cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Попис на земјоделство
Опсег на пописот на земјоделството
Пописот на земјоделството има за цел да ја измери структурата на индустријата за земјоделско производство. Опсегот на индустријата за земјоделско производство нашироко ги опфаќа не само земјоделските и сточарските производствени активности, туку и активностите за производство на шумарство и рибарство, како и други активности поврзани со храната и земјоделството. Светската програма за попис на земјоделството препорачува пописот на земјоделството да се фокусира само на оние единици кои се занимаваат со производство на растителни и сточарски производи, вклучително и аквакултура. Единиците кои се занимаваат со шумарство и рибарство не се опфатени освен ако тие исто така имале некои растителни или сточарско производство. Вообичаено, се организираат посебни операции за собирање податоци за покривање на шумарството и рибарството.
Опфат на пописот на земјоделството
Идеално, пописот на земјоделството треба да ги опфати земјоделските активности низ целата земја. Сепак, од оперативни причини, понекогаш земјите изоставуваат одредени области на земјата, како што се урбаните области, оддалечените области со маргинални нивоа на земјоделство или областите со безбедносни проблеми. Практиките на земјата за опфатот во националните пописи во земјоделството може да се најдат овде.
Попис на референтниот период на земјоделството
Пописот има два главни референтни периоди, имено, референтната година на пописот и референтниот ден на пописот:
Практиките на земјата за користење на пописот на референтните периоди во земјоделството може да се најдат овде.
Време на пописот на земјоделството
Светската програма за попис на земјоделството ги охрабрува земјите да го спроведат својот десетгодишен попис на земјоделството што е можно поблиску до годината што завршува со „0“, за да помогне меѓународните споредби да бидат позначајни. Светската програма за попис на земјоделството, исто така, ги охрабрува земјите да ги земат предвид временските импликации наметнати од пописот на населението и домаќинствата за да обезбедат добра координација на двата пописи.
Има многу предности за спроведување на пописот на земјоделството веднаш по пописот на населението и домаќинствата, особено бидејќи податоците поврзани со земјоделството и теренските материјали сè уште ќе бидат актуелни. Доколку пописот на населението и домаќинства се користи за да се развие рамка, т.е. список на домаќинства кои се занимаваат со земјоделски активности за сопствена сметка, потребата од спроведување на пописот на земјоделството наскоро по пописот на населението и домаќинствата станува покритична, за да се овозможи рамката да биде што е можно поажурна.
Историја
Првите пописи на земјоделството биле извршени во Норвешка (1835), САД (1840), Белгија (1846), Уругвај (1852), Обединетото Кралство (1866), Аргентина (1888), Унгарија (1895), Канада (1896) и Бугарија (1897). По формирањето на Меѓународниот институт за земјоделство во Рим во 1905 година, владите од многу земји се согласиле да промовираат координирано спроведување на пописите на земјоделството ширум светот на што е можно подеднаква основа. Првата програма за Светскиот попис на земјоделството била развиена за годините 1929-1930 и имплементирана во околу 60 земји. Во 1940 година не можело да се спроведе поради почетокот на Втората светска војна. По нејзиното создавање во 1945 година, Организацијата за храна и земјоделство на Обединетите нации ја наследила Меѓународниот институт за земјоделство и ја презела задачата да ја организира Светската програма за попис на земјоделството почнувајќи од 1950 година и продолжила со последователни десетгодишни програми. Тековната програма за попис на земјоделството 2020 е десетгодишна меѓународна програма за попис на земјоделството и го опфаќа периодот 2016–2025 година.
Делотворност на пописот на земјоделството
Пописот на земјоделството е една од најголемите и најскапите национални статистички операции и трае неколку години за да се спроведе од планирање до дисеминација на резултатите. Пописот треба да се планира и спроведе што е можно поевтино без да се загрозат целите и квалитетот на податоците. Некои публикации дискутираат за пристапи кои придонесуваат за подобрување на трошковната ефикасност на пописот на земјоделството, истовремено обезбедувајќи квалитет на податоците, и презентираат некои искуства од земјата.
Влијанието на КОВИД-19 врз спроведувањето на националните пописи во земјоделството
Пандемијата влијаела на планирањето и спроведувањето на пописите во земјоделството во тековниот пописен круг во 2020 година во сите региони во светот. Обемот на влијанието варира во зависност од фазите во кои се пописите, почнувајќи од планирање (т.е. екипирање, набавка, подготовка на рамки, прашалници), теренска работа (теренска обука и набројување) или фази на обработка/анализа на податоци.
Референтниот период на пописот на земјоделството е земјоделската година. Така, земјите внимателно закажуваат пописни активности за да се осигураат дека податоците за културите и добитокот се собираат во вистинско време. Одложувањето на пописните активности може да биде критично и може да резултира со одложување на пописот за цела година доколку се пропушти земјоделската сезона.
755 п.н.е.
755 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 755. година пред новата ера, 755. од првиот милениум п.н.е., 55. од 8 век п.н.е. и шеста од 750-тите п.н.е.
Искрово (Сушица)
Искрово  или Грнчар — археолошко наоѓалиште во Сушица, Општина Ново Село.
