cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Еколошки права на сиромашните
„Екологија на сиромашните“ и „култот на дивината“
„Култот на дивината“ историски зазема прагматичен пристап и се занимавал со заштита на природните, „неопределени“ области на дивината од човечка активност со забрана или барем регулирање на човековата активност во областа, создавање природни резервати или национални паркови. Основната претпоставка била дека човековата активност како целина е штетна за животната средина. Затоа, некои струи во рамките на ова движење имаат тенденција да ја гледаат човечката популација како основна причина за уништување на животната средина.
Така, „култот на дивината“ историски бил елитистички и расистички. На пример, сиромашните луѓе или домородните луѓе се сметаат за неуки и неспособни да ја почитуваат животната средина; затоа, понекогаш им се забранува пристап до неа. Во повеќе случаи, тие се дури и протерани од земјите во кои живееле, за да се создадат природни резервати (види, на пример, случајот со Националниот парк Кругер, случајот со луѓето од Батва кои биле протерани од националниот парк Кахузи-Биега или случај на домородните Индијанци кои биле протерани од нивните комунални шуми со владина политика ).
Сепак, сиромашните и домородните луѓе не се неуки, а всушност се многу посвесни за неопходноста од биолошката разновидност и животната средина како позитивно богатство достојно за зачувување. Со текот на времето, тие ја научиле нејзината вредност бидејќи од тоа зависи нивната егзистенција. На пример, сиромашните земјоделци често се заинтересирани за зачувување на животната средина и почвата бидејќи знаат дека тоа е од клучно значење за нивната материјална егзистенција. А домородните луѓе често сакаат да ја зачуваат вредноста на животната средина бидејќи имаат духовни врски со неа, што е исто така клучно за нивната егзистенција.
Тука лежи можноста за сојуз. Неодамнешните студии покажале дека домородните луѓе се ефективни зачувувачи на поголемиот дел од биолошката разновидност на планетата: затоа, нивната заштита е и начин за управување со биолошката разновидност. На пример, домородните луѓе во Бразил покажале дека играат клучна улога во избегнувањето на уништувањето на шумите во прашумите на Амазон. Во Канада, пожарникарството предводено од домородните луѓе „ја подобрува разновидноста на екосистемот, помага при управувањето со сложените ресурси и го намалува ризикот од шумски пожари со намалување на оптоварувањето на горивото“. Често домородните луѓе се подобри менаџери на биолошката разновидност отколку приватните компании или од самата држава.
Така, сојузот меѓу конзерваторите и сиромашните екологисти може да доведе до ефикасна заштита и управување со „дивината“. Конзерваторите почнале да разбираат дека „сиромашните луѓе“ ќе ја бранат дивината ако ја сметаат за дел од нивната егзистенција. Конзерваторите почнуваат да сфаќаат дека природата треба да се заштити со заштита на нејзините заштитници.
„Евангелието за еко-ефикасноста“ и „екологијата на сиромашните“
Додека екологијата на сиромашните се фокусира на заштита на средствата за живот, евангелието за еко-ефикасност се фокусира на оптимизирање на користењето на ресурсите. Идеолошката основа за евангелието доаѓа од економистичкото гледиште на природата и ресурсите. Традиционално, евангелието не се користи за заштита на егзистенцијата на луѓето, туку за заштита на економското производство и продолжување со тоа што го прави поодржливо; тие се обидоа да ја оптимизираат употребата на ресурсите не за да ги зачуваат, туку да можат да продолжат да ги искористуваат подолг период. Понатаму, понекогаш „евангелието за екоефикасност“ претставува главната причина за судири во еколошката дистрибуција. На пример:
Ова покажува дека многу пати „евангелието“ е усогласено со економските интереси, со што се загрозува егзистенцијата на луѓето. Сепак, тоа не е секогаш случај: ако не се води од логиката на максимизирање на придобивките, подобрувањето на одреден производствен процес навистина може да го намали влијанието на таа економска активност, со што ќе се отвори простор за послободно развивање на средствата за живот.
На пример, на места кои имаат имплементирано ефикасна програма за управување со отпад, загадувањето на животната средина е ефективно намалено. Ова е пример за тоа како „евангелието“ може, преку дејствување на производната страна, да отвори простор за непродуктивни активности.
Дополнително, во многу прилики „евангелието“ може да има позитивно влијание со дејствување на страната на средствата за живот: во многу прилики за да се заштитат средствата за живот, неопходно е да се оптимизира употребата на ресурсите што ја одржуваат таа егзистенција. На пример:
Сите тие позитивни примери имаат едно заедничко: во нив технологијата не се користи со логика на максимизирање на економското производство. Напротив, тој се користи како „алатка за удобност“, која Иван Илич ги опишал како „оние кои на секој човек што ги користи им даваат најголема можност да ја збогати околината со плодовите на неговата или нејзината визија“. Илич, исто така, напишал дека „''индустриските алатки ја негираат оваа можност на оние што ги користат и им дозволуваат на нивните дизајнери да го одредат значењето и очекувањата на другите. Повеќето алатки денес не можат да се користат на пријатен начин''“. Во дадените примери, технологијата се користи како алатка за подобрување на егзистенцијата на луѓето или нивно правење поодржливи, наместо само како алатка за производство.
Герде (слободна област)
Герде (Göhrde) — слободна област во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Областа има површина од 51,81 км2 и претставува дел од Државната шума Герде. Областа е заокружена од општината Герде на североисток и исток и со општината Цернин на југоисток и југ во истиот округ. На југозапад и запад се граничи со округот Илцен, а на северозапад и север со округот Линебург.
Слободната област е ненаселена. Во рамките на областа се наоѓа населените енклави Колазе, Ретен и Циниц, кои претставуваат делови на општината Герде.
Гартов (слободна област)
Гартов (Gartow) — слободна област во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Слободната област е ненаселена. Во рамките на областа се наоѓа населените енклави „Населба Прецеле“ и „Вирл“, кои претставуваат делови на општината Прецеле. Енклавите Фалкенмор, Рондел и Руксмор се дел на општината Гарнов.
