cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ѓураѓ Бранковиќ
Ѓураѓ Бранковиќ (српски: Ђурађ Бранковић; Brankovics György; 1377 - 24 декември 1456) — српски деспот од 1427 до 1456 година. Тој бил еден од последните српски средновековни владетели. Тој бил учесник во Битката кај Анкара (1402) и Османлискиот Интеррегнум (1403-1413). За време на неговото владеење, деспотот бил вазал и на османлиските султани и на унгарските кралеви. Деспотот бил неутрален за време на полско-литванските (1444) и унгарско-влашките (1448) крстоносни војни. Во 1455 година бил ранет и затворен за време на судирите со Унгарците, по што младиот султан Мехмед II ја започнал опсадата на Белград и неговиот голем унгарски гарнизон. Деспот Ѓураѓ починал на крајот на 1456 година, поради компликации што произлегле од раната. По неговата смрт, Србија, Босна и Албанија (Западен Балкан) станале практично припоени кон териториите на султанот Мехмед, што завршило по вековните дополнителни освојувања на византиските земји. Ѓураѓ поседувал голема библиотека со српски, словенски, латински и грчки ракописи. Неговиот главен град Смедерево го направил центар на српската култура. Тој бил првиот од династијата Бранковиќ кој ја држел српската монархија.
Ран живот
Тој бил син на господарот Вук Бранковиќ и Мара, ќерка на принцот Лазар Хребеjanановиќ. Неговата сопруга Ирена Кантакузина, внука на царот Јован VI Кантакузин, била византиска принцеза. Нејзиниот брат Тома бил командант на Смедерево.
Деспотот Стефан за себе присвоил имоти што биле дел од наследните земји на Вук, што резултирало со влегување на Вук во опозицијата. Вук влегол во пакт со Османлиите кога Стефан ја напуштил османлиската служба и се приклучил на Унгарија, разгорувајќи го домашниот судир меѓу двајцата братучеди; Вук се спријателил со Муса, само за одмазда. Судирот траел 10 години. Откако се помирил, Стефан се обидел да извлече најголема корист од Ѓураѓ, синот на Вук. Бидејќи бил без деца, деспотот Стефан Лазаревиќ го направил Ѓураѓ свој наследник. Кога Ѓураѓ го наследил Стефан, тој бил зрел со богато искуство, на возраст од 50 години во 1427 година.
Деспот на Србија
Во времето на смртта на деспотот Стефан, Ѓураѓ Бранковиќ бил во Зета (Црна Гора0), а унгарскиот крал Сигизмунд бил во Влашка. Кога слушнале за смртта на деспотот, двајцата се упатиле кон Белградската тврдина. Преговорите околу Белград траеле во текот на септември и октомври 1427 година. Предавањето на градот било услов унгарскиот крал да го признае Ѓураѓ Бранковиќ за нов српски владетел. Државното собрание на чело со Ѓураѓ и српскиот патријарх Никанон одлучиле да им го препуштат Белград на Унгарците. Кралот Сигизмунд планирал Белград и Голубац да бидат вклучени во новиот унгарски одбранбен систем на границата покрај Дунав, кој се засновал на гранични тврдини. Српскиот војвода Еремија од тврдината Голубац, кој одбил да го признае Ѓураѓ за нов владетел, влегол во преговори со унгарскиот крал Сигизмунд. Тој од него побарал 12.000 дукати, кои тој наводно му ги дал на покојниот деспот Стефан за да го поседува градот и како доказ, Еремија доставил писмо на деспотот, барајќи од Сигисмунд да му ја плати споменатата сума. Кралот Сигизмунд ја оспорил автентичноста на печатот и на целото писмо на деспотот, кое Јеремија го доставил како доказ, одбил да ја плати побаруваната сума, а кон крајот на есента, во декември 1427 година, Еремија им го отстапил градот на Османлиите под истите услови. Загубата на Голубац беше голем удар за кралот Сигизмунд бидејќи Турците се здобија со важно утврдување на Дунав. Кралот Сигизмунд решил да го освои Голубац. На почетокот на пролетта 1428 година тој собрал војска и започнал опсада. Во меѓувреме, пристигнал султанот Мурат II со војската, поразувајќи го кралот Сигизмунд. По османлиската победа, Ѓураѓ Бранковиќ и војводата од Влашка Дан ја признале султанската супериорност и според договорот тие започнале да му оддаваат почит. Откако Унгарците го освоиле Белград и Турците Голубац, деспотот Ѓураѓ решил да изгради нова тврдина и главен град на десниот брег на Дунав. Новата српска престолнина Смедерево се планирало да се наоѓа на исто растојание помеѓу унгарски Белград и турски Голубац и да ги разделува. Градот се градел постепено со огромно материјални и човечки ресурси. Во периодот од 1428 до 1430 година бил изграден мал град и таму бил сместен судот на деспот (curia domini despoti). Тогаш беше изграден Големиот град за да се заштити градската населба што се развивала по деспотскиот двор. Во Големиот град, покрај градските куќи имало цркви, продавници, магацини, засолниште за околното население. Делата биле предводени од браќата Ѓорѓи и Тома Кантакузин кои за проектот ангажирале голем број грчки ѕидари. Во летото 1429 година, римскиот цар Јован VIII Палеиолог го испратил Ѓорѓи Филантропенос со задача да го круниса Ѓураѓ Бранковиќ за деспот на Расија (Србија).
На 31 мај 1433 година, кралот Сигизмунд бил крунисан во црквата Свети Петар во Стар Рим за Цар на Светото Римско Царство. На 20 април 1434 година, најмладата ќерка на Ѓураѓ Бранковиќ, Катарина и Улрих II од Цеље, се венчале во новата тврдина. Овој брак ги потенцирал пријателските односи што деспотот ги имал со османлиската порта, иако сродството на Улрих со кралицата на Унгарија подразбирало зголемен српско-унгарски сојуз. Како резултат на тоа, везирот Мехмет Сариџе-паша пристигнал во Смедерево во средината на 1434 година со порака од султанскиот двор од Одрин. Во него се наведува дека безбедноста на Србија од Отоманското Царство може да се гарантира само преку бракот на постарата ќерка на Бранковиќ со султан Мурад. После многу размислувања, соборот се свикал во палатата и се договориле Мара да биде свршена со султанот. Таа есен Мурад испратил неколку свои „најпознати везири“ да ја извлечат својата свршеница. Деспотот Ѓураѓ бил во сложена ситуација, кралот Сигизмунд сметал дека е турска, а султанот Мурад дека е унгарска марионета.
