cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Педагошки музеј (Киев)
Во светот постојат малку музеи од таков вид. Така слични музеи постојат во Франција, Русија, Англија и Бугарија.
Росов Леден Гребен
Ледениот гребен е именуван по Сер Џејмс Кларк Рос, кој го открил на 28 јануари 1841 година. Првично била наречена „Бариера“, со различни придавки, вклучително и „Голема ледена бариера“, бидејќи го спречувала пловењето понатаму на југ. Рос го мапирал ледениот простор кон исток на 160° W. Во 1947 година, Одборот за географски имиња на САД го сменил името во „Росов Леден Гребен“ и го објавил во оригиналниот US Antarctic Gazetteer. Во јануари 1953 година, името било променето во „Росов Леден Гребен“; тоа име било објавено во 1956 година.
Педагошки музеј (Киев)
Музејот бил основан во 1981 година. Во 1902 година започнал со својата работа. Во текот на првата деценија од своето постоење, музејот бил сместен на различни места, како образовни институции или приватни домови.
Росов Леден Гребен
Истражување
На 5 јануари 1841 година, Британската експедицијата предводена од Рос со бродовитеЕребус и Терор, бродови на три јарболи со специјално зајакнати дрвени трупови, поминала низ мразот на Тихиот Океан во близина на Антарктикот во обид да ја одреди позицијата на Јужниот магнетен пол. Четири дена подоцна, тие го нашле патот во отворена вода и се надевале дека ќе имаат чист премин до нивната дестинација. Но, на 11 јануари, мажите се соочиле со огромна маса мраз.
Педагошки музеј (Киев)
Денеска, музејот располага со повеќе од 40.000 експонати. Музејот содржи збирка на книги, документи, фотографии, списанија, учебници и други озбразовни дела.
Росов Леден Гребен
Истражување
Сер Џејмс Кларк Рос, командантот на експедицијата, забележал: „Па, нема повеќе шанси да се плови низ ова, отколку низ карпите на Довер“. Рос, кој во 1831 година го лоцирал Северниот магнетен пол, следните две години ги поминал напразно барајќи морски премин до Јужниот пол; подоцна, неговото име било дадено на ледениот гребен и морето околу него. Два вулкани во регионот биле именувани од Рос според неговите бродови.
За подоцнежните истражувачи на Антарктикот кои сакале да стигнат до Јужниот пол, Ледениот гребен станал почетна област. Во првото истражување на областа од страна на Британската експедицијата „Дискавери“ во 1901-1904 година, Роберт Фалкон Скот направил значајна студија за гребенот и неговата околина од базата на неговата експедиција на Росовиот Остров. Со мерење на отечените ледени берги и нивната пловност, тој процени дека ледената покривка е во просек дебела 274 метри; ненарушената морфологија на ледената покривка и нејзиниот превртен температурен профил го навеле да заклучи дека лебди на вода; и мерењата во 1902-1903 година покажале дека напреднал 555 метри на север за 13,5 месеци. Наодите биле претставени на предавање насловено „Universitas Antarctica!“ дадени на 7 јуни 1911 година и биле објавени во извештајот за втората експедиција на Скот (Експедицијата Тера Нова од 1910-1913).
Јужната група на Ернест Шеклтон (Шеклтон, Адамс, Маршал, Вајлд) од експедицијата Нимрод од 1908 година биле првите луѓе што го преминале гребенот за време на неуспешниот обид да стигне до Јужниот пол. И Роалд Амундсен и Скот го преминале гребенот за да стигнат до Полот во 1911 година. Амундсен напишал: "„По должината на нејзиниот надворешен раб, Бариерата покажува дека има рамна површина; но овде, внатре во заливот, условите беа сосема различни. Дури и од палубата на Fram можевме да забележиме големи пореметувања на површината во секоја насока; огромни гребени со вдлабнатини меѓу нив се протегале на сите страни. Најголемата надморска височина се наоѓаше на југ во форма на возвишен, заоблен гребен, за кој сметавме дека е околу 500 ft високо на хоризонтот. Но, може да се претпостави дека овој гребен продолжи да се издигнува надвор од опсегот на видот“."Следниот ден, групата ги направила првите чекори на Бариерата. "„По половина час одење веќе бевме на првата важна точка — врската помеѓу морскиот мраз и бариерата. Оваа врска отсекогаш го прогонуваше нашиот мозок. Како би напредувале? Високо, нормално лице на мраз, на кое треба макотрпно да ги влечеме нашите работи со помош на справи? Или голема и опасна пукнатина, која не треба да можеме да ја поминеме без да одиме долг пат? Нормално дека очекувавме нешто од тој вид. Ова силно и страшно чудовиште, се разбира, би пружило отпор во некоја или друга форма“, напиша тој."Сите извештаи без исклучок, од деновите на Рос до денес, зборувале за оваа извонредна природна формација со стравопочит. Изгледало како секогаш да може да се прочита меѓу редови истата реченица: „''Молчи, молчи! мистичната бариера''!'
„Еден, два, три и мал скок, а бариерата беше надмината!
Состав и движење
Научниците долго време се заинтригирани од гребенот и неговиот состав. Многу научни тимови кои го истражуваат Антарктикот направие кампови на или во непосредна близина на Ледениот гребен. Ова ја вклучува станицата Мекмердо. Еден од главните напори била серија студии спроведени во 1957 и 1958 година, кои биле продолжени во текот на сезоната 1960-61. Напорите вклучувале меѓународен тим на научници. Некои групи ги истражувале ледниците, а други долините на ледениот гребен.
Од 1967 до 1972 година Институтот за истражување објавил опсежни набљудувања користејќи радио ехо звук. Техниката дозволила да се земаат мерења од воздух; овозможувајќи вкрстена патека од 35.000 км да се помине; во споредба со 3.000 км патека од претходното сеизмичко звучење на земјата. Подетални истражувања биле спроведени помеѓу 1973 и 1978 година.
