cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Полжави
Черупка
Иако голите полжави и нудибранхиите не конструираат черупки, типичниот полжав произведува варовничка черупка која е замотана околу централната оска наречена колумела. Оваа черупка е закачена за телото на полжавот со колумелниот мускул или со серии на мускули. Како што черупката расте и се намотува, секој сукцесивен вител од черупката е поголем отколку претходниот. На последниот, најскоро создадениот вител, се наоѓа апертурата (односно отворот на черупката). Мантијата ја секретира черупката по надворешниот раб на овој отвор. Модификациите и украсите на черупките се многу различни и се рефлектирани од околината во која живее полжавот. При брзи струи на пример, черупката најчесто зазема форма на неспирализирана капа. Исто така, кај некои видови, спиралното извиткување е тешко да се забележи; кај морските уши на пример, последниот вител може да заземе околу 90% од вкупната големина на черупката, така што помалите витли не се забележуваат. Најважните функции на черупката на полжавите се заштита и потпора на висцералната маса. Многу полжави поседуваат способност за вметнување на главата и стапалото во черупката доколку се чувствуваат загрозени.
Торзија
Најпосебната одлика во анатомијата на полжавите е можеби нивната торзија. Со процес познат како торзија (извиткување), телото се врти за околу 180° наспроти движењето на стрелките од часовникот (кога се гледа дорзално) така што анусот се преместува во позиција директно над главата. Иако ова можеби е несоодветно, торзијата помага на неколку начини: прво, ја преместува мантијната празнина и осфрадиумот напред, така што доколку животното ползи нанапред, водата може да се осети порано отколку кога осфрадиумот би бил сместен назад. Исто така, седиментот кој се меша со движењето на полжавот е помалку веројатно да ги "затне" жабрите доколку се сместени напред. Торзијата се среќава само кај класата Gastropoda и може да се забележи во некои степени од развојот кај сите нејзини членови.
Поатуански дијалект
Поатуански дијалект — дијалект кој се говори во Поату, Франција. Станува збор за еден од регионалните дијалекти во Франција и не се говори често како во одреден период во минатото, бидејќи денес доминира Францускиот јазик. Поатуанскиот дијалект денес е класифициран како оилски јазик но се разликува по одредени одлики од окситанскиот јазик. Дијалектот се говори на некогашната граница меѓу двете јазични семејства на оилски и окситански јазици. Оислките јазици се прошилувале кон југ здобивајќи се со окситански одлики.
Поатуанскиот дијалект се нарекува и парланџе. Франсоа Рабле запишал дека го изучувал овој дијалект, заедно со многу други јазици и дијалекти, бидејќи се образувал во Фонтене ле Конт. Франсоа Вилон исто така говорел поатуански.
Најраните записи во кои се користи јазикот е во правни документи и повелби од век и луѓето кои го говореле биле наречени Поатуанци. Најраниот печатен текст е датиран околу 1554 година (La Gente Poitevinrie). Обичаите за драмско пишување и драмските монолози за изведување на литературни творби на го карактеризираат тој јазик, иако од век и во  век биле воспоставени редовни новинарски пишувања биле воспоставени. Изданиата на Гест објавиле бројни книги поврзани со Поатуанско-Сантогенскиот јазик. Некои јазичари велат дека Стразбуршките заклетви, првиот текст на Француски според официјалните државни позиции во Франција, всушност биле напишани на поатуански јазик.
Во 1973 година, бил предложен стандарден правопис.
Најисточниот дел од Поатуанскатапокраина е дом на малцинство на говорници на оцитански јазик. Надвор од Франција дијалектот се говори во Северна Калифорнија, особено во Сакраменто, Плуимас, Техејма и Сискију, во кои живеат стари француски семејства и говорници на француски јазик. Акадијскиот француски дијалект е резултат на мешање на Поатуанско-Сантогескиот дијалект со Француски и месни новозборови или архаизми.
Кристијано Дони
Кристијано Дони (роден на 1 април 1973 година во Рим) — италијански поранешен фудбалер, играч од средниот ред.
Најголемиот дел од кариерата Дони го поминал во екипата на Аталанта за која одиграл повеќе од 300 официјални натпревари и е најдобриот стрелец во историјата на клубот со постигнати 122 гола во сите натпреварувања. Покрај Аталанта, настапувал уште и за Модена, Римини, Пистоезе, Болоња, Бреша, Сампдорија и Мајорка.
За италијанската репрезентација одиграл 7 натпревари и постигнал еден гол, а дебитирал во 2001 година во пријателски натпревар против Јапонија во Саитама. Тој исто така ја претставувал Италија на Светското првенство 2002 во Јапонија и Јужна Кореја.
Клупска кариера
Тој го направил своето деби во Серија А во сезоната 1997-1998 со екипата на Бреша во натпревар против Интер на 31 август 1997. Во текот на летото 1998, Дони пристигнува во Бергамо потпишувајќи договор Аталанта во Серија Б, со цел да му помогне на клубот да се врати во највисокот ниво на италијанскиот фудбал. Тој набрзо станува клучен дел од тимот, благодарение на неговата напорна работа и посветеност. Во сезоната 1999-2000 Аталанта успева да избори промоција во Серија А под водство на тренерот Џовани Вавасори, а Дони дал голем придонес за успехот со 14 постигнати голови на 37 натпревари во Серија Б таа сезона. И во следните три сезони во Серија А, Дони бил референтна точка на Аталанта меѓутоа ниту неговите 10 гола не му помогнале на клубот да опстане во Серија А во сезоната 2002-2003, кога со поразот од Реџина во плејаутот биле осудени на испаѓање.
