cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Коњух
Град Коњух
Во долниот дел на долината на Крива Река, кај денешното село Коњух, судејќи по географската местоположба, пронајдените старини и народната традиција, во минатото постоела значајна утврдена населба, која била наречена Коњух-град.
Населбата се наоѓала покрај Крива Река, на нејзиниот лев брег. Денес, таму се наоѓа археолошкото наоѓалиште Големо Градиште, како што се нарекува и самата месност. Таму се наоѓаат бројни остатоци од некогашните градски бедеми, остатоци на куќи, стари гробови, големи земјени ќупови и друго. Во подножјето на градиштето се наоѓаат остатоци на камен мост преку широкото корито на немирната Крива Река. Недалеку од месноста се наоѓаат местата Манастириште и Црквиште, каде исто така има остатоци од старини.
Село Коњух
Денешното мало село потекнува од првата половина на век. Било основано од доселеници од други поблиски и подалечни околни села. Први доселеници се предците на денешниот род Дандуровци, доселени од околината на Прилеп, а подоцна дошле предците на родот Ресавци, по потекло од областа Ресава во Србија.
Пред крајот на турската власт, земјата во Коњух била чифчијска. Во 1912 година имало четири чифлици во сопственост на кратовски Турци: Мамуд-бег, Амет-бег, Бари-бег и Аџи Јусеин-бег.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 14,1 км2, при што преовладуваат обработливите површини со површина од 658 хектари, на пасиштата отпаѓаат 602 хектари, а на шумите само 49 хектари.
Во основа, селото има полјоделско-сточарска функција.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Коњух живееле 190 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Коњух имало 160 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Коњух во 1961 година било средно по големина село, со 707 жители, но во 1994 година преминало во мало село, со 184 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Коњух живееле 150 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 112 жители, од кои 104 Македонци, 1 Ром и 7 лица без податоци.
Родови
Коњух е македонско село, а имало и Роми.
Според истражувањата од 1972 година, родови во селото се:
Иселеништво
Од Коњух има значаен број на иселеници. Претходно мештаните се иселувале во другите кумановски села, додека во поново време иселувањата се кон градовите Куманово и Скопје.
Македонски иселеници има во кумановските села: Новосељане (Коњушани, 12 к.), Димонце (Лисичарци, 2 к.), Петровец (Коњушани, 9 к.), Бељаковце (Суѓевци, 4 к. и Ѓурчинци, 3 к.), Кучкарево (Спасевски, 5 к.), Скачковце (Живачки, 4 к.) и Биљановце (Блаженоски, 1 к.).
Ромски иселеници има во селото Војник, Димонце (Коњушани, 2 к.) и гратчето Свети Николе (Чемберови, 2 к.).
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Коњух било село во Кратовската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Кратово, една од ретките општини која не била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така било дел од некогашната Општина Кратово.
Во периодот од 1962 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кратово. Селото припаѓало на некогашната општина Клечевце во периодот од 1955 до 1962 година.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Шопско Рударе, во која покрај селото Коњух, се наоѓале и селата Вак’в, Кетеново, Секулица, Татомир, Топаловиќ и Шопско Рудари. Во периодот 1950-1952 година селото влегувало во рамки на некогашната Општина Шопско Рударе, во која влегувале селата Коњух и Шопско Рударе.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0922 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 87 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Во близината на Коњух се пронајдени остатоци од ранохристијанска базилика во кружен облик (ротондата) од V век. Црквата се наоѓа во подножјето на карпестиот гребен каде има остатоци од стари утврдувања. Наоѓалиштето е познато под името Стар Град или Градиште. Во селото се наоѓа и коњушкиот манастир во чии рамки има црква од XIII век.
Список на загинати учесници во Евромајдан
Ова е список на загинати учесници во Евромајдан за време на протестите наречени Евромајдан на крајот на 2013-та и почетокот на 2014 година, исто така познати како „Небесните стомина“ или „Небесна сотња“. . Списоков содржи граѓани на Украина кои имале непосредна поврзаност со идеите и дејствата на Евромајдан. Моментално постојат 101 потврдени жртви. Покрај ова, 16 полицајци исто така загинале, од кои 11 имиња биле потврдени. На 21 февруари 2014 украинските власти законски ги признале загинатите демонстранти на Евромајдан. Според стручната проценка на ситуацијата на Микола Сири, правник и постар научен сорабтник на Институтот за држава и право при Академијата на науките на Украина, украинското „МВР незаконски употребило оружја против демонстрантите“.
Првите смртни случаи настанале на 22 јануари 2014, за време на судири со полицијата на ул. Хрушевски во Киев, каде што 3 активисти на Евромајдан биле застрелани. Истиот ден, телото на уште еден член на Евромајдан било пронајдено надвор од градот. Тој бил киднапиран ден претходно, заедно со Ихор Луценко, кој бил пуштен на слобода. Овие биле првите жртви на демонстрации во Украина од прогласувањето независност во 1991. Овие смртни случаи предизвикале протести ширум земјата.
Уште четири жртви поврзани со Евромајдан биле предизвикани во периодот помеѓу 25 јануари и 13 февруари.
Втората активна фаза почнала на 18 февруари. По кратко примирје на 19 февруари, судирите биле обновени следниот ден. Специјалните сили Беркут и снајпери од Внатрешните единици стрелале луѓе на плоштадот, а други специјалци пукале во протестите со автомати АК-47. Повремено, украинското МВР стрелало по активистите на Евромајдан со огнени оружја од покривот на хотелот Украина и од страните на хотелот Козацки на улицата Михајливска. Според некои извори, помеѓу 40-100 луѓе биле убиени на 20 февруари.
