неговите други драми, од кои неговата „Филомела“ не била објавена до 1795 година.
На почетокот на 1789 година, Крилов трипати се обидел да издава книжевно списание, но ниедно од нив не постигнало позначаен тираж и не траело повеќе од година дена. И покрај неуспехот, сатирата и хуморот на неговите комедии му помогнале на авторот да добие признание во книжевните кругови. Околу четири години (1797-1801), Крилов живеел на имотот на кнезот Сергеј Галицин и кога кнезот бил назначен за воен губернатор на Ливонија, тој го придружувал како секретар и учител на неговите деца, а во 1803 година ја напуштил оваа позиција. Малку е познато за него во годините по тоа, освен прифатениот мит дека лутал од град до град играјќи карти. Во 1806 година стигнал во Москва, каде на Иван Дмитриев, поет и раскажавуч, му ги покажал своите преводи на две од Лафонтеновите басни, „Дабот и трската“ и „Пребирливата невеста“, а тој го охрабрил да продолжи да пишува. Наскоро, тој се преселил во Санкт Петербург и му се вратил на пишувањето со поголем успех, особено со изведбите на „Модна продавница“ и „Лекција за ќерките“. Во нив сатирично е прикажано тоа што на благородништвото им е привлечно сè што е француско, мода од која се гнасел целиот свој живот.
Првата збирка на Крилов, 23 на број, излегла во 1809 година и била примена со такво воодушевување што тој го престанал да пишува драми за да пишува басни. До крајот на неговата кариера завршил некои 200, постојано ревидирајќи ги со секое ново издание. Од 1812 до 1841 година бил вработен во Царската јавна библиотека, прво како помошник, а потоа како раководител на Рускиот книжен оддел, не многу изискувачка позиција така што имал многу време за пишување. Бил опсипан со почести како признание на неговата растечка репутација: Руската академија на науките го примила како член во 1811 година и во 1823 година му доделила златен медал; во 1838 година се одржала голема прослава во негова чест под царско покровителство и царот Николај, со кого бил во пријателски односи, му ветил великодушна пензија.
По 1830 година пишувал малку и сè повеќе водел седечки живот. Раскажани се мноштво полулегендарни приказни за неговата мрзливост, неговата лакомост и нечистотија во која живеел, како и неговите духовите и остроумни одговори. Кон крајот од неговиот живот Крилов претрпел две церебрални хеморагијахеморагии и царицата го зела да закрепне во дворецот Павловск. По неговата смрт во 1844 година, бил погребан до неговиот другар и колега библиотекар Николај Гнедич на Тихвинските гробишта.
Драги Сетинов
Драги Сетинов — поранешен македонски фудбалер и фудбалски тренер.
Кариера
Во сезоната 1981/82 играл за Победа од Прилеп, за која одиграл 27 натпревари и постигнал еден гол. Во 1982 година преминува во скопски Вардар, каде останал до 1986 година. За овој клуб одиграл 117 натпревари и постигнал 14 гола. Во 1986 година преминал во сплитски Хајдук. За Хајдук одиграл 106 натпревари и го освоил последното издание на Купот на Маршал Тито во 1991 година. Во 1988 година го освоил Трофејот Били како најдобар играч избран од Слободна Далмација. Во 1991 година заминал во грчкиот Етникос Астерас. Кариерата ја завршил во овој клуб во 1992 година.
Бил репрезентативец на Југославија.
Лажичести црви
Морфологија и анатомија
Телото е билатерално симетрично, несегментирано, цилиндрично и често живописно обоено. На антериорниот крај се наоѓа неретрактибилна рилка (пробосцис) која може да биде многу долга и рассечена на врвот (како кај Bonellidae), или да биде кратка и зарамнета (кај Echiuridae). Рилката обично се свива на вентралната површина од телото. По ова следува подебелиот труп на кој има пар на четинки сместени антеро-вентрално. Тој може да биде мазен или да поседува папили кои излачуваат лигава материја. Бојата на телото потекнува од пигментните клетки во субепидермалното сврзно ткиво.
Усниот отвор се наоѓа во основата на рилката и води во црево кое е диференцирано на повеќе различни региони, а завршува со анус. На рилката постои трепчеста бразда која ја спроведува храната до усниот отвор. На постериорниот крај од телото постојат две многу карактеристични структури означени како анални везикули, за кои се мисли дека имаат екскреторна функција. Со исклучок на еден, сите останати видови имаат затворен циркулаторен систем.
Половите се одделни и слични кај Echiuridae. Кај Bonellidae тие се одделни и многу различни, така што мажјакот е ситен и живее паразитски на или во женката.
Систематика
Класификацијата на лажичестите црви отсекогаш задавала потешкотии. Во класификацијата на В. Фишер се наведуваат три реда - Echiuroinea, Xenopneusta (со 4 вида) и Heteromyota (1 вид). Сепак, најголемиот број на видови се вклучени во редот Echiuroinea, каде спаѓаат двете најпознати фамилии Bonellidae (21 род со 35 вида) и Echiuridae (8 рода и повеќе од 70 вида).
