cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ив Сен Лоран (моден творец)
Млад творец
Во 1960 година, Сен Лоран бил регрутиран да служи во француската армија за време на Алжирската војна за независност. Англиската новинарка и моден критичар Алис Росторн, напишала дека се шпекулирало дека Марсел Бусак (француски: Marcel Boussac), сопственик на модната куќа Диор и еден од највлијателните луѓе во печатот, извршил притисок врз владата да не го регрутираат Сен Лоран во 1958 и 1959, туку побарал тој да биде регрутиран  по катастрофалната 1960 година, така што би можел да биде сменет од позицијата.
Регрутирање, болест и независност
Сен Лоран бил дел од армијата само 20 дена, пред да заврши во воената болница поради стресот кој го доживеал при малтретирањето од неговите колеги војнци. Додека бил во болницата, добил вести дека е отпуштен од Диор. Тоа била вест која само додала масло во огнот и тој завршил во француската воена болница Val-de-Grâce. Таму добивал големи дози на седативи и други психоактивни лекови, а исто така бил изложен и на електроконвулзивна терапија.
Откако излегол од болницата, во ноември, 1960 година, Сен Лоран ја тужел модната куќа Диор за прекршување на договорот, при што го добил спорот. По период на закрепнување, Сен Лоран и неговиот партнер, индустријалецот Пјер Бержé (француски: Pierre Bergé ), отвориле своја модна куќа, со помош на донацијата на милионерот од Атланта, Мек Робинсон (англиски: Mack Robinson). Модната куќа го носела името Ив Сен Лоран (француски: Yves Saint Laurent).
Сен Лоран и Бержé ја прекинале својата романтична врска во 1976 година, но и покрај, тоа тие останале бизнис партнери.
За време на 60-тите и 70-тите модната куќа популаризирала модни трендови какви што се битник изгледот; сафари палта за мажи и жени; тесни панталони; високи, тесни чизми со високи потпетици; како и веројатно најпознатиот класичен смокинг за жени наречен  Le Smoking.
Сен Лоран бил првиот француски моден творец кој ја објавил првата прет- а-порте колекција (француски: prêt-à-porter), што во превод значи готово за носење. Според модната критичарка Алиша Дрејк (англиски: Alicia Drake), Сен Лоран ја лансирал оваа линија со желба да ја демократизира модата. Други, истакнале дека и останати модни куќи подготвувале прет- а-порте колекциии во истото време, само модната куќа Ив Сен Лоран била првата која ја објавила таа линија. Првата продавница во која се продавала прет-а-порте линија се отворила на 26 септември, 1966 година во Париз. На овој настан бил присутен и Ив Сен Лоран, а првиот купувач била француската глумица Катрин Денев (француски: Catherine Deneuve).
За време на 1960-те и 1970-те, Сен Лоран бил дел од парискиот „џет сет“. Тој често бил забележуван во ноќни клубови во Франција и Њујорк, како на пример Студио 54. Било познато дека Сен Лоран конзумирал големи количества алкохол и кокаин. Кога не ја надгледувал активно подготовката за колекциите, тој времето го поминувал во својата вила во Маракеш, Мароко.
Во доцните 1970-ти, тој и Бержé купиле вила во неоготски стил, во Бенервил сир Мер (француски: Benerville-sur-Mer ), блиску до населбата Довил (француски: Deauville), во Франција. Ив Сен Лоран бил голем обожавател на Марсел Пруст (француски: Marcel Proust), кој бил чест гостин на Гастон Галимар (француски: Gaston Gallimard), еден од претходните сопственици на вилата.
Инспирирани од една од новелите на Пруст, Сен Лоран и Бержé го најмиле Жак Гранж (француски: Jacques Grange) да им ја уреди вилата.
Линијата прет-а-порте станала многу популарна во јавноста и им донела на Сен Лоран и Бержé поголема заработка од линијата за висока мода. Сепак, Сен Лоран, на кого здравствената состојба му била критична со години, бил под голем притисок при дизајнирањето на 4 колекции секоја година и почнал сè почесто да посегнува по алкохол и дрога. Понекогаш на крајот од неговите модни ревии тој едвај одел по пистата и морал да се потпира за некоја од манекенките.
Неуспехот кој го доживеала модната ревија во Њујорк, во 1987 година, во која биле вклучени накитени палта со вредност од 100.000 американски долари, Сен Лоран го префрлил на  неговите помошници.
Подоцнежен живот и смрт
Во 1983 година, Сен Лоран станал првиот жив моден творец кој бил почестен од Метрополитен музеј на уметноста  со своја самостојна изложба. Во 2001 година, францускиот претседател Жак Ширак (француски: Jacques Chirac) го одликувал со титулата Командант на легијата на честа (француски: Légion d'Honneur). Во 2002 година, Сен Лоран се пензионирал и сè повеќе водел изолиран живот. Живеел во неговите куќи во Нормандија и Мароко, заедно со неговото милениче, францускиот булдог Мужик (француски:Moujik).
Сен Лоран бил омилен меѓу женските муштерии. Тој имал бројни музи кои го инспирирале во неговата работа. Една од главните била манекенката Мониа која често била „невестата“ на крајот од неговите модни ревии. Друга негова муза, често лице од насловните на француското издание на списанието „Вог“, која Сен Лоран еднаш ја опишал како жена од „соништата“, била сомалиската манекенка Иман. Друг дел од жените кои му давале инспирација на Сен Лоран биле Лулу де ла Фалез (француски: Loulou de La Falaise), ќерка на француски маркиз и англо-ирска манекенка; Бети Катру (француски: Betty Catroux ), ќерка на мајка Бразилка и татко кој бил американски дипломат, подоцна станала сопуга на француски декоратор; француската глумица Катрин Денев (француски: Catherine Deneuve); Никол Дорие (француски: Nicole Dorier ), топ модел од модната куќа Ив Сен Лоран во периодот од 1978-1983 година, која станала и помошник при организирањето на неговите модни ревии; супермоделите  Катуче Ниан и Ребека Ајоко; како и супермоделот Летиција Каста (француски: Laetitia Casta), која ја носела главната творба на неговите модни ревии во периодот од 1997-2002 година.
