cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Црква „Св. Недела“ - Сирхан
Црквата е изградена од жителите на викенд-населбата Сирхан, околу која се наоѓаат и неколку гробови, како и помошен објект за потребите на верниците. Сместена е на самиот пат кој води од Ресен.
Russula exalbicans
Russula exalbicans, е вид на печурки од родот Гулапка од фамилијата (латински Russulaceae).
Опис
Сува на допир, кадифена, не сјајна, често склона кон пукање. Кутикулата е многу тешко да се одвои од пулпата на габата.
Шапката - може да порасне од 5 до 10 см во должина. Бојата на шапката е интензивно со крвава црвена боја, со малку потемни рабови од централниот дел на шапката. Кај младите примероци, шапката е обликувана топчесто, постепено станува поконвексно и со малку свртени рабови.
Ливчињата се бели или жолти, често разгранети. Тие може да имаат зеленикава или сивкава нијанса.
Дршката е долга од 3- 7 см и  од1,5-3 см дебела, обично е бела, понекогаш со розова нијанса, има жолти дамки во основата. Со возраста, а особено кога е влажна, може да стане и малку сива. Месото на дршката е прилично густо, бело, многу тврдо, и има горчлив вкус.
Месото е бело, но на влажно време лесно посивува. Мирисот е малку овошен. Вкусот е остар, кај младите примероци е исто така остар. Старите плодни тела понекогаш се целосно меки.
Таксономија
Russula exalbicans (Pers.) Melzer[cs] & Zvára, Arch. Přírodov. Výzk. Čech. 17(4): 97. 1928
Екологија
Расте во листопадни шуми. Многу поретко во четинарски шуми.
Како и сите Гулапка, тоа е микоризна габа која формира симбиотска врска речиси исклучиво со брези те.
Затоа, гулапката се среќава главно во брезови и борови шуми или под брезите во шумските насади, на рабовите во шумските насади. Габата често се среќава и под брезите надвор од затворените шумски насади, особено во парковите, под дрворедите покрај патишта, насипи, ровови, како и на суви и полусуви пасишта и на купишта пепел.
NGC 2105
NGC 2105 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2105 се споменува и како ESO 86-SC29, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 2 јануари 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2105 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 m. NGC 2105 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 44 м 19,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 66° 55' 4".
473 Ноли
473 Ноли — мал астероид кој е припадник на Евномското семејство. Бил откриен од страна на Макс Волф на 13 февруари 1901 година, но бил набљудуван само еден месец па поради ова станува „изгубен астероид“ во наредните декади. Повторно бил забележан во 1987 година, 86 години подоцна. Ништо не се знае за неговите одлики.
Карс
Карс е град во североисточна Турција и седиште на покраината Карс.
Со население од 73,826 жители (во 2010), претставува најголем град на турската страна на границата со Ерменија. Неговото значење нараснало во 19 век, кога Карс бил освојуван од Османлиската и Руската Империја, при што во војната од 1877-1878 потпаднал под Руската Империја. За време на Првата светска војна, Османлиите ја презеле контролата врз градот во 1918 година, но примирјето од Мудрос биле принудени да се откажат од него во корист на Првата ерменска република. За време на Турско-ерменската војна од 1920, турските револуционери го освоиле градот за последен пат.
Писмо од Гоце Делчев до Никола Малешевски (1899)
Во прилог следи извадок од писмото на Гоце испретено до Никола Малешевски на.
Спорност
Според дел од бугарската академска заедница, ова писмо е доказ за бугарската национлна свест на Гоце Делчев. Сепак, голем број македонски историчари ја спорат оваа теза и сметаат дека спорниот дел според начинот и контекстот во кој е напишан е само иронија и не се мисли на националната свест. Како поткрепа на овој став се бројните други писма на Делчев во кои јасно се искажува за Македонец.
Смртта ѝ прилега
Смртта ѝ прилега (англиски: Death Becomes Her) — американски филм, во режија на Роберт Земекис. Главните улоги ги толкуваат Мерил Стрип и Брус Вилис.
Сухи Врх (Моравске Топлице)
Сухи Врх (словенечки: Suhi Vrh) — населба во Општина Моравске Топлице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
IC 144
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 144 се споменува и како ESO 157-29, IRAS 04253-5317.
Откривање
Објектот е откриен на 7 декември 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 26 м 33,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -53° 11' 18". Положбениот агол на објектот е во износ од 49°.
Други поделби
Проучување на IC 144 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15102.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Хумболтов пингвин
Хумболтовите пингвини се средноголеми пингвини, растејќи на 56-70 см високи и тежат 3,6-5,9 кг. Тие имаат црна глава со бела граница што тече од зад окото, околу црните обвивки и брадата, и се спојуваат на грлото. Тие имаат црно-сиви горни делови и белузлави подземни делови, со црна лента на градите што се протега по крилјата до бутот. Тие имаат месесто-розова основа на клунот. Малолетниците имаат темни глави и немаат црно обоен граден појас. Тие имаат боцки на нивниот јазик што ги користат за да го држат пленот.
Хумболтовите пингвини се гнездат на островите и карпестите крајбрежја, дупчејќи дупки во гваноата и понекогаш користат гребење или пештери. Во Јужна Америка, хумболтовиот пингвин се наоѓа само по должината на брегот на Тихиот Океан, и опсегот на хумболтовиот пингвин се преклопува со оној на магеланскиот пингвин, на средишниот чилеански брег. Повремен е во Еквадор и Колумбија. Познато е дека хумболтовиот пингвин живее во колонии на мешани видови со магеланскиот пингвин на најмалку две различни места на југот на Чиле.
