cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ѓурѓовден
Во Македонија
Кај Македонците со Ѓурѓовден започнува летната половина од годината што трае до Митровден. Затоа во една македонска народна поговорка се вели: „Дојде ли Ѓурѓовден, чекај си Митровден”. На овој ден се избираат селски одборници, протуѓери, полјаци, потоа се главуваат момоци, овчари, козари, говедари итн. Заедно со тоа луѓето се подготвуваат за периодот што следува и што е исполнет со многу, пред се, полски работи. Човекот му се радува на оживувањето на природата, никнувањето на есенските посеви, на разлистувањето на овошките на раззеленувањето на гората и на обновувањето на растителноста воопшто, бидејќи тоа значи и негова егзистенција. Меѓу повеќето обичаи и песни поврзани со овој ден посебно значајно место заземаат оние т.н. билјарски обичаи и песни што се изведуваат при берењето на билките вечерта спроти празникот и на самиот ден рано наутро. Берењето на штотуку изникнатите и разлистени растенија е поврзано со обичајот запотнување, како и со обичајот крмење на стоката, а тие пак со верувањето во магичната моќ на билките. На билје се оди во блиските шуми  каде што можат да се најдат разлистани некои билки за кои се верува дека поедуваат магиска моќ, како што се кукурекот, здравецот, вратиката, среќата, но и некои други растенија како леската, дренот и сл. Тамо во групи девојки, млади невести или постари жени ги изведуваат билјарските обичаи и ги пеат билјарските песни. Овој ритуал е најитакна во Западна Македонија, подеднакво исто и кај Македонците Христијани и кај Македонците Муслимани.
Вечерта спроти Ѓурѓовден се запотнува со гранки од леска и со кукурек. Според верувањето потката треба да ги чува објектите и предметите од разни опасности, болести и други несреќи, а нивите заедно со бериќетот од  секаква штета, од пороен дожд, од штетни животни, инсекти, болести и сл. Со леска се запотнуваат нивите леите, куќите плевните и други поголеми објекти. Леската според народното верување е сигурен заштитник особено од град и гром. Во леска гром не удира бидејќи Господ ја благословил, а удира само во дрво под кое седи ѓаволот.
И кукурекот во народното верување има значајно место. Со кукурек се запотнува по вратите од куќите и плевните, потоа се става на креветите, ковчезите, амбарите, стомните, на бутинот, на каците, на бочвите, на плугот, јаремот, на колата итн. Вечерта спроти празникот кога билјарките одат на билје, бараат еден машки кукурен – самак (на едно место да има само еден корен). Го врзуваат со црвен конец и го оставаат да стои преку ноќта. Утрото на Ѓурѓовден пак се оди на билје и тој кукурек со мотика се откопува од корен. Со тој корен преку годината се лекуваат разни болести кај стоката. И вечерта спроти празникот и утрото на самиот ден кога се берат билките се пеат песни познати како билјарски песни во кои се опева токму тој чин, берењето на билките, запотнувањето, крмењето на стоката и др.
Од разните билки утрото на Ѓурѓовден се крми стоката. Билките се дробат на ситни делови, им се додава еден полжав што утрото го донеле билјарките, и тој издробен на ситни делови, се додаваат трици и сол и со таа крма се крми стоката со верување дека ќе биде поотпорна на болести во текот на целата наредна година. И вапцувањето јајца со црвена боја или жолта има значајно место во ѓурѓовденските празнувања исто како и во велигденските. Од Велигден до Спасовден (а во тој период редовно се паѓа и Ѓурѓовден) луѓето се поздравуваат со „Христос воскресе” и си отпоздравуваат со „Вистина воскресе”, и вапцуваат јајца со црвена боја. За Ѓурѓовден јајцата се вапцуваат вечерта спроти празникот и никој, освен домаќинката што ги вапцува, не смее да ги види до утрото. Утрото пак, кога децата ќе се разбудат со црвено јајце им се минува по лицето со зборовите „Црвено бело дебело” за да бидат дебели и црвени во образите како јајцето (црвенилото симболизира здравје). Посебно значаен обичај што е поврзан со Ѓурѓовден е лулањето или нишањето. На зелени дрва (слива, врба, муренка, јаболкница и др.) се обесуваат ортоми и на нив преку целиот ден се нишаат децата, но и повозрасните девојки и момчиња, дури и помладите невести. Секој што е на нишалката во рацете држи црвено јајце, а во некои краишта уште и некој сребрен предмет (најчесто прстен), коприва, трева огојка, лепаец и камен. Среброто симболизира трајност, (долговечност), огојката – гоење, каменот – цврстина, лепаецот се носи за да се лепат по девојките момчиња и по момчињата девојки, а и копривата во народните верувања поседува магиска моќ. При лулањето се пеат песни соодветни на возраста и положбата на оној што е на нишалката. Така друга песна се пее на мало дете, друга на девојка или на момче, поинаква  на невеста итн. Со Ѓурѓовден се поврзани и други обичаи и верувања. Така на пр. на тој ден рано во зори се пука од пушка за да се избркаат болвите, луѓето се мерат на кантар поставен на некоја гранка од зелено дрво, девојките си ги намачкуваат косите со јајце за да им бидат полни и густи како јајцето и гатаат за да го дознаат идниот брачен другар. Се изведуваат и обичаи за заштита на стоката особено од преземање на млекото зашто се верува дека на овој ден со магии можело млекото од една млечна крава да се пренесе на помалку млечна или дури и на жена доилка. Во верувањата поврзани со Ѓурѓовден важно место има легендата според која свети Георгиј ја убил ламјата. Оваа легенда што нашла место на фреските и иконите во повеќе цркви во Македонија е раскажана е во  преданија и е опеана во некои песни. Многубројните и разновидни обичаи што се изведуваат на Ѓурѓовден, како што се оние со билките, песните што го опеваат разбудувањето на природата, радоста поради враќањето на животот по зимскиот пасивен период и сл. упатуваат на сознанието дека Ѓурѓовден е сточарски и земјоделски празник, а свети Георгиј е небесен клучар кој ги контролира небесните и земните природни појави што влијаат да биде топло летото и да биде богат бериќетот. Но и обичаите со крмењето на стоката, со првото пуштање на добитокот на пасење, со жртвеното јагне и сл. упатуваат на тоа дека Ѓурѓовден е сточарски празник.