Во 2007 година, францускиот претседател Никола Саркози (француски: Nicolas Sarkozy) му ја доделил титулата Grand officier de la Légion d'honneur.
Ив Сен Лоран починал на 1 јуни 2008 година во домот во Париз, од тумор на мозокот. Според дневниот весник Њујорк тајмс (англиски: The New York Times), неколку дена пред неговата смрт Сен Лоран стапил во брак со Пјер Бержé. Неговите сестри и мајка го надживеале, додека татко му починал во 1988 година.
Му бил приреден католички погреб, во црквата Сен Рош (француски: St. Roch) во Париз. Телото на Сен Лоран било кремирано, а пепелта била распрскана во ботаничката градина во Маракеш, Мароко, која тој често ја посетувал и од каде што црпел инспирација и наоѓал мир. На погребната служба Бержé рекол: „Никогаш нема да заборавам колку ти должам и еден ден ќе ти се придружам под палмите во Мароко.“  Меѓу личностите кои присуствувале  на погребот биле иранската кралица Фара Пахлеви, Мадам Ширак ( сопругата на поранешниот француски претседтел Жак Ширак), претседателот на Франција Никола Саркози заедно со неговата сопруга во тоа време. Според списанието „Форбс“ (англиски: Forbes ), Сен Лоран бил човекот кој во 2009 година најмногу заработил посмртно.
Продажба на уметничка колекција
Пред започнувањето на аукцијата, кинеската влада се обидела да ја спречи продажбата на две бронзени кинески скулптури, кои биле украдени од Пекинг, од страна на француските и британските воени сили, за време на Втората англо-кинеска  војна, од 1860 година. Францускиот судија го одбил барањето. Скулптурите претставувале знаци од кинескиот хороскоп. Едната била глава на зајак, а другата глава на стаорец. Двете скулптури биле продадени за 15.745.000 евра, но подоцна се дознало дека понудата на аукцијата ја дал Чаи Мингчао, претставник на Фондот за национални богатства на Кина, кој се обидувал да ги врати предметите назад во Кина и тврдел дека нема да плати за нив.
NGC 6553
NGC 6553 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Стрела, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6553 се споменува и како GCL 88, ESO 521-SC36.
Откривање
Објектот е откриен на 22 мај 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6553 е од видот XI. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,3 m. NGC 6553 има само една позната привидна димензија, која изнесува 9,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 9 м 15,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -25° 54' 26"".
Други поделби
Проучување на NGC 6553 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 339; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6847. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 326.
Солофра
Солофра — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 31 јули 2019 година било 12,410 жители.
Црква „Св. Благовештение“ (Тинос)
Свето Благовештение (грчки: Παναγία της Τήνου) е црква која се наоѓа на островот Тинос, Грција. Црквата припаѓа на Грчката православна црква и е еден од најпосетуваните христијански храмови на Средоземјето. Црквата била изградена на местото врз пагански храм, посветен на богот Дионис.
Лиле Георгиева
Лиле Георгиева ( во Куманово — во ) — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица.
Филмографија
Георгиева ги остварила филмските улоги:
Јарослав Евдокимов
Јарослав Евдокимов (Ярослав Олександрович Євдокимов) е руски, белоруски и украински пејач (баритон).
Животопис
Јарослав Евдокимов е роден година во градот Ривне, (Украина). Тој е народен артист на Руската Федерација, народен уметник на белоруската РБС
Јован XII Цариградски
Јован XII Цариградски — Вселенски патријарх од 1294 до 1303 година. Јован XII е роден во Созопол на западниот брег на Црното Море. Пред да се устоличи за патријарх бил познат ппод името Козма.
Црква „Сретение Господово“ - Р’мби
Сретение Господово (Ιερός Ναός της Υπαπαντής του Κυρίου) — црква во селото Р’мби, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија, под управа на Грчката православна црква.
Црквата е изградена на крајот од XIV век или во XV век и се наоѓа близу сретселото. Има вреден живопис од тоа време.
Оваа црква претставува пример за духовната архитектура и уметност на своето време. Прогласена е за историски споменик и споменик на културата во 1987 г.
Алов бајрак Македонски
„Алов бајрак Македонски“ — македонска народна песна, напишана од непознат автор. Песната е посветена на некојси Македонец кој ѝ купил златна марама на мајка му за да му сошие златно знаме за да го вее низ сите делови на Македонија и со извик да им се обрати на сите Македонци. Песната има патриотски карактер.
Текст
-Ќе ти купам, стара мајко, алова марама,
да навезеш, мила мајко, златен бајрак македонски.
Златен бајрак да развејам, мајко, срце изгоре
и крај Вардар и низ Пирин и крај Белото Море.
Ќе се качам, стара мајко, на Пирин Планина,
ќе ги удрам, мила мајко, Неврокопските камбани.
горе глава мили браќа, еј Пиринци, славни јунаци!
Па ќе слезам, стара мајко, Голо Брдо, Преспа,
ќе разшетам, мила мајко, егејските родни огништа.
