cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свети Ѓорѓи Кратовски
Житие
Георгиј е роден во градот Кратово во 1497 година, во семејството на сиромашните Димитриј и Цара. Започнал со школување на шест години, кога неговите родители го дале на училиште, кое било црковно. По добивање на основно образование, неговиот татко го пратил да го изучува златарскиот занает.
- Да му благодариме на Бога, рекол Георгиј, бидејќи признаваш дека е Христос Божји пратеник, Кој треба да ѝ суди на вселената. Но, Мухамед со ништо не пророкувал не докажал дека тој е пратеник Божји. Пророците никогаш не пророкувале за него. Коранот е полн со басни. Зарем сетилниот рај, што го нуди коранот, е вистински рај? Мухамеданците исполнети со злоба биле едногласни: “Запалете го, зашто тој го навреди Мухамед, султанот и сите правоверни”. Судијата, свртувајќи се кон Георгиј му рекол: “Правдај се! Слушал ли што ти велат за тебе овие што те оптужуваат.“ Исповедникот одговорил дека тој не хули на Божји созданија, туку само ја кажал вистината за тоа што ги очекува луѓето кое се слични на незнабошците; и дека е готов да пострада за вистината. „Зарем е тоа хула?“ - ги прашал судијата и насобраните. Тие одговориле: „ние порано ги слушнавме неговите навреди: ако го пуштиш ќе се жалиме на султанот.“ Судијата, обрнувајќи се кон народот рекол: „Гревот нека биде на душите ваши: правете што сакате!“ Навредените се нафрлиле на исповедникот: едни го плукале, други удирале, некои се подсмевале. Некој, пак, повикувал: Правоверни, донесете дрва, за да се запали оној што го навредува нашиот закон! Маченикот Георгиј го повеле кон неговата голгота. Минувајќи покрај црквата Света Софија, свештеникот Петар се доближил и му рекол: - Не ќе биде за долго, Ѓорѓи, стрпи се уште малку! Ѓорѓи одговорил: Помоли се оче, Господ да ме закрепне во овие маки. Свештеникот ги замолил сите христијани да се молат за Христовиот исповедник за да издржи докрај и да го прослави Спасителот Христос.
Судијата признал дека, сепак, Свети Георгиј Кратовски е светител. Тие штом го чувале неговото тело сведочеле дека, иако нагрлал дрва во огнот, неговото тело останало цело. Судијата дал дозвола телото да се погребе. Светиот маченик пострадал на 18 години во недела месопусна, 11 февруари 1515 година за време на царот Селим. Инаку, бил висок и теник по раст, високи густи веѓи, нос малку повиен надолу; долги и тенки прсти, по карактер смирен и срдечен; никогаш не се смеел напразно, и од неговите усти никогаш не ислегувале празни зборови; со ништо не се гордеел и на никого не му завидувал.
Прославување на споменот
Службата на маченикот Ѓорѓи се наоѓа во Минејот на 26 мај, а тоа е денот кога се пренесени моштите на светителот од гробот во црквата. Оттогаш св. Ѓорѓи двапати се празнува: денот на неговата маченичка смрт и денот на пренесувањето на неговите мошти. Во некои градови и земји златарскиот еснаф го почитува како свој патрон и заштитник. На неговото име се песветени повеќе храмови, а неговиот светителски култ полека се шири од Кратово, родниот крај, и Софија каде што пострадал, во сета земја македонска и пошироко. Се организираат црковни општини, кои го нсат неговото име и во дијаспората каде живеат наши сонародници. Овој млад и нов страдалник за верата наша христијанска, кој го жртвувал својот млад и невин живот во цутот на својата најубава возраст и кој се откажал од се она што е светско, од славата и почестите, како и земното богатство, е уште една потврда дека се што е земно е минливо, а дека нашата вистинска и вечна татковина е на небесата. Македонската православна црква и народ, овој маченик ги задолжил со својот живот, со својата храброст, оставакќи ни прекрасен пример за подражавање и следување. Славејќи го и чествувајќи го неговиот светителски лик и спомен, се наложува како императив на сите нас, неговите следбеници и поклоненици, уште повеќе да го збогатиме неговиот култ, зашто тој е наш, од нашиот род и краишта, а кој и најмногу ќе се грижи и застапува пред Севишниот за сите свои и Божји чеда.
Бугарската православна црква го слави на 11 февруари наедно со Св. свештеномаченик Власиј Севастијски.
Велко Мерџановски
Велко Трајанов Мерџановски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од селско семејство. Своето детство го поминал бедно, така што не завршил ни основно училиште. Се занимавал со земјоделство и сточарство. Во 1944 година ги помагал партизанските единици. На 15 септември истата година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во борбите против балистите, особено во одбраната на своето село. Подоцна се нашол во непрекинати борби против балистите на теренот на Скопска Црна Гора. Во тие борби бил заробен. Балистите ѕверски го измачиле и на крај го убиле. Неговите останки биле пренесени и закопани во родното село Бродец.
Whose Line Is It Anyway? (американска верзија)
Whose Line Is It Anyway? (познатo и како: Whose Line?; во слободен превод: Кој и да беше на ред?) е американско импровизациско скеч шоу, оригинално водено од Дру Кери кое е прикажувано на ABC и ABC Family, од 5 август 1998 до 15 декември 2007. Продолжение на шоуто, водено од Аиша Тајлер, се прикажува на The CW од 16 јули 2013.
