cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ејвори Брендиџ
Брендиџ се родил во Детроит каде што и се школувал. Тој студирал цивилно инженерство на универзитетот во Илиноис, а дипломирал во 1909 година. Неколку години подоцна формирал своја компанија Ејвори Брендиџ компани којашто работела со делокруг во градот Чикаго со блиската околина сè до 1947.
Ејвори Брендиџ бил универзален атлет и се натпреварувал на Олимписките игри во Стокхолм во 1912 година во петобој и десетобој и ги освоил шестото место во петобој и шеснаесеттото место во десетобој. Тој во овие дисциплини бил првак на САД во 1914, 1916 и 1918 година.
Во 1928 година, Брендиџ станал претседател на Аматерската атлетска унија, а во 1929 година претседател на Олимпискиот комитет на САД. Во наредната 1930, тој станал потпретседател на Меѓународната атлетска федерација.
За време на Олимписките игри во Берлин во 1936 година, многу Евреи биле погубени од страна на Германците, па американскиот член во Меѓународниот олимписки комитет Ернест Ли Џенки побарал игрите да бидат бојкотирани по што бил исклучен од комитетот. На негово место член на Меѓународниот олимписки комитет станал Ејвори Брендиџ.
За време на одржувањето на Олимписките игри во Хелсинки во 1952 година, тој го наследил Зигфрид Едстром и станал претседател на Меѓународниот олимписки комитет. На таа функција останал сè до Олимписките игри во Минхен во 1972 година.
Ејвори Брендиџ починал на 8 мај 1975 година во Гармиш- Партенкирхен, Западна Германија, само 3 години по неговото повлекување од функцијата претседател на Меѓународниот олимписки комитет.
Митко Илиевски
Митко Илиевски (Блатец, Македонија - ) — еден од доајените на посвоената македонска филозофија. Завршил филозофија на Филозофскиот факултет во Скопје. Во прво време работи како асистент, а потоа како професор по повеќе значајни филозофски дисциплини на истиот факултет.
Основна преокупација на неговиот интерес е логиката, особено проблемот на дефиницијата, тема на која докторирал 1963 година.
Црквино
Географија и местоположба
Црквино се наоѓа во југозападниот дел на територијата на Општина Велес, од десната страна на реката Бабуна. Селото е ридско, на надморска височина од 340 метри. Од градот Велес населбата е оддалечена 9 километри. Атарот зафаќа простор од 19,6 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 1232 ха, на обработливото земјиште отпаѓаат 371 ха, а на шумите 121 ха. Селото има полјоделско-сточарска функција.
Историја
Во минатото селото Црквино било село со мешан етнички и верски состав на населението. Во него живееле православни христијани Македонци и муслимани Турци, при што Македонците биле во поголем број и претставувале мнозинство, а Турците имале поголеми имоти и поседи.
Во текот на 50-тите години на XX век со договорот за иселување на муслиманско население од Југославија во Турција, на местото на иселените Турци од Црквино започнале да се доселуваат Бошњаци од областа Санџак во Србија и Црна Гора, кои исто така биле на пат за иселување во Турција, кое во тоа време единствено било возможно само преку Македонија. Во периодот помеѓу 1953-1957 многу Бошњаци се доселиле на имотите на Турците кои ги продавале за многу евтини и багателни цени.
Во преданието „Маркова Црква“ станува збор за месност каде што претходно се наогала Марковата црква во селото. Според преданието, црквата ja подигнал Марко Крале пред доаѓањето на Турците во Македонија, веpojaтно врз темели на постара црква од времето на богомилското движење. Црквата била една од нивните центри од кај што тие ги проповедале своите идеи. Турците, сакајќи да го задушат христијанството, ja урнале црквата. Понатаму преданието вели дека некој Турчин сакал да земе од урнатата црква една греда. Ja товарил гредата на колата, си тргнал за дома, но „на едно сто-двесте метра одма се скамениле и колата и воловите, а и Турчинот умрел". Скаменувањето во ова предание доаѓа како резултат на извршениот престап на Турците кои ja урнале црквата.
Потекло и значење на името
Името на селото Црквино доаѓа од „староземанската црква“ (средновековната црква Свети Ѓорѓи) во горното маало, која е опкружена со муслимански куќи.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Црквино живееле 410 жители, од кои 350 Македонци и 60 Турци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Црквино имало 128 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото имало 363 жители, од кои 2 Македонци, 25 Албанци и 336 Бошњаци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 353 жители, од кои 12 Македонци, 11 Албанци, 3 Турци, 292 Бошњаци, 3 останати и 32 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Најголем дел од населението кое се определило како останати, всушност претставуваат Бошњаци, бидејќи во периодот 1961 - 1994 не постоело можност за декларирање на бошњачки народ.
Родови
Црквино е мешано македонско-албанско-бошњачко село, со големи промени на населението кои се засведочени од записи според истражувањата од 1914 и 1966-67 година, каде се забележани следните родови во селото:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2194 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 415 гласачи.
Иселеништво
Од селото се имаат целосно иселено Турците. Тие после 1912 година почнале постепено да се иселуваат во Турција, турските родови биле следните: Адиловци, Алијовци, Казовци, Дураковци, Оџовци, Елезовци, Гкчевци, Шабановци и др. Во селото постоело и влашко население, кое исто така се иселило, заминале во Овче Поле и Велес. Од Македонците во постаро време се иселувало населението во Велес, потоа иселеници има и во некои околни и подалечни села, како Ораовец (Јаневци), Грнчиште (Десковци), Бусилци (Сиркаровци).
Ров (Баниште)
Ров — археолошко наоѓалиште во дебарското село Баниште. Претставува некропола од средниот век. Се наоѓа во непосредната близина на селото, на левиот брег на Банишка Река, близу до т.н. Борисова воденица, во приватна нива, каде се откриени гробови со конструкции од камени плочи - тип циста.
