cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Русија на Олимписките игри
Во 1980 година, Русија била домаќин на Летните олимписки игри, а како организатор била престолнината Москва. Руските спортисти заклучно со 2009 година имаат освоено вкупно 399 медали на олимпијадите, од кој 323 на летните и 76 на Зимските олимписки игри.
Националниот комитет на Русија (руски: Олимпийского комитета России) бил формиран во 1989 година, а од страна на МОК бил признаен во 1993 година.
Медали на ЗОИ
! Вкупно !! 33 !! 24 !! 19 !! 76
Музеј Орсе
Историја
Зградата на музејот оригинално била железничка станица, Гар д'Орсе, изградена во 1900 година, од која поаѓале возовите во правец на Орлеан. Во 1977 година започнала реконструкцијата и нејзината пренамена во музеј, која била завршена во 1986. Музејот сега има 20.000 м² импресивен изложбен простор на четири ката.
Музејот се наоѓа на местото на палатата Орсе, изградена во 1810 година и украсена со фрески на Теодор Шасерио, каде во 1840 година се наоѓал Државниот совет, на на приземјето. Палатата била опожарена во 1871 година за време на Париската комуна и оставена во урнатина сè до изградбата на железничката станица Гар д’Орсе пред Светската изложба во 1900 година.
Западната тераса била изградена во 1985 година и има многу статуи чија група наречена Статуи од 6 континенти, првично била поставена на терасата на Трокадеро палатата за време на Светската изложба на 1878.
Музејот Орсе кој дотогаш бил железничката станица за првпат бил отворен на 9 декември 1986 година. За да се овозможи неговата трансформација во музеј на уметноста на 19 век, по волјата на претседателот Валери Жискар Дестен, зградата била преправена 1983-1986 од страна на архитектите Рено Бардон, Пјер Колбок и Жан-Пол Филипон, победници на архитектонскиот конкурс кој се одржал во 1979 година, подоцна им се приклучил и италијанскиот архитект Гае Ауленти.
Ноќта на 6 октомври 2007 година, за време на Белите ноќи, непознати лица во музејот сериозно оштетиле една слика од Клод Моне, Мостот на Аржентеј (француски: Le Pont d'Argenteuil), од 1874 година. Сликата потоа била реконструирана.
Сликарство
Музејот Орсе ја чува најголемата колекција на слики на импресионистите (над 480 платна) и постимпресионисти (повеќе од 600 слики од нео-импресионистите, симболистите, набис итн) во светот, како и група слики од школата на Барбизон, реалистични, натуралистички, ориенталистички и академски, вклучувајќи и странски школи. Речиси 5.200 слики ја сочинуваат музејската збирка, но голем број дела, околу 1.720 слики, вклучително и околу 100 за кои не се знае каде се или се уништени, се депонирани во јавни згради или провинциски музеи.
Романтизам
Гете, 1829-1831, гипс
Наполеон се буди за бесмртност, 1845, гипс
Офелија, 1842, бронза
Еклектицизам на Втората империја
Уголино и неговите деца, 1860, бронза
Принцезата Матилда, 1862, мермер
Царскиот принц и неговото куче Нерон, 1865 година, мермер
Четири страни на светот кои ја поддржуваат небесната сфера, 1868-1872, лакирани влакна од гипс
Танц, 1869 година, депониран од Опера Гарние
Еклектицизам на Третата Република
Данте Алигиери, 1879, бронза
Сузан, 1895, мермер
Луј-Ернест Баријас (Париз, 1841-1905)
Биста на Жорж Клерин, сликар, 1875, теракота
Нубијците (Ловци на алигатори), 1894, гипс гипс
Природата и се открива на науката, 1899, мермер, оникс, гранит, малахит
Статуа на слободата, 1889, бронза
Белфорски лав, 1900, бронзено бареле
Ловци на орли, 1900, гипс
Реализам
Познати личности од Праведна средина, околу 1832, 36 карикатури во обоена сурова земја
Ратапоил, околу 1851 година, бронза
Ковач 1886, студија, патиниран малтер
Република, 1879, скица на теракота
Импресионизам и Огист Роден
Позначајни вајари во овој правец се:
Франсоа Руд, Жил Кавелие, Жан Батист Карпо, Огист Роден, Пол Гоген, Камиј Клодел и Оноре Думие.
Други дела
Музејот има и колекции на:
Фестивал на камерен театар „Ристо Шишков“
Фестивалот на камерен театар „Ристо Шишков“ се одржува од 1992 година во чест на великанот на македонската глума, Ристо Шишков во Струмица. Од 2005 година фестивалот има меѓународен карактер. Фестивалот традиционално започнува на 8 септември, а бројот на театарски претстави и времетраењето на фестивалот се менуваат секоја година.
Фестивалот на камерен театар „Ристо Шишков“ за првпат се одржал на 22 октомври 1992 година во Струмица. Примарна цел на овој фестивал е вреднувањето на глумечкото мајсторство пред сите останати компоненти кои го градат театарот во целост. Манифестацијата се отвори со изложба од фотографии на глумецот Ристо Шишков по кој е именуван и фестивалот.
На фестивалот се доделува единствена награда за високо глумечко достигнување. Наградата е златен медалјон со ликот на Ристо Шишков и парична награда од 1.500 евра во денарска противвредност. Досегашни добитници на наградата за високо глумечко остварување „Ристо Шишков” се: Мето Јовановски, Милица Стојанова, Благоја Чоревски, Владимир Ангеловски-Дади, Сенко Велинов, Игор Џамбазов, Диме Илиев, Мите Грозданов, Благоја Спиркоски-Џумерко, Зора Георгиева, Коле Ангеловски, Димче Мешковски, Перихан Ејупи-Туна, Јоана Поповска, Борис Чоревски, Младен Крстевски, Ѓорѓи Колозов, Владимир Илиевски, Елена Моше, Петар Темелковски, Митко Апостоловски, Ѕвезда Ангеловска, Соња Михајлова, Васил Зафирчев.