Скечовите имаат свој формат, како на пример „Сцени од шапка“, каде глумците изведуваат случајни сцени извлечени од водителот или „Најголеми хитови“ каде Рајан и Колин водат радио шоу додека другите двајца глумци изведуваат песна. Исто така, во одредени скечови како гости се јавуваат познати личности или гости од публиката.
NGC 6119
NGC 6119 — спирална галаксија во соѕвездието Северна Круна, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6119 се споменува и како MCG 6-36-26, CGCG 196-40, KUG 1617+379.
Откривање
Објектот е откриен на 27 април 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6119 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 6119 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 19 м 42 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +37° 48' 24"". Положбениот агол на објектот е во износ од 87°.
Баса
Храмот на Аполон во Баса е археолошки објект во североисточниот дел на Месинија. Се смета дека бил изграден во 5 век п.н.е. Овој објект е првиот грчки објект кој бил вклучен во списокот на УНЕСКО во 1986 година. Храмот е посветен на Аполон Лечителот. Бил изграден од страна на Иктин, архитектот на Храмот на Хефест и Партенонот.
Ило Стаматоски
Животопис
Поради тешкиот живот бил принуден да оди на печалба во Белград. Фашистичкиот напад на Југославија, го вратил назад во родното село Ехлоец, каде определен за борба против окупаторот, станал член на СКОЈ. Во летото 1943 година стапил во редовите на Кичевско-мавровскиот партизански одред. Со формирањето на Првата македонско-косовска бригада, станал нејзин борец. Со Бригадата заминал за Егејска Македонија, каде учествувал во познатиот Богомилски поход. По враќањето на Бригадата, учествувал во завршните борби за ослободувањето на Македонија. Загинал во ноември 1944 година при ослободувањето на Охрид.
Шпиц (дневен весник)
Шпиц — поранешен дневен весник во Македонија. Весникот бил бесплатен до 2010 година, по што се продавал по цена од 15 денари.
NGC 3763
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3763 се споменува и како IC 714, MCG -2-30-9, IRAS 11339-0934.
Откривање
Објектот е откриен на 1880 година од страна на Ендрју Ејнсли Комон, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 36 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3763 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,9 m/лм2. NGC 3763 има привидни димензии од 1,1' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3763 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35907. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 282; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5510. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1562.
Саат-кула (Ботевград)
Саат-кулата во Ботевград (Часовниковата кула в Ботевград) е симбол на градот Ботевград и дел од „100 туристички места во Бугарија“.
Историја
Саат-кулата била изградена во 1866 година, по предлог на Мидхат-паша, а го изградил мајсторот Вуно Марков од Врачеш Механизмот на часовникот го иразботил Генчо Наков, а ѕвоното било дело на мајсторот Лазар Димитров од Банско.
На почетокот, на врвот од кулата имало мала дрвена куќа, од која излегувала мала фигура со фес на главата. По ослободувањето од Турците, фигурата била отстранета како турски симбол.
Елшани (археолошко наоѓалиште)
Елшани — археолошко наоѓалиште во охридското село Елшани. Претставува некропола од доцноантичко време.
На 9 км од Охрид кон Св. Наум (Р1301), од левата страна на патот, под селото, при копањето на каналот за водовод во нивата на Томе Павлески биле откриени повеќе гробови градени од тегули од типот „на две води“.
Габреш (Костурско)
Габреш (Γάβρος, Гаврос, до 1926 г. Γαβρέσι или Γκαμπρέσι, Гавреси/Габреси) — село во Општина Костур во Костурскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 820 метри н.м.в., на 12 км северно од градот Костур во североисточниот дел на Егејска Македонија.
336 п.н.е.
336 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 336. година пред новата ера, 336. од првиот милениум п.н.е., 36. од 4 век п.н.е. и седма од 330-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5172 и 5173 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4414 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3424 и 3425 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 417.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 336 година се протега во 2300 и 2301, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2360 и 2361 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 207. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 986 и 985 исламска година пред хиџра.
Злата Мегленска
Света великомаченичка Злата Мегленска — македонска светителка и маченичка од времето на турското владеење. За нејзиниот живот и маченичка смрт дознаваме од нејзиното житие, кое е напишано во 1799 година, на грчки јазик, од очевидецот на нејзиното мачеништво, Никодим Светогорец.
Житие
Според житието Света Злата Мегленска е родена и пострадала во Слатина, Мегленско, во Егејска Македонија. Таа е ќерка на сиромашни селски родители, коишто имале уште три ќерки. Света Злата Мегленска зрачела како со духовни, така и со телесни високи квалитети. Духовните квалитети ѝ биле силната вера во Господ Исус Христос, нејзината смиреност и чистото срце, а надворешно била необично убава. Така нејзината убавина дава повод нејзиниот живот да се украси со страдање на голема маченичка.
Нејзината ретка убавина го привлекла вниманието на Турчин од нејзиното место кој страсно ја посакал и еден ден, кога таа излегла со своите другарки во шумата, Турчинот потплатил некои арамии да ја грабнат и да ја одведат во неговиот дом. Таму отпрвин се обидувал да ја натера да се потурчи, ветувајќи ѝ дека ќе ја земе за жена. Но, света Злата останала непоколеблива и на ваквите ветувања му рекла:
„''Јас верувам во Христа и нему му се поклонувам и само Него Го знам како мој младоженец. Од Него никогаш нема да се откажам дури и ако ме ставите на илјада маки или ако ме исечете на ситни парчиња.''”}.
