cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Келнска катедрала
Богатства
Во капелата Светата тајна е Mailänder Madonna („Миланската Мадона“), која потекнува од околу 1290, дрвена скулптура со ликот на Пресвета Богородица и детото Исус. Олтарот на светците-заштитници на Келн со олтарски делови во стилот на интернационалната готика на сликарот Стефан Лохнер е во Marienkapelle („капела на Света Богородица“). Други уметнички работи може да се најдат во трезорот на катедралата.
Олтарот содржи и можи и од Свети Ирмгардис.
Еврејски спомен-плочи
Вградени во внатрешноста на ѕидот се неколку спомен-плочи на кои се напишани одредбите изработени од архиепископот Енглеберт II (1262–67), со кои на Евреите им бил дозволен престој во Келн.
Ѕвона
Катедралата има единаесет ѕвона, четири од нив се средновековни. Првото било 3,8 тони тешко Dreikönigsglocke („Ѕвоно на Трита крала“), излеано во 1418, поставено во 1437 и повторно излеано во 1880. Две од другите ѕвона, Pretiosa (10,5 тони; во тоа време најголемото ѕвоно во западниот свет) и Speciosa (5,6 тони) биле поставено во 1448 и останале на тоа место и денес.
Во текот на 19-от век, како што се ближело завршувањето на градбата, имало желба да се зголеми бројот на ѕвона. Ова било олеснето од царот Вилхелм I, кој дал топови од француска бронза, заробени во 1870–71, за оваа цел. 22 делови од артилеријата биле изложени надвор од Катедралата на 11 мај 1872. Андреас Хам во Франкентал ги користел за да излее ѕвоно со тежина преку 27.000 килограми на 19 август 1873. Но, тонот не бил хармоничен и уште еден обид бил направен на 13 ноември 1873. Здружените за катедралата, кои се согласило да ги преземе трошоците, не го сакале ово ѕвоно. Друг обид се направил на 3 октомври 1874. Колосалното ѕвоно бил испорачан на Келн и на 13 мај 1875 година, поставени во Катедралата. Овие Kaiserglocke (Царски ѕвона) биле демонтирани во 1918 година за поддршка на германските воени напори.
24-тонските Ѕвона на Свети Петар, биле поставени во 1922 и се најголемите слободно за нишање ѕвона во светот.
Ѕвона на бедемот:
Ѕвона во главниот дел за ѕвона во јужната купола:
Црковна музика
Келнската катедрала има две цевни оргули од Клајс Оргелбау, трансептните оргули изградени во 1948 и наосни оргули изградени во 1998. Оргулисти во катедралата биле Јозеф Цимерман, Клеменс Ганц (1985–2001) и Винфрид Бениг (2001).
Ејмериев Леден Гребен
Ејмериев Леден Гребен (Amery Ice Shelf) — широк леден гребен во Мак. Робертсоновата Земја на Антарктикот. Сместен е меѓу Брегот на Ларс Кристенсен и Брегот на Ингрид Кристенсен.
Крајбрежниот агол е откриен во 1931 г. и бил наречен „’рт Ејмери“, дадено од истражувачите на Британската австралиско-новозеландска антарктичка истражувачка експедиција (БАНЗАРЕ) под водство на Даглас Мосон. Наречен е по Вилијам Б. Ејмери, претставник на британската влада во Австралија (1925–28). Подоцна е утврдено е дека ’ртот е дел од леден гребен, па во 1947 г. името е применето врз целиот гребен.
Во декември 2006 г. австралиски научници се упатиле на Ејмериевиот Леден Гребен за да ги испитаат огромните пукнатини кои се ширеле во изминатата деценија со стапка од 3-5 м дневно. Тие сакале да ја дознаат причината за ова, бидејќи ваква активност не е забележана уште од 1960-тите. Меѓутоа, шефот на истрагата изјавил дека е прерано за да се заклучи дека ова се должи на глобалното затоплување, и дека предизвикувач може да биде природниот циклус кој се случува на 50-60 години.
На гребенот има две поларни станици: кинеската „Џунгшан“ и руската „Прогрес“.
Ејмериевиот Леден Гребен е трет по големина на Антарктикот, веднаш по Росовиот и Филхнер-Ронеовиот.
Отцепување
Во спетември 2019 г. од гребенот се отцепила голема санта, подоцна наречена D-28. Имала површина од и проценета тежина од 315 милијарди тони. Интересно е тоа што научниците го предвидувале отцепувањето на соседната образба наречена „лабав заб“ некаде меѓу 2010 и 2015 г., но тоа не се случило.
Во февруари 2020 г. сантата D-28 се сместила до работ на гребенот, и бавно пловела на север.
Во мај 2021 г. е забележано дека сантата испловила 46 степени западно од ледениот гребен Крал Бодуен, судирајќи се и уништувајќи го растоварното место Кучешка Глава користено неколку години од Белгиската антарктичка програма.
Џорџ Гордон Бајрон
Џорџ Гордон Бајрон, шестиот барон Бајрон (Лондон, -, Мисолонги) — англо-шкотски поет и водечка фигура во романтизмот. Тој бил олицетворение на слободен човечки дух во бунтот против поредокот и рамките на тогашното општество, па оттука и неговата голема популарност кај европските народи, кои биле под јаремот на туѓинскиот и на домашниот деспотизам.
Меѓу неговите најпознати дела се Странствувањето на Чајлд Харолд и Дон Жуан. Последново дело останало недовршено по неговата смрт. Тој бил сметан за еден од најголемите европски поети кој сè уште се чита.
Бајроновата слава се потпира не само на неговото пишување, но и на неговиот живот, кој вклучувал екстравагантно живеење, бројни љубовни афери со двата пола, сомнежи, разделувања, гласини за скандалозна врска со својата полусестра и евентуална смрт од треска по неговото патување да се бори на грчка страна во Грчката војна за независност; за што тој е грчки национален херој. Тој е опишан од Каролина Лем како „луд, лош и опасен да се познава“.
