cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дарко Јанацковиќ
Алжир
Во 2008 година, тој повторно заминал од Србија и овој пат отпатувал во Северна Африка, поточно во државата Алжир каде што бил назначен за главен тренер на алжирскиот клуб ЕС Сетиф.
Подоцна во 2008 година, тој се преселил во Константин каде што бил назначен за главен тренер на најстариот фудбалски клуб во Алжир,екипата на ЦС Константин.
Во јануари 2009 година, започнал да тренира друга екипа од градот Константин, составот на МО Константин и му помогнал на клубот да ја обезбеди 5-та позиција во првенството на Алжир.
Бил награден со наградата за најдобар тренер на сезоната на крајот од сезоната 2008-2009.
Индонезија
Во 2010 година, тој повторно заминал од Србија и овој пат на дестинација во Индонезија каде бил назначен за главен тренер во индонезиската Суперлига, во составот на Персиб Бандунг. Договорот бил за една година и се сметало дека е најскапиот договор во сезоната во Индонезискиот фудбал.
Бахреин
Во месец јули 2012 година се преселил на Блискиот Исток и поточно во државата Бахреин каде што бил назначен за главен тренер на Бахреинскиот премиерлигаш, клубот Ист Рифа. Договорот бил со важност од една година.
Враќање во Индонезија
Во јануари 2013 година, тој се вратил во Индонезија каде што бил назначен за технички директор-менаџер во индонезиската Суперлига, во составот на Персипаси Бандунг Раја.
Враќање во Алжир
Во 2014 година, Јанацковиќ се вратил во Алжир поточно во Ларба, каде што започнал да тренира во Алжирската Лига Професионел 1 поточно составот на тимот на РЦ Арба.
Оман
Во месец јануари 2016 година, тој повторно заминал на Блискиот Исток, но овојпат во државата Оман, каде што на 23 јануари, бил назначен за тренер на клубот на Шохар кој се натпреварувал во Оман професионална лига. Останал до крајот на сезоната 2015-16 во Оман професионалната лига. На 29 март 2016 година, раководството на Сохар СЦ одлучило да се раздели со францускиот тренер, инаку роден во Србија. Во неговиот краток, но успешен ангажман во тимот на Сохар, му помогнал на тимот да заврши на петтата позиција во сезоната 2015-16 и исто така им помогнал да го обезбедат второто место во Купот на професионалната лига на Оман 2015-16. Тоа биле најдобрите достигнувања на тимот во својата историја на постоење.
Курсеви за тренер
Тој имал можност да учествува на различни тренерски курсеви изведувани од врвни европски тренери како на пример во август 2002 година Арсен Венгер од екипата на ФК Арсенал, во јануари 2003 година од Рајнал Денуи од составот на Реал Сосиедад, во јануари 2003 година и во февруари 2003 година Висенте дел Боске од клубот на Реал Мадрид ФК.
Признанија
Партизан У-19 (помошник менаџер)
Сохар
Црква „Св. Никола“ - Шопско Рударе (нова)
Свети Никола — нова поголема црква во кратовското село Шопско Рударе, Македонија. Црквата е сместена во Чергинското маало, едно од најстарите маала на селото, каде се наоѓаат двата објекти на црквата „Св. Никола“, стариот и новиот.
Новата црква е изградена во текот на век.
Историја
Новата поголема црква била започната во 1936 година во непосредна близина на старата црквичка.
Архитектура
Новата црква „Св. Никола“, која е градена во периодот 1936-1943 има големи димензии, еднокуполна и во основа крстообразна. Новиот објект на црквата, иако делува импозантно и препознатливо во целата поширока околина, е во шокантна состојба.
Набатејско писмо
Набатејско писмо — согласно писмо, абџад, кое било користено од страна на Набатејците за запишување на набатејскиот јазик. Писмото се користело во 2 век п.н.е. Важни натписи за ова писмо се пронајдени во Петра, Јордан и на Синајскиот Полуостров во Египет.
Развој
Набатејското писмо е создадено од арамејското писмо. Врз основа на ракописната форма на набатејското писмо настанало современото арапско писмо после 4 век. Поради тоа, набатејското писмо по форма е помеѓу северните семитски писма (арамејски и хебрејски) и јужните (арапски).
Уникод
Набатејското писмо било додадено во уникод во јуни 2014 година со издавањето на верзијата 7.0
Драва
Име
Во античко време, реката била позната како Дравус (Dravus) или Драус (Draus) на латински, а на грчки како Драос (Δράος) и Дравос (Δράβος). Средновековните споменувања на името се Дравис (Dravis) ( 670 година), Драува (Drauva) (во 799 година), Драуус (Drauus) (во 811 година), Трауум (Trauum) (во 1091 година), и Трах (Трах) (во 1136 година). Името е предримско и предкелтско, но веројатно од индоевропско потекло, од коренот *dreu̯- 'проток'. Реката го дава своето име на дравитот кој е врста на турмалин.
Преглед
Драва и Шпељ се единствените две реки кои потекнуваат од Италија и се влеваат во базенот на Дунав. Реката е четврта најголема и најдолга притока на Дунав. Главни притоки на Драва се:
Хидролошките параметри на Драва редовно се следат во Хрватска кај Ботово, Терезино Поле, Долни Михољач и Осиек.
Средниот истек е за последната точка во државата спомената во изворот.