Претставува населба и некропола од доцноантичко време. На 4 км источно од селото, на една висорамнина што зафаќа поголем простор се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. На едниот крај на наоѓалиштето се откриени гробови градени од големи камени плочи
755 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Каладонт
Името на играта потекнува од некогаш популарниот австриски бренд за забна паста Калодонт кој станал синоним за забна паста во регионот на поранешна Југославија и вообичаен збор за неа. Тој е победничкиот збор бидејќи во јужнословенските јазици нема зборови што почнуваат со нт.
Правила
Еден од играчите започнува со кажување збор. Потоа, секој следен играч во низа (обично во насока на стрелките на часовникот или спротивно од стрелките на часовникот) мора да излезе со збор што започнува со последните две букви од претходниот збор. Зборот мора да има најмалку четири букви, мора да биде во неговата стандардна форма (т.е. инфинитив за глаголи, нечленувана за именките итн.) не смее да биде измислен или лична именка и ниту еден претходен збор не смее да се повторува. Кога еден од играчите не може да смисли прифатлив збор, тој ја губи играта. Победникот е играчот кој го поставил зборот со тешкиот крај; тој може да го започне следниот круг. Ако играчот каже збор што завршува со -ка, победникот е првиот играч што ќе каже каладонт.
Знаме на Република Кореја
Знамето на Јужна Кореја, или Тегокги е националното знаме на Јужна Кореја и е засновано на кинескиот јин и јанг симбол и има три делови: бела позадина, црвен и син диск со јин и јанг симбол и четири црни триграми во секој агол.
Тригарми
Значењето на триграмите се:
Традиционално четирите триграми се поврзуваат со петте елементи: оган, вода, земја, дрво и метал.
Инвазија (филм од 2020)
„Инвазија“ (руски: Вторжение) — филм на режисерот Фјодор Бондарчук од 2020 година. Главните улоги ги играат: Ирина Старшенбаум, Ринал Мукхаметов, Јуриј Борисов и Константин Богомолов.
Синопсис
Изминати се три години од падот на вселенскиот брод. Катастрофата што се случила тогаш засекогаш го променила животот на девојчето од Чертанов, но и сфаќањето на луѓето за вселената. Се чини дека тоа бил најголемот тест за човештвото. Меѓутоа, луѓето не се свесни дека набргу ќе доживеат уште еден судир...
Извичник
Извичник (се пишува и бележи со !) — интерпункциски знак. Со него се бележи извичната интонација, односно различниот интензитет на покачување на тонот. Тонот го покачуваме при изразени чувствени состојби или реакции, повикување, нагласена заповед, забрана, поттик или желба за вршење некое дејство итн. Извичникот не се употребува како правописен знак.
Употреба
Извичник се пишува:
Извичник може, но не мора да се напише
Во наслови на уметнички дела и медиумски содржини;
Повеќе од еден извичник (а најмногу три) се употребуваат
за истакнување на значењето на извичната содржина;
Извичник со прашалник се употребува
за зголемување на изразноста на извичната содржина и да се означи чудење. Во зависност од тоа што се истакнува, зачуденоста или прашалноста, тие го менуваат своето место.
Извичник не се употребува
по заповед или молба прекажани во исказна реченица;
Космос-333
Космос-333 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 15 април 1970 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-333 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 231 км, а најмалото на 213.
Отиштино
Отиштино — село во Општина Чашка, во околината на градот Велес.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Отиштино имало 130 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Отиштино имало 144 жители, Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 59 жители, од кои 53 Бошњаци и 6 Албанци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 39 жители, од кои 22 Албанци и 17 Бошњаци.
Родови
Според истражувањата од 1966 година, родови во селото се:
Македонски
Бошњачки
Албански
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2240 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место е опфатено и селото Расино.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 57 гласачи.
Козарник (Сушица)
Козарник  — археолошко наоѓалиште во Сушица, Општина Ново Село.
Претставува населба од доцноантичко време
Сподње Пијавшко
Сподње Пијавшко (словенечки: Spodnje Pijavško) — населба во Општина Кршко во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Цареви Кули
Цареви Кули — археолошко наоѓалиште во Струмица, општина Струмица.
Местоположба
Цареви Кули се издигаат над југозападната периферија на Струмица, каде се крстосувале значајни антички патишта: патот Астибо — Астраион — Добер — Идомени — Тесалоника (денешен Штип — Струмица — Валандово — Дојран — Солун); патот кон Стримон на исток (денешен Петрич) и кон Стенае на запад (денес оди само до Конче, а не и до Демир Капија).
Ова кале се наоѓа на надморска височина од 445 метри и од таму е можна прегледност и контрола над целата струмичка котлина. Калето можело полесно да се брани и кога не би било утврдено, затоа што со стрмнина е обиколено од сите страни. Ваквата местоположба на тврдината и овозможува едновремено да ги контролира трите влеза во градот.
Подградието на градот се простирало во северното подножје на ридот, на високата тераса на која денес лежи најстариот дел на Струмица. И тоа било опфатено со ѕидини, а надвор од овој простор се ширела некрополата (кај старата пошта). Во овој дел биле откопани гробови од хеленистичко време (III век п.н.е.) и римскиот период (III век н.е.).
Калето имало специфична правоаголна основа голема 21.60 × 8 метри. На целиот простор од тврдината се наоѓаат темели од куќи за живеење и поголеми градби од друг карактер. Површината на калето изнесува 3.654 м2.