Горњи Ивањци
Горњи Ивањци (словенечки: Gornji Ivanjci) — населба во Општина Горња Радгона во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
1675 во уметноста
1675 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Колаборативно пишување
Колаборативно пишување е термин кој се однесува на проекти каде пишани дела се создадени од заедничката работа на повеќе луѓе заедно (колаборација или соработка), наместо поединечниот пристап. Некои од овие проекти се надгледувани од уредник или од уредувачки тим, но многу од нив растат без оваа потреба од надгледување.
Македонско меѓународно движење за човекови права
Македонско меѓународно движење за човекови права скр. ММДЧП (анг. Macedonian Human Rights Movement International (во минатото Macedonian Human Rights Movement of Canada)) — рамакедонска иселеничка организација од Торонто, Канада, која работи на полето на човекови и национални права на Македонците и другите обесправени народи. Основана е во 1986 година. Претседател на организацијата е Бил Николов (сос. 2018).
Гладница (Велмеј)
Гладница — археолошко наоѓалиште во охридското село Велмеј, Општина Дебрца. Претставува населба од доцноантичко време.
На околу 2 км источно од селото, лево од патот за селото Брежани, по површината на самиот Гладнички трап се среќаваат камења кои служеле за градење. Западно од трапот, на просторот од Илоски Нивје се забележуваат две издолжени грамади од камења (должина околу 30 м и ширина околу 3-4 м) со присуство на фрагменти од градбена керамика. При обработувањето на земјата биле откривани бронзени и железни предмети, како и монети од доцноантичкиот период.
Александар Околиќ
Александар Околиќ (26 јуни 1993) е српски машки одбојкар. Тој е дел од машката одбојкарска репрезентација на Србија и играл на Европското првенство во одбојка за мажи во 2015 и 2021 година. На клупско ниво тој сега игра за рускиот клуб Газпром-Угра.
Клуб
Национални првенства
Националните купови
Национални Суперкупови
Кица Ивковска-Вељановска
Кица Ивковска Велјановска — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица. Дипломира на Факултетот за Драмски уметности во Скопје. Потоа се вработува во Народен театар „Јордан Хаџи Константинов – Џинот“ во Велес. Во 2018 година се вработува во Театар Комедија во Скопје, и работи се до нејзиното пензионирање во 2022 година.
Филмографија
Ивковска-Велјановска ги остварила филмските улоги:
Прва македонска кошаркарска лига 2012/13
Првата македонска кошаркарска лига 2012/13 - 21. издание на Првата македонска кошаркарска лига. Во оваа сезона првак бил МЗТ Аеродром.
Унапредување и отпаѓање
1 Милениум и АБА Струмица се фузирале
Тренерски смени
Забелешка: Оваа тебела е нецелосна
Играч на колото
Извор: basketball.org.mk
Петорки
Прва Петорка
Најдобра странска петорка Извор:eurobasket.com
Втора петорка
Најдобра босман петорка
Најдобра домашна петорка
Хафетофтлојт
Хафетофтлојт (Havetoftloit; Havetoftløjt) — село и поранешна општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Од 1 март 2013 година е дел од општината Мителангелн.
Отомански воен оркестар
Османлиски воени оркестри се најстарата разновидност на воени марширачки оркестри во светот. Иако тие често се познати по зборот Mehter (مهتر, множина: مهتران mehterân ; од „постари лица“ на персиски јазик) во Западна Европа, тој збор, правилно кажано, се однесува само на еден музичар во групата. На отомански јазик, бендот бил општо познат како mehterân (постари лица од مهتران), иако тие оркестри што биле користени во придружба на везир или принц биле општо познати како mehterhane (персиски: مهترخانه, што значи „куќа на постарите“), бендот како целина често се нарекува mehter bölüğü ("mehter компанија [војниците]"), mehter takımı ("mehter вод"). Во Западна Европа, музиката на бендот често се нарекува и јаничарска музика затоа што јаничарите го сочинуваа јадрото на оркестрите. Музиката се нарекува и јаничарска музика.
Историја
Се верува дека поединечните инструменталисти можеби биле споменати во Орхон натписите во 8 век. Таквите воени оркестри како што се мехтерите, сепак не беа дефинитивно споменати се дур 13 век. Се верува дека првиот „мехтер“ бил испратен на Осман Први од султанот Селџук Алаедин Кикубад III како подарок заедно со писмото што ја поздравува новоформираната држава. Оттогаш секој ден по попладневната молитва; „мехтер“ играше за османлискиот владетел. Поимот за воен марширачки бенд, како тие што се користат денес, започна да се позајмува од Отоманската империја во 16 век. Звукот поврзан со мехтеронот, исто така, имаше влијание врз европската класична музика, со композитори како Јозеф Хајдн, Волфганг Амадеус Моцарт и Лудвиг ван Бетовен, сите композиции за пишување инспирирани од или дизајнирани да ја имитираат музиката на мехтер.
Во 1826 година, музиката на мехтерите падна во немилост по укинувањето на султанот Махмуд Втори на јаничарскиот кор, кој го формираше јадрото на оркестрите. Последователно на ова, во средината и крајот на 19 век, жанрот пропаѓаше заедно со Отоманската империја. Во 1911 година, кога империјата почнуваше да се распаѓа, директорот на воениот музеј во Истанбул се обиде донекаде успешно да ја оживее традицијата, и до 1953 година - за да ја прослави 500-годишнината од падот на Цариград пред силите на Султан Мехмед Втори - традицијата беше целосно обновена како бенд на турските вооружени сили.
