cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Федерико Бернардески
На репрезентативно ниво, тој ја има претставувано Италија во младинските категории, а своето деби за сениорскиот тим го направил во 2016 година, и бил дел од репрезентацијата на Италија, на Европското првенство 2016.
Неговиот прекар Брунелески, го добил по познатиот архитект, заради неговата техника и елеганција на теренот.
Технички одлики
Тој ги цитирал сонародниците Франческо Тоти, Џанкарло Антоњони, Роберто Баџо и Алесандро Дел Пјеро како негови фудбалски идоли и модели од детството; неговата улога на теренот и стилот на игра, исто така, доведува до тоа да Бернардески да биде споредуван со споменатите играчи, како и со Мишел Платини.
Почетоци со Фјорентина и заемот во Кротоне
Роден во Карара, Федерико почнал да игра фудбал на возраст од шест години во локалниот клуб Атлетико Карара. По една година се префрлил во Понзано, фудбалската школа на Емполи, за во 2004 година да се приклучи на младинскиот сектор на, по препорака на Иларио Сатурни, тогашен скаут на клубот од Фиренца.
Фјорентина
На 20 јуни 2014 година, Фјорентина ја откупила втората половина од договорот на Бернардески која од скоро ја поседувал Кротоне, и повторно ги добила назад целосно правата над играчот. По одличната сезона во Кротоне, по враќањето во Фјорентина тој веднаш бил префрлен во првиот тим кој бил под водство на тренерот Винченцо Монтела и го добил дресот со број 29 за неговата прва професионална сезона во клубот, истиот оној број кој го носел претходната сезона во Кротоне. Своето деби во Серија А го имал на 14 септември 2014 година, на 20-годишна возраст, влегувајќи од клупата на местото на Марио Гомес во 57-мата минута од натпреварот на домашен терен против Џенова што завршил без голови 0-0. Четири дена подоцна тој дебитирал во европските натпреварувања, во натпреварот од Лигата на Европа против францускиот Генгамп одигран на Артемио Франки (3-0 за Фјорентина), во кој го постигнал својот прв погодок во виолетовиот дрес. По солидниот старт на сезоната, на почетокот на ноември, тој се здобил со фрактура на малеолусот на тренинг, повреда поради која морал да оди на операција; се вратил на теренот дури по шест месеци пауза, на 10 мај 2015 година, во лигашки натпревар против. На 31-ви истиот месец, во последното коло од првенството, Бернардески го постигнал својот прв погодок во Серија А во победата со 3-0 над.
Пред почетокот на сезоната 2015-2016 го сменил бројот на дресот, од 29 на 10, приклучувајќи се на списокот на десетки на Фјорентина на неколку легенди на клубот како Џанкарло Антоњони, Роберто Баџо и Руи Кошта. Бернардески добил доста простор за игра кај новиот тренер португалецот Пауло Соуса кој најчесто го користел како десен страничен играч во средниот ред. На 26 ноември 2015 година, за првпат постигнал два гола во ист натпревар како играч на Фјорентина, во соочувањето со Базел во Лигата на Европа што завршило 2-2. Во последното коло од сезоната во Серија А, Бернардески постигнал еден гол и асистирал за уште други два во победата со 4-2 на гостувањето кај во Рим. Сезоната ја завршил со 41 одигран натпревар во сите натпреварувања и 6 гола.
Јувентус
На 24 јули 2017 година, Бернардески потпишал за во трансфер вреден 40 милиони евра (плус 10% за Фјорентина од следната можна продажба, максимално до 5 милиони евра). Договорот бил потпишан на 5 години во трајност до 30 јуни 2022 со годишна плата од 3 милиони евра плус. Тој станал втората најскапа продажба на Фјорентина по португалецот Руи Коста во 2001. Иако низ медиумите било најавено дека тој е главниот кандидат да го носи слободниот дрес со број 10, на својата презентација Бернардески го одбрал дресот со број 33 велејќи: "Дресот со бројот 10 е број што ми се допаѓа, но тој треба да се заработи. Мислам дека бројот 33 е правилен избор во овој момент". Своето деби за Јувентус го направил на 13 август 2017, влегувајќи во игра во второто полувреме од клупата за резерви на местото на Марио Манџукиќ во поразот со 2-3 од во Суперкупот на Италија игран на Олимпико во Рим. Првиот настап за Јувентус во првенството го имал во третото коло, во победата со 3-0 над на Алијанц Стедиум. На 12 септември 2017, го направил своето деби во Лигата на шампионите, играјќи како замена во второто полувреме во поразот со 3-0 од на Камп Ноу. На 1 октомври, во својот прв старт за Јувентус, тој го постигнал својот прв гол за клубот, и асистирал за голот на Гонсало Игуаин, во ремито 2-2 на гостувањето во Бергамо кај. На 25 истиот месец го постигнал својот втор гол во дресот на Јувентус со прекрасен удар од работ на шеснаесеттникот во победата со 4-1 на домашен терен над. На 5 декември 2017, Бернардески го постигнал својот прв гол во Лигата на шампионите во победата со 2-0 на гостувањето кај Олимпијакос, во последниот натпревар од групната фаза. На 6 јануари 2018, го постигнал единствениот гол на натпреварот против, со кој му донел минимална победа на својот тим со 1-0. Својот последен погодок за сезоната го постигнал на 9 февруари 2018, по прекрасно изведен слободен удар во победата со 2-0 на гостувањето кај неговиот поранешен клуб. На 18 февруари 2018, Бернардески се здобил со повреда на левото колено во дербито против (завршило 1-0 за Јувентус) поради која морал да пропушти два месеци од сезоната. Своето враќање на теренот го направил на 18 април 2018, точно два месеци откако последен пат играл, влегувајќи од клупата за резерви во финишот од натпреварот против што завршил 1-1. На 9 мај 2018 година го освоил својот прв трофеј во кариерата, Купот на Италија, по победата со 4-0 над во финалето играно во Рим; четири дена подоцна, во истиот град, ремито 0-0 против  му овозможува да се пофали со своето прво скудето во кариерата.
