cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Протези
Како протезите се користат
Примената на Протезите се движи на забите како резултат на сила и притисок врз забите. Постојат четири основни елементи кои се потребни со цел да им помогне потег на забите. Во случај на традиционален метал или жица загради, еден користи загради, сврзување материјал, лак жица, и лигатура еластична, исто така, повика на "О-прстен" За да им помогне усогласување на забите. Забите се движат кога жица лак става притисок на загради и забите. Понекогаш извори или гумени ленти се користат да се стави повеќе сила во одредена насока. Протезите се под постојан притисок, кој со текот на времето, се движи заби во соодветни позиции. Понекогаш возрасни треба да носат капи да задржи некои заби се движат. Кога загради се изврши притисок врз оние забите, пародонтот мембрана се протега од една страна и е компресирана од друга страна. Ова движење треба да се направи полека спротивно ризикува да изгуби пациентот неговите или нејзините заби. Ова е причината зошто загради се најчесто носи за околу две и пол години и усогласувања се однесува само на секои три или четири недели. Овој процес отпушта на забот, а потоа нова коска расте во поддршка на забот во својата нова позиција која што е технички наречен коска ремоделирање. Коските ремоделирање е биомеханички процес одговорен за изработка на коските посилни во одговор на одржлив товарот активност и послаба во отсуство на носење на товарот. Коските се направени од клетки, наречени остеокластите и остеобластите. Два различни видови на коскената ресорпција се е можно кои се нарекуваат директен ресорпција, почнувајќи од поставата клетките на алвеоларна коска, и индиректни или ретроградна ресорпција, кој се случува кога пародонтот лигаменти стана предмет на прекумерна количина и времетраењето на компресија стрес. [3] Друг важен фактор, поврзан со заб движење е коска навредување. Коските таложење се случува во расеан пародонтот лигаменти и без коска навредување, на забот ќе олабават и празнини ќе се случи дистално од насока на заб движење Заб обично ќе се движат за милиметар месечно во текот на ортодонтски движење, но постои висок поединечната варијабилност. Ортодонтски механика може да варира во ефикасност, кои делумно се објаснува со широк спектар на одговор на ортодонтски третман.
Тип на протези
Традиционалните протезите најчесто се користи во лекување на децата, како и возрасните. Тие се состојат од мали заградата дека е залепен на предниот дел на секој заб и катници се прилагодуваат со бенд кој опкружува на забот. Предноста е еден може да јаде и пие, а носи на голема заграда, но недостаток е тоа што една мора да се откажат од одредени јадења и навики за јадење додека ги носи, како што се, гуми за џвакање и чипс. Друг недостаток е тоа што тие треба да биде периодично ја зајакна со ортодонтот предизвикува зголемено количество на непријатност.
Постапка
Првиот чекор е да се утврди дали Протезите се погодни за пациентот. Лекарот се консултира со пациентот и увид на забите визуелно. Ако загради се е соодветно, евиденција назначувањето постави каде што Х-зраци, калапи, и впечатоци се направени. Овие записи се анализираат за да се утврди на проблеми и соодветно на текот на акцијата. Со користење на дигитални модели е брзо зголемување на ортодонтски индустрија. Дигитални третман започнува со создавањето на три-димензионални дигитален модел на сводовите на пациентот. Овој модел се произведува од страна на ласерски скенирање гипс модели создадени со користење стоматолошки впечатоци. Компјутерски автоматски третман симулација има можност автоматски да го оддели непцата и забите една од друга и може да се справи малоклузии добро. Овој софтвер им овозможува на лекарите да се обезбеди, во виртуелниот амбиент, дека избраните третман ќе произведува оптимална исход, со минимални корисникот влез.
Третман време и трошоци
Типични времето на третманот е од шест месеци до шест години, во зависност од тежината на случајот, локација, возраст, итн, иако истражувањата покажуваат дека просечното времетраење е 1 година и 4 месеци.ретман може да биде забрзана користење на state-of-the-art технологија, роман планирање и позиционирање техники.
Гласоечко
Гласоечко – традиционален облик на вокална музика, машко двогласно пеење од Долни Полог, карактеристично за оваа област. Ова пеење се препознава како симбол на културниот идентитет на македонскиот народ од оваа област кој токму во гласоечките песни ги вградил својата историја, митологија, традиција и култура.
Пеење
Песните се пеат полифониски, додека дронскиот глас се движи спротивно во однос на водечкиот мелодиски глас, често следен со кавал и гајда. Гласоечкото се изведува неусилено од два-тројца пејачи, на свечености, свадби, вечерни забави и други дружби. Гласоечките пејачи се истакнати и талентирани поединци кои се стекнале со знаење со подражавање на техниките и вештините од претходниците.
Надворешни врски
Гласоечко пеење на Јутјуб
Пеклиште (Трново)
Пеклиште — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Трново. Претставува средновековна населба и некропола. Се наоѓа на околу 3 км североисточно од селото, каде се гледаат грамади од кршен камен и големи камени плочи од гробни конструкции.