Денес, музиката на Мехтер е главно церемонијална и многу Турци ја сметаат за возбудлив пример за херојство и потсетување на историското минато на Турција. Иако мнозинството дела изведени од нив се понови композиции.
Денес, единицата „ Мехтер“ на вооружените сили (Mehter Bölüğü) е традиционален состав на турските вооружени сили и таа редовно настапува во Воениот музеј (Аскери Музе) во Истанбул, како и за време на одредени државни церемонии. Тука е и Ансамблот за историска музика на Министерството за култура Истанбул.
Мехтеранскиот идентитет
Мехтер, буквално „преовладувања“ на османлиски јазик, беше тип на воен ансамбл во рамките на османлиската армија кој свиреше воени мелодии за време на воените походи. Мехтеранот обично се поврзуваше со јаничарскиот корпус на Армијата, обично составен од христијани преобратени во ислам. Музиката на мехтеран се нарекува „mehter marşı“ или „mehter марш“. „Мехтерхане“ е името што се користело за групата играчи пред прифаќањето на традицијата за воениот бенд од страна на Османлиите.
Мехтер, како османлиска воена музика се појави во ерата на Осман Гази, и се играше во војни и во церемонии што беа вообичаени организирани за разни секојдневни цели. Меѓутоа, нема никакви дефинитивни информации за оваа организација до ерата на Фатих Султан Мехмед. Со Фатих, додека се развивало воспоставувањето на империјата, започнало радикално подобрување и во организацијата на ансамблите мехтер во рамките на османлиската армија.
Потекло и рани години на оркестрите
Мелтерите на Мехтер се наоѓаат уште во 16 век. Како и да е, познато е дека Абдулкадир Мераги, големиот турски музички мајстор, дошол во османлиските земји за време на ерата на Јилдирим Бејазид Хан и компонирал неколку мехтер-мелодии за турската војска. Во тој период, Нефири Бехрам Аша и Емир-Хац, исто така, напишаа неколку мехтер-мелодии. Групите на Мехтер свиреа и некои композиции на Хасан Канан и Гази Гирај Хан од Кирм. Голем развој на турската музика имало во 17 век. Во меѓувреме, мехтер-диригенти и мандари како Зурназенбаши (шеф на играчите на зурна) Ибрахим Ага, Зурназен Дачи, Ахмед Челеби од Одрин, Мехтер Ахмед од Одрин, исто така, составија мехтер-мелодии.
Евлија Челеби обезбеди важни податоци за музичарите од мехтерхане и мехтер од средината на 17 век. "Постојат 300 уметници во mehterhane-i Humayun (на mehterhane на палатата) во Истанбул. Овие се прилично скапоцени и добро платени луѓе. Во Једикуле има дополнително мехтеро-вод од 40 луѓе, бидејќи има тврдина. Тие се на должност трипати на ден, со други зборови, одржуваат три концерти, така што јавноста слуша турска воена музика. Ова е закон на Фатих. Покрај тоа, во Истанбул има 1.000 мехтер уметници, покрај нив. Нивните оркестри се во Ејуп Султан, Касимпаша (капдан-ı Деријалик, центарот на турските поморски сили), Галата, Топхане, Румелихисари, Бејкоз, Анадолу Хисари, Сскидар и Коз Кулеси. Овие мехтер-оркестри дежураат (т.е. одржуваат концерти) двапати на ден, на изгрејсонце и зајдисонце “.
Мехтерхане го зачува своето постоење, менувајќи се постојано, сè додека не беше укинат јаничарскиот кор. Според својата конечна форма, секој од нив е составен од девет тапани, девет зурли, девет накара тапани, девет кимвали и девет рогови / труби. Овој бенд се викаше Докуз Катли мехтерхане (мехтерхане составен од инструменти, бројот на секој инструмент е девет). Мехтер имаше многу подобрувања во својата музика и изведба паралелно со организацијата и основањето. Понатаму, реновирањето во областите на уметноста и културата влијаеше и на музиката. Студиите и композициите на наставниците по музика во палатата во 17 век, како Ханенде Реџеп Челеби, Зурназенбаши Ибрахим Ага, Ејуби Мехмет Челеби, Солакзаде Мехмед Хендеми (кој исто така бил многу познат историчар) и Селим III, султанот и еден од големите музички мајстори од 17 век, имале влијание врз реновирањето на музичката музика и растот на репертоарот.
Западноевропска интермедија
Оваа добро позната и традиционална организација беше поништена додека радикалните и западноевропските видови на реформи се одвиваа во Отоманската империја во ерата на Махмут Втори (1808–1839). Бидејќи музичките емисии во западноевропски стил стануваат се почести со влијанието на реформските напори на палатата и неговата околина, Махмуд Втори го остави мехтер на страна и сакаше да се формира воен бенд во согласност со западната практика. Музика-и Хумајун (Кралски бенд на отомански турски јазик, воен бенд на палатата) започна официјално да функционира во 1831 година како официјален државен бенд на османлиските вооружени сили и ова беше почеток на нејасен период во историјата на мехтер традициите, што се навраќа најмалку 500 години наназад. На крајот, ќе се развива и ќе стане модерен хармоничен бенд на турските вооружени сили, најстариот од ваквиот вид.
