cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 6
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 6 има привидни димензии од 1,7' х 1,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 9 м 32,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 18' 32". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на NGC 6 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 679. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 89; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2264. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1257.
Надворешни врски
NGC 6
Фрактус
Фрактуси или раштркани облаци — мали, носени облачни фрагменти кои обично се наоѓаат под амбиентална облакчна основа. Тие се создаваат или се отцепиле од поголем облак, и општо се одделени од силни ветрови, давајќи им заматен, раштркан изглед. Фрактусот има неправилни обрасци, кои се појавуваат многу како искинати парчиња на шеќерна волна. Тие постојано се менуваат, честопати создавајќи и расипувајќи се брзо. Тие немаат јасно дефинирани основи. Понекогаш тие се постојани и се создаваат многу близу до површината. Заеднички видови вклучуваат панус и облачните делчиња (мали облаци).
Облици
Кумулус фрактусите всушност изгледаат како носени кумулуси. Тие можат да потекнуваат од распаднати кумулуси, појавувајќи се во овој случај како бели носени облаци сместени на значајни растојанија едни од други. Кумулус фрактус особено се создава на водечките и заостанувачки рабови на летните бури во топли и влажни услови. Набљудување на фрактус дава индикација за движењата на ветерот под родителскиот облак.
Масите на повеќе фрактуси, сместени под главниот облак, се нарекуваат панус.
Фрактонимбусот е облик на стратус фрактус, што се развива под облаците од врнежи заради турбулентно движење на воздухот. Тие се темносиви и раштркани по изглед. Фрактоминбусите постојат само под врнежливи облаци (како што се нимбостратус, алтостратус или кулумолонимбус), и не се произведуваат врнежи од себе. Фрактонимбусот со тек може да се спои целосно со преклопувачкиот нимбостратус.
(308635) 2005 YU55
Проценка на можноста за паѓање на Земјата
Астероидот 2005 YU55 има елипсовидна орбита околу Сонцето со период на орбитирање од 1,22 години и ги сече орбитите на планетите Венера и Земја. Во април 2010, со испитувањата на радиотелескопот Аресибо, согласно пресметките за неговата орбита, било потврдено дека нема опасност од пад на астероидот на површината на Земјата во наредните 100 години. Така, од категорија 1 во торинската скала во февруари (астероиди кои минуваат близу до Земјата, без опасност од пад), во април бил преместен во категорија 0 (никаква можност од пад на површината на Земјата).
Минување меѓу Земјата и Месечината
На 9 ноември 2011 г. во 00:28 ч. средноевропско време (23:28 по Гринич), астероидот безбедно поминал меѓу Земјата и Месечината, на растојание од 0,85 ме (0,00217 ае). На 9 ноември 2011 година, во 08:13 часот по средноевропско време, астероидот поминал на растојание од 239.000 километри од Месечината (0,00160 ае). Во тој период, астероидот имал величина на видливост 11, видлив од Земјата со помош на двогледи и телескопи со објективи над 80 мм.
Слични астероиди
Во 2028 г. астероидот наречен (153814) 2001 WN5 (пречник 700-1.500 метри) ќе помине на растојание од 248.000 километри од Земјата (0,00166 ае).
Пливачки сојуз на Унгарија
Пливачкот сојуз на Унгарија (Magyar Úszó Szövetség) е управувачко тело за пливање во Унгарија. Таа е непрофитна организација која е основана во 1907 година на состанокот во унгарскиот олимписки комитет.
Таа е поврзано со: ФИНА (Меѓународна пливачка федерација), ЕПЛ (Европска пливачка лига) и УОК (Унгарски олимписки комитет).
Меѓународни настани
Сојузот ги организирал следниве настани: Светски првенства :
Европски првенства :
IPhone
iPhone (транскрипција: ајфон) — интернет-мултимедијален телефон дизајниран и дистрибутиран од Apple Computer Inc. Телефонот има минимален хардверски интерфејс, и нема вградена тастатура. Тастатурата е виртуелна, бидејќи телефонот работи на Screen Touch. Исто така служи за слушање на музика (претходник е iPod Touch), и можат да се инсталираат секакви разни апликации.
Црква Света Троица (Киев)
Таа била изградена на периферијата на Киев, во поранешното село Троештина, помеѓу 1991 и 1997 година. Црквата е посветена на Света Троица. Таа е изградена во стил на барок. Во нејзина непосредна близина се наоѓа камбанарија.
Алтај (град)
Алтај (Алтай) — град во Монголија и главен град на покраината Гови-Алтај. Градот е географски сместен во областа Јесонбулаг и има население од 19.300 жители.
Сообраќај
Алтајскиот аеродром (LTI/ZMAT) има една писта и служи за редовни летови до Арвајхер и Улан Батор.
Котелци
Котелци (на грчки : Νέα Κοτύλη, Неа Котили) е село во Егејска Македонија, Република Грција, општина Нестрам, Костурско.
Географија и местоположба
Крај селото минува Котелска Река.
NGC 6389
NGC 6389 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6389 се споменува и како UGC 10893, MCG 3-45-1, CGCG 112-5, KARA 812, IRAS 17304+1626.
Откривање
Објектот е откриен на 29 јуни 1799 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6389 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 6389 има привидни димензии од 2,8' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 32 м 39,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +16° 24' 7"". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 6389 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60466. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 203; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1538. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 274.
Претколумбовска Америка
[[Податотека:PreColumbian American cultures.png|мини|200п|десно|Главни културолошки групи во пред-колумбиска Америка.