Обредни песни
Ѓурѓе ле, Ѓурѓе млад Ѓурѓе, да кој ти рече да дојдеш? – Мене ми рече Велигден! Ѓурѓе ле, Ѓурѓе млад Ѓурѓе, брго по мене да дојдеш, по тебе шума и трева, по трева идат ќејаи, по ќејаи идат овчари
Кинисал ми на ден Ѓурѓовден, кинисал ми на потка да одит, да запотнит нивје и ливаѓе. Кога беше сред поле широко, Ги сусрете она суро ламја, тој е извај него остра сабја, Е пресеже она сура ламја. Потекоа три силни порои, Први порој се бела пченица, Други порој она рујно вино, Трети порој се руди јагниња.
Кинисале ми, кинисале ми, двесте девојки, Двесте девојки, двесте девојки, триста невести, Да ми одат да ми одат на билје брање. Двесте девојки, двесте девојки, билје копаје, Триста невести, триста невести, цвеќе береје, Цвеќе береје, цвеќе береје, венци виеје, Венци виеје, венци виеје, на мошки деца. (билјарска песна од зборникот на Васил Икономов)
Ајде на билје бела Билјано, Билје да бериш, стадо да крмиш, Стадо да крмиш, стадо братово, Стадо братово од брат Јанкула…
Во Србија
Ha Ѓурѓовден треба да се побрза и рано наутро да се излезе на поле каде се бере цвеќе. Гурѓовденското цвеќе е ѓурѓевак, глуварче, млечок и сл. и од нив треба да се исплете венец со кој треба да се кити влезната врата на дворот од куќата. Ова се прави за годината во домот да биде бериќетна, здрава и плодна. Во некои краеви на Србија во текот на берењето цвеќиња девојките и момчињата се гаѓаат со лепливи билки. Доколку некому му се допаѓа некое момче или девојка, треба да ја фрли билката на симпатијата, па доколку се залепи тоа значи дека и таа симпатија ќе се залепи за фрлачот. На Ѓурѓовден од лескови гранчиња се прави крст кој се става на куќите и на нивите. Се верува дека крстовите штитат од громови, злобни и опасни сили. Уште едно дрво кое има посебно значење е граб. Кога ќе се наидело на ова дрво во шумата требало да се залула на гранка за симпатијата да ја привлече кон наоѓачот на дрвото. Покрај лулањето, момците и девојките ги китат куќите и капиите на Ѓурѓовден за полесно да го најдат брачниот партнер. Интересен обичај за Гурѓовден кој и понатаму живее во некои рурални делови на Србија е кога  момците на полноќ одат до куќите на девојките кои им се допаѓаат, и ги вадат капиите од куќите, кои ги носат некаде далеку и така им задаваат мака на родителите кои потоа мораат да ги бараат по селото. Со вадењето на капиите се верува дека девојката ќе се омажи таа година. Некаде на Гурѓовден треба да се подрани и не чини да се спие преку ден. Доколку се направило тоа, се ризикувало истите да ги боли глава преку целата година. Сепак народот и за тоа смислил противлек. Доколку се случило да се дремне, тогаш на Марковден требало да се спие на истото место. Голема важност во раните децении во Србија имало и капењето во реката, пред да излезе сонцето. 3а да бидат здрави и силни луѓето се кителе со цвеќе и билки. Исто така се смета дека на Гурѓовден делуваат вештерките и другите зли сили. Поради тоа во минатото селаните палеле голем оган за да се заштитат себеси и селото.
Тор
Поимот Тор може да се однесува на:
Склавинија
Со зборот склавинија се означува средновековно кнежевство на Словените. На чело на секоја склавинија стоел кнез.
Дабот (Барово)
Дабот — некропола од доцноантичко време во атарот на селото Барово, Македонија.
Хилариев Брег
Хилариев Брег — дел од брегот на Антарктикот долж западната страна на Росивиот Леден Гребен помеѓу Мина Блаф и Кејп Селборн. Именуван е од Новозеландскиот антарктички комитет за места во 1961 година за Едмунд Хилари, водачот на Новозеландската партија на Комонвелт транс-антарктичка експедиција, 1956–58. Различни новозеландски партии извршија детални истражувања на делови од овој брег и беа пионерски маршрути нагоре Ледникот Скелтон и Ледникот Дарвин до поларното плато.
Тој дел од брегот на земјата Викторија се наоѓа помеѓу Мина Блаф на север до Кејп Селборн на југ. Именуван по Сер Едмунд Хилари, хималискиот и антарктичкиот истражувач кој ја предводеше Новозеландската партија на ТАЕ. Различните новозеландски партии кои спроведоа детални испитувања на различни делови од оваа област во голема мера придонесоа за знаењето за регионот. Патеките на ледникот Скелтон и Дарвин до Поларното плато, и двете беа пионерски од страна на Новозеландските партии, лежат во оваа област.
Жозеф Руманиј
Жозеф Руманиј (француски: Joseph Roumanille, 1818-1891) - француски свештеник и поет од Прованса.
Творештво
Руманиј бил најстариот и најобразованиот основач на движењето „Фелибриж“ кое се залагало за промоција на провансалскиот јазик и култура. Тој им бил професор на Фредерик Мистрал и на Анселм Матје, а како најстар член, тој бил водач на „Фелибриж“, иако Мистрал бил душата на движењето.
Подино
Подино — село во областа Пелагонија, во Општина Могила, во околината на градот Битола.