Инструменти
Стандарндите инструменти користени од страна на мехтеран се kös (огромни тимпани), nakare (мал тимпан), на davul (бас тапан), zil (кимвали), kaba zurna (различни бас на зурла), boru (еден вид труба) и cevgen (вид стап со мали скриени ѕвона).
Постојат два вида зурли што ги користеле Османлиите. Едната од нив се викаше кабазурла со низок тон и се играше во мехтерханите на Османлиите и Кирм. 100 инструменталисти свиреа кабазурла во 17 век во Истанбул. Другиот, наречен куразурла, мал по големина и висок тон, беше придружуван од тапани или чифте нара. Евлија Челеби напиша „Постојат бродови кои припаѓаат на суверените држави. Ако султанот сака да оди во новата палата или на некое друго место, тој патува на задниот дел од светлосната галија под скапоцената купола на престолот од скапоцени камења гледајќи ги крајбрежните куќи, лозја и овоштарници и бродоградилишта од страната на Халич со придружба на само куразурната и изведбата на чифте нара “, додека тој зборуваше за градината на бродоградилиштето во Истанбул. Куразурлата како мала зурла била планирана да се додаде во воената единица мехтер, која беше наменета да ја основа Енвер Паша во 1917 година. Кабазурлите се направени во Истанбул во 16 век.
Музичките инструменти свирени во мехтерхането на Османлиите може да се класифицираат на следниов начин:
Дувачки инструменти
Кабазурна, Куразурла, Рог, цевката Мехтер, кларинет
Ударни инструменти
Големи темпани, тапан, мали темпани, Табелбаз, дајре
Кимбали и тропалки
На кимвали и Коган (цевген, турскиот полукругови)
Организација
Групите на Мехтер беа поделени структурно на ескадрили кои имаа командант наречен bölükbaşı. Бројот на овие ескадрили беше еднаков на бројот на видовите на музички инструмент; ескадрили на свирачите на зурла, свирачи на рогови, свирачи на мали темпани, на кимбалисти, свирачи на тапан, свирачи на големи темпани и свирачи на „чаши“.
Zurnazenler Bölüğü (ескадрилата на играчите на зурла) имаше водач на ескадрила наречена zurnazen, кој исто така беше наречен mehterbaşı (водач на mehter), облечен во црвени наметки и црвена капа. Другите припадници на ескадрилата се нарекувале зурнаци или зурназен чиј ранг бил ист на војник. Зурназенците беа облечени во виолетова ватирана капа, завиткана со бело венче на главата, бела наметка, појас околу половината, црвен шалвар, жолт Јемен (лесни, чевли со рамни потпетици) и црвен биниш (цибе).
Зурлата е најосновниот музички инструмент на групата Мехтер. Може да ги свири сите мелодии во соло. Неговиот звук е живописен, жив, пасторален, импозантен, емотивен и вознемирен. Лизгачки звуци, како и кратки и остри звуци може да се добијат. На ум минуваат многу мајстори на овој музички инструмент, кој е најзгоден инструмент за виртуозно свирење меѓу турските инструменти, како што се зурназенбаши Ибрахим Ага и Дачи Ахмед Челеби од Едрене, чии имиња сè уште се многу познати. Покрај тоа, меѓу отоманските паши имало големи господари на зурла, како што е зурназен Мустафа Паша.
Истата организација и униформите се гледаат и во другите делови.
Структура
Различните сорти на групи се класифицираат според бројот на вработени инструменти и музичари: или шестслојни (altred katlı), седумслојни (yedi katlı) или девет слоеви (dokuz katlı).
Костумите носени од мехтеранот, и покрај големиот разид во бојата и стилот, секогаш се многу шарени, честопати вклучени високи ребрести капи кои се разгорени на горниот дел и долги наметки завиткани во шарени свили. Директорот на бендот, диригентот и водачите на секциите носат црвени наметки. Присутен е чувар во боја кој носи униформи од периодот и носи оружје и знамиња од ерата.
Членови
Свечени членови:
Стил
Звукот на османлиската воена група се одликува со често пискав звук кој комбинира бас тапани, рогови (бор),ѕвона, триаголник и кимбали (зил), меѓу другите. Сè уште се свири на државните, воените и туристичките функции во модерна Турција од бендот Мехтер и трупите што го придружуваат.
Мехтерин обично свири класична турска музика како што се пешерев, семаи, накиш, ценгихарби, мураба и календери. Повеќето музика што ја свири Мехтерин е Турска народна музика со херојски теми од османлиските граници. Мелодиите и текстовите се напишани во Мехтерхане (куќата на Мехтер).
„Седин Деден“
Текст
Ceddin, deden, neslin, baban (2x);
Hep kahraman Türk milleti.
''Türk milleti!, Türk milleti! (2x);''
Kahret vatan düşmanını, çeksin o mel'un zilleti (2x).
што може да се преведе на македонски како:
[Погледнете] на вашите предци, вашиот дедо, вашите потомци, вашиот татко (2x)
Турската нација отсекогаш била храбра.
