cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Расизам
Човечки зоолошки
Човечките зоолошки (наречени „човечки изложби“) претставувале важен начин на поттикнување на познатиот расизам. Тие претставувале предмет на народна љубопитност и предмет на антропологијата и антропометријата. Џојс Хет, афроамериканска робинка, била изложена од Финеас Тејлор Барнум во 1836 година, неколку години по изложбата на Саарти Бартман, „Хотентотската Венера“, во Англија. Таквиот вид на изложби зачестиле во ново-империјалистичкиот период, и останале така сè до Втората светска војна. Карл Хагенберг, изумителот на современите зоолошки, изложувал животни покрај луѓе кои се сметале за „дивјаци“.
Конголскиот пигмеец Ота Бенга, бил изложен во 1906 година од страна на евгенистот Медисон Грант, раководителот на Зоолошката Бронкс, како обид да ја илустрира „изгубената врска“ помеѓу луѓето и орангутаните. На тој начин расизмот бил поврзан со дарвинизмот создавајќи социјал-дарвинистичка идеологија која се обидувала да се заснова на научните откровенија на Дарвин. Во 1931 година, во Париз, Колонијалната изложба изложила „канаки“ од Нова Каледонија. Во 1958 година на „Експо 58“ било изложено едно „конголско село“.
Еволуциони теории за потеклото на расизмот
Биолозите Џон Туби и Леда Космајд се зачудиле од фактот дека расата е една од трите одлики кои најчесто се користат во кратки описи на поединци (другите две се возраста и полот). Тие заклучиле дека природната селекција не би го помагала развојот на инстинктот за користење на расата како класификација, бидејќи за поголемиот дел од човечката историја, скоро никогаш не се сретнале припадници на други раси. Туби и Космајд претпоставиле дека современите луѓе ја користат расата како замена (прост показател) за припадност на некое здружување, бидејќи подобро од случајно нагодување за тоа на „која страна“ се наоѓа другиот, ќе биде корисно ако не се знае однапред. Нивниот колега Роберт Курцбан направил еден екперимент, чии резултати покажале дека ја поддржуваат оваа хипотеза. Користејќи го „протоколот-конфузија на меморијата“, тие претставиле субјекти со слики од поединци и реченици, наводно кажани од тие поединци, кои застапувале две страни од дебата. Грешките што субјектите ги направиле присеќавајќи се којшто кажал покажале дека тие понекогаш погрешно препишале изјава на поединец од иста раса како „точен“ говорник, но и понекогаш погрешно препишале изјава на говорник од „истата страна“ како „точен“ говорник. При втор обид на експериментот, тимот ги препознал „страните“ во дебата по облекувањето на слични бои, и во овој случај расната сличност во предизвикување на грешки скоро па изчезнала, со што била заменета со бојана на нивната облека. Со други зборови, првата група на субјекти, незнаејќи за облеката, ја земале расата како визуелен водич за да погодат кој се наоѓал на која страна на дебатата, а втората група на субјекти ја земале бојата на облеката како главен визуелен патоказ, и расниот ефектот на доста се намалил.
Одредени истражувања претпоставуваат дека етноцентричното размислување може навистина да има придонесено кон развојот на соработката. Политичките научници Рос Хамонд и Роберт Акселрод создале компјутерска симулација во која по случаен избор на виртуелни поединци им било доделено по една од различните бои на кожа, а потоа и една од различните стратегии на размена: да е неспособен да виде одредени бои, да биде наклонет кон оние од својата боја, или да биде наклонет кон оние од други бои. Тие откриле дека етноцентричните поединци се групирале заедно, а потоа станале се побројни сè додека неетноцентричните поединци не биле збришани.
Во делото „Егоистичниот ген“, еволуциониот биологот Ричард Докинс пишува дека „крвните освети и меѓуплеменските војувања лесно може да се протолкуваат во однос на генетската теорија на Хамилтон“. Докинс пишува дека расната предрасуда, притоа нееволуционарно прилагодлива, „може да се протолкува како како ирационална генерализација на тенденција на крвно сродство за поистоветување со поединци кои физички личат еден на друг, или лошо однесување кон поединци со различен надворешен изглед. Симулациски експерименти во еволуционата теорија на игри се обиделе да обезбедат објаснување за одбирањето на етноцентрично стратешки фенотипи.
Расизмот како политика поддржана од државата
Иституционалниот расизам, односно, институции и делување на една национална држава кои се засноваат на расистичка идеологија, играл главна улога во сите случаии на колонизирање, од Соединатите Америнакси Држави до Австралија па до Израел. Овој вид на расизам играл видна улога и во режимот на нацистичка Германија и фашистичките режими во Европа, и во првиот дел од јапонскиот „Сева период“. Овие режими застапувале и применувале политики кои биле расистички, ксенофобични, и во случај на нацизам, и геноцидни. Политиките на Зимбабве придонесувале кон дискриминација против белците, во обид за етничко чистење на земјата.
Познато е дека законодавниот институционален расизам е предизвикан од Националистичката партија на Јужна Африка, за време на нивниот режим „Апартхејд“ меѓу 1948 и 1994 година. Во овој случај била усвоена серија на апартхејдски закони во Јужна Африка преку правните системи со цел да се направи законски да белите Јужноафриканци имаат права кои биле супериорни во однос на оние на обоените Јужноафриканци. На обоените Јужноафриканци не им било дозволено вклучување во какви било државни работи, вклучувајќи и гласање, пристап до квалитетно здравставо, набавка на основни услуги, вклучувајќи чиста вода, струја, како и пристап до соодветно образование. Тие биле спречени и од пристапување до одредени јавни места, користење на одреден јавен превоз и биле изискувани да живеаат само во некои одредени области. Обоените Јужноафриканци биле оданочувањи различно од белите Јужноафриканци и биле изискувани да постојано носат со себе дополнителна документација, која подоцна станала позната како „нема дозвола“, за да го потврдат своето обоено јужноафриканско државјанство. Сите овие законодавни расни закони биле укинати преку серија на закони за еднакви човекови права на крајот на Апартхејдот во раните 1990-ти години.
