cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кинематографија на Македонија
Во развојот на филмската продукција во Македонија, особено влијание одиграле филмските творци кои кон средината на 60-тите можеле да имаат статус на слободни (самостојни) филмски работници, кои потем на различни начини се организирале, се здружувале меѓу себе или, пак, соработувале со државната продуцентска куќа со склучување на посебни договори. Како резултат на овој статус на филмските автори, зачетоците на првичните приватни облици во филмското производство во Македонија се појавија за првпат, уште во 1968 година, кога на иницијатива на неколку филмски работници била формирана Филмската Работна Заедница (ФРЗ). Така започнува конкуренција меѓу "Вардар филм", кој дотогаш бил монополска организација, и ФРЗ, што силно ја развива македонската филмска продукција и во квантитативна и во квалитативна смисла.
Со згаснувањето на Филмската Работна Заедница, продуцентски иницијативи пројавиле и "Македонија филм" и "Градски кина - Скопје", покрај единствениот "државен" продуцент "Вардар филм". Овие три институции одвреме-навреме влегуваа во копродукции.
Со развојот на филмското производство а, особено, со новите општествено-политички и економски односи по осамостојувањето на Македонија, дојде до експанзија на приватните продуцентски активности. Така од 1991 година во Македонија се оформени голем број приватни продуцентски куќи кои, со поголем или помал успех, работат и денес.
= Хронологија =
Историјата на филмографијата во Македонија започнува уште на почетокот на XX век, со донесувањето на првата камера на Балканот од страна на браќата Манаки. Иако македонскиот филм нема голема продукција, сепак остварувањата се значајни бидејќи го следат развитокот на македонскиот социо-бит.
1905
Започнува креативната историја на филмот во Македонија. Според сеќавањата на Милтон Манаки, Јанаки Манаки ја купува филмската камера "Bioscope" производство на Charles Urban Trading Co. Со таа камера во родната Авдела, Гребенско, браќата ги снимаат првите „живи слики“ не само во Македонија, туку и на Балканот. За навек ќе останат забележани нивната 114 години стара баба Деспина, жени како сноват основа за ткаење и училиштен час на отворено.
1952
"Вардар Филм" го снима првиот македонски игран филм "Фросина" по сценарио на Владо Малески, а во режија на Воислав Нановиќ. Снимател бил Киро Билбиловски. Премиерата е одржана на 28 јуни во скопското кино "Култура". Владата на Македонија го оформува претпријатието за дистрибуција на филмови "Македонија Филм".
1955
Премиера на вториот македонски игран филм „Волчја ноќ“ и учество на овој филм на Филмскиот фестивал во Пула. Славко Јаневски добива „Златна арена“ за сценарио. Режисер на филмот е Франце Штиглиц.
1957
Премиера на третиот игран филм на „Вардар Филм“, "Малиот човек" во режија на Жика Чукулиќ. Исто така снимени се и првите краткометражни играни филмови "Сонце зад решетки" на Славко Јаневски, "Бунт на куклите" на Димитрие Османли и "Подарок од веселиот молер" на Димитар Ќостаров.
1959
"Вардар Филм" снима два играни филма : "Виза на злото" на Франце Штиглиц и "Три Ани" на Бранко Бауер. Реализирана е и првата копродукција во Македонија, "Дубровски" , во режија на Вилјем Дитерле, со продуцентот "Хеспериа Филм" од Рим.
1960
Производството на "Вардар Филм" бележи мала стагнација. Освен големиот број на документарни филмови снимен е и краткометражниот игран филм "Давид, Голијат и петел" на Славко Јаневски.
1961
Премиера на два нови играни филмови: "Мирно лето", прв филм сниман од македонски режисер, Димитрие Османли, како и прва македонска филмска комедија и "Солунските атентатори" на Жика Митровиќ. На фестивалот во Пула, "Солунските атентатори" ја доби традиционалната награда на публиката "Елен" а Диме Шумка доби награда за сценографија.
1964
Снимен е филмот "Под исто небо" на Љубиша Георгиевски и Миомир Мики Стаменковиќ. Одржан е првиот републички фестивал на аматерски филмови. Отпочнува со работа Телевизија Скопје.
1965
Во продукција на "Вардар филм" снимен е играниот филм "Денови на искушение" во режија на Бранко Гапо, според драмата "Црнила" на Коле Чашуле.
1966
Одржани се премиерите на играните филмови "Денови на искушение" и "До победата и по неа" на Жика Митровиќ. Сценаристот Симон Дракул за филмот "До победата и по неа" доби "Златна арена" на фестивалот во Пула 1966 година.
1967
Реализирани се дури три играни филмови: "Мементо" во режија на Димитрие Османли, "Каде по дождот" на Владан Слијепчевиќ кој на фестивалот во Авелино ја доби наградата "Lanceno d'Oro" и "Македонска крвава свадба" во режија на Тале Попов. Никола Лазаревски за работата во овој филм доби награда за сценографија на фестивалот во Пула 1968 г.
1968
Формирана е филмска работна заедница за снимање на филмови "ФРЗ". Снимен е играниот филм "Планината на гневот" во режија на Љубиша Георгиевски.
1969
Во продукција на "ФРЗ" е снимен играниот филм "Време без војна" во режија на Бранко Гапо кој доби специјална диплома за режија во Пула 1969 година, "Сребрен медал" за режија во Авелино 1972, како и наградите "11 Октомври" за снимателот Љубе Петковски и "13 Ноември" за режисерот Бранко Гапо. "Вардар филм" го реализира играниот филм "Републиката во пламен" на Љубиша Георгиевски.