Вашите војски, многу пати, биле познати низ целиот свет. (2x)
Турска нација, [О] турска нација! (2x)
Сакајте ја вашата националност страсно,
Совладајте ги непријателите на вашата татковина, проклетите ќе вкусат понижување. (2x)
„Јане де Шахлањиор Аман“
Текст
Gene de şahlanıyor aman, Kolbaşbanın yandı da kır atı. (x2)
Görünüyor yandım aman, Bize serhad yolları. (x2)
Davullar çalsınlar aman, Aman da ceng-i ceng-i de harbiyi.(x2)
Görünüyor yandım aman, Bize sefer yolları. (x2)
Hazan erişince aman, Aman güzel severiz.(x2)
Gül yüzlü yari de aman", Aman da hile ile de sezeriz.(x2)
Sefersiz olamaz aman, Aman er evlatları. (x2)
Мехтер денес
Османлискиот воен бенд, Мехтер, сè уште свири во специјални прилики во Турција како војската на Мехтер, која е дел од турските вооружени сили. Бендот свири и секој ден во текот на летните месеци во Харбије Истанбул; во текот на зимските месеци, тој настапува на концерти во затворени простории. Најголем настан се случува на 29 мај секоја година, што го слави освојувањето на Цариград на 29 мај 1453 година.
Локалните ансамбли играат на празнични концерти, па дури и на прослави во заедницата низ цела Турција.
Мехтеровите чети исто така настапуваат како поканети гости на настани низ целиот свет како амбасадори на турските музички традиции. На пример, војниците играа "Jeeway Jeeway (Долго да живее) Пакистан" за време на Денот Пакистанската парадата во 2017 година
Милован Матиќ
Милован Матиќ, роден на 12 мај во 1963 година, во Александровац Жупски. Математичката гимназија ја завршил во Белград, а после тоа студирал теориска физика на Природно-математичкиот факултет на Универзитетот во Белград.
Во текот на школувањето, постојано бил магепсан од животот и делото на Никола Тесла, за кој објавил многу студии, фељтони и други дела. Во 1989 година ја објавува книгата „Теслиното пророштво“. Бил стручен соработник на снимањето на научно-документарната ТВ серија „Никола Тесла“ на ТВ Белград во 1990, а во 1993 година бил соработник на изложбата за Никола Тесла во Галеријата на САНУ. Во 2006 година ја објавил книга „Тесла: својатања, потекло, политички игри, отворени прашања“ од 203 страни, издание на Сојуз на пронаоѓачи на Војводина, Нови Сад, ISBN 86-908567-0-6 („Тесла: својатања, порекло, политичке игре, отворена питања“ на 203 стране, изд. Савез проналазача Војводине, Нови Сад, ISBN 86-908567-0-6.). Живее во Ботуња.
NGC 1796B/1
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1796B/1 се споменува и како ESO 119-37, IRAS 05073-6115.
Откривање
Објектот е откриен на 26 декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1796B/1 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 1796B/1 има привидни димензии од 1,7' х 0,3'.
Други поделби
Проучување на NGC 1796B/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16787. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8877.
Игбоански јазик
Игбоански или само игбо (Igbo) — нигер-конгоански јазик, дел од групата на игбоидски јазици. Јазикот е мајчин јазик на Игбоанците, една од поголемите етнички групи во Нигерија. Јазикот го зборуваат околу 24 милиони луѓе, воглавно во Нигерија. Јазикот се пишува со латиница. Стандардниот јазик бил кодифициран во 1972 година, и се заснова на оверискиот и умуахијанскиот дијалект, а се вкупно јазикот има над 20 дијалекти. Најсродни јазици на игбоанскиот се иканскиот, икверејскиот и огбанскиот, кои понекогаш се сметаат за дијалекти на игбоанскиот. Јазикот е службен јазик во Нигерија, покрај уште 4 други јазика, а признат е како малцински јазик во Екваторска Гвинеја.
Писмо
Современата азбука на игбоанскиот јазик е следнава:
Графемите и  се опишани како коартикулирано  и, но и како избувни, па затоа во табелата се претставени обете.
и претставуваат по две фонеми: носна согласка и слоговна носовка.
Ашчјибулак
Ашчјибулак е село во покраината Алмати во југоисточен Казахстан.
Спомен-костурница (Горни Манастирец)
Спомен-костурница во Горни Манастирец — спомен-костурница во поречкотото село Горни Манастирец. Објектот е сместен на патот кон Поречкиот манастир.
Спомен-костурницата е подигната во чест на закланите жители од околните села, масакр извршен од страна на бугарската војска на Бадник, 6 јануари 1912 година.
Историја
По повлекувањето на Србите, за време на Првата светска војна, Бугарија ја окупирала Вардарска Македонија во која почнале да организираат казнена експедиција под водство на потполковникот Констатин Панов. Се воделе т.н. црни списоци на видни луѓе, сите свештеници, учители, претседатели на општините, началници на комитети, војводи и четници. Биле уапсени 205 лица од овој список. Едни биле однесени во Околиското началство, други во Прилеп, а половината завршиле на Дервишка Нива.
