cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Непокорен
Непокорен — македонски весник, орган на Главниот одбор на НОФ, на македонски јазик кој се издавал во Грција. Го издавал Главниот оддел за агитација и пропаганда на НОФ, а главен уредник бил Павле Раковски. Првин бил умножуван на шапирограф, а потоа во печатницата на НОФ. Меѓу другото, имал и рубрики „Наша поезија„ и „Историја на јазикот и литературата“. Бил користен и во новоотворените училишта на македонски јазик. Извесен период издавал и „Билтен“ за операциите на ДАГ. Весникот се издавал во периодот од 1 мај 1947 до август 1949 година.
Физиологија на човекот
Физиологијата на човекот претставува обемна научна (биолошка) дисциплина која на експериментален начин ги проучува животните процеси кои се одвиваат во телото на нормалниот и здрав човек. Воедно, таа претставува и една од главните медицински науки. Предоминантен интерес во човечката физиологија претставува процесот хомеостаза. Традиционално, оваа наука го проучува организмот на човекот преку одделно проучување на неговите органски системи, со што и ја објаснува нивната функција, а и функционирањето на организмот како една целина:
Литиум бромид
Литиум бромид (LiBr) е хемиско соединение од литиум и бром. Неговиот екстремен хигроскопски карактер го прави LiBr корисен како десикант во одредени климатски системи.
Продукција и својства
LiBr се подготвува со третирање на водена суспензија на литиум карбонат со хидробромна киселина или со реакција на литиум хидроксид со бром. Формира неколку кристални хидрати, за разлика од другите бромиди на алкални метали.
Литиум хидроксид и хидробромна киселина (воден раствор на водород бромид) ќе таложат литиум бромид во присуство на вода.
Употреба
50-60% од водениот раствор на литиум бромид се користи во системите за климатизација како десикант. Се користи и при апсорпционо ладење заедно со вода (види ладилник за апсорпција). Цврстиот LiBr е корисен реагенс во органската синтеза. Тој е вклучен во катализаторите за оксидација и хидроформилација; исто така се користи за депротонација и дехидрација на органски соединенија кои содржат кисели протони и за прочистување на стероиди и простагландини.
Апликација во медицината
Литиум бромидот се користел како седатив почнувајќи од раните 1900-ти, но во 1940-тите неговвата употреба како седатив се намалила кога станале достапни понови седативи и кога некои пациенти со срцеви заболуивања починале, по употреба на замената за сол, литиум хлорид.. Како литиум карбонатот и литиум хлоридот и литиум бромидот се користи како третман за биполарно растројство.
Опасности
Литиумовите соли се психоактивни и донекаде корозивни. Топлината брзо се создава кога литиум бромидот се раствора во вода бидејќи има негативена вредност за енталпија на растворот.
Макла (Рамне)
Макла — археолошко наоѓалиште во охридското село Рамне. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. На околу 3 км североисточно од селото, лево од патот што води кон планината Летница, на просторот кои селаните го викаат уште како и Турски Гробишта, со земјоделските работи бил откриен гроб ѕидан од делкан бигор. Во непосредната близина биле откриени и повеќе гробови од камени плочи со насоченост исток-запад.
1881 во уметноста
Во 1881 година во уметноста се случиле некои значајни настани.
Нада Николова
Нада Бутникошарова Николова (, - Војница,, ) била револуционер, организатор на женското и на синдикалното движење во Велес (1939), член на КПМ од 1940 година и активен учесник во подготовките за оруженото востание од 1 април 1941 година. Нејзината куќа била засолниште за голем број илегалци од Македонија и место на првата партиска печатница во Велес. Прогонувана од Бугарите, во 1942 година заминала во Партизанскиот одред „Димитар Влахов“ и учествувала во повеќе борбени акции. Загинала во судир со бугарската полиција.
Хлевник
Хлевник (словенечки: Hlevnik) — населба во Општина Брда во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Тој (списание)
Тој е списание на издавачката куќа НАМ, од Скопје.
Првиот број на „TOJ машки свет“ излезе во април 2004 година. ТОЈ е прво специјализирано списание за мажи во Македонија. За мажи со страст за животот! Наменето е за младите, амициозни мажи, жедни за успех. На современите мажи - динамични, активни, сигурни во себе, ослободени од комплекси, едноставни, отворени, блиски. Темите се поврзани со нивниот свет, а тоа е: спорт, забава, хоби,информатичко-технолошки иновации, емоции, здравје, автомобилизам.
Манастир Фенек
Манастирот Фенек  (српски: Манастир Фенек / Manastir Fenek) е манастир кој се наоѓа во Јаково, Град Белград, Србија и е во склопот на Српската православна црква. Црквата е посветена на Света Петка. Манастирот бил изграден во 15 век.
Магента
Магента настанува со адитивно мешање на црвена и сина. Магентата е комплементарна боја заедно со жолтата и синозелена.
Ова е заштитна боја на логото на телекомуникациското претпријатие „Т-Мобиле“.
Синдром на работна исцрпеност
Синдром на работна исцрпеност, исто така познат и како синдром на прегорување и синдром на професионално согорување — синдром што се одликува со сврзува на длабок замор, намалено инвестирање во професионалната активност и чувство на неуспех во работата. Синдромот на работна исцрпеност се смета за резултат на хроничен професионален стрес (на пример, поврзан со работно преоптоварување): личноста не успева да се соочи со адаптивните побарувања на нејзината професионална околина и забележува пад на својата енергија, мотивација и самодоверба.