Институционалниот расизам придонел и во создавањето на идентитетот на Домениканската Република и насилни дела поттикнати од домениканската владина ксенофобија против хаиќаните и оние кои изгледаат како нив. Во моментов Домениканската Република применува де факто систем на сепаратизам за хаиќански деца и внуци и обоени доменикаци, негирајќи им изводи од матичната книга на родените, образование и пристап до здравствена заштита.
Расизмот во антиката
Едит Сандерс во 1969 година ги цитирал „Вавилонскиот Талмуд“, кој го дели човештвото помеѓу трите „синови на Ноа“, изнесувајќи дека „потомците на Хам“ се проколнати што се црни и го опишува Хам како грешен човек а неговото потомство како изроди. И покрај тоа што „клетвата на Хам“ се користела како објаснување за потеклото на црните луѓе од третиот век п.н.е., Дејвид М. Голденберг (2005 година) пишува дека ова било засновано на теорија дека различни клими и изложување на сонце влијаат на составот на спермата и преку ова и на физичката композиција на потомците (што е значително спротивно од современите наследни разбирања на расата). Покрај тоа, најраното појавување на црна боја на кожа како казна за наследниците на Хам директно оврзано со „црните Африканци“ не стапува сè до 9-от или 10-от век. Раните почетоци ја препишуваат казната за црна боја на кожа на самиот Хам неспомнувајќи ги луѓето на Куш и тоа дека нивната боја на кожа е клетва. Исто така, и Голдберг продолжува да објаснува дека раните (третиот век) почетоци ја разбирале „црната боја на кожа„ дека ги вклучува не само потсахарските црни Африканци, туку и:
...Коптите, Фезан, Загава, Брбр, Индијците, Арабите, народот Мар, мештаните на островите во Индискиот Океан, дури и Кинезите, како и Етиопјаните (Хабаш), Зањ, Буја и Нубијците. Со други зборови, „обоените луѓе во светот“.
Бернард Левис го цитирал грчкиот филозоф Аристотел кој, во својата дискусија за ропството, изнел дека дедека Грците се слободни по природа, „варварите“ се робови по природа, и дека е во нивната природа да бидат поспремни да се покорат на деспотстко владеење. И покрај тоа што Аристотел не наведува некои одредени раси, тој тврди дека луѓето надвор од Грција се посклони на товарот на ропството од оние од Стара Грција. Таквиот прото-расизам и етноцентризам мораат да се разгледуваат во контекст, бидејќи современо разбирање на расизмот како наследна подреденост (современиот расизам заснован на: евгеника и научен расизам) сè уште не се развило и е нејасно дали Аристотел верувал дека природната подреденост на Варварите била предизвикана од околината и климата (како многуте негови современици) или со раѓање. Додека Аристотел дава забелешки дека најприродните робови се оние со силни тела и робовски души (неподобни за владеење, неинтелегентни) што би се чинело дека подразбира физичка основа за дискриминација, тој исто така екплицитно изјавува дека вистинскиот вид на души и тела не секогаш одат заедно, подразбирајќи дека најдобрите се определуваат за инфериорност и спротивноста меѓу природните робови и природните господари е во душата, а не телото. Овој прото-расизам се смета за важен претходник на современиот расизам на класицистот Бенџамин Исак.
Расизмот се потпира на две основни претпоставки: дека постио взаемна врска меѓу физичките одлики и духовните квалитети, дека човештвото може да се подели на супериорни и инфериорни рода. Расизмот, дефиниран на тој начин, претставува современа концепција, бидејќи пред 16-от век во суштина не постоело ништо во животот и размислувањето на Западот што може да се опише како расистичко. Со цел да се спречи недоразбирање треба да се направи јасна разлика меѓу расизам и етноцентризам […] Древните Евреи, повикувајќи се на сите оние кои не биле Евреи како „Друговерците“, се оддавале на етноцентризам, не на расизам. […] Така било и со Хелените кои ги именувале сите кои не биле Хелени, дали дивите Скити или Египќани кои ги признавале како нивни ментори во уметностите на цивилизацијата, како Варвари, поим што го означувал она што било непознато или далечно.
Средниот век и ренесансата
Во регионот на Блискиот Исток и Северна Африка, расистичките мислења биле искажани во рамки на делата на некои историчари и географи вклучувајќи ги и Ал-Мукадаси, Ал-Џахиз, Ал-Масуди, Ал-Бируни, Насир ал-Дин ал-Туси и Ибн Кутајба. Во 14-от век од н.е. тунизискиот научник Ибн Халдун напишал:
„на таа страна зад [ познатите народи на црна Западна Африка] сè до југот не постои цивилизација во вистинската смисла на зборот. Постојат само луѓе кои се поблиску до глупави животни отколку до рационални битија. Тие живеат во густи шуми и пештери, и јадат трева и неприготвено жито. Тие често се јадат еден со друг. Не можат да се сметат за човечки битија. “ „Поради тоа, црнечките народи се, воопшто, покорни на ропство, бидејќи (црнците) имаат малку од она што е (во суштина) човечко и поседуваат особини кои се доста слични со оние на глупи животни, како што кажавме.“
Треба да се забележи дека расните предрасуди меѓу високите арапски кругови не биле ограничени на црнци со потемна боја на кожата, туку биле насочени и кон луѓе со посветла, „црвенолика“ боја на кожа (вклучувајќи ги и Персијците, Турците, белците и Европејците), дедека Арапите упатувале на самите себе како „црномурести луѓе“.