1970
Во продукција на "Вардар филм" е снимен играниот филм "Цената на градот" во режија на Љубиша Георгиевски.
1972
"Македонскиот дел од пеколот" на Ватрослав Мимица добива "Златна арена" за сценарио на фестивалот во Пула, а за своите творби во филмот "Жед", Ацо Јовановски и Неда Спасоевиќ се наградени на фестивалот на глумечки остварувања во Ниш. Во продукција на ФРЗ е снимен играниот филм "Истрел" во режија на Бранко Гапо.
1973
Уште еден игран филм во продукција на ФРЗ: "Колнати сме Ирина" ("Татко") во режија на Коле Ангеловски. На фестивалот во Пула композиторот Томислав Зографски доби "Златна Арена" за музиката во овој филм.
1976
Почнува со работа Кинотеката на Македонија. Премиера на играниот филм "Најдолгиот пат" на Бранко Гапо кој на фестивалот во Пула добива "Голема сребрена арена" а Киро Билбиловски "Сребрена арена" за камера.
1977
Снимени се два играни филма: "Пресуда" на Тале Попов и "Исправи се, Делфина" на Александар Ѓурчинов, кој покрај "Бронзената арена" за режија и "Сребрената арена" за главна женска улога на фестивалот во Пула, освои и повеќе меѓународни признанија.
1979
Документарниот филм "Дае" на Столе Попов е номиниран за Оскар, а претходно стана лауреат на Фестивалите во Белград и Оберхаузен. Жиријата во Мелбурн 1979 и Лондон 1980 година му доделија специјални награди.
1980
Два нови македонски играни филмови: "Време, води" на Бранко Гапо и "Оловна бригада" на Кирил Ценевски, кој на фестивалот во Пула доби "Златна арена" за снимателска работа на Мишо Самоиловски.
1981
Играниот филм "Црвениот коњ" на режисерот Столе Попов на фестивалот во Пула освои "Златна арена" за сценографија на Властимир Гаврик.
1982
Снимен е играниот филм "Јужна патека" во режија на Стево Црвенковски.
1985
"Јазол" - уште едно играно остварување на Кирил Ценевски. За тонското оформување на филмот, на фестивалот во Пула, Глигор Паковски доби "Златна арена".
1986
Голем успех на филмот "Среќна Нова '49" на Столе Попов. Има добиено многу награди од кои: "Голема златна арена", "Златна арена" за најдобро сценарио, "Златна арена" за најдобра споредна машка улога на Душко Костовски, "Златна арена" за музика на Љупчо Константинов на фестивалот во Пула, на Нишките средби награда за најдобро глумечко остварување на Мето Јовановски, награда за најдобар глумец натурш-чик на Кире Симоновски, "Златна плакета" за сценографија" на Никола Лазаревски во Младеновац и многу други.
1987
Играниот првенец на режисерот Владимир Блажевски, "Хај-Фај" на фестивалот во Пула доби две "Златни арени" за режија и за монтажа на Петар Марковиќ.
1993
ТФРЗ "Пегаз" го реализира својот прв игран филм "Македонска сага" во режија на Бранко Гапо. На меѓународниот фестивал на филмската камера "Браќа Манаки '93" снимателот Владимир Самоиловски ја доби наградата за дебитантско остварување.
1994
Голем успех на македонската кинематографија. Филмот "Пред дождот" на режисерот Милчо Манчевски стана лауреат на филмскиот фестивал во Венеција, освојувајќи го "Златниот лав". Филмот набргу доживува успех на сите фестивали каде е прикажан. Најголем успех на македонската кинематографија. Филмот "Пред дождот" е номиниран за Оскар во категорија на не-англиско говорно подрачје. Освен таа номинација, филмот продолжува со жетва на награди на голем број филмски фестивали низ целиот свет. Димитрие Османли го реализира играниот филм "Ангели на Отпад".
1997
Премиера на играниот филм "Gipsy Magic/Џипси Меџик" на Столе Попов. Исто така снимен е и првенецот на режисерот Антонио Митриќески "Преку езерото".
1998
Младите режисери Александар Поповски и Дарко Митревски го реализираат својот прв игран филм под работен налов "Wake up dead man" а официјален "Збогум на 20 век". На различни локации во Скопје, Амстердам, Њујорк и Истанбул е снимен и играниот првенец на Ацо Станковски, "Маклабас". Ацо Станковски се јавува како режисер и сценарист на филмот.
1999
Се одржува премиерата на играниот филм „Време, живот“ во продукција на „Носталгија филм“ и МРТВ (сценарист е Русомир Богдановски а режисер Иван Митевски). Во фаза на реализација е и долгометражниот експериментален филм „Судијата“ на Жанета Вангели во македонско-германска копродукција.
2000
Премиерно се прикажани долгометражниот игран филм „Омнибус А“ (продукција „Вардар филм“, режисери Маја Младеновска, Огнен Димитровски, Борјан Зафировски и Марија Џиџева) и документарните филмови „Копнеж по глината“ (продукција „Пегаз“, сценарио Мите Ноневски, режија Љупчо Тозија) и „Богородица 90“ (продукција „Вардар филм“, режија Лаки Чемчев), како и документарниот филм „Вета“ (продукција „Небото е лимит“, сценарио и режија Теона Митевска).
