cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Службен пасош
Службен пасош ("Passeport de service") согласно Законот за патните исправи на Македонија се издава на вработените во конзуларните или дипломатските претставништва на Македонија, кои вршат службените државни работи и функции во странството или во меѓународната организација. Службен пасош, по правило, се издава само на државни службеници кои вршат работа во интерес на своја држава во земја-приемник. Носител на овој вид пасош поседува целосната покриеност со службените имунитети и привилегии, како државни службеници исклучиво при патување во странство и само во врска со службена дејност за која е потребно лицето да има нужни имунитет и привилегии за самостојно и независно вршење нивната дејност, во однос на држава која прима ваквото службено лице. Носителите на службени пасоши, по правило, ги имаат сите имунитети и привилегии дефинирани со Виенската конвенција за конзуларни односи од 1963 година. Ова го вклучува имунитетот од граѓанска и управната јурисдикција во државата вокоја се испратени, како и сите даночни и финансиски или царински олеснувања со цел независно извршување на своите должности во интерес на државата испраќач. Носител на овој вид пасош не поседува обврска за пријавување и сите други граѓански обврски врзани за имиграција и живеалиште. Во споредба со Службен пасош и статус, дипломатски пасош подрзбира целосна кривично-правна и друга заштита за лицето акредитирано како дипломатскиот претставник во државата и таквото лице е покриено со целосен имунитет непрекидно и континуирано, во секој момент независно дали моментално врши работа или не. Носител на правото на користење на дипломатски или службен пасош е носител на јавна функција, повисок државен службеник-советник и работник на посебните задачи во државните органи, а согласно Законот за патните исправи на државјаните на Македонија и посебен правилник на Влада или МНР. Дипломатскиот и службениот пасош е важечки кога во него е втисната важечка дипломатска, односно службена виза. Службениот пасош го издава Министерството за надворешни работи, во согласност со прописите или согласно со правилник на Влада, и во согласност со меѓународното право со кое се регулираат статус и обем на службените имунитети и привилегии.
Службен пасош може да се издаде и на член на потесното семејство (на лице во сродство со службен статус), но само ако живее со него/неа во заедничко домаќинство и престојува во странство каде истиот е акредитиран. За член на потесното семејство во оваа смисла се смета брачен другар или дете/деца. Носители на службени пасоши предвидени со Правилникот во случај на службено патување или служба во странство се, според Македонскиот правилник: - Државни советници во државните органи на влада (освем во МНР), но само при службено патување во странствто; - Раководни работници со посебни овластувања во државните органи (само при службено патување во странство); - Раководител на сектор за меѓународна соработка со странство, помошник раководител на сектор за меѓународна соработка, раководител на одделение за меѓународна соработка во државните органи (само при службено патување во странство); - Државни службеници во Министерството за надворешни работи кои немаат дипломатски статус (ниво под втор секретар). - други лица за кои постои проценка дека им треба посебна заштита при вршење работи во странство. Во пракса, сите конзулрани лица освем Конзулот или Генералниот конзул поседуваат службен пасош. Општо правило е да во дипломатски претставништва (амбасади и мисији при меѓународните организации)сите лица пониски од нивото на аташе поседуваат службен пасош. Во државите кои немаат фукционери/дипломати од типот аташе, како Македонија (со исклучок на воен аташе), сите службени лица под ниво на втор секретар поседуваат службен статус, те. службен пасош. Во Македонксата практика, дипломатскиот пасош се дава и на функционери од нивото на конзул. Сите раководители на Дипломатско-конзуларни претставништва (ДКП) се покриени со дипломатскиот статус. Во ООН и системот на ОН лица со службен (официјален), а не дипломатски статус имаат лица P1, P2, P3, P4, односно лица под нивото на P5. Лица од P5 и над овој ниво (D1, D2, USG, UNSG (те. Генералниот секретар на ООН)) поседуваат дипломатскиот статус.
Концентрационен логор
Првите знаци на масовно присилно преселување на народи е забележано од Асирците. Тие го користеле овој метод за контролирање на своите територии. Стотици години подоцна се појавиле знаци за големи групи на народи, коишто биле собирани во големи затворенички логори. Историски нацистичките концентрациони логори биле најсурови од сите.
Концентрационите логори (германски: Konzentrationslager) биле создадени за политички соперници, непријатели, ментално болни, различни етнички и религиозни групи итн. најчесто за време на војна. Со Женевската конвенција од 1949 се гарантира заштита на цивили за време на војна.
Изразот концентрационен логор до појавата на нацизмот имал значење на (само) релоцирање и преселување на голема група луѓе на едно место. Но нацистичките логори се синоним за масовни убиства, гладување, прислина работа, геноцид и др. Овие логори се познати како логори на смртта. Денес изразот концентрационен логор има безмалку исто значење како и логор на смртта.
Сподњи Лог (Литија)
Сподњи Лог (словенечки: Spodnji Log) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Пешта (Старавина)
Пешта или Градиште — археолошко наоѓалиште и тврдина во близина на селото Старавина.
Опис
Наоѓалиштето претставува населба и некропола од римско и доцноантичко време.
