cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Линколн Континентал Генерација III
Историја
Воведен во април 1968 година како модел од почетокот на 1969 година, моделот бил извонреден комерцијален успех бидејќи ги комбинирал високите единечни приходи на луксузен модел со ниските трошоци за развој и фиксните трошоци - амортизирачка корисност за споделување на платформата, во автомобил што бил привлечен доволно за купувачите што биле продадени многу единици. Јакока рекол: „Го изнесовме Марк III во април 1968 година и уште во првата година го надминал Кадилак Елдорадо, што беше наша далечна цел. Следните пет години [генерација III и IV] имавме теренски ден, делумно поради тоа што автомобилот беше развиен на евтино. Целата работа ја направивме за 30 милиони долари, багателна цена, бидејќи можевме да ги искористиме постоечките делови и дизајни.“ Јакока објаснил дека ова ја преобразува дивизијата Линколн-Меркур од губење пари на секој луксузен автомобил (преку ниска продажба на единици со високи фиксни трошоци) во профитен центар, правејќи ја новата серија Марк голем успех како сите што ги имале во кариерата — извонредна изјава од извршен директор кој ги водел програмите за првичниот Форд Мустанг и семејството на мини комбиња Крајслер. Јакока објаснил за серијата Марк: „Марката е [во 1984 година] најголемиот заработувач на пари на Форд, исто како што е Кадилак за General Motors. Тоа е теоријата на Алфред Слоун: мора да имаш по нешто за секого [...] секогаш ти треба автомобил на сиромав [...] но тогаш ти требаат и луксузни автомобили, бидејќи никогаш не знаеш кога е момчето со сини јаки. ќе биде отпуштен. Се чини дека во Соединетите Американски Држави, единственото нешто на кое можете да сметате е дека дури и за време на депресија, богатите стануваат побогати. Така, секогаш треба да имате некои добрини за нив.“
Континентал Марк III од 1969 година бил духовен наследник на ограниченото производство, ултра луксузниот Континтентал Марк II произведен од краткотрајната Континентална дивизија на Ford Motor Company помеѓу 1956 и 1957 година. Како наследник на Континентал II, новиот Марк III бил брендиран и продаден како марка Континентал во рамките на структурата на Одделението Линколн-Меркјури и името Линколн не се појавувало на возилото, VIN табличката, фабричката документација, налепницата на прозорецот, ниту службените брошури и рекламирања на Ford Motor Company. Континентал Марко III од 1969 година всушност не била првата што ја користела ова именување, која била користена на Континентал Марк III од 1958 година. Новиот Континентал III се продавал заедно со посебната, но посебна линија на седани Линколн Континентал. Ова создало збунетост во брендирањето во текот на целата производна низа на серијата Континентал Марк до моделската година во 1986 година кога Континентал бил отфрлен како Марк и Марк VII бил ребрендиран во Линколн со соодветно приспособени VIN-ови. Новиот Марк III бил изграден во зголемениот капацитет во фабриката за склопување Виксом, Мичиген, дом на следните генерации на моделот.
Во стилот, Марк III бил поквадратен и поисправен од Тандербрд, нагласен со бесрамно искината решетка во стилот на Ролс Ројс, опкружена со скриени фарови, со испакнатост на резервната гума ерсац Марк II на задниот дел.
Погодни особености
Стандардната опрема вклучувала серво волан, сопирачки, прозорци, скриени фарови со вакуум и електрично прилагодливи предни седишта со поделена клупа. Таблата со инструменти и облогите на вратите имале симулирани дрвени апликации или во англиски дабово или источноиндиско розово дрво. По неколку месеци, часовникот со брендот Картие станал стандардна опрема. Тапацирот бил или стандарден винил со платнени влошки, или изборна кожа.
1969 година
И покрај некои лоши критики од автомобилскиот печат, јавноста го привлекла автомобилот, со околу 7.000 произведени во текот на остатокот од моделот 1968 година и уште 23.858 автомобили за моделската 1969 година, што претставувало респектабилна претстава; Линколн отсекогаш го заостанувал Кадилак по производствени бројки, но Марк III речиси се изедначил со Елдорадо, кој изнесувал 23.333 за 1969 година. Ова било почеток на долга, успешна серија за серијата Континентал Марк.
Поради раното претставување и продолжената година на производство, моделот од 1969 година имал неколку промени во работата. Автомобилите произведени пред јули 1968 година имале подлога на воланот со многу поголема дрвена апликација и лого на Континентална ѕвезда од подоцнежните автомобили. Автомобилите произведени пред јули 1968 година имале украсна шема на шевови на лицето на задното седиште над централниот потпирач за раце. По јули 1968 година, повлекувачите на сигурносните појаси биле преместени и биле додадени осум дополнителни изборни бои за надворешноста. Автомобилите произведени пред втората недела од декември 1968 година имале бели индикаторски игли за сите инструменти и контроли, а се користеше и електричен часовник со арапски бројки. Автомобилите произведени по втората недела од декември 1968 година користеле портокалови индикаторски игли за сите инструменти и контроли, а бил инсталиран и Картие хронометар со римски бројки. Сите автомобили произведени по 31 декември 1968 година биле опремени со потпирачи за глава на возачот и совозачот како што се бара со Федералниот мандат.
