cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
XVII легија
XVII легија (Седумнаесетта легија; латински: Legio XVII) ―― легија на императорската римска војска. Била основана од Август околу 41 п.н.е. Легијата била уништена во Битката кај Тевтобуршката Шума (9 септември 9). Симболот и когноменот на легијата се непознати.
Историја
Оваа легија веројатно била создадена за да се справи со Секст Помпеј, последниот противник на вториот триумвират, кој бил стациониран на Сицилија и загрозувајќи го снабдувањето со жито во Рим.
По поразот на Марк Антониј и Клеопатра во Битката кај Актиум (31 п.н.е.), легијата била стационирана во Галија. На крајот на 1 век п.н.е., Седумнаесеттиот бил испратен во провинциите Германија кај Рајна и бил стациониран во Кастра Ветера (Ксантен). Во 5 н.е., провинциите биле смирени и Публиј Квинктилиј Вар бил назначен за управник и командант на војската во Германија.
На 9 септември, Арминиј, водачот на херуските сојузници, пријавил бунт во рајнската област. Без да се посомнева во добиените информации, Вар ги зел своите три легии, XVII заедно со XVIII и XIX, и се упатил кон запад. На 9 септември, во близина на денешниот Оснабрик, Херуските предводени од Арминиј ја нападнале војската на управникот. Сите три легии биле уништени во она што е познато како Битка во Тевтобуршката Шума и нивните орелски стандарди биле изгубени. Стандардите на орелот биле повратени од Римјаните во подоцнежните години.
По нејзиното уништување, Римјаните никогаш повеќе не го користеле овој легиски број.
Гримен
Гримен (Grimmen) — град во округот Западна Померанија-Риген, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Географија
Гримен се наоѓа во јужниот дел на округот Западна Померанија-Риген, претходно припаѓајќи на округот Северна Западна Померанија, на кого бил и административно седиште. Градот се наоѓа на бреговите на реката Требел, околу 30 километри јужно од Штралзунд и 30 километри западно од Грајфсвалд. Градот е поврзан со железницата Штралзунд-Нојштрелиц-Берлин и со автопатот А20. Во близина на градот се наоѓаат општинската заедница Францбург-Рихтенберг на запад, општинската заедница Милцов на север и општината Зидерхолц на југоисток.
Градски единици
Покрај градот Гримен, во рамките на административните граници спаѓаат и следниве единици:
Соседни општини
Општини со кои се граничи градот се (запишано надесно започнувајќи од север): Витенхаген, Вилмсхаген, Зидерхолц, Вендиш Багендорф, Шплитсдорф и Папенхаген.
Историја
Гримен бил основан во текот на источното населување на Германците, кога околу 1.250 трговци и занаетчии од Долна Саксонија, Вестфалија и Долна Рајна се населиле на местото, кое потоа станало дел од Кнежевството Риген. Првиот документ во кој се споменува Гримен е од 1267. Во 1287, извештај напоменува дека фогтот Бертхолд го преземал градот, а воедно се споменува дека Гримен веќе ги добил градските права претходно. Официјалниот документ е изгубен, па така не се знае точниот датум кога градот се стекнал со градските права. Според тоа, 700-годишнината на градот била прославена во 1987. Од 1325, Гримен припаѓал на Војводството Померанија.
Во текот на Триесетгодишната војна, градот бил ограбен неколкупати. По војната, Гримен станал дел од Шведска Померанија. Од 1695 до 1697, градоначалникот Јоханес Флитнер немилосрдно ги казнувал обвинетите вештерки; најмалку седум од нив биле убиени. Во 1797, голем пожар го уништил скоро целиот град. Во 1800, шведскиот крал Густав IV Адолф го посетил Гримен и престојувал во т.н. кралска куќа. По Виенскиот конгрес во 1815, Шведска Померанија со Гримен станале дел од пруската Покраина Померанија. Административната реформа од 1816 го направила градот, административно седиште на округот.
На крајот на Втората светска војна, Гримен се предал на Црвената армија без борба во април 1945. Во 1960-тите се изградиле бројни нови фактори и земјоделски претпријатија, што предизвикало силен раст на градот. Откако комунистичкиот режим во Источна Германија паднал во 1989, старите градби во градот биле обновени. По реформата на окрузите во 1994, Гримен станал административно седиште на округот Северна Западна Померанија, додека од 2011 Гримен е дел од новосоздадениот округ Западна Померанија-Риген.
Градби
Најстара градба во градот е Црквата Св. Богородица, изградена во 1267. Од старите бедеми и ѕидини, останати се три порти изградени во готски стил од тули:
Зоолошка градина
Зоолошката градина во Гримен поседува повеќе од 250 животни од 50 различни видови. Зоолошката градина е отворена во 1957 година и исто така поседува голема разновидност на растенија и изобилува со зелени зони.
Ритинг
Ритинг (Rüting) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Трапезунтско Царство
Трапезунтското Царство, основано во април 1204 година, било една од трите држави– наследнички на Византиското Царство. Сепак, создавањето на Трапезунтското Царство не било директно поврзазно со заземањето на Цариград од крстоносците, туку се отцепило од Византија неколку недели пред тој настан.
Географски, Трапезунтското Царство не контролирало територии подалеку од јужниот брег на Црното Море. Демографското наследство опстанало неколку векови по освојувањето од Османлиското Царство во 1461 година, а исто така голем број на православни Грци (наречени Понтиски Грци) останале во таа област сè до почетокот на 20 век.
Во тоа време, остатокот од православните христијани во областа биле депортирани во Грција (започнувајќи од 1923 година), според договорот за размена на население меѓу Грција и Турција. Оваа спогодба не ги вклучувала и месните муслимани кои зборувале грчки дијалекти, кои живеат и денес во таа област.