Список на градоначалници на Истанбул
Следува список на градоначалници на Истанбул, Турција:
Штајнберг (Шлезвиг)
Штајнберг (Steinberg; Stenbjerg) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Томаш Маковски
Томаш Артур Маковски  (Tomasz Artur Makowski; р. 1970) — директор на Националната библиотека на Полска, претседател на Националниот совет за библиотеки и на Националната комисија за библиотечни колекции и на Комитетот за дигитализација при Министерството за култура и национално наследство.
Животопис
Маковски работи во Националната библиотека од 1994 година. Пред да стане генерален директор во 2007 година бил заменик генерален директор и директор за истражување. Томаш Маковски е член на одборот на голем број организации и институции во Полска и во странство, вклучувајќи го и Националниот комитет за меморија на светот на УНЕСКО, одборот за архиви под директор на Државниот архив, програмскиот одбор на Институтот за книги, програмата на Институтот Шопен, Националниот музеј во Краков, Музеј на литературата и Музејот Лазенки Кролевскје.
Во 2005 година ја создал првата монографска изложба за библиотеката Замојски. Тој е асистент професор на Универзитетот Кардинал Стефан Вишински во Варшава. Автор е на три книги и голем број написи. Тој специјализира во историјата на библиотеките и ракописните студии.
Хаденфелд
Хаденфелд (Hadenfeld) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
NGC 3418
NGC 3418 — спирална галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3418 се споменува и како UGC 5963, MCG 5-26-23, CGCG 155-30.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3418 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 3418 има привидни димензии од 1,4' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 75°.
Други поделби
Проучување на NGC 3418 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32549. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 105; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1979. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1357.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
NGC 5869
NGC 5869 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5869 се споменува и како UGC 9742, MCG 0-39-6, CGCG 21-22, KCPG 456B.
Откривање
Објектот е откриен на 24 февруари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5869 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5869 има привидни димензии од 2,3' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 9 м 49,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +0° 28' 13". Положбениот агол на објектот е во износ од 125°.
Други поделби
Проучување на NGC 5869 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54119. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 243; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 335. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1402.
Мртва природа
Мртва природа е уметничко дело кое прикажува претежно нежива материја, вообичаени предмети кои потекнуваат од природата (храна, цвеќиња, мртви животни, растенија, карпи, школки, итн.) или вештачки (чаши, книги, вазни, накит, монети, лулиња и сл.).
Најстарите дела со мртва природа потекнуваат од ѕидните слики од Помпеја и Херкуланеум, а подоцна се појавуваат на мозаиците во стариот Рим. Во текот на средниот век овие мотиви згаснуваат и не се појавуваат до 15 век во време на ренесансата и тоа најнапред кај холандските сликари Јан ван Ајк, Рохир ван дер Вејден, Конрад Виц и други.
Креационизам
Во потесна смисла, креационизмот е шпекулативна филозофија, која претпоставува постоење на натприроден творец.
Мајар
Мајар - планина во Грампијанските Планини, во Ангус, Шкотска. Обично се искачува заедно со блискиот сосед Дриеш. На надморска височина од 928 метри, таа е 564-тиот највисок врв на британските острови и 534-тиот највисок во Шкотска.
Златарска сиријада
Златарската сиријада е манифестација, која е создадена во 1997 година, како своевиден натпревар за производителите на златарско сирење. Од 2013 година се одржува во Нова Варош во рамки на манифестацијата Златарфест.
Златарското сирење од јуни 2013 година официјално е заштитен бренд со географска ознака на потекло во Заводот за заштита на интелектуалната сопственост.
Првата златарска сиријада била одржана на 12 јули 1997 година во Булатовиќи, на фармата на земјоделската задруга од Нова Варош. Нема пишани траги за учесниците, но според сеќавањето на организаторите имало околу дваесетина натпреварувачи - производители на златарско сирење. До сега се одржани вкупно 18 златарски сиријади, од кои најголем број во селото Божетиќи. Здружението на сточари „Увачка река млека“, во 2009 година, учествува во организацијата на „Златарска сиријада“.
Во рамките на оваа манифестација, покрај натпреварот и изложбата на најдобрите сирења од Златар, се одржува и натпревар во правење на најдобра пита со хелда (хељдопита), која без неизоставните состојки на златарско сирење и злаарска хелда од падините на Златара не би била посебна.
Универзален живот
Универзален живот е прахристијанска заедница чие учење за основа ги зема Десетте Божји заповеди и Исусовата Беседа на Гората и откровенијата примени низ т.н. пророчка реч, односно објавите на Исус Христос преку Габриеле од Вирцбург, Германија. Прахристијанската заедница - Универзален живот не треба да се меша со американската црква „Универзален живот Црква„ (Universal Life Church). Со цел да се прави разлика во англиското говорно подрачје, духовната заедница за која станува збор во наредните редови, се употребува трерминот „Universal Life: The Inner Religion" (анг.Универзален Живот: Внатрешната религија).
Историјат
Првобитно основана 1977 година во Германија под името Исус Христова мисија за водење во Татковината која потоа прерасна во Прахристијанска заедница Универазлен живот, 1984 година.
Прахристијаните веруваат дека Исус Христос низ сите времиња по неговото воскресение се обраќал низ одбрани мажи и жени користејќи ги како говорни инструменти. Така, тие веруваат дека Христос се објавува и во денешно време преку една жена, пророчицата Габриеле од Вирцбург, користејќи ја нејзе како медиум за да се обрати до човештвото. Таа го чула внатрешниот глас на 6 јануари 1975 година и од тогаш па натаму во секојдневни објави Христос ѝ диктирал информации на најразлични теми кои таа ги запишувала или ги снимала на аудио-ленти.