Историја
Во 1975 година избувнал силен пожар во Линебуршкото Поле при што биле уништени 5000 хектари шума. На делови од изгорената и никогаш непошумената област се создал голетот Немицер.
Прнар
Прнар – вид даб што расте како шумјак, наменет за кастрење за добиточна храна. Прнарот е зимзелено ниско дрво од родот дабови, по потекло од Средоземјето.
Распространетост
Прнарот како самоник расте во јужна Европа, Мала Азија, северозападна Африка, Сирија и Палестина. Неговиот ареал во Европа се простира долж целото Средоземје, најмногу на Пиринејскиот Полуостров, а потоа на југ на Балканскиот Полуостров. На Апенинскиот Полуостров го има во Апулија, а мал ареал се простира и во атлантското приморје. Извесна континенталност се гледа во продирањето во Шпанија и Македонија. Во Хрватска и Црна Гора се јавува долж брегот на Јадранското Море.
Во Македонија се простира до надморска висина од 670 метри, во Бугарија на јужните Родопи до 800 метри, а во Грција до 1.100 метри.
Опис
Листовите се ситни, долги 2 до 5, а некогаш и само 1 см, долгунесто јајчести. Кожести се, крути, со јака кутикула и голи, освен по нервите каде се видливи ситни влакненца. На лице се сјајни, зелени, на наличје бледо зелени. По ободот се брановити, трнливо назабени и повиен надолу. Петелката е долга 3 до 4 мм. Листовите на гранките остануваат 3−4 години.
Цветовите се еднодомни и еднополни, собрани во соцветија. Машките цветови се во висечки реси, а женските седечки, на кратки дршки. Цвета од март до мај. Плодот е кус и дебел желад, долг до 3 см и широк до 1,5 см, со купула која е скоро седечка (без петелка). Купулата е прекриена со лушпи (стипули) кои се тврди, зашилени, оддалечени од основата. Желадот е една третина, или повеќе, во купулата. Созрева во август−септември втората година.
Живеалиште
Прнарот е топлољубив вид, кој најдобро расте на присојни места. Поднесува и полусенка. Му одговараат сиромашни, најчесто варовнички земјишта, но се јавува и на силикатни. Со другите средоземни видови гради макии и гариги Гради шумјаци со црн јасен на јадранскиот брег и со Coccifero-Carpinetum orientalis во јужна Македонија.
Има силна и трајна моќ за потерувања од пенушки и корени, па почесто се наоѓа на пенушки и корени, додека поединечни стебла добиени од семе, се многу ретки и може да се најдат главно во декоративни зелени површини.
Употреба
Во време на немаштија и глад и желадите од прнарите, како и желадите од многу други видови дабови, се користеле како храна. Свежите лисја не би требало да се користата бидејќи танинот во нив делува на другите растенија како инхибитор на растот.
Во рамките на природниот ареал, прнарот може да се користи за формирање високи живи огради.
Ханс Фрејер
Ханс Фрејер (германски: Hans Freyer; 1887-1969) - германски социолог и филозоф.
Творештво
Фрејер бил интелектуален претходник на националсоцијализмот. Во книгата „Револуција надесно“ (Revolution von rechts), објавена во 1931 година, тој повикал на престанок на калсната борба и на образовни реформи со кои би се создала германска „држава на народот“.
Thaumatophyllum bipinnatifidum
Thaumatophyllum bipinnatifidum ― растение од родот Thaumatophyllum, од семејството аруми. Претходно било класифицирано во родот Philodendron во подродот Meconostigma. Најчесто користените имиња Philodendron bipinnatifidum и Philodendron selloanum се синоними. Ова растение потекнува од Јужна Америка, имено во Бразил, Боливија, Аргентина и Парагвај, но исто така е одгледувано како украсно растение во тропска, суптропска и топла умерена клима.
Живеалиште
Thaumatophyllum bipinnatifidum е тропско растение кое обично е одгледувано на директно сонце, но може да поднесува и да се прилагоди на длабока сенка. Најдобро расте во богата почва која задржува влага и може да биде малку алкална. Сепак, не може да поднесува висока концентрација на сол во почвата. Тој е способен да се издржува на огромни висини со производство на основи слични на дрво. Сепак, покажува епифитски особини ако му се даде можност да се закачи на блиското потпорно дрво и да се качи на него. Стеблото на ова растение може да пушти многу силни воздушни корени кои не само што даваат поддршка на целокупната растителна маса, туку служат и за впивање на вода и хранливи материи од почвата. Ова растение е многу познато по леснотијата во покривање на земјената површина, и обично го шири своето стебло слично на дрво од каде било помеѓу 240 цм и 300 цм. Алтернативно, ако е одгледувано во поладна клима со барем малку замрзнато зимско време, целата нејзина надземна структура целосно ќе изумре при силен мраз, а потоа повторно ќе никне од корените следната пролет.
Размножување
Органот за размножување се состои од соцветие израснато во средиштето на слојот за размножување наречен брактеа. Брактеата понекогаш погрешно е сметана дека е цвет, но навистина е модифициран лист кој служи за заштита на соцветието. Соцветието е поделен на три дела: плодни машки цветови на врвот, стерилни машки цветови во средиштето и плодни женски цветови кон крајот на цветната комора. Стерилните машки цветови во средината служат за спречување на само-ѓубрење и за производство на топлина. Опрашувањето го врши видот на бубачки Cyclocephala. Стерилните машки цветови произведуваат и одржуваат константна температура која е 34 степени °C (93,2 F) над оној на околината во текот на двата дена, целата структура на цветот е отворена со согорување на складираното масно ткиво - споредливо со метаболичкиот аутпут на мала мачка. T. bipinnatifidum метаболизира масти, наместо јаглени хидрати, за да го поттикне оваа постапка. Оваа особина укажува на можна еволутивна конвергенција каде што овој растителен вид и животински вид изведоа слични механизми за искористување на резервите на маснотии за потрошувачка на енергија. Главната причина за подигање и одржување на температурата на цветот е за испарување и растурање на мирисите од инсектите што ги привлекуваат. Постојаното високо производство на топлина го зголемува растојанието до кое мирисот може да го прими бубачката и ја зголемува веројатноста за опрашување. Дополнително, топлината создава гостопримлива клима која помага во кревање на активноста на бубачките штом ќе се најдат во цветот и да се поттикнат да се парат (ова е поволна температура за нив да го сторат тоа). Ова исто така ќе ја зголеми веројатноста за опрашување додека тие се задржуваат во него.
