cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пчелин восок
Восокот во минатото
Пчелин восок се користи во народната медицина речиси исто колку и медот. Познато е дека во старо време, особено кај старите Словени, не се тргнувало на пат без малку мед и восок. Исто така, се вели дека луѓето ги преживеале војните џвакајќи парче восок со денови.
Примена на восокот
Восокот денес нашироко се користи во фармацевтската индустрија при производство на; фластери, масти и мелеми, а во медицината се користи во мулажирање при што е дел од основниот формиран и изливен материјал во различни случаи на хируршката пракса.
Восокот се смета за универзална суровина бидејќи може да се користи за околу 2000 различни намени. Но, во пракса најмногу се користи за изработка на восочни сатни основи, со цел да се забрза и насочи изградбата на саќе, како и при производство на свеќи.
Се користи во лечење на синуси, поленска кивавица, астма, фарингитис, ларингитис, чир на желудникот, лечење на рани, бронхитис, алергии, ревматизам, отоци, исчашувања, чистење на забен камен.
Восокот се користи и при леење злато и златни прачки за обложување на калапи во кои се истура стопеното злато. Тоа се прави за да нема „лепење“ на златото на калапот.
175. источен меридијан
175. источен меридијан — меридијан со должина која се протега од Северниот Пол преку Северноледениот Океан, Азија, Тихиот Океан, Нов Зеланд, Јужниот Океан и Антарктикот до Јужниот Пол.
175. источен меридијан образува голема кружница со 5. западен меридијан.
Места
Почнувајќи од Северниот Пол и тргнувајќи кон југ до Јужниот Пол, 175. источен меридијан поминува :
! scope="col" width="130" | Координати ! scope="col" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Источносибирско Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Берингово Море ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | 🇰🇮 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | 🇳🇿 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | 🇳🇿 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
Ристо Рубаноски
Ристо Климев Рубаноски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
— роден на 27 април 1921 година во с. Елшани. Во септември 1943 доброволно стапува во Преспанскиот одред. Во состав на батаљонот „Стив Наумов“ се префрла во Кумановско. Загинува како командир на чета во Третата македонска ударна бригада, во борбите со бугарските окупаторски војски кај Црна Трава (Србија) во пролетта 1944 година.
Извори
Елшани
NGC 3169
NGC 3169 — спирална галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3169 се споменува и како UGC 5525, MCG 1-26-26, CGCG 36-66, KCPG 228B, IRAS 10116+0342.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3169 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 3169 има привидни димензии од 4,2' х 2,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 14 м 14,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 3° 28' 1". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 3169 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29855. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 234; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 248. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1359.
Иратошу
Иратошу (Iratoşu) — општина во округот Арад во западна Романија, во која живее 2.361 жител. Се состои од три села: Иратошу, Варијашу Маре и Варијашу Мик. Административниот центар Иратошу е оддалечен 22 км од градот Арад.
Светозар Милетиќ (село)
Светозар Милетиќ е село сместено во општина Сомбор во Западна Бачка област Војводина, Србија. Се наоѓа во бачката географска област. Селото е етнички мешано и неговото население брои 2.746 жители.
Иратошу
Демографија
Според пописот во 2002 година, во општината живее 2.361 жител, од кои 55,1% се Унгарци, 44,7% Романци, 2,4% Роми, 0,3% Германци, 0,3% Украинци и 0,2% се приапдници на некоја друга етничка заедница.
Светозар Милетиќ (село)
Име
Селото го добило името по Светозар Милетиќ, политички водач на Србите во Војводина од втората половина на 19 век.
Иратошу
Историја
Првите пишани документи во кои се споменува Иратошу датираат од 1446 година.
Светозар Милетиќ (село)
Име
На српски, селото е познато како Светозар Милетиќ (Светозар Милетић), на хрватски како Лемеш (од 2009) или Светозар Милетиќ (пред 2009), во Буњевац како Светозар Милетиќ или Лемеш, на германски како Милитиќ и на унгарски како Немес. Пред 1925 година, на српски, хрватски и буњевац, за селото се користело името Лемеш (Лемеш).
Потеклото на името на селото на унгарски потекнува од унгарскиот збор (благородник), додека за зборот  се верува дека потекнува од латинскиот  (војник). Локалните буњевци го скратија и го преобразија името Немешмилитици во Лемеш. За време на управата на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците името на селото било сменето во Светозар Милетиќ (во 1925 година).
Демографија
Според последниот официјален попис направен во 2011 година, селото Светозар Милетиќ има 2.746 жители.
Етнички групи
Според пописот од 2002 година, етничките групи во селото вклучувале:
(*) Вкупниот број на Јужни Словени (Хрвати, Срби, Буњевци, Југословени) кои живеат во селото е 1.496 (47,21%).
Градина на исчезнатиот во акција
Градина на исчезнати во акција (на גן הנעדרים‎) е спомен градина во Херцелска Гора во Ерусалим. Таа се наоѓа на гробиштата во Националниот војската и полицијата. Градината е посветена на Исчезнати во акција, кој погреб местото е познато од 1914 до денес, а исто така привремена споменикот на непознатиот војници планира да се пресели во Националниот Спомен сала кој ќе биде отворен во 2017 година во близина. Спомен вклучува имиња на еврејски и не-еврејски војници и офицери кои се служел во израелската армија и израелската полиција. основана во 1954 година кратко време по древната Еврејска пештера е откриена во близина на пример: Недостасува дел и стана градина на исчезнатите во 2004 година градината е меѓу кои и "празни гробови" со спомен-плоча со сите имиња на "Недостасува во акција "веднаш до споменикот на плоштад.
