cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Коста Аџиевски
Библиографија
Автор е на преку 50 научни и стручни трудови цитирани во нашата земја и во странство. Соавтор е на повеќе учебници по историја и историски читанки за основното и средното образование.
Алекса Митаноски
Алекса Митаноски — македонски револуционер во ВМОРО. Активен учесник во ослободувањето на Македонија.
Животопис
Алекса Митаноски е роден во 1870 година во селото Кладник, кичевско. Тој бил најпознатиот револуционер од селото Кладник, и бил многу почитуван во кичевско.
Во македонска револуционерна организација се приклучил од скоро самите почетоци на организацијата. Долги години се борел против османлиската војска. Бил член во четата на далеку прочуениот војвода, Јордан Пиперката. Заедно со него и четата во 1901 година воделе битка кај селото Белица против османлиската војска. Како дел од јордановата чета бил дел и од други битки против османлиската војска.
Војислав Саракински
Војислав Саракински — македонски историчар и класичар, доктор на историски науки од областа на античката историја и редовен професор на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ при Филозофскиот факултет на катедрата за Историја.
Животопис
Основното и средното образование ги завршил во Скопје. Во 1998 година дипломирал на Институтот за Класични студии со темата „Атематскиот датив во ајолските и аркадо-кипарските дијалекти“.
Од 1999 работел како професор по латински јазик во средните училишта „Георги Димитров“ и „Цветан Димов“ во Скопје, а во 2001 година бил ангажиран како демонстратор на Институтот за историја. Во 2003 година ја одбранил магистерската теза со наслов Decepta Peloponnesia: Македонија и атинскиот експанзионизам (478-413 пр.н.е.), а во 2010 – докторската дисертација со наслов Persomacedonica: македонското и персиското кралство од 512 до 336 г.пр.н.е., со што се здобил со научен степен доктор по историски науки. Последователно бил избиран за доцент (2010), вонреден професор (2015) и редовен професор (2020) на Институтот за историја. Предава на првиот, вториот и третиот циклус на студии на Филозофскиот факултет.
Важи за експерт во областа на античката историја. Предава по предметите: Историја на стариот век 1 и 2, Историја на Античките Македонци 1, Историја на античкиот свет и Увод во античката историографија.
Тој учествува во изработката на лексикографски и картографски трудови и ја врши должноста на секретар на Одборот на уредници на меѓународното научно списание „Жива антика“.
Библиографија
Саракински е автор на шеесетина стручни трудови со различен обем, објавени во домашни и меѓународни списанија; преведува книжевни дела од класичните јазици, како и стручна литература од современи јазици.
Позначајни негови дела и статии се:
Бевензен
Бевензен (̣Bevensen) — поранешна општинска заедница во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште било во градот Бад Бевензен. На 1 ноември 2011 година таа била споена со општинската заедница Алтес Амт Ебшторф и ја создале новата општинска заедница Бевензен-Ебшторф. Општинската заедница Бевензен се состоела од следниве општини:
Алтес Амт Ебшторф
Алтес Амт Ебшторф (̣Altes Amt Ebstorf) — поранешна општинска заедница во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште било во селото Ебшторф. На 1 ноември 2011 година таа била споена со општинската заедница Бевензен и ја создале новата општинска заедница Бевензен-Ебшторф. Општинската заедница Ебшторф се состоела од следниве општини:
Послание на апостол Јуда
Послание на апостол Јуда — последното послание во Новиот завет. Традиционално му се припишува на апостолот Јуда, брат на Исус и апостолот Јаков Праведниот.
Овае кратко послание на пишано на коински грчки. Во него жестоко се осудуваат извесни луѓе кои авторот ги гледа како закана за ранохристијанската заедница, но оние противници ги опишува само во општи црти. Според Јуда, противниците се наоѓаат во самата христијанска заедница, но не се вистински христијани: тие се подбивачи, лажни учители, незадоволници, предадени на похотите итн. Полсанието ги уверува читателите дека таквите Бог наскоро ќе им суди. Можно е овие луѓе да им биле познати на примачите на посланието, но денес тоа е нејасно. Вели дека овие противници ги омаловажуваат ангелите и нивната улога. Ако тоа било во нивната идеологија, тогаш можно е дека ова послание е во противтежа на Посланието до Колосјаните. Во Колосјаните се осудуваат оние што непотребно ги обожуваат ангелите; ова би значело дека тие посланија се дел од ранохристијански спор околу ангелологијата.
Авторство
Посланието почнува со претставување на авторот: „Јуда, слуга на Исус Христос, а брат на Јаков“. Се смета дека „Јаков“ се однесува на Јаков, истакнат водач во раната црква. Во тоа време луѓето се претставувале со името на таткото, и фактот што овде се спомнува брат значи дека тој е прочуена личност во заедницата. За самиот Јуда се знае мошне малку. Традиционално се смета дека бил брат на Исус, бидејќи и Јаков се нарекува брат на Исус. Поради ова Климент Александриски (~150–215 г.) во неговото дело „Осврт кон Посланието на Јуда“ вели дека авторот Јуда е син на Јосиф и брат на Исус. Меѓутоа, постои несогласување околу значењето на поимот „брат“ — дали е чедо на истите родители, полубрат, братучед или роднина. Оваа расправа добила на повеќе значење со развојот на доктрината за Безгрешното зачетие. На пример, Јероним Стридонски сметал дека и Марија и Јосиф биле невини цел живот, што би значело деја Јаков и Јуда се братучеди на Исус.
Вон ова посланието, Новиот завет го спомнува името „Јуда“ на пет наврати: трипати Апостол Јуда (Тадеј), и двапати Јуда, братот на Исус (покрај спомнувањата на Јуда Искариот и Јуда, синот на Јаков). Останува спорно дали автор на посланието е апостолот, братот на Исус, двајцата или ниеден од нив. Некои велат дека не може да стане збор за Апостол Јуда бидејќи во писмото тој не се нарекува така, а нарекува други лица апостоли. Други го држат спротивниот став — дека еден апостол нема потреба сам себеси да се нарекува така.
