cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Магнус Норман
Тренирање
Норман подоцна бил посакуван тренер од неколку истакнати играчи на турнири. Норман ги одбил барањата на тенисерите бидејќи сè уште му требало повеќе време да минува со своето семејство, а и штотуку започнал да создава нова тениска академија за која му требало голема посветеност, наречена Тениска академија. Тоа била академијата „Добро до одлично“ формирана во 2011 година заедно со колегите и поранешни шведски тенисери Микаел Тилстром и Никлас Култи.
Тој на крајот сепак одлучил да биде тренер на Стен Вавринка почнувајќи да работи со него од сезоната 2013. Норман заедно со тенисерот Вавринка како тренер ги има освоено Отвореното првенство на Австралија во 2014, Отвореното првенство на Франција во 2015 година и Отвореното првенство на САД во 2016 година,потоа титула на АТП Светскиот Мастерс куп 1000 во Монте Карло 2014 година и првата титула во Дејвис купот на Швајцарија во 2014 година. Во тој период овој двоец успеал да ги победи големите играчи како Рафаел Надал и Новак Ѓоковиќ како и можеби најголемиот на сите времиња сонародникот на Вавринка (Роџер Федере)). Стен во тој момент бил светски рекет број 3. Како признание на сите овие достигнувања, Норман ја освоил инаугуративната награда за тренер на годината на АТП во 2016 година.
Стил на играње
Магнус Норман бил познат како еден од најмоќните и најсилните спортисти на турнирите. Дополнително тој бил познат по својата работна етика и перфекционизмот на теренот. Во претходните фази од кариерата тој играл тенис со стилот сервис па волеј, под влијание на неговиот идол Стефан Едберг, но подоцна почнал да користи агресивна игра од основната линија. Норман поседувал многу опасен форхенд удар и честопати ги користел своите удари на земјените терени за да постигне успех во играта. Норман исто така можел да практикува одлично темпо со неговиот рамен бекхенд удар со две раце. Тој, исто така, користел ниски удари со многу слајс во нив, па така и повремено излегувал на мрежата.
Норман исто така бил еден од играчите со најсилна ментална игра на сите времиња. Еден од најдобрите прикази било финалето на Отвореното првенство на Франција во 2000 година, кога Норман спасил 10 натпревар поени пред да го победи Густаво Куертен во тај-брејкот од четвртиот сет.
Личен живот
Тој накратко бил во врска со швајцарската тениска шампионка Мартина Хингис.
Маркови Кули (Водно)
Најстари остатоци
На зарамнетиот врв во VI век бил изграден еден необично силен кастел со големина 360 х 90 м. Ѕидовите му биле широки до 2,5 м и зајакнати со 40 кули. Страничните кули имале форма на петаголнци со големина до 11 м; акрополата била бранета со 9 триаголни кули. Челната триаголна кула се потпирала на масивен бастион, голем 16 х 13 м. Со ископувањата од 1976 до 1980 г. била истражувана стратиграфијата на слоевите и нивната хронологија, потврдена со монети од Јустинијан I до Ираклиј.
Откопани се делови од обѕидието и 7 кули; сондирани се цистерните за вода и делови од водоводната мрежа, како и делови од други градби. Овој голем и невообичаено силно укрепен кастел со невообичаено големи цистерни за вода и невообичаено голем број кули служел како главна заштита и збег на жителите од рановизантискиот град што стоел во центарот на денешно Скопје; градот кој несомнено може да се идентификува со Јустинијана Прима.
Средновековни остатоци
Благодарение на ископувањата и точната стратиграфија денес можеме со голема сигурност да зборуваме за историјатот на тврдината и низ средниот век. Најверојатно во X век почнала обновата на некогашната акропола. Новото обѕидие ги следи остатоците од VI век, наслојувајќи се врз нив. Укрепениот простор имал димензии од 130 х 80 м. Обновени биле 4 кули на источниот ѕид и челниот бастион.
Источниот ѕид е откопан по целата должина. Некогашната порта кон средната тераса во ова време била заѕидана, а на североисточниот агол е отворена нова потрена низ која се влегувало и низ која се цеделе отпадните води од цистерните. Ѕидот е широк само 1,6—1,7 м. Кулите имале неколку катови, судејќи според дупките за греди (етажни) што ги откривме во нив. Подовите во сутеренот лежеле врз рановизантиските подови. Покривните ќерамиди се од нов, комнински тип и биле налепени со малтер врз сводовите на кулите. Во две кули откривме слој со силен пожар и во нив парчиња од словенски црепни и византиски монети од XIII век (Теодор I, 1204—1222), како траги од освојување на крепоста.
Просторот во обѕидието бил изграден. Откопани се повеќе градби што биле користени во средниот век. Тоа се:
Цистерни за вода
Од претсловенските градби останале добро запазени и непотрупани двете големи цистерни за вода. Биле градени извонредно масивно, длабоки до 10 м, а собирале најмалку 2.400 м3 вода. Помалата цистерна била препокриена со ќерамиди во XI и XII век. До неа била поставена и нова водоводна линија, градена од керамички тубули со малтер (водата била носена од изворите кај с. Горно Водно). Еден крак од водоводот водел до југозапаниот агол на поголемата цистерна, снабдувајќи ја и неа со питка вода. Меѓутоа, сводот над неа во средниот век веројатно бил веќе урнат, а северниот ѕид длабоко пробиен, така што можело однадвор слободно да се влегува во цистерната како во отворена просторија. Делот на цистерната веројатно бил користен како коњушница. Покриен бил со кос дрвен покрив многу понизок од работ на цистерната. На ова упатуваат дополнително всечените лежишта за греди низ пиластрите во западниот ѕид. Крај јужниот ѕид на оваа цистерна во XI и XII век стоела една долга градба паралелна со неа, ѕидана без малтер. Подот и лежел во височина на круништето на цистерната. Во неа е најдена сликана византиска грнчарија од XI — XII век.
