cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мирсад Јонуз
Тренерска кариера
Во август 2003 година, Јонуз бил избран за селектор на младата репрезентација на Македонија. Како селектор на младата репрезентација на Македонија, дебитирал во Охрид, на 18 август 2003 година, на средбата Македонија - Албанија која завршила со победа на Македонија од 1-0. На 16 мај 2009 година, Мирсад Јонуз бил избран на функцијата селектор на сениорската репрезентација на Македонија. Во ноември 2012 година, тој станал тренер на кипарскиот прволигаш ФК Неа Саламина од Ларнака.
440 п.н.е.
440 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 440. година пред новата ера, 440. од првиот милениум п.н.е., 40. од 5 век п.н.е. и прва од 440-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5068 и 5069 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4310 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3320 и 3321 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 313.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 440 година се протега во 2196 и 2197, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2256 и 2257 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 103. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1094 и 1093 исламска година пред хиџра.
NGC 3847
NGC 3847 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3847 се споменува и како NGC 3856, UGC 6708, MCG 6-26-23, CGCG 186-32.
Откривање
Објектот е откриен на 3 април 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3847 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 3847 има привидни димензии од 1,1' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3847 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36504. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 107; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2524. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 109.
Версајски договор
Договорот не ја постигнал основната цел, а тоа било обезбедување на траен мир во Европа: поради понижувачките услови кои Германија била принудена да ги прифати, само неколку години подоцна дошло до појавата на нацизмот кој потоа постепено ги отфрлил обврските од договорот, а ја предизвикал и Втората светска војна.
Услови на договорот
По поразот, Германија била принудена да прифати понижувачки услови:
Територијални отстапки
Територијалните отстапки вклучувале:
Воени ограничувања
Германија прифатила и низа воени ограничувања:
Формирање на Друштвото на народите
Со Версајскиот договор било предвидено формирањето на Друштвото на народите кое било претходник на Обединетите Нации. Тоа било иницијатива на претседателот на САД Вудроу Вилсон, кој сакал да создаде механизам за арбитража на идни меѓународни спорови како средство превенција на војни.
Бјала Подласка
Бјала Подласка (Biała Podlaska) — град кој се наоѓа во Полска, во Лублинското Војводство, со население од 58.047жители според податоци од 2005 година. Бјала Подласка е седиште на истоимениот регион.
Историја
Првиот историски документ каде за првпат се споменува Бјала Подласка датира од 1481 година. На почетокот Бјала Подласка припаѓала на семејството Илнич. Основачот на градот се смета дека бил Петар Јанович со прекарот „Бјали“, кој бил хетман на Големото Војводство Литванија. Бјала Подласка во тоа време била дел од Војводство Берасце во рамките на Големото Војводство Литванија (тогаш во сојуз со Полска).
Во 1569, Бјала Подласка била под управа на семејство Раѕвил. Во 1622 година, Александар Лудвик Раѕвил изградил тврдина и замок. Во 1628, Кшиштоф Вилски основал академија како регионален центар за образование во градот (од 1633 година како гранка на Јагелонскиот универзитет, тогаш наречена Краковска академија). Во тоа време исто така биле изградени и многу цркви и една болница. Периодот на просперитет завршил со Шведската инвазија во 1655 година. По овој период градот бил нападнат од Козаците, и градот значително бил разрушен но по крајот на нападите повторно успеал да биде обновен, благодарение на Михал Раѕвил, кој од 1670 година му дал градски статус и го донел првиот грб, кој го осликувал Архангел Михаил како стои над еден змеј.
Во 1720 година, во времето на Ана Раѕвил, започнала изградба на кула и порта, кои постојат до денес и се едни од најатрактивните остатоци од замокот и дворецот. Во XVIII век, градот и тврдината биле многупати уништени (во најголем дел како резултат на војните) и повторно изградени. Последниот наследник, Доминик Раѕвил, починал на 11 ноември 1813 во Франција, како полковник на полската армија. Палатата била срушена во 1883 година
На крајот на XIX век, Бјала Подласка претставувала голем гарнизонски град на руската армија. За време на Втората Полска република, во меѓувоениот период, Бјала Подласка значително се зголемила и по број на жители и по површина. Градот бил седиште на Podlaska Wytwórnia Samolotów, фабрика за авиони. Исто така во градот се наоѓал и 34-от пешадиски полк на полските вооружени сили. Полкот, која бил формиран во 1919 година, успешно се борел во Полско-советската војна и против Германците и Советите во нивната кампања во септември 1939 година. Последниот командант на полкот, потполковник Вацлав Будревик, бил заробен од Советите и убиен во 1940 година во т.н. Катински масакр.
Втората светска војна го прекинала развојот на градот, поради нацистичките и советските репресии. Германците го окупирале градот на 13 септември 1939 година, но се повлекле на 26 септември, бидејќи според договорот градот припаднал на Советите. Сепак, на 10 октомври 1939 година, во согласност со условите на Пактот Молотов-Рибентроп, Советите заминале и градот бил зазема страна на Германците. Од тоа време, Советите веќе успеале да ја ограбат фабриката за авиони. По нападот на Германија во т.н. операција Барбароса, во градот бил формиран затворенички камп, каде советските воени заробеници биле убиени.
Еврејска историја
Првото спомнување на еврејски населби во градот датира од 1621 година кога 30 еврејски семејства добиле право за престој. До 1841 година, имало 2.200 Евреи од вкупно 3.588 жители на градот. Во 1897 година, бројот бил 6.549 од 13.090 жители, во 1931 година, Евреите биле 64,7% од вкупното население, или 6.923 од вкупно 10.697 граѓани.
