cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Искра Божиновска
Искра Божиновска (Скопје, 18 јуни 1947) — македонска оперска пејачка (сопран).
Животопис
Родена е во Скопје на 18 јуни 1947 година. Во 1970 година дипломирала соло-пеење на Факултетот за музичка уметност во Скопје во класата на професорот Коста Трпков. Во периодот од 1970 до 1992 година работела како солист во операта и балетот на МНТ, а во периодот од 1989 до 1990 година биле и директор. Се преселила во Австрија, а потоа и во Австралија, каде што се занимава со педагошка дејност и хорско пеење.
Божиновска располага со пријатен глас, естраден шарм и уверлива сценска игра. Гостувала на неколку оперски сцени во земјите од поранешна Југославија, како и во Германија, Италија и Канада.
Улоги
На оперската сцена на МНТ остварила повеќе од 25 помали и поголеми улоги, меѓу кои:
Беревоешт
Беревоешт (Berevoeşti) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 3.429 жители.
Стадион Фејенорд
Стадион Фејенорд (холандски: Feijenoord Stadion), попознат по прекарот Де Којп — фудбалски стадион во Ротердам, Холандија. Тој бил изграден во 1937 година, и бил именуван по градската област „Фејенорд“ во Ротердам, додека фудбалскиот клуб Фејенорд, дури во 1973 година го сменил своето име.
Стадионот во 1949 година имал сместивост од 64.000 до 69.000 седишта. Денес, сместивоста на стадионот е предвидена за 51.177 гледачи.
Стадионот го користи фудбалскиот клуб Фејенорд, еден од најсилните клубови во Холандија. Исто така, тој долго време бил место каде своите домашни натпревари ги играла Фудбалската репрезентација на Холандија, како и домаќин на повеќе од 150 меѓународни натпревари, првиот од нив бил одигран против Белгија, на 2 мај 1937 година. Покрај тоа, рекордни девет УЕФА финални натпревари биле одиграни на овој стадион. Последниот од нив бил одигран во 2002 година во финалето на Купот на УЕФА, каде Фејенорд (патем како домаќин) ја поразил Борусија од Дортмунд со резултат од 3:2.
Во 2000 година, на стадионот се одиграло финалето на Европското првенство во фудбал одржано во Белгија и Холандија, каде што Франција ја поразила Италија во продолжение.
Бачата
Бачата е музички жанр што потекнува од почетокот на XX век во Доминиканската Република, а потоа се шири во цела Латинска Америка. Стана популарна во селата и руралните делови на Доминиканската Република. Темите на оваа музика се често романтични, особено за скршено срце и тага.
Во баката најчесто се користат пет инструменти: главната гитара, ритам гитара, електрична Бас-гитара, бонгос и гира. Гитарата што дава ритам е позната и како Сегунда. Групите Бачата претежно играат развиен стил на болеро, но кога ќе се сменат на ерген врз основа на меринга, ударните удари преминуваат од бонго во тапан тапани. Во 60-тите и 70-тите години од минатиот век, мараките беа заменети со гира. Со преминот кон (сп. güira) во 80-тите, музиката на бачата стана повеќе ориентирана кон танцот.
Средник (Севница)
Средник (словенечки: Srednik) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Пинар дел Рио
Пинар дел Рио (шпански: Pinar del Río) е град во Куба. Главен град е на покраината Пинар дел Рио.
Градот е сместен во главниот тутунски регион и е центар на производството на пури.
Жителите се нарекуваат Пинарењос (Pinareños).
Надворешни врски
22.41222°N, -83.67194°W
Григориј III (охридски архиепископ)
Григориј III  бил православен свештеник и охридски архиепископ во период во 1683 до 1688 година.
Куќа на ул. „Никола Тесла“ бр. 103 (Битола)
'''Куќа на ул. „Никола Тесла“ бр. 103 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 92 во Битола.
Бенунген
Бенунген (Bennungen) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Зидхарц.
Бојка Вапцарова
Бојка Вапцарова – публицистка, историчарка на литература, дете на Григор Димитров и Параскева Георгиева од Кочани, сопруга на поетот Н.Ј. Вапцаров.
Животопис
Завршила математика на Софискиот универзитет и едногодишна школа при Сојузот на бугарските новинари. Со сопругот се запознала на собирот во с. Бараково (28 август 1932 година) и стапиле во брак на 11 февруари 1934 година. По Втората светска војна, објавила значајни спомени од сопругот (за декадата 1932-1942 година) и како соработник на Институтот за литература на БАН се појави како плоден истражувач и публицист во неговата оставина.
Брајтенбург (амт)
Брајтенбург (Breitenburg) — општинска заедница во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Брајтенбург.
Општинската заедница Брајтенбург се состои од следниве општини:
Кристијан Наумовски
Кристијан Наумовски (роден на 17 септември 1988 година) ― македонски меѓународен фудбалер кој игра како голман за Шкупи.
Клупска кариера
Наумовски е роден на 17 септември 1988 година во Скопје. Својата кариера ја започнал во 2008 година во екипата на Работнички од Скопје. За тимот на Работнички настапувал од 2008 до 2010 година. Од 2010 до 2014 година настапувал за тимот на Динамо Букурешт во Романија, каде одиграл 28 лигашки средби. Во летото 2014 преминал во екипата на Левски од Бугарија каде настапил само на 3 натпревари. Потоа се вратил во екипата на Динамо Букурешт, каде што го поминал вториот дел од сезоната. Во летото 2015 се преселил во Хонгконг, каде потпишал за тимот на Хонгконг Пагасус, каде настапил на 31 лигашка средба во периодот од 2015 до 2017 година. Од 2017 до 2019 година играл во тимот на Биркиркара од Малта каде настапил на 33 натпревари во периодот од 2017 до 2019 година. Во сезоната 2019/2020 настапувал за тимот на Балзан од Малта, каде настапил на 16 натпревари. Од 2020 година преминал во тимот на Шкупи за кој тим има одиграно 51 натпревар.
