cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Список на најголеми познати ѕвезди
Список
Напомена: Обоените редови се тела наведени за споредба.
Куп на шампиони 1973/74
Куп на шампиони 1973/74 — 19-то издание на Купот на шампионите, најсилното европско клупско фудбалско натпреварување.
За првпат во историјата на ова натпреварување финалето е повторно одиграно по нерешениот резултат во првиот натпревар помеѓу Баерн Минхен и Атлетико Мадрид којшто се одиграл на стадионот Хејсел завршил со резултат 1:1 каде што двата голови биле постигнати во продолжетоците. Во вториот натпревар којшто бил одржан два дена подоцна Баерн забележал убедлива победа со резултат 4:0 со тоа освојуваќи го својот прв трофеј во Купот на шампионите, а тоа воедно била и прва титула на тим од Западна Германија.
Прво коло
Напомена: Ајакс како бранител на титулата од претходната сезона се директно се пласирал во осминафиналето.
Валери Божинов
Валери Емилов Божинов — бугарски фудбалер, напаѓач на Партизан и на бугарската репрезентација.
Животопис
Роден во бугарскиот град Горна Орјаховица, Божинов се преселил во Малта на возраст од 12 години со својата мајка Пепа, поранешна кошаркарска репрезентативка и очувот Сашо Ангелов, кој играл за Бугарската фудбалска репрезентација во текот на 1990-тите.
Лече
Како голем талент, Божинов се преселил во Лече и продолжил понатаму да се развива играјќи за младинските тимови на ФК Лече. Тој дебитирал во италијанската Серија А на 22 јануари 2002 година, на возраст од 15 години и 11 месеци во натпревар против Бреша, станувајќи најмладиот странски играч кој направил настап на највисокото ниво во италијанскиот фудбал. Тој го постигнал својот прв гол во Серија А на 6 јануари 2004 година во еден домашен пораз на неговиот клуб со 1-2 од Болоња, станувајќи најмладиот не-италијанец кој постигнал гол во Серија А.
Фјорентина
Во зимскиот трансферен прозорец, во јануари 2005, Божинов потпишал за Фјорентина за сума од 15 милиони евра. Во периодот додека настапувал за клубот од Фиренца, тој се соочувал со повреди, а имал проблеми и околу приспособувањето. Во летото 2005 година Фјорентина го купила Лука Тони, па во сезоната 2005-2006, тој добил многу малку простор за игра. На 16 јануари 2006 година, тој бил официјално ставен на трансфер-списокот на Фјорентина по изјавите за бугарското радио против тренерот и раководството на клубот. По зимскиот трансфер период, Божинов останал во Фиренца, но тој не бил вклучен во ниту еден натпревар на првиот тим.
Јувентус
Во јули 2006 година, Божинов бил позајмен на Јувентус, кој таа сезона требало да настапува во Серија Б заради настаните со скандалот Калчополи, со право на откуп. Неговиот трансфер во Јувентус дошол како делумна компензација откако завршиле преговорите по кој Јувентус и го продал на Фјорентина романскиот напаѓач Адријан Муту. Тој дебитирал во дресот на Јувентус на 19 август 2006 во натпревар од Купот на Италија против екипата на Мартина, во кој постигнал и гол во 35-тата минута во победата на Јуве со 3-0. Четири дена подоцна во второто коло од купот, Божинов повторно бил стрелец овојпат против Чезена. Својот прв лигашки гол за Јувентус го постигнал нагостувањето против Кротоне, во третото коло од Серија Б првенството кога двапати ја погодил мрежата на домаќинот за победа на Јувентус со убедливи 3-0. На 25 ноември 2006, Божинов одново бил двоен стрелец и тоа против својот поранешен клуб Лече. Во тој натпревар Старата Дама била во негатива од 0-1, кога со двата гола за десеттина минути Валери го донел пресвртот, а со два гола во судиското продолжение Јувентус победил со убедливи 4-1. Својот последен гол за Јувентус, Божинов го постигнал на 19 март 2007 против Триестина во победата со 5-1.
Божинов постигнал вкупно 7 гола за Јувентус во сезоната 2006-07, 5 во Серија Б и два во Купот на Италија. И покрај тоа што му помогнал на клубот да избори промоција на Божинов му било јасно дека нема да има многу простор за игра во наредната сезона, заради големата конкуренција во нападот што ја имал во: Алесандро Дел Пјеро, Давид Трезеге и Марсело Залајета.
Манчестер Сити
Тој бил надвор од акција пет месеци, откако доживеал повреда на лигаментите на коленото против Манчестер Јунајтед во август 2007 година. Тој се врати целосно на тренинзите на 22 јануари 2008 година, постигнувајќи пет гола во отскокнувачки натпревар. На 11 февруари 2008 година, Божинов играл во натпревар за резервите на Манчестер Сити, каде што влегол како замена и постигна гол со глава по нафрлената топка од Емил Мпенза. Менаџерот на Манчестер Сити Свен-Горан Ериксон, изјавил дека Божинов нема да биде подготвен да игра во натпреварот против Евертон на 25 февруари 2008 година. Тој не успева да одигра ниту еден натпревар по враќањето по повредата во првиот тим во сезоната 2007-08, но тој направил неколку настапи за резервите на Сити, репрезентацијата на Бугарија и бил вклучен во турнејата на клубот во Азија.
