cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гујновци
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Гујновци било село во Кратовската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Пробиштип, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што биле споени поранешните општини, Пробиштип и Злетово. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Пробиштип.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Трооло, во која покрај селото Гујновци, се наоѓале и селата Бучиште, Гајранци, Зарапинци, Куково, Лезово, Пестришино, Пуздерци, Стризовци и Трооло. Општината Трооло постоела и во периодот 1950-1952 година.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1551 според Државната изборна комисија, сместено во простории на приватна куќа.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 16 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 17 гласачи.
Црква „Пресвета Богородица“ - Варвара (Берско)
Цквата е прогласена за историски споменик на 25 јули 1985 г.
Црква „Св. Атанасиј“ - Ковач
Свети Атанасиј (позната и како Свети Атанас) — главна селска црква во поречкото село Ковач.
Црквата е сместена во самото село, во чиј двор се наоѓаат и селските гробишта.
Историја
Според ктиторскиот натпис, црквата е подигната и живописана во 1626 година.
Архитектура
Црквата претставува еднокорабна градба.
Сликаната програма е вешто приспособена на архитектурата. Меѓу светителите се застапени и српските култови Симеон и Сава (Немањиќ). Сликарството е со слаби уметнички квалитети.
NGC 220
NGC 220 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Тукан, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 220 се споменува и како ESO 29-SC3.
Откривање
Објектот е откриен на 12 август 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 220 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m. NGC 220 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 40 м 30 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 73° 24' 15".
Други поделби
Проучување на NGC 220 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 460; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9141.
Лебед OB1
Лебед OB1 — OB здружение во нашата галаксија Млечен Пат во соѕвездието Лебед.
Епенверден
Епенверден (Epenwöhrden) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Историја
Епенверден, јужно од Хемингштет, било местото каде се одржала Битката кај Хемингштет. Во 1500 година, милицијата на тогашната селска република, предводена од Вулф Изебранд, ја поразила војската на Ханс, крал на Калмарскиот сојуз.
Црква „Св. Мина“ - Ташмаруништа
Свети Мина претставува православна црква во струшкото село Ташмаруништа. Била осветена на 31 август 2003 година. Административно припаѓа на Четвртата струшка парохија при Струшкото архијерејско намесништво на Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА.
R.E.M.
R.E.M. (на македонски се изговара како: Ар-и-ем) ― американска рок-група основана во 1980 г. во Атина, Џорџија. Групата ја основале тапанарот Бил Бери, гитаристот Питер Бак, басистот Мајк Милс и главниот вокал Мајкл Стајп; сите биле студенти на Универзитетот во Џорџија. Како една од првите алтернативни рок-групи, R.E.M се истакнувала по арпеџо-стилот на свирење гитара од страна на Бак; карактеристичниот гласовен квалитет, уникатното сценско присуство и загадочниот текст на песните од страна на Стајп; мелодичниот придружен вокал на Милс; и економичниот стил што го практикувал Бери на тапаните. На почетокот од 1990-тите, другите алтернативни рок-групи како Нирвана и Pavement сметале дека R.E.M. се пионери во жанрот. Откако во 1997 година Бери ја напуштил групата, другите членови ја продолжиле својата кариера во 2000-тите со мешан критички и комерцијален успех. Групата пријателски се распаднал во 2011 година, а членовите почнале да се бават со соло-кариера. R.E.M. продала преку 90 милиони албуми и е една од најпродаваните музички изведувачи во светот.
Историја
Во јануари 1980 година, Питер Бак се запознал со Мајкл Стајп и забележале дека имаат сличен вкус за музика. Преку заедничката пријателка Кетлин О'Брајан, Стајп и Бак потоа се запознале со колегите студенти од Универзитетот во Џорџија, Бил Бери и Мајк Милс, кои свиреле заедно уште од средношколските денови и живееле во Џорџија. Се согласиле да соработуваат на неколку песни. Нивната сè уште неименувана група вежбала во осветената епископска црква Света Марија на улицата Оконе во Атина, а прв настап имале на 5 април 1980 година при што изведувале мешавина од оригинали и преработки од 1960-тите и 1970-тите. Групата го одбрала името „R.E.M.“, по случаен избор од речник. R.E.M. е кратенка за брзо движење на очите, фаза на сон. Во текот на април 1981 година, R.E.M. го снимиле својот прв сингл, „Radio Free Europe“ со независната издавачка куќа Hib-Tone. Прво бил издаден во 1.000 примероци - од кои 600 биле испратени како промотивни копии. Синглот брзо се распродал, па биле објавени уште 6.000 примероци. И покрај ограничениот тираж, синглот бил пофален од критиката, а Њујорк Тајмс го сврстил во десетте најдобри синглови на годината.
Комерцијално најуспешните албуми на R.E.M., Out of Time (1991) и Automatic for the People (1992), ги ставиле во авангардата на алтернативниот рок токму кога тој станувал мејнстрим. На 34тите годишни награди Греми, Out of Time имал седум номинации, а песната од тој албум „Losing My Religion“ била нивна најуспешна и најпродавана песна. Албумот Monster (1994) ја продолжил низата на успешни албуми. Групата за да го промовира албумот тргнала на својата прва турнеја по шест години; турнејата била нарушена со медицински итни случаи за потребите на три члена од групата. Во 1996 година, за 80 милиони американски долари R.E.M. повторно потпишал со Warner Bros., дотогаш најскап договор за снимање. Турнејата била успешна и бендот го снимил следниот албум, New Adventures in Hi-Fi (1996). Овој албум се смета како последен одличен албум на групата и е омилен на членовите, кој со текот на годините се здобил со култен статус. Следната година Бери го напуштил бендот, а Стајп, Бак и Милс продолжиле како музичко трио, одвреме навреме дополнувани со студиски музичари, како што се мултиинструменталистите Скот Мекохи и Кен Стрингфелоу и тапанарите Џои Воронкер и Бил Рифлин. Тие ја прекинале соработката и со нивниот долгогодишен менаџер Џеферсон Холт, а адвокатот на бендот Бертис Даунс ги презел менаџерските должности. Групата престанала да работи со Скот Лит, кој бил копродуцент и соработник на шест нивни студиски албуми и како копродуцент го ангажирала Пет Мекарти, кој претходно ги миксал нивните последни два албума.
По нивниот есперимент во електронската музика со албумот Up (1998) кој не се продавал според плановите, со албумот Reveal (2001) „свесно се вратиле на нивниот класичен звук“ и албумот добил општи пофалби. Во 2007 година, бендот бил примен во Куќата на славните на рокенролот; првата година во која ги исполнувале условите. Истата година Бери се вратил во групата за учествува на церемонијата за прием и за со групата да ја сними преработката на песната од Џон Ленон „ #9 Dream “ за компилацискиот албум. Instant Karma: The Amnesty International Campaign to Save Darfur кој пак имал за цел да му помогне на Амнести интернешнал за смирување на војната во Дарфур. По слабиот прием од публиката на албумот Around the Sun (2004), групата сватила дека треба да ја промени својата музика и за нивните два последни студиски албуми соработувала со копродуцентот Џекниф Ли. Албумите Accelerate (2008) и Collapse into Now (2011) биле добро прифатени од публиката, исто како како и нивните први албуми во живо по децениските турнеи. R.E.M. спогодбено се распаднала во септември 2011 година, а нејзините членови продолжиле со различни музички проекти. По распадот биле објавени неколку албуми во живо и архивски албуми. Во неколку интервјуа, членовите од групата изјавиле дека најверојатно нема повторно да се обединат.
Наследство
R.E.M. имала клучна улога во создавањето и развојот на музичкиот жанр алтернативен рок. AllMusic навел: „R.E.M. ја означува точката кога постпанкот се претвори во алтернативен рок“. Во раните 1980-ти, музичкиот стил на R.E.M. бил во контраст на постпанк и њу-вејв жанровите кои му претходеле. Со објавувањето на албум Murmur, R.E.M. имал најголемо музичко и комерцијално влијание врз првите групи од алтернативниот рок-жанр во развој.
Првичниот успех на R.E.M. бил вдахновение за други алтернативни бендови. Во текот на својата кариера, групата продала преку 85 милиони плочи ширум светот.
Алтернативни групи како Nirvana, Pavement, Radiohead, Coldplay, Pearl Jam (вокалистот на бендот Еди Ведер ги внел R.E.M. во Rock and Roll Hall of Fame), Live, Stone Temple Pilots, Collective Soul, Alice in Chains, Hootie and the Blowfish и Pwr Bttm биле инспирирани од музиката на R.E.M.. Блек Френсис од Pixies рекол дека Murmur има „огромно влијание“ врз неговото пишување песни. Курт Кобејн од Нирвана бил обожавател на R.E.M. и имал неисполнети планови да соработува на музички проект со Стајп. Кобејн во интервју за Ролинг Стоун претходно истата година изјавил: „Не знам како таа група го прави тоа што го прави. Боже, тие се најдобри. Тие се носат со нивниот успех како светци и продолжуваат да создаваат одлична музика.“
Клиф Бартон, од Металика, во средината на 1980-тите ги навел како еден од неговите омилени бендови: „Многу ги слушав R.E.M.. Навистина ми се допаѓаат поради некоја причина. Сметам дека се навистина добри.“
Дискографија
Студиски албуми
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Клајн Цехер
Клајн Цехер (Klein Zecher) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Полициско убиство во Алипашино Поље
Полициското убиство во Алипашино Поље се случило на 26 октомври 2018 година во околу 4 часот утрината на улицата „Гетеова“ во населбата Алипашино Поље во Сараево кога непознати лица, наводно дел од т.н. „автомафија“, во близина на трговскиот центар „Бинго“ се обидувале да украдат бел автомобил Фолксваген Голф 6 со хрватски регистарски ознаки. Во тој момент случајно на местото се појавила полициска патрола Фолксваген Голф 7 кон која лицата веднаш почнале да пукаат со автоматско оружје. Извршителите веднаш избегале од местото на настанот со своите возила Фолксваген Голф 5 и Ренџ Ровер. Во патролата со реден број 1481 биле полициските службеници од станицата во Нови Град Адис Шеховиќ кој починал на лице место и Давор Вујиновиќ кој подлегнал на повредите во клиничкиот центар.
По настанот пристигнале бурни реакции од институциите и од јавноста. Полицијата на прес-конференција изјавила дека „ќе преврти сè за да ги најде сторителите“. Со соопштение излегол и претседателот на Владата на кантонот Сараево, Адем Зољ кој нагласил дека „ова е гнасен чин бидејќи полицајците воопшто не излегле од автомобилот и не го употребиле оружјето. Возилото уште било во движење кога напаѓачите почнале да пукаат во нив“. Во чест на убиените полицајци 29 октомври бил прогласен за Ден на жалоста на целата територија на Босна и Херцеговина. Од Нови Град, општината во која се случило убиството, излегле со соопштение во кое било нагласено дека според нив ова убиство е терористички акт и напад на државата, потенцирајќи дека убиството е извршено со оружје нетипично за ситен криминал како кражбата на возило.
Балсас (река)
Балсас (Río Balsas) или Мескала (Mezcala) — река во јужно-средно Мексико, една од најголемите во државата со должина од 771 км и сливна површина од.
Речниот слив на Балсас се протега во сојузните држави Пуебла, Морелос, Гереро и Мексико. Реката тече низ планинскиот венец Јужна Сиера Мадре, а се празни во Тихиот Океан кај градот Ласаро Карденас. По течението има неколку слапови кои ја огрнаичуваат пловноста, па затоа реката се користи претежно за добивање на хидроенергија, спречување на поплави и наводнување.
Историја
Долината на Балсас е веројатно првото место кајшто е припитомена пченката, уште пред 9200 години. Познато е дека во долината живееле разни народи како Јопите, Коишиканците, Матлацинките (Чонтали), Тлавиките и Шочимилките, а потоа и Наванците, но археологијата сè уште го нема утврдено редоследот на нивното населување. Во периодот од 1100 до 480 п.н.е. подрачјето помеѓу долното течение на Балсас и реката Лерма-Сантјаго потпаднало под власта на државата на Пурепечите (Тараскан).
Според пописот од 1980 г. во поречието на Балсас живееле вкупно 47.000 луѓе, распоредени во 37 населени места во рамките на шест општини. Од нив, 47 % биле навански народи, 23 % биле Миштеци, 19 % биле Тлапенци, а 4% Амузги. во 1990-тите населението пораснало на 60.000 жители. Иако засебни, овие заедници се во блиско културно и јазично сродство.
Географија иа клима
Балсас настанува со слевањето на реките Сан Мартин и Савапан во реката Атојак (Atoyac) во сојузната држава Пуебла. Оттука тече на југозапад, а потоа свртува на запад, минувајќи низ котлината во државата Гереро, и завршува во Тихиот Океан.
Горниот дел од сливот им припаѓа на сојузните држави Пуебла, Мексико, Морелос и Гереро. Тука спаѓаат и неколку други речни системи во Мексиканската (Централна) Висорамнина, од кои главен е оној на реката Тлапанек со неговите притоки кои дотекуваат од планината Оашака Миштека. Поголема составна притока е Амацусак, која пак настанува од потоците околу вулканот Шонакантепек и реките Сан Херонимо и Чонталкоатлан. Последните две извираат од познатиот вулкан Попокатепетл и течат низ државата Морелос.
Климата по течението се движи од умерена до суптропска, со средна годишна температура помеѓу 12,5 и 28 °C. Врнежите се сезонски — 90 % од количеството паѓа од мај до септември. Просечните врнежи се движат од 546 мм во сувите предели на долината до 1.000–1.600 мм кај горските езера во горното течение.
Стопанство
Долината на Балсас се обработува веќе илјадници години. Во денешно време земјиштата се наводнуваат од вештачките езра на двете брани, кои воедно произведуваат струја. Акумулацијата над Тјерра Калиенте наводнува полиња со памук и ориз
ФК Лидс Јунајтед
Клубот е основан во 1919 година, по распуштањето на Лидс Сити од Фудбалската лига, по што го презеле нивниот стадион Еланд Роуд. Поголемиот дел од својата историја Лидс Јунајтед го поминале натпреварувајќи се во првото ниво на англискиот фудбал. Нивниот најдолг континуиран престој во рамките на првото ниво бил период од 18 години помеѓу 1964 и 1982 година, додека нивниот најдолг период надвор од првото ниво траел 16 години помеѓу 2004 и 2020 година.
Лидс трипати бил шампион на Англија, а покрај тоа во својата историја имаат освоено и еден ФА куп, еден Лига куп, два Черити/Комјунити шилда и два Купа на саемските градови. Клубот, исто така, играл финале на Купот на шампионите, во кое загубиле од Бајерн Минхен, и полуфинале во Лигата на шампионите во сезоната 2000-2001. Меѓу другите меѓународни успеси се вбројува и финалето на Купот на победниците на куповите во 1973. Најголемите успеси клубот ги остварил под раководството на менаџерот Дон Реви во 60-тите и 70-тите години на минатиот век.
Својте домашни натпревари клубот ги игра на Еланд Роуд уште од 1919 година, и до денес, тој е единствениот стадион кој клубот го користел низ целата своја историја. Првата комбинација на клубот вклучува комплетно бела опрема (бели дресови и бели шорцеви), па оттаму и прекарот бели. Лидс има големо соперништво со Манчестер Јунајтед и Челси, како и со локалните клубови како Хадерсфилд Таун, Брадфорд Сити, Шефилд Јунајтед и Шефилд Венздеј.
Почетоци
Пред формирањето на Лидс Јунајтед, англискиот град Лидс во фудбалската лига го претставувала друга формација, Лидс Сити, основан во 1904 година и разрешен од фудбалската лига во 1919 година поради некои незаконски плаќања направени за купување на некои играчи за време на Првата светска војна.
Затоа било одлучено да се формира нов клуб кој ќе го претставува градот, Лидс Јунајтед, кој започнал да игра во Мидленд лигата, англиска лига од второлигашко друштво во која често играле младинските тимови од прволигашките формации: на почетокот Лид Јунајтед го зазел слободното место оставено од резервната формација на стариот Лидс Сити.
Во 1920 година, Лидс Јунајтед бил признат од англиската фудбалска федерација и на тој начин бил во можност да учествува на домашните натпреварувања. Во истата година, клубот бил купен од Хилтон Кроутер, претседател на Хадерсфилд Таун.
1920-1960; Во фудбалската лига и годините на Џон Чарлс
Лидс останал во Втората дивизија сè до сезоната 1955-1956, кога уште еднаш освоиле промоција во Првата дивизија, овојпат инспирирани од одличниот велшанец Џон Чарлс. Чарлс бил гладен за успех на највисоко ниво, а менаџерот Раих Картер не бил во можност да го убеди дека Лидс може да ги задоволи неговите амбиции. Како резултат на тоа, Чарлс бил продаден на Јувентус за тогашен светски рекорд од 65,000 фунти. Загубата на Чарлс резултирала со испаѓање на Лидс во Втората дивизија во сезоната 1959-1960.
1961-1974; Ерата на Дон Реви
Во март 1961, клубот го ангажирал еден од најважните тренери во својата историја: Дон Реви. Во својата прва сезона тој наишол на многу потешкотии, бидејќи клубот бил во многу лоша финансиска состојба. На крајот на сезоната 1961-1962, Лидс успеал да избегне испаѓање во Третата дивизија буквално во последните кола од сезоната. Сепак, само две години подоцна во сезоната 1963-1964, Реви успеал да го врати тимот во врвната дивизија во англиската лига. Од 1965 до 1974 година, Лидс на Реви никогаш не завршил една сезона под првите четири на табелата и постигнал низа успеси што го однеле клубот до врвот во Англија и Европа.
Белите во овој златен период за нив освоиле две шампионски титули во сезоната 1968-1969 и 1973-1974, потоа го освоиле ФА Купот во сезоната 1971-1972 и Лига купот во 1967-1968. Во истите години, тимот исто така успеал да најде потврда за својот добар момент на континентално ниво со освојување на Купот на саемските градови двапати, во 1968 и во последното издание на турнирот во 1971; на 22 септември истата година англичаните го одиграле суперфиналето што УЕФА го организирала за дефинитивно доделување на трофејот, против Барселона, клуб кој неколку пати претходно успеал да го освои купот. Сепак, Лидс не успеале да ги совладаат каталонците предавајќи им го трофејот по поразот со 2-1.
Во текот на годините на Реви, Лидс пет пати бил втор во поредокот; клубот исто така стигнал до неколку финалиња во кои не го освоиле трофејот, како ФА Купот (во 1965, 1970 и 1973), Купот на саемските градови во 1967 и Купот на победниците на куповите 1973 година, последниот го загубиле многу контроверзно. Последната сезона на кормилото на белите на Реви била сезоната 1973-1974, кога Лидс ја освоил својата втора титула во лигата, а веќе следната година менаџерот седнал на клупата на англиската репрезентација којашто штотуку не успеала да се квалификува за Светското првенство.
1974-1982; После Реви, финалето во Купот на шампионите и испаѓање
На 20 јули 1974 година, Брајан Клaф, кој го напуштил Брајтон по само 8 месеци, ја презел клупата на Лидс од Дон Реви, кој бил назначен за селектор на Англија. Неговото доаѓање било остро критикувано од навивачите кои со години биле поврзани со тактичкиот пристап на стариот тренер. Под раководство на Клаф, Лидс започнал лошо со пораз во Черити Шилд од Ливерпул и тимот никогаш не успеал да покаже добра игра, обезбедувајќи перформанси на многу ниско ниво. Во биографскиот филм „Проклетиот Јунајтед“, авторот Дејвид Мир ги опишува Дон Реви и Брајан Клаф како лути соперници. Поради тоа, играчите на Лидс останале приврзани за Реви и никогаш не го прифатиле Клаф, обвинувајќи го дека тој отсекогаш го мразел нивниот тим и се обидува да да го деградира, со просечни тренинзи и избирање на најлошите играчи да ги започнуваат натпреварите. Главните промотори на бунтот биле Џо Џордан и Гордон Меквин. Така, Брајан Клаф не успеал да најде договор со околината и конечно, по четириесет и четири дена неуспех, тој бил отпуштен од фунцијата. На негово место бил ангажиран Џими Армфилд, поранешен капитен на англиската репрезентација.
Со доаѓањето на новиот менаџер, тимот добил воочлив полет особено во Купот на шампиони каде што Лидс триумфално стигнал до финалето на 28 мај 1975 каде на Паркот на принцовите во Париз ги одмериле силите со : натпреварот завршил со резултат 2-0 во корист на германскиот тим по доста контроверзни околности. Инцидентите предизвикани од приврзаниците на двата тима довеле до тоа УЕФА да му забрани на Лидс да игра натпревари од кое било натпреварување управувано од конфедерацијата за четири сезони до 1980 година, кои последователно биле сведени на две, сепак, означувајќи го крајот на континенталниот циклус на белите, кој започнал кон крајот на 1960-тите.
Во следните години Армфилд пробал да ги повтори претходните успеси на клубот потпирајќи се на истиот тим кој бил изграден од Реви, но иако повеќе не доминирале во англискиот фудбал, Лидс останал во првите десет на табелата и во следните сезони. Сепак, управниот одбор станал нестрплив за успех и го отпуштил Армфилд во 1978 година, заменувајќи го со Џок Штајн, кој исто како и Клаф претходно траел само 44 дена пред да замине за да ја преземе функцијата во шкотската репрезентација. Џими Адамсон го зазел неговото место на клупата, но неговиот придонес не успеал да го запре падот што започнал по финалето во Купот на шампионите. Во 1980 година, Адамсон бил заменет од поранешниот играч на клубот Алан Кларк. И покрај тоа што трошел слободно на играчи, тој не успеал да ја запре "водата која течела од браната" и клубот на крајот испаднал во понизок ранг на крајот од сезоната 1981–1982.
1982-1990; Осумдесеттите години
Веднаш по испаѓањето, Кларк бил заменет од својот некогашен соиграч Еди Греј. Со малку финанисиски средства на располагање, Греј се концентрирал на давање шанса на млади фудбалери од академијата на клубот, но во крајна линија оваа политика не му се исплатила на менаџерот и откако не успеал да освои промоција, во 1985 година тој бил отпуштен.
По заминувањето на Греј, клубот за нов менаџер го назначил Били Бремнер, поранешен капитен и една од најголемите играчки ѕвезди на Лидс Јунајтед во периодот под водството на Реви. Во 1987 година, Бремнер успеал да го однесе тимот до плејофот за промоција каде белите биле поразени со 3-2 од Чарлтон Атлетик по продолженијата.
Во октомври 1988 година, кога Лидс се нашол на 21-вата позиција на табелата, Бремнер добил отказ и на негово место дошол Хауард Вилкинсон; откако го спасил клубот од испаѓање во уште понизок ранг во неговата прва сезона, токму Вилкинсон станал човекот кој по осум години пауза го вратил Лидс во Првата Дивизија во следната сезона 1989-1990. Големи заслуги за овој успех имало и новото засилување на клубот Гордон Страхан, кој дошол од во март 1989 година и постигнал 16 гола за белите во сезоната на промоцијата. Покрај Страхан како архитекти на овој успех се сметаат уште неколку играчи коишто го засилиле Лидс по доаѓањето на Вилкинсон како Вини Џонс, Мел Стерланд, Ли Чапман и Крис Ферклаф. Овие важни засилувања додале дополнителен квалитет на тимот полн со таленти одгледувани во расадникот од кои пред сè се истакнале Дејвид Бати и Гари Спид.
1990-2000; Деведесеттите години
Откако избориле промоција, Вилкинсон ја продолжил својата работа на консолидација на тимот, отфрлајќи ги играчите кои според него биле несоодветни за нивото на Првата Дивизија и на нивно место купил други од повисока класа, како што биле голманот Џон Лукиќ, едно од најскапите засилувања во историјата на белите, дефанзивецот Крис Вајт и шкотскиот играч за врска Гари МекАлистер. Во првата сезона по враќањето во највисокото фудбалско друштво во Англија, Лидс завршил на четвртото место. Одличната сезона го поттикнала раководството на клубот да му угоди на Вилкинсон и следната сезона биле купени дефанзивецот Тони Дориго, играчот за врска Стив Хоџ и талентираниот француски напаѓач Ерик Кантона, кој заедно со Род Валас формирале страшен напаѓачки тандем. Благодарение на овие важни засилувања, клубот успеал да ја освои својата трета титула во својата историја во 1992 година, а истата година триумфирале и во Черити Шилд, англискиот Суперкуп, совладувајќи го Ливерпул со 4-3. Интересно, сезоната 1991-1992 во која Лидс станал шампион воедно била и последната сезона во која Првата Дивизија била најсилната фудбалска лига во Англија, пред да биде заменета од Премиер лигата веќе во следната сезона.
Следната сезона, во дебито во Премиер лигата, Лидс завршил седумнаесетти, три места погоре од зоната за испаѓање. Тимот на Вилкинсон во следните години никако не успеал да се замеша посериозно во борбата за нова првенствена титула, но во 1996 година стигнале до финалето во Лига купот, каде сепак загубиле од Астон Вила. Откако сезоната 1995-1996 ја завршиле на 13-тото место, по убедливиот пораз од Манчестер Јунајтед на почетокот на следната сезона Вилкинсон бил отпуштен. Едно од големите наследства кое го оставил Вилкинсон и тренерот на младинските категории Пол Харт бил развојот на младинската академија на Лидс Јунајтед, која произвела бројни талентирани фудбалери низ текот на годините.
Во 1996 година Џорџ Греам го заменил Вилкинсон на клупата; неговото доаѓање било причина за неколку полемики од медиумите и навивачите. Греам претходно претрпел долга дисквалификација од федерацијата, поради некои незаконски плаќања направени на агенти на некои играчи. Новиот менаџер направил неколку остроумни засилувања, благодарение на што Лидс успеал да се пласира во Купот на УЕФА. Во октомври 1998 година, Греам ја напуштил функцијата и го преземал, а неговото место го заземал неговиот дотогашен асистент Дејвид О'Лири. Заедно со О'Лири во клубот се вратил и Еди Греј како негов помошник. Благодарение на оваа двојка, која вовела многу млади таленти во светот на англискиот фудбал какви што биле дефанзивецот Џонатан Вудгејт, напаѓачот Алан Смит и играчот за врска Стивен МекФејл, нивниот талент му помогнал на тимот да стигне до полуфиналето на Купот на УЕФА и до третото место во поредокот во Премиер лигата, благодарение на што Лидс се квалификувал во УЕФА Лигата на шампионите.
Заедно со Мајкл Џонс, Смит до денес е најдобар стрелец (со 14 гола) на Лидс во европските фудбалски натпреварувања. Во истата сезона, клубот стигнал до полуфиналето на Купот на УЕФА, каде англичаните се соочиле со турскиот Галатасарај. Пред почетокот на првиот натпревар одигран во Турција, двајца навивачи на Лидс, Кристофер Лофтус и Кевин Спејт, ги загубиле своите животи, откако биле жртви на насилството на некои екстремни навивачи на турскиот тим. На реваншот било забележано едноминутно молчење, кое оттогаш се повторува секогаш кога Лидс игра натпревар близу до датумот на трагедијата, 9 април 2000 година.
2000-2007; Финансиска криза и испаѓање во Лига Еден
Во јануари 2000, имиџот на Лидс бил нарушен од инцидент во кој учествувале двајца играчи, Џонатан Вудгејт и Ли Бојер, кои нападнале индиски студент во центарот на градот.
По важната европска сезона, Питер Ридсдејл, претседателот на клубот, решил да побара финансиски средства преку бројни позајмици кои ги искористиле во трансфер кампањата, со можност за враќање на готовината со средствата добиени од ТВ-правата и наградите од квалификациите во Лигата на шампионите. Во сезоната 2000-2001, О'Лири го водел Лидс до полуфиналето во Лигата на шампионите, против Валенсија на Ектор Купер: во првиот натпревар одигран на Еланд Роуд белите ремизирале со шпанците играјќи 0-0, но на реваншот во Валенсија биле тешко поразени со 3-0. Сепак, и покрај добрата европска сезона, во лигата Лидс не успеал да стигне до зоната за влез во најсилното континентално натпреварување, завршувајќи 4-ти во Премиер лигата. Неуспехот клубот да се квалификува во Лигата на шампионите ги расипал плановите на претседателот, па клубот не можел да добие доволно пари за да ги исплати своите долгови тонејќи во финансиска криза.
Финансиската криза го принудила раководството да продаде некои од најрепрезентативните играчи, како Рио Фердинанд, кој бил продаден на Манчестер Јунајтед за 30 милиони фунти. О’Лири, за разлика од претседателот, се повлекол од функцијата во 2002 година и бил заменет со Тери Венеблс. Со новиот менаџер, клубот не успеал да постигне добро разбирање, откако биле продадени и други играчи со цел да се затворат долговите, како Џонатан Вудгејт, за кого Ридсдејл му ветил на Венеблс дека нема да биде продаден. Под водството на Венеблс Лидс се претставувал многу под своето вообичаено ниво од претходните сезони, што кулминирале со отпуштање на менаџерот во март 2003. На неговото место дошол Питер Рид, а неколку дена подоцна и претседателот Ридсдејл поднел оставка и бил заменет на функцијата од професорот по економија на универзитетот во Лидс, Џон Мекензи. Во тоа време Лидс се наоѓал во опасната зона за испаѓање, но под водството на Рид резултатите се стабилизирале и во конечниот пласман успеале да избегнат испаѓање во претпоследниот натпревар во сезоната, совладувајќи го Арсенал со 2-3 на Хајбери благодарение на доцниот гол на Марк Видука.
На Рид му бил доделен перманентен договор во летото 2003, но лошиот почеток на сезоната 2003-2004 го принудила клубот на нова промена на клупата, улога што повторно му била доверена на Еди Греј, додека во истата година дојде и до нова промена на претседателството, каде Џералд Краснер ја презел функцијата. Сезоната завршила со испаѓање на Лидс, по четиринаесет години во елита, откако клубот завршил на претпоследното место на првенствената табела.
Бои
За време на првите петнаесет години од основањето на клубот, опремата на Лидс се состоела од сино-бел пругаст дрес со вертикални ленти - сличен на дресот на екипата на Хадерсфилд Таун -, со бели шорцеви и темносини чорапи. Во 1934 Лидс се префрлил во сини и жолти дресови, бели шорцеви и сини чорапи со жолти врвови. Оваа опрема за првпат ја носеле на 22 септември 1934 година; истата година клубот го усвоил својот прв амблем, истиот кој го имал и нивниот претходник Лидс Сити. Во 1950 клубот се префрлил на жолти дресови со сини ракави и јаки, црно-бели шорцеви и сини и златни чорапи. Во 1955 година Лидс повторно се променил: сега носеле сини дресови со златни јаки, бели шорцеви и сини и жолти чорапи со кругови, со што ја повториле опремата на оригиналниот Лидс Сити. Во 1961 година, под водството на легендарниот Дон Реви бил претставен целосно белиот дрес во кој клубот игра и денес.
Амблеми
Амблемот на Лидс Јунајтед се одликува со нивните дресови уште од 1964. Кон крајот на 60-тите и раните 70-ти, Лидс ја користел скратеницата „LUFC“, која сè уште е присутна на логото, но ова било повеќе претставено дијагонално отколку вертикално. Во 1977 година амблемот бил опкружен со жолто и сино, а следната година тој повторно бил жолт, но затворен во круг со зборовите Лидс Јунајтед АФК кои го опкружувале. Во 1978-79 година, било украсено ново лого, кое било слично на претходното, но имало дизајн на паун. Во 1984, бил воведен нов беџ, кој траел до 1998, што го прави најдолговечен во модерната ера. На овој амблем биле присутна карактеристичната роза со топка на неа, во традиционалните сина, златна и бела боја, и тој претставува инкорпорирање на Белата роза од Јорк заедно со името на клубот. Во сезоната 1998-1999 година, сегашното лого било официјално усвоено, со некои модификации на последното, како на пример Белата роза од Јорк била во сина, златна и бела боја, а натписот „LUFC“ бил поставен вертикално по центарот.
Химна
Химната на Лидс Јунајтед ги вклучува следниве стихови во спомен на историскиот играч Били Бремнер.
Стадион
Лидс ги игра своите домашни натпревари на Еланд Роуд (Old Peacock Ground). Изграден во 1897 година и реновиран во 1994 година, тој е домаќин на домашните натпревари на белите од 1919 година.
Има капацитет од над 39.000 места, а теренот е со димензии 105 х 68 метри. Еланд Роуд бил домаќин на полуфинале од ФА купот неколку пати како неутрален терен, а исто така, бил избран како еден од стадионите на кои се играло на Европското првенство 1996, што се одржало во Англија.
Надвор од стадионот има статуи на две лица кои се наоѓаат во историјата на белите: Били Бремнер, историски капитен (а подоцна и тренер) на Лидс кој играл 17 години во клубот, и Дон Реви најтрофејниот тренер (меѓу другите и на самиот Бремнер) во историјата на клубот, кон крајот на 60-тите и 70-тите години.
Познати играчи
Подолу е списокот на стотте најдобри играчи на клубот составен во 2000 година и објавен на официјалното мрежно место на клубот. .
NGC 6629
NGC 6629 — планетарна маглина во соѕвездието Стрела, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6629 се споменува и како PK 9-5.1, ESO 522-PN26, CS=12.8.
Откривање
Објектот е откриен на 7 август 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6629 е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,6 m. NGC 6629 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,27'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 25 м 42,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -23° 12' 8"".
Други поделби
Проучување на NGC 6629 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 340; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6857. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 173.
.ma
.ma — највисок семрежен домен на Мароко.
Надворешни врски
סיומת אינטרנט Toppdomän
IC 33
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 33 се споменува и како ESO 410-21, MCG -5-2-19, AM 0032-301.
Откривање
Објектот е откриен на 22 мај 1898 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 33 е од видот Scd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. IC 33 има привидни димензии од 1,3' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 34 м 32,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -30° 1' 3". Положбениот агол на објектот е во износ од 126°.
Други поделби
Проучување на IC 33 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2071.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Слеме (Блоке)
Слеме (словенечки: Sleme) — населба во Општина Блоке во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Зорица Јевремовиќ
Зорица Јевремовиќ (родена на во Ражањ, Ниш, Србија) — српска и југословенска театарска и видео режисерка, драматург, интермедијална теоретичарка, историчарка на културата и феминистка. Директорка е на белградскиот Центар за медиуми „Ранко Мунитиќ“ и уредник на регионалното списание за медиуми и култура Медиантроп.
Меѓу другото, значајна е и нејзината работа на основање на театарски дружини за маргиналните општествени групи, како и придонесот за втемелување на стрипската и телевизиската теорија во СФРЈ во 1970-те. Нејзин сопруг беше истакнатиот југословенски културен работник Ранко Мунитиќ.
Животопис
Родена е во Ражањ, пораснала во Белград. Дипломирала драматургија на Факултетот за драмски уметности во 1975. година. Со драматургија се занимавала во алтернативните и неформалните групи за театар и филм: КПГТ (1980-1990), Арт-филм (1981-1983), Нова чувствителност (1984-1985), Претпријатие за театарски работи (1992).
Како заговарачка на југословенскиот културен простор ја истражувала културната историја и теолошкото обичајно право на мултинационалните и повеќеконфесионалните средини во СФРЈ: Дубровник (1976-1980), Пераст (1981), Повља (1982), Тацен (1981-1984), област Пољица (1986-1990), Дечани (1981-1989) и Зјум (1990). Објавила книги од мултимедијалната теорија и театарската драма, а уредувала и научни зборници од книжевната историја.
Основала алтернативни театри кои работеле како „театарски кварт“ во гетоизираните заедници, на местата коишто порано не биле театарски активни: Перформативен „Уличен детски театар“ во Скадарлија (1985), „Џепен театар М“ во психијатријската болница „Д-р Лаза Лазаревиќ“ (1993-1995), „ПАТ 5а“, феминистички театар во Автономниот женски центар против сексуално насилство (1997-1999). Во почетокот на граѓанската војна во Југославија во 1990-тите била активистка во двете антивоени групации: „Цивилно движење на отпорот“ и „Белградски круг“, во чиишто рамки извела повеќе културолошки проекти: „Босна, човечки траги“ (1992).
Во 2008 година прави изложба „Косово од мојот стан“ од фотографии на предмети кои ги купувала и ги добивала на подарок од Косово и Метохија (1981-1990).
Членка е на Сојузот на драмски уметници на Србија од 1978. Од 2007. година е членка на Српското книжевно друштва. Од декември 2011. е директорка на Центрот за медиуми „Ранко Мунитиќ“ каде како интермедијална теоретичарка води повеќе проекти.
NGC 4029
NGC 4029 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4029 се споменува и како UGC 6990, MCG 1-31-8, CGCG 41-17.
Откривање
Објектот е откриен на 25 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4029 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4029 има привидни димензии од 1,2' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 4029 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37816. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 865. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1611.
Лебед OB3
Лебед OB3 — OB здружение во нашата галаксија Млечен Пат во соѕвездието Лебед.
Гудендорф
Гудендорф (Gudendorf) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Список на државни водачи во 201 година
Ова е список на државни водачи во 01 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Алфред Делкур
Алфред Делкур (17 јануари 1929 - 12 декември 2012) ― белгиски фудбалски судија.
Судиска кариера
Во 1976 година, Делкур бил назначен за судија на Европското фудбалско првенство 1976, каде што суде на полуфиналниот натпревар помеѓу Југославија и Западна Германија.
Делкур се пензионирал од судењето во 1978 година.
Џип (марка)
Џип (англ. Jeep) е американски произведувач на теренци во сопственост на фирмата Chrysler Corporation.
Фирмата настанала во текот на Втората светска војна кога произведувала џипови за американската војска, и била воедно и првата фирма која се занимавала со производство на такви возила.
Шондонг
Шондонг е пештера во Виетнам, пештерата се наоѓа во провинцијата Бинх, Виетнам. Ова е најголемата пештера во светот, пештерата ја открил месен жител по име Хо Канх во 1991.
Ремедиос Амаја
Марија Долорес Амаја Вега (родена 1962 година во Севиља), попозната по уметничкото име Ремедиос Амаја, - шпанска фламенко пејачка. Таа ја претставувала Шпанија на Евровизија во 1983 година.
Нејзиниот прв албум, самонасловениот „Remedios Amaya“, бил објавен во 1978 година. Во 1983 година таа била внатрешно избрана од „Телевизион Еспањола“ за да ја претставува Шпанија на Евровизија 1983 во Минхен. Таа постигнала нула поени со песната „¿Quién maneja mi barca?“.
Првите дела на Амаја, „Luna nueva“ (1983) и „Seda en mi piel“ (1984), биле пример за фламенко-рок. Во 1997 година го издала албумот „Me voy contigo“ (1997), во продукција на Висенте Амиго; албумот бил продаден во повеќе од 150.000 примероци. Го вклучувало нејзиниот најголем хит „Turu Turai“. Следните албуми биле „Gitana soy“ (2001) и „Sonsonete“ (2002), а во 2004 година таа објави компилација на Најголеми хитови. Во 2016 година, таа издала нов албум, „Rompiendo el silencio“.
Кулпин (Германија)
Кулпин (Kulpin) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
.ly
.ly — највисок семрежен домен на Либија.
По и за време на револуцијата во Либија користењето на овој домен е дискутабилно.
Свети Дух (Блоке)
Свети Дух (словенечки: Sveti Duh) — населба во Општина Блоке во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Крумштет
Крумштет (Krumstedt) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Месо и крв (филм)
Месо и крв - холандско-шпански филм од 1985 година, режиран од Пол Верховен (Paul Verhoeven), кој е автор и на сценариото, заедно со Џерард Зотман (Gerard Soeteman). Сценариото е делумно засновано на неискористен материјал од холандската ТВ серија „Флорис“, каде што дебитирале Џерард Зотман, Пол Верховен и Руџер Хауер. Главните улоги ги играат: Руџер Хауер (Rutger Hauer), Џенифер Џејсон Леј (Jennifer Jason Leigh), Том Бурлинсон (Tom Burlinson), Џек Томпсон (Jack Thompson), Фернандо Хилбек (Fernando Hilbeck), Сузан Тајрел (Susan Tyrrell), Роналд Лејси (Ronald Lacey), Брајон Џејмс (Brion James), Џон Денис Џонстон (John Dennis Johnston), Бруно Кирби (Bruno Kirby) итн. Дејствието на филмот се случува во Европа во 1501 година, а насловот имплицира на „сексот и насилството“ како главни теми на филмот. Филмот следи група на платеници во нивните битки, грабежи, силувања и забави. Ова е првиот филм на Верховен кој бил забележан во меѓународни размери. Покрај со одличната режија и уверливата сценографска и иконографска реконструкција на доцниот среден век, „Месо и крв“ се одликува со динамична нарација, голема енергија, импресивна фотографија и впечатливиот настап на глумците, предводени од Хауер и Џејсон Леј.
Заплет
Филмот започнува во 1501 година. Неименувана земја во Западна Европа е под опсада. Благородникот Арнолфини (го игра Хилбек), претходниот владетел на градот, изнајмува многу платеници за да го вратат на престолот. Платениците ги предводи Хоквуд (го игра Томпсон), а во неговата војска се наоѓа и храбриот Мартин (го игра Хауер). Синот на Арнолфини, Стивен (го игра Барлинсон), се обидува да ги отвори градските порти со помош на експлозив, но неговиот експериментален план комично пропаѓа. Градот треба да биде заземен со традиционален напад. За да ги мотивира своите луѓе, Арнолфини им дава 24 часа да зграбат каков било плен што ќе го најдат во градот. Планот успеава и платениците успешно го заземаат градот и ги колат одбранбените војници. За да се ослободи од платениците, во договор со Хоквуд и служејќи се со измама, Арнолфини успева да ги избрка платениците од градот, а Мартин решава да им се одмзади на двајцата. Наскоро, тој дознава дека Стивен ќе се ожени со убавата принцеза Агнес (ја игра Џејсон Леј). Мартин собира група насилници и ја грабнува Агнес во која набрзо се заљубува.
Црква „Св. Јован Крстител“ - Ковач
Свети Јован Крстител — селска црква во поречкото село Ковач.
Born Slippy .NUXX
„Born Slippy .NUXX“ е сингл од групата Underworld од 1996 година.
Црква „Св. Јован Крстител“ - Ковач
Црквата е сместена на влезот во самото село, во чиј двор се наоѓаат и гробишта.
Born Slippy .NUXX
На Born Slippy .NUXX му претходи синглот од јануари 1995, Born Slippy, којшто на Б страната содржеше микс „.NUXX“. Групата изјавила дека силниот ритам и текстот со викање прво биле „шега“, и синглот добил мало внимание. Миксот „.NUXX“ бил издаден како самостоен сингл заедно со филмот на Дени Бојл од 1996, Trainspotting, каде што може да се слушне песната во завршната сцена. Филмот навлекол огромен јавен интерес за претходно непознатата песна, што му помогнало на синглот да се искачи на Број 2 на британската список на синглови во јули 1996.
Список на државни водачи во 1798 година
Ова е список на државни водачи во 798 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Црква „Св. Јован Крстител“ - Ковач
Црквата била подигната во 1802 година.
Born Slippy .NUXX
Оттогаш песната се има појавено на многу компилации, миксови и ремикси. Заради нејзината огромната популарност, Underworld ја пуштаат на речиси секоја изведба во живо.