Претколумбовска Америка или претколумбовски период — заеднички поим за неколку археолошки и историски периоди на Америка пред доаѓањето на европските колонизатори и доселеници. Иако овој период технички е именуван со доаѓањето на Кристофер Колумбо во 1492 и 1504 година во Америка, овој период всушност ја опфаќа историјата на староседелските американски народи во Јужна Америка, Средна Америка и Северна Америка сè до окупирањето на териториите од европските империи, па и понатака.
Доста често овој термин се користи да се посочат староседелските цивилизации во Америка како на пример народите Олтеци, Толтеци, Теотихуакано, Запотеци, Миштеци, Ацтеки, Маи, Инки, Моче, Чивча или Кањарис.
Според европските и староседелските записи, американските цивилизации имале доста развиени култури и општества, како и културни и технолошки достигнувања. Така на пример, Ацтеките го изградиле еден од најимперисвните градови во светот - Теночтитлан кој имал население од 200.000 жители. Како главни елементи во староседелската американска наука биле сметани математиката и астрономијата, а главна стопанска дејност земјоделството.
Денес, иако не се сосема исти како тогашните староамерикански народи, постојат директни потомци на голем број од овие цивилизавции. Значајно за потомците е тоа што и денес ги зачувуваат своите оригинални и стари традиции, верувања и обичаи со што се чува жив духот на претколумбовска Америка.
Мезоамерика
Помеѓу 1800 и 300 година п.н.е. започнале да се развиваат посложени култури на тлото на Мезоамерика. Некои од нив прераснале во високо развиени и силни цивилизации како што се Олмеците, Теотихуаканите, Маите, Запотеците, Миштеците, Хуастеците, Тарасканите, Толтеците или Ацтеките.
Овие цивилизации својот културен подем и развој го забележале со градење на грандиозни пирамиди, храмови, но и со развојот на астрономијата, математиката, медицината, писменоста, уметноста, земјоделството, религијата и секако календарите.
Јужна Америка
Во првиот милениум, големите пространства, шуми, висорамнини и брегови биле дом на десетици милиони жители. Некои од старите народи создале постојани населени места, како што се етничките групи Чибчаси, Валдивија и Таирона. Чибчасите во Колумбија, Валдивија во Еквадор, Кечуаните во Перу и Ајмарите во Боливија биле најголемите и најзначајните големи етнички заедници и култури во Јужна Америка.
Карактеристично за овој регион е тоа што староседелците во Јужна Америка остварувале трговски и културни врски со полинезиските народи во Океанија. Оваа теорија е поддржана со поголем број докази, но црвста определба на научниците и истражувачите сè уште нема во однос на таа теорија. Како и да е, во Океанија се забележале растенија кои биле типични за Јужна Америка, како на пример компир и различни видови дрва.
Зелде (Волфенбител)
Зелде (Sehlde) — општина во округот Волфенбител, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Зелде се наоѓа на источното подножје на ридскиот масив Хајнбург (максимална височина од 299 метри).
Соседни општини и градови се Бадекенштет и Хере на северозапад, како и Хаферла на исток-североисток (сите во округот Волфенбител), Валмоден на југ-југоисток (во округот Гослар), како и Бокенем на запад-југозапад и Холе на северозапад (обете во округот Хилдесхајм).
Електрична машина
Електричните машини, во форма на генератори, ја произведуваат речиси сета електрична енергија на земјата, а во вид на електрични мотори трошат околу 60% од сета произведена електрична енергија. Електричните машини биле развиени почнувајќи од средината на 19 век и од тоа време се сеприсутната компонента на инфраструктурата. Развивањето поефикасна технологија на електрични машини е од клучно значење за секоја глобална конзервација, зелена енергија или стратегија за алтернативна енергија.
Меѓународна година на постари лица
Во својот Проглас за стареење, Генералното собрание на Обединетите нации донело одлука 1999 година да се прогласи за Меѓународна година на постарите лица Прогласот бил лансиран на 1 октомври 1998 година, Меѓународниот ден на постарите лица, од генералниот секретар на Обединетите нации Кофи Анан.
На светско ниво, во следните генерации, процентот на население од 60 години и повеќе ќе се зголемило од еден во четири, што донело значителни социјални, економски и духовни промени. Прогласот требало да привлече внимание кон признавањето на демографското полнолетство на човештвото и ветувањето што го давало за зрели ставови и можности во социјални, економски, културни и духовни претпријатија, особено за глобалниот мир и развој во следниот век.
Бројни настани се одржале во рамките на ООН и во земјите-членки за одбележување на настанот.
Тема
Имајќи ги предвид овие трансформации, ООН избрале „кон општество за сите векови“ да служи како тема за IYOP. Во текот на целата година, земјите учеснички ќе ја поттикнувале свеста за улогите на постарите во општеството и потребата за меѓугенерациско почитување и поддршка, нагласувајќи го фактот дека постарите лица се складиште на историјата на нивните општества.
Темата на оваа меѓународна година, сепак - Кон општество за сите возрасти - предизвикала целосен ангажман на сите слоеви на општеството. Се повикувала на „солидарност“, „почит“ и „размена“ меѓу генерациите. Се повикувале на можности за споделување помеѓу младите и не толку младите, така што секој можел да учи од другиот.
Историја
Од 1959 година, Светска година на бегалци, ООН одредила специфични години со цел да привлече внимание кон важни прашања. Владите на земјите-членки, потпомогнати од граѓанското општество, се охрабрувале да ги земат темите како можности за подигање на свеста и промовирање на иницијативи за политики меѓу граѓаните (истото образложение се применувало и на долгиот список на годишни денови и посебни децении).
