cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Волшебната птица (цртан филм)
„Волшебната птица“ — советски анимиран цртан филм, создаден во 1953 година од режисерот Виктор Громов според руската народна приказна „Дрвениот орел“. Ова е еден од неколкуте познати графички цртани филмови од овој режисер.
Заплет
Некогаш, во едно село живееле познати столари, а најголемиот занаетчија од нив бил Никита. Тој имал чирак по име Иван, кој иако сè уште не знаел како да ги покаже чудата на столаријата, тој многу убаво свирел на балалајка и пеел песни, така што пеело и целото село. Во истото село живеела и една благородна жена со нејзиниот мрзлив син, кој посакал да се ожени со убавицата Наталија, позната девојка која изработувала прекрасни чипки во областа Озерск. Наталија имала поставено услов дека ќе се омажи само со некој што ќе ја надмине во нејзината вештина. И тогаш благородната жена им наредила на занаетчиите да прават необични работи за нејзиниот син да се ожени со неа.
Мајсторите ги подготвиле занимливостите за договорениот датум, но Иван не сакал да ѝ се дадат на Наталија, за која и самиот сонувал да се ожени, го претепал синот на благородничката и одлетал кај девојчето во Озерск на чудо од птица, што тој го направил заедно со Никита. На девојката ѝ се допаднала музичката вештина на Иван и се согласила да се омажи за него. Тие договориле венчавка, но морале да ја напуштат веселбата и да побрзаат кон селото на Иван - да го спасат Никита, кого, како што дознале, благородничката наредила тој да биде погубен. Тие успеале на време да дојдат во селото и да го спасат Никита, а благородничката и нејзиниот син го добиле заслуженото.
ДВД-изданија
Цртаниот филм е постојано објавуван на ДВД - во збирки цртани филмови:
Светска трговска организација
Светска трговска организација или СТО; World Trade Organization (WTO), Organisation mondiale du commerce, Organización Mundial del Comercio) — меѓународна организација која ги поставува „правилата на трговијата“ помеѓу земјите-членки. СТО е наследник на ГАТТ и нејзината основна цел е намалувањето на ограничувањата во меѓународната трговија. СТО претставува наднационална институција со статус на правно лице. Седиштето на СТО се наоѓа во Женева, Швајцарија, а во неа членуваат 164 земји. Секоја членка на СТО е должна да им го обезбеди на другите статусот на најповластена земја во трговијата, т.е. трговските концесии кои земјата ѝ ги дала на некоја земја мора да им ги даде и на сите други земји членки на СТО. Иако СТО започнала да функционира на 1 јануари 1995 година, нејзините корени потекнуваат од мултилатералните преговорите во рамките на ГАТТ, познати како Уругвајска рунда, а кои траеле од 1986 до 1994 година. Македонија е членка на СТО од 2003 година.
Потекло
СТО била формирана на 1 јануари 1995 година, како замена на ГАТТ. Еден дел од прогресивните економски сили по завршувањето на Втората светска војна се залагале да се воспостави мултилатерален принцип на договарање во меѓународната размена, кој ќе биде заснован врз еднаквост, недискриминација и либерализација на надворешно-трговската размена. Токму за таа цел бил даден предлог да се формира Меѓународна трговска организација чија основна задача би била либерализација на меѓународната размена, пред сè во стоковната сфера, а потоа и во сферата на услугите. Единствен противник на оваа идеја била Велика Британија зашто правилата на меѓусебната размена во рамките на Комонвелтот се разликувале од правилата на размената меѓу Велика Британија и другите земји. Оттука, Британија не сакала големите привелегии што им ги обезбедувала на партнерите во рамките на Комонвелтот автоматски да се пренесат на сите трговски партнери што ќе ја потпишат мултилатералната спогодба за формирање на Меѓународната трговска организација. Затоа, Велика Британија настојувала да не дојде до формирање на ваква организација. Така, во 1947 година, на конференцијата одржана во Женева, каде што требало да се формира Меѓународната трговска организација, не дошло до потпишување на спогодбата од страна на најголемите сили. Наместо тоа, 23 најразвиени земји ја потпишале Општата спогодба за царини и трговија (ГАТТ).
ГАТТ
Примената на ГАТТ започнала во 1948 година. ГАТТ била заснована на три основни принципи:
Во рамките на ГАТТ преговорите за либерализација на надворешната трговија се воделе преку осум рунди. Секоја рунда вклучувала повеќе земји од претходната и тоа резултирало во драстично намалување на царините на индустриските добра. Просечните царини во индустријализираните земји прогресивно биле скратени од 40 % на помалку од 4 %. Повеќето нецарински пречки, како квантитативните органичувања, биле напуштени. Благодарение на ГАТТ, меѓународната трговија континуирано растела побрзо од светското производство (6% годишно наспроти 4% годишно).
Уругвајската рунда на преговори
Преговорите се нашле во ќорсокак во текот на Уругвајската рунда што започнала во 1986 година и траела цели осум години. Непосредно пред нејзиното започнување, дискриминацијата што ја наметнувале регионалните интеграции, особено ЕЕЗ, кон земјите надвор од преференцијалните трговски договори сè повеќе почнало да им пречи на високоразвиените земји (САД и Австралија). За нив, ЕЕЗ почнала да се претвора во вистинска трговска тврдина. Состојбата била особено неповолна во размената на земјоделските производи, каде што ЕЕЗ го штитела своето производство не само со високи царини туку и со режим на контингенти, истовремено форсирајќи го извозот на своите земјоделски производи по пат на интензивно субвенционирање од земјоделскиот буџет. Развиените земји, поддржани од некои поголеми економии од земјите во развој (како, на пример, Аргентина) побарале од ЕЕЗ да ги намали увозните пречки за овој вид производи за 75%, а извозните субвенции за 90%. ЕЕЗ прифатила да ги намали увозните давачки за 30%, но не прифатила никави измени на страната на извозните субвенции.
