cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Железница
Историја на македонската железница
Во периодот од 1945 до 1990 година, во Македонија биле изградени нови железнички линии во должина од над 200 километри, а старите пруги биле модернизирани и нивната широчина била зголемена на 1,43 метри. Во 1948 година, Пионерското вовче, кое било трасирано за само два месеци, почнало со возење низ градскиот парк од станицата „Стив Наумов“, крај езерцето по течението на Вардар и неговите плажи, па преку Ѓорче Петров до излетничкото место Сарај и крајната станица „Борка Талевски“ во село Глумово, покрај излетничкото место Матка. Теснолинејката Ѓорче Петров – Кичево почнала да се демонтира во 1948 година и била заменета со нормален колосек, но во две фази: првата фаза до Гостивар била завршена на 25 мај 1952 година, вториот дел до Кичево завршил во 1969 година, а делот до Охрид останал недовршен.
Букет лилии (Фабержеово јајце)
Букет од Лилии Часовник јајце (или на Мадона Лили Часовник јајце) е накит Велигденски јајца направени под надзор на рускат иот изработувач на накит Карл Фаберже во 1899 година за Цар от Никола II како Велигденски подарок за неговата сопруга, царицата Александра Фјодоровна. Тоа во моментов се чува во  Палатата на оружјето во Москва, и тоа е еден од ретките Фабрежови јајца кои никогаш не ја напуштиле Русија.
Винзен (Холштајн)
Винзен (Winsen) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Антонио Шембри
Антонио Шембри (април 1813, Валета - декември 1872) — малтешки орнитолог.
1166 п.н.е.
1166 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1166. година пред новата ера, 166. од вториот милениум п.н.е., 66. од 12 век п.н.е. и седма од 1160-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1166 година се протега во 1470 и 1471, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1530 и 1531 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 623 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1842 и 1841 исламска година пред хиџра.
Маџоре
Маџоре или Вербано (понекогаш и Локарно), (Lago Maggiore, Verbano) — предалпско езеро од ледничко потекло и второ по големина езеро во Италија.
Географска положба
Езерото Маџоре се наоѓа на надморска височина од околу 193 м, неговата површина изнесува 212 км2 од кои околу 80% се наоѓаат во Италија а останатите 20% во Швајцарија. Обемот на езерото изнесува 170 км, должината 54 км, најголемата ширина изнесува 10 км а просечната 3,9 км. Зафатнината изнесува 37,5 милијарди м3 вода, која според теоретските проучувања се обновува секои 4 години.
Најголемата длабочина изнесува 370 м.
Флора
Иако се наоѓа на северот на Италија, езерото Маџоре заради големата количина вода влијае на микроклимата, така да во неговата околина успеваат типичните средоземни билки, какошто се лимон, маслинки, ловор, камлии, азелеи, рододендрон и магнолија.
Ветрови
Како и на сите подалпски езера, така и на езерото Маџоре секој ден дуваат два вида ветрови, Еден кој доаѓа наутро од планините према рамнините (нарекуван мошендрино) и друг послаб ветер кој дува од рамнините према планините поготово попладне (познат под називот инверна). Езерото Маџоре е одлично место каде што може да се уживаат различни видови на спортови како што се едрење и сурфањето на ветер.
Ла Палма
Ла Палма, или Сан Мигел де ла Палма — најсеверно-западниот остров на Канарските Острови, Шпанија. Ла Палма има површина од 706 км2 што го прави петтиот по големина од седумте главни Канарски Острови. Вкупното население е околу 86.000, од ​​кои 18.000 (податоци од 2003 година) живеат во главниот град Санта Крус де ла Палма и околу 20.000 (податоци од 2004 година) во Лос Љанос де Аридане. Ла Палма има статус на „сестрински град“ со Ел Дорадо Хилс, Калифорнија. Неговата највисока планина е Роке де Лос Мучачос, на 2.426 метри, што е втора меѓу врвовите на Канарските Острови по масивот Теиде на Тенерифе.
Во 1815 германскиот геолог Леополд фон Бух ги посетил Канарските Острови. Како резултат на неговата посета на Тенерифе, каде што ја посетил калдерата Лас Канедас, а подоцна и онаа во Ла Палма, каде што ја посетил калдерата Табуриенте, бил воведен шпанскиот збор за казан со котел или голем сад за готвење - „калдера“ во геолошкиот речник. Во центарот на островот е националниот парк Калдера де Табуриенте, еден од четирите национални паркови на Канарските Острови.
Историја
За време на европската колонизација, Канарските Острови биле населени од Гуанчите, иако домородците на Ла Палма се попознати како Ауаритас. Потеклото на овие домородци е нејасно, но се верува дека го делат заедничкото потекло со берберските племиња од Северна Африка. Гуанчите имале неолитска култура, и тие биле поделени на неколку кланови предводени од главатари. Нивното име за Ла Палма било Бенахоре. Главните остатоци од оваа култура се нивните пештери, камени патеки низ планините итн. По шпанската окупација на Ла Палма, месните жители исчезнале или биле убиени, или пак биле продавани во ропство или биле асимилирани.
Во следните два века, населбите на Ла Палма станале богати бидејќи островот служел како трговско место на патот кон Новиот Свет.
