cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Народноослободителна борба во Егејска Македонија
Пораз на ЕЛАС
Македонците од егејскиот дел на Македонија масовно се вклучиле во Антифашистичката војна како дел на ЕЛАС и дале видлив придонес за победата над фашизмот. Во војната загинале речиси три илјади Македонци, а дваесетина илјади биле приморани да ги напуштат своите огништа поради барањето на нивните национални права.
Ојлерова формула
Сега имаме:
Народноослободителна борба во Егејска Македонија
Придобивките на Македонците во текот на НОБ во Егејска Македонија
Македонците од егејскиот дел на Македонија, со нивното учество во Народноослободителната војна, оствариле само некои културнообразовни и придобивки. Знаејќи ги желбите на Македонците во егејскиот дел на Македонија, раководството на отпорот во Грција, со цел да ги придобие за помасовно учество, направило некои отстапки во нивна полза. Такви отстапки биле присутни во областа на издавачката дејност и во некои други области. Така, кон крајот на 1942 година, Реонскиот комитет на КПГ за областа Преспа кај Лерин започнал да го објавува весникот „Преспански глас“. Македонската антифашистичка организација (МАО) за Воденско во текот на 1943 година го издавала весникот „Црвена ѕвезда“, а Окружниот комитет на СНОФ за Костурско го објавувал „Славјаномакедонски глас“. Овие и некои други изданија се печателе на македонски јазик, како што биле печатени и други пишувани текстови од издавачката дејност. Напоредно со овие активности се поставило и прашањето за отворање училишта на мајчин јазик. Подготовките за тоа биле направени во август 1944 година, затоа што не можело да се замисли описменување без буквар и читанка. Работата за составување на текстот на македонскиот буквар била доверена на Александар Ивановски, Васко Караџа и Пенчо Поптрајанов. Истиот бил издаден во декември 1944 година, за тоа сведочи писмениот реферат на секретарот на партиската организација на КПГ за Костурско, до секретарот на бирото на ЦК на КПГ Леонидас Периклис (писмениот реферат се наоѓа во Архивот на Република Македонија во Скопје). Букварот бил издаден во 150 примероци и бил дистрибуиран во Леринско и во Костурско.
Ојлерова формула
Бидејќи:
Народноослободителна борба во Егејска Македонија
Придобивките на Македонците во текот на НОБ во Егејска Македонија
За раководител на курсот за учителите бил поставен Александар Ивановски. Курсот почнал со работа во првата декада на септември 1944 година, во градот Хрупишта, во куќата на таткото на Александар Ивановски. На курсот учествувале повеќе од 20 македонски активисти од сите реони на Костурско и некои од Леринско. На курсот се одржувале предавања врзани со историјата на македонскиот народ низ вековите, посебно за неговите буни и востанија против окупаторите како и за сите угнетувачи кои што ја распарчиле Македонија по Букурешкиот договор од 1913 година. Курсот го завршиле сите слушатели, кои потоа со помош на органите на власта во повеќе костурски и лерински села ја започнале наставата по македонски јазик во македонските училишта.
Ојлерова формула
Следствено:
со што ја покажавме точноста на равенството.
= Важност = Ојлеровата формула овозможува да се дефинира експоненцијална функција за комплексни аргументи:
Последново равенство се нарекува равенство на Ојлер и е едно од најважните и математички најубавите равенства. Самиот израз вклучува девет основни концепти на математиката: три операции: собирање, множење, степенување; пет основни константи: единицата, нулата, односот на периметарот и пречникот на кружницата - \pi, основата на природниот логаритам - \mbox{e}, имагинарната единица - i=\sqrt{-1} и една основна релација: еднаквост \ =.
Ојлер го објавил својот доказ (идентичен со оној даден во оваа статија) во 1748.
NGC 5083
NGC 5083 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5083 се споменува и како UGC 8367, MCG 7-27-59, CGCG 217-28, IRAS 13167+3951.
Откривање
Телото е откриено на 14 јуни 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Други поделби
Проучување на NGC 5083 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46413. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 76; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3022. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 133.
1394
1394 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1394 година од новата ера, 394. од вториот милениум, 94. од XIV век и петта од 1390-тите.
Јован Јовановиќ - Пижон
Јован Јовановиќ – Пижон (Белград, 3 септември 1869 — Охрид, 20 јуни 1939) бил српски дипломат, политичар, министер и писател.
1394
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6902 и 6903 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6144 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5154 и 5155 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2147.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1394 година се протега во 4030 и 4031, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4090 и 4091 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1937. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 796 и 797 исламска година.
Јован Јовановиќ - Пижон
Животопис
Цел живот бил активен дописник за српските списанија и писател. Во „Српскиот книжевен гласник“ пишувал под псевдонимот Инострани. Автор е на делото „Јужна Србија од крајот на 18 век до ослободувањето“.
Неговиот „Дневник (1896-1920)“ бил објавен во 2015 година.
Естер Тексториус
Кариера
Тексториус ја започнала својата глумечка кариера одговарајќи на реклама на театарскиот водач Емил Хилберг и го имала своето деби на сцената во 1901 година во театарот Халмстад во Халмштад како Паула во претставата Петка Виља. По студиите со Хилберг и глумицата Јозефина Гулберг, таа работела неколку години во различни театри во селата. Во текот на овие години таа имала можност да работи со познатиот драмски глумец Ј. Густаф Фредриксон (1832-1921). Нејзината омилена улога во текот на овие години била како Кете во претставата Гамла Хајделберг. Отприлика во исто време таа го запознала и нејзиниот иден сопруг.
