cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Како знаеш (филм)
Кратка содржина
Џорџ е обвинет и му се заканува можноста од затвор. Ени му е толку лојална и однапред му ги дава информациите, но тој ја предупредува да не ја изгуби работата. Мети се обидува да ѝ се претстави на Лиза во подобро светло, ветувајќи дека ќе размисли да се гледа со помалку жени настрана. Тој ненамерно ја навредува и затоа Лиза се отселува од кај него и поминува една ноќ со Џорџ во неговиот нов, скромен апартман. Потоа, татко му на Џорџ уште еднаш го шокираше со тоа што тој го извршил илегалното дело за кое што Џорџ беше обвинет. Поради претходните пресуди, Чарлс доби казна од 25 години затвор – всушност треба да биде во затвор до крајот на својот живот, а Џорџ е осуден на најмногу три години.
Вечерта, кога се роди бебето на Ени и кога нејзиниот дечко ја запроси, Лиза почнува повторно да размислува за тоа дали сака да се смират. Очигледно е дека Џорџ е маѓепсан од неа, но Мети ја моли за втора шанса и таа прифаќа. Џорџ му дава предлог на татко му и му вели дека тој уште еднаш ќе се обиде да ја убеди Лиза да биде со него. Ако прифати Чарлс ќе мора да оди во затвор, а ако го одбие Џорџ ќе ја преземе вината на татко му. На роденденската забава којашто Мети ја подготвил за Лиза, Џорџ ѝ ги искажува своите чувства и излегува надвор, оставајќи ѝ време да размисли, а Чарлс ги гледа одозгора. Потоа, Лиза му вели збогум на Мети и оди надвор кај Џорџ. На крајот од филмот, заедно заминуваат со автобус.
Глумечка екипа
•	Рис Витерспун во улога на Лиза Џоргенсон
•	Пол Руд во улога на Џорџ Медисон
•	Овен Вилсон во улога на Мети Рејнолдс •	Џек Николсон во улога на Чарлс Медисон
•	Кетрин Хан во улога на Ени
•	Јуки Матсузуки во улога на Тори
•	Ендру Вилсон во улога на соиграч на Мети
•	Шелеј Кон во улога на Тери
•	Доменик Ломбардоци во улога на фрлач во бејзбол
•	Рон Мекларти во улога на адвокатот на Џорџ
•	Лени Венито во улога на Ал
•	Марк Лин-Бејкер во улога на Рон
•	Моли Прајс во улога на тренерот Сели
Продукција
Брукс започна да работи на филмот во 2005 година, сакајќи да создаде филм за млада атлетичарка. Додека поминувал стотици саати, интервјуирајќи многу жени во своето истражување за филмот, тој се заинтересирал и за „дилемите на современите стопанственици, коишто понекогаш се сметаат за одговорни пред Законот за корпоративно однесување за што можеби и самите не се свесни.“ За оваа идеја, тој ги создал ликовите на Пол Руд и Џек Николсон. Снимањето заврши во ноември 2009 година, но Брукс подоцна ги преснимувал почетокот и крајот на филмот. Улогата на Николсон требало да ја глуми Бил Муреј. Вкупниот трошок за филмот е 120 милиони американски долари, со нето - износ од околу 100 милиони долари по враќањето на данокот од Пенсилванија и Вашингтон. Вкупните плати на режисерот Брукс (околу 10 милиони долари), и четирите главни ѕвезди Витерспун (15 милиони долари), Николсон (12 милиони долари), Вилсон (10 милиони долари) и Руд (3 милиони долари) изнесуваат околу 50 милиони долари. Бавната и прецизна продукција и пост-продукција на Брукс ја објаснува големината на буџетот.
Критики
Општо земено, филмот прими негативни критики. Филмот добил оценка од 32% на „Rotten Tomatoes“, од 144 критики, со што филмот станува „одвратен“. Општото мислење на мрежното место е дека филмот „Како знаеш“ (од анг. „How do you know“) е за пофалба за тоа што вклучува петмина привлечни главни улоги и тие заслужуваат подобро од оваа лажна, погрешна класификација од режисерот Џејмс Л. Брукс“.
Достигнување на финансиски успех
Филмот заработи бедни 7,6 милиони долари на своето отворање во Соединетите Американски Држави и во Канада. Ова го постави на осмото место во кино-благајните, на неговиот прв викенд. Но филмот доживеа пад од топ-листата до третиот викенд од неговото емитување. На денот кога дебитираше, 17 декември 2010 година, беше на 5 место, зад филмовите: „ТРОН:Завет“ (од анг. „Tron: Legacy“), „Мечето Јоги“ (од анг. „Yogi Bear“), „Борецот“ (од анг. „The Fighter“)и „Хрониките на Нарнија: Патувањето на јавачот на зората“ (од анг. „The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader“). До 22 декември, падна на единаестто место во кино-благајните.
Филмот „Како знаеш“ (од анг. „How do you know“)заработи сума од 48 668 907 долари, ширум светот, но и покрај тоа не успеал да го надомести својот буџет од 120 милиони долари. Поради ова, се смета дека филмот постигнал огромен финансиски успех.
Морконе
Морконе — општина во покраината Беневенто од регионот Кампанија, Италија.
