Исус_Христос
Дванаесетгодишниот Исус
Лука е единствениот кој пишувал околу посетата на Исус во Храмот во Ерусалим, при што неговите родители сметале дека се изгубил. Тоа е и единствениот настан од евангелието во кој се опишува животот на Исус помеѓу раѓањето и крстењето. "„И секоја година родителите Негови одеа во Ерусалим на празникот Пасха. А кога Тој беше на дванаесет години, тие отидоа во Ерусалим, според оби­чајот за празникот. Но, кога се завршија празничните денови, додека се враќаа дома, детето Исус остана во Ерусалим; а Неговите родители не го забележаа тоа. Мислејќи дека е Тој меѓу сопатни­ците, изминаа еден ден пат и почнаа да Го бараат меѓу роднините и познатите. Па, бидејќи не Го најдоа, се вратија во Ерусалим да Го бараат.“ — Лк. 2,41–45"Пасхата бил еднодневен празник, по што веднаш следел еднонеделниот празник на Бесквасни лебови. Овој осумдневен период честопати бил нарекуван „Пасха“ или „Бесквасници“ (Лк. 22,1). Во целосна спротивност со лажните приказни на апокрифните евангелија за младешките чуда и натприродните подвизи на Исус, овој единствен Библиски увид во младоста на Исус, го прикажува Христос како типично момче во типично семејство. Тоа што Исус се задржал во Ерусалим не било злонамерно или непослушно од негова страна, туку се должело на погрешната петпоставка на неговите родители (Лк. 2,44). Очигледно, Јосиф и Марија патувале со голем караван на пријатели и роднини од Назарет. Без сомнение, стотици луѓе од нивната заедница отишле заедно на празникот. Во таква група, можеби, мажите и жените биле разделени на одредено растојание, па затоа едниот родител мислел дека Исус е кај другиот, и обратно. "„По три дни Го најдоа во храмот ка­ко седи меѓу учителите, ги слуша и ги прашува; сите што Го слушаа, беа восхитени од Неговата остроумност и од Неговите одговори!“ — Лк. 2,46,47"Ова веројатно не значи дека го барале низ Ерусалим три дена. Очигледно е дека тие, на крајот од целодневното патување, сфатиле дека Исус го нема. Па, потоа било потребно уште едно целодневно патување за да се вратат назад во Ерусалим, а подобриот дел од третиот ден го поминале во потрага по Исус. Во храмот, каде што го нашле, момчето Исус покажувало крајна почит, преземајќи улога на ученик. Старогрчкиот глагол „ехистеми - ἐξίστημι“, што е преведен како „восхитени“, покрај другите работи, означува и „зачуденост, запрепастеност, целосна збунетост, восхитеност“. Дури и на таа млада возраст, неговите прашања демонстрирале огромна мудрост и предизвикале восхитеност кај учителите."„Кога Го видоа, се зачудија; и Не­го­вата мајка Му рече: ,Синко, зошто ни направи така? Ете, татко ти и јас се измачивме, барајќи Те.‘ А Тој рече: ,Што сте Ме барале? Зар не знаете дека Јас треба да бидам во она коешто е на Мојот Татко?‘ Но тие не ги разбраа зборовите што им ги кажа Тој.“ — Лк. 2,48–50"Зборовите на Марија пренесуваат тон на огорченост и укор — нормално за секоја мајка во такви околности, но во овој случај таквата реакција била погрешна. Исус не се криел од нив и не им пркосел на нивниот авторитет. Всушност, Тој го направил токму она што секое дете би требало да го направи во такви околности (ако е заборавено од неговите родители) — да отиде на безбедно и јавно место, во присуство на возрасни луѓе од доверба, каде што може да се очекува дека неговите родители ќе дојдат да го бараат (Лк. 2,49). Неговиот одговор во никој случај не бил дрзок, туку покажува вистинска зачуденост што тие не знаеле каде да го бараат. Ова, исто така, открива дека Исус, и на толку млада возраст, имал јасна свесност за својот идентитет и мисија. "„И Тој слезе со нив, па дојде во На­зарет и им беше послушен. А мајка Му ги зачува сите тие настани во срцето свое. Исус, пак, напредуваше во мудроста и возраста и во милост кај Бога и кај луѓето.“ — Лк. 2,51,52"Односот на Исус со неговиот Небесен Татко не ја отфрлила или поништила неговата должност кон неговите земни родители. Неговата послушност кон петтата Божја заповед била суштински дел од совршената законска послушност што Тој ја обезбедил за верниците (Евр. 4,4; 5,8,9). Тој морал да исполни сѐ што е праведно (Мат. 3,15). Исус не престанал да биде Бог, ниту пак си одзел дел од своите божествени атрибути за да стане човек. Туку, тој зел човечка природа (дополнување, а не одземање) и ја потчинил употребата на своите божествени атрибути кон волјата на Отецот (Јвн. 5,19,30; 8,28; Флп. 2,5–8). Затоа, имало и моменти кога неговата сезнајност била изложена (Мат. 9,4; Јвн. 2,24,25; 4,17,18; 11,11–14; 16,30), и други моменти кога неговата сезнајност била прекриена од неговата човечка природа, во согласност со волјата на Отецот (Мк. 13,32). Па така, Христос бил подложен на нормалниот процес на човековиот раст: интелектуално, физички, духовно и општествено.