cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лорн Белф
Лорн Белф (роден на 23 февруари 1976) — шкотски музички продуцент и композитор за филмски, телевизиски и видео-игри. Тој е најпознат по составување на музика за филмови како што се: Невозможна мисија 6, iBoy и 13 часа: Тајните војници од Бенгази, анимирани филмови на DreamWorks како Дома и Пингвините од Мадагаскар, видео-игри како Assassin's Creed 3 и Crysis 2, Skylanders и Call of Duty. Тој има студио во компанијата на Ханс Цимер, Remote Control Productions, и соработувал со него на повеќе проекти. Тој понекогаш пишува под псевдонимот „Освин Макинтош“.
В’рла Страна (Биљановце)
В’рла Страна  — археолошко наоѓалиште во кумановското село Биљановце.
Претставува средновековен сакрален објект. Се наоѓа на 500 м северно од селото и лево од патот за Доброшане. Се гледаат грамади од кршен камен и друг градежен материјал, можеби од сакрален објект.
Св. Богородица (Бела Црква)
'''Св. Богородица''' — археолошко наоѓалиште во прилепското село Бела Црква. Претставува осамен наод од хеленистичко време. Се наоѓа во селската црква, каде се вѕидани повеќе мермерни плочи со натписи, наколку стели со релјефи и делови од архитектонска пластика. Исто така, во дворот на црквата се забележуваат остатоци од антички градби.
Алпски синчец
Алпски синчец (науч. Scilla bifolia) — повеќегодишно растение кое се развива од луковица, а припаѓа родот Scilla, на фамилијата Asparagaceae.
Специфичниот епитет бифолија значи „дволистен“.
Опис
Алпскиот синчец расте од луковица со големина од 1-2 центиметри. Постојат две или поретко три ланцентни закривени, месести и сјајни ливчиња, основите на листовите се наоѓаат околу половина од стеблото (амплексикаул).
Цветовите на алпскиот синчец се свртени нагоре, за разлика од цветовите на сибирскиот синчец (Scilla siberica). Тие цветаат од рана до доцна пролет. Шесте тепали се темновиолетово-сини, поретко бели, розови или виолетови. Плодот е чаура од 6-8 милиметри.
Алпскиот синчец ја добил Наградата за заслуги на градината на Кралското хортикултурно друштво.
Алпскиот синчец е повеќегодишно растение кое се развива од луковица, а припаѓа на фамилијата Asparagaceae. Има две или поретко три ланцентни, закривени и сјајни ливчиња. На врвот од растението се наоѓаат од 6 до 10 цветови, а секој цвет е составен од 6 ланцентни венечни ливчиња со виолетово сина боја.
Распространетост
Распространета е во Европа, западна Русија, Турција и Сирија, а во Националниот парк Галичица се среќава на отворени ливади експонирани на сонце и покрај патишта. Растението се наоѓа на засенчени места, букови шуми или листопадни дрвја и планински пасишта. Расте на надморска височина од 100-2000 метри.
Подвидови
Одгледуваната сорта „Роуза“ има бледо розови или бели цветови.
Синоними
Синонимите на Scilla bifolia вклучуваат:
Дамијано Кунего
Дамијано Кунего (Damiano Cunego; р. во Черо Веронезе, Венето) — италијански професионален друмски велосипедист, кој вози за италијанската професионална континентална екипа. Негови најголеми победи се Џиро д’Италија 2004, Амстел Голд Рејс 2008 и Џиро ди Ломбардија во 2004, 2007, 2008. Тој завршил втор на Светските друмски првенства во 2008 и на UCI ProTour 2008. Првенствено специјалист за искачување, тој ги подобри неговите хронометарски способности и се одликува со големи спринтерски можности, необично за еден искачувач.
Кариера
Кунего започнал со велосипедизмот како тинејџер, откако имал успешни настапи во крос-кантри. Тој бил откриен од Џузепе Мартинели, кој исто така работел со Марко Пантани. Кунего станал професионалец во 2002 на возраст од 20 години, со. Кунего ги освоил Џиро д’Оро и Џиро Медио Брента во неговата прва сезона како професионалец со Саеко во 2002. Во 2003, ја освоил седмата етапа и генералниот пласман на Трката околу езерото Кингај.
Станал познат во мај 2004, освојувајќи ја Џиро д’Италија на возраст од 22 години со, кој подоцна станал во 2005. Силата на Кунего дошла како удар за неговиот капетан Џилберто Симони. Односите помеѓу двајцата во текот на трката биле заладени, кога Кунего го отспринтал Симони за победа на 18. етапа по соло-бегството на Симони. Ла Газета дело Спорт објавила дека кога Симони бил поминат од Кунего, кој бил опкружен од новинарите, Симони го покажал неговиот прст кон 22-годишниот носител на розовата маичка и луто кажал „Ти си копиле...ти си навистина глуп“.
Во текот на 2004, тој ја освоил Џиро ди Ломбардија во октомври, неговата 13. победа во сезоната. Тој ја завршил првата сезона во Светскиот друмски куп како прв, најмлад возач кој успеал во тоа, на возраст од 23. Исто така, тој бил последниот возач рангиран како прв на Светскиот ранкинг, бидејќи од 2005 ова било заменето со UCI ProTour.
На Џиро д’Италија 2005, Симони и Кунего, двајцата биле предводници на. Кунего не претставувал закана за Симони. Тој отпаднал во текот на првото искачување на Доломитите, губејќи шест минути на етапата и воедно секоја шанса за победа. Во тоа време, неговата екипа загубата ја објаснила како последица на „психолошка криза“, додека Кунего изјавил „голема тежина е симната од мене со овој пораз“. По трката, тој открил дека го има Епстајн-Бар вирусот. Не се натпреварувал на Тур де Франс 2005.
Во 2006, Кунего завршил трет на Лиеж-Бастон-Лиеж губејќи од Алехандро Валверде и Паоло Бетини во спринтерската завршница. На Тур де Франс 2006 Кунего бил најдобриот млад возач. Тој завршил втор на етапата 15 на Алп д’Ез, откако изгубил од Френк Шлек, кој се одвоил во последните 2 километри. Исто така, завршил трет на етапата 17.
Во 2007, Кунего повторно го освоил Џиро дел Трентино и неговиот втор Џиро ди Ломбардија.