Значаен научен потфат наречен Ross Ice Shelf Project започнал со план за дупчење во гребенот за примерок од биомасата во областа и да се направат други определби за него и неговиот однос со морското дно. Се верува дека ова е првата дупнатина на океанографски ледени појаси. Проектот вклучувал површински глациолошки набљудувања, како и дупчење, а глациолошкиот дел започнал во фазата на планирање на дупчењето. Дупчениот дел од проектот требало да започне во текот на 1974 година, но вистинското дупчење било одложено до 1976 година. Конечно, во 1977 година, научниците успеале успешно да дупчат низ мразот, правејќи дупка од која можело да се зема примерок на секои неколку дена во текот на три недели. Тимот можел да го мапира морското дно, да ги проучува плимата и осеката и да ги процени рибите и разни други форми на живот во водите. Тимот ги испитувал и океанографските и геолошките услови, како и температурата на мразот. Тие процениле дека основата на гребенот е −2,16° (27,3 °F). Направиле и други пресметки за флуктуациите на температурите.
Резултатите од овие различни проекти биле објавени во серија извештаи во изданието на Science од 2 февруари 1979 година.
Во текот на 1980-тите, била инсталирана мрежа на метеоролошки станици за снимање на температури на гребенот и низ пооддалечените делови на континентот.
Научните истражувања продолжуваат да откриваат интересни информации и анализите резултирале со некои интересни теории кои се поставуваат и објавуваат. Едно такво мислење, дадено во 2006 година врз основа на геолошко истражување, сугерирало дека ледениот гребен претходно се срушил, можеби ненадејно, што може да се случи повторно.
Научен тим од Нов Зеланд поставил камп во центарот на гребенот кон крајот на 2017 година. Експедицијата била предводена од глациологот Кристина Хулбе и собрала океанографи, глациолози, биолози и седиментолози за да го испитаат мразот, океанот и седиментот во регионот на централната полица. Еден од клучните наоди бил дека мразот во регионот повторно се замрзнува. Ова повторно замрзнување и раст на ледениот гребен не е невообичаено, но ситуацијата на ледениот гребен се чинело дека е многу променлива бидејќи нема докази за долгорочно замрзнување. Една неодамнешна студија ја припишува оваа варијабилност делумно на плимното мешање.
Втората новозеландска експедиција во 2019 година отпатувала до регионот на Камбовиот Леден текКамб. Дупчењето за топла вода на ова место продрело низ над 500 m снег и мраз до океанската празнина длабока само 30 m на оваа локација. Како и земање примероци од океанот и талогот, тоа било првото распоредување под Росовиот Леден Гребен на далечински управуваното подводно возило Icefin развиено во Georgia Tech, возило дизајнирано околу параметри погодни за истражување на течните шуплини на места како Европа. Истиот тим од Нов Зеланд се вратил на друго место по должината на брегот во декември 2021 година, овој пат дупчејќи низ река под мраз која се покажала како суштински океанска. Тимот успеал да открие дека реката длабока 250 метри формирала релативно тесен канал под мразот. Тие, исто така, забележале докази за цунами генерирано од ерупцијата и цунамито Хунга Тонга во 2022 година.
Рембрант се смее
Рембрант се смее  е дело од c. 1628  масло на бакар од холандски сликар Рембрант ван Рајн. Тоа е детална студија на насмеано лице, tronie и, бидејќи го претставува самиот сликар, еден е од над 40 автопортрети на Рембрант, веројатно најраниот елабориран. Сликата, која неодамна беше откриена, сега се наоѓа во Музејот Пол Гети, Калифорнија.
Опис
Сликата прикажува насмеан човек, гологлав, со навалена глава наназад, облечен во длабоко виолетова наметка, опкружен со погруба кафена волнена наметка. Носи и полиран метал горге, парче оклоп што го штити грлото. Лицето на мажот ги има цртите на младиот Рембрант, прикажан како војник што се смее. Рембрант насликал слика на истата тема, со различен модел и различна поза, повторно в. 1630. Неговата коса е долга,  светло и темно руса, како и во другите портрети на Рембрант. потезите се е сигурни, чувствителни, спонтани и смели, понекогаш прецизни, понекогаш широки и лабави, а јасно ја открива раката на генијалниот уметник, кој прецизно знаел најдобро да ја долови минливата реакција на смеењето.
Историја на сликата
Сликата била претходно позната од доцниот 18-ти, или, поверојатно, од печатењето на почетокот на 19-тиот век од фламанскиот гравер Ламбертус Антониус Клаессенс, кој ја репродуцирал како дело на Франц Халс.
Иако уште на прв поглед е јасно дека оваа слика е ремек дело, сепак требало да се докаже дека е насликана од самиот Рембрант. За таа цел Ернст ван де Ветеринг, професор почесен на Универзитетот во Амстердам и претседател на Рембрант Истражувачкиот проект презел обемно истражување и ги објави своите резултати во „Kroniek van het Rembrandthuis“ во 2007 година. Неговиот заклучок дека е вистински Рембрант докажал прекуразни аргументирана и различни докази.
Првиот доказ бил монограмот на Рембрант во аголот на сликата. Монограмот RHL (што значи: Rembrandt Harmenszoon Leidensis, т.е.: Рембрант, син на Хармен од Лајден) е посебен тип на потпис што Рембрант го користел само во 1628 година и веројатно кон крајот на 1627 година или почетокот на 1629 година. Фактот дека буквите од монограмот биле напишани во влажната боја на површината е од големо значење за датирањето на сликата.
Вториот доказ била големината и природата на бакарниот лим на кој е направена сликата, бидејќи Рембрант исто така ја користел оваа стандардна големина за неговите бакрописи обично датирани во 1628 година, како што се „Свети Петар и Свети Јован кај портата на храмот“. ''.
Третиот доказ дојде по анализа на сликата со радиографија. Откриено било дека насмеаната фигура е насликана врз претходната (веројатно недовршена) слика многу слична на историските дела насликани од Рембрант во тоа време, како што е „Давид со главата на Голијат пред Саул“, сега во Базел.
