cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Велибор Васовиќ
Репрезентација
Велибор Васовиќ го постигнал својот прв гол за репрезентацијата на 4 ноември 1962 година, во квалификацискиот натпревар за Европското првенство, против репрезентацијата на Белгија, кој се одиграл во Белград. Конечниот резултат бил 3:2 за составот на Југославија. Останатите два гола ги постигнал соиграчот Јосип Скоблар. Васовиќ го постигнал својот втор гол за државната репрезентација на 7 ноември 1965 година на квалификацискиот натпревар за Светското првенство 1966 во Англија, против селекцијата на Норвешка. Конечниот резултат бил 1:1. Тој постигнал и еден автогол и тоа на 27 септември 1964 година на пријателскиот натпревар против репрезентацијата на Австрија во Виена, кога репрезентацијата на Југославија загубила со резултат од 3:2.
Годеч
Историја
Годеч официјално бил прогласен за град на 18 јуни 1956 година.
Велибор Васовиќ
Репрезентација
Васовиќ немал толку успеси со репрезентацијата како што имал на клупски план. Не успеал да учествува на ниту едно од големите натпреварувања, Европско или Светско првенство. Еден од поатрактивните натпревари на кои настапувал бил натпреварот што репрезентацијата на Југославија го одиграла против репрезентација на Европа. Натпреварот се одиграл на 23 септември 1964 година во Белград на стадионот на ЈНА пред 20.000 гледачи.
Тренерска кариера
По завршувањето на неговата активна играчка кариера, во 1971 година Велибор Васовиќ станал тренер. Најпрво заминал во својот матичен клуб Партизан како тренер, а го преземал тимот во декември 1971 година, по оставката на тогашниот тренер Гојко Зец. Васовиќ со 32 години и два месеци, колку што имал тогаш, станал најмладиот тренер во историјата на екипата на Партизан. На крајот од првата сезона со екипата на Партизан ја заземал петтата позиција во првенството. Наредната сезона 1972/73, повторно била неуспешна, па составот на Партизан завршил на четвртото место. Васовиќ останал во клубот на Партизан уште една половина од сезона, а тоа била сезоната 1973/74, а потоа ја презел екипата на Пролетер од Зрењанин. Француската екипа Анже ја презел во периодот од 1975 до 1976 година. Подоцна, во сезоните 1976/77 и 1978/79 година, тој го презел составот на Париз Сен Жермен, но повторно бил без некој позначен успех. По екипата од Париз ја водел египетската екипа на Замалек од Каиро во 1982-83 година. Составот на Етникос од Пиреја го водел во 1983, а екипата на Црвена ѕвезда 1986-1988, каде во сезоната 1986/87 го заземал третото место, а во сезоната 1987/88 ја освоил титулата шампион на Југославија. Седејќи на клупата на екипата на Црвена ѕвезда, Велибор Васовиќ станал единствениот во историјата кој играл и за двата „вечни ривали“, но и ги тренирал истите. Додека бил шеф на професионалната екипа на Црвена ѕвезда влегол во конфликт со некои играчи кои се побуниле, бидејќи ги принудувал да учат англиски. На крајот тој го презел швајцарскиот клуб ФК Белинцона од Белинцона (1989). Тој клуб го водел една година, а потоа ја завршил својата тренерска кариера. По една година во Швајцарија, Велибор Васовиќ се вратил во Белград и ја започнал својата правна кариера, која и му била основната професија покрај фудбалот.
Приватен живот
Васовиќ бил остар критичар на работата на Фудбалскиот сојуз на Југославија (ФСЈ), а од 1997 година бил на чело на Здружението за развој и просперитет на југословенскиот фудбал и како таков, само пет дена по промените на 5 октомври 2000 година, тој се обидел да го преземе ФСЈ (фудбалскиот сојуз на тогашна Југославија).
Велибор починал на 4 март 2002 година во Белград во 63 година од животот од последиците здобиени од инфаркт при една прошетка на локација пред Народниот театар. Погребан бил во Алејата на заслужните граѓани на Новите гробишта во Белград. Стапувал во брак двапати и имал два сина од првиот брак. Бил полиглот, покрај мајчиниот српски, зборувал и англиски, француски, руски и холандски јазик.
Признанија
И покрај релативно кратката кариера, Васовиќ освоил толку многу титули што ретко кој фудбалер може да се пофали со тоа. Со секоја од екипите за кои настапувал ги освојувал титулите во државното првенство.
Со Партизан освоил вкупно четири шампионски титули на Југославија и тоа:
Финале на Купот на шампионите:
Со екипата на Црвена звезда освоил една шампионска титула на Југославија:
Со екипата на Ајакс освоил три шампионски титули на Холандија:
Три холандски купа:
Со составот на Ајакс настапил во финалето на холандскиот куп во сезоната 1967/68, каде што загубил од екипата на Хаг со резултат од 2:1.
Две финалиња од Купот на шампионите:
Статистика на игрите во ФК Партизан
Статистиката на Велибор Васовиќ е од официјалниот клупски сајт на екипата на Партизан
Мирцштег
Мирцштег (Mürzsteg) — село во округот Брук-Мирццушлаг на покраината Штаерска во Австрија. Порано било одделна општина, но во 2015 г. е ставено во состав на Нојберг на Мирц.