Младински репрезентации
На 28 февруари 2014, тој бил повикан од селекторот на репрезентацијата под 21 година, Лујџи Ди Бјаџо, за квалификацискиот натпревар за Европското првенство против Северна Ирска на 5 март истата година, во кој дебитирал за Аѕрурините играјќи како стартер. Својот прв гол со репрезентацијата под 21 година го постигнал на 9 септември 2014 година, во квалификацискиот натпревар за Европското под 21 година 2015 Италија-Кипар 7-1. Подоцна, учествувал на Европското првенство под 21 година во Чешка, каде забележал само еден настап влегувајќи како замена во второто полувреме од натпреварот против Португалија (0-0) во групната фаза.
По пауза од речиси година и половина по неговото последно учество во ноември 2015 година, тој повторно бил повикан во репрезентацијата под 21 година за да го одигра Европски првенство под 21 година 2017 во Полска, на кое постигнал 2 гола против Германија и Шпанија, во 4 натпревари за Аѕурините. Италија била елиминирана во полуфиналето од Шпанија. По завршувањето на првенството Бернардески бил избран во Идеалниот тим на турнирот.
Сениорска репрезентација
Од 10-ти до 12 март 2014 година тој бил повикан од селекторот на сениорската репрезентација Чезаре Прандели на органзирано стажирање со цел развивање на младите играчи во пресрет на Светското првенство 2014.
На 19 март 2016 година, тој го добил својот прв повик во италијанската репрезентација од тогашниот селектор Антонио Конте, за пријателските натпревари против Шпанија и Германија. Дебитирал на 24 март 2016 година, на возраст од 22 години, влегувајќи во игра во второто полувреме на местото на Антонио Кандрева во натпреварот Италија-Шпанија (1-1) одигран во Удине. Неколку месеци подоцна тој бил вклучен во листата од 23 играчи повикани за Европското првенство 2016, каде што бил користен само во третиот натпревар од групата во поразот со 1-0 од Ирска.
Својот прв гол во репрезентацијата го постигнал на 11 јуни 2017 година, под раководството на селекторот Џиан Пјеро Вентура, во натпреварот од Квалификациите за Светското првенство 2018 против Лихтенштајн (5-0) во Удине.
Среден клеточен волумен
Среден клеточен волумен (MCV, од mean corpuscular volume или mean cell volume) е просечен волумен на поединечен еритроцит. Неговата вредност се добива кога ќе се помножи волуменот на крв со уделот на клеточни елементи во крвта (хематокритот) и делење на производот со вкупниот број на еритроцити во дадениот волумен.
Кај пациенти со анемија, мерењето на MCV овозможува класификација на анемијата на микроцитна (низок MCV), нормоцитна (MCV во оптималниот опсег) или макроцитна анемија (висок MCV).
Пресметка
За да се пресмета MCV, хематокритот (Hct) се дели со концентрацијата на црвени крвни клетки ([RBC])
Вообичаено, MCV се изразува во фемтолитри (fL, или 10−15L), и [RBC] е количина изразена во милиони на микролитар (106 / μL). Нормалниот опсег за MCV изнесува 80–100 fL.
Интерпретација
Нормалниот референтен опсег вообичаено изнесува од 80-100 fL.
Покачен
Кај пернициозна анемија (макроцитна), MCV може да изнесува до 150 фемтолитри. (исто така е зголемено нивото на GGT а односот AST/ALT е 2:1). Дефицит на витамин B12 и/или фолна киселина се исто така поврзани со макроцитна анемија (висока вредност за MCV).
Намален
Најчести причинители на микроцитна анемија се дефицит на железо (поради неадекватен внес преку исхраната, гастроинтестинално крварење или менструално крварење), таласемија, сидеробластна анемија или хронична болест. Кај железо-дефициентна анемија (микроцитна анемија), може да изнесува од 60 до 70 фемтолитри. Кај некои случаи на таласемија, вредноста на MCV може да биде ниска и без притоа да има дефицит на железо.
Апенини
Апенини Appennini; Apenninus, Apennini montes; Apenén) — планински венец составен од помали напоредни венци што се протега 1.200 км долж полуостровска Италија. На северозапад се сврзуваат со Лигурските Алпи кај Алтаре. На југозапад завршуваат кај крајбрежниот град Реџо Калабрија на крајот од полуостровот. Почнувајќи од 2000 г., во состав на Апенините се вбројуваат и планините на северот на Сицилија, продолжувајќи ги до вкупно 1.500 км. Системот образува лак што ја опфаќа источната страна на Лигурското и Тиренското Море.
