cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 4961
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 5 м 47,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 44' 3"". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 4961 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45311. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 150; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Демниц
Демниц (Dömnitz) — река во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Таа е притока на Штепениц.
1738
1738 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1738 година од новата ера, 738. од вториот милениум, 38. од XVIII век и деветта од 1730-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7246 и 7247 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6488 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5498 и 5499 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2491.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1738 година се протега во 4374 и 4375, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4434 и 4435 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2281. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1150 и 1151 исламска година.
Бетау
Географија и сообраќај
Бетау се наоѓа во низините на источниот брег на Елба, западно од областа Анабург. Западно од општината води сојузниот автопат (Bundesstraße) B 182, и на север е B 187. На југ, општината се граничи со Саксонија.
Историја
Бетау се верува дека е основан во 1159 од фламанските доселеници. Тие ја населиле областа од Вихман фон Зебург, надбискуп на Магдебург и Алберт Мечката.
Ресен
Преспанското Езеро, националните паркови Галичица и Пелистер му даваат на регионот посебна убавина. Преспанското Езеро е второ по големина во Република Македонија. Сместено е на јужната страна од Преспанската Котлина помеѓу планините Галичица и Баба 835 м надморска височина.
Културата во Преспа датира уште од Неолитот. Вија Егнација поминувала низ котлината за време на Римското Царство. Постојат голем број на споменици на уметноста во регионот. Најпопуларен е манастирот во Курбиново изграден во 1191 год. Грнчарството е развиено во Преспа уште во минатото и сѐ уште е присутно благодарение на Ресенската керамичка колонија. Колонијата претставува дом за многу светски познати грнчари од секаде, за време на летниот период, секоја година.
Географија
Градот Ресен лежи во северниот дел на Преспанската Котлина, од двете страни на Голема Река, а недалеку северно од Преспанското Езеро, на надморска височина од околу 880 м. Зафаќа површина од 402 ha. Низ Ресен поминува магистралниот пат М-5, кој на запад го поврзува со Охрид (36 км), а на исток со Битола (32 км). Има умерено-континентална клима со просечна годишна температура на воздухот од 9,6 оС и просечна годишна количина на врнежи од 717 мм.
Античка и средновековна историја
Во антиката просторот на Преспа бил населен од горномакедонското племе Орести. При Филип II Македонски тие се цврсто споени со македонската држава.
За време на Римското Царство низ Преспа поминувал познатиот староримски пат „Вија Егнација“. Покрај него биле изградени повеќе населби и попатни страници. Една од нив била Скиританија, на чие место подоцна израснала словенската населба Ресен.
Во VI и VII век во реонот се населува словенското племе Брсјаци.
Првпат Ресен се спомнува како средновековна населба во една повелба на Душановиот законик од 1337 год, под името Росне. Во еден попис од XVI век населбата е регистрирана како Ресне. За време на владеењето на Стефан Душан (XIV век) исто така како населби се спомнуваат и Јанкоец, Љубојно, Наколец, Нивици и Глобочани и самата област Преспа (рибари од Преспа). Во XVIII век со развојот на трговијата и занаетчиството Ресен прераснува во мала градска населба.
Османлиски период
Во 1582 година, Преспанската нахија го опфаќала пределот околу северниот брег на Преспанското Езеро, но Ресен не се споменува во оваа нахија. Подоцна во 17 век, Ресен израснува во касаба, која Евлија Челебија ја има споменато, но надвор од Преспанската нахија. Овој патописец, за градот кој го посетил во истиот век, запшал: „Ресен има 180 куќи покриени со ќерамиди, со само две маала. Населбата е опкружена со бавчи, а населението е христијанско и муслиманско. Има две џамии од кои едната е сместена во чаршијата, а во нејзиниот двор има медреса. Има и дервишко теќе, амам, ан и дваесет дуќани“
Во Ресен дури кон крајот на 18 век, започнале да се развиваат занаетчиството и трговијата, а со самото тоа, јакнела и економската моќ на самите трговци и занаетчии. Поради тоа, неизбежно било и оформувањето на чаршија, додека самата населба прераснувала во економски центар на Преспа. Во почетокот населбата добива градска физиономија, за подоцна да стане и административен центар на турската власт. Истиот век, поточно во 1894 година, е осветена и катедралната црква Црква „Св. Кирил и Методиј“, на кое осветување присуствувале голем број идни и угледни дејци од Македонија. Иако навидум постои економски пораст во градот, поголемиот број граѓани се бореле за својата егзистенција. Експанзивниот начин на стопанисување, не овозможувал добар животен стандард на населението. Поради ваквите состојби, во Ресен и во неговата околина, голем број граѓани од цела Преспа, заминуваат на печалба во туѓина. Најголем број од населението заминало на почетокот на 20 век, во периодот пред и за време на Балканските и Првата светска војна, и тоа најмногу во прекуокеанските земји.