и привремени споменик на непозната војници, кој се планира да се пресели во Националниот Спомен сала, која е изградена на влезот на гробишта.
МРТ 2 Сат
МРТ 2 Сат (MRT 2 Sat) — вториот сателитски канал на Македонската радио-телевизија. Почна да емитува сателитска програма во октомври 2012 година како втора сателитска програма на Македонската радио-телевизија.
Историја
Од 2012 г. со започнувањето на сателитското емитување на МРТ 2 Сат се емитува програма на немнозинските заедници во Република Македонија. На него се емитува програма на албански јазик, на турски јазик, како и емисиите на српски, ромски, влашки и босански јазик. Емитува 24 часовна програма, за разлика од МТВ 2, која емитува програма од 7 часот наутро до 1:30 по полноќ. Програмата се емитува на сателитите Еутелсат и Галакси, како и во интернет понудата на канали на Т-Мобиле Македонија, Макс ТВ.
Хортензија
Хортензијата како тема во уметноста и во популарната култура
Хортензијата се јавува како тема во бројни дела од уметноста и популарната култура, како:
NGC 1225
NGC 1225 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1225 се споменува и како MCG -1-9-4.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Други поделби
Проучување на NGC 1225 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11766. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 221; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4710. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1456.
1935 во архитектурата
1935 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
111 Ата
111 Ата — астероид од Главниот астероиден појас откриен на 14 август 1870 година од страна на Кристијан Хајнрих Фридрих Петерс.
Кадмиум
Кадмиум — хемиски елемент со симбол Cd и атомски број 48. Овој мек сино-бел метал е хемиски сличен на два други стабилни метали во групата 12, цинк и жива. Како цинк, во повеќето од неговите соединенија, како и цинкот, покажува оксидациска состојба +2 и како живата има пониска точка на топење од преодните метали во групa 3 до 11. Кадмиумот и неговите сродници во групата 12 често не се сметаат за транзициски метали, во дека тие немаат делумно исполнети d или f електронски школки во елементарните или вообичаените оксидациски состојби. Просечната концентрација на кадмиум во Земјината кора е помеѓу 0,1 и 0,5 делови на милион (ppm). Таа била откриена во 1817 година истовремено од страна на Stromeyer и Hermann, и во Германија, како нечистотија во цинк-карбонат.
Порт Вила
Порт Вила е главниот и најголемиот град на Вануату. Градот се наоѓа на јужниот брег на островот Ефате, во покраината Шефа. Градот на последниот попис имал 29.356. Порт Вила е економски и трговски центар на Вануату.
Кадмиум
Кадмиумот се јавува како помала компонента во повеќето руди на цинк и е бипродукт на производство на цинк. Кадмиумот долго време бил користен како отпорен на корозија на челик, а соединенијата со кадмиум се користат како црвени, портокалови и жолти пигменти, да се обои стакло и да се стабилизира пластиката. Употребата на кадмиум генерално се намалува, бидејќи е токсична (таа е посебно наведена во Европската Рестрикција на опасни супстанции), а никел-кадмиумските батерии се заменети со никел-метал хидрид и литиум-јонски батерии. Една од неколкуте нови употреби е кадмиум телуридените сончеви плочи.
Иако кадмиумот нема позната биолошка функција кај повисоките организми, карциновата анхидраза зависна од кадмиум е пронајдена во морските дијатоми.
Име
Кадмиумот е наречен по феникискиот митолошки јунак Кадмо кој се смета за основач на Теба, (Лихнид) Охрид и Будва.
Физички својства
Кадмиумот е мек, податлив, нодуларен, сино-бел двовалентен метал. Слично е и во многу аспекти на цинк, но формира сложени соединенија. За разлика од повеќето други метали, кадмиумот е отпорен на корозија и се користи како заштитна плоча на други метали. Како главен метал, кадмиумот е нерастворлив во вода и не е запалив. Сепак, во својата прашкаста форма може да изгори и ослободи отровни гасови.
Хемиски својства
Иако кадмиумот обично има оксидациона состојба од +2, тој исто така постои и во +1 состојба. Кадмиумот и неговите сродници не секогаш се сметаат за транзициони метали, со тоа што тие немаат делумно исполнети d или f електронски школки во елементарните или вообичаените оксидациски состојби. Кадмиум гори во воздух за да формира кафеав аморфен кадмиум оксид (CdO); кристалната форма на ова соединение е темноцрвена која ја менува бојата кога се загрева, слична на оксидот на цинк. Хлороводородна киселина, сулфурна киселина и азотна киселина го раствораат кадмиумот со формирање кадмиум хлорид (CdCl2), кадмиум сулфат (CdSO4) или кадмиум нитрат (Cd (NO3)2). Оксидациската состојба +1 може да се произведе со растворање на кадмиум во мешавина од кадмиум хлорид и алуминиум хлорид, формирајќи го Cd22+ катјонот, кој е сличен на катјони Hg22+ катјон во жива (I) хлорид.
Cd + CdCl2 + 2 AlCl3 → Cd2(AlCl4)2
Се утврдуваат структурите на многу комплекси на кадмиум со нуклеобази, аминокиселини и витамини.
