cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Италијанска рагби-репрезентација
Ера на шест нации: 2000 – денес
Италија ја постигна својата втора победа на Шест нации над Франција кога ги победи со 23–18 на нивниот воведен натпревар на Шампионатот на шест нации 2013 година. Следеа три порази од Шкотска, Велс и Англија. На последниот натпревар на шампионатот, Италија победи против Ирска со 22–15 за прв пат во натпревар од шест нации пред 75.000 навивачи на стадионот Олимпико. Севкупно, Италија завршила четврта, зад Шкотска на третото место по поени разлика, за да ја направи една од нивните најуспешни Шест нации. Во ноември 2013 година, Италија била домаќин на Австралија во Торино за пораз од 20-50, потоа го победи Фиџи со 37-31 кај Кремона и била поразена од Аргентина со 14-19 во Рим.
Конечно, во нивниот последен натпревар од шампионатот на шест нации 2022 година, Италија забележа историска победа над Велс. Тие постигнаа обид во 80-тата минута со реализација на последниот чин во натпреварот за победа со 22–21 на стадионот на Принципатити на 19 март 2022 година.
Победи против нациите од Ниво 1
Победите против нациите од Ниво 1 вклучуваат:
Стадион и посетеност
Пред да се приклучи на Шест нации во 2000 година, Италија немаше поставен стадион и своите домашни натпревари ги играше на различни стадиони низ Италија. Од 2000 до 2011 година Италија ги одигра сите домашни натпревари на Шест нации на Стадионот Фламинио во Рим. Италијанската рагби федерација (FIR) во јануари 2010 година објави дека стадионот ќе претрпи проширување, што ќе го зголеми неговиот капацитет на 42.000. Континуираните одложувања на почетокот на изградбата значеа дека обновувањето не може да се заврши навреме за Шест нации 2012 година, така што сите домашни натпревари на Италија Шест нации беа преместени на Стадионот Олимпико, исто така во Рим. Проширувањето на Стадионот Фламинио првично било ветено дека ќе биде завршено до 2014 година. Било планирано по завршувањето на реновирањето, тимот да се врати на Стадио Фламинио, сепак малку е постигнато и од септември 2016 година стадионот сè уште бил во состојба на напуштена расипаност. Повеќе Италијанци присуствуваат на натпреварите на рагби сојузот, а претходно повеќето од навивачите на стадионот Фламинио беа навивачи на гости. Откако се преселивте на стадионот Олимпико, посетеноста се зголеми за огромен број. Италија привлече голема публика од 2008 година, особено за натпреварите на Шест нации и за натпреварите против Нов Зеланд:
Дрес
Италија традиционално дома игра во сини дресови, бели шорцеви и сини чорапи. Неговата гостинска униформа се состои од униформа со превртените бои. Двете униформи го имаат на градите Скудето, дури и ако до 1990-тите италијанските тимови кои не беа тестирани го имаа грбот на Поморските републики на дресот.
Шест нации
Првите три победи на Италија во натпревари од шест нации, во 2000, 2003 и 2004 година, беа пред домашна публика на стадионот Фламинио во Рим. Сепак, на 24 февруари 2007 година, тие ја победија Шкотска со 37–17 на Стадионот Марејфилд за нивната прва победа на гостински терен во натпреварувањето. Две недели подоцна, тие го победија Велс по втор пат, со 23-20 назад во Рим. Ова било првпат Италија да победи на две од нивните пет натпревари на првенството, а тие го завршија шампионатот на шест нации во 2007 година на четвртото место.
Италија го освои трофејот Џузепе Гарибалди за прв пат во 2011 година со тесна победа од 22-21 над Франција. Две години подоцна, тие го подигнаа трофејот по втор пат совладувајќи ја Франција со 23-18. Италија, исто така, ја забележа првата победа на Шест нации над Ирска во 2013 година, победувајќи ја со 22–15 и израмнувајќи го нивниот најдобар пласман на четвртото место во конечниот пласман. На 28 февруари 2015 година, Италија ја постигна својата втора победа на гости против Шкотска, тесна победа од 22–19, а по серијата од 36 порази од меча, за првпат победија во Велс на 19 март 2022 година со 22–21.
, Италија имала победено тринаесет Шест Нации натпревари: седум од овие против Шкотска, три против Велс, две наспротив Франција и едно против Ирска. Англија е единствениот тим којшто Италија допрва треба да ја победи во првенството Последно ажурирање: Англија против Италија, 12 февруари 2023 година. Статистиката ги вклучува само официјалните натпревари.
Повеќето обиди
Последно ажурирање: Англија против Италија, 12 февруари 2023 година. Статистиката ги вклучува само официјалните натпревари.
Најмногу поени
Последно ажурирање: Англија против Италија, 12 февруари 2023 година. Статистиката ги вклучува само официјалните натпревари.
Марко Мириќ
Марко Мириќ (Крагуевац, 26 март 1987) е српски фудбалер. Моментално настапувал за Раднички 1923.
Клупска кариера
Мириќ израснал во Крагуевачка Застава. Своето сениорско деби го имал во Водојажа од Грошница, со која се натпреварувал во зонскиот ранг на натпреварувањето. Оттаму се преселил во Металац од Горњи Милановац, со кој успеал да стигне до Суперлигата од Српската лига. Првиот настап во највисокиот ранг на натпреварувањето не го забележал во Металац, туку во Спартак Суботица, на кој му се приклучил во 2009 година.
На 1 февруари 2012 година, Мириќ потпишал тригодишен договор со Црвена ѕвезда. Тој поминал нешто помалку од две години во Црвена Ѕвезда, за кое време не успеал да го освои првотимскиот статус. Бил и на шестмесечна позајмица во Раднички 1923, по што се вратил во клубот, но сепак имал статус на резервист. Во декември 2013 година поднел барање за раскинување на договорот, поради неподмирени долгови.