Основање
Трапезунтското Царство било основано во почетокот на април во 1204 година, кога Алексиј Комнин ја искористил презафатеноста на византиската власт со крстоносците пред нивните ѕидини (јуни 1203 – средина на април 1204) и го зазел Трапезунт и провинцијата Халдија со војници од добиени од неговиот роднина, Тамара од Грузија. Со тоа, врските меѓу Трапезунт и Грузија останале цврсти, но нивната природа била оспорувана.
Алексиј Комнин бил внук на последниот цар од династијата Комнини, Андроник I Комнин, иако неговиот син Мануил Комнин, кој се оженил со Русудан, ќерка на Георги III од Грузија. Андроник I го узурпирал престолот во 1183 година и по две години владеење на терор, бил измачуван и убиен од народот на Цариград откако бил симнат од Исак II Ангел. Неговиот син, Мануил бил ослепен (традиционална византиска казна за предавство) и умрел брзо потоа. Алексиј и неговиот брат Давид, се спасиле по реагирањето на нивната мајка Русудан, која побегнала од Цариград. Нејасно е дали Русудан побегнала во нејзината татковина Грузија или во Пафлагонија, византиска провинција но јужниот дел на Црното Море каде Комнините се воспоставиле во средината на 11 век.
Владетелите на Трапезунт се нарекувале Megas Komnenos (Големите Комнини) и како и другите две држави–наследнички на Византија, Никејското Царство и Епирското Деспотство – на почетокот се нарекувале “Цар и Автократ на Ромеите (Римјаните).” Сепак, кога Михаил VIII Палеолог од Никеја го освоил Цариград и бил признат за Римски цар и како господар на Трапезунт, инсистирањето на Комнините за титулата “Цар” било болна точка. Во 1282 година, Јован II Комнин, ја симнал царската регалија пред ѕидините на Цариград, пред да влезе да се ожени со ќерката на Михаил и да ја прифати легалната титула деспот. Во Трапезунт, далеку од се послабото влијание на Цариград, тој едноставно го сменил името на титулата во “Цар и Автократ на целиот Исток, Иберијците и Ператеја”, која останала во употреба сè до крајот на царството во 1461 година. Државата често се нарекува Царството на Комнините поради владеечката династија.
Трапезунт на почетокот ја контролирал соседната област на црноморското крајбрежје меѓу Сотериопол и Синопа, состоејќи се од денешните турски провинции Синоп, Орду, Гиресун, Трабзон, Бајбурт, Гумушхане, Ризе и Артвин. Во тринаесеттиот век, Царството ја контролирало Ператеја, која ги вклучувала Херсон и Керч на Кримскиот Полуостров. Давид Комнин, помладиот брат на Алексиј, брзо го проширил царството на запад, прво окупирајќи го Синопа, потоа Пафлагонија и Хераклеја Понтиска (денешната провинција Самсун и крајбрежните региони на Кастамону, Бартик и Зонгулдак) сè додека неговото царство не се граничело со Никејското Царство основано од Теодор I Ласкарис. Проширувањето било сепак краткотрајно: териториите западно од Синопа биле заземени од Никејското Царство во 1206 година, а Синопа била освоена од Селџуците во 1214 година.
Просперитет
Трапезунтското Царство постоело најдолго од државите–наследнички. Никејското Царство во 1261 година успеало да го освои Цариград, уништувајќи го слабото Латинско Царство. Епирското Деспотство бавно се распаѓало низ 13 и 14 век, сè додека не било освоено од повторно создаденото (од страна на Никеја) Византиско Царство околу 1340 година.
Повторно создаденото Византиско Царство било освоено од Отоманското Царство во 1453 година, додека Трапезунтското Царство успеало да преживее до 1461 година, кога и тоа било освоено од Отоманското Царство.
Трапезунт бил во постојан конфликт со Султанатот Икониум (Конија), а потоа и со Турците–Османлии, како и со Цариград, италијанските републики, а особено со Република Џенова. Тоа било царство само според титулата, и преживувало преку создавање меѓусебни конфликти на своите соперници и им ги нудело своите принцези на нивните владетели, кои биле познати по својата убавина, и поради бракот со богат мираз, особено со турските владетели од внатрешноста на Анадолија.
Уништувањето на Багдад од Хулагу Кан во 1258 година го направило Трапезунт западниот крај на Патот на свилата, и под монголска заштита градот станал многу богат. Исто така Марко Поло се вратил во Европа преку Трапезунт во 1295 година. За време на владеењето на Алексиј III (1349-1350) градот бил еден од водечките центри за трговија и бил познат по големото богатство и уметничките достигнувања.
Врв и граѓанска војна
Малото Трапезунтско Царство најуспешно се наметнало на почетокот, под водството на Алексиј I (1204-1222) и особено за време на владеењето на неговиот помлад брат Давид, кој загинал во битка во 1214 година. Вториот син на Алексиј, Мануил I (1238-1263), ја зачувал државната безбедност и се здобил со репутација на многу добар војсководец, но царството веќе ги губело граничните територии од Чепни Туркмените и морало да плаќа данок на Селџуците од Рум, а потоа и на Монголското Царство и Илканатот, како знак за нештата што претстојат. Проблематичното владеење на Јован II (1280-1297) вклучувало и смирување со Византија и бил ставен крај на аспирациите за Цариград. Трапезунт ја достигнал најголемата слава и влијание за време на долгото владеење на Алексиј II (1297-1330). Трапезунт претрпел период на симнувања од престолот и атентати од крајот на владеењето на Алексиј па сè до почетокот на владеењето на Алексиј III, во 1355 година. Царството никогаш целосно не успеало да на врати внатрешната кохезија, трговска надмоќ или територија.