Таксономија
Хајнрих Вилхелм Шот (1794–1865), еден од најраните ботаничари кој го проучувал семејството аруми, направил опсежни студии за филодендроните. Имињата Philodendron bipinnatifidum и Philodendron selloanum биле прифатени како два посебни вида во минатото. Сепак, неодамнешните студии насочени на половите особини наведуваат дека тие се повеќекратни од истиот вид. Ботаничарот Сајмон Мајо документирал дека тоа се имиња на исти растителни видови кои покажуваат мали анатомски разлики. Бидејќи името Philodendron bipinnatifidum беше првото од двете објавени во книжевноста, било прифатено како научно име.
Одгледување
T. bipinnatifidum се одгледува како пејзажно растение во многу тропски, суптропски и топли умерени земји, вклучувајќи ги Филипините, низ Австралија, брегот на заливот и источниот брег на Соединетите Држави вклучувајќи ги Флорида и Калифорнија, како и во Јужна Африка и северен Нов Зеланд. Одгледувано е како домашно растение во ладни умерени региони. Под синонимот Philodendron bipinnatifidum ја добило Наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
Токсичност
Сокот од T. bipinnatifidum може да предизвика иритација на кожата. Џвакањето и/или внесувањето делови од растението може да резултира со тежок оток и влошени дишевни функции.
Кинеска слезовина
Hibiscus rosa-sinensis, познат разговорично како кинеска слезовина, кинеска роза, хавајски хибискус, розна слезовина ― вид на тропска слезовина, цветно растение во племето Hibisceae од семејството слезови. Широко е одгледувана како украсно растение во тропските и суптропските предели, но неговиот домороден опсег е Вануату.
Дрво и лисја
Листовите му се едноставни и петиолатни со алтернативна филотаксичност. Обликот на листот е овален, врвот е акутен, а маргината е назабена. Венацијата е мрежеста,што значи дека вените на листовите се разгранети или дивергентни.Неговата површина е сјајна. Присутни се слободни странични стипули.
Цвеќиња
Нејзините цвеќиња цветаат во лето и есен. Тие се осамени (аксиларни) и симетрични. Тие се обично црвени, со пет ливчиња од 10 цм во дијаметар, со истакнати црвени прашници со портокалови врвови. Сортите и хибридите имаат цветови во различни бои, како и црвено: бела, розова, портокалова, боја на праска, жолта, сина и виолетова. Некои растенија имаат двојни цвеќиња. На дното на секоја пупка од слезовина е чашката, која има зелена боја. Зашилените краеви на чашката се нарекуваат сепали. Кога хибискусот почнува да цвета, цветните ливчиња почнуваат да растат.
Секој цвет на слезовина има и машки и женски делови. Јајниците и другите женски делови на цветот лежат во главната структура на слезовината: толчник, кој е долг и тубуларен. Петте „влакнести“ точки на врвот на пестикот ја сочинуваат стигмата, каде што се собира поленот. Во средината на пестикот е стилот, кој е цевката надолу по која поленот патува до јајниците. Јајниците лежи на дното на цветот, а секој хибискус има само еден супериорен јајник. Машкиот дел од цветот, наречен прашник, се состои од филаменти слични на стебло и прашници. Секоја нишка завршува со антерот кој произведува полен.
Екологија
Познато е дека загрозената пеперутка Papilio homerus, најголемата на западната хемисфера, се храни со нектарот на Hibiscus rosa-sinensis. Hibiscus rosa-sinensis е еден од многуте растителни видови со генетска особини позната како полиплоидија, состојба во која видот има повеќе од две целосни групи на хромозоми. Резултат на полиплоидијата е тоа што фенотипот на потомството на растението може да биде сосема различен од родителското растение, или навистина од кој било предок, што во суштина дозволува евентуално случајно изразување на која било (или сите) особини на претходните генерации. Поради оваа особина, H. rosa-sinensis станала популарна кај хобистите кои вкрстуваат и прекрстуваат сорти, создавајќи нови сорти. Натпреварите се одржуваат за изложување и оценување на многуте добиени нови садници и често впечатливо уникатни цвеќиња.
Употреба
Се смета дека hibiscus rosa-sinensis има голем број медицински намени во кинеската хербологија. Традиционалната употреба во Кина била да се направи црн лак за чевли од неговите цветни ливчиња или да се направи женска црна боја за коса. Цветовите се користени и во делови на Кина за да се обојат различни опојни пијалоци. Растението може да има одреден потенцијал во козметичката нега на кожата; на пример, екстракт од цветовите на Hibiscus rosa-sinensis се покажал дека функционира како противсончев агенс со впивање на ултравиолетовото зрачење. Hibiscus rosa-sinensis широко е одгледуван како украсно растение низ тропските и суптропските предели. Бидејќи не поднесува температури под 10 C, во умерените региони најдобро се одгледува под стакло. Растенијата одгледувани во контејнери може да се стават надвор во текот на летните месеци и да се преселат во засолниште во текот на зимските месеци.
Постојат бројни сорти, со цветни бои кои се движат од бела преку жолта и портокалова до црвена и розова нијанси, со единечни и двојни групи на ливчиња. Сортата 'Cooperi' ја добило Наградата за заслуги на градината на Кралското хортикултурно друштво.