По добивањето на раскинувањето на договорот со Ѕвезда на Арбитражната комисија, Мириќ во јануари 2014 година потпишал договор со белоруски Минск. Во август истата година, потпишал за хрватскиот прволигаш Славен Белупо од Копривница, каде бил најдобар стрелец на клубот во сезоната 2014/15 со 10 постигнати голови. По една сезона во Славен, Мириќ поминал четири години во Локерен, Белгија. Сезона 2019/20 поминал во Бањалучки Борец. Од август 2020 година, по втор пат во кариерата играл за Раднички 1923. Во сезоната 2020/2021 година, со Раднички влегол во српската Суперлига.
Репрезентација
Со своите игри во Спартак заслужил покана за репрезентацијата на Србија, за која дебитирал на 17 ноември 2010 година на пријателскиот натпревар против Бугарија (1:0) во Софија. Репрезентативниот дрес го носел на уште два натпревари - против Јужна Кореја (1:2) во Сеул и Австралија (0:0) во Мелбурн, во јуни 2011 година.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Јалиџик
Свети Ѓорѓи (Ι. Ν. Αγ. Γεωργίου Φιλύρου) — црква во селото Јалиџик, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Неаполско-ставруполската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во центарот на селото, на бул. „Елевтерија“. Камен-темелникот е поставен во 1981 г. Изградбата е и внатрешното уредување траеле 12 години. Отворен е на 20 јули 1993 г. од митрополитот Дионисиј Неаполско-ставруполски. Градбата претставува крстовиден храм со купола.
Александра Вестер
Александра Валери Вестер (гер. Alexandra Valerie Wester, Гамбија, 21 март 1994 година ) е германска атлетичарка, специјалист за скок во далечината. Покрај тоа, се натпреварува во спринтот и седмобој.
Животопис
Александра Вестер е родена во Гамбија во мешан брак од таткото на Германец и мајка Гамбијка. Таа била членка на АК Мајнц. . Студирала на Универзитетот во Мајами а продолжила со студиите во Келн.
Спортска кариера
Во 2015 година, таа го достигнала својот личен рекорд во скок во далечина од 6,59 метри.
Во сезоната 2016, таа зела учество во Лајпциг на германското првенство во сала, освојувајќи прво место и личен рекорд од 6,95 метри во сала. Дебитираше на Светското првенство во Портланд, каде што завршила 6-та со скок од 6,67 метри.
1941 во спортот
1941 година во спортот содржи некои значајни настани.
1940 во спортот
1940 година во спортот содржи некои значајни настани.
Мона Лиза (филм од 1986)
„Мона Лиза“ (англиски: Mona Lisa) — британски филм од 1986 година, во режија на Нил Џордан (Neil Jordan), кој е автор и на сценариото, заедно со Дејвид Леланд (David Leland). Главните улоги ги играат: Боб Хоскинс (Bob Hoskins), Кети Тајсон (Cathy Tyson), Мајкл Кејн (Michael Caine), Кларк Питерс (Clarke Peters), Кејт Харди (Kate Hardie) и Роби Колтрејн (Robbie Coltraine). Филмот, кој се смета за едно од клучните остварувања во преродбата на британскиот филм во 1980-тите, е супериорно напишан, виртуозно режиран и извонредно одигран, така што претставува мало ремек-дело. За незаборавната улога на романтичниот криминалец, Хоскинс ја освоил наградата на БАФТА, како и „Златен глобус“, награда на Канскиот филмски фестивал и номинација за „Оскар“ за најдобра главна машка улога, а филмот освоил повеќе признанија и награди. Покрај Хоскинс, и Тајсон ја остварила својата животна улога.
Содржина
Ситниот престапник Џорџ (го игра Хоскинс) излегува од затворот каде отслужил казна во траење од седум години. Веднаш ја посетува поранешната сопруга за да ја види ќерката, но сопругата не сака ниту да го види. Поради тоа, Џорџ живее кај стариот пријател Томас (го игра Колтрејн). Џорџ веднаш тргнува во потрага по гангстерскиот шеф Мортвел (го игра Кејн) за кој смета дека му е должен, зашто поради него бил затворен, но успева да воспостави контакт само со неговиот помошник, кој му дава необична работа — да ѝ биде возач на елитната проститутка Симон (ја игра Тајсон). На почетокот, простиот и некултурен Џорџ и отмената Симон тешко се поднесуваат, но со текот на времето, таа сè повеќе почнува да му се допаѓа. Кога Симон настојува да ја пронајде својата исчезната пријателка Кети (ја игра Харди), која работела како улична проститутка, Џорџ несебично се вклучува во потрагата при што го ризикува и животот. Тој го пронаоѓа поранешниот макро на Симон, Андерсон (го игра Питерс) кој го напаѓа Џорџ, а потоа Симон бега во Брајтон. Најпосле, Џорџ ја наоѓа Кети и ја носи во Брајтон, а на Симон ѝ го дава својот пиштол. Таму, тој дознава дека Симон и Кети се љубовнички и дека Симон само го искористила за да ја најде Кети. Тогаш пристигнуваат Мортен и Андерсон, со намера да ги фатат Кети и Симон, но Симон ги убива двајцата. Џорџ ја удира Симон, си го зема пиштолот и се враќа дома, каде работи во гаражата на својот пријател Томас и се дружи со својата ќерка.
Ебелебен
Ебелебен (Ebeleben) — мал град во округот Кифхојзер, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Се наоѓа 13 километри југозападно од окружниот град Зондерсхаузен.
Градот поседувал голем замок, кој бил уништен во април 1945 година.
Местоположба
Ебелебен се наоѓа во северниот дел на Тирингија и е опколен од ридските масив Хајнлајте од североисток, од Дин од северозапад и од Хајлингер Хеен од југ.
