cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Светска турнеја на АТП 2010
Статистички информации
Овие табели го прикажуваат бројот на сингл (S), дабл (D) и мешани двојки (X) титули освоени од секој играч и секоја нација за време на сезоната, од сите АТП категории: Гренд Слем, Финалниот светски турнир на АТП, Мајсторскиот турнир 1000 на АТП, АТП Мастерс 500 и АТП Мастерс 250. Играчите/нациите се подредени по: 1) вкупниот број на титули (титулите во дабл освоени од двајца тенисери од иста нација, за нацијата се брои само една титула); 2) собраната важост на титулите (една победа на Гренд Слем вреди колку две победи на Мастерс 1000, една победа на на Финалето на светскиот турнир вреди колку една и пол победа на Мастерс 1000, една победа на Мастерс 100 вреди колку две победи на Мастерс 500, една победа на Мастерс 500 вреди колку две победи на Мастерс 250); 3) се раководи според сингл > дабл > мешани двојки хиерархијата; 4) се употребува азбучен ред (според презимето на тенисерот).
''За да се избегне забуна и двојно броење, овие табли треба да се обновуваат откако настанот е завршен. Табелите се обновени после завшените турнири во седмицата од 15 март.''
Останати информации
Следниве играчи ја освоија својата прва титула во Светскиот турнир на АТП:
Следниве играчи ја одбранија титулата во овогодинешниот АТП Светски Тур:
Предводници на Светскиот турнир на АТП според парични награди
Според 17 мај 2010.
Статистички предеводници во Светскиот турнир на АТП
Според 9 мај 2010.
Пензионирања
Следнава список на позначајни играчи објавија пензионирање од професионалната тениска за време на 2010 сезоната:
Полип на матката
Полипите се најчесто доброќудни израстоци и тие можат да бидат единечни (еден полип) или мултипни (повеќе полипи). Полипите се доста чести и се развиваат како резултат на одбраната на организмот во текот на инфекции на матката, или во текот на бременоста, како последица на хормонални промени кои го стимулираат растот на ткивото во грлото и телото на матката. Полипите можат да бидат со различна големина од неколку mm, а можат да достигнат големина и до детска глава. Ако се развијат во близина на фалопиевата туба, тие можат да бидат причина за неплодност кај жената. Полипите на матката се многу ретко злоќудни, и во ретки случаи можат да личат на малигном. Во тој случај треба да се направи ПАПА тест и да се земе биопсија од полипот, со што би се исклучило сомневањето за малигном. Полипите се отстрануваат хируршки, но понекогаш и по хируршко отстранување на полипите, тие можат повторно да израснат.
Лавци (Битолско)
Лавци — село во Општина Битола, во околината на градот Битола.
Историја
Селото се споменува во отоманските документи од 1639 година (помеѓу 17 и 27 јуни), во една изјава дадена од забитот на село Лахци пред група жители од истото село, дека од населението на име ушур и други давачки примил 21.000 акчиња.
Во век, селото било дел од Битолската каза на Отоманското Царство.
===Втора светска војна === На 5 април 1942 година била донесена одлука за исфрлање на битолски партизански одред. Воениот комитет при МК КПЈ за Битола на тој датум донел конечна одлука за исфрлање на првиот битолски партизански одред „Пелистер“. Одлуката гласела Одредот да се формира во месноста над Лавци на Баба Планина. По решението на Воениот комитет се постапило и на 22 април 1942 одредот бил формиран.
Бугарските просветни органи со цел да го денационализираат населението, насекаде во македонските градови и села формирале читалишта. Така и во село Лавци на 17 февруари 1943 година било отворено читалиште со име „Просвета“. За да ја спречи работата на читалиштето, Тодор Ангелевски - Даскало на прогресивните лица од селото им препорачал да влезат во управата на читалиштето, кои контактирале со членовите на КПЈ и биле гаранција за натомашна соработка со нив. Така и станало. Лицата што биле во управата на чело со Ставре Костадиновски работата на читалиштето онака како што сакала окупационата власт ја саботирале. Резултат на тоа бил книжен фонд од 26 книги. Бројот на членовите изнесувал 39 за да се покачи на 59. Но зголемувањето било фиктивно, т.е. членовите биле само на список, а тие не знаеле за нивното „членство“. На Ставре Костадиновски во неговата „работа“ во читалиштето му помагал Ѓорги Бошевски - Боше.