Национален симбол
Hibiscus rosa-sinensis е национален цвет на Малезија, наречен „бунга раја“ на малајски. Ова може да биде преведено на повеќе начини, вклучувајќи „голем цвет“ или „прославувачки цвет“. Воведен на Малајскиот Полуостров во 12 век, тој бил номиниран како национален цвет во 1958 година од страна на Министерството за земјоделство меѓу неколку други цвеќиња, имено иланг иланг, јасмин, лотус, роза, магнолија и Mimusops elengi. На 28 јули 1960 година, Владата на Малезија прогласила дека Hibiscus rosa-sinensis ќе биде национален цвет. Црвената боја на ливчињата ја симболизира храброста, животот и брзиот раст на малезискиот народ, а петте ливчиња ги претставуваат петте Национални начела на Малезија. Цветот може да биде најден втиснат на банкнотите и монетите на малезискиот рингит.
Жолтата сорта на слезовината е службено цвеќе на Хаваи, каде што често се хибридизира и се носи украсно во косата и во облеката леи. На хавајски, слезовината е наречена „алоало“.
Галерија
Како украсни растенија се користат сорти со цветови од повеќе бои. Некои имаат двојни ливчиња или имаат различно обликувани ливчиња.
Отмар Шпан
Отмар Шпан (германски: Othmar Spann; 1878-1950) - австриски социолог и економист.
Животопис
Шпан бил професор на Универзитетот во Виена, а еден од неговите ученици бил Фридрих фон Хајек.
Творештво
Шпан бил пророк на „интуитивниот универзализам“ и го подготвил патот до националсоцијализмот. Во своите предавања ги критикувал демократијата, либерализмот, социјализмот и индивидуализмот.
Pilea peperomioides
Pilea peperomioides ), кинеско растение на парите,, ― вид на цветно растение во семејството коприви (Urticaceae), кое потекнува од покраините Јунан и Сечуан во јужна НР Кина.
Историја
Шкотскиот ботаничар Џорџ Форест бил првиот научник што собрал Pilea peperomioides, во 1906 година и повторно во 1910 година, во планинскиот венец Канг во покраината Јунан.
Во 1945 година, видот бил пронајден од норвешкиот мисионер Агнар Еспегрен во покраината Јунан при бегството од покраината Хунан. Тој понел резници од P. peperomioides назад во Норвешка, попатно од Индија во 1946 година, и оттаму бил распространет низ Скандинавија.
Pilea peperomioides е пример за растение кое се одгледува меѓу аматерските градинари преку резници, без да им биде добро познато на западните ботаничари до крајот на 20 век. Оваа појава довела до тоа растението да го добие прекарот „растение за пријателство“ или „растение кое поминува низ целиот свет“. Многу хортикултуристи и хобисти не биле свесни за неговата вистинска класификација, во семејството коприви (Urticaceae), до 1980-тите. Првата позната објавена слика за ова растение се појавила во списанието Kew magazine во 1984 година. Во почетокот на 2010-тите и 2020-тите, P. peperomioides станало широко достапно комерцијално и повеќе не е непозната појава. Првичните понуди за продажба на големиот пазар на растенија забележале голема побарувачка за растението, при што цените достигнале дури 75 долари за една не вкоренета резница, рекламирано на Instagram, дури во 2019 година Просечната цена за саксија од 7,5 или 10 цм е околу 5-10 долари, со средна цена за малку поголемите растенија што надминува околу 20 американски долари, во септември 2022 година. Достапната цена, заедно со лесното размножување, довело до постепено намалување на цената (а сепак не популарноста) на овој вид.
Опис
Pilea peperomioides е исправено, зимзелено повеќегодишно растение, со сјајни, темнозелени, кружни листови до 10 центиметри во дијаметар на долги листни дршки. Листовите се кружни, со листната дршка поставена во близина на средината. Растението е целосно без влакна. Расте околу 30 центиметри во височина и широчина во природни услови, понекогаш повеќе во затворен простор. Стеблото е зеленикаво до темно кафеаво, обично неразгрането и исправено, а во основата е задрвенето кога е застарено. Во лоши услови на растење, ги губи листовите во долниот дел на стеблото и добива карактеристичен изглед. Цветовите се незабележителни.
Растението има голема сличност со некои видови Peperomia (оттука и посебниот епитет peperomioides), исто така популарни како култивирани растенија, но во различно семејство, Piperaceae. Исто така, понекогаш е мешано со други растенија со слична градба на листовите, како што се латинче, Umbilicus и Hydrocotyle.
Опсег
Овој вид се сретнува само во НР Кина: на југозапад од покраината Сечуан и на запад од покраината Јунан. Расте на засенчени, влажни карпи во шумите на надморска височина од 1,500 до 3,000 м. Тој е загрозен во неговото прриродно живеалиште. Сепак, одгледувано е во Кина и во светски рамки како украсно растение.
Одгледување
Со минимална температура од 10 C, во умерените региони, P. peperomioides е одгледувано како домашно растение. P. peperomioides се размножува од изданоци кои се развиваат на стеблото на родителското растение или од подземни ластари (наречени ризоми). Овие гранки често се давани како среќно растение или растение за пријателство. Бидејќи постојаните температури и високата влажност имаат позитивно влијание врз растот на растенијата, овој растителен вид е погоден за одгледување и во терариуми.
Иако растението е загрозено во своето природно живеалиште, денес е меѓу најпопуларните домашни растенија. Тоа е многу барано бидејќи е тенко, лесно за одгледување и поднесува суви средини. Сепак, тоа не е нова мода и дополнително е популаризирана од трендовите на социјалните медиуми на Instagram, TikTok и други мрежнистраници. Растението е лесно достапно во оранжерии за малопродажба, кои пак се снабдуваат од земјоделски претпријатија од индустриски размери.
Овој вид ја има добиено Наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
Постојат три различни сорти што се појавиле во последните неколку години „Sugar“, „White Splash“ и „Mojito“.