Тогаш Турчинот ја ставил да живее заедно со останатите негови жени, надевајќи се дека тие ќе ја наговорат да се потурчи. Уште какви ли не ветувања ѝ кажувале овие жени, но света Злата не попуштила. По шест месеци Турчинот сфатил дека ни тоа не му помага, па затоа ги повикал нејзините роднини и им се заканил дека ќе ја убие ако не ја натераат да се потурчи. Тогаш нејзините родители и сестри почнале да ја проколнуваат да се потурчи. Притоа ѝ зборувале дека Бог ќе ѝ го прости тој грев штом е направен под принуда. На сето ова света Злата им рекла: „''Штом вие ме советувате да се откажам од Христос, вистинскиот Бог, не сте веќе мои родители и не сте веќе мои сестри. Јас имам татко, а тоа е Господ Исус Христос. Имам и мајка, а тоа е света Богородица, а браќа и сестри ми се светителите и светителките.''”
Кога Турчинот видел дека ни тоа не помага наредил да ја затворат. Три месеци света Злата била затворена при што секојдневно била сурово тепана и мачена. Но сите маки оваа светителка херојски ги издржала охрабрена од својот чувар Исус Христос. На крајот била обесена, а телото ѝ било исечено на парчиња. Така таа ја предала својата бесмртна душа на Исус Христос. Подоцна деловите од нејзиното тело христијаните кришум ги погребале. Света Злата маченички настрадала во 1795 година.
Житието на света Злата Мегленска, според други, било запишано според кажувањата на духовникот Тимотеј, кој бил духовен отец на нивното семејство и кој бил сведок на нејзините страдања. Во годината кога света Злата Мегленска била грабната, во Македонија крстосувале арамиски банди кои нанесувале големи штети на населението, па се претпоставува дека и со неа било исто. Во еден ферман од султанот на Селим Трети стои: „Поредокот во земјата е нарушен, а царските закони никој не ги почитува.”
Мравка (столица)
Столицата Мравка претставува класика на модерниот дизајн на столици. Таа била дизајнирана во 1952 година од страна на Арне Јакобсен за употреба во кантината на данската фармацевтска фирма Ново Нордиск. Столицата била наречена Мравка („Myren“ на дански јазик) поради приближната сличност со контурите на мравка со главата подигната нагоре.
Столицата била дизајниран како лесна, стабилна, едноставна за употреба. На оригиналниот модел имало три пластични ногарки и седиште направено од фурнир. Столотицата се покажала како многу популарна. Подоцна пластикните ногарки биле заменети со ногарки од челик. Исто така била изработена и верзија со четири ногарки.
Terminologia Anatomica
Terminologia Anatomica (TA) е меѓународен стандард за терминологијата на анатомијата на човекот. Била развиена од страна на Федеративниот Комитет за Анатомска Терминологија (FCAT) и Меѓународната Федерација на Здруженијата на Анатоми (IFAA) и била објавена во 1998. Го заменила претходниот стандард, Nomina Anatomica. Terminologia Anatomica содржи терминологија за околу 7500 големи (макроскопски) човечки анатомски структури. Во април 2011, Terminologia Anatomica била објавена електронски.
Бен Хур
Бен Хур е американски историски филм од 1959, режиран од Вилијам Вајлер. Сценариото на филмот е засновано на романот на Лу Валас од 1880. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Чарлтон Хестон, Стивен Бојд, Џек Хокинс, Хју Грифит, Хаја Харирит, Марта Скот, Кејти О'Донел, Финли Кари и Теренс Лонгдон. Филмот освоил четири награди „Златен глобус“ и рекордни девет награди „Оскар“, со што долго време бил најнаградениот филм (до појавата на „Титаник“ и на „Господар на прстените:Враќањето на кралот“).
Синопсис
Јуда Бен (го игра Хестон) од еврејската куќа Хур е еден од најугледните трговци за време на владеењето на римските цареви Август и Тибериј. Неговиот пријател од детството Месала (го игра Бојд), сега веќе висок офицер во римската војска, се враќа во Јудеја и ја посетува куќата Хур за да се поздрави со Јуда Бен и да го замоли да му помогне да ги запре еврејските бунтови. Јуда Бен го одбива и поради тоа, Месала го протерува на една галија и ја уништува куќата Хур. Како морнар, во една борба, Јуда спасува висок римски офицер, кој го посинува и му подарува слобода. Кога се враќа во Јудеја, Бен Хур запознава еден арапски љубител на коњи и станува возач на неговите тркачки коли. Со него се враќа во Рим и учествува во големата трка...
Дански Проток
Дански Проток или Гренландски Проток (дан. Danmarksstrædet, исл. Grænlandssund) — океански проток помеѓу Гренланд (на северозапад) и Исланд (на југоисток). Југоисточно од протокот се наоѓа норвешкиот остров Јан Мајен. Пеотокот го поврзува Гренландското Море (продолжение на Северноледениот Океан) со Ирмингеровото Море (дел од Атлантскиот Океан). Долг е 480, а широк 289 км во најтесниот дел помеѓу ‘ртот Стромнес на полуостровот Хорнстрандир (северозападен Исланд) и ‘ртот Тупиније на Блосвиловото Крајбрежје во Источен Гренланд). Меѓутоа според Меѓународната хидрографска организација (МХО), официјалната граница помеѓу Северниот Леден и Северниот Атлантски Океан се протега од Стромнес до ‘ртот нансен, кој се наоѓа 132 км југозападно од ‘ртот Тунипије. Растојанието од Стромнес до ‘ртот Нансен изнесува 336 км.
Во најдлабокиот дел на теснецот, гренландско-исландската стрмнина се спушта по дното на морето, каде длабочината изнесува 191 метри. Студената источногренландска струја и со себе носи санти во Северниот Алтантски Океан. Ова подрачје има големо значење за стопанскиот риболов.