Слабеење и пад
Мануил III (1390-1417), кој го наследил својот татко Алексиј III, стапил во сојуз со Тимурлан, и имал корист од победата на Тимурлан над Турците–Османлии во Битката кај Анкара во 1402 година. Неговиот син Алексиј IV (1417-1429), оженил две од своите ќерки со Џахан Шах, канот на Кара Којунлу и со Али Бег, кан на Ак Којунлу; додека неговата најстара ќерка Марија станала третата жена на византискиот цар Јован VIII Палеолог. Перо (Педро) Тафур, кој го посетил градот во 1437 година, изјавил дека Трапезунт имал помалку од 4000 војници.
Јован IV (1429-1459), само можел да ја гледа истата судбина што му претстои како онаа на Цариград во 1453 година. Османскиот султан Мурат II прво се обидел да го освои главниот град по море во 1442 година, но слегувањето на брегот било многу тешко и нападот бил одбиен. Додека Мехмед II вршел опсада на Белград во 1456 година, османскиот гувернер на Амасија го нападнал Трапезунт и иако бил поразен, зел многу затвореници и голем откуп.
Јован IV се подготвил за евентуалниот напад преку склучување на сојузи.тој ја дал својата ќерка на синот на неговиот шура, Узун Хасан, кан на Ак Којунлу, барајќи за возврат ветување дека ќе го брани Трапезунт. Тој исто така добил ветувања за помош од турските емири на Синопа и Караманија и од кралот и принцевите од Грузија.
По смртта на Јован во 1459 година, неговиот брат Давид дошол на власт и ги злоупотребил овие сојузи. Давид заговарал со различни европски сили за помош против Османлиите, зборувајќи за невозможни планови кои го вклучувале освајувањето на Ерусалим. Мехмед II дознал за овие планови и бил дополнително испровоциран од барањето на Давид за укинување на данокот наметнат за време на владеењето на неговиот брат.
Одговорот на Мехмед пристигнал во летото во 1461 година. Тој зел голема војска од Бурса, па се упатил прво до Синопа, каде емирот брзо се предал, потоа продолжил на југ низ Ерменија за да го неутрализира Узун Хасан. Откако го изолирал Трапезунт, Мехмед брзо ја започнал опсадата пред населението да знае дека тој доаѓа. Градот издржал еден месец пред царот Давид да се предаде ма 15 август 1461 година. Со освојувањето на Трапезунт, последниот остаток од Источното Римско Царство бил уништен.
Дунастијата МегалоКомнини
Династијата Комнини владеела со Византиското Царство од Цариград сè до 1185 година. На табелата се покажани членовите на семејството кои биле владетели на Трапезунт од 1204 до 1461 година.
Медово Аниште (Свети Николе)
Медово Аниште  — археолошко наоѓалиште во Свети Николе Наоѓалиштето претставува населба и некропола од доцноантичко време. На 3,7 км југоисточно од градот, на површина од 400 × 200 м се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, тегули и градежен материјал.
Стар гитарист (Пикасо)
Стар гитарист е масло на платно од Пабло Пикасо, создадена кон крајот на 1903 и почетокот на 1904 година. На него е прикажан еден постар музичар, слеп, разгален човек со небесна облека, слабо подгрбавен над гитарата додека свирел на улиците на Барселона, Шпанија. Во моментов е изложен во Уметничкиот институт во Чикаго како дел од Меморијалната колекција на Хелен Бирч Бартлет.
Во времето на создавање на Стариот гитарист модернизмот, импресионизмот, постимпресионизмот и симболизмот има големо влијание врз стилот на Пикасо. Понатаму, Ел Греко, слабиот животен стандард на Пикасо и самоубиството на еден драг пријател влијаеле на стилот на Пикасо во тоа време, кој станал познат како неговиот син период. Неколку рендгенски зраци, инфрацрвени слики и прегледи од куратори откриле три различни фигури скриени зад стариот гитарист.
Син период
Во тоа време, откажувајќи се од класичното и традиционално образование и барајќи слава, Пикасо и неговиот пријател Карлос Касагемас се преселиле во Париз. Една година подоцна, Касагемас станал безнадежно беден од неуспешна љубовна врска и извршил самоубиство. Пикасо бил многу погоден од овој настан и наскоро паднал во депресија. Покрај тоа, Пикасо бил многу сиромашен. Неговата сиромаштија го натерала да се идентификува и да се поврзе со питачи, проститутки и други разочарани отпадници во општеството.
Елементите во Стариот гитарист биле внимателно избрани за да генерираат реакција од гледачот. На пример, монохроматската шема на бои создава рамни, дводимензионални форми кои го раздвојуваат гитаристот од времето и местото. Покрај тоа, целокупната придушена сина палета создава општ тон на меланхолија и ја нагласува трагичната и тажна тема. Единствената употреба на масло на панелот предизвикува потемно и повеќе театарско расположение. Маслото има тенденција да ги меша боите заедно без да ја намалува осветленоста, создавајќи уште покохезивна драматична композиција.