Кумис
Кумис — ферментиран млечен пијалак кој традиционално се прави од млеко од кобила. Тој е важен и чест пијалак кај народите во централните азиски степи од хуно-бугарско, туркиско и монголско потекло, како што се: Казаци, Башкири, Киргизи, Калмици, Монголци и Јакути. Пијалакот историски се консумирал и во северна Кина кај Хан Кинезите.
Кумис е млечен производ сличен на кефир, но се прави со течна стартер култура, за разлика од кефирот каде како стартер култура се користат цврсти кефир зрнца. Бидејќи млекото од кобила содржи повеќе шеќери (лактоза) во споредба со кравјото или козјото млеко, по ферментацијата кумисот содржи повеќе алкохол споредено со кефирот.
Поради тоа што млекото од кобила количински го има помалку, дури и во краевите каде кумисот е популарен пијалак, денес индустриското производство е пренасочено во употреба на кравјо млеко, кое има помалку лактоза, а повеќе масти и белковини во однос на млекото од кобила. Затоа во индустриското производство на кумис, пред ферментирањето кравјото млеко се преобработува на повеќе начини. Може да се додаде сахароза, за да се овозможи соодветна ферментација, или, според друга техника, се додава изменета сурутка за да кравјото млеко повеќе се доближи до составот на млекото од кобила.
Терминологија и етимологија
Во Монголија пијалакот се нарекува аираг. Мисионерот и истражувач Вилем ван Рубрук на своите патувања кон Далечниот Исток го нарекувал пијалакот космос, опишувајќи ја неговата подготовка кај Монголците.
Добивање на млеко од кобила
Во 1982 година било наведено дека во Советскиот Сојуз имало 230.000 коњи од кои се добивало млеко кое се користело во производството на кумис. Ринчингин Индра, пишувајќи за монголското производство на млеко, вели дека: „Потребна е голема вештина за да се добие млеко од кобила“. Тој ја опишува и техниката за добивање на млеко од кобила: молзачот клекнува на едно колено, а кофата ја држи на другото подигнато колено, поставено веднаш под вимето на кобилата. Молзењето е со две раце, од кои едната е поставена од напред, а другата протната зад задната нога на кобилата.
Производство
Кумисот се прави со ферментација на свежо, непастеризирано млеко. Ферментацијата може да трае неколку саати или денови, при што млекото се меша или се мати, слично како при подготовката на путер. Во текот на ферментацијата, бактериите од родот Lactobacillus го киселат млекото, а квасните габи го претвораат во газиран и благо алкохолен пијалак.
Традиционално, ферментацијата се прави во посебни кожни вреќи кои се поставуваат на влезот од јуртата и при влегување со буткање течноста внатре се меша, или се ставаат закачени за седлото на коњите, за да при јавање течноста се меша. Денес, се користат дрвени и пластични садови.
Во современото производство на кумис, првичната ферментација трае два до пет часа, на температура од околу 27°С, после што следува период на ладење. Завршниот производ содржи меѓу 0,7 – 2,5 % алкохол.
Кумисот содржи многу мала количина на алкохол, колку имале итн. лесни пива, кои биле чест пијалак во средновековна Европа и чие консумирање помагало да се избегне пиење на потенцијално контаминирана вода. Но, процентот на алкохол во кумисот може да се зголеми преку дестилација со замрзнување, техника која централноазиските номади ја практикувале. Исто така, може да се направи и дестилиран пијалак познат како арака или арки.
Историја
Археолошките истражувања на Ботајската култура на древен Казахстан, откриле траги од млеко во садови од местото Ботај, што сугерира дека постоело припитомување на домашни животни во тој период. Иако не се најдени директни докази за употреба на ферментација, сепак, во склоп на местоположбата на Ботајската култура и нутритивните одлики на млекото од кобили, постои голема можност да кумисот бил произведуван во тој период.
Кумисот е древен пијалак. Него го спомнува и старогрчкиот историчар Херодот во своето дело Историја од 5 век п.н.е., опишувајќи како Скитите го обработувале млекото од кобила. Според него, тие толку се плашеле да не се открие тајната на подготвувањето на овој пијалак, што ги ослепувале робовите кои го подготвувале.
Консумација
Строго кажано, кумисот спаѓа во посебна, сопствена категорија на алкохолни пијалаци, бидејќи не се добива ниту од овошје ниту од житарици. Технички, тој е поблизок на виното отколку на пивото бидејќи ферментацијата настанува директно од шеќерите, како кај виното, за разлика од пивото каде скробот (од житариците) се претвора во шеќери со мешање. Но, ако се земе предвид традиционалниот начин на потрошувачка и вкусот на пијалакот, кумисот е поспоредлив со пивото, а тоа се однесува и на застапеноста на алкохолот, кој кај кумисот е помал од пивото.
Спореден со другите млечни пијалаци, кумисот е полесно сварлив за организмот. Има посебен пријатен мирис, слатко-киселкаст вкус, бел по боја и пенлив. Вкусот може да варира во зависност од производителот.
Кумисот се сервира ладен. Традиционално се служи во мали садови наречени пијала. Послужувањето на кумис е основен дел на киргиската гостопримливост на џајлаг, односно во летниот период кога стоката се носела на планина за пасење.
Културолошки наводи
Главниот град на Киргистан, Бишкек, е наречен по мешалката која се користела за мешање на ферментирано млеко, со што се покажува важноста на пијалакот во националната култура.
Рускиот писател Лав Николаевич Толстој во своето дело „Исповеди“ зборувал за бегството од неговиот проблематичен дел од животот поради пиење на кумис.
