cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алесио Ромањоли
ФК Милан
На 1 март 2016 година го постигнал својот прв гол за Милан во победата од 5-0 против Алесандија во Купот на Италија. Овој натпревар го испратил Милан до финалето за првпат од 2003 година. Ромањоли ја завршил својата прва сезона во дресот на Милан со 40 настапи во сите натпреварувања.
По враќањето на Леонардо Бонучи во ФК Јувентус, Ромањоли во сезоната 2018/2019 бил назначен за капитен на Милан.
На 28 ноември 2021 година, Ромањоли го постигнал својот прв гол во сезоната 2021-2022 против Сасуоло во поразот од 3–1. На 9 февруари 2022 година, против Лацио во Купот на Италија, тој асистирал за воведниот гол во победата од 4–0.
Ромањоли го одбил продолжувањето на договорот од Милан и на тој начин го напуштил клубот на крајот на сезоната.
ФК Лацио
На 12 јули 2022 година, Ромањоли потпишал петгодишен договор со Лацио.
Репрезентативна кариера
Ромањоли ја претставувал Италија во повеќе прилики на возраст под 16 години, под 17 години и под 19 години. Тој го направил своето прво појавување за екипата под 21 година против Северна Ирска на 5 март 2014 година, играјќи ги целосните 90 минути. Со Италија под 21 година, тој учествувал на УЕФА Европското првенство под 21 година, формирајќи делотворно партнерство со колегите од центарот, Даниеле Ругани.
На 27 август бил повикан во највисокиот состав за првпат за пријателски натпревар против Франција на 1 септември и квалификацискиот натпревар од Светското првенство во 2018 година на 5 септември против Израел.
На 6 октомври, Ромањоли го направил своето деби во квалификацискиот натпревар од Светското првенство во 2018 година, играјќи ги сите 90 минути, во 1-1 натпреварот против Шпанија.
Авестиски јазик
Авестиски јазик — мртов источноирански јазик. Јазикот е значаен по тоа што е литургиски јазик за религијата Зороастризам и името на јазикот потекнува од збирката свети текстови наречени Авести.
Фонологија
Самогласки: Согласки:
Тивката планина (филм)
Синопсис
Во мај 1915 година, на венчавката на својата сестра, Андреас ја запознава 17-годишната Франческа. Меѓутоа, нивната голема љубов се прекинува кога Италија ѝ објавува војна на Австроунгарија, а Андреас е испратен на фронтот. Војната уништува многу семејства и соседите ги претвора во непријатели, а Андреас се пробива низ боиштата на Алпите, решен да се врати кај Франческа и да ја спаси од оапсноста.
Орбита на Месечината
Месечината кружи околу Земјата во проградна насока и завршува една револуција во однос на пролетната рамнодневица и ѕвездите за околу 27,32 дена (тропски месец и сидерален месец) и една револуција во однос на Сонцето за околу 29,53 дена ( синодиски месец ). Земјата и Месечината кружат околу нивното заедничко тежиште, кој се наоѓа околу 4,670 километри од центарот на Земјата (околу 73% од нејзиниот полупречник), сочинувајќи состав наречен систем Земја-Месечина. Во просек, растојанието до Месечината е околу 385.000 км од центарот на Земјата, што одговара на околу 60 Земјини полупречници или 1.282 светлосни секунди.
Со средна орбитална брзина од 1.022 км/с Месечината поминува приближно растојание од својот пречник, или околу половина степен на небесната сфера, секој час. Месечината се разликува од повеќето сателити на другите планети по тоа што нејзината орбита е блиску до еклиптичката рамнина наместо до нејзината примарна (во овој случај, Земјината) екваторска рамнина. Орбиталната рамнина на Месечината е наклонета за околу 5,1° во однос на еклиптичката рамнина, додека екваторската рамнина на Месечината е навалена за само 1,5°.
Својства
Својствата на орбитата опишани во овој дел се приближни. Орбитата на Месечината околу Земјата има многу варијации (растројувања) поради гравитациската привлечност на Сонцето и планетите, чие проучување (теоријата на Месечината) има долга историја.
Елиптичен облик
Орбитата на Месечината е речиси кружна елипса околу Земјата (полуглавните и полуминорните оски се 384.400 км и 383.800 км, соодветно: разлика од само 0,16%). На равенката на елипса дава ексцентричност на 0,0549 и перигеј и апогеј растојанија од 362.600 км и 405.400 км соодветно (разлика од 12%).
Бидејќи поблиските објекти изгледаат поголеми, привидната големина на Месечината се менува додека се движи кон и подалеку од набљудувачот на Земјата. Настанот познат како „супермесечина“ се случува кога полната Месечина е најблиску до Земјата (перигеј). Најголемиот можен привиден пречник на Месечината е исто 12% поголем (како перигеј наспроти апогејски растојанија) од најмалиот; привидната површина е 25% повеќе, а исто така е и количината на светлина што ја рефлектира кон Земјата.
Варијансата во орбиталното растојание на Месечината кореспондира со промените во нејзината тангенцијална и аголна брзина, како што е наведено во вториот Кеплеровиот закон. Просечното аголно движење во однос на замислен набљудувач во тежиштето Земја-Месечина е ° на ден на исток ( J2000.0 ).