1970 година
Имало само мали промени за 1970 година и биле продадени 21.432. Винилниот покрив бил направен стандарден, бришачите на шофершајбната сега биле сокриени, а капаците на тркалата биле редизајнирани. Радијалните пневматици на Мишелин биле стандардна опрема (први за американски автомобил), и заклучувачкиот волан/прекинувач за палење го замени прекинувачот монтиран на цртичка по федерален мандат. Металниот прстен на сирената користен во '69 бил избришан од воланот, заменет со единицата Rim Blow. Сè построгите Федерални безбедносни барања наложија додавање на црвени рефлектори на задниот браник и жолти рефлектори на страните на склоповите на предните паркирни светла. Иако коњските сили останале непроменети на 365, федералните барања за емисии биле исполнети со инсталирање на пумпи за вбризгување воздух „Thermactor “ на моторот 460 cid. Внатрешните дрвени апликации биле надградени во оригинален орев. Панелите на вратите биле редизајнирани и контролите на електричните седишта беа преместени од работ на седиштето на потпирачите за раце на вратата. Модифициран е моделот на шевовите на седиштата. Моќен лизгачки сончев покрив се приклучи на списокот со опции.
1971 година
Во 1971 година се случило Златната годишнина за марката Линколн и третата и последна година од производството на Марк III. Продажбата била подобра од кога било, со 27.091 речиси еднаква на Елдорадо, што е предвесник за новата деценија.
Малку е променето од моделот од 1970 година; затемнетите стакла станаа стандардни, како и автоматската клима контролирана клима и SureTrak анти-блокирачките сопирачки. Седиштата со високи грбови станале стандардни, а на располагање била и ретка конзола за под со посебна нарачка. Коњските сили останале непроменети на 365, но моторот 460 cid V8 добил пософистициран склоп на термостатски чистач на воздух со неговите поврзани канали. Во својот втор годишен натпревар „Кралот на ридот Моторниот тренд“ (јули, 1971 година) повторно му дал предност на Континентал Марк III со поголема разлика од 1970 година и покрај тоа што во основа бил загреан модел од 1968 година, додека Cadillac бил целосно нов од основата.. М/Т забележал дека кожената внатрешност на Марк III била многу полуксузна и подобра детална од најлонската ткаенина на тестот Елдорадо, а облогата од вистинско дрво на Континентал била многу попривлечна од симулацијата на Кадилак.
Во 1972 година ќе се види нов, уште поголем автомобил, Марк IV, кој ќе го замени Марк III.
1586
1586 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1586 година од новата ера, 586. од вториот милениум, 86. од XVI век и седма од 1580-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7094 и 7095 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6336 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5346 и 5347 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2339.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1586 година се протега во 4222 и 4223, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4282 и 4283 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2129. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 994 и 995 исламска година.
IC 1490
IC 1490 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1490 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. IC 1490 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Други поделби
Проучување на IC 1490 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1434524.
Надворешни врски
IC 1490
Караџа
Караџа или Евангелисмос (Ευαγγελισμός, Евангелисмос) — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Неа Аполонија била дел од општина Егнатија.
Географија и местоположба
Евангелисмос опфаќа површина од 21 квадратни километри.
Историја
Во XIX век селото било турско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, муслиманското население било принудено да го напушти селото, додека на негово место биле населени грчки бегалци од Анадолија.
Во 1928 година селото било преименувано во Евангелисмос. Денес, населението на селото главно се занимава со производство на памук, пченица и овошје.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 73 жители бегалци и со население од 270 луѓе, додека во 1940 година селото броело 449 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 617 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 607 жители, во 1971 година имало 518 жители, во 1981 година имало 419 жители, додека во 1991 година имало 478 жители а во 2001 имало 1860 жители. Денеска, населението на селото е 1851 жител според пописот од 2011 година. Денеска, населението на селото е 474 жители според пописот од 2011 година.
Бланка Кастиљска
Бланка Кастиљска (шпански: Blanca de Castilla) била кралица на Франција и сопруга на кралот Луј VIII. Таа била третата ќерка на кралот на Кастиља, Алфонсо VIII и Елеонора Кастиљска.
Фелпке (Саксонија-Анхалт)
Фелпке (Völpke) — општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија.
Црква „Св. Кирил и Методиј“ - Лешок
Свети Кирил и Методиј — параклис во рамките на Лешочкиот манастир, во селото Лешок, Општина Теарце, Македонија.
Параклисот е сместен во самите манастирски конаци, во посебна просторија. Се претпоставува дека бил завршен во век.
Историја
При сквернањето на целиот манастир во текот на воениот конфликт во 2001 година, параклисот бил обиен, а воедно претрпел оштетувања од самата детонација на манастирот. Полиелејот бил искршен и неупотреблив. Четири престолни икони биле оштетени, а украдени биле и Светите Садови од Светата Трпеза. .
Арон Тејлор-Џонсон
Арон Тејлор-Џонсон (роден Арон Пери Џонсон; 13 јуни 1990 г.) — англиски глумец, најпознат по главната улога во суперхеројските филмови Фајтер и Фајтер 2 и по улогата на Квиксилвер во Одмаздници 2: Ерата на Ултрон (2015).
Тејлор-Џонсон започнал да глуми на шестгодишна возраст и имал улоги во филмови како Шангајски витези (2003), Илузионист (2006) и Ангус, танги и совршени бакнежи (2008). Тој направил пробив со улогата во биографскиот филм за Џон Ленон насловен Момче од никаде (2009). Тој го глумел Бен во криминалниот трилер Дивјаци (2012), рускиот гроф Вронски во Ана Каренина (2012) и потполковникот Броди во Годзила (2014). За улогата на скитникот психопат Реј Маркус во трилерот Ноќни животни (2016), режиран од Том Форд, тој освоил „Златен глобус“ за најдобар спореден глумец и бил номиниран за наградата БАФТА за најдобар глумец во споредна улога.
Тој претходно бил потпишуван како Арон Џонсон, но тој законски го променил своето презиме во 2013 година откако се венчал со режисерката Сем Тејлор-Вуд.
