cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1609
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7117 и 7118 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6359 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5369 и 5370 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2362.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1609 година се протега во 4245 и 4246, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4305 и 4306 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2152. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1017 и 1018 исламска година.
Волак
Волак — драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.
2054
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7562 и 7563 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6804 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5814 и 5815 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2807.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2054 година се протега во 4690 и 4691, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4750 и 4751 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2597. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1476 и 1477 исламска година.
Гусар
Гусар бил воен брод којшто бил признат од државата и за напад на друг брод добивал известување или писмо. Гусарството уште е опишано и како легално пиратство. Поточно, гусарот можел да нападне друг брод, да го уништи или да го ограби само за време на војна.
Гусарите биле прифаќани за време на војните, а активни биле од XVI век до XVIII век кога и биле поддржувани од сите поморски сили. Трошоците биле покривани од посебни инвеститори коишто се јавувале помеѓу побогатите трговци коишто сакале без трговија да добијат дел од добивката остварена преку кражбите и освојувањата н противничките бродови.
Геџелик
Геџелик — драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Западен Булганак
Западен Булганак ( Булганак, Західний Булганак, Ğarbiy Bulğanaq, Гъарбий Булгъанакъ ) е плитка река во југозападниот дел на Крим. Должината е 49 км, сливното подрачје е 180,0 км², наклонот на реката е 7,5 м/км. Просечното долгорочно истекување измерено на мерната станица Трјохпрудноје е 0,02 м³/сец, на устието е 0,05 м³/сек.
Почетокот на реката се наоѓа на падините на Внатрешниот гребен на Кримските Планини, во долот во подножјето на планината Таш-Џарган, што тече од мал мочурлив резервоар кој се напојува со неколку извори, чиј вкупен дебит во август 1911 година Николај Рухлов процени на 21.600 кофи дневно. Тече во општ правец на запад низ територијата на регионите Симферопол и Бахчисарај, по долина со ширина од 1,5 до 3 км, стеснувајќи се на 150 м само на едно место. Добива 9 неименувани притоки долги помали од 5 километри, од кои три се именувани на детални карти: Кара-Агач, која се влева во селото Табачное, Кунтијмес - во близина на Равнопоље и Тали-Џилга кај Пожарски, сите притоки заминаа. Исто така, неколку мали брани притоки течат директно во пределот на устата. Се влева во заливот Каламицки на Црното Море во селото Берегово, просечниот годишен проток на вода во устието е определен на 5,67 милиони м³. Името на реката од кримскиот татарски јазик (Bulğanaq) се преведува како калливи.
Претходно, на реката работеле 2 мерни станици: во близина на селото Мола-Ели, кое работело од 1934 до 1941 година и во близина на Трјохпрудни - од 1953 до 1963 година. На реката се создадени преку 40 езерца за различни намени, водата на Западен Булганак се користи за наводнување на 859 хектари обработливо земјиште. Под селото Колчугино (Булганак) и до устието, реката е безводна речиси во текот на целата година, бидејќи возводно има брани кои го собираат истекувањето на водата. На самиот устие, на територијата на Берегово, моментално се наоѓа брана која целосно го блокира протокот на вода во морето, самиот канал (широк до 70 м) е обраснат со трски и шавар, водениот свет е претставен со езерска жаба. Водозаштитната зона на реката е поставена на 100м.
Во долината на реката кај селото Пожарское (Булганак-Бадрак) се наоѓа населба од II век. п.н.е д. - III век. n. д., наречен Булганаски.
Балинци
Географија и местоположба
Атарот не е многу голем и зафаќа површина од 5,5 км2. На него обработливото земјиште зазема површина од 178,4 хектари, на шумите отпаѓаат 294,2 хектари, а на пасиштата 34,4 хектари.
Историја
Селото било срамнето со земја при Валандовскиот земјотрес во 1931 година.
Стопанство
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Балинци имало 150 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Балинци имало 144 жители.
Во 1961 година селото било мало и броело 280 жители, а во 1994 година бројот се зголемил на 333 жители, од кои 241 Македонец, 84 Срби, а осум жители Роми.
Според пописот од 2002 година, во селото Балинци имало 328 жители, од кои 242 Македонци, 78 Срби, 7 Роми и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 366 жители, од кои 281 Македонец, 82 Срби и 3 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Валандово, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Валандово.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Марвинци, во која влегувале селата Балинци, Брајковци, Грчиште и Марвинци.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Валандовска градска општина, во која покрај селото Балинци се наоѓале градот Валандово и селата Брајковци, Грчиште, Марвинци, Пирава, Раброво и Честово.
Во периодот 1955-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Валандово.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Валандово.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 293 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна заедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 270 гласачи.
Оптичко влакно
Оптичко влакно — светлоспроводлив материјал кој се употребува за пренос на податоци со големи брзини (до 1 терабит во секунда). Тоа е е тенко, свитливо, проѕирно влакно кое се однесува како брановод или „светлосна цевка“ за да пренесе светлина помеѓу двата краја на влакното. Често се користат во комуникациите затоа што дозволуваат пренос на големи далечини со поголем пропусен опсег од другите комуникации, затоа што сигналот може да се пренесува на огромни далечини без притоа да има потреба од засилување. Влакната се користат наместо метални жици, затоа што сигналите патуваат низ нив со помалку загуба и исто така имаат огромна отпорност во однос на електромагнетни пречки (како на пример: радио сигнали, електромотори или близина на далноводи). Влакната исто така се користат и за осветлување, обвиткани во снопови за да можат да пренесуваат слики. Специјално дизајнирани влакна се користат за разни други апликации, вклучувајќи сензори и ласери.
