cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дејан Кулушевски
Тотенхем
На 31 јануари 2022, Кулушевски станал играч на Тотенхем, приклучувајќи му се на лондонскиот клуб на 18-месечна позајмица. Договорот бил вреден 10 милиони евра, кои Тотенхем ги платил за позајмицата, а во него исто така била вклучена и опција за откуп за дополнителни 35 милиони евра. Своето деби за Спарс го направил на 5 февруари 2022, влегувајќи како замена во второто полувреме на местото на Лукас Моура во победата со 3-1 на домашен терен над Брајтон во четвртата рунда на ФА купот. Четири дена подоцна, дебитирал во Премиер лигата, повторно заменувајќи го Моура во второто полувреме од поразот на домашен терен од Саутхемптон со 2-3. Својот прв погодок во дресот на Тотенхем го постигнал на 19 февруари, за време на гостинската победа со 2-3 кај лидерот во првенството во тој момент, Манчестер Сити. Седум дена подоцна, тој одново погодил за Тотенхем во победата со 4-0 на гостувањето кај.
Репрезентативна кариера
Поради потеклото на неговите родители Кулушевски има право да настапува за две репрезентации, Шведска и Македонија, и тој играл за двете во младинските категории.
Откако во 2016 година дебитирал за репрезентацијата на Македонија под 16 години, во летото 2017 година, Македонија направила обид да го придобие играчот да ја избере репрезентацијата на потекло на неговите родители нудејќи му на Кулушевски место во сениорската репрезентација. Сепак, тој одлучил да каже "не", поради тоа што сакал да ја претставува Шведска во иднина.
Во ноември 2019 година, бил повикан за прв пат во сениорската репрезентација на Шведска за квалификациските натпревари за Европското првенство 2020 против и. Своето деби го направил на 18 ноември, влегувајќи како замена на местото на Кен Сема, во победата со 3-0 над Фарските Острови.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 22 јануари 2019.
Анџело Огбона
Анџело Обинзе Огбона (роден на 23 мај 1988 година) — италијански фудбалер со нигериско потекло, на Вест Хем Јунајтед. Од 2011 година Огбона настапувал и за сениорската репрезентација на Италија со која бил вицешампион на Европското првенство 2012 година.
Пред Јувентус Огбона настапувал седум години за градскиот соперник Торино, клуб во кој ја започнал својата кариера како јуниор во 2002 година.
Торино
Роден е во Касино, но Огбона има нигериско потекло. Тој бил забележан од страна на Торино чии скаути подоцна успеале да го убедат да потпише со младинската школа на Торо. Тој го направил своето деби во Серија А и воопшто првиот старт во почетниот тим на Торино во кариерата на 11 февруари 2007 година, во поразот на домашен терен од Реџина со 1-2, во кој ги одиграл сите 90 минути. Тој направил уште три настапи во Серија А таа сезона. Тој потоа бил пратен на заем во Кротоне во сезоната 2007-08, каде што одиграл 22 првенствени натпревари таа сезона.
Огбона се вратил во Торино пред почетокот на сезоната 2008-09, играјќи главно како резервна опција за стартерите Чезаре Натали и Марко Ди Лорето, иако тој сепак успеал да направи 19 првенствени настапи за Торо. Торино, сепак, биле потиснати во Серија Б на крајот на сезоната. Почнувајќи од 2009 година, по испаѓање на клубот во Серија Б, Огбона го заслужил своето место како стартер, и направил 31 лигашки настап и постигнал еден гол за клубот со седиште во Пиемонт за време на сезоната 2009-10. Во три Серија Б сезони со Торино, Огбона направил 105 настапи, помагајќи му на клубот да се врати во Серија А откако заврши втор зад Пескара во сезоната 2011-12. На 2 февруари 2012 година, тој го обновил својот договор со Торино до 30 јуни 2016
Првaтa целосна сезона на Огбона во Серија А била попречена од страна на две долги повреди кои ги ограничиле настапите на играчот на само 22 натпревари во лигата. Исто така, враќањето на Торино во врвната италијанска лига завршило успешно, откако клубот обезбедил опстанок завршувајќи ја сезоната на 16. место во лигата.
Јувентус
На 11 јули 2013 година, Огбона официјално заминал на медицински тестови кај градскиот соперник на Торино, лига првакот од претходната сезона Јувентус. По положувањето на медицински тестови, Огбона официјално потпишал за Јувентус на 11 јули 2013 година за трансфер сума од 13.000.000 €. Огбона потпишал пет-годишен договор, кој го врзува за Старата дама до 30 јуни 2018 година.
Вест Хем Јунајтед
На 10 јули 2015 преминал во редовите на Вест Хем Јунајтед за 11 милиони евра.
Репрезентативна кариера
На 12 август 2009 година, тој го направил своето деби во италијанската репрезентација под 21 година во пријателски натпревар против Русија.
На 4 јуни 2011 година, Огбона го добил својот прв повик во сениорската репрезентација од страна на селекторот Чезаре Прандели, и покрај тоа што тогаш играл во Серија Б. Тој е првиот играч на Торино кој бил повикан во дресот на Аѕурите од 2007 година. По неколку повреди во составот на Аѕурите, Огбона бил повикан повторно на 5 октомври 2011 година. Тој го направи своето сениорско деби на 11 ноември 2011 година во пријателски натпревар во кој Италија ја победила Полска со 2-0, каде што тој влегол како замена за Доменико Кришито во 77. минута.
Огбона бил вклучен и во италијанскиот состав од 23 играчи за Европското првенство 2012, но не одиграл ниту еден натпревар на турнирот.
Откако не бил повикан за Светското првенство 2014 во Бразил, Огбона се вратил во репрезентацијата по доаѓањето на селекторската позиција на неговиот поранешен тренер од Јувентус, Антонио Конте. На 31 мај, тој се нашол на листата повикани играчи од Конте за Европското првенство 2016 во Франција.