Причината за сомнеж дека ова е дело на Исусов роднина е малата веројатност дека тој бил писмен. Исусовото семејство се состоело од обични работници од Галилеја кои говореле арамејски, а во тоа време писменото изразување било речиси исклучиво за елитата. Малкумина умееле да читаат, уште помалку можеле да пишуваат, а многу малку биле способни да пишуваат сложени книжевни расправи. Исус веројатно умеел да чита (веројатно хебрејски), но тој бил исклучок во семејството. Дури и Јуда да успеал да научи да чита нешто на хебрејски, посланието е напишано на одличен и сложен коински грчки, и покажува запознаеност со стилските форми и реторичката аргументација, како и со светите списи на хебрејски. Сето ова би било доста исклучително за еден Галилеец од село. Оние во полза на Јудиното авторство претпоставуваат дека оваа висока писменост ја стекнал при неговите патувања и мисионерска работа меѓу елинизираните Евреи. Според едно ранохристијанско предание, внуците на Јуда биле доведени пред царот Домицијан на сослушување; во приказната тие се бранеле дека не се бунтовници, туку прости селани што се прехранувале од едно парче земја. Иако приказната е апокрифна (римските цареви не сослушувале галилејски селани), таа говори за фактот што раните христијани го запомниле Јудиното семејство како работници од нижата класа, а не како писмена елита.
Ако авторот на посланието не е Апостол Јуда спомнат во евангелијата, тогаш може да се работи за непознат христијанин кој случајно имал исто име и исто така имал брат по име Јаков. Можно е и посланието да биде псевдоепиграфско — дека авторот се претставувал како познатиот Јуда за да му даде тежина на напишаното.
Време на пишување
Времето на пишување е непознато, но се смета дека е некаде меѓу 50 и 110 г. Оние кои сметаат дека негов автор е Јуда споменат во евангелијата го сместуваат пред уништувањето на Храмот во Ерусалим во 70 г. Тие што мислат дека авторот е некој анонимен христијанин мислат дека е напишано на почетокот на II век. Теолозите што го сметаат писмото за псевдонимно аргументираат за подоцнежен датум бидејќи во него се спомнуваат апостолите (како личности од минатото) и традицијата, но и заради високопарниот грчки. Бо Рике смета дека е создадено во 90 г.; Хејки Рајсанен се согласува, и смета дека може да е напишано на крајот од I век. Барт Ерман смета дека е уште подоцнежно, од втората половина на II век, поради употребата на извесна терминологија на начин сличен на пастирските посланија кој не бил вообичаен во I век.
Содржина
Јуда ги советува читателите со зборовите „да се борите за вистинската вера“ и ги поттикнува против непријателите, велејќи „зашто се вовлекоа некои луѓе“. Ги предупредува од лажни учители што „ја превртуваат благодатта Божја во нечистотија“. Ги потсетува дека откако Господ го избавил народот од Египет, тој ги погубил неверниците како што ги протерал непокорните ангели во окови и темници, а жителите на Содом и Гомора ги казнил со вечен оган. Воедно тој парафразира (стих 9) денес изгубена случка од Мојсеевото вознесение во која Сатаната и Архангел Михаил се препирале за Мојсеевото тело.
Продолжувајќи со аналогиите од историјата на Израил, вели дека лажните учители тргнале по патот на Каин, се фрлиле во заблудата на Валаам и загинале во бунтот на Кореј. Авторот живо ги опишува противниците за кои предупредува, нарекувајќи ги „безводни облаци“, „неродни дрвја“, „пенливи морски бранови“ и „лажни ѕвезди“. На читателите им вели да си ги спомнат зборовите на апостолите, користејќи јазик сличен на оној во Второто послание на Петар за да им каже зошто се чини дека Господ одолговлекува: „Во последно време ќе се појават подигрувачи, кои ќе постапуваат според своите без­бож­нич­ки желби“, да се запазат во љубовта Божја, пред да му оддадат слава и величие на Бога.
Јуда непосредно го цитира 1 Енох, мошне распространето дело меѓу старозаветната псевдоепиграфика, повикувајќи се на 1 Енох 1,8 кое се заснова на Второзаконие 33,2.
Стил и публика
Посланието на апостол Јујда е една од најкратките книги во Новиот завет, содржејќи само 1 глава со 25 стихови, и меѓу накратките во целата Библија. Може да е смислено како распис наменет не за една црква, туку да кружи во сите цркви. Иако е упатено кон христијанската црква во целина, разумно е да се претпостави дека авторот ги има на ум претежно јудеохристијаните по тоа што се повикува на старозаветни ликови како Михаил, Каин и Кореевите синови. Цитатот од „Енох“ („Книга Енохова“); повикувањето на Јаков (црковниот старешина во Ерусалим) укажува на публика добро запознаена со овие писанија и почит кон Јаков.
Лексиката и синтаксата на оригиналот покажуваат дека авторот вешто го владее грчкиот. Има поборен тон, полн со страст и сила. Последователно се даваат многу примери за злотвори и предупредувања за судбината која ги чека.
Посланието завршува со славословие, за кое Питер Х. Дејвис смеа дека е со највисок квалитет во Библијата.
Канонски статус
Јудиното послание било едно од спорните дела во библискиот канон на Новиот завет. И покрај извесни противења, ова послание било прифатено од највеќето цркви до крајот на II век. Климент Александриски, Тертулијан и Мураториевиот канон го сметале за канонско. Со време како такво го признале и подоцнежните црковните отци како Атанасиј Александриски. Канонскиот список на Картагинскиот собор (~397) го содржи посланието на Јуда.
Првите сомнежи за авторството на посланието се среќаваат во писанијата на Ориген, кој вели дека некои се сомневале во веродојстојноста на почетокот од III век. Евсевиј Кесариски го ставил во „спорните писанија, антилегомените“ во раниот IV век. Евсевиј изразил сомнежи бидејќи посланието ретко се цитира во старите извори, макар што признава дека истото се чита во многу цркви. За некои мислители била проблематична врската помеѓу ова послание и 2 Петар, како и употребата на библиски апокрифи во него: Јероним Стридонски во 392 г. напишал дека книгата е „отфрлена од многумина“ бидејќи го цитира „Енох“.
