cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Европска заедница за јаглен и челик
Политички притисоци
Во Франција, Шуман доби силна политичка и интелектуална поддршка од сите делови на нацијата и многу не-комунистички партии. Забележителни меѓу овие беа министерските колеги Андре Филип и Едуард Бонефас, претседател на Комитетот за надворешни односи, и поранешниот премиер, Пол Рејнад. Проектите за власта за јаглен и челик и други наднационални заедници беа формулирани во специјализирани поткомитети на Советот на Европа, во периодот пред тоа да стане француска владина политика. Шарл де Гол, кој тогаш беше надвор од власт, беше ран поддржувач на „поврзувањата”меѓу економиите, под француски услови, и зборуваше за „Европска конфедерација”, која ќе ги искористи ресурсите на Рур во 1945 година. Сепак, тој се спротивстави на ЕЗЈЧ како faux (лажно) здружување („le pool, ce faux semblant ”), бидејќи го сметаше за незадоволувачки „нецелосен пристап” кон Европско единство и сметаше дека француската влада „е преслаба” да доминира со ЕЗЈЧ како што тој сметаше дека треба. Де Гол, исто така, мислеше дека ЕЗЈЧ нема доволна наднационална власт, бидејќи Собранието не беше ратификувано со Европски референдум и тој не го прифаќаше тврдењето на Рејмонд Арон дека ЕЗЈЧ е наменета за оддалечување од доминацијата на САД. Следствено, Де Гол и неговите следбеници во Сојузот на францускиот народ гласаа против ратификацијата во Долниот дом на францускиот Парламент.
Договорите
Договорот од Париз, составен од 100 членови, со кој беше основана ЕЗЈЧ беше потпишан на 18. Април 1951 година од страна на „внатрешните шест”: Франција, Западна Германија, Италија, Белгија, Луксембург и Холандија. ЕЗЈЧ беше прва меѓународна организација заснована врз наднационални принципи и, преку воведување на заеднички пазар за јаглен и челик, имаше за цел да ги развие економиите, да ја зголеми вработеноста, како и да го подигне животниот стандард во рамките на Заедницата. Пазарот, исто така, беше наменет за постепена рационализација на распространетоста на висококвалитетното производство, додека се осигуруваше стабилноста и вработувањата. Заедничкиот пазар за јаглен беше отворен на 10. Февруари 1953 година, а за челик на 1. Мај 1953. По стапување во сила ЕЗЈЧ постепено ја замени Меѓународната власт за областа Рур. На 11. Август 1952 година, САД беше првата земја (со исклучок на членовите на ЕЗЈЧ) која ја призна Заедницата и изјави дека сега ќе тргува со ЕЗЈЧ кога станува збор за јаглен и челик, основајќи своја делегација во Брисел. Претседателот Моне на ова одговори со изборот на Вашингтон Д.С. како место на првото надворешно присуство на ЕЗЈЧ. Насловот на првиот извештај на делегацијата гласеше „Кон Сојузната Влада на Европа”.
Шест години по Договорот од Париз, Римските договори беа потпишани од страна на шестте членови на ЕЗЈЧ, создавајќи ја Европската економска заедница (ЕЕЗ) и Европската заедница за атомска енергија (ЕЗАЕ или „Евроатом”). Овие Заедници, со одредени прилагодувања, беа засновани врз ЕЗЈЧ. Римските договори требаше да бидат во сила на неодредено време, за разлика од Договорот од Париз, кој требаше да истече по педесет години. Овие две нови Заедници, секоја посебно, работеа на создавањето на царинска унија и на заедница за јадрена енергија. Договорите од Рим беа избрзани навреме пред Де Гол да ја преземи власта и да ја прогласи Петтата Република. И покрај неговите напори да ги „задуши” Заедниците, нивните полиња брзо се проширија и ЕЕЗ стана најважен инструмент за политичко обединување, засенувајќи ја при тоа ЕЗЈЧ.
Обединување и истекување
И покрај тоа што ЕЗЈЧ, ЕЕЗ и Евроатом беа посебни правни тела, првично ги делеа Заедничкото Собрание и Европскиот суд на правдата, иако Советите и Врховниот орган / комисиите остана посебни. За да се избегне удвојување, Договорот за спојување ги спои овие посебни тела на ЕЗЈЧ и Евроатом со ЕЕЗ. ЕЕЗ подоцна стана еден од трите столба на денешната Европска Унија.
Како што се развиваа и прошируваа ЕЗ и ЕУ, така Договорот од Париз беше често изменуван и дополнуван. Бидејќи договорот истекуваше во 2002 година, во почетокот на 1990-тите години започна расправа за тоа што треба да направи со него. На крајот беше одлучено дека треба да се остави тој да истечи. Областите опфатени со Договорот за ЕЗЈЧ беа пренесени во Договорот од Рим и финансиските недостатоци и фондот за истражување на ЕЗЈЧ беа решени преку протокол од Договорот од Ница. Договорот конечно истече на 23. Јули 2002 година. Тој ден, знамето на ЕЗЈЧ за последен пат беше спуштено пред Европската комисија во Брисел и беше заменето со знамето на ЕУ.
Институции
Институциите на ЕЗЈЧ беа Врховниот орган, Заедничкото собрание, Специјалниот совет на министри и Судот на правдата. Советодавен комитет беше формиран заедно со Врховниот орган, како петта институција која го претставува граѓанското општество. Ова беше прво меѓународно претставување на потрошувачите во историјата. Овие институции беа споени во 1967 година со оние на Европската Заедница, која потоа управуваше со ЕЗЈЧ, освен со Комитетот, кој и натаму беше независен сè до истекот на Договорот од Париз во 2002 година.