Во 1969, Херолд Б. Бредли е првата личност која го истакнува синдромот во својата статија „Третман заснован на заедницата за млади возрасни прекршувачи на законот“ (англиски: „'“), запишувајќи го како посебен вид на стрес поврзан со работата користејќи го англискиот термин '. Овој термин повторно се употребува во 1974 од страна на психоаналистот Хеберт Ј. Фројденберг и потоа од страна на психологот Кристина Маслак во 1976 во нејзините студии за мафинестациите на работна износеност.
Спроед првите набљудувачи, синдромот на работна исцрпеност првично се појавува кај луѓе чии професионални активности имплицираат дека човечката интеракција е важна — такви се социјалните работници, здравствените професионалци и професорите. Проучувањето на овие професионални категории од страна на истражувачите најчесто ги истакнува повторувачките соочувања поврзани со болка и неуспех како главните причинители во случаите на манифестација на синдромот на работна исцрпеност. За време на првичните набљудувања на синдромот, тој е познат како психолошки синдром поврзан со професиите кои вклучуваат помош. Овој концепт преовладувал некое време и служел како патоказ за концепцализацијата на овој феномен како и првите работни истражувачки трудови на тоа поле. Но стекнувањето на поголем број на информации по овие првични истражувања помогнало да се прошират ризиците за манифестација на синдромот на работна исцрпеност на групата на индивидуалци на работното место без разлика на нивната активност.
Покрај неговиот успех во медиумите и популарноста кај поголемата јавност, синдромот на работна исцрпеност не е препознаен како пореметување по интернационалните носолошки класификации како што се M ICD-10 или DSM 5. Моментално, не постојат заеднички прифатени критериуми во медицинскиот свет за дијагностика на синдромот. Многу земји не го признаваат синдромот како професионална болест; ова се должи на фактот што исцрпеноста е проблематички слична на депресијата (врз основа на клинички и потклинички форми), како што покажуваат голем број на француски, американски и скандинавски истражувања и студии. Важно е да се посочи дека исцрпеноста е воведена во научната литература во отсуство на преглед на литературата посветена на психичките нарушувања поврзани со стресот (на пр. анксио-депресивни случаи) и во отсуство на систематски клинички набљудувања.
Херберт Фројденберг и прв опис
Специјалистичката литература воглавно признава дека психотерапевтот и психијатар Херберт Фројденберг е автор на првите истражувања во областа на синдромот на работна исцрпеност. Во неговата статија „согорување на персонал“ (англиски:„'“) објавена во 1974, прв обид за опис на состојбата Херберт Фројденберг прикажува со терминот „синдром на согорувањел“ (англиски:') состојба на исцрпеност во која се наоѓа персоналот на медицински професионалци во , кои се професионално и емоционално поврзани со пациенти кои се зависници. Тој го објаснува ова согорување како загуба на мотивацијата на личноста кон својата работа, особено кога нејзината силна посветеност ги нема дадено очекуваните резултати.
Во 1970-те Фројденберг води една дневна болница која ги хоспитализира зависниците од населбата  во Њујорк. Установата функционира главно благодарение на млади доброволци. Фројденнберг ги започнува своите обзервации откако забележал дека голем број на овие доброволци завршуваат така што ја губат целата своја мотивација по приближно една година со активност. Сфаќа дека постојат карактеристични физички симптоми кои ги проследуваат овие промени како што се истоштеност, замор, подолго трање на настинките, главоболки, гастроинтестинални проблеми и инсомнија.
Во неговите истражувања, Фројденбер го истакнува бројот на симптоми на однесување и го поставува портретот на личности кои се потонати во нивните емоции. Гневот, иритабилноста, оневозможеноста да се соочат со тензиите, новите ситуации но и загубата на енергија се меѓу знаците кои ги нарекува „пукнување“ (анг. ) и ментална и емоционална исцрпеност. Херберт Фројденберг исто така проценил дека негативни ставови и цинизам се исто така манифестации кои се делот од клиничките документи. Тој предложува стратегии на наддавање, како што се поминување повеќе и повеќе време на работа и неефикасно користење на хиперактивноста, но исто така стратегии на избегнување како што се изолација и избегнување на контакт со колеги. Англискиот термин  се користи во тоа време за да се обележат ефектите на наркоманијата; за Фројденбер претставува ефикасна метафора за збирот на симптоми кои тој ги набљудува. Во секојдневниот англиски јазик, значи „истрошување, исцрпување, кршење поради преголеми барања на енергија, сила или ресурси“.
Поради неговото искуство, Херберт Фројденберг забележува дека кај младите волонтери првичната посветеност и сигурноста со која ја вршат важната работа се доволни еден период за да се одржи задоволството и да се одржува трудот. Сепак, во тој период, пациентите кои тој ги лечи во својата клиника се отпорни и често не ги прифаќаат советите. Во таква средина, помошта и енергијата искористена на овие млади волонтери се често попусти. Фројденбер истакнува исто така дека „токму поради тоа што сме посветени на својата должност ние паѓаме во замката на пукање [cracking]“. После Фројденберг и Ричелсон во 1980, синдромот на работна исцрпеност се појавува кога личностите имаат идеализирана слика за себеси, се перцепираат како динамични, харизматични, особено компетентни и завршуваат со тоа што ја губат поврзаноста со своето вистинско јас.
Признавање на синдромот во земји низ светот
Во јули 2015, националнотo францускo собрание одлучило дека синдромот на работна исцрпеност не може да се обележи како професионална болест. Во 2016, Бенуа Хамон, поранешен министер на националното образование во Франција, дал предлог-закон на француското национално собрание за да се олесни препознавањето на случаи на исцрпеност во Франција.