Тој го постигнал својот прв гол за клубот по повеќе од една година во пред-сезонскиот пријателски натпревар против Стокпорт Каунти. Тој, исто така, го постигнал победничкиот гол во пријателскиот натпревар против Милан на 9 август 2008 година. На 17 август 2008 година, Божинов одново бил надвор од игра за шест месеци откако доживеал повреда на ахиловата пета додека се загревал на теренот пред натпреварот против Астон Вила. Тој бил означен за "несреќен", откако ова му била втора долгорочна повреди. До средината на јануари 2009 година, клубот најави дека Божинов е блиску доцелосно враќање на тренинзите.
Во средината на февруари 2009 година, Менаџерот на Манчестер Сити Марк Хјуз објавил дека Божинов требало да игра во подготвителен натпревар "Зад затворени врати", како што се ближи неговото враќање во првиот тим. Тој одиграл 65 минути за резервите на 17 февруари 2009 година. Тој дури постигнал гол од пенал против соперниците Манчестер Јунајтед во натпревар за резервите додека се враќањал во фитнес-форма.
Божинов го направи своето долго-очекувано враќање во Премиер лигашкиот фудбал, кога влегол како замена во 89-тата минута против Вест Хем Јунајтед на 1 март 2009 година. Тој се појавил повторно, влегувајќи како замена за Манчестер Сити во 83-тата минута на местото на Елано против Астон Вила. Валери го направил својот прв старт уште од од 2007 година во победата на домашен терен со 1-0 дома над Сандерленд на 22 март 2009 година, но бил заменет во 65-тата минута со Крег Белами. Тој конечно го постигнал својот прв лигашки гол во поразот со 2-1 од Тотенхем на 16 мај 2009 година, четири минути по влегувањето во игра како замена за својот сонародник Мартин Петров во 61 минута.
Парма
На 29 јули 2009 година било најавено, дека Божинов ќе и се приклучи на италијанската екипа Парма, на една сезона долг заем. Тој одлучил да го носи дресот со број 86. На 23 септември 2009 година, тој го постигнал својот прв официјален погодок за Парма против Лацио. Тој, исто така, заработил пенал за неговата екипа. Натпреварот завршил со победа на Парма од 1-2.
На 4 јули 2010 година било потврдено дека Парма го комплетирала трансферот на Божинов. Сепак, Божинов поминал тешка сезона, во голема мера неговите настапи биле ограничени на влегување од клупата; тимот редовно користел само еден напаѓач; и редовно головите доаѓале од Ернан Креспо и Амаури во почетокот и крајот делови на сезоната, соодветно.
Спортинг
На 6 јули 2011 година, Спортинг потпишал 5 годишен договор со Божинов, за сума од 2.6 милиони евра за 80% од неговиот договор, кој може да се зголеми до 3.500.000 € во зависност од неговите настапи за португалскиот клуб. Неговиот трансфер во Спортинг, значеше дека чилеанецот Хаиме Валдес требало да замине на заем во Парма како дел од размената.
Не можејќи да избори место во почетната постава, Божинов бил позајмен на неговиот прв професионален клуб Лече, во зимата 2012.
Периодите на заем во Верона и Виченца
На 31 август 2012 година, Божинов официјално станал играч на Верона, каде дошол на едногодишен заем од Спортинг. Тој одиграл 13 натпревари за Верона до јануари, најчесто влегувајќи како замена за Даниеле Кача и Хуанито. Единствениот гол за Верона, Божинов го постигнал на 29 септември 2009 носејќи му победа на својот клуб на домашен терен против Бари од 1-0, со прецизен удар со голава во 88-мата минута од натпреварот.
На 17 јануари 2013 година, тој продолжил на шест месечен заем во Виченца, но Верона го задржала правото на откуп на играчот од Спортинг. Божинов го постигнал својот прв гол во неговиот втор натпревар за Виченца против Јуве Стабија на 2 февруари. Божинов бил стрелец повторно на 26 февруари, постигнувајќи ги и двата гола против Гросето во победата нагсоти со 2-1.
Репрезентативна кариера
Божинов го направил своето деби за репрезентацијата на Бугарија за време на Евро 2004 - на 22 јуни 2004 година, кога тој влегол како замена во поразот со 1-2 од Италија. Тој го заработил неговиот втор настап на 19 август 2004 година во ремито 1-1 на гостувањето против Ирска во пријателски натпревар, при што тој, исто така, го постигнал својот прв репрезентативен погодок
Приватен живот
Божинов бил во врска со бугарската пејачка Алисија. На 12 септември 2007 година, тој станал татко. Неговиот син исто така го носи името Валери. Сега тој е во брак со бугарската плејбој Николета Лозанова.
Јовица Михајловски
Јовица Михајловски (роден на во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
Живот и дело
Jовица Михајловски е роден во 1955 година во Битола. Веднаш по завршувањето на Факултетот за драмски уметности во Скопје (1981 г.) се вработил во Драмскиот Театар (1983 г.), учествувајќи во проекти на Детската и Малата сцена, како и во претстави реализирани на т.н. Голема сцена. Тој имал претстави и во Македонски народен театар - Скопје. Во 2022 година се пензионирал во Драмски театар - Скопје
Михајловски настапувал во претставите: во Драмски театар - Скопје Сомнително лице од Б.Нушиќ (Ѓока), Дупло дно од Горан Стефановски (Јаков II), Солунски патрдии од М.Попоски (Кире и Баже), Крвави свадби од Лорка (Младичот), Долго патување во ноќта од О’Нил (Џејмс Тајрон), Грев или шприцер од С.Насев (Јоцо), Харем од С.Насев (Топуз Паша), Изгубени Германци од Слободан Унковски во продукција на Македонски народен театар - Скопје и многу други. Освен тоа има настапувано и во поголем број сценски реализации за најмладите, во радиотелевизиски драми, серии и слично.