Лавци во текот на народната револуција било едно од најактивните. Меѓутоа, во првите месеци од 1943 година од скоро сите членови останала само Лена Ташкова. Таа и натаму одржувала партиски контакти со раководството на партиската организација во Битола и овозможувала во селото престојуваат и работат високи партиски функционери како Кузман Јосифовски - Питу на 26 април, Блаже Талевски - Иван во мај и други. Бидејќи во Лавци постоеле мошне активни симпатизери опфатени во воспитни групи, по дискусијата и разгледувањето на нивната дејност, на Лена Ташкова ѝ било ставена задача да формира нова партиска ќелија во село Лавци. Таа задача била исполнета на 13 мај 1943 година.
Паралелно со општите успеси на НОВЈ и КПЈ во 1944 година во Лавци во текот на септември истата година бил формиран Антифашистички фронт на жените. Покрај другите активности, членките на АФЖ од село Лавци решиле да направат големо црвено знаме и да извезат срп и чекан на него. Целта им била штом ќе биде ослободена Битола да слезат во градот со знамето. Така и направиле. Имено, откако купиле материјал за знамето и коприна за везење на симболите, отпочнале со работа. Освен тоа, како во сите села, така и во Лавци, членките на АФЖ подготвувале храна и облека за борците. Претседател на АФЖ во Лавци била Анча Ристевска.
После долги тормозења и застрашувања од окупаторската власт, селаните од Лавци во почетокот на октомври 1944 година формирале свој орган на власт, т.е. Народноослободителен одбор. Иницијативата за тоа ја дал Димче Милевски - Добри кој на лавчани им дал инструкции, кој можел да биде избран за член на Одборот, функциите на Одборот и сл. На демократски начин со јавно гласање биле избрани следните лица за одборници: Бабамовски Јонче, Дурбаковски Лазо, Констандиновски Ставре, Илковски Богоја, Мајриковски Иљо, Мајриковски Петре и Шапревски Димо. НОО одржаувал врски со Седмата бригада, Битолско-преспанскиот одред, Димче Милевски - Добри. спроведувал мобилизација, ги снабдувал борците со храна и облека и сл.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Лавци живееле 610 жители, сите Македонци.
Лавци е битолско село, но со намалување на бројот на населението. Така, во 1961 година броело 620 жители, додека во 1994 година живееле 339 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, селото има 338 жители, од кои 336 Македонци и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 291 жител, од кои 273 Македонци, 2 Власи, 1 останат и 15 лица без податоци.
Родови
Лавци е македонско православно село.
Родови староседелски и доселенички со непозната старина се: Бабамовци (6 куќи), Илчовци (5 куќи), Стојчевци (5 куќи), Окрои (3 куќи), Рамановци (3 куќи), Цаковци (2 куќи), Ѓафкиловци (2 куќи), Жабовци (4 куќи), Даскаловци (4 куќи), Кечовци (3 куќи), Наковци (3 куќи), Саламовци (3 куќи), Ѓолевци (3 куќи), Србиновци (2 куќи), Секуловци (2 куќи), Митревци (1 куќа), Јовчевци (5 куќи), Трајчевци (3 куќи), Јанкуловци (3 куќи), Нечовци (2 куќи), Анѓелковци (5 куќи), Пафтаровци (10 куќи), Илкановци (4 куќи), Маринковци (1 куќа), Ѓоршевци (5 куќи), Николовци (3 куќи), Гудовци (17 куќи) се делат на Марковци и Костадиновци, Митановци (4 куќи), Дурбаковци (4 куќи), Сидеровци (2 куќи).
Доселени родови со позната старина се: Карчановци (3 куќи) доселени се во XIX век од селото Трап; Доневци             (4 куќи) доселени се од селото Егри.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0126 според Државната изборна комисија, сместенo во просториите на месната заедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 270 гласачи.
Иселеништво
До 1951 година иселеници од Лавци имало во Битола (13 семејства).
Хегерсдорф
Хегерсдорф (Högersdorf) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Мир (вселенска станица)
Мир била советска и руска вселенска станица.
Историја
Веленската станица „Мир“ е позната по долгите престои на космонаутите во неа. Притоа, светскиот рекорд за најдолг престој во вселената го држи рускиот космонаут Валериј Пољаков, кој во 1994 и 1995 година престојувал дури 437 дена во станицата „Мир“. Поради застареноста, вселенската станица „Мир“ била затворена и уништена во 2001 година.
Кирил Стојановски
Кирил Стојанов(ски) (Локов, Малесија, 14 март 1909 - 31 јануари 1971) бил истакнат македонски свештеник и учесник во НОАВМ.
Животопис
Стојановски е роден во струшкото село Локов на 14 март 1909 година. По Априлската војна во 1941 година му пристапил на НОД. Бил свештеник на Чоковската парохија, а потоа како бригаден свештеник го осветил знамето на Првата македонска НОУБ на 11 ноември 1943 година. Бил избран за член на Верското поверенство при ГШ на НОВ и ПОМ и учесник на Првото заседание на АСНОМ. Како особено истакнат протојереј, по Ослободувањето бил организатор на црковниот живот во Македонија.
