cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Петар Поп Арсов
По растурањето на Младата македонска книжевна дружина и забраната на Лоза, Арсов заминал за Македонија и во есента 1893 година се вработил како професор во Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“. Во Солун повторно се сретнал со своите стари познаници меѓу кој и Даме Груев. Во тој период меѓу потесен круг на македонски интелектуалци се појавила идејата за основање на една револуционерна организација, во овие случувања активно зел учество и самиот Поп Арсов. Тој ја прифатил иницијативата и станал еден од шесмината основоположници на Македонската револуционерна организација, и изготвувач на првиот устав на Организацијата, 1893 г.
Во текот на својата дејност во Внатрешната организација извршувал повеќе функции и отстварил повеќе активности. Бил: претседател на Прилепскиот околиски комитет во 1896 г., директор на егзархиските училишта во Штип, 1896 г., претседател на окружниот комитет, 1896 г. По Виничката афера, првото масовното разоткривање на Внатрешната организација од османлиската власт е обвинет за - организирање востание и е осуден на 101 г. од страна на специјален воен суд во 1897 г. бил испратен во Подрум Кале, каде бил до 1902 г., кога бил амнестиран. Останал настрана за време на Илинденското востание, поради апсење по Солунските атентати, (во тоа време дошло до саморастурање на Централниот комитет). Арсов стнал член на ЦК на Внатрешната организација, 1904 г. Учествува во работата на Рилскиот конгрес, 1905 г. и бил избран за задграничен претставник, учествува во дејноста на организацијата сè до нејзиниот неформален расцеп.
За време на подготовките на списанието „Македонија“, двапати бил притворан како интелектуален поттикнувач. Учествувал во работата на Народната федеративна партија и парламентарните избори во 1910 г. Се заложил за изградување на независна Македонска црква и независно образование, ја пласирал идејата за отворање на Висока педагошка школа во Скопје со статус на државен факултет, со Теодосиј Гологанов и Крсте П. Мисирков. За време на Првата балканска војна се повлекол во Велес, каде организирал семакедонска конференција, на која заедно со Димитрија Чуповски, бил избран да отпатуваат во Лондон за да го постават — македонското прашање на Мировната конференција, неговиот поглед по во ова прашање го дознаваме од реченицата:Македонија ако ја немаше би требало дипломатијата да ја создаде за доброто на Балканот, но под притисок на српската власт биле разоткриени, Чуповски се вратил во Русија , а Петар под закана за сопстевниот живот пребегал во Бугарија. Во 1914 г. Во Костенец станал учител. Во 1920 г. се повлекол од јавниот политички живот и се оженил со учителката од Солунската женска егзархиска гимназија, Христина Начева. Во 1930 г. се преселил во Софија (се претпоставува дека контактирал со Македонскиот литературен кружок), каде останува до крајот на животот.
Бил уредник на списанието Лоза — официјално списание на Младата македонска книжевна дружина, 4 броја; (01. 1892 — 06. 1892 г.), го објавува прозниот расказ На Мокров во Лоза, (дејството е локализирано во родната Богомила, секојдневие од животот на поробената Македонија, во него за првпат се употребени меките македонски согласки, и формата на графемите, потоа, редовната употреба на тројниот член. По прашањето за изградување на македонски литературен јазик и правопис, Арсов сметал дека најприфатлива основа е живиот говорен македонски народен јазик и фонетски правопис како принцип при конечното оформување. Ја напишал брошурата Стамболовштината во Македонија и нејзините претставници, под псевдонимот Вардарски, во која ја демаскирал бугарската денационализаторска политика во Македонија. Во четвртиот број на билтенот на Привременото претставништво на поранешната Внатрешна организација ја објавил статијата Распни ја. Во осмиот број, статијата Потеклото на револуционерното движење во Македонија и првите чекори на Солунскиот комитет за придобивање политички права на Македонија дадени со Берлинскиот договор. Објавувал и алегорична поезија Бабуна, велика македонска планина.
Петар Поп Арсов е единствениот основоположник на Внатрешната организација кој го потпишал апелот на привременото претставништво на поранешната ВМРО, со кој се барало воспоставување на Македонија како самостојна и независна држава на Балканот во нејзините природни и географски граници. Решенијата на Париската мировна конфеенција, која всушност со мали измени ја потврдила одлуката од Букурешкиот мировен договор биле причина за големата разочараност кај него и повлекување од јавната политичка сцена.
Потекло
- Христо Андонов-Полјански
Во целата област, со својата големина и дух се издигнала Богомила, која своето име го добила по основачот на Богомилството, поп Богомил. Во некогашната лулка на богомилското движење во семејството на попот Илија и презвитерата Ѕуна Поп Арсови се родил нивниот втор син Петар. Поп Арсови биле едно од водечките семејства во Богомила со постојана служба на народот. По иницијатива на ова семејство, во 1868 година, кога се родил Петар Поп Арсов, во Богомила било отворено 4 годишно основно училиште, во кое се предавало на македонски народен јазик. Споменатото училиште било изградено со заеднички пари на сите селани во висина од 10 000 гроша.
Своето рано детство го минувал со своето семејство кое што целосно било предано кон развојот на црковно-училишното дело. Во Богомила, се стекнал со основно образование кое траело од 1877/78 до 1880/1881 учебна година. Во Богомила се задржал до својата 13 година од животот и имал можност да се запознае со тешкиот живот на своите соселани, наметнат од османлиската власт. Во истиот период се запознал и со слободарските стрмежи на македонскиот народ изразени преку разни форми на отпор, вклучително и вооружената борба која биланасочена против официјалната власт и разните албански разбојнички банди.