Опстанати рани ракописи
Еве некои рани раскописи во кои се содржи оваа книга:
Противниците
Посланието жестоко ги осудува противниците и вели дека Бог ќе им суди и ќе ги казни, иако се дел од христијанската заедница. Меѓутоа, точниот карактер на овие противници и понатаму ги интригира теолозите и историчарите бидејќи не дава особен опис за нив освен што ги карактеризира како нечисти и безбожни. Постојат неколку теории. Најконкретното место што се занимава со нив е стих 8:
Кочо Божинов Мијајлевски
Кочо Божинов Мијајлевски — македонски револуционер во ВМОРО. Активен учесник во ослободувањето на Македонија.
Послание на апостол Јуда
Противниците
Отфрлањето на „власта“ (κυριοτητα, кириотета, што значи и „господство“) може да значи неколку нешта. Најнепосредно би значело отфрлање на световните или духовните владетели: противниците не ги слушале нивните претпоставени водачи. Мартин Лутер и Жан Калвин се согласуваат со ова толкување, и тоа е најчестото. Друга можност е да се работи за отфрлање на власта на Исус или Господ, што би одговарало на стих 4 и оди во прилог на тврдењето дека противниците не се вистински христијани. Трета можност е дека се работи за Господствата, кои се класа на ангели. Ова одговара на последниот дел од реченицата дека „хулат на Славата“ (во преводот на Баптистичката црква во Македонија, исказот гласи „ги навредуваат славните суштества“).
Кочо Божинов Мијајлевски
Животопис
Кочо Божинов Мијајлевски е роден во 1880 година во селото Брезово во областа Железник.
Послание на апостол Јуда
Противниците
Хулењето на Славата (суштествата) исто така е релевантен исказ бидејќи е во извесна спротивставеност со делата на Апостол Павле и Посланието до Евреите. Непоспорените Павлови дела наговестуваат дека верниците се веќе на исто рамниште со ангелите, и дека сите постоечки сили му се починети на Христа, а верниците се идни судии на ангелите. Подоцнежните дела припишани на Павле како Колосјаните и Ефесјаните одат уште подалеку, при што во Колосјаните се осудува обожувањето на ангели. Се претпоставува дека авторот можеби напаѓа некој облик на павловско христијанство кое не им оддавало должна почит на ангелите. „Презирање на власта“ може да се однесува на Павловоо учење дека неевреите не мора да се придржуваат до еврејските закони. Бидејќи Јаков бил важна фигура кај јудеохристијаните, ова може да значи дека постоел извесен судир помеѓу еврејските струења во раното христијанство претставени од Јаков и Јуда наспроти Павловата порака до неевреите. Меѓутоа, реченицата може да биде и обична навреда кон неисправните верници.
Кочо Божинов Мијајлевски
Животопис
Активен учесник во македонската револуционерна организација бил уште од 1898 година. Со Јордан Пиперката се запознал истата година, и соработувал со него. Учествувал во битките со османлиската војска кај селата Брезово и Ново Село.
Послание на апостол Јуда
Сличност со 2 Петар
Дел од Јуда е мошне сличен на 2 Петар (претежно гл. 2), до тој степен што највеќето сметаат дека едниот автор гледал од другиот, или дека двајцата црпеле од ист извор. Споредувајќи го текстот (изворниот грчки) на 2 Петар 2,1–3,3 (426 зборови) со Јуда 4–18 (311 зборови) добиваме 80 исти зборови и 7 и заменети со синоними.
Кочо Божинов Мијајлевски
Животопис
После смртта на војводата Јордан Пиперката продолжил со неговите другари да води битки против османлиската војска.
Послание на апостол Јуда
Сличност со 2 Петар
Бидејќи ова послание е многу пократко од 2 Петар, и заради различни стилски поединости, некои библисти сметаат дека Јуда е извор на сличните стихови во 2 Петар. Меѓутоа, други велат дека Јуда 18 го цитира 2 Петар 3,3 во минато време, што би значело дека Јуда е напишан после 2 Петар.
Некои кои мислат дека Јуда е пред 2 Петар забележуваат дека второспоменатото послание го цитира првото, но ги изоставува повикувањата на неканонската книга „Енох“.
Повикување на други книги
Посланието на Јуда се повикува на барем три други книги: две канонски во сите цркви (Захарија и 2 Петар) и една (Енох) неканонска во највеќето.
Стих 9 спомнува препирка помеѓу Архангел Михаил и ѓаволот за телото на Мојсеј. Некои ова го сметаат за алузија на збиднувањата опишани во Захарија 3,1–2. Ориген, Климент Александриски, Дидим Слепиот и други сметаат дека таму всушност се спомнува неканонското „Мојсеево вознесение“. Меѓутоа, ниеден опстанат примерок на Мојсеевото вознесение не ја содржи оваа приказна, поради што се смета дека се работи за изгубен дел од делото, веројатно неговиот крај. Некои не се согласуваат со ова; Џејмс Чарлсворт вели дека Мојсеевото вознесение никогаш немало таква содржина, а други стари теолози се застапуваат за поинакво потекло.
Стиховите 14–15 содржат непосреден цитат на пророштво од 1 Енох 1,9. Фразата „Енох, седмиот од Адам“ исто така е преземена од 1 Енох 60,1. Највеќето егзегети претпоставуваат дека Јуда го прифаќа претпотопскиот патријарх Енох како автор на апокрифната книга „Енох“ („Книга Енохова“) која го има истиот цитат. Друг објаснување е дека Јуда ја цитира книгата „Енох“ свесен за тоа дека стиховите 14–15 се проширување на зборовите на Мојсеј во Второзаконие 33,2.