Познат е и по неговата ќерка Ада Лавлејс, чија работа на Аналитичката машина со Чарлс Бебиџ се смета за еден од основачките документи во областа на информатиката, а самата важи за првиот програмер во историјата.
Биографија и дело
Според признанието на самиот Бајрон, татко му бил голем авантурист и извршил грабнување на три жени. Иако потомок на осиромашено благородништво, сепак, на десетгодишна возраст, Бајрон се стекнал со титулата лорд и живеел во замокот на своите предци, а по завршените студии во Кембриџ станал член на Домот на лордовите. Меѓутоа, никогаш слободарскиот дух на „куциот Аполон“ (како што го нарекувале, зашто со едната нога куцал) не се вклопувал во калапот на својата средина. На негативниот прием на неговата прва стихозбирка Часови на бездејство (1807), Бајрон одговара со остра сатира - Англиските барди и шкотските критичари (1809), во која ги напаѓа неприкосновените авторитети на англиската критика, но и поетите. По слабиот приме на неговата прва збирка, во младешка резигнација ја напуштил Англија и заминал на пат по средоземјето (Шпанија, Албанија, Грција, Турција). Меѓутоа, неговиот настап во Горниот дом во одбрана на лудистите, разгневените англиски работници, му донел многу нови непријатели меѓу конзервативното англиско благородништво и конечно, по скандалот околу неговиот развод, бил принуден засекогаш да ја напушти Англија. Извесен период живеел во Швајцарија, а последната година од животот ја поминал во Грција, воодушевен од грчката борба за национално ослободување.
Творештво
На негативниот прием на неговата прва стихозбирка Часови на бездејство (1807), Бајрон одговорил со остра сатира - Англиските барди и шкотските критичари (1809), во која ги нападнал неприкосновените авторитети на англиската критика, но и поетите. Во текот на неговото патување по средоземјето (Шпанија, Албанија, Грција, Турција) ја напишал поемата Странствувањето на Чајлд Харолд (1812-1818), која по враќањето дома му донела неочекувана слава. За време на двегодишното патување по средоземјето ги создал и поемите: Ѓаур (1813), Абидоската свршеница (1813), Гусар (1814), Лара (1814). Во Швајцарија, меѓу другите, ги создал и драмите Манфред (1817), Каин (1821), Визија на небесното судење (1822). Неговото најобемно дело, хумористично-сатиричната поема Дон Жуан, која претставува духовита, пикарска, бурлескна и разновидно распослана слика на современоста, која во најголемиот дел е сатира на англиските манири на убаво и прифатливо општествено однесување, останува недовршена.
Значење и влијание
Гете имал високо мислење за Бајрон, сметајќи го за голем иноватор кој драмскиот јазол го расплетува над сите очекувања и скеогаш подобро отколку што се очекува. Гете го оценил Бајрон како „голем само тогаш кога создава поетски; штом философира, тој е дете.“ Според него, Бајрон никогаш не успеал да размислува за себе, но сè што направил било успешно и затоа може да се каже дека кај него инспирацијата ја заменува рефлексијата, т.е. „до своите дела, тој доаѓал како жените до убавите деца; тие не мислат на тоа и не знаат како.“ Гете го сметал Бајрон за голем талент, за роден талент и кај ниеден друг поет нема таква поетска сила, а во сфаќањето на надворешното и во јасното согледување на минатите состојби тој е исто толку голем како Шекспир. Бајрон го искажувал она што го чувствувал и тоа го довело во нераазрешив судир со светот. Според Гете, иако Бајрон умрел млад, книжевноста не изгубила ништо со тоа, зашто Бајрон не можел да продолжи понатаму; тој го достигнал својот творечки врв и без оглед што би можел да создаде подоцна, не би можел да ги прошири границите на својот талент. Во несфатливата песна на своето дело „Страшниот суд“, тој го создал она највисокото за кое бил способен. Но, исто така, тој го критикувал Бајрон кој, иако никогаш во животот не се потчинувал на никаков закон, најпосле му се покорил на најглупавиот закон на трите драмски единства.
Германскиот филозоф Фридрих Ниче го истакнува Бајрон како еден од омилените автори, изјавувајќи дека е „длабоко сроден со Бајроновиот Манфред“ и дека во присуство на Манфред никој не смее ниту да го спомне Фауст. Според Јован Дучиќ, заедно со Џон Китс и со Перси Шели, Бајрон е најголемиот англиски лирски поет. Исто така, Дучиќ смета дека поетите од типот на Бајрон се повеќе опасни и духовни, отколку душевни. Од друа страна, тој смета дека Бајрон засекогаш ќе остане како поет кој луѓето го читаат на возраст од дваесетина години, зашто тој ги опеал страстите и идеите на младиот свет.
Парешко Поле
Парешко Поле — археолошко наоѓалиште во дебарското село Пареши. Претставува некропола од средниот век. Се наоѓа на околу 500 м западно од селото, во приватна нива, на десната страна од асфалтниот пат за селото Бајрамовци, каде се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, тули и покривни ќерамиди. Наместа се среќава и згура од топено железо.
14 годишен младоженец
14 годишен младоженец е една албанска комедија од албанскиот автор Андон Зако Чајупи, објавана во збирката поезија Баба Томори. Чајуп е прв што во жанрот на албанската комедија стави тематика од социјално-политичко, кој е различен од другите комеди или драматичките дела.
Чајуп создава многу хумористички сцени, а во оваа комедија го покажува животот во едно село во Албанија. Во ова комедија се зборува за едено момче што има само четиринаесет години.
Џамија Пучонг Пердана
Џамијата Пукхонг Пердана е муслимански храм кој се наоѓа во Селангор, Малезија.
Фудбалски куп на Македонија 1992-1993
Фудбалски куп на Македонија 1992–1993 - 1. издание на Македонскиот Куп.
Во ова издание првак бил Вардар.