Поради планинскиот релјеф и слабат плодност на земјата, населението било принудено да одат на печалба надвор од Македонија, особено во Србија. Првиот човек кој заминал на печалба во Србија бил дедо Мирче поради што бил наречен Србот. Набргу потoа се зголемил брјот на печалбарите кои заминувале во оваа балканска земја. Со печалбарството се зголемила и опасноста од српската пропаганда во Богомила што печалбарите ја носеле со себе. Во 1882 година, младиот Петар имал можност да види како поп Ангеле отворено застанал на страната на србоманите, со што настанал до раздор меѓу богомилчани на два спротивставени табора. Поп Арсовото школување во Богомила било надополнето и со настаните од големата источна криза, кога македонскиот народ го искажал своето незадоволство преку Разловечкото и Кресненското востание.
Образовна одисеја
"Едно 3-4 месеци пред тоа студентите Македонци во Вишата школа се нафативме да се организираме во име на идејата за самообразование и заемно влијаење. Целта ни беше: по завршувањето на учењето да си се прибереме сите внатре во Македонија, во која имаше голема потреба од сили на интелигенцијата. Сред тој наш тесен, интимен круг веќе се беше родила идејата да се издигне револуционерна организација во Македонија. "
- Даме Груев
По завршувањето на основното образование во Богомила, во учебната 1881/82 година се запишал во велешката нижа гимназија која била финансирана од Велешката црковноучилишна општина. Во 70-тите години на XIX век дошло до обединување на двете општини во една Велешка црковно-училишна општина. Таа ги презела сите ингеренции од црковно-училиштен и општествен карактер, дејствувајќи самостојно и врз принципите од црковното и обичајното право. Меѓутоа, против таквиот од на работите истапила новата духовна покровителка на велешани - Бугарската егзархија. Егзархијата го искористила општиот економски колапс на Османлиското Царство и Велес. Егзархијата успеала да воспостави контрола над македонските училишта. Оттогаш датираат и првите борби на велешката интелигенција и граѓанство против мешањето на Егзархијата во општинските работи
Во учебната 1884/85 година се запиѓал во четврти клас при Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“. Низ клупите на оваа гимназија минале голем број на македонски револуционери: Ѓорче Петров, Пере Тошев, Дамјан Груев, Гоце Делчев, Борис Сарафов и други. Во почетокот на 1885 година дошло до училиштен бунт, предводен од Пере Тошев и Ѓорче Петров. Поради бунтот биле исклучени 14 ученици. Оваа мерка само привремено ги смирила духовите во гимназијата. Во гиманзијата пристигнувале и други ученици од сите краишта на Македонија. Тие меѓусебно се запознавале и взамено си влиајеле. Во учебната 1886/87 година во петтиот клас на гимназијата се запишал Даме Груев. Двајцата набргу се запознале и формирале училиштен кружок кој се занимавал со разни прашања од минатото, но и од современоста, општата состојба во Македонија. ктивноста на овој кружок особено се почувствувал во учебната 1887/88 година кога дошло до нов училиштен бунт. Тие го организирале бунтот затоа што: Не можеле да работат на бугарски јазик, туку сакале да им се предава на нивниот домашен македонски дијалект. Тогаш Поп Арсов го добил првото револуционерно крштевање и заедно со своите сомисленици застанал на патот на големобугарските стремежи во Македонија. За нов директор бил поставен Никола Начов, кој донел одлука за исклучување на осумина ученици, намалување на поведението, одземање на стипендиите и забрана за излегувањето од пансионот. Поради оваа одлука, како знак на протест половина од учениците на седмиот клас ја напуштиле гиманзијата, а во текот на овие случувања од гимназијата биле исклучени 38 ученика. Меѓу исклученте биле Даме Груев и Петар Поп Арсов.
Исклучувањето на македонските ученици било погоден момент за српската пропаганда да се добере до лесен плен кој според нејзините разбирања можел да се обработи и отпосле да послужи како спроводник на српската асимилаторска политика во Македонија. Набргу потоа се започнало со практична реализација на планот за префрлање на учениците во Србија. За таа цел, во Солун пристигнал Светомир Николаевиќ, претседател на друштвото Свети Сава. Тој во јуни успешно ја префрлил првата група од 13 ученици. Во оваа група бил и Петар Поп Арсов. Поп Арсов во Белград се запишал прва година на Филозофскиот факултет, оддел филологија, како вонреден студент. Тој станал питомец на Министерството за надворешни работи и бил сместен во приватна куќа. Светомир Николаевиќ поднел барање до Министерството за просвета и црковни работи да се подготви еден пансион за сите ученици. На 1 ноември 1888 година бил отворен Светисавскиот пансион во куќата на владиката Виќентие. Тука биле сместени 32 питомци, меѓу нив бил и Петар Поп Арсов. Тука: ''бегајќи од едно разочарување, учениците наидуваат на друго, уште потешко '' . Асимилаторскиот однос на претпоставените, кои дури ги принудувале учениците писмата до своите семејства да ги пишуваат на српски јазик, предизвикале разочарување и огорченост кај Поп Арсов уште на самиот почеток. Настојувањата на српската пропаганда да ги посрби младите ученици биле попусти. Ристо Попов, на 21 август 1889 година, во врска со тоа запишал: Сепак, ние оставаме такви какви што сме биле. Во учебната 1889/90 година, се запишал во втора година и повторно бил сместен во пансионот на друштвото Свети Сава. Во меѓувреме се активирал бугарскиот дипломатски претставник во Белград, Димитар Минчович кој водел преговори со македонските ученици за нивно префрлање во Бугарија. Тој им ветил на македонските ученици дека во Софија ќе им биде дозволено да се организираат врз македонска основа. Српската денационализаторска политика и ветувањата, придонеле 34 макооднски ученици да го напуштат Белград и да заминат за Софија. Така: Петар Поп Арсов и останатите Македонци, по сила на околностите биле принудени да побараат прибежиште во кнежевството Бугарија за да го продолжат своето образование'''.