Хумболтовиот пингвин станал фокус на екотуризмот во последните децении.
Етимологија
И хумболтовиот пингвин и хумболтовата струја биле именувани по Александер фон Хумболт. Во Перу е познат како „пахаро-нињо“, што во превод значи „птица-бебе“, поради одењето и оддалечените крилја на летањето, што укажува на сликата на новороденче на плажа.
Раширеност и живеалиште
Хумболтовиот пингвин е најголем грабливец ендемичен на западниот брег на Јужна Америка.
Раширеноста на размножување на хумболтовиот пингвин се движи од јужно Чиле долж сувите крајбрежни региони на пустината Атакама до суптропскиот остров Фока на северот на Перу. Неговиот опсег е ограничен на крајбрежјето и крајбрежните острови погодени од хумболтовата струја, што обезбедува постојано снабдување со храна, со што се поддржува огромни населенија на морски птици. Во Чиле, најважната колонија за размножување е во островот Чањарал.
Исхрана
Хумболтовиот пингвин претежно се храни со пелагични јата на риби. Потрошувачката на главонози и ракови варира помеѓу населенијата. Северните колонии консумираат примарно риба гар, додека јужните населенија првенствено консумираат сардела, арауканска харинга и сребреностранична риба. Постојат сезонски разлики во исхраната на хумболтовиот пингвин кои ги одразуваат промените во достапноста на видовите риби низ годишните времиња.
Поведение при потрага по храна
Хумболтовиот пингвин е гледачки ловец. Хумболтовите пингвини ги напуштаат своите острови за да бараат храна по изгрејсонцето и различно населенија имаат различно претпочитано барање храна од колонијата. Нивниот ритам на потрага зависи од интензитетот на светлината. Тие поминуваат повеќе време во потрага по храна за време на ноќните патувања. Рибите најмногу се запленуваат одоздола преку кратки, плитки нуркања.
Опсегот при потрага на хумболтовите пингвини е помеѓу 2 и 92 км од Пан де Азукар, со 90% од потрагата по храна од опсег од 35 км околу островот и 50% од опсегот од 5 км. Максималната достигната длабочина е 54 м.
Неуспешните одгледувачи земаат подолги патувања за потрага по храна со подолги и подлабоки нуркања. Тие исто така нуркаат поретко отколку одгледуваните пингвини.
Вокализација
Хумболтовиот пингвин има различни повици што ги користи за комуникација на различни начини. Функцијата на нејзините повици е конзистентна кај видовите Spheniscus.
Ако поединец е премногу близу до возрасен хумболтов пингвин, „јел“ е предупредувачки повик, по што следи клукање или бркање доколку игнорира. Поголема густина на пингвини доведува до повеќе територијално и агресивно поведение, што доведува до повеќе извици.
„Троб“ е мек повик помеѓу парови во гнездото, што се користи со инкубирање на птици кога нивните партнери се враќаат во гнездото.
„Бреј“ е долг повик што се користи за привлекување партнер и рекламирање на територија за време на периодите пред поставување и пред ведење. Тоа е засебно различен повик во сите променливи: слогови по повик, времетраење, меѓусложни интервали, времетраење на слоговите и честота. Кога повикува, птицата ја покажува главата нагоре и полека ги мавта перките при повик.
„Додворувачки бреј“ е сличен на „бреј“, сепак се претпоставува поинакво држење на телото и се дава синхроно по парови за време на периодот пред положување: птиците стојат заедно покажувајќи го вратот и главата нагоре, со влечки настрана.
„Пип“ го даваат пилиња кои молат за храна.
Половен диморфизам
Полот на хумболтовиот пингвин не може да се препознае преку разлики во перјето, бидејќи тие се мономорфни. Мажјакот е потежок и поголем од женките. Нивниот пол може да се одреди преку ширината на главата и должината на сметката; мажјакот има подолг клун од женката.
Додворување
За време на додворувањето, хумболтовите пингвини ја наведнуваат главата едни кон други и разменуваат меѓусебни погледи со секое око, алтернативно. На екстатичниот приказ за привлекување партнер, птицата ја протега главата вертикално, се спушта градите, ги размавта крилјата и испушта силен повик налик на икање на магаре. Меѓусебното прикажување се состои од пар што стои рамо до рамо и ги повторува дејствата на екстатичкиот приказ.
Размножување
Хумболтовиот пингвин се гнезди во незбиени колонии, при што повеќето парови положуваат две јајца со иста големина, оддалечени 4 дена, за што е потребно 41 дена инкубација. Нивниот распоред за размножување е прилагоден во зависност од изобилството на храна. Тие се размножуваат веднаш по митарењето, кога храната изобилува и сончевото зрачење се намалува.
Хумболтовиот пингвин несе јајца од март до декември, но исто така и несе во април и август – септември, поради поединци кои имаат второ квачење. Половина од женките успешно имаат две квачења годишно, а повеќето биле двојни потомства. Ако паровите ги загубат своите јајца во текот на првата сезона на размножување, тие несат за нова квачење во рок од 1-4 месеци. Инкубацијата се менува во просек, 2,5 дена, пред едниот родител да го преземе и дозволи другиот да се хранат. Нема никакви разлики во придонесот за обезбедување средства од машки и женски родители.
Пилињата се изведуваат главно со разлика од 2 дена. Пилињате се полунегувачки и вгнездени и чувани од еден родител, додека другите бара храна. Пилињата се хранат само еднаш на ден. Пилињата остануваат без надзор на местото на гнездото по одредена возраст и двајцата родители хранат истовремено.