Југуртска војна
Југуртска војна или Војна на Југурта (111-105 г.пр.н.е.) — судир помеѓу Римската Република и Нумидија, земја во Северна Африка именувана по нумидискиот крал Југурта.
Југурта бил внук на Масиниса, крал на Нумидија, кој бил надарен војсководец и популарен меѓу своите поданици. Стекнал искуство борејќи се во редовите на Сципион Емилијан, а создал и добри односи со римските аристократи, што придонело за негово запознавање со состојбите во Рим.
Кон крајот на 2 век пр.н.е. во Рим се водела борба помеѓу популарите и оптиматите, што им олеснувало на пограничните нации да водат војни против Рим на речиси сите граници на државата. Овие конфликти биле главно без последици за Рим.
Во битката за нумидскиот престол, братот на Југурта, Хиемпсал, бил убиен, а Адхербал побегнал во Рим. Со поткупување, Југурта го добил западниот дел на Нумидија, а Адхербал ја добил источната ретко населена област и градот Кирта.
Пристигнување на Метел
Во 109 година во билиспратен Квинт Кејцилиј Метелус, искусен и непоткуплив војсководец, кој вовел дисциплина во воените логори. Во внатрешноста на Нумидија, тој ја поразил нумидиската војска во битката на реката Мутул. Војната продолжила, додека Југурта продолжил да се спротивставува, поддржан од африканските племиња.
Крај на војната
Гај Марије го заменил Метел и со одлука на народното собрание добил задача да ја продолжи војната со Југурта. Мавританскиот крал Бокх (зет на Југурта), кој застанал на страната на Римјаните и, заедно со квесторот Луциј Корнелиј Сула, го убил Југурта во 105 година, со што завршила војната на 1 јануари 104 година. Мареј во триумфална процесија го водел Југурта во синџири и кралско облека. Југурта бил погубен, а еден дел од Нумидското Кралство му припаднал на мавританскиот крал Бокх, а другиот на болниот братучед на Југурта.
Ернст Јингер
Ернст Јингер (германски: Ersnt Jünger; 1895-1998) - германски писател и есеист.
Творештво
Јингер бил интелектуален претходник на националсоцијализмот. Во своите дела ги возвишувал естетските, духовните и херојските аспекти на војната и се залагал за тоа германскиот народ да ги прифати милитаристичкиот етос и организација. Во делото „Во челичната бура“ (In Stahlgewittern) дал сведоштво од рововските борби во текот на Првата светска војна.
Аридификација
Аридификацијата е процес во кој некој регион станува сè посув. Таа се однесува на долгорочни промени, наместо на сезонски варијации.
Често се мери како намалување на просечната содржина на влага во почвата. Тоа може да биде предизвикано од намалени врнежи, зголемено испарување, спуштање на водните маси и промени во покривката на земјата, или како резултат на комбинација од повеќе од овие фактори. Главни последици претставуваат намаленото земјоделско производство, деградација на почвата и промени во екосистемот.
Некои истражувачи открија дека сливот на реката Колорадо и други делови од западна Северна Америка моментално се подложени на аридификација.
Франц Дофлајн
Франц Дофлајн (5 април 1873, Париз – 24 август 1924) бил германски зоолог познат по своите студии од анималната екологија.
Животопис
Студирал на Универзитетот во Минхен, каде влијание врз него извршил Ричард Хертвиг. Во 1895-1896 работел како помошен асистент на Александар Гете, по што ги истражувал болестите на рибите во Минхен како асистент на Бруно Хофер. Во 1898 учествувал на студиско патување во Западните Инди, Мексико и Калифорнија.
За време на Првата светска војна, бил еден од најзначајните членови на т.н. 'Македонска земска комисија', составена од 30 Германци и шестмина Бугари, која имала задача за време на војната да ја истражува и проучува Македонија.
Плутар
Плутар – средно високо, зимзелено дрво од родот дабови, со потекло од Средоземјето. Во земјите на потекло тој е значаен индустриски вид за производство на плута.
Распространетост
Плутарот како самоник расте во средишниот и западниот дел на Средоземјето (Сардинија, Сицилија, Италија, Португалија, Шпанија. јужна Франција, Алжир, Тунис, Мароко), како и на атлантските брегови на Африка. Како одгледуван вид се јавува во Грција, Албанија, Турција, како и долж хрватскиот брег. Најмногу плутари во Хрватска има кај Пула во Истра, каде се одомаќинил и се размножува независно од влијанието на човекот, а поедини стебла растат и во шумите на островите Раб, Корчула и Млет.
Опис
Плутарот достигнува висина од 15 м, а ретко до 20 м. Стеблото е снажно, искривено, со обем од 4 до 5 м. Крошната е широка, несиметрична, едногодишните гранчиња се тенки и густо влакнести. Кората на стеблото е светла, густо испукана, со црвенкава боја од внатре. На деблу се ствара врло дебела мртва кора − природна плута.
Листовите се зимзелени, наизменично распоредени на гранката. Обликот им е варијабилен, од јајчест до издолжен, долги до 5 см, а широки 1 до 4,5 см. Ободот им е назабен, со 3 до 7 пара многу шилести запци. Кожести се, на лице темнозелени и мазни, а на наличје сивкаво влакнести и меки.
Цветовите се еднополни, машките собрани во висечки реси, а женските 2 до 5 заедно, во исправени класести сосветија. Цвета во периодот април-мај. Плодот ее желад долг 2 до 4,5 см, а широк до 1,8 см. Купулата е голема, прекриена со сиви, влакнести лушпи. При основата лушпите се овални и налегнати, а горните тесни и свиени кон желадот.