Бања
Бањата била изградена на тесниот простор помеѓу помалата цистерна и обѕидието, а врз остатоците на еден магацин од VI век. Има специфичен систем за затоплување оздола, сосем поинаков од античките хипокаустни уреди. Носачите на подот се градени во вид на масивни крајѕидни банкини и средишни квадратни подиуми. Меѓу нив се оставени канали за проток на топол воздух, длабоки до 0,75 м. Помали каналчиња за топол воздух се всечени во масата на носачите, а цевките за вентилација вертикално биле вѕидани во ѕидовите и обложени со керамички тубули. Едно ложиште (префурниум) е откриено под прагот на западниот дел, лачно надсводено со големи тули. Подот во двете простории бил обложен очигледно со дрвени штици, чиишто изгорени остатоци се најдени на целиот простор. Бањата горе била засводена и покриена со ќерамиди од Комнински тип, а глеѓосаната грнчарија датира од XII до XIII век.
Дворец
Дворецот се наоѓа во средишниот дел на акрополата. Има правоаголна основа (22,5 х 12 м). Граден со малтер, а бројните дрвени греди во ѕидовите му давале поголема цврстина (систем сантрач). Ѕидовите биле украсени со дерсување, а подот покриен со малтерна кошулка. Градбата имала 3 простории во една низа и отворен трем пред нив по целата должина. Има индиции дека градбата имала и кат. Ова е класичен тип на големи балкански куќи со чардак, сочувани и денес тука како „турски” тип куќи (што очигледно е сосема погрешно поимување). Во северозападниот агол на тремот, однадвор, бил потпрен санитарниот јазол. Датиран е со сликаната византиска грнчарија и ќерамидите од комнински тип во XI — XII век. Големината на оваа градба, квалитетот на ѕидањето и украсите, покрај доминантната положба над околината, зборуваат за нејзиниот претставителен карактер. Станува збор несомнено, за еден дворец (вила) на управните големци од Скопје од тоа време. Помошните градби околу неа само се наѕираат на теренот и не се откопани.
Воени бараки
На просторот до Челната кула, однатре, откопани се траги од две дрвени градби потпрени на обѕидието (северно и јужно). Имале под насипан од светол лапор добро нивелиран, а темелите биле направени од 2—3 реда кршен камен. Обновувани се двапати. Ѕидовите и покривот биле дрвени, а биле покриени со ќерамиди од Комнински тип. Од сето ова најдени се изгорени остатоци, проследени со клинци, спојки и со други наоди, потоа траги од секојдневно живеење - парчиња од огнишна грнчарија, бројни животински коски угазени во подовите и др. Во прашање се воени станишта — бараки, покрај челната кула која ја демнела целата тврдина и широката околина.
Во повелбата на кралот Милутин на манастирот Св. Георгиј на Серава забележано е името на овој „град”: Чрнче (1300 г.). Името му живее во денешната населба Црниче, сместена на падините на Водно северозападно од некогашната крепост. Функцијата на истата може да ја замислиме како висока стража, збег и дворец над Скопје.
Манастир „Св. Марко“ - Плевна
Свети Марко (Αγίου Μάρκου Πετρούσας) — поранешен средновековен пештерен манастир кај селото Плевна, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот се наоѓал во пештера кај селото. Внатре има средновековни структури, свети извори и олтари. Зачуван е живопис од средновековно и поствизантиско време.
1611 во музиката
1611 година во музиката содржи некои значајни настани.
Бугарска православна црква
Бугарска православна црква (БПЦ) — православна црква со околу 6,7 милиони членови во Бугарија и околу 3,5 и 4 милиони во Европската Униja, САД и Австралија. БПЦ е составена од четиринаесет епархии: Варненска и Великопреславска, Великотрновска, Видинска, Врачанска, Доростолска, Ловченска, Неврокопска, Плевенска, Пловдивска, Русенска, Сливенска, Софиска, Дтарозагорска и епархиите во САД и Австралија и Нов Зеланд. Во БПЦ се студира теологија на богословските факултети во Софија и во Велико Трново. Денес бугарски патријарх е Негово Свештенство Неофит II — патријарх бугарски и софиски владика.
Прва бугарска држава
Во 867 година нови бугарски пратеници биле дојдени во Рим со молба папата да го ракоположи Формоза за патријарх. Папа Никола I откажал, но на 13 ноември 867 година неочекувано умрел. Новиот папа Адријан II исто така не се согласил и Борис ги прекинал бугаро-римските односи, враќајки ги римските пратеници назад со многу дарови. Борис повторно се обратил кон Цариград со истата молба и на соборот од 869 до 870 год. се создала Бугарската црковна диоцеза, на чие чело како поглавар со титула „митрополит на Драстар“ бил поставен гркот Георги. Тој бил потчинет на Цариградската патријаршија.
Во истото време (краjот на 885 г.) Борис ги примил учениците на Кирил и Методиј, коишто били протерани од Велика Моравија. Словенскиот јазик станал службен јазик на Бугарија, заменувајќи го грчкиот. Климент Охридски бил испратен во 886 г. како словенски учител во областа Кутмичевица, каде ja основал Охридската книжевна школа. По непрекинато 36-годишно управување во 889 год. царот Борис доброволно се откажал од престолот и се повлекол во манастир.
Во 886 година на бугарски црковен собир било решено Бугарската архиепископија да стане афтокефална (самостојна). На чело на бугарската црква застанал Јосиф Исповедник, архиепископ и прв бугарски патријарх, кој ја спроведувал прословенската политика на Борис I, и подоцна на цар Симеон I. Во следните години, царот Симеон I (893 — 927) постепено ги заменил грчките духовници со бугарски, создавајќи ја Бугарската егзархија, која во времето на неговиот наследник Петар I (927 — 970) добила ранг на патријаршија. Така, за прв бугарски патријарх бил избран Дамјан Доростолски, а седиште на црквата станал градот Преслав. Според некои извори, престолнината на патријаршијата била преместена во Драстер. Се смета дека Бугарската патријаршија постоела уште во времето на царот Симеон I. Ова прашање често се поврзува со признавањето на царската титула на Симеон од страна на Вселенската патријаршија. Истото време Климент станал епископ на Величката епархиja со центар во Охрид (според некои бугарски теории, на Охридската епископија како дел од Бугарската православна црква), а Наум дошол од Преслав во Охрид да ја води Охридската школа.
Бугарската патријаршија била укинета по пропаѓањето на Самуиловото царство. Во втората половина на 10 век, моќта на Бугарија се намалила, а териториите биле заземани од страна на Киевска Русија, а по ова и од страна на Византија.