На почетокот на владеењето на Ѓураѓ, српската престолнина била преместена во Смедерево (близу Белград) откако во 1430 година изградил голема тврдина на сливот на Дунав и Језава. Откако бил назначен за наследник на неговиот чичко Стефан Лазаревиќ, владеењето на Бранковиќ било обележано со постојани конфликти кои се разменувале меѓу Унгарија и Османлиите, бидејќи тој привремено го изгубил Косово и Метохија во раното владеење. Бранковиќ се здружил со Кралството Унгарија. Во 1439 година Османлиите го зазеле Смедерево, главниот град на Бранковиќ. Принцот побегнал во Кралството Унгарија каде што имал голем имот.
Деспот Бранковиќ отпатувал од Унгарија до Зета, придружуван од неколку стотици коњаници и неговата сопруга Ирена. Најпрво отишол во Загреб, кај неговата сестра Катарина која била сопруга на Улрих, грофот од Цеље. Потоа пристигнал во Дубровник на крајот на јули 1440 година и по неколку дена го продолжил патувањето кон неговите крајбрежни градови Будва и Бар што станал нов главен град на преостанатиот дел од неговиот деспот. Во август 1441 година, Бранковиќ пристигнал во Бар каде останал до крајот на зимата 1440–41 година. Таму тој се обидел да ги мобилизира силите за да ја поврати територијата на српскиот деспот што го загубил од Османлиите. За време на неговата посета на Зета тој одржувал комуникација со гарнизонот во Ново Брдо. Бранковиќ се соочил со уште едно разочарување во Зета каде Црнојевиќ се побунил против војводата Комнен, гувернерот на Зета. Бранковиќ ја напуштил Зета во април 1441 година. Тој најпрво престојувал во Дубровник што ги налутило Османлиите кои побарале Дубровник да го предаде Бранковиќ. Тие го одбиле ова барање со образложение дека Дубровник е слободен град кој прифаќа секој што бара засолниште во него. Тие исто така потенцирале дека е подобро Бранковиќ да биде во Дубровник бидејќи тоа е најдобрата гаранција дека тој нема да преземе никакви активности против Османлиите.
Крстоносна војна на Варна
Следејќи ги судирите што биле заклучени во 1443 година, Бранковиќ имал значајна улога во Битката кај Ниш и Битката кај Златица и, следствено, во олеснувањето на Сегедскиот мир (1444 година) помеѓу Кралството Унгарија и Османлиите. Мурад, кој исто така сакал мир, бил оженет со ќерката на Бранковиќ, Мара. На 6 март 1444 година, Мара испратила пратеник до Бранковиќ; нивната дискусија ги започнала мировните преговори со Отоманското Царство. Овој мир го вратило неговото српско владеење, но Бранковиќ бил принуден да го поткупи Јанош Хунади со неговите огромни имоти. На 22 август 1444 година, принцот мирно го зазел евакуираниот град Смедерево.
Мирот бил прекинат во истата година од страна на Хунади и кралот Владислав III од Полска за време на крстоносната војна на Варна, која кулминирала во Битката кај Варна. Крстоносната војска предводена од регентот Јанош Хунади од Унгарија била поразена од силите на султанот Мурад Втори на Косово Поле во 1448 година. Ова бил последниот договорен обид во средниот век да се протераат Османлиите од југоисточна Европа. Иако Унгарија била во можност успешно да им се спротивстави на Османлиите и покрај поразот во Косово Поле за време на животот на Јанош Хунади, кралството паднало во рацете на Османлиите во 16 век. Бранковиќ, исто така, го затворил Јанош Хунади во Смедерево за кратко време кога тој се повлекувал дома од Косово во 1448 година, поради нивна лична расправија.
Враќање и смрт
По победата на Јанош Хунади над Мехмет во опсадата на Белград на 14 јули 1456 година, започнал период на релативен мир во регионот. Султанот се повлекол во Одрин, а Бранковиќ го вратил владеењето на Србија. Сепак, пред крајот на годината починал 79-годишниот Бранковиќ. Српската независност преживела само уште три години, кога Отоманското царство официјално ги анектирала неговите земји по несогласувањето меѓу неговата вдовица и тројцата преостанати синови. Лазар, најмладиот, ја отрул својата мајка и ги прогонил своите браќа и земјата се вратила на султанот.
Личност
Неговиот портрет во осветлениот ракопис на Есфигмен (1429) го прикажува со блага брада, додека еден француски благородник во 1433 година за него кажал дека е „убав господар и голем [лично]“. Современиците го сметаат за најбогат монарх во цела Европа; Брокјер изјавил дека неговиот годишен приход од рудниците за злато и сребро во Ново Брдо изнесувал околу 200.000 венецијански дукати. Меѓу другите извори на приход, тој имал свои имоти во Кралството Унгарија, за што трошоците биле покриени со унгарската круна. Годишниот приход само од нив се проценува на 50.000 дукати.
Наследство
Ѓураѓ Бранковиќ е вклучен во 100-те најистакнати Срби од Српската академија на науките и уметностите. Ликот на Ѓураѓ Бранковиќ го глуми Баки Даврак во оригиналната историска докудрама на Нетфликс, Rise of Empires: Ottoman (2020).
Брак и деца
Ѓураѓ и Ирена Кантакузина имале најмалку шест деца:
Ушастик и неговите пријатели
„Ушастик и неговите пријатели“ е советска куклена цртана серија создадена во 1979 - 1982 година од режисерката за анимации Олга Розовскаја.
Цртаниот филм е заснован на бајките на писателот за деца Григориј Остер.
