cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Блокадија
Историја
Наоми Клајн го популаризираше терминот Блокадија во книгата „Ова менува сè“, опишувајќи ја „возената транснационална зона на конфликт [...] каде што „редовните“ луѓе влегуваат таму каде што нашите лидери не успеваат“ долж целиот синџир на фосилни горива, од екстракција до транспорт до согорување.
Примери
Атласот за правда на животната средина има усогласено неколку примери на кампањи Блокадија од целиот свет.
Граѓанското општество во Јужна Африка ги реструктуира своите предизвици за државно поддржани екстрактивистички проекти со тактиката Блокадија како одговор на масакрот на работниците во рудникот во Марикана во 2012 година
Одлики
Покрај усвојувањето на конфронтирачки тактики, движењата на Блокадија се разликуваат од мејнстрим екологијата со интегрирање на грижи за еколошката правда и градење разновидни грасрут коалиции, каде што екологијата претходно ги нагласи кампањите на NIMBY, екологијата на познатите личности и застапувањето за законодавна акција.
Учесниците на Блокадија имале тенденција да бидат повеќе загрижени за легитимноста отколку за законитоста и реагираат на согледана планетарна вонредна состојба. Движењата на блокадија формираа неочекувани сојузи помеѓу грасрут групи кои реагираат на согледаните локални закани.
Блокадија се потпирала првенствено на децентрализирано лидерство и често организирало акции преку социјалните медиуми.
Мартинез Алиер и други научници ја опишувале Блокадија како мрежа на глобални кампањи со длабоко демократски пристап: учесниците се свесни за врските помеѓу локалната неправда и глобалната климатска криза. Стратегиите на Блокадија вклучуваат правни пристапи кои го потврдуваат правото на здрава животна средина и ги штитат локалните средства за егзистенција.
Во популарната култура
Поетската збирка на Стивен Колис „ Проектот за барикади “ вклучува том со наслов „Еднаш во блокадија“ која ги критикува неолиберализмот и културниот национализам, а исто така забележува дека поетската критика е недоволен отпор кон овие прашања.
Рудникот Лега Демби
Рудникот Лега Демби е најголемиот рудник за злато во Етиопија и е во близина на Шакисо во Оромија. Лега Демби има годишно производство од околу 4.500 кг злато и сребро, а е во сопственост на MIDROC. Загадувањето од рудникот резултираше со еколошки конфликт што ги влоши другите политички и етнички конфликти во регионот.
Рудникот изложил илјадници луѓе на загадување со цијанид, арсен и жива што во голема мера ги надминува упатствата на Светската здравствена организација, предизвикувајќи сериозни негативни здравствени ефекти, вклучувајќи многу мртвородени деца, вродени дефекти и деформитети. Во 2022 година, специјалниот известувач на Обединетите нации за човекови права и животна средина, Дејвид Ричард Бојд го опиша рудникот како една од најлошите зони за жртви во светот. Загадувањето на рудникот, исто така, ја загрози безбедноста на храната на локалните заедници. Луѓето беа убиени поради организирање протести против рудникот, а во 2018 година најмалку пет лица беа убиени кога безбедносните сили пукаа кон демонстрантите. Овие протести резултираа со привремено откажување на рударската дозвола.
Проучувањето на геометриските компатибилности помеѓу структурните елементи, односно, зоните на смолкнување, тектонските линии и наборите помогнаа во лоцирањето на златниот рудник Лега Демби во големата дуктилна транскурентна синистрална смолкнувачка зона со грубо N-S тренд.
Во февруари 2021 година, Министерството за рудници, нафта и природен гас (MoMPNG) објавил дека ќе му дозволи на MIDROC повторно да го отвори рудникот. Извештајот од 2022 година покажа дека владата „во голема мера успеала да го потисне секое јавно изразување на противење на рудникот“.
Позадина
Рудникот Лега Демби се наоѓа во регионалната држава Оромија, зона Гуџи, околу 500 километри јужно од Адис Абеба.
Лега Демби е дел од наоѓалиштето злато Адола, а е откриена во 1930-тите. Рудникот бил развиен од Етиопската империја со принудна работа и казнено службеност. Во тоа време, гарнизон од 900 војници го обезбедуваше рудникот; раселените мештани биле убиени или мачени за занаетчиски рудници во областа или за собирање кафе во близина на рудникот.
Рудникот бил приватизиран во 1997 година, а од 2011 година е во сопственост на MIDROC, компанија во сопственост на етиопско-саудискиот милијардер Мохамед Хусеин Ал Амуди. MIDROC е единствениот извозник на злато во Етиопија.
Еколошкиот конфликт во Етиопија придонеле за политичка нестабилност и етничко насилство во земјата. Студија од 2022 година објавена од The Extractive Industries and Society покажала дека експлоатацијата на областа реплицирала шема во која последователните етиопски режими го оправдувале присвојувањето земјиште за екстракција на ресурси со наративи за цивилизирање на „заостанатите“ општества.
Производство
MIDROC Technology Group го купил рудникот од владата на Етиопија за 172 милиони долари во 1997 година. Рудникот првично беше отворен рудник и произведуваше злато и сребро почнувајќи од 1998 година, и имал големо отворено јаловиште. MIDROC го проширил и го претворил во подземен рудник.
Рудникот произведувал четири тони злато годишно и генерирал повеќе од 60 милиони долари годишно пред да биде откажана дозволата во 2018 година
Десетгодишното обновување на дозволата за рударство било накратко доделено во 2018 година, со одредба со која се издвојувале 2 отсто од профитот на рудникот за локалната заедница, но таа брзо било откажана поради локален бес поради загадувањето од рудникот,. пред да биде вратен во 2021 година.