Низ Ебелебен тече реката Хелбе.
Градски единици
Кон градот Ебелебен припаѓаат петте места: Алменхаузен, Гундерслебен, Рокензусра, Тирингенхаузен и Видермут.
Градски дел на Ебелебен е Маркзусра.
Градски совет
Градскиот совет на Ебелебен се состои од 14 членови. Членовите биле избрани на општинските избори на 26 мај 2019 година, што довело до следнава распределба:
Согласно припојувањето на општината Тирингенхаузен на 31 декември 2019 година, Градскиот совет бил проширен за еден член и сега се состоел од 15 членови и градоначалник.
Градоначалник
Моментален градоначалник е Штефен Гребел. Бил избран на 15 април 2018 година.
Збратимени градови
Ебелебен е збратимен со следниве градови:
Терке
Терке  — општина во покраината Алмерија, во автономната заедница Андалузија.
Демографија
Source: INE (Spain)
Тополовиќ
Потекло и значење на името
За потеклото и значењето на името на селото Тополовиќ, постојат повеќе претпоставки од научните истражувачи. Една претпоставка смета дека неговото значење доаѓа од дрвото топола и означува „место обраснато со тополи“.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа речиси во средишниот дел на територијата на Општина Кратово, од левата страна на Крива Река. Селото е раштркано, чии маала се издигаат на надморска височина од 460 до 580 метри. Од градот Кратово селото е оддалечено 11 километри.
Тицијан
Тицијан или Тицијано Вечели ( 1487/1490 - ), прочуен италијански сликар, основач на Венецијанската сликарска школа, автор на голем број слики кои претежно ги прикажуваат животот и обичаите на Венецијанската Република. Роден е во Пјеве ди Кадоре (Венето).
Тополовиќ
Географија и местоположба
До селото се стигнува преку асфалтен пат, кој се двои од регионалниот пат 29277 кај селото Туралево.
Тицијан
Починал од епидемијата на чума што ја зафатило Венеција 1576 година.
Животопис
Тицијан бил најважната и највлијателна фигура во областа на ликовната уметност на преминот од ренесансата во барокот. Кога имал десет години неговите родители го испратиле во Венеција, каде се школувал во работилницата на Себастиан Цукато и Џовани Белини.
Тополовиќ
Географија и местоположба
Селото има многу разбиен тип, поделено на седум групи на куќи или маала, оддалечени едно од друго по 500 метри или повеќе. Групите куќи вообичаено припаѓаат на еден род и се нарекуваат по неговото име.
Тицијан
Животопис
Во 1532 година во Болоња го насликал Карло V, по кое бил прогласен за гроф и витез на златните мамузи. Исто така работел и во дворот на Филип II. Својот прв голем успех го оствариl со делото Успение на Богородица насликана во црквата Фари во Венеција. Од најзначајните дела се издвојуваат и Небесна и земна љубов, Портрет на папата Павле III, Портрет на Карло V, Венера Урбино, Мадона Песаро.
Тополовиќ
Историја
Според оскудното знаење на мештаните, денешните села Талашманце и Тополовиќ некогаш биле едно село. Тоа село се наоѓало на понизок терен, околу устието на Кратовска Река во Крива Река. Лево од Кратовска Река се наоѓал делот на селото Тополовиќ, додека десно од нејзе се наоѓал делот на селото Талашманце. Споменатото село подоцна се раштркало, бидејќи мештаните изградиле куќи по околните брда каде имале свои трла или сточарски колиби. Оттогаш постојат две посебни села. Некои мештани, пак, ја споменуваат чумата како причина што селото се растурило.
Поделбата на старото село се случило на почетокот на век. Ова време е зачувано во родословот на родот Камбановци каде основачот на родот Ангел се преселил во денешното маало Камбаница.
Преку селото Тополовиќ во минатото била пренесена стока во насока Велес-Крива Паланка и обратно. Од Велес, патот водел преку овчеполското село Немањици, па продолжувал кон Строиманци-Секулица-Тополовиќ-Кетеново и завршувал во Крива Паланка. Околу 1920-тите, овој пат ја изгубил својата значајност.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 8,1 км2, при што преовладуваат пасиштата со површина од 342 хектари, на обработливите површини отпаѓаат 257 хектари, а на шумите 118 хектари.
Пред крајот на отоманскиот период, целата земја во атарот припаѓала на кратовските Турци, најмногу на некој Рушид-бег. По ослободувањето од Турците, селаните ја купиле земјата од беговите.
1939 во спортот
1939 година во спортот содржи некои значајни настани.
Тополовиќ
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Тополовиќ живееле 250 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Тополовиќ имало 200 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото не е многу големо и е населено со македонско население. Тоа, во 1961 година имало 308 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 68 жители.
Поради лошите услови за живот, бројот на население во селото, постојано се намалува, а неговите жители се иселуваат.
Според пописот од 2002 година во Тополовиќ живееле 32 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 15 жители, од кои 8 Македонци и 7 лица без податоци.
Родови
Според истражувањата од 1975 година, родови во селото се:
Иселеништво
Родовите Зензерци (7 к.) и Портарци заминале во соседното село Кетеново, додека родот Ценевци (3 к.) заминале во соседното село Вакуф. По 1950 година, Тополовиќ постојано опаѓа во бројот на жители. Најмногу иселеници има во градовите Куманово, Кратово и Скопје.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Тополовиќ било село во Кратовската каза на Отоманското Царство.
Селото се наоѓа во Општина Кратово, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кратово. Селото припаѓало на општината Кратово и во периодот 1955-1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната општина Шопско Рударе, во која се наоѓале селата Вакуф, Кетеново, Коњух, Секулица, Татамир, Топаловиќ и Шопско Рударе. Во периодот 1950-1952 година, селото се наоѓало во рамките на тогашната Општина Туралево, во која се наоѓале селата Живалево, Туралево, Тополовиќ и Филиповци.