Многумина сметаат дека името на венецот доаѓа од келтскиот поим penn, што значи „планина“ или „врв“. Така, се смета дека името изворно гласело и  се однесувало на Северните Апенини. Претпоставката е дека ова име го дале Келтите, кои своевремено биле најбројниот народ во северна Италија (IV век п.н.е. или претходно). Иако оваа теза е најверојатна, не може да се каже дека ужива едногласност.
По венецот е наречен и целиот Апенински Полуостров, кој го сочинува најголемиот дел од Италија. Планините се претежно прекриени со растителност, но има и попусти места, како врвот Корно Гранде („Голем Рог“), кој е делумно зафатен од ледникот Калдероне — единствениот ледник на Апенините, кој почнал да се повлекува уште во 1794 г. Јужните Апенини имаат повеќе степски карактер. Источните падини што се спуштаат во Јадранското Море се стрмни, додека пак западните падини образуваат подножно ридје на кое се сместени највеќето градови во полуостровскиот дел на земајта. Планините обично се нарекуваат по покраините во кои се наоѓаат (на пр. во Лигурија се сместени Лигурските Апенини). Постојат и недоречености, поради нејаснотиите во пограничните подрачја.
Географија
Апенините се делат на три дела: Северни Апенини ('), Централни Апенини (') и
Северните Апенини се состојат од три подвенци: Лигурски Апенини ('), Тоскански Апенини (') и Умбриски Апенини ().
Екорегиони
Се проценува дека на Апенините виреат 5.599 вида васкуларни растенија, од кои 728 (23,6%) се сместени на екотонот на шумската граница.
Поважни врвови
Апенините имаат 21 врв повисок од 1.900 м што приближно ја претставува шумската граница. Највеќето од нив се сместени во Централните Апенини.
Финска на Олимписките игри
Финска за првпат учествувала на Летните олимписки игри во 1908 година кои се одржале во Лондон.
Финска нема пропуштено ниту едед мундијал на Олимписките игри. Во 1952 година, нејзината престолнина Хелсинки била домаќин на Олимписките игри.
Заклучно со 2009 година, Финска има освоено вкупно 450 медали на олимпијадите, од кој 299 на летните и 151 на Зимските олимписки игри.
Националниот комитет на Финска (фински: Suomen Olympiakomitea) бил основан и признаен во 1907 година од страна на МОК. Во тоа време, Финска била дел од Руската Империја.
Камчатка
Камчатка ( Камча́тка) е полуостров сместен на крајниот исток на Русија. Овој огромен полуостров е долг 1.250 км и има површина од 472.300 км2. Се наоѓа помеѓу Тихиот Океан на исток и Охотското Море на запад. Во близина на нејзиниот брег на Тихиот Океан се наоѓа огромниот морски ров Курил-Камчатка, длабок 10 500 м. Камчатка е дом и на Вулканите Камчатка, кои се прогласени за светско наследство од Организацијата на Обединетите нации за образование, наука и култура.
Камчатка, островот Карагински и Командирските острови ја сочинуваат Камчаткаскиот крај, една од осумте руски провинции, кои, меѓу другите, ги сочинуваат руските федерални субјекти. Во оваа област живеат околу 402 500 луѓе, од кои повеќето се Руси, но има и околу 13 000 Корејци. Повеќе од половина од населението живее во Петропавловск Камчатски (192 028 жители) и Јељизово (41 533).
Географија и клима
Камчатка е богата со реки и езера, но и со бројни вулкани и гејзери. Реката Камчатка и нејзината долина се граничат со величествен појас од околу 160 вулкани, од кои 29 сè уште се активни. Деветнаесет од нив се вклучени во списокот на светско наследство на УНЕСКО како „еден од најистакнатите примери на вулкански региони во светот“. .
Највисок вулкан е вулканот Кључевски (висок околу 4750 метри), а веројатно најубав е Кронотски, поради чија совршена конусна форма, познати вулканолози Роберт и Барбара Декер, го карактеризираа како прв кандидат за најубавиот вулкан во светот. Од Петропавловск-Камчатка може да се видат вулканите Корјакски, Авачински и Козелски вулкани со голо око.
Во самата средина на полуостровот Камчатка се наоѓа познатата гејзерска долина, која делумно беше уништена од силните одрони на земјиштето во јуни 2007 година.
Реки
Повеќето реки Камчатка извираат во подножјето на планините и ледниците, што го објаснува квалитетот и чистотата на водата во нив. За време на мрестењето на рибите, многу туристи и љубители на риболов одат на Камчатка, како и природни риболовци како кафени мечки.
Други реки во Камчатка:
Езера
Благодарение на ровот Курил-Камчатка, цунами и земјотреси не се невообичаени. На 16 октомври 1737 година и на 4 ноември 1952 година се случија два земјотреса поради движење на тектонски плочи, со јачина од 9-9,3 и 9,0 степени според Рихтеровата скала, а најновиот помал земјотрес се случи во април 2006 година.
Количината на врнежи што паѓаат на Камчатка е околу 2.700 милиметри годишно. Летото е умерено студено, а зимите се полни со невреме со ретки грмежи.
Најјужната точка на Камчатка е 'рт Лопатка.
Вулкани
Реката Камчатка и централната долина низ која тече се покриени со големи вулкански појаси со околу 160 вулкани, од кои 29 се активни. Полуостровот е густо преполн со вулкани и вулкански појави, а 19 активни вулкани се вклучени на 6 места под заштита на УНЕСКО.
