cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Александар (филм од 2004)
Содржина
Генералот Птоломеј (го игра Хопкинс) на своите ученици им ја раскажува приказната за Александар Македонски, синот на македонскиот крал Филип II (го игра Килмер) и убавата епирска принцеза Олимпијада (ја игра Џоли). Во детството, Александар го учи славниот филозоф Аристотел (го игра Пламер), кој му ја всадува љубовта кон музиката и поезијата и му го развил чувството за чест и храброст. Подоцна, Александар (го игра Фарел) стекува интимен пријател и соборец — Хефаестион (го игра Лето), а по смртта на Филип II, на возраст од само 20 години, Александар ја презема власта во земјата. Со својата војска успева да задуши неколку буни, а откако ќе се ожени со привлечната Роксана (ја игра Росарио Досон), со 30.000 пешаци и 5.000 коњници, Александар оди во војна против моќната Персија. Подоцна, во филмот се прикажани освојувањата на Александар, како и неговата смрт...
Димитар Македонски
Димитар Василев Македонски ( - во Цариград, денешен ) — македонски преродбеник, просветен деец и учебникар. Роден е во селото, во 1847 година. Се школувал во родното Емборе, а потоа во Белград и Цариград, а потоа учителствува во Клисура, Воден, Струга, Битола и Лом.
Ајленд Парк
Аjлeнд Парк (Island Park) е град в okrugot Фримонт во сојузната држава Ајдахо, САД. Ајленд Парк според пописот од 2000 година броел 215 жители и опфаќал површина од 19,3 км2. Се наоѓа на надморска површина од 1 918 m. Повикувачкиот број во Ајленд Парк е 83429 и 83433, додека пак повикувачкиот број е 208.
Димитар Македонски
Дејствувањето меѓу македонската емиграција
По создавањето на Бугарската држава се населува во Софија. Таму работи најпрво во судството како обвинител, а потоа и како судија. Во 1882 година се запознава со Коста Шахов и учествува во уредувањето на весникот Македонија. Подоцна заминува за Цариград, за да го преземе уредувањето на егзархискиот весник "Новости". Подоцна станува член на Бугарското благотворително друштво во Цариград (1884). На 18.02.1895 година Трајко Китанчев ги повикал сите македонските друштва да испратат свои делегати на Конгресот кој требало да се одржи во Софија следниот месец, целата на овој собир била организирање за дејствување на подобтување на положбата на населението во Македонија. І македонски конгрес започнал со својата работа на 18.03.1895 година и првите три дена се расправало за целата на македонските друштва, притоа на дневен ред имало две точки: Автономија на Македонија или нејзино присоединување кон Бугарија. Димитар Македонски заедно со двајца делегати гласал за присоединување на Македонија кон Бугарија, додека останатото мнозинство од 60 делегати за Автономија на Македонија.
Написи во весникот „Македонија“
Димитар Македонски често пишувал и статии во цариградскиот весник „Македонија“ на македонска национална тематика. Тој уште во 1871 година (16.2.1871) гневно пишува до главниот уредник на весникот Петко Славејков во врска со отсуството на покана за учество на Македонските епархии на Архиепископскиот собор за уредувањето на Бугарската егзархија:
Од неговиот учебник Кратка свјаштена историја, за училиштата по Македонија (1867), се гледа дека историските настани (пред воопшто да постои терминот Бугари/Бугарија) во кои се говори за Македонците, тој ги поврзува со Бугарите. Со тоа јасно се согледува дека, тој терминот Бугари го употребува со значење ''Словени/Словенско. ''
Убиството на Димитар Македонски
На 23.02.1898 година (стар стил) во Цариград, Димитар Македонски бил ликвидиран од страна на Ефтим Димитров - Гештанов од ресенското село Дупени, во тоа време вратар на бугарската болница во Цариград, терорист на ТМОРО. Македонски бил убиен од страна на организацијата поради напис поврзан со Виничката афера во весникот Новини. По објавувањето на написот, учителот Битраков од Охрид истакнал дека Македонски нема да остане жив. Откако веста за неговото убиство пристигнала во Солун, Иван Хаџи Николов, Дамјан Груев, Христо Батанџиев и Христо Матов кои дошол специјално од Скопје, се собрале во Бошњакан и набргу им се придружил сопственикот на анот - Васил Мончев (кој бил меѓу првите членови на организацијата), тогаш Иван Х. Николов сакал да почасти коњак за убиството, а Мончев набргу заминал, и му препорачал на Дамјна Груев повеќе да не доаѓа во гостилницата. Бугарскиот трговски агент во Солун, Атанас Шопов претпоставувал дека ликвидацијата на Македонски била наредена од Задграничното претставништво на ТМОРО во Софија, а неговата ликвидација била извршена од страна на Цариградскиот комитет на чело со Трајчев. Шопов истакнува дека убиството на Димитар Македонски било извршено со цел за да се изврши притисок врз егзархиските чиновници и Бугарската црква (Бугарска егзархија) чие седиште се наоѓало во Цариград за да бидат поставени учители во Македонија по потребите на ТМОРО. Притоа, Шопов истакнува дека:
Тој имал само еден син, по име Александар, кој работел како соработник на весникот Macedoiné. Александар починал во 1919 година, а само по 20 дена починала и неговата мајка, сопругата на Димитар, Донка Македонска.
Дела
Автор е на 3 учебници, пишувани на македонски народен говор на неговиот роден дијалект со многу црковнословенизми, што ги објавува во печатницата на весникот „Македонија“ во Цариград. Неговите учебници се:
Првиот учебник е пишуван во вид на прашања и одговори, слично како учебниците на Кузман Шапкарев и другите македонски учебникари. Во него Димитар Македонски тврди дека "Бугарите во Македонија" (како што ги нарекува Македонците) биле покрстени уште од Апостол Павле. По 1878 година се занимавал со новинарство.