Геологија
Ла Палма, како и другите острови на архипелагот Канарските Острови, е вулкански океански остров. Вулканот се издига скоро 7 километри над површината на Атлантскиот Океан. Има висина од нивото на морето до врвот од 2.426 метри, односно неговата највисока карпеста планина Роке де Лос Мучачос. Врвот претставува страницата на опсерваторијата Роке де Лос Мучачос, една од светските астрономски опсерватории.
Географијата на Ла Планма е резултат на вулканска формација на островот. Највисоките врвови достигнуваат над 2.400 метри надморска височина, а основата на островот се наоѓа на речиси 4.000 метри под нивото на морето. Во северниот дел на Ла Палма доминира Калдера де Табуриенте, со ширина од 9 километри и длабочина од 1.500 метри. Таа е опкружена со прстен од планини од 1.600 м до 2.400 м во висина. На нејзината северна страна се наоѓаат остатоци од оригиналното крајбрежје. Длабоката клисура Баранко де лас Ангустијас води кон внатрешноста на калдерата, која е прогласена за национален парк и до неа може да се пристигне единствено со пешачење. Надворешните падини се пресечени од бројни клисури кои се движат од 2.000 метри до морето.
Од Калдера де Табуриенте на југ се наоѓа сртот Кумбре Нуева, кој и покрај неговото име е постар од Кумбре Виеха. Јужниот дел на Ла Палма се состои од Кумбре Виеха, вулкански гребен формиран од бројни вулкански конуси изградени од лава. Овој вулкан моментално е активен - но заспан, со последната ерупција која се појавила во 1971 година.
Клима
Ла Палма има блага и доследна тропска клима, која во Кепеновата класификација на климата е претставена како BSh. Има значителни влијанија на средоземната клима поради нејзините прилично влажни зими.
Управа
Островот е дел од покраината Санта Крус де Тенерифе. Островот е поделен на 14 општини:
Економија
Локалната економија првенствено се заснова на земјоделството и туризмот. Бананите се одгледуваат низ целиот остров со многу фарми на западната страна на островот во долината на Лос Љанос де Аридане. Други култури вклучуваат: стрелиција, портокали, авокадо и грозје (кои растат добро на вулканска почва). Виното од грозјето е ценето. Локални фармери од своите стада со крави, овци и кози прават сирење.
Флора и фауна
Ла Палма има богат растителен живот, вклучувајќи и неколку ендемски видови.
Иако поголемите површини се уништени, високите области на Ла Палма ги задржуваат некои од зимзелените умерени облачни шуми (ловоровска шума), каде што видови на Lauraceae, карактеристична компонента за регионот.
Pinus canariensis може да се најде на сите западни Канарски Острови, но тоа е во особено изобилство на Ла Палма. Боровите шуми се дом на две неодамна откриени и екстремно ретки видови на Ла Палма: Lotus eremiticus и L. pyranthus. Spartocytisus supranubius е родното место на Ла Палма и Тенерифе, и живее единствено на овие два острови. Echium pininana е ендемски за Ла Палма и највисокиот вид во родот, достигнувајќи над 4 метри.
Неколку животни се родени или ендемски во Ла Палма, вклучувајќи ги:
Култура
Островот е претежно римокатолчки, а од 1676 година е познат по фестивалот на Fiestas Lustrales de la Bajada de la Virgen de las Nieves. Фестивалот го претставува танцувањето на „енаносите“. Костимите што луѓето ги носат имаат дупка на врвот на шапката за да им дозволат да гледаат, додека даваат изглед на танцувачки џуџиња. Луѓето доаѓаат од целиот свет за прославата што се случува на секои пет години. Сликата на Богородица е симната од нејзиното светилиште (се наоѓа во ридско подрачје на периферијата на Санта Крус де Ла Палма) и парадира низ градот Санта Крус со фестивалот кој трае речиси две недели. Последен пат овој настан бил организиран во 2015 година, а следниот ќе биде во 2020 година.
Снежната Богородица е заштитник на Ла Палма. Многу жени на островот го имаат името „Нивес“ во нејзина чест. Секој 5 август се слави годишниот фестивал на Богородица.
Сообраќај
Ла Палма има патна мрежа од околу 1.200 километри. Сите главни патишта се асфалтирани и во добра состојба, иако постојат многу остри кривини, некои многу тесни. Со цел да се стигне до некои мали населби во северниот дел на островот, неопходно е да се патува по земјишни патеки. Еден добар асфалтен пат од приближно 180 километри се наоѓа по целиот островот. Постојат неколку автобуски линии што ги спојуваат главните локации на островот.
Постои пат кој се протега од Лос Љанос де Аридане до главниот град на островот Санта Крус де Ла Палма. Овој пат претставува автопат со две ленти, кој вклучува и тунели кои одат право преку врвот на планината. Постариот тунел е пократок (1.100 метри) и повисок од поновиот тунел (2.880 метри). Кога се патува од едната страна од планината до другата, вообичаено е да влезе во зона исполнета со облаци (на источната страна) и да се излезе на сончева страна (западната страна). Ова се должи на облаците кои не можат да ги преминат планините.
Најпознатите структури на Ла Палма се водените тунели кои ја носат водата од извори во планините до градовите, селата и фармите (главно со насади од банани). Ла Палма добива речиси целокупно снабдување со вода. Постои широка мрежа на канали за наводнување во долината на Лос Љанос де Аридане. Овие канали носат вода од планините низ целата долина и го овозможуваат одгледувањето на банани, авокадо, цвеќиња и други растенија.
