cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аџиевци
Население
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1953-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Родови во селото се Таировци и Абдиновци.
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во рамките на новосоздадената Општина Маврово и Ростуше, која настанала со територијалната поделба на Македонија во 2004 година. Претходно селото припаѓало на поранешната Општина Ростуше, која со измените во Законот за територијална поделба на Македонија била припоена со Општина Маврови Анови, со што двете општини ја создале новата Општина Маврово и Ростуше, во која денес се наоѓа селото.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Ростуше, во која покрај Аџиевци се наоѓале и Битуше, Велебрдо, Галичник, Јанче, Присојница, Ростуше, Сушица и Требиште. Во периодот 1950-1952 година, селото припаѓало на Општина Присојница, во која влегувале селата Аџиевци, Јанче, Присојница и Скудриње.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0468 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на селскиот дом.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 251 гласач.
1836 во уметноста
1836 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Еко Скоп (филм)
Еко Скоп — краткометражен филм снимен во 2019 година, чија премиера му е во 2022 година, филмот е во режија на Коле Манев, a главната улога ја игра актерот Александар Шехтански.
Национален уметник на Македонија
Национален уметник на Република Македонија — титула која ја доделува Претседателот на Република Македонија врз основа на предлог од министерот за култура, а по претходно мислење на комисија. Се доделува на уметник кој создава дела од уметничкото творештво или изведува дела како актер, режисер, костимограф, сценограф, ликовен уметник, фотограф и архитект, вокално-инструментален солист, диригент, композитор, писател, сценарист, кореограф и балетски уметник.
Титулата почнала да се доделува од 2011 г. согласно посебно донесениот закон за оваа титула. Секој носител на титулата доживотно секој месец добива 60.000 денари и има право да му се издаде монографија за неговото творештво од буџетот на државата.
Наградата за последен пат била доделена во 2016-та година, кога била укината.
Со законот со кој истата била укината, на националните уметници кои веќе се стекнале со титулата им се гарантирала натамошна исплата на вклучената сума.
Критериуми
Титулата претставува е највисоко признание од областа на културата во земјата и се доделува на уметник кој исполнува општи и поединечни критериуми:
Поединечни критериуми
Покрај општите критериуми, уметникот од областа на ликовната уметност треба да исполнува поединечни критериуми за остварувања во земјата и странство, кои се разликуваат во зависност од дејноста и творештвото на уметникот. Тие се наведени во Член 3 од Закон за националниот уметник на Република Македонија.
1898 во музиката
1898 година во музиката содржи некои значајни настани.
Хепн
Хепн (Höfn) претставува мало гратче и општина во југоисточниот дел на Исланд. Тој е втор по големина во овој дел на државата. Населението во градот изнесува 1.641, а во општината 2.119 и зафаќа површина од 6.317 км². Од ова место има извонреден поглед кон најпознатиот и најголемиот ледник во земјата — Ватнајекитл.
Скопска бискупија
Римокатоличката Скопска бискупија (латински: Dioecesis Scopiensis) е воспоставена во 2000 година од страна на Папата Јован Павле II. Таа припаѓа под Врхбосанската надбискупија со седиште во Сараево.
Областа на Скопската бискупија ја покрива територијата на Република Македонија. Според информациите на Радио Ватикан, во 2005 година, во Македонија живеат 20.000 католици, од кои половината припаѓаат на византискиот обред.
Д-р Киро Стојанов, бил првиот Македонец назначен за бискуп на Скопската бискупија, во 2005 година. Истовремено, Скопскиот бискуп е и Апостолскиот Егзарх на верниците од византискиот обред на Македонија.
Скопската бискупија има неколку свештеници на располагање (заредени се тројца во 2004), уште тројца се секуларни свештеници а постојат и околу 14 сестри на милосрдието. Канонската жупа се наоѓа во Катедралата „Пресвето срце Исусово“ во Скопје (со филијални цркви во Куманово, Тетово, Велес, Штип, Гостивар и Струмица) како и во катедралната црква „Пресвето Срце Исусово“ во Битола (со филијала во Охрид).
Сегашен надбискуп на Врхбосанската надбискупија, под која припаѓа и Скопската бискупија е кардинал Винко Пулиќ, а апостолски нунциј на Скопската бискупија е Сантос Абрил и Кастело.
Историски развој
Уште во средината на 17 век, повеќе на хартија отколку во реалноста, постоела Скопска бискупија, чиј поширок дел се наоѓал во западниот Балкан. Светата Столица, само понекогаш именувала бискупи за Скопје, а почесто имала празен престол. Често се случувало повеќето бискупи да не живеат во Македонија. Дури помеѓу 19 век и XX век, ситуацијата со мисијата се стабилизирала. Во 1924 година Скопската бискупија била формирана како посебна диецеза, додека во 1969 година таа била споена со Косовската бискупија, формирајќи ја Скопско-Призренската бискупија, на чело со монсињор д-р Јоаким Хербут. Новото осамостојување на Скопската бискупија конечно се случило во 2000 година со дефинитивното повлекување на финалните граници во поранешна Југославија, додека пак во Призрен постои само Апостолска Администрација.
Школки
Школките (односно Bivalvia, синоними Lamellibranchia, Pelecypoda) се класа на мекотели. Тие се одликуваат со странично сплескано тело и черупка која се состои од два капака (подвижни делови), зглобени со еластични филаменти (односно мускули). Школките се важен извор на храна за луѓето, како и за полжавите, рибите и приморските птици.
Черупки на школките
Поради големото разнообразие на големини, форми, површински скулптури и бои, одликите на школките се од големо значење при процесот на нивна идентификација. Школките се најразлични по големина, и тоа од ситните (2 mm) школки карактеристични за членовите од слатководната фамилија Sphaeriidae, па до гигантските видови од Tridacna застапени во Јужниот Пацифик, кои достигнуваат должина од преку 120 cm и можат да тежат преку 225 кг.
