cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Коктел
Историја
За време на прохибицијата во САД (1920-1933г.), кога алкохолбите пијалаци биле забранети за употреба, коктелите се консумирале илегално во простории познати како speakeasy. Квалитетот на пијалаците за време на прохибицијата бил мошне полош од порано. Имало премин од виски на џин, пијалак кај кој не бил потребен процес на стареење и пијалак кој бил полесен за незаконско произведување. Медот, овошните сокови и останатите ароматизери биле послужувани со цел да го прикријат полниот вкус на алкохолните пијалаци. Слатките коктели биле полесни за пиење набрзина, важен аспект при евентуални ненадејни упади на претставници на власта со цел контролирање на нарушување на прохибицијата.
Коктелите ја изгубиле својата популарност во доцните шеесетти и за време на седумдесеттите години, сè до појавувањето на вотка како замена на оригиналниот џин во пијалаците, како кај коктелот мартини. Традиционалните коктели и џинот се вратиле во мода, во 2000 години.
Во септември 2005, археологот Патрик Мекговерн, од Универзитетот во Пенсилванија објавил откритие на земјени садови од Месопотамија стари 5000 години, пронајдени на бреговите на реката Тигар, помеѓу Иран и Ирак што содржеле траги на тартарна киселина, мед, сок од јаболка и јачмен. Мекговерн, овој коктел го опишува како „грог“.
Историчарот на коктелите, Дејвид Херпин тврди дека коктелите датираат од 1811 до 1819 г. и „потеклото на коктелите било мистерија дури и пред 100 години, но постојат многу прилично силни индикатори што би сугерирале дека името е изведено од еден тип на тркачки коњ. Многу е веројатно Сазераковото тврдење дека коктелот за него виден како бренди, бил речиси сигурно компонента на оригинален коктел и бренди коктел кој претходел на производот компанијата на Сазерак со најмалку 60 години.“
Останати значења на зборот коктел
Зборот коктел понекогаш се употребува фигуративно, кога се мисли на мешање на течности или други супстанци. Пример за таква употреба е: „120 години на индустрија ја загади околната почва со опасен коктел на тешки метали и хемиски загадувачи.“
Импровизирани запаливи бомби изработени од шише со запалива течност (обично бензин) со запалено парче ткаенина на грлото е познато како „Молотов коктел“.
Комбинации на лекови користени за третирање на различни болести, често се нарекуваат „коктел од лекови“, на пример "AIDS cocktails."
Еденрид
Еденрид е село во општината Бромала во Скане, Шведска.
Шведската пејачка Сана Нилсен е родена и израсната во Еденрид.
Синагога Кал Кадос
Синагогата Кал Кадос (турски:?) е еврејски храм кој се наоѓа во Истанбул, Турција. Била изградена од страна на руските евреи околу 1880 година.
Фогтланд (округ)
Фогтланд (Vogtlandkreis) — округ во југозападниот дел на сојузната покраина Саксонија, Германија, на границата со Тирингија, Баварија и Чешка. Соседни окрузи се (од југ надесно) Хоф, Зале-Орла, Грајц, Цвикау и Рудни Планини. Плауен е административен центар на округот.
Историја
Во 1546 година Хајнрих Четврти од Плауен ја добил областа од бохемискиот крал и подоцна император Фердинанд Први. Неговите не ја наследиле само земјата, туку и многу голем долг, па така областа била купена од Саксонија од Хајнрих Шести, а во 1569 година првпат се создал округот Фогтланд (Voigtländischen Creiß).
Во 1657-1718 година, Саксонија била поделена на делови, па така Фогтланд припаѓал на Саксо-Цајц. Во 1835 година новата уставна монархија ја променила администрацијата и го укинала стариот округ и наместо него бил создаден Amtshauptmannschaft Плауен. Во 1907 година градот Плауен излегол од округот и станал урбан округ.
Во времето на Источна Германија, владата во 1952 година спровела голема административна реформа и го преименувала областите во Kreise (окрузи) и ги создала новите окрузи Клингентал и Рајхенбах, притоа намалувајќи ја големината на претходниот округ. По повторното обединување на Германија, промените со реформата од 1952 година биле укинати и во 1996 година биле споени 5 окрузи во Фогтланд.
Со реформата на окрузите на 1 август 2008 година, градот Плауен бил вклучен во округот.
Географија
Фогтланд е именуван по географската област која ја покрива, Фогтланд. Се наоѓа на Рудните Планини и има големи површини на шуми. Главна река во округот е Вајсе Елстер.
Луѓе
Првиот германски астронаут, Зигмунд Јен е роден во Фогтланд. Во неговото родно место Моргенрете-Раутенкранц, во општината Мулденхамер, се наоѓа мала изложба Изложба на вселената.
Полин Аиткен
Полин Аиткен (родна на 30 јуни 1893 г.– починала во 1958) била британски уметник и вајар.
Биографија
Аиткен е родена во Акрингтон во Ланкашир, каде што нејзиниот татко бил градски службеник и адвокат на Корпорацијата Акрингтон. Ајткен присуствуваше на Уметничката школа во Манчестер и ги продолжи студиите во Политехничкиот факултет во Челзи и училиштата на Кралската академија во Лондон пред да основа студио во Горниот Чејн Роу во Челзи. Од 1925 до 1929 година, таа изложила серија бронзени статуетки кои ги претставувале жените во движење, на пример, статуетките Танц и Башанте, во Салонот на уметниците Французи во Париз. Таа, исто така, изложувала на Кралската академија во Лондон помеѓу 1918 и 1932 година, на Кралската шкотска академија и со Друштвото на жени уметници.
Седермалм
Седермалм (Södermalm), често скратен на само Седер (Söder), е област и остров во центарот на Стокхолм.
Преглед
Округот го опфаќа истоимениот голем остров (порано наречен Исан). Иако Седермалм обично се смета за остров, водата и на нејзиниот север и на југ не тече слободно, туку минува низ канали.