Загинати припадници на безбедносните сили
Министерството за внатрешни работи на Украина изјавило дека два случаи на смрт не се поврзани со Евромајдан ниту некакви граѓански протести.
На 30 јануари 2014, министерот за внатрешни работи Виталиј Захарченко официјално објавил дека 30-годишниот капетан на Внатрешните единици на Украина Дмитро Донец починал од срцев напад како последица на секојдневен стрес поради судирите на ул. Хрушевски. Подоцна во денот се дознало дека Донец бил веќе мртов кога неговата единица била известена за немирите и се наоѓал во селото Старе (Бориспилски реон). На 18 февруари, шест полицајци биле убиени за време на нападот на камповите на демонстрантите во Киев.
Од февруари 18-21, 11 припадници на безбедносните сили загинале како последица од конфликтот.
Гетин
Гетин (Göttin) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Список на државни водачи во 151 година
Ова е список на државни водачи во 51 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Шапен
Шапен (Schapen) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа во јужниот дел на округот во Долна Саксонија. Низ општината тече Мосбеке и Гигел Аа.
Општински единици
Во општината се наоѓаат следниве места: Барвесте, Боркен, Брамхоф, Кирххоф, Краненмор и Феркамп.
Соседни општини
Соседни општини на север се општините Бестен и Фререн во општинската заедница Фререн, на исток и југоисток со општината Хопстен и градот Херстел во округот Штајнфурт во Северна Рајна-Вестфалија и на запад со општините Шпеле и Лине.
Кучокостејка
Кучокостејка (Μύλος, Милос, до 1926 Κουτσοκωσταίικα, Кучокостејка) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа јужно од градот Кукуш и на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 189 метри.
Историја
Селото било изградено по крајот на Грчката граѓанска војна. Во 1962 година било преименувано во Милос, кое во превод значи „воденица“, поради тоа што на местото каде била изградена населбата некогаш се наоѓала воденица на мала река која се вливала во реката Галик.
Демографија
За првпат селото се јавува на пописот од 1961 година кога во селото живееле 73 жители, во 1971 живееле 65 жители, во 1981 живееле 45 жители и во 1991 броело 50 жители. Денеска, населението на селото е 247 жители.
Курба Вела
Курба Вела е ненаселен хрватски остров во Јадранското Море кој се наоѓа југоисточно од Корнат. Неговата површина е 1,74 км2.
Ластојца (Драгош)
Ластојца — археолошко наоѓалиште во битолското село Драгош. Претставува некропола од железно време. Се наоѓа на блага падина оддалечена околу 700 м источно од селото, непосредно до патот Битола-Драгош-Лерин и близу до мостот на Драгошка Река. Тука во 1958 година е откриен гроб граден од монолитни камени плочи - тип циста, во кој е најден керамички сад.
Беким Сали
Беким Сали (роден во Скопје) е политичар, и поранешен министер за здравство во Владата на Република Северна Македонија.
Биографија
Средно училиште завршил во 1997 година во СМУГС „Д-р Панче Караѓозов“ во Скопје. Во 2007 година дипломирал на Стоматолошкиот факултет во Скопје, по што продолжува на постидпломски студии за јавно здравје.
Зад себе има ангажмани во невладиниот сектор за здравство како и во министерството за здравство.
Основач е и претседател на Здружението за здравствена култура и воспитание „ПроВита“ – Скопје. Свето професионално искуство го надградувал како член на Стоматолошката комора на Република Северна Македонија, член на Здружението на албански стоматолози и член на Здружението на Албанските имплантолози во републикава.
Учествувал на научни активности од областа на стоматологијата организирани од Стоматолошката комора и Здружението на албанските стоматолози на Република Северна Македонија.
Во 2008 година ја основал и бил директор на стоматолошката клиника „Молар“ во Скопје.
Од 2009 до 2010 година е шеф на кабинетот на министерот за здравство и претседател на Управниот одбор на Фондот за здравствено осигурување.
Своето политичко искуство го отпочнува како претседател на огранокот на општина Чаир на движењето „Беса“. Од 2019 до 2020 година бил организациски секретар на партијата „Алтернатива“. Од 2020-2022 година бил генерален секретар на „Алтернатива“ и кандидат на локалните избори во Чаир.
Течно говори: македонски, англиски и турски јазик.
Симона Јованоска
Симона Јованоска (1985, Гостивар) — македонска писателка.
Животопис
Јованоска, со моминско презиме Богданоска, е родена во Гостивар, во 1985 година. Таа е мајка на две деца.
Творештво
Во 2010 година, Јованоска го освоила третото место на конкурсот за краток расказ, објавен од интернет-порталот „Окно“ за расказот „Фотографија". Во 2015 година ја објавила првата своја книга, збирката раскази „Ги најдов во длабокото“ во издание на Или-Или. Некои од нејзините раскази се обработувани на ОКК, по наставниот предмет Метафикција. Во меѓувреме пишувала колумни за B2B списанието „InBar". Во 2019 година, со расказот „Последниот кат“ го освоила второто место на конкурсот објавен од весникот „Нова Македонија“. Во 2021 година го објавила романот „Денот на црвот“ кој ја добил наградата „Роман на годината“ за 2021 г. Во 2022 г. го освојува првото место на конкурсот објавен од весникот „Нова Македонија" со расказот „Кажи му на кучето". Истата година во декември ја промовира нејзината трета книга, а воедно прва книга за деца „Градот Вабу и потрагата на Нави" во издание на Чудна шума. Три нејзини раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ „Џинџуџе во земјата на афионите“ (Темплум, 2022).