Екипа победник
Вардар '''1. титула'''
Студија за портретот на кардиналот Николо Албергати
Студија за портетот на кардиналот Николо Албергати — цртеж од сребренка што му се припишува на раниот холандски сликар Јан ван Ајк, направен како подготовка за неговиот „Портрет на кардиналот Николо Албергати“ од 1431 година. Николо Албергати бил дипломат кој работел за папата Мартин V. Тој го запознал ван Ајк за време на мировниот конгрес во Антверпен, кога уметникот го насликал. Таа се чува во збирката на установата Државни уметнички збирки во Дрезден.
Цртежот, заедно со „Света Варвара“ во Кралскиот музеј за ликовни уметности Антверпен и „Распнување“, се трите преживеани цртежи на ван Ајк. Ова дело е особено вредно за историчарите на уметност бидејќи вклучува белешки направени за да се означат боите наменети за последниот маслен портрет.
Подготвителната студија покажува постар свештеник кој е видливо застарен и вметнат со длабоки брчки под неговите очи. Делото е комисија; Албергати е прикажан близу целосен преден дел и е облечен во црвена облека на кардинал, а неговата наметка е обложена со луксузно крзно.
Куп на Македонија во ракомет 2016 (мажи)
Купот на Македонија 2016 - 24. издание на Македонскиот ракометен куп. Турнирот бил одржан во Спортската сала Билјанини Извори во Охрид, од 13 до 14 мај 2016 година. Купот бил освоен од Вардар по единанаести пат.
Група 1
Полуфиналe
Финалe
Група 2
Полуфиналe
Финалe
Група 3
Полуфиналe
Финалe
Група 4
Полуфиналe
Финалe
Признанија
Извор:
Витамин Ц во мегадози
Мегадоза на витамин Ц е израз што ја опишува потрошувачката или вбризгувањето на витамин Ц (аскорбинска киселина) во дози далеку над сегашната препорачана диетална доза од 90 милиграми на ден, и честопати далеку од толерантното горно ниво на внесување од 2.000 милиграми на ден. Нема научни докази дека преголемата доза на витамин Ц помага да се излечи или спречи ракот, настинката или разни други медицински состојби.
Меѓу историските застапници на треоријата со мегадоза на витамин Ц е Лајнус Полинг, кој ја доби Нобеловата награда за хемија во 1954 година. Полинг тврдел дека бидејќи луѓето немаат функционална форма на Л-гулонолактон оксидаза, ензим потребен за производство на витамин Ц што е функционален кај повеќето други цицачи, растенија, инсекти и други форми на живот, луѓето развиле голем број прилагодувања за да се справат со релативен недостаток. Овие адаптации, тврди тој, на крајот го скратиле животниот век, но може да се сменат или ублажат со дополнително земање на витамин Ц од страна на луѓето со хипотетичка количина на витамин Ц што би се произведувало во организмот ако ензимот работи.
Витаминот Ц во мегадози тврдат застапници на алтернативната медицина, вклучувајќи ги Матијас Рат и Патрик Холфорд, дека имаат превентивни и лековити ефекти врз болести како што се рак и СИДА но достапните научни докази не ги поддржуваат овие тврдења. Некои испитувања покажуваат одреден ефект во комбинација со други терапии, но тоа не значи дека витамин Ц во мегадози сами по себе имаат некаков терапевтски ефект.
Позадина
Витаминот Ц е основна хранлива материја што се користи во производството на колаген и други биомолекули и за спречување на скорбут. Исто така е антиоксиданс, што доведе до негово одобрување од некои истражувачи како комплементарна терапија за подобрување на квалитетот на животот. Одредени животински видови, вклучувајќи примати на хаплорин (кои вклучуваат луѓе ), членови на семејството глодачи Caviidae (вклучувајќи заморчиња и капибари ), повеќето видови лилјаци, многу птици пасерини, и околу 96% од рибите ( телеостите ), можат да синтетизираат витамин Ц внатрешно и затоа мора да се потпрат на надворешни извори, типично добиени од храна.
За луѓето, Светската здравствена организација препорачува дневно внесување на 45 mg/ден витамин Ц за возрасни здрави и 25–30 mg/ден кај доенчиња. . Истражувањата за ефектите на витамин Ц даваат поединечни препораки за разни земји, во однос на нивите извори на храна. Во ниту една земја препорачаниот дневен внес не надминува 110 mg/ ден.
Од неговото откритие, витаминот Ц некои го сметаа за скоро лек, иако ова доведе до сомневања дека други го надминуваат. Витаминот Ц веќе долго време се промовира во алтернативната медицина како третман за настинка, рак, детска парализа и разни други болести. Доказите за овие тврдења се релативни. Од 1930-тите, кога првпат стана достапен во чиста форма, некои лекари експериментираа со поголема потрошувачка или инјекција на витамин Ц од препорачаното. Препораките за мегадоза засновани на ортомолекуларна основа за витамин Ц се засноваат главно на теоретски шпекулации и обсерваториски студии, како што се оние објавени од Фред Р. Кленнер од 40-тите до 70-тите години на 20 век. Постои силно движење за застапување за многу високи дози на витамин Ц, сепак постои отсуство на големи, формални испитувања во опсег од 10 до 200+ грама на ден.
Единствениот несакан ефект што може да се повтори од орална мегадоза витамин Ц е благ лаксативен ефект ако лекарот се обиде премногу брзо да консумира. Во Соединетите Држави и Канада, толерантно горно ниво на внесување (УЛ) беше утврдено на 2.000 мг на ден, наведувајќи го овој благ лаксативен ефект како причина за утврдување на УЛ. Сепак, Европскиот орган за безбедност на храна (EFSA) го разгледа безбедносното прашање во 2006 година и заклучи дека нема доволно докази за поставување на УЛ за витамин Ц. Јапонскиот национален институт за здравје и исхрана го разгледа истото прашање во 2010 година и исто така дојде до заклучок дека нема доволно докази за да се постави УЛ.
Околу 70-90% од витаминот Ц се апсорбира од телото кога се зема орално на нормално ниво (30–180 mg на ден). Само околу 50% се апсорбираат од дневни дози од 1 грам (1.000 мг). Орална администрација, дури и на мегадози, не може да ја зголеми концентрацијата на крв над 0,22 мм.