Седермалм е поврзан со околните области со голем број мостови. Се поврзува со Стариот град на север преку Слусен, мрежа од пат и железница и брава што го дели езерото Меларен од Балтичкото Море, до Лингхолмен на северозапад со еден од поголемите мостови на градот, Вестерброн, до островот Рајмершолм до на запад, до Лиjeхолмен на југозапад со мостот Лиjeхолмен, до Арста од Арстаброн и Скансброн, до Јоханешов од Јоханешовсброн и Сканстулсбро на југ и на крај до Содра Хамарбихамнен на исток до мостот Данвикстул.
Административно, Седермалм е дел од општината Стокхолм. Составува, заедно со Стариот град и некои други окрузи, од 2007 година подрачје на административниот округ Седермалмс, честопати преведен како округ Седермалм.
Историја
Името Седермалм (како Suthaermalm ) првпат се споменува во 1288 година во писмо од епископот Анунд од Стронгнес. До почетокот на 17 век, Седермалм била главно рурална, земјоделска област. Неговите први урбани области биле планирани и изградени во средината на 17 век, опфаќајќи мешавина од станови од работничката класа, како што се малите црвени колиби, од кои неколку сè уште може да се видат во североисточниот дел на Седермалм, и летниковци и павилјони на побогати семејства, како што е павилјонот на Емануел Шведбеборг, кој сега се наоѓа во музејот на отворено Скансен. За тоа време, тоа било и локацијата на можеби првиот театар во Скандинавија, Бјорнгердштатерн. Седермалм честопати е поетски наречен Söders höjder („височини на југ“), што ја одразува нејзината топографија на проerирни карпи и карпести ридови. Навистина, ридовите на Седермалм даваат извонреден поглед на хоризонтот на Стокхолм.
Седермалм некогаш бил познат како „сиромашен“ простор во Стокхолм. Меѓутоа, денес, Седермалм е познат како дом на боемска, алтернативна култура и широк спектар на културни удобности. Во меѓувреме, зголемената побарувачка за домување, како и зголемената гентрификација на централните делови на Стокхолм, ги прави становите во Седермалм се потешки или скапи. Така, она што некогаш било област на работничката класа, сега е донекаде област на привилегираните.
Соседства и парохии
На островот има четири парохии на Шведската црква (од запад кон исток):
Лимфокин
Лимфокини ― подгрупа на цитокини кои се произведуваат од вид на имунолошки клетки познати како лимфоцити. Тие се белковински посредници обично произведени од Т-клетките што го насочуваат одговорот на имунолошкиот систем преку сигнализирање помеѓу неговите клетки. Лимфокините имаат многу улоги, вклучувајќи и привлекување на други имунолошки клетки (како што се макрофаги и други лимфоцити) на заразено место и нивно последователно активирање за да ги подготват на поттикнување имунолошки одговор. Лимфоцитите кои кружат можат да откријат многу мала концентрација на лимфокини и потоа да се движат нагоре по концентрацискиот градиент кон местото каде што е потребен имунолошки одговор. Лимфокините им помагаат на Б-клетките при произведување антитела.
Лимфокини кои се лачат од помошните Т-клетки се:
Наводи
<references group="" responsive="1">
NGC 7424
NGC 7424 — спирална галаксија во соѕвездието Жерав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7424 се споменува и како ESO 346-19, MCG -7-47-8, IRAS 22544-4120.
Откривање
Објектот е откриен на 5 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7424 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11 m, додека површинскиот сјај изнесува 15 m/лм2. NGC 7424 има привидни димензии од 9,5' х 8,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 57 м 18,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -41° 4' 15"". Положбениот агол на објектот е во износ од 101°.
Други поделби
Проучување на NGC 7424 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70096. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 415; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8008. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Клифорд Шал
Клифорд Гленвуд Шал (Clifford Glenwood Shull — ) — американски физичар и добитник на Нобеловата награда.
Животопис
Тој одел во средното училиште во Питсбург, каде добил универзитетска диплома од Карнегискиот институт за технологија, а докторирал во Њујоршкиот универзитет. Тој работел за „Тексас Компани“ во Њујорк, за време на војна, проследено со работно место во Клинтоновата лабораторија, а во 1955 конечно се придружил на Масачусетскиот институт за технологија, кога во 1986 се пензионирал.
Истражување
Клифорд Шал бил награден со Нобеловата награда за физика во 1994 со Канаѓанецот Бертам Брокхаус. Двајцата ја добиле наградата за развојот на неутронско расејувачката техника. Тој исто така спровел истражување за кондензирани материи. Наградата на професорот Шал му била доделена за неговата пионерска работа со неутронското расејување, техника која открива каде се атомите во материјал како одбиени куршуми каде пречките се во темно.
Кога сноп на неутрони е насочен во одреден материјал, неутроните се одбиваат, или се расејуваат, атомите во случајот се истражуваат. Правецот на неутроните се менува, зависно од локацијата на атомите кои ги погодиле, и тогаш дифракцијата на атомските позиции може да се одреди. Сваќајќи каде се атомите во материјалот и како заемно дејствуваат едни со други е клучно за сфаќањето на својствата на материјалот.
Професорот Шал на седумдесет и девет годишна возраст, на денот на доделувањето на Нобеловата награда, тој изјавил:
Тој неговата пинерска работа ја започнал во 1946 во сегапознатата национална лабораторија „Оук Риџ“. На времето тој кажал:
Професорот Шал се здружил со Ернест Вулан и во периодот на следните девет години тие истражувале начини за употреба на неутроните произведени од јадрени реактори за да ја осознаат атомската структура на материјалите.
Според впечатокот на професор Шал, најважниот проблем на кој работел е справувањето со одредувањето на позициите на водородните атоми во материјали. Така тој еднаш кажал:
Како што ја усовршил расејувачката техника, професор Шал ги проучувал основните својства на самиот неутрон. Тој исто така го извел првото неутронско расејувачко истражување на магнетни материјали. ... „Ако постои... ’татко на неутронското расејување‘ во САД, тоа е професорот Шал“, напишал Ентони Нуњес..., професор по физика во Род Ајлендскиот универзитет.