Германците ја окипирале Бјала Подласка на 13 септември 1939 година за време на инвазијата на Полска. Околу 600 Евреи избегале од градот за време на советското заминување. На 1 декември 1939 година бил издаден декрет според кој сите Евреи морале да носат Давидова ѕвезда. Во овој период еврејското население било преместено во гето, по кое започнала нивната депортација во Сувлаки. Пренатрупаноста резултирала со епидемија на тифус во Бјала Подласка во почетокот на 1940 година, предизвикувајќи голем број на смртни случаи. Во март 1942 година, гетото имало 8.400 затвореници.
Во септември 1942 година, околу 3.000 Евреи од соседните градови на Јанов и Константинов биле донесени во Бјала Подласка. Во логорот на смртта биле испратени неколку илјади еврејско население. .
Бјала Подласка била окупирана од страна на Црвената армија на 26 јули 1944 година. Од Холокаустот, само 300 Евреи се знае дека преживеале.
Географија
Градот се наоѓа во историскиот регион Полесија. Сместен е во близина на границата со Белорусија крај реките Клуковка и Кшна, леви притоки на Западен Буг.
Култура и туризам
Денеска, најголеми туристички атракции на градот се наоѓаат во стариот дел на градот, како и црквите Св. Ана која била изградена во 1572 година, црквата Свети Антониј од 1672-1684, Црквата на Рождеството на Пресвета Богородица изградена во 1759 година, и историската зграда на академијата од 1628 година. Во 1924 година бил изграден музејот Подласија. Меѓу локалните уметнички галерии се издвојуваат Galeria Podlaska, Galeria Ulica Krzywa и Bialskie Centrum Kultury.
Образование
Има околу десетина основни училишта во градот. Средните училишта се шест државни и едно католичко средно училиште. Во градот има и три високи образовни институции и тоа:
Големиот пожар во Истанбул (1660)
Две третини од Цариград (денес Истанбул) биле уништени во Големиот пожар во 1660 година. Хроничарот Абди Паша проценил дека пожарот уништил 280.000 куќи и горел приближно четириесет и девет часа.
За време на реконструкцијата на градот, Османлиите донеле невидени политики во врска со христијанските и еврејските куќи за богослужба. Во претходните периоди, Османлиите обично дозволувале обнова на црквите и синагогите. Меѓутоа, во овој период тие ги примениле исламските закони кои забрануваат реконструкција.
Позадина
На 24 јули 1660 година во Цариград имало голем пожар. Уништил две третини од градот. Седум синагоги и најмалку 25 цркви биле изгорени до темел. Современи извори пишуваат дека илјадници домови биле зафатени од пожарот. Пожарот започнал западно од Еминону и ги уништил густо населените населби со старомодни дрвени домови. Абди Паша запишал дека пожарот „се движел низ градот како војска што напаѓа“. Современи извори проценуваат дека 280.000 домови биле уништени и 40.000 животи биле изгубени во овој пожар.
Последици
Марк Дејвид Баер запишал дека царските џамии во Отоманското Џарство ги означуваат границите на отоманската територија и ги поддржуваат политичките и хегемониските интереси.
Изградбата на Новата џамија започнала кога мајката на Мехмед III, Сафије Султан, била Валиде султан на Отоманското Царство, но проектот бил напуштен неколку децении по нејзината смрт. Изградбата на темелите на наоѓалиштето првично започнале на земјиште што им било одземено на немуслиманите во областа Еминону во Цариград, но тие почнале да се враќаат во околните области. Царското семејство останало незаинтересирано за завршување на проектот Нова џамија сè додека пожарот ја уништил целата област помеѓу Ункапани и Еминону во 1660 година, по што немуслиманското население уште еднаш било лишено од своите имоти. Кога владата започнала да го обновува градот, била издадена забрана за реконструкција на цркви и синагоги.
Младиот голем везир Ќопрулу Фазил Ахмед-паша го поканил проповедникот на Кадизадели, Вани Мехмет Ефенди во Цариград. По совет на Вани, султанот забранил употреба на тутун, кафе и алкохол и инсистирал на строго спроведување на исламскиот закон. Тој уништил суфиски гробници и или ги прогонувал или ги погубил суфиските водачи.
Вани тврди дека непропорционалното уништување на еврејскиот имот во Големиот пожар било знак на божествено незадоволство. Тој го поддржал законодавството што им забранува да се враќаат во областа. Ќопрулу Фазил Ахмед-паша го запленил земјиштето каде што имало синагоги и го продавал на лицитација. На немуслиманите им било забрането да наддаваат за имотот. Турхан Султан ја спонзорирала изградбата на Новата џамија. Отворена е во 1665 година и Вани Мехмет Ефенди станал нејзин прв проповедник.
По некое време, на христијаните им било дозволено да ја откупат земјата каде што биле изградени црквите и да ги обноват. Обновените цркви официјално биле заведени како станбени згради.
Планинска стрнарка
Планинската стрнарка е врапчевидна птица овесарка од семејството на стрнарките Emberizidae, група, која современите авторитети ја издвоија од семејството на зебите Fringillidae. Се размножува низ јужна Европа до централна Азија и Хималаите, на југ до северна Африка. Ја има и во Македонија. Делумно е птица преселница, со популациите од север што зимуваат понајуг, а останатите популации се постојани жители преку целата година.
