cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Малоантилска игуана
Исхрана
Игуаните се претежно хербиворни, се хранат со лисја, цветови, овошје и млади ластарки од над сто разни видови растенија. Ова им претставува проблем за осморегулацијата бидејќи растителната материја содржи повеќе калиум, а помалку хранливи состојки во единица материја; затоа игуаните имаат развиено странична носна жлезда преку која се излачува вишокот на соли на калиум и натриум.
Заштита
Бидејќи е ранлив вид, малоантилската игуана е ставена на црвената список на Меѓународниот сојуз за заштита на природата. Таа е заштитена од лов со закон, но спроведувањето на оваа заштита е многу тешко поради недостапноста на терените кајшто живее. Покрај ловот, малоантилската игуана исчезнува и поради мешањето со зелените игуани, а и поради уништувањето на животниот простор за земјоделски потреби од страна на луѓето. Други закани се кучињата, мачките и мунгосите.
Пивка
Пивка (словенечки: Pivka) — мал град во Општина Пивка во западна Словенија. Градот е центар на општината Пивка. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Црква
Парохиската црква во градот Пивка е посветена на Свети Петар и припаѓа на Коперската епархија. Втората црква се наоѓа во населбата Радохова Вас во градот и припаѓа на истата парохија и е посветена на Свети Лоренс.
Музеј
Воено-историскиот парк Пивка е музеј на тешко вооружување, воени возила, борбени авиони и авиони за обука, хеликоптер и југословенска подморница од класа Уна.
Планински пласман на Џиро д’Италија
Планински пласман на Џиро д’Италија — второстепен пласман на трката. Во овој пласман, бодовите им се доделуваат на водечките возачи преку одредени искачувања. Повеќето искачувања се подредени во едно од трите нивоа на тежина и нивната позиција на етапата. Бонуси се добиваат на планинските завршници на етапите и на првите возачи преку Чима Копи, традиционално сметано за највисока точка на целиот Џиро. Чима Копи бил воспоставен во 1965 во чест на италијанскиот велосипедски првак Фаусто Копи.
Пласманот бил првпат сметан во 1933; од 1974 до 2011, водачот на планинскиот пласман а Џиро д’Италија ја носи maglia verde (од италијански: „зелена маичка“). Во 2012, како дел од договорот за спонзорство, бојата на маичката била променета во сина (maglia azzurra).
Историја
Планинскиот пласман бил додаден на Џиро д’Италија во 1933 година. Во воведната година на пласманот, организаторите избрале одбрани искачувања и доделиле бодови на првите тројца возачи кои поминале преку нив. Алфредо Бинда бил прв преку секое искачување и го освоил планинскиот пласман. Во 1974 година, организаторите ја додале зелената маичка за да го означат предводникот на пласманот. Зелената маичка била користена до 2012 година, кога спонзорот на пласманот, Банка Медиоланум, го обновила своето спонзорство за уште четири години и побарала маичката да биде сина наместо зелена.
Повеќекратни победници
До 2022 година, 15 велосипедисти повеќепати го освоиле планинскиот пласман.
По националност
Возачи од четиринаесет различни држави го имаат освоено планинскиот пласман на Џиро д’Италија.
Поделба на бодовите
Бодовите, кои ги добиваат првите возачи, кои доаѓаат на врвот на искачувањето се делат според следниот редослед:
Организаторите на трката одредуваат, кои искачувања и врвови ќе бидат вклучени за планинскиот пласман и во која категорија ќе бидат.
Пикова дама (опера)
Пикова дама (Пиковая дама, La Dame de Pique) — опера во три чина (седум сцени) од Петар Илич Чајковски. Руското либрето е дело на братот на композиторот Модест Чајковски, а се заснова на истоимената новела од Александар Пушкин од 1834 година, но со драматично изменет заплет. Премиерно е изведена во 1890 година во театарот Мариински во Санкт Петербург, Русија.
Компонирање на операта
Во 1887/88 година, Иван Всеволошки директорот на Царскиот театар му понудил надомест на Чајковски за да напише опера заснована на делото од Пушкин. Откако првично го одбил ова, Чајковски сепак во 1889 прифатил. Таа година, се состанал со менаџерите на театарот за да разговараат за материјалот и да скицираат некои сцени.
Целосната партитура е комплетирана во Фиренца за само 44 дена. Подоцна, работејќи со тенорот кој требало да го толкува главниот лик, Чајковски создаде две верзии на аријата на Херман во седмата сцена, користејќи различни скали. Додека ја компонирал музиката, Чајковски во голема мера го променил либретото, менувајќи дел од текстот и додавајќи свои текстови за две арии.
Изведба
Херман, главниот лик, пее во сите седум сцени. За ова е потребна голема вештина и издржливост од страна на изведувачот. Делот бил напишан заедно со угледниот руски тенор Николај Фигнер, кој и го извел на премиерата. Неговата сопруга Медеја Меи-Фигнер ја играла улогата на Лиза.
Чајковски учествувал во подготовката на премиерата во Санкт Петербург. Критичарите дале позитивни оцени. Успехот на премиерата бил огромен. Успехот се повторил и на премиерата во Киев дванаесет дена подоцна. Премиерата во театарот Бољшој се одржал следната година.