Во градот Ресен започнала Младотурската револуција на 3 јули 1908 година кога турскиот офицер Ахмед Нијази-бег организирал прва востаничка чета составена од турски војници и граѓани. Кон оваа револуција масовно се приклучиле и Македонците. Целта на револуцијата била модернизација, уставност и демократизација на земјата.
Современа историја
За време на фашистичката окупација, Преспа доживува уште едно распарчување. Северниот дел со градот Ресен потпаднал под бугарска окупација, а делот јужно од Ресен под италијанска окупација и приклучен кон т.н. Голема Албанија.
Уште во 1941 год. комунистите од Преспа ги започнаа подготовките за оружена борба против окупаторите. Пролетта 1942 беа формирани првите партизански групи, а на 6 јули 1942 год над с. Златари бил формиран Битолско-преспанскиот партизански одред „Даме Груев“.
На 2 август 1943 во непосредна близина на с. Отешево било одржано познатото Преспанско советување, на кое присуствувале членовите на ЦК на КПМ главниот штаб на НОВ и ПОМ. Тука биле донесени важни одлуки за понатамошниот разгор на востанието во Македонија. Голем број преспани активно учествуваа во повеќе единици на НОВ на Македонија.
Дефинитивно Преспа своето ослободување го дочека на 11 септември 1944 год. Во единиците на НОВ и партизанските одреди од Преспа учествувале 1.902 борци. Од нив носители на "Партизанска споменица 1941" биле 29 борци. Поетот Мите Богоевски бил прогласен за народен херој. Во борбите за ослободување на Македонија загинале 128 борци. Поистакнати команданти и раководители од Преспа се: Наум Веслиевски - Овчарот, Мите Трповски-Војводата, Цветко Узуновски и други.
Население
мини|десно|400п|[[Ресенски сарај|Сарајот (дворецот) на Нијази-бег во кој денес се наоѓаат Домот на културата „Драги Тозија“ и Ресенската Кера
мичка Колонија]]
По 1385 година Преспа како и цела Македонија потпаѓа под Османлиското Царство. Од тој период во градот Ресен и селата јужно од него се доселува турско население. Во XVIII век турските феудалци од албанско потекло, почнале да населуваат и албанско население. Покрај нив, во Преспа се спомнуваат и Власите како посебен ентитет.
Во првиот организиран попис на СФР Југославија од 1948 година, во Ресенскиот срез имало 23.137 жители, од кои 4.737 во градот Ресен, а 18.400 во селата во Преспа. Од етнички аспект, населението го сочинувале 17.354 (75 %) Македонци, 2.462 (10,6 %) Албанци, 2.421 (10,4 %) Турци, 290 (1,25 %) Роми, 246 (1,06 %) Срби, 240 (1,03 %) Власи и 124 останати.
Во градот се зборуваат следниве јазици :
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во градот Ресен:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
NGC 7284
NGC 7284 — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 26 октомври 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7284 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7284 има привидни димензии од 2,3' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 28 м 35,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -24° 50' 40"". Положбениот агол на објектот е во износ од 133°.
Истокот е црвен
„Истокот е црвен“ (кин. 东方红, пинјин: Dōngfāng hóng, мактр. „Дунгфанг хунг“) — комунистичка песна, де факто химна на Народна Република Кина за време на Културната револуција во 1960-тите години. Зборовите на песната му се припишуваат на извесен Ли Јоујуен, земјоделец од северот на провинцијата Шенси, кој ја презел мелодијата од некоја локална народна песна. Тој наводно се инспирирал гледајќи го изгрејсонцето во утрината на еден сончев ден.
Песната се пуштала по разглас во секој град и село во мугри и на зајдисонце. Програмата почнувала со „Истокот е црвен“, а завршувала со Интернационалата. Секој ден учениците морале да ја пејат песната во хор на првиот час, пред да почне наставата. Во овој период Тјен Хан, авторот на официјалната химна „Марш на доброволците“ бил затворен, и затоа таа не била во употреба.
Подоцна во 1969 мелодијата на песната е вметната во славниот „Концерт за Жолтата Река“ од Јин Ченгцунг, кој пак се заснова на композицијата „Кантата за Жолтата Река“ од Сјен Сингхај.
Заради тесноповрзаноста со Културната револуција, по доаѓањето на Денг Сјаопинг во доцните 1970-ти години песната насекаде престанала да се изведува и пушта. Денес во Кина таа се смета за неубав спомен од времињата на култот за Мао и речиси насекаде е заменета со „Марш на доброволците“, чијшто текст никаде не ја споменува ниту партијата, ниту Мао. Во скекојдневен контекст „Истокот е црвен“ денес може да се чуе на електронски запалки со ликот на Мао, кои се популарни туристички сувенири.
Мелодијата на песната сè уште се одѕвонува на секој час дневна светлина од кулата на зградата на управата во Шангај, како и на тапанаријата во Сиан. Истата може да се чуе и на часовни интервали во Пекиншката железничка станица.
