cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алберто Палоски
Кјево
На 8 август 2011, Палоски му се приклучил на Кјево на заем, откако тимот од Верона откупил половина од неговиот договор. Тој го направил своето деби во жолта-синиот дрес на 18 септември 2011 во првенствен натпревар против Парма кој завршил со пораз на неговиот тим со 2-1; Палоски се појавил како замена во текот на првото полувреме на местото на Серџо Пелисије и постигнал гол во 79-тата минута за моментални 1-1, но во 90-тата минута Себастијан Џовинко со својот втор гол на натпреварот им донел победа на домаќините. Во својата прва сезона за Кјево одиграл 36 натпревари постигнувајќи 6 гола. На крајот на сезоната Кјево и Милан се договориле за продолжување на заемот на играчот до крајот на сезоната 2012-2013 сезона.
Молдавска музика
Молдавската музика е блиско поврзана со романската, но не е дел од неа. Молдавската народна музика е сложена по ритам (како и за многу земји од Источна Европа) и полна со музичка импровизација. Поп, хип-хоп, рок и другите правци на музиката имаат многу обожаватели во Молдавија. Најпозната музичка група од Молдавија е: O-Zone, молдавски бенд кој го имаа најголемиот евсропски хит за 2004, Dragostea din tei. Исто така попознати се: Владимир Погребњак – гитарист и текстописец, Наталија Барбу, која е попозната во Германија, Романија и Украина. Друга позната музичарка Нели Чобану. Бендот Flacai бил познат во седумдесттите, членовите биле од градот Кахул кој бил центар на молдавската музика.
Народна музика
Додека Молдавија била во составот на СССР, молдавската музика била диктирана од владата. Најпозната молдавска фолк балада е Миорица.
Привремено претставништво на поранешната Внатрешна организација
Привременото претставништво на „поранешната Внатрешна организација“ е формирано по обединувањето на серчаните и револуционерите од Западна Македонија на поранешната обединета Македонска револуционерна организација. Бил објавен Апел до македонскиот народ и до емиграцијата во Бугарија за постигнување единство во барањето за самостојност на Македонија. Ополномоштен делегат бил испратен во Париз да ги застапува македонските интереси, да го пренесе барањето за ослободување и за обединување на Македонија во самостојна неутрална држава. Органот на Привременото претставништво објавил резолуција, на 8 мај 1919 година, од Собирот одржан внатре во земјата со барање за самостојна обединета Македонија.
Основање
Непосредно по завршувањето на Првата светска војна доаѓа до раздвижување на македонското ослободително движење. Први се јавуваат Серчани со својата декларација од октомври 1918 година, во која повикале на реафирмирање на борбата на македонскиот народ врз принципот на автономија на Македонија. Во декларацијата било истакнато:
Принципите кој биле изложени во Декларацијата на Серчани биле доработени во брошурата „Назад кон автономијата“ од страна на Димо Хаџи Димов. Брошурата била објавена во 1919 година и во неа, меѓу другото, се истакнува:
Врз основа на овие принципи, помеѓу Серчани и претставниците на бившата Внатрешна револуционерна организација во Западна Македонија била постигната спогодба за обединување, кое било означено како продолжување на делото на бившата целокупна внатрешна организација. Во Привременото претставништво влегле истакнати револуционери од македонското револуционерно движење и старата Македонска револуционерна организација, меѓу нив биле: Ѓорче Петров, Димо Хаџи Димов, Петар Поп Арсов, Туше Делииванов, Ризо Ризов, Михаил Герџиков, Христо Јанков, Александар Бујнов, Таската Серски, Ѓорѓи Скрижовски, Чудомир Кантарџиев, Стоју Хаџиев и други.
Дејност
По обединувањето бил испратен Апел до македонскиот народ од 9 март 1919 година во кој биле изложени гледиштата на групата по актуелните проблеми на македонското ослободително движење, а потоа во четири точки била изложена политичката програма. Во Апелот било истакнато:
По создавањето на претставништвото се започнало со создавање на организации насекаде на територијата на Бугарија каде што живеело бројно македонско население. Набрзо почнал да излегува и листот Билтен, орган на Привремено претставништво, во кој биле објавени статии за принципите на македонската самостојност.
Во листот свои статии објавиле, Ѓорче Петров, Димо Хаџи Димов, Христо Јанков и други., се известувало и за собирите сред македонската емиграција во Бугарија и население во Пиринска Македонија. Понатамошната дејност на претставништвото била поврзана со Мировната конференција во Париз и претставувањето на своите принципи, а од тука произлегол и судирот со Извршниот комитет на македонските братства во Бугарија.
На 10 април 1919 година, Пол Христов делегат на Привременото претставништво во Париз испратил протест до претседателот на Версајската мировна конференција, Жорж Клемансо. Во протестот се негодувало за активноста на Извршниот комитет на македонските друштва во Софија и било истакнато:
Пол Христов пред Мировната конференција ги изложил принципите на Привременото претставништво за решавањето на македонското прашање и постојано бил во кореспонденција со нејзините дејци. Во едно писмо испратено од претставнишвото до Пол Христов тие информирале дека: ... Во текот на неколку месеци успеавме да ги сплотиме сите македонски бегалци во Бугарија и населението во Македонија под знамето на самостојно суштетсвување на Македонија при полна географска и економска целина и под полна заштита на Лигата на народите... Ние ги разобличуваме сите јавни лица и групации во Бугарија, кои од името на Македонија аспирираат за национално обединување, т.е за присоединување на извесни македонски делови кон Бугарија... Ние ги разобличивме исто така сите оние дејци што со најформални акции се отстранија од револуционерниот пат и помогнаа судбината на Македонија да се сврзе со каузата на Бугарија... Ние водевме отворена борба против стремежите на официјалната бугарска политика, за која македонското прашање се сведува до прашање на монета за поткусурување... Сакајќи искрено од Македонија да направиме една држава која ќе создаде најсрдечни односи меѓу балканските народи, ние, сите што се борат за тој голем идеал, се поклонуваме пред Вас.... Привремено претставништво македонското прашање го третирало како географско, односо како шаренило на народи (Бугари, Грци, Срби итн.), отука во едно од нивните барања било истакнато:
И покрај силната дејност и агитација за создавање на независна македонска држава, Привременото претставништво не успеало во своите намери. Париската мировна конференција со мали исправки ги санкционирала одредбите од Букурешкиот договор од 1913 година, а Македонија била и понатаму поделена од нејзините соседи: Србија, Бугарија и Грција.
Замирање
По разочарувачкиот крај на мировната конференција во однос на нивните барања кои ги претставувале и желбите и очекувањата на голем дел од македонскиот народ, оваа организација се распуштила и поголемиот дел од нејзините членови се пасивизирале, дел од нив во своите ставови се приближиле со левоориентираните партии во Бугарија и со Комунистичката партија, додека еден дел се вклучиле во општествено-политичкиот живот на Бугарија.
Дуган
Дуган или Доган — историско село во Повардарието, денес во северниот дел на Општина Велес.
Географија
Селото се наоѓало на еден километар западно од Новачани, меѓу селото и Вардар.
Историја
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Дуган имал 50 Македонци и 20 Турци.
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена го покажува Доган (Dogan) како турско село во рушевини.
NGC 7127
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7127 се споменува и како OCL 219.
Откривање
Телото е откриено на 25 септември 1829 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 43 м 52,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +54° 35' 46"".
Други поделби
Проучување на NGC 7127 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 57; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3971. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1496.
Хемостаза
Хемостазата е одбранбена реакција на организмот, бидејќи тоа е процес на прекинување на крвавењето кое настанало како резултат на повреда на некој крвен сад. При повреда на крвните садови започнува хемостазата, манифестирајќи се преку:
Хајдмилен
Хајдмилен (Heidmühlen) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
594
594 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 594 година од новата ера, 594. од првиот милениум, 94. од VI век и петта од 590-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6102 и 6103 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5344 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4354 и 4355 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1347.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 594 година се протега во 3230 и 3231, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3290 и 3291 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1137. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 29 и 28 година пред хиџра.
Фелисити Аскју
Фелисити Кетрин Сара Аскју (родена на 19 декември 1899 година) била британска уметница, позната по нејзините слики и скулптури на коњи.
Биографија
Аскју е родена во Челзи во Лондон во семејството на Џон Бертрам Аскју и Фредерик Луиза роденото Далас. Студирала под Вилијам Френк Калдерон, Макс Крузе и Ернесто Базаро. Аскју се етаблирала како сликарка и вајар, во бронза, на коњички и спортски предмети и изложбни дела во Лондон, во уметничката галерија Вокер во Ливерпул и во Париз во 1926 година. Таа исто така изложувала дела во Германија, Италија и САД. Нејзиното најпознато дело е Companions of Labor, бронзена група коњи која датира од 1926 година. Многу години Аскју живеела во Њумаркет во Сафолк, а подоцна, во 1920-тите, во Бервик на Твид. Од Бервик, таа изложувала во голем број галерии во североисточниот дел на Англија и Шкотска, но се чини дека се откажала од својата уметничка кариера за да се занимава со глума во 1950-тите.
Рејчел Карсон
Рејчел Луис Карсон (Rachel Louise Carson; – ) — американски зоолог и биолог, чија книга, „Тивка пролет“, се смета за многу важна за будењето на еколошкото движење. Книгата „Тивка пролет“ несомнено имала големо влијание врз јавното мислење во САД и покренала процес на менување на политиката и регулативата за уптореба на пестициди.
„Тивката пролет“ и будењето на еколошката свест
Уште од средината на 40-тите, кога сè уште беше релативно непозната, Карсон стана загрижена за употребата на неодамна откриените пестициди, особено Ди-ди-ти. „Колку повеќе дознавав за употребата на пестицидите толку станував пошокирана“ – ќе напише Карсон подоцна, објаснувајќи ја својата одлука да започне со истражувањата кои ќе доведат до нејзиното најпознато дело, „Тивката пролет“. „Она што го открив е дека сето она што најмногу ми значеше како природонаучник беше загрозено и дека ништо што би можела да направам не би било поважно.“
Во книгата Карсон ја истражува темата на еколошката меѓуповрзаност: иако некој пестицид е насочен против елиминирање на еден организам, неговите ефекти се чувствуваат во целиот синџир на исхрана и она што беше наменето да отруе еден инсект завршува со труење на поголемите животни и на човекот.
Четиригодишната работа над „Тивката пролет“ започна со едно писмо од еден чувар на птичји резерват во Масачусетс кој беше уништен преку воздушно прскање со Ди-ди-ти. Тој преку писмото ја замолуваше Карсон да го употреби своето влијание врз државните власти за да се отпочне со истрага во врска со употребата на пестициди. Карсон одлучи дека би било поефикасно да го покрене прашањето преку некој популарен магазин. Сепак, издавачите беа незаинтересирани, па од проектот подоцна излезе книга.
„Тивката пролет“, објавена во 1962, предизвика многу реакции и прашањето за употребата на пестицидите стана многу-дискутирана тема. Магнатите од хемиската индустрија ја пречекаа на нож, но нејзините ставови сè повеќе беа прифаќани во јавноста. Дојдоа и научните признанија. Во 1963 Карсон беше избрана во Американската академија на уметностите и науките и доби многу други признанија и награди, вклучувајќи го Одибоновиот и Куленовиот медал на Американското географско друштво.
Веќе беше покрената и истрага во Конгресот на САД во врска со употребата на пестицидите. Карсон, која веќе беше сериозно болна од рак на дојката, сведочеше пред истражниот комитет на Сенатот. Подоцна, истрагата ќе доведе до забрана на Ди-ди-ти, но Карсон не го дочека тоа. Умре на 14 април 1964. Во 1980 посмртно го доби Претседателскиот медал на слободата, највисоко граѓанско признание во САД.
Флорида
Флорида е држава која што се наоѓа во југоисточниот дел на САД. Се граничи со Алабамa на северозапад и Џорџија на север. Голем дел од пространството на државата е голем полуостров, од Мексиканскиот Залив на запад, Атлантскиот Океан на исток до Карибите на југ. Во 1845 година, по период од триста години од европското владеење, Флорида е признаена како 27-ма држава во САД.
Со површина од 65755 квадратни милји (170 305км2), Флорида е рангирана на 22-то место по големина помеѓу 50-те држави на САД. Флорида има најдолга крајбрежна линија во границите на САД, опфаќајќи околу 1350 милји (2 170км). Државата има четири големи урбани средини, голем број на помали индустриски градови и многу мали градови.
Флорида е наречена „сончевата држава“ најмногу поради нејзината топла клима-суптропска во северните и централните региони на државата и вистинска тропска клима во јужниот дел. Во 2009 година бирото за попис на САД потврдило дека населението на државата изнесува 18.537.969 со кое што Флорида се рангира како четврта најнаселена држава во САД. Талахеси е главниот град на државата, Џексонвил е најголемиот град и Јужна Флорида е најголемата метрополитенска област.
Историја
Археолошките истражувања покажуваат дека Флорида најпрво била населена од Палеоиндијанците, првите жители на Америка, пред околу 14 илјади години. Регионот континуирано се населувал низ архаичниот период (околу 2000 години п.н.е). По околу 500 години, претходната релативно еднообразна архаична култура почнува да се спојува со карактеристичните локални култури. До 16-от век, најраното време за кое постојат историски записи, големи групи од северноамериканските индијанци кои ја населувале биле: Апалачи (од тесниот појас на Флорида), Тимукуа (од северна и Средна Америка), Аис (од централниот атлантски брег), Токобага (од областа на заливот на Тампа), Калуза (од југозападна Флорида) и Текеста (од југоисточниот брег).
Флорида е првата територија од она што денес се континенталните САД која била посетена од Европејците. Најраните познати европски истражувачи се појавиле со шпанскиот конквистадор Хуан Понсе де Леон кој го забележал полуостровот на 2 април 1513 година. Според неговите хроничари, Понсе де Леон го именува регионот Ла Флорида („цветна земја“), бидејќи тогаш била велигденската сезона, позната на шпански како Паскуа Флорида (приближно „цветен Велигден“), затоа што растителноста била во цут. Можно е Хуан Понсе де Леон да не е првиот Европеец што стигнал до Флорида. Од 1513 година па наваму, државата станува позната како „Ла Флорида“, иако по 1630 година и во текот на 18 век, Текеста (по племето Текеста) билаалтернативно име за полуостровот Флорида по објавувањето на картата од страна на холандискиот картограф Хесел Геритс во Историјата на Новиот Свет на Јоанес де Лает.
Во текот на следниот век, Шпанците и Французите основале населби во Флорида со различен степен на успех. Во 1559 година, Дон Тристан де Луна и Арелано формира колонија во денешна Пенсакола, еден од првите обиди за европска колонизација на континенталната САД. Напуштена е од 1561 година поради урагани, глад и завојувани племиња и не е населена повторно сè до 1690-тите години. Во 1564 година француските хугеноти ја основале Форт Керолајн во денешен Џексонвил, но во наредната година тврдината била освоена од страна на силите на новата шпанска колонија Сент Аугустин (наречена Сан Агустин на шпански). Шпанците одржувале слаба контрола над регионот покрстувајќи ги локалните племиња, накратко со Језуитите, а подоцна и со францисканските монаси. Локалните водачи (касики) ја покажале својата лојалност кон Шпанците со преминување во римокатолицизам и со добредојденоста на францисканските свештеници во нивните села.
Површината на шпанска Флорида се намалила со основањето на англиските колонии на север и француските колонии на запад. Англичаните ја ослабнале шпанската моќ во областа преку снабдување на нивните сојузници, Крик и Јамаси, со огнено оружје и поттикнувајќи ги да ги нападнат Тимуку и Апалачи, сојузничките племиња на Шпанците. Англичаните го нападначе Св. Августин, запалувајќи го градот и нивната катедрала неколкупати, додека граѓаните се криеле зад ѕидовите на Кастиљо де Сан Маркос.
Флорида привлекувала голем број на Африканци и Афроамериканци од, окупираната од Британците, Северна Америка, кои сакале слобода од ропство. Штом влегувале во Флорида, шпанската круна ги примала во римокатолицизмот и им давала слобода. Овие поранешни робови се населиле во една заедница северно од Св. Августин, наречена Грациа Реал де Санта Тереза де Мосе, првата основана населба од ваков вид во она што денес се нарекува САД. Многу од овие робови, исто така се добредојдени од страна на домородните американски племиња, Крик и Семинол, кои на покана на шпанската влада ималеосновано населба.
Во 1763 година, Велика Британија дипломатски добива контрола врз Флорида и други територии преку договорот во Париз. Британците ги поделиле своите нови освојувања на Источна Флорида со свој главен град Св. Августин и Западна Флорида со свој главен град Пенсакола. Британија се обидела да ја развие Флорида преку увозот на имигранти за работна сила, но овој проект на крајот пропаднач. Шпанија ги добива и двете Флориди по поразот на Велика Британија од страна на американските колонии и по договорот од Версај во 1783 година, продолжувајќи ја поделбата на источна и западна Флорида. Тие нуделе земјиште за секој којшто ќе се насели во колониите и голем број Американци се преселиле во нив.
По нападите од колонистите врз индијанските градови, индијанците Семинол со седиште во Источна Флорида почнале да вршат рации во населбите во Џорџија, наводно по налог на Шпанците. Армијата на САД предводи почести упади во шпанската територија вклучувајќи го походот против семинолските индијанци од страна на Ендру Џексон од 1817-1818 година, која стана позната како првата Семинолска војна. По војната, САД делотворно ја контролирале Источна Флорида. Во 1819 година, според условите на Адамс-Онис спогодбата, Шпанија ја отстапува Флорида на САД во замена на американското одрекување од сите барања за Тексас што би можеле да ги имаат по набавката на Луизијана и 5 милиони долари.
Како што се појачувал процесот на населување, се зголемувал и притисокот врз американската влада, да се отстранат Индијанците од нивните земји во Флорида. На разочарување на сопствениците од Џорџија, Семинолите ги прифаќале пребеганите црнци, познато како Црни Семиноли. Се зголемиле судирите помеѓу белците и Индијанците со приливот на новите доселеници. Во 1832 година, владата на САД го потпишува Пејновиот договор за земјиште со некои од поглавиците на Семинолите, ветувајќи им земја западно од Мисисипи ако тие се согласат доброволно да ја напуштат Флорида. Многу од Семинолците заминале во тоа време, додека оние коишто останале биле подготвени да ги бранат своите имотни права. Во 1835 година, пристигнала армијата на САД, за да го спроведе договорот под притисок на белите доселеници. На крајот на годината се случил "Дајд масакрот", кога Семнолите нападнале од заседа и раниле или смртно убиле речиси цела една група од 110 американски војници, заедно со мајорот Дејд и седум офицери кои марширале до Форт Брук (Тампа) за да се зајакне Форт Кинг (Окала). Со тоа започнала Втората Семинолска војна. За седум години до 1842 година, помеѓу 900 и 1500 семинолски индијанци употребувале герилски тактики против американските војници. Владата на САД проценила дека за војната има потрошено помеѓу 20 милиони и 40 милиони долари, во тоа време една астрономска сума.
На 3 март 1845 година, Флорида стана 27-ма земја-членка на Соединетите Американски Држави, иако нејзиното население од почеток полека се зголемуваше. Белите доселеници продолжија да посегнуваат по земјата користена од семинолците и владата на САД реши да се обиде уште еднаш да ги придвижи останатите семинолци на запад. Третата семинолска војна траеше од 1855-1858 година и заврши со отстранување на голем дел од останатите семинолци. Дури и по три крвави војни, армијата на САД не успеа да ги принуди сите семинолци да се преселат во Западна Флорида. Иако повеќето од семинолците беа насилно прогонети до Крик земјите западно од Мисисипи, стотици, вклучувајќи го и семинолскиот водач на Арипека (Сем Џонс) останаа во Еверглејдс одбијаа да ја напуштат својата татковина на своите предци. Нивните потомци останаа таму до ден денешен.
Белите доселеници почнаа да основаат плантажи со памук во Флорида каде што се бара голем број работници. До 1860 година, Флорида имала само 140 424 луѓе од кои 44% биле поробени. Имало помалку од 1 000 слободни афроамериканци пред граѓанската војна.
До средината на 20 век, Флорида беше најмалку населена држава. Во 1900 година, нејзиното население беше само 528 542 од кои речиси 44% беа афроамериканци. Во 1920-тите години, националниот економски просперитет го стимулираше туризмот во Флорида. Комбинирано со своето ненадејно воздигнување во профил Флорида беше бум земја во 1920-тите која што во краток период донесе интензивен напредок на земјата. Уништувачките урагани во 1926 и 1928 година донесоа период проследен со уништување на пазарот на берзата и задржување на големата депресија.
Економијата на Флорида нема целосно да закрепне сè додека не се изгради по втората светска војна. Климата, зацврстена со растечката достапност на климатизација и ниските трошоци за живеење ја направи државата рај. Миграцијата од Руст Белт и североистокот нагло го зголемија населението по војната. Во последните декади, повеќе доселеници дошле за работни места во развојот на економијата. Денес со проценета популација од повеќе од 18 милиони жители, Флорида е најнаселена држава во југоисточниот дел на САД, втората најанселена држава во Јужна САД зад Тексас, и четврта најнаселена држава во САД. Бирото за попис процени дека Флорида, сега четвртата најнаселена држава е на работ да го премине Њујорк на третото место во вкупната популација до 2011 година.
Географија
Голем дел од државата Флорида се наоѓа на полуостровот помеѓу Мексиканскиот Залив, Атлантскиот Океан и протоците на Флорида. Опфаќа две часовни појаси, таа се протега на северозапад до тесниот појас продолжувајќи по должината на северниот дел на Мексиканскиот Залив. Се граничи на север со земјите на Џорџија и Алабама, а на запад, на крајот на полуостровот, со Алабама. Во близина е на неколку карипски земји, особено на Бахамите и Куба. Пространото крајбрежје на Флорида беше означена мета за време на Втората светска војна, така што владата изгради писти низ целата држава, а денес, околу 400 аеродроми сè уште се во употреба. Според националниот центар за разузнавање дрога, Флорида има 131 јавни аеродроми и повеќе од 700 приватни аеродроми, писти, места за слетување на хеликоптери и хидроплан бази. Флорида е една од најголемите држави источно од реката Мисисипи и само Алјаска и Мичиген се поголеми во водената област.
На 345 стапки (105 метри), над нивото на морето, Брајтон Хил е највисоката точка во Флорида, а најниска кулминација на која било држава во САД. Голем дел од државата, јужно од Орландо, поставен е на прилично ниско ниво, сепак, некои места како што е Клиарвотер, карактеристични панорами се покачуваат за 50-100 стапки (15-30 метри) над водата. Голем дел од централна и северна Флорида, околу 25 милји (40км) или подалеку од крајбрежјето, е карактеристичен со брановидни ридови со надморска височина која се движи од 100-250стапки (30-76 метри). Нјависоката точка во полуостровот Флорида, Сугарлоф планината е врв во Округот Лејк на 312 стапки (95 метри).
Областите под контрола на службата на националниот парк се: Области под контрола на службата на шумите во САД се:
Клима
Климата на Флорида е доста зацврстена со фактот дека ниту еден дел од државата не е многу оддалечен од океанот. Северно од езерото Окичоби, распространетата клима е влажна суптропска, додека крајбрежните области јужно од езерото (вклучувајќи ги Флорида Киис) имаат вистинска тропска клима. Високите температури во крајот на јули се во ниските 90-тите фаренхајти (32-34°С). Ниските температури од почетокот до средината на јануари се движат од ниските 40-тите фаренхајти (4-7°С) во северна Флорида до средината на 50-тите (13°С) во јужна Флорида.
Во лето, високите температури во државата ретко надминуваат 100 °F (38°С). Во текот на доцните есенски и зимски месеци Флорида доживеа повремени ладни фронтови кои можат да донесат силни ветрови и реалтивно пониски температури за целата држава, со високи температури кои можат да останат во 40-тите и 50-тите (4-15°С) и во ниските 20-тите и 30-тите (-7-4С). Неколку максимално ладни рекорди се во 30-тите°F (-1-4°С) и рекордните падови беа во 10-тите (-12—7°С). Овие температури обично се прошируваат најмногу на неколку дена во времето во северните и централните делови на Флорида. Јужна Флорида сепак, ретко се срќава под ниски температури.
Најжешката температура што некогаш е евидентирана во Флорида е 109 °F (43°) која што беше формирана на 29 јуни 1931 година во Монтичело. Најладната температура беше -2 °F (-19 °C), на 13 февруари 1899 година, на само 25 милји (40км) подалеку од Талахесе.
Годишните времиња во Флорида се утврдени со врнежи отколку со жешка температура, со жешка, влажна пролет и лето правејќи ја сезоната влажна и умерено разладување и релатувно сувата зима и есен, правејќи ја сезоната сува. Паѓањето на лисијата се појавува во централна и северна Флорида почнувајќи околу крајот на ноември и во зима.
Флорида Киис, бидејќи тие целосно се опкружени со вода, имаат помала варијабилност во температурите. Во Ки Вест температурите ретко надминуваат 95 °F (35 °C) во текот на летото или да падне под 55 °F (13 °C) во текот на зимата и никогаш не бил пријавен мраз на Ки.
Прекарот на Флорида е „сончевата држава“, но лоште временски услови се честа појава во државата. Централна Флорида е позната како молскавичен главен град на САД кој има доживеано удари од громови како ниедно друго место во земјата. Флорида има највисок просек на врнежи од која било друга држава, во голем дел поради попладневните грмотевици кои се честа појава во поголемиот дел од државата од доцна пролет до рана есен. Јасното време може да биде прекинато со невреме. Овие грмотевици предизвикани од копнените судири на влажната маса на воздухот на Mексиканскиот Залив и Атлантскиот Океан коишто се појавуваат во раните попладневни часови, можат да донесат силен пороен дожд, силни ветрови а понекогаш и торнада. Флорида ја води САД во торнада по квадратен километар (вклучувајќи ги циклоните), но тие обично не достигнуваат интезитет на оние во Среден Запад и големите рамнини. Паѓањето град често ги придружуваат најтешките грмотевици.
Снег во Флорида е ретка појава, а особено на полуостровот. За големата снежна вејавица во 1899 година, Флорида доживеа снежни услови; областа на заливот на Тампа имаше „залив ефект“ снег, слично на езеро ефект снег во регионот на Големите Езера. Во текот на 1899 година, снежната вејавица беше единствената температура во Флорида што е запомната под нулата степени фаренхајти (-18 °C). Најраспространетите снежни врнежи во историјата на Флорида се случиле на 19 јануари 1977 година кога снегот паднал над поголемиот дел од државата. Краткотрајните снежни врнежи во историјата на Флорида исто така паднаа на Мајами Бич за последен пат во запишаната историја. Тешкото замрзнување во 2003 година донесе „океан ефект“ на краткотрајните снежни врнежи до атлантското крајбрежје на југ сè до Кејп Канаверал. Во 1993 година големото невреме донесе услови за снежна вејавица на полуостровот додека поројните дождови и торнадата го напаѓаа полуостровот. Се верува дека невремето имало таква конструкција слична на ураган каде што во некои заливи може да се видат големи бранови од 6 стапки или повеќе. Во поново време траги на снег и лапавица паѓаат врз централна и јужна Флорида а во текот на јануари во 2010 година се случи цврсто замрзнување. Имаше некои мали натрупувања на север на I-4 коридор, претежно во форма на лапавица.
Ураганите претставуваат сериозна закана за време на сезоната на урагани, која трае од 1 јуни до 30 ноември иако некои бури можат да се формираат и надвор од сезоната. Флорида е држава во САД што најмногу подлежи на урагани со суптропска или тропска вода на долгото крајбрежје. Од 1851 година до 2006 година, Флорида беше погодена од 114 урагани, главно 37 од нив биле третта категорија и повеќе. Ретко е за сезоната на урагани да помине без никакво влијание врз државата со најмалку тропско невреме. Бурите од 4-та или повисока категорија, 84% ги погодува Флорида и Тексас. Од август до октомври е најпогоден период за урагани во Флорида.
Во 2004 година, Флорида беше погодена од рекордни четири урагани. Ураганите Чарли (13 август), Френсис (4-5 септември), Иван (16 септември) и Жан (25-26 септември), кумулативно ја чини економијата во државата 42 милјарди долари. Дополнително, четири бури предизвикаа околу 45 милјарди долари штета. Во 2005 година, ураганот Денис (10 јули), е петтата бура што ја погоди Флорида во период од 11 месеци. Подоцна, ураганот Катрина (25 август) помина преку Јужна Флорида и ураганот Рита (20 септември) дојде преку Флорида Киис. Ураганот Вилма (24 октомври) направи одронување на земјата во близина на Кејп Романо, јужно од островот Марко, завршувајќи друга многу активна сезона на урагани. Вилма е вториот најскап ураган во историјата на Флорида.
Флорида беше на страна на втората најскапа временска катастрофа во историјата на САД, ураганот Ендрју, којшто предизвика повеќе од 25 милјарди долари штета ја погоди на 24 август 1992 година. Во долгиот список на други фамозни напади од урагани се ураганот Мајами во 1926 година, ураганот Окичоби во 1928 година, ураганот Денот на трудот во 1935 година, ураганот Дона во 1960 година и ураганот Опал во 1995 година. Неодамнешни истражувања укажуваат на бурите кои се дел од природниот циклус и не се резултат од глобалното затоплување.
Фауна
thumb|left|[Кејов Елен thumb|right|Перјеста сојка.
Флорида е домаќин на многу типови на диви животни, вклучувајќи Единствена калвинистичка област за црниот кит со скратени перки е заливот на Флорида и Џорџија. Од нивниот случаен увоз од Јужна во Северна Америка, популацијата на црвените увезени огнени мравки се зголеми и ги покри териториите на скоро цел југ на Северна Америка, вклучувајќи ја и Флорида. Тие се најагресивните и најдомородните мравки кои имаат болно каснување. Дел од недомашни змии беа ослободени во дивините. Во 2010 година државата оформи ловна сезона за бурманскиот и индискиот питон, африканскиот камен питон, зелената анаконда и големите нилски гуштери.
Прашања за животната средина
Флорида е рангирана за 45-та држава од 50-тите држави во вкупната потрошувачка на енергија по глава на жител, и покрај големата важност на климатизери и базен пумпи. Ова вклучува јаглен, природен гас, нафта и малопродажба на електрична енергија. Се проценува дека околу 4% од енергијата во државата е генерирана преку обновливи извори. Производството на енергија во Флорида е 6% од вкупната произведена енергија на нацијата, додека вкупното производство на загадувачи е на пониско ниво со илустрација од 5,6% за азот оксид, 5,1% за јаглерод диоксид и 3,5% за сулфур диоксид.
Во јули 2007 година, гувернерот на Флорида Чарли Крист најви дека планира да потпише извршна наредба што ќе наметне нови строги стандарди на загадувањето на воздухот во државата, со цел да се намалат испуштањата на стакленичките гасови до 80% од нивоата во 1990 година до 2050 година. Наредбите на Крист ќе постават нови цели на испуштање за енергетски компании, автомобили, камиони и зацврстување одржливи цели за државните агенции и бараат возилата на државната сопственост да користат алтернативни горива.
Црвената плима е прашање на југозападниот брег на Флорида како и на другите области. И покрај тоа што има голема доза на претпоставки за отровните цветови од алгите, нема докази дека тоа е предизвикано од загадувањето или дека има зголемување во времетраењето или честотата на црвената плима.
Флоридскиот пантер е блиску до истребување. Рекордни 23 беа убиени во 2009 година од страна на ловци и во сообраќајни несреќи што останаа само околу 100 единки во дивината. Центарот за биолошка разновидност и други според тоа повикуваат на специјална заштитна област за пантерот да се утврди. Манатис исто така умираат со брзина поголема од нивното репродуцирање.
Геологија
Полуостровот Флорида е порозна висорамнина која седи на врвот на карстниот варовнички темел познат како платформата на Флорида. Итниот дел од платформата е создаден за време на еоценот до олигоценот како залив корито исполнет со мил, глина и песок. Флора и Фауна почнаа да се појавуваат за време на миоценот. Пред миоценот во Флорида не биле присутни копнените животни.
Најголемите депозити на поташа во земјата се основани во Флорида.
Напреднати системи на подводни пештери и извори се наоѓаат во целата држава и повеќе снабдуваат вода што се користи од жителите. Варовникот е натрупан со песочна почва депонирана како антички плажи преку милион години како што глобалното ниво на морето се зголемува и паѓа. За време на ледничкиот период, пониските нивоа на морето и посувата клима откри многу поширок полуостров, во голема мера савана. Еверглајдовите, огромно пространи, многу бавна река го зафаќа јужниот дел од полуостровот.
Флорида е врзана за последното место како и поседувањето на најмалку земјотреси од било која земја во САД. Бидејќи Флорида не е сместена блиску до границите на некоја тектонска плоча, земјотресите се многу ретки, но не сосема непознати. Во јануари 1879 година, се случи потрес во близина на Св. Августин. Имаше извештаи за бурно тресење од кое што паѓал малтер и статии од полиците. Слични ефекти биле забележани и во Дејтона Бич 50 милји (80км) на југ. Земјотресот бил почувствуван на југ до Тампа и исто толку далеку на север до Савана, Џорџија. Во јануари 1880 година, Куба беше центар на два силни земјотреси кои испратија неколку ударни бранови преку градовите Ки Вест, Флорида. Уште еден земјотрес е регистриран надвор од Флорида во 1886 година, земјотресот на Чарли. Ударот беше почувствуван преку Северна Флорида, ѕвонењето на црковните ѕвона во Св. Августин и неколку ппотресувања во другите градови по должината на тој дел на источниот брег на Флорида. Жителите на Џексонвил почувствуаа многу од силните потреси што се случија во септември, октомври и ноември 1886 година. Неодамна во 2006 година, со магнитуда 6,0 се регистрираше земјотрес 260 милји (420км) југозападно од Тампа во Мексиканскиот Залив кој испраќаше ударни бранови преку југозападна и централна Флорида. Земјотресот беше премногу мал за да предизвика цунами и немаше пријавено штети.
Население
Флорида е 4-та најголема држава во САД по население. Центарот на населението на Флорида е сместено во Округот Полк, во градот Лејк Велс. Од 2009 година, населението на Флорида се проценува на 18 537 969. Од 2007 година, државата се зголеми за 128 814 или 0,7%. Користејќи ги најновите проценки на населениеàто, Флорида е триесеттата најбрзо растечка држава по нација. За време на врвното зголемување на Флорида во 2005 година беше петта најбрзо растечка држава по нација и растеше со годишна стапка од 2,2%.
Околу две третини од населението беше родено во друга држава.
Земјата е на трето место по населението по најмногу нелегални имигранти во САД во 2009 година. Во 2010 година,нелегалните имигранти се проценети на 5,7% од населението. Ова беше шести највисок процент на која било држава во земјата.
Во 2008 година имаше 186 102 воени пензионери кои живеат во државата.
Расна и наследничка слика
Во пописот на население од 2000 година најголемиот извештај на потомци беше: англичани (16,9%), Германци (11,8%),ирци (10,30%), италијанци (6,3%), французи (2,7%) и шкоти(1,8%). Во пописот на население во 2000 година, 62 919 луѓе во Флорида се самоидентификуваа дека имаат американско потекло, повеќето од овие луѓе се од англиско потекло, а некои се од шкотско-ирско потекло меѓутоа имаат семејства што биле во државата долго време, во многу случаи уште од колонијалниот период и тие едноставно избираат да се декларират дали имаат американско потекло или не, всушност тие си го знаат своето потекло.
Пред Американската граѓанска војна, кога ропството беше легално и за време на обновувањето на ерата која следеше, црнците станаа половина од населението на државата. Нивниот број се намали во текот на наредниот век, многу се преселија во големата миграција, додека голем број на белци се прселија на север во државата. Неодамна, бројот на црните жители во државата повторно започна да се зголемува. Денес, големата концетрација на црни жители може да се најде во Северна Флорида (особено во Џексонвил, Геинсвил, Талахесе и Пенсакола) областа на заливот на Тампа, областа на Орландо, особено во Орландо и Снафорд. Исто така, има голем пораст на црни американци од шпанско потекло во Јужна Флорида каде што нивниот број беше потпомогнат од значителната имиграција од Куба, Доминиканската Република и мал број од земјите во Јужна Америка со шпанско јазично подрачје.
Шпанското население во Флорида вклучува големи заедници на кубански американци во Мајами и заливот на Тампа, порториканци во Орландо и Тампа и централно американски печалбари во внатрешноста на западно централната и јужна Флорида. Шпанската заедница продолжува да се зголемува се пообемно и се помобилно. Помеѓу 2000 и 2004 година, Округот Ли во југозападна Флорида, во голема мера е преградска по карактер, ја има најбрзата растечка стапка на шпанското население од која било друга држава во САД. Белите американци од сите европски средини се присутни во сите области во државата. Оние од англиско и ирско потекло се присутни во голем број во сите урбански и приградски области низ целата држава. Постои големо германско население во југозападна Флорида, големо грчко население во областа Тарпон Спрингс, значителни италијански, шпански и руски населби во Мајами и бели флориданци на подолго сегашните генерации во културно јужните области во внатрешниот и северниот дел на Флорида. Родените бели флориданци, особено оние кои имаат потекло од семејствата од подолго време во Флорида, чувствително се сметаат себеси како Флорида крекери. Како и сите други јужни држави, тие потекнуваат главно од англичанските и шкотско-ирските доселеници, како и некои други британски доселеници.
Метрополски области
Најголемата метрополска област во државата како и во целата југоисточна САД е метрополската област Јужна Флорида со околу 5,5 милиони жители. Областа на заливот на Тампа со над 2,7 милиони жители е втора најголема метро област и големиот Орландо со над два милиони жители е на трето место. Флорида има дваесет метрополски статистички области (МСО) дефинирани од страна на американската канцеларија за менаџмент и буџет (КМБ). Во МСО спаѓаат 39 од 67 окрузи на Флорида. Одразот на распределбата на населението во Флорида, метрополските одрази во државата се концентрирани околу брегот на полуостровот. Тие формираа еден континуиран јазол на источниот брег на Флорида, кој се протега од Џексонвил МСО до Мајами Форт Лаудердејл -Помпано Бич МСО вклучувајќи ја секоја област од источниот брег со исклучок на Онро Оринџ. Исто така постапи континуиран јазол на МСО на западниот брег на полуостровот од Тампа-Сент Питербург-Клиарвотер МСО до Наполи-Мароко МСО вклучувајќи ги сите крајбрежни земји од Округот Хернандо до Округот Колиер. Внатрешноста на северната половина и полуостровот исто така има неколку МСО што ги поврзува источниот и западниот брег на МСО. Неколку МСО се расфрлени низ полуостровот Флорида.
Јазици
Почнувајќи од 2000 година, 76,91% од жителите на Флорида на 5 години и постари, дома говорат на англиски како прв јазик додека 16,46% говорат шпански и француски креолски (претежно хаитски креолски) кој е говорен од страна на 1,38% од населението. Францускиот е зборуван од страна на 0,83 %, германскиот од 0,59% и италијанскиот од 0,44% од сите жители. Исто така португалскиот вклучува 0,36% додека тагалошкиот вклучува 0,25% од говорниците, арапскиот до 0,21% и виетнамскиот до 0,20%. Во сите 23,80% од населението на Флорида на 5 години и постари, дома говорат други јазици отколку англиски јазик.
Заклучно со 2005 година, 74,54% од жителите на Флорида на 5 години и постари дома говорат англиски јазик како прв јазик додека 18,65% говорат шпански, француски креолскиот (претежно хаитскиот креолски) е говорен од страна на 1,73% од населението. Францускиот е говорен од страна на 0,63%, германскиот од 0,45% и португалскиот од 0,44% од сите жители. Исто така италијанскиот вклучува 0,32% додека тагалошкиот вклучува 0,30% од говорниците, виетнамскиот 0,25% и арабскиот од 0,23%. Во сите 25,45% од населението на Флорида на 5 години и постари говорат други јазици отколку англиски.
Ова значи дека англискиот е намален за 2,37%, шпанскиот е зголемен за 2,21% француски креолскиот (вклучувајќи го хитански креолскиот) е зголемен за 0,35%, францускиот е намален за 0,12%, португалскиот е зголемен за 0,08%, тагалошкиот е зголемен за 0,05%, арапскиот е зголемен за 0,2% и виетнамскиот е зголемен за 0,05% од јазиците што се говорат.
Климата на Флорида ја прави популарна државата за имигрантите. Јавниот образовен систем на Флорида идентификува преку 200 јазици што се зборуваат дома кај студентите отколку англиски. Во 1990 година, Лигата на обединетите латиноамерикански граѓани (ЛОЛАГ) ја освои парницата против Министерството за образование во Флорида кое бара наставниците да бидат обучувани во предавањето на англичаните што зборуваат други јазици.
Член 2, став 9, од уставот на Флорида овозможува англискиот да биде службен јазик во Флорида. Оваа одредба е донесена во 1988 година од страна на гласањето по иницијатива на петиција.
Влада
Основната структура, должностите, функциите и работењето на Флорида се дефинирани и утврдени со уставот на Флорида, кој го одредува основниот закон во државата и гаранции на различни права и слободи на луѓето. Владата на земјата се состои од три одделни гранки: судска, извршна и законодавна. Законодавната власт донесува закони кои ако се потпишани од страна на гувернерот стануваат статути на Флорида.
Политичка историја
По преструктурирањето бело-елитните демократи се бореа за власт сè додека не ја вратија во 1877 година, делумно преку насилни паравоини тактики целејќи фреемен и сојузници за да се намали нивното гласање. Од 1885 година до 1889 година, државното законодавство донесе статути со одредби за намалување на гласање од страна на црнците и сиромашните белци, кои белите демократи се заканија со популистичка коалиција. Како овие групи беа одземени од избирачкиот круг, белите демократи основаа власт во еднопартиска држава, како што се случи на југот. Во 1900 година афроамериканците сочинуваа 44% од државното население, истиот сооднос како и пред граѓанската војна, но тие беа ефикасно онеправдани. Од 1877 година до 1948 година гласаа за демократскиот кандидат за претседател на сите извори, освен на изборите во 1928 година.
Како одговор на одделување, лишувањето од право на глас и земјоделската депресија, многу афроамериканци мигирираа од Флорида во северните градови во големата миграција, во брановите од 1910 година до 1940 година и повторно почнаа во 1940-тите години. Тие се преселија за работни места, за подобро образование на нивните деца и шансата да гласаат и учествуваат во општеството. Со оглед на миграцијата на други групи во Флорида (како што е заабележано во другите делови од овој член) од 1960 година соодносот на афроамериканците во државата се намали на 18%. Дополнителни информации: Политичката партија сила во Флорида. Од 1952 година, и покрај мнозинството на регистрирани демократи, државата гласа за републиканскиот претседателски кандидат на сите избори освен на изборите во 1964, 1976 и 1996 година, кога демократите беа од југот и изборите во 2008 година беше првпат Флорида да гласа за северните демократи. Првата пост преконструкција на републиканскиот конгресен претставник беше избран во 1954 година. Републиканскиот сенатор беше избран во 1968 година, две години по првата пост преконструкција на републикански гувернер.