cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Белоруско-полска администрација на Минск
Настани од 20 февруари
На 20 февруари 1918 година, Советот на Себелорускиот конгрес продолжил да создава белоруски државни структури во Минск. Проширен еден ден претходно, Извршниот комитет се прогласил за највисок орган во Белорусија: Белоруската регионална канцеларија. Командантот на Минск К. Езовитов, назначен од Извршниот комитет на Советот на Себелорускиот конгрес, издал наредбата за воведување воена состојба.
Настани од 21 февруари
Околу полноќ во ноќта на 20-21 февруари, полската војска во Минск ја добила веста дека раководството на I полски корпус испратило на помош две офицерски легии, кои броеле околу половина илјада луѓе. Полјаците почувствувале дека нивната позиција во градот се зајакнува и на 21 февруари во 4 часот наутро ја окупирале железничката станица Варшавски (Александровски), која се наоѓала на територијата на белоруската зона. Сепак, ниту полскиот 1 корпус ниту белорускиот 4 корпус немале време да пристигнат во Минск пред Германците.
На 21 февруари, Извршниот комитет на Советот на Првиот себелоруски конгрес ја издал Првата уставна грамота на народите во Белорусија, во која тој се прогласил за привремена власт на Белорусија. Осврнувајќи се на правото на народите на самоопределување, авторите на повелбата тврделе дека моќта во Белорусија треба да се формира по волја на народите што ја населуваат земјата. Овој принцип морало да се имплементира преку демократски избори на Себелорускиот конститутивен совет. Извршниот комитет го создал Народниот секретаријат на Белорусија и за нејзин претседател го назначил Јосиф Воронко. Во писмото за прв пат не се споменува автономија и потребата да се остане дел од федерална Русија. Нејзиниот текст на белоруски и руски бил залепен низ целиот Минск.
Полјаците од Минск не ја признале новата белоруска влада. Полскиот совет на земјата целосно ги игнорирал сите белоруски организации.
Во меѓувреме, во 11 часот, во градот влегле германските кирасири, а набргу потоа и други трупи. Реакцијата на нивното доаѓање била мешана, главно претпазлива. Германците биле особено пречекани од многу Евреи од Минск. Полскиот совет усвоил резолуција да ги поздрави формално и студено. Полјаците, заедно со претставниците на белоруските десничарски организации, формирале добредојдена делегација, во која учествувале Е. Ивашкевич, И. Виткевич и С. Нагурски, а од белоруска страна биле Роман Скирмунт и Павел Алексјук. Германците им рекле дека доаѓаат по барање на генералот Довбор-Мусницки. Белоруско-полските делегати го сметале тоа за малку веројатно, но по некои сомнежи решиле да ја пренесат власта над градот на Германците, а конечната одлука ја оставиле на шефот на I полски корпус.
Резултати
Полјаците, кои го окупирале поголемиот дел од Минск и ги принудиле Белорусите да заминат во дефанзива, не биле во можност да ја искористат оваа акција политички. Некои од нив изразиле задоволство од доаѓањето на Германците и ги сметале болшевиците за многу поголема закана. Друг дел верувал дека новата окупација ќе биде уште еден удар за полскиот идентитет на оваа земја. Загубите на полската страна како резултат на акцијата биле мали - еден офицер и неколку војници загинале а 17 лица биле повредени.
Белоруските акции немале вистински резултат, бидејќи целата моќ во Белорусија била во рацете на командата на германската армија. На 22 февруари било наредено полските единици да го напуштат Минск, а на белоруските единици да го положат оружјето. За да не ги комплицираат односите со Русија, Германците не ја признале белоруската влада, го окупирале седиштето на Народниот секретаријат, го реквизирале неговиот имот, ги симнале белоруските национални знамиња од зградите и им забраниле на службениците да го напуштат градот. Сепак, на крајот на февруари, дошло до преговори меѓу Секретаријатот и германската воена администрација, како резултат на што напаѓачите ја признале владата на Воронко како претставник на белоруското население. Германците му дозволиле на Секретаријатот да врши законски активности на територијата на регионот Минск, главно во областа на создавање локална администрација, училишта и издаваштво.
Настаните во Минск на 19-21 февруари 1918 година биле еден од првите вистински успеси на претставниците на белоруското национално движење, како и еден од првите случаи кога белоруските воени формации презеле иницијатива, ја започнале борбата и ги исполниле своите должности. . Политичките одлуки кои биле донесени тогаш - создавањето на првата белоруска влада, Народниот секретаријат - многу помогнале за формирањето на белоруската државност. Последица на ова било прогласувањето независност на Белоруската Народна Република на 25 март 1918 година.
Од првите денови на германската окупација, болшевичките организации започнале подземни активности. На 28 февруари 1918 година, во Минск се одржал нелегален состанок на иницијатива на група болшевици, на кој бил избран подземниот комитет на Минск, реорганизиран во април 1918 година во Подземен регионален комитет на Минск на РКП (б). Во Декларацијата „До белоруските работници и селани“, усвоена на 14 април 1918 година од II конгрес на Советите на Западниот регион, прогласувањето независност на Белоруската Народна Република било оквалификувано како контрареволуционерна акција, а оние што барале остварување на нејзиниот државен суверенитет – како „непријатели на советската социјалистичка моќ“. Главната содржина на тактиката на болшевиците останала употребата на сила во борбата
Битолска тврдина
Битолската тврдина (наречена и Џепане, од тур. cephane, во слободен превод мунициија, односно барутана или арсенал ) претставува споменик на културата од прва категорија во Македонија. Таа е изградена во 1876 година во форма на крст со вградени четири уникатни објекти од делкан камен. Објектот е сместен во битолската касарна. Објектот, кој е врвно архитектонско остварување на смилевските мајстори, кои иако по нарачка на валијата го изградиле во форма на крст, е место за културни настани и туристичка атракција. Во минатото Џепането ретко кој го посетил со оглед на тоа дека во времето на ЈНА бил магацин за оружје и се чувал како воена тајна, заштитен со стражарници, бодликави жици и замандалени челични порти, но денес со затворањето на касарната и давање на општината во владение, објектот е отворен за посети и за поголеми инвестирања.