Зграда на Народниот театар во Белград
Зграда на Народниот театар во Белград — градба од 1869 година изградена на иницијатива на принцот Михајло Обреновиќ за потребите на нововоспоставениот народен театар, кој настапувал на места без соодветни услови околу Белград. Зградата претставува недвижен културен имот како културен споменик од големо значење.
Историја
После неколку обиди од 1842 година, се формирал професионален ансамбл што ќе изведе театарски претстави, не бил во 1868 година основањето на Народниот театар во Белград. Првата претстава, „Ѓураѓ Бранковиќ“ од Карол Оберњак, се случил (според новиот календар) на 22 ноември 1868 година во Ин во кралицата на Англија, која следната година била привремен дом на театарот. По основањето на Народниот театар, принцот и Државниот совет ја одредиле локацијата за театарската зграда, поранешната турска заговор кај портата Стамболи.
Архитектура
Театарската зграда била изградена според проектот на Александар Бугарин, со сите одлики на театарската архитектура од своето време, но уште во 1870 година, зградата претрпува прва од многуте измени. Биле снимени адаптациите од 1885 и 1903 година, но првата голема промена на проектот од Јосиф Букавац започна во 1911 година, која траела до 1922 година заради војните. Надворешноста и ентериерот и одликите на класичен стил се претвориле во раствор во кој доминираат масивни странични столбови кои влегувале во влезот и пластична декорација на заостанати реминисценции на „арт нуво“. Нови простории беа додадени и во источниот дел, зголемени димензии, биле направени внатрешни измени и биле направени тавани С. композиции. Ф. Колесникова. По бомбардирањето на Белград во 1941 година, кога зградата била уништена и повторно била изградена и реконструирана за време на војната, па дури и по повоениот период до 1986 година, кога внатрешноста на 1922 година била обновена за три години, со значителни измени на надворешноста и ентериерот. Во тоа време, дел од зградата била додадена на улицата „Браќа Југовиќ“, дизајнирана според современи архитектонски концепти, користејќи нови технологии. Фасадата беше исчистена во 1997 година.
Светски регистар на морски видови
Светски регистар на морски видови (World Register of Marine Species) е база на податоци која се стреми да обезбеди авторитативна и сеопфатна список на имињата на морските организми. Содржината на регистарот е изменувана и одржувана од научници, специјалисти за секоја група организми. Регистарот е основан во 2008 година и финансиран од страна на Европската Унија. Во септември 2012 година во регистарот биле запишани 214.921 видови на морски организми.
Хухуј (покраина)
Хухуј (Jujuy) е покраина во Аргентина сместена во крајниот северозапад на земјата. Се граничи со Чиле и Боливија. Единствен сосед од во аргентина ѝ е покраината Салта, со која се граничи на исток и југ.
Административна поделба
Провинцијата е поделена на 16 департмани (departamentos).
Каваклија (Серско)
Каваклија или Кавакли — село во Општина Сер во состав на Серскиот округ во Егејска Македонија, денес во Грција.
Ропотово
Ропотово — село во Општина Долнени, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Ропотово се наоѓа во северозападниот дел од територијата на Општина Долнени. Селото е рамничарско и се простира на надморска височина од 610 м. Низ селото поминуваат регионалните патишта R512 Ропотово-Кривогаштани-Демир Хисар и R513 Прилеп-Македонски Брод-Кичево. Од Прилеп е оддалечено 22 км. Атарот на селото зафаќа површина од 13,4 км2.
Месностите во селскиот атар ги носат следниве имиња: Раскрсниче, Меѓупатишта, Попова Чука, Грамада, Заморек, Трајков Дол, Врба, Пепелиште, Чаир, Капина, Блато, Лажански Мост, Крс, Круши, Под Гумно, Сургуница, Пив, Зад Ливади, Меризи, Чуки, Реки, Бреслики, Голема Нива, Стар Рибник, Пајкарница, Падина, Голиње и Атановчица.
Историја
Просторот на кој се наоѓа денешното село Ропотово отсекогаш бил населен, но животот на населението на овој простор постојано бил прекинуван. Остатоци од стари населби на мештаните се среќаваат на потезите Заморани, Грамада, Чука и Падина.
Во XIX век во Ропотово постоеле два чифлика: околу 90% од земјата припаѓала на Амед Зоговци кои живееле во Албанија, а 10% на некои „Арапки“ на чијшто чифлик за ќаја бил поставен Садул Франго од Битола. Освен тоа, во селото постоел и Мехмед-зоговски ан којшто се наоѓал на местото наречено Кај Девите и бил во сопственост на Кавкалевци. Меѓутоа, во 1912 година ќајата се побунил, па едната половина од имотот им припаднал на Амед-Зоговци, а другата половина успеал да ја задрже. Во 1912 година, во селото имало 13 македонски куќи. Сите жители биле сопственици на чифлици и потекнувале од доселенички семејства. По отоманската власт, земјата била одземена од чифликсајбиите и им била поделена на доселениците. Главната поделба била извршена во 1924 година, а во периодот 1924-1927 година селото забележало забрзан раст. На земјата поделена со земјоделската реформа се населиле многу родови со потекло од Порече.
Стопанство
Селото има полјоделска функција. ВО селскиот атар преовладува обработливото земјиште на површина од 1.008 ха, додека на пасишта отпаѓаат 266 ха.
Население
Во пописните дефтери од 1467/68 година, во Ропотово имало 18 семејства, 2 неженети и 3 вдовици; во 1481/82 година имало 17 семејства и 2 вдовици; во 1544/45 година имало 17 семејства, 2 неженети и 4 вдовици; а во 1568/69 година имало 10 семејства, 12 неженети и 1 вдовица.
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Ропотово било село со 27 домаќинства и 109 жители Македонци и 10 Роми.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Ропотово имало 196 жители Македонци и 10 Роми. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во селото имало 128 жители Македонци.
Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 546 жители, од кои 545 Македонци и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 516 жители, од кои 487 Македонци, 2 Албанци, 1 Србин, 1 останат и 25 лица без податоци.
Родови
Ропотово е македонско село.
Родови во селото се: Тренковци (12 куќи), Пацовци (4 куќи), Кафкаловци (3 куќи) и Нешковци (2 куќи) однекаде се доселени; Трипуновци (4 куќи) и Алексовци (3 куќи) доселени се од селото Слепче; Журевци (3 куќи) доселени се од Охридско; Наумовци (1 куќа) доселени се од Нерези, Велешко; Гостирашци (3 куќи) доселени се од Гостиражни; Ристевци (4 куќи) потекнуваат од домазет доселен од Порече; Трајковци (3 куќи), Дамјановци (2 куќи), Рујановци (2 куќи), Саздановци (2 куќи), Шарковци (2 куќи), Дурдевци (2 куќи), Поповци (1 куќа), Димитриевци (1 куќа) и Крстевци (1 куќа) доселени се од селото Крапа, Порече; Врсаковци (2 куќи), Ѓурчиновци (1 куќа) и Марковци (1 куќа) доселени се од селото Тополница, Порече; Митревци (3 куќи) доселени се од Манастирец, Порече; Мицковци (5 куќи) и Ивановци (3 куќи) доселени се од Калуѓерец, Порече; Трајковци (4 куќи), Стојковци (3 куќи), Спирковци (2 куќи), Радевци (2 куќи), Наумовци (2 куќи), Цветановци (2 куќи), Бимбиловци (1 куќа) и Коруновци (1 куќа) доселени се од селото Слатина, Порече; Синадиновци (1 куќа), Сиљановци (1 куќа), Стојчевци (1 куќа) и Јаневци (1 куќа) доселени се од селото Лупште, Порече; Бежовци (2 куќи), Михајловци (2 куќи), Симјановци (1 куќа), Димовци (1 куќа), Стојчевци (1 куќа), Велковци (1 куќа) и Кочовци (1 куќа) доселени се од селото Могилец, Порече; Тримчевци (1 куќа) и Илијевци (1 куќа) доселени се од Белица, Порече; Дамчевци (1 куќа) и Несторовци (1 куќа) доселени се од Крушје, Порече; Огњановци (2 куќи) доселени се од Грешница, Порече; Мојсовци (1 куќа) доселени се од Рамне, Порече; Маџовци (2 куќи) и Љубе (1 куќа) доселени се од селото Ковач, Порече; Дојчиновци (3 куќи) доселени се од Могилец, Порече; Велковци (1 куќа) доселени се од Македонски Брод; Барбаровци (1 куќа) доселени се од раселеното село Барбарос, Порече; Пејчиновци (1 куќа) доселени се од Лазарополе, Мијачија; Тофиловци (1 куќа) доселени се од Гари, Мијачија; Кузмановци (1 куќа) доселени се од Селце, Мијачија. Сите родови кои се доселени од Порече (со исклучок на Ристевци) и од Мијачијата доселени се после заминување на Турците, т.е од 1912-13 натака. Другите родови живеат во селото уште од турско време.
Општествени установи
Во селото работи основното училиште „Ѓорче Петров“, каде што се изведува настава до деветто одделение. Освен тоа, во него има и амбуланта, пошта, дом на културата, подрачна општинска управа и услужни објекти.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Долнени од 1955 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Дебреште.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на истоимената општина.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1488 од изборната единица 5 според Државната изборна комисија, сместено во зградата на старото училиште. Во ова избирачко место е опфатено селото Жабјани.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 426 гласачи.
Спорт
Во селото е сместен ФК Илинден.
Иселеништво
Од Ропотово било и иселување на населението. Се знае за следните иселеници: Мартиновци (2 к.) се иселени во Бело Поле. Николовци, Беличанци и Мартиновци се иселени во Прилеп. На родот Беличанци уште подалечно потекло е од селото Белица, Порече. Едно семејство од Алексовци се иселило во Жабјани. Три семејства од Кафкаловци се иселиле во Прилеп. Едно семејство од Тренковци се иселило во Дебреште.
Куљередо
Куљередо— општина во Шпанија, во покраината А Коруња во автономната заедница Галиција, Шпанија.
Цибрица
Цибрица (Ciabrus, Кјабрус) ― река во западната Дунавска Рамнина во северна Бугарија и десна притока на Дунав. Реката потекнува од областа Широка Планина на предницата на Стара Планина во близина на српската граница и тече во североисточен правец дијагонално низ Областа Монтана. Источно од селото Долен Цибар во општината Валчедрам, се влева во Дунав.
Космос-1750
Космос-1750 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Цибрица
Цибрица има должина од 91,2 километри и слив од 922 квадратни километри. Кај Игнатово во близина на устието на Цибрица, нејзиниот просечен истек е 2 кубни метри во секунда. Водите на реката се користат за наводнување. Ниската рамнина помеѓу Цибрица на запад и Огоста на исток е познато како Златија и е плоден земјоделски регион.
Космос-1750
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 6 јуни 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1750 бил комуникациски сателит.
Цибрица
Во античкото римско време, реката била позната како Кјабрус (Ciabrus), а регионот бил населен од тракиското племе Трибали.
Космос-1750
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1470 км, а најмалото на 1409.
Бабај Бокс
Бабај Бокс — село во Општина Ѓаковица, Косово. Селото се наоѓа на албанско-косовската граница.
Нојштат (Фогтланд)
Нојштат (Neustadt) — општина во округот Фогтланд, во Саксонија, Германија.
Екштет
Екштет (Eckstedt) — општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Марија Лангхамер
Марија Кристина („Ia“) Лангхамер (родена на 13 август 1962 година во Стокхолм) е шведска пејачка и глумица.
Лангхамер студирала на Шведската национална академија за мимика и глума до 1989 година. Во 1998 година таа добила награда Гулдбаге за улогата Берит во филмот „Сета слава“.