Работата на многу агенции и програми на ООН имала директни врски со проблемите со стареењето и ги рефлектирала приоритетите на IYOP. Тоа секако важело за Светската здравствена организација (СЗО), Центарот за човечки населби на Обединетите нации (Хабитат) и Образовната, научната и културната организација на Обединетите нации (УНЕСКО).
Во 1992 година, Генералното собрание на Обединетите нации донело одлука, „како признание за демографското полнолетство на човештвото и ветувањето што го дава за созревање на ставовите и можностите во општествените, економските, културните и духовните претпријатија, особено за глобалниот мир и развој во следниот век“ (резолуција 47/5), да се прогласи 1999 година за Меѓународна година на постарите лица (IYOP). Темата на оваа година била Кон општество за сите возрасти.
На церемонијата на лансирање, Светската здравствена организација (СЗО) ги повикала творците на политиките да ја препознаат важноста на стареењето на населението и да го спровеле ова признание на дело. Во 1999 година, во светот имало околу 580 милиони луѓе на возраст од 60 години. До 2020 година, се проценувало дека оваа бројка ќе ја надминела границата од 1 милијарда. До тоа време, над 700 милиони постари луѓе ќе живееле само во земјите во развој. Затоа било неопходно да се внесе стареењето во развојната агенда, нагласила таа.
Принципи на Обединетите нации за постари лица
Основната рамка за Меѓународната година на постарите лица бил Меѓународниот план за акција за стареење, првиот голем меѓународен инструмент за стареење, кој бил одобрен од Генералното собрание во 1982 година (по Светското собрание за стареење од таа година).
Последователните принципи на ООН за постари лица, усвоени од Генералното собрание на ООН на 16 декември 1991 година (резолуција 46/91) можеле да бидат поделени во пет различни групи релевантни прашања: независност, учество, грижа, самоисполнување и достоинство.
Работејќи во тие рамки, фокусот на оваа година бил развиен во четири теми: состојбата на постарите лица, поединечниот доживотен развој, односите меѓу генерациите и, конечно, меѓусебната врска со стареењето и развојот на населението.
Комеморативни монети и поштенски марки на IYOP
Во Канада, Одделението за стареење и старите лица во здравството Канада одиграло водечка улога, заедно со слични канцеларии основани во секоја провинциска јурисдикција. Имало заеднички напори од страна на многу постари организации, за кои годината обезбедила огромна фокусна точка околу која ќе ги унапределе нивните грижи и аспирации. Како начин за одбележување на настанот, Канада произвела комеморативна паричка и марка. Двете биле дизајнирани од Шелаг Армстронг. Во 1999 година, Кралската австралиска кованица издала комеморативна паричка од еден долар, славејќи ја IYOP.
Месечева единица
Во астрономијата, месечева единица (месечево растојание LD, месечево растојание) е единица мерка за просечното растојание меѓу Земјата и Месечината и изнесува 384.400 километри. Моменталното растојание зависи од положбата на Месечината во својата орбита (месечев перигеј: 363.104 км; месечев апогеј: 405.696 км).
Во просек, сончевата светлина одбиена од Месечината, пристига до Земјата за 1.25 секунди. Точната оддалеченост на Месечината се мери со помош на времето кое е потребно светлината емитирана од LIDAR станица на Земјата, да се одбие од ретрорефлекторите поставени на Месечината и да пристигне назад. Со оваа метода е утврдено дека Месечината спирално се оддалечува од Земјата за 3.8 сантиметри секоја година.
Месечевата единица се користи за изразување на оддалеченоста на помали објекти (астероиди, комети, вселенски летала) кои се наоѓаат меѓу Земјата и орбитата на Месечината.
Даниел Московски
Даниел Московски бил кнез на Москва во периодот од 1263 година. Тој бил син на Александар Невски и прв кнез на Москва.
Данаил бил најмладиот син на Александар Невски, големиот кнез на Владимир, Новгород и Москва. Според традицијата, неговиот татко ја разделил својата територија на своите синови. Тој, како најмал го добил најмалото и тогаш неважно кнежевство Москва кога по смртта на Невски, Даниел станал официјален владетел.
Во првите осум години управувал неговиот чичко Јарослав III. По смртта на Јарослав, Даниел водел војни против своите браќа Димитриј и Андреј III за управување на големото кнежевство Владимир. И покрај неуспехот во овие војни, во 1300 година го заробил кнезот на Рјазањ и добил територијални проширувања а во 1302 година починал Иван Переславски кој не оставил наследник, туку во својот тестамент напишал дека му ги отстапува неговите територии на својот роднина од Москва.
Во 1303 година Даниел починал.
Берковски Прелоги
Берковски Прелоги (словенечки: Berkovski Prelogi) — населба во Општина Крижевци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Црква „Св. Атанасиј“ - Босилово
Свети Атанасиј — православен храм кој се наоѓа во Босилово, Општина Босилово.
Историја
Христијанскиот храм во Босилово, посветен на Свети Атанасиј, бил изграден во 1842 година и е еден од најстарите во регионот. Во црквата отпрвин се служело на грчки јазик, но откако учителот А. Костенцев со група ученици, на Спасовден во 1869 година учествувал во службата на словенски јазик, мнозинството од селаните веќе не сакале да чујат за грчки јазик во црквата. По овој случај овде доаѓале селани и од околните села за да слушнат зборови што ги разбирале.
Црквата била зографисана од “смирениј зограф Андон Петрович, од село Гари, каза Дебар“, како што тој самиот се потпишувал.