Легенда
Според истражувањето на битолскиот археолог Стевче Тодоровски, тврдината ги крие тајните симболи на смилевските мајстори. Објектот бил граден во време на битолскиот валија Ќоса Ахмет Зеки-паша, кој им понудил пари на мајсторите кога ја доградиле барутаната. Но, тие одговориле: „...преплатено е валија, за света работа пари не земаме“. Валијата не сфатил што кажуваат, но подоцна неговиот писар му покажал дека од спротивниот објект се гледа одлично изѕидан христијански крст формиран од обиколните ѕидови и згради. Дури и во ѕидот на еден од објектите мајсторите на камен изделкале крст, косо поставен за да не паѓа веднаш в очи.
Долна Бара (Гарван)
Долна Бара — археолошко наоѓалиште во радовишкото село Гарван. Наоѓалиштето претставува викус од доцноантичкото време и средновековна населба.
На 1 км североисточно од селото, во коријата Осојница, на една блага височинка со површина од 200 x 100 м се наоѓа градежен материјал, парчиња од тегули и имбрекси.
1678 во уметноста
1678 година во уметноста содржи некои значајни настани.
На место, граѓанине покорен
„На место, граѓанине Покорен!“ (српски: На место, грађанине Покорни!) – југословенски филм од 1964 година, во режија на Радивоје Лола Ѓукиќ. Главните улоги ги толкуваат: Мија Алексиќ, Вера Илиќ-Ѓукиќ, Миодраг Петровиќ-Чкаља, Ѓокица Милаковиќ, Љуба Тадиќ, Михајло Викторовиќ, Бранка Митиќ, Олга Ивановиќ и Јовица Војиновиќ.
Синопсис
Во филмот е прикажан животот на Цуле Покорни, мал, исплашен и покорен граѓанин. Тој е економист преокупиран со идејата да го направи општеството подобро и побогато. Покрај него, во филмот е прикажан и животот на неговото семејство, како и на двајцата најдобри пријатели: Амазонецот, кој е новинар, и политичкиот раководител Младен, кој се пробива низ животот со помош на економски малверзации...
Горица (Велмеј)
Горица — археолошко наоѓалиште во охридското село Велмеј, Општина Дебрца. Претставува населба од развиениот среден век.
Се наоѓа на околу 2 км западно од селото, на потегот меѓу Грко Поле и Велмеј. Ова е всушност најсеверната од трите „горици“ - тумби што се протегаат на овој простор. Најсеверната има зарамнет врв кој, според остатоците на групации камења по рабовите, сигурно бил утврден во облик на неправилен круг со пречник од околу 50 м. По површината наместа се среќаваат фрагменти од средновековни керамички садови.
Еферско Езеро (амт)
Еферско Езеро (Oeversee) — општинска заедница во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Тарп.
Општинската заедница Еферско Езеро се состои од следниве општини:
Христијан Тодоровски-Карпош
Христијан Тодоровски-Карпош (, 3 септември 1921 — 7 февруари 1944, Билјача, Прешевско) — македонски комунист и истакнат македонски партизан од НОВ. Бил прогласен за Народен херој на Југославија на 29 јули 1945 година, како еден од првите борци од Македонија кои го добиле тоа одликување (заедно со Стеван Наумов - Стив, Орце Николов, Страшо Пинџур, Мирче Ацев и Кузман Јосифовски - Питу).
Животопис
Како ученик станал член на СКОЈ уште од 1939 година. Поради неговите прогресивни идеи, бил избркан од средното училиште и не му било допуштено да се запише во било кое друго средно училиште во тогашното Кралство Југославија.
Учество во НОБ
Во 1941 година учествува во прибирање на оружје, растурање на памфлети и дистрибуција на билтенот „Дедо Иван“, кој бил издаван од страна на градската партизанска организација.
Се истакнал како организатор на Народноослободителната антифашистичка војска на Македонија (НОАВМ). Бил член на Козјачкиот партизански одред од 12 октомври 1941 година и член на партизанскиот штаб од Куманово. Откако одредот бил разбиен, преминувал во Вториот јужноморавски одред и Кукавичкиот одред, наизменично (1942-43). На 26 јуни 1943 година станал командант на Кумановскиот партизански одред, коj постепeно нараснувал и на 1 декември 1943 година бил официјално преименуван во Прв кумановски баталјон „Јордан Николов – Орце“.
Бил убиен од страна на бугарскиот окупатор на 7 февруари 1944 г. за време на нападот на бугарското воено и полициско упориште во селото Билјача, Прешевско.
Во негова чест се испеани неколку партизански песни: „Битка се бие кумановско поле“, „Давај ме, мила мамо, давај ме“ и „Горо ле, горо зелена“. Покрај тоа, Ацо Шопов му посветил две песни од својата стихозбирка „Песни“ од 1944 година: „Карпош“ и „Борбата на Дренак“, а го спомнува и во „Марш на Трета македонска бригада“, напишана исто така во 1944 година.
Исто така, една од општините во Скопје, Општина Карпош, го добила името во негова чест.