По напуштањето на Белград, Поп Арсов го продолжил своето образование во Софија како редовен студент по филологија на Софискиот универзитет Свети Климент Охридски. Во тоа време во Софија пристигнала групата од 34 ученици и студенти. Кон крајот на 1890 година, Поп Арсов со неколку свои пријатели го формирале Македонското студенско друштво. По истакнати членови на друшвото биле: Даме Груев, Петар Поп Арсов, Христо Поп Коцев, Димитар Мирчев, Никола Дејков и Никола Наумов, а посебна улога при формирањето на друштвото имал Коста Шахов. Меѓутоа плановите на Друштвото биле попречени од убиството на бугарскиот министер за финансии Христо Белчев. Во средината на 1891 година врз основа на распуштената Дружина, била формирана Младата македонска книжевна дружина. Во нејзините редови влегувале: Петар Поп Арсов, Георги Баласчев, Георги Белев, Климент Караѓулов, Ефтим Спространов, Никола Дејков, Коста Шахов, Иван Хаџи Николов, Андреј Љапчев, Тома Карајовов, Христо Матов, Наум Туфекчиев, Ангел Наумов и др. Дружината била во тесна врска со кружокот во Софиското воено училиште со кој раководел Гоце Делчев. Во јануари 1892 година, излегол во печат првиот број на официјалниот орган на ММКД, списанието Лоза, по кое припадниците ќе се наречат Лозари. Поради своите тенденции Младата македонска книжевна дружина и списанието Лоза се нашле на отстрел пред бугарското општество и влада.
На Мокров
"Рајо, рајо! Мислиш ли ти, дека со бабински плачеви ќе те слушне Бог и ќе се спасиш? Се лажеш несреќнице! Дојди по мене и ќе се спасиш - рекол Исус на еден, а тоа значи: Стани, опри се против непријателот и Бог ќе ти помогне. Лозјето не сака молитва, ами мотика! Од оф и леле и што ми било пишано! до сега никој не видел аир... та свести се, забога! Те тепа арнаутин - тепај го и ти! и тој душа и ти: раце ти дал Господ - што му додеваш на Бога..."
- Петар Поп Арсов
Отука, неговиот престој во Бугарија станал излишен, доследен на заветите дадени во МСД и ММКД, тој се вратил во Македонија каде го продолжил започнатото дело. Поп Арсов и лозарите изврпиле силно влијание сред македонската емиграција во Бугарија и воопшто во македонското дело. Нивното прво призание уследило по десетина години од перото на Крсте Петков Мисирков кој забележал дека лозарите настојувале: во почетокот на деведесеттите години се образува едно национално сепаратистичко движење со цел да се одделат интересите на Македонците од бугарските со издигнување на едно од македонските наречја на степен на литературен јазик за сите Македонци. Во 1934 година, Бистришки истакнал дека лозарите под уредништво на Петар Поп Арсов се бореле против српската, грчката и бугарската пропаганда во Македонија и дека тие:
Враќање во Македонија
- Митрополит Теодосиј Гологанов
По завршувањето на филолошките студии во Софија и по забраната на Лоза, Поп Арсов се вратил во Македонија. Во учебната 1892/93 година се вработил како професор во Скопје. Во текот на едногодишниот престој во овој македонски град, преку скопските граѓани одблизу се запознал со дејноста на митрополитот Теодосиј Гологанов. Активноста на овој макеоднски митрополит била насочена против странските пропаганди во Македонија, а особено против Бугарската егзархија, изразена преку барањето за обнова на Охридската архиепископија, поради што бил отстранет од митрополискиот престол.
Во него, меѓу останато било истакнато: Ние духовниците по потекло Македонци, треба да се здружиме и да го покренеме нашиот народ да се разбуди, да ги отфрли туѓите управи, да ги отфрли Патријаршијата и Егзархијата, и да се обедини духовно во лоното на Охридската архиепископија, нивната вистинска мајка црква. Теодосиј Гологанов поради својата отворена антиегзархиска дејност, бил сменет и отстранет од Скопје, меѓутоа овој потег на Егзархијата предизвикал огорченост и реакција ширум Македонија кај побудното граѓанство и интелегенција, која што поголемиот дел од своите погледи ги идентифукувала со оние на сменетиот митрополит. Дејноста на Теодосиј имала силно влијание врз младиот Поп Арсов за зацврстување на, на веќе постојното, антиегзархиско и антибугарско расположение. Потврда за тоа е и Поп Арсовата книга Стамболовштината во Македонија и нејзините претставници.
Кон македонскиот пантеон
"Егзархијата дава пари и купава ветер зашто народноста со пари не се купува - тоа е такво деликатно нешто, кое штом сети дека го пазариш изветрува... сомневајќи се во најново време во некаков сепаратизам, а првин - се гледа во нашата народност. (се стреми б.н) да го убие секое посамостојно движење во нас, да ја одземе секоја можност Македонците да се занимаваат со повозвишени општествени прашања, и на тој начин... да го стави народниот македонски дух во полна зависност од неа, да го огради како птица во кафез... да не окова во синџири за да не разигрува како мечка, и да не води таму, од каде добива голем бакшиш... Ни даваат пари за да не убијат... По ѓаволот тие пари, ако нашите општини, убивајќи ги, уште и не ги веруваат, па им натрапуваат семожни претседатели, владици, директори, учители и сл. за да ги контролирале (?!) сумите-единствениот мотив на бугарската пропаганда... Да, бугарска пропаганда! "
- Петар Поп Арсов
Основање на Внатрешната организација
Во последната деценија на XIX век, македонската интелигенција која била револуционерно настроена се собрала во Солун кој веќе израснал во културен, економски и политички центар на Македонија. Во 1892 година, кај Иван Хаџи Николов созреала идејата дека само една револуционерна организација може да го пресече патот на пропагандите. Тој започнал потрага по лица кој би можеле да му помогнат во оформувањето на замислената организација. Хаџи Николов се водел од принципот дека револуционерната организација може да биде оформена само од лица кои се антиегзархиски настроени. Такви луѓе, во тој момент видел во Димитар Цонев, Христо Татарчев, Петар Поп Арсов и Христо Батанџиев. Но, формирањето на организацијата било одложено, бидејќи биле малкумина и не сакале да се изложуваат на опасности. Идејата не ја напуштиле. Во јули 1893 година, Иван Хаџи Николов во Софија побарал од Коста Шахов да му посочи лица кои би можеле да учествуваат во формирањето на идната револуционерната организација. Шахов, како погодно лице го посочил Гоце Делчев.