Заплет
Во првата епизода, гледачот го запознава главниот лик, Ушастик и неговите шумски пријатели - Мечето, Малиот Волк и Лисичето. Серијата раскажува за тоа како пријателите играле играта криенка.
„Кога мечката ќе се разбуди“
Ушастик, Лисицата и Волчицата решаваат да ја разбудат мечето по зимната хибернација. Сепак, не е толку лесно да се направи ова - малото мече има многу строга мајка која сака тоа да спие.
„Ушастик и неговите пријатели“
Во серијата има две приказни: за тоа како Ушастик сакал да порасне и како Гасеницата излегла од јајцето и не можела да го најде никако потоа својот дом. Ушастик се обидел да и помогне во ова, но објаснувањата на Гасеницата се покажале толку неразбирливи што наскоро, самата Гасеница си го нашла својот таканаречен „дом“.
„Мистериозна загуба“
Во оваа епизода, Ушастик и Гасеницата се обидуваат да и помогнат на Враната, која го изгубила своето гнездо. По долго пребарување, животните го наоѓаат гнездото, мечето го носи на главата. Се испоставило дека тој случајно го соборил од дрвото точно на неговата глава. Мечето од Враната бара прошка и вели дека наместо нејзиното старо гнездо, ќе и направи птичја куќа.
„Како Гасеницата ја ловеше Лисицата“
Серијата раскажува како малата Гасеница се обидела да ја лови црвената лисица.
Видео публикации
Сите епизоди од анимираната серија биле објавени на ДВД од Мастер касета.
Дејвид Карузо
Дејвид Карузо е американски глумец, кој на публиката ѝ е најпознат по својата улога на поручникот Хорацио Кејн во криминалистичката телевизиска серија ЦСИ: Мајами.
Животопис
Роден е на 7 јануари 1956, во Њујорк од татко Италијанец и мајка Иркиња. Детството и образованието му помонале низ предградијата на „Големото јаболко“ и од мали нозе, добро го научил уличниот живот и јазик, што години подоцна, совршено ќе го искористи во сите свои улоги.
Иако неговите родители не сакале синот да се дружи со пијаници, уличари и тепачишта, за Дејвид, ваквото друштво било еден вид на училиште. Слободата што му ја давала улицата, му овозможила и подобро да ја запознае темната страна на метрополата. Откако цврсто решил да не ја исполни желбата на родителите и да стане академски граѓанин, Дејвид среќата ја побара од златниот град, но увидел дека физичкиот изглед нема да му овозможи улоги какви што посакувал.
Постарата генерација го памети по епизодната улога во филмскиот хит „Офицер и џентлмен“, каде се појавува во улогата на војникот Даниелс, а потоа и во мега хитот од 1982 година, „Рамбо“.
Иако зад себе имал улоги во два филмски хита покрај Ричард Гир и Силвестер Сталоне, во Холивуд ништо не значи епизодна улога во филм. Но телевизијата му овозможила да се пробие, откако го ангажирале во серијата „Хил стрит блуз“.
Благодарение на оваа серија, која во осумдесеттите години, беше прва серија што го обработува животот на полицијата и истрагите што ги водат, Дејвид успеал да добива и неколку улоги истовремено. Воопшто не му пречело дека во сите улоги, играл лик на полицаец, па со тек на времето и започнал да се однесува и како полицаец, што ќе го чини два развода.
Првпат се оженил со Шери Мегон со која бил во брак пет години.
Во 1984, се оженил со Рејчел Тикотин, со која издржал само три години и од тој брак ја има ќерката Грета. Поради честите отсуства заради снимањето на „Хил стрит блуз“ и овој брак му се распадна. Откако увидел дека славата и бракот не одал заедно, си дал збор, повеќе да не ризикува со стапнувањето на луд камен и да се посвети на кариерата.
Во 1993 година ангажиран е во серијата „Њујоршки полицајци“, каде првпат добива главна улога. Никакви подготовки не му требале, бидејќи совршено го познавал криминалниот живот во Њујорк. Тогаш увидел дека уличното искуство му се исплатело, бидејќи воопшто и не глумел, а токму за оваа улога добил и „Златен глобус“.
Во серијата останува сè до 2000 година, кога станува помошник на Гил Грисом во серијата „ЦСИ Лас Вегас“. Дејството на серијата е сместено во Лас Вегас, а набрзо потоа, од истата продукција, започнува снимањето на серијата со ист наслов, но сега, истрагата е насочена во Мајами, каде Карузо во улогата на Хорацио Кејн станува шеф на одделот за истрага.
Во 1996 година, повторно се оженил со Маргарет Бакли и конечно со неа мислел дека ќе успее да се смири но, по девет години, му се случи и скандалозен развод.
Сопругата открила дека честите отсуства на сопругот не се поврзани само со улогата во серијата, туку и со згодната асистентка на снимање, Лиза Маркез, која во јули, минатата година, објавила дека чека дете од Карузо.
И по овој брачен неуспех, Дејвид Карузо во шоуто на Опра Винфри, свечено даде заклетва дека нема да се жени.
Франк Камински
Френсис Стенли Камински III (англиски: Francis Stanley Kaminsky III; 4 април 1993) е американски професионален кошаркарски играч за Финикс Санс на Националната Кошаркарска Асоцијација (НБА). Тој претходно играл четири години универзитетска кошарка за Висконсин Беџерс.
Почетокот на животот и средно училиште кариера
Таткото на Камински, Френк Џуниор, играл кошарка на Универзитетот Луис. Неговата мајка, Марија, играла одбојка во Северозападниот универзитет. Тој израснал во Вудриџ, Илиноис. Во 1998 година, кога имал 5 години, неговата тетка и вујко работеле за Чикаго Булс и тој имал пристап до објект за вежбање кога биле во тимот Мајкл Џордан, Денис Родман и Ренди Браун.