Галерија
Биста на народниот херој Христијан Тодоровски - Карпош пред истоименото училиште во селото Драгоманце
Црква „Св. Атанасиј“ - Визбегово
Свети Атанасиј претставува главна црква во скопското село Визбегово. Градена е во поново време од самопридонес на жителите на селото. Во црковниот двор се сместени и селските гробишта. Главниот патронат на црквата се слави на Атанасовден на 31 јануари секоја година.
1679 во уметноста
1679 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Песната на Бернадет (филм)
„Песната на Бернадет“ (англиски: The Song of Bernadette) - американски филм од 1943 година, во режија на Хенри Кинг (Henry King) по сценариото на Џорџ Ситон (George Seaton), засновано врз истоимениот роман на Франц Верфел (Franz Werfel). Главните улоги ги толкуваат: Џенифер Џоунс (Jennifer Jones), Чарлс Бикфорд (Charles Bickford), Вилијам Ејт (William Eythe), Винсент Прајс (Vincent Price). Ова е биографски филм за Бернадет Субирус на која во 1858 година 18 пати ѝ се прикажала Богородица, а која подоцна, во 1933 година, била прогласена за светица. Филмот постигнал голем успех кај критиката и кај публиката, а освоил четири награди „Оскар“: за најдобра главна глумица (Џоунс), за надобра сценографија во црно-бел филм, за најдобра фотографија во црно-бел филм и за најдобра оригинална музика. Исто така, на првото доделување на наградите „Златен глобус“, кое се одржало во 1944 година, филмот победил во три категории: режија, најдобар игран филм и најдобра глумица (Џоунс).
NGC 3879
NGC 3879 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3879 се споменува и како UGC 6752, MCG 12-11-40, CGCG 334-51, IRAS 11441+6939.
Откривање
Објектот е откриен на 7 април 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3879 е од видот Sd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3879 има привидни димензии од 2,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 3879 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36743. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 25; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4393. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1411.
1680 во уметноста
1680 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Рамадан Рамадани
Рамадан Рамадани (1972, Скопје) — македонски писател и колумнист од албанска националност.
Творештво
Рамадани бил долгогодишен активист во повеќе формални и неформални граѓански иницијативи. Своите дела ги објавува на албански и на македонски јазик во Македонија и во другите балкански земји. Своите раскази ги објавувал во „Окно“ и во „Jehona e Re“. Во 2019 година ја објавил книгата на албански јазик „Thërime“, а истата година ја објавил книгата со колумни на македонски јазик „Капиџик“. Покрај нив, ја напишал и збирката со кратки раскази „Трошки“. Три негови кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „Џинџуџе во земјата на афионите“ (Темплум, 2022).
Фехер (езеро)
Езерото било официјално споменато за првпат во 1075 година. Реката Тиса редовно ја преплавувала областа до почетокот на 19 век. Езерото еднаш припаѓало на типични солени езера од Панонската Низина. Вообичаената придобивка од овие плитки солени езера е што нивната вода е заматена од колоидалните соли на вар и и сиво-белиот карбонски варовник се акумулира на дното од езерото. Кога дното ќе се исуши, како што тоа го прави често, солта „цвета“ на дното.
ФК Сампдорија
Историја
Сампдорија го освои скудетото во сезоната 1990-91, и тоа до денес останува нивниот единствен наслов шампион на Италија. Клубот има четири наслови во италијанскиот куп освоени во 1985, 1988, 1989, и 1995 година. Исто така Сампдорија има една титула и во Купот на победниците на куповите освоена во 1990 година и има играно во финалето на Лигата на шампионите во 1992, каде биле поразени од Барселона со 1-0 по продолженијата откако натпреварот завршил нерешено во регуларниот тек.
Најголемите успеси на Сампдорија по враќањето во Серија А беа во сезоните 2004-05 и 2009-10. Во сезоната 2004-05 тие го освоија 5-тото место во Серија А и изборија настап во Купот на УЕФА. Истата таа сезона "за влакно" им побегна 4-тото место и настап во Лигата на шампионите по подолго време, но во последното коло неуспеаа да ја победат Болоња и ја загубија трката за четвртото место од Удинезе.
Но сепак, тоа што не им успеа тогаш им успеа 5 години подоцна кога Сампдорија го освои 4-тото место во Серија А во сезоната 2009-10. Тоа значеше настап во квалификациите за Лигата на шампионите следната сезона, каде тие се сретнаа со германскиот Бундеслигаш Вердер Бремен. Во првиот натпревар во Германија, Вердер победи со 3-1, но во реваншот Сампдорија возврати со ист резултат по што се играа продолженија. Во нив одлучувачки беше голот на Клаудио Пизаро во 100-тата минута со кој Сампдорија беше елиминирана и неуспеа да стигне до групната фаза. Ова беше само најава за лошата сезона која следуваше, па по крајот на сезоната 2010-11 Сампдорија повторно испадна во Серија Б.
Во мај 2012 тимот се враќа во Серија А со победа во плеј-оф финалето против Варезе со 4-2 вкупен резултат.
Познати поранешни играчи
Италија
Англија
Аргентина
Србија
Франција
Германија
Холандија
Бразил
Ирска
Шкотска
Словенија
Шпанија
NGC 6224
NGC 6224 — елиптична галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6224 се споменува и како UGC 10555, MCG 1-43-2, CGCG 53-10.
Откривање
Објектот е откриен на 15 јуни 1887 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6224 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 6224 има привидни димензии од 1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 48 м 18,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +6° 18' 44"".
Други поделби
Проучување на NGC 6224 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 59017. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 202; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 396. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1056.
Омар Абдула ал-Кундузи
Омар Абдула Ал Кундузи е државјанин на Авганистан, кој беше задржан во вонсудски притвор во логорите Гвантанамо на Соединетите Американски Држави, во Куба.