Оптичкото влакно типично се состои од проѕирно јадро обвиткано од обложен слој со понизок показател на прекршување. Светлината се чува во јадрото со целосна внатрешна рефлексија. Ова предизвикува влакното да ја пренесува светлината во брановидна форма. Влакното кое поддржува повеќе разновидни патеки или дијагонален режим се нарекува влакно со повеќе режими или мултимодно влакно (MMF, Multimode Fibre), додека оние кои поддржуваат единичен режим се нарекуваат влакна со еден режим или мономодни влакна (SMF, Single Mode Fibre). Влакната со повеќе режими имаат поголем пречник на јадрото и се користат за комуникациски врски на помала далечина и апликации каде мора да биде пренесена висока моќност. Влакната со единичен режим се користат за повеќето комуникациски врски, подолги од 1.050 метри.
Спојувњето на оптичките влакна е покомплексно од спојувањето на електрични жици. Краевите на влакното мора да бидат внимателно раздвоени, а потоа споени механички или со загревање. Специјални приклучоци за оптички влакна се користат за да се направи пренослива врска.
Историја
Оптичките влакна, кои се користат масовно во модерниот свет е релативно едноставна и стара технологија. Водени од прекршувањето на светлината Даниел Коладон и Жак Бабине во Париз во 1840 година за првпат го демонстрирале и докажале дека е можен принципот на оптичко влакно. Неколку години подоцна Џон Тиндал вклучил демонстрација за оптичко влакно во неговото јавно предавање во Лондон. Тиндал исто така во 1870 година напишал книга во која се осврнал на целосната внатрешна рефлексија и природата на светлината, меѓу што напишал: „Кога светлината преминува од воздух во вода, зраците нормално се прекршуваат... Кога зраците преминуваат од вода во воздух се свиткани под прав агол... Ако аголот каде зракот ја допира површината на водата е поголем од 48°, тогаш зракот нема да влезе во водата воопшто, тој ќе биде целосно одбиен од површината. Аголот која ја означува границата на целосната рефлексија се нарекува ограничувачки агол на медиумот. За вода тој агол е 48°27’, за стакло е 38°41’, додека за дијамант овој агол е 23°42’. ”
Преносот на слики низ цевки бил претставен независно од Кларенс Хансел (Clarence Hansell) и телевизискиот пионер Џон Лоџи Берд (John Logie Baird) во 1920 година. Принципот првично бил искористен во медицината во следната декада. Во 1952 година, физичарот Нариндер Синг Капани (Narinder Singh Kapany) извел серија експерименти кои довеле до изумот за оптичкото влакно. Модерните оптички влакна каде стаклото е обложено со проѕирен слој за да се постигне поголем показател на прекршување се појавиле во следната деценија. Развојот тогаш се насочил кон сноповите од влакна за пренос на слики. Првиот гастроскоп кој работел со помош на оптичките влакна бил измислен и патентиран од Базил Хиршовиц, Вилбур Петерс и Лоренс Кертис (Basil Hirschowitz, C. Wilbur Peters и Lawrence E. Curtiss), истражувачи од Универзитетот во Мичиген во 1956 година. Во овој процес на развој на гастроскопот Кертис (Curtiss) го создал првото влакно обложено со стакло, дотогаш влакната се произведувале со обложување од материјали како масла и восоци. Александар Бел го измислил „фотофонот“ за пренос на говорни сигнали низ светлосен сноп.
Британската компанија Стандард Телефоунс енд Кејблс (Standard Telephones and Cables, STC) била првата што ја промовирала идејата за намалување на слабеењето на сигналот во оптичките влакна на 20 децибели за километар (dB/km), дозволувајќи му на оптичкото влакно да се претвори во практичен медиум за комуникација. Тие откриле дека слабеењето во влакното е предизвикано од нечистотиите кои можат да бидат отстранети со мала искра која ќе се создаде. Точно и систематизирано ги докажале својствата на влакното и неговата загуба на сигналот и го посочиле вистинскиот материјал за производство на влакно со подобри перформанси - стакло од силика со голема чистота. Ова подоцна, во 2009 година, им ја донело Нобеловата награда за физика.
НАСА (NASA) ги користи оптичките влакна во телевизиските камери кои ги праќа на Месечината, што ги докажува големите перформанси на оптичкото влакно.
Слабеењето на сигналот во модерните оптички кабли е далеку помало од она во електричните кабли што доведува до поврзувања на оптичките влакна на големи растојанија, користење на повторувачи (репетитори) на 70-150 километри.
Во 1991 година, усовршувањето на фотонските кристалите, довело до развој на влакна засновани на овој материјал при што овие влакна ја спроведуваат светлината со дифракција од периодична структура наместо со целосна внатрешна рефлексија. Првото вакво влакно било произведено во 2.000 година и може да пренесе многу повеќе моќност од обичното оптичко влакно, а својствата кои зависат од пропусниот опсег може да се дотеруваат за да се подобрат перформансите.
