Протерување_на_Албанците_(1877–1878)
Последици
Тензиите во форма на одмазднички напади настанале и со влезните албански бегалци врз локалните косовски Срби, што придонело за почетокот на тековниот српско-албански конфликт во наредните децении. Протерувањето, исто така, предизвикало појава на Призренската лига (1878–1881) како реакција за спречување на дополнителни територии со албанско население да им бидат доделени на Србија и Црна Гора. Среде овие настани, во текот на пролетта/летото 1879 година, повеќекратни насилни и грабливи напади биле спроведени во Србија од страна на групи албански бегалци во поранешните области на живеење, понекогаш со прифаќање на османлиските власти.. "Одлуке Берлинског конгреса о увећању Србије, поразна искуства из недавно завршеног рата и прилив великог броја муслиманских избеглица утицали су на Албанце да у Кнежевини Србији препознају државу која, скупа са Црном Гором и Грчком, наводно угрожава њихове интересе формулисане програмом Призренске лиге. Немири и врења које је албански покрет изазивао у Косовском и другим вилајетима током четири године деловања Лиге (1878–1881), одражавали су и на Србију и то најчешће кроз изазивање инцидената на њеној новој јужној граници. Упади Албанаца из пограничних делова Османског царства у Србију, прецизније у Топлички и Врањски округ, почели су одмах након разграничења 1878. године. Порозна, недовољно насељена и са српске стране неутврђена граница, као и недостатак јаке османске власти у Косовском вилајету омогућавали су инциденте ове врсте. У току пролећа и лета 1879. године упади Албанаца били су најучесталији, готово свакодневни. Њихова непосредна последица биле су немале људске жртве и извесна материјална штета. Ипак, њихов историјски значај није у томе; он лежи у дипломатским последицама чије су импликације далеко превазилазиле важност обичних пограничних чарки и које су задирале дубоко у саму суштину државне и националне политике Кнежевине Србије. [The decisions of the Berlin Congress on maximizing Serbia, devastating experience of the recent war and the influx of a large number of Muslim refugees had affected the Albanians to the Principality of Serbia recognize the country that, along with Montenegro and Greece, supposedly threatens their interests formulated program of the League of Prizren. The unrest and turmoil, which caused the Albanian movement in Kosovo and other vilayets during the four years of operation of the League (1878–1881), reflected on Serbia, mostly through provoking incidents in her new southern border. Raids Albanians from the bordering parts of the Ottoman Empire in Serbia, more precisely in Toplica and Vranje District, began immediately after the 1878 demarcation. The porous, sufficiently populated with Serbian foreign undetermined borders, and a lack of strong Ottoman rule in Kosovo Vilayet allowed the incidents of this kind. During the spring and summer of 1879 raids by Albanians were the most frequent, almost daily. Their immediate result was no small casualties and some damage. However, their historical significance is not that; here lies in diplomatic consequences whose implications far beyond the importance of common border skirmishes and which encroach deeply into the very essence of the state and national policy of the Principality of Serbia.]" По војната и протерувањата, извесно време бил извршен британски дипломатски притисок врз Србија за да им се дозволи на албанските бегалци да одат и да се вратат во своите домови, иако тој подоцна стивнал.. "Она је, међутим, утицала на Гулда да још више интензивира своја настојања да се питање албанских упада реши репатријацијом мухаџира. Добивши за то одобрење своје владе, Гулд је почетком јуна почео да врши јак притисак на Ристића да српска влада дозволи повратак Албанцима. Истовремено се трудио и да убеди посланике осталих сила у исправност свог гледишта. Српски министар иностраних дела је избегавао да Гулду пружи било какав конкретан одговор, изговарајући се важношћу питања, у чијем решавању коначан одговор припада кнезу. Британски посланик је потом на своју руку, без упутстава од претпостављених, сачинио један званичан меморандум којим се од Србије захтева да дозволи повратак Албанцима. Он је дискретно наговестио Ристићу да ће му исти бити уручен, уколико кнежев одговор не буде био повољан. Сматрајући Гулдов корак превише исхитреним, Солсбери му је наложио да се уздржи од предаје меморандума, но Ристић није имао начина да буде упознат са тим. Дакле, Ристићевом нотом и британским инсистирањем на репатријацији, проблем албанских упада је изашао ван оквира билатералних српско-турских односа. У његово решавање су се умешале силе, или боље речено Велика Британија, чији став није био благонаклон према Србији. Свакако да је српској дипломатији било много лакше да се носи у овом питању само са Портом, него и са Великом Британијом. Да ситуација буде гора, британски став, па и лични став њеног посланика Гулда, морали су да буду утолико пре уважавани, што је Србија била у процесу преговора са овом силом око закључења сталног трговинског уговора, а у контексту сукоба са Аустро-Угарском око истог питања. [It is, however, affected Gould to further intensify their efforts to resolve the issue of the Albanian incursions and repatriation of the muhajirs. Having obtained the approval of their governments, Gould in early June began to exert strong pressure on Ristić to Serbian government allow the return of Albanians. At the same time trying to convince deputies and other forces to share that point of view. Serbian Minister of Foreign Affairs to Gould avoided to provide any concrete response, saying the importance of questions, whose resolution definitive answer belongs to the prince. British envoy was then on his own, without instructions from superiors, made an official memorandum from the Serbian request to allow the return of Albanians. He discreetly hinted Ristić that he would be given the same if the prince's response was not favorable. Considering Gould's step too hasty, Salisbury ordered him to refrain from handing the memorandum, but Ristić had no way to be familiar with it. So Ristić noted the British insistence on repatriation, problem of the Albanian incursions goes beyond the Serbian-Turkish bilateral relations. In its resolution had interfered forces, or rather Great Britain, whose attitude was not disposed toward Serbia. Be sure that the Serbian diplomacy was much easier to deal in this matter only with the Porte, than with Great Britain. To make things worse, the British attitude, and even personal attitude of its deputies Gould, they had to be all the more respected, as Serbia was in the process of negotiations with force around the conclusion of a permanent trade agreement, and in the context of the conflict with Austria-Hungary, about the same questions.]"; p. 97; p. 101. Отоманското Царство било повлечено во врска со враќањето на бегалците во Србија бидејќи бегалците се сметале за составен дел во демографското зајакнување на муслиманскиот елемент на нејзините преостанати територии, како што е Косовскиот вилает, кој сè уште бил под нејзин суверенитет.