cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ропството во Соединетите Американски Држави
Првите закони за робовите
Во 1654 година, Џон Казор, црн затворен слуга во колонијална Вирџинија, бил првиот човек што бил прогласен за роб во граѓански случај. Тој му тврдел на службеникот дека неговиот господар, Ентони Џонсон, кој е слободен црнец, го држел за време на неговиот неизвесен мандат. Еден сосед, Роберт Паркер, му рекол на Џонсон дека ако не го ослободи Касор, тој ќе сведочи на суд за овој факт. Според локалните закони, Џонсон имал ризик да изгуби некои од нивните безобразни земјишта заради кршење на условите за стекнување. Под принуда, Џонсон го ослободи Касор. Казор влезе во седумгодишен потфат со Паркер. Чувствувајќи се измамени, Џонсон го тужеше Паркер да го преиспита Казор. Судот во округот Нортхемптон, Вирџинија донесе пресуда за Џонсон, изјавувајќи дека Паркер незаконски го приведувал Казор од неговиот вистински господар, кој легално го држел „за време на траењето на неговиот живот“.
Први закони за наследни статуси
За време на колонијалниот период, статусот на поробените луѓе беше под влијание на толкувања поврзани со статусот на странците во Англија. Англија немаше систем на натурализирање имигранти на својот остров или нејзините колонии. Бидејќи лицата со африканско потекло не биле англиски субјекти по раѓање, тие биле меѓу оние народи кои се сметале за странци и, генерално, надвор од англискиот заеднички закон. Колониите се бореа со тоа како да ги класифицираат луѓето родени од странци и субјекти. Во 1656 година во Вирџинија, Елизабет Ки Гринстед, жена со мешана раса, успешно ја стекна својата слобода и својот син во предизвик за нејзиниот статус со тоа што го направи случајот како крстена христијанска ќерка на слободниот Англичанец Томас Ки. Нејзиниот адвокат беше англиски субјект, што можеби и помогна на нејзиниот случај. (Тој исто така беше татко на нејзиниот син со мешана раса, а парот се венчаа откако Ки беше ослободена. ) Кратко време по судењето на Елизабет Ки и слични предизвици, во 1662 година кралската колонија во Вирџинија го одобри законот со кој се усвојува принципот на partus sequitur ventrem (наречен partus, за кратко), во кој се наведува дека секое дете родено во колонијата ќе го земе статусот на мајката. Дете на поробена мајка би се родило во ропство, без оглед дали таткото бил слободнороден англичанец или христијанин. Ова беше пресврт на практиката на општото право во Англија, со кој се утврдува дека децата од англиски субјекти го заземаат статусот на таткото. Со промената се институционализираа искривените односи на моќ помеѓу оние кои заробувале и заробените жени, ги ослободиле белите мажи од законската одговорност да ја признаат или финансиски да ги поддржуваат своите деца од мешана раса, и донекаде го ограничиле отворениот скандал на деца од мешана раса и заблуда во рамките на робови четвртини.
Во 1672 година, кралот Чарлс Втори ја преименуваше Кралската африканска компанија (првично беше основана во 1660 година), како англиски монопол за африканската робија и трговијата со стоки - потоа во 1698 година, со статут, англискиот парламент ја отвори трговијата со сите англиски предмети. Трговијата со поробените луѓе до средноатлантските колонии значително се зголеми во 1680-тите години, а до 1710 година африканското население во Вирџинија се зголеми на 23.100 (42% од вкупниот број); Мериленд броеше 8000 Африканци (14,5% од вкупниот број). Во почетокот на 18 век, Англија ги помина Шпанија и Португалија за да стане водечки трговец во светот на поробените луѓе. Од раните 18 век, американските трговци, особено во Чарлстон, СК, го оспорија монополот на Кралската африканска компанија, а Џозеф Враг и Бенџамин Саваж станаа првите независни трговци на поробените луѓе што го пробија монополот до 1730-тите.
Први закони за религиозен статус
Законите на Вирџинија за робовите од 1705 понатаму ги дефинирале како робови оние луѓе увезени од нации што не биле христијани. Домородните Американци кои им биле продавани на колонистите од други домородни Американци (од соперничките племиња), или заробени од Европејците за време на рациите во селото, исто така биле дефинирани како робови. Ова го кодифицираше претходниот принцип на нехристијанско ропство на странци.
Први причини против ропството
Во 1735 година, Trорџиските доверители донеле закон со кој се забранува ропство во новата колонија, воспоставен во 1733 година, за да им се овозможи на „достојните сиромашни“, како и на прогонетите европски протестанти да имаат нов почеток. Тогаш ропството било легално во другите дванаесет англиски колонии. Соседната Јужна Каролина имаше економија заснована на употреба на поробена работа. Trорџиските доверители сакаа да го отстранат ризикот од робови востанија и да ја направат Џорџија подобро да се одбрани од нападите од Шпанците на југ, кои понудија слобода да избегаат од робовите. Џејмс Едвард Оглеторпе беше движечката сила зад колонијата и единствениот управник кој живееше во Џорџија. Тој се спротивстави на ропството од морална основа, како и од прагматични причини и енергично ја бранеше забраната за ропство против жестокото спротивставување од трговците од Каролина, робови на луѓе и шпекуланти на земјиште.
Протестантскиот шкотски планинец кој го реши она што е сега Дарин, Џорџија, додаде морален аргумент против ропството, кој станува се поретко на Југ, во нивната 1739 година „Петиција на жителите на Њу Инвернес“. До 1750 година, Џорџија го одобри ропството во колонијата затоа што не можеше да обезбеди доволно осудени слуги како работници. Бидејќи економските услови во Англија започнале да се подобруваат во првата половина на 18 век, работниците немале причина да заминат, особено да се соочат со ризиците во колонијата.
