cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пол Макартни
Бизнис
Во 1963 година, Дик Џејмс ја основа музичката куќа Northern Songs,за да ги објавува песните од Ленон и Мекартни.Првично Мекартни поседувал 20% акции од Northern Songs,,кои во 1956 година по јавното наддавање станале 15%.Во 1969 година,Џејмс го продал контролниот дел од Northern Songs на Lew Grade's Associated Television (ATV),по што и Мекартни и Ленон ги продадоа остатокот од своите акции,иако го задржаа договорот со ATV сè до 1973 година.Во 1972 година,Мекартни потпиша издавачки,здружувачки договор на седум години помеѓу ATV и McCartney Music.Од 1979 година MPL Communications ги објавуваше песните на Мекартни.Во 1981 година,Мекартни и Јоко Оно се обидоа да го купат каталогот на Northern Songs,но Грејд ја одбил нивната понуда и решил ATV целосно да ја продаде на стопанственикот Роберт Холмс а Корт Подоцна во 1985 година,Мајкл Џексон ја купил ATV.Во 1995 година Џексон го соеднил својот каталог со Sony,за јавно соопштени 59.052.000 фунти(95 милиони американски долари),основајќи ја музичката куќа Sony/ATV Music Publishing,во која тој задржал половина од сопственоста.Со текот на годините,Мекартни го критикувал Џексоновото купување и управувње на Northern Songs.По формалното раскинување на партнерството во 1995 година,тој стана дел од каталогот на Sony/ATV.Мекартни ги доби авторските права кои заедно изнесуваат 33⅓ проценти од целосниот комерцијален приход во САД.а коишто на друго место варираат помеѓу 50 и 55 проценти.Две од првите песни на Битлси—"Love Me Do" and "P.S. I Love You"—беа објавени од споредната на EMI, Ardmore & Beechwood,пред потпишувањето со Џејмс.Во средината на 1980-тите Мекартни ги побарал своите издавачки права од Ardmore и тие се двете единствени песни кои ги поседува MPL Communications.
Дрога
На почетокот се колебал дали да проба ЛСД, па на крајот Мекартни пробал во доцната 1966 година, а во март 1967 година по сесијата во студиото Sgt. Pepper го започнал неговиот втор "acid trip",заедно со Ленон.Подоцна тој бил првиот член од групата Битлси, кој зборувал за дрогата јавно, изјавуваќи, ”Тоа ми ги отвори очите... [и] ме направи подобар, почесен и потолерантен член на општеството. ”Неговиот став за канабисот тој го кажа јавно во 1967 година, кога тој,заедно со Епштејн другиот член на групата Битлси, го додаде своето име во јулската реклама за весникот The Times, која беше за легализација на канабисот,ослободување на оние кои се затворени поради нејзино поседување и истражување во медицинската употреба на марихуаната.
Во 1972 година, шведскиот суд го казнил Макартни со казна од 1.000 фунти поради поседување канабис. Подоцна, шкотската полиција пронашла сандици на марихуана на неговата фарма, по што тој бил осуден за илегално одгледување и парична казна од 100 фунти. Поради неговите пресуди за поседување дрога, владата на САД многупати го одбивала неговото барање на виза, сè до декември 1973 година. Во 1975 година, во Лос Ангелес, Мекартни бил повторно уапсен за поседување марихуана, но вината ја презела сопругата Линда, по што судот наскоро ги повлекол обвиненијата.
Во јануари 1980 година, кога групата „Вингс“ се упатила на турнеја во Јапонија, на аеродромот во Токио, цариниците пронашле околу 200 грама канабис во неговиот багаж. Макартни бил притворен во локалниот затвор, а по 10 дена, тој бил депортиран без обвинение. Во 1984 година, за време на одморот на Барбадос, Макартни бил уапсен за поседување марихуана и бил казнет парично со 200 фунти. По неговото враќање во Англија, тој изјавил: „канабисот...е помалку штетен од пунч од рум, виски, никотин и лепило, од кои сите се комплетно легални....Јас не мислам...дека му наштетувам некому, воопшто“. Во 1997 година, тој агитирал и давал поддршка на декриминализацијата на дрогата, велејќи: „Луѓето секако пушат марихуана, а да се направат криминалци е погрешно“.
Вегетаријанство и активизам
Пол и Линда се вегетаријанци повеќе речиси целиот нивен 30-годишен брак.Тие решија да престанат со конзумирањето на месо,откако Пол видел јагниња на полето,додека јаделе оброк од јагнешко месо.Наскоро после тоа,двојката стана отворен активист за правата на животните.На неговото прво интервју,по смртта на Линда,тој вети дека ќе продолжи да се бори за правата на животните и во 1999 година тој потроши 3.000.000 фунти,за да се осигура дека Linda McCartney Foods ќе остане без генестки добиени состојки.Во 1995 година,тој го раскажување документарниот филм Devour the Earth,напишан од Тони Вардл.
По стапувањето во брак со Милс,тој и се придружи неа во кампањата против мините,станувајќи покровител на Adopt-A-Minefield.На некои од неговите шоуа за Враќањето на Светската турнеја,Мекартни носеше маичка со натпис против-мини.Во 2006 година,тој патуваше до островот на принц Едвард за да ја подигне меѓународната свест за ловењето на фоките.Во шоуто на Larry King Live, двојката дебатираше со Дени Вилијамс,тогашниот Премиер на Њуфаундлен, изјавувајќи дека ловците трева да престанат со ловењето на фоки и наместо тоа да започнат бизнис со одлгедување на фоки.Мекартни исто така ја поддржуваше кампањата -сиромаштијата да ја направеме историја.