Космос-881
Космос-881 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 51,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 240 км, а најмалото на 200.
Таки Фити
Таки Фити (роден на година во ) — македонски економист и политичар, член и моментален претседател на МАНУ.
Животопис
Таки Фити е роден во градот Крушево на 7 ноември 1950 година. Фити бил избран за редовен професор на Економскиот Факултет во Скопје во 1993 година. Магистрирал и докторирал на Економскиот факултет во Скопје, на теми од областа на економскиот развој на земјите во развој. Главни подрачја на неговата научна преокупација се: економија (микроекономија и макроекономија), економски раст и развој, претприемништво, земји во транзиција, модерни макроекономски концепции и политики.
Таки Фити е автор на повеќе од 230 стручни и научни трудови кои биле објавени во земјата и странство - на македонски, француски, англиски, српскохрватски јазик. Исто така, тој бил на научни и студиски престои во Италија, Германија, Велика Британија, Франција и во други земји. Во 2009 година, Фити бил назначен за визитинг професор на Економскиот факултет во Загреб, Република Хрватска.
Таки Фити во текот на својата кариера извршувал повеќе функции:
Во 2003 година, Фити бил избран за редовен член на Македонската академија на науките и уметностите. На 1 јануари 2016 година, Таки Фити бил избран за претседател на МАНУ. Исто така, тој е член на Европскиот совет за култура.
Пртовч
Пртовч (словенечки: Prtovč) — населба во Општина Железники во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Општествено градинарство
Опшествена градина, или општествено градинарство или градина на заедницата ― парче земја што ја обработуваат група луѓе поединечно или збирно.
Вообичаено во општинските градини, земјата се дели на поединечни парцели, а секој поединечен градинар е одговорен за својата парцела и чиј принос или производство му припаѓа на поединецот, а во колективните градини парчето земјиште не е поделено, група луѓе го обработуваат заедно и жетвата им припаѓа на сите учесници. Некои истражувачи не прават разлика помеѓу општествена градина и колективна градина, но во реалноста, тие работат на многу различни начела. Општествената градина може да биде создадена на приватно или јавно земјиште, каде што граѓаните можат да одгледуваат овошје, миризливи билки, цвеќиња, но главно зеленчук. Низ светот, општествените градини постојат во различни облици, може да се наоѓаат во близина на соседството, во балкони или покриви, нејзината големина варира многу од една до друга. Општествената градина доживела три бранови на голем развој во Северна Америка, најраниот бран на развој на градини во заедницата се совпаднала со индустриската револуција и брзиот процес на урбанизација во Европа и Северна Америка, тие тогаш биле нарекувани работничка градина („Jardin d'ouvrier“), а вториот бран на развојот на општествените градини се случил за време на Првата и Втората светска војна, тие биле дел од „Градините на слободата“ и „Градините на победата“ соодветно; најновиот бран на развој на градини во заедницата се случило во 1970-тите за време на кризата на ОПЕК, резултат на пркнатото движење во потрага по достапно земјиште за борба против несигурноста на храната. Во денешно време, на светско ниво е забележан нов бран на градини на заедницата, а тоа е можеби поврзано со повеќекратните кризи со кои се соочуваме, како што се еколошката криза, климатските промени и новата санитарна криза. Општествените градини во заедницата придонесуваат за урбаното земјоделско движење и барањата од граѓаните за повеќе општински градини се зголемуваат во последниве години.
Позадина
Според организацијата Марин мајсторски градинари (Marin Master Gardeners), „опшествена градина е секое парче земја што го гради група луѓе, користејќи поединечки или заеднички парцели на приватно или јавно земјиште“. Градините на заедницата обезбедуваат свежи производи и растенија, како и придонесуваат за чувство на заедница и поврзаност со животната средина и можност за задоволување на трудот и подобрување на соседството. Тие јавно функционираат во однос на сопственоста, пристапот и управувањето, како и вообичаено во доверба на локалните власти или непрофитни здруженија.
Општествената градина варираат во голема распространетост низ целиот свет. Во Северна Америка, општинските градини се движат од области со „градина на победата“ каде што луѓето одгледуваат мали парцели со зеленчук, до големи проекти за „зеленување“ за зачувување на природните области, до големи парцели каде што градинарите произведуваат многу повеќе отколку што можат сами да ги користат. Непрофитните организации во многу поголеми градови нудат помош за семејствата со ниски приходи, детските групи и организациите во заедницата помагајќи им да развијат и одгледуваат сопствени градини. Во Обединетото Кралство и остатокот од Европа, сличните „доделени градини“ може да имаат десетици парцели, од кои секоја е со површина од стотици квадратни метри и изнајмени од исто семејство со генерации. Во светот во развој, вообичаеното земјиште за мали градини е познат дел од пејзажот, дури и во урбаните области, каде што тие можат да функционираат како пазарни градини.