Санкт Петербург и светска премиера
Премиера во Киев
Премиера во Москва
Синопсис
Време : Крајот на 18 век
Чин 1
За време на владеењето на Катерина Велика (1762–96), додека деца си играат во летна градина во Санкт Петербург влегуваат двајца офицери - Цурин и Чекалински - и првиот се жали на неговиот баксуз во коцкањето. Забележуваат дека еден офицер, Херман, постојано доаѓал, но никогаш не се обложувал затоа што бил штедлив. Се појавува Херман заедно со Томски, и Херман признава дека е заљубен во една девојка, но не знае како се вика. Кога Јелецки (офицер), влегува во паркот, Чекалински му ја честита неодамнешната свршувачка. Јелецки ја покажува својата свршеница, Лиза, која тогаш се појавува заедно со баба ѝ, старата грофица. Гледајќи го Херман, двете жени сфаќаат дека го виделе порано, а тој зјапа во нив. Херман дознава дека неговата љубов се вика Лиза. Откако ќе заминат Јелецки и жените, Херман потонува во мисли додека другите офицери разговараат за грофицата: позната како пикова дама и поради нејзината убавина и како московска Венера. Во младоста успешно се коцкала користејќи ја добитната формула на грофот Сен Жермен. Томски вели дека само двајца мажи, нејзиниот сопруг, а подоцна и нејзиниот млад љубовник, ја научиле тајната на играње три посебни карти, бидејќи од привидение била предупредена да се чува од „третиот додворувач“ кој ќе ја убие обидувајќи се да ја дознае тајната. Мислејќи на добитната низа од три карти, другите тивко наведуваат дека така Херман може да победи без да ризикува пари. Исплашени од бурата што надоаѓа, сите заминуваат освен Херман, кој се заколнува дека ќе ја научи тајната на грофицата.
Чин 2
Сцена 1
На маскенбал, другарите на Херман ја коментираат неговата опсесија со тајната на добитните карти. Поминуваат Јелецки и Лиза, ја забележува нејзината тага и ја уверува во неговата љубов (арија:"Те сакам"). Херман добива белешка од Лиза, за да се сретнат подоцна. Цурин и Чекалински се прикрадуваат зад него, мрморејќи дека тој е „третиот додворувач“ кој ќе ја дознае тајната на грофицата. Лиза на Херман му дава клуч од собата на баба ѝ, и му кажува дека таа нема да е таму утредента, но Херман инсистира да појде баш таа вечер и заминува.
Сцена 2
Херман се прикрадува во спалната на грофицата. Исплашено гледа во нејзиниот портрет од младоста и чувствува како некоја тајна сила го поврзува со неа: „еден од нив ќе умре заради другиот“. Потоа ја слуша грофицата како доаѓа, па се крие. Грофицата се сеќава на својата младост, кога пеела во Версај „ Je crains de lui parler la nuit " („Се плашам да разговарам со него навечер“), пред самата Помпадур; заспива на столчето. Додека спие, Херман стои пред неа. Таа се буди ужасната додека тој ја моли да му ја каже тајната. Но таа, занемена од страв, останува стаписана. Во очај, ѝ се заканува со пиштол, од што жената умира од страв. Пророштвото се исполни, но Херман не ја дозна тајната. Влегува Лиза, го наоѓа Херман во состојба на лудило; сфаќа дека љубовникот на кого му го подарила срцето е позаинтересиран за тајната на грофицата. Му наредува да излезе и паѓа липајќи.
Чин 3
Сцена 1
Во својата соба во касарната, додека зимскиот ветер завива, Херман чита писмо од Лиза, која сака да се сретнат на полноќ покрај реката. Се навраќа во минатото на погребот на старата грофица. Се слуша тропање на прозорецот. Свеќата се гасне. Исплашениот Херман го гледа духот на старицата, и ги слуша нејзините зборови: „Дојдов против своја волја. Но наредено ми е да го исполнам твоето барање. Спаси ја Лиза, ожени се со неа, и три карти ќе победат во серија. Запомни! Тројка! Седум! Ас!„“ Зашеметен, Херман ги повторува трите карти што му ги кажа - „три, седум, ас“.
Сцена 2
Лиза го чека Херман кај зимскиот канал; се ближи полноќ. Чувствува како ја јаде сомнеж. Кога часовникот отчукува полноќ, Лиза губи секаква надеж. Се појавува Херман, на почеток повторувајќи ги зборовите на љубов кон Лиза, но е веќе запоседнат од друга идеја. Лиза е убедена дека Херман е виновникот за смртта на грофицата. Но Херман го зафаќа лудило, веќе не ја препознава Лиза, мислите му се само во коцкарницата. Излегува набрзина. Сфаќајќи дека сѐ е загубено, таа се самоубива.
Сцена 3
Во коцкарница, играчите се забавуваат на масата. Јелецки, кој не се коцкал претходно, се приклучува бидејќи неговата свршувачка пропаднала: (Арија „несреќен во љубовта, среќен во картите“). Томски ги забавува другите со песна. На сред игра сите се изненадени кога ќе се појави Херман, целиот здивен и расеан. Херман почнува да се коцка со огромен влог од 40.000 рубли. Се обложува на тројката и победува. Следно се обложува на седумката и повторно победува. После ова зема чаша за вино и изјавува дека животот е само игра. Јелецки го прифаќа предизвикот да се обложи на следната рунда. Херман се обложува во сѐ што има на асот, но кога ќе ја покаже својата карта се гледа дека во раката држи пикова дама. Херман на картата го здогледува духот на грофицата како му се смее во одмазда. Херман се застрелува. Сликата на убавата лиза му се јавува во главата: „Убавице! божице! ангелу!“ Со овие зборови Херман умира.
Оксија
Оксија (Οξεία) ― грчки остров во Јонското Море. Согласно 2011 година, островот нема население. Тој е главниот остров во јужната група (Унијади) на Ехинадите, дел од Јонските Острови. Оксија ја има највисоката точка во Ехинадите, 421 м. Се наоѓа во близина на устието на реката Ахелоос, во близина на брегот на Етолија-Акарнанија. Островот е долг околу 5 км, а неговата ширина е приближно 2 км. Битката кај Лепанто била водена во близина на островот во 1571 година.
Во април 2012 година бил купен од Катар Холдингс.
Лесниц
Бергштат Лесниц (Bergstadt Lößnitz, „Планински град Лесниц“, или само Лесниц) — град во округот Рудни Планини, во сојузната покраина Саксонија, Германија и припаѓа на Лигата на градови Зилберберг (Städtebund Silberberg). Неговото име доаѓа од словенско потекло lesnice, што значи „шумско место“.