Историја
Според некои докази, Пешта потекнува од периодот на владеењето на античкомакедонските владетели, поточно од IV век п.н.е. На местото постоел и град кој е поврзан со преданието дека тоа е родното место на кралот Филип II, имајќи го предвид историскиот податок дека тој слегол од планините и потоа ја изградил престолнината Пела, а најблискиот планински масив северозападно од Пела оној во мариовскиот крај. Во отоманскиот период, тврдината Пешта е местото каде што се засолниле жителите на мариовските села по враќањето на Калеш Анѓа и во неа останале под опсада десет години. По Мариовско-прилепската буна од 1564-1565 година, тврдината ја изгубила својата оригинална намена. Денес, тврдината е разрушена, што во голема мера се должи на бомбардирањето во текот на Првата светска војна.
Криминалистика
Криминалистика е онаа наука која проучува, пронаоѓа и усовршува научно и практично искуство за основање методи и средства, кои се најпогодни да се открие и разјасни кривичното дело, да се открие и приведе на кривичните санкцији на сторителот, обезбедуваат и ги фиксираат сите докази поради утврдување на вистината, како и да се спречи извршување на наредните планирани и непланирани кривични дела.
Изразот на тактиката доаѓа од грчкиот збор „-{taktike techne}-“ – вештина на постапување. Се работи за стручен израз од областите на работни вештини, а значи учење за водечка чета. Изразот „криминалистичка тактика“ првпат ја употребил Алберт Вајнгарт во својот дел на истото име, во 1904 година.
Поделба
Криминалистика исто така може да се подели и на:
Златно прашање на криминалистиката
Златните или основните прашања на криминологијата се прашањата на кои треба да се потврдат точните одговори, што е потврдено со собраните докази, што смета дека кривичниот прекршок е разјаснет и докажан. Овие прашања треба да бидат присутни во текот на целата кривична постапка, и во истражната истрага и на главниот претрес.
Постојат две златни прашања за криминал:
'Златните прашања за криминал се поставуваат кога:'
432 п.н.е.
432 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 432. година пред новата ера, 432. од првиот милениум п.н.е., 32. од 5 век п.н.е. и трета од 430-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5076 и 5077 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4318 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3328 и 3329 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 321.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 432 година се протега во 2204 и 2205, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2264 и 2265 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 111. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1085 и 1084 исламска година пред хиџра.
Ер Америка (филм)
Содржина
Млад пилот со морални дилеми се вработува во авио-компанија која шверцува опиум и оружје. Имено, ЦИА формирала авио-компанија, наречена “Ер Америка”, која која од Лаос испорачува оружје за американските војници во Виетнам, но му помага и на месното население во снабдувањето со храна. Истовремено, компанијата заработува така што шверцува опиум.
Трофобласт
Трофобластите (од грчки „трефеин“: да храни; и „бластос“: што предизвикува 'ртење) се клетки кои го формираат надворешниот слој на бластоцистите и се присутни четири дена по оплодувањето кај луѓето. Овие клетки обезбедуваат хранливи материи за ембрионот и поголемиот дел од нив се развиваат во плацентата. Се формираат во текот на првата фаза на бременоста и се првите клетки што се диференцираат од оплодената јајце-клетка во вонембрионски структури кои не придонесуваат директно за ембрионот. По гаструлацијата, трофобластите се соседни со ектодермот на ембрионот, и се нарекуваат трофоектодерм. По првото диференцирање, клетките во човековиот ембрион ја губат својата тотипотенција и веќе не се тотипотентни матични клетки бидејќи не можат да формираат трофобласт. Во тој период на развиток тие се познати како плурипотентни матични клетки.
Структура
Трофобластот се размножува и се диференцира во два клеточни слоја приближно шест дена по оплодувањето кај луѓето.
1544 во уметноста
1544 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Месечина и Валентино (филм)
Месечина и Валентино е американски филм, во режија на Дејвид Енспоу. Главните улоги ги толкуваат: Вупи Голдберг и Гвинет Палтроу.
Содржина
Ребека Лот (на возраст од триесеттина години) е наставничка по поезија чиј загинува откако го удира автомобил за време на џогирањето. Пријателите и роднините ѝ даваат поддршка, а особено нејзината најдобра пријателка, сосетката Силви, поранешната маќеа Алберта и помладата сестра Луси. Сепак, таа не може да се помири со тоа што останала вдовица. Нејзината насмевка ја враќа еден маж, изнајмен да ја бојдиса куќата.
NGC 6201
NGC 6201 — елиптична галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6201 се споменува и како CGCG 138-53.
Откривање
Објектот е откриен на 6 јуни 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 40 м 14,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +23° 45' 55"". Положбениот агол на објектот е во износ од 21°.
Други поделби
Проучување на NGC 6201 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58727. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 156; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2045. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1377.
Лавци (Ресенско)
Лавци — село во Општина Ресен, во областа Горна Преспа, во околината на градот Ресен.
Географија и местоположба
Лавци се наоѓа 6,5 км југозападно од Ресен во воздушна линија сметано од средиштата на населените места. Соседни села се: Прељубје (на југ; 1,2 км), Дрмени (на запад; 3,3 км), Царев Двор (на запад; 3,6 км), Горно Дупени (на североисток; 2,2 км), Евла (на север; 3,4 км).
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Лавци живееле 276 жители, од кои 150 Турци, 120 Македонци и 6 Албанци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Лавци е македонско-турско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1949 година, родови во селото се:
Македонски
Муслимански
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1665 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на продавница на акиф селимовски.
