cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Насочувач
Распределба
Тие исто така може да овозможат поврзување со одредена група на опслужувачи или пак надворешни мрежи. Во подоцнежните апликации функционалноста на насочувачот мора да биде винимателно вградена како дел од безбедносната архитектура, или пак насочувачот може да има огнен ѕид, или пак VPN-приклучок или некои други безбедносни функции.
Јадро
Во претпријатијата, јадрениот насочувач може да ја игра улогата на ‘рбетен насочувач, поврзувајќи ги насочувачоте кои се наоѓаат во повеќе различни згради, на некој кампус или пак се дел од претпријатието и сите негови објекти. Овие насочувачот се поставени и пиралгодени за висока пропусна моќ и проток на податоци.
Копа Америка 2015
Учесници
На официјалното објавување на турнирот, КОНМЕБОЛ и КОНКАКАФ потврдиле дека ќе учествуваат сите десет членки на КОНМЕБОЛ и ќе бидат надополнети со шест репрезентации од КОНКАКАФ. Соединетите Американски Држави и Мексико автоматски се квалификувале. Останатите четири места им биле доделени на Костарика, шампионот на Централноамериканската фудбалска унија со освојувањето на Копа Центроамерикана во 2014 година, Јамајка, шампион на Карибите во фудбалската унија со освојувањето на Купот на Карибите во 2014 година, и Хаити и Панама, двата победници на плејофот во Златниот куп на КОНКАКАФ 2015.
Насочувач
План за насочување (податочен план)
Насочувачот е предвиден да го минимизира учеството на информациите за состојбата на поединечните податочни пакети. Главната улога на насочувачот е да поврзе повеќе различни мрежи и да ги насочува пакетите кои се упатени за некоја од тие мрежи. Процесот на одредувањето на насочувачите и насочувањето на пакетите е познат како насочување. Кога насочувачот ќе прими пакет тој ја пребарува неговата насочувачка табела за да ја пронајде најдобрата патека по којаќке го испрати понатаму пакетот. Откога ќе ја најде патеката пакетот повторно се препакува и се испраќа на излезниот посредник. Всушност при самото отпакување и повторно пакување насочувачот не ја гледа содржината на податоците кои ги содржи пакетот. Откога еднаш пакетот е испратен насочувачот не чува никакви историски податоци и логови за истиот, но насоката може да бизе зачувана како статички податок, но само во случаи кога така е поставен насочувачот.
Копа Америка 2015
Градови-домакини и стадиони
Десет градови и десет стадиони биле домакини на репрезентациите кои зеле учество на Копа Америка 2016 година.
Насочувач
План за насочување (податочен план)
Друга функција која исто така насочувачот ја извршува одлуката кој пакет да се обработи прв во средина каде постојат повеќе редици на пакети. Ова се раководи низ (Quality of services - QoS), кој е многу важен кога е во прашање VoIP (Voice over IP) технологијата бидејќи доцнењето помеѓу пакетите не смее да надмине 150 милисекунди.
Копа Америка 2015
Градови-домакини и стадиони
На 8 јануари 2015 година, КОНКАКАФ и КОНМЕБОЛ објавиле список од 24 метрополитенски области на САД кои изразиле интерес да бидат домаќини на игрите..
Насочувач
План за насочување (податочен план)
Друга функција која насочувачот ја извршува е наречена насочување врз основа на политика (policy based routing) каде се воспоставуваат специјални правила на насочување и времето кога некој пакет ќе биде насочен, и низ кои јазли исто така.