Географија
Лесниц е мал град во западниот дел на Рудните Планини, сместен помеѓу шумските планински масиви, на 432 метри надморска височина. Се наоѓа 4 километри североисточно од Ауе и 27 километри југозападно од Кемниц.
Составни делови
Лесниц има шест делови (Ortsteile), именувани Афалтер (од 1999), Дитерсдорф (од 1973), Грина (од 1974, составна единица на Афалтер), Драјханзен (независна единица од 1791), Нидерлесниц (од 1898) и Штрајтвалд (од 1939, составна единица на Афалтер).
Историја
Лесниц бил основан од грофовите (Burggrafen) на Мајсен во 1170 и во документ од 1284 бил опишан како Civitas. Меѓутоа, првото документирано спомнување дошло во 1238, во кое бил именуван како „Лесниц, шумското место“.
Во 1382, Лесниц бил означен како Bergstadt, а една година подоцна, целиот град изгорел. Во 1406, грофот Шенбург го стекнал Грофовијата Хартенштајн и го направил Лесниц негово седиште.
Во 1714 била осветена барокната Hospitalkirche („Болничка црква“). Градските пожари не биле помалку необично и во овие денови, и на 10 декември 1806 се случил уште еден пожар, притоа повторно губејќи ги градското собрание, парохиската зграда и училишето, како и средновековната црква St. Johanniskirche, пиварницата, 182 куќи и 16 плевни. Градот се повратил од пожарот, но три години подоцна, повторно избувнал пожар, овојпат започна од удар на гром. Биле уништени 104 куќи, 26 од нив биле обновена по последниот пожар. На 29 октомври 1826 била осветена новата црква, Haupt- und Stadtkirche St. Johannis. Понатаму во Лесниц имало уште пожари, во кои била уништена барокната Hospitalkirche.
Откако од градот се откажала династијата Шенбург, во 1861 дошол Fürstlich Schönburgische Justizamt Stein, и во истата година, била осветена новата Hospitalkirche. Кога кнежевството Шенбург било преземено од Кралството Саксонија во 1878, на Лесниц му бил доделен Амтски суд на Кралството Саксонија, кој опстојал до 1931.
Во 1917, ѕвоната на двете цркви St. Johanniskirche и Hospitalkirche биле отстранети поради воени причини, но само три години подоцна, биле повторно вратени. Во 1939, ѕвоната се состоеле од 23 поединечни ѕвона поставени во куполата на црквата.
На 20 април 1945, заменикот градоначалник на градот Рудолф Вебер, кој барал да се предаде градот на Американците без борба, бил убиен од германските војници. Помеѓу 1985 и 1992, се изградила нова голема станбена единица, каде денес живее скоро половина од градското население.
Во 1999, дошло до припојување на селото Афалтер.
Население
Следниве бројки за населението се однесуваат на 31 декември во дадената година.
Нидерлесниц
Денешната составна единица Нидерлесниц („Долен Лесниц“) првично била земјоделско село низводно од каде што Аубах се влева во Лесницбах. Првото именување на заедницата се случило во 1497, кога бил познат како Niderlesenitzs. Околу 100 години подоцна, заедницата броела 6 земјопоседници. Еден имот бил ослободен и служел како ловиште на грофот. А. Шуман спомнал во 1820 во неговиот Lexikon две воденици и фабрика за хартија. Меѓутоа, фабриката за хартија, која наводно некогаш била топилница и ковачница, изгорела во 1808 и никогаш не била обновена. Кон крајот на 19 век, железничката линија помеѓу Цвениц и Ауе, на која долната железничка станица била изградена подоцна, започнала со работа. Откако била изградена станицата, се случил определен пораст на станбениот и индустрискиот развој, доведувајќи до припојување на Нидерлесниц со Градот Лесниц во 1898.
Грб
Грбот на Лесниц го покажува црниот крст на Свети Андреј (грбот на замокот на грофовите од Мајсен, основачи на градот) на жолта позадина. Крстот е опкружен од три кули поставени на стилизиран ѕид на црвена позадина. Ѕидот и кулите се однесуваат на поранешните бедеми; трите кули ги симболизираат трите поранешни градски порти.
Партнерство
Од 1991, градот има партнерски врски со вестфалскиот град Боргхолцхаузен.
Сообраќај
Лесниц се наоѓа на железничката линија помеѓу Хемниц и Ауе (Zwönitztalbahn) и има две железнични станици, наречени Oberer Bahnhof и Unterer Bahnhof – горна и долна станица. Возовите се управувани од Erzgebirgsbahn, подружница на Deutsche Bahn AG. За локалниот сообраќај - автобускиот сообраќај од и до Лесниц - се грижи сообраќајното претпријатие Verkehrsverbund Mittelsachsen.
Давид Чокаро
Давид Чокаро (5 април 1980) е аргентински глумец, модел и поранешен бејзбол играч.
Филипинско Море
Филипинско Море (Dagat Pilipinas) — рабно море во источниот и североисточниот дел на Тихиот Океан кое се наоѓа помеѓу Филипините и Тајван на запад, Јапонија на север, Маријанските острови на исток, и островите Палау на југ. Дното на Филипинското Море го сочинува Филипинското плато кое на западот поминува под Евроазиското плато и ги формира Филипинските острови. Помеѓу двете платоа се наоѓа филипинскиот гребен кој има максимална длабочина од 10.540 метри. На исток тихоокеанското плато поминува под филипинското, и помеѓу нив се наоѓа маријанскиот гребен кој има максимална длабочина од 11.190 метри. Во Втората светска војна, од 19 до 20 јуни 1944. на него се одиграла поморската и воздушната битка помеѓу Јапонија и САД.
ЖС „Новоселани“
Железничката станица „Новоселани“ — железничка станица во Република Македонија
Лав VI Мудриот
Лав VI, наречен уште Мудриот или Филозофот (Λέων ΣΤ΄ ὁ Σοφός, 19 септември 866 - 12 мај 912), бил византиски цар од 886 до 912. Тој бил вториот владетел од Македонската династија (иако неговото родителско потекло е нејасно). Тој бил многу начитан, водејќи по неговиот прекар. За време на неговото владение, преродбата на пишување, почнато од неговиот претходник Василиј I, продолжила, но Царството иста така доживеало неколку воени порази на Балканот против Бугарија и против Арабјаните во Сицилија и Егејот.