Педро Зероло
Педро Гонзалес Зероло (20 јули 1960 година, Каракас – 9 јуни 2015 година, Мадрид) бил шпанско - венецуелски адвокат, политичар и градски советник на градот Мадрид, и член на Федералниот извршен комитет на PSOE каде ја извршувал функцијата секретар за социјални движења и односи со невладини организации. Тој исто така бил повереник на Fundacion IDEAS, тинк-тенк на Социјалистичката партија на Шпанија.
Зероло исто така бил еден од најважните ЛГБТ активисти во шпанската историја и еден од најголемите промотори на проширувањето на правото на брак и посвојување на хомосексуалните парови во земјата. Зероло станал геј икона меѓу шпанската ЛГБТ заедница.
Биографија
Зероло е роден во Каракас, Венецуела, во семејство родум од островот Тенерифе, еден од Канарските Острови. Неговиот татко, Педро Гонзалес, живеел во егзил од тамошната франкистичка влада. Педро Гонзалес беше првиот градоначалник на Сан Кристобал де Ла Лагуна (Тенерифе) во време на демократијата и исто така познат сликар.
Педро Зероло продолжил да студира право на Универзитетот во Ла Лагуна на Тенерифе, каде што ги поминал детството и адолесценцијата. По стекнувањето диплома, се преселил во Мадрид, каде што ги продолжил студиите, фокусирајќи се на компаративното право. Во исто време, тој соработувал со католичкиот свештеник Енрике де Кастро во проект за помош на луѓето од сиромашното Мадридско барио Ентревиас.
Преку неговата работа со правото и политиката, тој станал еден од најпознатите активисти на ЛГБТ движењето во борбата за брачна еднаквост во Шпанија.
На 1 октомври 2005 година, Зероло се оженил со Хесус Сантос, неговиот десетгодишен партнер, на граѓанска церемонија. Истата година тој ги застапувал во бракот на Анхелес Алварез и Тереза Хередеро кои станале првите две лезбејки што се венчале во Мадрид.
На 55-годишна возраст, Зероло починал од рак на панкреасот на 9 јуни 2015 година во Мадрид.
Професионална кариера
Педро Зероло работел и како адвокат и како политичар во текот на неговата професионална кариера. Во 1992 година, тој станал правен консултант за Colectivo Gay de Madrid (Геј колектив од Мадрид, COGAM ). Кон крајот на 1993 година, тој бил избран за претседател на организацијата. Тој потоа обезбедил правна помош на Federación Estatal de Lesbianas, Gays, Transexuales y Bisexuales (Национална федерација на лезбејки, хомосексуалци, транссексуалци и бисексуалци, FELGTB). Во 1998 година станал претседател на таа организација FELGTB. Тој бил реизбран во 2000 и 2002 година.
Во 2001 и 2003 година тој учествувал во преговорите меѓу пратениците од опозицијата и владата за пет измени на шпанскиот Граѓански законик во врска со истополовите бракови.
Во 2004 година тој се приклучил на одборот на директори на Меѓународната асоцијација за лезбејки и хомосексуалци. Исто така, во 2004 година, тој поднел оставка како претседател на FELGTB откако бил избран во Сојузниот извршен комитет за советник за Град Мадрид од страна на Шпанската социјалистичка работничка партија (PSOE). Бил раководител на Секретаријатот за општествени движења и односи со невладините организации и на 36 и на 37 конгрес. Сè до 38. Конгрес во 2012 година, каде што е избран за нов извршен директор на ПСОЕ. Во текот на неговата работа со Социјалистичката партија тој можел да ги поддржува и брани правата на ЛГБТ во Конгресот на пратениците. Зероло се обрати на шпанскиот конгрес на пратеници за време на дебатата за граѓанските партнерства. Тој се појави и во шпанскиот Сенат за да ја осуди дискриминацијата на геј заедницата во Шпанија.
Почит кон Педро Зероло
На 11 декември 2015 година, радио клубот Тенерифе Кадена Сер му ја доделил „Наградата Теиде де Оро“ постхумно.
Во јули 2015 година, Градскиот совет на Мадрид одлучи да го смени името на Плаза де Васкез де Мела во Плаза де Педро Зероло во чест на него. Плоштадот бил отворен на 14 мај 2016 година во мадридската населба Чуека. Градоначалничката на Мадрид, Мануела Кармена; Генералниот секретар на PSOE, Педро Санчез; генералниот секретар на ПСОЕ-Мадрид, Сара Хернандез; и членовите на ЛГБТИ колективот биле сите присутни на инаугурацијата.
Во негово име биле почестени и други посвети како што се плоштадот на југот на Тенерифе во вилата де Адеје и градината на Елче (провинција Аликанте).
Малага, Мурсија и Сан Кристобал де Ла Лагуна во Тенерифе имаат планови да посветат или плоштади или улици во негово име. И на крај, Алказар де Сан Хуан планирал да посвети и театар на отворено во негова чест.