Во Втората светска војна се одиграла Битката во Данскиот Проток на 24 мај 1941 г. Германскиот брод „Бизмарк“ го потопил британскиот крстосувач „Худ“, кој експлодирал и ги одзел животите на целата 1418-члена посада со исклучок на тројца. Истиот судир му нанел и тешки оштетувања на британскиот брод „Принцот од Велс“. „Бизмарк“ успеал да навлезе во Атлантикот, но поради претрпените штети не можел да си ја исполни задачата - да ги уништи британските конвои.
Дрезденски кодекс
Дрезденскиот кодекс е најстарата преживеана книга од Америка, која потекнува од 13 век или 14 век. Кодексот бил повторно откриен во градот Дрезден, па според него оваа мајанска книга го добила името. Оваа книга се наоѓа во музејот на Саксонската Државна Библиотека во Дрезден, Германија.
Книгата претрпела сериозни оштетувања од вода за време на Втората светска војна. Страниците се 20 см високи, и може да се здиплат во хармоника-стил; а кога е раширен, кодексот е 3,7 метри долг. Кодексот е напишан со мајански хиероглифи и пренесува настани од некои триста или четири стотини години порано, опишувајќи ја локалната историја и астрономски табели.
Опис
Дрезденскиот кодекс содржи 78 страници со илустрации на почетокот и на крајот. Повеќето страници имаат записи на двете страни. Имаат црвени линии, иако на повеќето страници ова е избледено. Страниците генерално се поделени на три дела, кои проучувачите ги поделиле на a, b, и c. Некои страници имаат само две хоризонтални секции, додека една страница има четири, а друга пет.
Наводи
[[Категорија:* Дрезденски кодекс
Израелско-либанска војна (1982)
Израелско-либанската војна од 1982 година е војна помеѓу Израел и Либан. Војната започна на 6 јуни 1982 година кога израелската војска го нападна јужен Либан. Израелската влада го оправдуваше овој потег како одговор на обидот за атентат врз израелскиот амбасадор во Британија од страна на Фатах – Револуционерен совет на Абу Нидал и на артилериските напади на ПЛО врз северен Израел. По израелската офанзива, ПЛО беше принуден да се повлече од земјата, а Израел го држеше под окупација јужен Либан сè до 2000 година, кога се повлече.
Вовед во војната
По Израелско-арапската војна од 1948 година, во Либан пребегнаа повеќе од 110.000 палестински бегалци. По Граѓанската војна во Јордан од 1970 до 1973, во која беше вмешана и ПЛО, во Либан имаше дополнителен наплив на Палестинци протерани од Јордан. Така, во 1975 година во Либан веќе имаше повеќе од 300.000 Палестинци, кои создадоа неформална држава во држава во јужен Либан. Покрај тоа, по избувнувањето на Либанската граѓанска војна, ПЛО почна да игра важна улога.
Во 1978 Израел испраќа воени сили во Либан во операцијата позната како Операција Литани. Под меѓународен притисок, израелските сили набрзо се повлекуваат, но задржуваат либанска територија од 12 милји кон границата со Израел како „безбедносна зона“, која и’ ја предаваат на нивната сојузничка Јужнолибанска војска.
Поради обновените напади врз израелска територија од страна на ПЛО во јужен Либан и користејќи го обидот за атентат на Абу Нидал врз израелскиот амбасадор во Британија како изговор, на 6 јуни 1982 Израел ја почнува својата втора интервенција во Либан.
Текот на војната
Израел тврдеше дека негова цел е да ги потисне борците на ПЛО 40 км северно од границата. Израелските сили брзо и лесно ја остварија оваа цел, но не се задоволија со тоа. Не само што либанските градови Тир и Сидон (кои беа во рамките на тие 40 километри) беа значително разрушени, туку и либанскиот главен град, Бејрут, беше бомбардиран цели десет недели, при што беа убиени многу палестински и либански борци и цивили.
Исход на војната
Опколени во западен Бејрут и подложени на тешко бомбардирање, борците на ПЛО и сириските сили со помош на меѓународните миротворни сили успеаја да издејствуваат од Израел безбедно заминување на палестинските бегалци од Либан во соседните арапски земји.
Согласно договореното, во август 1982 година ПЛО го повлекува најголемиот дел од своите сили од Либан. Со американско посредство, во мај 1983 година Израел и Либан постигнуваат мировен договор според кој израелските сили требаат да го напуштат Либан. Сепак, инструментите за ратификација никогаш не беа разменети, а во март 1984 година, Либан, под притисок на Сирија, се откажа од договорот. Во јануари 1985 година Израел започна со своето повлекување, но повторно задржа „безбедносна зона“ во јужен Либан под своја окупација, во длабочина од 4 до 6 километри погранична либанска територија, под изговор за спречување на нападите врз северен Израел. Од оваа безбедносна зона Израел се повлекува дури во пролетта 2000 година, иако и понатаму ја задржа под окупација областа позната како Шебански фарми, за кои Либан и Сирија тврдат дека се либанска територија.
Денот кога Израел целосно се повлече од јужен Либан, 25 мај, е прогласен за Ден на ослободувањето во Либан.
Во јули 2006 година Израел по третпат воено интервенира во Либан.