Покрај тоа, Омејадите ја освоиле Хиспанија и ја основале напредната цивилизација на Ал-Андалус, каде што траела „ера на религиска толеранција“ и „Златна ера на еврејска култура“ шест векови. Тоа било проследено со насилно повторно освојување под крилата на католичките монарси Фердинанд V и Изабела I. Во тој период католичките Шпанци ја формулирале доктрината „чистота на крв“. За време на овој историски период се појавил западњачкиот концепт на аристократска „сина крв“ во високо рациализиран и индиректно супермасистички концепт на белата раса, објаснува Роберт Ласи како автор:
Шпанскиот народ бил тој што го дал погледот на светот дека крвта на еден аристократ не е црвена туку сина. Шпанското дворјанство оклолу 9-от век започнало да личи класичен воен отмен свет, окупирајќи земја како воини на коњ. Тие го продолжиле процесот за повеќе од петстотини години, враќајќи назад со тешкотии делови од островот од неговите Маварски окупатори, и еден припадник на дворјанството го демонстрирал своето педигре со држење на својот меч за да го покаже филигранот на вени со сина крв под неговата бледа кожа, доказ дека неговиот род не бил заразен од непријател со темна боја на кожа. Сината крв, на тој начин претставувала еуфемизам за постоење како бел човек, сопствениот потсетник на Шпанија дека благородните чекори на аристократијата низ историјата ги носат прилично понеблагородните траги на расизам.
Следејќи го исфрлањето на повеќето Сефарадски Евреи од Иберијскиот полуостров, останатите Евреи и муслимани биле принудени да преминат во римски католицизам, станувајќи „нови христијани“ кои биле презирани и дискриминирани од „старите христијани“. Домениканскиот ред спровел „инквизиција“ со цел да ги исплеват оние кои преминале а сè уште применувале јудаизам и ислам во тајност. Ситемот и идеологијата на „чистота на крв“ ги прогонувал оние кои преминале во христијанството, без оглен на нивниот вистински степен на искреност во верата.
На крајот од Ренесансниот период, Ваљадолидската дебата (1550–1551 година) поради начинот на постапување со домородното население во „Новиот Свет“ го спротивставила домениканскиот фратар и бискуп на Чаиапас, Бартоломе де Лас Касас со друг доменикански филозоф Хуан де Сепулведа. Тие подоцна тврделе дека „Индијанците“ биле природни робови бидејќи немале души, и со тоа биле под човештвото. На тој начин, сведувањето на ропство или кметство било во согласност со католичката теологија и законот на природата. Во спротивност, Бартоломе де Лас Касас тврдел дека американските домородци биле слободни луѓе во природниот поредок и го заслужувале истиот третман како другите, во согласност со католичката теологија. Ова претставувало една од многуте контроверзии однесувајќи се на расизам, ропство и етноцентризам што настанале во следните векови.
И покрај тоа што антисемитизмот има долга европска историја, во однос со христијанството (анти-јудаизмот), самиот расизам честопати се опишува како современ феномен. Според францускиот филозоф и историчар Мишел Фуко, првата формулирање на расизмот се појавило некаде во Новото време како „дискурсот на расна војна“, историски и политички дискурс, кој Фоко го спротивставил со филозофскиот и правен дискурс на суверенитет. На тој начин Фоко тврдел дека првото појавување на расизмот како социјален дискурс (спротивно од простата ксенофобија, за којашто некои би можеле да тврдат дека постоела секаде и секогаш) може да се забележи во „Славната револуција“ во Велика Британија во 1688 година, во делата на Едвард Кук или Џон Лилбрн.
Меѓутоа, овој „дискурс на расна војна“, како што Фоко го протолкувал, мора да се издвои од биолошкиот расизам од 19-от век, познат и како „наука за раса“ или „научен расизам“. Всушност, овој современ дискурс има многу точки на разликување со современиот расизам. Како прво, во овој „дискурс на расна војна“, расата не се смета за биолошки поим, што би го поделил човештвото на одделни биолошки групи, туку како историски поим. Освен тоа, овој дискурс е во спротивност со дискурсот на суверенитет, се користи од буржоазијата, народот и аристократијата како средство за борба против монархијата. Овој дискурс, кој за првпат се појавил во Велика Британија, во тоа време бил пренесен во Франција од страна на луѓе како што се Буленвиљ, Никола Фрер, а потоа, за време на Француската револуција во 1789 година, Сије, а подоцна Огустин Тери и Курно, Буленвиљ, којшто ја создал матрицата од таков расистички дискурс во средновековна Франција, го зачнале поимот „расата“ како нешто поблиску до смислата на „нација“, односно, во денешно време “народот“.
Тој ја замислил Франција како поделена на повеќе народи, обединетата национална држава овде претставувала, секако, анахронизам, кои самите формирале различни „раси“. Буленвиљ се спротивставил на апсолутната монархија, која се обидела да ја заобиколи аристократијата со воспоставување на директна врска со Националното собрание. На тој начин, тој ја создал оваа теорија според која француските аристократи биле потомци на странски освојувачи, кои тој ги нарекол „Франки“, додека Националното собрание според него било сочинето од автохтоните, победени Гало-римјани, кои биле доминирани од франкиската аристократија како резултат на правото на освоена територија. Современиот расизам бил во спротивност со национализмот и националната држава. Грофот Монтлоси, во егзил за време на Француската револуција, кој го искористил дискурсот на Буленвиљ за „нордиската раса“ дека француската аристократија ги освоила простонародните „Гали“, на тој начин тој го покажал неговиот презир кон Националното собрание нарекувајќи го „овие нови луѓе родени од робови... мешавина од сите раси и сите времиња.