Понатаму, гитаристот, иако мускулест, покажува малку знаци на живот и се чини дека е близу до смртта, што подразбира мала удобност во светот и ја истакнува мизеријата на неговата ситуација. Деталите се елиминираат, а скалата се манипулира за да се создадат издолжени и елегантни размери, додека се интензивира тивкото размислување на гитаристот и чувството за духовност. Големата, кафеава гитара е единствената значајна промена во бојата што се наоѓа на сликата; нејзината здодевна кафеава боја, истакната во сина позадина, станува центар и фокус. Гитарата доаѓа да го претстави светот на гитаристот и единствената надеж за опстанок. Овој слеп и сиромашен субјект зависи од неговата гитара и малиот приход што може да го заработи од неговата музика за опстанок. Некои историчари на уметност веруваат дека оваа слика го изразува осамениот живот на еден уметник и природните борби што доаѓаат со кариерата. Затоа, музиката, или уметноста, станува товар и отуѓувачка сила што ги изолира уметниците од светот. А сепак, и покрај изолацијата, гитаристот (уметникот) зависи од остатокот од општеството за опстанок. Сите овие емоции ја одразуваат тешката состојба на Пикасо во тоа време и неговата критика кон состојбата во општеството. Стариот гитарист станува алегорија на човечкото постоење.
Пол Маријани, биограф на Валас Стивенс, ја претставил својата анализа на сликата како контрапункт на приговорите што ги изнел Стивенс во врска со потеклото на неговата поема насловена „Човекот со сина гитара“ ,"„И покрај тоа што постојано го негираше, се чини дека Стивенс има предвид одредена слика тука: „Стариот гитарист “на Пикасо од 1903 година, во кој се прикажува старец со бела коса и брада како седи искривен и со прекрстени нозе додека свири на гитара. Ако Пикасо се обиде да го прикаже светот на сиромаштијата и огромната мизерија, тоа беше затоа што тоа беше негова сопствена мака како борбен млад уметник во Барселона, каде што направи многу слики, вклучувајќи ја и оваа, на сиромашните. Сликата е скоро целосно направена во монохроматски блуз и сино-црни, освен во самата гитара, која е насликана во малку потопла кафеава боја. Човекот е слеп, но веќе не гледајќи го светот околу него, тој гледа подлабоко во реалноста одвнатре “."
Инфрацрвени откритија
Неодамнешните прегледи со рендгенски зраци и прегледите од куратори откриле три фигури кои ѕиркале зад телото на стариот гитарист. Трите фигури се стара жена со главата свиткана напред, млада мајка со мало дете кое клечи покрај неа и животно на десната страна од платното. И покрај нејасните слики во клучните области на платното, експертите утврдиле дека барем две различни слики се наоѓаат под „Стариот гитарист“.
Во 1998 година, истражувачите користеле инфрацрвена камера за да навлезат во највисокиот слој на боја (композицијата на Стариот гитарист) и јасно ја виделе втората композиција. Користејќи ја оваа камера, истражувачите успеале да откријат млада мајка седната во центарот на композицијата, подавајќи се со левата рака до нејзиното дете кое клечи десно и теле или овца од левата страна на мајката. Јасно дефинирана, младата жена имала долга, распуштена темна коса и внимателен израз.
Институтот за уметност од Чикаго ги споделил своите инфрацрвени слики со Музејот на уметноста во Кливленд и Националната галерија за уметност во Вашингтон, каде кураторот Вилијам Робинсон идентификувал скица од Пикасо испратена до неговиот пријател Макс Џејкоб во писмо. Откривала ист состав на мајка и дете, но имало и крава што ја лижела главата на мало теле. Во писмо до Џејкоб, Пикасо открил дека ја сликал оваа композиција неколку месеци пред да го започне „Стариот гитарист“.
Во 2019 година, истражувачите од Универзитетскиот колеџ во Лондон користеле невронска мрежа за да ја пресоздадат сликата пронајдена со инфрацрвена камера. Невронската мрежа била обучена да ја пресоздаде сликата од другите дела на Пикасо за време на неговиот син период.
Саат-кула (Тетово)
Саат кулата во Тетово била изградена од Мехмед паша пред 1608 година. Тоа била монументална градба со квадратна основа, која преминувала во многуаголна и завршувала со интересен покрив. Таа го красела градот до 1933 година кога била урната поради дотраеноста. Постои иницијатива за возобновивање на кулата.
Јохан Готлиб Неремберг
Јохан Готлиб Неремберг (Johann Gottlieb Nörremberg; 11 август 1787 - 20 јули 1862) — германски физичар од областа на поларизацијата на светлината.
Во 1833 г. станал професор по математика, физика и астрономија на Тибингенскиот универзитет, каде работел на геодезија и развојот на оптички инструменти.
Солана де Авила
Солана де Авила — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Црква „Св. Атанасиј“ - Војница (селска)
Свети Атанасиј — главна селска црква во селото Војница.
Црквата претставува заштитено културно наследство на Македонија од 1953 година поради архитектурата на објектот и специфичната изработка на икони и фрески, кои се од непознат автор.
Историја
Црквата е изградена на почетокот на век.
Денешна состојба
Црквата се распаѓа, а со неа и иконите, фреските и црковните книги. Иако црквата е заштитен споменик на културата, ништо не е преземено за нејзина заштита. Жителите со страв влегуваат во црквата, бидејќи објектот е руиниран и постои можност за рушење на покривот. Изготвениот проект за нејзина санација чинел 10.000 евра, но сепак не бил реализиран поради недостиг на средства. Покривот на црквата прокиснува точно над иконостасот, а таваните се напукнати. За да се зачуваат дел од иконите и црковните книги, се чуваат на сигурно и тајно место.
Фрескоживопис
Најстарата фреска во црквата потекнува од 1821 година, но црквата била изградена претходно, но нема пишан документ за тоа.
Зуење во ушите
Зуење во ушите (Tinnitus) е симптом што се јавува кај лицата кои подолго време биле изложени на бучава, но може да биде и придружен симптом на бројни заболувања. Пациентите различно го опишуваат тинитусот: како ѕвонење, пиштење, пулсирање или шушкање. Според одредени процени, околу 20% од населението страда од тинитус.
