cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Марк Твен
Доцен живот и смрт
Твен минувал низ период на тешка депресија, која започнала во 1896 година кога неговата ќерка Суси починала од менингитис. Смртта на Оливија во 1904 година и на Џин на 24 декември 1909 година, само ја зголемиле неговата мрачнина. Во мај 1909 година ненадејно починал неговиот близок пријател Хенри Роџерс. Во 1906 година, Твен започнал да ја пишува својата автобиографија во „North American Review“. Во април, Твен дознал дека неговата пријателка Ина Колбрит го изгубила речиси целиот имот во земјотресот во Сан Франциско во 1906 година и тој доброволно продал неколку свои потпишани фотографии за да ѝ помогне. За дополнителна помош, Џорџ Варлтон Џејмс го посетил Твен во Њујорк и му договорил нова фотосесија. Твен признал дека крајните четири фотографии биле најдобрите што тој некогаш ги имал. Во 1906 година, Твен основал клуб за девојки кој тој ги гледал како замена за внуките, „Ангелски риби и аквариум клуб“. Многу од членовите биле помеѓу 10 и 16 години. Твен разменувал писма со девојчињата од неговите „Ангелски риби“ и ги канел на концерти, театар и играње игри. Во 1908 година Твен напиша дека клубот е неговата „најголема радост во животот“.
Во 1907 година, унивезитетот Оксфорд го наградил Твен со почесен докторат. Во 1909 година, Твен рекол:
"Дојдов во 1835 година со Халеевата Комета. Таа повторно доаѓа следната година и очекувам да си заминам со неа. Ќе ми биде најголемото разочарување во животот ако не си отидам со Халеевата Комета. Без сомнение, Семоќниот рече: „Еве ги овие две чуда. тие дојдоа заедно, тие мораат да си одат заедно.“"
Неговото предвидување се остварило - Марк Твен починал од срцев удар, на 21 април 1910 година, во Рединг, Конектикат, еден ден по најблиското достигнување на кометата до земјата. По веста за неговата смрт, претседателот Вилијам Ховард Тафт рекол:
„Марк Твен пружи задоволство - вистинско интелектуално уживање-на милиони и неговите дела ќе продолжат да го пружат тоа исто задоволство на уште милиони кои допрва ќе дојдат... Неговиот хумор беше американски, но тој беше ценет исто толку и од Англичаните и луѓето од другите земји. Тој направи долготраен дел од американската литература. ““
Погребот на Твен се одржал во презвитеската црква „Стара тула“ (Old Brick) во Њујорк. Тој е закопан на земјиштето на неговата сопруга на гробиштата Вудлавн во Елмира, Њујорк. Неговиот гроб е обележан со споменик, кој е наместен од неговата преживеана ќерка, Клара. Исто така, има и мала надгробна плоча. Смртта го спречила Твен да ја доврши автобиографијата, која била објавена подоцна, во 1924 година, од неговата секретарка Алберт Биглоу Пејн.
Преглед
Твен ја започнал својата кариера со лесни, комични стихови, но се развил во хроничар на суетите, лицемерието и убиствените дела на човештвото. На средината на својата кариера, со Хаклбери Фин, тој комбинирал богат хумор, цврста нарација и општествена критика. Твен бил мајстор за изведба на разговорен говор и помогнал во создавањето и промоцијата на посебна американска литература, изградена на американска тема и јазик. Многу дела на Твен биле забранувани во одредени периоди од повеќе причини. „Авантурите на Хаклбери Фин“ била забранувана во американските средни училишта, поради честата употреба на зборот „Црнец“, кој често се употребувал во периодот пред Граѓанската војна во САД, кога бил напишан романот. Целосната библиографија на неговите дела не е можна, поради огромниот број дела напишани од Твен (често, во непознати весници) и поради неговите различни псевдоними. Дополнително, голем дел од неговите говори и предавање се изгубени или не биле запишани.
Најзначајни дела на Твен се:
Рано новинарство и илустрирани патописи
Додека пишувал за весник од Вирџинија Сити, Territorial Enterprise во 1863 година, Клементс го запознал адвокатот Том Фитч, уредник во конкурентниот весник Virginia Daily Union, познат како „ораторот од Тихиот Океан со сребрен јазик“. Тој му помогнал на Фитч, давајќи му го неговиот „прв, вистински профитабилен час“ за пишување. Во 1866 година, Клеменс одржал предавања за островот Сендвич пред толпа во Вашу Сити, Невада. Клеменс го прокоментирал тоа, „Кога првпат почнав да предавам, како и во моите рани дела,моја единствена идеја да направам комедија од се што гледав и слушав.“ Фитч му рекол, „Клеменс, твоето предавање беше величествено. Беше речит, трогателен и искрен. Никогаш претходно во мојот живот немам слушнато такво величествено дело на описно раскажување. Но направи грев што не може да се прости. Тоа е грев што никогаш не смееш да го повториш. Го затвори најречитиот опис, со кој ја стимулираше својата публика до висина на најјак интерес, со парче одвратен антиклимакс кој ги уништи сите вистинско вредни ефекти што самиот ги произведе.“
Првото значајно дело на Твен, „Славната скокачка жаба од покраината Калаверас“, кое за првпат било објавено во New York Saturday Press на 18 ноември 1865 година. Единствена причина што делото било објавено таму е што неговата приказна пристигнала многу касно за да биде вклучена во книгата артемус вард.
По оваа експлозија од популарност, the Sacramento Union го овласти Твен да пишува писма за неговите патувачки искуства.Првото патување што го направи за оваа работа беше возењето со паробродот Ајакс во неговата прва пловидба до Хаваи, во тој период станува збор за островот Сендвич. Овие комични писма го докажаа постанокот на неговите дела во весникот Alta California од Сан Франциско, кој го назначи за патувачки известувач за патувањето од Сан Франциско до Њујорк преку Панамскиот премин. Малку подоцна, Твен пишувал писма наменети за издавање, запишувајќи ги своите искуства со својот пародичен хумор. На 8 јуни 1867 година, Твен, за пет месеци, испловил на задоволувачки крстосувач Квакер Сити. Ова патување резултирало со невините во странство или напредокот на новите пилгрими.