Персона (филм од 1966)
„Персона“ (шведски: Persona) е американски филм од 1966 година, во режија на Ингмар Бергман кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Биби Андерсон, Лив Улман и Гунар Бјернстранд. Филмот се смета за нејексперименталното дело на Бергман, за ремек-дело на филмскиот модернизам и за еден од најдобрите филмови на сите времиња.
Содржина
Елисабет Фоглер (ја игра Улман) е позната театарска глумица, која во текот на една претстава наеднаш престанува да зборува, а продолжува да се однесува така и подоцна. Поради тоа, таа е примена на лекување во психијатриска болница, каде за неа треба да се грижи сестрата Алма (ја игра Андерсон). На почетокот, Алма е љубезна кон Елисабет, но откако двете се преселуваат во една викенд-куќа крај морето, работите се менуваат: Алма цело време зборува, а Елисабет упорно молчи; еднаш, Алма ѝ раскажува на Елисабет за една своја сексуална авантура; потоа, Алма ја носи поштата во градот и го отвора писмото во кое Елисабет ѝ кажува на докторката како се забавува слушајќи ги случките на Алма; тогаш, Алма збеснува и сфаќа дека е изиграна, поради што се враќа назад и започнува остра кавга меѓу неа и Елисабет, а потоа и тепачка; Елисабет бега од куќата и Алма трча по неа и ја моли за прошка, но потоа повторно збеснува и тие повторно се караат и тепаат; во една прилика, во куќата доаѓа сопругот на Елисабет и тој ја нарекува Алма со името Елисабет, а таа му возвраќа; во друга прилика, Алма раскажува како Елисабет го родила детето кое не го сакала; на тој начин, во психолошката тензија меѓу двете жени постепено доаѓа до замена на нивните личности...
Лорандит
Лорандит — талиумово-арсенска сулфосол со хемиска формула TlAsS2. Минералот за првпат е откриен во рудникот Алшар кај Кавадарци во 1894 г. и е наречен по физичарот Лоранд Етвеш од универзитетот во Будимпешта.
За Лорандитот се вели дека има натприородни-неземјени својства. Во Македонија го испитувале и научници од НАСА. Во 1978 година на тајна седница на Владата на СФРЈ е разгледувана можноста за давање на рудникот Алшар на користење на една голема светска сила која лорандитот би го користела за вселенски истражувања. Што е решено на таа седница, не е познато. Многумина научници велат дека со проучување на Лорандитот може да се дојде до толку посакуваната бесплатна енергија која би го сменила распоредот на силите во светов. Некои од истражувачите на оваа чудесна руда тврдат дека токму поради можноста за бесплатна енергија целата оваа работа останува не докрај разјаснета.
Најсигурен, и барем за сега единствен начин да се детектираат сончевите неутрина, а со тоа и да се дознае до која фаза се стигнати процесите во внатрешноста на Сонцето е со помош на ретката руда на талиумот – лорандит, која се наоѓа во рудникот „Алшар“ кај Кавадарци.
За лорандитот има и мистични приказни кои се преплетуваат со историјата на Македонија и доаѓаат сè до Античка Македонија и славниот Александар Македонски
Во битките кои тој ги водел секогаш точно напладне и со движење на војската од запад кон исток се јавувал силен одблесок од штитовите кој ја заслепувал противничката војска. Затоа и не зачудува успехот на фалангата на Александар. Не е случајно ниту тоа што на штитовите на фалангата се наоѓало изгравирано познатото сонце од Кутлеш. Од таму можно е да потекнува и култот на Македонците кон Сонцето.
Док (филм)
Док (француски: La jetée, англиски: The Jetty и The Pier) е дваесет и осум минутен црно-бел научнофанстастичен филм до 1962 година. Режиран е од французинот Крис Маркер. Филмот речиси целосно е составен од неподвижно фотографии. Тој ја раскажува приказната за експеримент со патување во времето во свет кој преживеал јадрена војна.
Сокол ластовичар
Сокол ластовичар (Falco subbuteo) е мал слаб сокол. Тој им припаѓа на тесно поврзана група слични соколи кои често се сметаат за подрод Hypotriorchis.
Опис
Возрасните единки се сивкасти на врвот со темна круна и две кратки црни ленти. Грлата им се бели, бутовите им се ненабраздени и останатиот дел од телото им е белкаст со црни ленти. Половите се слични. Младенчињата се вообичаено многу покафеафкасти, со намалени горни делови и набраздени кожести бутови и се покриени зад опашката.
Док (филм)
Заплет
Во филмот, преживеаните париски жители од Третата светска војна живеат во подземните галерии на Palais de Chaillot.
Тие прават истражувања за патување во времето, со надеж дека ќе испратата некого назад пред уништувачката војна, за да донесе храна, лекови или енергија за сегашноста. Патникот е машки затвореник. Неговото нејасно но опсесивно сеќавање од детството за жена во насилен инцидент на платформата на аеродромот Орли се користи како клуч за неговото патување назад во времето.
Сокол ластовичар
Таксономија и систематизација
Овој вид беше првично откриен од Карл Линеј во неговото дело „Систем на природата“ во 1758 г. како Falco subbuteo.
Док (филм)
Заплет
Постојано го враќаат назад во времето и тој постојано разговара со жената на терминалот. По неговото патување назад, експериментот продолжува со патување во иднината. Во кратката средба со напредните луѓе од иднината, тие му даваат моќна алатка доволна да му се даде живот на неговото уништено општество.
Сокол ластовичар
Таксономија и систематизација
Моментално се познати два подвида:
Дистрибуција и статус
Овој вид го има низ Африка, Европа и Азија. Тој е птица-преселница на долга дистанца, презимувајќи во Африка и Азија.