Лична мрежа
Технологија
Bluetooth лична компјутерска мрежа или пиконет (piconet) е композиција од најмногу 8 активни уреди кои функционираат во систем “господар-слуга”. Првиот Bluetooth уред во оваа мрежа е господар, а останатите уреди се слуги и се поврзани со уредот-господар. Типична пиконет мрежа има домет од 10 метри, а може да достигне домет од 100 метри ви идеални услови.
Последните иновации за Bluetooth антените создаваат зголемување на оригиналниот домет на уредите. Група хакери позната како “Flexilis” успеала да поврзе два Bluetooth уреда на оддалеченост од 800 метри.
Безжична лична компјутерска мрежа (Wireless PAN)
WPAN (безжична лична компјутерска мрежа) е лична компјутерска мрежа – мрежа во која безжично се поврзани уреди внатре во личен работен простор. Безжична лична компјутерска мрежа вообичаено користи технологија која дозволува комуникација на краток домет, обично 10 метри. Една таква технологија е Bluetooth, која се користи како основа за нов стандард, IEEE 802.15. Безжична лична компјутерска мрежа може да ги обслужи поврзе сите уреди кои луѓето секојдневно ги користат во своите работни простории или ги носат со себе.
Клучниот концепт во технологијата на безжична лична компјутерска мрежа е попознат како “приклучување”. Во идеално сценарио на безжична лична компјутерска мрежа, два уреда меѓусебно оддалечени од неколку метри до неколку километри, комуницираат исто како да се поврзани со кабел. Исто така тие два уреди можат да ги игнорираат останатите уреди од мрежата со што се заштитуваат од непотребни пречки и од нелегален пристап до информациите.
Технологијата за безжична лична компјутерска мрежа се развива многу брзо и секојдневно. Предложена оперативна честота е околу 2.4 GHz во дигитален мод. Секој уред во безжична лична компјутерска мрежа ќе може да се поврзе со секој останат уред во таа мрежа без физички контакт меѓу нив. Во иднина, безжична лична компјутерска мрежа ќе дозволи поврзување на светско ниво. Пример, археолог кој се наоѓа на некое наоѓалиште во Македонија, со користење на PDA (персонален дигитален асистент) ќе може директно да се поврзе со базата на податоци во Скопје.
Јазици во Вануату
Јазиците во Вануату е поим со кој се опфаќаат сите јазици кои се зборуваат во оваа океанска држава, официјални и неофицијални. Вануату има три официјални јазика: бислама, англиски и француски. Бислама е прв јазик на голем број урбани Вануаќани. Исто така, бислама е втор јазик за голем број од населението на Вануату. Јазикот е сличен со ток писин од Папуа Нова Гвинеја.
Во Вануату се зборуваат над 100 староседелски јазици. Државата се смета како држава со најголема разновидност на јазици по глава на жител во светот. Некои од јазиците се загрозени, а некои и исчезнале. Сепак, иако има мал број на луѓе кои ги зборуваат јазиците, тие не се сметаат за особено загрозени.
Староседелски јазици
Во Вануату се зборуваат околу 112 староседелски јазици, од кои 3 исчезнале во минатите декади. Голем број од јазиците се именувани според островите каде се зборуваат истите. Најразновидни во јазична смисла се островите Еспириту Сано и Малакула.
Класификација
Сите јазици во Вануату се океански јазици.
Зал Шошај
Зал Шошај — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, округот Клос и општина Комси.
Текстови на народен јазик со грчко писмо
Освен ракописи пишувани на народен јазик со кирилско писмо, зачувани се и текстови пишувани на народен јазик, но со грчко писмо. Грчкото влијание во некои делови на Македонија, особено некои јужни градови, до средината на 19 век, било толку силно што место кирилицата била распространета грчката азбука. Таа се употребувала за секојдневна преписка, но и за книжевни текстови.
Забележително е тоа што авторите на текстовите јазикот го нарекуваат „бугарски“ поради влијанието на соседните цркви (Егзархијата и и Патријаршијата) чие влијание во образованието оставило силен белег во поимувањето на книжевниот јазик.
Второ дело отпечатено со грчко писмо е Кониковското евангелие. Тоа е печатено во Солун во 1852 година. Преводот на ова евангелие е на воденски говор, а го извршил Павел Божигропски, од село Кониково, Воденско. Текстот на кирилица:
''„Евангелие на Господа Бога и Спаса нашего Иисуса Христо, сига ново типосано на богарској језик за секоа недела от година догодина со рет. Преписано и диортосано от мене Павел јероманах, божигропски протосингел, родом Воденска (Епархија) от село Кониково. Солон, Стампа Кирјакова Дарзилен 1852“''
Трето евангелие со грчка азбука е Кулакиското евангелие од селото Кулакија (денес Халастра) во областа Вардарија од 1863 година. Текстот на кирилица:
''„Господново и сфетаго евангелио на бога нашаго голема црикфа христианоф, искарено на бугарцко изик тувашно збор на Вардариа за уф неделите сати за гудината и за сати празницити големите за цела година за литургиата. Са писало ут Евстатио Киприади уф селото Колакиа на 30 ноемврио месиц 1863“.''
Македонското јазично прашање во XIX век
Македонското јазично прашање во XIX век, е прашањето за избор на општоприфатен литературен јазик од Македонците.
Јазични потреби на граѓанската класа
Уште кон крајот на XVIII век, а уште посилно во почетокот на XIX век, многу селани ги напуштаат селата и одат во градовите на Македонија каде што имало турски гарнизони и поради тоа животот бил посигурен. Таму се зафаќаат со занаети. Така се развива занаетчиството и се јавуваат моќни еснафи. Занаетите полека сè повеќе преминуваат од занаетчиите Турци во рацете на Македонци.
Многу понапреднати занаетчии се збогатиле и од занаетот преминале во трговија. По македонските градови имало и трговци кои успеале да отворат свои дуќани и трговски кантори дури и во европските поголеми градови, како во Лајпциг, Милано, Виена, Минхен, Париз, Венеција, Будимпешта и др. Некои од нив ги праќале на учење своите синови во европските градови. Така во Македонија се создала граѓанска класа која тогаш одиграла важна улога во културата и просветата. Богатите трговци се запознаваат со просветителските идеи во разни европски градови.