Оваа книга е рекорд на патување што пружа задоволство. Ако беше рекорд на значајно научно патување, би било за гравитацијата и импресивната неразбирливост, што е соодветно во делата од овој вид и покрај тоа би била привлечна. Сепак, тоа е рекорд само на пикник, има цел, која е да му сугерира да читателот како би било да ја види Европа и Истокот, кога би ги видел со свои очи, а не со очите на оние кои патувале во тие земји пред него. Правам мал изговор за да им покажам на сите како би требало да гледаат на објектите од интерес под морето-други книги го прават тоа и поради тоа, дури и ако сум способен да го направам тоа, нема потреба.
Во 1872 година, Твен го издаде второто дело од патувачката литература, Во траење, како полупродолжение на невини. Во трање е полуавтобиографско дело од патувањето на Твен во Невада и неговиот подоцножен живот во американскиот запад. Книгата е сатиричен напис за американското и западното општество, на ист начин на кој невини критикува неколку земји од Европа и Блискиот Исток. Следното дело на Твен го задржа фокусот на Во трање на американското ошстество, но повеќе се задржува на денските настани. Насловена како позлатените години:денешна приказна не беше патувачко дело, како неговите две претходни книги и беше неговиот прв обид за пишување на роман. Книгата е исто така значајна бидејќи е единствената соработка на Твен, напишана е заедно со неговиот сосед Чарлс Дудли Варнер.
Следните две дела на Твен се изработени врз основа на неговите искуства на реката Мисисипи. Стари времиња на Мисисипи, серија од куси информативни написи објавени од Atlantic Monthly во 1875 година, прикажувајќи го разочарувањето на Твен од романтизмот. Стари времиња ,на крајот, станаа почетна точка за живот на Мисисипи.
Том Соер и Хаклбери Фин
Следното големо издавање на Твен беше Авантурите на Том Соер, во кое е претставена неговата младост во Ханибал. Том Соер е модел на Твен како дете, следено од двајца соученици, Џон Бригс и Вил Бовен. Книгата, исто така, го претставува и споредниот лик Хаклбери Фин, кој е изграден врз основа на пријател на Твен од младоста, Том Бланкеншип.
Следното големо издадено дело на Твен, Авантурите на Хаклбери Фин, го зацврсти него како истакнат американски писател. Некои го нарекуваа прв голем американски роман и книгата стана задолжителна во многу средни училишта низ САД. Хаклбери Фин беше ластар од Том Соер и имаше многу посериозен тон од неговиот претходник. Основната претпоставка зад Хаклбери Фин е вербата на младото момче во вистинската работа што треба да ја направи, иако некогаш верува дека не е во ред. Четиристотини страни во ракопис од Хаклбери Фин беа напишани во средината на1876 година, веднаш по издавањето на Том Соер. Некои прикази му одземале седум години на Твен, по неговата прва експлозија од креативност, за конечно да ја заврши книгата во 1883 година. Други прикази што Твен ги работел на Хаклбери Фин биле заедно со Принцот и сиромавиот, други дела во 1880 година и други години. Последната петтина од Хаклбери Фин е тема на многу контроверзии. Некои велат дека Твен искусил, како што критичарот Лав Маркс наведува, „нервен слом“. Ернест Хемингвеј еднаш рече за Хаклбери Фин:
Доколку ја читате, морате да застанете каде што момчињата го крадат црнецот Џим. Тука е вистинскиот крај. Останатото е само измама.
Хемингвеј, во истиот есеј, исто така, напиша:
Цела модерна американска литература доаѓа од една книга на Марк Твен наречена Авантурите на Хаклбери Фин.
Близу пред завршувањето на Хаклбери Фин, Твен ја напиша Живот на Мисисипи, за која се вели дека има големо влијание од претходната книга. Книгата прераскажува сеќавања на Твен и нови искуства по дваесет и две годишното отсуство од Мисисипи. Во неа, тој исто така наведува дека „Марк Твен“ беше повикот направен кога бродот беше на мирна вода - два фата.
Цензура
Делата на Твен биле подложени на цензура. Според Стјуарт (2013) "Тие што ги воделе овие кампањи, генерално, беа верски организации или поединци во позиции на влијание - не толку многу библиотекарите, кои биле инстилирани со тој американски "библиотекарски дух", кој почитувал интелектуална слобода. Во 1905, Бруклин Јавната библиотека ги забрани и Авантурите на Хаклбери Фин и Авантурите на Том Соер од детскиот оддел, поради нивниот јазик.
Пријателството со Хенри Х. Роџерс
Додека Твен го почитувал Хенри Х.Роџерс, директор на Стандард оил, кој му помогнал да излезе од финансиската криза и со тоа нивното пријателство во подоцнежните години било од замна корист. Кога Твен ги изгубил три од своите четири деца и саканата жена, фамилијата на Роџерс станала замена за наговата фамилија. Тој станал чест гостин во нивниот дом во Њујорк, нивната летна куќа со 48 соби во Ферхевен, Масачусетс и во нивната јахта, Канава.
Двајцата мажи се претставиле на своите познаници. Твен бил обожавател на прекрасна, глувонема девојка, Хелен Келер. Тој првпат ја запознал Келер и нејзината учителка Ан Суливан на забава во домот на Лауренс Хутон во Њујорк во зимата 1894 година. Твен му ги претставил девојките на Роџерс, кој, заедно со својата жена, платиле за образованието на Келер на колеџот Ретклиф. Твен исто така го запознал Роџерс со новинарот Ида М. Тарбел, кој му правел интервју за изложеноста на нечистотија кој индиректно водеше до прекин на довербата Стандард Оил. На крстарење со Канава, Твен и Роџерс на зафатени интервали беа придружувани од Букер Т. Вашингтон, познат поранешен роб, кој станал водечки учител.