Државни непријатели (филм од 2009)
Државни непријатели (англиски: Public Enemies) - американски филм од 2009 година, во режија на Мајкл Мен. Главните улоги ги толкуваат: Џони Деп, Кристијан Бејл, Џејсон Кларк, Џејмс Русо, Марион Котијар, Дајана Крал итн.
Александра Коело Ахндорил
Александра Коело Ахндорил (родена на 2 март 1966 година) е шведска писателка. Родена е од мајка Португалка и татко Швеѓанец и пораснала во Хелсингборг на јужниот брег на Шведска. Во раните 90-ти, Александра се преселила во Стокхолм за да се занимава со глумечка кариера пред да го смени фокусот кон пишувањето.
Во 2003 година, таа го објавила својот дебитантски роман Stjärneborg ( Стернеборг ) за животот на астрономот Тајхо Брахе. Романот ја добил наградата „ следната година, следен од Birgitta och Katarina( Биргита и Катарина, 2006) за животот на Света Биргита од Шведска и Mäster (2009), за радикалниот социјалист Аугуст Палм.
Заедно со нејзиниот сопруг Александар Ахндорил, Александра пишува под псевдонимот Ларс Кеплер, автор на меѓународната бестселер серија Јоона Лина.
Шаховска олимпијада 2004
Поврзано
I неофицијална шаховска Олимпијада (Париз 1924)
II неофицијална шаховска Олимпијада (Будимпешта 1926)
III неофицијална шаховска Олимпијада (Минхен 1936)
Ирска републиканска армија
Ирската републиканска армија (ИРА) ( на ирски: Óglaigh na hÉireann ) била ирска републиканска револуционерна и воена организација. Настанала од организацијата Ирски доброволци, која била формирана на 25 ноември 1913 година и во април 1916 година го организирала Велигденското востание. Од страна на Ирското народно собрание (Dáil Éireann), Ирските доброволци биле признаени за легитимна војска на еднострано прогласената Република Ирска на Велигден во 1916 година.
Во текот на Ирската војна за незвисност, ИРА водела герилски поход против британските власти во Ирска.
ИРА се распаднала во 1922 година по потпишувањето на Англо-ирскиот договор. Членовите на ИРА кој го поддржувале примирјето ја создале војската на новосонованата ирска држава, која била зависна од Британската Империја. Меѓутоа, голем дел од борците на ИРА биле против договорот. Фракцијата која била против примирјето, се судрила со своите поранешни соборци и поддржувачи на договорот, со намера да создадат независна Ирска држава со Северна Ирска, како нејзин составен дел.
Космос-1935
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 24 март 1988 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6600 килограми. Космос-1935 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 67,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 305 км, а најмалото на 157.
Вуелта Абахо
Вуелта Абахо (шпански: Vuelta Abajo или Vueltabajo) е округ во провинцијата Пинар дел Рио во Куба. Се наоѓа на западниот дел од островот, на јужниот дел од планините Органос. Тука се произведсуваат огромни количества тутун, главно за пури. Самото име „Вуелта Абахо“ може да се однесува за тутун со врвен квалитет од било кое место во Пинар дел Рио. Тутунската индустрија во ова место датира од 1830. Самиот округ е долг 140 km, а широк 16 km.
Ирска републиканска армија
Потекло
Кратенката ИРА првпат била користена од Братството Фенијан за време на Американската граѓанска војна, кога Ирската револуционерна армија се борела во Битката кај Риџвеј на 2 јуни 1866 година. Меѓутоа, терминот ИРА во модерна смисла првпат се користи во првата половина на 20 век за востаничките сили на Ирските доброволци и Војската на ирските граѓани за време на Велигденското востание.
Позадина
Политичкото насилство кое избувнувало во Ирска помеѓу 1916 и 1923 година, има свој корени во барањата на ирските националсити за поголема автономија и сопствена влада. Кога Британците започнале со воведување на влада во Ирска, се појавиле унионистичките и националистичките паравоени формации, Волонтерските сили на Алстер и Ирските доброволци.
Ирските националисти незадоволни од положбата на Ирска размислувале за кревање на вооружено востание. Меѓутоа востанието било одложено поради започнувањето на Првата светска војна кога Ирските доброволци се отцепиле. Националните доброволци со по повеќе од 100 илјади членови, предводени од ирската парламентарна група, биле подготвени да ги прифатат британските ведтувња за решавање на ирското прашање по завршувањето на војната, а 20 000 Ирци се вклучиле во британската армија. Меѓутоа, околу 12 000 ирски доброволци предводени од Ејон Макнеилон, кој биле под влијание на Ирското републиканско братство, одбиле да се вклучат во британската армија и го задржале старото име Ирски доброволци. Макнеилон сакал да употреби сила за да ја спречи мобилизацијат на Ирците во британската арамија, а Ирското републиканско братство имало за цел кревање на востание. Помалата организација, Војска на ирските граѓани, во почетокот синдикат на чело со Џејмс Коноли исто така размислувале за востание. Набргу дошло до соработка помеѓу Ирското републиканско братство и Војската на ирските граѓани, а Коноли влегол во советот на братството во 1915 година.
Велигденско востание
Заговорниците започнале контакти со претставниците со Германското Царство, со цел набавка на оружје и други воени материјали. Германците се надевале дека востанието во Ирска, ќе го одвлече вниманието на британските власти од војната. Бил организиран транспорт на околу 20 000 пушки од германската држава, но акцијата била откриена, брогдот кој го пренесувал бил потопен, а оружјето се нашло во рацете на британските власти.
Востанието започнало на 24 април 1916 година. Меѓутоа Макнеил, водачот на Доброволците, ја открил намерата и во последен момент издал спротивна наредба. Поради тоа, наместо 12 000, востанале само 2 000 борци. Планот на ИРБ се состоел од заземање на Даблин и започнување на востание ширум Ирска. Востаниците го зазеле главниот пошенски уред во Даблин и го закачиле зеленото знаме на јарбол, прогласувајќи независна Ирска.