Хронологија на настапи и постигнати голови за репрезентацијата
sub on: 77'
sub on: 54'
sub on: 76' sub on: 71'
Вилкабамба (појаснување)
Вилкабамба може да се однесува на:
Ростов
Ростов (Росто́в) — град во Јарославската област, Русија. Има население од.
Уметноста во 1979 година
1979 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Иван Несторовски
Иван Несторовски ( – Скопје, ) — македонски геолог и редовен професор на Институтот за географија при ПМФ во Скопје.
Животопис
Несторовски е роден на 17 март 1921 г. во дебарското село Тресонче. Дипломирал и докторирал по геологија на Рударско-геолошкиот факултет' во Белград. Покрај педагошката активност на факултетот, каде што држел настава по општа геологија и петрографија, бил еден од пионерите на македонската геологија и многу активен во научноистражувачката дејност од областа на регионалната геологија. Зел учество во изработката на Основната геолошка карта на СФРЈ 1:100.000 (за листовите Охрид, Крушево, Гостивар), а реализирал и повеќе проекти од оваа област.
Библиографија
Несторовски е автор на неколку дела:
Црквиште (Здуње)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во поречкото село Здуње. Претставува црква од среден век.
Вител (расказ)
„Вител“ е расказ од рускиот и советскиот писател Михаил Шолохов од 1925 година. Расказот е објавен на македонски јазик, во превод на Цветко Мартиновски, како дел од збирката „Донски раскази“, објавена во 1965 година од издавачката куќа Култура.
Содржина
Еден ден, во домот на Пахомич се вратил нивниот син Михаил, кој служел како козачки потпоручник. Неколку дена подоцна, Михаил го видел татко му како ја ора земјата што му припаѓала на полковникот Чернојаров и сакал да го истепа, но побегнал кога на татко му му се придружил синот Григориј, со железна прачка во рацете.
По некое време, за да ја избегнат мобилизацијата во војската на Козаците, Пахомич и неговите двајца сина, Григориј и Игнат, ѝ се придружиле на Црвената армија. Еднаш, нивниот одред бил потиснат од козачката војска, така што Пахомич и Игнат биле заробени, додека Григориј, за да се спаси, се фрлил во Дон, заедно со својот коњ. Еден ден, додека жената на Пахомич била во градината, заедно со детето на Игнат, на брегот од реката го здогледала телото на некој умрен војник, заедно со неговиот коњ. Кога се приближила поблизу, таа видела дека тоа е нејзиниот син, Григориј. Во меѓувреме, другиот син, Михаил, поради заслугите во борбата против болшевиците, бил унапреден во службата.
Заробените Пахомич и Игнат ги донеле во родното село, каде разбеснетите селани сакале да ги убијат. Во плевната, каде што биле затворени, дошла жената на Пахомич, заедно со синот на Игнат. Детето го прашало својот татко, зошто е врзан и удрен, а тој му кажал дека тоа е само некаква игра. Пахомич ја замолил жена си за прошка и ѝ дал завет да се грижи за внукот. Михаил им наредил на војниците да ги одведат татко му и брат му во близината на селото, каде потоа ги стрелале. Во тоа време, скриена во долот, се пораѓала една волчица, кога се слушнале два истрела.
Среден шарен клукајдрвец
Средниот шарен клукајдрвец (Dendrocopos medius) е европски клукајдрвец кој му припаѓа на родот Dendrocopos. Го има во Македонија.
Опис
Средниот шарен кукајдрвец е 20–22 см долг и има перја слични на големиот шарен клукајдрвец. Како и кај тие видови, горните делови се претежно црни, со бели кругови на горниот дел од крилјата, и бели хоризонтални линии на при крајот на крилјата. Долните делови им се бели. Главната разлика е што имаат црвени круни, розови перја кај анусот, темни ленти на слабините и немаат црна мустаќеста лента. Иако е само малку помал од големиот шарен клукајдрвец, изгледа помал заради малиот тенок клун и позаокружената бледа глава. Него може да го помешаме со сирискиот клукајдрвец (особено младенчињата), кој се одликува со мал клун, но црвената круна нема тесни црни страни.
Распространетост
Средниот шарен клукајдрвец го има само во Европа и југозападна Азија, од северна Шпанија и Франција, источно до Полска и Украина, и јужно до централна Италија, на Балканскиот Полуостров,Литванија,Латвиjа,Турција,Кавказ и Иран. Овие видови се гнезделе и во Шведска, но исчезнале до истребување во 80те години. (Сепак, и подоцна биле забележани во Шведска). Поради нивната седентарна природа (не се преселници) тие никогаш не биле евидентирани или видени во Велика Британија.
Живеалиште и поведение
Овие птици бараат повеќе листопадни шумски предели, особено предели со стар Габер,Костен и Евла, како и колаж од ширина, пасишта и густа шума. Тие се хранат на високи дрва, движејќи се постојано и иамјќи добар поглед од височина.
Копаат гнездо во некое распаднато стебло или на потенка гранка, широко до 5 см.Несат 4-7 јајца и ги инкубираат 11-14 дена.
Средниот шарен клукајдрвец се храни со инсекти и нивните ларви. Тие, исто така, се хранат со смолата од дрвата.
Овој клукајдрвец ретко ќе го слушнеме да чука по дрвата, а никогаш во територијални цели. Тоа го прави со пеење, со еден назален звук „гваиик, гваааик, гвааик“ и забрзано „кик кикикик“.
Воен музеј (Солун)
Воениот музеј (Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης) — музеј кој се наоѓа во Солун, Грција.
Историја
Воениот музеј на Солун бил отворен во октомври 2000 година. Зградата во која се наоѓа музејот била изградена во периодот 1900-1902 година, по проект на архитектот Виталијано Позели.