Опис
Планинската стрнарка е долга 16 см. Мажјакот има костенливи горни делови, еднобојни топлокремави долни делови и светлосива глава со црни линии. Женката е бледа верзија на мажјакот, со посветли долни делови, сивокафеави горни и глава со помалку контрасни бои. Младенчињата се како женките, но главата им е попрошарана со линии. Има четири раси кои се разликуваат според нијанси на пердувите, додека подвидот кој се размножува низ Европа, Африка и западна Турција е единствен кој има бела линија на крилото.
Поведение
Живеалиштето на планинската стрнарка се отворените планински каменливи предели.
Гнездото го сместуваат на земја, а понекогаш ниско во грмушките. Несат 3-5 јајца, со шарки карактеристични за стрнарките, како влакненца. Додека ги одгледуваат младенчињата се хранат со инсекти, инаку со семиња.
Повикот му е остро циии, а песната чрчорливо чурррр-чирррриииии-итт.
Рајн-Некар Левен
Рајн-Некар Ловен се тим во ракометната Бундес лига, која е основана во 2002 година како синдикат СГ Кронау / Шстринген и го има сегашното име од 2007 година. Лавовите своите домашни натпревари ги играат во САП арената во Манхајм, која има капацитет од 15.000 луѓе.
Историја
ТСВ Остринген, еден од двата претходни клуба на лавовите, бил основан во 1900 година и во 1927 година го основал својот прв клупски состав. Во 1926 година, другиот клуб, ДЈК Кронау, започнал ракометот да го практикува како главен спорт. Во 1932 година станал шампион во Баден и Јужна Германија во картегоријата голем ракомет. Во полуфиналето за германското првенство (ДИК) во Дортмунд, тие биле поразени од идниот шампион ДЈК Стирум 06 (Малхајм а.д.Рур) со 6:11 пред 35.000 гледачи - ослабени поради отсуството на голманот поради повреда. Три години подоцна, Кронау бил основан од спојувањето на ДЈК и СВ Викторија 1904. Во 1946 година спојување било направено и кај Остринген, помеѓу ДЈК Остринген и ТСВ Остринген. Оваа екипа се квалификувала за првпат во 1957 година во финалето за првенството во Баден, но ги загубила двата натпревари. Екипта на едно од финалињата била катастрофално поразена од СГ Лејтхаузен со вкупен резултат од 1:16. Кронау, исто така, останал на дванаесетто односно последно место во своето прво учество во последното коло од Баденското првенство во 1965 година, но успеал да се искачи на единаесеттото место во последното коло од Баденското првенство во наредната сезона.
Откако била воведена двостепената Бундес лига како највисока германска лига за сезоната 1966/67 и Оберлига Баден, највисоката Баден и втора највисока германска лига, ТСГ Кронау испаднал од лигата во својата прва сезона. Пет години подоцна тимот не успеал да се врати во Оберлига. Во Црвената спортска сала преполна со 1.100 гледачи во одлучувачкиот натпревар против СГ Валдорф-Асторија, екипата била поразена со вкупен резултат од 9:11. Сепак, една година подоцна, како шампион на новововедената Ландеслига, екипата била промовирана во Оберлига Баден. Во 1978 година, ТСВ Остринген исто така успеал да влезе во елитната Оберлига Баден и четири сезони подоцна во Регионалигата лига, каде се задржал две години, кога повторно испаднал од лигата. Во 1985 година Кронау испаднал од Оберлигата, додека Остринген повторно влегол во Регионалната лига во 1989 година, а истата година Кронау пак се вратил во Оберлига Баден. Во 1993 година Кронау влегол во Регионалната лига - југ. Но, две сезони подоцна следело во испаѓање на ТСГ Кронау во Оберлига Баден. Во истата година, ТСВ Остринген стигнал до втората позиција на Бундес лига Југ. Во 1996 година младинскиот тим на ТСГ Кронау ја прославил титулата германски шампион во одлучувачката победа над РК Магдебург. Кронау и Бад-Шенборн следната година се обединиле и екипата успеала да влезе во Регионалната лига во 1999 година, па дури и завршила на втората позиција во 2000 година. Во 2002 година, ТСВ Баден Остринген не успеал како второпласиран во Втората Бундес лига Југ, да се пласира во Првата Бундес лига, поради поразот од Вилхелмсхавенер (21:25, 24:21).
СГ Кронау/Остринген конечно се појавил на сцена на 1 јули 2002 година со спојувањето на ТСГ Кронау со ТСВ Баден Остринген. Своите домашни натпревари екипата ги играла во салата Рајн-Некар. Во следната сезона, екипат успеала да влезе во Првата Бундес лига, но во 2004 година следело испаѓање. Но по само една сезона, во 2005 година, екипата повторно успеала да влезе во Првата Бундес лига. Домашните натпревари од сезоната 2005/06 година започнале да се играат во новоизградената САП Арена во Манхајм. Во 2006 година, СГ Кронау/Остринген стигнал до финалето за Купот на ДХБ, кој бил загубен од ХСВ Хамбург со 25:26. Во следната сезона, екипата стигнала до финалето за Купот на ДХБ и повторно била поразена, овој пат од ТХВ Кил со вкупен резултат од 31:33, иако имале водство од 22:18. Првиот тим за мажи тогаш бил официјално преименуван во Рајн-Некар Левен.