Во Договорот е наведено дека локацијата на институциите ќе се реши со заедничка согласност на членовите, но сепак прашањето беше жестоко оспорено. Како привремен компромис, институциите беа привремено сместени во градот Луксембург, и покрај тоа што седиштето на Собранието беше во Стразбур.
Врховен орган
Врховниот орган (претходникот на Европската комисија) е деветчлен извршен орган кој управуваше со заедницата. Франција, Германија и Италија именуваа двајца членови на органот и трите помали членови именува по еден. Овие осум членови потоа именува деветто лице да биде претседател на Врховниот орган.
И покрај тоа што беа именувани со спогодба на заедничко делување на националните влади, членовите дадоа заклетва дека нема да ги претставуваат своите национални интереси, туку дека ќе ги бранат општите интереси на Заедницата во целост. Нивната независност беше потпомогната од страна на членовите со тоа што им беше забрането да имаат какво било занимање надвор од Органот или да имаат какви било бизнис интереси (платени или неплатени) и после три години откако ќе ја напуштат функцијата. За дополнително да се обезбеди непристрасност, една третина од членството требаше да се обновува на секои две години (Член 10).
Принципот на иновација на Врховниот орган беше неговиот наднационален карактер. Тој имаше широка област на компетентност, за да се обезбеди дека целите на договорот беа исполнети и дека заедничкиот пазар функционира без проблеми. Врховниот орган може да издава три вида на правни инструменти: одлуки, кои се целосно обврзувачки закони; препораки, кои имаа обврзувачки цели, но методите се оставени на земјите-членки; и мислења, кои немаа правна моќ.
Други институции
Заедничкото Собрание (кое подоцна стана Европски Парламент) беше составено од 78 претставници и извршуваше надзорни овластувања над извршниот Врховен орган. Претставниците на Заедничкото Собрание требаше да бидат национални пратеници избрани секоја година од страна на нивните Парламенти за Собранието, или директно избрани „'со универзалното право на глас'” (Член 21). Иако во пракса тоа било порано, бидејќи немало услов за избори сè до Договорите од Рим и не постоеле вистински избори до 1979 година кога Рим побара спогодба во Советот за изборниот систем во прв план. Сепак, со цел да се нагласи дека комората не е традиционална меѓународна организација составена од претставници на националните влади, Договорот од Париз го корисеше терминот „претставници на народите”. Собранието не беше првично наведено во планот на Шуман, поради тоа што постоеја надежи дека Заедницата ќе ги користи институциите (Собранието, Судот) на Советот на Европа. Кога ова стана невозможно, поради британските забелешки, мораше да бидат создадени посебни институции. Собранието беше наменето како демократска контра-тежина и надзор на Врховниот орган, да го советува, но и да има власт за отпуштање на Органот поради некомпетентност, неправда, корупција или измама. Прв Претседател (како и гласноговорник) беше Пол-Анри Спаак.
Специјалниот Совет на министри (еквивалент на сегашниот Совет на Европската Унија) беше составен од претставници на националните влади. Секоја држава претседаваше со Претседателството во период од три месеци, ротирајќи меѓу нив по азбучен ред. Еден од неговите клучни аспекти беше усогласување на работата на Врховниот орган и на националните влади, кои сè уште беа одговорни за државните општи економски политики. Од Советот исто така се бараше да дава мислења за одредени области од работата на Врховниот орган. Прашањата поврзани само со јаглен и челик, беа единствено во доменот на Врховниот орган и во овие области Советот (за разлика од денешниот Совет) можеше да само делува како надзорник на Органот. Сепак, за области надвор од јагленот и челикот, беше задолжителна согласност од Советот.
Судот на правдата требаше да обезбеди надзор на законот на ЕЗЈЧ како и толкување и примена на Договорот. Судот беше составен од седум судии, именувани со заедничка согласност на националните влади за шест години. Не постоеја услови дека судиите треба да бидат од одредена националност, едноставно дека тие се квалификувани и дека нивната независност нема никакво сомневање. Судот беше потпомаган од два Генерални адвокати.
Советодавниот комитет (слично на Економскиот и социјален комитет) имаше помеѓу 30 и 50 членови подеднакво поделени помеѓу производителите, работниците, потрошувачите и дилерите во секторот за јаглен и челик. Повторно, немаше национални квоти, туку Договорот бараше од претставниците на европските асоцијации да ги организираат нивните сопствени демократски процедури. Тие требаше да постават правила за да го направат своето членство целосно „'застапувачки'” за демократски организираното граѓанско општество. Членовите беа назначени на две години и не беа обврзани со мандат или наредби од организациите кои ги именуваа. Комитетот имаше потполно собрание, биро и претседател. Повторно, потребните демократски процедури не беа воведени и номинацијата на овие членови остана во рацете на националните министри. Врховниот орган беше должен, во одредени случаи каде тоа беше соодветно, да се консултира со Комитетот и да го известува. Советодавниот комитет остана посебен (и покрај спојувањето на други институции) до 2002 година, кога Договорот истече и неговите должности беа преземени од страна на Економскиот и социјален комитет (ЕСК). И покрај неговата независност, Комитетот соработуваше со ЕСК кога тие беа консултирани за истото прашање.