Тогашните трговци ги помагале материјално нашите први писатели од XIX век кои пишувале на народен јазик и така им овозможувале да ги отпечатат книгите во некој европски град, на пример, во Будим, Венеција и други градови. Писателот однапред ја збирал претплатата за книгата, а бил должен на насловната страна или на крајот од книгата да го отпечати името на трговецот или занаетчијата-претплатник. На пример, во книгите на Јоаким Крчовски има забележани имиња на трговци кои парично го помогнале печатењето или лично ја носеле книгата да се печати: Нешо Маркович од Кратово, кир хаџи Станко од Кратово, Димитриј Филипович од Паланка (Егри Дере), кир Хаџи Пецо од Штип, Димитриј Зузур од Сечишта и др.
Варијанти за решавање на јазичното прашање
Во првите деценинии на XIX век, во време на просветителстото, во Будим се отпечатени книгите напишани на кратовски говор од Јоаким Крчовски, и тоа: Повест ради страшнаго и втораго пришествија Христова, 1814 година, Чудеса, 1817 година, Митарства, 1817 година и Разни поучителни наставленија, 1819 година.
Во исто време на народен јазик (тетовско наречје) печати свои книги и Кирил Пејчинонвиќ и тоа : Огледало во Будим, 1816 година и Утешение Грешним во Солун, 1840 година, во печатницата на Теодосиј Синаитски. Книгите од овие двајца писатели, напишани на народен јазик, иако не сосем чист, туку со пеимеси од црковниот и со турски зборови биле примени од народот со задоволство бидејќи ги рабирал и читал. Нивното опечатење било овозможено како што наведовме со помош на Македонски трговци и занаетчии и со претплата. Така се создал поттик интерес среде народот за книга на народен јазик што ќе биде од далекусежни последици за развитокот и усвојувањето на народниот јазик во писмениот говор во натамошните децении.
Пејчиновиќ пишува во тетовскиот говор со примеси од црковно-словенскиот јазик. Тоа се гледа и од приложениот извадок: свакиј, му га однесоа душата, се мучимо, се закопујемо, за душа давамо, украдује памет или Турцизми: јабанджија, измекјари, икрам, заман, халосан, джехнем и др.
По импулсивен развој на Македонскиот јазик започнува во време на преродбата со Димитар Миладинов и неговите следбеници: Константин Миладинов, Рајко Жинзифов, Григор Прличев и Јордан Хаџи Константинов - Џинот. И во оваа етапа писателите пишуваат на своите родни говори. Димитар и Константин Миладиновци на својот струшки говор, Прличев - охридскиот, со примеси од црковниот и бугарскиот. Тој бил носител на идејата за општословенски јазик на кој како основа ќе му служи старословенската граматика. Рајко Жизифов и Јордан Хаџи Константинов - Џинот пишувале, главно, на Велешкиот говор. Кај Рајко Жинзифов имаме примеси и од бугарскиот и рускиот јазик. Јазикот на Константин Миладинов се гледа дека е чист народен јазик - струшко наречје.
Во почетокот на XIX век не може да стане збор за единствен литературен јазик. Секој пишува на свој местен говор.
Решавање на Македонското јазично прашање преку заеднички македонско-бугарски литературен јазик
Овие писатели во исто време се и борци за употребата на народниот јазик во црквата и во училиштата. Браќата Миладиновци повеле борба против доминацијата на грчкиот јазик во црквите и училиштата на Македонија, борба против Цариградската патријаршија која ширела елинизација среде македонскиот народ преку своите попови - фанариоти. Таа борба се разгорела особено во шеесеттите години на XIX век. Во тоа време веќе се помислувало и за еден литеартурен јазик. На пример, македонскиот писател Партениј Зографски бил за употребата на заеднички јазик за Бугарите и Македонците со застапени јазични црти и од едниот и од другиот јазик. Потоа Партениј Зографски и Кузман Шапкарев бараат во писмениот говор во Македонските училишта да преовладуваат цртите на македонските говори. На пример, тие бараат во употреба формите на глаголскиот прилог на -јќи и -иштем, да бидат застапени трите вида член: -ов, -от, -он, наставката за множина -ија кај именките од среден род што во еднина завршуваат на -е; и да се внесуваат македонски зборови во литературниот јазик.
Со таа намера издаваат и учебници напишани на јазик со македонска основа. Тие учебници биле добро примени и се рашириле во средна и јужна Македонија и одиграле мошне важна улога во нашите училишта и воопшто за разбудувањето на националната свест кај Македонците.
Решавање на Македонското јазично прашање преку посебен македонски литературен јазик
Кон крајот на педесеттите години од 19 век Партениј Зографски од Галичник има неуспешна замисла да напише Македонска граматика. Венијамин Мачуковски од село Мачуково (Гевгелиско), десетина години подоцна, се токмел да издаде македонска граматика. Беше издал и проглас во весникот во 1872 година за претплата, но и таа идеја не се остварила, бидејќи се замешала и попречила Бугарската егзархија.
Македонисти се наречени оние наши преродбеници кои ја застапувале тенденцијата за самостоен развиток на македонскиот народ со одделен македонски литературен јазик, како Ѓорѓи Пулевски од Галичник. Тој бил по занает ѕидар-печалбар, но и составувач на учебници. Пулевски во 70-те години се наоѓа во Белград. Во 1873 година во Белград го отпечатил својот Речник од четири јазика: српско-албански (така го именува македонскиот јазик), албанско-арнаутски, турски и грчки. Во 1875 година отпечатил Речник од три јазика: македонски, албански и турски. Овој речник се состои од прашања и одговори. Во својот речник Пулевски апелира: Учени македонски луѓе да состават граматика на македонски јазик. Во 1879 година објавува збирка од народни и некои свои песни под наслов Македонска песнарка. Зборувајки во Речник од три јазика за историјата на македонскиот народ, Пулевски вели: наше отчество се вељит Македонија и мие се именуваме Македонци. Ѓорѓи Пулевски пишувал, главно, на својот галички говор, но земал и јазични црти и од другите западномакедонски говори: доб, рока, мочно, коде, ќа оживееме и др., но и снага, оган, магла, вака, зборувајеќи и сл. Интересен му е и правописот: вељит, дељит, гинет, иљи и сл.