Антитерористичките аналитичари на Здружената оперативна група Гвантанамо проценуваат дека Ал Кундузи е роден во 1979 година, во Кундуз, Авганистан.
Чикаго трибјун известува дека иако е роден во Авганистан, тој го живеел најголемиот дел од својот живот пред да се врати во Авганистан во 2001 година, живеејќи во Саудиска Арабија, каде што неговите родители биле луѓе кои работат во туѓина.
Ослободување
Во 2007 година, Умар Абдула Ал Кундузи е ослободен од Гвантанамо.
На 25 ноември 2008 година, Министерството за одбрана објави список кога биле вратени некои заробениците од Гвантанамо. Според тој список, тој е вратен во затворот, на 12 декември 2007 година.
Центарот за уставни права известува дека сите Авганистанци кои биле репатрирани во Авганистан од април 2007 година биле испратени во авганистански притвор во американското изградено и надгледувано крило на затворот Пул-е-Чархи во близина на Кабул.
Дечани
Дечани — град и општина во округот Ѓаковица во Западно Косово. Тоа е планинска област која граничи со Црна Гора и Албанија. Има вкупно 36 села. Територијата на општината е 371 км2.
За време на војната 1998-1999 година, Дечани беше едно од упориштата на Ослободителната војска на Косово (ОВК), а потоа доживеа голема катастрофа и уништување на инфраструктура од страна на српските воени и паравоени сили. Голема реконструкција и обнова се случува со помош на меѓународните агенции и поддршка од дијаспората на косовските Албанци. Таа е широко позната (главно меѓу српското население), бидејќи манастирот Високи Дечани на Српската православна црква се наоѓа на територија на оваа општина.
Марица Косановиќ
Марица КосановиЌ, родена Тесла (Смиљан, 1858 - Загреб 1938), полиглот и публицист, сестра на Никола Тесла и мајка на Сава Косановиќ.
Животопис
Од сите сестри и роднини Никола најмногу се допишувал со Марица. Во едно од писмата, сестра му му напишала: "Во Плашко на 25.6.1894 ... За овие неколку години од како ти го прослави, потскокна Српството во цена пред странските народи, а и Хрватите мораат да вовлекуваат рогови во се. Секако не смеат да ти кажат повеќе дека си Хрват, туку секаде велат, "наш поносен, наш голем земјак."..." ("У Плашком 25.6.1894. ... За ово неколико година од како га ти прослави, поскочило је Српство у цијени пред странијем народима, а и Хрвати морају увлачити роге у се. Свакако не смију ти рећи више да си Хрват, него свуда веле, "наш дични, наш велики земљак."...").
Дахомски Амазонки
Дахомските Амазонки или Мино биле Фонски женски воен полк на Кралството Дахомија (денешен Бенин) кој траел до крајот на 19-от век. Тие биле така именувани од страна на западните набљудувачи и историчари поради нивната сличност на полумитските Амазонки на античка Анадолија и Црното Море.
Настанок
Кралот Уегбаџа (владеел од 1645 до 1685), третиот крал на Дахомија, се смета дека првично ја започнал групата која ќе станат Амазонки како кор на ловци на слонови наречен гбето.
Синот на кралот Уегбаџа, Агаџа (владеел од 1708 до 1732), воспоставил женски телохранители вооружени со мускети. Европските трговци го протоколирале нивното присуство. Според традицијата, Агаџа ги развил телохранителите во милицијата и успешно ги користел во поразот на соседното царство Сави во 1727. Групата женски воини биле нарекувани Мино, што значи "Нашите Мајки" во Фонскиот јазик, од страна на машката армијата на Дахомија.
Регрутација
Гезо регрутирал и мажи и жени војници од странски затвореници, но исто така биле регрутирани и слободните Дахомски жени, некои запишани како многу млади. Други докази покажуваат дека Мино биле регрутирани од редовите на "ахоси" ("сопругите на кралот") коишто често ги имало и стотици. Некои жени во Фонското општество станале војници доброволно, додека другите биле недоброволно запишани од нивните сопрузи или татковци кои се пожалиле на кралот за нивното однесување.
За членството во Мино биле важни агресивни карактерни црти за целите на војната. За време на нивното членство не им било дозволено да имаат деца или да бидат дел од брачниот живот (иако тие биле законски во брак со кралот). Многу од нив биле девици. Полкот имал полусвет статус, кој бил испреплетен со Фонското верување во Водун. Мино биле обучени со интензивна физичка вежба. Дисциплината била нагласена. Служејќи во Миното им понуди на жените можност да се "искачат на позициите на команда и влијание" во средина структурирана за поединечна еманципација.
Борба и структура
Жените-војници биле строго обучени, им биле давани униформи, и биле опремени со Дански пиштоли (добиени преку трговијата со робови). До средината на 19-от век, тие нумерирале меѓу 1000 и 6000 жени, околу една третина од целата Дахомска армија, според извештаите напишани од страна на посетителите. Извештаите исто така, истакнале дека жените војници претрпеле неколку порази, но дека тие биле постојано проценувани како посупериорни во однос на машките војници во делотворноста и храброста.
За жените-војници се тврди дека биле структурирани во паралела со војската како целина, со централно крило (телохранителите на кралот) флангите од двете страни, секоја под посебни команданти. Некои докази тврдат дека секој машки војник имал Миноска партнерка.
Во вториот период, Мино биле вооружени со Винчестер пушки и ножеви. Единиците биле под женска команда. Заробениците, кои паднаа во рацете на Мино често биле обезглавени.
Конфликт со Франција
Европското вмешување во Западна Африка се засили во текот на втората половина на 19-от век, а во 1890 кралот Беханзин почнал борба против француските сили во текот на Првата Француско-Дахомејска војна. Според Холмс, многу од француските војници кои се бореле во Дахомија се двоумеле пред да пукаат во Мино. Како резултат доцнењето доведе до многу француски жртви.