Места за размножување
Историските места за размножување на овој вид се јами на гуанови слоеви. Гнезда на хумболтовиот пингвин може да се најде и во пештери, вдлабнатини, врвови на карпи, плажи и површини покриени со вегетација. Тие исто така се гнездат на неколку перуански острови каде може да се најде вистинска почва за копање. Поголемиот дел од пингвините се размножуваат на врвовите на карпите.
Преселба
Хумболтовите пингвини се седечки за време на сезоната на размножување, остануваат во близина на нивните гнезда и покажуваат верност на местото на размножување. Тие можат да покриваат големи растојанија, особено како одговор на недостаток на храна или промени во условите на животната средина. Тие се вистински преселници меѓу Перу и Чиле.
NGC 321
NGC 321 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 321 се споменува и како MCG -1-3-43, NPM1G -05.0031.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 321 е од видот SBcd. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 321 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Други поделби
Проучување на NGC 321 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3443. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 217; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4680. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1206.
Република Тексас
Република Тексас (Republic of Texas; República de Tejas) — суверена држава во Северна Америка која постоела од 2 март 1836 година до 19 февруари 1846 година, то ест речиси 10 години, иако Мексико ја сметал за своја бунтовничка покраина во текот на целото нејзино постоење. Се граничела со Мексико на запад и југозапад, со Мексиканскиот Залив на југоисток, со двете американски сојузни држави Луизијана и Арканзас на исток и североисток и со територии на Соединетите Држави кои опфаќале делови од денешните американски држави Оклахома, Канзас, Колорадо, Вајоминг и Ново Мексико на север и запад. Англо-американските жители на републиката биле познати како Тексасци.
Регионот на мексиканската држава Коахуила и Тексас, кој вообичаено се нарекува мексикански Тексас, ја прогласила својата независност од Мексико за време на Тексаската револуција во 1835–1836 година, кога Централистичката Република Мексико ја укинала автономијата на државите во Првата Мексиканска Република. Големите борби во војната за независност на Тексас завршиле на 21 април 1836 година, но мексиканскиот конгрес одбил да ја признае независноста на републиката, бидејќи договорот бил потпишан од мексиканскиот претседател генерал Антонио Лопез де Санта Ана под принуда како затвореник на Тексасците. Периодични конфликти меѓу Мексико и Тексас се одвивале во 1840-тите. Соединетите Американски Држави ја признале Република Тексас во март 1837 година, но одбиле да ја анектираат територијата.
Границите кои ги опфаќала Републиката се засновале на договорите од Веласко помеѓу новосоздадената Република Тексас и генералот Санта Ана, кој бил заробен во битка. Источната граница била дефинирана со Договорот Адамс-Онис од 1819 година меѓу Соединетите Држави и Шпанија, кој ја признал реката Сабин како источна граница на шпанскиот Тексас и западна граница на територијата Мисури. Според Договорот Адамс-Онис од 1819 година, пред независноста на Мексико во 1821 година, Соединетите Држави се откажале од своето барање за шпанска територија на исток од Карпестите Планини и северно од Рио Гранде, за која тврделе дека ја стекнале како дел од Набавката на Луизијана од 1803 година.
Јужната и западната граница на републиката со Мексико била спорна во текот на целото постоење на републиката, бидејќи Мексико ја оспорувало независноста на Тексас. Тексас тврдел дека реката Рио Гранде е нејзина јужна граница, додека Мексико инсистирало на тоа дека реката Нуес е границата. Во пракса, голем дел од спорната територија била окупирана од Команчите и надвор од контролата на која било држава, но Тексас ги сметал и источните делови на Ново Мексико, кои биле управувани од Мексико во текот на овој период, како дел од својата територија.
Тексас бил анектиран од Соединетите држави на 29 декември 1845 година, и бил примен во Унијата како 28-та држава на тој ден, при што трансферот на власта од Републиката во новата држава Тексас бил формално извршен на 19 февруари 1846 година. Сепак, Соединетите Држави го наследиле јужниот и западниот пограничен спор со Мексико, кој одбил да ја признае независноста на Тексас или понудите на САД за купување на територијата. Следствено, анексијата ја предизвикало Мексиканско-американската војна (1846–1848).
Мексикански Тексас
Заедно со остатокот од Мексико, Тексас ја стекна својата независност од Шпанија во 1821 година по Договорот од Кордоба, а новата мексиканска држава била организирана според Планот на Игуала, кој го создаде Мексико како уставна монархија под нејзиниот прв император Агустин де Итурбид. За време на транзицијата на територијата од шпанска власт во независната земја Мексико, Стивен Ф. Остин предводеше група американски доселеници познати како Старите триста, кои преговараа за правото да се населат во Тексас со шпанскиот кралски гувернер на територијата. Бидејќи мексиканската независност била ратификувана од Шпанија набргу потоа, Остин подоцна отпатува во Мексико Сити за да обезбеди поддршка од новата земја за неговото право да се насели во областа. Првата мексиканска империја била краткотрајна, заменета со републиканска форма на владеење во 1823 година. Во 1824 година, ретко населените територии Тексас и Коахуила биле споени за да се формира државата Коахуила и Тексас. Главниот град бил контроверзно сместен во јужниот дел на Коахуила, најоддалечениот дел од Тексас.