Мисијата на музејот се состои во поддршка на активностите на Воениот музеј на Атина во Северна Грција и соодветно на настаните во северниот дел на земјата, со цел зачувување на историското и воено наследство на Грците во Северна Грција. Со своите постојани експозиции и различни изложби, музејот го нагласува постоењето на грчкиот народ во текот на целата историја, а во исто време придонесува за документирано обезбедување на историјата на Грција во војните.
Колекцијата вклучува фотографии, униформи на грчката армија, воздухопловните сили и ВМФ, макети на топови и бродови, уметнички дела, мапи, разгледници и слични експонати од армиите на другите балкански земји. Овие експонати ја опфаќаат Грчката револуција, Борбата за Македонија, Балканските војни, Првата светска војна, Грчко-турската војна, Грчко-италијанската војна, одбрана на линијата "Метаксас" во источна Македонија во 1941 година, Битка за Крит, окупацијата на Грција и грчкиот национален отпор, учеството на грчката армија во сојузничките операции во Северна Африка, Италија и Нормандија и ослободувањето на земјата од окупацијата. Покрај изложбените сали, воениот музеј располага со амфитеатар, повеќенаменска сала и богата библиотека од историски и воени публикации. Сите изданија на Министерството за одбрана, Секторот за воена историја и Воениот музеј се продаваат во книжарницата на музејот.
Под отворено небо, пред зградата на музејот, се наоѓаат експонати на оклопни возила и авиони.
Фиел
Фиел (Viöl; Fjolde; севернофризиски јазик: Fjåål) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Општината е сместена на реката Арлау, околу 12 километри североисточно од Хузум и 30 километри југозападно од Фленсбург.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Кава
Кава или кава-кава (Piper methysticum) е растение кое потекнува од западните тихоокеанските острови.
Името кава(-кава) доаѓа од тонганскиот и маркискиот јазик, со значење „горчлив“.
Корењата од растението се користат за производство на пијалак кој има седативни, анестетични, еуфориантни, и ентеогенични особини. Кавата се конзумира низ разните култури во Полинезија, вклучувајќи ги Хаваи, Вануату, Меланезија и некои делови на Микронезија за нејзините седативни ефекти. Нејзините активни компоненти се нарекуваат кавалактони.
Катон Постариот
Марко Поркиј Катон, познат како Катон Постариот или Катон Цензорот (Censorius) (латински: Marcus Porcius Cato, (234 п.н.е. — 149 п.н.е.) — римски државник и говорник.
Животопис
Катон бил славен римски говорник, кој своите говори во Сенатот ги завршувал со зборовите: „Впрочем, ја смислам дека Картагина треба да се разурне“ (Ceterum censeo Carthaginem delendam esse). Во делото „Животот на Катон“, Плутарх соопштува дека Катон бил 40 пати обвинуван и ослободуван, а самиот тој повеќе од 70 пати обвинил други луѓе. Катон бил познат како многу нескромен човек, кој дозволувал секој човек отворено да се пофали со она што го има. Така, во една прилика, кога го прашале зошто Римјаните сè уште не поставиле негова статуа на Форумот, тој одговорил: „Подобро светот да се прашува зошто на Форумот не ставиле статуа на Катон, отколку да се прашуваат зошто поставиле.“ Во друга прилика, кога бил навреден, тој рекол: „Повеќе Рим му должи на Катон, отколку Катон што му должи на Рим.“
Our Airline
Our Airline (во превод Нашата Авиокомпанијата) е науруска национална авиокомпанија која е создадена на 4 септември 2006 и е заснована на аеродромот во Јарен. Оперира со 9 одредишта во 6 земји.
Космос-2103
Космос-2103 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 14 ноември 1990 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 3000 килограми. Космос-2103 бил воен извидувачки сателит за следење на флоти.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 91,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 366 км, а најмалото на 350.
Уметноста во 1980 година
1980 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Марија од Прусија
Марија од Прусија (германски: Marie Friederike Franziska Hedwig von Preußen; 15 октомври 1825 - 17 мај 1889) — кралица на Баварија и мајка на кралевите Лудвиг II и Ото од Баварија. Родена и израсната во Берлин, таа беше ќерка на принцот Вилхелм од Прусија, помлад брат на кралот Фридрих Вилхелм III од Прусија и неговата сопруга, принцезата Марија Ана од Хесен-Хомбург.
На 12 октомври 1842 година, таа се омажила за престолонаследникот, а подоцна и за кралот на Баварија, Максимилијан II.
Марија била подеднакво сакана и од протестантското и од римокатоличкото население. (Во тоа време, Прусија беше претежно евангелистичка, додека Баварија беше претежно римокатоличка.) Специфичен акцент на нејзиниот „голем општествен ангажман“, беше реактивирањето на Баварската женска асоцијација, кое се одржа на 18 декември 1869 година со помош на нејзиниот син, Лудвиг II. Нејзината цел беше „Нега и поддршка на ранети и повредени војници“. Црвениот крст на Баварија беше официјално основан како резултат на Баварската женска асоцијација.
Црна Река (Егејска Македонија)
Црна Река (Бојмија Дере, Бојмица или Бојмичка Река ; Στραβοπόταμος) — река во Ениџевардарско, Егејска Македонија. Реките Грамоштица и Црна, како и помалата Валеараци го оцртуваат среднишниот дел на планината од запад и од исток. Во овој дел се врвовите Поглед (1.650 м), Бајраците (1.420 м), Голата Чука (1.307 м), Кашпот (1.300 м), Гацови Митеризи и други. Источниот дел на планината е сместен меѓу Црна Река и Љубница.