Ран живот
За што поцврсто да ја врзе царската круна за своето семејство, Василиј I веќе на 6 јануари 869 го крунисал за совладетел својот постар син Константин, а една година потоа и вториот син Лав, а околу 879 по прераната смрт на Константин, и третиот - Александар, додека најмладиот Стефан, станал свештеник, и подоцна за време на владата на својот брат Лав VI, го зазел патријаршискиот престол престол. Царевиот првенец и љубимец Константин бил син на неговата прва жена „Македонката“ Марија. Лав Александар и Стефан биле синови на Евдокија Ингерина, последните двајца се родени дури по доаѓањето на Василиј на престолот.
По прераната смрт на Константин, правото на наследство на престолот преминало на Лав, и покрај длабокото нерасположение и недоверба што неговиот татко ги негувал спрема нему. Напрасната смрт на својот првенец, Василиј I не можел да ја преболи и последните години од својот живот ги провел во тешка душевна депресија. На 29 август 886 година во несреќен случај загинал во лов.
Рано владение
По доаѓањето на престолот, Лав VI веднаш го отстранил патријархот Фотиј, а за патријарх го довел својот млад брат Стефан. Овој пат Фотиј конечно изчезнал од историската сцена: умрел во Ерменија, во прогонство.
Лав VI Мудриот формално го делел престолот со својот брат Александар, но овој, предаден на уживањата, не учествувал во водењето на државните работни. Главен царев советодавец, за време на првиот и најплоден на неговото владеење, бил таткото на неговата љубовница и подоцна сопруга Зоја, Ерменецот Стилијан Зауцес, за кого е создадена почесната титула „василеопатор“ (царев татко).
Лав VI како образовна личност
Како ученик на големиот Фотиј, кон кого се покажал толку неблагодарен, Лав VI располагал со одлично образование и и многустрано знаење. Бил плоден писател и страствен говорник. Верноста кон античките традиции кај него поизразено се забелележува отколку кај неговиот татко, но се манифестира не толку на политичко колку на литературно поле и се прикажува во изразено теолошко облекло. Лав бил побожен владетел со силни наклоности за теологија. `Пишувал црковни песни и многубројни хомилии и говори, кои сакал да ги држи сам за црковните празници, мешајќи ги догматските излагања со класичните реминисценции. Напишал и огромна погребна реч за својот татко, како и повеќе извештачени световни песни, а на крајот и збирка од пророштва за судбината на Царството, која во Византија била многу омилена. Изгледа дека токму поради својата литературна дејност Лав VI го добил почесниот прекар Мудар.
Историски многу позначајно било обемнето законодавно дело извршено во негово време. Тоа го прославило како најголем законодавец по Јустинијан. Личниот удел на Лав во ова дело не смее да се преценува, иако царевата ученост и литературна вредност несомнено придонеле за неговото изведување. Значајните подготвителни работи, како што е истакнато, биле спроведени за времето на неговиот татко, а паѓа во очи и тоа што големата законодавна дејност припаѓа во првата деценија на Лавовото владеење, кога со политиката на Царството раководел Стилијан Зауцес. Во споредба со овој прв период, подоцнежното владеење на Лав VI, во времето на неговата зрелост, изгледа доста неплодно.
Негови акти и дела
И покрај длабоката заемна антипатија и сосема различните природи и темпераменти, политичките стремежи на Валисилиј I и Лав VI во многу нешта биле слични. Обновата на Јустинијановото право, започната во владеењето на Василиј I, е завршена со „Василиките“ на Лав VI. Царските закони на Лав Мудриот, поделени во 60 книги и 6 томови претставуваат најголема збирка од закони на Византиското царство во средниот век. Изработени со напори на комисија од правници под претседателство на протоспатијата Симватиј, „Василиките“ биле објавени веќе во првите години на владата на Лав VI: тоа е уште еден доказ дека подготвителните зафати за Василиевиот „Анаркатарсис“ биле доста одминати и оти се искористени во „Василиките“. „Василиките“ се збирка како на канонско, така и на граѓанско и јавно право. Тие ја црпат материјат, пред се, од Јустинијановиот Кодекс и „Дигестите“, во помала мерка од „Институциите“, а покрај тоа и од „Јустинијановите Новели“ и „Новелите на Јустин II“ и Тибериј кои им се додадени на Јустинијановите во подоцнежната збирка од т.н. „168 Новели“. На крајот имаат извесни позајмувања и од „Прохирон“ (актот на Василиј I). Како ни нивните претходници од времето на Василиј I, ни правниците на Лав VI не се користеле со оригиналните латински извори, туку се служеле со грчки преводи и коментари од VI и VII век. Во однос на „Јустинијановиот Законик“, „Василиките“ за византискиот читател, имале пред се, предност поради тоа што биле на грчки јазик. Освен тоа, тие се многу попрегледни, бидејќи ја давале целата граѓа, систематски средена, во еден дел, додека „Јустинијановиот Корпус“ - а тоа „Василиките“ и му го префрлаат во својот вовед како најголем недостаток - истиот предмет го третира на повеќе места. Оттаму не е ни чудно што „Василиките“ речиси потполно го истиснале од употреба Јустинијановиот Законик и што за средновекодна Византија станале темел на правната наука. Но и колку да е големо значењето на „Василиките“ за развојот на византиското право, како историски извор тие немаат посебна вредност. Како типично книшко дело, тие ја одразуваат политичката и социјалната реалност на своето време, туку ги повторуваат правните прописи на поранешните векови, најчесто одамна надживеани.