На рускиот композитор Александар Скрјабин му била препорачана „кумис диета“ од неговиот лекар, во неговите 20-ти години како лек за нервозната состојба и повредата на десната рака.
Јапонскиот напиток калпис е има сличен вкус на кумисот.
Рене Лалик
Рене Жил Лалик (René Jules Lalique; 6 април 1860 – 1 мај 1945) — француски дизајнер на стакло и накит, којшто работел во областа на декоративните уметности и е познат по неговите изработки од обоено стакло во арт нуво стил. Најпознати се неговите шишенца за парфем, вазни, накит, лустери, часовници, а кон крајот на животот и орнаметални фигури за автомобилски радијатори. Компанијата што ја основал работи и денес.
Неговото име се поврзува со креативноста и квалитетот, бидејќи секогаш дизајнирал раскошни, но истовремено и дискретни предмети.
Џои Роскопф
Џозеф „Џои“ Роскопф (Joseph Rosskopf; р. ) — американски професионален друмски велосипедист, кој вози за континенталната екипа.
Кариера
Професионален возач од 2010 година, Роскопф бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2015 и за Џиро д’Италија 2016. Ја освоил Тур ди Лимузен во 2016 година и бил само втор возач од Северна и Јужна Америка, по Леонардо Дуке, кој ја освоил трката.
Роскопф го освоил националното хронометарско првенство во 2017 и 2018 година. Во јули 2019 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2019.
Личен живот
Роскопф го завршил средното училиште во родниот град Декатур.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Могила
Могила — големо и развиено село во областа Пелагонија, во Општина Могила, во околината на градот Битола. Претставува едно од најголемите битолски села, а воопшто и пелагониски. Селото претставува административно седиште на истоимената општина.
Потекло на името
Се претпоставува дека името на селото потекнува од могила („гроб“ или „споменик“), бидејќи имало остатоци од некогашни гробници, кои народот ги викал могили.
Географија и местоположба
Ова големо село се наоѓа во Пелагонија, во средишниот дел на Битолското Поле, во јужниот дел на територијата на Општина Могила. Се наоѓа непосредно на патот Прилеп-Битола, а од самиот град Битола е оддалечено 12 километри, како и 31 километар од Прилеп. Селото е рамничарско, на надморска височина од 582 метри.
Могила е големо полско село, кое се наоѓа покрај долниот тек на реката Шемница, десна притока на Црна Река. Незначително е оддалечено од железничката пруга Прилеп-Битола. Околни села се: Кукуречани, Радобор, Беранци и Трн.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Аџимулица, Прекурека, Црна Земја, Круша, Врбушки, Шемница, Мешковица, Трнка, Белев Камен, Рибарица, Горни Лозја, Слатина, Раманка, Висови, Габа Бара, Зајкова Ливада, Лениште (тука се сеело лен) и Долно Село.
Селото е од збиен тип и се дели на две големи маала: Горно и Долно. На границата помеѓу двете маала е средишниот дел на селото или сретселото со голем задружен дом, во кој денес е сместена зградата на Општина Могила.
Историја
Месноста Висои на тромеѓето помеѓу атарите на селата Могила, Беранци и Црнобуки. Во истражување спроведено во 1954 година биле откопани стари гробови наредени во круг. Биле откопани плочи со „римско писмо“, а во внатрешноста на гробовите се наоѓале грнчиња. Се претпоставува дека се работи за македонскиот древен град „Чепик“.
Месноста Долно Село се наоѓа 3 километри источно од селото. Денес, таму се наоѓаат ниви. Мештаните се иселиле од таму, бидејќи имало многу змии.
Во 1335 година се сретнува Могилени како пусто селиште. Истата година, царот Душан го предал селиштето на манастирот во Трескавец. Се верува дека се однесува за денешното село Могила. Друг пишан документ за Могила е од првата половина на век, кога некој кадија Мехмед се жалел против селаните.
Могила е едно од постарите битолски села, поради што има и староседелски родови.
Околу селото се сретнуваат повеќе вештачки градени возвишувања или „тумби“, по кои селото го добило и името. На една од тумбите се наоѓа задружниот дом, на друга, пак, е изградена селската црква.
Во век, Могила било село во Битолската каза на Отоманското Царство.
Во 1903 година, во мај се случила битка помеѓу четата на Парашкев Цветков и турската војска и жандармерија. Во битката, турските сили употребиле и артилерија и биле убиени 13-14 членови на четата, меѓу кои и самиот војвода Цветков.
Во текот на Првата светска војна, селото било разрушено и селаните биле преселени во селата Ивањевци, Вашарејца и Подино, но и во градот Прилеп.
Стопанство
Атарот е релативно голем и зафаќа простор од 22,2 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 1.712 хектари, пасиштата заземаат 340 хектари, а шумите само 9 хектари.
Селото, во основа, има исклучително полјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Могила живееле 850 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Могила имало 736 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Могила е големо село, но со намалување на бројот на населението. Така, во 1961 година броело 2.038 жители, а во 1994 година 1.576 жители, македонско население.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.262 жители, од кои 1.228 Македонци, 1 Албанец, 1 останат и 32 лица без податоци.
Родови
Селото Могила отсекогаш па сѐ до денес е населено исклучиво со Македонци од православна христијанска вероисповед.