Мировница (Горно Гратче)
Мировница — археолошко наоѓалиште во кочанското село Горно Гратче. Претставува населба и некропола од доцноантичко време. На 500 м јужно од маалото Граматаци, на простор од 120 × 80 м се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. Во непосредната близина има некропола од која се гледаат десетина гроба градени од камени плочи со насоченост исток-запад.
NGC 3854
NGC 3854 — спирална галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3854 се споменува и како NGC 3865, MCG -1-30-28.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3854 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3854 има привидни димензии од 1,9' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 49°.
Други поделби
Проучување на NGC 3854 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36581. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 282; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5517. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1006.
Валтер Гропиус
Валтер Гропиус (18 мај 1883, Берлин - 5 јули 1969 Кембриџ, Масачусетс) — германски архитект, познат како основач на Баухаус. Заедно со Лудвиг Мис ван дер Рое и Ле Корбизје се смета за еден од зачетниците на модерната архитектура.
Семејство
Валтер Гропиус се родил во Берлин како трето дете на Валтер Адолф Гропиус и Манон Гропиус, кои не поседувале висок степен на образование. По таткова линија, тој бил потомок на архитектот Мартин Гропиус, додека неговата мајка била ќерка на прусискиот политичар Георг Шарнвебер. Во 1910 година, се запознал со Алма Малер, вдовица на познатиот композитор Густав Малер, со која започнал да има вонбрачни односи. Но, четири години по смртта на Малер, се оженил со неа во 1915. Од овој брак се родила нивната ќерка, Алма Манон (1916-1935), која по нејзината рана смрт била овековечена преку виолинскиот концерт од Албан Берг, познат и под насловот „Во спомен на еден ангел“, како и во книжевно дело од Франц Верфел. Бракот со Алма траел сè до 1920 година. Во 1923, Гропиус се оженил со новинарката Иза Франк (1897-1987). Со неа бил во брак до крајот на животот, а двојката ја посвоила ќерката Беате.
Рани години
Исто како татко му и како неговиот предок Мартин Гропиус, Валтер станал архитект. Тој не можел да црта и за време на својата кариера зависел од соработката со останати изведувачи. Така на пример, додека одел во училиште имал потреба од помошник во пишувањето на домашната задача.
Ги започнал студиите по архитектура на Минхенскиот технички универзитет во 1903 година. Во 1906 година, продолжил на Берлинскиот технички универзитет, но во 1908, се откажал без да добие диплома за завршено образование. Истата година, се вработил во бирото на Петер Беренс, каде што освен него работеле и славните архитекти: Лудвиг Мис ван ден Рое, Ле Корбизје и Дитрих Маркс. По двегодишна соработка со Беренс, Гропиус се одвоил и започнал да работи самостојно како индустриски инженер и архитект. Како добар обликувач на формата, правел нацрти на внатрешно уредување, тапети, сериски мебел, автомобилски школки, а изработил и нацрт на една дизелна локомотива. Неговото прво позначајно дело била фабриката Фагус во Анфелд на Лајна, на чијашто изградба работел заедно со Адолф Мејер. Иако двајцата архитекти ја изработиле само фасадата на градбата, со своите челични и стаклени елементи, таа е пример за примената на правилото дека „формата е последица на функцијата“ и важи за показно дело кон подоцнежната „модерна архитектура“, којашто во текот на 1920-тите била општо позната како „нови градби“ или „нова објективност“. Во јуни 2011, градбата била вклучена во списокот на светско културно наследство на УНЕСКО.
Антинеутрон
Magnetic moment
Магнетниот момент на антинеутронот е спротивен на магнетниот момент на неутронот. Тој е за антинеутронот но за неутронот (релативно на насоката на вртењето). Ова е µN јадрениот магнет.
Американскиот пријател (филм)
Американскиот пријател (германски: Der amerikanische Freund) - германски филм од 1977 година, во режија на Вим Вендерс. Главните улоги ги играат: Денис Хопер, Бруно Ганц, Лиза Кројцер и Жерар Блен. Филмот освоил шест награди и имал три други номинации.
Синопсис
Том Рипли (го игра Хопер) е Американец кој доаѓа во Хамбург каде продава фалсификувани слики. Тој се запознава со Јонатан Цимерман (го игра Ганц), урамувач на слики, кој е болен од леукемија. Соработникот на Том, Раул Мино (го игра Блен) му предлага на Јонатан да изврши убиство, нудејќи му многу пари. Лекарот на Јонатан му кажува дека неговата здравствена состојба е добра, но Раул му организира преглед во американската болница во Париз каде му кажуваат дека нема да живее уште долго време. За да го обезбеди своето семејство, Јонатан убива еден човек во Париз, но наскоро добива уште една понуда за убиство на друг човек кое треба да го изврши во воз за Минхен. Меѓутоа, жртвата го открива и започнува борба меѓу нив, а тогаш се појавува Том кој го убива човекот. Потоа, Том и Јонатан го убиваат и телохранителот на жртвата и двете тела ги фрлаат од возот. По враќањето во Хамбург, мафијата се обидува да ги убие Раул и Том, но Том и Јонатан успеваат да се спасат. Тогаш, на Јонатан му се придружува и сопругата (ја игра Кројцер). Тројцата одат на една плажа при што Том го уништува возилото во кое се наоѓаат телата на нивните прогонители. Јонатан и сопругата бегаат со нивниот автомобил, но тој ја губи контролата на возилото и излетува од патот.