Во периодот помеѓу 1916 - 1918 година, доминантните ирски националистички струи Шин Фејн и Ирската парламентарна група се бореле за префласт, меѓутоа сè до почетокот на воената мобилизација, силите биле изедначени. Двете струи се разликувале во методите за постигнување на независна Ирска. Шин Фејн се залагала за вооружена борба додека пак Ирската парламентарна група за политичка активност и соработка со британските власти. Меѓутоа воената мобилизација придонела да се зголеми популарноста на Шин Фејн.
Таа била против мобилизирањето на Ирците во британската армија и нивно испраќање на воените фронтови. Во 1918 година на генералните избори, Шин Фејн победила. Членовите на Шин Фејн се повлекле од Британскиот парламент и ја прогласиле Ирската република, а тие себеси се сметале за легитимна влада. Создавале во сопствен парламентарен дом кој го нарекувале Даил (Dáil Éireann). Во оваа општа состојба, Ирските доброволци, според некои извори тогаш броеле околу 100 илијади членови, се реорганизирале во војска на Ирската република и почнале да се именуваат како Ирска републиканска армија.
Конвенција на ИРА
Со конвенцијата заседавал де Валера, кој еден претходно бил избран за претседател на Шин Фејн. Освен него, присуствувале голем број на дејци кои биле заслужни за реорганизацијата Доброволците, а многу од нив биле поранешни политички затвореници.
Де Валера бил прогласен за претседател, а било избрано и извршно тело кое се состоело од претставници од внатрешноста. Покрај де Валера, Шон Мекгери бил избран за секретеар, Катхал Бурха бил избран за заседавач на извршното тело, a биле избрани и раководители за различните ограноци на ИРА:
Другите избрани членови биле: М. В. О'Рајли (Даблин); Остин Стак (Кери); Шон Колинс (Лимерик); Шен Макенте (Белфаст); Џо O'Доерти (Данегал); Пол Галиган (КАван); Еион O'Дафи (Манагхан); Шејмас Дојл (Вексфорд); Педер Бракен (Офали); Лари Ларднер (Голвеј); Дик Волш (Мајо) и уште еден член од Конакхт. Биле избрани и заменици на раководителите: Ејмон Дуган; Џералд О'Саливен; Финтан Марфи; Диармуид O'Хегарти; Дик Мекки и Педи Рајан.
Преговори
Народните претставници на Шин Фејн кои биле избрани во 1918 година, го одржале ветувањето дека ќе го напуштата британскиот парламент и формирале независно Ирско собраниие. На 21 јануари 1919 година оваа собрание започнало со својата работа во Даблин. За премиер бил избран Катхал Бурга. Во теорија, ИРА била одговорна за безбедноста на собранието и била војска на Ирската држава. Меѓутоа, собранието имало проблеми со контролата над Доброволците.
Новите раководители се плашеле дека ИРА нема да го прифати нивниот авторитет. Состојбата се влошила кога отцепена фракција на ИРА со подметната експлозија ги убила Џејмс Макдонел и Патрик O'Конел, членови на кралската ирска полиција. Според правилниците, лицата кои го извршиле атенататот требало да бидат изведени пред воен суд бидејќи ги прекршиле правилата на ИРА, меѓутоа до тоа недошло. Судирите помеѓу ИРА и ираската каралска полиција продолжиле во внатрешност акаде што имало летечки одреди на ИРА. Преговорите за спогодба помеѓи ИРА и Ираското собрание започнале уште пред јануарскиот атентат. Огранокот на ИРА, An tÓglách (Волонтер) издал нацрт договор за преговои помеѓу ИРА и Ирската влада, во кој јасно биле истакнати принципите дека сите владини безбедносни сили ќе бдат третирани како окупирачка војска. Односите помеѓу владата и ИРА биле јано дефинирани:
Како дел од стратегијата за преземање на ИРА, Бругха му предложил на собранието, сите борци да дадат заклетва пред самото собрание. Исто така тој побарала и народните претставници да ја положат истата заклетва. На 25 август, Аугуст Колинс испратил писмо до де Валери во кое истакнал дека проблемите со Доброволците биле решени. Меѓутоа поминала цела една година додека Доброволците дале заклетва во август 1920 година.
Фази
Ирската републиканска армија водела герилска војна против британските сили за безбедност од 1919 до 1921 година. Најинтезвниот период на судирот бил помеѓу ноември 1920 до јули 1921 година. Кампањата на ИРА може да се подели на три фази.
Првата во 1919 година се состоела од реорганизација на Ирските доброволци и нивна обука за водење на герлиска борба. Раководителите, како Ерни O'Малеј, биле испратени во внатрешноста на Ирска за да формираат герилски одреди. Иако доброволците броеле околу 100 илијади души, само 15 000 герилци биле активни во текот на војната. Во 1919 година, Мајкл Колинс, раководител на разузунувачката служба на ИРА, организирал Одред кој имал задача да организира и извршува атентати врз истакнати членови на иракста кралска полиција. Овој одред бил познат како Дванаесет апостоли. До крајот на 1919 година, Дванаесете апостоли извршиле атентати врз четири членови на Даблинската метрополска полиција, а биле ликвидирани и 11 припадници на ирската кралска полиција. Британските сили за безбедност биле принудени да ги напуштата помалите селски станици, а околу 400 од нив биле запалени од ИРА во кординирана акција во 1920 година.
Третата фаза се состоела од напади врз британските позиции и првиќање на борбата со посупериорниот непријател. За време на оваа фаза ИРА се реорганизирала и биле создадени летечки одреди кои почнале да се служат со заседи, како главна тактика, врз британските сили.