Хаџи Николов во Борисовата градина пред Коста Шахов и Гоце ги претставил следниве начела врз кои таа требало да се оформи: ''1) Организацијата да се основа во Македонија, а не во Софија, бидејќи основана во Софија и раководена од Софија, Србите и Грците ќе ја третираат како измислица на бугарското правителство, ќе основаат и тие организации и од нашата организација нема да биде ништо. Поради тоа треба да биде тајна. 2) Основачите да се Македонци, чесни, да се ползуваат со добро име и да живеаат во Македонија, за да бидат постојано во контакт со населението во Македонија, да бидат изложени и тие на истата опасност, на каква што ќе бидат иузложенени и нивните последувачи, преку кои полесно ќе ја спечалат довербат на населението. 3) Лозинката треба да биде Автономија на Македонија. Нашето барање треба да се потпира врз член 23 од Берлинскиот конгрес за да се надеваме на успех. Да се постигне Автономија на Македонија, значи да ја откинеме не само од Турција туку и од Србите и Грците. Оцртани еднаш границите на Автономана Македонија, Србите и Греците веќе не ќе можат да бараат делови од неа, кога, ако посакаме присоединување на Македонија кон Бугарија, Србите и Грците ќе посакаат и тие делови од неа. Наша задача треба да биде да ја споиме Македонија цела, а тоа може да биде преку една Автономна Македонија. 4) Организацијат треба да биде самостојна и независна. Да нема никакви врски и ангажмани со владите на соседните држави, за да не и влијаат и да не ја обвинуваат дека е орудие на некоја од тие влади и со тоа да предизвика противдејство од страна на другите соседни влади. 5) Од Македонците во Бугарија и од бугарскиот народ ќе бараме морална и материјална поддршка без притоа да ни се мешаат во работата'' . Во летото 1893 година во Солун се нашол Даме Груев, кога се вработил како коректор во печатницата на Коне Самарџиев. Во 1892 година во македонскиот центар се нашол Иван Хаџи Николов, а на 11 септември 1893 година тој ја отворил својата книжарница. Есента 1892 година како лекар во Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“ се вработил Христо Татарчев. Во учебната 1893/94 година, Поп Арсов се вработил како професор во Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“. Даме и Поп Арсов заедно созреале на релацијата Солун-Белград-Софија, тие двајца биле едни од главните протагонисти на Македонското студенско друштво во Софија, Поп Арсов преку Лозарското движење се запознал со Иван Хаџи Николов и најверојатно Арсов бил врската помеѓу Даме и Хаџи Николов. Даме од Арсов разбрал за нереализираните револуционерни планови на Хаџи Николов. Во август 1893 година Даме се запознал со Христо Татарчев, барајќи од него медицинска помош. На третата средба Даме се отворил и разговарале за политичката положба на нашиот народ. Даме на оваа средба се обврзал да пронајде други лица за идејата, а Даме во тој период се зближил и со Андон Димитров.
На 21 октомври, односно 2 ноември (во нов стил) 1893 година покрај солунскиот брег се сретнале Даме, Иван Хаџи Николов и Антон (Андон) Димитров, тие разговарале за ослободување на Македонија. Паднал предлогот тие тројца да формираат револуционерна организација. Николов понудил во основањето да учествуваат и Петар Поп Арсов, Христо Татарчев и Христо Батанџиев. Се договориле за два дена да имаат нова средба, на која дошло до создавање на Македонската револуционерна организација. На 23 октомври 1893 година, (стар стил), се одржал состанок на кој присутвувале Д-р Христо Татарчев – лекар, родум од Ресен, Даме Груев, Петар Поп Арсов – учител, родум од с. Богомила - Велешко, Иван Хаџи Николов – книжар во Солун, родум од Кукуш, Антон Димитров – учител, родум од с. Ајватово - Солунско и секако домаќинот Христо Батанџиев – учител, родум од с. Гуменџе, Ениџе Вардарско. На оваа средба била разгледана општата состојба во Македонија, и дошле до заклучок дека положбата на населението е неподнослива, за да се подобри потребна е една: планомерна и сериозна акција, и тоа колку побрзо, толку поголем изглед за успех ќе има.
Била разгледана и опцијата самата османска власт да ја подобри положбата на христијаните преку реформи, но се согласиле дека тоа е невозможно, се додека не дојде до суштинска промена во душите и традицијата на муслиманите. Откако ја отфрлиле оваа опција едногласно се согласиле да се формира револуционерна организација. Според И. Х. Николов тогаш биле прифатени следните начела:
Јануарска средба
Јануарската средба се одржала на 5 јануари 1894 година, пред Богојавление, за божиќните празници. Тогаш дошло до конкретно основање на Македонската револуционерна организација. На оваа средба била дефинирана целта, а било донесено и името на Организацијата и ЦК. За време на јануарската средба бил конституиран Централниот комитет во него влегле 6-мината основоположници. За претседтел бил избран Христо Татарчев (псевдоним Свеимиров), за секретар и касиер бил избран Даме Груев (Брајан Митрев), а Иван Хаџи Николов во отсуство на Татарчев ја заземал неговата позиција. Централниот комитет го задолжил Петар Поп Арсов да го создаде нацртуставот и да ја напише брошурата Стамболовштината во Македонија и нејзините претставници. Во врска со зачленувањето во организацијата бил прифатен предлогот на Иван Х. Николов, дека во организацијата можаат да членуваат сите кои имале јасни децентрализирачки ставови во однос на црковно-просветното дело во Македонија, тие да се сметаат за погодни, а оние кои биле приврзаници на егзархиската централистичка политика да се сметаат за непогодни.