Изотопи
Природниот кадмиум се состои од 8 изотопи. Два од нив се радиоактивни, а три се очекува да се распаѓаат, но се немаат под лабораториски услови. Двата природни радиоактивни изотопи се 113Cd (бета распаѓање, полуживот е 7,7 × 1015 години) и 116Cd (дво-неутринско двојно бета распаѓање, полуживот е 2.9 × 1019 години). Останатите три се 106Cd, 108Cd (двете двојни електронски фаќања), и 114Cd (двојно бета распаѓање); се утврдени само пониски граници на овие полуживоти. Најмалку три изотопи - 110Cd, 111Cd и 112Cd - се стабилни. Меѓу изотопите кои не се јавуваат природно, најдолготрајни се 109Cd со полуживот од 462,6 дена и 115Cd со полуживот од 53,46 часа. Сите преостанати радиоактивни изотопи имаат полуживоти од помалку од 2,5 часа, а мнозинството имаат полуживот помал од 5 минути. Кадмиумот има 8 познати мета-состојби, при што најстабилните се 113mCd (t1⁄2 = 14.1 години), 115mCd (t1⁄2 = 44.6 дена) и 117mCd (t1⁄2 = 3.36 часа).
Познатите изотопи на кадмиум се движат од атомска маса од 94.950 u (95Cd) до 131.946 u (132Cd). За изотопи полесни од 112 u, примарниот начин на распаѓање е заробување на електроните и доминантниот производ за распаѓање е елемент 47 (сребро). Потешки изотопи се распаѓаат најчесто преку елементот 49 за производство на бета емисија (индиум).
Еден изотоп на кадмиум, 113Cd, ги апсорбира неутроните со висока селективност: Со многу голема веројатност, неутроните со енергија под пресекот на кадмиум ќе бидат апсорбирани; оние кои се повисоки од прекинот ќе бидат пренесени. Прекинувањето на кадмиумот е околу 0,5 eV, а неутроните под ова ниво се сметаат за бавни неутрони, различни од средните и брзите неутрони.
Историја
Кадмиум (латински кадмиа, грчки καδμεία што значи "каламин", мешавина од минерали што ја носи кадмијата именувана по грчкиот митолошки карактер Κάδμος, Кадмус, основачот на Теба) истовремено била откриена во 1817 од страна на Фридрих Стромејер и Карл Самуел Либерехт Херман, и во Германија, како нечистотија во цинк карбонат. Stromeyer го најде новиот елемент како нечистотија во цинк-карбонат (каламин), а Германија веќе 100 години е единствениот важен производител на метал. Металот бил именуван по латинскиот збор за каламин, бидејќи бил пронајден во оваа цинкова руда. Stromeyer забележал дека некои нечисти примероци на каламин ја менуваат бојата кога се загрева, но чистиот каламин не го направил. Тој беше упорен во проучувањето на овие резултати и на крајот изолиран метал на кадмиум со печење и намалување на сулфидот. Потенцијалот за кадмиум жолта како пигмент бил препознаен во 1840-тите, но недостатокот на кадмиум ја ограничил оваа апликација.
Иако кадмиумот и неговите соединенија се токсични во одредени форми и концентрации, Британскиот фармацевтски кодекс од 1907 година наведува дека кадмиод јодидот бил користен како лек за третирање на "проширени зглобови, скрофузни жлезди и цилиндри".
Во 1907 година, Меѓународниот астрономски сојуз го дефинираше меѓународниот ангстрем во однос на црвена кадмиумска спектрална линија (1 бранова должина = 6438,46963 Å).Ова беше усвоено од страна на 7-та Генерална конференција за тежини и мерки во 1927 година. Во 1960 година, дефинициите на метрото и ångström беа променети за употреба на криптонот.
По индустриското производство на кадмиум започна во 1930-тите и 1940-тите години, главната примена на кадмиум беше премачкување на железо и челик за да се спречи корозијата; во 1944, 62% и во 1956 година, 59% од кадмиумот во САД се користело за плаштување. Во 1956 година, 24% од кадмиумот во САД биле користени за втора апликација во црвени, портокалови и жолти пигменти од сулфиди и селениди на кадмиум.
На стабилизирачки ефект на кадмиум хемикалии како карбоксилат кадмиум лаурат и кадмиум стеарат на ПВЦ доведе до зголемена употреба на овие соединенија во 1970-тите и 1980-тите. Побарувачката за кадмиум во пигменти, премази, стабилизатори и легури се намали како резултат на еколошките и здравствените регулативи во 1980-тите и 1990-тите години; во 2006 година, само 7% од вкупната потрошувачка на кадмиум се користела за обложување, а само 10% се користело за пигменти. Во исто време, овие намалувања на потрошувачката беа компензирани со зголемената побарувачка за кадмиум за никел-кадмиумски батерии, што претставуваше 81% од потрошувачката на кадмиум во САД во 2006 година.
Појава
Кадмиумот сочинува околу 0,1 ppm на Земјината кора. Многу е поретко од цинк, што претставува околу 65 ppm. Не се познати значајни депозити на руди кои содржат кадмиум. Единствениот важен минерал од кадмиум, зеленокот (CdS), е скоро секогаш поврзан со сфалерите (ZnS). Оваа асоцијација е предизвикана од геохемиската сличност помеѓу цинк и кадмиум, без геолошки процес кој најверојатно ќе ги раздвои. Така, кадмиумот се произведува главно како нуспроизвод од рударството, топењето и рафинирањето на сулфурни руди на цинк, а во помала мера и олово и бакар. Мали количини на кадмиум, околу 10% од потрошувачката, се произведуваат од секундарни извори, главно од прашина генерирана со рециклирање на отпадоци од железо и челик. Производството во САД започнало во 1907 година, [15] но широката употреба започнала по Првата светска војна.
Металниот кадмиум може да се најде во басенот на реката Виљуј во Сибир.
