cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Појдовен систем
Други рамки
Важно е да се напоменат некои претпоставки дадени погоре за различни интертијали системи на референца. Да претпоставиме дека имате два часовника, кои двајцата функционираат во точно иста стапка. Ак ги синхронизирате нив, така што тие ќе прикажуваат точно во исто време. Двата часовници се сега разделени и едниот часовник е на брз воз, и патува со постојана брзина. Според Њутн, овие два часовници сè уште ќе функционираат во иста стапка и ќе и покажуваат исто време. Њутн, вели дека стапката на време како што се мери во една појдовен систем треба да биде иста како и стапката на време во другиот. Затоа постои "универзално" време и сите други времиња и во сите други системи на упатување ќе се кандидираат на иста стапка како и ова универзално време, без оглед на нивната позиција и брзина. Овој концепт на времето подоцна беше генерализиран од Ајнштајн со неговата специјална теорија на релативноста (1905) каде што тој разви трансформации помеѓу интертијалните системи на референтната заснована врз универзалната природа на физичките закони и нивната економија на изразување (Лоренцови трансформации).
Исто така е важно да се забележи дека дефиницијата на интертијален појдовен систем може да се прошири надвор од три-димензионалниот Евклидеанов простор. Њутн претпоставува е еден Еукледианов простор, но општиот релативитет користи повеќе општи геометрија. Како пример за тоа зошто ова е важно, ајде да ја разгледаме геометрија на елипсоид. Во оваа геометрија, "слободни" честички се дефинирани како една, во движење во постојана брзина на геодесичен пат. Две слободни честички може да започне во иста точка на површината, да се патува со исти постојана брзина и во различни насоки. По должината на времето, двете честички се судираат на спротивната страна на елипсоидот. И двете, "слободни" честички патувал со константна брзина, ги задоволува дефиницијата дека нема сили кои дејствуваат. Нема забрзување и така Њутновиот првиот закон се покажа како точно. Ова значи дека честичките беа во интерален систем на референца. Бидејќи немаше сили, тоа беше геометријата на ситуацијата што предизвика две честички да се исполнат едни со други повторно. На сличен начин, тоа е сега вообичаено да се опише дека ние постоиме во четири-димензионална геометрија позната како временски - простор. Во оваа слика, кривина на овој 4D простор е одговорен за начинот на кој две тела со масовно се подготвуваат заедно, дури и ако нема сили се дејствува. Оваа кривина на временски-простор заменува сила познат како гравитацијата во Њутновата механика и специјалната релативност.
Тука односот помеѓу интералните и не-интералните набљудувачки системи на референца се земат предвид. Основната разлика помеѓу овие рамки е потребата во не-интералните рамки за фиктивни сили, како што е опишано подолу.
Забрзаниот појдовен систем често е поделен како "подготвувачки" систем, и сите променливи кои се зависни од таа рамка се на пр. x' , y' ,  '.
Вектор од потеклото на интерален појдовен систем за потеклото на забрзан појдовен систем е најчесто наречен како Р. Дадена точка на интерес кој постои и во двете рамки, вектор од интерално потекло до точка се нарекува r, и вектор од итното потекло до точка се нарекува r'. Од геометријата на ситуацијата, ќе се добие
земањето на првата и втората деривата на ова во однос на времето, добиваме каде што V и Еден се брзина и забрзување на забрзаниот систем, во однос на интералниот систем и v и еден се брзина и забрзување на точка на интерес во однос на интералниот систем.
Овие равенки овозможуваат трансформации помеѓу два системи кои се координираат; на пример, ние сега може да го знапише вториот Њутнов закон како Гледано од перспектива на вртечки појдовен систем на инерција се појавува да врши сила (или во центрифугални насока, или во насока ортогонала на објектот кој е во двишење Кориолисова сила).
Општ вид на забрзан појдовен систем кој е и вртечки (пример е појдовниот систем прикачен на CD-то кое е пуштено, додека играчот се врши). Овој аранжман доведува до равенката (види Фиктивни сила за деривација): или, да се реши за забрзување во итната рамка, Множење преку страна на маса m дава каде
Јанис Спанос
Јоаниз „Јанис“ Спанос (Ιωάννης "Γιάννης" Σπανός; 26 јули 1934 – 30 октомври 2019 година) ― грчки музички композитор и текстописец. Во раните денови како музичар, тој бил и придружник на пијано. Спанос ја добил музичката награда на Солунскиот филмски фестивал во 1971 година за компонирањето на партитурата на филмот Тоа лето.
Животопис
Во Париз работел на уметничката сцена во Рив Гош како придружник на пијано. Тој таму придружувал многу француски уметници како Кора Вокер, Серж Генсбур, Беатрис Арнак и Жулиет Греко. Токму во Париз и на француски ги напишал своите први песни; пример е песната Sidonie која била отпеана од Брижит Бардо во филмот Приватен живот.
Кога на крајот се вратил во Грција, тој бил клучен во создавањето на грчкиот жанр Нов бран. Тој продолжил да компонира музика, вклучувајќи музика за филмови; неговите песни се испеани од многу грчки пејачи, вклучувајќи ги Кети Хомата, Арлета, Јанис Пулопулос и Димитрис Митропанос.
Шелбах
Шелбах (Schellbach) — село и поранешна општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Гутенборн.
Schellbach
Актинија
Актинијата живее на морското дно или крај бреговите.
Особености
Во ловните пипки има отров па затоа актинијата е отровна, целото тело, а особено нејзините пипки со вооружени со многу ситни отровни меурчиња и во меурчињата се наоѓаат подвиткани камшици што се испружуваат и како осилка се забиваат во телото на животното што ќе го допре актинијата. Од меурчињата се исцедува отров што ќе усмрти пленот. Меурчињата со камшици и отров се викаат копривни журкала. Отровот е опасен за човекот, актинијата што ќе го штипне човекот ќе чувствува болка повеќе денови. Поголемо количество отров може да предизвика потешки последици (температура, повраќање).