Расизмот во 19. век
Автори како што е Хана Аренд, во нејзината книга „Почетоците на тоталитаризмот“ од 1951 година, изјавиле дека расистичката идеологија (популарно „расизам“) што се развила на крајот на 19-от век придонела кон оправдување на империјалистичките освојувања на туѓу територии и придружните дела (како што се Геноцидот на Хереро и Намака народот од 1904-1907 година или Арменскиот геноцид од 1915-1917 година). Поемата „Бремето на белиот човек“ на Радјард Киплинг (1899 година) е една од најпознатите илустрации на верувањето во својствената супериорност на европската култура врз остатокот од светот, дури е сметана и за сатирично вреднување на таков империјализам. Расистичката идеологија на тој начин придонела кон оправдување на потчинувањето и растурањето на традиционалните општества на домородното население, кои се сметале за хуманитарни обврски како резултат на овие расистички верувања.
Меѓутоа, за време на 19-от век, западноевропските колонијални сили биле вмешани во прикривањето на троговијата со арапски робови во Африка, како и на трговијата со робови во Западна Африка. Другите колонизатори ја препознале расипаноста на нивните дела но продолжиле поради лична добивка. Некои Европејци за време на овој период се спротивставиле на неправдите од колонијализмот и лобирале во име на домородното население. На тој начин, кога на почетокот на 19-от век во Англија била изложена „Хотентотската Венера“, африканската асоцијација јавно се спротивставила на изложбата. Истата година кога Киплинг ја објавил својата поема, Џозеф Конрад го објавил делото „Срцето на темнината“ (1899 година), чиста критика на „Слободната држава Конго“, поседувана од Леополд II од Белгија.
Примери на применети расистички теории го вклучуваат создавањето на хамитската етно-лингвистичка група за време на европското истражување на Африка. Во тој период Карл Фридрих Лепсиус (1810–1877 година) ги ограничил на несемитски афро-азијски јазици. Терминот „Хамити“ се употребувал за различни населенија во границите на Африка, кои главно се состоеле од Етиопјани, Еритрејанци, Сомалијци, Бербери и Нубијци. Хамитите се сметале за народ од белата раса кој најверојатно потекнал или од Арабскиот полуостров или Азија врз основа на нивните културн, физички и лингвистички сличности со тамошните луѓе. Европејците ги сметале Хамитите за поцивилизирани од црните Африканци и посродни на нив и на Семитите. Во првите две-третини од 20-от век, хамитската раса се, всушност, сметала за една од родните гранки на белата раса, заедно со ИндоЕвропејците, Семитите и средоземната раса.
Меѓутоа, честопати се мислело дека самите Хамитите потфрлиле како владетели, што обично се припишувало на вкрстувањето со црнци. Во средината на 20-от век, германскиот научник Карл Мејнхоф (1857–1944 година), наведил дека расата „банту“ била создадена со спојување на хамитска и црнечка раса. Хотентотите (Нама или Кои) биле создадени со спојување на хамитската и бушманската раса, кои денес се наречени „Којсански народ“).
Во раниот 19 век во Соединетите Американски Држави, се основало Американското колонизационо општество како примарно средство за предлагање за враќање на поголема слобода и еднаквост на црните Американци во Африка. Обидот резултирал од мешавина на причини со изјава на основачот Хенри Клеј: „непобедлива предрасува како резултат од нивната боја на кожа, тие никогаш не би можеле да се спојат со слободните белци од оваа земја. Беше пожелно, поради тоа, што се однесуваше до нив, и останатиот дел од населението на земјата да ги исцеди.“ Расизмот се проширил низ Новиот Свет во доцниот 19-ти и раниот 20 век. Насилно незаконско движење (анг. White capping), што започнало во индијана во доцниот 19 век, брзо се раширило низ цела Северна Америка, предизвикувајќи многу африкански работници да побегнат од земјата на којашто работеле. За време на 1860-тите година, во Соединетите Држави се користеле расистички постери за време на изборни кампањи. На еден од тие постери е насликан црнец кој се шета мрзоволно во предворјето додека еден белец го ори неговото поле а друг сече дрва. Придружни етикети на постерот се: „Во потта од твоето лице ќе го јадиш твојот леб“, и „ Белецот мора да работи за да ги задржи своите деца и да ги плаќа своите даноци“. „Црнецот се прашува, што корист имам јас да работам додека тие ги прават овие определувања“.
На 5 јуни 1873 година, господинот Франсис Галтон, истакнат истражувач и роднина на Чарлс Дарвин, напишал писмо до дневниот весник The Times:
„Мојот предлог е да го направиме поттикнувањето на кинески колонии во Африка дел од нашата национална политика, верувајќи дека кинеските имигранти не само што ќе ја задржат својата позиција, туку и дека ќе се размножат и нивните потомци ќе ја истиснат инфериорната црна раса.“ „Јас треба да очекувам дека африканското крајбрежје, моментно ретко населено од мрзоволни, дрдорливи дивјаци, за неколку години може да биде земено под наем од работливите, принципиелни Кинези, кои ќе живеат како делумно независна колонија на Кина, или пак во потполна слобода под свои закони.“
Расизмот во 20 век
Нацистите ги сметале Евреите, Ромите, Полјаците и други словенски народи како што се Русите, Украинците, Чесите и секој друг кој не бил „ариец“, согласно со современата нацистичка расна терминологија, за нечовек (гер. Untermensch). Нацистите наоѓале логичко објаснување дека Германците, кои биле божествена раса, имале природно право да ги преселат, елиминираат или потчинат оние кои се инфериорни на нив. За време на Холокаустот, Нацистите убиле околу 6 милиони Евреи. На подолгорочен план, Нацистите сакале да истребат приближно 30-45 милиони Словени.