Реката започнува под името Мирџана во источниот дел на планината Пајак, но вистински се образува во котлината на Голема Ливада од неколку мали потоци кои извираат под врвовите Јуручка и Круска. Тече на исток, подвојувајќи ги северниот и јужниот дел на Пајак. Јужно под врвот Паларци (729 м) свртува на југоисток и минува западно крај селото Црна Река наречено по неа. Во овој дел на грчки се нарекува Мавро Рема, што е превод на македонското име. Кога ќе излезе од планината северно од градот Гуменџе ја прима првата поголема притока, Голема Река (десна), па свртува на североисток. Под возвишението Алба Катра (192 м) повторно свртува на исток. Тука се нарекува Голема Река (Мегало Потами). Ја прима левата притока Латомирица, па кај селото Горгопик свртува на југоисток. Овде се нарекува Горгопска Река. Северно од селото Валгаци пак свртува на исток и се влева во Вардар.
Уметноста во 1981 година
1981 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Шмелн
Соседни општини
Општини во округот Алтенбург кои се граничат со Шмелн се: Алткирхен, Дроген, градот Гесниц, Хајерсдорф, Небдениц, Пониц, Зара и Фолмерсхајн.
Историја
Поважни датуми:
Сообраќај
Шмелн е поврзан со автопатот Б (излез 61 кај Шмелн) и има железничка станица на средногерманската железница (Вајмар–Глаухау).
Борче Неделковски
Борче Неделковски (1916 - 1985) од Скопје е најдобриот фудбалски судија на сите времиња од Македонија. Тој е првиот судија со знак на ФИФА во Македонија, а еден од првите тројца со ФИФА знак во СФРЈугославија заедно со Васа Стефановиќ и Лео Лемешиќ. Пред Втората светска војна авршил Трговача академија во Скопје. Од 1941-ва до 1943-та е во заробеништво во Германија во работнички логори. Фудбалки судија станува веднаш по завршувањето на војната, а од 1949-та е меѓународен судија. Има одсудено над 60 меѓународни натпревари, вклучително и полуфиналето на Купот на Саемските градови (сегашна УЕФА лига) на Сан Сиро помеѓу Милан и Келн. Тогаш таму настапуваат големите звезди Суареш, Шнелингер... Во рамките на Купот на Маршал Тито, има одсудено најмногу финални натпревари од сите судии во СФРЈ, дури пет (5). Вклучително и најдраматичното финале на Купот на Маршалот на сите времиња Раднички (Белград) - Партизан (Белград) 3:5 (3:0), кога во второто полувреме Стјепан Бобек постигнува три гола. По големата афера со местење на фудбалските натпревари во Италија, кога се суспендирани сите италијански фудбалски судии, 3 судијски тројки од СФРЈ одат на “испомош“ и судат во италијанското Калчо. Борче Неделковски на тој начин, низ 2-годишниот ангажман во Калчото, е единствен македонски судија што било когаш судел во лигата на Италија. По “пензионирањето“ како фудбалски судија станува Генерален секретар на ФК Вардар од Скопје. Во негово време изградено е помошното игралиште на Вардар, а се поставени и рефлекторите на тогашниот Градски стадион. Со сопругата Виолета има две деца Ратко и Миленко.
Agusta A 109
Хеликоптерот Agusta A 109 првпат полетал во 1970 година. Како вооружена армиска верзија во италјанската армија лета од 1988 година, лета и во Белгија. Досега се произведени повеќе од 600 хеликоптери од разни варијанти, во цивилна и во воена верзија.
Техничкотактички податоци:
- Намена: за цивилна и воена употреба, првенствено за транспорт, ВИП транспорт и медицинска евакуација - Мотори: два мотора Pratt & Whitney 206C со сила од по 750 КС или со два турбомлазни мотори Turbomeca ARRIUS 2K1 - Дименизии:
- Тежини:
- Перформанси:
Уметноста во 1982 година
1982 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Џинст
Џинст (Жинст)е област во Монголија во покраината Бајанхонгор. Во 2006 година, неговото население било 2,023.
Лудвиг Борхарт
Лудвиг Борхарт (германски: Ludwig Borchardt, Берлин, 5 октомври 1863 - Париз, 12 август 1938 ) бил германски архитект и египтолог.
Животот и кариерата
Борхарт студирал архитектура, а подоцна и египтологија со Адолф Ерман. Во 1895 година отпатувал во Каиро и учествувал во создавањето на „Каталогот на Египетскиот музеј". Во 1907 година тој го основал германскиот археолошки институт или ДАИ во Каиро и бил директор таму, до 1928 година.
Тој бил концентриран главно на Стариот Египет, односно оваа архитектура и започнал археолошки ископувања во Ахетон, каде што го открил студиото Скулптура Тутузис, каде што едно од неговите наводи е исто така познат биста на Нефертити, сега во Берлинскиот египетски музеј.
NGC 3091
NGC 3091 — елиптична галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3091 се споменува и како ESO 566-41, MCG -3-26-7, HCG 42A.
Откривање
Објектот е откриен на 7 февруари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3091 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3091 има привидни димензии од 3' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 0 м 14,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 19° 38' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 149°.
Други поделби
Проучување на NGC 3091 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28927. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 324; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6054. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 689.
Надворешна Монголија
Надворешна Монголија (монголски: Ар монгол, манчуски: Tulergi Monggo, ) била главниот дел на Богдо Ханатот на Монголија, кој прогласил независност на 29 декември 1911 година. Надворешна Монголија се состоела од следните четири провинции, подредени од исток кон запад:
Денес, многу поретко се користи името за да се означи денешната република Монголија, која горе-долу ја зазема истата површина. Исто така, Република Тува што е во склоп на Русија, била во рамките на Монголија.
Арлау
Арлау (Arlau; Arlå) — река во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Уметноста во 1983 година
1983 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Лапа
Лапа — специјалитет од ориз, вода и афионово семе (мак). Се смета за својствен на кочанскиот регион во Македонија.