Додека старите познати пријатели биле претставувани како другари за пиење и покер, тие исто така разменувале и писма додека биле разделени и тоа се случувало многу често бидејќи и двајцата многу патувале. За разлика од личните податотеки на Роџерс, кои никогаш не станале јавни, овие незначајни писма биле објавени. Пишаните размени меѓу двајцата мажи ја покажува добрата смисла за хумор на Твен и, што повеќе изненадува, смислата за забава на Роџерс, обезбедувајќи чудна интуиција за приватната страна на крадецот-индустрискиот магнет.
Поради лошите временски услови, јахтата доцнеше неколку дена од авантурата на Атлантскиот Океан. Роџерс и некои други од неговата забава се вратиле во Њујорк со воз. Твен не го сакал возењето со воз и одлучил да го чека враќањето на Канава. Сепак, известувачите ја изгубиле трагата за тоа каде од прилика се наоѓа. Кога тој не успеал да се врати во Њујорк како што било предвидено, Њујорк тајмс шпекулираше дека ток можеби е „изгубен во морето.“ По безбедното пристигнување во Њујорк и слушнал за тоа, комичарот напишал сатирична статија за слученото, нудејќи да „...направи детална истрага на известувањето дека сум изгубен во морето. Ако има некаква основа за овој извештај, јас уште еднаш ќе ја известам љубопитната публика.“ Ова копа по сличностите од минат настан од 1897 година кога тој ја направи својата позната забелешка „Известувањето за мојата смрт беше претерано,“, откако новинарот бил испратен на истражување за тоа дали тој навистина починал. Всушност, неговиот братучед бил тој што бил сериозно болен.
Подоцна таа година, синот на Твен и Роџерс, Хенри џуниор, се вратил на изложбата Џејмстаун, на Канава. Комичарот помогнал во одржувањето на денот на Роберт Фултон на 23 септември 1907 година, прославувајќи ја стогодишнината на изумот (параход) на Фултон. Твен се пријавил на местото на болешливиот претседател на САД, Гровер Клевеланд. Твен бил соочен до пет минутно јавно одобрение, членови на публиката кои го поздравувале со капите и чадорите. Длабоко трогнат, Твен изјавил, „Кога се повикувате на мојата глава, не чувствувам, но кога се повикувате на моето срце, тогаш чувствувам.“
Во април 1909 година, двајцата стари пријатели се вратиле во Норфолк, Вирџинија на банкет во чест на Роџерс и неговата ново завршена вирџиниска железница. Твен беше основен глас во едно од неговиот последни јавни појавувања и многу беше цитиран во весниците низ целата земја.
Еден месец подоцна, Твен патувал од Конектикут во посета на негов пријател во Њујорк, кога Роџерс ненадејно починал на 20 мај 1909 година. Твен пристигнал на станицата Гранд Централ и таму неговата ќерка го пречекала со вестите. Обвиен во тага, тој невообичаено ги одбегнал новинарите кои биле собрани и само изјавил „Ова е ужасно....Не можам да зборувам за тоа.“ Два дена подоцна тој служел на почесната стража на мртовец на гробиштата во Њујорк. Сепак, тој одлучил да се придружи на забавата во возот кој одел на погребот во Ферхевен. Тој рекол „Не можам да поднесам да патувам со моите пријатели а да не разговарам.“
Погледи
Погледите на Твен станале порадикални како што растел. Тој знаел дека неговите погледи ќе се менуваат и развиваат во текот на животот, однесувајќи се на едно од неговите омилени дела:
Анти-империјалист
Во New York Herald, 15 октомври 1900 година, тој го опишува своето преобразување и политичко будење, во контекст на филипинско- американската војна, бидејќи е „вжарен империјалист“:
"Сакав американскиот орел да оди да вика на Тихиот Океан...Зошто да не ги рашири своите крилја нас Филипините, се прашувам?...Си велам, Еве ги луѓето кои страдаат од три земји. Можеме да ги направиме исто толку слободни како што сме ние, да им дадеме сопствена влада и земја, да ставиме мал ден од американскиот устав да плови кон Тихиот Океан, да основаме потполно нова држава што ќе го заземе своето место меѓу слободните земји во светот. Ми изгледа како одлична задача што ние самите си ја зададовме. Но јас оттогаш уште размислував и внимателно го читав договорот од Париз (кој ја заврши шпанско-американската војна) и видов дека не сме насочени кон слобода, туку кон подјармување на филипинците. Ние појдовме таму за да победиме, не за ослободување. Ми изгледа дека треба да ни биде задоволство и обврска да ги ослободиме тие луѓе и да ги оставаме да ги решаваат своите домашни проблеми на нивни начин. Така јас сум анти-империјалист. Се противам на тоа орелот да ги става своите канџи на некоја друга земја."
Пред 1899 година Твен беше силен империјалист. Во доцните 60-ти и раните 70-ти години на 19 век тој гласно говореше за американските интереси за Хавајските острови. Тој подоцна објаснил дека во средината на 1890 година тој бил „вжарен империјалист.Сакав американскиот орел да вика над Тихиот Океан.“ Тој изјавил дека војната со Шпанија во 1898 година била „најзначајна“ војна на сите времиња. Во 1899 година тој го смени правецот и од 1901 година, набрзо по неговото враќање од Европа, сè до неговата смрт во 1910 година, Твен беше заменик претседател на американската анти-империјалистичка лига, која се спротивставува на анексирањето на Филипините од САД и имаше „десетици илјади членови.“ Тој напишал многу политички летоци за организацијата. Инцидентот на Филипините, посмртно објавена во 1924 година, беше како одговор на масакрот Моро Кратер, во кој биле убиени 600 мороси. Многу од неговите запуштени и претходно несобирани дела за анти-империјализмот за првпат се појавија во книга во 1992 година.
