cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Димитри Соле Љубин
Животопис
Димитри Соле Љубин е роден во Велес, на 6 септември 1978 година. Со основно и гимназиско образование се стекнал во родниот град. Своето образование го продолжува на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ - Скопје при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ и Универзитетот во Перуџа, Италија. Се стекнал со титулата Професор по италијански јазик и книжевност и македонски јазик. Земал учество на повеќе фестивали и поетски средби во земјата и во странство. Во 2010 година е единствен претставник од Балканските земји на реномираниот фестивал Самерлид во Стразбур, Франција (https://summerlied.org), каде се претставува со огромен успех. Во 2015 година, во рамките на Свечената академија за Св.Кирил и Методиј во Библиотеката на град Белград, Србија, го претставува целокупното творештво пред тамошната публика. Во 2018 година, на покана од Македонското културно друштво Македонија, настапува заедно со хорот „Билјана“ во Љубљана, Словенија, говорејќи стихови од неговата збирка поезија „Во Софиските градини - Рајски дворови“. Тиражот од неговите „Сончеви симболи“ - Макавеј 2004г., „Нож и пердув“ - Антолог 2010г. и „Калина и бикот“ – авторско издание 2014г., е целосно распродаден.
Објавени дела:
Соавторски изданија:
Земал учество на следниве фестивали и културни манифестации:
Џамија (Србиново)
Џамија (Србиново) — главна селска џамија во селото Србиново, во Општина Гостивар, Македонија.
Човек на шините (филм од 1957)
Човек на шините (полски: Czlowiek na torze) - полски филм од 1957 година, во режија на Анджеј Мунк (Andrzej Munk), кој е соавтор на сценариото, заедно со Јежи Стефан Ставински. Главните улоги ги играат: Казимјеж Опалински, Зигмунт Махијевски, Зигмунт Зинтел, Зигмунт Лицкјевич итн. На Филмскиот фестивал во Карлови Вари, Мунк ја добил награда за најдобар режисер.
Синопсис
Во 1950 година, еден воз се приближува до станицата и добива сигнал (едно запалено светло на семафорот) да продолжи со голема брзина. Наеднаш, на шините застанува човек, кој погинува од ударот на локомотивата. Возот застанува и се дознава дека погинал пензионираниот железничар Оржеховски. Набргу, започнува истрага во врска со случајот. Притоа, Оржеховски е осомничен дека извршил саботажа, со намера да предизвика голема сообраќајна несреќа. Сомнението потекнува оттаму што, по Втората светска војна, стариот Оржеховски не се приспособил кон новото време и не сакал да учествува во акцијата за штедење јаглен во локомотивите. Како сведок во истрагата е повикан неговиот соработник Запора, кој потврдува дека Оржеховски бил строг и груб, а по партискиот состанок физички го нападнал, поради што му било забрането да ја вози локомотивата, а набргу бил принудно пензиониран. Сепак, Запора смета дека Оржеховски немал лоши намери. Потоа сведочи железничарот Салата, кој го обвинува Оржеховски дека сакал да изврши саботажа. Салата сведочи дека Оржеховски пристигнал на станицата, по што излегол пред возот. Меѓутоа, еден член од истражниот тим ја открива лагата на Салата и ја утврдува вистината – дека Салата е виновен поради погрешниот сигнал, а Оржеховски го забележал пропустот и се обидел да го запали второто светло на семафорот, но кога не успеал во тоа, свесно се жртвувал за да ја спречи неизбежната несреќа.
Катлановска Бања
] Катлановска Бања — една од најпознатите македонски бањски центри. Се наоѓа во долниот тек на реката Пчиња, над селото Катланово, на надморска височина од 230 м. Од градот Скопје, со кој е поврзана со современа сообраќајница, е оддалечена 25 км.
Термоминералните извори се јавуваат на раседни линии кои се од поголеми размери. Една пукнатина се протега по самиот Бањски Рид и е забележлива во должина од околу 350 м. Теренот каде што се подигнати хотелските објекти е изграден од аргилошости, а Бањскиот Рид од слоевит варовник. Во околината на бањата има повеќе топли и ладни минерални извори, додека бањата со вода се снабдува од една дупка што дава 1,5 л/с, со температура на водата од 40°С. Водата содржи најмногу натриум, калциум, хлор, сулфати и хидрокарбонати.
Во бањата со успех се лекуваат повеќе видови ревматични заболувања, болести на половите органи, бубрезите и мочните патишта, нервни, кожни и болести на дишните органи. Бањата интензивно ја користеле уште Римјаните, а потоа и Турците. Првиот хотел кој бил со 156 легла бил изграден дури во 1934 година. Денеска во бањата постојат три хотела и неколку одморалишта со вкупен капацитет од 450 кревети. Годишно овде престојуваат по околу 10.000 посетители. Во периодот по 2008 година, капацитетите на бањата се обновени и таа е една од најсовремените и најквалитетно опремените бањски центри во Македонија.
Галерија
Катлановска Бања — матична страница
Надворешни врски
Катлановска бања
Космос-1614
Космос-1614 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Буха (Саксонија-Анхалт)
Буха (Bucha) — село и поранешна општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јули 2009 е дел од општината Кајзерпфалц.
Кати Волф
Кати Волф (родена, Сентендре) е унгарска пејачка и поранешна благајничка во авиокомпанија. Волф ја претстави Унгарија на Евровизија 2011 со песната "What About My Dreams?".