Живеалиште
Плутарот расте на топли и суви живеалишта, на места изложени на сонце, иако поднесува и полусенка. Најдобро расте во области со ладни и влажни зими и топли лета. Обично се наоѓа на 300 до 600 м надморска висина, но може да се најде и на 1000 м. Му годат песокливи и глинести, кисели земјишта, настанати на силикат. Отпорен е на налети на ветер, но не трпи изложеност на ветрови кои дуваат од море. Се јавува во шумски заедници со листопадни видови дабови, средоземни видови борови, маслини, потоа во макии и на пасишта.
Се размножува со семе. Овој вид е долговочен и може да доживее до 300 години. Расте споро.
Ризици и заштита
Живеалиштата на плутарите се сè повеќе загрозени, главно заради човечката активност – интензивирање на земјоделието и невнимателно предизвикување шумски пожари. Шумите плутари се заштитени од страна на Европска УнијаЕвропската Унија како многу важни за зачувување на биоразновидноста. Стеблата плутари во Португалија не смее легално да се сечат, освен за стари, непродуктивни стебла. Со оглед дека денес плутата најмногу се користи за изработка на затки за шишиња, еден од ризиците може да биде сè помасовната употреба на алтернативни материјали, што би довело до пад на интересот на одгледувачите на овој вид, па со самото тоа и човечката грижа за плутарите.
Употреба
Основна вредност на плутарот е дебелата мртва кора која се создава на стеблото од која, со отстранување од стеблоте, се добива плута. Уште Старите Римјани ја ваделе плутата од стеблата на дабовите плутари и од неа правеле сандали, како и за пловки на рибарските мрежи.
Кората се вади на секои десетина години, колку што е потребно стеблото да ја обнови. На младите стебла се создава првата плута која не се користи (машка плута − liège mâle), а со нејзино отстранување се создава нова плута која се користи и експлоатира (женска плута − liège femelle). Првите две „берби” даваат плута со послаб квалитет. По отстранувањето на плутата останува голо стебло со карактеристична ‘рѓавкаво црвена боја. Создавањето на плута кај младите стебла почнува од третата година, а дебелината на плута нагло станува сè поголема и достигнува дебелина од околу 3 см. Првото вадење на кората може да се врши кога единката достигне старост од 25 години. Површината на плутата на стеблата од кои редовно се вади е мазна (женска плута), додека на стеблата од кои не се вади е брановите (машка плута). При вадењето на кората мора внимателно да се работи за да не се оштети стеблото. Од едно големо стебло може да се извади и до 1 тон плута.
Дабовите плутари претставуваат клучен извор на приходи за илјадници луѓе, а со оглед дека плутата после вадењето се обновува, па самото растение ни во еден момент не е загрозено, комерцијалната експлоатација на плутарите, од гледна точка на зачувување на човековата околина, е сосема прифатлива. Најголем светски произведувач на плута е Португалија и 50% од плутата во светот се произведува токму таму. Воедно плутата е и најважниот шумски производ на оваа средоземна земја.
Останати употреби
Во време на немаштија и глад и желадите од плутарите, како и желадите од многу други видови дабови, се користеле како храна. Се употребувале како варило или се сушеле и мелеле во прав. Вака сомелени се додавале на житарки и од добиеното брашно се правел леб. Со оглед дека желадите на плутарите содржат танин, кој има исклучително горок вкус, ги потопувале во проточна вода, за да се измие танинот. За жал, со ова плакнење се губела и значителна количина други корисни состојки. Традиционален начин на подготовка на желади било да се закопаат во мочуришна земја во текот на зимата. Прортените желади, кои се откопуваат напролет, го губат најголемиот дел од горкоста. Пржените желади може да се користат како замена за кафе.
Артур Мелер ван ден Брук
Артур Мелер ван ден Брук (германски: Arthur Moeller van den Bruck; 1876-1925) - германски историчар.
Дурендал
Дурендал или Дурандал — меч на Роланд, легендарен паладин во француската херојска литература. Се верува дека мечот исто така му припаѓал на Карло Велики во неговата младост, а преку рацете на Сарацените подоцна му припаднал на Роланд.
Артур Мелер ван ден Брук
Творештво
Во 1923 година, ван ден Брук ја објавил книгата „Третиот рајх“ (Das dritte Reich) која извршила пресудно влијание врз Хитлер. Во неа, авторот ги критикувал социјализмот, либерализмот и демократијата и повикувал на формирање нова германска самосвест и воспоставување црвста, авторитарна држава со централна контрола на економијата. Во 1933 година, ван ден Брук ја објавил книгата „Социјализмот и надворешната политика“ (Sozialismus und Aussenpolitik) во која напишал: „Ја загубивме војната портив Западот. Социјализмот изгуби од либерализмот.“ гордеејќи се со фактот дека „денес нема либерали во Германија; има млади револуционери, има млади конзервативци... Либерализмот е философија на животот од која германската младина бега со одвратност... Германската младина денес го препознава либералот како врвен непријател.“
Дурендал
Постојат различни толкувања за потеклото на мечот. Некои дела од Каролиншкиот циклус укажуваат дека мечот бил искован од страна на Велунд, кој обично се наведува како изработувач на оружје во витешките романи.
Потекло на поимот
Името на мечот потекнува или од француската придавка dur со значење „тврд“ или од глаголот durer со значење „да се биде издржлив, отпорен“.
Својства
Со мечот можеле да се пресечат џиновски парчиња камен со еден замав и истиот се смета дека бил неуништлив.
Локална традиција
Традицијата вели дека, кога Роланд направил огромен рез во карпите со еден замав, со тоа бил создаден Роландовиот премин на Пиринеите.
Според легенда во Рокамадур, вистинскиот меч Дурендал бил оставен во тамошната црквата посветена на Богородица Марија, но бил украден од страна на англискиот крал Хенри IIво 1183 година.
Согласно локалниот фолклор се смета дека Дурендал сè уште постои и истиот е вметнат во карпест ѕид во Рокамадур. Според оваа верзија, монаси од Рокамадур од XII век тврделе дека Роланд го фрлил мечот наместо да го крие под себе и со тоа создал пукнатина во ѕидот. Меѓутоа, локалната туристичка служба за овој меч вели дека претставува верна копија на Дурендал.