Влијание
Локалните жители тврдат дека MIDROC ги загадил реките со хемикалии кои жителите ги користеле за пиење и за добиток, предизвикувајќи деформитети при раѓање и смрт на животни. Демонстрантите тврдат дека загадувањето на водата и воздухот од рудникот предизвикало респираторни заболувања, спонтани абортуси, вродени дефекти и инвалидитет. Други извештаи вклучувале тумори, главоболки, состојби на кожата и проблеми со видот. Еден давател на здравствена заштита изјави дека „мајките имаат спонтани абортуси секој ден. . . Ова не го гледам на други места, само околу рударската локација“. Теренска студија во 2018-2019 година открила 19 деца со „сериозни деформитети и парализа“ во анкета во 36 домаќинства.
Конвенцијата за елиминација на сите форми на дискриминација против жените (CEDAW) утврдила дека правото на локалното население на храна е исто така нарушено бидејќи нивниот добиток угинал, нивните посеви се намалени и храната е контаминирана. Засегнато е и правото на децата на образование, бидејќи децата имаат деформитети кои ги оневозможуваат да одат на училиште или пречки во развојот за кои локалните училишта немаат ресурси да ги решат.
По протестите во 2018 година, Министерството за рудници, нафта и природен гас (МОМПНГ) се согласила да направи изјава за влијанието врз животната средина за рудникот. Ниту една претходна еколошка студија не била објавена во јавноста. Канадската амбасада се согласила да ја финансира студијата.
Еден труд од 2022 година открил дека MIROC создал ресурсна енклава во Лега Демби која била дистанцирана од влијанието на локалната заедница.
Протести
Во 2009 година, луѓето протестирале против рудникот како одговор на угинувањето на стотици говеда. Тие биле масовно тепани и апсени.
Во 2015 година, протестите во рудникот станале дел од поголемите антивладини демонстрации кои кулминираа со оставката на премиерот Хајлемариам Десален во 2018 година. Демонстрациите оставиле стотици мртви.
Во април 2016 година, безбедносните сили убиле организатор на протестот. Извештајот на Хјуман рајтс воч од 2016 година покажа дека „Безбедносните сили извршиле бројни прекршувања на човековите права како одговор на протестите, вклучително и произволно апсење и притворање, убиства и други употреби на прекумерна сила, тортура и малтретирање во притвор и принудни исчезнувања. ”
Во април и мај 2018 година, демонстрантите ги блокирале патиштата во Шакисо барајќи укинување на лиценцата на MIDROC во Лега Демби. Протестите се прошириле и во други градови. Демонстрантите го прекинале снабдувањето со струја и вода во рудникот. Безбедносните сили пукале врз демонстрантите, убивајќи пет лица на 8 и 9 мај Еден локален политичар бил уапсен затоа што зборувал за медиумите за протестите.
Министерството за рудници, нафта и природен гас (МОМПНГ) привремено ја суспендирал рударската дозвола на МИДРОК по протестите во 2018 година.
Во февруари 2021 година, MoMPNG објавил дека ќе дозволи MIDROC повторно да го отвори рудникот. Извештајот од 2022 година покажал дека владата „во голема мера успеала да го потисне секое јавно изразување на противење на рудникот“.
Горно Крушари
Горно Крушари или Горно Крушаре (Έσω Αχλαδοχώρι; до 1926 г. Έσω Κρουσάρ, Есо Крусар или , Ано Крусари ) — поранешно село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Постол во областа Централна Македонија, Грција.
Географија
Селото се наоѓало во Солунското Поле, југозападно од градот Пазар (Ениџе Вардар) и јужно од главниот пат за Воден.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Горно Крушари било село во Ениџевардарската каза. На австриската воена карта е означено како Крушар (Krušar), а на картата на Кондојанис — Крусари (Κρουσάρι), што значи дека тие извори не го сметаат за одделно од Крушари (или Армутчи; денес Амбелес).
Табла Тирада (Алдама)
Табла Тирада ( Tabla Tirada ) е населба во Мексико во државата Тамаулипас во општина Алдама .Населбата се наоѓа на надморска височина од 20 м.
Население
Според податоците од 2005 година во населбата живееле 4 лица.
Црква „Св. Никола“ - Расино
Свети Никола — главна селска црква во охридското село Расино.
Црквата се наоѓа на влезот во селото, а околу нејзе се сместени селските гробишта.
Историја
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен и осветен на 16 јуни 2002 година од страна на митрополитот г. Тимотеј.
Галерија
Црквата
Лондонска конвенција (1972)
Конвенцијата за спречување на морското загадување со фрлање отпад и друга материја од 1972 година, вообичаено наречена „Лондонска конвенција“ или „ЛК '72“ — договор за контрола на загадувањето на морето и поттикнување на регионални договори како дополнување на конвенцијата. Го опфаќа намерното одлагање во морето на отпад или друга материја од пловни објекти, авиони и платформи. Не ги опфаќа испуштањата од копнени извори како што се цевките и изливите, отпадот што се создава случајно на нормалното функционирање на пловните објекти или поставувањето на материјали за други цели освен самото отстранување, доколку таквото отстранување не е спротивно на целите на конвенцијата. Тој стапил на сила во 1975 година. Од септември 2016 година, конвенцијата има 89 земји-потписнички.
Позадина
Конвенцијата била повикана од Конференцијата на Обединетите нации за човековата средина (јуни 1972 година, Стокхолм), договорот бил изготвен на Меѓувладината конференција за Конвенцијата за фрлање отпад на море (13 ноември 1972 година, Лондон) и била отворена за потпис на 29 декември 1972 година. Конвенцијата стапила на сила на 30 август 1975 година кога го ратификувале 15 држави. Според податои од 1 октомври 2001 година, конвенцијата имала 78 договорни страни. Меѓународната администрација на Конвенцијата функционира преку Консултативни состаноци што се одржуваат во седиштето на Меѓународната поморска организација (ИМО) во Лондон.
Лондонската конвенција се состои од 22 членови и три анекси. Следи пристап на „црна листа/сива листа“ за регулирање на фрлањето на океаните; Материјалите од Анекс I (црната листа) генерално не смеат да се фрлаат преку океанот (иако за одредени материјали од Анекс I фрлањето може да биде дозволено ако се присутни само како „контаминанти во трагови“ или „брзо стануваат безопасни“ и материјалите од Анекс II (сивата листа) бараат „посебна грижа “. Анекс III ги поставува општите технички фактори што треба да се земат предвид при утврдувањето на критериумите за издавање дозволи за фрлање во океани.