Сродници на актинијата
Во морето живеат голем број корали, сродници на актинијата. Мнозинството од нив не живее поединечно туку во големи групи, наречени корални задруги. Како и сунѓерите така и коралите се размножуваат најмногу со пупење, но и со јајца. Од едниот корал израстува друг, па од него трет, а со понатамошно пупење се образуваат голем број корали кои се поврзани еден со друг. Во Јадранот живее црвениот корал. Задругите на црвениот корал имаат облик на гранка и на сите страни се гледаат како бели цветчиња, ситни корали со осум пипалца. Скелетите на коралите се од варовник, таков е скелетот и на црвениот корал, поради убавата боја и цврстина од скелетот се прави накит, како белегзии, ѓердани и др. Скелетите на коралите прават недогледни гребени, корални острови (атоли).
Видови актинии
Некои видови на актинии:
Хидензе
Хидензе (Hiddensee; службено Insel Hiddensee) — остров во Балтичкото Море, сместен западно од најголемиот остров во Германија, Риген. Административно припаѓа на округот Западна Померанија-Риген во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија. Општината Остров Хидензе (до 2 февруари 1993 само Хидензе) го опфаќа целиот остров, како и малиот остров источно од Хидензе Феринзел и припаѓа од 2005 на општинската заедница Запад-Риген.
На приватните возила не им е дозволен пристап на островот.
Име
Името Хединсај била напишано од Саксон Граматик и означува нешто како „Островот на Хедин“. Легендарниот норвешки крал, Хедин, се претпоставува дека се борел за жена или само за злато. Под данска власт, името „Хединс-Е“ (Hedins-Oe) било вообичаено. Дури во 1880 островот бил прикажуван во германските карти како „Хиденсје“ (Hiddensjö), а во 1929, во германските водичи за одмор како „Хидензе“ (Hiddensöe). Неговата целосна германизација во денешното име е релативно неодамна спроведена.
Географија
Хидензе е околу 16,8 километри долг, околу 250 метри широк на неговата најтесна точка и околу 3,7 километри широк на неговата најширока точка. Тој е најголем остров во рамките на Националниот парк Западнопомерански лагуни. Се наоѓа западно од островот Риген и е поделен на неколку делови, нерамниот северен дел со височини од 70 метри (Дорнбуш, чиј највисок врв е Бакенберг со 72 метри), песочниот и голиот дел во средината (Диненхајде) и рамниот јужен дел со само неколку метри над морето, Гелен. Во североистокот се наоѓаат два песочни спруда, долги по три километри, Алтер Бесин и Нојер Бесин (Alter Bessin и Neuer Bessin). Островот се граничи со залиФите Шапродер Боден и Фитер Боден на исток, Геленштром (бродски канал до Штралзунд) на југ и отвореното Балтичко Море на запад и север.
Геологија
Од геолошка гледна точка, островот Хидензе е многу млад пејзаж и бил создаден во текот на последното ледено доба пред околу 12.000 години. Леденото доба оставило млада морена. Како последица на топењето на мразот на копното, дупките и подземните делови биле исполнети со вода; претходникот на денешното Балтичко Море, Анцилоското Езеро се исполнило. Поради тоа само гребените како Дорнбуш останале видливи како острови. Конечниот облик на брегот во јужниот дел на Балтичкото Море бил создаден во текот на Литориското Езеро пред околу 7.000 до 2.500 години. Пред околу 5.000 години, морското ниво го достигнало денешното ниво и Дорнбуш и два постари јадра станале острови. Пред 4.500 години, струите на солената вода од Северното Море биле значајно намалени. Оттогаш, Балтикот постепено станувал помалку солен. Како последица на крајбрежната ерозија, остроФите се промениле кон нивниот денешен облик во текот на времето. На пример, поранешните три острови биле приклучени еден со друг со нивно растење. Овој процес сè уште носи песок од северниот дел на Дорнбуш. Во 2000, 60.000 м³ наслаги од северниот дел на Хидензе се срушиле во морето. Во просек, гребените на Дорнбуш се намалуваат за околу 30 сантиметри по година. Во средината на март 2004, дополнителни 10.000 м³ се срушиле во морето. Геолошки гледано, Хидензе е област со постојани промени. Земјата носена од северниот дел се измива повторно во јуќниот дел и на источната страна на Шапродер Боден. Ова предизвикало создавање на два геолошки нови ракави на јужниот крај на Гелен: Алтер Бесин и Нојер Бесин. Алтер Бесин започнал да се појавува пред околу 300 до 400 години и веќе имал должина од 3 километри во средината на век. Оттогаш скоро и да не се изменил. Од друга страна, Нојер Бесин започнал да се појавува во 1900 и расте 30 до 60 метри годишно и веќе е долг три километри. Во меѓувреме, започнал да се создава и трет Бесин.
Клима
Хидензе е под влијание на балтичката крајбрежна клима со променливи влијанија на морската и континенталната клима. Особено е тоа дека има чести, остри и променливи ветрови и долги сончеви периоди. Во просек има 1.850 сончеви часа во годината. Поради тоа, Хидензе е едно од најсончеФите места во Германија. Една особена одлика е т.н. меѓупериод на ветерот, кога има слаб ветер на морето и предизвикува различни температури на морето и копното. Ова предизвикува морско развигорче во утрото кое го снемува во попладнето или вечерта.
Просечната годишна температура на островот е 8 °C. Просечната брзина на ветрот во Клостер е 7 м/с. Во споредба со соседниот остров Риген, просечните врнежи на Хидензе се значително помалку, со 540 мм.
Во 2008, Хидензе-Дорнбуш било најсончевото место во Германија, како што било објавено од временската служба Meteomedia, со 2.168 часа сонце. Податоците биле прибрани од сопствена метеоролошка станица.