Потекло на името
Името на селото потекнува од неговата местоположба, бидејќи се простира во подножјето на планината Орлак.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа речиси во Пелагонија, во северниот дел на Битолското Поле и во северниот дел на територијата на Општина Могила. Селото е рамничарско-ридско, на надморска височина од 680 метри.
Селото е потпланинско, сместено во подножјето на планината Древеник, сместени помеѓу селата Ивањевци на југоисток и Свето Тодори на северозапад.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Коритов Камен, Липа, Јачмениште, Гладно Поле, Глогче, Асанкалица, Мутавџица, Рувчеица, Забел и Бели Камења.
Селото има збиен тип и е поделено на две маала, Горно и Долно. Во маалата се групирани родовските куќи.
Подино е оддалечено 18 километри од општинското средиште Могила и 25 километри од градот Битола.
Историја
Првпат овие две села биле споменати во периодот 1650-1750 година.
Старини пронајдени на положбата на денешното село укажуваат дека некогаш тука постоело старо село. На месноста Забел се верува дека постоел манастир и стара црква, кои подоцна биле уништени заедно со тоа старо село. Еден мермерен камен од таа месност сега се наоѓа кај селската чешма.
Денешното Подино е младо село. Било основано од македонски доселеници од раселеното планинско село Старо Подино. Основачи на селото биле Бошевци и Секуловци. Потоа дошле и родови од други села.
Еспарагалехо
Еспарагалехо — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Подино
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 6,3 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 341 хектар, на пасиштата отпаѓаат 130 хектари, а на шумите 115 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Подино живееле 115 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Подино имало 96 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е мало и е населено со македонско население. Така, во 1961 година имало 194, а во 1994 година 67 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 24 жители, сите Македонци.
Родови
Подино е македонско село.
Родови во Подино се: Бошевци (5 к.), Котевци (2 к.) и Секуловци (9 к.), староседелци, кои живееле во Старо Подино. Од родот Секуловци потекнува познатиот револуционер Ѓорѓи Сугарев. Во Секуловци се знае следното родословие: Илија (жив во 1950-тите на 60 години) Петре-Секуле, од Старо Подино се доселиле Секуле или неговиот татко; Коруновци (5 к.) од Пашино Рувци се населиле најпрво во Бучин, па од таму во Подино; Мицаковци (1 куќа) доселени се 1916 година од селото Пашино Рувци; Штрковци (3 к.), доселени се од селото Вирово, Железник во 1923 година, најпрво во Свето Тодори, па во Подино.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Могила, која била создадена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната рурална општина Могила.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Тополчани.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Ивањевци, во која селото Подино, се наоѓале и селата Беранци, Вашарејца, Древеник, Ивањевци, Лознани, Новоселани, Свето Тодори, Српци и Трновци. Во периодот 1950-1952, селото било исто така дел од Општина Ивањевци, во која влегувале селата Древеник, Ивањевци, Новоселани, Подино, Свето Тодори и Трновци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0184 според Државната изборна комисија, сместено во месната заедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 37 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 32 гласачи.
168 (број)
168 (сто шеесет и осум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 167 а претходник на бројот 169.
Оваџик
Оваџик (Δρυμότοπος, Дримотопос) — село во Општина Бук во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 50 километри источно од градот Драма и на 36 километри јужно од центарот на општината, Бук. Селото се наоѓа на надморска височина од 1128 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во рамките на Драмската каза, во составот на Отоманското Царство.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 188 жители македонски муслимани.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Демографија
До 1928 година во селото биле населени 48 бегалци од Турција. Во 1928 година селото броело 48 жители, додека во 1940 година селото броело 48 жители.
Селото на пописот од 1951 година не е евидентирано, најверојатно неговото население во текот на Грчката граѓанска војна побегнало во Ола. По нормализирањето на ситуацијата, дел од неговото население се вратило во своите домови.
Селото во пописот од 1961 година броело 40 жители, но во следните две децении селото повторно не било евидентирано во пописот на населението на Грција, поради кое се смета дека било напуштено, за да кон 1991 година биде попишано со 40 жители. Денеска, населението на селото е 1 жител според пописот од 2011 година.
Воени прогонства на Германците (1944–1950)
Во подоцнежните фази на Втората светска војна и повоениот период, германските граѓани и лицата од германското потекло често биле цел на протерување или бегање од разни земји од Источна Европа и Средна Европа и испраќани на преостанатите територии на Германија и Австрија. По 1950 година, некои од нив емигрирале во САД, Австралија и други земји. Населените области ги опфаќаат поранешните Источни територии на Германија, кои биле припоени кон Полска и Советскиот Сојуз по војната, како и од Германците кои живееле во предвоените граници на Полска, Чехословачка, Унгарија, Романија, Југославија и балтичките држави. Нацистите направиле планови да отстранат голем број на луѓе од словенско и еврејско потекло од Источна Европа и да ја населат областа со Германци. Повоеното протерување на Германците формирало голем дел од геополитичката и етничката реконфигурација на Источна Европа по Втората светска војна, која се обидела да создаде етнички хомогени нации во рамките на редефинираните граници. Помеѓу 1944 и 1948 година, околу 31 милиони луѓе, вклучително и етнички Германци, како и германски државјани, биле трајно или привремено протерани од Средна и Источна Европа.
До 1950 година, вкупно околу 12 милиони Германци избегале или биле протерани од Источна и Средна Европа во Западна Германија и Австрија. Западната германска влада бројките ги проценува на 14 милиони, вклучувајќи етнички германски мигранти во Германија по 1950 година и децата родени со протераните нивни родители. Најголемиот број доаѓале од постоечките германски територии што се предале на Полска и Советскиот Сојуз (околу 7 милиони) и од Чехословачка (околу 3 милиони).