Комуникации со оптички влакна
Оптичкото влакно се користи како медиум во телекомуникациите и компјутерските мрежи затоа што е флексибилно и може да се формира кабли. Особена предност оптичкото влакно има во комуникациите на долги растојанија затоа што светлината се движи низ влакното со мало слабеење во споредба со она во електричните кабли. Тоа овозможува големи далечини да бидат поминати со неколку повторувачи (репетитори). Секое влакно може да носи повеќе независни канали, притоа секој користејќи различна бранова должина од светлината. Од 2011 година рекордот е 101 Tbit/s (370 канали секој со брзина од 273 Gbit/s).
За апликации на помали далечини, како мрежа во деловна зграда, оптичкото влакно може да се искористи за да се заштеди простор во кабловодите. Ова е така затоа што едно оптичко влакно има многу поголем проток отколку повеќе електрични кабли, на пример стандардни етернет кабли каде типично протокот е од 100 Mbit/s до 1 Gbit/s. Влакното е исто така отпорно на електрични интерференции, нема преслушување на сигналите од различните кабли во снопот и не е под влијание од надворешниот шум. Може да се користат и во средини каде има експлозивни гасови без опасност од палење.
Начин на работа
Оптичкото влакно е цилиндрично диелектрично влакно кое пренесува светлина низ неговата оска со целосна внатрешна рефлексија. Се состои од јадро обвиткано со обложен слој и двата направени од диелектрични материјали. За да го задржат сигналот во јадрото, показателот на прекршување на јадрото мора да биде поголем од оној на обложниот слој.
Показател на прекршување
Показателот на прекршување е показател со чија помош може да се измери брзината на светлината во материјалот. Светлината патува побрзо во вакуум отколку во друг простор. Брзината на светлината во вакуум е околку 300.000 километри во секунда. Показателот на прекршување се пресметува делејќи ја брзината на светлината во вакуум со брзината во некоја друга средина. По дефиниција индексот на рефракциија во вакуум изнесува 1. Вредноста за обложниот слој на оптичкото влакно е 1,52, а вредноста на јадрото е 1,62. Колку е поголем показателот на прекршување, толку побавно патува светлината во средината. Од оваа информација произлегува правилото дека сигналот кој користи оптичко влакно за комуникација ќе патува отприлика со 200 милиони метри во секунда. Така телефонски повик кој се одвива преку оптичко влакно помеѓу Сиднеј и Њујорк на 16.000 километри оддалеченост, ќе се пренесе со минимално задоцнување од 80 милисекунди. Но сепак треба да се напомене дека ќе се јави дополнително доцнење од комуникациската опрема како комутација и кодери и декодери кои го претвораат говорот во сигнал погоден за пренос низ оптичкото влакно и обратно.
Целосна внатрешна рефлексија
Целосна внатрешна рефлексија - кога светлината се пренесува низ медиум удира во границите под остар агол и целосно се одбива. Овој принцип се користи и во оптичките влакна за да се задржи светлината во јадрото. Затоа што светлината мора да удри во границите со агол поголем од критичниот, само светлината која влегува во влакното под определен агол може да патува низ него без протекување. Овие агли се нарекуваат прифатлив конус на влакното. Големината на овој прифатлив конус е функција од индексот на рефлексија. Значи постои максимален агол за оската на влакното под кој треба да влезе светлината во него за да може да се движи односно да патува во јадрото на оптичкото влакно.
Механизми за слабеење
Слабеењето на сигналот во оптичкото влакно уште познато и како загуба во пренос, е намалување на интензитетот на светлинскиот зрак или сигналот во однос на далечината помината низ медиумот за пренос. Коефициентот на слабеење во оптичкото влакно обично ја користи мерката dB/km што се должи на релативно високиот квалитет на транспарентност на модерните оптички медиуми. Слабеењето е важен фактор затоа што е лимитирачки фактор на преносот на дигиталните сигнали на големи релации. Истражувањата покажале дека слабеењето се должи на расејувањето и апсорпцијата.
Оптички кабли
Во пракса, обвивката на влакното е премачкана со слој од смола, кој може да биде понатаму опкружен со заштитен слој од стакло. Овие слоеви му даваат цврстина на влакното, но не придонесуваат за подобрување на неговите одлики. Понекогаш помеѓу влакната кои се врзани во сноп се поставува стакло кое ја апсорбира светлината, таканаречено темно стакло, за да се спречи светлината која може да излезе од едно влакно и да влезе во друго. Ова го спречува преслушувањето на сигналите помеѓу влакната или го намалува одблесокот во снопот од влакна наменети за апликациите со слики.
Модерните оптички кабли доаѓаат со голема разновидност на обвивки наменети за различни потреби како изолација од висок напон, двојно користење за линии кои пренесуваат моќност, антени за телефон, инсталации за подморници или асфалтирани улици.
Оптичките кабли можат да бидат многу флексибилни, но слабеењето во голема мера расте кај влакната свиткани со полупречник помал од 30 мм. Ова создава проблем кога кабелот е свиткан околу аглите или замотан правејќи FTTX инсталации. Каблите кои можат да се виткаат и лесно да се употребуваат за инсталации во домовите се стандардизирани како ITU-T G.657. Овој вид на оптички кабел може да биде свиткан во полупречник од 7,5 мм без негативни последици. Исто така овие кабли може да бидат отпорни на хакери зошто сигналот во влакното може да е неприметно мониториран од истекување.