Мекартни учествување на неколку добротвотни снимања настани,вклучувајќи ги и концертите за луѓето од Кампучеа, Ferry Aid, Band Aid, Live Aid и снимањето на "Ferry Cross the Mersey".Во 2004 година,тој донираше песна на албумот за помош на американската кампања за Бурма, за поддршка на бурманскиот добитник на Нобелова награда Aung San Suu Kyi.Во 2008 година,тој донираше песна за це-дето Aid Still Required,организирано како напор за да се соберат средства за да се помогне во закрепнувањето од пустошот предизвикан од цунамито во Јужна Азија во 2004 година. Во 2009 година Мекартни, му напиша на Тенцин Гиатсо, 14-тиот далај лама,прашувајќи го зошто тој не е вегетаријанец.Како што Мекартни објаснува, „Тој ми врати многу љубезно,велејќи,моите доктори ми кажуваат дека јас морам да јадам месо. И јас му напишав повторно,велејќи,знаете,јас не мислам дека тоа е во ред....Јас мислам дека него сега му беше кажано...дека може да ги прима своите белковини на друг начин... Едноставно не изгледаше во ред од една страна Далај Лама да вели, „Еј луѓе не повредувајте суштества кои чувствуваат... Ох, а да, јас попатно јадам стек.”
Во 2012 година, вечерта пред американските претседателски избори, Мекартни објави видео-реклама за претседателот Барак Обама.
Фудбал
Мекартни е страстен обожавател на фудбалот и јавно го поддржува Евертон, а исто така навива и за Ливерпул. Во 2008 година, тој ја прекина шпекулацијата за неговата преданост кога изјави, „Еве како е работата: мојот татко е роден во Евертон, мојата фамилија официјално се евертонци, па доколку се одржи дерби меч или куп на Англија помеѓу овие два тима, јас ќе треба да го поддржам Евертно. Но по концертот на арената Вембли, се спријателив со Кени Далгиш, кој беше на концертот и со помислив ‘Знаете што?Ќе ги поддржувам и двата тима бидејќи се од Ливерпул“.
Дот Рон
Прва сериозна девојка на Мекартни од Ливерпул беше Дот Рон, која ја сретнал во Казбах клубот во 1959 година. Според весникот Spitz, Рон сметала дека Мекартни бил опседнат со тоа да ја контролира секоја ситуација. Тој често одбирал облека и шминка за неа, охрабрувајќи ја барем еднаш да ја порасне нејзината коса како Брижит Бардо, потоа инсистирајќи да си го врати стилот, поради разочарувачкиот ефект. Кога Мекартни за првпат отиде во Хамбург со бендот Битлси, тој ѝ пишуваше на Рон, редовно и таа ја придружуваше Синтија Ленон во Хамбург, кога тие свиреа повторно во 1962 година. Двојката имаше двеиполгодишна врска и беа спремни да се земат сè до спонтаниот абортус на Рон; според Spitz, Мекартни „ослободен од обврската“ ја раскина свршувачката.
Џејн Ашер
Мекартни првпат ја сретна британската глумица Џејн Ашер на 18 април 1963 година, кога еден фотограф ги замолил да се сликаат за време на настапот на Битлси во Royal Albert Hall, во Лондон. Двајцата започнале врска и во ноември истата година, тој се пресели во резиденцијата на родителите на Ашер на улицата Вимпол 57, Лондон. Тие живееја таму повеќе од две години сè до март 1966 година, пред да се пресели двојката во домот на Мекартни, на улица Св. „Џонс Вуд“. Тој напиша неколку песни додека живееше кај фамилијата Ашер, вклучувајќи ги „Yesterday“, „And I Love Her“, „You Won't See Me“ и „I'm Looking Through You“, последните три беа инспирирани од нивната романса. Тие имаа петгодишна врска и планираа да стапат во брак, но Ашер ја раскина свршувачката откако се дознало дека тој бил во врска со Френси Шварц.
Линда Истман
Линда Истман беше обожавател на музиката, која еднаш коментираше, „моите тинејџерски години беа поминати со увото на радиото”. Понекогаш таа не одеше на училиште за да види уметници како Фабијан, Боби Дарин и Чак Бери. Таа стана популарен фотограф на неколку рок групи, вклучувајќи го искуството со Џими Хендрикс, the Grateful Dead, the Doors и Битлсите, кои првпат ги запозна на стадиумот Шеа во 1966 година. Таа изјави, „на почетокот ме заинтересира Џон. Тој беше мојот херој од Битлсите. Но кога го запознав восхитот избледи набрзо и Пол беше тој кој ми се допадна. Парот за првпат се запозна во 1967 година, на концертот Georgie Fame, во клубот The Bag O'Nails, за време на нејзината задача да фотографира рок-музичари во Лондон, Велика Британија. Парот стапи во брак во 1969 година.
Владимир Поп Томов
Владимир Поп Томов (8 февруари 1890 - 1 мај 1952) — македонски револуционер и бугарски политичар од македонско потекло, учесник во македонското револуционерно движење, деец на ВМРО (Обединета) и Бугарската комунистичка партија, а по Втората светска војна бил министер за надворешни работи и потпретседател на Министерскиот совет во Народна Република Бугарија.
Животопис
Владимир Поп Tомов е роден на 8 февруари (27 јануари стар стил) 1890 година во Белица, во тоа време дел од Отоманското Царство. Завршува педагошко училиште во Сер во 1911 година, по што извесно време е учител во Банско. Во 1912 година станува член на Бугарската работничка социјалдемократска партија (тесни социјалисти), подоцна преименувана на БКП. Во 1914 завршува Школата за резервни офицери во Софија и за време на Првата светска војна служи како потпоручник во бугарската армија.
По војната Поптомов учествува во раководството на БКП во Петрич и Горна Џумаја, а во 1920 година е избран за пратеник. По неуспехот на Септемвриското востание во 1923 година се повлекол во реонот на Разлог, а потоа емигрира во Југославија, во 1924 година е осуден во отсуство на смрт. Според друг извор, бил заробен за време на востанието од чета на ВМРО, но подоцна е ослободен.
Во 1934 година заминува за Москва, каде што станува член на Советската комунистичка партија и работи во Комунистичката интернационала. Во 1936 година на судскиот процес против ВМРО (обединета) во Бугарија, во отсуство е осуден на 12,5 година затвор.