Општествените градини често се користат во градовите за да се обезбеди свеж зеленчук и овошје во „пустините без храна“, кои се урбани населби каде што продавниците за храна се ретки и жителите може да се потпрат на преработена храна од продавници, бензински пумпи и ресторани за брза храна.
Некои писатели размислуваат да го реконструираат концептот на „пустините без храна“ како „апартхејд со храна“, бидејќи населбите кои немаат пристап до здрава храна биле расно угнетувани од сегрегација, црвенило и недостаток на пристап до земјиштето. Некои црнци, домородни и небелци ги поддржале самоодржливите општествени градини, со разбирање дека нивното ослободување бара пристап до земја и здрава храна.
Општествените градини можат да помогнат во ублажувањето на еден ефект од климатските промени, кои се очекува да предизвикаат светски пад на земјоделското производство, правејќи ги свежите производи сè понедостапни. Општественате градинисе исто така попопуларен метод за промена на изградената средина со цел да се промовира здравјето и благосостојбата во услови на урбанизација. Изградената средина има широк спектар на позитивни и негативни ефекти врз луѓето кои работат, живеат и играат во дадена област, вклучувајќи ја и шансата на лицето да ја развие дебелината. Општествените градини ја поттикнуваат безбедноста на храната на урбаната заедница, дозволувајќи им на граѓаните да растат сопствената храна или за другите да го даруваат она што го одгледувале. Застапниците велат дека месно одгледуваната храна ја намалува зависноста на заедницата од фосилни горива за превоз на храна од големи земјоделски површини и ја намалува севкупната употреба на фосилните горива во општеството за возење во земјоделски машини.
Општествените градини го подобруваат здравјето на корисниците преку зголемена потрошувачка на свеж зеленчук и обезбедување место за вежбање.
Сопствеништво
Земјиштето за општествената градина може да биде јавно или приватно. Во Северна Америка, често напуштените слободни места се чистат и се користени како градини. Поради нивните здравствени и рекреативни придобивки, општествените градини може да бидат вклучени во јавни паркови, слични на терените за играње со топка или игралиштата. Историски гледано, општествените градини служеле и за обезбедување храна за време на војна или периоди на економска депресија. Пристапот до земјиштето и безбедноста на сопственоста на земјиштето останува главен предизвик за градинарите од заедницата ширум светот, бидејќи во повеќето случаи самите градинари не го поседуваат или контролираат земјиштето директно.
Некои градини се одгледуваат збирно, при што сите работат заедно; други се поделени на јасно поделени парцели, со секоја управувана од различен градинар (или група или семејство). Многу заеднички градини имаат и „области за заедничко добро“ со заедничко одржување и поединечни/семејни парцели. Иако комуналните области се успешни во некои случаи, во други има „трагедија на заедничкото добро“, што резултира со нерамномерно оптоварување на учесниците, а понекогаш и деморализација, запоставување и напуштање на комуналниот модел. Некои го поврзуваат ова со главно неуспешната историја на колективното земјоделство.
За разлика од јавните паркови, дали градината во заедницата е отворена за пошироката јавност зависи од договорите за закуп со органот за управување на паркот и членството во општествената градина. Политиките за отворени или затворени врати се разликуваат од градина до градина. Општествените градини ги управуваат и одржуваат самите градинари, наместо да се грижат само од стручен персонал. Втората разлика е производството на храна: за разлика од парковите, каде што насадите се украсни (или во поново време еколошки), општествената градина вообичаено се фокусирани на производството на храна.
Зелени палати
Зелени палати е американска романтична авантура од 1959 година, режирана од Мел Ферер. Заснован врз романот од 1904 година Зелени Палати на Вилијам Хенри Хадсон, филмот ја раскажува приказната за Рима (ја игра Одри Хепберн која во тоа време е венчана за Ферер), девојче од џунглата кое се вљубува во еден случаен патник игран од Ентони Перкинс.
Општествено градинарство
Видови на градини
Постојат повеќе видови на општествени градини.
Големина на парцела
Во Обединетото Кралство, актот за распределба од 1922 година специфицира „распределба што не надминува 40 [квадратни] столбови (201 м2) во обем“; Во пракса, големините на парцели се разликуваат; градот Луишам нуди парцели со „просечна големина“ од „125 метри квадратни“.
Во Соединетите Држави не постои стандардизирана големина на парцелата. На пример, парцели од 3 м × 6 м и 3 м x 4,5 м се наведени во Алјаска. Паркови „Монтгомери“ во Мериленд наведува парцели од 200, 300, 400 и 625 квадратни метри. Во Канада парцели од 6м x 6м и 3м x 3м, како и помалите „подигнати кревети“, се наведени во Ванкувер.