Главната цел на Лондонската конвенција е да се спречи неселективно одлагање во морето на отпад што може да биде одговорен за создавање опасност по здравјето на луѓето; оштетување на живите ресурси и морскиот живот; штетни удобности; или мешање со други легитимни употреби на морето. Конвенцијата од 1972 година го проширува својот опсег на „сите морски води освен внатрешните води“ на државите и забранува фрлање на одредени опасни материјали. Понатаму, потребна е претходна посебна дозвола за фрлање на голем број други идентификувани материјали и претходна општа дозвола за друг отпад или материја.
Имплементација
Од влегувањето во сила во 1975 година, конвенцијата обезбедува рамка за меѓународна контрола и спречување на загадувањето на морето во рамките на која договорните страни постигнале континуиран напредок во одржувањето на океаните чисти. Меѓу неговите пресвртници се забраната од 1993 година за отстранување од океаните на ниско ниво на радиоактивен отпад и резолуциите за ставање крај на фрлањето и согорувањето на индустрискиот отпад. Напорите на земјите се поддржани од постојаниот секретаријат чиј домаќин е Меѓународната поморска организација (МПО). Консултативниот состанок на договорните страни на лондонската конвенција е орган на управување и политички одлуки на конвенцијата. Потребни се совети за прашања за кои е потребна мултидисциплинарна експертиза од Заедничката група на експерти за научни аспекти за заштита на морската животна средина (GESAMP) која е составена од специјализирани експерти номинирани од ММО, ФАО, УНЕСКО, МОК, СМО, СЗО, МААЕ, ООН и УНЕП. Научна група за депонирање, која е составена од владини експерти од страните на конвенцијата, одговорни да одговорат на какви било научни барања од консултативниот состанок, вклучително и подготовка на список на опасни материи, развивање насоки за спроведување на конвенцијата и одржување свесност за влијанијата врз морските средини на влезовите од сите извори на отпад.
Конвенцијата се спроведува во САД преку Чќен I од Законот за заштита на морето, истражување и засолништа (MPRSA) кој налага дека регулативите за спроведување треба да ги применуваат обврзувачките барања до степен до кој тоа нема да го релаксира MPRSA.
Протокол од 1996 година
На 17 ноември 1996 година, на посебен состанок на договорните страни бил усвоен „Протоколот од 1996 година кон Конвенцијата за спречување на загадување на морето за фрлање отпад и други материи, 1972 година“, кој требало да ја замени Конвенцијата од 1972 година, што е предмет на ратификација. Во согласност со Агендата 21 на Самитот за планетата Земја, Протоколот од 1996 година го одразува глобалниот тренд кон мерки на претпазливост и превенција, при што страните се согласиле да преминат од контролирано расфрлање во морето на разновиден отпад создаден од копното кон интегрирани решенија и контролирано отстранување од неколку, преостанати категории на отпад или друга материја.
Меѓу најважните иновации донесени со протоколот од 1996 година е кодификацијата на „пристапот на претпазливост“ и принципот „Загадувачот плаќа“. Одразувајќи ги овие принципи, протоколот отелотворува голема структурна ревизија на конвенцијата, таканаречениот пристап на „обратна листа“. Така, наместо да забрануваат фрлање на одредени (наведени) опасни материјали, земјите се обврзале да забранат фрлање отпад или друга материја што не е наведена во Анекс 1 („обратна листа“) од протоколот од 1996 година. За фрлање отпад или друга материја на овој обратен список е потребна дозвола. Земјите на протоколот дополнително се обврзиле да усвојат мерки за да обезбедат дека издавањето дозволи и условите за дозволи за фрлање супстанции од обратниот список се усогласени со Анекс 2 (Анекс за проценка на отпад) од протоколот. Супстанциите на задниот список вклучуваат извлечен материјал; тиња од отпадна вода; индустриски отпад од преработка на риба; пловни објекти и морски платформи или други вештачки структури на море; инертен, неоргански геолошки материјал; органски материјал од природно потекло; и гломазни предмети, вклучително железо, челик, бетон и слични материјали за кои загриженоста е физичкото влијание, и ограничени на оние околности каде што таквиот отпад се создава на места без алтернативи за депонирање на земјиштето. Дополнително, протоколот од 1996 година целосно ја забранува практиката на согорување на море, освен за итни случаи, и забранува извоз на отпад или друга материја до не-страни за целите на фрлање или согорување на море.
Протоколот од 1996 година ефективно го поместил опсегот на првичната лондонска конвенција на копно, поврзувајќи го со прашањата за политиката и управувањето со копното, како и со отстранувањето на морскиот отпад. Индикативни за оваа промена се елементите како што се кодификацијата на пристапот на претпазливост и воспоставувањето барања како што се „ревизија за спречување отпад“, идентификација и контрола на изворите на контаминација за одредени материјали и соработка со релевантни локални и национални агенции кои се вклучени во контролата на загадувањето. Во овој контекст, Интегрираното управување со крајбрежјето (ИУК) доаѓа како природна рамка за ефективно спроведување на целите на протоколот. Потпирајќи се на својата огромна техничка експертиза на ИУК, Националната океанска служба (НОС) треба да придонесе за создавање на потребната основа за пристапување на САД кон Протоколот од 1996 година и понатаму, за имплементација на протоколот. Преку својата меѓународна програмска канцеларија, НОС ќе придонесе и во напорите за меѓународна соработка кон исполнување на целите на Протоколот од 1996 година.
Правното толкување за зафаќање и складирање на јаглерод (ФСЈ) е неизвесно. Отпадот од подморското дно спаѓа во опсегот на договорот, кој може да ги забрани проектите ФСЈ како што е вбризгување на CO <sub id="mwSA">2 во морските платформи вградени во геолошки формации под морското дно.