Теорија на интерфејсот (книга)
Стручна рецепција
Јекниќевиот научен придонес за теоријата на медиумите е оценет како значаен: „Олег Јекниќ успешно и оригинално ја поставил и разработил општата теорија медиумите и теоријата на интерфејсот. Со своите аргументации назначил сериозни и темелни заклучоци за 'природата' на техничките медиуми и нивната комуникациска улога. Неговите теориски резултати во нашата средина се сосем нови и ветувачки. Многу ретки се научните студии кои се занимаваат со феноменалноста на новите медиуми на така широк и разработен фон на соочување на филозофските и теоријските епистемологии.“ — Комисија за одбрана на докторската теза, 2009. За иновативноста на новата теорија рецензентот на книгата, проф. д-р Миодраг Шуваковиќ, вели: „Теориската иновација на ова интердисциплинарно научно дело содржана е во тезата и аргументацијата поимот на интерфејсот да презема цела низа на значења и функции кои припаѓале на традиционалниот поим за медиуми. Јекниќ извел извонредно сложено истражување кое го водело кон нова и оригинална научна и поетичка теорија за техничко-филозофските и теориско-естетичките толкувања на смислата, улогата и функциите на медиумите и интерфејсот во современата уметност и култура.“ — Миодраг Шуваковиќ, во: Јекниќ, Олег. Теорија на интерејсот, задна корица на книгата, 2014
Национален музеј на медицината на Украина
Националниот музеј на медицината  (украински: Національний музей медицини України) е музеј кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Музејот бил основан во 1973 година, а првата изложба се случила во 1982 година. Музејот се наоѓа во зградата на поранешниот медицински театар, која била изградена од страна на архитектот Александар Берета во 1853 година. Зградата претставува споменик на архитектурата на Украина која е изградена во стил на класицизам.
Идејата за основање на еден таков музеј започнала во раните 1960-ти години. денеска, во музејот се наоѓа историјата и развојот на украинскатам медецина од античко време до денес. Изложбата се состои од фотографии, книги, инструменти, анатомски подготовки, лични предмети на познати украински лекари, лекови, медицински и фармацевтски уреди.
Африкански куп на нации 1965
Африкански куп на нации во 1965 година — 5-то африканско фудбалско првенство на Африканскиот куп на нации кое се одржало во Тунис од 12 ноември - 21 ноември 1965 година. На ова првенство учество зеле 6 репрезентации. Вкупно биле одиграни 8 натпревари.
Победник на турнирот била Фудбалската репрезентација на Гана.
Орхон (покраина)
Орхон (Орхон аймаг) е една од 21 покраини на Монголија, сместена во северниот дел на Монголија. Главен град на провинцијата е Ерденет.
Покраината се одделила од покраината Булган во 1994 за да се формира нова административна единица со главен град Ерденет.
Бацили
Бацили (Bacilli) претставува класа на бактерии. Таа вклучува два реда, Bacillales и Lactobacillales, кои содржат неколку добро познати патогени како што е Bacillus anthracis (причинителот на антракс). Сите припадници на оваа класа се Грам-позитивни бактерии.
Двосмисленост
Неколку сродни концепти го употребуваат истиот термин, бацили, што може да доведе до значителна забуна. Терминот "Bacillus" (во капитализирана и италик форма) се користи како име на род кој спаѓа во класата Bacilli (пример, Bacillus anthracis).
Зборот "bacillus" (или множина "bacilli", со мало b) се користи како генерички термин за да се опише морфологијата на било која бактерија со стапчеста форма. Овој општ термин не значи дека бактеријата е член на класа Bacilli или на родот Bacillus. Од друга страна, не сите членови на класата Bacilli имаат стапчеста форма (на пример, видовите на Staphylococcus се сферични), а има бактерии со стапчеста форма кои не припаѓаат на класата Bacilli (на пример, Clostridium kamina dalla kotta). Згора на тоа, општиот термин "bacillus" не мора да значи дека бактеријата се бои Грам-позитивно, што е заедничка особина на класата Bacilli. На пример, бактеријата E. coli има стапчеста форма за која може да се употреби терминот "bacillus", но таа се бои Грам-негативно и не припаѓаат на родот Bacillus ниту на класата Bacilli.
Филогенија
Моментално прифатената таксономија е врз основа на Списокот на имиња на прокариотите со евиденција во номенклатурата (анг. List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature - LPSN) додека филогенијата се заснова на 16S рРНК-заснованото LTP ослободување 106 од Проектот "Животно дрво на сите видови" (анг. The All-Species Living Tree Project). Некласифицирани Bacillales
Забелешки: ♠ Видот се наоѓаа во NCBI, но не е наведен во LPSN.
Оптика
Оптика — дел од физиката кој се занимава со одликите и законитостите на светлината, вклучувајќи го и заемодејството со материјата и создавањето на инструменти кои користат светлина или го утврдат нејзиното присуство. Оптиката обично ги опишува одликите на видливата светлина, ултравиолетова, и инфрацрвена светлина. Бидејќи светлината е електромагнетен бран, другите видови на електромагнетно зрачење како што се рендгенските зраци, микробрановите и радиобрановите пројавуваат слични својства.
Некои појави зависат од фактот дека светлината ги поседува одликите на бран и честичка истовремено. Објаснувањето на овие ефекти побарува употреба на квантна механика. Кога светлината се разгледува како честички, светлината се претставува како збир од честички наречени „фотони“. Квантна оптика е дел од оптиката кој се занимава со употребата на квантномеханички методи во оптичките системи.
Оптиката како наука е доста важна и е применета во многу сродни дисциплини како што се астрономијата, разни инженерски струки, фотографијата и медицината (особено во офталмологијата и оптометријата). Оптиката наоѓа практична примена во разни технологии и секојдневни предмети, како што се огледалата, леќите, телескопите, микроскопите, ласерите и оптичките влакна.
Историја
Оптиката започнува со создавањето на првите леќи од страна на старите Египќани и Месопотамци. Најстарите познати леќи се изработени од полиран кристал најчесто кварц, од 700 година пред наша ера познати како асирски леќи како што се Лејардовите/нимрудските леќи. Старите Римјани и Грците исполнувале стаклени топки со вода за да добијат леќи. По практичниот развој следеше развојот на теории за светлината и видот од старите грчки и индиски филозофи, и со развојот на геометриската оптика во грчко-римскиот свет. Зборот оптика потекнува од старогрчкиот збор, чие значење е „појава, изглед“.