2001
Филмот на Милчо Манчевски „Прашина“ го отвори фестивалот во Венеција. Премиерно е прикажан филмот во македонско-белгиско-француска копродукција „Одмазда“, во режија на Јан Хинтјенс и Слободан Деспотовски, кој е воедно и сценарист на филмот.
2002
Играниот филм „Како лош сон“ во режија на Антонио Митриќески влезе во постпродукција. Започнува снимањето на играниот филм „Тајната книга“ во режија на Владо Цветановски, а по сценарио на Јордан Плевнеш и Љубе Цветановски. Финални подготовки пред почетокот на снимањето на играните проекти „Глува куќа“ во режија на Иво Трајков, како и на филмот „Како убив светец“ во режија на Теона Митевска.
2003
Играниот филм „Како лош сон“ на Антонио Митриќески ја имаше светската премиера на Филмскиот фестивал во Монтреал. Играното деби на Теона Митевска „Како убив светец“ се прикажа на фестивалот во Ротердам, додека краткометражниот игран филм „Бубачки“ на Игор Иванов-Изи влезе во офоцијалната конкуренција на 54. Берлински филмски фестивал. Започна снимањето на „Година на надежта“ на Светозар Ристевски и „Бал-кан-кан“ на Дарко Митревски.
2004
Исклучително плодна година за македонската кинематографија. Беа реализирани 4 долгометражни играни филмови: „Како убив светец“ на Теона Митевска, „Големата вода“ на Иво Трајков, „Илузија“ на Светозар Ристевски и „Бал-кан-кан“ на Дарко Митревски. Играното деби на Сергеј Станојковски, филмот „Контакт“ влезе во пост продукција. Започна снимањето на краткиот игран филм „Просечна брзина“ на режисерот Наум Михајловски.
2006
Започнува снимањето на филмот „Коски“ на Милчо Манчевски, на локации во Скопје, за чији потреби е изграден речиси цел филмски град.
Вјачеслав Штиров
Вјачеслав Анатољевич Штиров (руски: Вячеслав Анатольевич Штыров) (роден на 23 мај 1953) е претседател на руската република Јакутија (Саха). Започнал со претседателствување на 27 јануари 2002 по избори од два круга, со освоени 59% во првиот круг.
Андреа (македонска пејачка)
Андреа Коевска, позната под уметничкото име Андреа (родена на 14 февруари 2000) ― македонска поп-пејачка, родена во Скопје. Андреа свири на два инструменти, гитара и пијано, но за себе вели дека гласот е нејзиниот најсилен инструмент.
Ран живот
Љубовта на Андреа кон музиката започнала во раното детство кога на петгодишна возраст заедно со нејзините родители се преселиле во Харлем, Њујорк, Соединетите Држави, каде живееле една година. Нејзините први сеќавања за музика се звуците на госпел, соул, џез и ритам и блуз кои ја претвориле во уметник и огромен љубител на музика. Потекнува од угледно семејство, со татко професор по право и мајка специјалист по физикална медицина, кои очекувале од неа да ги следи нивните стапки и да се стекне со „ценета“ кариера. Андреа сепак решила да се занимава со нешто сосема различно од очекувањата на родителите, следејќи го својот талент и страст, занимавајќи се со музика.
Кариера
Нејзината музичка приказна започнала сосема случајно, таа за забава објавувала кратки видеа на нејзиниот инстаграм профил со преработки и препеви на познати поп и рок хитови. Нејзиниот талент и гласовни способности биле забележани и препознаени од страна на познатиот музички продуцент Александар Масевски, кој ја поканил во неговото студио и ѝ предложил соработка. Тој воедно бил и главен мотиватор за таа подоцна да се запише на Факултетот за музичка уметност - Скопје на отсекот соло пеење - популарни жанрови.
Африн (река)
Африн е река во Сирија и Турција. Должината на реката е 131 километар, а површината на сливот е 3920 км².
Реката извира во планините во јужна Турција на надморска височина од 678 метри, тече во југозападен правец низ регионите Газиантеп, Килис, а потоа навлегува во територијата на регионот Африн на сирискиот гувернер Алепо. Се влева во турската провинција Хатај во Оронтес  [ не е во изворот]. Во долниот тек, од градот Рејханли до устието, реката е канализирано.
Андреа (македонска пејачка)
Кариера
Таа и нејзиниот продуцент Александар се одлучиле за почеток текстовите да бидат исклучиво на англиски јазик со цел музиката побрзо да допре до слушателите и полесно да си изгради меѓународна кариера. Нејзината прва песна „I Know“ била издадена на 23 октомври 2020 година. Песната била емитувана во преку 100 радио станици во многу држави вклучувајќи ги Соединетите Држави, Обединетото Кралство, Канада, Швајцарија, Италија, Франција, Германија, Норвешка, Јужна Африка, Грција, Бугарија, Македонија и др. За брзо време, песната изброила стотици илјади прегледи на You Tube и повеќе од 4 милиони прегледи на платформата ТикТок. Андреа гостувала и на неколку подкаст емисии од Мексико и Холандија.
Африн (река)
Главни притоки се Сарафти ,Сабун, Деличаи (десно), Кинаџик, Достали (лево).