Земји
Држави членки - (87 од 2013 година) Авганистан, Ангола, Антигва и Барбуда, Аргентина, Австралија, Азербејџан, Барбадос, Белорусија (ратификувана како Белоруска ССР), Белгија, Бенин, Боливија, Бразил, Бугарија, Канада, Зеленортските Острови, Чиле, Народна Република Кина, Демократска Република Конго, Костарика, Брегот на Слоновата Коска, Хрватска, Куба, Кипар, Данска, Доминиканска Република, Египет, Екваторијална Гвинеја, Финска, Франција, Габон, Германија, Грција, Гватемала, Хаити, Хондурас, Унгарија, Исланд, Иран, Ирска, Италија, Јамајка, Јапонија, Јордан, Кенија, Кирибати, Јужна Кореја, Либија, Луксембург, Малта, Мексико, Монако, Црна Гора, Мароко, Науру, Холандија, Нов Зеланд, Нигерија, Норвешка, Оман, Пакистан, Панама, Папуа Нова Гвинеја, Перу, Филипини, Полска, Португалија, Русија (ратификувана како Советски Сојуз), Света Луција, Свети Винсент и Гренадини, Србија (ратификувана како Србија и Црна Гора), Сејшели, Сиера Леоне, Словенија, Соломонски Острови, Јужна Африка, Шпанија, Суринам, Шведска, Швајцарија, Сирија, Танзанија, Тонга, Тунис, Украина (ратификувана како Украинска ССР), Обединетите Арапски Емирати, Обединетото Кралство, САД и Вануату.
Попово Село (Ениџевардарско)
Попово Село (Ποποβοσέλο) — поранешно село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Постол во областа Централна Македонија, Грција.
Географија
Селото се наоѓало во југозападните падини на планината Пајак, северозападно од градот Пазар (Ениџе Вардар) и околу 5 км југоисточно од Тодорци.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Попово Село било село во Ениџевардарската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Попово Село броело 55 жители, сите Македонци христијани. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Попово Село живееле 32 Македонци под врховенството на Цариградската патријаршија Симовски го наведува Мишев, т.е. Бранков со 80 жители).
Во Грција
Во 1912 г. селото е окупирано од грчка војска. Регистрирано е како населба со христијанска вероисповед и македонски јазик. Во неговиот патописен попис од 1917-18 г. Боривое Милоевиќ го заведува со 7 македонски куќи. Обата извора имаат малку застарени податоци, бидејќи се смета дека населението се иселило од Попово Село уште во 1911 г., прибирајќи се во повеќе села — четири семејства во Тодорци, две во Бабјани и едно во Свети Илија. По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција, кога е заведено како веќе напуштена населба.
Список на интеграли на Гаусови функции
Во следниве изрази,
е нормално распределена функција на густината на веројатноста,
е соодветната функција на кумулативната распределба на веројатноста (каде erf е функцијата на грешка) и
е Овенова Т функција.
Овен има широк список на интеграли од Гаусов тип. Подолу е даден само дел од истиот.
Неопределени интеграли
Во овие интеграли, n!! е двоен факториел: за парни n еднаков е на производот од сите парни броеви од 2 до n, а за непарни n еднаков е на производот на сите непарни броеви од 1 to n ; дополнително претпоставено е дека 0!! = (−1)!! = 1.
АСОБАЛ лига
Најуспешна екипа е Барселона со освоени триесет тиули.
Правила на натпреварување
Сезоната се состои од 30 натпреварувачки рунди и секоја од екипите игра против секого на домашен и гостински терен.
Секоја победа им носи 2 бода на екипите, додека пак за нерешен резултат двете екипи добиваат по еден бод. На крајот на натпреварувачка сезона, првак е:
Примера Дивизион
{|
ЕХФ Коефициент
Рангирање според ЕХФ за сезоната 2022/23:
Мата Милошевиќ
Мата Милошевиќ (роден во, на - починат во , на ) — југословенски и српски театарски и филмски режисер, актер, писател и воспитувач. Мата бил запишан во матичната книга на родените како Матија Милер, од мајка Марија Сехас, која била Унгарка, и татко фламанскиот гроф Ван дер Сен, кој работел во белгиската амбасада во Белград. Откако ја изгубила работата, неговата мајка била принудена да го даде своето дете на посвојување на брачната двојка без деца Катица и Станка Милошевиќ.
Во 1923 година тој го завршил драмското училиште при Народниот театар во Белград. Тој бил глумец и режисер на Народниот театар и Југословенскиот драмски театар во Белград. Со педагошка работа почнал од 1948 година на академијата како наставник по глума. Театарската сцена на академијата го носи неговото име.
Театарски претстави
Покрај бројните рецитали и радиодрами, тој режирал претстави што сè уште се паметат:
Бредли Бил
Бредли Емануел Бил (Bradley Emmanuel Beal; роден на 28 јуни 1993, во Сент Луис, Мисури) е американски кошаркар, бек на Вашингтон Визардс.
Берт Ланкастер
Берт Ланкастер ( Burt Lancaster ; Њујорк, 2 ноември 1913 година - Лос Анџелес, 20 октомври 1994 година ) бил американски филмски глумец. Роден е во Њујорк во протестантско семејство. Тој бил едно од петте деца. Тој и се приклучил на американската армија за време на Втората светска војна.
Тој се оженил трипати и имал пет деца. Првиот брак траел од 1935 година до 1946 година вториот од 1946 година до 1969 година година. Неговиот трет брак бил со Сузан Мартин во 1991 година година. Починал на 20 октомври 1994 година од срцев удар.
Тој ја освоил наградата Оскар во 1960 година за најдобар главен глумец во филмот „Елмер Гантри“.
По неговата смрт, Ланкастер бил кремиран.
Хозе Франциско Кали Цај
Хозе Франциско Кали Цај (роден на 27 септември 1961 година) — адвокат и дипломат од Гватемала.