Прв устав на Внатрешната организација
По Јануарската средба, на некоја од седниците на Централниот комитет бил прифатен Првиот устав на Внатрешната организација. Во историкста наука не е доволно јасно, дали поднесениот нацрт - устав на Поп Арсов бил целосно прифатен или претрпел некои измени. Даме Груев истакнува дека тие се групирале меѓу себе и го изработиле правилникот - устав.
Целнсиот наслов на првиот Устав на Внатрешната организација гласи: Устав на бугарските македоно - одрински револуционерни комитети. Отука се наметнало прашањето меѓу историчарите, зошто првиот Устав на Организацијата го носи овој наслов? Одговорот на ова прашање го соопштил Крсте Петков Мисирков во своето дело За македонцките работи: Од самиот зафаток на револуционерната организација Македонците во Бугарија, или со бугарско образование, работеа под маската Бугари, едно затоа што така се викаше голем дел од населението, а друго, што по тој пат можеше да се добие поддршката на бугарската влада, на бугарскиот народ и на Бугарската егзархија. Уставот има националистички карактер, односно тој предвидувал примање во редовите на Организацијата само на Бугари т.е Македонци - егзархисти. Според Димитар Димески, овие ставови биле резултат: тогашната идејна тесноградност, недооформеност, туѓо влијание и неискуство.
Христо Татарчев истакнува дека префиксот бугарска бил изоставен и од името на организацијата и од неговиот комитет, но од друга страна вели, во организацијата можеле да членуваат Бугари, бидејќи основачите потекнувале од бугарската средина, меѓутоа истовремено истакнува дека: не се раководеле од друга тенденција, освен од идејата за слободата и благото на целиот македонски народ. Првиот устав се состои од 14 члена поделени во 4 глави. Во првата глава се целта на организацијата, во втората глава е составот и устојството на организацијата, во трета глава се материјалните средства и на крај се казните.
Стамболовштината во Македонија и нејзините претставници
Она што е карактеристично за Внатрешната организација и во суштина ја одвојува од останатите организации на македонското револуционерно движење е борбата против Бугарската егзархија и нејзините приврзаници во Македонија. Впрочем, корифеите на Организацијата спасот на македонскиот народ од пропагандната поделеност го видел во формирање на една револуционерна организација. Антипропагандните определби на Организацијата соодветно место нашле во нејзините уставо-статутарни акти. Меѓутоа, уште позначајна е брошурата Стамболовштината во Македонија и нејзините претставници. Таа била напишана од перото на Поп Арсовпо и барање на Централниот комитет. Била отпечатена во Софија од страна на Иван Хаџи Николов. Бидејќи постоела опасност по животите на нејзините автори, Петар Поп Арсов се потпишал со псевдонимот Вардарски, како место на печатење е означена Виена. Брошурата имала за цел да ја разобличи на политиката на бугарскиот премиер Стефан Стамболов и егзархиската црковно-просветната пропаганда во Македонија. Била наменета за сите Македонци, вклучително и за македонската емиграција во Бугарија.
Брошурата своето име го добила по бугарскиот премиер Стефан Стамболов. За него, Поп Арсов вели дека тој си беше помислил дека е вистински ''е... повикан од провидението, да ја игра улогата на бугарскиот Бизмарк, па затоа посегнал и врз Егзархијата во Цариград од каде што планирал да ја протегне својата рака и врз Македонија. Тој тиранин... за задоволување на својата желба за власт, посака да се послужи и со училишното дело во Македонија. Тој блудник, кој се подигра со честа, животот и имотот на своите сонародници во кнежевството, посака да го направи истото и со нас Македонците во сопствената наша татковина-Македонија. За да го постигне тоа, Стамболов се служел со ниски луѓе и сакал да ја централизира училишната власт... гонејќи ги сите оние учители, кои не сакаат да служат на туѓите за земјата (Македонија б.н) интереси''. Стамболов го поставил Лазаров на чело на училишниот оддел при Егзархијата во Цариград со мисија да го одземе од егзархот учебното дело во Македонија. По назначувањето на Лазаров, борбата меѓу световната и духовната власт се пренела во Македонија. Приврзаниците на Лазаров во Македонија, Поп Арсов ги нарекува џингис-ханова орда во која најмногу се истакнал Васил К’нчов најголемиот македонофоб кој не еднаш го засегнал честољубието на Македонецот со фразите: ''ние ве храниме! и сл''.
Петар Поп Арсов ја согледал опасноста од создавање на Бугари во Македонија и ги повикал напомош сите чесни Македонци! ''Елате да ги спасиме општините во Македонија што умираат, со тоа сакаат да не претворат во мртви трупови, за да си играат со нас, како што посакуваат, нашите наводно браќа! Поп Арсов заклучил дека Егзархијата со својата пропаганда постигнала контра ефект во Македонија, претварајќи ги Македонците во извонредна храна за Србите и другите пропаганди, затоа не можеле да се простат гревовите на Егзархијата, зашто тие се големи и зад себе повлекуваат опасни последици за цел народ. Поп Арсов препорачал: да станеме народ, или да тргнеме со посмели чекори по патот на еврејскиот материјализам, а во Македонија ќе се најдат луѓе кои не ќе ја остават Егзархијата, да си игра со цел еден народ по свој ќеф''. Петар Поп Арсов излезот од хатотичната состојба во која се наоѓало македонското црковно-училишно дело го гледал во формирање на Мириски совет при Егзархијата. За да се реализира тоа, Поп Арсов ги поканил на соработка сите Македонци и општини доколку не сакаат да бидат одговорни пред потомството и историјата. Од друга страна, авторот им препорачал на сите оние кои немаат природни врски со Македонија и нејзините интереси, да ја напуштат, зашто тие дошле во Македонија или привремено или пак за високи плати, поради што не се трудат да се запознаат поодблизу со месните услови, та работат како некои донкихоти... Брошурата не само што ги одразувала погледите на МРО кон Егзархијата и нејзината пропаганда во Македонија, таа дала голем придонес кон осамосозбавањето на Македонецот и дефинирањето на неговите посебни интереси, кои врз себе ги презела штотуку формираната Организација.