Алофи (остров)
Алофи (валиски и футунски: Alofi) — остров во Тихиот Океан. Островот е дел од француската територија Валис и Футуна.
Географија
Островот е речиси ненаселен. Според податоците од 2003 година, во селото Алофитаи, кое се наоѓа на западниот дел од островот, имало само 2 жители. До доаѓањето на Европејците островот имал поголемо население и бил доста густо населен, кога се проценува дека имал население од 1900 жители. Поранешни села на островот се Солога (на север), Савака (југоисток) и Муа (северозапад). На некои карти се појавува и селото Гајно, во северниот дел.
Алофи е на 2 км од Футуна. Футунанците имаат поседи (градини) на островот и често одат на Алофи да се грижат за посевите. Популарна билка е тутунот. Вкупната површина на островот е 32 км2 и највисока точка е Маунт Колофау со висина од 410 метри. Алофи и Футуна ги сочинуваат Хорнските Острови.
Африканско првенство во кошарка 1975
Африканско првенство во кошарка 1974 — 8-мо африканско кошаркарско првенство на Африканското првенство во кошарка кое се одржало во Египет од 20 декември – 28 декември 1975 година. На ова првенство учество зеле 6 репрезентации.
Победник на турнирот била Кошаркарската репрезентација на Египет.
Фернандо де ла Мора (град)
Фернандо де ла Мора е град во Парагвај. Градот се наоѓа во Централниот департман и е дел од метрополитенската област Голем Асунсион. Со своите 160.000 жители, Фернандо де ла Мора е еден од поголемите градови во Парагвај. Името на градот потекнува од политичарот Фернандо де ла Мора.
Градот е поделен на два региона: јужен и северен регион. Градот зафаќа вкупно 21 километар квадратен. Во градот се наоѓаат околу 62 зелени површини.
Потекло на поимот
Градот порано се нарекувал Завала Куе. Сепак, градот бил преименуван во чест на борецот за независност на Парагвај - Фернандо де ла Мора.
Демографија
Градот има околу 162.652 жители. Од вкупното население, околу 77.609 жители се мажи, а 85.042 жители се жени.
Клима
Градот има топла клима. Во летните периоди температурата достигнува до 40 срепени, а во зимските паѓа до 0 степени. Просечната годишна температура е 22 степени.
Космос-2196
Космос-2196 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 8 јули 1992 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1900 килограми. Космос-2196 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 718,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 63,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9765 км, а најмалото на 615.
NGC 3147
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3147 се споменува и како UGC 5532, MCG 12-10-25, CGCG 333-22, IRAS 10126+7339.
Откривање
Објектот е откриен на 3 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3147 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 3147 има привидни димензии од 3,9' х 3,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 16 м 53,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 73° 24' 1". Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Други поделби
Проучување на NGC 3147 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30019. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 8; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4390. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 685.
Рало
Рало или орало  — земјоделска направа за орање на почвата што ја влечат животни. Неговата конструкција е едноставна, дрвена, изработувана од самите земјоделци, со железно сечило од ковачка изработка. Се состои од вертикална управувачка рачка, продолжена во хоризонтален дел, над кој е поставен триаголен железен лемеш со две симетрични сечила. Ралото е поврзано со запрегата со права или коленеста руда, поврзана со рачката, а длабочината на орање се одредува со клинови вметнати во овие делови. Нивното постоење е потврдено околу 2000 година пр.н.е. на Крит и Кипар, а потоа и во Италија, Централна и Северна Европа.
Историја
Плугот се развил од рачно рало и мотика уште во неолитот (младо камено доба) во Месопотамија. Во II милениум пр.н.е. се користел во северна Италија и јужна Шведска, а во I милениум пр.н.е. низ Медитеранот, во Источна Европа и Кина. Америка, Јужна Африка, Австралија и Океанија не знаеле за плуг до европската колонизација. Првите плугови биле направени од дрво; за влечење се користеле говеда (вол, бивол, камила, јак, коњ). Можело да се ора најмногу само на лесна, низинска почва, бидејќи биле лесни и кревки. Иако древните народи ги оковале плуговите, дури во 18 век одредени дрвени делови биле заменети со делови од ковано железо. Во 19 век преовладувале железни, индустриски произведени плугови, за чие влечење биле користени машини.
NGC 5550
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5550 се споменува и како UGC 9154, MCG 2-36-65, CGCG 75-3, CGCG 74-162.
Ноел Пикс
Јохен „Ноел Пикс“ Зајберт (германски: Jochen "Noel Pix" Seibert, 25 март 1972 година во Минхен, Западна Германија) е германски рок и хаус музичар. Тој е водечки гитарист и програмер на групата „Ајсбрехер“ (Eisbrecher). Писк порано припаѓал и на групата Мегахерц (Megaherz) како синтисајзерист на бендот. Тој ги издавал неговите песни како „Хаусемастер Кинки Ј“.
NGC 5550
Откривање
Објектот е откриен на 4 април 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Ноел Пикс
Ноел Пикс ги пеел германските преводи на тематските песни за аниме сериите како Покемон, Дигимон или Драгон Бол З. Тој имал еден хит на топлистите на Германија, Австрија и Швајцарија.
NGC 5550
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5550 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5550 има привидни димензии од 1,2' х 0,8'.
Повторно обединување на Германија
Повторно обединување на Германија (Deutsche Wiedervereinigung) — постапка во 1990 година, со кој Германската Демократска Република (ГДР/Источна Германија) ѝ се приклучила на Сојузната Република Германија (СРГ/Западна Германија), и кога Берлин повторно се обединил во еден град, како што предвидувал членот 23 од тогашниот Устав. Крајот на постапката на обединувањето е официјално наречена Германско единство (Deutsche Einheit), кое се слави на 3 октомври (Ден на германско единство).