Во 2008 година, Рајн-Некар Левен за првпат во својата историја стигнале до финалето од Купот на победниците на куповите, но Лавовите биле поразени од страна на унгарскиот РК Веспрем (32:37, 28:28). Во истата сезона, младите категории на на СГ Кронау/Остринген ја освоиле германската шампионска титула со конечна победа над РК Магдебург. На крајот на сезоната 2008/09 година, Рајн-Некар Левен го освоил третото место во Бундеслигата. Кога за првпат учествувале во Лигата на шампиони, екипата стигнала до полуфиналето. Во 2010 година повторно стигнал до финалето на ДХБ Купот, но Рајн-Некар Левен загубила по третпат, овој пат против ХСВ Хамбург со 33:34.
Во сезоната 2013/14, Рајн-Некар Левен стигнал до последната четвртина од Купот на ДХБ по седми пат, каде што загубиле од СГ Фленсбург со резултат од 26:30. Во Лигата на шампионите стигнале до четвртфиналето, каде на домашен терен биле подобри против РК Барселона со резултат од 38:31, но во вториот натпревар во Барселона, Рајн-Некар Левен бил поразен со вкупен резултат од 24:31, и поради головната разлика, екипата не успеала да се квалификува во следната фаза. Во Бундеслигата, поради својата подобра гол разлика од седум гола од ТХВ Кил, тимот успеал да влезе во завршната фаза во првенството со мотив да се бориза шампионската титула. Тие биле подобри од ВфЛ Гумерсбах со 40:35, но останале на втората позиција во сезоната.
Николај Бредал Јакобсен станал нов тренер за сезоната 2014/15, но во сезоната уште еднаш екипата завршила на втората позиција зад Кил, додека во купот бил поразен од РК Фленсбург, кој подоцна победил на турнирот. Европската кампања 2014/2015 не се покажала толку добра, откако по квалификациите во четвртфиналето благодарение на третото место во групата Ц, зад унгарскиот тим РК Веспрем и македонскиот РК Вардар, клубот ги изгубил своите два натпревари во шеснаесетфиналето против последниот победник во Купот на ЕХФ, Сегед, со резултат од 30-34 и 29-31.
Во следната сезона 2015/16 година, Рајн-Некар-Левен за првпат станал германски шампион. На крајот на сезоната, тимот имал еден бод предност пред СГ Фленсбург-Хандевит и имал далеку најдобра гол разлика кај сите тимови. Во 2016 година Лавовите исто така го освоиле Суперкупот победувајќи го Магдебург (27:24), но во купот биле поразени. Во Лигата на шампиони повторно не постигнале значаен успех, бидејќи биле поразени во шеснаесетфиналето од РК Загреб.
Освен победата на стартот на сезоната во Суперкупот, сезоната 2016/17 била сосема слична со оглед на тоа што Лавовите ја задржиле титулата шампион, биле елиминирани во полуфиналето на купот и во нокаут фазите од Лигата на шампиони
Останати тимови
Покрај тимот на Бундеслигата, уште 22 други екипи во Кронау и во Остринген настапуваат во различни лиги во Германија. Вториот машки тим настапува третата ракометна лига на Германија - југ (сезона 2017-2018), трета Бден лига и 4-та и 5-та регионална лига. Жените се претставени од два тима. Едниот се натпреврува во регионалната лига а другата во окружната лига. Осум машки, четири женски и три мешани екипи играат во младинскиот оддел. Машките младинци А, Б и Ц играат во највисока дивизија, како и женските младинци во Б и Ц дивизија.
Од 2017 година, сите екипи настапуваат под името Рајн-Некар Левен.
Фан клуб
Обожавателскиот клубот е наречен „Баден-Лавови“ и се опишува себеси како „Поддржувач на СГ Кронау/Остринген“. Заедно со Кил „Зебрите“ и „Баден „лавовите“ се најголемиот навивачки клуб во ракометната бундеслига. „Баден-лавовите“ се првиот официјален обожавателски клуб на СГ Кронау/Остринген и регистрирани 469 членови во април 2010 година. За секоја игра на домашен терен од домашното првенство, тие создаваат списание. Од сезоната 2014/2015 година, кругот на навивачките клубови се проширил.
Играчи
{| width="100%"
Блокирани бројки на дресови
Од 2015 година, екипата во чест на играчите кои придонеле за клубот, ги блокирала нивните бројки на дресовите, односно активните играчи неможат да ги носат овие бројки на нивните дресови. Во спомен на овие играчи, транспаренти со соодветните броеви биле поставени под покривот на арената САП.
NGC 6195
NGC 6195 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6195 се споменува и како UGC 10469, MCG 7-34-118, CGCG 224-75, IRAS 16348+3907.
Откривање
Објектот е откриен на 30 мај 1791 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6195 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 6195 има привидни димензии од 1,5' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 36 м 32,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +39° 1' 42"". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 6195 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58596. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 80; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3063. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 743.
Антал Серб
Живот и кариера
Серб се родил во 1901 година во семејство на поранешни Евреи во Будимпешта, кои подоцна биле покрстени католици. Студирал унгарски, германски, а подоцна и англиски. Се стекнал со докторат во 1924 година. Од 1924 до 1929 година живеел во Франција и Италија, исто така, поминал една година во Лондон, Англија, од 1929 до 1930 година.