Следбениците на оваа верска заедница се нарекуваат Христови пријатели или прахристијани алудирајќи на првите изворни христијани, директните апостоли и следбеници на Исус од Назарет кои според нив, не биле организирани како денешните црковни институции, немале свештеничка хиерархија, не практикувале ритуали и се хранеле вегетаријански.
Прахристијанската струја била присутна низ сите векови по Исус од Назарет, во различни форми и обем. Се спомнуваат Манихејците, Ориген, Богомилите, Катарите. Како и низа пророци, визиониери и христијански мистичари како што се: Хилдегарда Бингенска, Јакоб Бом, Џироламо Савонарола, Џордано Бруно, Емануел Сведенборг, Јакоб Лорбер и други. Но сега за првпат во историјата на човештвото, Бог ја излева сета вистина која луѓето на денешницата можат да ја сфатат дадена во збор и писмо.
Во Република Македонија, Прахристијанската заедница Универзален живот официјално е регистрирана како верска заедница во 1994 година со седиште во Скопје.
Учење
Прахристијаните за камен темелник на своето учење ја земаат Исусовата Беседа на Гората која е содржана и во евангелието според Матеј, а која Христос ја објаснил и продлабочил преку Габриеле - пророчицата. Во Беседата на Гората и Десетте Божји Заповеди се содржани сите најважни морално - етички упатства на однесување. На пр. златното правило Исусово: „Она што не сакаш тебе да ти се прави, не им го прави ниту ти на другите!„ Доколку поединецот ги примени овие високи етички идеали во својот живот, доаѓа чекор по чекор поблиску до Бога.
Вистинската вера е тнр. активна вера, вера на делата. Ако некој верува во Бога и Христос, тогаш тој и треба да го применува во секојдневието учењето на Исус од Назарет, изложено во Беседата на Гората. Наспроти нејзе е пасивната вера која вели дека е доволно само да се верува и чита Светото писмо - Библијата. Во пасивната вера која во божјите очи не е исправна, спаѓа и практикувањето на различни верски ритуали, жртвувањето животни, користењето икони, свеќи итн. За прахристијаните пасивната вера не е вера која ги доближува луѓето до Бога, туку само активната вера.
Смислата на човековиот живот
Целта на човечкиот живот е да се стане повторно божествен со Христова помош, преку практикување на божјите закони во сите подрачја на животот и профинување на сетилата за на тој начин се ослободи трајно од тркалото на повторното раѓање. Доколку тоа правилно се направи, тогаш при смртта на човечкото тело, душата повеќе нема да биде врзана за Земјата и ќе може слободно да влезе во вистинската, вечната татковина - Царството Небесно.
Падот на ангелите
Битијата кои Бог ги создал пред многу време биле дарувани со слободна волја преку која тие можеле да се одлучат за или против Бога. Дел од овие битија под водството на првосоздаденото женско битие, подоцна наречено Луцифер и Сатана, посакале да станат и самите богови, и најпрвин тежнееле кон поделба на Небесното царство, а потоа и кон заземање на апсолутна власт со цел да станат и поголеми од Бога самиот. Поради духовните закони такво нешто било, е, и ќе остане трајно невозможно. Сепак, поради желбата на овие бунтовни битија да владеат со свое царство, тие си заминале од царството Небесно и така под влијание на нивните активности постепено настанала материјата и материјалниот универзум. Со тоа тие станале паднати битија наречени и паднати ангели. Дури низ многу милијарди години настанал и Сончевиот Систем со планетата Земја, а подоцна паднатите ангели постепено се трансформирале во материјални луѓе. Луѓето низ милениумите сè повеќе и повеќе го заборавале своето вистинско духовно потекло и почнало да создаваат митови и легенди за настанокот на светот кои се честопати само мал и блед одраз на она што навистина се случувало некогаш во праисконските времиња.
Улогата на Исус Христос
Оддалечувајќи се сѐ повеќе од Бога, душите предизвикувале затемнување на сопствените духовни тела. Божјата светлина во еден момент кај некои отпаднати души станала толку малечка што постоела опасност целосно да згасне. Тоа би значело распаѓање на душата во првобитната тнр. етерична пра-супстанција. Доколку само и на едно битие тоа би му се случило, би се нарушила хармонијата во целото постоење. Низ верижна реакција би се предизвикале исти процеси во сите останати битија. За да се отстрани оваа опасност, со мисија примена од Бога, тргна во инкарнација Христос - првородениот син Божји, раѓајќи се како Исус, телесен син на Марија и Јосиф. Тој имаше за задача да преку сопствен пример им покаже на луѓето и душите како да живеат божјите закони за да ги просветлат своите души и повторно се вратат во вечната татковина. Но бидејќи мнозинството луѓе во тоа време го отфрлија неговото учење, мораше да стапи насила втората опција.
Таа предвидуваше Христос како Исус од Назарет да преземе еден дел од оптоварувањата т.е. гревовите на луѓето. Со тоа тој станал видлив за сатанските сили кои преку луѓето го мачеа и распнаа неговото тело. Непосредно пред неговата телесна смрт, Исус, изговарајќи ги зборовите: „Се сврши!„ настанот на Падот го доведе до пресвртница. Во сите души и луѓе се всади Христовата спасителска искра која трајно оневозможи да згасне божјата светлина во луѓето. Таа воедно дава гаранција дека сите луѓе и души еден ден ќе ги исчистат своите гревови, ќе си простат едни на други и ќе се вратат во вечната изворна татковина. Мерено со земно време, тој процес ќе трае многу долго но еден ден сепак ќе се заврши успешно. Поради тоа Христос станал избавител и спасител на сите луѓе и души и ниеден пат без Христа не може да води кон Бога бидејќи Христос како Исус објасни: „Јас Сум Патот, Вистината и Животот и никој нема да дојде кај Таткото Небесен освен преку Мене, Христа!„
Христос само еднаш дошол во тело како Исус од Назарет. Неговото Второ пришествие нема да биде во тело, туку ќе се збидне во Духот. Тогаш на планетата Земја ќе настапи во целост царството на Мирот а Христос ќе биде негов духовен владател. Зборовите во Јовановото Откровение соджано во Библијата, дека Христос ќе дојде наскоро, треба да се сфатат од духовна точка на гледиште. Имено, 2000 години - време колку што поминало од тоа пророштво, кај Бога не се ни еден ден.