Ејми Ли
Ејми Лин Харцлер (Amy Lynn Hartzler; р. 13 декември 1981) попозната како Ејми Ли (Amy Lee) — американска пејачка и автор на многу песни. Таа е класичен пијанист. Таа исто така претставува водечки вокал на рок групата Evanescence. Таа има влијателно ниво почнувајќи од класиката, на пример Моцарт, па сè до модерните изведувачи како Бјорк, Тори Амос, Дени Елфман и Пламб.
Ран живот
Ејми е дете на Џон Ли-диск џокеј (диџеј) и Сара Каргил. Има еден брат-Роби и две сестри-Кери и Лори. Исто така имала и сестра која починала на тригодишна возраст во 1987 година од сѐ уште неидентификувана болест. Песната „Hello“ од Fallen е напишана за нејзината мртва сестра исто како и песната „Like You“ од The Open Door. Ејми земала часови за класично пијано уште кога имала девет години. Нејзиното семејство се преселило на повеќе места, како Флорида и Илиноис, но случајно преселувајќи се во Литл Рок, Арканзас се формирала и групата Evanescence. Ејми почнала да учи во Middle Tennessee State University за музичката теорија и композиции, а подоцна работела на кариерата на бендот.
Во интервјуто за AOL Music Ејми изјавила дека првите песни што ги напишала се "Eternity of the Remorse" and "A Single Tear". Првата песна ја напишала кога имала 11 години, а втората кога имало доделување за дипломи во осмо одделение.
Свршување и брак
На 9 јануари 2007 година во емисијата Live @ Much таа изјавила дека минатата ноќ се свршила. Подоцна и потврдила дека била побарана за жена од страна на Џош Харцлер, терапевт и долгодишен пријател. Ејми исто така рекла и дека песните „Good Enough“ и „Bring Me to Life“ ги напишала инспирирана од него. Овој пар се венча на 6 мај 2007 година, а нивниот меден месец бил на место близу Бахамите. Ејми соопштила дека отсега наваму е официјална Г-ѓа Харцлер.
Формирање
Ејми го водела бендот заедно со гитаристот Бен Муди. Тие двајца се запознале во младински камп, откако Муди ја чул Ејми како ја пее песната свири на пијано песната од Мит Лоуф, „I'd Do Anything For Love (But I Won't Do That)“. За еден месец парот почнал да изведува во книжарниците и во кафе баровите во Арканзас, а снимиле и два EP албуми Evanescence EP (1998) и Sound Asleep EP (1999). Во 2000 година Evanescence снимиле подолг EP албум наречен Origin. Овој албум содржи три песни кои подоцна се појавиле во нивниот прв студиски албум Fallen, сите напишани од Бен Муди и Ејми Ли, а тоа се: „Whisper“, „Imaginary“ и „My Immortal“. Подоцна се појавила бенд верзија на „My Immortal“ која е направена за да можат да ја спуштаат обожавателите кои ја купиле официјалната верзија на Fallen. Бенд верзијата подоцна била вклучена во подоцните верзии на албумот во бразилските, боливските и аргентинските едиции.
На 22 октомври 2003 година Бен Муди го напуштил бендот поради "креативни разлики". Во интервју неколку месеци подоцна, Ејми рекла: „...дојдовме до момент кога ако нешто не се променеше, немаше да можеме да го снимиме вториот студиски албум“. Таа исто така рекла „Ние сме конечно вистински бенд, а не само Бен и јас и неколку други луѓе фрлени заедно со нас.“ Поранешниот гитарист на бендот Cold гитаристот, Тери Балсамо го заменил Муди во бендот, и како гитарист, и како текстописец заедно со Ејми.
Соло албум
За време на интервју во октомври 2008 година, за магазинот Spin, Ејми Ли изјавила дека таа напишала неколку песни, кои најверојатно ќе бидат за нејзиниот соло албум. Таа не кажала кога ќе биде издаден албумот.
Стил и имиџ
Во јавноста Ејми Ли носи викторијански или стилизирани алишта. Некои од нејзините алишта биле инспирирани од Готската мода. Таа исто така има дизајнирано многу од своите алишта вклучувајќи ги и оние кои ги носи за време на спотот на песната „Going Under“, фустанот што го носела на наградите „Греми“ во 2004 година, а и фустанот кој го носи на омотот од албумот The Open Door. Откако ги дизајнирала тие алишта Ејми одбрала алиштата да и ги дизајнира Јапонскиот дизајнер Х. Наото. На концертите таа носи корсет и мрежести хулахопки како и долги фустани и чизми до колена. Одреден период таа имаше пирсинг на левата веѓа, што е видливо на омотот од албумот Fallen.
Во неколку интервјуа Ејми рекла дека никогаш не би ги покажала своите гради за да привлече внимание на себеси. Во музичкото видео за песната „Everybody's Fool“, таа глуми артисти кои прават секс појави за да ѝ се допаднат на публиката. Многу обожаватели ја зенат Ли поради тоа што таа не ги имитира другите артисти користејќи сексуални атракции во нејзината музика.
Во 2006 магазинот Bleeder ја вброи Ејми во листата како една од најсекси рок пејачки заедно со Џоан Џет, Кортни Лав и Лиз Фер.
Други проекти
Во 2000 година, Ли позајмила вокали на две песни од поранешниот пијанист на Evanescence Дејвид Хоџес: „Breathe“ (The Summit Church: Summit Worship) и неиздадената „Fall Into You“. Таа исто така позајмила позадински вокали за песната „Missing You“, од првиот албум на Big Dismal, Believe, а исто така позајмила позадински вокали и за две песни од групата The Damning Well, иако нејзините вокали на крајот биле тргнати од песната за да не се предизвикаат проблеми со издавањето преку нивната издавачка куќа. Подоцна Ли извела дует со тогашното нејзино момче Шон Морган на песната „Broken“ за албумот на Seether, Disclaimer II. Песната исто така била дел од саундтракот за филмот од 2004, The Punisher.