Ропство во британските колонии
За време на поголемиот дел од британскиот колонијален период, ропството постоело во сите колонии. Луѓето робови на Северот обично работеле како куќни слуги, занаетчии, работници и занаетчии, со поголем број во градовите. Многу мажи работеле на пристаништата и во превозот. Во 1703 година, повеќе од 42 проценти од домаќинствата во Њујорк ги поробиле луѓето, што е втор по големина во кој било град во колонијата по Чарлстон, Јужна Каролина. Но, поробените луѓе биле користени и како земјоделски работници во земјоделските заедници, вклучително и во области на горе Њујорк и Лонг Ајленд, Конектикат и Њу Џерси. До 1770 година имало 397.924 црнци со население од 2,17 милиони. Тие беа нерамномерно распределени. Во Нова Англија имало 14.867 каде што биле 2,7% од населението; 34.679 во средноатлантските колонии каде што биле 6% од населението (19,000 биле во Њујорк или 11%); и 347.378 во петте јужни колонии биле 31% од населението
Пронајдокот на памучен џин во 1793 година овозможи одгледување на краткорочен памук во широк спектар на континентални области, што доведува до развој на големи области на Далечниот Југ како земја на памук во 19 век. Одгледувањето ориз и тутунот беа многу трудоинтензивни. Во 1720 година, околу 65% од популацијата на Јужна Каролина беше поробена. Градинарите (дефинирани од историчарите во Горниот Југ како оние кои држеле 20 поробени лица или повеќе) користеле поробени работници за да одгледуваат стоковни култури. Тие работеле и во занаетчиските занаети на големи насади и во многу јужни пристанишни градови. Земјоделците за егзистенција на задни дрва, подоцнежниот бран на доселеници во 18 век, кои се населиле покрај Апалахиските Планини и местените, ретко држеле поробени луѓе.
Некои од британските колонии се обиделе да ја укинат меѓународната трговија со робови, плашејќи се дека увозот на нови Африканци ќе биде нарушен. За таа цел сметките на Вирџинија беа ставени на вето од страна на Британскиот совет за привилегии. Островот Рода забрануваше увоз на поробените луѓе во 1774 година. Сите колонии освен Џорџија ја забранија или ограничија трговијата со африкански робови до 1786 година; Georgiaорџија го стори тоа во 1798 година. Некои на овие закони подоцна беа укинати.
Беа транспортирани околу 600.000 робови во Америка, или 5% од 12 милиони робови земени од Африка. Околу 310,000 од овие лица биле увезени во Тринаесет колонии пред 1776 година: 40% директно, а остатокот од Карибите.
Робовите превезуваат во Америка:
Тие сочинуваа помалку од 5% од дванаесет милиони поробени луѓе донесени од Африка во Америка. Голем дел од поробените Африканци биле транспортирани во шеќерни колонии на Карибите и во Бразил. Бидејќи очекуваниот животен век беше краток, нивниот број требаше постојано да се надополнува. Очекуваниот животен век беше многу поголем во САД, а поробената популација беше успешна во репродукцијата. Бројот на поробените лица во САД рапидно расте, достигнувајќи до 4 милиони до пописот од 1860 година. Од 1770 до 1860 година, стапката на природен раст на заробените лица во Северна Америка беше многу поголема отколку за популацијата на која било нација во Европа и беше скоро двојно побрза од онаа на Англија.
Бројот на поробените и слободни црнци се искачи од 759.000 (60,000 слободни) во пописот на САД во 1790 година на 4.450.000 (11% бесплатно или 480,000) што претставува зголемување од 580% на пописот на САД во 1860 година. Белата популација од 3,2 милиони на 27 милиони се зголеми за 1180% како резултат на високите стапки на наталитет и 4,5 милиони имигранти претежно од Европа, од кои 70% пристигнаа во годините 1840-1860. Процентот на црното население се движеше од 19,3% на 14,1%. 1790 757,208 19,3% од населението од кои 697.681 92% поробени 1860 4.441.830 14,1% од населението од кои 3.953.731 89% поробени.
Славење во француска Луизијана
Луизијана е основана како француска колонија. Колонијалните власти во 1724 година го спроведоа Луис XIV од францускиот законик Ноар, со кој се регулира трговијата со робови и институцијата ропство во Нова Франција и француските карипски колонии. Ова резултираше со различна шема на ропство во Луизијана, купена во 1803 година, во споредба со остатокот од Соединетите држави. Како што е напишано, Кодексот Ноар им дал некои права на робовите, вклучително и правото на брак. Иако одобруваше и кодификуваше сурова телесна казна против робовите под одредени услови, им забрануваше на сопствениците на робовите да ги мачат или раздвојуваат брачни двојки (или да ги одделуваат малите деца од нивните мајки). Исто така, барало од сопствениците да поучуваат робови во католичката вера.
Заедно со попропустлив историски француски систем кој дозволуваше одредени права на слободни луѓе со боја, кои честопати се родени кај белите татковци и нивните мешани раси-расправии, далеку поголем процент од Афроамериканците во Луизијана беа слободни како од пописот од 1830 година (13,2% во Луизијана во споредба со 0,8% во Мисисипи, чие население доминирале белите англо-американци ). Повеќето од „третата класа“ на Луизијана на слободни луѓе со боја, сместени меѓу роден француски и масовно африкански робови, живееле во Newу Орлеанс. Луизианските слободни луѓе со боја беа често писмени и образовани, со значителен број поседувајќи деловни активности, имоти, па дури и робови. Иако Коде Ноар забрануваше бракови меѓу сонцето, меѓуетничките синдикати беа широко распространети според системот познат како плакета. Потомството на мешани раси ( крелови на боја ) од овие синдикати беа меѓу оние во средната социјална каста на слободни луѓе со боја. За разлика од нив, англиските колонии инсистираа на бинарен систем кој ги третираше мулта и црните робови подеднакво според законот и ги дискриминираше еднакво ако е бесплатно. Но, многу слободни луѓе со африканско потекло беа мешана трка.