Бројот на жртвите е спорен, со проценки кои се движат од 500.000, до демографска проценка на Западна Германија од 1950-тите години од над 2 милиони. Неодамнешните проценки од страна на некои историчари содржат бројка од 500-600.000 потврдени смртни случаи. Тие тврдат дека луѓето на западногерманските власти немале соодветна поддршка и дека за време на Студената војна повисоките бројки се користеле за политичка пропаганда. Германскиот историски музеј ја става оваа бројка на 600.000, тврдејќи дека бројката од 2 милиони смртни случаи во претходните владини студии не може да биде поддржана. Сегашната официјална позиција на германската влада е дека бројот на жртвите се движи од 2 до 2,5 милиони цивили.
Отстранувањата се случиле во три фази кои се преклопуваат, од кои првата била организирана евакуација на етничките Германци од страна на нацистичката влада во пресрет на напредната Црвена армија, од средината на 1944 до почетокот на 1945 година. Втората фаза била неорганизираното бегство на етничките Германци веднаш по поразот на Вермахтот. Третата фаза била поорганизирано протерување по Потсдамскиот договор на сојузничките водачи, кој ги редефинирал границите на Средна Европа и ги одобрил протерувањата на етничките Германци од Полска, Чехословачка и Унгарија. Многу германски цивили биле испратени во логори на принудна работа како дел од германските репарации во земјите во источна Европа. Големите протерувања биле завршени во 1950 година. Проценките за вкупниот број на лица од германско потекло кои сè уште живеат во Средна и Источна Европа во 1950 година се движат од 700.000 до 2,7 милиони.
Господин Клајн (филм)
Господин Клајн (фр. Monsieur Klein) — француски филм од 1976 година. Режисер на филмот е Џозеф Лоузи (фр. Joseph Losey), а сценариото е на Франко Солинас (фр. Franko Solinas). Во главните улоги настапуваат Ален Делон (фр.Alain Delon) и Жана Моро (фр. Jeanne Moreau).
Заплет
Годината е 1942. Војната беснее и Франција е окупирана од нацистите. Сепак, за Роберт Клајн ова не претставува никаква грижа. Тој е дилер на уметнички дела и прави добар профит со Евреите кои ги продаваат својот имот пред да ја напуштат земјата. Клајн нема политички афинитети и одлучува да остане незаинтересиран.
Сето ова се менува кога еден ден на неговата адреса случајно пристигнува еврејски весник. Тогаш тој открива дека во Париз живее уште еден Роберт Клајн - Евреин кој е баран од полицијата. Кога полицијата не може да го пронајде другиот Клајн, властите почнуваат да се сомневаат и дилерот на уметнички дела е приморан да произведе доказ за сопственото француско потекло. Набрзо тој е приморан да се впушти во потрага по своето име и да открие што се случило.
Црквиште (Осој)
Црквиште или Присој — археолошко наоѓалиште во кичевското село Осој. Претставува населба од доцната антика. Се наоѓа западно од селото, во приватно лозје, каде се откриени камени плочи, фрагменти од питоси и керамички садови и множество градежен материјал.
Средновековна Шпанија
По населувањето односно утврдувањето на Вандалите и Аланите на Ммедитеранскиот брег на Хиспанија во 408 година, историјата на средновековна Шпанија започнала со создавањето на Аријанското Визиготско Кралство (507-711), кое кралство пак во 587 година гохристијанизирала месното наслеление кое ја прифатила Римокатоличката религија. Овие простори на денешна Шпанија во периодот на доцбната антика биле опфатени со т.н. Голема преселба на народите. Следувало Маварското освојување на полуостровот во 711 година, каде била воспоставена една сосема друга култура од римската или визиготската. Во времето на Маврите, овој регион на полуостровот бил познат како ел-Андалуз.
Средниот век во Шпанија може да се каже дека завршил по 1492 година, односно по крајот на Реконквистата и конечното протерување на Насридите а со тоа и заземање од страна на христијаните на Гранадскиот емират од Пиринејскиот Полуостров. Така, по завршувањето на реконквистата, христијанските кралства Кралство Арагон и Кралство Кастиља биле обединети под едно име - Шпанија.
Ран среден век
Историскиот развој од овој период се проследува преку:
Културниот развој од овој период главно се однесува на визиготскиот крсалеви, и тоа:
Шпански градови во средниот век
Geschichte Spaniens
Горњи Ленарт
Горњи Ленарт (словенечки: Gornji Lenart) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Монџу
Монџу - бог на мудроста во јапонската митологија. Во храмовите обично има почесно место и неговата статуа е ставен од левата страна на Буда, т.е. „веднаш до срцето“.
Серафим II Цариградски
Серафим II Цариградски — Вселенски патријарх во периодот од 1757 до 1761 година.
Живот
Серафим II е роден во Делвина, јужна Албанија како дете на грчки родители кон крајот на век. Пред да биде избран за Вселенски патријарх на 22 јули 1757 година тој бил митрополит во Пловдив.
Како патријарх во 1759 година тој го воведува постот на Свети Андреја на 30 ноември, и во 1760 година тој ај дал првата дозвола на Козма Аетолски да започне со мисинерска работа во селата во Тракија.
Во 1759 година го поканил Евгениј Бугарски да ги надгледува реформите во патријахалната академија и за време на неговото начелствување во академијата било под влијание на Серафимовите проруски идеали на Бугарски што придонело до приближување на Руското царство со Цариградската патријаршија.Како последица на ова Серафим II бил заменет на 26 март 1761 година и протеран на Света Гора, и бил заменет од отоманските власти со Јоаникиј III.
За време на Руско-турската војна 1768-1774 тој го поддржувал Руското царство и воспоставувањето на проруска православна држава на Балканот во 1769 година и ги поттикнувал грците да се бунтуваат против Турците. По неуспехот на востанието, во 1776 година се преселил во Украина, каде починал на 7 декември 1779 година. Погребан е во Марскиот манастир.