Меѓу поважните награди на Шал се Баклиевата награда, која ја добил од Американското друштво на физичари во 1956, и изборот во Академијата на уметностите и науките на САД (1956) и во Националната академија на науките (1975). Во 1993 тој ја добил Грегори Аминофиевата награда на Кралската шведска академија на науките за неговиот „развој и примена на неутронско дифракционите методи за проучивање на атомските и магнетните структури на цврсти материи“.
Оксид
Оксидите се бинарни соединенија на кислородот со некој друг хемиски елемент, во кои кислородот има оксидационен број -2. Ова е дотолку важно бидејќи постојат и соединенија кои се изградени од кислород и некој друг елемент, а не се оксиди, како на пример пероксидите и супероксидите.
Номенклатура на оксидите
Називите на оксидите се образуваат со наведување на името на елементот што е сврзан за кислородот, а веднаш до него, слеано, во мала заграда и со римски броеви се пишува оксидациониот број на елементот што го гради оксидот и на крајот одделно се пишува зборот оксид.
За елементите кои имаат променлив оксидационен број, односно имаат повеќе оксидациони броеви, истиот се пишува:
CoO - кобалт(II)оксид
Fe2O3 - железо(III)оксид итн.
За елементите, пак, што немаат променлив оксидационен број, односно имаат само еден, истиот не се пишува. Во ваков случај, тој елемент гради само еден единствен оксид:
Li2O - литиум оксид
La2O3 - лантан оксид
SiO2 - силициум диоксид
NO - азот моноксид P2O5 дифосфор пента оксид
Особини и значење на оксидите
Оксидите на неметалите, честопати, во реакција со вода даваат киселини, а оние на металите бази. Секако, предуслов за ова е оксидот да е растворлив во вода. Според горенаведеното, може да се зборува за киселински или за базни оксиди. Некои реакции на растворување на оксиди во вода при кои се образуваат киселини или бази се:
SO3 + H2O > H2SO4
Na2O + H2O > 2NaOH
CaO + H2O > Ca(OH)2
Но, оксидите што имаат киселински или базен карактер може да стапуваат и во реакции при кои се добиваат соли:
MgO + 2HNO3 > Mg(NO3)2 + H2O
CaO + SiO2 > CaSiO3
Меѓутоа, постојат оксиди што може да реагираат како со киселини, така и со бази. На пример, таков е цинк оксидот (ZnO), кој речиси не се раствора во вода, но поради тоа што ќе стапи во соодветна реакција, може да се раствора и во раствори на киселини и на бази. Во двата случаи се добива сол. Оксидите што вака се однесуваат се нарекуваат амфотерни оксиди. Понатаму, има оксиди кои не реагираат ниту со киселини, ниту со бази. Ваквите оксиди се индиферентни.
Оксидите на сулфур и на азот се употребуваат при производството на сулфурна и азотна киселина, додека во подрачја каде што индустриските постројки во атмосферата испуштаат сулфурни и азотни оксиди, доаѓа до појава на т.н. кисели дождови кои имаат штетно дејство врз живиот свет и разни објекти.
Краток работен ден
Краток работен ден (полски: Krótki dzien pracy) — полски филм од 1981 година, во режија на Кшиштоф Кишловски, кој е и соавтор на сценариото, заедно со Хана Крал. Главните улоги ги играат: Вацлав Улевич, Лех Гжмочински, Тадеуш Бартошик, Марек Кепински итн. Филмот е снимен според вистински настани, а бил прикажан дури во 1996 година.
Брусник (Неготинско)
Брусник — село во Општина Неготино, во околината на градот Неготино.
Географија и местоположба
Интересно е дека во Србија, во општина Заечар, туку поблиско на градот Неготин се наоѓа село со истото име Брусник.
Население
Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото Брусник имало 165 жители, од кои 160 Турци - Јуруци и 5 Роми.
Според пописот од 2002 година, селото Брусник имало само 3 жители, Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1232 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. на селото Војшанци.
Иселеништво
Во 1912 година во Турција се иселиле 15 семејства.
Кола Сварт
Кола Сварт (родена 1930 година) е фотографка од Јужна Африка. Таа започна со професионално фотографирање во 1982 година и фотографирала природа и луѓе во и околу нејзиниот роден град Камиескроон. Кола и нејзиниот пријател фотограф од Канада, Фримен Патерсон, до неодамна беа домаќини на годишни фотографски работилници во Намакваленд, познат по прекрасните цветни предели околу август до септември.
Таа моментално живее во Пикетберг, Западен Кејп, Јужна Африка, родниот град на нејзиниот покоен син и нејзината снаа.
Синагога Бакирќој
Синагогата Бакирќој (турски:Bakırköy Sinagogu) е еврејски храм кој се наоѓа во Истанбул, Турција. Била изградена околу 1880 година.
Димитар Бербатов
Димитар Иванов Бербатов (роден на 30 јануари 1981 година) — поранешен бугарски фудбалер, кој играл на позицијата напаѓач.
Додека настапувал во Англија го добил прекарот Берба, по кој е општо познат.
Тој бил капитен на бугарската репрезентација од 2006 до 2010 година, и е нејзин водечки стрелец на сите времиња. Тој ја има освоено и наградата Бугарски фудбалер на годината рекордни седум пати, надминувајќи го бројот на победи на легендарниот бугарски фудбалер Христо Стоичков.
Клупска кариера
Роден е во Горна Џумаја (Благоевград) а кариерата ја започнал во клубот од родниот град, екипата на ФК Пирин, пред да потпише за ЦСКА Софија како 17-годишен во 1998 година. Во јануари 2001 година, тој потпишал за германскиот Бундеслигаш, Баер Леверкузен со кој играл во своето прво финале на Лигата на шампионите, 18 месеци подоцна. Во тој натпревар Бербатов влегол како замена, но не успеал да му помогне на својот тим да избегне пораз со 2-1 од Реал Мадрид. По пет и пол години во Леверкузен, тој му се приклучи на англискиот клуб Тотенхем во 2006 година во месец јули, каде што помина две години пред да се пресели во Манчестер Јунајтед. Тој играл во своето второ финале на Лигата на шампионите во 2009 година, но таму пак неговиот тим загуби со 2-0 од Барселона.