Црква „Св. Никола“ - Подгорци
'''Св. Никола''' — главна црква во струшкото село Подгорци, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Струшкото архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА.
Изградена е во 1845, а живописана во 1847 година, за времето на султанот Абдул Меџид I. Осветена е од митрополитот Дионисиј Преспански и Охридски (на службата од 1847 до 1858 г.). Иконостасот е дело на зографи од Галичник.
Во текот на мај и јули 2018 г. е реставриран фрескописот во црквата.
Дмитриј Турсунов
Дмитриј Турсунов ( Дмитрий Игоревич Турсунов; роден на 12 декември 1982 година во Москва, Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република ) е поранешен руски тенисер. Најдобар пласман на АТП- листата во сингл е неговото дваесетто место, кое беше во октомври 2006 година. Тој освои седум АТП турнири во поединечна конкуренција. На крајот на 2017 година, по завршувањето на професионалната кариера, тој стана тениски тренер. Прво беше тренер на Јелена Веснина и во моментов ја води белорускињата Арина Соболенко.
Фудбалска репрезентација на Италија
Фудбалската репрезентација на Италија ја претставува Италија на меѓународните фудбалски натпреварувања и е под контрола на Фудбалска федерација на Италија (FIGC). Својот прв натпревар репрезентацијата го одиграла во 1910 година, кога во Милано ја победиле Франција со 6-2.
Италијанската репрезентација е една од најуспешните репрезентации во историјата на Светските првенства со четири освоени титули (1934, 1938, 1982, 2006) - само една помалку од Бразил - две финалиња (1970, 1994), трето место (1990) и едно четврто место (1978). Во 1938, тие станале првата репрезентација која успеала да ја одбрани титулата на Светските првенства, и по паузата поради Втората светска војна, ја задржале титулата цели 12 години. Италија исто така претходно освоила два Средноевропски купа (1927–30, 1933–35) и Олимпискиот фудбалски турнир (1936). Откако поголемиот дел од репрезентативците ги загубиле животите во авионска несреќа во 1949 година, тимот не напредувал понатаму од групната фаза на следните два турнира на Светското првенство, а исто така не успеале да се квалификуваат за изданието во 1958 година - неуспех што не се случил повторно сè до изданието во 2018 година. Италија се вратила во форма дури кон крајот на 1960-тите години, кога го освоиле Европското првенство (1968), нивна досега единствена титула на ова натпреварување на кое имаат уште две финалиња (2000, 2012). Италија исто така има настапувано и на Купот на конфедерации, каде најдоброто место го забележале во 2013 година кога завршиле како трети.
Италијанската репрезентацијата настапува во сини дресови и бели шорцеви. Поради тоа имаат прекар Azzuri (превод на мак. светлосини). Италија има голем број фудбалски соперништва, а меѓу најпознатите се оние со Бразил, Германија, Франција и Шпанија. Исто така, Италија досега неколкупати била водечка репрезентација на Ранг-списокот на ФИФА, а последен пат во периодот јули-август 2006.
Моментален состав
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Играчи со најмногу настапи
Последна промена 8 септември 2019.
Играчи со најмногу постигнати голови
Последна промена 8 септември 2019.
Света Фотина
Света Фотина Самарјанка — христијанска маченичка, припадничка на Самарјаните. Позната е како „Самарјанката“ во разговорот со Исус на Јакововиот бунар крај градот Сихар во Евангелието според Јован, глава 4.
Православната црква нејзиниот ден го чествува на 20 март.
Во Библијата
Самарјанката Фотина се појавува во четвртата глава на Евангелието според Јован. Еве го разговорот со неа во Јн 4,4–26:
Оптоелектроника
Оптоелектроника — поле на електрониката кое се занимава со уреди кои емитуваат, востановуваат и контролираат светлина. Ова обично се смета за гранка на фотониката. Во овој контекст, покрај видливите облици на светлосно зрачење под „светлина“ подразбираме и зрачења како гама-зраците, X-зраците, ултравиолетовите и инфрацрвените зраци. Оптоелектронските уреди се претворачи од оптички во електрични сигнали и обратно, или пак инструменти кои користат такви уреди при нивната работа. Честопати се среќава поимот „електрооптика“ како синоним, но ова е погрешно, бидејќи тоа е поширока гранка на физиката која се занимава со сите заемни дејства помеѓу светлината и електричните полиња, без разлика дали се работи за уред.