Стенијски период
Стенскиот период (од грчкиот στενός (stenós), што значи "тесен") е последниот геолошки период во мезопротерозоичната ера и траеел од 1200 година до 1000 година (пред милиони години). Наместо да се заснова на стратиграфија, овие датуми се дефинирани хронометриски. Името произлегува од тесни полиметаморфни појаси формирани во текот на овој период.
Претходна еектациски период и проследена со неопротерозоичната ера.
Supercontinent Rodinia собрани за време на Стенјан. Тоа ќе трае во периодот Тониан.
Овој период вклучува формирање на Keweenawan Rift на околу 1100 година.
415 Палатија
415 Палатија — голем астероид од главниот појас откриен од страна на германскиот астроном Макс Волф на 7 февруари 1896 година во Хајделберг.
Црква Сант Пау дел Камп
Црквата Сант Пау дел Камп  (шпански: Monasterio de San Pablo del Campo) е црква која се наоѓа во Барселона, Каталонија, Шпанија. Манастирот или црквата е една од најстарите цркви во градот, посветена на Свети Петар. Во текот на историјата, храмот се наоѓал надвор од градот. Изградбата на храмот започнала кон крајот на 10 век.
Речник на антонимите во македонскиот јазик
Речник на антонимите во македонскиот јазик – речник од Емил Ниами, издаден во 2021 година од Книгоиздателството Ми-Ан.
Содржина
Речникот опфаќа 446 антонимски парови подредени по азбучен ред. Лексичката граѓа е извадена од околу 200 дела на македонски автори, публицистика, блогови, телевизиски емисии, итн.
Бистрица (Петровац)
Бистрица претставува село сместено во општина Петровац на Млави, округ Браничево во Србија.
Опис
Земјоделско село од збиен тип, на (205 m) брегови (најмногу лево) на реката Бистрица, десна притока на Млава 12 km ЈИ од Петровац на Млави. Површината на атарата е 2.072 хектари. Името го добила по чистата изворска вода. Има кружен облик. Обединува две „маала“: Горно и Долно Маало.
Еден дел од селото - рурална целина со воденици и валалници - е прогласен за просторна, културна и историска целина од големо значење. Тоа е едно од старите српски села.
Витоли
Витола се однесува на единствениот опис на една пура. Две пури од една иста „витола“ имаат слични димензии и облик. На пример, „Хулиета“ витола се однесува на пура со 7 * 47 (должина од 7 инчи и дијаментар од ~ 47/64-тини инч). Затоа, Кохиба Есплендидо, Ојо де Монтереј Черчил, Боливар Черчил и Ла Глорија Кубана Таинос се сите „Хулиета“ витоли.
Запад-Риген
Општинската заедница Запад-Риген се состои од следниве општини:
Молец (филм)
„Молец“ (српски: Мољац) – југословенски филм од 1984 година, во режија на Миливоје Милошевиќ по сценариото на Синиша Павиќ, Милан Живковиќ и Јован Марковиќ, а автор на музиката е Зоран Симјановиќ. Главните улоги ги толкуваат: Миодраг Андриќ, Бранислав Петрушевиќ, Даница Максимовиќ, Дара Џокиќ, Драган Лаковиќ, Драгомир Чумиќ, Јелица Сретеновиќ, Јелисавета Саблиќ, Миќа Томиќ и Никола Симиќ.
Синопсис
Филмот е приказна за човекот наречен Молец, кој станува естрадна ѕвезда. Притиснат од големата популарност и од настаните на естрадата, тој не умее да се снајде и запаѓа во низа комични состојби...
Црква „Св. Петар“ - Кајмакчалан
Свети Петар — црква и спомен-капела подигната на врвот Кајмакчалан на планината Ниџе, на самата македонско-грчка граница.
Овој комплекс претставува културно наследство на Македонија, прогласен со одлука од 5 јануари 1953 година.
Црквата е особено посетувана од скијачи поради близината на скијачкиот центар „Кајмакчалан“ на грчката страна, како и од страна на планинари и велосипедисти.
Именување
Оваа црква понекогаш во грчката јавност е именувана како „Св. Илија“.
Историја
Спомен-капелата започнала да се гради во 1928 година на највисоката точка на планината Ниџе, врвот Кајмакчалан. На тоа место се одвивала една од најжестоките битки за време на Првата светска војна.
Комплексот е подигнат по наредба и аманет на српскиот крал Александар I Караѓорѓевиќ, во чест на српската војска за сојузничкиот триумф над централните сили.
Архитектура
Околу самата црква (спомен-капела) биле подигнати и костурница, камбанарија, молитвен дом, болницата на докторот Арчибалд Рајс и стражарска куќа.
Над влезната врата на црквата стои запишано: „На моите големи јунаци храбри и верни кои со своите гради ја отворија вратата на слободата и останаа овде како вечни стражари на прагот на татковината“.
Во еден агол на црквата стои урна во која се наоѓа срцето на познатиот швајцарски доктор Рајс. На урната е запишано: „Овде во оваа урна на врвот на Кајмакчалан спие златното срце на Швајцарецот Рајс, српски пријател од најтешките денови на војниците во борбата за правда и вистина“.