Книгата „Енох“ е некаконска за највеќето цркви, со исклучок на Етиопската православна црква. Според западните библисти, постарите делови на „Енох“ (претежно „Книга на Стражарите“) датираат од околу 300 г. п.н.е., а најновиот дел („Параболи“) веројатно е напишан на крајот од I век п.н.е. 1 Енох 1,9, споменат погоре, е дел од псевдоепиграфиката во Свитоците од Мртвото Море. Се смета за општоприфатено од стручњаците дека авторот на Посланието на Јуда бил запознаен со „Енох“ и повлијаен од него во мислата и стилот.
Посланието е потесно поврзано со Посланието на апостол Јаков, со многу слични реченици и позајмени фрази.
Тадеј Погачар
Тадеј Погачар (Tadej Pogačar; р. ) — словенечки професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Во 2019 година го продолжил својот договор со најмалку до сезоната 2023. Во август 2019 година бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2019. Освоил две етапи во втората седмица на Вуелта и бил на високо место пред завршната седмица, меѓутоа во завршната седмица Наиро Кинтана и Мигел Анхел Лопес извозеле добро и го претекнале во пласманот, со што отпаднал од подиумот. Потоа, на етапата 20 ја освоил третата етапа во неверојатно соло-бегство во должина од 40 километри и добил доволно време да ги претекне своите соперници, со што ја преземал маичката во пласманот за млад возач и се искачил на подиумот пред завршната етапа во Мадрид.
Тој е пријавен на почетниот список за Тур де Франс 2020 и изјавил дека ќе оди на трката со иста цел како на Вуелта 2019. „Ако Ару чувствува дека е навистина добар, ние ќе одиме на жолта маичка и јас ќе поддржам 100%“.
Еколошка цивилизација
Иако терминот првпат беше измислен во 1980-тите, тој не виде широка употреба до 2007 година, кога „еколошката цивилизација“ стана експлицитна цел на Кинеската комунистичка партија (ККП). Во април 2014 година, Алијансата на цивилизации на Обединетите нации и Меѓународната организација за соработка за еколошка безбедност основаа под-комитет за еколошка цивилизација. Поборниците на еколошката цивилизација се согласуваат со папата Франциско кој изјавил : „Ние не сме соочени со две посебни кризи, едната еколошка, а другата социјална, туку со една сложена криза која е и социјална и еколошка. Стратегиите за решение бараат интегриран пристап во борбата против сиромаштијата, враќање на достоинството на исклучените и во исто време заштита на природата.“ Како таква, еколошката цивилизација ја нагласува потребата од големи еколошки и социјални реформи кои се и долгорочни и системски по ориентација.
Историја
Во 1984 година, експертите за животна средина од поранешниот Советски Сојуз го предложија терминот „Еколошка цивилизација“ во написот со наслов „Начини на обука на индивидуална еколошка цивилизација под зрели социјалистички услови“, објавена во Научен комунизам, Москва, кн. 2.
Три години подоцна, концептот на еколошка цивилизација (кинески:生态文明; пинјин: shēngtài wénmíng) беше прифатен во Кина и првпат беше употребен од Шианџи Је (1909–2017), земјоделски економист, во 1987 година. Професорот Је ја дефинирал еколошката цивилизација со црпење од еколошките науки и филозофијата на животната средина.
Првата употреба на фразата „еколошка цивилизација“ како технички термин во книга на англиски јазик беше во 1995 година од Рој Морисон во неговата книга Еколошка демократија.
Терминот се наоѓа поопширно во кинеските дискусии кои започнаа во 2007 година. Во 2012 година, Кинеската комунистичка партија (ККП) ја вклучи целта за постигнување еколошка цивилизација во својот устав, како и во својот петгодишен план. Во кинескиот контекст, терминот генерално ја претпоставува рамката на „конструктивен постмодернизам“, наспроти проширувањето на модернистичките практики или „деконструктивниот постмодернизам“, кој произлегува од деконструкцијата на Жак Дерида.
Најголемата меѓународна конференција одржана на тема „еколошка цивилизација“ (Зграпчување на алтернатива: кон еколошка цивилизација ) се одржа од Помонскиот колеџ во јуни 2015 година, на која се собраа околу 2.000 учесници од целиот свет и на кои беа претставени повеќе лидери во движењето за животна средина како Бил МекКибен, Вандана Шива, Џон Б. Коб, Џуниор, Вес Џексон и Шери Љао. Таа беше одржана во врска со 9-тиот Меѓународен форум за еколошка цивилизација - годишна серија конференции во Клермонт, Калифорнија, започнат во 2006 година.
По конференцијата Seizing an Alternative, Филип Клејтон и В.М. Ендрју Шварц го ко-основале Институтот за еколошка цивилизација (EcoCiv) и ја напишале книгата Што е еколошка цивилизација: криза, надеж и иднината на планетата, која беше објавена во 2019 година.
Од 2015 година, кинеската дискусија за еколошката цивилизација се повеќе се поврзува со „органска“ форма на марксизам. Терминот „органски марксизам“ за првпат бил употребен од Филип Клејтон и Џастин Хајнцекер во нивната книга од 2014 година, Органски марксизам: Алтернатива на капитализмот и еколошката катастрофа. Книгата, која била преведена на кинески и објавена од People's Press во 2015 година, ја опишува еколошката цивилизација како ориентирачка цел за глобалното еколошко движење.
Јохан Карл Родбертус
Јохан Карл Родбертус (германски: Johann Karl Rodbertus; 1805-1875) - германски економист и политичар.
Творештво
Родбертус бил водечки член на Левиот центар во Парламентот на Прусија. Тој предложил програма со која постепено би се создала социјалистичка држава во рамките на Германското Царство.
Еколошко здравје
Еколошкото здравје (познато и како еко-здравје) е ново поле кое го проучува влијанието на екосистемите врз здравјето на луѓето. Тоа ги испитува промените во биолошката, физичката, социјалната и економската средина за да разбере како овие промени влијаат на менталното и физичкото здравје на човекот. Еко-здравјето се фокусира на трансдисциплинарен пристап за разбирање на сите фактори кои влијаат на физиолошката, социјалната и емоционалната благосостојба на поединецот.