Родови во селото се следниве:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Могила, која била создадена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната рурална општина Могила.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Кукуречани.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Кукуречани, во која селото Могила, се наоѓале и селата Горно Оризари, Драгожани, Драгарино, Крклино, Кукуречани, Ново Змирново, Раштани, Старо Змирново и Црнобуки. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на Општина Могила, во која селото Могила била единствено село.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 0191 и бр. 0192 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.280 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.245 гласачи.
Иселеништво
Во Битола целосно се иселил родот Сарвановци, од кои потекнувал Димче Могилче.
Од ова село има иселено над 1.000 лица. Најголем дел од нив се имаат иселено во градовите Битола, Прилеп и Скопје, но и во прекуокеанските земји и во Европа.
Циметна мечка
Живеалиште
Овие мечки живеат во југозападна Канада и во северозападниот дел на САД, источен Вашингтон, источен Орегон, Ајдахо, западна Монтана, западен Вајоминг, источно Колорадо и североисточна Јута, односно региони со сува клима. Американските мечки кои живеат во региони со поголема влажност, најчесто имаат црна боја на крзното.
Толе Паша
Толе Паша односно Стојан Кулески или Стојан Трајков Куликов (Крушевица, Мариовско, – месност Кленов Дол, до Гуѓаково, Мариовско, ) — македонски револуционер, мариовски војвода, и член на ТМОРО.
Животопис
Стојан Трајков Куликов е роден во селото Крушевица, Мариовско, во 1868 година. Дејствувал како ајдутски војвода пред создавањето на Организацијата. Во 1900 година бил четник во четата на Мирче Ацев - Оровчанецот, и дејствувал во Прилепско, а подоцна бил назначен за војвода во Мариовско. Учествувал во Илинденското востание како војвода на чета. Неговата чета била дел од нападот на турскиот воен гарнизон во селото Витолиште, Прилепско. Откако неговата чета била предадена, загинал на 3 февруари 1904 година, заедно со осум свои четници и со својот син Велјан, во судир со турската војска кај месноста Кленов Дол, во близина на селото Гуѓаково, Прилепско. Во нерамноправната борба со турскиот аскер легендарниот мариовски војвода Толе Паша загинува заедно со сите 11 комити - соборци од неговата чета, меѓу кои неговиот син Велјан, Куле од Врпско, Петре Кормако со синот Јован од Маково,Петко од Маково, браќата Цветан и Петре од Шелеверци, Видан од Могила и Милан од Прилеп. За да се уверат дека војводата Толе Паша е убиен, турски офицери пресечената глава на Толета му ја однеле на валијата во Битола, при што валијата наредила главата пак да се врати кај Толевото тело, кое пред да биде пренесено во родното село Крушевица долго време почивало со спомен плоча која сѐ уште постои и е обновена во Кленски Дол над Гуѓаково.
Според народните кажувања тој се одметнал и станал комита, откако убил Турчин кој сакал да ја граби неговата невеста. За него се испеани познатите народни песни „Кондисал ми Толе Паша во това село Градешница“ и „Абре бабо, стара бабо, кој војвода беше снпшти у вас на вечера дали беше Толе Паша или Петко од Маково“.
Заснован на животот на Стојан Кулески е и романот Толе паша од македонскиот писател Стале Попов, кој за првпат беше објавен во 1954 година.
Блендер
Блендер — кујнски и лабораториски апарат кој се користи за мешање или емулзирање на храна и други супстанции, цврсти материи со течна храна и мелење на некоја храна. Стационарнната мешалка се состои од сад за мешалка со ротирачки метален нож на дното, напојуван од електричен мотор во основата. Некои моќни модели исто така може да го скршат мразот.
Блендерот има метално или пластично сечило со ножеви што се ставаат во садот. Ако тоје од пластика, блендер е поевтин. Но пластичниот блендер не може да се користи за топли производи. За овие намени се бара блендер со метален нож.
Различните мешалки имаат различни функции и одлики, но тестирањето на производот покажува дека многу мешалки, дури и помалку скапи, се корисни за задоволување на многу потреби на потрошувачите. Одлики кои потрошувачите ги земаат при купувањето на мешалка вклучуваат следново:
Падули
Падули — општина во покраината Беневенто од регионот Кампанија, Италија.
Список на државни водачи во 807 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Улрика Оберг
Улрика Оберг (1771-1852) - шведска балерина на Кралскиот балет во Шведска.
Биографија
Улрика била една од првите национални танчерки во Шведска. Од 12 годишна возраст, студирала танц со ѕвездата балерина во Густавија, Џована Баси. Таа била обучена за италијански стил на балет и го следела нејзиниот ментор во истиот стил. Улрика настапувала со Кралскиот шведски балет во периодот 1782-1795 година. Во 1782-1785 година таа била корифеи (водечка фигура), 1785-1787 година. била втор танчер, и од 1787 до 1795 година, работела како примабалерина. Понекогаш таа го заменувала својот ментор за време на настапите.
Улрика ја постигнала својата најголема популарност во балетот Тилфеле гор Тјувен. Нејзини други познати улоги ја вклучуваат Лиза во Ла Росере де Саленци (сезона 1786-1787 г.), и Мирза кај Мирза и Линдор (сезона 1792-1793 г.).
Во 1795 г. Улрика се омажила и ја напуштила балетската сцена. Една година подоцна, нејзината менторка Џована Баси исто така ја напуштила сцената. Улрика била спомнувана како една од првите професионални танчерки на шведскиот балет, иако првите танчерки работеле во театарот Болухсет уште од 1738 година, но таа била една од првите Швеѓанќи што имала специјализирано образование и дала голем придонес за формирање на Кралскиот балет.