Камбанарија
Покрај самата црква, одвоено, е соѕидана и камбанарија на која стои црковното ѕвоно. Црковното ѕвоно во 1921 година го подарил големиот научник Михајло Пупин со следната посвета: „На делата на загинатите херои на Кајмакчалан 1921; Божествени звуци пренесете ја славата на загинатите јунаци и раскажувајте им на потомците за нивните големи дела“.
Патувајќи, ѕвоното стигнало до село Брод, но тоа било задржано од мештаните и било поставено на нивната црковна камбанарија, која во тоа време немала ѕвоно. Тоа и денес таму се наоѓа. Во 1980 година била направена копија на оригиналното ѕвоно кое било поставено на камбанаријата на црквата на Кајмакчалан.
Воена болница
Подолу од Воената болница е изградена воена караула „Д-р Рајс“, која била користена од војската на поранешна СФР Југославија.
NGC 6578
NGC 6578 — планетарна маглина во соѕвездието Стрела, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6578 се споменува и како PK 10-1.1, ESO 590-PN12, CS=11.8.
Откривање
Објектот е откриен на 18 август 1882 година од страна на Едвард Чарлс Пикеринг, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6578 е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m. NGC 6578 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,18'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 16 м 16,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -20° 27' 0"".
Други поделби
Проучување на NGC 6578 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 339; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6273. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1106.
Универзитетски спортски центар
За центарот
Универзитетскиот спортски центар ги развива и унапредува спортските активности на студентите и вработените. Во рамките на Универзитетскиот спортски центар се опфатени екипи од повеќе спортови. Во моментот функционираат универзитетски клубови во кошарка, пинг-понг, одбојка, шах и фудбал. Преку Универзитетскиот спортски центар, сите студенти кои имаат афинитет кон спортот можат тоа да го реализираат преку настапи во рамките на турнири и останати натпреварувања на ниво на универзитетите во Република Македонија.
Кеплер-67
Кеплер-67 — ѕвезда со малку помала маса од онаа на Сонцето во расеаното јато NGC 6811 во соѕвездието Лебед и имаедна потврдена планета, малку помала од Нептун, чие откритие било објавено во 2013 година.
Универзитетски спортски центар
Организација и структура
Од своето основање во 2007 година, Универзитетот „Гоце Делчев“ зема учество во меѓууниверзитетските натпревари организирани и поддржани од Универзитетската спортска федерација на Република Македонија и станува рамноправен член во оваа федерација.
Почнувајќи од 2007 година, студентските спортски екипи на Универзитетот „Гоце Делчев“ во мал фудбал, кошарка, пинг-понг и шах учествуваат во:
Активности
Почнувајќи од учебната 2007/2008 година, Универзитетот „Гоце Делчев“ учествува на натпреварите од државните универзитетски лиги со своја екипа во кошарка, која бележи значајни резултати и постигнувања, меѓу кои и едно прво место во 2010 година.
Студентската екипа во пинг-понг на Универзитетот „Гоце Делчев“, почнувајќи од учебната 2007/2008 година, зема активно и континуирано учество на државните универзитетски лиги, државните универзитетски купски натпревари на РМ и државните универзитетски првенства и првенства на РМ, постигнувајќи значајни резултати.
Согласно со динамиката на активности и организација на натпревари на Универзитетската спортска федерација на Р. Македонија во карате, екипата на Универзитетот „Гоце Делчев“ во карате зема активно учество на сите државни и меѓународни натпреварувања. Во учебната 2009/2010 година е организиран Државни универзитетски првенства на РМ во карате, на кој забележителен настап има студентската екипа на УГД.
Студентската екипа во шах и мал фудбал на Универзитетот „Гоце Делчев“, почнувајќи од учебната 2007/2008 година, зема активно и континуирано учество на државните универзитетски лиги, државните универзитетски куп натпревари на РМ и државните универзитетски првенства и првенства на РМ, постигнувајќи значајни резултати.
Спортистите на Универзитетот „Гоце Делчев“, покрај забележителните резултати на државните натпревари, имаат и забележителни настапи и постигнувања на меѓународните универзитетски натпревари.
За истакнување се двете учества и постигнувањата на каратистите на Универзитетот „Гоце Делчев“ на универзитетските карате првенства.
2011 година, Петто европско универзитетско првенство во карате.
Петтото европско универзитетско првенство во карате се одржа во периодот од 22 до 25 јули 2011 година во Сараево, Република Босна и Херцеговина.
На натпреварот учествуваа 78 универзитетски екипи од 23 земји. Од нашата земја забележителен настап имаа екипите на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ - Скопје, Универзитетот „Св. Климент Охридски“-Битола и Универзитетот „Гоце Делчев“ – Штип.
Најзабележителен настап и највисок пласман на УГД е освоено III место во категорија БОРБИ + 84 кг.
Осмото светско универзитетско првенство во карате се одржа во Братислава, Република Словачка, во период од 12 јули до 15 јули 2012 година. На оваа врвна светска манифестација од областа на универзитетскиот спорт учество земаа 43 држави. Учествуваа 191 спортист во машка конкуренција и 138 спортистки во женска конкуренција.
NGC 189
NGC 189 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кефеј, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 3 ноември 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 189 е од видот II2r. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,1 m. NGC 189 има само една позната привидна димензија, која изнесува 15'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 47 м 30 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 85° 15' 30".
Други поделби
Проучување на NGC 189 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 1; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4016. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1237.
Могила на непобедените
Могилата на непобедените — меморијален комплекс во Спомен паркот на Револуцијата во Прилеп. Комплексот бил изграден во 1961 година во чест на загинатите борци од НОВ, според проект на архитектот Богдан Богдановиќ.