Анатомија на школките
Под черупката се наоѓа месест слој на ткиво наречено мантија; постои празнина (мантијна празнина) помеѓу мантијата и телесниот ѕид. Мантијата ги секретира слоевите на черупката, вклучувајќи го и седефестиот (бисерен) слој. Понекогаш се формира бисер како реакција на иритација. Притоа се наслојува седефест слој околу туѓата честичка. Главениот регион е многу редуциран, така што скоро и да отсуствува. На него нема очи или пипала. Од предниот крај на животното излегува мускулно, секировидно стапало кое се протега меѓу капаците од черупката. Тоа се користи за закопување и, кај некои школки, за пливање. Повеќето школки имаат две цевки, или сифони, кои се издолжуваат од задниот крај: едниот (внесувачки) сифон служи за преземање на оксигенираната вода и храна, и другиот (изнесувачки) сифон служи за екскреција. Двете цевки можат да бидат споени во единствен сифон, наречен врат.
Жабрите, суспендирани низ мантијната празнина, обично се многу големи и функционираат при собирањето на храната (филтерно хранење) како и при дишењето. Како што водата минува низ жабрите, ситни органски честички се заробуваат и се носат кон устата. Членовите на редот Septibranchia, меѓутоа, немаат жабри и се хранат со мали ракови и црви.
Школките имаат целосен дигестивен систем; редуциран нервен систем; целосен, отворен тип на циркулаторен систем со срце кое поседува комора, артерии, вени и крвни синуси; како и екскреторни и репродуктивни органи. Повеќето видови се гонохористи, а јајце-клетките и сперматозоидите се испуштаат во водата каде се случува оплодувањето. Ларвалниот стадиум е слободнопливачки и кај него отсуствува черупка.
Декларација за независност на САД
Декларацијата за независност на САД — државотворен документ на САД усвоен од Континенталниот конгрес на 4 јули 1776 година, која прогласила дека тринаесетте американски колонии кои во тоа време биле во војна со Велика Британија повеќе не се дел од Британската Империја. Декларацијата требало да биде формално објаснение за причините поради кои Конгресот на 2 јули изгласал независност од Велика Британија, после повеќе од една година војување. Националниот празник на САД - Денот на независноста - се слави на 4 јули, денот кога е усвоена оваа Декларација.
Творци на документот главно се Томас Џеферсон, Бенџамин Франклин, Џон Адамс, Роберт Ливингстон и Роџер Шерман.
Оригиналниот документ кој бил проследен за печатење е загубен. Документот кој денес е изложен во Националните архиви на САД во Вашингтон е напишан на рака и потпишан од повеќето делегати помеѓу 19 јули и 2 август 1776.
Декларацијата за независност и денес се смета за светилник на американската нација за вредностите кон кои треба да тежнее:
Шаховска олимпијада 2008
Шаховската олимпијада 2008 или официјално XXXVIII шаховска олимпијада се одржа од 12 до 25 ноември 2008 во Дрезден, Германија.
На Олимпијадата учествуваа екипи од 152 земји, кои беа надгледувани од околу 150 судии. Од местото на настанот известуваа околу 400 новинари.
Покровител на Шаховската олимпијада 2008 беше германскиот претседател Хорст Келер. Претседател на организациониот комитет беше Винфрид Леман, шеф за извршување на активностите беше Јорн Ферлегер, а дирректор на турнирот беше Дирк Јордан. Место на настанот беше конгресниот ценнтар во Дрезден. Од крајот на февруари, знамето на Олимпијадата беше подигнато високо над зградата на градската управа. Главен спонзор на настанот е EnBW.
Антрополошка лингвистика
Антрополошката лингвистика — гранка на лингвистиката која го проучува односот на јазикот со културата и односот меѓу човековата биологија, когницијата и јазикот. Ова е слично со лингвистичката антропологија, која пак е гранка на антропологијата која го проучува човекот преку јазикот.
Шаховска олимпијада 2008
Избор
Градот Дрезден ја доби организацијата на 38. шаховска олимпијада во октомври 2004 од страна на ФИДЕ по претходната успешната кандидатура. На 7 април 2005, советот ја потврди организацијата и апочнаа финансиските активности, а на 21 април 2005, градоначалникот на Дрезден Инголф Росберг и претседателот на Германската шаховска федерација Алфред Шлиа ја отворија организационата установа.
Правила на „реформската олимпијада“
Учество земаа вкупно 275 екипи од 152 земји, од кои 156 машки и 119 женски. Со тоа, ова беше досега најголемата Шаховска олимпијада.
На оваа шаховска олимпијада беа направени доста измени во правилата во однос на претходните турнири, што говори за една „реформска олимпијада“. Секоја екипа се состои од 4 натпреварувачи и еден резервен натпреварувач, што беше различно во минатото кога беа дозволени 2 резервни натпреварувачи. Се одржаа 11 круга на натпреварување, за разлика од претхиодните 13 или 14 во швајцарски систем. И принципот на извлекување беше изменет и за првпат екипниот рејтинг ја даваше почетната оцена.
Освен тоа, нов беше и принципот на понудување реми за време на првите 30 потези. Натпреварувачот мора пред да започне партијата да биде присутен пред таблата, инаку ќе ја изгуби партијата. Шахистите имаат 90 минути за размислување за првите 40 потези и уште 30 аз остатокот од партијата, со додавање по 30 секунди по секој одигран потег.