Деби во Стокхолм
Во 1907 година, Тексториус го направила своето деби во Стокхолм во фарса во Џургардштатерн и исто така снимила три плочи за Ликрофон со снимен оперет. Во 1909 и 1910 година работела со Антон Салмсон во новоотворениот Оперет-театр во Остермалм во Стокхолм. И од 1911-1918 година работела во Васатеатрн. Во текот на овие години таа направила многу оперети; иако успешна, таа никогаш не се сметала за доволно добра пејачка за такви улоги, а подоцна претпочитала говорни улоги. Таа играла и во ревија.
Во 1911 година, парот го направил своето заедничко филмско деби во краткиот филм на Ана Хофман-Удгрен , Stockholmsfrestelser. Тексториус, сепак, никогаш не станала етаблирана глумица и учествувала само во неколку филмови, главно комични улоги во 1940-тите. До 1912 година таа направила некои снимки за етикетата Odeon.
Помеѓу 1919 и 1925 година, дуото Тексториус работеле во Гетеборг, Естер најмногу во Фолктитерн, но тие се вратиле во Стокхолм каде што нејзиниот сопруг се вработил како режисер во Оскарститерн и Васатетерн. Естер во исто време работела со администрацијата.
Во 1939 година, Textorius станала вдовица и ја имала својата последната изведба во драмата на Полин Brunius Kvinnorna на Dramaten.
Смрт и наследство
Тексториус починала на 13 февруари 1972 година во Стокхолм, на 88-годишна возраст.
Гаетано Доницети
Доменико Гаетано Марија Доницети ( – ) е италијански оперски композитор од Бергамо, Ломбардија. Негово најпознато дело е операта „Lucia di Lammermoor“ (1835). Заедно со Винченцо Белини и Џоакино Росини, бил водечки оперски композитор во Италија.
Животот на Доменико Гаетано Марија Доницети
Доницети е роден во 1797 година во Бергамовиот Борго Канале, последен од трите сина, кварт сместен надвор од градот. Неговата фамилија била многу сиромашна и без музичка традиција, неговиот татко бил одржувач на градската заложувалница. И покрај тоа, Доницети добивал одредена музичка образование од Џовани Симоне Мауер, свештеник во Бергамовата главна црква, кој бил и композитор на успешни опери.
После успехот на Lucrezia Borgia опера изведена 1833 година, опера со која ја зацврстил неговата репутација, Доницети следејќи ги стапките на Росини и Белини посетувајќи го Париз, но неговата опера Marino Falerio страдала од споредувања со Белоновата опера I puritani, и тој се вратив во Неапол да продолжи со работа на веќе споменатото погоре ремек дело, Lucia di Lammermoor. Како што растела Доницетиевата слава, така се зголемувале и неговите ангажмани, па со оглед на тоа бил унапреден да пишува и твори и во Италија и во Франција. Во 1838 година, тој се преселил во Париз, таму ја напишал операта La fille du regiment, која исто така доживеала голем успех. Доницети и неговата сопруга, Вирџинија Васели, имале три деца од кои за жал ниту едно не преживеало. Подоцна починала и неговата сопруга од колера. Во 1843 година, доноцети почнал да покажува симптми на сифилис, денес попознато како биполарно пореметување. После неговото сместување во соодветна институција каде сто се испитувала неговата болест, во 1845 година бил испратен на лекување во Париз. Таму имал посети од многу негови пријатели меѓу кои и Џузепе Верди, но Доницети повторно вратен во неговиот роден град, Бергамо каде што и починал во 1848 година, после неколку години поминати во лудило. По неговата смрт Доницети бил погребан во гробиштата Valtesse но при крајот на 19 век неговото тело било перенесено во Бергамовата Базилика (Basilica of Santa Maria Maggiore), блиску до гробот на неговиот учител Симоне Мауер. Доницети бил најмногу познат по неговата оперска работа, компонирањето на опери, но тој пишувал музика и во други форми, вклучувајќи и црковна музика, исто така и оркестрална музика. Тој е помалиот брат на Џузепе Доницети, кој во 1828 година станал главен инструктор на Отоманската музика (Imperial Ottoman Music), на дворот на султанот Махмуд || (1808-1839).
Критички осврт
Доницетиевиот музички стил се стремел кон обогатување на традицијата на убаво пеење (bel canto tradition) која Винченцо Белини и Гиоачино Росини ги направи популарни. Овие тројца композитори се општо прифатени како први, основачи на bel canto компонирањето, во почетокот на 19 век. За време не неговиот живот, а исто така и значаен период после неговата смрт, Доницетиевата работа, неговите опери имале значајно место и популарност, но со почетокот на 20 век тие биле речиси целосно засенети од големите ремек дела на Вагнер, Пучини и Верди, можеби благодарение на техничките баранња на bel canto пеењето. Но како и дае, од 1950 година расте интересот за bel canto репертоар, што води кон зголемување на прикажувањата на Доницетиевите опери, некои од нив, како што се: Lucia di Lammermoor, La fille du regiment, Don Pasquale, L’elisir d’amore имале повеќе или помалку константно место во стандардниот репертоар.
Творештво
Доменико Гаетано Марија Доницети, има компонирано околу 75 опери, 16 симфонии, 19 квартети, 193 песни, 45 дуети, 3 ораториуми, 28 кантати, инструментални концерти, сонати, и други дела.
4.1 Опери
Во продолжение, ќе наброиме некои од неговите опери, датум на компонирање, датум и локација на изведување односно датум и локација на премиерите, во некои сличаеви и дадена и годината на нејзино целосно завршување.