Величко Смилчевски
Величко Ѓорѓиев Смилчевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Завршил основно училиште, по што се занимавал со земјоделство, а работел и како рудар во Радуша. Во почетокот на септември 1944 година избегал од бугарската фашистичка војска и стапил во Треттата македонска ударна бригада. Со неа учествувал во борбите во близината на Скопје како и во непосредните битки за ослободување на Велес и Скопје. По ослободувањето на Македонија и успешните акции за ликвидирање на балистичките банди, заминал на Сремскиот фронт. Таму учествувал во големиот пробив на германските позиции. На 16 април 1945 година, јуришајки на Врпоље, во тешките улични борби бил заробен. По ѕверското мачење од Германците и усташите, бил стрелан. Соборците го закопале во паркот во Врпоље, за чија слобода го дал својот млад живот.
Трка околу Полска 2012
Трка околу Полска 2012 било 69. издание на велосипедската етапна трка Трка околу Полска. Започнала на 10 јули во Карпач и завршила на 16 јули во Краков, по седум етапи. Таа ќе биде 19. трка од сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена од возачот на Морено Мозер, кој освоил жолтата маичка по освојувањето на претпоследната етапа и го одржал водството на трката до нејзиниот крај; исто така победил и на воведната етапа, прва негова победа на ниво на Светската турнеја. Разликата помеѓу победникот и второпласираниот Михал Квјатковски од – највисоко пласиран полски возач - била пет секунди, и возачот на  Серхио Енао го довршил подиумот, единаесет секунди зад Квјатковски и шеснаесет зад Мозер.
Во другите пласмани на трка, возачот на Томаш Марчињски го освоил планинскиот пласман, возачот на  Бен Свифт ја освоил белата маичка за бодовниот пласман, откако освоил две етапи на трката, и Адријан Курек од  го освоил пласманот за средни спринтови, втора година по ред. Поради нивните две етапни победи, екипата завршила на чело на екипниот пласман.
Распоред
Целокупната трка била одржана во Полска.
Екипи
Бидејќи Трката околу Полска е настан од Светската турнеја на UCI, сите осумнаесет UCI ProTeam екипи биле поканети автоматски и се обврзани да испратат екипа. Заедно со Тим Полска БГЗ – полската национална екипа - шест други екипи биле повикани со дополнителни покани на трката и со тоа се создала главната група од 25 екипи.
Дваесет и петте екипи кои се натпреварувале на трката биле:
Димитар I Кантакузин
Димитар I Кантакузин (грчки: Δημήτριος Καντακουζηνός, Demetrios I Kantakuzenos, околу 1343, помеѓу 1384 и 1420) бил севастократор и византиски деспот на Мореја.
Семејство
Димитар произлегува од византиската царската фамилија Кантакузини и од бугарската царска фамилија Асеневци. Тој бил вториот син на Матеј Кантакузин, деспот на Мореја и неговата сопруга Ирина Палеологина, ќерка на деспот Димитар Палеолог и неговата сопруга Теодора и внука по таткова линија на царот Андроник II Палеолог и Ирина Монфератска. Татко му бил син на димотишкиот цар Јован VI Кантакузин и Ирина Асенина. Со предокот на прабаба му Ирина Монфератска, Димитар I Кантакузин бил роднина на бројни кралски фамилии.
Управување
Од 1361 година Димитар I бил прогласен за деспот на Мореја. . Византискиот цар Јован V Палеолог решил во 1381 година да го смени Матеј Кантакузин со својот син Тодор I Палеолог.
Во 1383 година Матеј Кантакузин ја пренесел власта на Димитар и му наредил да ја предаде власта на Палеолозите мирно и спокојно. Димитар се обидел да ја задржи власта за себе, но не успеал. Тодор I Палеолог пристигнал во Мореја и ја зазел власта од Димитар I Кантакузин.
Еден внук на Димитар I, Мануил Кантакузин се обидел да ја преземе власта во Мореја во 1453 година непосредно по падот на Цариград.
Потомци
Според Foundation for Medieval Genealogy, Byzantium 1261-1453, Димитар I Кантакузин имал две деца:
Димитриос Пазис
Димитриос Пазис (Δημήτριος Πάζης) бил грчки лекар, политичар, член на Елиномакедонскиот комитет и деец на грчката вооружена пропаганда во Македонија.
Животопис
Пазис е роден 1873 година во гратчето Долна Џумаја. Во текот на Грчко-турската војна од 1897 година бил доброволец. По почетокот на 20 век му се придружил на Елиномакедонскиот комитет извршувајќи тајни мисии.
Во 1908 година бил уапсен и осуден на смрт од страна на турскиот воен суд во Солун. Во текот на Балканските војни е доброволец како лекар во грчката армија. По влегувањето на Долна Џумаја во рамките на грчката држава тој е прв грчки градоначалник на градот.
На 13 мај 1915 година бил избрана за пратеник на грчкиот парламент како претставник на Венизелистичката партија, а потоа бил избран за заменик претседател на парламентот. Во 1916 година учествувал во Движењето за Национална одбрана и меѓу седумтемина кој го потпишале Демократскиот манифест на Анастасиос Папанастасиу. Во текот на процесот Ламја бил осуден на 3 години затвор. Ослободен е по револуцијата од 1922 година. Пазис се залагал за експроприација и прераспределба на земјата во Македонија и Тесалија со девизата Земја на тие којшто ја обработуваат.
Во 1924 година Пазис станал министер за здравство во првата влада на Папанастасиу и бил сенатор во периодот меѓу 1929 до 1 април 1935, сè до забраната на Сенатот. Денес една улица во Сер е именувана по него
Мирко Шенковски
Мирко Шенковски познат како Коста или Џеронимо (роден на во ) — македонски и хрватски музичар, композитор и текстописец. Тој е автор на стотици композиции, кои се огромни хитови низ просторите на бивша Југославија.
Пјер Паоло Пазолини
Пјер Паоло Пазолини (италијански: Pier Paolo Pasolini, 5 март 1922, Болоња, Италија - 2 ноември 1975, Остија, Италија) — италијански режисер, сценарист и писател.