Лого
Логото за 38. шаховска олимпијада во Дрезден беше шарено и едноставно, но истовремено ја опишуваше кралската игра. Симболот на најважната фигура во играта, пешакот се темели на апстрактната, но посебна интерпретација на еден од најпознатите Дрезденски меѓници: Портата на крунисаниот тиранин.
За графичкиот дизајн на логото, а и за графичките ефекти за целата Олимпијада е одговорна рекламната компанија Knopek & Clauß чијашто активност е и во објавувањето на графичките материјали во медиумите.
Олимписки судии
Извршниот шеф на судиите за Олимпијадата во Дрезден, Клаус Девентер го објави списокот од 51 германски судија номинирани за турнирот. Од нив 13 судии, меѓу кои и самиот Клаус имаат меѓународна лиценца.
Поврзано
I неофицијална шаховска Олимпијада (Париз 1924)
II неофицијална шаховска Олимпијада (Будимпешта 1926)
Антрополошка лингвистика
Полиња
Антрополошката лингвистика е поврзана со:
Симаргл
Особености
Најчесто е претставен во облик на крилест пес, но постојат многу разновидни стилизирани прикази со неговиот лик. Огнот, старите Словени го поврзуваат со настанокот на луѓето. Според некои верувања, боговите прво ги создале мажот и жената од две борини меѓу кои се разгорел оган, првиот пламен на љубовта. Симаргл е во постојана борба против злото. Симаргл е бог со локален карактер. Помалку е познат, но постојат податоци дека бил почитуван и меѓу Македонците. Карактеристичен пример е релјефната плоча поставена над влезната врата на Св. Никола во Нир, во Шишевскиот манастир над езерото Матка кај Скопје на која покрај другите симболи е претставен и Симаргл.
Потекло на поимот
Според името многу е тешко да се одреди својство на ова словенско божество, посебно што името е многу различно забележано и сите тврдења за ова божество се само хипотези. Леже тврди дека етимологија на името (ако се чита споено или одвоено) во словенските јазици неа никаква смисол и дека станува знор за некакво туѓо божество. Но, С. Василев предлага следно етимолошко толкување:зборот Симар'гл, Симарьгль да се анализираат како Сима - и рьгль, како што спомениците често ги наведуваат. Вториот дел на зборот рьгль го доведуваме во врска со коренот рьд, ргы - што е глаголот рга, кој во словенските јазици може да значи: кида, работи премногу, трга, гони; накратко, по Василев таа анализа дава оправдување на идејата дека станува збор за божеството што ја брка зимата. Според етимологија на Симаргл му се припишува иранско влијание: се поврзува со лрилестото персиско чудовиште со кучешка глава Сенмурв / Симург (на персиски = крилато чудовиште, птица од бајките).
Симаргл најчесто се поврзува со персиското божество Симург кој, исто така, се претставува во облик на крилест пес, со глава од грифон.
Библиографија
1. http://www.dazzle.ru/spec/bogi-13.shtml.; http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A1%D0%B5%D0%BC%D0%B0%D1%80%D0%B3%D0%BB.
2. Никос Чаусидис. Митските слики на Јужните Словени. Скопје: Мисла, 1994.
3. Симаргл. http://www.simargl.com.mk/Simargl_mk.html.
Планинарски дом „Љуботен“
Планинарски дом „Љуботен“ — прв и најстар планинарски дом во Македонија, изграден во 1931 година. Домот е сместен на 1.630 метри надморска височина, под истоимениот врв.
Мето Јовановски (писател)
Мето Јовановски ( во Брајчино — во ) — македонски раскажувач и романописец и прв претседател на Хелсиншкиот комитет за човекови права, а потоа негов почесен претседател.
Планинарски дом „Љуботен“
Историја
Љуботен е прв и најстар планинарски дом во Македонија, изграден во 1931 година.
Планинарскиот дом во текот на 2016 година бил реновиран и била извршена реконструкција на кровот.
Мето Јовановски (писател)
Животопис
Бил претседател на македонскиот ПЕН Центар. На 9 ноември 2006 година заедно со Слаѓана Тасева ја основал невладината организација за борба против корупцијата „Транспарентност - нулта корупција“. Исто така, бил дел од уредничките тимови на списанијата „Современост“ и „Хоризонт“.
Планинарски дом „Љуботен“
Местоположба
Домот се наоѓа на височина од 1630 м. До него се стигнува од Тетово до Старо Село по асфалтен пат, а од Старо Село до домот по макадам пат или маркирана патека која започнува од информативната табла во селото. Планинарскиот дом Љуботен е прв и најстар дом во Република Македонија изграден 1931г. Домот е поставен над букова шума и од него се отвора поглед кон полошката котлина, врвот Љуботен, Козја Стена, Ливадица и Пирибег.
Мето Јовановски (писател)
Творештво
Јовановски најчесто обработува теми и мотиви од обновата и изградбата на Македонија во периодот по Втората светска војна, а понекогаш и од НОБ. Раскажува реалистично и мошне живо.
Планинарски дом „Љуботен“
Особености
Домот е отворен во текот на целата година, иако е пожелно најавување кај домарот.
Мето Јовановски (писател)
Библиографија
На романите:
На книгите за деца:
Планинарски дом „Љуботен“
Особености
Капацитетот на домот е 35 легла, заедничка трпезарија и кујна. Домот има постојана електрична енергија и вода.
Во домот може да се најави пијалак и храна, а по потреба и желба се подготвуваат и традиционални јадења.
Мето Јовановски (писател)
Библиографија
Автор е и на патописот „Клучевите на Манхатан“, 1983, а има напишано и радио и тв-драми. Составувач е на антологијата „Една друга Америка“, 1978 и на лексиконите „Кој е кој, што е што“, 1963 и „Мал литературен лексикон“, 1971. Негови дела, особено расказите, се објавени на повеќе светски јазици. Преведува од англиски и руски јазик.