Во грчката филозофија за оптиката преовладувале две спротивставени теории за тоа како функционирало сетилото за вид, „внатрешна“ и „оддавачка“ теорија. Внатрешната теорија го толкува сетилото за вид како да произлегува од објектите кои создаваат копии од самите себе и истите се забележани од окото. Поддржувачи на ова тврдење се Демокрит, Епикур, Аристотел и нивните следбеници, оваа теорија на некој начин е поврзана со модерните теории за тоа што претставува видот, но истата е занемарена поради недостатокот на експериментални докази.
Платон беше првиот кој се залагал за емитирачката теорија, идејата е дека видното восприемање се постигнува благодарение на зраци кои се емитуваат од очите. Тој исто така коментирал за парноста и превртените ликови во огледалата во делото Тимај. По неколку стотина години, Евклид напиша дело наречено Оптика каде го поврзува сетилото за вид со геометријата, создавајќи ја геометриската оптика. Тој својата работа ја засновал на Платоновата теорија за емитирање на светлината и ги опишува математичките правила за перспективата и ги опишал ефектите на прекршувањето на светлината, иако се прашувал за тврдењето како зрак од светлина може моментално да ги осветли ѕвездите секој пат кога трепнуваме. Птоломеј, во неговиот труд Оптика, го бранел гледиштето на емитирачко-внатрешна теорија за сетилото за вид: зраците (или протокот) од очите формира конус, каде врвот е во внатрешноста на окото, а основата го опишува видното поле. Зраците биле осетливи и ја пренесувале информацијата назад до набљудувачот, кој со својот разум пресудувал за растојанието и местоположбата на површините. Тој отишол чекор понапред од Евклид и опишал начин со кој може да се утврди аголот на прекршување, но не го разбрал искуственото содејство меѓу зракот и упадниот агол.
За време на средниот век, грчките идеи за оптиката беа возобновени и проширени од страна на автори од тогашниот муслимански свет. Еден од најраните автори беше Ел-Кинди (801–873) кој ги запишал достигнувањата во оптиката на Аристотел и Евклид, и бил поддржувач на емитирачката теорија бидејќи истата подобро може да ги објасни оптичките појави. Во 984 година, персискиот математичар Ибн Сехл го напиша делото „За впламенетите огледала и леќи“, во која точно го опишува законот за прекршување кој е еднаков на денеска познатиот Снелов закон. Тој го искористил овој закон за да ги пресмета најдобрите форми за леќи и закривени огледала. Во раниот ХI век, Алхазен ја напиша Книга за оптиката (Kitabul-menazir) во која тој го проучува одбивањето и прекршувањето и предлага нов начин за објаснување на сетилото за вид и светлината заснован на набљудување и експеримент. Тој ја отфрли емитирачката теорија на Птоломеј која тврдеше дека зраците се емитувани од очите, и вели дека светлината се одбива во сите насоки во прави линии од сите точки на предметите кои се набљудуваат и подоцна влегуваат во очите, иако не бил во можност да објасни како окото ги восприема зраците. Хаитамовиот труд беше занемарен во арапскиот свет но анонимно беше преведен на латински негде околу 1200 година и надграден од страна на еден полски монах Витело со што стана првиот стандарден текст за оптика во наредните 400 години во Европа.
Во XIII век во средновековна Европа англискиот бискуп Роберт Гросетест пишувал на најразлични научни теми опишувајќи ја светлината низ четири различни гледишта: епистемологија на светлината, метафизика или космогонија на светлината, етиологија или физика на светлината и теологија на светлината, засновајќи се на трудовите на Аристотел и платонизмот. Гросетестовиот најпознат ученик, Роџер Бејкон, напишал дела во кои цитира широк опфат на преведени оптички и филозофски дела, вклучувајќи ги и оние на Алхазен, Аристотел, Авицена, Авероес, Евклид, Ел-Кинди, Птоломеј, Тидеј и Константин Африкански. Бејкон успеал со употреба на делови од стаклени топки како лупи да покаже дека светлината се одбива од објектите наместо да биде емитувана од истите.
Првите очила беа создадени во Италија околу 1286 година. Ова беше зачетокот на оптичката индустрија на стружење и полирање на леќите за овие „очила“, најпрво во Венеција и Фиренца во почетокот на XIII век, а подоцна во центрите за производство на очила во Холандија и Германија. Произведувачите на очила создаваа подобри и се подобри леќи за подобрување на видот, засновани на искуственото знаење стекнато преку набљудување на ефектите на леќите, без притоа да се користат простите теории за оптиката од тоа време (теории кои не можеа на соодветен начин да објаснат како функционираат очилата). Овој практичен развој, мајсторство и опитство со леќите доведе до создавањето на првиот оптички микроскоп околу 1595 година, и рефракторниот телескоп во 1608 година, во центрите за производство на очила во Холандија.
Во раниот XVII век Јоханес Кеплер се занимавал со геометриската оптика во неговите записи, со посебен осврт кон леќите, одбивањето на светлината од рамни и закривени огледала, начинот на работа на стенопските камери, обратнопропорционалниот квадратен закон за јачината на светлината и оптичкото објаснување на астрономските појави како што се месечевите и сончевите затемнувања, како и астрономската паралакса. Тој исто така точно ја утврдил улогата на мрежницата како органот кој ги восприема сликите, со што најпосле можело научно да се зберат способностите на различните видови на леќи кои произведувачите на очила ги согледувале во претходните 300 години. По изработката на телескопот Кеплер се нафатил со осмислувањето на теориската основа на начинот на кои истите работат и опишал подобрен тип, познат како Кеплеров телескоп, кој имал две собирни леќи за да се добие поголемо зголемување.