Тактика
Во периодот помеѓу 1919 - 1920 година се случиле неколку судири во внатрешноста но тежиштето на судирот се наоѓал во Даблин и провинцијата Мустер. ИРА извршила повеќе успешни акции врз британските трупи, како што бил нападот врз 18 бојници од Помошната дивизија или нападот врз 13 британски војници во Милстер. Во заседата кај Кросбери, стотина борци на ИРА се судриле со британски одред од 1 200 војници
Во Дабли, Дванаесте апостоли и делови од Даблинската бригада на ИРА се обединиле во Активна служба под раководство на Оскар Трејнор. Оваа новоформирана служба извршувала околу три напади дневно врз бриѕанските војници. Тоа нападни најчесто биле извршувани ос огнено оружје и бомби врз британски патроли. Во провинцијата Лангфорд, ИРА под раковотство на Шон Макејон, спровела добро подготвени заседи и спешно го бранела селото Белинале од нападот на Black and Tans. Во Мајоу, герилското војување не зазело поголеми размери сè до пролета 1921 година, кога два британски одреди биле напднати во заседа во Каровкенеди и Таурмакедиј.
Во Белфаст се водел поникав начина на војување. Во овој дел на Ирска поголемиот дел од населението биле протестанти и биле ројалистички настроени. Делувањето на Ира било ограничено. Таа започнала кампања со палење на поважните фабрики и економски објекти. Во судирите во Белфаст загинале околу 400 до 500 души.
Свирепост
Типична британска одмзада за напдите на ИРА, било палењето на домовите и помалите дуќани, иако сопствениците честопати немале контакти со ИРА. По јули 1920 година, британските сили започнале со погубувања на затворениците, иако во суштина тие биле политички затвореници, британските власти ги третирале како предавници на британската круна. ИРА на погубувањата одговорила со ликвидации на британски затвореници, а потоа нивните тела ги фрлале на улиците.
Во номеври 1920 година се случил еден од најкрвавите настани, познат како Крвава недела, кога одредот на Колин, ликвидирал 14 британски агенти, некои од нив биле убиени пред очите на нивните деца и жени. Како освета, британските сили за безбеност започнале со огнена стрелба врз публиката и играчите на фудбалскиот статдион Крок Парк во Даблин, биле убиени 12 цивили. Кон крајот на денот, биле уапсени и погубени истакнати дејци на ирската партија.
Преговори
Дејвид Лојд Џорџ, тогашниот британски премиер, бил под силен притисок поради оштата состојба во Ирска. До тогаш, ИРА била третирана како криминална организација. Притисокот се засилил со итниот повик за мир од страна на британскиот кралот Џорџ V, кој во својот говор во Белфаст ги повикал завојуваните страни кон мирот.
На 11 јули 1921 година било потпишано примирје. Истата година на 8 јули, де Валера се сретна со генералот Макредиј, командант на британските сили во Ирска. Била постигната согласност од двете страни, ИРА требала да ги запре своите напади, а британската армија да остане во касарна за време на преговорите. Многу локални водачи на ИРА верувале дека примирјето е само краткотрајно запирање на борбата. Тие продолжиле со регрутирање и обука на доброволци, поради што ИРА во почетокот на 1922 година броела околу 72 000 души.
Преговорите за Англо-ирскиот мир започнале кон крајот од 1921 година во Лондон. Ирската делегацијата била предводена од Артур Грифит и Мајкл Колинс.
Најспорните делови од договорот биле укинувањето на Ирската репулика, прогласена во 1919 години, статусот на Ирска како слободна држава под заштита на Британскиот Комонвелт, британското задржувањето на некои пристаништа на јужниот брег на Ирска. Овие делови од договорот предизвика расцеп во ИРА и претставувале увертира во Ирска граѓанска војна. Ирска била поделена на северна и јужна. Северна Ирска имала можност да се отцепи од Слободбата ирска држава, што парламентот на Северна Ирска и го направи, по што биле утврдени границите.
Раскол
Раководството на ИРА било длабоко поделено по прашањето ратификување на договорот. И покрај фактот дека Мајкл Колинс - де факто водач на ИРА, го поддржувал договорот, многумина во ИРА биле против него. Од раководителите, деветмина го поддржувале договорот, а четворица биле против. Според некои проценки, 70-80% од членовите на ИРА биле против договорот.
Двете страни се согласиле дека ИРА е верна на ирскиот парламент, но оние кои биле против договорот сметале дека ИРА повеќе не е должна да му служи на парламентот бидејќи тој ја прекршил заклетвата и поварале ИРА повеќе да не се потчинува на парламентот. Лијам Форд, еден од водачите на ИРА издал проглас: Ние повеќе не го признаваме моменталното раковоство на војската и ја обновуваме нашата верност кон постоечката Ирска република. Тоа било првпат официјално ограноци на ИРА да го одбијат договорот.
На 22 март, Рори O'Конор одржал пресконференција во која изјавил дека ИРА повеќе нема да се потчинува на Ирскиот парламент, кој ја прекршил заклетвата со која требало да се служи на Ирската Република. Го отфрлил парламентот и најавил формирање на централно тело кое трабло да ја командува ИРА на целата територија на Ирска. O'Конор меѓудругото повикал да се прекине со мобилизацијата за безбедносните сили за новосоздадената Слободна Ирска Држава и побарал сите единици на ИРА да дадт повторно заклетва на Ирската Република. Ова било вовед во Ирската граѓанска војна.
Хипселоспинус
Хипселоспинус  (Hypselospinus) –еден вид орнитопод од групата на игуанонтови (Игуанодонција) кои живееле во рана креда во сегашната територија на Европа.
Типичен вид бил опишан во 1889 година од Ричард Лидекер врз основа на три нецелосни черепи и коски на вилиците пронајдени во седиментите на групата Валден во источен Сасекс, Велика Британија. Првично, Лидекер го вклучил овој вид во родот Игуанодон, но ова беше доведено во прашањата од подоцнежните автори, вкл. Пола и Наиша и Мартила, според кои тој не бил тесно поврзан со Iguanodon bernissartensis, кој е типичен вид од родот и затоа не е од ист вид. ,.