Тој ја презел функцијата специјален известувач на Советот за човекови права на ОН за правата на домородните народи во 2020 година, откако мандатот на неговата претходничка, Викторија Таули-Корпуз, завршил на 30 април истата година. Како специјален известувач на ОН, тој има задача да ги испита наводните прекршувања на правата на домородните народи и да го промовира спроведувањето на меѓународните стандарди за правата на домородните народи. Во ова својство, тој и Дејвид Р. Бојд ја повикале Шведска на почетокот на 2022 година да не и доделува лиценца на британската компанија Beowulf Mining за рудникот за железна руда Калак во регионот Галок, дом на домородните Сами, изјавувајќи дека рудникот со отворен коп би го загрозила заштитениот екосистем и миграцијата на ирвасите.
Пред да стане специјален известувач, Франциско Кали бил избран во четири последователни четиригодишни мандати за да служи во Комитетот за елиминација на расната дискриминација, тело од Договорот на ОН, од 2004 до 2020 година. Тој бил избран за претседател на Комитетот, а во тоа својство имал двегодишен мандат од 2014 до 2016 година. Тој бил првиот домороден човек избран да служи во договорно тело на ОН.
Георги Галев
Георги Галев ( — во  ) — македонски револуционер, жртва на четниците на ВМРО Автономистичка.
Животопис
Летото 1923 година, царските автономисти го убиле Георги Галев, бидејќи не им го признавал правото тие да се служат со името на ВМРО.
Белешки
<references group="а" />
Топот беше жежок
„Топот беше жежок“ (српски: Топ је био врео) — роман на српскиот писател Владимир Кецмановиќ од 2008 година.
Содржина
Романот се состои од 12 дела:
Осврт кон романот
Романот „Топот беше жежок“ наишол на позитивни критики и се закитил со две значајни книжевни награди: „Борислав Пекиќ“ и „Меша Селимовиќ“, а влегол во најтесниот избор за НИН-овата награда за роман на годината. Според Слободан Владушиќ, „Топот беше жежок“ е „без сомнение најхрабриот српски роман на XXI век“, а Александар Јерков го оценил како „најтешкиот поетички погодок на српската книжевност“.
Киноскефале (Тесалија)
Киноскефале (Κυνὸς κεφαλαί, што значи „кучешки глави“) ― старо име на низа ридови во античка Тесалија, малку јужно од Скотуса, на чија територија биле сместени. Тие се опишани од Полибиј како груби, скршени и со значителна висина; и се незаборавни како сцена на две битки: Битката кај Киноскефале (364 п.н.е.), помеѓу Тебанците и Александар од Фера, во која Пелопида бил убиен; и Битката кај Киноскефале (197 п.н.е.), со уште поголема славна личност, во која Филип V Македонски бил поразен од римскиот конзул Тит Квинтиј Фламинин.
Наводи
39.41667°N, 22.56667°W
Иван Кујунџиев
Животопис
После извршениот деветојунски вооружен ноќен преврат изведен под директиви на Царот Борис III, од страна на организацијата на офицерите "Воениот сојуз" со учество и на ВМРО Автономистичка предводена од Тодор Александров и Александар Протогеров, четниците на Тодор Александров од полицијата имале дозвола кого сакаат да вадат од затвор, а при тоа ги ликвидирале на непознати места. Во издавањето на овие наредби главно учество земал зетот на Тодор Александров - Михаил Монев (кого Македонците го нарекувале „Црниот Монев“), тутунскиот трговец од Неврокоп Стојан Филипов, како и Анго Попов (наречен делибаша) кој бил назначен за пункотв началник на ВМРО (Автономистичка) за Пловдив.
Летото 1923 година, деветојунските власти го извадиле од затвор Иван Кујунџиев и им го предале на царските автономисти. Тие го однеле во непознат правец и го убиле, бидејќи им го оспорувал правото на царските луѓе да се служат со името на ВМРО.
Белешки
<references group="а" />
Златка Тодорова
Златка Конева Тодорова ( — во  ) — жртва на четниците на ВМРО Автономистичка.
Животопис
После извршениот деветојунски вооружен ноќен преврат изведен под директиви на Царот Борис III, од страна на организацијата на офицерите "Воениот сојуз" со учество и на ВМРО Автономистичка предводена од Тодор Александров и Александар Протогеров, четниците на Тодор Александров од полицијата имале дозвола кого сакаат да вадат од затвор, а при тоа ги ликвидирале на непознати места. Во издавањето на овие наредби главно учество земал зетот на Тодор Александров - Михаил Монев (кого Македонците го нарекувале „Црниот Монев“), тутунскиот трговец од Неврокоп Стојан Филипов, како и Анго Попов (наречен делибаша) кој бил назначен за пункотв началник на ВМРО (Автономистичка) за Пловдив.
Летото 1923 година, царските автономисти по наредба на Стојан Филипов ја уапсиле Златка Конева Тодорова. По некое време таа била извадена од затворот, одвлечена во непознат правец и убиена.
Белешки
<references group="а" />
Стојан Тодоров
Стојан Тодоров ( — во  ) — жртва на четниците на ВМРО Автономистичка.
Животопис
После извршениот деветојунски вооружен ноќен преврат изведен под директиви на Царот Борис III, од страна на организацијата на офицерите "Воениот сојуз" со учество и на ВМРО Автономистичка предводена од Тодор Александров и Александар Протогеров, четниците на Тодор Александров од полицијата имале дозвола кого сакаат да вадат од затвор, а при тоа ги ликвидирале на непознати места. Во издавањето на овие наредби главно учество земал зетот на Тодор Александров - Михаил Монев (кого Македонците го нарекувале „Црниот Монев“), тутунскиот трговец од Неврокоп Стојан Филипов, како и Анго Попов (наречен делибаша) кој бил назначен за пункотв началник на ВМРО (Автономистичка) за Пловдив.
Летото 1923 година, откако царските автономисти по наредба на Стојан Филипов ја убиле мајката на Стојан, Златка Тодорова, тие и него го извадиле од затвор и го убиле.