На Второто заседание на АВНОЈ во ноември 1943 година Поп Томов, заедно со Димитар Влахов, е предложен за член на Президиумот на АВНОЈ, но тој, за разлика од Влахов, ја одбива оваа понуда.
Во 1944 година се враќа во Бугарија и станува член на Политбирото на Централниот комитет на БКП. Од 1945 до 1949 година е главен уредник на весникот „Работничко дело“, официјален орган на БКП.
Во 1948 година добива професорска титула. Во 1948-1949 е главен секретар на Националниот совет на Татковинскиот фронт. Од август 1949 до мај 1950 година е министер за надворешни работи, а од јануари 1950 година до својата смрт е потпретседател на Министерскиот совет.
IC 1673
IC 1673 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1673 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 15,2 mag.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 22 м 47,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +24° 25' 33".
Други поделби
Проучување на IC 1673 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Џон Фишер
Свети Јован Фишер (John Fisher; - ) бил англиски римокатолички епископ, кардинал и маченик.
Фишер бил погубен по наредба на англискиот крал Хенри VIII, во текот на Англиската реформација, бидејќи одбил кралот да го прифати како глава на црквата, зачувувајќи го папскиот примат.
Микел Рико
Микел Рико Морено (баскиски и шпански: Mikel Rico Moreno; 4 ноември 1984 година) — шпански професионален фудбалер кој игра за ФК Билбао како централен играч за врска.
Раните години
Роден е во Аригориага, Бискај, Рико со фудбалот започнал да се занимава во локалните клубови ФК Падура и ФК Данок Бат. Тој потоа се приклучи на редовите на соседните ФК Басконија.
Уеска/ Гранада
Во летото 2009 година, Рико потпишал траен договор со Уеска. На 19 јуни 2010 година, тој го постигнла еден од неговите пет голови во текот на кампањата во 1-0 победа против Селта Виго.
Меѓународна кариера
Рико никогаш не добил никаков трофеј за Шпанија на кое било ниво. Тој фигурирал како неофицијален играч за неофицијалната Фудбалска репрезентација на Баскија.
Карина Бергфелт
Барбру Карина Бергфелт, (родена на 19 февруари 1980 година) е шведски новинар, известувач, колумнист и автор. Од март 2016 година таа е дописник на СВТ во Вашингтон
Во 2012 година, Бергфелт ја добила наградата Stora Journalistpriset во категоријата Раскажувач на годината за нејзиниот извештај „Dagen vi aldrig glömmer“ за масакрот во Утоја во јули 2011 година.
Битка на Ножот
Битка на Ножот — најголемата и најкрвавата битка водена од Четничкиот институт на Македонската револуционерна организација во периодот по Илинденското востание. Битката се одиграла на 14 јули 1907 година на врвот Ножот, во близината на селото Ракле, Прилепско, а огласот и фотографиите се разнеле ширум светот.
Причина
По Илинденското востание бугарската, српската и грчката вооружена пропаганда во Македонија се засилуваат. На Рилскиот конгрес што се одржал во септември 1905 година е донесено решение да им се даде решителен отпор.
На четата на Тане Николов се приклучува и прилепскиот околиски војвода и член на окружниот комитет Петар Ацев. Кон нив се упатуваат и четите на Иван Наумов и една прилепска реонска чета на чело со Мирче Најденов.
Во регионот се концентрираат вкупно нешто повеќе од 150 комити и скоро 150 лица селска полиција од околните села. Главна цел на Обединетата чета под водство на Тане Николов е чистење на селата во Бабуна планина од србоманските шпиони и конечно уништување на српската пропаганда.
Србоманите од своја страна испраќаат агенти во Битола, Прилеп, Воден, Лерин, Тиквеш и Велес за да ги предадат на турските власти македонските чети во селото Никодин. По 10 јули турските војници се распоредуваат во целиот регион.
Подготовка
Донесено е решение главнината да се подели на неколку помали чети, кои заземат позиции околу Никодин. Распределбата е на следниов начин: едно одделение од 40 лица зазема позиција над самото село, друго одделение од 100 лица, кое го сочинуваат главниот дел од комитските сили, се распоредува на падините помеѓу село Никодин и село Содржи. Трета единица од 45 лица од Костурската чета (30 луѓе) на чело со Христо Цветков и комити од четите на Михаил Чеков и Мирче Најдов зазема позиција на скалата Ножот над селото, другите две групи (од 8 лица) комити на чело со локалните војводи Секула Ораовдолски и Велко Попадиски се сместуваат под планината Асенова глава каде треба да го чуваат патот меѓу селото Никодин и село Владиловци, последната група се состои од четите на Тане Николов и Петар Ацев, заедно со селската полиција се височината Попадиските чукари.
На 13 јули војводите се собираат на совет. И покрај одлуката на прилепскиот градски окружен комитет четите да се повлечат, војводите одбиваат и се подготвуваат за отпор на турскиот аскер.
Битката
Според комитата Крсте Јанчески, Тано Николов бил присутен во подножјето на Ножот, каде заедно со војводскиот совет во чиј состав биле и Михаил Чаков, Христо Цветков, Петре Ацев и други, решиле да го избегнат судрувањето со турската војска. Пратиле курири да им соопштат истото на 54 четници кои ја завзеле позицијата Ножот предводени од Атанас Попов од Шестово, дека треба да се повлечат, на што овие момци им одговориле, дека таа одлука нема да им ја почитуваат и дека тука дошле да се борат и да загинат достоинствено.
До пладне пристигнуваат нови турски единици на чело на Енвер бег. Турска чета ги напаѓа другите 18 млади луѓе на североисточните падини, притиснати и од исток од аскер, сите паѓаат убиени, што го отвора патот за силен напад на Ножот.
Со 7 бомби четниците на Ножот се самоубиле. Четата на врв Асенова глава ги одбива нападите од село Смиловци и се повлекува. Четите на Михаил Чеков и Велко Апостолов - Попадиски се повлекуваат од Попадиската река во правец на село Подлес.
