cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 1750
IC 1750 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1750 се споменува и како NPM1G +26.0278.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1750 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. IC 1750 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 28 м 5,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +26° 40' 24"".
Други поделби
Проучување на IC 1750 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3089432.
NGC 7624
NGC 7624 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7624 се споменува и како UGC 12527, MCG 4-55-4, MK 323, IRAS 23179+2702, CGCG 476-12, KUG 2317+270.
Откривање
Објектот е откриен на 2 октомври 1878 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7624 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 7624 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 20 м 22,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 18' 53"". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 7624 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71126. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 169; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2245. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 843.
1229
1229 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1229 година од новата ера, 229. од вториот милениум, 29. од XIII век и последна од 1220-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6737 и 6738 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5979 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4989 и 4990 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1982.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1229 година се протега во 3865 и 3866, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3925 и 3926 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1772. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 626 и 627 исламска година.
Космос-1272
Космос-1272 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 21 мај 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1272 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 415 км, а најмалото на 360.
16 п.н.е.
16 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 16. година пред новата ера, 16. од првиот милениум п.н.е., 16. од 1 век п.н.е. и седма од 10-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5492 и 5493 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4734 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3744 и 3745 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 737.
Пепелишта
Пепелишта (Νάματα, Намата; до 1928 г. Πιπιλιστά, Пипилиста ) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 104 жители (2011).
Жупаништа
Жупаништа или Жупаница (дијалектно: Жупанишча; Λεύκη, Левки или Άνω Λεύκη, Ано Левкидо, 1927 Ζουπάνιτσα, Зупаница) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Костур од истоимениот округ на Западна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 5 километри западно од градот Костур и Костурското Езеро во историско-географската област Корешта во Костурската Котлина. Селото се наоѓа на надморска височина од 795 метри.
Османлиски период
Во XV век во селото биле евидентирани 60 глави на домаќинства. Во османлиските даночни регистри од средината на XV век Жупаништа е спомената со 18 глави на семејства и двајца невенчани: Бале, Којо, Јорго, Алекса, Којос, Гон, Јорго, Крано, Ѓурко, Дуко, Стамат, Стане, Манко, Петру, Димо, Јано, Јорги и Николас. Вкупниот приход за државата од селото е 1.520 акчиња. Селото се споменува во отомански дефтер од 1530 под името Жупаниште со 36 христијански семејства, 21 неженети и 3 вдовици. Освен христијанското, било евидентирано и едно муслиманско семејство.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Жупаништа се состоело од 95 семејства со 207 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Жупаништа имало 1100 630 Македонци. Според грчкиот весник Емброс, во јануари 1903 година турскиот аркер го опожарил селото заедно со Тиквени и Горенци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија и Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 520 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија и 224 македонски патријаршисти и работеле две училишта, грчко и бугарско. Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 100 македонски семејства.
Илинденски и постилинденски период
Во август 1895 година Никола Суков од Жупаништа бил привлечен кон ВМОРО во Солун од Дамјан Груев, по препорака на Иван Чупов од Лабаница, проследуван веднаш од Кољо Зисов и Тољо Теохаров. По враќањето во Жупаништа тројцата млади жупанци го формирале револуционерниот комитет. По убиствата на Абедин бег од Костур и Касим ага од Капештица во пролетта 1900 година, револуционерното дело во Жупаништа се зацврстило и започнало да расте. На 8 спрема 9 декември во селото влегла подрачната чета на Атанас Петров и го мобилизирало речиси целото село во верност на ВМОРО и селото се претворило во еден од најпознатите револуционерни пунктови во Костурско, служејќи за излезна точка на комуникациите со Ресенско и Преспанско. Оваа улога се засилила особено по Илинденското востание во 1903 година, кога селото претставувало главен пункт на нестрамколската реонска чета. Во четите на ВМОРО учествувале седум селани - Пандо Сидов, селски војвода во востанието, а подоцна реонски и околиски, Никола Пантел, Насе Лисичов, Георги Гогов, Христо Кљашев, Трпко Шалапутов (од Орман) и Христо Ѓамов (од Орман) - а во востанието - 80 востаници, добро вооружени со сопствени средства. Жупанската чета на чело со Пандо Сидов, потпомогната од неколку чети ги прекинала телеграфските пораки на Костур-Билишта-Корча и Костур-Хрупишта, по кое учествувала во многу од борбите во областа.
По востанието на чело на револуционерниот комитет застанал Кољо Суков кој не ја дозволил во селото помошта на владиката Каравангелис и грчката митрополијат. Уште во пролетта 1904 година во селото влегла четата на Нумо Желински која го зацврстила револуционерниот комитет. Грчка статистика од 1905 година го претставува селото како мешано грчко-мскедондко со 300 жители Грци и 400 Македонци. По востанието селото настрадало од грчки андартски напади. Во мај 1905 година една грчка чета заробила 43 печалбари, меѓу кои 8 од селото кои патувале кон Грција во грчкото село Скумско и ги убило, додека преживеале само Зисо Потев и Томо Чачов од Жупаништа и Станко од Габреш. Во 1906 година четата на гркоманот Лазар Апостолов убила 5 жени и едно девојче од Жупаништа, во 1907 година грчката чета го убила поранешниот четник на околинската чета на ВМОРО, Насо Лисичов, а во мај 1907 година градоначалникот Насо Гиров бил убиен од терористи на чаршијата во Костур.