Андреа (македонска пејачка)
Кариера
Во февруари 2021 година, како дел од оркестарскиот музички проект „Фејмс“, таа и нејзиниот тим во соработка со музичкиот композитор Бете Илин, диригентот Олег Кондратенко и видео продуцентот Владимир Митревски Ѓуле, направиле оркестарска изведба на нејзините песни.
Црква „Св. Никола“ - Долна Лешница
Свети Никола претставува македонска православна црква во тетовското село Долна Лешница. Во селото уште отсекогаш постоела црква која за време на турското владеење била разрушена. Во 1925 година, селаните ги откопале темелите и црквата била возобновена. Подоцна во 2012 година била реновирана. Истата година во септември била цел на вандалски напад.
Црквата „Св. Никола“ претставува специфична и раритетна градба. Имено под црквата постои уште еден таков храм со исти димензии. Во неа може слободно да се влезе. Останати се само остатоци од некои фрески. Има повеќе преданија, како се случило да има црква над црква. Едното од нив говори дека постоел силен пороен дожд кој го уништил покривот на старата црква, а самиот црковниот храм пропаднал во земја, па мештаните одлучиле над тој храм да изградат уште еден. Другото предание вели дека многу одамна мештаните случајно ја избрале постоечката локација за црква, и кога почнале да копаат темели, пронашле во земја стар храм најверојатно од средновековието, па решиле над неа да ја изградат сега веќе постоечката црква.
Филмска награда на академијата на САД
Наградите на академијата широко познати како Оскари (англиски: The Academy Awards или Oscars), се годишно доделувани филмски награди од Академијата за филмски уметности и науки (АМПАС) како признание за одличноста на професионалците од филмската индустрија, вклучувајќи глумци, режисери и сценаристи. Свечената церемонија на која се доделуваат наградите е една од најважните филмски церемонии во светот и истата се емитува во живо во повеќе од 200 држави. Важи и за најстара медиумска церемонија; нејзините еквиваленти, наградите Греми (за музика), Еми (за телевизија) и Тони (за театар) се изработени по образец на Академијата.
Академијата за филмски уметности и науки е основана од Луис Б. Мајер, шефот на филмското студио Metro-Goldwyn-Mayer, но всушност, глумецот Даглас Фербенкс е заслужен за отпочнување на наградната церемонија. Наградите се доделуваат во повеќе категории, но постепено, одредени категории се отстранети, а постојат и специјални награди кои се доделуваат периодично. Самата статуетка наречена е Оскар, а позната е и како Награда на акадамијата за заслужност, иако потеклото на името сè уште не е утврдено.
Првото доделување е одржано на 16 мај 1929 година, во Хотел Рузвелт во Холивуд за оддавање чест на извонредните филмски достигнувања од 1927 и 1928. Глумецот Даглас Фербенкс и режисерот Вилијам С. де Мил биле водители на церемонијата.
Историја
Првото доделување е одржано на 16 мај 1928 година, на приватна вечера во Холивуд, со публика од околу 250 луѓе. Почнувајќи од првата година, наградите се и медиумски прикажувани, најпрвин преку радиото, а сè од 1953 година и преку телевизијата. За време на првата деценија резултатите секогаш биле предавани на весниците во 23 часот на ноќта на доделувањето за да можат да се испечатат. Овој метод бил уништен кога Los Angeles Times ги објавиле победниците пред да започне церемонијата. Оттогаш академијата користи убаво запечатен коверт за да ги објави имињата на победниците. Се од 2002, наградите се прикажуваат директно од Кодак театарот.
Статуетката Оскар
Теории за именувањето на златната статуа во „Оскар“ датираат уште пред одржување на првата церемонија. Што се однесува до самиот дизајн на истата, таа е изработена од златно-плочкаст британиум во ар деко стил. Како поддршка за вложениот труд на американците во Втората светска војна, статуетките биле изработувани од гибс, а биле заменувани за златни по крајот на војната. Заклучно со 82. доделување на наградите одржано во 2010, неверојатни 2,789 статуетки се доделени за 1,825 награди. Целосен број од 302 глумци се здобиле со Оскари во различни категории.
Дизајн
Иако постојат седум различни награди доделувани од Академијата (Меморијалната награда Ирвинг Г. Талберг, Хуманитарната награда Џин Хершолт, наградата Гордон Е. Соер, наградата за Наука и инженерство, наградата за Техничко достигнување, медалот за успех Џон А. Бонер и Студентската награда на академијата), најпозната е Награда на академијата за заслужност попозната како статуетката Оскар. Направена од златно-плочкаст британиум на црна метална база, висока е 34 cm, тежи 3,85 кг и претставува витез измазнет во Арт Деко стил држејќи крстоносен меч, стоејќи на округла филмска лента со 5 вдлабнати, средно големи кругови. Петте кругови ги претставуваат оригиналните гранки на Академијата: глумци, сценаристи, режисери, продуценти и техничари.