Владо Лемиќ
Следејќи ја скромната кариера како професионален фудбалер, Лемиќ станал агент за врвни играчи. Ангажирањето на новата позиција му донела огромен успех бидејќи успеал да реализира голем број на трансфери на звучни играчи. Понатаму, поради неговите лични и работни контакти со многу моќни фигури во европскиот клупски фудбал, Владо Лемиќ се наметнал како важна личност зад сцената во спортот.
Клупска кариера
Лемиќ најголемиот дел од својата играчка кариера го поминал во екипата на Борац од Бања Лука, натпреварувајќи се во Втората југословенска лига. Инаку, неговите игри не биле доволно забележани и не биле според врвните фудбалски стандарди. Врвот во неговата кариера бил освојувањето на Купот на Југославија 1987–88 на составот на Борац. Познатото финале се одиграло на 11 мај 1988 година на стадионот на Црвена ѕвезда Маракана. Во тоа финале се сретнале големиот аутсајдер Бања Лука и моќниот тим на Црвена ѕвезда од Белград. Сензационално, неверојатно но вистинито, екипата на Борац на крајот победила со резултат од 0:1. Тоа бил прв и еднствен случај еден тим во поранешна Југославија да го освои националниот куп, а да не биде член на Првата сојузна лига. Владица Лемиќ се појавил само во последните 2 минути од натпреварот и плус во судиското надополнување кога главниот тренер на клубот Хуснија Фазлиќ го внел во игра на местото на стрелецот на голот Сенад Лупиќ.
Како резултат на победата во Купот, Владица Лемиќ обезбедил трансфер во белгискиот нисколигашки клуб КФЦ Херенталс.
Подоцна, тој се приклучил на белгискиот прволигаш Лирс СК за времетраење од една сезона. Во тој момент тренер на екипата бил легендарниот белгиски фудбалер Ерик Геретс.
Врска со екипата на ПСВ 1999-2008 година
Во 1999 година, неколку години по завршувањето на неговите професионални играчки денови, триесет и тригодишниот фудбалски агент Лемиќ се вклучил во работните тимови на екипата на ПСВ Ајндховен потпомогнат од неговиот поранешен тренер во Лирс, Ерик Геретс. Во тој период Геретс бил главен тренер во екипата од Ајндховен. Ранко Стојиќ, нешто поискусниот српски фудбалски агент и уште еден поранешен фудбалер кој претходно го тренирал Геретс, исто така биле активно вклучени во тој период, во работата поврзана со трансферите на составот на ПСВ. Откако Лемиќ започнал да носи нови играчи во екипата на ПСВ, на почетокот од нископрофилиран карактер како што бил Саша Стојановиќ, младиот агент станал близок и со спортскиот директор на екипата на ПСВ Франк Арнесен.
Првиот значаен трансфер на Владица Лемиќ бил преселбата на дваесет и едногодишниот Матеја Кежман од екипата на ФК Партизан во составот на Ајндховен во текот на летото 2000 година. Младиот напаѓач, кој зад себе имал одлични резултати додека се натпреварувал во Првата лига на СР Југославија достигнал за тој период висока вредност. Се говорело дека екипата на ПСВ исплатила дури 27 милиони германски марки за неговите услуги. Матеја Кежман веднаш станал хит во тимот и по игрите и по постигнатите голови, водејќи го до титулата во Ередивизијата (првата холандска лига). Веднаш тој станал најдобар стрелец во лигата, во неговата прва сезона со клубот, а агентот кој успеал да го пронајде и донесе во тимот, во ситуацијата Лемиќ, бил ставен во позиција со големо влијание во погонот на ПСВ.
Откако спортскиот директор Арнесен си заминал во 2004 година од клубот, Лемиќ изградил одлични односи и со неговиот наследник на местото спортски директор, Стен Валккс. Новиот директор му овозможил на агентот да остане и понатаму влијателна фигура во клубот. Преку мрежата на врски кои ги имал Лемиќ, како што бил неговиот брат Зоран, кој работел со таленти во Јужна Америка, клубот успеал да дојде до многу аквизиции од тој дел на светот. Најпознатите од тој дел на светот биле: бразилскиот голман Хеурељо Гомес, перуанскиот крилен напаѓач Џеферсон Фарфан и талентираниот млад напаѓач Џонатан Реис. Дополнително, Владица Лемиќ подготвил и реализирал договор помеѓу екипата на Челзи и составот на ПСВ за потписите на евентуални и потенцијални играчи на клубот Челзи да бидат испратени во екипата на ПСВ како дел од договори или заеми. Тоа го правел со играчи кои биле во ситуација на исчекување на британска работна дозвола. На овој начин во холандскиот клуб пристигнале дефанзивците Алекс, Алсидес и Слободан Рајковиќ. Стилот на работа на Лемиќ во екипата на ПСВ, бил доста практичен, бидејќи редовно можел да биде во контакт со играчите во клупскиот тренинг комплекс Де Хердганг. Тој одржувал блиски контакти со главните тренери на клубот во тој период: најпрво со Гус Хидинк, а потоа и со Роналд Куман. Во истиот период тој дополнително негувал одлични контакти со луѓето на екипата на Челзи, особено со Пиет де Висер и Франк Арнесен. Овие добри релации на Владица Лемиќ му овозможиле полесно да се зближи со сопственикот на англискиот клуб Роман Абрамович.