Погреб
Мето Јовановски бил погребан во неговото родно село Брајчино.
NGC 5743
NGC 5743 — спирална галаксија во соѕвездието Вага, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5743 се споменува и како ESO 580-17, MCG -3-38-4, IRAS 14423-2042.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5743 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 5743 има привидни димензии од 1,4' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 45 м 10,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -20° 54' 47"". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на NGC 5743 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52680. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 333; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6166. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1009.
1897 во музиката
1897 година во музиката содржи некои значајни настани.
Јабланички езера
Планината Јабланица спаѓа во високите планински области и зафаќа површина од 254,6 км, со највисок врв Црн Камен (2 259 м.).
Меѓу природните украси, се ретките, но прекрасни леднички езера кои народот ги нарекол планински очи, или горски очи. На Јабланица, се наоѓаат четири леднички езера кои се сместени во мали вдлабнатини, тие езера се:
Грефенкоп
Грефенкоп (Grevenkop) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Јасујуки Кувахара
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Летните олимписки игри 1968.
1834 во уметноста
1834 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Хелене Фишер
Хелене Фишер (родена на 5 август 1984 година) е германска пејачка, телевизиски презентер и глумица. Од нејзиното деби, првото појавување во јавноста, во 2005 година има освоено бројни награди, меѓу кои седумнаесет Ехо награди, четири награди „Круни на народната музика“ и три награди „Бамби“. Според рекордните сертификати таа продала најмалку 15 милиони записи. Во јуни 2014 година, нејзиниот албум од 2013 година Фарбеншпил станал и официјално најпревземан албум на еден германски уметник на сите времиња.
Добе (Костањевица на Крка)
Добе (словенечки: Dobe) — населба во Општина Костањевица на Крка во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Ватнајекитл
Ватнајекитл (Vatnajökull) — најголем, најпознат и најобемен ледник во Исланд и еден од најголемите по површина во Европа. Се наоѓа во југоисточниот дел на земјата и покрива 8% од површината на државата. Зафаќа површина од 8.100 км2.
1833 во уметноста
1833 година во уметноста содржи некои значајни настани.
1896 во музиката
1896 година во музиката содржи некои значајни настани.
Мијада
Мијада (宮田村, Мијада-мура) ― село сместено во префектурата Нагано, Јапонија. , селото има проценето населениe од 9,051 жител во 3,439 домаќинства, и има густина на населеност од 170 лица на км². Вкупната површина на селото е 54.50 квадратни км.
Географија
Мијада се наоѓа во планините Кисо во средишната префектура Нагано, со планината Кисокома (2956 метри) во границите на селото. Низ селото тече реката Тенриу.
Демографија
Според податоците од јапонскиот попис, населението на Мијада се зголемило во текот на изминатите 50 години.
Клима
Поради својата местоположба во планините Кисо, селото има клима која се одликува со свежи лета и многу студени зими (Кепенова класификација на климата). Просечната годишна температура во Мијада е 5,5 °C. Просечните годишни врнежи се 1974 година мм со септември како највлажен месец. Температурите се највисоки во просек во август, околу 18,1 °C, а најниска во јануари, околу -6,6 °C.
Историја
Областа на денешна Мијада била дел од античката покраина Шинано и „Мијада“ се појавува како име на место во периодот Хејан, во делото Енгишики. За време на периодот Едо таа била постојка на патот Шио но Мичи. Современото село е основано на 30 септември 1956 година со одвојување од градот Комагане.
Образование
Мијада има едно јавно основно училиште и едно јавно вишо основно училиште управувано од селската власт. Селото нема средно училиште.
Радиестезија
Употреба на рашлји
Кога човекот првпат почнал да користи рашлји (гранка од дрво во форма на Y), тешко е да се каже. Се смета дека се користени во древна Кина, каде посебно школуваните царски службеници ги испитувале терените за градба на населби, за да се избегне да бидат изградени на места на кои делуваат „зли сили што носат болест и несреќа”. Цивилизациите на Келтите, Етрурците, Египќаните, Персијците, Медејците и Римјаните се користеле со способностите на поединците на одредени места да пронајдат вода или да одредат здрави места на кои ќе се градат храмови и куќи. Во средниот век рашлјите сè повеќе почнале да се употребуваат за откривање на поземни руди. Се користеле таканаречени „самовилски рашлји”, но употребата на оваа техника се сметала за вештерство. Дури во почетокот на XIX век, од овој феномен е отстранета мистичноста.
Во денешно време наместо дрвени рашлји често се користат две бакарни прачки, кои во присуство на зрачење се вкрстуваат, а во неутрално поле остануваат рамни. Радиестезијата претставува гранка во Геобиологијата, денес се почесто се изучува и применува во секојдневието.
Мерење на штетни зрачења
Радиестезистите најчесто работат на детектирање на штетните зрачења (електромагнетни зрачења) и препорачуваат добро место за спиење. Мерењето на штетните зрачења може да се изврши на два начина:
При индиректното мерење, организмот на радиестезиологот реагира преку промена на пулсот, притисокот, електричната отпорност на кожата итн. Реакциите не се со ист интензитет кај сите луѓе. Теоретски, искусен радиестезиолог може да регистрира, детектира каков било динамички образец, вибрација, т.е. енергетска информација.
Сепак, денешната наука радиестезијата ја смета за вид на шарлатанство.
Радиэстезия
Кремперхајде
Кремперхајде (Kremperheide) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Македонско-британски односи
Интересот на Велика Британија за Македонија започнал во времето на Наполеоновите војни, продолжува во времето на Римската војна, а поизразита форма добива во втората половина на XIX век, во времето на Сан-Стефанскиот и Берлинскиот договор. На крајот кулминира со меѓусебно признавање на двете држави и воспоставување на дипломатски односи на ниво на амбасади.