Кога САД ја презедоа Луизијана, Американците од протестантскиот југ влегоа на територијата и почнаа да ги наметнуваат своите норми. Тие официјално ги обесхрабрија меѓусебните односи (иако белите мажи продолжија да имаат синдикати со црните жени, робови и слободни. ) Американизацијата на Луизијана постепено резултираше во бинарен систем на раса, предизвикувајќи слободни луѓе со боја да го загубат статусот, како што беа групирани со робовите. Тие изгубија одредени права бидејќи се класифицираа од американските белци како официјално „црни“.
Револуционерна ера
Додека помал број африкански робови биле чувани и продадени во Англија, ропството во Велика Британија не било овластено со таков статут. Во 1772 година, таа беше донесена неприменлива по обичајното право во Англија и Велс со законска одлука. Британската улога во меѓународната трговија со робови продолжила сè додека не ја укине својата трговија со робови во 1807 година. Ропството цветаше во повеќето колонии на Велика Британија, при што многу богати сопственици на робови живеат во Англија и држеа значителна моќ.
Во почетокот на 1775 година, лорд Данмор, кралски гувернер на Вирџинија и сопственик на робови, му напишал на лордот Дартмут за неговата намера да ослободи робови во сопственост на патриоти во случај на бунт. На 7 ноември 1775 г., лордот Данмор го издаде Прогласот на лордот Данмор со кој се прогласи воен закон во Вирџинија и вети слобода за сите робови на американски патриоти кои ќе ги остават своите господари и ќе им се придружат на кралските сили. Меѓутоа, робовите во сопственост на лојалистичките господари не биле под влијание на Прогласувањето на Данмор. Околу 1500 робови во сопственост на патриоти избегаа и им се придружија на силите на Данмор. Повеќето умреле од болест пред да можат да водат борба. Триста од овие ослободени робови го направија на слобода во Велика Британија.
Многу робови го користеле самото нарушување на војната за да ги избегнат своите насади и да згаснат во градовите или шумата. На пример, во Јужна Каролина, скоро 25.000 робови (30% од вкупното поробено население) избегале, мигрирале или умреле за време на војната. Низ целиот југ, загубите на робовите биле големи, а многумина биле резултат на бегства. Робовите избегале и низ цела Нова Англија и средниот Атлантик, придружувајќи се на Британците кои го окупирале Њујорк.
Во последните месеци од војната, Британците евакуираа 20.000 ослободени од поголемите крајбрежни градови, транспортирајќи повеќе од 3.000 за преселување во Нова Шкотска, каде што беа регистрирани како црни лојалисти и на крајот добија земја. Тие транспортирале други на островите на Карибите, а некои во Англија.
Во исто време, Британците превезувале лојалисти и нивни робови, пред сè на Карибите, но некои во Нова Шкотска. На пример, над 5.000 робови Африканци во сопственост на лојалистите биле транспортирани во 1782 година со нивните сопственици од Савана до Јамајка и Свети Августин, Флорида (тогаш под контрола на Велика Британија). Слично на тоа, над половина од црните луѓе евакуирани во 1782 година од Чарлстон од страна на Британците до Западни Инди и Флорида биле робови во сопственост на белите лојалисти.
Робовите и слободните црнци се бореле и од страната на бунтовниците за време на Револуционерната војна. Вашингтон овласти робовите да бидат ослободени кои се бореа со американската континентална армија. Островот Рода започна да ги запишува робовите во 1778 година и им вети обесштетување на сопствениците чии робови се запишале и преживеале за да добијат слобода. За време на војната, околу една петтина од северната армија беше црна. Во 1781 година, Барон Клосен, германски офицер во францускиот полк Дејкс -Понтс полк на Битката кај Јорктаун, проценуваше дека американската армија е црна околу една четвртина. Овие мажи вклучувале и поранешни робови и слободни црнци.
Ропство и американска револуција
Во изданието за 2019 година на <i id="mwAi4">списанието „Њујорк Тајмс“</i> на тема ропство во Америка, повод е четвртата стогодишница од пристигнувањето на првите Африканци во Џејмстаун во 1619 година, Николе Хана-Џонс, писател на персоналот за списанието, тврди дека „една од основните причини што колонистите решија да ја прогласат својата независност од Велика Британија е затоа што тие сакаа да ја заштитат институцијата за ропство“.
Устав на Соединетите држави
Ропството беше спорно прашање во пишувањето и одобрувањето на Уставот на Соединетите држави. Во него зборовите „роб“ и „ропство“ не се појавуваат, иако неколку одредби јасно се однесуваат на тоа. Уставот не забранува ропство.
Дел 9 од членот: И забранив на Федералната влада да спречи увоз на робови пред 1 јануари 1808 година.
Делегатите го одобрија Дел 2 од членот IV, со кој се забранува државите да ослободуваат робови кои им избегале од друга држава и барале враќање на имотот на шаторот на сопствениците.
Компромис за три петини
Во делот што го преговараше Џејмс Медисон од Вирџинија, Дел 2 од членот 1, назначи „други лица“ (робови) кои ќе бидат додадени на вкупното слободно население на државата, по стапка од три петтини од нивниот вкупен број, за утврдување на официјалното население на државата за целите на распределба на претставувањето на Конгресот и федералното оданочување. Ова непропорционално ја зајакна политичката моќ на јужните претставници, бидејќи три петтини од (не-гласачкото) робско население се сметаа за распределување на Конгресот и во Изборниот колеџ.
Покрај тоа, многу делови од земјата беа врзани за јужната економија. Како што забележа историчарот Џејмс Оливер Хортон, истакнати робови на политичари и стоковите култури на Југот имаа силно влијание врз политиката и економијата на Соединетите Држави.