Хипотеза за релативен дефицит
Луѓето и другите видови кои не можат да го синтетизираат сопствениот витамин Ц носат мутирана и неефикасна форма на ензимот Л-гулонолактон оксидаза, четвртиот и последен чекор во машини за производство на аскорбити. Во лозата на антропоидите, оваа мутација најверојатно се случила пред 40-25 милиони години. Трите преживеани ензими продолжуваат да произведуваат претходници на витамин Ц, но отсуството на четвртиот ензим значи дека процесот никогаш не е завршен, а телото на крајот ги расклопува претходниците.
Матијас Рат е контроверзен германски лекар кој работел со Полинг и објавил две статии во кои се дискутира за можната врска помеѓу липобелковината и витаминот Ц. Тој е активен поборник и публицист за високи дози на витамин Ц. Во проширената теорија на Полинг и Рат се вели дека смртта од скорбут кај луѓе за време на плеистоценот, е повисока кога исхраната била сиромашна со витаминот Ц, избрана за лица кои би можеле да ги поправат артериите со слој холестерол обезбеден од липобелковина (а), липобелковина која се наоѓа во видовите со недостаток на витамин Ц.
Стоун и Поулинг верувале дека оптималното дневно барање на витамин Ц е околу 2.300 милиграми за човекот за кој се потребни 2.500 kcal на ден. За споредба, препорачаниот дневен внес на витамин Ц од страна на FDA (Администрација за храна и лекови) е само 90 милиграми.
Несакани ефекти
Иако понекогаш се смета за без токсичност, всушност постојат познати несакани ефекти од внесот на витамин Ц и се претпоставува дека за интравенски инјекции треба да се бара „медицинска средина и обучени професионалци“.
На пример, генетска состојба што резултира во несоодветно ниво на ензим глукоза-6-фосфат дехидрогеназа (G6PD) може да предизвика заболени од нив да развијат хемолитична анемија по употреба на интравенски третман со витамин Ц. Тестот за недостаток на G6PD е вообичаен лабораториски тест.
Бидејќи оксалната киселина се произведува за време на метаболизмот на витамин Ц, хипероксалуријата може да биде предизвикана од интравенска администрација на аскорбинска киселина (витамин Ц). Администрацијата на витамин Ц исто така може да ја закисели урината и може да предизвика создавање на камења во бубрезите или присуство на лекови во урината.
Иако витаминот Ц може да се толерира во дози далеку над препорачаните владини организации, несакани ефекти може да се појават во дози над 3 грама на ден. Заеднички "праг" несакан ефект на мегадози е дијареја. Други можни негативни ефекти вклучуваат зголемена екскреција на оксалат и камења во бубрезите, зголемена екскреција на урична киселина, системско кондиционирање („скокален скорбут “), преоксидансни ефекти, преоптоварување на железо, намалена апсорпција на витамин Б12 и бакар, зголемена побарувачка на кислород и кисела ерозија на забите при џвакање на таблети со витамин Ц. Покрај тоа, забележан е еден случај на жена која добила пресадување на бубрег проследена со високи дози витамин Ц и починала набргу потоа како резултат на наслаги на калциум оксалат кои и го уништиле новиот бубрег. Нејзините лекари заклучиле дека терапијата со високи дози на витамин Ц треба да се избегнува кај пациенти со бубрежна слабост.
Предозирање
Како што беше дискутирано претходно, витаминот Ц генерално покажува мала токсичност. (дозата што ќе убие 50% од популацијата) е општо прифатено да биде 11.900 милиграми (11,9 грама) на килограм кај популации на стаорци. Американското здружение на центри за контрола на отрови пријави нула смртни случаи од токсичност на витамин Ц.
Интеракции
Фармацевтски производи дизајнирани да ја намалат желудочната киселина, како што се инхибиторите на протонска пумпа (ППИ), се меѓу најраспродаваните лекови во светот. Откриено е дека еден ППИ, омепразол ја намалува биорасположивоста на витамин Ц за 12% по 28 дена од третманот, независно од внесот на диета. Веројатниот механизам за намалување на витамин Ц, интрагастрична рН зголемена во алкалност, би се однесувал на сите други лекови со ППИ, но не мора да се дози на ППИ доволно ниски за да се задржи стомакот малку кисел. Во друга студија, 40 mg/ден омепразол го намали нивото на гастричен витамин Ц од 3,8 на 0,7 μg/mL. Аспиринот исто така може да ја инхибира апсорпцијата на витамин Ц.
Рак
Употребата на витамин Ц во високи дози како третман за карцином беше промовирана од Лајнус Полинг, врз основа на студија од 1976 година објавена со Еван Камерон, во која се известува за интравенски витамин Ц значително зголемен животен век на пациентите со напреднат карцином. Ова испитување беше критикувано од Националниот институт за карцином затоа што е лошо дизајнирано, а три последователни испитувања спроведени на клиниката Мајо не можеа да ги реплицираат резултатите. Сепак, испитувањата на клиниката Мајо беа спроведени со орални дози на аскорбат, а не со интравенски аскорбат, како што беше направено во првичното испитување, и се претпоставува дека оваа разлика е можна причина за неуспехот на испитувањата на Клиниката Мајо да ги реплицираат оригинални резултати од испитувања.
Прелиминарните клинички испитувања на луѓе покажаа дека е малку веројатно дека станува збор за „чудотворна пилула“ за карцином и потребни се повеќе истражувања пред да се извлечат какви било конечни заклучоци за ефикасноста. Во прегледот од 2010 година на 33-годишно истражување на витамин Ц за лекување на рак, се наведува „мора да заклучиме дека сè уште не знаеме дали витамин Ц има некаква клинички значајна антитуморна активност. Ниту, пак, знаеме кои хистолошки видови на карцином, доколку ги има, се подложни на овој агенс. Конечно, не знаеме која е препорачаната доза на витамин Ц, ако навистина постои таква доза, што може да произведе антитуморен одговор.