Кендис Паркер
Кендис Никол Паркер (англиски: Candace Nicole Parker) (родена во Сеинт Луис, Мизури) — американска професионална кошаркарка кој игра во ВНБА лигата за тимот на Лос Анџелес Спаркс. Претходно настапуваше за колеџот Тенеси, каде беше првата кошаркарка да постави разни рекорди, и ги донесе „Тенеси Волонтиерс“ до две НЦАА титули во 2007 и 2008. Кендис е сестра на кошаркарот на Торонто Рапторс, Антони Паркер и свршеница на кошаркарот на Сакраменто Кингс, Шелден Вилијамс. Во 2004, на „МекДоналдс Хај Скул Ол-Американ гејм“ (собир на најдобрите средношколски кошаркари/кошаркарки од ширум САД), Кендис беше првата жена да настапува на натпреварот за забивање и воедно првата жена да го победи натпреварот, настапувајки против Џеј Ар Смит и Џош Смит, кој подоцна го победи натпреварот за забивање на НБА. Таа беше првиот пик на ВНБА Драфтот и најави големи работи со постигнати 34 бода 12 скока и 8 асистенции во првата одиграна утакмица, и еден месец подоцна, беше само вториот играч во ВНБА да забие, покрај својата соиграчка Лиса Лесли. Во само наредниот меч, Кендис пак најави светла иднина за себеси со тоа што пак заби. Интересен факт е дека сите три забивања се случија на истиот кош во салата на Стејплс Центарот.
Чапала (езеро)
Езерото Чапала (Lago de Chapala) е најголемо слатководно езеро во Мексико. Се наоѓа на висорамнината над градот Гвадалахара, на границата помеѓу сојузните држави Халиско и Мичоакан во западно Мексико.
Езерото има површина од 1.685 км², и се наоѓа на надморска височина од 1,520 метари. Длабочината на езерото изнесува од 4,5 до 10,5 метри. Најголема река што се влева во него е реката Рио Лерма, додека пак од него единствена река која што излева е реката Рио Гранде де Сантјаго.
Во езерото живеат некои ендемски видови на риби и водоземци, а околу него се собираат многубројни преселни птици, како што е белиот пеликан.
Узана
Узана (Узана) ― зимско одморалиште и скијалиште во Бугарија. Се наоѓа во подножјето на врвот Исполин на 1.420 м надморска височина, во близина на Природниот парк Бугарка на Стара Планина. Се состои од големи ливади опкружени со шума. Висината варира од 1.220 до 1.350 м. Најдолгата патека е 1.300 м. Најблискиот голем град е Габрово, околу 22 км далеку. Одморалиштето со своите 15 хотели обезбедува туристички можности во текот на целата година.
Околните места на Узана се погодни за спелеологија, скијање, и качување по карпи. Во регионот има можности за културен туризам. Во блискиот отворен етнографски музеј Етара, луѓето можат да научат повеќе за бугарските занаети. Соколскиот манастир се наоѓа на неколку километри од Узана.
Туризмот во околината на Узана започнал во 1937 година кога на јужната страна на ливадата била изградена првата вила наречена Узана.
Узана е дом на ретки цветни видови вклучени во Црвената книга на загрозени видови.
Тоа е почетната положба на многу планински правци, како и на врвовите Шипка и Бузлуџа.
Географско средиште
Узана е и географско средиште на Бугарија. Пунктот на самото географско средиште бил отворен во декември 1991 година од тогашниот претседател на Република Бугарија – д-р Жељу Желев. Од 2008 година, местото е вклучено во Националното туристичко движење „100 туристички места на Бугарија“ на број 19, заедно со Архитектонско-етнографскиот комплекс Етар, Националниот музеј за образование и Куќата на хуморот и сатирата.
Киви (овошје)
Киви — суптропско овошно растение од семејството на актинидиите (Actinidiaceae). Во Македонија се одгледува главно како дворна овошка, во предели каде што микроклимата е поблага. На отворено може да се одгледува покрај езерата и во подножјето на Беласица, каде што дава редовни и високи приноси (50–100 кг по стебло). Плодот е со ниска енергетска, но со висока хранлива и лековита вредност.
Потекло
Се смета дека кивите потекнуваат од Кина, а како егзотично растение во Европа е донесено од Нов Зеланд во XX век и наречено „кинески огрозд“. Освен во Нов Зеланд, кивите денес се одледуваат и во Шпанија и Израел. Ова вкусно, необично овошје, денес е познато во целиот свет, а сè повеќе и повеќе е купувано и кај нас.
Корисност
Консумирањето киви е многу здраво, а само еден плод од ова овошје содржи доволно витамини Ц за да ги задоволи дневните потреби на возрасен човек. Во споредба со лимонот, кој има 40 милиграма Ц витамин, во кивитe има дури од 100 до 400 милиграми Ц витамин во 100 грама плод. Во кивите исто така застапени се и витамините А, Б1, Б2.Кивите содржат калиум, магнезиум и витамин Е, а освен тоа содржат и многу вода и малку калории, така што е многу значајно овошје на секоја диета. Лекарите посебно ја препорачуваат во зима, бидејќи го зајакнува имунитетот и претставува превенција од грип. Кивито е идеална за оние кои имаат висок крвен притисок. Покрај тоа, претставува вистински лек против замор и лошо расположение, честа појава во зимските месеци. Кивите можат да се јадат сирови, но и да се користат за подготовка на овошни салати и торти.
Услови
Ова повеќе годишно растение, има и друга предност, може да поднесе ниски температури и до -15 степени. И уште едно може да се истакне за ова вкусно и богато со витамини овошје, а тоа е што, векот на дрвото е 40 години. Затоа кивито почна да се сади и на места каде што не знаеле како изгледа.
Ел Шадај
Ел Шадај (хебр. אל שדי) е едно од имињата на Бога во јудаизмот. Видете Ел (бог) и Имиња за Бог во јудаизмот. Во превод, името значи „Семоќен Бог седостатен“.
Изразот веројатно значи „Бог на Планината“, и се однесува на месопотамската света планина. Ова било едно од патријархалните имиња на племенскиот бог на месопотамците Во Исход 6:3, се открива дека Ел Шадај е Јехова (Господ). Поимот главно се јавува во Тората. Ова може да се однесува и на израелскиот логор на планината Синај каде Господ бил со Мојсеј.
Разни христијански организации го користат овој израз во нивните имиња.