Поврзување на оптичките кабли
Оптичките влакна се поврзани со терминали и опрема со помош на посебни приклучоци за таа намена. Тие приклучоци се со стандардна форма и се познати како FC, SC, ST, LC и MTRJ.
Оптичките влакна можат да се поврзат меѓусебно со приклучоци или со метод на спојување односно слепување на две влакна заедно за да се формира непрекината брановидна форма на оптичко влакно. Генерално прифатениот метод на спојување е спојување со соединување на лак кое ги топи краевите на влакното заедно, со електричен лак. За побрзо прицврстување се кориси и механичко спојување.
Спојувањето со топење се прави со помош на специјални инструменти кои го прават следново: двата краеви на каблите се прицврстуваат внатрешно со заградување при што на краевите на влакното им се отстранува заштитната обвивка. Краевите се сечат и расцепуваат со голема точност и се ставаат во посебни држачи на приклучокот. Спојувачот користи мали мотори за да ги усогласи краевите заедно и да емитира мала искра меѓу електродите на јазолот за да ги изгори правот и влагата. Потоа спојувачот генерира поголема искра која ја покачува температурата над точката на топење на стаклото, спојувајќи ги краевите трајно. Локацијата и енергијата на спојувачот е внимателно контролирана за да стопеното јадро и обвивката не се спојат, а воедно тоа ја минимизира оптичката загуба. Комплексноста на овој процес го прави спојувањето на оптичките влакна многу потешко отколку спојувањето на бакарните жици.
Механичките спојувања се побрзи, но сепак постои потребата за соголување, внимателнио отстранување и сечење. Краевите на влакната се усогласени и споени со прецизно направена спојка користејќи често и специјален гел за подобрување на преност низ местото каде се споени краевите. Вака направените споеви често имаат поголеми оптички загуби и се помалку стабилни отколку спојките со топење, посебно ако се користел гел. Сите техники на спојување вклучуваат користење на заградување во кое е позиционирана спојката за подоцнежна заштита.
Интерференција (електроника)
Два сигнали со иста честота во исто место на покривање предизвикуваат „мешање“ интерференција. Во физиката ова е појава на взаемно влијание на брановите, чиишто резултат може да биде нивно слабеење, зголемување или поништување. Интерференцијата е сложен физички процес. Интерференцијата обично се случува при интеракција на брановите кои се во корелација или се кохерентни, или затоа што доаѓаат од изворот, или затоа што имаат иста или скоро иста честота. Ефектите на интерференција се јавува кај сите врсти на бранови, на пример светлосни, радио, акустични и бранови на водената површина. Во комуникацијата поимот означува измени и пречки во пораката која што патува помеѓу испраќачот и примачот на истата.
Мачето по име Вуф
„Мачето по име Вуф“ е збир на советски анимирани филмови на Лев Атаманов. Последната епизода била направена по смртта на Лев Атаманов.
Сценаријата се напишани според истоимените приказни на Григориј Остер. Цртаниот филм раскажува за авантурите на едно маче со невообичаено име Вуф и неговиот пријател, кучето Шарик. Мачето постојано го има во смешни ситуации и влегува во авантура веднаш штом ќе ја напушти куќата. Тоа исто така знае како правилно да дели колбаси, зошто е потребен тајниот јазик и зошто треба да се плашите од грмотевици.
Цртаниот филм го акцентира вистинското пријателство, ја илустрира грижата на возрасните за помалите и послабите.
Во јули 2017 година, компанијата Сојузмултфилм објавила дека ќе има продолжение на цртаниот филм. Од тогаш поминале три години, но не добиле други известувања.
Историја на создавањето
Нјапрво мачето Вуф требалo да биде црвено и да не биде расно, но подоцна карикатуристот Леонид Швартсман одлучил да го направи мачето чистокрвно од сијамска раса.
Бело сапунче
Бело сапунче (латински Gypsophila paniculata) е вид на скриеносеменици од фамилијата Caryophyllaceae, по потекло од централна и источна Европа. Белото сапунче е зелјесто повеќегодишно растение кое расте до 1.2 м во височина, со голем број разгранети стебла покриени со ситни бели цветови во лето (оттука и вообичаеното име „бебешки здив“). Нејзиното природно живеалиште е на степите на суви, песочни и камени места, често на варовнички почви (gypsophila = вљубеник во кредата). Примероците од ова растение првпат биле испратени до Линеус од Санкт Петербург од швајцарско-рускиот ботаничар Јохан Аман.
Одгледување
Растението е популарно во украсните градини и расте во алкални до неутрални почви на полна изложеност на сонце. Избрани се бројни сорти, од кои „Rosenschleier“ (со бледо розови двојни цветови) ја добил наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
Штетници и болести
Развојот на коренот е целосно инхибиран и предизвикува формирање на gall. Pag е проблем за цветната индустрија, на пример во израелската индустрија.