Флора и фауна
Хидензе е најголемиот остров во Националниот парк Западнопомерански лагуни. Во поголемиот дел од новата земја во североистокот (Алтер и Нојер Бесин) и на југот (Гелен) на Хидензе се населиле бројни безрбетниците, како црви и школки. Ова од друга страна обезбедува храна за бројни птици кои се селат. На пример, областа околу островот е едно од најважните места за населување на жерави во Германија. Јужниот крај на островот, како и Нојер Бесин, влегува во првата заштитна зона на националниот парк. На островот постојат два природни резервати, „Диненхајде“ (Dünenheide) помеѓу Нојендорф и Фите и „Дорнбуш и Шведенхагенер Уфер“ (NSG Dornbusch und Schwedenhagener Ufer) во северниот дел.
Националниот парк има центар за посетители во Фите со постојана изложба на фауна и флора.
Општински единици
Општината Остров Хидензе (Insel Hiddensee) има четири општински единици (од север на југ):
Грибен
Грибен е најстарото, најсеверното и најмалото село на Хидензе и се наоѓа на источниот дел од височините на островот. Неговото име потекнува од словенскиот збор гриб (кој означува „печурка“). Грибен нема сопствено пристаниште.
Клостер
Селото Клостер го добило неговото име од поранешниот цистерцијански манастир, кој постоел од 1296 до 1536 во близина на денешното пристаниште во Клостер. Бил распуштен со реформацијата. Денес, Клостер со куќата на Герхарт Хауптман, црквата и островските гробишта со гробови на Герхарт Хауптман, Валтер Фелзенштајн и Грет Палука е културен центар на Хидензе. Се наоѓа на крајот на висорамнините (Hochland), чија највисока точка е Дорнбуш. Во Клостер се наоѓаат Биолошката станица Хидензе и Птичјата опсерваторија Хидензе, обете придружни членки на Грајфсвалдскиот универзитет, кои биле создадени од Биолошкиот истражувачки институт Хидензе, основан во 1930.
Фите
Фите, првпат споменат во 1513, е главната населба и најголемото и најсредишното село на островот. Името потекнува од vit; збор кој се користи за места каде била продавана риба. Во Фите се наоѓа општинската администрација. Покрај тоа постои фериботска станица. Добрата се пренесуваат со електрични трактори до пазарите, продавниците и рестораните на островот. Понекогаш помалите добра сè уште се доставуваат од коњски приколки. Голетот на Хидензе, помеѓу Фите и Нојендорф, е исто така дел од Фите. Во Фите се наоѓа најстарата зачувана куќа на островот, „Вештерската куќа“ (Hexenhaus), стара летна куќа на Адолф Рајхвајн).
Нојендорф
Нојендорф е најјужната населба на Хидензе. Жителите на Нојендорф од другите жители на островот се наречени Јужнаците (Die Süder). Иако Нојендорф е на само шест километри од Фите, неговите жители говорат различен дијалект. Големи делови на Нојендорф претставуваат пасишта, па така куќите се наредени во линија. Не постојат патеки, па до некои адреси може да се стигне само преку трева. Нојендорф поседува свое пристаниште.
Нојендорф се состои од две првично независни села: постарото, Плогсхаген, кое постоело од почетокот на век и денешниот Нојендорф, кое било создадено во 1700 со преселување на луѓето од Гламбек. Руини од овие населби се сè уште видливи во североисточниот дел на населбата.
Јужно од Нојендорф се наоѓа т.н. Гелен, важен птичји резерват кој припаѓа на првата заштитна зона на Националниот парк Западнопомерански лагуни и поради тоа е забранет пристапот на него.
До 1800
Првата населба на островот се основала во средното и новото камено доба. Откако германското население го напуштила јужниот Балтик во век, Рујаните (словенско племе) се населиле на островот. Во 1168, кралот Валдемар I ги поразил Рујаните и ја освоил тврдината Јаромарсбург на ’ртот Аркона, поради што потпаднале под данска власт и го вовел христијанството. Потоа, Хидензе бил под данска власт. На 13 април 1296, Хидензе бил доделен од принцот на Риген Вицлав II на манастирот Нојенкамп. Тука бил основан цистерцијански манастир, наречен Св. Никола, по патронот на морнарите. Всушност, манастирот бил наречен манастир Хидензе (Kloster Hiddensee) цело време од неговото постоење. Истовремено со изградбата на манастирот, од 1302 до 1306, црквата Гелен била изградена јужно од островот, како и мал светилник и првото пристаниште. Денес, темелите на овие градби се сместени западно од Гелен во Балтичкото Море.
Во 1332, островската црква, која е сè уште зачувана, била осветена во моменталната парохија на Клостер, надвор од ѕидините на манастирот, особено за фармерите и рибарите на островот. Поради префрлањето на крстилницата од црквата Гелен во новата црква, црковните должности отсега биле вршени таму. Цилиндричниот свод, изграден околу 1781, бил насликан со рози во 1922 од берлинскиот уметник, Николас Нимајер.
Манастирот бил распуштен во 1536 при реформацијата. Во текот на Триесетгодишната војна од 1618 до 1648 мешовитата дабова шума на Дорнбуш била запалена по наредба на Валенштајн во 1628. Намерата била да не се дозволи данското искористување на островот како извор на дрво за нивните бродови. Дури и денес може да се види слој на пепел, неколку сантиметри под тревата. Во годините од 1648 во 1815, Хидензе, како и остатокот од Западна Померанија, се нашла под шведска власт. Од 1754 до 1780, Јоахим Улрих Гизе бил сопственик на островот и започнал да ископува глина за фабриката која ја основал (Stralsunder Fayencenmanufaktur).
<!--=== 1801 до 1944 === From 1815 Hiddensee and West Pomerania belonged to Prussia until the end of the Second World War, and was part of the county of Landkreis Rügen (Kreis Rügen to 1939). In 1835 the Stralsund abbey, Kloster zum Heiligen Geist bought the island and, in 1837 and 1840 the first schools on the island were built in Plogshagen and Kloster. In the years between 1854 and 1864, as part of the abolition of serfdom, the real estate on the Hiddensee was reallocated. During this period, from 1861, the reforestation of the Dornbusch began.