По испаѓањето на Аталанта, Дони и се приклучил на екипата на Сампдорија за која одиграл 44 натпревари и постигнал 6 гола во две сезони во Серија А. Откако му истекол договорот со блучерати, го имал своето прво искуство во кариерата во странство потпишувајќи за Мајорка на 32-годишна возраст. Тој одиграл само една сезона во клубот запишувајќи 24 натпревари и 2 гола во Примера Дивисион, пред да се врати назад во Аталанта во август 2006. До крајот на својата кариера одиграл уште пет сезони во дресот на Аталанта, станувајќи најдобар клупски стрелец во историјата на клубот со 122 постигнати гола во сите официјални натпреварувања. Исто така станал и почесен грѓанин на градот Бергамо. Сепак, кариерата ја завршува неславно бидејќи на 9 август 2011 бил осуден на 3 и пол годишна забрана од фудбалот поради негова вмешаност во скандал со наместени натпревари, поради што бил приморан да ја заврши својата играчка кариера на возраст од 39 години. На 19 декември, бил уапсен заедно со уште 16 други луѓе вклучени во друга истрага за наместени натпревари, во која и самиот Дони признал дека бил вмешан.
Репрезентативна кариера
Дони одиграл седум натпревари за Италија, а првиот настап го имал на 7 ноември 2001 година, во пријателски натпревар против Јапонија во Саитама, на кој го постигнал и својот прв репрезентативен погодок. Следната година тој бил избран во од селекторот Џовани Трапатони во составот на репрезентацијата за Светското првенство 2002, каде направил два настапи во првото коло од групната фаза против Еквадор во победата со 2-0 и потоа во поразот со 1-2 од Хрватска во кој асистирал за голот на Кристијан Виери.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 29 мај 2011.
Чукотско-камчатски јазици
Чукотско-камчатските јазици сочинуваат јазично семејство кое се зборува во Рускиот Далечен Исток, поточно во североисточните краеви на Сибир. Говорниците на овие јазици се ловци и полуномади. Понекогаш ова јазично семејство е типолошки и географски класифицирано со палеосибирските јазици, но нема цврсти докази за оваа класификација. Најпопуларната теза за поврзаноста на ова јазично семејство е со ескимско-алеутските јазици.
Јазици
Ова јазично семејство е составено од две подгрупи: чукотски јазици и камчатски јазици. За чукотските јазици се смета дека се составени од еден до четири јазика, а камчатските јазици се составени од само еден преживеан јазик. Поврзаноста меѓу ителменскиот јазик со чукотските е далечна и скоро потврдена. Скоро сите говорници се двојазични и зборуваат руски.
Сродност со останати јазични семејства
Чукотско-камчатските јазици, општо гледано, не се поврзани со ниту едно јазично семејство. Понекогаш се класифицирани со палеосибирските јазици. Оваа класификација е сèопфатна и ги опфаќа сите јазици кои се зборувале во Сибир пред доаѓањето на тунгуските и туркиските јазици.
Според Џозеф Гринберг, јазиците се дел од евроазиските јазици, предложено макросемејство кои ги опфаќа индоевропските, алтајските и ескимско-алеутските јазици. Оваа теза е спорна, иако има јазичари кои ја поддржале.
Габриела Конеска Трајковска
Габриела Конеска Трајковска (, —,  ) — македонски правник и поранешен заменик на претседателот на Владата на Македонија задолжен за европски прашања од 2006 до 2008 година.
Животопис
Била претседател во невладината организација за борба против корупција Транспарентност Македонија.
Претходно работела како личен политички советник на специјалниот координатор на Пактот за стабилност и координатор на СЕКИ иницијативата Ерхард Бусек. Конеска беше предавач на Њујорк Универзитетот во Скопје во областа на правото на Европската унија, како и шеф на меѓународната мисија во Букурешт, при Пактот за стабилност - Секретаријат за борба против организираниот криминал, како и директор на Регионалниот центар за борба против организираниот криминал во Букурешт, при СЕКИ иницијативата.
Габриела Конеска-Трајковска имала добиено повеќе признанија, од Стејт департментот на САД за посебен и истакнат ангажман при формирање на Регионалниот центар за борба против организираниот криминал во Букурешт, при СЕКИ иницијативата, од Тајната служба на САД за резултати при сузбивање на финансискиот криминал, како и од Интерпол за имплементација на меѓународни правни норми при размена на податоци и информации за сузбивање на организираниот криминал. Полицијата на Романија и има доделено диплома на честа. Била мажена е и имала едно дете.
Конеска-Трајковска се служела со англискиот, францускиот и романскиот јазик, а имала познавања и од германскиот и од грчкиот јазик.
Барним
Барним (Barnim) — округ во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се граничи со (од исток надесно) Полска, округот Меркиш-Одерланд, сојузната покраина Берлин и окрузите Горен Хафел и Укермарк.
Историја
Името „Барним“ се појавило во 13 век и се однесувало на големата шумска област источно од Хафел и северно од Шпре, каде благородниците оделе да ловат. Сегашниот округ е приближно ист, но малку помал, со оваа историска област.
Географија
Барним се протега од реката Одра до предградијата на Берлин. Реката Одра ја создава источната граница. Оттука водат Каналот Одра-Хафел (ги поврзува Одра и Хафел) и историскиот Канал Финов до Еберсвалде и натаму. Деловите северно од овие вештачки водни патишта се наречени Шорфхајде. Ова е шумска област со неколку големи езера, како Вербелинско Езеро (8 км2), Гримницско Езеро (8 км2) и Парштајнско Езеро (10 км2). Шорфхајде е биосферен резерват на УНЕСКО, каде се наоѓаат ретки животни како белоопашестиот орел, големиот орел кликач, орелот-рибар, црниот штрк, дабарот и видрата.
Хореја
Хореја е нарушување на абнормално неволево движење, една од групата невролошки нарушувања наречени дискинезии. Терминот хореја е изведен од грчкиот збор χορεία (вид на танц), бидејќи брзите движења на рацете или нозете се малку слични на играње или свирење на пијано.