Парохија
Парохија   или енорија   — најмала црковна заедница на свештени лица и на верници од христијанска вера, населени на една определена територија, под духовно раководство на еден парохиски свештеник, односно парох. Во едно населено место можат да постојат повеќе парохии, а и повеќе места можат да сочинуваат една парохија.
Поврзано
Парафія
Sogn Kirchengemeinde Parish Farnosť
Аида Фернандес Риос
Биографија
Истражувачката работа на Фернандез во морската биологија започнала во 1972 година, кога таа започнала да работи со Институтот за истражување на Пескерас (IIP) во Уругвај. Докторирала биологија во 1992 година на Универзитетот во Сантијаго. Од 2006 до 2011 година, Риос беше директор на Шпанскиот национален истражувачки совет, и таа исто така водеше комитет на Меѓународната програма за геосфера-биосфера фокусирана на проучување на климатските промени од 2005 до 2011 година Таа беше вклучена во Кралската галициска академија на науките на 6 јуни 2015 година, каде што одржа инаугуративен говор за зголемената киселост на Атлантскиот Океан поради jаглерод диоксид со наслов, „Acidificación do Mar: Unha consecuencia das emisións de CO2“.
Фернандез загина во сообраќајна несреќа во Моања на 22 декември 2015 година.
Винзен
Винзен може да се однесува на следниве места во Германија:
ФК Тетекс
ФК Тетекс - поранешен фудбалски клуб од Тетово, Македонија. Тетекс бил двократен шампион во Купот на Македонија. Во последните сезони, Тетекс своите натпревари ги играл на АМС спортскиот центар во Тетово. Духовен наследник на клубот е ФК Тетекс 1953.
Историја
ФК Тетекс бил оформен во 1953 под името ФК Текстилец. Основач на ФК Тетекс бил комбинатот Тетекс, па затоа уште се познати под името „Текстилци“. Во почеток ФК Тетекс бил во сенка на ФК Љуботен (оформен во 1919), но со својот успех брзо се искачил на врвот на македонскиот фудбал. Составот на Љуботен претежно бил составен од играчи со потекло од Тетово, додека составот на Тетекс бил составен од играчи од Македонија и од просторите од Југославија. Од септември 2008 година ФК Тетекс е со ново раководство откако беше откупен од UFA Media Group предводена од Слободан Вујчиќ - Брацо. Клубот игра на градскиот статион во Тетово (капацитет 15.000). Прекарот на овој клуб е „бели“ поради боите на клубот. На 26 мај 2010 година Тетекс за првпат станал шампион на Купот на Македонија. Исто така, и во 2013 година пак го освоил Купот.
На крајот на јули 2020 година, управата на Тетекс и го презела второлигашот клубот Лабуништа 2011 и го преселила клубот во Тетово. Според преселбата, клубот во сезоната 2020/21 треба да го носи името Лабуништа 2011 во првата полусезона, а Тетекс 1953 во втората полусезона.
Состав
Моменталниот состав на ФК Тетекс за сезоната 2009/2010 во првата македонска фудбалска лига е:
Перо Антиќ
Перо Антиќ (р. во ) — македонски актуелен претседател на Кошаркарската федерација на Македонија и поранешен кошаркар и член на Македонската кошаркарска репрезентација.
Тој е првиот и единствениот досега македонски кошаркар кој играл во НБА-лигата, каде две години го носел дресот на Атланта хокс.
Животопис
Антиќ почнал да игра кошарка на 11-годишна возраст, заедно со неговиот брат Александар во младинските школи на "КК Работнички", како и во кадетската и јуниорската репрезентација на Македонија. На возраст од 16 години го направил своето деби во првиот тим на клубот. На 17 години, отишол на колеџ во САД.
Во април 2015 година, Антиќ заедно со својот соиграч Табо Сефолоша биле уапсени рано наутро во њујоршкиот клуб „1 ОАК“, бидејќи ја попречувале полицијата да изврши увид во инцидентот во кој кошаркарот на Индијана Пејсерс Крис Коупленд и неговата сопруга биле нападнати и расечени со нож.
Домашна кариера
Својата професионална кариера, Антиќ ја започнал во "КК Работнички" од Скопје во 1999 година.
Меѓународна кариера
Од 2001 до 2005 година, Антиќ настапувал за „АЕК“ од Атина. Со овој тим во 2001 го освоил Купот на Грција, а во 2002 година, по цели 15 години, клубот станал шампион на Грција). Од 2005 до 2007 година, тој настапувал за „КК Црвена Ѕвезда“ и во 2006 година го освоил Купот на СЦГ. Потоа, кариерата ја продолжил во „КК Лукоил Академик“ од Софија, каде играл од 2007 до 2008 година. Со овој клуб, Антиќ ги освоил купот и првенството на Бугарија, а тој и во двете натпреварувања ги освоил сите награди (МВП, најдобар стрелец и најдобар скокач). Така, тој бил најкорисниот играч на сезоната 2007/2008 во Бугарија, каде имал просек од 23,3 бода и доминантни 9,3 скокови по натпревар. Од 2008 до 2010 година, Антиќ играл за „КК Локомотив“ од Ростов на Дон, а во сезоната 2010 година се вратил во „КК Лукoил Академик“ од Софија и со тој клуб пак ги освоил првенството и купот на Бугарија, а Антиќ бил прогласен за МВП). Истата година, Антиќ потпишал за „КК Спартак“ од Санкт Петербург и со негова помош, клубот по долги години го освоил Купот на Русија, а Антиќ бил прогласен за МВП.