Успеси и неуспеси
Нејзината мисија (Член 2) беше сеопфатна: да се „'придонесе за растот на економијата, развојот на вработување и подобрување на животниот стандард'” на своите граѓани. Во однос на производството на јаглен и челик, Заедницата имаше мал ефект со значително намалување на секторите и зголеменување во однос на светските трендови. Трговијата меѓу членовите се зголеми (десеткратно за јаглен), што ги заштеди средствата на членовите со тоа што немаше увоз на ресурси од САД, особено во оние држави каде што имаше смалувања. Врховниот орган исто така, издаде 280 заеми за модернизација на индустријата со што и помогна на индустријата за подобрување на производството и намалување на трошоците. Трошоците биле дополнително намалени со укинувањето на царините на границите.
Меѓу најголемите достигнувања на ЕЗЈЧ се оние поврзани со социјалните прашања. Некои рудници, на пример, беше јасно дека се неодржливи без владините субвенции. Некои рудари имаа исклучително сиромашни домаќинства. Повеќе од 15 години таа финансираше 112.500 станови за работниците, и плаќаше 1.770 $ по стан, овозможувајќи им на работниците да купат дом кој инаку не би можеле да си го дозволат. ЕЗЈЧ, исто така, плати половина од трошоците за професионалното прераспределување на оние работници кои ги изгубија своите работни места, кога постројките за јаглен и челик почнаа да се затвораат. Во комбинација со помошта за регионалните реконструкции, ЕЗЈЧ потроши 150.000.000 $ за создавање на 100.000 работни места, од кои една третина беа за невработените работници за јаглен и челик. Гаранциите за благосостојба создадени од страна на ЕЗЈЧ беа проширени и за работниците надвор од секторот за јаглен и челик од страна на некои од нејзините членови.
Далеку поважно од создавањето на првата социјална и регионална политика на Европа, се вели дека е тоа што ЕЗЈЧ го воведе Европскиот мир. Тоа го вклучуваше и првиот Европски данок на континетот. Ова беше рамниот данок, оданочување на производството со максимална стапка од еден процент. Имајќи предвид дека земјите на Европската заедница сега се соочуваат со најдолгиот период на мир во повеќе од две илјади години, ова е опишан како најевтин данок за мир во историјата. Беше избегната уште една светска војна, или „'светско самоубиство'” како што Шуман ја нарекуваше оваа закана во 1949 година. Во Октомври 1953 година Шуман изјави дека е елиминирана можноста за уште една европска војна. Меѓу земјите-членки мораше да преовладува аргументирање.
Меѓутоа, ЕЗЈЧ не успеа да постигне неколку основни цели на Договорот од Париз. Постоеја надежи дека ЕЗЈЧ ќе спречи повторно појавување на големи групации за јаглен и челик како што е Концерн (Konzerne), која му помогна на Адолф Хитлер да ја зголеми власта. Во размените во Студената војна, повторно се појавија картелите и големите компании, што доведе до очигледно одредување на цените (уште еден елемент кој требаше да се реши). Со демократски надзорен систем најлошите аспекти на минатата злоупотреба се избегнаа со анти-картел овластувањата на Органот, првата меѓународна анти-картел агенција во светот. На успешните фирми им беше дозволено да се прошират во Европски пазар без непотребна доминација. Нафтата, гасот, струјата, станаа природни конкуренти на јагленот и ја скршија моќта на картелите. Исто така, со преминот кон нафта, Заедницата не успеа да дефинира соодветна енергетска политика. Договорот на Евроатом во голема мера беше задушен од де Гол и европските влади го одбија предлогот за Енергетска заедница, вклучувајќи електрична енергија и други вектори што беше предложено во Месина во 1955 година. Во време на висока инфлација и монетарна нестабилност ЕЗЈЧ, исто така, не успеа да обезбеди нагорно изедначување на платите на работниците во рамките на пазарот. Овие грешки може да се припишат на преголемите амбиции во краток временски период, или дека целите беа само политички поставени да бидат занемарени. Се тврди дека најголемите достигнувања на Европската заедница за јаглен и челик лежат во своите револуционерни демократски концепти за наднационална Заедница.
1859 во архитектурата
1859 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Егиндикол (округ)
Егиндикол е округ во Казахстан во покраината Акмоле во северен Казахстан.
Германско-руски односи
Германско-руски односи (Германо-российские отношения, Deutsch-russische Beziehungen) — билатерални односи меѓу Германија и Руската Федерација.
Историја
Со создавањето на Кралство Прусија во 1701 и прогласувањето на Руската Империја во 1721, двете моќни нови држави започнале со своите контакти.
Тие се бореле на спротивни страни во текот на Војната за австриското наследство (1740-1748). Русија и Прусија повторно војувале во Седумгодишната војна (1756-1763). Кога рускиот цар Петар III дошол на власт, тој склучил мир со Прусија од потпишувањето на Договорот од Санкт Петербург. Прусија и Русија тогаш соработувале во поделбата на Полско-литванската Државна Заедница во 1772, 1793 и 1795 година.
Русија и Прусија имале апсолутните монархии кои остро реагирале против Француската револуција и биле дел од коалицијата против новиот француски режим за време на Наполеоновите војни. Прусија била потресена од револуции од 1848.
По создавањето на Германското Царство, односите меѓу двете земји се влошиле. Претходно во 1872 година била формирена тројна коалиција меѓу Русија, Австрија и Германија. Лигата изјавила дека републиканизмот и социјализмот биле заеднички непријатели. Во 1877-1878, Русија водела победничка војна со Отоманското Царство и се обидела да се наметне во договорот од Сан Стефано. Ова ја вознемирило британската политика кое довело до потпишување на Берлинскиот договор (1878).
Во 1879 година, Бизмарк формирал двојна алијанса на Германија и Австроунгарија, со цел меѓусебна воена помош во случај на напад од Русија, која не била задоволна од договорот постигнат на Берлинскиот конгрес. Воспоставувањето на двојната алијанса довела да Русија зеде помирувачки став, а во 1887 година бил потпишан договор меѓу Германија и Русија со кој двете сили се согласиле за заедничка воена поддршка во случај француски напад на Германија, или австриски напад врз Русија.