Во 2004, Ли тврдела дека пишувала музика за филмот Хрониките на Нарнија: Лавот, вештерката и ормарот, но музиката била одбиена бидејќи била „многу темна.“ Но потоа продуцентите на Нарнија кажале дека тие никогаш не побарале од Ли да композира музика за филмот и дека „Никгаш не било планирано да се појави музика на Evanescence за саундтракот на филмот.“ Потоа се појавиле шпекулации дека една од песните која требало да биде за филмот била исечена и ставена во неколку од песните на албумот The Open Door, но Ли рекла дека тоа не е вистина и дека само еден дел од таа песна бил ставен на последната песна од албумот, „Good Enough“.
Ли станала американската добротворка за Out of the Shadows во 2006. Оваа организација е интернационална фондација со цел да се овозможи едукација во врска со епилепсија. Помладиот брат на Ли, Роби, претходно ја имал оваа болест. Ејми исто така направила кратка појава во музичкото видео на песната „God's Gonna Cut You Down“ од Џони Кеш кон крајот на 2006. Секоја позната личност во видеото требало да избере што ќе прави за видеото, а Ли одбрала да се појави оставајќи цвеќиња на гроб. Нејзината сцена е снимена во Црквата Тринти во Њујорк и таму таа носи палто кое претходно му припаѓало на Тим Бартон.
Во февруари 2007, MTV издал албум MTV Unplugged: Korn до телевизиите, а Ли се има појавено како гостински вокал на песната „Freak on a Leash“. „Freak on a Leash“ е исто така издадена како прв сингл од албумот. Во ноември 2007, кабелската телевизија VH1 продуцирала псевдокументарец во стил Позади Музиката, наречен Rock Band Cometh: The Rock Band Band Story, за да ја промовира играта Рок Бенд. Ли била една од познатите личности кои се појавиле како камео на шоуто.
Во јуни 2008, National Music Publishers ѝ ја презентирале на Ли нивната награда од 2008.
Ли ја направила своја верзија на песната „Sally's Song“ која требало да се појави во филмот Nightmare Revisited од Walt Disney Records. Албумот содржи нов материјал и песни од оригиналниот филм Nightmare Before Christmas. Ли изведувала во живо за време на повторното издавање на Nightmare Before Christmas на 17 октомври во Холивуд, Калифорнија и на 13 октомври за емисијата Вечерното Шоу со Џај Лено.
NGC 3737
NGC 3737 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3737 се споменува и како UGC 6563, MCG 9-19-128, CGCG 268-58.
Откривање
Објектот е откриен на 14 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3737 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 3737 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 81°.
Други поделби
Проучување на NGC 3737 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35840. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3832. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 59.
Јудеоирачки арапски јазик
Јудео-ирачкиот арапски јазик е јазик кој спаѓа во групата на семитски јазици и во подгрупата на арапски јазици. Овој јазик се зборува во Ирак и Израел од страна на околу 100 000 луѓе.
Задгробен живот
Задгробниот живот (животот по смртта или животот на оној свет), претставува идеја според која свеста или мозокот на битието остануваат и по неговата физичка смрт. Според многу познати сфаќања, оваа продолжена егзистенција има духовен или нематеријален облик. Поголем дел од сфаќањата за задгробниот живот потекнуваат од религијата, езотеријата и метафизиката. Се верува дека починатите лица, по смртта, одат во некоја специфична област или место за егзистенција кои ги одредува Бог, според заслугите за време на нивниот живот. Реинкранацијата пак, од друга страна, се однесува на живот после смртта во кој е зачувана само „суштината“ на битието, а „животот после смртта“, е друг живот на Земјата или пак во рамките на истиот универзум.
Видови сфаќања за задгробниот живот
Постојат две основни сфаќања за задгробниот живот: емпириски, врз основа на набљудување и религиозни, врз основа на верувањата.
Задгробниот живот во разни метафизички модели
Во метафизичките модели, теистите главно веруваат дека луѓето, после нивнатасмрт ги очекува некаков вид на задгробен живот. Атеистите пак, главно не веруваат дека постои задгробен живот. Припадниците на некои нетеистички религии како Будизмот, веруваат во живот после смртта (реинкарнација) без да се спомене Бог.Садукеите, биле прастара еврејска секта кои верувале дека постои Бог, но не и задгробрн живот. Агностиците се држат до ставот дека како посоењето на Бог, така и постоењето на души или живот после смртта е непроверено и со тоа останува непознато. Некои филозофии (на пр: хуманизам, постхуманизам и до некој степен емпирицизам) се држат главно до ставот дека не постои задгробен живот. Многу религии, без разлика дали веруваат во постоењето на душата во друг свет како Христијанство, Ислам и многу други пагански системи на верување, или пак, во реинкарнација како одредени форми на Хиндуизам и Будизам, веруваат дека статусот на дадена личност во задгробниот живот е награда или казна за животот што го живееле.
Културолошка споредба
Неодамна, од страна на научникот за религиски студии д-р Грегори Шушан беше извршено истражување во врска со задгробниот живот во античките религии низ културите. Студијата ги анализира верувањата на пет антички цивилизации (Старото и Средно Царство Египет, Сумерска и Стара Вавилонска Месопотамија, Ведическа Индија, пред- Будистичка Кина и пред-Колумбијска Мезоамерика) во врска со историски и сегашни искуства близу до смртта (NDE) и шамански задгробни „патувања“. Откриено е дека и покрај многубројните специфични културолошки разлики, деветте најчести елементи кои најчесто се појавуваат за време на NDE, исто така на едно општо структурно ниво се повторуваат низ културите. Со ова се утврдува дека авторите на овие антички текстови биле запознаени со NDE или нешто слично (на пр: шамански тип на искуства). Сличноста помеѓу културите ги поддржува и религиозната и физиолошката теорија бидејќи двете покажуваат дека феноменот е универзален.