Највисок вулкан е Кљушевскаја Сопка (4 750 м.), најголемиот активен вулкан на северната полутопка, додека најимпресивен е Корјачки, чиј конус е скоро совршено обликуван и што според некои го прави можеби најубавиот вулкан на светот. Малку подостапни се 3-те вулкани што може да се видат од градот Петропавловск-Камчатски : Корјак, Авачински и Козелски. Во центарот на Камчатка се наоѓа познатата Долина на гејзери, која делумно беше уништена од огромни лавини од кал во јуни 2007 година.
Благодарение на браздата Курил-Камчатка, длабоки сеизмички настани и цунами се чести. Неколку екстремно силни земјотреси, познати како Земјотреси во Камчатка, се случија на 16 октомври 1737 година и 4 ноември 1952 година крај брегот на Камчатка. Магнетурата на овие земјотреси беше ~9,3, односно 8,2 Mс. Серија плитки земјотреси се случија и релативно неодамна, во април 2006 година.
Копнена и водна фауна
Камчатка изобилува со многу разновиден животински свет. Ова може да се припише на големиот број диви реки, близината на водите на северозападните делови на Тихиот Океан, Беринговото Море и Охотското Море, малиот број луѓе и ниското ниво на индустријализација, свежата клима од умерена до субарктичка и разновидниот релјеф. Меѓу другите копнени цицачи, Камчатка е најпозната по своите живеалишта на кафеава мечка. Во заштитеното природно подрачје, се проценува дека во Кронотски има три до четири единки на секои 100 км. Покрај кафеавите мечки, има волци, арктички и други лисици, потоа самур, рис и лакомец, неколку видови ласици, хермели и речни видри. На Камчатка живеат и глодачи, како зајаци, мрмоти, леминги и неколку видови на верверици. Неколку големи копитари, како што се муфлон, ирваси и елен, исто така, живеат во овие области.
Големи орли, кои претставуваат еден од најголемите видови орли, лежат на Камчатка, заедно со златниот орел и норвешкиот сокол.
Што се однесува до морскиот див свет, Камчатка содржи веројатно најголем број на видови лосос, вклучувајќи ги и сите шест лососи на Тихиот Океан (чавиќ, кето, чижуча, сима, горбужа и њерку ). Биолозите проценуваат дека од една шестина до една четвртина од лососот на Тихиот Океан, се изродила на Камчатка. Курилското езеро е најголемото мрестилиште во евроазискиот регион. Како одговор на огромната побарувачка на лосос во светот, околу 24.000 км2 долж реките Камчатка богата со лосос се во процес на прогласување за заштитено природно опкружување.
Меѓу китовите што често можат да се најдат во северозападните делови на Тихиот Океан и Охотското Море, има китови убијци, морски свињи, грбави китови, кашалот, китови перки, сиви китови, клунести китови, минка и китови Дал. Во летниот период, таму се хранат и сините китови.
На Камчатка, во поголемиот дел од островот, може да се најдат северни крзнени фоки, морски лавови, пегави и обични фоки брадести фоки и моржови може да се најдат на брегот на Тихиот Океан, а фоките на видовите се размножуваат во Карагандскиот Залив. Морските видри најчесто се наоѓаат на јужниот крај на Камчатка.
Камчатка заработува од продажба на ракови како што се огромни камчатски ракови и капици, потоа лигни и риби од харинга, бакалар, како и разни видови риби лисја како пловци.
Од морските птици, можеме да најдеме северни галеби, морски галеби, морски папагали, црвеноглави корморани и други.
Историја и истражување на полуостровот
Московска Русија ја окупираше и прогласи Камчатка за своја територија во 17 век. Иван Камчатиј, Семјон Дежњов, Козак Иван Рубец и други руски истражувачи ги истражувале овие области за време на владеењето на царот Алексеј Михајлович Романов. Откако ги обиколија овие области, тие се вратија со приказни за „огнената земја“ богата со риби и крзнени животни.
Во 1697 година, Владимир Атласов, основач на населбата Анадир, предводеше група од 65 Козаци и 60 домородци од Јукагир да го истражат овој полуостров. Изградил две тврдини покрај реката Камчатка, кои руските ловци на крзно ги користеле за да го продадат својот улов.
Од 1704 до 1706 година биле формирани козачки колонии Горни и Долни Камчатски. Далеку од очите на императорот, Козаците биле неприкосновени владетели на областа тука. Против царот во еден момент се зголеми до тој степен што северозападната администрација во Јакутск ја испрати Атласова со овластување да го воспостави редот во областа, но тогаш беше предоцна. Локалните козачки водачи имале голема моќ во своите раце да успеат да го убијат Атлас во 1711 година, иако во својата кампања ги доби на располагање војската и тешкото наоружување. Од тој момент, Камчатка стана самоуправна област, со многу мало мешање од властите на Јакут. До 1713 година во околината живееле околу петстотини Козаци. Востанијата биле чести, а најголемото востание било во 1731 година, кога жителите на Дониот Камчатски кренале бунт, проследен со масакр над нив. Другите Козаци се прегрупирале и, со располагање со топови и огнено оружје, го смириле бунтот во крв.