In each of the years 1864 and 1872 the island was hit by severe storm floods. The first broke Hiddensee in two when the entire centre section of the island was flooded, something which could only be reversed by extensive building measures. After the second storm flood the famous Hiddensee treasure (a Viking work from the 10th century) was supposed to have been found. A replica of it can be seen today in the Hiddensee Local History Museum; the original is kept in the Stralsund Museum of Cultural History.
In 1874, the district (Amtsbezirk) of Hiddensee was formed. In 1888, the lighthouse was built in Kloster and lifeboat station completed. In 1892 the first time regular steamer plied between Stralsund and Kloster. In 1905, with the founding of the medical administrative union, the first doctor on Hiddensee was appointed. In 1927, the island was connected to the electrical network. Three years later, the Biological Research Station was established, from which, in 1936, a bird observatory was formed, the Hiddensee Biological Research Station. Between 1937 and 1939, the three parishes on the island were merged into the municipality of Hiddensee.
In the 1920s, Hiddensee was an artists' colony that included Erich Heckel, Käthe Kollwitz, Carl Zuckmayer, Lion Feuchtwanger, Georg Grosz among others. Some of the important artists today are Harald Metzkes, Torsten Schlüter and Helge Leiberg.
1945-1989
In 1945, Hiddensee was occupied on 4 and 5 May by Soviet troops. The same and the following year, as part of the land reform in the Soviet zone of occupation, Hiddensee was split into 18 "new farmer" plots. In 1952, the ferry service between Seehof on Rügen and Fährinsel ceased. In the years 1952-1955 the island belonged to the County of Bergen.
In 1953, during Action Rose, several hoteliers fled to the West and others were arrested. After this action, all hotels on the island were taken over by the Free German Trade Union Federation (FDGB). In the fifties, the museum and the Gerhart Hauptmann House were opened, and the Dornbusch Agricultural Production Cooperative (LPG) was founded. In 1962, the building of the dyke between Kloster and Vitte began. The cooperative shipping company was taken over by the Weiße Flotte and the fishermen integrated into the Fishery Production Cooperative of Marine and Coastal Fishermen De Süder branch in Neuendorf and Swantevit branch in Vitte.
On 10 April 1967, as a result of marine seismic investigations in the north of the island of Hiddensee, the "E Rügen 2/67" exploratory well began a period of oil exploration. The 4,602 m deep exploratory well, like the following boreholes drilled up to December 1968 ("E Hiddensee 3/67, 4/68 and 5/68") found no usable oil reserves. As a result, the already prepared 5th borehole was cancelled and all holes were refilled in the summer 1971.
Hiddensee was considered a niche for dissidents and dropouts who worked in the summer, often in hotels, restaurants, or as lifeguards. On the small island they were easily controlled, and despite sometimes open Stasi observation, many meetings and incidents were allowed. On Hiddensee there was an intellectual climate, and artists, writers, actors, musicians and scientists retreated here, such as Jo Harbort, Christine Harbort, Günter Kunert, Kurt Böwe, Harry Kupfer, Inge Keller, Günther Fischer, Armin Mueller-Stahl, Christoph Hein, Robert Rompe or members of the punk band Feeling B. Nina Hagen implies that she had never been to Hiddensee, but her famous hit You forgot the colour film expressed a "desire for this unusual island". On 7 May 1989, in the GDR local elections there were 4.7 dissenting votes.
An urban legend during the GDR said that in order to escape the hardships of communist rule, the workers and farmers of Hiddensee wrote a letter to Joseph Stalin requesting to be annexed by Sweden (Hiddensee belonged to Swedish Pomerania 1648-1815). The legend reflects the humour typical of people in the GDR.
1989 to the present
In 1992 the research establishments of the Schwedenhagen Research Station (Versuchsstelle Schwedenhagen) of the Berlin Central Institute of Electrophysics and the Fährinsel Research Station (Versuchsstelle Fährinsel) of the Jena Central Institute of Microbiology and experimental Therapy were closed. In 1996, the island won its municipal independence, but they lost it again in 2005 in the course of the municipal reform in Mecklenburg-Western Pomerania. Since then it has belonged to the subdistrict of Amt West-Rügen.
Until 1990 the parish belonged to the county of Rügen in the province of Rostock and was in the same yearpart of the state of Mecklenburg-Western Pomerania.
Transport
Private motor vehicles are banned throughout the entire island. For public services and agricultural purposes only a few motorized vehicles are permitted. As a result the island is virtually car-free. Some of the permitted vehicles are equipped with electric propulsion. The majority of the public transport and part of the goods traffic is provided using horse-drawn carriages. A public bus service operated by the Rügener Personennahverkehr (RPNV) runs between the villages of Grieben, Kloster, Vitte and Neuendorf. The island may be reached from Stralsund as well as Schaprode on Rügen with passenger ferries of the Reederei Hiddensee, which call at Kloster, Vitte and Neuendorf. In the summer season there are additional services to Ralswiek, Breege, Wiek and Zingst. In addition, there are water taxi links with the mainland and the island of Rügen.
Kloster
In the north of the island, on the Schluckswiek in the so-calle Hochland ("highlands") of Hiddensee, stands the symbol of the island, the Hiddensee Lighthouse. 102 steps climb the tower that has been open to the public since 1994. So that it does not become too crowded at the top, only 15 visitors may climb the tower at a time. From wind strength 6 the tower is closed for safety reasons. Gerhart Hauptmann House
In 1930 Gerhart Hauptmann bought the former Haus Seedorn on Hiddensee. Today it houses a museum and is a venue for cultural events. Hiddensee Island Church
The Hiddensee Island Church (Inselkirche Hiddensee) in Kloster is part of an old monastery. It was consecrated in 1332 and served for centuries as the parish church for the island's inhabitants. Today the island church is the seat of the Evangelical parish of Hiddensee.
Lietzenburg
The Lietzenburg is an Art Nouveau villa, which the artist Oskar Kruse had built in the years 1904/1905. It is a brick building with a natural stone base on a hill near the Dornbusch.