Мирцштешки реформи
Селото е познато во македонската историја како место кајшто се донеле познатите Мирцштешки реформи — програма на реформи на управата во Солунскиот, Битолскиот и Косовскиот вилает на Османлиското царство, кои големите сили му ги наметнале на царството. Реформите делумно се спроведени во периодот 1904-1909 година. Во документот, рускиот цар Николај II и австрискиот цар Франц Јосиф со своите соработници на 2 октомври 1903 година постигнале спогодба за спроведување реформи во Македонија.
32
32 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 32 година од новата ера, 32. од првиот милениум, 32. од I век и трета од 30-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5540 и 5541 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4782 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3792 и 3793 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 785.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 32 година се протега во 2668 и 2669, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2728 и 2729 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 575. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 608 и 607 година пред хиџра.
Починале
30er
Иван Дибич Забалкански
Иван Дибич Забалкански (13 мај 1785 – 10 јуни 1831) бил руски фелдмаршал.
УЕФА Лига на шампиони 2004/05
— 13. сезона на најсилното натпреварување на европските фудбалски клубови под името УЕФА Лига на шампиони и 50. сезона од основањето на натпреварувањето.
Натпреварувањето започнало на 13 јули 2004 со одигрувањето на првото квалификациско коло, а завршило со одигрување на финален натпревар на 25 мај 2005 година на олимпискиот стадион Ататурк во Истанбул, Турција. Учествувале 72 екипи од 48 национални сојузи. Финалето на оваа сезона од УЕФА Лигата на шампионите се смета за едно од најдобрите во историјата на натпреварувањето.
Второ квалификациско коло
Првите натпревари биле одиграни на 27 и 28 јули, а реванш натпреварите на 4 август 2004 година.
Трето квалификациско коло
Првите натпревари биле одиграни на 10 и 11 август, а реванш натпреварите на 24 и 25 август 2004 година.
1 Првиот натпревар бил завршен со победа на Макаби од 2:1, но натпреварот бил регистриран како службена победа на Макаби од 3:0 поради тоа што ПАОК играл со суспендиран играч.
Натпреварување по групи
Натпреварувањето по групи се играло од 14 септември до 8 декември 2004 година.
Осминафинале
Првите натпревари биле одиграни на 22 и 23 февруари, а реванш натпреварите на 8 и 9 март 2005 година.
Четвртфинале
Првите натпревари биле одиграни на 5 и 6 април, а реванш натпреварите на 12 и 13 април 2005 година.
1 Натпреварот бил прекинат во 78. минута при резултат 1:0 за Милан. УЕФА го регистрирала натпреварот како службена победа од 3:0 за Милан.
1445
1445 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1445 година од новата ера, 445. од вториот милениум, 45. од XV век и шеста од 1440-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6953 и 6954 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6195 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5205 и 5206 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2198.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1445 година се протега во 4081 и 4082, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4141 и 4142 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1988. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 848 и 849 исламска година.
NGC 2657
NGC 2657 — спирална галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2657 се споменува и како UGC 4573, MCG 2-23-2, CGCG 61-6, IRAS 08425+0949.
Откривање
Објектот е откриен на 7 март 1885 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2657 е од видот Sd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 2657 има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 45 м 15,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 9° 38' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 153°.
Други поделби
Проучување на NGC 2657 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 24595. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 186; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 810. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 438.
Шарлот Мери Јанг
Шарлот Мери Јанг (1823–1901) била англиска романописецка, која пишувала во служба на црквата. Нејзините изобилни книги помогнале да се прошири влијанието на Движењето Оксфорд и да се покаже нејзиниот голем интерес за прашањата на јавното здравје и санитарните услови. Нејзината работа главно не се печати.
Животот
Шарлот Марија Јанг е родена во Otterbourne, Hampshire, Англија, на 11 август 1823 година на Вилијам Јанг и Фани Јанг, родена Bargus. Таа се школувала дома од нејзиниот татко, учејќи латински, грчки, француски, Евклид и алгебра. Лекциите на нејзиниот татко би можеле да бидат груби:"Тој бараше трудољубивост и точност кои ми беа сосема туѓи. Грмеше по мене, така што никој не можеше да поднесе да го слушне, и често ме намалуваше до солзи, но неговото одобрување беше толку прекрасно што беше вкусен поттик. . . . Верувам дека, и покрај сите ветришта на мојата вродена мрзливост, ќе ни ги скршеше срцата ако престанеме да работиме заедно. И продолживме додека не наполнив дваесет години."Посветеноста на Јанг на нејзиниот татко била доживотна и се чини дека нејзините односи со него го поставиле стандардот за сите други односи, вклучувајќи го и бракот. Неговото „одобрување во текот на животот беше мое блаженство, неговиот гнев мојата беда за тоа време“.