Карпите што се минирани за фосфатните ѓубрива содржат различни количества на кадмиум, што резултира со концентрација на кадмиум од до 300 mg / kg во ѓубрива и со висока содржина на кадмиум во земјоделските почви. Јагленот може да содржи значителни количества кадмиум, кој најчесто завршува во прав со димензии. Кадмиумот во почвата може да се апсорбира од култури како ориз. Кинеското Министерство за земјоделство мери во 2002 година дека 28% од оризот што го земале примерокот имал вишок олово, а 10% имале вишок кадмиум над границите утврдени со закон. Некои растенија, како што се врби и тополи, се пронајдени за чистење на оловото и кадмиумот од почвата.
Типичните фосфорни концентрации на кадмиум не надминуваат 5 ng / m3 во атмосферата; 2 mg / kg во почвата; 1 μg / L во слатка вода и 50 ng / L во морска вода.
Производство
Британското геолошко истражување објави дека во 2001 година Кина беше врвен производител на кадмиум со скоро една шестина од светското производство, следено од Јужна Кореја и Јапонија.
Кадмиумот е честа нечистотија во цинкните руди, и најчесто се изолира за време на производството на цинк. Некои цинкови руди концентрати од сулфидните цинкови руди содржат до 1,4% кадмиум. Во 1970-тите, производството на кадмиум изнесувало 6,5 фунти по тон цинк. Цинк сулфидните руди се печат во присуство на кислород, претворање на цинк сулфидот во оксидот. Цинкот метал се произведува или со топење на оксидот со јаглерод или со електролиза во сулфурна киселина. Кадмиумот е изолиран од металот на цинк со вакуумска дестилација ако цинк е изцрнет, или кадмиум сулфат се преципитира од растворот за електролиза.
Апликации
Кадмиумот е честа компонента на електрични батерии, пигменти, премази, и галванизација.
Батерии
Во 2009 година, 86% од кадмиите се користеа во батерии, претежно во никел-кадмиумски батерии кои можат да се полнат. Никел-кадмиумовите клетки имаат номинален клеточен потенцијал од 1,2 V. Клетката се состои од позитивна никлена хидроксидна електрода и негативна плоча на електрода на кадмиум, одделени со алкален електролит (калиумхидроксид). Европската унија става ограничување на кадмиум во електрониката во 2004 година од 0,01%, со неколку исклучоци и ја намали ограничувањето на содржината на кадмиум на 0,002%. Друг тип на батерија заснована на кадмиум е батеријата со сребро-кадмиум.
Кадмиумот е создаден преку s-процесот во ниски до средни маси ѕвезди со маси од 0,6 до 10 сончеви маси, над илјадници години. Во тој процес, сребрен атом го зафаќа неутронот и потоа се подложува на бета распаѓање.
Климе Стојоски
Климе Робев Стојоски — роден на 13 ноември 1922 година во с. Елшани. Во ноември 1944 година стапува во Првата македонска ударна бригада. Учествува на Сремскиот фронт во составот на Втората македонска ударна бригада. Како последица на воените напори се разболува и умира во Воената болница во Гевгелија, на 18 декември 1945 година.
Годивле
Годивле (порано: Годивје) — село во Општина Кривогаштани, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на крајниот западен дел на Прилепското Поле, а на северозападната страна на територијата на Општина Кривогаштани, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Крушево. Селото е ридско, на надморска височина од 650 метри. Од градот Прилеп е оддалечено 24 километри.
Годивле се наоѓа помеѓу еден гребен на запад и котлинската рамнина на исток и на југ. Ова му дава погодна местоположба на селото за сточарство и земјоделство. Во минатото, водата за пиење се добивала од чешмите Селска и Стари Лозја, а секое домаќинство поседувало и сопствен бунар. Подалеку од селото извираат изворите Студено Кладенче, Извори, Даб, Неделска Вода и други.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Млака, Лозја, Стари Лозја, Меѓи, Шипче, Спаиска Врба, Дабје, Две Дабчиња, Диздарица, Бари, Круши, Мустафини Слогои, Мамудица, Бачилиште, Голица, Минојца, Камејнца, Русалије, Пречни Слогои, Конопи, Дуњи, Решетарица, Влашки Дол, Влашко Трло, Штеже, Чука, Мериз, Матоец, Опаленица, Солена Вода и Талев Вир.
Селото има збиен тип, составено од следниве маала: Ѓуроско, Дувнимагловско и Ацеско. Имињата на маалата се од познатите или поголемите родови. Маалата се слабо одвоени едно од друго.
Историја
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Прилепскиот Вилает (Vilayet-I Prilepe) под името Годиле и имало 13 семејства, 1 неженет и 2 вдовици, сите христијани. Селото било тимар на Јусуф, сина на Мухаммеди, и Мухаммеди, син на Јахша.
На местото на денешното село и на земјата околу него се наоѓале остатоци од куќни ѕидови, садови, како и по некој бунар, поради што се верува дека селото е доста старо.
Денешното село е основано многу рано. За време на отоманскиот период станало големо село (секоја година имало по 70 свадби), но потоа селото било погодено од чума. Преживеале три семејства и од нив потекнуваат денешните родови Колевци, Несторовци и Ѓурчевци. По чумата, земјата станала чифчиска и единствено трите споменати семејства останале со своја земја.
Први сопственици биле Турци од родот Дериовци населени во Прилеп. Од нив подоцна земјата ја купиле тројца браќа Албанци наречени Џаберковци, кои живееле во Дебар. Тие ја држеле земјата до 1923 година, која селаните ја купиле земјата.
Во 2014 година на дотогашното Годивје официјално му е вратено традиционалното име Годивле.