Русија во следните години била мошне загрижена за големата индустријализација на Германија. Во 1907 година Русија влегла во коалиција со Велика Британија и Франција. Така по започнувањето на Првата светска војна, Русија и Германија биле на спротивните страни. По крајот на војната во Русија бил воведен комунизмот кој пак го потпишал Брест-литовскиот договор од 1917 година во корист на Германија. И покрај тоа, Германија на крајот од војната останала како поразена земја.
По крајот на војната Вајмарската Република и Советскиот Сојуз создале билатерални односи. Со доаѓањето на Адолф Хитлер на власт во Германија односите меѓу двете земји се заладиле поради антисловенската и антикомунистичката политика на Германија. Во текот на Втората светска војна, овие две земји потпишале договор за ненапаѓање, но договорот бил прекршен по почетокот на операција Барбароса од страна на Нацистичка Германија. Следувал конфликт кој во историјата на човештвото бил катастрофален и најкрвав.
По паѓањето на Берлинскиот ѕид и рапаѓањето на СССР биле создадени денешните држави Русија и Германија. Односите меѓу двете земји по падот на социјализмот се генерално добри, но не секогаш без тензија. Германскиот канцелар Герхард Шредер поставил висока вредност на односите со Русија и работите за завршување на гасоводот меѓу двете земји. Неговиот наследник, Ангела Меркел била повеќе критички настроена кон рускиот претседател Владимир Путин главно поради наводното непочитување на човечките права во Русија.
Два живота (филм)
Два живота е филм, во режија на Џорџ Мас и Џудит Кауфман. Главните улоги ги толкуваат: Џулиен Колер, Лив Улман, Свен Нордин и Кен Дукен.
Содржина
Кетрин е жена која своевремено била одгледана во дом за сираци во Источна Германија, откако нацистите ја одзеле од нејзината мајка во Норвешка. По повеќе години поминати во Источна Германија, таа успева да побегне и ја бара својата мајка. Во 1990 година, таа наоѓа едно среќно норвешко семејство.
1860 во архитектурата
1860 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Јаша Зитерлин
Јаша Зитерлин (Jasha Sütterlin; р. во Фрајбург во Брајсгау) — германски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2016. Во јуни 2017 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017. Исто така, бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2020.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
1861 во архитектурата
1861 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Кадин (титула)
Кадин (османлиски турски: قادین) — титулата која се доделувала на официјалните жени на султаните на Отоманското Царство кон крајот на 16 век и почетокот на 17 век. Според традицијата, султанот имал четири официјални жени (Кадин-ефенди), но имало случаи кога султанот имал 5 до 8 жени, со неограничен број на икабали. Претходно, жените на султанот ги поседувале титулите хатун или хасеки. Титулата официјално била воведена од Ахмед III кратко време по неговото застанување на престолот.
Шевченковски реон
Реонот бил основан во 1937 година. Историјата на реонот се поврзува со самото основање на старата киевска држава, Киевска Рус. Во оваа област се наоѓа планината каде според верувањата апостол Андреј го поставил почетокот на христијанството. Освен тоа, позначајни туристички атракции и места се:
Сатору Јамагиши
(роден ) — јапонски фудбалер.
Англичанецот кој се качил...
Англичанецот кој се качил на рид, а слегол од планина (англиски: The Englishman Who Went Up a Hill but Came Down a Mountain) е британски филм од 1995 година, во режија на Кристофер Монгер. Главните улоги ги толкуваат: Хју Грант и Тара Фицџералд.
Содржина
Во 1917 година, за време на Првата светска војна, двајца англиски картографи го посетуваат малото село Финон Гарв, во Јужен Велс за да ја измерат висината на „првата планина во Велс“. Мештаните се горди на својата „планина“, но потоа се разочарани и бесни, кога картографите ќе утврдат дека тоа е само рид. Не сакајќи да бидат ограничени од географските правила, мештаните се договараат од ридот да направат планина, но притоа мора да ги спречат Англичаните да си заминат пред да биде завршена работата.
Никифорово
Никифорово (познато и како Ниќифорово) — село во Општина Маврово и Ростуше, сместено на брегот на Мавровското Езеро.
Географија и местоположба
Селото е поврзано со асфалтниот месен пат P-413 со соседните села Леуново и Маврово, пат кој го обиколува Мавровското Езеро. Од градот Гостивар е оддалечено 32 километри.
Селото има околу 100 куќи, а поголемиот дел од нив се викендици.
Историја
Во XIX век Никифорово било чисто македонско село во Гостиварската нахија на Тетовската каза. Андреј Стојанов, кој учителствувал во Тетово од 1886 до 1894 г. напишал за Никифорово:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Никифорово се состоело од 450 Македонци христијани. Целото население било двојазично, при што покрај домашниот македонски го владеело и албанскиот јазик.
Сето население на Никифорово било под врховенството на српската црква, која потајно работела под формално покровителство на Цариградската патријаршија. Во селото се правеле значајни напори за ширење на српската пропаганда, при што со сета патријаршиска област началствувал скопскиот митрополит Фирмилијан од Шабац, кој во 1902 г. забележал дека Никифорово имало 60 „српски“ куќи. Според патријаршискиот митрополит Поликарп Дебарски и Велешки во 1904 г. во Никфорово исто така имало 60 куќи, кои и тој ги нарекува „српски“. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Никифорово имало 464 Македонци „србомани“ и работело српско училиште.