Втора Бугарска држава
По успешното востание на трновските болјари Петар и Асен во 1185 година, бугарската држава повторно била создадена, но тоа не довело до повторно основање на Бугарската патријаршија. Во времето на Иван Асен I (1190 — 1197) и Петар IV, (1185 — 1197), на чело на црквата бил архиепископот Василиј. Папа Инокентиј III во 1199 година му предложил на Калојан да ја признае неговата власт, а истото пак да го стори и царот според кој договор, тој би требало да го признае папата како владетел над светските империи и царства, пример кој веќе се практикувал во Западна Европа. Во продолжение на пет години, Калојан и папата преговарале околу можната унија. Во исто време, папата му заповедил на унгарскиот крал да се откаже од денешните српски земји Белград и Браничево. Во исто време, Калојан пак започнал преговори со Византија чија цел била таа да го прогласи за цар (цѣсарь — цезар), титула која била еднаква на титулата император, како и да се признае автокефалноста на неговата црква. Во крајна сметка, Калојан се одлучил за православниот свет, во кој владетелот односно царот не бил управуван од страна на црквата, туку цезарот односно царот бил над црковниот поглавар.
По победата на Иван Асен II во Битката кај Клокотница во 1230 година, тој на практика го зазел целиот Балкански Полуостров, станувајќи претендент за престолот во Цариград. Но кога бил измамен од надежта Римската црква да му даде поддршка околу ова, тој повторно се зближил со Никејската Империја, со цел повторно да ја основа Бугарската патријаршија. Ова се случило во 1235 година, по решението на вселенскиот патријарх Герман II и патријарсите на Ерусалим, Антиохија и Александрија. Така, за прв патријарх на Трново бил избран Јоаким.
За седиште на патријархот бил избран градот Трново, па од тука, името било Трновска патријаршија. Седиштето, односно дворецот на патријархот бил на самиот врв од тврдината, место каде се наоѓала и царската палата. Блискоста на двата објекти го симболизирало единството помеѓу црквата и државата.
Една од основните задачи на Бугарската патријаршија била зацврстувањето и спроведувањетѕо на царската власт и правото на царот да раководи со поверениот му од Бог народ. Според ова, црквата била претворена во политичка организација и дел од државната власт. Патријархот станал еден од членовите на царскиот совет и учествувал во сите важни прашања од внатрешниот и надворешниот живот на земјата. Понекогаш тој бил испраќан и во дипломатски мисии од особена важност надвор од земјата. Патријархот Евтимиј Трновски бил еден од најзначајните писатели на православниот свет во своето време, кој ја основал Трновската книжевна школа.
Власта на патријархот најмногу се проширила во времето на Иван Асен II, време кога епархиите вклучувале поголем дел од Балканскиот Полуостров. По падот на централната власт од 14 век, патријаршијата исто започнала да губи дел од своите епархии. Разделувањето на царството на повеќе делови по смртта на Јован Александар (1331 — 1371), нанело нов удар на црквата. Заземањето на Трново од страна на Османлиите во 1393 година значело и крај на трновската патријаршија.
Османлиско Царство
Во времето кога Бугарија била зазедена од страна на Османлиите, Бугарите биле лишени од сопствена црква, а Трновската патријаршија била укинета. Во тој период останала само Цариградската патријаршија. Налагањето на грчкиот јазик се окажало негативно на народот. Во тој период опстојувала Охридската архиепископија, која претендирала за духовната власт над православните христијани во Отоманското Царство.
Бугарска егзархија
Бугарската егзархија била автокефална бугарска национална црква, создадена на 28 февруари 1870 година.
Трета бугарска држава
Во текот на 1913 година, егзархот Јосиф престолот го преместил во Софија. Во 1945 година, во Соборната црква Света Софија во главниот град на Бугарија се одржал народно-црковен собор на кој бил избран Софискиот митрополит Стефан за последен Бугарски екзарх на 21 јануари. На 10 мај 1953 година се одржал црковен собор на кој Егзархијата добила чин на Патријашија, а за патријарх бил избран пловдивскиот митрополит Кирил. Во 1945 година, црквата била признаена од срана на Цариградската патријаршија. Во 1950 година бил изработен устав на Бугарската Православна црква. Во времето кога земјата била зазедена од страна на комунистите, црквата била ставена под контрола на државата.
Ховалд
Ховалд е село и поранешна општина во округот Саксонска Швајцарија-Источни Рудни Планини, во Саксонија, Германија. На 1 август 2007 станала дел од Нојштат (Саксонија), откако жителите одлучиле на 13 мај 2007 да се приклучат кон поголем град.
Тејза
Тејза — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Кала Додас
Марија Падикова
Марија Падикова — македонска поетеса, родена е на 28 февруари 1968 година, во Кавадарци.
Оциње
Оциње (словенечки: Ocinje) — населба во Општина Рогашовци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Куп на шампиони 1969/70
Куп на шампиони 1969/70 — 15-то издание на Купот на шампионите, најсилното европско клупско фудбалско натпреварување. Финалето е одиграно на 6 мај 1970 на стадионот Сан Сиро во Милано, каде што Фејенорд со резултат 2:1 по продолжетоци го победил Селтик, со тоа освојуваќи ја својата прва титула. Фејенорд во осминафиналето го елиминирал бранителот на титулата од претходната сезона Милан.
Италија била единствена земја со два претставници, каде што покрај Милан, освојувач на Купот од претходната сезона, се натпреваувала и Фјорентина, првак на Италија од претходната сезона.
Осминафинале
1 Галатасарај и Селтик се пласирале во четвртфиналето со фрлање на паричка.
2 Форвертс Берлин се пласирал во четвртфинале по правилото за повеќе голови постигнати на гости.
Ветената земја (филм од 1986)
„Ветената земја“ (српскохрватски: Obećana zemlja) — филм од 1986 година, режиран од Вељко Булајиќ, кој е автор и на сценариото, заедно со Иво Брешан. Автор на музиката е Алфи Кабиљо. Главните улоги ги играат: Велимир Бата Живоиновиќ, Вјенцеслав Капурал, Мирјана Карановиќ, Вања Драх и Дара Џокиќ, Драган Николиќ, Оливера Марковиќ и Вања Матујец. Филмот бил прикажан на Филмскиот фестивал во Венеција, во рамките на посебната програма. На Филмскиот фестивал во Авелино, Дара Џокиќ го освоила сребрениот медал, а режисерот Булаиќ ја добил наградата на филмските критичари FIPRESCI. .