Во ноември 2010 година, Бербатов станал првиот не-Англичанец во историјата на Премиер лигата кој успеал да постигне пет гола на еден натпревар, откако тоа му пошло од рака во победата со 7-1 на неговиот Манчестер Јунајтед над Блекбурн Роверс.
Репрезентативна кариера
Бербатов го направи своето деби за Бугарија на 17 ноември 1999 година, на возраст од 18 години, кога тој влезе како замена за Александар Александров во пријателскиот меч против Грција што тие го загубија со 1-0. Тој го постигна својот прв гол за својата земја на 12 февруари 2000 година во друг пријателски пораз, овојпат со 3-2 од Чиле. Својот прв хет-трик (за својата селекција) го постигна во победата од 6-2 на домашен терен во квалификациите за Светското Првенство 2010 против Грузија во октомври 2009 година.
Проаилурус
Проаилурус (Proailurus) — праисториски месојад кој живеел во Европа и Азија пред околу 25 милиони години во доцниот олигоцен и миоцен. Фосили од овој вид биле пронајдени во Монголија, Германија и Шпанија. Една неодамнешна филогенеза го става овој вид како основен на мачковидните видови, кои ги вклучува мунгосите, хиените и мачките. Според други студии, овој вид бил вистинска мачка.
Проаилурус бил мало животно, само малку поголем од домашната мачка, со тежина од околу 9 килограми. Таа имала долга опашка, големи очи и остри канџи и заби и живеела на дрво.
Проаилурус најверојатно е предок на Псевделурус, кој живеел пред 20-10 милиони години.
Смилодон
Смилодон или сабјозабна мачка (Smilodon) — исчезнат вид на големи мачки, сличен на денешниот тигар.
Таксономија
Во текот на 1830 година, данскиот природонаучник Питер Вилхем Лунд и неговите помошници пронашле фосили во варовнички пештери во близина на малиот град Лагоа Санта во Бразил. Меѓу илјадниците фосили пронајдени, тој пронашол и фосили кои најпрвин сметал дека станува збот за хиени, но во 1839 година заклучил дека станува збор за посебен вид на мачки. Првично, Лунд сакал овој нов вид да го именува како Хиенодон, но официјално подоцна фосилот бил именуван како смилодон, според старогрчките зборови σμίλη (насмевка) и ὀδoύς (заб). Веќе во 1846 година, Лунд ги добил речиси сите делови од скелетот (од различни лица).
Фосили од Смилодон биле откриени во Северна Америка во втората половина на 19 век.
Појава и распространетост
Предците на смилодонот се појавиле во Стариот Свет и се верува дека дошле во Северна Америка преку Беринговиот премин пред околу 18 милиони години. После успешното населување во Америка, античките мачки продолжиле да еволуираат во широка лепеза од различни видови, секој со специјализирани одлики најдобро усовршени за околината во која живее. Негов директен предок е најверојатно мегантереонот кој егзистирал во Евроазија но успеал да премине и во Америка каде одлично се снашол. Тој во фазата пред неговото „изумирање“ имал огромни сличности со смилодонот и овој период коинцидира со појавувањето на самиот смилодон. Всушност се претпоставува дека мегантереонот не изумрел туку преминал (еволуирал) во смилодон, со што значително го променил својот изглед, големина и плен.
Смилодонот е веројатно најдобро познатата сабјозабна мачка, бил голем и моќен грабливец кој доминирал во регионот на западните брегови на Северна Америка за време на Плиоценот па сè до крајот од последното Ледено доба. Смилодонот не е само најдобро познат туку и најскорашен во базите за фосили, егзистирајќи до пред само 10,000 години. Животниот стил и социјалниот однос на смилодонот се шпекулативни. Проучувањата на денешните фелиди т.е мачки нудат само заклучоци но не и дефинитивни одговори. Дали смилодоните живееле во групи и ловеле како чопор или имале самотен живот, може само да се претпоставува, а најверојатно тоа зависело од околината во која егзистирале. Доколку живееле на место каде што теренот е многу поотворен, ловењето како чопор кој соработува би била поуспешна адаптација, но доколку живееле и се прикрадувале на својот плен во позатворен терен, каде прикрадувањето и елементот на изненадување се неопходни, многу поверојатно би било да е самотно животно.
Физичка одлика
Смилодонот имал огромни заби (горни песјаци) кои кај овој вид достигнувале и должина од 20 до 25 сантиметри. Можеле да ја отвораат својата вилица под агол од неверојатни 120 степени. Просторот во кој се сместени мускулите кои ја одредуваат силата на вилицата е прилично мал што значи дека немал многу силни вилици. Но, тоа е така поради неговите големи песјаци коишто ги употребувал откако ќе ја соборел својата жртва и ја каснувал онаму каде што нема коски (за да се намали ризикот од повреда на забите) и ја оставал да искрвави до смрт, за што не било потребно многу време со оглед на големината на раните кои ги задавал. Исто така, бил доста мускулест вид, претежно околу пределот на вратот и рамењата. Овие мускули кај смилодонот биле многу изразени и нивна улога практично била да го онеспособуваат пленот со силни удари и да можат да ги задржуваат на земја своите жртви, како би можеле да ги искористат своите сабјести заби. Како и денешните мачки имал вовлечливи канџи кои сами по себе се доволни за усмртување на пленот.