Терминот хемихореја се однесува на хореја на едната страна на телото, како хореја на едната рака, а не на двете.
Појава
Хорејата се одликува со кратки, квазипричински, нерегуларни контракции кои не се повторливи или ритмично, но кои изгледаат како да течат од еден мускул до следниот.
Овие движења на хореја кои наликуваат на танц (од истиот корен на зборот како на „кореографија“) се случуваат често со атетоза, што додава вртливи и грчливи движења.
Причини
Хорејата може да биде предизвикана од многу нарушувања и болести:
Наводи
Sanktvejtsdans Chorea (Medizin) Choreia (disease) Chorée מחולית Vitustánc Còrea 舞踏運動 Chorea Chorea Хорея
Кенко (Перу)
Кенко е име на една од најголемите ваки или свети места во регионот Куско. Голем број ваки се базирале на природни карпести формации. Денес се верува дека ваката била место за жртвување и мумифицирање.
Мануел Белграно
Мануел Хозе Хоакин дел Корасон де Хесус Белграно и Гонзалез (шпански: Manuel José Joaquín del Corazón de Jesús Belgrano y González; 3 јуни 1770 – 20 јуни 1820), често именуван како Мануел Белграно, бил аргентински економист, правник, политичар и воен водач. Тој останал заначан за јужноамериканската историја поради неговите придонеси и водство во Аргентинската војна за независност, како и создавањето на аргентинското знаме како национален симбол на државата. Тој се смета за еден од главните „Ослободувачи“ („Либертадори“, Libertadores) на Аргентина.
Белграно е роден во Буенос Аирес и било четврто дете на италијанскиотп трговец Доминго Белграно и Пери и неговата сопруга Хозефа Касеро. Тој се запознал со идеите на просветителството додека бил студент во универзитетот во Шпанија, во период кога се одвила француската револуција. По неговото враќање во Вицекралството Рио де ла Плата, каде што станал истакнат член на криолското население на Буенос Аирес, тој се обидел да промовира некои од новите политички и економски идеали, но се сепак во тоа време се соочил со голем отпор од локалното насееление родено во Шпанија, т.н. „полуостровци“. Ова одбивање го приморало да вложи труд во борбата за поголема автономија на неговата земја од шпанскиот колонијален режим. Првично, Белграно неуспешно ги промовирал стремежите на Карлота Хоакина, која се стремела да биле владетел на вицекралството во периодот кога шпанскиот крал Фернандо VII бил заробен во екот на Полуостровската војна. Следствено на тоа, и следејќи ги политичките превирања во Империјата, Белграно застанал како голем поддржувач на Мајската револуција, со која се отстранил вицекралот Балтасар Идалго де Сиснерос на 25 мај 1810. Тој бил избран за член со право на глас во „Примера хунта“, локалната нова власт во државата.
Како делегат на хунтата, тој ја предводел лошо организираната парагвајска кампања. Неговите трупи биле поразени од Бернардо де Валеско во битките за Кампичуело и Парагвари. Иако бил поразен, кампањата иницирала сплет на настани кои резултирале со независност на Парагвај во мај 1811 година. Тој се повлекол во Росарио, за да се зајакнат патриотските упоришта поради можните напади на монархистите од Банда Ориентал. Додека бил таму тој го создал знамето на Аргентина. Првиот триумвират не го прифатил знамето, но поради бавната комуникација, Белграно за тоа разбрал неколку седмици подоцна, додека ја засилувал Армијата од Северот во Хухуј. Таму, знаејќи дека не бил во стратешка предност во однос на монархистите кои доаѓале од Горно Перу, Белграно го наредил Хухујскиот егзодус, со што се евакуирало целото население од покраината Хухуј во Сан Мигел де Тукуман. Неговиот контра напад со Битката во Тукуман резултирала со клучна стратешка победа и наскоро била проследена од целосна победа со Битката во Салта. Сепак, длабокото навлегување во Горно Перу довело до порази за време на Битката во Вилкапугио и Битката во Ајоума. Тоа довело до негова смена како командир на Армијата од страна на Вториот триумвират, и на негово место бил поставен Хосе де Сан Мартин. Во меѓувреме Собранието од XIII година го одобрило знамето на Белграно како национално воено знаме.
Подоцна, Белграно тргнал на дипломатска мисија во Европа заедно со Бернардино Ривадавија. Целта на мисијата била да побараат поддршка за револуционерната влада. Тој се вратил во Аргентина кога зел учество во Тукуманскиот конгрес, настан со кој се објавила независноста на Аргентина во 1816 година. Тој го промовирал планот на Инка со кој државата требало да биде уставна монархија, управувана од монарх со Инка-потекло. Овој предлог имал поддршка од Сан Мартин, Мартин Мигел де Гуемес, и други значајни покраински делегати, но оваа идеја била веднаш отфрлена од Буенос Аирес. Тукуманскиот конгрес ја одобрил употребата на знамето како национално знаме на новата држава. По овие настани, Белграно повторно бил поставен на чело на Армијата на Северот, но неговата мисија била ограничена со заштита на Сан Мигел де Тукуман од манархистички напади. Кога Хозе Хервасио Артигас и Естанислао Лопез станале сериозна опасност за напад на Буенос Аирес, Белграно ја пратил армијата јужно, но војниците дезертирале во јануари 1820 година. Белграно умрел на 20 јуни 1820 година од едема.