Краудфундинг
Краудфиндинг е "(алтернативен) начин на осигурување на капиталот кои се состои во јавно претставени различни видови проекти кои најчесто се во почетната фаза на развојот, во која граѓаните инвестираат средства, на темелите на непосредната јавна интеракција со носителите на проектот, група или поединечна проценка за квалитетот на проектот, од страна на алтруистички мотив или со цел за остварување или стекнување на друга корист. Опфаќа crowdgiving, reward crowdfunding или crowdfunding во ужа смисла, crowdlending и equity crowdfunding, односно crowdinvesting." Во пракса Крауфундингот претставува финансирање на проект или вложување со зголемување на монетарните придонеси од голем број на луѓе. Тоа е форма на crowdsourcing и алтернативни финансии. Во 2015 година, се проценува дека светската економија била зголемена за 34 милијарди долари на овој начин.
Надворешни врски
Studies and Papers Press
NGC 4533
NGC 4533 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4533 се споменува и како UGC 7725, MCG 1-32-102, CGCG 42-157, VCC 1557.
Откривање
Објектот е откриен на 1877 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4533 е од видот Scd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 4533 има привидни димензии од 2,1' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 34 м 22,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +2° 19' 31"". Положбениот агол на објектот е во износ од 161°.
Пренцлау
Пренцлау (Prenzlau; службено Пренцлов до 1817) — град и административно седиште на округот Укермарк, во сојузната покраина Бранденбург, Германија.
NGC 4533
Други поделби
Проучување на NGC 4533 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41816. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 289. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Пренцлау
Меѓународни односи
Пренцлау има збратимен со:
Вавилонска астрономија
Вавилонската астрономија бележи поголеми достигнувања. Вавилонската цивилизација растела од 17 до 6 век п.н.е. За да го усовршат нивниот календар, тие ги проучувале движењата на Сонцето и Месечината. Тие го назначиле денот после младата месечина за почеток на секој месец.
Околу 400 година п.н.е., период кога Вавилон е дел од Персија, вавилонските астрономи забележале дека привидните движења на Сонцето и Месечината од запад кон исток околу Зодијакот немаат постојана брзина. Овие тела наизглед се движат со брзина која расте сè до половината на нивната ротација до одреден максимум по што нивната брзина опаѓа на својот минимум. Вавилонците се обиделе да го претстават овој циклус аритметички со тоа што на Месечината ѝ дале фиксна брзина на движење за време на едната половина од нејзиниот циклус, а различна фиксна брзина за другата половина од циклусот. Подоцна тие го усовршиле математичкиот метод со тоа што ја претставиле брзината на Месечината како фактор кој линеарно расте од минимум до максимум за време на првата половина од револуцијата, за потоа да опадне на минимумот до крајот на циклусот. Со овие пресметки на месечевите и сончевите движења Вавилонските набљудувачи на ѕвезди можеле да го предвидат времето на младата месечина и воедно првиот ден од месецот. На сличен начин биле пресметани и планетарните позиции претставени заедно со нивните ретроградни и вообичаени движења кон исток. Веројатно е дека од оваа цивилизација потекнуваат астрономите кои го измислиле системот на пресметки.
Стефано Поркари
Стефано Поркари (почетокот на 15 век - 9 јануари 1453) бил италијански политичар и хуманист од Рим, исто така бил познат како водач на бунтот против папата Никола V и папската секуларна власт во Рим.
Биографија
Поркари бил роден во богато семејство во Рим. Се здобил со хуманистичко образование и станал обожавател на античката Римска Република. Поркари се обучил како адвокат, а во 1427 и 1428 година бил избран за капитано дел пополо на Фиренца под заштита на папата Мартин V. Таму се сретнал со хуманистичкиот научник Леонардо Бруни и со камалдолескиот монах Амброзиј Траверсари. Додека бил во Фиренца, на Поркари имал навика, за време на јавните прослави, да држи говори од балконот на Палацо дела Сињорија, со цел да го поттикне народот ја почитува правдата, како основа на комуната. Потоа, тој отишол во Франција и Германија.
По неговото враќање во Италија во 1430 година, тој имал неколку позиции во италијанските комуни, како што се podestà на Болоња (1432), Сиена (1434), Орвјето (1435), а исто така бил гувернер на тврдината Трани. Се вратил во Рим под власта на папата Евгениј IV. Кога последниот умрел и пред да биде избран новиот папа, тој постојано му се обраќал на населението да го собори папското владеење и да го замени со еден заснован на античката римска република.
Новиот папа, Никола V, го помилувал, но го оддалечил од Рим со неколку задачи.
Меѓутоа, неговото учество во други заговори (вклучувајќи го и оној поврзан со крунисувањето на Фридрих III во Рим) и запален говор на Пјаца Навона против владата, го навеле папата да го прогони во Болоња. Роберто Цеси сугерира дека ако ова се сфатеше како нешто повеќе од критика на локалните градски администратори, со него ќе се постапуваше поостро.
Кон крајот на декември 1452 година, Поркари успеал да избега и да се врати во Рим. Овде тој организираше востание чиј резултат ќе биде прогласувањето на Републиката и, за Поркари, титулата трибина, истата што ја имаше Кола ди Риенцо во 14 век. Акцијата била поставена за празникот Богојавление, 6 јануари 1453 година, и би била поддржана од околу триста платеници. Георгиј од Требизон тврдеше дека станал свесен за заговорот, преку незадоволен свештеник, речиси една година пред тоа и се обидел да го предупреди папата Николај.