Индијанците
За време на XVII и XVIII век, индиското ропство, поробување на домородните Американци од страна на европските колонисти, било вообичаено. Многу од овие домородни робови биле извезени во северните колонии и во крајбрежните колонии, особено „островите на шеќер“ на Карибите. Точниот број на домородните Американци кои беа поробени не е познат затоа што виталните статистики и извештаите за попис беа во најдобар случај. Историчарот Алан Галај проценува дека од 1670 до 1715 година, британските трговци со робови продавале меѓу 24.000 и 51.000 домородни Американци од она што е сега јужен дел на САД Андрес Рестенез проценува дека меѓу 147,000 и 340,000 домородни Американци биле заробени во Северна Америка, исклучувајќи Мексико. Дури и откако индиската трговија со робови заврши во 1750 година, ропството на домородните Американци продолжи и на запад, а исто така и во јужните држави претежно преку киднапирање.
Ропството на домородните Американци беше организирано во колонијална и мексиканска Калифорнија преку францискански мисии, теоретски со право на десет години мајчин јазик, но во пракса одржување на истите во постојан сервис, сè додека нивното обвинение не се отповика во средината на 1830-тите. По инвазијата од 1847-488 година од страна на американските трупи, „лихварските или сирачиња Индијанци“ беа де факто поробени во новата држава од државноста во 1850 до 1867 година. Славењето барало објавување на обврзница од страна на сопственикот на робовите и ропството се случило преку рации и четиримесечна ропственост изречена како казна за индиската „ ваганост “.
Домородните Американци држат робови афроамерикански
По 1800 година, некои од Чероки и другите четири цивилизирани племиња на Југоистокот почнаа да купуваат и користат црни робови како работна сила. Тие ја продолжија оваа практика по заминувањето во Индиската територија во 1830-тите, кога со нив беа земени дури 15 000 робови црнци.
Природата на ропството во општеството Чероки честопати се одразува на оној на бело робје општество. Законот забранува брак со хероки и робови Афроамериканци, но мажите на Чероки имале синдикати со поробените жени, што резултирало со деца од мешана раса. Чероки кои им помагал на робовите, биле казнети со сто удари со камшик на грбот. Во општеството Чероки, на лица со африканско потекло им било забрането да ја вршат должноста дури и ако биле исто така расно и културно Чероки. Ним им беше забрането да носат оружје и да поседуваат имот. Чероки забранија да ги поучуваат Афроамериканците да читаат и пишуваат.
Спротивно на тоа, Семиноле ги пречека во својата земја Афроамериканците кои избегаа од ропството ( Црна Семиноле ). Историски гледано, Црните Семиноли живееле претежно во различни бендови близу домородниот американски семинол. Некои биле чувани како робови на одредени водачи на Семиноле. Семинанол практиката во Флорида го призна ропството, иако не и моделот на ропство на чатал, вообичаен на друго место. Всушност, тоа беше повеќе како феудална зависност и оданочување. Врската помеѓу Семинол црнците и домородците се сменила по нивното преместување во 1830-тите години на територија контролирана од Крикот, кој имал систем на ропство на чатал. Про притисок на ропството од Крик и про-Крик Семиноле и распродажба на робови доведе до тоа голем број црни полувреме да избегаат во Мексико.
Меѓу-племенско ропство
Индијанците Хаида и Тлингит кои живееле покрај брегот на југоисточниот дел на Алјаска, традиционално биле познати како жестоки воини и трговци со робови, напаѓајќи сè до Калифорнија. Ропството било наследно откако робовите биле земени како воени заробеници. Меѓу некои тихоокеански северозападни племиња, околу една четвртина од населението биле робови. Други племенски племиња во Северна Америка беа, на пример, Команче од Тексас, Крик од Џорџија, риболовните друштва, како што е Јурок, кои живееја покрај брегот од она што сега е Алјаска до Калифорнија; Павне и Кламат.
Некои племиња ги држеле луѓето како робови робови кон крајот на 19 век. На пример, „Уте Жена“, беше Уте, заробена од Арапахо, а подоцна продадена на еден Чејни. Таа била чувана од Чаините да биде користена како проститутка за да служи на американски војници во кантонот во индиската територија. Живеела во ропство до околу 1880 година. Таа почина од хеморагија како резултат на „прекумерен полов однос“.
Сопственици на црни робови
Сопствениците на робови вклучувале луѓе од африканско потекло, во секоја од оригиналните Тринаесет колонии и во сите подоцна држави и територии што дозволувале ропство; во некои случаи, црните Американци поседувале бели затворени слуги. Африкански поранешен слуга кој се сместил во Вирџинија во 1621 година, Ентони Џонсон, станал еден од првите документирани сопственици на робови во американските колонии, кога победил во граѓанска тужба за сопственост на Џон Касор. Во 1830 година, на југот имало 3.775 такви црни робови кои поседувале вкупно 12.760 робови, мал процент, од вкупно над 2 милиони робови. 80% од црните робови биле наоѓани во Луизијана, Јужна Каролина, Вирџинија и Мериленд.
Имаше економски и етнички разлики помеѓу слободните црнци на Горниот Југ и Далечниот Југ, со последниве помалку по број, но побогати и типично со мешана раса. Половина од црните робови живееле во градовите отколку во селата, а повеќето живеат во Њу Орлеанс и Чарлстон. Особено Newу Орлеанс имаше големо, релативно богато бесплатно црно население ( gens de couleur ) составено од луѓе со мешана раса, кои станаа трета социјална класа помеѓу белците и поробенитецрнци, под француско и шпанско колонијално владеење. Релативно малку црнци робовласници биле фармери или. Од оние што биле, повеќето биле од мешана раса, честопати обдарени од бели татковци со имот и социјален капитал. На пример, Ендру Дарнфорд од Newу Орлеанс беше наведен како сопственик на 77 робови. Според Рејчел Кранц: „Дарнфорд беше познат како строг господар, кој напорно ги работеше своите робови и ги казнуваше често во обидите да ја направи својата успешна плантажа за шеќер во Луизијана“. Во годините што водат до Граѓанската војна, Антоан Дубуклет, кој поседуваше над стотина робови, се сметаше за најбогат сопственик на црни робови во Луизијана.