Во 2008, ги освоил Класика Примавера и Амстел Голд Рејс, каде се борел со двајца силни спринтери Алехандро Валверде и Френк Шлек; со победата на Амстел Голд се искачил на врвот во пласманот на UCI Pro Tour, и исто така завршил втор на Светското друмско првенство 2008. Тој бил сметан за еден од победниците на Тур де Франс 2008, но не успеал во тоа и отпаднал од трката за победник на крајот на трката. До крајот на годината, Кунего ја освоил по третпат Џиро ди Ломбардија и потоа ја завршил сезоната со победа во Јапонскиот куп, потврдувајќи се себеси како еден од најдобрите специјалисти за класици во светот.
Во 2009, ја освоил Копи е Бартали преку две етапни победи; подоцна освоил и две планински етапи на Вуелта а Еспања станувајќи фаворит на Светското првенство, каде завршил осми.
Во јули 2013, тој бил еден од 27. поранешни возачи и службеници поврзани со екипата Лампре-Мерида кои се обвинети за допинг во италијански суд, чие судење било закажано за 10 декември 2013 година.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Бофцен
Бофцен (Boffzen) — општина во округот Холцминден, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Географија
Бофцен се наоѓа во областа Золинг, источно од Везер помеѓу градовите Хекстер на север и Беверунген на југ. Малата река Ротминде се влева во Везер кај Бофцен.
Плодовите на гневот (филм од 1940)
Плодовите на гневот (англиски: The grapes of wrath) - американски филм од 1940 година, во режија на Џон Форд (John Ford) по сценариото на (Nunnally Johnson), засновано врз истоимениот роман на Џон Стајнбек. Главните улоги ги играат: Хенри Фонда (Henry Fonda), Џејн Дарвел (Jane Darwell), Џон Карадин (John Carradine), Чарли Грејпвин (Charley Grapewin), Дорис Баудон (Dorris Bowdon) и Расел Симпсон (Russell Simpson). Филмот се одликува со документаристички приказ на односите меѓу луѓето, со дискретно, но јасно прокламирање на идеите за меѓучовечка љубов и солидарност. Филмот освоил „Оскар“ во две категории (за режија и за споредна женска улога).
Синопсис
За време на Големата депресија во САД, Том Џоуд (го игра Фонда) се враќа дома откако е условно пуштен од затвор. Патем, тој го среќава поранешниот свештеник Кејси (го игра Карадин), кој се откажал од службата зашто ја изгубил верата. Том ја затекнува родната куќа празна, зашто неговото семејство било насилно избркано од имотот. Тој го пронаоѓа семејството кое се подготвува да замине од Оклахома во Калифорнија во потрага по подобар живот. Патем умираат дедото (го игра Грејпвин) и бабата, а бремената ќерка Росашарн (ја игра Баудон) ја напушта сопругот. По пристигнувањето во Калифорнија, семејството Џоуд најпрвин наоѓаат работа на еден приватен ранч, каде сопственикот безмилосно ги искористува работниците, условувајќи ги да работат за многу ниска плата. Кејси се спротивставува и за тоа плаќа со својто живот, но притоа Том убива еден од чуварите на ранчот. Поради тоа, семејството Џоуд мора да го напушти ранчот и се преселува во државниот камп за невработени, каде условите за живот се многу подобри, а луѓето не се изложени на полициската тортура. Меѓутоа, една ноќ, во кампот доаѓа полицијата која го бара Том, така што тој е принуден да побегне. На разделбата со мајка си, тој се заветува дека ќе ги следи идеите на Кејси и дека ќе се бори за правата на сиромасите.
Павлодар
Павлодар (казашки и руски: Павлодар) — град во североисточен Казахстан и главен град на областа Павлодар. Сместено е на 450 километри североисточно од главниот град Нур-Султан и 405 километри југоисточно од рускиот град Омск по течението на реката Иртиш. Заклучно со 2010 година, градот има население од 331.710 жители. Населението во Павлодар е претежно составено од етнички Казахстанци и Руси со значително украинско, германско и татарско малцинство. Градот го опслужува аеродромот Павлодар.
Градот има рафинерија за нафта и фабрики за хемикалии, алуминиум, електролиза, металургија, картонски покриви. На 1 април, градот беше ставен под целосен карантин, како би се намалило ширењето на Covid-19 вирусот.
Рана Историја
Во IX—XII век, недалеку од местото на постоење на модерен Павлодар, се наоѓал градот Имакија (или кимакија, кимак) - исчезнат средновековен турски град, главниот град на Кимакската конфедерација.
Руско упориште
Како еден од најстарите градови во северен Казахстан, Павлодар е основан во 1720 година како Корјаковски, и служел како упориште на руската империјална армија. Населбата е создадена за да се воспостави контрола над солените езера во регионот. Во 1861 година, населбата е преименувана во Павлодар и е основана како град. Значењето на Павлодар во голема мера се должеше на значајните земјоделски поседи и индустријата за производство на сол кои се развија таму и покрај релативно малото население на градот. Населението на Павлодар броело само околу 8.000 жители во 1897 година. Името Павлодар значи „Дарот на Павле“ и е избрано во чест на раѓањето на големиот војвода Пол Александрович од Русија.
Советски период
По планот на владата на Советскиот Сојуз, од 1955 година, за зајакнување на земјоделското производство низ земјата со цел да се олесни недостигот на храна што го мачи советското население, ќе овозможи за брз раст и развој на современиот Павлодар. Според програмата, голем број млади мажи и жени од целиот Советски Сојуз беа преместени во градот; индустриската и комерцијалната активност беше зголемена; и од средината на 1960-тите години на минатиот век, Павлодар стана главен индустриски центар и на Казашката ССР и на Советскиот Сојуз заради големиот капацитет за производство на оружје и оклопни возила сместен во градот.
Клима
Павлодар има пријатна и влажна континентална клима која се одликува со ладни зими и топли лета. Просечната температура во јануари е −15,8 °C (4 °F),а во јули температурата е во просек 21,5 °C (71 °F). Годишните врнежи изнесуваат 303 mm (12 ин).
Население
На почетокот на 2020 година, населението на градот е 333 479 луѓе, додека на областа на градот во која влегуваат неколку приградски рурални населби изнесува 360 502 лица.