Предегзистенција на душата, повторно раѓање и задгробниот живот
Душата постоела многу порано пред да се роди телото и ќе постои и по смртта. Физичкото тело не треба да се запоставува бидејќи тоа е облека односно возило во кое душата се движи дур е на земјата, но тоа заедно со материјалниот видлив свет не е единствена реалност која постои.
Следбениците на оваа верска заедница веруваат во можноста на повторно отелотворување на душата во човечко тело - реинкарнација - но наспроти верувањата присутни во хиндуизмот и будизмот, тие не веруваат во можноста на реинкарнирање во животински или растителен облик, туку само човечки.
Прахристијаните во Универзален живот, не веруваат во пекол и вечното проклетство. Секоја душа и човек според законот на причина и последица ќе биде еден ден повикан на одговорност да положи сметка за своите мисли, зборови и постапки т.е. душата и човекот можат да „отплаќаат„ за своите дела. Доколку душата во човекот не ги спознае и не се покае за своите гревови така што ќе замоли за прошка и ја поправи штетата која ја направила на другите, воедно простувајќи им и на другите за оноа кое тие нејзе и го сториле тогаш таа овие гревови во форма на духовни темни дамки т.е. вибрации ги зема сосебе по телесната смрт. „Отплаќањето„ може да се случи во текот на овој или некој од наредните животи на душата како човек. Тоа објаснува зошто на пр. понекогаш се раѓаат болни деца или зошто на пр. луѓето кои ништо лошо не направиле, сепак патат. Бог притоа ја нуди својата рака на спасот за преку остварување на Божјите закони човек им стави крај на своите патила и непогодите во светот.
Отплаќањето во тнр. отадестрани подрачја, каде што заминува душата по физичката смрт, наречени и астрални подрачја, е исто така возможно но под многу потешки околности, трае драстично подолго и поболно одошто на Земјата. Затоа, планетата Земја е подрачје на засилено дејствување на Божјата милост и претставува огромна шанса за брз духовен развој и духовно чистење. На Земјата душата може во краткотијата на човечките години да отстрани многу гревови, дури и преку правовремено чистење на истите без да пати поради нив, доколку правовремено ги препознае, замоли за прошка, прости, и истите повеќе не ги прави.
Ако душата претежно станало чиста, тогаш таа од астралните светови може да прејде во тнр. подготвителни подрачја за влез во Небесното Царство. Помеѓу подготвителните подрачја и Небото се наоѓа светлосниот ѕид. Светлосниот ѕид можат да го поминат само оние души кои станале потполно совршени преку примена на Божјите закони и кои воедно го признаваат Христос како со-владетел на Небесното царство.
Практики
Прахристијаните се воздржуваат од јадење на риба и месо бидејќи според учењето божјата заповед „Не убивај!“ важи и во однос на животните, не само луѓето. Јадењето месо претставува индиректно убивање, бидејќи кога не би имало потрошувачи на месо не би имало ниту потреба од касапници и месарници. Телото се смета за живеалиште на душата и храм на Светиот дух кој треба да се одржува чист и затоа не консумираат дроги, алкохол и никотин. Сексуалноста не треба да се потиснува, туку постепено да се облагородува, бидејќи секое потиснување води само кон понатамошни напнатости и фанатизам кој пак е штетен за душата и телото. Истото важи за преоѓање од месна исхрана кон вегетаријанската, таа треба да се одвива сосема постепено.
Бидејќи Бог секому дал слободна волја и бидејќи секој поединец е самиот одговорен за своето постапување, горенаведените практики треба да се сфатат како препораки од Духот Божји а не како наметнати кодекси на однесување.
Прахристијаните го практикуваат и одењето на Внатрешниот Пат составен од различни телесни вежби за хармонизација на душата и телото, духовни вежби за проширување на свеста, профинување на сетилата, задачи од морално - етички карактер за однесување со луѓето и природата.
Внатрешен Пат - Поблизу мој Боже до тебе!