Стопанство
Атарот е мал и зафаќа простор од 5,5 км2. На него преовладуваат обработливите површини на површина од 320,2 хектари, на пасиштата отпаѓаат 177,9 хектари, а на шумите отпаѓаат само 37,4 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Годивле живееле 244 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Годивле имало 144 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, во селото Годивле живееле 166 жители, од кои 165 Македонци и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 112 жители, од кои 109 Македонци и 3 Роми.
Родови
Годивле е македонско православно село, родовите во селото се староседелски и доселенички.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1955 година родови во селото се:
Иселеништво
Се знае за следните постари иселени родови и семејства од ова село: Колевци иселени се во Кореница, Бозаровци иселени се во Кривогаштани, Сираковци и Мрснакора иселени се во Турско. Од родот Колевци во селото, има иселеници во Бугарија (едно семејство). Од родот Несторовци има иселеници во Турско и Прилеп (по едно семејство). Од родот Дувнимагловци има иселеници во Прилеп. Од родот Гулабовци како домазет се има иселено еден човек во Кривогаштани.
Самоуправа и политика
Во век, Годивле било село во Прилепската каза на Отоманското Царство.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Прилеп.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Кривогаштани, во која покрај селото Годивле, се наоѓале и селата Врбоец, Кореница, Кривогаштани, Крушеани, Локвени, Милошево, Свето Митрани и Подвис. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната Општина Годивје, кога во нејзе се наоѓале селата Годивје, Кореница, Локвени и Подвис.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1508 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 106 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 105 гласачи.
Џамија Хаџи Пијада
Џамијата Хаџи Пијада — џамија која се наоѓа во Балх, Авганистан. За оваа џамија се смета дека е една од постарите џамии во Авганистан, изградена околу IX век.
Марсел Сим
Марсел Сим (германски: Marcel Siem, 15 јули 1980) е германски професионален играч на голф.
Биографија
Сим е роден во Метман. Тој станал професионалец во 2000 година и се приклучил на европската турнеја во 2002 година. Неговата прва победа на европската турнеја била на првенството во Данхил 2004. Сием тогаш морал да чека осум години пред да ја освои својата втора победа во 2012 година на Алстом Опен де Франс. Оваа победа му обезбедила место на Сием на 2012 Опен првенството и неговото прво појавување на Светското првенство. Неговиот најдобар пласман во редот на Орденот за заслуги е 14 во 2012 година.
Во март 2013 година Сим победил по третпат на европската турнеја во Мароко. Марсел го завршил турнирот 51. во светот.
Сим ја претставуваше Германија на Светското првенство во 2003, 2004 и 2006 година. Во 2006 година тој бил соиграч на Бернард Лангер во вториот освојувачки германски тим на Светското првенство.
Тимски настапи
Аматерски
Професионалец
Куќа – сопственик Славко Брезовски (Галичник)
Куќа на Славко Брезоски, позната и како Куќа на Славко и Велимир Брезоски ― куќа во сопственост на галичкото семејство Брезоски која е заведена како културно наследство на Македонија.
Северозападен Мекленбург
Северозападен Мекленбург (Nordwestmecklenburg) — округ во северозападниот дел на сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на брегот на Балтичкото Море и се граничи со сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн на запад. Се граничи со (од исток надесно) окрузите Росток, Лудвигслуст-Пархим и слободниот град Шверин, округот Лауенбург и слободниот град Либек во Шлезвиг-Холштајн. Административното седиште на округот е во градот Висмар.
Географија
Округот е сместен во триаголник помеѓу градовите Либек, Росток и Шверин. На север се простира балтичкиот брег со малиот остров Пел; две големи езера се делумно сместени во Северозападен Мекленбург: источната половина на Шалското Езеро (23 км2) на западната граница и северната половина на Шверинското Езеро (63 км2) на југ, како и едно помало езеро, Меховско Езеро (1,6 км2).
Историја
Округот бил создаден во 1994 година со спојување на претходните окрузи Гадебуш, Гревесмилен и Висмар и помали делови на окрузите Штернберг и Шверин-Ланд. При административната реформа во 2011 година, бил споен со поранешниот слободен град Висмар. Името на округот било одлучено на референдум на 4 септември 2011 година.
Ливада, Арад
Демографија
Според пописот во 2002 година, во општината живеат 2.892 жители, од кои 86,6% се Романци, 11,3% Унгарци, 1,5% Германци и 0,6% се приапдници на некоја друга етничка заедница.
Историја
Првите пишани документи во кои се споменува Ливада датираат од 1553 година, додека Сенлеани се споменува во документи стари од 1302 година.
Стопанство
Примарна стопанска дејност во местото е земјоделството. Но, поради блискоста до административниот центар на кругот, во подем се и другите стопански гранки.
NGC 5578
NGC 5578 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5578 се споменува и како NGC 5575, UGC 9184, MCG 1-37-8, CGCG 47-21.
Откривање
Објектот е откриен на 22 мај 1884 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 20 м 59,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +6° 12' 10"". Положбениот агол на објектот е во износ од 96°.
Други поделби
Проучување на NGC 5578 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51272. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 197; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 324. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1418.
Надворешни врски
NGC 5578
Џамија Ид Гах
Џамијата Ид Гах е џамија која се наоѓа во Кабул, Авганистан. Оваа џамија е втора по големина во Авганистан, каде околу 2 000 000 верници ја посетуваат годишно. Оваа џамија била изградена во времето на кралот Абдур Рахман Хан во 1893 година.