Меморијалниот комлекс е составен од два дела: Заедничка гробница-крипта и спомен урни. Во едниот дел се подигнати мермерни урни, слични на античките. Најголемата урна со симбол на вечен пламен ја претставува непокорноста на македонскиот народ. Во вториот дел се наоѓа криптата - заедничката гробница, каде во мермерните плочи се вклесани имињата на паднатите борци, кои го положиле животот за ослободување на Македонија. Во периодот 2007-2008 комплексот бил целосно ревитализиран.
Паркот на револуцијата кој се наоѓа на јужната периферија на Прилеп е хортикултурно уреден со високо растителна борова шума и нискорастителна зимзелена флора. Во спомен на своите паднати борци во НОВ од 1941-1945 година, во 1961 година во градот Прилеп го подига монументалниот споменит „Могилата на непобедените“ во рамките на овој парк. Споменикот е со полукружна форма со внатрешен дел кој по целата вертикална површина е поплочен со бели мермерни плочки. На него се испишани имињата на 462 паднати борци од Прилеп и прилепско, а во криптата се наоѓаат нивните посмртни останки. Во атриумот се издигаат осум мермерни урни кој симболизираат формирањето на партизанските одреди и нивно прераснување на поголеми воени формации.
Автор на проектот е белградскиот архитект Богдан Богдановиќ. Паркот на револуцијата за споменик на култура е прогласен во 1989 година. Во состав на споменичкиот комплекс Паркот на Револуцијата е и „Алејата на Народни херои“, откриена истата 1961 година. Во неа на мермерни постаменти поставени се бронзени спомен бисти од десетте загинати Народни херои од НОБ од Прилеп.
Кире Гаврилоски-Јане (1918-1944) Илија Игески-Цветан (1920-1944) Орде Чопела (1912-1942) Борка Талески (1921-1942). Кузман Јосифоски-Питу (1915-1944) Мирче Ацев (1915-1943) Борка Велески-Левата (1912-1942) Рампо Левката (1909-1942) Лазо Филипоски-Лазовски (1918-1942) Круме Волнароски (1909-1944)
Прилеп во НОВ
Прилеп под фашистичка окупација потпаднал во април 1941 година. На 8 април таа година во градот влегле претходницита на германската фашистичка војска, а на 24 април влегла бугарска војска. Уште од првите денови на окупацијата се појавивл општонароден отпор организиран од Комунистичката партија,која го подготвила и Првиот партизански одред. Како резултат на тоа, со првиот истрел на 11 октомври 1941 година при нападот на Участакот отпочнало востанието на македонскиот народ за ослободување на фашистичкиот окупатор.
во текот на НОВ во многу куќи во градот ботците имале свои скривници работилници за изработка на оружје и санитетски материјал.Во Прилеп за цело време на НОВ делувала и раководела апртизанската организација,а исто така се чувствувало силно влијание на СКОЈ (Сојуз на Комунистичка Омладина на Југославија). Народна помош на АФЖ (Антифашистички фронт на жените).Илегалната партиска техника која била организирана уштепред војната постоела и за време на окупацијата и издавала летоци,Билтен,Радиобилтен,а подоцна и весникот „Народен Глас“.Градот бил ослободен на 9 септември 1944, а конечно ослободување е на 3 ноември истата година.
Во текот на НОВ од Прилеп и Прилепско од 8.000 учесници, активни борци со оружје в рака биле 2700. Од нив 650 биле загинати, 15 прогласени за Народни херои (10 загинати во НОВ) и 154 носители за „Партизанска споменица“ 1941.
Заради се она што градот Прилеп го направил за време на НОВ со Указ на 7 мај 1975 година од страна на Претседателот на Социјалистичка Федеративна Република Југославија Јосип Броз - Тито го добива орденот „Народен херој“.
Проекти изведени во 2007/2008 година
Изградени се пешачки патеки, направено е комплетно пошумување и богато хортикултурно уредување на површина од 6000 м2, поставени се корпи за отпадоци, клупи, изградена е трим-патека во должина од околу 1 км, реновирано е летното кино, изградени се езерца, спортски терени за фудбал, кошарка, ракомет и одбојка, поставено е ново осветлување и дрвени куќарки.
Се планира збогатување на содржините на паркот со мини зоолошка и ботаничка градина.
Список на државни водачи во 1848 година
Ова е список на државни водачи во 848 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Владимир Ќоровиќ
Д-р Владимир Ќоровиќ (Мостар, 27 октомври 1885 - Еласона, 12 април 1941) бил српски историчар и редовен член на Српската кралска академија.
Биографија
Владимир Ќоровиќ е роден на 27 октомври (15 октомври по стариот календар) 1885 година во Мостар, во познато српско трговско семејство, брат му бил Светозар Ќоровиќ, еден од најпознатите српски раскажувачи од регионот на Херцеговина. Основно училиште и гимназија завршил во родниот град. Тоа било средина со многу силна и разбудена српска национална свест, која ја поставиле група истакнати писатели, меѓу кои и неговиот брат Светозар. Во 1904година Владимир Ќоровиќ се запишал на Универзитетот во Виена, каде студирал словенска филологија, археологија и историја. Негови професори биле познатите слависти Ватрослав Јагиќ и Константин Јириќек. Ќоровиќ бил многу активен во Српското академско друштво „Зора“, за кое во 1905 година објавил брошура. Со својата теза за Лукијан Мушицки, докторирал во Виена во 1908 година. Своите специјалистички студии ги продолжил во Минхен(1908-1909) кај познатиот германски византиолог Карл Крумбахер. Извесно време поминал во Париз и Болоња, каде истражувал стари словенски ракописи.