Трубадур
Трубадур (француски: troubadour, провансалски: trobador, буквално: „пронаоѓач“, од trobar: да се најде, да се најде / поетски фигури /) — име за пет генерации поети и музичари кои работеле во Франција јужно од Лоара од крајот на 11 до крајот на 13 век. Под влијание на трубадурите, во Европа се појавиле и други слични изведувачи: трувери во северна Франција, тровадорисми во Галиција и Португалија, минеценгери во Германија, минестрели во Англија и други. Зборот „трубадур“ е од машки род, а женските трубадури се нарекувале тробериц (множина троберизи ). Трубадурската поезија се проширила во Шпанија, Португалија и северна Италија, а според некои мислења, специфична верзија на трубадурите во хрватските приморски области биле т.н. зачини, но нивниот оригинален текст и музика не се зачувани.
Особини
Поимот трубадури е општествено поврзан со средновековното витештво, а покрај благородниците го практикувале и поединечни свештеници и инструменталисти од редот на граѓаните и селаните (жонглери). Трубадурите поетски го обликувале општествениот концепт на учтивост (fin'amor или amor cortés) како аристократски идеал со идеализирана недостижна дама во центарот на песната. Во своето дело De Vulgari Eloquentia, Данте Алигиери ја дава дефиницијата за трубадурска поезија: fictio rethorica musicaque poita, односно „говорна, поетска и музичка фикција“.
Според облиците, трубадурската поезија е поделена на видови: литанија (шансон де жест, ротруанж и др.), секвенца (лаи, естампида и др.) и химана (балада, ронд, вирелаи итн.). Според содржината е поделена на шансони (љубовна песна), алба (утринска), пасторали (pastourelle), крстоносни песни, sirventés (општествена, морална и политичка песна) итн.
Мелодиите биле едногласни, стилски слични на црковните и користат ист систем на тоналитет.
Историја
Трубадурите биле првите творци и промотори на секуларната поезија и монофоничното пеење во средниот век, а пишувале на провансалски односно на окситански јазик (langue d'oc). Движењето настанало под влијание на високоразвиената арапска љубовна лирика и култот на жените во мавританска Шпанија, а неговите центри биле Поатје, Тулуз и Марсеј.
Најраниот трубадур чии дела се зачувани бил војводата од Аквитанија Гијом де Поатје (1071-1117), а неговите песни ги одразуваат искуствата што ги доживеал во крстоносните војни. Ебл II од Вентадур се смета за негов претходник, кој ги утврдил облиците, иако ниту едно од неговите дела не е зачувано. Најпознатите трубадури припаѓаат на класичниот трубадурски период од 1170 до 1220 година. Познати се околу 450 нивни имиња, околу 2.500 текстови од нивни песни и околу 300 мелодии. Најпознати меѓу нив биле: Жофре Ридел (околу 1120 - 1148), Маркабри (околу 1110 - околу 1150 година), Бернар де Вантадорн (1130 - 1195), Рембо де Вакеирас (околу 1180 - 1207), Арнаут Даниел (околу 1150 - околу 1200)), Гиро де Борнел (околу 1160 - околу 1200), Бертран де Борн (околу 1140 - околу 1212), Фолке де Марсеј (околу 1155 - 1231) и Гиро Рикие (околу 1230 - по 1292). ).
По класичниот период во 13 век, уметноста на трубадурите опаѓа во 14 век и на крајот исчезнала, пред епидемијата на Црна смрт (1348).
Екстремадура
Екстремадура (Extremadura) e автономна заедница во Шпанија. Се наоѓа во југозападниот дел на земјата и се состои од две покраини: Касерес на север и Бадахос на југ. Главен град е Мерида. Зафаќа површина од 41.634 км2 и има 1,1 милиони жители.
Прилепец
Прилепец — село во Општина Прилеп, во околината на градот Прилеп.
Историја
Во XIX век селото било дел од Прилепската каза на Отоманското Царство.
На 20 декември 1942 година во Прилепец бил опколен и разбиен партизанскиот одред „Ѓорче Петров“ од страна на бугарската војска. Во борбата загинале Стеван Базеркоски - Лански, Борка Спасески-Влачарот, Стеван Димески, Димче Мирчески, Гога Јанкуловски, Пројче Најдоски-Сокле, Бошко Јосифовски и Менде Бошкоски, а Киро Фетак бил фатен и одведен во касарната во Прилеп, каде подоцна бил сурово мачен и убиен.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Прилепец живеат 9 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 4 жители, сите Македонци.
Родови
Прилепец е македонско село.
Родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1437 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватна куќа.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 4 гласачи.
ФК Динамо Врање
Историја
Фудбалскиот клуб Динамо од Врање е основан во 1947 година, а името го добил по неколку клубови од тогашниот Советски Сојуз. Клубот главно собирал напредна младина од левичарска ориентација, која била заинтересирана за фудбалот уште пред почетокот на Втората светска војна. Градскиот стадион е изграден во 1951 година, но тимот на Динамо денеска не игра на него, туку е „потстанар“ на стадионот на Памучниот комбинат Јумко.
Клубот во минатото се натпреварувал во различни рангови, но најголемите успеси се поврзани со поновата историја. Периодот на искачување започна со сезоната 2005/06 кога клубот го освои 1-то место во Српската лига Исток за прв пат се пласирал во Првата лига на Србија, втор натпреварувачки ранг. Веќе по првата сезона Динамо се вратил во третото рангирање, но на крајот од сезоната 2007/08 го повтори истиот успех. По три сезони во првата лига, следел период на слаби резултати и пад на четвртиот ранг на натпреварување. Сезона 2014/15 повторно донела пласман во Првата лига на Србија, исто така со освојување на првото место, а по три нови сезони во овој ранг на натпреварувањето, бил постигнат историски успех. Имено, со освоеното второ место во сезоната 2017/18, Врањанците за првпат обезбедил пласман во елитниот ранг, Српската Суперлига.