Стекнување неограничена власт
Посебно внимание заслужуваат оние новели на Лав VI во кои се отповикуваат правата на градските курии и сенати. Навистина, куриите одамна изчезнале, а и административните и законодавните функции на сенатот постоеле само на хартија. Сепак нивното официјално укинување било значајно, дотолку повеќе што тоа во сите три новели било инспирирано од тоа што сега целата државна управа се наоѓала во рацете на царот. Законодавното дело на Лав VI го завршил значајниот историски процес со кого целата државна власт се усредоточува во рацете на владетелот, а сите државни работи му се довериле на царскиот чиновнички апарат. Семоќта на царот и бирократизацијата на државата под Македонската династија дошле до целосен израз. Сенатот, во кој влегувале вишите државни чиновници, ги губел не само своите стари законодавни и административни функции, туку и она значење што го имале уште во VII век. Државата се идентификувала со царот и неговиот воен и чиновнички апарат. Царот бил господаров избраник врз кого се потпирала господовата идеја. Тој бил врховен поглавар на целокупната државна управа, врховен заповедник на војската, врховен судија и единствен законодавец, бранител на црквата и заштитник на православието. То решавал за војна и за мир, неговата пресуда била конечна и неотповиклива, неговите закони се сметаат вдаховени од господ. навистина, тој морал да се држи до постојното право, но тој можел да го менува според неговото наоѓање со објавувањето нови и со отповикувањето на старите закони. како државен поглавар, царот имал фактички неогреничена власт и со ништо не бил врзан освен со општите морални барања.
Само во црковната сфера царската власт наидувала на посилни ограничувања. И колку да било неогвото влијание и врз црковниот живот, како световно лице, царот можел да биде само заштитник, но не и раководител на црквата. Црквата имала свој сопствен раководител, цариградскиот патријарх, чиј углед и моќ биле во постојан пораст. Без сомневања, царот бил тој кој фактички решавал за поставувањето на патријархот, а како законодавец тој влијаел врз црковната црковната управа. Но, за разлика од поставувањето и отстранувањето на световните достоинственици, за што исклучиво решавала волјата на царот, за поставувањето, а посебно за отстранувањето на црковните великодостоинственици, потребна била согласност на црквата. Исто така, царот можел според сопственото наоѓање да ги менува законите на своите претходници, но тој не можел ниту да ги менува ниту да ги отповикува одредбите на црковните собори. Највисока институција во црковниот живот претставувале црковните собори, на кои им припаѓачо исклучителното право за решавање на верските прашања. Додека световните фактори кои некогаш ја ограничувале царската власт постепено го губеле своето значење, власта на црквата се зголемила истовремено со семоќта на царот.
Административно уредување
Изградувањето на управниот систем и на чиновничкиот апарат на Византиско царство, исто така, главно се завршува под Македонската династија. Развитокот се движел во правецот по кој тргнал во VII век и во конечниот резултат дава слика која мошне се разликува од некогашната појдовна точка: управниот систем на ДоцноРимското Царство.
На преминот од IX во X век, тематското уредување ја добила својата крајна структура. Со постепено делење на големите малоазиски окрузи и со воведувањето тематска организација во другите области, бројот на темите значително се зголемил. Невоедначеноста на првобитната тематска организација постепено му отстапила место на еден строго унифициран систем, откако и различните помали воени окрузи кои биле формирани покрај тематските единици (клисури, архонтии, дукати, катепанати, друнгаријати), со времето се претвориле во теми. Во почетокот на X век, Царството било поделено на тематските единици: во Азија - темите Опсикион, Букеларион, Оптиматон, Пафлагонија, Арменијакон, Халдија, Колонеја, Харсианон, Анатоликон, Тракесион, Кападокија, Месопотамија, Себатеја, Ликандос, Леонтокомис, Селевкија и приморската тема Кивиреота; на - темите Самос и Архипелаг; во Европа - Тракија, Македонија, Стримон, Тесалоника, Хелада, Пелопонез, Кефалонија, Никопол, Дирахион, Далмација, Сицилија, Лонгобардија и Херсон. Натамошните промени во тематската организација во X век настануваат, пред се, со основање нови теми во новоосвоените области, додека на старата територија нови теми се создаваат ретко. Дури со дезорганизацијата на византискиот државен поредок се дошло, почнувајќи одод втората половина на XI век, до натамошно делење, буквално распарчување на тематските единици.
Државен апарат
Разгледувајќи го византискиот чиновнички апарат, за кого нас не известуваат Филотиевиот „Клиторологион“ и сродните списоци на византиските достоинственици од IX и X век, мора да се прави разлика меѓу вистинските функции и почесните титули. Оваа разлика видно се изразувала во тоа што функциите биле доделувани со повелба за поставување, а титулите со предавањето на почесни знаци. Во поголем дел титулите не биле ништо друго туку функции кои со времето го изгубиле некогашното значење и добиле титуларен карактер. Треба притоа да се има на ум дека списоците на функциите и титулите од IX и X век го прикажуваат вистинскиот чиновнички апарат на една одредена, временски ограничена епоха и дека безусловно важат само за оваа епоха, бидејќи византискиот управен систем постојано се развивал и се менувал
Според Филотиевата „Клиторологија“, византиските титули претставуваат хиерархија од осумнаесет степени. Трите највисоки достоинства: цезари (кесари), нобилиси и куропалати се доделувале ретко и повеќето само на членовите на царското семејство. Зад нив доаѓа највисоката женска дворска титула, зосте патрикија, потоа магистри, антипати, патриции, протоспатарии, дисипати, спатарокандидати, спатарии, ипати итн. Имало и осум специјални титули за евнусите, кои започнале со патрициј, но повеќето имале свои посебно имиња. Притоа патрициј-евнух имал повисок ранг отколку другите патриции и антипати. Евнусите играле голема улога на византискиот двор. Иземајќи го само царското достоинство, тие можеле да ја вршат секоја друга световна или духовна должност, и многу патријарси, државници и војсководци, кои се прославиле во византиската историја, биле евнуси. А имало и извесни дворски функции кои обично, иако не без исклучоци, ги вршеле евнусите. Најважните меѓу нив биле должностите на паракимомен, кој спиел до царската ложница и кој најчесто бил еден од најблиските царски луѓе и дожлноста протовестиарија, началникот на царската гардероба. Важни дворски функции имале ректорот, еден од највисоките достоинственици на царскиот двор, кој се јавува дури во времето на Македонската династија, протопрепозит и началникот на дворскиот церемонијал, царевиот протостратот и др. Меѓу чиновниците на централната државна управа посебно се истакнувал цариградскиот епарх, кој вршел надзор над целиот живот во престолнината: "таткото на градот", како што го нарекува Порфирогенитовата „Книга на церемониите“. Од големо и сè поголемо знечење била позицијата на логотегот на дромите, што ја заземал, на пример, Теоктист под Теодора и Стилијан Зауцес под Лав VI. Логотегот на дромите во ова време бил вистинскиот раководител на целокупната надворешна и внатрешна политика на Царството. Со оглед на познатиот фискализам на византиската држава, не е чудно што во византискиот бирократски апарат финансиската управа заземала посебно важно место. Надзорот над сите финансиски установи го вршел сакелариј, кого во XII век го заменил големиот логаријаст, државното благо во злато го чувал хартулариј сакелија, а државните залихи во натура хартулариј вестијарија. Началници на одделни финансиски установи биле логотетите. Важни функции имале и началникот на царската канцеларија, примачот на молбите и царевиот секретар. Оваа последна функција била врзана со позицијата на логотегот на дромите.