Камински учел на Академијата Бенет во Лајал, Илиноис. Тој бил именуван за прв тим од сите држави од Чиклаго Сант-Тајмс и ИБЦА и од втора екипа од сите држави од АП по просек од 14,2 бода, 8,7 скока, 4,2 блока и 2,8 асистенции за време на неговата сезона. Тој ги предводел Редвингс на 29-1 сезона, откако бил поразен во делот на полуфиналето од страна на Ист Аурора Томкетс, кои биле предводени од суперѕвездата Конектикат Хаскис и националниот шампион Рајан Ботрајт. Бројот на дресот на Камински, 44, бил пензиониран на церемонијата на академијата на 18 ноември 2017 година.
Почетна сезона
Камински играл во 35 од 36 натпревари како бруцош. Тој постигнал девет бода против УМКК на 22 ноември 2011 година.
Сезона во Софомор
Камински играл во 32 натпревари, започнувајќи ги првите два натпревари од сезоната. Тој ја завршил сезоната со просек од 4,2 бода и 1,8 скока по натпревар. Тој го предводел тимот во слободен процент на 76,7%. Тој достигнал низа од 19 бода во Илиноис на 3 февруари 2013 година.
Јуниорска сезона
На 19 ноември 2013 година, Камински го соборил рекордот за постигнување на единствена игра во Висконсин со 43 бода против Северна Дакота. Камински погодувал 16 од 19 шута на теренот, вклучувајќи шест од шест од три точки и пет од шест од линијата за слободни фрлања. Претходниот рекорд на Висконсин во единствена игра бил 42 бода, поставен од Кен Барнс (наспроти Индијана на 8 март 1965 година) и Мајкл Финли (наспроти Источен Мичиген на 10 декември 1994).
На крајот на регуларната сезона, Камински бил именуван за еден од првите десет од сите тимови.
На 29 март 2014 година, Камински постигнал 28 бода и 11 скокови, бидејќи Висконсин ја поразил Аризона 64-63 во преодниот период во текот на натпреварот на турнирот NCAA за да стигне до финалнитечетири. По натпреварот, Камински бил прогласен за најдобар регионален најистакнат играч.
Сениорска сезона
Пред сезоната 2014, Камински бил прогласен за десетгодишен претсезонски играч на годината.
На 31 март 2015 година, тој бил прогласен за играч на годината. На 3 април тој беше именуван за играч на годината на Асошиетед прес, првиот играч од Висконсин кој ја добил наградата од неговото создавање во 1961 година. Тој, исто така, го добил трофејот на Оскар Робертсон. На 5 април тој бил прогласен за играч на годината во колеџот Најсмит. На 10 април тој ја освоил наградата ''Џон Р. Вуден''. На 12 јуни, Камински бил именуван за машки спортист на годината на Универзитетот во Висконсин.
Шарлот Хорнетс (2015–денес)
На 25 јуни 2015 година, Камински бил избран со деветтиот избор на Шарлот Хорнетс во драфтот на НБА во 2015 година. На 2 декември, тој постигнал 16 бода во поразот од 116:99 на "Голден Стејт Вориорс", заработувајќи зголемени минути со почетниот центар Ал Џеферсон. На 23 декември, тој постигнал 23 бода со загуба од 102-89 со Бостон Селтикс. На 30 декември, тој имал своја втора победа во сезоната со загуба од 122-117 на Лос Анџелес Клиперс. На 10 април 2016 година, тој забележал 18 бода и 11 скокови во кариерата со загуба од 113-98 на Вашингтон Визардс. Во натпреварот 3 од Хорнетс во првиот круг на плејофот против Мајами Хит, Камински постигнал 15 бода во победата од 96-80.
Врвен кварк
Врвниот кварк дејствува претежно преку силното заемодејство, но може да се распаѓа и преку слабата сила. Се распаѓа на еден W-бозон и еден длабински кварк (најчесто), еден чуден кварк или (најретко), еден долен кварк. Според стандардниот модел, неговиот среден животен е приближно. Ова е една дваесетина од векот на силните заемодејства, и затоа не образува хадрони, давајќи им на физичарите единствена можност да изучуваат „гол“ кварк (сите други кваркови се хадронизираат, т.е. се здружуваат со други кваркови, образувајќи хадрони, и можат да се набљудуваат само како такви). Поради големата масивност, својствата на врвниот кварк даваат прилика да се предвиди масата на Хигсовиот бозон по извесни дополнувања на стандардниот модел. Затоа, овој кварк е од голема корист при разлачувањето на разните конкурентни теории.
Неговото постоење (заедно со постоењето на длабинскиот кварк) е првпат претпоставено во 1973 г. од јапонските физичари Макото Кобајаши и Тошихиде Маскава за да се објаснат забележаните нарушувања во полнежната парност (CP-нарушувања) при распадот на каонот, а опитно е откриен во 1995 г. со судирачите CDF и DØ во Фермилаб. Кобајаши и Маскава во 2008 г. ја добиле Нобеловата награда за физика за предвидувањето на врвниот и длабинскиот кварк, кои заедно го сочинуваат третото поколение на кваркови.
Историја
Предлогот на Кобајаши и Маскава во голема мера се ослонувал на ГИМ-механизмот претставен од Шелдон Ли Глешоу, Јоанис Илиопулос и Лучано Мајани, со кој се предвидува постоењето на дотогаш опитно незабележаниот волшебен кварк. Во ноември 1974 г. екипите во Брукхејвенската национална лабораторија (BNL) и Стенфордскиот линеарнозабрзувачки центар (SLAC) истовремено го објавиле откривањето на J/ψ-мезонот, наскоро утврдувајќи дека се работи за врзана состојба на волшебниот кварк и неговиот антикварк. Со ова откритие, ГИМ-меганизмот станал дел од стандардниот модел. Со усвојувањето на механизмот, предвидувањето на Кобајаши и Маскава добило на тежина, дотолку повеќе со откривањето на тау-честичката од екипата во SLAC под водство на Мартин Луис Перл помеѓу 1974 и 1978 г. Откритието значело воведување на трето поколение на лептони, нарушувајќи ја новата симетрија помеѓу лептоните и кварковите воведена со ГИМ-меганизмот. За да може да се поврати симетријата, станало јасно дека мора да постојат и петти и шести кварк.