Во 2011 година, непосредно по освојувањето на четвртото место на Евробаскетот во Литванија, Перо заминал во грчкиот клуб „Олимпијакос“ од Атина. Во 2012 година, со овој клуб, Антиќ го освоил грчкото првенство, а станал и шампион на Европа. Следната година, "Олимпијакос" по вторпат станал европски шампион. Веднаш по тоа, Антиќ, како слободен играч, потпишал договор со клубот од НБА „Атланта Хокс“, со што станал првиот Македонец кој заиграл во НБА.
Летото 2015 година, Антиќ ја напуштил екипата на „Атланта“ и потпишал договор со „Фенербахче“. Според истражувањето на американскиот статистичар Марк Поркаро и турскиот новинар Ферсу Јајабејоглу, Антиќ се нашол на 32. место на најплатените кошаркари во Европа, со годишна плата од 1,2 милиони евра.
Сезона 2013-2014
Непосредно по потпишувањето за „Атланта хокс“, Антиќ не добивал можност да заигра. Својот прв настап за „Атланта“ го имал дури во ноември, на натпреварот против „Њујорк Никс“, одигран на домашен терен во „Арената Филипс“, на кој Антиќ одиграл 12 минути и 55 секунди при што постигнал 4 бода, а имал 5 скокови и 2 асистенции. Сепак, на крајот, „Атланта“ го загубила мечот со 91-95.
Подоцна, по повредата на центарот на „Атланта“, Ал Хорфорд, Антиќ добивал поголема минутажа и играл сè подобро, добивајќи место во првата петорка на „Атланта“. Така, на мечот против „Индијана пејсерс“, Антиќ постигнал 16 бода, а на мечот против „Мајами хит“ и рекордни 17 бода. Најпосле, на мечот против „Орландо меџик“, одигран на гостински терен, Антиќ поминал дури 33 минути на паркетот и го забележал првиот „дабл-дабл“ во НБА, остварувајќи 10 бода, 12 скокови и една асистенција. Притоа, Антиќ ги постигнал решавачките четири бода во победата против „Орландо“ (натпреварот завршил со резултат од 112-109 за „Атланта“).
Во првиот дел од сезоната, заклучно со јануари 2014 година, Антиќ покажал солидни остварувања на паркетот: од вкупно 29 настапи во лигата, во просек, постигнувал по 5,8 бода, 3,4 скокови и 1 асистенција по натпревар, а просечно играл 15,5 минути по натпревар. Само во јануари, кога заиграл во првата петорка на „Атланта“, неговиот просек изнесувал 11,4 бода, 5,9 скока и 1 асистенција по натпревар, со прецизност од 49,2% од игра, 43,2% од линијата за три бода и 78,6% од слободни фрлања. Во конкуренција на дебитантите во НБА, Антиќ бил трет најпрецизен шутер на тројки, десетти најдобар скокач и дванаесеттиот најдобар стрелец. Како резултат на одличните игри, Антиќ бил избран за настап на „ол-стар викендот“ (NBA all star weekend), во рамките на таканаречениот „предизвик на ѕвездите во подем“ (rising stars challenge), на кој настапуваат најдобрите дебитанти во НБА лигата и играчите кои втора сезона настапуваат во НБА.
На почетокот на март 2014 година, по пауза од 17 натпревари, поради повреда на глуждот, Антиќ повторно заиграл за „Атланта хокс“ на гостувањето против „Портланд трејлблејзерс“. Притоа, Антиќ влегол во игра од клупата и на теренот поминал 16 минути, постигнувајќи 10 бода и 4 скокови. Во однос на прецизноста, Антиќ погодил двапати од линијата за слободни фрлања (од два обида), постигнал две тројки (од 4 обида) и еднаш погодил од поле (од еден обид). Сепак, и покрај добрата игра на Антиќ, неговиот тим бил поразен со 78:102. Меѓутоа, по само неколку настапи, кон крајот на март, на натпреварот против „Минесота тимбервулфс“, по еден успешен шут за тројка, Антиќ ја нагазил ногата на својот тренер и повторно се повредил.
Сезона 2014-2015
Втората сезона во НБА-лигата, Антиќ ја започнал во мечот против „Индијана Пејсерс“, кој неговиот тим го добил со 102-92. Притоа, Антиќ одиграл 20 минути и постигнал седум бода и имал еден скок и една асистенција. Во следното коло, во натпреварот одигран на гости против актуелниот шампион „Сан Антонио Спарс“, тимот на Антиќ загубил со 92-94, а тој одиграл нецели 16 минути, постигнувајќи седум бода (од три обиди од игра) и имал три скока. Потоа, на натпреварот против „Њујорк никс“, одигран во Атланта, Антиќ играл 17 минути при што постигнал само два бода, а имал и два скока. Во осмото коло, Антиќ настапил во натпреварот против „Јута џез“ во кој неговиот тим победил со 100-97, а Антиќ одиграл 20 минути, постигнувајќи 6 бода и 5 скока. Во 20. коло, на натпреварот против „Индијана“, одигран на гостински терен во Индијанаполис, тимот на „Атланта“ ја остварил седмата победа во низа (108-92), а Антиќ остварил учинок од седум бода, два скока и една асистенција, поминувајќи 15 минути на паркетот. Потоа, „Атланта“ ја остварил и осмата победа по ред, совладувајќи го тимот на „Филаделфија“ со 95-79, а Антиќ играл 12 минути, постигнувајќи пет бода (од кои, една тројка).