Халколит (енеолит)
Иницијалниот слој на населување на наоѓалиштето „Цареви Кули“ го претставува времето на халколитот односно бакарното доба. Во првата половина на петтиот милениум пред н.е., на врвот на ридот биле создадени услови за подигање населба која е специфична за раните фази на халколитот. Праисториската населба е од „градинест“ тип и е расположена терасесто на југоисточната падина, на рабовите од северозападното плато и на локалитетот Јужен рид односно на стратешки одбран непристапен терен. Истражувањата покажале дека населбата од периодот на халколитот била еднослојна со силно изразен средишен, акрополски дел и пониски тераси, радијално распоредени околу централниот простор на платото. Објектите за живеење биле распространети на рабовите околу платото и на југоисточната падина, додека на самото плато веројатно се наоѓала стоката оградена во бачила. За време на истражувачката кампања во секторот југоисточна падина и северозападен бедем биле истражени неколку објекти градени со делумно вкопување во терасата. Надземните делови на ѕидовите веројатно имале лесна конструкција, изведена со гранки облепени со кал. Покривот на овие објекти веројатно бил изведен од гранки, трска и слама.
Историја
Од 986 до 1018 година Струмица се наоѓала во рамките на Самоиловото Царство и на неговите наследници. Од 1018 до 1330 година егзистирала во рамките на Византија, со покуси прекини од крајот на XII до средината на XIII век. Имено тогаш со неа владееле локалниот феудалец Добромир Хрс (од околу 1185 до 1202 година), а потоа наизменично Бугарите, Латините од Солун и царевите од Никеја. Србите ја зеле Струмица во 1330 година, а Османлиите во 1385 или 1395 година. Во турскиот период Струмица постоела како гратче со мешано турско и христијанско население и седиште на една голема каза.
Антички период
Најстарите остатоци за постоење на град на ова место датираат од раното бакарно време каде при истражувањето во 2000-тите била пронајдена куќа односно праисториска населба која била расположена на самата падина. Од овој период исто така биле пронајдени фрагменти на садова керамика. Над оваа т.н. куќа била пронајдена втора фаза, најверојатно од доцното бакарно време. Од оваа населба исто така биле откриени многу фрагменти на садова керамика од раното бакарно време како и некои други стилитарни предмети кои на некој начин биле употребувани во секојдневниот живот на жителите на населбата. Така според сите досегашни наоди заедно со откриената предисториска населба, укажуваат дека на ова место опстојувале разни цивилизации во период од околу 6.500 илјади години.
Во 168 п.н.е. Македонија паднала под римски протекторат и била поделена на четири мериди, а Астраион припаднал на втората мерида. Во 148 п.н.е. Македонија станала римска провинција. Под името Астраион градот или тврдината за првпат во пишаните извори се среќава кај римскиот историчар Тит Ливиј, во 181 п.н.е., во врска со убиството на Деметриј, братот на македонскиот крал Персеј (179-168 п.н.е.), односно синот на Филип V Македонски (221-179). Името Астраион градот го добил по пајонското племе, Астраи.
Од овој период потекнуваат монети на кој е претставен богот Аполон како и монети со ликот на Филип Македонски. Од периодот кога Струмица се наоѓала под власта на Римската република и Римското Царство, била откриена и некропола. Во текот на овој период не е познато дали постоела некаква тврдина. Истражувањата покажале на ритуал на погребување преку кремирање на покојниците со богат фундус на садови и друг материјал материјал како накит, монети.
Од овој период исто така биле пронајдени и пет јами вкопани во карпа од кои некои со огромни димензии. Т.н. Јама 5 има широчина 5х5 метри и 4 метри длабочина. Од овие јами биле откриени огромна количина керамика со црн фирнајз и фрагменти на црвенофигурална керамика, накит, фибули од малоазиски тип, оловни проектили со натпис, македонски монети на Филип II и Аминта III и Филип V, неколку фрагментирани железни копја, култови на Кибела и Хермес потврдени преку нивни теракотни претстави, пар на златни обетки со негроидни глави и уште еден пар на златни обетки со лавји протоми како и ламба со ликот на Александар Македонски.
Во текот на 2014 година, при истражување на археолошкото наоѓалиште бил пронајден царски трезор од артефакти. Во трезорот биле пронајдени теракотни фигури на божицата Кибела и Хермес, златни прстени, римски ламби со претстава на Ахил, Пентесилеја и Атина како и монети од 4 век п.н.е. , 4300 византиски монети и мал број венецијански монети.
Византиско-словенски период
Во текот на рановизантискиот период била изградена првата тврдина на денешното место, иако не е познато како изгледала. Од тој период односно IV век биле пронајдени монети на Констатин и Диоклецијан во некрополата. Најверојатно во следните векови на овие простори не постоел живот на ова подрачје за да повторно бидат пронајдени остатоци од XI век. Историјата на оваа тврдина е поврзана за постоењето на самиот град. Во времето на Самоиловото Царство, самиот цар ја знаел дека навлегувањата на византиските сили доаѓале од југоисточниот дел односно од Тракија и Серско Поле па по долината на река Струма.
Ваквиот избор на Струмица бил сосема погоден. Од страна на Византиците тврдината била наречувана „задоблачна", бидејќи „луѓето кои седеле на ѕидиштата, кога се гледаат од рамницата, изгледале како птици“.