Издолжување
Издолжувањето на Месечината е нејзиното аголно растојание источно од Сонцето во секое време. На млада месечина, таа е нула и се вели дека Месечината е во сврзување. При полна месечина, издолжувањето е 180° и се вели дека е во противположба. Во двата случаи, Месечината е во сизигија, односно Сонцето, Месечината и Земјата се речиси подредени. Кога издолжувањето е или 90° или 270°, се вели дека Месечината е во квадратура.
Прецесија
Ориентацијата на орбитата не е фиксирана во просторот, туку ротира со текот на времето. Оваа орбитална прецесија се нарекува апсидна прецесија и е ротација на орбитата на Месечината во рамките на орбиталната рамнина, односно оските на елипсата ја менуваат насоката. Главната оска на месечевата орбита - најдолгиот пречник на орбитата, спојувајќи ги нејзините најблиски и најоддалечени точки, перигејот и апогејот, соодветно - прави една целосна револуција на секои 8,85 Земјини години, или 3.232,6054 дена, додека ротира бавно во иста насока како самата месечина (директно движење) - што значи прецесира кон исток за 360°. Апсидната прецесија на Месечината се разликува од јазолната прецесија на нејзината орбитална рамнина и осната прецесија на самата Месечина.
Наклонетост
Просечниот наклон на орбитата на Месечината кон еклиптичката рамнина е 5,145°. Теоретските размислувања покажуваат дека сегашната наклонетост во однос на еклиптичката рамнина настанала со плимна еволуција од претходна орбита близу Земјата со прилично постојан наклон во однос на екваторот на Земјата. Потребно е наклонетост на оваа претходна орбита од околу 10° кон екваторот за да се добие сегашен наклон од 5° кон еклиптиката. Се смета дека првично наклонот кон екваторот бил близу нула, но можел да се зголеми на 10° преку влијанието на планезималите кои минувале во близина на Месечината додека паѓале на Земјата. Да не се случело ова, Месечината сега ќе лежела многу поблиску до еклиптиката, а затемнувањата ќе биле многу почести.
Вртежната оска на Месечината не е нормална на нејзината орбитална рамнина, па месечевиот екватор не е во рамнината на нејзината орбита, туку е наклонет кон неа за константна вредност од 6,688° (косината). Како што било откриено од Жак Касини во 1722 година, вртежната оска на Месечината се прецеси со иста брзина како и нејзината орбитална рамнина, но е 180° надвор од фаза. Според тоа, аголот помеѓу еклиптиката и месечевиот екватор е секогаш 1,543°, иако вртежната оска на Месечината не е фиксирана во однос на ѕвездите.
Јазли
Јазлите се точки во кои орбитата на Месечината ја преминува еклиптиката. Месечината го преминува истиот јазол на секои 27,2122 дена, интервал наречен драконски месец. Линијата на јазли, пресекот помеѓу двете соодветни рамнини, има повратно движење: за набљудувач на Земјата, таа ротира на запад по еклиптиката со период од 18,6 години или 19,3549° годишно. Кога се гледаат од небесниот север, јазлите се движат во насока на стрелките на часовникот околу Земјата, спротивно на вртењето на Земјата и нејзината револуција околу Сонцето. Затемнување на Месечината или Сонцето може да се случи кога јазлите се усогласуваат со Сонцето, приближно на секои 173,3 дена. Наклонот на орбитата на Месечината, исто така, ги одредува затемнувањата; сенките се вкрстуваат кога јазлите се совпаѓаат со полна и млада месечина кога Сонцето, Земјата и Месечината се порамнуваат во три димензии.
Затемнувањето на Сонцето на 1 септември истата година, Месечината била во близина на нејзиниот растечки јазол, а Сонцето било блиску до точката на небото каде што екваторот на Месечината ја преминува еклиптиката. Кога Сонцето ќе ја достигне таа точка, центарот на Сонцето изгрева на месечевиот северен пол и заоѓа на месечевиот јужен пол.
Наклон кон екваторот и застој на Месечината
На секои 18,6 години, аголот помеѓу орбитата на Месечината и екваторот на Земјата достигнува максимум 28°36′, збирот на екваторското навалување на Земјата (23°27′) и орбиталниот наклон на Месечината (5°09′) кон еклиптиката. Ова се нарекува голем месечев застој. Отприлика во ова време, деклинацијата на Месечината ќе варира од -28°36′ до +28°36′. Спротивно на тоа, 9,3 години подоцна, аголот помеѓу орбитата на Месечината и екваторот на Земјата го достигнува својот минимум од 18°20′. Ова се нарекува мал застој на Месечината. Последниот застој на Месечината имал мал застој во октомври 2015 година. Во тоа време опаѓачкиот јазол бил порамнет со рамнодневицата (точката на небото има нулта десно искачување и деклинација). Јазлите се движат кон запад за околу 19° годишно. Сонцето преминува даден јазол околу 20 дена порано секоја година.
Поради наклонетоста на орбитата на Месечината во однос на екваторот на Земјата, Месечината е над хоризонтот на Северниот и Јужниот пол речиси две недели секој месец, иако Сонцето е под хоризонтот шест месеци одеднаш. Периодот од изгрејсонце до изгрејсонце на половите е тропски месец, околу 27,3 дена, доста блиску до сидералниот период. Кога Сонцето е најдалеку под хоризонтот (зимска краткодневица), Месечината ќе биде полна кога ќе биде на највисоката точка. Кога Месечината е во Близнаци, таа ќе биде над хоризонтот на Северниот Пол, а кога е во Стрелец ќе биде горе на Јужниот пол.