Карактеристично за подготовка на лапата е што се користат скршени оризови зрна (уфак) што овозможува, по варењето, оризот воопшто да не се забележува, односно се добива еднолична смеса.
Пред да се стави семето од афион, истото се потпечува, па се толчи во соодветен сад (дибек) сè додека од него не почне да излегува масло. Потоа се разредува во студена вода, па се истура во зовриена вода во која има сол и масло. Така се вари околу половина час. Потоа се додава оризот и се доварува додека се добие еднолична смеса, на која по вкус може да и се додаде уште сол.
Всушност, лапата е еден вид збогатен пилав, и таа обично се јадела за време на верски празници кога се постело. Така, наместо млеко, за да се збогати ова јадење, се додавало семето од афион.
Уметноста во 1984 година
1984 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Убавка Гајдова
Убавка Гајдова (, -, ) — македонски јазичар -македонист и дијалектолог, универзитетски професор, научен советник во Институтот за македонски јазик „Крсте Мисикров“ и публицист.
Оливер Запел
Оливер Запел (германски: Oliver Zapel, 15 јануари 1968) е германски пензиониран фудбалер и актуелен менаџер на Фортуна Келн.
Кариера
На 1 јули 2016 година, Запел станал главен тренер на Зоненхоф Гросшпах, но поднесол оставка само една година подоцна. Тој бил назначен за главен тренер на Вердер Бремен II на 13 ноември 2017 година. Тој бил отпуштен на 5 февруари 2018 година. На 22 април 2019 година, тој бил назначен за главен тренер на Фортуна Келн.
Хуремарал
Хуремарал (Хүрээмарал) е област во Монголија во покраината Бајанхонгор. Во 2006 година, неговото население било 2,064.
NGC 1174
NGC 1174 — спирална галаксија во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1174 се споменува и како NGC 1186, UGC 2521, MCG 7-7-21, CGCG 540-34, IRAS 03022+4238.
Откривање
Објектот е откриен на 31 август 1883 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1174 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 1174 има привидни димензии од 3,2' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 5 м 30,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 42° 50' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 122°.
Други поделби
Проучување на NGC 1174 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11617. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 63; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2855. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1618.
Надворешни врски
NGC 1186 NGC 1186 NGC 1186 NGC 1186 NGC 1186 NGC 1186
Монголско Царство
Монголско Царство (монголски: Монголын Эзэнт Гүрэн) — најголемата непрекината империја на светот и втора најголема веднаш по Британската. Царството се протегала од Виена до Манџурија и од Новогород до Камбоџа. За почеток на царството се смета обединувањето на монголските племиња, прераснала во мала сила која вршела инвазии и подоцна Џингис Хан станал цар во 1206 година.
Сè до 1279, Монголското Царство покривала околу 33.000.000 km2, 22% од вкупната површина на земјата и со население од 100 милиони луѓе. Но и во тоа време, царството се соочувало со поголеми проблеми како на пример недоволната контрола врз Чагатајскиот ханат и Златната Орда и одбивале да бидат под раководство на Џингис Хан. Со смртта на Кублај Кан, Монголското Царство се поделило на четири одделни ханати.
Име
На монголски јазик, Монголското Царство се вика Монголын Эзент Гурен, што буквално значи „монголска царска сила“. Покрај тоа име, се користи и их монгол улс, што значи „голема монголска нација/држава“. Се користат обете имиња. Во 1240-тите, еден од потомците на Џингис, Гујук-хан, му напишал писмо на Папа Инокентиј IV во кое го употребил името „Далај Каган“ или „Големата монголска држава“.
Позадина
Областа околу Монголија, Манџурија и делови од Северна Кина била контролирана од династијата Лао од 10 век. Во 1125, династијата Џин основана од страна на Џурчените ја соборила династијата Лао и се обидела да се здобие со контрола врз поранешната територија на Лао во Монголија. Во 1130-тите, владетелите на династијата Џин, познати како Златни кралеви, успешно се спротивставиле на конфедерацијата на Камаг Монгол, со која во тоа време владеел Кабул Кан, прадедото на Џингис Кан.
Монголската висорамнина била освоена главно од пет моќни племенски конфедерации: Кераити, Камаг Монгол, Најмани, Меркити и Татари. Царските цареви, по политиката на поделба и владеење, ги охрабриле споровите меѓу племињата, особено меѓу Татарите и Монголците, со цел да ги одржат номадските племиња расеани од сопствените битки, а оттаму далеку од династијата Џин. Наследник на Кабул бил Амбахај Кан, кој бил предаден од Татарите и погубен. Монголците се одмаздиле со напаѓање на границата, што резултирало со неуспешен контра-напад на Џурчените во 1143 година.
Во 1147 година, Џин малку ја променил својата политика, потпишувајќи мировен договор со Монголците. Тогаш Монголците продолжиле со нападите врз Татарите за да ја одмаздат смртта на својот покоен хан, отворајќи долг период на активни непријателства. Армиите на Џин и Татар ги победиле Монголците во 1161 година.
Цуцул (Здуње)
Цуцул — археолошко наоѓалиште во поречкото село Здуње. Претставува населба од римско време и среден век. Се наоѓа на 3,5 км јужно од селото, на левиот брег на реката Треска на просторот околу осамената карпа „каменот Цуцул„ и западно од него до Голема Пеш, каде егзистирала мала римска и рано средновековна населба. Како површински наоди се среќаваат монети од 4 век, фрагменти од римска керамика и урнатини од средновековната населба и населбинска керамика, алатки и орудија за работа.
Космос-2104
Космос-2104 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 16 ноември 1990 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-2104 бил воен сателит за фотографска картографија.