По војната, под „Големиот план“, „Генералниот план Ост“ го предвидел протерувањето на повеќе од 50 милиони негерманзирани Словени од Источна Европа преку принудна миграција, како и некои од Балтите, преку планината Урал во Сиберија. На нивно место, Германци би биле населени на поширок „животен простор“ (Лебенсраум) на илјада годишната империја. Херберт Баке бил еден од оркестраторите на „Планот на гладување“, планот да изгладнат десетици милиони Словени за да обезбедат сигурни резерви на храна за германскиот народ и трупи. Во 1949 година во Дурбан избиле сериозни расни немири помеѓу Индијците и Зулу народот. Обидот за добивање на власт на Не Вин во Бурма во 1962 година и неговото немилосрдно гонење на „странски државјани кои постојано живеат во земјата“ довело до егзодус на 300,000 бурмански Индијци. Тие мигрирале за да избегнат расна дискриминација и целосна национализација на приватни претпријатија неколку години подоцна во 1964 година. Занзибарската револуција од 12 јануари, 1964 година ја прекинала локалнара арапската династија. Илјадници Арапи и Индијци во Занзибар биле масакрирани во бунтови, а уште илјадници биле задржани или избегале од островот. На 4 август 1972 година, Иди Амин, претседател на Уганда, етнички ги исчистил Азијците од Уганда, давајќи им 90 дена да ја напуштат земјата.
Кратко по Втората светска војна, Националистичката партија на Јужна Африка презела контрола врз управувањето на Јужна Африка. Помеѓу 1948 и 1994 година, настапил режимот на Апартхејдот. Овој режим ги основал своите идеологии врз расната поделба на бели и обоени луѓе вклучувајќи ги и нееднаквите права на обоените. Неколку протести и немири се случиле за време на Апартхејдот во Јужна Африка, од кои најпознати се „Шарпвилскиот масакар“ во 1960 година, „Бунтот во Совето“ во 1976 година, бомбандирањето на „Чрч Стрит“ од 1983 година, „Мировниот марш во Кејптаун“ од 1989 година.
За време на Граѓанската војна во Конго (1998–2003 година), Пигмејците биле ловени и јадени како дивеч. Двете воени страни ги сметале за „нелуѓе“ а некои велеле дека нивното тело можело да пренесува маѓични моќи. Активисти за човекови права на Обединетите Нации во 2003 година изјавиле дека бунтовниците спроведувале чинови на канибализам. Синафаси Макело, претставник Мбутските пигмејци побарал од Советот за безбедност на Обединетите Нации да го признае канибализмот како злодело кон човештвото и чин на геноцид. Извештај објавен од страна на Одборот за елиминација на расна дискриминација го осудува третманот на Боцвана кон „бушманите“ како расистички. Во 2008 година, трибуналот на Заедницата за развој на Јужна Африка составена од 15 нации го обвинила претседателот на Зимбабве, Роберт Мугабе за поседување на расистички став кон бели луѓе. Уставот во Либерија забранува државјанство единствено на луѓе со црно африканско потекло.
Масовните демонстрации и немири против африкански студенти во Нандзин, Кина, траеле од декември 1988 година до јануари 1989 година. Сопственици на барови во централен Пекинг биле приморани да „не служат црнци или Монголци“ за време на Летните олимписки игри во 2008 година. Некои соседни заедници во Гуанджоу им забрануваат на Африканци да живеат во станбени комплекси. Во ноември 2009 година, британскиот весник The Guardian изјавил дека Лу Џинг, од мешано кинеско и африканско потекло, се појавила како најпознатиот натпреварувач на талент шоу натпревари во Кина и станала тема на жестока дебата поради бојата на нејзината кожа. Медиумското внимание насочено кон неа отворило сериозни дебати за расизмот и расната дискриминација во Кина.
Во Азија и Латинска Америка, посветла боја на кожа се смета за поатрактивна. Според тоа, козметички производи за избелување на кожата се популарни во Источна Азија и Индија. Одредени активисти, најистакнато на Конференцијата на Обединетите Нации во Дурбан, имаа тврдено дека ситемот на општествен редови во Индија претставува форма на расна дискриминација, иако многумина истакнати научници го сметаат ова гледиште како „научна бесмислица“, бидејќи не постојат постојани расистички разлики меѓу различните општествени редови. Овие активисти користат генетски студии кои тврдат дека го поткрепуваат нивното гледиште, покрај тоа што други поопширни студии ги оспориле овие тврдења како премногу површни. Моментно, во Индија има околу 165 милиони Далити (претходно познати како „недопирливите“).
Околу 70 000 црни африкански Мавритијци биле исфрлени од Мавританија во доцните 1980-ти години. Во Судан, црните африкански заробеници од граѓанската војна често биле потчинувани, а жените затворенички често биле сексуално искористувани. Војната во Дарфур некои ја опишале како расно прашање. Во октомври 2006 година, Нигер објавил дека ќе ги депортира Арапите кои живеат во регионот Дифа во источен Нигер во Чад. Ова население броело околу 150,000. Додека Владата ги собирала Арапите за подготовка за депортирање, две девојки умреле, како што се зборува по бегање од владините сили, а три жени претрпеле спонтан абортус.
Интеграцијата на заедницата на етиопски Евреи во израелското општество се усложнала од расистички ставови на дел од некои елементи на израелското општество и официјалното државно уредување. Израелските медиуми изјавиле дека жители на Писгат-Зеев, голема еврејска населба во Ерусалим, форморала одмаздничка патрола за да ставе крај на состанувањето на арапи со локалните еврејски девојки. Во испитување од 2007 година, повеќе од половина израелски Евреи се изјасниле дека мешаниот брак треба да се споредува со „национално предавство“.
Немирите во Џакарта во мај 1998 година биле насочени кон многу кинески Индонезијци. Анти-кинеската легислатива била во индонезијскиот устав сè до 1998 година. Ксенофобијата против кинеските мигранти е моментно во подем во Африка и Океанија. Анти-кинески немири, вклучувајќи десетици илјади луѓе, се појавиле во Папуа, Нова Гвинеја во мај 2009 година. Државниот пуч во Фиџи од 2000 година предизвикал насилна реакција против Индијците во Фиџи. Жителите на Фиџи од индиска, европска, мешана раса или други островски потомци станале граѓани од втор ред. Расни поделби постојат и во Гвајана, Малезија, Тринидад и Тобаго, Мадагаскар, или Јужна Африка. Една особено штетна форма на расизам во Соединетите Американски Држави е расната сегрегација, која, може да се докаже, продолжува да постои и денес.