Потекло
Мануел Хозе Хоакин дел Корасон де Хесус Белграно е роден во Буенос Аирес на 3 јуни 1770 година. Домот каде се родил се наоѓал во близина на манастирот Санто Доминго, на улица „Санто Доминго“, помеѓу улиците „Мартин де Турс“ и „Сантисима Тринидад“ (денес, имињата на улиците се „Белграно“, „Дефенса“ и „Боливар“). Иако во тоа време градот бил значително помал, Белграно сепак живеел во едно од најбогатите населби на Буенос Аирес. Мануел Белграно бил крстен во Метрополската катедрала во Буенос Аирес, еден ден по раѓањето. Бидејќи тој се родил во Јужна Америка, иако бил со чисто европско потекло, тој се сметал за криолец, една класа под „полуостровците“, кои исто така биле со европско потекло но биле родени во Шпанија и важеле за најелитна класа  во колонијална Јужна Америка.
Неговиот татко Доминго Белграно бил од Лигурија, Италија. Неговото мајчино презиме било „Пери“ (Peri), што на шпански го превел како „Перез“ (Pérez). Неговото татково презиме било „Белграно“ (Belgrano), што во буквален превод значи „убаво жито“. Родното име на Доминго Белграно било „Доменико“, италијанската верзија на името. Доминго бил италијански трговец кој добил дозвола од шпанскиот крал да се пресели во Јужна Америка. Тој го промовирал основањето на Трговскиот конзулат во Буенос Аирес, со кој години подоцна ќе управува Мануел Белграно. Мајката на Белграно била Марија Хозефа Гонзалез Ислас и Касеро, родена во Сантјаго дел Естеро, Аргентина. Семејството Белграно било второ најбогато во Буенос Аирес, веднаш зад семејството Ескаладас. Тие имале 16 сина, четири од кои умреле. Доминго Белграно имал семеен бизнис и за четири од своите ќерки договорил брак со трговци кои ќе станат негови верни агенти во Банда Ориентал, покраината Мисионес и Шпанија. Осумте сина следеле различен пат: Доминго Хозе Естанислао се прикличил на локалната катедрала, а Карлос Хозе и Хозе Грегорио се приклучиле на армијата. Мануел Белграно требало да ја наследи работата на татко му, но кога тој развил други интереси, семејниот бизнис го наследил Франсиско Хозе Марија де Индиас.
Образование
Првиот дел од своето образование, односно основното и средното училиште, Белграно го завршил во училиштето „Сан Карлос“. Таму Белграно изучувал латински јазик, филозофија, логика, физика, метафизика и книжевност. Тој завршил во 1786 година. Доминго имал доволен успех како трговец и така ги пратил Франсиско и Мануел да студираат во Европа. Тој очекувал тие да изучуваат трговија, но Мануел одлучил да студира право. Белграно бил многу успешен студент и се стекнал со престиж, па така папата Пиј VI му дозволил да ја проучи забранетата литература, па дури и книги кои се сметале за еретички. На тој начин тој стапил во контакт со автори како Шарл Монтескје, Жан-Жак Русо и Гаетано Филанџери, автори кои биле забранети во Шпанија.
Белграно студирал со интелектуалната елита на Шпанија и во тој период веќе се заостриле полемиките за француската револуција. Принципите на „еднаквост“ и „политичка слобода“, универзалните начела на декларацијата на правата на човекот и граѓанинот и критиките за Божествените права на Кралот биле постојани теми за дебати. Поддржувачите на ваквите идеи сметале дека Шпанија треба да биде моделирана според таквите начела. а критичарите на таквите идеи ги сметале за тирански. Како и да е, шпанското просветителство било нешто поразлично од француското бидејќи сè уште се давале почит на верата и монархијата. Така, и покрај новите влијанија, Белграно останал верен Католик и монархист.
Белграно исто така студирал јазици, политичка економија и јавни права. Авторите кои имале најголемо влијание врз Белграно биле Педро Родригес де Кампоманес, Гаспар Мелчор де Ховелјанос, Адам Смит и Франсоа Кене. Белграно ја превел на шпански книгата на Кене, „Општи начела на економската влада во земјоделското кралство“ (Maximes générales de gouvernement economique d'un royaume agricole). Неговиот главен интерес во работата на таквите автори биле идеите кои се однесувале за јавното добро и општиот развој. Како и голем број јужноамерикански студенти, тој се заинтересирал физиократијата, која тврдела дека новото богатство доаѓа од природата, дека земјоделството е економска дејност која генерирал повеќе приход одошто е потребно и дека државата не смее воопшто да интервенира во него. Тоа време, Јужна Америка имала огромни природни ресурси и строга државна контрола врз економијата. Белграно ја развил идејата дека принципите на физиократијата и тие зададени од Адам Смит можат да се воведат во Вицекралството Рио де ла Плата. При развојот на таквото мислење тој бил под влијание и на Фернандо Галиани, кој го промовирал изучувањето на одредени случаи од теоретската генерализација, но и од Антонио Геновеси, кој ја промовирал идејата за апсолутна слобода. За време на неговиот престој во Европа, Белграно станал претседател на Академија во рамките на Универзитетот во Саламанка, посветена на римското право, форензиката и политичката економија.
Трговски конзулат
Кратко време пред неговото враќање во Буенос Аирес на 3 јуни 1794 година, Белграно бил избран од страна на Дон Диего де Гардоки за „секретар“ на Трговскиот конзулат во Буенос Аирес, нова месна институција која се занимавала со трговски и индустриски прашања во име на кралот. Овој ден подоцна во аргентинската држава ќе биде познат како „Ден на економистите“. Тој останал на таа фунцкија до 1810 година. Белграно се занимавал со трговски спорови и промовирање на земјоделството, индустријата и трговијата. Немајќи голема слобода да направи големи промени во економскиот систем, тој дал вложил голем труд за да го подобри образованието. Тој верувал дека вистинското богатство на државите била човековата умешност и дека најдобриот начин да се промовира индустријализацијата бил преку образованието.