Местоположба
Кога се разгледува место, областите во близина на индустриските зони може да бараат тестирање на почвата за загадувачи. Ако почвата е безбедна, составот треба да биде лабав и добро да се исцеди. Меѓутоа, ако почвата на местото не може да се користи, синтетичката почва може да се користи и во кревети или контејнери на подигнати градини.
Избор на растенија и физички распоред
Производството на храна е најважно за повеќето градини на заедниците и распределбата. Сепак, реставрацијата на природните области и домашните растителни градини се исто така популарни, како и „уметничките“ градини. Многу градини имаат неколку различни елементи за садење и комбинираат парцели со такви проекти како што се мали овоштарници, билки и градини со пеперутки. Индивидуалните парцели може да се користат како „виртуелни“ дворови, секој многу разновиден, создавајќи „јорган“ од цвеќиња, зеленчук и народна уметност.
Градинарите често растат во земјата - овој вид на градина најмногу е во контраст со урбаната средина. Градинарите може да растат и во подигнати кревети или во кутии, понекогаш на врвот на поплочена површина. Градините може да вклучуваат подигнати за употреба од луѓе кои не можат да се наведнуваат или да работат директно на земја. Без оглед на изборот на растенијата, планирањето на распоредот на градината однапред ќе помогне да се избегнат проблеми во линијата. Според Прирачникот за аризонски мајстор градинар, преземањето мерења на големината на градината, местата на сончевата светлина и засадените култури наспроти количината на принос, ќе обезбеди детална евиденција што помага при донесување одлуки за наредните години. Други размислувања при поставување на парцелата се ефикасно користење на просторот со користење на решетките за качување на култури, локацијата на растенијата така што повисоките растенија (како сончогледите) не ја блокираат потребната сончева светлина кон пониските растенија и групирање на растенија кои имаат слични животни циклуси блиску една до друга.
Избор на група и водство
Општественото градинарство во Северна Америка може да биде од кое било културно потекло, млади или стари, нови градинари или искусни одгледувачи, богати или сиромашни. Поради оваа разновидност, кога градинарите ја споделуваат својата берба, тие често учат за култивизираната храна создадена од растенијата одгледувани од други градинари.
Некои градини во заедницата „самоподдршка“ преку членарина, а други бараат спонзор за алатки, семиња или парични дарувања. Поддршката може да дојде од цркви, училишта, приватни бизниси или паркови и одделенија за рекреација. Може да придонесат и месни непрофитни организации за разубавување и градење заедница.
Постојат многу различни организациски модели кои се користат за градини во заедницата. Повеќето ги избираат своите водачи од своето членство. Други се управувани од поединци назначени од нивното раководство или спонзорот. Некои се управувани од непрофитни организации, како што се здружение за градинарство на заедницата, здружение на заедницата, црква или друг сопственик на земјиште; други од одделот за рекреација или паркови во градот, училиште или универзитет.
Градините често се започнуваат кога соседите се собираат за да се посветат на организацијата, изградбата и управувањето со градината, а им помагаат искусни организатори како што се Зелените герилци од Њујорк. Алтернативно, градина може да биде организирана „одозгора надолу“ од општинска агенција. Во Санта Клара, Калифорнија, непрофитна организација по име Appleseeds нуди бесплатна помош за отворање нови градини во заедницата низ целиот свет. Правилата и „оперативниот прирачник“ се непроценливи алатки; идеи за двете се достапни во Американското здружение за градинарство на заедницата и во Соединетите Држави, од месни мајстори градинари и кооперативни екстензии.
Вогес-Проскауеров опит
Со Вогес-Проскауеровиот тест се одредуваат бактерии-произведувачи на бутилен гликол. Тој е еден од тестовите на IMViC сериската биохемиска метода за разликување на видовите на колиформни бактерии.
Реакцијата е развиена од страна на Даниел Вилхелм Ото Вогес и Бернхард Проскауер (германски бактериолози) во 1898 година на Институтот за заразни болести „Роберт Кох“.
Биохемија
Ацетоинот (ацетил-метил карбинол) е интермедиер при производството на бутилен гликол. При овој тест се додаваат два реагенса (40% KOH и алфанафтол) на бујонот за тестирање (по неговата инкубација и изложување на атмосферски кислород). Доколку е присутен ацетоин, тој се оксидира во присуство на воздух и KOH до диацетил. Диацетилот потоа реагира со гванидинските компоненти на пептонот во присуство на алфанафтол и дава црвена боја. Алфанафтолот дејствува како катализатор и засилувач на бојата.
Постапка
Бактериите кои ќе се тестираат се засејуваат на глукозо-фосфатен бујон и се инкубираат најмалку 48 часа. Се додаваат 0,6 ml на алфанафтол на бујонот и се промешува. Се додаваат 0,2 ml од 40% KOH на бујонот и повторно се промешува. Епруветата треба да отстои 15 минути. Појавата на црвена или розова боја се зема за позитивен тест. Негативните епрувети мора да се држат еден час, бидејќи максималното развивање на бојата се случува до еден час по додавањето на реагенсите.