Црква „Св. Сава“ - Белград
Храмот Свети Сава  (српски: Храм светог Саве / Hram svetog Save) е црква која се наоѓа во Белград, Србија и е во склопот на Српската православна црква. Овој храм е најголемиот православен храм на Балканот и втор во светот по Црквата на Исус Христос Спасителот во Москва. Била изградена на местото на кое се смета дека Синан паша ги запалил моштите на Свети Сава во 1595 година. Изградбата на црквата започнала во 1894 година, а како главен архитект бил избран Александар Дероко.
Изградбата на храмот била финансирана со собирање на доброволни прилози, како и со плаќање на поштенски марки. Недалеку од храмот е парохискиот дом, а тука се наоѓа и предвидената зграда на патријаршијата. Овој спомен-храм претставува органски дел на современата живописна силуета на Белград, сочинувајќи едно од неговите главни обележја. За време на Втората светска војна изградбата на црквата било оневозможено како и со доаѓањето на власт на комунизмот. Така, во 1984 година конечно била издадена дозвола за нејзина доизградба.
Архитектура
Храмот се наоѓа на крајот на белградската линија Калемегдан - плоштадот република - Теразије - Белграѓанка - Храмот Свети Сава. Изграден е во српско-византиски стил, со четири ѕвона високи 44 м. Висината на врвот на куполата изнесува 70 м, додека е главниот позлататен крст висок е уште 12 м, што му дава на врвот на храмот вкупна висина од 82 м, а надморска висина од 134 м (64 м над нивото на реката Сава). Поради тоа оваа црква завзима истакнато место на белградскиот хоризонт и видлива е од сите влезови на градот. Храмот зазема површина од 3.500 квадратни метри во приземјето, со уште дополнителни 1.500 м² на три галерии на првото ниво. Постои уште и галерија од 120 м² на второто ниво, на кое се наоѓа и надворешен видиковeц кој се протега околу целата купола. Храмот во правец исток-запад се протега 91 м, а во правец север-југ 81 м. Куполите се украсени со осамнаест позлатени крстови во три големини, додека во камбанаријата се наоѓаат 49 ѕвона од австриската звоноливница -{Grassmayr}-.
Црквата може да прими 10.000 верници, а на западната хорска галерија можат да застанат околу 800 хористи. Храмот е обложен со бел мермерен гранит, во што учествувал и словенскиот Мармор Хотавље.
Црква Ружица
Црквата Ружица  (српски: Црква Ружица) е црква која се наоѓа во Белград, Србија и е во склопот на српската православна црква.
Рачји Двор
Дворецот Рачји Двор (dvorec Račji dvor, Буквално „Дворец Паткарски Двор“) ― дворец од 17-тиот век кој лежи на рамница на западниот раб на градот Марибор, Словенија, на адреса на Рашки дол 1. Заштитен е како споменик на културата од национално значење.
Архитектура
Дворскиот комплекс се состои од четири двокатни згради кои не се поврзани со поврзување со средиштен двор. Педиментот на фасадата на главната зграда ги носи краците на Адмонтс и датумот „1778“. Фасадите на помалите згради се поскромни. Внатрешниот двор некогаш бил соочен со заоблени арки, оттогаш заѕидани.
Историја
Дворецот првпат бил споменат во 1284 година. Таа била обновена во 1414-1616 година и во голема мера била изменета во текот на 17 и 18 век. Источната зграда е најстарата, која датира од 17 век. Во обновата од 1733-1734 година, јужното (сега главно) крило се зголемило. Помеѓу 1776-78 година е додадено западното (домаќинско) крило, фасадите се смениле во нивната сегашен облик и внатрешните аркади се пополнети. Северното крило било додадено во 1864 година.
Музеј на отворено
Музеј на отворено се наоѓа на рамнина директно во непосредна близина на дворецот и под низа ридови покриени со напуштени лозја. Средишната зграда на музејот е опкружена со примери на типична архитектура од соседните области Дравската Рамница, Халозе, Словенски Ридови, Похорје и Козјак. Комплексот е опкружен со наследени овоштарници, градини, пасишта и полиња.
Дурасно (департман)
Дурасно (Durazno) — департман во Уругвај со главен град Дурасно. Неговото име на шпански значи "праска", што се однесува на одделот за праски и неговото големо земјоделско значење.
Самец (филм)
Самец (A Single Man) е американски драма филм од 2009 год. Филмот е заснован на истоимениот роман на Кристофер Ишервуд. Филмот е во режија на дизајнерот Том Форд. Во филмот како главен лик се појавува Колин Фирт како британски геј професор во колеџ кој живее во Јужна Калифорнија во 60те години.
Колин Фирт и Џулиен Мур добија номинација за најдобри главни глумци на престојните Златен Глобус номинации.
Премиерата на филмот беше на 11 септември 2009 во Венеција додека пак ограничената премиера во САД ќе биде во текот на демекври 2009, а се очекува филмот да влезе и во трката на престојните номинации за овогодинешните Оскари.
Јасуо Такамори
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Летните олимписки игри 1956.
Национален парк Архипелаг Хуан Фернандес
Национален парк Архипелаго де Хуан Фернандес — национален парк сместен во Тихиот Океан на 665 километри западно од копното на Чиле, пристаништето Сан Антонио, во архипелагот Хуан Фернандес. Паркот се протега на 96 км2 и ги сочинува Санта Клара, Алехандро Селкирк и најголемиот дел од островите Робинсон Крусо.
Клима
Островите имаат суптропска, умерена средоземна клима, но тоа варира во зависност од островот и е умерено од влијанието на студената струја Хумболт, која тече кон север кон исток на островите и југоисточните трговски ветрови. Температурите се движат од 3 C до 34 C, со годишна средна вредност од 15.4 C. Поголемите издигнувања се генерално постудени, со повремени мразови на Робинсон Крусо.