Теоријата за оптиката се унапредува во средината на XVII век со есеите напишани од филозофот Рене Декарт, во кои се објаснуваше цел збир на оптички појави вклучувајќи ги одбивањето и прекршувањето на светлината со претпоставката дека светлината се емитува од предметите кои истовремено и ја создавале. Ова тврдење значајно се разликувало од старогрчките тврдења за емитирачката теорија. Во подоцнежните 1660-ти и раните 1670-ти години, Њутн ги надминува Декартовите идеи и ја создава т.н. корпускуларна теорија за светлината, со познатото тврдење дека белата светлина е мешавина од бои кои се добиени со разложување на белата светлина со помош на призма. Во 1690 година, Кристијан Хајгенс ја предлага брановата теорија за светлината заснована на тврдењата на Роберт Хук во 1664 година. Хук и самиот јавно ги критикувал теориите за светлината на Њутн и препирката меѓу ним двајцата траела сè до смртта на Роберт Хук. Во 1704 година, Њутн го објавува своето дело Оптика и, во тоа време, делумно поради неговите успеси во другите области на физиката, се смета за победник во дебатата за природата на светлината.
Њутновите тврдења за оптиката беа прифатени сè до раниот XIX век кога Томас Јанг и Огистен-Жан Френел извршиле опити на интереферентните појави на светлината и целосно ја утврдиле брановата природа на светлината. Јунговиот познат опит со двоен процеп покажал дека светлината го почитува законот на суперпозиција,кој поседува бранови одлики кои не се предвидени со Њутновата корпускуларна теорија. Од овие опити произлезе и теоријата за дифракција на светлината со што се создаде целосно ново поле во физичката оптика. Брановата оптика успешно се обединува со електромагнетната теорија на Џејмс Кларк Максвел во 1860 година.
Наредниот напредок на оптичката теорија се случи во 1899 година кога Макс Планк успешно го измоделира црнотелесното зрачење со претпоставката дека размената на енергија меѓу светлината и материјата се случува преку точно одредени количества на енергија т.н. кванти. Во 1905 година Алберт Ајнштајн ја објавува теоријата за фотоелектричниот ефект со кој цврсто се воспостави квантизацијата на самата светлина. Во 1913 година Нилс Бор покажал дека атомите можат да оддадат дискретни количества на енергија, со што ги објаснил дискретните линии видени во емисиониот спектар и апсорпциониот спектар. Со објаснувањето на заемодејството на материјата со светлината се исполнија условите за создавање на квантната оптика, но истовремено значајно и за развојот на квантната механика како целина. Врвот на теоријата на квантната електродинамика е објаснувањето дека сите оптички и електромагнетни процеси воопшто се резултат на размената на вистински и замислени фотони.
Квантната оптика доби практично значење со откритијата како што се масерот во 1953 година и ласерот во 1960 година. Следствено на работата на Пол Дирак во полето на теоријата на квантни полиња, Џорџ Сударшан, Рој Глаубер и Леонард Мендел ја применија квантната теорија за електромагнетните полиња во 1950-тите и 60-тите години за да добијат подобро и подетално разбирање за фотодетекцијата и статистиката на светлината.
Класична оптика
Класичната оптика е поделена на две гранки: геометриска оптика и физичка оптика. Во геометриската или пак оптиката на зраци, се зема дека светлината патува по прави линии, а во физичката, или пак бранова оптика, каде светлината се смета за електромагнетен бран.
Геометриската оптика може да се смета како приближно претставување на физичката оптика и истата може да се примени кога брановата должина на светлината која се користеле многу помала од големината на оптичките елементи на системот кој се моделира.
Андромеда (соѕвездие)
Андромеда (лат. Andromeda) — соѕвездие наречено според принцезата Андромеда (грчки: Ανδρομέδη). Соѕвездието се наоѓа покрај соѕвездието Пегаз. Андромеда е позната и по галаксијата Андромеда.
Оптика
Геометриска оптика
Кога зрак на светлина наидува на гранична површина на две провидни средини, поделен е на одбиен и прекршен зрак.
Тенис на Летните олимписки игри 2016
Вкупно 172 играчи се натпреварувале во пет дисциплини: поединечно и во двојки во машка и женска конкуренција и мешани двојки. Олимписките тениски настани се организирани од страна на Бразилскиот олимписки комитет (BOC) и Меѓународната тениска федерација (ИТФ), а се дел од Асоцијацијата на тениските професионалци (АТП) и Женската тениска асоцијација (ВТА).
Оптика
Геометриска оптика
каде
Андромеда (соѕвездие)
Најсјајната ѕвезда во ова соѕвездие е Сирах, која е главата на Андромеда и има ознака Алфа Андромеда. Порано таа ѕвезда била дел и од двете соѕвездија (Андромеда и Пегаз) и била позната како Делта Пегаз. Денес заедно со Алфа, Бета и Гама Пегаз е дел од Големиот квадрат на Пегаз.
Оптика
Геометриска оптика
n
Тенис на Летните олимписки игри 2016
Олимпискиот турнир во 2016 година бил петнаесетто издание на тенис на Олимписките игри (со исклучок на две Олимпијади, во 1968 и 1984 година, кога тенисот бил демонстративен настан), и осми по ред од 1988 година, кога спортот бил официјално вратен на игрите.
Андромеда (соѕвездие)
Ѕвездата Бета Андромеда е позната по името Мирах. Се наоѓа на 200 светлосни години од нас и има величина од + 2,1.
Тенис на Летните олимписки игри 2016
За разлика од претходните изданија на олимпискиот турнир, олимпискиот турнир во 2016 не понудил бодови за светската ранг-списокот на играчите.
Оптика
Геометриска оптика
е постојаната за кои и да било две материјални средини и за која и да било боја на светлината. Позната под името показател на прекршување.
Андромеда (соѕвездие)
Ѕвездата Гама Андромеда или Аламак е двојна ѕвезда оддалечена 350 светлосни години, со величина од + 2,1.
Тенис на Летните олимписки игри 2016
На игрите биле во употреба околу 32.000 тениски топчиња.
Оптика
Геометриска оптика
Законите за одбивањето и прекршувањето на светлината се добиени преку Ферматовиот принцип кој гласи патот кој светлината го изминува меѓу две точки е патот кој истата може да го измине за најкусо време.