Уметничкиот директор на MGM Седрик Гибонс, еден од оригиналните членови на Академијата, го надгледувал дизајнот на наградниот трофеј печатејќи го на ролна. Бидејќи му бил потребен модел за статуетка, тогашната жена на Гибонс, Долорес дел Рио го запознала со мексиканскиот режисер и глумец Емилио Фернандес. Иако колеблив на почетокот, Фернандес на крајот конечно решил да позира гол за да се направи тоа што денес е познато како „Оскар“. Потоа, вајарот Џорџ Стенли од глина го изработил дизајнот, додека Сачин Смит ја излиал статуата во 92,5 проценти калај и 7,5 проценти бакар за да на крајот ја обложи со златно-плочкаст материјал. Единствената промена на статуата откако е направена е малото преструктурирање на базата. Оригиналниот калап на статуата бил излиан во 1928 во C.W. Shumway & Sons Foundry во Батавиа, Илионис, кои исто така придонеле и во лиењето на калапите на трофејот „Винс Ломбарди“ и наградата „Еми“. Сè од 1983 секоја година се изработуваат приближно 50 Оскари во Чикаго, Илионис од фабрикантот R.S. Owens & Company.
Именување
Потеклото на името Оскар е оспорувано. Една биографија на Бети Дејвис тврди дека таа го именувала по нејзиниот прв маж, Хармон Оскар Нелсон. Едно од најраните забележани споменувања на поимот Оскар доаѓа од една статија на списанието TIME Magazine од 1934 за шестото доделување на наградите и за примањето на наградата на Бети во 1936. Волт Дизни е исто така цитиран како се заблагодарува на академијата за неговиот Оскар уште од раната 1932. Друга потврдена теорија за потеклото на зборот е дека генералниот секретар на академијата, Маргарет Херик, која за првпат ја видела статуетката во 1931 рекла дека статуетката многу ја потсетува на нејзиниот вујко Оскар. Колумнистот Сидни Сколски бил присутен во тој момент и веднаш објавил, „Вработените воодушевно и го дадоа името „Оскар“ на својата славна статуа“. Трофејот официјално бил именуван „Ocкaр“ во 1939 од Академијата за филмски уметности и науки.
Сопствеништвото на статуетките
Сè од 1950, статуетките се легално заштитени така што ниту добитниците ниту нивните наследници не смеат да ги продадат статуетките на некому пред првин да ги понудат на академијата за еден долар. Ако некој од добитниците одбие да ја прифати оваа спогодба, тогаш академијата си ја задржува статуетката. Наградите на Академијата кои не се заштитени со овој договор досега се продадени, на јавни аукции и преку приватни договори, за шестцифрени суми.
Номинирање
Почнувајќи од 2004, резултатите од номинациите академијата јавно ги објавува при крајот на јануари. Пред 2004, резултатите од номинациите биле објавувани на почетокот од февруари.
Гласачи
Академијата за филмски уметности и науки (АМПАС), професионална хонорарна организација, вклучува гласачко членство од 5,829 се од 2007.
Во најголем дел членови се глумци, броејќи 1,311 членови (22 проценти) од целокупниот членски состав на академијата. Гласачите се потврдувани од прегледната фирма PricewaterhouseCoopers (и нејзиниот претходник Price Waterhouse) за минатите 73 наградни церемонии.
Сите оние кои сакаат да станат членови на АМПАС мора да бидат поканети. Поканата доаѓа исклучиво од Одборот на управители, во име на извршниот комитет. Квалификуваност за членство може да се достигне со конкурентско номинирање или пак некој од членовите може да поднесе име врз основа на некој значаен придонес во филмската индустрија.
Нови членски понуди се разгледуваат секоја година. Академијата јавно не ги обелоденува членствата, иако во едно новинарско соопштение од 2007 има список од тие кои се поканети да се придружат. Истото соопштение кажува дека има под 6,000 членови со право на глас. Додека членството расте, строги прописи ја одржуваат големината.
Правила
Денес, според правилата 2 и 3 од официјалните правила на академијата, за некој филм влезе во трката за Оскар мора да биде прикажан во претходната календарска година, од полноќта на самиот почеток на 1 јануари до полноќта на крајот од 31 декември и тоа во некое од кината во Округот Лос Анџелес, Калифорнија (се разбира со исклучок на Најдобар странски филм). Второто правило наведува дека филмот мора да биде „временско долг“, дефинирано со времетраење од најмалку 40 минути, со исклучок на наградите за пократки филмови и мора да биде или на формат од 35 mm или 70 mm, отпечатен на рамка 24 или 48, и со постепено скенирачка дигитална камера со домашна резолуција од 1280x720.
Членовите на одредената гранка ги номинираат тие кои спаѓаат во нивните соодветни полиња додека сите членови мора да гласаат за номинација за најдобар филм. Победниците се подоцна одредувани со втор круг на гласање каде на сите членови им е дозволено да гласаат во поголемиот дел од категориите.
Борински Езера
Борински Езера (познати и како Борино 1 и Борино 3 ) — вештачки езера во Крушевско, на работ од Пелагонија, во југозападниот дел на Македонија. Сместени се во непосредна близина на селото Борино.
Риболов
Езерата се даваат под концесија за риболов, влегувајќи во Рекреативната зона Крушевска, заедно со Крушевското Езеро.
Флора и фауна
Во двете акумулации присутни се следниве видови на риба: црвеноперка, плашица, караш, крап и клен.
Пор Ларањага
Пор Ларањага (шпан. Por Larrañaga) — име на две марки на пури: едната кубанска (Хабанос СА), а другата доминиканско-хондурска (Алтадис).
Историја
Марката Пор Ларањага била регистрирана во 1834 од Игнасио Ларањага. До крајот на XIX век марката станува доста позната, и произведува и скапи и поевтини пури. Во 1925 Пор Ларањага била првата фабрика која машински произведувала пури, чин кој наскоро резултирал со бојкот од страна на работниците. Во времето на револуцијата Пор Ларањага била шеста марка по производство во земјата.