Американското здружение за рак изјави: „Иако се предложени високи дози на витамин Ц како третман за карцином, достапните докази од клиничките испитувања не покажаа никаква корист“.
Изгореници
Едно клиничко испитување користело високи интравенски дози на витамин Ц (66) mg/kg/час за 24 часа, со вкупна доза од околу (110 грама) по сериозна повреда на изгореници, но и покрај тоа што е опишано како ветувачко, не е применето од независни институции и затоа не е широко прифатен третман. Врз основа на таа студија, Американското здружение за изгореници (АБА) смета аскорбинска киселина со високи дози како опција што треба да се разгледа за адјувантна терапија покрај поприфатените стандардни третмани.
Срцеви ефекти
Атријална фибрилација (AF) е вообичаено нарушување на срцевиот ритам поврзано со оксидативен стрес. Четири мета-анализи заклучија дека постојат силни докази дека консумирањето 1-2 g / ден витамин Ц пред и по срцевите операции може да го намали ризикот од пост-оперативно AF. Сепак, пет рандомизирани студии не најдоа никаква ваква корист во Соединетите Држави, така што придобивките беа ограничени на помалку богатите земји.
Бронхоконстрикција предизвикана од вежбање
Бронхоконстрикција предизвикана од вежбање (EIB) укажува на акутно стеснување на дишните патишта како резултат на силно вежбање. Се чини дека ЕИБ е предизвикана од загуба на вода предизвикана од зголемена вентилација, што може да доведе до ослободување на медијатори како хистамин, простагландини и леукотриени, сите предизвикуваат бронхоконстрикција. Витаминот Ц учествува во метаболизмот на овие медијатори и со тоа може да влијае на подобрување на ЕИБ. Мета-анализата покажа дека 0,5-2 g / ден витамин Ц пред вежбање ја намали ЕИБ за половина.
Настинка
Често цитирана мета-анализа пресметана дека разни дози на витамин Ц (дневни дози под 0,2 грама биле исклучени) не ја спречуваат настинката во општата заедница, иако 0,25-1 g / ден витамин Ц ја преполови инциденцата на настинка кај луѓето под тежок краткорочен физички стрес. Друга мета-анализа пресметала дека кај децата, 1-2 g / ден витамин Ц го скратува времетраењето на настинката за 18%, а кај возрасните 1-4 g / ден витамин Ц го скратува времетраењето на настинката за 8%. Постојат докази за линеарна зависност од доза во ефектот на витамин Ц врз траење на обична настинка до 6-8 g / ден. Како што е наведено погоре, постои отсуство на големи, формални испитувања во опсегот од 10 до 200+ грама на ден, така што нема информации за овие повисоки дози. Дополнително, цитираните студии за поголеми дневни дози на витамин Ц не ја земаат предвид брзината на екскреција на витамин Ц во грамови дози, што го прави неопходно да се даде вкупната дневна количина во помали, почести дози за да се одржи повисока плазма нивоа. Од 2014 година, најмалку 16 студии откриле дека додатоците на витамин Ц не ја спречуваат настинката и во најдобар случај имаат минимален ефект при скратување на должината на студот.
Генотип
Генотип (ген + grč. τύποσ = týpos = лик, трага, белег) е збир на сите гени на еден организам, со наследните упатства за формирање на неговите органи и функции и на нивните особини. Поимите фенотип и генотип во науката ги вовел данскиот ботаничар Вилхелм Јохансен (Wilhelm Johannsen).
Сите формирани својства на еден организам го прават неговиот фенотип. Живиот организам не ги наследува особините туку гените на своите родители и тоа – кај бисексуалното размножување – само оние од сперматозоидот и од јајце-клетката кои го зачнуваат. Кај организмот со вегетативно размножување, се наследува комплетниот генотип, a внатрешната и надворешната средина ги додаваат новонастанатите влијанија. Според тоа, почнувајќи од првата делба на зиготот, секоја новосоздадена клетка, во процесот на формирање и одржување на организмот, не ги добива оригиналните родителски гени, туку само една од нивните копии. Генотипот ги опфаќа сите соматски фактори, кои имаат способност за авторепродукција, без оглед дали се сместени во хромозомите или се плазмогени. Другите клеточни структури не создаваат свои реплики, туку настануваат од други клеточни состојки, a во крајна линија, или со помош или од самиот генетски материјал.
Со генотип и со фенотип се означуваат и некои групи организми со одредени заеднички наследни својства. Наследувањето на многу нормални и патолошки својства може да се објасни со основните постулати на менделeeвската генетика, без оглед на природата на варијацијата (боја, облик, големина, морфолошка и анатомска структура, функција, биохемиски состав, ментален и етиолошки склоп и др.) или на нејзиното ниво (молекуларно, клеточно, ткивно, органско и поединечно). Но, организмот не е прост збир на поединечни особини и елементи, а поседувањето на еден ген не значи дека неговите носители нужно имаат и соодветни обележја. Сите воочливи особини на организмот во најголем број случаи се резултат на заемното дејствување на гените (полигенија), односно одереден ген поливалетно (плеотропија) влијае врз формирањето на повеќе својства (полифенија). Треба да потсетиме дека и при хипотетични услови за учеството на комплетниот генотип во формирање на секое поединечно својство, гените во гаметогенезата, изземајќи ги врзаните) гени, независно ги сегрегираат односно ги одржуваат поединечноста и партикуларизмот. гаметите ја содржат генетичката шифра на сите поединечни својства и потенцијали (од кои некои воопшто не се изразуваат), што во принцип не се однесува на сите соматични клетки и ткива – во кои се реализираат само нивните специфични констелации. Долг е, сложен и недоволно познат сплетот на процесите кои се случуваат од формирање на зиготниот генотип до фенотипот на возрасниот организам кој е опфатен со општиот поим на развојот. Всушност, животот претставува непрекинат развој и стареење, a нивните фенотипски манифестации може да се посматраат на секој степен на поединечната метаморфоза. Според тоа, фенотипот постојано се менува во морфолошки, анатомски, функционален, етиолошки, ментален и социјален комплекс. Во текот на онтогенезата, наследените гени само ги одредуваат природата и распонот на можното варирање на соодветното својство во кое остварениот фенотип се формира како резултанта на нивната интеракција со влијанието на средината. Зачетната клетка (зигот) со која почнува животот на иднивидуата ги содржи сите наследни основи на граѓата и на функцијата на возрасен организам, чии својства се обликуваат во сложен развоен процес на кој неизбежно влијае и надворешната средина.