Hiddensee Local History Museum
The Hiddensee Local History Museum (Heimatmuseum Hiddensee) is a modest plastered building in Kloster. It has a permanent exhibition about the island's history with about 450 exhibits, documents, about 2,500 photographs, postcards and slides as well as a comprehensive library. Several works of well known representatives of the artists' colony on Hiddensee are also in the museum's collection. In the building there is also and exhibition about the abbey excavations in 2008 and the special exhibition celebrated the 100th anniversary of Eggert Gustavs (as at 2008).
Vitte
Hiddensee National Park House
Asta Nielsen House
The round building, named after the Danish word for carousel, is also called Karusel, and was occupied by Asta Nielsen. Blaue Scheune
The Blaue Scheune was originally a Low German hall house from the early 19th century. It currently houses the art gallery of its owner, Günter Fink.
Henni Lehmann House
The Landhaus Lehmann was used from 1907 to 1937 as a summer residence for the family of Henni Lehmann. It was designed by Schwerin architect, Paul Ehmig.
Јован XIV Цариградски
Јован XIV Цариградски (c. 1282–1347) — Вселенски патријарх од 1334 до 1347 година. Тој бил антихесихаст и противник на Григориј Палам. Тој бил активен учесник во граѓанската војна како член на намешништвото на Јован V, против Јован VI.
Хидензе
Vitte
After that it was modified and was used until 1991 as the village hall of Vitte. Since 5 June 2000 the house has been officially named the Henni-Lehmann-Haus and is used for events and exhibitions as well as the local library.
Јован XIV Цариградски
Живот
Јован бол роден во 1282 година во Апрос, Тракија. Откако растел во скромни услови, Јован бил женет и имал син и ќерка.
Хидензе
Neuendorf
Leuchtfeuer Gellen
Јован XIV Цариградски
Кариера
Тој бил ракоположен за свештеник. Јован влегол во покровителство под Јован VI, главен министер на Андроник III а подоцна и мегас доместикос, што го донело во контакт со целиот кралски двор. Во 1334 година, против отпорот на патријахалниот Синод Јован Кантакузин, го помогнал изборот на Јован XIV, прво, како митрополит Солунски, а подоцна и како патријарх,мкаде го наследил Исаија.
Хидензе
Neuendorf
The 12.30 metre-high structure (focal height 10 metres), a sector light beacon (Leitfeuer and Quermarkenfeuer), is located south of Neuendorf on the northern boundary of the Gellen. It has lighthouse number C2586 and the coordinates 54.50806°N, 13.07444°W. The beacon has the official name Leuchtfeuer Gellen/Hiddensee. The white steel tower with a red gallery and conical roof stands on a base of natural stone. It was built in 1904 by the firm of Julius Pintsch AG (Berlin) from cast sections (metal tubbings (Tübbings)), was tested in 1905 and fully operational in 1907. From the same production workshop (Fürstenwalde/Spree branch) come inter alia the similarly designed beacons of Ranzow and Kolliker Ort (Rügen island) as well as Norddorf Lighthouse (Amrum). The Gellen/Hiddensee lighthouse marks the northern entrance of the Gellenstrom, in the west marking the channel of the Gellenstrom itself and in the east guiding ships through the Schaproder Bodden. The lighthouse was depicted on a 5 million mark currency note of 1923 for the county of Rügen. In the GDR postage stamp series, "Lighthouses, Sector Lights and Mole Beacons" from 1975 the Gellen Beacon is the motif decorating the 10 pfennig stamp.
Јован XIV Цариградски
Кариера
Околу 1337 година, за време на неговото патријархување, калабриски монах по име Варлам, кој бил опат во Црквата Исус Спасител, и го научил Исихазамот за време на посетата на Света Гора. Варлам, ја изучувал западната схоластика, која била оспорена и се започнала поход против истата и нејзиниот проповедник Григориј Палама. Спорот се ширел сè до 1341 година, кога царот Андроник III, поддржувач на Григориј Палам, го свикал петтиот цариградски собор.Иако го поддржувал Варлам, Јован не се противел на неговото осудување, по што Варлам засекогаш си заминал од Цариград. Понатамошно, Варламата кауза ја продолжил Григориј Акиндин. Во 1344 година, и во синод свикан од Јован VI, каде отсуствувал патријархот, и на кој Григориј Акиндин бил осуден.
Хидензе
In popular culture
Hiddensee is mentioned in Nina Hagen's song Du hast den Farbfilm vergessen ("You forgot the colour film"). -->
Јован XIV Цариградски
Кариера
Во 1345 година, кога целосно се посветил на Варламовата мисла, Јован XIV свикал синод кој го изопштил Григориј Палама од црквата и го затворил три години, сè до неговата смет во 1347 година. За време на истиот синод бил изопштен епископот Монебаски Исидор, ученик на Грегориј.
Синодот од 1347 година
Синод бил одржан во февруари 1347 година и го расчинил Јован XIV, протерувајќи го во Дидимотика, и исто така го изопштиле Григориј Акиндин. Исидор I, кој бил изопштен од синодот во 1344 година бил прогласен за патријарх.
Неколку денови по завршувањето на расправата, Јован VI, победоносно влегол во Цариград и ги приморал своите противници да го крунисаат за совладетел. Едена од неговите први одлуки била потврдувањето на Јован XIV и да го одобри синодскиот томос кој бил донесен против Јован XIVИси.
Спорот за исихизмот продолжил во наредниот период и синод свикан од страна на поддржувачите на Варлам, кои одбивале да го прифатат Исидор I пред да биде достигната спогодба на шестиот синод во 1351 година за време на начелствувањето на Калист I.
Последни години
При крајот на 1347 година, расчинетиот Јован XIV се вратил од прогон во Цариград каде и починал во истата година.