NGC 1079
NGC 1079 — спирална галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 14 ноември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1079 е од видот SB0-a/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 1079 има привидни димензии од 5,5' х 3,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 43 м 44,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 29° 0' 10". Положбениот агол на објектот е во износ од 87°.
Други поделби
Проучување на NGC 1079 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10330. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 354; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6436. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 28.
Левијатан (филм)
Левијатан (руски: Левиафан) е руски филм од 2014 година, во режија на Андреј Звјагинцев, кој е автор и на сценариото, заедно со Олег Негин. Главните улоги ги толкуваат: Елена Лјадова, Владимир Вдовиченков, Роман Мадјанов, Алексеј Серебрјаков и Сергеј Походаев. Филмот бил снимен во продукција на: A Non-Stop Production и RuArts Foundation for Contemporary Art, а продуцент е Александар Родњански. Кинематографијата е дело на Михаил Кричман, а монтажата ја извршила Ана Мас. Филмот трае 140 минути, а премиерно бил прикажан на 23 мај 2014 година на Канскиот филмски фестивал, каде ја добил наградата за најдобро сценарио. Вкупно, филмот добил четири награди на филмските фестивали и имал осум номинации.
Содржина
Дејството на филмот се случува во мало гратче на брегот на Баренцовото Море, на северот од Русија. Во една куќа, што се наоѓа на убава локација на самиот брег, живее Николај (го игра Серебрјаков), заедно со младата сопруга Лилја (ја игра Лјадова) и синот од неговиот претходен брак, Роман, кој не ја сака својата маќеа. Корумпираниот градоначалник (го игра Мадјанов) сака да им го земе местото на кое се наоѓа куќата и затоа, Николај го повикува својот другар од армијата, Дмитриј, кој живее во Москва, каде што работи како адвокат (го игра Вдовиченков). Адвокатот со себе носи документи што ја докажуваат корумпираноста на градоначалникот и затоа му се заканува дека материјалите ќе ги објави во медиумите, ако не се согласи да му плати голема сума пари на Николај.
На почетокот, градоначалникот е преплашен, но потоа се созема и ги ангажира своите луѓе, кои го апсат Николај и го киднапираат Дмитриј, вперувајќи му пиштол во главата. Иако на почетокот се чини дека градоначалникот е притиснат, пресвртот настапува кога Дмитриј се впушта во сексуални односи со Лилја, а Николај ги фаќа на дело и го претепува својот војнички другар. По прељубата и заканата од градоначалникот, Дмитриј си заминува во Москва, а Лилја му се враќа на Николај, кој ѝ го простува неверството. Меѓутоа, неговиот син не сака да ѝ прости на Лилја, така што таа се фрла во морето. Корумпираната локална власт ја користи таа можност и го осудува Николај затворска казна од 15 години за наводното убиство на неговата жена. Така, градоначалникот слободно може да ја оствари својата цел и тој ја урива куќата на Николај, а детето Роман треба да избира меѓу живот во домот за сираци или да биде посвоен од пријателите на татко му.
Гурки
Гурки, Горки или Горкали (गोरखाली) — војници од непалска народност кои се регрутирани во војските на Британија, Непал, Индија или пак во организациите како Гуркшки контингент во Сингапур, а исто така и во мировните сили на Обединетите нации и во разни воени зони низ целиот свет. Од историски аспект, термините „Гурка“ и „Горкали“ биле синоними за „Непалец“ кој потекнува од ридовите на Гуркшкото кралство преку кое тогаш новоформираното Кралство Непал се проширило под власта на кралот Притхви Нарајан Шах. Се претпоставува дека тие се крстени по хиндушкиот војник-светец Гуру Горакханат кој имал и историски храм во областа Горка во централен Непал.
Гурките обично се поврзуваат со симболичниот традиционален непалски нож Кукри и имаат репутација на бестрашна војна моќ. Поранешниот шеф на Индиската армија Сем Манекшоу еднаш изјавил дека „ако некој маж вели дека не се плаши да умре, или лаже или е Гурка“.
Марија Долорес Агуеро
Марија Долорес Агуеро Лара (родена 1982 г) е политичарка од Хондурас кој ја извршувала функцијата вршител на должноста министер за надворешни работи од 14 април 2016 година и била официјално назначен за министер за надворешни работи на 27 март 2017 година и била до 23 јули 2019 година.
Ран живот и образование
Таткото на Агуеро е потпретседател на Банко Атлантида. Таа има брат и сестра. Агуеро има дипломи по правни науки и меѓународно право од Universidad Nacional Autónoma de Honduras и магистер по меѓународно право на Универзитетот во Чиле и Универзитетот во Хајделберг.
Кариера
Агуеро била правен советник на Приватниот деловен совет на Хондурас и соработник во адвокатската фирма Лопес Родезно. Таа започнала да работи во Министерството за надворешни работи и меѓународна соработка во 2010 година, и во 2013 година се приклучила на Дипломатско-конзуларната служба на Хондурас.
Личен живот
Таа е внука на поранешната министерка за надворешни работи Миреја Агуеро.
Краста (Баниште)
Краста — археолошко наоѓалиште во дебарското село Баниште. Претставува црква и некропола од средниот век. Се наоѓа на патот помеѓу селото Брајковци и маалото Центар, каде се гледаат урнатини од мала црква и околу нив гробови градени од камени плочи.
Егејски Острови
Егејските Острови (грчки: Νησιά Αιγαίου, турски: Ege Adaları) се група на острови во Егејското Море, коишто граничат со копнена Грција на запад и Турција на исток. Древното имe на Егејското Море, Архипелаг, било подоцна употребено за островите кои ги содржи, и сега се користи, општо, со цел да се однесува на било која островска група.