NGC 5550
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 18 м 28 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 53' 0"". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 5550 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51108. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 197; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 915. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1051.
Повторно обединување на Германија
Источногерманскиот режим започнал да ослабува во мај 1989, кога започнало остранување на граничната ограда во Унгарија, што отворило дупка во Железната завеса. Тоа предизвикало навала на илјадници Источногерманци кои побегнале во Западна Германија и Австрија преку Унгарија. Мирната револуција, низа на протести од Источногерманци, довела до првите слободни избори во Источна Германија на 18 март 1990 и преговори помеѓу ГДР и СРГ, кои довеле со Договор за обединување, додека преговорите помеѓу ГДР и СРГ и четирите окупациски сили се наречени „Договор Два плус Четири“ доделувајќи целосна сувереност за обединетата германска држава, чии два дела претходно биле попречени со голем број ограничувања потекнувајќи од нивните повоен статус како окупирани региони. Обединетата Германија останала член на Европската заедница (подоцна Европска Унија) и на НАТО.
Куба (округ)
Куба (Quba) — округ во Азербејџан. Административен центар е градот Куба.
Адријан Курек
Адријан Курек (Adrian Kurek; р. ) — полски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Вакцина против тетанус
По три дози, скоро сите првично се имуни, но се препорачуваат дополнителни дози на секои десет години за одржување на имунитетот. Дополнителна доза треба да се даде во рок од 48 часа од повредата кај луѓе имунизирани пред повеќе од 5 години. Кај луѓе со високоризични повреди и кои не се целосно имунизирани, може да биде препорачан и тетанус антитоксин.
Потврда дека бремените жени се целосно имунизирани за време на секоја бременост може да превенира тетанус кај мајката и неонатален тетанус.
42. јужен напоредник
42. јужен напоредник (42° ЈГШ) — напоредник кој лежи 42 степени јужно од екваторот. Минува низ Атлантскиот Океан, Индискиот Океан, Австралазија, Тихиот Океан и Јужна Америка.
Почнувајќи од нултиот меридијан, па на исток, напоредникот 42° ЈГШ минува низ:
! Width="135" | Координати ! Земја, територија, море ! Белешки
Плацебо ефект
Плацебо ефект (Placebo = јас ќе задоволам) е медицински феномен каде резултатите на медицинскиот третман се предизвикани од идеите на пациентот за тоа колку е делотворно лекувањето. Терминот особено се употребува кога пациентот драматично реагира на физиолошки неактивно лекување. Неактивните лекови кои се користат за индуцирање на плацебо ефектот се нарекуваат плацебо лекови; инертни „шеќерни“ пилули и лажни хируршки интервенции се типични примери.
Плацебо ефектот е убедлив феномен во медицината и плацебо лековите се широко користени во современата здравствена грижа. Плацебо ефектот фрла светлина врз улогата на мозокот во физичкото здравје и дозволува споредба на лекови наспроти инертни еквиваленти во медицински истражувања. Лажната природа на плацебо лековите создава притисок меѓу Хипократовата заклетва и чесноста на односот меѓу пациентот и докторот.
Дефиниција
Во статија од 1983 година, Клемент Џ. Мекдоналд и други го дефинирале плацебо ефектот како „супстанца или процедура ... која објективно нема влијание врз состојбата што се лекува“. Иако оваа дефиниција е релативно едноставна, не е целосна дефиниција на плацебо ефктот.
Плацебо ефектот понекогаш се дефинира како психолошки ефект предизвикан од плацебо. Но, оваа дефиниција не укажува на фактот дека плацебо ефектот може да биде дел од легитимни фармаколошки терапии: аналгетици и анксиолитици кои се даваат на пациент без негово знаење се помалку ефектни отколку кога пациентот знае дека ги прима. Слично на ова, ефектите од стимулација предизвикани од вградени електроди во мозокот на пациенти со напредната фаза на Паркинсонова болест се поголеми кога тие знаат за овие стимулации. Тешкотијата да се одвои факторот на вистинскиот третман од очекувањата во вакви ситуации создава тешкотија при правилното дефинирање на плацебо ефектот.
Моерман и Џонас укажале дека не е логично дефинирањето на плацибо ефект како ефект предизвикан од плацебо, бидејќи плацебо е супстанца која не предизвикува ништо. Наместо тоа, тие го вовеле изразот Instead they introduced the term „значење на реакцијата“, бидејќи мозокот се поврзува со плацебо, што предизвикува психолошки плацебо ефект. Ернст и Реш смеаат дека некои од ефектите на плацебо може да се појават поради други фактори.
Ефекти
Поради тоа што плацибо ефектот е реакција на пациентот, постојат бројни можни компоненти за мерење на плацибо ефектите. Овие компоненти имаат различна релевантност во зависност од дизајнот на студијата и видовите на набљудувања. Постојат докази дека со плацебо може да се измени нивото на хормони, ендоканабиониди или ендогени опијати, сепак други значајни компоненти се: очекувањето на пациентот, регресија, и недостаток на методологија за истражување.
Објективни и субјективни ефекти
Кога плацебо лек е даден како психостимулатор, има ефект врз срцевиот ритам и крвниот притисок, но ако е даден како депресант, се случува спротивен ефект. Може да ја зголеми издржливоста, брзината и способноста за кревање тежини, што го отвора прашањето дали плацебо треба да се дозволи за употреба при спортски натпревари.