Од книжевните дела на Поркари преживеале шеснаесет конциони (дискурси). Описот на неговиот револт го дал Леон Батиста Алберти во посланието „De porcario coniuratione“.
Ернесто Валверде
Ернесто Валверде Теједор (роден на 9 февруари 1964 година) — шпански професионален фудбалски менаџер и пензиониран поранешен фудбалер кој играше како напаѓач. Тој моментално е менаџер на Барселона.
Во текот на десет сезони, тој ги собрал Ла Лига со вкупно 264 натпревари и 68 гола, додавајќи 55 натпревари и девет гола во Сегунда Дивизион. Тој играше за шест екипи во 14-годишна професионална кариера, вклучувајќи ги Еспањол, Барселона и Атлетик Билбао.
Подоцна, Валверде имал слобода како менаџер, вклучително и да биде задолжен за сите три клуба. Некои го сметаат за еден од најдобрите менаџери во светот.
Еми Росум
Емануел Греј „Еми“ Росум (родена на 12 септември 1986 г.) — американска глумица и пејачка.
Ернесто Валверде
Животопис
Валверде е роден во Виандар де ла Вера, Касерес, Екстремадура. По неговото професионално деби во Сегунда дивизон - Депортиво Алавес и Спортскиот клуб Сестао - тој беше префрлен во РКД Еспањол во 1986 година, правејќи го своето деби на Ла Лига на 31 август во нерешено 1-1 против Атлетико Мадрид. Во сезоната која вклучуваше втора етапа заврши со 43 настапи во лигата, постигнувајќи седум гола; во последната година, тој беше дел од тимот кој го загуби Купот на УЕФА во 1988 година на пенали, од Баер 04 Леверкузен.
Еми Росум
Таа е позната по улогата на Фиона Галагер во телевизиската серија Бесрамници. На почетокот на својата кариера, таа играла во филмовите Ловец на песни (2000), Американска рапсодија (2001) и Судбина (2002). Таа ѝ станала позната на пошироката јавност со улогата во мистериозната драма Мистична река (2003). Таа глумела во научно-фантастичниот филм Денот после утре (2004) и добила пофалби од критичарите за изведбата во главна улога во Фантомот од операта (2004). Таа оттогаш глумела во филмовите Посејдон (2006), Драгонбол: Еволуција (2009), Предизвик (2009) Прекрасни суштества (2013), Пред да исчезнам (2014), Ти не си ти (2014) и Комета (2014).
Ернесто Валверде
Животопис
Веднаш по пензионирањето, Валверде ја започна својата кариера како менаџер во одделенијата за млади на поранешниот клуб Атлетик Билбао. Четири години подоцна, тој стана ко-тренер во главниот состав, а во 2002 година повторно играше како главен тренер кога ја презеде екипата Б, а следната година беше промовирана во прва тимска задача; во 2003-04, завршија петти и се квалификуваа за Купот на УЕФА.
На 1 јуни 2013 година, веднаш по загубата од 3:4 во Севиља, што значеше дека Валенсија може да заврши само петти, па така од квалификациите за Лигата на шампионите, Валверде објави дека ќе го напушти клубот. Тој се вратил во Атлетик Билбао на 20 години, во квалификациите за Лигата на шампионите во својата прва година, а исто така стигна до финалето на Шпанскиот куп 2015 година следната сезона.
Во 29 мај 2017 година, Валверде го замени Луис Енрике за нов менаџер на Барселона.
Фудбал за приjателство
Фудбал за приjателство (Football for friendship) - е годишна меѓународна детска општествена програма имплементирана од ЈАД Гаспром. Целта на програмата е кај младата генерација да се култивираат важни вредности и интерес за здрав начин на живеење преку фудбалот. Во рамките на програмата, играчи на фудбал на возраст од 12 години од различни земји учествуваат во годишниот Меѓународен детски форум, Светскиот куп во „Фудбал за пријателство“ и Меѓународниот ден на фудбал и пријателство. Програмата е поддржана од ФИФА, УЕФА, ООН, Олимпискиот и параолимпискиот комитет, влади и фудбалски федерации од разни држави, меѓународни хуманитарни организации, јавни организации, водечки светски фудбалски клубови. Главен организатор на програмата е АГТ Kомјуникејшнс Груп (AGT Communications Group) (Русија).
„Фудбал за пријателство“ 2013
Првиот Меѓународен детски форум „Фудбал за пријателство“ беше одржан на 25 мај 2013 г. во Лондон. Во него учествуваа 670 деца од 8 земји: Бугарија, Велика Британија, Унгарија, Германија, Грција, Русија, Србија и Словенија. Русија беше претставена од 11 фудбалски екипи од 11 руски градови што ќе бидат домаќини на натпреварите од ФИФА Светскиот куп во 2018 г. Младинските екипи на клубовите Зенит, Челси, Шалке 04, Црвена ѕвезда, победници на детскиот ден на спортови на Гаспром и победници на фестивалот „Факел“, исто така учествуваа во форумот.
За време на форумот, децата се дружеа со своите врсници од други земји и со славни фудбалери, и исто така, присуствуваа на финалниот натпревар на УЕФА Лигата на шампиони во фудбал за 2012/2013 на стадионот Вембли.