Опис
Павле сметал дека I. fittoni е Ornithopoda incertae sedis, наведувајќи дека статусот на овој вид не е целосно јасен. Во 2010 година, Дејвид Б. Норман измисли ново генеричко име занего, Hypselospinus.
Неговата филогенетска позиција во рамките на Игуанодонција е неизвесна. Анализата на МекДоналд, Барет и Чепмен (2010) покажувале дека тој бил основен претставник на лопатката Стиракостерна (вклучувајќи орнитоподи поблиски поврзани со Парасауролофус отколку Камптосаурус), кои не припаѓале на групата Хадросауриформите (вклучувајќи го и последниот заеднички предок на Парасауролофос и игуанодон и сите нејзини потомци). Подоцнежната анализа на МекДоналд и колегите (2012) покажуваат дека Хипселоспинус припаѓал на Хадросауриформес; во консензусното стебло генерирано со методот на консензус Адамс, Х. фитони е еден од најбазалните претставници на Хадросауроидеа (sensu Sereno 1998, т.е. клад што вклучува такси потесно поврзани со парасауролофосот отколку со игуанон ), останувајќи во неискривена трихотомија, вклучувајќи Mantellisaurus atherfieldensis и примерок NHMUK R3741 сошто што ги опфаќа сите други хадросауроиди.
Класификација
Игуанон фитони  е опишан како припадник ба долната валангинска возраст Долна креда Глина Вадхурст  од Источен Сасекс, Англија. Остатоци од Шпанија исто така може да се однесуваат на неа. Норман (2004) напиша дека три делумни скелети се познати по тоа, но ова е грешка.
Брајтенштајн (Саксонија-Анхалт)
Брајтенштајн (Breitenstein) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Зидхарц.
Шаховска олимпијада 2006
37. шаховска олимпијада организирана од ФИДЕ, која содржеше натпреварувања во машка и женска конкуренција, како и неколку настани кои беа одржани со цел да се промовира играта се одржа од 20 мај до 6 јуни 2006 во Торино, Италија.
Поврзано
I неофицијална шаховска Олимпијада (Париз 1924)
II неофицијална шаховска Олимпијада (Будимпешта 1926)
III неофицијална шаховска Олимпијада (Минхен 1936)
Јоаким (охридски архиепископ)
Јоаким  бил православен свештеник и охридски архиепископ најверојатно во периодот по 1590 година до 1593 година.
Податоците за Јоаким за неговото делување денеска се малку познати. Се знае дека тој како охридски архиепископ присуствувал на црковен собор во 1590 година, на кој бил признат статусот на Московската патријаршија. Во еден документ од 1593 година се споменува како поранешен архиепоскоп.
Луганска Област
Луганска Област (украински: Луганська область; исто така се нарекува и Луганшчина - украински: Луганщина) — област (покраина) во источниот дел на Украина. Административен центар на областа е градот Луганск.
Географија
Луганската Област има вкупна површина од 26.684 км2. На запад се граничи со Харковската и Донечката Област, на север, на југ и на исток со Русија. Во областа има 109 села и 37 градови. Најдолга река во областа е Сиверски Донец, а други значајни реки се и Лугањ и Деркул.
Демографија
Според пописот на населението во 2001 година, најголемиот дел од населението во Харковската Област го сочинуваат Украинците (57,96 %), а остатокот го сочинуваат Руси (39,05%), Белоруси, Татари, Ерменци, Евреи и други.
Копа Америка 1997
Јужноамериканско првенство во фудбал 1997, попознато како Копа Америка 1997 — 38-то издание на Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал, и се одржало во Боливија од 11 јуни до 29 јули 1997 година. На турнирот учествувале 12 репрезентации, од кои две не биле членки на КОНМЕБОЛ. Мексико и Костарика зеле учество како членки на КОНКАКАФ.
Турнирот бил освоен од страна на Бразил, кој во финалето ја совладал репрезентацијата на Боливија. Мексико го освоил третото место победувајќи ја репрезентацијата на Перу во натпреварот за третото место.
Луис Ернандес бил најдобар стрелец на турнирот со 6 постигнати голови.
Учесници
На првенството учество зеле 12 репрезентации. Десет од КОНМЕБОЛ: Боливија, Перу, Бразил, Колумбија, Еквадор, Парагвај, Аргентина, Уругвај, Чиле и Венецуела, и две од КОНКАКАФ, Мексико и Костарика.
Репрезентациите биле поделени во три групи од по четири екипи. Првопласираните и второпласираните директно се пласирале во четвртфиналето, како и двете најдобри третопласирани.
1.
2.
3.
5.
6.
7.
8.
9.
11.
12.
Трето место
и се пласирале во четвртфиналето.
Голгетери
6 голови
5 голови
3 гола
Автогол
Ригел
Ригел (β Ori / β Orionis / Beta Orionis) е најсјајната ѕвезда од соѕвездието Орион и шеста ѕвезда по сјајност на небото со привидна величина 0,18. Иако има ознака „бета“, речиси секогаш е посјајна од Алфа Орион (Бетелгез).
Сузана Алакоски
Сузана Алакоски (родена на 16 години мај 1962 година во Вааса, Финска ) е шведско-фински автор, романописец и предавач. Добитник е на Августовата награда во 2006 година за романот Svinalängorna. Svinalängorna бил снимен во филм во 2010 година под насловот Надвор. Таа истражува родови прашања и работи како социјален работник.
Никола Незлобински
Животопис
Незлобински е роден на 12 мај 1885 година во градот Пјатигорск, јужна Русија. Единствените сознанија кои се познати неговото семејство се однесуваат на неговиот татко, Антон, кој бил шумарски инженер и кој, по сеќавањата на Незлобински, кај него ја развил љубовта кон природата и животните. Во 1907 година станал студент на Военомедицинската академија во руската престолнина Санкт Петербург. Бил вреден и трудољубив студент, за што сведочи и добиеното признание „Златен медал“ за семинарската работа „Значењето на плочестите глисти“.