Најчесто плацебо ефектот е поврзан со измама со цел да се предизвика позитивен исход, испитувањата вршени во Медицинското училиште во Харвард покажуваат дека плацебо може да функционира и без измама. Осумдесет пациенти биле поделени на две групи, од кои едната група не примала никаков третман, а другата група добила плацебо пилули. Иако им било кажано дека пилулите немаат активна состојка, сепак пациентите пријавиле намалување на симптомите. При друго слично испитување, на пациентите со мигрена им биле дадени пилули на кои пишувало дека се плацебо, тие сепак пријавиле подобрување на нивната состојба.
Фактори кои влијаат
Бидејќи плацебо ефектот зависи од очекувањата, различни фактори може да влијаат врз резултатите. На пример, испитувањата покажале дека бојата и големината на плацебо таблетките влијаат врз резултатот, со тоа што таблетки со силни бои делуваат подобро како стимуланси, а таблетки со смирувачки бои делуваат подобро како депресанти. Капсулите се поефектни од таблетките, а исто така и големината. Според едно истражување, големите таблетки даваат подобри резултати а според друго истражување, ефектот е резултат на потеклото на пациентот. Операцијата пак, дава посилен плацибо ефект отколку инекцијата.
Истражувањата поврзани со плацебо третман на стомачни чирови покажуваат дека ефектот зависи од земја до земја. Плацебо ефектот во Бразил е низок при третман на чир во стомак, повисок е во северна Европа (Данска, Холандија), а највисок во Германија. Сепак, плацебо ефектот при третман на хипертензија е најнизок во Германија. Методологијата на овие испитувања има недостатоци, бидејќи не е правена само анализа на разните културни разлики, туку во некои случаи пациентите примале и антибиотици.
Од друга страна, истражување објавено во JAMA психијатрија плацибо ефектите биле најголеми меѓу 1960 и 2013 година. Друго истражување објавено во Болка во 2015 година, покажува дека при клинички третман на невропатска болка со плацебо, вршено во САД од 1990 до 2013 година, ефектите биле добри.
Истражувачки испитувања
Се смета дека плацебо е неопходно при медицински испитувања, посебно за споредба со лековите кои се тестираат. Сепак, некои сметаат дека не треба да се користи плацебо, бидејќи во тој случај некои од пациентите остануваат без никаков третман за време на медицинското истражување.
Медицинска пракса
Користењето на плацебо како медицински третман е контроверзно откако постои. Значајни медицински организации го одобрија, но во 1903 година Ричард Кларк Кабот истакнал дека треба да се избегнува плацебо третман, затоа што е измама. Њуман истакнал дека можеби не е етички да се користи плацебо, но исто така не е етички да не се користи нешто што може да лекува. Тој предложил овој парадокс да се реши со тоа што да се користи во ситуации кога се верува во ефектот.
I Wanna Go
I Wanna Go (Сакам да си одам) е песна од америкаската пејачка Бритни Спирс, издаден како трет сингл од нејзиниот седми студиски албум, Femme Fatale. Напишана и продуцирана е од Мартин Карл Сандберг и Јохан Карл Шустер со дополнителна помош од Саван Котеча.
1938 во спортот
1938 година во спортот содржи некои значајни настани.
Петар Кочиќ
Петар Кочиќ (Стричиќи кај Бања Лука, -  )  бил српски писател. Тој е еден од најистакнатите претставници на српскиот реализам.
Животопис
Петар Кочиќ се родил на 29 јуни 1877 година, во селото Стричиќи (Стричићи), во близината на Бања Лука. Дури на десетгодишна возраст го започнал основното образование, во манастирот Гомионица - културниот центар на областа Змијања. Во тој манастир живеел татко му Јован (вдовец) како калуѓер, под името Герасим. Училиштето го довршил во Бања Лука како редовен ученик. Во 1891 година се запишал во гимназијата во Сараево, но додека бил во четвртиот клас, Кочиќ бил избркан од гимназијата поради судар со власта, а потоа бил протеран од Сараево во родното место. Малку подоцна тој илегално преминал во Белград, каде што во 1899 година ја довршил гимназијата. Подоцна студирал славистика во Виена и таму учествувал во сите акции на српската младина против австроунгарската окупација на Босна и Херцеговина.
Кон крајот на 1905 година бил поставен за наставник во српската гимназија во Скопје, но во октомври истата година, поради сударот со официјалните српски претставници, по казна бил преместен во Битола. Кон крајот на ноември ја напуштил српската државна служба и се преселил во Сараево, каде станал соработник на „Српски збор“ (Српска ријеч). Во 1906 година станал секретар на српското културно друштво „Просвета“, а учествувал во генералниот работнички штрајк и се борел против австриската власт, поради што по вторпат бил протеран од Сараево. Тогаш се преселил во Бања Лука и започнал голема политичка активност во Босанска Краина. Учествувајќи во воспоставувањето на единствената „Српска народна организација“, политичкото движење на Србите во Босна, Кочиќ во Бања Лука го уредувал и издавал списанието „Татковина“ (Отаџбина). Поради ставовите изнесени во ова списание бил в затвор од октомври до декември 1907 година. Откако закрепнал, под влијание на Јован Цвииќ, започнал да го проучува родниот крај Змијања, а потоа започнал да го објавува списанието „Развој“ (Развитак). Во мај 1908 година бил избран за пратеник од бањалучкиот срез во првиот босански Сабор, а потоа, во Сараево, повторно го обновил списанието „Татковина“. Во 1912 година, поради болест, Кочиќ ја прекинал политичката дејност и до својата смрт останал во Душевната болница во Белград. Умрел на 27 август 1916 година, во триесет и деветтата година од животот.
Творештво
За време на студиите, Кочиќ ги објавил своите први дела, испечатени во Сремски Карловци (1902) и во Загреб (1904). Во 1908 година, исто така, во Загреб ја објавил книгата „Лелеци од Змијања“ (Јауци са Змијања), а истата година во списанието „Развој“ започнало да излегува делото „Суданија“. Веројатно, неговото најпознато дело е сатиричниот расказ „Јазовецот на суд“ (Јазавац пред судом).