Награди, признанија и дела
Награда од ревијата Екран, за улогата на Кумплунг во играниот филм Самоуништување, 1997 година, награда намеѓународниот фестивал на мали сцени во Риека, Хрватска, за најдобро гостварување, односно за најдобра машка улога Лаки во претставата Другата страна -2005 година, добитник на нградата  за најдобра машка улога на фестивалот Војдан Чернодрински за улогата Шајлок во претставта Венецијанскиот трговец 2017 година, добитник на наградата од ДФРМ, Златна рамка, за особен придонес во македонскиот филм, 2021 година.
326 п.н.е.
326 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 326. година пред новата ера, 326. од првиот милениум п.н.е., 26. од 4 век п.н.е. и седма од 320-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 326 година се протега во 2310 и 2311, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2370 и 2371 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 217. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 976 и 975 исламска година пред хиџра.
NGC 6114
NGC 6114 — спирална галаксија во соѕвездието Северна Круна, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6114 се споменува и како MCG 6-36-19, CGCG 196-30, KUG 1616+352B.
Откривање
Објектот е откриен на 10 јули 1880 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6114 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 6114 има привидни димензии од 1,2' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 18 м 23,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +35° 10' 28"". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 6114 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57784. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 113; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2586. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1093.
Богдевска Река
Богдевска Река — река која извира високо на планинскиот масив Шар Планина. Поминува низ селото Богдево и на крајот се влева во реката Радика.
Роберт Моуг
Роберт Артур „Боб“ Моуг (Robert Arthur "Bob" Moog, ; некаде грешно познат како Муг) (23 мај 1934 – 21 август 2005), основач на „Moog Music“, бил американски пионер на електронската музика, најпознат како изумител на Моуговиот синтисајзер.
Штајнбах (Ајхсфелд)
Штајнбах (Steinbach) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија.
Антон Понкрашов
Антон Понкрашов (руски: Антон Александрович Понкрашов, роден на во ) — руски кошаркар кој во моментот настапува за екипата на КК ЦСКА Москва на позиција плејмејкер.
Список на ѕвезди со име
Имињата на ѕвездите, наспроти ѕвезденото означување, се лични имиња на ѕвездите што се појавиле на некој од старите јазици, а најмногу на грчки, хинди, кинески, арапски и латински јазик. Имињата на ѕвездите спаѓаат во неколку јазични категории:
Не врти се сине (филм)
„Не врти се, сине“ (српскохрватски: Ne okreći se sine) - југословенски филм од 1956 година, во режија на Бранко Бауер. Главните улоги ги толкуваат: Берт Сотлар, Златко Лукман, Радојко Јежиќ и Златко Мадуниќ.
Синопсис
Партизанскиот илегалец, инженерот Невен Новак (го игра Сотлар) бега из возот со кој усташите ги превезуваат затворениците во логорот Јасеновац. По успешното бекство, тој се обидува да го спаси синот Зоран (го игра Лукман), кој се наоѓа во усташкиот детски дом во Загреб каде го индоктринираат со усташка и фашистичка идеологија. Кога Зоран дознава дека татко му е непријател на усташкиот режим, тој ја одбива неговата понуда да побегнат на партизанската територија. Така, Новак се соочува са отпорот на син му и со мрежата која ја плете полицијата околу него.
Текила
Текила (Tequila) — алкохолен пијалак кој се произведувa во Текила, град во западната мексиканска држава Халиско. Се прави од растението наречено агава и содржи од 35—55% алкохол. Овој пијалак е за првпат произведен во градот Текила и тоа во 16 век. Но, Ацтеките, пред доаѓањето на шпанските освојувачи во 1521 година, правеле ферментиран пијалак од агава кој го нарекувале -{octli}-м а подоцна добил и попопуларно име -{pulque}-
Околу 1600 година, Дон Педро Санчез од Тагла, маркис од Алтамира, почнал масовно да произведува текила во првата „фабрика“ во модерен Халиско. Во 1608 година колонијалниот гувернер почна да зема порез на овој производ. Текила каква што денес познаваме почнала да се произведува во почетокот на 19 век во Гвадалахара, а во XX век станала популарна низ целиот свет.
Муње!
Муње! е српски филм од 2001 година во режија на Радивоје Андриќ. Во главната улога се Борис Миливојевиќ, Сергеј Трифуновиќ, Никола Ѓуричко, Маја Манџука, Милица Вујовиќ, Зоран Цвијановиќ и Небојша Глоговац. Како специјален гостин се појавил и познатиот фудбалер на белградска Црвена Звезда Душан Савиќ, кој се прикажува себеси.
Заплет
Урбана комедија, што се случува во текот на една ноќ во Белград. Маре (Борис Миливојевиќ), Поп (Сергеј Трифуновиќ) и Гојко (Никола Ѓуричко) се тројца пријатели кои пораснале заедно. Маре и Поп отсекогаш биле музичари, додека Гојко (кој го малтретирале во училиште и го нарекувале „Сиси“) станал „фраер во костум“, шеф на својот клуб и студио за снимање.
Поп и Маре го повикуваат својот пријател од училишните денови да им помогне да ја објават плочата, но сето тоа не оди така лесно. Гојко не ги заборавил школските денови и сега е опкружен со телохранители. На пат кон клубот, Маре и Поп запознаваат лажен Дедо Мраз, „кул“ полицаец и секако - девојки.
Саундтрак
Саундтракот ги вклучувал песните компонирани за филмот, но и песните на другите автори.