Белграно одржувал чести разговори со членовите на комитетот на Конзулатот, кои сите биле трговци со цврсти интереси за монополна трговија со Кадис. Тој предлагал поголем број предлози, под влијание на идеите за слободна трговија. Тие идеи биле одбиени од членовите на комитетот, а како негови поддржувачи се јавиле само Хуан Хозе Кастелји, Хуан Лареја и Доминго Матеу. Како и да е, Белграно имал одреден степен на успех, како што е создавањето на Наутичкото училиште, Трговското училиште и Академијата за геометрија и цртање. Тој го основал Трговското училиште за да влијае врз идните трговци за да би работеле за доброто на државата, а Наутичкото училиште и Академијата ги основал за да им овозможи на младината престижно образование. Училиштата се наоѓале веднаш до Конзулатот и така Белграно имал лесен пристап сè со цел да го набљудува напредокот. Тие работеле три години пред да бидат затворени од Мануел Годој, односно шпанскиот монарх, кој ги сметал за непотребен луксуз за колонијата. Исто така се сметало дека Буенос Аирес не можел да ги одржува.
Белграно се обидел да ја промовира разновидноста на земјоделството преку производството на лен и коноп. Тој предложил да се чуваат резерви на жито со што би се помогнало при контролата на цената. Тој исто така придонел при признавањето на кожата како производ на земјата, со што би се зголемил трговскиот потенцијал. Ниту еден од овие предлози не бил прифатен.
Белграно исто така помогнал при создавањето на првиот весник во Буенос Аирес, „Телеграфо Меркантил“ (Telégrafo Mercantil). Тој работел со Мануел Хозе де Лаварден и бил уредник на скоро 200 изданија на весникот. Весникот бил затворен во 1802 година поради судир со авторитетите на вицекралството, кои не ја сакале критиката во весникот ниту пак шегите и пародиите. Белграно исто така работел во „Семинарот за земјоделство, трговија и индустрија“, каде ги објавувал своите идеи за економијата и трговијата. Голем број револуционерни идеи биле објавени во вид на есеи.
Белграно имал симптоми на сифилис, со кој се заразил во Европа. Оваа болест го натерала подолго време да отсуствува од работа и предложил како негова замена да биде неговиот братучед Хуан Хозе Кастилји.
Британска инвазија
Белграно бил назначен за капетан на градската милиција во 1797 година од страна на вицекралот Педро де Мело, кој пак добил наредби од Шпанија да се подготви за одбрана во сличај на британска или португалска инвазија. Во тоа време Белграно работел во Конзулатот и немал желба да гради воена кариера. Вицекралот Рафаел де Собремонте наредил тој да создаде милиција која би се спротивставила на можната британска инвазија. Неговото прво вмешување во воен конфликт се случило кога Британците, под команда на Вилијам Кар Бересфорд, пристигнале во Буенос Аирес, група од 1600 луѓе. Со тоа започнала британската инвазија на Рио де ла Плата. Штом ги слушнал предупредувањата Белграно се засолнил во тврдина и собрал голем број луѓе што би се спротивставиле на Британците. Но без потребното знаење, неговите луѓе марширале без ред.
Марцел
Марцел е (унгарски: Marcell), унгарска форма од името Марцелиус. Името потекнува од семејното име кое го има за основа името Маркус (Marcus).
Женски парник од ова име е Марцела.
Нино Величковски
Нино Величковски (2 мај 1954, Куманово) – македонски пејач на народна музика.
Кариера
Величковски е македонски пејач на народна музика кој е надалеку познат по звукот на тамбурата кој го следи целиот свој живот.
Организатор е на Меѓународен тамбурашки фестивал во Куманово, каде настапува низа години. Раководител е на Фондација за култура и спорт при Општина Куманово.
Ла Глорија Кубана
Ла Глорија Кубана (шпан. La Gloria Cubana) е име на две ексклузивни марки на пури, една од Куба (Хабанос СА), државната фирма, а друга од Доминиканска Република и Мајами, Флорида од Ел Кредито за Џенерал Сигар.
Историја
Марката Ла Глорија Кубана била создадена во 1885 од фирмата Социедад Кабањас и Кастро, која по 20 години (1905) била купена од Хозе Ф. Роча, кој ја произведувал оваа марка во неговата фабрика во Хавана. По неговата смрт во 1954, семјеството Сифуентес ги купило марките Ла Глорија Кубана и Боливар од неговата поранешна фирма. Производството било преместено во фабриката Партагас, каде истото се одвива и ден денес, и каде станала многу популарна извозна марка.
Ла Глорија Кубана има и две машински произведени цигариљоси: Mini и Purito.
Витоли во производната линија на ла Глорија Кубана
Ова е список на витоли (големини) на Ла Глорија Кубана со нивите големини и фабрички називи (vitolas de galera), како и нивните разговорни називи според американската терминологија.
Рачно-изработени витоли
Список на државни водачи во 44 година
Ова е список на државни водачи во 4 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Кале (Битола)
Кале — археолошко наоѓалиште во Битола. Претставува населба од среден век. Се наоѓа во непосредната близина на градот, од северозападната страна, на висок рид што доминира над околината и има надморска височина од 894 метри, каде има две зарамнети платоа, со површина од околу 500 × 190 м, на кои се среќаваат остатоци од градежен материјал (речен и кршен камен, варов малтер, тули и имбрекси), како и фрагменти од керамички садови.
Кенет Ванбилсен
Кенет Ванбилсен (Kenneth Vanbilsen; р. ) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Бил именуван во почетниот состав на екипата за Тур де Франс 2015. На десеттата етапа на Тур де Франс ја освоил наградата за борбеност.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Симон Мињоле
Мињоле ја започнал својата кариера во белгискиот второлигаш Сент-Трујден во 2004, и поминал шест години во клубот, забележувајќи 100 лигашки натпревари. Тој потпишал за Сандерленд во јуни 2010 за 2 милиони фунти, и во клубот поминал три години во кои забележал 90 настапи во Премиер лигата, пред да се пресели во Ливерпул во јуни 2013 за 9 милиони фунти.