Набргу (во 1977 г.) екипата на опитот E288 под водство на Леон Ледерман во Фермилаб го открила и петтиот кварк — длабинскиот. Со ова станало јасно дека мора да постои шести „врвен“ кварк за да се дополни парот. Се знаело дека овој кварк треба да е потежок од длабинскиот (што значи повеќе енергија на судирите), но се сметало дека истиот набргу ќе биде откриен. Сепак, поминале дури 18 години пред да се потврди постоењето на врвниот кварк.
Првите обиди за пронаоѓање на врвниот кварк во SLAC и DESY (во Хамбург) завршиле неуспешно. На почетокот на 1980-тите, Протонскиот суперсинхротрон (SPS) во CERN ги открил W-бозонот и Z-бозонот, што довело до убеденост дека откривањето на врвниот кварк мора да е на повидок. SPS добиле конкуренција од Теватрон во Фермилаб но сè уште немале наоди за честичката, додека групата во CERN веќе објавила дека масата на врвниот кварк мора да биде барем. Со ова отпочнала трка за откривање на врвниот кварк меѓу CERN и Фермилаб, но забрзувачот во CERN ја достигнал својата граница без да ја добие честичката, со тоа кревајќи ја долната граница на неговата маса на.
Во годините пред откривањето на врвниот кварк, научниците сфатиле дека извесни уточнети мерења на масите на векторските бозони и спојки се мошне чувствителни на вредноста на масата на врвниот кварк. Овие ефекти многукратко се увеличуваат при повисоки маси на врвниот кварк, што дава посреден увид во врвниот кварк, кој инаку не можел лесно да се забележи во ниеден тогашен опит. Најголем ефект од масата на врвниот кварк имало врз T-параметарот, па така до 1994 г. точноста на овие посредни мерења довела до предвидување of масата на врвниот кварк во вредност меѓу и. Развојот на овие постапки подоцна ги овозможил мошне уточнетите пресметки за кои Герард 'т Хофт и Мартинус Велтман ја добиле Нобеловата награда во 1999 г.
Создавање
Бидејќи врвните кваркови се многу масивни, за нивно создавање се потребни големи количества енергија. Единствениот начин да се дојде до толкави енергии е преку високоенергетски судири. Таквите судири природно се јавуваат во горната атмосфера на Земјата, кога космички зраци се судираат со воздушните честички, но можат да се направат и во забрзувач на честички. Со згаснувањето на Теватрон во 2011 г., Големиот хадронски судирач во CERN останал единствениот забрзувач со доволно силни снопови за создавање на врвни кваркови, со тежишна енергија од 7 TeV. Постојат неколку постапки за добивање на врвни кваркови, кои сепак се делат на две категории.
Парови од врвни кваркови
Најчеста постапка е создавањето на пар од врвен кварк и врвен антикварк преку силни заемодејства. При судирот, се создава високоенергетски глуон, кој потоа се распаѓа на врвен кварк и врвен антикварк. На овој начин се извршени највеќето процеси со врвниот кварк во Теватрон, и ваква постапка довела до откривањето на врвниот кварк во 1995 г. Можно е и добивање на парови од врвен кварк и врвен антикварк преку распад на посреден фотон или Z-бозон, но се смета дека овие процеси се многу поретки, а даваат практично истоветен опитен белег во хадронски судирач како Теватрон.
Единечни врвни кваркови
Мошне поинаква постапка е добивањето на единечни врвни кваркови преку слабото заемодејство. Ова може да се случи на неколку начини (наречени патеки или канали): или со распад на посреден W-бозон во врвен и длабински антикварк („s-патека“) или со длабински кварк (веројатно создаден во пар при распад на глуон), кој се преобразува во врвен кварк по пат на замена на W-бозонот со горен или долен кварк („t-патека“). Единечен врвен кварк може да се добие и заедно со W-бозон, што бара длабински кварк во првична состојба („tW-патека“). Првите наоди од овие процеси се објавени од соработката DØ во декември 2006 г., а во март 2009 г. CDF и DØ објавиле два труда со меродавни заклучоци од набљудувањето на процесите. Главното значење на мерењето на овие процеси е тоа што нивната честота е правопропорционална на составницата
на ККМ-матрицата.
Распад
Од особен интерес е тоа што можеме непосредно да го одредиме соодносот на разгранување Γ(W+b) / Γ(W+q (q = b,s,d)). Засега, најточното сознание за соодносот е дека изнесува 0,91 ± 0,04. Бидејќи овој сооднос е еднаков на
согласно стандардниот модел, ова дава друга можност за одредување на ККМ-елементот
, или заедно со определбата на
од создавањето на еден врвен кварк, дава прилика за испитување на претпоставката дека ККМ-матрицата е целовидна.
Стандардниот модел допушта и поегзотични распади, но само на ниво на јамки, што значи дека се крајно потиснати. Поточно, врвниот кварк е можно да се распадне на друг вид горен кварк (горен или волшебен) оддавајќи фотон или Z-бозон. Потрагата по овие егзотични распадни режими засега не вродила со плод согласно очекувањата на стандардниот модел. Утврдено е дека соодносот на разгранување на овие распади е помал од 5,9 на 1.000 за фотони и помалку од 2,1 на 1.000 за Z-бозони, при доверба од 95%.
Маса и спојки со Хигсовиот бозон
Стандардниот модел ги опишува фермионските маси преку Хигсовиот механизам. Хигсовиот бозон има Јукавина спојка со леви и десни врвни кваркови. По нарушувањето на електрослабата симетрија (кога Хигсовиот бозон добива вакуумска очекувана вредност), левата и десната составница се измешуваат, давајќи масен израз.
Јукавината спојка на врвниот кварк ја има вредноста
Кому му е потребен феминизмот?
Кому му е потребен феминизмот? или Кому му треба феминизмот? (Who Needs Feminism?) е фото-кампања на социјалните мрежи започната од студенти на Универзитетот Дјук во 2012 година. Кампањата се трудела да просветли за феминизмот и да ја истражи континуираната потреба и релевантност на феминизмот во денешното општество. Кампањата била најуспешна на Tumblr, но кампањата го привлекла вниманието и на Facebook и Twitter.