Аикидо
Аикидо (合気道 Aikidō, или 合氣道) (во буквален превод „Начин на хармонизирање на енергијата“) е модерна јапонска боречка вештина. Основана е во периодот од 1930 до 1960 година од г. Морихеи Уешиба (Morihei Ueshiba) (наречен од аикидоките - О сенсеи - што во превод значи Големиот учител). Технички, главните делови на аикидото се преземени од Daitō-ryū Aiki-jūjutsu (大東流合気柔術), една школа на џуџуцу со многу придружни техники од кенџуцу (剣術, kenjutsu) - јапoнски вештини со меч. Една од позначајните причини за остварувањето на посебност на аикидото во однос на другите боречки вештини, е влијанието од сектата Оомото Кјо – Шинто огранок, каде што членувал Морихеи Уешиба. Поради влијанието што Шинто религијата го извршила за негово создавање, многумина мислат дека аикидото е нејзин израз, но тоа не е точно, за што ни сведочи и неговата распространетост ширум светот. Религијата е нешто што е потполно одвоено од аикидото.
Оној што вежба аикидо се нарекува аикидока.
Поимот аикидо
Јапонскиот збор аикидо е составен од три слога, Преведено како „Начин на хармонизирање на енергијата“, името потполно ја изразува смислата на оваа боречка вештина, која се состои во принципот на неотпор. Овој принцип подразбира аикидоката да не се потпира на својата физичка сила во текот на борбата туку со точни и навремени движења да успева да ги пренасочува нападите на противникот не блокирајќи ги и не судирајќи се со нив.
Историјат
Аикидото е резултат на синтезата од боречки вештини кои основачот ги совладал во текот на својот живот и на влијанието од неговите идеолошки гледишта и определби. Денес, бидејќи практикувано насекаде во светот, аикидото еволуира и постојано се преиспитува и се здобива со нови значења и изрази.
Искуството во боречките вештини на основачот на аикидото
Морихеи Уешиба (盛平 植芝 Morihei Ueshiba, 14 декември 1883 - 26 април 1969), го создал аикидото и поради тоа бил наречен „О сенсеи“ (Големиот учител). Ова се случило во периодот од касните дваесетти (1920) до крајот на триесеттите години (1930) на XX век, како резултат на стекнатото знаење од различни боречки вештини со и без оружје. Јадрото или основата на аикидото произлегува од боречката вештина „Даито рју аики-џуџуцу“ (Daito-ryu aiki-jujutsu), која Уешиба ја учел директно од Такеда Сокаку (武田 惣角 Takeda Sōkaku, 1859-1943), првиот кој оваа вештина почнал да ја подучува надвор од кланот Такеда. Дополнително, познато е дека Уешиба учел и Тенџин Шинјо Рју (Tenjin Shin'yō-ryū) кај Тозава Токусабуро (戸沢 徳三郎 Tozawa Tokusaburō, 1848-1912) во Токио во 1901, Јагју Шинган Рју (Yagyu Shingan-ryū) кај Накаи Масакатсу (中井 正勝, 1891-1908) во Осака од 1903 до 1908, и Џудо кај Кијочи Такаги (高木 喜代子 Takagi Kiyoichi, 1894-1972) во Танабе во 1911.
Понатаму, вештината ја збогатил додавајќи и движења преземени од користење на копје, стап и можеби и бајонет, но најголемо влијание извршило неговото познавање на користење на меч, катана. Може да се каже дека еден аикидока се движи како невооружен мечувалец.
Уешиба се доселил на Хокаидо во 1912 година, каде што од 1915 почнал да тренира кај Такеда Сокаку. Неговата официјалана поврзаност со Даито Рју продолжила до 1937 година. И покрај тоа, во последните години од тој период, Уешиба почнал да оформува свој стил. Во тоа време, за неговата вештина тој го употребувал името „Аики-Будо“. Непознато е кога точно Уешиба почнал да го користи името „Аикидо“, но официјално е усвоено во 1942 година, кога јапонските официјални органи (Dai Nippon Butoku Kai) го признале како такво.
Распространување на аикидото
Аикидото стигнало во Велика Британија 1955.година, во САД 1960., во Австралија 1965, а во Македонија 1989. Денес, ширум светот, постојат голем број на клубови во кои може да се тренира аикидо.
Техники
Техниките на аикидото содржат удари, фрлања и лостови, всушност сѐ она што би се користело во борба со голи раце. Она што тие техники ги прави специфични, е токму принципот на ускладување и движењата кои се користат да го пренасочат и неутрализираат напаѓачот. Се одликуваат со широки и постојани, континуирани движења, но тоа не е задолжителна форма. Бидејќи аикидо техниките бараат од вежбачите постојано движење додека се изведуваат, тие се соодветни за одбрана од повеќе истовремени напади. Но тоа е условено од повеќе фактори. На (условно) највисокото ниво на аикидо, поединецот може да ги користи овие техники за самоодбрана без нанесување сериозни повреди на напаѓачот. Ако правилно се изведуваат, големината и јачината на противникот не е важна за нивната ефикасност. Се смета дека аикидото е најтешка боречка вештина за совладување меѓу оние со потекло од Јапонија.
Аикидо во Македонија
Во Македонија, аикидо се изучува во неколку клубови во Скопје, Битола, Куманово и Охрид. Погледнете ги надворешните врски за повеќе информации.
Прагсдорф
Прагсдорф (Pragsdorf) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Жозеф Пруст
Жозеф Луј Пруст (Joseph Louis Proust), (, –, ) – француски хемичар. Тој експериментално го воспоставил законот за постојан однос на масите во 1799 година, според кој хемиските соединенија секогаш се комбинираат во константни односи.
Животопис
Жозеф Пруст е роден на 26 септември 1754 година во Анже, Франција. Татко му бил аптекар во Анже. Жозеф учел хемија во продавницата на татко му, а подоцно отишол во Париз каде бил назначен за главен аптекар во болницата Салпетриер.