Док (филм)
Заплет
Кога ќе се врати, другите затвореници го туркаат во смрт. Пред да биде погубен, со него контактираат луѓето од иднината, кои му нудат да го земат во нивното време за да го спасат. Но, тој од нив бара да го вратат во неговото детство. Го враќаат и тој сфаќа дека насилниот инцидент на кој се сеќава како дете е всушност неговата смрт како возрасен човек.
Сокол ластовичар
Поведение и екологија
Соколот ластовичар е птица која живее на отворени земјишта како обработливо земјиште, мочуриште, тајги и савани. Тие се широко распространети во ниските предели со расфрлани мали шуми. Тоа е елегантна птица ловец, која се појавува како срп во лет со нејзините долги истакнати крилја и коцкеста опашка. Таа лета моќно и брзо. Јаде големи инсекти, како што се вилините коњчиња, кои ги пренесува од канџите за да јаде со клунот додека лета поспоро во кругови. Таа исто така лови мали лилјаци и мали птици како што се ластовицата, врапчето и др. Нејзината брзина и акробатски способности ѝ овозможуваат да зема ластовици па дури и врапци на крилјата, и селски или градски ластовички. Испушта карактеристичен звук, како аларм. Таа е позната како вознемирувач на ластовиците додека тие кокошарат и ги растураат кокошарниците. Додека се селат, тие можат да се движат во мали групи.
Неговите гнезда се стари гнезда од врани и други птици. Одбирањето на дрвото е најчесто работ на дрвото или екстремните рабови од каде птицата ќе може да ги надгледува натрапниците од дистанца. Таа положува 2-4 јајца. Инкубацијата може да трае до 28 дена и двата родители ја делат оваа должност, иако женката го врши поголемиот дел од задачата.
Таа е многу храбра птица и била користена во соколарството, тренирана да лови птици како патки, славејчиња, пупунци,гаврани и др.
Астрит Бехадини
Астрит Бехадини (албански: Astrit Behadini; Порој,,  е поранешен член на ОНА.
Куртис
Куртис— општина во Шпанија, во покраината А Коруња во автономската заедница Галиција, Шпанија.
Витошка Бистрица
Витошка Бистрица или само Бистрица - река во западна Бугарија, притока на реката Искар.
Тече од источните падини на врвот Гољам (Голем) Резен на планината Витоша, преминувајќи го Природниот резерват Бистришко Браниште, каде што создава мал, но прекрасен водопад, познат како Самоковиштето, потоа преминувајќи ги селата Бистрица и Панчарево за да се влее во Панчаревското Езеро, во близина на Софија. Дополнителниот шарм на областа нуди неколку вештачки водопади во долниот тек на реката.
Ведел
Ведел (Wedel) — град во округот Пинеберг, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на десниот брег на реката Елба, околу 20 км јужно од Елмсхорн и 17 км западно од Хамбург.
Основање и среден век
Ведел бил првпат споменат во документ од 1212 година, во кои се споменувале „браќата од Ведел“ како сведоци. Меѓутоа, споменувањето не е точно одредено и останува нејасно дали место со ова име веќе постоело некаде. Артефакти од првите историски периоди посочуваат на постоење населба на местото на градот.
Трговија на говеда
Пазарот на говеда во Ведел се развил во еден од најважните сточни пазари во Северна Германија. Продавачите на стока носеле големи коли од цел Јитланд за да ја продадат нивната стока (особено волови) тука и нивниот трговски пат станал познат како Воловски пат.
Скулптурата на Роланд во Ведел е добро познат локален соменик, кој се наоѓа на главниот плоштад. Роланд станал омилен во многу делови на Германија како симбол на растечката независност на градовите од благородништвото. Во Ведел, Роланд ја претставува правдата на пазарот и традиционално продажбите или споровите се решавале во негова близина. Првиот споменик на Роланд бил поставен околу 1450 година и веројатно била едноставна дрвена скулптура. Денешниот споменик веројатно потекнува од 1558 година.
Главната трговска област на сточниот пазар се наоѓала пред преминот на реката Елба. Стоката била продавана на купувачи кои пристигнувале од запад, како и на препродавачи од Фландрија. До 30.000 глави на стока биле продавани во текот на пролетниот пазар, кој траел неколку недели. Ведел страшно го погодила Триесетгодишната војна (1618–1648) и со тоа опаднала сточната трговија. Областа била уништена од војната и животот станал тежок за жителите на областа поради постојаните напади од страна. Детални описи за воениот период се наоѓаат во книгите на поетот и теолог Јохан фон Рист.
Доброобразуваниот теолог станал свештеник на локалната црква во 1635 година. Во Ведел нашол место за да се врати на учењето и да ги продолжи неговите контакти со важни поети и ученици од тоа време. Напишал бројни световни и духовни дела.
Данско владеење и Германија
Последниот гроф Ернст од Шауенбург, умрел во 1622 година оставајќи ја власта на областа на данскиот крал Кристијан IV. Во текот на и  век, се случиле повеќе епидемии, пожари и војни. Чумата ја погодила областа неколкупати и Ведел бил разорен повеќепати.
Местото се препорадило со изборот на градоначалник, основање на училишта, индустријализацијата и обновата на трговијата. Оптичкото претпријатие Јохан Дидрих Мелер била создадена во 1864 година. Трговијата со пиво и дестилирано вино исто така се развила. Во 1875 година, советот побарал статус на град, во моментот кога имал 1.669 жители.
Индустријализацијата продолжила во областа со изградба на фабрика за оружје во 1877 година, која експлодирала и изгорела една година подоцна. Изградбата на железницата во 1883 година придонела за развојот на фабриката за шеќер и германската компанија за вакуум. Населението продолжило да се зголемило и се појавила населба на доселеници, главно од Полска. Младиот град се развивал и културно со основањето на јавната библиотека и музејот.
Во век
До 1909 година, Ведел и Шулау се споиле. Развојот продолжил со изградба на електрана, а во 1930 година била изградена болница. Како и остатокот на земјата, градот бил силно погоден од големата депресија. Пропаднале неколку големи претпријатија: фабриката за шеќер отпуштила 400 работници и вкупната невработеност се искачила на над 20% од населението.