Во февруари 2015 година, на домашен терен, „Атланта“ го победила тимот на „Њу Орлеанс“ со 105-96, а Антиќ постигнал девет бода и имал шест скока. Во следното коло, на гостувањето против „Мемфис Гризлис“, тимот на „Атланта“ загубил со 88-94, а Антиќ играл 15 минути при што остварил учинок од два бода и два скока. Потоа, „Атланта“ загубила на гостувањето против „Бостон селтикс“ со 88-89, а Антиќ имал скромен учинок од едне бод и четири скока. На гостински терен, „Атланта“ го победила и тимот на „Милвоки бакс“ со 97-86, а Антиќ одиграл 13 минути при што постигнал три бода (сите од слободни фрлања) и имал три скока и една асистенција. Подоцна, на натпреварот против „Далас маверикс“, во кој „Атланта“ победила со 104-87, Антиќ имал два скока и една асистенција, но не успеал да постигне кош, бидејќи бил непрецизен од трите обиди за „тројка“.
Во март 2015 година, по повредата на коленото, Антиќ се вратил во тимот на „Атланта“ на натпреварот против „Хјустон рокетс“, во кој неговиот тим победил со 104-96, а Антиќ одиграл 12,45 минути, остварувајќи учинок од три бода, два скока и две асистенции. По залечувањето на повредата на ногата, Антиќ се вратил во тимот на „Атланта“ на гостувањето кај „Денвер Нагетс“ при што неговиот тим загубил со 102-115. Антиќ играл околу 20 минути, во кои постигнал шест бода имал два скока. Во натпреварот против „Голден стејт“, којшто тимот на „Атланта“ го загубил со 95-114, Антиќ одиграл речиси 20 минути, со учинок од три бода (сите од слободни фрлања), пет скока и една асистенција. На гостувањето во Орландо, тимот на „Атланта“ забележал победа од 95-83, а Антиќ одиграл околу 22 минути и имал учинок од пет бода и четири скока. Потоа, „Атланта“ го победила и тимот на „Милвоки“ 101-88, а Антиќ играл 15 минути, со учинок од осум погодоци и два скока.
Во април 2015 година, во вториот натпревар од четврфиналната серија од разигрувањето за титулата, „Атланта“ го победила „Бруклин“ со 96-91 при што Антиќ постигнал осум бода, сите во третата четвртина, а остварил и два скока. Подоцна, во четвртиот натпревар, којшто „Атланта“ го загубила со 115-120, Антиќ одиграл речиси 17 минути и имал учинок од шест бода и четири скока. Во мај, во петтиот меч против „Вашингтон“, Антиќ одиграл нецели седум минути во кои постигнал четири бода, сите од слободни фрлања, а имал и три скока. Во првиот натпревар од финалето во источната конференција на НБА, „Атланта“ изгубила на домашен терен од „Кливленд Кавалирс“ со 89-97, а Антиќ одиграл 10 минути при што не успеал да даде ниту еден погодок.
Репрезентативни настапи
Со репрезентацијата на Македонија, на Европското првенство 2011 во Литванија, Перо Антиќ го освоил четвртото место.
Останати дела
Во летото 2017 година, Перо Антиќ станал главен акционер во кошаркарскиот клуб Гостивар 2015.
Признанија
По враќањето од Евробаскетот во Литванија, заедно со членовите на репрезентацијата, тој ја добил академската титула „Хонорис кауза“, доделена од страна на Универзитетот „ФОН“.
Надворешни врски
__ИНДЕКС__
NGC 7224
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7224 се споменува и како UGC 11940, MCG 4-52-4, CGCG 473-6, NPM1G +25.0494.
Откривање
Објектот е откриен на 6 септември 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7224 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 7224 има привидни димензии од 1,6' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 11 м 35,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +25° 51' 54"". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на NGC 7224 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68242. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 167; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2209. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 817.
Балкански фронт
Балкански фронт - бојно поле за време на Првата светска војна, што вклучува воени дејствија кои се воделе во областа на Балканскиот Полуостров, меѓу силите на Антантата, од една страна, и на Централните сили, од друга страна.
Можности за војна на Балканскиот Полуостров
На Балканскиот Полуостров, на површина од 668.220 км2, во 1914 година имало околу дваесет и шест милиони жители од кои: Албанци, Бугари, Грци, Романци, Јужни Словени (Срби, вклучувајќи Црногорци; Хрвати - вклучувајќи Далматинци; и Словенци), како и Германци, Унгарци, Италијанци, Евреи, и други претставници на националните малцинства. Овие луѓе само што се ослободиле од отоманските Турци, чие владеење на Балканот траело 568 години. Европскиот дел на Отоманското Царство се состоел од престолнината Цариград, Едрене и околината. Балканот, кој поради нестабилноста и склоноста за насилство го заработил прекарот „Европското буре барут“, бил местото на кое се судирале тежнеењата на Австроунгарија, поддржани од страна на Германците, да завладее со регионот, и со тежнеењата на Србија, поддржана од Русија и Франција, да ги ослободи Србите, Хрватите, Босанците и Словенците од Австроунгарските власти. Во исто време, Бугарија се обидувала да ги поврати регионите во Грција, Македонија и Добруџа, што ги изгубила во август 1913 година, на крајот на Втората балканска војна. Австроунгарија ја провоцирала Србија за време на вежбите изведени во текот на летото 1914 година во Босна и Херцеговина; а на 28 јуни студентот, припадник на босанските Срби, Гаврило Принцип извршил атентат врз наследникот на престолот, Франц Фердинанд, во Сараево, по што започна Првата светска војна, наречена Големата војна.