Со падот на ноќта четите се повлекуваат и турските војници им ја губат трагата. Во следните неколку дена аскерот наоѓа и убива неколку изгубени и повредени четници.
Епилог
Вкупниот број на загинатите комити во областа на планината Ножот е 67. Од нив 45 загинуваат на самиот врв, други 10 се убиени во подножјето на планината Асенова глава, 6 лица паѓаат при повлекувањето од врвот, 1 е убиен на Мирчовата ледина, 4 комити се опколени во една плевна - двајцата се убиени, а другите двајца (повредени од претходниот ден) се изгорени живи, еден фатен комита е обесен по два дена во Велес.
По заземањето на Ножот, Турците се изживуваат врз загинатите комити, но Енвер бег го запира сето тоа и наредува почесен закоп во чест на храбрите борци. Телата на комитите по негова наредба се закопани во близина на врвот од локалните селани. Поради каменестата почва и недостатокот на земја тие се затрупани со камења и долго потоа делови од телата на комитите се разнасувани низ околината од диви животни и кучиња.
1286
1286 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1286 година од новата ера, 286. од вториот милениум, 86. од XIII век и седма од 1280-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6794 и 6795 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6036 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5046 и 5047 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2039.
Статуа на Исус Христос Кралот
Статуа на Исус Христос Кралот (полски: Pomnik Chrystusa Króla) е статуа на Исус Христос која се наоѓа во Свибожин, Полска.
Статуата на Христос била завршена на 6 ноември 2010 година, и истата е висока е 33 метри, по еден метар за секоја година од Христовиот живот. Златната круна е висока 2 метри, а заедно со каменот на кој е подигната статуата споменикот достигнува вкупна висина од над 51 метар. Таа тежи 440 тони. Целиот проект бил смислен од страна на еден полски свештеник. Отецот Силвестер Завадски, отец на Римокатоличката црква на идеја за градба на статуата дошол пред пет години, купувајќи ја земјата каде денеска се наоѓа статуата.
Според локалните власти, оваа статуа била највисоката на светот.
Випер (Зале)
Випер е река во Саксонија-Анхалт, Германија, лева притока на Зале и има должина од 85 километри. Името доаѓа од старогерманскиот збор „Uipparaha“, што означува „пејачка, пролетна река“.
Тек на реката
Випер потекнува од југоисточниот дел на Харц, близу Харцгероде на планините Ауерберг. Випер се придружува на Зале во Бернбург.
Притоки
Следните реки се притоки на Випер:
Градови на Випер
Следниве градови се наоѓаат долж реката Випер:
Желазова Вола
Желазова Вола (Żelazowa Wola) — село во општината Сохачев на Сохачевскиот округ во Мазовското Војводство, околу 60 км од Варшава, Полска. Селото е родно место на двајца славни класични музичари: пијанистот и композитор Фредерик Шопен, и виолинистот Хенрик Шеринг. Местото е познато е по својот живописнен мазовски предел, многуте кривулести потоци, опкружени од врби и ритчиња.
Рускиот композитор Сергеј Љапунов ја искомпонирал симфониската поема „Желазова Вола“, Оп. 37 „во спомен на Шопен“.
Во зачуваното крило на некогашната куќа на Шопенови денес има музеј, опкружен со парк. На лето тука се изведуваат концерти на Шопеновата музика од музичари од целиот свет. Во блискиот парк се наоѓа споменикот на Фредерик Шопен, дело на вајарот Јозеф Гославски.
Историја
Првпат селото се споменува во 1579 г. во гроцките документи, каде како сопственик на Желазова Вола се споменуваат Никола и Петар Желазо. Кон крајот на XVIII век сопственици биле Лушчевци, а потоа Папроцки. Од тие последните во 1802 година селото го купува аристократската фамилија Скарбек (Каспер и Лудвик) и живее во палатата во селото; денешниот дел од таа палата е само источното крило. Гувернант на нивните деца бил Никола Шопен. На 1 март (или 22 февруари) се раѓа Фредерик, второ дете на Шопенови. Во 1812 палатата на Скарбек изгорела и од неа останале само двете споредни крила.
Во 1834 Скарбек ја продаваа Желазова Вола на Шубертови, а тие пак на Пешлови. Следен сопственик во годините 1859-1879 бил Адам Товањски. Од 1879 палатата останува во рацете на Александар Павловски кој на на местото на раѓањето на Шопен прави магацин. Во 1894 година по иницијатива на рускиот композитор Милиј Балакириев направен е во паркот споменик на Фредерик Шопен, проектиран од Бронислав Жоховски. За време на Првата светска војна изгорело десното крило од палатата. Во 1928 година варшавското Здружение на пријатели на куќата на Шопен и Шопеновскиот комитет од Сохачев го купуваат преостанатото крило од палатата и 3 хектари земја околу објектот за 40.000 злоти од Рох Шимањски кој бил сопственик на земјата од 1918 година. За време на Втората светска војна во палатата биле стационирани германски војници, а кон крајот на војната таму била организирана болница.
Покраини во Шпанија
Шпанија и нејзините автономни заедници се делат на 50 покраини, чии граници (со мали измени) датираат од преподелбата на Шпанија во 1833 г. Единствената крупна промена оттогаш наваму е поделбата на Канарските Острови на две покраини.
Важноста на покраините се има значајно намалено со усвојувањето на автомните заедници при демократизацијата на Шпанија. Денес тие играат улога на изборни области и географски одредници, на пр. за поштенски и повикувачки броеви. Помалите места се наведуваат по покраината наместо по автономната заедница. Автономните заедници се создадени врз основа на покраините, апа затоа нема покраини што припаѓаат на повеќе од една автономна заедница.
Список на покраини
Во табелата подолу се наведени покраините во Шпанија, и тоа по азбучен ред. До секоја е наведен главниот град, автономната покраина и список на општини во покраината.