Во 1930-тите се случила најважната структурна промена на градскиот пејзаж со изградбата на новото Градско собрание, станбените блокови во близина на наградот и новите населби Нордшлезвиг и Милих.
Втора светска војна
Во март 1943 година, Кралските воздушни сили извеле бомбашки напади на градот, со што околу 70% од целиот град бил уништен или оштетен.
Подкамп на концентрацискиот камп Нојенгаме се наоѓал во близина на градот. Помеѓу 13 септември 1944 и 27 септември 1944 година, пет стотина унгарски и чешки Еврејки биле донесени тука и принудени да ја исчистат земјата и работат земјоделство. Подоцна, биле пренесени во кампот Хамбург-Ајделштет. Неколку недели подоцна, на 17 октомври 1944 година, пет стотина мажи биле користени за ископување на антитенковски пречки. Оваа група вклучувала мажи од градот Путен, Холандија. На 20 ноември 1944 година, СС го затворила кампот и ги пренела мажите во Мерен-Ферзен. Во текот на на петте недели во кампот, умреле 27 мажи, вклучувајќи 10 од Путен.
По војната
Биле преземени големи проекти за решавање на проблемот, вклучувајќи изградба на касарни, за да им се помогне на бегалците и другите бездомни лица. Според планот секое лице добивало 4,9 м² животен простор.
Хамбуршкиот јахт-клуб бил основан во градот во 1960-61 година.
Во 1962 година и повторно во 1976 година, голема плима го погодила Ведел. Како заштита биле изградени брани во 1978 година, кои ги претвориле околните мочуришта во убави патеки за прошетки.
Инфраструктура
Денес, Ведел е град со околу 34.000 жители и има развиен културен живот.
Ведел има два музеи, родната куќа на Ернст Барлах и градскиот музеј.
Сообраќај
Железничката станица во Ведел го поврзува градот со мрежата на Хамбуршката С-Железница.
Збратимени градови
Ведел е збратимен со следниве градови:
Прекината соработка:
Од 1982 година, Ведел има соработка со Макете, округ во Танзанија.
Изабел Ипер
Изабел Ан Мадлен Ипер (родена на 16 март 1953 г.) — француска и театарска глумица која играла во повеќе од сто филмови и телевизиски продукции почнувајќи од нејзиното филмско деби во 1971 година. Таа ја освоила наградата БАФТА за најперспективна глумица за нејзината изведба во Плетачка на тантели (1977), како и наградата Сезар за најдобра глумица за изведбата во Церемонија (1995). Таа е глумица со најмногу номинации за наградата Сезар, со вкупно 16 номинации. Во 1994 година, Ипер била прогласена за витез со Францускиот орден за заслуги, а потоа во 2005 година била унапредена на офицер. Таа била прогласена за витез со орденот Легија на честа во 1999 година и унапредена во офицер во 2009 година.
Првата номинација за наградата Сезар, Ипер ја имала за изведбата во Алоис. Таа ја добила наградата најдобра глумица што ја доделува Канскиот филмски фестивал за изведбите во Виолет Нозиер (1978) и Пијанистка (2001) и наградата Волпи пехар за најдобра глумица на Венецијанскиот филмски фестивал за изведбите во Приказна за жените (1988) и Церемонија (1995). Нејзини други значајни филмови во Франција се Лулу (1980), Разделба (1994), 8 жени (2002), Габриела (2005) и Љубов (2012). Како една од најплодните глумици на меѓународна сцена, Ипер работела на филмови во Италија, Русија, Средна Европа и на Азискиот континент. Значајни филмови на англиски јазик во кои таа глумела се: Врата на рајот (1980), Го сакам Хакабис (2004), Исчезнувањето на Елеонор Ригби (2013) и Погласно од бомби (2015).
Во 2016 година, Ипер добила пофалби за работата во филмовите Таа и Во исчекување, освојувајќи ги наградите за најдобра глумица на националното друштво на филмски критичари и здруженијата на филмски критичари на Њујорк и Лос Анџелес двата филма. Таа исто била прогласена за глумица на годината од страна на здружението на филмски критичари на Лондон. За изведбата во Таа, Ипер добила Златен глобус за најдобра глумица во драма и номинација за Оскар за најдобра глумица.
Космос-1751
Космос-1751 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 6 јуни 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1751 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1505 км, а најмалото на 1468.
Марта Гелхорн
Марта Елис Гелхорн ( – ) — американска писателка, репортерка и новинарка која се смета за една од најголемите воени дописници на 20-от век. Таа вршела репортажа за речиси секој голем светски судир кој се случил за време на нејзината 60-годишна кариера. Гелхорн исто така била третата сопруга на Американскиот писател Ернест Хемингвеј, од 1940 до 1945 година. Таа починала во 1998 година најверојатно извршила самоубиство на возраст од 89, болна и скоро потполно слепа. Марта Гелхорн наградата за новинарство е именувана по неа.
Почетокот на животот
Гелхорн е родена на 8 ноември, 1908 во Сент Луис, Мисури, ќерка на Една Фишел Гелхорн, жена борец на човековите права на жени жртви на насилство, и Џорџ Гелхорн, по потекло Германец, гинеколог. Нејзиниот татко и дедо по мајка биле Евреи, и нејзината баба по мајка потекнува од протестантско семејство. Нејзиниот брат Валтер станал истакнат професор по правни науки на Колумбискиот Универзитет, и нејзиниот помал брат Алфред бил онколог и поранешен декан на Универзитетот во Пенсилванија, медицински универзитет. Во 1916 година националната Демократска конвенција во Сент Луис, „Златен Ред“ претставува илјадници жени кои носат жолти чадори и жолти ленти наредени на двете страни што водат до Колосеумот. Фигурите од држави наредени пред Музејот на уметноста, кои не им даваат право на глас на жените се обвиткани во црно. Во предниот ред имало две мали девојчиња, Марија Тауциг и Марта Гелхорн, кои претставувале идни гласачи.