Индијан Велс Мастерс 2010
2010 БНП Парибас Опен или 2010 Индијана Велс Мастерс ќе биде тениски турнир, којже се игра на тврда подлога. Ова ќе биде 36-тото издание на овој турнир, оваа година познат како БНП Парибас Опен, и ќе биде класифицирано во АТП Мастерс 1000 настаните во 2010 АТП Светски Тур и ВТА Премиер настаните во 2010 ВТА Тур. И машките и женските натпревари ќе се играат на Индијана Велс Тениска Градина во Индијана Велс, Калифорнија, САД од 8 март до 21 март 2010.
На овогодинешниот турнир имаше многу откажувања. Кај жените се откажаа првите две носителки, Светскиот Рекет бр. 2 Динара Сафина се откажа поради залечување на повредата на грбот, а додека Светскиот Рекет бр. 1 Серена Вилијамс и нејзината сестра Венус Вилијамс го продолжија нивниот бојкот на овој турнир започнат од 2001. Кај мажите се откажаа Томи Хас и Лејтон Хјуит поради операции на колкот. Хуан Мартин дел Потро исто така се предаде поради повреда на десниот зглоб и Фернандо Гонзалез се откажа за да и помогне на својата држава, Чиле после земјотресот. Станислас Вавринка исто така се откажа поради раѓање на син. Микаел Јужни исто така се откажа.
Други учесници
Следниве учесници добија вајлд карта во главната жрепка:
Откажани
Следниве тенисери се откажаа од учество:
Мажи сингл
Иван Љубичич го победи Енди Родик 7–6(3), 7–6(5)
Жени сингл
Јелена Јанкович ја победи Каролине Вознацки 6–2, 6–4
Мажи дабл
Марк Лопез / Рафаел Надал ги победија  Даниел Нестор /  Ненад Зимојнич 7–6(8), 6–3
Жени дабл
Квете Пешке / Катарина Светботник ги победија  Надиа Петорова /  Саманта Стосур 6–4, 2–6, 10–5
NGC 7382
NGC 7382 — спирална галаксија во соѕвездието Жерав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7382 се споменува и како ESO 406-15, MCG -6-50-5, IRAS 22476-3707.
Откривање
Објектот е откриен на 1 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7382 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 7382 има привидни димензии од 1,2' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 50 м 23,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -36° 51' 25"". Положбениот агол на објектот е во износ од 109°.
Други поделби
Проучување на NGC 7382 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69840. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 384; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7511. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2009 - 100м градно во женска конкуренција
Квалификациите за трката на 100м жени градно на 2009 Светско Акватичко Првенство ќе се одржи во утринската и вечеррната сесија на 27 јули, а финалето во вечерната на 28 јули на стадионот Тор Вергата во Рим.
Бехи
Бехи (Бехи) е село во Украина, Коростењски реон, Житомирска област.
Тексас
Тексас (англиски: Texas) е сојузна држава во јужниот дел од САД. Главен град е Остин, а други поголеми се Хјустон, Далас, Сан Антонио, Форт Ворт и други.
Тексас е втората најголема држава во Соединетите Американски Држави и според површина и според население, како и најголема држава во соседните земји на Соединетите држави. Името, што значи “пријатели” или “сојузници” на Индијански јазик, го наметнале Шпанците кои погрешно го користеле за именување на самите Индијанци и нивната населба во Источен Тексас. Тексас се наоѓа во средината на јужниот дел на САД и граничи со Мексико на југ, со Ново Мексико на запад, со Оклахома на север, со Арканзас на североисток и Луизијана на исток. Површината на Тексас изнесува 268.820 квадратни милји (696.200 км2)и население во пораст од 25,1 милиони жители.
Хјустон е најголемиот град во Тексас и четврти по големина во САД, додека Сан Антонио е втор по големина во државата, а седми во САД. Далас- Форт Ворт и Големиот Хјустон го заземаат четвртото и шестото место меѓу најголемите метрополски области во САД. Други поголеми градови во Тексас се Ел Пасо и Остин, кој воедно е и главен град на државата. Тексас го нарекуваат Lone Star Statе (државата на осамената ѕвезда) што ја означува оваа држава како независна Република и како потсетник на Битката за независност од Мексико. Осамената ѕвезда може да се види и на државното знаме на Тексас, а денес и на државниот печат.
Поради својата големина и геолошките обележја како што е зоната Балконес Фолт, Тексас содржи различни пејзажи кои личат на оние во јужна и југозападна Америка. Иако Тексас се поврзува со југозападните пустини, помалку од 10% од површината во Тексас се пустини. Поголем дел од населените места се наоѓаат во областите на некогашните степи, пасишта, шуми и на крајбрежјата. Движејќи се од исток кон запад, може да се набљудува теренот на кој може да се видат, почнувајќи од крајбрежни мочуришта и борови шуми, па сè до тркалезни рамнини и каменливи ридови, за на крај да се забележи пустината и планините на Биг Бенд.
Терминот „шест знамиња над Тексас“ настанал поради неколкуте нации кои владееле со оваа територија. Прва Европска земја што ја поседувала областа на Тексас била Шпанија. Франција имала краткотрајна колонија во Тексас. Мексико владеел со оваа територија сè до 1836год., кога Тексас се изборил за независност и не станал независна Република. Тексас во 1845год. се приклучил кон САД како 28ма држава. Ова присоединување предизвикало синџир на настани кои довеле до почеток на војна помеѓу Мексико и Америка во 1846год. Тексас, држава во која било дозволено чувањето на робови, се отцепил од САД во раната 1861 г. со пристапувањето кон Конфедеративните држави на Америка за време на Американската граѓанска војна. По завршувањето на војната и по повторното приклучување кон Унијата, во Тексас следел долг период на економска стагнација.