Индустрија
Најголемите локални фабрики се фабриката за алуминиум, фабриката за индустриски хемикалии и фабриката за земјоделски машини. Рафинеријата за нафта е изградена во 1978 година. Во 2012 година, полскиот производител на железнички возен парк Песа Бидгошч ги објавил своите намери да изгради фабрика за составување на трамвај во Павлодар, заедно со плановите на градот да купи до 100 нови трамваи од производителот за да го поддржи стариот јавен превоз.
Индустриските претпријатија на градот, во 2009 година произвеле производи и суровини со вкупен износ од 240,5 милијарди тенге.
Речно пристаниште
На реката Иртиш, која поминува западно од градот се наоѓа речно пристаниште, кое се занимава со транзит на стоки, вадење и продажба на речен песок, транспорт на кршен камен, јаглен и извршува работи поврзани со екологијата. Пристаништето е едно од најголемите и најпрометните пристаништа на реката Иртиш.
Проектот на современото пристаниште на реката Павлодар е развиен во 1955 година од страна на институтот за дизајн „Гипорехтранс“ по упатство на Министерството за речна флота на СССР. Во 1965 година, пристаништето „Павлодар“, со указ на Советот на министри на Казашката ССР, беше преименувано во „речно пристаниште Павлодар“. Од тој момент, во Павлодар работи речно пристаниште опремено со најнова опрема за претовар. До средината на 1980-тите, пристаништето во реката Павлодар стана најголемиот центар за претовар во Казахстан. Во тоа време, во однос на претовар на товар, речното пристаниште Павлодар беше на прво место меѓу четириесет речни пристаништа на Советскиот Сојуз. Во овој период, во просек, се превезувале околу 6,5 милиони тони разни товари годишно. Од 2001 година АД „Речно пристаниште Павлодар“ има статус на приватно претпријатие.
Трамвај
Отворен е на 18 октомври 1965 година.
Денес тој е најголемиот трамвајски систем во Казахстан. Вкупната должина на надземната линија е 89 км. Системот вклучува 109 патнички трамваи.
Постои и меѓународна автобуска станица, која го поврзува Паблодар со Новосибирск, Краснојарск, Барнаул, Омск и Рубцовск.
Постои речна станица (локален превоз со моторни бродови од типот "Москва") и товарно пристаниште.
Религија
Една од најубавите џамии во Казахстан се наоѓа токму во градот - џамијата именувана по Машхур Жусуп. Муслиманската заедница во градот е доста активна.
Исто така, постојат православни и католички заедници, две евангелистички лутерански заедници, заедница на евангелистички христијани-баптисти, педесетина, адвентисти на седмиот ден, харизматична заедница „Црква на Исус Христос“ и презвитериска црква „Благодат“. Православната заедница која припаѓа на епархијата Павлодар и Екибастуз има 6 парохии во градот и околината. Католичката заедница на црквата Света Тереза ​​Дете Исус во моментов духовно го храни самиот град и 15 околни села, каде што нема свои заедници. Службите се одржуваат во домовите на верниците, а во еден случај - во просториите на селскиот клуб, во селото Красноармејка, има капела-капела од 1979 година. Сестри монахињи од собранието на сестри на евхаристискиот Исус служат во заедницата. Во Павлодар има и синагога.
Музика
Градот во моментов доживува бум во својот развој, што се рефлектира во растечката разновидност на урбани настани. Постојат неколку ноќни клубови и фестивали во градот. Градската плажа, уредена во раните 2000-ти, организира концерти на претставници на казахстанската и руската поп-музика. Музеите во градот постојано одржуваат изложби и настани од уметнички интерес. Градот има универзитет за музика.
Хеви метал музичката заедница во градот е исто така доволно голема за да не остане незабележана. Во градот има локални музички групи кои изведуваат рок и метал музика. Редовно се одржуваат музички настани од соодветна природа.
Фудбал
Луѓето од Павлодар покажуваат традиционален интерес за фудбалот. Фудбалскиот тим Иртиш, чија матична арена е Централниот стадион во градот, е петкратен шампион на Казахстан, освојувач на Националниот куп (1997/98), полуфиналист на Купот на азиските шампиони (2001), учесник во престижните меѓународни натпреварувања - Лигата на шампиони на УЕФА и Лигата на Европа на УЕФА.
Хокеј
Во октомври 2003 година, во Павлодар беше отворена ледената палата "Астана". Една година подоцна, беше одлучено да се создаде клуб за хокеј - хокеј клуб Иртиш, кој учествува во казахстанското првенство во хокеј на мраз. Тимот играше и во руското првенство. Покрај тоа, во сезоната 2007-2008 во руското првенство од првата лига, тимот на Павлодар освои сребрени медали. Во првенството на Република Казахстан во сезоната 2010-2011, тимот го зазеде 3-то место. ХК „Иртиш“ во сезоната 2011-2012 за прв пат го зазеде 2-то место во регуларното првенство на Казахстан во хокеј на мраз, а следната година „Иртиш“ за прв пат во својата историја освои златен медал во државното првенство.
Максим Кузнецов е роден во Павлодар, во 1995 година тој стана првиот Казак, кој беше избран во првиот круг на драфтот во НХЛ. Со реден број 26, беше избран од Детроит Ред Вингс. Максим Кузнецов е еден од најдобрите казахстански хокеари во последните години и најдобар дефанзивец од Казахстан на сите времиња во најсилната професионална лига во светот НХЛ. Во однос на бројот на одиграни натпревари (136) во НХЛ, тој е на второ место меѓу Казаците по напаѓачот Николај Антропов. Во Павлодар, Максим започна да игра хокеј и ги доби своите први вештини за играње во младинската хокеарска секција „Воскход“. Максим Кузнецов е единствениот освојувач на Купот Стенли од Казахстан.
Шах
Шахот има прилично високо ниво на развој во градот. Градот е домаќин на бројни натпреварувања, купови и турнири, како што се, на пример, „Павлодар опен“, Купот на брз шах во регионот Павлодар. Меѓународните велемајстори Ринат Жумбаев и Павел Котсур, меѓународните мајстори Антон Скуригин, Евгениј Егоров, Валентин Захаров, Владимир Гребеншчиков, Александар Шабрин учествуваат активно во шаховскиот живот на градот. Исто така во Павлодар има повеќе од десетина мажи и жени ФИДЕ-мајстори.