ФК Јавор Ивањица
ФК Јавор Ивањица е професионален фудбалски клуб со седиште во Ивањица, Србија. Тие се натпреваруваат во српската прва лига, второто ниво на системот на националната лига.
Историја
Во 1912 година, студент по име Милан Радојевиќ ја донесе првата фудбалска топка на Ивањица, што доведе до формирање на клубот. Тимот најмногу играше пријателски натпревари пред завршувањето на Втората светска војна поради недостаток на организирани фудбалски натпревари. Помеѓу 1958 и 1962 година, тие беа блиску до промоција во Втората југословенска лига. Сепак, клубот никогаш не стигнал повисоко од третото ниво до 1990-тите.
Во 1994 година, предводен од менаџерот Славенко Кузељевиќ, клубот заработи промоција во Втората лига на СР Југославија откако ги елиминира Звездара и Топличанин во плеј-офот. Тие ги поминаа следните осум години во второто ниво, имајќи ја својата најдобра сезона во 1997-98, кога се пласираа на четвртото место во групата Запад.
Во 2002 година, клубот ја освои Втората лига (Група Запад) и се промовираше во Првата лига на СР Југославија за прв пат во историјата. Тие останаа само една сезона во елитната дивизија, завршувајќи на дното на табелата. Во тоа време, клубот стана препознатлив по тоа што играше голем број млади африкански фудбалери, главно од Нигерија и Зимбабве. Тие заработија уште една промоција во првата лига во 2005 година, но повторно претрпеа испаѓање во истата сезона.
По слабите перформанси во инаугуративната сезона на српската Прва лига, второто ниво на реструктуираниот систем на национална лига, клубот успеа убедливо да го освои првото место во 2007-08. Покрај тоа, менаџерот Радован Ќурчиќ го предводеше својот тим до непобедлив рекорд и промоција во српската Суперлига. Тие потоа се пласираа на четвртото место во највисоката лига, нивната највисока позиција во лигата досега. Во 2012 година, клубот ја прослави својата 100-годишнина.
По вкупно шест последователни сезони во Суперлигата, клубот доживеа испаѓање во 2014 година. Сепак, тие веднаш добија промоција во следната сезона. Клубот подоцна го постигна својот најголем успех стигнувајќи до финалето на Купот на Србија 2015-16, губејќи со 2-0 од Партизан на стадионот Металац.
Трофеи
Втора лига на СР Југославија / Српска прва лига (Ниво 2)
Ловец (шах)
Ловец (♗, ♝), е шаховска фигура. И двајцата играчи ја започнуваат играта со двајца ловци, едниот на белите полиња и другиот на црните полиња. Едниот е ставен во позиција помеѓу скокачот на кралот и кралот, а другиот меѓу скокачот на кралицата и кралицата. Во алгебарска нотација, почетните полиња се c1 и f1 за ловците на белиот играч, а c8 и f8 за црните ловци.
Ловецот не е ограничен во опсегот на движење за секој потег, туку е ограничен на дијагонално движење, напред и назад. Ловците не можат да прескокнат преку фигурите. Како и повеќето други фигури, ловецот ја јаде фигура на противникот заземајќи го полето на кое што дотогаш се наоѓала фигурата.
Ловците се разликуваат по страната од која започнуваат, како ловец на кралот и ловец на кралицата. Како резултат на дијагоналното движење, секој ловец останува на белите (или) црни полиња, во зависност од полето од кое започнува (не постои начин ловецот да ја промени бојата на полето), а секој играч има по еден ловец за црните и белите полиња.
Бидејќи ловецот може да достигне само триесет и две полиња на таблата, тој е значително послаб од топот што може да се движи на сите шеесет и четири полиња. Покрај тоа, топот на празна табла секогаш напаѓа четиринаесет полиња, додека ловецот напаѓа само седум до тринаесет, во зависност од тоа колку е оддалечен од центарот на таблата. Топовите обично се смета дека се за две пиони посилни од ловците.
За ловците се смета дека се приближно еднакви по сила на коњите (скокачите). Ловците добиваат релативна сила како се приближува крајот на играта, бидејќи се ослободува сè повеќе простор на таблата, што го олеснува движењето на ловците. Кога таблата е празна, ловецот може да дејствува истовремено од двете страни на таблата, додека на скокачот му требаат неколку потези за да се премести од едната до другата страна. Во отворената завршница, еден ловџија се смета за супериорен во однос на скокач и ловец или два скокачи.
Од друга страна, во раниот тек на играта, ловецот може да го затворат пешаци од обете бои, и затоа тој ќе биде инфериорен во однос на скокачот кој може да прескокне преку пречките. Покрај тоа, на зафатена табла, скокачот има многу можности истовремено да нападне две непријателски фигури.
Синан Акдаг
Меѓународна сцена
По претставувањето на Германија на ниво на У17, У18 и У20, дебитирал во машката репрезентација во декември 2011 година. Акдаг бил номиниран да биде дел од германскиот тим за време на Олимписките игри во 2018 година во Јужна Кореја.
Ловец (шах)
На крајот кога и двајцата играчи имаат по еден ловец - и едниот ги контролира белите полиња, додека другиот ги контролира црните, резултатот честопати ќе биде нерешено, дури и ако еден играч има една или повеќе пиони. Сепак, во финалето каде и двајцата ловци ги контролираат истите полиња, дури и мала предност може да доведе до победа.