Во 1892 г., во Костур и во околните села Маврово, Личишта, Тиолишта и Шестево, беше направен уште еден извонредно значаен подвиг: црковно-училишната општина во Костур го прифати предлогот на група учители за воведување на македонскиот јазик во училиштата, во општинската администрација и во црквата,поради што беше формирана и специјална комисија којашто подготви македонска граматика, македонски речник од 10.000 збора и направи превод на некои основни црковни книги на современ македонски јазик, според веќе изработените граматички правила. Со интервенција на турските власти и овој потфат на Македонците беше задушен.
Идеите на македонистите ќе бидат поддржани од лозарите, кои во последната деценија на XIX век јасно ќе ја истакнат својата македонска свест и во голема мера ќе придонесат за оформување на македонскиот литературен јазик. Темко Попов пишува: „И сам Исус Христос ако слезит од небоно не можит да го уверит Македонеца оти е Блгарин иљи Србин.“
Лозарите придонесуваат за значително упростување на македонскиот правопис и за отфрлање на одделни старословенски букви што не покривале реален глас (на пример, еровите и носовките, кои во тоа време се употребувале во бугарската азбука). Тие го претставуваат континуитетот на македонистичките заложби на Ѓорѓија Пулевски и теоретските поставки на Крсте Петков Мисирков.
Милутин Средојевиќ
Милутин Средојевиќ (роден на 1 септември 1969 година), бил едноставно познат како Мичо. Тој е српски фудбалски тренер кој моментално работи како главен стратег во фудбалската репрезентација на Уганда. На таа позиција бил назначен на 27 јули 2021 година кога потпишал договор со важност од три години.
Играчка кариера
Средојевиќ во минатото настапувал за екипите на Свобода од Љубљана, Синѓелиќ од Белград, Графичар од Белград, ФК Зорка од Суботица и ФК Пионир од Суботица. Додека настапувал во екипите тој најчесто играл на позицијата како одбранбен играч за врска, но поради честата повреда во пределот на коленото, тој одлучил да остане близок на фудбалската игра, но на позицијата како фудбалски тренер.
Вила СЦ
Мичо додека сѐ уште бил во раните 30-ти години од својот живот, тргнал на својата африканска авантура. Таа започнала во Кампала за клубот Вила СЦ. Тренерската позиција ја добил кога именуваниот клуб бил на една европска натпреварувачка турнеја. Во сето тоа доста му помогнал легендарниот новинар Џон Кевин Алиро кој во тоа време работел во Радио Франс Интернационал. Екипата на Вила СЦ, Мичо ја водел до 3 последователни титули во лигата (2001–2002, 2002–2003 и 2003–2004). Сезоната 2001/2 засекогаш ќе останела запишана во историските книги на фудбалот на Уганда, бидејќи екипата на Вила ја освоила титулата во лигата, со само еден единствен пораз на 28 натпревари. Покрај тој легендарен успех екипата на Вила успеала и да го освои Купот на државата наречен Какунгулу. Составот на Вила СЦ, наредната сезона била победник на лигата, но и победник на ЦЕКАФА натпреварувањето. Ова натпреварување, кое е еквивалент на афикански шампион, го освоиле по цели 17 години.
Сент Џорџ СА
Мичо на 19 јули 2004 година потпишал тригодишен договор со екипата на Сент Џорџ, и го заменил поранешниот тренер кој бил со холандско потекло. На составот на Сент Џорџ му се приклучил во 2004 година и таа екипа ја водел во сезоните 2004/2005, 2005/2006 и 2007/2008. Во сезоната 2007/2008 тој заедно со екипата, успеал да постигне резултат од 19 победи, 5 нерешени натпревари и ниту еден пораз. Бил избран за најдобар тренер на сезоната и тоа по трет пат по ред. Истиот успех, но со послаби резултати ги постигнал и во претходните две сезони во 2004/05 и 2005/06.
Орландо Пајратс
На 14 јуни 2006 година, Средојевиќ бил назначен за нов главен тренер на гигантот од јужноафриканската Премиер фудбалска лига, екипата на Орландо Пајратс, заменувајќи го Коста Папиќ кој си поднел оставка и се приклучил на екипата на Марицбург Јунајтед. Србинот имал релативно добар успех на континенталните клупски натпреварувања во 2006 година, водејќи го јужноафриканскиот гигант Орландо Пајратс до полуфиналето на африканската Лига на шампионите. Тој бил запаметен по тоа што му овозможил на тинејџерот Сензо Мејива за прв пат да настапи за тимот. Сензо прв пат настапил за екипата на Орландо Пајратс на 8 ноември 2006 година против екипата на АмаЗулу во лигашки натпревар на стадионот Елис Парк. Милутин во екипата на Орландо Пајратс останал вкупно 217 дена. На 16 јануари 2007 година, Средојевиќ се разделил со екипата на Орландо Пајратс.
Млади Африканци ФК
Средојевиќ подоцна во 2007 година се приклучил на екипата на ФК Млади Африканци во 2007 година. Тој ѝ помогнал на екипата да ја освои титулата во лигата.
Сент Џорџ СА
Тој се вратил во составот на Сент-Џорџ СА во 2007 и таму останал до 2010 година. Екипата на Сент Џорџ на 1 јуни го освоила трофејот Мидрок Етиопија Милениум. Играчот Саладин Саид со неверојатни 21 гол станал најдобар стрелец во сезоната 2007–2008. Во сезоната 2008-2009 екипата ги освоила Премиер лигата на Етиопија, трофејот на националниот куп на Етиопија и Суперкупот на Етиопија. Во сезоната 2009-2010 клубот на Сент Џорџ повторно ја освоил етиопската Премиер лига. Средојевиќ успеал да го однесе составот на Сент Џорџ до финалето на ЦЕКАФА - клубското првенство или таканаречен Кагаме куп 2010. Натпреварот се играл во градот Кигали во Руанда. Во финалето екипата на АПР ФК победила со резултат од 2:0. Напаѓачот на противничкиот тим инаку роден во Малави, Чиукепо Мсооја првиот гол го постигнал во 92 минута од судиското продолжение. Вториот гол го постигнал играчот Виктор Ниренда во 96 минута од натпреварот.