Како студент, тој објавувал есеи за Георг Тракл и Стефан Џорџ, и брзо воспоставил сериозен углед како научник, пишувајќи ерудитски студии на Вилијам Блејк и Хенрик Ибсен меѓу другите дела. Бил избран за претседател на Унгарската книжевна академија во 1933 година, на возраст од само 32 години, и го објави својот прв роман "Пендагонската легендата" (кој се заснова на неговото лично искуство на живеење во Британија) следната година. Неговата втора и најпозната работа, „Патникот и месечината“ ) излегла во 1937 година. Истата година бил и професор по литература на Универзитетот во Сегед .  Тој двапати бил награден со наградата Баумгартен, во 1935 и 1937 година.  Серб исто така преведувал книги од англиски, француски и италијански, вклучувајќи ги и дела од Анатол Франс , П. Г. Водхаус и Хју Валполе.
Во 1941 година објавил историја на светската книжевност која и ден денес е авторитативна. Исто така, објавил книга за теоријата на романот и за книгата за историјата на унгарската литература. Имајќи ги предвид бројните шанси да избегаат од антисемитското прогонство (до 1944 година), тој одбрал да остане во Унгарија, каде што неговиот последен роман бил објавен во 1942 година. Тоа било пренесено како превод од англискиот, бидејќи во тоа време не можело да се испечати "еврејска работа".
Во текот на 1940-тите години, Серб се соочил со зголемено непријателство поради неговата еврејска позадина. Во 1943 година, историјата на светската книжевност на Серб е ставена на списокот на забранети дела. За време на периодот на комунистичкото владеење, исто така бил цензуриран, со поглавјето за советската литература, а целосната верзија била повторно достапна само во 1990 година. Серб бил депортиран во концентрационен камп во Балф кон крајот на 1944 година. Обожавателите на неговиот обид да го спасат со фалсификувани документи, но Серб ги одбил, сакајќи да ја сподели судбината на неговата генерација. Тој бил претепан таму во јануари 1945 година, на возраст од 43 години. Тој бил спасен од неговата сопруга, Клара Балинт, која почина во 1992 година.
Работа
Серб е најпознат по своите академски дела за литературата. Во десет години пред Втората светска војна, тој напишал две монументални дела на книжевната критика, карактеризирани со брилијантен и ироничен стил наменет за образован читател, а не за академска јавност.
Легендата Пендрагон
Во својот прв роман, The Pendragon Legend, Серб им нуди на своите читатели претстава за Обединетото Кралство и нејзините жители. Англија, а посебно Лондон, годинава била домаќин на Серб и не само што му предлагала нови и интересни насоки за неговото истражување, туку му ја понудила и позадината за неговиот прв роман. Легендата Пендрагон е детективска приказна која започнува во Британскиот музеј и завршува во велшкиот замок. Авторот дава изглед на не-мајчин на земјата, на начин кој е во согласност со пародијата жанр.
Во Потрагата за чудесната: анкета и проблематична во современиот роман, Серб тврдел дека меѓу литературните жанрови тој претпочита и фантастичен роман. Тој ги спојува деталите за секојдневниот живот со секојдневниот живот со фантастични подвизи што ги нарекува "чудо". Во случајот на легендата Пендрагон, ова му овозможува на читателот катарзично искуство преку авантурите на унгарскиот филолог кој служи како протагонист на романот.
Патник и месечината или патување со месечината
Utas és holdvilág. Буквално, патникот (или патник) и Месечината, објавен во 1937 година, се фокусирал на развојот на главниот лик, Михали - светло и романтично, иако конфликтно, млад човек кој тргнал на меден месец во Италија со неговата нова сопруга Ерзи. Михали брзо ги открил своите бизарни детски искуства преку шише вино, алудирајќи на сет на навидум нерешени копнежи за еротизам и смрт, што Ерзи се чини дека само нејасно го сфати. Слободната дисхармонија меѓу младенците води кон одвоено само-признавање на Михали: тој не е подготвен да биде сопруг на Ерзи. Потоа ја остава својата сопруга за своето патување низ италијанската село и на крајот Рим - фигуративно следејќи ги пенливите фанатизми на неговата малолетничка имагинација, дури и повторно обземајќи врски со променети (и некои непроменети) пријатели од детството - сите меѓу импресивните странски пејзажи и чудна живост на нејзините жители. Серб го прославува егзотичниот култ на Италија, лајтмотив на илјадници писатели од минатото и сегашноста, пренесувајќи ги своите патни впечатоци за Италија, преку умот на неговиот ексцентричен протагонист, Михали. Серб ја истражува сосема меѓусебната поврзаност на љубовта и младоста во буржоаското општество.
Третата кула
Серб, исто така, објавил интересен дневник, „Третата кула“, раскажувајќи ги неговите патувања до градовите во северниот дел на Италија - Венеција , Болоња , Равена. Пред да се врати дома, тој го посетил Сан Марино, најстарата држава во Европа, а Монтале (Сан Марино) ја навестува титулата на книгата. Дневникот е поделен на ставови кои се алтернативни описи со неговите лични мисли.
Крани
Крани — село во Општина Ресен, во областа Долна Преспа, во околината на градот Ресен, сместено во близина на брегот на Големото Преспанско Езеро.
Потекло на името
Во врска со името на селото, Влоѓимјеж Пјанка пишува дека е етничко, образувано со помош на наставката „-ани“ од именката „крај“. Блиску на ова пишување се и усните преданија на кранци кои говорат дека тука некогаш живееле Украинци (како што во соседното село Арвати живееле Хрвати) и дека по етносот Украинци, подоцна селото го добило името Крани.