Кинески ѕид
Кинески Ѕид ( Уанли Чангченг, ) — низа на утврдувања кои биле изградени врз историските северни граници на античките кинески држави и Империјална Кина како заштита од разни номадски групи од евроазиската степа. Неколку ѕидови биле изградени уште во VII век п.н.е., што подоцна биле споени меѓусебе од Ќин Ше Хуанг (220–206 г.п.н.е.), првиот император на Кина. Слабо е зачуван овој ѕид на Ќин. Подоцна, многу последователни династии изградиле и одржувале повеќе протегачки погранични ѕидови. Најпознатите делови на ѕидот биле изградени од династијата Минг (1368–1644 г.).
Освен одбраната, другите цели на Кинескиот ѕид биле граничните контроли, што им дозволило да наметнат давачки за стоката што се превезувала по Патот на свилата, регулирање или поттикнување на трговијата, и контрола на имиграцијата и иселувањето. Понатаму, одбранбените одлики на ѕидот биле подобрени со изградбата на набљудувачници (караули), касарни за војска, гарнизонски станици, сигнални простори за комуникација преку чад или оган, и простиот факт дека патеката на Кинескиот ѕид служела и како коридор за транспорт.
Пограничните ѕидови изградени од различните династии имаат повеќе текови. Заедно, тие се протегаат од полуостровот Љаодунг на исток до езерото Лоп на запад, од денешната кинеско-руска граница на север до реката Тао (Таохе) на југ; партикуларно по должината на замислен лак што грубо ја исцртува границата на монголската степа. Сеопфатно археолошко истражување, користејќи напредни технологии, заклучило дека ѕидовите изградени од династијата Минг се со должина од 8,650 км. Оваа должина е составена од 6,259 км изграден ѕид, 359 км составени од ровови и 2,232 км од природни одбранбени бариери како ридови и реки. Друго археолошко истражување открило дека сиот ѕид, вклучувајќи ги сите негови гранки е долг 21,196 км. Денес, одбранбениот систем на Кинескиот ѕид е генерално признат како еден од најимпресивните архитектонски подвизи во историјата.
Имиња
Збирот на утврдувања познат како Кинески ѕид историски има бројни различни имиња и на кинески и на англиски јазик.
Во кинеската исторографија, изразот „Долг(и) Ѕид(ови)“ (長城, или 长城, „Чангченг“) се појавува во „Записите на Големиот историчар“ на Сема Ќен, каде се однесувал на посебните големи ѕидови изградени помеѓу и северно од Завојуваните држави и до поунифицираната конструкција на Првиот Император. Кинескиот знак, што значи град или тврдина, е фонентско-семантичко соединение на коренот (радикалот) „земја“ , и фонетскиот , чиј старокинески изговор е реконструиран како *деŋ. Ова првично се однесувало кон бедемите кои ги опкружувале традиционалните кинески градови и се користело со проширено значење за овие ѕидови околу нивните држави; денес, сепак, наместо ова многу почесто се користи кинескиот збор за „град“.
Подолгото кинеско име „Десет илјади милји долг ѕид“ ( Уанли Чангченг) потекнува од описот на Сима Киан за ѕидот од ''„Записите на Г. И.“'', иако тој не го именувал ѕидот како таков. Во историските текстови „Книга на Сонг“ од 493 г.п.н.е., се цитира пограничниот генерал Тан Даоџи како го нарекува ѕидот „долгиот ѕид од 10,000 милји“, што е близу до модерното име, иако ова име ретко се среќава во предмодерните времиња. Традиционалната кинеска милја (, „Ли“) често претставувала неправилно растојание кое имало за цел да ја прикаже должината на едно стандардно село и варирала во зависност од теренот, но обично била стандардизирана на растојание од околу една третина од англиската милја (540 м). Со спроведувањето на метрификацијата во Кина во 1930 година, оваа милја станува точно еквивалентна на 500 м, што би го претворило името на ѕидот да опише растојание од 5,000 км. Сепак, оваа употреба на „десет илјади“ (уан) е фигуративна на сличен начин како на грчкиот и англискиот миријад („милијарда“, т.е. број што не може да се изброи, „безброен“ или „неизмерен“).
Поради поврзаноста на ѕидот со наводната тиранија на Првиот Император, кинеските династии по Ќин обично избегнувале да ги нарекуваат нивните сопствени додатоци на ѕидот едноставно именувајќи го „Долг Ѕид“. Наместо тоа, во средновековните записи биле користени разни термини, вклучително и „граница (и)“ (, Саи), „бедем(и)“ (, Јуан), „бариера(и)“ (, Жанг), „надворешните тврдини“ Уаибао), и „граничниот(те) ѕид(ини)“   Биаанќианг). Поетските и неформалните имиња за ѕидот ги вклучувале „Виолетова граница“  Зисаи)  и „Земјениот змеј“   Тулонг). Само за време на периодот Ќинг, „Долгиот Ѕид“ станал главниот термин што се однесувал на многуте гранични ѕидови, без оглед на нивната локација или династичко потекло, што е еквивалентно на англискиот термин „Голем Ѕид“.
Сегашното англиско име еволуирало од белешките за „Кинескиот ѕид“ од раните модерни европски патници. До XIX век, „Големиот Кинески Ѕид“ станал стандарден на англиски и француски јазик, иако другите европски јазици како германскиот јазик (вклучително и македонскиот) и натаму го нарекуваат „Кинески Ѕид“.
Рани Ѕидови
Кинезите веќе биле запознаени со техниките на градење ѕидови до времето на пролетниот и есенскиот период помеѓу VIII и V век п.н.е. Во ова време, и во последователниот период на завојувани држави, државите Ќин, Уеи, Жао, Ќи, Хан, Јан и Џунгшан, изградиле обемни утврдувања за да ги бранат своите граници. Изградени за да ги издржат нападите од мало оружје како мечеви и копја, овие ѕидови биле направени претежно од камен или со нагмечување земја и чакал помеѓу дрвени рамки.