За воениот систем важна била разликата меѓу провинциските теми и тагми сместени во Цариград. На чело на темите стоеле стратези, заповедници на локалните трупи и воедно началници на локалната управа. На чело на одделните тагми стоеле доместици. Најважни биле тагмите Схола, Екскубите, Аритмоса и Хиконата. Доместикот на Схола обично бил врховен заповедник на целокупната војска. Поморските сили на државата се состоеле од царската флота под команда на друнгаријата на лаѓите и бродовите на поморските теми под команда на локалните стратези. Впечатливо е што друнгаријата на царската флота во IX па и дваесетина година на X век имала понизок ранг од било кој тематски стратег.
Трговскиот спор со Бугарија
На повикот на владата на Лав VI, Угрите првпат се замешале во политиката на европските држави. Во договор со Византија удриле во плеќите на Симеон, му нанеле повеќе порази и ги ограбиле северните бугарски покраини. Во меѓувреме, византискиот војсководец Никофор Фока избил на јужната граница на Бугарија, а друнгаријата на царската флота Евстатиј го блокирала устието на Дунав. Симеон склучил примирје со Византија, за да добие во време. Како што византискиот цар им се обратил на Угрите, така тој се свртел кон воинственото племе Печенези во јужно-руската рамнина. Со помош на Печенезите тој ги совладал Угрите, па потоа ги нападнал Византијците и однел решавачка победа кај Бугарофигон (896 година). Потоа бил склучен мир, кој ја обврзувал Византија на годишен данок за Бугарите. Меѓутоа, под притисок на Печенезите, Угрите тргнале на запад и се доселиле во нивната денешна област во средно Подунавје. Така, тие се пробиле во пределите населени со Словени, одвојувајќи ги Јужните Словени од нивните соплеменици на север и исток.
Борбата против Арабјаните
Војната против Симеон ги ослабела сили на Византија спрема Арабјаните, како на Исток, така и на Запад. Никифор Фока морал да го прекине успешното војување во јужна Италија за да ја преземе командата на Балканот. На исток, Ерменија била изложена на арабјанските напади, а во Киликија започнало навлегувањето на Арабјаните, следено со опсежни поморски операции долж јужниот брег на Мала Азија. На запад и на море, Византија трпела пораз по пораз. Во 902 година, паднала Таормина, последното византиско упориште на Сицилија. Со тоа арабјанското освојување на Сицилија било главно завршено, по тешките борби кои траеле 75 години и чинеле големи жртви. На исток, Арабјаните господареле не само со Средоземното, туку и со Егејското Море, обрабено со византиски земји. Нивните напади ги погодувале час егејските острови, час бреговите на Пелопонез и Тесалија, а во 902 било разурнато богатото тесалско пристаниште Димитријада. Посебно катастрофални последици имала големата експедиција од 904 година под водство на грчкиот регенат Лав од Триполис. Лав најнапред тргнал на Цариград, но по заземањето на Абидос, што го отворало патот кон византиската престолнина, ненајдено го променил правецот и удрил на Солун. Овој културен и трговски центар, по Цариград најзначаен и најбогат град на Византиското царство, паднал по тридневна опсада, на 31 јули 904. Во освоениот град Арабјаните извршиле страшно колење пред да се повлечат со многубројните заробеници и огромниот плен. Овој тежок пораз имал реперкусии и на односите на Византија со Бугарите. Византијците морале да се согласат на поместување на бугарската граница, кој сосема му се приближила на Солун.
Византиската влада, поучена од тешките искуства, го зајакнала утврдувањето во Солун и презела енергични мерки за зголемување на флотата. Резултатот набрзо се покажал: во октомври 908 логотегот на дромите Химериј однел значајна победа над арабјанската флота во Егејското Море. Две години подоцна Химериј се истоварил на Кипар, оттаму го нападнал сирискиот брег и ја запоседнал Лаодикија.
Уште поголема поморска операција била преземена во 911 година кога силна флота, под водство на истиот Химериј, испловила против Крит. Меѓутоа, по долги напразни борби, византиската флота била принудена да се повлече. На враќањето арабјанската ескадра, под водство на Лав Триполитанец и Дамјан, исто така византиски регенат и сосема ги уништила (пролетта 912 година). Така големата Химерева експедиција претрпела потполн неуспех: сите вонредни војнички и финански напори се покажале напразни.