Егејските острови се поделени на неколку групи (од север кон југ):
Скоро сите од Егејските Острови моментално припаѓаат на Грција и се поделени помеѓу деветте периферии. Сепак, поседот на морето и некои од островите е извор на моменталниот спор помеѓу Грција и Турција. Поимот Италијански Егејски Острови (италијански: Isole Italiane dell’ Egeo) се користи понекогаш со цел да се однесува на егејските острови освоени од Италија за време на Итало-турската војна во 1912 и анексирани со Договорот од Лозана од 1923 до 1947: Додеканезите, вклучувајќи ги Родос и Кастелоризо.
Средоземни игри 1971
VI Средоземни игри се одржале во Измир, Турција од 6 до 17 октомври 1971. На игрите учествувале спортисти од 15 земји, кои се натпреварувале во 18 спортови.
Освојувачи на медали
Табелата е составена според бројот на освоени златни медали. При ист број на златни медали, се зема предвид вкупниот број на сребрени, а потоа и вкупниот број на бронзени медали. При еднаков број на освоени златни, сребрени и бронзени медали, местото е исто за сите земји со ваков резултат, при што во табелата се подредени по азбучен редослед. Овој систем го користи и МОК.
NGC 3002
NGC 3002 — ѕвезда во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3002 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 48 м 57,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 44° 3' 24".
Други поделби
Проучување на NGC 3002 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 71; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2999. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 661.
Џени Паласиос-Стиљо
Џени Викторија Паласиос-Стиљо (родена на 21 април 1960 година) е скијачка во Хондурас. Таа ја претставувала својата земја на Зимските олимписки игри 1992 година во Албервил, каде што се натпреварувала во три дисциплини: 5 километри за жени, 15 километри за жени и 10 километри трчање во слободен стил за жени. Во секој случај, таа била последната натпреварувачка што ја заврши патеката; сепак, бидејќи Џени всушност го заврши секој настан, таа заврши пред скијачите кои не го завршија, и на тој начин избегна да дојде последна.
Од 2018 година, Паласиос-Стиљо е единствената од Хондурас која се натпреварувала на Зимски олимписки игри.
Шеќерен летач
Шеќерен летач — вид мали летачки посуми од родот вистински летечки торбари (Petaurus) на семејството летечки торбари (Petauridae). Потекнуваат од источното и северното австралиско крајбрежје, како и од Нова Гвинеја и Бизмарковиот Архипелаг.
Како Миленици
Во Австралија е дозволено нивно одгледување во сите територии, додека тие се најпопуларни миленици во САД, каде во последните години се отвораат големи фарми за размножување на шеќерни летачи. Единствените држави во склоп на САД кои го забрануваат нивното одгледување се Калифорнија, Хаваи, Масачусетс, Алјаска и Пенсилванија.
Бидејќи се релативно нов вид на миленици, како и доста егзотични животни, постојат многу контроверзии поврзани со нивното однесување. Сепак, ретко кои од тие митови се точни и објективни.
Германска ренесанса
Германската ренесанса, дел од Северната ренесанса, била културно и уметничко движење кое се ширело меѓу германските мислители во 15 и 16 век, кое се развило од италијанската ренесанса. Многу области на уметноста и науката биле под влијание, особено со ширењето на ренесансниот хуманизам на разните германски држави и кнежевства. Ренесансата донела напредок во областа на архитектурата, уметноста и науката. Германија произвела два настани кои требаше да доминираат во 16 век низ цела Европа: печатење и протестантска реформација.
Еден од најважните германски хуманисти бил Конрад Целтис (1459-1508). Целтис студирал во Келн и Хајделберг, а подоцна патувал низ Италија, собирајќи латински и грчки ракописи. Под силно влијание на Такит, тој ја употребил книгата Германија за да ја воведе германската историја и географија. На крајот тој го посвети своето време на поезијата, со која ја фалел Германија на латински јазик. Друга важна фигура бил Јохан Рејхлин (1455-1522), кој студирал на различни места во Италија и подоцна предавал грчки јазик. Тој го изучувал хебрејскиот јазик, со цел да го исчисти христијанството, но наишол на отпор од црквата.
Најзначајниот германски ренесансен уметник е Албрехт Дирер, особено познат по неговите гравури, што се раширило низ цела Европа, како и цртежи и сликани портрети. Архитектурата од овој период ги вклучува резиденцијата во Ландсхут, замокот Хајделберг, Градското собрание во Аугсбург, како и антивариумот на резиденцијата во Минхен, најголемата ренесансна сала северно од Алпите.
Позадина
Ренесансата во голема мера била водена од обновениот интерес за класично учење, а исто така била резултат на брзиот економски развој. На почетокот на 16 век, Германија (која се однесува на земји од Светото Римско Царство) била една од најпросперитетните области во Европа и покрај релативно ниското ниво на урбанизација во споредба со Италија или Холандија. Имала корист од богатството на одредени сектори, како што се металургијата, рударството, банкарството и текстилот. Уште поважно, книжевното печатење се развило во Германија, а германските печатари доминирале во новата трговија со книги во повеќето други земји, сè до 16 век.
Уметност
Концептот на северната ренесанса или германската ренесанса е донекаде нејасен поради продолжената употреба на елаборираниот готски орнамент до 16 век, дури и во дела кои се несомнено ренесанса во нивниот пристап кон човечката фигура и други погледи. Класичниот орнамент имал мала историска резонанца во поголемиот дел од Германија, но во други погледи Германија многу брзо ги следела случувањата, особено при усвојувањето на печатење со подвижен тип, германски изум кој речиси десет години остана речиси германски монопол..