Кралот Женг од Ќин, ги освоил последните негови противници и ја обединил Кина како Прв Император на династијата Ќин („Ќин Ши Хуанг“) во 221 г.п.н.е. Со намера да наметне централизирано владеење и да го спречи издигнувањето на феудалните господари, тој наредил уништувањето на деловите од ѕидовите што ја делеле неговата империја со поранешните држави. За да ја насочи империјата против народот Жангну на северот, тој наредил изградба на нови ѕидови за поврзување на преостанатите утврдувања долж северната граница на империјата. „Изгради и продолжи понатаму“ бил централен водечки принцип при конструирањето на ѕидот, што имплицирало дека Кинезите не подигнувале трајно стационирана граница. Транспортирањето на големо количество материјали потребни за изградба било тешко, затоа градителите секогаш се обидувале да користат локални ресурси. Камењата од планините се користеле над планинските венци, додека разградена земја се користела за изградбата во рамнините. Нема преживеани историски записи кои укажуваат на точната должина и текот на ѕидовите на Ќин. Повеќето антички ѕидови се уништени низ вековите, а само неколку делови остануваат денес. Човечките загуби при изградбата не се познати, но според некои автори е проценето дека стотици илјади, ако не и до еден милион работници загинале градејќи го ѕидот на Ќин. Подоцна, Хан, северните династии и Суи, ги поправиле, обновиле или прошириле деловите на Кинескиот Ѕид со големи загуби за да се одбранат од северните напаѓачи. Династиите Танг и Сунг не презеле некои значајни напори во регионот. Други династии неповрзани со Хан династијата, исто така, ги изградиле нивните погранични ѕидови: Жианбеи кои владееле со Северен Уеи, Китан кои владееле со Љао, и Џурченската Џин и Тангутска формирана Западна Жиа, која владеела врз огромни територии на Северна Кина низ вековите, сите овие изградиле одбранбени ѕидови, но тие сите се наоѓале на далечниот север од другите ѕидови како што денес ги знаеме, во рамките на кинеската провинција Внатрешна Монголија и во самата Монголија.
Минг ера
Концептот за Кинескиот Ѕид повторно се оживеал во времето на Минг во XIV век, и по поразот на армијата на Минг од страна на Оиратите во Битката кај Туму. Минг не успеал да добие јасна предност над монголските племиња по последователните битки, а долготрајниот конфликт му нанесувал штета на империјата. Минг усвоил нова стратегија за да ги задржи номадските племиња надвор со изградба на ѕидови долж северната граница на Кина. Признавајќи ја монголската контрола воспоставена во Ордоската пустина, ѕидот го следел јужниот раб на пустината наместо да го вклучи свиокот на Жолтата река.
За разлика од претходните утврдувања, конструкцијата на Минг била поцврста и посложена поради употребата на цигли и камен наместо раздградена земја. Се проценува дека се изградени до 25,000 стражарски кули на ѕидот. Бидејќи монголските напади продолжиле периодично со текот на годините, Минг посветиле значителни ресурси за да ги поправат и зајакнат ѕидовите. Особено силни биле делниците во близина на главниот град на Минг, Пекинг. Ќи Џигуанг помеѓу 1567 и 1570 г. исто така го поправил и засилил ѕидот, го поплочил надворешниот ударен дел од ѕидот со цигли и изградил 1,200 караули од превојот Шанхаигуан до Чангпинг за да ги одбие приближувачките монголски напаѓачи. Во текот на 1440 – 1460-те години, Минг изградил и таканаречен „Ѕид на Љаодунг“. Со слична функција на Големиот Кинески Ѕид (и во извесна смисла и негово проширување со овој нов ѕид), но попрост во изградбата, овој ѕид ја затворил срцевината на земјоделските поседи на провинцијата Љаодунг, заштитувајќи ја од потенцијалните упади на Џурчомонголските Оријанганци од северозапад и Џианжу Џурченците од север. Додека во некои делови од Ѕидот на Љаодунг се користеле камења и цигли, поголемите делови од него всушност биле едноставни земјени насипи со ровови од двете страни.
Кон крајот на Минг ерата, Кинескиот Ѕид помогнал во одбраната на империјата од Манчу инвазиите кои започнале околу во 1600 година. Дури и по загубата на сиот Љаодунг, војската на Минг силно го држела утврдениот Шанхајски премин, спречувајќи ги Манчусите да ја освојат кинеската срцевина. Манчусите конечно успеале да го надминат Кинескиот Ѕид во 1644 година, откако Пекинг веќе паднал во рацете на бунтовниците на Ли Зиченг. Пред ова време, Манчусите повеќе пати го преминале Кинескиот Ѕид, извршувајќи рации, но овој пат ова било за освојување. Портите на Шанхајскиот премин биле отворени на 25 мај од страна на командантниот Минг генерал, Ву Сангуи, кој склучил сојуз со Манчусите, во надеж дека ќе ги искористи за да ги протера бунтовниците од Пекинг. Манчусите брзо го зазеле Пекинг и на крајот ги поразиле и династијата Шун основана од бунтовниците и преостанатиот отпор на Минг, воспоставувајќи ја власта на династијата Ќинг над цела Кина.
Под власта на Ќинг, границите на Кина се протегале подалеку од ѕидовите и Монголија била припоена кон империјата, па градбата на Ѕидот била прекината. Од друга страна, таканаречената Врбова палисада, која следела линија слична на онаа на Ѕидот на Минг Љаодунг, била изградена од владетелите на Ќинг во Манџурија. Неговата цел, сепак, не била одбраната, туку спречување на миграцијата на кинеските Хан во Манџурија.