Мињоле ги има поминато сите возрасни категории од 16 години па нагоре за Белгија. Својот прв настап во сениорскиот тим тој го остварил во 2011, и досега има забележано 14 настапи.
Сандерленд
Откако бил повикан на подготвителната турнеја, Мињоле потпишал петгодишен договор со англискиот премиерлигаш Сандерленд на 17 јуни 2010. Сумата на трансферот изнесувала 2 милиони фунти. Подоцна од Синт-Тројден било потврдено дека Сандерленд успеал да ги победи ПСВ Ајндховен, Твенте и Удинезе за потписот на Мињоле.
На 15 август 2010, Мињоле го одиграл својот прв натпревар за Сандерленд во ремито 2–2 против Бирмингем Сити, и бил прогласен за играч на натпреварот поради одличниот настап. Во следниот натпревар на домашен терен, во победата од 1–0 против Манчестер Сити, Мињоле ја зачувал мрежата на Сандерленд, и во текот на натпреварот имал извонредна реакција со што спасил сигурен гол на Емануел Адебајор. Мињоле повторно забележал одличен настап, во натпреварот против Арсенал кој завршил без победник со резултат 1–1. Во наредните недели Крег Гордон го заменил Мињоле на голот на Сандерленд, а потоа останал и прв избор. Мињоле не бил дел од првиот тим на Сандерленд сè до 8 јануари 2011, кога Сандерленд доживеал домашен пораз од Нотс Каунти во третото коло од ФА Купот. Мињоле повторно станал прв избор на голот на Сандерленд, откако Гордон заработил повреда на коленото во февруари, и добил низа на позитивни критики за неговите настапи. Откако вторпат во сезоната Сандерленд успеал да одигра нерешено против Арсенал, овојпат на гостински терен, менаџерот Стив Брус го пофалил одличниот старт на младиот голман во Премиер лигата. Во следната сезоната, Мињоле се зацврстил на голот на Сандерленд, и бил прв избор пред новото засилување Кеирен Вествуд на голот. На 29 октомври 2011, Мињоле се повредил во ремито од 2–2 против Астон Вила, и доживеал скршеница на носот по судирот со Емил Хески.
Во следната сезона Мињоле ги одиграл сите натпревари за Сандерленд, успеал на многупати да ја зачува мрежата на голот и неколкупати бил избран за играч на натпреварите. Поради неговата форма, во декември 2012, голманот на Манчестер Сити и на англиската репрезентација, Џо Харт го пофалил Мињоле дека е најдобар голман во Премиер лигата во првиот дел од сезоната. На 21 јуни 2013, било објавено дека Ливерпул го договорил потписот на Мињоле за околу 9 милиони фунти.
Ливерпул
На 25 јуни 2013, Мињоле потпишал петгодишен договор со клубот за сума од 9 милиони фунти. Менаџерот на Ливерпул, Брендан Роџерс изјавил дека Мињоле е "еден од најдобрите голмани во Премиер лигата". На 13 јули 2013, тој го остварил својот прв неофицијален настап за Ливерпул во победата од 4–0 во подготвителниот пријателски натпревар против Престон Норт Енд. На 17 август 2013, Мињоле го одиграл својот прв официјален натпревар за клубот во победата од 1–0 против Стоук Сити на Енфилд; на натпревар во кој во 89. минута успеал да одбрани пенал на Џонатан Волтерс, а потоа и ударот од одбиената топка на Кенвајн Џонс. Потоа тој двапати успеал да ја зачува мрежата во натпреварите против Астон Вила и Манчестер Јунајтед кои завршиле 1–0 во полза на Ливерпул. Две недели подоцна, тој ги примил првите голови во сезоната во ремито од 2–2 против Свонзи Сити, но сепак повторно бил избран за играч на натпреварот. Мињоле исто така бил избран за играч на натпреварот во ремито од 3–3 против Евертон, во натпревар во кој забележал 9 успешни одбрани. Тој ги одиграл сите натпревари за Ливерпул во Премиер лигата.
Репрезентативна кариера
Мињоле бил дел и од составот на Белгија за квалификациите за Светското првенство 2014, но сепак на сите натпревари стартер бил Тибо Куртоа кој помогнал Белгија да се квалификува на големо натпреварување по Светското првенство 2002. Мињоле бил во составот на Белгија на Светското првенство 2014, но не одиграл ниту еден натпревар на првенството.
Успеси
Синт-Тројден
Поединечни
Личен живот
Мињоле зборува англиски, француски, холандски и германски јазик. Тој исто така поседува диплома по политички науки.
ФИФА Куп на конфедерации 1997
1997 ФИФА Купот на Конфедерации е првиот Куп на Конфедерации кој е организиран од ФИФА. Овој турнир беше одржуван во 1992 и 1995, како Крал Фахд Куп. Овој турнир беше одржан во Саудиска Арабија, како организатор на претходните турнири, во декември 1999, и беше првиот турнир во кој учествуваа репрезентации од сите конфедерации. тој беше освоен од Бразил, кој ја победи Австралија со 6-0 во финалето. После освојувањето на овој турнир Бразил стана првата репрезентација, која беше актуелен шампиони во двете најважни ФИФА турнири ( Светското првенство и Купот на Конфедерациите),а и во конфедерацискиот тунрир, со освојувањето на Копа Америка 1997. Ова подоцна беше повторено од Франција, која ги освои Светското Првенство во 1998, ЕУРО 2000, и Купот на Конфедерации 2001
Стадион
Сите натпревари се играа во:
Најдобри стрелци
7 гола 5 гола 4 гола
Обновливи извори на енергија
Обновлива енергија – енергија која се добива од природни извори, како сончева светлина, ветар, дожд, водени бранови и геотермална енергија, кои се обновливи (природно се обновуваат). Технологиите на обновливи извори на енергија ги вклучуваат сончевата енергија, ветерната енергија, хидроенергијата, енергијата на биомаса и биогориво. Скоро целата обновлива енергија доаѓа од Сонцето. Сонцето кон Земјата зрачи 5,25 kWh/m2 на ден. Сончевата константа е 1,366 kW/m2). После векови користење на енергијата на фосилните горива, денес глобалната слика се менува, а обновливата енергија сè повеќе се смета за еден од клучните чинители на идниот развој на Земјата.