NGC 3402
NGC 3402 — елиптична галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3402 се споменува и како NGC 3411, MCG -2-28-12.
Откривање
Објектот е откриен на 1880 година од страна на Ендрју Ејнсли Комон, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 36 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3402 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 3402 има привидни димензии од 2,1' х 2,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3402 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32479. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 280; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5505. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1022.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Шехзаде Махмуд (син на Мехмед III)
Шехзаде Махмуд (شہزادہ محمود‎; роден на во  – починал на  година во Цариград) — отомански принц, син на султанот Мехмед III и неговата сопруга Халиме султан. Тој бил полубрат на Ахмед I и брат на Мустафа I.
Рани години
Принцот Махмуд е роден во палатата во Маниса, во времето кога неговиот татко бил принц и гувернер на Сурахан. Негова мајка била Халиме Султан. Махмуд заедно со неговите браќа бил школуван од страна на Мустафа-ефенди, кој бил назначен од страна на Мехмед во 1592 година. Кога Мурат починал во 1595 година, Мехмед се качил на престолот под името Мехмед III, а Махмуд заминал во престолнината Цариград заедно со неговиот татко. Со качувањето на престолот, неговиот татко наредил погубување на неговите 19 браќа и полубраќа.
Истанбул
Во Истанбул, Махмуд бил многу популарен кај јаничарите. Мехмед бил вознемирен од желбата на Махмуд да го напушти дворецот и да ја преземе улогата на воен принц, особено затоа што тој самиот толку се здебелил што не можел да води кампања. Со надеж дека ќе ги разголи грижите на неговиот татко поради бунтовниците во провинцијата и напредокот во Персија, Махмуд го замолил неговиот татко да го испрати и да му даде команда на армијата. Секогаш кога тој зборувал за тоа, Ахмед се обидувал неуспешно да го спречи, а Мехмед станувал сè повознемирен за состојбата. Покрај тоа, Мехмед се плашел дека младите имаат намера да извршат востание против него од палатата.
Махмуд бил загрижен гледајќи како големото царство предводено од неговиот татко и од Сафије султан, неговата баба, полека пропаѓа. Неговата мајка исто така не била омилена од Сафије. Според турската традиција, сите кнезови се очекувало да работат како провинциски гувернери како дел од нивната обука. Сепак, Махмуд бил премлад и сè уште не бил обрежан, ниту бил испратен да управува со која било покраина поради востанието Џелали и Долгата војна во Унгарија, неодлучна копнена војна меѓу Хабсбуршката Монархија и Отоманско Царство, во Влашка, Трансилванија и Молдавија.
Во главниот град се ширеле гласини за заговор кон Мехмед и доведување на Махмуд на престолот. Се водело дискусија меѓу везирите на царскиот совет за тоа кој од синовите на султанот треба да биде назначен за наследник на престолот. Везирите биле поделени во две групи, едната го поддржувала Махмуд, а другата го фаворизирала неговиот брат Ахмед. Според други гласини, доколку не успеел заговорот за убиство на султанот, Махмуд би бил тајно одведен во провинција, каде лесно можел да собере војска и да се бори за престолот.
Освен тоа, мајката на Махмуд му испратила порака на некој религиозен гледач, бидејќи таа сакала да знае дали нејзиниот син ќе стане следниот султан и колку долго ќе владее нејзиниот сопруг. Човекот одговорил, но пораката ја пресретнал Абдурезак-ага, главниот црн евнух на царскиот харем, и истата порака подоцна била предадена на Мехмед и Сафије. Во пораката се вели дека Мехмед ќе умре во рок од шест месеци, без да се спомене дали тоа би било со природна смрт или преку детонирање, и дека нејзиниот син ќе стане следниот султан. Сафије го налутила на Мехмед и го испитувала на Махмуд, кој навистина не знаел ништо за делото на неговата мајка.
Затвор
Махмуд бил затворен, и измачуван за да го признае делото. Потоа, неговата мајка била повикана на распит, која признала дека испратила порака до религиозниот гледач за да знае за богатството на нејзиниот син, но без никаква намера да се повреди или да помисле за лишување од сопругот. Но, оваа изјава не ги задоволила Мехмед и неговата мајка Сафије.
Султанот решил да се консултира со неговиот голем везир Јемишчи Хасан-паша и муфтијата за ова прашање. Тој побарал правно мислење од муфтијата Ебулмејамин Мустафа Ефенди, дали може да го егзекутира својот син или не. Муфтијата дал мислење дека тој не може да го убие својот син без сведоци и може да биде погубен само со образложение дека неговата смрт ќе го задоволи неговиот татко.
Убивање
Махмуд бил погубен на 7 јуни 1603 година од страна на четири глуви султански приврзаници во додека Мехмед чекал надвор. Откако била извршена наредбата, Мехмед влегол во собата за да се увери дека Махмуд е мртов. По смртта на Махмуд, останале само два сина на Мехмед, идните султани Ахмед и Мустафа. Неговите следбеници кои требало да бидат вклучени во тоа прашање биле фрлени во морето. Се шпекулирало дека и неговата мајка била погубена, но, таа била испратена во Ески-сарај до крајот на јуни. По неговата смрт, Махмуд бил запаметен како храбар човек и се придружил на категоријата на оние што многу ги сакале јаничарите, османлиски начин на посмртно опишување на амбициозните кнезови.