Авто и моторни спортови
До крајот на 90-тите години на минатиот век, во градот активно се одржуваа професионални трки за автомобили и мотоцикли (митинзи, автокрос, зимски патеки, картинг, мотокрос), а од 1997 година - аматерски авто-трки (митинзи, возење со фигури, возење со влечење). Тркачите од Павлодар отсекогаш биле меѓу најбрзите во Казахстан. Во 2007 година, професионалниот градски тим за трки беше оживеан.
Бокс
Павлодар е родното место на Николај Кулпин, кој во 1992 година стана член на боксерската репрезентацијата на Казахстан на Олимписките игри во Барселона. Павлодар беше исто така местото на неговата прва сериозна борба - во 1992 година Николај го победи Виктор Алдошин.
Рабно море
Рабно море — море делумно опкружено од острови, архипелази или полуострови, во близина на отворени океани на површината и/или се граничи со поморски гребени на морското дно.
Рабни мориња во светот
Изворите се разликуваат за тоа кои мориња се сметаат за рабни, како и во тоа кое море припаѓа на кој океан. Не постои едно единствено тело за оваа работа.
Рабни мориња на Северноледениот Океан:
Рабни мориња на Атлантскиот Океан:
Рабни мориња на Индискиот Океан:
Рабни мориња на Средоземното Море:
Рабно море на Црното Море:
Рабни мориња на Тихи Океан:
Рабни мориња на Јужниот Океан:
Основа (геометрија)
Основа — страна на многуаголник или ѕид (страна) на полиедар, особено ориентирана нормално на правецот во кој се мери висината или на она што се смета за „дно“ на телото. Овој поим најчесто се применува на триаголници, паралелограми, трапези, цилиндри, конуси, пирамиди, паралелопипеди и пресечени пирамида или конус.
Улога при пресметување на плоштина и зафатнина
Основите најчесто се користат (заедно со височините) за пресметување на плоштините и зафатнините на сликите и телата. Зборувајќи за овие процеси, големината (должина или плоштина) на основата на фигурата често се нарекува нејзина „основа“.
Со оваа употреба, плоштината на паралелограм или зафатнината на призма или цилиндар може да се пресмета со множење на нивната „основа“ со нивната висина; исто така, плоштините на триаголниците и зафатнините на конусите и пирамидите се делови од производите на нивните основи и висини. Некои фигури имаат две паралелни основи (како што се трапезите и пресечените пирамиди и конуси), и двете се користат за пресметување на обемот на сликите.
Продолжени основи во тригонометријата
Продолжена основа на триаголник (конкретен случај на продолжена страна) е правата што ја содржи основата. Проширената основа е важна во контекст на тапите триаголници: висините на триаголникот од острите темиња се надворешни на триаголникот и нормално ја сечат продолжената спротивна основа (но не и самата основа).
Марширај или умри (филм)
Марширај или умри (англиски: March or Die) - британски филм од 1977 година, во режија на Дик Ричардс, кој е автор и на сценариото, заедно со Дејвид Гудман. Во главните улоги настапуваат: Џин Хекман, Теренс Хил, Катрин Денев, Макс фон Сидов и Ијан Холм. Музиката за филмот ја компонирал Морис Жар.
Содржина
Фостер (го игра Хекман) е припадник на Легијата на странците кој е ангажиран да ги заштитува археолозите кои работат во Мароко на почетокот на XX век. Фостер бил учесник во Првата светска војна и сè уште го прогонуваат мрачните сеќавања од војната. Во блиското село, археолозите откриваат стара населба, но Арапите ја сметаат за свето место и племињата, предводени од Ел Крим (го игра Холм), заеднички ги напаѓаат легионарите.
Даниел Ос
Даниел Ос (Daniel Oss; р. во Тренто) — италијански професионален друмски велосипедист, кој моментално вози за американската UCI World Tour екипа.
Кариера
Во 2004 година, првите резултати на Ос во велодромски и друмски велосипедизам биле извонредни; тој се покажал на Националното студентско велодромско првенство во Порденоне, собирајќи три подиума во поединечен пласман; во истата година бил трет во медисон на Европското студентско првенство.
По една година надвор од велосипедизмот, Ос се вратил во 2006, успевајќи да заврши пет трки, вклучувајќи ги Понтон, Исолатес Вичентина, Кремона Песина и Бибано. Во 2007, тој освоил две помали трки, додека во 2008, покрај три други трки, учествувал на Светското друмско првенство во Варезе, постигнувајќи го осмото место во хронометарот за возачи под 23 години.
Во 2009, станал професионалец, придружувајќи ѝ се на екипата ; тој бил меѓу првите десет за првпат на една професионална трка, кога на прологот на Волта а Каталуња завршил на деветтото место, четири секунди зад победникот Тор Хушовд. Во текот на истата година, тој учествувал на Националното велодромско првенство и бил прв во екипниот пласман заедно со колегите Јакопо Гварниери, Елија Вивијани и Давиде Чимолаи. Кон крајот на сезоната, тој бил способен да заврши во првите пет на бројни професионални трки: две четврти места на Трката околу Мисури и петти на ГП Индустрија е Комерчио ди Прато.
Во 2010, Ос бил петти на Гент-Вевелгем и четврти на една од етапите на Три дена Де Пане. Исто така, учествувал по првпат на некоја голема трка, каде завршил 124. на Тур де Франс, каде исто така ја добил и наградата за борбеност на етапата 18, за неговото учество во бегството. Тој одиграл клучна улога како водач за спринтерот и колегата Елија Вивијани во воведната етапа на Про Сајклинг Челинџ. Водството на Ос му донело две етапни победи на Вивијани и бодовниот пласман. На шестата етапа во Денвер, Вивијани му донел награда за помошта на Ос, дозволувајќи да победи во спринтерската завршница.
Ос го напуштил на крајот на сезоната 2012 и му се приклучил на  за сезоната 2013. Поминал пет години со екипата пред да се пресели во за сезоната 2018.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Патот на оружјето (филм)
Патот на оружјето (англиски: The Way of the Gun) - американски филм од 2000 година, во режија на кристофер Мек Квори, кој е автор и на сценариото. Во главните улоги настапуваат: Рајан Филипе, Бенисио Дел Торо, Џулиет Луис и Џејмс Кан.