Просечните годишни врнежи се 1.081 мм, варирајќи од 318 мм до 1.698 мм, година во година. Голем дел од варијабилноста на врнежите зависи од јужната осцилација Ел Нињо. Општо, има 4-5 месеци суво време за време на потоплите летни месеци. Врнежите се поголеми во зимските месеци и варираат со висина и изложеност, издигнувања над 500 метри доживува чести врнежи од дожд, додека западните, подветрените страни на Робинсон Крусо и Санта Клара се доста суви.
Екосистем на паркот
Островите Хуан Фернандес се дом на ретки и ендемски растенија и животни, од кои некои се изложени на ризик од истребување (како Колибријата Хуан Фернандес). Островите се признати како посебен екорегион, а целиот архипелаг, вклучувајќи ги островите Робинзон Крусо, Александар Селкирк и Санта Клара и сите острови во областа на националниот парк, биле прогласени за биосферен резерват од страна на УНЕСКО во 1977 година.
Вулканското потекло и оддалечената локација на островите ги изолираат од флората и фауната, видови на континентална Јужна Америка. Како резултат, островот е дом на релативно малку растителни и животински видови. Најблиските роднини на растенијата и животните на архипелагот се наоѓаат во умерените широколисни и мешани шумски екорегиони на Јужен Чиле, вклучувајќи ги умерените дождовни шуми на Валдивија, подполарните шуми во Магеланија и островите Десвентурадас.
Флора
Во паркот има 209 природни видови васкуларни растенија, од кои приближно 150 се цветни растенија и 50 се папрати. Постојат 126 видови (62 проценти) кои се ендемски, со 12 ендемски родови и едно ендемско семејство, Lactoridaceae. Многу растенија се карактеристични за флората на Антарктикот и се поврзани со растенија пронајдени во јужна Јужна Америка, Нов Зеланд и Австралија. Вегетационите зони генерално одговараат на надморска височина, со пасишта и грмушки на пониски височини, високи и планински шуми на средни височини и грмушки на највисоки височини. Двата главни острови имаат донекаде различни растителни заедници. Островот Алехандро Селкирк е претежно покриен со пасишта од 0 до 400 метри, прошарани со шумски клисури (quebradas), дом на суви шуми во Мирцегенија и Зантоксил фагара Од 400 метри до 600 метри се пониско планински шуми, со горна планинска шума од 600 метри до 950 метри. Патувањето е околу 950 метри над која се алпските џбунести и пасишта, доминирана од страна умерена Магеланов вегетација, како што се Acaena, Dicksonia, Drimys, Empetrum, Gunnera, Myrteola, Pernettya, и Ugni. На Робинсон Крусо преовладуваат пасиштата од 0 до 100 m ; воведе грмушки од 100 m до 300 m ; високи шуми од 300 m до 500 m ; планински шуми од 500 m до 700 m, со густа дрвна обвивка на Cuminia fernandezia, Fagara и Rhaphithamnus venustus, дрвја папрести шуми од 700 метри до 750 метри, и шуми од четка, над 750 метри Санта Клара е покриена со трева.
Еден од главните грабливци на ендемските видови на зеленчук, и одговорен за големите проширувања на пасиштата, е козата Хуан Фернандес. Овие првично биле домашни кози оставени од првите истражувачи кои станале диви, враќајќи некои од одликите на дивите кози (Capra aegagrus). CONAF спроведува тековна работа за контрола на овој и други инвазивни видови, вклучувајќи глувци, стаорци, врабец и диви мачки.
Три ендемски видови доминираат во планинските шуми на архипелагот: Дримис конфертифолија на двата главни острови, Myrceugenia fernandeziana на Робинсон Крусо, и ''М. Шулцеи'' на Александар Селкирк. Ендемски видови папрати на дрвјата од родот на јужната полутопка Диксонија (D. berteriana на Робинсон Крусо и Д. екстерна на Александар Селкирк) и ендемскиот род Thyrsopteris (T. elegans) се доминантни видови во шумите со дрвја папрати. Ендемичен вид сандалово дрво, Santalum fernandezianum, бил преексплоатиран поради миризливото дрво, не е виден од 1908 година и се верува дека е истребен. Дланката Чонта (Juania australis) е загрозена.
Фауна
Архипелагот Хуан Фернандес има многу ограничена фауна, без родени копнени цицачи, влекачи или водоземци. Седумнаесет видови копнени и морски птици се размножуваат на островите. Островот има три ендемски видови птици и два ендемски подвида. Воведената фауна од страна на луѓето вклучува стаорци и кози. Островот Робинзон Крузо е дом на ендемска и загрозена колибри, ложарот Хуан Фернандес (Sephanoides fernandensis). Оваа голема колибри, околу 11 см долго, се смета дека брои само околу 500 лица. Другите видови ендемски птици се титанот Хуан Фернандес (Anairetes fernandezianus) од островот Робинзон Крусо и Masafuera rayadito (Aphrastura masafuerae) од островот Алехандро Селкирк. Островите ја поддржуваат целата позната популација на размножување од два вида на петрели, Петрел Птеродрома лонгирострис од Штејнегер (статус на IUCN VU) и надворешна птеродрома на Хуан Фернандес Петрел ( статус на IUCN VU). Покрај тоа, островите Хуан Фернандес сè уште може да поддржуваат трет вид на петрелии, Petrel Pterodroma defilippiana на Де Филипи (статус на IUCN VU), чии единствени познати основи за размножување се на островите Девенвендурадас.