Јанг е родена во религиозно семејство. Посветена на Високата црква, таа била под големо влијание на Џон Кебл, викар на Харсли од 1835 година, близок сосед и еден од водачите на Движењето Оксфорд. Самата Јанг понекогаш била нарекувана како „романописец на Оксфордското движење“, бидејќи нејзината работа често ги одразува вредностите и грижите на англо-католицизмот. Во Отербурн останала цел живот и предавала 71 година во селското неделно училиште. Нејзината куќа, Елдерфилд, станала градба со наведена во 2 одделение во 1984 година. Во 1868 година била формирана нова парохија јужно од родното село на Јанг, Отербурн.. Требало да ги содржи селата Истли и Бартон. Јонг донирала 500 фунти за парохиската црква и од нејзе било побарано да избере по кое од двете села парохијата треба да го носи името. Таа го избира Истли, но одлучи дека треба да се пишува Истли, бидејќи таа го сметала за помодерно.
Јанге починала во нејзиниот роден град Отербурн на 24 мај 1901 година. Нејзиниот некролог во Тајмс беше наведен, Нејзините пријатели, а особено нејзините посиромашни соседи, ја знаеја и силата и победничкиот шарм на нејзиниот карактер. Така, починатиот архиепископ Бенсон во својот дневник ја забележа нејзината „необична величественост и љубезност, кои се многу силни“.
Книжевна кариера
Јанг започнала да пишува во 1848 година и во својот долг живот објавила околу 160 дела, главно романи. Нејзиниот прв комерцијален успех, Наследникот на Редклиф (1853), обезбедил средства за ставање на шунерот Јужен Крос во употреба во име на Џорџ Селвин. Слични добротворни дела биле направени со заработката од подоцнежните романи. Јанг исто така била основачка и уредничка на 40 години на The Monthly Packet, списание основано во 1851 година, со разновидна читателска публика, но насочено кон британските англикански девојки, иако во подоцнежните години се сврте кон нешто поширока читателска публика). Меѓу другите нејзини познати дела се Heartsease и The Daisy Chain . Книга на златни дела е збирка на вистински приказни за храброст и самопожртвуваност. Други наслови биле Камеос од англиската историја, Животот на Џон Колриџ Патесон : Мисионерски епископ на Меланезиските Острови и Хана Мор . Нејзината историја на христијанските имиња била опишана како „прв сериозен обид за справување со темата“ и како стандардна работа за имињата во предговорот на првото издание на Витикомб Оксфордскиот речник на англиските христијански имиња (1944).
Околу 1859 година Јонге создава литературна група од помлади девојки братучеди, за да пишуваат есеи и да добијат совети од Јонг за нивното пишување. Заедно тие создадале приватно списание, The Barnacle, кое продолжило до околу 1871 година. Ова било вредно бидејќи тие можеби припаѓаа на последната генерација девојки што се школуваа дома. Нејзината кума, Алис Мери Колриџ, придонела како „Гургојл“ во првиот број, цртајќи ги кориците и придонесувајќи со преводи, написи и стихови.
Личниот пример и влијанието на Јонг врз нејзината кума Алис Мери Колриџ биле формативни во нејзината ревност за образование на жените, што довеле индиректно до основањето на школата за девојчиња Abbots Bromley.
По смртта на Јонг, нејзината пријателка, асистентка и соработничка, Кристабел Колриџ, ја објавила биографската книга Шарлот Мери Јонг: нејзиниот живот и писма (1903).
Репутација
Делото на Јонг било нашироко читано и почитувано во 19 век. Меѓу нејзините обожаватели биле Луис Керол, Џорџ Елиот, Вилијам Еварт Гледстон, Чарлс Кингсли, Кристина Росети, Алфред, Лорд Тенисон и Ентони Тролоуп. Вилијам Морис и Едвард Бурн-Џонс си го читаа Наследникот на Редклиф на глас додека биле на универзитетот Оксфорд и „ги земале средновековните вкусови на [херојот, Гај Морвил] и витешките идеали како претседавачки елементи во формирањето на предрафаелитот. Братство “. Работата на Јонг било позитивно споредувана со онаа на Тролоп, Џејн Остин, Оноре де Балзак, Густав Флобер и Емил Зола.
Алија
Алија (хебрејски: עֲלִיָּה‎, aliyah „подем“) е имиграција на Евреите од дијаспората во Израелската земја. Дефинирано и како „одење нагоре“, односно кон Ерусалим, односно „правење алија“ со преселување во Израелската земја е едно од најосновните принципи на ционизмот. Спротивната акција, емиграцијата од Израелската земја, на хебрејски се нарекува јерида („спуст“). Законот за враќање на Израел им дава автоматски права на Евреите, нивните деца и нивните внуци во врска со престојот и израелското државјанство.
Шарлот Мери Јанг
Репутација
Сепак, според критичарката Кетрин Сандбах-Далстром, делото на Јонг е „постојано измачувано“ од „тенденцијата да се меша моралниот квалитет на [нејзиниот] поглед на животот со квалитетот на нејзиниот литературен израз“.
Алија
Во пооголем дел од еврејската историја, повеќето Евреи живееле во дијаспората каде што алија се развил како национален стремеж на еврејскиот народ, иако тој обично не се исполнувал сè до развојот на ционистичкото движење кон крајот на XIX век. Големата имиграција на Евреите во Палестина започнала во 1882 година. Од основањето на Израелската држава во 1948 година, повеќе од 3 милиони Евреи се преселиле во Израел. Според податоците до 2014 година, Израел и соседните територии содржат 42,9% од светското еврејско население.