Методија Шаторов-Шарло
Методија Шаторов - Шарло (Прилеп, 10 јануари 1897 — Пазарџик, 4 септември 1944) — македонски комунист и национален деец. Како долгогодишен активист во комунистичкото движење, Шарло непосредно пред Втората светска војна доаѓа на чело на Покраинскиот комитет на Комунистичката партија на Југославија за Македонија и на почетокот од бугарската окупација на Вардарска Македонија ја приклучува македонската комунистичка организација кон Бугарската работничка партија. Овој потег е осуден од страна на југословенското комунистичко раководство — тој е исклучен од КПЈ — а по ослободувањето поради него официјалната македонска комунистичка историографија ќе го третира Шарло исклучително негативно. Во Бугарија се смета за бугарски партизан.
112 Ифигенија
112 Ифигенија — астероид од Главниот астероиден појас откриен на 19 септември 1870 година од страна на Кристијан Хајнрих Фридрих Петерс.
Методија Шаторов-Шарло
Рани години
Основно образование завршил во Прилеп, а педагошка школа во Битола и во 1914/1915 година ја завршил Учителската школа во Скопје. При крајот на 1918 година емигрира во Бугарија. Во 1920 година станува член на Бугарската комунистичка партија, а во 1923 година зема учество во Септемвриското востание. Во 1925 година станува член на Окружниот комитет за Софија и на ВМРО (Обединета). Во декември 1927 година учествува на Втората конференција на БКП во Берлин, при што е избран за член на ЦК на БКП.
Кон крајот на 1928 година Шарло е уапсен и останува во затвор до јули 1929 година, кога е ослободен. По излегувањето од затвор емигрира во СССР, каде што работи како функционер во Коминтерната. Во Бугарија илегално се враќа во 1934 година и се вклучува во активностите на ВМРО (Обединета). Во 1935 година повторно е суден во Софија како член на Обласниот комитет на ВМРО (Обединета) заедно со Димитар Влахов, Васил Ивановски и други. По ослободувањето од затвор повторно заминува во СССР, а оттаму, во февруари 1937 година оди во Париз каде е раководител на Техничкиот пункт на ЦК на БРП(к) за учесниците на Шпанската граѓанска војна. Во Париз останува до ноември 1939 година, кога се враќа во Прилеп.
На чело на комунистичкото движење во Вардарска Македонија
Шарло се враќа во Македонија во време кога поради честите провали во редовите на Комунистичката партија во Македонија, партиската организација во Македонија е значително ослабната. Поради тоа врз основа на договор помеѓу КПЈ и Коминтерната, во пролетта 1940 година Шарло преминува во членство на КПЈ и на Првата партиска конференција за Македонија одржана на 8 септември е избран за политички секретар на ПК КПЈ за Македонија. Учесник е на Петтата земска конференција на КПЈ во октомври 1940 година во Загреб, на која е избран за член на ЦК КПЈ. На оваа конференција Шарло остава забележителен впечаток со својата дискусија против Српската колонизација на Македонија.
Неполн месец по окупацијата на Македонија од страна на Бугарија во април 1941 година, Шарло го упатува своето „Писмо до Стојана“ во кое го истакнува ставот дека Македонија не е ослободена од страна на бугарските војски, туку дека една туѓа власт е заменета со друга туѓа власт и дека народот всушност не ја добил својата слобода. Набрзо потоа, согласно тогашната политика на СССР и Коминтерната, ја приклучува Комунистичката партија во Македонија кон Бугарската комунистичка партија, но се противи на нејзината организациска поделба на два обласни комитети (Скопски и Битолски), аналогно на окупаторската административна поделба, и бара од БКП партиската организација во Пиринска Македонија да ја припои кон партиската организација во Вардарска Македонија.
По формирањето на Покраинската воена комисија во јуни 1941 година, Шарло застанува на нејзино чело. Под негово раководство Воената комисија одржала три состаноци. На првите два е донесена одлука за формирање диверзански групи и за акциите што треба да се организираат, а на третиот (во втората половина на август) е донесена одлука за формирање партизански одреди.
Во други извори се наведува дека тој го уништил прогласот за започнување на борба против окупаторите Во истите извори се вели дека Шаторов е одговорен за наинформирање на македонските комунисти за заклучоците од мајското советување на ЦК КПЈ за организирање на вооружена борба, а подоцна и за неинформирање во однос на историскиот проглас од 22 јуни во кој се повикува на вооружена борба против окупаторот. Наместо тој го уништува прогласот и застанува на линијата на ЦК БКП кој објавил проглас во кој се вели „Македонци внимавајте“ во кој се инсистира на пасивност и исчекување од страна на Македонците.
На 17 август, Шарло свикува и одржува партиско советување во Скопје, на кое присуствуваа секретари на месните комитети во Македонија под бугарската управа. На советувањето, по покана од Шарло, присуствува и Петар Богданов, член на ЦК на Бугарската работничка партија (комунисти), а не е поканет Драган Павловиќ, делегат на ЦК на КПЈ, кој на 17 август бил присутен во Скопје со цел да присуствува на ова советување. Бане Андреев, учесник на советувањето, го соопштува следното: „''Шарло го отвори советувањето и констатира дека од цела Македонија присуствуваат делегати, освен од партиските организации под италијанска окупација. Сите го потврдија ставот на Шарло и на Бугарската работничка партија, се изјаснија против ставот на Комунистичката партија на Југославија и осудата (од ЦК на КПЈ з.м.) против Шарло.''“
По завршената дискусија и завршниот збор, била поднесена резолуција од страна на Шарло со која му се дава доверба, се одобрува неговата досегашна политика и работа, се одобрува политиката на Покраинскиот комитет под неговото раководство, како и приклучување на македонската партиска организација на Бугарската работничка партија (комунисти). Сите присутни делегати гласале за Шарловата политика со што ја одобриле неговата политика, со исклучок на Перо Георгиевски-Чича.