Странски сведоштва
Ниту еден од Европејците кои ја посетиле Кина или Монголија во XIII и XIV век, како што се Џовани да Пјан дел Карпин, Вилијам од Рубрук, Марко Поло, Одорик од Порденоне и Џовани де' Марињоли, не го споменале Кинескиот Ѕид.
Северноафриканскиот патник Ибн Батута, кој исто така ја посетил и Кина за време на династијата Јуен околу 1346 година, слушнал за Кинескиот Ѕид, веројатно пред да пристигне во Кина. Тој напишал дека ѕидот е „шеесетдневно патување“ од Зеитун (модерен Ќуанжу) во неговиот патепис „Подарок за оние што размислуваат за чудата на градовите и за чудесноста на патувањето“. Тој го поврзал со легендата за ѕидот споменат во Куранот, за кој се вели дека Ѓул-Ќарнајн (најчесто поврзан со Александар Велики), го изградил за да ги заштити луѓето кои се во близина на земјата на изгрејсонцето од дивјаците на Гог и Магог. Сепак, Ибн Батута не можел да најде никој што го видел или знаел за некој што го видел, што сугерирало на тоа дека иако во тоа време имало остатоци од ѕидот, тие не биле значајни.
Наскоро, откако Европејците со брод стигнале до Минговска Кина на почетокот на XVI век, во Европа започнале да кружат извештаи за Кинескиот Ѕид, иако ниеден Европеец не го имал видено уште еден век. Можеби еден од најраните европски описи на ѕидот и на неговото значење за одбраната на земјата од „тартарите“ (т.е. Монголците), може да биде оној содржан во „Азија“ на Жоао де Барош во 1563 година. Другите рани извештаи од западните извори ги вклучуваат оние на Гаспар да Круз, Бенто де Гои, Матео Ричи и епископот Хуан Гонзалес де Мендоза, последниот од нив опишувајќи го како „врвно и моќно дело“ на архитектурата, во 1585 година, иако тој не го видел. Во 1559 година, во своето дело „Трактат за Кина и соседните региони“, Гаспар да Круз нуди рана дискусија за Кинескиот Ѕид. Можеби првата забележана инстанца на еден Европеец, кој всушност, влегол во Кина преку Кинескиот Ѕид се случила во 1605 година, кога португалскиот језуит, Бенто де Гои стигнал до северозападниот премин Џиају од Индија. Раните европски извештаи биле претежно скромни и емпириски, тесно одразувајќи го современото кинеско разбирање на ѕидот, иако подоцна тие полека се претвориле во хиперболи, вклучувајќи го погрешното, но сеприсутно тврдење дека Ѕидовите на Минг биле истите оние што биле изградена од Првиот Император во III век п.н.е.
Кинескиот Ѕид на Минг
Превојот Џиају, кој се наоѓа во провинцијата Гансу, е западниот крај на Големиот Ѕид на Минг. Од превојот Џиају, текот на ѕидот води дисконтинуирано по Хекси коридорот и во пустините на Нингсја, каде влегува во западниот раб на јамката на Жолтата река кај Јинчуан. Тука, првите големи ѕидови подигнати за време на династијата Минг ја пресекле пустината Ордос до источниот раб на јамката на Жолтата река. Овде, кај Пиантоу превојот  Пиаантоугуаан) во Жинжоу, Шангси покраината, Кинескиот Ѕид се дели на две како „Надворешниот Кинески Ѕид“   Уаи Чангченг) кој се протега по должината на границата на Внатрешна Монголија со Шангси во провинцијата Хебеи и „Внатрешниот Кинески Ѕид“   Неи Чангченг) кој се протега југоисточно од преминот Пианту околу 400 км, минувајќи низ значајни превои како Пингсинг и Јанмен, пред да се спои со „Надворешниот Кинески Ѕид“ кај Сихаије  во Пекиншкиот Јанќинг округ.
Особено познати се деловите на Кинескиот Ѕид околу општината Пекинг: тие често биле обновувани и денес редовно ги посетуваат туристи. Кинескиот Ѕид во Бадалинг во близина на Жангџиакоу е најпознатиот тек на ѕидот, затоа што ова е првиот дел што е отворен за јавноста во Народна Република Кина, како и изложбениот тек за странските великодостојници. Кинескиот Ѕид во Бадалинг, забележал скоро 10 милиони посетители во 2018 година, а во 2019 година се воспоставила дневна граница од 65,000 посетители. Јужно од Бадалинг се наоѓа преминот Џујонг; кога го користеле Кинезите за да ја заштитат својата земја, овој дел од ѕидот имал многу чувари за одбрана на кинескиот главен град Пекинг. Направен е од камен и цигли од ридовите, овој дел од Кинескиот Ѕид е 7.8 м висок и 5 м широк.
Уго Тањаци
Уго Тањаци (Ugo Tognazzi; 23 март 1922 - Рим, 27 октомври 1990) — прочуен италијански артист, кој со подеднаков успех во 50-те години играше и комични и драмски улоги.
Кинески ѕид
Кинескиот Ѕид на Минг
Една од највпечатливите делови на Кинескиот Ѕид на Минг е на местото каде што се искачува на екстремно стрмните падини во Џиншанлинг. Таму протега 11 км, висината му се движи од 5 до 8 м, и е широк 6 метри на дното, стеснувајќи се на 5 м на врвот. Уангџинг Лоу  Уангџинг Лоу) е еден од 67-те Џиншанлинг караули, на 980 м надморска височина. Југоисточно од Џиншанлинг е Кинескиот ѕид на Мутианју кој се возвишува низ високи и остри планини од југоисток кон северозапад за некои 2.25 км. Поврзан е со преминот Џујонгуан на запад и Губеикоу на исток. Овој дел бил еден од првите што биле реновирани по немирите во Културната револуција.