Животопис
Пазолини се родил на 5 март 1922 година, во Болоња, во семејството на пешадискиот офицер Карло Алберто и учителката Сузана Колуси, по потекло од Казарса дела Делиција, во Фурланија. Поради честите преместувања на татко му, детството и младоста ги поминал во повеќе градови во северна Италија. Во 1925 година, додека неговото семејство живеело во Белуна, се родил вториот син, Гвидо. На возраст од седум години, во Сачила, Пјер Паоло ги напишал своите први стихови. Повисоките одделенија на основното училиште ги завршил во Реџо Емилија, додека лицејот го завршил во Болоња. Во 1942 година, Пазолини студирал на Филолошкиот факултет во Болоња, но кон крајот на годината, неговото семејство било принудено да се пресели во Казарса. Во почетокот на септември 1943 година, Пазолини бил мобилизиран и испратен во Ливорно, но во војската поминал само неколку дена, зашто на 8 септември избегал во Фурланија. Во 1944 година, брат му Гвидо им се придружил на партизаните од бригадата „Озопо“, стационирана во планините на границата со Југославија, а погинал во 1945 година, во борбата со една југословенска партизанска милиција. Пјер Паоло дознал за смртта на брат му дури неколку месеци подоцна. Во тоа време, Казарса била важен железнички центар, така што Пјер Паоло и мајка му се преселиле во Верзута, каде отвориле бесплатно приватно училиште. Во 1945 година, Пазолини дипломирал со највисока оцена на Филолошкиот факултет во Болоња, а неговата дипломска работа била на тема на Џовани Пасколи.
Во 1947 година, Пазолини се зачленил во Комунистичката партија на Италија (Partito comunista Italiano). Во тоа време, тој работел како професор во основното училиште во Валвазона, во близината на Казарса, но откако бил пријавен за расипување на младината и за непристојно однесување во јавноста, тој бил отпуштен од работата и исклучен од партијата. Поради тоа, во 1950 година, Пазолини и мајка му ја напуштиле Казарса и се преселиле во Рим, каде следната година им се приклучил и таткото. Тие живееле беден живот во едно сиромашно предградие, во „куќа без покрив“, во близината на затворот во Ребибија. Во таа средина, на мостот Мамоло, Пазолини го усвоил јазикот и начинот на живот на лумпенпролетеријатот. Во 1951 година, Пазолини се вработил во едно училиште во Чампино, во близината на Рим, каде што работел како професор до 1954 година. Во 1955 година, повторно бил обвинет за повреда на јавниот морал, но подоцна тужбата била повлечена.
Почнувајќи од 1957 година, Пазолини сè почесто почнал да работи во филмската индустрија. Во 1961 година, заедно со Алберто Моравија и со Елза Моранте, отпатувал во Индија, а истата година, заедно со Моравија, отпатувал во Кенија. Тоа било неговото прво до низата патувања низ Африка, која го воодушевила и претставувала голема инспирација во неговото ументичко творештво. Во 1962 година, Пазолини го запознал Нинето Даволи, кој со семејството се доселил од Калабрија во Рим. Во 1963, Пазолини бил обвинет за навреда на државната религија и бил прогласен за виновен, но потоа бил амнестиран. Во 1966 година отпатувал во САД, каде учествувал на филмскиот фестивал во Њујорк. По големите улични борби меѓу студентите и полицијата во март 1968 година, за списанието Nuovi argomenti, Пазолини го напишал памфлетот во стихови (со Апологија во прологот) Il PCI ai giovani!. Памфлетот го објавил весникот Espresso, и тоа порано отколку што било предвидено, при што текстот бил цензуриран, а потоа предизвикал остра полемика. Во 1971 година, неговиот пријател Нинето се оженил со една девојка по што Пазолини поминал низ силна емотивна криза. Во 1973 година, неговата соработка со весникот „Кориере дела Сера“ предизвикала голем скандал, зашто во своите текстови Пазолини критикувал некои непријатни вистини во современото италијанско општество. Ноќта меѓу 1 и 2 ноември 1975 година, во пристаништето за хидроавиони во Остија, во близината на Рим, Пазолини бил убиен во нерасветлени околности.
Книжевност
Првите свои стихови, Пазолини ги напишал на седумгодишна возраст, а во 1942 година соработувал со списанието „Сетачо“, гласник на Италијанската фашистичка младина (Gioventù Italiana del Littorio), пишувајќи текстови и правејќи илустрации. Во јули 1942 година ја објавил малата поетска збирка „Песни за Казарса“ (Poesie a Casarsa), напишана на фурлански дијалект, која ја објавил на сопствен трошок во антикварницата на Марио Ланди во Болоња. Сепак, истовремено, тој пишувал и поезија на стандардниот италијански јазик. Во 1954 година ја објавил поетската збирка „Најдоброто од младоста“ (La meglio gioventù), повторно на фурлански дијалект. Во 1955 година, издавачката куќа „Гарцанти“ го објавила неговиот прв роман „Искусни момчиња“ (Ragazzi di vita) којшто ја освоил престижната награда „Коломби-Гвидоти“. Меѓутоа, романот предизвикал остра дебата и против авторот и издавачот била поднесена тужба за навреда на јавниот морал, но подоцна обвинението било повлечено со образложение дека „она за што се обвинети не е кривично дело“. Во 1957 година ја објавил збирката со 11 кратки поеми „Пепелта на Грамши“ (Ceneri di Gramsci) која ја освоила наградата „Вијареџо“. Следната година се појавила поетската збирка „Славејот на Католичката црква“ (L'Usignolo della Chiesa Catttolica), а во 1959 година го објавил романот „Насилнички живот“ (Una vita violenta).