Оливер Китановски
Оливер Китановски (Башино Село,,  – , , ) бил македонски бранител, специјалец во ЕСЗ Тигар, учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Тешко ранет е од граната на 23 јуни 2001 кај гробиштата во Брњарци во Битката за Арачиново. По пет дена во шок соба умира Оливер во скопските клиники. Официјално загинал при престрелка со албанските терористи, но постојат тези дека е убиен од граната на македонската армија, поради некоординираност помеѓу АРМ и МВР.
Живот, војната 2001 и сведоштва
Оливер Китановски е роден 1980 во велешко Башино Село. Во 2000 година тој заврши полициско училиште во Скопје и веднаш стапи во 4-вод на специјалната полициска единица „ЕСЗ Тигар“, каде што командир му бил генералот Стојанче Ангелов. Заедно во тој вод исто така биле најдобриот другар Никола Пехчевски, Александар Серафимов како и Жарко Кузмановски, кои загина на 9 мај 2015 година во антитерористичката акција во Куманово. Оливер беше првенец во класата, со тоа и љубимец на наставникот и раководниот кадар на школото. Како кадет, на државното првенство во џудо осввои бронзен медал. На боиштата во кризните подрачја во Македонија беше уште од Танушевци, од самите почетоци. Учествувал во акцијата за ослободување на Тетовското Кале, но исто така и во помали битки на Шар Планина против качачките банди
Забележано е дека лично тој извлекувал по двајца ранети во исто време, дека при истовар, сите носел по два сандака муниција - Оливер четири. Затоа неговиот командир ќе рече:„''Во пресудни мигови двапати ми ја спаси главата. Ако не беше Оливер одамна ќе бев в' гроб, ќе бев меѓу првите жртви на терористичките банди!''“. Мајката за него вели дека секојдневно се јавувал дома, и, за да не мисли на најлошото, лажеше дека постојано е некаде во касарна. Така било и еднаш во борбите кај Танушевци, каде и рекол дека е во касарна, потоа дека е некаде на терен, а всушност, разбрала подоцна, три дена бил заробен, односно бил во „обрач“. Слично беше и со борбите во Тетовско. Еднаш се јавувал небаре од кумановската касарна, а во слушалката одекнуваа истрели и експлозии. „''Му реков дека ме мами. Тогаш, за прв и последен пат ми призна дека вснушност се јавува од првите борбени линии, но рече дека не е опасно''“, изјавувала мајката Љупка.
На 23 јуни 2001 година, кога започна Битката за Арачиново, заедно со уште четворица другари, Оливер останал до вечерта на првите позиции крај гробиштата меѓу Арачиново и Брњарци. Се јавил дома некаде по 19 часот. Рекол дека е во Арачиново и дека брзо ќе му заврши смената, а потоа ќе замине во касарна. Мајката Љупка, како и секоја мајка во таква ситуација му кажала дека половината од полицајците во Велес се на боледување, и барем да дошол за свадбата на сестра му. Оливер одговорил дека „не е лигуш и дека ќе остане да се бори за Македонија до последен ден“. Во врска со свадбата на сестра му рекол дека ќе претрча првиот слободен ден, колку да им честита на младите и дека со нетрпение очекува да стане вујко. Тоа бил последниот разговор меѓу Оливер и мајка му.
При акцијата, која ЕСЗ Тигар ја започна западно од Арачиново во Брњарци, кај селските гробишта е погоден од армиска граната заедно со Атанас Јанев, Александар Стојчев и Никола Пехчевски, кои на лице место загинуваат. Напредувањето на ЕСЗ Тигар не беше известено, и кога се нашле на поранешна непријателска позиција биле погодени од армиска граната. Се води како несреќен случај и нема виновни. Некоординираноста помеѓу АРМ и МВР е причината. За разлика од другите тројца бранители, Оливер тешко ранет преживува и е однесен во скопските клиники, каде е вештачки одржан на живот со апарати. При експлозијата пола глава му била разнесена, односно тилот му фалел. Јуначкото срце чукало, но кобни беа повредите на главата. Тој бил во истата шок соба заедно генералот Стојанче Ангелов кој бил исто така повреден при акцијата за ослободување на Арачиново. Пет дена подоцна Оливер Китановски подлегна на тешките рани со кои се здоби. Луѓето на него се сеќаваат како на грамада високо стројно, убаво градено момче со решителен и праведен карактер. Прекарот му бил Орце Млекото поради тоа што бил плав. Во слободно време Оливер често се занимавал со рибарство. Китановски, иако најмлад во водот, доброволно се пријавил да учествува во првите борбени редови во Битката за Арачиново. Оливер според неговите соборци ''„тие денови не оставаше никој да биде пред него. Цело време беше пред нас, јуначки водеше битка – гради в' гради со непријателот''. Според генералот Стојанче Ангелов, Оливер требаше да биде прераспореден како обезбедување кај претседателот Борис Трајковски. Но пред да замине, разбрал дека Ангелов се враќа во „Тигрите“ како заменик-командант, и решил да остане.
Семејството Китановски е гордо на Оливер. Благодарни се што тогашниот премиер Љубчо Георгиевски им испратил телеграма уште првиот миг, а министерот Љубе Бошкоски ги посетил.
Денес, во Башино Село има три улици од кои една се вика Оливер Китановски. Исто улицата Прва Комуна во Велес е прекрстена по него. На сретселото има споменик во негова чест. Погребан е кај селските гробишта во родното Башино Село. Кога се поминува тунелот пред Велес на автопатот „Александар Македонски“, кај Башино село, лево на ридот се вее јарбол над неговото почивалиште, кое потсетува на ликот и делото на Оливер Китановски. Посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија.
Вистината околу смртта и некоординираноста помеѓу АРМ и МВР
За време на војната во 2001 година, кога функционираше таканаречената широка влада, припадниците на двете клучни министерства (Министерството за внатрешни работи, раководено од ВМРО-ДПМНЕ, и Министерството за одбрана, раководено од СДСМ) поради некоординираност се однесуваа како две непријателски војски. Македонската јавност сè уште се замајува со некаква верзија за настанот според која сè се сведува на тоа дека тројцата припадници на МВР се убиени од албанските терористи при акцијата за ослободување на Арачиново, кое претходно, на 9 јуни 2001 година, тогашната ОНА го прогласи за слободна територија. Ниту една влада досега не успеала да го расветли контроверзното загинување на бранителите кај гробиштата во Брњарци, село на околу два километри од скопско Арачиново.
Потресните информации за загинувањето на полицајците на гробиштата кај Брњарци, според поранешниот разузнавач Јанко Бачев, се криеле од јавноста затоа што државата ќе морала да им плати обесштетување на нивните семејства.
На гробиштата кај Брњарци на 23 јуни 2001 година кога загинаа тројцата полицајци, од артилериски оган тешко беше ранет Оливер Китановски, припадник на Единицата за специјални задачи „Тигар“. Почина по пет дена, на 21 годишна возраст. Четворицата бранители, како што сведочат нивни колеги, доброволно се пријавиле да учествуваат во првите редови во акцијата за ослободување на Арачиново.
Блашко Толев
Блашко Толев (Марена,,  – Тетовско кале, , ) бил македонски бранител, војник во АРМ, учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинува на 1 јули 2001 година на тетовското кале од минофрлачка граната, испукана од страна на албанските терористи.
Живот и војната 2001 година
Блашко Толев е роден на 30 март 1981 година во кавадаречкото село Марена. Блашко е израснат како селско дете. Требаше да ја продолжи вековната семејна традиција - сточарството. Завршува само осмо одделение. Во последните две години од неговиот живот работеше во Битола. Во шумското работеше со коњи. Од Пелистер влечеше дрва. Во октомври 2000 година заминува дд Тиквешијата да го изврши долгот и го одслужи воениот рок во АРМ прво во Битола, а потоа во Штип. Кога започна воениот конфликт 2001 година, тој активно зима учество во борбите во Тетовско и Кумановско. Откако замина војник, само еднаш дојде на два дена, за Велигден. Не користеше редовно отсуство, очекувајќи порано да го пуштат. Во петокот, на 29 јули 2001 година, бил кај командантите и побарал да го пуштат, бидејќи рокот си го ослужил. Му кажале дека треба да остане до вторникот, додека да дојде смената од нови војници. Блашко не го дочека вторникот и загинува на 1 јули 2001 година на Тетовското Кале во минофрлачки напад.
Блашко Толев беше прва жртва од овој крај во конфликтот од 2001 година. Толев, како припадник на редовниот состав на Армијата на Република Македонија, на само 20 години го жртвува својот живот за одбраната на Македонија. Вечен останува споменот како и паметникот над неговиот гроб во кавадаречкото село Марена.
За загинатиот Блашко Толев постои и споменик во селото Долна Бошава.
Претседателот на Совет на Општина Кавадарци, Илија Тренчев, посочи дека наскоро на седница на Совет на општина Кавадарци ќе биде донесена одлука за преименување на улица во Кавадарци со името на Блашко Толев. Блашко Толев посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија.
Србија
Србија (српски: Србија или Srbija) — држава на Балканскиот полуостров и во Средна Европа, опфаќајќи го јужниот дел од Панонската Низина и централниот Балкан и лежејќи меѓу истоимениот масив и Карпатите на исток, Динарските Планини на запад, и долината на Морава — важен геостратешки патен правец кој оди према југ кон Солун и источно кон Мала Азија. Релативно кон нејзината историја, култура и релативно мала територија, Србија е различна во нејзиниот транзиционален карактер. Државата нема излез на море и се граничи со Унгарија на север, на исток со Романија и Бугарија, на југ со Република Македонија, на југозапад со Црна Гора, и на запад со Босна и Херцеговина, и Хрватска. Исто така се граничи со Албанија преку спорниот регион Косово.
Српското население брои околу 7 милиони, од кои повеќето се православни христијани. Главниот град на Србија, Белград, е еден од најстарите европски градови, и еден од најголемите во источно-Средна Европа.
Населена уште од палеолитското време, територијата на денешна Србија се соочила со словенски миграции кон Југоисточна Европа во 6 век, со што се воспоставиле неколку регионални држави во раниот среден век. Српското Кралство добило признавање од Рим и Цариград во 1217 година. Државниот статус бил зголемен кога земјата била прогласена за царство, во 1346 година. До средината на 16 век, целата територија на модерна Србија била ставена под османлиска управа, понекогаш прекинувана од страна на Хабсбуршката династија, која почнала да се шири кон Централна Србија од крајот на 17 век, додека ја одржувала својата моќ во Војводина. Во раниот XIX век, Српската револуција воспоставила народна држава како прв регион кој имал уставна монархија, каде пополека ја проширила својата територија и го пионирала пресекувањето на феудализмот во Европа. По катастрофалните случувања во Првата светска војна, и здружувањето на Хабсбуршка Војводина и Срем со Србија, била основана Југославија со другите јужнословенски народи, која постоела во неколку различни формации до 1990-тите години, кога била формирана унија со Црна Гора и мирно распуштена во 2006 година. Во февруари 2008, парламентот на Косово прогласил независност од Србија, кое добило мешани одговори од страна на меѓународните заедница.
Унитарна парламентарна уставна република, Србија е членка на ООН, Совет на Европа, ЦЕРН, ОБСЕ, Партнерство за мир, Организација за црноморска економска соработка, ЦЕФТА и СТО. Од 2014 година, земјата преговара за пристапот во ЕУ со перспектива за влез во Европската унија до 2025 година. Србија страдала од демократско отстапување во последниве години, и забележала пад во извештаите на Фридом хаус од 2019 година. Од 2007 година, Србија формално се придржува кон политиката на воена неутралност. Земјата обезбедува социјална сигурност, универзална здравствена заштита и основно и средно образование без школарина на своите граѓани. Економијата е со висок среден приход со доминантност во услужниот сектор проследен по големина од страна на индустрискиот сектор и земјоделскиот сектор. Земјата е рангирана релативно високо според индексот на човековиот развој (66), индексот за социјален напредок (45) , како и глобалниот индекс на мирот (54).
Етимологија
Потеклото на името Србија е нејасно. Историски гледано, авторите ги споменуваат Србите и Лужичките Срби на различни начини: Сурби, Суурби, Србилој, Зериуани, Сораби, Сурбен, Сарби, Србии, Сербој, Сурби, Сорбен, итн. Овие автори ги употребиле овие имиња кои се однесуваат на Србите во областите каде што нивното историско (или сегашно) присуство не било спорно (особено на Балканот и Лужица), но постојат и извори кои ги споменуваат истите или слични имиња во другите делови на светот (особено на Кавказот).
Прасловенскиот збор сърбъ е различно поврзан со рускиот пасерб, украинскиот присербитися, индоарискиот sarbh, латинскиот sero и грчкиот siro. Полскиот јазичар Станислав Роспрон (1906-1982) го извел етнонимот Србин од србати. Лорскиот научник Х. Шустер-Шуц сугерирал врска со протославистичкиот глагол срб со сёрбать (руски) сьорбати (украински), сёрбаць (белоруски), srbati (словачки).
Од 1945 до 1963 година официјалното име за Србија било Народна Република Србија, подоцна преименувано во Социјалистичка Република Србија од 1963 до 1990 година. Од 1990 година, официјално име на државата е Република Србија. Меѓутоа, од 1992 до 2006 година, официјалните имиња на земјата во која Србија учествувала биле најпрвин Сојузна Република Југославија, а потоа и Србија и Црна Гора.
Праисториски период
Археолошки докази за постоење на палеолитски населби на територијата на денешна Србија се ретки. Фрагмент од човечка вилица кој бил пронајден во Сиќево (Мала Баланица) се верува дека е стар до 525,000—397,000 години.
Околу 6,500 години п.н.е., за време на неолитот, Старчевачката и Винчанската култура постоеле во околината на денешен Белград и доминирале во поголемиот дел на Југоисточна Европа, (како и во делови на Средна Европа и Мала Азија). Две важни археолошки наоѓалишта од овој период, Лепенски Вир и Винча-Бело Брдо, се наоѓаат во близина на брегот на Дунав.
За време на железното време, локалните племиња Трибали, Дарданци и Аутаријати се сретнувале од Старите Грци за време на нивната културна и политичка експанзија во регионот, од 5 до 2 век п.н.е. Келтското племе Скордисци се населило низ целата област во 3 век п.н.е. и формирало племенска држава, градејќи неколку утврдувања, вклучувајќи го и нивниот главен град во Сингидунум (денешен Белград) и Наисос (денешен Ниш).
Римјаните освоиле голем дел од територијата во 2 век п.н.е. Во 167 п.н.е. била основана римската провинција Илирик, а остатокот бил освоен во околу 75 п.н.е., формирајќи ја римска провинција Мизија; денешниот регион Срем бил освоен во 9 п.н.е. и Бачка и Банат во 106 година. Како резултат на тоа, територијата на денешна Србија се протегала целосно или делумно над неколку поранешни римски провинции, вклучувајќи ги и Мизија, Панонија, Превалитана, Далмација, Дачија и Македонија.
Главните градови на Горна Мизија (и пошироко) биле: Синидунум (Белград), Виминациум (сега Костолац), Ремезијана (сега Бела Паланка), Наисос (Ниш) и Сирмијм (сега Сремска Митровица), од кои вториот служел како римски главен град за време на Тетрархијата. Седумнаесет римски цареви се родени во областа на денешна Србија. Најпознат од нив бил Константин Велики, првиот христијански цар, кој издал едикти за верска толеранција низ целото царство.
Кога Римското Царство било поделено во 395, поголемиот дел од Србија останало под Источното Римско Царство, додека северозападните делови биле вклучени во Западното Римско Царство. Јужните Словени од 6 век, во голем број се преселиле во европските провинции на Византија и се споиле со локалното романизирано население кое постепено се асимилирало.
Османлиски и Хабсбуршки период
Територијата на денешна Србија во составот на Османлиското Царство била во периодот од 15 век до XX век. Во составот на царството најпрвин биле вклучени југоисточните делови на Србија, околу градот Ниш. Веќе во 1459 година целото Српско деспотство, а во периодот од 1526 до 1552 година и цела Војводина. Османлиското Царство издвојувало големи победи во Маричката битка во 1371 година и Косовската битка во 1389 година.
Во сите српски земји освоени од страна на Османлиите, родното благородништво било отстрането, а селанството било зафатено од османлиските господари, додека голем дел од свештенството побегнало или било ограничени на изолираните манастири. Според отоманскиот систем, Србите, како христијани, се сметале за пониска класа на луѓе и биле подложени на тешки даноци, а дел од српското население доживеало исламизација. Српската патријаршија во Пеќ била укинета во 1463 година, но повторно била воспоставена во 1557 година.
Додека големите српски миграции депопулирале поголем дел од јужна Србија, Србите барале засолниште преку реката Дунав во Војводина на север и воената граница на запад, каде што им биле доделени права од австриската круна од 1630 година. Голем дел од централната Србија се префрлила од османлиско на хабсбуршко владеење (1686-91) за време на Големата турска војна. По неколкуте претставки, царот Леополд I официјално им дозволил на оние Срби кои сакаат да се населат во северните региони, право на нивната автономна круна. Црковниот центар на Србите, исто така, се преселил на север, во Карловачката митрополија, а во 1766 година Османлиите повторно ја укинале Српската патријаршија во Пеќ.