Шарлот Мери Јанг
Репутација
Нејзините романи како што се Синџирот на маргаритки, младата маќеа, судењето и трите невести ги опфаќаат викторијанските проблеми со урбаното загадување, санитарните реформи и епидемиите на колера и тифус. Таа ги повикува социјалните, економските и медицинските реформи на викторијанските градови опфатени со нечистотија. Дуализмот што се наоѓа во нејзините списи, пишува Алетеа Хајтер, „служи да ги илустрира триумфите и грешките на реформската ревност, да ја спротивстави себичната неодговорност со храбрата филантропија, да ја балансира традицијата и напредокот“.
Алија
Значење
Алија е важен еврејски културен концепт и основна компонента на ционизмот. Тој е запишан во израелскиот Закон за враќање, кој дава право на кој било Евреин и подобни не-Евреи (дете и внуче на Евреин, сопруга на Евреин, сопруга на дете на Евреин и сопруг на внуче на Евреин), законско право за помош на имиграција и населување во Израел, како и израелско државјанство. Некој што „прави алија“ се нарекува олех (м.р., мн. олим) или олах (ж.р., мн. олот). Многу религиозни Евреи се залагаат за алија како враќање во Ветената земја и го сметаат за исполнување на Божјото библиско ветување на потомците на хебрејските патријарси Авраам, Исак и Јаков. Моше бен Нахман го вклучува правење алија во неговото набројување на 613 заповеди.
Шарлот Мери Јанг
Репутација
Работата на Јонг е ретко проучувана, со можен исклучок на Наследникот на Редклиф.
Алија
Значење
Враќањето во Израелската земја е повторлива тема во еврејските молитви што се читаат секој ден, трипати на ден, а празничните служби на Пасха и Јом Кипур традиционално завршуваат со зборовите „Следната година во Ерусалим“. Бидејќи еврејската лоза може да обезбеди право на израелско државјанство, алијата (враќањето во Израел) има и секуларно и религиозно значење.
Шарлот Мери Јанг
Репутација
Греам Грин користел епиграфи од Малиот војвода за секое поглавје од неговиот роман „Министерството за стравот“ од 1943 година. Во поглавје 1, главниот лик Артур Роу купува примерок од книгата на прослава за шест пени.
Алија
Значење
Со генерации религиозни Евреи, алија го поврзувале со доаѓањето на еврејскиот Месија. Евреите се молеле да дојде нивниот Месија, кој требало да ја поврати земјата Израел од незнабожечко владеење и да го врати светското еврејство во земјата под халахска теократија.
Шарлот Мери Јанг
Репутација
Во 2015 година, скулптурата на Вивиен Малок била поставена надвор од железничката станица Истли, како почит на Јонг за делотворно именување на градот. Ја прикажува на околу 45-годишна возраст, кога ја именувала парохијата Истли. На неа се гледа како седи на клупа со книга во скутот, со простор за членовите на јавноста да седат покрај неа.
Ватес
Ватес — солунско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Анри Барбис
Станал познат со својот антивоен роман „Огнот“ („Le Feu“), издаден во 1916 година. Во основата на писателот стојат неговите преживувања за време на Првата светска војна. Книгата ја изразува растечката омраза кон милитаризмот. За овој роман, тој ја има освоено наградата „Гонкур“.
Подоцнежните негови дела како „Manifeste aux Intellectuels“ покажуваат јасно наведена револуционерна позиција. Есента 1925 година тој учествувал во основањето на „Комитет за заштита на жртвите од фашизмот и белиот терор во балканските држави“. Покрај него во комитетот влегле луѓе како истакнатиот француски општественик Жан Вилар и белгиската општественичка Поле Лами. Добивајќи ја општата поддршка на прогресивната европска јавност, комитетот ја посетил Бугарија, Романија и Југославија и покрај жестокото спротивставување на полицијата во тие земји. По враќањето, членовите развивиле активна јавна активност во заштита на настраданите од белите терор.
Петровец (растение)
Петровец (латински: Agrimonia eupatoria) е вид на агримонија.
Целото растение е темно зелено со бројни меки влакна. Меките влакна помагаат во мешунките од семето на растението да се залепат за кое било животно или лице што доаѓа во контакт со растението. Цветните шилци имаат лут мирис како кајсии. На јазикот на цвеќето, агримонија значи благодарност.
Вегетативни одлики
Обичната агримонија расте како листопадно, повеќегодишно тревно растение и достигнува висина до 100 см. Неговите корени се длабоки ризоми, од кои изникнуваат стеблата. Се одликува со неговите типични назабени рабови шилести листови.
Генеративни одлики
Цветовите со кратко стебло се појавуваат од јуни до септември, во долги, шилести, шилести соцвети. Единечниот цвет има заоблена цветна чаша во форма на урна, горниот раб има неколку редови меки, закривени влакна во облик на кука, 1-4 мм долго. Цветот на хермафродит има петкратна радијална симетрија. Присутни се пет чашкини ливчиња. Има пет жолти, заоблени ливчиња.Grieve, Mrs M. "Agrimony". A Modern Herbal. Botanical.com. Retrieved 2011-06-23. Ливчињата и пет до 20 прашници се издигнуваат над врвот на цветната чаша. Двата толчници со средна големина во цветните чаши се потопени, но не и споени со него. Плодовите се ахени со пречник приближно 0,6 см и секој има голем број куки што му овозможуваат да се залепи за животинско крзно и облека. Секој ахен може да има едно или две семиња.