Евгениј Колесников
Евгениј Колесников (руски: Евгений Сергеевич Колесников, роден на ) — руски кошаркар кој во моментот е слободен играч.
Колесников е член на Руската репрезентација со кој во 2007 го освоил златото во Шпанија на Европското првенство во кошарка.
Беровско
Поимот Беровско се употребува за приближно означување на местото на некој настан и значи дека се случило во околината на градот Берово, т.е. место кое географски тежнее кон градот. Во зависност од административната поделба дефинирана со соодветна законска регулатива понекогаш се мисли на сите населени места кои потпаѓаат под управување на локалните власти во Општина Берово, според оваа дефиниција во одредени периоди некои места потпаѓаат под Беровско, но некогаш и не.
Кирил (кратер)
Кирил (Cyrillus) — месечев кратер сместен на северозападниот крај на Морето на Нектарот. Наречен по црковниот отец Кирил Александриски — коптски Александриски патријарх и богослов од IV век. Во северозападниот раб се издава малку поголемиот и помлад кратер Теофил. На југ лежи друг значаен кратер, наречен Катарина. Овие три кратери заедно сочинуваат забележителна тројка во југоисточниот четириаголник на Месечината. На северозапад е кратерот Ибн-Рушд.
Тлото на Кирил содржи намален средиштен рид и забележливиот кратер Кирил A. Ѕидовите на растурената образба на Кирил се недопрени сè до неговиот пресек со Теофил. Малку посевероисточно од неговото средиште се издигаат три заоблени планини, над 1.000 од тлото на кратерот: Кирил Алфа, Делта и Ета.
Придружни кратери
На картите овие кратери по договорен обичај се бележат со буква околу главниот кратер (Кирил).
Следниве кратери се преименувани од Меѓународниот астрономски сојуз.
Рајнхолтероде
Рајнхолтероде (Reinholterode) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија.
ЖС „Кочани“
ЖС „Кочани“ — железничка станица во источниот дел на Македонија на пругата од Велес кон Кочани, каде што претставува и последна железничка станица на оваа пруга и воедно најисточна железничка станица во Македонија. Се наоѓа во источниот дел на централното градско подрачје на Кочани. Нејзината изградба започнала во 1925 година, а започнала со работа во 1926.
Атински бегалски сквотови
Атинските бегалски сквотови постојат од европската мигрантска криза во 2015 година. Грција е дестинација за мигрантите кои бараат засолниште на европскиот континент преку „Балканската рута“. Коалиции на солидарни групи и мигранти воспоставиле сквотови низ Атина (најчесто во Егзархија) за сместување бегалци, демонстрирајќи алтернатива на решенијата понудени од Европската унија и невладините организации. Сквотите се групирани заедно во Координација на бегалски сквотови. Значајни проекти биле 5-то училиште и Сити Плаза. На крајот на 2019 година, партијата Нова демократија објавила дека ќе ги исели сите сквотови.
Позадина
По финансиската криза во 2008 година, должничката криза на грчката влада ја поттикнало европската тројка да спроведе политики за штедење во форма на три различни меморандуми, и покрај јавниот протест. Распространетата сиромаштија и невработеноста довеле до нестабилни политички услови, а високи проценти на станови и излози останале ненаселени. Појавувајќи се како алтернатива и критика на политиките и практиките на ЕУ, активистите во Грција истражувале алтернативни решенија за кризата на сиромаштијата со која се соочуваат грчките граѓани и воспоставиле мрежи на солидарност во екстремно левичарското движење.
Претставувајќи невиден прилив, повеќе од еден милион мигранти влегле во Грција барајќи азил во Европската унија помеѓу 2015 и 2016 година, достигнувајќи го врвот со пристигнувањето на над 200.000 бегалци во октомври 2015 година. Фактори кои придонесуваат вклучуваат ескалација на сириската граѓанска војна и последователно затворање на јорданската и турската граница со Сирија. Земјите-членки на ЕУ усвоиле различни политички одговори. Балканските држави не биле во можност да ја контролираат миграцијата преку административни механизми, избрале да отворат рута подлабоко во Европа. Во август 2015 година, германската канцеларка Ангела Меркел ја отворила германската граница за барателите на азил, доброволно откажувајќи се од Даблинската регулатива. Нападите во Париз во 2015 година дополнително ги поларизирале позициите на земјите-членки за ситуацијата со бегалците. Грчката влада немала капацитет да ги обработува пристигнатите мигранти, а под притисок на Европската комисија, грчкиот министер за одбрана Панос Каменос дозволил Фронтекс да помогне во управувањето со границите. Било предложено овој пристап да ја осигури безбедноста на локалното население и мигрантите, преку создавање побезбедни патеки за патување во Европа, додека строго се контролира каде можат да одат. Во пракса, овие административни решенија создале нови опасности за мигрантите, дозволувајќи депортација во небезбедни земји и овозможувајќи нивно неопределено задржување под лоши, а понекогаш и опасни услови во официјалните кампови.
Историја
Грчките солидарни мрежи биле активирани за поддршка на мигрантите по пристигнувањето во 2015 година. Полициското иселување на новодојдените мигранти од јавните простори околу плоштадот Викторија ги привлекло активистите да обезбедат ресурси и да ги поддржат протестите и штрајковите со глад предводени од бегалците. Блискиот парк Педион ту Ареос, окупиран од новодојдени мигранти, бил на сличен начин расчистен од полицијата. Солидарните групи помогнале во обезбедувањето на напуштени простори како сквотови за населување бегалци. Во средината на 2017 година, се проценува дека меѓу 2500 и 3000 мигранти биле сместени во сквотови во Атина. Во август 2018 година, неформалното истражување сугерира дека има 850 луѓе (од кои вкупно, 30% се деца и 40% жени) кои живеат во шесте бегалски сквотови во Атина.