Печатењето со резба и гравирање (сметано како германски изум, но по потекло од Кина) веќе било поразвиено во Германија, а Германците го презеле водството во развојот на илустрации за книги, обично со релативно низок уметнички стандард. Најголемиот уметник на германската ренесанса, Албрехт Дирер, ја започнал својата кариера како ученик во работилница во Нирнберг, онаа на Мајкл Волгемут, кој во голема мера го напуштил сликарството за да го искористи новиот медиум. Дирер работел на најекстравагантната илустрирана книга од тој период, Нирнбергска хроника, објавена од неговиот кум Антон Кобергер, најголемиот европски печатар и издавач во тоа време.
По завршувањето на школувањето во 1490 година, Дирер патувал низ Германија четири години, а низ Италија неколку месеци, пред да ја основа својата сопствена работилница во Нирнберг. Тој брзо стана познат низ цела Европа по неговите дрворези и гравури, а истовремено и сликал. Иако го задржал германскиот стил, неговите дела покажуваат силно италијанско влијание, и често се смета дека претставува почеток на германската ренесанса во визуелната уметност. Дирер го поддржувал Мартин Лутер, но продолжил да создава Мадони и други католички слики, и сликал портрети на водачи од двете страни на новата поделба на протестантската реформација. Дирер умрел во 1528 година, пред да биде јасно дека поделбата на реформацијата станала постојана, но неговите ученици од следната генерација не можеле да избегнат да не заземат страна. Повеќето водечки германски уметници станале протестанти, и ова ги лишило од сликање религиозни дела, што претходно било главен извор на приходи на уметниците. Мартин Лутер се спротивставил на многу католички слики, но не на самите слики, а Лукас Кранах Постариот, близок пријател на Лутер, насликал голем број „лутерански жртвеници“, кои најчесто ја прикажуваат Тајната вечера, некои со портрети на водечките протестантски божества како Дванаесетте апостоли. Оваа фаза на лутеранската уметност завршила пред 1550 година, најверојатно под посилно влијание на калвинизмот, а религиозните дела за во јавност практично престанале да се произведуваат во протестантските области. Веројатно поради тоа, развојот на германската уметност практично престанал околу 1550 година. Кранах, покрај портретите, развил форма на тенки вертикални портрети, на кои им давал класични или библиски наслови.
Надвор од овие случувања останал Матијас Гриневалд, кој оставил многу малку дела, но чиешто ремек дело, Исенхејмски олтар (завршено во 1515 година), се смета за најголема германска ренесансна слика. Тоа е интензивно емоционално дело кое ја продолжува германската готска традиција на неограничен гест и израз, со употреба на ренесансни композициски принципи, но сето тоа во готски форми. Дунавската школа е име на кругот на уметници од првата третина од 16 век во Баварија и Австрија, вклучувајќи ги Албрехт Алтдорфер, Волф Хубер и Августин Хиршфогел. Со Алтдорфер како водач, оваа школа ги произвела првите примери на независна пејзажна уметност на Запад (речиси 1.000 години по Кина), во слики и во печатење. Нивните верски слики имале експресионистички стил малку сличен на Гриневалд. Учениците на Дирер, Ханс Бургмаир и Ханс Балдунг, работеле главно со печатење, при што Балдунг ја развил актуелната тема на вештерки во голем број енигматични отпечатоци.
Ханс Холбајн Постариот и неговиот брат Зигисмунд Холбајн насликале верски дела во доцноготски стил. Ханс Постариот бил пионер и водач во трансформацијата на германската уметност од готски во ренесансен стил. Неговиот син, Ханс Холбајн Помладиот, бил важен сликар на портрети и неколку религиозни дела, кој главно работел во Англија и Швајцарија. Добро позната серија на мали дрворезби Танц на смртта се дела на Малите мајстори, група печатачи кои се специјализирале за многу мали и многу детални гравури за буржоазијата, вклучувајќи и многу еротски детали.
Извонредните достигнувања во првата половина на 16 век биле проследени со неколку децении на отсуство на значајна германска уметност, освен портретите на Холбајн или Дирер. Следните значајни германски уметници работеле во прилично вештачки стил на северен маниризам, што го научиле во Италија или Фландрија. Ханс фон Ахен и Бартоломеус Спрангер биле водечки сликари на царските дворови во Виена и Прага, а продуктивното семејство на гравури Саделер се проширило низ Германија, меѓу другите земји.
Архитектура
Ренесанса архитектура во Германија била инспириран прво од германските филозофи и уметници како Албрехт Дирер и Јоханес Рејхлин кои ја посетиле Италија. Важни примери на оваа архитектура се резиденцијата во Ландсхут, замокот во Хајделберг, палатата Јоханисбург во Ашафенбург, Градското собрание во Аугсбург и црквата Свети Михаил во Минхен, најголемата ренесансна црква северно од Алпите.
Посебна форма на ренесансна архитектура во Германија е Везерската ренесанса, со истакнати примери како што се Градското собрание во Бремен и Хелмштетскиот универзитет.
Во јули 1567 градскиот совет на Келн го одобрил дизајнот во стилот на ренесансата од Вилхелм Вернукен за двокатна лоѓа за градската сала во Келн. Црквата Свети Михаил во Минхен била изградена од страна на војводата Вилијам V од Баварија помеѓу 1583 и 1597 како духовен центар за контра реформацијата и била инспирирана од црквата Џезу во Рим.
Јохан Гутенберг (1398-1468)
Јохан Гутенберг се смета за највлијателна личност во германската ренесанса. Како слободен мислител, хуманист и пронаоѓач, Гутенберг исто така израснал во рамките на ренесансата, но и во голема мера влијаел врз неа. Неговиот најпознат изум е печатарската преса во 1440 година. Пресата на Гутенберг им овозможила на хуманистите, реформистите и другите да ги распространат своите идеи. Тој е исто така познат како творец на Библијата Гутенберг, клучна работа која го означила почетокот на „Гутенберговата револуција“ и ерата на печатената книга во западниот свет.