Ристо Лозаноски
Ристо Лозаноски (5 март 1923, Големо Илино - 13 мај 1965, Белград) бил сликар, педагог, претставник на фигуративното и апстрактното сликарство. Дипломирал на Академијата за ликовни уметности во Белград во 1951. Бил учесник во НОБ. Бил член на групите Денес и Мугри. Се инспирирал од прилепскиот пејзаж, а во серија од експресионистички цртежи од личната драма.
Еколошко здравје
Еко-здравствените студии често го испитуваат загадување на животната средина. Некои примери за теми на истражување се стапките на астма поврзани со загадениот воздух или контаминација со полихлорирани бифенили на рибите во Големите езера во САД. Сепак, еко-здравјето не е нужно поврзана со загадувањето на животната средина. На пример, истражувањата покажаа дека фрагментацијата на живеалиштата е главниот фактор што придонесува за зголемена стапка на Лајмска болест кај човечката популација.
Историја
Екосистемските пристапи кон јавното здравје се појавија како дефинирано поле на истражување и примена во 1990-тите, првенствено преку глобално истражување поддржано од Меѓународниот центар за развој на истражувања (IDRC) во Отава, Канада (Lebel, 2003). Сепак, ова беше воскресение на пристапот кон здравјето и екологијата кој може да се најде дури кај Хипократ. Може да се проследи и на претходните епохи во источните општества. Пристапот бил популарен и меѓу научниците низ вековите. Сепак, тие испаднале од вообичаената практика во дваесеттиот век, кога техничкиот професионализам и стручност се сметаа за доволни за управување со здравјето и болестите. Во оваа релативно кратка ера, проценката на негативните влијанија на промените во животната средина (и природната и вештачката средина) врз здравјето на луѓето беше доделена на медицината и здравјето на животната средина.
Интегрираните пристапи кон здравјето и екологијата повторно се појавија во 20 век. Овие револуционерни движења биле изградени врз основа поставена од претходни научници, вклучувајќи ги Хипократ, Рудолф Вирхов и Луј Пастер. Во 20 век, Калвин Швабе го користил терминот „еден лек“, признавајќи дека човечката и ветеринарната медицина имаат слични биолошки принципи и се меѓусебно поврзани. Овој пристап на една медицина, кој имаше прилично клинички и индивидуалистички конотации, беше ребрендиран во „Едно здравје“, за да ги одрази неговите цели за глобално здравје на луѓето и животните. Други интегрирани здравствени пристапи вклучуваат еколошка отпорност, еколошки интегритет и здрави заедници.
Пристапите за еко-здравје, како што моментално се практикуваат, претставуваат партиципативен пристап, базиран на системи за разбирање и промовирање на јавното здравје и благосостојба во контекст на социјалните и еколошките интеракции. Овие пристапи се разликуваат од претходните пристапи за јавно здравје со цврста основа во теоријата на сложеност и пост-нормалната наука (Waltner-Toews, 2004; Waltner-Toews et al., 2008).
По една деценија меѓународни конференции во Северна Америка и Австралија под спорниот чадор на „здравјето на екосистемот“, првиот форум за „екосистемски пристап кон здравјето на луѓето“ (еко-здравје) беше одржан во Монтреал во 2003 година, по што следеа конференции и форуми во Висконсин, САД, и Мерида, Мексико, сите со голема поддршка од IDRC. Оттогаш, Меѓународната асоцијација за екологија и здравје, и списанието Еко здравје, ја воспоставија оваа област како легитимна научна и развојна активност.
Дефиниција
Студиите за еко-здравство се разликуваат од традиционалните студии со една дисциплина, кои се фокусираат на еден аспект од сложено прашање. Традиционалната епидемиолошка студија може да покаже зголемени стапки на маларија во некој регион, но не и да ги открие причините за зголемената стапка; студија за здравје на животната средина може да препорача примена на пестицид во одредени количини во одредени области за да се намали ширењето; економска анализа може да ги пресмета трошоците и ефективноста на таквата програма. Алтернативно, студијата за еко-здравје комбинира повеќе дисциплини и ги запознава специјалистите со засегнатата заедница. Преку состаноци пред студијата, групата го споделува своето знаење и развива заедничко разбирање. Овие состаноци пред студија често водат до креативни и нови пристапи и можат да доведат до по „социјално поцврсто“ решение. Практичарите за еко-здравје ја нарекуваат оваа синергија „трансдисциплинарна“ и ја разликуваат од мултидисциплинарните студии. Студиите за еко-здравје, исто така, го ценат учеството на сите активни групи, вклучувајќи ги засегнатите страни и носителите на одлуки. Тие веруваат дека прашањата за еднаквост (помеѓу полот, социоекономските класи, возраста, па дури и видот) се од суштинско значење за целосно разбирање и решавање на проблемот. Жан Лебел (2003) ги издвоил трансдисциплинарноста, учеството и правичноста како трите столба на Еко-Здравјето (Лебел, 2003). IDRC сега дефинира шест принципи наместо три столба: трансдисциплинарност, учество, полова и социјална еднаквост, системско размислување, одржливост и истражување-во-акција (Charron, 2011).
Примери
Практичен пример за еко-здравје е управувањето со маларијата во Мексико. Мултидисциплинарниот пристап стави крај на употребата на штетниот ДДТ и ги намали стапките на маларија. Оваа студија ја откри сложената природа на овие проблеми и степенот до кој успешното решение мора да ги премине истражувачките дисциплини. Решението вклучуваше креативно размислување од страна на многу поединци и создаде победничка ситуација за истражувачите, бизнисите и, што е најважно, заедницата. Иако многу од драматичните ефекти од промените на екосистемот и голем дел од истражувањата се фокусирани на земјите во развој, екосистемот на вештачката средина во урбаните области во развиениот свет е исто така значајна детерминанта за здравјето на луѓето. Дебелината, дијабетесот, астмата и срцевите заболувања се директно поврзани со факторите на животната средина. Дополнително, урбаниот дизајн и планирањето ја одредуваат употребата на автомобили, достапните избори на храна, нивоата на загаденост на воздухот и безбедноста и проодноста на населбите во кои живеат луѓето.