Приближни претставувања
Геометриската оптика честопати се упростува со употреба на параксијална приближност, или пак „пресметки со употреба на мали агли“. Оттука математичкото претставување станува линиско, со што се овозможува оптичките делови и системи да се опишат со прости матрици. Ова доведува до техниките на Гаусовата оптика и параксијалното следење на зраците, со кои се одредуваат основните особености на оптичките системи, како што се приближните слики и местоположби на предметите и зголемувањето на сликите од предметите.
Тенис на Летните олимписки игри 2016
Квалификации
За турнирите во сингл, првите 56 играчи по ранг листите на АТП и ВТА на 6 јуни 2016 обезбедиле квалификација за Олимпијадата. Сепак, влезот е ограничен на четири играчи од една земја. Ова значи дека играчите кои се рангирани во топ 56, но претставуваат НОК (Национален олимписки комитет) со четири играчи повисоко рангирани веќе вклучени не ги исполнуваат условите, дозволувајќи им на играчите кои се рангирани надвор од топ 56 да добијат шанса, но од земјите со помалку од четири играчи кој се веќе квалификувани за учество. Играчот може да учествува само ако тој или таа се има направено себеси на располагање за да биде подготвен да ја претставува својата земјата во Дејвис купот или ФЕД купот за две од следните години: 2013, 2014, 2015 и 2016 година, но една од годините се или 2015 или 2016 година. Останатите осум празни места, шест од нив ќе бидат утврдени од страна на Олимпискиот комитет на ИТФ, земајќи го предвид пласманот и ширењето на државите членки, а последните две места се доделуваат од страна на ИОК за играчите од малите земји.
Оптика
Одбивање
Одбивањето на светлината мже да се подели во две групи: огледално одбивање и дифузно одбивање. со огледалното одбивање се опишува сјајноста на површината како кај огледалата, кои светлината ја одбиваат на едноставен, предвидлив начин. Ова овозможува добивање на слики од одбиените зраци кои можат да се споредат со (вистинската) или пак екстраполарираната (замислена) местоположба во просторот. Дифузното одбивање се случува од обоени, непроѕирни материјали како што се хартијата и каменот. Одбивањето од овие површини може да се опише само статистички, со точната распределба на одбиената светлина во зависност од микроскопската структура на материјалот. Многу од дифузните одбивања се опишани или приближно пресметани со помош на Ламбертовиот закон, кои ги опишува површините кои имаат еднаква блескавост кога се гледани под одреден агол. Светликавите површини можат да оддадат огледално и дифузно одбивање на светлината.
При огледалното одбивање, насоката на одбиениот зрак е одредена од аголот на упадниот зрак кој го зафаќа нормално на површината, линијата нормална на површината во точката во која зракот остварува контакт со површината. Упадните и одбиените зраци и нормалата лежат на иста рамнина, и аголот меѓу одбиениот зрак и површината нормална на истиот е еднаков на аголот меѓу одбиениот зрак и нормалата. Ова тврдење е познато како Закон за одбивање на светлината.
За рамните огледала, законот за одбивање означува дека сликите на предметите се исправени и на исто растојание зад огледалото колку штое и растојанието од предметот до огледалото. Големинта на сликата е иста со големината на предметот. Законот исто така наведува на тоа дека сликите во огледалата се спротивно пресликани, она што ние го знаеме како лево-десна промена на страните. Сликите кои се добиени од одбивања на две (или секој парен број на) огледала не се обратно пресликани. Аголниот одбивник ја ретрорефлектира светлината, и станува збор за појава со која се добиваат одбиени зраци кои патуваат назад во насоката од која и започнале да се движат.
Огледалата со закривени површини се добиени со употреба на законот за одбивање на светлината од секоја точка на површината. За огледала со параболична површина, паралелните упадните зраци во огледалото при одбивањето се збираат во една точка позната како жариште (фокус). Други закривени површини исто така можат да ја збираат светлината во жаришни точки, но со недостатоци кои се должат на растурениот облик при што жариштето е завлечено во просторот. На пример, кај топчестите огледала се појавува топчест недостаток. Закривените огледала можат да образуваат слики со зголемувања поголеми или пак помали од еден, a зголемувањето на ликовите може да биде и негативно, што пак означува дека сликата е превртена наопаку. Исправената слика добиена при одбивањето од огледалото секогаш е замислена, додека пак превртените слики се вистинити и истите можат да се претстават на екран.
Тенис на Летните олимписки игри 2016
Квалификации
Во натпреварите во двојки, дваесет и четири екипи се автоматски квалификувани за игри врз основа на ранкингот објавен на 6 јуни 2016 година, додека максимум две екипи влегуваат по избор на НОК. Останатите осум екипи кој ќе играат на турнирот ќе бидат одредени по одлуката од страна на Олимпискиот комитет на ИТФ.
Оптика
Прекршување
Прекршувањето се случува кога светлината патува низ површина од просторот која има променлив показател на прекршување, ова начело важи за леќите и за собирањето на светлината во жариштето. Наједноставниот случај на прекршување е оној кога постои премин меѓу изотропна средина со показател на прекршување n_1 и друга стаква средина со показател на прекршување n_2. Во ваквите случаи, Снеловиот закон го опишува прекршувањето на зракот на следниот начин:
каде \theta_1 и \theta_2 се аглите меѓу нормалата и упадниот односно прекршениот зрак. Оваа појава е исто така поврзана со променливата брзина на светлинаата, како што може да се согледа од показателот за прекршување кој беше споменат погоре при што следи:
каде v_1 и v_2 се брзините на брановите низ соодветните средини.