Петровец е пронајдена во Европа и Југозападна Азија, каде што расте на влажни ливади, пасишта, покрај бреговите на потоците и меѓу грмушките - исто така се одгледува во други делови на светот за медицински цели.Vít Bojnanský; Agáta Fargašová (17 September 2007).
Во фолклорот
За Агримонија се вели дека има медицински и магични својства уште од времето на Плиниј Постариот. Со него астролошки владее Ракот, според Николас Кулпепер. Вообичаениот фолклор смета дека може да ги излечи раните од мускета и да го одбегне вештерството.
Традиционалниот британски фолклор вели дека ако гранче од растението се ставило под главата на човекот, тој би спиел сè додека не се отстрани.
Екологија
Цветовите со своите обилни резерви на полен привлекуваат муви, муви и медоносни пчели. Тие исто така се важен извор на храна за пеперутките како што е гризлениот капитен. Од опрашуваните цветови се развиваат плодови со бруси. Тие се прикачуваат на пасивните животни како говеда, овци и елени и се распространети на голема површина.Grieve, Mrs M. "Agrimony". A Modern Herbal. Botanical.com. Retrieved 2011-06-23. Агримонијата обично се наоѓа во млади пасишта, стари помалку од 50 години. Тоа е див домаќин на неколку видови штетници од инсекти ( Stigmella fragariella и Coroebus elatus ) кои се хранат со логан, малини и јагоди во Европа.
Содржи испарливи масла, флавоноиди, апигенин, лутеолин, кверцетин, кемпферол, тилирозид, тритерпен гликозиди вклучувајќи еускапинска киселина и торментна киселина, фенолни киселини и танини од 3%–21%.
Отон I (Грција)
Отон I (грчки: Όθων, Βασιλεύς της Ελλάδος, Otto Friedrich Ludwig von Bayern; во  -  во ) бил првиот крал на Грција, кој таа таа позиција дошол по потпишувањето на Лондонскиот договор од 7 мај 1832 година, според кој Грција била објавена за независно кралство.
Отон е роден како Отон Фридрих Лудвиг, принц на Баварија. Тој бил син на баварскиот крал Лудвиг I и принцезата Тереза Сакс-Хилдбургхаузен.
Крал на Грција
Кога бил избран за крал на Грција, Отон бил на 17 години, поради што според Лондонскиот договор, со земјата требало да управува регентство, назначено од неговиот татко. Како еден од основните услови за избирањето на Отон за крал на Грција пред баварскиот крал било престанување на воените дејствија врз Отоманското Царство. Тоа означувало дека Отон би ја имал титулата Крал на Грција, наместо Крал на Грците.
Отон I пристигнал во Грција во почетокот на февруари 1833 година заедно со назначено од неговиот татко регентство и со армија од 3.500 баварски војници и офицери, кои според протоколот на силите Грција требала да ги прифати на свој товар. На чело на регентскиот совет на малолетниот Отон застанал грофот Јозеф Лудвиг фон Армансберг. Регентството го вовел германскиот јазик како службен јазик на администрацијата и скоро сите административни и државни служби ги пополнило со Баварци. Ова управување во историјата на Грција е познато како "ксенократија" (управување на странците) или уште попрецизно - "баварократија" (Βαυαροκρατία, баварско управување).
Во почетната фаза од управувањето си Отон I и неговото регентство требало да се справат со големата криза која владеела во земјата. На прво место била ситуацијата со илјадниците бегалци од Турција, кои немале сопствена земја и немале со што да се прехрануваат. Грција била задолжена со исплата на огромен заем од 60 милиони франци кој и бил даден од страна на големите сили. Затоа регентството вовело бројни даноци. Грците многу бргу се нашле во ситуација полоша и од онаа кога биле под власта на Отоманите. Истовремено, Грција била зафатена и од внатрешни конфликти. Покрај тоа, Ото, католик по раѓање, одбивал да го прифати православието, што го направило еретик во очите на неговите поданици. Незадоволството од Баварократијата довело до обид за државен удар на чело со Колокотронис, кој бил уапсен и осуден на смрт, но подоцна пресудата му била заменета со 20-годишен затвор. На Пелопонез избувнало востание, кое било задушено од страна на властите.
Значителни успеси новата власт постигнала во областа на законодатеството, администрацијата и судството. Така биле донесени закони, врз основа на римското право, а освен тоа биле основани и повеќе судови. Во тоа време биле отворени голем број на училишта и болници. Грчката црква се одделила од Цариградската патријаршија и бил формиран петчлен синод, кој управувал со истата.
Самостојно управување
Во 1835 година Отон I станал полнолетен и ја презел власта од регентите, создавајќи апсолутна кралска власт. Гроф Армансберг бил назначен за претседател на Министерскиот совет со чин Канцелар. Бил создаден и Државен совет, составен како од Баварци, така и од луѓе на опозицијата, а Колокотронис бил амнестиран. Кралот го преселил главниот град на земјата во Атина. Во 1837 година Армансберг бил отстранет од власта, а кралот започнал да управува со кабинети, во кои влегувале и Грци. Власта започнала да се фокусира на луѓе кои немале големо влијание во земјата, додека водачите на различните партии биле испраќани на дипломатски мисии во странство.