Сава (Литија)
Сава (словенечки: Sava) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Бродвеј
Бродвеј е широк булевар во Менхетен, Њујорк. Тоа се протега од Бронкс до кругот на Вестчестер. По должината на улицата има голем број на плоштади и паркови, вклучувајќи го Тајмс сквер, кој е можеби најпознатата улица, како и многу театри.
Ливингстон (остров)
Ливингстон (руски: Смоленск, -62.6°N, -60.5°W) — антарктички остров кој се наоѓа во Јужниот Океан, како дел од Јужниот Шетландски Архипелаг, група антарктички острови северно од Антарктичкиот Полуостров. Островот бил првата земја откриена јужно од 60° јужна географска широчина во 1819 година, историски настан што го означил крајот на вековната потрага по митската Terra Australis Incognita и почетокот на истражувањето и искористувањето на вистинскиот Антарктик. Името Ливингстон, иако од непознато потекло, е добро воспоставено во меѓународна употреба од раните 1820-ти.
Бродвеј
Бродвеј е создаден по хармоничен ортогонален аранжман на Менхетен кон крајот на 19 век, иако патеката има многу подолга традиција. Пред колонизацијата, Бродвеј бил основен пат за Индијанците, како најбрз трансфер од еден крај на островот до друг.
Ливингстон (остров)
Географија
Островот Ливингстон се наоѓа на Западен Антарктик, 110 километри северозападно од Рокмореловиот ’Рт на копното на Антарктикот, 809 километри југо-југоисточно од Хорновиот ’Рт во Јужна Америка, 796 километри југоисточно од островите Диего Рамирез (најјужната земја на Јужна Америка), 1.063 километри јужно од Фолкландските Острови, 1.571 километри југозападно од островите Јужна Џорџија и 3.040 километри од Јужниот Пол.
Островот е дел од архипелагот на Јужните Шетландски Острови, синџир острови кој се протега во правец исток-североисток кон запад-југозапад во должина од 510 километри, и одвоен од блискиот Антарктички Полуостров со протокот Брансфилд и од Јужна Америка со Дрејковиот Премин. Јужните Шетландски Острови зафаќаат вкупна површина од (проценка од крајот на 20 век; сегашната бројка може да биде нешто помала од онаа поради промената на крајбрежјето), која ги опфаќа (од исток кон запад) единаесетте главни острови Кларенсов Остров, Слоновски Остров, Крал Џорџ, Нелсонов, Робертов, Гринич, Ливингстон, Дисепшен, Сноу, Лоу и Смитов Остров и голем број помали острови, островчиња и карпи.
Ливингстон е одделен од соседниот остров Гринич на исток со 3.3 километри широкиот теснец Мекфарлејн и од Снежниот остров на запад-југозапад до 5.9 километри широкиот Мортонов Теснец. Островот Дисепшен, сместен во теснецот Брансфилд, едвај 18 километри југозападно од Барнард Поинт, е активен вулкан кој последен пат еруптирал во 1967, 1969 и 1970 година чија поплавена калдера ја формира 9.8 до 6.8 километри заштитеното пристаниште на Порт Фостер, навлезено преку единствен премин широк 540 метри. Постојат неколку изгаснати вулкани на самиот остров Ливингстон кои биле активни во кватернерниот период, како што се Резен Нол, Глинер Хајтс, Единбург Хил и Инот Поинт. Островот се протега на 73 километри од почетната точка на запад до точката Рение на исток, нејзината ширина варира од 5 километри помеѓу Јужниот Залив и Заливот „Херој“ до 36 километри помеѓу Ботев Поинт на југ и Вилијамс Поинт на север. Ливингстон е вториот по големина остров во архипелагот по Остртовот на Крал Џорџ, со површина од   (проценка на почетокот на 21 век; сегашната бројка може да биде нешто помала поради промената на крајбрежјето).
Крајбрежјето е неправилно, со големи вдлабнатини како што се Саут Јужен Залив, Погрешен Залив, Залив на Месечината, Херојски Залив, Баркли, Њу Плимут, Осоговски Залив и Вокеров Залив, и полуострови како Херд (10 км долг), Рожен (9 км), Бургас (10.5 км), Варна (13 км), Јован Павле II (12.8 км) и Бајерс (15 км). Има многу островчиња и карпи кои лежат во околните води, особено во близина на северниот брег.
Ледените карпи, кои често се повлекуваат во последните децении откривајќи нови заливи, плажи, точки и помали острови, го формираат најголемиот дел од крајбрежјето. Освен полуостровот Бајерс без мраз и некои изолирани делови, површината на земјата е покриена со ледени куполи и висорамнини во централните и западните области и голем број долински ледници формирани од попланинскиот релјеф на источен Ливингстон. Одредени области на ледената капа, особено во близина на завршниците на ледникот или над поострите падини, се густо напукнати и речиси недостапни без специјализирана опрема. На друго место, површината е мазна, тврда и удобна за пешачење, скијање или возење со моторни санки. Сепак, опасноста од паѓање во некоја скриена пукнатина маскирана со снежен мост е секогаш присутна, вклучително и во често посетените и наводно добро познати локалитети. Долготрајните периоди на потопло време имаат тенденција да ги направат снежните мостови понестабилни и поопасни.