Оптоелектрониката се заснова на квантномеханичките ефекти на светлината врз полупроводните материјали, напати во присуство на електрични полиња.
Важни примени на оптоелектрониката:
Каукси Уле
Каукси Уле (родена Уле Кахуск на 23 септември 1962) — естонска писателка.
Живот и дела
Каукси Уле се гледа себеси како јужностонски писателка која е тесно поврзан со обичаите и историјата на Јужна Естонија. Затоа, според традицијата на нејзината татковина, таа често се појавува под името Каукси Уле. Таа пишува постојано на виру и се залага за заживување на јазикот. Нејзиното дело се припишува на етнофутуризмот. Каукси Уле сега живее во Обиница.
Каукси Уле пораснал на село во округот Вару. Таа посетувала училиште во Руж и Вру. Во 1986 година, дипломирала на Универзитетот во Тарту во насока историја. Потоа работела во уредничкиот оддел на списанието Kultuur ja Elu, во Тарту на Естонскиот сојуз на писатели, во Радио Виру и во фондацијата Fenno-Ugria, со која раководи од 1998 година.
Географија на Словачка
Словачка е држава која се наоѓа во Средна Европа.
Граници
Вкупната површина на земјата изнесува 49.035 км2, и според тоа се наоѓа на 130 место по големина во светот. Земјата граничи со Полска, на југ со Унгарија, на исток со Украина и на запад со Чешка и Австрија.
Главниот град Братислава е најголемиот во државата со околу 500 000 жители.
Население
Според пописот, вкупното население во Ерменија е околу 5,379,455 жители. Густината на населеноста е 111/km2 жители на квадратен километар.
Клима
Во словачкиот релјеф доминантни се планинските венци и природа со Карпатите кои се протегаат на северниот дел од државата. Како дел од тие планини е и планината Татра. Во близина на полската граница се наоѓаат Високите Татри кои се популарно одредиште за скијање. На Големите Татри има доста мали езера и тука се наоѓа највисоката точка на Словачка - Герлаховски Штит со висина од 2.655 метри и словачката симболично највисока планина Кривањ.
Поголеми словачки реки се: Дунав, Вах и Хрон. Тиса ја сочинува словачко-унгарската граница за 5 км. Климата на Словачка воглавно е континентална.
1777
1777 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1777 година од новата ера, 777. од вториот милениум, 77. од XVIII век и осма од 1770-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7285 и 7286 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6527 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5537 и 5538 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2530.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1777 година се протега во 4413 и 4414, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4473 и 4474 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2320. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1190 и 1191 исламска година.
Споменик на слободата (Рига)
Споменик на слободата – споменик во Рига кој е симбол на независноста и слободата на латвискиот народ. Го изработиле Карлис Зале и Ернестс Шталбергс. Свечено е отворен на 18 ноември 1935 година на годишнината од независноста на Латвија во 1918 година. Парите се обезбедени од донации на месните жители. На предниот дел е запишано Tēvzemei un Brīvībai што значи „За татковината и слободата“. Споменикот е изработен од светлосив гранит, додека самата статуа е изработена од бронза во Шведска. За време на советската окупација било строго забрането собирање околу споменикот и полагање на цвеќе. По враќањето на независноста, повторно е воспоставена почесна гарда.
468
468 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 468 година од новата ера, 468. од првиот милениум, 68. од V век и деветта од 460-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5976 и 5977 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5218 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4228 и 4229 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1221.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 468 година се протега во 3104 и 3105, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3164 и 3165 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1011. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 159 и 158 година пред хиџра.
NGC 4934
NGC 4934 — леќеста галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4934 се споменува и како UGC 8160, MCG 5-31-115, CGCG 160-120.
Откривање
Објектот е откриен на 20 април 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4934 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 4934 има привидни димензии од 1' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 3 м 16,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +28° 1' 48"". Положбениот агол на објектот е во износ од 104°.
Други поделби
Проучување на NGC 4934 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45082. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
1304 п.н.е.
1304 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1304. година пред новата ера, 304. од вториот милениум п.н.е., 4. од 14 век п.н.е. и петта од 1300-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4204 и 4205 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3446 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2456 и 2457 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 551 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1304 година се протега во 1332 и 1333, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1392 и 1393 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 761 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1984 и 1983 исламска година пред хиџра.
1119 п.н.е.
1119 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1119. година пред новата ера, 119. од вториот милениум п.н.е., 19. од 12 век п.н.е. и последна од 1110-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4389 и 4390 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3631 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2641 и 2642 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 366 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1119 година се протега во 1517 и 1518, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1577 и 1578 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 576 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1793 и 1792 исламска година пред хиџра.