На академијата дипломирал во 1912 година и, бидејќи бил воен стипендист, останал во служба како воен лекар. Првата светска војна младиот Незлобински го затекнала како лекар на руската Црноморска флота. По победата на Октомвриската револуција, како припадник на белогардејците, Незлобински бил принуден да ја напушти Русија и, заедно со сопругата Софија и со неколку другари, пристигнал во Југославија, при што бил распореден на служба во Крива Паланка. На 28 август 1924 година, Никола Незлобински, заедно со својата сопруга и соработниците, пристигнал во Струга, со задача да ја уништи маларијата, која во тоа време била голем проблем во градот и во околината. Со него, исто така, дошле и руските емигранти: Георги Руднев, Александар Лукин, кој бил правник и работел како судија во Кралска Југославија и неговата сопруга; Михаил Макаров, кој бил офицер и инженер и во Струга кај старата железничка станица од бродски мотор направил термоцентрала од која Струга добивала навечер осветление; како и Борис Владимирович Барон де Боде, во Струга познат како баронот Борис, кој бил испратен во Струга од караулата во Свети Наум, каде што работел во гранична трупа.
Д-р Незлобински започнал со следење, систематско запознавање и проучување на здравствените и хигиенско-санитарните прилики и врз основа на добиените сознанија, се покажало дека дури 50% од населението во Струга и селата што се наоѓале во непосредна близина на Струшкото Блато, боледувало од маларија. Заради тоа д-р Никола Незлобински презел конкретни мерки: иницирал копање артериски бунари, подготвил и формирал Антималаричен диспанзер, односно Маларична станица, како што ја нарекувале луѓето од овој крај, а во рамките на Диспанзерот, формирал и отворил стационар, односно болница, со што станал основоположник на првата здравствена институција во Струга.
За работа во болницата, докторот Незлобински ги ангажирал неговите соработници. Георги Руднев бил задолжен да ја води лабораторијата и да работи како лаборант, додека Михаил Макаров добил ангажман како болничар, ракувач и одржувач на опремата со која набргу докторот започнал да ја опремува болницата. Со текот на времето, д-р Никола Незлобински, во медицинскиот персонал на антималаричната станица и болницата, вклучил и кадри од месното население. За постигнатите резултати во сузбивањето на маларијата, д-р Никола Незлобински во 1929 година бил одликуван со орденот „Свети Сава“ од четврти ред и истата година бил прогласен за почесен граѓанин на Струга.
На 17 мај 1942 година, д-р Незлобински ненадејно починал, најверојатно како последица на срцев удар. Граѓаните на Струга му организирале достоен погреб и се простиле од него. Неговата сопруга, Софија, го надживеала мажа си цели 15 години и по војната работела како наставник по руски и француски јазик и по музика. Гробот на почесниот граѓанин на Струга, д-р Никола Незлобински се наоѓа во алејата на заслужните граѓани на градските гробишта во Струга.
Научно творештво
Д-р Незлобински бил голем љубител на природата, така што се занимавал и со собирање и препарирање растителни и животински примероци. Тој е автор на една значајна студија за лентоидните паразити, која по препораките и позитивните рецензии била објавена во угледниот годишник „Глас српске краљевске академије“. Уште во 1926 година, во една од бараките во која живеел, д-р Никола Незлобински приредил изложба каде ги презентирал препарираните експонати, а потоа неговата збирка многу бргу се збогатувала со нови примероци. Оттука, во 1928 година, д-р Никола Незлобински, во една од бараките на болницата, поставил постојана музејска поставка и со тоа ги втемелил Природонаучниот музеј „Д-р Никола Незлобински“ и музејската дејност во Македонија.
Во 1938 година, д-р Никола Незлобински покренал иницијатива за изградба на нова, посебна музејска зграда, за која самиот ги подготвил плановите, а тој го изготвил и ентериерното решение за експозицијата на музејската поставка. Така, во 1938 година, Музејот бил отворен за прием на посетителите. Во знак на благодарност кон човекот што го создал, организирал и промовирал, Музејот во Струга го добива неговото име и се нарекува Народен музеј „д-р Никола Незлобински“.
Присила Ли Кели
Присила Ли Кели (родена на 5 јуни 1997 година) е американска професионална борачка која моментално има потпишано за WWE, каде што настапува за Брендот NXT под ринг името Џиџи Долин, и е една половина од тековниот NXT женски таг тим Шампиони со Џејси Џејн во нивното прво владеење.
Пред да потпише со WWE, Кели претходно имала договор со Мајор Лига Wrestling (MLW). Таа е најпозната по нејзините настапи во Борењето сјај, каде што е поранешен Шампион на Шајн Нова.
Личен живот
Присила Ли Кели е родена во семејство со ромско потекло во Дагласвил, Џорџија, на 4 јуни 1997 година. Го напуштила училиштето на 12-годишна возраст. Кога имала 14 години, таа учествувала во првата сезона на реалното шоу Мојата голема дебела американска циганска свадба, во која таа била главниот фокус на епизодата „14 и во потрага по господинот право“. Нејзиниот помлад брат ја запознал со професионалното борење.
Независно коло (2015–2021)
Кели го направила своето професионално деби во борење во март 2015 година во таг-тим натпревар, каде што таа и Девин Никол загубиле од Аманда Родригез и Амбер О'Нил. Во јуни, таа била поразена од Кира Хоган. Во мај 2016 година, била поразена од Кимбер Ли, а во декември ја победи Теса Бланшар. Во септември 2016 година, Кели го направила своето деби „ Women Superstars Uncensured “ каде заедно со Невае загубиле од Саманта Хајтс и Британи Блејк. На Бришење бариери 4, таа ги победила Пенелопе Форд и Рене Мишел. Во август 2017 година, ја победила Лева Бејтс. Подоцна истиот месец, таа ја одбрани титулата на Shine Nova против Џордин Грејс. Во декември, Кели, навивачката Мелиса и Мерцедес Мартинез ги победија Лорел Ван Нес, Далила Доум и Деона Пурацо. Во април 2018 година, го направила своето деби во про-борење ДДТ заедно со Тору Оваши и Казуки Хирата и  биле поразени од Саки Акаи, Јукио Сакагучи и Масахиро Таканаши.