Приближувањето со Киевска Русија
Деталниот опис на Химериевата експедиција во Порфирогенитовата „Книга за церемониите“ меѓу византиските морнари спомнува и 700 Руси, кои како награда добиле еден центенариј злато. Учеството на Русите во византискиот поход бил последица на новите византиско-руски односи. Рускиот кнез Олег, кој зацврстил во Киев и кој си обезбедил пат од „Варезите до Грците“, се појавил во 907 година со силна флота пред Цариград и ја натерал византиската влада на склучување договор. Овој договор, парафиран во септември 911, го обележува почетокот на редовните трговски односи меѓу Византија и Киевската држава. Меѓу другото во него се спомнува и можноста за учество на Русите во византиските воени походи.
Брачна состојба и судирот со патријаршијата
Покрај сите надворешно-политички тешкотии дошле и заплетите што ги предизвикале четирите бракови на царот. Првиот брак со Теофана, што Лав го склопил по желба на Василиј I, не бил среќен. По смртта на побожната царица во 897 година, која Источната црква ја прогласила за светица, тој во пролетта 898 се венчал со својата љубовница Зоја, ќерќата на Стилијан Зауцес. Меѓутоа, Зоја умрела веќе кон крајот на 899 година, а на царот не му оставила машки наследник, па во летото 900 Лав зел трета жена, Евдокија Вајана од Фригија. Ова била очигледна повреда на византиските црковни и државни, а ситуацијата била дотолку понезгодна што самиот Лав VI пред неколку години со посебен закон ја обновил забраната на трет брак, па дури и го осудил склучувањето втор. Меѓутоа, несреќата го бркала царот: Евдокија умрела веќе на 12 април 901, па Лав повторно останал вдовец и наскоро почнал да размислува за нов, четвртти брак, со убавата Зоја Карбонопсина. Бидејќи неговиот трет брак предизвикал судир со црквата и бидејќи неговите нови брачни планови наидувале на општо неодобрување, царот можеби не би се решил за повторна можеби и уште потешка повреда на црковните какони и држави закони, ако во 905 Зоја не родела син. Сега на царот му било важно да го легализира раѓањето на својот престолонаследник. На 6 јануари 906 патријархот Никола Мистик во Света Софија го крстил царевиот син, подоцнежниот цар Константин Порфирогенит, добивајќи претходно ветување од царот дека ќе ги прекине односите со Зоја. Меѓутоа, три дена подоцна, Лав се оженил со жената која му подарила син и ја крунисал за августа. Тоа предизвикало големо огорчување во црковните кругови. Патријархот му забранил влегување на царот в црква: на Божиќ 906 и на Водици 907 византискиот василевс не бил пуштен во Света Софија. Но му останал излезот кон кого често прибегнувале византиските цареви кога не можеле да излезат на крај со својата црква: тој се обратил до Рим и добил од папата Сергиј III простување. Римските одредби за бракот не биле толку строги како византиските, а и без тоа папата не можел да го одбие царот кој надвор од својот патријарх му се обратил нему му се обратил и со тоа ја признал неговата надмоќ. Повикувајќи се на римската одлука, Лав VI успеал да го примора Никола Мистик на абдикација и на неговото место да го издигне побожниот, но ограничениот Евтимиј (февруари 907). Но со тоа настанал расцеп во византиската црква, кој ги оживеал старите расправии на црковните странки. Царот ја спровел својата волја: неговиот син на 9 јуни 911 ја добил царската круна како совладател и со тоа, по толку маки, го обезбедил натамошниот опстанок на Македонската династија. Меѓутоа, судирот со црквата не бил завршен со привременото отстранување на Никола Мистик, туку го преживеал Лавовото владеење и на крајот бил решен во корист на патријархот.
Црква „Св. Атанасиј“ - Липа
Свети Атанасиј — главна селска црква во неготинското село Липа, Македонија.
Местоположба
Црквата се наоѓа во самото село, а околу нејзе се сместени селските гробишта.
Зеја (река)
Зеја е река во Русија
Долга е 1.242 км, а површината на нејзиниот басен изнесува 233.000 км2. Тече низ Амурската област и се влева во реката Амур кај градот Благовјешченск. Извира во планинскиот масив Токијски Становик (Токийский Становик)
Градови на реката: Зеја (Зея), Свободниј (Свободный), Благовјешченск (Благовещенск).
Егзит (фестивал)
Егзит — музички фестивал кој се одржува еднаш годишно на Петроварадинска тврдина во Нови Сад, почнувајќи од 2000 година, и обично трае четири дена. Важи за еден од најголемите музички фестивали во југоисточна Европа. Покрај титулата „најдобар европски фестивал“ освоена на Европските фестивалски награди во Холандија, 2014 година со 620.000 гласови од целиот свет, Егзит во 2007 година е прогласен за најдобар европски фестивал и на Британските фестивалски награди. Фестивалот добивал признанија и за него било пишувано од медијските магнати како Си-ен-ен, Би-би-си, Тајм, Гардијан, Сан, Дејли мејл, Индепендент. Околу три милиони луѓе од над 60 држави во светот го посетиле фестивалот кој бил домаќин на најголемите музички ѕвезди на денешницата како и многубројни домашни и регионални ѕвезди.
Сцени
Иако секоја година фестивалот има различен број и распоред на сцените, некои од нив посебно се издвојуваат:
NGC 1942
NGC 1942 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1942 се споменува и како ESO 85-SC81, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 30 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1942 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m. NGC 1942 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 24 м 44,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 63° 56' 32".
Други поделби
Проучување на NGC 1942 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8886.
ЖС „Тројкрсти“
Железничката станица „Тројкрсти“ — железничка станица во Република Македонија
Трновски устав
Трновски устав (Търновска конституция) — првиот устав на Бугарија.
Уставот бил усвоен на 16 април 1879 година (стар стил) од страна на Конститутивното национално собрание одржано во Велико Трново, како дел од основањето на Кнежевство Бугарија. Уставот станал најголемиот закон на Бугарија откако земјата била издигната во царство во 1908 година.