Стариот Египет
Задгробниот живот има важен удел во религијата на Стариот Египет, неговиот систем на верување е еден од најстарите. Кога телото ќе умрело, делови од неговата душа познати како ка (двојно тело) и ба (личност) оделе во кралството на Смртта. Додека пак, душата живеела во полињата на Ару,а Озирис барал работа како замена за заштитата што тој ја пружал. Во гробовите биле поставувани статуи како замена за починатите. За да се достигне награда во задгробниот живот, потребно било срце без гревови, способност за рецитирање на изреките, лозинките и формулите од книгата на Смртта. Во холот на Двете вистини, срцето на починатиот било мерено со пердувот на вистината и правдата Шу,земен од шапката на божицата Ма`ат. Доколку срцето било полесно од пердувот, починатиот можел да помине, но доколку било потешко, демонот Амит го јадел починатиот. Египќаните исто така верувале дека задгробен живот може да се постигне само доколку се биде мумифициран. Само доколку телото било соодветно балсамирано и закопано во мастаба, мртвиот би можел повторно да живее во полињата на Јалу и да го придружува Сонцето во текот на денот. Поради опасностите во задгробниот живот, во гробот се ставала книгата на Смртта како и храна, накит и „клетви“. Исто така го користеле и „отворањето на устата“.
Зороастризам
Зороастризмот тврди дека урванот, кој го претставува вонтелесниот дух, лежи на земјата три дена пред да замине во кралството на смртта со коешто раководи Јима. За време на трите дена додека духот е на земјата, пред неговото тело стојат правичните души и ја пеат„ Ustavaiti Gathas“ со радост, а кај главата му седи нечестива личност што плаче и ја рецитира „Yasna“. Зороастризмот тврди дека за правичните души се појавува убава девица којашто претставува персонификација за добрите мисли на душата, добрите зборови и дела. За нечестивата личност се појавува многу стара, грда, гола старица. После три ноќи, душата на нечестивиот ја зема демонот Вицареша(Vicaresa), на мостот Чинват и ја праќа во темнината (пеколот). Се смета дека Јима бил првиот крал кој владеел на земјата како и првиот човек кој умрел. Во областа на Јима, душите живеат како сенки и зависат од нивните потомци коишто сѐ уште живеат на земјата. Потомците ја задоволуваат нивната глад и ги облекуваат преку ритуали кои ги прават на земјата. Ритуалите кои се прават во првите три дена се од голема важност бидејќи ја штитат душата од лоши сили и и` даваат сила да го достигне подземјето. По три дена, душата го поминува мостот Чинват којшто претставува краен Суд за душата. Листата понекогаш се проширува и ги вклучува Вахман и Ормазд. Рашну е боженствениот којшто ги држи вагите направдата. Доколку добрите дела се потешки од лошите, тогаш душата е достојна за во рајот. Доколку лошите дела се потешки од добрите, тогаш мостот се навалува надолу кон ширината на заострен раб и грозна старица ја зема душата во нејзините раце и ја носи со нејзе долу во пеколот. Мисван Гату e „местото на мешаните“ каде душите имаат сива егзистенција, во недостаток и на тага и на радост. На ова место се стигнува доколку добрите и лошите дела на душата се еднакви и вагата на Рашну е еднаква.
Стари Грци и Римјани
Во „Одисеја“, Хомер мртвите ги нарекува „исцрпени призраци“. Задгробен живот со вечна среќа постои во Елисејските полиња, но тие се резервирани за смртните потомци на Зевс. Во митот за Ер, Платон опишува дека на душите им се суди веднаш после смртта и се праќаат или на небото како награда, или во подземјето како казна. По уживањето или страдањето од одлуките на Судот, душите се реинкарнираат. Грчкиот бог Хејдс, во старогрчката митологија е познат како крал на подземјето, мрачно место помеѓу местото за мачење и местото за одмарање,кадешто повеќето души живеат после смртта. На некои херои од грчките легенди им е дозволено да го посетат подземјето. Римјаните имаат сличен систем на верување, со тоа што Хејдс кај нив се нарекува Плутон. Во античкиот грчки мит за Херкул, како една од неговите задачи, тој мора да одпатува во подземјето за да го фати Кербер и да ја врат жена му на Адмет, Алкестида. Сонот на Скипион, напишана од Кикерон, го опишува вонтелесното искуство на душата што патува високо над Земјата и гледа од далеку надолу кон малата планета.
Скандинавска религија
Едите со поезија и проза, најстарите извори на информации за скандинавските сфаќања за задгробниот живот, варираат во нивниот опис на неколку области кои се подолу споменати. Најпознати се:
Воскресение
'''Реформски и реконструктивен Јудаизам. Одбивање на воскресението'''
Реинкарнација
Додека грчките филозофи како Платон и Сократ преку филозофски докази се обидувале да докажат дека постои реинкарнација, еврејските мистици кои исто така го прифаќале тоа воопшто не се обидувале да го докажат постоењето. Тие нуделе објаснувања за тоа зошто реинкарнацијата би ги решила инаку нерешливите проблеми во теологијата (како да се усклади постоењето на Бог со зла и добра страна). Реинкарнацијата во еврејската мисла се јавила некое време после Талмудот. Реинкарнацијата не е спомната во Талмудот, ниту во други претходни написи. Идејата за реинкарнацијата, наречена гилгул, станала популарна во народното верување и е споменувана во Јудејската литература помеѓу евреите Ашкенази. Помеѓу некои кабалисти, се шири идејата дека некои човечки души се реинкарнираат во нечовечки тела.Овие идеи биле застапени во многубројни кабалистички дела од 1200те години и во делата на мистиците од 1500те години. Во колекцијата со приказни на Мартин Бабер(Martin Buber), за животот на Баал Шем Тов(Baal Shem Tov), вклучува неколку приказни кои се однесуваат на луѓе кои се реинкарнирале во сукцесивни животи. Едни од најпознатите (некабалисти или антикабалисти) Раби кои ја одбиле идејата за реинкарнација се: Саадиа Гаон(Saadia Gaon), Дејвид Кими(David Kimhi), Хасдај Крискас(Hasdai Kreskas), Једај Бедерши(Yedayah Bedershi) (раниот 14 век), Џозеф Албо(Joseph Albo), Абрахам ибн Дауд(Abraham ibn Daud), Рош и Леон де Модена(Rosh and Leon de Modena). Саадиа Гаон, во Emunoth ve-Deoth, вклучува дел vi со докази за непостоење на доктрината за метемпсихоза (реинкарнација). При негирањето на реинкарнацијата, Саадиа Гаон тврди дека евреите кои веруваат во реинкарнација, прифатиле нееврејски верувања. Според Кришна, луѓето би требало да се сеќаваат на детали од поретходните животи доколку постои реинкарнација. Ова верување е познато и во ортодоксниот Јудаизам. Навистина, постои цело дело наречено Sha’ar Ha’Gilgulim (Портата на реинкарнациите) кое е основано врз делата на Раби Исак Луриа (Isaac Luria)(надополнето од неговиот следбеник Раби Чаим Витал(Chaim Vital)). Делото ги опишува опширните, комплицирани правила на реинкарнацијата. Од Sha’ar Ha’Gilgulim, се издвојува сфаќање дека гилгул физички е паралелно со бременоста. Многу ортодоксни молитвени книги вклучуваат ноќна молитва со која се бара прошка за гревовите што се направени во овој или претходниот гилгул што е проследено со рецитирање на молитвата пред спиење.
