cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фиренска катедрала
Внатрешноста на катедралата
Монументалното распетие, сместено зад Епископското столче на високиот олтар, било дело на Бенедето да Мајано (во периодот од1495–1497). Хорскиот заград пак било дело на познатиот Бартоломео Бандинели. Бронзените врати на делот наречен сакристија со вкупно десет облоги ги изработил Лука дела Робија, кој имал и две застаклени дела од теракота во внатрешноста на сакристијата: Тоа биле делата Ангел со свеќник и Воскресение Христово.
Во позадинскиот дел на средината од трите апсиди се наоѓа олтарот на Свети Занобиј, првиот епископ на градот Фиренца. Нејзиното сребрено светилиште, инаку ремек-дело на големиот Гиберти, ја содржел урната со неговите мошти. Централната преграда ни покажува едно од неговите чуда - оживување на мртво дете. Над ова светилиште била сликата посветена на Последната вечера (Тајната вечера) на помалку познатиот во тоа време уметник Џовани Балдучи. Постоел и мозаичен панел изработен од стаклена паста наречена Бистата на Свети Занобиус од уметникот и минијатурист Монте ди Џовани во период од XVI век. Ова дело денес е изложено во Музејот Опера дел Дуомо.
Многу украси во катедралата потекнувале од покровителството на големите војводи од XVI век, како што бил на пример тротоарот во обоен мермер, донација на Бачо д'Агноло и Франческо да Сангало (од 1520 до 1526 година). Некои парчиња мермер кои биле првично вградени во фасадата подоцна биле употребени, на подот и тоа од горните кон подолните слоеви (како што покажала реставрацијата на подот по поплавите во 1966 година).
Таванот на куполата бил украсен со претстава од Последниот суд. Првобитно бил оставен варосано по неговото завршување, а подоцна големиот војвода од Фиренца Козимо I де Медичи одлучил и наредил да го обои таванот на куполата. Ова огромно дело, околу 3.600 m² на бојадисана површина, започнато било во 1572 година од страна на Џорџо Вазари и било завршено до 1579 година. Горниот дел, во близина на фенерот (светилникот), кој ги претставувало 24-те старешини на апокалипсата, бил завршен од страна на Вазари пред неговата смрт некаде во 1574 година. Федерико Зукари со помош на Бартоломео Кардучи, Доменико Пасињано и Стефано Пиери ги завршил останатите делови: (од врвот до основата) наречени Хоровите на ангелите; Христос, Марија и Светиите; ''Доблести, Дарови на Светиот Дух и Блаженства. На дното од куполата се наоѓало делото наречено Капиталните гревови и пеколот.'' Овие фрески се сметале за најголемото дело на Зукари. Квалитетот на работата бил нерамномерен поради придонесот на најразлични уметници и примена на различни техники. Вазари користел таканаречена вистинска фреска, додека Зукари сликал во техника фреско-сек (во секунда). За време на реставраторската работа, која завршила во 1995 година, целиот сликовен циклус на Последниот суд бил фотографиран со специјално дизајнирана опрема и сите информации биле собрани и документирани во каталог. Сите информации за реставрацијата заедно со реконструираните слики од фреските биле складирани во еден компјутерскиот систем под име: Thesaurus Florentinus.
Астрономски набљудувања
Во 1475 година италијанскиот астроном Паоло дал Поцо Тосканели (кој бил учител на Брунелески по математика) пробил дупка во куполата на 91,05 метри над тротоарот за да би се создала меридијанска линија. Висината го оневозможила поставувањето на целосна меридијанска линија на подот на катедралата, но било овозможено еден краток дел од приближно 10 метри да се протега помеѓу главниот олтар и северниот ѕид на делот наречен трансепт. Тој зафат овозможил набљудување на околу 35 дена од двете страни на летната рамноденица.
Меридијанската линија била покриена од страна на Фабрициери во 1894 година а и повторно откриена во 1997 година. Годишно воспоставување на набљудувањето се одржувало секогаш на 21 јуни точно во 12.00 часот по локално време.
Крипта - гробно место
Катедралата била подложена на големи истражувачки ископувања помеѓу 1965 и 1974 година. Археолошката историја на оваа огромна област била реконструирана преку работата на уметникот и архитект д-р Френклин Токер. Биле пронајдени остатоци од стари римски куќи, ранохристијански тротоар, урнатини на поранешната катедрала Санта Репарата. Биле откриени и сите претходни последователни проширувања катедралата. Во близина на влезот, во делот на криптата отворена за јавноста, се наоѓа гробот на Филипо Брунелески. Неговата локација била добро истакната, а самата гробница била едноставна и доста скромна. Бидејќи на големиот архитект му било дозволено такво престижно гробно место, било доказ за високата почит што ја ималле фиренците кон него.
Напукнување на куполата
Неармираните ѕидарски работи кои Брунелески ги користел за конструирање на куполата претствувал слаб дел што доведувало до пукање кога оптоварувањето на затегнувањето ја надминуваат ограничената затегнувачка цврстина на ѕидарските делови. Материјалот бил особено подложен на оштетување од сеизмичко оптоварување поради неговата хетерогеност и многу големата површина помеѓу различните материјали (камења во врска со малтер).
Напукнување на куполата било забележано уште пред да биде завршена нејзината изградба. Можно било првите пукнатини да се предизвикани од силниот земјотрес во 1453 година.