Неуспехот на ГАТТ се однесува на следново: СТО е долго одложениот наследник на очекуваната Интернационална Трговска Организација, која беше примарно наменета да го следи ГАТТ. Формирањето на
Цели, функции и организација
Според СТО, мултилатералниот систем на слободна трговија ги овозможува следниве придобивки:
СТО има три основни функции:
За разлика од многу други меѓународни организации, СТО има голема моќ на спроведување на своите одлуки, преку Телото за решавање на спорови, кое претставува меѓународен трговски суд кој има право да спроведува санкции врз државите кои не се придржуваат на правилата на СТО. Разрешувањето на трговските спорови е важна функција на СТО. Кога некоја членка смета дека другите членки не ги почитуваат правилата на СТО, таа поднесува жалба до СТО, која назначува независна експертска група за да го испита спорот. Најчесто, СТО ги поттикнува земјите да ги решаваат споровите меѓу себе и низ консултации. Ако таквиот начин не успее, тогаш постои пропишана постапка за решавање на споровите. Од 1995 година, СТО има посредувано во повеќе од 150 спорови.
Седиштето на СТО се наоѓа во Женева и во него работат повеќе од 500 вработени, кои се ангажирани во организацијата на бројните конференции и им даваат поддршка на разните комитети. Највисокото тело на одлучување во СТО е Министерската конференција која се свикува барем еднаш на секое две години. На пониско ниво е Генералниот совет, кого го сочинуваат професионални функционери, а кој се состанува неколкупати годишно со цел да се разгледаат трговските политики и да се разрешат трговските спорови. Исто така, СТО има поткомитети, како што се Советот за стоки, Советот за интелектуална сопственост, а кои му поднесуваат извештаи на Генералниот совет.
Членство
Земјата која сака да стане членка на СТО поднесува официјална пријава која подлежи на оценување. Разгледувањето на пријавата може да трае околу пет години. Најпрвин се оценува во колкава мера надворешнотрговските закони и политики на земјата се усогласени со принципите на СТО, а потоа следува фазата во која се разработуваат условите под кои земјата ќе влезе во СТО. За таа цел се спроведуваат преговори, најчесто на билатерално ниво, меѓу земјата која саката да се зачлени во СТО и поголемите земји-членки на СТО и во текот на тие преговори се расчистуваат евентуалните спорни прашања. Како резултат на тие преговори, најчесто на новата членка ѝ се дава привремен период во која таа треба постепено да ги намали нејзините трговски и пазарни ограничувања. Понекогаш, овие преговори може да бидат многу долги, како што е случајот со приемот на Кина во СТО (во 2000 година), коаг преговорите траеле речиси 15 години. Во моментот на започнувањето со работа, во 1995 година, СТО имала 81 членка, а потоа, бројот на членките постојано се зголемувал.
Мерките против дампингот
Поимот „дампинг“ (Dumping) се однесува на случајот кога некоја фирма ги извезува своите производи по пониски цени од оние кои ги наплаќа на домашниот пазар. Членот 6 од спогодбата на СТО им дозволува на земјите-членки да преземат определени мерки кога ќе докажат дека дампингот предизвикува штетни последици за домашната економија. Најчестата мерка против дампингот е наметнувањето дополнителни увозни давачки со цел цените на странските производи да се усогласат со домашните цени. Притоа, СТО ги пропишува методите за утврдување на влијанието на дампингот, износот на дополнителните увозни давачки и времетраењето на мерките против дампингот.
Третманот на субвенциите
СТО ги групира субвенциите во три групи: забранети (prohibited), субвенции против кои може да се преземат акции (actionable) и субвенции против кои не може да се делува (nonactionable). Некои субвенции се забранети затоа што се смета дека влијаат штетно врз надворешната трговија. Ако, пак, некоја членка на СТО докаже дека нечии субвенции се пристрасни (најчесто, ако субвенцијата изнесува над 5 % од вредноста на цената на производот), тогаш таа може да ја оспори таквата субвенција пред телата на СТО. Притоа, ако се утврди дека субвенцијата е забранета или против неа може да се делува, тогаш членките на СТО можат да наметнат давачки против таквите субвенции - т.н. „противтежни давачки“ (countervailing duties). Најпосле, на земјите им е дозволено да применуваат субвенции против кои не може да се делува, како: неспецифични субвенции и специфични субвенции за истражување и развој и за активности за развивање на конкурентноста. Исто така, во некои посебни случаи, субвенциите се дозволени и за неразвиените земји и региони.
Горан Трајковски
Горан Трајковски (р. во ) — македонски политичар од редовите на СДСМ, кој е тековен градоначалник на Општина Делчево.
Личен живот
Горан Трајковски е роден во градот Делчево на 20 јули 1971 година. Основното образование го завршил во градот, додека средно образование во гимназијата „Раде Јовчевски Корчагин“ во Скопје.
Завршил математика на Природно-математичкиот факултет на Скопскиот универзитет.
Во 2003 година се вработил во ОУ „Св. Климент Охридски“ како наставник по математика, а во периодот 2007-2009 бил заменик-директор на училиштето. Исто така, бил и член во управниот одбор на НУЦК „Никола Јонков Вапцаров“.
Горан е оженет и е татко на две девојчиња. Активно се служи со англискиот јазик, а хоби му е велосипедизмот и риболовот.