Почеток на 19 век до првата светска војна
Во периодот до формирањето на македонското ослободително движење тенденцијата на британската политика се состоела во следење и испитување на движечките македонски општествено-политички сили. Во втората фаза од 1893 до 1912 година, со појавата на ослободителното движење (МРО), таа тенденција добила поизразита форма (Илинденското востание). Извесни промени таа политика претрпела во времето на Младотурската револуција и Балканските војни, кога во геополитички поглед настануваат изразити промени на картата на Македонија. Македонија била поделена меѓу трите балкански држави: Бугарија, Србија и Грција, а извесен дел ѝ припаднал на новоформираната држава Албанија. Во текот на Првата светска војна проблемот на Македонија бил разгледуван во склопот на општосојузничката политика на Балканот во односите меѓу балканските држави и одделно како специфична македонска појава. На Париската мировна конференција во поглед на територијалната поделба на Македонија, Британците поаѓале од status quo-то и не се одело кон радикални средства за создавање нова државна творба на Балканот. Уште во текот на подготовките на Конференцијата, во разговорите меѓу американската и британската делегација бил заземен став со кој не ја одобрувале шемата за една автономна Македонија, бидејќи автономијата значела независност. Таквиот став на Велика Британија се рефлектирал и на самата Конференција. Тоа била една од причините Конференцијата да не обрне внимание на македонското прашање. На Конференцијата единствено место нашло прашањето за заштита на правата на малцинствата.
Период после првата светска војна
Во периодот меѓу двете светски војни Велика Британија покажувала зголемен интерес за односите на Балканскиот Полуостров, со нагласување на односите помеѓу Кралството на СХС од една страна и Бугарија од друга, поради фактот што од нивните односи зависеле политичките односи на Балканот во целина. Основниот проблем за нарушување на нивните односи претставувало македонското прашање. Во триесеттите години во балканските земји зајакнало движењето за формирање балканска унија или балкански пакт со интенција да се елиминира мешањето на големите сили во состојбите на Балканот. Била прифатена девизата „Балканот на балканските народи“. Велика Британија позитивно гледала на една таква балканска соработка. Било оценето дека македонското прашање е еден од најголемите балкански проблеми, чие решавање автоматски би довело до решавање на сите други прашања на Балканот.
Втора светска војна и потоа
Во текот на Втората светска војна британскиот интерес во Македонија го застапувале британските воени мисии што биле присутни во сите поголеми воени единици. Преку нивните извештаи британската разузнавачка служба СОЕ и Министерството за надворешни работи биле запознавани со воените и политичките интенции на македонската НОБ за слободна, независна и обединета Македонија. По Втората светска војна британскиот интерес се насочил кон Грција и зацврстувањето на своето влијание. Зела активно учество во Граѓанската војна во Грција, во која учествуваа и Македонците. По оваа војна голем број Македонци го напуштија делот на Македонија под Грција и заминале во земјите на Југоисточна Европа.
Современи односи
Со прогласувањето на македонската независност во 1991 година, Велика Британија ја признала Македонија под нејзиното уставно име.
Амбасади
Амбасадата на Македонија во Обединетото Кракство е сместена во Лондон, која исто така ја покрива и Ирска и Република Исланд. Амбасадор е г-ѓа Марија Ефремова. Адреса: Suite 2.1 & 2.2, Bucking Court 75-83 Buckingham Gate London SW1E 6PE ++44 207 976 0535; ++44 207 976 0538; ++44 207 976 0539; london@mfa.gov.mk
Постои и конзуларно претставништво во Битола.
Китара
Китара — антички грчки музички инструмент од фамилијата на цитри. На латински се нарекува cithara (цитара), а во модерниот грчки јазик зборот κιθάρα (китара) го добил значењето гитара.
Китарата била професионална верзија на седум-жичената лира. Спротивно на попростата лира, која била фолклорен инструмент, китарата примарно се користела од страна на професионални музичари (видете китароде, цитароедус). (Барбитосот бил бас верзија на китарата популарна во источниот Егеј и античка Мала Азија.)
Китарата имала длабока, дрвена звучна кутија составена од две резонирачки табли, или рамни или благо заоблени, поврзани со ребра или страни со иста широчина. На врвот, нејзините жици биле врзани со јазол околу попречните штимери (зугон) или со прстените околу штимерите, или паг околу дрвени цевки. Другиот дел од жиците бил поврзан со друг дрвен дел на дното откако минувал над рамна кобилица, или пак дрвениот дел и кобилицата биле комбинирани. Се свирела со плектрум кој се држел во десната рака, со лактото истегната и дланката свиткана навнатре, додека жиците биле свирено со исправените прсти на левата рака.
Китарата се свирела примарно со цел да ги придружува танците и епските рецитали, рапсодии, оди и лирски песни. Исто така се свирела самостојно на приеми, банкети, национални игри и тестови на вештина.
Лав II (владетел)
Лав II бил цар на источниот дел од Римското Царство, познат како Византија. Познат и како Флавијан Лав Јуниор. Син е на Зенон и Аријадна, ќерка на Лав I и Верина. Со Византија управувал од 18 јануари 474 до 17 ноември истата година. Неговиот дедо Лав I го прогласил за совладетел и цар во 473 година. По неговата смрт и по совет на мајка му и баба му го остапил престолот на својот татко Зенон и останал совладетел. По своето кратко управување од седум месеци умрел од болест на 17 ноември 474 година.
NGC 1350
NGC 1350 — спирална галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1350 се споменува и како ESO 358-13, MCG -6-8-23, AM 0329-334, FCC 88, IRAS 03291-3347.