Светлината на Месечината се користи од зоопланктонот на Арктикот кога Сонцето е под хоризонтот со месеци и мора да им помагала на животните кои живееле во регионите на Арктикот и Антарктикот кога климата била потопла.
Историја на набљудувања и мерења
Околу 1000 п.н.е., Вавилонците биле првата човечка цивилизација за која е познато дека водела постојана евиденција за набљудувањата на Месечината. Глинени плочи од тој период, кои се пронајдени на територијата на денешен Ирак, се испишани со клинесто писмо на кое се запишуваат времињата и датумите на изгрејсонцето и зајдисонцето, ѕвездите по кои Месечината поминала во близина и временските разлики помеѓу изгревањето и заоѓањето и на Сонцето и на Месечината околу времето на полна месечина. Вавилонската астрономија ги открила трите главни периоди на движењето на Месечината и користела анализа на податоци за да изгради месечеви календари кои се протегале во иднина. Оваа употреба на детални, систематски набљудувања за да се направат предвидувања врз основа на експериментални податоци може да се класифицира како прва научна студија во историјата на човештвото. Сепак, се смета дека на Вавилонците им недостасувало геометриско или физичко толкување на нивните податоци и не можеле да ги предвидат идните затемнувања на Месечината (иако „предупредувањата“ биле издадени пред веројатните времиња на затемнување).
Старогрчките астрономи биле првите кои вовеле и анализирале математички модели на движење на предметите на небото. Птоломеј го опишал движењето на Месечината користејќи добро дефиниран геометриски модел на епицикли и евакција.
Исак Њутн бил првиот што развил целосна теорија на движење. Набљудувањата на движењето на Месечината бил главниот тест на неговата теорија.
Месечеви периоди
Постојат неколку различни периоди поврзани со месечевата орбита. Сидералниот месец е времето потребно за да се направи една целосна орбита околу Земјата во однос на неподвижните ѕвезди. Се работи за 27,32 дена. Синодискиот месец е времето кое и е потребно на Месечината да ја достигне истата визуелна фаза. Ова значително варира во текот на годината, но во просек е околу 29,53 дена. Синодискиот период е подолг од сидералниот период затоа што системот Земја-Месечина се движи во својата орбита околу Сонцето во текот на секој сидерален месец, па затоа е потребен подолг период за да се постигне слично порамнување на Земјата, Сонцето и Месечината. Аномалистичкиот месец е времето помеѓу перигеите и е околу 27,55 дена. Одвојувањето Земја-Месечина ја одредува силата на месечевата плима што ја зголемува силата.
Драконскиот месец е времето од растечки јазол до растечки јазол. Времето помеѓу две последователни премини со иста еклиптичка должина се нарекува тропски месец. Последните периоди се малку поинакви од сидералниот месец.
Просечната должина на еден календарски месец (дванаесетина од годината) е околу 30,4 дена. Ова не е месечев период, иако календарскиот месец е историски поврзан со видливата месечева фаза.
Плимна еволуција
Гравитациската привлечност што Месечината ја врши на Земјата е причина за плимата и осеката и во океанот и во цврстата Земја; Сонцето има помало плимско влијание. Цврстата Земја реагира брзо на секоја промена во приливот, а изобличувањето добива облик на елипсоид со високите точки приближно под Месечината и на спротивната страна на Земјата. Ова е резултат на големата брзина на сеизмичките бранови во цврстата Земја.
Сепак, брзината на сеизмичките бранови не е бесконечна и, заедно со ефектот на загуба на енергија во рамките на Земјата, ова предизвикува мало доцнење помеѓу поминувањето на максималното присилување поради Месечината преку Месечината и максималната плима на Земјата. Бидејќи Земјата ротира побрзо отколку што Месечината патува околу нејзината орбита, овој мал агол произведува гравитациски вртежен момент што ја забавува Земјата и ја забрзува Месечината во нејзината орбита.
Во случајот со плимата и осеката, брзината на плимните бранови во океанот е далеку побавна од брзината на присилувањето на Месечината. Како резултат на тоа, океанот никогаш не е во блиска рамнотежа со приливот. Наместо тоа, присилувањето генерира долги океански бранови кои се шират околу океанските басени додека на крајот не ја изгубат својата енергија преку турбуленции, или во длабоките океани или на плитки континентални полици.
Иако одговорот на океанот е покомплексен од двата, можно е да се подели плимата и осеката на океанот на мал елипсоиден термин кој влијае на Месечината плус втор член кој нема ефект. Елипсоидниот термин на океанот, исто така, ја успорува Земјата и ја забрзува Месечината, но бидејќи океанот троши толку многу плимна енергија, сегашните плими на океанот имаат поголем ефект од цврстата Земјина плима.
Овој малку поголем орбитален аголен моментум предизвикува растојанието Земја-Месечина да се зголемува за приближно 38 милиметри годишно. Зачувувањето на аголниот импулс значи дека осната ротација на Земјата постепено се забавува, и поради тоа нејзиниот ден се продолжува за приближно 24 микросекунди секоја година (со исклучок на глацијалното отскокнување). Двете бројки важат само за моменталната конфигурација на континентите. Плимните ритмити од пред 620 милиони години покажуваат дека, во текот на стотици милиони години, Месечината се повлекувала со просечна брзина од 22 милиметри годишно (2200 км или 0,56% или растојанието Земја-Месечина на сто милиони години) и денот се продолжува со просечна стапка од 12 микросекунди годишно (или 20 минути на сто милиони години),.