Најпознатото остварување на Пруст е произлезено од неговиот спор со Бертоле. Бертоле не верувал дека супстанциите секогаш се комбинираат според законот за постојан однос на масите како што тврдел Пруст. Во 1799 година, Пруст докажал дека е во право кога ја објавил својата хипотеза.
Остварувања
Најголемиот придонес на Пруст во развојот на хемијата е законот за постојан однос на масите, кој понекогаш се нарекува и Прустов закон. Овој закон изворот на атомската теорија на Далтон.
Кон 1780 година, Пруст ја пронашол маслената ламба со бочен резервоар каде маслото се турка кон фитилот од неговата сопствена тежина. Пруст ја вовел анализата на метали во водени раствори на сулфиди добиени со таложење на сулфурводород, метод на анализа кој долго време се сметал за класичен.
Паралелно со своите истражувања на составот на неорганските соединенија, Пруст се интересира за прехранбениот домен. По гладот во Шпанија (1803-1804), Пруст предлага метод за консумација на исландски мов кој можел да се најде во планините.
После 1800 година, Пруст во Шпанија врши истражувања на шеќерите содржани во медот, грозјето и другите овошја. Тој покажал дека шеќерите на медот и грозјето се исти (глукоза и фруктоза) и се различни од шеќерот од шеќерна трска (сахароза).
По своето враќање во Франција, Пруст спроведувал истражувања на прехранбени производи со скромни средства. Тој ја проучува можноста да се промени составот на лебот со додавање на брашно од компири. Тој ги открива хордеинот и казеинот проучувајќи го јачменот et le lait caillé и изварката. Предлага подготовка на супа во таблети и сушено месо според методот на перуанските Индијанци. Тој исто така е заинтересиран за потеклото на уринарните камења.
NGC 5410
NGC 5410 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5410 се споменува и како UGC 8931, MCG 7-29-34, CGCG 219-41, KCPG 406A, VV 256, KUG 1358+412A.
Откривање
Телото е откриено на 9 април 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5410 е од видот SB?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5410 има привидни димензии од 1,5' х 0,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 0 м 54,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +40° 59' 17"". Положбениот агол на објектот е во износ од 75°.
Други поделби
Проучување на NGC 5410 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49893. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 77; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3037. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1386.
897
897 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 897 година од новата ера, 897. од првиот милениум, 97. од IX век и осма од 890-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 897 година се протега во 3533 и 3534, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3593 и 3594 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1440. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 283 и 284 исламска година.
Гудјон Валур Сигурдсон
Животопис
Сигурдсон својата кариера ја започнал на млади години во локалниот клуб Грота он Селтјарнарес. Во 2001 година, со клубот РК Акирејри тој ја освоил титулата во исландското првенство. Потоа, тој својата професионална кариера ја продолжил во Германија, во клубот ТУСЕМ Есен. Во 2005, Сигурдсон со ТУСЕМ Есен успеал да ја освои титулата во ЕХФ Купот, но на крајот на сезоната ги сменил клупските бои и потпишал за Гумерсбах. Во 2006 година, Сигурдсон бил прогласен за исландски спортист на годината. На Светското првенство во 2007, во дресот на Исланд, тој бил најдобар стрелец на првенството со постигнати 66 погодоци. Тој исто така бил играч кој одиграл просечно најмногу минути на првенството. Во просек, Сигурдсон играл по 58 и пол минути по натпревар.
Во 2008 година, Сигурдсон потпишал за Рајн-Некар Левен. Во август истата година, со исландската репрезентација, Сигурдсон освоил сребрен медал на ракометниот турнир од Летните олимписки игри во Пекинг. Тој бил втор најдобар стрелец во исландскиот тим со 43 погодоци и бил дел од идеалниот тим на првенството. Во 2010 година, на Европското првенство, Сигурдсон му помогнал на својот репрезентација да ја освои бронзата, постигнувајќи 39 погодоци, со што бил четврти најдобар стрелец на првенството. Една година подоцна, на Светското првенство во 2011 во Шведска, Сигурдсон бил втор најдобар исландски стрелец со вкупно постигнати 47 погодоци. На клупско ниво, по три години игра во Рајн-Некар Левен, во летото 2011, Сигурдсон потпишал за данскиот шампион АГ Копенхаген.
Следната година, на Европското првенство во 2012, Сигурдсон повторно бил во одлична форма и бил најдобар стрелец во редовите на исландската репрезентација постигнувајќи 43 погодоци, со што бил шести најдобар стрелец на првенството. Иако Исланд завршил десетти на првенството, неговите одлични игри му го донеле местото во идеалниот тим на првенството. На крајот на сезоната, Сигурдсон преминал во редовите на германскиот шампион, Кил.
Сигурдсон е оженет и има две ќерки и еден син.
Стефан Цанев
Неговите книги вклучуваат „Убијците се меѓу нас“ ( Убийците са между нас), и неговите драми, „Вистинскиот Ивајло“ (Истинският Ивайло), кој бил забранет.
Најновото четиритомно дело на Цанев, „Бугарски хроники“, открива претходно скриени факти, додадени на добро познатото, во историјата на Бугарија: 2137 п.н.е. до денес.
Бејлеган (округ)
Бејлеган (Beyləqan) — административен округ во Азербејџан. Главен град на округот е градот Бејлеган.
Кекавмен
Кекавмен (латински: Cecaumenus, 11 век) бил византиски благородник, писател, учесник во борбите за задушување на востанието на Петар Делјан. Го напишал делото Стратегикон, во кое дава податоци за Цар Самуил и за неговите војни со Византија како освојувањето на Лариса, Беласичката битка и сл., како и за востанието на Петар Делјан (1040–1041).