Тенис на Летните олимписки игри 2016
Формат на натпреварување
Натпреварувањето во тенис на Олимписките игри се состои од елиминационен турнир на кој секој пораз ве чини испаѓање. Големината на ждребот за сингл се подготви, 64 места, значи дека има шест круга на конкуренцијата вкупно, со пет во двојки што се должи на помалиот ждреб на извлекувањето од 32 места, и 4 за конкуренцијата со мешани двојки каде во ждребот има само 16 места. Играчи кој ќе стигнат до полуфиналето имаат можност да се натпреваруваат за медал, дури и двата полуфиналисти кој загубиле играат натпревар за бронзен медал.
Оптика
Прекршување
Разните последици од Снеловиот закон го вклучуваат и фактот дека светлинските зраци кои патуваат од материјал со висок показател на прекршување низ материјал со понизок показател на прекршување, можно е при допирот со површината на премин да не се добие никакво прекршување. Оваа појава се нарекува тотално внатрешно прекршување и го овозможува постоењето на фибероптиката. Како што сигналите на светлината патуваат низ фибероптичкиот кабел, благодарение на тоталното внатрешно прекршување се овозможува пренос на податоците без загуба по целата должина на кабелот. Исто така можноп е да се добие поларизирана светлина со употреба на одбивањето и прекршувањето на светлината, кога прекршениот зрак и одбиениот зрак создаваат прав агол, одбиениот зрак ги има одликите на поларизирана светлина. Упадниот агол потребен за оваа појава се нарекува Брустеров агол.
Тенис на Летните олимписки игри 2016
Формат на натпреварување
Сите натпревари ќе бидат одиграни по форматот прв до два сета, освен финалето во сингл за мажи во кое подобар ќе биде оној играч кој прв освои три сета (максимум можат да се одиграат пет сета). При резултат 6-6 во гемови во секој сет ќе се игра тајбрејк освен во решавачкиот сет (трети или петти сет). Во мешани двојки третиот сет ќе се игра како тајбрејк (до 10 бода).
Оптика
Прекршување
Некои средини имаат показатели на прекршување кои постепено се менува низ материјалот, па така, светлинските зраци се закривенио низ овие средини наместо да патуваат по прави линии. Овој ефект е виновен за појавата на фатаморганска појава при жешките дни кога променливиот показател на прекршувањето на воздухот предизвикува огледално прекршување во далечината (наликува на површина на базен). Материјалите кои поседуваат променлив показател на прекршување се наречени (ГРИН) материјали и поседуваат корисни одлики кои се употребуваат во модерните оптички отсликувачки технологии како што се фотокопирите и отсликувачите. Оваа појава се изучува во полето наречено постепено променливо-показателна оптика.
Леќи
Направата која создава растурни или собирни светлински зраци поради способноста за прекршување на светлината познати се како леќи. Тенките леќи создаваат жаришта на двете страни од леќата и истите можат да се запишат со помош на равенката на тенка леќа (Леќарска равенка). Воопшто, постојат два вида на леќи: испакнати, кои ги збираат паралелните снопови зраци во една точка, и вдлабнати, кои ги растураат паралелните сноповина светлински зраци. За да се добие целосно предвидување како би изгледала сликата од овие леќи потребно е да се користат техники слични на оние кај закривените огледала. Скично како и кај закривените огледала, својствата на тенките леќи се запишуваат со едноставна равенка со која се одредува местоположбата на сликат низ одредено жаришно растојание (f) и растојанието од предметот (S_1):
каде S_2 е растојанието кое се надоврзува на сликата и се смета за негативно ако е на истата страна од леќата како и предметот и истото е позитивно ако е на спротивната страна од леќата. Жаришното растојание f се зема за негативно кај вдлабнатите леќи.
Дојдовните паралелни зраци се насочуваат во жариштето со помош на испакната леќа и сликата која се добива е превртена реална и на едно жаришно растојание од леќата, на спротивната страна на леќата. Зраците од предметот на конечно растојание се собираат на растојание поголемо од жаришното растојание, што поблиску е предметот до леќата толку подалеку е сликата од истиот предмет од леќата. Кај вдлабнатите леќи, упадните паралелни снопови на светлина се расејуваат при преминот низ леќата, на таков начин што изгледа како да потекнуваат од замислена исправена слика на едно жаришно растојание од леќата, на истата страна на леќата од која и пристигнуваат паралелните снопови на светлина. Зраците од предмет на конечно растојание се надоврзува со замислената слика која е поблиску до леќата, т.е. растојанието е помало од жаришното растојание, и е на истата страна на леќата како и предметот. Колку што е поблиску предметот до леќата толку е поблиска и замислената слика на предметот.
На сличен начин се претставува и способностa на леќата за зголемување запишана со равенката:
каде негативниот знак е даден, со цел да се означи исправен предмет за позитивни вредности и превртен предмет за негативни вредности. Слично на огледалата, исправените слики добиени од единечните леќи се замислени додека пак превртените слики се вистинити.
Леќите имаат недостатоци кои ги заматуваат сликите и жаришните точки. Ова се должи на геометриските недостатоци и променливиот показател на прекршување за различните бранови должини (хроматски недостаток).
Физичка оптика
Кај физичката оптика, светлината се смета дека се движи како бран. Овој модел предвидува појави како што се интерференција и дифракција, кои не можат да бидат објаснети со геометриската оптика. Брзината на светлината во воздухот е приближно 3,0×108м/с (поточно 299.792.458 м/с во вакуум). брановата должина на видливата светлинава се менува од 400 до 700 нм, но поимот „светлина“ исто така се применува и за инфрацрвеното (0,7–300 μм) и ултравиолетовото зрачење (10–400 нм). Брановиот модел може да се употреби за правење на предвидувања за тоа како еден оптички систем ќе се однесува без притоа да се објаснува што е тоа бранување во таа средина. Сè до средината на XIX век, повеќето физичари верувале во средина наречена „етер“ во која светлината се движи. Постоењето на електромагнетните бранови било предвидено во 1865 година со Максвеловите равенки. Овие бранови се движат со брзината на светлината и имаат променливо електрично и магнетно поле кои се нормални едно на друго и се простираат во насоката на движењето на бранот. Светлинските бранови денес се сметаат за електомагнетни бранови, со исклучок кога се разгледуваат квантни механички ефекти.