Тажачката за Игнасио Санчес Мехијас
Тажачка за Игнасио Санчес Мехијас (шпански: Llanto por Ignacio Sánchez Mejías) — збирка песни на шпанскиот поет Федерико Гарсија Лорка од 1935 година.
Содржина
Централно место во збирката има истоимената поема која се состои од четири дела:
Дервен (Биљановце)
Дервен - Стамболиски Пат  — археолошко наоѓалиште во кумановското село Биљановце.
Претставува викус од римското време. На 500 м југоисточно од селото, од двете страни на патот за селото Пчиња, во нивата на С. Коцевски и во соседните ниви се забележуваат фрагменти од имбрекси, тегули, питоси и друга населбинска керамика. Има градежен камен и траги од темели, а на одделни места остатоци од супструкција на стар (римски) пат, можеби од патот од Скупи за Пауталија. Констатирани се човечки коски што иницира постоење на некропола. Најдени се неколку монети од III век, а кај селската чешма остатоци од хидроинсталации.
Џамел Месбах
Џамел Един Месбах (роден на година) — поранешен  алжирски професионален фудбалер кој последен пат настапувал како лев бек за Етоал Каруж.
Репрезентативецот на Алжир, Месбах бил член на репрезентацијата на Алжир на две Светски првенства, Светското првенство во фудбал во 2010 година во Јужна Африка и Светското првенство во фудбал во Бразил 2014 година, како и Африканскиот куп на нации во Јужна Африка во 2013 година. Според податоци до 27 март 2019 година, тој има 35 меѓународни натпревари и 1 гол за Пустинските лисици.
Рана кариера
Роден во Зигуд Јусеф, Алжир, Месбах ја започнал својата играчка кариера во помладите редови на францускиот клуб УС Анеси-ле-Ви пред да биде забележан од скаутите од швајцарскиот Сервет во 2001 година Тој напредувал низ тимовите на Сервет и го имал своето деби за сениорската сезона во швајцарската Суперлига 2003-04, играјќи на 11 натпревари и постигнувајќи 3 гола.
Швајцарија
Во летото 2004 година, тој го напуштил клубот бидејќи се соочувал со финансиски тешкотии и се приклучил на ФК Базел. Тој се користел главно како замена, одиграл само 11 натпревари и постигна 1 гол. Во јануари 2006 година, тој бил позајмен на ФК Лориен кој во тоа време играл во Лига 2. Сепак, тој бил повреден пред да може да го направи своето деби и никогаш не се појавил во игра за тој клуб.
Во летото 2006 година, тој потпишал со ФК Арау, швајцарски клуб кој настапувал во втората дивизија. Таму останал две сезони и цело време бил стартер. Тој потпишал за ФК Луцерн на 1 јули 2008 година, но имал само 6 настапи во текот на целата година, од кои сите дошле од клупата за замена.
Авелино
На 1 септември 2008 година, тој потпишал заАвелино, првиот италијански клуб во неговата кариера.
Катунци
Катунци — село во Општина Свети Врач, Благоевградска (Горноџумајска) област, во регионот Пиринска Македонија, денешна југозападна Бугарија.
Џамел Месбах
Лече
Во јули 2009 година тој потпишал за Лече. Во Лече тој играл претежно како лев играч од средниот ред, но повремено како централен играч за врска или дури и како лев крилен бек. Неговата способност да игра добро на многу позиции, го привлекло интересот на неколку италијански клубови.
Милан
На 18 јануари 2012 година, Лече објавил дека Месбах ќе го напушти клубот и ќе се приклучи на Милан. Следниот ден, Милан го потврдил трансферот, објавувајќи дека Месбах потпишал четири и пол годишен договор со клубот за сума од 1,2 милиони евра за трансфер
Катунци
Географија и местоположба
Селото Катунци се наоѓа во Светиврачко-петричката Котлина во југозападното подножје на Пирин Планина, на надморска височина од 550 метри. Покрај селото тече реката Пиринска Бистрица. Околу селото има исцелителни минерални извори. Оддалечено е 15 километри јужно од Мелник и 28 километри југоистично од Свети Врач.
Џамел Месбах
Милан
На 26 јануари 2012 година, Месбах го направил своето деби за Милан, почнувајќи во четвртфиналето на Купот на Италија 2011–12 против Лацио. Месбах го одиграл целиот натпревар со Милан и победил со 3–1. На 20 март 2012 година, Месбах го постигнал својот прв гол за Милан, во ремито 2–2 со Јувентус во полуфиналето на Купот на Италија 2011–12. Неговиот гол изедначил на натпреварот 1-1, но се покажал неефикасен бидејќи Милан ремизирал во продолженијата и испаднал од купот со вкупни 4-3. Тој забележал вкупно дванаесет настапи во сите натпреварувања за Милан, вклучувајќи два во Лигата на шампионите на УЕФА, еден против Арсенал и другиот против Барселона. Натпреварот на гости кај Арсенал бил негов прв настап во ова натпреварување.
Во сезоната 2012-13, Месбах бил користен уште поретко, а поради формата и повредата, тој забележал само два настапи во првата половина од сезоната. Ова го натерало Милан да го продаде играчот на Парма во јануари 2013 година, во безготовинска размена со Кристијан Закардо.
Катунци
Историја
Во околината на селото се откриени археолошки остатоци од различни епохи и цивилизации. Во 1916 година, при изградбата на мост на реката Пиринска Бистрица, во селото се откриени темели на ранохристијанска црква, од V - VI век, чиј под бил покриен со мозаик со геометриски мотиви. Првите писмени податоци за селото се од 1220 година, кога се споменува под името Катуница. Во таа година, владетелот на Мелник - деспот Алексиј Слав, издава указ, со кој ги задолжува жителите на селото да работат и да плаќаат данок за манастирот „Света Богородица Спилеотиса“ изграден од него. Селото се споменува и во 1365 година во опис на манастирот „Света Богородица Спилеотиса“, издаден од деспотот Јован Углеша во врска со постоењето на манастирот. Во XIX век, Катунци е мало село во рамките на Демирхисарската каза. Во негова близина, во минатото постоело селото Опалник, денес маало на селото.
Џамел Месбах
Парма
Месбах повторно бил ретко користен во Парма и забележал седум настапи до крајот на сезоната 12/13. Следната сезона Месбах имал само уште четири настапи и така заминал на позајмица во Ливорно Калчо во јануари 2014 година.