Параклис „Св. Ирина“ - Свиништа
Света Ирина — параклис во близина на охридското село Свиништа. Сместен е непосредно покрај магистралниот пат Охрид-Ресен, на местото каде што се исклучува патот кој води кон селото.
Историја
Параклисот бил подигнат на иницијатива на Трене Климески од селото Лескоец, а кој потекнува од Опеница. Него му дошло на сон да подигне црква на тоа свето место.
Весте
Весте (Weste) — општина во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општински единици
Кон општината Весте припаѓаат следниве места:
Во општината се наоѓа и помалото местенце Вестерзундерберг.
Барум
Барум може да се однесува на следниве места во Германија:
Аг Аполони
Аг Аполони (албански: Ag Apolloni, ) - албански прозатор, поет, драматург, есеист и истражувач. Професор е во Универзитетот на Приштина. Неговите книжевни дела се разликуваат за драматичната димензија, филозофскиот третман и критичниот претстој кон историјата, политиката и општеството.
Работа
Аполони работел како новинар, уредник и главен уредник во неколку дневни весници, книжевни и културни списанија во Приштина. Во 2010 година го реактивираше и трчаше три години најстарото книжевно списание на Косово, „Нов живот“ (на албански „Jeta e Re“) (основано во 1949 година), кое се затвори во 2006 година. Во 2013 година го основаше културното списание „Симбол ", во кое тој спроведе интервјуа со: Линда Хатчеон, Жонатан Калер, Рита Дове, Раул Ешелман, Готфрид Хелнвеин, Андреас Хујсен, Микее Бал, ДМ Томас, Хавиер Церкас и други. Текстовите и делата на Аполони се преведени на повеќе јазици, како што се: англиски, германски, италијански, чешки, македонски, српски, итн. Аполони неколкупати има добиено национални награди за неговите измислени и научни дела.
Книжевни дела
Аг Аполони започнал да пишува во 2003 година. Во едно кафуле тој слушнал воена приказна за еден злосторник кој ги собирал очите на своите жртви и таа приказна го шокирала толку длабоко што тој создал монодрама во текот на ноќта. Оваа монодрама, наречена „Стефан, или приказна за колекционер на очи“, беше објавена и во австриското списание „Лихтунген“. За време на студиите чувал поетско списание, кое го објавил во 2009 година под наслов „Зомби“. Додека, во 2013 година го објавува романот „Завивањето на волкот “ (албански „Ulurima e ujkut“), каде, преку постмодерната форма, тој ја комбинира болката со бесот. Провоциран од лични искуства, големиот бес во овој роман често носи планетарни размери. Авторот не штеди никој, тој ги критикува сите: себеси, семејството, општеството, нацијата, светот и Бог. По овој роман, тој го пишува романот „Зазен“ како омаж на еден пријател на оној кој, по завршувањето на студиите во филијалата за филозофија, не можејќи да најде работа во родната земја, огорчен од сите, решил да исчезне и, по неколку дена, беше пронајден мртов во бездна. Додека драмите на Аполони предизвикуваат страв и сочувство, бидејќи неговите песни го претвораат интимниот живот во уметност, неговата проза е страв и бес. Со оглед на тоа, студиите за „Постмодерна парабола“ (албанска „Парабола постмодерна“) (2010), „Парадигмата на протесот“ (албански „Paradigma e Proteut“) (2012) и прегледите објавени во периодиcite покажуваат тенденција да се отворат нови истражувачки патеки.
Барум (Илцен)
Барум (Barum) — општина во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општински единици
Кон општината Барум припаѓаат следниве места:
Еколошка нееднаквост во Обединетото Кралство
Еколошката нееднаквост во Обединетото Кралство е начинот на кој квалитетот на животната средина се разликува помеѓу различните заедници во Обединетото Кралство. Овие разлики се чувствуваат низ повеќе аспекти на животната средина, вклучувајќи го и загадувањето на воздухот, пристапот до зелените површини и изложеноста на ризик од поплави
Дефиниција
Агенцијата за животна средина, британско неодделенско јавно тело на Одделот за животна средина, храна и рурални прашања (DEFRA), ја дефинира „нееднаквоста во животната средина“ на следниов начин: „Да се набљудува или тврди еколошка нееднаквост значи да се истакне дека еден аспект на околината е нерамномерно распоредена меѓу различни општествени групи (диференцирани по социјална класа, етничка припадност, пол, возраст, местоположба итн.)“.
Истражувачката мрежа за одржлив развој (SDRN) ја дефинира еколошката нееднаквост на следниов начин: „Еколошката нееднаквост се однесува на нееднаква распределба на еколошките ризици и опасности и пристап до добра и услуги за животната средина“.
Гордон Вокер (Оддел за географија, Центар за животна средина Ланкастер, Универзитетот Ланкастер и Малколм Имс (Универзитет во Кардиф) ја дефинира „нееднаквоста на животната средина“ како „покривање на широк опсег на прашања за разлика или нерамномерност“, вклучувајќи:
Социологот Лиам Дауни (2005) разликува пет различни начини на дефинирање на еколошката нееднаквост:
Историја
Концептот на еколошка нееднаквост се појавил во контекст на движењето за еколошка правдаref>. Движењето за еколошка правда потекнува од САД во 1980-тите како одговор на загриженоста за заедниците од сиромашните, црните и малцинските етнички средини кои се несразмерно погодени од еколошките прашања и исклучени од донесувањето одлуки за животната средина.