Копа Америка 2015
Градови-домакини и стадиони
Стадионите биле избрани по конкуренција, морале да имаат минимален капацитет од 50.000 гледачи. Конечниот список на места, кој се очекувал да биде помеѓу 8 и 13, требало да биде објавен во мај 2015 година. Сепак, списокот не е објавен и се шпекулирало дали турнирот ќе може да се одржи. Црвеното известување на Интерпол било издадено затоа што поранешните претседатели на конфедерациите КОНМЕБОЛ и КОНКАКАФ биле осомничени дека се поврзани со корупцискиот случај на ФИФА во 2015 година, вклучително и наводите дека примиле значителен поткуп во врска со договор за емитување од 112,5 милиони долари. Међутим, званичници ЦОНМЕБОЛ -а изразили су жељу да наставе са догађајем упркос скандалу.
Насочувач
План за насочување (податочен план)
Овие функции може да се извршат преку ASIC - посебни приложни интегрални кола со кои  се избегнува прегревање на обработувачот. Од друга страна некои пакети мора да бидат обработени од обработувачот и неможат да бидат проследени и обработени од ASIC (Application-specific integrated circuit).
Копа Америка 2015
Градови-домакини и стадиони
На 19 ноември 2015 година, десетте места избрани за турнирот биле објавени од КОНКАКАФ, КОНМЕБОЛ и Фудбалската федерација на САД.
Распоред
Секој шешир имал по четири репрезентации, по една од секоја група:
Група А
{|
Голгетери
5 голови
4 гола
3 гола
Карло V (Свето Римско Царство)
Карло V (Karl V.; Carlos I; Karlo V; Karel V; Carlo V; Karel V.; Charles Quint; 24 февруари 1500 – 21 септември 1558) владеел со Светото Римско Царство од 1519 година до 1556 година и како Карло I, со Шпанската империја од 1516 до 1556 година. Во 1556 година тој доброволно се повлекол и се откажал од титулата цар на Светото Римско Царство во полза на својот помлад брат Фердинанд I и од титулата крал на Шпанија во полза на својот син Филип II.
Карло бил престолонаследник на три европски водечки династии — Хабсбуршката династија на Хабсбуршката монархија; династијата Валоа-Бургоња на бургоњска Холандија и Трастамарската династија на круните на Кастиља и на Арагон. Владеел со широки области во Централна, Западна и Јужна Европа и со шпанските колонии во Северна и Јужна Америја и во Азија. Бидејќи Карло бил првиот крал што едновремено владеел со Кастиља, со Леон и со Арагон, тој станал првиот крал на Шпанија. Во 1519 година тој станал цар на Светото Римско Царство и надвојвода на Австрија. Со тоа, неговото царство се протегало речиси четири милиони км2 низ Европа, низ Далечниот Исток и низ Северна и Јужна Америка.
Карло посветил долго време од своето владеење на Италијанските војни против Франција коишто, иако премногу скапи, биле успешни на воен план. По решавачката хабсбуршка победа во Битката кај Павија во 1525 година, силите на Карло ги повратиле Милано и Франш Конте од Франција, што го предизвикало францускиот крал Франсоа I да ја формира Француско-отоманската алијанса. Противникот на Карло - Сулејман Величествениот поразувајќи ги христијаните во Мохачката битка во 1526 година го освоил централниот дел на Кралството Унгарија. Сепак, по неуспешниот обид да ја заземат Виена во 1529 г. напредокот на Отоманците запре.
Со исклучок на неговите воени залагања, Карло бил најпознат по улогата што ја имал во спротивставувањето на протестантската Реформација. Неколку германски принцови ја напуштиле Католичката црква и ја формирале Шмалкалденската лига со цел со воена сила да го оспорат неговиот авторитет. Неподготвен да дозволи религиските војни да навлезат во неговите други домени, Карло настојувал да се свика Советот од Трент, којшто ја започнал Противреформацијата. За време на неговото владеење, Св. Игнасио од Лојола ја основал Дружбата Исусоваза да може мирно и интелектуално да се бори против протестантството, а континентална Шпанија била поштедена од религиски конфликт главно поради мирните мерки на Карло.
Во Новиот Свет, Шпанија ги освоила Ацтеките од Мексико и Инките од Перу, па ја проширила својата контрола во поголем дел од Јужна и Средна Америка. Карло ја надгледувал Шпанската колонизација на Северна и Јужна Америка. Тој му обезбедил пет брода на Фернандо Магелан чиешто патување — првото поморско обиколување на Земјата — ги поставило темелите на империјата на Шпанија во Тихиот Океан и ја започнало шпанската колонизација на Филипините.
Иако постојано во војна, Карло го сакал мирот. „Не беше алчен за територија“, напишал Маркантонио Контарини во 1536 г., „но беше многу алчен за мир и тишина“. Терците биле главните трупи за време на целото негово владеење. Тој се повлекол во 1556 г. и Хабсбуршката монархија преминала во рацете на неговитот помлад брат, Фердинанд, додека пак Шпанската империја ја наследил неговиот син Филип II. Двете империи ќе останат сојузници сѐ до XVIII век.
Карло имал само 54 години кога се повлекол, но по 34 години енергично владеење тој бил физички исцрпен и мирот го побарал во манастирот во којшто и починал на 58-годишна возраст. Тој ја оставил Германија јасно разделена поради религијата, а Шпанија ја оставил речиси пред банкрот и на работ да ја изгуби Холандија во револт заснован на религијата.
Наследство и младост
Од своите бургундски предци Карло ја наследил двосмислената врска со француските кралеви. Заедничко со Франција му биле мајчиниот француски јазик и многу културни форми. Во својата младост тој често го посетувал Париз, најголемиот град во Западна Европа во тоа време. Велел: „Париз не е град, туку универзум.“ (Lutetia non urbs, sed orbis). Карло бил свршен и со Луиза и со Шарлота од Валоа, ќерки на францускиот крал Франсоа I, но и двете починале во своето детство. Исто така, Карло ја наследил традицијата на политичко и династијско непријателство помеѓу кралските и бургундските војводски редови од династијата Валоа.
Бургоња и Ниските Земји
Во 1506г. Карло ги наследил бургоњските територии на својот татко, особено Ниските Земји и Франш Конте, повеќето од кои биле феуди на Германското кралство (дел од Светото Римско Царство) со исклучок на неговото родно место, Фландрија, која сѐ уште била феуд на Франција, последната останка од некогашниот моќен играч во Стогодишната војна. Бидејќи царот Максимилијан ја назначил поради тоа што Карло бил малолетен, неговата тетка Маргарита од Австрија родена како надвојвотка на Австрија, била намесник до 1515г. и наскоро таа се впуштила во војна со Франција поради тоа што од Карло било побарано да му укаже чест на францускиот крал за Фландрија, како што направил и неговиот татко. Исходот бил таков што во 1528г. Франција се откажала од своето поранешно право за барање на Фландрија.
Од 1515 до 1523 г., владата на Карло во Холандија морала да се справи и со бунтот на селаните од Фризија(предводени од Пјер Герлофс Донија и Вијард Јелкама). Во почетокот бунтовниците биле успешни, но во 1523г., по низа порази, преостанатите водачи биле фатени и обезглавени.
Ниските Земји заземале важно место во Царството. Самиот Карло V ги сметал за негов дом, регионот кадешто тој се родил и кадешто го поминал своето детство. А поради трговијата, индустријата и богатите градови тие биле и значаен приход за државната ризница.
Шпанија
Карло бил прогласен за принц на Астуријас, неоспорив наследник на неговата мајка кралицата Јована во кастилијскиот парламент во Ваљадолид од 1506г. и во Мадрид од 1510г. Од друга страна, во 1502г., арагонскиот парламент којшто заседавал во Сарагоса, положил заклетва на неговата мајка Јована како веројатна наследничка, но архиепископот од Сарагоса цврсто изјавил дека таквата заклетва не може да го затврди правото сѐ додека не се измени правото на наследување на престолот, но преку формален договор помеѓу парламентот и кралот. Така, со смртта на неговиот дедо, кралот Фердинанд II од Арагон на 23 јануари 1516г., Арагонската круна која се состоела од Арагон, Каталонија, Валенсија, Наполи, Сицилија и Сардинија ја наследила мајка му Јована; додека пак Карло станал генерален гувернер. Меѓутоа, Фламанците сакале Карло да ја понесе кралската титула, а нивната желба ја поддржувале и неговиот дедо, царот Максимилијан I, и папата Лав X. На овој начин, по закопот на Фердинанд II на 14 март 1516г., тој бил прогласен за крал на Кастиља и на Арагон, заедно со неговата мајка. Најпосле, кога намесникот на Кастиља, кардиналот Хименез де Сиснерос го прифатил fait accompli, тој се согласил со желбата на Карло да се прогласи за крал и ја наметнал неговата изјава низ кралството.Со ова, градовите го признавале Карло како крал што владеел заедно со својата мајка.
Карло пристигнал во своето ново кралство во есента, 1517 година. Неговиот намесник Хименез де Сиснерос дошол да го пречека, но по пат се разболел (постојат сомнежи дека бил отруен) и умрел пред успее да го види кралот.
Поради нерегуларноста при преземањето на кралската титула, кога неговата мајка, законската кралица, била жива, преговорите со кастилијскиот парламент во Ваљадолид (1518г.) се одвивале тешко, но на крајот Карло бил прифатен под следниве услови: да научи да зборува кастилиски, да не назначува странци, да не зема скапоцени метали од Кастиља, да ги почитува правата на својата мајка, кралицата Јована. Кортесот му оддал почит во Ваљадолид во февруари 1518г., по што Карло заминал за Кралството Арагон. Тој успеал да го надмине отпорот на арагонскиот и на каталонскиот парламент, и конечно бил признаен за крал на Арагон, заедно со неговата мајка.
Карло бил прифатен како владетел, и покрај тоа што Шпанија била загрижена за начинот на кој тој ќе владее со империјата. Дотогашните шпански монарси отскокнувале од законите; монархијата била спротивна од луѓето. Со Карло таа станала поапсолутна, иако тој не владеел сам со кралството сѐ до смртта на неговата мајка во 1555г.
Набрзо, поради високото оданочување (парите се користеле за војни во странство, повеќето од кои не ги интересирале Кастиљанците) и поради склоноста на Карло да поставува Фламанци на вискоки позиции во Шпанија и Америка игнорирајќи ги кандидатите од Кастиља, отпорот против него пораснал.Тој кулминирал со Војната на задругите на Кастиља (шпански: Guerra de las Comunidades de Castilla), што Карло ja задушил. По ова, Кастиља била интегрирана во Хабсбуршката империја и ја обезбедила масата на воените и финансиските ресурси на империјата. Огромниот буцетски дефицит што се насобрал за време на владеењето на Карло резултирал со тоа што Шпанија објавила банкрот за време на владеењето на Филип II.
Италија
Круната на Арагон што Карло ја наследил го вклучувала Кралството Наполи, Кралството Сицилија и Кралството Сардинија. Арагон претходно управувал и со Миланскoто војводство, но една година пред Карло да го преземе престолот, тоа било припоено кон Франција по Битката кај Марињано во 1515 година.Карло успеал повторно да го заземе Миланo во 1522г. кога империските трупи ја поразиле француско-швајцарската армија кај Бикока. Сепак, во 1524г. францускиот крал Франсоа I повторно презел иницијатива, преминувајќи во Ломбардија кадешто Милано, заедно со уште неколку други градови, уште еднаш подлегнале на неговите напади. Само Павија успеала да се одбрани и токму тука, на 24 февруари 1525г. (на дваесет и петтиот роденден на Карло), империските сили на Карло го заробиле Франсоа и ја разбиле неговата војска, уште еднаш повратувајќи си ги Милано и Ломбардија. Шпанија успешно ги чувала сите свои италијански територии, и покрај тоа што за време на Италијанските војни тие биле напаѓани во повеќе наврати.Освен тоа, Отоманската имеприја постојано ја нарушувала хабсбуршката трговија на Медитеранот. Во 1538г. се формирала Света лига којашто се состоела од сите италијански земји и од Шпанија, за да ги оттурне Отоманлиите, но таа била поразена во Битката кај Превеза. Карло не успеал да оствари решавачка поморска победа; таа ќе се случи дури по неговата смрт, во Битката кај Лепанто во 1571 година.
Америка
За време на владеењето на Карло, конквистадорите како Ернан Кортес и Франциско Пизаро значително ги прошириле териториите во Нова Шпанија и го предизвикале падот на империите на Ацтеките и на Инките за нешто повеќе од 10 години. Заедно со поморските експедиции околу светот на Магелан во 1522г., овие успеси го увериле Карло во неговата божја мисија да стане водач на Христијанскиот свет на којшто сѐ уште му се заканувала опасност од Исламот. Освојувањата помогнале и во зацврстувањето на владеењето на Карло со тоа што ја снабдиле државната благајна со огромни количини златни и сребрени шипки. Како што забележал конквистадорот Бернал Дијас дел Кастилјо, „Дојдовме да му служиме на Бога и на нашиот цар, да ги просветлиме оние што се во темнина, и да го стекнеме богатството по кое многумина копнеат.“
Карло не можел да ги исплати долговите што ги имал кон Бартоломео В. Велсер па, за возврат, во 1528г. му доделил концесија во провинцијата Венецуела. Концесијата, позната како Клајн-Венедиг (мала Венеција), во 1546г. била поништена. Во 1550г., Карло свикал конференција во Ваљадолид за да ја разгледа моралноста на силата употребена врз домородното население на Новиот Свет, на којашто присуствувале истакнати личности како Бартоломе де лас Касас.
Првата идеја за изградба на Панамскиот Канал на американскиот провлак што се појавила уште во 1520г. му се припишува токму на Карло V.
Светото Римско Царство
Карло ја наследил Хабсбуршката монархија во 1519г., по смртта на неговиот дедо Максимилијан, татко на неговиот татко. Исто така, тој бил природен кандидат на избирачите (герм: Kurfürst) да го наследи неговиот дедо и да стане цар на Светото Римско Царство. Тој ги поразил кандидатурите на Фридрих III, избирач на Саксонија, на францускиот крал Франсоа I и на англискиот крал Хенри VIII. На 28 јуни 1519г. со едногласната одлука на избирачите, Карло ја добил круната. Во 1530г. во Болоња, папата Климент VII го крунисал за цар на Светото Римско Царство и тој е последниот цар кој примил папско крунисување.
И покрај тоа што се наоѓал на престолот на Светото Римско Царство, германските принцови го ограничувале неговиот авторитет. Тие добиле силна потпора од териториите во Царството, а Карло бил решен да не дозволи тоа да се случи и во Холандија. Уште во 1522г. се формирала инквизиција. Во 1550г. била воведена смртна казна за сите случаи со непокајнички ерес. И политичките разидувања биле строго контролирани, особено во неговото родно место, кадешто Карло, потпомогнат од војводата од Алба, лично го задушил бунтот од Гент во средината на февруари 1540 г.
Во 1556 г. Карло абдицирал во полза на својот брат Фердинанд; сепак, поради долгата расправа и бирократската процедура, рајхстагот (германски: Reichstag - Царско собрание) не го прифатил абдицирањето (и со тоа не го направил законски валидно) сѐ до 24 февруари 1558 г. Дотогаш, Карло и понатаму ја користел титулата цар.