По водството на Остин, дополнителни групи доселеници, познати како Емпресариос, продолжија да го колонизираат мексиканскиот Тексас со жители од Соединетите Држави. Зголемувањето на цената на памукот и успехот на плантажите на Мисисипи поттикна голем број бели Американци да мигрираат во Тексас и да добијат робови за да се обидат да го реплицираат успешниот модел. Во 1830 година, мексиканскиот претседател Анастасио Бустаманте ја забрани американската имиграција во Тексас, по неколку конфликти со Емпресариите околу статусот на ропство, кое било укинат во Мексико во 1829 година, но кој Тексасците одбија да го прекинат. Тексасците го замениле ропството со долгорочни договори за ропство потпишани од „ослободените“ робови во Соединетите Држави за да работат околу укинување на ропството. Гневни поради мешањето на мексиканската влада, Емпресариос ја одржале Конвенцијата од 1832 година, што бил првиот формален чекор на Тексаската револуција.
До 1834 година, американските доселеници во областа беа побројни од Мексиканците со значителна разлика. По серијата помали престрелки меѓу мексиканските власти и доселениците, мексиканската влада, плашејќи се од отворен бунт на нивните англо поданици, почна да го засилува военото присуство во Тексас во текот на 1834 година и почетокот на 1835 година. Мексиканскиот претседател Антонио Лопез де Санта Ана го отповика Уставот од 1824 година на Мексико и почна да ја консолидира моќта во централната влада под свое раководство. Во 1835 година, централната влада ги подели Тексас и Коахуила на два одделни одделенија. Тексиското раководство под Остин започнало да организира своја војска, а непријателствата избувнале на 2 октомври 1835 година, во битката кај Гонзалес, првиот ангажман на Тексасската револуција. Во ноември 1835 година, била формирана привремена влада позната како Консултации за да се спротивстави на режимот на Санта Ана (но не прогласи независност од Мексико). На 1 март 1836 година, Конвенцијата од 1836 година дојде на ред, а следниот ден прогласи независност од Мексико, формирајќи ја Република Тексас.
Политика
Сем Хјустон бил избран за нов претседател на Република Тексас на 5 септември 1836 година.[18] Вториот Конгрес на Република Тексас се свикал еден месец подоцна, во октомври 1836 година, во Колумбија (сега Западна Колумбија). Стивен Ф. Остин, познат како Таткото на Тексас, почина на 27 декември 1836 година, откако два месеци служеше како државен секретар за новата Република.
Во 1836 година, пет локации служеле како привремени престолнини на Тексас (Вашингтон-на-Бразос, Харисбург, Галвстон, Веласко и Колумбија), пред претседателот Сем Хјустон да го пресели главниот град во Хјустон во 1837 година. Следниот претседател, Мирабо Б. Ламар, го преселил главниот град во новиот град Остин во 1839 година.
Првото знаме на републиката било „Бурнет знамето“ (единечна златна ѕвезда на лазурно поле), по што во 1839 година официјално било усвоено знамето на осамена ѕвезда.
Внатрешната политика на Републиката се фокусираше на две фракции. Националистичката фракција, предводена од Ламар, се залагаше за континуирана независност на Тексас, протерување на Индијанците и проширување на Тексас до Тихиот Океан. Нивните противници, предводени од Хјустон, се залагаа за припојување на Тексас кон САД и мирен соживот со Индијанците, кога тоа било можно. Тексасскиот конгрес дури усвои резолуција за ветото на Хјустон со кое Калифорнијците бараат Тексас.
Вооружени конфликти
Иако Тексас постигна независност, Мексико одби да ја признае нејзината независност. На 5 март 1842 година, мексиканските сили од над 500 мажи, предводени од Рафаел Васкез, го нападнаа Тексас за прв пат по револуцијата. Тие набрзо се упатија назад кон Рио Гранде откако накратко го окупираа Сан Антонио. Околу 1.400 мексикански војници, предводени од францускиот платеник генерал Адријан Вол, започнаа втор напад и го зазедоа Сан Антонио на 11 септември 1842 година. Тексасската милиција возврати на битката кај Саладо Крик, додека истовремено, на милја и пол оддалеченост, мексиканските војници масакрираа милиција од педесет и три доброволци од Тексас кои се предале по престрелка. Таа ноќ, мексиканската армија се повлече од градот Сан Антонио назад во Мексико.
Нападите на Мексико врз Тексас ги интензивираа конфликтите меѓу политичките фракции, вклучително и инцидентот познат како Тексасска архивска војна. За да ги „заштити“ националните архиви во Тексас, претседателот Сем Хјустон нареди да бидат отстранети од Остин. Архивите на крајот беа вратени во Остин. Тексасскиот конгрес го опомена Хјустон за инцидентот, и оваа епизода во историјата на Тексас го зацврсти Остин како седиште на Републиката и идната сојузна држава.
Граници
Тексаските лидери на почетокот имаа намера да ги прошират своите национални граници до Тихиот Океан, но на крајот решија да ја одберат реката Рио Гранде како своја граница, вклучително и поголемиот дел од Ново Мексико, кој Републиката никогаш не го контролираше. Тие, исто така, се надеваа, по склучувањето на мирот со Мексико, да изградат пруга до Калифорнискиот Залив за да овозможат „пристап до источноиндиската, перуанската и чилеанската трговија“. Кога преговараше за можноста за припојување кон САД кон крајот на 1836 година, владата на Тексас му наложи на својот министер Вартон во Вашингтон дека ако границата е проблем, Тексас е подготвен границата да се помести во сливот помеѓу реката Нус и Рио Гранде и да го изостави Ново Мексико.
Во 1840 година биле направен првиот и единствен попис на Република Тексас, при што било забележано население од околу 70.000 луѓе. Сан Антонио и Хјустон се забележани како најголеми и втори по големина градови соодветно.