Во 1961 година, Пазолини ја објавил поетската збирка „Религијата на моето време“ (La religione del mio tempo), а подоцна, по заедничкото патување со Моравија низ Индија, ја објавил книгата „Мирисот на Индија“ (L'odore dell'India). Во 1962 година, издавачката куќа „Гарцанти“ го објавил романот „Сон за една работа“ (Il sogno di una cosa) во кој се опишува животот во Фурланија. Во 1964 година се појавила поетската збирка „Поезија во облик на роза“ (Poesia in forma di rosa) која ги содржи неговите песни напишани од 1961 до 1964 година. Во 1971 година, Пазолини ја објавил збирката поезија „Приближување кон Бога и организирање“ (Trasumanar e organizzar), а како последица на емотивната криза поради венчавката на Нинето Даволи настанала збирката „Сонетот како разонода“ (L'hobby del sonetto) којашто била објавена посмртно. Во 1975 и во 1976 година биле објавени неговите статии за „Кориере дела Сера“, во два тома: „Крстоносни написи“ (Scritti corsari) и „Лутерански писма“ (Lettere luterane). Исто така, во 1975 година, Пазолини ја објавил поетската збирка, „Нова младост“ (La nuova gioventù) којашто била последната збирка објавена за време на неговиот живот. Оваа книга содржи два циклуса песни напишани на фурлански дијалект: „Најдоброто од младоста, 1941-53“ (La meglio gioventù) и „Нова форма на Најдоброто од младоста“ (La nuova forma de La meglio gioventù) од 1974 година. За своите мотиви да пишува на фурлански дијалект, во 1952 година, Пазолини напишал дека се нашол пред еден јазик од којшто бил одвоен, не свој, туку мајчин јазик на којшто зборувале луѓето кои силно ги сакал.
Пазолини бил чудовиштен во очите на современиците, восхитен разурнувач и градител на стилот чија поетика не можела да биде издвоена од љубовта кон вистината. Тој бил истовремено наградуван и осудуван, ерудит кој понирал во бедата и виталноста на лумпенпролетеријатот, како и во младоста растргната меѓу невиноста и гревот. Според Галаверни, Пазолини „не го градел животот како да е уметничко дело, туку уметничкото дело како да е живот“. Антилирскиот карактер на неговата поезија се открива во структурата на кратките поеми „Пепелта на Грамши“ со кои им се спротивставил на традиционалните форми од тоа време (во прв ред, на херметизмот), определувајќи се за слободни стихови во терцети поврзани со рими или со асонанци или косонанци. За него, јазикот бил едно од средствата со кои ја изразувал својата одбивност кон интимистичкиот естетизам на XX век, а самиот си поставил цел да ги сочува загрозените дијалекти. Бескомпромисен во поезијата, Пазолини секогаш бил пред оние кои само го работеле она што морале, а односот кон неговото творештво е дамка на совеста на една епоха.
Филм
Филмската кариера на Пазолини започнала во 1954 година, кога го напишал сценариото за филмот на режисерот Марио Солдати, „Девојката од реката“ (La dona del Fiume). Подоцна, во 1957 година соработувал во пишувањето на дијалозите за филмот на Федерико Фелини „Ноќите на Кабирија“ (Le notti di Cabiria) и оттогаш почнал поинтензивно да работи во филмската индустрија. Во 1961 година го снимил својот дебитантски филм „Паразит“ (Accattone). Следната година го снимил филмот „Мама Рома“ (Mamma Roma), а работел и на филмот „Рикота“ (La ricotta) кој бил дел од омнибусот Ro.Go.Pa.G.. Поради „Рикота“, во 1963 година, Пазолини бил обвинет за навреда на државната религија, по што бил осуден, но подоцна бил амнестиран. Во 1964 година, по повторното читање на Новиот завет во Асизи, Пазолини го снимил филмот „Евангелието по Матеј“ (Il vangelo secondo Matteo) чие дејство го сместил во Апулија и во Луканија. Во 1966 година, на филмскиот фестивал во Њујорк биле прикажани два негови филма: „Паразит“ и „Соколи и врапци“ (Uccelacci e uccellini), а во 1969 година го снимил филмот „Медеја“ во кој главната улога ја играла Марија Калас. Во 1970 година, Пазолини почнал да го снима циклусот „Животна трилогија“ (Trilogia della vita) составен од филмовите: „Декамерон“ (Il Decameron) од 1971 година, „Кентербериски приказни“ (I racconti di Canterbury) од 1972 година и „Цветот на Илјада и една ноќ“ (Il fiore delle Mille e una notte) од 1974 година. Најпосле, во 1975 година го снимил филмот „Сало или 120 дена на Содома“ (Salò o le 120 giornate di Sodoma), ја приредил верзијата за францускиот пазар, но не ја дочекал премиерата зашто бил убиен ноќта меѓу 1 и 2 ноември.
Значење и влијание
Пазолини е опеан во песната „Отепан“ на полскиот поет Тадеуш Ружевич.
Парфем (роман)
„Парфем: хронологија на едно злосторство“ (германски: Das Parfum) е роман на германскиот писател Патрик Зискинд (Patrick Süskind). Романот ја раскажува приказната за Жан-Батис Гренуј, еден помошник на произведувач на парфеми во XVIII век во Франција, самиот роден без никаков мирис, кој почнува да убива девојки, трагајќи по „совршениот мирис“. Романот претставува приказна за идентитетот, комуникацијата и моралноста на човечкиот дух.
За првпат, романот е објавен во 1985 година, додека македонскиот превод е објавен во 2005 година, од издавачката куќа “Темплум”. Преводот од германски јазик е направен од Слободанка Поповска. Џон Е. Вудс го превел романот на англиски јазик и во 1987 година ја добил ПЕН награда за превод. Некои изданија на Парфем, меѓу кои и првото, на својата корица ја имаат сликата Јупитер и Антиопа од Антоан Вато, на која е насликана една заспана жена.