Магеланскиот пингвин се размножува на островот Робинсон Крусо во рамките на архипелагот. Ендемскиот шилест јастог Хуан Фернандес (без канџи) живее во морските води (Јасус фронталис). На островите живее и фоката од Хуан Фернандес (Arctocephalus philippii). Овој вид бил скоро истребен во шеснаесетти до деветнаесетти век, но бил повторно откриен во 1965 година. Со попис во 1970 година биле откриени околу 750 фоки кои живеат таму. Денес, вкупното население достигнува десет илјади. Само двајца биле видени на островите Девенвендурадас, сместени околу 780 км2 на север. Вистинската популација на Девенвендурада може да биде поголема, бидејќи видот има тенденција да се крие во морски пештери. Се чини дека има годишно зголемување на населението од 16-17 проценти.
Надворешни врски
-33.7297°N, -79.8692°W -33.7297°N, -79.8692°W
Горно Јаболчиште
Горно Јаболчиште — село во состав на Општина Чашка во нејзиниот северен дел, во околината на градот Велес (до 2004 година под Општина Велес).
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во изворишниот дел на реката Тополка, а на северозападната падина на планината Голешница. Атарот на селото се допира до скопската Општина Студеничани.
Горно Јаболчиште е планинско село на надморска височина од 980 метри, а од градот Велес е оддалечено 45 километри. Во селото има осумгодишно основно училиште, амбуланта, пошта и неколку продавници,а исто така селото е попатна станица на планинскиот велосипедизам и алпинизам кон Солунска Глава.
Историја
Според опшорниот пописен турски дефтер од 1568/69 година, турската администрација прецизно ги забележала имињата на жителите во Горно и Долно Јаболчиште и ги посочува како чисти христијански села.
За време на воениот конфликт во Македонија 2001 година, во јули месецот биле видени луѓе во црни униформи, за кои жителите од тој крај тврдат дека се албански терористи. Блиска средба со терористите имал еден велешанец, кој заминал во селото да продава кромид. Група вооружени лица во црни униформи лица го пресретнале, го ограбиле и го избркале од селото. Биле шест на број, сите биле униформирани во маскирни панталони и црни маици, со автоматско оружје. Со закана никогаш повеќе да не доаѓа во селото, терористите му го истуриле кромидот и му ги зедоа сите пари. Велешката полиција неколку дена претходно извршила рација во селото Бузалково, исто така населено со македонски Албанци. На гробиштата во ова село сведоците велат дека има невообичаен број нови гробови.
Помеѓу октовмри и ноември 2001 година одново се случил инцидент во Јаболчиште каде што посетители биле легитимирани од лица кои носеле црни униформи со ознаки „УЧК“ и биле вооружени со пиштоли. Откако таксистот влезе во селото да остави патник, тој бил застанат од двајца лица со црна облека. Откако одговорил на прашањето на бандитите дека е Македонец, тие бурно реагирале и прашале зошто е тука. Кога таксистот го оставил патникот во селото, при враќање одново бил запрен од двајца униформирани лица. Тие му порачувале дека посетата во селото Јаболчиште му било „прв и последен пат.“ МВР и Македонската армија потврди дека имале информации дека во ова велешко село се забележани припадници на ОНА. Според безбедносните служби, станува збор за мал број луѓе, кои „се самоорганизирале и не се во никаков контакт со терористите од Тетовско и Кумановско“.
Население
Според книгата „Турски документи“ од испоставата на Архивот на Република Македонија во Велес, турската администрација многу прецизно ги забележала имињата на жителите во Горно и Долно Јаболчиште. Во неа пишува дека по стариот попис од 1568/69 година селото Горно Јаболчиште е забележано како Дервен па поради потребата биле определени 30 лица дервенџии кои давале даноци по дервенски обичај. Преостанатите од триесетте лица регистрирани се како раја. Така е запишано во стариот попис. Дервенџии биле:
Мире Пејко, Стојко Богдан, Писе Нисе Богдан, Стале Ѓуро, Тодор Пејко, Богдан Пејко, Пројо Јован, Стојко Јован, Тодор Бојо, Смогре Бојо, Пејо Стојко, Димо Рале, Петре Рале, Јофже Богда, Стале Богдан, Краго Пројко, Грубан Петре, Стојко Васил, Петко Васил, Јован Ѓуро, Храно Богдан, Дуко Стојко, Велче Димитри, Пројко Грујко, Богдан Пејко, Пројо Јован, Продан Степан, Божиќ Рале, Тодор Рале и Стојко Дуко. Според турските дефтери од извршениот попис другото население било раја. Така во Горно Јаболчиште живееле: Михаил Мето, Димитри Петко, Стојко Атанас, Јован Велин, Рајо Рале, Новак Коста, Стојан Илија, Мурчо Никола, неженет, Арсо Степан, неженет, Којо Велчо, неженет, Анто Манас, неженет и Којо Петко, неженет.
Според „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Горно Јаболчиште е село со 40 домаќинства и 112 жители Торбеши.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Горно Јаболчиште имало 350 жители, сите Арнаути муслимани (Албанци).
Според германскиот етнограф Леонард Шулце Јена, на неговата етничка карта од 1927 година, Горно Јаболчиште наведено како арнаутско (албанско) село.
Од националниот состав на населението интересни се следниве податоци: Во 1961 година селото имало 771 жител, од кои 758 биле Турци и само 11 биле Албанци. Додека бројот на населението во 1994 година е двојно зголемен на 1 538 жители, само Албанци.