На крајот на краиштата, биле послаби од Легијата на странците, кои биле вооружени со супериорно оружје, вклучувајќи и митралези, заедно со коњаници и морска пешадија, французите нанесиле жртви кои биле десет пати полоши на Дахомската страна. По неколку битки, французите победиле. Легионерите подоцна пишувале за "неверојатната храброст и смелост" на Амазонките. Последната преживеана Амазонка на Дахомија се смета дека е жена по име Науи која починала во 1979 година.
Бегалец (роман од Гратц)
Дејството во книгата кружи околу три главни ликови од три различни епохи: нацистичка Германија, Куба од 1990-тите и модерна Сирија. Јозеф Ландау е германски Евреин којшто во 1930-тите се обидува да побегне од Германија во Куба. Изабел Фернандез е кубанска девојка во 1994 година, која што се обидува да избега од кризата со глад во Куба, по распадот на Советскиот Сојуз, во САД. Махмуд Бишара е сириски младинец чија што куќа е уништена од проектил во 2015 година и неговото семејство одлучува да побара азил во Германија. Делото доби позитивни критики и пофалби за стилот и точноста на историските податоци. Исто така, се најде и на листата најпродавани книги на The New York Times. Негови романи со слична тематика се Затвореникот Б-3087 и Сојузници.
Изабел Фернандез
Изабел Фернандез во 1994 година има 11 години. Таа расте во Хавана, под комунистичкиот режим на Фидел Кастро. Изабел е длабоко врзана за нејзиното кубанско наследство, особено преку нејзината музика. Таа се соочува со еден проблем. Изабел не може да го следи кубанскиот ритам наречен клав, за којшто мисли дека би требало природно да им лежи на Кубанците. Изабел презема голема одговорност за своето семејство поради пресвртот во којшто ќе се најде. Кога нејзиниот татко, Џералдо, е загрижен дека полицијата доаѓа по него на протести, Изабел го собира своето семејство и другото семејство, Кастиљос, за да одат со брод до Мајами и да избегаат од угнетувањето на Куба. Таа ја заменува својата труба за бензин за бродот. Меѓу луѓето кои ѝ се придружуваат на Изабел на патувањето е и нејзиниот дедо Лито, за којшто на крајот се открива дека е Маријано Падрон, кубанскиот офицер што пред неколку децении го спречил Јозеф да влезе во Хавана. Изабел поминува голем дел од опасното патување глумејќи возрасна. Таа се грижи за нејзината мајка Тереза, бремена во осми месец, го спасува Сењор Кастиљо кога брановите ќе го исфрлат во морето, поминува голем дел од патувањето немилосрдно исфрлајќи вода од нивниот брод за да можат да го продолжат своето патување. Исто така, се справува со прилично голем дел од траумата што ја забрзува оваа зрелост: две години пред тоа, нејзината баба Лита се удавила за време на циклон во Хавана, а на ова патување со брод, најдобриот пријател на Изабел, Иван, е убиен во водата од ајкули. И покрај нејзината тага, Изабел може да истрае и да го води своето семејство да стигне до бреговите на Мајами. На крајот од книгата, Изабел може повторно да се поврзе со своето наследство кога нејзиниот голем вујко Гилермо ѝ дава нова труба, а Изабел почнува да следи клав.
Махмуд Бишара
Махмуд Бишара во 2015 година има 12 години и живее во Алепо, Сирија со неговиот татко Јусеф, неговата мајка Фатима, неговиот 10-годишен брат Валид и неговата малолетна сестра Хана. Махмуд веќе има големо искуство во справувањето со траумите од војната, бидејќи Сириската граѓанска војна веќе беснее четири години на почетокот на приказната на Махмуд. Махмуд учи да се справи со овие услови со преземање заштитна улога над Валид и со учење да биде „невидлив“, држејќи ја главата надолу и осигурувајќи се дека никој не го забележува. Со ова прашањето дали е подобро да се биде невидлив или видлив, Махмуд се соочува во текот на романот додека неговото семејство патува од Сирија во Германија. Тој разбира дека тоа што е незабележано му помага да избегне неволји, но исто така почнува да ги гледа проблемите со тоа што останува невидлив, бидејќи тоа ги спречува добрите луѓе да ги забележат и да пружат помош. Махмуд конечно ја гледа моќта на видливоста кога ќе одлучи да излезе од унгарскиот притворен центар и да ги води другите бегалци на 12-часовен марш до Австрија. Ова добива големо медиумско внимание, а Австријците ги пречекуваат на граница со храна, вода и лекови. На тој начин Махмуд ја препознава важноста да се биде видлив, а неговата приказна, исто така, ја зголемува видливоста за многуте сириски бегалци на коишто и понатаму им е потребна помош. Како Јозеф, и Махмуд е принуден да направи тежок избор што ја покажува неговата зрелост и тежината на неговата одговорност. Додека Махмуд и неговото семејство патуваат од Сирија во Германија, тие остануваат заглавени во Средоземното Море поради превртување на нивниот брод во водата. Кога ќе помине друг гумен чамец кој нема простор за неговото семејство, тој им ја нуди Хана за да се осигура дека таа може да преживее. Ова е одлука што ниту еден 13-годишник не треба да ја донесе, но тешкото патување на Махмуд бара тој да го преземе овој товар. На крајот, Махмуд и неговото семејство стигнуваат безбедно до Германија и се примени од семејството домаќин, постариот Саул Розенберг и неговата сопруга, Рути - малата сестра на Јозеф, која го преживеа холокаустот неколку децении пред тоа благодарение на саможртвата на Јозеф. Сепак, Хана е изгубена и никаде ја нема, се претпоставува дека е изгубена или мртва.