Изданија на македонски јазик
Македонскиот превод на романот е објавен во 2005 година од издавачката куќа Темплум, како 20. книга на библиотеката „Магма“. Преводот од германски јазик го извршила Слободанка Поповска. Книгата е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 300 страници. Каталогизацијата е извршена во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи ознаката ISBN 9989-902-48-8. Графичкото уредување и дизајнот на книгата е дело на фирмата „Точка“, а книгата е испечатена во печатницата „Винсент графика“. Објавувањето на романот било финансиски поддржано од Институтот „Гете“. На крајот на книгата се наоѓа белешка за авторот и делото, додека на задната корица се наоѓа кус осврт врз делото.
Заплет
Гренуј (на француски значи „жаба“) е роден во Париз, на 17 јули 1738 година. Неговата мајка го раѓа, додека работи на тезгата со риби. Претходно, таа четири пати се породила додека работела, и сите деца биле мртвородени или полумртви, па затоа таа ја пресекува неговата папочна врвка и го остава да умре. Меѓутоа, Гренуј извикнува од внатрешноста на купот глави и утроби од риби, а неговата мајка ја фаќаат, ја судат и прогласуваат виновна за повеќекратно чедоморство, и ѝ ја отсекуваат главата. Како дете, тој менува неколку доилки, сè додека не е даден во еден манастир, кој го предава на доилката по име Жана Биси. По неколку месеци, таа се враќа во манастирот и вели дека детето е опседнато со ѓаволот, бидејќи ја исцицало до коски и нема мирис. Свештеникот не ѝ верува, велејќи дека не е возможно детето да е опседнато со ѓаволот. Тој ја испраќа доилката и го милува Гренуј некое време. Љубопитен, свештеникот, Терие, се наведнува да помириса. Очекува да почувствува барем малку мирис, но не мириса ништо. Тогаш Гренуј се буди и почнува да го душка воздухот, а Терие се чувствува како бебето да ја душка неговата душа и да ги гледа неговите најдлабоки тајни. Згрозен, и самиот почнува да верува дека бебето е ѓавол. Тој истрчува од манастирот и го дава детето во прифатилиштето во предградието на градот.
За време на слободното време, Гренуј го истражува градот и ги запамтува сите мириси на Париз. Тој не е пристрасен ниту претпочита особени мириси, туку го бара секој мирис и секоја варијанта на мирис која може да ја пронајде. Тој сака да ги научи мирисите заради лична корист и единствена цел му е да ги собере сите само за да ја задоволи својата алчност за мириси. Еден ден, откако веќе ги има запамтено речиси сите мириси на градот, го изненадува еден мирис сосема различен од непријатните, кои му биле познати. Занесен, тргнува да го следи мирисот со својот нос и открива дека изворот на овој мирис е една млада девојка, штотуку влезена во пубертет. Срцето на Гренуј започнува да чука: со својот мирис, таа ја поттикнува страста во него, но Гренуј, кој претходно никогаш не почувствувал нешто слично на љубов или нежност, не знае што е тоа. Незабележано, се приближува до неа, за да може подобро да го почувствува нејзиниот мирис. Девојката чувствува дека нешто не е во ред, па се врти, го гледа Гренуј и се вкочанува од страв. Гренуј ја става раката врз нејзината уста. Исплашена, девојката не се обидува да се одбрани. Гренуј ја задавува со затворени очи притоа загрижен само да не го изгуби нејзиниот мирис. Откако таа умира, ја соблекува и положува на земјата и го мириса нејзиниот мирис сè додека тој не исчезнува од нејзиното тело поради смртта. Се обидува најдобро што може за да го запамти целосно нејзиниот мирис. Ова е првпат да почувствува дека некој мирис е „добар“. Треперејќи од среќа, Гренуј се враќа назад во продавницата на штаварот на кожи, каде што заспива. Тој одлучува дека мора да стане творец на мириси, најголемиот мајстор на парфеми на сите времиња, со цел да создава мириси како оној на девојката. Гренуј почнува да ги подредува милионите мириси кои ги има собрано во неговата ментална библиотека во илјадници категории, како на пример фини, груби, добри, лоши, смрдливи и амброзиски.
Во неговата потрага да зачувува мириси, тој станува помошник на некошниот голем произведувач на парфеми, Балдини, и се докажува како талентиран ученик. Неговата врвна моќ да разликува и анализира мириси е од голема помош за создавање чудесни парфеми и на тој начин Балдини станува најпопуларниот парфимер во Париз. Сепак, Гренуј не може да ги оствари своите амбиции со помош на технологијата: со аламбикот што го користеле, тој не може да го дестилира мирисот на неорганските материјали, како на пример стакло и железо. Шокиран, Гренуј се разболува од големи сипаници, односно најверојатно од психосоматска болест која се јавува како реакција на откажување на неговите органи, бидејќи мисли дека никогаш нема да може да ја заврши својата потрага. Но, Гренуј чудесно оздравува и решава да отпатува до градот Грас, дом на најдобрите мајстори на парфеми, со цел да ја продолжи својата потрага. По заминувањето на Гренуј, Балдини го снаоѓа голема несреќа и неговата продавница е уништена, а тој умира.
На патот до Грас, Гренуј патува во покраината и открива дека е згрозен од мирисот на човештвото. Како што патува, тој заобиколува повеќе градови, и потоа почнува да ги избегнува луѓето. Тој стигнува до Централниот Масив и наоѓа засолниште, каде е ослободен од мирисот на човештвото. Наредното утро, во период од неколку саати, тој пие вода во голема мера од еден мал поток и се храни со тоа што може да го најде, вклучувајќи и мов. По некое време, тој ползи до еден долг, длабок отвор во земјата, колку што може подалеку, каде е заштитен од секаков мирис, освен оној на нечистотија, камен, и вода. Таму се потпира врз еден камен и започнува со еден вид медитација, отпрвин замислувајќи се како создавач на својот свет — Големиот Гренуј — кој го „посејува“ светот со семиња на мирис. Подоцна, изморен од чинот на создавањето, се повлекува во својата пурпурна палата со огромна и грандиозна библиотека на мириси во неговиот ум, и е послужуван од невидливи и безмирисни слуги кои му носат „шишенца“ од неговите омилени мириси, додека тој чита книга за сите мириси кои ги собрал во својот живот.