Внатрешниот пат е пат кон срцето Божјо. Тој започнува со два подготвителни курса за прахристијанско проширување на свеста, во траење од 6 и 9 месеци, низ кои душата и човекот преку текстови во форма на медитации со просечно траење од 20-30 минути се насочуваат сè повеќе кон Бога и Христа. По овие курсеви, започнува вистинскиот Внатрешен пат составен од 7 степени:
1. Ред 2. Волја 3. Мудрост 4. Сериознот
На четвртиот степен, степенот на божествената Сериозност, повеќе нема потреба од посредници во предавањето на Божјата реч (пророци) бидејќи Христос директно го презема водството на патникот и го води постепено понатака низ последните 3 степени:
5. Трпеливост 6. Љубов 7. Милосрдие
Ставот кон Библијата (Светото Писмо)
Библијата, составена од Стариот и Новиот завет само делумно ги содржи божјите објави низ пророците, а во голема мерка содржи записи кои ги составиле луѓето предводени од своите претстави и желби во Божјо име, но не од Бога. Освен тоа, низ вековите при разните преписи и преводи на библијските текстови доаѓало до ненамерни грешки. Затоа таа не може да се земе во потполност како вистинска и потполна Божја реч, туку само делумно. Слична судбина ги затекнала и другите древни свети списи од другите светски религии. Понатаму, многу зборови кои се употребувале пред некоку милениуми кога Библијата била пишувана, денеска имаат едно поинакво значење за денешните луѓе и нивниот значително збогатен фонд на зборови. Тоа се некои од причините зошто Бог се објавувал низ вековите преку пророци и зошто и денеска се објавува наново преку Габриеле од Вирцбург, обраќајќи им се на луѓето со јазикот на денешницата кој тие можат да го разберат.
Книгите во Универазален живот
Книгите во Универзален живот се делат на:
Пазарски мантии
Пазарските мантии или санџачките мантии се специјалитет на градската кујна од подрачјето на Нови Пазар. Тоа е јадење кое се прави од лиснато тесто и полнето со мелено месо. Мантиите се мали свиткани парчиња пити кои се редат едно до друго во голем плех, сличен на оној за бурек и така се печат. Ги подготвуваат жени од старите новопазарски градски семејства.
Традиција
Мантиите, како традиционално јадење се дел од секојдневната исхрана, но и трпеза која се приготвува за време на важни семејни собири поврзани со животниот циклус, како што се раѓање на дете, женидбата или дел од посмртните обичаи, пред се на бошњачките жители во Нови Пазар (југозападна Србија).
Оригиналните мантии се прават само од говедско месо, што е разбирливо бидејќи во прашање е јадење кое го подготвувале муслиманите за себе и за своето семејство. Во последните години се појавиле варијанти со овчо сирење или зелка.
Во последните години во различни маркети низ цела Србија може да се најдат полуготови замрзнати мантии, направени според оригинален рецепт а новопазарските мајстори се подготвуваат овој производ да го пласираат на странските пазари.
Подготовка на мантии
На голема тркалезна маса прво се развлечува тестото. За оваа постапка потребно е искуство, бидејќи лесно може да се случи тенкото тесто да се скине и да ја изгуби формата. Откако ќе се развлече така што да виси од краевите на масата, тестото се премачкува со масло и се филува. Иако се прават и со сирење, „вистински мантии“ се сметаат оние со месо. Нивниот фил се прави од едноставни состојки: говедско или свинско месо, сол, бибер, кромид и малку масло.
По филувањето рабовите на тестото внимателно се завиткуваат, по што најверојатно мантиите го добиле и името. Во оваа постапка најважно е сите страни да се свиткаат рамномерно, и да бидат со иста дебелина. На овој начин наполнетите и завиткани кори се сечат на помали парчиња со големина од околу 3 см и од нив се формираат мали бомбички кои се редат една до друга во плехот и така се печат. Интересно е што оригиналните мантии најчесто се печат во стари шпорети на дрва, кои ги правеле занатлиите. Според мислењето на многумина, токму тоа им дава специфичен вкус.
По печењето, пријатниот и примамлив мирис на мантиите го отвора апетитот и ја поттикнува желбата да ги пробате. Зависи од вкусот, но повеќето се согласуваат дека оваа јадење е највкусно кога ќе му се додаде кисело млеко или јогурт. Најчесто при крајот од печењето се прелеваат со јогурт, во кој е додаден испасиран лук. Оние кои не го сакаат вкусот на лукот можат да ги прелеат кога сè уште се врели со јогурт и така да ги јадат. Иако најчесто се купуваат наутро, за појадок, ова јадење во пазарските пекари се продава во текот на целиот ден, а најчесто гостите се пречекуваат со тепсија мантии.
Стожер (списание)
Ревија во издание на Друштвото на писателите на Македонија.
Првиот број излегол во 1996 година под името Стожер: весник на Друштвото на писателите на Македонија, како месечник за литература, култура и уметност.
Во 1999 година поднасловот на ревијата е „месечна ревија за литература, култура и уметност“, а од 2001 година „ревија за литература, култура и уметност“.
Главни уредници на „Стожер“ биле: Светлана Христова-Јоциќ (1996-2000), Тодор Чаловски (2000-2002), Васил Дрвошанов (2002-2005), Борис Вишински (2005-2008), Горјан Петревски (2008-2011), Александар Поповски (2011-2014), Петре Димовски (2014-2018), Трајче Кацаров (2018-2022), Славчо Ковилоски.
Уредници на ревијата „Стожер“ биле македонските писатели и книжевни дејци: Стефан Марковски, Лилјана Пандева, Даниела Андоновска-Трајковска, Лејла Шериф Емин, Виолета Танчева-Златева, Делвина Крлуку, Науме Радически, Иван Додовски, Есад Бајрам и други.
Форматот на ревијата е 29 сантиметри, а последните години излегува четирипати годишно.
Ревијата е достапна на мрежното место на Друштвото на писателите на Македонија.
Живко Николовски
Живко Николовски (1937, Слепче) — македонски писател.
Животопис
Живко Николовски е роден во 1937 година во прилепското село Слепче. Во родното место го завршил основното образование, а учителска школа во Битола. Дипломирал на Педагошката академија во Штип, на групата за одделенска настава. Живее во Велес, каде работел како наставник во основното училиште „Васил Главинов“.