Критериуми за државјанство
Државјанството не било автоматски доделено на сите претходни жители на Тексас и на некои жители не им било дозволено да продолжат да живеат легално во Републиката без согласност на Конгресот. Уставот на Република Тексас (1836) воспоставил различни права според расата и етничката припадност на секој поединец. Дел 10 од Општите одредби на Уставот наведе дека сите лица кои живееле во Тексас на денот на Декларацијата за независност се сметаат за граѓани на Републиката, освен „Африканците, потомците на Африканците и Индијанците“. За новите бели имигранти, Дел 6 утврди дека, за да станат граѓани, треба да живеат во Републиката најмалку шест месеци и да дадат заклетва. Што се однесува до црното население, делот 9 утврди дека црните лица кои биле донесени во Тексас како робови требало да останат робови и дека дури ни нивниот сопственик не може да ги еманципира без согласност на Конгресот. Понатаму, на Конгресот не му било дозволено да донесува закони кои влијаат на трговијата со робови или да прогласи еманципација. Дел 9, исто така, утврди дека: „На ниту една слободна личност со африканско потекло, целосно или делумно, нема да му биде дозволено постојано да престојува во Републиката, без согласност на Конгресот“.
Влада
Во септември 1836 година, Тексас избра Конгрес од 14 сенатори и 29 претставници. Уставот му дозволуваше на првиот претседател да служи две години, а на следните претседатели три години. За некој да има функција во републиката или да може да гласа, тој морал да биде државјанин на Републиката.
Првиот Конгрес на Република Тексас бил свикан во октомври 1836 година во Колумбија, источен Тексас (сега Западна Колумбија). Стивен Ф. Остин, кој често се нарекува „Татко на Тексас“, почина на 27 декември 1836 година, откако служеше само два месеци како државен секретар на републиката. Главно поради тековната војна за независност, пет локации служеле како привремени престолнини на Тексас во 1836 година: (Вашингтон-на-Бразос, Харисбург, Галвстон, Веласко и Колумбија). Главниот град бил преместен во новиот град Хјустон во 1837 година.
Во 1839 година, мала пионерска населба сместена на реката Колорадо во централен Тексас била избрана за седма и последна престолнина на републиката. Инкорпориран под името Ватерло, градот бил преименуван во Остин набргу потоа во чест на Стивен Ф. Остин.
Судскиот систем инаугуриран од Конгресот вклучуваше Врховен суд составен од главен судија назначен од претседателот и четворица придружни судии, избрани со заедничко гласање на двата дома на Конгресот за четиригодишни мандати и право на реизбор. Соработниците, исто така, претседаваа со четири судски области. Хјустон го номинираше Џејмс Колинсворт за прв главен судија. Окружниот судски систем се состоеше од главен судија и двајца соработници, избрани од мнозинството судии во округот. Секоја област, исто така, требаше да има шериф, судски лекар, судии и полицајци кои ќе служат двегодишни мандати. Конгресот формираше 23 окрузи, чии граници генерално се совпаѓаа со постоечките општини. Во 1839 година, Тексас стана првата нација во светот што донесе ослободување од имотот, според кој доверителите не можат да ја запленат основната резиденција на лицето.
Дипломатски односи и надворешна трговија
Статусот на Тексас како робовладетелска земја и на територијалниот спор со Мексико предизвикаа значителни проблеми во надворешните односи на Тексас, при што Мексико лобира кај трети земји да не и помагаат на отцепената република.
Иако било поддржана од огромното мнозинство на населението на Тексас во времето на независноста, анексијата од страна на Соединетите Држави била спречена од раководството на двете големи политички партии во САД, Демократите и Вигс. Тие се спротивставија на воведувањето на огромен робовладетелски регион во земја веќе поделена на делови за и против ропството, а исто така сакаа да избегнат војна со Мексико.
На 3 март 1837 година, американскиот претседател Ендру Џексон ја назначил Алси Ла Бранш за американски вршител на должност во Република Тексас, со што официјално го признал Тексас како независна република. Франција го одобрила официјалното признавање на Тексас на 25 септември 1839 година, назначувајќи го Алфонс Дубоа де Салињи да служи како амбасадор. Француската легација била изградена во 1841 година и сè уште се наоѓа во Остин. Спротивно на тоа, амбасадата на Република Тексас во Париз се наоѓала во она што сега е Хотел де Вандом, во непосредна близина на Плоштадот Вандом во 1-виот округ на Париз.
Републиката доби и дипломатско признавање од Белгија, Холандија и Република Јукатан. Обединетото Кралство се двоумеше да даде официјално признавање на Тексас поради сопствените пријателски односи со Мексико, но ги прими тексаските стоки во британските пристаништа по нивни услови.
Обединетото Кралство на крајот го призна Тексас во 1840-тите по падот на цената на памукот, во неуспешен обид да го принуди Тексас да се откаже од ропството (заменувајќи го памукот произведен од робови од јужните американски држави) и да го запре ширењето на Соединетите држави на југозапад. Падот на цената на памукот во 1840-тите ја банкротираше Републиката, зголемувајќи ја итноста за наоѓање странски сојузници кои би можеле да помогнат да се спречи повторното освојување од страна на Мексико.