Од септември 1909 година, Ќоровиќ живеел во Сараево, работејќи најпрвин како кустос, а потоа како управител на библиотеката во Националниот музеј. Тогаш започнал периодот на неговото многу силно, интензивно и разновидно научно-книжевно творештво. Бил соработник на многу значајни српски списанија, особено „Босанска вила“, „Српски книжевен гласник“ и „Летопис на матица српска“ (во кои ја објавил својата дисертација за Лукијан Мушицки). Меѓу другото, бил секретар на српското просветно-културно друштво „Просвета“ во Сараево и организатор на неговиот календар за 1911 година. По атентатот на Гаврило Принцип на 28 јуни 1914 година во Сараево, Ќоровиќ бил уапсен од австроунгарските окупациски власти. На познатото „предавничко“ судење во Бања Лука, чиј првообвинет бил Васиљ Грѓиќ, Чоровиќ првично бил осуден на пет, но Врховниот суд му ја зголемил казната на осум години затвор за интензивна работа во „Просвета“. Новиот австроунгарски император и крал Карло IV, под силен притисок на светската јавност, во 1917 година спровел голема амнестија за политичките затвореници, па Ќоровиќ бил ослободен од затворот во Зеница, каде што најмногу ја издржувал казната. Потоа се населил во Загреб, па го уредувал списанието „Книжевен југ“ со група писатели ориентирани кон Југославија (Нико Бартуловиќ, Иво Андриќ и Бранко Машиќ). Во тоа време, тој ја започнал својата забележителна соработка со југословенските политичари во различни земји, особено во Австроунгарија, како и подготовката на документарниот филм Црна книга (Белград-Сараево, 1920) за страдањата на српскиот народ во Босна и Херцеговина. Во улога на делегат во привременото народно претставништво, Ќоровиќ бил присутен на 1 декември 1918 година во Белград на свеченото прогласување за обединување на Србите, Хрватите и Словенците во заедничка држава.
Од 1919 година, кога бил избран за вонреден професор на Филозофскиот факултет, Ќоровиќ непрекинато живеел во Белград. Со својата голема лична работа, извонредни научни резултати, тој создал ретка репутација и влијание и исклучителна кариера: 1921 година станал редовен професор на Филозофскиот факултет, бил избран за дописен член на Српската кралска академија во 1922 година, а за редовен член во 1934 година-бил прогласен на 16 мај 1935. Две години бил и ректор на Универзитетот во Белград, во учебната 1934/35 и 1935/36 година разрешен по студентскиот штрајк во април 1936 година, познат по смртта на Жарко Мариновиќ (т.е. поднел оставка, што Универзитетскиот пленум првично не сакал да ја прифати). По германскиот напад на Југославија, тој го напуштил Белград и емигрирал со неколку истакнати југословенски политичари во тоа време, но авионот со кој управувал Синиша Синобад и патувал бил соборен на 12 април 1941 година над Олимп во Грција. Авионот се урнал во близина на градот Еласона, а во несреќата загинал и Владимир Ќоровиќ.
На почетокот на 1910 година се оженил со Јелена Скерлиќ (1887—1960), сестра на Јован Скерлиќ. Имале две ќерки. Врз основа на текстот на академикот Радован Самарџиќ, Владимир Ќоровиќ е претставен во книгата Сто најпознати Срби (Белград-Нови Сад, 1993, стр. 529-534). Кога во 1941 година умрел несреќно, сè уште бил во полна сила, поблиску до средината отколку до крајот на неговиот творечки пат. Покрај сето тоа, во ракописот оставил толку многу записи, повеќето веќе биле подготвени за печат, што само тоа би значело добра животна рамнотежа за друг научник, напишал Самарџиќ.
Библиографија
Креативниот опус на Ќоровиќ е многу голем, составен од бројни книги и поединечни текстови расфрлани во разни списанија и трудови. Иако биле направени значајни обиди, сè уште не е составена целосна библиографија за неговите дела и статии за него. Ова се само дел од неговите книги:
Постхумно:Историја на Србите (БИГЗ: Белград,1989), користејќи го оригиналниот ракопис на Владимир Ќоровиќ, подготвен од историчарите Раде Михаљчиќ и Радош Љушиќ.
Гудов
Историја
Помеѓу 1982 и 1990 година, Гудов служел како западногермански греничен премин на внатрегерманската граница за автомобили кои патувале должи автопатот А24 помеѓу Источна Германија или Западен Берлин и Западна Германија. Сообраќајот бил предмет на одредбите на меѓузонскиот сообраќај, пропишани со Транзитниот договор од 1972 година.
Химна на Иран
„Химната на Иран“, или правилно насловена „Соруде Мелије Џомхурије Есламија Иран“ (преведено: Државна химна на Исламската Република Иран) ― државна химна на Исламската Република Иран. Поради смртта на врховниот водач Рухолах Хомеини во 1989 година, Иран ја усвоил својата сегашна химна по конкурс следната година.
Химната ја компонирал Хасан Ријахи, а текстот го напишал Сајед Багери. Таа е четвртата службена иранска државна химна.
Историја
Државната химна била усвоена од Иран во 1990 година, заменувајќи ја претходната државна химна користена за време на владеењето на Рухолах Хомеини, наречена „Да живее Иран“ (изворен наслов: پاینده بادا ایران; Пајанде бада Иран). Таа била втората најкратка химна во светот, по јапонската химна, „Кимигајо“, со седум строфи.