Во декември 2018 година, Кели се борела против Туна за промоција на Suburban Fight во Лос Анџелес. За време на натпреварот, додека Туна била легната на челично столче, Кели извадила крвав тампон од нејзините хулахопки и и го залепила во устата на Туна. Снимките од натпреварот добија мало внимание повеќе од една недела, додека колешката Гејл Ким коментирала на Твитер со згрозеност, по што снимката стана заразна. Негативно коментираа и ветераните во борење како Џим Рос, Анџелина Лав и Теса Бланшар, додека Грегори Хелмс на шега прашала дали тоа е „ Прв крвен натпревар“. Кели го бранела агол, изјавувајќи дека тоа се случило во бар во кој се барало од публиката да има 21 година или повеќе и дека тоа било едноставно за забава, потврдувајќи дека употребата на тампонот е настан на натпреварот и дека всушност не бил користен тампон. Таа подоцна коментирала дека жените се со двојни стандарди во споредба со мажите, наведувајќи дека Џои Рајан им ставил лижавче во устата на многу борачи откако го извадил од хулахопките. Нејзините чувства ги повтори Реби Скај. Имиња како Томи Дример, Таз, и Рајан излегле во одбрана на Кели. Сите тие изјавиле дека таа ја завршила својата работа и дека успеала. Роуд Дог првично ја критикувала за аголот додека Рајан не ги повика за слични агли за време на ерата на ставови, особено озлогласениот агол на Меј Јанг „раѓање со рака“, по што тој јавно ѝ се извинила.
Во јули 2019 година, Кели го победи Џејмс Елсворт и станала Светски Меѓуродови шампиони на настанот „Оценет Р борење“ на Cactus League Wrestling во Тусон, Аризона.
Во ноември 2019 година, Кели дебитирала за борењето во Големата лига како Злобната дама на пајакот; губејќи од Зеда Жанг преку дисквалификација и напаѓајќи го Џанг додека се демаскирал.
Светска мрежа за борење (2016–2019)
Во септември 2016 година, Кели го направила своето деби во Борењето сјај на Блесок 37 победувајќи го Доминик Фабијано. Подоцна истата ноќ, Кели и Фабиано бике поразени од тогашните шампиони на тимот на Shine Tag, Џејм Џејмсон и Марти Бел. На Shine 39, Кели била поразена од Малија Хосака. Во јули 2017 година, Кели станала инаугуративна Шампионка на Шајн Нова откако го освоила Првенството Шајн Нова каде што ја победила Веда Скот во првото коло, Леа Вон во второто коло, Кира Хоган во полуфиналето и Кенди Картрајт во финалето на турнирот. На Shine 46, таа ја победила Сантана Гарет за да го задржи првенството во Нова. На Shine 49, Кели ја загубила титулата Нова од Кенди Картрајт. На Shine 51, таа го победила Холидед.
Во јануари 2017 година, Кели го направила своето деби за Full Impact Pro во поразот од Арија Блејк. На Heatstroke 2017, Кели успешно ја одбранила шампионската титула на Shine Nova против Сторми Ли.
Во мај 2017 година, таа го направи своето деби во Еволве на Еволув 95, губејќи од Алисин Кеј.
Таа го направила своето деби во Битката во стилот победувајќи ја Дани Ј во август 2017 година.
Токио Џоши Про Борење (2018–2019)
Кели го направила своето деби за Јапонската промоција Токио Џоши Про борење во април 2018 година, губејќи од Змеј бомбарс (Махо Куроне и Рика Татсуми) во натпревар со ознаки заедно со Хипер Мисао. Оттогаш таа работи натпревари во неколку наврати во Јапонија, сите под капата на DDT Pro-Wrestling Promotion, нејзиниот последен натпревар бил поразот во Токио, Принцезата на Принцезата на првенството против Мију Јамашита (в) на 14 октомври. На 10 октомври 2018 година, Итан Пејџ, МАО, Мајк Бејли и самата таа ги победиле Џун Касаи, Акито, Масахиро Таканаши и Саки Акаи.
Цело елитно борење (2019, 2020)
Кели се појавила изненадувачки на All Out, учествувајќи во Casino Battle Royal. Таа, исто така, се соочила со Брит Бејкер во изгубениот напор во епизодата на AEW Dynamite од 23 јануари, која била снимена од Rock 'N' Wrestling Rager на Крис Џерико во Sea Part Deux: Second Wave.
WWE (2021–сега)
На 30 јули 2018 година, било објавено дека Кели ќе биде учесник во вториот Mae Young Classic на WWE. Таа загубила од Деона Пурацо во првото коло.
На 20 јануари 2021 година, NXT објавијиле дека потпишале договор со Кели и дека таа ќе се натпреварува под ринг името Џиџи Долин и ќе дебитира со нејзиното учество во Класик на женскиот тим на Дасти Родос. Таа се здружила со колешката Кора Џејд, нова потписничка  на турнирот, со која заседно настапија и загубија од The Way ( Кендис ЛеРеј и Инди Хартвел ) во првото коло. Во епизодата NXT од 27 јули, Долин склучила сојуз со Менди Роуз и Џејси Џејн, наречени Токсична атракција. На Halloween Havoc, Долин и Џејн ги победиле Ио Шираи и Зои Старк, и Инди Хартвел и Персија Пирота во меч со тројна закана на тимот Scareway to Hell Ladder за да го освојат првенството за женски тимови NXT.