Па во Солун ќе извикам: - Вечна слава гемиџии,
вечни да сме мили браќа, Македонци Беломорци!
Односи меѓу ТМОРО И ВМК
Односите меѓу Македонската револуционерна организација и Врховниот македонски комитет имале своевиден колорит и влијание врз севкупниот развој на ослободителното движење во Македонија. По формирањето на Македонскиот комитет во Софија, МРО со внимание ја следел неговата активност, првенствено целта на Централниот комитет е да се побара морална и материјална помош од македонската емиграција во Бугарија. Од другата стран пак бил Македонскиот комитет кој сакал да се наметне како раководител на цело македонско револуционерно дело. Со текот на годините двете организаци целосно ги раскинуваат врските и започуваат меѓусебана вооружена војна, што се покажало како кобно за целото македонско дело.
Првите контакти
Уште пред да започне Мелничко востание во Солун се нашол Никола Наумов. Тој го поканил ЦК да земе учество во акцијата, но организацијата ја одбила неговата покана.
Претходно Наумов во Виена имал средба со Христо Татарчев и разговарале на истата тема но одговорот на Татарчев бил негативен. Веројатно со иста цел се нашол во Солун и Георги Баласчев но и тој не успеал да го разубеди ЦК. Даме Груев во летото 1895 година пристигнал во Софија. Груев бил испратен од ЦК на организацијата, за да го запознае Трајко Китанчев со целите на МРО (Македонска револуционерна Организација) - ТМОРО и да побара морална и матерјална поддршка. Во Софија, Груев имал средба со Наум Туфекчиев, Андреј Љапчев и со Трајко Китанчев.
Додека Даме Груев бил во Софија, четите веќе ја минувале границата. Од средбите што ги имал, Д. Груев разбрал дека акцијата започнала со помош на бугарската влада и поради тоа сметал дека таа нема да има успех.
Подоцна во Софија се нашол и Иван Хаџи Николов кој имал средба со Китанчев и од него исто така побарал морална и матерјална помош за организацијата.
По Мелничата авантура во Солун се нашол офицерот Луков (кој учествувал во акцијата). Тој имал средба со Христо Татарчев и Даме Груев и сакал дирекно да се запознае со целите на МРО. Луков потоа заминал за Битола на средба со Пере Тошев.
Барањата на Македонската револуционерна организација
Во летото 1895 година се одржало Солунското советување на МРО по што бил утврден односот на организацијата кон комитетот. Имено, кон крајот на август во Софија дошол К. Кондов кој ги претставил барањата на МРО кон ВМК и тие гласеле:
Тенденцијата на ВМК да се наметне како главен раководител на целото македонско револуционерно движење
И покрај овие барања на ТМОРО, во есента 1895 година во виничко, ВМК го испратил А. Чакараов со цел агитира за едно востание. Неговата дејност била спречена од организацијата и тој морал да се врати назад во Бугарија. Поради оваа дејност Гоце Делчев протестирал. И покрај овие недоразбирања, контактите помеѓу ВМК И МРО продлжиле. ВМК ја поканил организацијата да испрати свои претставници на ІІ македонски конгрес но МРО ја одбила поканата. Во самиот ВМК внатре, дошло до дискусија, дали воопшто може револуционерните комитети од Македонија да испраќаат свои делегати на конгресот. Според некои историчари, поканата до МРО е обид организацијата да се сведе на ниво на македонско друштво под покровителство на самиот комитет и нешто повеќе.
И покрај тоа што МРО ја одбила поканата да учествува на конгресот, од своја страна ВМК до ЦК на организацијата испратил писмо на 28.12.1895 година во кое се известува за работата на конгресот и било истакнато дека конгресот го овластил комитетот да стапи во тајна врска со МРО. Меѓу во ова писмо ВМК исто така се обидува да ја објасни својата улога и улогата на ТМОРО во македонското движење. ВМК за себеси го задржал правото над дипломатијата, а според погледите на комитетот МРО требала да биде средство за притисок. На оваа писмо ЦК одговорил со свое писмо од 20.01.1896 година во кое било истаканато дека:
Одговорот бил дипломатски и МРО не дал значење на покровителскиот однос на комитетот. Во оваа коресподенција помеѓу ВМК И МРО на станало збор за заемни односи.
Првите преговори за заемни односи
Во февруари 1896 година претседателот на ВМК генералот Данаил Николаев имал средба со Гоце Делчев во Софија. На оваа среба станало збор за заемните односи, притоа генералот Николаев истакнал ако МРО сака да добие поткрепа и помош од македонската емиграција во Бугарија, тогаш ВМК мора да биде главен раководител на целото македонско ослободително дело и да го има главниот збор по прашањето за востание. Гоце Делчев приоа остро протестирал истакнувајќи дека: Откако Гоце Делчев се вратил во Македонија, тој му пишал писмо на Н. Зографов, притоа истакнал дека е разочаран од ВМК и дека:
На 23.03.1896 година ВМК испратил ново писмо до МРО во кое имало проект за реформи во Македонија и се барало поддршка за нивно спроведување. Не е познат ставот на МРО кон овие реформи, од друга пак страна Д. Груев протестирал против начинот на коресподенција на ВМК, имено писмата биле испраќани на вистинска адреса со сите титулари на ЦК. На Солунскиот конгрес во 1896 година било прочитано писмото од ВМК од 20.03.1896 год. притоа било решено да продолжат контактите, да се убедува комитетот да ја напушти таквата тенденција како штетна по делото, да не дојде до целосно раскинување за да не се лиши ТМОРО од матерјалните средстава. Да се формира задгранично претставништво кое ќе ги застапува интересите на организацијата пред бугарското општество и ВМК да се бара морална и матерјална помош од нив и да не се мешаат во нивните внатрешни работи
Мистериозна понуда
По Солунскиот конгрес Врховниот комитет од Централниот комитет побарал да испрати свој човек во Софија кој требал да организира канал за пренесување на 3 000 пушки во Македонија. Оваа задача му била доверена на Ѓорче Петров и тој заминал во Бугарија. Во Софија Ѓорче Петров имал средба со Данаил Николаев, Андреј Љапчев, Димитар Ризов и Тома Карајовов. На оваа средба генералот Николаев истакнал дека англиската влада на Врховниот комитет му дала 3 000 пушки и дека тие се наоѓаат на англиски пароброд во Средоземното Море. Николаев истакнал дека пушките ќе ги дада на Централниот комитет под услов да се крене востание во една или две околии во Македонија. Ѓорче Петров ги прифатил пушките но го одбил барањето за востание. Меѓутоа сета понуда излегла како блеф. Имено ниту пушките ниту паробродот се појавиле и оттука произлегува дека тоа било само обид за наметнување на Врховниот комитет над Централниот комитет.