Во 1906 г. е заведено дека во селото имало 77 куќи кои, под притисок на српската пропаганда ја признавале Цариградската патријаршија за своја црква. Афанасиј Селишчев во 1929 г. Никифорово го завел како село во Леуновската општина на Горнополошкиот срез со 62 куќи од вкупно 343 жители Македонци.
Во поновата историја, од Никифорово потекнуваат бројни борци во НОБ за Македонија, меѓу кои најистакнат е Видое Смилевски - Бато, народен херој и политичар. Учествува на Првото заседание на АСНОМ, бил потпретседател на Владата на НР Македонија како и претседател на Президиумот на Народното собрание на НРМ.
Чеде Филиповски - Даме е учесник во НОБ, офицер и народен херој на Македонија.
За двајцата има изградено спомен-куќи во селото.
Население
Населението во селото започнало да се намалува по првите реформи и индустријализацијата на земјата во времето на Југославија, кога жителите започнале да се иселуваат по градовите, со што бројноста на селото започнала драстично да се намалува. Неповолно кон бројот на жители се одразило и потопувањето на Мавровската Котлина, како и плодното земјиште на селото.
Според пописот од 2002 година, во Ниќифорово живеат 10 жители, сите Македонци. Според последните проценки за население (2007 г.) се појавила бројката од само двајца постојани жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 59 жители, од кои 48 Македонци, 1 Србин и 10 лица без податоци.
Родови
Никифорово е македонско село.
Според истражувањата од 1920-тите, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Гостивар, додека во периодот по војната од 1957 до 1965 година се наоѓала во некогашната општина Маврово. Во рамките на истата општина се наоѓало и во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на истоимената општина, во која покрај Ниќифорово се наоѓале и Маврово и Леуново. Самата Општина Ниќифорово била дел од Гостиварската околија. Општината Ниќифорово постоела и во периодот 1950-1952 година.
Култура и спорт
Во однос на културните установи, во селото се наоѓаат спомен-куќи посветени на народните херои Видое Смилевски - Бато и Чеде Филиповски - Даме.
Во однос на спортските објекти, селото располага со новоотворено повеќенаменско игралиште, кое било пуштено во употреба на 17 ноември 2014 година, изградено со поддршка од Владата на Македонија. Игралиштето е со површина од 1300 м2 и со димензии 45 х 28 метри. Самото игралиште е осветлувано и во текот на вечерните часови.
Во селото постои регистрирано Здружение на граѓани "НИЌИФОРОВО" кое делува активно во сферата на подобрување на секојдневниот живот.
Аланли
Аланли или Платеја (Πλατεία, Платеја) — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 39 километри западно од Ставрос и 52 километри источно од Солун, во северниот дел на Халкидик. Селото се наоѓа во непосредна близина до Загливер и некогашното Кизели. Лежи на надморска височина од 495 метри.
Историја
Во XIX век Клисели било македонско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.
Во 1926 година селото било преименувано во Платеја.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско село со 51 семејства и со 185 жители, додека во 1940 година селото броело 42 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 388 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 383 жители, во 1971 година имало 126 жители, во 1981 година имало 1 жител, додека во 1991 година имало 74 жители а во 2001 имало 74 жители. Денеска, населението на селото е 27 жители според пописот од 2011 година.
Алан Дан
Алан Џејмс Дан (роден на 23 август 1982 година во Даблин) — ирски фудбалер кој во моментов игра како дефанзивец за англискиот тим Милвол.
NGC 3314B
Откривање
Објектот е откриен на 24 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3314B е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 3314B има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 98°.
Други поделби
Проучување на NGC 3314B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 87327. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 325; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6641. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1017.
Икбал (титула)
Икбал (османлиски јазик: اقبال) — титула која била доделувана на придружничките на султанот на Отоманското Царство, и хиерархиски тие се наоѓале под кадин, кои биле официјални сопруги на султанот. Султаните обично имале три, четири и шест икбали. Тие биле жени издвојувани како омилени придружнички на султанот, и биле во линијата на промоција во ранг на кадин, по смртта или разводот на една од вторите. Икбалите понекогаш станувале мајки на султанските деца.
Ом
Ом (симбол: Ω) — изведена SI-единица за електричен отпор, именувана по германскиот физичар Георг Симеон Ом. Иако неколку емпириски изведени стандардни единици за изразување на електричен отпор биле развиени во врска со првите примени во телеграфијата, Британската асоцијација за унапредување на науката уште од 1861 година предложила единица изведена од постоечки единици за маса, должина и време и од соодветна големина за практична работа. Дефиницијата за ом била ревидирана неколкупати. Денешната дефиниција за ом била изведена од квантниот Холов ефект.
Дефиниција
Ом се дефинира како електричен отпор помеѓу две точки на спроводник кога постојана потенцијална разлика од еден волт во спроводникот произведува струја од еден ампер. Спроводникот не е место на која било електромоторна сила.
каде што се појавуваат следните единици: волт (V), ампер (A), сименс (S), ват (W), секунда (s), фарад (F), џул (J), килограм (kg), метар (m), и кулон (C).
Во некои случаи отпорот на спроводник во омови е приближно константен во рамките на одреден опсег на напони, температури и други параметри. Тие се нарекуваат линеарни отпорници. Во други случаи отпорот варира (на пример, термистори).
Претворање
Сименс (симбол: S) е изведена SI-единица за електричен отпор и адмитанса, позната како мо (ом наопаку, симбол: ℧); таа е реципрочна вредност на отпорот во омови (Ω).