Славјанка Аксал
Славјанка Аксал (турски: Slovonija Aksal)(1941, с. Баратлие,Крива ПаланкаМакедонија) е истакната македонска писателка, поетеса, критичар и преведувач.
Животопис
Славјанка Аксал е родена на 17 септември 1941 год. во село Баратлие'кривопаланечко во сиромашно семејство. Основно училиште завршила во родното место, а средно образование стекнала во гимназијаГоце Делчев,Куманово.Студирала на Филолошкиот факултет во Скопје во групата на јужнословенска книжевност. Родена е во сиромашно земјододелско семејство. Татко и се викал Стојко и работел како земјоделец, а мајка и Славка била домаќинка.Кога Славјанка имала 7 години нејзините родители се разведеле. По две години во 1953 година мајка и се омажила во соседното село Милутинце,додека татко и останал неженет. Денес Славјанка има една родена сестра, две полу сестри и тројца полубраќа, од вториот брак на својата мајка. Нејзината пет години помала сестра заминала да живее со својата мајка, па така Славјанка останала да живее со својот татко Стојко и своите изнемоштени баба и дедо(Славе и Стојка). Уште мала покажала интерес кон книгите и учењето. Дедо и Славе прв покажал интерес да и помогне на својата внука во учењето. И покрај сиромаштијата и макотрпната работа по кривопаланечките полиња тој одвојува време да и помогне на својата внука, "Ке седневме со дедо ми во одајата, во старата трошна куќа а тој ќе почнеше да ми раскажува некои приказни за познати македонски револуционери. Од сите приказни најинтересна ми беше онаа за револуционерот Јован Пиперката.Ке седнев до него и внимателно го слушав. А тој раскажуваше и раскажуваше..Тие спомени ми останаа врежани во умот и денес кога ќе се присетам..." - извадок од "Автобиографијата на Славјанка Аксал". Уште на мали нозе била приморана рамо до рамо со својата баба да работат по жетварските полиња, да го пасат добитокот. Сето ова не и било пречка на Славјана во нејзината едукација, напротив таквата социјална состајба и била мотивација да продолжи со своето школување. По неколку месечното учење во петто одделение во основното училиште во Ранковци го повикуват нејзиниот татко на разговор. Таа во тој момент била исплашена бидејќи мислеа дека сторила нешто лошо, но тоа било само за да нејзината наставничка да го запознае родителот со знаењето и вештините кои ги поседувала таа и  да го посоветува татко и за понатамошното образовање на неговата ќерка. Таа му предложила да ја запише во гимназијата во Куманово по завршувањето на осмо одделение. Прво тој не прифатил но подоцна се предомислил и до нел одлука да ја запише својата ќерка во гимназијата"Гоце Делчев" во Куманово.
Аженски Врх
Аженски Врх (словенечки: Aženski Vrh) — населба во Општина Горња Радгона во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Историја на книжевноста
Историја на книжевноста или историја на литературата го проследува развитокот на литературата и литературните процеси во контекст на цивилизацискиот развој на човештвото. Настојува да прибере што повеќе податоци за литературните состојби на определен период, има научноистражувачки карактер, во постојана потрага е на нови текстови од архивската граѓа, кои би придонеле за расветлувањето на дадениот период. Оваа наука настојува да ги протолкува сложените врски и односи на литературата и општеството. Може да биде фкусирана на различни подрачја: историја на оддела (национална) литература, споредбена (компаративна) литература и општа (светска) историја на литературата.
Асиро-вавилонска литература
Пред три илјади години на територијата на денешен Ирак, меѓу реките Тигар и Еуфрат (Месопотамија) постоело Асиро-Вавилонско Царство. Таму, главни културни центри биле градовите Вавилон и Урук. Вавилонската кула била величествена архитектонска градба, храм кој достигнувал до „облаците“ за да им се приближи човекот на боговите. (Во „Библијата“ има приказна за градењето на Вавилонската кула).
Усното творештво создавано на сумерски јазик се претпоставува дека било запишано околу 2000 п.н.е., а создавано стотици години пред тоа. Записите се пронајдени при крајот на 19 век, во библиотеката на еден храм во градот Нипур. Пронајдени се циклуси песни од кои најинтересни се песните за Гилгамеш. Тие претставуваат еден вид епска поема.
„Гилгамеш“ е јуначко-митолошки еп (епска поема).
Дел од песните имаат историска содржина во кои е опишана војната меѓу градовите Урук и Киш. Војската на Урук ја предводел Гилгамеш, а војската на Киш - Акој. Војната е прикажана многу реалистички. Другите песни имаат митолошки карактер и во нив се претставени многу сумерски богови и божици, како и борби со чудовишта. Еден дел од песните се рефлексивни - исполнети со мисли за животот и смртта, бесмртноста и славата.
Епот за Гилгамеш се состои од 12 плочи, 12 пеења, кои може да ги поделиме на два дела, две тематски целини: Бесмислено е да бараме вечен живот, но нашите дела можат да нè направат бесмртни - тоа е идејата во поемата.
Индиска литература
Меѓу најстарите пишани текстови зачувани до денес се и Ведите, напишани на древен ведски јазик - санскрит. Тие се дел од таканаречената индиска книжевност. Името на Ведите потекнува од зборот „вид“, што на санскрит значи: увид, знаење. Еден од најголемите непријатели на човекот, се тврди во Ведите, е незнаењето. Се смета дека постоеле 108 Веди, но денес се останати само четири: Ригведа, Самаведа, Јаџурведа и Атхарваведа. Во нив е содржан целокупниот поглед на светот на еден стар народ. Химните содржани во Ведите се исполнети со радост и восхит за постоењето, а видливиот свет се смета дека опфаќа само една четвртина од целокупното постоење. Од сите овие најважна е Ригведата која содржи 1017 химни составени од ведски формули и мантри. За истражувачите е интересна и Јаџурведата, затоа што во неа е сместена легендата за потопот, која ја има и во Епот за Гилгамеш, а подоцна и во Библијата.