Запис со променлива каматна стапка
Запис со променлива каматна стапка (англиски: Floating rate note, FRN) — среднорочна хартија од вредност со променлива купонска каматна стапка. Првите записи со променлива каматна стапка се појавиле во 1970 година, а во текот на 1970-тите, кога каматните стапки биле многу променливи, овие записи биле многу попривлечни за инвеститорите отколку еврообврзниците со фиксна каматна стапка. Меѓутоа, откако каматните стапки се намалиле во 1980-тите, популарноста за овие записи опаднала. Тогаш се појавиле записи со клаузула за максималната или минималната каматна стапка, како и записи кои на купувачот му даваат право да ги прима паричните приливи во друга валута наместо во валутата на која биле издадени записите.
Одлики
Вообичаено, овие хартии од вредност имаат рок на достасување од три до осум години, а нивната каматна стапка е врзана за некоја референтна каматна стапка, како ЛИБОР при што нивната каматна стапка се менува на секои три или шест месеци. Купонската каматна стапка е збир на референтната каматна стапка и одреден распон (маржа) кој зависи од кредитната способност на должникот (издавачот на записот). Често, издавањето на овие записи вклучува одредба за предвремено повлекување, односно му даваат можност на издавачот да ги откупи пред рокот на достасување. Приносите на овие записи се споредуваат со помош на т.н. дисконтна маржа (англиски: discount margin) која е показател за делотворниот распон во однос на ЛИБОР. На пример, ако P есегашната вредност на следниот купон, A е сегашната вредност на сите преостанати купони, Lq е тековната вредност на ЛИБОР за периодот од претходниот и следниот купон, Le е очекуваната вредност на ЛИБОР за преостанатото време до крајниот рок на достасување, QM е котираната маржа на записот, а N е бројот на временските периоди кои следат по следниот купон, тогаш дисконтната маржа (DM) може да се пресмета со помош на следнава формула:
Црква „Св. Петар и Павле“ - Пакошево
Свети Апостоли Петар и Павле — македонски православен храм кој се наоѓа во селото Пакошево, недалеку од Зелениково во околината на градот Скопје. Храмот се наоѓа на самиот крај, јужно од селото, крај патот кој води кон Ново Село. Црквата е изградена во периодот од 1982 до 1985 година. На карпестиот рид на црквата е поставен и метален крст. Патрониот празник на црквата е слава на селото, кога се прави собор и се дели ручек во трпезаријата која се наоѓа веднаш до црквата. Во кругот на црквата се наоѓаат и селските гробишта.
Живко Гроздановски
Живко Грозданоски (1986, Кичево) — македонски писател и поет.
Творештво
Грозданоски пишува проза, поезија и книги за деца. Покрај тоа, тој е приредувач на тематска антологија на современи македонски автори, објавена на македонски, на грчки и англиски јазик. На македонски јазик превел романи, раскази, есеи и песни од дваесетина италијански писатели, а на италијански јазик превел дела на десетина македонски поети. Неговото творештво е преведено на десетина јазици и застапено во десетина антологии. Три негови раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ „Џинџуџе во земјата на афионите“ (Темплум, 2022).
Арта Велика
Арта Велика (исто така Арта Вела) е ненаселен остров во Хрватска, во средишна Далмација, дел од Шибенскиот Архипелаг, крај брегот на градот Шибеник. Лежи 2,5 км северозападно од островот Муртер и населбата најблизу до островот е Пакоштане, 5  километри далеку на главното копно. Површината на островот е 1,27 км2, а крајбрежјето е долго 5,53 километр. Највисоката точка на островот е Велика Глава која е висока 95 метри.
Димитар Ненов
Димитар Ненов (Димитър Ненов; 19 декември 1901 година во Разград - 30 август 1953 година во Софија) ― бугарски класичен пијанист, композитор, музички педагог и архитект.
Димитар Ненов припаѓа на генерацијата бугарски композитори од меѓувоениот период, т.н. Втора генерација бугарски композитори. Заедно со Панчо Владигеров, Љубомир Пипков, Петко Стајнов, Веселин Стојанов, Андреј Стојанов, Асен Димитров и Цанко Цанков, Ненов бил меѓу основачите на Друштвото за современа музика (основано на 24 јануари 1933 година) и станал негов прв секретар. Како композитор, пијанист и архитект, Димитар Ненов бил меѓу клучните фигури на културната елита на меѓувоена Бугарија добро позната како една од најпопуларните јавни личности.
Неговиот прв учител по пијано бил Андреј Стојанов. Во 1920 година отишол да студира во Дрезден (Германија) каде студирал архитектура на Техничкиот универзитет Дрезден и музика на Музичкиот колеџ „Карл Марија фон Вебер“ со Карл Фелинг (пијано), Теодор Блумер и Пол Битнер (композиција и музика теорија). Во 1925 година Димитар Ненов ја добил функцијата музички директор на танцовото друштво „Thea Jolles“. Во 1927 година Ненов дипломирал архитектура и се вратил во Бугарија каде што работел извесно време како архитект во Министерството за јавни згради, патишта и јавни работи (1927-1930) и во Генералниот директорат за железници (1929-32). Од 1930 година специјализирал архитектура на железнички сервисни згради во Италија (1932). Во исто време, тој студирал и во Закопане (Полска) на летните и рани есенски сесии и магистерските класови на познатиот пијанист Егон Петри (и самиот ученик на Феручо Бусони). Во 1932 година дипломирал на Музичкиот ликеј „Џовани Батиста Мартини“ во Болоња.