Потекло
Кому му треба феминизмот? Кампањата била измислена од шеснаесет студенти на Дјук како финален проект за класот „Жените во јавната сфера: историја, теорија и практика“ предаден од д-р Рејчел Сајдман. Студентите сакале да се осврнат на она што тие го гледале во кампусот на Дјук како заблуди или грешни митови за феминистичкото движење и неговата важност во денешното општество. Тие, исто така, се надевале дека ќе промовираат дијалог на оваа тема во заедницата на Дјук, „со надеж дека ќе се осврнат на релевантноста на феминизмот за сите различни типови на луѓе“, според интервјуто направено со GOOD ширум светот.
Според нивната веб-страница, членовите сакале да „објаснат што е феминизам, дозволувајќи им на сите да создадат своја дефиниција“. Тие започнале со создавање постери кои ги поставиле низ кампусот, прикажувајќи млади мажи и жени од различни потекла како држат табли со зборовите „Ми треба феминизам затоа што...“, за да покажат дека не постои „типична феминистка“ или „типичен феминист“, со насловот на кампањата наметнат на плакатот. Предметите биле избрани за да се демонстрира важноста на феминизмот за поединци од различни полови, раси, сексуални ориентации и потекло, одразувајќи ги верувањата на студентите дека „„типични феминисти“ не постојат“ и дека феминизмот е важен за сите, а не само за жените. Покрај дизајнирањето и закачувањето на постерите, студентите го напишале своето мислење во статија за The Chronicle, студентски весник на Дјук, објаснувајќи го проектот и нивните мотиви за истиот.
Студентите, исто така, се потпирале на социјалните мрежи како „најпопуларниот начин да се пренесе зборот во моментов“. Учениците создале интерактивни Tumblr, Facebook и Twitter страници за проектот. Иако очекувале страницата на Facebook да послужи како главен социјален медиум за промоција на проектот, профилот на Tumblr „навистина се развил (пролетал, took off)“. Еден студент сугерирал дека страницата поттикнува дискусија без модерацијата што ја бара страницата на Фејсбук. Кому му треба феминизмот? тимот објавил дека страницата на Фејсбук добила преку 4.200 лајкови во рок од 36 часа од започнувањето на проектот, додека страницата на Tumblr ја прегледале речиси 13.000 луѓе во над 2.000 различни градови.
Реакции
Кампањата што започнала на Универзитетот Дјук се проширила на многу колеџи низ целата земја. Но, иако кампањата предизвикала интерес, таа исто така доживеала бурни реакции. Во кампусот на Дјук, многу од плакатите биле искинати или вандализирани. Некои од вандалите додале знаци на плакатите на кои пишувало „Ми треба феминизам затоа што сендвичите не можат сами да се направат“ или „Ми треба феминизам затоа што е смешно да ги гледам како се обидуваат да спортуваат“. Интернет-продавниците, исто така, доживеале значителна реакција во коментарите дадени за движењето воопшто и за поединечните поднесоци. Еден од најголемите инциденти на реакции било создавањето на кампањата Жени против феминизмот. Оваа група ги зела идеите на оригиналната кампања за создавање постери и ги променила зборовите во „Не ми треба феминизам...“ и ги објавила.
Ширење
По неговиот почеток во Дјук, голем број различни колеџи, универзитети и други организации покренале свои кампањи. Оригиналната кампања на Дјук создала „водич за почнување“ за да им помогне на напорите на другите институции да го спроведат Кому му треба феминизмот? кампања.
Покрај колеџите и универзитетите, кому му треба феминизмот е усвоен и од голем број други институции и организации. На пример, феминистките во Индија отвориле сопствена страница на Tumblr. Дигиталната феминистичка медиумска платформа Феминизмот во Индија е основана од Јаплин Пасрича, истражувач во Универзитетот Џавахарлал Нехру. Пасрича тврдела дека од движењето се барало „да го разоткрие F-зборот и да ја демистифицира целата негативност околу него“. Пасрича организирала кампања на Технолошкиот институт Индира Ганди и Универзитетот Амбекар во Делхи на 15 април 2014 година, што ја надминала целта од 100 фотографии. Организации како Националниот совет на жени на Нов Зеланд, Женскиот центар во Норт Јорк и Националната конференција за млади феминистички лидери започнале кампањи и ги споделиле сликите преку оригиналната „Кому му треба феминизмот?“ Фејсбук страницата. Групата UK Feminista започнале своја сопствена Tumblr и Facebook страница, барајќи поднесоци на настани како што е фестивалот Гластонбери и охрабрувајќи ги луѓето да започнат свои кампањи во училиштата и колеџите.
Како и со оригиналната кампања, овие спин-оф кампањи добиле критики и реакции. Напорите на учениците од Алтринчам Граматичко Училиште за Девојки да учествуваат во кампањата довеле до она што еден студент го опишала како „порој од понижувачки и експлицитно сексуални коментари“ кога нивните слики биле објавени на интернетот; дел од учесниците добиле заканувачки пораки. Ученичката Џинан Јунис го обвинила училиштето за тоа што не преземало мерки против сторителите и на тој начин не ги поддржало учениците учесници, додека училиштето издало соопштение во кое им препорачува на учениците да ги отстранат зборовите или сликите што ги поставиле на интернет „што би можеле да ја загрозат нивната безбедност или безбедноста на другите ученици во училиштето“.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Врвен кварк
Маса и спојки со Хигсовиот бозон
каде
Јукавини спојки
Во стандардниот модел, Јукавините спојки на сите кваркови и лептоните се мали во споредба со Јукавината спојка на врвниот кварк. Осознавањето на оваа хиерархија на фермионските маси е еден од проблемите на теориската физика. Јукавините спојки не се постојани, туку нивните вредности се менуваат зависно од енергетскиот размер (растојанието) на кој се мерат. Динамиката на Јукавините спојки се одредува со равенката на ренормализациски групи.
Еден од позастапените мислења во честичната физика е дека величината на Јукавината спојка на врвниот кварк се одредува со ренормализациска група, што води до „квазиинфрацрвена неменлива точка“.