Лукенвалде
Лукенвалде (Luckenwalde) — град и адмистративно седиште на округот Телтов-Флеминг во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа на реката Нуте северно од Флеминг, на источната граница со природниот парк Нуте-Ниплиц, околу 50 километри јужно од Берлин. Во градот влегуваат и селата Франкенфелде и Колценбург.
Историја
Поранешната словенска населба Лугкин (Lugkin) била освоена од маркгрофот Конрад Ветин во текот на Крстоносните походи против Словените во 1147. Замокот Лукенвалде бил првпат споменат во декрет од 1216 како бургвард на Бискупијата Бранденбург, бил стекнат од Опатијата Цина во 1285. Заедно со Цина останал под власта на Надбискупијата од Магдебург и неговиот наследник, пруското Војводство Магдебург пред да биде додаден на Маркгрофовијата Бранденбург во 1773.
Започнувајќи во 17 век, фабриките за облека и волна во Лукенвалде не добиле поттик до власта на кралот Фридрих II, кога се развиле како едни од најголемите во Германија. Други традиционални индустрии биле боење на памукот и правење бои, пиварници и металската индустрија. Во 1808, Лукенвалде официјално ги добил градските права.
Во 1923, архитектот Ерих Менделсон ја изградил фабриката за шапки Херман, пресвртница во експресионистичката архитектура. Во текот на Втората светска војна постоел камп за воените заробеници. Исто така имало и работен камп за цивили. Нацистите ги принудувале луѓето да работат за нив со закана за нивните семејства. Недостигот на храна и силната работа убила илјадници работници. Помеѓу нив имало Полјаци, Италијанци, Французи и многу други.
Меѓународни односи
Лукенвалде е збратимен со:
Мултикултурен маркетинг
Мултикултурен маркетинг (исто така познат како етнички маркетинг) ― практика на маркетинг на една или пак на поширока публика од одредена етничка припадност - вообичаено етничка припадност надвор од мнозинската култура на земјата, која понекогаш се нарекува „општ пазар“. Типично, мултикултурниот маркетинг ги користи предностите на различните културни референти на етничката група - како што се јазикот, традициите, прославите, религијата и сите други концепти - за да комуницира и да ја убеди таа публика. Културните и етничките варијации во мултикултурните општества како што се Соединетите Држави им даваат можност на маркетерите да се поврзат со потрошувачите преку развивање на потрошувачки сегменти за насочени маркетинг иницијативи. На пример, увидот во културата и етничката припадност на потрошувачите се применува директно на целењето на потрошувачите преку различни рекламни иницијативи во Соединетите Држави.
Културните и етничките варијации во мултикултурните општества како што се Соединетите Држави им даваат можност на рекламџиите да се поврзат со потрошувачите преку развивање на потрошувачки сегменти за насочени маркетинг иницијативи. На пример, увидот во културата и етничката припадност на потрошувачите се применува директно на таргетирањето на потрошувачите преку различни рекламни иницијативи во Соединетите Држави. Да се максимизира изложеноста на деловниот производ или услуги преку покажување интерес и ценење на различните култури, За да успее мултикултурната маркетинг стратегија, културните разлики мора да се идентификуваат, разберат и почитуваат. Бизнисите мора да комуницираат на различни „бранови должини“ и да се приспособат на различни пазари низ светот.
Меѓународното рекламирање главно работело со податоци на национално ниво. Меѓународниот пазарџија ги анализирал нациите во однос на БНД/жител, нивоата на образование, достапните масовни медиуми, користените социјални медиуми, инфраструктурата за малопродажба и податоците за категориите на производи, сето тоа на национално ниво. Примената на културните вредности на исто национално ниво е корисна за разбирање на разликите во сопственоста на потрошувачки производи, преференциите на брендот и мотивите. Ова не можело да се утврди со разлики во приходите или други демографски одлики, но може да се објасни со културните разлики. Податоците за културната вредност имаат тенденција да се проценуваат користејќи примарни или секундарни податоци. Примарните податоци се изведени директно од проценката на вредностите преку анкети или експерименти. Секундарните податоци вклучуваат бројни пропорции на националната култура. За студии на индивидуално ниво, податоците се собираат и анализираат на индивидуално ниво и се врзуваат за исходот на индивидуално ниво. За мерење на културата на национално ниво, поединечните податоци се комбинираат по земја и се поврзуваат со исходот на ниво на земја или со претходно постоечките мерки на ниво на земја.
Мултикултурализмот бил сметан за проблем, во Австралија биле направени обиди да се намали културната хетерогеност со ограничувањето на доселувањето на белите Европејци. Оваа идеја била брзо напуштена. Други прашања биле прилагодување на обичаите и традициите на новите земји, тензиите меѓу етничките заедници од историско потекло. Неодамна, фокусот се префрлил на придобивките од мултикултурализмот и како тој потенцијално може да го зголеми домашното и меѓународното препознавање на брендот.
Економските, политичките и социјалните предлози на оваа културна мешавина не можат да се игнорираат и станале широко признати, на пример, Австралиската комисија за радиодифузија во 1995 година презела значаен чекор во обезбедувањето на неколку култури да бидат земени предвид и да се дозволи најдобрите телевизиски програми да бидат добиени од целиот свет за да се задоволат потребите на различни културни групи, емитувајќи програми од Азија и Европа, што директно влијаело на нејзиниот рејтинг и постигна поголема публика. Различни други видови производи и услуги се развиле или приспособиле за мултикултурниот домашен пазар. На пример, млечните производи Chtaura вовеле блискоисточни рецепти за нивните млечни производи.
Мултикултурното истражување на пазарот не бил зголемуван во општото општество сè до доцните 1960-ти, каде што првпат бил разгледан потенцијалот на етничкиот пазар. Оттогаш, мултикултурниот маркетинг полека се развивал и 1990-тите го достигнал врвот кога бизнисите почнале да ја препознаваат вредноста на целењето на етничкиот пазар. Големите стопански друштва како Кока-Кола вложувале во мултикултурна рекламна шема, откако го реализирале потенцијалот на етничкиот пазар за раст на нивниот бизнис.
Кемберг
Кемберг (Kemberg) — град во округот Витенберг, во Саксонија-Анхалт, Германија. Градот се наоѓа во северниот дел на природниот парк Дибенер Хајде. Кемберг е составен од населените места Бергвиц, Кличена и Атериц.
Главни знаменитости
Најимпресивната градска знаменитости е Црквата на Пресвета Богородица („Unser Lieben Frauen“), која може да се види дури од Elbaue (природни полдери). Таа е сала-црква со наос и две патеки кои потекнуваат од 15-от век (или така се верува) со 86-метри високата купола изградена во 19 век. Постојат работи, како што се остатоци од ѕидни слики од доцниот среден век, олтар направен од песок и многу убава крстилница (двете од 15 век). Исто така, вредна е и доцната готско градско собрание со неговите ренесансни додатоци и стариот градски ѕид од 14 век, делови од него се сè уште зачувани.
Добро зачуваниот центар на Кемберг ги води посетителите во минатото и секогаш е вредно за прошетка. Градот е исто така добро сместен за соседната област за излети и до Витенберг.
Сообраќај
Кемберг се наоѓа на сојузниот автопат Б2 до Бад Дибен, на покраинскиот автопат Л129 од Бергвиц до Бад Шмидеберг и на окружниот пат K 2 024 помеѓу Ројден и Требиц.
Бергвиц се наоѓа на Б100 од Витенберг до Битерфелд и на Л129 од Зелбиц до Кемберг.
Кличена се наоѓа на окружниот пат K 2 041 од Бергвиц до Зегрена.
Сојузниот автопат 9 (Минхен - Берлин) може да се стигне од раскрсницата Фокероде, оддалечена 22 километри.
Железничката станица Бергвиц се наоѓа на линијата на Германски железници помеѓу Витенберг и Битерфелд.
Од 1903 до 1951, имало железничка врска помеѓу Бергвиц и Кемберг. Поранешната станица е уништена. Таму сега е изграден хипермаркет.
NGC 7255
NGC 7255 — леќеста галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7255 се споменува и како MCG -3-57-6, IRAS 22204-1547.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7255 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 7255 има привидни димензии од 1,3' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 23 м 8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -15° 32' 28"". Положбениот агол на објектот е во износ од 123°.
Други поделби
Проучување на NGC 7255 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68721. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 302; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6378. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1171.
Кетлин Фокс
Кетлин Фокс (12 септември 1880 - 17 август 1963) била ирска сликарка, емајлист и уметник со витраж.
Живот
Кетлин Фокс е родена во Гленаџири, округот Даблин, на 12 септември 1880 година. Нејзиниот татко бил капетанот Хенри Чарлс Фокс од Кралската змејска гарда, а нејзината мајка била Мери Ребека Колклаф. Фокс присуствувала на Метрополитен школа за уметност во Даблин, студирајќи под Вилијам Орпен. Благодарение на нејзиниот талент, таа работела и како асистент на Орпен. Додека била во Лондон, Фокс го запознала поручникот на британската армија Сирил Пим, венчајќи се за него во 1917 година. Пим бил убиен во акција во 1918 година, а Фокс ја родила нивната ќерка подоцна истата година. Таа го наследила семејниот дом, Брукфилд, Ричмонд Авенија Југ, Милтаун, Ко. Даблин се преселила таму во 1947 година. Починала таму на 17 август 1963 година.