Моќноста како функција на отпорот
Моќноста потрошена од отпорник може да се пресмета од отпорот и напонот или струјата кои се вклучени. Формулата е комбинација од Омовиот закон и Првиот Џулов закон:
каде
Линеарниот отпорник има постојана вредност на отпорот покрај сите применети напони или струи; во пракса голем број отпорници се линеарни во определен корисен опсег на струи. Нелинеарни отпорници имаат вредност што може да варира зависно од употребениот напон (или струја). Кадешто наизменична струја е применета во колото (или кога вредноста на отпорот е временска функција), релацијата погоре е вистинита во кој било момент, но пресметка на просечна моќност во временски интервал побарува интеграција на „моменталната“ моќност во тој интервал.
Бидејќи омот припаѓа на кохерентниот систем на единици, кога секој од овие квантитети има своја соодветна SI-единица ( P за ват, R за ом, V за волт и I за ампер) оваа формула останува валидна бројчено кога се користени овие единици.
Историја
Рапидниот пораст на електротехнологијата во втората половина од 19 век создал потреба од рационален, кохерентен, доследен и интернационален систем на единици за електрични големини. На телеграфите и другите први корисници на електрична енергија во 19 век им била потребна практична стандардна единица за мерење на отпор. Отпорот бил често изразен како множител на отпорот на стандардна должина на телеграфски жици; различни агенции користеле различни бази за стандард, затоа единиците не биле спремни за размена. Така дефинираните електрични единици не биле во кохерентен систем со единиците за енергија, маса, должина и време, барајќи да се користат конверзни фактори во пресметки поврзани со енергија или моќност до отпор.
Бидејќи таканаречените „апсолутни“ единици за полнеж и струја се изразени како комбинации од единици за маса, должина и време, димензионална анализа од релациите помеѓу потенцијал, струја и отпор покажува дека отпорот е изразен во единици за должина во време — брзина. Некои први дефиниции за единица за отпор, на пример, дефинирале единица отпор како еден квадрант од Земјата во секунда.
Различни стандарди за артефакти биле предложени како дефиницијата за единицата за отпор. Во 1860 година Вернер фон Сименс (1816–1892) објавил сугестија за a репродуцирачки стандард за отпор во Погендорфовиот Annalen der Physik und Chemie. Тој предложил столб од чиста жива, од еден милиметар на квадрат во пресек, еден метар долг: Сименсова живина единица (Siemens mercury unit). Сепак, оваа единица не била кохерентна со другите единици. Еден предлог бил да се измисли единица заснована на живин столб која би била кохерентна – делотворна, прилагодувајќи ја должината до отпор од еден ом. Не сите корисници на единици ги имале ресурсите за да извршат метролошки експерименти до бараната прецизност, затоа биле потребни работни стандарди замислени да се засноваат на физички дефиниции.
Во 1861 година, Латимер Кларк (1822–1898) и Чарлс Брајт (1832–1888) го претставиле својот труд на средба на Британската асоцијација за унапредување на науката со сугестија да се воспостават стандарди за електричните единици, предлагајќи имиња за овие единици изведени од имиња на еминентни научници, 'Ома', 'Фарад' и 'Волт'. Британската асоцијација за унапредување на науката во 1861 година оформи комитет вклучувајќи ги Џејмс Кларк Максвел и Вилијам Томсон кој составил извештај за стандарди за електричен отпор. Нивните цели биле да измислат единица што била од соодветна големина, дел од комплетен систем за електрични пресметувања, кохерентна со единиците за енергија, стабилна, репродуктивна и заснована на Францускиот метрички систем. Во третиот извештај на комитетот, 1864, единицата за отпор е наведена како "B.A. единица, или Ohmad". Од 1867 единицата е наведена едноставно како Ом.
The B.A. ом требало да биде 109 СГС единици но заради грешка во пресметување, дефиницијата била за 1,3% помала. Грешката била значајна за подготовка на работни стандарди.
На 21 септември 1881 година Congrès internationale d'électriciens (меѓународна конференција на електричари) дефинирале практична единица „ом“ за отпорот, заснована на СГС единици, користејќи живин столб на нула Целзиусови степени, слично на апаратот предложен од Сименс.
Легален ом, е репродуктивен стандард, бил дефиниран од Меѓународната конференција на електричари во Париз во 1884 година како отпорот на живин стоб со специфична тежина и 106 cm долг; ова било компромисна вредност помеѓу B. A. единицата (еквивалентно на 104,7 cm), единицата сименс (100 cm по дефиниција), и единиците СГС. Иако наречен „легален“, овој стандард не бил усвоен од ниедно национално законодавство. „Меѓународниот“ ом бил дефиниран како живин столб долг 106,3 cm lсо маса 14,4521 грама и 0 °C на Интернационалната Electrical Conference во 1893 година во Чикаго. Оваа дефиниција станала база за легалната дефиниција на ом во неколку држави. Во 1908 година, следната Меѓународна електричарска конференција ја потврдила оваа дефиниција. Стандардот на живиниот столб се задржал сè до 1948 година на Генералната конференција за тежина и мерка, кога омот бил редефиниран во апсолутни услови наместо како артефакт стандард.
До крајот на 19 век, единиците биле разбрани и усогласени. Дефинициите би се смениле со мал ефект врз комерцијалната употреба на единиците. Напредокот во метрологијата дозволила дефинициите да се формулираат со висок степен на прецизност и повторливост.
Симбол
При припрема на електронски документи, некои софтверски апликации за уредување документи користеле фонт со симболи за да го прикажат знакот Ω. Ако фонтот не е поддржан, наместо омега е прикажано W ("10 W" наместо "10 Ω", на пример). A бидејќи W претставува SI-единица за моќност (ват) ова може да доведе до конфузија.