Доколку се направи споредба на денешната најкрупна и најсилна мачка, Сибирски тигар, кој со еден удар со својата шепа во глава може да усмрти бивол, смилодонот со своите поголеми шепи и канџи плус поголемата сила која доаѓа од мускулестиот грб, се претпоставува дека би можел да убие помлад мамут со еден удар во главата. Не бил многу брзо животно (одприлика колку денешните лавови), се претпоставува дека трчал со 55 до 60 км/ч, но бил одличен стартер и имал многу голем одскок, што е пресудно за грабливец кој му се прикрадува на својот плен. Смилодон можел да достигне до 350 кг и околу 120 см во височина на рамењата.
Смилодонот се смета за виновник за изумирањето на сите торбарски грабливци кои биле со средна големина или оние кои спаѓале во крупните грабливци. Поточно, торбарските грабливци кои живееле и доминирале со Јужна Америка пред да се спои со Северна Америка. Тогаш смилодонот преминал во Јужна Америка и за брзо време станал доминантен грабливец на континентот, на сметка на поголемите торбарски грабливци од кои најпознат е тилакосмилот. Иако тилакосмилот бил голем колку денешните јагуари, бил мускулесто животно а воедно имал и погелеми песјаци и од смилодонот т.е околу 30 см долги, сепак бил попримитивен грабливец и не успеал да му се спротисави на „помодерниот“ и поголем смилодон, што на крај резултирало со негово изумирање.
Исчезнување
Смилодонот бил еден од најуспешните видови на сабјозабни мачки. Причините за неговото брзо изумирање пред околу 10,000 г. се мистерија и може само да се даваат теории. Една од попопуларните теории сугестира дека климатските и вегетационите промени предизвикале драстично намалување на животните кои ги ловел смилодонот, па како последица и геномот на смилодон згаснал. Друга популарна теорија сугестира дека луѓето кои дошле во Новиот Свет ги ловеле животните кои претставувале плен на смилодонот до нивно истребување, па го осудиле и самиот Смилодон на иста судбина со оглед на тоа дека немал извор на храна. Но јасно како ден е дека луѓето од Новиот Свет и смилодонот се среќавале многу често бидејќи ловеле исти животни, па сигурно доаѓало и до судири во кои едниот од двата вида од врвен грабливец можел да стане плен за дел од секунда.
Бахами на Летните олимписки игри 2004
Олимписката асоцијација на Бахамите испратила вкупно 22 спортисти, 13 мажи и 9 жени, да се натпреваруваат само во атлетика (најсилното поле на нацијата), пливање и тенис. Тимот на Бахама имал бројни спортисти кои влегле на Игрите како кандидати за медал во нивните настани, вклучувајќи ги и Тоник Вилијамс-Дарлинг, Чандра Старуп, Деби Фергусон и Крис Браун. Спринтерката Деби Фергусон, која му помогнала на тимот од Бахами да го добие својот прв златен медал во штафета на жени на 4 × 100 метри, била избрана од асоцијацијата да го носи знамето на нацијата на свеченото отворање.
Бахамите ја напуштиле Атина со вкупно два поединечни олимписки медали (златен и бронзен). Врвот на игрите за спортистите од Бахамите дошло со престижното олимписко злато од Тоник Вилијамс-Дарлинг на 400 метри за жени на 24 август 2004 година. Во меѓувреме, Фергусон освоила бронза на 200 метри. Бидејќи била најстарата спортистка која стигнала до финалето на 28 -годишна возраст, таа била цитирана по трката како „Мислам дека по глава на жител, Бахамите веќе ги освоија Олимписките игри“, мислејќи на 2 -те освоени медали за нацијата со приближно 325.000 луѓе.
Атлетика
Анголските атлетичари имале постигнато квалификациски стандарди во следните атлетски дисциплини (најмногу до 3 спортисти во секоја од дисциплините според „А“ стандардот и 1 според „Б“ стандардот“).
* Се натпреварува само во квалификација
Ветерна турбина
Ветерна турбина (позната и како ветерогенератор или аерогенератор) — вртежна направа што ja користи силата на ветрот за да добие механичка енергија, која потоа ја претвора во електрична.
Историја
За претходници на ветерната турбина се сметаат ветерниците, кои се користеле за мелење жито и вадење вода од плавни земјишта. Првиот предок на современата хоризонтална ветерна турбина е поставен во 1931 г. на Јалта, СССР. Генераторот имал капацитет од 100 kW и бил сместен на јарбол висок 30 m, поврзана со локалната дистрибутивна мрежа од 6,3 kV. Имала годишен фактор на капацитет од 32%, што е мошне слично на денешните направи од овој вид. Во 1941 г. во Вермонт е пуштена првата мегаватна турбина ускладена со потрошувачката мрежа. Турбината работела само 1100 часа бидејќи не можела да се одржува заради недостигот на материјали во војната.
Во Македонија
Во Македонија првите ветерни електрани се изградени во периодот од 2011 до 2014 г, како дел од ПВЕ „Богданци“ близу градот Богданци во јужниот дел на земјата.
Првиот приватен ветропарк е ПВЕ „Богословец“, чија прва фаза е почната во 2021 г. кај селото Богословец, Светиниколско.
Ресурси
Најсиплатливи се турбините поставени на места со постојан силен ветер. За да се утврди исплатливоста на еден зафат, се врши проценка на ветерни ресурси, кое укажува на количеството на електрична енергија што би се произведувало на тоа место.
Количеството на ветерната енергија на едно место се изразува преку мерката за „енергетска густина на ветерот“. Ова е пресметка на средната годишна моќност по квадратен метар од површината на замавот на турбината. Се изразува посебно за различни висини над тлото, бидејќи моќноста се разликува во горниот и долниот дел на перките (елисите). Во пресметката на енергетската густина на ветерот влегуваат факторите на брзината на ветерот и густината на воздухот. Потоа за тоа подрачје се подготвуваат обоени карти, како на пр. „средна годишна енергетска густина на ветерот при височина од 50 метри.“ Во зависност од моќноста, подрачјата, т.е. нивните ветрови се делат на класи.
Видови турбини
Ветерните турбини може да имаат хоризонтална или вертикална оска на вртење. Хоризонталните се почести од вертикалните и имаат подолга историја на употреба.