Синопсис
Едно семејство од Далмација, на кое државата му доделила земја во Славонија, е противник на колективизацијата...
Хојерсверда
Хојерсверда (Hoyerswerda, 'Wojerecy', Wórjejce) — најголем град во округот Бауцен во германската покраина Саксонија. Се наоѓа во Лужица, област каде многу луѓе зборуваат лужички, заедно со германски.
Географија
Градот се наоѓа во северниот дел од округот Бауцен, близу до границата на Саксонија со Бранденбург. Оддалечен е 36 километри од Бауцен, 44 километри од Котбус и 65 километри од Дрезден. Хојерсверда е дел од Горна Лужица и се наоѓа во рурална низина, карактеристична со неколку езера и некои мочуришта.
Окрузи
Хојерсверда се дели на стар град, нов град и следниве окрузи:
- Бретен-Михалкен (германски: Bröthen-Michalken; горнолужички: Brětnja/Michałki) - Дергенхаузен (германски: Dörgenhausen; горнолужички: Němcy) - Кнапенроде (германски: Knappenrode; горнолужички: Hórnikecy) - Шварцколм (германски: Schwarzkolm; горнолужички: Čorny Chołmc) - Цајсиг (германски: Zeißig; горнолужички: Ćisk)
Стар град
Стариот град на Хојерсверда се дели на единаесет окрузи (буквално преведени како квартови):
Најда, Дрезднер Форштат, Ам Банхоф, Ам Штатранд, Ан дер Нојпетерсхајнер Бан, Ан дер Труне, Инере Алтштат, Зенфтенбергер Форштат, Шпрембергер Форштат, Нердлихе Елстерауе и Зидлихе Елстерауе.
Нов град
Новиот град на Хојерсверда се дели на 14 окрузи (буквално преведени како квартови):
Нојштат Центрум, Кинихт, Гриневалдринг, Гонделтајх, Вонкомплекс 1, Вонкомплекс 2, Вонкомплекс 3, Вонкомплекс 4, Вонкомплекс 5, Вонкомплекс 6, Вонкомплекс 7, Вонкомплекс 8, Вонкомплекс 9 и Вонкомплекс 10.
Рана историја
Градот бил првпат споменат во 1268. Во 1371 му било доделено пазарното право. Ги добил општинските права од Фрајхер фон Дуба во 1423, како и правото за избор на сопствен совет.
Во 18-от век, изборниот кнез на Саксонија, Август Силниот, му го дал војводството Хојерсверда на Катерина фон Тешен, која помагнала да се развие трговијата и мануфактурата во градот. Битката кај Хојерсверда се случува во близина во 1759, во текот на Седумгодишната војна.
Во 1815, Хојерсверда станал дел од пруската покраина Шлеска. Во 1873 била отворена новата железничка линија помеѓу Хојерсверда и Руланд - имал позитивен ефект на економскиот развој на градот. Во 1912, Domowina, организација на Лужичките Срби, била основана во градот. Градот повторно станал дел од пруската покраина Шлеска во 1912.
Подоцнежна историја
На крајот на Втората светска војна, градот бил прогласен за центар на германската одбрана и затоа бил тешко бомбардиран. Црвената Армија, подоцна го нападнала градот. Повторно станал дел од Саксонија по војната, но од 1952 до 1990, кога биле укинати државите на Источна Германија, бил администриран од округот Котбус.
Со крајот на ГДР и обновата на источногерманската економија, многу претпријатија во индустриската област на Хојерсверда пропаднале, се затвориле или отпуштале вработени. Социјалната состојба во градот станала особено опасна: во 1991, на пример, се случил ксенофобичен напад врз хостел полн со бегалци. Поради тоа, морало да се интервенира со кампања за антинасилство. Помеѓу 1993 и 1998, некои помали села станале дел од градот, но бројот на вкупните жители опаѓал драматично, од 70.000 во 1980-тите на околу 41.000 луѓе на крајот на 2000. Се очекува населението да опадна повеќе, на околу 20.000 или 30.000 до 2030. Постојат обиди да се заживеа градот: многу од станбените блокови од времето на ГДР биле уништени. Овој проекти, како другите, бил финансиран од пари од ЕУ и Сојузната Република Германија.
Нејзината улога како независно управуван град во Саксонија исчезнала во 2008 со преобликувањето на регионалната адинистрација на Саксонија.
Стопанство
Како дел од Источна Германија, Хојерсверда бил место на неколку важни работодавци, вклучувајќи елетрична централа, фабрика за стакло, рудници за јаглен и воена индустрија. Со повторното обединување на Германија, а потоа и смртта на централно-планската економија, градот изгубил многу работни места во индустријата за стакло и воената индустрија, кои биле затворени, додека електроцентрала го намалила својот број на вработени. Во последните 15 години, населението паднало за една половина, а невработеноста останала на 22,3%. Меѓутоа се очекува во следните години населението да се зголеми, а со тоа и да се изградат нови куќи, поради „Kupferabbau“ кај Schwarze Pumpe.
Брус Спрингстин
Брус Фредерик Џозеф Спрингстин — (Bruce Frederick Joseph Springsteen, роден на ) — американски рок-пејач, гитарист и композитор.
Музичка кариера
На почетокот на 2014 година, Спрингстин го објавил својот 18. студиски албум под наслов „High Hopes“. Албумот бил снимен на повеќе локации (Њу Џерси, Лос Анџелес, Атланта, Австралија и Њујорк) со неговата група „E Street Band“, а како гостин се појавува и гитаристот Том Морело (поранешен член на „Rage Against the Machine“). Албумот бил најавен во ноември 2013 година, кога биле објавени песната „High Hopes“ и видео спотот за неа.