Откривање
Објектот е откриен на 24 ноември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1350 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 1350 има привидни димензии од 5,9' х 3,1'.
Други поделби
Проучување на NGC 1350 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13059. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 355; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7024.
1832 во уметноста
1832 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Егеј
Егеј може да се однесува на:
Гностицизам
Демиург може да се опише како несовршен творец на светот. За да се ослободиме од материјалниот свет, потребно ни е знаење, гноса или езотеричко спиритуално знаење. Некои правци на гностицизмот сметаат дека човекот е осуден да се бори со својата судбина. Некои гностички правци го сметаат Исус Христос за отелотворување на бога, кој се инкарнирал за да го донесе знаењето на земјата. Од други пак, тој се смета за „лажен месија“ кој го изопачил учењето што му го доверил Јован Крстител.
На почеток гностицизмот се сметал како секта на христијанството, но денес е јасно дека траги на гностицизмот се наоѓаат неколку века пред да започне христијанската ера. Гностицизмот бил забрануван во првиот век од нашата ера, и станал дуалистички ерес на јудаизмот, христијанството и хеленистичкaта филозофија во областите кои ги контролирала Римското Царство, Ариевците и Персиската Империја. Во средниот век, за време на Катарската крстоносна војна (1209–1229) голем број на гностици се убиени, а само мал број на гностички заедници се останати од тогаш до денешно време. Идеите на гностиците извршиле влијание врз филозофиите на различни езотерични и мистични движења од доцниот 19 и почетокот на 20 век во Европа и Северна Америка, а некои од тие движења денес се сметаат себеси за наследници на раните гностички заедници.
Бобек Шуклев
Бобек Шуклев — македонски теоретичар на организациски науки и поранешен универзитетски професор.
Неговата академска кариера ја одбележале бројни контроверзии, како што се купувањето лажни уверенија за научни дострели од Меѓународниот биографски центар и Американскиот биографски институт, и неговата вмешаност во аферата „Еразмус“ за примање поткуп и барање полови услуги од студентки во којашто му била изречена затворска казна од две години и забрана за вршење на професорска дејност во времетраење од десет години.
Академска кариера
Полиња од научен интерес на Шуклев се деловното планирање, менаџментот, менаџментот на мали претпријатија и стратегискиот менаџмент. Има објавено 34 учебника и преку 130 научно-истражувачки трудови и статии во САД, Австралија, Велика Британија, Германија, Хрватска, Словенија и Србија. Бил раководител, организатор и учесник во повеќе меѓународни проекти и конференции. За редовен професор на Економскиот Факултет е избран на 28 септември 1993 година, а претходно бил избран за асистент на професорот по Деловно планирање, Круме Михајлов. Тој бил продекан и декан на Економскиот факултет во Скопје пет мандати по ред во периодот од од март 1996 до септември 2009 година.
Остварил студиски престој на преку 100 престижни универзитети и тоа како гостински истражувач, посетителски професор, предавач на додипломски и последипломски студии. Во својата кариера остварил бројни студиски престои на универзитети во повеќе земји, и тоа: Австралија, САД, Велика Британија, Франција, Германија, Италија, Шпанија, Полска, Холандија, Белгија, Грција и Латвија.
За својата работа е одликуван со наградата „Гоце Делчев“ во 2000 година.
Етнолингвистика
Етнолингвистика, понекогаш именувана и како културна лингвистика, е поле на лингвистиката кое се занимава со проучување на односот меѓу јазикот и културата, и начинот на кој различни етнички групи го гледаат светот. Ова е комбинација на етнолигија и лингвистика.
Етнолингвистиката го проучува начинот на перцепцијата и концептуализацијата и нивното влијание врз јазикот, и покажува како ова е поврзано со различни култури и општества. Пример за ова е начинот на кој просторната ориентација е изразена во различните култури.
Култураната лингвистика — поим со кој се означува сродно поле на лингвистиката која го истражува односот меѓу јазикот, културата и концептуализацијата. Културната лингвистика се повикува на, но не е ограничена со, теоретската претстава и аналитичките алатки на когнитивната лингвистика и когнитивната антропологија. Централните елементи на пристапот се културната шема и културниот модел. Тоа испитува како различни одлики на јазикот кодираат шеми и културни модели. Во културната лингвистика, јазикот се гледа како доста вкоренет во групното ниво, културната когниција на говорната заедница.
Сводешов список на словенските јазици
Сводешовиот список на словенски јазици е метод за споредба на јазиците. Списокот бил создаден од јазичарот Морис Сводеш и се користи како алатка за изучување на еволуцијата на јазиците. Списокот е составен од 207 основни зборови кои можат да се пронајдат во јазиците, а кои најчесто не се позајмени од други јазици.
Грич (Костањевица на Крка)
Грич (словенечки: Grič) — населба во Општина Костањевица на Крка во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Тале
Тале (Thale) — град во округот Харц, во сојузната покраина Саксонија-Анхалт, средишна Германија.
Светско првенство во фудбал 1998 - група Б
Светско првенство во фудбал 1998 - група Б била една од осумте групи во групната фаза на натпреварување на Светското првенство 1998. Натпреварите се одиграле од 11 до 23 јуни 1998 година. Учесници во оваа група биле, , и.
Тале
Географија
Се наоѓа на реката Боде, приближно 8 километри западно од Кведлинбург. Тале е и завршна станица на железничка линија Магдебург-Тале.
Светско првенство во фудбал 1998 - група Б
Италија и Чиле од оваа група минале натаму, пласирајќи се во осминафиналето, а Австрија и Камерун го завршиле своето учество во групната фаза.