Повеќето сквотови се цврсто засновани на принципите на антирасизам, самоуправување, директна демократија и нехиерархиска организација. Понатаму, сквотови може да се поделат во четири категории:
Грчкиот суд во 2017 година пресудил дека три сквотови (Сити Плаза, Папучадико и Зоодохоу Пигис 119) треба да бидат иселени. Градоначалникот на Атина, Јоргос Каминис, ја поддржал оваа одлука, велејќи дека бегалската криза „не легитимира некој што произволно окупира јавни или приватни згради за да ги смести тие лица“. Во знак на протест, 700 луѓе марширале од Сити Плаза до Министерството за миграција на плоштадот Клафтмонос. Солидарни акции за поддршка на сквотови биле одржани пред грчките амбасади во Австрија, Белгија и Германија.
Неколку сквотови биле иселени во април 2019 година, вклучително и три бегалски сквотови (Азади, Кландестина и Нов Вавилон). Педесет иселени бегалци поставиле шаторски камп пред грчкиот парламент на плоштадот Синтагма. По неколку дена тие се согласиле да бидат преместени во официјалниот камп Елајонас. На крајот на август 2019 година, полицијата уапсила околу 100 луѓе. Новиот градоначалник Костас Бакојани ветил дека ќе преземе нешто и го критикувал претходниот градоначалник Каминис дека е премногу мек. Еден месец претходно, новоизбраниот нов премиер (и вујко на Бакојани) Киријакос Мицотакис од партијата Нова демократија ветил дека ќе воведе ред во областа Егзархија. Во овој централен округ се сместени најмалку 23 анархистички и мигрантски сквотови и долго време областа е база за радикалните леви социјални движења во Грција. До крајот на септември 2019 година, имало седум иселувања.
Министерството за заштита на граѓаните на 20 ноември 2019 година објавило соопштение во кое се наведува дека „''Оние кои незаконски окупирале објекти, јавни или приватни, се повикуваат да ги евакуираат. Крајниот рок за евакуација е петнаесет дена по објавувањето на ова соопштение за печатот''“. Коментаторите го нарекле ова како ултиматум и забележале дека рокот ќе истече на 5 декември. На овој датум, Александрос Григоропулос бил убиен од полицијата, настан што ги предизвикало грчките немири во 2008 година. Кога дошол денот, сквотите одбиле да заминат и протести во знак на почит на Григоропулос се одржале во 18 градови. Иселувањето било проширено од мигрантски сквотови до анархистички социјални центри Кога била подигната елка на плоштадот Егзархија од Нова демократија во декември 2019 година, таа била запалена од анархисти во знак на солидарност кон луѓето кои неодамна биле протерани. Заменливото дрво било подигнато и изгорело неколку часа подоцна.
Во мај 2020 година, околу 50 бегалци, главно од Конго и Сирија, биле спроведени надвор од зградата.
5-то училиште
Во Егзархија се наоѓало 5-то Училиште. Во 2018 година во него биле сместени околу 200 бегалци, главно семејства. Тоа е самоуправувано. Претставниците на невладините организации не се добредојдени. Самоорганизацијата значи дека еден сириски поранешен работник во информатичката технологија ја поставил мрежата за Wi-Fi, наставник по арапски јазик од Сирија држи неделни часови и некој што студирал хотелски менаџмент во Дамаск работи во кујната.
Сквотот билисфрлен во септември 2019 година. Меѓу 143-те иселени мигранти имало жени и деца од Авганистан, Иран, Ирак и Сирија. Тие беа однесени во кампот Коринт, јужно од Атина. Здруженијата на родители и наставници побарале да се вратат 12-те деца кои биле изнесени од локалните училишта.
Сити Плаза
Коалицијата на активисти за солидарност на мигрантите наречена „Иницијатива за солидарност на економските и политичките бегалци“ ја отворила Сити Плаза на 22 април 2016 година. Активистите и бегалците се координирале за организирање и одржување на Хотелот како алтернатива на државните кампови, фокусирани на промовирање на автономијата и политичката агенција на жителите. Сквотот Сити Плаза барал права за своите жители, а исто така ги произведувал овие права во секојдневниот живот на окупацијата. Сквотот се самодефинирал како сместување на бегалците и простор за солидарност Град Плаза.
Бегалците и придружните групи за солидарност го затвориле сквотот на 10 јули 2019 година, два дена по изборната победа на десничарската Нова демократија. Приоритет на новоинкубираниот министер, Михалис Хрисхоидис било да ги принуди бегалците да излезат од сквотот. Во соопштението на групата за солидарност се наведува дека на бегалците им е обезбедено засолниште на други места.
Нотара 26
Домување за бегалци и имигранти Нотара 26 (именувано по адресата) била првата празна зграда што била отворена како засолниште за мигранти во Егзархија во септември 2015 година. Во поранешната даночна управа се сместени луѓе од земји како Авганистан, Алжир, Иран, Мароко и Сирија. До летото 2016 година, во него биле сместени 3500 луѓе. Работело на антиавторитарните принципи и одбивало да соработува со невладините организации. До 2019 година обезбедувало сместување за над 9000 луѓе.