Елбталауе
Елбталауе (Elbtalaue) — општинска заедница во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е градот Даненберг. Името на заедницата грубо означува „долина на Елба“.
Општинската заедница Елбталауе се состои од следниве општини:
Жоајез
Жоајез (Joyeuse, во превод „радостен“) или Меч на Карло Велики (l'épée de Charlemagne) — личен меч на Карло Велики, а исто така и меч кој се користел за крунисување на француските кралеви. Мечот денес е изложен во музејот Лувр.
Легенда за мечот
Согласно преданијата, Жоајез бил искован од истиот метал како и мечевите Куртана на Едвард Исповедникот и Дурендал на Роланд. Други извори укажуваат дека сечилото на мечот било изработено од шилецот на Светото копје со коешто бил прободен распнатиот Исус Христос. Во стихот CLXXXII од „Песната за Роланд“ (Туролд, XI век) е запишано:
Во време не Првиот крстоносен поход навистина било објавено дека е пронајдено копјето на кое било забодено месото на мртвиот Исус Христос, што буквално ги поделило крстоносците на едни кои верувале и други кои се сомневале во оригиналноста на пронајдениот артефакт. Сепак, овие настани се случиле во периодот од 1096—1099 година, додека Карло Велики починал во 814 година. Современите научни методи, вклучувајќи радиојаглеродна анализа, укажуваат дека најстарите составни делови на оружјето потекнуваат некаде од XI век, што исто така ја потврдува невозможноста нив да ги поседувал крал на Франкија.
Во својата типологија на мечевите, британскиот историчар на оружјето Еварт Оукшот дошол до неочекуван заклучок. Нарекувајќи го Жоајез „Шарлемањов меч“, што е францускиот назив на името на владетелот, тој ги критикува стручњаците кои временски потеклото на мечот го сместуваат некаде во XIII век поради следното. Според него, дршката има облик кој е карактеристичен за IX век; крстачот, иако подолг од мечевите на Франките, може да се смета за исклучок; шилецот во облик на „капак од чајник“ е многу повообичаен за периодот околу 800 отколку во 1200-тите гпдини. Главна причина поради која би било можно мечот да потекнува од XIII век е жигот на заштитата, кој го означува тежинскиот дел на златото. Меѓутоа, како што смета Оукшот, Жоајез бил повеќекратно бил преместуван и дополнително украсуван, што можело да биде придружено со жигосана златна обвивка.
Потврдени историски факти
Мечот на Карло Велики наречен „Жоајез“ се користел за време на свеченостите за крунисување на француските кралеви, веројатно почнувајќи од Филип II Август. Сепак, првата потврда со писмен доказ потекнува од 1270 година, кога за крал бил крунисан Филип III Храбриот. За последен пат мечот бил употребен како симбол за предавање на власта при крунисувањето на последниот претставник од бурбонската династија на францускиот престол Шарл X. Заедно со другите регалии бил чуван во базиликата Сен Дени, а за време на Француската револуција, поточно во 1793 година, бил преместен во музејот Лувр.
Мечот во неговиот денешен облик содржи составни делови од различни времиња. Обете страни на дршката се украсени со врежани украси, на кои се прикажани птици, чии мотиви се блиски до скандинавските орнаменти од периодот на X-XI век. Обата дела на заштитата претставуваат стилизирани крилести змејови кои веројатно потекнуваат од XII век. Вметнатите дијаманти во дршката се од периодот на XIII-XIV век. Еварт Оукшот бил цврсто уверен дека, за крунисувањето на Наполеон I, мечот во целост бил расклопен, исчистен и опремен со нова рачка. Сечилото веројатно било целосно обновено за крунисувањето на Шарл X во 1825 година. Поголемиот дел од неговата површина содржи извезени лилјани. Сочуваните стари делови на сечилото ја вклучуваат големата златна лента украсена со разни драгоцени камења и златната тока украсена во истиот стил.
Дамнац
Дамнац (Damnatz) — општина во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Дамнац се наоѓа во Биосферниот резерват Долносаксонска Елбталауе, непосредно на реката Елба.
Општински единици
Општината Дамнац се состои од следниве пет места:
Исто така, постојат имотите Населба Јазебек и Уленхорст.
Протести против изградба на гасовод во Дакота
Во април 2016 година, младите од Стендинг Рок и околните заедници на домородните Американци организирале кампања за запирање на гасоводот, нарекувајќи се себеси „ReZpect Our Water“. Инспирирани од младите, неколку возрасни лица, вклучувајќи ја Џои Браун од домородната еколошка мрежа и племенскиот историчар Ладона Храбриот Бул Алард, основале камп на заштита на водата како центар за директна акција, демонстрирајќи духовен отпор кон гасоводот и во одбраната. на домородниот суверенитет и зачувување на културата. Хаштагот #NoDAPL започнал да добива внимание на социјалните мрежи, а камповите во Стендинг Рок постепено се зголемиле на илјадници луѓе.
Том Крофт
Том Крофт ( Tom Croft ; 7 ноември 1985 година ) е професионален англиски рагби играч, моментално игра за Лестер. Висок е 198 см, тежок 110 кг, е познат по својата добра игра во автомобилот и е многу брз, иако не тркач, туку скрамаш. Поранешниот репрезентативец на Нов Зеланд, Ерон Маугер, му рече на Крофт дека е најбрзиот третелинијаш на кој некогаш играл, а Мартин Кори, поранешен играч на репрезентацијата на Англија, тврди дека Крофт е еден од најталентираните рагбисти на 21-от век во светот. Крофт одиграл 135 натпревари за Лестер и постигнал130 бода и освоил 2 англиски првенства со овој тим (2007, 2009 година). Тој го направи своето деби во Англија во 2008 година на натпреварот во Купот Шест нации против Франција. Тој го постигнал дури два есеи за британски и ирски Лавови во меч против Springboks 2009. Истата година тој бил во конкуренција за најдобар фудбалер во светот, но наградата ја добил Ричи Макоу. Во април 2013 година, тој се нашол на списокот на играчи што треба да играат за Лавовите на турнејата во Австралија. Тој одиграл 5 натпревари за Лавовите и постигнал 2 есеи, а за репрезентацијата на Англија одиграл 41 натпревар и постигнал 30 бода. Тој исто така играл за Англиската репрезентација рагби 7.