Тале
Историја
Населбата Тале, веројатно се појавила во век. Првпат била спомнато во 936 година во врска со соседниот манастир Вендхузен, кој бил основан пред 840 година и бил еден од првите манастири на саксонска земја. Во периодот кој следи, манастирот нашол заштита од манастирот Кведлинбург. Селото било опишано во 1231 година, како Dat Dorp to dem Dale (од 1288 му било даден опис de valle, и од 1303 како von Thale). Манастирот бил уништен во 1525 година, во текот на Германската селанска војна.
Светско првенство во фудбал 1998 - група Б
Италија - Чиле
<section begin=СП 1998 - Б1 /><section end=СП 1998 - Б1 />
Тале
Припојувања на други села
Варнштет бил припоен во 2003 година. Во 2009 година, вкупно седум општини биле припоени на четири различни датуми. Вестерхаузен бил додаден во 2010 година. Алроде станал дел од општината Тале во 2011 година.
Светско првенство во фудбал 1998 - група Б
Камерун - Австрија
<section begin=СП 1998 - Б2 /><section end=СП 1998 - Б2 />
Тале
Историја на населението
Растот на населението (од 1995, бројките се однесуваат од 31 декември) :
Градски совет
Според официјалните резултати од изборите за градскиот совет Тале на 7 јуни 2009; Учество на гласачите: 42,88 %.
Светско првенство во фудбал 1998 - група Б
Чиле - Австрија
<section begin=СП 1998 - Б3 /><section end=СП 1998 - Б3 />
Тале
Грб
Грбот бил одобрен на 11 јули 1996 година од Регионалниот совет Магдебург (Regierungspräsidium).
Партнерства
Од 1990, Тале има градски партнерства со Зесен (Долна Саксонија) на северозападното подножје на Харц, од 1998, со францускиот град Жувизи-сур-Орж, 18 км од Париз, како и Тилабери во Нигер, северозападно од реката Нигер.
Светско првенство во фудбал 1998 - група Б
Италија - Камерун
<section begin=СП 1998 - Б4 /><section end=СП 1998 - Б4 />
Тале
Медиум
Тале е местото на случување во романот на Теодор Фонтан, Сесил (Cécile). Фонтан останал во Тале, повеќепати помеѓу 1868 и 1884.
Светско првенство во фудбал 1998 - група Б
Италија - Австрија
<section begin=СП 1998 - Б5 /><section end=СП 1998 - Б5 />
Чиле - Камерун
<section begin=СП 1998 - Б6 /><section end=СП 1998 - Б6 />
Социјалистичка партија на Македонија
Социјалистичката партија на Македонија (СПМ) е партија која себеси се одликува како партија со социјалистичка ориентација. Нејзин основоположник и прв претседател е Киро Поповски, a водач е Љупчо Димовски.
Историја на партијата
СПМ е основана на 22 септември 1990 година. Таа е правен наследник на Социјалистичкиот сојуз на работниот народ на Македонија.
Првиот конгрес на Партијата се одржа во јуни 1991 година и на Конгресот беше усвоена Политичка програма и Статут на партијата. Партијата зема учество во првите плуралистички парламентарни избори во 1990 година и освојува 6 пратеници во Парламентот. На вторите парламентарни избори во 1994 година СПМ настапува во коалиција со Социјалдемократскиот сојуз на Македонија и Либералната партија, освојува 8 пратенички места и станува четврта партија според бројот на пратеници во Собранието. Партијата партиципира во Владата со тројца министри и еден потпретседател на Собранието.
На Вториот конгрес на СПМ, кој се одржа во јули 1995 година, на местото на првиот претседател Киро Поповски, за претседател на партијата е избран Љубисав Иванов - Ѕинго. Неговиот избор за претседател на партијата беше потврден на Третиот конгрес на СПМ во март 2000 година.
По долгогодишното сојузништво со СДСМ, на изборите 2002 СПМ настапува самостојно, освојувајќи 2,1% од гласовите и еден мандат во Собранието. Подоцна, во декември 2003 година, СПМ стапува во коалиција со Демократска алтернатива и со Демократскиот сојуз, наречена „Третпат“. По повлекувањето на ДА од коалицијата пред локалните избори 2005, СПМ продолжи да биде во коалиција со ДС, а подоцна овие две партии влегоа во изборниот блок предводен од ВМРО-ДПМНЕ, во чиј состав настапија и на парламентарните избори 2006 година. На овие избори во Македонското собрание беа избрани тројца пратеници од СПМ, и тоа Љубисав Иванов - Ѕинго, Владанка Авировиќ и Зоран Витанов. СПМ беше застапена и во Владата на Никола Груевски со еден министер, Ацe Спасеновски, како министер за земјоделство.
На предвремените парламентарни избори во 2008, СПМ учествува во коалицијата предводена од ВМРО-ДПМНЕ и освојува три мандати. Пратеници од СПМ стануваат: Љубисав Иванов - Ѕинго, Владанка Авировиќ и Јован Лазарев. На парламентарните избори во 2011 година СПМ повторно е дел од коалицијата предводена од ВМРО ДПМНЕ и освојува три пратенички мандати.
На парламентарните избори во 2020 година, партијата учествувала во коалиција предводена од ВМРО-ДПМНЕ освојила 2 пратенички места.
Раководство на партијата
Како дел од СПМ делува и нејзиниот подмладок, Млади социјалисти на Македонија, чиј претседател е Марко Тренчевски.
Исламот во Чешка
Според пописот од 2017 година, околу 20.000 муслимани живеат во Чешка (помалку од 0.2% од вкупното население), во споредба со 3.400 во 2010 година и 495 во 1991 година. Речиси сите муслимани во Чешка се Сунити.