Причини
Зуењето во ушите не е болест, туку симптом. Најчесто, станува збор за безопасен симптом, предизвикан од подолга изложеност на силна бучава. Сепак, тинитусот може да биде придружен симптом на бројни заболувања, во пред ред на надворешното, средното и внатрешното уво. Исто така, зуењето во ушите може да биде симптом на васкуларни нарушувања или патолошки промени во околните структури, а може да се појави и како последица на ототоксични лекови.
Кинезиологија
Значењето на кинезиолошките активности во минатото и денес
Уште Старите Грци го увидуваат значењето на физичкото воспитание и настојуваат, со сите средства децата на робовладетелите да ги развијат во снажни и издржливи војници и добри управувачи, се обрнувало големо внимание на хармонскиот развиток на сите физички и психички способности на човекот, и таквиот однос кон физичкото воспутување ја развил големата љубов кон гимнастиката и игрите,со што добил и своја кулминација во Олимпијските игри.
Хуманизмот и ренесансата повторно го поставиле прашањето за хармониското развивање на човекот, и се зголемил и интересот за кинезиолошките активности, бидејќи поодделни педагози од оваа епоха ја истакнувале потребата за поголемо внимание на кинезиолошките активности на младото поколение, а меѓу авторите кои се залагале се: Мор, Рабле, Кампанела, Коменски, како и Џон Лок во своето дело „Мисли за воспитанието“ и дал големо значење на кинезиолошките активности и тој советувал да се посвети големо внимание на јакнењето на здравјето и телесната конструкција, а посебно кај него има акцент на престојот на децата на чист воздух. Еден од калсиците на педагогиката Жан Жак Русо, во однос на кинезиолошките активности, вели дека „тоа треба да почне од самото раѓање“. Тоа, по него, не може да се оддели од умното е естетското воспитание, врз основа на овие и слични образложенија и мислења за кинезиолошките активности, од ден на ден, сè повеќе се истиснува мислењето дека физичкиот развиток на младиот организам се одвива сам по себе, на основа на сопственото делување на истиот и дека за таа цел не е потребно никаво планско раководење.
Во XVIII век, под влијание на идеите на Жан Жак Русо, во Германија се организирале специјални школи за кинезиолошки активности, кои подоцна се развиле во целосен гимнастички систем. Истиот дал поттик во XIX век да се осниваат слични гимнастички системи во другите земји во Европа како на пример во Шветска, Чехословачка и др. Работата на популаризирањето на кинезиолошките активности од страна на Јан, Линг, Тирш, Лесгафт, придонело за потполно разбирање на важноста, значењето и потребата од кинезиолошките активности. Кинезиолошките активности треба да придонесат за максимален развој на сите функции и органи на организмот. Се ова придонесува за преземање на низа мерки кои овозможуваат по правилен физички развиток на младите луѓе. Но во овој период сè уште не било доволно јасно разбрана суштината на кинезиолошките активности, главно, сите тие настојувања биле насочени кон физичкото развивање, а не било доволно воочено значењето на кинезиолошките активности за развиток и формирање на целокупната личност.
Основачите на Марксизмот – ленинизмот, укажувајќи дека психичкото и физичкото неразделно се поврзани дека е психичкиот живот „производ на специфичен начин организирана материја“ ( Ленин) ги ликвидира сите такви погрешни и не научни разбирања, и одовде произлегува дека физичката структура е база на психичкиот живот и со преземање мерки за правилен физички развиток се овозможува, во голема мера и за правилниот развиток на сите психички функции.
Маркс и Енгелс многу ја ценеле кинезиолошката активности и во општиот систем на воспитанието му обрнувале сериозна грижа, нагласувале дека поимот воспитание содржи три компоненти : „Умно, физичко вопитание и политехничка настава“. Врз основа на овие постапки на класиците на Марксизмот кинезиолошките активности добиваат многу важна улога во општиот систем на воспитанието. Преку правилното и системско спроведување на истото се овозможува правилното развивање и на психичките процеси и својства и придонесува за формирањето на правилен поглед на светот.
Исто така правилното физичко воспитание овозможува и правилното оформување на моралниот лик на човекот. Поаѓајќи од ова основата на значењето на кинезиолошките активности и неговата поврзаност со другите видови на воспитание за потполно формирање на младата личност, во последно време голем број педагози му обрнуваат многу сериозно внимание.
Кинезиолошките активности првенстено треба да служат за унапредување на здравјето во најширока смисла на зборот. Но не се застанува тука, зашто кинезиолошките активности денес е сложен и многу сложен процес. Грижата за телото е само појдовна точка во отварувањето на крајната цел – сестрано развиена личност, тоа во голема мера помага и на интелектуалното, морално и естетско оформување на човекот, со тоа кинезиолошките активности си го заземаат правото место во системот на воспитанието воопшто, тоа станува негов неразделен дел без кои нема потполно образование.
NGC 5892
NGC 5892 — спирална галаксија во соѕвездието Вага, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5892 се споменува и како MCG -2-39-7, Fath 703, NPM1G -15.0523, A 1511-15.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5892 е од видот SBcd. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 5892 има привидни димензии од 3,6' х 2,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 13 м 48,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -15° 27' 51"". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 5892 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54365. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 289; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6170. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1437.
Саат-кули во Македонија
Поделба
Според некои македонски архитекти, Саат кулите во Македонија може да се поделат во 4 групи:
Општина Неготино
Географија
Општината се граничи со Општина Штип на север, Општина Конче и Општина Демир Капија на исток, Општина Градско и Општина Росоман на запад, и Општина Кавадарци на југ.