Последици
Мехмед починал на 22 декември, шест и пол месеци подоцна. Според некои извори, причината за смртта на Мехмед била вознемиреност предизвикана од смртта на Махмуд. Синот на Мехмед, полубратот на Махмуд, Ахмед се искачил на престолот. Махмуд, за кој не е познато каде бил погребан по неговата смрт, во времето на Ахмед неговите останки биле пренесени во џамијата Шехзаде, во гробница изградена по наредба на неговиот брат Ахмед. Ахмед ја испратил и Сафије султан во Ески-сарај кон јануари 1604 година, заедно со неговиот брат Мустафа. Тој, исто така, го заменил и главниот црн евнух на царскиот харем, со нов, Џевхер-ага, заради неговата улога во погубувањето на Махмуд.
Хавиер Санети
Хавиер Аделмар Санети (роден на 10 август 1973 година) — аргентински поранешен фудбалер, кој настапувал како одбранбен играч за фудбалскиот клуб Интер и за аргентинската фудбалска репрезентација.
Тој ја започнал својата кариера во Аргентина, најпрво во тимот на Талерес, а потоа и во фудбалскиот клуб Банфилд. Од 1995 до 2014 година настапувал за италијанскиот клуб Интернационале, а бил негов капитен од 2001 година.
Со 1114 одиграни официјални натпревари, тој е петти играч во историјата на фудбалот со најмногу настапи во кариерата. Тој е исто така странски играч со најмногу настапи во Серија А (615) и четврти по бројот на најмногу настапи во лигата, зад само Паоло Малдини, Џанлуиџи Буфон и Франческо Тоти. Тој е играч со најмногу настапи во историјата на Интер (858) и освоил 16 трофеи со клубот: пет скудета, четири купа на Италија, четири супер купа, еден Куп на УЕФА, една Лига на Шампиони и Светско клупско првенство на ФИФА. Тој е исто така и играч со најмногу настапи како капитен во Лигата на шампионите (82).
Баренфелд
Баренфелд е кварт на градот Хамбург во Германија и припаѓа на округот Алтона. Бил независна населба до 1890. Дом е на DESY и Арената О2 World.
Историја
Првите докази за постоењето на Баренфелд потекнуваат од 1256. Во 1890 бил припоен кон градот Алтона. Во текот на Нацистичка Германија во 1938 со Законот за голем Хамбург градот Алтона (вклучувајќи го и Баренфелд) бил припоен кон Хамбург.
Географија
Баренфелд е мешавина на комерцијални и станбени зони. Во 2006 според статистичкото биро на Хамбург и Шлезвиг-Холштајн, квартот имал вкупна површина од 10,9 км2. Баренфелд се наоѓа јужно од Луруп и Ајделштет, западно од Штелинген и источно од Осдорф. На југ се граничи со квартовите Отмаршен и Отензен преку пругите на градските возови.
Демографија
Во 2006 во квартот Баренфелд живееле 26.434 луѓе. Густината на населеност била 2.435 жители на км2. 14,8% биле деца под 18 години и 15,5% имале 65 или повеќе години. 16,8% биле странци. 1.583 лица биле регистрирани како невработени. Во 1999 постоеле 14.230 домаќинства од кои 16,8% имале деца под 18 години кои живееле со нив, а 52,3% од сите домаќинства биле составени од поединци. Просечната големина на домаќинството била 1,78.
Изведувачка уметност
Во соседството Otto von Bahrenpark, новосоздадена областа на локацијата на стара гасна фабрика, се наоѓа театарот Lichthof Theater на улицата ''Mendelssohnstr. 16''. Тоа е приватен театар основан во 1994 и работи како волонтерска организација. Во август 2000 театарот се преселил на локацијата во Mendelssohnstrasse со нова сала за околу 100 гледачи.
Гробишта
Главните гробишта на Алтона Altonaer Hauptfriedhof се наоѓаат кај Altonaer Volkspark.
Паркови
Во Баренфелд се наоѓа Altonaer Volkspark. Големата зона за одмор (205 хектари) е основана во 1920.
Помалиот Bonepark се наоѓа помеѓу автопатот 7, сојузниот автопат 431 и локален пат.
Спорт
Трабренбан Баренфелд е арена за тркање со коњи. Основана во 1874, исто така служи и како место за музички концерти. Била една од локациите за турнејата на Ролинг Стоунси во 1998. Во северниот дел на Алтонаер Фолкспарк е О2 World (Хамбург), дом на Hamburg Freezers и HSH Нордбанк Арена, дом на HSV Handball. Соседниот Volksparkstadion е дом на фудбалскиот дел на клубот Hamburger SV. Друг клуб е Bahrenfelder SV.
Образование
Постојат 4 основни и 2 средни училишта во квартот и 30 доктори во приватни ординации и 5 аптеки. Делови на светски познатиот истражувачки центар DESY за физика на основните честички, основан во 1959, се наоѓаат во квартот.
Сообраќај
Баренфелд е опслужуван од железничкиот систем на градските возови преку станицата Баренфелд и станицата Дибштајх.
Според секторот за моторни возила (Kraftfahrt-Bundesamt), во квартот биле регистрирани 8.942 приватни возила (337 возила на 1000 луѓе).
Во Баренфелд е излезот Хамбург-Баренфелд на автопатот 7/E45. На оваа точка сојузниот автопат 431 го поминува автопатот, поврзувајќи ја Алтона со Мелдорф во Шлезвиг-Холштајн.
Екстракција потпомогната со ензими
Екстракција потпомогната со ензими (ЕАЕ) е еден вид на преттретман на материјалот за екстракција со соодветно избран ензим со цел да се подобри приносот и квалитетот на екстрактот на економичен и безбеден начин.
Принцип и механизам на ЕАЕ
Повеќето биоактивни компоненти од растително потекло се наоѓаат диспергирани во цитоплазмата на растителните клетки или врзани со водородни или хидрофобни врски за клеточниот ѕид за полисахарид-лигнинската мрежа. Затоа се и недостапни за растворувачот при изведба на класичните екстракциони методи. Ензимскиот предтретман е нов и делотворен начин за ослободување на овие состојки од клетката и олеснување на процесот на екстракција.