Втората експедиција до Камчатка, под водство на данскиот истражувач Витус Беринг, ја започна фазата на поголемо отворање на Камчатка кон внатрешноста на Русија. Ова беше поткрепено со фактот дека руската влада ја користеше таа област за прогон на своите осудени лица. Во 1755 година, Стјепан Кражењиников го објавил првиот детален опис на полуостровот под наслов „Опис на земјата Камчатка“. Руската влада ги охрабри комерцијалните активности на руско-американската компанија со давање имот на новодојденците на полуостровот. До 1812 година, домородното население се намали на околу 3 200 луѓе, а руското население се искачи на околу 2 500 луѓе. Во 1854 година, Французите и Британците, кои се бореа против руските сили на полуостровот Крим, го нападнаа Петропавловск-Камчатски. За време на опсадата на Петропавловск, 988 лица со само 68 топови успеале да го одбранат повлекувањето од 6 брода со 206 топови и 2 540 француски и британски војници. И покрај херојската одбрана, Петропавловск-Камчатски беше напуштен во име на тактиката по повлекувањето на француската и британската војска. Следната година, кога нов бран непријателски сили го нападна градот, градот се најде напуштен и уништен. Фрустрирани, бродовите го бомбардираа градот и се повлекоа.
Следните педесет години беа тежок период за Камчатка. Морнарицата беше преместена во Уст-Амур, а во 1867 година, Русија ја продаде Алјаска на САД, што значеше дека Петропавловск-Камчатски веќе не беше место за влегување на трговците во американската зона. Во 1860 година е основан крајбрежниот регион, а Камчатка е ставена под негова управа. Во 1875 година, островот Сахалин и припаѓаше на Русија, а Курилските острови беа вратени на Јапонија за возврат. Бројот на Руси во Камчатка остана околу 2 500 пред крајот на 19 век, а бројот на староседелците се зголеми на околу 5 000.
Втората светска војна немаше претерано влијание врз Камчатка, освен што служеше како место за лансирање на инвазијата на Курилските острови пред крајот на 1945 година. По војната, Камчатка е прогласена за воена зона. Како резултат, Русите немаа пристап до Камчатка до 1989 година, а странците до 1990 година.
Come into My World
"Come into My World" е песна од австралиска пејачка Кајли Миног од нејзината осмиот студиски албум Fever (2001). Песната била издадена како четвртиот и последен сингл од албумот.
Позадина
Со успехот на претходниот сингл "Love at First Sight" во САД, Миног најави дека ќе издаде четвртиот и последен сингл и "Come into My World" беше избран. Песната била напишана и продуцирано од Кети Денис и Роб Дејвис.
Песната бил издаден како сингл на 2 ноември 2002 година, но имаше две верзии снимени за сингл. Имаше албум верзија и имаше сингл верзија, која беше не издаден дигитално.
Музичко видео
Видеото го Кајли шетање низ град блок во предградие на Париз. Секој пат кога таа случат коло на површина, нов Кајли излегува од една од продавниците, и секоја од луѓето во позадина се удвои во малку различни позиции. Од време на видео заклучува постојат четири Кајли со секоја позадина детали, исто така, прикажан четири пати. Видео завршува како петта Кајли се појавува.
IC 1974
IC 1974 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1974 се споменува и како Reiz 1981.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1974 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. IC 1974 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Други поделби
Проучување на IC 1974 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Столна медалја од редот на Светиот македонски крст
Столна медалја од редот на Светиот македонски крст — високо одликување на Македонската православна црква кое се доделува за за придонес, поддршка и промоција на македонскиот национален, културен и духовен идентитет.
Кизи (езеро)
Езерото Кизи (Кизи или Большое Кизи) е големо слатководно езеро во Хабаровскиот крај, Русија. Има површина од околу 280 км2 во зависност од нивото на водата и максимална длабочина од 3 до 4 метри. Се наоѓа во близина на десниот брег на реката Амур со која е поврзан преку низа канали и блиску е до Татарскиот теснец. Езерото Кизи се користи за риболов.
Погледите на еден кловн
„Погледите на еден кловн“ (германски: Ansichten eines Clowns) — роман на германскиот писател Хајнрих Бел, првично објавен во 1963 година од изадавачката куќа „Кипенхојер и Вич“ (Kiepenheuer & Witsch) од Келн.
Изданија на македонски јазик
Романот е објавен на македонски јазик во 2012 година од издавачката куќа Бегемот, а во рамките на библиотеката „Ѕвезди“. Преводот на делото ги извршила Ива Фиданчева. Книгата, со обем од 229 страници и со димензии од 21 сантиметар, е испечатена во печатницата „Темпора веритас“ во Скопје. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-65306-1-7.
Осврт кон делото
Главниот јунак на романот, Ханс, како отпадник од општеството, истовремено е совршен негов исмејувач. Тој не се вклопува во религиозните стандарди на повисоката средна класа која, трудејќи се да создаде атмосфера на ред, моралност и толеранција, е загубена во релативизмот на вредностите. Сепак, најважната улога во романот ја игра љубовта, зашто таа е причината за пропаста на Ханс, но тоа е јасен приказ дека без љубовта не може да се живее. Агностицизмот и духовниот раздор на главниот јунак идеално го надополнуваат мотивот на несреќната љубов преку која авторот настојува да го приближи сложениот лик на Ханс. Оттука, еден од најважните мотиви во книгата е тешкотијата на животот кога човекот е соочен со болната вистина.