Чуњо
Чуњо (кечуански: Ch'uñu) е замрзнат и сув компир кој е традиционална храна за Кечуаните и Ајмарите во Перу и Боливија и денес е присутен во неколку земји во Јужна Америка како на пример Перу, Аргентина или Чиле. Процесот на обработка на компирот е долг пет дена кога компирот се остава на ладна температура за да се замрзне а потоа се остава на сончева топлина да се исуши постепено. Зборот е од кечуанско потекло и значи „замрзнат компир“. Постојат два вида на чуњо, бел и црн чуњо.
Гимнастика на Летните олимписки игри 2016
Натпреварите во гимнастика на Летните олимписки игри 2016 во Рио де Жанеиро се состоеле од три категории: спортска гимнастика, ритмичка гимнастика и скокови на трамбулина. Сите гимнастички дисциплини биле одржани во Олимписката арена Рио (уште позната како ХСБЦ арена) од 6 до 21 август 2016 година.
Квалификација
Квалификувањето на игрите се заснова врз реултатите остварени на Светското првенство во спортска гимнастика 2015, одржано во Глазгов, Шкотска, од 24 октомври до 1 ноември 2015 година; на Светското првенство во ритмичка гимнастика 2015, одржано во Штутгарт, Германија, од 7 до 13 септември 2015 година; на Светското првенство во скокови на трамбулина 2015, одржано во Оденсе, Данска, од 25 до 28 ноември 2015 година; и на Олимпискиот квалификациски турнир, одржан од 16 до 22 април 2016 година во Олимписката арена Рио.
Табела на медали
Земја домаќин (Бразил)
Григориј Акиндин
Григориј Акиндин — македонски филозоф, теолог и писател роден на почетокот на XIV век во Прилеп. Родното име не му е познато, а Григориј е неговото монашко име. Акиндин пак е прекарот му, што значи „непогрешлив“. Осуден е како еретик посмртно на Цариградскиот собор во 1351 година.
Биографиjа
Прво се школувал во Битола. Високо образование стекнал во Солун кај најистакнатите византиски филозофи, реторичари и книжевници. Својата филозофска и богословска надградба ја стекнал кај тогашните авторитети Тома Магистер, Григориј Палама, Бернард Варлаам и други, кои биле главните протагонисти на актуелните идејни тенденции за тоа време - схоластичниот рационализам и митскиот експресионизам (чии протагонисти биле исихастите). Граматичкото искуство пак го стекнал во Бероја. Во почетокот се обидувал да ги сообрази искуствата од исихастите и рационалистите, подеднакво слушајќи ги предавањата на исихастот Григориј Палама и на рационалистот Бернард Варлаам. Од првиот се запознал со суштината на платонизмот, елинските митови и теософската мистика, а од вториот му станала поблиска схоластиката на Дунс Скот, Вилијам Окамски и Рамон Љуљ. Првичното негово колебање било надвладано со определбата да се поддржува рационалистичкото учење на Варлаам. По поразот на Варлаам на Соборот од 10 јуни 1341 година Акиндин бил директно вклучен во спорот против исихастите, поттикнат од византискиот патријарх Јован XII Калека, да пишува против догматските и фолозофски ставови на Палама. Сериозноста на полемиката го мотивирала Палама да напише посебен памфлет од 621 стих против Акиндин, каде што го нарекува „овчар“, што за тоа време било грдо навредување на Словените од страна на Византијците.
Исихастичко-рационалистичкиот спор предводен од Григориј Палама и од Григориј Акиндин добил широка богословско-филозофска, но и општествена димензија - провоцирајќи и политичка конфронтација внатре во Византија. На страна на исихастите се определил Јован Кантакузин, а на страната на рационалистите застанале царицата Ана Савојска и патријархот Калека. Тогаш учењето на Акиндин стекнало поширока поддршка и добило официјален статус. На Соборот во 1345 година, повторно било потврдено за поисправно рационалистичкото учење на Акиндин. Но, поттикнати од моќта на Кантакузин, општествено-политичките состојби се свртеле. Тоа било причина царицата Ана да застане на страна на исихастие, па на новиот свикан Собор во 1347 година учењето на Акиндин да биде прогласено за штетно за православната богословска догматика. Веќе на следниот Собор во 1351 година Акиндин се поистоветил како истомисленик со Бернард Варлаам и бил анатемисан. Сепак, конечниот идеолошки пораз на следбениците на рационализмот на Варлаам и Акиндин се заклучил на Соборот во 1368 година, на кој протагонистот на исихазмот Григориј Палама (солунски митрополит) бил канонизиран за светител. Меѓу осудените и прогонети следбеници на учењето на Акиндин се среќаваат монах Теодорит, Пиропул, Фодул, Прохор Кидон, а меѓу нив секако имало и македонски богослови, книжевници и обични монаси.
Филозофија
Григориј Акиндин бил исклучителен теолог, филозоф и книжевник во чиишто јавни настапи и книжевни дела се претставувал како длабок мислител и полемичар со рационално чувство. Поставувајќи се на страната на рационалистичките идеи, тој не ги поддржувал формите на веќе откриените филозофски и културолошки погледи во западната цивилизација - како што бил обвинет од неговите противници, исихастичките мистичати. Напротив, тој правел обид да ги дефинира новите хуманистички и ренесансни пројави и истите да ги акомодира во православно-догматска теорија и суштина. Општествено-политичката криза во центарот на Византиското Царство била причина полигонот за судирот меѓу идеите и развојните тенденции да се дислоцира на македонски терен. Во Света Гора и во Солун престојувале најистакнатите претставници на обете идеи од она време. Во педизвиканите идејни конфронтаии се вклучувале и словенските монаси од светогорските манастири. Голем интерес пројавувале и словенските ученици во Солун, кои ги следеле предавањата на идејни протагонисти од двете спротивни идејни страни. И токму македонскиот „Словен“ од Прилеп Григориј Акиндин се издигнал и до рангот носител на идејна страна во веќе споменатата конфронтација.