Динамо останал во највисокиот ранг, српската Суперлига, само една година. На крајот од сезоната 2018/19 клубот го зазеде 14-тото место, морал да оди во бараж за опстанок во највисокиот ранг. Во баражот екипата на Инѓија била подобра со вкупен резултат 3:2 (пораз од Инѓија 3:0 и победа 2:0 дома).
337 п.н.е.
337 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 337. година пред новата ера, 337. од првиот милениум п.н.е., 37. од 4 век п.н.е. и осма од 330-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5171 и 5172 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4413 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3423 и 3424 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 416.
Фудбалска Асоцијација на Норвешка
Фудбалската Асоцијација е основана во 1902 година. Член на Светската Фудбалска Федерација ФИФА од 1908, а на Европската Фудбалска Унија УЕФА од 1954 година.
Црква „Св. Атанасиј“ - Дреновци
Свети Атанасиј — манастирска црква на Дреновечкиот манастир.
Историја
Според своите димензии, архитектурниот стил и живописот, црквата се проценува дека била изградена во XVII век.
Архитектура
Градбата на црквата е еднокорабна, со правоаголна основа и се одликува по тоа што олтарскиот простор во источниот дел претставува засебен дел со помали димензии и има мала полукружна апсида на источната страна. Кон западната страна на храмот е прилепена камбанаријата којашто има квадратна основа и во горниот дел има по една монофора на секоја страна. Влезот на црквата се наоѓа на јужната страна и над него има ниша со фреска на Атанасиј Александриски. На надворшениот ѕид од засебниот олтарски простор има ниша со фреска во лоша состојба. Внатрешноста на црквата е живописана, а иконостасот е богат со икони и слики. Остатоци од првобитниот живопис единсвено се среќаваат во олтарскиот простор.
Галерија
Надворешност
Чешки Крумлов
Чешки Крумлов е град кој се наоѓа на реката В‘лтава. Градот е основан и изграден во текот на околу 13 век со помош на ренесансните, барокните елементи. Градот е под заштита на УНЕСКО.
Галерија со слики
''Оваа статија поврзана со Списокот на светското културно и природно наследство на УНЕСКО е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја [ проширите]''.
''Оваа статија поврзана со Чешка е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја [ проширите]''.
Историски архив (Охрид)
Историскиот архив во Охрид е формиран во 1951 година, а по 1990 година се трансформира во Подрачно одделение во рамките на Државниот архив на Република Македонија. Со својата дејност ги покрива општините: Охрид, Дебрца, Струга, Вевчани, Кичево, Другово, Осломеј, Вранештица, Зајас, Дебар и Центар Жупа. Новата наменска зграда е изградена во 1979 година, и се наоѓа на ул. „Никола Карев“ бр. 6, во Охрид.
Архитектура
По редоследот на епохите најгорниот дел од објектот е со „тешки“ масивни ѕидови и мали отвори како одраз на самоиловото време, потоа следува симболиката од еркерите, а нивниот преод од една во друга епоха е претставен со закосените плочи над агловните прозорци на вториот кат. Сегашноста е претставена со симболиката на конструкцијата којашто со себе носи смело решение: се што се случува се носи само на 4 точки од конструктивното јадро. Секоја функција од внатрешноста на објектот има своја физиономија која се одразува на вкупниот надворешен изглед на објектот. Обработката на архивската граѓа се одвива во верижен систем и неговато крајно одредиште е централното депо сместено во издвоен габарит. Со цел да се избегне директниот упад на сончевите зраци на архивската граѓа во депоата, тие се осветлени со природна светлина со помош на ниши поставени во средината на просторијата како и од аглите на габаритот. Депоата на трите основи функционираат како засебни целини при што водев сметка во случај на пожар во едно од нив, да не се рашири во другите депоа. Внатрешните еднокраки скали во објектот на депоата се снабдени со безбедносни врати кои не дозволуваат ширење на пожар. Високиот габарит во приземјето содржи влезен хол, простории за сметководство и надворешна служба. На првиот и третиот кат се просториите за обработка на архивската граѓа, а на вториот кат е сместена управата и салата за состаноци. На четвртиот кат е сместена техничката служба и бифето од затворен тип. Подготовката на архивската граѓа којашто се внесува од надвор се обработува во посебна просторија предвидена на приземното ниво во којашто се пристапува од економскиот двор. Високиот габарит е поврзан на првиот кат со нискиот објект од депото со помош на мостовска врска којашто е дијагонално поставена на аглите од двата волумени.
Работата на одделението
Одделението работи со 385 иматели на архивски материјал. Одделението располага со 598 фонда и 17 збирки. Најголемиот дел од архивскиот материјал е од периодот по Втората светска војна, а останатиот дел во најголема мера се однесува на архивски фондови и поединечни документи од XIX и првата половина на XX век. Архивските фондови и збирки содржат многу важни податоци за политичката, културната и стопанската историја на подрачјето на наведените општини.
Поважни фондови
Многу се значајни и вредни Збирката црковно-словенски ракописни книги од XIV до XX век и Збирката ориентални ракописни и печатени книги. Во ова Одделение најзначајни се фондовите за:
Од семејните фондови се издвојуваат фондовите на трговските фамилии Групчеви, Јованоски, Коцареви и други.
Од личните фондови како најзначајни можат да се издвојат: Борис Бојаџиски, писател од Охрид, Григор Прличев, Фоти Масин, свештеник од Охрид и др.