Во Беласичката битка според некои историчари се смета дека Самоил или се наоѓал во Струмичката тврдина или бил префрлен во тврдината по катастрофалниот пораз од Византија по кое од страна на неговиот син Гаврило Радомир го одвел кон тврдината во Прилеп. Во периодот по битката на Беласица, византискиот цар Василиј II им наредил на своите војводи, да ги преминат ридовите околу Струмица и да ги запалат ѕидините за да му ги исчистат сите пречки на патот кој води кон Солун. По добиената голема победа, Василиј II тргнал кон тврдината во Струмица, но наскоро еден друг настан го натерал да се откаже од нејзиното опсадување и да отстапи кон исток, од каде што и дошол. Имено, византискиот цар му наредил на Солунскиот стратег Теофилакт Вотанијат со една единица да го расчисти патот кон Струмица од југ, од кај Костурино и Чам Чифлик. Византискиот одред бил одненадеж дочекан од заседи од македонските стражи кои со една теснина го уништиле, напаѓајќи го со камења и стрели. Византиците претрпеле потполн пораз, а самиот Теофилакт Вотанијат паднал, наводно, прободен од копјето на самиот Гаврило Радомир по кое следувало и ослепување на самоиловите војници кај селото Водоча.
За периодот од XII век во текот на ископувањата биле пронајдени бакарни скифати и 4300 византиски монети.
Кон крајот на XII век и смртта на Мануел I Коминн Византија значително ослабила а на регионот околу Струмица се осамостоил Добромир Хрс кој покрај Струмица за свое седиште го избрал и Просек. Во текот на овој период има најмногу податоци за тоа како изгледал животот кон крајот на XII век во тврдините. Тврдината била чувана од страна на 200 до 300 војници. Се смета дека тврдината била заземена од страна на Византија во 1201 година.
Во следниот период тврдината била под власта на Севастокрар Стрез, на мелничкиот господар Алексиј Слав. Кон крајот на 13 и почетокот на XIV век Цареви Кули одиграле значајна улога во српско-византиските судири каде е спомената тврдината. Во почетокот на XIV век, византискиот емисар во дворот на српските кралеви Никифор Грегора, се задржал неколку дена во Струмица каде што нашол заштита во градот и во едно од своите писма до Андроник Зарида во 1326 година запишал:
"..Следното утро по цел ден одење стигнавме во едно гратче, над облаците, што се вели, Струмица, така некако наречено од месното население, сместено на една откината и ѓаволски висока планина, така што тие што седеа на тврдината, гледани од долината, прилегаа на птици.."
Османлиски период
Тврдината најверојатно околу 1334 година била освоена од страна на срскиот цар Душан а веќе кон крајот на XIV век (1385 или 1395 година), градот заедно со тврдината паднал под османлиско владеење. Во текот на XV век е познато дека Османлиите извршиле одредени активности и поправки на самата тврдина за да веќе кон крајот на XV век и почетокот на 16 век тврдината го изгуби своето стратешко значење. Во периодот во XVI век на тврдината престојувала само една мала стража составена од неколку војници за да во XVII век тврдината биде целосно напуштена. За напуштањето на тврдината имаат споменато и османлиските патописци Евлија Челебија и Хаџи Калфа и дека во неа имало само некои чобани коишто овде биле на некој начин засолнети помеѓу урнатините на тврдината. Хаџи Калфа во врска со градот напишал:
".. тој е сместен под еден брег, на чиј врв се наоѓа опустело гратче . Водата се доведува по канали и се распределува на џамиите, бањите и бавчите..."
Во текот на овој период започнало населување на муслиманско население и градот се проширил кон денешниот Стар град и Стара чаршија по кое тврдината изгубила секакво значење.
Денешно време
Според истражувањата, тврдината била користена во времето на Балканските војни и двете светски војни. Во деновите пред ослободувањето на Струмица, во ноември 1944 година една германска единица се утврдила овде за да ги контролира едновремено трите влеза во градот.
Во текот на 2000-те години бил направен проект за реконструкција на локaлитетот Цареви Кули преку програмата за прекугранична соработка со Општина Петрич од Република Бугарија и истиот бил финансиран од Европската агенција за реконструкција и од сопствени средства на општината.
Целиот проект е поделен во пет фази и тоа:
Западен дел
Тврдината позната како Цареви Кули била поделена во два главни дела, западеи и јужен. Западниот дел кој се наоѓал на тесниот врв бил опфатен со внатрешен ѕид и со четири кули. Овој дел бил резервиран за воениот гарнизон. Највисокиот северозападен дел со еден внатрешен ѕид бил издвоен во акропола.
Северен дел
Северната страна на тврдината е многу стрмна, а камениот материјал е трошен и се осипува. На неколку места пороите направиле големи дупки. Во средината на падината се наоѓаат остатоци на една мала, еднокорабна градба, можеби црквичка, од која се зачувани источниот и јужниот ѕид. Ѕидовите се малтерисани, но врз малтерот не е забележуваат траги од боја или цртеж, што би покажувало дека градбата била црква. Не е јасно како е приоѓало кон оваа градба, но многу е веројатно дека постоел пат кој бил однесен од пороите, заедно со северната половина од објектот и нејзиниот свод. Материјалот од разрушените ѕидови, во поголеми компактни блокови, може да се види расфрлан по стрмата падина.
Јужен дел
Пространата падина што се протега јужно, југоисточно, источно и североисточно од акрополата, била опфатена со надворешниот градски ѕид и се користела како станбен простор. Во овој дел се наоѓаат бројни темели од помали градби за живеење и работилници.