Твен го критикувал империјализмот и на другите земји. Во следејќи го Екваторот, Твен се изразил „омраза и прекор за империјализам во секоја форма.“ Многу го критикуваше европскиот империјализам, јасно од Сесил Родес, кој многу го прошири британскиот империјализам и Леополд II, крал на Белгија. Монологот на крал Леополд'' е политичка сатира за неговата приватна колонија, слободната земја Конго. Извештаи за насилна експлоатација и застршувачки злоупотребување водеа до широко распространет, меѓународен протест во 1900 година, достигнувајќи ја првата голема скала во движењето за човекови права. Во монодрамата, кралот дискутира за воведување на христијанството во земјата, надминувајќи мало изгладнување.
За време на филипинско-анериканската војна, Твен напишал кратка миротворна приказна насловена воена молитва, која дава смисла на хуманизмот и проповедите на христијанството за љубов се инкомпатибилни со однесувањето во војна. Беше поднесено на Harper`s Bazaar за издавање, но на 22 март 1905 година магазинот ја одби приказната како „недоволно добра за женски магазин.“ Осум дена подоцна, Твен му пишал на својот другар Даниел Картер Беард, на кој му ја имаше прочитано приказната, „Не верувам дека молитвата ќе биде објавена во мое време. Николку освен на смртта не му е дозволено да ја каже вистината.“ Поради тоа што тој имаше ексклузивен договор со Harper & Brothers, Твен не можел да ја објави Воената молитва на ниту едно друго место. Остана необјавено до 1923 година. Повторно беше издадена како материјал за кампања од протестантите во војната во Виетнам.
Граѓански права
Твен бил цврст поддржувач на укинувањето и еманципацијата, одејќи до степен да изјави „објавата на Линколн... не само што ги ослободи црните робови, но исто така ги ослободи и белците.“ Тој изјавувал дека со исклучок на белците, другите народи не добиваат правда во САД, еднаш велејќи: „ Видов кинез злоуботребуван и малтретиран во секоја смисла, на најкукавичките можни начини што се измислени од деградираната природа...но никогаш не сум видел кинез кој добива во судот на правдата за неправдата што му била нанесена.“ Тој плаќал за најмалку еден црнец да се школува на правниот факултет на унивезитетот Јел и друг црнец да се школува на јужниот универзитет за да стане министер.
Твен бил верен поддржувач и на правата на жените и активен во кампањата за правото на глас на жените. Неговиот говор Гласови за жени, во кој тој инсистира за одобрување на правата за гласање на жените, се смета за еден од најпознатите говори од историјата.
Хелен Келер имала корист од поддршката на Твен, со тоа што го продолжила своето школување на колеџ и покрај нејзините недостатоци и финансиски проблеми.
Погледите на Твен за потеклото не се изразуваат во неговите рани написи за родените американци, За нив, во 1870 година, Твен напишал:
"Неговото срце е септичка јама на предавство, подмолност и на ниски и ѓаволски инстинкти. Со него, благодарноста е непознато чувство и кога некој ќе му направи добро дело најдобро е да му биде свртен со лицето напред, од страв наградата да не биде стрела во грбот. Да се прифати услуга од него значи да се преземе долг кој никогаш нема да го исплати, иако ќе банкротираш обидувајќи се. Општествен отпадок!"
Како котрапункт, есејот на Твен за „Литературните навреди на Фенимор Купер“ нуди многу пофин поглед кон индијанците. „Не, други индијанци би ги забележале овие работи, но индијанците на Купер никогаш ништо не приметија. Купер смета дека тие се величествени суштества за соопштенија, но тој секогаш грешел во врска со своите индијанци. Ретко имаше некој нормален меѓу нив.“ Во овој подоцнежен патопис, Следејќи го Екваторот (1897 година), Твен набљудувал дека на колонизираните острови низ целиот свет „дивјаците“ секогаш грешеле во врска со „белите“ на сите безмилосни начини, како што се „крадење, понижување и бавно, бавно убивање, преку сиромаштија и вискито на белиот човек“. Неговиот заклучок е дека „има многу хумористични работи на овој свет, меѓу нив и замислата на белиот човек дека е помал дивјак од другите дивјаци.“
Работа
Твен вжарено пишуваше за заедниците од индустријата за речни бродови во Живот на Мисисипи, кои подоцна, по децении, беа читани во салите на заедниците. Тој го поддржувал работничкото движење, особено во една од побитните заедници, витезите од работа. Во говор за нив, тој рече:
"Кои се угнетувачите? Неколкумина: кралот, капиталистот и многу други надзорници и управници. Кои се угнетувани? Многу: народите на земјата, значајни личности, работниците, оние кои го прават лебот, со меки раце и јадат мрзеливост."
Вивисекција
Твен се спротивставувал на вивисекцијата кога го разбрал значењето на зборот во 1899 година (значењето на овој збор била предмет на промени низ времето). Приговорот на Твен не бил на научна основа, туку повеќе на етичка. Тој посебно ја нагласил болката што им се нанесува на животните како основа на неговото спротивставување на праксата.
"Јас сакам да знам дали вивисекцијата произведува резултати кои се корисни за човечката раса или не... Болката која се наметнува над несвесните животни е основата на непријателството кон него и за мене е доволно оправдување за непријателство без да гледам понатаму."
Религија
Иако Твен бил презвитеријанец, тој некако бил критички настроен кон организираната религија и некои елементи на христијанството во неговиот подоцнежен живот. На пример, тој напишал: „ Вера е верување во тоа што го знаеш, нели?“ и „Ако Исус е сега тука има една работа што нема да биде- христијанин“. Сепак, како зрел човек тој учествува во религиски дискусии и присуствува на служби, неговата теологија се развила откако тој се соочил со смртта на саканите и неговата лична смртност. Неговите лични искуства и страдања за својата фамилија го направил особено критичен за „лечење со верба“, кое е поддржано од Мери Бејкер Еди. Неговото најраспалувачко дело за религијата бара нијанса на разбирање на неговите аргументи и критика.