Повеќето ензими се белковински молекули кои имаат специфична каталитичка улога во хемиските реакции кои се случуваат во живите организми. Ензимите според типот на реакција која ја катализираат се класифицираат како: хидролази, оксидо-редуктази, лигази, ензими за трансвер на групи, десмолази, изомерази и карбоксилази. Секој ензим делува на специфичен супстрат. Додавањето на специфични ензими како: целулаза, алфа-амилаза и пектиназа при екстракција го зголемуваат приносот со тоа што го оштетуваат клеточниот ѕид на растителните клетки и хидролиза на структурните полисахариди и липиди на клеточната мембрана. Низ вака оштетен клеточен ѕид и мембрана, растворувачот кој се користи при екстракција полесно дифундира низ растителниот материјал и ги извлекува посакуваните состојки.
Постојат два пристапи кон изведување на ЕАЕ: ензимски потпомогната водена екстракција (EAAE) и ензимски потпомогнато ладно пресување (EACP). Најчесто ЕААЕ методите се користат за екстракција на масла од различни видови на семиња или фенолни компоненти од различни растителни органи. При EACP техниката, ензими се користат за хидролиза на клеточниот ѕид на семето и оваа техника е идеална за изолирање на компоненти од масно масло во семињата бидејќи е нетоксична и незапалива/неексплозивна.
Фактори кои влијаат врз делотворноста на ЕАЕ техниките се: градбата и концентрацијата на ензимот, големината на честичките т.е. уситнетоста на растителниот материјал, количината на присутна вода и односот цврста супстанца:вода и времето одредено за хидролиза.
Предности и недостатоци на ЕАЕ
Ензимискиот предтретман овозможува користење на вода како растворувач наместо хексан (органски растворувач, штетен за околината) при екстракција на маслени компоненти. Користењето на вода како растворувач ја прави ЕАЕ таканаречена „зелена техника за екстракција“ која не придонесува кон уништувањето на животната средина. Сепак, бидејќи масените компоненти кои се екстрахираат со ЕАЕ се нерастворливи во вода, оваа постапка дава принос од 60%, споредено со екстракцијата со хексан која дава принос од 95%.
Ензимскиот претретман може да се користи за подобрување на екстракција на испарливи компоненти од масла, како кај маслото од кромид.
EAAE може истовремено да врши екстракција на масло и белковински фракции од растителните материјали. Белковините се осетливи на високи температури, притисок и екстремни промени во pH кои се користат во класичните екстракциони методи,па може да се денатурираат, додека ЕААЕ обезбедува поблаги услови кои овозможуваат екстракција на белковините како неоштетени молекули. EACP пак дава производи со подобар квалитет, но во помала количина од традиционалната екстракција на висока температура. ЕАЕ покажува зголемување на приносот при екстракција на фенолни компоненти со зголемување на количеството на користен ензим при екстракцијата.
Апликација на ЕАЕ
Лушпите на овошјата како јаболко и лимон/портокал, чајот и маслиновото масло содржат голема количина фенолни состојки. Ли и соработници покажаа дека ЕААЕ со ензим целулаза овозможува извлекување на 65,5% од фенолните состојки во лушпата на цитрусите (со концентрација на ензим од 1,5% m/m, на температура од 50 °C), што е одприлика 87.9% од приносот добиен со класична течно-цврста екстрактивна постапка со органски растворувач. Ослободувањето на различни типови на фенолни компоненти од растителната матрица варира и при исти екстракциони услови (тип на лушпа, температура, типови на ензими и нивна концентрација). Затоа, фенолите можат да бидат селективно екстрахирани со варирање на екстракционите услови и додавање на ензими кои го оштетуваат клеточниот ѕид.
Маслото од лук и маслото од целер, кои се користат во фармацевтската и парфимериската индустрија, вообичаено се добиваат со хидродестилација. Оваа постапка може да се унапреди со предтретман на материјалот со ензими. Совбага и соработници покажаа дека приносот од масло од лук и целер при хидродестилација со ензимски предтретман (со целулаза, пектиназа, протеаза и вискозим) е 0,39%-0,51% и 2,2%-2,3%, за разлика со приносот при тадиционална хидродестилација кој е 0,28% и 1,8% - значително помал. Оваа студија покажа и дека ензимскиот предтретман на материјалот предизвикува незначителни промени во вкусот и физичко-хемиските својства на екстрахираното масло.
Живино срце
Живино срце ― електрохемиска оксидационо-редукциона реакција помеѓу елементите жива, железо и хром. Реакцијата предизвикува дупка од жива во водата да колеба.
Набљудувачката реакција покажува ефект на нехомоген електричен двоен слој. Често се користи како наставна.
Опитот
Во опитот, капка жива е ставена во часовно стакло, потопена во електролит како што е сулфурна киселина која содржи оксидирачки агенс како што се водород пероксид, калиум перманганат или калиум дихромат. Врвот на железната шајка е поставен речиси допирајќи ја живата. Ако положбата на врвот на шајката е на место, живиниот меур почнува да осцилира, менувајќи го обликот.
Објаснување
Во една варијација се смета дека механизмот е како што следува:
Дихроматот ја оксидира живата, образувајќи слој од жива оксид. Во таа постапка, дихроматот се редуцира до хром(III) јон. Оксидираниот слој на живата го намалува површинскиот напон на дупката и дупката се израмнува кога доаѓа во допир со железната шајка. Потоа жива сулфат го оксидира железото кон железо(II) јон, и во таа постапка се редуцира назад до метална жива. Штом нема да остане оксидна обвивка на живиниот меур, површинскиот напон се зголемува и дупката се заокружува и губи допир со шајката, подготвена да ја започне постапката одново.
Сепак, може да има други механизми вклучени. Лин и сор. се чини дека известува дека осцилациите се случуваат без присуство на оксидирачки агенс, иако изгледа дека живата не добива оксидирачки слој на неа и осцилациите се многу послаби.