На работ на заливот Бохаи се наоѓа превојот Шанхај, кој се смета за традиционален крај на Кинескиот Ѕид и „Првиот премин под небото“. Делот од Ѕидот во превојот Шанхај што се среќава со морето е именуван како „Стара змејска глава“. 3 км северно од Шанхајскиот премин е Џиаошанскиот Кинески ѕид ( Џиааошаан Чангченг), местото на првата планина од Кинескиот Ѕид. 15 км североисточно од Шанхајгуан е Џиуменкоу ), што е единствениот дел од ѕидот кој е изграден како мост.
Одлики
Пред употребата на цигли, Кинескиот Ѕид главно бил изграден од разградена земја, камења и дрво. За време на Минг, во многу области на ѕидот многупати се користеле тули, како и материјали како плочки, вар и камен. Големината и тежината на тулите им ја олеснила работата отколку работата со земја и камен, па градењето се забрзало. Дополнително, тулите можеле да имаат поголема тежина и да издржат подобро од разградената земја. Каменот можел да се држи под сопствената тежина подобро од тулите, но бил потежок за употреба. Следствено, камењата исечени во правоаголни форми биле користени за темелите, внатрешните и надворешните рабови и порти на ѕидот. Парапетите биле поставени на највисоките делови во најголемиот дел на ѕидот, со што одбранбените празнини биле нешто повисоки од 30 см висок, и околу 23 см широки. Преку парапетите, чуварите можеле да ја прегледаат околната земја. Комуникацијата помеѓу армиските единици по должината на Ѕидот, вклучително и можноста да се повикаат засилувања и да се предупредат гарнизони за непријателски движења, била од голема важност. Сигналните кули биле изградени на врвовите на ридовите или на други високи точки долж Ѕидот заради нивната видливост. Дрвените порти можеле да се користат како стапица против оние што минувале низ нив. Касарните, шталите и оружјата биле изградени близу до внатрешната површина на ѕидот.
Состојба
Додека делови северно од Пекинг и во близина на туристичките центри се зачувани, па дури и опсежно реновирани, на многу други локации ѕидот е непоправен. Ѕидот понекогаш обезбедувал извор на камења за изградба на куќи и патишта. Делови од Ѕидот се исто така склони кон графити и вандализам, додека тулите со натписи биле извадени и продавани на пазарот до 50 ренминби. Некои делови се уништени за да се направи место за изградба или рударство. Во извештајот од 2012 година на Националната администрација за културно наследство се вели дека 22% од Кинескиот Ѕид на Минг исчезнал, додека 1961 км ѕид се однесени. Повеќе од 60 км од ѕидот во провинцијата Гансу може да исчезне во следните 20 години, поради ерозија од песочните бури. На некои места, висината на Ѕидот е намалена од повеќе од 5 м на помалку од 2 м. Исчезнале разните квадратни кули за разгледување кои ги карактеризираат најпознатите слики на ѕидот. Многу западни делови од ѕидот се изградени од кал, наместо од тула и камен, и затоа се поподложни на ерозија. Во 2014 година, дел од ѕидот близу границата на Љаонинг и провинцијата Хебеи бил поправен со бетон. Ова било многу критикувано.
Од Месечината
Поимот дека ѕидот може да се види од Месечината (385.000 км) е добро познат, но неверојатен мит.
Една од најраните познати наводи на митот дека Кинескиот Ѕид може да се види од Месечината се појавува во писмото напишано во 1754 година од англискиот антиквар Вилијам Стукели. Стукели напишал дека: „Овој моќен ѕид [Хадријански Ѕид] долг 130 км во должина е надминат само од Кинескиот Ѕид, што прави значителна фигура на копнениот свет и може да се препознае и од Месечината.“ Тврдењето го споменал и Хенри Норман во 1895 година, каде што тој нагласил „покрај староста, тој ужива репутација на единствено дело на човечки раце на Земјината топка, видливо од Месечината“. Прашањето за „каналите“ на Марс било истакнато кон крајот на XIX век и можело да доведе до верувањето дека долгите, тенки предмети се видливи од вселената. Тврдењето дека Кинескиот Ѕид е видлив од Месечината се појавува и во стрипот „Верувале или не, на Рипли!“ од 1932 г.
Од нискоземската орбита
Ветеранот американски астронаут Џин Кернан изјавил: „Во Земјината орбита од 160 до 320 км височина, Кинескиот Ѕид е, навистина, видлив со голо око “. Ед Лу, научен службеник на Експедиција 7 во меѓународната вселенска станица, додал дека „помалку е видлив од многу други предмети. И, мора да знаете каде да барате“.
Во октомври 2003 година, кинескиот астронаут Јанг Лиуеи изјавил дека не бил во можност да го види Кинескиот Ѕид. Како одговор, Европската вселенска агенција (ЕВА) објавиле соопштение за печатот известувајќи дека од орбитата помеѓу 160 и 320 км, Кинескиот Ѕид е видлив со голо око.
Одиме понатаму
„Одиме понатаму“ (српски: Идемо даље) — југословенски филм од 1982 година, во режија на Здравко Шотра. Главните улоги ги играат: Велимир Бата Живојиновиќ, Драган Николиќ, Данило Бата Стојковиќ и Ена Беговиќ.
Куќа на ул. „Никола Ѓурковиќ“ бр. 11 (Крушево)
'''Куќа на ул. „Никола Ѓурковиќ“ бр. 11''' ― староградска куќа во Крушево, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Атлас на ветровите
„Атлас на ветровите“ (српски: Атлас ветрова) — расказ на српскиот писател Милорад Павиќ. Првобитно, расказот е објавен во 1979 година, како дел од збирката „Руски 'рт“.