Предевропска ера
Тексас се наоѓа помеѓу двете најголеми културни сфери на предколумбовска Северна Америка: југозападна и преријска област. Археолозите откриле дека три главни домородни култури живееле на оваа територија и го достигнале својот развоен врв уште пред првиот контакт со Европејците. Тие се:
Во тој период не доминирала ниедна култура во регионот на Тексас и многу луѓе се населиле на оваа просторија. Северноамерикански Индијански племиња што живееле во границите на денешен Тексас се: Алабама, Апачи, Атакапан, Бидаи, Кадо-Индијанци, Коавилтеки, Команчи, Чокто, Коасати, Хасинај, Хумано, Каранкава, Кичкапо, Кајова, Тонкава и Вичита. Името Тексас доаѓа од зборот táyshaʔ, со потекло од јазикот на индијанското племе Хасинај, со значење „пријатели” или „сојузници”. Домородните племиња биле или пријателски или непријателски расположени кон европските истражувачи или доселеници во земјата. Пријателските племиња ги подучувале како да одгледуваат домородни земјоделски култури, како да подготвуваат храна и да ловат дивеч. За разлика од нив, непријателските племиња се потрудиле да им го направат животот потежок и поопасен на Европејците, напаѓајќи ги и отпирајќи се на новодојдените.
Колонизација
Во 1690 г. шпанските власти, се загрижиле дека Франција може да биде конкурентна закана за нив, па започнале неколку мисии во Источен Тексас. По отпорот на Индијанците, шпанските мисионери се вратиле во Мексико. Кога Французите започнале да ја населуваат Луизиана, најмногу во нејзините јужни делови, шпанските власти започнале со низа на нови мисии во Источен Тексас. По две години, тие ја создале првата шпанска цивилна населба во Тексас, наречена Сан Антонио.
Непријателските домородни племиња и оддалеченоста од околните шпански колонии се причините што ги обесхрабриле доселениците да се доселуваат во Тексас. Тоа била една од најмалку населените провинции на Нова Шпанија. Во 1749год., Мировниот договор помеѓу Шпанија и племето Липан Апачи, разлутил многу други племиња, меѓу кои и племињата Команчи, Тонкава и Хасинај. Племето Команчи потпишало договор со Шпанија во 1785год. и подоцна и помогнале да ги победи племињата Липан Апачи и Каранкава. Бидејќи биле основани повеќе мисии, свештениците мирно ги преобраќале повеќето племиња. До крајот на 18 век, во христијани не се преобратиле само неколку номадски племиња.
Кога САД од Франција ја откупил Луизиана во 1803год., американските власти настојувале во овој договор да биде вклучен и Тексас. На реката Сабина конечно била поставена границата помеѓу Нова Шпанија и САД во 1819 година. Желни за нова земја, многу доселеници од САД одбиле да го признаат договорот. Неколку опструктори покренале армија за напад врз Тексас. Во 1821год., во Mексиканската борба за независност била вклучена и територијата на Тексас, која станала дел од Мексико. Поради ниското ниво на населеност, Мексико оваа област ја вклучил во државата Коауила и Тексас. Надевајќи се дека поголемиот број на доселеници би ги намалиле речиси постојаните рации на Команчи, мексиканските Тексашанци ја либерализирале нивната имиграциска политика за да им овозможат влез на имигрантите кои се наоѓале надвор од Мексико и Шпанија. Според мексиканскиот имиграциски систем, доделувани им се големи парцели на земја на работодавците кои регрутирале доселеници од САД, Европа и внатрешноста на Мексико. Првиот грант на Мојсеј Остин по неговата смрт му бил доделен на неговиот син Стефан Ф. Остин.
Доселениците на Остин, тн. старите тристотини, се населиле по реката Бразос во 1822год. Дваесет и тројца други работодавци исто така довеле доселеници во државата, поголем број од кои биле од САД. Бројот на населението во Тексас брзо се зголемил. До 1825год., Тексас броел околу 3.500 жители, од кои најголем број потекнувале од Мексико. До 1834год., Тексас броел 37.800 жители, од кои само 7.800 жители потекнувале од Мексико. Многу имигранти отворено не го почитувале мексиканскиот закон, особено законот за забрана на ропството. Исплашени од обидите на САД да го купат Тексас, во 1830год. властите на Мексико одлучиле да ја забранат понатамошната имиграција на жители од САД. Со новите закони, исто така започнале да се спроведуваат и царински давачки, кои ги налутиле не само домородните мексикански жители (Tejanos), туку и најновите доселеници.
Република
Во Мексико продолжиле тензиите помеѓу федералистите и централистите. На почетокот на 1835г., Тексашанците кои биле воено настроени формирале Комитети за кореспонденција и безбедност. Неспокојството избило во вид на вооружен конфликт кон крајот на 1835г. во Битката кај Гонзалес. Овој конфликт ја предизвикал Тексашката револуција и следните два месеци Тексашанците ги поразиле сите мексикански војски кои се наоѓале во овој регион. Одбрале и делегати на Советот, со што се создала привремена влада. Привремената влада набрзо се распаднала поради меѓусебните расправии и Тексас останал без јасно управување првите два месеци од 1836 година.