Сегашната висока стапка може да се должи на речиси резонанца помеѓу природните океански честоти и плимните честоти. Друго објаснување е дека во минатото Земјата ротирала многу побрзо, ден кој веројатно траел само 9 часа на раната Земја. Добиените плимни бранови во океанот тогаш би биле многу пократки и би било потешко за приливите со долга бранова должина да ги возбудат плимата и осеката со кратка бранова должина.
Месечината постепено се повлекува од Земјата во повисока орбита, а пресметките сугерираат дека тоа ќе продолжи околу 50 милијарди години. Во тоа време, Земјата и Месечината би биле во меѓусебна резонанца на вртење-орбита или заклучување на плимата, во која Месечината ќе ја обиколи Земјата за околу 47 дена (моментално 27 дена), а и Месечината и Земјата ќе ротираат околу нивните оски во исто време, секогаш свртени еден кон друг со иста страна. Ова веќе и се случило на Месечината - истата страна секогаш е свртена кон Земјата - а исто така полека се случува и со Земјата. Сепак, забавувањето на ротацијата на Земјата не се случува доволно брзо за ротацијата да се продолжи до еден месец пред другите ефекти да ја променат ситуацијата: приближно 2,3 милијарди години од сега, зголемувањето на зрачењето на Сонцето ќе предизвика испарување на океаните на Земјата, отстранување на најголемиот дел од плимното триење и забрзување.
Либрација
Месечината е во синхрона ротација, што значи дека постојано го задржува истото лице кон Земјата. Оваа синхрона ротација е точно само во просек бидејќи орбитата на Месечината има дефинитивна ексцентричност. Како резултат на тоа, аголната брзина на Месечината варира додека кружи околу Земјата и затоа не е секогаш еднаква на брзината на ротација на Месечината која е поконстантна. Кога Месечината е на нејзиниот перигеј, нејзиното орбитално движење е побрзо од нејзината ротација. Во тоа време Месечината е малку понапред во својата орбита во однос на нејзината ротација околу својата оска, и тоа создава перспективен ефект кој овозможува да се види до осум степени на должина од нејзината источна (десна) далечна страна. Спротивно на тоа, кога Месечината ќе го достигне својот апогеј, нејзиното орбитално движење е побавно од нејзината ротација, откривајќи осум степени на должина од нејзината западна (лева) далечна страна. Ова е означено како оптичка либерација во должина.
Оската на вртење на Месечината е наклонета вкупно 6,7° во однос на нормалата на рамнината на еклиптиката. Ова води до сличен перспективен ефект во правец север-југ, кој се нарекува оптичка либрација во географска широчина, што овозможува да се видат речиси 7° од географската ширина надвор од полот на далечната страна. Конечно, бидејќи Месечината е оддалечена само околу 60 Земјини полупречници од центарот на масата на Земјата, набљудувач на екваторот кој ја набљудува Месечината во текот на ноќта се движи странично за еден пречник на Земјата. Ова доведува до дневна либрација, што овозможува да се види дополнителна должина од еден степен на Месечината. Од истата причина, набљудувачите на двата географски пола на Земјата би можеле да видат дополнителен степен на отчукување во географската ширина.
Покрај овие „оптички либрации“ предизвикани од промената на перспективата за набљудувач на Земјата, постојат и „физички либрации“ кои се вистински нутации на насоката на полот на ротација на Месечината во вселената: но тие се многу мали.
Патот на Земјата и Месечината околу Сонцето
Кога се гледа од северниот небесен пол (т.е. од приближниот правец на ѕвездата Северница), Месечината кружи околу Земјата спротивно од стрелките на часовникот, а Земјата околу Сонцето спротивно од стрелките на часовникот, а Месечината и Земјата ротираат на нивните оски спротивно од стрелките на часовникот.
Правилото за десната рака може да се користи за означување на насоката на аголната брзина. Ако палецот од десната рака покажува кон северниот небесен пол, неговите прсти се виткаат во правец во кој Месечината кружи околу Земјата, Земјата околу Сонцето, а Месечината и Земјата ротираат на нивните оски.
Во претставите на Сончевиот Систем, вообичаено е да се нацрта траекторијата на Земјата од гледна точка на Сонцето и траекторијата на Месечината од гледна точка на Земјата. Ова може да остави впечаток дека Месечината кружи околу Земјата на таков начин што понекогаш се враќа наназад кога се гледа од перспектива на Сонцето. Меѓутоа, бидејќи орбиталната брзина на Месечината околу Земјата (1 км/с) е мала во споредба со орбиталната брзина на Земјата околу Сонцето (30 км/с), ова никогаш не се случува.
Сметајќи го системот Земја-Месечина како двојна планета, нејзиниот центар на гравитација е во Земјата, околу 4,671 километри или 73,3% од полупречникот на Земјата од центарот на Земјата. Овој центар на гравитација останува на линијата помеѓу центрите на Земјата и Месечината додека Земјата ја завршува својата дневна ротација. Патот на системот Земја-Месечина во неговата сончева орбита е дефиниран како движење на овој заеднички центар на гравитација околу Сонцето. Следствено, центарот на Земјата се врти внатре и надвор од сончевата орбитална патека во текот на секој синодичен месец додека Месечината се движи во својата орбита околу заедничкиот центар на гравитација.
Гравитациониот ефект на Сонцето врз Месечината е повеќе од двојно поголем од оној на Земјата на Месечината; следствено, траекторијата на Месечината е секогаш конвексна. Односно, областа опкружена со орбитата на Месечината кон Сонцето е конвексно множество.