Според пописот од 2002 година, Горно Јаболчиште има 1741 жител, од кои 1727 се Албанци и 14 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2.434 жители, од кои 2.401 Албанец и 33 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Според новиот закон за територијална организација на Република Македонија селото (заедно со Долно Јаболчиште) беше припоено кон мнозинско Македонско населената (73,91% Македонци) Општина Чашка. Причината со заради која овие 2 доминантно албански села беа припоени кон Општина Чашка беше само за општината да се албанизира и да стане двојазична. Кон општината беа припоени и помалите рурални општини Богомила (95,21% Македонци) и Извор (99,24% Македонци). Меѓутоа со припојувањето на овие две села кои природно не гравитираат кон општината и воопшто кон областа Азот, бројот на Албанско население беше насила зголемен на 33,06%. Според локалното Македонско население кое во најголем број е доста старо ова значи тотална албанизација на општината од причина што младите Македонци бегаат од општината, а бројот на Албанците константно се зголемува и со доселување и со природен прираст. Власта на ова одговараше дека со тоа ќе се зајакнел соживотот и мултикултурноста на овој крај, што всушност греши бидејќи тоа значи трајно албанизирање на овој крај од кој произлегле голем број видни Македонски борци, револуционери, учители, градители итн.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 1337 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на селска зграда.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 1.634 гласачи.
Иселеништво
До почетокот од XIX век ова село било православно македонско. Но по доселувањето на Албанците во селото, македонското население почнало да се иселува, последните христијани од селото се иселиле во селото Дреново. македонско население иселено од ова село има и во Велес и Нежилово.
Од албанското население од селото има иселено околу 90 семејства, најголемиот број од нив иселени во Турција, во градовите Истанбул, Бурса, Маниса. Некои се иселени во Горно Врановци, Сливник, Клуковец, Горно Оризари, Баница, Бузалково и Мелница.
NGC 5735
NGC 5735 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5735 се споменува и како UGC 9481, MCG 5-35-7, CGCG 164-13, IRAS 14403+2856.
Откривање
Објектот е откриен на 17 мај 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5735 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 5735 има привидни димензии од 2,4' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 42 м 33,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +28° 43' 36"". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на NGC 5735 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52535. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 111; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2022. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1390.
NGC 1340
NGC 1340 — елиптична галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1340 се споменува и како NGC 1344, ESO 418-5, MCG -5-9-5, AM 0326-311.
Откривање
Објектот е откриен на 19 ноември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1340 е од видот E5. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 1340 има привидни димензии од 4,8' х 3,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 28 м 19,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 31° 4' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на NGC 1340 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12923. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 355; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7021. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 30.
Хрушевље
Хрушевље (словенечки: Hruševlje) — населба во Општина Брда во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Манастири (Рамне)
Манастири — археолошко наоѓалиште во охридското село Рамне. Наоѓалиштето претставува средновековна црква и некропола. На зарамнетата површина што се издига над селото југоисточно за околу 200 метри се гледаат остатоци од основа на поголема црква, со димензии 25 × 15 м. По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови и друг градежен материјал кој укажува на можност да била подигната од урнатни од старохристијанска базилика. Источно од неа се откриени гробови градени од камени плочи, со насоченост исток-запад. Од литературата е познато дека „Болоњскиот Псалтир“, кој потекнува од XIII век, бил напишан во селото Рамне.
Благоја Видиниќ
Благоја Видиниќ (11 јуни 1934 – 29 декември 2006) — македонски фудбалер и тренер, поранешен играч, и поранешен олимпиец од српско потекло.
Тој ја претставувал Југославија како голман на Летните олимписки игри во 1956 и 1960 година, освојувајќи го сребрениот медал на првото и златниот медал на второто учество. Тој исто така настапувал и на европското првенство во 1960 година кога Југославија завршила на второто место.
Владимир Саздовски
Владимир Саздовски - македонски оперски пејач, бас во Македонската опера и балет, но со бројни аранжмани во Италија, Кина и Дубаи.
Животопис
Саздовски е роден на 4 август 1983 година Скопје. Своето музичко образование го започнал во Музичкотото средно училиште „Илија Николовски - Луј“ од Скопје на одделот за пеење со проф. Милка Ефтимова. Продолжил на музичката академија „Панчо Владигеров“ во Софија, Бугарија во класата на проф. Нико Исаков и дипломирал во 2006 година. Во периодот 2007-2009 година добил стипендија од CEE Musictheater од Виена, каде што имал специјализација на Универзитетот за музика и сценска уметност од Виена во класите на проф. Михаил Теме, Лео Плетнер и Антон Шерингер. Исто така тој го има освоено и второто место на меѓународниот натпревар за оперски пејачи во Битонто и специјалната награда од Јапонија, каде што пеел Риголето во Нигата и еден концерт во Токио. Во 2013 година присуствувал на европската летна музичка академија во Приштина, Косово каде што бил избран за најдобар ученик и настапил на последниот концерт. Магистерира на Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип во класата на проф. Борис Трајанов. Од 2006 година работи како бас во Македонската опера и балет. Настапувал скоро низ целиот свет, како Италија, Германија, Хрватска, Бугарија, Албанија, Јапонија, Дубаи, Кина и др.
Википедија на полски јазик
Полската Википедија е издание на Википедија на полски јазик, дел од фондацијата Викимедија.
Ерусалимска православна црква
Ерусалимската Православна црква (грчки: Πατριαρχείον Ιεροσολύμων; арапски: كنيسة القدس الأرثوذكسية) е автокефална црква, која се наоѓа на четвртото место во источното православие, со ранг на патријаршија.