Во врска со одлуката да не се собира оружјето од војската на Кралството Југославија, Вера Ацева тврди: „''Директивата да не се собира оружје на Месниот комитет на Прилеп ја пренесе Киро Петрески-Димуш. Наместо да се собира оружјето што беше расфрлено на сите страни од старата југословенска војска, оружјето му се препушти на окупаторот.''“ Дека Шарло дал усна директива да не се собира оружје, покрај Вера Ацева, го тврди и ЦК на БРП(к) во писмото до ЦК на КПЈ, испратено кон крајот на август 1941 година. Во ова писмо, меѓу другото, се наведува следното: „Согласни сме дека другарот Стари (Шарло, з.м.) направи груби политички и организациони грешки (предавање на оружје, советска Македонија, непартиско однесување спрема Југославија), за кое го осудуваме и за кое заслужува казна.“
Незадоволство предизвикува и истакнувањето на паролата за „Советска Македонија“ од страна на Шарло, која била спротивна на тогашната ориентација кон народни фронтови на комунистичките партии и која се сметала за секташки ориентирана.
Припојувањето на организацијата за Вардарска Македонија кон БКП наидува на осуда кај раководството на КПЈ, кое реагира во врска со тоа кај Коминтерната и го исклучува Шарло од членство на КПЈ. Во втората половина на август 1941 година Коминтерната зазема став во прилог на КПЈ, по што Комунистичката партија во Македонија е вратена во составот на КПЈ, а Шарло дава оставка на функцијата политички секретар на Покраинскиот комитет и пишува писмо до Централниот комитет на КПЈ во кое моли да оди во Скопскиот партизански одред.
Во однос на пасивоноста на Шаторов на 6 септември 1941 година ЦК КПЈ упатува отворено писмо до членовите на партијата во Македонија кое се однесува на како што се наведува „антипартиската работа на дотогашниот Покраински комитет на КПЈ за Македонија“ кое е суспендирано. Во писмото, покрај другото, се наведува дека „Главниот човек од Македонија стариот Шарло го уништил прогласот на КПЈ во кој се повикува членоството на борба и акции.“
На почетокот на септември 1941 година формиран е нов Покраински комитет на КПЈ за Македонија (во состав: Лазар Колишевски, Борка Талевски, Мара Нацева, Бане Андреев и Благоја Јанков). Со изборот на нивиот ПК на ЈПК за Македонија започнуваат подготовките за започнувањето на вооружената борба против окупаторот. Следниот месец, на 11 октомври започнува вооружената борба против окупаторот во Македонија.
Од ЦК КПЈ не добива позитивен одговор во однос на неговото заминување во партизани по што на 11 септември Шарло го напушта Скопје и оди во Софиjа, каде што се става на располагање на ЦК БКП.
Враќање во Бугарија и загинување
Во Бугарија, во јануари 1942 година Шарло станува секретар на Софискиот окружен комитет на ЦК БКП. До 1944 година извршува разни задачи во рамките на бугарското антифашистичко движење, при што меѓу другото е политички комесар на Третата оперативна зона со средиште во Пазарџик.
На 4 септември 1944 година, само неколку дена пред ослободувањето на Бугарија од страна на Црвената Армија, при една акција на бугарската војска против партизаните, во фазата на повлекување пред непријателот, Шарло загинува под неразјаснети околности во месноста Милеви Скали кај Пазарџик. Според официјалната верзија, Шарло е убиен од непријателски оган, но подоцнежните истраги посочуваат на моменти кои се во спротивност со првобитната верзија. Имено, се знае дека Шарло бил во судир со Љубен Гумнаров и можно е неговото убиство да било испланирано од негова страна, па дури и со знаење на раководството на БКП. Меѓу верзиите што кружат е и таа дека Шарло е убиен со цел да се одоброволи југословенското комунистичко раководство на чело со Јосип Броз-Тито.
Шаторов е погребан во Пазарџик, каде што му е подигнат споменик и каде што и денес се наоѓа неговиот гроб.
Значењето на Шарло
Како една од водечките личности на ВМРО (Обединета), а потоа и како водач на комунистичкото движење во Македонија, Шарло се залагал за самостојна и обединета држава на македонскиот народ. Покрај тоа, во архивите на некогашната Коминтерна се откриени документи според кои Методија Шаторов постојано се изјаснувал како Македонец. Тој се смета уште за еден од најзаслужните за тоа што Коминтерната и Бугарската комунистичка партија го признале постоењето на македонскиот народ.
Постојат и други ставови. Вера Ацева, на линија на официјалната историографија во времето на комунизмот, во 1973 година го тврди следното: „''Прво, другари, ако се чита писмото на Методија Шаторов-Шарло, напишано по распуштањето на Покраинскиот комитет и неговото сменување од секретар на ПК на КПЈ на Македонија ќе се види дека тој во душата е Бугарин. Целото негово дејствување преку летото 1941 година, како секретар на ПК, беше подредено на тоа Македонија да биде составен дел на Бугарија. Јас лично го познавам, сум работела со него, сум била член на ПК, па според тоа, можам повеќе и да судам''.“
Поради неговите автономистички и македонски заложби кои беа во спротивност со југословенската идеја, застапувана од македонското политичко раководство, Шарло за време на комунистичкиот режим беше оцрнуван како предавник на македонскиот народ и саботер на неговата борба за ослободување.
Рехабилитацијата на Шарло започнува по падот на комунизмот, а значителен придонес во таа насока дава научниот собир посветен на Шарло, а организиран од МАНУ во ноември 2005 година.