Половникот Атанас Јанков во Солун
Кон крајот на 1896 година во Солун пристигнал полковникот Атанас Јанков. Тој бил пратен од страна на Врховниот комитет и со себе носел нов предлог за договор.
Јанков имал средба со Христо Татарчев и Дамјан Груев на оваа средба полковникот ветувал пари и оружје истакнувајќи дека треба да дојде до обединување на двете организации.
Христо Куслев истакнува дека за време на оваа мисија Јанков го дал сигналот за создавање на Бугарското тајно револуционерно братство.
Односите во периодот 1897 - 1901 година
Во овој период доаѓа до извесно подобрување на односите меѓу двете организации. МРО кон крајот на 1896 година во Софија го отворила своето Задграничното претставништво и понатамошните контакти биле оставрувани преку Гоце Делчев и Ѓорче Петров.
Во јуни 1897 година во Софија се одржал IV македонски конгрес. На овој конгрес биле разгледани односите помеѓу двете организации и била манифестирано приближување кон ставовите на Централниот комитет посебно кон прашањето за востанието во Македонија.
Сосема неочекувано Гоце Делчев бил избран за член на Врховниот комитет. Овој избор Делчев го одбил поради својата дејност во МРО. И покрај одбивањето на изборот контактите меѓу Задграничното претставништво и Врховниот комитет на чело со Христо Станишев продолжиле.
Овој комитет дал извесна сума на пари за МРО меѓутоа ниту едните ниту другите биле задоволни од заемните односи.
Контактите меѓу Задграничното претставништво и Комитетот на чело со Александар Радев продолжиле но односите не биле подобрени.
Во меѓувреме позициите на Врховниот комитет биле ослабени и задграничните претставници и ЦК решиле да го преземат Врховниот македонски комитет во свој раце.
Обидот на Задграничното претставништво да го стави под своја контрола Врховниот комитет
За таа цел Ѓорче Петров започнал силна агитација во Бугарија. Целта Ѓ. Петров била да најде лице кое ќе има силен авторитет да застане на чело на Комитетот и да ја зацврсти неговата позиција.
Сарафов и Антон Бозуков се понудиле но тие не биле по вкусот на ТМОРО, а Ѓ. Петров барал некој кои имал поголема улога во бугарското општеството.
Исто така имал средба и со Димитар Благоев но сите го одбиле. Работат премногу им изгледала опасна.
На крајот Ѓ. Петров морал да се задоволи со Борис Сарафов. Задграничните претставници на ТМОРО направиле договор со Сарафов и неговите приврзаници, односно ТМОРО ќе ја подржи кандидатурата на Сарафов за претседател на Комитетот, а за возврат Врховниот Комитет нема да презема никави дејства без знаење и согласност на задграничните претставници.
На 1 мај 1899 година во Софија започнал VІ македонски конгрес на кој Борис Сарафов бил избран за претседател на Комитетот, секако со поткрепа на Ѓ. Петров и Гоце Делчев.
Затоа не треба да зачудува изјавата на Сарафов: Ние сме фирмата, а Ѓорче е комитетот ,Ѓорче Петров во своите спомени тоа и го потврдува, Ние го уредивме Сарафовиот комитет, тој беше наш продукт.
ТМОРО и Борис Сарафов
По самиот избор на комитетот, Борис Сарафов ја помагал материјално и морално ТМОРО, меѓутоа уште додека се составувал комитетот Б. Сарафов планирал да го заземе ЦК на ТМОРО.
Имено, тој направил договор со полковникот Иван Цончев и потполковниците Атанас Јанков и Стефан Николов. Според овој договор Цончев требало да даде оставка на офицерската должност и да го зазеде претсдателското место во комитетот и на таков начин тој да се најде во рацете на офицерите и што поскоро да се крене востание.
Било предвидено територијата на Македонија да се подели на 14 востанички окрузи на чело со по еден офицер, а полковникот И. Цончев со големи сили да навлезе од Бугарија.
За планот не требало да дознаат Гоце Делчев и Ѓорче Петров. Подоцна кога Б. Сарфов и Иван Цончев ќе дојдат во судир, за овој договор преку Сарафов ќе дознае Ѓ. Петров.
Меѓутоа офицерите без согласност на Гоце Делчев и Ѓорче Петров не се осмелувале да го остварат планот. Затоа тие предложиле да се постават двајца офицери во Централниот комитет и 14 - 15 офицери по окрузите во Македонија. Задграничните претставници во принцип не го одбиле овој предлог и од тука произлегла мајската спогодба од 1 мај 1901 година со која требало на Централниот комитет да му се препораачаат офицерите.