Втората фаза од индиската литература е појавата на Упанишадите, кои биле тајни учења наменети само за посветените. Во овој период се вбројува и создавањето на двата големи епа Рамајана и Махабхарата, т.е. од првото илјадалетие пред нашата ера. И двата овие епа зборуваат за борбата меѓу доброто и злото.
Египетска литература
Египетското писмо настанало за време на Средното Египетско Царство, а Старите Грци го нарекле хиероглифи (света резба), затоа што оделе во Египет за да учат од тамошните мудреци астрономија и геометрија. Најстарите зачувани текстови се наречени „Текстови на пирамидите“, и се врзани за елиополиската космогонија. Од средното и Новото Царство меѓу религиозните и магиските дела најпознати се: „Текстови на саркофазите“ и Египетската книга на мртвите, која содржи 12 поглавја. Од подоцнежниот период потекнуваат и разни други дела. Филозофските приказни, на пример за двајцата скарани браќа чии имиња се Вистина и Лага, или приказната за „Проколнатиот принц“, каде темата е судбина; авантуристичкиот расказ „Приказната за бродоломникот“, која веројатно била урнек за поновата приказна за Синбад морепловецот. Лирскиот зборник „Песни од реката“ изобилува со љубовна поезија, во која се опева радоста на животот.
Кинеска литература
Иако не е најстара, кинеската литература има најдолга историја на ист јазик. Најстарите пишани споменици кои потекнуваат од вториот милениум пред нашата ера, немаат литературна вредност. Тука спаѓа книгата со пророштва И Чинг („Книга на промени“), една од најнеобичните книги кои постојат. Најважното дело на таоизмот е Дао де ѓинг („Патот на доблеста“), стихови кажувани од мудрецот Лао Це, кој самиот ништо не пишувал, туку делото го напишале неговите ученици. Така тој се вбројува меѓу ретките умови на човештвото кои ништо самите не напишале, слично на Буда, Сократ, Исус и Мухамед. Од книжевен аспект, најважно од класичните дела е Ши Кинг (1200-500 г. п.н.е.). Ова е зборник на најстарата кинеска поезија, на која се воспитувале сите генерации кинески поети. Од 3000 песни, изборот содржи само 305, а изборот му се припишува на Конфуциј.
Антика
Антика е термин кој го означува периодот на европската политичка и културна историја во кој водечка улога имале стара Грција и Рим. Антиката го опфаќа периодот од околу 15 векови, од 1000 година п.н.е. до 500. н.е., помеѓу падот на Западното Римско Царство (476) и затворањето на паганските филозофски училишта во источното, Јустинијаново царство.
Старогрчка литература
Старогрчката литература е најстарата запишана литература на територијата на денешна Европа. Таа се создавала врз основата на старогрчката митологија. Литературните почетоци се врзуваат за еолските и јонските градови во Азија, каде што се развила поезија во која се опевале подвизите на легендарните јунаци. Од таа богата книжевност останати се две ремек-дела Илијада и Одисеја, а името на човекот кој ги испеал - Хомер. Од 8 век п.н.е. потекнува спевот „Теогонија (Раѓање на Боговите)“, кој го испеал Хесиод. Додека Хомер се смета за татко на јуначкиот еп, Хесиод пеел митолошко-поучен еп, кој зборува за настанувањето на светот.
Меѓу 7 век п.н.е. и 5 век п.н.е. културата и уметничкиот живот биле многу богати. Во големите светилишта Делфи и Олимп се одржувале светите игри, религиозни фестивали на кои се натпреварувале спортисти, но и поети. Книжевните дела на поединци биле високо вреднувани. Најстар вид лирска песна била елегијата, која на почеток воопшто не била тажна песна, туку морализаторска, која поучува. Елегии пишувале Калин од Ефес, Тиреј од Спарта, како и Солон, атинскиот законодавец. Меѓу најпознатите лирски автори се: поетесата Сафо, Анакреонт кој ја опевал животната радост, љубовта и гозбите, Пиндар, автор на обемно дело од кое останале зачувани само Епиникиите, и други.
Театарската уметност се развила во три драмски облика: трагедија, комедија и сатирска игра. Публиката која ја следела претставата се поистоветувала со главниот јунак и со неговата способност да се жртвува себеси заради некое општо добро. На тој начин, гледачот се подготвувал за херојски дела. Првите претстави се играле во самите храмови, а подоцна се граделе камени амфитеатри, кои ја зголемувале звучноста на сцената. Во Македонија такви амфитеатри има во ископините на Стоби, во Хераклеја и во Охрид.
Староримска литература
Римската или латинската литература се развивала под влијание на хеленската и затоа нејзината вредност е двојна - таа не е само одраз на развитокот на римското робовладетелско општество, туку е и ризница во која се сочувани некои дела на хеленски научници и поети, чии оригинали се изгубени. Римската литература може да се подели на неколку периоди: докласичен (до 80 г. п.н.е.), класичен (од 80 п.н.е. до 120 г.) и посткласичен период (од 120 г. до почетокот на VI век). Според ова, таа опфаќа цели осум векови.