Ѕидини
По самите рабови на тврдината се наоѓаат остатоци од одбранбен ѕид од кои западниот, во должина од 14 метри и денес е добро видлив. Овој одбранбен ѕид тече околу висорамнинката и ја следи конфигурацијата на теренот по речиси иста изохипса. Покрај овој бедем на врвот на ридот, постојат уште неколку бедеми кои се протегаат на северната страна во неколку појаси. Овие појаси најверојатно допираат до самиот град Струмица.
Главниот влез на тврдината се наоѓал на јужната страна. Влезот бил фланкиран со две правоаголни кули, од кои југозападната и денес е сочувана, иако во нарушена состојба. Што се однесува до југоисточната кула, таа се издигала сè до земјотресот кој ги погодил овие краишта во триесеттите години на XX век. Влезот на јужната страна бил организиран со мост, кој веројатно бил подвижен во некои периоди и кој го премостувал вештачки направениот длабок дол поврзувајќи го со гребенот јужно од влезот.
Кули
Од некогашната тврдина денеска се согледуваат на северната и северозападната страна остатоци од четири кули додека на источната страна одвај се наѕираат остатоците на една тркалеста кула која веројатно го маркирала влезот на тврдината.
Кулите најверојатно биле изградени во времето на Константин Дејанов. Двете кули кои се наоѓаат во западниот дел од калето биле обновувани во текот на XII век и XIV век.
Најзачувана и најинтересна е кулата во внатрешноста на тврдината кој најверојатно била изградена најдоцна до XII век. Оваа кула претставува донжон кула (главна кула) која однадвор е во форма на издолжен шестаголник и издадени остри краишта а внатре има правоаголна основа и имала два или повеќе ката. Во оваа кула се наоѓала дождовница односно внатрешноста во сутеренот била обложена со хидростатична изолација и служела како цистерна за вода. Во внатрешнота на ѕидовите е гледаат лежиштата на меѓукатните контрукции изградени од дрво. Димензиите на ѕидовите мерени однадвор се: 5,50 × 12,5 метри, дебели околу 3 метри, а во клуновите и над 3 метри. Највисокиот дел од зачуваниот ѕид изнесува околу 9 метри височина.
Југоисточната кула заедно делови од кулата на југозападната страна го формирале влезот на јужната страна. Влезот најверојатно функционирал со подвижен мост. Оваа кула била срушена во земјотресот од 1931 година.
Педесетина метри северно од кулата се наоѓа издлабена во земјата четвороаголна просторија - цистерна. За оваа просторија се претпоставува дека била цистерна за вода или складиште за храна; жито, вино итн.
Црква
При реконструкцијата на Цареви Кули била откриена средновековна црква која датира од крајот на XII век и почетокот на XIII век. Од оваа црква бил изваден богат фрескоживопис и една монета која е имитација на латинска или бугарска монета кое значи дека црквата најверојатно датира од XIII век. Пред олтарниот простор на црквата бил пронајден крст на кој бил прикажан светител и натпис Георгио, што укажало дека можеби оваа црква била посветена на Свети Ѓорги. Црквата има еднокоробна основа, северен трем и со јужна капела од некоја подоцнежна фаза. Самата црква служела како придворна капела за посадата на тврдината, а покрај неа биле откриени десетици гробови со остатоци на антрополошки материјал, некои од нив богати со накит. Црквата била пронајдена околу изградениот предавател на МРТВ кој датира од пред 30-тина години а еден дел од црквата бил срушен со поставување на трафостаницата која се наоѓа до самиот превавател. Оавен тоа, археолозите откриле и траги од палење.
Ореше
Ореше — село во областа Азот, во Општина Чашка, во околината на градот Велес.
Географија и местоположба
Ореше се наоѓа во областа Азот, во западниот дел на територијата на Општина Чашка, во горното сливно подрачје на реката Бабуна. Селото е планинско, на надморска височина од 760 метри. Најблиски села на Ореше се: Богомила, Папрадиште и Капиново.
Ореше е село од збиен тип. Роднинските куќи се блиску една до друга и се групирани повеќе на куп. Се разликуваат следните маала: Коруновско, Јанковско, Далевско, Миленковско, Китановско, Џиковско и Ѓорѓиовско.
Внатрешните краеви на атарот се викаат: Грковец, Присој, Ковално, Осојница, Ѓорева Падина, Голема Кула (има каменест блок „голем како кула“), Крстева Ливада, Голо, Ан, Ибраимица, Ѓечик, Смилева Ливада, Преслоп, Ливадица, Слатински Дол, Манастириште.
Историја
Преданијата за настанокот и постарата историја на Ореше се многу оскудни, иако многу податоци говорат и укажуваат дека на неговиот атар отсекогаш имало население. Остатоци од некогашни куќи се наоѓаат на потезите Црквиште, Штавица, Димов Камен и Петканина Цреша. На тие селишта се откопуваат земјени ќупови и гробови. Неколку стари гробови во 1966 година селаните ископале во месноста Суклева Нива.
Ореше на денешната местоположба е настанато во поново време. Го основале предците на родовите кои „како овчари“ доаѓале тука со стоката главно од мијачкиот и поречкиот крај. Според кажувањата тоа би можело да биде кон крајот на и почетокот на  век (пред околу 170 до 220 години). Жителите на Ореше брачни врски склопуваат само меѓусебно и со жителите на соседното село Папрадиште, поради што овие две села имале мијачка носија и посебни одлики во говорот. Во својата книга „Материјали по изучувањето на Македонија“ од 1896 година, Ѓорче Петров запишал дека Ореше е населено исто така со Мијаци кои дошле тука пред оние во Папрадиште. Двете села биле познати по опустошувањата кои им ги направиле Албанците-Дебрани во 1889 година.