Рур (река)
Рур — средно голема река во западна Германија (Северна Рајна-Вестфалија), десна притока (источна страна) на Рајна.
Опис
Изворот на Рур е во близина на градот Винтерберг во планинската област Зауерланд, на надморска височина од околу 670 метри. Се влева во реката Долна Рајна на надморска височина од 17 метри во градската средина на Дујсбург. Нејзината вкупна должина е 218 километри, нејзиниот просечен истек е 79 м3/s (кубни метри во секунда) кај Милхајм во близина на нејзиното устие. Така, нејзиниот истек е, на пример, споредлив со реката Емс во Северна Германија или реката Темза во Обединетото Кралство.
Градови
Најпрвин, Рур поминува низ градовите Мешеде, Арнсберг, Викеде, Френденберг, Холцвикеде, Изерлон и Шверте.
Потоа, реката ја обележува јужната граница на областа Рур, минувајќи ги Хаген, Дортмунд, Хердеке, Ветер, Витен, Бохум, Хатинген, Есен, Милхајм и Дујсбург.
Езера
Постојат пет вештачки езера на реката, често користени за рекреативни цели:
Соседниот индустриски регион ја прифатил неговото име од оваа река.
Корида
Корида или борба со бикови — традиционално и контроверзно шоу по кое Шпанија е особено позната, а се одржува и во Португалија, делови од јужна Франција и во некои јужноамерикански земји. Шпанскиот парламент, по петицијата потпишана од 180.000 луѓе, донел закон за забрана на популарните борби со бикови. Петицијата била покрената главно на иницијатива на застапниците за правата на животните. Законот стапил на сила во јануари 2012 година.
Рур (река)
Езера
Рур се користи за подготовка на водата за пиење и е од добар квалитет, факт кој содржи определена лингвистичка иронија, бидејќи зборот „Ruhr“ означува дизентерија на германски. Нејзините речни брегови се одликуваат со големи отворени простори и паркови, кои се користат за рекреација.
Корида
Борби со бикови во Шпанија
Во секој град и нешто поголемо место во Шпанија има арена и секоја недела попладне се одржуваат борба со бикови, во текот на целата година. Постојат големи и бројни фарми, каде што се одгледуваат специјални (црни) бикови за корида. Големите се за вистински и искусни тореадори, а помалите, помладите т.н новиљади служат како вежба за помладите, кои еден ден може да прераснат во тореадори. Пред да го пуштат бикот во арената, го држат заклучен во темница најмалку 24 часа, па кога наеднаш ќе излезе на виделина, го нервира црвената боја, иако не ги разликува боите, па затоа и наметките со кои им мавтаат се црвени. Пикадорите (picar = боцка) на коњи или без нив, најпрво му забиваат бодежи на бикот во грбот и вратот, за да го изнервираат на овој начин, но и да изгуби крв, што ја радува и возбудува публиката. Овие бодежи се украсени со разнобојни ленти, а главниот тореадор сè повеќе се доближува до животното со црвена наметка во раката и елегантни движења на телото, по можност без исчекор, обидувајќи се да ги избегне роговите на бикот. Играта трае извесно време, а публиката извикува: „Оле“ - го бодри тореадорот да биде што поблиску до роговите, а потоа со еден удар да му зададе смртоносен убод на животното во срцето, по што бикот паѓа. Така, тореадорот станува матадор (matar = да се убие). Ако е прав стручњак, почесто му успева од прва да зададе таков удар, а полошите многупати му бодат бодежи на кутриот бик, кој крвави и слабее, а публиката свири. Ако бил успешен, матадорот за спомен добива уво од бикот или и двете, кои веднаш му ги отсекуваат, што е посебен трофеј, кој знае да и го подари на својата девојка, а бикот го носат во кланица.
НБА Ол-стар викенд 2023
НБА Ол-стар викенд 2023 било 72-рото издание на НБА Ол-стар викендот, одржан од 17 до 19 февруари 2023 година во Солт Лејк Сити, Јута. Сите настани се одиграле во Вивинт Арена, домашната сала на Јута Џез. Солт Лејк Сити претходно бил домаќин на НБА Ол-стар манифестацијата пред точно 30 години во 1993.
Состави
Кевин Дјурант не бил во можност да настапи поради повреда. ЛаМело Бол бил избран како замена за Кевин Дјурант. Дрејмонд Грин не бил во можност да настапи поради повреда. Деџонте Мари бил избран како замена за Дрејмонд Грин. Џејсон Тејтум бил избран како стартер на местото на Кевин Дјурант. Џејмс Харден не бил во можност да настапи поради повреда. Џарет Ален бил избран како замена за Џејмс Харден.
Диофант
Диофант од Александрија (живеел околу 250. година од новата ера) бил грчки математичар и ги открил равенките кои во негова чест биле наречени Диофантови равенки. Иако бил истакнат во неговото време, за него има скромни податоци. Неговата дејност била сочувана во 6 глави во Аритметика која стигнала до нас (седум глави се изгубени), која веројатно била најстарата распава за алгебра. Диофант првенствено се интересирал за употреба на симболи во величините, математичките операции и односи. Пред тоа, овие величини биле опишувани со зборови.
Најпознат е по Диофантовите равенки, неодредени равенки со рационални коефициенти за кои се бара рационално решение.
Една задача била напишана на неговиот гроб, чие решение е бројот на годините кога тој починал :br />
":Шеснаестина од своите години си играв како дете,
и још половина шеснаестина момче со брада ги дочека
Се посреќив со жена кога помина уште седмина
Мојот сакан син проживеа само половина од векот на татка си
јас сронив солза дека судбината го однела тактото на почеток
Двапати, две лета го оплакуваше со родителска тага и очај
кога и тој го виде крајот на својот макотрпен живот"
при што се добива решение, наводно 84.