Твен обично избегнувал да ги објавува своите еретички мислења за религијата од негово време, а тие се познати од есеите и приказните кои се објавиле подоцна. Во есејот Трите изјави на осумдесеттите од 80-тите години на 19 век, Твен изјавил дека верува во семоќниот Бог, но не во некои пораки, откровение, свети книги, како што се Библијата, Провидение  или задгробен живот. Тој изјави дека „добрината, правдата и Божјата милост се манифестирани во неговите дела“, но исто така и дека „универзумот е воден од строги и непроменливи закони“ кои одредуваат „мали нешта“, како кој починал од чума. Во друг период тој напишал или говорел на начини кои се спротивни на строгите погледи на теист, на пример, јасно признато верување во Господ, Во некои подоцнежни дела од 1890 година, тој беше малку помал оптимист за добрината на Господ, посматрајќи дека „ако нашиот Создавач е семоќен за добро и лошо, Тој не е нормален.“ Во друг период, тој претчувствува зајадливост дека можеби Господ го создал светот со сите негови измачувања за некои Негови лични цели, но инаку беше рамнодушен за човештвото, кое беше многу ситно и небитно за, на било кој начин, да го привлече Неговото внимание.
Во 1901 година, Твен ги критикувал постапките на мисионерот д-р Вилијам Скот Амент (1851 година-1909година), бидејќи Амент и другите мисионери имале збирка за оштети од кинески теми во последиците од боксерската побуна од 1900 година. Откако Твен ги слушнал методите на Амнет, неговиот одговор бил објавен во прегледот на Северна Америка во февруари 1901 година: За личноста која седи во темница и се справува со примери од империјализмот во Кина, Јужна Африка и со окупацијата на Филипините од страна на САД. Значаен прилог, „За мојата критика на мисионерите“ објавен во прегледот на Северна Америка во април 1901 година, неговиот напад продолжува без извинување, но фокусот од Амент го префрла на неговите надмоќни мисионери, американскиот совет за комисионери во странски мисии.
По неговата смрт, фамилијата на Твен забранила некои негови дела кои биле потполно ирелевантни кон стандардната религија, како Писма од земјата кое не беше објавено сè додека неговата ќерка Клара не ја промени својата позиција во 1962 година во прилог на Советската пропаганда за задржувањето. Анти-религиското Таинствениот странец беше објавено во 1916 година. Мала Беси, приказна што го исмејува христијанството е објавено во 1972 година во збирката Басни за човекот од Марк Твен.
Покрај овие погледи, тој донирал пари за изградба на презвитерска црква во Невада во 1864 година, иако беше дискутирано дека тоа било во соработка со неговиот презвитерски брат.
Твен создал портрет на Јованка Орлеанка, кој бил полн со почит, тема со која бил опседнат 40 години, студирал многу години и потрошил две години пишувајќи. Во 1900 година и повторно во 1908 година, тој изјавил, „Од сите мои книги најмногу ми се допаѓа Јованка Орлеанка, најдобра е.“
Тие што го познавале Твен во постарите години се сеќаваат дека тој се задржувал на темата за задгробниот живот, неговата ќерка Клара вели: „Понекогаш тој веруваше дека со смртта сè се завршува, но во поголем дел од животот тој беше сигурен дека постои задгробен живот.
Најискрените погледи на Марк Твен за религија се јавуваат во неговата завршна автобиографија, која беше објавена 100 години по неговата смрт, во ноември 2010 година. Во неа, тој вели:
Твен бил масон. Тој припаѓал на кабината поларна ѕвезда со број 79 А.Ф. и А.М., основана во Св.Луис.
Значење и влијание
Споменот на Твен живее до ден-денес: Неколку училишта се именувани по него, вклучувајќи ги основното училиште „Марк Твен“ во Хјустон, Тексас, каде што има статуа на Твен, средното училиште „Марк Твен“ во Њујорк и средното училиште „Семјуел Клеменс“ во Шертс, во близина на Сан Антонио, Тексас. Исто така, по него се наречени и други градби, како што е споменик-мостот „Марк Твен“. Во околината на Хајделберг, Германија се наоѓаат населбата „Марк Твен“, каде што се сместени американските војници и нивните, и американската воена база.
Во продолжение, неколку награди го носат неговото име: во 1998 година, Центарот за уметности „Џон Ф. Кенеди“ ја создал наградата за американски хумор „Марк Твен“, која се доделува на годишно ниво; понатаму, награда „Марк Твен“ која ја доделува здружението на училишни библиотеки од Мисури, а се доделува секоја година на учениците четврто до осмо одделение. Универзитетот Стетсон од Деланд, Флорида, ја спонзорира работилницата за млади автори „Марк Твен“, која се одржува секое лето, во соработка со домот за момчиња и музејот Марк Твен во Ханибал. Програмата е отворена за млади автори од петто до осмо одделение. Музејот ја спонзорираше наградата за креативно подучување Марк Твен.
Градби во соработка со Твен, вклучувајќи и многу негови домови, се сочувани како музеи. Неговото место на раѓање е сочувано во Флорида, Мисури. Домот за момчиња и музеј Марк Твен во Ханибал, Мисури ги сочувале композициите за некои од неговите најдобри дела. Домот на неговата пријателна од детството Лаура Хавкинс, за која се смета дека е инспирација за измислениот лик Беки Тачер, е зачуван како „куќата на Тачер“. Во мај 2007 година, реконструкцијата на домот на Том Бланкеншип, инспирацијата за Хаклбери Фин, беше отворена за јавноста. Семејниот дом што тој го изградил во Хартфорд, Конектикут, каде што тој и неговата сопруга ги растеле нивните три ќерки, е зачуван и отворен за посетители како домот на Марк Твен.
Глумецот Хал Холброк создаде шоу што работи само со еден човек наречено Марк Твен вечерва, кое што тој редовно го одржувал околу 56 години. Емитувањето на Си Би Ес (CBS) во 1967 година му донесе Еми награда. Од трите претстави на Бродвеј (1966,1977 и 2005 година), првата му донесе Тони награда.
Дополнително, како и многу други влијателни поединци, Твен беше почесен со тоа што по него именуваа астероид, 2362 Марк Твен.