Моделирање и дизајнирање на оптички системи со употреба на физичка оптика
Многу од приближните претпоставки се достапни за разгледување и создавање на оптички системи. Најчесто се употребуваат скаларни величини за да се претстави електричното поле на светлинскиот бран, наместо да се користат векторски модели со нормални еден на друг магнетен и електричен вектор. Хајгенс-Френеловата равенка претставува ваков модел. Равенката искуствено ја извел Френел во 1815 година врз основа на Хајгенсовата претпоставка дека секоја точка од брановата предница создава вторична сферична бранова предница, која Френел го искомбинирал со принципот на суперпозиција на брановите. Кирхофовата дифракциона равенка, која е добиена преку изведувања со употреба на Максвеловите равенки, со што Хајгенс-Френеловата равенка добива посилна физичка смисла. Примери за примена на Хајгенс-Френеловиот принцип се во деловите за дифракција и Фраунхоферова дифракција.
Посложени модели, каде се претставени моделирањата на електричните и магнетните полиња на светлинскиот бран, и истите се применети за објаснување на заемодејството меѓу светлината и материјалите каде што заемодејството зависи од нивните магнетни и електрични одлики. На пример, светлината се однесува на едне начин кога е во заемодејство со метална површина и сосема поинаку се однесува кога е во заемодејство со некој диелектричен материјал. За поларизираната светлина мора да се користи векторски модел.
Техниките кои користат бројчено моделирање како што се метод на конечни елементи, метод на гранични елементи и метод на трансмисионо-линиска матрица се во употреба за моделирање на движењето на светлината во системи кои не можат да бидат разрешени аналитички. Ваквите модели бараат доста голема сметачка моќ и најчесто се користат за разрешување на мали проблеми, за кои е потребна прецизност која не може да биде постигната со аналитичко решавање на проблемот.
Сите резултати од геометриската оптика можат да бидат разрешени со техники како што е Фуриеровата оптика која ги употребува многу од истите математички и аналитички техники кои се во употреба во звучното инженерство и обработката на сигнали.
Движењето на Гаусовиот зрак е едноставен параксијален физичко оптички модел за движењето на истофреквентното зрачење присутно кај ласерските зраци. Оваа техника делумно се надоврзува на дифракцијата, со што се овозможуваат прецизни пресметки на стапката со која ласерските зраци се шират со изминатото растојание, и минималната големина до која еден ласерски зрак може да се сосредоточува. Употребата на моделот на Гаусовиот зрак овозможува надминување на празнината помеѓу геометриската и физичката оптика.
Суперпозиција и интерференција
Во отсуство на нелиниски ефекти, принципот на суперпозиција може да се искористи за предвидување на облик на брановите кои заемодејствуваат преку едноставно наддавање на нивните фази. Ова заемодејство на брановите да произведат одредена шара најчесто се опишува со терминот „интерференција“ и може да има најразлични изгледи. Ако два брана со иста бранова должина и честота се во фаза, брановите мевови и јазли се подредуваат. Оваа појава се нарекува конструктивна интерференција и со зголемувањето наа замавот (амплитуда) на бранот, што за светлината би значело зголемено осветлување на брановиот облик на таа местоположба. Поинаку кажано, ако двата бранови со иста бранова должина и честота се надвор од фаза, тогаш мевовите ќе се подредат со јазлите и обратно. Ова ќе доведе до појава на растурна интерференција и намалување на замавот на бранот, кој за светлината би значело затемнување на брановиот облик на таа местоположба. Подолу има приказ на оваа појава.
Бидејќи Хајгенс-Френеловиот принцип тврди дека секоја точка на брановата предница се поврзува со настанување на нов бран, можно е брановата предница да интерферира самиот со себе и да оформи конструктивна и растурна интерференција на различни местоположби со што ќе се добијат светли и затемнети шари на еден својствен и предвидлив начин. Интерферометријата е наука која се занимава со мерењето на овие појави, најчесто како начин за прецизни одредувања на растојанијата или пак аголната разложеност. Мајкелсоновиот интерферометар е еден од најпознатите инструменти кој ги користи ефектите на интерференцијата за прецизни мерења на брзината на светлината.
Конструктивната интерференција на тенките филмови може да создаде силен отсјај на светлината во најразлични бранови должини, а зафатот на брановите должини може да биде мал и голем во зависност од намазот. Овие намази се користат за правење на диелектрични огледала, интерферентни филтри, топлински рефлектори, и филтри за раздвојување на боите кај телевизиските камери во боја. Овој интерферентен ефект е исто така причинител на убавите виножитни бои кај дамките предизвикани од масло.
Дифракција и оптичка резолуција
Дифракцијата е појава при која интерферирањето на светлината е најизразено. Оваа појава првпат била опишана во 1665 година од страна на Франческо Грималди, кои истовремено бил и творецот на поимите од латински diffringere, 'да се распадне на парчиња'. Подоцна во истиот период, Роберт Хук и Исак Њутн ито така ја опишаа појавата сега на нам позната како дифракција или позната и како Њутнови прстени додека пак Џејмс Грегори ги забележал неговите набљудувања на дифракционите шари добиени од преминот на светлината низ птичји пердуви.
каде d е растојанието меѓу двата извори на брановите предници (во случајот на Јанговите опити, тоа биле два отвори), \theta е аголното раздвојување меѓу централниот прстен и mтиот прстен, каде централниот максимум е m = 0.