Ал-Хилал Судан
Средојевиќ во месец јули 2010 година го преземал составот на Ал-Хилал Омдурман. Тимот го водел две сезони и тоа во 2010 и 2011 година, кога и ги освоил двете титули во лигата. Во истата таа сезона, 2010 стигнал до полуфиналето на Купот на конфедерацијата КАФ и до полуфиналето на КАФ Лигата на шампионите во 2011 година. Во таа 2011 година во полуфиналето загубиле од составот на ЦС Свахиен од Тунис по изведување на пенали. Во регуларниот тек натпреварот завршил со резултат од 1:1.
Руанда
На 1 ноември 2011 година, Средојевиќ бил претставен како нов селектор на репрезентацијата на Руанда. Тој го заменил Ганаецот Селас Тетех, кој ја напуштил функцијата два месеци претходно по поразот со 5:0 од Брегот на Слоновата Коска во квалификациите за Купот на Африканските нации 2012 година. Средојевиќ бил избран за тренер од страна на потесен круг од пет тренери: Стивен Кеши, Ратомир Дујковиќ, Патрис Невеу и Бранко Смиљаниќ. Средојевиќ ја одвел репрезентацијата на Руанда во групната фаза од квалификациите за Светското првенство на ФИФА 2014. Руанда била сместена во Х групата, заедно со составите на Алжир, Мали и Бенин. За да влезе во групната фаза селекцијата на Руанда со резултат од 4:2 ја победила репрезентацијата на Еритреја. Средојевиќ бил отпуштен од тренерската позиција на 17 април, истата година.
Уганда
Средојевиќ станал тренер на селекцијата на Уганда во месец мај 2013 година. Тој бил избран на таа позиција откако на конкурсот се пријавиле дури 37 кандидати. Назначувањето на тренерската позиција следувала во месец април 2013 година по отпуштањето на шкотланѓанецот Роберт 'Боби' Вилијамсон. Со репрезентацијата на Уганада Средојевиќ потпишал двегодишен договор. За негови помошници биле назначени Сем Тимбе и Кефа Кисала, додека Фред Кајоба ја задржал својата позиција како тренер на голманите. Првата задача на Милутин Средојевиќ како тренер на Уганда бил натпреварот помеѓу Либија и Уганда на Меѓународниот стадион во Триполи. Натпреварот завршил со победа на Либија со резултат од 3:0. Сите голови биле постигнати во првото полувреме. Дури 6 играчи од вкупно 22 на теренот за екипата на Уганда биле дебитанти и тоа: Херман Васва, Ричард Касага, Израел Емуге, Вилијам Лувага Кизито, Алекс Какуба и Али Кимера.
ЧАН 2014 година
Во месец јануари 2014 година, тренерот Средојевиќ поканил 23 играчи за да ја претставуваат фудбалската репрезентација на Уганда за првенството на Африканските нации во 2014 година. Тимот се пласирал на третото место во групната фаза на натпреварувањето откако победиле против селекцијата на Буркина Фасо. Одиграле нерешено со селекцијата на Зимбабве, а загубила од составот на Мароко. Репрезентацијата на Уганда завршила на третото место во групата Е со вкупно седум бодови во квалификациите за АФРИКОН 2015 година, каде прва на табелата во групата завршила репрезентацијата на Того, втора селекцијата на Гана, а на последното место составот на Гвинеја.
2015 година
На 1 април 2015 година, претседателот на ФУФА (фудбалската федерација на Уганда), Мозес Магого, му го продолжил договорот на Мичо за нови три години. Договорот му бил продолжен, откако имал забележителен резултат со успешност од 60 проценти на натпреварите на кои го водел тимот. Средојевиќ во периодот од 2013 до 2015 година ја предводел селекцијата на Уганда на 35 натпревари забележувајќи 18 победи, 5 нерешени резултати и 12 порази од 2013 до 2015. На 26 октомври 2015 година, Мичо ја квалификувал репрезентацијата на Уганда до Првенството Чан 2016 во Руанда, откако го победиле домаќинот Судан со резултат од 2:0. Головите на националниот стадион во Картум, биле постигнати од страна на Цезар Охути и Фарук Мија. Вкупниот резултат на двата натпревари бил 4:0 за екипата на Уганда. Тоа бил трет финален натпревар на турнирите на ЧАН. Претходно тоа било случај на турнирот одржан во Судан 2011 година и турнирот одржан во Јужна Африка во 2014 година. Во натпреварите од ЦЕКАФА 2015, репрезентацијата на Уганда била на врвот на групата Б, откако победиле во натпреварите против селекциите на Бурунди и Занзибар. Во четвртфиналето ја победиле репрезентацијата на Малави. Во полуфиналето, избраниците на Мичо ја победиле репрезентацијата на домаќинот, Етиопија, со резултат од 5:3 по изведување на пенали. Натпреварот во регуларниот тек и по 30 минути продолженија завршил нерешено и без голови. Својата прва титула, Средојевиќ ја освоил во 2015 година на Цекафа турнирот со екипата на Уганда, откако во финалето ја победил селекцијата на Руанда со резултат од 1:0. Голот го постигнал играчот Цезар Охути во 15 минута. Под водство на тренерот Средојевиќ, популарните Кранови убедливо ја победиле селекцијата на Того за да напредуваат во групната фаза од квалификациите за Светското првенство 2018 година. Вкупната победа над селекцијата на Того била со резултат од 4:0 над селекцијата на Того. Поединечните резултати биле победа од 0:1 на гостински терен на стадионот Стад де Кег и 3:0 на домашен терен на националниот стадион Мандела. Тој резултат бил доволен за да се напредува во наредната фаза од натпреварувањето.