Историја
На територијата на општината имало пет историски села: Вардар Чифлик, Кара Синанли, Кара Оџали, Кукуричани и Чешмедере.
Население
Според проценка од 2016, општина Неготино има 19.327 жители.
Агалар
Агалар (Κρήνη, Крини) — село во Општина Места во Кавалскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 67 километри западно од градот Кавала и на 13 километри северно од Саришабан.
Селото се наоѓа на надморска височина од 70 метри.
Историја
Селото во текот на XIX век се наоѓало во составот на Отоманското Царство. Селото било населено со турско население.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Во 1927 година, селото било преименувано во Крини.
Демографија
Во 1928 година бројот на населението бил 108 лица, додека во 1940 година селото броело 95 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 78 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 81 жител, во 1971 година имало 72 жители, во 1981 година имало 67 жители, додека во 1991 година имало 52 жители. Денеска, населението на селото е 34 жители според пописот од 2011 година.
Множина
Множина — граматички облик на именка што означува количина предмети, поими, суштества или појави кои се повеќе од еден, додека во словенската група јазици се употребува за количина поголема од два.
Заедно со еднината, денес во повеќето индоевропски јазици множината е единствениот граматички број. Во некои јазици на зборот му се додава наставка кога тој покажува множина. На пример, во англискиот јазик во кој на зборовите во множина им се додава “s“ (главно), понекогаш и "es", па дури и "ies" (пример, dollar е во еднина, а dollars е во множина).
Сите европски јазици имаат множина. Во некои јазици, како што се арапскиот или хебрејскиот, има необични форми, а тоа се: "нулар" (ништо или нула објекти), "тријал" (три објекти) и "паукал" (неколку објекти). Повеќето светски јазици ја користат едноставната форма на множина.
Некои јазици немаат множина. Овде спаѓаат јапонскиот, корејскиот и кинескиот јазик, како и некои други источноазиски јазици.
Во македонскиот јазик зборовите кои означуваат множина најчесто се обележуваат со буквата “и“, но можно е и користењето на “а“ и “е“.
Форми на множината во македонскиот јазик
Избројана множина: три дена, неколку дена; два петла; два кладенца итн.
Обична множина: Македонец - Македонци; граѓанин - граѓани, селанец - селани, скопјанец - скопјани, но Германец - Германци; Турчин - Турци; старец - старци; театар - театри; Грк - Грци; ден - дни, денови; смок - смоци, смокови; крст - крстови; леб - лебови; нож - ножеви; крај - краеви, но: кеј - кејови; крал - кралеви и кралови; зет - зетеви и зетови; меч - мечеви; ветар - ветрови; оган - огневи и огнови;
Збирна множина: дол - долишта; крај - краишта; роб - робје; кол - колје; друм - друмје; камен - камење, камења; ремен - ремење, ремења итн.; град - градје; рид - ридје; пат - патје; паќе (=патишта).
NGC 3446
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3446 се споменува и како ESO 264-SC45.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3446 е од видот OCL. NGC 3446 има само една позната привидна димензија, која изнесува 6,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3446 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 400; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8198. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Тесторф-Штајнфорт
Тесторф-Штајнфорт (Testorf-Steinfort) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Рудина (Свети Николе)
Рудина — археолошко наоѓалиште во Свети Николе Наоѓалиштето претставува населба од римско време. Се наоѓа во јужниот дел на градот, на височинка што се издига на десната страна од патот кон железничката станица Овче Поле. На самиот врв има зарамнето плато, издолжено во правец север-југ, кое зафаќа простор од 300 × 150-200 м. Според кажувањето на мештаните, при обработувањето на нивите биле вадени камени блокови од темели на објекти, а биле најдени и повеќе монети од кои се зачувани само две,од царевите Проб и Диоклецијан. И денес на површината, освен градежен материјал, може да се сретнат и фрагменти од керамички садови. Значаен наод претставува фрагментот од мермерна плоча, со димензии од 23 × 20 × 5 см, на кој има релјефна претстава на сцена од жртвување. Наоѓалиштето е мошне опустошено со градежните работи за зградата на Електродистрибуција, а и со временските влијанија. Наодите се чуваат во Музејската збирка во Св. Николе.
Илм (Зале)
Илм (Ilm) — река долга 134,2 километри во Тирингија, Германија. Таа е лева притока на Зале, во која се влева во Гросхеринген, близу Бад Кезен.
Градови долж Илм се Илменау, Штатилм, Кранихфелд, Бад Берка, Вајмар, Аполда и Бад Зулца.
Во речната долина на Илм се наоѓа сојузниот автопат Б87 од Илменау до Лајпциг и двете железници: Тириншката железница помеѓу Гросхеринген и Вајмар и Илмската железница (Ilmbahn) помеѓу Кранихфелд и Вајмар. Дел од брзата железница Нирнберг-Ерфурт исто така е изградена во горниот дел на долината близу Илменау.
Ватерполо на Летните олимписки игри 2016 (мажи)
Ватерполото на Летните олимписки игри 2016 — официјален ватерполски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Бара да Тижука, Бразил. На турнирот учествувале вкупно 12 репрезентации.
Нов завет
Нов завет — вториот дел на Библијата (по Стариот завет) и содржи 27 книги, кои се делат на шест основни дела: евангелија (Матеј, Марко, Лука, Јован), почетоци на христијанската црква (Дела Ап.), писма до конкретни цркви (од Рим. до 2 Сол.), пасторални писма (од 1 Тим. до Евр.), соборни писма (од Јаков до Јуда) и пророчка книга (Откровение). Новиoт завет е напишан на старогрчки јазик (коине).