Оваа равенка малку е изменета за да ги земе предвид и останатите можни ситуации како дифракција низ единичен отвор, дифракција низ повеќе отвори, или дифракција низ дифракциона решетка која се состои од голем број на отвори на еднакви растојанија. Посложените модели на дифракција се разрешуваат со употреба на математиките на Френел или Фраунхоферова дифракција.
Рендгенската дифракција наоѓа примена кај кристалите кај кои атомите се на исти растојанија еден од друг со големина од еден ангстрем. За да се видат дифракционите шеми, де употребуваат рендгенски (х) зраци со слична големина на брановата должина на растојанието меѓу атомите на кристалот. Бидејќи кристалите се тридимензионални, добиените дифракциони шеми се разликуваат во две насоки во согласност со бреговото одбивање, каде светлите точки исцртуваат единствени патеки и каде d е двапати поголемо од растојанието меѓу атомите.
Дифракционите ефекти ја ограничуваат способноста на еден оптички регистрирач да разликува два одделни светлински извори. Воопшто, светлината која минува низ отвор (апертура) ќе има дифракција и најдобрите слики кои ќе се добијат (опишани дифракционо ограничена оптика) се пројавуваат како централна точка опкружена со светли прстени, одвоени со темни прстени, оваа шема е позната како Еријева шема, а централната бела точка се нарекува Еријев диск. Големината на дискот се одредува со:
каде θ аголното разделување, λ е брановата должина на светлината, и D е пречникот на леќата. Ако аголното разделување на двете точки е значајно помало од полупречникот на Еријевиот диск, тогаш двете точки не можат да се разликуваат на сликата, но ако нивното аголно разделување е доста поголемо, можно е да се набљудуваат двете точки. Џон Страт го дефинираше „Рејлиевиот критериум“ дека две точки чие аголно раздвојување е еднакво на полупречникот на Еријевиот диск може да се сметаат за разделени. Може да се забележи дека што е поголем пречникот на леќата или отворот, истата ќе има подобро разделување. Интерферометријата, со нејзината способност да ги имитира големите отвори, го овозможува најголемото аголно раздвојување.
Распрскување и расејување
Процесите мна прекршување се одвиваат на границите на физичката оптика, каде брановите должини на светлината се слични со останатите растојанија, како еден вид на расејување. Наједноставниот тип на расејување е Томсоновото расејување кое настанува кога електромагнетни бранови се закривени под дејство на единечни честички. На границата на Томсоновото расејување, присуството на брановата природа на светлината е очигледно, светлината се распрскува независно од честотата, во споредба со Комптоновото расејување кое е честотно зависно и е строго квантномеханички процес, со што се зема и природата на светлината како честичка. Во статистичка смисла, еластичното расејување на светлината од бројни честички многу помали од од брановата должина на светлината е процес познат под името Рејлиево расејување, додека пак сличниот процес на расејување од честички кои се слични и поголеми од брановата должина се нарекува Миево расејување со Тиндалов ефект како резултат од тоа расејување. Светлинското расејување од атомите или молекулите може да произведе Раманово расејување, каде честотата се менува поради возбудувањето на атомите и молекулите. Брилуеново расејување се случува кога честотата на светлината се менува поради одредените промени со текот на времето и движењета на структурата на густите материјали.
Распрснувањето на светлината се случува кога различни честоти на светлината имаат различни фазни брзини, кои се должат на својствата на материјалот (материјално распрснување) или пак во геометријата познато како оптички светловод (светловодно распрскување). Најпознатиот облик на распрскување е со смалување на показателот на прекршување со зголемувањето на брановат должина, и се набљудува кај повеќето проѕирни материјали. Ова се нарекува „нормално распрскување“. Се случува кај сите диелектрични материјали, со бранови должини при кои материјалот на впива светлина. Со бранови должини кај кои средината низ која минуваат има значајно впивање на светлината, показателот на прекршување се зголемува со зголемувањето на брановата должина. Ова се нарекува „несакано распрскување“.
Раздвојувањето на боите од старана на призма е пример за нормално распрскување. На површината на призмата, Снеловиот закон предвидува дека упадната светлина под агол θ на нормалата ќе се прекрши под агол од arcsin(sin (θ) / n). Па така, сината светлина, со нејзиниот поголем показател на прекршување, се закривува повеќе отколку црвената светлина, при што се добива добро познатата шема на виножито.
каде v_g е групната брзина. За истоветна средина, групната брзина е:
каде n е показателот на прекршување и c брзината на светлината во вакуум. Одовде се добива поедноставен облик на параметарот за распрснувачко задоцнување:
Поларизација
Поларизацијата е општо својство на брановите и ја опишува насоката на нивните осцилации. За попречните бранови како што се електромагнетните бранови, се опишува насоката на осцилациите во рамнината нормална на насоката на движењето на бранот. Осцилациите можат да бидат насочени во една единствена насока (линиска поларизација), или насоката на осцилирање ќе ротира како што бранот патува (кружна поларизација или елиптична поларизација). Кружно поларизираните бранови можат да ротираат надесно или налево во насоката во која се движат, а во зависност која од двете ротации е присутна во бранот се нарекува бранова хиралност.
Обичниот начин на согледување на поларизацијата е да се одржува тек со насоката на електричното поле т.е. со векторот како што електромагнетниот бран се движи. Векторот на електричното поле на бранот во рамнината може да се подели на две нормални на себе делови означени со x и y (а со z насоката на движење). Обликот опишан од x-y рамнината со помош на векторот на електричното поле претставува Лисажуова слика која ја опишува поларизационата состојба. Следните неколку слики прикажуваат примери како векторот на електричното поле (сино)се менува со текот на времето (вертикалните оски), и на одредена точка во просторот, по должина на сопствените x и y компоненти (црвено/одлево и зелено/оддесно), и патот што го изминува векторот во рамнината (виолетова): истото движење ви се случило кога би се набљудувало електрично поле во определено време додека точката се движи во просторот, во насока спротивна на нејзиното движење.