Герде (Лихов-Даненберг)
Герде (Göhrde) — општина во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Природен парк
Општината е едел од Природниот парк Елбхеен-Вендланд.
Општината се граничи со Државната шума Герде, која претставува најголема мешана шумска област во Северна Германија.
Општински единици
Општината Герде се состои од дванаесет места. Дополнително постои Хоф Камерун и четири шумски куќи. Седиштето на општината е во Мецинген.
Историја
Местото е познато по Битката кај Герде, која се случила на 16 септември 1813 година во текот на Војната на шестата коалиција, во која сојузничките сили под водство на Валмоден ги поразиле француските сили предводени од Пешо.
Соништата, животот и смртта на Филип Филиповиќ
„Соништата, животот и смртта на Филип Филиповиќ“ (српски: Снови, живот и смрт Филипа Филиповића) — филм на режисерот Милош Радивојевиќ од 1980 година. Главните улоги ги играат: Александар Берчек, Милена Дравиќ, Раде Марковиќ, Милан Ерак и Миодраг Крстовиќ.
Гусборн
Гусборн (Gusborn) — општина во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Гусборн со мала енклава се граничи со реката Елба во северниот дел.
Општински единици
Општината Гусборн се состои од шест места. Дополнително постојат имотите Шумска куќа Зојбрух и Хоф Вулфзал.
Административното седиште на општината се наоѓа во Квикборн.
Лангендорф
Лангендорф може да се однесува на следниве места во Германија:
Карвиц
Карвиц (Karwitz) — општина во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Карвиц се наоѓа западно од градот Даненберг.
Општински единици
Општината Карвиц се состои од седум места. Дополнително постојат пет имоти Алт-Пудрип, Банхоф Карвиц, Хоф Лебин, Миле Тунпадел и Цилајц. Поранешната шумска населба Парпар е напуштена во 1970-тите години.
Имоти:
Јамелн
Јамелн (Jameln) — општина во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општински единици
Општината Јамелн се состои од следниве десет места:
Исто така, постојат имотите Хоелуфт, Јамелнер Миле и Крамиле.
Административното седиште на општината е во Брезеленц со околу 450 жители.
Познати луѓе
Математичарот Бернхард Риман (1826–1866) — роден во Брезеленц.
Ларс Ерик Лундвал
Тој најголемиот дел од играчката кариера го поминал играјќи за екипите на Седертелје и Фрелунде, каде минал вкупно 13 сезони играјќи во шведската лига. Со двата тима тој освоил по една национална титула (во сезоните 1955/56 и 1964/65), а во текот на сите осум сезони поминати во Френунд бил и капитен на тимот. На крајот од својата играчка кариера, тој ја продолжил тренерската кариера и го водел тимот на Френунд за десет сезони. Поради големиот кредит за клубот, неговиот дрес со број 13 бил повлечен од употреба во Френунда. Во два наврати бил избран во идеалниот состав на шведското првенство, во сезоните во 1958/59 година и 1959/60 година, и бил прогласен за најдобар шведски играч во 1964 година.
Тој бил стандарден репрезентативец за Шведска, помеѓу 1956 година и 1965 година и одиграл 195 официјални натпревари со 79 постигнати голови. Во тој период, тој освоил 5 медали со репрезентацијата на светските првенства, вклучувајќи две титули на светски шампиони ( СП 1957 и СП 1962 ). Тој бил дел од шведскиот олимписки тим на три последователни Зимски олимписки игри, а остварил најголем успех на Зимските олимписки игри во 1964 година во Инсбрук каде шведскиот тим освоил сребрен медал.
Лангендорф (Долна Саксонија)
Лангендорф (Langendorf) — општина во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Лангендорф се наоѓа во Природниот парк Елбхеен-Вендланд, како и во Биосферниот резерват Долносаксонска Елбталауе непосредна на реката Елба.
Општински единици
Општината Лангендорф се состои од седум места:
Административното седиште на општината се наоѓа во местото Лангендорф.
Историја
На 1 јули 1972 година биле споени општините Калтенхоф и Лазе.
Биокапацитет
Биокапацитетот или биолошкиот капацитет на екосистемот е проценка на неговото производство на одредени биолошки материјали како што се природните ресурси и неговата апсорпција и филтрирање на други материјали како јаглерод диоксид од атмосферата.
Биокапацитетот се користи заедно со еколошкиот отпечаток како метод за мерење на човековото влијание врз животната средина. Биокапацитетот и еколошкиот отпечаток се алатки создадени од Глобалната мрежа за отпечаток, кои се користат во студиите за одржливост низ целиот свет.
Биокапацитетот е изразен во глобални хектари по лице, па затоа зависи од човечката популација. Глобален хектар е приспособена единица која ја претставува просечната биолошка продуктивност на сите продуктивни хектари на Земјата во дадена година (бидејќи не сите хектари произведуваат иста количина на екосистемски услуги). Биокапацитетот се пресметува од податоците на Обединетите нации за населението и податоци за искористувањето на земјиштето и може да се пресметува на различни регионални нивоа, како град, земја или на светот во целина.
На пример, на оваа планета во 2016 година имало околу 12,2 милијарди хектари биолошки продуктивна земја и вода. Ако се подели со бројот на живи луѓе во таа година, 7,4 милијарди, се добива биокапацитет за Земјата од 1,6 глобални хектари по човек. Овие 1,6 глобални хектари ги вклучуваат областите за диви видови кои се натпреваруваат со луѓето за простор.