Слободните црнци биле сметани како постојана симболична закана за робовласниците, предизвикувајќи ја идејата дека„ црнец “и„ роб “ всушност претставуваат синоними. Слободните црнци понекогаш се сметаа за потенцијални сојузници на робовите во бегалци и „робовласниците имаа страв и негодување на слободните црнци“. За слободните црнци, кои имаа само несигурно задржување на слободата, „сопственоста на робовите не беше едноставно економска практичност, туку неопходен доказ за решеноста на слободните црнци да се пробијат со ропското минато и нивното прифаќање со молк -можеби и потенцијално одобрување на ропството“.
Во својата државна студија за црните робови во Јужна Каролина во 1985 година, Лери Когер го предизвика овој добронамерен поглед. Откри дека мнозинството црни робови се чини дека држат барем некои од своите робови од комерцијални причини. На пример, тој истакна дека во 1850 г. повеќе од 80% од црните робови биле со мешана раса, но скоро 90% од нивните робови биле класифицирани како црни. Когер, исто така, истакна дека многу слободни црнци од Јужна Каролина работеле мали бизниси како квалификувани занаетчии, а многу сопственици на робови кои работеле во тие
бизниси. „Когер нагласува дека е премногу честа појава за ослободените робови самите да станат робови“. Дури и во модерно време кога ропството не постои, сепак расизмот е присутен и сè уште постои расна сегрегација цоСАД најмногу.
Историографија
Историчарот Питер Колчин, пишувајќи во 1993 година, забележа дека сè до последните децении на 20 век, историчарите на ропството првенствено се занимавале со културата, практиките и економијата на робовите, а не со робовите. Ова делумно се должи на околноста што повеќето робови биле писмени и оставиле писмени записи, додека робовите биле во голема мера неписмени и не биле во состојба да остават писмени записи. Научниците се разликувале во тоа дали ропството треба да се смета за доброќудна или „сурово експлоатирана“ институција.
Голем дел од историјата напишана пред 1950-тите имала карактеристична расистичка склоност кон неа. До 1970-тите и 1980-тите, историчарите користеле археолошки записи, црн фолклор и статистички податоци за да развијат многу подетална и нијанса на слика на животот на робовите. Поединците се покажаа како еластични и донекаде автономни во многу свои активности, во границите на нивната состојба и покрај неговата несигурност. Историчарите кои напишале во оваа ера вклучуваат Џон Бласингем ( Славејска заедница ), Лесли Хауард Овенс ( Овој вид на имот ) и Херберт Гатман ( Црното семејство во ропство и слобода ).
Грос Мордорф
Грос Мордорф (Groß Mohrdorf) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Кристијано Роналдо
Kристијано Роналдо Дос Сантос Авеиро (Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro, р. во Фуншал) — португалски фудбалер, напаѓач на Ал-Наср и на португалската репрезентација.
Животопис
Роналдо е роден во Сан Педро, Фуншал на португалскиот остров Мадеира. Пораснал во палатата Фуншал во Санто Антонио, со мајка му Марија Долореш дош Сантош Авеиро и татко му Жозе Диниш Авеиро (починал во 2005 поради проблеми со алкохолизмот). Името Кристијано се должи на христијанската вера на мајката, додека второто име, Роналдо, го добил во чест на Роналд Реган, омилен актер на таткото и претседател на САД во тоа време. Кристијано има еден постар брат Уго (роден 1975), и две сестри, Елма (родена 1974) и Лилијана Катија (родена 1976).
Во јули 2010 година Роналдо станал татко на своето прво дете, но одлучил да не го открие името на мајката и да го преземе ексклузивниот надзор врз детето. Во јануари 2015 година, Роналдо објавил дека неговата петгодишни врска со рускиот модел Ирина Шајк завршила. На 8 јуни 2017 година, тој станал татко на близнаци, момче и девојче, родени од сурогат мајка. На 12 ноември 2017 година, се родила и ќерката Алана Мартина, од страна на Георгина Родригес, неговата партнерка од 2016 година.
Во 2016 година, во неговиот роден град Фуншал бил отворен музеј кој целосно е посветен на неговата кариера.
Тој е заштитно лице на различни компании, вклучувајќи ги и Clear, Џорџо Армани и Најк. Тој, исто така, се појавил и на насловната страна на неколку видео-игри како PES 2008, PES 2012, PES 2013 и FIFA 18. Во септември 2015 го претставил својот парфем наречен Cristiano Ronaldo Legacy.
Спортинг
На возраст од 16 години, Роналдо бил промовиран од младинскиот тим на Спортинг во првиот од страна на тренерот Лашло Болони, кој бил импресиониран од неговиот дриблинг. Тој станал првиот играч на клубот кој заиграл за тимот под 16 години, под 17 години, под 18 години, Б тимот и првиот тим, сите во рамките на една иста сезона. Една година подоцна, на 7 октомври 2002, Роналдо го направил своето деби во Примеира лигата, против Мореиренсе и постигнал два гола во победата со 3-0.
Манчестер Јунајтед и Реал Мадрид
Роналдо ја започнал својата кариера како младински играч за Андориња, каде што тој играл две години, пред да се пресели на Национал. Во 1997 година, тој направил трансфер во португалскиот гигант Спортинг. Во 2003 година тој го привлекол вниманието на Манчестер јунајтед, односно на менаџерот Алекс Фергусон, кој го довел за £ 12.200.000 (15.000.000 €). Во 2004 година, тој го освоил својот прв трофеј, ФА Купот.