Земјиштето на атарот на Ореше во најголем дел е под пасишта и шуми, заради што орешките жители од средината на век почнале да бараат и други извори на заработувачка. На големо работеле како ѕидари и „тулари“ (циглари). Во шеесеттите години на XX век, мажите како тулари најмногу работеле по селата во околината на Прилеп и Битола.
Во Ореше постои црквата посветена на Успението на Пресвета (или Голема) Богородица изградена во век. На денот на црковната слава се приредува голем собор со гости од околните села. Крај селото е црквичката „Света Петка“ за која некои велат дека потекнува „уште од Римјаните“. Кај таа црквичка се селските гробишта. Северно од Ореше се наоѓа местото Манастириште. Околу 1900 година таму е изградена црквичката „Свети Ѓорѓи“. Кај неа има собор двапати во годината: на Ѓурѓовден и на зимен Свети Ѓорѓи, кога доаѓаат гости од блиските поречки и прилепски села.
Местото Грковец се наоѓа источно од Ореше во долината на Бабуна. Името настанало според некој Грк (најверојатно Влав) кој тука имал ан. Анот се наоѓал на стариот пат кој од Прилеп преку планината Мокра водел во Скопје. Сообраќајот на тој пат престанал во 1935 година со изградбата и пуштањето во сообраќај на железничката пруга Велес-Прилеп-Битола. Местото Ан се наоѓа западно од Ореше на планината Даутица. Преку тоа место, односно превој, повремено се одвивал и одржувал сообраќајот од Порече на запад со областа Азот и сливот на Бабуна на запад. Топографското име, секако останало по некогашниот ан. Овој пат и понатаму во блиското минато се користел од поречките селани од Црешнево и Белица за доаѓање до железничката станица во Богомила. На блиската планина Даутица, жителите на Ореше во лето имаат 3 до 4 бачила, при што на секое бачило имало 300 до 500 овци од по неколку домаќинства. Зиме, стоката се чува во пониските бабунски села – Оморани, Теово, Мокрени. Во шеесеттите години на XX век Ореше севкупно броело 160 домаќинства.
Од 1941 до 1945 година жителите од ова село учествувале во Народно ослободителната војна против германскиот и бугарскиот окупатор.
Легенда за основачот на селото
Основач на селото Ореше е дедо Дамјан, родум од селото Росоки, Дебарско.
На млади години бил ќаја кај еден бег во Цариград. Еднаш, бегот се пофалил пред една од неговите анамки дека има тапија од султанот за некаков голем имот кој ќе го направи многу богат и ѝ ја покажал тапијата. Ќајата го слушнал нивниот разговор, па го следел бегот каде ќе ја скрие тапијата и за да му се одмазди за неговото лошо поведение кон него, му ја украл тапијата и избегал. Ќајата со тапијата долго време скитал без да смее да се појави во родниот крај, дури скитајќи од село на село не пристигнал во селото Капиново. Во тоа село се спријателил со капиновчанецот Стефан и останал да живее во неговата куќа. По престојот од околу две години кај него, од жал за родниот крај, дедо Дамјан тешко се разболел и за да ја излекува својата болест, морал да замине во родниот крај. Стигнал во Росоки, поживеал малку со родителите и се верил за една селска девојка.
Но, и родниот крај не го задржал. Тогаш почувствувал тага за планината Бабуна и на својата вереница ѝ соопштил дека откако ќе се земат, ќе заминат да живеат во еден многу убав крај далеку од нивното село. Штом за таа работа слушнале домашните на девојката, нејзе веќе ѝ забраниле да се гледа со својот вереник и тој сам заминал за Капиново. Цели три години ајдутувал и во еден судир со арнаутите-арамии бил тешко ранет и едвај стигнал до Капиново каде што благодарение на пријателските грижи на Стефан, бил спасен. Чистиот планински воздух благотворно влијаел врз Дамјана и тој го благословувал бога за овој рајски пристан. Дамјан наполно штом оздравел, конечно решил да се насели во близината на Капиново и макар што неговиот пријател Стефан го молел да остане да работи на неговиот имот, тој решил да создаде свое пријатно катче близу до некоја река, таму да изгради своја колипка и да работи на сопствен имот. Во него се појавила мислата да засели ново селце - карактерна црта на мијачкиот народ кој тежнее кон свој простор за своето семејство и заедно со својот пријателот Стефан, почнал да ја бара ветената земја. Оделе околу Стровија, но не му се допаднало местото, оделе и кон Маргари, но и таму не му се допаднало, но на враќање, минувајќи низ планината Даутица, кога почнале да слегуваат по течението на Орешка Река и кога стигнале до местото каде што денес се наоѓа селото Ореше, Дамјан застанал од чудесната убавина пред нив. Тогаш на тоа место имало само едно бачило на кое ќаја бил некојси Орешко.