2016 година
На турнирот Чан 2016, репрезентацијата на Уганда завршила на третата позиција во групата Д, каде што селекцијата на Замбија ја предводела групата, а на третото место биле селекциите на Мали и Зимбабве. На 4 септември 2016 година, Средојевиќ го предводел тимот на Уганда до квалификациите за Африканскиот куп на нации и тоа за прв пат по цели 38 години. Популарните „Кранови“ го завршиле квалификацискиот циклус како второпласирани во групата Д, веднаш зад западноафриканската екипа на Буркина Фасо на која ѝ била потребна победа над екипата на Боцвана. Со вкупно 13 освоени бодови репрезентацијата на Уганда завршила како една од двете најдобро второпласирани во групите. Поради таквиот пласман успеала да се квлификува во наредната фаза. Извлекувањето на Купот на нации на Африка ги сместил селекциите на Египет, Мали и Гана во истата Д група, заедно со репрезентацијата на Уганда. На 7 јануари 2016 година селекцијата на Уганда ја постигнала најдобрата позиција, во историјата на постоењето, на ранг-листата на ФИФА. Тоа било 62 место од вкупно 209 рангирани асоцијации (земји) членки на ФИФА. Мичо ја водел репрезентацијата на Уганда по пост од 38 години за да се квалификува на најголемото афиканско континентално натпреварување - Африканскиот куп на нации. Играчот Фарук Мија во 35 минута од натпреварот постигнал гол за резултат од 1:0 против островската нација, селекцијата на Коморите (Коморски Острови). Средојевиќ ја земал заслугата за развојот на репрезентативниот голман Денис Онјанго, кој бил прогласен за најдобар африкански играч кој потекнува од африканскиот континет за 2016 година. Голманот имал одлични настапи за селекцијата на Уганда кој ја водел и тренирал Средојевиќ. Во месец декември 2016 година, Средојевиќ бил меѓу номинираните за престижната награда ЦАФ односно тренер на годината. Подвизите со селекцијата на Уганда во 2016 година му ја донело на Средојевиќ таквата номинација. Репрезентацијата на Уганда била избрана за најдобра африканска селекција во таа 2016 година. Изборот бил спроведен од ЦАФ (африкански еквивалент на УЕФА). Средојевиќ имал освоено и дополнителни 14 лигашки титули во пет различни големи клубови на тлото на африканскиот континент.
2017 година
На 29 јули 2017 година, за време на прес-конференција, одржана во Пајн Хал во преполнета сала, на Кабира Кантри клубот во Кампала, Средојевиќ го потврдил раскинувањето на договорот со управното тело на фудбалскиот сојуз на Уганда. Тој раскин се случил на 28 јули 2017 година во 20 часот, а главната причина била неисплата на плати за неколку месеци.
Орландо Пајратс
На 3 август 2017 година, клубот на ФК Орландо Пајратс официјално го објавил враќањето на тренерот Средојевиќ во фудбалскиот клуб од Јужна Африка по неговото заминување од составот на Уганда. Средојевиќ го заменил тренерот Кјел Јоневрет кој поднел оставка на 2 август 2017 година. Првиот натпревар на Мичо како тренер на Орландо Пајратс бил против екипата на Чипас Јунајтед. Орландо Пајратс го добил натпреварот со резултат од 1:0, а голот го постигнал играчот Тамсанка Габуза. Средојевиќ на тој натпревар настапил со следните играчи: Вејн Сандилендс како голман, Гладвин Шитоло, Нцикелело Нјауза, Табо Матлаба, Инокент Маела, Абубејкер Мобара, Тамсанка Сангвени, Мфо Макола (Иса Сар во 84'), Табо Калинге, Муса Нјатама (Лувујо Мемела во 62'), Тамсанка Габуза (Тендаи Ндоро во 77'). За време на неговата прва сезона во Премиер лигата на АБСА (прва лига на Јужна Африка), Мичо го предводел тимот на Орландо Пајратс до второто место на табелата на АБСА Премиершипот. Со тој резултат тимот се квалификувал за Лигата на шампионите на ЦАФ (Лигата на шампионите на африканскиот континет). Додека бил во екипата на Орландо Пајратс, тој зад себе, седејќи на клупата имал 80 одиграни натпревари во сите натпреварувања, од кои 38 победи, 26 нерешени натпревари и само 16 порази. На 16 август 2019 година Средојевиќ се пензионирал како тренер на екипата на Орландо Пајратс. Подоцна било откриено дека сепак Мичо поднел оставка во клубот и ја напуштил земјата бидејќи бил обвинет за силување.
Замалек
На 2 декември 2019 година, екипата на Замалек објавила дека Милутин Средојевиќ е отпуштен од клубот на само четири месеци од неговиот потпис.
Замбија
На 3 февруари 2020 година, Милутин Средојевиќ бил претставен како селектор на репрезентацијата на Замбија, каде потпишал двегодишен договор.
На 17 јули 2021 година, Фудбалската асоцијација на Замбија објавила дека Средојевиќ ја напуштил позицијата на прв тренер на репрезентацијата со заедничка согласност од двете страни.
Уганда
На 27 јули 2021 година, тој бил најавен за нов главен тренер на репрезентацијата на Уганда. Договорот кој бил потпишан бил за период од три години.
Други информации
Средојевиќ студирал историја и географија. Тој бил внук на херојот од Првата светска војна Мулитин. Прокупље било местото каде што е роден Милутин Средојевиќ. Инаку тоа место во минатото било старо византиско село. Милитин Средојевиќ бил братучед на тренерот Александар Јанковиќ.
Модели на тренери на кои се восхитувал
Средојевиќ имал огромна почит за легендарните тренери како што биле на пример: Миљан Миљаниќ (тренер на репрезентацијата на поранешна Југославија и на екипата на Реал Мадрид) и Томислав Ивиќ, кој се сметал за татко на зонскиот пресинг во модерниот фудбал. Милутин Средојевиќ бил голем обожавател на покојниот играч и тренер Јохан Кројф, кој го сметал за „татко на модерното тренерство“.