Резултатот на овој форум беше едно отворено писмо во кое децата ги изразија осумте вредности на програмата: пријателство, еднаквост, правда, здравје, мир, преданост, победа и традиции. Подоцна, тоа писмо се испрати кај раководните лица на УЕФА, ФИФА и МОК. Во септември 2013 год, за време на средбата на Владимир Путин и Витали Мутко, Сеп Блатер потврди дека го прими писмото и изјави дека е подготвен да го поддржи проектот „Фудбал за пријателство“.
„Фудбал за пријателство“ 2014
Втората сезона на програмата Фудбал за пријателство се одржа во Лисабон од 23-25 мај 2014 г. и вклучи повеќе од 450 тинејџери од 16 земји: Белорусија, Бугарија, Велика Британија, Германија, Италија, Полска, Португалија, Русија, Србија, Словенија, Турција, Украина, Унгарија, Франција, Холандија и Хрватска. Младите фудбалери учествуваа во Меѓународниот форум „Фудбал за пријателство“, турнир во уличен фудбал и присуствуваа на финалниот натпревар на УЕФА Лигата на шампиони во фудбал за 2013/2014 година.
Победникот на Меѓународниот турнир во уличен фудбал за 2014 г. беше младинската екипа на Бенфика (Португалија).
Резултат од втората сезона на програмата беше изборот на водач на движењето „Фудбал за пријателство“. Беше избран Фелипе Суарез од Португалија. Во јуни 2014 г., како водач на движењето, тој го посети деветтиот Меѓународен младински турнир, организиран во сеќавање на Јури Андрејевич Морозов.
„Фудбал за пријателство“ 2015
Третата сезона на меѓународната општествена програма „Фудбал за пријателство“ се одржа во јуни 2015 г. во Берлин. За првпат во програмата учествуваа млади учесници од азискиот континент, детските фудбалски екипи од Јапонија, Кина и Казахстан. Сè на сè, во третата сезона учествуваа младински екипи од 24 фудбалски клубови од 24 земји.
Младите фудбалери се дружеа со своите врсници од други земји и со ѕвездите на светскиот фудбал, вклучувајќи го глобалниот амбасадор на програмата Франц Бекенбауер, и исто така, учествуваа во Меѓународниот турнир во уличен фудбал меѓу младинските екипи.
Победникот на Меѓународниот турнир во уличен фудбал за 2015 г. беше младинската екипа на Рапид (Австрија).
За настаните од третата сезона на програмата „Фудбал за пријателство“ известуваа околу 200 новинари од светски водечки публикации, како и 24 млади новинари од Европа и Азија, членови на Меѓународниот детски прес-центар.
На крајот на Форумот, сите учесници традиционално присуствуваа на финалниот натпревар на УЕФА Лигата на шампиони во фудбал 2014/2015 што се одржа во Олимпискиот стадион во Берлин.
„Фудбал за пријателство“ 2016
Во четвртата сезона на програмата се приклучија 8 нови младински екипи од Азербејџан, Алжир, Аргентина, Бразил, Виетнам, Ерменија, Киргистан и Сирија, со што вкупниот број на земји учеснички се зголеми на 32.
На 5 април 2016 г. започна гласањето за уникатниот трофеј и отпочна купот „Девет вредности“. Навивачи од целиот свет учествуваа во изборот на победникот, но крајната одлука ја донесоа учесниците на програмата „Фудбал за пријателство“ со гласање. Купот го освои фудбалскиот клуб Баерн (Минхен). Учесниците во „Фудбал за пријателство“ ги истакнаа активностите на клубот за поддршка на децата со посебни потреби, како и иницијативите да се обезбеди третман за деца во разни земји и помош на оние на коишто им е потребна.
Четвртиот меѓународен детски форум „Фудбал за пријателство“ и финалниот натпревар на детскиот меѓународен турнир во уличен фудбал се одржа од 27-28 мај 2016 г. во Милано. Победник на турнирот беше екипата Марибор од Словенија. На крајот на форумот, учесниците традиционално присуствуваа на финалниот натпревар на УЕФА Лигата на шампиони во фудбал. Настаните на форумот ги следеа повеќе од 200 новинари од водечки светски медиуми, како и Детскиот меѓународен прес-центар, што вклучуваше млади новинари од земјите учеснички.
Во четвртата сезона на „Фудбал за пријателство“ учествуваа и млади фудбалери од сирискиот клуб Ал-Вахда, што беше без преседан. Вклучувањето на сириската екипа во програмата на учесници и посетата на сириските деца на настаните во Милано, беа еден важен чекор кон надминување на хуманитарната изолација на земјата. Арапската спортска редакција на Меѓународниот телевизиски канал „Русија денес“, со поддршка на Сириската фудбалска федерација, сними документарен филм „Три дена без војна“ за децата што учествуваа во проектот. На 14 септември 2016 г., повеќе од 7.000 луѓе ја посетија премиерата на филмот во Дамаск.
„Фудбал за пријателство“ 2017
Местото каде што се одржа меѓународниот детски општествен проект „Фудбал за пријателство“ во 2017 г. беше Санкт Петербург (Русија) и финалните настани се одржаа таму од 26 јуни до 3 јули.
Во 2017 г. бројот на земји учеснички се зголеми од 32 на 64. За првпат, во програмата „Фудбал за пријателство“ учествуваа деца од Мексико и Соединетите Американски Држави. Така, проектот зближи млади играчи од четири континенти - Африка, Евроазија, Северна Америка и Јужна Америка.