Политичка кариера
Пред да стане градоначалник на Општина Делчево, Трајковски бил член на Советот на општината во периодот 2013-2017. На функцијата градоналчалник стапил по локалните избори во 2017 година, кога победил во првиот круг со освоени 5.100 гласа. На Локалните избори кои се одржале на 17 октомври 2021 година, Трајковски како кандидат за градоначалник на Општина Делчево од редовите на СДСМ победил во првиот круг на гласање со освоени 51,14% од гласовите
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Бујковци
Успение на Пресвета Богородица — православна црква во селото Бујковци недалеку од градот Скопје. Храмот се наоѓа на веднаш над последните куќи во самото село Бујковци. Бидејќи во селото Бујковци во минатото немало црква заради што селаните за верски потреби ги посетувале црквите во поодалечените села Таор и Студена Бара, овој црковен храм е новоизграден крај камениот крст посветен на св. Атанасиј кој бил поставен „на сила“ уште во отоманско време.
Фатмир Дехари
Фатмир Дехари ( во ) — македонски политичар од редовите на ДУИ и поранешен припадник на ОНА.
Учество во терористичката ОНА за време на воениот конфликт 2001 година
Во 2001 година Дехари преминал во редовите на Ослободителната Народна Армија (ОНА), каде дејствувал како воен офицер. Пред почетокот на војната во Македонија Дехари во два наврати престојувал во Призрен - Косово, каде што слушал предавање и учествувал во обуката на Косовскиот заштитен корпус, организирана од тајната служба на ОВК, која во тој период беше под водство на Кадри Вејсели. Во досието понатаму пишува дека по враќањето во Македонија, веќе обучен, Дехари организирал два семинари за обука за боречки вештини и ракување лесно оружје во Албанија, во кампот кај Драч. Подоцна, за време на војната во Македонија, по предлог на Гзим Острени, Дехари е избран за шеф на обезбедувањето на главниот штаб на ОНА, со посебни задачи за обезбедување на Али Ахмети и Фазли Велиу. За таа цел тој командува одбрана група од 15 - 20 лица, добро обучени за гаѓање и ракување лесно оружје. Групата е составена од лица од Кичево, Дебар, Струга, која од Дехари во повеќе наврати е нарекувана „раководство на разузнавачката служба на ОНА“. На Косово беше зачленет во т.н. движење за независно Косово. Неговото име, покрај Хазби Лика, често се поврзува со масакрот кај Вејце и според разузнувачки сознанија тој учествувал во злосторството.
После воениот конфликт 2001 година
По завршување на воениот конфликт во 2001 бил назначен за заменик директор на УБК (2002–2004), а потоа и за заменик-министер за внатрешни работи (2004–2006). Дехари средно училиште завршил во Елбасан, а дипломирал на факултетот за физичко воспитание при универзитетот во Приштина во 1998 година. По дипломирањето работел како професор во гимназијата „Џевдет Дода“ во Приштина, а во 2001 станал асистент на тетовскиот универзитет.
Во 2008 бил именуван за директор на ЈП Македонски пошти во Кичево. На локалните избори во 2009 станал градоначалник на Општина Осломеј, која во 2013 била припоена кон Општина Кичево. На локалните избори во 2013 станал градоначалник на Кичево победувајќи го заедничкиот кандидат на ВМРО-ДПМНЕ и СДСМ и дотогашен градоначалник Благоја Деспотовски со околу две илјади гласови разлика. Втор мандат како кичевски градоначалник освоил на локалните избори во 2017 остварувајќи победа во првиот изборен круг.
Проризна улица (Киев)
Проризната улица  (украински: Вулиця Прорізна) е улица која се наоѓа во Киев, Украина. Улицата се наоѓа помеѓу Крештатик и Владимирската улица.
Улицата била снована при крајот на 40-тите и почеток на 50-тите години на 19 век. Во 1848, според киевскиот урбанистички план, улицата била обележана. Едно од најстарите имиња на оваа улица е Мартинивска. Во 50-тите години, оваа улица е позната под две имиња: Жолотохрештенска и Проризна. Од 1863 до 1919 улицата официјалното име на улицата било Василчиковска, според генералниот гувернер на Киев. Во исто време било користено и сегашното и име. Во времето на комунистичкиот период, улицата се викала Свердловска, за да по 1991 година го добие денешното име.
Химеџи (дворец)
Дворецот Химеџи (姫路城, Химеџи-џо) ― комплекс од јапонски замоци сместени во местото Химеџи во префектурата Хуогхо а кој се состои од 83 дрвени згради. Неформално е познат како Хакуројо или Ширасагијо („Замок на белите чапји“) кој го добил поради својата бела надворешост.
Регистриран е од страна на УНЕСКО како еден од првите локалитети на Светско наследство, а во декември 1993 пет градби во рамки на замокот биле означени како Национално богатство. Заедно со замоците Мацумото и Кумамото претставува еден од „Трите славни замоци“ во Јапонија, па е најпосетен меѓу нив.
Популарна култура
Дворецот Химеџи е чест мотив на јапонската телевизија. Замокот Едо (денешно Токио) нема цитадела, па кога на фиктивната емисија како Абаренбо Шогун и треба замен, се користи Химеџи.
Доминика
Доминика (Dominica, Dominique) или официјално Државна Заедница Доминика (Commonwealth of Dominica, Communauté de la Dominique) — независна островска држава во Средна Америка, дел од карипските острови Мали Антили. Соседи на Доминика се зависните француски територии Гваделуп на север и Мартиник на југ. Источно од Доминика се наоѓа Атлантскиот Океан, додека западно се наоѓа Карипското Море. Вкупната површина на Доминика е 754 км2 каде живеат околу 72.500 жители. Главен град на државата е Розо, додека службени јазици се англиски, француски и антилски креолски јазик.
Доминика често е наречена „природен остров на Карибите“ поради својата природа. Доминика е најмлад остров во Карибите, па дури и денес тлото се оформува преку вулканските активности. Доминика е економија која е зависна од туризмот и земјоделството.