Географија и местоположба
Селото е сместено на околу 2,5 километри источно од Големото Преспанско Езеро, во една од подлабоките западни пазуви на планината Баба, во долината и средишниот тек на реката Шара (позната и како Арватска или Кранска Река, како што ја нарекуваат мештаните). Сместено е на надморска височина од околу 900 метри. Од општинското средиште, градот Ресен, е оддалечено 24 километри.
Нема податоци, ниту други сознанија дека селото некогаш било преместувано.
Крани се граничи со следниве села: со селото Сливница на север, со селото Арвати на исток, со Штрбово на југ и со водите на езерото на запад.
Атарот на Крани се простира на површина од 612 хектари (околу 6,12 км2) и зафаќа претежно рамничарско земјиште. Од вкупната површина на атарот: 445,8 хектари се обработливо земјиште, 99,8 хектари пасишта и 0,9 хектари шума.
Историја
Крани е старо етнички мешано село во кое отсекогаш сложно живееле православни Македонци и муслимански Албанци. Под различни облици на денешното име (Крахни, Крахани, Груни, Храни, Крајну и Крани) неговото постоење е забележано во повеќе извори од различни периоди.
Во XIX век, Крани се наоѓало во Битолската каза, нахија Долна Преспа, во Отоманското Царство.
До 1912 година, Крани било под турска власт, а во тој склоп и беговски чифлик. Во тоа време, кранци земале учество во четите на околните христијански села. Загинале двајца.
Во Првата балканска војна (ноември 1912), селото се нашло под српска власт, а во текот на Првата светска војна под бугарска окупација, со што се најде и во зафатот на Македонскиот фронт. Подоцна, со поместувањето на фронтот, низ селото поминале и војските на Антантата. Во текот на војната, кранци биле мобилизирани во војските на спротивставените страни. Во еден период од војната (1916-1918) жителите на Крани биле евакуирани во селата Љубојно и Брајчино.
По завршувањето на Првата светска војна, Крани повторно се нашло под српска власт. Во ова време, селото било во состав на општината Љубојно.
Во Втората светска војна селото паднало под окупација на фашистичка Италија (мај 1941 година), со што се нашло во составот на т.н. Голема Албанија, која успеала од албанското население во селото да основа своја вооружена единица под команда на Муса Крања и донекаде ги држела под своја контрола селата Арвати и Сливница. Во тоа време контролата над селото ја држеле балистите на Муса Крања. По капитулацијата на Италија (8 септември 1943) било слободна територија на НОАВМ. На 8 ноември 1943 година паднало под окупација на фашистичка Бугарија, под која останало до ослободувањето на 5 септември 1944 година. Во текот на оваа војна загинале 4 жители.
Со своја прва училишна зграда селото се здобило во 1925 година, во која меѓу двете светски војни учеле и децата од Арвати, Штрбово и Сливница, со електрична енергија во 1950 година (кога на реката Шара во селото Арвати била изградена мала хидроцентрала), со систем за наводнување во 1956 година, со задружен дом во 1952 година, со телевизиски прием околу 1970 година, со водовод во 1974 година, со амбуланта во 1975 година, со асфалтен пат во 1977 година, со телефонски приклучоци во 1988 година.
Стопанство
Својата издршка кранци секогаш ја обезбедувале преку поледелството и сточарството. Во рамките на поледелството најмногу се одгледувало жито (’рж, пченица, пченка, овес, јачмен, и др.). Одгледувале лозја и градинарски култури (компир, праз, домати, лук, кромид, зелка, бостан и др.). Во годините на задругарството се садело и тутун. Доста се одело на печалба во странство. Во рамките на сточарството најмногу се одгледувале волови, крави, биволи, коњи, овци и кози. Селото има услови за развој на поледелството и туризмот.
Туризам
Денес, Крани е едно од поголемите туристички места на Големото Преспанско Езеро. Во 1978 година, во некогашните цветни ливади и мочуришни места покрај брегот на езерото, било изградено летувалиште во чиј состав има хотел (сопственост на Министерството за внатрешни работи) и автокамп со ресторан и други придружни објекти (сопственост на АД „Агроплод“).
Автокампот Крани е целосно обновен и во него работи ресторанот „Капри“.
Население
Во текот на своето постоење, Крани го бележело следниот демографски развој: во 1519 година селото имало 18 христијански семејства (М. Соколовски); во 1865 година 50 муслимански куќи (Ј. Хан); во 1889 година имало 30 куќи и 227 жители (С. Верковиќ).
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Крани имало 180 Македонци христијани, 200 Албанци муслимани и 130 Роми. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Крани имало 598 жители.
Иако од Крани се иселил извесен број на населението, сепак населбата е голема и во 1961 година имала 1.050 жители, од кои 711 биле Албанци, а 336 жители Македонци, а во 1994 година 529 жители, од кои 373 биле Албанци, 136 Македонци и 20 други.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 361 жител, од кои 74 Македонци, 263 Албанци, 13 Роми и 11 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Крани:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Денешниве кранци се потомци на следниве постари крански семејства:
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1949 година, родови во селото се:
Ромски
Власи
Албански
Македонски
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Ресен, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Ресен.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Ресен. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Ресен.
Централна банка на Босна и Херцеговина
Законска регулатива
Во Дејтонскиот договор и во Уставот на Босна и Херцеговина, членот VII се однесува на Централната банка на Босна и Херцеговина. Во него стои дека таа е единствената овластена институција за издавање пари и за монетарната политика на целата територија на Босна и Херцеговина. Надлежностите на централната банка ги одредува парламентот. Притоа, во првите шест години по стапувањето на уставот во сила, централната банка немала право да дава кредити со печатење пари, т.е. функционирала како чист валутен одбор.