Одбраната на Србија
Четирите Централни сили - Германија, Австроунгарија, Отоманското Царство и Бугарија, сакале територијално да се поврзат, така што Австроунгарија ќе ги окупира Србија и Црна Гора, ќе доминира врз Албанија и ќе ги изолира неутралните земји Грција и Романија. На оваа стратегија се спротивставиле трите големи сојузнички сили: Франција, Велика Британија и Русија.
Солунски фронт
Централните сили го контролирале Западен Балкан, и нивните сили на 22 април 1917 година се обединиле во армија Шолц. Австроунгарскиот Деветнаесетти корпус држел позиции во северниот и централниот дел на Албанија, а наспроти него, на фронтот со ширина од 100 км, се наоѓал италијанскиот Шеснаесетти корпус, распореден во југозападниот дел на Албанија. Сојузничките Јужна армија (Armee de l'Orient) била распоредена долж српско-грчката граница на фронтот, во должина од 250 км, поделена во пет сектори.
Австроунгарската војска на Балканот (1914-1918)
Армијата на Австроунгарија била многу комплексна институција, составена од мултинационални единици регрутирани меѓу 11 народи - австриски Германци, Унгарци, Италијанци, Романци, Чеси, Словаци, Полјаци, Украинци, Словенци, Срби и Хрвати; организиран во пет воени структури.
Ана Ли Фишер
Ана Ли Трингл Фишер (Anna Lee Tingle Fisher; Њујорк, 24 август 1949 година) — американска хемичарка, анестезиолог и астронаут на НАСА. Како поранешна сопруга на пензионираниот астронаут Бил Фишер и мајка на две деца, во 1984 година Ана Ли станала првата мајка во вселената. Моментално таа е најстариот активен американски астронаут. За време на својот престој во НАСА, биле вклучена во неколку програми: Спејс шатл, Меѓународна вселенска станица и проектот Орион.
Животопис
Родена е под името Ана Ли Трингл во 1949 година во Њујорк. Израснала во Калифорнија, во градот Сан Педро, каде што го завршила средното образование. Четири години подоцна ги завршила основните студии по хемија на Калифорнискиот универзитет во Лос Анџелес. На факултетот таа продолжила со специјализација на полето на рендгенската структурна анализа на металокарбонатите. Во 1972 година запишала студии по медицина на истиот факултет, а ги завршила во 1976 година. Следната година ја поминала на пракса во болница во градот Торанс, Калифорнија. Се специјализирала за медицина во итни случаи и станала анестезиолог.
NGC 4909
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4909 се споменува и како ESO 269-35, MCG -7-27-28, FAIR 462, AM 1259-423, DCL 463.
Откривање
Објектот е откриен на 5 јуни 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4909 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 4909 има привидни димензии од 1,9' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 2 м 1,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -42° 46' 18"". Положбениот агол на објектот е во износ од 28°.
Други поделби
Проучување на NGC 4909 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44949. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 402; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7781. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
IC 1269
IC 1269 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1269 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 23 м 32,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 34' 46"".
Други поделби
Проучување на IC 1269 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
18 век
18 век започнува на 1 јануари 1701 г. и завршува на 31 декември 1800 г.
417
417 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 417 година од новата ера, 417. од првиот милениум, 17. од V век и осма од 410-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5925 и 5926 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5167 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4177 и 4178 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1170.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 417 година се протега во 3053 и 3054, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3113 и 3114 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 960. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 211 и 210 година пред хиџра.
Хитблек
Хитблек (Hüttblek) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Викиизвор
Викиизвор е проект на Фондацијата Викимедија кој е создаден сè до цел создавање библиотека од слободни текстови. За првпат, Викиизвор започнал со работа во 2003 година под името „Project Sourceberg“ и наскоро, во 2005 година, бил поделен на различни јазици. Викиизвор се занимава со собирање романи, книги, есеи, историски документи, поеми, писма, говори и различни официјални или неофицијално документи кои немаат авторски права и се слободни за употреба. Најголем Викиизвор е проектот на англиски јазик со 154.395 статии, додека Викиизворот на македонски јазик е на 41 место со 1.300 статии до 5 ноември 2010 година.
Име и слоган
Името на проектот потекнува од комбинација на зборовите „вики“ и „извор“, каде „вики“ се однесува за платформата со која се работи. Слоганот на Викиизвор е „Викиизвир -слободна библиотека“.
Хаваи
Хаваите (хавајски: Hawaii) се сојузна држава од САД. Тоа се група на острови кои се наоѓаат во Тихиот Океан. Главен град е Хонолулу.
Теофано (сопруга на Ставракиј)
Теофано била византиска царица, сопруга на царот Ставрикиј.
Според Теофан Исповедник, Теофано била роднина на царицата Ирина (797-802). И двете жени биле по потекло од Атина, но роднинската врска меѓу нив не е разјаснета.