За првпат островот бил посетен од еден Европеец на 3 ноември 1493 година кога пристигнал Кристофер Колумбо. Неколку години по доаѓањето на Колумбо островот бил изолиран. Локалните староседелски народи се населиле на островот откако островот потпаднал под европска контрола. На почетокот Доминика била под француска контрола, но во 1763 година Велика Британија ја презела контролата и во 1805 Доминика станала колонија. На островот биле донесени голем број африкански робови и во 1838 година Доминика станала првата британска карипска колонија каде законодавната власт била во рацете на жители со африканско потекло. Од 1958 до 1962 година Доминика била дел од Западноиндиската Федерација, а во 1978 година станала независна држава.
Потекло на поимот
Денешното име на Доминика е поврзано со Кристофер Колумбо. Имено, Кристофер Колумбо пристигнал на островот во недела на 3 ноември 1493 година и го именувал островот по денот кога пристигнал т.е. „недела“ или на латински „dominica“.
Географија и клима
Доминика е островска држава, дел од карипските острови Мали Антили. Вкупната површина на Доминика изнесува 754 км2 каде живеат околу 72.660 жители. Главен град на државата е Розо.
Поголем дел од територијата на Доминика е покриена со шума. Доминка има голем број водопади, извори и реки. Поради уникатните растенија и животни кои се карактеристични за Доминика, делови од државата се заштитни зони. Најголеми градови во Доминика се Розо и Портсмут.
На Доминика живее националната птица која е прикажана и на знамето. Таа е империјалниот папагал.
Политички систем
Доминика е парламентарна демократија во рамките на Комонвелтот на народите од 1979 година и член на Франкофонијата. За разлика од околните карипски држави, Доминика е една од ретките републики. Шеф на државата е претседателот. Извршната власт е во рацете на премиерот и кабинетот на министри.
Законодавното тело на Доминика е еднодомно собрание кое е составено од 30 пратеници. 21 пратеник се избрани преку избори, додека девет се сенатори кои можат да бидат назначени од претседателот или избрани од останатите пратеници.
Доминика е член на повеќе меѓународни организации како на пример Карипската Заедница, Организацијата на Источнокарипски држави и слично.
Административна поделба
Доминика е поделена на 10 парохии, и тоа:
Перо Костадинов
Перо Костадинов ( во ) — политичар од редовите на СДСМ и градоначалник на Општина Валандово.
Доминика
Население, јазик и религија
Населението на Домоника е составено од различни етнички и расни групи. Покрај Индијците во Доминика живеат и мешано население, белци и луѓе со азиско потекло. Доминика е единствената држава во источните Карипски Острови каде сè уште има староседелски население. Во Доминика има 3.000 староседелци кои живеат во осум села во источниот дел на државата. Тие имаат специјална територија која им била доделена во 1903 година.
Перо Костадинов
Жвотопис
Перо Костадинов е роден во. Дипломирал на Економскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје во 2009. Бил вработен во ИГМ АД „Еленица“ Струмица и „Еко оранжерии Анска-Река“ Валандово.
Доминика
Население, јазик и религија
Околу 80% од населението на Доминика се католици, но има и мала група протестанти. Покрај нив има и мала група муслимани.
Англискиот јазик е службен јазик, а покрај него се зборува и француски јазик и антилски креолски јазик. Поради историските причини и опколеноста од франкофонски држави, населението зборува француски, но во последно време опаѓа бројот на луѓе кои го зборуваат.
Стопанство
Во 2008 година, Доминика имала најмал БДП по глава на жител од сите источнокарипски држави. Државата имала финансиска криза во 2003 и 2004 година, но во 2005 економијата забележала пораст од 3.5% а во 2006 година од 4%. Порастот на економијата била како резултат на производството на банани, услуги, како и туризмот.
Перо Костадинов
Жвотопис
Во 2021 година е избран за претседавач со Централниот одбор на СДСМ.
Доминика
Стопанство
Во економијата на Доминика доминираат бананите и останатите земјоделски култури и околу една третина од работната сила на Доминика е вработена во земјоделството.
Перо Костадинов
Жвотопис
На Локалните избори кои се одржале на 17 октомври 2021 година, Костадинов како кандидат за градоначалник на Општина Валандово од редовите на СДСМ победил во првиот круг на гласање со освоени 57,73% од гласовите
Доминика
Култура
Доминика е дом на различно етнички групи и култури. Островот бил населен од староседелското население уште од пред доаѓањето на Европејците, па дури и денес живеат таму. Тие низ историјата претрпеле различни угнетувања, па така има река наречена масакр која е посветена на убиените луѓе од страна на француските и британските власти.
Музиката и танцот се важен културен елемент во државата. На денот на независноста се одржуваат церемонии каде се изведуваат различни танци и музички точки.
Чозубачи
Чозубачи (手水鉢) е чешма со многу едноставна конструкција, комбинација набамбус, камен и/или дрво, така да делува природно. Чозубачи потекнува од древните шинтоистички и будистички светилишта и храмови во Јапонија каде верниците ги миеле рацете и ја испирале устата пред влегување во светилиштето. Оваа било акт на прочистување на телото и душата. Чозубачи е во отворен павилјон кој се нарекува чозуја или темизуја (手水舎). Подоцна се врзува за чајните градини и во текот на вековите добива почесно место во церемонијата на пиење на чај. Базенот чозубачи е повисок од 40 cm. Мајсторите на чајните церемонии подоцна ги преуредиле базените во тркалезна чинија во чајните градини и ги создале цукубаи, чија висина е 30 cm или помали. Многу јапонски градини денес ги имааат двете чешми кои се снабдеваат со вода низ бамбусовото стебло – какеи.
Саат-кула (Охрид)
Саат-кулата во Охрид — времемерно здание во градот Охрид. Висока е 12 метри.
Била изградена од скадарецот Чавуш Дере Сулејман-ага во 1726 година.