Космос-1622
Космос-1622 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 15 јануари 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1622 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 113,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1415 км, а најмалото на 1399.
ЕКСНИЛИ врата
ЕКСНИЛИ врата,  ЕКСНИЛИ коло или  ЕКСНИЛИ капија (ексклузивно НИЛИ, исклучиво НИЛИ) (EXNOR gate) - дигитална логичка врата чиј излез ја следи таблицата на вистинитост прикажана на десната страна. На излезот се појавува логичка нула „0“ само ако кој било од влезовите е во состојба на логичка единица „1“, но не двата (оттаму е името исклучиво, ексклузивно).
Симболи
Постојат 2 симбола за ЕКСИЛИ коло, обичен („воен“, „американски“) и правоаголен (ИЕЦ).
Хардверски опис и распоред на пиновите
ЕКСНИЛИ вратата постои во ТТЛ и Технологија на комплементарни метал-оксидни полуспроводници изведби како интегрално коло.
Св. Петка (Ново Село)
'''Св. Петка''' — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Ново Село. Претставува црква и некропола од доцниот средниот век. Се наоѓа на околу 1 км западно од селото, каде се гледа грамада од градежен материјал (кршен камен и покривни ќерамиди), а во непосредната близина камени плочи од гробни конструкции.
Стругово
Стругово — село во Општина Демир Хисар.
Географија и местоположба
Стругово — село во областа Железник, оддалечено само 4 км јужно од градот Демир Хисар. Соседни села се: Загориче од јужната страна, Боиште од запад, Слепче од север, Лесково од северозапад, а исто така граничи и со градот Демир Хисар.
Население
Според пописот од 2002 година во Стругово живееле 286 жители, од кои: 285 Македонци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 184 жители, од кои 176 Македонци, 1 Србин и 7 лица без податоци.
Родови
Стругово е македонско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1952 година родови во селото:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 637 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 201 гласач.
Иселеништво
Од родовите поединечно се знае за следните иселеници до 1952 година:
Кушевски Трла (Горно Ѓуѓанци)
Кушевски Трла — населба и некропола од доцноантичкото време. На 1 км источно од селото Горно Ѓуѓанци, на границата со селото Строиманци, во нивата на Ѓ. Гаврилов се пронајдени темели од објект со правоаголна основа, фрагменти од керамички садови и градежен материјал. Западно од него, на 50 м, со орањето биле откриени повеќе гробови.
Куќа на ул. „Никола Карев“ бр. 2 (Штип)
'''Куќа на ул. „Никола Карев“ бр. 2''' ― урната староградска куќа во Ново Село, Штип, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
889
889 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 889 година од новата ера, 889. од првиот милениум, 89. од IX век и последна од 880-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6397 и 6398 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5639 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4649 и 4650 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1642.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 889 година се протега во 3525 и 3526, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3585 и 3586 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1432. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 275 и 276 исламска година.
Криси Чау
Криси Чау е кинеска глумица и познат модел во оваа земја. Нејзината глумечка кариера започнала во хорор филмот Whomb Ghost во 2009 година.
Џебраил (округ)
Џебраил (Cəbrayıl) — округ во Азербејџан. Администртативен центар е градот Џебраил. Денес округот е под целосна контрола од страна на Ерменците во Нагорно-Карабах и го именувале како Џракн. Пред војната во Нагорно-Карабах регионот имал население од 61.100 жители.
Ловозеро (езеро)
Езерото Ловозеро (Ловозеро, Lujávri, Luujärvi) се наоѓа на полуостровот Кола, во областа Мурманск во сливот на Баренцово море.
Географија
Има површина од 200 км², просечна длабочина од 5,7 метри, а максимална 35 м. Годишните флуктуации не надминуваат 1 m, а просечниот период на обновување на водата е околу 10 месеци. Езерото има нерамно крајбрежје и многу полуострови и острови. Областа околу езерото, на пример, Ловозерските тундри е попозната како „Ловозёрье“ на руски јазик (Ловозерје, Ловожјорие).
Во 1970 година се изградиле две хидроцентрали на реката Вороња кај Серебрјанск, околу 100 километри низводно од езерото. Браната во електраната создаде резервоар на Вороња со ист водостој како езерото Ловозеро, со што двете водни тела се споија во едно.
Пипинова даровница
Пипиновиот дар е документ на кралот Пипин III на црката на Рим.
Во 751, Аистулф ја зазел Равена, и најавил напад и на Рим. За да одговори на овие закани, Папа Стефан II отпатувал сдеверно од Алпите за да се сретне со кралот на Фрнаките, Пипин III. Во времето кога Пипин бил избран за цар, тој посакал својот избор да биде потврден од страна на папата, преку кое неговата династија, династија на Каролинзите, би биле признаени како кралска наследна династија во Франција. Од него папата побарал помош околу навлагувањето на Лангобардите кон териториите на денешна Италија, зазимајќи ја најпрвин Равена, со кое настанала и слична закана за градот Рим.
NGC 5416
NGC 5416 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5416 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5416 има привидни димензии од 1,4' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 2 м 11,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +9° 26' 24"". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Св. Ѓорѓија (Ново Село)
'''Св. Ѓорѓија''' — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Ново Село. Претставува црква од доцниот средниот век. Се наоѓа на околу 1 км источно од селото, каде во 1930-тите била подигната црквата „Св. Ѓорѓија“, и тоа врз темели од постара црква, на што упатува исфрлениот шут што се наоѓа во непосредната близина.