Гратчето Пејтон (филм од 1957)
Гратчето Пејтон (англиски: Payton Place) - американски филм од 1957 година, во режија на Марк Робсон, по сценариото на Џон Мајкл Хејс (John Michael Hayes), засновано врз истоимениот роман на Грејс Металиус (Grace Metalious) од 1956 година. Главните улоги ги толкуваат: Лана Тарнер (Lana Turner), Ли Филипс (Lee Philips), Артур Кенеди (Arthur Kennedy), Лојд Нолан (Lloyd Nolan), Рас Тамблин (Russ Tamblyn), Тери Мур (Terry Moore), Х. Ланге, Д. Варси итн. Филмот имал дури девет номинации за „Оскар“, но не победил во ниедна категорија. Во 1958 година, тој бил најгледаниот филм во САД. Во 1961 година било снимено продолжението со наслов „Враќањето во гратчето Пејтон“, а во 1964 година започнала да се прикажува серијата „Гратчето Пејтон“ која остварила голем успех кај публиката.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива на почетокот од 1940-тите. Гратчето Пејтон е мирно место, но само навидум, зашто зад обичното секојдневие се кријат бројни фрустрации, лаги и злосторства: така, младата и убава средношколка и надарена писателка Алисон Мекензи (ја игра Варси) се измачува со својата проблематична мајка Констанс (ја игра Тарнер) која од неа крие многу тајни од своето минато; цврсто решена да ја одбрани Алисон од гревот, Констанс флертува со директорот на училиштето Мајк Роси (го игра Филипс); истовремено, најдобрата другарка на Алисон, Селена Крос (ја игра Ланге) постојано ја злоставува нејзиниот очув...
Амстелвен
Амстелвен (хол.Amstelveen) — град во Холандија, во покраината Северна Холандија. Тој е приградски дел од градското подрачје на Амстердам. Општината Амстелвен се состои од следниве села и / или области: Амстелвен, Бофенкерк, Вествајк, Банкрас-Костферлорен, Грунелан, Ваардхаузен, Миденхофен, Рандвајк, Елсрајк, Каизер Ларелпарк, Нес ан де Амстел, АудерКерк ан де Амстел (делумно). Името доаѓа од Амстел, локалната река, и Вен, што значи блато, тресет или лединка.
КЛМ има седиште во Амстелвен. Покрај тоа Амстелвен има Меѓународно седиште на една од Големата четворка ревизори, КПМГ.
Историја
За време на француската окупација помеѓу 1810 и 1814 година, тој бил главен град на кантонот во францускиот департман Заудерзе, а до 1964 година општина Амстелвен била наречена Новиот-Амстел. Технички е големо (село), ​​бидејќи таа никогаш не е заѕидана. Симболот донесен за Амстелвен бил врз основа на симболот Амстердам од трите крста, со еден дополнителен крст за разлика. На Тајсепарк бил првиот хемпарк во Холандија и е еден од шеснаесет хемпаркови или хемгрун во Амстевен. Дизајниран од страна на пејзаж архитект Ц:Р Броисе; по идеите на големиот холандски природонаучник и конзерватор Jac. П. Таисе, тоа бил развиен во периодот од 1940 и 1972 година и зафаќа површина од 5 хектари, и се наоѓа јужно од Амстердамсе Бос. Амстелвен бил избран како домаќин на натпревар во крикет Светското првенство во 1999 година, за каде што Холандија не се квалификувала. Јужна Африка го одиграла натпреварот со Кенија. Поранешниот холандскиот премиер Јан Петер Балкененде ја почнал својата кариера како член на советот за Амстелвен. Како резултат на близината на Схипхол (аеродромот во Амстердам), и линкови до Амстердам, Амстелвен пораснал и станал космополитски микс на многу култури кои живеат во Амстелвен.
Во почетокот на 20 век Амстелвен било мало рурално село со развиена индустрија за трева, која се распаднала, бидејќи приходи од тоа немало. Селото било доста изолирано, бидејќи немало големи железнички и водени врски. Главен извор на приходи било одгледувањето на добитокот, обработувањето на земјиштето, но и хортикултурата и цвеќарството кој се појавиле.
Во 1852 година на "Тврдината на Схипхол" била создадена како одбрана за главниот град Амстердам. Тврдини во тие денови се почесто се именувале по реките. "Тврдината на Схипхол" била одвојување на ров меѓу Аалсмер и Амстелвен, и е именувана по парче земја од Амстелвен. Тврдината Схипхол, станала воен аеродром во 1916 година. Четири години подоцна Схипхол станал цивилен аеродром. Схипхол Форт била урната во 1934 година. Уривањето било потребно за изградба на провинцискиот пат од Амстелвен до Схипхол, со еден мост на кружен канал на Харлемермер. Развојот на Схипхол привлекол многу луѓе, многу од нив се населиле во Амстелвен. Седиштето на КЛМ е основано таму. Амстелвен некогаш било најбрзо растечки град во Холандија и сега е зголемен на 81.003 жители (2010 година).
По Втората светска војна во Амстелвен имало голем недостиг на станови во Амстердам, а исто така бил член на општина Схипхол. Амстердамс планирањето, било да се воведе Амстелвен во метрополитенска област, со својата урбана и зелена површина. Амстелвен останал независна општината и ја усвоила политиката која гледа многу привлечни нови станбени области. Амстелвенс уредувањето дало многу уметност и привлекло големо меѓународно внимание.
Стопанство
КЛМ Холандија има седиште во Амстелвен. Исто така и Ер Франс-КЛМ е претставена од страна на седиштето на КЛМ.
Покрај тоа Амстелвен има Меѓународното седиште на една од Големата четворка ревизори, КПМГ.
Сообраќај
Амстелвен има метро и трамвај врска со Амстердам. Метро е поголема верзија на трамвај во кои може да се преземат и некои велосипеди. Таа има "точка до точка" автобус врска со други села, меѓународниот аеродром Схипхол во Амстердам, како и локалната мрежа. Во иднина ќе има некои промени во метро сообраќајот. Таму ќе се додава нова метро линија што ќе ги поврзе Амстелвен со северниот дел на Амстердам. Оваа линија ќе биде готова во 2020 година.
Марсел Пруст
Марсел Пруст (Marcel Proust;, - , ) — француски романописец, критичар и есеист, најпознат како автор на монументалното прозно дело Во потрага по изгубеното време. Тој се смета од страна на критичарите и писателите за еден од највлијателните писатели од 20 век.