Првиот писмен доказ за присуството на пукнатини се појавил во извештајот на Герардо Силвани од 18 септември 1639 година, кој се однесувал на „пели“ („влакна“). Во 1694 година Џанбатиста Нели и Винченцо Вивиани ги испитувале пукнатините заедно со Нели, запишувајќи во извештајот дека постојат две главни пукнатини со максимална ширина од 29 мм (1,1 инч). Тие верувале дека пукнатините се предизвикани од тежината на куполата и секако хоризонталните потиснувања од страна на столбовите. Комисијата предводена од Винченцо Вивиани во 1695 година, извршила истраги и дошла до заклучок дека пукањето се должи на соптсвената тежина на градбата. Било предложено куполата да се зајакне со поставување на четири големи железни појаси од кои три да се постават од надворешната страна на куполата помеѓу површина на куполата и кружните прозорци, додека четвртиот требало да се вгради внатрешно, во втората патека помеѓу двете школки. Таа реконструкција би требало да биде многу слична на онаа што била направена на куполата на Свети Петар во Рим. По долга расправа била донесена одлука куполата да остане во првобитната состојба без никакви интервенции.
Во 1955 година од страна на Опера дел Дуомо биле инсталирани вкупно 22 механички деформометри, кои биле четири пати годишно исчитувани за да би можело евентуално да се забележат варијациите во широчината на главните пукнатини во внатрешноста на куполата. Во исто време биле констатирани и внатрешните и надворешните температури, во и надвор од куполата. Оваа активност на слeдење останала во употреба до 2009 година.
Во 1975 година, од страна на италијанската влада била назначена комисија чија основна задача и била заштита на куполата. Во 1978 година владината агенција за култура одлучила да ги обнови фреските. Брунелески оставил место за четириесет и осум фрески со големина од 600 милиметри. Тоа биле места во вид на дупки по целата купола. Тие биле отворени одвнатре и покриени со надворешна кожа. Долго време се претпоставувало дека дупките едноставно служеле како држачи за скелињата што се користеле кога биле насликани фреските на внатрешната страна на куполата. Иако дупките можеле да го поддржуваат скелето што се користело за создавање на фреските на внатрешноста на куполата, тие не биле доволно силни за мрежата на модерни метални скелиња неопходни за да се обезбеди пристап за реставраторските работи преземени на фреските помеѓу 1979 година и 1995 година. За зајакнување на скелето, приватната компанија со која бил склучен договор за изградба на скелиња во 1982 година и било дозволено да ги пополни дупките со бетон за да може во нив да се прицврстат челичните скелетни греди.
Во 1985 година локалниот архитект Ландо Бартоли забележал дека се формираат дополнителни пукнатини околу претходно запечатените дупки. Во тоа време било теоретизирано дека во летен период четирите главни предели разделени со пукнатините „А“ се прошириле, но тогаш, во пределот на основата на куполата. Просторот се спротивставувал на непопустливиот бетон што во тој момент ги исполнувал оние 48 отвори. Тоа дејствувало како потпора која предизвикувала енергијата што некогаш била потрошена со затворањето на пукнатините и во отворите да се пренесе во горните слоеви на куполата. Сепак анализата на Андреа Кјаруги, Микеле Фанели и Џузепети (објавена во 1983 година) покажала дека главниот извор на пукнатините бил ефектот на сопствената тежина поради геометријата на куполата. Нејзината тежина била проценета на 25.000 тони. Недоволната отпорност на прстенестиот зрак, при термичките варијации, предизвикувал постепено оптоварување, а со тоа и проширување на конструкцијата. Тоа бил добро познат таканаречен механизам на колапс на градбите, типичен за куполестите структури, односно, спуштање на врвот на конструкцијата под сопствената тежина со значителни хоризонтални потисоци на носечките елементи.
Во 1985 година, комисијата формирана од италијанското Министерство за културно и монументално наследство ја прифатила оваа теорија. Дебатата за пополнувањето на 48 -те отвори на скелето конечно била разрешена во 1987 година кога било докажано дека затворањето на отворите немало влијание врз проширувањето и контракцијата на куполата. Истражувањето завршено во 1984 година покажало вкупно 493 пукнатини со различни големини, подредени во категории идентификувани со буквите од „А“ до „Д“.
Катаегории поредени според карактерот на распукнување:
Сите пукнатини биле формирани во симетрична шема.
Развојот на пукнатините од типот „А“ значело дека куполата во моментот и во иднина трајно ќе се однесувала како четири полу-лакови кои се движат поврзани под делот на горниот окулус. Атаментите на овие полу-сводови ги сочинувале столбовите, параклисите и наосот на црквата. Се верувало дека разликите во шемите на напукнување помеѓу парните и непарните мрежи се должело на варијациите во вкочанетоста на структурата на потпорната прстенеста греда под делот на куполата. Куполата е поддржана од страна на четири тешки столбови кои се надоврзувале на парните мрежи, додека непарните мрежи се сместени над четирите лакови кои ги поврзуваат столбовите.
Во 1987 година, втор и посеопфатен дигитален систем (кој автоматски собира податоци на секои шест часа) бил инсталиран во 1987 година, од страна компанијата ISMES (во соработка со „Soprintendenza“, локалниот огранок на Министерството за култура, кој е одговорен за конзервација на сите историски споменици во Фиренца). Апаратурата била составена од вкупно166 инструменти, меѓу кои биле и 60-те топломери за мерење на температурата во ѕидовите и температурата на воздухот на различни локации, потоа 72 трансдуктори за поместување од индуктивен тип (деформометри) поставени на различни нивоа на главните пукнатини во внатрешноста и надворешноста на куполата. Имало и осум водоводни линии во центарот на секоја мрежа, кои ги мереле релативните поместувања помеѓу столбовите од една страна и делот наречен тамбур. Во состав на апаратурата имало и осум живометри и два пиезометри, едниот поставен во близина на мрежата 4, а другиот веднаш под наосот кој ги регистрирале варијациите на нивото на подземните води. Линеарната регресивна анализа на снимените податоци покажала дека главните пукнатини се прошируваат за приближно 3 мм (0,12 инчи) за период од 100 години или еден на век. Друг пак извор претствувал податоци за движење од 5,5 мм. на секои 100 години.
Користејќи модерен софтвер се користел за надгледување на куполата идентичен како кај големата брани. Компјутерскиот модел на куполата бил развиен во 1980 година во соработка помеѓу Италијанската национална агенција за електрична енергија и Центарот за структурно и хидраулично истражување (CRIS) од страна на група истражувачи предводена од страна на Микеле Фанели и Габриела Џузепети, а во соработка со Одделот за градежно инженерство при Универзитетот во градот Фиренца. Целиот тим го надледувал Андреа Кјаруги. Поради ограничените пресметковни ресурси и поради симетријата само една четвртина од куполата била моделирана. Анализата на конечни елементи потврдила дека главните пукнатини во суштина биле создадени од сопствената тежината на куполата. Оттогаш се развиени серии на нумерички модели со зголемена сложеност. За да се помогне во целовкупното надгледување на куполата, во 1992 година било нарачано опсежно фотограметриско и топографско истражување на целата купола од страна на „Soprintendenza -локалниот огранок на Министерството за култура“. Резултатите од тоа истражување подоцна биле искористени за понатамошен развој на моделот за финалните елементи на куполата.
1637 во уметноста
1637 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Илиница (Габревци)
Илиница - Еленица — археолошко наоѓалиште во радовишкото село Габревци. Наоѓалиштето претставува средновековна населба.
На 1 км северозападно од селото се среќаваат фрагменти од керамички садови и питоси, а при обработувањето на земјиштето се наоѓани и монети. Има мали индиции и за постоење на населба од железното време.
Онхоцеркијаза
Онхоцеркијаза, позната како речно слепило и Роблесова болест, е болест предизвикана од инфекција со нематоден црв Onchocerca volvulus. Симптомите вклучуваат неподносливо чешање, поткожни грутки и слепило. Ова е втор најчест причинител за слепило кој се должи на инфекција по трахомата.
Околу 15.5 милиони луѓе во светот имаат речно слепило.
Причинител и дијагноза
Нематодниот црв се пренесува преку убоди од црна мува од родот Simulium. Потребни се повеќе убоди пред да настане инфекцијата. Мувите живеат покрај реките, па оттаму доаѓа името на болеста. Кога ќе влезе во човекот, црвот создава ларва која излегува на површината од кожата. На овој начин ќе ја инфицира следната црна мува која ќе му направи убод на човекот. Постојат повеќе начини за дијагноза, вклучувајќи: биопсија на кожата со нормален физиолошки раствор и чекање ларвата да излезе и проверка на очите за појава на ларви, и преглед на поткожните грутки за присуство на возрасни црви.
Превенција и лекување
Не постои вакцина против болеста. Превенцијата вклучува избегнување на убоди од муви. Тука може да се опфати употребата на средство против инсекти и соодветна облека. Потоа, се прави напор да се намали популацијата на муви со прскање инсектициди. Со лекување на цели групи луѓе двапати годишно се прави напор да се отстрани болеста на неколку места во светот. Заразените се лекуваат со лекот ивермектин, кој се дава на секои шест до дванаесет месеци. Лекот ги уништува ларвите, но не и возрасните црви. Лекот доксициклин, кој ги убива поврзаните бактерии наречени Wolbachia, ги ослабува црвите, па некои го препорачуваат за употреба. Можно е и хируршко отстранување на поткожните грутки.
Епидемиологија и историја
Од 17 до 25 милиони луѓе се заразени со речно спелипо, а околу 800.000 луѓе делумно го имаат изгубено видот. Повеќето инфекции се појавуваат во Екваторска Африка, но има и пријавени случаи во Јемен и во изолираните области на Централна и Јужна Америка. Во 1915 година, докторот Родолфо Роблес бил првиот кој го поврзал црвот со очната болест. Во Светската здравствена организација ја нарекуваат запоставена тропска болест.
Народни носии од Мариово
Народната носија од Мариово била распространета во триесетте села од областа Мариово. Во мариовските села живее чисто македонско население. Мариовската носија е условена од природните и климатските услови и од сточарството, како главна стопанска гранка, па затоа оваа носија е планинско сточарска.
Машката носија
Во селата од изолираниот планински предел Мариово, машката носија, составена од бројни бели клашнени облеки, ги има сите одлики на изразито планинско - сточарска носија. Под кошулата од бело дебело домашно ткаено платно се носи аба, а врз неа џамадан од клашна. На нозете се носат бели клашнени ѕиври - ногавици од бела клашна кои се придржуваат за појасот со волнени врвци; бели ажурно плетени чорапи со подвески - тесни појасчиња за придржување на чорапите под колената и опинци од говедска кожа. Се опашуваат со волнен ткаен појас - кемер врз кој се носи ремен од кожа. Зимската облека е гуна од бела или црна клашна, безракавна, долга до колена, со специфични украси. Сакма од дебела валана волнено - козинена ткаенина е типично сточарска облека на овчарите.
Празничната носија и рувото на зетот се повеќе украсени. Во нивниот состав е забележливо бело прегаче со шар на прачки, како посебна ознака на ергенството. Бела сакма влегува во составот на специјалната руба венчаничка, а ф'стан - кусо, многу набрано здолниште, е детал од носијата на младоженците и младите мажи.
Пизау
Пизау (Piesau) — село и поранешна општина во округот Зонеберг, во Тирингија, Германија, близу Ренштајг. Општината во минатото се наоѓала во округот Залфелд-Рудолштат, а од 1 јануари 2019 година е дел од градот Нојхаус на Ренвег.
Народни носии од Мариово
Женска носија
Женската носија во пределот Мариово, по своето стилско и ликовно обликување, по складното единство на украсувањето, по изобилството на црвени волнени рески, како и низата извезени орнаменти со геометриски и стилизирани вегетабилни мотиви, се вбројува во најубавите, но и најтешките носии во Македонија и претставува врвен домен на народното творештво. Невестинската носија тежи преку 50 оки (околу 63 кг).
Пизау
Селото е познато по правење на стакло и поседува таква фабрика.
Народни носии од Мариово
Женска носија
Во Старо Мариово, кое се издвојува од Мало Мариово со некои незначителни разлики во етничките особини, народната носија - руфетот е помариовски. Во селата од Мало Мариово во народното облекување се чувствува влијанието на соседниот предел Прилепско Поле.
Пизау
Географија
Пизау се наоѓа во срцето на Тириншките Шкрилни Планини во долината на истоимената река и е дел на Природниот парк „Тириншка Шума“. Местото се протега околу два километри во долината.
Народни носии од Мариово
Женска носија
Врз белата платнена кошула, богато украсена со густо извезени мотиви во техниките писано, лозено и грабено, се носи сагија, саја, од бело платно или клашна, украсена со вез и богати поткитки од рески - кис. Околу половината се опашуваат, со долг црн плетен појас и ткаена волнена скутина, прегач, вута, украсени со ситни мотиви и поткитени со густи волнени рески.Девојките од Мариово главата ја покриваат со бел тублен, украсен по мариовски, а мажените жени врз тубленот носат обрус од бело платно со извезени и ткаени мотиви и густи рески на двата краја. Облеките гуна и горница изработени од клашна, украсени по мариовски со волнени оптоки и гајтани, ја оформуваат женската носија за во празници. Најмногу е украсено рувото венчаничко во кое, освен посебно изобилните извезени и вткаени мотиви, се застапени и специјални облеки и детали како знак на невестинството. Тоа е бела гуна, горница, везени ракавчиња, голем коцел, а на главата многу цвеќе, украсот нетоп и обрус преку лицето, како и многуброен масивен метален накит пафти, ѓердани, копци.
Пизау
Географија
Највисоката точка во општината е 827 метри. Јужно од Пизау поминувала поранешната внатрешна германска граница.
Соседни општини
Пизау се граничи со следниве општини: Лихте, Шмидефелд, Грефентал, Шпехтсбрун, Ернсттал и Нојхаус на Ренвег.
Горгофона
Горгофона (грчки јазик|Γοργοφόνη}},латински јазик|Gorgophona) е ќерка на јунакот Персеј и неговата жене Андромеда.
Името Горгофона во превод значи „горгонин убиец“ бидејќи нејзиниот татко Персеј ја убил Медуза, една од Горгоните.
Митологија
Името Горгофона се јавува често во античките митови поради нејзините предци, како и поради нејзините потомци. Таа е централна личност во историјата на Спарта бидејќи била жена на два истакнати крала. Првиот маж и бил кралот Перије, а по неговата смрт - според Паусанија - се омажила за неговиот наследник, кралот Ебал.
Со кралот Перије, владетелот на областа западно од Лаконија, Горгофона имала два сина - Леукип и Афареј кои биле месенски кралеви.
Со кралот Ебал, владетел на Лаконија, Горгофона имала три сина - Хипоконт, Тиндареј и Икарије. Прите двајица биле спартански кралеви, а третиот бил крал на Итака.
Потомците на Горгофинините потомци се вбројуваат помеѓу најистакнатите личности и јунаци во грчките митови.
Хемофилија
Хемофилијата е главно наследено генетско нарушување кое ја нарушува способноста на телото за коагулација, процес потребен за запирање на крвавењето. Ова резултира продолжување на времето на крвавење после повреда, лесна појава на модринки и зголемен ризик од крварење во зглобовите или во мозокот. Оние со лесен случај на болест може да имаат симптоми само по несреќа или за време на операција. Крварењето во зглоб може да резултира со трајно оштетување, додека крварењето во мозокот може да резултира со долготрајни главоболки, напади или намалено ниво на свест.
Црква „Св. Троица“ - Ропотово
Свети Троица — главна селска црква во селото Ропотово. Црквата претставува седиште на Ропотовската парохија.
Местоположба
Црквата се наоѓа на возвишение коешто ѝ дава доминантна положба во однос на остатокот од селото. Местоположбата на црквата е грижливо одбрана. Имајќи предвид дека во дворот на црквата има и една ниска карпа со култни обележја, може да се претпостави дека ритчето има долга историја на светост, односно култно-религиска традиција со подлабоки корени во времето. Се работи за карпа со елипсовидна, приближно хоризонтална површина, со насока север–југ, на која е издлабено помало корито со правоаголна форма, а во негово продолжение има и крст. Двата изработени објекти зафаќаат насока како и самата карпа, со тоа што коритцето е на јужната, а крстот во продолжение од северната страна. Каменот има необично својство, односно постојано чува вода во малото корито, без да се намалува или испарува, а водата од него според жителите на селото има чудотворна моќ да помага на луѓе со разни здравствени проблеми. Во него секогаш имало вода, без разлика на временските услови, но во последно време, се случувало и да ја снема, бидејќи ја пиеле кучиња скитници, кои особено се намножиле во селото.
Историја
Црквата била изградена во 1859 година и била осветена од страна на пелагонискиот митрополит Бенедикт. На нејзино место имало постара црква со помали димензии. Тоа може да се забележи и на самиот ѕид на црквата, особено на источната страна, над апсидата, каде јасно се одделува надѕидокот на градбата, која била пониска. Според месните жители, на старата порта, која денес се наоѓа во дворот на црквата, имало натпис на кој стоела годината 1937. Денешната црква е подигната по иницијатива и заложба на тукашниот свештеник Ристе Здравески, чиј гроб се наоѓа од јужната страна на апсидата, во мошне распадната положба.
Архитектура
Црквата претставува еднокорабна градба, изградена од камен и малтер, со полукружна апсида расчленета на пет ниши. Таа, надворешно, остава силен естетски впечаток, кој го создаваат каменот со жолтеникаво-кафеава боја и белиот малтер. На нејзиниот покрив, иако мала форма, остава впечаток мермерниот крст со сончеви симболи на краците со динамична форма.
Црквата е оградена со камено-метална ограда, а во дворот се сместени камбанарија, помошни објекти и селските гробишта. Камбанаријата има квадратна основа и на секоја страна во горниот дел има по една бифора. Влезот на камбанаријата се наоѓа на западната страна.
Фрескоживопис
Живописот на црквата го изработиле Димитриј, Ефтим и Ѓорѓи од селото Гари, Дебарско. Како што се гледа од натписот на јужниот ѕид, тоа се браќата Димитрија, Евтим и Георги Андонови од селото Гари. Имињата на двајцата браќа зографи, Димитрија и Ѓорѓи се среќаваат и во црквата „Св. Спас“ во селото Кален, Прилепско, која ја насликале во 1891 година. Третиот зограф Ефтим, кој се споменува на натписот од Ропотово, всушност е братучед на Димитриј и Ѓорѓи од нивниот чичко Спас.
Почнувајќи во олтарот со Мајката Божја, Рождеството Христово, трите мудреци кои доаѓаат при раѓањето на Исус Христос, озаглавени како Царие Персиски, Композиција со Светиот Син, Светиот Отец и Светиот Дух и други ликови од Библијата, живописот продолжува хронолошки, со раскажувањето на библиските содржини, сè до западниот ѕид на кој се среќава богата содржина во композицијата на Страшниот Суд. На самиот свод, особен впечаток создаваат портретот на Исус Христос Седржител и Мајката Божја, Ширшаја или Небесна. Во површината на ѕидот во светиот престол е насликан портрет на Исус Христос – Велики Архијереј. За жал, иако помали, и на овој живопис се забележуваат неколку оштетувања на живописните полиња, особено на деловите на сводот, кој е направен од дрвен материјал. Забележавме најмалку две поголеми оштетувања – едно при источниот, а другото при западниот ѕид, двете на сводестиот дел блиску до вертикалниот ѕид. Првото е на сликата со Светиот Отец, Светиот Син и Светиот Дух, а второто на сликата со портретот на Пророкот Мојсеј.
Акжар
Акжар е село во покраината Алмати во југоисточен Казахстан.
Епифаниј Цариградски
Епифаниј Цариградски (починал на 5 јуни 535) — Вселенски патријарх од 25 февруари 520 до 5 јуни 535 година, наследувајќи го Јован II Цариградски.
Животопис
Византија во овој период започнала да ја повратува својата моќ и раскош преку победите на на генералите, Велизар и Нарзес. Идолопоклонство било целосно потиснато, паганските книги биле запалени и сите слики биле уништени, и проповедниците на старото верување биле затворени или пак протерани. Во Цариград решителноста на Јустинијан I за црковна легислатива се засилила за време на патријахувањето на Епифаниј (на пример во 528 и 529) со која треба да се регулира изборот на епископите. Овие барања и пасивноста на Епифаниј и неговото свештенство ја покажала неподготвеноста на свештенството да воведе легислатива во духовноста.
Првата јавна служба на Епифаниј била надлежноста врз новопокрстените во Цариград. Во 519 година, годината пред неговиот избор, тој бил испратен со Јован II и грофот Ликиниј во Македонија да ги соберат „ливелосите“ или потписите од оние кои сакале обединување со Католичката црква, по барење на Доротеј, епископот Солунски.
На 25 февруари 520 година бил избран за епископ од страна на византискиот цар Јустин I, со согласност од епископите, монасите и луѓето. Тој бил опишан во писмото на синодот во Цариград до Папата Хормизд како „почитувач на вистинската вера, и човек кој има татковска грижа за сирачињата“.
Тој ги прифатил условите за мир меѓу истокот и западот од неговиот претходник, Јован II со Хормизд, и потврдувајќи го пред соборот во Цариград, каде биле прифатени и указите од Халкедон. Диоскориј, пратеник на Хормизд во Цариград, пишува за неговите ветувања, но додава, „Што може да исполни не можеме да знаеме. Сè уште не побарал заедништво“. Четири писма се зачувани од Епифаниј до Хормизд, кажувајќи му за неговиот избор, праќајќи му го неговиот указ, во кој стои дека се проколнати сите оние чие име папата го забранил да се споменува во диптисите.
Епифаниј го прифатил симболот на Никеја, указите од Ефес, Цариград и Халкедон, и во писмата на папата Лав I во одбрана на верата. Неговото второ писмо било придружувано со путир од злато обиколен со скапоцени камења, и патина од злато, изработен од сребро, и два омота свила, што биле предадени на Римската црква. Во обид мирот да стане траен, го советувал папата да не биде премногу строг во отстранувањето на имињата на поранешните епископи од диптисите. Неговото иземање на епископите од Понт, Азија, и истокот е напишано на многу убав јазик. Одговорите на Хормизд се дадени во одлуките на вториот вселенски собор под водство на Мина, во кои пишува за неговата верба во промисленоста и искуството на Епифаниј, и покажува благост кон повратниците, строгост кон тврдоглавите. Епифаниј целосно ќе го спроведе обединувањето.
Во 531 година спорот меѓу Рим и Цариград бил заживеан од молбата на Стефан, митрополит Ларишки, до Бонифациј II, против казната на Епифаниј. Стефан бил сменет и не ја проследил својата молба.
Епифаниј умрел по епископување од 14 години и 3 месеци. Се што е познато за него е во негова корист. Покрај неговите писма до Хормизд, зачувана е и казната од неговиот собор против Севир Антиохиски и Петар Пелтекот. 45 канони се посветени токму на него.
Рајхмансдорф
Рајхмансдорф (Reichmannsdorf) — село и поранешна општина во округот Залфелд-Рудолштат, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од градот Залфелд.
Географија
Рајхмансдорф се наоѓа на Тириншките Шкрилни Планини.
Општински единици
Кон општината Рајхмансдорф припаѓале и местата Геселсдорф и Шлагетал.
1638 во уметноста
1638 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Краткодневица
Краткодневица — деноноќието кога денот е најкраток, а ноќта најдолга. Таа се случува еднаш во годината, и тоа на северната полутопка околу 21 декември, а на јужната околу 21 јуни. Краткодневицата го означува и преодот на годишните времиња од есен кон зима на северната Земјина полутопка, односно од пролет кон лето на јужната.
Белица (Караџичка)
Белица — река која извира во подножјето на планината Караџица. Поминува низ истоименото село и на крајот се влева во реката Треска.
Реката е долга 5 километри. Воедно, претставува најкратка и најполноводна река во Македонија.
404 п.н.е.
404 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 404. година пред новата ера, 404. од првиот милениум п.н.е., 4. од 5 век п.н.е. и петта од 400-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5104 и 5105 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4346 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3356 и 3357 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 349.
Кирил Дрангов
Животопис
Кирил Дрнагов бил син на Борис Дрангов. Завршил гимназија во Софија, а како студент на Правниот факултет при Универзитетот во Софија бил еден од основачите на Македонското студентско друштво „Вардар“, еден од најблиските соработници на Иван Михајлов, пунктовен началник на ВМРО за Софија и резервен член на Централниот комитет на ВМРО во 1932 година. Учествувал во убиствата извршени во Горна Џумаја во 1924 година, кога го убил Алеко Василев.
По убиството на Александар Протогеров, станал најблизок соработник на Ванчо Михајлов. Во 1933 година, заедно со Владо Черноземски, неколку месеци престојувал во „Јанка Пуста“ (Унгарија), како инструктор на хрватските националисти.
Во времето на бугарската окупација на Македонија работел како адвокат во Скопје. По капитулацијата на Бугарија се вратил во Софија ѝ до јуни 1946 година, живеел во илегалност. Пред да биде уапсен од бугарската комунистичка власт, се самоубил.
Наира Зохрабјан
Наира Зохрабјан (родена на 8 мај 1965 година) е ерменска политичарка која била член на Националното собрание на Ерменија за партијата Просперитетна Ерменија.
Таа се залагала за нејзината партија да стане градоначалник на Ереван на изборите за Градскиот совет на Ереван во 2018 година. Таа одбила да присуствува на телевизиска дебата. Таа станала многу далеку зад првото место зад Хајк Марутјан.
Биографија
Од 1989 до 2006 година била политички аналитичар во весникот „Хајкакан време“.
31 мај 2012 година - 19 март 2015 година - секретар на фракцијата „Просперитетна Ерменија“.
3 март 2015 година - Шеф на фракцијата „Просперитетна Ерменија“.
2 април 2017 година - Избран за пратеник во Народното собрание од националната изборна листа на Сојузот на партиите „Царукјан“.
Кариера
Била претставничка на Парламентарното собрание на Советот на Европа.
Во декември 2020 година, Парламентот ја отстранил Зохрабјан од нејзината позиција како претседател на Комитетот за човекови права поради нејзините забелешки дадени претходно во декември упатени до премиерот на Ерменија, Никол Пашинјан.
Во јануари 2021 година, на состанокот одржан од ерменската влада во парламентот, Пашинјан одговорил на прашање на Зохрабјан во врска со битката кај Шуша, дека „немаше опција во целиот преговарачки процес да се спречат азербејџанските бегалци од враќање во Шуша“, додавајќи дека пред ерменските сили да ја преземат контролата над Шуша во 1992 година, „90% или повеќе од жителите на градот биле Азербејџанци“. Овие изјави создале резонанца во земјата, со политички фигури како Арам Саркисјан, Микајел Минасјан, Наира Зохрабјан и Зарухи Постанџан, кои го критикуваа Пашинјан. На брифингот, локалните новинари ги прашале пратениците кои ја претставуваат Алијансата „Мојот чекор“, која ја предводи Пашинјан, дали имаат или не „сомнежи“ дека Шуша е „ерменски град“, иако го напуштиле брифингот без да одговорат на прашањето. На 3 декември 2020 година, заменик-шефот на провинцијата Шуши, Самвел Харутјуњан, изјавил дека околу 4.500 Ерменци биле раселени од Шуша.
За ситуацијата со мините во Нагорно-Карабах, претставникот на лидерот на Нагорно-Карабах на специјални задачи Борис Авагјан тврдел дека HALO Trust им ги предал мапите на минските полиња на турските специјални служби, што, според него, помогнало во успешните воени операции на Азербејџан за време на вториот Војна во Нагорно-Карабах во есента 2020 година. Ајвагјан тврдел дека под изговор за проучување на опасните области, оваа организација извршила извидничка работа низ целата територија на Нагорно-Карабах. Зохрабјан ги поддржала овие тврдења. HALO Trust рекол дека обвинението е „апсолутна лага“.
Личен живот
Наира Зохрабјан е вдовица на познатиот преведувач Самвел Мкрчјан. Таа има една ќерка.
Антим I Цариградски
Антим I Цариградски — миафизит Вселенски патријарх од 535–536. Тој бил епископ или архиепископ од Трабзон пред да стане Вселенски патријарх. Бил сменет од Агапит I околу 13 март 536 година, за подоцна да се крие во одаите на Теодора I 12 години сè до нејзината смрт.
Список на пратеници избрани на македонските парламентарни избори (2016)
Ова е список на пратеници избрани на македонските парламентарни избори 2016.
ВМРО-ДПМНЕ и коалицијата
ВМРО-ДПМНЕ:
СПМ
ГРОМ
ДПСМ
СРМ
СДСМ и коалицијата
СДСМ
ДОМ
ПОПГМ
ЛДП
НСДП
ПДТ
ПЕИ
Независни пратеници
1639 во уметноста
1639 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Мозочници
Мозочниците (мозочни обвивки) или менинги — сврзни мембрани кои го обвиткуваат черепниот и ‘рбетниот мозок.
Кај цицачите постојат три мозочници:
Главната функција на менингите е заштита на централниот нервен систем.
Ке Хуа
Ке Хуа (роден ) е кинески кану-спринтер кој се натпреваруваше во доцните 1980-ти. На Летните олимписки игри во 1988 Сеул, тој беше елиминиран во дисциплината кајак Ц-2 500 метри и беше елиминиран во полуфиналето во дисциплината Ц-2 1000 метри.
Манастир (Габревци)
Манастир — археолошко наоѓалиште во радовишкото село Габревци. Наоѓалиштето претставува могила од римското време.
На 1,5 км југоисточно од селото се наоѓа могила со пречник во основата од 25 м и височина од 5 м.
Долгодневица
Долгодневица — деноноќието кога денот е најдолг, а ноќта најкуса. Таа се случува еднаш во годината, и тоа на северната полутопка околу 21 јуни, а на јужната околу 21 декември. Долгодневицата го означува и преодот на годишните времиња од пролет кон лето.
NGC 3872
NGC 3872 — елиптична галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3872 се споменува и како UGC 6738, MCG 2-30-33, CGCG 68-60.
Откривање
Објектот е откриен на 8 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3872 е од видот E5. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 3872 има привидни димензии од 1,9' х 1,2'.
Носии од Леринска Река
Носии од Леринска Река — карактеристична за групата села Желево, Оштима, Трнеа и Руља, расположени југозападно од Лерин, во голема мерка се надоврзува на носијата во Долна Преспа. Машката носија‎
Данска
Данска (дански: Danmark) — држава која се наоѓа во Северна Европа. Главен град на Данска е Копенхаген. Кралството Данска е најмала држава на Скандинавскиот Полуостров. Таа е член на Европската унија. Данска излегува на Балтичко Море и Северно Море а се состои од 13 општини (amter), една самостојна градска општина и два автономни региона — Гренланд и Фарските Острови.
Носии од Леринска Река
Основно обележје на машката носија се долгите бели клашнени ногавици „клашни“ и горната облека „ќурдија“, догла до колената, која за разика од долнопреспанската (која од почетокот на ХIХ век започнала да се носи од црна клашна), продолжила да се изработува од бела волнена клашна. Околу струкот се опашува кожен ремен, декоративно накитен со метални елементи. Карактеристична покривка за главата е плитка тркалезна капа, по боја црна. Женската носија‎
Данска
Историја
Пред населувањето на скандинавците, Данска била населена со Келтите. Најстарото данско писмо потекнува од околу 7 век кога настанала и нова рунска азбука. Најстариот град Рибе, датира од 810 година. Сè до 11 век, Данците биле познати како Викинзи заедно со Норвежаните и Швеѓаните, кои во тоа време колонизирале, напаѓале и тргувале со многу делови од Европа. Многу иследувачи тврдат дека токму Викинзите се оние кои за првпат пристигнале до Америка и дека всушност тие први ја откриле, патувајќи преку Скандинавија до Исланд преку Гренланд до Америка. Во различно време, Данска владееле со големи делови на Англија и Ирска, Норвешка, Шведска, Финска, Исланд и Франција, делови од Нормандија и Девствените Острови, делови од Балтичкото Море, на пример Естонија и Латвија, и денешна Германија. Сојузот со норвешка бил раскинат во 1814 година кога Норвешка влегла во сојуз со Шведска, кој траел до 1905 година.
Носии од Леринска Река
Женската носија, која исто така го следи карактерот на долнопреспанската се состои од: бела платнена кошула, на ракавите и градите везена со полихромен вез, а на долниот околен дел со бел вез „чикме“; калци – вид плетени полуракави, богато орнаментирани што се носат од китката на рацете до лактите; волнен појас, ткаен на црна основа со напречни прави шарки; еднодиплена стутина „шарена фута“, ткаена на црвена основа со геометриска орнаментална декорација, од бочните страни и на долниот дел опточена со поткит од црвени волнени рески дискретно комбинирани со црни.Од горните облеки во овој состав влегуваат: саја од бел шајак, долга до колена, кроена со ракави до лактите, на предниот граден дел на ракавите богато извезена со геометризирани вегетабилни мотиви, со дополнителни украсни елементи – аплицирани парчиња од црвена ткаенина, и облеката „ресачка“ или „власеник“, долга до колена, од црна волнена ткаенина, по рабовите, на колковите и околу џеповите ефективно декорирана со оптока од црвени гајтани. Чорапите се плетени од волнена преѓа на сличен начин богато орнаментирани во духот на орнаментиката застапена кај калците.
Данска
Уставна монархија (1849–денес)
На 5 јуни 1849 година Данска станала уставна монархија. По Втората Шлесвишка војна од 1864 година, каде била принудена да и ја отстапи покраините Холштајн и Шлезвиг на Прусија, во Данска била прогласена политичка неутралност поради кое во текот на Првата светска војна не учествувала. По војната и поразот на Германија, на Данска и било понудено враќање на Шлезвиг-Холштајн, но таа тоа го одбила. Во 1920 година северната третина на Шлезвиг и била вратена на Данска. Во текот на Втората светска војна, и покрај неутралноста таа била нападната од Германија во 1940 година и окупирана. По војната таа била една од основачите на НАТО а во 1973 година се приклучила кон Еврпската економска заедница подоцна наречена Европска унија.
Географија и клима
Данска се состои од полуостровот Јиланд (Jylland) и 405 помали острови. Од нив, 323 се населени а најголеми се Селанд (Sjælland) и Фин (Fyn). Многу од островите се поврзани со мостови. Климата во Данска е умерена морска. Најважен фактор за климата во Данска игра Атлантскиот Океан. Вкупната површина на земјата изнесува 43.094 км2, и според тоа се наоѓа на 131 место по големина во светот. Данска се наоѓа северно од Германија и Полска, југозападно од Шведска и јужно од Норвешка. Данска излегува на Балтичко Море и Северно Море.
Население
Населението на Данска според пописот од јули 2005 година изнсува 5 432 335 од кои 91% се данци. Службен јазик е данскиот.
Религија
Од поголемиот број на религиозни заедници во Данска, една од најголемите е Лутеранската Црква на Данска, која е официјална државна религија. Втората најголема религиозна организација е исламот, поради масовните имиграции кон крајот на XX век.
Реквием
Реквием, познат и како Реквиемска миса, Миса за мртвите (латински: Missa pro defunctis) и Миса на мртвите (латински: Missa defunctorum), е миса во католичката црква која се служи за спас на душите на еден или повеќе умрени луѓе. Обично, мисата се служи при погреб. Изразот „реквием“ означува слични церемонии и во другиет цркви, како што се англиканската црква и во некои лутерански цркви. Покрај тоа, зборот „реквием“ го означува и музичкото дело што се изведува за време на реквиемската миса. Во поширока смисла на зборот, „реквием“ претставува музичко дело поврзано со смртта, умирањето и жалоста, дури и кога не е поврзано со литургиска или религиска служба. Изразот „реквием“ потекнува од првиот збор во реченицата „Дај им вечен спокој, о Боже“ (латински: Requiem aeternam dona eis, Domine), т.е. „Requiem“ е акузативна форма во еднина на латинската именка „requies“ која значи „одмор, спокој“
Данска
Религија
Во принцип, Данците не се многу религиозни, а како факт се зима премалата посетеност на црквата од страна на населението. Според податоци од 2005 година извршени од страна на Зукермен, Данска е третата земја во Европа со највисок процент на атеисти највисок процент на атеисти, кој процент се движи помеѓу 43% и 80%. Според друго истражување, онаа на Евробарометар од 2005 година, 31% од граѓаните на Данска одговориле дека "тие веруваат во Бог". Иако Божик се смета за дански празник, истиот главно произлегува најверојатно од нејзините културни традиции.
До крајот на 2007 година, 82,1% биле членови на Евангелска Лутеранска црква, чиј процент во 2008 година се намалил на 81,5%. Сепак, овој податок е сличен и кај останатите земји од Скандинавија, северозападна Европа и Британија.
Носии од Леринска Река
Главата се покрива со бела шамија „дулбен“ или со „шкепе“. Во минатото невестите на глава носеле капа со зашилен врв, наречена „булка“. Китењето и украсувањето се состои од украси за на гради и низи со нанижани сребрени пари, кои се користени и како украси врз скутината.
Данска
Религија
Според Одделението за проучување на религијата на Универзитетот во Орхус, Данска, исто така, постојат околу 20.000 верници на будизмот во Данска. , а вкупниот процент на муслимани во Данска е околу 3.7%.
Политички систем
Данска по своето државно уредување претставува уставна монархија од 1849 година. Монархот е формално на чело на државата бидејќи извршната власт е во рацете на министрите. Законодавната власт ја сочинуваат владата и парламентот (познат како Фолкетинг) кои се состојат од 179 членови. Данското судство функционира независно од законодавната власт. Парламентарни избори се одржуваат на секои четири години, но премиерот има право да побара предвремени избори.
Административна поделба
Од 1 јануари 2007 година Кралството Данска е поделено во пет региона во суштинската Данска (јужниот дел на земјата крај Европскиот континент) и два автономни атлантиски региона – Гренланд и Фарски острови. Двата автономни региона имаат пошироко самоуправување и се претставени со по две места во данскиот парламент. Неатлантските региони се следниве:
Регионите се поделени во 98 општини (kommune комуна), кои се најниското ниво на локална управа.
Од 1 април 1970 година до 31 декември 2006 година Данска важеше поделбата во 13 амти (amter - окрузи), една самостојна градска општина и двата автономни региони – Гренланд и Фарски острови. И тогаш двата атлантски региона имаат пошироко самоуправување и се претставени со по две места во данскиот парламент.
Поделбата била основна — со менливи граници — од 1662 од 2006 година, кога Структурната реформа од 2005 година ги смени со регионите.
Стопанство
Данска е високо развиена како индустриски така и аграрно држава. Во производството преовладуваат мали и средни претпријатија. Најмногу организации постојат во металопреработувачката, хемиската и прехранбената индустрија.
Табела 1: Годишни реални стапки на растеж на БДП во Данска (1990-2013)
NGC 3872
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 3872 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36678. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 192; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 870. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 468.
Ли Чанг
ИКФ Светско кану првенство