Хебрејска литература
Главно дело на еврејската традиција е Библијата. Зборот biblia на старогрчки јазик значи книга. Од нејзиното комплетирање во 4 век од нашата ера, кога Европа преку Византија и Рим официјално го прифаќа христијанството, и сè до ренесансата, сите одговори европскиот човек ги барал во оваа „Книга над книгите“. Таа е разновидна збирка на текстови кои настанале во долг временски период, почнувајќи од 13 век п.н.е. Поделена е на два дела: Стар завет и Нов завет. Стариот завет е света книга на јудаизмот, содржи 50 книги во кои се изнесува историјата на еврејскиот народ од најстари времиња до појавата на Исус Христос. Новиот завет содржи 27 книги во кои се зборува за делата на Исус Христос и неговите апостоли.
Средновековна литература
Средновековната книжевност е создадена во духот на актуелните општествени сознанија со доминантен акцент на црковната христијанска идеологија. Средновековните романи и раскази биле омилен жанр, покрај христијанските и библиските содржини. Средновековната литература е составена од богат систем на жанрови и родови. Скоро сите жанрови биле преземени од византиската литература. Основната структура се градела врз библиските текстови. Расказите и романите биле преводи или преработки на тогаш најпознатите светски дела, со белези на рицарски морал. Првите оригинални раскази настанале во периодот од 9 век до 12 век. Меѓу романите, најстар и најпознат е „Романот за Александар Македонски“, кој потекнува од 2 век или 3 век, напишан од Псевдо-Калистен од Александрија. Овој роман е поставен на фантастична основа, со интересно испреплетени легендарни приказни за Александар Македонски, како и историски податоци за него.
Средновековна словенска писменост
Средновековниот период во Македонија се одликува со дејноста на две книжевни школи: Охридската и Лесновскa. Ракописите од Охридската и од Лесновската школа се совпаѓаат едни со други според повеќе правописни и јазични особености, и ја претставуваат македонската варијанта на црковнословенскиот јазик.
Средновековна англиска книжевност
Оваа книжевност се дели во три категории: религиозна, љубовна и артуровска. Меѓу најдобрите дела од овој период се сметаат „Орачот Пирс“ од Вилијам Ленгленд, „Кантербериски приказни“ од Џефри Чосер и „Сер Гавејн и Зелениот Витез“.
Најзначајниот автор од ова време е Џефри Чосер, кој пишувал кон крајот на 14 век. Чосер често се смета за таткото на англиската книжевност и за прв автор кој ја покажал уметничката сила на народниот англиски јазик, наспроти францускиот или латинскиот. „Кантербериски приказни“ му се најважното дело.
Дека имало повеќејазична читателска публика во 14 век може јасно да се покаже со примерот на Џон Гауер, кој пишувал на латински, средноанглиски и англонормански.
Ават
Ават е село во покраината Алмати во југоисточен Казахстан.
1681 во уметноста
1681 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Места во Хари Потер
Во склоп на измислениот свет од Хари Потер серијалот, конструирани од Џ. К. Роулинг, постојат измислени локали во улога на клучни места за настаните во нејзините фантастични романи. Овие локации се прикажани подолу, категоризирани според тоа дали се живеалишта, училишта, трговски места или пак владини локации.
Дувлото
Домот на Визлиеви, познат како Дувлото (The Burrow), e сместен во околината на градот Отери Св. Кечпол, близу домовите на семејствата Лавгуд, Дигори и Фосет. Дувлото се користи како главен штаб на Редот на фениксот во Хари Потер и Реликвиите на смртта додека не ја изгуби дадената заштита. Визлиевата куќа има седум ката. Куќата е доста стара и искривена, каде се чини дека само магија ја спречува да не падне. Наспроти бедниот изглед на куќата, за време на првата посета на Хари тој констатира дека таа е една од најдобрите куќи во која некогаш бил, и ја става на второ место по негово најомилено место во светот (по Хогвортс). Добро скриениот расадник служи како квидич терен за Визлиевите момчиња и (тајно) Џини Визли. Вистински квидич топки не смее да се користат во случај да тие избегаат и летнат во соседното нормално село. Голем број на градинарски гноми ползат во градината на Дувлото.
Визлиеви поседуваат еден необичен (можеби и единствен) часовник, приказ на грижата на Моли за благосостојбата на своето семејство. Наместо да прикажува време, на секоја показалка има испишано име на еден од Визлиеви покажувајќи на местото или благосостојбата на соодветната личност; кога Хари пристигнува во Дувлото во Хари Потер и Полукрвниот Принц, за време на војниот замав на Волдеморт, сите показалки се насочени кон „смртна опасност“. Непознато е од каде Визлиеви го имаат овој часовник, иако Моли тврди дека таа не познава никој друг кој поседува ваков часовник.
Литл Хенглтон
Литл Хенглтон (Little Hangleton) е нормално село истакнато како место на потеклото на мајчинските и татковските предци на Волдеморт и како местото каде тој е повратен во својата телесна форма во Хари Потер и Пламениот пехар. Иако селото првпат се појавува во Пламениот пехар, четвртото продолжение од серијата, не е опишано сè до Хари Потер и Полукрвниот Принц, шестото продолжение.
Литл Вингинг
Литл Вингинг (Little Whinging), во Сари, Англија, е измислено гратче на југ од Лондон. Роулинг наводно го создала местото да биде учтиво, стереотипично сателитско гратче во лондонската метрополитенска област, како контраст на уникатното и спектакуларно училиште Хогвортс.
Улицата на предачката
Уличката на предачката (Spinner's End), така именувана во македонскиот превод на шестиот роман, е нормална улица, во која се наоѓа куќа која служи како летен дом на Северус Снејп. Опишана е како една од неколкуте улици со идентични тули. Улицата се наоѓа во близина на валкана река, чиј брег е натрупан со отпадоци. Во близина се наоѓа напуштена мелница со висок оџак.