Теофано се омажила за Ставрикиј на 20 декември 807 година. Датумот на свадбата е запишан од Теофан Исповедник. Ставрикиј е единствен син на царот Никифор I, а од 803 година станал и негов соцар. Пред да се омажи за Ставракиј, таа била свршена за друг, но се јавила како кандидат за жена на соцарот. Веројатно таа била избрана за жена на Ставракиј за да го легитимира односот на новата династија со претходната.
Бидејќи за време на стапувањето на византискиот престол Никифор I бил вдовец, Теофано била единствената царицата во империјата.
На 26 јули 811 година цар Никифор I бил убиен од Бугарите во Битката кај Плиска, а заедно со него бил уништен огромен дел од неговата војска која тргнала со царот на воен поход против Бугарија. Меѓу ретките преживеани бил и сопругот на Теофано, Ставракиј кој останал единствен цар на престолот.
Ставракиј сепак не останал неповреден од битката. Тешко повреден во пределот на грбот, тој останал парализиран. Поради раната, парализата на нозете и постојаната болка, набрзо се увидело дека Ставрикиј нема да може да ја извршува власта. Како што се влошувала неговата состојба, дворот бил поделен помеѓу фракциите на неговата жена Теофано и неговата сестра Прокопија, која се надевала дека нејзиниот маж, Михаил Рангабе, ќе биде избран како наследник на царот. Бидејќи немал негови деца за да го наследат, набрзо станало познато дека Ставрикиј сака да ја назначи Теофано како негов наследник. Под влијание на жена му, започнал да ги запира командантот Стефан и магистрантот Теоктистос и да ја префрли моќта, се обидел да го ослепи Михаил на 1 октомври 811 година.
Ова дело било поттикнато од дејствата на Стефан. Имало и популарно озборување дека Ставрикиј планирал да го укина Царството и да ја основа како република. Поддржувачите на Михаил, кои сега ги вклучувале Стефан и Теоктистос, како и патријархот Никифор I, кој бил запознаен со плановите на Ставрикиј да го предаде престолот на Теофано, го приморале царот да абдицира на 2 октомври. Пред да биде испратен од дворецот бил посетен од неговата сестра Прокопија, шурата Михаил и патријархот, сите ги оправдувале неговите дејства со фактот за тешките повреди, додека Ставрикиј ги прекорил сите, особено патријархот.
Ставрикиј се повлекол во манастир каде починал од раните на 11 јануари 812 година. Михаил Рангабе станал цар како Михаил I. . Теофан Исповедник известува дека Теофано основала свој манастир со име Та Хебраика што на грчки значи нешто што припаѓа на Евреите. Годината на смртта на Теофано е непозната. Теофан споменува дека Ставрикиј и Теофано ја делиле заедничка гробница во манастирот Света Троица во Цариград
Хајделанд (Тирингија)
Хајделанд (Heideland) — општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Соседни места
Соседни општини се Валпернхајн, Кросен на Елстер, Хартмансдорф, Рауда, градот Ајзенберг, Гезен, Петерсберг и Шкелен во округот Зале-Холцланд, како и Остерфелд, Дројсиг и Ветерцојбе во округот Бургенланд во Саксонија-Анхалт.
Општински единици
Општината Хајделанд се состои од местата:
Историја
Општината била основана на 9 април 1994 година.
Бенедикт Нурсиски
Бенедикт Нурсиски — христијански монах, игумен и светец кој се смета за основач на монаштвото во западната црква.
Роден e во Нурсиската област во Италија, во 480 година, од познати и богати родители. Во училиштето не се задржал долго бидејќи заминал во некој манастир, каде што го замонашил инокот Роман, а подоцна се повлекол во една шпилеста гора каде останал во една пештера повеќе од три години. Папата Григориј I пишува дека св. Бенедикт го одбил образуванието во Рим, зашто во тоа гледал опасност за својата душа и „си заминал оттаму свесно неук и мудро необразован“.
Православната црква неговиот ден го чествува на 14 март.
Драгош
Драгош — село во Општина Битола. Се наоѓа јужно од градот Битола во непосредна близина на државната граница со Грција.
Географија и местоположба
Селото Драгош се наоѓа во Битолското поле (Пелагонија) на подножјето на Баба Планина, јужно од градот Битола во непосредна близина на државната граница со Грција. Најблиско село е Опсирино (денес во Леринско), кое се наоѓа јужно од Драгош. Други блиски околни села се: Граешница на север, Кишава на северозапад, Лажец на североисток Света Петка (во Грција) на југоисток и Раково (во Леринско) на југозапад.
Поедини места во атарот на селото се: Невестина, Бела Вода, Преслап, Горни Ниво, Коловоз, Крив Камен, Гнојиште, Кишавско Патче, Дренче, Стамат, Закланик, итн.
Маалата во селото се следните: Бандевска, Колевска, Средна и Горна маала.
Историја
Драгош се смета за многу старо село, во него има голем број на староседелски и стари доселени родови со непознато потекло. Селото растело по природен пат, како и со доселениците што доаѓале. За време на турското ропство жителите на селото имале нешто своја земја. Таа воглавно била на неплодните делови на атарот.
Селото се споменува во 1638 година (помеѓу 16 и 25 април) во една изјава дадена прд судот од Петко, син на Јорго, од село Драгош - Битолско, дека примил од Хусеин-бег црвена чоја и пари за бричење на неговиот син кој бил земен како данок во крв (девширме).
Во XIX век селото било дел од Битолската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Драгош живееле 800 жители, сите Македонци.
Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Драгош имало 760 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, селото Драгош брои 33 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 10 жители, од кои 9 Македонци и 1 лице без податоци.
Родови
Драгош е македонско правослано село, во селото има староседелци и доселеници.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 144 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на објект на општината.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 24 гласачи.
Пити Имаџине
Пити Имаџине е колекција на настани од модната индустрија во Италија.
Пити Имаџине Уомо
Првото издание на Пити Уомо се одржало во Фиренца во септември 1972 година. Изложбата обезбедила платформа за подигнување на профилот на италијанските дизајнери и постигнала меѓународен статус како водечки моден саем. Пити Уомо е заслужна за тоа што го направила тендиизмот прифатлив за пошироката публика. На 88-то издание на Пити Уомо (Пити 88) во јуни 2015 година била домаќин на вкупно 30.000 посетители. Наградата Пити Имаџине Оумо во 2015 година ја добил Лардини, а наградата Пити Имаџине Кариер била доделена на Нино Черути. Настанот се одржал од 12 до 15 јануари 2016 година со 1.219 излагачи. Пити Уомо 90 се одржал во Фиренца 14-17 јуни 2016 година. Брендовите ги покажале своите машки колекции за есен/зима 2017 година во Пити Уомо 91 на 10-13 јануари 2017 година. Пити Уомо 92 во јуни 2017 година бил домаќин на 30.000 посетители и 1.220 брендови на изложбена површина од 60.000 квадратни метри. Карло Ривети, сопственик на брендот (Stone Island), бил советник на Пити Имаџине.
Вкусот
Вкусот ги прикажува производите поврзани со културата и истражувањето на храната. Се одржува во Стационе Леополда во Фиренца, еднаш годишно. Отворен само за професионалци; во одредени периоди е исто така отворен за јавноста.
Мода Прима
Модни колекции за мажи, жени и деца за големите трговски ланци. Во Милано, двапати годишно. Оператори од приватниот сектор.
Мирис
Колекции на уметнички парфеми и есенцијални масла за телото и за домот. Се одржува во Стационе Леополда во Фиренца еднаш годишно. Оператори од приватниот сектор; во одредени периоди и отворен за јавноста.
Супер
Женски готови облеки и додатоци, кои се одржуваат во Милано двапати годишно. Оператори од приватниот сектор. Во текот на трите дена на СУПЕР 8 во септември 2016 година, повеќе од 5.100 купувачи од речиси 50 земји видоа колекции се претставени од 142 брендови. СУПЕР 9 се одржал од 25 до 27 февруари 2017 година во Порта Нуова Варесине, Пјаца Лина Бо Барди, Милано.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Хас
Хас — општина во округот Кукс, Северoисточна Албанија. Беше создадена во јуни 2015 со соединување на поранешните општини Фајза, Ѓинај, Голај и Крум. Седиште на општината е градот Крум. Населението брои 16,790 (попис 2011), а површината 399.62 км2. Се граничи со поранешниот округ Кукс.
418
418 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 418 година од новата ера, 418. од првиот милениум, 18. од V век и деветта од 410-тите.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 418 година се протега во 3054 и 3055, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3114 и 3115 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 961. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 210 и 209 година пред хиџра.
Валаамски манастир
Валаамски манастир е манастир на руската Православна Црква, кој се наоѓа на Валаамскиот архипелаг на остров во езерото Ладога, во провинцијата Карелија.
Име
Зборот Валаам доаѓа од угрофинскиот јазик и значи „северна земја“.
Историја
Според некои извори, манастирот бил основан за време на Апостол Андреја. Денес, како датум на основање се споменува 1407 година. Друга теорија вели дека грчки монах од 10 век Сергеј Валаамски го основал манастирот со својот другар Херман.
Валаамскиот манастир бил најсеверната точка на Православната црква. Во 16 век, за време на Руско-шведската војна, бил разурнат од Швеѓаните, кога биле убиени и многу монаси од манастирот. Напади од Швеѓаните имало и во 1611 и 1715 година, кога манастирот бил и изгорен. Границата во тоа време била на средина на езерото Ладога. Во XVIII век манастирот бил обновен, а во 1812 година влегол во рамките на Големото кнежевство Финска, кое било дел од Руската Империја.
Во 1917 година,Финска станува независна, а Финската православна црква, која претходно била под Руската патријаршија, станала автономна под Цариградската патријаршија. Така, Валаамскиот манастир едно време бил најважен храм на Финската православна црква. Литургијата од црковнословенски јазик се променила на фински јазик, а календарот од јулијански на грегоријански. Овие промени беа спорни за монашката заедница во манастирот.
За време на  Втората светска војна, Финците го евакуирале манастирот, кога 150 монаси побегнале во внатрешноста на ФИнска, и основале Нов Валаамски манастир во градот Хејнавези (Heinävesi), кој денес е единствен православен манастир на Финската православна црква.
По падот на комунизмот Валаамскиот манастир во 1989 година  бил под покровителство на рускиот патријарх Алексиј II, кој често го посетувал манастирот.
Валаамскиот манастир денес е познат по одличниот машки хор, составен од пет члена. Хорот со своите патувања и настапи по светот собира пари за обнова на манастирскиот комплекс.
1165 п.н.е.
1165 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1165. година пред новата ера, 165. од вториот милениум п.н.е., 65. од 12 век п.н.е. и шеста од 1160-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.