Во 2007 година, Роналдо бил првиот играч во Англија кој ги освоил сите четири главни PFA награди. Во 2008 и 2013 година, тој ја освоил ФИФА / Ballon d'Or наградата за најдобар фудбалер во светот, и со тоа станал првиот португалски играч кој ја добил наградата двапати по ред. Тој бил награден со Европската Златна копачка во 2008 година, додека во 2008 година, тој ги освоил 3 од 4 главни PFA награди и бил прогласен за ФИФА играч на годината, ФИФА Про играч на годината, фудбалер на годината, и Onze d'Or. Во 2007 и 2008 година, Роналдо бил прогласен за РС, фудбалер на годината. Тој бил на инаугуриран за победник на ФИФА Пушкаш награда за гол на годината во 2009 година, според УЕФА анкета во 2014 година, тој бил прогласен за најдобар стрелец во Лигата на шампионите.
Роналдо станал најскапиот играч на светот, кога тој се преселил од Манчестер јунајтед во Реал Мадрид во 2009 во трансфер вреден £ 80.000.000 (94.000.000 € / $ 132.000.000). Договорот на Роналдо со Реал Мадрид, бил под условите на кои тој требал да заработува 21.000.000 € годишно (по оданочување), во тоа време највисоко платен фудбалер во светот, со откупна клаузула во вредност од € 100.000.000. Тој се сметал за најдобриот играч во светот, и еден од најголемите на сите времиња. Со 68 гола од септември 2014 година, тој станал втор стрелец на сите времиња, и заостанувал зад Раул Гонзалес само три гола. Тој, исто така, го држи рекордот за најмногу постигнати голови во една сезона во Лигата на шампионите, постигнувајќи 17 гола во сезоната 2013-14.
Роналдо е првиот играч во Европската лига кој стигнал до 40 гола во една сезона во две последователни години, најбрз играч на Реал Мадрид кој постигнал 100 лигашки голови, како и првиот играч кој постигнал гол против секој тим во една сезона во Ла Лига. Тој го држи рекордот за најмногу постигнати голови во една сезона за Реал Мадрид. Во јануари 2014 година, Роналдо го постигнал својот 400-ти гол во кариерата. Во јули 2018 по 9 години во Реал Мадрид, и по 15 освоени титули, направи трансфер во Јувентус за сума од 100 милиони евра плус бонуси.
Јувентус
По една недела шпекулации за трансфер, на 10 јули 2018 година, Роналдо потпишал четиригодишен договор со италијанскиот клуб Јувентус по завршувањето на трансферот од 100 милиони евра, плус придонеси за солидарност на младите клубови на Роналдо и дополнителни 12 милиони евра во други такси. Трансферот бил највисок дотогаш за играч над 30 години, и највисоко платен од еден италијански клуб. По потпишувањето, Роналдо ја цитирал неговата потреба за нов предизвик како негово образложение за заминување од Реал Мадрид. Роналдо го направил своето официјално деби за Јувентус на отворањето на Серија А на 18 август, со победата од 3-2 над Кјево.
Репрезентативна кариера
Роналдо го направил своето деби за Португалија во август 2003 година, на возраст од 18 години Тој оттогаш настапил на повеќе од 100 натпревари и има учествуванонао 6 големи турнири: три УЕФА Европски првенства (2004, 2008 и 2012) и три ФИФА Светски првенства (2006, 2010 и 2014). Роналдо е првиот португалски играч кој постигнал повеќе од 50 голови за репрезентацијата, што го прави топ стрелец на Португалија на сите времиња. Тој го постигнал својот прв меѓународен гол во првиот натпревар на Евро 2004 против Грција, и помогнал на Португалија да стигне до финалето. Тој ја презел функцијата капитен во јули 2008 година, а на Евро 2012 тој ја предводел Португалија до полуфиналето, завршувајќи на конкуренцијата како заеднички најдобар стрелец на турнирот. На Евро 2016 година, Роналдо го забележал најголемиот успех со репрезентацијата на Португалија, освојувајќи го златниот медал, победувајќи ја во финалето, репрезентацијата на домаќинот Франција со резултат 1-0. На Светското првенство 2018 година во Русија, Роналдо со својата репрезентација бил елиминиран во осминафиналето од Уругвај.
Репрезентација
Португалија
1762 во музиката
1762 година во музиката содржи некои значајни настани.
Русија на Детскиот избор за песна на Евровизија
Русија учествувала 11 пати на Детскиот избор за песна на Евровизија од своето деби во 2005 година. Нивната телевизија која управува со учесниците е РТР. Досега во својте учества Русија има едно прво, едно второ и едно трето место.
Селски Гробишта (Волково)
Селски Гробишта — осамен наод од римското време. На селските гробишта се наоѓаат повеќе фрагменти од мермерни споменици, и тоа: од ара со релјефно претставена биста и дел од надгробна стела украсена со розета и лисја од палма.
1761 во музиката
1761 година во музиката содржи некои значајни настани.
Улична пејачка (Мане)
Улична пејачка - слика со масло на платно од Едуар Мане од 1862 година, прикажувајќи улична музичарка во близина на влез на кабаре. Има димензии од 171,1 x 105,8 см и се наоѓа во Музејот за ликовна уметност во Бостон.
Сликата била директно вдахната од средба помеѓу уметникот и улична пејачка една вечер. Мане ја замолил да позира за него, но таа одбила, па Мане побарал од омилената манекенка Викторин Меран да позира за работата. Улична пејачка е или првата или втората од неколкуте големи слики на Мане за кои позирала Меран. На него е прикажана патувачка пејачка во модерен фустан напуштајќи кабаре ноќе, стискајќи гитара кон неа и јадејќи цреши. Стилот на сликата го покажува влијанието на Франс Халс и шпанските мајстори како Диего Веласкес.