Се претполага дека Јукавините спојки на горните, долните, волшебните, чудните и длабинските кваркови имаат мали вредности при крајно висок енергетски размер во големото обединување — 1015 GeV. Вредноста им се зголемува во пониски размери, при кои Хигсовиот бозон им ги дава масите на кварковите. Малиот пораст се должи на исправките од квантнохромодинамичката спојка. Исправките од Јукавините спојки се занемарливи за кварковите со помали маси.
Меѓутоа, доколку Јукавината спојка на еден кварк има голема вредност при многу високи енергии, нејзините Јукавини исправки ќе се развијат и поништат со квантнохромодинамичките исправки. Ова се нарекува (квази)инфрацрвена неменлива точка. Без оглед на првобитната појдовна вредност на спојката, доколку е доволно голема, таа ќе ја достигне оваа вредност на точката. Потоа, од тоа се предвидува соодветната маса на кваркот.
каде
g3
е баждарната спојка за бојата,
Али Риза Деде
Али Риза (Али Риза Деде или Али Риза Елбасански) (1882–1944) ― втор Дедебаба од редот на Бекташите.
Животопис
Али Риза е роден во Кроја, Албанија; оттука, понекогаш е познат и како Али Риза Кројски. Неговиот датум на раѓање е неодреден и може да биде или 1876 или 1882 година.
Али Риза 10 години служел во текето во Кројско Поле, по што служел како дервиш во Мартанеш. Баба Ахмет Турани потоа го назначил за баба на теќето Баба Хамит во Елбасан. Била баба на текето од ноември 1921 до декември 1941 година.
По смртта на Салих Нијази Дедебаба, Али Риза го наследи како Дедебаба. Иако првично не сакал да служи како Дедебаба бидејќи сметал дека нема доволно знаење, тој продолжил да ја извршува таа улога до неговата смрт на 22 февруари 1944 година.
Врвен кварк
Јукавини спојки
баждарна спојка за слабиот изоспин, а
g1
е баждарната спојка за слабиот хиперполнеж. Оваа равенка опишува како Јукавината спојка се менува при различен енергетски размер μ. Решенијата на равенката за големи првични вредности
yt
набргу ја доведуваат десната страна блиску до нула, врзувајќи го
со кватнохромодинамичката спојка
. Вредноста на неменливата точка се одредува прилично точно во стандардниот модел, што води до маса на врвниот кварк од 230 GeV. Меѓутоа, доколку пости повеќе од една Хигсова двојка, масата ќе се намали во вредност од Хигсовиоте ефекти на аголно мешање, на непредвидлив начин.
Во минималното суперсипетрично дополнување на стандардниот модел (МССМ), постојат две Хигсови двојки, а равенката на ренормализациската група за Јукавината спојка на врвниот кварк е малку изменета:
каде yb е Јукавината спојка на длабинскиот кварк. Ова води до неменлива точка каде масата на врвниот кварк е помала, т.е. 170–200 GeV. Неизвесноста во ова предвидување се јавува поради тоа што Јукавината спојка на длабинскиот кварк во МССМ може да се увеличи. Некои теоретичари го наведуваат ова како доказ во полза на МССМ.
Кантри-музика
Кантри (англиски: Country Music) или вестерн-музика (Western Music) — музички правец, кои во почеток на XX век настанал во САД. Потеклото е од традиционални елементи на народна музика на европските доселеници.
NGC 543
NGC 543 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 543 се споменува и како MCG 0-4-138, CGCG 385-130, DRCG 7-53.
Откривање
Телото е откриено на 31 октомври 1864 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Толензе
Толензе (Tollense) — река во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија во североисточна Германија, десна притока на реката Пене. Реката започнува како истек на Толензеското Езеро во Нојбранденбург. Толензе е долга 68 километри и се влева во Пене во Демин.
NGC 543
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 543 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 11 m/лм2. NGC 543 има привидни димензии од 0,6' х 0,3'.
Толензе
Пронајдоци од бронзеното доба
Северно од Алтентрептов, близу средновековен замок со словенско име Конеров, од 1990-тите се пронаоѓаат човечки остатоци од бронзеното доба во речното корито, со повеќекратни траги на насилство. Во должина од 300 метри на реката археолозите од Грајфсвалдскиот универзитет ископале остатоци на повеќе од 100 поединци. Уште не е откриен вкупниот број на тела и се претпоставува дека бројката е многу поголема и веројатно дел од нив ги однела реката. Во длабокиот тресет на реката човечките остатоци биле прилично добро зачувани.
NGC 543
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 25 м 50 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 1° 17' 33". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 543 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5311. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 218; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4682. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1259.
Иван Гол
Иван Гол (француски: Yvan Goll, роден на во  - починал на ) — француски писател, поет, романист и преведувач, авангардист поврзан со експресионизам и надреализам, еден од најголемите писатели на модерната љубовна лирика. Во своите дела го користел псевдонимот Исак Ланг.
Рани години
Иван Гол бил одгледан во семејството на еврејскиот фабрикант Абрахам Ланг од Алзас и Ребека Ланг (родена Лазар) од Лорен. Во 1898 година, по смртта на својот татко, заедно со неговата мајка се преселил во Мец. Во прво одделение се предавало на француски јазик, но во средно училиште бил задолжителен германскиот јазик. Градот бил центар на североисточен Лорен, која се сметала во тоа време како територијата на Германското Царство (присоединета кон неа по Француско-пруската војна 1870 - 1871, а потоа 1918 година повторно прогласена за француска територија). Во 1909 година Исак Ланг се стекнал со германско државјанство, по кое го завршил средното образование.