Во списите на манастирот „Света Богородица“ крај Манастирец се чува списокот на убиените. Сите жртви се од Поречието, најмногу - 22 се од с. Здуње, 11 од Лупште, 9 од Томино Село, по 8 од Долни Манастирец и Зркле. Поречани подоцна им подигнале костурница во близина на манастирот.
1677 во уметноста
1677 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Белоруско-полска администрација на Минск
Белоруско-полската администрација на Минск — преоден период во историјата на Минск за време на Првата светска војна, кој траел неколку дена, почнувајќи од евакуацијата на советските сили на 19 февруари 1918 година, па сè до трансферот на власта на германската администрација на 21 февруари. Во овој период, биле активни полските и белоруските доброволни паравоени единици, а на зградата на државната управа во Минск за прв пат се појавило бело-црвено-бело знаме како знаме на белоруската држава.
Историски контекст
По Октомвриската револуција во Русија, од ноември 1917 година Минск бил административен центар на болшевичкиот регионален извршен комитет на Западниот регион и фронт (Облиспкомзап). Тоа бил државен ентитет создаден од воени болшевици надвор од Белорусија под управа на Александар Мјасников. Меѓу луѓето кои довеле до создавање на овие структури, немало локални цивили, а во раководството немало ниту еден Белорусин. Истовремено, во градот се формирале и дејствувале други политички и национални движења, кои се стремеле да се здобијат со власт - пред се белоруски и полски.
Во декември 1917 година, во Минск се одржал Првиот себелоруски конгрес, за време на кој претставниците на белоруските организации требало да донесат одлуки за иднината на регионот. И покрај законитоста од гледна точка на болшевичките власти, конгресот бил дисперзиран од трупи подредени на Регионалниот извршен комитет. Сепак, тој успеал меѓу другото, да донесе одлука за создавање руски воени одреди со помош Централниот белоруски воен совет (ЦБВС) под водство на Константин Езовитов. Се формирал и Советот на Себелорускиот конгрес, кој се прогласил за извршно тело и го презелправото да го претставува белоруското движење. Голем број белоруски организации, вклучително и ЦБВС, биле подредени на Советот. Сепак, Советот немал вистинска моќ и дејствувал во спротивставување на Регионалниот извршен комитет, кој го држел Минск под контрола. На раскрсницата јануари-февруари 1918 година, болшевиците го растуриле ЦБВС, а неговото раководство било уапсено.
Паралелно со белоруските, во Минск се развиле организации и структури поврзани со полското движење. Во мај 1917 година, бил создаден Полскиот совет на минската земја (ПСМЗ), кој собрал различни полски организации во регионот на Минск и имал задача да дејствува како самоуправно тело на полската заедница. На ппочетокот, Советот ги поддржувач националните аспирации на Белорусите, се изјаснил за автономна Белорусија во рамките на Демократската Руска Република, истовремено барајќи гаранции за правата на полското малцинство. По Октомвриската револуција, ПСМЗ ги признал болшевиците како главна закана и, не гледајќи никакви шанси за создавање независна белоруска држава, почнал да зборува за вклучување на регионот Минск во Полска [./Белорусско-польская_администрация_Минска#cite_note-_0c288eab75ba8624-5 [5] ]. Во исто време овде дејствувале полски одреди и организации од воен карактер. Во летото 1917 година бил создаден I полски корпус, кој на крајот од 1917 и 1918 година имал до 50 илјади војници во Белорусија. Во Минск, од октомври 1917 до јануари 1918 година, делувала милитаристичката Полска граѓанска стража создадена од жителите. По разоружувањето од страна на болшевиците, ПСМЗ одлучил да ја продолжи обуката на своите членови во подземјето. Во градот дејствувала и Полската воена организација (ПВО).
На 9 февруари 1918 година, Централните сили, спротивставувајќи се на Русија во Првата светска војна, поставиле ултиматум на болшевиците, барајќи итно потпишување мир според нивните услови. Болшевиците го отфрлиле ултиматумот, како резултат на што, на 18 февруари, Германија и Австро-Унгарија започнале офанзива против нив, брзо движејќи се кон исток. Вечерта истиот ден тие веќе биле во Молодечно, 65 километри од Минск. Станало јасно дека Германците ќе стигнат до градот за неколку дена.
Евакуација на болшевиците
Заминувањето на болшевиците ги потсетило жителите на Минск на враќањето на царската војска во 1915 година, што особено ги исплашило воените бегалци. Од друга страна, тие се плашеле од болшевичките чети, кои, одејќи кон исток, им ги палеле и ограбувале населбите на патот (ова се случило, меѓу другото, и со Којданово). Постоеле озборувања дека гладни, диви и неуредно групи болшевички војници, поразени од I полски корпус кај Осиповичи, се приближуваат кон градот. Полјаците кои живееле во Минск изразиле особена загриженост, убедени дека болшевиците ги гледале како потенцијални непријатели. Полјаците се плашеле од одмазда од нивна страна за поразот во борбата против I полскиот корпус. Ноќта на 18-19 февруари, полските разузнавачи добиле барање од шефот на Западниот фронт, Александар Мјасников, кој повикал на борба против противниците на револуционерната влада. На 19 февруари, шефот на гарнизонот во Минск, Лисаков, го издал своето последно барање, конечна одмазда против Полјаците.