Платни системи
Системот за меѓубанкарскиот клиринг и порамнувања е организиран преку два платни системи со кои управува Централната банка на Босна и Херцеговина: системот на жиро-клиринг и системот на бруто порамнувања во реален период. Жиро-клирингот е систем за меѓубанкарски клиринг за трансакциите до 10 000 конвертибилни марки. Во системот учествуваат учесниците кои имаат одобрение за изведување на платниот промет и Централната банка на БиХ. Трансакциите кои одат преку жиро-клирингот се извршуваат истиот ден, а платните налози се извршуваат со утврдување на нето-позицијата на секој поединечен учесник како резултат на пресметката на сите побарувања и долгови на учесниците за секој клириншки циклус. Порамнувањата на нето-позицијата на учесниците во жиро-клирингот се врши во неколку термини во текот на денот: 9:30, 11:30, 13:30 и 15:30. Порамнувањето се смета за конечно и неотоповикливо во моментот кога се извршени нето-позициите на сите учесници. Во Босна и Херцеговина се користи децентрализирана мрежа на жироклиринг, т.е. постојат три подрачја на жиро-клиринг (Жироклиринг - бранша Сараево, Жироклиринг - бранша Бања Лука и Жироклиринг - бранша Мостар) и централен жироклиринг кој се наоѓа во Централната канцеларија во Централната банка на БиХ. За потребите на жироклирингот, Централната банка на БиХ има изградено банкарска телекомуникациона мрежа, односно сите учесници се поврзани со телекомуникациски линии на жироклиринг бранши и жиро-клиринг центар. Бруто порамнувањето во реално време е систем на меѓубанкарски клиринг кој се користи за трансакции над 10 000 конвертибилни марки, а за пониски износи се употребува опционално. Се работи за систем кој врши изедначување на платните налози помеѓу учесниците во реален период односно транасакции кои одат по пат на БРПР а се изврушуваат во истиот момент (доколку за нив постои покритие на сметката за порамнување). Системот е во функција секој работен ден од 08:00 до 16:00 часот. Системот на бруто плаќања во реално време системот ја користи омуникациската мрежа SWIFT, и тоа: MT102, MT103, MT202 и MT205. Централната банка на БиХ има донесено оперативни правила за системот на бруто порамнување во реално време и оперативни правила за жиро-клирингот. Централната банка наплаќа за трошоците за платните трансакции преку системот во реално време и жиро-клиринот, како и надомест за учество во платните системи. Плаќањето се врши со задолжување на учесниците на сметката на резервите кај главната единица или филијалата на Централната банка на БиХ.
Односи со меѓународните институции
Во декември 2020 година, Централната банка на Босна и Херцеговина ја презела улогата на фискалниот агент на Босна и Херцеговина кај ММФ од Министерството за финансии и трезорот на БиХ. Улогата на централната банка е дефинирана во меморандумот за членството на Босна и Херцеговина во Меѓународниот монетарен фонд, потпишан од Министерството за финансии и трезорот на БиХ. Улогата на Централната банка на БиХ како фискален агент вклучува:
По извештајот за остварениот напредокот, Фискалниот совет на Босна и Херцеговина доставува писмо со намери до ММФ и до централната банка, кое се упатува до ММФ за повлекување на средства. ММФ ја известува централната банка за износот на средствата, а министерството за финансии издава меница и ја доставува до централната банка, која гласи на соодветниот износ на одобрените средства, изразени во домашна валута. Откако средствата на аранжманот ќе станат расположливи на сметката на централната банка, се врши пренос на сметките на министерствата за финансии во БиХ според распоредот и дадените упатства. Достасаните обврски кон ММФ се извршуваат така што ММФ ја известува централната банка за износот на обврските. Централната банка ги известува министерството за финансии и управата за јавни приходи за да изврши пренос на потребните средства за подмирување на обврските од единствената сметка кај централната банка. На датата на достасување на обврските, централната банка обезбедува соодветна противвредност во странска валута и ги пренесува средствата според инструкциите на ММФ.
Стратегиски план 2016-20121
Стратегискиот план на Централната банка на БиХ за периодот 2016-2021 ги содржи следниве цели:
Монетарна политика
Монетарната политика на Босна и Херцеговина е регулирана со Законот за Централната банка на БиХ. Централната банка дејствува во рамките на аранжманот на валутен одбор со следниве одлики: Во Законот за Централната банка на БиХ стои дека вкупниот износ на монетарните обврски никогаш не смее да биде поголем од нејзините нето-девизните резерви. Монетарните обврски на Централната банка на БиХ се состојат од готови пари во оптек и домашните депозити на банките и другите резиденти. Според Законот за Централната банка, распределбата на профитот се врши во однос 60% на сметката на институцијата надлежна за буџетот на БиХ и 40% на општите резерви на Централната банка на БиХ. Во членот 27 od Законот за Централната банка на БиХ е предвидено дека почетниот капитал и општата резерва се еднакви на износот од 5% од вкупниот износ на монетарни обврски. Според Уставот на Босна и Херцеговина, Централната банка на БиХ е единствената институција овластена да издава пари и да ја води монетарната политика низ целата Босна и Херцеговина.