На 22 февруари 1907 година војводата Митре Влаот со тројца четници - Вангел Поп Христов, Андон Брештенски и Иљо Вмбелски пристигнал во селото од Апоскеп. Четата била предадена на турските власти преку мито дадено од костурскиот грчки владика Германос Каравангелис на Христо од село Шестеово (денес Сидирохори). По тешката битка сите четници биле тешко повредени. Митре Влаот по наредба ги убил своите другари, по кое и тој самиот се самоубил. На 13 март 1907 година, подрачната чета на ВМОРО влегла во селото и ги казнила со смрт на предавниците Кољо Гечов, Ставро Шишов и Димитар Апостолов, како и Христо Попов поради издавање на тајни. Според костурскиот раководител на ВМОРО Георги Христов ова убиство била грешка, бидејќи предавството не се должело на нив.
Грчки период
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 557 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 483 жители.
Во текот на Првата светска војна, според официјалните бугарски документи, 14 жители се засолниле во Бугарија. Во селото имало 18 политички убиства. . Во 1927 година, селото било преименувано во Ано Левки. . Во текот на Втората светска војна, селото било окупирано од страна на германските окупатори, по кое било предадено на бугарските сили.
Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем број на жители на селото биле принудени да ги напуштат своите домови, и тие главно заминале во Македонија или во социјалистичките земји од Источна Европа. 71 деца од селото биле протерани како деца бегалци
Демографија
Во 1928 година селото броело 471 жител. , додека во 1940 година селото броело 507 жители.
Зоофобија
Зоофобија претставува страв од животни, со значење на претерано, необразложен и болен страв.
Видови на зоофобија
Ретко се јавува страв од сите животни, па постојат карактеристични фобии како што се:
Зрнест снег
Зрнест снег — вид на висок врнеж кој се јавува во зимскиот период од годината. Се состои од бели, непроѕирни зрна, помали од еден милиметар. Најчесто се плоскати или издолжени, и претставуваат ледени игли или снежни кристали обложени со слој сличен на иње. Тие обично паѓаат разредено и не отскокнуваат при пад на земјата, за разлика од градот.
Аугусте Дик
Аугусте Франциска Дик (Auguste Franziska Dick; р. Краус, -) била австриска математичарка, историчар по математика и експерт за ракопис, позната по нејзиното истражување во врска со историјата на математиката за време на нацистите, како и по нејзината биографија на Еми Нетер.
Дик докторирала на Виенскиот универзитет и акредитив за предавање по математика и физика, во 1934 година. Во Виена, таа била една од студентите кои работеле со Олга Тауски-Тод, на семинарот на Ханс Хан. Работела како училиштен учител, а започнала да издава научни публикации по нејзиното пензионирање.
Мадона (пејачка)
Мадона се смета за една од најголемите музички икони во историјата на популарната музика, како и за секс симбол на денешницата. Во 2000 година, Гинисовата Книга на Рекорди ја окарактеризирала Мадона како најуспешната женска музичка уметничка на сите времиња, со околу 120 милиони продадени албуми. „Ворнер Брос“, куќата која ги издава нејзините албуми, изјавила дека во 2005 биле продадени преку 200 милиони плочи на Мадона. Во 2005, на манифестацијата Најголем Американец, американската публика ја изгласала Мадона за една од шеснаесетте најзначајни жени во американската историја.
Животопис
Мадона Луиз Чиконе е родена во Беј Сити, Мичиген. Таа е третото од шесте деца на Силвио „Тони“ П. Чиконе, инженер во „Крајслер“ од итало-американско потекло (таткото на Мадона води потекло од Пачентро, во регионот Абруцо, Италија) и Мадона Луиз Фортин, од франко-канадско потекло. Мадона била одгледана во католичко семејство, во предградијата на Детроит - Понтијак и Рочестер Хилз. Мајката на Мадона починала од рак на дојката на триесетгодишна возраст, на 1 декември 1963 година, кога Мадона имала пет години. Мадона често зборува за влијанието на смртта на мајка си врз нејзиниот живот, нарекувајќи го „една од најтешките работи со кои се имам соочено во мојот живот“. Подоцна, нејзиниот татко се оженил со Џоан Густафсон (семејната дадилка) и имал две деца со неа.