Никау
Никау (науч. Rhopalostylis sapida) е вид палма ендемска на Нов Зеланд. Ова е единствената новозеландска палма, и вирее на умерена клима, по низините на Нов Зеланд. Природно расте јужно сè до Четемските Oстрови, полуостровот Бенкс и Хокитика на Западниот Брег. Со тоа ова е најјужната палма на светот (44° ЈГШ).
Никау е лесно препознатлив симбол на Нов Зеланд, иако ретко се среќава по градини заради бавниот раст и тешкотијата при транспорт.
Зад непријателските линии (филм)
Содржина
Поручникот Крис Барнет (го игра Вилсон) е воен пилот кој е нестрплив да учествува во воени акции, наместо да изведува секојдневни рутински летови од носачот на авиони, стациониран на Јадранското Море. Еднаш, неговиот заповедник, адмиралот Рејграф (го игра Хекман) го испраќа во извидувачки лет над Босна. Барнет лета над забранетата зона и открива нешто што светот не сака да го види: движење на српската војска и масовни гробници. Меѓутоа, неговиот авион е соборен, по што српските војници го стрелаат неговиот соборец од авионот. Потоа започнува голема и долга потера по Барнет, кого американската армија го остава самиот да се снаоѓа. Сепак, Барнет успева да побегне, а во последен миг, адмиралот Рејграф испраќа три хеликоптери, кои ја уништуваат српската војска и го спасуваат Барнет.
Космос-1623
Космос-1623 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 16 јануари 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1623 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 69,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 415 км, а најмалото на 349.
Зимско јајце (Фабержеово јајце)
Зимското јајце е фабержево јајце, едно од серијата од педесет и две украсени јајца со скапоцени камења создадени од рускиот јувелир Питер Карл Фаберж е. Тоа било Велигденски подарок од 1913 година за Царицата Марија Феодоровна од царот Николај II, кој секоја година имал постојан ред на две велигденски јајца, еден за неговата мајка и едно за неговата сопруга. Дизајнирано е од Алма Пихл.
Цената во 1913 година изнесувала 24.700 рубли, најскапото велигденско јајце некогаш направено. Јајцето ја напуштило Русија по револуцијата и завршило во збирката на г. Брајан Ледбрук, Еск. Првпат било продадено на аукција во 1994 година во "Кристи" во Женева за 5,6 милиони долари, светски рекорд во тоа време за фаберже, продадено на аукција. Јајцето било продадено за 9,6 милиони долари на аукција на Кристи во Њујорк во 2002 година. Известено е дека купувачот бил Хамад бин Калифа Ал Тани, емирот од Катар.
Јалда
Шаб-е Јалда ( "Yalda night "   ) или Шаб-е Челле ( "ноќта на четириесет",    ) е ирански фестивал кој се слави на „најдолгата и најтемната ноќ во годината“, Јалда е прослава на зимската краткодневица, односно во ноќта на зимскиот сонцестој на Северната полутопка. Календарски, тоа одговара на ноќта на декември 20/21 (± 1) во Грегоријанскиот календар, и на ноќта помеѓу последниот ден од деветтиот месец ( Азар ) и првиот ден на десеттиот месец од иранскиот граѓански календар. Најдолгата и најмрачна ноќ во годината е време кога пријателите и семејството се собираат заедно за да јадат, да пијат и да читаат поезија (особено Хафез ) до после полноќ. Се јаде овошје и ореви, а калинките и лубениците се особено значајни. Црвената боја во овие плодови ги симболизира црвените нијанси на зората и сјајот на животот. Песните на Диван-е Хафез, кои можат да се најдат во библиотеките на повеќето ирански семејства, се читаат или се рецитираат во различни прилики, како што се овој фестивал и Новруз. Шаб-е Јалда била официјално додадена на Иранскиот список на национални богатства на посебна церемонија во 2008 година.
Караџа Кадар
Караџа Кадар или Караџа Кади (Καμπάνης, Камбанис, до 1926 Καρατζά Καδή, Караџа Кади, до 1955 година Βάλτοι, Валти)' — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 15 километри југоисточно од градот Кукуш и на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, и на 37 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска висина од 167 метри.
Караџа Кадар опфаќа површина од 24 квадратни километри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Караџа Кадар се состоело од 40 куќи и 179 Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Караџа Кадар имало 200 Македонци. .
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на Егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 280 Македонци и работело егзархиско училиште. .
Во Балканските војни од селото како доброволци учествувале Христо Георгиев и Христо Стоев.
Во 1926 година селото било преименувано во Валти, додека во 1955 година во Камбанис според грчки офицер кој загинал во времето на Балканските војни.
Демографија
По крајот на Балканските војни, бројот на населението во селото било 37 жители (1913). Селото во пописот од 1940 година броело 1275 жители, 1951 година броело 911 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 1025 жители, во 1971 живееле 786 жители, а во 1981 живееле 1051 жител. Денеска, населението на селото е 1384 жители.
По Втората светска војна, голем дел од населението се иселило во Солун.
Стопанство
Бидејќи самото село се наоѓа на поле, селото е богато со жито, а се произведува и голема количина на тутун. Населението се занимава и со сточарство.