Книжевна дејност
Речиси сите дела на Акиндин се однесувале на спорот меѓу исихастите и рационалистите. Неговите дела, поради своите идеи биле масовно забранувани и уништувани како еретички творечки пројави. Затоа и не е целосно согледан корпусот на неговите филозофски и книжевни дела.
Главно негово дело е „Шесте приговори против ереста на Палама“. Евидентирани се уште неколку состави, од кои попознати се: пет „Книги против Варлаам“, две „Паламини испоеди на верата“, многубројни писма, „509 јампски стихови за заблудите на Палама“, „Говор испратен до патријархот Јован Калека во почетокот на спорот“ и други. Нему му се припишува и авторството на делото „За суштината и енергијата“, чијшто број книги е меѓу 6 и 8.
Во 1616 година се издале само првите две книги од страна на Јакоб Грецер, а истото издание го препечатил опатот Ж.П. Мињ во 1865 година. Своевиден епиграфски прилог кон овој текст дал и Ј.Филоски, кој во 1972 година пронашол примерок од ова дело во венецијанската библиотека Марциана што содржело шест книги.
Варварица (Бајрамовци)
Варварица — археолошко наоѓалиште во дебарското село Бајрамовци. Претставува средновековна црква. Се наоѓа на околу 1,5 км југозападно од селото, десно од патот за границата со Албанија. На Клобушки пат, според традицијата, се наоѓал сакрален објект. Денес на ова место се гледаат грамади од градежен камен и варов малтер.
Марија Тереза од Австрија-Есте
Марија Тереза стана кралица на Баварија во 1913 година кога нејзиниот сопруг се прогласи за крал, како крал Лудвиг III наместо неговиот жив, но луд братучед кралот Ото. Таа стана првата католичка кралица на Баварија откако Баварија стана кралство 1806 година. Зборувала германски, унгарски, чешки, француски и италијански јазик.
Гуштероноголики
Гуштероноголики или Сауроподоморфи — клад на тревојадни, сауриски диносауруси со долги вратови во кој клад спаѓаат сауроподите и нивните роднини. Сауроподите генерално пораснале во многу големи димензии, имале долги вратови и опашки, биле четириножни и станале најголемите животни што некогаш оделе по Земјата. „Просауроподите“, кои претходеле на Сауроподите, биле помали и честопати биле во можност да одат на две нозе. Гуштероноголиките биле доминантни тревопасни животни во текот на поголемиот дел од мезозоикот, од нивното потекло во средината Тријас (пред околу 230 милиони години), до нивниот пад и истребување на крајот на Креда (пред околу 66 милиони години).
Опис
Гуштероноголиките биле прилагодени својата храна да ја бараат повисоко од кој било друг современ тревојад, давајќи им пристап до зеленило со високи дрвја. Оваа стратегија на хранење е поддржана од многу нивни дефинирачки одлики, како што се: лесен, мал череп на крајот на долгиот врат (со десет или повеќе издолжени вратни пршлени ) и долга опашка (со еден до три дополнителни сакрални пршлени).
Нивните заби биле слаби и во форма на виљушка (или лопатка). Наместо мелење на храната со заби, тие имале камења во стомакот ( гастролити ), слични на камењата од гуштерте на модерните птици и крокодилите, за да помогнат во варењето на цврстите растителни влакна. Предниот дел на горната уста се наведнува во она што може да биде клун.
Една од најраните познати гуштероноголики, Сатурналија, бил мал и виктав со должина од околу 1,5 метри. Но, до крајот на тријасот, тие станале најголемите диносауруси во нивното време, и продолжиле да живеат и да растат во времето на Јура и Креда. На крајот, најголемите сауроподи, како Суперсаурус, Диплодокус, Патаготитан и Аргентиносаурус, достигнувале должина од 30-40 метри и 60-100 тони.
Првично двоножни, бидејќи нивната големина се зголемувала, тие еволуирале како четририножни диносауруси кои биле прилагодени бавно да се движат по копното, слично на денешните слонови. Раните гуштероноголики биле најверојатно сештојади бидејќи нивниот заеднички предок со другата сауриска лоза (тероподите) бил месојад. Затоа, нивната еволуција до тревојади се одвивала со нивната поголема големина и должина на вратот.
Разликување на анатомски одлики
Гуштероноголиките може да се разликуваат како група врз основа на некои од следниве синапоморфии :
Еволутивна историја
Тие се меѓу првите диносауруси кои еволуирале во Доцен Тријас, околу 230 милиони години (Мја), и станале доминантни тревојади до половина од доцниот Тријас. Нивниот перцепиран пад во раната креда е најверојатно пристрасност во земањето примероци од фосили, бидејќи повеќето фосили се познати од Европа и Северна Америка. Сепак, Сауроподите биле доминантни тревопасни животни во насипите Гондвана. Ширењето на цветните растенија и „напредните“ Птицоколковни, друга голема група тревојади диносауруси (забележани по своите многу развиени механизми за џвакање), најверојатно не се главен фактор на падот на сауроподите на северните континенти . Како и сите не- птичји диносауруси, гуштероноголиките исчезнале пред 66 милиони години, за време на настанот на истребување во периодот на креда.
Најраните и најбазални познати гуштероноголики се Chromogisaurus novasi и Panphagia protos, и двата од формацијата Исчигуаласто, датирана пред 231,4 милиони години (на возраст од доцен карнијан до доцен тријас ). Според некои студии, Eoraptor lunensis (исто така од истата формација), кој традиционално се смета за теропод, е ран член на лозата на гуштероноголиките, што би го направило најбазалниот познат сауроподоморф.