Таткото на Мадона сакал сите негови деца да земаат музички часови, но, по неколку месеци на пијано часови, Мадона го убедила својот татко да ѝ дозволи да зема часови по балет. Таа се покажала како надарена танчерка. По матурирањето во Rochester Adams High School во 1976, таа добила стипендија за танцување на Универзитетот во Мичиген, каде што го запознала учителот по танц Кристофер Флин. Освен што ја подучувал, тој за првпат ја изложил во геј-дискотеките, момент кој подоцна ќе има големо влијание во музиката и стилот на Мадона. Во 1977 година, со охрабрување од Флин, Мадона го напуштила колеџот на крајот на втората училишна година и се преселила во Њујорк за да оствари танцувачка кариера. За нејзиното доаѓање во Њујорк, Мадона вели: „Кога дојдов во Њујорк, тоа беше првпат да патувам со авион, првпат да патувам со такси, првпат за сè. А дојдов тука со 35 долари во мојот џеб. Тоа беше најхраброто нешто кое сум го направила.“
Мадона имала финансиски проблеми во ова време, живеејќи во беда и работејќи за ниска плата. Исто така, таа работела и како нудистички модел. За сето ова време, таа учела со Марта Грахам и Перл Ланг, а подоцна танцувала со неколку компании за модерен танц, вклучувајќи ги и Елвин Ејли и Валтер Никс танчерите. Додека работела како танчерка за францускиот диско-уметник Патрик Хернандез (на неговата турнеја во 1979), Мадона го запознала и станала романтично врзана за музичарот Дан Гилрој, со кого ја формирала својата прва рок-група „Breakfast Club“. Освен како вокалист, таа била и тапанар и гитарист, пред да ја формира групата „Еми“ во 1980 година со тапанарот и поранешен пријател Стефан Бреј. Таа и Бреј напишале и продуцирале бројни диско и денс-песни кои го привлекле вниманието на њујоршките клубови, особено на ,,Денстерија" и ,,Канзас Канзас". Диџејот и продуцентот Марк Каминс бил доволно импресиониран од демото на Мадона за да го привлече вниманието и на основачот на Сер Рекордс - Сејмур Штејн.
Приватниот живот на Мадона бил многу бурен. Најпрвин, таа била во брак со глумецот Шон Пен. Во 1995 година, Мадона започнала романтична врска со својот тренер по фитнес, Карлос Леон, со кого, една година подоцна, ја добила ќерката Лурдес Марија. Набрзо по нејзиното раѓање, Мадона и Леон се разделиле. Во 2011 година, Мадона стапила во врска со танчерот Брахим Заидбат, кој бил 30 години помлад од неа. Тој бил дел од тимот што ја придружувал Мадона на нејзината турнеја „МДНА“. Нивната врска се распаднала во 2014 година. Потоа, Мадона почнала да излегува со танчерот Тимор Стефен (кој, исто така, бил далеку помлад од неа, т.е. имал само 26 години), но врската се распаднала многу брзо, поради презафатеноста на Мадона.
Надворешни врски
Официјални:
Врски од интерес:
Јужен Регион (Бразил)
Јужниот регион на Бразил е составен од државите Јужно Рио Гранде, Санта Катарина и Парана и зафаќа површина, правјки ја најмалата регио порција во Бразил. Се граничи со Уругвај, Аргентина, и Парагвај како и со Централно-западниот регион, Југоисточен Регион и со Атлантски Океан.
NGC 5188
NGC 5188 — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Телото е откриено на 1 мај 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5188 е од видот SBbc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5188 има привидни димензии од 3' х 1,1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 31 м 27,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -34° 47' 42"". Положбениот агол на објектот е во износ од 104°.
Други поделби
Проучување на NGC 5188 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47549. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 370; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7273. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Димитрис Семсис
Димитрис Семсис или Димитрис Салоникиос (грчки: Δημήτριος/Δημήτρης Σέμσης/Σαλονικιός) бил грчки музичар.
Семсис е роден во 1883 година во. По започнувањето на Првата светска војна, тој заедно со своето семество се преселил да живее во Солун. Во следните години започнал да работи во голем број на градови низ Балканите, Сирија, Турција и Египет. Во 1920 година се засолнил во Смирна, каде се запознал со неколку композитори. Од Смирна заминал во 1922 година, а во 1927 година започнал да живее во Атина. Овде Семсис го добил и прекарот Салоникиос (или Солунски). Во текот на својата кариера напишал повеќе од 100 песни.
Починал во во 1953 година.
Космос-1273
Космос-1273 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 22 мај 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 5900 килограми. Космос-1273 бил надгледувачки сателит.
NGC 7625
NGC 7625 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7625 се споменува и како UGC 12529, MCG 3-59-38, CGCG 454-43, IRAS 23179+1657, 3ZW 102, VV 280, Arp 212, KUG 2317+169, PRC D-45.
Откривање
Објектот е откриен на 15 октомври 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7625 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 7625 има привидни димензии од 1,6' х 1,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 7625 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71133. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 169; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1713. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 320.
Каракум
Каракум или Гарагум (Garagum, Каракумы, Қарақұм = „црн песок“) е пустина во Средна Азија што опфаќа околу 70% (350.000 км2) од површината на Туркменистан.
Пустината е мошне ретко населена, со просечна густина од еден жител на 6,5 км2. Годишното количество на врнежи изнесува само 70 до 150 мм.