Манастир Светa Троица (Овчар)
Манастирот Света Троица (Овчарски) се наоѓа на падините на планината Овчар, во атарот на селото Дучаловиќи, на територијата на општина Лучани. До манастирот се стигнува по пат од Чачак до Лучани, преку селото Дучаловиќи. Овој манастир припаѓа на Жичката епархија на Српската православна црква и претставува културно наследство како културен споменик од големо значење за Србија.
Старешини на манастирот биле: Атанасије Ѓокиќ (1937—1940), Јелисеј Поповиќ (1940—1945), Иринеј Васиљевиќ (1945—1984), Варнава Миодраговиќ, (1984—2018) Орсисије Ивановиќ (2018—денес).
Историја
Се верува дека манастирот Света Троица е основан кога манастирот Благовештение, во 12 век. Веродостојно е познато дека ја изградиле монасите на манастирот Сретење. Два натписи на западната врата датираат од 1615/16 година се првото сигурно спомнување на манастирот. Манастирската црква била изградена порано, а не се знае дали постоел и храм.
Јоаким Вујиќ и Вук Караџиќ први пишувале за него во своите дела во 19 век. Први пишувале за теророт на Чаја-паша и за грабнувањето на робови за време на Второто српско востание, како и за тоа дека тој ги спасил тие робови со отштета на Милош Обреновиќ на мај 1815 година. Опишувајќи го манастирот, Вук открива дека е „потежок“ од Благовештението, дека има куполи и дека внатрешноста не е „моловатна“-се гледале голи ѕидови. Околу црквата имало десетина гостилници, а имало и други објекти кои биле во лоша состојба. Исто така, Вук таму не нашол монаси, бидејќи ги немало. Таму живееле двајца свештеници, татко и син со нивните семејства, кои морале да одат и да работат за плата во „својата нурија“ (парохија). Јоаким Вујиќ истакнал дека имотот се состои од ниви, лозја, градини, ливади итн. Во тоа време во манастирот живееле јеромонасите Пајсиј и Мелентиј.
Манастирот настрадал од водата што извирала над манастирот, но таа била лошо канализирана и ја оштетила црквата и зградите, бидејќи се излевала во капијата. Во меѓувоениот период манастирот потпаднал под Сретењскиот манастир. Во запуштената внатрешност таму немало ништо.
Манастирот неколку пати бил напуштен и обновен, а пред Втората светска војна, епископот Николај Жички, со помош на сретнескиот игумен Атанасиј, го обновил манастирот, но набрзо манастирот бил обновен во 1941 година, двапати бомбардиран од Германците. За време на војната бил уништен и новиот конак со камбанарија, како и припрата на храмот. За време на војната, монасите биле мачени и малтретирани. За време на војната тука бил и идниот патријарх Павле, како и отецот Јустин Поповиќ, еден од најголемите теолози на СПЦ. По војната биле извршени неколку поправки и бил направен венец на западната фасада, кој бил отстранет во 1850 година. Направена била и поголема врата за ѓаконот. Овие дела биле изведени на иницијатива на игуменот Иринеј. Црквата била уништена во земјотресот во 1965 година.
Манастирот конечно бил обновен во 1979 година. По тој повод бил отстранет покривот и кровната конструкција. Отстранет бил и фасадниот малтер, а реконструирани се и прозорците. Промената што била направена на куполата значела намалување на наклонот. Покривот потоа бил покриен со ќерамиди. Новиот конак, кој се наоѓа западно од црквата, бил изграден од 1987 до 1991 година. Во 1995 година манастирот бил опкружен со ѕид.
По убавина, манастирот се издвојува од другите манастири. Иконостасот во манастирот е во духот на романтизмот и со резбарски елементи, изработен од Никола Марковиќ во 1868 година. Поради можните оштетувања, иконостасот бил преместен во манастирот Благовештение, каде што останал до 90-тите години на минатиот век. Во 1995 година бил обновен и вратен во манастирот Света Троица. Внатре во манастирот се наоѓаат два вредни фрески од 17 век. Варнава Миодраговиќ бил игумен на манастирот од 1978 до 2018 година.
Славата на манастирот е Слегувањето на Светиот Дух врз апостолите (или:духови,тројство,Педесетница) се празнува на педесеттиот ден по Велигден. Во манастирот Светата Литургија се служи секоја сабота, недела и празници со почеток во 8 часот.
До неодамна, манастирот Света Троица бил парохиска црква за околните села. Парохиската црква за селото Дучаловиќи (каде што се наоѓа и самиот манастир) сега е црквата Свети великомаченик Прокопиј во Тијан.
Архитектура
Црквата на манастирот е еднокорабна градба со купола над централниот дел. Се одликува со развиен олтарен простор на источната страна и нартекс на запад. Има три патувања во должина. Над средината е куполата, а источниот тревник е олтарниот простор со апсидата во центарот. Пречникот на апсидата е еднаков на пречникот на куполата. Апсидата одвнатре е полукружна, а однадвор петаголна. На страните, под куполата, има правоаголни облици за хоровите.
Света Троица била изградена од кршен варовник карпи. Нартексот бил изграден од камен обликуван на поинаков начин, што сведочи за тоа дека се изградени малку подоцна. Декоративни рамки кои се гледаат на вратите и прозорците се издлабени од камен песочник. Црквата не е малтерисана. Испитувањата покажале дека косината, завршните венци, висината на црквата и покривот на ќерамидите не се оригинални.
Наосот на црквата е покриен со двокрилен покрив. Денес,покривот на куполата има поблаг наклон и дванаесетстрана форма, како и тамбурот (елемент кој ја носи куполата).
Она што ја карактеризира оваа црква е кубниот постамент во ширината на наосот. Ѕидовите на кубната цокол завршуваат со венец кој се спушта од средината кон аглите.
Куполата е кружна одвнатре и дванаесетстрана однадвор, додека поддомата е квадратна основа. На долната конструкција на црквата биле додадени плитки сводови кои биле потпирани на четири потпорни сводови.
Подот е направен од камени плочи со нееднакви големини. Во средината на наосот има розета-амвона плоча која има релјефна декорација распоредена во три концентрични кругови. Има мермерни свеќници од камен мебел, чии три стопала се во облик на лавовски шепи, а порано имало и крстилница направена од камен.