И покрај тоа што екипата на ПСВ имала големи успеси на теренот, како и одржувањето на добар финансиски рејтинг во тој период, големото влијание на Лемиќ во Ајндховен било доведено до знак прашалник и ставено под лупа од страна на новиот генерален директор Јан Рекер. Тој ја презел функцијата во месец јули 2007 година, откако екипата на ПСВ претходно одлучила во месец март 2007 година да ја укине функцијата претседател и да ја замени со новата функција на генерален директор. Иако Лемиќ и Рекер, од првиот ден никогаш немале коректни односи, првичната поголема нивна расправија се чини дека бил проблемот со еквадорскиот играч за врска на екипата на ПСВ и воедно и клиент на Лемиќ, Едисон Мендез. Имено, тој во месец декември 2007 година побарал трансфер без знаење на клубот, за да може да се врати и да настапува во Еквадор за да биде поблиску до неговата болна мајка. Клубот неволно се обврзал дека ќе го ослободи, поставувајќи релативно ниска сума за трансфер од само 1 милион американски долари. За Мендез интерес изјавил составот на Спортинг клуб Барселона од Сантијаго де Гвајакил. Сепак, сумата која требало еквадорскиот клуб да ја плати била превисока и целата зделка пропаднала. Еден месец подоцна, во месец јануари 2008 година, пристигнала понуда од мексикански клуб подготвен да плати еден милион долари за Мендез, но директорот на ПСВ Рекер ја одбил таа понуда велејќи дека еден милион долари важеле само за екипи од Еквадор и дека тоа била „пријателски понуда“ за еквадорските клубови, додека клубовите од Мексико ќе мораат исплатат повисока сума. Спортскиот агент на Мендез, Владица Лемиќ, протестирал поради таквиот однос на челниците на клубот и ситуацијата експлодирала токму на 30 јануари 2008 година кога се играло големото дерби во лигата помеѓу екипите на ПСВ и составот на Ајакс.
Иако се чинело дека работите на површината брзо ќе бидат средени во позадината ситуацијата се затегнувала дополнително во наредните месеци бидејќи екипата на ПСВ била во трка за титулата во лигата, а влијанието на Владица Лемиќ во клубот истовремено бил јавно доведен во прашање поради информациите што таборот на директорот Рекер ги објавил во печатените медиуми. Ниту Лемиќ не се воздржал од коментари, бидејќи жестокиот напад на неговиот клиент Хеурељо Гомес врз директорот Рекер во едно интервју во Фудбал Интернационал - спроведено на 20 април 2008 година, само неколку дена по освојувањето на титулата - многумина го сметале за одмазда на агентот Лемиќ спроведан преку полномошникот. Управата и надзорниот одбор на клубот под контрола на Рекер реагирале преку жестоко соопштение објавено на официјалниот сајт на клубот, осудувајќи ја постапката на Гомес. Згрозен од ситуацијата и иритиран од постапките на директорот Рекер, седумдесет и тригодишниот агент Пиет де Висер поднел оставка на функцијата и го напуштил клубот во наредната седмица.
До летото 2008 година надвор од сезоната, агентот Лемиќ и генералниот директор на екипата на ПСВ биле вклучени во голема јавна расправија. Тогаш се откриле многу информации кои во нормални ситуации би останале зад затворени врати. Директорот Рекер си земал за обврска дека ќе го ослободи клубот од влијанието на Лемиќ. Под влијание на Рекер, клубот тврдел дека Владица Лемиќ и техничкиот директор Валккс влегле во голем профит од нивните зделки кои ги склучувале за потребите на составот на ПСВ. Кога ќе се направел одреден трансфер во клубот, Лемиќ наводно испраќал голема сметка до канцеларијата на екипата на ПСВ, дури и кога никој не знаел за неговата вмешаност. Тој, наводно тврдел дека услугите направени како на пример „изладеност на интересот на клубот Х за играчот Y“ и со тоа  вештачки да се спуштат трансферите на пониско финансиско ниво или да избледне наводната понуда од странскиот клуб за некој играч на екипата на ПСВ. Во меѓувреме, по истрагата на новинарите на весникот НРЦ Ханделсблад, се појавил договорот на техничкиот директор Валккс со екипата на ПСВ, и покрај условите за неговата плата, тој договор содржел и одредба со која тој заработувал пет проценти од секој заминувачки трансфер во клубот - одредба очигледно потпишана од страна на поранешниот претседател на клубот Хари ван Раај без знаење на надзорниот одбор на клубот. Иако никогаш не било докажано никакво погрешно постапување, Владица Лемиќ добил забрана да може да присуствува во тренинг кампот на клубот, додека техничкиот директор Валккс добил отказ.
Така, Рекер решително ја добил војната за контрола врз екипата на ПСВ, меѓутоа, елиминирајќи го Лемиќ и неговите сојузници во ПСВ, генералниот директор ја елиминирал и огромната мрежа на контакти која ја имал агентот. Дополнително, како директен одговор на забраната која ја добил Лемиќ, неговите клиенти Гомес, Фарфан, Алсидес и Рајковиќ набргу го напуштиле клубот.
Периодот на војна во екипата на ПСВ започнал од 2008 година. Таа се чувствувала и на теренот и надвор од него. Клубот на почетокот на 2000 години доминирал во холандското првенство, кога освоил седум титули во лигата и едно полуфинале во Лигата на шампионите. Но на клубот му требал дополнителни седум години да ја освои својата наредна титула во Ередивизија (првата холандска лига). Откако клубот настапил во Лигата на шампионите 2008-09 и бил елиминиран до празникот Божиќ (25 декември) со само една победа во шест натпревари во групната фаза, тој повторно заиграл во групната фаза од највисокото европско клупско натпреварување дури во сезоната 2015/16.
Останати посредувања
Со текот на годините, Владица Лемиќ развил професионален работен однос со фудбалскиот директор на Реал Мадрид, Предраг Мијатовиќ и бил клучен во трансферот на играчот Ројстон Дренте од екипата на Фејенорд во составот на Реал во месец август 2007 година. Трансферот бил вреден 14 милиони евра. Тој бил активно вклучен и во тансферот на Клас-Јан Хунтелар кој заминал во месец јануари 2009 година од екипата на Ајакс во Мадрид за сума од 27 милиони евра.