Боливар (покраина во Перу)
Боливар е покраина во Перу во регионот Ла Либертад. Оваа е една од дванаесетте покраини на регионот и главен град на покраината е Бамбамарка.
Административна поделба
Покраината е поделена на шест окрузи.
Новозеландско зелкино дрво
Бидејќи растението е богато со јаглехидрати, тоа може да се готви и јаде. Затоа ова растение било важно за прехраната на маорите во последните 800 години. Со радиојаглеродно датирање утврдено е дека ова растение се употребувало во 1000 год.
Зелкиното дрво е исто така добар извор на прехранбени влакна. Материјалнот од стеблото и корењата се прават во јажиња, а листовите се исползуваат за конците од кои се прават ткаенини. Сокот на растението е добра превентива против инфекции. Првите мисионери „правеле подносливо пиво од него“. Комерцијалната вредонст на ова дрво сѐ уште не е наполно проценета. Можно е истото да се користи за нискокалоричен заблажувач (бидејќи е двапати послатко од шеќер) како и за извор на етанол.
Ова дрво исто така се сади како украс, во Нов Зеланд, како и во западна Европа (вклучувајќи ја Велика Британија) и западниот брег на Северна Америка. Бидејќи е поотпорно на студ од другите монокотни дрва, ова растение се користи за давање на егзотичен изглед на една градина. Ова се должи на тоа што растението личи на палма.
NGC 821
NGC 821 — елиптична галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 821 се споменува и како UGC 1631, MCG 2-6-34, CGCG 438-33, KARA 89.
Откривање
Телото е откриено на 4 септември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 821 е од видот E6. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. NGC 821 има привидни димензии од 2,4' х 1,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 8 м 21 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 10° 59' 39". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 821 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8160. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 174; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 633. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 209.
Состојбата на нештата (филм)
„Состојбата на нештата“ (германски: Der stand der dinge) — германски филм од 1982 година, во режија на Вим Вендерс, кој е автор и на сценариото, заедно со Роберт Крамер (кој има мала улога во филмот). Главните улоги ги играат: Патрик Баухау, Ален Гарфилд и Изабеле Вајнгартен, Ребека Паули, Пол Гети и Семјуел Фулер. Во 1982 година, филмот освоил две награди на Венецијанскиот филмски фестивал: „Златен лав“ и наградата на филмските критичари, FIPRESCI.
Синопсис
Во филмот се прикажува судбината на една филмска екипа која во Португалија снима филм со наслов „Преживеаните“. Меѓутоа, снимањето се прекинува откако екипата останува без пари и без филмска лента. За време на прекинот, членовите на екипата го поминуваат времето на различен начин: некои се опиваат, некои стапуваат во љубовна врска, а една глумица пишува забелешки. За да продолжи снимањето на неговиот прв филм, режисерот Фридрих (го игра Баухау) оди во Лос Анџелес во потрага по продуцентот Гордон (го игра Гарфилд). Таму, тој дознава дека продуцентот воопшто не обезбедил пари за снимањето, туку тоа го направил сценаристот Денис (го игра Гети). Најпосле, Фридрих успевада го најде Гордон, кој се вмешал во нечисти работи и поради тоа се крие од луѓето кои му се закануваат. Гордон му кажува на Фридрих дека филмот претставува пропаднат проект, а во мигот на нивната разделба, некој го убива Гордон. Додека Фридрих се труди да ја сними околината, непознатите убијци го убиваат и него.
Ребека Дремељ
Ребека Дремељ (родена на 25 јули 1980 година во Брежице, Словенија, во тоа време СР Словенија, Југославија ) е словенечка пејачка, модел, моден творец, глумица и ТВ водител. Таа била избрана да ја претставува Словенија на Евро Сонг 2008 во Белград, Србија со песната „ Враг нај взаме “.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Охрид
Свети Ѓорѓија — македонски православен храм во градот Охрид. Поточно, црквата се наоѓа во источниот (горниот) дел на градот, на крајот на населбите Расадник и Горна Влашка Маала, во близината на Градската општа болница и кружниот тек на патот кој води кон селото Велгошти и во правец на Битола. Црквата е изградена во 1834 година, а камбанаријата е изградена во 1950 година. Дел од фрескоживописот е од тој период, во преродбенски стил, додека наосот (бродот) на црквата е фрескоживописан од Ѓорѓи Крстевски од Охрид, а олтарот е живописан од Драган Ристески од Охрид. Покрај црквата во XX век, од западната и јужната страна, изградени се затворени тремови. На јужната страна, покрај тремот, во 1984-5 година изградена е крстилница со фрескоживопис од уметникот Драган Ристески. Во дворното место на црквата изградени се канцеларии за свештениците и народна трпезарија за 200 луѓе, која се употребува и за одржување на веронаука и за настава за изучување на странски јазици и слично. Изградена е во 1990 година и осветена од страна на Митрополитот Дебарско-кичевски г. Тимотеј
Килски Залив
Килски Залив (Kieler Bucht; Kiel Bugt) — залив во југозападниот дел на Балтичкото Море, долж брегот на сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн во Германија и островите на Данска. Поврзан е со Мекленбуршкиот Залив во источниот дел, Малиот Белт во северозападниот дел и Големиот Белт во северниот дел.
Поморскиот сообраќај кој влегува или излегува во Балтичкото Море преку двата Белта мора да влезат во заливот. При влез, сообраќајот оди кон друг проток, оној кај островот Фемарн, а подоцна во Мекленбуршкиот Залив, кој потоа се отвора во Балтичкото Море. Во другата насока, сообраќајот или поминува низ Големиот Белт, долж Лангеланд или поминува низ Килскиот Фјорд и преку Килскиот Канал директно во устието на реката Елба и во Северното Море. Килскиот Фјорд завршува кај Кил, главниот град на покраината Шлезвиг-Холштајн.