Од Светите книги
Кога Седуците го прашале Исус за воскресението (чиј сопруг би бил некој кој бил женет неколкупати во животот), Исус одговорил дека бракот немал никаква важност по воскресението, бидејќи воскреснатиот (во овој случај) би бил како ангелите во рајот. Исус исто така вели дека, ќе дојде време кога мртвите ќе го слушнат гласот на Синот Божји и сите што биле во гробовите ќе станат, верниците ќе воскреснатво живот, а на неверниците ќе им се суди. Во Евангелието според Матеј, на денот на смртта на Исус, гробовите се отвориле, а при неговото воскресение многу починати светци излегле од своите гробови и отишле во „светиот град“, Ерусалим. Судниот ден: Исус го спореди кралството на небото, со коешто тој владее, со мрежа што била фрлена во морето и собрала риби од секаков вид. Кога мрежата била полна, луѓето ја повлекле на брегот и добрата риба ја ставале во садови, а лошата ја фрлале настрана. Така ќе биде и на крајот од постоењето, или Судниот ден. Ангелите ќе ги оделуваат добрите од лошите и лошите ќе ги фрлаат во оган. Потоа правичните ќе заблескаат како Сонцето во кралството на нивниот Татко.
Раната Црква: 1от век
Исус и новите писатели на Библијата, споменуваат идеи за задгробен живот и воскресение кои вклучуваат Рај и Пекол. Авторот на Лука ја вбројува приказната за „Лазар и богатиот човек“ која ги прикажува луѓето во Хејдс како го очекуваат воскресението без разлика дали ги очекува мачење или блаженост. Авторот на „Книгата за откритието“, пишува за Бог и ангелите против Сатаната и демоните во епска битка на крајот на светот, кога на сите ќе им се суди. Таму се спомнува за духовни тела на пророци од минатото и за преобразувањето.
Раната Црква: II и III век
Неканонските Акти на Пол и Тесла зборуваат за делотворноста на молитвите за мртвите, така што може да се наречат „ состојба на среќа“. Иполит од Рим, го отсликува Хејдс како место каде правичните и под пазувите на Аврам го очекуваат своето воскресение и се радуваат на инината, а грешните се измачувани пред „езерото со оган што непрекинато гори“, во кое подоцна ќе бидат фрлени.
Раната Црква: IV и V век
Грегориј од Ниса дискутира за можноста за прочисување на душите по смртта во кое се верувало многу порано. Свети Августин му се спротивставува на Пелаџио(Pelagius) тврдејќи дека најголем грев е тоа што во пеколот одат некрстените и сирачињата и таму се подложени на исти казни како и оние кои извршиле вистински гревови.
Средновековно Христијанство
Папата Грегориј I го повторува сфаќањето повторувано со векови наназад од Грегориј од Ниса дека, на мртвите страдаат од прочистување на душата и во врска со тоа пишувал за „прочистителни пламени“. Именката „прочистување“ (латински: место за чистење) за првпат се користи за да го опише болното прочистување на душата на спасените по животот. Истиот збор во форма на придавка (прочистувачко,а,и) кој се јавува исто така и во нерелигиозни текстови, веќе се користел од страна на Христијаните како Августин од Хипо и Папата Грегориј I во смисла на прочистување после смртта.
Свиденборг и просветлувањето
За време на Ерата на просветлувањето, теолозите и филозофите истакнале разни филозофии и верувања. Познат пример е Емануел Свиденборг(Emanuel Swedenborg) кој напишал околу 18 теолошки текстови кои детално го опишуваат задгробниот живот според неговите духовни искуства, од кои најпознати се Рајот и Пеколот. Од друга страна пак, просветлувањето придонесе за појавувањето за многу релистични филозофии како деизмот. Многу слободни мислители на деизмот тврделе дека верувањето во задгробен живот со награда и казна било неопходно поради разумност и добар морал на луѓето.