Често, Твен е опишуван во поп културата за носењето бели костими. Има докази кои сугерираат дека по смртта на Ливи во 1904 година Твен започнал до носи бели костими на своите предавања. Сугестиите на модерната претставки дека тој ги носел костимите низ целиот свој живот се неосновани. Нема докази дека тој носел бели костими пред 1904 години, Сепак, со времето тоа постана негово обележје, како што е илустрирано во анегдотите за оваа ексцентричност (како и периодот во кој тој носел бел летен костим на сослушувањето на Конгресот што се одржувал во зима). „Енциклопедијата за Мерк Твен“ од МекМастер наведува дека Твен не носел бели костими во последните три години, освен на еден банкет. Во 2011 година, поштенската служба на САД планира да ослободи уште еден печат во негова чест.
Псевдоними
Твен употребувал различни псевдоними пред да се одлучи за Марк Твен. Тој хумористичните и имагинативните написи ги потпишувал како Џош сè до 1863 година. Дополнително, го користел и псевдинимот Томас Џеферсон Снодграс за серија хумористични писма.
Тој тврди дека неговиот прв псевдоним доаѓа од неговото долгогодишно работење на бродови на реката Мисисипи, „каде двата фата длабочината укажува на безбедна вода при патување со брод, беа мерени на кабел за сондирање. Фатот е мерна единица за длабочина еднаква на две јарди (1,8 м) Твен е архаичен поим за „две“. Плачот на капетанот на бродот беше Марк Твен, или од Марк Твен, што значи „според Марк [како што дознава], [длабочината е] два [фата],“ што значи, „Водата е длабока 12 стапки (3,7 м) и е безбедна за поминување“.
Твен изјавил дека неговиот познат псевдоним не е во потполност негов изум. Во Живот на Мисисипи тој напишал:
Капетан Исаија Селерс нема голем литературен капацитет, но тој има навика да прибележува кратки пасуси од чисто практични информации за реката и ги потпишуваше „МАРК ТВЕН“, а потоа ги даде на New Orleans Picayune. Тие се однесуваа на степенот и состојбата на реката и беа точни и корисни... Во времето кога пристигна телеграфот за неговата смрт, јас бев на брагот на Тихиот Океан. Бев свеж, млад новинар и имав потреба од nom de guerre, па го земав од стариот морнар и дадов се од себе за да го задржам тоа што беше во неговите раце-знак, симбол и овластување дека што и да се најде што било во негова сопственост може да се прокоцка. Како јас успеав, не би било скромно од мене да кажам.
Верзијата на Твен за неговиот псевдоним беше испитувана од биографот Џорџ Вилијам Трети, од веникот Territorial Enterprise и од Пол Фетаут од универзитетот Пердју, кој тврди дека Марк Твен се однесува на водење лента-јазиче што редовно се случувало во салонот на Џон Пајпер во Вирџинија Сити, Невада.
Долга Вас (Лендава)
Долга Вас (словенечки: Dolga vas) — населба во Општина Лендава во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Есеј
Есеј
Есеј  е кратко кажано парче од текст. Често е напишана од авторска лична гледна точка. Есеите може да се книжевна критика, политички манифести, научи аргументи, набљудувачите од секојдневниот живот, сеќавања, и рефлексии на авторот.
Дефиницијата на есеј е нејасна, се преклопуваат со оние на една статија и за краток расказ. Речиси сите современи есеи се напишани во проза, но работи и во стих да се нарекоа есеи (на пример, Александар папата Есеј за куритика и Есеј за човекот).
Многу е тешко да се дефинира жанрот во кој есеи ќе падне.
Како роман, есејот тој е литературен уред за велејќи дека речиси сè за речиси ништо, обично на одредена тема. По традиција, речиси по дефиниција, есејот е кратко парче, и поради тоа е невозможно да се овозможи на сите нешта целосна претстава во рамките на еден есеј. Но, збирка есеи може да покриваат речиси колку земјата, и покриваат речиси како темелно, како што може долго роман. Есеи припаѓаат на книжевни видови, чија крајна варијабилноста може ефикасно да се проучува во рамките на три-poled референтна рамка. Постои столб на личен и автобиографски; таму е столб на објективни, фактичката, конкретните-особено, и таму е столб на апстрактно-универзално. Повеќето есеисти се дома и во нивната најдобра во соседството на само еден од трите столбови есеј, или во најмал само во соседството на три од нив. Тоа се претежно лични есеисти, кои пишуваат фрагменти од рефлективен автобиографија и кои бараат во светот преку клучалката на анегдота и опис. Тоа се претежно цел есеисти кои не говорат директно за тебе, туку да обратат внимание кон надворешноста на некои книжевни или научни или политичка тема.... На повеќето богато ги задоволува есеи се оние кои се најдобрите не на една, не две, туку на сите три светови во кои тоа е можно за есеј за да постои.
Структура и композиција
Зборот есеј потекнува од францускиот essai кој значи оглед, осврт, обид, експеримент.
Есејот е краток прозен текст, со критички, филозофски и публицистички елементи, каде авторот со секојдневен јазик разработува актуелни културно-општествени проблеми за кои сè уште нема јасен став во јавноста или има многу различни ставови. Во есејот доаѓа до израз личниот став на авторот, неговиот избор на проблемите кои ќе ги опфати, неговиот сопствен стил на изложување и заклучување, но мора да има мисловна разработка на проблемот, како и доследност во заклучувањето. Во есејот се анализира, критикува, се дава заклучоци и сето тоа уметнички се обликува. Есеите најчесто се посветени на книжевноста, инспирирани од книжевни дела, па затоа се користат принципите на самата книжевност. Но сепак, темите на есејот може да бидат и од секојдневниот живот, политиката, историјата, географијата итн. итн.
(Во последно време е префорсирана употребата на есеите во образованието, особено на Запад, па под тоа влијание и кај нас. Основната, првичната идеја е секако добра - учениците да ги изнесат сопствените ставови во врска со некоја тема. Но, за жал, тоа ретко се случува. Обично тие само копираат текстови од интернет кои не ги ни читаат, им ги носат на наставниците и мислат дека си ја завршиле работата. Не! Есејот е труд. Вистинскиот есеј бара работа, истражување, читање, донесување сопствени судови, а потоа образложување на истите со аргументи. Само ако учениците се придржуваат на основните правила, ако самите го напишат својот есеј, тогаш може да има успех и од есејот да има ефект.)