Спиру Трикупи
Спиру Трикупи била сквотирана зграда во Егзархија. Во неа биле сместени околу деведесет мигранти од места како Авганистан, Еритреја, Иран и Курдистан. Сквотот го водел редовно неделно собрание и имаше бар, библиотека и училници за деца. Во август 2019 година, Спиру Трикупи станал првиот сквот што бил нападнат според политиката на новоизбраниот Костас Бакојани. Било иселено од полицијата. Лицата без документи биле однесени во притворни центри, а барателите на азил ставени во шатори.
Бугарска окупација на Србија (Прва светска војна)
Бугарската окупација на Србија од Првата светска војна започнала во есента 1915 година по инвазијата на Кралство Србија од здружените армии на Германија Австроунгарија и Царство Бугарија. По поразот на Србија и повлекувањето на нејзините сили низ Албанија, земјата била поделена на бугарски и австроунгарски окупациски зони.
Бугарската окупациска зона се протегала од денешна Јужна и Источна Србија, и спорната територија на Косово и Северна Македонија. Цивилното население било изложено на различни мерки на репресија, вклучувајќи масовно интернирање, принудна работа и политика на бугаризација.
Бугарската војна цели
По Санстефанскиот договор во 1878 година, бугарските водачи се стремеле за реконституирање на Санстефанска Бугарија. Така областите Поморавље и Македонија станале цел на бугарскиот национализам. Поради загубата во Втората балканска војна во 1913 година, Бугарското Кралство морало да ги ограничи своите територијални претензии над територијата на Македонија. Кога Србија се обидувала да добие излез на морето во Албанија, австроунгарската дипломатија се активирала за да воспостави граница меѓу Албанија и Црна Гора; за време на Втората балканска војна, Бугарија се откажа од анексијата на српска Македонија, која дефинитивно била припоена кон Србија по Фирентскиот протокол во декември 1913 година.
Сојузниците долго ја притискале Бугарија да им се придружи, но нејзината цена била стекнување на Македонија, сојузниците ова го сметале како разумно етничка основа но предлозите не биле предходно договорени со Србија и Кралство Грција, кои силно се противеле на отстапувањето на нивната територија. Централните сили, сепак, биле подготвени да го отстапат она што Бугарија го сакала, српската и грчката територија. Традиционалните цели на Бугарија лежеле во областите населени со Бугари во Македонија, Добруџа и европска Турција, но во 1915 година таа побарала територија далеку од нејзините етнографски граници. На 6 септември 1915 година, бугарската влада им се придружила на Централните сили откако потпишала таен договор за сојуз со Германија.
Инвазија на Србија
На 6 октомври 1915 година, под целосна команда на германскиот генерал Аугуст фон Макензен, Австроунгарија и Германија ја започнала четвртата инвазија на Србија од почетокот на војната. На 14 октомври, бугарските војски се префрлиле на српска територија, приклучувајќи се на тековната инвазија. Бугарија влегла во војна од страна на Централните сили, со цел накратко да ја поврати територијата добиена од Отоманско Царство во 1912-1913 година, а потоа загубила од Србија за време на Втората балканска војна. Притисокот на австроунгарските, бугарските и германските војски на север и нивната огромна супериорност во број и опрема ги принудила Србите да се повлечат во северна и централна Албанија. На 28 ноември 1915 година, армиската група Мекенсен го објавила крајот на српската стратегија, па затоа ја прекинала офанзивата.
По шестнеделен поход, Кралството Србија било речиси целосно нападнато, потоа било поделено меѓу Хабсбуршката империја и Бугарија. На почетокот на 1916 година, регионите на запад и север и дел од Косово и биле отстапени на Австроунгарија. Во областа источно од Велика Морава, Јужна Морава на Косово и Вардарската долина била формирана германска окупациска зона. Германците ја презеле контролата врз железницата, рудниците, шумарството и земјоделските ресурси. Како што било дефинирано со договорот од 6 септември, Бугарија ја добила цела Македонија и Источна и Јужна Србија, од Дунав до Косово на југ. Новата граница со Австроунгарија се протегала по реката Морава до Сталаќ, а потоа меѓу јужните (Јужна) и западната (Западна) реките Морава, регионот на Скопска Црна Гора и планината Шар Планина. Австроунгарија го земала остатокот од Србија. Бугарите ги поделиле териториите окупирани од нејзините трупи на две воени генерални управи.
Окупациски зони
Биле создадени две административни зони надгледувани од воен командант:
Систем на занимање
Бугарската политика во Македонија, и до одреден степен во окупирана Србија, била мотивирана од она што историчарот Алан Крамер го нарекол „динамика на уништување“, желба не само воено да се победи непријателот, туку и да се избришат сите траги од неговата култура и да се уништи секаква доказ дека воопшто некогаш бил таму. Со цел да се создадат чисти бугарски територии, бугарската воена влада започнала да спроведува во источна Србија, Македонија и делови од Косово политички систем на систематска денационализација, бугаризација и економска експлоатација.
Во зоната на Вардарска Македонија, Бугарија, како и Србија, не го признавала локалното словенско население како посебна етничка или националистичка група. Бугарија и Србија сметале дека словенското говорно население е етнички поврзано со нивната нација и на тој начин го потврдиле правото да бараат нивна интеграција. Бугарската политика за денационализација, вклучително и нејзиниот паравоен аспект, бил речиси идентичен по својата намера и извршување со српската политика што и претходел во спорниот регион меѓу двете земји. Околу половина од Вардарска Македонија, како што регионот го нарекувала Србија, исто така била населена со различни етнички групи кои не се идентификувале како Бугари; како Срби, Турци, Албанци, Грци, Власи, Евреи и Роми; Во источните делови на регионот, каде што значителен дел од македонските Словени имале пробугарски чувства или се чувствувале себеси како Бугари, тоа население ја пречекале бугарската војска како ослободители. За остатокот од населението, а особено за македонските Словени кои се идентификувале како Срби (или оние кои не се чувствувале ниту Срби, ниту Бугари), бруталноста на бугарската војска, нередовните Комити и подоцнежната цивилна администрација ги имале сите одлики. на етничко чистење.