Вогес-Проскауер позитивни бактерии
Овој тест се користи првенствено за разликување на видовите на ентеробактерии. Позитивен тест даваат, на пример, Enterobacter, Klebsiella oxytoca, Proteus myxofaciens, Rhanella aquatilis, Serratia marcescens и Serratia rubidaea. Негативна на овој тест е Escherichia coli.
Географија на Црна Гора
Географијата на Црна Гора е поим со кој се опфаќаат географските, климатските и демографските одлики на државата. Црна Гора е балканската држава, која претежно е планинска. Државата има поволна географска положба поради тоа што има излез на море.
Местоположба
Црна Гора е држава која се наоѓа на Балканот, на Јадранско Море.
Граници
Вкупната површина на земјата изнесува 13 812 км2, и според го зазема 157-мото место по големина во светот. Земјата граничи со Хрватска, Босна и Херцеговина, Србија (Косово) и Албанија.
Аграрна реформа
Аграрна реформа е промена во земјишните имотни односи и на имотната структура со интервенција на државата. Аграрната реформа е една од најзначајните мерки на аграрната политика, затоа што ги решава клучните прашања на аграрната структура. Се јавува во услови на стопанска неразвиеност и аграрна пренаселеност.
Географија на Црна Гора
Граници
Главниот град Подгорица е најголемиот во државата со околу 140 000 жители.
Аграрна реформа
Светската банка ја евалуира аграрната реформа според пет димензии:
Аграрната реформа во РМ
Со Законот за аграрна реформа и колонизација (1945) се извршило ликвидирање и експропријација на капиталистичките стопанства при што имотот бил ограничен на 35 ха вкупна површина кај земјоделците и на 3 ха кај неземјоделците. Со Законот за земјоделскиот земјиштен фонд (1953) бил ограничен аграрниот максимум на 10 ха кај земјоделците и на 3 ха кај неземјоделците. Земјишниот максимум бил укинат во 1988.
Географија на Црна Гора
Население
Црна Гора има население од околу 684 736 жители. Густината на населеноста е 45 жит/км2.
Клима
Поголемиот дел од Црна Гора е планински со високи врвови покрај границите со Србија и Албанија. Мал рамничарски дел има над Подгорица и покрај приморјето. Најниската точла се наоѓа е во долината на реката Зета. Еден од позначајните црногорски врвови е Боботов Кук на Дурмитор со висина од 2.522 метри.
Олевени
Олевени — село во Општина Битола, во околината на градот Битола.
Географија и местоположба
Селото Олевени се наоѓа во Пелагонија, јужно од градот Битола.
Историја
Во антиката, патот Виа Егнација поминувал преку денешното село Олевени.
Во отоманските документи, селото се споменува во 1636 година (помеѓу 23 август и 1 септември) во еден договор за заем склучен помеѓу вакафот на Ибрахим Челеби и населението од с. Олевени. Заемот изнесува 4.000, а лихвата 600 акчиња.
Селото за првпат се споменува во турски документ и помеѓу 1650 и 1750 година под името Халевени. За време на турското ропство земјата од ова село припаѓала на Сали-ефенди од Битола. Потоа ја наследиле неговите синови и ќерки, па така во 1912 година тука се затекнати 6-7 чифлици чии сопственици биле: Сулеман, Афус и др. Малку своја земја имале само пет семејства: Бошковци, Размови, Ѓорговци, Котевци и Атанасковци. Жителите ја откупиле земјата од 1912 до 1936 година.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Олевени живееле 230 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Олевени имало 176 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, селото брои 157 жители, од кои 156 Македонци и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 146 жители, од кои 133 Македонци, 3 Албанци, 1 Србин, 4 останати и 5 лица без податоци.
Родови
Олевени е македонско православно село, во селото живеат родови староседелци и доселеници.
Роми: Рамадан (1 куќа) и Мазлам (1 куќа) доселени се 1950 година од Ресен.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 151 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
IC 1347
IC 1347 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1347 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. IC 1347 има привидни димензии од 0,5' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 12 м 36,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 6' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на IC 1347 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Профил
Профил – во ликовната уметност еден од начини на портретирање, сликата на главата прикажан од страна, под аголд од 90 степени. Профилот може да биде лев или десен, во зависност на која страна е свртена главата. Ако аголот на главата е меѓу анфас и профил, станува збор за „полупрофил“. Понекогаш се користи и поимот „три четвртини профил“ за полупрофил со агол на главата од 45°. Ако аголот на главата е поголем од 90°, таквиот профил се нарекува изгубен профил (profil perdu). Профилот може, како и за портретот, да се однесува на сликата на главата, но исто така и за градите, како и целата фигура на лицето.
Етимологија
Зборот профил доаѓа од италијанскиот збор profilo = основни црти (од profilare - оцртува). Во македонскиот јазик дошол од францускиот profil.