Литературен есеј
Во својот план за пишување треба јасно да се издвојат околу 6 конкретни точки што ќе се обработат и за кои ќе се дадат поконкретни детали. За секоја од овие точки треба да се напише еден до два пасуса и тие незабележливо да се поврзат со наредните.
Кога ќе го кажете вашиот став, вашата поента – мора и да ја докажете. Кога ќе коментирате за ликовите, врските меѓу ликовите, темата, стилот итн. мора да се поврзете со изворниот текст, да дадете пример, или пак да цитирате – да го наведете целиот извадок. Цитатите мора да се во нов ред и во наводници. Избегнувајте ја замката на просто прераскажување на целата приказна и сконцентрирајте се на оние делови од книгата кои имаат врска со зададената тема. Мора да бидете селективни. Непотребните раскажувања го оптоваруваат текстот, го прават здодевен и често се надвор од темата (така се бега од темата). Всушност, најважниот дел е да се одговори на зададената тема.
На крајот, заклучокот треба да биде збир од сите поенти. Тој треба најдиректно да одговори на темата.
Стилот на пишување е најдобро да биде службен, зашто разговорниот јазик изгледа несериозно и не е прифатлив за вакви текстови (освен ако се работи за неформален есеј).
Треба да бидете креативни. Не мора да се согласувате со официјалната критика. Но, вашите оригинални идеи и ставови треба јасно да ги образложите и да ги поткрепите со докази. Да се биде креативен значи да се има свој став, значи дека литературата (делото) ве допрело на посебен начин и вие тоа го искажувате.
Примери за есеи: (ќе биде надоплонето...)
Организација на Тамерлановата војска
Организација на Тамерлановата војска  била според децимален сиситем, сличен на оној на војската на Џингис Хан. Силите биле подделени на десетици, стотици, илјадници и десетици илјади (тумен). Старите монголски војнички имиња биле заменети со турски. Иако Тамерлановата војска како основа ја имала монголската воена организација, таа поминала низ некои промени. Силите биле подделени во единици во јачина од 50 - 1000 души, нарчени кошунами, бројноста на поголемите единци варирала. Сојузничките војски (војски испратени од вазалите на Тамерлан) служеле како помошни сили и биле познати како хашари. Целата војска била подделена на неколку дела (фауџ). Во Битката кај Кондурча, војската на Тамерлан се состоела од седум фауџа, од кои два биле во позадина и во постојана подготвеност, спремни да ја извршат наредбата на Тамерлан, односно да им помогнат на крилата или центарот. Секое воено одделение имало оделно оружје, седла, ремени и други обележја, обоени во посебна боја.
Некои високи заповедници биле познати како сардарс (сердари). Останатите заповедници биле именувани како емири, титула од 12-ти степен. Единиците во јачина од 100 души биле под команда на минг-башите, единиците во јачина од сто души под команда на јоз-башите, а единиците од десет души под команда на он башите. Секој командант имал помошник-началник, подготвен да го замени, ако било потребно. Воените командни позиции биле пополнувани од страна на синовите на емирите или благородништвото. За највисоки воени заповедници биле поставувани роднините или блиските соработници на Тамерлан.
Петар Живковиќ
Петар Живковиќ (Неготино, 1 јануари 1879 - Лондон, 3 февруари 1947) бил српски висок офицер, генерал на југословенската армија, политичар и фигура на кралската диктатура. Учествувал во соборувањето на династијата Обреновиќ. Ја организирал судската офицерска клика Бела рука, на чие чело, како еден од поттикнувачите на солунскиот процес, ќе го ликвидира и Драгутин Димитријевиќ Апис. Како лојален поддржувач на кралот Александар, тој бил премиер, министер за внатрешни работи на армијата и морнарицата за време на Шестојануарската диктатура. Од 1931 година бил организатор, а од 1936 година претседател на режимската реакционерна политичка групација на Југословенската национална партија. Од април 1941 година тој бил во егзил, како помошник министер на армијата во емигрантските влади. По војната останал во егзил, каде и починал. Тој бил осуден на смрт со групата на Драгољуб Михаиловиќ.
Биографија
Петар Живковиќ е роден во Неготино на 1 јануари 1879 година. Таткото Рак бил трговец од Неготино, мајката  Сара од Тетовско. Помладиот брат на Димитрија Живковиќ исто така бил генерал. Тој не се оженил.
Петар Живковиќ дипломирал на Воената академија во Белград. Како гардиски поручник на дворот, Живковиќ помогнал во соборувањето на династијата Обреновиќ со отворање на портите на кралскиот двор и олеснување на убиството на кралот Александар Обреновиќ, организиран од полковникот Драгутин Димитријевиќ Апис, подоцна основач и водечки член на тајната националистичка организација Црна Рака.
Живковиќ подоцна раскинал со заговорниците и од група офицери собрани околу престолонаследникот Александар во 1912 година, ја основал тајната офицерска организација Бела Рака како противтежа на Црната рака. Белата рака била толку блиска со престолонаследникот Александар во јануари 1917 година тој бил назначен за командант на гардата на кралот во 1923 година, тој станал дивизиски генерал.
Премиер
По распуштањето на Народното собрание, кралот Александар ја вовел својата лична диктатура и го назначил Живковиќ за човек од најголема доверба како прв претседател на Советот на министри. Тој останал на оваа позиција до април 1932 година.
Првите месеци од диктатурата се одликувале со силата и строгоста на режимот, добредојдени по корупцијата и неефикасноста на претходниот парламентарен систем. На почетокот на неговата администрација, тој ги спровел долго одложуваните реформи, инвестирал во транспортната мрежа, ги исцедил мочуриштата и презел други мерки за да му помогне на стопанството и го завршил обединувањето на кривичното право, образовниот систем и даночниот систем помеѓу различни региони на земјата која од 3 октомври 1929 година официјално е преименувана во Кралство Југославија. На 15 август 1929 година била основана многу успешна нова аграрна банка, која ги заменила сличните регионални институции. Во меѓувреме, 1930 г. тој бил унапреден во армиски генерал.