Улогата на паравоените сили
Покрај редовната армија, бугарските паравоени групи одиграле огромна улога во борбените способности на Бугарија. Тие биле познати како комити, овие нередовни трупи, исто така, силно придонесле во брутализацијата на војната. Озлогласената Внатрешна македонска револуционерна организација (ВМОРО) служела како жандармерија која работела рака под рака за да го „бугаризира“ регионот. За време на војната, ВМРО станала тајна организација со важен фактор на бугарската националистичка политика која ја поддржувала бугаризацијата на областа.
Некои паравоени чети се приклучиле на бугарската армија формирајќи ја 11-та македонска пешадиска дивизија. Дополнително, оваа дивизија имала герилски чети формирани од нерегуларници на ВМРО, кои учествувале на почетокот на 1916 година во неколку масакри на македонските Срби во областите на Азот, Скопска Црна Гора и Порече, особено Таша Коневиќ, православен свештеник и македонски Србин четник погубен, со уште 104 српски водачи од Порече. Редовните бугарски трупи ја преземале контролата врз регионот, додека комитаџиите биле назначени за градоначалници и ја презеле контролата врз целата полициска структура. Секој поголем град бил контролиран од комитаџиски водач чија моќ станала апсолутна и легитимирана преку нов административен систем. За градоначалник на Крушево бил назначен членот на ВМРО Наум Томалевски, чија куќа била седиште на Илинденското востание од 1903 година.
По 1917 година бугарската влада почнала да користи паравоени групи за да добие контрола над внатрешната ситуација и во Поморавље и во Македонија. Александар Протогеров кој раководел со бугарските окупаторски трупи во Морава го задушил востанието во Топличкиот округ со помош на нерегуларници на ВМРО. Бугарските паравоени групи билеодговорни за повеќе случаи на воени злосторства извршени за време на војната во деловите на Кралството Србија под бугарска окупација.
Воени злосторства
Бугарскиот цар Фердинанд во предвечерието на војната изјавил: „Целта на мојот живот е уништување на Србија“. Многу бугарски војници биле настрана од должноста на првата линија за да учествуваат во окупацијата на Србија, но непријателствата од минатото довеле до бруталност, на месното население му било дадено избор помеѓу бугаризација или да бидат предмет на насилство, депортации од големи размери и постапувањето со жителите на окупациските зони, блиску до геноцид.
Извештајот што ги опфаќа наводните злосторства извршени во Србија, објавен по војната, наведува дека „Секој што не сакал да се предаде на окупаторите и да стане Бугарин бил мачен, силуван, интерниран и убиен на особено грозоморни начини, од кои некои биле снимени фотографски. Бугарските единици кои ги окупираle српските територии покажаle екстремна бруталност, систематски протерувајќи го небугарското население во регионите што ги окупираа, го апсеа населението и ги запалија востаничките села.
Покрај оние што беа испратени во концентрациони логори, околу 30.000 Срби биле испратени во австриските логори или користени како принудна работа. Фабриките биле ограбени но постоела и разорна епидемија на тифус во земјата. Илјадници луѓе загинале во очајнички востанија, а во некои случаи бугарската политика била толку ригидна што дури и предизвикувала бунт меѓу сопствените војници. Бугарските војници се прикажани како едноставно да живеат од земјата без да плаќаат никаква прераспределба, а исто така ограбуваат и удираат цивили, додека селаните морале да работат за окупационите власти без да добиваат плата, ова понекогаш вклучувало работа на одбранбени позиции и носење муниција за Бугарите. што ги прекрши хашките конвенции. Во поранешна српска Македонија, за прв пат во историјата, гасните комори биле користени за масовни погубувања, а издувните цевки на камионите биле прикачени на запечатените бараки од бугарските војници каде што ги собирале Србите кои сакале да ги елиминираат.
Српско востание
Во февруари 1917 година избувнало спонтано српско востание, на бугарските окупирани територии на јужна и источна Србија. Тоа дошло по обидите на бугарската армија да ги натера српските војници да влезат во бугарската војска и да ги стрела оние што давале отпор. Шемата била идентична со онаа што претходно ја спроведувала српската војска, која се обидела да регрутира Бугари на почетокот на 1914 година во Македонија. Српските четнички герилски водачи Коста Војиновиќ „Косовац“ и Коста Миловановиќ „Печанац“ биле однесени во Србија од Солун со цел да го насочат востанието. Водачот на ВМРО Александар Протогеров дошол од Македонија за да и помогне на бугарската војска во противвостаничките операции. Австроунгарските, германските и бугарските трупи биле донесени од македонскиот и италијанскиот фронт за да го задушат бунтот.
На 10 март 1917 година Протогеров поставил ултиматум до четниците да се предадат во рок од пет дена или да се соочат со погубување. Тие не се предале, па Протогеров и неговата војска го нападнале цивилното население и нивните села. Околу 20.000 Срби биле убиени во борби, погубувања или репресалии. Само во градот Сурдулица биле погубени околу 2.500 српски мажи, илјадници жени и деца биле интернирани, а други биле испратени во затвор. Триесет и шест села кај Лесковац беа целосно населени. Семејствата останале без куќа и дом. Повеќе од 80.000 беа депортирани во Бугарија, во Ниш, речиси целото машко население, околу 4.000 мажи, било депортирано. Едната серија беше испратена со воз до Пирот, а остатокот требал да оди пеш. Востанието на српското население во 1917 година било единственото вооружено востание на окупираното население во целата Првата светска војна.