Во такво време на политички немири, мексиканскиот претседател Антонио Лопез де Санта Ана лично ја навел својата армија да стави крај на бунтот. Првично, мексиканската експедиција била успешна. Генералот Хозе де Уреа го совладал секој отпор од страна на Тексашанците, во близина на брегот, што кулминирал во масакрот кај Голијат. Војските на Санта Ана, по тринаесет дневната опседа, ги совладале тексашките бранители во Битката кај Аламо. Вестите за поразот предизвикале паника кај населението. Ново избраните тексашски делегати на Конвенцијата од 1836 г. брзо потпишале Декларација за независност на 2 март и ја формирале Република Тексас. По избирањето на повремени офицери Конвенцијата била распуштена. Новата влада се придружила на другото население во Тексас во тн. „гребење на бегалците”, кои бегале од мексиканската армија која се приближувала. По неколкуте недели од повлекувањето, тексашката армија предводена од Сем Хјустон, ја нападнала и победила војската на Санта Ана во борбата кај Сан Хасинто. Го заробиле Санта Ана и го натерале да ги потпише Договорите на Вељаско, ставајќи крај на војната.
За време на освојувањето на независноста, се вжештиле политичките судири помеѓу две партии на новата Република. Националистите, предводени од Мирабо Б. Ламар, се залагале за понатамошна независност на Тексас, за протерување на Индијанците и за проширување на Републиката сè до Тихиот Океан. Нивните противници, предводени од Сем Хјустон, препорачувале Тексас да се присоедини кон САД и да продолжат мирно да живеат заедно со Индијанците. Овој конфликт помеѓу овие две партии го обележал инцидентот познат како војна на архивите во Тексас. Во тоа време, Мексико започнал два мали походи во Тексас во 1842 г. Мексиканците двапати го заробиле градот Сан Антонио и ги победиле Тексашанците во битката наречена масакрот во Доусон. Но и покрај овие успеси, Мексико не успел да го окупира Тексас со својата војска и Републиката преживеала. Неспособноста на Републиката да се одбрани влеала надежи за можно присоединување на Тексас со САД.
Државност
Уште во раната 1837 година, Републиката направила неколку обиди за преговори за присоединување со САД. Опозицијата од националистичката партија во рамките на оваа држава, заедно со силната абиционалистичка опозиоција во рамките на САД, го забавиле нејзиното приклучување. Тексас конечно се присоединил кон САД кога на изборите во 1844 година победил експанзионистот Џејмс К. Полк. На 29 декември 1845 г., Конгресот го прогласил Тексас за составна држава на САД.
По приклучувањето на Тексас, Мексико ги прекинал дипломатските врски со САД. Додека САД тврдел дека границата на Тексас се протега до Рио Гранде, Мексико трвдел дека границата е до реката Нуесес. Можеби бившата Република Тексас не можела да ги наложи барањата за своите граници, но САД ја имал потребната воена сила и политичка волја да го стори тоа. На 13 јануари 1846 г. претседателот Полк го испратил генералот Захари Тејлор на југ во Рио Гранде. Неколку месеци подоцна мексиканските војници ја протерале американската коњаничка патрола сè до спорната област, кај судирот за Торнтон, а со тоа и започнала војната помеѓу Мексико и Америка. Првите битки се одвивале на територијата на Тексас: опсадата на Форт Тексас, битката во Пало Алто и битката во Ресака де ла Палма. По овие пресудни победи, САД ја окупирале територијата на Мексико со што се ставил крај на битките на територијата на Тексас.
По низата на победи на САД, со Договорот од Гвадалупе Идалго се ставил крај на двегодишната војна. За возврат, за 18.250.000 американски долари, Мексико им дал на САД целосна контрола над Тексас, отстапувајќи ја во 1848 г. територијата наречена Мексиканска грешка, поголем дел од која денес се нарекува Американски југозапад, а границите на Тексас биле поставени во Рио Гранде.
На Компромисот во 1850 г. биле поставени границите на Тексас во нивниот сегашен облик. Тексас отстапил од своите барања од федералната влада, за териториите кои подоцна станале половина од денешната територија на Ново Мексико, третина од територијата на Колорадо и мали парцели од Канзас, Оклахома и Вајоминг, а за возврат примил сума од 10 милиони долари за покривање на долгот на бившата Република. Повоениот Тексас бргу бил населен бидејќи мигрантите ги населувале земјиштата на државата кај што растел памукот.
Граѓанска војна и реконструкција
Тексас повторно војувал по изборите во 1860 г. Изборите на Абрахам Линколн ја предизвикале одлуката на Јужна Каролина за одделување од САД. На 28 јануари 1861год. во Остин, бил свикан државен конгрес, на кој било разгледано прашањето за отцепување од САД. На 1 февруари, со гласањето на 166-8, конгресот усвоил Одредба за отцепување од САД. Гласачите во Тексас ја одобриле оваа Одредба на 23 февруари 1861 г. и се приклучиле кон сојузничките држави на Америка, одобрувајќи го постојаниот Устав на сојузничките држави на САД на 23 март 1861 г. На почетокот сите Тексашанци не биле наклонети кон отцепувањето на државата, меѓутоа многумина од нив подоцна ја поддржале јужната клаузула. Најзначајниот синдикалец во Тексас бил гувернерот на државата, Сем Хјустон. Бидејќи не сакал да ја влоши понатамошната состојба, Хјустон ги одбил двете понуди на претседателот Линколн, за војската на Унијата да му помогне да ја задржи Канцеларијата. По одбивањето да даде заклетва за верност кон Конфедерацијата, Хјустон бил поставен како гувернер.