Но Гоце Делчев и Ѓорче Петров знаејќи ја амбицијата на Сарафов за преземање на целото македонско националноослободително дело во свои раце, намерно одолговлекувале во спроведувањето на мајската спогодба.
Поради тоа Гоце Делчев бил обвинет дека сака да стане командант на востаничките сили и дури бил и физички нападнат во просториите на Врховниот комитет.
Биле расипани односите и со Ѓорче Петров кој ја продолжил приватната коресподенција со Централниот комитет иако според договорот таа требало да се одвива преку секретарот на Врховниот комитет.
Од друга страна пак Борис Сарафов успеал да го придобие на своја страна Зографов кој бил началник на ТМОРО за Ќустендилскиот реон со што дошло до прекунување на врските помеѓу двете организации.
Од почетокот на 1900 година до март 1901 Врховниот комитет не давал никаква материјална помош за ТМОРО, а помошта е обновена по Солунската афера кога во Централниот комитет влегол Иван Гарванов.
ТМОРО и Иван Цончев
По убиството на Стефан Михаљану положбата на Сарафов се влошила и затоа тој според претходниот договор кои го имал со офицерите го повикал Иван Цончев да даде оставка на генералската функција и да застане на чело на Врховниот комитет.
Цончев ја прифатил поканата и во почетокот на јануари 1901 година се нашол во Софија но во меѓу време дошло до Солунската провала и Срафов го сменил решението сметајќи дека ќе може да владее со се.
Поради тоа дошло до расцеп во Комитетот на две крила сарафисти и цончевисти. Додека траеле превирањата бил закажан VІІІ македонски конгрес, Сарфов бил уапсен а за претседател на Комитетот бил избран Стојан Михајловски кои требало да го подготви теренот за влегување на Цончев во Врховниот комитет.
По конгресот имало преговори околу не исполнувањето на мајската спогодба, а ТМОРО во овие преговори со Врховниот комитет била претставена од Гоце Делчев, Д-р Руменов и Михаил Герџиков, а као трета група која можела да го помогне македонското дело била претставена од Иван Цончев и Стефан Николов.
Отука произлегла нова мајска спогодба од 16.05.1901 година во која меѓу другото било договорено дека каналите и пунктовите на бугарска територија се во сопственост на ТМОРО додека пак оружјето складирано од страна на Сарафов во магацините по бугарската граница се на Врховниот комитет.
Меѓутоа откако Цончев го презел оружјето тој го сменил својот однос кон ТМОРО и за време на IX македонски конгрес тој бил избран за потпретседател на Врховниот комитет и започанл со подготовки за кревање на востание во Македонија кое му било потребно на бугарскиот кнез.
Иван Цончев започнал со праќање на чети во Македонија составени од арамии а меќу нив се нашле Хаљо, Дончо Златков, подофицерот Лазов, Ангел Станчовалијата, Касапчето и други.
Истовремено посегнал по пограничните пунктови на ТМОРО и биле преземени разни дејства за нарушување на авторитетот на ТМОРО пред населението во Македонија со што на 14 декември 1901 година Задгранично претставништвото објавило дека ги прекинува за сегоаш сите врски со овој состав на Врховниот комитет.
Вооружени престрелки
Иван Цончев веднаш откако го презел комитетот во свој раце започнал со организирење и препраќање на чети во Македонија. Овие врховистички чети биле составени од разни арамии и морално пропаданти луѓе.
Пионири на врховизмот во Македонија биле: Хаљо, Дончо Златков, Иван Карасулијата, Ангел Спанчовалијата, подофицерот Лазов.
Во летото 1901 година од левата и десната страна на реката Струма се нашле две врховистички чети. Едната под команда на капетанот Јурдан Стојанов а другата на чело на Пашалијата. Присуството на овие врховистички чети на територијата на Македонија неминовно воделе кон судир со четите на ТМОРО.
Набргу во овој крај се нашла четата на чело со Сава Михајлов и Јане Сандански и тие ги повикале врховистичките чети на јавен двобој пред населението, но врховистите од своја страна одбиле.
Во октомври 1901 година во селото Лагадош се нашла врховистичката чета на чело со подофицерот Михаил Лазаров. Тој дошол во судир со Сава Михајлов при што бил разоружен и принуден да се врати во Бугарија.
Овој судир во Лагадош бил повод за Дончо Златков да се нафрли и врз Горно Џумајско.
Пионир на врховизмот во Петричко бил Стојчо Бакалчето, поранешен раководител на ТМОРО во селото Игуменец.
Бакалчето во почетокот на 1901 година злопотребил 12 лири на ТМОРО и поради тоа бил осуден на смрт но успаал да ја избегне ликвидацијата и да издејствува помилување. Но овој настан кај Бакалчето предизвикла да се оддалечи од ТМОРО, а кога дознал од весниците за судирот помеѓу ТМОРО и Врховниот комитет, решил да застане на страната на ВМОК и го поканил врховистичкот војвода Дончо Златков да дојде во областа Каршијак.
Таму Дончо на селаните им говорел дека:
Во летото 1901 година Дончо со својата врховистичка чета се нашол во областа Каршијак и успеал на своја старана да спечали повеќе раководители и работници на ТМОРО.
Меѓу нив биле: поп Трендафил од Палат, учителот Цоне од Гореме, поп Иван од Долна Рибница и деградираниот војвода на ТМОРО Алексо Поројлијата.
Тие здружени со Дончо стапиле во контакт со Врховниот комитет и ја започнале борбата за Петричко со четите на ТМОРО.