Географија
Југозападниот брег на заливот е брегот на Шлезвиг-Холштајн. Заливот започнува со морскиот ракав Шлај, соленикав естуар, на чиј крај се наоѓа градот Шлезвиг. На самиот брег се наоѓаат и два други помали заливи: Екернфердскиот Залив и Фленсбуршкиот Фјорд. Во северниот дел се наоѓаат данските острови Алс, Ере и Лангеланд.
Килски Фјорд
Килскиот Фјорд, заштитен од заливот на југ, е долг околу 17 километри и широк 1 километар на нејзината најтесна точка. Стратешката положба на Кил, на крајот на фјордот, му овозможил силен стопански развој. Прераснал во големо бродоградилиште, поради што бил примарна цел на сојузничкото бомбардирање при Втората светска војна. Пред основањето на Кил во 1242 година и изградбата на утврден град таму, областа не можела да се развие поради нападите од Викинзите. Меѓутоа, сите археолошки наоди од нив, или се наоѓаат под градот или биле уништени одамна.
Екернфердски Залив
Екернфердскиот Залив е долг 16 километри, оддалечен околу десет километри од Килскиот Фјорд. Границата со Килскиот Фјорд е кај светилникот Билкер. Некогашниот пошумен полуостров Денишер Волд помеѓу Килскиот Фјорд и Екернфердскиот Залив се наоѓала пограничната област помеѓу Сасите и Данците во средниот век. Северно од Екернфердскиот Залив се наоѓа полуостровот Шванзен; на крајот на заливот се наоѓа градот Екернферде. Самиот Залив бил домаќин на настаните во едрење на Летните олимписки игри 1936 во Берлин.
Фленсбуршки Фјорд
Фленсбуршкиот Фјорд е долг околу 50 километри. Создава дел од границата помеѓу Германија и Данска и ја одбележува северната граница на Ангелн.
NGC 7834
NGC 7834 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7834 се споменува и како UGC 49, MCG 1-1-30, CGCG 408-30, KUG 0004+080.
Откривање
Објектот е откриен на 29 ноември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 6 м 37,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 22' 8"". Положбениот агол на објектот е во износ од 18°.
Други поделби
Проучување на NGC 7834 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 504. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 170; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 594. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 796.
Хиперпролактинемија
Хиперпролактинемија е присуство на абнормално високи нивоа на пролактин во крвта. Оптимални нивоа се помалку од 500 mIU/L [20 ng/mL или µg/L] за жени, и помалку од 450 mI U/L за мажи.
Пролактинот е пептиден хормон кој се создава во предниот лобус на питуитарната жлезда кој примарно е поврзан со лактацијата и игра значајна улога во развојот на дојките за време на бременоста. Хиперпролактинемијата може да предизвика галактореја (продукција на млеко) и нарушување во нормалниот менструален период кај жените и хипогонадизам, инфертилитет и еректилна дисфункција кај мажите.
Хиперпролактинемијата може да биде и дел од нормалните телесни промени кои настануваат за време на бременоста и периодот на доење. Исто така може да биде предизвикана од болести кои ги афектираат хипоталамусот и питуитарната жлезда. Може да биде предизвикана и од нарушување на нормалната регулација на нивоата на пролактин од страна на лекови, лековити растенија и тешки метали. Хиперпролактинемијата може да биде резултат на болест на други органи како црниот дроб, бубрезите, јајниците и штитната жлезда.
Мрежен уред
Мрежен уред познат и како мрежна опрема или компјутерски мрежен хардвер електронски уреди што се потребни за комуникација и заемнодејствување помеѓу уредите на компјутерската мрежа. Поточно, тие посредуваат во преносот на податоци во компјутерска мрежа. Единиците што се последен приемник или пак создаваат податоци се нарекуваат домаќини или опрема за терминал на податоци.
Опсег
Уредите за мрежно поврзување може да вклучуваат порти, насочувачи, мрежни мостови, модеми, точки за безжичен пристап, мрежни кабли, линиско поддржувачко коло, прекинувачи, разводници и повторувачи; и може да вклучува и хибридни мрежни уреди, како што се повеќеслојни прекинувачи, протоколни претворувачи, пренасочувачки мост, прокси опслужувачи, огнени ѕидови, мрежни преведувачи на мрежни адреси, мултиплексери, контролори за мрежно поврзување, контролори за безжична мрежна интерфејс, терминални адаптери за ISDN и други слични уреди.
Денес најчест вид на мрежен уред е адаптерот Етернет кој е пак стандардно вклучување на повеќето современи компјутерски системи. Безжичното вмрежување станува сè попопуларно, особено за преносните рачни уреди.
Друг уред за мрежно поврзување што се користи во компјутерите вклучува опрема за центри за податоци (како што се опслужувачи за податотеки,опслужувачи за бази на податоци и реоско складирање ), мрежни услуги (како што се DNS, DHCP, е -пошта, итн.), Како и уреди што обезбедуваат испорака на содржина.
Гледајќи поопширно, мобилните телефони, табличните сметачи и уредите поврзани со интернетот на нештата, исто така, може да се сметаат за мрежни уреди. Бидејќи напредокот во технологијата и мрежите засновани на IP се интегрираат во градежната инфраструктура и комуналните услуги за домаќинствата, мрежниот уред ќе стане нејасен поим поради зголемениот број крајни мрежни точки.
Специфични уреди
Мрежниот уред може да се класифицира според нејзината местоположба и улогата во мрежата.