Иако бил далеку од главните фронтови на Американската граѓанска војна, Тексас сепак испратил голем број на мажи и опрема за остатокот од Конфедерацијата. Војската на Унијата само накратко го окупирала Галвстон, главното пристаниште на државата. Границата на Тексас со Мексико била позната како „задна врата на Конфедерацијата” бидејќи трговијата се одвивала на границата, заобиколувајќи ја блокадата на Унијата. Конфедерацијата ги спречила сите обиди на Унијата да го затвори овој пат, но Тексас улогата на држава-снабдувач ја добил уште во средината на 1863 г. откако Унијата ја окупирала реката Мисисипи. Последната битка на граѓанската војна се водела близу Браунсвил во Тексас на ранчот Палмито и завршила со победа на конфедеративците.
Два месеца Тексас се наоѓал во анархија и тоа во периодот помеѓу предавањето на власта од армијата на западна Вирџинија и преземањето на власта од страна на генералот на Унијата, Гордон Гренџер. Првите месеци на реконструкција биле проследени со насилство. Денот на ослободувањето се паметел по објавувањето на Прокламацијата за ослободување во Галвстон од страна на генералот Гордон Генџер, дури по две и пол години по првото објавување. Во 1866 г. претседателот Џонсон одлучил да ја врати граѓанската влада во Тексас и покрај тоа што не ги задоволиле барањата за реконструкција, во 1870 г. Конгресот повторно го присоединил Тексас кон Унијата. Во Тексас продолжила општествената нестабилност бидејќи државата се борела со земјоделска рецесија и мала работна сила.
Од 20 век до денес
На 10 јануари 1901 г. јужно од Бомонт бил пронајден Спиндлтоп, најголемиот нафтен дериват во Тексас. И други извори биле подоцна пронајдени во близина на Источен Тексас, Западен Тексас и под Мексиканскиот Залив. По овој „нафтен бум” следела трансформација на Тексас.
Големата криза и песочните бури и нанеле двоен удар на економијата на државата, која што драстично се зголемила по граѓанската војна. Мигрантите ги напуштиле најнепогодните делови на Тексас оние години кога имало песочни бури. Од овој период па натаму, во периодот на големата миграција, црнците започнале да се отселуваат од Тексас, за да најдат работа во северните делови на САД или во Калифорнија и да избегаат од расното обесправување.
Драстично влијание врз Тексас имала и Втората светска војна бидејќи државата донирала пари за изградба на воени бази, фабрики за муниција, кампови за притвор и воени болници. 750 000 млади луѓе заминале за да и служат на државата, градовите се збогатиле со нова индустрија, колеџите добиле нови улоги и стотици илјади на сиромашни земјоделци ги напуштиле фармите за подобро платени работни места, за никогаш повеќе да не се занимаваат со земјоделство.
Во 1960-тите години Тексас го модернизирал и проширил својот систем на високо образование. Државата направила детален план за високо образование, во голем дел финансиран од приходите од нафтата, како и централен државен систем создаден за да управува поефикасно со државните институции. Со овие промени, универзитетите во Тексас добиле државни фондови за истражување.
На 22 ноември 1963 година во Далас бил убиен претседателот Џон Кенеди.
Клима
Поради големината и поради тоа што се наоѓа на раскрсницата на повеќе климатски зони, Тексас се одликува со многу променлива клима. Во областа Панхандл во државата, зимите се постудени отколку во Северен Тексас, додека во Мексиканскиот Залив има поблаги зими. Климата во Тексас е многу променлива кога станува збор за типовите на врнежи. Во Ел Пасо, кој се наоѓа на самиот западен крај на државата, врнежите во просек годишно изнесуваат 200мм, додека во Хјустон, кој се наоѓа на југоисток, во просек изнесуваат 1.400мм годишно. Во Далас, кој пак се наоѓа на север во централниот дел на Тексас, има умерени врнежи кои просечно изнесуваат 940мм годишно.
Во областа Панхандл и во планинските области na Западен Тексас, снегот паѓа по повеќепати секоја зима, еднаш до двапати во северните делови на Тексас и еднаш на неколку години во централните и источните делови на Тексас. Многу ретко паѓа снег јужно од Сан Антонио или покрај брегот, освен во невообичаени случаи. Прв снежен Божиќ во Хјустон е забележан на Божиќната вечер во 2004 година кога снежна виулица натрупала 150мм снег сè до Кингсвил, каде што температурата во декември изнесува просечно 18 °C. Во планинските делови на Западен Тексас како и на островот Галвстон максималните температури во летниот период во просек изнесуваат 26 °C, во долината на Рио Гранде изнесуваат околу 38 °C, но во другите делови на Тексас има постојано високи температури во текот на летото кои достигнуваат до 32 °C.