Голем почетен напредок во промовирањето на агендата за еколошка правда во Обединетото Кралство бил постигнат во Шкотска, почнувајќи со говорот на Џек Меконел, првиот министер на шкотската извршна власт во 2002 година. Меконел изјавил: „... ''реалноста е дека луѓето кои имаат најитни грижи за животната средина во Шкотска се оние кои секојдневно се справуваат со последиците од лошиот квалитет на живот и живеат во гнила средина – блиску до индустриско загадување, измачувана со издувни гасови од возила, улици полни со отпадоци и ѕидови покриени со графити. Ова важи за Шкотска и исто така важи и за други места во светот. Ова се околности кои не би биле прифатливи за подобро да се издржат заедниците во нашето општество, а на оние кои треба да издржат такви средини во кои ќе воспитаат семејство или самите стареат, им се ускратува еколошката правда''“.
Агендата за еколошка правда, исто така, се појавила во Англија од доцните 1990-ти. Во 1999 година, министерот за животна средина Мајкл Мичер, во предговорот за „Еднаквост и животна средина“ од Бренда Бордман напишал: „еколошките проблеми се сериозни и најмногу влијаат на најранливите членови на општеството: старите, многу младите и сиромашните. Во говорот од 2001 година, премиерот Тони Блер зборувал за потребата од решавање на еколошките прашања како што се пристапот до зелениот простор и квалитетот на воздухот во обесправените урбани области и во говорот одржан во ОН во Њујорк, 2007 година, премиерот Гордон Браун изјавил дека „последиците од климатските промени ќе бидат несразмерно почувствувани од најсиромашните кои се најмалку одговорни за тоа - правејќи го прашањето за климатските промени за правда исто како и економскиот развој...економски напредок социјалната правда и грижата за животната средина сега одат заедно.
Присуството на оваа агенда станало јасно на ниво на политика во Англија, во Стратегијата за одржлив развој на DEFRA од 1999 година „Подобар живот“, во која имало фокус на пристап до информации за животната средина, донесување одлуки и правда. Темата „Еколошка правда“ повторно била евидентна во Стратегијата за одржлив развој од 2004 година, која нарачала јавни консултации за прашања околу еколошката правда и еднаквост. Понатаму, во 2003 година, владината Единица за социјално исклучување објавила извештај кој ги испитува прашањата околу нееднаквостите во транспортот и загадувањето. Еден владин чинител вклучен во поттикнувањето на агендата за еколошка правда била Канцеларијата на вицепремиерот. Во 2004 година, ги вклучила факторите на животната средина во нејзините индекси на лишеност и, во 2005 година, нарачала истражување за врските помеѓу социјалните и економските услови и квалитетот на животната средина. Агендата за еколошка правда на Обединетото Кралство била преземена и од владината Комисија за одржлив развој (SDC). Во нивниот преглед од ноември 2001 година на Стратегијата за одржлив развој на ОК, SDC пристапила кон прашањата за регенерација, сиромаштија и животна средина со перспектива на еколошка правда, и во нивниот извештај од 2002 година „Визија за одржлива регенерација, животна средина и сиромаштија“, SDC ја нагласила потреба од нов пристап кон одржлива регенерација кој ја признава важноста на еколошките нееднаквости и врските помеѓу сиромаштијата и животната средина.
Дискурсот околу еколошката правда во Обединетото Кралство често е врамен во смисла на „еколошка еднаквост“, по одлуката на DEFRA да ја користи еколошката еднаквост како еден од нејзините индикатори за одржлив развој
Засегнати луѓе
Агенцијата за животна средина наведува дека:
Исто така, постојат докази дека луѓето од БМЕ (црно и малцинско етничко) потекло страдаат од најлошите еколошки услови и се исклучени од донесувањето одлуки за животната средина. Невладината организација од Обединетото Кралство и Capacity Global, во „BMEs – Справување со социјалната и еколошката правда“, тврдат дека постојат неколку бариери кои го попречуваат дејствувањето на BAME заедниците за справување со еколошките проблеми
Пристап до паркови, зелени површини и природна средина
Најбогатите 20 отсто од општинските одделенија имаат пет пати повеќе паркови или општи зелени површини (со исклучок на градините) по лице од најсиромашните 10 отсто од одделенијата.. Одделенијата со население со помалку од 2% црни и малцински етнички жители имаат шест пати повеќе паркови и единаесет пати повеќе јавен зелен простор од одделенијата каде што повеќе од 40 проценти од населението се луѓе од црни и малцински етнички групи.
Според владината Комисија за шумарство, неколку фактори дејствуваат за да ги спречат црните и малцинските етнички групи да имаат ист пристап до шумите како и другите групи. Тоа се: економски фактори; недостаток на свест, блискост, знаење, доверба или интерес; културни ставови и преференци; чувство на непожелно и надвор од место.
Загадување на воздухот
Најлошото ниво на загаденост на воздухот го доживуваат луѓето во најсиромашните 10% области во Англија. Овие луѓе исто така се предмет на 41% повисоки концентрации на азот диоксид од транспортот и индустријата од просекот. Просечниот црнец или црно-британец Африканец во Обединетото Кралство е изложен на 27,25 микрограми на кубен метар штетен загадувач ПМ10. Ова е над 28% повисоко од просечниот урбан бел човек.
Изложеност на штетни хемикалии
Извештајот на „Пријатели на Земјата“ од 1999 година покажал дека 82% од сите канцерогени хемиски емисии биле ослободени од фабриките во најсиромашните одделенија од 20%. Понатаму, извештајот сугерирал дека бидејќи 70% од сите луѓе од етничките малцинства во ОК живеат во 88-те најсиромашни одделенија, оваа изложеност на штетни хемикалии несразмерно ги погодува овие луѓе.
Проблеми поврзани со транспортот
Над една четвртина од жртвите на деца пешаци се случуваат во најсиромашните 10% од одделенијата. Во Велс, децата и луѓето на возраст над 65 години имаат двојно поголема веројатност да бидат повредени од моторни возила во сиромашните области отколку во поповолните области.
Алтенмединген
Алтенмединген (Altenmedingen) — општина во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа во северниот дел на округот Илцен, источно од Биненбител и северно од Бад Вевензен. На запад се граничи со Страничниот канал на Елба.