Постанокот на Новиот завет
Првиот дел од Новиот завет го сочинуваат Евангелијата. Првото евангелие е според Матеј, еден од учениците на Исус Христос. Евангелието според Матеј е напишано помеѓу 50 и 60 година, a местото на пишување веројатно било Палестина.
Второто евангелие е според Марко кој информациите ги добил од апостолот Петар. Тоа е воедно најкраткото и наједноставното Евангелие. Марко многу внимателно ги опишал случките, но не по хронолошки ред. Целта на ова Евангелие е да го претстави Исус Христос како Божји Син, да ги опише неговите дела, неограничената моќ и чудата. Се смета дека ова Евангелие е напишано помеѓу 50 и 60 година.
Третото евангелие е според Лука. На почетокот, тој пишува дека сите информации од оние кои биле сведоци на Исус Христос добро ги испитал и по внимателното и опсежно истражување почнал да го пишува Евангелието. Ова Евангелие подоцна му го упатил на некојси честит Теофил. Лука долго време му бил сопатник на апостолот Павле. По професија, Лука бил лекар и во тоа време многу учен човек, што се гледа и по неговиот начин на изразување. Евангелието според Лука е пишувано помеѓу 60 и 61 година.
Четвртото и последно евангелие е според Јован, кое го напишал во својата длабока старост. Ова ги надополнува првите три, и го прикажува Исус како Божји Помазаник. Пишувано е помеѓу 80 и 90 година.
Посланија
Посланијата кои се наоѓаат во Новиот завет биле пишувани одвреме-навреме, по потреба. Апостолите преку тие посланија поучувале, предупредувале, советувале или укорувале. Посланијата настанале во текот на првиот век, а на младата, штотуку основана христијанска црква и требале многу практични совети. Во Новиот завет има само една книга која е од пророчка природа и се вика Откровение. Апостолот Јован бил прогонет на островот Патмос, каде што ја напишал последната книга од Библијата. Новиот завет се состои од:
Епископот Атанасиј Александриски (295-373) прв ја нарекол оваа збирка од 27 книги канонска (меродавна збирка на книги). Така, околу 400 година, редоследот на книгите во Библијата бил одреден и конечен. Според учењето на христијаните, Библијата е единствената книга која е во состојба да даде одговори на прашањата кои ги поставуваат луѓето, истражувајќи ја вистината: „Што треба да направам за да се спасам?“.
Содржина
Новиот завет е централното писмено свидетелство на христијанството, во кое основната претставена личност е Исус Христос. Новиот завет започнува со четирите евангелија: според Матеј, според Марко, според Лука и според Јован, иако тие не се најстарите списи во него. Иако евангелијата се занимаваат со истите случувања, тие го прикажуваат Исус на различни начини. Евангелието според Матеј е посебно познато поради тоа што ја содржи молитвата „Оче наш“, и поради тоа што ја нагласува разликата на Исусовото учење во однос на учењето од Стариот завет. Откровението на Јован Богослов се нарекува уште и „апокалипса“. Во него авторот ја опишува својата визија за победата на Бог над злото и смртта. Овој дел од Новиот завет извршил најголема инспирација врз натамошната литература.
Влијание врз уметноста
Сите елементи од Новиот завет нашле свој одраз во европската уметност: во сликарството, литературата, музиката, скулптурата. Микеланџело, Леонардо, Дирер, Бах и многу други се инспирирале од темите во Библијата.
Покровска црква (Соломенски реон - Киев)
Покровската црква (украински: Покровська церква ) е капела која се наоѓа во Киев, Украина.
црквата била изградена во 1895 година, а официјално осветена во 1897 година. Идејата за изградба на оваа црква дошла во 1891 година во спомен на митрополитот Платон Городетски, кој починал на 1 октомври 1891 година. Во тоа време, Соломенскиот реон претставувал периферија на градот Киев, но бил густо населен и во реонот не постоела црква. За главен архитект бил избран Иполит Николаев.
Фининсирањето на изградбата на црквата било од страна на некои градски трговци, за да на крај за изградбата на објектот бидат потрошени 37.000 рубли. Во 1905 година, храмот бил реконструиран.
По падот на комунизмот, црквата била отворена и целосно реновирена.
Црква „Св. Атанасиј“ - Алистратик
Свети Атанасиј (Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου Αλιστράτης) — црква во селото Алистратик, Зихненско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата претставува трикорабна базилика со двоводен покрив и понов нартекс. Точната година на изградба не е позната, но по архитектонските особености се датира во XIX век. Над главниот влез од надворешната страна има натпис кој вели дека новиот кат е изграден во 1893 г. и го дава името на дарителот. На исток излегува само средишната ниша на апсидата на жртвеникот. Женската црква го опфаќа западниот дел на храмот. Иконостасот е од XIX век и не е резбан. Од истиот период се иконите, царските двери, амвонот, киворот на чесната трпеза и големите резбани проскинитари. Во северозападниот агол на црквата има крстилница. На северозапад од црквата има монументална камена камбанарија.
„Св. Атанасиј“ била катедрала на Драмско-филипско-зихненската митрополија од 1753 г., па сè до потпаѓањето на Егејска Македонија под грчка власт во 1912 г. кога седиштето е преместено во Драма.
Теанин
Забележано е дека теанинот ги намалува умствениот и физичкиот стрес, може да создаде чувство на опуштеност и го подобрува спознавањето и расположението кога се зема во комбинација со кофеин.