Од целокупното творештво на Кочиќ избива уметничката сила на непосредното доживување на стварноста на босанското село и планинските краишта, со сликовитост во описите на селскиот живот и стихијните сили на природата и со остроумно навлегување во карактерот и менталитетот на селаните. Крупна одлика на неговото творештво е пожртвуваната љубов кон татковината, трагичното доживување на австроунгарската окупација и активниот бунт против ропството. Неговото портретирање на ликовите не е шематско, туку тие се прикажани реално, иако тие се насликано еднонасочно, што се должи на неговиот патриотизам. Притоа, често расположението на ликовите го спојува со описите на природата. И воопшто, тој ги дал едни од најпоетските слики на природните стихии во српската книжевност. Во тој поглед, стихијата во природата и стихијата во човекот се јавуваат многу чест мотив во неговите дела. Исто така, тој го користел јазикот како силно орудие на уметноста, како израз на силата и големината на индивидуалноста на народот. Јазикот на неговата проза ја содржи сликовитоста на поезијата при што особено го негувал односот кон вредноста и функциите на народниот јазик.
Рослебен
Рослебен (Roßleben) — поранешен град во округот Кифхојзер, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Се наоѓа на реката Унштрут, 22 километри југоисточно од Зангерхаузен.
Местоположба
Рослебен се наоѓа во долината на реката Унштрут.
Соседни општини
Следниве општини се граничеле со градот пред неговото распуштање (од север надесно): Алштет (Саксонија-Анхалт) (округ Мансфелд-Јужен Харц, Саксонија-Анхалт), Кверфурт (округ Зале (округ), Саксонија-Анхалт), Кајзерпфалц (округ Бургенланд (округ), Саксонија-Анхалт), Вие, Дондорф, Наузиц, Гехофен, Калбсрит и Хајгендорф (сите во округот Кифхојзер).
Градски единици
Градот Рослебен се состоел од следниве единици:
1937 во спортот
1937 година во спортот содржи некои значајни настани.
Никола Јанковиќ (кошаркар)
Никола Јанковиќ (Врање, 13 февруари 1994) е српски кошаркар. Игра на позициите крилен центар и центар, а моментално настапува за Бреоган.
Биографија
Започнал да тренира кошарка во кошаркарскиот клуб Економац од Врање. Потоа се преселил во помладите категории на ФМП Железник, а потоа и во КК Црвена Ѕвезда. Откако во 2012 година одбил да потпише договор со клубот од Белград, тој преминал во белгискиот Спиро Шарлроа. Од 2013 до 2015 година бил на позајмица во белгискиот клуб Вервиер-Пепинстер. Во сезоната 2015/16 бил играч на Мега Лекс и со нив го освоил Купот Радивоје Корач. Во сезоната 2016/17 тој бил играч на Унион Олимпија. Со нив ги освоил двата домашни трофеи, а бил прогласен за најкорисен играч во Јадранската лига и Купот на Словенија. Во сезоната 2017/18 бил играч на Сакарија. На 6 јули 2018 година потпишал двегодишен (1+1) договор со Естудијантес, но на 31 декември истата година го напуштил шпанскиот клуб и потпишал договор со Партизан. Со Партизан, тој освоил еден Суперкуп на Јадранската лига (2019) и два Купа на Радивоје Корач (2019, 2020 година). По истекот на договорот, на крајот од сезоната 2020/21 Јанковиќ го напуштил Партизан. На почетокот на октомври 2021 година, тој потпишал договор со тимот од Подгорица, но се вратил во Мег еден месец подоцна. Тој одиграл само три натпревари за Мега, по што на 28 декември 2021 година потпишал за шпански Бреоган до крајот на сезоната.
Успешно се натпреварувал за помладите репрезентативни категории. На Европското првенство за јуниори освоил два медали - сребрен во 2011 година и бронза во 2012 година. Во 2013 година бил дел од селекцијата која го освоил среброто на Светското јуниорско првенство. Во 2014 година освоил уште една бронза - овој пат со младата репрезентација на Европското првенство.
Шуби (амт)
Шуби (Schuby) — поранешна општинска заедница во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Седиштето на општинската заедница било во Шуби. Во јануари 2008 година била споена со општинската заедница Зилберштет за да ја создадат општинската заедница Аренсхарде. Општинската заедница Шуби се состоела од следниве општини:
1936 во спортот
1936 година во спортот содржи некои значајни настани.
Трилер во Манила
Трилер во Манила (анг. Thrilla in Manila) е насловот на двобојот помеѓу Мохамед Али и Џо Фрејзер на Филипините на 1 октомври 1975. Мечот траел скоро целосно каде боксерите се бореле на жештина од околу 40 степени Целзиусови. Дури во четиринаесеттата рунда (од вкупно 15 рунди) тренерот на Џо Фрејзер ја запрел борбата, оти Џо Фрејзер не можел повеќе да гледа. Кусо по крајот на мечот Мохамед Али се онесвестил.
Енрике Санс
Енрике Санс Унзуе (Enrique Sanz Unzué; р. ) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Трилер во Манила
Оваа борба на Мохамед Али е еднакво легендарна како и неговата борбата од 1974 против Џорџ Форман во Киншаса позната како „Тепачка во џунглата“ - Rumble in the Jungle.
Енрике Санс
Санс доаѓа од спортско семејство; тој е внук на генералниот менаџер на екипата, Еузебио Унзуе, додека неговиот татко Енрике и брат му Хорхе исто така работат за екипата. Друг вујко, Хуан Карлос Унзуе, е поранешен професионален фудбалер.