Ливорно (позајмица)
Во Ливорно, Месбах бил постојан стартер. Тој играл како нивен крилен бек од левата страна во формација 3-5-2, но за жал не можел да му помогне на Ливорно во обидот да избегне испаѓање.
Катунци
Историја
Во 1891 година, Георги Стрезов пишува за селото: Во кн<span class="reference" id="cite_ref-5"> игата „Патување по долините на Струма, Места и Брегалница“, Васил К’нчов опишува, дека селото број 50 ромски куќи и во него се одржува голем пазар на коњи. Опалник пак е со 15 бугарски куќи.
Џамел Месбах
Сампдорија
Месбах потпишал за Сампдорија на 1 септември 2014 година (замена со Хуан Антонио), склучувајќи тригодишен договор со клубот. Тоа било негов четврти различен клуб од јануари 2012 година.
Етоал
Месбах му се приклучи на Етоал Каруж во јануари 2019 година
Катунци
Историја
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) кон краjот на ХІХ век, Катунци е село во Демирхисарската каза со 180 жители, од кои 120 Роми и 60 Турци, а Опалник е село во Мелничката каза со 95 жители, сите Македонци.
Џамел Месбах
Меѓународна кариера
Во мај 2010 година, Месбах бил повикан за прв пат во националниот тим на Алжир од Рабах Садане на двонеделен тренинг камп во Кран-Монтана, Швајцарија како подготовка за Светското првенство 2010 година. Месбах го направил своето деби за тимот две недели подоцна, на 28 мај 2010 година, како стартер во пријателскиот натпревар против Република Ирска. Тој бил вклучен во последниот тим од 23 играчи за Светското првенство.
Почести
Базел
Катунци
Историја
Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Опалник имало 80 Македонци, егзархисти.
Анте Жижиќ
Анте Жижиќ (роден на 4 јануари 1997 година) е хрватски кошаркар, центар на Макаби Тел Авив и на хрватската репрезентација.
Катунци
Историја
Во 1913 година Катунци е запалено и престанува да постои до 1922 година, кога е одново населено од Македонци од Егејска Македонија. Подоцна Катунци станува пазар за земјоделски производи, а во центарот постојат повеќе дуќани, од кои некои сопственици не живеат во селото.
Анте Жижиќ
Тој бил избран како 23-ти пик во првото коло на НБА драфтот 2016 од страна на Бостон Селтикс.
Катунци
Демографија
Според пописот од 2011 година, во Кактунци живееле 1.360 жители.
Анте Жижиќ
Биографија
Жижиќ е роден во Сплит на 4 јануари 1997. Има постар брат Андрија, кој исто така бил кошаркар.
Катунци
Демографија
На табелата е прикажан националниот состав на населението во градот: На табелата е прикажан бројот на населението во Катунци за периодот 1934-2011: Во градот и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се
Анте Жижиќ
Клупска кариера
Жижиќ ја започнал својата кариера во Сплит во сезоната 2013–2014, но играл само за нивниот јуниорски тим. Потоа, тој се преселил во Каштела каде што добива поголема минутажа. После само една сезона во Каштела, тој се преселил во Цибона, но веднаш бил проследен на позајмица во Горица каде играл во 2014 година, а најдобрата партија во дресот на Горица ја пружил против неговиот поранешен клуб Каштела кога уфрлил 29 поени и имал 11 скокови.
Уште истата сезона, тој се вратил во Цибона и одиграл 25 натпревари во АБА лигата, но без голема минутажа. Следната сезона, била неговата сезона на пробив. Во текот на сезоната 2015-2016, тој бил прогласен за најголема надеж и бил вклучен во најдобрата петорка на АБА лига. Врвот на добрите настапи го имал во Скопје, кога тој постигнал 37 поени против МЗТ и додал уште 20 скокови, што била четврта најголема валоризација (индекс 56) во историјата на лигата. Сезоната ја завршил со просеци од 12.7 поени, 7.2 скокови, и 1.2 блокади во 24.8 минути по натпревар, во 26 одиграни натпревари во АБА лигата. Најдобрата партија за Цибона во домашното првенство ја одиграл уфрлајќи 34 поени и 16 скока на неговата поранешна екипа Горица на почетокот на мај 2016 година, водејќи ги волците во текот на целата сезона и во АБА лига и во ФИБА Европа купот.
Катунци
Демографија
запишуваат како Бугари.
Анте Жижиќ
Клупска кариера
Во 2016 година, бил избран од Бостон Селтикс како 23. пик на НБА драфтот 2016. Сепак, тој не ја прифатил понуда на Селтикс веднаш да му се приклучи на клубот во НБА и решил да остане во Европа. На 27 декември 2016 година, Жижиќ ја напуштил Цибона и потпишал за турскиот клуб Дарушафака. Со турскиот клуб дебитирал во Евролигата, на 30 декември 2016, во поразот со 81-77 против Барселона. Жижиќ го завршил тој натпревар со 4 поени, 6 скока, 2 украдени топки и 2 блокади.
Катунци
Демографија
Според Националниот статистички институт на Бугарија, по проценките од 31 декември 2015 година, во Катунци имало 1.289 жители.
Анте Жижиќ
Клупска кариера
На 1 јули 2017, Жижиќ потпишал за Бостон Селтикс. Пред дури и да се пријави за еден натпревар во регуларната сезона за Селтикс, Жижиќ бил разменет на 22 август 2017 година во Кливленд Кавалирс заедно со Ајзеа Томас, Џеј Кроудер и незаштитен избор од Бруклин Нетс на првиот круг на НБА драфтот 2018 година за Кајри Ирвинг.
Во својата руки сезона, Жижиќ некое време играл за Кантон Чарџ во развојната лига. На 11 март, тој постигнал 15 поени и запишал 7 скока (највисоко достигнување во кариерата во двете категории) во поразот од Лос Анџелес Лејкерс. На последниот натпревар од регуларниот дел од сезоната, тој постигнал 20 поени и забележал 7 скока. Кавалирс се пласирале во НБА финалето 2018, но ја загубија серијата со 4-0 од Голден Стејт Вориорс. Жижиќ одиграл само 8 натпревари во плејофот 2018, со скромна минутажа бележејќи 1.6 поени и 0.8 скокови по натпревар.