Седумдневните Адвентисти
Седумдневната Адвентистичка Црква тврди дека првата смрт, или смртта настаната преку живот на планетата со природни услови (болест, старост, несреќа итн.) е спиење на душата. Адвентистите веруваат дека телото + здивот на Бога = жива душа. Како и Јеховините сведоци и Адвентистите користат клучни фрази од Библијата како „Живите знаат дека ќе умрат:но мртвите не знаат ништо, ниту пак имаат награда повеќе бидејќи сеќавањата за нив се веќе заборавени“ (Eccl. 9:5 KJV). Адвентистите исто така тврдат дека цената на гревот е смртта, а Бог е бесмртен. Адвентистите веруваат дека Бог ќе им даде вечен живот на воскреснатите на Второто пришествие на Исус. Дотогаш сите што починале, „спијат“. Кога Исус Христос кој е зборот и здивот на животот, ќе дојде по вторпат ќе ги земе правичните со себе на небото и да се сретнат со својот Господар. Правичните ќе бидат во Рајот со Бог илјада години (еден милениум) и заедно ќе им судат на неискупените и на паднатите ангели. Додека спасените се во Рајот, земјата ќе биде лишена од луѓе и животни.Само паднатите ангели ќе останат живи. Второто воскресение е она на нечестивите кога Исус ќе го донесе новиот Ерусалим од Рајот и ќе го смести на земјата. Исус ќе ги повика да живеат сите тие што се нечестиви. Сатаната и неговите ангели ќе ги убедат нечестивите да го заобиколат градот, но пеколен оган и сулфур ќе паѓаат од небото и ќе ги уништи, со што Земјата ќе се прочисти од сите гревови. Ова се нарекува втора смрт. На новата земја Бог ќе обезбеди вечен дом за сите спасени и совршена средина за вечен живот, кадешто ќе биде вратена и градината Едем. На големата контроверзност ќе и дојде крај и гревот нема да постои повеќе. Бог ќе владее вечно во совршена хармонија. (Rom. 6:23; 1 Tim. 6:15, 16; Eccl. 9:5, 6; Ps. 146:3, 4; John 11:11-14; Col. 3:4; 1 Cor. 15:51-54; 1 Thess. 4:13-17; John 5:28, 29; Rev. 20:1-10; Rev. 20; 1 Cor. 6:2, 3; Jer. 4:23-26; Rev. 21:1-5; Mal. 4:1; Eze. 28:18, 19; 2 Peter 3:13; Isa. 35; 65:17-25; Matt. 5:5; Rev. 21:1-7; 22:1-5; 11:15.)
Задгробниот живот во Црквата на Исус Христос и светците од последните денови (Мормонизам)
Џозеф Ф. Смит(Joseph F. Smith) од Црквата на Исус Христос и светците од последните денови(The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints) направил елаборат за задгробниот живот. Го открива како сцена на мисионерски обид од страна на правичните духови да ги искупат тие што сѐ уште се во темнина – во затворот за духовите, или „пекол“, каде духовите на мртвите остануваат до судењето. Поделено е на два дела: Затвор за духови и Рај. Заедно се познати како „Светот на духовите“, или „ пазувата на Аврам“; види Лука 16:19-25).Тие веруваат дека Исус го посетил затворот (1 Петар 3:18-20) и ги отворил портите на Рајот за оние кои се кајат.Ова е слично на „Застрашувачкиот пекол“, учење на некои од главните Христијански верувања. И Затворот за духови и Рајот се во согласност со верувањата на „Светците од последните денови“. По воскресението на духовите „трајно“ им се доделуваат до три степена на небесна слава- Небесна, Земна и Телесна ( 1 Cor 15:44-42; Вера и Завети, дел 76), или се фрлаат со Сатаната во „Далечната темнина“. (Види Вера и Завети, дел 76).
Штудер
Името на планината потекнува од старословенското штдъ, штдовинъ. Во Грција Штудер се смета за западен дел на Драмски Боздаг.
Задгробен живот
Спас, верување и доблест од античкото до современото христијанство
Повеќето Христијани одрекуваат дека влезот во Рајот може да биде соодветно заслужен, попрво го сметаат за дар кој може да го додели само Бог преку неговата добрина. Ова верување е според теологијата на Св.Павле: Спасени сте како дар Божји, преку верба, а не со работа, така што никој нема да може да се фали. Августинските, Томистичките, Лутеранските и Калвинистичките теолошки традиции, сите ја истакнуваат незаслужената добрина што Бог ни ја дава и го одбиваат таканереченото Пелагијанство со кое човек сам би го заслужил спасот преку добри дела. Сите Христијански секти не го признаваат ова учење, контроверзиите за добрината и добрата волја и судбината. Во праксата, верувањето дека Рајот е награда за доброто однесување е општоприфатено народно верување во христијанските заедници па дури и кај членови на црквите кои го одбиваат тоа верување. Христијанските теолози Томас Акинас(Thomas Aquinas) и Џонатан Едвардс(Jonathan Edwards) пишуваат дека спасените во Рајот ќе се радуваат на страдањата на проколнатите. Меѓутоа, Пеколот не содржи современи начини на казнување, бидејќи ниту може да ги одврати неверниците, ниту да ги рехабилитира грешниците, меѓутоа ова не влијае на Христијанското верување кое библиското учење го става над идеите на општеството. Универзалците тврдат дека спасението е за сите. Јеховините сведоци и Седумдневните адвентисти тврдат и покрај тоа што водат живот со строги правила, сметаат дека грешниците се уништуваат, а не се мачат.
Мртвите како Ангели на небото
Во неформалните народни верувања на многу христијани, душите на доблесните луѓе одат во Рајот и се претвораат во ангели. Повеќе формални христијански религии прават остра разлика помеѓу ангелите кои се создадени од Бог, пред настанокот на човештвото и светците кои се луѓе на кои Бог им доделил бесмртност со својата добрина преку нивната верба во Синот Божји, Исус. (John 3:16).
Универзалисти
Некои секти како универзалистите, веруваат дека сите, без разлика во што веруваат или што имаат направено, ќе бидат наградени.
Јеховини сведоци
Живите се свесни дека ќе умрат; но мртвите не се свесни воопшто за ништо, ниту пак имаат награда, бидејќи сеќавањата за нив се заборавени. Тие веруваат дека Армагедон, воскресение во светлината, во Едемската градина, ќе им биде доделено на сите и на правичните и на грешните (не и на пакосните) мртви. Acts 24:15 кажува „Имам надеж во Бога... дека ќе воскреснат и правичните и грешните.“ Вечната смрт (непостоење) е казната за гревот без покајание после Армагедон. На тие што нема да бидат мртви кога ќе се појави Армагедон, ќе им се суди или ќе бидат убиени за време на Армагедон поради потенцијалните гревови без покајание. Тие сметаат дека смртта е казна за гревовите (затоа повеќето мртви ќе воскреснат- ја платиле веќе цената).