Според својата архитектура, црквата е создадена по моделот на црквата во Ариље, за што сведочат наосот, распоредот на просторот, односот на димензиите. Нартексот е сличен на блиската Придворица.
Ѕидно сликарство
За разлика од храмот, црквата никогаш не била живописана. Кога била изградена, биле живописани само лунетите над нартексот и наосот, а црквата не добила дополнителен фрески. По изградбата на храмот, најважна задача била изградбата на иконостасот.
Над порталот на тремот е насликана фреска на Света Троица. На сина позадина е прикажан составот на Аврамовото гостопримство. Три ангели седат на елипсоидна маса, имаат окер ореоли. Лицата на ангелите се оштетени, но јасно се гледа третманот на инкарнациите. Потписот е напишан со големи бели букви. Оваа фреска покажува сличности со ѕидното сликарство на блиските манастири Благовештение и Свети Никола. Сличноста е голема во однос на ангелите кои се во речиси идентични ставови, начинот на кој се напишани натписите-буквите и распоредот се речиси идентични итн.
Втората фреска е фреската на Богородица со Христос, која се наоѓа над порталот на наосот. Фреската е подобро зачувана од првата, но на неа е уништена и Христовата десна рака. Над поголемиот и подоцнежен натпис може да се забележи постар потпис, што укажува на тоа дека постариот живопис е копиран.
Иконостас
Манастирот Света Троица имал стар, непозлатен иконостас до 1868 година кога е изработен новиот иконостас од Никола Марковиќ. По аналогија, овој иконостас е најблизок до иконостасот што се работел за манастирот Љубоштиња и црквата во Пожаревац.
Во горниот регистер има три состави: Христовото Раѓање, Крунисување на Богородица и Воскресение. Највисоката зона е Распетието,а од десната и левата страна има медалјони со три стоечки фигури на пророците Исаија, Мојсеј и Еремија, односно Данаил, Езекил и Илија.
Поради големиот број штети, манастирот е сиромашен со предмети од уметничко и културно значење. Сепак, се издвојува големиот крст од 1846 година. Изграден е од комбинација на дрво, сребро, брусено стакло и корали. Се издвојува многу прецизна филигранска работа, а некои делови од крстот се позлатени. Покрај крстот, во манастирот се чува и сребрен путир (чаша) од 19 век.
Техничка атмосфера
Техничка амотсфера (симб. at) е застарена единица за притисок еднаква на еден килопонд на квадратен сантиметар. Единицата не припаѓа на системот SI.
Кипарско прашање
Кипарско прашање — спор помеѓу Грција и Турција околу островот и државата Кипар, која се наоѓа на источниот дел од Средоземно Море.
Главната причина за заладување на грчко-турските односни во текот на XX век било кипарското прашање. Во времето кога островот бил под британски протекторат, грчкото население на островот броело вкупно 82% од вкупниот процент на население.
Турските националистички чувства се зголемиле на идејата на Грција дека Кипар ќе биде отстапен на Грција. Како одговор на тоа, Грција ги прекинала дипломатските односи со Турција, а со тоа се распаднал и Балканскиот пакт. Во 1960 година било пронајдено компромисно решение околу кипарското прашање. Кипар станал независен. Грчките и турските војници се стационираниле на островот за да ги заштитат своите области. Грчкиот премиер Константин Караманлис бил главниот архитект на овој план, кој довел до итно подобрување на односите со Турција, особено откако Аднан Мендерес бил отстранет од власта во Турција преку воен удар во 1960 година.
По воспоставувањето на примирје, Макариос до некој степен успеал да ги убеди Кипарските Грци дека би било подобро Кипар да остане независен од Грција. Но, од друга страна, Кипарските Турци не верувале на тие зборови на кипарските власти, па создале своја администрација. Така, во следните неколку години мирот се одржал. Но во 1967 година во Грција дошло до државен удар кое довело до промена на власта и доаѓање на грчката хунта. Во јули 1974 година, со помош на грчката власт, на Кипар, на сличен начин како и во Грција, бил извршен државен удар. Претседателот Макариос бил симнат од власта, па тој побегнал во Лондон, а на власт дошла ЕОКА Б. Местото претседател го заземал Никос Сампсон, дотогашен член и главен уредник на кипарските новини. Во такви услови, за власта во Кипар не постоела некаква препрека да островот се приклучи односно обедини со Грција.
Поради тоа, Турција извршила инвазија на островот на 20 јули 1974 година, а како главна причина односно барање им било ситуацијата на островот да се врати онаква каква што била пред државниот удар. Таа инвазија се претворила во трајна окупација на околу 37% од вкупната територија на островот Кипар. Десантот бил извршен во градот Киренија. Турција по само три дена успеала да освои уште 3% од територијата на островот. Така, на 22 јули повторно била воведена демократијата на островот. На мировниот договор од 14 август истата година, Турција барала да се формира федерална држава и да Турците добијат 34% од територијата на островот.
По овој предлог, грчкиот преговарач најпрвин побарал 36 часови пауза, за да може да се консултира со државниот врв и истите заедно да земат решение. Но, турската страна не го исчекала одговорот, па на 15 август 1974 година тргнале кон втора инвазија кон поголемиот дел од островот, сè додека не освоиле 37% од Кипар. Американскиот секретар Хенри Кисинџер дал вето на одлуката да се забави турската инвазија. По ова, турската армија веќе без проблеми започнала да го освојува островот место по место, село по село. На териториите кои ги освојувале не останал ниту еден Грк, бидејќи истите биле протерувани. Така, околу 200.000 Грци заминале принудено од островот.
Причината поради која Турците толку лесно го заземале островот била веројатно фактот што Грците не очекувале таков развој на настаните. По неколку денови, Турција зазела една третина од островот, по што престанале со нападите, но ги задржиле своите позиции. Ова довело до повторен политички удар, овој пат врз грчката и кипарската хунта. Наскоро, од Лондон се вратил Макариос и повторно го зазел местото претседател на Кипар. И во Грција, воената хунта паднала.