Во 1837 година кралот се оженил со Амалија Олденбургска. Во 1838 година Баварскиот воен контигент ја напуштил земјата. Но, апсолутното владеење на кралот не ги решило проблемите на земјата, која ја чувствувала големата финансиска криза. Ветените реформи не не биле прифатени, а дел од нив биле ставени во мирување. Опозицијата барала сили и започнала да привлекува голем дел од војската на своја страна. Прозападните партии се ориентирале кон уставна монархија и зачувување на династијата, а русофилската партија се ориентирала кон замена на Отон со православен крал. Режимот на Отон постепено ја загубил и меѓународната поддршка во лицето на големите сили.
Во надворешната политика Отон бил следбеник на грчката Голема Идеја. Ова се противело на интересите на англиската политика, која стоела зад Отоманското Царство. Така во 40-те години на векот односите меѓу Грција и Англија се влошиле, но од друга страна пак се засилило француското и руското вляиние во земјата. Односите меѓу Атина и Лондон се влошиле главно поради врската со Јонски Острови|Јонските Острови, кои биле во сопственост на Англија. Јонските немири од 1848-1849 и серијата од инциденти над англиски граѓани и англиски трговски бродови во грчките води дополнително ја заострила ситуацијата и во 1850 година Англија направила морска блокада над Грција. Тврдото однесување на Грција пред англиските сили сепак му овозможило на Отон да му биде зголемен угледот пред народот.
Во 1853 година започнала Кримската војна, а кралот на Грција застанал на страната на Русија, чија надворешнополитичка линија за уништување на Отоманското Царство се совпаѓала со амбициите на Грција за доминација на Балканот за сметка на Турција. Владата на Отон наредила преместување на грчките чети во Тесалија и Епир и Македонија, области над кои грчката влада имала претензии. Во реонот на Арта избувнало и востание. По отворениот ултиматум од страна на Цариград, Виена, Париз и Лондон, заедно со воведување на втора блокада на атинското пристаниште, Отон се откажал од понатамошна интервенција.
По завршувањето на Кримската војна, авторитетот на Отон I започнал прогресивно да се намалува. Многу политичари го обвиниле во неактивност за време на војната, што ја лишило Грција од евентуални бенефиции на сметка на Турција. Во 1861 година еден млад студент се обидел да изврши атентат над кралицата. Во февруари 1862 година избувнало востание во Навплион, а во октомври истата година и во Артскиот Залив, Патрас и Месолонгион на кое се приклучиле граѓаните на Атина, вклучувајќи ја и атинската војска. Движењето завршило со победа, кралот и кралицата биле принудени да ја напуштат земјата и да се упатат кон Баварија, а во Грција се формирало регентство и нова влада.
Прогонство и смртта на Ото
По прогонувањето на Ото, во земјата биле одржувани избори. Во март 1864 година бил донесен нов устав, изработен по модел на белгискиот устав. Според него, народот имал висок суверенитет, законодавната власт се состоела од Национално собрание, право на глас имале мажите кои наполниле 21-годишна возраст и имале имот. Извршната власт му припаѓала на кралот, но кралските наредби станувале валидни само по одобрувањето им од ресорниот министер.
Во меѓувреме биле водени преговори за избор на нов крал. Круната била нудена на неколку кнезови, но како услов се барало пристап до Јонските острови на Грција. Така, на грчкиот престол застанал данскиот принц Георг, кој во октомври 1863 година пристигнал во Атина и бил крунисан под името Георги I.
Отон I починал во прогонство во Баварија во 1867 година во палатата на поранешната епископија на Бамберг, Германија, и погребан во Минхенската црква. Во текот на бунтот во Крит против Отоманското Царство во 1866 година, Отон донирал голем дел од своето богатство за купување на оружје. Сепак, тој не сакал тоа да излезе на виделина до неговата смрт.
Општо е прифатено од страна на историчарите дека, иако Отон не успеал, тој сепак е длабоко почитуван во Грција. Неговиот неуспех главно бил резултат на континуираните интриги и конкуренција меѓу трите најголеми европски сили. Пред неговата смрт, Отон побарал да биде облечен во грчка традиционална униформа.
Машинист (филм)
„Машинист“ (англиски: The Machinist) — шпанско-американски филм од 2004 година, во режија на Бред Андерсон. Главните улоги ги играат: Кристијан Бејл и Џенифер Џејсон Леj.
Змиска Пештера
Змиска Пештера (англиски: Serpent Cave) ― праисториско наоѓалиште со карпеста уметност во близина на Кларксвил, Арканзас, Соединети Држави. Се состои од панел што прикажува змиска фигура, вообичаен мотив во карпестата уметност на мисисипската култура. Зошто мотивот на таа култура се наоѓа на запад колку што е (во област во која повеќе доминираат рамничарската и кадоската култура пред европскиот допир) не е познато.
Наоѓалиштето било заведено во Националниот регистар на историски места во 1982 година.