Местоположба
Пустината се протега низ голем дел од денешен Туркменистан, источно од Каспиското Езеро, јужно од Аралското Море и југозападно од реката Аму Дарја и пустината Кизилкум. Поради значајното намалување на водата во Аралското Море, пустината се има проширено во „Приаралски Каракум“ на местото на некогашното дно, и зафаќа површина од 40.000 км2. Причината за големиот губиток на вода се огромните проекти за наводнување на околното земјиште спроведени во времето на СССР. Иако нивото на Малото Аралско Море сега се издига, Големото Аралско Море и понатаму губи вода, па затоа пустината сè уште се шири.
Песокот на Приаралски Каракум е плитко солено блато прекриено со ситни испаренија и остатоци од алкални минерални лежишта, одлиени во сливот со наводнувањето на полињата. Силната воздушна струја во правец исток-запад со песокот носи остатоци од пестициди низ огромни растојанија. Овоие честички се пронајдени во крва на пингвините на Антарктикот и на ледниците Гренланд, шумите во Норвешка и полињата во Русија.
Хидрографија
На југот, реките Мургаб и Хари извираат од венецот Хиндукуш и течат на запад.
Низ Каракум минува Каракумскиот канал — вториот по големина канал за наводнување во светот. Започнат е во 1954 г. и се протега во должина од 1.375 км, носејќи 13-20 км2 вода годишно. На местата кајшто протекува каналот се создадени езера и бари. Големи предели имаат претрпено засолување на почвата поради издигањето на подземните води.
Археологија
Во Каракум се протега планинскиот венец Голем Балкан, каде археолозите имаат пронајдено доста човечки останки од каменото време.
Стопанско значење
Најзастапена стопанска гранка во подрачјето на Каракум е производството на памук оазните подрачја на Мари и Теџен.
Низ целото нејзино подрачје има големи наоѓалишта на нафта и земен гас.
Во пустината се наѓа познатите гасни јами на Дервезе, што секогаш тлеат со оган (40.25233°N, 58.43975°W).
Собраќај
Низ пустината минува Запасписката железница.
Мухамед Нур ел-Араби
Сејид Мухамед Нур ел-Араби(турски: Muhammed Nur'ül Arabi, (1813-1877)) суфиски мистик кој живеел во текот на 19 век.
Кога имал седум години заминал во Каиро, каде станал талебе на шејх Хасан ел-Кувејсни (1839). Образувањето во Џамил Езхер траело девет години (1819-1828), неговиот хоџа шејх Хасан ел-Кувејсни одблиску се грижел за него. По наредба на шејхот заминал во Јанја. Сејид Мухамед Нур по наредба на шејх Хасан ел-Кувејсни, заминал за Румелија во 1829 година. Од Александрија најпрвин заминал во Солун, Сер, Демир Хисар, Дојран, Струмица и Кочани. За тој период негови познати ученици се биле: Ибрахим ефенди, Али ефенди, Хасан ефенди и Ахмед ефенди.
На повик од скопскиот валија Хифзи Паша, тој заминал во Скопје каде самиот валија му предложил да остане таму да живее. Така половина од годината тој живеел во Кочани, додека останатиот дел во Скопје. Во 1852 година три месеци престојувал во Битола. Починал во 1877 година во Струмица, каде се наоѓа неговиот гроб во џамијата „Сејид Нур ел-Араби“.
Јиржи Менцел
Биографија
Јиржи Менцел е роден на 23 февруари, во Прага. Неговиот татко, Јозеф Менцел, бил сценарист и писател. По завршувањето на средното училиште, конкурира на Академијата за сценски уметности - факултет за театар, бил одбиен како неталентиран.
Подоцна се запишува на факултетот за филм и телевизија на истата академија - ФАМУ Факултет за филм и ТВ на Академијата за уметности во Прага во класата на професорите (Отокар Вавра и Вера Хитилова) кои биле идејните иницијатори за создавањето на идниот нов чешки филмски бран.
Покрај школувањето на академијата посетувал и предавања по психологија, историја на уметноста и книжевност. Слушал предавања по литературата и кај истакнатиот писател Милан Кундера. Завршил во 1961 година. Дебитирал 1960 година со филмот „Монтажни куќи“. Уште за време на школувањето се потпишува на неколку авторски, краткометражни играни филмови.
Филмската кариера ја започнал во 1966 година, со култниот филм „Строго контролирани возови“, работен според романот на исто така познатиот чехословачки писател Бохумил Храбал. Филмот добил Оскар за најдобар странски филм, истата година.
Неговиот следен филм „Чучулига на конец“ од 1969 година кој бил забранет во Чехословачка, сè до 1990 година, по падот на Берлинскиот ѕид, а истата година (1990) за него, ја добива и наградата - Златна мечка на четириeсеттиот Берлинскиот меѓународен филмски фестивал.
Иако меѓународно признат и ценет филмски режисер, од 1970 година, тој најмногу работел како театарски, фимски и телевизиски глумец, од творечки но и егзистенцијални причини, со оглед што неговото филмско творештво, до 1990 година, било забранувано, санкционирано, ограничувано.
Во понатамошниот период бил член во театарот „Јара Цимман“, во театарот „Драмски клуб“, „Виногради театар“ и други. Како театарски режисер работел и во Бугарија, Софија, поранешна Југославија.