Анти-расизам
Анти-расизмот вклучува присвоени или развиени гледишта, дела, движења, политики за спротивставување на расизам. Во главни црти, се залага за рамноправно општество во кое луѓето не дискриминирани во раса. Движење како што се Афроамериканското движење за граѓански права и Анти-апартхејдското движење биле примери за анти-расистички движења. Ненасилен отпор во одредени случаи претставува елемент на анти-расистичките движења, и покрај тоа што тое не било отсекогаш така. Закони за криминал од омраза и позитивна дискриминација се исто така примери на владина политика направена да го потисне расизмот.
Мера (Рилево)
Мера — археолошко наоѓалиште во прилепското село Рилево. Претставува некропола, но поради неистраженоста не е датиран. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека на 2 км југоисточно од селото, во полето се забележувале стари гробови со плочи.
Глукозен транспортер
Глукозни транспортери — широка група мембрански белковини кои го олеснуваат транспортот на глукоза низ цитоплазматската мембрана. Бидејќи глукозата е витален извор на енергија за сиот жив свет, тие се присутни во сите Because glucose is a vital source of energy for all life, these transporters are present in all филуми. GLUT и SLC2A фамилиите се белковински фамилии кои се наоѓаат во повеќето клетки на цицачи. 14 GLUT белковини се кодирани од човечкиот геном. GLUT е вид на унипортен транспортер.
Синтеза на слободна глукоза
Најголем број на неавтотрофни клетки се неспособни да создадат слободна глукоза поради неприкажување на глукоза-6-фосфатаза и, дополнително, се вклучени единствено во внесувањето и катаболизмот на глукоза. Обично произведена единствено во хепатоцитите, при услови на постење, другите ткива како цревата, мускулите, мозокот и бубрезите се способни да создадат глукоза, по активација на глуконеогенезата.
Транспортери на глукоза кај цицачите
GLUT белковините се интегрални мембрански белковини кои содржат 12 трансмембрански завојници со амино- и карбокси- терминали изложени на цитоплазматската страна на клеточната мембрана. GLUT белковините транспортираат глукоза и слични хексози според модел на променлива конформација,  which predicts that the transporter exposes a single substrate binding site toward either the outside or the inside of the cell. Binding of glucose to one site provokes a conformational change associated with transport, and releases glucose to the other side of the membrane. The inner and outer glucose-binding sites are, it seems, located in transmembrane segments 9, 10, 11; also, the QLS motif located in the seventh transmembrane segment could be involved in the selection and affinity of transported substrate.
Видови
Секоја изоформа на транспортерот игра специфична улога во метаболизмот на на глукозата, определена од шаблонот на ткивно прикажување, супстратната специфичност, транспортната кинетика и регулираното прикажување при различни физиолошки услови. To date, 14 members of the GLUT/SLC2 have been identified. On the basis of sequence similarities, the GLUT family has been divided into three subclasses.
Откривање на котранспортот натриум-глукоза
Во Август 1960, во Прага, Роберт К. Крејн за првпат го претставил своето откритие на котранспортот натриум-глукоза, како механиззм за цревна апсорпција на глукоза.
Бориево
Бориево — село во Општина Босилово, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Бориево се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во средишниот дел на Струмичка Котлина. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 8 километри.
Надморската височина во селото е 210 метри додека селото зафаќа површина од 5 км2. Од нив,426,3 хектари се обработливо земјиште и 14,2 хектари се пасишта
Ран период
Бориево е стара селска населба која потекнува од средниот век. На почетокот селото било мало, подигнато на брегот на Моноспитовското Блато, во месноста „Жабарник“. Старите жители на ова село на тој простор се занимавале со лов, риболов и  сточарство. Поради мочурливото  земјиште,  земјоделството  не  било застапено. Според едно предание, претходниците на бориевчани ја напуштиле првобитната местоположба на селото, веднаш по Битката на Беласица во  1014 година, кога Самуиловата војска била  победена од  војската на византискиот цар Василиј II.
Причина за напуштањето на населбата во месноста „Жабарник“ била појавата на болест (веројатно маларија) од која најмногу умирале децата. Прв на ова место каде што денес е сместено Бориево се населил човек по име Борил. Подоцна околу неговата куќа се населиле и други семејства, па така се оформувала мала селска населба која во чест на првиот жител Борил, ја нарекле Борилово. Со името Борилово, селото се спомнува, сè до доаѓањето на Османлиите.
Отоманско Царство
Османлиите селото започнале да го нарекуваат Бориево. Легендата вели дека во селото имало изградено кула во која ги обучувале војниците, кои секое утро ги пробудувала војничката труба – „бурија“. Така според оваа легенда, од овој збор произлегло и името Бориево.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 20 семејства и 65 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 275 жители Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 352 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија и 64 македонски патријаршисти. Освен тоа, во селото работело и едно егзархиско училиште.
Во текот на Горноџумајското востание кај селото се одвила битка против Османлиите Во битката врховистичката чета ранила еден таксилдар, а убила една жандар и падарот од селото. Во текот на престрелката загинал еден четник, а четата со себе по повлекувањето го повела машкото население. Поради пукањето во Бориево дошло до организирање на башибузлук од страна на Турците од села Турново, Еднокуќево и Секирник. Башибозлукот набргу се нашол во Бориево, а таму дошла и една потера од 50 души од Банско. Селото било ограбено, а дестенина селани биле претепани до смрт. На 18 ноември во Бориево дошла потера од 40 - 50 души од Ново Село под команда на Али Ефенди. Биле уапсени 16 селани и однесени во Ново Село каде што биле мачени за да предадат пушки.