Местоположба
Саат-кулата е вгнездена во зеленилото на Бајрот. Кулата се наоѓа во источниот дел на Самоиловата тврдина, во месноста Дебој, Месокастро.
Градба
Часовникот е поставена на камена кула, кој е сместена во дрвениот крај на кулата. Во внатрешниот дел на кулата се наоѓа натпис на кој е забележано името на нејзиниот градител, Чавуш Дере Сулејман-ага.
Самиот часовник во самата саат-кула бил наместен по муслиманско мерење на времето и така останал до Втората светска војна, кога стариот механизам бил заменет со нов, кој го покажувал времето по новите европски стандарди. По овој период, часовникот долго време не работел.
Историја
За изградбата на саат-кулата постојат мошне скудни информации. Сепак се знае дека била изградена во 1726 година, но не се знае нејзината цел, погледнувајќи дека на неа се наоѓаат и четири пушкарници. Поради ова, не се знае дали првобитна била изградена како одбранбен бедем за месокастрани, кои биле надвор од градските ѕидини на Варош или пак како часовник кој во одредено време ги повикувал Турците на молитва.
По Втората светска војна и заменувањето на механизмот, часовникот престанал да работи, но и целата саат-кула почнала да пропаѓа. По 20-тина години започнале одредени странски донации, но состојбата не се подобрила. Во 1965 година во неразјаснети околности, градската саат-кула настрадала во пожар. По пожарот, едноставната градба на кулата била оставена на забот на времето. Повторно, се појавиле странци волни за донации. Со збратимувањето на Нови Сад со Охрид, новосаѓани донирале средства за нов механизам и обнова на кулата. Овој механизам, од чешко производство, сè уште се употребува.
Обновата на саат-кулата била извршена во 1979 година.
Денес, грижата на часовникот е препуштена на охриѓанецот Боро Упевче.
Сикамбри
Сикамбрите (Sicambers, Sicambres, Sugambri или Sicambrians) биле германско племе кои живееле на област која денес се нарекува Холандија на почетокот на првиот милениум. По потекло од германско-келтската зона (cf. Северозападен блок), регионот во кој живееле станал франкиски до кај 3 век, поврзан со долнофранконските Салијци.
Историја
Сикамбрите се појавиле во историјата околу 55 пне, за време на освојувањето на Галија од Гај Јулиј Цезар и неговото ширење на Римското Царство. Цезар напишал во неговата книга Коментари за Галската војна дека на местото каде се спојуваат двете реки Рајна и Меза се случила битка на територијата на Менапиите со Тенктерите и Узипетите. Кога двете племиња ги нападнал тие со коњи побегнале и нашле прибежиште северно од реката со Сикамбрите. Цезар тогаш изградил мост преку реката за да ги казни Сикамбрите.
Клавдиј Птоломеј вели дека Сикамбрите, заедно со Бруктерите, биле на најсеверниот дел на Рајна и јужно од Фризија и го населувале северниот брег на реката. Страбон ги лоцира Сикамбрите веднаш до Менапиите, “на двете страни од реката Рајна близуб устието. Веднаш спротивно на овие Менапии се наоѓале Сикамбрите". Значи Сикамбрите мора да живееле подолу по Рајна на територијата што денес се нарекува Холандија.
Кога Цезар ги поразил Ебуроните, ги поканил сите народи кои биле заинтересирани да се уништат остатоците по нив. Сикамбрите одговориле на повикот. Тие оттука земале голем дел од добитокот, робови и друг вид плен. Цезар коментирал дека "овие луѓе се родени за војни", "Нив не ги сопирало ни мочуриштето ни калта ". Откако ги ограбиле Ебуроните тие се кренале против Римјаните. Уништиле неколку воени единици на Цезар, како одмазда за неговиот поход против нив и кога остатокот од легијата се повлекол во градот Атуатука Сикамбрите повторно поминале на другата страна на Рајна.
Во 16 пне. Нивниот водач Мело, брат на Беторикс, организирал напад и поразил една римска војска под команда на Марк Лолиј, што предизвикало реакција од страна на Римјаните а со тоа и ја поттикнало серијата на Германски војни. Подоцна Сикамбрите под водство на Дудорикс, синот на Беторикс, се придружиле на бунтот на Арминиј со кого ја докрајќиле Третата римска легија на Публиј Квинктилиј Вар.
Во 11 пне, дел од ова племе било натерано од страна на Нерон Клавдиј Друс да се премести на јужната страна на долна Рајна каде тие очигледно им се приклучиле и станале составен дел на Тунгрите пред да станат Франки.
Марцијал, во неговата книга Liber De Spectaculis, серија епиграми напишани за слава на игрите во Колосеумот за време на Тит или Домицијан, забележал дека таму учествувале многу народи, вклучувајќи и Сикамбри.
Сикамбрите во франкиската митологија
Едно анонимно дело од 727 наречено Liber Historiae Francorum тврди дека после падот на Троја, 12,000 Тројанци предводени од водачите Приам и Антенор се преселиле кај реката Танаис (Дон), се населиле во Панонија близу до Азовското Море и основале град наречен Сикамбрија. За само 2 генерации по падот на Троја (што модерните историчари го лоцираат во периодот на Доцно бронзено доба) тие стигнале кон крајот на 4 век пне. До реката Рајна. Варијација на оваа приказна исто така може да се прочита и кај Фредегарr, а воедно слични такви легенди продолжиле да се среќаваат постојано макар нејасно, низ средновековната европаска литература.
Принцезата жаба
Принцезата жаба е руска народна бајка, варијација на залутаната приказна за маѓепсаната невеста. Приказни со сличен заплет се познати и во некои европски земји - на пример, во Италија и во Грција, како и меѓу Бурјатите, Башкирите и Татарите. Во збирката „Народни руски приказни“ од А. Н. Афанасиев е означена со бројот 104. Според класификацијата на Арн-Томпсон, заплетот е со број 402.