Работел и како професор на ФАМУ, а е и член на Американската филмска академија.
Творештво
Неговиот режисерски ракопис, особено во филмовите, обединува своевиден поединечен и автентичен поглед на светот искажан со богата емотивна содржина: хуманизам, иронија, длабоко доживување на животот изразено со суптилен хумор без непотребна и испразнета патетика.
Без оглед на ситуациите во која била тогашна Чехословачка и дејствувањето на творците и интелектуалците, сепак остварил побогата филмографија театарски режисерски опус а и работел како глумец. Како сценариска подлога, често ги користи делата на познатиот чешки писател Бохумил Храбал.
Мигел Унамуно
Животопис
Мигел де Унамуно бил етнички Баскиец, роден и врзан за планините на својата земја - бунтовна и воинствена, но исполнета со природни питомини и исконска љубов. Самиот Унамуно, говорејќи за Баскиците вели:
Филозофијата на Унамуно
филозофија на Унамуно не претставува системска филозофија, туку негација на сите системи и афирмација на верата во сопственото Јас. Унамуно бил под влијание на рационализамот и позитивизмот, но за време на својата младост тој напишал статиите во кои јасно се гледаат неговите симпатиии кон социјализмот и голема загриженост за ситуацијата во Шпанија, во тоа време. Најпознатото дело на Унамуно е Трагичното чувство на животот. Важен концепт за Унамуно е таканаречената intrahistoria, односно мислењето дека историјата може најдобро да се разбере преку гледањете на малите истории на анонимните луѓе, наместо со фокусирањето на големите настани како што се војните и политичките договори. Од оваа формулација се гледа дека Унамуно бил под влијание на Блез Паскал и Серен Кјеркегор кои го нарекува свој духовен брат. Треба да се истакне дека според некои толкувачи на Унамуно и неговото дело, како што е Никола Милошевиќ, Унамуно всушност бил повеќе под влијание на Ниче, иако самиот Унамуно се оградува од него и во своите дела ја критикува филозофијата на Ниче. Имено, Унамуно за да го оспори Ниче, ја прифатил неговата виталистичка скала на вредности и така се заплеткал во своите критики кон делото на Ниче. Унамуно е творец на една теодицеја. Секоја теодицеја во основа го претставува оправдувањето на Бога пред разумот. Унамуно истакнува дека католичката вера е единствената вера која може да го спаси и духот и телото на човекот. Според Унамуно, Бог е хуман и само хуманиот Бог е вистинскиот Бог. Дополнително Унамонуно го критикува разумот истакнуваќи дека единствено имагинацијата е сѐ, и затоа идеалот на Унамуно е Дон Кихот е кој требало со татковски божји поглед да ги ослободува грешниците, а на вратите на пеколот, наместо мрачната порака, да напише: Надевајте се. По прашањето за сопствената вера Унамуно истакнува:
Последниот говор на Дон Мигел де Унамуно
На 12.10.1936 година се одржала свеченост во амфитеатарот на Универзитетот во Саламанка, на која присуствувале голем број поканети гости, а меѓу нив и бискупот, гувернерот, госпоѓата Франко (жената на Франциско Франко), генералот Милан Астрај, и секако, доживотниот ректорна на Универзитетот, Мигел де Унамуно. По вообичаениеот церемонијал станал генералот Астрај и во својот политички говор ги нападнал Каталонија и баскиските провинции, кои за него биле:
Во амфитеатарот некој од восхитената толпа ја извикал прочуената генералова девиза:
Неколку фалангисти во сини кошули веднаш салутирале пред Франковиот портрет, а тогаш стариот професор и ректор бавно и спокојно станал и ги изрекол следниве не заборавни зборови, кои толку многу наликуваат на Сократовата беседа пред Атинскиот суд:
Молкот што тогаш настанал бил стравотен. Таков говор, на јавно место, дотогаш не бил одржан во националистичка и фашистичка Шпанија. Потем Унамуно продолжил:
Генералот веќе не можел да ги поднесе овие како чекан силни зборови и глано извикал:
Се создал силен џагор во знак на поддршка од страна на фалангистите, но Унамуно успева да го продолжи говорот:
По овој говор Мигел де Унамуно бил одведен во домашен притвор и по две недели умира.
Размерливост на дистрибуиран систем
Најчесто, дистрибуирани системи мора да бидат размерливи. Сегашните и идните апликации вообичаено вклучуваат, веб засновани апликации, е-commerce, мултимедијални сервиси, учење од далечина, enterprise и мрежен менаџмент. Тие треба да се изводливи во голем опсег на величини, во услови на број на корисници и услуги, количина на зачувани манипулирани податоци, брзини на обработка, број на јазли, географска покриеност и големина на мрежа и уреди за складирање. Малите зголемувања може да бидат исто важни како и големите. Размерливоста значи не само работење туку работење, туку ефикасно работење со адекватен квалитет на услуги, во одреден опсег на конфигурации. Зголемениот капацитет треба да биде пропорционален со трошоците, и квалитетот на услуги треба да се задржи.