Историја
Ерусалим станал прв центар на христијанството, според Дела апостолски во согласност со Католичката енциклопедија. Локацијата на првата христијанска црква претставувало местото каде се случила самата Педесетница, односно слегувањето на Светиот Дух врз апостолите на педесеттиот ден од Христовото Воскресение. Братот на Исус, Јаков Праведниот бил водач во раната црква. Овие позиции најверојатно тој ги задржил сè до уништувањето односно разрушувањето на градот во 70 година во Опсадата на Ерусалим и повторното негово обновување, под името Елија Капитолина. Во 130 година, време кога скоро сите евреи биле протерени од градот. Претходно, во околу 50 година, во Ерусалим се одржал т.н. Апостолски собор на кој присуствувале Варнава, Павле, Јаков, Петар, Јован итн., создавајќи ги столбовите на црквата. Така, апостолите и старешините со апостолска уредба (Дела 15:19-21) одлучијале да изберат меѓу себе некои луѓе и да ги испратат со Павле и Варнава во Антиохија. Овде била направена и првата диференцијација на црквата од своите еврејски корени (прв голем чин за прифаќање на Исус како Месија ). Во приближно ист временски период јудаизмот сунетското обрежување го направил уште построг ритуал во својата вера.
Во текот на 4 век, со одлука на Четвртиот вселенски собор, епископот на Ерусалим ја добил титулата патријарх, а Ерусалимската црква била поставена на петтото место во христијанскиот свет, по Римската, Константинополската, Александриската и Антиохиската црква. По 1054 година, станала четврта.
Во 7 век црквата доживеала пад, главно поради арапските освојувања. По доаѓањето на крстоносците во 1099 година, православните христијани биле протерани од градот. Во периодот од 13 до 15 век, со овие простори раководеле Мамелуците, уништувајќи голем дел од христијанските храмови. Во 1517 година, Палестина била зазедена од Отоманците.
Црквата денес
Во својот состав, Ерусалимската црква има две митрополии: Птолемаидска и Назаретска, како и една архиепископија во Синај. Таа вкупно има 39 храмови и еден манастир во Јордан, 17 храмови во Израел, 11 во Палестина, и 24 манастири во самиот Ерусалим.
црквата се управува од страна на 19 архиреи, повеќето од нив Грци. Денеска црквата има околу 130.000 верници, повеќето од нив Арапи, а во самиот Ерусалим верниците бројат 8.000 куѓе. Богослужбата се врши на грчки и арапски јазик.
Ол Аваш
Ол Аваш (англиски: All Awash) e мал остров во Карипското Море.
Ерусалимска православна црква
Црквата денес
Од 22 август 2005 година, за ерусалимски патријарх бил избран Теофил III Ерусалимски. Резиденцијата на патријархот се наоѓа во Ерусалим.
Ол Аваш
Опис
Островот е многу мал и ненаселен. Тој може да се означи и како карпа. Овој остров се наоѓа блиску до Пилорис (источно од него), северно од Мустик и јужно од Балисо До островот има мала карпа.
Здружение на копаничарите на Македонија
Здружението на копаничарите на Македонија - Битола — здружение во Македонија. Здружението било основано на 1993 година во Битола. Здужението се занимава со промовирање на копаничарството, негова афирмација и продолжување на македонската копаничарска традиција. Здружението согласно 2021 година се состои 200 регирстрирано членови, додека активни се 50тина.
Историја
Првата изложба на членовите на здружението била во истата 1993 година, од 10 до 23 мај во Ликовната галерија во Битола. Во 90те години, биле организирани по неколку изложби годишно.
Првата колонија била одржана од 3 до 10 јуни 1994 година во манастирот Јован Бигорски каде што неколку години таму била одржувана.
Активности
Здружението, по повод 50 години постоење на Шумарскиот факултет и пет години од идејата за ЗКМАК, организирало семинар на македонското копаничарсто на 11 декември 1997 во Скопје.
ЗКМАК на годишно ниво прави една колонија и се одржува во јуни. Досега колонијата била правена манастирите Јован Бигорски, Јоаким Осоговски, Буковскиот манастир, Орешкиот манастир, Полошкиот манастир.
Исложбата на ЗКМАК традиционално е одржувана во септември во Скопје во Домот на АРМ.
Јордан Поп Јорданов
Јордан Поп Јорданов може да се однесува на:
Здружение на копаничарите на Македонија
Публикации
Во пролетта 1996 година излегло првото издание „Копаничар“ како пишан труд на здружението. Списанието излегува еднаш годишно.
Софија Тренчовска
Софија Тренчовска (родена на во ) е македонски филолог, писател и и културен активист. Уредник е на „Проект Растко – Македонија“, дигитална библиотека на културата и традицијата на Македонија. Живее и работи во Велика Британија.
Животопис
Основно и средно економско училиште завршила во родниот град. Дипломирала на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, каде посетувала и постдипломски студии (магистерска теза „Митопоетиката во раните драми на Јордан Плевнеш“) и завршила докторски студии. По професија е дипломиран филолог по македонска и јужнословенска книжевност, со општа и компаративна книжевност. Моментно е докторски кандидат.
Извесно време работела како новинар во културната редакција на дневниот весник Вечер каде што пишувала текстови од областа на образованието, литературата и филмот и направила интервјуи со повеќе значајни личности од културата и уметноста.
Била ангажирана во подготовка и приредување на повеќе книжевни изданија, а од основањето (2007) е уредник на електронското издание “Проект Растко – Македонија“. Учествува на меѓународни симпозиуми и научни собири. Пишува и објавува текстови од областа на книжевноста и уметноста во повеќе периодични печатени и електронски списанија, меѓу кои: Премин, Акт, Современост, Сум, Македоника, Mediantrop и др.
Преведува од англиски, српски, хрватски и бугарски на македонски.
Со сопругот Горан Тренчовски е со-основач на Интернационационалниот филмски фестивал Астерфест, при што е главен помошник во реализацијата.