Историја
Во уметноста на старите цивилизации на Близок ИстокБлискиот Исток, а особено во египетската до 14 век пр.н.е. до фараонот Екнатон, портретите били стилизирани, а на сличностите не им се придавало големо значење.
Во средниот век, кон крајот на 14 век, во Бургундија и Франција почнале да се изработуваат портрети насликани на мали дрвени плочи, прво во профил, а потоа и во останатите погледи.
Во ренесансата, меѓу 1450 и 1500 година били популарини портрети во профил вдахновени од античките медалјони. Медалјоните со своите двострани слики инспирирале краткотрајна „мода“ на двострано сликање. Релативно рано северноевропските сликари го напуштаат профилот и почнуваат сликање на портрети со реалистичен волумен и пропорции.
Светски економски форум
Светски економски форум (англиски: World Economic Forum) - меѓународна непрофитна фондација, со седиште во Швајцарија. Секоја година, оваа организација го одржува познатиот самит во градот Давос.
Историјат
Фондацијата е основана во 1971 година од Клаус Шваб, професор по бизнис на Универзитетот во Женева. Првобитното име на фондацијата било Европски менаџмент форум, а во 1987 година била наречена Светски економски форум. Во 2015 година, таа била признаена како меѓународна организација за јавно-приватна соработка.
Мисија и организација
Мисијата на Светскито економски форум е „посветеност кон подобрување на состојбите во светот преку ангажман на бизнис, политичките, академските и други водачи во општеството за обликување на глобалните, регионалните и индустриските агенди“. Светскито економски форум има седиште во Швајцарија, како и четири канцеларии во: Њујорк, Пекинг, Токио и Сан Франциско. Канцеларијата во Сан Франциско била отворена во 2016 година, со цел да ги покрива прашањата поврзани со т.н. четврта индустриска револуција.
Активности
Светскиот економски форум организира бројни средби на кои учествуваат директори на големи светски компании, амбасадори, претседатели и премиери на држави, новинари, универзитетски професори итн. Притоа, фондацијата организира бројни иницијативи од областа на здравјето, образованието, борбата против корупцијата, заштитата на животната средина итн. Во 2017 година започнала Коалицијата за иновации за подготвеност во однос на епидемии, која со финансиска поддршка од околу половина милијарда долари (обезбедени од владите на Германија, Јапонија и Норвешка, како и Фондацијата на Бил и Мелинда Гејтс) има за цел да обезбеди вакцини за борба против глобалните епидемии. Исто така, Форумот издава и разни извештаи, како: Извештајот за глобалната конкурентност, извештаите за глобалниот туризам, за глобалните ризици, за глобалниот јаз меѓу родовите итн. Најпозната активност на Форумот се средбите што ги организира, вообичаено шест до осум средби годишно, кои се одржуваат на различни континенти. Сепак, најпознат е годишниот самит во Давос на кој може да се учествува само со посебна покана.
1348 п.н.е.
1348 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1348. година пред новата ера, 348. од вториот милениум п.н.е., 48. од 14 век п.н.е. и деветта од 1340-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4160 и 4161 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3402 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2412 и 2413 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 595 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1348 година се протега во 1288 и 1289, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1348 и 1349 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 805 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2029 и 2028 исламска година пред хиџра.
Аманда Браудер
Аманда Браудер (родена 1976 година во Мисула, МТ) е американски инсталациски уметник позната по нејзините големи инсталации на ткаенина на екстериери на згради и други јавни локации. Нејзината работа вклучува донирани материјали и локални волонтери, создавајќи уметност специфична за локацијата. Таа е добитник на грантови од Националниот фонд за уметности и стипендија за трансформација од Универзитетот во Невада, Лас Вегас (UNLV).
Биографија
Браудер била израснат во Монтана. Таа почнала да шие кога била во трето одделение, започнувајќи го нејзиниот интерес за ткаенините. Браудер добила образование и станала МНР/магистер од Универзитетот во Висконсин-Медисон и предавала на Факултетот за уметнички институт во Чикаго. Таа е со седиште во Бруклин, Њујорк.
Кариера
Браудер произведува големи инсталации за ткаенина за екстериери на згради и други јавни локации. Браудер бил дел од шоуто „Хубрис“ во Уметничкиот центар Хајд Парк во 2004 година. Во 2005 година, таа, Данкан Мекензи и Ричард Холанд го основале подкастот „Bad at Sports“ кој покрива локални уметнички сцени. Браудер соработувала со главниот куратор на уметничката галерија на Мисисага Стјуарт Килер на неколку проекти помеѓу 2006 и 2008 година како колектив познат како Ден на кариерата.