Четврта крстоносна војна
Четврта крстоносна војна (1202 - 1204 година) првично имала за цел освојување на Ерусалим преку, контролираниот од муслиманите, Египет. Поради недостаток на пари, крстоносците заклучиле дека е потребно прво да се освои Задар, па Цариград и со тоа да се разбие Византија.
Назабена летва
Назабена летва или назабена шина — склоп од два назабени дела со чија помош вртежното движење се претвора во праволиниско. Кружниот запченик ги зафаќа запците на рамната летва или шина. Вртежното движење ја придвижува летвата странично, дотаму до каде што може да оди.
На пример, кај една запчеста железница, запченикот сместен под локомотивата или моторниот воз се врти вклопувајќи се во назабената летва помеѓу шините и така го влече возот по стрмен наклонет терен.
Склопот од летва и запченик честопати се среќава кај механизмите за управување на автомобил или друг вид на возило на тркала. Овој склоп овозможува помала механичка придобивка отколку другите механизми како recirculating ball, но затоа многу помал мртов од и поголема спрега („осет“) при управувањето. Променливата летва (со нормален запченик) ја изумил Артур Бишоп, со цел да ја усоврши спрегата на возилото и „осетот“ при управување, особено при поголема брзина. Денес овој склоп се вградува во многу нови возила, откако тој изумил специјализиран процес на топло решеткасто валање за изработка на летвите во конечен облик, отстранувајќи ја потребата од дополнително назабување.
Вронду
Вронду (Βροντού) — село во Општина Дион-Олимп во округот Пиерија, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 13 километри јужно од градот Катерина и на 21 километри северно од центарот на општината, Литохоро.
Селото се наоѓа на надморска височина од 92 метри.
Демографија
На пописот од 1913 година биле евидентирани 490 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 522 жители
Во 1928 година селото броело 639 жители, додека во 1940 година селото броело 964 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 2116 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 2124 жители, во 1971 година имало 2130 жители, во 1981 година имало 2062 жители, додека во 1991 година имало 2314 жители. Денеска, населението на селото е 2775 жители според пописот од 2011 година.
Жале
Историја
Гробиштата биле изградени во 1906 година зад црквата Светиот крст.
Во уредувањето на гробиштата учествувале многу познати архитекти (Јоже Плечник, Едвард Равникар, Власто Копач, Федја Кошир, Петар Керчеван, Марко Мушиќ, ...), така што целиот комплекс на гробиштата има важно место во словенечката архитектонска историја. Многу гробни споменици биле украсени од истакнати вајари, меѓу кои и Лојзе Долинар, Фраце Горше, Свитослав Перузи, Борис Калин, Зденко Калин, Јанез Бољка, Стојан Батич, Николај Пирнат. Жале се исто со уметнички хортикултурен аранжман. Жалесе споменик на културата со уникатни архитектонски, урбанистички и уметнички вредности. По својата комплексност и творечка изграденост тие се во редот на најпознатите објекти во Европа.
Жале на Плечник
Првично, архитектот Иво Спинчич бил одговорен за дизајнот на комплексот мртовечница, но поради несогласувањето на клиентите со неговиот план, Јоже Плечник ги презел проектанските работи во 1936 година, кој проектираше оригинално и автентично решение. Следната година тој веќе го доставил првиот план за сопствен прошталниот комплекс (Градината на сите светци), врз основа на кој започна изградбата во 1939 година со помош на градителот Емил Томашич.
Алпско попче
Алпско попче (Prunella collaris) — малечка врапчевидна птица од семејството на попчињата (Prunellidae).
Таксономија
Овој вид заедно со Altai Accentor се понекогаш одделени од другите попчиња од видот Laiscopus.
Вид
Ова е малечка птица со големина околу 15-17,5 cm. Тој е малце поголем од својот роднина Обично попче. Има кафеав врат и помалку личи на Домашното врапче, но имаат одличен слух и црвено-кафеави пердуви на стомакот.
Половина од нив се многу слични, но само машките може да бидат идентични. Младите птици имаат поголеми глави.
Распространетост и живеалишта
Живеат во планините на јужна и умерена Европа, Либан и Азија на височина околу 2000m. Главно презимуваат околу екваторот но, некои птици преселници се селат и во Велика Британија.
Овие птици живеат во области со слаба вегетација.
Парење
Градат уредни гнезда во пукнатината на дрвјата или некоја карпа и несат околу 3-5 небесно сини јајца.
Системот на парење е од личен интерес. Живеат во групи од 3-4 мажјаци и 3-4 женки. Овие не се поврзани птици кои имаат социјален систем на парење. Мажјаците имаат доминантна хиерархија, алфа мажјаците се обично постари од останатите. Женките бараат со сите мажи, но како алфа мажјак треба да ги брани од другите, послаби мажјаци од него. Потоа за возврат мажите бараат со сите женки. ДНК-та се користи за да се покаже дека се меша татковството, иако женката е секогаш вистинска мајка и таа ги одгледува сама во нејзиното гнездо. Мажите обезбедуваат храна за групата во зависност од тоа дали се заедно со женката или не - мажите имаат задача да ги заштитат младенчињата.
Холстениндорф
Холстениндорф (Holstenniendorf) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Џона (река)
Џона ― „брзотек“ или повремен поток, кој се издига на падините на Монте Тамаро во швајцарскиот кантон Тичино. По околу 2 км, влегува во италијанската покраина Варезе, обликувајќи ја Вал Ведаска пред да влезе во Езерото Маџоре кај Макањо. Својот пат поминува низ општините Индемини во Швајцарија и Ведаска, Куриља кон Монтевјаско, Думенца и Макањо во Италија.