Шлосберг
Шлосберг (германски: Schlossberg) е рид покриен со дрва, со височина од 456 метри, и се наоѓа во областа на градот Фрајбург во Брајсгау, Баден-Виртемберг, Германија. Тој е директно источно од Стариот град на Фрајбург и припаѓа на Шварцвалд. Главната геолошка грешка е на западниот раб на Шлосберг кон долината на горна Рајна.
Основни информации
Утврдените структури биле изградени на Шлосберг уште во XI век. Остатоци на некои од нив сè уште се видливи и денес. За неколку години отсега Одборот на доверители се обидува да го направи историското минато на Шлосберг во Фрајбург повидливо. За да постигне ова, останува старите, обраснати утврдувања да се откријат внимателно и да се направат достапни за заинтересираните посетители. Кулата која се наоѓа на рид (Schloßbergturm) нуди уникатен панорамски поглед на целиот град и неговата околина и е изградена во 2002 година како проект на Одборот на доверители.
Бургхалдеринг (буквално кружен замок) исто така нуди добар поглед врз градот, особено од Каноненплац веднаш над историскиот центар. Бургхалдеринг, кој го обиколува ридот на половина височина, делумно е пешачка патека, а дел шумски пат затворен за моторен сообраќај. Може да стигне пеш или со автомобил, а од јули 2008 година, исто така, преку новата Шлосбергбан, железничка жичница изградена да ја замени старата жичарница Шлосберг.
Во внатрешноста на планината, има водокула изградена помеѓу 1874 и 1876 г. за снабдување на Фрајбург. Заедно со резервоарот со вода може да се најде и засолништа од бомби, кои биле изградени во XX век. Главниот влез се наоѓа на западната страна на планината. Кулата Бизмарк, направена од црвен мек камен, се наоѓа на карпа над Бургхалдеринг. Таа била дизајнирана од страна на Фриц Гајгес и отворена е во 1900 година.
Историја
Ридот над Фрајбург со право се нарекува Шлосберг (Рид-замок); уште во 1091 година, Бертолд Втори, војвода од Церинген, изградил замок наречен Фрибур во романски стил, споменат во бројни документи и оспеан во песните на средновековниот поет Хартман фон Ауе. Тој не бил населен сè до 1120, кога неговиот син Конрад, со дозвола од императорот Хајнрих Четврти, го доделил правото да се одржува пазар во населбата на занаетчиите и слугите, кој израснал во подножјето на ридот. Ова го означува крајот на периодот на основање на градот Фрајбург.
Граѓаните на Фрајбург ја преземале тврдината двапати. Во 1299 година, во текот на борбата со нивниот гроф Егино Втори и неговиот зет Конрад фон Лихтенберг, бискуп на Стразбур, граѓаните користеле катапулти (исфрлувачи) за да ги скршат ѕидовите на тврдината. И во 1366, во опсаса за време на конфликтот на Егино Втори, граѓаните користеле топови за да ја срушат до темел „најславната тврдина на германските територии“. Тоа ги наруши сите шанси за пријателски односи помеѓу грофовите во Фрајбург и граѓанството. На крајот, граѓаните на градот си ја купиле својата слобода за цена од 15.000 марки во сребро и се ставиле себеси под заштита на Хабсбуршката монархија во 1368 година. Новиот господар на градот, престолонаследникот Леополд, великодушно ги подари урнатините на Шлосберг на граѓаните.
Градот извршил само минимални поправи на утврдувањето и на тој начин стана лесен плен за непријателите за време на селанската буна во 1525 и Триесетгодишната војна (1618-1648). Меѓутоа, конечно во 1668 императорот Леополд Први изградил силна тврдина на врвот, наречена Леополдбург, припојувајќи го Бургхалденшлос. Тој бил планиран како бастион против заканата од времето на Луј Четиринаесетти во областа Брајсгау. Сепак, овие напори биле залудни, бидејќи само девет години подоцна во француско-холандските војни, француските војници го освоиле градот и тврдината. Потоа Хабсбурговците биле принудени да се откажат од Фрајбург со Најмегенскиот мир во 1679 година, Шлосберг бил подложен на своите најголеми промени. Луј Четиринаесетти му наложил на неговиот архитект за утврдувања Себастијан ле Престр де Вобан да го изгради градот Фрајбург како француски; целиот град, вклучувајќи го и Шлосберг, бил опкружен со модерни нивоа на зацврстени ѕидови. Во 1681 година, кралот дошол со голема придружба да изврши инспекција на градежните работи и во оваа прилика, тој го посетил Шлосберг.
По Деветгодишната војна дошло до крајот на војната со примијето од Рузвик. Луј Четиринаесетти морал да се откаже од Фрајбург. Оваа загуба во француското царство му е дадени позитивна боја, како што може да се види во следниот француски документ:
''Кралот напуштил голем број на места, кои немаа никаква стратешка употреба...градот Фрајбург не беше доволно искористен за кралот да го чувствува неговото враќање како загуба. Градот се врати во Светото Римско Царство и заштитата на царот, кој воедно е и господар на земјата.''
За време на војната за шпанското наследство, во 1713, во тврдината со екипаж од силните австриски сили, уште еднаш беше под опсада и преземен од страна на француските војници под команда на маршалот Луј Хектор де Вилар. Враќањето на тврдината во Светото Римско Царство беше договорен во Раштат и спроведен во 1715 година.