Жерјавка
Жерјавка (словенечки: Žerjavka) — населба во Општина Шенчур во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Скопска Каза
Скопската каза била каза во Македонија во состав на Отоманското Царство, третостепена административно-управна единица, која постоела во 19 и почеток на 20 век. Скопската каза била дел од Скопскиот санџак, кој пак бил дел од Косовскиот вилает). Центар на казата бил градот Скопје, и оттука со казата управувал османлиски чиновник кајмакам. Бидејќи Скопје било центар и на Скопскиот санџак, во градот престојувал и управникот на санџакот, мутесарифот, а од 1888 година, кога Скопје станало центар на Косовскиот вилаета, тука живеел и косовскиот валија.
Скопската каза опфаќала 148 села и градот Скопје, односно опфаќала голема територија. Населението на почеткот на 20 век било етнички и конфесијално мешано. Муслиманите кои живееле во оваа каза по потекло биле Турци, Торбеши, Албанци, Черкези и муслимански Цигани. Христијанското население било со словенско потекло, но било поделено на верници на Цариградската патријаршија и на Бугарската егзархија.
Населени места
Скопската каза броела вкупно 34,862 жители. Се состоела од следните населени места:
Скопска Црна Гора
Гани Моберг
Ган Маргот Моберг (8 мај 1941 - 31 октомври 2007) била шведски фотограф и уметник која работела во Шкотска. Нејзината работа вклучува фотографии на Оркни, Шетланд и Фарски Острови.
Биографија
Гани Моберг е родена на 8 мај 1941 година во Гетеборг, Шведска. Нејзиниот татко Аке Моберг бил сметководител, а нејзината мајка Маргот Лундблад била аматерска сликарка. Гани го напуштила училиштето на 16-годишна возраст за да се занимава со уметничка фотографија.
Таа започнала со работа во фотографско студио во Гетеборг, но една година подоцна се преселила во Единбург, Шкотска. Во Единбург работела како au pair и студирала грнчарство на Единбургскиот колеџ за уметност, каде што се запознала со калифорнискиот уметник Там МекФејл. Тие се венчале во јануари 1961 година и добиле четири сина. Тие првично се населиле во Аргил, но подоцна се преселиле во Оркни во 1976 година, по посетата на Гани Моберг во 1975 година.
Нејзиниот сопруг водел книжарница во Стромнес наречена „Stromness Books & Prints“, која ја објавила нејзината прва книга за фотографија во 1979 година. Помеѓу 1977 и 1979 година, биле основани фестивалот Свети Магнус и Центарот за уметност на Пјер. Фестивалот Свети Магнус ја назначува нејзиниот фотограф во резиденција; улога што ја имаше речиси триесет години.
Уметничко дело
Првата публикација на Морберг била „ Камена изградена“ во 1979 година. Во оваа книга, фотографката собрала 18 воздушни снимки што ги направила низ Оркни. Таа потоа објавила голем број книги за фотографија. Нејзини главни теми биле пејзажите на Северен Атлантик.
Во 1986 година Моберг започнала соработка со поетот Џорџ Мекеј Браун. Заедно, тие објавиле пет книги во кои фотографиите на Моберг се испреплетуваат со поезијата на Џорџ Мекеј Браун. Соработувала и со норвешката авторка Лив Кјорсвик Шеи. Оваа соработка ги роди The Orkney Story (1985) и The Shetland Story (1988).
Безумности (Гоја, 1815 - 1823)
Безумности  ( Los disparates ), исто така познато како  Поговорки  (Proverbios ) и   Соништа  (Sueños), - е циклус графики на  шпанскиот сликар Франсиско де Гоја, создаден од  1815  до 1823година.
Графиките содржат бројни мотиви, детали и ликовни размислувања кои се директно поврзани со состојбата на уметникот : таинствени, метафорични, симболични, фантазмагорични.
Покрај 18- те графики од циклусот, кон нив или со истата тематика биле додадени уште 4 графички дела така што денес циклусот опфаќа опус од 22 творби. .
Историски прилики во кои се создадени графиките
Делата биле создадени за време на страшната црковна инквизиција, која била репресивна и строго цензорска во секој поглед во Шпанија. Гоја бил повлечен, живеел во предградието на [[Мадрид, во куќата таканаречена – „Куќата на глувиот“, врз чии sидови ги насликал познатите и монументални негови „темни“ слики..
Датирање
Циклусот бил создаван од 1815-1824 година, 1926 тој ја напуштил Шпанија и живеел во Бордо, Франција. Се смета дека серијата имала дваесет и пет отпечатоци, од кои останале само дваесет и два. Според бакарните плочи кои останале во неговата заоставнина, можело да се заклучи дека циклусот бил започнат во речиси исто време со завршувањето на циклусот „Тавромахија“ Поради сериозната болест што ја претрпел, Гоја, одреден период работел со прекини, а исто така и поради староста. ..
Техника
Графичката техника во која биле направени графиките е бакропис и акватинта, со тоа што за разлика од другите циклуси, Гоја овде, слободно ги комбинирал графичките техники, ставајќи ги единствено во функција на силен, јасен субјективен графички израз со што се оддалечил од некои дотогашни правила во гравирањето и создавал еден вид на нов  графички израз. .