На 25 август 2020, Жижиќ потпишал двегодишен договор со Макаби Тел Авив. Во својата прва сезона со израелскиот тој освоил три трофеи: првенството, купот и Лига купот на земјата. Исто така, одиграл 34 натпревари во Евролигата, каде во просек бележел 9.1 поен и 5.4 скокови по натпревар.
Репрезентативна кариера
Жижиќ ја претставувал Хрватска во неколку младински репрезентации: со репрезентацијата под 16 години играл на Европското првенство за играчи под 16 години, потоа со репрезентацијата под 18 години играл на Европското првенство за играчи на таа возраст во 2014, каде освоил бронзен медал, а исто така настапил на Светското првенство за играчи под 19 години во 2015, каде што освоил сребрен медал.
Крилен центар (кошарка)
Крилен центар — назив за позиција на играч во кошарката. Оваа позиција е резервирана за играчи со голема сила и придвижување. Често во кошаркарската терминологија за крилен центар се кажува и „четворка“.
Една од основните улоги на овој играч е помош на центарот во рекетот, како и во напад така и во одбраната. Меѓутоа во поновото време ваквите играчи сè повеќе се отвораат на шут од растојание. Со тоа често се добива слободен простор во рекетот за центарот. Овие играчи поради своите комбинирани позиции доста често ги содржат скоро сите кошаркарски особини: висина, сила, брзо движење и шут. Еден од најпознатите шутери на денешницата е крилниот центар и репрезентативец на германската кошаркарска репрезентација, Дирк Новицки.
Најпознат играч на оваа позиција бил Карл Малон, но исто така биле познати и Чарлс Баркли, Кевин Гарнет, Крис Бош, како и Тим Данкан.
Мозамбички Проток
Мозамбички Проток или Мозамбички Канал (Canal de Moçambique, Lakandranon'i Mozambika, Canal du Mozambique) — дел од Индискиот Океан што се наоѓа помеѓу Мадагаскар и југоисточна Африка, претежно Мозамбик. Тука, во II светска војна се одиграла Мадагаскарската битка (1942) помеѓу Вишиевска Франција и Сојузните сили.
Протокот има должина од 1.600 км, а ширината се движи од 400 до 950 км. Најтесниот дел е помеѓу Ангош (Мозамбик) и Тембохорано (Мадагаскар). Достигнува длабочина од 3.292 м во подрачјето оддалечено 230 км од мозамбичкото крајбрежје. Во него тече топла јужна струја, која потоа продолжува во Агулјската струја во водите источно од ЈАР.
Мозамбик
Примерас и Сегундас (архипелаг)
Кашина
Кашина — село во Општина Свети Врач, во регионот Пиринска Македонија, во југозападниот дел на Бугарија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во југозападните падини на Пирин Планина, на надморска височина од 728 метри. Оддалечено е 37 километри источно од Свети Врач и 40 километри североисточно од градот Петрич.
Историја
Црквата „Успение на Пресвета Богородица“ потекнува од првата половина на XIX век.
Во XIX век селото е дел од Мелничката каза на Серскиот санџак во Отоманското Царство.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) кон краjот на ХІХ век, во селото имало 180 жители, сите Македонци.
Во почетокот на април 1905 година врховистите, предводени од капетанот Јордан Стојанов, започнуваат поход во Мелничко против Јане Сандански. Во ноќта помеѓу 6 и 7 април, врховистите заминуваат од селото Кашина и се упатуваат кон селото Ковачево, но пред полноќ наидуваат на неочекувана заседа, организирана од Јане Сандански. Во заседата учествувале четите на Сандански, Таската Серски, Атанас Тешовалијата, сѐ на сѐ околу седумдесет комити. Борбата се одликувала со необична жестина и во престрелката загинале седум врховисти, а шест биле ранети. Меѓу загинатите врховисти биле војводите Давитко, Партениев, потпоручникот Јанков и др., а капетанот Јордан Стојанов бил ранет и одвај се спасил, оставајќи околу четириесет врховисти во заробеништво. Другите се предале и биле разоружени.
Демографија
Кашина е мало село. Според пописот од 2011 година, во селото живееле 10 жители, сите запишани како Бугари.
На табелата е прикажан националниот состав на населението во селото: На табелата е прикажан бројот на населението во Кашина за периодот 1965-2011: Според Националниот статистички институт на Бугарија, по проценките од 31 декември 2015 година, во Кашина имало 15 жители.
Ли Чајлд
Џим Грант (роден на 29 октомври 1954), подобро познат по неговиот псевдоним Ли Чајлд, е британски писател на трилер романи.
Животопис
Ли Чајлд е роден во Англија, каде работел како телевизиски продуцент, а потоа се преселил во САД. Живее во Њујорк.
Центар (кошарка)
Центар е назив за позиција на играч во кошарката. Оваа позиција е резервирана за играчи со голема сила и висина. Често во кошаркарската терминологија за позицијата центар се кажува и „петка“.
Една од основните улоги на овој играч е игра во рекетот, како во фаза на напад така и во одбраната. Меѓутоа во поновото време ваквите играчи доста често завршуваат во акции и надвор од рекетот. Во одбраната, покрај својата висина и сила покрај тоа што ги чува играчите со истата позиција, мора да го покрие рекетот и да го брани од влез на играчи од други позиции. Во зависност од личниот квалитет на играчот на оваа позиција може да биде основна подлога на екипата како во нападот така и во одбраната.
Еден од од најпознатите играчи на оваа позиција бил Карим Абдул-Џабар, а тука е и Шекил О'Нил (повеќе не се занимава професионално со кошарката)
Себастијан Коатес
Себастијан Коатес Нион (роден на 7 октомври 1990 во Монтевидео) — уругвајски фудбалер, играч од одбраната на Спортинг Лисабон и на уругвајската репрезентација.
Животопис
Коатес е роден во Монтевидео. По неговата таткова страна, тој е од шкотско потекло, иако неговото семејство не зборува англиски.
Технички одлики
Централен дефанзивец со моќни физички предиспозиции, одлично чувство за позиционирање, добар во играта во воздхот и во изградба на нападите на својот тим.