Современо православие
Верувањата, типични за модерните православни цркви треба да се опишат.
Современа католичка црква
Во 1990те, каташизмот на Католичката црква го дефинира пеколот, не како казна врз грешниците, туку како нивно себеисклучување од Бога.
Христијанска наука
Христијанската наука учи дека дека состојбата после смртта се состои од форма на „условен период“ и духовно развивање/ напредок, кадешто искуството на починатиот е во пропорција со неговата способност да ја искористи неограничената љубов од Бога. Последователно, личност кој ќе умре во состојба на грешник ќе ја искуси Божјата љубов во вид на страдање (како личност којашто е навикната на темница, чиишто очи болат од светлината), додека пак којшто починал во состојба на духовна свест ќе искуси соодвеен степен на среќа. Во христијанската наука не постои сфаќање за вечната казна: пеколот и рајот се состојба на мислата кои кореспондираат со сегашноста, или недостигот на себепочитување што го карактеризира поединечното претрпување на искуството на смртта.Личноста која умира, не „оди“ никаде: тој/таа достигнува друго ниво на свест до кое тие што останале позади сѐ уште не го пстигнале. Последна и неизбежна цел на сите нас е искуството на божествена Љубов (рај, хармонија). За искуството на рајот не е неопходна смртта:може да се искуси доколку мислата на дадена личност достигне одредено духовно ниво. Вистина, Христијанската наука учи дека самата смрт е илузија и како што учи и покажува Исус Христос низ својот живот, може и ќе биде освоена со победата на гревот.
Ислам
Исламот учи дека главната цел на создавањето на човекот е доброто однесување со другите луѓе, возвишувањето на Создавателот на Рајот и Земјата- Алах (арапски збор кој се користи за именување на Единствениот Бог, за кој муслиманите го сметаат Бог според Јудеохристијанската традиција). Исламот учи дека животот на земјата е тест за кој секој поединец ќе добие крајна награда во задгробниот живот, или казна која трае вечно.
Во XX век, се развиле дискусии во врска со поврзаноста на човечките постапки и божествениот суд, потрбата за морална правичност и вечните последици од човечките постапки во овој живот и свет.
Хиндуизам
Упанишадите ја опишуваат реинкарнацијата или самсара. Во Bhagavad Gita, важна книга во Хиндуизмот, опширно се зборува за задгробниот живот. Овде Господарот Кришна вели дека исто како што човекот ги остава старите алишта и носи нови, така и душата го остава старото тело и зема ново. Во Хиндуизмот се верува дека телото е како школка, а душата внатре е непроменлива и неуништлива и презема различни животи во циклусот на раѓање и смрт. Крајот на овој циклус е спасението, или Мокша. Хиндусите, исто така веруваат во „Карма“. „Кармата“е збир од добрите и лошите дела на една личност. Според Хиндуизмот, учењето на Кармата е „Што ќе посееш, тоа ќе жнееш“. На тој начин, ако си живеел добар живот, ќе добиеш награда во задгробниот живот. Исто така збирот од лоши дела што си ги направил, ќе се отслика и во задгробниот живот.
Будизам
Будистите тврдат дека при повторното раѓање душата останува иста или непроменета поминувајќи од една форма во друга. Видот на повторното раѓање е условено од степенот на морал во постапките на личноста (kamma или karma). На пример, кога некоја личност има извршено телесна, говорна или умствена штета, водена од алчност, омраза или заблуда, се очекува повторно раѓање во помал облик т.е. животно, дух или во облик на пекол. Од друга страна пак, кога личноста извршува дела воден од великодушност, милост, сожалување и мудрост, се очекува повторно раѓање во облик на среќа т.е. човек, или некој од небесните облици. Во Тибетскиот Будизам, Тибетската книга за мртвите ја објаснува состојбата на луѓето измеѓу смртта и реинкарнацијата. На починатиот ќе му се појави светлина на мудрост која му ја покажува патеката, за да продолжи напред и да го напушти циклусот на реинкарнација. Има многу причини зошто починатиот не ја следи таа светлина. Некои немаат инструкции во врска со оваа средишна состојба од претходниот живот. Некои ги следат своите основни инстинкти како животни. Некои имаат страв кој потекнува од нечесните дела или изразената ароганција од претходниот живот. Во средишната состојба, свеста е многу флексибилна и затоа е важно да се биде доблесен, со позитивен став и да се избегнуваат негативните идеи. Идеите кои доаѓаат од потсвеста може да предизвикаат екстремен темперамент и застрашувачки визии. Во оваа ситуација треба да се сфати дека овие манифестации се само рефлектирање на внатрешните мисли. Никој не може да ги повреди душите во оваа состојба, затоа што немаат материјално тело. Починатиот добива помош од разни будисти кои му го покажуваат патот кон светлината. Оние кои нема да го следат патот на светлината, во секој случај ќе добијат шанса за подобра реинкарнација. Мора да се ослободат од предметите и личностите од коишто зависат од претходниот живот. Препорачливо е да се одбере семејство во кое родителите веруваат во Дарма и да се реинкарнира со желба за грижа за доброто на сите луѓе.
Сикизам
Сиктите исто така веруваат во реинкарнација. Тие веруваат дека душата има духовно потекло од универзумот кој потекнува од Бог. Доброто направено за време на животот ќе собере благослови и соединување со Бог. Душата може проживее многу животи пред да стане едно со Бог. Но има уште повеќе од ова: има четири класи, вклучени во ова верување. Над сите овие класи е Бог „Waheguru“ и можеш да останеш со него, или ако сакаш може да одиш кај своите луѓе и да им служиш. Под овие четири класи се растенијата и вирусите. Во зависност од направените дела, се движиш нагоре и надолу низ класите, добар живот и смрт те поместува во повисока класа, а лош живот и смрт те спушта во пониска класа.