Во 2010 година, Браудер одржала презентација во галеријата Винкелман во Челзи за изложбата „#класа“. Исто така, во 2010 година, таа работела на заедничко јавно уметничко дело со Јавната уметничка коалиција Северен Бруклин. Проектот бил наречен „Иден феномен“ (Future Phenomenon) и ги охрабриле жителите на Бруклин да работат заедно на голем проект за шиење.
Браудер изложила едно дело на настанот Arts@Renaissance во 2012 година во Гринпоинт, Бруклин; едно дело на фестивалот Dumbo Arts 2012 во Бруклин; едно дело на фестивалот за град на идеи на Новиот музеј; и проект на FAB Fest 2013 во Њујорк Сити. Браудер учествувала и на годишниот настан Bushwick Open Studios во 2013 година. Браудер, исто така, покажала едно дело на забавата на Kickstarter во Гринпоинт, Бруклин, прославувајќи го отворањето на новата зграда на компанијата во 2014 година.
Браудер има изложувано и на Универзитетот во Алабама во Бирмингем ААХД, Бирмингем, АЛ; Nuit Blanche Public Art Festival/LEITMOTIF во Торонто; Мобинале, Прага; Галерија Алегра Лавиола, Њујорк; Галерија Накаочиаи, Токио; White Columns, Њујорк; Веќе не е празен, Бруклин. Првото деби на Броудер со компјутерски генерирани дигитални шаблони бил нејзиниот проект „Night We Light Up for the Indianapolis Power &amp; Light Building“, откриен на 30 јуни 2016 година и прикажан на 26 и 27 август како дел од бесплатниот интерактивен фестивал на светлината организиран од Фондацијата на заедницата во Централна Индијана''. ''
Во 2016 година, таа го добила својот прв грант од National Endowment for the Arts за да работи со музејот Олбрајт Нокс за покривање на јавната библиотека Бафало. Во 2016 година, таа обложила три историски згради во Бафало користејќи стотици јарди донирана ткаенина. Трите згради вклучуваат: 950 Бродвеј, поранешната Ричмонд-методистичка епископска црква на авенијата Ричмонд и улицата Вест Фери и Клифтон Хол на Олбрајт-Нокс. Парчињата биле создадени од ткаенина собрана и донирана од целата област Бафало, сошиена од колекција на волонтери од заедницата.
Во април 2019 година, Браудер ја инсталирала „Земјата на скриените скапоцени камења“ како инаугуративен соработник за трансформација на UNLV. Во јуни 2019 година, Браудер го инсталирала „Градот на нишките“ во уметничкиот центар Арлингтон во Арлингтон, Вирџинија. Во септември 2019 година, таа го инсталирала „Kaleidoscopic“ во „Project 1“ на ArtPrize во Гранд Рапидс, Мичиген. Тоа вклучувало обвивка на зградата на центарот на заедницата и покривање на четири небесни прошетки сместени во центарот на Гранд Рапидс. Во 2021 година, Браудер била поканета да учествува на триеналето во Бриж во Бриж, Белгија. Нејзиниот влез „Среќни случајности“ се состои од три привремени и една постојана инсталација низ градот. Едната инсталација е големо платно дигитално печатење на архитектонска мрежа што виси долж Verversdijk.
310
310 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 310 година од новата ера, 310. од првиот милениум, 10. од IV век и прва од 310-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5818 и 5819 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5060 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4070 и 4071 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1063.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 310 година се протега во 2946 и 2947, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3006 и 3007 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 853. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 322 и 321 година пред хиџра.
Тест со метил црвено
Тестот со метил црвено служи за одредување на бактерии кои произведуваат повеќе типови на киселини при ферментацијата на глукоза (мешан тип на ферментација). Овој тест е дел од IMViC сериите.
Опис
Многу грамнегативни бактерии од системот за варење можат да се разликуваат по производите од ферментирањето на глукозата во MR-VP медиум. Escherichia, Salmonella и Proteus ја ферментираат глукозата до млечна, оцетна, сукцинична и мравска киселина, како и CO2, H2 и етанол. Големите количини на киселини го надминуваат пуферскиот капацитет на системот, па ја намалуваат pH вредноста на медиумот. Метил црвено е pH индикатор кој поцрвенува кога се додава на медиумот каде има мешано-киселински ферментативни бактерии. Обично црвената боја се одржува при pH од 4,4 и помалку.
Постапка
Бактеријата која ќе се испитува се засејува во глукозо-фосфатен бујон кој содржи глукоза и фосфатен пуфер и се инкубира на 37° С за време од 48 часа. За време на тие 48 часа организмот кој врши мешана ферментација мора да произведе доволно киселина за да го надвладее фосфатниот пуфер и средината да стане кисела. pH на медиумот се тестира со додавање на пет капки од метилен црвено реагенс. Развитокот на црвен слој на врвот од бујонот се смета за позитивен тест. МЦ негативните организми даваат жолта боја.
Escherichia coli е МЦ позитивна, додека Klebsiella pneumoniae е МЦ негативна бактерија.