Пожртвувана зона
Пожртвувана зона или област на жртвување (често се нарекува национална зона на жртвување или национално подрачје за жртвување) претставува географска област што е трајно оштетена од тешки промени во животната средина или економско деинвестиција, често преку локално несакано користење на земјиштето (ЛНКЗ). Коментаторите, вклучувајќи ги Крис Хеџис, Џо Сако и Стив Лернер, тврдат дека корпоративните деловни практики придонесуваат за создавање на пожртвувани зони. Извештајот на ООН од 2022 година истакнува дека милиони луѓе на глобално ниво се наоѓаат во зони кои се загадени, особено во зоните што се користат за тешка индустрија и рударство.
Дефиниција
Една дефиниција, на професор по англиски јазик во Меѓународното средно училиште во Проспект Хајтс во Бруклин, Њујорк, вели: „Зона на жртвување е кога нема избор во жртвувањето. Некој друг ги жртвува луѓето и нивната заедница или земја без нивна дозвола.“ Во соработка со студентите, била создадена пософистицирана дефиниција: „Во име на напредокот (економски развој, образование, религија, фабрики, технологија) одредени групи луѓе (наречени инфериорни) можеби ќе треба да бидат повредени или жртвувани за други групи (надредените) да имаат корист“.
Друга дефиниција вели дека Зоните на жртвување се места оштетени поради локално несакано користење на земјиштето што предизвикува „хемиско загадување каде што жителите живеат веднаш во непосредна близина на силно загадените индустрии или воени бази“.
Етимологија
Според Хелен Хантингтон Смит, терминот за прв пат бил употребен во САД, дебатирајжи за долгорочните ефекти од ископувањето јаглен на американскиот Запад во 1970-тите. Националната академија на науките / Националната академија на инженерски студиски комитет за потенцијалот за рехабилитација на површинските земјишта ископани за јаглен во западниот дел на Соединетите Американски Држави изготвил извештај од 1973 година кој го вовел терминот, откривајќи:"Во секоја зона, веројатноста за рехабилитација на област зависи од целите на користење на земјиштето, одликите на местоположбата, достапната технологија и вештината со која се применува оваа технологија. Во крајности, доколку површинските минирани земји се прогласени за национални области за ќртвување, сите еколошки зони имаат голема веројатност за успешна рехабилитација. Меѓутоа, доколку целта е целосна реставрација, рехабилитацијата во секоја зона нема веројатност за успех."Слично во 1975 година, Женевив Атвуд напишал во Scientific American:"Површинската експлоатација без мелиорација го отстранува земјиштето засекогаш од продуктивна употреба; таквото земјиште најдобро може да се класифицира како национално жртвено подрачје. Меѓутоа, со успешна рекултивација, површинското ископување може да стане само едно од низата намени на земјиштето што само ја прекинува тековната употреба и потоа го враќа земјиштето на еквивалентна потенцијална продуктивност или уште поголема."Хантингтон Смит во 1975 година напишал: „Одборот што го издаде претпазливиот и научен извештај на Националната академија на науките несвесно допре вербална бомба“ со фразата Национална област за жртвување; „Зборовите експлодираа во западниот печат преку ноќ. Заробени од народ кој се чувствуваше како „национална жртва“, тие станаа говор и собирен крик.“  Терминот предизвикал јавна дебата, вклучително и меѓу еколозите и политичарите, како што е идниот гувернер на Колорадо, Ричард Лам.
Терминот продолжил да се користи во контекст на рударството до најмалку 1999 година: „Западна Вирџинија стана зона за жртвување на животната средина“.
Чиле
Наводно, во 2011 година Терам го вовел терминот во чилеанскиот политички дискурс.
Чилеанското пристаниште Кинтеро и соседниот Пучунцави се посочени како зони на жртвување. Во зоната се наоѓа електраната Вентанас на јаглен, рафинерија за нафта, складиште за цемент, Fundición Ventanas, леарница и рафинерија за бакар, фабрика за подмачкување и хемиски терминал. Во оваа област работат вкупно 15 компании кои се загадувачи. Во 2011 година, Ескуела Ла Греда лоцирана во Пучункави, била зафатена со хемиски облак од индустрискиот комплекс Вентанас. Сулфурниот облак отрул околу 33 деца и 9 наставници, што резултирало со преместување на училиштето. Старата местоположба на училиштето по овој настан била напуштена. Во август и септември 2018 година имало јавна здравствена криза во Кинтеро и Пучункави, каде што над 300 луѓе доживеале болест од токсични материи во воздухот, кои доаѓаат од загадувачките индустрии.
САД
ЕПА на САД потврдила во извештајот од 2004 година како одговор на Канцеларијата на генералниот инспектор дека „решението за нееднаква заштита лежи во областа на еколошката правда за сите Американци. Ниту една заедница, богата или сиромашна, црна или бела, не смее да биде дозволено да стане „зона на жртвување““
Коментаторите, вклучувајќи ги Крис Хеџис, Џо Сако, Роберт Булард и Стивен Лернер тврдат дека корпоративните деловни практики придонесуваат за создавање на пожртвувани зони и дека овие зони најчесто постојат во заедници со ниски приходи и малцинства, обично афро-американски заедници. Зоните се централна тема за графичкиот роман Денови на уништување, Денови на бунт, напишан од Хеџис и илустриран од Сако.
Во 2012 година, Хеџис изјавил дека примерите на овие зони ги вклучуваат Пајн Риџ, СД и Камден, Њу Џерси. Во 2017 година, проектот за јавни станови за Запад Калумет во Источен Чикаго, Индијана, изграден на поранешното место на топилницата за олово, требало да се урне и почвата да се замени за да се доближи областа до станбените стандарди, со што биле раселени 1000 жители. Во 2014 година, Наоми Клајн напишала дека „водењето економија на извори на енергија кои ослободуваат отрови како неизбежен дел од нивното извлекување и рафинирање отсекогаш барало жртвени зони“.