Дончо и Алексо Поројлијата на измама успеала да го ликвидираат петричкиот војвода на ТМОРО, Кецакаров, по што дошле во судир со четата на дедо Иљо Крчовалијата.
Кон крајот на август 1901 година во Струмичко се појавува првата врховистичка чета. На чело на оваа чета стоел Хаљо кој бил поранешен убиец на бугарскиот премиер Стефан Стамболов.
Хаљо со себе ги донел двајцата отпадници на ТМОРО, Васил Пеливанов и Иван Карасулијата.
Оваа чета броела од 20 - 30 души и успеале да се пробијаат до селото Нивичино. Во ова село тие стапиле во контакт со Атанас Нивички кои бил раководител на ТМОРО во ова село, од него биле побарана храна и канал за понатамошен премин.
Атанас Нивички не знаел дека станува збор за врховистичка чета, но таа му станала сомнителна и затоа испртил двајца курири со писмо кое требало да го предадаат на првата чета на ТМОРО која ќе ја сретнаат.
Писмото го добил Михаил Герџиков, и тој за четата го известил Гоце Делчев. Делчев од своја страна издал нардба за протерување на врховистичката чета од територијата на ТМОРО.
Четата на Хаљо била гонета од Атанас Нивички и Михаил Герџиков по што врховистичката чета била принудена да се врати во Бугарија.
Кон крајот на 1901 година врховизмот успеал да фати корени и да создаде свој бази во Североисточна Македонија. Според Христо Силјанов речиси сите села во Малешевско, Горноџумајско и Петричко биле под контрола на врховистичките чети. Во врска со првите врховисти во Македонија, Сиљанов истакнува дека ВМОК без помошта на разбојниците и разните декласирани елементи многу тешко би можел да постигне успех, додавајќи дека:
Горноџумајско востание
Првата активност за започнување на врховистичкото востание во Македонија ја почнал полковникот Атанас Јанков. Во средината на 1902 година, Јанков со голема чета навлегол во Македонија и се движел од Џумаја до Костурско. Поминувајќи низ Џумајско, Малешевско, Струмичко, Гевгелиско и други места, Јанков оставал свои приврзаници и го повикувал населението на востание. Меѓутоа ТМОРО успеала со својата дејност да го спречи објавувањето на Врховистичкото востание во Костурско. Во текот на оваа акција на полковникот Јанков во југозападна Македонија започнало Горноџумајското востание. Со востанието биле зафатени Горноџумајско, Мелничко, Петричко, Малешевско, Струмичко и Разлошко. Оваа акција на Комитетот ја ослабнал и сериозно ја загрозил организациската мрежа на ТМОРО. Меѓутоа треба да се истакне дека Горноџумајското востание успеало да ги раздвижи дипломатите на големите сили околу македонското прашање и да ги предизвика таканаречените Падарски реформи. Еден дел од историчарите сметаат дека оваа акција на Комитетот придонела Централниот комитет на ТМОРО да го свика когресот на кој било поставено прашањето за востание во престојната 1903 година. По Горноџумајското востание претседателот на Централниот комитет Иван Гарванов сакал да дојде до помирување со Врховниот Комитет, а Иван Цончев за таквото помирување го поставил условот за кревање на востание во пролета 1903 година. Од своја пак страна Иван Цончев на 10 декември 1902 година (стар стил) испратил повик до офицерите Македонци и Одринци да ја напуштат бугарската армија и да се вклучат во идното востание.
Илинденско востание
Во пресрет на востанието четите на Врховниот комитет, на чело со Иван Цончев, полковникот Јанков и Стефан Николов се групираат на границата на Серскиот револуционерен округ, откако меѓу двете организации е постигнат писмен договор за помош. Во Валовишко врховистката четата на Љубомир Стоенчев заедно со внатрешната чета на дедо Иљо Крчовалијата на 9 септември во месноста Ливада во Пирин води борба. На 12 септември таа повторно се судрила со отоманските сили кај месноста Мали и по еднодневен бој се повлекува во Бугарија. Во Мелничко врховистките чети на Јордан Стојанов, Петар Дрвингов и Димитар Зографов се здружуваат со внатрешните на Јане Сандански, Михаил Чаков и Стојан Млчанков во здружена чета од 160 души, а на 30 август водат борба кај Света Троица. На 31 август единица од 400 лица, под команда на полковник Јанков и генерал Цончев и на војводите на ВМОК Христо Танушев, Иван Ботушанов, Никола Лефтеров и Димитар Атанасов се бори во месноста Гарваница, а на 1 септември се води борба во село Пелистер. На 4 септември четите на војводата на ТМОРО Спиро Петров и оваа на ВМОК на чело со Константин Настев водат заедничка борба со турските сили кај месноста Кукли во која загинува Спиро Петров.
Слевање на ВМОК во Внатрешната организација
Рилскиот конгрес од 1905 година на ТМОРО се занимавал и со прашањето на Врховизмот особено со групата околу Иван Цончев. Организацијата сакала еднаш за секогаш да расчисти со Врховниот комитет кој сакал да претвори во втора организација во Македонија и поради тоа двете организации биле во постојан конфликт и судир. Конгресот испратил:
во кое било истакнато:
Меѓутоа и покрај овие зборови во истото соопштение ТМОРО ги поканил Врховистите без разлика на нивната вера, народност и убедување да се приклучат кон организацијата, а својата група да ја растураат и да престанаат со својата активност во Македонија и Бугарија.
Сосема неочекувано за многумина, Иван Цончев се обратил писмено до Рилскиот конгрес приваќајќи го барањето на ТМОРО и истакнувајќи дека Врховниот комитет го изгубил своето значење, дека тој се распаднал на повеќе групи, а дека тој е претставник на онаа група во Бугарија.