Теми и структури
Во историјата на уметноста покрај делата на Хиеронимус Бош, ова е една од најтаинствените ликовни  творби воопшто во доменот на таинственоста, мистеријата, длабоката потсвесност.. Создавани во време на потполно ослободување во изразаот и во општественото живеење на авторот, овие дела се длабоки интерпретации на човечката: потсвест, психологија, фантазија, опсервација на трагичноста и апсурдноста на животот и постоењето во нерамномправните заедници. Неговата критика, иронија, сарказам и анализа на севкупните поразителни цивилизациски аномалии ги изразува со безброј метафори, симболи, тајни алузии и интерпретации на стварноста кои и денденес не се до крај и точно протолкувани.
Уметничко значење
Покрај графичките циклуси „Капричосите“ и „Ужасите на војната“, „Тауромахијата“ овој последен голем циклус на Гоја е генијален, таинствен и пророчки недостижен. Како и претходните циклуси, тој негов ликовен и уметнички израз и поглед е најмалку сто години пред времето. Влијанието особено со овој циклус што го извршил врз современата уметност е непроценливо. Тоа го потврдуваат и сликарите од дваесеттио век : Емил Нолде, Паул Кле, авангардите експресионистички уметници како и Салвадор Дали, кој во овој циклус го забележува идниот надреалистички правец. Франциско Гоја, покрај [[Албрехт Дирер и Рембрант ван Рајн спаѓа во најголемите и најзначајните графички творци во уметноста, неземајќи го предвид и неговото сликарство кое исто така спаѓа меѓу најзначајните ликовни творби на човештвото..
Делата од циклусот
Делата се од првото издание од 1864 година, денес чувани во Музејот Прадо во Мадрид
‘Рт на Стравот
'Рт на стравот (англиски: Cape Fear) е американски филм од 1991 година, во режија на Мартин Скорсезе. Главните улоги ги играат: Роберт Де Ниро, Ник Нолти, Џулиет Луис, Џесика Ланг, Роберт Мичам, Грегори Пек итн.
Содржина
По отслужувањето на долгогодишната робија, Макс Кејди (го игра де Ниро) се враќа во едно мало место, со намера да му се одмазди на адвокатот Сем Боуден (го игра Нолти). Макс бил осуден за силување и претепување на една девојка, но за време на судењето неговиот адвокат Боуден намерно скрил еден важен документ којшто би му помогнал да добие многу помала казна. Првично, Макс ја следи сопругата на Сем, Ли Боуден (ја игра Ланг), но подоцна ја запознава нивната ќерка, Даниеле Боуден (ја игра Луис). Уште од првиот ден, Сем е вознемирен од присуството на Макс и постојано се обраќа до судот и полицијата со молба да го протераат Макс од градот. Кога сфаќа дека полицијата нема да преземе ништо, бидејќи Макс е слободен граѓанин, со помош на еден свој пријател, Сем се обидува самостојно да се справи со Макс, дури го скршува и законот. Сепак, сите негови обиди завршуваат неславно: Макс успева да ги победи тројцата хулигани, ангажирани од Сем со намера да го претепаат Макс; во друга прилика, Макс ги снима заканите што му ги упатува Сем итн. Макс исто така е немилосрден убиец и силувач. Претходно силувал колешка на Сам и го убил семејното куче на Боуден, што го вознемирува семејството.
Оттука, Сем се одлучува на очајнички чекор - да го убие Макс. За таа цел, тој се преправа дека оди на пат, а всушност, се крие во својот дом, чекајќи да дојде Макс. Тој го остварува овој план со помош на својот пријател Клод Керсек. И навистина, Макс доаѓа, но успева да ги убие слугинката на семејството Боуден и Клод. Исплашеното семејство Боуден бега од градот, засолнувајќи се во малото место, 'Рт на стравот, но Макс лесно ги открива. Додека семејството Боуден се вози со малиот брод, ненадејно ги напаѓа Макс, семејството е принудено да се бори против него. По долга и мачна борба со него, Сем успева да го совлада Макс и да го спаси семејството, а Макс се удавува во реката.
IC 1547
IC 1547 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1547 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 16 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. IC 1547 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 31 м 50,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 28' 13".
Други поделби
Проучување на IC 1547 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1394107.
1444
1444 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1444 година од новата ера, 444. од вториот милениум, 44. од XV век и петта од 1440-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6952 и 6953 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6194 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5204 и 5205 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2197.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1444 година се протега во 4080 и 4081, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4140 и 4141 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1987. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 847 и 848 исламска година.
Славјанка
Со планината Пирин на север се поврзува преку Парилското Седло, на запад е поврзана со Сенгелска Планина, на исток со планината Стргач и на југ со планините Шарлија (Бродска Планина) и Црна Гора. Должината е околу 20 км и ширината 10-12 км. Наjвисоки врвови се Гоцев Врв (од старото име Алиботуш, денес го носи името на Гоце Делчев) со висина 2.212 метри, врв Шабран (2.196 м), Голем Царев Врв (2.186 м), Мал Царев Врв (2.087 м), Шабран (2.196 м), Саљува Џамија (2027 м). Планината е позната по карстниот релjеф, црната молика, алиботушкиот чаj (Sideritis scardica) и резерватот „Алиботуш“.