Турбини со хоризонтална оска
Кај ветерните турбини со хоризонтална оска, главната осовина на генераторот е сместена на врвот од јарболот (кулата), а јарболот мора да се насочува кон ветрот. Помалите турбини се насочуваат само со ветроказ, додека пак поголемите имаат сензор за ветер и сервомотор. Највеќето имаат вграден запченички пренос, со кој бавното вртење на перките се засилува на брзина соодветна за генераторот.
Бидјќи јарболот предизвикува турбуленција зад себе, таа обично се поставува на страната спроти ветрот. Перките се прават цврсти за да не се виткаат кон јарболот, и се монтирани на значајно растојание од јарболот, напати малку поднаведнати.
Турбини со вертикална оска
Турбините со вертикална оска се турбини со исправени осовини. Нивна главна предност е што не мора да се насочуваат кон ветрот за да бидат делотворни. Особено се погодни на места кајшто правецот на ветрот се менува често. Кај овие турбини генераторот и преносот се поставени на приземниот дел, така што јарболот е ослободен од товарот. Нивен недостаток е што извесни конструкции имаат момент на сила што прави трепет.
Перките на овие турбини најчесто се поставени ниско, што значи дека добиваат помалку ветер и потурбулентни воздушни струења заради различните објекти на тлото кои му пречат на текот. Ова напати ги засилува вибрациите и го зголемува абењето на лагерите, што ги зголемува трошоците за одржување, а го намалува работниот век. Меѓутоа оваа турбина е подогна за покриви, бидејќи струењата се пренасочуваат преку покривот и ова ја удвојува брзината на ветерот. Во ваков случај, најделотворни се турбините со височина двојно помала од зданието врз кое се поставени, со што се добива најголема брзина при најмала турбуленција.
Составни делови на турбината
Турбините се наменети за искористување на ветерната сила присутна на извесно место. За оваа цел се врши аеродинамично моделирање оптималната висина на јарболот, контролните системи, бројот и обликот на перките. Оние со хоризонтална оска имаат три дела:
Казма
Стандардна казма, има зашилен крај на едната страна од главата и широко рамно сечило „секира“ на другата страна. Главата е постепено закривена од едниот до другиот крај. Казмата доста често се изработува со две шила, едното малку подолго од другото.
Зашилениот крај се користи и за кршење и како лост, рамното сечило се користи како мотика, за гребење на слоеви и за пробивање низ корените.
Развиени како земјоделски алатки во праисторијата, овие алатки еволуирале во други алатки како што се плугот и копачот. Тие исто така се користеле во градежништвото и рударството и биле прилагодувани за војување.
Историја
Во праисторијата, голем еленски рог од соодветен вид (на пр. црвен елен) често се сечел до неговата основа и се користел како казма со еден крак, а со него понекогаш се користела и плешка на големо животно како примитивна лопата. За време на војна во средновековни времиња, казмата се користела како оружје.
Благоја Марковски
Благоја Марковски е често македонско име и презиме и може да се однесува на:
Радибош
Радибош е драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Љубомир Ќипраниќ
Љубомир Ќипраниќ (9 април 1936 — 24 декември 2010) — српски глумец. Од 1959 година се појавува во над 160 филмови и телевизиски емисии. Тој глумел во филмот „Стаорците се разбудија“ од 1967 година, кој ја освојува „Сребрената мечка“ за најдобра режија на 17. меѓународен филмски фестивал во Берлин.
Ненад Крстиќ
Ненад Крстиќ (српски: Ненад Крстић, роден на 25 јули 1983 година) ― српски кошаркарски извршен директор и поранешен професионален играч. Во моментов ја извршува функцијата потпретседател на Кошаркарската федерација на Србија, задолжен за машката кошарка.
Крстиќ ја претставувал и бил капитен на српската кошаркарска репрезентација на меѓународен план. Висок 2,12 м, играше на позицијата центар. Крстиќ бил член на Втората петорка за сите дебитанти на НБА во 2005 година и двапати при изборот на Првата петорка на целата Евролига во 2012 и 2013 година.
Партизан Белград
Неговиот прв професионален тим бил белградски Партизан каде што поминал четири сезони, а дебитирал во 2000 година. Во сезоната 2003/04, неговата последна сезона со Партизан, тој бележел просек од 13,4 поени по натпревар во Евролигата. Со Партизан, тој исто така освоил три титули во ЈУБА лигата по ред, и една титула во Купот „Радивој Кораќ“ во сезоната 2001/02.
На 26 јуни 2002 година, тој бил избран како 24-ти вкупен избраник на избирањето на НБА во 2002 година од страна на Њу Џерси Нетс. Сепак, тој не се приклучил на Нетс следните две сезони, продолжил да игра за белградски Партизан.
Њу Џерси Нетс
Во текот на сезоната 2004–05 НБА, Крстиќ забележал впечатлица дебитантска кампања за Њу Џерси Нетс, со просек од 10,0 поени, 5,3 скока и 0,84 блокирани шутеви по натпревар. Тој бил награден како дел од Втората петорка на НБА за сите дебитанти.
Во своето деби во разигрувањето против Мајами Хит, Крстиќ имал просек од 18,3 поени, 7,5 скока и 1,0 додавања по натпревар; исклучителен настап за дебитант во разигрувањето. По ова следело поголем тренд каде Крстиќ постојано се подобрувал со одлично темпо додека напредувал неговата дебитантска сезона. Тој имал широк сет на вештини за висок човек, вклучувајќи префинети потези со пост и фантастичен допир со шут од 5,3 м.
Во 2006-07 и покрај грубиот почеток на Нетс, Ненад Крстиќ имал најдобар кариерски сезонски просек од 16,6 поени, 6,8 скокови и 1,8 додавања пред да падне на земја откако ги скинал предните вкрстени лигаменти на левото колено против Лос Анџелес Лејкерс во Континентал Ерлајнс Арена на 22 декември 2006 година. Неговата операција била успешна. Крстиќ бил надвор од теренот до крајот на сезоната 2006/07 на НБА, но се вратил пред предвиденото за да ја започне сезоната 2007/08 на НБА.