Ослободување и последици
На 15 септември 1918 година, француските и српските планински трупи успешно ги нападнале досега непробојните бугарски позиции на Добро Поле. Грчките и британските сили се приклучиле, Бугарите биле лишени од германската и австриската поддршка. Бугарскиот цар и владата одлучија да бараат примирје, капитулирајќи на 30 септември, првата од Централните сили што го стори тоа. Според неговите услови, бугарските трупи морале да ги евакуираат сите окупирани грчки и српски територии, вклучително и Македонија.
Српската војска се вратила во 1918 година за да најде земја уништена од војна и експлоатација; Покрај тоа што загубила 210.000 луѓе од своите вооружени сили, Србија претрпела дополнителни 300.000 цивилни жртви од 3,1 милиони жители, а материјалните загуби биле непроценливи.
По поразот на Бугарија и враќањето на Македонија, словенското население од областа било прогласено за српско, а бугарските културни, верски и образовни институции биле затворени. Бугарија била принудена да се откаже од целата своја освоена територија како последица на Нејски мировен договор, наметнат од сојузниците, нејзината армија се намали на сила од 20.000 доброволци и беше одземена голем дел од нејзината опрема; На Кралството на Србите, Хрватите и Словенците им биле отстапени четири мали региони (наведени од Бугарите како Западни предели), а неговото население исто така било прогласено за српско. Бугарија се вратила како сојузник во 1941 година на нацистичка Германија, повторно за да ги окупира земјите за кои верувала дека се нејзини.
Меѓународен одговор на бугарските воени злосторства
Во 1899 година и во 1907 година за прв пат, во Хаг се одржале Меѓународни мировни конференции. Конференцијата донела кодификација на обичаите и законите на војната. По Првата светска војна, меѓусојузничката комисија била формирана петнаесетчлена комисија, пред претстојната Париска мировна конференција во 1919 година, за да пријават прекршување на Хашките конвенции, меѓународните закони, да ги документира воените злосторства и да ги идентификува сторителите.
Меѓусојузничката комисија
Извештаите на комисијата во Источна Македонија ги сумирала прекршувањата на Хашките конвенции: масакр на цивилно население, тортура, силување, интернирање, казнена економска експропријација, реквизиции и разни даноци, грабеж, принудна работа, уништување, палење, акции насочени кон „уништување на српското присуство на новоокупираните територии“.
Париската мировна конференција
На Мировната конференција од 1919 година, била формирана Комисијата за одговорност на авторите на војната и за извршување на казните, претходник на Комисијата на Обединетите нации за воени злосторства. Комисијата ги организирала воените злосторства „против законите на војната и човештвото“ во триесет и две специфични класи, вклучувајќи: „масакри, силувања, депортации и интернирања, тортури и намерно гладување, принудна работа и систематски тероризам“. Според извештајот на комисијата, Бугарија била осудена за осумнаесет класи за воени злосторства.
NGC 3758
NGC 3758 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3758 се споменува и како MCG 4-27-73, MK 739, CGCG 126-110, IRAS 11338+2152.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1874 година од страна на Ралф Коупленд, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3758 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 3758 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Други поделби
Проучување на NGC 3758 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35905. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1440. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 103.
Студеница (манастир)
Манастирот Студеница е манастир на српската православна црква и се наоѓа на околу 39 километри од Кралево и е воедно еден од најголемите и најбогатите манастири на српската црква. Манастирот бил основан во 1190 година од страна на Стефан Немања. Самиот ѕид се состои од две цркви: Богородица и Свети Јоаким и Ана. И двете цркви биле изградени од бел мермер. Манастирот е познат по своите фрески кои датираат од крајот на 13 век и почетокот на 14 век. Од 1986 година, манастирот е под заштита на УНЕСКО.
Жужелица
Жужелица е река на северните падини на планината Голак. Тече од југ кон север и се влева во Брегалница источно од селото Бигла и западно од Делчево. Должината на реката изнесува 6,3 километри со наклон од 15-25%. Има вода преку целата година.
Градови во Исланд
Во државата не се прави суштествена разлика меѓу градовите и селата, но условно може да се смета дека сите населби под илјада жители се села. Од нив 7 се во состав на поширокото подрачје на главниот град Рејкјавик, во кој живее околу 75% од вкупното население на земјата.
Во табелата сите населени места се прикажани како самостојни административни единици, а не во состав на агломерации или општини.
Croatian Language Days
Денови на хрватскиот јазик (Dani hrvatskoga jezika) е годишен еднонеделен културен настан основан од Matica hrvatska, кој го слави хрватскиот јазик. Се одржува од 11 Март до 17 Март. Првпат се одржал по независноста на Хрватска во 1991 година. Во 1997 година, Хрватскиот парламент (Croatian Parliament) објавил дека официјално ќе биде обележана Декларацијата за статусот и името на хрватскиот стандарден јазик (Declaration on the Status and Name of the Croatian Standard Language), објавена точно триесет години порано.
Неделата е обележана со културни и литературни настани низ Хрватска, како и меѓу Хрватите во Босна и Херцеговина (Croats of Bosnia and Herzegovina).
Сергеј Биков
Сергеј Биков (руски: Сергей Владимирович Быков, роден на во ) —пензиониран руски кошаркар и тренер.