Еден ден се буди од кошмар, во кој сонува дека бела магла го загушува. Тој знае дека белата магла е неговиот сопствен мирис, но не може да го помириса. Со цел да ја разјасни конфузијата, тој за првпат го истражува својот мирис. Одејќи слој по слој, од неговата околина, преку неговата (сега искината) облека, до нечистотијата и калта со кои е покриен, наскоро сфаќа дека воопшто нема мирис. При ова откритие, тој е смирен, и клекнува во нечистотијата, само кимајќи со главата. По некое време, ги облекува своите скинати алишта и ја напушта планината, по седум години поминати таму.
Гренуј патува до Монпелје каде кажува измислена приказна дека го грабнале, го држеле затворен во пештера, му давале храна со кошница, и го пуштиле по седум години, без да види жива душа за време на тој период. Него го забележува еден научник-аматер, маркизот де ла Тајад Еспинас, кој го искористува Гренуј за да ја тестира својата теза на таканаречен „fluidum letale” (убиствен флуид). Неговата основна теорија се состоела во тоа дека земјата и предметите од земјата испуштаат бавен отров кој предизвикува стареење и доколку си далеку од земјата и на големи надморски височини, тој отров би се неутрализирал. Маркизот комбинира лекување со дезинфекција и ревитализација за Гренуј, по што тој изгледа како чист господин. Подоцна, Гренуј со помош на трик, влегува во лабораторијата на еден парфимер. Таму создава мирис на тело од состојки, како што се: „измет од мачка“, „сирење“, и „оцет“, што го имитира човечкиот мирис. Претходно, никој не го забележувал Гренуј поради тоа што немал мирис, но неговата нова „маска“ ги наведува луѓето да мислат дека тоа е човечки мирис и на овој начин тој е прифатен од општеството. Преку овој настан, Гренуј сфаќа колку се глупави другите луѓе, со оглед на тоа што биле измамени од едноставен парфем кој го направил, и така неговата омраза кон нив се претвора во презир. Тој одлучува дека сака да стане Господ на светот, така што ќе го контролира светот со неговиот парфем, исто како во сонот на планината. Маркизот посакува да го задржи Гренуј за своите експерименти и предавања, но Гренуј бега од Монпелје. Маркизот подоцна исчезнува откако се искачува на висока планина без опрема и облека каде има снежна виулица, за да ја докаже својата теорија на fluidum letale (убиствен флуид).
Најпосле, откако поминуваат две години од убиствата, таткото на Лаура почнува да го составува моделот на убиства и сфаќа дека неговата ќерка, најубавата и најсаканата млада жена во градот, која е во пубертет, најверојатно ќе биде следната жртва. Тој бега со Лаура за да ја сокрие и заштити, но Гренуј ги гони, ја убива Лаура и со тоа го добива нејзиниот мирис.
Во Париз, Гренуј им пристапува на група луѓе од долните општествени слоеви — крадци, убијци, проститутки, итн. Тој нема ставено мирис, па затоа тие не го забележуваат. Дури откако Гренуј го посипува целиот парфем врз себе, луѓето го забележуваат. Обземени од ненадејна телесна страст и љубов, дури и повеќе отколку луѓето во Грас, тие скокнуваат врз него и сакаат да го задржат за нив. Додека се борат за Гренуј, тие вадат ножеви, го расекуваат на 30 парчиња и го јадат неговото тело. По избледнувањето на страста, луѓето погледнуваат околу себе и се чувствуваат малку одвратно и засрамено, бидејќи само што изедоа човечко суштество, но сепак имаат неизмерно внатрешно чувство на среќа.
Ликови (по редослед на појавување)
•	Мајката на Гренуј - Жан-Батис Гренуј бил нејзиното петто бебе. Таа тврдела дека нејзините први четири деца биле мртвородени или „полумртви“. Со своите дваесет и нешто години, со речиси сите заби, „по малку коса на главата“ и гихт, сифилис и сушица (туберколоза), таа сè уште била прилично убава.
•	Жан-Батис Гренуј - Главниот лик. Роден на 17 јули 1738 година.
•	Жана Биси – Една од многуте доилки на Гренуј. Таа е првата личност која сфаќа дека тој нема мирис и тврди дека Гренуј го исцицува целиот живот од неа.
•	Отец Терие – Тој е задолжен за управување со милосрдниот фонд на манастирот и распределбата на парична помош на сиромашните и на оние на кои им е потребно. Тој опрвин мисли дека Гренуј е слатко бебе, но штом Гренуј почнува да го душка, свештеникот е видно вознемирен и го испраќа бебето во прифатилиште.
•	Мадам Гајар – Таа го изгубила сетилото за мирис, поради удар во лицето со маша кога била помлада, и затоа не чувствува дека Гренуј нема мирис. Таа раководи со прифатилиштето и нејзината цел во животот е да заштеди доволно пари за да има приватна смрт и погреб. Слабото чувство за мирис и тоа што не знаела за дарбата на Гренуј, како и неговото учество во наоѓање скриени пари со помош на своите олфакторни способности, ја навело мадам Гајар да мисли дека тој има втора природа (дека е видовит). Таа верува дека луѓето со два лика носат несреќа и смрт. Од страв, мадам Гајар го продава Гренуј на штаварот на кожи, Гримал. Таа ги губи сите нејзини пари на стари години, умира на мизерен начин во Hôtel Dieu (Хотел Дје) и не е ни погребана по нејзината смрт, туку фрлена во масовна гробница.