Триумф Љуберци
За време на летната вонсезона 2008 година, Крстиќ влегол во преговори со рускиот суперлигашка екипа Триумф Љуберци и на крајот потпишал 2-годишен договор вреден 6 милиони евра нето приход со нив на 29 јули 2008. Тој имал просек од 10,4 поени и 5,1 скока по натпревар во седум натпревари во руската Суперлига и 13,3 поени и 7,3 скока по натпревар во 6 натпревари во Еврочелинџот.
Оклахома Сити Тандер
На 19 декември 2008 година, два извори од НБА лигата изјавиле за ESPN.com дека Оклахома Сити Тандер начелно се согласила да го потпише Крстиќ на тригодишна понуда. На 22 декември Крстиќ службено го потпишал понудениот договор. Њу Џерси Нетс имале седум дена да ја усогласат понудата, и Крстиќ ќе можел слободно да се приклучи на Тандер. Нетси одбиле да ја израмнат понудата, а Тандер се откажале од Стивен Хил за да направат простор за Крстиќ.
Тој играл за прв пат во дресот на Тандер на 7 јануари 2009 година, против Минесота Тимбервулфс, постигнал шест поени и блокирал 2 шута за 16 минути.
Бостон Селтикс
На 24 февруари 2011 година, Крстиќ бил заменет заедно со Џеф Грин и првиот избор во 2012 година во Бостон Селтикс за Кендрик Перкинс и Нејт Робинсон. Во неговиот прв натпревар како Селтик, тој забележал 9 поени и 6 скока во победата против Лос Анџелес Клиперс на 26 февруари.
Последниот натпревар на Крстиќ во НБА бил на 11-ти мај 2011 година во натпреварот 5 од полуфиналето на Источната конференција против Мајами Хит. Бостон го загубил тој натпревар со 87-97 при што Крстиќ забележал 8 поени, 2 скока и 2 блокади.
ЦСКА Москва
По добрата сезона со ЦСКА Москва, се појавиле гласини дека размислувал за враќање во Бостон Селтикс. Сепак, на 10 јули 2012 година, Крстиќ потпишал нов двегодишен договор со ЦСКА Москва, вклучувајќи ја и можноста да го продолжи на уште една сезона. На крајот од сезоната 2012-13 во Евролигата, Крстиќ бил вклучен по втор пат по ред во Првата петорка на целата Евролига.
По бавниот почеток на почетокот на сезоната 2013-2014, предизвикани од некои приватни проблеми што ги имал надвор од кошарката, додека ги подобрувал своите изведби. Во декември 2013 година било откриено дека тој е кандидат за играч на годината на ФИБА Европа. На крајот, Тони Паркер ја освоил втората по ред награда. Во поразот од неговиот поранешен клуб Партизан Белград, тој го одигра својот најдобар натпревар во сезоната постигнувајќи 27 поени и 7 скока. Тој бил прогласен за Најкорисен играч на Евролигата за месец јануари, со просек од петти највисоки 16,4 поени, 6 скока и 21,6 во ПИР. Откако го победил Панатинаикос во разигрувачката низа, ЦСКА Москва загубила во полуфиналето на завршниот турнир на Евролигата од Макаби Тел Авив. Набргу откако не успеала да ја освои Евролигата трета година по ред, претседателот на ЦСКА ги обвинил Крстиќ и неговиот српски соиграч Милош Теодосиќ дека не вложиле доволно труд во текот на сезоната. Крстиќ ја завршил својата трета сезона во Евролигата со ЦСКА Москва со најмали просеци од 9,6 поени и 3,2 скока на 29 натпревари. Набргу по Завршниот турнир, ЦСКА била пред елиминација во ВТБ-лигата од Локомотив Кубан, патувајќи со 2-0 без домашна предност. Крстиќ и помогнал на ЦСКА на крајот да ја добие серијата по големото враќање и да се пласира во полуфиналето, одговарајќи на претходните критичари на претседателот на клубот. На крајот, ЦСКА ја освоила ВТБ лигата победувајќи го Нижни Новгород со 3–0 во финалната серија.
Кон крајот на јуни, ЦСКА Москва ја искористила можноста во неговиот договор да се раздели и да му дозволи да потпише со друга екипа. Во јули 2014 година, неколку недели по потпишувањето со Анадолу Ефес, тој имал интервју за Вечерње новости. Тој изјавил дека Еторе Месина, поранешен тренер на ЦСКА Москва, „го убивал како играч“, ставајќи го да игра на неприродна за него позиција на крилен центар, што влијаело на неговите изведби во последните две сезони со клубот.
Анадолу Ефес
На 26 јуни 2014 година, Крстиќ потпишал двегодишен договор со турската екипа Анадолу Ефес. Тој дошол во клубот веднаш по назначувањето на Душан Ивковиќ за нов селектор, со кој долги години работел во репрезентација.
На 2 ноември 2014 година, тој ја скршил левата подлактица, по неспортски фаул на Мутлу Демир, на натпреварот против Пинар Каршијака и се проценува дека ќе се врател за 6 до 8 недели. Тој се вратил на теренот на 24 декември, во натпреварот против Дарушафака Догуш и постигнал само 2 поени.
Како што сезоната се приближувала кон крајот, Анадолу Ефес се зацврстил на втората позиција во регуларниот дел од сезоната во турската лига. Сепак, тие биле запрени во Евролигата по четвртфиналната серија и пораз од 1-3 од евентуалниот шампион Реал Мадрид.
На 14 јуни 2015 година, во натпревар 3 од финалната серија на турската лига против Пинар Каршијака, тој го скинал лигаментот на десното колено. Повредата го држело надвор од теренот околу 6 месеци.
Во текот на сезоната, тој имал просек од 12,4 поени и 5,2 скока во 27 одиграни натпревари во турската лига. Тој исто така играл на 19 натпревари во Евролигата, каде што имал просек од 12,8 поени, 5,1 скока и рекордни во кариерата 1,4 асистенции по натпревар.