Учел право во Фрајбург, потоа во Минхен и Стразбур. Во 1912 година под псевдонимот Иван Лазанг го објавил својот прв поетски зборник („Лотарингски народни песни“). Подоцна користел и други псевдоними - Тристан Торси, Јоханес Тор, Жан Лонгвил, но најчесто - Иван Гол. Перцепирал со идеите на германскиот експресионизам и влијание, создавајќи ја првата значајна поема „Панамскиот Канал“ (1914). За да избегне да не биде мобилизиран во германската армија, по избувнувањето на Првата светска војна емигрирал во 1914 година во Швајцарија. Живеел во Цирих, Лозана и Асколи. Според некои биографски извори, на Универзитетот во Лозана се стекнал со титулата доктор на филозофски науки. Ги споделувал пацифистичките убедувања и одржувал контакти со германски, швајцарски и француски пацифисти од опкружувањето на Ромен Ролан. Се запознал со својата идна сопруга, германско-француската писателка со еврејски корени, Клер Щудер.
Во познатата експресионистична антологија „Зајдисонце на човештвото"“ во 1919 година биле испечатени седум негови песни и краток автопортрет во кој Иван Гол се дефинира себеси како човек без татковина, по судбина Евреин, случајно роден во Франција, со германско државјанство. Во Цирих одржувал пријателски врски со дадаистите Ханс Арп, Тристан Цара и Френсис Пикабија.
Париз
Неговиот брак со Клер Штудер, кој бил склучен во 1921 година, истоивремено го дал почетокот на речиси децениското негово интензивно работење. Заедно со неа, Иван Гол ја објавил стихозбирката „Поеми за љубовта“, „Поеми на љубомората“, „Поеми за животот и смртта“ (1927). Но во текот на 1930-тите неговиот брак бил разнишен од преголемата љубомора. При една посета кај своите пријатели во Берлин, тој ја сретнал девет години помладата австриска поетеса и сликарка Паула Лудвиг. Нивната подоцнежна страсна љубовна врска претставувала инспирација за создавањето „Малајски песни“ (1935). Во 1936 година го објавил првиот дел од најпознатиот поетски циклус „Жан Безродниот“.
Емиграција и последни денови
Во Њујорк тој ги објавил на француски јазик свои преводи на песни од германски јазик, го издавал списанието за француска и американска поезија „Полутопки“, каде за првпат објавил и свои поетски дела напишани на англиски јазик. Песните од циклусот Traumkraut настанати во последните години од неговиот живот, се напишани на германски јазик.
По завршувањето на војната во Европа, Иван и Клер се вратиле во 1947 година во Франција. На крајот на 1949 година Иван Гол заминал во американската болница во париското предградие Неји сур Сен, месец и половина подоцна бил опериран.
Починал на 27 февруари 1950 година на 58-годишна возраст.
Творештво
Раните дела на Иван Гол биле создадени во духот на експресионизмот чиј остар и дисонантен тон, меѓу налетите за промена на светот оставиле белег врз поемите „Панамскиот Канал“ (1914), „Реквием на загинатите во Европа“ (1917) и стихозбирката „Дитирамби“ (1918). Во нив се гледа исто влијанието на американскиот поет Волт Витман и на германскиот филозоф Фридрих Ниче.
По 1919 година во креативноста на Иван Гол влегле мотиви, елементи и изразни форми на надреализмот, кој писателот теоретски ги брани во својот „Манифест на надреализмот“ (1924). Гротескте слики и метафорика ја карактеризираат неговата поезијата во „Астра“ (1920), „Ајфеловата кула“ (1924), драматургијата „Вечниот државјанин“ (1922), и неговите романи „Еврококи“ (1928) и „Содом Берлин“ (1929).
Иван Гол е сметан е за иноватор во модерната европска поезија од првата половина на дваесеттиот век. Една од централните му теми е оваа за безродникот, осуден на вечно скитање и осаменост. Во своето време Иван Гол пишувал и објавувал на германски, француски и англиски јазик. Преведувал од и на трите јазика, патем автори како Блез Сандрар, Франсоа Шарл Моријак, Франц Верфел, Џејмс Џојс.
И покрај неговото големо значење за експресионизот и надреализмот, во Германија останал помалку познат. Француските познавачи на европската љубовна лирика како Жан Кокто и Пол Елијар го сметаат за еден од најголемите нивни обновители. Во Франција е основана Меѓународна награда за поезија (годишно се доделува од 1998 година), во негово име. Во англиското говорно подрачје се објавени во превод некои од неговите најпознати дела, како и некои монографии за неговото творештво.
Живородни цицачи
Живородните цицачи (науч. Theria од грч. θηρίον = ѕвер) е поткласа на цицачи што раѓаат живи млади без да бидат сместени во јајце. Тука спаѓаат вистинските цицачи (плацентни цицачи) и нижите цицачи (торбарите и нивните предци). Единствената група цицачи што не припаѓа на оваа поткласа се едноотворните (Monotremes), кои младите ги несат во јајца.
Таксономија
Во горенаведениот систем, Живородните цицачи претставуваат поткласа. Според системот на Мекена и Бел (1997) тие се наткохорт под поткласата Живородновидни (Theriiformes):
Луо и др. (2002) имаат предложено друга класификација каде таксономските нивоа немаат рангови, туку користи чисто кладистички систем.
Бандар
Бандар или Бундер (на фарси بندر) е персиски збор што значи „врата“ и „небо“. Етимолошки гледано зборот е комбинација на персиските بند Банд (ограден) и در дар (порта, врата) што значи "ограден простор" (т.e. заштитен од морето). Зборот преку персиските морепловци се разширил пошироко низ истокот и многу места од Иран, па до Индонезија го носат ова име. Во индискиот јазик Бандар значи и „мајмун“ иако зборот „Бандарга“ значи „пристаниште“. Во малајскиот јазик банда значи „град“, додека во индонезискиот јазк овој збор означува „пристаниште“.
Дибошница
Дибошница — река на планината Кожуф, источно од селото Конопиште и јужно од Демир Капија.
Демографија на Азербејџан
Оваа статија е за демографијата на Азербејџан.
Населението на Азербејџан во 2010 година е 9 047 000 лица.
Старосна структура
(2006)
Природен прираст
===Етнички групи  ===
NGC 2766
NGC 2766 — спирална галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2766 се споменува и како UGC 4801, MCG 5-22-9, CGCG 151-14.
Откривање
Објектот е откриен на 22 март 1884 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2766 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 2766 има привидни димензии од 1,4' х 0,5'.