Во петтата сезона програмата беше имплементирана со еден сосема нов концепт: од секоја земја се одбира еден млад фудбалер што ќе ја претставува. Децата се обединија во осум Меѓународни пријателски екипи, формирани од 12-годишни момчиња и девојчиња, вклучувајќи ги и оние со посебни потреби.
Составот на екипите и позициите во играта на претставниците од земјите учеснички се одредија со јавно извлекување. Извлекувањето се одржа преку интернетска конференција. На чело на осумте Пријателски екипи се наоѓаа младите тренери: Рене Ламперт (Словенија), Стефан Максимовиќ (Србија), Брендон Шабани (Велика Британија), Чарли Су (Кина), Анатоли Чентулојев (Русија) Богдан Кролевецки (Русија), Антон Иванов (Русија), Ема Хеншен (Холандија). Лилија Мацумото (Јапонија), претставник на меѓународниот прес-центар на „Фудбал за пријателство“, исто така учествуваше во извлекувањето.
Победникот на Светскиот куп „Фудбал за пријателство“ за 2017 г. беше „портокаловата“ екипа што вклучуваше млад тренер и млади фудбалери од девет земји: Рене Ламперт (Словенија), Хонг Јун Марвин Туе (Сингапур), Пол Пуиг Монтана Првиот (Шпанија), Габриел Мендоза (Боливија), Раван Казимов (Азербејџан), Крисимир Станимиров Станчев (Бугарија), Иван Агустин Каско (Аргентина), Роман Хорак (Чешка), Хамза Јусуф Нури Алхават (Либија).
На меѓународниот детски форум присуствуваше Виктор Зубков (претседател на Одборот на директори на ЈАД Гаспром), Фатма Самура (Генерален секретар на ФИФА), Филип ле Флок (Главен комерцијален директор на ФИФА), Хулио Баптиста (бразилски фудбалер), Иван Заморано (чилеански фудбалски стрелец), Александер Керзахов (руски фудбалер) и други гости, кои повикаа на промоција на клучните човечки вредности меѓу помладата генерација.
Во 2017 г. проектот зближи повеќе од 600.000 луѓе и повеќе од 1.000 деца и возрасни од 64 земји присуствуваа на финалните настани во Санкт Петербург.
„Фудбал за пријателство“ 2018
Во 2018 г., се одлучи шестата сезона од програмата Фудбал за пријателство да се одржи од 15 февруари до 15 јуни. Завршните настани се одржаа во Москва, непосредно пред Светското првенство на ФИФА, 2018. Учесниците во програмата беа млади фудбалери и новинари кои претставуваа 211 држави и региони од светот. Официјалниот почеток на програмата во 2018 започна со отворена жрепка во живо, според која се оформија 32 меѓународни тимови за пријателство.
Преку солидаризирање со мисијата за животната средина, меѓународните тимови за пријателство од 2018 ги добија своите имиња по ретки и загрозени видови на животни.
Меѓународни тимови за пријателство од програмата Фудбал за пријателство од 2018
African Elephant
Komodo Dragon
Kipunji
Big Turtle
Dama Gazelle
Cheetah
Rhinoceros
Angel Shark
Polar Bear
Lemur
Grizzly Bear
Whale Shark
King Cobra
Gharial
Western Gorilla
Imperial Woodpecker
Saiga
Blond Capuchin
Koala
Siberian Tiger
Orangutan
Giant Panda
Magellanic Penguin
Humpback Whale
African Wild Dog
Lion
Hippopotamus
Galápagos Sea Lion
Исто така, во рамки на мисијата за животната средина, меѓународната кампања Хепи баз, која ја охрабрува заедницата да ги поддржи организациите за заштита на загрозените видови, започна на 30 мај 2018. Национални паркови и резервати од Русија, САД, Непал и Велика Британија.
ѝ се придужија на кампањата. Воедно, за време на завршните настани од програмата Фудбал за пријателство во Москва, учесниците патуваа со еколошки афтобуси на природен гас.
1.	Државна заедница Австралија
2.	Република Австрија
3.	Република Азербејџан
4.	Народна Демократска Република Алжир
5.	Американски Девствени Острови
6.	Американска Самоа
7.	Ангвила
9.	Арапска Република Египет
10.	Аргентинска Република
11.	Аруба
12.	Барбадос
13.	Белиз
14.	Бермудски Острови
15.	Боливарска Република Венецуела
16.	Босна и Херцеговина
17.	Британски Девствени Острови
18.	Буркина Фасо
19.	Војводство Луксембург
20.	Унгарија
21.	Источна Република Уругвај
22.	Габонска Република
23.	Република Гвинеја
24.	Гибралтар
27.	Катар
28.	Држава Кувајт
29.	Држава Либија
30.	Палестина
31.	Гренада
32.	Република Грција
33.	Грузија
34.	Демократска Република Источен Тимор
35.	Демократска Република Конго
36.	Демократска Република Сао Томе и Принсипе
37.	Демократска Социјалистичка Република Шри Ланка
38.	Доминиканска Република
39.	Хашемитско Кралство Јордан
40.	Исламска Република Авганистан
41.	Исламска Република Иран
42.	Исламска Република Мавританија
43.	Република Италија
44.	Република Јемен
45.	Кајмански Острови
46.	Канада