Метрики
Развиени се различни метрики за размерливост за паралелно пресметување, за да се процени делотворноста на даден акгоритам кој работи на платформи со различна големина, и да се спореди размерливоста на алгоритмите. Овие метрики претпоставуваа дека програмата работи сама, на сет од k обработувачи со одредена архитектура, и дека времето на извршување Т ги мери перформансите.
Дизајн за размерливост
Често се препорачува системскиот дизајн да се фокусира на хардверска размерливост отколку на капацитет. Типично е поевтино да се додаде нов јазол на систем за да се постигне подобрени перформанси отколку да се учествува во подесување на перформансите за да се подобри капацитетот кој може да го поднесе секој јазол. Но, овој пристап може да има смалувачки ефекти. Под претпоставка: дека 70% од програма може де се забрза ако се паралелизира и да се избршува на повеќе обработувачи отколку еден. Ако α е парче од пресметка која е секвенцијална, и 1-α е парче кое може да се паралелизира, максималното забрзување може да се постигне со користење на Р обработувачи, според Амдаловиот Закон е:1/α+1-α/P. Ако ги замениме вредностите во претходниот пример, со четири обработувачи добиваме 1/(0.3+1-0.3/4)=2.105. Ако ја дуплираме пресметувачката моќ со осум обработувачи, добиваме 1/(0.3+1-0.3/8)=2.581. Дуплирањето на обработувачката моќ го подобри забрзувањето само за околу една петтина. Ако се паралелизира целиот проблем, очекувано е да добиеме дупло забрзување. Затоа, додавање на повеќе хардвер не е секогаш оптимален пристап.
===Хоризонтално и вертикално скалирање ===
Методите за додавање на ресурси спаѓаат во две категории:
Хоризонтално скалирање
Познато како scaling out, значи додавање на машини на постоечките дистрибуирани системи. Со намалувањето на цените и порастот перформансите “евтини” компјутери може да се искористат за градење на дистрибуиран систем преку поврзување во кластери и постигнување на моќ еднаква на скапи опслужувачи. Одлики на ова скалирање се:
Размерливост на Насочувачките протоколи
Денес најкористени протоколи се OSPF за “внатрешно” и BGP за “надворешно” насочување. Во однос на скалирање и други аспекти, овие се протоколи се подобрување во однос на претходната генерација протоколи, како RIP и EGP. Сепак, размерливоста е сè уште големо прашање кога имаме голема мрежа, кога насочувачкиот дизајн е “нечувствителен” на прашањата за скалирање, или имплементацијата на протоколот е неефикасна.
OSPF
OSPF е насочувачки протокол кој одржува состојба на линковите (link-state). Главната компонента на овој протокол е генерирање и одржување на базата за состојбата на линковите, која ја опишува насочувачката топологија на одредена турирачка област. Секој јазол во насочувачка област е одговорен за опис на својата локална топологија во Link State Advertisement –LSA. Секој генериран LSA се дистрибуира или поплавува (flooded) до сите насочувачи во областа. Секој насочувач добива LSA од сите други насочувачи, и формира база за состојбата на линковите која ја рефлектира насочувачката топологија на цела насочувачка област.
Главните проблеми поврзани со размерливоста се комплексноста на пресметките за одржувањето на состојбата на линковите, плус големината на базата за одржување на состојбата на линковите која придонесува на цената за насочувачки пресметки и потрошувачка на меморијата на насочувачот.
Целосно поврзана мрежа со N насочувачи ќе има О(N^2), LSA пакети во мрежата во случај на пад на еден линк. Link State протоколите обично користат Djikstra - Shortest Path First (SPF), алгоритмот за пресметка на насочувањето. Djikstra алгоритмот скалира до O(N^2), каде N е бројот на јазли. алгортмот може да се подобри до O(1*logN), каде 1 е бројот на линкови во мрежата и N е бројот на одредишта или насочувачи.
Следствено, протоколите со одржување на состојбата на линковите не скалираат добро во мрежна топологија со многу насочувачи и соседства во една област. Кога мрежната топологија е нестабилна, пресметката, трошоците за обработката и пропусниот опсег се зголемени, кое предизвикува потрошувачка на ресурси на насочувачот. Кога настанува flooding, ре-пресметка и други активности кои ги трошат обработувачкките ресурси, насочувачот не е во можност да алоцира обработувачкко време за да прати или обработи „HELLO“ пакети. Тогаш насочувачите во мрежата го губат соседството, кое ја зголемува нестабилноста. И како резултат, изолирана нестабилност ќе ескалира со пад на насочувачи низ целата мрежа.
BGP
Главните трошоци на BGP се:
Главниот проблем со скалирањето во BGP лежи во целосната поврзаност на I-BGP врските. Бидејќи не скалира за IGP да носи надворешно научени претставки, I-BGP ја презема оваа должност. За да се спречи насочувачки јамки, претставките научени преку I-BGP се забранува да се пренесат на друг I-BGP. Како резултат, потребен е целосен mesh од I-BGP сесии помеѓу насочувачи во АЅ. Во АЅ со N насочувачи, секој насочувач ќе треба да воспостави I-BGP сесии со N-1 насочувачи, и комплексноста на системот е во ред од O(N^2). Затоа, BGP слабо скалира кога бројот на насочувачи вмешани во I-BGP е голем. Големиот број I-BGP сесии и рути трошат огромни ресурси од секој насочувач, поссебно при воспоставување на BGP сесии и при периоди со виори од рути.