Пријателите застанале, Дамјан бил восхитен од убавата планина штедро напојувана од обилната бистра Орешка Река и решил тука да се насели и тука да изгради свој дом. Му се допаднало тоа катче, таа мала котлинка заобиколена од сите страни со големи планини покриени со букова и дабова шума и наводнувани од мноштво бујни планински потоци кои ги распрскуваат водите низ планинските сочни ливади. Во таа котлинка со помошта на Стефан и момокот Орешко, Дамјан изградил своја куќа. И кога ја исполнил својата заветна приказна, се видел осамен и мислата почнала да му бега кон селото Росоки, по неговата прва љубов. Домашните на неговата избраничка слушнале за неговите ајдучки подвизи и збор не давале да се каже во нивната куќа за Дамјана. Откако не му ја дале невестата, Дамјан со неколкумина другари ајдути, влегува во Росоки, ја грабнува избраничката и ја одведува во својот нов дом и со неа се венчава во село Капиново. Така, ајдукот Дамјан во својот дом донел домаќинка од својот роден крај зашто како Мијак, тој по секоја цена сакал да ја задржи старата племенска традиција и да се ожени за девојка од мијачко потекло.
Стопанство
Атарот е релативно голем и зафаќа простор од 27,4 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 1.616 хектари, на пасиштата отпаѓаат 676 хектари, а на обработливото земјиште отпаѓаат 303 хектари.
Орешани се Мијаци, нивните предци се доселиле од Гари, а тука, кога селото било во подем, многумина правеле дрвени садови. И сега неколкумина постари го работат овој занает. Сите саделе тутун и чувале стока. Немало парче земја што не било обработено.
Во селото Ореше е развиен селско-планинскиот туризам, но и ловот.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Ореше имало 460 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Ореше имало 584 жители.
Од Ореше се иселил значителен дел од населението. Така, селото во 1961 година броело 871 жител, а во 1994 година бројот се намалил на 296 жители, населено со македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Ореше живееле 218 жители, сите Македонци.
Соседно село на селото Ореше е селото Папрадиште, иако овие села се со иста приказна за населувањето тие се чиста спротивност на живеењето. Ако Папрадиште нема жители и има само повратници преку летото, Ореше брои околу 200 жители и лето и зима. Во него има 25 семејства со деца, а другите се старци. Шеесеттина од нив се пензионери и тука ги поминуваат последните години од животот. Другите се иселени, претежно во Скопје, во Драчево.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 71 жител, од кои 50 Македонци и 21 лице без податоци.
Родови
Селото Ореше во целост е населено само со македонско население кое е мешавина од доселеници од мијачкиот и поречкиот крај.
Во текот на заедничкото живеење тие се изедначиле според начинот на живот и обичаите: преовладале особините и цртите од мијачкиот крај. Македонски родови во Ореше се: Јанковци (30 к.), Далевци (30 к.), Џиковци (25 к.), Китановци (25 к.)  и Ѓорѓиовци (15 к.) имаат мијачко потекло. Доселени се од тамошните села Гари и Лазарополе пред некаде 170 до 220 години. Во родот Џиковци се знае следното родословие: Наце (82 години во 1966 г.) – Петко-Арсо-Танаско-Џико, најстариот предок кој се доселил. Коруновци (15 к.) се со потекло од поречкото село Крапа каде живееле на потегот кој денес се вика Грмада. Миленковци (20 к.) основач на родот бил Дамјан Дервиш, а точното место на старината не го знаат. Старецот Коста (81 година) во 1966 година ги набројувал таткото Петре, дедото Матеја и прадедото Нове. Имињата на далечните предци не ги знае. Сепак според овие имиња кои се чести кај Мијаците во Западна Македонија, најверојатно и овој род има мијачко потекло. Слави на споменатите родови се: Свети Никола, Свети Ѓорѓи „зимен“ и Пречиста. Во ова село во шеесеттите години на XX век имало куќни задруги со по 10 до 15 членови, а во селското училиште имало 120 ученици со 3 учители.
Самоуправа и политика
Во периодот 1950-1952, Ореше влегувало во рамките на некогашната општина Папрадиште, во која се наоѓале селата Нежилово, Ореше и Папрадиште. Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Богомила, во која покрај селото Ореше, се наоѓале и селата Бистрица, Богомила, Капиново, Нежилово, Папрадиште и Црешнево. Селото припаѓало на некогашната општина Богомила во периодот од 1955 до 1965 година. Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Титов Велес. Во периодот од 1996-2004 година, селото се наоѓало во поранешната Општина Богомила. Во 2004 година селото влегува во рамките на Општина Чашка, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 2214 според Државната изборна комисија, кое е сместено во основното училиште.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 136 гласачи.
Култура и спорт
Една од најкарактеристичните специфичности која што ја одбележува традицијата на населението во село Ореше е народната носија која претставува културно богатство и наследство на населението од Ореше.
Три точки
Три точки (се пишуваат и бележат со …) — интерпункциски знак кој означува дека текстот е изоставен, ненаведен или недовршен.
Употреба
Три точки се пишуваат:
Во овој случај, наместо трите точки, може да употребиме зборови и кратенки, како: и така натаму (итн.),  и слично (и сл.), и друго (и др.).
Одбојка на Летните олимписки игри 1988
Одбојката на Летните олимписки игри 1988 — официјален одбојкарски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Сеул, Јужна Кореја и тоа во машка и во женска конкуренција.
Бишопово-Канингсова теорема
Бишопово-Канингсовата теорема е теорема во теоријата на еволутивни игра. Се наведува дека (i) сите членови на мешана еволутивно стабилна стратегија (ESS) имаат ист исход (теорема 2) и (ii) дека ниту едно од овие не може да биде чист ESS (од нивната теорема 3). Корисноста на резултатите доаѓа од фактот дека тие можат да се користат за директно наоѓање на алгебралски ESS-ови, наместо да се симулира играта и да се реши со повторување.