Ефелдер (Ајхсфелд)
Ефелдер (Effelder) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија.
Уметноста во 1520 година
1520 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Уметноста во 1521 година
1521 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Сеута
Сеута (шпански: Ceuta) e автономен град во Шпанија е една од шпанските ексклави кои се наоѓаат на брегот на Северна Африка. Зафаќа површина од 28 км2 и има 76.000 жители.
Политички статус
Градот се граничи со Мароко, со што таа држава полага право над градот. Се повикува на барање градот да биде под нејзина контрола, слично како во случајот со Гибралтар се наоѓа на шпанска територија, а е под британска контрола. Меѓутоа Владата на Шпанија и шпанскиот народ не се согласуваат, велејќи дека Сеута и Мелиља отсекогаш биле и ќе бидат шпанска територија.
Мајор
Мајор е офицер во војската. Тој претставува прв ранг меѓу високи офицери. Во повеќето земји, главниот е командант на баталјон или поделба, но исто така врши одредени командни и персонални должности во единиците на баталјонот и редовите. Исто така, во повеќето армии, добивање на ранг на главни се однесува на полагање на испитот или завршување на соодветното високо образование.
Се јавува за првпат во шеснаесеттиот век, но дури за време на граѓанската војна во Англија (1642-1651) за првпат беше рангирана меѓу рангирани офицери. До 19 век бил во употреба во сите армии од областа на англиското говорно подрачје и во некои други. Во тоа време ранг на мајор се развил во прва команда пред да се користи како командант на бојното поле, за разлика од ранг на капетан кој останал подреден и наменет за офицери - команданти на единици на ниво на компанија. Воведена е во српската армија во 1830 година. Општо земено, во сите армии, таа се состои од една ѕвезда и лента која укажува на висок офицер.
Во морнарицата, рангот мајор одговара на редовите на капетанот корпус.
Адем Кастрати
Адем Кастрати (1933, Карачево, Косово - 2000, Скопје) — албански сликар од Косово.
Животопис
Роден е во 1933 година во селото Карачево во Дардана, Косово, во големо дарежливо семејство, со патриотски активности и активности кои го сакаат образованието. Неговото семејство било познато по неговиот татко на овие простори, но и од страна на неговата мајка Дајкоч (неговиот чичко, беше политички дисидент и патриот Метуш Красниќи).
Сликар и професор по ликовна уметност, литературен творец, колекционер, маркер и издавач на популарната ризница, аналитичар на албанско-словенските и евро-светските односи. Тој припаѓа на првата генерација сликари по Втората светска војна. Бурните периоди во кои тој пораснал, созреал и се формирал како сликар, секако ќе остават голем белег во неговата активност. Неговото име е меѓу фигуративните уметници кои живееле и создавале дела во Југославија. Кастрати е еден од доајените меѓу албанските сликари во Северна Македонија.
Адем Кастрати имал повеќе самостојни изложби во Скопје, Урошевац, Приштина, Белград, Тирана, Гњилане, Париз, Женева, Минхен и др. Учествувал и на повеќе групни изложби: Љубљана, Загреб, Дубровник, Ниш, Палермо, Тирана, Париз, Архис (Данска) и др.
56 Овен
56 Овен (56 Ari) со ознака SX Овен (SX Ari) — променлива ѕвезда во соѕвездието Овен. Видлива е со голо око како слаба син-бела точка со појдовна величина од 5,79. Се проценува дека се наоѓа на далечина од 406 светлосни години (124 парсеци), сметајќи според паралаксата, и дека постепено се оддалечува со радијална брзина од +18 км/с.
Ова е магнетна хемиски непбична ѕвезда од силициумски тип и ѕвездена класа B9pSi. Има брз вртежен период од 17,5 часа кој се зголемува за околу две секунди на секои сто години. Набљудувањата на 56 Овен укажуваат на петгодишен период за прецесија на нејзината оска. Ѕвездата е прототип на класата наречена променливи ѕвезди од типот на SX Овен, кои се вртежно променливи ѕвезди со силни магнетни полиња. Сјајноста ѝ се колеба од 5,75 до 5,81 величини, со цикличен период кој одговара на вртежната стапка.
Дуќан на ул. „Стив Наумов“ бр. 8 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Стив Наумов“ бр. 8''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Уметноста во 1522 година
1522 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Акбулак, Казахстан
Акбулак е село во покраината Алмати во југоисточен Казахстан.
Тенорио (вулкан)
Вулканот Тенорио (Volcán Tenorio) - неактивен андезитски стратовулкан во северозападна Костарика. Тој е главната географска одлика на истоимениот Национален парк Вулкан Тенорио.
Топонимија
Името потекнува од хоротешката легенда за Ескамека и Тенори. Името во неговиот сегашен облика за прв пат се споменува во документот од 1744 година, понатаму во 1745 година од историчарот Леон Фернандес Бониља.
Физички аспекти
Составена е од четири вулкански врвови и два кратери-близнаци, еден од кратерите понекогаш се нарекува вулкан Монтезума. Географската творба зафаќа површина од 225 км2. Во најниските области има савана, дождовна шума во средните области и облачна шума на врвот.
Реките Тенорио, Тенорито и Мартирио имаат свој извор во овој вулкан.
ПЗУ „Филип Втори“
ПЗУ „Филип Втори“ е единствената специјализирана болница по кардиохирургија во Македонија која е основана на 1 март 2000 година. Основач, сопственик и менаџер е Академик д-р Жан Митрев.