Заплет
Царот им наредил на неговите три сина да се оженат, а невестите да ги изберат на овој начин: да застанат на чисто поле, да истрелаат по случаен избор од лакот - на чиј двор ќе падне стрелата тој да се ожени со девојка од таа област. Стрелата на најмладиот, Иван Царевич, погодила во мочуриштето. Својата стрела ја нашол крај жабата, за која морал да се ожени. Жабата, за разлика од сопругите на браќата на Иван Царевич, се справувала со задачите на кралот за снаите, со помош на вештерство (во една верзија на приказната), или со помош на „мајки-дадилки сестри"(во други). Кога царот ги поканува Иван и неговата сопруга на гозба, таа пристигнува во облик на една убава девојка . Иван Царевич тајно ја изгорел кожата на жабата, а со тоа ја навлекува и клетвата - жабата исчезнува. Иван оди во потрага, ја наоѓа со Кошчеи Бесмртниот и ја ослободува од заробеништво.
Кај другите народи
Заплетот за принцезата жаба поминал од руските бајки со некои измени во фолклорот на бајките на низа други народи во Русија, на пример, Башкирите и Татарите. Последниот заговор на повеќеслојната бајка Бурјат „Ута-Саган-батор“, првпат објавена во 1903 година, исто така содржи сличен заплет. Во исто време, црното куче и бела крава со црна дамка на лопатката на рамото дејствуваат како помошници на жабата во извршувањето на задачата на свекорот (шиење свилена кошула).
Туризам
Проектот „Бајка мапа на Русија“ бил објавен во 2017 година. градот Шадринск, регионот Курган, родното место на жабата принцезата и Елена Прекрасна. Ова се должело на фактот дека верзијата на приказната објавена од Афанасиев му ја достави локалниот историчар од Шадринск А. Н. Зиријанов, кој се претпоставува дека го запишал во областа Шадрински.
Црква „Св. Илија“ - Зајчев Рид
Свети Илија — македонска православна црква, сместена во дворот на клиниката Аџибадем Систина во подножјето на Зајчев Рид во Скопје.
Црквата е во катастарските граници на селото Злокуќани, Општина Карпош. Црквата е градена во поново време, односно со изградбата на самата клиника, која воедно служи за молитви на пациентите и нивните роднини и пријатели. Црквата е со помали димензии и е градена од камен. Истата е и живописана.
Елизе Рихтер
Елизе Рихтер (Elise Richter; во  —  во Терезинштат) — австриска романистка и филолог. Во 1905 година дипломирала на Виенскиот универзитет како прва жена.
Живот
Елизе Рихтер е родена на 2 март 1865 година во Виена во семејството на лекарот Максимилијан Рихтер (р. во 1824 г., во Тренчен, Унгарија; п. во 1890 г. во Виена) и неговата жена Емили (Еми) Лакенбахер (р. во 1832 во Есег; п. во 1889 г. во Виена). Расте во убави услови на асимилирано еврејско семејство. Имала една постара сестра Хелене, која станала позната со изучување на англистиката. На 20 години се разболела од ревматизам, од што боледувала до крајот на животот. Од 1891 година стекнала право да посетува одредени предавање на Виенскиот универзитет како гостин-слушател. Кога во 1896 година им било дозволено на жените да полагаат државни испити, 31-годишната Рихтер станала првата жена која полагала државна матура на Академската гимназија во Виена. Една година подоцна им било дозволено на жените да го посетуваат филозофскиот факултет. Рихтер запишала романистика како редовна студентка, завршувајќи ги студиите во 1901 година и дипломирала во 1905 година како прва жена на Виенскиот универзитет. Во 1921 година повторно станала прва жена која била изгласана за вонреден професор. Подоцна, го предводела фонетскиот институт. Ги истражувала физиолошките и психолошките основи на јазикот. Кога во 1929 година се ослободува професорско место на катедрата за романска книжевноста на Инсбручкиот универзитет, во цела Австрија нема хабилитирани романисти освен 61-годишната Елизе Рихтер, чија кандидатура не е земена предвид поради нејзината возраст.
Рихтер, исто така, била политички активна, го основала „Сојузот на женски академски граѓани“ (Verband der Akademikerinnen) и била соосновач на женска партија во 1927 година. Себеси не се гледала борец за правата на жените. Предавала до нејзиното бркање од универзитет во текот на националсоцијалистичкото стекнување на моќ во 1938 година.
Во 1943 година, Рихтер била депортирана во кампот Терезинштат. Неколку месеци по депортацијата, починала на 21 јуни 1943 година.
Во летото 2016 година треба да се постави биста во дворот на главната зграда на Виенскиот универзитет.
Библиотека „Рихтер“
Во 1942 година, книгите на двете сестри Рихтер, вкупно околу 3.000 дела, под политички притисок во времето на националсоцијализмот биле однесени во Келнскиот универзитет. По обновата на библиотеката во 2005 година се размислува за враќање на книгите на наследниците на сестрите Рихтер. Во Келн постои мал плоштад кој е именуван по сестрите Рихтер.
Награда „Елизе Рихтер“
Германското здружение на романисти доделува награда од 1.500 евра од 1999 година во рамките на германските романски денови за одлични дисертации во областа на романистиката, која е именувана во чест на Елизе Рихтер.
Локрум
Локрум - остров на Јадранското Море, составен дел на територијата на Република Хрватска.
Локрум како тема во уметноста и во популарната култура
Локрум се јавува како тема во уметноста, како:
Шиши-одоши
Шиши-одоши (ししおどし, 鹿威し) е посебна форма на чешма во јапонските градини – плашило за елени и може да се комбинира со каменен базен. Многу е привлечна и привлекува внимание како со формите така и со звукот. Примарно служела на селаните да ги отераат елените и дивите свињи од посевите. Подоцна претставувале елемент на промена во градината, бидејќи шупливиот бамбус при полнењето претегнува на едната страна и ја истура водата, а од спротивната страна е камен од кој се удира правејќи звук.