Југославија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион. По крајот на Втората светска војна, Бориево било вклучено во рамките на СР Македонија, во составот на СФРЈ.
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Босилово.
Население
Во 1961 година селото Бориево имало 681 жител. Во 1994 година во селото живееле 889 луѓе, сите Македонци ..
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 742 жители, од кои 654 Македонци, 1 останат и 87 лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1823 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на Дом на културата.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 759 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 768 гласачи.
Култура и спорт
На спортски план во Бориево се обнови игралиштето и фудбалскиот клуб на Бориево започна активно да учествува во многу натпревари.
Басалт (Ајдахо)
Басалт (Basalt) е град во округот Бирмингем во сојузната држава Ајдахо, САД. Белеви според пописот од 2000 година броел 419 жители и опфаќал површина од 0,7 км2. Се наоѓа на 1,399 м надморска височина. Поштенскиот број на Басалт е 83218, а повикувачкиот број 208.
Белорусија
Белорусија (Беларусь, Белоруссия, Беларусь) или официјално Република Беларус (Рэспубліка Беларусь, Республика Беларусь), е независна држава во Источна Европа. Белорусија се граничи со Русија на североисток, со Украина на југ, со Полска на запад и со Литванија и Латвија на северозапад. Главен град на Белорусија е Минск, а службени јазици во државата се белоруски и руски. Вкупната површина на Белорусија изнесува 207.600 км2 каде живеат околу 9.503.807 жители според пописот од 2009 година. Над 40% од вкупната површина на земјата е прекриена со шуми, а најзначајни стопански гранки на земјата се земјоделството и производството.
Геологија на Србија
Регионалната геологија на Србија ја опишува геолошката структура и историја во границите на Србија.
Белорусија
Потекло на поимот
Името „Белорусија“ или „Беларус“ (Беларусь, Белоруссия) потекнува од името Бел Рус (руски: Белая Русь, латински: Rutenia Alba) кое се користело зо западноевропската картографија и географска традиција во 16 век. Така, истонословенските територии „фигуративно“ се именувале како Црвен Рус, Бел Рус и Црн Рус, а тоа довело до именување на териториите на Голем Рус и Мал Рус кое било често употребувано од Византија. Црвен Рус во изворите се однесувал на Галиција и Волињ, а пак Бел Рус и Црн Рус во различни извори се користеле за Големото војводство Литванија и Големото војводство Москва.
Геологија на Србија
Србија во поново геолошки период е дел од Евроазиската плоча, но литологиите на основата на карпите сведочат за разновидна геолошка историја. Во тектонска смисла, Србија е дел од ороген систем кој е составен од алпски, карпатски и динаридски орогени појаси. Нејзината територија може да се подели на пет геотектонски единици со различна генеза:
Белорусија
Среден век
Од крајот на бронзеното доба поголем дел од територијата на денешна Белорусија била населена со Балтијци. Кон крајот на 9 век и почетокот на 10 век, оваа територија започнале да ја населуваат Словени.
Се смета дека првата држава на територијата на сегашна Белорусија била Полоцката. Градот Полоцк првпат се споменува во „Повестите на минатото„ од 862 година. Полоцкото кнежевство достигнало најголем подем и најголема моќ за време на владеењето на кнезот Усјаслау Брачиславич (1044 – 1101). Од 10 век до 13 век на територијата на Белорусија се наоѓале и Туравското кнежевство, Смоленското кнежевство, Граѕенското кнежевство. Следни големи држави на белоруската територија било и Великото кнежевство Литовско, Руско и Жамојцко.
Белоруска Советска Социјалистичка Република
За време на Првата светска војна, Белорусија се наоѓала под германска окупација. Својата прва независност, Белорусија ја прогласила на 25 март 1918 година. Но по окупацијата на Црвената армија, на 1 јануари 1919 година била прогласена Советска Социјалистичка Република Белорусија. Во времето на Втората светска војна, Белорусија повторно била окупирана од страна на Нацистичка Германија. Германците се задржиле на власт сè до 1944 година. По војната, таа повторно останала во составот на СССР.
Независност
Својата независност Белорусија прогласила од СССР на 27 јули 1990 година, а меѓународно признаена на 25 август 1991 година.
Геологија на Србија
Супрагетик
Супрагетичките пелени формираат ударен појас NS во источна Србија, каде што се појавуваат на Балканските Планини (Стара Планина). Тие се дел од палеогеографското царство на Дачија. Супрагетик е поделен на единица Рановац и Власина.
Белорусија
Географија и клима
Белорусија е држава која се наоѓа во Источна Европа. Граничи со Русија на исток и на север, со Латвија на север, со Литванија на северозапад, со Полска на запад и со Украина на југ. Белорусија не излегува на море, релативно е рамна. Езерата и реките се ширум распространети по нејзината територија. Во Белорусија има околу 11.000 езера, но голем дел од нив се помали од 0,5 км2. Во Белорусија преовладува континентална клима.
Геологија на Србија
Потисен лист Дрина-Ивањица
Потисната плоча Дрина-Ивањица формира ударна потисна плоча од СНЗ до ЈЈИ низ југозападна Србија. Составен е од палеозојски подрум и мезозојска покривка. Згора на ова се наоѓа заробениот Златиборски офиолит    (Златиборските Планини), остаток од западниот Вардарски океан.