Меѓу другото Цончев истакнал дека сака да постигне единство со ТМОРО и дека ќе ги извести своите приврзаници за тоа. До формално слевање на врховистите во ТМОРО меѓутоа Цончев ги повлекол своите луѓе од Македонија и неговата група престанала да постои.
Финале на УЕФА Лигата на шампиони во 2007 година
Финале на УЕФА Лигата на шампиони во 2007 година — фудбалски натпревар што се одржал на Олимпискиот стадион во Атина, Грција, на 23 мај 2007 година, за да одлучи за победникот на Лигата на шампионите 2006-07. На натпреварот се натпреварувале ФК Милан од Италија и ФК Ливерпул од Англија. Милан победил во натпреварот со резултат од 2:1. Со освојувањето на купот, Милан дошол до својот седми успех во Европскиот куп.
Сорбо Серпико
Сорбо Серпико — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 1 јануари 2021 година било 554 жители.
Горноџумајски партизански одред „Никола Калапчиев“
Горноџумајски партизански одред „Никола Калапчиев“ ― партизанска единица формирана од партизаните на Горноџумајската партизанска чета од 1941 година, како и од новопристигнати борци од Горноџумајско (околу 50 борци) - Пиринска Македонија, со командант Арсо Пандурски и политички комесар Стојне Лисијски.
Дејствија и акции
Дејствувал во реонот на планините Рила и Пирин. Кон крајот на 1943 година, бил поделен на два дела: едниот дел дејствувал на десната страна на реката Струма за да воспостави врски со партизанските единици од Вардарскиот дел на Македонија. Во борбата на 29 јануари 1944 година кај селото Лисија, претрпел тешки загуби. Пролетта, 1944 година, извршил бројни оружени акции и кон средината на август (1944 година) влегол во составот на Рилско-пиринскиот одред. Како доброволечка единица влегол во регуларната армија на Отечественофронтовска Бугарија. Во битката против германските сили кај селото Ѕвегор (Делчевско) загинал речиси целиот раководен кадар. Борците зеле учество во борбите за ослободување на Македонија и Југославија.
Хетерополисахариди
Полисахаридите од оваа група се изградени од различни моносахариди или од нивни оксидирани производи, какви што се уронските киселини. Широко се распространети во растителниот свет и голем број од нив наоѓаат примена во: медицината, фармацијата, прехранбената и во другите индустрии.
Пектонски материи
Пектините се структурни елементи на примарниот клеточен ѕид. Хемиски претставуваат разгранети полисахаридни молекули, составени од основен синџир на галактуронска киселина. Страничните синџири се изградени од различни од различни шеќери: ксилоза, арабиноза, галактоза, глукоза и др. Карбоксилните групи на галактуронската киселина можат да бидат естерифициранисо метанол или можат да бидат неутрализирани со некои јони, при што се образуваат неутрални или кисели соли, па оттаму се создаваат и различни типови пектини: пектини, пектати, пектинска киселина, пектинати и сл. За добивање пектини се користи остатокот од плодовите на агруми (лимон, портокали др.), јаболко, слива и други, што останува како отпаден материјал по пресување и цедење на соковите. Во зависност од појдовниот материјал, пектините се прашоци со бела или со светлокафеава боја. Растворливи се во вода и во врел глицерол, а не се растворливи во алкохол, во ацетон и во органски растворувачи. Најзначајното својство на пектинските материи е способноста при определени услови да образуваат гел. Во тарапевтски цели пектинските материи се користат како: средства за запирање на крварења, заместители на крвната плазма, антидоти при труење со тешки метали, за третман на гастроентерити, за лекување рани што тешко заздравуваат и др. Во фармацевтската практика се користат како емулгатори и како врзувачки средства во производството на голем број препарати.
Гуми и слузи
Гуми и слузи се високомолекуларни полисахариди што во вода бабрат или со вода даваат вискозни колоидни раствори. Се смета дека слузите се нормални состојки на растенијата, додека гумите настануваат како патолошки производ, по повреда на стеблото кај некои растенија. Гумите и слузите претставуваат сложени, хетерогени полисахариди со разгранети ланци, со неутрален или со кисел карактер. Молекулите им се составени од: моносахариди и од уронски киселини. Поради присуството на уронските киселини, гумите и слузите можат да се дефинираат и како полиурониди. При тоа, галактуронската и глукурунската киселина се речиси задолжителни елементи во гумите, додека во слузите се застапени само во одредени случаи и такви слузи се означуваат како кисели слузи. Киселиот карактер го даваат слободните COOH- групи на уронските киселини. Имено, уронските киселини се создаваат од моносахаридите, со оксидација на примарната алкохолна група до карбоксилната група. Овие групи можат да градат соли со катјони или да се естерифицираат со определени алкохоли во естри.
Гуми
Гумите се лачат во форма на густ бел секрет, кој постепено зацврснува во аморфна маса на воздухот. Процесот на настанување гума се означува како гумозис. Кај некои растенија создавањето на гумата е нормален процес, но, ако се засече стеблото, процесот се стимулира, а создадената гума на местото на повредата овозможува побрзо заздравување, поради што гумите имаат и заштитна улога. Во фармацевтската практика се користат гуми што се создаваат кај претставниците од фамилиите Febaceae и Rosaceae.