Први револуционерни чекори
По формирањето на ЦК на Вантрешната организација, Поп Арсов како професор во солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“, ја пропагирал револуционерната идеја меѓу вработените и учениците. Оваа активност наишла на отпор кај егзархиската и пробугарската групација. Бидејќи овие личности имале поинакви погледи за иднината на Македонија, судириот помеѓу Внатрешната организација и проегзархистите бил неизбежен. Според Ванчо Ѓорѓиев, Поп Арсов бил предодреден да ја води оваа борба, а Христо Татарчев истакнал: Поп Арсов, опстојуваше со својата цврстина во борбата со нашите идејни противници. Потврда за тоа е неговата книга Стамболовштината како и еден натпис во Глас македонски, потпишан со иницијалот И, кој претставува кратка верзија на споменатата книга.
Истовремено, Поп Арсов работел и за придобивање на нови членови за револуционерното дело. Тој заедно со Иван Хаџи Николов и Андон Димитров, околу Велигден во 1894 година го сондирал теренот за вклучување во Внатрешната организација на Лазар Димитров. Во станот на Поп Арсов кој се наоѓал во близина на ученичкиот пансион, се одржувале средби меѓу посветените и непосветените во македонското револуционерно дело. Кон крајот на учебната 1893/94 година, во неговиот стан, заедно со Даме Груев, во тајните на Внатрешната организација ги посветил учениците: Славејко Стрезов, Васил Папанчев, Александар Хаџи Панов и Тодор Станков, Алексо Келешов - часовничар во Солун и комисионерот Атанас Мурџев.
Во учебната 1894/95 година, поради своите антибугарски и антиегзархиски определби, не добил работа во солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“. Но и понатаму останал во Солун. Притоа со скромни финансиски средства, станал содружник на Иван Хаџи Николов, од чијашто книжарница се ширеле револуционерните идеи низ цела македонија. Истовремено, Поп Арсов ја извршувал и секретарската должност во Внатрешната организација, зашто дотогашниот секретар Даме Груевв заминал на работа во Штип. На оваа должност во Солун, Поп Арсов останал до средината на февруари 1895 година.
Бугарската егзархија од своја страна ја согледала дека непокорливата и самостојната активност на Поп Арсов во полза на Внатрешната организација и почнала да го напаѓа како нездрав човек за Турција, а од друга страна како турски шпион пред велешани. При таквиот развој на настаните, Поп Арсов како човек кој ја критикувал секоја власт си поднел оставка на должноста секеретар - инспектор на училишниот оддел при Велешката егзрахиска општина. Петар Поп Арсов во оставката истакнал дека причината е неопределеноста на должноста со која бил натоварен. Во текот на својот престој во Велес, Поп Арсов не успеал многу да го попречи отворањето на српските училишта. Сепак, во текот на 1895 година, како резултат на Поп Арсовата дејност, десетина куќи од Богомила се вратиле под закрилата на Егзархијата, а истото го сториле и неколку жители од село Ораовец, Теово, Башино Село и други. По заминувањето на Петар Поп Арсов од Велес, борбата против српската пропаганда ја предводел неговиот брат Андреја.
Борба против српската пропаганда
Поп Арсов заклучил дека и покрај зачувувањето на чистотоата на македонскиот јазик, сепак српската пропаганда успела да го претвори духот на народот во српски и дека нејзиниот успех се должел токму на печалбарството и покај тоа што вешто бил прикриен под превезот на омразениот грцизам. Српските агенти во својата агитација се користеле со разни ветувања, од кои Поп Арсов ги издвојува следните: намалување на бегликот на 3, 5 гроша, бесплатно патување по железницата за Србија, бесплатни српски учители и учителки, преполување на данокот за крштевање, венчавање, погреб и др. Во текот на обиколката на Азот, Поп Арсов меѓу населението агитирал да се откаже од посрбување. Поп Арсов својот престој во Велес го искористил за агитација кај населението за ширење идеите на Внатрешната организација, притоа ги кординирал акциите на Организацијата во Азот за одбрана од србизмот. Првата група за револуционерна работа која ја организирал Поп Арсов ја сочинувале: Велко Думев, Андреја Коробаров, Трајче Христов, Димче Зеков, Иван, Диме и Јордан Варналиеви. За време на Велигденската мисија, Поп Арсов се сретнал со Гоце Делчев и Туше Делииванов кои биле на пат за Солун и Кукуш. Биле разменеи мислења за постигнатите резултати на револуциоерното дело во Велес и Штип.
Претседател на прилепскиот месен комитет
Во учебната 1895/96 година, Поп Арсов бил назначен за директор на прилепските егзархиските училишта. Истовремено, со препорака на Централниот комитет на Организацијата, тој станал и претседател на месниот комитет на Внатрешната организацијата во Прилеп. Во тој период, во прилепскиот месен комитет влегувале: Атанас Иванов - секретар, Јордан Поп Костадинов - началник на теросристичката група, Илија Црвенков - благајник, Никола Миљовски, Павел Христов и П. Саратинов. Комитетот своите заседанија честопати ги одржуавал во станот на Петар Поп Арсов. Во меѓувреме, заначително се зголемил бројот на членството на Организацијата достигнувајќи 300 души, распоредени во десетини, а за стотник бил назначен Ил. Крапчев. Поп Арсов бил целосно предаден на организациската работа. Тој ги посетил селските училишта и меѓу учителите вршел пропаганда за револуционерна дејност. Тогаш го посетил и Кавадарци каде зборувал за развојот на револуционерното дело со Георги Поп Христов и со останатите учители. Во исто време, Поп Христов и Атнас Иванов го посетиле селото Небрегово со агитациона намера. Овие обиколки биле направени непосредно по Солунскиот конгрес за да се запознае членството со конгресните одлуки.