Јохан Рејхлин (1455-1522)
Јохан Рејхлин бил најважниот аспект на наставата по светска култура во Германија во тоа време. Ги проучувал грчкиот и хебрејскиот јазик. Дипломирал, а потоа продолжил да учи во Базел, и го сметале за исклучително интелегентен. Сепак, по напуштањето на Базел, тој морал да почне да ги копира ракописите и да учи право. Книгата насловена како De Arte Predicandi (1503), веројатно е една од неговите најпознати дела од овој период.
Албрехт Дирер (1471-1528)
Албрехт Дирер во тоа време бил и останува најпознатиот уметник на германската ренесанса. Бил познат низ цела Европа, и посебно бил почитуван во Италија. Тој успешно го интегрирал елаборираниот северен стил со ренесансна хармонија и монументалност. Меѓу неговите најпознати дела се Меланхолија I, Четирите коњаници од неговата серија Апокалипса, и Витез, Смрт и Ѓаволот.
Мартин Лутер (1483-1546)
Мартин Лутер бил протестантски реформатор кој ги критикувал црковните практики како што се продавањата на индулгенции, против кои тој пишувал во неговите „Деведесет и пет тези“ од 1517 година. Лутер исто така ја превел Библијата на германски јазик, со што христијанските списи станале подостапни за народот и ја инспирирале стандардизацијата на германскиот јазик.
Меч (село)
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу пет километри источно од градот Бер, во непосредна близина на железничката пруга, на надморска височина од 28 метри.
Сместено е во областа Урумлак, на десниот брег на реката Бистрица.
Историја
По 1922 година во селото биле населени грчки бегалски семејства.
Стопанство
Населението се занимава со земјоделство, а произведува главно пченица, овошје и памук.
Население
Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Меч било село во Берската каза и во него живееле 140 Грци христијани.
Во 1913 година селото е забележано со 211 жители. Во 1920 година, селото имало 145, а во 1928 година имало 173, од кои 72 бегалци. Во 1940 година биле попишани 267 жители, во 1951 година 306, во 1961 година 375, во 1971 година 463, во 1981 година 498, а во 1991 година 484 жители.
Во пописот од 2001 година, селото било забележано со 504 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 568 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Бер, во кој покрај Меч влегува и градот Бер и селата Лазохори, Мустали и Тарамон.
Џени Родригез
Џени Родригез (родена на 7 август 1975 година) е џудист од Хондурас. Таа се натпреварувала во женска дисциплина во лесна категорија на Летните олимписки игри 1996 година.
Дора Малдонадо
Дора Малдонадо (родена на 9 ноември 1970 година) е Хондурас judoka. Таа се натпреварувала во дисциплината во екстра-лесна категорија за жени на Летните олимписки игри 1996 година.
Зимски сон (филм)
Филмот трае 196 минути и снимен е во колор техника. Филмот бил премиерно прикажан на 16 мај 2014 година на Канскиот филмски фестивал, каде ги добил наградите „Златна палма“ и „FIPRESCI“. Вкупно, филмот освоил две награди и имал пет номинации на разни фестивали.
Содржина
Дејството на филмот се случува во познатата област Кападокија, во Турција, каде во едно мало гратче, Ајдин (го глуми Билгинер), поранешен театарски глумец, води мал семеен хотел. Тој живее заедно со неговата млада сопруга Нихал (ја игра Сезен) и со сестрата Неџла (ја игра Акбаг), која пати поради неодамнешниот развод. Ајдин има голем имот наследен од татко му, така што издава една куќа под кирија, но сиромашните луѓе кои живеат во неа не можат да ја платат киријата. Нихал, пак, собира донации за уредување на селските училишта.
Навидум сложниот зеднички живот меѓу Ајдин, Нихал и Неџла не е толку идиличен како што изгледа. Во еден разговор, Неџла ѝ кажува на Нихал дека не може да ја поднесе, а потоа, таа се расправа и со Ајдин, обвинувајќи го дека е себичен. Всушност, нивниот живот е празен, без чувства и без рабирање за луѓето. Кога Нихал организира забава со дарителите, настапува судир меѓу неа и Ајдин. Поради тоа, тој сака да замине во Истанбул, но наместо таму, оди на имотот на својот најдобар пријател, каде што тие цела вечер се опиваат и разговараат, а утредента, одат на лов. Во меѓувреме, Нихал ги посетува кираџиите на Ајдин и им дава голема сума пари за да ги платат долговите, но едниот од нив ги фрла парите в оган, кажувајќи ѝ дека не може да ја купи нивната гордост. Кога Ајдин се враќа дома, сфаќа дека премногу ја сака Нихал и дека не може да живее без неа, иако знае дека таа не го сака повеќе.
Шумско Езеро
Езерото зафаќа површина од 4.348,6 квадратни километри, има 14,552 острови, и многу кривулест брег со должина од 105,000 километри. Најочигледна одлика на брегот на езерото е полуостровот Олно. Во езерото се влева реката Рејни, а од него се излива реката Винипег.
Границата на САД и Канада на езерото е утврдена со конвенција и протокол во 1925 година.
Елвија Рејес
Елвија Рејес (родена на 12 Јуни 1956) е Хондурас мечувалец. Таа се натпреварувала во дисциплината поединечна фолија за жени на Летните олимписки игри 1992 година.
Горно Броди
Горно Броди (грчки: Άνω Βροντού, Ано Вронду) е село во Република Грција, блиску до Сер, Централна Македонија со околу 406 жители (2001).
Луковдол
Луковдол (хрв. Lukovdol) е населено место во состав на градот Врбовско, Приморско-горска жупанија, Хрватска.