Јадро
Основните мрежни компоненти ги поврзуваат другите делови на мрежата.
Хибрид
Хибридни компоненти може да се најдат во јадрото или границата на мрежата.
Граница
Уреди или софтверски делови кои обично се поставени на точката на поврзување на различните мрежи (на пример, помеѓу внатрешна мрежа и надворешна мрежа) вклучуваат:
Крајни станици
Другите уреди што се користат за воспоставување мрежи или побарувачки сврзувања вклучуваат:
Блихер (локомотива)
Локомотивата Блихер (герм. Blücher) е една од првите парни локомотиви конструирана во 1814 година од страна на англискиот изумител Џорџ Стивенсон.
Блихер е првата успешна локомотива која ќе ги вклучи следните конструкции за иднина:
Способна да повлече до 30 тони товар и брзина од 6,4 км/ч (4 ми/ч).
Локомотивата била наречена по прускиот генерал Гебхард Лебрехт фон Блихер кој со брз марш оди во Ватерло каде во тоа време борбата е во тек и помага за поразот на Наполеон Бонапарт.
Фине (ридови)
Фине се масив на ридови во германските покраини Саксонија-Анхалт и Тирингија.
Географија
Тунелот Фине, кој е дел на брзата железничка линија Ерфурт-Лајпциг/Хале и моментално (2012) — во изградба, е планирано да поминува под масивот Фине со вкупна должина од 6.885 метри.
Природна заштита
Делови на Фине се прогласени како природен резерват.
Природниот резерват бил запишан од Европската Комисија како дел на регионот Хое Шреке-Фине.
Орфизам
Класични извори, како на пример, Платон, зборуваат за "орфичките иницијатори" (старогрчки: Ὀρφεοτελεσταί) и за соодветните ритуали, иако во целина не се знае колку "орфичката" книжевност била навистина поврзана со ритуалите. Како и во Елевсинските мистерии, поведувањето во орфичките мистерии ветувало предности во задгробниот живот.
Орфеј
Во грчката уметност и литература Орфеј за првпат се појавил како познат пејач во 6 век п.н.е. Традицијата што Орфеј ја пеел а Музај ја запишал може да го одразува моментот на преминот од усна во писмена книжевност - што веројатно се случило во втората половина на 7 век п.н.е. - и ова можеби било времето кога песните биле составени.
За поетите од Стара Грција, Орфеј бил пејач кој поседувал натприродни сили. Како таков, тој бил запишан помеѓу Аргонаутите. Според еден александриски поет, Орфеј ги смирил неговите скарани другари пеејќи им за создавањето на светот и за боговите. Еврипид пишувал за посебната врска на Орфеј со подземјето. Релјеф во Неапол, од крајот на 5 век п.н.е. го опишува неговиот обид да ја врати својата жена Евридика од мртвите. Малку порано истиот тој век, Полигнот ја насликал познатата слика за подземјето каде Орфеј бил прикажан со лира во раката, среде група легендарни музичари. Се чини веројатно дека оваа фигура на Орфеј го рефлектира постоечкото тело на орфичната поезија, дека неговите особини, всушност, ја претставуваат неговата содржина - теогонија за создавањето и описот на подземниот свет и на судбината на душата таму. мини|155x155пкс|Орфичко (космичко) јајце. Една стара [[Орфички химни|орфичка химна му се обраќа:
Неизречен, скриен, блескав потомок, се вртиш и ја истргнуваш темната магла што лежи пред твоите очи и ги мавташ крилјата, се будиш, и на овој свет носиш чиста светлина ]]
Докази
Изразито орфички ставови и практики се потврдени уште кај Херодот, Еврипид и Платон. Неодамна објавениот [[Дервентски папирус] од Солунско овозможува орфичката митологија да се датира од крајот на 5 век п.н.е. ако не и од некој уште постар период. Други натписи кои се наоѓаат во различни делови на грчкиот свет сведочат за почетокот на постоењето на движењето со истите основни верувања кои подоцна биле поврзани со орфизмот.
Голем број фрагменти од орфичките песни преживеале, од кои некои припаѓаат на песните што биле познати во Атина во 5 и 4 век пр.н.е.
Теогонија
Цитатот на Платон за пасусите на една орфична песна (во Кратул и Филеб) и описот на Изократ (во Бусирис) за она што го напишал Орфеј, сугерира една орфична теогонија многу слична на онаа што се зачувала како дело на Хесиод, поет на усната традиција од осмиот век. Од многу подоцнежните писатели (Атинагора, од 2 век и Дамаскиј, од 5 век) дознаваме за орфичките теогонии кои содржат нехесиодски елементи - оние за орфичкото (космичко) јајце и творецот Фанес. Бидејќи Фанес се чини дека може да се препознае во фигурата на Ерос која заедно со космичкото јајце се појавува во космогонијата поврзана со делото Птици на Аристофан од петтиот век, двата елементи можат да се сметаат за исконски. Трите орфички фрагменти кои претставуваат слика на универзумот, имаат изразена сличност со сликата на Платон за универзумот во митот за Ер на крајот на неговото дело Држава. Согласно овие фрагменти, небото, земјата, морето и "знаците со кои се опкружени небесата" ги држи Етер.