Улична пејачка е една од низата еднофигурни композиции што Мане ги насликал во 1860-тите, во кои тој ги насликал современите „типови“ во природна големина, нарушувајќи ја конвенцијата ваквите скромни жанровски теми да бидат насликани во мал обем. Историчарот на уметност Џорџ Маунер вели дека конфронтираниот поглед на жената и нејзиното незгодно сфаќање на црешите и гитарата, „што се чини дека е преголемо обемно за да може удобно да управува“, произведува самосвесен ефект што не е очекуван во жанровата слика.
Измир (покраина)
Измир  (турски: Izmir) — покраина во југозападна Турција. Административен центар на вилаетот е истоимениот град Измир. Покраината има 3 370 866 жители (2006) и површина од 12 012 км2. Разделена е на 30 окрузи.
Табор (Нова Горица)
Табор (словенечки: Tabor) — населба во Градска општина Нова Горица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
1760 во музиката
1760 година во музиката содржи некои значајни настани.
Кантербериска митрополија
Во минатото постела и трета митрополија, наречена Личфилдска метрополија, која постоела од 787 до 803 г. Во 1871, Црквата на Ирска стекнала автокефалност, а во 1920 г. престанала да постои Црквата во Велс.
Митрополитот што стои на чело на Кантербериската митрополија е Архиепископот Кантербериски кој е воедно надлежен за Фолкландските Острови како вонмитрополиска епархија.
Наводи
ODCC = Oxford Dictionary of the Christian Church ed. Cross & Livingstone: 1974
Калтрејн
Калтрејн (Caltrain, ВКМ: JPBX) е калифорниска приградска железница на Санфранцискиот полуостров и во долината Санта Клара (Силициумска Долина). Последната станица на север е Сан Франциско (раскрсницата на 4та улица и улицата Кинг), а на југ е станицата „Диридон“ во Сан Хозе. Во часовите кога е зголемена честотата на патници, Калтрејн вози на југ до Гилрој. Возовите тргнуваат од Сан Франциско и Сан Хозе на секој час во работните денови и на 90 минути за време на викендите. Дополнителни возови се пуштаат за посебни настани на Оракал Парк во Сан Франциско, Стенфордскиот стадион или САП центарот во Сан Хозе. Во февруари 2018, Калтрејн секој ден пренесол по 65.095 патници во просек.
Железницата Калтрејн е управувана од Заедничкиот одбор за полуостровскиот коридор (Peninsula Corridor Joint Powers Board, PCJPB) кој го сочинуваат агенциите на трите окрузи што ги опслужува Калтрејн: Сан Франциско, Сан Матео и Санта Клара. Секоја агенција има три претставници на одборот, кој брои вкупно девет члена.
Факториел
Во математиката, факториел на позитивен цел број n, (се означува со n!), претставува производ на сите природни броеви помали или еднакви на n. На пример,
Вредноста на 0! е 1.
1759 во музиката
1759 година во музиката содржи некои значајни настани.
Есен (Мане)
Есен - слика од Едуар Мане во 1882 година, сега во Музејот на ликовните уметности на Нанси. Била на аукција во 1883 година - самата манекенка го купила за 1550 франци и му ја оставила на сегашниот сопственик. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (June 2019)">потребно е цитирање  ]
Френелови интеграли
Френелови интеграли S(x) и C(x) - математички трансцендентни функции кои Огистен-Жан Френел ги користел во оптиката. Се користат да ја опишат Френеловата дифракција, а се дефинирани со следните интеграли: Со истовремен параметарски цртеж на двата интеграла се добива Ојлерова спирала.
Дефиниција
Некои автори го користата како аргумент во интегралот при дефинирање на S(x) и C(x). Тогаш интегралите се множат со, а аргументот x со.
Ојлерова спирала
Ојлеровата спирала е позната и како Корнуова спирала или клотоида, а се добива со параметарски приказ на S(t) спрема C(t). Со помош на дефинициите на Френеловите интеграли за dx и dy се добива:
Должината на спиралата мерена од извориштето може да се претстави како:
Хајденау
Хајденау може да се однесува на следниве места во Германија:
Марина Костова
Марина Костова — македонска филмска критичарка, новинарка и писателка.
Творештво
Костова е авторка на монографијата „Манчевски“ и на книгата „Дожд, светот за Пред дождот на Милчо Манчевски“. На Фејсбук објавила низа куси лични истории под хаштагот #DeepPoolsOfNostalgia, а во 2022 година ја објавила прозната збирка „Јазикот е чудна ѕверка“. Три нејзини кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „Џинџуџе во земјата на афионите“ (Темплум, 2022).
Запро Запров
Запро Запров (Пиперево,, ) — македонски диригент, сликар , композитор и универзитетски професор.
Животопис
Запров е роден во 1947 година во село Пиперево, Струмичко. Основно училиште завршил во просениковското училиште „Герас Цунев“, а средно музичко училиште во Штип. Факултет за музичка уметност завршил во Скопје, додека магистрирал на Музичката академија во Белград. Проф. Запро Запров е истакнат хорски диригент кој континуирано настапува во државава и во Светот. Резултат од неговата севкупна музичка дејност се вкупно 109 (53 меѓународни и 56 државни) врвни награди и признанија, меѓу кои и наградата 11 Октомври за особен придонес во културата и уметноста. Зад себе има над 2500 концерти и настапи, над 1000 минути трајни аудио и видеозаписи, околу 20 радио и ТВ емисии, околу 700 изведени вокални, инструментални и вокално-инструментални дела од врвната светска музичка литература. Основач е на Детскиот хор „Изворче”, Женскиот хор „Рустико” и Хорското Студио „Рустико”, во чиј состав се Детскиот хор „Развигорче” и Женскиот Младински Хор. Предава по преметот Основи на музичкото воспитание со методика на педагошкиот факултет во Скопје. Компонира и аранжира хорска, детска и друг вид на музика.