Вселенска индустрија
Интеракциите меѓу човекот и животната средина кои лежат во срцето на еколошката правда, вклучително и зоните на жртвите, се предложени да ја вклучат и еколошката жртва на регионите надвор од Земјата. Клингер наведува дека „еколошката геополитика на Земјата и вселената се нераскинливо поврзани со просторната политика на привилегии и жртви - меѓу луѓето, местата и институциите. Дунет и неговите соработници ја нарекле вселената „последна зона на жртвување“ што претставува пример за колонијално врамена потрага по бесконечни можности за акумулација, експлоатација и загадување. Ова се манифестира во двете зони на жртви поврзани со инфраструктурата за лансирање, отпадот и орбиталниот отпад.
Точката Немо е океанска непристапна точка лоцирана во јужниот дел на Тихиот Океан. Избрана е како најоддалеченото место во светот и служи како „гробишта за вселенски летала“ за вселенска инфраструктура и пловни објекти. Од 1971 година, 273 вселенски летала и сателити се насочени кон Точка Немо; оваа бројка ја вклучува вселенската станица Мир (142 тони) и ќе ја вклучи Меѓународната вселенска станица (240 тони).
Титан (планина)
Титан или Титан Планина (Τίτανος Όρος; Titanus Mons) ― планина во античка Тесалија, спомната од Хомер во Илијадата како во близина на античкиот град Астериум. И Хомер и Страбон забележуваат дека врвовите на планината се бели. Денешниот врв, планината Титан, го зачувал античкото име.
Наводи
39.55148°N, 22.17704°W
Георги Кујунџиев
Животопис
После извршениот деветојунски вооружен ноќен преврат изведен под директиви на Царот Борис III, од страна на организацијата на офицерите "Воениот сојуз" со учество и на ВМРО Автономистичка предводена од Тодор Александров и Александар Протогеров, четниците на Тодор Александров од полицијата имале дозвола кого сакаат да вадат од затвор, а при тоа ги ликвидирале на непознати места. Во издавањето на овие наредби главно учество земал зетот на Тодор Александров - Михаил Монев (кого Македонците го нарекувале „Црниот Монев“), тутунскиот трговец од Неврокоп Стојан Филипов, како и Анго Попов (наречен делибаша) кој бил назначен за пункотв началник на ВМРО (Автономистичка) за Пловдив.
Георги бил уапсен во градот Неврокоп и бил преместен во затворот во Пазарџик. По наредба на Стојан Филипов, властите го извадиле од пазарџискиот затвор и им го предале на царските автономисти. Тие го однеле во непознат правец и го убиле, бидејќи тој и татко му им го оспорувале правото на царските луѓе да се служат со името на ВМРО.
Белешки
<references group="а" />
Лесково (Мегленско)
Лесково (Τρία Έλατα, Трија Елата; до 1925 г. Λέσκοβο, Лесково ) — поранешно гевгелиско село во Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Меглен во областа Централна Македонија, Грција. Конечно е напуштено за време на Грчката граѓанска војна, а од него денес останале само делови од црквата „Св. Мина“. До 1924 г. било населено исклучиво со Македонци.
Географија
Селото се наоѓало високо на планината Пајак, во долината на реката Бистрица (Пајачка), околу 10 км североисточно од Капињани.
Во Отоманското Царство
Лесково за првпат се спомнува во османлиски документ од 1491 г. Романскиот автор од Прилеп Теодор Капидан сметал дека неговите жители биле по потекло Власи, но дека биле целосно помакедончени.
Кон крајот на XIX век Лесково било големо македонско село во Гевгелиската каза. Жителите традиционално се занимавале со производство на дрвен јаглен, со кој ги снабдувале светогорските манастири.
Од 1875 до 1893 г. месниот свештеник Ѓошо Колев составил грчко-македонски речник напишан со грчко писмо. Во 1897 г. лесковчаните го истерале грчкиот воденски владика Николај од својата црква, а следната година отвориле народно училиште предводени од селските првенци Георги Ташев и свештеникот Стојчо Јанчев.
Во селото во 1895-96 г. е основан комитет на ВМРО на чело со раководителот Јане Кулов. Меѓу 1896 и 1900 г. селото потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. Во октомври 1897 г. револуционерниот комитет е зајакнат со дејството на Аргир Манасиев (учител во Смоквица) и Пере Тошев.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Лесково живееле 650 Македонци христијани. Малку подоцна период Милоевиќ во селото завел 150 македонски куќи.
Според егзархиската статистика, селото броело 540 Македонци. Повеќето биле под врховенството на Бугарската екзархия. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) в 1905 година во Лесково (Лясково, Liaskovo) имало 640 Македонци под егзархијата и 80 Македонци потпаднати под Цариградската патријаршија.
Потпаѓање под Грција
За време на војната, селото е окупирано од грчки единици, и по Втората балканска војна е припоено кон Грција. Пописот од истата 1913 г. наведува население од 592 (или 492) жители, кое се намалило на 523 во 1920 г. Со грчко-бугарската размена на население во 1924 г. поголем дел од лесковчаните се принудно иселени во Бугарија и сместени во напуштените живеалишта на Грците Кариоти — 35 семејства во Јамбол, 25 во Кавакли (Тооловград), 15 во Голем Манастир, 8 во Софија, 4 во Петрич и 3 во Мал Манастир. На нивно место во Лесково биле доселени грчки бегалци од Понд и населбата станала мешана, значајно во полза на дојденците. Во 1925 г. Лесково е преименувано во Трија Елата (со значење „три елки“). Според пописот од 1928 г. селото имало 162 жители, од кои 45 македонски староседелци и 117 грчки дојденци. Во 1940 г. населението на Лесково броело 146 лица, од кои повеќе од половината биле Македонци, бидејќи дел од дојденците во меѓувреме го напуштиле селото.