Градешка Чешма (Богословец)
Градешка Чешма — населба и некропола од римското време. На 3 км југоисточно од селото, на падините од ридот Богословец, од левата и десната страна на патот за селото Доброшане се забележуваат темели од објекти, фрагменти од керамички садови, тегули, имбрекси и друг градежен материјал. Најдени биле и повеќе монети. Во непосредната близина на чешмата, во нивите се забележуваат гробови со конструкции од камени плочи.
Џелилабад (округ)
Џелилабад (Cəlilabad) — административен округ во Азербејџан. Главен град на округот е Џелилабад.
NGC 5417
NGC 5417 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5417 се споменува и како UGC 8943, MCG 1-36-15, CGCG 46-39.
Откривање
Телото е откриено на 23 јануари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5417 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 5417 има привидни димензии од 1,5' х 0,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 2 м 13 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 2' 12"". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 5417 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49995. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 196; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 901. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 96.
Media Control Charts
Официјалните музички листи во Германија се собрани и објавени од страна на компанијата Media Control GfK International во името на Bundesverband Musikindustrie (Федерална Асоцијација за Фонографска Индустрија). Media Control GfK International е доделувач на неделникот на Топ-100 сингл/албум, Компилација, Џез Топ-30, Класични Топ-20, Schlager Лонплеј Топ-20, Музика-ДВД Топ-20 и официјалната-Денс (ODC) Топ-50 табела.
Службените топ листи во Германија се презентирани од страна на разни компании, кои ги објавуваат листите на неделната база, онлајн или на телевизија. Еден пример е музичкиот канал VIVAкој бил пронајден во 1993. Други два примери се MusicLoad и MIX 1 од кои двете се онлајн здруженија кои ги објавуваат сите табели неделно издадени од Media Control GfK International. Целата серија на официјалните топ листи; сепак, е претставен од страна на онлајн претпријатие наречен Charts.de која е подружница на Media Control GfK International.
Историја
Табелите се достапни во Германија од крајот на 1953 и оттогаш „Џубокс“ бил однесен во Германија од САД. Во ова време магазин наречен Der Automatenmarkt (The Vending Machine Market) еднаш во месецот објавувал список на најпопуларни песни во Германија и претежно имало 30 позиции. Списанието останала да постои и било единствено од обезбедување на комплетна список на успешни песни во Германија до 1959 година.
Во јуни 1959 година, втората институција ја започна своето месечно определување на табелите, Der Musikmarkt (The Music Market).
Прва македонска кошаркарска лига 2013/14 - Разигрување
Првата македонска кошаркарска лига 2013/14 - Разигрување била конечната фаза на Првата македонска кошаркарска лига 2013/14. Разигрувањата започнале на 17 мај, а завршиле на 3 јуни 2014 година. Четири екипи играле во разигрувањето преку пласманот од Супер лигата. Разигрувањето го освоил МЗТ Аеродром и така станал првак на сезоната.
(1) МЗТ Аеродром против (4) Лирија
Ова било прва серија во разигрувањата помеѓу овие две екипи.
Златко Ангелески
Златко Ангелески (р. 1972 во ) — македонски свештеник, преведувач и публицист.
Биографија
Бил вонреден професор во Македонската православна богословија во Скопје по предметите Црковно право, Хагиологија и Типик. Во 2001 година, од Митрополитот Петар е ракоположен во ѓаконски чин во храмот „Свети Кирил и Методиј“ во Прилеп и поставен за парохиски ѓакон во соборниот храм „Свето Благовештение“ во Прилеп, а во 2003 година е произведен во чин протоереј. Во периодот од 15 ноември 2002 до 1 август 2017 година бил в.д. старешина при соборниот храм „Свето Благовештение“ во Прилеп.
Монгар
Монгар — град во Бутан во округот Монгар. Градот е центар на округот и според податоците од 2005 година имал 3502 жители.
Златко Ангелески
Биографија
Бил член на Архиепископскиот црковно-народен собор на МПЦ-ОА, Архиепископскиот црковен суд на МПЦ-ОА, како и на Епархискиот управен одбор, Архиепископскиот црковен суд на МПЦ-ОА, член на Комисијата за канонизирање на светители формирана од САС на МПЦ-ОА, како и на Епархискиот управен одборЕпархиското собрание, Црковно-просветниот совет, Црковниот суд на на Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ-ОА, а бил и Црковен обвинител на Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ-ОА.
За монографијата „170 години од осветувањето на црквата Свето Благовештение во Прилеп“, добитник е на Третоноемвриска диплома на градот Прилеп за постигнати резултати во црковно-научно истражувачката дејност и заради објавувањето на ова капитално дело.
Протореј Златко Ангелески е еден од основачите на веб-страницата oldprilep.com, дел од тимот на Македонскиот музички регистар ВБУ, филателист и филократист, а на негова иницијатива во 2019 година започнува реализирањето на проектот „Роднокрајно музичко творештво“ при НУ Завод за заштита на спомениците на културата и музеј Прилеп, со постојана поставка, поддржан од Министерството за култура на Република Македонија.
Творештво
Автор е на богослужебните текстови за вечерната и утринската богослужба за Соборот на сите македонски светии, кој се празнува во првата недела од месец октомври, како и на богослужбените текстови за вечерните и утринските богослужби на новопрославените светии - Епископот Велички Гаврил Светогорец, праведниот Јоаким Крчовски, преподобниот Кирил - игумен Лешочки, како и на книгите: