cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Арнштат
Географија
Арнштат се наоѓа на јужниот раб од Тириншката Котлина на околу 300 метри надморска височина и низ него тече Гера. Реката Випфра поминува низ источните градски единици. Ридското подножје на Тириншката Шума ја обележува јужната граница на Арнштат. Највисока точка во градското подрачје е Халскапе со 605 метри на границата со Илменау, додека најниска точка е околу 250 метри во долината на Гера северно од Рудислебен.
Градски единици
Покрај градското јадро, во градот влегуваат следниве места:
Соседни општини
Градот се граничи со следниве општини (почнувајќи од север, надесно): Амт Ваксенбург, Алкерслебен, Дорнхајм, Алкерслебен, Беслебен-Вилерслебен, Штатилм, Илменау, Плауе и Гератал.
Клима
Годишно во просек наврнуваат 487 мм, што е една од помалите вредности во цела Германија. Најсув месец е јануари, додека најмногу врнежи има во јуни.
Историја
Во XIV век, Арнштат бил владеен од грофовите на Шварцбург и подоцна станал главен град на Шварцбург-Зондерсхаузен.
Композиторот Јохан Себастијан Бах, чие семејство со генерации живеало во близина на Арнштат, станал оргулист во црквата Свети Бонифациј во 1703 година. Повеќето ученици на Бах верувале дека добро познатата „Токата и Фуке во Д-мол“ била напишана овде помеѓу 1703 и 1709 година.
Градски совет
Градскиот совет на Арнштат е составен од 34 места. Распределбата на местата според последните општински избори на 26 мај 2019 година е следна:
Две места на AfD останале непополнети, бидејќи имало само четири кандидати.
Градоначалник
Градоначалник од 1 јули 2018 година е Франк Шпилинг (независен, предложен од CDU и Про Арнштат).
Збратимени градови
Арнштат е збратимен со следниве градови:
Знаменитости
Арнштат поседува убаво зачуван стар град, кој е претворен во пешачка зона. Некои од неговите вредни градби се црквата на Богородица од XIII век и дворецот од XVIII век.
Сигрид Рислер
Сигрид (Андерсон) Рислер (1868-1918) била шведска ботаничарка позната по својата работа на анатомијата на монокотиледон. Таа била ќерка на Нилс Јохан Андерсон, професор по ботаника на Лундскиот универзитет.
Окрузи и населби во Берлин
Берлин има статус на град и на сојузна покраина. Со административната реформа во 2001 г. тој е поделен на 12 окрузи (Bezirke) со свои месни управи.
Секој округ има окружен совет (Bezirksamt) со пет советници (Bezirksstadträte) и окружен градоначалник (Bezirksbürgermeister). Советот го бира окружно собрание (Bezirksverordnetenversammlung). Окружната управа има ограничена надлежност и е подредена на повисоката градска управа на Берлин. Окружните градоначалници членуваат во Градоначалнички совет (Rat der Bürgermeister) возглавен од градскиот градоначалник и го советува Сенатот на Берлин.
Историја
Секој округ има по неколку официјално признаени населби (Ortsteile). Тие некогаш биле одделни градови или села, кои во 1920 г. се обединиле согласно Законот за Голем Берлин, и со тоа му на дале основа денешниот град како покраина. Населбите немаат никакви овластувања, туку се признаени од градот и окрузите за плански или статистички цели. Жителите се препознаваат во населбата во која живеат многу повеќе отколку во округот. Населбите имаат свои маала кои немаат службен статус, но сепак се земаат предвид при планирање и статистика.
Со создавањето на Голем Берлин во 1920 г. градот бил поделен на 20 окрузи, претжено наречени според најголемата населба во секој од нив, и кој претходно бил свој град или општина; други, како Кројцберг и Пренцлауер Берг, се наречени по природни топоними.
Во 2000 г. градот имал 23 окрузи поради трите нови окрузи создадени во Источен Берлин. Во 2001 г. е направена реформа со која бројот на окрузи е сведен на 12.
Окрузи
На табелава се прикажани дванаесетте окрузи на Берлин:
Населби
Во 2012 г. дванаесетте окрузи имале вкупно 96 официјално признаени населби (Ortsteile). Речиси сите тие се поделени на маала (Ortslagen, Teile, Stadtviertel, Orte итн.). Најголема населба е Кепеник, а најмала е Ханзафиртел. Најнаселена е Нојкелн (154.127 жит. во 2009 г.), а најслабо населена е Малхов (450 жит. во 2008 г.).
Кастин (византионски епископ)
Кастин бил епископ на Византион во периодот од 230 до 237 година. Негов претходник бил Киријак I, а негов наследник е Евгениј I. Во некои извори се среќава како Константин.
Тој имал функција во Рим и не бил христијанин. Христијанството го прифатил благодарение на епископот Аргиропол. По прифаќањето на христијанството, сето свое богатство го предал на сиромашното население и целосно се посветил на црквата. Тој ја изградил можеби првата црква во Византија во чест на Света Ефимија во областа на денешна Галата.
Раул Гонсалес (ракометар)
Раул Гонсалес Гутиерес (на Raúl González Gutiérrez; на година; во ) — шпански ракометар, актуелен селектор на Машката ракометна репрезентација на Македонија и францускиот ракометен клуб Пари Сен-Жермен.
Буруѓол
Вистонида има уникатен екосистем, а во областа преовладува средоземна клима. Езерото и неговата околина имаат карактеристична флора и фауна: неколку вида риби, водоземци, влекачи, цицачи, птици и разни растителни видови.
NGC 5485
NGC 5485 — леќеста галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5485 се споменува и како UGC 9033, MCG 9-23-37, CGCG 272-30.
Откривање
Објектот е откриен на 14 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5485 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5485 има привидни димензии од 2,3' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 7 м 11,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +55° 0' 5"". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Податок
Податоците се запишуваат во форма која што му је разбирлива на човекот (текст, слика, звук) и ги изразуваат фактите, поимите и знаењата. Податокот заедно со информацијата се информациски величини. Секој податок носи во себе една или повеќе информации.
Алис Расмусен
Алис Расмусен (родена Алиса Фалаи на 3 ноември 1926 година) — италијанско-шведска историчарка на уметност и автор, специјалист за историја на уметност, ботаника и Август Стриндберг (1849-1912).
Алис Расмусен е ќерка на Лујџи Фалаи и Алис Карлсон. Таа е правнука на Фридрихс Лахс и внук на Чарлс Лахс, чија уметност ја покрива во Södermalm med omnejd i bilder av Charles Lachs (Stockholmia förlag, 2009). Пораснала во Рим, Италија и во Стокхолм, Шведска и студирала хуманистички науки, како и историја на религијата на Универзитетот во Стокхолм.
Камарињас
Камарињас — општина во покраината Ла Коруња на автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 51.8 км2, население од 6,502 жители (2004) и густина од 125.52 /км2. .
Горно Село
Горно Село — село во Општина Долнени, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Горно Село се наоѓа на северните падини на планината Злато, меѓу врвовите Негре (988 м) од исток, Златоврв (1.422 м) со манастирот Трескавец од југ и врвот Сурун (1.077 м) од запад. Селото е ридско и се наоѓа на надморска височина од 750 м. Неговиот атар зафаќа површина од 15 км2 Од Прилеп е оддалечено 14,3 км, а од патот Прилеп-Македонски Брод 6,6 км.
Историја
Во XIX век, селото било дел од Прилепската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Во селскиот атар, најголема површина од 765,9 ха зафаќаат пасиштата, на обработливо земјиште отпаѓаат 471,7 ха, а на шуми 6,9 ха. Селото има полјоделско-сточарска функција.
Население
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Горно Село е село со 10 домаќинства и 42 жители Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Горно Село имало 74 жители Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година Горно Село е село со 40 жители Македонци.
Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 39 жители, од кои 38 Македонци и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 7 жители, сите Македонци.
Родови
Горно Село е чисто македонско православно село, во селото има и староседелски и доселенички родови. Родови во Горно Село се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Долнени од 1955 година.
Во периодот 1950-1955, селото било дел од Општина Дупјачани.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1463 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на ЗИК „Долнени“.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 8 гласачи.
Иселеништво
Се знае за следните постари иселени родови и семејства од ова село. Матраковци се иселиле во Прилеп, биле однекаде доселени. Од овој род потекнувал некој познат свештеник. Гличевци се иселиле во Дупјачани. Од родот Кукачовци има (28 семејства) иселени во Прилеп. По Втората светска војна, уште десет семејства се иселиле во Прилеп. Чалишовци биле староседелци во селото, некои изумреле, а други се иселиле исто така во Прилеп.
Хилопиргула стурани
Хилопиргула стурани (Chilopyrgula sturanyi) се полжави од класата Гастропода. Припаѓаат на едндемски видови во Охридско Езеро.
Опис и распространетост
На овој вид полжави должината на черупките се движи од 7,5 до 16,3 мм. [Polinski, 1929]. Претставниците од овој вид со свои димензии од 2 до 15,4 мм [Radoman, 1983], можеби се најголемите претставници од оваа богата фамилија Hydrobiidae во светот [Albrecht&Wilke, 2008].По мерењата на Хидробиолошкиот завод, должината на черупката на примероците од видот Chilopyrgula stuarnyi се движат од 6229,19 до 13890,54 µm, додека пречникот има димензии од 958,00 до 4252,00 µm.
Вертикална дистрибуција
Вертикалната дистрибуција на Хилопиргула стурани во Охридско Езеро е лимитирана до средината на сублиторалната зона. Полински смета дека овој вид се наоѓа на длабочина од 5 до 30 метри. Снегарова укажува дека овој вид го населува литоралната и сублиторалната зона на Охридското Езеро, но во крајбрежната зона, пред Хидробиолошкиот завод е со мнгубројна густина. Станковиќ овој вид го наоѓал во литоралот и сублиторалот до длабочина на 30 метри, а Радоман го евидентирал во литорал и сублиторал, но не подлабоко од 40 метри. Овој автор укажал дека овој вид ги населува и крајбрежните извори (Студенчишта, Бејбунар и Свети Наум) кои го снабдуваат езерото со свежа вода и претставуваат поранешен интегрален дел од езерото. Во истражувањата на Хидробиолошкиот завод овој вид бил регистриран на длабочина од 0,5 до 20 метри (во истражуваните литорални профили: Радожда, Ливадиште, Калишта, Струга, Сатеска, Подмолје, Грашница, Канео, Пристаниште, Мазија, Парк, Горица, Св.Стефан, Метропол, Елешец, Пештани, Градиште, Велидаб, Трпејца, Заум, Љубаништа, Св.Наум). Во крајбрежните води го има во вливот на реката Сатеска и изворот Бејбунар.
Во литоралната зона, годишната средна вредност на густината изнесува 2722 инд./м², и тоа во горен литорал, од 0 до 5 метри длабочина, 1268 инд./м², додека во долен литорал, од 5 до 20 метри длабочина, по 1454 инд./м².
Ситникова и Шумарев укажуваат дека опстојувањето на видовите е одредено од два фактори: изобилство со храна и способност за успешна репродукција. Оттука се објаснува високата густина на Хилопиргула стурани и значењето на изобилството на храна во литоралната зона.
Статус
Во однос на статусот на видот Chilopyrgula stuarnyi во Охридско Езеро, не би можеле да зборувамеза каква било загрозеност на овој вид засега, со оглед на неговата широка дистрибуција во езерото, односно со честота поголема од 20% влегува во групата на чести видови.
Значење
Станковиќ истакнал дека оваа Гастропода е секако најважната група на населението на животни во Охридското Езеро, особено поради неговиот извонреден ендемизам. Според литературните податоци на Албрехт и Вилке, 2008 година наведени се 72 видови гастроподи, од кои 56 (78%) се ендемски.
Присуството или отсуството на гастроподите може да се користат при дефинирање на основните одлики на живеалиштата, и обратно, одликите на живеалиштата може да се користат при проценка на квалитативниот состав на фауната на гастроподи, особено во стабилни водни екосистеми како што се водите на Охридското Езеро.
Санта Фе (покраина)
Санта Фе (Santa Fe) е покраина во Аргентина, која е сместена во централноисточниот дел на земјата. Таа се граничи со Чако, Кориентес, Ентре Риос, Буенос Аирес, Кордоба и Сантјаго дел Естеро.
Дунавски парк
Дунавски парк е урбан парк во центарот на Нови Сад, главен град на покраината Војводина, Србија. Формиран во 1895 година, тој е заштитен како споменик на природата и е еден од симболите на градот.
Санта Фе (покраина)
Најпознат и најважен град во Санта фе е Росарио (908.000), па потоа главниот град Санта Фе (369.000), Рафаела (83.000), Вилја Гобернадор Галвез (74.000), Венадо Туерто (69.000), Реконквиста (66.000) и Санто Томе (58.000).
Дунавски парк
Локација
Паркот се наоѓа во централното градско соседство Стари Град. Се граничи со улиците Дунавска на север, Иве Лоле Рибара на исток, Булевар Михајла Пупина на југ, Пионирска на југозапад и Игњата Павласа на запад. Блиску до реката Дунав, откако ќе помине покрај паркот, Булевар Михајла Пупина се протега на Варадинскиот мост, кој го поврзува Нови Сад со Петроварадин. Значајни згради во близина се Музејот на Војводина, Младинскиот театар, Музејот на современи уметности во Војводина, Музејот на Нови Сад и Архивот на Војводина.
Име
Името на паркот Дунавски парк значи Дунав парк. Сепак, иако во близина на реката, паркот го добил името по улицата Дунав, која ја опкружува на север.
Санта Фе (покраина)
Административна поделба
Покраината е поделена на 19 департмани (departamentos), кои се поделени на општини, кои па се делат на помали гратчиња. Тие се нарекуваат (cabecera).
Дунавски парк
Потекло
Во 19 век, областа на модерниот парк била крак на Дунав, или Лиман. Населбата јужно од паркот и поранешна општина Нови Сад, денес се вика Лиман. Областа била вистинско, големо блато, познато по изобилството на трски, врби, комарци и жаби. Дополнително, целиот локалитет бил понизок од околната земја, бидејќи земјата била ископана и користена за изградба на насипот на левиот брег на Дунав (Мостобран), преку Петроварадинската тврдина. Некои слики од тој период покажувале чамци кои пловат низ мочуриштето.
Парк
Во 1895 година било одлучено наместо блато да се формира парк. Калливата и песочна водена вдлабнатина била покриена со земја, оставајќи мала водена површина која била тулина и претворена во езеро. Во езерото остана мал остров. Го добила името Ержебет, по царицата Елизабета од Австрија, сопружник на царицата на Австроунгарија. Кога била убиена во 1898 година, на островот во нејзина чест била засадена расплакана врба. Езерото е формирано на надморска височина од 76 метри. Езерото и островот денес едноставно се нарекуваат Језеро и Острвце, што значи „езеро“ и „островче“.
Фотографиите од 1900 година покажуваат луѓе како лизгале на езерото. Темелното уредување на паркот започнало во раните 1900-ти. Кафеаната Кај англиската кралица е урната и изградена е зграда, во кој денес се наоѓа Музејот на Војводина. Тревата била засадена, па низ паркот биле поставени нови дрвја и земјени патеки. Првата скулптура, Нимфата (официјално, Девојката со роговиден, дело на Ѓорѓе Јовановиќ ), била поставена во 1912 година. Паркот бил дополнително уреден во 1920-тите и 1930-тите. Паркот првично го добил името Променада. Во средината на 1930-тите, пополнувањето на мочуриштето конечно било завршено, така што завршувањето на патеките и паркот бил преименуван во Дунав парк. Паркот бил реновиран од 1958 до 1962 година, по проект на Ратибор Ѓорѓевиќ, кога бил обликуван во формата во која постои денес. Сите болни и исушени дрвја биле отстранети и биле воведени цветни аранжмани. Друга голема реконструкција се случила во 1978 година.
Растителен живот
Во паркот има над 600 индивидуални дрвја и 7.000 украсни растенија, со 250 различни растителни видови. Листопадни дрвја вклучуваат чинари (од 2017 година, некои се постари од 100 години), црна топола, сребрена липа, европска коприва, лешник, бреза, јавор, див костен и даб, кој е под заштита, додека зимзелените дрвја се црн бор, туја, чемпрес, ела. Декоративни растенија вклучуваат бела топола, чемпрес, цреша, слива, турска леска, даб и многубројни грмушки (дуња, дрен).
Вегетацијата во паркот е исклучително бујна во споредба со другите паркови во Србија и не е познато зошто дрвјата и растенијата цветаат повеќе отколку на други слични места. Цветовите, како ацтечкиот невен или африканскиот стрела, траат долго до есен. Земјата е влажна, па едно од можните објаснувања е близината на Дунав и фактот дека земјата порано била мочуриште.
Животински живот
Езерото е претежно населено со патки. Долго време симбол на паркот биле неколку лебеди, наречени Иса и Биса. Нивното потомство во 2015 година било нападнато од црвеноушеста желка, кои најверојатно биле пуштени во езерото од нивните сопственици кои ги чувале како домашни миленици. Едно пиле било убиено, а на две други им биле одгризани крилјата, по едно крило. Сепак, некои експерти мислеа дека желките не можат да го направат тоа. Сепак, езерото било испразнето, сите лизгачи биле отстранети и префрлени во Палиќкото Езеро, а биле задржани само европските езерски желки кои се безопасни за птиците.
Одлики
Паркот се простира на површина од 3.96 хектари од кои зелени површини зафаќаат 2.2 хектари.
Освен Нимфата, во паркот има уште неколку скулптури. Бисти на поетите Бранко Радичевиќ (од Иванка Ачин; 1953) и Мирослав Антиќ (од Павле Радовановиќ; 1992 година), бронзен споменик на поетот и сликар Ѓура Јакшиќ (од Јован Солдатовиќ; 1990 година) и споменик на преподобниот Радован Серџоне (Куликов; 1992). Во паркот имало уште една скулптура на Солдатовиќ, „Срната“, но подоцна била пренесена во воениот комплекс и ловиштето на Караѓорѓево. Тука се и чешмата за пиење и малата фонтана.
Паркот е домаќин на помали концерти и емисии, книжевни вечери и изложби. Речиси сите младенци имаат фотосесии во паркот и пред белведер.
Наводи
45.25528°N, 19.85114°W
NGC 889
NGC 889 — елиптична галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 889 се споменува и како ESO 298-27, MCG -7-5-16.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 889 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 889 има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 19 м 6,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 41° 44' 57". Положбениот агол на објектот е во износ од 103°.
Други поделби
Проучување на NGC 889 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8843. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 389; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7554.
Космос-1678
Космос-1678 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 272 км, а најмалото на 258.
Алида Олберс Вестер
Алида Олберс Вестер (1842-1912) — шведска ботаничарка позната за проучување на анатомијата на растенијата, особено структурата на перикарпот.
Хаџи Јунус
Хаџи Јунус (Σταυροχώρι, Ставрохори, до 1927 Χατζηγιαννούς, Хаџи Јунус) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Џиро д’Италија 2018 - етапа 1 до етапа 11
Џиро д’Италија 2018 започнала на 4 мај, а етапата 11 ќе се случи на 16 мај. Трката започнала во Ерусалим со поединечен хронометар.
Хаџи Јунус
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 8 километри западно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 88 метри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Хоџа Маало се состоело од 30 семејства и 100 жители муслимани Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Хоџа Маало имало 250 жители муслимани.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година, во селото биле евидентирани 283 жители, додека во 1920 година 364 жители Турци. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека од селото се иселиле муслиманските жители. Во 1926 година, селото било преименувано во Ставрохори.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 449 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 736 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 736 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 686 жители, во 1971 година имало 492 жители, во 1981 година имало 529 жители, додека во 1991 година имало 523 жител. Денеска, населението на селото е 481 жител според пописот од 2001 година.
Пјетра Алта
Пјетра Алта (Pera Aota или Peraota, што значи висок камен) е ератички блок (различен по состав и потекло во однос на областа каде што се наоѓа) што се наоѓа во комуната Казелет (Италија). Каменот е важен поради неговата големина и изолираната локација.
Одлики
Станува збор за масивен камен со форма на пирамида, што се појавува на околу 10 метри од нивото на земјата и со обем од околу 50 метри. Неговата височина е 368. Се наоѓа на места со многу дрвја и речиси рамно место блиску до границата помеѓу Казелет и Алпињано, недалеку од Казелет (мало езеро). Местото сè уште не е загадено и има еколошки квалитет, иако е опкружено со индустриски и станбени области.
Геологија
Височината на Пјетра Алта е извонредна ако се спореди со другите ератички блокови на Пиемонт. Тоа може да се објасни со тоа што Пиетра Алта, за разлика од другите карпи, не е претежно покриена со земја. Се состои од огромен блок од серпентинит со волумен (тежина) од 2.600 кубни метри. На неговата површина може да се забележат кори слични на таканаречените пустински лакови, кои геолозите ги сметаат за показател за Кепенова класификација на климата.
Користи
На карпата има многу патеки за искачување по неа, а нејзините страни се опремени со заштитни справи како завртки и питони за да се заштитат алпинистите и планинарите. Многу од овие патишта, некои од нив многу привлечни, биле опишани на почетокот на 1980-ти години од планинарот Џан Карло Граси. Околината околу Пјетра Алта се смета за многу гостопримлива; до каменот може лесно да се стигне пеш, со автомобил или со велосипед по Виа Пјетра Алта (мала асфалтирана лента која продолжува со пешачки земјен пат).
Елизабет Екман
Елизабет Екман (18 декември 1862 година - 25 мај 1936 година) — шведска ботаничарка која е најпозната по своето истражување на родот Драба.
Витуански јазик
Витуански — австронезиски јазик, дел од групата на океански јазици, поточно од подгрупата на мезомеланезиски јазици. Јазикот го зборуваат околу 7000 луѓе во Западна Нова Британија во Папуа Нова Гвинеја.
Класификација
Во рамките на австронезиските јазици, јазикот е класифициран како дел од групата на мезомеланезиски јазици. Најсроден на витуанскиот е унеапскиот јазик, па така некои јазичари ги сметаат за еден јазик.
Писмо
Јазикот се пишува со латиница. Се проценува дека од 15 до 25% од говорниците на витуанскиот се описменети, но бројот на описменети на ток писин е многу поголем (бидејќи тој е национален јазик во државата)
Хаџи Еселер
Хаџи Еселер — кукушко село во Егејска Македонија, Република Грција.
КК Ангели
КК Ангели ― кошаркарски клуб од Скопје, Македонија. Клубот се натпреварува во Првата кошаркарска лига. Своите домашни натпревари ги игра во Спортската сала Независна Македонија. Клубот бил формиран во 2006 година.
Историја
За сезоната 2015/16, клубот Вардар Апаве кој бил учесник во Втората лига, му го отстапил своето место на Ангели. Во сезоната 2018/19, Ангели се натреварувал во Втората лига - Запад, во која завршил на првото место и обезбедил пласман во разигрувањето. Ангели стигнал до полуфиналето и таму бил елиминиран. Но, по покана на Кошаркарската федерација на Македонија, клубот Ангели во август бил поканет како пополнувањето во Првата лига 2019/20. Ангели веднаш ја прифатил поканата во Првата лига. Но во понатамошните предсезонски промени, од страна на македонската федерација, било одлучено Ангели да не добие прволигашка виза. Сезоната 2020/21, со влегувањето во финалето на Втората лига, Ангели обезбедил пласман во Првата лига 2021/22.
Кошаркарска школа
Школата брои преку 250 члена и активно се натпреварува во системот на натпревари организирани од Кошаркарската федерација на Македонија и тоа во следните наведени лиги:
Младински титули
-2008 Пионерки -2008 Пионерки -2009
Авганистанска војна
Повод за војната
Набрзо по нападите од 11 септември 2001 година американската влада ја обвинува Ал Каеда и Осама бин Ладен. Бидејќи талибанскиот режим во Авганистан им пружаше заштита, Џорџ В. Буш на 21 септември испрати ултиматум до авганистанската влада во кој бараше, меѓу останатото, да му се предадат на САД водачите на Ал Каеда што се наоѓаат во Авганистан и да се затворат камповите за обука на терористите.
На 4 октомври се верува дека Талибанците упатиле тајна понуда да го предадат Бин Ладен на Пакистан за да му суди меѓународен суд според исламското шеријатско право. Се верува дека Пакистан ја отфрлил оваа понуда.
На 7 октомври талибанскиот режим даде слична понуда: да му се суди на Бин Ладен во Авганистан од страна на исламски суд. САД ја отфрли оваа понуда како недоволна и истиот ден, помогнат од Британија, започна со нападот на Авганистан.
Нападот не беше одобрен од страна на Обединетите Нации, ниту претходно ниту подоцна. На 19 декември 2000 година Советот за безбедност на ОН ја донесе Резолуцијата број 1333 според која се бара од талибаскиот режим да го предаде Бин Ладен на САД или на некоја трета земја за да биде суден во врска со нападите врз американските амбасади во Африка од 1998 година и да ги затвори терористичките кампови за обука, заканувајќи се со трговски санкции. Но по 11 септември не беше донесена одлука за употреба на сила врз Авганистан.
Освојување на Авганистан
Воздушните напади на САД и Британија во прво време се концентрираа врз Кабул, Џалалабад и Кандахар, но Талибанците успеваа да ја задржат линијата на фронтот кон Северната алијанса. По барање на Северната алијанска, американско-британските воздушни напади беа насочени кон линијата на фронтот и до 2 ноември талибанските позиции на фронтот почнаа сериозно да попуштаат.
Силите на Северната алијанса се насочија кон освојување на Мазар и Шариф, кој падна на 9 ноември. Падот на Мазари Шариф со себе повлече колапс на многу позиции што Талибанците ги држеа во северен Авганистан. Силите на Северната алијанса почнаа да продираат кон Кабул, кого го освоија на 12 ноември.
По падот на Кабул, Талибанците се повлекоа на југот од Авганистан, кој претставуваше нивно главно упориште. Следуваа тешки борби за освојување на Кандахар и дури на 7 декември водачот на Талибанците, Мухамед Омар, се повлече од градот.
Со Резолуцијата 1386 од 20 декември на Советот за безбедност на ОН основани се Меѓународните сили за безбедноста помош (ИСАФ) со мисија обезбедување на мирот во Кабул и околината.
Отпор кон новоформираната власт
Во прво време Талибанците беа сериозно разбиени. Тие почнаа да се регрупираат од летото 2002 година и од 2003 година почнаа со напади врз силите на авганистанската влада и на коалициските сили. Така, во август 2003 година беа убиени 220 лица, вклучително и голем број авганистански полицајци.
Талибанците почнаа да пружаат сериозен отпор од почетокот на 2006 година. Судирите особено се зголемија откако НАТО на 31 јули ја презеде командата над југот на земјата од страна на американските сили.
Кршење на човековите права
САД често е на мета на организациите за заштита на човековите права поради третманот на затворениците заробени во Авганистан, а кои се затворени во Гвантанамо на Куба.
Македонско учество во војната
Република Македонија учествува со воени сили во рамките на ИСАФ и во 2010 година има 242 македонски војници во Авганистан, што претставува четврт контингент во ИСАФ пропорционално на бројот на жители. Досега нема загинато ниту еден активен македонски војник, но во март 2010 загина еден поранешен припадник на армиските сили.
Зирикзе
Зирикзе (Zierikzee) е мал град во југозападна Холандија, 30  км југозападно од Ротердам. Сместено е во општината Шувен-Дувиленд, Зеланд. Градското собрание на Шувен-Дувиленд се наоѓа во Зирикзе, неговиот најголем град. Зирикзе е поврзан со Остершелде преку канал.
Историја
Зирикзе, тогаш се наоѓал на островот Шувен а, добил градски права во 1248 година. Во 1304 година, флота нарачана од Французите и Холанѓаните ја поразила фламанската флота во поморската битка на Зирикзе.
Во 1953 година, Зиерикзе бил оштетен од катастрофалната поплава од Северно Море. Англискиот град Хатфилд испратил помош со што се развило пријателството. Двата града се збратимени. Во 1997 година, општината Зирикзе се споила во онаа на Шувен-Дувиленд.
Во 2015 година, последниот преживеан пример за одбранбени топови на градот; фрлен во 1552 година, бил дониран во градот од страна на британскиот брег. Крајбрежната стража го повратила од комерцијален нуркач, за време на кривична истрага. Нуркачот го пронашол крај брегот на Кент.
Брзаци
Брзаците ― делови од река каде речното корито има релативно стрмен степен, предизвикувајќи зголемување на брзината и турбуленцијата на водата.
Брзаците се категоризираат во класи, главно од I до VI. Брзакот од класа 5 може да се категоризира како класа 5.1-5.9. Додека брзаците од класа I се лесни за навигација и бараат малку маневрирање, брзаците од класа VI претставуваат закана за животот со мала или никаква шанса за спасување. Спортовите со речни сплавови се изведуваат таму каде што многу брзаци се присутни во текот.
Alive in an Ultra World
Alive in an Ultra World е албум во живо на Стив Ваи, снимен за време на светската турнеја 'The Ultra Zone' во 2000 и издаден во 2001. Песните компајлирани на овој албум била напишани специфично за државите коишто Ваи и неговата група ги посетувале. Овие песни биле свирени за време на долги проби и не се наоѓаат на било кој од другите негови албуми. (Whispering a Prayer се наоѓа и на компакт дискот G3: Rockin' in the Free World).
Список на песни
Диск 1:
Диск 2:
Фуџикавагучико
Фуџикавагучико (јап. 富士河口湖町, Фуџикавагучико-мачи) — град во префектурата Јаманаши, Јапонија. Населението брои 25.538 жители, со густина на населеност од 161 жител на км² (јули 2012). Градот зазема површина од 158,5 км2.
Географија
Фуџикавагучико се наоѓа на подножјето на планината Фуџи и го опкружува езерото Кавагучи, едно од петте езера на Фуџи.
Соседни општини
Префектура Јаманаши Префектура Шизуока
Историја
Подрачјето околу езерото Кавагучи е населено уште од џомонскиот период (илјадници години п.н.е.). Подоцна населбата била крајпатно место на патот од покраината Кај до покраината Суруга, и се споменува во летописите од хејанскиот период (794 -1185), каде воедно е забележано избувнувањето на Фуџи во 864 г. Во текот на периодот Едо (1603-1868), сета покраина Кај била територија под директна власт на Шогунатот Токугава. Со земјомерните реформи на почетокот на периодот Мејџи, на 1 јули 1889 подрачјето влегло во округот Минамицуру, во состав на префектурата Јаманаши, како што е и денес.
On 15 ноември 2003 г. градот Кавагучико ги припоил селата Кацујама и Ашивада, образовајќи го новиот град Фуџикавагучико. На 1 март 2006 во во состав на Фуџикавагучико влегле и делови од of Камикујшики, преземени од округот Нишијацуширо.
Клима
Фуџикавагучико се одликува со влажна суптропска клима (Кепен: Cfa) што се граничи мошне близу со океанска клима (Кепен: Cfb).
Сан Марино на Олимписките игри
Сан Марино никогаш не бил домаќин на Олимписки игри.
Заклучно со 2009 година, Сан Марино нема освоено ниту еден медал на Олимписките игри.
Националниот олимписки комитет на Сан Марино бил основан во 1959 година.
Камбре
Камбре — општина во покраината Ла Коруња на автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 41 км2, население од 22,012 жители (2004) и густина од 536.88 /км2. .
Мумбај
Мумбај (मुंबई), порано: Бомбај) — главен град на сојузната држава Махараштра во Индија и финансиски центар на Индија. Со население од приближно тринаесет милиони жители, е најнаселен град во Индија и втор најнаселен град во светот. Заедно со предградијата Нави Мумбај и Тхане, има деветнаесет милиони жители, со што го добива епитетот петта најнаселена област во светот. Мумбај лежи на западниот брег на Индија и има природно пристаниште. Пристаништето во Мумбај има капацитет со кој успешно работи и претставува половина од поморскиот транспорт во Индија.
UTC+09:00
UTC+09:00 — часовен појас со отстапување од UTC од +09:00 часа. Ова време се користи во:
Наводи
Časové pásmo Huso horario
Десетдневна војна
Десетдневната Војна или (на словенечки: Desetdnevna vojna) или Словенската Војна за Независност (на словенечки: Slovenska osamosvojitvena vojna) беше воен конфликт меѓу Словенската територијална одбрана (Slovene: Teritorialna obramba Republike Slovenije) и Југословенската Народна Армија (ЈНА) во 1991 по прогласувањето на Словенската независност.
На 25 јуни 1991. година, словенечкиот и хрватскиот парламент досеноа одлука за прогласување на независност. Меѓутоа, два дена подоцна, единицирњ на Југословенската народна армија ги напуштија касарните и тргнале на граничните премини на тогашната СФРЈ кои се наоѓале помеѓу останатата територија и во Словенија. Намерата му беше да не се дозволени промена на натписот на државата. Почнала војна меѓу припадниците на ЈНА и силите на словенечката територијална одбрана. Војната траеше десет дена. Сепак, кон почетокот на јули Претседателството на СФРЈ донесе одлука за повлекување на припадниците на армијата од Словенија. Дел од армијата се повлекол во Хрватска.
Борба
Словенија неочекувано прогласила независност на 25 јуни 1991, иако претходно објавила дека ќе прогласи независност на 26 јуни. Оваа разлика во датумот на прогласувањето на независноста беше пресуден елемент за словеначкиот план за да се стекне брза предност во очекиваната борба. Словеначката влада очекуваше дека ЈНА ќе реагира еден ден по прогласувањето на независноста или брзо после тоа. Стекнувајќи предност од 24 сати, Словенците ги изненадиле југословенските власти, кои го одредиле 26 јуни како датум кога ЈНА ќе се повлече од Словенија.
Иако ЈНА беше против независноста на Словенија, беше поделена околу тоа што да направи. Началникот на генералштабот Благоје Аџиќ заговараше операција од големи размери за да се елиминира словенското раководство. Неговиот главен, министерот за одбрана Вељко Кадијевиќ, инсистираше на поблаг пристап - демонстрација на сила која би ја убедило словенската влада да ја повлече одлуката за независност. После расправата, победи мислењето на Кадијевиќ.
Не е јасно колку цивилни членови на југословенската влада беа вмешани во донесувањето на одлуката за да се употреби сила во Словенија. Наводно Анте Марковиќ, претседателот на сојузната влада, изјавил дека сојузната влада не била информиранна за акциите на ЈНА.
26 јуни
Утрото на 26 јуни, единиците од 13. корпус на ЈНА ги напуштиле касарните во Риека и тргнале кон италијанско-словенската граница. Овој потег предизвикал јаки реакции од локалните Словенци, кои организираа спонтани барикади и демонстрации против акцијата на ЈНА. Сепак, немало борби.
До овој момент словенската влада веќе имала свој план за да презеде контрола над граничните премини и меѓународниот аеродром Брник. Војниците кои ги чувале граничните премини биле Словенци, така да словенското запоседнување се сведило на промена на униформите и ознаките, без никакви борби. Тоа исто така имало и важен практичен ефект. Граничните премини биле главни извори на буџетски приходи. Покрај тоа, со преземање на контрола над границата, Словенците успеале да воспостават позиции против очекуваниот напад на ЈНА. Тоа значело дека ЈНА ќе мора да ги почне првите воени дејствија, што им овозможило на Словенците да ја прикажат како агресор.
Ева Екеблад
Ева Екеблад (родена како Де Гарди; 10 јули 1724 - 15 мај 1786) — шведска грофица, водителка на салон, агрономка и научничка. Таа била широко позната по тоа што во 1746 открила метод за правење алкохол и брашно од компири, овозможувајќи поголема употреба на оскудни зрна за производство на храна, со што значително се намалува појавата на гладот во Шведска.
Знаме на Соединетите Американски Држави
Знамето на Соединетите Американски Држави се состои од тринаесет еднакви ленти наизменично црвени со бели, со син правоаголник во кантон на кој има 50 мали бели петокраки ѕвезди сместени во 5 реда од по шест наизменично со 4 реда од по 5. 50-те ѕведички ги претставуваат сојузните држави на САД, а 13-те ленти ги претставуваат првобитните тринаесет колонии кои се побуниле против Британската круна (и влада) и станале првите сојузни држави.
Знамето на САД е еден од најкористените и најпрепознатливите симболи на земјата. Во САД тоа често се истакнува не само на јавни згради, туку и на приватни домови како и на возила, облека, и сл.
Знамето на САД за првпат е усвоено од Конгресот на САД на 14 јуни 1777, и оттогаш овој ден во САД се прославува како Ден на знамето. Првото знаме на САД имало само 13 ѕвездички, бидејќи тогаш федерацијата се состоела од 13 сојузни држави.
Развој на знамето
Во следната табела се прикажани сите варијанти на знамето на САД, односно неговиот развој. До знамето со 48 ѕвезди не постоела стандардизација на распоредот на ѕвездите. Исто така боите не биле стандардизирани сè до 1934
Омер Калеши
Омер Калеши (Србица,, - Истанбул, Турција, ) — истакнат македонски и француски сликар.
Животопис
Калеши роден е во кичевското село Србица во 1932, од татко Албанец и мајка Македонка, со муслиманско потекло. Матурирал отсек електроника при средното техничко училиште во Скопје, а веќе во 1956 година емигрирал во Турција. Во 1959 година започнал со студии на Ликовната академија во Истанбул и 7 години подоицна, во 1965 година ги завршил студиите во класата на Бедри Рахми. Се преселува во Париз каде и денес живее и работи. Имал многу изложби низ Македонија и целиот свет.
На 6 јуни 2018 година, Омер Калеши е избран за почесен член на Македонската академија на науките и уметностите.
Симфонија бр. 1 (Чајковски)
Петар Илич Чајковски ја напишал својата '''Симфонија бр. 1 во Г-мол, Зимски сон (или Зимски соништа), (Зимние грёзы, Zimniye gryozy''), Op. 13, во 1866 година, веднаш откако ја прифатил титулата професор на Московскиот конзерваториум: тоа е најраното значајно дело на композиторот. Братот на композиторот Скромен тврдл дека ова дело го чини Чајковски повеќе труд и страдање од кое било негово друго дело. И покрај тоа, тој остана љубител на тоа, пишувајќи ѝ на својата покровителка Надежда фон Мек во 1883 година дека „иако на многу начини е многу незрело, но сепак во основа има повеќе суштина и е подобар од кое било од моите други позрели дела. Симфонијата му ја посвети на Николај Рубинштајн. .
Историја на настанувањето
Чајковски, кој дипломирал на Конзерваториумот во Санкт Петербург на 25-годишна возраст, се преселил во 1866 година, по препорака на неговиот учител Антон Рубинштајн, во новиот Московски конзерваториум, каде што се здобил со катедрата за хармонија и во исто време стана студент на раководителот на конзерваториумот, Николај Рубинштајн, брат на Антон.
Симфонија бр. 1, која композиторот сакал да ја нарече „Зимски соништа“, била првата композиција на која Чајковски се посвети откако се пресели во [Москва]]: компонирањето врз неа, за Чајковски имало исклучително заморна и болна генеза. На 15 февруари 1868 година, првата јавна изведба на симфонијата се одржала во Руското музичко друштво во Москва. постигнала добар успех под диригентство на Николај Рубинштајн, кому му било посветено делото.
Чајковски, многу критички настроен кон неговите дела, ја ревидирал и оваа симфонија, менувајќи ја сè додека не дошол до финална верзија во 1874 година. За прв пат оваа верзија била изведена на 19 ноември (1 декември) 1883 година во Москва, под раководство на Макс Ердмансдорфер.
Анализа
Времетраењето на симфонијата е меѓу триесет и четириесет и пет минути и се состои од четири ставови:
Првиот став (Allegro tranquillo; Соништата за зимско патување), опишува патување низ снегот на големите руски пространства, каде ноќите се мирни и ја рефлектираат светлината на ѕвездите. Темата на музиката е полна со мистерија и емоции.
Вториот став (Adagio cantabile ma non troppo, пуста земја, земја на магла) ја сугерира мрачната страна на пејзажот чија тема е музиката на песната во која виолата и виолините, заедно со обоа продолжува во тажалка штовнесуваат. во светот на бајките.
Третиот став (Allegro scherzando giocoso):  потсетува на  од мајсторите на валцерот; танцување со лизгалки среде мразот. Ова дело беше адаптирано од претходното дело, Сонатата за пијано во Ц-мала, која беше објавена подоцна.
Четврти став (Финале: Andante lúgubre. Allegro Maestoso): ја завршува симфонијата и отсликува мотиви од рускиот фолклор и, особено, темата на руската песна, Цветот на градините.
Космос-1679
Космос-1679 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 29 август 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1679 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 310 км, а најмалото на 169.
Ирена Кшивицка
Ирена Кшивицка (моминско Голдберг) (полски изговор: [irɛna kʂɨvitska]; (родена 28 мај 1899 година во Јенисејск, Руската Империја, почина 12 јули 1994 во Бир сир Ивет, Франција) била полска феминистка, писателка, преведувач и активистка за правата на жените, која ја промовираше сексуалната едукација, контрацепцијата и за планираното родителство.
Ран живот
Ирена Кшивицка е родена во семејство на полска Еврејска левичарска интелигенција. Нејзините родители биле социјалистички активисти во егзил во Сибир, каде Ирена е родена. Нејзиниот татко, Станислав Голдберг, бил лекар, а нејзината мајка била стоматолог. За време на егзилот, татко и на Ирена заболе од туберкулоза и умрел три години по нивното враќање во Полска. Таа беше израсната од страна на нејзината мајка, љубител на полска литература, во духот на толеранцијата и рационализмот.
Во 1922 година Кшивицка дипломирала од Универзитетот на Варшава со диплома во полски. Таа не ја завршила докторската теза поради конфликтот со својот надзорник. За време на нејзиниот престој во универзитетот таа го објави својот прв есеј Kiść bzu.
Ирена Кшивицка се ожени во 1923 со Јержи Кшивицки, кој бил син на Лудвик Кшивицки, социолог и активист за правата на жените. Тие одлучија да имаат отворен брак. Веднаш по нејзината свадба, Кшивицка отиде во Корзика со нејзиниот љубовник Валтер Хасенклевер, познатиот германски поет и драмски писател. Таа верувала дека нејзиниот брак е среќен и имала два сина, Пјотр и Анджеј.
Феминистка
Кшивицка беше автор на неколку романи и преведувала дела на Херберт Џорџ Велс, Макс Фриш, и Фридрих Дјуренмат. Запознавањето со Тадеуш Бој-Желенски испадна да биде клучен момент во нејзиниот живот. Тие се заљубиле и станале љубовници. Работата на Кшивицка - ширењето на знаењето за сексуалното образование и контацепцијата ја направи најпознатата феминистка во предвоена Полска. Таа била сметана за скандалист бидејќи зборуваше за абортусот, сексуалноста на жените и хомосексуалноста.
Кшивицка и Бој-Желенски отвориле клиника во Варшава која давала информации, бесплатно, за планираното родителство. Таа била нападната од страна на десничарски приврзаници кои тврдеа дека Кшивицка и́ "штети на нацијата" и од либерални писатели, како што се Јан Лехоњ, Марија Домбровска и Јарослав Ивашкевич, кои протестирале против доминацијата на сексуални теми во нејзините дела.
Втората светска војна и емиграцијата
Во текот на Втората светска војна и окупација на Полска (1939-1945) Кшивицка мораше да се крие под лажно име, бидејќи таа беше ставена на нацистичката список на луѓе за истребување. Таа и помогна на Armia Krajowa (Армија Крајова) во отпорот. Три од нејзините блиски загинале за време на војната. Сопругот (веројатно убиен во Катинскиот масакр), љубовникот (убиен во Лавов), и синот Пјотр.
По војната работела во полската амбасада во Париз од 1945-1946, но на крајот се вратила во Полска. Во 1962 година таа ја напушти Полска за на нејзиниот син да му помогне во кариерата, тој беше награден со стипендија од Фондацијата Форд. Отидоа првин во Швајцарија, а потоа во Франција. Кшивицка живеела долго време во Бир сир Ивет, каде што исто така починала. Во 1992 година Кшивицка ја објавила својата најпозната книга (автобиографија) Wyznania gorszycielki.
Срна
Срна — дивеч кој спаѓа во редот на папкари (Ungluata). Основна одлика на сите животни кои го сочинуваат овој ред е специфичниот строеж на нивните прсти, кои се обложени со тврда, рожеста обвивка. Овие животни можат да имаат парен или непарен број прсти. Редот на папкарите се дели на два подреда, и тоа: преживари (Ruminantia) и непреживари  (Nonruminantia).