Густаво Гомес
Густаво Гомес (роден на во, Парагвај) — парагвајски професионален фудбалер кој настапува за ФК Палмеирас како позајмен играч од ФК Милан и за Репрезентацијата на Парагвај. Густаво Гомес игра на позиција одбрана.
Нете
Нете може да се однесува на:
Долен Египет
Долен Египет (مصر السفلى) е древна земја и регион во долниот тек на реката Нил. Се протега од денешниот Каиро до Средоземното Море и ја покрива широката делта на Нил. Узводно од Долниот Египет е Горниот Египет.
Преку делтата на Нил протекуваат 7 ракавци, и тука е многу богата со речни наслаги. Плодното земјиште и средоземната клима создадле растителен и животински свет што е значително различен од горниот тек на реката. Постојат пространи пасишта на кои се одгледува стока, и мочуришта богати со птици и папирус растенија. Првите жители на Долниот Египет биле номадски сточари, и живееле во овој крај уште од 3600 г.п.н.е. . Поради близината на средоземните култури, трговијата тука се развила рано. Пред обединувањето на Египет, со Долните Египќани владееле странски владетели или владетелите на Горниот Египет. За време на владеењето на фараонот Нармер се случило обединувањето на на Горен и Долен Египет во едно кралство.
Во времето на фараоните, Долниот Египет бил поделен на 20 номи (видете ја картата). Во византиската ера оваа област се викала Аркадија, а со неа се владеело од Александрија.
Божица на Долниот Египет била Ваџет, а симболот на државата била црвена круна. Вториот симбол на Горниот Египет е растението папирус.
Капо Сан Мартино
Капо Сан Мартино е локалитет во општина Лугано, Швајцарија, сместен на источната страна на Монте Сан Салваторе, покрај кантоналниот пат што го поврзува Лугано со Мелиде. Како што сугерира името, Капо Сан Мартино („Ртот на Свети Мартин“) е природна карпа со поглед на езерото Лугано.
Историски, локалитетот Капо Сан Мартино бил познат и како „Бесилката на Свети Мартин“, бидејќи таму биле извршувани смртни казни со бесење. Последното бесење се случило во 1804 година.
До 1861 година, Капо Сан Мартино бил на италијанска територија, бидејќи му припаѓал на Кампионе д'Италија. Во 1863 година, Капо Сан Мартино станал село Пазало, тогаш сè уште независна општина во областа Лугано.
Во текот на 19 век, од Капо Сан Мартино, покрај брегот на езерото, работела варница. Оваа варница била само една меѓу неколкуте други во Каслано, Мелиде, Кастањола, Пазало, Цимадера и Мелано, кои ги експлоатирале изобилните наоѓалишта на варовник во регионот Сотокенери за производство на вар.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Список на државни водачи во 788 година
Ова е список на државни водачи во 88 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Прогонство (филм)
Содржина
Едно лето, Александар одлучува да ги одведе сопругата Вера и двете деца на патување во неговото родно село. Патувањето започнува како типична селска идила, кога Вера му признава дека е трудна, но дека детето не е негово.
Јохан Штраус (син)
Јохан Штраус Помладиот (Johann Strauß, - , ) — австриски композитор, виолинист и диригент. Тој е создавач на класичната виенска оперета во која доминира валцерот. Најважни негови дела се оперетите: „Лилјакот“, „Циганскиот барон“ и валцерите „На убавиот син Дунав“. Тој бил наречен „Крал на валцерите“ бидејќи има искомпонирано 400 валцери.
Жената на авијатичарот
„Жената на авијатичарот“ (француски: La femme de l'aviateur) — француски филм од 1981 година, во режија на Ерик Ромер (Éric Rohmer), кој е и автор на сценариото. Главните улоги ги играат: Филип Марло (Philippe Marlaud), Мари Ривиер (Marie Riviere) и Ан-Лор Мери (Anne-Laure Meury).
Јохан Штраус (син)
Неговиот татко не сакал тој да стане музичар, туку банкар. Сепак, Јохан учел тајно да свири виолина како дете со првиот виолинист на оркестарот на неговиот татко, Франц Амон. Кога татко му го открил неговиот син дека тајно вежба виолина, еден ден тој го натепал со колан, велејќи дека тоа треба да му ја истера желбата за музика. Тоа се случува во периодот кога таткото се откажува од неговото семејство заради својата љубовница. Тогаш доаѓа период кога синот има можност да се сконцентрира целосно на кариерата како композитор со поддршка на неговата мајка.Штраус студирал контрапункт и хармонија со професорот по теорија Јоаким Хофман, кој поседувал приватно музичко училиште. Неговиот талент бил признат од страна на композиторот Јозеф Дреслер, кој го научил вежби по хармонија. Неговиот друг учител по виолина, Антон Колман од Виенската опера, исто така, пишува одлични препораки за него. Наоружансо овие, тој се приближил до виенските власти за да аплицира за дозвола за изведување. Тој првично формира негов мал оркестар каде што регрутира членови од една таверна, каде што музичарите кои бараат работа можеле лесно да се најдат.Тој го направил своето деби во 1844 година со неговиот оркестар вовиенското предградие Heitzingu. Од 1847 година изведувал концертнитурнеи низ европските земји, а 1872 година и во САД.И покрај првичните фанфари, Штраус наиде на потешкотии во неговите рани години како композитор. Но, откако прифати да изведува надвор од земјата, тој ја освои публиката.