Во 2006 година околу 18% од вкупно потрошената енергија произлегла од обновливи извори на енергија, при што 13% отпаѓа на традиционалната биомаса (изгорено дрво). Снагата на водата е следниот најголем обновлив извор со 3%, а топлата вода следи со 1,3%. Од новите технологии како геотермалната енергија, енергијата на ветерот, Сонцето и океаните, заеднички е искористено 0,8% од вкупно потрошената енергија. Техничките можности за нивна употреба се големи, ги надминуваат сите останати веќе достапни извори и биле препорачани како првенствени извори.
Технологиите на обновливите извори на енергија понекогаш се критикувани заради тоа што се испрекинати (неконтинуирани) или неугледни, а и покрај тоа пазарот сè уште расте со многу облици на обновливи извори на енергија. Искористувањето на снагата на ветрот се зголемува 30% годишно со инсталирани капацитети од 100 GW на глобално ниво и широко се користи во неколку држави на Европската Унија и САД. Производната моќност на фотонапонската индустрија достигнала повеќе од 2.000 MW и фотонапонските електрани се особено популарни во САД, Германија, Шпанија, а во последно време и во Кина. Сончевите термоелектрани се користат во Соединетите Американски Држави и Шпанија, а најголемата е со моќност од 354 MW и се наоѓа во пустината Мохаве. Најголемата светска геотермална електрана Гејсерс во Калифорнија е со капацитет од 1517 MW. Бразил има една од најголемите светски програми за користење на обновливите извори кои вклучуваат производство на биоетанол од шеќерна трска и моментално етанолното гориво претставува 18% од бразилското автомобилско гориво. Истото е достапно и во Соединетите Американски Држави.
Технологијата за производство на енергија од обновливи извори покрај кон големите се насочила и кон мали, невмрежени примени, во рурални среди каде енергијата е пресудна во човековиот развој. Кенија има најголем светски удел на мали (20 до 100 W) куќни сончеви системи со преку 30.000 продадени системи на годишно ниво.
Климатските промени проследени со високи цени на фосилните горива, вршната вредност на нафтата, довело владите да ја зголемат својата поткрепа и да го поттикнат и комерцијализираат користењето на обновливи извори на енергија. Спогодбата потпишана во март 2007 година од страна на претседавачот на Европската Унија, условува 20% од национално произведената енергија до 2020 година да биде од обновливи извори со соодветно намалување на емисијата на јаглерод диоксид CO2, кој е причинител на глобалното загревање. Вложувањата во обновливи извори од 80 милијарди американски долари во 2005 година, се зголемила на 100 милијарди во 2006 година. Енергијата на ветерот прва стигнала до 1% од производството на електрична енергија, а Сончевата енергија не е далеку од оваа вредност.
Важност на обновливите извори на енергија
Со искористување на обновливите извори на енергија (сончева енергија, хидроенергија, ветерна енергија и биомаса) за производство на електрична енергија се добива еколошки чиста енергија, а со тоа и почиста животна средина. При тоа, расте свеста, еколошкото наследство што ќе им го оставиме на идните генерации да не биде помало од она што го наследивме.
Емисијата на штетни гасови во воздухот е причина за 2/3 од белодробните и кардиоваскуларните заболувања во Р. Македонија. Со ефектот на стаклена градина, глобалното затоплување претставува сериозен метеоролошки проблем, што се забележува преку зголемувањето на бројот на природни непогоди (суши и поплави). Промената на климата има голем потенцијал да предизвика големи влијанија врз човечкиот и природниот систем. Понатамошни климатски промени се очекувани со зголемување на емисиите на стаклените гасови. Доколку необновливите извори на енергија (јаглен и јадрени материи) се користат единствено како резервни извори на енергија во случај на елементарни непогоди, значително ќе се зачуваат резервите на необновливи извори на енергија кои ќе ги наследат понатамошните генерации. Тоа единствено може да се постигне преку модернизација на производството на електрична енергија и нејзина дистрибуција.
Топењето на мразот на Земјините полови претставува ризик за потопување на големите метрополи близу до бреговите на океаните (Токио, Њујорк, Венеција итн.) што претставува огромен економски и социјален проблем.
Видови обновливи извори на енергија
Целокупната енергија на Земјата примарно потекнува од три извори:
Сончевата енергија е присутна и индиректно, преку повеќе видови енергија:
Распад на изотопи (јадрено цепење), може да биде:
Во 2017 година во светот околу 13% од потрошувачката на примарната енергија потекнува од обновливи извори иако технолошките капацитети се значително поголеми.
Наспроти обновливите извори се необновливите извори на енергија. Тие би можеле да се дефинираат како извори за чии резерви се очекува да бидат исцрпени максимално за неколку стотини години, а чие обновување би траело повеќекратно подолго.
Извор на обновлива енергија во домаќинствата
Доколку се зборува за комерцијалните извори на енергија која се троши во домаќинствата, тогаш домаќинствата во Р. Македонија трошат главно електрична енергија произведена преку хидротурбините на електро-централите на реките низ републиката, електрична енергија произведена во термоелектраната во Битола, како и одредена увезена електрична енергија. Сепак главната идеја на мојата проектна задача е да се задржам на конвенционалните самостојни обновливи извори на енергија во домаќинствата во Р. Македонија поради што и ќе се задржам на таа тематика.