Француски конзулат
Поради тоа што за време на Конзулатот биле создадени институции кои опстоиле долго време, Роберт Б. Холтман го нарекол Конзулатот „еден од најважните периоди во целата француска историја“. Наполеон лично и авторитарно владел со Конзулатот, владеење кое се сметало за воена диктатура.
Падот на Директорската влада
Катастрофалните порази на француската армија во 1798 и 1799 ја поткопало стабилноста на Директоратот и тој пополека ја губел довербата од Советите за на крајот во ноември 1799 година да биде укинат. Историчарите сметаат дека политичкиот пад на Директоратот започнал на 18 јуни 1799 (Пуч на 30-ти праириал VII според францускиот републикански календар). Тогаш антијакобинскиот директор Емануел-Жозеф Сијес, по само еден месец на функцијата, со помош на Пол Барас, исто така антијакобинец, се ослободил од другите тројца тогашни директори. По изборите за нови членови на двата совета во април 1799, неојакобинциле создале парламентарно мнозинство во двете тела. Незадоволни од петчлениот Директорат, на 5 јуни 1799 година, овие совети откриле техничка неправилност при Изборот на директорот Жан Батист Треилхард, и бил заменет со Луј Жером Гоје, јакобинец кој ги задоволувал интересите на двата совета. Следниот ден, на 18 јуни 1799 година, антијакобинците Филип-Антоан Мерлин (Мерлин де Дуаи) и Луј-Мари де Ла Ревелиер- Лепо исто така биле принудени да поднесат оставка. Биле заменети со јакобинскиот барон Жан-Франсоа-Огист Мулен и со не-јакобинецот, или „слабиот“ Јакобин, Роже Дукос. Петчлениот Директорат сѐ уште бил во антијакобински раце, но немале големо мнозинство како претходно.
Бонапарт, се вратил во Франција по победите на Истокот, а и двете фракции во советите го поздравиле како спасител на земјата. Бил почитуван од ројалистите затоа што потекнувал од мало благородничко семејство од Корзика, а од Јакобинците затоа што го потиснал обидот за државен удар на ројалистите на почетокот од владеењето на Директоратот.
Нова влада
Пучот од 18-ти Брумар требало да биде победа за Сијес, а не за Бонапарт. Сијес бил поборник за нов систем на владеење со Републиката, а државниот удар гарантирал дека замислениот систем ќе стапи на сила. Умешноста на Бонапарт се состои во тоа што тој ги споредил плановите на Пјер Клод Франсоа Дауну и оној на Сијес, и да ги вклучи само деловите кои можат да ја задоволат неговата амбиција. Новата влада била составена од три парламентарни собранија: Државен совет кој подготвувал нацрт-закони, Трибунат кој не можел да ги гласа нацрт-законите и само расправал за нив, и Законодавно тело, чии членови не дебатирале по нацрт-законите и само гласале за нив. Советот на сенатот бил владино тело рамноправно со трите гореспоменати законодавни собранија и ги верификувало нацрт-законите и директно го советувал Првиот конзул за последиците од тие закони. Врховната извршна власт била доделена на тројца конзули, избирани на десет години. Четирите горенаведени владини органи биле задржани и според Уставот од XII година, со кој Наполеон се признава како француски суверен цар, но имале многу помали овластувања.
Со зацврстување на власта, Бонапарт успеал да го измени аристократскиот устав од Сијес во прикриена диктатура.
На 7 февруари 1800 година, преку јавен референдум бил потврден новиот устав. Со него целата моќ била во рацете на првиот конзул, а другите двајца конзули имале само церемонијална улога. 99,9 посто од гласачите на рефернедумот го одобриле уставот.
Зацврстување на моќта на Наполеон
Бонапарт морал да се ослободи од Сијес и од републиканците кои не сакале раководењето со републиката да ја доверат на еден човек. Победата кај Маренго (14 јуни 1800) му помогнала во неговата амбиција за зголемување на популарноста. Кралскиот заговор од 24 декември 1800 му дал прилика да се пресмета со демократските републиканци, кои иако невини биле депортирани во Француска Гвајана. Тој ги поништил собранијата, а направил Сенатот да има неограничена моќ за уставните прашања..
По Договорот од Луневил, потпишан во февруари 1801 со Австрија, мирот завладеал во Европа, а на Франција ѝ била дадена скоро цела Италија. Поради ова Бонапарт лесно ги елиминирал лидерите од опозицијата од собранијата во расправата за Граѓанскиот законик. Конкордатот од 1801 година, составен не во интерес на црквата, туку во интерес на неговата лична политика, му дозволил да ја сруши уставната демократска црква и да им го одземе најдоброто оружје на ројалистите.
По Амјенскиот мир (25 март 1802) со Обединетото Кралство, имал изговор дека како миротворец ќе се прогласи себеси за Конзул, не на десет години, туку доживотно, во знак на благодарност од нацијата. Рубиконот бил преминат тој ден: Маршот на Бонапарт кон царство започнал со Уставот на годината X од (16 Термидор) 4 август 1802 година.
На 2 август 1802 година (14 Термидор, Х), се одржал втор национален референдум, овој пат за да се потврди Наполеон како „Прв доживотен конзул“. Уште еднаш, 99,7% од гласачите го прифатиле предлогот.
Франција конечно уживала во ред и мир и ред. Пред тоа, Париз честопати страдал од глад и жед, и немал оган ни светлина, но под Наполеон, намирниците биле евтини и ги имало во изобилство, истовремено трговијата напредувала, а платите биле високи.
За да ја зајакне државната машинерија, Наполеон го создал елитниот ред Легија на честа (Légion d'honneur), Конкордатот, и ги вратил индиректните даноци, чин кон кој се гледа како предавство на Револуцијата.
За разлика од противењето на сенаторите и републиканските генерали, мнозинството од француското население останало некритички настроено кон авторитетот на Бонапарт.