Логиката на (i) важи и за Нешовата рамнотежат (сите стратегии за поддршка на мешана стратегија добиваат ист исход).
Теоремата ја формулирале Тим Бишоп и Крис Канингс на Универзитетот Шефилд, кои ја објавиле во 1978 година.
Преглед е даден од Џон Мејнард Смит во „Evolution and the Theory of Games“ (Еволуција и теоријата на игрите), со доказ во додатокот.
Дервен (Требичино)
Дервен — археолошко наоѓалиште кое се наоѓа во Требичино, Општина Василево.
Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичко и средновековно време. На 2,5 км југоисточно од селото, во нивите на Г. Веселинов се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди
NGC 4427
NGC 4427 — двојна ѕвезда во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4427 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4427 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 148; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1991. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 64.
IC 491
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 491 се споменува и како ESO 48-6, IRAS 21402-7239.
Откривање
Објектот е откриен на 28 септември 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 491 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 491 има привидни димензии од 1,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 44 м 49,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -72° 25' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 18°.
Други поделби
Проучување на IC 491 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67283.
ФК Паланга
ФК Паланга (Futbolo klubas "Palanga") — литвански фудбалски клуб од Паланга. Моментално настапува во А лига на Литванија.
Историја
Фудбалскиот клуб Паланга бил формално формиран во 2010 година. 2017 година стана шампион на Прва лига.
Сподње Дуле
Сподње Дуле (словенечки: Spodnje Dule) — населба во Општина Кршко во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Космос-334
Космос-334 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 23 април 1970 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 400 килограми. Космос-334 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 91,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 430 км, а најмалото на 259.
Африканска дива мачка
Африканската дива мачка ( Felis lybica ) е вид на диво мачка, родена во Африка, Западна и Средна Азија до Раџастан во Индија и Синѓанг во Кина. Статус на Црвената список на МСЗП од најзагорезен вид им се припишува на видовите Felis silvestris, кои во моментот на проценката ја вклучувала и африканската дива мачка како подвид.
Ѕесе
Ѕесе (子思, Zǐsī; ~ 481–402 п.н.е.), родено име Кунг Ѓи (孔伋) — кинески филозоф, единствен внук на прочуениот Конфуциј. Ѕесе наводно бил учител на Менг-це и го напишал делото „Средниот пат“. Неговото почесно име е Ѕесе (子思子, „Учител Ѕесе“). Дедо му воспоставил разлика помеѓу вистинско и претпоставено сознание, Ѕесе се задлабочувал во релативноста на човековите сознанија за универзумот. Се обидел да анализира што повеќе постапки, и сметал дека мудрите луѓе кои се свесни за нивните морални и интелектуални должности можат да ја пресликаат стварноста на универзумот во себеси.
Сподња Либна
Сподња Либна (словенечки: Spodnja Libna) — населба во Општина Кршко во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Дрибол (Требичино)
Дрибол — археолошко наоѓалиште кое се наоѓа во Требичино, Општина Василево.
Наоѓалиштето претставува населба и некропола од доцноантичко. На 1 км јужно од селото, во нивите на В. Јанакиев и В. Илиев се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. Според кажувањето на сопствениците на нивите, при орањето биле откриени темели од објекти и гробови градени од големи камени плочи
Шрнак (покраина)
Ширнак  (турски: Şırnak) — покраина во југоисточна Турција. Административен центар на вилаетот е истоимениот град Ширнак. Покраината има 403 607 жители (2006) и површина од 7172 км2. Разделена е на 18 окрузи.
Смедник
Смедник (словенечки: Smednik) — населба во Општина Кршко во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Арапски јазик
Арапскиот ( al-ʻarabīyah или ʻarabī) ( или  е семитски јазик. Поимот „арапски јазик“ се користи за сите потомци (дијалекти/ јазици) на класичниот арапски јазик од 6 век. Овој поим ги опфаќа како говорните, така и пишаните дијалекти на јазикот. Јазикот се зборува на огромна површина, поточно од Средниот Исток па сè до крајните точни на Северна Африка. Како дел од семитските јазици, арапскиот јазик најсроден е со хебрејскиот, арамејскиот, феникискиот и угаритскиот јазик.
Литературната форма на арапскиот јазик се нарекува стандарден арапски јазик, или литературен јазик. Таа форма е единствена официјална форма на јазикот, која се користи за пишана комуникација, во образованието, власта, медиумите и слично. Јазикот е службен во 27 држави во светот, но и во важни меѓународни организации, како што се: Африканската Унија, ООН или Арапската лига.
Арапскиот јазик и Исламот
Доста често арапскиот јазик се поврзува со Исламот. Класичниот арапски јазик е јазикот на кој е напишан Куранот. Сепак, важно е да се напомене дека јазикот не го зборуваат само муслимани, туку и арапски христијани, евреи и ирачки мандаејанци. Иако повеќето од муслиманите во светот не зборуваат арапски, односно не им е мајчин јазик, сепак добар дел од нив можат да го читаат Куранот.
NGC 6815
NGC 6815 — астеризам во соѕвездието Лисица, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 18 август 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6815 е од видот *Grp.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 40 м 44 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +26° 45' 32"".