Литература
Грбић, М. (2015): Историја вртне уметности. Универзитет у Београду. Београд.
Бечиќи
Бечиќи (српски: Bečići) - населено место во Црна Гора.
Космос-101
Космос-101 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Бечиќи
Бечиќи како тема во уметноста и во популарната култура
Бечиќи се јавува како тема во одредени дела од уметноста и популарната култура, како:
Космос-101
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Капустин Јар, СССР на 21 декември 1965 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 325 килограми. Космос-101 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 48,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 510 км, а најмалото на 255.
Танабата
Танабата (јапонски: たなばた или 七夕, во превод "вечер на седмиот"), попознат како Фестивал на ѕвездата, е јапонски фестивал кој води потекло од кинескиот Ќиши фестивал. Ја прославува средбата на божествата Орихиме и Хикобоши (претставени во вид на ѕвездите Вега и Алтаир). Според легендата, ги разделува Млечниот Пат, и дозволено им е да се видат само еднаш годишно седмиот дан во седмиот месец од месечевиот календар. Датумот Танабате варира од регион во земјата, но првите празници почнувале на 7 јули по Грегорианскиот календар. Прославата се одржува на различен датум помеѓу јули и август.
Црква „Покров на Пресвета Богородица“ - Мралино
Покров на Пресвета Богородица — црква во скопското село Мралино. Изградбата почнала на 30 септември 2000, кога камен-темелникот бил поставен и осветен од Неговото блаженство г.г. Стефан. По единаесет годишна изградба, црквата била завршена и свечено осветена на 30 октомври 2011 година.
Љубинка Нечева
Љубинка Нечева (роден на година во ) — македонски лекар, специјалист по детска и превентивна стоматологија, редовен професор на Стоматолошкиот фзкултет во Скопје.
Животопис
Љубинка Нечева е родена на 25 април 1930 година во Охрид. Средно образование, гимназија, завршила во Охрид во 1948 год. На Стоматолошкиот фзкултет во Белград дипломирала во 1959 година. Во 1972 година се здобила со звањето специјалист по детска и превентивна стоматологија, а со звањето примариус во 1978 година. Во 1972 година одбранила хабилитациона теза на Стоматолошкиот оддел при Медицинскиот факултет во Скопје, под наслов „Повреди на предните заби кај деца”. До 1949 година професор Нечева работела како службеник во Градскиот одбор на Охрид. Од 1959 до 1961 година, како стоматолог, работела во Домот за народно здравје во Велес. За асистент на предметот детска и превентивна стоматологија на Стоматолошкиот оддел при Медицинскиот факултет во Скопје била избрана во 1961 година, а во 1968 година за универзитетски предавач. Во звањето доцент на Катедрата за детска и превентивна стоматологија при Стоматолошкиот фзкултет во Скопје била избрана во 1973 година. Во 1979 година била избрана за вонреден професор на истата катедра, а во 1983 година била преизбрана во истото звање. Во звањето редовен професор била избрана во 1985 година а во 1990 година била преизбрана во истото звање. Се пензионирала како редовен професор во 1993 година.
Нечева била на повеќе стручни усовршувања во разни светски стоматолошки центри: на стоматолошките факултети во Белград, Загреб и Љубљана, потоа во Истмановиот институт и на Стоматолошкиот факултет во Лондон, Велика Британија, на Стоматолошката поликлиника во Женева, Швајцарија, на Истмановиот институт и на Стоматолошкото одделение на детската болница “Сен Винсент” во Париз, Франција. Во фокусот на нејзиното професионално интересирање биле профилаксата на забниот кариес во детската возраст, трауматските повреди на млечните и трајните заби и нивната реставрација, негативното влијание на антибиотиците од широк спектар врз дентиногенезата и вродените мани на ороденталниот систем од рецесивен и доминантен тип.
Публицистичкиот опус на проф. д-р Љубинка Нечева опфаќа 135 статии, од кои 130 објавени во домашни и 5 во странски публикации. Нечева била долгогодишен раководител на Катедрата за детска и превентивна стоматологија при Стоматолошкиот фзкултет во Скопје и на истоимената Клиника (1972-1990). Била заменик на директорот на Стоматолошки клиники во Скопје (1977-1978), а во текот на 1978 г. била и директор на таа институција. Членувала во разни тела и органи на Медицинскиот и на Стоматолошкиот фзкултет во Скопје. Потоа била раководител на научен проект реализиран на Стоматолошкиот факултет во Скопје, под наслов „Процена на состојбата на оралното здравје и потребниот третман на населението во СР Македонија преку примената на базичните критериуми на Светската здравствена организација” (1990) и учесник на друг научен проект реализиран на Медицинскиот факултет во Скопје: „Содржина на флуор во водата за пиење со осврт на ендемски подрачја на флуороза како основа за оптимализација на дозите во СР Македонија” (1991).
Космос-102
Космос-102 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 27 декември 1965 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 269 км, а најмалото на 203.
Ружди Љата
Ружди Љата ( во —  во ) — македонски политичар од редовите на ДУИ и градоначалник на Општина Дебар.
Животопис
Љата основно училиште има завршено во родниот Дебар, додека средно училиште завршил во медреса во Приштина. Студирал ориентални јазици на филолошкиот факултет при универзитетот во Приштина, а по дипломирањето работел во Исламската верска заедница (ИВЗ). Во периодот 1980–1991 предавал ориенталистика на приштинскиот универзитет, а од 1993 до 1995 година предавал на факултетот за исламски науки во Скопје. Во периодот 2009–2013 држел предавања на катедрата за ориентални студии при Државниот универзитет во Тетово, а на локалните избори во 2013 станал градоначалник на Општина Дебар. На локалните избори во 2017 освоил втор градоначалнички мандат.