Од 1933 до 1943 година Ненов ја добил функцијата раководител и професор на Приватниот конзерваториум во Софија, а во 1943 година станал професор по пијано на Софискиот конзерваториум каде што им предавал пијано на бугарските пијанисти Генко Генов. Светла Протич, Лазар Николов, Стефан Ременков, Трифон Силјановски и многу други.
Гробишта (Кованец)
Гробишта — археолошко наоѓалиште кај гевгелиското село Кованец. Претставува населба и некропола од доцната антика.
Гистер
Гистер (Güster) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Љубителска астрономија
Љубителска астрономија или аматерска астрономија — вид хоби што вклучува набљудување, снимање или проучување на астрономски предмети и појави без добивање на паричен надоместок. Љубителите на астрономијата имале, и сè уште имаат, исклучително важна улога во астрономијата. Многу појави на небото не се набљудувани од професионални астрономи поради големината на небото и недостатокот на опрема, набљудување на времето, просторот и финансиите. Голем број љубителски астрономи успеале да откријат астероиди, комети, променливи ѕвезди, супернови и со тоа значително придонесле за развојот на астрономијата. Меѓутоа, во последниве години, автоматизирани роботски астрономски опсерватории систематски пребаруваат голем дел од ѕвезденото небо секоја вечер, така што го намалуваат ѕвездениот простор во кој љубителските астрономи можат да направат откритие.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
417 Суевија
417 Суевија — вообичаен астероид од главниот појас. Калсифициран според спектралната класа како K/S астероид.
Откриен од страна на Макс Волф на 6 мај 1896 година во Хајделберг.
Тања Аждаја
Тања Аждаја (1985, Штип) — македонска писател и поетеса.
Творештво
Во 2019 година ги објавила книгата со игри на зборови „Гајле cinema“ и илустрираната книга со игри на зборови и цртежи „Сеир и ништо“ (заедно со Брадестиот Џо). Во 2022 година излегла и нејзината стихозбирка „Зборка“. Покрај тоа, на интернет-порталот „Окно“ објавувала кратки прозни дела, а некои од нив се преведени на хрватски јазик и објавени на интернет-порталот „Čovjek-časopis“. Три нејзини раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ „Џинџуџе во земјата на афионите“ (Темплум, 2022).
Зверинац
Зверинац е мал хрватски остров во Задарскиот Архипелаг на Јадранското Море. Зафаќа 4.2 км2 и е населена од 43 лица, со густина на население од 10,29 лица на квадратен километар. Неговата највисока точка е висока 111 метри.
Според мрежната страница на хрватскиот „Култернет“, островот за прв пат се споменувал во 1421 година како Суиран, владение на задарските благородници. Во населбата на островот е барокната палата на семејството Фанфонг од 1746 година. Постојат римски урнатини во увалината Порипишче.
Алкохолен пијалак
Алкохолен пијалак — пијалак што содржи етанол. Етанолот е дрога и депресант. Иако алкохолот е легална дрога во повеќето делови на светот, многу општества ја регулираат или ја ограничуваат неговата продажба и употреба.
Хемија
Главна статија: Етанол
Етанолот (CH3CH2OH), активната состојка во алкохолните пијалаци, се создава скоро секогаш со помош на ферментација - метаболизмот на јаглехидратите на посебни типови на квасни габи во отсуство на кислород.
Имало претпоставки дека нечистотиите во алкохолот доведуваат до мамурлук. Како и да е, поверојатно е дека причината за тоа е етаналот, токсичен производ кој се создава во црниот дроб со преработката на алкохолот.
Алкохолните пијалаци со концентрација над 50% етанол се запалливи течности и лесно се палат. Некои егзотични пијалаци го добиваат својот препознатлив вкус преку намерно палење на пијалакот.
Треба да се забележи дека во хемијата, алкохол е општ поим за било кое органско соединение во кое се сврзува хидроксилна група (-OH) со јаглероден атом, кој понатаму е сврзан со други јаглеродни атоми и водород. Другите алкохоли како пропилен гликолот и шеќерните алкохоли се среќаваат често во храната, но овие алкохоли не ја прават храната "алкохолна".
Потрошувачка на алкохол
Според податоците на IWSR, фирма за истражување на пазарот, Кина има најголем пазар на алкохолни пијалаци и таа учествувала со 38% во вкупната светска потрошувачка во 2012 година.
Најпопуларен алкохолен пијалак во светот бил вотката чија светска потрошувачка изнесувала 4,44 милијарди литри, од кои, речиси 2 милијарди отпаѓале на рускиот пазар, а потоа следувале пазарите на САД (малку над 600 милиони литри), Украина, Полска, Узбекистан, Белорусија, Казахстан, Велика Британија, Бразил и Германија. Мерено според потрошувачката по глава на жител, повторно, на првото место биле Русите, со испиени 13,9 литри по човек, а следувале Белорусите (11,3 литри), Украинците (7,7 литри), Полјаците (7 литри) итн.
Според вкупната потрошувачка во 2012 година, третиот најпопуларен алкохолен пијалак било шкотското виски, со вкупна светска потрошувачка од 0,86 милијарди литри. Најголеми количества виски биле потрошени во Франција, САД, Велика Британија, Бразил, Шпанија, Русија, Мексико, Јужна Африка, Тајланд и Индија, додека мерено според потрошувачката по глава на жител, на првото место биле Французите (1,9 литри), а по нив следувале Британците (0,9 литри), Шпанците (0,8 литри) итн.