cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Луковец
Географија и местоположба
Јужната падина е сосема блага косина и после неколку ниви пременува во густо пошумена површина. Источната падина на Бомбацина се одликува со околу 10-постотна стрмнина, спуштајки се источно минува низ Биково Ѓубре сè до Врлија каде се наоѓа рудникот на гранит во месноста Врлија преминувајќи преку џадето во правецот Воден - Луковец.- Будим е нешто југоистчно од Бомбацина, со висина од 592 метри, неговата северна страна е доста стрмна и преминува во амвис, токму тука се наоѓа големиот извор на вода, Главата, Составот на овој планински врв му е од крупен, бел, варовит камен, а неговата површина е обрасната со специфичното повеќегодишно зимзелено растение, се смета како ендемско растение, има среден поголемина лист, мазен и сунѓерест дебел лист издржлив на високи температури. Западната страна се спушта до Касидова Падина, продолжувајќи кон Скрката, кој е предел со густ варовит камен.
Источната падена густо пошумена со дабова шума, спуштајќи се минува преку земјениот пат Црвеникот низ Коската, до патот -Воден - Луковец - Меглен. Во продолжение Широката Орница и така на исток сè до Црешите, а сосема на југоисток се издига висорамнината Гола Глава.
Османлиско време
Во османлиските дефтери за немуслиманското население на Воденскиот вилает од 1619-1620 г. селото се спомнува како Лукович со 28 даночни домаќинства.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г., Луковец (Loucovetz) е село во Воденската каза со 52 куќи сочинети од 280 Македонци.
Во 1880 г. леринскиот владика Герман разбрал дека попот Никола во Луковец пеел на македонски, ги одзел словенските црковни книги и ги заменил со грчки. Меѓу 1896 до 1900 г. селото прешло под врховенството на Бугарската егзархија.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Луковиц имало 300 жители Македонци християни. Во 1903 г. селото било чифлик на Демир-бег, кој, според Атанас Шопов, правел приситок врз жителите да прејдат во ислам. Обидот не успеал, но тој прогонил осум семејства, кои се преселиле во Воден.
По Илинденското востание во 1904 г. на големо проработела бугарската пропаганда под водство на Егзархијата. Во 1904 година во Луковец е отворено бугарско училиште. Според податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Луковец (Lukovetz) има 200 Македонци под егзархијата и работело бугарско училиште.
Во октомври 1910 г. селото настрадала од разоружувачката акција на младотурците. На 24 октомври селото го окупирала војска. Настанала борба во која животот го изгубиле свештеникот Костадин Наумов, Марко Иванов (60 години) со жена му, Григор Иванов, Петко Карабатаков, Доне Мицов и Ристо Петров Беширов.
Во Грција
По Втората балканска војна, подрачјето е припоено кон Грција. Во 1913 г. селото броело 219, а во 1920 г. имало 222 жители. Српскиот енограф Боривое Милоевиќ забележува дека во 1921 г. Луково се состоело од 25 македонски куќи. Во 1924 г. властите довеле 22 семејства со вкупно 82 лица грчки доселеници. Така, во 1928 г. населението се зголемило на 384 жители, иако грчките дојденци останале ситно малцинство.
Во 1936 г. грчката полиција во селото наопачки го обесила мештанинот Кољо Марков, ставајќи му варени жешки јајца под мишките. Во 1942 г. селото за малку се спасило од опожарување и стрелање на машкото население од Германците во месноста Вртоп заради извршената блокада и убиените германски војници во месноста Лошиот Дол.
Луковец настрадал во Граѓанската војна и според НОФ во 1947 г. од него пребегале 60 лица. Останатото на селение е привремено преселено во Воден. По нормализацијата изградено е новото село Ново Луковец на 2 км северозападно од старото и населението е префрлено во него.
Селенге (покраина)
Селенге (Сэлэнгэ) е една од покраина во Монголија, сместена во северот од земјата. Името доаѓа од реката Селенга (Селенге) и главен град на покраината е Сухбатор.
Химна на Косово
Химната на Косово или „Европа“ — државна химна на Република Косово. Химната била составена од Менди Менѓиќи. Како и со националните химни на Шпанија, Босна и Херцеговина и Сан Марино, и косовската химната нема официјални стихови, туку за неа се напишани неофицијални текстови. Химната била усвоена на 11 јуни 2008 година, и била специјално избрана бидејќи не содржи наводи за било која специфична етничка група која живее во земјата. Химната била избрана од страна на Собранието на Косово, со 72 пратеници кои гласале за, додека 15 гласале против, а петмина гласале воздржани.
Конкурс за химна
На 12 март 2008 година, Собранието на Косово објавил отворен конкурс за избор на химна преку приштинските весници и на официјалното мрежно место на Собранието. Правилата вклучувале:
Химна на Албанија
Државната химна на Албанија се користи во Косово заедно со други албански национални симболи. Оваа химна била исто така химната на непризнаената Република Косово која постоела од 1990 до 1999 година кога провинцијата била под контрола на Обединетите нации.
Кур ка ра куштрими Косове
Оваа песна, составена од Рауф Думи, била предложена од страна на поранешниот претседател на Косово, Ибрахим Ругова, како химна во 2000 година. Сепак, не била донесена одлука тогаш. Химната има стихови на албански јазик.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2011 - 50м грбно во женска конкуренција
Натпреварите во 50м грбно за жени во пливачките дисциплини на Светско првенство во водени спортови 2011 се одржаа на 27 јули со прелиминарната рунда и полуфиналето и 28 јули со финалето.
Рекорди
Пред ова натпреварување, светските и првенствените рекорди беа следниве:
Ниту светски ниту првенствен рекорд беа поставени во ова натпреварување.
Прелиминации
57 пливачи учествуваа во 8 групи.
Полуфинале
Полуфиналето се одржа во 18:13.
Финале
Финалето се одржа во 19:17.
Крис Велп
Кристијан Ансгар Велп (2 јануари 1964 - 1 март 2015) бил германски професионален кошаркар. Тој бил 213 сантиметри висок и 111 килограми тежок. Тој играл три сезони во НБА. Велп бил МВП на Евробаскетот во 1993 година.
Колеџ кариера
Велп станал водечки стрелец во историјата на Вашингтон Хаскис, како универзитетски кошаркар. Тој постигнал 2.073 бода за Хаскис (Huskies), и бил трикратно избран за All-Pac-10. Велп бил избран за Pac-10 играч за 1986 година, и помогнал во водство на Хаскис до последователни титули на регуларната сезона. Велп бил примен во „Салата на славните на Хаскис“ (Husky Hall of Fame) во 2001 година.
НБА
Тој бил заменет од 76-те, заедно со Морис Чекс и Дејвид Вингјате, до Сан Антонио Спарс, во замена за Џони Доукинс и Џеј Винсент, за време на оф-сезоната во 1989 година.
Европа
Од 1990 до 1996 година, Велп играл во Германија, со Баер Леверкузен, со кој освоил шест германски првенства и три германски купа. За сезоната 1996-1997, Велп играл во грчкиот клуб Олимпијакос, освојувајќи ја титулата на Евролигата со нив (и, исто така, со тројна круна ). Во сезоната 1997-98, тој играл во германскиот клуб Алба Берлин.
Тој исто така играл во италијанскиот клуб Виола Реџо Калабрија, за време на сезоната 1998-1999.
Репрезентација
Велп освоил златен медал на Евробаскет 1993 година, како играч на германска репрезентација. Тој бил избран за МВП на тој турнир.
Тренерска кариера
Велп работел како асистент на кошаркарски тренер за германски национален кошаркарски тим до 2006 година.
Личен живот и смрт
Откако Велп се пензионирал да игра професионална кошарка во 1999 година, тој живеел во Сиетл, Вашингтон, заедно со неговата сопруга Мелани и трите деца. Тој работел во градежен бизнис во Вудинвил, за Тим Бренхам, поранешен фудбалер, со кого станал пријатели за време на колеџот.
Велп починал на 1 март 2015 година од срцева слабост. Тој бил на одмор дома на Худ Ченл, кој тој го купил само откако бил подготвен во 1987 година. Тој се жалел на болки во градите и планирал да посети лекар. Набрзо починал.
Доротеја Бранденбуршка
Доротеја од Бранденбург (1430/1431 – 10 ноември 1495) била принцеза Хоенцолерн која станала скандинавска кралица со брак под Калмарската унија. Таа била кралица на Данска, Норвешка и Шведска од нејзиниот брак со кралот Кристофер III во 1445 година до смртта на Кристофер во 1448 година. Како сопруга на кралот Кристијан I, Доротеја била кралица на Данска од нивниот брак во 1449 година и кралица на Норвешка од 1450 година до смртта на Кристијан во 1481 година. Таа била и шведска кралица за време на владеењето на Кристијан во тоа кралство од 1457 до 1464 година. Таа служела како привремен регент за време на меѓувладеењето во 1448 година, и како регент во отсуство на нејзиниот втор брачен другар за време на неговото владеење. Таа била мајка на двајца идни кралеви на Данска: Јован (р. 1481–1513) и Фридрих I (р. 1523–1533).
Ран живот
Доротеја е родена во 1430 или 1431 година од Јован, Маркграв од Бранденбург-Кулбах и Барбара од Саксо-Витенберг (1405-1465). Таа имала две сестри: Барбара (1423–1481), која станала маркиза од Мантова, и Елизабета (14??-1451), која станала војвотката од Померанија. Од околу осумгодишна возраст, таа живеела во Бајројт, каде што нејзиниот татко бил владетел. Во 1443 година, Кристофер од Баварија, новоизбраниот крал на Данска, Шведска и Норвешка, го наследил Оберфалц близок до Бајројт и бил предложен брак меѓу Кристофер и Доротеја за да се обезбеди поддршката на нејзиниот татко за моќта на Кристофер над неговиот германски домен. Свршувачката била прогласена пред примената на папската диспензација за афинитет во февруари 1445 година, која била одобрена на 10 март.
Брак со Кристофер од Баварија
На 12 септември 1445 година, свадбената церемонија била спроведена помеѓу Кристофер и Доротеја во Копенхаген, по што следело крунисувањето на Доротеја за кралица. Кралот го финансирал со посебен данок во сите три кралства, а приликата е опишана како една од најразработените во нордиската средновековна историја. Свеченостите траеле осум дена и присуствувале принцовите од Брауншвајг, Хесен и Баварија и пратениците на Ханзата и Тевтонскиот ред, како и благородништвото на Данска, Шведска и Норвешка. Доротеја влегле во градот придружувана од благородници од сите три кралства облечени во злато, јавајќи на бели коњи, и била крунисана за кралица на Данска, Шведска и Норвешка од епископите од сите три кралства со златната круна од опатијата Вадстена. На 15 септември, ѝ биле доделени овластувања во сите три кралства: Роскилде, Рингстед, Харалдсборг и Скиолденсес во Данска; Jämtland во Норвешка, и Örebro, Närke и Vermland во Шведска. Доколку одлучела да живее надвор од Скандинавија како вдовица, наместо тоа, ќе и се дадело богатство од 45.000 Рајнски гулдени, една третина од секое Кралство.
Кралицата Доротеја заминала за Шведска со кралот во јануари 1446 година, каде што ја посетиле опатија Вадстена и нејзиниот довер Еребро. За време на оваа посета, таа се сретнала со нејзиниот иден антагонист Чарлс, Лорд Висок Констабл од Шведска. Според хрониката Karlskrönikan, нивната средба била добра за време на која нејзе и нејзините чекачки добиле многу подароци. Двојката се вратила во Данска во септември. Бракот помеѓу Доротеја и Кристофер бил политички поволен: нејзиниот татко управувал со германскиот домен на Кристофер и бил лојален поддржувач и советник. Сепак, тоа не резултирало со никакво потомство, а според Ерикус Олаи, бракот всушност не бил сексуално активен.
Брак со Кристијан I од Данска
Кралицата Доротеја добила предлог од кралот Казимир IV од Полска и Алберт VI, надвојводата од Австрија, но таа избрала да остане во Данска и да се омажи за новоизбраниот крал, Кристијан I од Данска. Свадбената церемонија била спроведена на 26 октомври 1449 година, по што следело крунисувањето на Кристијан и неа за крал и кралица на Данска. Таа се откажала од нејзините постојни земјишта во Данска и Норвешка, кои биле заменети со Калундборг и Самсо во Данска и Ромерике во Норвешка, но одбила да се откаже од нејзините шведски доверливи земјишта. Изборот на Чарлс за крал во Шведска и Норвешка ѝ ги одзел нејзините територии во овие кралства, а нејзината како и амбицијата на Кристијан била Кристијан да биде крунисан и во Шведска и Норвешка, и со тоа повторно да ја обединел разбиената Калмарска унија.
Кристијан бил крунисан и во Норвешка во 1450 година. Задачата да се врати Шведска била потешка, а Доротеја ја поддржувала неколкугодишна кампања за регрутирање следбеници меѓу шведските свештеници и благородништвото, на што таа изјавила дека нивниот избран крал Чарлс VIII, како нејзин поранешен лорд констабл и поданик, треба да се смета. како узурпатор и предавник кој го прекршил својот завет со лишување од неа, неговата поранешна кралица, од нејзините доверливи земјишта во Шведска. Во 1455 година, таа исто така апелирала до папата. Во февруари 1457 година нејзината кампања била крунисана со успех кога бунтот на надбискупот Јонс Бенгтсон Оксенстиерна го соборил Чарлс VIII, кој побегнал во Германија, а во јули 1457 година, Кристијан бил избран за крал на Шведска, со што повторно се обединила унијата на трите нордиски кралства. Доротеја официјално влегла во Стокхолм во декември, а нејзините шведски доверливи земји ѝ биле вратени: во мај 1458 година, дополнително, шведскиот совет ја одобрил желбата на неа и на Кристијан нивните синови да бидат обезбедени за наследување на шведскиот престол. веќе бил обезбеден во Данска и Норвешка. Кралот и кралицата се вратиле во Данска во јули.
Во 1460 година, Кристијан го купил Војводството Шлезвиг и Холштајн, што го ставило во долгови, го принудило да ги зголеми даноците и ја уништило неговата поддршка во Шведска, која повторно го избрала Чарлс VIII за крал во 1464 година Загубата на Шведска, наводно, била удар за кралицата Доротеја, која започнала доживотна кампања нејзиниот сопруг (а подоцна и нејзиниот син) повторно да биде избран за крал на Шведска, да ја обнови Калмарската унија на трите кралства и да ги врати нејзините шведски доверливи земји. Губењето на нејзината лична доверлива земја ѝ овозможила лично да ја следи шведската кауза на двор, а таа го тужела Чарлс VIII пред папата во Рим за лишување од нејзините земјишта со доверители. Кога Чарлс VIII бил наследен како регент на Шведска од Стен Стур постариот, таа го продолжила својот случај против него. Во 1475 година, таа отпатувала во Италија и ги посетила нејзината сестра Барбара во Мантова и папата Сикст IV во Рим, и формално се пријавила за екскомуницирање на Стен Стур. Со употреба на екскомуникација, шведскиот регент не би можел да владее и шведското кралство би било економски и политички уништено, што би резултирало со пад на шведскиот регент и изборот на данскиот крал за крал на Шведска, што било политика што таа ја задржала и работела на неа во последните дваесет години. По нејзината посета на Рим во мај 1475 година, Сикст IV последователно му издал право на кралот Кристијан со кој дозволил да се основа универзитет во Данска. Како резултат на тоа, Универзитетот во Копенхаген бил отворен во 1479 година.
Во Данска, на кралицата Доротеја ѝ бил доделен Slotsloven, кој и давал право да командува со сите замоци во Данска, а таа служела како регент секогаш кога кралот бил отсутен. Нејзиното лично богатство и дало влијание. Кога кралот Кристијан ги купил Холштајн и Шлезвиг во 1460 година и не можел да плати, таа му ја позајмила потребната сума за да ги купи овие домени и да ги вклучи во Данска. До 1470 година, таа де факто ја презела контролата над Холштајн и Шлезвиг: кога Кристијан не можел да го врати заемот што му го дала за да ги купи домените, таа самата го презела владеењето на Холштајн (1479) и Шлезвиг (1480 година) и владеела со нив како свои феуди. По смртта на нејзиниот татко во 1464 година, таа се борела со нејзиниот вујко Фредерик II, електор на Бранденбург, за наследството. Кралицата Доротеја е опишана како ефикасна и амбициозна, горделива и штедлива.
Кралицата Давагер
Кристијан I умрел на 21 мај 1481 година и бил наследен од нејзиниот син Џон, кралот на Данска. Како кралица, таа претпочитала да престојува во замокот Калундборг. Таа остана политички активна за време на владеењето на нејзиниот син до нејзината смрт. Таа му го доделила Војводството Шлезвиг-Холштајн на нејзиниот помлад син Фредерик, но тоа предизвикало конфликт со нејзиниот постар син и завршило со поделба на Војводството меѓу нејзините синови.
Доротеја продолжила со својата амбиција да ја обедини Калмарската унија на Нордиските кралства, сега со тоа што нејзиниот син го избрале за крал на Шведска наместо нејзиниот сопруг, со помош на соборување на шведскиот регент преку екскомуникација официјално поради кражба на нејзините шведски доверливи земји. Во јануари 1482 година, таа го кажала овој план за нејзиниот син, кралот, а во 1488 година, таа го направила второто патување кај нејзината сестра Барбара во Мантова, на пат се сретнала со светиот римски цар Фредерик III во Инсбрук и го посетила папата Инокентиј VIII во Рим., каде што таа повторно го притиснала прашањето за екскомуникација на шведскиот регент и го ставила шведското кралство под Интердикт. Тоа било со голема тешкотија што шведскиот пратеник во Рим, Хеминг Гад, успеал да го спречи тоа. Кралицата го продолжила овој процес до нејзината смрт: работата не била решена дури три години по нејзината смрт, кога нејзиниот син, претходната година избран за крал на Шведска, изјавил дека не сака да продолжи со работата понатаму. Иако таа починала две години пред нејзиниот син да биде избран за крал на Шведска, се смета дека нејзината работа придонела за овој исход.
Доротеја починала на 25 ноември 1495 година и е погребана до нејзиниот втор брачен другар во катедралата Роскилде.
Дометијан
Дометијан (10-11 век) ― кавхан, моќен великодостојник во Самоиловото царство, близок на царот Гаврил Радомир.
Во пролетта 1015 година, во борбите околу тврдината Меглен, бил заробен од страна на Византијците.
Хајлигенштетенеркамп
Хајлигенштетенеркамп (Heiligenstedtenerkamp) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Закатала (округ)
Закатала (Zaqatala) — административен округ во Азербејџан. Главен град на округот е градот Закатала.
Ураниум-235
Ураниум-235 (235U или U-235) — изотоп на ураниумот. Тоа е единственото атомско гориво кое се сретнува на Земјата во природен вид. Ураниумот-235 го има во наоѓалиштата со уште два природни изотопа - 238U и 234U во следниот сооднос:
Постојат наоѓалишта со понизок состав на 235U во Габон, Африка.
Потекло
Современиот однос на двата изотопи 235U и 238U и мерењата на односите на производите од распаѓањето дозволуваат да се пресмета староста на Сончевиот Систем и времето на експлозијата на ѕвездата.
Радиоактивно распаѓање
Основната реакција на радиоактивен распад на 235U е алфа-распад. Јадрото се распаѓа на алфа-честички (јадро на хелиум-4) и 231Th.
За разлика од тешкиот изотоп веројатноста за спонтано радвојување (радвојување на две тешки јадра и одвојување на 2-3 неутрони) е многу мала. Поради тоа во силно збогатен ураниум емитувањето на неутрони е многу мало. Тоа дозволува создавање на атомска бомба.
Неутронски реакции
Кога неутронот потпаѓа во кернелот на 235U, тој се распаѓа на две лесни јадра и се одделуваат и 2 до 3 неутрона со енергија од околу 1 MеV. Двете тешки јадра имаат случајна маса, така едното има атомска маса околу од 90 до 100, а другото е поголемо. Енергијата, која се одделува при таа реакција е голема - околу 200 MеV- а. Основен дел од неа се трансформира во кинетичка енергија.
Веројатноста за таа реакција зависи од енергијата за раздвојувањето на неутронот. Таа се мери со единицата барни, а функцијата се нарекува неутронски пресек. За брзи неутрони (со енергија од 0,1 до 10 MеV) таа веројатност е околу 1 барни, додека за термалните неутрони (енергија од 0 до 10 еV) достигнува до 1000 барни.
Значење
Како единствен природен материјал, кој може да учествува во верижна реакција, 235U има клучно значење за сите процеси поврзани со употребата на атомската енергија, а најмногу при создавањето на јадрени оружја и атомска енергија.
Има два можни начина за постигнување на критична состојба:
Користење
Кога една држава или институција сака да добие атомска бомба, таа има три релативно практични начини да ја постигне таа цел:
1. Прочистување на графит и изградба на графитен реактор, а при тоа се користи ураниум како гориво. Тоа е технолошки најлесниот начин за усвојување на атомската енергија. Како резултат може да се добива енергија од реактори и плутониум од искористеното гориво. Тоа е почетната технологија во САД, СССР, Велика Британија и Франција.
2. Развој на технологии за добивање на тешка вода - изотопно збогатување на водород или друг елемент и изградба на реактор, а при тоа користејќи природен ураниум и тешка вода како забавител. Канада гради реакторите на тој начин, додека Индија произведува плутониум за бомбите. Израел исто добива плутониум за бомбите од сопствениот реактор во Димона.
3. Збогатување ураниум, односно, поделба на изотопите на ураниумот. Тој начин изгледа најмногу примамлив, бидејќи слабо збогатениот ураниум може да се „гори“ во технолошки едноставен и удобен реактор. Од силно збогатен ураниум (над @90% 235U) може лесно да се направи едноставна атомска бомба од артилериски тип. Ова е технолошки најсложено од сите три начина.
Збогатување
Хемиските својства на различните изотопи на едно средство се практично еднакви, а некои физички одлики се разликуваат поради разликата во тежината. Таа тенка разлика (при изотопите 235U и 238U е само 1,@26%) е заснована на повеќето техники за промена на концентрацијата на одделните изотопи, или таканаречено изотопно збогатување или едноставно збогатување.
Повеќето методи за збогатување се користат како работен материјал за спој на ураниум кој при нормални услови е гас, ураниум хексафлуорид UF6. Се создаваат услови при кои молекулите на тој гас се подложени на големи забрзани, при кои полесните молекули, кои содржат 235U се забрзуваат до повисока брзина и просторно се одделуваат од потешките. Извесните методи за збогатување на UF6 се:
Други методи:
Булган, Дорнод
Булган (Булган) е област во Монголија во покраината Дорнод. Во 2009 година, неговото население било 1,775.
Шкотска национална антарктичка експедиција
Шкотската национална антарктичка експедиција (ШНАЕ), 1902–1904 година — научна и истражувачка експедиција на Антарктикот во 1902 до 1904 година, организирана и водена од Вилијам Спирс Брус, природен научник и поранешен студент по медицина од Универзитетот во Единбург. Иако екпедицијата била засенета во однос на престижот од истовремената експедиција на „Дискавери“ на Роберт Фалкон Скот, ШНАЕ завршила целосна програма за истражување и научна работа. Нејзините достигнувања вклучуваат воспоставување на метеоролошка станица со персонал, прва на територијата на Антарктикот и откривање на нова земја на исток од Веделското Море. Нејзината голема колекција на биолошки и геолошки примероци, заедно со оние од претходните патувања на Брус, довеле до основање на Шкотската океанографска лабораторија во 1906 година.
Брус го поминал поголемиот дел од 1890-тите ангажиран во експедиции на Антарктикот и Арктичкиот регион, а до 1899 година бил најискусниот британски поларен научник. Во март истата година, тој се пријавил да се приклучи на експедиција на „Дискавери“; сепак, неговиот предлог да се прошири полето на работа на таа експедиција во квадрантот на Веделското Море, користејќи втор брод, бил отфрлен како „немирно ривалство“ од претседателот на Кралското географско друштво, Сер Клементс Маркам. Брус реагирал со добивање независни финансии; неговиот потфат бил поддржан и промовиран од Кралското шкотско географско друштво.
Експедицијата е опишана како „далеку најисплатлива и внимателно планирана научна експедиција на херојското доба“. И покрај ова, Брус не добил формална чест или признание од британската влада, а на членовите на експедицијата им бил ускратен престижниот Поларен медал и покрај енергичното лобирање. По експедицијата, Брус не водел повеќе експедиции на Антарктикот, иако редовно патувал на Арктик от. Неговиот фокус на сериозно научно истражување бил надвор од мода со неговото време, а неговите достигнувања, за разлика од оние на поларните авантуристи Скот, Шеклтон и Амундсен, наскоро исчезнале од јавната свест. Постојаниот споменик на експедицијата е метеоролошката станица „Оркадас“, која била поставена во 1903 година како „Омондова куќа“ на Лориевиот Остров, Јужен Оркнис, и оттогаш е во континуирана работа.
Позадина на експедицијата
За време на студентските години1880-тите и раните 1890-тиВилијам Спирс Брус го изградил своето знаење за природните науки и океанографијата, учејќи на летни курсеви под истакнати тутори како Патрик Гедес и Џон Артур Томсон. Тој, исто така, поминал време работејќи доброволно под океанографот д-р Џон Мареј, помагајќи да се класифицираат примероците собрани за време на експедицијата Челинџер. Во 1892 година Брус целосно се откажал од медицинските студии и тргнал на патување до Антарктикот со китоловецот Балаена, како дел од Експедицијата за китови Данди од 1892-1893 година. По враќањето, тој започнал да организира своја експедиција во Јужна Џорџија, тврдејќи дека „вкусот што го имав ме натера да грабнам“, но не можел да добие средства. Потоа работел во метеоролошка станица на врвот на Бен Невис, пред да се приклучи на Арктичката експедиција Џексон-Хармсворт во Земјата Франц Јосиф како научен асистент. Помеѓу 1897 и 1899 година тој направил дополнителни патувања на Арктикот, во Шпицберген и во Нова Земја, прво на приватно патување организирано од мајорот Ендру Коутс, подоцна како научник на арктичкиот брод за истражување „Принцеза Алис“. Овој брод бил во сопственост на принцот Алберт од Монако, познат океанограф кој станал пријател и поддржувач на Брус.
По враќањето од Арктикот во 1899 година, Брус испратил долго писмо до Кралското географско друштво во Лондон, аплицирајќи за научно место на големата експедиција на Антарктикот (подоцна позната како експедиција на „Дискавери“), која тогаш ја организирал Кралското географско друштво. Неговите неодамнешни искуства направиле да „не е веројатно дека постоело друго лице на Британските острови во тоа време подобро квалификувано од него“. Писмото на Брус, кое ги детализирало сите негови релевантни квалификации, било признаено, но не било соодветно одговорено додека не поминала повеќе од една година. Дотогаш, идеите на Брус се оддалечиле од неговите првични очекувања за помлада функција во научниот кадар. Тој тогаш предложил втор брод за експедицијата, одделно финансиран од шкотски извори, кој би работел во квадрантот на Веделското Море додека главниот брод бил со седиште во Росовото Море. Овој предлог бил осудуван од претседателот на друштвото, Сер Клементс Маркам, и по некоја жестока кореспонденција, Брус решил да продолжи самостојно. На овој начин се родила идејата за карактеристична шкотска национална антарктичка експедиција. Брус бил поддржан од богатото семејство Коутс, кои биле подготвени да дадат финансиска поддршка со цело срце на шкотската експедиција под негово водство. Меѓутоа, како резултат на тоа, тој го стекнал трајното непријателство на Маркам.
Шкотска
Кон крајот на 1901 година, Брус купил норвешки китоловец, Хекла, по цена од 2.620 фунти (приближно 300,000 фунти од 2022 ). Во текот на следните месеци, бродот бил целосно обновен како истражувачки брод на Антарктикот, со две лаборатории, темна соба и голема специјалистичка опрема. Два огромни вртливи цилиндри, секој со 11.000 метри кабел, биле поставени на палубата за да се овозможи ловење во длабоко море за морски примероци. Била инсталирана друга опрема за правење длабински сондажи, за собирање примероци од морска вода и морско дно, како и за метеоролошки и магнетни набљудувања. Бродот бил зајакнат за да ги издржи притисоците на мразот на Антарктикот, а бродот бил повторно наместен како барка со помошни мотори. Оваа работа ја зголемиле цената на бродот на 16.700 фунти (приближно 1,930,000 фунти заклучно со 2022 ), што било исполнето од семејството Коутс кое целосно донирало 30.000 фунти за вкупните трошоци за експедиција од 36.000 фунти. Преименуван во Шкотска, бродот бил подготвен за неговитеморски испитувања во август 1902 година.
Персонал
Научниот персонал на експедицијата се состоел од шест лица, меѓу кои и Брус. Зоологот бил Дејвид Вилтон, кој, како и Брус, бил член на експедицијата Џексон-Хармсворт. Тој се стекнал со вештини за скијање и санкање во текот на неколку години живеење во северна Русија. Роберт Рудмоз-Браун, од Универзитетскиот колеџ, Данди, и порано асистент во Одделот за ботаника во Британскиот музеј, бил ботаничар на партијата. Д-р Џејмс Харви Пири, кој работел во канцеларијата на Челинџер под Џон Мареј, бил геолог, бактериолог и медицински службеник на експедицијата. Роберт Мосман раководел со метеоролошката и магнетната работа, а Аластер Рос, студент по медицина, бил таксидер.
Цели
Целите на експедицијата биле објавени во Шкотскиот географски магазин и во Географскиот журнал, во октомври 1902 година. Тие вклучувале воспоставување на зимска станица „колку што е изводливо блиску до Јужниот пол“, длабинско море и други истражувања на Антарктичкиот океан и систематски набљудувања и истражувања на метеорологијата, геологијата, биологијата, топографијата и копнената физика. Суштински шкотскиот карактер на експедицијата бил изразен во Шкотланѓанецот непосредно пред поаѓањето: "„Водачот и сите научни и наутички членови на експедицијата се Шкоти; средствата се собрани во најголем дел од оваа страна на границата. тоа е производ на доброволни напори и за разлика од експедицијата која истовремено ќе биде ангажирана во истражувањето на Антарктикот, таа не должи ништо на владината помош“."Бидејќи работата на експедицијата би била главно на море, или во границите на зимската станица, биле земени само неколку кучиња, за да се олесни повременото патување со санки. Рудмоз Браун запишал дека од оригиналните осум кучиња, четири ја преживеале експедицијата; тие „добро се вовлекуваа, а единствена слаба точка им беа шепите кои... беа погодни да се сечат кога се наоѓаа на груб мраз“.
Прво патување, 1902-1903 година
Шкотска го напуштил Трон, Шкотска, на 2 ноември 1902 година. На пат кон југ, бродот се појавил во ирското пристаниште Кингстаун, во Фуншал во Мадеира, а потоа и на Зеленортските Острови  пред да се направи неуспешен обид да слета во малиот, изолиран екваторијален архипелаг познат како Карпите на Свети Павле. Овој обид за малку ќе го чинело животот на геологот и медицинскиот службеник на експедицијата, Џејмс Харви Пири, кој имал среќа да побегне од морињата преполни со ајкули откако погрешно го проценил својот скок на брегот. Шкотска стигнала до Порт Стенли на Фолкландските Острови на 6 јануари 1903 година, каде што повторно се обезбедила за патувањето на Антарктикот што претстоело. На 26 јануари, Шкотска испловила кон водите на Антарктикот. Екипажот морал да маневрира околу тешкиот мраз на 3 февруари, 40 километри северно од Јужните Оркниски Острови. Следниот ден, Шкотска можела повторно да се движи кон југ кон Седловиот Остров, каде што биле собрани голем број ботанички и геолошки примероци. Ледените услови спречиле каков било понатамошен напредок до 10 февруари, по што Шкотска продолжила кон југ, „ножејќи се по седум јазли под едрото“. На 17 февруари позицијата била 64°18′С, а пет дена подоцна поминале 70°С, длабоко во Веделското Море. Набргу по ова, кога се формирал нов мраз и му се заканувал на бродот, Робертсон свртел кон север, достигнувајќи 70°25′С.
Во принцип, групата одржувала одлично здравје. Исклучок бил инженерот на бродот, Алан Рамзи, кој бил болен од срцева болест. Тој избрал да остане во експедицијата, но постојано станувал послаб како што напредувала имата. Починал на 6 август и бил погребан на островот.
Буенос Аирес, 1903-1904 година
На 2 декември 1903 година, експедицијата стигнала до Порт Стенли, каде што ги добиле првите вести од надворешниот свет откако ги напуштиле Зелено'ртските Острови. По еднонеделен одмор, Шкотска заминала за Буенос Аирес, каде што требало да се поправи и да се обезбеди за уште една сезона. Брус имал понатамошен бизнис во градот; тој имал намера да ја убеди аргентинската влада да ја преземе одговорноста за метеоролошката станица на островот Лори по заминувањето на експедицијата. За време на патувањето до Буенос Аирес, Шкотска се насукала во устието на Рио де ла Плата и била блокирана неколку дена пред да исплива слободно и да и биде помогната во пристаништето со влечење, на 24 декември.
Во текот на следните четири недели, додека бродот бил приклучен н пристаништето, Брус преговарал со аргентинската влада за иднината на метеоролошката станица. Му помагал британскиот резидентен министер, британскиот конзул и д-р В.Г. Дејвис, кој бил директор на аргентинската метеоролошка канцеларија. Кога го контактирале преку телеграф, британското Министерство за надворешни работи не регистрирало приговор за оваа шема. На 20 јануари 1904 година, Брус потврдил договор со кој тројца научни асистенти на аргентинската влада ќе отпатуваат назад на островот Лори за да работат една година, под водство на Роберт Мосман, како прва фаза од годишниот договор. Потоа тој формално ја предал зградата на Омондовата куќа, мебелот како и сите магнетни и метеоролошки инструменти на аргентинската влада. Станицата, преименувана во Оркадас, оттогаш останала оперативна, откако била обновувана и проширувана неколку пати.
Неколку од првобитната екипа заминала за време на интермедијата во Буенос Аирес, некои поради болест, а еден бил отпуштен поради недолично однесување, а замените биле регрутирани локално. Шкотска заминала за Лориевиот Остров на 21 јануари, пристигнувајќи на 14 февруари. Една недела подоцна, откако ја решил метеоролошката група, која требала да биде ослободена една година подоцна од аргентинскиот вооружен брод Уругвај, Шкотска испловила на своето второ патување до Веделското Море.
Второ патување, 1904 година
Шкотска се упатила југоисточно, кон источните води на Веделското Море, во мирно време. Бродот не наишол на мраз пред да се најде јужно од Јужниот Поларник, запирајќи на 72°18' ЈГШ, 17°59' ЗГД. Овде бил снимен звук, откривајќи морска длабочина од 2,068 метри. Ова сугерирало дека се приближувале кон земјата. Неколку часа подоцна, тие стигнале до ледената бариера, која го блокирала напредокот кон југоисток. Во текот на следните денови, тие го следеле работ на оваа бариера на југ на околу 240 километри. Потоа бил исмерен уште еден звук кој покажал земја под бариерата. Контурите на оваа земја набрзо станале слабо видливи, а Брус ја нарекол Коутсова Земјс по неговите главни спонзори. Ова бил првиот позитивен показател за источните граници на Веделовото Море на голема географска широчина и сугерирале дека морето може да биде значително помало отколку што претходно се претпоставувало. Проектираната посета на Коутсовата Земја од страна на групата со санки била напуштена од Брус поради состојбата на морскиот мраз. На 9 март 1904 година, Шкотска ја достигнала својата најјужна географска ширина од 74°01'S. Во овој момент, бродот се држел цврсто во мразот и се наѕирала можноста да остане заробен за зимата. Токму во овој период на неактивност, Гилберт Кер фотографирал пингвин. На 13 март бродот се ослободил и почнал полека да се движи североисток под пареа. Во текот на овој дел од патувањето, редовна програма на длабински сондажи, трали и примероци од морското дно обезбедиле сеопфатен запис за океанографијата и морскиот живот на Веделовото Море.
Шкотска се упатила кон Кејптаун, а по пат до островот Гоф, изолирана средноатлантска вулканска проекција што никогаш не била посетена од научна група. На 21 април, Брус и уште петмина поминале еден ден на брегот, собирајќи примероци. Бродот пристигнал во Кејптаун на 6 мај. По извршувањето на понатамошната истражувачка работа во областа на заливот Салдана, Шкотска отпловила на 21 мај кон Британија.
На патувањето, групата се појавила во Света Елена и го посетила егзилскиот дом на Наполеон, кој го нашле запуштен и лош. На 7 јуни бродот стигнал до островот Вознесение каде што биле импресионирани од глетката на џиновски желки, некои од нив 4 ft. Последното пристаниште било во Хорта на Азорските Острови, каде што застанале накратко на 5 јули пред да се упатат кон дома.
Пристигнување
Експедицијата била топло примена при нејзиното враќање во Клајд на 21 јули 1904 година. Официјален прием за 400 луѓе се одржал во Морската биолошка станица, Милпорт, на која Џон Мареј прочитал телеграма со честитки од кралот Едвард VII. На Брус му бил врачен златниот медал на Кралското шкотско географско друштво, а на капетанот Робертсон сребрен медал.
По експедицијата, повеќе од 1.100 видови на животински свет биле категоризирани, од кои 212 претходно непознати за науката; немало официјално признание од Лондон, каде што под влијание на Маркам работата на експедицијата имало тенденција да се игнорира или оцрнува. Нејзините членови не ги добиле престижните поларни медали, кои им биле доделени на членовите на експедиција на „Дискавери“ кога таа се вратила дома два месеци по Шкотска. Поларните медали ќе се доделуваат и по секоја од подоцнежните експедиции на Сер Ернест Шеклтон и по австралазиската експедиција на Даглас Мосон. Брус се борел бескорисно со години за да го исправи она што тој го сметал за голема неправда, мало за неговата земја и за неговата експедиција. Дел од аверзијата кон лондонскиот географски естаблишмент можеби произлегла од отворениот шкотски национализам на Брус, рефлектирана во неговата сопствена белешка за експедициската историја на Рудмоз Браун, во која тој рекол: „Додека науката беше талисман на Експедицијата, Шкотска беше исцртана на нејзиното знаме; и можеби, во настојувањето да му служиме на човештвото со додавање на уште една алка на златниот синџир на науката, ние исто така покажавме дека националноста на Шкотска е сила на која мора да се смета “. Значајна последица на експедицијата било основањето од Брус, во Единбург, на Шкотската океанографска лабораторија, која била формално отворена од принцот Алберт од Монако во 1906 година. Лабораторијата служела како складиште за големата колекција на биолошки, зоолошки и геолошки примероци собрани за време на патувањата во Шкотска, а исто така и за време на претходните патувања на Брус на Арктикот и Антарктикот. Тоа било и база од која можеле да се подготвуваат научните извештаи на шкотската експедиција и служела како генерален штаб каде што можеле да се сретнат поларните истражувачи. – Сите ги посетиле Нансен, Амундсен и Шеклтон – и каде би можеле да се планираат и организираат други шкотски поларни потфати.
Иако Брус продолжил да го посетува Арктикот за научни и комерцијални цели, тој никогаш не водел друга експедиција на Антарктикот, неговите планови за трансконтинентален премин биле задушени поради недостаток на финансии. Научните извештаи на шкотската експедиција биле потребни многу години за да се завршат; повеќето биле објавени помеѓу 1907 и 1920 година, но еден том бил одложен до 1992  Брус починал на 54-годишна возраст во 1919 година.
Во тоа време, експедицијата во Шкотска едвај била запаметена, дури и во Шкотска, и таа останала засенета во поларните истории од погламурозните авантури на Скот и Шеклтон. Во овие истории вообичаено е ограничено на кратко спомнување или фуснота, со мало внимание посветено на неговите достигнувања. На Брус му недостигало харизма, немал вештини за односи со јавноста и имал тенденција да прави моќни непријатели. Според зборовите на океанографот професор Тони Рајс, неговата експедиција исполнила „посеопфатна програма од која било претходна или современа експедиција на Антарктикот“.
Експедицискиот брод Шкотска бил реквизиран за време на Големата војна, и бил користен како товарен брод. На 18 јануари 1916 година бродот изгорел на брегот во Бристолскиот канал. Сто години по Брус, експедиција од 2003 година, во современа верзија на Шкотска, користела информации собрани од Шкотската национална експедиција како основа за испитување на климатските промени во Јужна Џорџија во текот на минатиот век. Оваа експедиција тврди дека нејзиниот придонес во меѓународната дебата за глобалното затоплување ќе биде соодветен доказ за пионерското истражување на ШНЕА.
Донум
Донум ― мерка за површина во Турското Царство која изнесувала 919,3 m². Се одредувала со чекори, аршини (40 во должина и 40 во ширина) или по количество семе потребно за неговото засејување.
Африкански куп на нации 2013
Победник на турнирот била Фудбалската репрезентација на Нигерија.