Митот за Дионис и титаните
Орфичките теогонии генеалошки се слични на Теогонијата на Хесиод, но деталите се различни. Тие можеби биле под влијание на источните модели на религија во близина. Главната приказна е дека Дионис (во неговата инкарнација како З агреј) е син на Зевс и на П ерсефона. Зевс наследството на престолот му го остава на детето, откако требал да замине поради гневот на Хера дека детето било родено од друга мајка. Титаните налутени и поттикнати од Хера одлучиле да го убијат детето. Залажан со огледало и со детски играчки, Титаните го убиле и го изеле Дионис. Атена го зачувала срцето и му кажала на Зевс кој во бес фрлил молња врз нив и ги уништил. Како резултат на ова се родило човештвото кое во себе ги содржи телата на Титаните и она на Дионис. Душата на човекот (делот на Дионис) е божествената, но телото (делот на Титаните) ја држи душата во ропство. Оттука, се кажувало дека душата се враќа во телото десет пати, врзана за тркалото на повторното раѓање.
Постојат две орфички приказни за раѓањето на Дионис: во едната срцето на Дионис било вградено во бутот на Зевс, во другата, Зевс ја забременил смртната жена Семела, што довело до вистинско повторно раѓање на Дионис.
Книжевни извори
Многу од овие детали се разликуваат во пишувањата на класичните автори. Фирмик Матерниј, христијански автор, дава различно видување со книгата За грешката на световните религии. Тој вели дека Јупитер (Зевс) првично бил (смртен) крал на Крит—концептот на Евхемер—и Дионис бил неговиот син. Дионис бил убиен, а потоа изеден. Само срцето му било спасено од страна на Атена. Статуа од гипс (истата материја која Титаните ја користат за да се прикријат себе) тогаш била направена за да изгледа како Дионис, а во неа било сместено срцето. Други извори се:
Задгробен живот на душата
Со оглед на тоа што Теогонијата на Хесиод содржи опис на подземјето, каде е вметната приказната за соборувањето на Титаните од страна на Зевс, овој традиционален елемент детално бил развиен во Орфичките песни каде се зборува за судбината на душата по смртта, нејзиниот суд и нејзината реинкарнација. Платон, во своите дела, јасно се осврнал на враќањето на душата кое го прочитал во орфичката литература. Во Горгиј тој се повикува на "еден од мудреците, кој тврди дека телото е гроб" и ја раскажува приказната дека душата на непросветлен човек е како сито: во Адот непросветениот е најочаен, осуден во вечноста да го полни ситото со вода, со помош на други сита. Во Федон (познато и како За душата) тој вели дека "човекот што ќе стигне во Адот без да доживее спознание, ќе лежи во кал, додека иницираниот, кога ќе дојде таму, ќе живее со боговите". Во Кратил Платон исто така ја кажува теоријата на орфичките поети дека телото е гроб на душата. Два преживеани орфички фрагменти зборуваат за различните судбини на праведните и неправедните во задгробниот живот, а неколку други се занимаваат со повторното раѓање на душата во различни форми. Платон, во Менон рекол дека меѓу другите "Пиндар и многу други поети кои се божествено инспирирани ... велеле дека душата на човекот е бесмртна, и во некое време завршува, што се нарекува умирање, а во друго се преродува, но никогаш не исчезнува. Како резултат на тоа, човекот треба да го живее својот живот во најголема светост".
Погребни ритуали
Преживеаните напишани фрагменти покажуваат голем број на верувања за задгробниот живот слични на оние во "орфичката" митологија за Дионис овата смрт и воскресение. Коскени таблички најдени во Олбија (5 век п.н.е.) носат кратки и енигматички натписи како: "Живот. Смрт. Живот. Вистина. Дио(нис). Орфик." Функцијата на овие коскени таблички е непозната.
Златни таблички биле најдени во гробови во Туриј, Хипониум (Италија), Тесалија и Крит (4 век п.н.е. и подоцна) кои му давале инструкции на мртвиот. Иако овие тенки таблички се честопати само фрагменти, колективно тие претставуваат заедничко сценарио за премин во задгробниот живот. Кога покојникот пристигнува во подземниот свет, тој се очекува да се соочи со препреки. Тој мора да се погрижи да не пие од Лета ("Заборавот"), туку од базенот на М немосина ("Меморија"). Дадени му се формули и изрази со кои ќе се претстави себеси кај чуварите на задгробниот живот."Јас сум син на Земјата и ѕвезденото небо. Јас сум пресушен со жед и умирам. Брзо дајте ми да се напијам студена вода од езерото на Меморија."Други златни таблички нудат инструкции за обраќање на владетелите на подземниот свет: ''Сега умре и сега оживеа, О, трипати среќен, на ист ден. Кажи ѝ на П ерсефона дека самиот Бах те ослободил''.
Питагорејство
Орфичките ставови и практики имаат паралели со елементите на Питагорејството. Сепак, има многу малку докази за да се утврди степенот како едното движење имало влијание на другото.
Во книгата Делата на Аристотел (1908, стр. 80 Фрагменти) се споменува следното: Бертранд Р асел (1947), го истакнал следново:
Платонизам
Бертран Расел (1947) посочил за Сократ:
Орфички живот
Оние што верувале во есхатолошката догма содржана во орфејските песни, следеле одредени однесувања во животот.
Забрани
Адикија, неправдата против секое живо суштество, морало строго да се избегнува. Во Хиполит на Еврипид се споменува "храна без душа", која се бара од следбениците на Орфеј и веројатно се мисли на вегетаријанството. Херодот се осврнал на орфичната практика, која исто така била и питагорејска, при погребот да се избегнува употребата на волната (украдена од овците). Оние што ги почитувале овие забрани воделе "орфички живот", според зборовите на Платон во делото Закони.
Иницијации
Проклас зборувал за оние кои биле иницирани под покровителство на Орфеј со Дионис или Коре, односно Персефона (во вториот случај, во Елефсина). Во драмата на Еврипид, Рес, Музај е Атињанин а самиот Орфеј е тесно поврзан со Елевсинските иницијации. Ваквите иницијации ги спомнува Аристофан во драмата Жаби кога еден од ликовите вели: "Орфеј ги поучил на телетаи [иницијации] и воздржаност од убивање".