Содржина
На почетокот од расказот, авторот наведува дека низ историјата има примери на големи грешки кај морепловците, како што биле случаите на Јасон и Колумбо кои го погрешиле својот пат, но не ја признавале грешката и продолжиле понатаму. Потоа, тој наведува дека во родната куќа имале посебна книга, позната како „Атлас на ветровите“ која била еден вид прирачник за ветровите кои дуваат на Балканскиот Полуостров. Една зима, работејќи на некој ракопис, авторот забележал дека сите книги од неговата работна соба, вклучувајќи го и атласот, наеднаш летнале на небото. Пролетта, книгите се вратиле назад, но тој случајно открил дека некои реченици во неговите дела биле променети. Таа појава траела подолго време и постепено, речениците во неговите книги биле целосно изменети, иако насловите останале исти. По некое време се промениле и насловите, а најпосле, тој забележал дека се променило и името на авторот при што новото име биле Милорад Павиќ.
Брајтон и Хоув
Брајтон и Хоув (англиски: Brighton and Hove) — град во Обединетото Кралство. Градот се наоѓа во Источен Сасекс, во Англија. Според пописот од 2011 година, градот имал население од 273,400 што го прави најголем крајбрежен ресорт во државата.
Градот Брајтон и Хоув бил формиран како унитарна единица во 1997 година, а како статус на град бил назначен во 2001 година од страна на кралицата Елизабета II. Често градот се именува само како Брајтон и голем број од мештаните сè уште си ги сметаат Брајтон и Хоув за посебни градови.
Стопанство
Економијата на градот се заснова на услуги, со големо осврнување кон креативната, дигиталната и електронската технологија. Турзимот и забавата се важни економски сектори. Градот има многу хотели и забавни атракции.
Според пописот од 2011 бројот на баратели на државна помош за невработеност паднал за разлика од минатиот попис, па така од 10.1% во 2001 паднал на 4.5% во 2011.
Џанг Сјангсјанг
Џанг Сјангсјанг (张湘祥, пинјин: Zhāng Xiāngxiáng; р. 16 јули 1983 во Лунгјен, Фуџен) е кинески кревач на тегови со освоени медали на две Олимписки игри. На Летните олимписки игри - 2000 одржани во Сиднеј го освои бронзениот медал во дисциплината до 56 кг, а на Летните олимписки игри - 2008 одржани во Пекинг го освои златниот медал во категоријата до 56 кг.
Иван Петров Крајничанец
Иван Петров, познат како Крајничанец — македонски преродбеник и фолклорист, како и еден од првите македонски фармацевти.
Биографиja
Роден е во 1869 г. во велешкото село Крајници. Од 1876 г. учи во село Војница, а подоцна (1882 - 1889 г.) завршува Солунската машка гимназиja „Св. Кирил и Методиј“. Меѓу неговите учители биле Григор Прличев, Трајко Китанчев, Димитар Матов и други за кои раскажува во своите спомени. Во 1896 г. го објавува трудот „Свадбарски обичаи од велешко“. Во 1897 г. го завршува Фармацевтскиот факултет на Лозанскиот универзитет, Швајрација. По покана на бугарскиот бакалски еснаф во Солун во градот ја отвора аптеката „Зора“, која станува собиралиште за македонските преродбеници. Аптеката често е затворана од турските власти. Во 1906 г. е принуден да го напушти Солун и отвора аптека „Зора“ во Прилеп, која работи сè до неговата смрт во 1945 г.
Во 1942 г. за време на бугарската окупација во Скопје го издал својот мемоар „Спомени од изминатиот пат во мојот живот“ (Спомени от изминалия път в живота ми).
IC 1589
IC 1589 — галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1589 се споменува и како Plate defect?.
Откривање
Објектот е откриен во јули 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1589 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 6 м 8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -29° 40' 24".
Други поделби
Проучување на IC 1589 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Драган Димитровски
Драган Димитровски (роден во година во Скопје) — македонски научник и универзитетски професор.
Животопис
Димитровски е роден во Скопје во 1934 година. Дипломирал математика на Природно-математичкиот факултет во Скопје во 1958 година, а докторирал во 1968 година на тема „Прилог кон теоријата на обоп­штените аналитички функции“. За асистент на ПМФ бил избран во 1960 година. Доцент станал во 1968 година, вонреден професор од 1973 година, а редовен професор од 1981 година. Бил продекан на Природно-математичкиот факултет од 1974 до 1976 година како и шеф на Институтот за математика (од 1993 до 1997 г.).
Во својата 43-годишна наставна кариера држел предавања и вежби по 14 предмети, на сите шест институти на ПМФ, за студенти од прва до четврта година. Одржувал настава и по три предмети на постдипломските студии на институтите за биологија и географија. Вовел и нови предмети: математика за биолози, математика за географи, парцијални равенки. Оформил 7 доктори на науки, 6 магистри и околу 200 дипломци - професори по математика и информатика. Организатор е на математички собири и конгреси и долго време ја водел издавачката дејност на Природно-математичкиот факултет, на Институтот за математика и на Друштвото на математичарите и физичарите на Македонија, за кои издал 40 тома публикации. Во областа на науката се занимава со диференцијални равенки и функции од комплексна променлива. Автор е на 120 научни и стручни трудови печатени во земјата и во странство, на 10 книги, од кои 6 оригинални научни монографии. Во македонската математичка средина вовел области како што се ареоларните равенки, обопштените аналитички функции, равенките на Векуа, обопштените тригонометрии, и го форсира современиот метод на итерации како многу надежен во сите видови равенки - алгебарски, диференцијални, парцијални, интегрални. Многу соработува со помлади кадри и интензивно помага во нивното научно усовршување. Во подолг период (1993-1997) ја извршуваше функцијата шеф на Институтот за математика, при што домаќински се грижеше за наставните, материјалните и техничките потреби на Институтот.