Општински единици
Кон општината Алтенмединген припаѓаат следниве места:
Во општината се наоѓа и помалото местенце Бевендорф Бандорф.
Еколошка нееднаквост во Обединетото Кралство
Близина до места за отпад и депонии
Истрагата на Агенцијата за животна средина за еколошката правда во Јужен Јоркшир открила дека во Јужен Јоркшир, луѓето во децил 1 имаат двојно поголема веројатност да живеат до место за рециклирање, место за пренос на отпад или депонија отколку остатокот од населението и три пати поголема веројатност да живее во близина на место за удобност. Во Обединетото Кралство како целина, сиромашните заедници имаат поголема веројатност да живеат во близина на места за отпад, освен депонии, каде што е најмалку сиромашното население кое се наоѓа во близина.
Извозот на производи забранет за продажба
Innospec, компанија со седиште во Елесмер Порт, е последниот преостанат производител на тетраетил олово во светот. Производот е забранет за општа продажба во Обединетото Кралство, но е извезен во земји како Авганистан, Бурма, Ирак и Јемен. Фирмата призна дека плаќала мито на странски функционери. Новинарот Џорџ Монбиот тврди дека Innospec бил лесно оставен поради поткуп и ја нарекол континуираната попустливост во дозволувањето на Innospec да го извезува својот производ како „еколошки расизам“.
Причини
Што се однесува до причините за еколошките нееднаквости во Обединетото Кралство, Агенцијата за животна средина пишува:
Владата на Обединетото Кралство ја вклучила еколошката еднаквост како еден од нејзините показатели за одржлив развој од воспоставувањето на овие индикатори во 1992 година Понатаму, DEFRA инкорпорирала анализа на еколошките нееднаквости во својата работа,  и Агенцијата за животна средина објавила неколку извештаи за еколошката нееднаквост.
Во Велс, акцијата околу еколошките нееднаквости првенствено беше координирана преку иницијативата Заедница Прва на Велшкото собрание, која се обидела да им овозможи на обесправените заедници сами да преземат акција за прашањата за одржливиот развој, со посебен фокус на здравствените нееднаквости и здравствените придобивки од пристапот на еколошки добра. Велшкото собрание ги препозна еколошките аспекти на лишувањето, инкорпорирајќи го ова во својот индекс на повеќекратна лишеност од 2008 година.
Нибелунзи (филм)
Сценаријата за двата филма биле соавторство на Ланг и тогашната негова сопруга Теа фон Харбоу, засновани на епот Песна за Нибелунзите напишана околу 1200 година. Во Британија Нибелунзите својата премиера ја имал во Кралската сала Алберт во Лондон, каде се одржале четириесет прикажувања во периодот меѓу 29 април-20 јуни 1924 година. Во САД Зигфрид нил прикажуван на 25 август 1925 година, со премиера при Вековниот театар во Њујорк со краткоживотниот процес на нанесување на звук фонофилм. Кримхилдината одмазда во САД имала премиера во 1928 година.
Еколошка нееднаквост во Обединетото Кралство
Причини
Неколку академици од Обединетото Кралство објавија нашироко околу еколошките нееднаквости. Академиците кои работат на еколошките нееднаквости се Гордон Вокер од Универзитетот Ланкастер и професорот Малколм Имс од Универзитетот Кардиф. Во 2006 година, Универзитетот Брунел и Универзитетот Ланкастер организирале серија семинари за еколошките нееднаквости. Ова било поддржано од Советот за економски и социјални истражувања, Советот за истражување на природната средина, Истражувачкиот совет за одржлив развој, Агенцијата за животна средина и DEFRA.
Следниве невладини организации од ОК работат на прашања околу еколошките нееднаквости:
Петар Митров
Петар Митров (22 јуни 1942 во Миравци - 18 ноември 2019 во Скопје, Македонија) — македонски сликар, спортист.
Животопис
Петар Митров е роден на 22 јуни 1942 г. во Миравци, Гевгелија. Во Скопје живее од своето рано детство. Во овој град го стекна основното, осумгодишно образование, љубовта кон градот, неговата архитектура, калдрмите, старата чаршија, градската плажа и прекрасниот градски парк. Тука ги почувствува уметноста, спортот, другарството, опојноста на корзото и градските кина, безгрижноста и слободата на младоста.
По завршувањето на Училиштето за Применета Уметност во Скопје своите студии ги продолжи на Академијата за Применета Уметност во Белград. За завршната работа добива специјална награда од Сојузната стопанска комора. Пет години по катастрофалниот земјотрес, Митров се враќа во новоизграденото Скопје и работи во фабриката Треска во одделите за дизајн и производство на туристички приколки и мебел. Набрзо презема поголема одговорност во улога на технички директор кој своите творби и иновации ги претстави на домашните и странските меѓународни саеми, пазарите и патиштата во Европа.
Со сликарството Петар се занимава од раното детство кога на возраст од 14 години го почувствува мирисот на маслените бои и нивната магична моќ. Заедно со идните сликари и креативци: Кубуровски Спиро, Минов Панче, Костовски Илија и Андонов Петар ги сликаа улиците на Скопје, пејзажите на градската плажа Сарај, Водно и Матка. Во ателјето што им го даде управата на ДТВ ПАРТИЗАН/1, како членови и активни спортисти, деновите ги поминуваа во сликање и вежбање во салата и спортските терен.
Следните 20 години, до неговото пензионирање, Петар работи како професор во ДСУПУ „Лазар Личеноски“, во отсекот за ентериери и мебел.
Петар Митров, како пензионер и член на ДЛУМ и ОСТЕН, продолжи неуморно да слика и да твори и учествуваше во многубројни изложби и активности.
Самостојни изложби
1985 - Крушево: Карикатури (Југословенска смотра во спортска рекреациjа).
1989 - Велес: Ликовен салон, Куманово: Уметничка галерија, Штип: Уметничка галерија Безистен.
1990 - Скопје, КИЦ. 1993 - Скопје, КИЦ.
1995 - Тетово, Ликовен салон.