Војната завршила, но островот бил поделен со “зелена линија“ на турски и грчки дел и така останал до денес. Таа линија минува низ Никозија, која го дели градот на два дела. Сепак, оваа линија е под контрола на ОН, а на некои места таа е широка и до 10 километри. Во неговата внатрешност останале многу објекти, како никозискиот аеродром на пример. Околу 100.000 Грци останале без своите имоти, а околу 50.000 турски војници се наоѓаат на северниот дел од Кипар. Во Северен Кипар се населиле голем број Турци.
Во 1983 година, Кипарските Турци прогласиле своја држава, под името Турска Република Северен Кипар, но истата освен од Турција до денес не е признаена од никоја друга земја. Во 2004 година било предложено обединување на двете земји, според кој план Кипар би се состоил од две конфедерални единици. Во 2004 година, Кипар влегол во составот на ЕУ, и прашањето било дали и северниот дел на островот да се приклучи кон Унијата. Но, спроведениот референдум не бил прифатен од страна на Грците.
Муса Со
Муса Со (роден на 19 јануари 1986 година) — сенегалски фудбалер, напаѓач на Фенербахче и на сенегалската репрезентација.
Почетоци
Муса Со е роден во Мант ла Жоли, Франција, а својата фудбалска кариера ја започнал во младинските селекции на локалниот клуб ФК Мант, за преку Амјен да стигне во академијата на Рен во 2003 година. Својата професионална кариера во Рен ја започнал во 2004 година на 18-годишна возраст. Во првата сезона како професионалец одиграл 4 натпревари за првиот тим на Рен, 3 во првенството и еден во Лига купот. Својте први голови во професионалната кариера, ги постигнал на 6 јануари 2006 против нисколигашот Корте во победата со 2-3 во Купот на Франција тресејќи ја мрежата двапати.
Во сезоната 2007-2008 Со бил позајмен на Седан во Лига 2 каде постигнал 6 гола во 30 првенствени настапи. По враќањето во Рен за сезоната 2008-2009 тој бил прв избор во нападот на клубот, постигнувајќи 13 гола во сите натпреварувања од кои 9 во првенството вклучувајќи го и оној во четвртата минута од судиското продолжение за победа од 2-1 против својот иден клуб Лил во третото коло од првенството. Откако во сезоната 2009-2010 Со постигнал само 5 гола на 26 натпревари во сите натпреварувања, клубот одлучил да не му го продолжува договорот и тој станал слободен играч во летото 2010.
Лил
На 21 мај 2011 година Со го постигнал својот 22-ри гол во Лига 1 во ремито 2-2 со Париз Сен Жермен, а резултатот од натпреварот му ја осигурал на Лил шампионската титула во лигата, прва за клубот уште од 1954 година. Својот трет хет-трик за сезоната, Со го постигнал во последното коло од првенството, во кое Лил ја затворил победничката кампања со уште една победа од 3-2 над Рен. Муса Со бил најдобар стрелец за сезоната 2010-2011 во француското првенство со 25 гола, а исто така придонел и со три асистенции.
Фенербахче
На 27 јануари 2012 година, Фенербахче го купиле Со за 10 милиони €, потпишувајќи 4 и пол годишен договор со играчот во трајност до летото 2016 година. Со го направил своето деби во градското дерби против Бешикташ на 5 февруари 2012 година и постигнал гол во втората минута од судиското продолжение. На 18 март тој го постигнал првиот гол во дербито против Галатасарај со прекрасен ножичен удар. Тој ја продолжил својата добра форма, постигнувајќи доцен израмнувачки погодок против Кајзериспор во четвртфиналето на Турскиот куп на 12 април 2012 година, помагајќи му на својот тим да стигне до полуфиналето по изведување на пенали. Со, исто така, го постигнал вториот гол за својот тим против соперникот Трабзонспор на 15 април 2012 година. Во текот на сезоната 2011-2012 Со одиграл 12 натпревари во лигата и постигнал 7 голови. На 16 мај тој го освоил својот прв трофеј со Фенер, откако во финалето на Турскиот куп ја совладале Бурсаспор со резултат од 4-0.
Во текот на сезоната 2012-2013 Со одиграл 22 натпревари во лигата и постигнал 13 гола. Исто така, тој постигнал и 3 гола во европските натпреварувања. На 3 март 2013 година, Со постигнал два гола во дербито против Бешикташ, но неговиот тим бил поразен со 3-2. Седум дена подоцна тој постигнал уште еден гол против Бурсаспор, во победата на жолто-сините со резултат 4-1. Својата серија на погодоци ја продолжил на 17 март 2013 година постигнувајќи гол во победата со 2-1 над Анталијаспор, постигнувајќи 4 гола во последните 3 недели. На 22 мај 2013 година, Со го постигнал единствениот погодок во натпреварот во кој Фенербахче го поразил Трабзонспор за да ја одбрани титулата и да го освои Турскиот куп втора година по ред. Овој успех дошол како утеха за изгубената титула во турското првенство од градскиот соперник Галатасарај.
Во својата трета сезона во Истанбул, Со му помогнал на Фенербахче конечно да ја освои титулата во лигата постигнувајќи 15 гола во 30 натпревари со кои бил најдобар стрелец на клубот во сезоната. На 21 септември тој го постигнал својот прв хет-трик во дресот на Фенербахче во победата со 4-0 над Елазигспор. На 24 ноември Со го постигнал победничкиот гол за Фенер во 90-тата минута за да му донесе три бода на својот тим на гостувањето кај Анталијаспор со 2-1. Седум дена подоцна, тој погодил и во мрежата на Бешикташ во ремито 3-3 на Шукру Сараџоглу. По поразот на Галатасарај на домашен терен од Касимпаша, Фенербахче математички ја осигурал својата 19 титула во турското првенство на четири кола пред крајот, прва во кариерата за Муса Со.