Владата на Живковиќ работела на создавање организации, општества, здруженија засновани на идеологијата на интегрална Југославија. Меѓутоа, интернализмот не можел да се помири со политичката реалност на мултинационалната држава, а методите на владеење на генерал Живковиќ сè повеќе ги вознемирувало граѓанските кругови, свесни за нивниот неуспех и безнадежноста на целта поставена од диктатурата од 6 јануари. Затоа кралот Александар се обидел да ја прошири владата на Живковиќ во разговорите со радикалните водачи Ацо Станојевиќ и Милош Трифуновиќ и Словенечката народна партија преку Антон Корошец. Поради компромисот меѓу режимите на кралот Александар и Петар Живковиќ, овие напори биле неуспешни, па кралот Александар бил принуден да го усвои донесениот септемвриски Устав. Незадоволни од ускратувањето на правото на политички избор од либералната опозиција, хрватската опозиција и комунистите, го искористиле донесувањето на уставот. Првите јавни протести против диктатурата биле на Белградскиот универзитет во октомври и ноември 1931 година, организирани од комунистите. Активирале и други незадоволни групи од рамнодушноста. Избувнувањето на демонстрациите во Србија покажало колку режимот на кралот Александар и Петар Живковиќ нема упориште во земјата.
Набргу, сепак, реформските амбиции на режимот отстапиле место на стагнација и чувство на пораз во целите за национално обединување и реформи, но додека биле вклучени во националистички спорови. Големата депресија во земјата во 1931 година ги покажала слабостите на диктатурата и нивната неспособност да се справат со проблемите во земјата.
На 4 април 1932 година, кралот го заменил Живковиќ со Воислав Маринковиќ, демократ и неколку пати министер.
Југословенска национална партија
Во мај 1932 година, под водство на Петар Живковиќ, била формирана Југословенската радикална селска демократија како режимска партија во земјата, која набрзо станала единствената легална партија во земјата како резултат на изборните реформи. Прорежимските кадри на Народната радикална партија, Демократската партија и десничарското католичко крило на Словенечката народна партија биле составен дел на Словенската народна партија.
Во јуни 1933 година, ЈРСД го променила своето име во Југословенска национална партија, која во 1936 г. Тој бил министер на армијата и морнарицата во владата на Никола Узуновиќ и Богољуб Јевтиќ. Тој ресор го добил и во владата на Стојадиновиќ, но се разделил со него во 1936 година и поднел оставка од владата.
Втора светска војна
Во 1941 година емигрирал, а во 1943 г. Тој бил дел од југословенската влада на Трифуновиќ во егзил, министер без ресор, потоа помошник на врховниот командант на Кралството Југославија и заменик-министер за армија, морнарица и воздухопловни сили. На 14 јули Живковиќ поднел план за создавање војска, која ќе се создаде со регрутирање југословенски воени затвореници и политичари депортирани од Италија, Словенци од словенечкото приморје и Хрвати од Истра, кои биле заробени во Африка од Британците додека служеле во Италијанската армија. Планот бил западните сојузници да ја опремат и поддржат војската, а таа да исплови на далматинскиот брег и да се бори под команда на сојузниците против Германците, но нејзината вистинска цел би била да им помогне на четниците кои веднаш ќе се соберат околу копнената војска. Владата го доставила планот до Големата тројка и побарала да и биде дозволено да регрутира меѓу италијанските воени заробеници. Владите на големата тројка, особено оние на западните сојузници, кои воопшто не планирале да дојдат на далматинскиот брег, воопшто не го слушале предлогот.
По победата на комунистите подготвувал планови за контрареволуционерни акции. Во 1946 година му се судело во отсуство и бил осуден на смрт во Југославија. Останал во егзил во Велика Британија и Франција. Починал во Лондон на 3 февруари 1947 години.
Стефан Митровиќ (фудбалер)
Стефан Митровиќ (Белград, 22 мај 1990) — српски фудбалер кој игра на позиција одбранбен играч. Од 2018 година игра за францускиот клуб Стразбур.
Кариера
Како почетник започнал да игра и да се занимава со фудбал во белградски Рада. Од Бањица отишол во Словачка да настапува за екипата на Петржалка, а потоа продолжил и во Збројовки од Брно. Во чешка се задаржал една сезона и во јули 2011 година, а потот дошолна проба во ФК Партизан. Сепак, поранешниот шампион тренерот на Србија, Александар Станоев не бил импресиониран, па тој потпишалза за Металец.
По 22 натпревари за тимот од Горно Милановце го пронашол својот ангажман во Кортрајк, каде што тој имал една добра сезона (22 натпревари и три голови) било доволно за да се добие повик За фо ФК Бенфика.
Во јули 2014 година станал нов играч на германски  Фрајбург со  исплаќање на 1,8 милиони евра. По лошата сезона во Фрајбург и испаѓање на клубот од п рвата лига, се вратил назад повторно во Белгија во на позајмица во редовите на Шампионите на земјата, Гент, со можност клубот да го купи неговиот договор следното лето. Гент го одкупил договорот и Митровиќ го напуштил клубот.
Репрезентација
За најдобрата репрезентација на Србија дебитирал на 31 мај 2014 година против Панама (1:1), во Чикаго, како дел од турнејата по САД.
Ќе остане во сеќавањата на сите љубители на фудбалот за тоа што го спуштил националното знаме на Албанија кое висело на дрон и покажувало провокативен гест на стадионот на Партизан.
Лозово
Географија и местоположба
Селото Лозово се наоѓа во западниот дел на Овче Поле, оддалечено 15 километри североисточно од Велес и 19 километри југозападно од Свети Николе.
Историја
Лозово е населено уште од неолитско време, за што сведочат остатоците од две населби од тоа време.
На крајот на XIX век селото било дел од Штипската каза на Отоманското Царство.