Гелхорн дипломирала во 1926 година од Училиштето Џон Бароуз во Свети Луј, и се запишала во Брин Мавр Колеџ, неколку километри надвор од Филаделфија. Во 1927 година, таа го напуштила колеџот, без да дипломира, за да напредува во кариерата како новинар. Нејзината прва објавена статија се појавила во списанието Нова Република. Во 1930 година, решена да стане странски известувач, таа отишла во Франција на две години, каде работела во бирото Обединет Прес во Париз. Додека била во Европа, таа се активирала во пацифичкото движење, за кое пишувала во нејзината книга Кое лудо однесување (1934).
По враќањето во САД, Гелхорн била ангажирана од страна на Хари Хопкинс, кого го запознала преку нејзината пријателка Првата Дама Еленор Рузвелт, како теренски истражувач за Сојузниот Заменска Интервентна Администрација (ФЕРА), создадена од страна на Франклин Д. Рузвелт за помош во војна и Големата депресија. Гелхорн патувала низ САД за да известува за ФЕРА за влијанието на Големата Депресија на земјата. Таа прво отишла во Гастонија, Северна Каролина, каде што таа ги користела своите вештини за набљудување и комуникација за да известува за тоа како луѓето од тој град биле погодени од Големата Депресија. Подоцна, таа работела со фотограферката Доротеја Ланг, за да го документира секојдневниот живот на гладните и бездомниците. Нивните извештаи подоцна станале дел од официјалните документи на владата за Големата депресија. Тие биле во можност да истражуваат на теми кои не биле обично достапни за жените на 1930-тите, што ги прави Гелхорн и Ланг, главни пишувачи на американската историја. Нејзините наоди биле основа на колекцијата на раскази, Неволјите кои сум ги видел (1936).
Војната во Европа и бракот со Хемингвеј
Гелхорн првпат се запознала со Ернест Хемингвеј во текот на 1936 година за време на Божиќно семејно патување во Ки Вест, Флорида. Тие се согласиле да патуваат во Шпанија заедно за време на Шпанската Граѓанска Војна, каде Гелхорн била испратена да известува за списанието Колиер Неделно. Парот го празнувале Божиќ заедно во 1937 година во Барселона.
Подоцна, од Германија, таа известувала за подемот на Адолф Хитлер. Во пролетта 1938 (неколку месеци пред Минхенскиот договор), таа била во Чехословачка. По почетокот на Втората светска војна, таа ги опишала овие настани во романот Нападнато Поле (1940 година). Таа подоцна известувала за војната од Финска, Хонгконг, Бурма, Сингапур, и Англија. Поради недостатокот на официјални прес акредитации за да биде сведок на Нормандиските слетувања, таа се криела во бањата на авионска болница, и при слетувањето се претставила како што подоцна изјавила: „јас ја следев војната од секаде каде што можев да го постигнам тоа.“ Таа била единствената жена која што била во Нормандија, на Д-денот, на 6 јуни 1944. Таа исто така била меѓу првите новинари кои известувале од логорот „Дахау“ откако била разоткриена од страна на американски војници на 29 април 1945 година.
Таа и Хемингвеј живееле заедно четири години, пред венчавката во декември 1940 година. (Хемингвеј наводно живеел со својата втора сопруга, Полин Фејфер, до 1939). По честите отсуства на Гелхорн за време на нејзините известувачки задачи, Хемингвеј и напишал откако таа го напуштила неговиот дом Финка Вирџиа во близина на Хавана во 1943 година за да го покрива италијанскиот Фронт: "Дали сте воен дописник, или жена во мојот кревет?" Хемингвеј, сепак, подоцна ја испратил пред нејзиното тргнување на фронтот, непосредно пред нормандските случувања, иако Хемингвеј се обидувал да го спречи нејзиниот патување. Кога таа пристигнала од опасното прекуокеанско патување разрушениот Лондон во текот на војната, таа го известила дека и е доволно и ја прекинува врската. Таа од неговите врски со други жени, дека, како што е опишано од страна на Бернис Керт во списанието Хемингвејските жени: "Хемингвеј никогаш не може да се одржи долгорочна, целосно задоволителна врска со ниту една од неговите четири жени. Браковите за него можеби изгледаат романтични и исполнети со љубов, но порано или подоцна му стануваат досадни и напорни, критични и исполнети со насилство." По четири години брак, тие се развеле во 1945 година.
Филмот Хемингвеј и Гелхорн од 2012 година бил заснован врз основа на овие години. Документарниот филм "Нема Работа за една жена: Жените кои се бореле да известуваат за време на Втората светска војна" од 2011 година ја претставува Гелхорн и како таа придонела за известување за време на војната.
Подоцнежна кариера
По војната, Гелхорн работела за списанието Атлантик месечно, ја покривала Виетнамската војна и Арапско-израелскиот судир во 1960-70 години. Таа го поминала својот 70 роденден во 1979 година, но продолжила да работи во следната деценија, покривајќи ги граѓанските војни во Средна Америка. Како што се приближувала кон 80 години, Гелхорн почнала да запаѓа физички, но таа сепак успевала да ја покрива Американската инвазија на Панама во 1989 година, и конечно се повлекла од новинарството во почетокот на 1990. Операцијата на катарактата била неуспешна и ја оставила со трајно оштетен вид. Гелхорн изјавила дека таа била "премногу стара" за да покрива Балканските конфликти во 1990. Но таа успеала да отиде на своето последно патување во Бразил, во 1995 година и да испрати извештај за сиромаштијата во таа земја, кој бил објавен во книжевното списание Гранта. Овој последен подвиг бил отежнат поради оштетениот вид на Гелхорн, бидејќи таа не можела да си ги прочита своите ракописи.