Автопортрет со горжет
Автопортрет со горжет  е автопортрет со масло на панел од околу 1629 година од Рембрант, сега во Германскиот национален музеј во Нирнберг.
Сликата е датирана околу 1629 година. Повеќето автопортрети од тоа време го прикажуваат сликарот во цивилна облека, на пример, автопортретот на Вајбранд де Гест во музејот Фрис во Леуварден. Рембрант, сепак, се облекол во фиктивен костим со фризура на благородник или офицер.
Сликата порано била опсервирана како копија на панел во Мауритшуис во Хаг.
Во 1991 година, германскиот историчар на уметност Клаус Грим докажал спротивно, докажал дека е оригинал, а онаа во Хаг како копија. Според него, копијата во Нирнберг е стилски поблиска до делото на Рембрант отколку онаа во Хаг. За време на подготовките за самата изложба на Рембрант, со помош на инфрацрвена светлина на делото во Хаг бил откриен подвлечен цртеж, што е невообичаено за начинот на работа на Рембрант. Ова обезбедило убедлив доказ за хипотезата на Грим.
Королар
Королар (од лат. corollarium) е исказ кој непосредно следи од претходно докажан исказ. Во математиката короларот обично ѝ следи на една теорема. Употребата на поимот королар, наместо исказ или теорема е субјективна сама по себе. Исказот Б е королар на исказот А ако Б може непосредно да се изведе од А, но значењето на зборот непосредно зависи од авторот и контекстот. Честопати се смета дека короларот е од второстепено знаечење во споредба со првичната теорема, која се смета за најважна; Б најверојатно не би се нарекло королар ако неговите математички последици се еднакво значајни како последиците на А. Понекогаш короларот има доказ кој го објаснува изведувањето; понекогаш изводот се смета за очигледен сам по себе.
Томас Милер
Томас Милер (германски: Thomas Müller) — ​​германски фудбалер, играч од средниот ред или напаѓач на Бајерн Минхен и на германската репрезентација
Клупска
Роден е на 13 септември 1989 година во Вајлхајм, град во Jужна Баварија.
Милер му се приклучил на Бајерн Минхен во 2000, на само 10 години, и се развивал во Бајерновата фудбалска школа. За резервната екипа на Бајерн, Милер го направи своето деби во март 2008 година против SpVgg Unterhachin. Во дебито постигна гол и одигра два натпревари во сезоната 2007-08, пред да биде повреден.
Наредната сезона Бајерновите резерви се квалификува за новоформираната 3. Лига и Милер стана еден од клучните играчи - настапи во 32 од 38 натпревари, постигна 15 гола и стана петтиот стрелец на сезоната. Загра и за првиот тим во пријателски претсезонски натпревари, а првиот Бундеслигашки настап го имаше на 15 август 2008 година против ФК Хамбург. Тој имаше три настапи во Бундеслигата таа сезона; а со тоа го направи своето деби во Лигата на Шампионите на 10 март 2009, влегувајќи во 72 минута, наместо Швајнштајгер, каде го победи ФК Спортинг 7:1. Го постигна последниот гол за Бајерн во тој натпревар.
Во почетокот на сезоната 2009/10 често играше во првата постава на Бајерн Минхен, додека во август 2009 е повикан во германската У-21 репрезентација, дебитирајќи со 3:1 победа против Турција.
Репрезентациска
Дебитирал за репрезентацијата во натпреварот против Аргентина.
Космос-2063
Космос-2063 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 27 март 1990 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1900 килограми. Космос-2063 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 717,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9729 км, а најмалото на 626.
Хуан Антонио Самаранч
Хуан Антонио Самаранч (роден на во  -  во ) бил шпански каталонски официјален спортски работник. Во периодот од 1980 до 2001 година бил претседател на Меѓународниот олимписки комитет, а од 2001 до смртта негов почесен претседател.
Животопис
Самаранч е роден во богато семејство, а студирал трговија. Тој бил шеф на многу спортски делегации на Шпанија, а во 1967 година бил назначен за генерален секретар за спорт од страна на Франциско Франко. Тој исто така станал и претседател на Шпанскиот олимписки комитет и член на Меѓународниот олимписки комитет. Самаранч имал многу значајна улога во последните години од режимот на Франко, а бил потпретѕседател на МОК од 1974 до 1978 и амбасадор на Шпанија во СССР и Монголија од 1977 до 1980 година. Во 1991 година, тој од шпанскиот крал Хуан Карлос I ја добил титулата „Маркес“.
Претседател на МОК
Хуан Антонио Самаранч станал претседател на Меѓународниот олимписки комитет за време на одржувањето на Летните олимписки игри - 1980 во Москва.
Достигнувањата како претседател на МОК
За време на своето претседателство со МОК, Хуан Антонио Самаранч успеал да направи многу работи за афирмацијата и за проширувањето на олимпизмот во светот. Тој исто така обезбедил и напредок во договорите за телевизиските права и спонзорствата на Олимписките игри. На Летните олимписки игри - 1984 во Лос Анџелес и покрај бојкотот на земјите од источниот блок, бројот на земји-учеснички бил поголем којшто продолжил да се зголемува со секои наредни Олимписки игри.
Смената на Самаранч со Жак Рог
На таа функција останал до 2001 година кога на негово место застанал Жак Рог, а тој бил избран за почесен претседател.
Врева и бес
Врева и бес  — роман на американскиот автор Вилијам Фокнер. Користи неколку наративни стилови, вклучително и тек на свеста за прв пат забележан кај европските писатели како Џејмс Џојс и Вирџинија Вулф. Книгата била објавена во 1929 година како четврти роман на Фокнер, но станала популарна во 1931 година по успехот на неговиот расказот Светилиште. По поволните критики од критичарите, романот станал еден од класиците на американската книжевност и редовна лектира на универзитетите низ САД.