Типично за глациологијата на островот се видливите слоеви на пепел кои потекнуваат од вулканската активност на соседниот остров Дисепшен. Островот е домаќин и на неколку карпести ледници кои се состојат од остатоци од карпи замрзнати во мраз, како што се оние на ридот Нуша, Меккеј и Рениер Поинт. Заедно со обемниот полуостров Бајерс формирајќи го западниот крај на Ливингстон, делот од островот без мраз вклучува некои помали крајбрежни области во Ширфовиот ’Рт, Сидинс Поинт, Хана, Вилијамс, Полуостровот Херд и Полуостровот Рожен, како и падини во планинските масиви, и гребени и височини во источен Ливингстон кои се премногу вртоглави за да го задржат снегот. Во текот на летото во областите без мраз течат бројни потоци од топена вода, кои се протегаат од стотици метри до 4,5 км. Само полуостровот Бајерс има повеќе од 60 такви потоци и исто толку езера, особено езерото Миџ (587 на 112 метри, или 642 на 122 yd), Лимнополарното езеро и Базалтното Езеро. Неколку такви потоци, езера и езерца се наоѓаат во близина на бугарската и шпанската база на полуостровот Херд.
Главните планински формации на островот ги сочинуваат планините Тангра (32 км долги и 8,5 км широки, со планината Фризија која се издига на 1.700 метри ), Боулс Риџ (6,5 км должина со 822 метри надморска висина долга), Видински Височини (8 км, 604 м), Бурдик Риџ (773 метри височина), Мелнички гребен (696 метри) и Плиска (667 метри) во источниот дел на островот и Орјаховската височина (6 километри, 340 метри висина) и Доспеј Хајтс (6 километри, 265 метри). Локалниот леден релјеф е склон кон промени; во декември 2016 година, надморските височини на планината Фрисланд и врвот Свети Борис се 1.693 метри со 1.699 метри соодветно. Според американскиот модел на референтна височина на Антарктикот со висока точност (REMA), планината Фрисланд е 8 метри повисока од Врвот Свети Борис.
Првото искачување на врвот на островот, планината Фрисланд го направиле Каталонците Франсеск Сабат и Хорхе Енрике од базата Хуан Карлос I на 30 декември 1991 година Од другите значајни врвови на планините Тангра, Лјасковец (1.473 метри) за прв пат би освоен од Бугарите Љубомир Иванов и Дојчин Василев од Камп Академија на 14 декември 2004 година, Врвот Голема игла (Врв Фалса Агуја, 1.679,5 метри) – од Бугарите Дојчин Бојанов, Николај Петков и Александар Шопов од Камп Академија на 8 јануари 2015 година,  Св. Борис – од Бојанов и Петков од Камп Академија на 22 декември 2016 година, и Симеон (1.580 метри) – од Бојанов, Петков и Неделчо Хазарбасанов од Несебар Гап на 15 јануари 2017 година
Клима
По периодот на затоплување во втората половина на 20 век, регионот на Антарктичкиот полуостров доживеал период на ладење на почетокот на 21 век. За островот Ливингстон ова заладување достигнало 0.8 C-change во текот на 12-годишниот период 2004–2016 година и 1 C-change за летните просечни температури во истиот период. Тоа резултирало со подолго времетраење на снежната покривка во крајбрежните области без мраз, што може да се прикаже со споредување на конфигурациите на јануарските снежни линии прикажани на мапите на бугарската база од 1996 и 2016 година.
Флора и фауна
Чарлс Дарвин, 23 години кога го започнал своето биолошко истражување во соседна Патагонија, Tierra del Fuego и Фокландите во 1832 година, забележал (со одредена неточност во неговите растојанија): }} Крајбрежните области на островот Ливингстон се дом на избор на вегетација и животински свет типичен за регионот на северниот дел на Антарктичкиот Полуостров, вклучувајќи ги крзнената фока, морскиот слон и леопардовата фока и пингвини. Неколку други морски птици, вклучително и скуата, јужната џиновска габица и антарктичките бомбици, се гнездат на островот во текот на летните месеци.
Шпанското биолошко истражување идентификувало 110 видови лишаи и 50 мовови на територија од само  во шпанската база на полуостровот Херд, највисока разновидност на видови забележана од која било поединечна локација на Антарктикот.
Историја
Дури во текот на 19 век било откриено копно на она што сега е „политичка“ територија на Антарктикот, а таа земја е островот Ливингстон. Англискиот трговец Вилијам Смит додека пловел до Валпараисо на почетокот на 1819 година, залутал од својот пат јужно од Хорновиот ’Рт и на 19 февруари го здогледал Вилијамс Поинт, североисточниот крај на Ливингстон. Тоа била првата земја некогаш откриена јужно од 60° јужна географска ширина, во она што денес е област на Антарктичкиот договор.
Рускиот истражувач фон Белингсхаузен го коментирал откритието на Смит:
Неколку месеци подоцна Смит повторно ги посетил Јужните Шетландски Острови, слетал на островот на Кралот Џорџ на 16 октомври 1819 година и побарал негово поседување за Британија. Во меѓувреме, шпански човек-војник бил оштетен од тешките временски услови во Дрејковиот Премин и потонал во близина на северниот брег на Ливингстон на 4 септември 1819 година. Бродот Сан Телмо командуван од капетанот Хоакин Толедо, бил предводник на шпанската поморска ескадрила на пат кон Каљао за да се бори против движењето за независност во шпанска Америка. Офицерите, војниците и морнарите на бродот, вклучително и водачот на ескадрилата, роден во Перу, бригадниот Росендо Порлиер, се првите регистрирани луѓе кои умреле на Антарктикот. Иако никој не преживеал, некои од нејзините шпицови и нејзиниот прицврстувач биле пронајдени подоцна.