Жената на авијатичарот
Содржина
Еден студент паѓа во очај кога дознава дека го изневерува девојката. За да ги открие причините за тоа, тој решава да ги следи неа и нејзиниот љубовник...
NGC 4517
NGC 4517 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4517 се споменува и како NGC 4437, UGC 7694, MCG 0-32-20, IRAS 12301+0023, FGC 1455, CGCG 14-63, UM 505, KCPG 344B.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4517 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4517 има привидни димензии од 10,5' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 32 м 45,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +0° 6' 56"". Положбениот агол на објектот е во износ од 83°.
Други поделби
Проучување на NGC 4517 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41618. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 289. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1405.
Космос-572
Космос-572 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 10 јуни 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-572 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 51,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 280 км, а најмалото на 174.
788
788 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 788 година од новата ера, 788. од првиот милениум, 88. од VIII век и деветта од 780-тите. Оваа година била определена како 788 уште од почетокот на средновековниот период, кога календарската ера Anno Domini стана најраспространетиот метод во Европа за определување на годините.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6296 и 6297 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5538 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4548 и 4549 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1541.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 788 година се протега во 3424 и 3425, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3484 и 3485 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1331. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 171 и 172 исламска година.
Санта Марија во Брера
Санта Марија во Брера била црква во Милано, во Ломбардија во северна Италија. Била изградена од Хумилијатите помеѓу 1180 и 1229 година, со мермерна фасада и готски портал од Џовани ди Балдучио во четиринаесеттиот век, а осветен и делумно урнат под Наполеоновата власт на почетокот на деветнаесеттиот век. Наполеонските соби на Пинакотека ди Брера го заземале горниот кат на коработ.
Историја
Санта Марија во Брера била изградена помеѓу 1180 и 1229 година како црква на манастир од редот на Хумилијатите. Ова било изградено на земјиштето на Гуерсио да Баџо, кој можеби бил конзул помеѓу 1150 и 1188 година, што непосредно пред 1178 година преминало во рацете на редот. Фасада од хоризонтални ленти од бел и сив мермер, со огивални прозорци и готски мермерен портал, била додадена од пизанскиот скулптор Џовани ди Балдучио помеѓу 1346 и 1348 година. Имала фрески од Џовани да Милано, Винченцо Фопа и Бернардино Луини.
По задушувањето на понижувачите од страна на Пиј V на 7 февруари 1571 година, манастирот станал - на барање на Карло Боромео и со одобрение на Григориј XIII - исусовски колеџ. За да се смести, Палацо Брера била изградена северно од црквата, според дизајните на Франческо Марија Ричини, од околу 1615 година. По сузбивањето на Језуитите од страна на Климент XIV на 21 јули 1773 година, палатата преминала во рацете на владата, во тоа време онаа на австриската династија Хабсбург.
Делови од фасадата, вклучително и огивалните прозорци и дел од облогите од сив и бел мермер, биле вградени од Лујџи Каноника во фарма Сан Феделе, во паркот на вилата на вицекралот Ежен де Бохарне, внук на Наполеон. Фрагменти од порталот биле зачувани во просторијата IV на Музеј на античка уметност во замокот Сфорцеско.
Природни резервати во Србија
Природните резервати се подрачја со специфични природни одлики кои претставуваат зачувани, единствени, ретки, ендеморични и посебни единици, заштитени со закон. Природниот резерват може да биде строг или посебен. Строгите резерви се наменети исклучиво за зачувување на природниот фонд и научно истражување и набљудување. Специјалните резервати имаат непроменет и добро сочуван екосистем во кој човековото влијание е минимизирано, а врз основа на намената може да се издвојат хидролошки, орнитолошки, геолошки, ихтиолошки, палеонтолошки и др резервати.
Природни резервати во Србија
Во Србија се издвоени околу 75 резервати тие се заштитени со закон, од кои повеќето посебни и строги, а значителен дел се однесуваат на научно-истражувачка и општа. Следи список на резервати врз основа на поделбите.
Старогрчка митологија
Старогрчка митологија — збир од митови и легенди на Старите Грци опфаќајќи ги нивните богови и херои, природата на светот и потеклото и значајноста на нивниот култ и нивните обичаии и обреди. Сите овие нешта биле дел од религијата на Стара Грција. Денешните научници со своите основи ги темелат и ги проучуваат митовите во обид да откријат повеќе за религиозните и политичките институции во Стара Грција, целокупната цивилизација и да ја разберат природата на самото создавање на митот.
Оваа митологија отелотворува јасност во огромна збирка приказни и безрезервност во реалистични уметности, како сликање на вази и заветни подароци. Старогрчкиот мит го објаснува потеклото на светот и во детали ги опишува животите и авантурите на мноштво богови, божици, херои, хероини и други митолошки суштества. Овие вредности отпрвин биле распространти низ усна традиција; денес старогрчките митови пред сè се познати од старогрчката книжевност.
Најстарите познати старогрчки книжевни извори се епските песни Илијада и Одисеја, кои главно се фокусирани на настаните околу Тројанската војна. Двете поеми од Хесиод, Теогонија и Дела и денови раскажуваат за настанувањето на светот, наследството на божествените владетели, потеклото на човекот и неговите проблеми. Исто така до денеска се зачувани и митови кои произлегуваат од Хомеровите химни, кои се поврзани со митови по поразот на постарите богови, и станувањето на Зевс како врховен Бог. Изворите за старогрчката митологија се пренесувале од колено на колено, главно по усмен пат.