Белорусија
Политички систем
Белоруската клима е умерено континентална,преодна форма од поморска до континентална клима со благи и влажни зими и топли лета.Во последните децении континенталната клима е помалку изразени бидејќи зимите станувале се потопли.Општи одлики на климата се условени од локацијата на земјата во средната ширина,доминацијата на рамен релјеф и релативна оддалечност од Атлантскиот Океан.Просечната јулска температура се движи од 17 C до 18,5 C,јануарската температура се варира од -8 C до -4,5 C период со температури над нулата трае околу 230-263 дена. Белорусија се наоѓа во зона на доволно врнежи.Просечни врнежи се од 600-700м годишно,во планинскиот дел просекот е 650-700мм и во низините е 600-650 милиметри.Околу 70% од годишните врнежи паѓаат во топлиот период.Повремените поплави се условени од просторни и временски врнежи. Снегот е важна одлика на белоруската клима.Периодот со снег трае 75 дена во југозападниот дел и 125 дена во североисточниот дел на земјата.Просечната снежна длабочина се движи од 15 до над 30цм. Климата на Белорусија се менуваше во текот на историјата на Земјата. За време на периодот на инструментални набљудувања (1881-2004) просечната годишна температура се зголеми за 1 C. Во овој период два значајни покачувања на температурата се забележани. Пораст на температурата од 3-4 C се предвидува до крајот на овој век.
Геологија на Србија
Сеизмичка активност
Србија е подложна на умерена до силна сеизмичка активност, особено во централните појаси на Вардарската зона и на српскиот масив. Големите земјотреси во 20 век се движеле помеѓу 5,0 од 6,0 (Лазаревац 1922) Рихтеровата скала. Последниот голем земјотрес од 5,4 степени се случи во близина на Краљево на 3 ноември 2010 година.
Белорусија
Религија
До крајот на 12 век, Европа била поделена на две големи области: западната област со доминација на римокатолицизмот и источна со доминација на православна Византија. Границата меѓу нив се наоѓала на реката Западен Буг. Оваа област, моментално позната како Белорусија, била една од малкуте каде се водела индиректна војна помеѓу двете цркви. До 14 век, Руската православна црква станала доминантна во Белорусија. Владислав II, тогашен владетел на Литванија, наредил да се направи сето население во Литванија католичко. Белорусија во тоа време била дел од неговото царство, па веќе во средината на 14 век позициите на католицизмот станале силни во Литванија. Во текот на 16 век започнала кризата во христијанството: протестантската реформација во католицизмот и појавата на ерес. Од половината на 16 век започнало ширењето на протестантството во Литванската држава.
Геологија на Србија
Сеизмичка активност
Список на големи земјотреси во 20 и 21 век:
Белорусија
Религија
Пред 1917 година, во Белорусија постоеле 2.466 верски заедници, од кои 1.650 православни, 127 римокатолички, 657 Еврејски, 32 протестантски, и неколку муслимански заедници. Во времето на комунистичкиот режим (кои официјално биле атеисти), активностите на овие заедници биле строго ограничени. Многу верски заедници биле уништени и нивните водачи биле или прогонувани или затворани; останатите заедници понекогаш се вклучувале во работата на властите но само поради цели нивни, како и во обид да се вметне патриотизам за време на Втората светска војна.
Геологија на Србија
Модерна историја
Српското геолошко друштво било основано од група професори и студенти во Белград на 10 февруари 1891 година под раководство на Јован Жујовиќ. Геолошкото истражување било основано на 29 декември 1930 година.
Белорусија
Религија
Денеска, околу 96% од населението на Белорусија се христијани. Како помали религиозни организации се издвојуваат муслиманската со околу 0.5%, еврејската околу 0.1 итн.
Геологија на Србија
Економска геологија
Економската геологија на Србија била разгледана од Мелхер и Рајхл во 2017 година.
Белорусија
Симболи
Актуелното државно знаме и грб беа прифатени по пат на референдум во 1995 година. До овој период за државни симболи се сметаа бело-црвено-белото знаме и грбот „Пагонија“.
Главен град
Минск е главен град на Белорусија.Градот се наоѓа на реките Њамиха и Свислач .Градот има население од околу 1.830.000 жители
Спорт
Највисоко спортско тело во државата е олимпискиот комитет на Белорусија.Белоруските спортисти дебитирале на олимписките игри во Хелсинки  во 1952 година како дел на олимпискиот тим на Советскиот Сојуз, а од олимписките игри одржани во Лилехамер во 1994 година Белорусија настапува како самостојна држава.Прв белоруски спортист кој освоил медал на олимписките игри е Михаил Кривоносов. Тој медалот го освоил во десциплината фрлање на чекан на олимписките игри во Мелбурн 1956 година.Првиот медал(бил освоен сребрен медал) за белорускиот олимписки комитет ја освоил Игор Железовски во дисциплината брзо лизгање на олимписките игри одржани во Лилехамер.Екатерина Карстен-Ходотович е официјално најдобриот белоруски спортист на олимписките игри со освоени 4 медали(две златни и по една сребрена и бронзена).Таа се натпреварувала во категорија веслање.Екатерина учествувала на сите пет Летни олимписки игри на кои учествувала Белорусија.
Геологија на Србија
Економска геологија
Наслагите на железна руда на Србија се незначителни. Наслаги на железо и бакар биле пронајдени во Сува Руда и Суво Рудиште.
Најголемото наоѓалиште на латерит никел во Европа е во Мокра Гора, со околу 1.000 милиони тони руда.
Депозитот Јадар содржи висококвалитетна минерализација на бор и литиум во минерал наречен Јадарит и Рио Тинто Минс инвестираше 200 милиони долари за да тестира дали „има потенцијал да произведе и литиум карбонат од батерии и борна киселина “. Во март 2021 година беа направени извештаи дека рудникот Јадар ќе започне со производство во 2026 година.
Авача (река)
Авача — река на југоистокот од полуостровот Камчатка во Русија.
Сливот на Авача има површина од околу, содржи бројни потоци ладни и врели води богати со минерали. Речниот ток се смрзнува кон крајот на декември (сливот во новембру), а одново се одмрзнува во март наредната година.
На бреговите на реката Авача е сместено и Елизово — седиште на Елизовскиот реон, Камчатски крај. Се влева во Авачинскиот Залив (Авачинско Устие).