Љата говори македонски, албански, српски, турски и арапски јазик. Освен со учителска дејност, тој се занимавал и со преведување од арапски јазик. Љата бил активист за помирување на населението во случај на различни конфликти и има регистрирано над 150 помирувања. По повод 100-годишнината од независноста на Албанија му била доделена титулата „почесен граѓанин на градскиот совет на Пешкопеа“.
По кусо и потешко боледување Љата починал на 24 ноември 2018 година.
Космос-103
Космос-103 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 28 декември 1965 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 875 килограми. Космос-103 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 96,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 56,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 632 км, а најмалото на 596.
Унгарски јазик
Унгарски јазик (унг. magyar nyelv ) — јазик дел групата на угрофински јазици од фамилијата на уралски јазици, неповрзан со голем дел од европските јазици. Воглавно јазикот се зборува во Унгарија и од унгарските малцинства во околните држави.
Како мајчин, јазикот го зборуваат околу 14,5 милиони луѓе, од кои 9.5 до 10 милиони живеат во Унгарија. Два милиони говорители живеат во околните држави, поранешни територии на кралството Унгарија. Во соседството, најмногу Унгарци има во Романија каде има околу 1,4 милиони. Покрај Романија, унгарско малцинство има и во Словачка, Србија (поточно Војводина), Украина, Хрватска, Австрија и Словенија и околу еден милион во остатокот од светот.
службен стгатус
Унгарскиот е службен јазик во Унгарија, и како резултат на тоа и службен јазик во Европската Унија. Исто така, унгарскиот е еден од службените јазици во Војводина во Србија и во три општини во Словенија: Ходош, Добровник и Лендава, заедно со словенечкиот јазик. Како малцински јазик е признат во Австрија, Хрватска, Романија, Украина и во Словачка. Во Романија е службен јазик во сите општини каде унгарскиот се зборува над 20%.
Дијалекти
Унгарските дијалекти се: алфолд, западнодунавски, дунавско-тисаски, северозападен унгарски, североисточен унгарски, секели и западен унгарски дијалект. Скоро сите дијалекти се многу слични помеѓу себе. Унгарскиот чанго дијалект се зборува во Романија во округот Бакау. Поради изолираноста од оставатите Унгарци, овој дијалект е сличен со средновековниот унгарски јазик.
Споредба со останати угрофински јазици
Во табелата е прикажана споредба на унгарскиот јазик со останатите угрофински јазици со македонски превод :
Романски јазик
Романскиот јазик (limba română) е источноромански јазик кој се зборува од околу 24 до 28 милиони луѓе, воглавно во Романија и Молдавија. Романскиот јазик е службен јазик во Република Романија и Република Молдавија, но и во српската покраина Војводина и грчкиот полуостров Света Гора.
Примери
македонски јазик:
романски јазик со потенцирани словенски зборови:
романски јазик без позајмени зборови:
Сашо Поцков
Сашо Поцков ( во ) — политичар од редовите на СДСМ и градоначалник на Општина Гевгелија. На функцијата стапил по локалните избори во 2017 година, кога победил во првиот круг со освоени 51,44% (8.345) од вкупните 19.413 гласови.
Кратка биографија
Поцков завршил основно и средно образование во Гевгелија. Во 1989 година дипломирал на Економскиот факултет при Универзитетот "Св.Кирил и Методиј" во Скопје. Во 2000 година запишал постдипломски студии на УКИМ и магистрирал во 2003 година во областа МБА.
Тој е женет и татко е на две деца.
Професионална кариера
Неговото прво вработување било во ,,ЗИК Винојуг" Гевгелија, во сектор комерција. Од 1997 до 1999 година бил генерален директор на ,,ЗИК Винојуг" Гевгелија. Од 2005 до 2014 година бил вработен во „АД Осигурителна полиса" како менаџер на експозитурата во Гевгелија.
Политичка кариера
На локалните избори во 2009 година бил носител на Советничка список на СДСМ. Станал советник во Советот на Општина Гевгелија и истата функција ја извршувал до март 2013. Од 2014 до 2017 станал пратеник во два мандати во Собранието на Република Македонија. На локалните избори во октомври 2017 бил избран за градоначалник на Гевгелија.
Космос-105
Космос-105 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Космос-104
Космос-104 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 7 јануари 1966 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4730 килограми. Космос-104 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 90,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 380 км, а најмалото на 193.
Стефан Богоев
Стефан Богоев (р. во ) — македонски политичар од редовите на СДСМ.
Станал градоначалник на Општина Карпош по локалните избори во 2017 кога победил во првиот круг со освоени 57,70% од вкупните гласови. Тој е дипломиран економист на универзитетот „Американ колеџ“ – Скопје.
На парламентарните избори во 2016 бил избран за пратеник на списокот на СДСМ во првата изборна единица.
Евтини приказни
Евтини приказни (англиски: Pulp Fiction) — американски филм од 1994 на режисерот Квентин Тарантино кој е автор и на сценариото, заедно со Роџер Ејвери. Главните улоги во филмот ги играат: Џон Траволта, Семјуел Л. Џексон, Брус Вилис, Ума Турман, Харви Кајтел, Тим Рот, Росана Аркет, Кристофер Вокен, Стив Бушеми и Квентин Тарантино. Филмот бил номиниран за седум награди „Оскар“, но Тарантино и Ејвери ги освоиле наградите „Оскар“, „Златен глобус“ наградата на БАФТА за најдобро оригинално сценарио. На Канскиот филмски фестивал, филмот бил награден со „Златна палма“. Вкупно, филмот освоил 60 награди, а во 2013 година бил вклучен во Националниот филмски регистер на САД.