Рибите пронајдени во реката се претежно лососи, крапови и Cottidae, особено кафена пастрмка, липани, кленови, Telestes souffia и пешови.
Реката е ставена во употреба како извор на хидроенергија.
NGC 3419A
NGC 3419A — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3419A се споменува и како UGC 5965, MCG 2-28-19, CGCG 66-42, FGC 1141.
Откривање
Објектот е откриен на 1 април 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3419A е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 3419A има привидни димензии од 1,6' х 0,2'.
Други поделби
Проучување на NGC 3419A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32540. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 190; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 852. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 976.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Мрежа на Агенцијата за напредни истражувачки проекти
Мрежата на Агенцијата за напредни истражувачки проекти (на Advanced Research Projects Agency Network), ARPANET, е првата светска операционална мрежа за комутација на пакети и мрежното јадро од кое почна да се создава глобалниот Интернет. Мрежата е создадена од страна на мала истражувачка екипа во Институтот за технологија во Масачусетс и Одбранбената Агенција за напредно истражувачки проекти (DARPA), која е под контрола на Министерството за одбрана на САД. Целиот дизајн на насочување е направен според дизајните на Лоренс Робертс од Лабораторијата на Линколн.
Насочувањето на пакети денес е доминантен начин за податочна комуникација насекаде низ светот, меѓутоа, во почетоците на АРПАНЕТ било сосема нов концепт. Податочното комуницирање се темелело на идејата за комутација на кола, на пример како телефонско коло, каде телефонски повик резервира одредено коло за временски период на комуникациската сесија и комуникацијата е можна само помеѓу двете поврзани страни.
Со насочувањето на пакети, еден податочен систем користи една комуникациска врска да комуницира со повеќе од една машина, со собирање на податоците во дијаграми и пренесувајќи ги како пакети во мрежната врска, кога таа врска не се употребува. Со ова, не само што врската може да се дели, туку и еден пакет може да биде насочен независно од другите пакети.
Историја
Најраните идеи за компјутерски мрежи, кои имаа за цел да дозволат општа комуникација помеѓу компјутерите, биле формулирани од страна на компјутерскиот научник Ј.С.Р. Ликлидер, од компанијата Болт, Беранек и Њуман (Bolt, Beranek & Newman) во август, 1962. Овие идеи содржеле сѐ што има во денешниот Интернет. Во октомври, 1963, во МО на САД, Ликлидер бил назначен за шеф на Контролните програми за однесувачки системи и команди во тогашната агенција за напредно-истражувачки проекти (тогашна ARPA). Тој тогаш ги убедил Иван Сатерленд и Боб Тејлор дека овој концепт за компјутерска мрежа е многу важен.
ARPA и Боб Тејлор продолжиле со нивното интересирање за правењето на ваква компјутерска мрежа, дел заради тоа што сакале да дозволат истражувачите на АРПА на различни корпоративни и академски центри да ги користат компјутерите донирани од АРПА, а и дел заради тоа што сакале да направат нов софтвер, со кој побрзо добиваат резултати од истражувањата и истите резултати да бидат широко достапни.
Создавање
Само 12 се пријавиле за да ја изградат мрежата, од кои по разгледувањето на АРПА, само 4 биле рангирани како најдобри понудувачи. На крајот на годината, АРПА избрала два понудувачи, а на 7 април 1969, компанијата ББН Технологии била избрана за победник. Почетниот тим бил составен од седум луѓе и набрзо биле продуцирани првите компјутери кои функционираат. Предлогот на ББН бил сличен со оној на Тејлор: мрежа составена од мали компјутери, наречени обработувачи за интерфејсни пораки (IMP), кои поврзувале локални ресурси. На секое место, IMP-овите произведувале функции за зачувување и препраќање на пакетите, и биле поврзани со модеми, а достигнувале 50 килобитови во секунда. Домаќин-компјутерите биле вклучени на IMP-овите преку подесливи интерфејси за сериска комуникација. Системот, односно и хардверот и софтверот биле дизајнирани и инсталирани за девет месеци.
Првичниот АРПАНЕТ се содржел од 4 IMP-ови, кои биле сместени на Универзитетот во Калифорнија (УКЛА), Инстутот за истражување Стенфорд, Универзитетот Санта Барбара и Универзитетот во Јута. Првата порака преку АРПАНЕТ-от била пратена од страна на програмерот на УКЛА, Чарли Клајн, во 20.30 часот на 29 октомври, 1969 година. Пораката се состоела од зборот „login“. Буквите л и о се пратиле, додека после тоа системот престанал да функционира. После 4 часа поправки, системот успешно ја пратил пораката „login“. Првата постојана врска била поставена меѓу Универзитетот УКЛА и Институтот за истражување на Стенфорд.
Софтвери и протоколи
Почетната точка за комуникација од типот домаќин на домаќин бил протоколот (ББН), кој го дефинирал преносот на пораки преку IMP-овите. Пораката се содржла од тип на порака, бројчена адреса за домаќинот и податочно поле. За да се следи податочна порака на друг домаќин, испраќачкиот домаќин формира податочна порака која ја содржи адресата на примачкиот домаќин и пораката која се праќа, а тогаш ја праќа порака преку интерфејсот на протоколот 1822. Кога пораката ќе се пратела на примачкиот домаќин, тогаш тој праќал порака за потврда на добиената порака (RFNM).