Животопис
Марсел Пруст е роден на 10 јули 1871 година, во Отеј, југозападно предградие на Париз во кое многу богати луѓе имале вили за одмор. Татко му, Адриен Пруст (роден во 1834 година), бил прочуен лекар, католик по вероисповед, а по потекло од Илиер, место во околината на Шартр. Мајка му, Жана Клеманс Веј, родена во Париз, била 15 години помлада од својот сопруг, а потекнувала од богато еврејско банкарско семејство. Брачниот пар Пруст живеел на булеварот Малзерб, во Париз, а Марсел имал и помлад брат, Робер кој, исто како татко му, бил лекар.
На деветгодишна возраст, на враќање од една прошетка по Булоњската шума, малот Марсел го фатил астматичен грч, а тие ужасни напади траеле целиот живот и веројатно придонеле за неговата прерана смрт. Како последица на болеста, малиот Пруст бил страстен читател и за време на летните месеци, во куќата за одмор на својто дедо, во околината на Париз, тој имал обичај по ручекот да се повлече во библиотеката и со часови да чита. Неговите омилени книги од овој период биле делата на Жил Верн, „Авантурите на Артур Гордон Пим“ на Едгар Алан По, „Капетан Фракас“ на Теофил Готје и „Приказна за белиот кос“ на Алфред де Мисе. Подоцна, ова читателско искуство го опишал во познатиот есеј „За читањето“ (1905), но и во првиот дел на романот „Во Свановиот крај“ во кој се раскажува за детето Марсел кое сака да стане писател. Од 1882 до 1889 година, Марсел Пруст се школувал во лицејот Кондорсе, една од најдобрите париски гимназии, каде едвај се извлекол на испитот по математика, но се истакнал во областа на историјата и книжевноста. Така, на возраст од 13 години напишал есеј за разурнувањето на Картагина во кој го формулирал својот уметнички кредо - дека поезијата и животот се две различни стварности. Пролетта 1888 година, Марсел Пруст се вљубил во својот другар од гимназијата Жак Бизе, синот на композиторот Жорж Бизе, а својата љубов му ја изразил во три страсни писма. Исплашена од наклонетоста на синот, мајка му на Марсел му забранила на Жак Бизе да го посетува Марсел, а потоа почнала долга (неуспешна) борба да го промени својот син и да го натера да се дружи со девојки. Истовремено со љубовта кон Жак, Пруст почнал да ја обожува и неговата мајка, Женевјева Бизе, а оваа случка подоцна ја опишал во романот „Во сенката на девојките во цветот“ во која Марсел е вљубен во Жилберта Сван и во нејзината мајка Одета. Женевјева Бизе, пак, му послужила на Пруст како прототип за ликот на Оријана, војвотката од Германт која во „Една Сванова љубов“ се појавува како принцезата Де Лом. По смртта на Жорж Бизе, Женевјева се омажила за богатиот адвокат Емил Штраус и станала сопственичка на еден од најугледните париски уметнички салони, чиј чест посетител бил и младиот Пруст. Исто така, тој ги посетувал и салоните на принцезата Матилда, внука на Наполеон I, како и салонот на сопругата на Алфонс Доде во кој ги запознал Мопасан, Анатол Франс и Едмон де Гонкур. Во ова време, гимназијалецот Пруст интензивно ги следел уметничките настани - ги посетувал изложбите и театарските претстави, а многу ги читал Монтењ, Корнеј, Расин, Флобер, Бодлер, Балзак и Жерар де Нервал.
По завршувањето на гимназијата, во 1889 година, Пруст доброволно се пријавил за отслужување на воениот рок во пешадискиот полк во Орлеан, но поради ноќните напади на астма и силната кашлица, добил дозвола да се пресели во приватен пансион. Таму, Пруст учел мечување, вежбал гимнастика и ги подучувал младите војници, а за време на викендите одел во Париз или бил гостин на вечерите што ги приредувале постарите офицери во Орлеан. Есента 1890, Пруст се запишал на студиите по дипломатија на Факултетот за политички науки, а следната година започнал да студира право на Сорбона, но набргу ги прекинал студиите и остатокот од животот го посветил на социјалниот живот и на пишувањето. Под влијание на идеите на британскиот философ Џон Раскин, од 1900 до 1902 година, Пруст презел и неколку „раскиновски аџилаци“, патувајќи во Венеција, Холандија и Франција. Во септември 1905 година, Пруст претрпел голем удар, зашто умрела неговата мајка, а во текот на следните две години, повремено пишувал за весникот „Фигаро“ и со автомобил патувал низ Нормандија, во друштво на Алфред Агостинли, неговиот шофер, секретар и љубовник, кој му послужил како модел за ликот на Албертина во романот „Во потрага по изгубеното време“. На почетокот од 1913 година, Агостинели го напуштил Пруст, а потоа погинал во авионска несреќа. Пруст умрел на 18 ноември 1922 година.
Животот во „високото општество“
Откако, поради неговото слабо здравје, пропаднале сите планови на неговите родители да му обезбедат дипломатска кариера, Пруст го трошел времето посетувајќи ги париските салони; до својата 37. година го живеел, всушност, најсмешниот, најглупавиот, најбесмислениот, безделнички живот што кога и да е го живеел некој голем уметник; се влечкал како сноб по сите приредби на „високото општество“ при што насекаде бил присутен, насекаде го примале. Цели петнаесет години, ноќ низ ноќ, речиси во секој салон, па дури и во најнедостапните, можел да се сретне тој нежен млад човек, секогаш полн со стравопочит спрема сè што е монденско, везден расприкажан, придворен, забавувајќи се или досадувајќи се. Насекаде виси во некое ќоше, се приклучува во некаков разговор, а за чудо и високата аристократија од предградието Сен-Жермен го трпи непознатиот натрапник; всушност, тоа му било и најголемиот успех во животот. Зашто, надворешно, младиот Марсел Пруст немал никакви квалитети. Не бил особено убав, ниту особено елегантен и не бил од благородна лоза. Не го легитимирале ни неговите литерарни заслуги, зашто неговото дело „Les plaisirs et les jeux“, и покрај услужливиот предговор на Анатол Франс, немало ни тежина ниту пак успех. Она што го правело да биде омилен била само неговата дарежливост: ги опсипувал сите жени со скапоцени цвеќиња, а сите познати со неочекувани подароци, а во хотелот „Риц“ бил прочуен со своите приеми и фантастичните бакшиши. Неговите приеми биле фантастично расипнички чуда: од најразлични градски дуќани му ги носеле сите моќни специјалитети - грозјето му го праќале од еден дуќан на Рив Гош, пилињата од Карлтон, раното овошје од Ница. На тој начин, со учтивост и услужливост, тој непрекинато го обврзувал и задолжувал „tout Paris“, без самиот да побара нешто за себе.