Главните извори за деталите од старогрчката митологија се обезбедуваат од археологијата, односно со пронаоѓањето на голем број на декоративни артефакти. Пронајдените геометриски дизајни од керамика, кои потекнуваат од VIII век п.н.е. даваат сцени од тројанскиот период, како и авантурите на Херкул. Една од најосновните одлики на старогрчката митологија е нејзиниот политеизам, односно постоењето на многу богови. Друга одлика за боговите е антропоморфната претстава за боговите, односно Старите Грци своите богови ги претставувале во човечки вид, со човечки особености и одлики.
Книжевни извори
Старогрчката митологија имала широко влијание врз културата, уметноста, книжевноста на западната цивилизација и станала дел од западното наследство и јазик. Голем број на уметници од древни времиња до денес, старогрчката митологија им претставува инспирација за нивното творење.
Митовите околу старогрчката митологија, кои денеска се познати, датираат главно од извори од старогрчката книжевност во т.н. геометриски период, односно во 900 п.н.е. и 800 п.н.е. Митските прераскажувања играле голема улога во секој жанр во старогрчката книжевност.
Единственото дело кое успеало да се зачува до денес е книгата Библиотека. Книгата најверојатно била напишана во I или II век п.н.е. Авторството на книгата се препишува на Аполодор, но сепак тоа не е целосно докажано. Целото дело се состоело од четири книги, од кои една била изгубена. Така, првата книга започнува со создавањето на светот, Гигантомахијата и расказот на Девкалион а завршува со походот на Аргонавтите. Втората книга започнува со историјата на богот на реките Инах, подвизите на Херкулес, како и список на неговите синови. Третата книга започнува со историјата на Агенор и критските митови за Главк. Приодот од Тројанската војна се изгубени. Во целина, оваа книга дава големо резиме на народните митски преданија и херојски легенди.
Меѓу најраните книжевни извори се двата епоса на Хомер, Илијадата и Одисејата. Се смета дека постоеле голем број на епоси од ова време кои во текот на историјата исчезнале. И покрај своето традиционално име, Хомеровите химни немаат директна врска со Хомер. Хомеровите химни претставуваат хорски химни кои произлегуваат од т.н. Лирскиот период.
Хесиод (живеел во околу 700 п.н.е.) се смета дека бил еден од најстарите старогрчки поети кои имале некаков придонес кон создавањето на старогрчките митови. Во минатото, голем број на истражувачи спореле околу тоа кој е постар, Хомер или Хесиод, за да се докаже дека Хомер живеел години пред Хесиод. Хесиод е автор на Теогинија (Потекло на Боговите) и Каталог на жените. Овие записи биле едни од најстарите народни митови, кои се занимаваат со создавање на светот, потеклото на боговите, Титаните и слично. Во Теогинија, тој го претставил создавањето на светот преку Хаосот, Геја (Земјата), Ерос итн. Хесиод исто така ги вклучил и митовите за Прометеј, Пандора итн.
Други извори за старогрчката митологија се:
Археолошки извори
Откривањето на Микенската цивилизација од страна на германскиот аматерски археолог Хајнрих Шлиман во XIX век, и откривањето на Минојската цивилизација на Крит од страна на британскиот археолог Артур Еванс во XX век, помогнало да се објаснат голем број на прашања во врска со Хомеровите епови и голем број на детали кои се поврзани со митолошките богови и јунаци.
Хајнрих Шлиман решил да се посвети целосно кон откривањето на Троја, верувајќи дека Илијада на Хомер не е само мит. Во тоа време, историчарите и археолозите тврдиле дека Троја не постои, а дел од нив се сомневале дури и во Хомер и неговата Илијада. Во 1873 година, тој на бреговите во Мала Азија открил голем комплекс, во 1876 година открил големи гробници во Микена. Шлиман сметал дека предметите не датираат од времето на Тројанската војна, туку од многу порано. Последните спроведени анализи докажале дека раскопувањата на Шлиман на вториот и третиот слој од градот не припаѓаат на времето од Тројанската војна, туку предметите припаѓале на некој цар кој живеел илјада години пред Пријам. Така било докажано дека Троја не била откриена.
Делото на Шлиман делумно било продолжено од страна на англискиот професор Артур Еванс кој во периодот од 1900 до 1913 година го открил замокот Кносос на островот Крит. Еванс ја проучувал Микена, и претпоставувал дека микенската култура води потекло од Крит. По ослободувањето на островот од страна на Отоманското Царство, Еванс започнал со ископувања.
Геометриските дела од керамика, кои биле актуелни во VIII век п.н.е. дале неколку сцени од тројанскиот циклус, како и авантурите на Херкул. Овие визуелни претстави на старогрчките митови се важни од две причини. Првата причина е тоа што многу старогрчки митови биле прикажани на керамички вазни, порано отколку во книжевен вид. Од дванаесетте подвизи на Херкул, само „Кербер“ се случува во книжевен вид. Освен тоа, голем број на такви визуелни извори не биле прикажани никогаш во книжевен вид. Во архаичниот (околу 750 — 500 п.н.е.), класичниот (480 — 323 п.н.е.), и хеленскиот период (323 — 146 п.н.е.) започнал процесот на почесто книжевно претставување на сцените од старогрчката митологија.