Дигалка за пациент
Дигалка за пациенти ( хидрауличен лифт ) може да биде или дигалка со појасна лулашка или дигалка за стоење. Ова е помошен уред кој им овозможува на пациентите во болниците, домовите за стари лица и лицата кои примаат домашна здравствена заштита да бидат пренесени помеѓу креветот и столчето или други слични места за одмор, со употреба на електрична или хидраулична енергија. Дигалки со појасна лулашка се користат за пациенти чија подвижност е ограничена. Тие се мобилни или пак фиксирани тавански дигалки.
Дигалки со појасна лулашка има неколку предности. Тоа им овозможува на тешки пациенти да бидат пренесени, а истовремено го намалува стресот кај старателите, го намалува бројот на медицински сестри кои се потребни за преместување на пациентите. Исто така ја намалува можноста за ортопедски повреди заради кревање на пациентите.
Друг вид на дигалка е таванскиот лифт, кој може да биде трајно наместен на таванот од собата за подобро искористување на просторот. Грешките кои може да произлезат од користењето на лифтовите на пациентот може да резултираат со сериозни повреди, а некои повреди кои биле предизвикани од неправилна употреба или дефекти на самите дигалки со појасни лулашки довеле и до граѓански тужби.
Робово (Струмичко)
Робово — село во Општина Босилово, во околината на градот Струмица.
Дигалка за пациент
Во Македонија употребата на овој вид на асистивна технологија е на ниско ниво. Заради ценовната недостапност, оние кои имаат потреба воглавно се потпираат на донации.
Наводи
<references group="" responsive="">
Робово (Струмичко)
Географија и местоположба
Робово се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во југоисточниот дел на Општина Босилово, десно од патот кој води од Струмица кон Ново Село и патот кој води кон селото Банско. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 6 километри, додека селото граничи со селото Дабиле, кое е прво и најблиско село до Струмица, со селото Босилово кое е центар на општината, со селото Муртино и со мал дел со селото Еднокуќево. Низ атарот на селото тече реката Струмица, покрај која од двете страни е распостелено висококвалитетно и плодно земјиште, на кое успеваат голем дел на градинарски култури.
Надморската височина во селото е 220 метри додека селото зафаќа површина од 3,4 км2. Од нив, 309 хектари се обработливо земјиште.
Ран период
Селото Робово порано имало друга местоположба, се наоѓало во месноста Црквиште, на помалку од еден километар од денешното Робово, во насока кон соседното село Сачево, но поради појавата на епидемија или чума, селаните го напуштиле старото живеалиште и основале нова населба, која ја нарекле Робово.
Според културниот деец и публицист, Иван Котев, роден во село Робово, селото го добило името по т.н. „пазар на робови“. Една друга легенда кажува дека селото го има добиено името по неговите основатели – тројца робови, кои побегнале од затворот во Солун и се засолниле во овој крај, кај денешно Робово. Едниот од робовите се викал Јанко, поради што месноста што се наоѓа југозападно од село Робово се нарекува Јанковица. Таму постоела црква, по која месноста се викала Црквиште. И таа се наоѓа југозападно од селото. На тоа место тројцата робови живееле на слобода и мир, занимавајќи се со земјоделство, претежно со лозарство. Во сеќавање на робовите, при напуштањето на месностите Јанковица и Црквиште, како и при преселувањето на населението на местото на денешно Робово, новонастанатата населба била наречена Робово.
Селото е споменето со денешното име Робово во грамота на Јован Драгаш и Константин Драгаш од 1378 година
Отоманско Царство
Во XIX век Робово било чисто македонско село. Во 1860 година Арсениј Костенцев го открил во домот на месниот жител Мицо Караџа првото училиште во Струмичката каза. Самиот Мицо Караџа бил еден од најбогатите во селото, имајќи 500 до 600 декари плодна земја. Во училиштето Костенцев бил четири години учител во самото училиште доаѓале деца на чорбаџии и од соседните села Сачево, Муртино, Моноспитово, со вкупно 45 деца. Училиштето работело по буквари и други учебници, набавени од печатницата на Константин Држилович, и донесени од Солун. На иницијатива на Мицо Караџа во истата година се започнало со собирање на средства за изградба на селската црква „Свети Спас“, која била завршена во 1864 година. Во ноември 1862 година селаните од Робово, на чело со Мицо Караџа и Арсениј Костенцев го протерале од Робово владиката Јеротеј Струмички. Во 1867 годинс во селото дошол „папа Михаил папа Николов от Берово". По него, во Робово служувал попот Јане Темелкович, а уште подоцна попот Глигор, двајцата од Радовиш.
По започнувањето на Балканските војни, од селото 2 лица биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Царство Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. По крајот на војната, кога се дознало за одлуката дека селото и Струмичкиот крај ќе и припаднат на Бугарија, грчките војски пред да се повлечат од овие простори извршиле голем број на насилства.
Југославија
По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион. Селото е споменато во „Оковани радник" (легален орган на КПЈ), во број 8 од 15 октомври 1924 година, во врска со положбата на народот на Струмичката околина во тој период. Според списанието, по дознавањето на околинскиот началник за делување на пет комити во селата Робово и Петралинци, полицискиот писар Јагош спроведел рација во која во Робово уапсил 10 луѓе, во Петралинци 5 луѓе и во Дрвош 6 луѓе бидејќи сметал дела уапсените им помагале на комитите.