Образование
Претседателот Енсон Џонс ја потпиша повелбата за Универзитетот Бејлор во есента 1845 година. Хенри Ли Грејвс бил избран за прв претседател на Бејлор. Се верува дека е најстариот универзитет во Тексас, меѓутоа, колеџот Ратерсвил бил изнајмен во 1840 година. Чонси Ричардсон бил избран за прв претседател на Ратерсвил. Колеџот подоцна стана Југозападен универзитет во Џорџтаун. Универзитетот во Мери Хардин-Бејлор, исто така, бил изнајмен од Република Тексас во 1845 година, и добил земјиште во Белтон, Тексас. Веслејан колеџот, основан во 1844 година и потпишан од претседателот Сем Хјустон, уште еден претходник на Југозападен не опстанал долго поради конкуренцијата од другите колеџи. Мирабо Ламар потпишал повелба во 1844 година за медицинскиот универзитет Херман, но часовите никогаш не започнале поради недостаток на средства. Универзитетот во Сан Августин бил основан на 5 јуни 1837 година, но не бил отворен дури во 1842 година кога Маркус А. Монтроуз станал претседател. Првата година се запишани дури 150 студенти, меѓутоа, посетеноста се намали на 50 во 1845 година, а понатамошни ситуации вклучувајќи непријателство и огорчени фракции во заедницата го затворија универзитетот во 1847 година. Подоцна станал Универзитет во Источен Тексас, а набргу потоа станал Масонски институт во Сан Августин во 1851 година. Колеџот Гвадалупе во Гонзалес бил одобрен на 30 јануари 1841 година, меѓутоа, немало градежни напори во следните единаесет години.
Државност
На 28 февруари 1845 година, Конгресот на САД усвои нацрт-закон со кој се овластени Соединетите држави да ја анектираат Република Тексас. На 1 март, американскиот претседател Џон Тајлер го потпиша законот. Законодавството го одреди датумот за припојување на 29 декември истата година. Соочени со неизбежна американска анексија на Тексас, Чарлс Елиот и Алфонс де Салињи, британските и француските министри во Тексас, беа испратени во Мексико Сити од нивните влади. На состанокот со министерот за надворешни работи на Мексико, тие потпишаа „Дипломатски акт“ во кој Мексико понуди да го признае независен Тексас со граници утврдени со француско и британско посредување. Претседателот на Тексас, Енсон Џонс, ги проследи двете понуди на специјално избраниот состанок на конвенцијата во Остин, а американскиот предлог бил прифатен само со еден несогласен глас. Мексиканскиот предлог никогаш не бил ставен на гласање. По претходниот указ на претседателот Џонс, предлогот потоа бил ставен на гласање низ целата република. На 13 октомври 1845 година, големо мнозинство од гласачите во републиката ја одобрија и американската понуда и предложениот устав кој конкретно го одобрува ропството и емигрантите кои носат робови во Тексас. Овој устав подоцна бил прифатен од Конгресот на САД, со што Тексас стана американска држава на истиот ден кога анексијата стапи на сила, 29 декември 1845 година. Една од мотивите за анексија беа огромните долгови што ги направи владата на Република Тексас. Како дел од компромисот од 1850 година, во замена за 10.000.000 американски долари во федерални обврзници, Тексас ги отфрли претензиите на територија која вклучуваше делови од денешно Колорадо, Канзас, Оклахома, Ново Мексико и Вајоминг.
Резолуцијата вклучува две уникатни одредби: Прво, може да се создадат до четири дополнителни држави од територијата на Тексас со согласност на државата Тексас (и дека новите држави северно од компромисната линија Мисури ќе бидат слободни држави). Второ, Тексас не мораше да ги предаде своите јавни земји на федералната влада. Додека Тексас ја отстапи целата територија надвор од нејзината сегашна област на федералната влада во 1850 година, тој не отстапи ниту една јавна земја во нејзините сегашни граници. Следствено, земјиштето во Тексас што ги поседува федералната влада се оние што потоа ги купила. Ова исто така значи дека државната влада ги контролира резервите на нафта, кои подоцна ги користеше за финансирање на државниот универзитетски систем преку постојаниот универзитетски фонд. Дополнително, контролата на државата над морските резерви на нафта во Тексас е во 3 наутички лиги (9 наутички милји, 16.668 км.) наместо три наутички милји (5.56 км.) како кај другите држави.
Список на државни водачи во 1690 година
Ова е список на државни водачи во 690 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
474 Пруденција
474 Пруденција — астероид од главниот појас. Откриен од страна на Макс Волф на 13 февруари 1901 година. Привременото име на астероидот било 1901 GD.
Џузепе Берто
Џузепе Берто (Giuseppe Berto) - (, –, ) — италијански писател и новинар.
Тој е најпознат по своите романи „Небото е црвено“ и „Темното зло“.
NGC 6724
NGC 6724 — астеризам во соѕвездието Орел, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6724 е од видот *Grp.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 56 м 46 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +10° 25' 42"".
Други поделби
Проучување на NGC 6724 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 206; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1043. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 544.
Загир Исмагилов
Загир Гарипович Исмагилов (Загир Гарипович Исмагилов; Заһир Ғарип улы Исмәғилев; 1916/1917 — 2003) беше руски -  башкирски композитор и педагог. Тој ја добил титулата Народен уметник на СССР во 1982 година, бил член на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз од 1943 година.
Животопис
Бил син на дрвосечач, роден бил на 26 декември 1918 година во селото Веркне-Серменево  денес Серменево, во Белорецки округ на Башкортостан, Русија.
Исмагилов учел основно училиште во Башкир во селото Нијне-Серменево. Мошне рано пројавил интерес за музиката а особено за народна музика на народот Башкир, учејќи да свири на  курај - флејта.