По исклучувањето од ПСВ, Лемиќ ги интензивирал односите со спортскиот директор на екипата на Челзи Арнесен, одејќи на извидувачки (скаут) патувања со него, како и со Предраг Мијатовиќ кој се вратил на работа како фудбалски агент, откако добил отказ од екипата на Реал по промената на претседателот на клубот. Откако Арнесен ја напуштил функцијата во екипата на Челзи за да замине во клубот на Хамбургер, Мијатовиќ влегол во потесниот избор за работата на Арнесен на стадионот Стемфорд Бриџ. Околу посредувањето на Мијатовиќ му помогнал Владица Лемиќ, но на крајот сепак работата ја добил Мајкл Еменало. Во месец август 2011 година, Лемиќ и Мијатовиќ учествувале во преговорите кои на крајот резултирале со трансфер на Самјуел Ето од екипата на Интер во составот на Анжи од Махачкала.
Во текот на истото лето, преку неговите други блиски работни контакти, како што биле Франк Арнесен од екипата на Хамбургер, Лемиќ бил вклучен во договор со кој хрватскиот играч за врска Милан Бадељ го испратил од екипата на Динамо од Загреб во составот на Хамбургер. Трансферот изнесувал околу 3 милиони фунти. Договорот предизвикал контроверзии кога главниот агент на Бадељ, Дејан Јоксимовиќ, го обвинил фудбалскиот директор на екипата на Хамбургер Арнесен, дека ја зголемил сумата за трансфер со цел да го задоволи ангажирањето на Лемиќ како дополнителен агент вклучен во целиот договор. Како резултат на тврдењата на Јоксимовиќ, ФИФА објавила можна истрага за трансферот на Бадељ за да се утврдело дали се случило некакво прекршување на правилата, но од таа ситуација никогаш не се појавил никаков јавен извештај.
Директни договори
Владица Лемиќ со текот на годините бил вклучен во многу врвни фудбалски трансфери и тоа во најразлични функции:
Приватност
Лемиќ првенствено претстојувал во Херентаут, град во белгискиот дел од регионот Кампине.
Тој, исто така, поседувал голем имот за одмор надвор од градот Бања Лука, на кој има фарма за крави и свињи, како и замок, наводно опремен со голем број на големи LCD екрани што Лемиќ ги користел за да ги набљудува млади фудбалери како евентуални потенцијални клиенти.
Беди Ибрахим
Беди Ибрахим (турски: Bedi Ibrahim;, ) е македонски вајар, сликар, професор и сценограф.
Животопис
Ибрахим е роден во Скопје, во 1959 година. Тој е дел од првата генерација вајари, дипломирани во 1985 година на ФЛУ, на одделот за скулптура, во класата на Петар Хаџи Бошков, каде ги завршил и постдипломските студии (во 1999 година). Од 2002 година, работи како вонреден професор на вајарскиот оддел на ФЛУ.
Творештво
Освен со скулптура, Ибрахим се занимава и со сликарство и сценографија. Неговото творештво е исполнето со хуманистичка дарба и со верба во смислата на современото уметничко дејствување, а критиката го оценува како автор кој ја чува ризницата на интеркултурното наследство, облагодарувајќи ја нашата сегашност со минатото.
Ибрахим реализирал преку самостојни 20 изложби во Македонија и во странство, а имал и бројни групни учества на локалната и меѓународна сцена. Од 1985 до 1990 година бил дел од култната уметничка група „Зеро“ Во 1997 година, тој бил единствениот претставник на Македонија на 5. Истанбулско меѓународно биенале. Во јануари 2010 година имал изложба во галеријата МС во Њујорк, каде изложил триесетина цртежи и слики, изработени во комбинирана техника. На 14 ноември 2014 година, во Домот на културата „Иван Мазов-Климе“ во Кавадарци била отворена изложба на делата на Ибрахим, во рамките на проектот „Кич, да!? Сте или не“.
Како признание на неговото творештво, Ибрахим е добитник е на три национални и меѓународни награди.
Ридот (Барово)
Ридот — населба и некропола од римско време во атарот на селото Барово, Македонија.
NGC 3493
NGC 3493 — спирална галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3493 се споменува и како UGC 6099, MCG 5-26-36, CGCG 155-44, IRAS 10587+2759.
Откривање
Објектот е откриен на 24 декември 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 84°.
Други поделби
Проучување на NGC 3493 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33249. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 146; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1980. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1357.
Иван Кавалеиро
Иван Рикардо Невес Абреу Кавалеиро (роден на 18 октомври 1993) — португалски фудбалер, напаѓач на Вулверхемтон Вондерерс и на португалската репрезентација.
Технички одлики
Природно игра како десно крило, но тој може да игра и како лево крило или како втор напаѓач.
Репрезентација
На 5 мај 2014 година, Кавалеиро го направил своето деби за сениорската репрезентација во пријателскиот натпревар Португалија-Камерун (5-1).
Велосипедизам на Летните олимписки игри
На Олимписките игри постојат следните дисциплиниЧ
Германски воени бордели во Втората светска војна
Германските воени бордели биле основани од Нацистичка Германија за време на Втората светска војна низ поголемиот дел од окупирана Европа за потребите на Вермахтот и војниците на Шуцштафел. . Овие бордели биле генерално нови, но на запад, понекогаш биле поставени преку постоечките бордели, како и многу други објекти. До 1942 година, во Германија имало околу 500 воени бордели од овој вид. Често работејќи во конфискувани хотели чувани од Вермахтот, овие објекти служеле за патувачките војници и оние кои се повлекувале од фронтот. Според податоците, најмалку 34.140 европски жени биле принудени да служат како проститутки за време на германската окупација на нивните земји, заедно со жените затвореници од борделите за концентрациони логори. Во многу случаи во Источна Европа, инволвираните жени биле киднапирани на улиците на окупираните градови за време на германската воена и полициска акција наречена łapanka.