Честите насочувачки надградби се друг потенцијален скалирачки проблем во големи мрежи. BGP користи инкрементални апдејти и праќа насочувачка информација за недостапни рути брзо за брза конвергенција. Ова е големо подобрување од ЕGP, во кој целата насочувачка табела се апдејтира во фиксен временски интервал. Сепак, кога мрежата е нестабилна од апдејти, посебно тие кои содржат насочувачки повлекувања, се праќаат веднаш, предизвикувајќи глобални BGP апдејти. Како резултат, мрежната нестабилност иницира апдејти низ целиот Интернет. Овој ефект е зголемен кога голем број рути се видливи на Интрнет, правејќи голем товар на насочувачите кои учествуваат во BGP.
Размерливост на доменски именски систем (DNS)
Причините за размерливоста на еден доменски именски систем DNS се помалку поради хиерархискиот дизајн на неговиот именски простор или доброто кеширање на А-Записи; отколу, кешибилноста на NS-Записите ефикасно го партиционира именскиот простор и избегнува преоптоварување на било кој именски опслужувач на Интернет. Капацитетот и размерливоста се потребни при менаџирање на DNS безбедносните додатоци (DNSSEC) и при D/DoS напади. Капацитетот е важен за одржување операции при напади, и е потребен за справување со зголемениот сообраќај при имплементацијата на DNSSEC. Размерливоста е многу важна, бидејќи имплементацијата на DNSSEC не само што ќе го зголеми сообраќајот, поголеми побарувања ќе паднат врз DNS платформата.
Размерливост на Gnutella
Кавгите околу тоа дали комплетно децентрализираниот дизајн како Gnutella може да поддржи голем број на јазли, се присутни уште од првиот ден на пуштање во употреба. Џастин Франкел, изумителот на Gnutella, тврдеше дека максимумот е 250-300 јазли. Gnutella тежи да генерира повеќе мрежен сообраќај од повеќето протоколи. Прва причина е бидејќи барање за пребарување треба да се прати до секој јазол кој способен да да го исполни. Некои сметаа дека вакви претерани барања на достапниот пропусен опсег ќе ја колабира мрежата, и при голема големина Gnutella ќе стане неупотреблива. Можни против-аргументи се дека Gnutella мрежата веќе достигна голема големина без да колабира; дека лимитираниот век на Gnutella пораките не дозволува прекумерно користење на ресурси; и дека топологијата на Gnutella е исоморфичка со топологијата на Napster.
Постојат две важни предности на децентрилизираните протоколи:
Поврзано
How to achieve high scalability of Distributed Transactions within SOA?, http://www.quora.com/How-to-achieve-high-scalability-of-Distributed-Transactions-within-SOA
Шверин (Бранденбург)
Шверин е општина во округот Даме-Шпревалд во сојузната покраина Бранденбург, Германија.
Танатофобија
Танатофобија е патолошки страв од смртта односно телесно здрави лица кај кои не постои назнака за каква било опасност, а особено не опасност со смрттен исход.
Даниеле Пјетрополи
Даниеле Пјетрополи (Daniele Pietropolli; р. во Бусоленго, Венето) — италијански професионалец друмски велосипедист, кој последно возел за UCI World Tour екипата.
Распоред на резултатите на Гранд Тур
СО = се откажал
Грб на Отоманското Царство
Грб на Отоманското Царство — официјален симбол на Отоманското Царство. Поради својот исламски карактер, Отоманското Царство немал свој грб или хералдичка традиција. Наместо грб, секој султан на Отоманското Царство имал личен монограм или печат, кој се нарекувал тугра и служел како грб, по примерот на голем број на европски монарси.
Дури во XIX век, во времето на Танзиматот и обидите за модернизација на земјата, Отоманското Царство добил официјален грб. Конечната верзија на отоманскиот грб била одобрена од страна на султанот Абдул Хамид II на 17 април 1882 година.
Грбот на Отоманското Царство се состоел од три елементи: знамето на Анадолија и другите азиски држави, кое е со црвена боја со бела полумесечина, знамето на Румелија кое има зелена боја со три полумесечини, и најгоре се наоѓа златно сонце повторно со зелена полумесечина. Во него се наоѓа тургата на султанот.
Рифат Емин
Рифат Емин е роден 1974 во Скопје година поет, прозаист, музичар, историчар на уметноста, билингвистичар е и пишува и објавува на турски и македонски јазил.
Биографија
Рифат Емин дипломирал на Историја на уметноста на Филозофски факултет на Универзитетот Св. Кирил и Методиј во Скопје.
Како автор билингвист, пишува и објавува како на турски, така и на македонски јазик.