Во 1932 година заминал да студира во шумско-хемиското училиште во Инзер. Рано дипломирал и почнал да работи во Белоретск, продолжувајќи да свири на курај. Подоцна тој се запишал на музичкото училиште, кое се отворило во Уфа (1936). Во 1937 година, Исмагилов, заминал да студира во Башкири на Московскиот конзерваториум. За време на Втората светска војна работел во Уфа, учествувајќи во концертите приредувани за војниците а компонирал патриотски песни,.
Исмагилов бил претседател на Сојузот на композитори на Башкортостан во 1958 година. Во 1968 годинаго го основал и бил прв ректор на Институтот за уметност во УФА  каде што работел до 1988 година.
Загир Исмагилов придонел во развојот на национална оперска, камерна, вокална, хорска и инструментална музика во Советскиот Сојуз. Најпозната му е неговата опера  Салават Јулајев , била изведена во Државниот театар за опера и балет на Башкир во 2004 година.
Russula abietina
Russula abietina е вид на гулапка. Шапката е широка од 3 до 7 см и е розова, виолетова или кафеава, со потемен црвен центар. Мирисот и вкусот се благи. Неговата јадливост е непозната, но е премногу мала за да биде интересна. Спорите се жолти, подглобузни и малку трнливи. Слични видови вклучуваат Russula cessans и Russula queletii.
Никола Миличевиќ Луњевица
Никола Милиќевиќ е роден во селото Луњевица во 1776 година. Бил трговец, и еден од главните помагачи на српските востанија, претседател на рударскиот суд во Рудничка нахија, по што го добил и прекарот Луњевица.
На крајот на 18. век бил многу познат како богат трговец во својата област, но и во областа преку Сава. Неговото богатство особено се умножувало со трговијата преку земунските трговци кои набавувале храна и добиток за австриската војска. „Така виден човек не можеше а да не влезе во битка со своите лојалисти, Рударите“. . ., забележале хроничарите.
Во негова средина, Никола Луњевица важел за човек со мудри совети, а освен со пари и трговско знаење помагал и со набавка на смртоносни средства за српската востаничка војска.
Фуншал
Фуншал е најголемиот град, седиштето на општината и главниот град на Мадеира, кој граничи со Атлантскиот Океан. Градот има население од 111.892 жители, што го прави шестиот по големина град во Португалија, и е главен град на Мадеира повеќе од пет века. Поради својата висока културна и историска вредност, Фуншал е една од главните туристички атракции во Португалија. Тој е исто така популарен како одредиште за новогодишната ноќ, и е водечко португалско пристаниште за крузерските патувања.
Никола Миличевиќ Луњевица
И покрај тоа што никогаш не бил вклучен во редот на востаничките старешини, тој е запаметен по тоа што им помагал на востаниците во почетоците на српската револуција, и во Првото и во Второто српско востание.
Фуншал
Името е од португалскиот зборот  funcho  '(' 'fennel' ') и наставката'  -al  ', за да означи " насади на див копер "''.
Никола Миличевиќ Луњевица
За време на двете востанија, тој добро соработувал со војводата Милош Обреновиќ. Никола му бил брат на Милош, а со тоа и зет на неговата сопруга Љубица. Нивниот современик Сима Милутиновиќ Сарајлија истакнал дека војводата Милош, доаѓајќи од Таково, каде било организирано востанието, наишол во Црниќ дома коњ полн со талери, што му го дал газдата Никола Милиќевиќ од селото Луњевица, спасил и испрати уште малку пари за да се најдат.
Личноста на Никола Луњевица е забележана и во случајот со заминувањето на војводата Милан Обреновиќ во 1810 година во Букурешт. Потоа, на „Нивер ЛУЊЕВИЦЕ“ му подарил осумстотини рупшии со молба, во случај на смрт на Милан, пред неговиот син Ристо.
За време на владеењето на кнезот Милош Обреновиќ, Никола Луњевица бил претседател на Окружниот рударски суд. Бил познат како инволвиран судија кој многу простува.
Го обновил манастирот Вујан, каде што бил погребан по неговата смрт на 11 ( 23 ).мај во 1842 година.
Поради околностите, внуката на Никола Луњевица, Драга, со бракот со кралот Александар Обреновиќ, станала трагична кралица на Србија.
Ферија дел Сол (Мерида)
Ферија дел Сол (шпански : Feria del Sol, во превод Саем на Сонцето) или исто така познат како карневал Taуринo де Америка (во превод карневал на борба со бикови во Америка) е меѓународен културен настан, кој се одржува секој февруари во градот Мерида, Венецуела. Во рамките на фестивалот се одржуваат натпревари во борба со бикови, културни и зоолошки изложби, концерти, паради, спортски настани и избор на мис, која пак се стекнува со титулата „Кралица на сонцето“ (La Reina Del Sol).
Историја
Идејата за одржување на фестивалот се јавува откако група љубители одлучуваат да изградат терен за борба со бикови. Таквите бобри со бикови уживаат голема популарност и во други венецуелскиот градови. Првично е решено празникот да се одржува на Денот на зачнувањето на Дева Марија, кој се прославува на 9 и 10 декември. Поради дождот во декември е решено празникот да се одржи на денот кога се одржува карневалот познат како "Ферија дел Сол". Ова се случува во 1969 година и празникот трае три дена, односно на 15, 16 и 17 февруари и станал еден од најважните фестивали на борба со бикови во Венецуела и во светот.
Даглас Адамс
Даглас Ноел Адамс (Douglas Noël Adams; - ) — англиски писател, драматург и музичар. Се родил во Кембриџ, а се образовал во училиштето Брентвуд, во Есекс и на колеџот Сент Џон, во Кембриџ каде што во 1974 дипломирал (подоцна и магистрирал) англиска книжевност.