Мрежна примена
Програмата за контрола на мрежата обезбедувала стандардно множество на мрежни услуги кои можеле да бидат поделени помеѓу повеќе апликации кои работеле на еден домаќин-компјутер. Ова довело до еволуција на апликациските протоколи кои оперирале, помалку или повеќе, без разлика за мрежната услуга. Кога АРПАНЕТ се префрлил на Интернет протоколите во 1983, поголемиот дел на апликации исто така се префрлиле заедно со него.
Ширење
Во март, 1970, АРПАНЕТ достигнал до источниот брег на САД, кога компанија на ББН била приклучена на мрежата. Со сѐ поголем развој, мрежата се ширела и до 1981, 213 компјутери-домаќини биле приклучени на АРПАНЕТ. Во 1968, две сателитски врски, кои поминувале меѓу Тихиот Океан и Атлантикот, до Хаваи и Норвешка биле поврзани на АРПАНЕТ.
Развој
Во 1975, ББН произвела IMP софтвер, кој функионирал на Pluribus мулти-процесор, а во 1981 ББМ го претставила новиот софтвер кој функционирал на свој споствен C/30 процесор. Со развојот АРПАНЕТ-от, се ширеле и гласини кои велеле дека АРПАНЕТ-от е отпорен на јадрен напад, но тоа не е точно, што го потврдува и директорот на АРПА, Чарлс Херзфелд.
Куп на шампиони 1960/61
Куп на шампиони 1960/61 — 6 издание на Купот на шампионите, најсилното европско клупско фудбалско натпреварување. Финалето е одиграно на 31 мај 1961 година на Ванкдорф стадионот во Берн. Во тој меч Бенфика ја победила Барселона со резултат 3:2, која претходно го исфрлила Реал Мадрид во првото коло, освојувач на претходните пет изданија на ова натпреварување.
Квалификации
Забелешка: Реал Мадрид, Панатинаикос, Барнли и Хамбургер директно се пласирале во првото коло.
2 Гленавон се повлекол од натпреварувањето.
Прво коло
1 Рапид Виена го победил Висмут Карл Маркс со 1:0 во одлучувачкиот натпревар и со тоа се пласирала во четвртфиналето.
Полуфинале
1 Барселона го победила Хамбургер со 1:0 во одлучувачкиот натпревар и со тоа се пласирала во финалето.
Црква „Св. Илија“ - Дрен (Демиркаписко)
Свети Илија — селска црква во демиркапиското село Дрен, Македонија. Црквата се наоѓа во самиот средиштен дел на селото.
Катарска крстоносна војна
Катарска крстоносна војна (1209 — 1229) — 20-годишна воена операција, којашто била започната од страна на Римокатоличката црква со цел да се уништи ереста на катарите во Лангдок. Нејзината историската важност се должи на неколку причини: насилието е доста големо дури по средновековните мерки; црквата предлага законска одобрена власт над освоените земји на благородниците од Северна Франција и кралот на Франција, при што кон Франција се присоединуват реони, кои во тоа време имале блиски врски со Каталонија.
Милен Ајхзен
Милен Ајхзен (Mühlen Eichsen) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Штеруп
Штеруп (Sterup) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
.jp
.jp — највисок државен домен на Јапонија.
Кајсборстел
Кајсборстел (Kaisborstel) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Карбеноксолон
Карбеноксолон (CBX) е дериват на глициретинската киселина со структура слична на стероидите, и на супстанците од коренот на растението сладок корен. Карбеноксолонот се користи во третманот на пептичен, езофагеален и орален чир и инфламација. Електролитен дисбаланс е сериозен несакан ефект на карбеноксолонот кога се користи системски.
Гимнастика на Летните олимписки игри 2016 – партер за мажи
Гимнастичкото натпреварување во партер за мажи на Летните олимписки игри 2016 било одржано во ХСБЦ арената на 14 август 2016 година.
Златниот медал го освоил Макс Витлок од Обединетото Кралство.
Квалификации
Гимнастичарите кои ќе се пласираат во најдобрите осум во квалификациите изборуваат место во финалето.
Во случаите кога во најдобрите осум има повеќе од два гимнастичари од една земја, последно пласираните меѓу нив не се квалифкуваат во финалето. Наместо нив, се квалификуваат следните најдобри гимнастичари.
Кристијан Ѕенони
Кристијан Ѕенони (роден на 23 април 1977 во Трескоре Балнеарио, Бергамо) — италијански фудбалски тренер и поранешен фудбалер,.
Животопис
Тој е брат близнак на Дамијано Ѕенони, кој исто така бил професионален фудбалер и со кого заедно играле во екипата на на почетокот од нините кариери.
Прва крстоносна војна
Првата крстоносна војна траела од 1096 до 1099 година и ја покренал папата Урбан II со цел ослободување на исусовиот гроб и ослободување на неговиот свет град Ерусалим од властите на неверникот, односно муслиманите. Крстоносците со овој поход го освоиле Ерусалим и уште неколку градови од околината (Едеса и Антиохија) формирајќи го Ерусалимското Кралство и други крстоносни држави. На овие темелнички усвојувања била создадена првата крстоносна држава, а во самиот Ерусалим биле отворени првите витешки школи. Ова е единствениот крстоносен поход во кој била исполнета крајната цел- ослободување на Ерусалим.
Подготовката на крстоносните војни и конкретно на Првата крстоносна војна започнала уште во раното средновековие. Распаѓањето на Каролиншкото Царство во минатите векови, заедно со големата стабилност на европските граници по христијанизацијата на Викинзите и Маѓарите дошло до создавање на цела класа од војници, чија крајна цел била тероризирање на селското население.