Сѐ до 1970-тите, Пор Ларањага била почитувана марка на висококвалитетни пури. Во 1980-тите производството драстично опаднало, а во 1990 извозот на марката се сведува на само неколку земји заради судско парничење. Денес марката е сведена на речиси сосема машински-изработени или рачно-довршени пури, и се пласира главно во Канада и на Блискиот Исток.
Во 2006, Хабанос произвеле неколку илјади кутии Пор Ларањага Lonsdales (укината витола на голема жалост на љубителите) за продажба во Германија. Пурите се пакувани по 25 во кутија, со специјални лентички „Exclusivo Alemania“.
Во декември 2006 Cigar Aficionado дале критички осврт на пурата Пор Ларањага Petit Corona, која ја добила импресивна оцена од 91 бод.
Витоли на кубанскиот Пор Ларањага
Ова е список на витоли (големини) во рамките на производната линија на Пор Ларањага со нивните димензии во англиски и метрички единици и нивните vitolas de galera (фабрички имиња). Треба да се напомене дека иако Juanitos се наведени како витола суште во производство, многу малку купувачи ги имаат видено во последниве години.
Рачно-изработени витоли
Машински-изработени и рачно-довршени витоли
Специјални изданија
Гостољуби
Гостољуби или Костољуби (Κωνσταντία, Константија; до 1925 година: Κωστελούπ, Костелуп ) — село во Мегленско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Меглен, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа под западните падини на планината Пајак, на надморска височина од 180 метри. Селскиот атар опфаќа површина од 16 квадратни километри.
Крај самото село поминува главниот пат од С’ботско за селото Фуштани.
Историја
Гостољуби е многу старо македонско село, до 1924 година населено исклучително со македонско население, кое во немирните години, заради лична и имотна обезбеденост, ја примило исламската вера.
Во 1924 година, во согласност со Лозанскиот договор, жителите на селото, како муслимани, принудно биле иселени во Турција (во областите Анталија и Аспарта), а на нивно место грчките власти населиле бегалски семејства од Мала Азија, понтски Грци. Според пописот во 1928 година, селото било чисто бегалско со 165 бегалски семејства со вкупно 741 жител.
Во 1925 година, името на селото било променето во Константија (Κωνσταντία).
Селото силно настрадало во Граѓанската војна. На 10 февруари 1947 година, чети на Демократската армија на Грција го нападнале селото, при што убиле 34 жители и запалиле многу куќи.
Во 1995 година, во месноста Ксирика е откриена некропола од железната епоха (1100-700 п.н.е.).
Стопанство
Главни производи на селото се десерното грозје, овошје, жито и тутун. Делумно е развиено и сточарството.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Гостољуби живееле 1.300 Македонци-муслимани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Гостољуби имало 1.440 Македонци-муслимани.
Во 1920 година, Гостољуби е посочено со 184 куќи.
Во пописот од 1913 година било забележано со 600 жители. Во друго издание на грчката статистичка служба се водело со 1.208 жители, што веројатно е поточно. Во 1920 година имало 1.197 жители. Во 1924 година се случила размена на населението и целокупното муслиманско население на селото било принудно иселено, а на негово место биле населени грчки бегалски семејства од Мала Азија. Бројот на нивните жители во 1928 година изнесувал 785, во 1940 година 1.144, а во 1951 година, поради Граѓанската војна се намалил на 994 жители. Во 1961 година селото било попишано со 1.029, во 1971 година со 802, во 1981 година со 719, а во 1991 година со 724 жители, сите бегалци.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 759 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 570 жители.
Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина во Мегленската околија, а атарот на општината опфаќал површина од 16 квадратни километри. Во 1997 година, општината била припоена кон поранешната општина Капињани. Во 2011 година, општината Капињани станала дел од поголемата општина Меглен.
Селото припаѓа на општинската единица Капињани со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Меглен, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Гостољуби, во кој е единствено село.
1517
1517 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1517 година од новата ера, 517. од вториот милениум, 17. од XVI век и осма од 1510-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1517 година се протега во 4153 и 4154, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4213 и 4214 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2060. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 922 и 923 исламска година.
Космос-950
Космос-950 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 13 септември 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 5700 килограми. Космос-950 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 280 км, а најмалото на 204.
2026
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7534 и 7535 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6776 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5786 и 5787 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2779.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2026 година се протега во 4662 и 4663, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4722 и 4723 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2569. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1447 и 1448 исламска година.
Савојска династија
6 Савоја (Casa Savoia) е кралска династија која што била основана во 1003 година во историскиот регион Савоја. Преку постепено проширување, семејството ја проширило својата власт од мала алпска област северозападно од Италија, до апсолутна власт во Кралството Сицилија од 1713 до 1720 година, кога им бил предаден островот Сардинија.
Преку својот помлад огранок Савоја-Карињано, Савоја го предводеле италијанското обединување во 1860 година и владееле со Кралството Италија до 1946 година. Краток период владееле со Кралството Шпанија во 19 век. Кралеви на Италија од династијата Савоја биле Виктор Емануел II, Умберто I, Виктор Емануел III и Умберто II. Последниот монарх владеел неколку недели пред да биде сменет по институционалниот референдум од 1946 година, по што била прогласена Италијанската Република.