Рани уметнички дела
Фокс студирала емајлирање кај Освалд Ривс. Таа создала емајлиран пехар со наслов Одење на гозбата за кој освоила златен медал на британски натпревар во 1908 година. Купот подоцна беше изложен со другите добитници на наградите во Музејот на Викторија и Алберт и на изложбата „ Тајлтеан игри “ во Даблин во 1924 година. Во 1909 година, на Фокс и била доделена национална награда за музика, емајлирана бакарна плоча. Додека работела под Алфред Е. Чајлд, таа работела во витраж. Нејзиното стакло од 1909 година на кое е прикажан Свети Тобијас е дел од семејниот споменик во црквата Свети Јосиф, Гленџири. Фокс работела во периодот на келтската преродба, која имала посебен акцент на занаетчиството и црпела инспирација од средновековниот и келтскиот дизајн. Движењето за уметност и занаетчиство, а некои од нејзините дела како Огледало за бричење со приврзок на штандот (1910) покажуваат блискост со стилот на Југенстил. Фокс поминала извесно време во Лондон и Париз пред избувнувањето на Првата светска војна.
За време на настаните од Велигденското востание во 1916 година, таа отпатувала во Даблин за да ги наслика настаните таму. Ова ѝ го донело прекарот „мал бунтовник“ од учениците на Метрополитен училиште во Даблин додека работела како асистент на Орпен. Едно од нејзините најпознати дела од овој период било предавањето на Констанс Маркиевич, Апсењето 1916 година, Кралскиот колеџ на хирурзи, кој сега е во колекцијата Ниланд во Моделот, Слајго. Во тоа време Фокс насликала портрет на нејзината пријателка Грејс Гифорд. Од 1911 до 1923 и 1944 до 1957 година, Фокс изложила 81 со Кралската Хибернијан академија (RHA). Еден поднесок во 1911 година бил Наука и моќ и го прикажувал нејзиниот пријател, вајарот Алберт Пауер, кој работел на науката за новиот колеџ за наука, Мерион Сент. Таа подоцна донирала верзија од ова парче на Општинската галерија за модерна уметност, Даблин.
Подоцнешни уметнички дела
Фокс се фокусирала на сликарството во масло во 1920-тите, со што се етаблирала како сликарка на портрети. Нејзиниот портрет на Лејди Розамунд Галвеј-Робертсон од 1921 година беше прифатен многу поволно кога бил прикажан заедно со делата на Орпен и Џон Левери на изложбата на National Portrait Society во Лондон. Фокс во истата година на Кралската академија изложила портрет на надбискупот Маникс. Нејзината работа била прикажана во Лондон во Новиот англиски уметнички клуб, Друштвото на жени уметници и Кралското друштво на сликари на портрети. Парчињата повремено биле изложени во Кралската шкотска академија и уметничката галерија Вокер, Ливерпул. Една од емајлираните плочи на Фокс била прикажана на изложба на ирска уметност во Брисел во 1930 година. Некои од нејзините слики биле изложени и на изложбите во Даблин.
Фокс станала позната по нејзините слики на ентериери и цвеќиња во 1940-тите и 1950-тите, чии примери биле изложени во галеријата Досон во 1946 година. Во раните 1950-ти таа ги создала станиците на Крстот за Језуитската куќа на студии, Милтаун Парк, Даблин во масло. Нејзината работа била вклучена во изложбата на современа ирска уметност во Абериствит, Велс во 1953 година. Фокс работела на бројни материјали во текот на нејзината кариера, вклучително и насликана Кина, резба на дрво, сребро и дизајн на костими.
IC 1314
IC 1314 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 14 април 1896 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1314 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. IC 1314 има привидни димензии од 0,7' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 25 м 41,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +23° 21' 41".
Други поделби
Проучување на IC 1314 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26730.
Петерско
Петерско или Пет’рско (Πέτρες, Петрес; до 1926 г. Πέτρεσκο, Петреско ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 312 жители (2011). Денешното село води потекло од древномакедонскиот град Петриск, основан од кралот Антигон II Гонат во III век п.н.е.
Географија
Селото е сместено 25 км југоисточно од Лерин и на 5 км северно од општинското седиште Суровичево. Лежи на западнииот брег на Петерското Езеро, во подножкето на планината Мала Ниџе. Се одликува со умереноконтинентална клима, со мошне студени зими и врели лета.
Петриск
На западниот брег на езерото во месноста Канало се најдени остатоци од кајчиња и од населба од раното железно време.