И повторно имало војна - овој пат војната за австриското наследство. Во есента 1744, како сојузници на Фридрих Велики Пруски, Французите уште еднаш го зазедоа Фрајбург. Луј Четиринаесетти лично набљудувал како напредувала опсадата на градот од Лоретоберг (од ридот Лорето) и бил речиси погоден од заскитано ѓуле испукано од страна на силите кои го бранеле градот. Една година подоцна Фрајбург се вратил во Хабсбуршката монархија, со Договорот од Дрезден. Сепак, пред француските војници да си заминат тие ги уништиле бедемите на Вобан така темелно, што неколку децении подоцна ќе се шири шутот низ Шлосберг и околината на градот.
На обраснатите урнатини на Шлосберг австрискиот окружен претседател, Херман фон Грајфенег си изградил резиденција во 1805 година. Таа била наведена како „Грајфенегшлесле“ (малиот замок Грајфенег) од страна на месното население. Фон Грајфенег самиот ја нарекол Квити Сакрум, или свето тихување и живеел во него само две години до неговата смрт. Неговиот син, кој водел нестабилен живот, живеел во резиденцијата од 1833-1840, пред да биде принуден да го продаде поради финансиски причини. Денес, таму се наоѓа ресторан со многу шармантна пивска градина под костенови дрвја.
Тамерланов индиски поход
Тимуровата индиска кампања се одвивала во периодот 1397-1398 година, кога Тамерлан извршил инвазија во северна Индија и започнал војна против султанот Насир Уд Дин Махмуд Шах, владетел на Делхискиот Султанат. Воената кампања завршила со победа на Тимур и целосно опустошување на северна Индија.
Хронологија
На возраст од 61 година, Тимур се вратил во Самарканд каде што свечено бил дочекан. Во својата престолнина останал две години, каде што започнал големи градежни проекти. Но, Тимур никогаш не престанал да рамислува за освојувањата и покрај тоа што бил зафатен со разубувањето на Самарканд, започнал со подготвување на неговиот иден воен поход. Во овој период во Делхискиот Султанат, по смрта на Махмуд Насир уд Дин (1394 година) започнала граѓанска војна со која ослабнала оваа држава.
Тимур ја видел својата шанса за стекнување на уште поголема моќ и престиж. Од друга страна, Александар Македонски и Џингис Хан никогаш не успеале да навлезат во овој дел на Индија, тој сметал дека ако успешно го заврши овој поход ќе може да се издигне над нив.
Престолнината на Делхискиот Султанат се наоѓала само на 1 500 км од Самарканд, должината на патот не претставувала посебана тешкотија за Тимур и неговата армија, кои во минантото поминале и поголемо пространство. Меѓутоа, Тимур требало да се соочи со повеќе опасности во текот на овој поход.
Тој и неговите војници требале да го минат Хиндукуш и неговите врвови со 7 500 метри надморска височина. Меѓу останатото, во Хиндукуш се наоѓала и татковината на Нуристанците, народ што дури и Александар Велики не можел да го порази. По пат, Тимур и неговата армија требало да минат повеќе пустини и реки, а во Индија требало да се соочат со азискиот воен слон. Тимуровите војници на бојното поле немале искуство во водење борба со ова животно. И покрај сите овие пречки, Тимур бил решен да ја преземе Индиската кампања и во март 1398 година со армија од 90 000 души се упатил кон југ. Во близината на Термиз ја минал реката Аму Дарја и се упатил кон Балх. Потоа, Тимур со помала група на војници ја напуштил главнината и започнал борба против Нуристанците.
На 17 декември, 1398 година дошло до голема битка. Султанот Насир Уд Дин Махмуд Шах, покрај пешадијата и коњаницата, на располагање имал и борбени слонови кои биле заштитени со панцирна мрежа, а нивните две долги и извиени коски биле премачкани со отров. Тимуровите војници, немале искуство во водење на битка со воени слонови, биле испалашени. Тимур им наредил на своите борбени трупи да ископаат ровови на своите предни позиции. Потоа, им наредил сите камили, кои неговата војска ги поседува, да бидат натоварени со дрва и сено. Кога борбените слонови го започнале нападот, им наредил на своите војници да го запалат товарот на камилите, кои биле принудени да тргнат во пресрет на слоновите. Тимур разбрал дека слоновите лесно ги фаќа паника и страв. Слоновите, соочени со дотогаш невидена ситуација, се завртеле и се упатиле кон позициите на султанот Насир Уд Дин Махмуд Шах. Во воените редови на овој владетел настанал хаос, а Тимур си обезбедил лесна победа.
Ернст Хапел
Клубско ниво
Хапел ја започнал својата професионална играчка кариера во Рапид Виена, каде што го направил своето деби во првиот тим на 17-годишна возраст. Формирајќи солидно дефанзивно партнерство со Макс Меркел, тој играл 14 години за Рапид, од 1943 до 1954 и 1956 до 1959 година, освојувајќи ја титулата во австриското првенство шест пати. Тој бил избран во тимот на векот на Рапид во 1999 година.
Двете години помеѓу Хапел играл за Расинг Клуб де Париз во Франција.
Меѓународно ниво
Хапел го направил своето деби за Австрија во септември 1947 година против Унгарија. Тој играл за Австрија на Летните олимписки игри 1948 година. Тој бил учесник на Светското првенство во фудбал во 1954 година во Швајцарија, каде што им помогнал да стигнат до третото место, а исто така и на Светското првенство во 1958 година. Неговиот последен интернационалец бил мечот против Југославија во септември 1958 година. Заработил 51 натпревар и постигна 5 гола.