Рана историја
Куќата потекнува од Хамберт I, гроф од Сабаудија (Умберто I „Бјанкамано“), (1003–1047 или 1048). Се смета дека семејството на Хамберт потекнувало од близина на Магдебург во Саксонија, при што најраниот податок на семејството биле двајца браќа од 10 век, Амадеус и Хамберт. Иако Сабаудија првично била сиромашна област, подоцна грофовите, вешти дипломати, добиле контрола над стратешките планински премини на Алпите. Двајца од синовите на Хамберт биле пофалници во опатијата Свети Морис, Агаунум, на реката Рона источно од Женевското Езеро, а Свети Морис сè уште е покровител на династијата Савоја.
137
137 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 137 година од новата ера, 137. од првиот милениум, 37. од II век и осма од 130-тите.
Савојска династија
Рана историја
Синот на Хамберт, Отон Савојски ја наследил титулата во 1051 година по смртта на неговиот постар брат Амадеус I Савојски и се оженил со маркизата Аделаида од Торино, преминувајќи во титулата маркиз на Суза, со градовите Торино и Пинероло во сопствеништво на Савоја. Оваа дипломатска вештина ги натерала големите сили Франција, Англија и Шпанија да ги земаат предвид мислењата на грофовите.
137
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5645 и 5646 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4887 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3897 и 3898 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 890.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 137 година се протега во 2773 и 2774, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2833 и 2834 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 680. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 500 и 499 година пред хиџра.
Савојска династија
Рана историја
Тие некогаш имале претензии за модерниот кантон Вауд, каде што го окупирале замокот Чилон во Швајцарија, но нивниот пристап до него бил прекинат од Женева за време на протестантската реформација, по што бил освоен од Берн. Пиемонт подоцна бил приклучен на Сабаудија, а името еволуирало во „Савоја“ (Savoia). Савојаците потекнуваат од Келтите и Римјаните.
Проширување, повлекување и просперитет
До моментот кога Амадеус VIII дошол на власт кон крајот на 14 век, династијата Савоја поминала низ низа постепени територијални проширувања и од страна на светиот римски император Сигизмунд во 1416 година тој бил прогласен за војводата од Савоја. Во 1494 година, Шарл VIII од Франција поминал низ Савоја на пат кон Италија и Неапол, што ја иницирало Италијанската војна од 1494–1498 година. За време на избувнувањето на Италијанската војна од 1521-1526 година, императорот Карло V стационирал царски трупи во Савоја. Во 1536 година, Франциско I од Франција ги нападнал Савоја и Пиемонт, преземајќи го Торино до април истата година. Чарлс III, војводата од Савоја, пребегнал во Верчели.
Кога Емануел Филиберт дошол на власт во 1553 година, повеќето од териториите на неговото семејство биле во француски раце, па тој понудил да му служи на водечкиот непријател на Франција, Домот на Хабсбург, со надеж дека ќе ги врати своите земји. Тој службувал како Филип Втори, гувернер на Холандија, од 1555 до 1559 година. На оваа положба тој ја предводел шпанската инвазија на северна Франција и извојувал победа во Сент Квентин во 1557 година. Тој ги искористил различните расправии во Европа за полека да ја врати територијата и од Французите и од Шпанците, вклучувајќи го и градот Торино. Тој го преселил главниот град на војводството, од Шамбери во Торино.
Во 17 век, династијата Савоја учествувала и имала придобивки од економскиот развој на областа Торино. Чарлс Емануел II го развил пристаништето во Ница и изградил пат низ Алпите кон Франција. И преку вешти политички маневри продолжил со територијалната експанзија. Во почетокот на 18 век, во војната за шпанското наследство, Виктор Амадеус ја сменил страната за да им помогне на Хабсбурзите и преку Договорот од Утрехт тие го наградиле со големи парчиња земја во североисточна Италија и круна на Сицилија. Савојското владеење над Сицилија траело само седум години (1713–1720).
Кралството Италија
Круната на Сицилија, престижот да се поседува титулата крал и богатството на Палермо дополнително ја зајакнале династијата Савоја. Во 1720 година, биле принудени да ја разменат Сицилија за Сардинија како резултат на Војната на четворократниот сојуз. На копното, династијата ја продолжила и својата експанзионистичка политика. Преку поволни сојузи за време на војната за полското наследство и војната за австриското наследство, Чарлс Емануел III добил нови земји на сметка на Војводството Милано контролирано од Австрија.
Во меѓувреме, националистичките фигури како Џузепе Мацини влијаеле врз народното мислење. Мацини верувал дека италијанското обединување може да се постигне само преку народно востание, но по неуспехот на револуциите од 1848 година, италијанските националисти почнале да гледаат на Кралството Сардинија и неговиот премиер грофот Кавур како водачи на движењето за обединување. Во 1848 година, Чарлс Алберт го признал уставот познат како Статуто Албертино на Пиемонт-Сардинија, кој останал основа на правниот систем на Кралството дури и по постигнувањето на италијанското обединување и Кралството Сардинија станало Кралство Италија во 1861 година.
Кралството Италија е првата италијанска држава што го вклучува Италијанскиот полуостров по падот на Римската Империја. Но кога Виктор Емануел бил крунисан за крал на Италија во 1861 година, неговото царство не ги вклучувало регионот Венеција (предмет на владеењето на Хабсбург), Лацио (со Рим), Умбрија, Марке и Ромања (со папскиот град Болоња). Сепак, Савоја продолжила да владее со Италија неколку децении, преку војните за независност на Италија додека продолжувало италијанското обединување, па дури и додека беснеела Првата светска војна на почетокот на 20 век.