Лауренс де Вресе
Лауренс де Вресе (Laurens De Vreese; р. во ) — поранешен белгиски професионален друмски велосипедист, кој професионално возел за периодот 2011-2021.
Кариера
Де Вресе започнал како професионален на почетокот на сезоната 2011, возејќи како член на. На Лиеж-Бастон-Лиеж 2012, Де Вресе бил еден од возачите кои биле дисквалификувани од трката како последица на тоа што си скратиле дел од рутата.
Де Вресе го напуштил на крајот на сезоната 2013 и се приклучил на  за сезоната 2014. Подоцна, во август 2014 година, објавиле дека Де Вресе потпишал едногодишен договор со екипата за 2015 година. Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2017.
Франсоа Шарл Моријак
Животопис
Франсоа Моријак е роден на 11 октомври 1885 година, во Бордо, во имотно граѓанско семејство во коешто владеела строга и побожна атмосфера. Во детството, тој бил малку тажен и осамен. Во родниот град завршил гимназија и дипломирал на факултетот за книжевност, а потоа ги продолжил студиите во Париз. Целиот свој живот Моријак го носел споменот на луѓето и пејзажите од Бордо, на животот во провинцијата, на лозјата и на областа Ланд, коишто подоцна ќе му послужат како рамка за повеќе романи. Неговиот татко, сопственик на лозја, умрел рано, а Франсоа Моријак бил одгледан кај свештеници.
Творештво
Моријак е еден од најзначајните претставници на француската книжевност меѓу двете светски војни. Некои критичари го сметаат за традиционален романописец во стилот на 19 век, други го вбројуваат во т.н. „католички писатели“, трети го сметаат за претходник на т.н. етичка генерација писатели кои преку поединечните ликови го сликаат општеството, воопшто, а некои го нарекуваат и продолжувач на романтизмот. Еден од најважните елементи во творештвото на Моријак, коишто го приближуваат до традиционалниот роман, е психолошкото проучување на човекот. Притоа, со голема прецизност, тој ги открива тајните предели на човечката душа. Како психолог, Моријак е голем сликар на страстите, особено фокусирајќи се врз љубовниот жар, претераната мајчина љубов дегенерирана во Едиповиот комплекс, брачната, семејната или општочовечката омраза и верскиот фанатизам. Со ретки исклучоци, речиси сите негови книжевни ликови се заробени од демонските страсти при што верниците воопшто не се прикажани подобро од грешниците. Понекогаш, ликовите на Моријак имаат божествена милост дури и кога прават зло. Овој парадокс Моријак го користи во повеќе свои романи, особено во „Црни ангели“ и во „Парижанка“. Всушност, во сите романи на Моријак е присутно барањето на божествената милост и спасувањето од гревовите. Во тој поглед, сите романи го следат истиот тек: заглавување во гнасен грев, немир и, најпосле, пронаоѓање на божјата милост. Но, следејќи го својот уметнички темперамент, Моријак само нејасно го навестува ослободувањето од гревот, а силно и возбудливо го слика она што му претходи на евентуалниот спас. На тој начин, уметникот Моријак го победил идеолог Моријак, со што тој станал голем сликар на човековата природа, наместо просечен католички писател. Неговата дискретност во изразувањето на идеите и силниот уметнички талент чинат симболите во неговите дела да добијат конкретна вредност, со што се елиминира метафизичката смисла на романите. Џиновската фигура на Моријак како психолог понекогаш ја става во сенка неговата умешност како сликар на општеството. Притоа, тој нема милост кон општествената средина што вообичаено се јавува како преокупација во неговите дела: богатите граѓански семејства во Бордо и во провинциските места. Во неговите романи е присутна силна поука, зашто покрај осудата на гордите фарисеи, Моријак порачува дека во хипертрофираните, монструозни ликови може појасно да се согледаат нашите односи со другите луѓе. Со неговите потресни слики на осамените луѓе, Моријак ги повикува читателите да се ослободат од омразата, себичноста и гордоста.
За стилот на Моријак може да се каже дека е еден од најоригиналните, зашто секој негов збор ја одразува неговата слика на светот. Чувствителноста, сензуалноста и воздржаноста ѝ даваат пресуден тон на неговата проза, а луцидноста и горчината, исто така, ѝ даваат посебен белег. Сепак, некои критичари му забележуваат на Моријак дека страда од ограниченост и необновување, зашто во сите негови дела тој ги слика пороците и ниските страсти, а провинциските буржоаски семејства се неговата постојана преокупација.
Моријак бил раскажувач, но исто така и мислител: тој напишал голем број религиозни есеи што сведочат за постојаното испитување на христијанскиот живот и за примената на католицизмот во секојневниот живот. Тој бил ангажиран и храбар писател во името на христијанската милост: како антифашист, со своите статии во весниците ги поддржувал шпанските републиканци, а за време на војната и партизаните. Подоцна, тој бил против колонијалните војни и сè што се коси со човековото достоинство. Во 1954 година, Моријак ја напуштил дејноста на романописец и кариерата ја завршил со својата новинарско-публицистичка работа.
Суперкуп на Италија 2002
Суперкупот на Италија за 2002 година било 15-тото издание на Суперкупот на Италија, традиционален фудбалски натпревар во кој се среќаваат победниците од претходната сезона во Серија А и Купот на Италија. Натпреварот се одиграл на 25 август 2002 година, на стадионот 11 јуни во Триполи, Либија.
Во Суперкупот на Италија 2002, се сретнале Јувентус шампионот во Серија за сезоната 2001-2002, и Парма победник во Купот на Италија 2001-2002. Ова бил петти настап за Јувентус (2 победи во 1995 и 1997), и четврти за Парма (победа во 1999). Двата клуба веќе еднаш се соочиле во Суперкупот, во 1995 година, кога Јувентус победил со 1-0.
Јувентус победил со 2-1 со головите на Алесандро Дел Пјеро и стигнал до својата трета титула во Суперкупот на Италија, додека стрелец на единствениот гол за Парма бил Марко Ди Вајо.