Парапсихологија
Во испитување извршено во 1901 година од физичарот Данкан Мекдугал, се мерела загубената тежина на човекот кога „ душата го напуштила телото“ после смртта. Мекдугал ги мерел пациентите на умирање со цел да докаже дека душата е материјална, допирлива, па дури и мерлива. За овие експерименти се смета дека немаат многу голема важност, но иако резултатите на Мекдугал варирале од „21 грам“, некои луѓе оваа бројка ја сфатиле како синоним за тежината на душата. Насловот на филмот „21 грам“ од 2003 година, е даден според откритијата на Мекдугал. Друштвото за физички испитувања било основано во 1882 година, со намера за испитување на Спиритуализмот и задгробниот живот. Неговите членови до денешен ден вршат научни истражувања во врска со паранормалното. Оваа организација ги направила првите обиди за научно истражување на феномените поврзани со задгробниот живот. Негови први членови биле познати научници како Вилијам Крукс и филозофи како Хенри Сиџвик и Вилијам Џејмс. Џ. Б. Рајн, кој критички гледал на раните основања на парапсихологијата како лабораториска наука, бил посветен на барањето научен доказ за духовното постоење на луѓето. Едни од научниците кои се занимавале со оваа област се: Рејмонд Муди ,Сузан Блекмор, Чарлс Тарт, Вилијам Џејмс, Ијан Стивенсон, Мајкл Персинџер и Пим ван Ломел. Некои, како Францис Крик, во 1994 година се обиделе да извршат „научно истражување за душата“. Френк Типлер тврдел дека физиката може да ја објасни бесмртноста, иако овие аргументи не се веродостојни и не се на исто ниво како научните. Тарт вршел истражувања за вонтелесните искуства коишто ја согледуваат можноста, човек да може достигне оддалечени места надвор од физичкото тело. Подоцнежните истражувања и ги потврдиле и ги негирале „вонтелесните“ искуства, испитувајќи делови од мозокот. Во некоја болница, била ставена порака над креветите на пациентите која се читала само ако се гледа одозгора. Но, до 2001 година, никој од таа болница кој тврдел дека имал вонтелесно искуство ја нема видено пораката. Во 2008 година, Пени Сартори, сестра на интензивна нега од Свонзи, по 10-годишно истражување, издаде книга за вонтелесното искуство. Сартори вели дека, луѓето кои имале вонтелесни искуства лебделе над своите тела и можеле точно да раскажат што се случувало во собата, иако нивните очи биле затворени. Истражувањата за задгробниот живот, исто така вклучуваат (меѓу другото) и протерување на духови на починатите (вклучувајќи, во некои случаи и информации добиени од тие духови), комуникација преку инструменти (снимање на паранормални гласови на касета) и медијација.
Бојан Биолчев
Бојан Биолчев — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Биолчев е роден во Прилеп, Отоманското Царство, денес Република Македонија. Потекнува од големата фамилија Биолчеви. Учи во Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“, каде што е школски другар со Гоце Делчев. Се приклучува кон ВМОРО. Се спротивставил на српската пропаганда и отворањето на српското училиште во 1897 година, по што побегнал во Бугарија. Учествува во Аферата Мис Стоун и му доверени 1000 фунти од откупот.
При избувнувањето на Првата балканска војна во 1912 година е доброволец во Македонско-одринското ополчение и служи во чета при 6 охридска дружина. Учествува во Првата светска војна. По војната се населува во Софија и се зачленува во Илинденската организација. Умира во сообраќајна несреќа во близина на Пловдив во 1933 година. Бојан Биолчев е дедо на Бојан Биолчев, бугарски филолог и ректор на Софискиот универзитет.
294 п.н.е.
294 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 294. година пред новата ера, 294. од првиот милениум п.н.е., 94. од 3 век п.н.е. и петта од 290-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5214 и 5215 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4456 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3466 и 3467 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 459.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 294 година се протега во 2342 и 2343, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2402 и 2403 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 249. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 943 и 942 исламска година пред хиџра.
Хилда Фиби Хадсон
Хилда Фиби Хадсон (година, Кембриџ - година, Лондон) е англиска математичарка која работела на алгебарска геометрија, особено на Кремона трансформациите. Хадсон била заинтересирана за врската помеѓу математиката и нејзините верски убедувања.
Живот и работа
Во 1900 година Хадсон добила стипендија и влегла во Њунам колеџот на Кембричкиот универзитет, дипломирајќи во 1903 година, станувајќи 7-ма еднаква помеѓу првокласните студенти. По една година понатамошно студирање на Берлинскиот универзитет, таа се вратила во Њунам во 1905 година, прво како предавач по математика, а подоцна и како придружен истражувачки соработник. Тринити Даблин колеџот и доделил ad eundam МА, а подоцна и ДСц, во 1906 и 1913 година, соодветно.
Таа била поканет говорник на Меѓународниот конгрес на математичарите во 1912 година во Кембриџ, Обединето Кралство. Таа ја поминала академската 1912-1913 година во Брин Маор, во САД, а годините 1913-1917 назад во Англија, овој пат како предавач во Вест Хем техничкиот институт. Таа се приклучила на под одделот на Министерствоо за воздухопловство, преземајќи го аеронаутичкото инженерско истражување во 1917 година, каде што применила пионерска работа во апликацијата за математичкото моделирање на дизајнот на авионот. Била назначена за ОБЕ во 1919 година. Како истакната математичарка таа била една од неколкуте жени од нејзиното време, која работела во советот на Лондонското математичко друштво.
Поголем дел од Хадсоновите чисто математички истражувања се занимавале со површините и рамните кривини, а нејзин посебен интерес биле Кремона трансформациите. Нејзината монографија од 1916 година, Линијар и компаси била добро прифатена како "добредојден прилог на литературата, за границата помеѓу елементарната и напредната математика". Нејзината студија на 454 страни од 1927 година ја проучува Кремона трансформацијата во рамнина и простор, се смета за нејзин magnum opus (уметничко дело).