Ѓорѓи Јанковски
Животопис
Роден е во четворо члено сиромашно семејство од мајка Евгенија - Гена и Татко Ристо Јанкуловски. Уште од своето рано детство останува без својот татко. Па неговата мајка морала да се грижи за него и неговиот постар брат Благој. Прилепската чаршија била неговото свртилиште од неговоата седма година па сè до раната младост кога се вклучува во напредното младинско движење и отпорот против окупаторот.
Старогрчка митологија
Истражување на митската историја
Грчкото толкување на боговите со текот на времето започнало да се менува, со цел да се приспособи кон културата на еволуцијата. На пример, додека митовите за љубовни врски помеѓу машки богови и машки ликови се појавувиле дури кон средината на архаичниот период, веќе кон последната третина на VII век п.н.е., такви митови станале сè почести. Сите богови, со исклучок на Арес, на крајот се здобивале со свои љубени момчиња, и на тој начин биле правени голем дел од хероите во старогрчката митологија. Еден од најпознатите такви ликови е митот за Херкулес. Пред тоа постоеле митови за љубов помеѓу мажи, како онаа меѓу Ахил и Патрокле. Во денешно време овие линкови се сметаат само како хомоеротични.
Ѓорѓи Јанковски
Животопис
По завршување на II Светска Војна, живее и работи во Скопје, како службеник во Југословенски Железници - кондуктор и возовоѓа, управник во домот во школата за отправници на возови, секретар на дирекција на железницата во Скопје. Во 1949 година паѓа во немилост на тогашниот режим и од 28.08.1949 до 20.01.1952 година поминува на Голи Оток на општествено корисна работа.
Старогрчка митологија
Истражување на митската историја
Во V век п.н.е. започнала да се зголемува писменоста помеѓу луѓето, како и развивање на нивната логика. Со ова започнала и кризата во старогрчкото општество. Најголема жртва на таа криза станал Сократ. Од друга страна, неколку радикални филозофи како Ксенофан на пример, од VI век п.н.е. започнале расказите на поетите да ги толкуваат како богохулни лаги. Овој ред на мисли нашле најголем израз во делата „Република“ и „Закони“ на Платон. Во V век п.н.е. трагичарот Еврипид честопати се исмејувал со старите традиции. Еврипид од друга страна пак давал остра критика кон односот на боговите кон човекот.
Скептицизмот во класичниот период бил поизразен во т.н. еленистички период. Митографот Евхемер тврдел дека историите за боговите биле само спомени на збунетите антички цареви. И покрај тоа што делата на Евхемер се изгубени, сепак интерпретацијата на неговиот стил земал замав кај Диодор Сицил.
Ѓорѓи Јанковски
Животопис
После општествено корисната работа на Голи оток, повторно се вработува во Југословенски железнииц, но сега како скретничар на железничката станица Пчиња. На железничката станица Пчиња за кусо време успева многу добро да се снајде во работата и да го организира приватниот семеен живот на неговото трочлено семејство.
Старогрчка митологија
Истражување на митската историја
Рационалното толкување на митовите станале дури повеќе од популарни во времето на Римското Царство, благодарение на материјалните теории на тогашните филозофии. Археологот Варо разликува три вида богови од таа епоха: богови на природата, поетите и градовите.
Ера на Боговите
„Потеклото на митовите“ или „создадените митови“ претставуваат обид за давање на одговорот за создавањето и потеклото на светот. Најприфатлива верзија во тоа време била онаа на Хесиод, во неговата Теогонија. На почетокот на секој мит или вистина во врска со создавањето на универзумот се наоѓал Хаос, кој се појавувал кај Старите Грци, односно добивал облик на божественост. Од Хаосот, на почетокот биле родени Ереб (пеколот) и Ноќта, чии деца пак биле Ајтер (Етар-Воздух) и Хемер (Денот). Од Ноќта биле родени и уште неколку богови, како на пример Таната (Смрт), Хипнос (Сон) и Онејра.
Први богови
Во почетокот на универзумот, Уран (Небо) бил најголем бог. Геја (Земја) имала голема улога во создавањето на универзумот. Соединувајќи се со Уран, биле создадени првата генерација на богови, од кои биле создадени Титаните. Најпрвин биле создадени Океан и Тетида, Хиперион и Теа, Коеј и Фојба, Креј и Еурибија, Јапет и Климена и Крон и Реја.
Крон и Реја биле предодредени да со своето соединување произлезат идните господари на универзумот, и тоа: Деметра, Хестија, Ад, Посејдон и Зевс. Овие богови подоцна ја поделиле власта и завладеале со светот. Во почетокот, Уран и Геја биле заедно, но подоцна преминале на различни страни. Крон, кој припаѓал на прватата генерација на богови, бил единствениот син на Геја кој ѝ помагал да се освети на својот татко Уран. Откако во една битка го победил, тој не само што му го зазел неговото место, туку и неговите браќа ги однел во Тартар, а Уран го држал во затвореништво. Подоцна, Крон се оженил со својата сестра Реја, но не сакал да преживее ниту едно од неговите деца. Така, од нивниот брак, првите четири деца не преживеале. Кога Реја забременила со Зевс, таа побегнала на островот Крит и во тајност го породила.
Титаномахија
Само што пораснал, Зевс го натерал на својот татко да ги ослободи на своите браќа и сестри. Со помошта на Хекатонхири и Киклопи, тој објавил војна на Крон, кој повторно се здружил со Титаните. Така, сите богови, и стари и млади учествувале во оваа борба. Во времето кога траела војната, Титаните се населиле на планината Отра, а Зевс со своите сојузници на планината Олимп.