Во Втората светска и Граѓанската војна
Селото е опожарено од германската војска на 6 мај 1944 г. заедно со Голема Ливада бидејќи овие села биле прибежишта и складови за единиците на ЕЛАС. Растуреното население не се повратило. Селото конечно се распаднало за време на Грчката граѓанска војна, кога зимата 1947 г. грчките монархистички власти принудно го преселиле населението во Фуштани и Кожушани, а по војната жителите се преселиле во Ноти. Во 1956 г. атарот му е припоен кон соседното село Ошин (Архангелос). Според Симовски, иселените жителите и понатаму продолжуваат да ги користат своите имоти.
Денес од селото единствено се зачувани делови од камбанаријата и од црквата „Св. Мина“.
Скендербег (планина)
Скендербег или Скендербег Планина (Vargmalet e Skënderbeut или ) ― планински венец во Албанија.
Географија
Планината Скендербег се наоѓа на границата помеѓу областа Кроја и онаа на Матија со најголема надморска височина од 1724 м (Езерски Врв). Се протега од долината на реката Матија на север и до Штамскиот Премин на југ, со должина од 22 км и ширина од 2-5 км. Таа е дел од Западните Планини. Релјефот е многу фрагментиран од потоци, притоки на реките Матија и Ишм. Падините се стрмни, додека брановидниот релјеф, места со глацијални и карстни облици. На североисточната страна, на околу 200 m под највисокиот врв, се наоѓаат две мали глацијални езера, кои го дaле името на врвот. Планината е обложена со густа вегетација.
Раѓањето на нацијата (филм)
Раѓањето на нацијата (англиски: The Birth of a Nation) - американски филм од 1915 година, во режија на Дејвид Грифит, според сценариото на Томас Диксон Помладиот, засновано врз неговиот роман „Членовите на кланот“ (The Clansman: An Historical Romance of the Ku Klux Klan). Главните улоги ги толкуваат: Хенри Волтхол (Henry Walthall), Лилијан Гиш (Lillian Gish), Меј Марш (Mae Marsh), Миријам Купер (Miriam Cooper), Ралф Луис (Ralph Lewis), Џорџ Сигман (George Siegmann), Елмер Клифтон (Elmer Clifton), Роберт Харон (Robert Harron), Спотисвуд Ејткен (Spottiswoode Aitken) итн. Поради големото значење, во 1992 година, филмот бил зачуван во Националниот филмски регистер на САД.
Синопсис
Дејството на филмот е поделено во два дела и го покрива периодот пред, за време на и по Граѓанската војна во САД.
Прв дел
Двајцата синови на политичарот Остин Стоунмен (го игра Луис) ги посетуваат своите пријатели од семејството Камерон, кое живее во Јужна Каролина. Таму, постариот син на Стоунмен, Фил (го игра Клифтон) се вљубува во постарата ќерка на Камерон, Маргарет (ја игра Купер). Истовремено, постариот син на Камерон, Бен (го игра Волхол) случајно ја здогледува фотографијата на ќерката на Стоунмен, Елси (ја игра Гиш) и веднаш се вљубува во неа. Меѓутоа, набргу започнува граѓанската војна во која се мобилизирани двајцата синови на Камерон и на Стоунмен. Притоа, во една борба се среќаваат помладите синови на Камерон и Стоунмен при што заедно погинуваат. Исто така, набргу во војната погинува и средниот син на Камерон. Истовремено, за време на друга битка се среќаваат постарите синови на Камерон и Стоунмен. Притоа, Бен Камерон е сериозно ранет, а Фил го спасува така што го сместува во една болница во која волонтира Елси, како медицинска сестра. Таму, Бен постепено закрепнува, но тој е осуден на смртна казна, како непријател на Северот. Тогаш, мајката на Бен го моли претседателот Линколн за милост и тој го ослободува Бен, кој се враќа дома.
Тагармишево
Тагармишево или Тагармиш (Υδρόμυλοι, Идромили; до 1926 г. Ταγαρμίς, Тагармис или Ταργαμίς, Таргамис ) — поранешно село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Постол во областа Централна Македонија, Грција.
Географија
Селото се наоѓало во северозападниот крај на Солунското Поле (или Пазарското Поле), на десниот брег на Гуменџиска Река, меѓу селата Кониково и Бозец.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Тагармишево било македонско село во Ениџевардарската каза. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции“) го опишува Грмишево (Грмышево) како македонско село.
На австриската воена карта селото е обележано како Тавремешли (Текрим Вермешли) (Tavrermešli (Tekrim Vermešli), а на картата на Кондојанис стои како Текри Вермесли (Τεκρή Βερμεσλή), означено како христијанско село.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Текри Вермишли (Тогармишево) имало 95 жители Турци, што е очигледна грешка. По податоци на Бугарската егзархија во 1910 г. Тагармишево имало 8 семејства со 43 жители Македонци.
Во неговиот патописен попис Боривое Милоевиќ посочува дека селото Тагармишево има 15 куќи, сите на Македонци христијани.
Во Грција
По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција. Претходната 1912 г. е регистрирано како село со христијнска вероисповед и македонски јазик. Во пописот од 1913 г. Тагармишево (Ταγαρμίς, Тагармис ) се води како село со 73 жители, од кои 33 мажи и 40 жени. Населението е принудено да се пресели во Бугарија. Ликвидирани се 5 имота на жители преселени во Бугарија. Пописот од 1920 г. го спомнува како напуштено. Во 1926 г. е преименувано во Идромили. Малку подоцна во Тагармишево се населиле 2-3 влашки сточарски семејства, така што во 1928 г. се забележани 12 жители. Сепак, и тие наскоро го напуштиле селото, и тоа престанало да се води како населба.
Портиљо Касерес против Парагвај
Портиљо Касерес против Парагвај (Комуникација бр.2751/2016) - случај за кој одлучувал Комитетот за човекови права на Обединетите нации во 2019 година.
Во резолуцијата од 9 август 2019 година, комитетот пресудил во корист на земјоделците, утврдувајќи дека нивните права на живот, приватност, семеен живот и престој биле прекршени и дека Парагвај не бара соодветно почитување на еколошките прописи или поправка на предизвиканата штета.