Во текот на декември 1819 година, Вилијам Смит се вратил со својот брод на Јужните Шетландски Острови со капетанот Вилијам Ширеф, британски командант офицер во Тихиот Океан стациониран во Чиле, и придружуван од поручникот Едвард Брансфилд, кој имал задача да ги испита и мапира новите земји. На 30 јануари 1820 година ги здогледале планините на Антарктичкиот Полуостров, несвесни дека три дена претходно континентот веќе бил откриен од руската антарктичка експедиција на Фабијан Готлиб Тадеус фон Белингсхаузен и Михаил Лазарев. Една година подоцна, Русите го обиколиле Антарктикот и пристигнале во регионот на Јужните Шетландски Острови. На 6 февруари 1821 година, тие се приближиле до островот Ливингстон и набљудувале осум британски и американски бродови на полуостровот Бајерс. Додека пловел, Белингсхаузен се сретнал со американскиот истражувач Натаниел Палмер, уште еден пионер во истражувањето на Антарктикот за кој се тврди дека самиот го видел копното во текот на претходниот ноември. Палмер ги информирал Русите дека ловот на фоки во областа се одвива со полна пареа, а само Смит земал 60.000 кожи од фоки. Индустријата за заптивање на Антарктикот јужно од 60°С била иницирана во летната сезона 1819/20 година со раното патување на Џозеф Херинг (соработник на бродот за време на првата посета на Смит), кој зачекорил на брегот на овиот Остров на Божиќ во 1819 година, проследено со Џејмс Шефилд (со вториот колега, 20-годишниот Натаниел Палмер), Џејмс Ведел, а можеби и Карлос Тимблон од Буенос Аирес.
Американскиот историчар Едуард Стакпол напишал:
Како што фоките започнале да се убиваат на брегот, така ловците поминувале долги временски периоди таму, барајќи засолниште од елементите во наменски изградени камени колиби, шатори или природни пештери. Островот Ливингстон некое време станал најнаселеното место на Антарктикот, а неговите жители надминувале 200 на број од 1820 до 1823 година. Главните „населби“ на островот се наоѓале на полуостровот Бајерс, како и на Ширфовиот ’Рт. Аргентинските археолошки истражувања идентификувале 26 засолништа изградени од луѓе само на полуостровот Бајерс. Имало неколку жени меѓу првите жители на островот, како што било потврдено од откривањето на гробот на 21-годишна жена од мешано европско и домородно американско потекло во 1985 година на плажата Јамана на Ширфтовиот ’Рт, датиран од почетокот на 19 век. Остатоци од колиби и артефакти од заптивки сè уште се наоѓаат на Ливингстон, кој ја поседува втората најголема концентрација на историски локалитети на Антарктикот (по Јужна Џорџија). Сеќавањето на таа епоха опстојува, освен во археолошките наоди, исто така и во десетина зачувани бродски дневници и исто толку мемоари, како што е искрената приказна објавена во 1844 година од еден Томас Смит, кој отпловил до Ливингстон со бродот Хети на чело со капетанот Ралф Бонд за време на сезоната 1820/21.
Ловењето било заменето со друг налет на неодржлива комерцијална експлоатација во текот на 20 век - лов на китови на Антарктикот. Овој пат Островот Ливингстон не бил директно вклучен, иако најјужната станица за китови Хектор била управувана од Норвешка на блискиот остров Дисепшен од 1912 до 1931 година Китоловот исто така ги исцрпил своите ресурси и отстапил на крајот на 1970-тите на модерната риболовна индустрија на Антарктикот, пионер на рибарските флоти на Советскиот Сојуз, Полска, Источна Германија и Бугарија. Значајна пресвртница во историјата на островот Ливингстон бил Договорот за Антарктикот потпишан во 1959 година и стапен во сила во 1961 година, кој делотворно го ставил регионот јужно од 60° јужна географска ширина под заедничко управување на консултативните (гласачки) страни во договорот, обезбедувајќи особено за слободата на научното истражување. Договорот го оставил персоналот на базите на Антарктикот под јурисдикција на нивните матични земји и во суштина ги замрзнал постојните барања за суверенитет. (Конкретно, Ливингстон бил побаран од Британија во 1820 година за анексија објавена во 1908 година, од Чиле во 1940 година и од Аргентина во 1942 година - барања кои не се признати, меѓу другото, од САД и Русија, кои формално ги задржале своите права да бараат територии на Антарктикот ) Оттогаш, Еволуциониот систем на договори на Антарктикот обезбедува сè посеопфатна правна рамка за сите активности поврзани со Антарктикот, вклучително и заштита на животната средина и експлоатација на морските живи ресурси, и се покажал како пример за уникатно успешна меѓународна соработка.