Обука на Белорусите и Полјаците
На 19 февруари, околу пладне, шестмина затворени членови на ЦБВС добиле вести за тоа дека Германците се приближуваат кон Минск. Искористувајќи го општиот хаос побегнале од портата во која биле затворени, по што околу 14 часот се сретнале во куќата на А.Левицки. Еден час подоцна започнал итен состанок на Извршниот комитет на ЦБВС. Нејзините учесници решиле да се обидат да добијат контрола над градот и да ја пренесат власта на Советот на Себелоруското собрание. Константин Езовитов, шеф на ЦБВС, бил назначен за белоруски командант на градот.
Без разлика на Белорусите, за акција се подготвувале и Полјаците. Во 16 часот, полските воени водачи поврзани со и I полскиот корпус се состанале кај чевларот Доброшчица. Најпрво тоа било група од 4 лица, вклучувајќи го и капетанот Игнатиус Матушевски, а до 19 часот бројот на нејзините членови се зголемил на седум лица. Тие решиле да извршат офанзивна акција против болшевиците. На позицијата полски командант на градот бил назначен Игнатиј Матушевски, кој ги потпишал барањата со псевдонимот Топур.
За белоруските национални фигури, „ослободувањето на Минск“ било од особено значење, бидејќи се сметало за главен политички центар на регионот и планирана локација на владата на нивната идна република. Полјаците, пак, ја сметале болшевичката влада за закана. Сепак, според мислењето на полскиот историчар Дарјуш Тарасјук, овие дејствија би можеле да се вршат главно за пропагандни цели. Тие биле охрабрени од неорганизираноста на болшевиците и фактот дека во тоа време практично немало моќ во градот. Сепак, квантитативната доминација на болшевиците над белоруските и полските воени одреди била доста голема. Болшевиците имале околу 13 илјади добро вооружени војници во Минск, иако повеќето од нив биле на железничките станици и зафатени со бегство, а вториот дел биле групи на дезориентирани лица и дезертери. Полјаците најверојатно броеле 343 војници вооружени со 27 митралези, иако во помалку авторитетни извори имало бројки од неколку десетици до 1600. Белорусите можеле да ги искористат предностите на брзо формираните групи воени и синдикалци, меѓу кои биле и железничари и телеграфи. Вториот фактор на ризик за Полјаците бил тоа што акцијата не била координирана со шефот на 1. полски корпус, генерал Јозеф Довбор-Мусницки.
Воени акции на 19 февруари
Во 21 часот на улиците на Минск се појавиле првите белоруски и полски одреди кои дејствувале независно еден од друг. Нивната прва цел била да се здобијат со оружје со разоружување на болшевиците присутни во градот. Тие, и покрај значајната нумеричка супериорност, не ги одбиле војниците кои ги разоружале. Според Мелхиор Ванкович, имало случај кога 5 Полјаци разоружале одред од 150 болшевици. Во 21:00 часот, Полјаците го окупирале складиштето за оружје на улицата Скобелевскаја, што овозможило вооружување на 200 полски доброволци. Наскоро, значителна количина оружје паднала во рацете на Белорусите и Полјаците. Имало само мали престрелки, а само околу 100 Црвеногардисти дале вистински одбив. Нови доброволци почнале масовно да се приклучуваат на белоруските и полските формации. Полјаците почнале да поставуваат пунктови на главните точки на градот, а исто така организирале мали, но мобилни патроли. Нивното брзо движење имало задача да создаде впечаток дека бројни полски трупи пристигнале во градот. Во исто време, со цел да се исплаши непријателот, се шириле озборувања за влезот во Минск на одредите на 1-виот полски корпус. Во исто време, околу 21:15 часот, Белорусите го окупирале арсеналот на улицата Московска, во 21:20 часот - Домот на гувернерот, а во 21:25 часот го пробиле главниот влез во хотелот Европа, каде што се наоѓало седиштето на болшевиците Извршниот комитет на Западниот регион, Чека и седиштето на Црвената гарда. Карл Ландер и други комунистички фигури на високо ниво избегале од зградата преку задната врата. Белорусите направиле уште еден обид да ги фатат на железничката станица со помош на железничари; конечно се обиделе да го кренат во воздух возот што го окупирале, предизвикувајќи два вагони да се урнат и вагонот на Карл Лендер да излета од шините. Блокадата на железничката линија, сепак, довела до фактот дека зголемен број болшевички воени единици почнале да се собираат на станиците, кои се вратиле од фронтот и влегле во Минск. Постоела закана дека војниците во очај би можеле да го напуштат транспортот и да заминат во градот или да ја бомбардираат станицата со артилерија и митралези. Затоа, по полноќ, пругата ги деблокирала шините, а болшевичките комесари успеале да го евакуираат градот на исток. Во 22 часот, Белорусите собрале поголем дел од своите сили во близина на плоштадот Катедрала (сега плоштад Свобода) и испратиле автомобили со патроли во градот, кои ги информирале жителите за преземањето на власта од страна на Извршниот комитет на Советот на Себелорускиот конгрес. Еден час подоцна, почнале да пристигнуваат извештаи за разоружување на белоруските одреди и поединци од страна на Полјаците на „исклучително срамоен“ начин. Околу полноќ полската војска на Белорусите им го одзела арсеналот на улица Москва (според Мелхиор Ванкович, акцијата била контролирана од Витолд и Мелхиор Ванковиж). Толпи граѓани излегле на улица, и покрај доцните часови, за да го набљудуваат развојот на настаните.