Земјата е еден голем резервоар на топлинска енергија, но најголем дел од таа енергија е скриена длабоко во неа. Заради тоа, изградбата на инсталациска технологија која овозможува искористување на оваа енергија чини многу.
Геотермалната енергија, поточно топлата вода и пареа која излегува на површината, или се наоѓа во горните слоеви на Земјината површина, може да се користи како извор на топлина за загревање на објекти, но исто така може да се користи и за производство на електрична енергија.
Енергијата од сончевото зрачење е најобилен, неисцрпен, бесплатен и обновлив изворн на енергија, која не ја загадува околината.Интензитетот на сончевото зрачење на површината на Земјата, зависи од времетраењето на светење на Сонцето во текот на денот и аголот на сончеви зраци кон хоризонталната рамнина. Уредите во кои се врши апсорбирање и трансформирање на сончевото зрачење во топлина, се нарекуваат сончеви колектори.
Сончевите колектори, во зависност од конструкцијата, може да се користат за добивање на топла вода за централно загревање, или за произвотство на електрична енергија. Сончевите фотоволтажни ќелии се многу поволен начин за производство на електрична енергија, бидејќи не користат системи за ладење, а со тоа не произведуваат емисија и бука.
Енергијата од ветерот може да се користи за добивање на механичка или електрична енергија. Во зависност од сезоната на годината, настанува промена на брзината и насоката на ветерот, бидејќи енергијата од ветерот директно зависи од енергијата на сонцето. Ветерната турбина претставува уред кој служи за трансформација на енергијата од ветерот во електрична енергија.
Искористување на геотермалната енергија во домаќинствата
Изворите на геотермална вода со ниски температури најмногу се користат за загревање на поединечни станови за живеење. Исто така, геотермалните извори со недоволни температури се  користат за лекување и рекреација.
Геотермалните води во Република Македонија (сл.8) се со недоволна температура, па поради таа причина не се користат за производство на електрична енергија. Во моментов, постојат 18 познати геотермални полиња, со повеќе од 50 геотермални извори. Вкупниот одлив изнесува 1000l/sсо температура од 200C  -780C.
Според проценката на геотермалните ресурси во Р.Македонија производството на енергија од геотермална енергија изнесува околу 210 GWh, а потенцијалот се проценува на околу 500 - 600 GWh. Домаќинства кои изградиле станови на геотермални подрачја во Р. Македонија се во просек 2/3 енергетски независни поради тоа што амбиенталната температура е целосно контролирана со инсталација на топлинска пумпа, како и загревањето на вода во домаќинствата.
Ветерници во домаќинствата
Сончевото зрачење го одржува движењето на воздушните маси во рамки на Земјината атмосфера. Од вкупното сончево зрачење кое паѓа на надворешниот слој на атмосферата, приближно 2,5% или 1,4·1020 J/год. се користи за атмосферските движења. Ова води до теоретски вкупен потенцијал на ветерот од приближно 4,3·1015 W. Енергијата која се содржи во движечките воздушни маси, а која може да се претвори во механичка или електрична енергија со ветерни турбини е всушност, секундарна форма на сончева енергија.
Ветерот се создава како изедначувачко струење како резултат од различни температурни нивоа на површината на земјата, преку што се создаваат и разлики во притисокот на воздухот. Воздушните маси потоа се движат од места со повисок кон места со понизок притисок.
Ветерните електрани се градат како комплекс од повеќе поединечни ветерни турбини, кои енергијата ја даваат интегрално преку врска на ветерна електрана со електроенергетски систем. Скоро сите комерцијални ветерни турбини работат во дијапазон на брзини на ветрот од 4 m/s до 25 m/s, но брзината за која се постигнува инсталирана моќност на турбината е околу 12 m/s.
Со оглед да ветерот претставува изразито променлив ресурс кој не може да се усогласи, потребно е да се утврдат условите на погонски систем за претворување на енергијата на ветерот во електрична енергија. Општата шема за активноста на ветерната електрана е прикажана. Ветерната турбина која може да има една или повеќе лопатки, служи за трансформација на енергијата на ветерот во механичка енергија. Ако се земе предвид нивото на бучава и визуелниот ефект, верзијата со три лопатки претставува најчесто решение. Покрај тоа, динамиката на роторот со три крака е најлесно да се управува. Моментот на инерција на трокрак ротор спрема столбот не се менува во текот на вртење. Ова резултира со помали проблеми поради осцилациите отколку кај еднокраките и двокраките ротори. Во прилог на тоа е оптички помирно поради вртење при мала брзина. Околу 90% ветротурбини кои моментално се користат во светот имаат трокрак ротор.
Васил Мицковски (револуционер)
Васил Настев Мицковски — македонски револуционер, крушевски војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Васил Мицковски е роден на 18 јануари 1886 година во Крушево, тогаш во Отоманското Царство. Се приклучил кон ВМОРО и во Илинденското востание бил четата на Питу Гули. По задушувањето на востанието се легализира и станува член на градската терористичка група. Од 1906 година до Младотурската револуција од 1908 година е крушевски реонски војвода. По Првата балканска војна српската власт го држела година дена во затвор, потоа насилно бил мобилизира во српската армија. Дезертирал и организирал чета, со која се бори со Србите до 1915 година.
Салвадор (Бразил)
Салвадор, исто така познат како Сао Салвадор, Салвадор де Баија, (на португалски Salvador) — град на источниот брег на Бразил на Атлантскиот Океан и главен град на бразилската држава Баија. Со 2,9 милиони жители (2013), тој е најголемиот град во Североисточниот Регион и трет по големина град во земјата, по Сао Паоло и Рио де Жанеиро.