Чојбалсан, Дорнод (област)
Чојбалсан (Чойбалсан) е област во Монголија во покраината Дорнод. Во 2009 година, неговото население било 2,691.
Абдула ибн Абд ел-Муталиб
Абдула ибн Абд ел-Муталиб или Абд Алах ибн Абд ел-Муталиб (عبدالله بن عبد المطلب‎)‎ (545-570) бил таткото на Мухамед, најважниот пророк на Исламот. Бил син на Шаиба ибн Хашим (попознат како Абдула Муталиб или Абд ел-Муталиб). Како младич се оженил со Амина бинт Вахаб, која наскоро потоа му родила син. Умрел од болест додека патувал на караван помеѓу Медина и Мека, на 25 годишна возраст.
„Абдула“ (поточно „Абд Алах“) значи „Божји слуга“ („слуга на Алах“).
Историја на светското население
Ова е список на податоци и проценки за бројот на населението во светот во изминатите и идните периоди, од разни извори. Проценките за населението пред 10.000 г. п.н.е. се изведени само од археолошки наоди.
Човечкиот род последен пат дошол до работ на изумирање (тесно грло) во 70.000 г. п.н.е. поради Топската катастрофа. Според Универзитетот на Илиноис во Урбана-Шампејн, вкупното човечко население во светот (Homo sapiens во Африка) се свело на бројка помеѓу 1000 и 10.000 плодни парови.
Годините се наведени според астрономскиот начин на броење, при што негативните броеви приближно ѝ одговараат на соодветната година п.н.е. (на пр. -10000 = 10,001 п.н.е.). Табелата почнува од периодот на Доцниот леден максимум, кога мразот се стопил и луѓето почнале да се шират на северната полутопка.
Лекниц-Пенкун
Лекниц-Пенкун (Löcknitz-Penkun) — општинска заедница во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Лекниц.
Општинската заедница Лекниц-Пенкун се состои од следниве општини:
Показалец
Показалец — вториот прст на раката кој се наоѓа помеѓу палецот и средниот прст. Тој е пократок од средниот прст, а може да биде подолг или пократок од домалиот прст, овој однос варира од личност до личност. Показалецот обично се насочува (вперува) кон саканиот предмет или личност. Во некои култури, показалецот се користи како број 1 при броење на прстите. Показалецот свртен нагоре означува авторитет, и во таа смисла Платон го користи на сликата од Рафаел „Атинската школа“.
Биосферен резерват Источни Карпати
Биосферен резерват Источни Карпати — прекугранично заштитено подрачје, назначено како област со глобално значење според програмата на УНЕСКО за човекот и биосферата. Сместен е на источните Карпати и вклучува делови од три земји: Полска, Словачка и Украина.
Биосферниот резерват зафаќа вкупна површина од 2.132,11 квадратни километри.
Преглед
Резерватот првично бил назначена како Полско-словачка прекугранично заштитено подрачје во 1992 година. Бил проширен да го вклучи украинскиот дел во 1998 година.
Ропство (Коле Неделковски)
„Ропство“ — песна на македонскиот поет Коле Неделковски, дел од неговата збирка „Молскавици“, објавена во 1940 година во Софија.
Rude Boy (песна)
„Rude Boy“ е песна од барбадоската пејачка Ријана. Напишана е од Микел С. Ериксен, Тор Ерик Хермансен, Естер Дин, Макеба Ридик, Роб Суајр, Робин Фенти, а продуценти се Stargate и Роб Суајр за четвртиот студиски албум на Ријана, Rated R (2009).
Факултет за туризам и бизнис логистика - Гевгелија
Факултетот за туризам и бизнис логистика, со седиште во Гевгелија и дисперзирани студии во Штип и Скопје, како високообразовна установа и единица во состав на Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип беше основан во 2008 година. Во првата академска 2008/2009 година Факултетот започна со една студиска програма, односно Студиската програма за туризам во Гевгелија и во Штип. Бројот на студенти во првата академска година изнесуваше 150 редовни и вонредни студенти, од кои 102 во Гевгелија и 48 во Штип. Во академската 2009/2010 година, покрај наведената Студиска програма за туризам, за идните студентите се отвораат можности да се запишат на уште две нови студиски програми: Бизнис логистика во Гевгелија и во Скопје и Гастрономија, исхрана и диететика во Штип. Покрај првиот циклус на студии, акредитирана е и 'Студиската програма за меѓународен туризам од вториот циклус двегодишни магистерски студии. Министерството за образование и наука на Факултетот за туризам и бизнис логистика при Универзитетот „Гоце Делчев“ – Штип му издаде согласност за организирање на обуки за туристички водич, туристички придружник и раководител на туристичка агенција.
Организација и структура
Функцијата декан на Факултетот за туризам и бизнис логистика ја врши проф. д-р Никола В. Димитров, а продекан за настава е проф. д-р Дејан Методијески. Студиските програмисе организирани во: Носител на студиите е Факултетот за туризам и бизнис логистика, а реализатор на студиите се катедрите кои се составен дел на Факултетот за туризам и бизнис логистика, а тоа се :
Прв циклус на студии
Студирањето на Факултетот за туризам и бизнис логистика се организира во согласност со Законот за високото образование. На додипломски студии може да се запише лице кое има завршено четиригодишно средно образование и ако ги исполнува условите и критериумите утврдени со конкурсот за запишување. Пријавувањето се врши со оригинални документи. Факултетот развива активна соработка со исти и сродни факултети од државава и од странство. Наставата се реализира преку задолжителни и изборни предмети со определен број кредити и часови. Наставната програма по секој предмет содржи теоретски предавања, практични вежби, изработка на семинарска работа, реализација на два колоквиума и завршен испит. За проверка на знаењата во текот на семестарот се организираат по два колоквиума од секој предмет и на крајот се изведува завршен испит од предметот. Секој испит може да се полага во три редовни сесии во годината: февруарска, јунска и септемвриска.
Во првиот циклус на студии на Факултетот за туризам и бизнис логистика се изучуваат следниве студиски програми :