Географија
Луковдол е мало село во североисточниот дел на Горски Котар, околу километар и пол јужно од границата со Словенија. Зафаќа површина од 5.91 км2. Локалното стопанство го сочинува сточарството, дрвопреработувачката и текстилната индустрија.
Личности
Ова е родно место на најпознатиот хрватски поет Иван Горан Ковачиќ. Секоја година, на 21 март покрај неговата родна куќа се одржува поетската манифестација Горанова пролет (Goranovo proljeće).
Марко Мијаиловиќ
Марко Мијаиловиќ (роден 14 август 1997 година) е српски фудбалски дефанзивец кој игра за Вождовац.
Тој е постар брат на Срѓан Мијаиловиќ.
Црвена звезда Белград
Роден во Ужице, Мијаиловиќ дошол во младинските категории на Црвена звезда од Белград. Во првиот тим дошол во 2014 година под тренерот Ненад Лалатовиќ. Тој го направил своето сениорско деби за тимот, заменувајќи го Богдан Планиќ во ревален натпревар против Удинезе на стадионот Рајко Митиќ на 15 ноември 2014 година. Подоцна истиот месец, Мијаиловиќ останал на клупата како неискористена замена во 14-те натпревари од сезоната 2014–15 во српската Суперлига против ОФК Белград. Во зимската пауза надвор од сезоната, Мијаиловиќ бил опционално позајмен на српскиот прволигаш Колубара, но исто така останал во младинскиот тим цела 2015 година. Мијаиловиќ бил во првиот тим на неколку пријателски игри во текот на 2015 година, вклучувајќи ги и натпреварите против ОФК Бор, Грачаница и Мордовија Саранск.
По целосното опоравување од повредата што ја заработил на почетокот на 2016 година, Мијаиловиќ бил позајмен на Бежанија, каде забележал 9 настапи со гол до крајот на сезоната. Во летото 2016 година, Мијаиловиќ ја продолжил својата позајмица за сезоната 2016-17. Иако полусезоната тренира со Црвена ѕвезда, главниот тренер Миодраг Божовиќ решил да го остави кај Бежанија до крајот на сезоната. Во текот на сезоната, Мијаиловиќ забележал 28 Прва лига, постигнувајќи 1 гол, и исто така одиграл куп натпревар против Војводина.
Рад
На 18 август 2017 година, Мијаиловиќ му се придружил на Рад како слободен агент. Тој официјално се промовирал неколку дена подоцна во четврток на 24 август, склучувајќи тригодишен договор со новиот клуб.
Вождовац
На 1 јули 2021 година се приклучил на Вождовац.
Репрезентативна кариера
Мијаиловиќ бил повикан во селекциите на Србија од 2012 година. Бил член на селекции до 16, 17 и 18 години помеѓу 2012 и 2016 година Во ноември 2016 година, Мијаиловиќ бил повикан во селекцијата на Србија до 20 години под тренерот Ненад Лалатовиќ, каде што го имал своето деби на натпреварот против Црна Гора.
Кагвазу (департман)
Каггвазу е департман во Парагвај. Департманот се наоѓа во Источен Парагвај. Главен град на департманот е Коронел Овиедо.
Географија
Департманот се наоѓа во централниот дел на Источен Парагвај. На север департманот се граничи со Сан Педро и Каниндеју, на исток се граничи со Алто Парана, на запад со Кордиљера и Парагвари и на југ со Гваира и Казапа.
Окрузи
Во скоро време се создал и округот Тембијапора.
Чалошево
Чалошево или Чолошево — село во Општина Велес, во областа Повардарие, во околината на градот Велес, централна Македонија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Повардарие во рамничарски предел, на надморска височина од 260 м. Атарот зафаќа површина од. Чалошево е сместено на 5 км северно од Велес и на 1 километар од патот Скопје-Велес, а на половина пат е денешната приградска населба Дурутовец.
Историја
Подрачјето на Чалошево е населено уште од римско време, за што сведочи тумулот во наоѓалиштето Кула на 2 км југоисточно од селото.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Чалошево е село со 24 домаќинства сочинето од 73 жители Македонци и 24 муслимани.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Чал’шево (Чалъшево) било мешано македонско-турско село со 60 жители Македонци христијани и 190 Турци.
На почетокто на XX век целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Чалишево имало 64 Македонци под егзархијата.
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена го покажува Чалишлар (Čališlar) како македонско-турско село.
Во 1950-тите преостанатите Турци го напуштиле селото, а на нивно место се населиле Срби, иако во помал број.
Стопанство
Чалошево има полјоделско стопанство. Располага со 407 ха обработливо земјиште и 142 ха пасишта.
Население
Иако во првите децении на XX век населението на Чалошево опаднало, по Втората светска војна тоа бележи постојан пораст, веројатно поради близината на градот Велес. Со заминувањето на Турците во 1950-тите (55 лица), во селото се населиле 24 Срби. Со текот на годините српското население опаѓало, а македонското се зголемувало.
Според пописот од 2002 година селото имало 216 жители, од кои 206 Македонци, 3 Срби и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 209 жители, од кои 203 Македонци, 2 останати и 4 лица без податоци.
Родови
По истражувањата од 1929 година, родови во селото биле:
Турски:
NGC 1080
NGC 1080 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Чалошево
Родови
Македонски
NGC 1080
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1080 се споменува и како MCG -3-8-10, IRAS 02427-1547.
Чалошево
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2183 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 166 гласачи.
Иселеништво
Според истражувањата направени во 1935 г. родови со потекло од Чалошево има во следниве населени места:
NGC 1080
Откривање
Објектот е откриен на 29 септември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1080 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1080 има привидни димензии од 1,6' х 0,6'.