Но, она што него во тоа општество го легитимирало повеќе одошто неговите пари, кои со задоволство, расипнички ги расфрлал, била неговата речиси болна стравопочит пред ритуалите на тој свет, неговото ропско обожување на етикетата, нечуеното значење што му го придавал на сето она монденско, на сите лудории на модата. Како свето писмо го почитувал непишаниот „Кортеџано“ на аристократските обичаи: со денови го мачел проблемот на распоредот на масата, зошто принцезата Џ. го ставила грофот Л. на долниот крај од масата, а баронот Р. на горниот. Секој и најмал трач, и најбезначаен скандал, го возбудувал како катастрофа што го потресува светот, и по петнаесетина луѓе распрашувал за да дознае што претставува тајниот поредок во редоследот на приемите кај кнегињата М., или зошто една друга аристократка го примила господин Ф. во својата ложа. А преку таа страст, преку тоа сериозно сфаќање на дребулии, што подоцна ќе завладее и со неговите книги, и самиот се здобил со ранг на церемониал-мајстор среде тој смешен, несериозен свет. Така, еден голем дух, една од најсилните фигури на нашата епоха, цели петнаесет години водел толку бесмислен живот среде безделничари, дење лежејќи в постела исцрпен и трескав, навечер итајќи во фрак од едно до друго друштво, безумно трошејќи си го времето на приеми, писма и забави, како најизлишен човек во тој дневен танц на суетата; насекаде радо виден, никаде вистински забележан, всушност, само еден фрак и една бела врска помеѓу другите фракови и белите врски.
Само една единствена црта го разликувала од другите. Секоја вечер, кога си одел дома и си легнувал в постела, неспособен да спие, тој пишувал, лист по лист, полни со забелешки за она што го набљудувал, видел и чул. Тоа постепено се претворило во цели купишта записи, што тој ги чувал во големи папки. И како што Сен Симон, навидум површен дворјанин на кралскиот двор, кришум станал сликар и судија на цела една епоха, така и Марсел Пруст секоја вечер правел попис на сето она што било ништожно и површно во „tout Paris“, ставајќи ги своите мисли во записи, белешки и обмислени скици, за можеби еднаш ефемерното да го вообличи како трајно.
Сексуалност
Пруст бил хомосексуалец, а неговата сексуалност и односите со мажи често се дискутирани од страна на неговите биографи. Иако неговата домаќинка Селест Албарет го негира овој аспект од сексуалноста на Пруст во мемоарите, нејзиното негирање е спротивно на изјавите на голем број на пријатели и современици на Пруст, вклучувајќи го и неговиот колега Андре Жид, како и неговиот негувател Ернест A. Форсгрен.
Точното влијание на сексуалноста на Пруст врз неговото пишување е тема на дебата. Сепак, Во потрага по загубеното време разговара за хомосексуалноста во должина и има неколку главни ликови, и мажи и жени, кои се или хомосексуалци или бисексуалци. Хомосексуалноста се јавува како тема и во Les plaisirs et les jours и недовршениот роман Jean Santeuil.
Творештво
Првите книжевни обиди на Марсел Пруст датираат од периодот 1890-1891, кога почнал да пишува есеи, раскази, критики и прикази, соработувајќи со списанијата Le Banquet и La Revue Blanche, а една година, заедно со своите пријатели, го уредувал списанието „Менсуел“. Во 1896 година ја објавил книгата „Задоволства и денови“ со расказите и есеите што претходно ги објавил во списанијата и во дневните весници. Во март истата година почнал да го пишува својот прв роман „Жан Сантеј“ кој останал недовршен. Од овој период потекнува и неговиот интерес за британскиот философ Џон Раскин чија естетика му била многу блиска. Во 1904 и 1905 година ги објавил преводите на есеите на Раскин, „Библијата од Амјен“ и „Сезамот и лилјаните“, а во предговорите на овие дела ги изразил своите сфаќања за уметноста и за книжевноста. Исто така, во 1905 година го објавил познатиот есеј „За читањето“, а пролетта 1906 година, започнал да го пишува есејот за книжевно-критичкиот метод на Сент Бев, а во 1909 година, најверојатно ја започнал работата врз своето монументално дело, „Во потрага по изгубеното време“, кое најпрвин било составено од три тома при што првата книга, „Во Свановиот крај“, била објавена на 14 ноември 1913 година.
Во овој период, за да се ослободи од влијанието на писателите на кои им се воодушевувал, Пруст почнал да пишува пастиши (pastiches) во кои го имитирал стилот на неговите омилени писатели: браќата Гонкур, Балзак, Флобер и Сент Бев. Своите пастиши, тој ги нарекувал „книжевна критика на дело“, а имал намера да ги објави заедно со критичките есеи за овие писатели. Сепак, иако почнал да ги пишува, тој никогаш не ги завршил овие есеи, зашто сфатл дека тоа ќе претставува пресметка со критичката методологија во тоа време која била во знак на Сент Бевовиот биографизам. Поради тоа, заедно со неколку есеи, Пруст ги објавил пастичите дури во 1919 година, со наслов „Пастиши и смеси“, а пастишот во кој го имитира стилот на браќата Гонкур го вметнал во романот „Повторно најдено време“.