Сливица
Сливица — село во Општина Новаци, во околината на градот Битола.
Александер Скарсгорд
Александер Скарсгорд е шведски филмски и телевизиски глумец.
Сливица
Потекло и значење на името
Името на селото доаѓа од богатството на сливови стебла.
Александер Скарсгорд
Животопис
Александер Скарсгорд е најстариот син на познатиот шведски глумец Стелан Скарсгорд. Пред камерите се појавил уште на 13-годишна возраст. Кога наполнил 19 години се пријавил во шведската армија, каде отслужил 18 месеци во единицата за антисаботажа и антитероризам. Александер, кој е висок 194 сантиметри, своевремено бил во врска со глумицата Кејт Босворт, но се разделиле во 2011 година.
Творештво
Својата прва улога, Александер Скарсгорд ја имал уште на 13-годишна возраст, во серијата „Кучето што се смее“, со која станал славен во Шведска. Поради притисокот на популарноста, Александер се откажал од глумата и направил пауза од седум години. Подоцна, тој стекнал светска слава со улогата на вампирот Ерик Нортман, во телевизиската серија „Вистинска крв“ (True blood), која се прикажувала на каналот „HBO“. Исто така, тој играл и во мини-серијата “Генерација на убијци”, каде го толкувал ликот на Бред „Ајсмен“ Колберт. Во 2009 година, тој се појавил во видео спотот за песната „Папараци“ (Paparazzi) на Лејди Гага (Lady Gaga). Покрај улогите во телевизиските серии, Александер Скарсгорд глумел и во повеќе филмови, како што се: “Меланхолија”, „Неповрзан“, „Исток“ и „Што знаеше Мејси“.
Сливица
Географија и местоположба
Ова мало село се наоѓа на крајниот југоисточен дел на Битолското Поле, во јужниот дел на територијата на Општина Новаци, недалеку од регионалниот пат 2338, кој води за битолско Мариово, долж долината на Црна Река. Селото е рамничарско, на надморска височина од 610 метри. Од градот Битола е оддалечено 29 километри, додека од општинското средиште Новаци е оддалечено 21 километар.
Селото се наоѓа во долината на Црна Река, југоисточно од Битола.
Историја
Американски новинар Херберт Кори во специјалното издание на списанието „Национална географија“ насловено „По патот кон Битола“, напишал за исповед на македонски селанец од селото Сливица, кој сведочел за суровоста на бугарската војска при бесењето на македонски поп за време на Првата светска војна.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 12 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 792 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 346 хектари, додека шумско земјиште нема.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Сливиа живееле 230 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Тепавци имало 160 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е мало, во фаза на наполно раселување и е населено со македонско население. Тоа, во 1961 година имало 282 жители, а во 1994 година бројот се намалил на само шест жители.
Дарил Јанмат
Дарил Јанмат (роден на 22 јули 1989 г.) — холандски профсионален фудбалер кој игра на позицијата десен бек за Вотфорд во Премиер лигата и за репрезентацијата на Холандија.
Тој ја започнал кариерата во АДО Ден Хаг, и играл во клубовите Херенвен и Фејенорд пред да потпише шестогдишен договор со премиерлигашот Њукасл Јунајтед во 2014 година. Тој е дел од холандската репрезентација од 2012 година и бил дел од составот кој го освоил третото место на Светското првенство 2014.
Сливица
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Сливица живееле 3 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Иселеништво
Бројот на иселеници од селото е над 200 жители. Најголем дел е иселен во градот Битола, битолските села, како и во прекуокеанските земји.
Дарил Јанмат
Херенвен
На почетокот на следната сезона, 19-годишниот Јанмат потпишал за холандскиот прволигаш Херенвен. На натпреварот помеѓу Херенвен и Херта Берлин во рамките од Европа лигата, Јанмат влегол во игра во 73. минута од натпреварот и само три минути подоцна добил црвен картон поради невнимателен старт над Немања Пејчиновиќ. Херенвен го добил натпреварот со резултат 1–0. Откако ја отслужил предвидената суспензија, Јанмат постигнал гол во неговиот следен натпревар во Европа лигата, на 16 декември 2009 година, постигнувајќи го последниот гол за својата екипа во победата од 5–0 над Вентспилс, која на крајот се покажала за недоволна за клубот да се пласира во елиминационата фаза.
На 21 декември 2011 година, Јанмат го постигнал деветтиот гол на Херенвен во победата од 11–1 над второлигашот Ос, со што клубот се пласирал во четвртфиналето од холандскиот куп. Во четирите сезони во клубот, Јанмат бил стартер три сезони, а во дебитантската сезона бил во првиот тим на 10 натпревари и заедно со клубот го освоил холандскиот куп.
Сливица
Самоуправа и политика
Во век, Сливица било село во Битолската каза на Отоманското Царство.
Дарил Јанмат
Фејенорд
Во средината на 2012 година, откако истекол неговиот договор, тој потпишал за Фејенорд, клуб за кој настапувал како младинец. На првенствениот натпревар против НАЦ Бреда на 9 декември 2012 година, кој завршил со резултат 2–2, Јанмат за една минута добил два жолти картони и бил исклучен од игра. На 17 март 2013 година, Јанмат го постигнал победничкиот гол за Феенорд во победата од 2–1 над Утрехт.
Сливица
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Новаци, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел од некогашната Општина Бач.
Дарил Јанмат
Фејенорд
Првиот гол во сезоната 2013–14, Јанмат го постигнал на 16 февруари 2014 година, во ремито од 1–1 на Фејенорд со НАЦ Бреда. На 13 април, тој постигнал гол со полуволеј во победата од 2–0 над ПСВ Ајндховен.
Сливица
Самоуправа и политика
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Бистрица.