Грип
Пандемии
Пред околу 2.400 години Хипократ за првпат ги открил симптомите од грипот кој се јавува кај луѓето. Иако изгледа дека вирусот предизвикувал епидемии низ човековата историја, историските податоци за грипот тешко се разбираат бидејќи симтомите не се разликуваат од оние симптоми на другите респираторни болести. Можно е болеста од Европа да се проширила во Америка уште за време на Европската Колонизација во Америка, бидејќи речиси целото домородно население на Антилите изумрело од епидемија која наликувала на грип и се проширила во 1493 година, по пристигнувањето на Кристофер Колумбо. Првиот најголем рекорд на пандемичниот грип била епидемијата во 1580 година која започнала во Русија и преку Африка се проширила во Европа. Во Рим околу 8000 луѓе го изгубиле својот живот, а некои градови во северна Шпанија биле сосема уништени. Пандемиите спорадично продолжиле во XVII и XVIII век. Со пандемиите од 1830 до 1833 година кои биле многу распространети, се заразиле скоро една четвртина од изложените луѓе. Најпознатата и најсмртносната епидемија е пандемичниот грип од 1918 година ( Шпански пандемичен грип) ( грип – вирус А, поттип H1N1), кој траел од 1918 до 1919 година. Не се знае прецизниот број на смртни случаи, но се проценува дека имало од 20 до 100 милиони. Оваа пандемија е опишана како “ најголемиот медицински холокауст во историјата” кој како и Чуматa, однел милијарди човечки животи. Огромниот број на смртни случаи се должи на превисоката стапка на заразеност ( над 50% ), како и на тешките симптоми за кои се верувало дека се предизвикани од цитокинезата. Всушност, симптомите од 1918 година биле толку необични што грипот порано бил дијагностициран како заразна тропска треска, колера или тифус. Еден експерт изјавил : - Еден од најстрашните симптоми беше крварење од слузните мембрани посебно од носот, желудникот и од цревата .Исто така се појавуваше  крварење од ушите и пукање на капиларите под кожата. Повеќето беа жртви на бактериската пневмонија, второстепено заболување предизвикано од грипот, но вирусот исто така директно ги убиваше луѓето предизвикувајќи им масивни белодробни крварења или ендем. Пандемскиот грип од 1918 година ( Шпански пандемичен грип) беше навистина глобално проширен, се прошири дури и на Арктикот и на најдалечните острови на Тихиот Океан. Исклучително тешката болест уби околу 20 % од заболените што е спротивно на обичниот грип чија смртна стапка е 0,1 %. Друга ретка карактетристика на оваа пандемија е тоа што од неа умирале младите луѓе, со 99 % смрност на луѓе кои имаат помалку од 65 години, и повеќе од 50 % кај млади луѓе на возраст од 20 до 40 години. Ова е навистина чудно бидејќи грипот обично е опасен по животот за најмладите (  помали од 2 годинки ) и за најстарите ( постари од 70 години). Не е познат точниот број на смртни случаи од пандемијата во 1918 и 1919 година, но се проценува дека измурело околу 5% од светското население. Како што Сидата за 25 години однесе 25 милиони жртви,така и пандемичниот грип го направи истото, но само за 25 недели. Пандемичните грипови кои се појавиле подоцна, не биле толку сериозни. Тука спаѓаат Азискиот грип од 1957 година ( тип А, вирус H2N2) и грипот во Хонгконг од 1968 година ( тип А, вирус H3N2), но дури и од овие помали епидемии изумреле милиони луѓе. Во подоцнежните пандемии антибиотиците можеле да ги спречат второстепените заболувања, со што помогнале да се намали смртноста во споредба со шпанскиот грип од 1918 година. Првиот самостоен вирус на грипот бил пронајден кај живината, кога во 1901 г. “ кокошкината чума “ поминала низ Чемберлендовите филтри. Тие имале пори кои биле премногу мали за бактеријата да може да излезе. За првпат била откриена етимолошката причина за грип кај свињите од страна на Ричард Шоп во 1931 г. После ова следело откритието на вирус од грип кај човекот од страна на една група предводена од Патрик Ледлоу од Советот за медицински истражувања во Обединетото Кралство во 1933 г. Сепак, бесклеточната природа на вирусите постојано се потценувала сè додека Вендл Стенли не го кристализирал тутунски мозаичниот вирус во 1935 г. Првиот значителен чекор за спречување на грипот го направил Томас Френцис во 1944 г. со создавање на вакцина која го убива вирусот. На ова работел и Австралијанецот Френк Мекфарлејн Брнет и покажал дека вирусот кога е одгледан во оплодено јајце од кокошка ја губи својата опасност. Примената од ова истражување на Френцис овозможила неговата група истражувачи при Универзитетот во Мичиган и со поддршка од американската армија да создаде прва вакцина против грипот. Исто така и армијата била вклучена во ова истражување заради нивното искуство со грипот во Првата светска војна, кога за само неколку месеци вирусот убил илјадници трупи. Во споредба со вакцините, создавањето на лекови против грипот било малку побавно. Амантадинот добил дозвола во 1966 г., а речиси триесет години подоцна бил создаден нов вид на лекови ( невроминидазните инхибитори).