Настани од 19 февруари
Истовремено со непријателствата, Белорусите и Полјаците почнале да создаваат свои администрации во Минск. Независно едни од други, биле создадени белоруски и полски команданти, кои се натпреварувале едни со други и се обидувале да се потчинат едни со други. Канцеларијата на полскиот командант изјавила дека нејзината цел е да се одржи редот во градот и да се заштити безбедноста не само на Полјаците, туку и на сите жители. Таа, исто така, објавила апел до советските војници мирно да го напуштат градот. Ноќта меѓу 19 и 20 февруари, сепак, работата станала хаотична и неорганизирана. Во очите на Стефан Жарнечки, кој во тоа време бил во нејзиното седиште, таму владееше необичен хаос (...) немаше со кого да се разговара.
Најамбициозните политички одлуки биле донесени во тоа време од Белорусите. Извршниот комитет на Советот на Себелорускиот конгрес, кој претходно издал барање да се добие контрола над градот, требало да се претвори во влада што ќе го претставува целото општество на белоруските земји. Во оваа насока, тој одлучил да вклучи 27 претставници на Минск, 9 од провинциите, 10 претставници на градските совети, како и 15 претставници на националните малцинства: 7 Евреи, 4 Полјаци, 2 Руси и еден Украинец и еден Литванец. . На 19 февруари 1918 година, Извршниот комитет на Советот на Себелорускиот конгрес издал наредба бр. 1, во која се наведува дека тој „ја презел власта во свои раце“. И во 22 часот, Домот на гувернерот бил окупиран како седиште на Советот на Себелорускиот конгрес, а на нејзиниот балкон било закачено бело-црвено-бело знаме на Белорусија. Тоа било прв пат во историјата ова знаме да биде закачено на зградата на државната управа во Минск. Извршниот комитет заседавал таму цела ноќ од 19 до 20 февруари.
Настани од 20 февруари
Заедно со развојот на настаните, односите меѓу белоруските и полските формации станувале сè понапнати, дошло до употреба и на оружје. Сепак, страните успеале да избегнат конфронтација, а на 20 февруари бил склучен официјален договор меѓу канцелариите на белоруската и полската команда. Наскоро дошло до заеднички апел на здружените команданти кои предвидувале соработка за воведување ред во градот. Минск бил поделен на 2 зони. Белорусите го контролирале северозападниот дел, кој, меѓу другото, го вклучувал плоштадот на катедралата (сега плоштад Свобода), Куќата на гувернерот и хотелот Европа, додека Полјаците го окупирале југоисточниот дел. Во 15 часот, Полјаците ја окупирале станицата Либаво-Роменски (Виленски), а во близина на електраната, на Железнички мост и на плоштадот на касарната, имало неколку крвави престрелки со болшевиците. Белорусите ја дефинирале белоруско-полската демаркациона линија по улиците: Тракт Којдановски - Москва - Захариевска - Гомел тракт и им дале на белоруските воени одреди поорганизирана структура. Првиот белоруски полк бил создаден под раководство на И. Рачкевич, коњаничките одреди биле предводени од Немкевич и Медведев, а Флоријан Жданович ја презел командата на полицијата. . Меѓутоа, во иднина и белоруските и полските патроли во градот не биле многубројни. Дополнително, тие биле ослабени од замор произлезен од акцијата, која веќе траела неколку десетици часа, како и од студот. Во меѓувреме кај цивилното население владеел ентузијазам, а животот поминал без промени. Продавниците работеле без пречки, се издавале дневните весници.
Сепак, покрај формалниот белоруско-полски договор, имало и разни инциденти кои ја зголемиле тензијата. Белорусите имале слаби воени сили, што ги привлекло Полјаците да го прекршат договорот и да ги истиснат тие окупирани позиции. Друга причина за недоразбирањата биле случаите кога Белорусите вооружувале луѓе кои Полјаците претходно ги сметале за болшевици и ги разоружувале. Според историчарот Олег Латишонок, очигледно, имало дури и едноставни престрелки меѓу белоруските и полските војници. И двете страни се плашеле од влезот во градот на другите болшевички одреди кои се враќале на исток. Во исто време, Полјаците очекувале дека полскиот I корпус ќе има време да влезе во градот пред Германците. Ноќта на 19-20 февруари, полската страна објавила дека ќе обезбеди ред до пристигнувањето на трупите на генералот Довбор-Мусницки, а исто така изразила очекување дека сите национални организации ќе ѝ се подложат. Ова предизвикало огорченост на белоруската страна, која го сметала I полскиот корпус за закана. Белорусите испратиле барање до Полјаците во врска со авторитетот на нивните акции и во исто време повикале на помош од белоруските одреди од Витебск. И кога се покажало дека нема потреба да се чека помош, тие испратиле воз до 4-от корпус од Романскиот фронт.