Очигледно, орфичката иницијација имала суштински пишан карактер. Еврипид се осврнал на лицето кое ги почитува орфичките скрупули како "почитување на чадот на многу пишани дела". Платон споменува "куп книги" за Орфеј и Музај. Подоцнежните писатели ја контрастирале оваа пишана иницијација со визуелното откривање на Елефсина, како што напишал Павзаниј: "Оној кој видел иницијација во Елефсина или ги прочитал пишувањата кои се нарекуваат орфички, знаат што мислам". Орфичката литература се чини дека имала поврзаност со визуелната и усната поука, како "живо" учење кое се чини било слободно и достапно.
Воведувањето во мистериите требало да ја открие вистината која ќе им овозможи на луѓето да стигнат до следниот свет во состојба на безгрешност. Платон зборувал за луѓе кои "оделе по вратите на богатите", го ширеле ова верување, нудејќи им на градовите и на поединците средства за прочистување од гревовите што ги извршиле. Меѓу нив веројатно се сметаат и орфеотелестите, за кои зборувал Теофраст.
Значењето на орфизмот
Дали орфизмот е филозофија или религијата? Тој секако не бил филозофски систем, бидејќи немал развиена доктрина. Се засновал на мит, потекнал од популарната орална поезија од минатото, за природата на универзумот и задгробниот живот на душата. Филозофското значење на орфичката литература лежи во нејзиното влијание, прво кај Питагора и Емпедокле, а потоа и кај Платон.
Орфизмот самиот по себе не бил ни религија, иако бил тесно поврзан со иницијациите во Елефсина и на други места, кои пак биле највпечатливите верски манифестации на Стара Грција. Религиската длабочина на орфизмот не треба да се преувеличува бидејќи немало организирани ритуали, верски заедници или свештенство. Во смислата во која вообичаено го употребуваме зборот религија во проучувањето на античкиот свет, орфизмот не бил религија.
Биљасувар (округ)
Биљасувар (Biləsuvar) — административен округ во Азербејџан. Главен град на округот Биљасувар. Округот има население од околу 74.906 жители кои живеат на околу 1400 км2.
Институт „Фридрих Лефлер“
Институт „Фридрих Лефлер“ (Friedrich-Loeffler-Institut; FLI) — национален истражувачки центар за ветеринарство на Германија. Институтот бил основан во 1910 и именуван по неговиот основач Фридрих Лефлер во 1952. Институтот е сместен на островот Римс, кој административно припаѓа на градот Грајфсвалд. Моментално, поголемиот дел од современите истражувачки центри за животинското здравје во изградба во светот се за потребите на овој институт.
Институтот Фридрих Лефлер е директно подреден на германското министерство за храна, земјоделство и заштита на потрошувачите. Негов главен предмет на работа се испитувањата на животинските вирусни болести и други дејности блиски до молекуларната биологија, поставување на вируси, имунологија и епидемиологија. Сојузните закони на Германија го направиле институтот одговорен за националната и меѓународната контрола и истражување. Институтот ги објавува нивните истражувања и соработува со други национални и меѓународни институции и истражувачи.
Помеѓу животинските болести кои ги истражуваат се шап и лигавка, инфлуенца А и птичји грип.
Моментално, 330 луѓе работат во институтот и дополнителни 140 ќе бидат вработени до завршувањето на градежните работи. До 2010, на 100-годишнина на институтот, се очекува да биде најсовремен истражувачки центар за животинското здравје во Европа. 260 милиони евра се потрошени од сојузната влада за изградба на нови лаборатории.
Како дел од ова проширување, во 2010, Институтот Римс го заокружил нивото четири за биолошка безбедност за лабораториите, кои овозможуваат работење со најопасните вируси, една од четирите вакви објекти во Германија.
Организација
Претседател на институтот е Томас Метенлајтер, кој исто така предава на блискиот Грајфсвалдски универзитет. Институтот се состои од следниве единаесет институции на седум различни локации, некои од нив се планира да бидат преместени на Римс до 2010:
IC 1969
IC 1969 — галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1969 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. IC 1969 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Други поделби
Проучување на IC 1969 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Цунами во Стромболи во 2002 година
Цунамито во Стромболи од 2002 година беше цунами предизвикано од вулканска ерупција на островот Стромболи, на Еолските острови Сицилија, лоциран на Тиренското Море. Во Мај 2002 година, еден од двата активни вулкани на островот, наречен Стромболи, влезе во нова фаза на експлозивна активност која првично беше карактеризирана со емисија на гас и пепел од кратерите на врвот. На 30 декември 2002 година, сеизмичката мрежа забележа два големи колапса на огромен дел од Скиара дел Фуоко, што резултираше со цунами. Првото свлечиште било околу 13:15 часот, а второто околу 13:23 часот кое траело 5–7 минути. Настанот предизвика штети на источниот брег на Стромболи и Панареа. Овие цунами се сметаат за најнасилните што го погодиле Стромболи во изминатите 100 години.
Историја
Значајни феномени влијаеле на Стромболи во текот на неговиот петти животен циклус помеѓу 13.000 и 4.000 БП. По завршувањето на главната еруптивна фаза пред околу 7500-7000 години, вулканот бил погоден од масивни колапсови, додека не го достигнал своето максимално проширување на северниот сектор за период кој траел 3000 години. Ова беа најновите одрони кои доведоа до формирање на Скиара дел Фуоко, стрмна падина формирана од лава, лапилус и блескаво отпад, која се спушта од кратерот Стромболи до морето.