Менаџерска кариера
По пензионирањето како играч, Хапел станал еден од најголемите тренери на сите времиња. Ја освоил шампионската титула во четири земји. Тој, исто така, донел два клуба до злато во Купот на европските шампиони (сега Лига на шампиони на УЕФА) и Холандија до второто место на Светското првенство во 1978 година. Неговиот прв клуб бил АДО Ден Хаг во 1962 година, со кој го освоил Купот на Холандија во 1968 година. По Ден Хаг, тој бил тренер на Феенорд, со кој го освоил Европскиот куп (победен Глазгов Селтик во финалето во 1970 година ) и Интерконтиненталниот куп во 1970 година и холандското првенство во 1971 година.
На Светското првенство во Аргентина 1978 година, Хапел бил селектор на холандската репрезентација и стигнал до финалето против аргентинската репрезентација. Секогаш човек со малку зборови, се вели дека пеп-говорот на Хапел пред натпреварот се состоел од само една реченица: „Господа, два бода“. Меѓутоа, Холанѓаните ги загубиле конечните 3-1 во продолжението.
За време на неговата кариера како тренер, Хапел работел за неколку клубови, вклучувајќи ги Севиља, Клуб Бриж (неколку пати ја освои титулата во белгиското првенство ) и Хамбургер (1981-1987, германски шампион во 1982 и 1983 година, победник на германскиот куп 1987).
Во 1983 година, тој повторно го освоил Европскиот куп, 13 години по триумфот со Феенорд, овој пат со Хамбургер, победувајќи го Јувентус во финалето. Тој е еден од петте тренери во историјата на европските купови (сега наречена Лига на шампиони) што ја освоил титулата со два клуба, а другите се Отмар Хицфелд, кој победил со Борусија Дортмунд и Баерн Минхен ; Жозе Мурињо, кој победил со Порто и Интер ; Јуп Хејнкес, кој победил со Реал Мадрид и Баерн Минхен ; и Карло Анчелоти кој победи со Милан и Реал Мадрид.
Во 1987 година, Хапел се вратил во Австрија како тренер на Сваровски Тирол. Со клубот ја освоил титулата во првенството на Австрија двапати (1989 и 1990 година) пред да стане селектор на репрезентацијата на Австрија во 1992 година.
Личен живот
Сите млади играчи на Рапид Виена автоматски станале членови на Хитлер Југенд во 1938 година. Ернст изјавил дека одбил да ги пее нивните песни додека не бил избркан од нивните собири.
Бил регрутиран и испратен на Источниот фронт во 1943 година. Иако никогаш не видел акција, тој бил уапсен од Американците во 1945 година. Тој побегнал скокајќи од вагонот во Минхен и му биле потребни неколку месеци за да се врати во Виена. Тој се прошверцувал во советската окупациска зона со изговор дека од далеку видел дека неговата куќа сѐ уште стои и дека повторно почнал да игра во Рапид Виена.
Ернст Хапел никогаш не се оженил. Еден од неговите поранешни играчи Биргер Џенсен го опишал како малку осаменик, секогаш придружен со неговите цигари и коњак. Тој сепак се сретнал со австриските пријатели, уживајќи во игри со карти, базен и пикадо.
Смртта
Како тежок пушач во поголемиот дел од својот возрасен живот, Хапел починал од рак на белите дробови во 1992 година на 66-годишна возраст. Во пресрет на неговата смрт, најголемиот фудбалски стадион во Австрија, Пратерстадион во Виена, бил преименуван во Ернст-Хапел-Стадион. Четири дена по неговата смрт, Австрија играла против Германија и завршило со нерешен резултат 0-0; Капата на Хапел лежела на клупата за резерви во текот на целиот натпревар.
Играч
Рапид Виена
Австрија
Менаџер
ADO Den Haag
Феенорд
Клуб Бриж
Стандард Лиеж
Холандија
Хамбургер СВ
Сваровски Тирол
Габор Кубатов
Габор Кубатов (17 февруари 1966) е унгарски политичар, член на Националното собрание од регионалната список на Фидес Будимпешта од 2006 до 2014 година и националната список на неговата партија од 2014 година.
Кариера
Тој завршил средното училиште во Пестерсебет. Почнал да студира на Универзитетот за земјоделски науки во Геделе, но никогаш не го завршил. Од 1990-тите работел како претприемач. Работел во областа на угостителството, трговијата и жителите. Тој се преселил во Сороксер со своето семејство во 1997 година.
Кубатов беше извршен директор на партијата за време на унгарскиот референдум за укинување на таксите во 2008 година и изборите за Европскиот парламент во Унгарија во 2009 година. Тој е сегашниот претседател на ФК Ференцварош. Тој беше избран за еден од четворицата потпретседатели на Фидес на 13 декември 2015 година.
Наводи
<references group="" responsive="">
Блерим Џемаили
Блерим Џемаили (албански: Blerim Xhemaili, роден во, ) — швајцарски фудбалер со македонско потекло, играч од средниот ред на Монтреал Импакт на заем од Болоња.
Животопис
Џемаили е роден на 12 април 1986 година во Тетово, Македонија. Како многу мал ја напуштил Македонија и родното Боговиње, и се иселил во Швајцарија заедно со своето семејство. Фудбалската кариера ја започнал во младинските екипи на нисколигашите во Швајцарија. Неговиот талент веднаш е забележан, па така на 16 години потпишува за ФК Цирих, каде настапува од 2002 до 2007 година. Во последните две години, освои два трофеи со својот клуб. Во февруари 2007 година, потпишал прелиминарен договор со Болтон, каде што играл до 2009 година. Потоа преминува во ФК Торино, за веднаш потоа да премине во Парма. За швајцарската репрезентација има настапено 13 пати (состојба 2009).