Слузи
Слузите се нормалана појава во клетките од ткивата што имаат функција да задржуваат вода. Во растенијата можат да бидат застапени во различни количества, од 10% во лененото семе до 80% во карагенот. Распростаренети се во растителниот свет, а најмногу ги има во растенијата од фамилиите: Malvaceae, Linaceae и Orchidaceae. Кај нижите организми ги има во црвените и во кафените алги. Локализирани се во: листовите, цветовите, корените и ретко во други делови. Во фармацевтската практика се користат изолирани гуми и слузи или дроги што содржат слузи.
Полско-советска војна
Полско-советската војна (полски: Wojna polsko-bolszewicka; руски: Советско-польская война) — војна која траела од 28 февруари 1919 година до 18 март 1921 година. Војната се водела помеѓу силите на Руска СФСР и Украинска ССР од една страна и Република Полска и Народна Украина од друга страна.
Околу победникот во војната, денеска полските и руските историчари сѐ уште дебатираат. Полските историчари сметаат дека Полска успеала да во новоформираната република ги зачува своите територии, додека пак Советите тврдат дека спречиле полска инвазија во Украина и Белорусија.
Матансас (покраина)
Матансас (Provincia de Matanzas) е покраина во Куба. Поголеми градови се Карденас, Ховелјанос и главниот град Матансас. Одморалишниот град Варадеро исто така се наоѓа во оваа покраина.
Северното крајбрежје има бројни мали атоли, честак и мангрови близу водата.
Јужното крајбрежје е едно од најпосебните места во Куба: тука има огромно мочуриште, Сиенага де Запата које се поротега ширум јужниот дел на покраината и истоимениот полуостров. Источно од полустровот се наоѓа Заливот на свињите, местото на неуспешната инвазија поддржана од САД.
Ова е една од најиндустријализираните покраини во Куба, со нафтени извори, рафинерии, објекти за супертанкери, и 21 шеќерана за обработка на шеќерната трска која се одгледува во покраината.
Општини
Покраината Матансас има 13 општини. На крајот на 2010 г. е укината општината Варадеро, со припојување на нејзината територија кон општината Карденас. Дотогаш имала вкупно 14 општини.
Извор: Население од пописот во 2004 г. Површина според општинската прераспределба од 1976 г.
Илче Стојановски
Живот, војната 2001 и сведоштва
Илче Стојановски е роден на 21 мај 1976 година во битолското село Породин. Имаше завршено средно полициско школо и беше вработен во Битола.
Според блиски пријатели и роднини, Илче беше силно, полетно момче кое ги прифаќаше сите предизвици. Се гордееше што ќе ја облечеше полициската униформа. Замина од неговото родно село Породин, носејќи ги во спомен приказните за македонските војводи, комити, илинденци и херои. Тој секое време знаеше да им раскажува на другарите, меѓу нив Марјан Божиновски, Кире Костадиновски и Бошко Најдовски од заедничкиот строј за хероите од минатото.
Според мајката на Илче, тој и неговите другари, како елитни полицајци, постојано биле во реоните каде што се воделе најжестоките борби. Најпрво биле во Дебар, но набрзо бие повлечени оттаму и префлрени во Танушевци. Таму Илче бил 20 дена, па се вратил во Породин и 10 дена бил со своите во селото. Потоа повторно заминал во Танушевци и таму останал 15 дена, за потоа да биде префрлен во Тетово.
Според еден близок војнички другар на загинатиот полицаец Илче Стојановски, одма пред да се случи масакрот, преку брановите на радиостаницата му се јави дека се нападнати и бараше помош. Тој вели:"...му го препознав гласот и му реков на командирот да се вратиме и да им помогнеме. ...Уште еднаш очајнички и беспомошно се јави гласот на Илче преку радиостаница:
И радиостаницата замолкна. Смртта на Илче настанала како резултат на здобиените прострелни рани во пределот на главата и стомакот. Со кундак од пушка му е разнесена брадата а со нож му се нанесени рани на рацете и нозете. Не е докажано дали контузијата на брадата предизвикана со удари од кундак на пушка и горењето на долните екстремитети, терористите го извршиле додека бил сè уште жив или мртов. Телото од целосно изгорување го спасиле првите „тигри” што пристигнале на местото на масакрот.
Илче Стојановски посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија.
ФК Джjугас
ФК Джjугас (Futbolo klubas "Džiugas") — литвански фудбалски клуб од Телшјај. Моментално настапува во А лига на Литванија.
Историја
Фудбалскиот клуб Джjугас бил формално формиран во 2014 година. 2019 година стана шампион на Прва лига.
Википедија на телушки јазик
Википедија на телушки јазик е издание на Википедија на телушки јазик.
Австриски конзулат во Битола
Почесен конзулат на Република Австрија во Битола — дипломатско претставништво на Австрија во градот Битола.
Историја
Австриското Царство заедно со Велика Британија биле првите земји кои отвориле дипломатски претставништва во Битола. Австрискиот конзулат бил отворен на 21 ноември 1851 година. Царството, заедно со Русија, биле двете главни директно заинтересирани големи сили на Балканот. Првиот дипломатски претставник на Австриското Царство бил Фридрих Мајер. До крајот на 1950-тите, се смениле многу конзули и вицеконзули - Атанацкович, Вестер Мајер, Вулетич, Франц фон Соретич и други. Од 1890 до 1892 година, дипломатски претставник на Австроунгарија во Битола бил вицеконзулот Погачер. Во турбулентните времиња пред и по Илинденското востание, конзул бил Август Кинг, чии извештаи биле важни извори за политички, економски, трговски, културни, образовни, етнографски, статистички факти во вилаетот. Од јануари 1905 до декември 1908 година се смениле многу претставници: Оскар Прохаска, Парчер, д-р Ранци, Ричард Опенхајмер, Јеличка, Посваи и Тахи.