Париз-Ница 2013
Париз-Ница 2013 било 71. издание на велосипедската етапна трка Париз-Ница, често позната и како Трка на Сонцето. Започнала на 3 март во Уи и завршила на 10 март во Ница и се состоела од осум етапи, вклучувајќи два хронометри. Била втора трка во сезоната 2013 на Светската турнеја.
Трката била освоена од Австралиецот Ричи Порт од, кој го презел водството по победата на кралската етапа на трката, петтата етапа до Монтањ де Лур и исто така го освоил последниот хронометар до Кол д’Ез, со што станал првиот австралиски возач, кој победил на трката. Порт го освоил генералниот пласман со 55 секунди предност пред второпласираниот Ендру Талански, кој победил на третата етапа. Талански го освоил и пласманот за млад возач, како највисоко пласиран возач роден во 1988 или подоцна. Возачот на Жан Кристоф Перо го заокружил подиумот, 26 секунди зад Талански и 81 секунда за Порт.
Во другите пласмани на трката, возачот на Силвен Шаванел ја освоил зелената маичка за бодовниот пласман, постигнувајќи најмногу бодови во текот на етапите на средните спринтови и на крајот на етапите, а Јохан Чоп бил победник на планинскиот пласман за екипата, кои го имале своето деби на трка од Светската турнеја. биле победници на екипниот пласман по нивното враќање во Светската турнеја, откако го пропуштиле Тур Даун Андер поради привременото губење на нивниот статус на UCI World Tour екипа пред да ја обжалат одлуката до Арбитражниот суд за спорт.
Екипи
Бидејќи Париз-Ница е настан од Светската турнеја на UCI, сите UCI World Tour екипи се повикани автоматски и се обврзани да испратат екипа. Првично, осумнаесет ProTeam биле поканети на трката, како и уште четири други со специјални покани, и со тоа требало да се создаде група од 22 екипи. подоцна го стекнал нивниот статус на World Tour по жалбата во Арбитражниот суд за спорт. Бидејќи првично не биле поканети на трката, организаторите на трката објавиле дека на трката ќе настапат вкупно 23 екипи.
Екипите кои настапиле на трката се:
Помеѓу 184. велосипедисти бил само еден претходен победник на трката, победникот од 2000 Андреас Кледен, кој возел за екипата.
Ангели и демони
Ангели и демони (Angels & Demons) е најпродаван мистерија-трилер роман од 2000 година напишан од американскиот автор Ден Браун и издадена од Pocket Books. Дејството се сосредоточува на потрагата на фиктивниот харвардски симболог Роберт Ленгдон да ги открие мистериите околу тајно друштво наречено Илуминати и да расплете заседа околу анулирање на Ватикан користеијќи ја разорнувачката антиматерија. Романот користи идеја на историски конфликт помеѓу науката и религијата, особено помеѓу Илуминатите и Римокатоличката црква.
Содржина
Кога светски познатиот харвардски криптолог Роберт Ленгтон ќе биде повикан во Швајцарската истражувачка постројка за да го анализира таинствениот симбол - врежан на градите на убиениот физичар - тој открива докази на незамисливото: повторно оживување на древното тајно братство на илуминатите, најмоќната подземна организација уште од настанувањето на светот. Сè упатува на тоа дека неминовно се ближи часот на конечната пресметка на ова братство воскреснато од Светиот стол. Најлошите стравувања на Ленгдон се потврдени во највисоките конклави, кога гласникот на илуминатите објавува дека скриле незапирлива темпирана бомба во самото срце на Ватикан. Додека трае одбројувањето, Ленгдон одлетува во Рим со Виторија Ветра, прекрасна и мистериозна италијанска научничка, за да му помогне на Ватикан во очајничката борба за опстанок.
Впуштајќи се во френетична потрага низ запечатени скрипти, опасни катакомби, напуштени катедрали, па дури и во најтајниот трезор на светот, Ленгтон и Ветра ја следат 400 години старата Патека на просветлувањето, создадена од древни симболи, која се извива преку Рим сè до одамна заборавеното дувло на илуминатите, таинствена локација каде што можеби се крие шансата за спас на Ватикан.
Кирил Каракаш
Кирил Каракаш — македонски филмски и телевизиски режисер, сценарист и продуцент.
Животопис
Кирил Каракаш е роден на 15 мај 1992 година во Прилеп каде го завршил основното и средното образование. Дипломирал филмска и телевизиска режија на Универзитетот за аудиовизуелни уметности ЕСРА во Скопје и на истиот факултет продолжил со студии на филмска и телевизиска продукција.
Филмот и фотографијата се важни во неговиот живот уште од 12-годишна возраст кога со својот прв филм учествувал на националниот фестивал за аматерски филм и оттогаш пишува сценарија, режира, монтира и продуцира краткометражни, документарни и долгометражни филмови. Кирил има работено и како асистент режисер и прв асистент режисер на голем број кратки филмови.
Од 2015 година бил асистент менаџер на Националниот фестивал на аматерски филм на Македонија, а во 2019 година заедно со неговиот колега Светислав Подлешанов го презеле раководството на фестивалот. Во последните неколку години работи и како ментор за средношколци во креативен документарен филм за млада публика.
Кирил е добитник на награди за своите фотографии на државни натпревари за фотографија во Македонија. Активен е во хуманитарна фотографија; во 2009 година имал самостојна изложба, а во 2010 година организирал групна изложба за помош на луѓето со посебни потреби. Тој, исто така, работел на проект за подигање на свеста за спречување на трговија со луѓе, а негова фотографија била објавена во 2013 година на насловната страница на списанието „Жени и правда: правен дијалог“ на Институтот за човекови права.
Блаженства
Блаженства — збир заповеди (или препораки) на Исус Христос изречени во Беседата на гората и Беседата на рамницата претставени во евангелијата по Матеј и по Лука. Заповедите се проследени од предупредувања („тешко вам“) за оние чие поведение е спротивно на нив.