Масакри
Во април 1655 година, врз основа на (можеби лажни) извештаи за отпор од страна на Валдензијците, протестантско религиозно малцинство, на планот за нивно преселување во оддалечените планински долини, Чарлс Емануел II наредил нивен општ масакр. Масакрот бил толку брутален што предизвикал огорченост низ цела Европа. Оливер Кромвел, тогаш владетел во Англија, почнал да поднесува петиции во име на Валдензијците, да пишува писма, да собира прилози, да свикува општ пост во Англија и да се заканува дека ќе испрати воени сили на спасување. Масакрот е инспирација за познатиот сонет на Џон Милтон, „За доцниот масакр во Пиемонт“.
Во 1898 година, масакрот во Бава Бекарис во Милано, вклучувал употреба на топови против невооружени демонстранти (вклучувајќи жени и стари луѓе) за време на немирите поради зголемената цена на лебот. Кралот Умберто I од Савојскиот дом му честитал на генералот Фиоренцо Бава Бекарис за масакрот и го одликувал со орденот Голем службеник на воениот ред на Савоја, што во голема мера налутил голем дел од јавното мислење. Како резултат на тоа, Умберто I бил убиен во јули 1900 година во Монца од Гаетано Бреши, братот на една од жените масакрирани во толпата, којшто за атентатот отпатувал назад од САД во Италија. Кралот претходно бил цел на неуспешни обиди за атентат од страна на анархистите Џовани Пасананте и Пјетро Акиарито.
Фашизам и крај на монархијата
Кога завршила Првата светска војна, Версајскиот договор не го исполнил тоа што ѝ било ветено на Италија во Лондонскиот пакт. Со влошувањето на економските услови во Италија по војната, народното незадоволство почнало да расте, а заедно со него и семето на италијанскиот фашизам, резултирајќи со Маршот кон Рим на Бенито Мусолини.
Генералот Пјетро Бадољо го советувал кралот Виктор Емануел Трети дека лесно може да ги помести Мусолини и неговата војска со црни кошули, но Виктор Емануел решил да го толерира Мусолини и го назначил за премиер на 28 октомври 1922 година. Кралот молчел додека Мусолини се вклучувал во една по друга злоупотреба на власта од 1924 година наваму, и не интервенирал во 1925-1926 година кога Мусолини се откажал од секакви тежнеења кон демократија. До крајот на 1928 година, правото на кралот да го отстрани Мусолини од функцијата било, барем теоретски, единствената проверка на неговата моќ. Подоцна, неуспехот на кралот, соочен со сè поголеми докази, да се придвижи против злоупотребата на моќта од страна на Мусолини, довел до многу критики и имало страшни идни последици за Италија и за самата монархија.
Италија ја освоила Етиопија во 1936 година и Виктор Емануел бил крунисан за император на Етиопија. Тој во 1939 година ја додал и албанската круна, но две години подоцна ја загубил Етиопија. Меѓутоа, бидејќи Мусолини и силите на Оската не успеале во Втората светска војна во 1943 година, неколку членови на италијанскиот двор почнале да се консултираат со сојузниците, коишто истакнале дека Мусолини мора да замине. Откако на Мусолини му е изгласана недоверба од Големиот фашистички совет на 24 јули, Виктор Емануел го разрешил од функцијата, се откажал од етиопската и албанската круна и го назначил Пјетро Бадољо за премиер. На 8 септември новата влада објави дека пет дена претходно потпишала примирје со сојузниците. Сепак, Виктор Емануел направил уште една грешка кога тој и неговата влада побегнале на југ во Бриндизи, оставајќи ја својата војска без наредби.
Како што Сојузниците и Отпорот постепено ги бркале нацистите и фашистите од полуостровот, така станало очигледно дека Виктор Емануел е премногу извалкан со неговата претходна поддршка на Мусолини, за да има било каква повоена улога. Соодветно на тоа, Виктор Емануел ги префрли поголемиот дел од своите овластувања на неговиот син, престолонаследникот Умберто, во април 1944 година. Рим бил ослободен два месеци подоцна, а Виктор Емануел ги префрлил своите преостанати овластувања на Умберто и го именувал за генерал-полковник на царството. Во рок од една година, јавното мислење било наклонето кон одржување референдум за да се одлучи какво државно уредување ќе има Италија. На 9 мај 1946 година, во последниот обид да ја спаси монархијата, Виктор Емануел формално абдицирал во корист на неговиот син, кој станал Умберто II. Но неговата постапка не ги исполнила неговите очекувања. На италијанскиот уставен референдум, 1946 година, републиканците победиле со 54% од гласовите. Виктор Емануел отишол во егзил во Египет, умирајќи таму една година подоцна.
Според Уставот на Италијанската Република, републиканската форма на владеење не може да се промени со уставен амандман, со што се забранува секој обид за обновување на монархијата доколку не се усвои целосно нов устав. Уставот, исто така, им забранил на машките потомци на Савоја да влезат во Италија. Оваа одредба била отстранета во 2002 година, но како дел од договорот за враќање во Италија, Виторио Емануел, следниот наследник на Савоја, се откажал од сите претензии за тронот.