Галатасарај Одеабанк
На 30 јуни 2016 година, Крстиќ потпишал со турскиот клуб Галатасарај Одеабанк за сезоната 2016–17. На 9 септември 2016 година се разделил со Галатасарај.
Репрезентативна кариера
Крстиќ играл за репрезентацијата на Србија и Црна Гора на Летните олимписки игри 2004 и Евробаскет 2005 година.
Како капитен на српската репрезентација играл на Евробаскетот 2009 кога го освоил сребрениот медал. Следната година, тој играл на Светското првенство 2010 каде Србија била поразена со 99–88 од Литванија во натпреварот за бронзениот медал. Тој ја претставувал репрезентацијата на Евробаскет 2011 во Литванија каде Србија завршила на осмото место и на Евробаскет 2013 во Словенија каде Србија завршила на седмото место и се квалификувала за Светското првенство 2014. На Светското првенство во Шпанија, српската репрезентација го освоила сребрениот медал. Набргу по последниот натпревар на турнирот, тој се повлекол од репрезентацијата, по десет години играње и шест години капитен на репрезентација.
Кариера после играње
На 22 август 2019 година, Крстиќ бил именуван за директор на младинските кошаркарски репрезентации при Кошаркарскиот сојуз на Србија. На 14 декември 2020 година, Крстиќ бил избран за потпретседател на Кошаркарскиот сојуз на Србија.
Личен живот
Крстиќ е оженет со сопругата Тања и има една ќерка. Крстиќ, чиј прекар е „Кадрав“, бил избран за трет најподобен ерген од српската верзија на списанието People. На 19 август 2010 година, на натпреварот против Грција за меѓународниот турнир Акрополис 2010 година, тој учествувал во тепачка помеѓу играчите и фрлил стол кон Гркот Јоанис Бурусис. Тоа резултирало со тоа што тој ја поминал ноќта во полициска станица, од каде бил пуштен ден потоа. Тој во своја одбрана изјавил дека мислел дека Бурусис е навивач кога го фрлил столчето кон него. Во истата тепачка, Крстиќ неколку пати одзади го нападнал грчкиот играч Софоклис Схорцанитис.
По земјотресот во Србија во 2010 година, Крстиќ и неговите соиграчи од Оклахома Сити Тандер дарувале10.000 долари за помош на неговиот роден град Краљево, кој бил директно погоден од катастрофалната несреќа.
Оперсхаузен
Оперсхаузен (Oppershausen) — општина во округот Унштрут-Хајних, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Оперсхаузен се наоѓа во непосредна близина на националниот парк Хајних.
Синагога Хемдат Израел
Синагогата Хемдат Израел (турски:?) е еврејски храм кој се наоѓа во Истанбул, Турција. Била изградена околу 1899 година.
Рачник
Рачник — драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Благоја Маркоски
Животопис
Проф. д-р Благоја Маркоски е роден на 16.02.1959 г. во с. Селце, Крушево, Република Македонија. Детството го поминува во родното место. Основно училиште завршил во ОУ „Веле Марков“ во родното Селце и ЦОУ „Лирија“ во с. Житоше, додека средно образование завршил во гимназијата „Наум Наумовски - Борче“ во Крушево во учебната 1977/78 г.
Во 1978/79 г. се запишува како редовен студент на Географскиот факултет при Универзитетот “Св. Кирил и Методија” во Скопје, каде со успех завршува во 1981/82 г. како најдобар студент во генерацијата, така што е награден со пофалница од Ректорот на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје.
Во 1986 г. на Институтот за географија при ПМФ во Скопје завршува постдипломски студии со одбрана на магистерска работа под наслов „Функционални одлики и нивно значење за развој на Општина Крушево“ и се стекнал со научна титула магистер по географски науки.
Во 1992 г. на Институтот за географија при ПМФ во Скопје ја одбранил својата докторска дисертација под наслов „Картографско-картометриски проучувања на хипсометријата на просторот и разместеноста на населението во Република Македонија“ и се стекнал со научен степен доктор на географски науки..
Во 1984 г. се вработува како помлад асистент-приправник на Географскиот факултет, во 1986 г. е избран за помлад асистент а во 1988 г. на Институтот за географија при ПМФ е избран за асистент по предметот картографија. Во 1993 г. е избран во звањето доцент, во 1998 г. во звањето вонреден професор, во јануари 2003 г. е избран, а во 2007 г. е реизбран за редовен  професор на Институтот за географија при ПМФ во Скопје. Денес работи како редовен професор на Институтот за географија при Природно-математичкиот факултет во Скопје.
Во високообразовниот процес реализира настава/вежби по предмети на сите три циклуси, односно на додипломски, постдипломски и докторски студии. Поточно држи настава по: Картографија; Дигитална картографија; Географски Информациски Системи; Тематска картографија; Регионална географија; Воена географија; Методи на на наставата по географија; Методологија на научно истражувачка работа во географија  и др.
Главни подрачја на научен интерес се: картографија; тематско картографирање; Географски Информациски Системи. Други подрачја на научен интерес се: Регионална географија; и Географија-општо (разни физичко-географски социо и економско-географски проблеми, поврзани со картографија).
Има објавено над 170 трудови во разни списанија во Р Македонија и странство. Има изработено над 50 карти. Попатно напишал 10 посвети, 29 написи, над 50 рецензии и извршил 10 промоции на книги. Учествувал во 30 магистерски работи од кои 16 се под негово менторство. Исто така учествувал во 17 одбрани на докторски дисертации од кои на 3 бил ментор. Учествувал на 13 научни конгреси, 14 меѓународни и 23 национални научни симпозиуми.
Автор е на 8 универзитетски учебници и помагала, 1 средношколски и 3 учебници по географија за основни училишта. Има издадено 5 монографски изданија.
До сега има работено во над 25 научно истражувачки проекти од кои на 12 е носител и раководител на проект. Бил член на тимот во два меѓународни проекти.