Се шпекулира дека теанинот ги создава овие ефекти со зголемување на продукцијата на гама-аминобутирска киселина (ГАБА). Теанинот го зголемува нивото во мозокот на серотонин, допамин, ГАБА и има микромоларен афинитет за АМПА рецепторот, рецепторот за Каинат и НМДА. Исто така, забележано е дека теанинот го зголемува производството на алфа-бранови во мозокот.
Студиите на лабораториски глувци покажале дека и екстремно големи дози на теанин немаат штетни ефекти. , дури во една студија се покажало дека теанинот делува заштитно на нервите.
Л-теанинот може да го помогне имуниот одговор на инфекции со зголемување на капацитетот на гама-делта Т-клетките. Во една студија од 2003. биле споредени групи од пијачи на чај и кафе, секој испитаник пиел по 600мл чај или кафе во текот на 4 недели. Забележано е дека во крвта на оние кои пиеле чај продукцијата на анти-бактериски белковини била и до пет пати поголема од оние кои пиеле кафе.
Црква „Св. Атанасиј“ - Извор (селска)
Свети Атанасиј — главна селска црква во селото Извор, а воедно и парохиски храм на Изворската парохија.
Црквата се наоѓа над селото, а околу нејзе се наоѓаат и селските гробишта.
Историја
Црквата била подигната во век.
Фрескоживопис
Била живописана во 1863 година од зографот Петар Николов и неговиот роднина Емануил Исаков, обајцата од Ораовец.
На фреската на Свети Никола оставиле натпис: „Сей ѡбразъ го направиѧ зуграфите Манче и Петре за нихни споменъ ѿ Ораовецъ“.
Кардинален број
Кардиналните броеви (cardo, со значење „пресвртна точка“) — воопштување на природните броеви за опишување на кардиналноста на множествата.
Кардиналноста може да се објасни со помош на бијективна функција. Две множества имаат иста кардиналност ако и само ако постои бијекција меѓу елементите од двете множества. Во случајот на конечните множества, ова соодветствува со поимот на големина. Кардиналноста на конечно множество е природен број, т.е. бројот на елементи во множеството. Во случајот на бесконечните множества, однесувањето е многу посложено. множеството. Германскиот математичар Георг Кантор опишал како овој концепт од теоријата на множества може да се воопшти за бесконечните множества и како може да се пресметаат бесконечните кардинални броеви. Со неговата теорема тој покажал дека е можно бесконечните множества да имаат различна кардиналност, па така кардиналноста на множеството на реални броеви е поголема од онаа на множеството на природни броеви.
Кардиналноста на бесконечните множества се означува со симболот ℵ (ален, прва буква од хебрејското писмо), индексиран со цел број. Така на пример, кардиналноста на множеството на природни броеви \N („најмала“ бесконечност) изнесува ℵ0. Различните кардиналности на бесконечните множества овозможуваат образување на низа од повеќе алефи индексирани со редни броеви или:
Природните броеви може да се употребуваат за две намени: првата, за да се прикаже бројот на елементи во конечно множество и втората, за да се определи подреденоста на елементот во подредено множество. Овие два концепта соодветствуваат еден на друг за конечните множества, па поради тоа е неопходно истото да се направи за бесконечните. Прикажувањето на подреденоста во подредено множество води до поимот за реден број, додека големината води кон поимот за кардинален број.
ПУ „Кочо Рацин“ - Вакуф
Основно училиште „Кочо Рацин“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Кочо Рацин“ - Вакуф; скратено: ПООУ „Кочо Рацин“) — подрачно основно училиште во селото Вакуф, претставува единка на училиштето истоименото училиште од градот Кратово.
Училиштето е именувано по истакнатиот македонски поет Кочо Рацин.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Вакуф, сместено во средишниот дел на маалото Стојкарци.
Градба
Објектот е во добра состојба.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
Свети Николај (Свети Николе)
Свети Николај  — археолошко наоѓалиште во Свети Николе Наоѓалиштето претставува црква од средниот век. При изградбата на новата црква Св. Николај се откриени темели од постара црква. Во дворот околу црквата е откопан гроб од камена конструкција – тип циста. Дворот пред западниот трем е поплочен со плочи од гробни конструкции на кои има врежани крстови.
Савџи-бег
Савџи-бег — османлиски принц кој учествувал во заеднички бунт со визанрискиот принц Андроник против нивните татковци во 1370-тите. Савџи бил син на Мурат I. Според османлиската традиција, сите кнезови или шехзаде биле провинциски управители, а тој управувал со Бурса кој бил втор по важност главен град по Одрин.
Граѓанска војна
Во 1371 година, Јован морал да се признае како вазал на османлискиот султан Мурат I, а Византија во тоа време опфаќала територии околу Цариград, Солун и мал дел од денешна Грција. Во 1373 година Јован и Мурат започнале војна против своите синови. Савџи-бег бил најмлад од синовите на Мурат и знаел дека шансите да стапи на престолот се минимални.
Една кратка хроника од 1377 година соопштува дека Андроник во мај 1373 година го напуштил Цариград бегајќи од сопствениот татко и се сретнал со султановиот син. Бунтот започнал на 25 мај, но истиот бил задушен уште пред да започне. На 29 септември 1373 година востание повторно подигнал султановиот син, по кое Мурат го заробил и наредил да биде ослепен, а Андроник бил затворен. Вестите за овој сојуз стигнале до папата во Рим, кој во следните години го нарекол „сојуз на нечестта“, и покрај тоа што папата претходно не сакал да му помогне на византискиот цар.
Захир
„Захир“ е роман од бразилскиот писател Пауло Коелјо напишан во 2005 година. Слично како и претходната книга „Алхемичарот“, во „Захир“ се зборува за аџилакот. Книгата допира до нас со темите за љубовта, загубата и опсесијата.