Во електронската индустрија често се користи R наместо симболот Ω, така што, отпорник од 10 Ω може да се прикаже како 10R. Ова е Британскиот стандарден код BS 1852. Користен е во многу случаи кога вредноста е во децимали. На пример, 5,6 Ω е прикажано како 5R6. Овој метод избегнува да се превиди децималната точка, којашто може нема да биде прикажана на самите компоненти или при копирање документи.
Манастир Св. Никола (Манастир)
За современата црква, видете Црква „Св. Никола“
1862 во архитектурата
1862 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Кнежевство Антиохија
Кнежевство Антиохија — крстоносна држава која била создадена во време на првата крстоносна војна на територијата на денешна Турција и Сирија во периодот од 1098 сè до 1268 година.
Опсада на Антиохија
Додека Болдвин Болонски и Танкрид се упатиле кон исток преку Мала Азија кон Едеса, голем дел од основната армија на крстоносците во првата крстоносна војна продолжиле кон југ за да ја опседнат Антиохија. Така, таа започнала во октомври 1097 година под ракаводство на Боемунд I Антиохиски. Со околу четиристотини кули, градот бил повеќе од тешко за да се освои. Опсадата продолжила и во зимата, и покрај тоа што на христијаните започнало да им се намалува храната, па затоа според легендата тие биле принудени дури да си ги јадат сопствените коњи. Така, опсадата траела сè до 3 јуни 1098 година, кога крстоносците сепак успеале да ја заземат Антиохија. Но по само четири дена, огромна муслиманска војска тргнувајќи од Мосул и предводена од страна на Кербогха, пристигнала пред вратите на Антиохија, за да по само дваесетина дена повторно биде освоена од страна на муслиманската војска.
1863 во архитектурата
1863 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Давид (охридски патријарх)
Давид — охридски патријарх, поглавар на Охридската патријаршија од 1016 до 1018 г.
Се смета дека станал поглавар со доаѓањето на царот Јован Владислав на македонскиот престол по 1015 г. Во 1016 г. Давид соработувал со царот за да го заплени и убие кнезот Јован Владимир. По смртта на Јован Владислав во 1018 г. патријархот Давид се сретнал со византискоот цар Василиј II во Струмица и посредувал во преговорите помеѓу него и царицата Марија (Јовановата сопруга), и како последица на тоа било укинато Самоиловото Царство. По ова царот го отстранил Давид, но ја признал автокефалноста на Охридската архиепископија, а на нејзино чело го поставил Јован Дебарски.
Некои извори (меѓу кои и поправка, вметната од Михаил Деволски во хрониката на византискиот летописец Јован Скилица) ја поставуваат како веројатна тезата дека вистинското име на Давид е Јован, и дека Давид и Јован Дебарски се една иста личност.
Црква „Св. Димитриј“ - Маркова Сушица
Свети Димитриј — главната црква на Марковиот Манастир крај Скопје. Храмот е изграден во средината на XIV век во 1345 година, од страна македонскиот средновековен владетел Крале Марко, кој е ктитор на манстирот кој го носи неговото име.
Внатрешноста на црквата е живописна, а живописот е рапореден во повеќе зони. Во првата зона наликани се светители во цел раст, меѓу кои, на северниот ѕид биле насликани и портретите на ктиторите. Меѓутоа, овие ликови се оштетени, па е тешко да се констатира што претставуваат. Втората зона ги опфаќа композициите што го илустрираат акатистот на св.Богородица, а другите зони животот, чудата и страдањата Христови, дванаесетте "Големи празници", како и сцени од животот на св.Никола и патронот на црквата св.Димитрија.
Меѓу композициите е прикажана и една тешка човечка трагедија "Плачот на Рахела". Станува збор за убиството на сите првородени деца, од страна на Понтиј Пилат со цел да се изврши погубување на божјиот син - Исус Христос. Од портретите на северниот ѕид на црквата останале само незначителни фрагменти, додека од портретите насликани на јужната фасада на црквата, над влезната врата, зачуван е целиот ансамбл. од десната страна е прикажан во цел раст кралот Марко, облечен во кралска облека, во боја на печен окер, украсена со бисери и бесценети камења. Тој во левата рака држи развиен свиток на кој е испишан текстот: "Во Христа Бога благоверен крал Марко, го соѕодав и попишав овој божествен храм". Од другата страна над вратата во цел раст е прикажан кралот Волкашин со свиток во рацете на кој се споменува неговото име.
1864 во архитектурата
1864 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Приправници (филм)
Приправници е американски филм, во режија на Шон Леви. Главните улоги ги толкуваат: Винс Вон, Овен Вилсон, Роуз Берн, Макс Мингела и Џош Бренер.
Содржина
Били и Ник се продажни агенти чии кариери се загрозени од дигиталниот свет. Обидувајќи се да докажат дека нивното време не поминало, тие се осмелуваат да стажираат во „Гугл“, заедно со цела армија брилијантни дипломци.
Земја на слободата
Земја на слободата (англиски: Freedomland) е американски филм, во режија на Џо Рот. Главните улоги ги толкуваат: Семјуел Л. Џексон и Џулиен Мур.
Содржина
Кога Бренда, самохрана мајка од белата раса, ќе изјави дека Црнец од сиромашен кварт ѝ го украл автомобилот, со детето на задното седиште, во градот избувнува голема расна нетрпеливост. Двајца детективи, Црнец и белец, се здружуваат да го пронајдат детето и откриваат дека случајот е посложен отколку што изгледа. Имено, тие откриваат дека самата мајка е одговорна за смртта на своето дете, откако му дала преголема доза сируп за кашлање.