Во 1718-39, Хабсбуршката Монархија окупирала голем дел од Централна Србија и го основала Кралството Србија (1718-1739). Овие придобивки биле изгубени со договорот од Белград во 1739 година, кога Османлиите го освоиле регионот. Покрај територијата на современата Војводина која останала под Хабсбуршката Монархија, централните региони на Србија уште еднаш биле освоени од Хабсбуршката Монархија во 1788-1792 година.
Револуција и независност
Српската револуција за независност од Отоманското Царство траела единаесет години, од 1804 до 1815 година. Револуцијата се состоела од две посебни востанија кои се стекнале со автономија од Отоманското Царство (1830), што на крајот се развило кон целосна независност (1878). Востанието во почетокот започнало како локална побуна против дахија, но истото прераснало во една голема револуција. На чело на востаниците застанал Караѓорѓе Петровиќ. Во 1814 година во Букурешт бил потпишан договор според кој на српскиот народ требало да му се даде автономија. Но, договорот никогаш не бил спроведен на дело. Така, во 1813 година, востанието било задушено и повторно била воспоставена целосна османлиска власт. Оваа востание претходело на т.н. Второ српско востание кое избувнало во 1815 година, кое придонело до создавање на современа Србија. На чело на востаниците застанал Милош Обреновиќ. За разлика од Првото српско востание, ова востание довело до српска автономија во рамките на Отоманското Царство и воспоставување на Кнежевството Србија кое имало своја влада, со овој чин биле удрени темелите на модерна Србија. Србија била една од првите народи на Балканот која го укинала феудализмот. Договорот од Акерман во 1826 година, Договорот од Адријанопол во 1829 година и, конечно, Хати-и-Шариф, довеле до признвање на Србија. Првиот српски устав бил усвоен на 15 февруари 1835 година, со што земјата станала една од првите што усвоила демократски устав во Европа.
По судирите меѓу отоманската војска и Србите во Белград во 1862 година, и под притисок од Големите сили, до 1867 година, последните турски војници го напуштиле Кнежевството, со што земјата станала де факто независна. Со донесувањето на новиот устав во 1869 година, без консултации со Портата, српските дипломати ја потврдиле де факто независноста на земјата. Во 1876 година, Србија објавила војна за Отоманското Царство, помагајќи во тековните христијански востанија во Босна и Херцеговина и Бугарија.
Формалната независност на земјата била меѓународно призната на Берлинскиот конгрес во 1878 година, со што била прекината руско-турската војна; овој договор, сепак, забранувал Србија да се обедини со другите српски региони како Босна и Херцеговина на пример, која останала под австроунгарска окупација, заедно регионот Рашка. Од 1815 до 1903 година, Кнежевството Србија било управувано од династијата Обреновиќ, освен помеѓу 1842 и 1858 година кога владеел кнезот Александар Караѓорѓевиќ. Во 1882 година, Кнежевството Србија станало Кралството Србија, под раководство на кралот Милан I. Династијата Караѓорѓевиќ, потомци на револуционерниот водач Караѓорѓе Петровиќ, ја презела власта во 1903 година. На север, револуцијата во Австрија во 1848 година довела до формирање на автономна територија на српската Војводина; до 1849 година, регионот се трансформирал во Војводство Србија и Тамишки Банат.
Балканска и Прва светска војна
Терминот Балкански војни се однесува на две војни, што се случиле во Југоисточна Европа во 1912 и 1913 година. Првата балканска војна започнала на 8 октомври 1912 година кога Бугарија, Грција, Црна Гора и Србија формирале балкански сојуз против Османлиското Царство. Војната завршила со потпишување на мировен договор во Лондон. Втората балканска војна избила на 16 јуни 1913 година кога Бугарија, незадоволна од своите придобивки, ги нападнала своите поранешни сојузници, Србија и Грција. Војната завршила со потпишување на мировен договор во Букурешт. По крајот на Балканските војни, Србија територијално се проширила во Вардарска Македонија, Рашка, Косово, и Метохија.
На 28 јуни 1914 година, Гаврило Принцип, студент и член на мултиетничката организација на националните револуционери нареченa Млада Босна, го убил надвојводата Франц Фердинанд, наследник на австроунгарскиот престол, во Сараево, Босна, по кое започнал период на дипломатско маневрирање меѓу Австроунгарија, Германија, Русија, Франција и Велика Британија наречена Јулска криза. Австроунгарија поставила ултиматум во јули кон Србија, серијата од десет неприфатливи барања, предизвикувајќи ја војната со Србија. Кога Србија се согласила на само осум од десетте барања, Австроунгарија објавила војна на 28 јули 1914 година. Спорот помеѓу Австроунгарија и Србија ескалирал во она што денес е познато како Прва светска војна, привлекувајќи ги Русија, Германија, Франција и Обединетото Кралство. Последиците од војната биле разновидни. Кога завршила Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, Србија добила неколку помали територијални отстапки од Бугарија. Србија имала водечката позиција во новото Кралство Југославија, придружена од нејзиниот стар сојузник, Црна Гора.
Последиците за Србија од Првата светска војна биле огромни. Пред војната, Кралството Србија имало 4.500.000 жители. Степенот на српската демографска катастрофа можел да се илустрира со изјавата на бугарскиот премиер Васил Радослав: „Србија престана да постои“ (Њујорк тајмс, лето 1917). Во јули 1918 година американскиот државен секретар Роберт Ленсинг ги повикал Американците од сите религии да се молат за Србија во нивните цркви. Кралството Србија загубило 1.100.000 жители за време на војната. Од 4,5 милиони луѓе, имало 275.000 воени смртни случаи и 450.000 од обичните граѓани. Цивилните жртви се припишуваат главно на недостигот на храна и ефектите од епидемиите како шпанскиот грип. Во прилог на воените смртни случаи, 133.148 биле повредени. Според југословенската влада во 1924 година, Србија загубила 365.164 војници или 26% од мобилизираниот персонал.
Југославија
Државата на Србите, Хрватите и Словенците била создадена на 1 декември 1918 година, како наследна уставна унитарна монархија.