Професионална личност и стил во борење
Трикот на Кели првично се засновал на нејзиното минато и појавувањето на Мојата голема дебела американска циганска свадба, што ја натерало да ги користи прекарите „Циганска принцеза“ и „Џипси кралица“. Сепак, нејзината личност оттогаш има повеќе готски и сексуален тон, а сега повеќе се заснова на сукубус. Таа го користи прекарот „Омилената блудница во пеколот“ и е позната по тоа што користи тактики како што се гризење и лижење на противниците за време на натпреварите како начин да ги излади. Честопати била физички споредувана со борачот на WWE Пејџ, која исто така ги лижела нејзините противнички. Покрај тоа што е професионален борач, Кели е и камериер и највпечатлива е Теоријата на Остин.
Сподње Младетиче
Сподње Младетиче (словенечки: Spodnje Mladetiče) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долна Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Присила Ли Кели
Личен живот
Кели се омажила за колегата професионален борач Дарби Алин на 21 ноември 2018 година. Таа објавила во август 2020 година дека се разведуваат. За време на интервјуто за подкастот на Вики Гереро четири месеци подоцна, таа потврди дека таа и Алин повеќе не се во брак, туку останале пријатели.
Емил Павлов
Емил Павлов - македонски каратист.
Š
Š — латинична буква која ја претставува фонетската вредност [ʃ]. Оваа буква се користи во чешкиот, словачкиот, хрватскиот, босанскиот, летонскиот, полскиот и литванскиот јазик и за транскрипција на кириличната буква ш во македонскиот и српскиот јазик.
Казандолска Река (Казандол)
Казандолска Река — археолошко наоѓалиште во валандовското село Казандол. Претставува населба од римското време. Се наоѓа западно од селото, каде по површините на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови и многуброен градежен материјал. Интересно е тоа што овде е најдено депо од рударски алатки и згура од топена руда.
Мајка Маргарита
Мајка Маргарита - стара народна песна (бугарштица).
Содржина
Пред портата на Задар плаче Маргарита, старата мајка на Иван, која ги повикува синот и братот Петар. Тогаш, пред неа се појавува самовила и Маргарита ѝ кажува дека одамна не ги видела синот и братот и не знае дали се живи или мртви. Притоа, Маргарита кажува дека видела лош знак: гавран што лета над Задар, а кога сакала да го праша за своите сакани, тој одлетал во планината. Самовилата ја прашува Маргарита, што би направила, ако Иван и Петар паднале во турската зандана, а Маргарита одговара дека за братот би ја дала главата, а за синот жива би изгорела. Тогаш, самовилата ѝ ја кажува вистината: братот Петар се вљубил во млада Гркина и останал во туѓина, додека Иван дошол во Приморјето, но ја сретнал убавата Цвета Приморкиња и двајцата се вљубиле. Оттука, мајката Маргарита може да плаче целиот живот, но никогаш нема повторно да ги види синот Иван и братот Петар.
Осврт кон песната
„Мајка Маргарита“ е единствен пример на потресна балада во која никој не умира. Во неа, поетот го искажува ставот за релативноста на среќата, која има вредност само во споредбата со другите луѓе. Мајката Маргарита ѝ ги подарила на зората својот син и помладиот брат, под услов тие да се вратат или пак да бидат жртвувани за некоја повисока цел. Притоа, поетот добро ја согледува емоционалната градација на мајката Маргарита и се прашува дали веста што ја носи самовилата дека двајцата се живи, но дека мајката Маргарита никогаш нема да ги види, се полоши од веста за нивната смрт. За разлика од епските песни испеани во десетерец, овде се споменува гавранот, но на сосема друг начин, зашто тој не одговара на молбите на мајката Маргарита, туку одлетува во планината. Наспроти тоа, вообичаената улога на гавранот ја презема самовилата, која ја носи веста дека синот и братот се живи, но засекогаш изгубени. На тој начин, стравот на мајката се исполнува, но поинаку во споредба со песните испеани во десетерец. Во оваа песна поетот успева психолошки да го продлабочи ликот на жената, воопшто. Сликајќи ја судбината на мајката Маргарита, поетот успешно навлегува во човековата комплексност.
Сите описи во песната се величествени и секој збор и детаљ имаат незаменливо место, а на песната нема што да ѝ се додаде или одземе. Притоа, одделни зборови употребени во неа се така избрани што имаат повеќекратно значење. На пример, ластовицата е симбол на заминувањето, на аристократската убавина, нејзиното црцорење е слика на крикот вечното барање на изгубеното, а нејзиниот лет го симболизира постојаното и неуспешно барање на спокојот. Во споредбената постапка на словенската антитеза, птицата со префинети тажни бои е земена за споредба со жената која целиот живот го поминува барајќи ги синот и братот. Во тој поглед, веројатно, на поетот му била блиска библиската приказна за ластовицата. И другите слики во песната се внимателно избрани: мајката со своите солзи ги мие крвавите крилја на гавранот, панорамата на Задар, студената светлина на месечината, градската капија како театарска сцена, итн. Иако е очигледно дека оваа бугарштица претрпела влијание од пишаната книжевност, нејзината убавина е толку голема, што нема потреба да се зборува за нејзиното потекло, зашто претставува пример за трајна уметничка вредност.
Свиница
Селото постоело до почетокот на Втората светска војна, а денес претставува дел од атарот на селото Кипсели.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на еден километар јужно од бегалското село Кипсели, во близина на главниот пат што води од градот Гида за градот Катерина и југозападно од селото Голем Алабор.
Сместено е во областа Урумлак. На два километри на југ се наоѓа Свиничкиот манастир „Св. Атанасиј“.
Историја
Селото најверојатно е погрчено уште од постаро време.
Во 1922 година, во селото биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, Свиница била мешана населба со 64 бегалски семејства со вкупно 270 жители.
Во 1926 година, селото било преименувано во Сфина (Σφήνα).
Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Свинца (Свинче) живееле 60 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Свинца (Свинче) (Svintza Svintché) живееле 55 Грци.
Самоуправа и политика
Денес, селото претставува дел од селото Кипсели.