Носител е на Орден на трудот со златен венец и на две воени одликувања. Работејќи на сите шест институти на ПМФ, имал влијание врз формирањето на голем број генерации студенти на нашиот Природно-математички факултет.
Куќа на ул. „8 Септември“ бр. 23 (Крушево)
'''Куќа на ул. „8 Септември“ бр. 23''' ― староградска куќа во Крушево, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Охридско
Поимот Охридско се употребува за приближно означување на местото на некој настан и значи дека се случило во околината на градот Охрид, т.е. место кое географски тежнее кон градот. Во зависност од административната поделба дефинирана со соодветна законска регулатива понекогаш се мисли на сите населени места кои потпаѓаат под управување на локалните власти во Општина Охрид и Општина Дебрца, според оваа дефиниција во одредени периоди некои места потпаѓаат под Охридско, но некогаш и не. Традиционалното поимување на крајот доаѓа од опфатот на некогашната Охридска каза во османлиско време.
Керстин Тиделиус
Керстин Марта Тиделиус (Kerstin Martha Tidelius; - ) — шведска глумица.
Родена е во Стокхолм. Работела главно на сцена со вкупно 20 филмски и ТВ настапи. Нејзините најзабележителни изведби се Ингрид Лофгрен во долготрајната шведска ТВ-серија Hem till byn и споредна улога како Хенриета Вергерус, сестрата на бискупот, во Фани и Александар од Ингмар Бергман.
Била наградена со Глумечката награда „Талија“ во 1966 година.
Димче Зографски
Димче Зографски (, -, ), македонски револуционер и општествено - политички работник. Во младоста се вклучи во македонското национално движење. Поради својата револуционерна дејност е осуден на пет години затвор. За време на НОВ на Македонија работеше во Акциониот комитет за создавање и ширење на народноослободителното движење, за што е интерниран од бугарската окупаторска власт.
Куќа на Градскиот народен комитет (Крушево)
Куќа на Градскиот народен комитет ― куќа во Крушево, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Египќанин (филм од 1954)
Египќанин (англиски: The Egyptian) — американски филм од 1954 година, во режија на Мајкл Куртиз (Michael Curtiz) по сценариото на Филип Дјун (Philip Dunne) и Кејси Робинсон (Casey Robinson), засновано врз романот на Мајк Волтари (Mike Waltari). Главните улоги ги толкуваат: Џин Симонс (Jean Simmons), Виктор Мачјур (Victor Mature), Питер Јустинов (Peter Ustinov), Џин Тирни (Gene Tierney), Мајкл Вилдинг (Michael Wilding), Едмунд Пурдом (Edmund Purdom), Џон Карадин (John Carradine) и Бела Дарви (Bela Darvi). Покрај со одличната музика на Бернард Херман (Bernard Herrmann), филмот се одликува и со прекрасна костимографија и сценографија.
89
89 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 89 година од новата ера, 89. од првиот милениум, 89. од I век и последна од 80-тите.
Египќанин (филм од 1954)
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во Египет за време на владеењето на 18. династија. Синухе (го игра Пурдом) е сираче кое го посвоило едно угледно лекарско семејство од Теба. Тој ја продолжува семејната традиција и станува угледен лекар. Новиот фараон Екнатон (го игра Вилдинг), во знак на благодарност поради тоа што Синухе и неговиот најдобар пријател Хоремхеб (го игра Мачјур) во една прилика му го спасиле животот, ги ангажира на служба во дворецот. Таму, Синухе се вљубува во една убава куртизана (ја игра Симонс) на која ѝ го препишува целиот имот...
89
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5597 и 5598 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4839 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3849 и 3850 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 842.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 89 година се протега во 2725 и 2726, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2785 и 2786 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 632. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 549 и 548 година пред хиџра.
Починале
80er
Горна Зла Река
Горна Зла Река (позната и како Зли Дол) — река во Македонија, сместена на Плакенска Планина.
Извор
Извира на Плакенска Планина, југоисточно од селото Плаќе.
Устие
Се влева во реката Мокреш, кај селото Речица.
Коњари (Солунско)
<mapframe text="Коњари и околните населени места на карта" latitude="40.6635" longitude="22.711833333333335" zoom="10" width="270" height="270" align="right"> { "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 22.70805358886719,         40.66449372533465        ]      }    }  ] } Коњари или Ѓундулар (Ανατολικό, Анатолико; до 1955 г. Βαλμάδα, Валмада ) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Делта на Солунскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 2.589 жители (2011), сите Македонци.
Географија и местоположба
Селото е сместено во областа Вардарија, 4 км северно од градот Кулаќа и 15 км западно од Солун. Лежи на надморска височина од 8 м.
Историја
Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал Коњари како македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во Коњаре (Koniaré) има 234 домаќинства со 1.090 жители, сите Македонци.
Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 968 жители. Во неговиот патописен попис од 1917-18 г. Боривое Милоевиќ завел 250 македонски куќи. Во 1920 г. населението нараснало на 1.064, а во 1928 г. попишани се 1.149 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Кулаќа со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Делта, во округот Солун. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Коњари, каде тоа е еднственото населено место.
Стопанство
Земјиштето е многу плодно и целосно се наводнува. Населението претежно одгледува овошје, памук, жито и други култури, а во поново време е развиено и краварството.