Постојат повеќе исламски центри во Чешка и тоа главно во Прага и Брно, потоа во Теплице, Храдец Кралове, Либерец, П’лзењ, Карлови Вари и селото Колова. Во 2004 година локалните власти ги одбиле плановите за изградба на џамија во селото Орлова.
Историја
За време на двете опсади на Виена, групи на отоманската армија достигнале до Моравија. Силни трговски врски меѓу Австроунгарија и Отоманското Царство биле воспоставени во текот на 19 век.
Традиционално, влијанието на исламот врз култура на Чешка било многу мало.
Модерна ера
Закон од 1912 година донесен од страна на Австроунгарската монархија го призна исламот како "државна религија" и со тоа официјално било дозволено неговото присуство на територијата на денешна Чешка. Првата муслманска заедница (Muslimské náboženské obce pro Československo) била основана во 1934 година и укината во 1949 година. Обидот за создавање на нова заедница во 1968 година беше неуспешен. Во 1991 година бил основан Центарот за муслимански заедници (Ústředí muslimských náboženských obcí). Во 1998 година првата џамија беше изградена во Брно и една година подоцна во главниот град Прага. Обиди за изградба на џамии во другите градови биле стопирани од страна на локалните граѓани. Во 2004 година исламот беше официјално регистриран во Чешка, како резултат на ова заедницата има право да добива финансии од државата.
Поголемиот дел од муслиманите се од Босна и Херцеговина (од почетокот на 1990-тите) и поранешните земји на Советскиот Сојуз (главно од Кавкаската област, од крајот на 1990-тите до денес). Значаен и влијателен дел се и муслиманите од средната класа од Египет, Сирија и од други делови на Средниот Исток (обично луѓе кои студирале во Чехословачка и одлучиле да останат). Неколку стотици муслимани се Чеси кои се преобратиле.
Стравувања за исламски фундаментализам
Претседателот Милош Земан е меѓу они кои изразиле страв дека исламскиот тероризам може да ја загрози безбедноста во Чешка. Во август 2016 година за првпат чешки граѓанин беше обвинет под сомневање дека се обидел да се приклучи на ИДИС.
Надворешни врски
(сите текстови се на чешки јазик)
Свети Пио
Отец Пио (итал. Padre Pio, латински: Pater Pius; – ) или познат како Свети Пио  или  Отец Пио од Пјетрелчина бил капуцински католички свештеник од Италија кој е прогласен за светец од страна на Римокатоличката црква, поточно беатифициран и канонизиран од страна на Папата Јован Павле II. Родното име на светоцот му било Франческо Форџоне, но го добил името Пио откако се прикличил на одредот на Капуцините. Во светот е најмногу познат под името Падре Пио, но и по неговите стигми кои му се појавувале во текот на неговиот живот.
Ран живот
Франческо Форџоне е роден од татко Орацио Форџоне и мајка Марија Џузепа де Нунзио Форџоне на 25 мај 1887 година во Пјетрелчина, гратче во регионот Кампанија, јужна Италија. Неговото семејство било селско земјоделско семејство. Тој бил крстен во блиската црква Света Ана, која се наоѓа на ѕидини од замок. Во истата таа црква, која била реставрирана од страна на американската фондација „Падре Пио“, Франческо служел како олтарник. Франческо имал еден постар брат по име Михеле и три помлади сестри по име Фелисита, Пелегрина и Грација. Неговите родители имале уште две други деца, но умреле уште како бебиња. Кога се покртсил, тој го добил името Франческо.
Пјетрелчина било многу религиозно гратче и религијата имала силно влијание во семејството Форџоне. Членовите на семејството секоја недела учествувале на миса, се молеле навечер и не јаделе месо три дена во текот на седмицата во име на Нашата Дама од планината Кармел. Иако родителите, баба ми и дедо ми биле неписмени, тие ги знаеле евангелијата и делови од Библијата и им ги пренесувале по усмен пат на нивните деца. Се тврди дека Франческо можел да ги види и зборува со Исус, Богородица и ангелите чувари и тврдел дека секој човек можел да го направи истото.
Уште како младо момче, Пио тврдел дека имал религиозни визии и екстази. Во 1897, откако го завршил тригодишното јавно училиште, Франческо започнал живот на религиозен одредник, по слушањето на говорот на еден млад член од Одредот на Капуцини кој барал донации за одредот. Кога ова им го објавил на своите родители, тие заминале за Морконе за да дознаат дали нивниот син може да биде дел од одредот. Челниците на одредот изјавиле дека биле заинтересирани да го примат во редот, но морал да има повисоки образовни квалификации.
Таткото на Франчесто заминал за САД во потрага по работа за да плати приватен тутор за Франческо за да би можел да се стекне со посакуваното повисоко образование и да стане дел од одредот. Токму во овој период Франческо се стекнал со светата потѕврда на 27 септември 1899. Тој ги продолжил своите приватни часови и ги исполнил академските барања. На 6 јануари 1903 тој се придружил во Одредот на Капуцини, додека пак на 22 јануари истата година се стекнал со новото канонско име Отец Пио во чест на Свети Пиј V, патрон на Пјетрелчина.
Смрт
Влошувањето на здравјето на Отец Пио започнало уште во 1960-те години, но сепак тој продолжил со неговата духовна служба. На 21 септември 1968 година, денот после 50 годишнината од појавувањето на стигмите, тој почувствувал голем замор. Наредниот ден, на 22 септември 1968 година, му било понудено да отслужи на голема миса, но поради заморот и стравот дека нема да ја заврши мисата, тој побарал да отслужи помала миса, но сепак отишол да ја прослави Големата Миса. За време на прославата, Отец Пио се појавил многу изнемоштен. Неговиот глас бил многу слаб и после мисата заклучил дека бил при колабирање за време на мисата. Ова била последната миса на Падре Пио.