Топонимија
Имињата на многу географски одлики на островот се однесуваат на неговата рана историја. Меѓу комеморираните се капетаните на бродови како што се Американците Џејмс Шефилд, Кристофер Бурдик, Чарлс Барнард, Честер, Роберт Џонсон, Доналд Мекеј, Роберт Инот, Дејвид Лесли, Бенџамин Брун, Роберт Мејси, принцот Мурс, Вилијам Непиер и Даниел Кларк (прв колега), Британците Вилијам Ширф, М'Кин, Џон Вокер, Ралф Бонд, Кристофер Мек Грегор, Т. Бин и Вилијам Боулс, Австралиецот Ричард Сидинс, луѓе како њујоршкиот бродосопственик Џејмс Бајерс, американските трговци со китови Вилијам и Френсис Роч, Британскиот адмиралтски хидрограф Томас Херд и Џон Миерс, издавач на првата табела на Јужните Шетландски Острови заснована на работата на Вилијам Смит, или бродовите како Хурон, Вилијамс, Херсилија, Семјуел, Гленер, Хантрес, Чарити, Хана, Хенри, Џон, Херој, Кора, Хети, Есекс и Меркјури.
Некои од имињата на местата дадени од бродовите од деветнаесеттиот век се описни, како што се Ѓаволска Точка, Пеколна Порта, опасни места каде што биле изгубени бродови и луѓе; Лажниот Залив, понекогаш помешан при густо време со соседниот Јужен Залив; Иглен врв; Црна точка; или Грабежните плажи. Сепак, имињата како Ливингстон, планината Фрисланд, Ереби Поинт и Рениер Поинт, кои исто така се воспоставиле во првите неколку сезони по откривањето на островот, остануваат од непознато потекло. Ливингстон било третото име на островот, воведено во 1821 година од страна на британскиот ловец Роберт Филдес, заменувајќи го популарното рано име Остров Фрисланд (различно напишано и како Фризеленд, Фризланд ) и името Смоленск дадено од Белингсхаузен во спомен на една од големите битки од Наполеонските војни. Топонимите Фрисланд и Смоленск сега се зачувани како планината Фризија и Смоленски Теснец соодветно. Името Ливингстон нема никаква врска со Шкотланѓанецот Дејвид Ливингстон, 8-годишно момче во 1821 година, кое допрва требало да стане работник во фабрика за памук, а подоцна и мисионер и познат истражувач на Африка.
Научни бази и кампови
Првиот современ објект за живеење на островот Ливингстон бил британскиот камп Станица П што работел за време на летната сезона 1957/58 во Јужен Залив, на источната страна на малиот гребен без мраз кој завршува во Хана Поинт. Научните станици на Хуан Карлос I (Шпанија) и Св. Климент Охридски (Бугарија; често скратен од небугарите во Охридска база) биле основани на почетокот на 1988 година во Јужен Залив, на северозападниот брег на полуостровот Херд. Базата Доктор Гилермо Ман (Чиле) и соседната теренска станица Ширеф (САД) работат на Ширфовиот ’Рт од 1991 и 1996 година, соодветно, додека базата Камара (Аргентина) на малиот близок остров Полумесечина е една од раните бази во регионот на Антарктичкиот Полуостров основана во 1953 година. Овие капацитети се користат и од посета на научници од различни нации; особено, бугарската база била домаќин на првите чекори во истражувањето на Антарктикот од страна на научници од земји како Португалија, Луксембург, Македонија, Монголија и Турција.
Повремените или повеќе постојани теренски кампови поддржуваат истражување во оддалечените области на островот. Камп Бајерс (Шпанија) работи редовно на бреговите на потокот Петрелес, Јужни Плажи во близина на точката Никопол на полуостровот Бајерс; таа локација е назначена и за употреба како Меѓународен теренски камп. Сезонскиот камп Ливингстон (Аргентина) исто така се наоѓа на полуостровот Бајерс, додека кампот Сали Рокс (Бугарија) ги поддржа геолошките истражувања на јужниот полуостров Херд. Локацијата Камп Академија лоцирана на 541 км во горниот глечер Хурон, областа Ворнер Гап служела како базен камп на топографското истражување Тангра 2004/05. Оддалечена е на11 км од Св. Климент Охридски и Хуан Карлос I, соодветно, и нуди удобен копнен пристап до планините Тангра на југ; Боулс Риџ, Видински Височини, ледникот Калиакра и областите на Сноуфилд на север; Ледникот Хјурон на исток; и ледникот Перуника и ледникот Ловец на запад. Местото е именувано по Бугарската академија на науките како благодарност за нејзиниот придонес во истражувањето на Антарктикот и е назначена како летна пошта Тангра 1091 на Бугарските пошти од 2004 година. Теренската работа направена надвор од кампот Академија за време на сезоната 2004/05 била забележана во 2012 година од Дискавери Канал, Природонаучниот музеј, Кралската колекција и Британското истражување на Антарктикот како временска рамка во истражувањето на Антарктикот.
Заштитени подрачја и места
Со цел да се заштити Антарктикот, системот на Договори за Антарктикот спроведува строг општ режим со кој се регулира човечкото присуство и активности на континентот и назначува одредени заштитени територии каде пристапот е дозволен само за научни цели и со посебна дозвола.
Постојат два такви природни резервати на островот Ливингстон основани во 1966 година: специјално заштитени подрачја на Антарктикот АСПА 149 - Ширефов ’Рт и островот Сан Телмо и АСПА 126 - полуостровот Бајерс. Тие го сочинуваат соодветно полуостровот Бајерс, кој е најголемата копнена површина без мраз во Јужните Шетландски Острови, и малиот полуостров Ширефов ’Рт заедно со плажата Герлово, блискиот остров Сан Телмо и соседните води.