Најпознат е како автор на серијалот „Автостоперски водич низ галаксијата“, кој почнал како радио комедија и потоа израснал во „трилогија“ од пет книги (пенталогија) со продажба од 15 милиони копии за време на неговиот живот, телевизиска серија, неколку театарски претстави, стрип, видеоигра и, во 2005, филм. Феноменалниот успех на Автостоперскиот водич ја искачил книгата на првото место на бестселери во Обединетото Кралство и во 1984 година Даглас Адамс станал најмладиот автор кој ја има добиено наградата Golden Pan. Тој освоил две последователни награди и бил номиниран за наградата Најдобар млад британски романописец.
Автостоперскиот водич низ галаксијата бил бестселер и на германски, шведски како и многу други јазици
Даглас починал неочекувано од срцев удар во мај 2001 на 49 години. Живеел во Санта Барбара, Калифорнија со неговата сопруга и ќерка и во тој период работел на сценарио за долгометражниот филм за Автосотепрскиот водич.
Ран живот
Даглас Адамс е роден на 11 март 1952 година во Кембриџ, Велика Британија од страна на мајка му, Џенет Адамс (моминско Донован). Таа била медицинска сестра во Аденбрукс, додека неговиот татко Кристофер Даглас Адамс, бил последимпломски студент по теологија на англиканскиот колеџ Рили Хол. Тој потоа станал и наставник и предавач по теологија.
Фамилија
Родителите на Даглас се раздвоиле кога тој имал само 5 години, по што тој се преселил во Брентвуд заедно со својата мајка и две години помладата сестра Су. Во 1962 година неговиот татко се оженил по вторпат и во 1965 добил уште едно дете, полусестра на Даглас. Таа сега предава англиски на Канарските Острови. Мајката на Даглас се омажила за Рон Трифт во 1964 година, со кого имале две деца, Џејн во 1966 и Џејмс во 1968 кои исто така му биле полусестра и полубрат. Џејн по професија станала зоолог. Рон Трифт починал во 1991 година од рак.
Образование
Од 1959та до 1970та Даглас бил дел од Училиштето Брентвуд во Есекс. За време на неговиот престој таму, тој бил многу повеќе заинтересиран за полињата на науката отколку за уметностите. Моментот кога првпат сериозно размислил да почне да пишува се случил кога тој имал 10 години, кога добил „10 од 10“ за одреден состав што го напишал кај наставникот Френк Халфордс. Наводно, ова е првиот и последен пат овој наставник да оценил некој ученик со „10 од 10“. Овој наставник кажал многу позитивни работи за Даглас и напоменал дека многумина го завршиле тоа училиште но Даглас бил посебен и се двоел од остантите (дури и буквално поради неговата висина). Даглас бил висок 183 cm на 12-годишна возраст. Како возрасен човек тој имал 196 cm.
Футлајтс
Веќе во вториот семестар тој сепак им се придружил на Футлајтс благодарение на Сајмон Џоунс, за кого рекол дека бил „пријателски настроен, услужлив, сè она што другите не биле, комплетно фин човек“. Но, неговите идеји не биле прифаќани од останатите, па тоа резултирало во формирањето на „герила“ ревју групата Адамс-Смит-Адамс, заедно со Вил Адамс и Мартин Смит. Тие изнајмиле театар за една недела и со нив Даглас го остварил неговиот прв значаен хит. Во летото 1974 година Даглас го напуштил Кембриџ и конечно решил да стане писател и бил самоуверен во тоа.
Ниеден од неговите рани обиди како писател на кометии не му донел голем успех.
Со Монти Пајтон
Една претстава на Футлајтс била емитувана на ББЦ2 (BBC2) и слушната од Греам Чепмен, член на Монти Пајтон. Па за кратко време Даглас работел и со него, како и со Џон Лојд, но повеќето од нивните проекти никогаш не биле објавени, а оние кои биле не доживеале слава. Даглас Адамс учествувал и во пишувањето на неколку дела од Монти Пајтон и тој претставува еден од двајцата луѓе кои не биле членови на Монти Пајтон а чии имиња се нашле на одјавната шпица како писатели на една епизода од Летечкиот Циркус. Даглас Адамс имал две кратки улоги во други епизоди од серијалот, а еден негов цртеж бил користен и за Потрагата по Светиот Грал.
Автостоперскиот водич низ галаксијата
На 4 февруари 1997 година Даглас се сретнал со Сајмон Брет, кој тогаш ја водел емисијата „The Burkiss Way“ на радиото Радио 4. Тие се сложиле да создадат емисија кој ќе претставува научно фантастична комедија и да ја емитираат на радио. Тоа било зачетокот на познатиот Автосоперски водич низ галаксијата.
Џејн и Поли
Даглас се оженил со Џејн Белсон на 24 ноември 1991 година (тие биле запознаени во раните 80-ти од страна на заеднички пријател) и со неа имаат ќерка, Поли Џејн Адамс, родена на 22 јуни 1994 година. Тие живееле во Ајслингтон, Лондон, но во 1999 се преселиле во Санта Барбара, Калифорнија, во САД. Во 1997 Даглас потпишал договор со Дизни за снимање на долгометражен филм за Автостоперскиот водич, по што тој веднаш почнал да работи на сценарио за филмот. Џеј Роач, познат по филмовите за Остин Пауерс, бил најмен како режисер.
Смрт
„''Тој имал стеснување на артериите во срцето, што е тешко да се открие, и аритмично срцебиење, што е најчесто доброќудно. Ова можеше да се случи во секое време, и драго ми е што не се случи додека возеше.''“ - Џејн, неговата сопруга