Неговата прва стихозбирка под името „Ентипуфтен“ ја објави на турски јазик во 1996 година во Скопје. Заедно со татко му Илхами Емин, познатиот писател и културен работник, ја подготвија книгата „Балканот и Турците“ која што се објави во Турција на турски јазик. Член е на Друштвото на писателите на Македонија.
Неговата втора книга на поезија под името „Дингилдек“ се објави како онлајн издание на интернет. Во 2015 година објави музички албум под името „С’р“ (Скриено). Неговата трета стихозбирка, напишана на турски јазик се објави во ноември 2018 година под името "bî-nihâyet" (без-конечно) во Скопје.
Добитник е на наградата Книжевен мост за најдобра книга напишана на еден од јазиците на националностите во Македонија за 2019 година, доделена од страна на Друштвото на Писателите на Македонија.
Дела
„Балканот и Турците“, соавторство со Илхами Емин, 1996 година;
„Дингилдек“ поетска книга, онлајн издание;
"bî-nihâyet" (без-конечно), поезија, 2019.
Музички албум:
„S’r“ (Скриено), 2015.
Татјана Бељакова
Татјана Бељакова (Бабино Поле, СР Хрватска, 1 јануари 1934) е југословенска филмска и театарска глумица.
Филмографија
Игран филм | ТВ филм | ТВ серија | ТВ мини серија | Краток филм | Видео
!1950 !1960 !1970 !1980 година !1990 година !2000 година !2010 !Вкупно ! style="text-align:left;" |Игран филм ! style="text-align:left;" |ТВ-филм ! style="text-align:left;" |Серијата ! style="text-align:left;" |ТВ мини-серија ! style="text-align:left;" |Краток филм ! style="text-align:left;" |Видео ! style="text-align:left;" |Вкупно
! style="width: 21em;" |Назив ! style="width: 16em;" |Улога !1956 !1958 !1959 ! colspan="3" style="text-align:center;" | 1960-та  ▲ !1960 !1961 !1961 !1961 !1961 !1963 !1966 !1968 !1968 !1969 !1969 ! colspan="3" style="text-align:center;" | 1970-та  ▲ !1970 ! colspan="3" style="text-align:center;" | 1980-та  ▲ !1981 !1983 !1986 !1987 !1988 ! colspan="3" style="text-align:center;" | 2000-та  ▲ !2006 !2007 !2008 ! colspan="3" style="text-align:center;" | 2010-та  ▲ !2013
! style="width: 21em;" |Назив ! style="width: 16em;" |Улога !1961 !1961 !1962 !1963 !1964 !1964 !1964 !1965 !1965 !1967 !1969 ! colspan="3" style="text-align:center;" | 1970-та  ▲ !1970 !1970 !1972 !1973 !1977 ! colspan="3" style="text-align:center;" | 1980-та  ▲ !1984 !1985 !1986 ! colspan="3" style="text-align:center;" | 1990-та  ▲ !1991
! style="width: 21em;" |Назив ! style="width: 16em;" |Улога !2010 !2013
! style="width: 21em;" |Назив ! style="width: 16em;" |Улога !1983
Фотофобија
Фотофобија е преосетливо реагирање на светлина кое се пројавува како стремеж да се избегне дури и нормалната природна светлина што честопати ги ограничува личните и социјални активности на личноста.
Битка на Кошара
Битката на Кошара, или Пеколот на Кошарама — битка помеѓу припадниците на Југословенската армија и припадниците на Ослободителната војска на Косово, поддржани од редовната албанска армија и авијацијата на НАТО. Битката се водела околу граничниот премин Раса Кошарес на границата на СР Југославија и Република Албанија помеѓу 9 април и 10 јуни 1999 година, за време на бомбардирањето на СРЈ од страна на НАТО.
Целта на нападот од албанска страна (операција „Стрела“) била да се изврши копнена инвазија на Косово и Метохија и да се прекине комуникацијата меѓу единиците на ВЈ во Ѓаковица и Призрен. Исто така, друга цел била да се окупира поширокото подрачје на Метохија. По тешки борби, ВЈ успеала да го победи напаѓачот и да спречи негово продирање во Косово и Метохија. Припадниците на ОВК успеале да ја заземат караулата на Кошара главно поради артилериската поддршка на Армијата на Албанија и поддршката на авионите на НАТО и малиот број војници на ВЈ во областа кои морале да се повлечат, но биле поразени во нивниот план за копнена инвазија во оваа насока и покрај поддршка што ја имале.
Албански и НАТО планови
Планот на НАТО и Албанците бил да ги поразат единиците на ВЈ на граничниот премин Кошара за да им се дозволи на припадниците на ОВК и припадниците на редовната албанска армија да влезат во Косово и Метохија и да ги детектираат единиците на ВЈ и да ги принудат на отворена битка, дозволувајќи им на НАТО авијацијата да бомбардира, бидејќи НАТО немал успех во уништување на копнените единици на ВJ. Планот бил исто така да се освои Метохија и да му се нанесе тежок пораз на ВJ. Инвазијата го демантирала верувањето дека немало копнена војна за време на агресијата на НАТО.