Подоцна, Пруст ги завршил и другите два тома, „Околу Германтови“ и „Повторно најденото време“, но сè уште не им ги понудил на издавачите. За време на Првата светска војна, кога париските издавачки куќи ја прекинале работата, Пруст напишал уште пет тома: меѓу „Во крајот на Сван“ и „Околу Германтови“ го вметнал романот „Во сенката на девојките во цветот“, а меѓу „Околу Германтови“ и „Повторно пронајденото време“ ги вметнал двата тома на „Содома и Гомора“, „Заробеничката“ и „Исчезнатата Албертина“. Во 1919 година го објавил делото „Пастиши и смеси“, а една година подоцна излегле од печат двете книги на „Околу Германтови“ и првата книга на „Содома и Гомора“, додека пролетта 1922 година бил објавен и вториот тома на „Содома и Гомора“. Најпосле, по неговата смрт се појавиле романите: „Заробеничка“ (1923), „Исчезнатата Албертина“ (1925) и „Пронајденото време“ (1927). Текстовите кои Пруст ги објавил во списанијата и весниците биле објавени во 1928 година со насловот „Хроники“. Во 1952 година, во еден сандак, пронајден во станот на братучетката на Пруст, бил пронајден ракописот на неговиот прв роман, објавен со насловот „Жан Сантеј“, а неговата збирка есеи, „Против Сент Бев“, била објавени во 1954 година. По објавувањето на „Пронајденото време“ во 1927 година, Робер Пруст се зафатил со објавување на целокупната преписка на Марсел Пруст при што во периодот 1930-1935 биле објавени пет книги. Шестата книга од преписката била објавена во 1936, во редакција на Сизи Мант-Пруст (ќерка на Робер) и на Пол Брак. Целата преписка на Марсел Пруст била објавена во 1970 година од страна на Филип Колб (Phillip Kolb).
На 10 декември 1919 година, на Пруст му била доделена наградата „Гонкур“ за романот „Во сенката на девојките во цветот“.
Во потрага по изгубеното време
Делото е започнато 1905, тој 1912 го смета за довршено. Според обемот изгледа дека се состои од три дебели тома (за потем, благорарение на проширувањето за време на печатењето, да нарасне на не помалку од десет). Сега пак го мачи прашањето за објавување. Четириесетгодишниот Марсел Пруст е наполно непознат, не, уште полошо од непознат, то ест, во литерарна смисла го бие лош глас: Марсел Пруст, па тоа е оној салонски сноб, монденско писателче, што во „Фигаро“ понекојпат објавува салонски анегдоти (при што недоветната публика речиси постојано она Марсел Пруст го чита Марсел Прево). Од него не може да се очекува ништо добро. На правиот пат, значи, тој не може да очекува ништо. Затоа, неговите пријатели се обидуваат објавувањето да го овозможат преку општествени врски. Еден висок аристократ го кани кај себе Андре Жид, уредникот на „Nouvelle Revue Francaise“ и му го предава ракописот. Но, „Nouvelle Revue Francaise“, она исто списание, што подоцна ќе заработи стотици илјади франка на ова дело, без колебање го одбива, исто како и „Mercure de France“ и Олендорф. Конечно се наоѓа еден нов, храбар издавач, кој сака да се осмели, но и нему му се потребни уште две години, до 1913, пред да се појави првиот том од големото дело. И токму кога успехот се готви да се раскрили, доаѓа војната и му ги потсекува крилјата.
По војната, откако веќе се објавени пет тома, Франција, а потем и Европа, почнува да го забележува ова единствено епско дело на нашето време. Но она што славата тогаш го нарекува Марсел Пруст, тоа е веќе одамна само еден исушен, трескав, неспокоен остаток од човек, сенка што трепери, беден болен човек, кој ги напрега сите свои сили само за да ја доживее уште појавата на своето дело. Навечер сè уште се влечка до Риц. Таму, врз посланата маса, или во портирницата, ги исправа коректурите на последниот отпечатен табак, зашто дома, во собата, в постела, веќе го чувствува гробот. Само тука, каде што пред очите одново му блештука саканата монденска средина, чувствува уште малку од последните сили, додека дома паѓа како со скршени кријла, де истоштувајќи се со наркотици, де стимулирајќи се со кофеин за кус разговор со пријателите или за нова работа. Сè побргу и побргу му се влошува состојбата, а човекот што и премногу долго безделничеше сега работи сè потрескаво, сè поалчно, за да ја превтаса смртта. Доктори веќе не сака да види, тие и премногу долго го измачуваа, а никогаш не му помогнаа. Така се брани самиот себеси и конечно умира на 18 ноември 1922 година. И во последните денови, речиси целосно опфатен од уништувањето, тој се бори против неизбежното со единственото оружје на уметникот: со набљудувањето. Буден до последниот час, тој ја анализира сопствената состојба, а тие белешки треба да послужат за во коректурните табаци уште попластично, уште поверодостојно да ја прикаже смртта на својот јунак Бергот, треба да се обидат да разјаснат некои од најинтимните подробности, оние последните, што посателот не може да ги знае, а ги знае само човек на умирање. Последното движење му е набљудувањето. А врз ноќната масичка на умрениот, извалкани од разлеаните лекови, врз одвај читливото пусулче, се наоѓаат последните зборови, испишани со веќе наполу остинатата рака. Белешки за нов том, за кој би му биле потребни неколку години, додека тој има на располагање само уште неколку минути. Така тој и удира шлаканица на смртта: последен прекрасен гест на уметникот, кој го победува стравот од умирањето со тоа што го прислушкува.“
Значење и влијание
Пруст бил активен учесник во францускиот културен и уметнички живот: пишувал статии за угледните списанија и весници, ги посетувал книжевните салони, концерти, изложби и театри, се дружел со писателите, сликарите, музичарите и филозофите. Уште повеќе, неговиот придонес е немерлив во развојот на романот докажувајќи се како апсолутен иноватор, менувајќи ја природата на овој жанр и укажувајќи на неговите нови можности. На иновативноста, како најважна одлика на неговото творештво, укажале уште неговите први критичари, како: Мартин Тарнел, Ернст Роберт Курциус и Лео Шпицер. Така, во приказот, објавен во „Српскиот книжевен гласник“ во февруари 1922 година, Слободан Јовановиќ го нарекол Пруст „еден од првите раскажувачи на новото време“. Неговото творештво е трајна инспирација за бројни толкувања, а за него пишували како писателите (Андре Жид, Семјуел Бекет, Владимир Набоков) така и критичарите, историчарите на книжевноста и биографите. Во поново време, Пруст е предмет и на интердисциплинарни истражувања, како што се когнитивната психологија или културолошките проучувања на „queer Пруст“ Според Адријана Марчетиќ, Прустовото творештво е пример за револуција во прозата, „геолошка катастрофа“, која ја променила претставата за можностите и границите на романескниот жанр и го отворила патот до новите димензии на човековиот сензибилитет, воопшто. Меѓутоа, било потребно одредено време додека критичарите не го препознале Пруст како голем и оригинален уметник. Во романот „Блед оган“, Владимир Набоков го нарекува Пруст „драгиот Марсел“.