Класификација
Сауроподоморфа е еден од двата главни кладови во редот Сауришија. Сестринската група на гуштероноголиките, Теропода, вклучува двоножни месојади како Велоцираптор и Тираносаурус; како и птиците. Сепак, гуштероноголиките исто така делат голем број одлики со Орнитишијата, така што мало малцинство од палеонтолози, како Бакер, историски ги сместиле и двете серии тревојади во групата наречена „Фитодиносаурија“ или „Орнитишиформи“.
Во таксономијата на Карл Линеј, Сауроподоморфа (што значи „се формираат стапала на гуштер“) или е подред или останува нерангиран. Првично е основана од Фридрих фон Хуене во 1932 година, кој го поделил во две групи: базалните форми во Просауропода и нивните потомци, гигантот Сауропода.
Филогенетските анализи на Адам Јејтс (2004, 2006) и други цврсто ја сместиле Сауропода во рамките на парафилетичката „Просауропода“. Неодамнешните кладистички анализи сугерираат дека кладот Просауропода, кој бил именуван од Хуене во 1920 година и бил дефиниран од Серено, во 1998 година, како сите животни поблиску поврзани со Plateosaurus engelhardti отколку со Салтасаурус, е помлад синоним за Платеосауриди како и двете ги содржат истите таксони.
Повеќето модерни шеми на класификација ги раздвојуваат просауроподите во половина групи кои еволуирале одделно од една заедничка лоза. Додека тие имаат голем број на заеднички одлики, еволутивните барања на храна високо на дрвјата, може да предизвикаа конвергентна еволуција, каде слични одлики еволуираат одделно затоа што се соочуваат со ист еволутивен притисок, наместо (хомолошки ) одлики што произлегуваат од заеднички предок.
Филогенија
Филогенетската анализа на Отеро и неговите соработници од 2015 година ги сместила со Агносфитис и Theropoda во Eusaurischia, со Херерасаурудиja и Еораптор надвор од кладот на Сауришија. Голема филогенетска анализа на раните диносауруси објавена од Метју Барон, Дејвид Норман и Пол Барет (2017) во списанието „Природа“ ги редефинирала Сауроподоморфа и Сауришија и ги повратила Херерасаурудиja како сестринска група со Сауроподоморфа во рамките на Сауришија. Ова резултирало со отстранување на Теропода од Сауришија и формирање на Орнитосцелида.
Палеобиологија
Споредбите помеѓу склералните прстени на неколку сауроподоморфни родови (Диплодокус, Луфенгосаурус, Немегтосаурус, Платеосаурус и Riojasaurus) и современите птици и влекачи сугерираат дека тие биле активни во текот на денот во кратки интервали.
Гуштероноголиките ја достигнувале возраста на сексуална зрелост многу пред тие да бидат целосно возрасни. Студија на Грибелер и неговите соработници (2013 година) заклучила дека максималните стапки на раст на гуштероноголиките се споредливи со оние на пред-социјалните птици и црниот носорог, но пониски од стапките на раст на просечните цицачи.
Долгогодишна хипотеза е дека раните гуштероноголиките биле месојади, како што се очекувало за повеќето рани диносауруси. Оваа хипотеза е поддржана од страна Buriolestes. Забите на повеќето изведени гуштероноголики како што се Еораптор, Панфагија и Пампадромаеус се подобро прилагодени за тревојади (или евентуално сештојади) диети. Без оглед на филогенетската положба на херерасауридите или еорапторот (кои се во тек), реконструкциите на предците истакнуваат дека тие биле во почетокот месојадци.
Дрмша
Дрмша (Дръмша) е село во западниот дел на Бугарија. Административно припаѓа на Општина Костинброд, Софиска област. Според пописот на населението од 2011 година во селото Дрмша живееле 120 луѓе. Се наоѓа во планински реон во подножјето на Стара Планина и има надморска височина од 844 m.
Селото Дрмша се дели на два дела - "Старо Село" и "Ново Село". Во Старо село се наоѓа Крива Река. Во близина на Дрмша се наоѓа живописно карпесто место со највисокиот врв во реонот Браќов Камик.
Уметноста во 1985 година
1985 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Шпроте
Шпроте (Sprotte) — лева притока на Плајсе во источна Тирингија. Главните води на реката доаѓаат од три извори, кои се наоѓаат западно од Кримичау:
Реката е 25 километри долга. Речната долина делумно ја следи железничката линија од Гера до Алтенбург како и сојузниот автопат Б7.
Манастир „Христос Седржител“ - Балџа (Солунско)
Христос Седржител (Ιερά Μονή Παντοκράτορος) — машки манастир кај селото Балџа, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Лагадинско-ајватовско-рендинската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот се наоѓа на рид меѓу селата Балџа и Ајватово. Основан е во 1985, а почнал да работи во 1990 г. со завршувањето на манастирската црква и конаците. Во 1992 г. се завршени двата големи параклиси „Св. Архангели“ и „Рафаил, Никола и Ирина“. Во манастирот се чува парче дрво за кое се смета дека е дел од Чесниот Крст на кој бил распнат Исус. Се чуваат и мошти на Свети Јован Претеча, Арсениј Пароски, Светите пет маченици, Апостол Филип, првомачениот Стефан, Лазар, пријателот Исусов, Рафаил, Никола и Ирина, Харалампиј, Константин и Елена, Ѓорѓи Победоносец, Пантелејмон, Петка, Јован Златоуст, Григорих Богослов.
Ода (песна на Атила Јожеф)
Ода е една од најпознатите песни на Атила Јожеф, меѓународно најафирмираниот унгарски поет на XX век.
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Буринец
Воведение на Пресвета Богородица — црква во селото Буринец. Сместена е во крајниот јужен дел од селото.
Историја
Црквата била изградена во XIX век. Во февруари 2011 година, црквата била ограбена и од неа биле изнесени икони.