Рјота Цузуки
(роден ) — јапонски фудбалер.
Хрватски преплет
Хрватскиот преплет, познат како плетер или троплет на хрватски, е вид на преплет, карактеристичен по неговата три-лентна шема. Таа е една од најчесто користените шеми на хрватската предроманика. Се наоѓа на и во внатрешноста на црквите, како и во манастирите изградени во раносредновековното Кралство на Хрватите помеѓу 9 и почетокот на 12 век. Орнаменталните низи понекогаш биле групирани заедно со животински и билни фигури.
Најрепрезентативните примери на натписи украсени со преплетот ја вклучуваат Башчанската плоча и Натписот на Бранимир. Други значајни примери се наоѓаат во близина на Книн, во Ждрапан и Жевиќ од населбата Брибир, Рижинице кај Солин и во Сплит и Задар.
Хрватска има цивилна и воена декорација наречена Орден на Хрватскиот Преплет.
Галерија
Примери:
Кукуш (округ во Албанија)
Округот Кукс (албански: Rrethi i Kukësit) е еден од 36-те окрузи во Албанија, дел од областа Кукс. Кукс има население од 45,624 жители (според 2010) и зафаќа површина од 938 км2. Округот се наоѓа во северноисточниот дел на државата, со главен град Кукс. Округот ги содржи следниве населени места:
Препонска коска
Делови
Препонската коска се состои од:
Зглобови
Зглобовите овозможуваат поврзување на двете препонски коски и поврзување на ацетабулумот со главата од бутната коска:
Готска уметност
Готика или готска уметност претставувала средновековна уметност која опстојувала околу 200 години. Нејзините зачетоци се во Франција, по 12 век, како следбеничка на романтичното движење, се јавува најпрвин во архитектурата прин изработка на катедралите. По 14 век еволуира во нешто што се нарекува Интернационална готика како еден природен стил кој продолжува и во 15 век каде што се пренесува во ренесансната уметност. Примарно, готиката наоѓа примена во изработката на скулптурите, витражот, резбарството, фреско-сликарството и манискриптите. Преку готската уметност е прикажана една цела приказна преку изработени слики од областа како на христијанството така и навод од него. Најраните готски дела биле христијанските скулптури, кои се раѓале на ѕидовите на катедралите и манастирите. Христијанската уметност се одликувала со прикажани приказни од Стариот и Новиот завет. Изработките надвор од црковниот живот се однесувале најмногу на основањето на градовите, универзитетите, големиот број пазари, создавањето на новата економија и слично.
Готска скулптура
Готската скпултура во себе содржи украсување на катедралите и се употебува како додаток во архитектурата со украсни архитектонски елементи, најразлични стубови, палистери и конзоли. Балдахинската палстика претставувала основен елемент за развојот на сулптурата како самостојно уметничко дело. Во 12 и 13 век била единствена катедралска пластика со која се изработувале дела со мотиви од животот на Исус и Дева Марија како и животите на останатите светци. Волуминозноста е оновна одлика која доаѓала до израз кај овие скулптури, додека презентирањето на човечкото тело во конфронтација со пропорциите и природните облици се значајни за овој тип на уметност. Клаус Слатер, германско-бургундинскиот вајар, го означува крајот на готската скулптура и почетокот на класиката во ренесансниот стил на крајот на 15 век.
Критички осврт
Според Оскар Вајлд, готската уметност е уметност на оние чија свест ја мачеле болните сонови.
Бројчен систем
Во математиката, бројчен систем е множество од броеви, (во најширока смисла на зборот), заедно со една или повеќе операции, како собирање или множење.
Примери за бројчени системи се: природните броеви, целите броеви, рационалните броеви, алгебарските броеви, реалните броеви, комплексните броеви, p-адичните броеви, надреалните броеви и хиперреалните броеви.
За историја на бројчените системи, видете Број. За историја на симболите користени за поединечните бројки, видете Бројка.
Природни броеви
Едноставно кажано, природните броеви се состојат од множество од сите цели броеви поголеми од нула. Ова множесто се означува со задебелената голема буква N или пак со специјалниот знак \mathbb{N}. (Во некои книги природните броеви започнуваат со 0. На оваа тема математичарите досега немаат постигнато согласност.) Џузепе Пеано разработил аксиоми за природните броеви, и тој се смета за основоположник на аксиоматската теорија на броевите.
Понапредни бројчени системи
Зборот број нема општо прифатено математичко значење, а истото важи и за поимот броен систем. Наместо тоа имаме многубројни примери. Не постои правило кое диктира што е број а што не е. Некои поинтересни примери за апстракции кои можат да се сметаат за броеви се кватернионите, октонионите и трансконечните броеви.
Литература
Number system
Гилан
Гилан е покраина во Иран. Излегува на Каспиското Море, и се граничи со покраините Мазендеран, Ардабил, Занџан и Казвин. Главен град е Рашт.
Културно наследство на Македонија во Општина Пехчево
Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Пехчево според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Приковци
'''Црква „Св. Ѓорѓи“ - Приковци''' — главна селска црква во селото Приковци, во Општина Кратово. Се наоѓа на самото сретсело, во близина на регионалниот пат од Кратово до Пробиштип, кој поминува низ самото село. Околу нејзе се наоѓаат и главните селски гробишта.
Окрузи во Грција
Округ или обласна единица (περιφερειακή ενότητα) — административна единица на Грција, помала од областа, а поголема од општината. Постојат вкупно 74 окрузи, воведени со реформата „Каликратис“ на 1 јануари 2011 г. како преработка на дотогашните префектури.