Клупска кариера
Коатес ја започнал својата кариера во екипата на Насионал Монтевидео, во која се приклучил на возраст од 11 години и во која напредувал низ сите младински категории играјќи како капитен во секоја од нив. Првиот професионален договор со клубот го потпишал во 2009 година, откако наполнил 18 години, и оттогаш започнал да игра за првиот тим. Својот прв настап како професионален фудбалер го имал против Бела Виста, а по натпреварот уругвајскиот весник Ел Паис го прогласил Коатес за играч на натпреварот. Во текот на трите сезони проведени во Насионал, вкупно за клубот одиграл 92 натпревари и постигнал 8 голови, освојувајќи и две титули во уругвајското првенство.
Во август 2011 година Ливерпул покажал силен интерес да го доведе Коатес во својте редови. На 30 август, откако му била издадена работна дозвола тој потпишал повеќегодишен договор со англискиот клуб, во трансфер вреден околу 8 милиони евра. За црвените дебитирал на 18 септември во натпреварот против Тотенхем, заменувајќи го повредениот Даниел Агер во 27-мата минута, во поразот на Ливерпул со 4-0. Својот прв натпревар како стартер го забележал три дена подоцна, во победата со 2-1 над во Лига купот. Тој одиграл три натпревари за клубот во ова натпреварување, кое на крајот завршило со победа на Ливерпул и така Коатес го освоил својот прв трофеј како играч на клубот од Енфилд. Својот прв гол во дресот на Ливерпул го постигнал на 21 март 2012 во натпреварот против Квинс Парк Ренџерс на Лофтус Роуд. Првата сезона во клубот ја завршил со 12 настапи (7 во првенството, 2 во ФА Купот и 3 во Лига купот) и еден постигнат гол.
На почетокот на неговата втора сезона во Ливерпул, Коатес заработил повреда на коленото играјќи за својата репрезентација во пријателски натпревар против Јапонија во август 2013 година, која го оддалечила од теренот во поголемиот дел од сезоната 2013-2014. Не можејќи по повредата да конкурира за редовено место во тимот, тој се вратил во Насионал на позајмица во вториот дел од сезоната како би ги сочувал шансите да избори место во репрезентацијата на Уругвај за Светското првенство 2014.
На 1 септември 2014, Коатес бил позајмен на Сандерланд до крајот на сезоната 2014-2015, каде тренер му бил неговиот сонародник Густаво Појет. За црните мачки дебитирал на 23 септември играјќи како стартер во третото коло на Лига купот, против на Стадионот на светлината. На полувремето, тој бил заменет од Патрик ван Анхолт, а Сандерленд загубил со 1–2.
Во јули 2015, тој потпишал четиригодишен договор со Сандерланд, а трансферот го чинел клубот околу 2,5 милиона евра. Тој забележал 18 настапи за англискиот премиерлигаш во првиот дел од сезоната 2015-2016, а потоа бил проследен на позајмица во португалскиот Спортинг Лисабон. Дебитирал за Спортинг на 8 февруари во ремито без голови против Рио Аве.
Во првото коло од сезоната 2016-2017, Коатес го постигнал својот прв гол за лавовите со удар со глава по корнерот на Жоао Марио, во победата со 2-0 на домашен терен над Маритимо. На 14 септември 2016, дебитирал во УЕФА Лигата на шампионите во натпреварот од групната фаза Реал Мадрид-Спортинг 2-1 на Сантјаго Бернабеу. После добрите игри во лисабонскиот клуб, во кој играл константно во сезоната 2016-2017, во февруари 2016 година, Спортинг го откупил Коатес перманентно од Сандерленд за 4,72 милиона евра, потпишувајќи петгодишен договор со играчот.
Во сезоната 2017-2018, Коатес го освоил својот прв трофеј со клубот, откако Спортинг бил најдобар во Лига купот на Португалија; во финалето лавовите ја победиле Виторија Сетубал по изведување на пенали со 5-4 (1-1 во регуларниот дел), а Коатес бил еден од прецизните изведувачи за својот тим. На 12 март 2018, Коатес го забележал својот 100-ти настап за Спортинг во победата со 2-1 на гостувањето кај Чавес.
Репрезентативна кариера
Откако најпрво бил член на уругвајската репрезентација под 20 години тој бил повикан за првпат во сениорската репрезентација за првиот натпревар од КОНМЕБОЛ–КОНКАКАФ плејофот за пласман на Светското првенство 2010 против Костарика, каде тој сепак останал неискористена замена.
Своето деби за сениорската репрезентација на Уругвај го направил на 23 јуни 2011, во пријателски натпревар против Естонија, влегувајќи како замена во второто полувреме. Две недели подоцна се нашол на списокот на репрезентацијата за Копа Америка 2011, каде ги одиграл комплетните 90 минути во првиот натпревар на својата земја на турнирот против Чиле, во натпреварот што завршил нерешено 1-1 во Мендоса, Аргентина. Коатес ги одиграл и сите преостанати натпревари за својата репрезентација до крајот на турнирот (со исклучок на четвртфиналето каде морал да паузира заради парни жолти картони), на кој Уругвај ја освоил својата 15-та титула јужноамерикански шампион, а Себастијан бил прогласен за најдобар млад играч на ова натпреварување.
Потоа тој бил повикан од Оскар Табарес во Олимписката репрезентација на Уругвај за Летните олимписки игри 2012 во Лондон. Тој ги одиграл сите минути на турнирот, на кој Уругвај не успеал да ја мине првата фаза. На Купот на конфедерации 2013 во Бразил, тој одиграл само два натпревари; влегувајќи како резерва во победата со 2–1 над Нигерија и стартувал во победата со 8–0 над Тахити двете во групната фаза, а Уругвај го завршил натпреварувањето на четвртото место.
И покрај тоа што во сезоната 2013-2014 страдал многу од повреди, сепак тој се нашол на списокот меѓу 23-цата фудбалери на селекторот Табарес за Светското првенство 2014 во Бразил. Дебитирал на првенството во победата со 2-1 над Англија, заменувајќи го својот соиграч од Ливерпул, Луис Суарес во последните минути од средбата. Тоа бил неговиот единствен настап на тоа Светско првенство, а Уругвај бил елиминиран во осминафиналето. Следната година на Копа Америка 2015 во Чиле, Коатес играл во последниот натпревар на "Селесте" од групната фаза, ремито 1–1 против Парагвај, заменувајќи го капитенот Диего Годин кој бил суспендиран; Уругвај бил елиминиран во четвртфиналето на турнирот од репрезентацијата домаќин.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 19 февруари 2018.