Гелхорн објавила повеќе книги, вклучувајќи збирка на статии за време на војната, На Лицето на Војната (1959); Најниските Дрвја Имаат Врвови (1967), роман за МекКартизим; репортажи од нејзините патувања (вклучувајќи го и она патување со Хемингвеј), Патувања со себе и други (1978); и колекција од нејзините репортажи во состојба на мир, Поглед од Земјата (1988).
Како човек без постојан дом по природа, Гелхорн сметала дека во 40 годишниот период од нејзиниот живот, таа го создала домови на 19 различни локации.
Личен живот
Првата голема афера на Гелхорн била со францускиот економист Бертран де Жувенел. Аферата започнала во 1930 година, кога таа била 22 години и траела сè до 1934 година. Таа ќе била во брак со де Жувенел доколку неговата сопруга се согласила на развод.
Таа се сретнала со Ернест Хемингвеј во Ки Вест, Флорида во 1936 година. Тие стапиле во брак во 1940 година. На Гелхорн не ѝ се допаднало да биде трета сопруга на Хемингвеј и изјавила дека таа нема намера "да биде фуснота во нечиј живот." Како услов за давање на интервјуа, таа јасно истакнала името на Хемингвеј да не се споменува. Таа еднаш изјавила, "јас бев писателка над 40 години. Јас бев писател пред сè сретнам со него и јас бев писателка, откако го напуштив. Зошто јас треба да бидам само фуснота во неговиот живот?"
Додека била во брак со Хемингвеј, Гелхорн имала афера со Американскиот падобранец Мајор Генерал Џејмс М. Гевин, командант генерал на 82та Воздушна Поделба. Гевин бил најмладиот командант на Американската армија во втората Светска Војна.
По разводот со Хемингвеј во 1945 година, Гелхорн имала романтичен контакт со "Л" Лоренс Рокфелер, американски стопанственик (1945); новинарот Вилијам Валтон (1947) (не е британскиот композитор); и докторот Дејвид Гурвитч (1950). Во 1954 година, таа била во брак со поранешниот главен уредник на Тајм магазинот, T. С. Метјус. Таа и Метјус се развеле во 1963 година. Таа останала во Лондон на некое време пред да се пресели во Кенија и потоа во Девауден во Гвент, јужен Велс, каде што таа била многу импресионирана од љубезноста на Велшкиот народ, пред конечно да се врати во Лондон, поради нејзиното нарушено здравје.
Во 1949 година, посвоила машко дете, Сенди, од еден италијански дом за сираци. Иако Гелхорн не била мајка по природен пат, сепак била посветена мајка. Таа го оставила Сенди под закрила од роднини во Енглвуд, Њу Џерси за долг период, со трајните отсуства од страна на Гелхорн за време на нејзините патувања, и најверојатно тој бил сместен во интернат. Нивната врска била огорчена.
Во однос на сексот, во 1972 година Гелхорн напишала: Ако јас практикував секс надвор од моралните граници, тоа е една работа, но за да уживате во него ... се чинеше невозможно. Јас ги придрував мажите и беше проследено со акција, во социјалниот дел од животот; јас паѓав на тоа ... но не и на секс; што се чинеше да се биде нивна радост, и од сите добив задоволство да се биде посакуван, претпоставувам, и нежноста (ни приближно доволно) дека човекот дава тогаш кога тој е задоволен. Се колнам дека бев најлош партнер за во кревет во петте континенти. За нејзината врска со Хемингвеј, таа изјавила: "јас по сите изговори не успевав да го избегнам и имав секс со надеж дека тоа ќе заврши брзо."
Сепак, наследството од личниот живот на Гелхорн останал обвиткан во контроверзии. Поддржувачите на Гелхорн велат дека нејзиниот неовластен биограф, Карл Ролисон, е виновен за "лажните сексуални скандали." Неколку од нејзините истакнати блиски пријатели (меѓу нив глумица Бетси Дрејк, новинар Џон Пилџер, писателот Џејмс Фокс, и помалиот брат на Марта, Алфред) ги отфрлиле обвинувањата за неа како сексуално манипулативна и незрела. Нејзините поддржувачи го вклучуваат нејзиниот посвоен син, Сенди Mетјус, кој ја опишува Гелхорн како "многу совесна" во нејзината улога како маќеа; и Џек Хемингвеј еднаш изјавил дека Гелхорн, третата сопруга на неговиот татко, била неговата "омилена втора мајка."
Смрт и наследство
Наградата „Марта Гелхорн“ за новинарство е воведена во 1999 година во нејзина чест.
Во популарната култура
На 5 октомври 2007 година, поштенската служба на САД објавила дека ќе уважи пет новинари на 20 век со првокласни класни поштенски марки, да бидат издадени на 22 април, 2008: Марта Гелхорн; Јован Херсеј; Џорџ Полк; Рубен Салазар; и Ерик Севареид. генералот Џек Потер објавил серија на печати Асошиетед Прес Управување со Уредниците на состанокот во Вашингтон, Д.Ц.
Во 2011 година, Гелборн била предмет на едночасовната епизода на Светските медиумски права, серијата Посебни жени, која се емитувала на Би-би-си, и периодично во САД на ПБС.
Во 2012 година, Гелхорн била одглумена од страна на Никол Кидман во филм на Филип Кауфман, Хемингвеј и Гелхорн.
Бази
Бази — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Клос и во општината Баз.
Пел (Саксонија)
Пел (Pöhl) — општина во округот Фогтланд, во Саксонија, Германија.
Сами Шаќири
Во текот на воениот конфликт во Македонија бил командант на ОНА во 112 регионална бригада (Тетовско). Претходно работел како директор на Штабот за цивилна заштита во Матејче, за подоцна да се стави целосно во функција на ОНА како командант на селото.
На 24 јули 2001 година бил ставен на македонската црна список на граѓани.
NGC 950
NGC 950 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 950 се споменува и како MCG -2-7-21.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 950 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 950 има привидни димензии од 1,3' х 0,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 29 м 11,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 11° 1' 30". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.