Стануловци
Потекло и значење на името
Мештаните кажуваат дека името на селото доаѓа од тоа дека повеќе пати ја менувало својата местоположба, односно „станувало“.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Овче Поле, во западното подножје на планината Манговица, во крајниот источен дел на територијата на Општина Свети Николе, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Пробиштип. Селото е ридско, на надморска височина од 450 метри. Од градот Свети Николе е оддалечено повеќе од 22 километри.
Стануловци е мало село, кое се наоѓа помеѓу селата Арбасанци, Буриловци и Судик. Жителите се снабдуваат со вода за пиење од една чешма. Има и неколку бунари, но нивната вода не се пие. Надвор од селото има неколку мали извора: Езеро, Санѓерец и Вучи Дол.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Карашов Дол, Неитен, Поглед, Старица, Забел, Избички, Ѓенџев Рид, Маска, Страна, Бели Брег, Ресилка, Бел Камен, Главица, Стурица, Турски Дол и Зонев Дол.
Селото има збиен тип. Одредени групи на куќи се наречени по имињата на поединечните родови, како Чаушевци, Тармеани, Тренчеви и други.
Селото скоро и да не е поврзано со никаков пат и до него се пристапува преку земјен пат низ ниви од селото Буриловци.
Историја
Селото се споменува во пописните опширни дефтери од 1570 година, како село во Ќустендилскиот санџак, нахија Штип со 20 христијански семејства.
Постои предание дека ова село најпрвин се наоѓало на месноста Бели Брег, која се наоѓа во долина околу 2 километри јужно од денешната местоположба (во насока кон Мустафино). Таму се наоѓаат ќерамитки и парчиња од врчви.
Сепак, на месноста Бели Брег селото не можело да опстои, поради што го преместиле на месноста Бел Камен, кое се наоѓа близу денешната местоположба. Денес, на ова селиште нема остатоци од старини.
Нешто подоцна, се случило конечното преместување на селото на денешното место.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 7,2 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 352 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 348 хектари, а на шумите само 8 хектари.
За време на отоманскиот период, во селото немало никакви чифлици. По Втората светска војна, основаното државно претпријатие во Немањици одзело околу 50 хектари обработливо земјиште.
Население
Селото е мало, населено со македонско население и е во фаза на наполно раселување. Во 1961 година селото броело 155, а во 1994 година, само четири жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Стануловци живееле само 2 жители, Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Родови
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1957/58 година родови во селото се:
Иселеништво
Се знае за следните иселеници од селото. Давитковци се иселиле во селото Мустафино. Ѓоргијови иселени се во селото Долно Црнилиште. Давиткови после Првата светска војна се иселиле во селото Врсаково. Стојчеви во 1936 година се иселиле во селото Буриловци. Од родот Лисичкови има иселеници во споменатото Буриловци. Во турско време неколку семејства се иселиле во градот Штип.
Самоуправа и политика
Во век, Стануловци било село во Штипската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Свети Николе, која била една од ретките општини кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така се наоѓало во Општина Свети Николе.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Свети Николе. Селото припаѓало на некогашната општина Свети Николе во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Немањици, во која покрај селото Стануловци, се наоѓале и селата Арбасанци, Горно Барбарево, Долно Барбарево, Макреш, Мечкуевци, Немањици, Орел, Патетино и Равници. Селото било дел од некогашната општина Мечкуевци во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Арбасанци, Буриловци, Мечкуевци, Ранчинци, Патетино и Стануловци.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1698 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште во селото Мустафино. Во ова избирачко место се опфатени и селата Арбасанци, Буриловци и Стануловци.
Металообработка
Металoобработка — технолошки процес на работа со метали за создавање на поединечни делови, склопови, или големи структури. Терминот опфаќа широк спектар на работа од големи бродови и мостови до прецизни делови на мотори и нежен накит. Затоа, таа вклучува соодветен широк спектар на вештини, процеси и алатки.
Стануловци
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 347 гласачи.
Металообработка
Металугријата е наука, уметност, хоби, индустрија и трговија. Нејзините историски корени опфаќаат култури, цивилизации, и милениуми. Металообработувањето еволуирало од откривањето на топење разни руди, произведувајќи ковлив и обликлив метал корисен за алати и украси. Модерните процеси на обработка на метали, иако разновидни и специјализирани, може да се категоризираат како процеси на обликување, сечење или спојување. Производството на машини денес вклучува голем број на машински алати способни за создавање на прецизни и употребливи делови.
Стануловци
Избирачко место
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 340 гласачи.
Тамерланово освојување на Сивас
Тамерлановото освојување на Сивас се случило во летото 1400 година и е почеток на судирот помеѓу Тамерлан и османлискиот султан Бајазит I.
Хронологија
По целосното уништување на Златната Орда на север и опустошувањето на Делхискиот султанат на југ, Тамерлановото царство била безбедна. Тамерлан својата идната капања сакал да биде насочена против династијата Минг во Кина, меѓутоа решил да дејствува во правец на запад, каде што ситуацијата се усложнила. Во октомври 1399 година, четири месеци по неговото враќање од Индија, Тамерлан започнал нов воен поход. Султанот Ахмед, со помош на мамелучкиот владетел Баркук, успеал повторно да ја наметне својата власт во Багдад. Но, кога разбрал за доаѓањето на Тамерлановите сили го напуштил градот и се засолнил кај османлискиот султан Бајазит I. Заштитата на Тамерлановите непријатели била една од главните причини за војната помеѓу Тамерлан и Бајазит. Но веројатно, главна причина за нивниот судир е борбата за превласт на Блискиот Исток. Тамерлан кој ги поразил сите свои непријатели, не можел да дозоволи, на запад од неговата империја, да постои моќна држава како онаа на Османлиите која сè повеќе се издигала. Судирот помеѓу нив бил неизбежен.