Предмет на заштита во АСПА 126 се фосилите кои ја демонстрираат врската помеѓу Антарктикот и другите австралиски континенти, разновидна изобилна флора и фауна, вклучувајќи колонии на фоки и пингвини кои се предмет на научно проучување и следење, како и бројни историски споменици кои датираат од деветнаесеттиот век. Оваа територија е исто така идентификувана како важна област за птици од страна на BirdLife International поради нејзините колонии за размножување на антарктичките галеби и ламинарии. АСПА 149 содржи разновиден растителен и животински свет, особено колонии на пингвини и фоки, вклучувајќи ја и најголемата колонија за размножување на фоки во регионот на Антарктичкиот Полуостров. Повеќе не се ловат, крзнените фоки успешно ги реколонизирале нивните оригинални живеалишта на островот Ливингстон и на други места во регионот на Антарктичкиот Полуостров. Копнената граница на АСПА 126 била поместена на исток на 60º53'45"W во 2016 година за да го вклучи заедно со полуостровот Бајерс, исто така, целата земја без мраз и ледената покривка западно од Кларковиот Нунатак и Роу Поинт, зголемувајќи ја вкупната површина на таа заштитена територија до . Две ограничени зони од научно значење за микробиологијата на Антарктикот се дополнително назначени во рамките на овие граници со поголемо ограничување на пристапот со цел да се спречи микробиолошка или друга контаминација од човечка активност.
На островот има две историски локалитети или споменици на Антарктикот: Сан Телмо Керн (HSM 59) на Ширеф, кој го одбележува сеќавањето на 644-те Шпанци изгубени на бродот Сан Телмо во 1819 година и Колибата за кучиња (HSM 91) во Базата „Св. Климент Охридски“, која е најстарата зачувана градба на островот Ливингстон и заедно со придружните артефакти се смета за дел од културно-историското наследство на островот и Антарктикот. Колибата е домаќин на музејот на островот Ливингстон, огранок на Националниот музеј за историја во Софија.
Туризам
Антарктичкиот бродски туризам бил инициран во сезоната 1957/58 со четири крстарења управувани од Чиле и Аргентина на Јужните Шетландски Острови. Оттогаш, бројот на туристи кои го посетуваат Антарктикот пораснал на неколку десетици илјади годишно. Над 95% од нив ги обиколуваат Јужните Шетландски Острови и блискиот Антарктички Полуостров. Хана Поинт на јужниот брег на Ливингстон, островот Халф Мун во близина на источниот брег, Островите Аичо северно од островот Гринич и островот Дисепшан се меѓу најпопуларните дестинации. Туристите пристигнуваат главно со бродови за крстарење и се слетуваат со крути чамци по патеки предводени од туристички водичи и да уживаат во живописната глетка и дивиот свет. Хороскопските чамци се најпосакуваното средство за локален поморски транспорт, кои се особено погодни за навигација меѓу пловечки мраз и слетување на места каде што недостасуваат пристанишни капацитети. Секако, тоа е можно само во лето, бидејќи морската површина е делумно или целосно замрзната во мраз дебел над еден метар во зима. Посетите на јахти и екстремниот туризам, како што е кајакот, станале сè попопуларни. Бродовите за крстарење кои ја посетуваат Хана Поинт повремено прават заобиколување на знаменитостите до бугарската база од 12 километри, каде што туристите можат да го посетат музејот на островот Ливингстон основан во октомври 2012 година, старите и новите капели на Св. Иван Рилски – првото источно православно здание на Антарктикот осветено во февруари 2003 година и Споменикот на кириличното писмо подигнат на ридот Песјаков во март 2018 година Островот Ливингстон има одредена врска со кирилицата бидејќи современиот систем за романизација на бугарскиот јазик бил развиен во 1995 година за употреба во имињата на местата поврзани со Бугарија на островот од страна на Комисијата за имиња на Антарктикот, и подоцна станал официјален за Бугарија, Обединетото Кралство, САД и ООН.
Најсевероисточните падини на планините Тангра помеѓу Еленов врв и Рениер Поинт заедно со соседниот дел од Сопот Ајс Пиемонт се популарно место за скијање и искачување во заднина, со скијачи кои слетале со чамци од бродови за крстарење кои ја посетуваат близината на островот Полумесечина.
Почести
Неколку плоштади и улици во бугарските градови и нселени места се именувани по островот Ливингстон, како што се плоштадот на островот Ливингстон во Самоил и Кула и улицата на островот Ливингстон во Гоце Делчев, Јамбол, Петрич, Софија, Ловеч и Видин.
Во популарната култура
[[Податотека:Killing-Ship-Map.png|врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/08/Killing-Ship-Map.png/200px-Killing-Ship-Map.png|мини|200x200пкс| Географија на трилер романот
Бродот за убивање од Сајмон Бофор]]
431 п.н.е.
431 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 431. година пред новата ера, 431. од првиот милениум п.н.е., 31. од 5 век п.н.е. и втора од 430-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5077 и 5078 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4319 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3329 и 3330 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 322.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 431 година се протега во 2205 и 2206, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2265 и 2266 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 112. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1084 и 1083 исламска година пред хиџра.
Жената со скршен нос (филм)
Жената со скршен нос е југословенски филм, во режија на Срѓан Карановиќ. Главните улоги ги толкуваат: Аница Добра, Небојша Глоговац и Бранка Катиќ.
Содржина
Самоубиството на една жена ги поврзува животите на тројцата сведоци...
NGC 1774
NGC 1774 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1774 се споменува и како ESO 85-SC26, in LMC.