Замената на Хадсакер (филм)
„Замената на Хадсакер“ (англиски: The Hudsucker Proxy) - американски филм од 1994 година, во режија на браќата Коен (како режисер е потпишан само Џоел Коен, додека Етан Коен е наведен како продуцент). Автори на сценариото се браќата Коен и Сем Раими. Улогите ги толкуваат: Тим Робинс, Пол Њумен, Џенифер Џејсон Леј, Џон Гудман, Стив Бушеми, Џим Тру, Бил Кобс итн.
Синопсис
Во декември 1958 година, Норвил Барнс (го игра Робинс), кој штотуку дипломирал на еден провинциски колеџ, пристигнува во Њујорк, барајќи работа, но сите фирми бараат луѓе со претходно искуство. Сепак, тој успева да се вработи во големата фирма „Hudsucker Industries“ како разнесувач на поштата. Набргу, основачот и директорот на фирмата извршува самоубиство, скокајќи до прозорецот за време на еден деловен состанок. Сидни Масбургер (го игра Њумен), член на одборот на директори, прави план фирмата да постави неспособен директор, со цел да падне цената на акциите и тој и неговите соработници евтино да ја купат фирмата. Во една прилика, кога Барнс му носи писмо на Масбургер, тој одлучува да го постави Барнс за директор, сметајќи дека е идиот. Новинарката Ејми Арчер (ја игра Џејсон Леј) добива задача да дознае кој е Барнс и се вработува како негова секретарка. Набргу, Барнс на директорите им ја претставува својата идеја за производство на нов производ - хула хоп, а Масбургер го поддржува, сметајќи дека таа ќе биде целосен неуспех. Меѓутоа, потрошувачите масовно го купуваат новиот производ и Барнс станува славен. Масбургер го открива вистинскиот идентитет на Ејми и му ја кажува вистината на Барнс, кој доживува големо разочарување. Истовремено, Масбургер настојува да докаже дека Барнс е луд со цел да издејствува да биде затворен во душевна болница. За време на новогодишната ноќ, Барнс се обидува да изврши самоубиство, скокајќи од деловната зграда, но го спасува основачот на фирмата (претворен во ангел), кој го наведува Барнс да го прочита писмото во кое порачува акциите на фирмата да му припаднат на неговиот заменик. Така, Барнс станува мнозински сопственик на фирмата, а Масбургер се обидува да изврши самоубиство, но го фаќаат и го носат во душевна болница. Барнс и Ејми се помируваат, а тој измислува нов производ - фризби.
127 Јована
127 Јована (127 Јохана или 127 Жана) — астероид од Главниот астероиден појас откриен на 5 ноември 1872 година од страна на Пол и Проспер Анри. Наречен е во чест на Јованка Орлеанка.
Википедија на италијански јазик
Италијанската Википедија е издание на Википедија на италијански јазик, дел од фондацијата Викимедија.
Полхов Градец (замок)
Замокот Полхов Градец (Grad Polhov Gradec, Billichgrätz or Pilchgrez, познат и како Стари Град) ― остатоци на замок над населбата Полхов Градец, во општина Доброва–Полхов Градец во средишна Словенија. Се наоѓа на ридот Калварија (познат и како Стари град - Калварија, 460 м) веднаш северозападно од средиштето на градот.
Историја
Замокот или тврдина била изградена во втората половина на 12 век од страна на Шпанхајмските министеријали, витезите Билихграц (Полхограјски). Благородниот Хенрик Полхограјски бил наведен како сопственик на замокот (или тврдината) Пилхгрез во 1261 година. Во 1360 година, половина од замокот го добил грофот Отон Ортенбург, а во средината на 14 век неговите сопственици биле роднини на Полхограјските, благородничката куќа на Гал. Во 1364 година, Улрик Полхограјски и неговиот вујко Конрад Гал го продале замокот и владеењето на грофовите од Целје. По изумирањето на владејачката куќа од Целје со смртта на Улрик II Целјески во 1456 година, владеењето на Полхов Градец преминало на Хабсбурзите. Околу 1470 година, лозата Полхов Градец, исто така, изумрела, а Хабсбурзите го дале имотот како војводскиот посед на низа станари, вклучувајќи ги витезите Лугер, Андреј благородниот Гал (до 1504 година) и Гаспар благородниот Ламберг. Замокот бил оштетен од земјотресите од 1348 и 1511 година, но неговиот смртен удар бил погоден во 1514 година кога бил темелно уништен за време на голем селански бунт, по што местото било напуштено и владеењето било префрлено во долниот замок наречен Полхограјска Грашчина.
На местото на стариот замок подоцна била изградена октагонална глориета, која грофицата Антонија Благај ја претворила во капела во 1853 година, додавајќи 14 светилишта за Станиците на Крстот за да создаде Калварија.
Наводи
46.06647°N, 14.31208°W
CMYK
Примери
На пример, за да се образи бело, во CMYK системот тоа би изгледало вака C=0%, M=0%, Y=0%, K=0%; за црвена боја - C=0%, M=100%, Y=100%, K=0%; за зелена боја - C=100%, M=0%, Y=100%, K=0%; за жолта боја - C=0%, M=0%, Y=100%, K=0%.
За печатење на длабоко црна боја (Rich black) не се препорачува употребата на C=100%, M=100%, Y=100%, K=100%, тоа би довело до распрскување на сите бои на површината на хартијата на која што се печати. Се препорачува процентите да не бидат поголеми од 300%. За постигнување на длабоко црна боја може да се употреби C=60%, M=60%, Y=60%, K=100%.
Политички протести во Тајланд (2010)
Политичките протести во Тајланд претстававаат серија од протести против владејачката партија на владата во Тајланд. Протестите се резултат на политичката криза која во текот на март-април 2010 година се претвориле во насилство.