Во летото 1400 година, Тамерлан презел еден брз поход во Анадолија, фокусирајќи се врз градот Сивас. Во август, Тамерлан ја започнал опсадата на градот која траела три недели и во текот на која градските ѕидини биле поткопани. Жителите на градот плашејќи се од суровоста на Тамерлан решиле да се предадат, а претходно добиле ветување дека "нивната крв нема да тече". Сивас имал мешано населени, во него живееле муслимани и христијани (главно Ерменци). По влегувањето на Тамерлановите сили во градот, животите на муслиманите биле поштедени, меѓутоа Еремнците и останатите христијани биле затворени. Градскиот воен гарнизон бил главно составен од Еременци. Тиммур наредил овие ерменските војници, околу 3 000 души, да бидат живи закопани. По овој настан Тамерлан истакнал дека тој го запазил своето ветување, односно дека не била пролеана ниту една капка крв. Сивас бил уништен и сведен на урнатини. Директното соочување со Бајазит морало да почека, во меѓувреме во Египет дошло до немири кои биле предизвикани со смрта на султанот Баркук, кој починал во 1399 година, состојбата била погодна за Тамерлан.
Алуминиум фосфид
Алуминиум фосфид ― високотоксично неорганско соединение со хемиска формула AlP, што се користи како полупроводник со широк опсег и фумигант. Ова безбојно цврсто тело обично се продава како сиво-зелено-жолт прав поради присуството на нечистотии кои произлегуваат од хидролиза и оксидација.
Својства
Кристалите на алуминиумот фосфид имаат темно сива до темно жолта боја и имаат цинкова кристална структура со константа на решетка од 5,4510 Å на 300 К. Тие се термодинамички стабилни до 1,000 °C.
Алуминиум фосфид реагира со вода или киселини и ослободува фосфин:
Подготовка
AlP се синтетизира со комбинација на елементите:
Мора да се внимава да се избегне изложување на AlP на какви било извори на влага, бидејќи тоа создава токсичен гас фосфин. Фосфинот исто така претставува опасност од пожар, бидејќи е опасно пирофорно соединение, кое лесно се запалува во воздухот.
Како пестицид
Алуминиум фосфидот се користи како родентоцид (против глодачи), инсектицид и фумигант (против габи) за складирани житни зрна. Се користи за убивање на мали штетни цицачи како што се кртови и глодачи. Таблетите или пелетите, познати како „апчиња за пченица“, обично содржат и други хемикалии кои развиваат амонијак кој помага да се намали потенцијалот за спонтано палење или експлозија на гасот фосфин.
AlP се користи и како фумигант и како орален пестицид. Како родентицид, пелети од алуминиум фосфид се обезбедуваат како мешавина со храна за консумирање од страна на глодачите. Киселината во системот за варење на глодачот реагира со фосфидот и создава токсичен гас фосфин. Други пестициди слични на алуминиум фосфид се цинк фосфид и калциум фосфид. Во оваа примена, алуминиум фосфид може да се сретне под различни брендови, на пр Quickphos, Celphos, Fostox, Fumitoxin, Phostek, Phostoxin, Talunex, Fieldphos и Weevil-Cide. Тој создава гас фосфин според следната хидролиза равенка.
Се користи како фумигант кога други пестицидни применувања се непрактични и кога се третираат структури и инсталации, како што се во бродови, авиони и силоси за жито. Сите овие структури можат делотворно да се затворат или затворат во мембрана што не пропушта гас, а со тоа да ги содржи и концентрира испарувањата од фосфин. Фумигантите исто така се нанесуваат директно во глодачски дупки.
Полупроводнички примени
Индустриски, алуминиум фосфидот е полупроводлив материјал кој обично се прави легура со други бинарни материјали за примена во уреди како што се светлечки диоди (на пр. алуминиум галиум индиум фосфид).
Токсикологија
Високо отровниот алуминиум фосфид се користи за самоубиство. Фумигација предизвикала и ненамерни смртни случаи. Позната како „таблета за ориз“ во Иран, поради неговата употреба за зачувување на оризот, често има инциденти на случајна или намерна смрт. Има кампања на Иранската организација за судска медицина да престане да се користи како пестицид.
Рециклирањето на искористените контејнери од алуминиум фосфид предизвикала смрт на тројца членови на семејството во Алкала де Гвадаира, Шпанија. Биле чувани во пластични вреќи во нивната бања. Смртта настанала случајно поради реакција на алуминиум фосфид со вода или влага и станува фосфин, што довело до нивна смрт за неколку часа.
Труењето со алуминиум фосфид се смета за проблем од широк размер во индискиот потконтинент.
Брештани
Брештани — село во Општина Центар Жупа, во областа Жупа, во околината на градот Дебар.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат е забележано во турски документи како Брештани во век (1467 г.). Името доаѓа од основата брест.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во средишниот дел на територијата на Општина Центар Жупа. Припаѓа на областа Дебарска Жупа, сместено на западната падина на планината Стогово. Селото е планинско, сместено на надморска височина од 880 метри. Од градот Дебар, селото е оддалечено 14 километри.
Низ селото поминува регионалниот пат 2249.
Историја
Подрачјето на Брештани е населено уште од доцноантичкиот период, за што сведочат повеќе наоѓалишта во неговата околина.
Стопанство
Атарот на селото е мошне мал и зафаќа простор од 2,7 км2, при што преовладуваат пасиштата со површина од 93,1 хектар, на шумите отпаѓаат 77,3 хектари, а на обработливото земјиште 40,1 хектар.