•	Децата во прифатилиштето – Тие го отфрлаат Гренуј и дури се обидуваат, залудно, да го задушат со партали и покривки додека Гренуј спие.
•	Девојката со пиперки – Нејзиниот природен мирис се состои од морски ветер, водни лилјани и цветови од кајсија; тој е богат, совршено урамнотежен и магичен мирис. Таа има црвена коса и носи сив фустан без ракави. Девојката преполовува пиперки во моментот кога Гренуј ја убива како своја прва жртва.
•	Џузепе Балдини – Стар произведувач на парфеми. Нема дарба за создавање парфеми, туку ја знае само вештината. Тој е сопственик на парфимерија со силна мешавина на мириси. Неговата продавница се наоѓа во средината на мостот Понт Шанж. Тој го зема Гренуј како помошник и се збогатува од парфемите кои Гренуј ги создава за него. На крајот, му дава калфинско писмо на Гренуј, кое ќе му помогне во идните патувања. Откако Гренуј го напушта, мостот паѓа и неговата куќа, работилница и дуќан се струполуваат долу во реката.
•	Шение – помошникот на Балдини. Тој е малку помлад од Балдини. Иако знае дека Балдини нема талент, ги фали неговите вештини со надеж дека еден ден ќе ја наследи парфимеријата на Балдини.
•	Пелисие – Всушност тој никогаш не се појавува во романот. За него само се зборува бидејќи тој се смета за најиноватиниот парфимер во Париз, и покрај тоа што не бил формално обучен.
•	Тајад-Еспинас – Маркизот, сизерен на градот Пјерфор и член на парламентот, е научник-аматер кој развива смешни тези (fluidal theory), и наводно ги докажува преку Гренуј- со тоа што му дава храна, нова облека, и можност да создаде парфем. Брзо по „исчезнувањето“ на Гренуј, Маркизот умира додека ја испробува својата флуидална теорија, обидувајќи се да живее сам на една изолирана планина.
•	Антоан Риши – Втор конзул и најбогатиот човек во Грас, како и татко на Лаура.
•	Лаура Риши – Прекрасна црвенокоса девојка, ќерка на Антоан Риши. Нејзиниот мирис е мирисот од соништата на Гренуј и е од клучно значење за неговите планови да создаде парфем со кој ќе ги натера луѓето да го сакаат.
Мононоке
Мононоке (物の怪) се одмаздољубиви духови (онрјоо), мртви духови (ширјоо), живи духови (икирјоо) или воопшто духови во јапонската класична книжевност и народна религија за кои се вели дека се способни за опседнување на поединци, маки и страдања, и предизвикување болести или смрт. Како термин се користи и за опишување на јоокаи или хенге („вообличени суштества“, „што го менуваат обликот“).
Приказна
Мононоке можат често да се забележат во книжевноста од Хеианскиот период. Како познат пример, од 9-тиот том на Генџи Моногатари, е икирјоо духот на Г-ѓа Рокуџоо која ја опседнала Аои но Уе. Освен тоа, има и изјави за мононоке во приказните како што се Оокагами и Масукагами.
Во тие времиња, кога медицинското знаење не било развиено, луѓето кои биле монаси или шугенша изрекувале магии и молитви против болести предизвикани од мононоке, што наводно привремено ги преместувало мононоке духовите во друга личност наречена „јоримаши“ (кои обично биле слугите, чираците, итн.), преку која тие би извршиле егзорцизам на мононоке духот за да ја лекуваат болеста. Изјавите за оваа практика можат детално да се најдат во дела како „Книгата под перница“ и „Дневникот на Г-ѓа Мурасаки“. Исто така, според историскиот текст „Шоку Нихон Кооки“, се раскажува дека еден монах извршил сутра врз 60 луѓе во рамките на империјалната резиденција.
Историја
Јапонските мононоке потекнуваат од кинеските знаци 物怪, и има изјави за нив во античката кинеска книжевност, како што се „Записите на Великиот историчар“, и во „原鬼“, каде што има изјави за нив. Во последната, постои изјавата: „оние без глас ниту облик се 鬼神 (гневни богови). Оние кои не можат да имаат облик или глас, но во исто време не можат да бидат без облик или глас, се 物怪“, па затоа во Кина во тоа време се сметале за еден вид на јоокаи кои не можеле да се видат или слушнат, и се сметало дека се природни појави што луѓето не ги разбирале со сфаќањата од тоа време.
Првото појавување на поимот во јапонската литература се гледа во историскиот текст „Нихон Кооку“, па во цитатот од текстот за Уруу, 12-ти месец од седмата Тенчоо година (830 г.), се вели:
„Петмина монаси беа поканети да ја рецитираат Дијамантската Сутра. Со некои потешкотии, Џинги-кан успеаја. Тоа беше дело на 物恠“
Постојат и изјави за мононоке во текстовите за Џиншин, 8-от месец од истата година, и за 5-от месец од 10-та година. На стариот јазик од тие времиња, зборот „моно“ се однесувал за „они“, духови или Ара-митама, меѓу другото, или за ствари кои се сметале дека се јасно нереални, додека во Таихоо кодексот, епидемиите биле запишани како „токи но ке“ (時気), користејќи го зборот „ке“ за да се означат како „болести“, па така се согледува дека „моно -но -ке“ („ке“ од „моно“) се нарекувале болестите предизвикани од „моно“ духовите/чудовиштата. Исто така, во „Книгата под перница“, постојат имиња за болести како што се „муне но ке“ („ке“ на градите), „аши но ке“ („ке“ на стапалата) и „моно но ке“ („ке“ од „моно“).