Во планината Мала Ниџе над селото има остатоци од античка тврдина, дел од одбранбениот појас на македонската држава. Тврдината играла важна улога и во средниот век. Според бугарскиот историчар Васил Златарски се работи за тврдините на древномакедонскиот град Петриск за кој зборува летописецот Јован Скилица во кој принцот Јован Владислав го убил царот Гаврил Радомир и седнал на македонскиот престол.
Самиот утврден град е сместен на рид северозападно од Петерско, крај западниот брег на езерото во месноста Градишта. Зафаќа површина од 15-20 хектари и е ограден со карпа од бигор. Овој стар град е распознаен во 1913 г. кога Николаос Пападакис ги објавил античките натписи вградени во црквата „Св. Никола“. Во 1920 г. археологот Антониос Керамопулос извршил ископувања во кои пронашол остатоци од градби за живеење. Најраните траги од населеноста на местото датираат од доцното бакарно време до раното железно време.
Во Отоманското Царство
Во османлиските даночни книги на Леринскиот вилает од 1626-27 г. селото е означено како Петрска со 124 христијански домаќинства.
Во XIX век Петерско било мешано турско-македонско село. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович во „Очерк путешествия по Европейской Турции“ Петерско како македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се даваат две разни ставки за Петерско во 1873 г. — еднаш како село во Леринската каза (Pétarsko) со 75 домаќинства од вкупно 200 жители муслимани и 60 жители Македонци, а на друго место како село во Џумалиската каза (Pétrsko) со 110 домаќинства од 32 жители муслимани и 350 Македонци. По 1874 г. селски свештеник бил Христо Шапкарев.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Петерско имало 400 жители Македонци, 550 жители Турци и 36 жители Роми. На почетокот на XX век во селото делувале странските пропаганди. Поголемиот дел од жителите на Петерско потпаднале под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиоте секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Петерско имало 312 Македонци под егзархијата и 152 Македонци под Цариградската патријаршија и во него имало работеле бугарско и грчко училиште.
Во Грција
Во 1913 г. селото е припоено кон Грција по сила на Букурешкиот договор, кога имало 1.024 жители. Дел од Македонците се иселиле во Бугарија, а дел од Турците во Турција. Согласно Лозанскиот договор во 1924 г. целото турско население го напуштило Петерско и на негово место се доведени 147 Грци од Понд и Источна Тракија. Така, селото станало македонско-грчка населба која во 1928 г. имала 712 жители, од кои грчки дојденци биле 151 (32 семејства). Во 1926 г. селото е преиенувано во Петрес.
Во 1940 г. Петерско имало 797 жители. Следната 1941 г. за време на Втората светска војна селото било под окупација на Бугарија и воспоставена е бугарска општина. Бидејќи Петерско не настрадало значајно во Грчката граѓанска војна, во 1951 г. населението броело 789 жители, накачувајќи се на 806 во 1961 г. сепак, во текот на 1960-те доста жители на Петерско се преселиле во прекуокеанските земји — во Америка, Канада и Австралија. Така, во 1971 г. селото се намалило на 588 жители, кои станале 523 во 1981 и 509 во 1991 г. Опаѓањето продолжило и во следните десетлетија, па во 2001 г. се попишани 444, а во 2011 г. — 312 жители.
Селска слава е Петровден, која се слави на 29 јуни.
Стопанство
Селото има атар од од кои  се зафатени од Петерското Езеро. Главни производи се житото, компирот, грозјето кромидот.
Црква „Св. Никола“
Сè до 1972 г. „Св. Никола“ бил главен парохиски храм на Петерско. Почнувајќи од 1880 г. во црквата почнале да се редат бугарски и грчки свештеници, а во 1895 г. потпаднала под грчка црковна власт. Заедно со камбанаријата во 1992 г. е прогласена за заштитен споменик на културата.
Кикелс
Кикелс (Kükels) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Евровизија 2009
Евровизија 2009 беше 54-тиот натпревар за најдобра песна на Евровизија, чиј домаќин беше Русија, земјата која победи на 53-тото издание на Евровизија кое се одржа на 24 мај во Белград. Победата им ја донесе Дима Билан со песната „Believe“ со 272 бода. На ова издание годинава ќе настапат 42 земји, во две полуфиналиња кои ќе се одржат на 14 и 16 мај. После долга пауза, Словачка повторно настапи, додека пак Сан Марино се откажаа од учество, а песната која ја избраа Грузија, ЕБУ ја оцени како политички настроена и дека таа нема право на учество.
Александар Рибак од Норвешка, со песната "Fairytale" беше победник на 54. Евровизија.