Набргу потоа во Битола пламнала Доневата афера, меѓутоа благодарение на брзата куриска служба на Внатрешната организација, последиците биле избегнати. Во тоа време во Прилеп се нашол Григор Попев кој, откако разбрал за фаќањето на Дончо и откривањето на бомбите, побрзал за тоа да ги извести Петар Поп Арсов. Но, тој веќе бил информира од Гоце Делчев од Штип. Динамичната активност во прилепскиот месен комитет довела до разединување меѓу неговите членовите. Тоа се случило поради поумерените учители кои сметале дека заради револуционерната активност не смее да се запостави училишното дело. Недоразбирањата уште повеќе се заостриле со незаконскиот избор на Никола Миљовски за член на месниот комитет. Овој спор бил изгладен со интервенција на Павел Христов. Во овој спор место имала и подвоеноста на учителското тело, зашто едни биле со идејата на Организацијата - револуционери, други со Егзархијата - еволуционисти. За да се привлечат што поголем број на членови во редовите на Внатрешната организација, Поп Арсов инсистирал за автономно управување со училиштата. По тоа прашање тој имал поддршка од членовите на прилепската општина, но затоа пак се судрил со училишната управа. Поп Арсов не поднесувал никакви извештаи до училишната управа за работата на училиштата. Отука, управата писмено се пожалила до прилепската општина дека Поп Арсов не дава ни рапорти, ни сметки за поверение. Поп Арсов намерно не сакал зад себе да остава писмена докумантација за да не биде обвинет за бунтарство при евентуални разоткривања. Од тоа време е сочувано само едно писмо до прилепската општина од 22 мај 1896 година, во кое се пожалил за разединувањето меѓу учителите предизвикани од Вл. Црвенков и барал негово казнување. Поп Арсов ја бранел црковно - училишната автономија на Македонија и отука не му допуштил на главниот егзархиски инспектор Васил К’нчов да изврши ревизија на училиштата во Прилеп, под образложение дека прилепските училишта се автономни. Во тој перио прилепската општина сама ги издржувала своите училишта, а само директорот бил плаќан од Бугарската егзархија. Бидејќи не му било допуштено да влезе во училишната зграда, К’нчов побарал да влезе како приватно лице, неговото барање било прифатено.
Во Прилеп, Поп Арсов се покажал како успешен организатор на граѓанството за изнесување на неговото незадоволство од османлиската власт. При закопот на двајца Македонци, убиени од Турците, тој ја кренал целата Организација и општината, а наредил во знак на жалост, да се прекрати наставата во гиманзијата и секаква работа во градот. Поп Арсов заедно со сите ученици и илјадното граѓанство приредил демонстративен закоп на убиените Македонци, како знак на протест на ова убиство. Поради оваа акција, Поп Арсов бил приведен од полицијата во прилепскиот затвор, каде што бил малтертиран и му биле скршени неколку заби. Егзархијата имајќи ја севкупната активност на Поп Арсов во Прилеп која воопшто не и одговарала, го сменила од должноста директор на прилепските училишта. За нов управник во учебната 1896/97 година бил поставен Благој Калејчев.
Солунски конгрес од 1896 година
Развојот на организацијата на преден план исфрлила голем број на внатрешни и надворешни прашања, потоа се покажало дека постојните нормативни акти се тесни за понатамошен развој на Македонската револуционерна борба, а истовремено дошло до засилување на странските пропаганди кои носеле опасност за организацијата. Овие, како и други прашања биле разгледани на Солунскиот конгрес.
Солунскиот конгрес се одржала за време на велигденската ваканција во 1896 година, а со него заседавал Христо Татарчев. Непосреден повод за свикување на првиот конгрес бил стремежот на Врховниот комитет за потчинување на Организацијата. Меѓутоа, развојот на револуционерното дело на преден план исфрлило голем број на внатрешни и надворешни прашања кои зазеле централно место во дискусиите. Постојните нормативни акти се покажале како тесни за понатамошниот развој на македонското револуционерно движење, а истовремено се засилиле странските пропаганди кои носеле опасност за Организацијата и  целото дело, особено споменатата тенденција на Врховниот комитет. Целиот конгрес, Татарчев го оценил како основачки и законодавен.
На конгресот присуствувале: Даме Груев, Христо Татарчев, Иван Хаџи Николов, Христо Батанџиев, Антон Димитров и Ѓорче Петров како членови на Централниот Комитет. Додека како прествници на револуционерните реони присуствувале: Гоце Делчев - Штип, Пере Тошев - Битола, Христо Матов - Скопје, Петар Поп Арсов - Прилеп, Велко Думев - Велес, Кирил Прличев - Воден, Благој Калејчев - Сер и Христо Поп Коцев како претставник на Одрин. Организацијата од овој конгрес излегла со ново име: Тајна македоно - одринска револуционерна организација (ТМОРО).На почетокиот од конгресот, раководителите поднеле извештаии за состојбите во своите реони, а потоа биле разгледани следните прашања: ''1. Администартивно - територијалната поделаба на организациионата територија, 2. Начинот на коресподенција, 3. Централизација или децентрализација на организацијата, 4. Односот кон останатите етнички групи во Македонија, 5. Статусот на Одрин и Цариград, 6. Прием на жените во организацијата, 7. Односот кон Врховниот комитет, 8. Односот кон егзархиската групација, 9. Односот кон странските пропаганди, 10. Преточување на конгресните одлуки во нов Устав и Правилник.''
Биле донесени следните одлуки: Организациската територија да се подели на 7 окрузи: Солунски, Битолски, Скопски, Велешко - Тиквешки, Струмичко - Џумајски, Штипски и Одрински. Прилеп и Цариград имат право дирекно да кореспондираат со ЦК, додека пак Централниот комитет со внатрешноста на Македонија кореспондира преку окрузите и затоа било решено ЦК да има посебни шифри за комуникација со окрузите, посебни за комуникација меѓу ЦК и Задграничните претставници, а окрузите имаат посебни шифри за комуникација меѓу себе. Во врска со децентрализцијата, бил одбиен предлогот на Пере Тошев окрузите да имаат посебни печати, на тоа се спротивставил Даме. Било решено во организацијата да можат да членуваат сите без разлика на верата и народноста и дека делото ќе има чист македонски карактер. За Одринско било решено да биде третирано оделно од Македонија, но Македонија и Одринско претставуваат единствена кауза преку извојување на автономија за двете области. По прашањето за вклучување на жените во организацијата, кое било поставено од Ѓорче Петров, било решено самите реоните да одлучуваат. Тенденцијата на Врховниот комитет да се наметне над ЦК на организацијата и да ја претвори во орудие за остварување на своите цели, била оценета како опасна по целото македонско ослободително дело и да се заземе став да се разубедува ВК да ја напушти таквата тенденција. Било решено да биде отворено Задгранично претставништво во Софија кое ќе има задача да ја претставува организацијата и да застане пред надворешните посегања. Во врска со проегзархиските групи во Македонија, било истакнато дека портите на организацијата се отворени за секого кој ќе ги прифати начелата на организацијата.
На Конгресот најверојатно станало збор и за испраќањето на Јордан Венедиков на вонредниот Втор македонски конгрес како претставник на Цариградскиот револуционерен комитет, кои бил раководен од Димитар Љапов. Оваа испраќање било спротивно од одлуките на ЦК, бидејќи ниту еден друг делегат немал полномоштво на Внатрешната организација. Димитар Љапов претендирал револуционерниот комитет во Цариград да има посамостоен карактер и да биде врската помеѓу Македонија и Одринско. Меѓутоа, Даме Груев не го поднесувал Љапов, најверојатно поради неговата одлука да испрати Венедиков на споменатиот Конгрес, и настојувал да не му се дава значење за да немаат главоболки. За да се спречи слична активност на Димитар Љапов, било решено Цариград да сочинува еден круг со Одринско. Солунскиот конгрес има големо историско значање, по него започнува нова фаза на македонското националноослободително и револуционерно движење. Вратите на организацијата биле широко отворени за сите незадоволни елементи и се создале услови за масовност на движењето. Меѓутоа, она што е уште позначајно, внатрешните дејци со овој конгрес цврсто застанале на патот на надворешните влијанија, особено пред патот на ВМК кој се обидувал да ја потчини Организацијата, и го манифастирале принципот за одбрана на самобитноста на Македонија.
Раководител на штипскиот окружен комитет
Со Доневата афера, османлиските власти станале свесни за постоењето на револуционерните заговори во Битола и Штип, а било свртено и вниманието врз Гоце Делчев кој морал да го напушти Штип. Со овој чин штипскиот центар на Внатрешната организација останал непокриен со соодветна личност која требало да одговори на сите задачи. Од друга страна, Поп Арсов за време на престојот во Прилеп бил компромитиран пред локалните османски власти. За да се избегне негово понатамошно компромитирање пред властите во Прилеп и за да се покрие Делчевото испразнето место во Штип, Поп Арсов во согласност со Централниот комитет на Организацијата, на 22 август (стар стил) 1896 година поднел молба до егзархиската митрополија во Скопје да биде назначен за учител во Штип. Неговото барање било прифатено и бил назначен за директор на училиштата во Штип. Истовремено Поп Арсов станал и раководител на окришниот комитет на Организацијата во Штип. Во овој период, Штип бил крупен стратешки центар на Внатрешната организација, бидејќи оттука минувале тајните канали на Организацијата кон Бугарија, што ги воспоставил Делчев. Во ова време, Штипскиот окружен комитет бил еден од најдобро организираните во Македонија. Голема улога во тоа имало присуството на Даме Груев во 1894/95 година, како и некои од повидните граѓани: Тодор Лазаров и неговиот брат Арсо.
Во средината на декември 1896 година, преку Гоце Делчев започнало со работа Задграничното претставништво на Организацијата, кое во март 1897 година било дополнето со Ѓорче Петров. Една од главните грижи на задграничните претставници била снабдувањето и препраќањето на оружје и други материјали во Македонија за потребите на Внатрешната организација. Дистрибуцијата се вршела преку Ќустендилскиот пункт, а компентенциите за понатамошното пренесување и складирање ги презел Штипскиот окружен комитет на чело со Поп Арсов. Од едно писмо на Мише Развигоров дознаваме: ''Од одговорот на писмото од Петар Поп Арсов велите дека се сте вршеле по наредба од внатре. Ова не можеме да го разбереме, дали по наредба од Централниот, или на други комитети, но со Централниот не можете да соопштите ништо додека не мине преку нас''. Никола Зографов, ќустендилски пунктовен началник, честопати по свое видување или по барање на некои од куририте, ветувал оружје за одредени места. Тој дури и самиот се обидувал да врши распоредување на оружјето, без претходно консултирање со Штипскиот окружен комитет. Меѓутоа, Поп Арсов успеал да фати едно такво писмо упатено за Паланка, во кое зографов ветил испорака на 100 пушки за Кратово. Зографов бил предупреден дека негова грижа е да го испраќа до каналот, а за понатака да го остави Окружниот комитет. Во исто време Никола Зографов бил посоветуван: за понатаму, додека некој нов курир не го препорача Окружниот не треба да влегува во спогодба со него. Дејноста на Поп Арсов и растежот на македонското ослободително дело биле прекинати со Виничката афера.
Виничка афера
Ноќта на 14 ноември 1897 година, една група од околу 15 души, предводена од Коте Голчев влегла во селото Виница и го убила Ќазим ага. Ограбувачите најпрво влегле во куќата на Ќазим, каде ги зеле сите пари и накитот на неговата жена во вредност од 600 лири. Во текот на грабежот, Ќазим препознал еден од напаѓачите и побарал да му остават нешто од парите. Тоа било причина за негова ликвидација во дворот на куќата. На повлекување, групата го убила Васе, чувар на селото, кој се обидел да ги легитимира.