Франција
Во поголемиот дел од владеењето, Карло бил преокупиран со конфликтите со Франција којашто додека сѐ уште ги одржувала амбициите во Италија, била опкружена со царството на Карло. Во 1520г. Карло ја посетил Англија кадешто тетка му, Катерина Арагонска, го наговорила својот маж, Хенри VIII, да се здружи со царот. Првата војна со најголемиот одмаздник на Карло, францускиот крал Франсоа I започнала во 1521 г. Карло формирал сојуз со Англија и со папата Лав X против Французите и против венецијанците и бил прилично успешен, оттурнувајќи ги Французите надвор од Милано и поразувајќи и заробувајќи го Франсоа во Битката кај Павија во 1525г. За да ја добие својата слобода, францускиот крал бил принуден да му ја отстапи Бургоња на Карло во Договорот од Мадрид (1526 г.).
Сепак, по ослободувањето, Франсоа му наредил на парламентот да го поништи договорот бидејќи бил потпишан под принуда. Потоа Франција се приклучила кон Лигата од Коњак што папата Климент VII ја формирал со англискиот крал Хенри VIII, со венецијанците, со фирентинците, со миланците за да се спротивстави на империската доминација на Италија. Во претстојната војна, Карловото ограбување на Рим (1527 г.) и виртуелното затворање на папата Климент VII во 1527г. го спречило папата да го поништи бракот помеѓу англискиот крал Хенри VIII и тетка му на Карло, Катерина Арагонска, па Хенри конечно ги раскинал врските со Рим, со што довел до англиската Реформација. Со други зборови, на војната и немало крај. Во договорот од Камбре (1529 г.), наречен „Мирот на дамите“ затоа што на него преговорите се воделе помеѓу тетката на Карло и мајката на Франсоа, Франсоа се откажал од неговите права на барање во Италија, но ја задржал контролата врз Бургундија.
Во 1535г. избила и трета војна, откако по смртта на последниот Сфорца војвода од Милано, иако Франсоа имал право на неа, сепак Карло си го сместил својот син, Филип, во војводството. И оваа војна не можела да се заврши. Франсоа не успеал да го освои Милано, но затоа пак, успеал да ги освои повеќето области од сојузникот на Карло, војводата од Савоја, вклучувајќи ја и неговата престолнина, Торино. Војната ја завршило примирјето од Ница во 1538г. засновано на uti possidetis, но тоа траело кратко. Во 1542г. војната продолжила, но овој пат Франсоа склучил сојуз со отоманскиот султан Сулејман I, а Карло повторно склучил сојуз со Хенри VIII. И покрај тоа што француско-отоманската флота ја освоила Ница, Французите не можеле да продрат во Хуарез, додека пак, здружената англо-империска инвазија на Северна Франција предводена од самиот Карло постигнала неколку успеси, но на крајот била прекината, што довело до друг мир и обновување на status quo ante во 1544 година.
Последната војна избила во 1551г. со синот и наследникот на Франсоа, Анри II. Во оваа војна Анри постигнал рани успеси во Лорен, кадешто го заробил Мец, но во Италија, француските напади и понатаму биле неуспешни. Карло абдицирал сред конфликтот, оставајќи го понатамошниот тек на војната во рацете на својот син Филип II и на неговиот брат Фердинанд I, цар на Светото Римско Царство.
Конфликти со Отоманското Царство
Карло континуирано војувал со Отоманското Царство и нејзиниот султан, Сулејман Величествениот. Големиот пораз на Унгарците во Мохачка битка (1526)IМохачката битка во 1526г. „прати бран на терор низ Европа“. Сепак, муслиманскиот напредок во Средна Европа запрел во Виена во 1529г.
Од друга страна, натпреварот помеѓу Карло и Сулејман за превласт над Медитеранот видливо бил во полза на султанот и покрај победите на Шпанија, меѓу кои и освојувањето на Тунис во 1535 г. По стварената победа во Превеза во 1538г. и по загубата на Џерба во 1560 г. (набрзо по смртта на Карло) којашто сериозно ја десеткуваше шпанската поморска војска, редовната отоманска флота започнала да доминира во источниот дел на Медитеранот. Во исто време, муслиманските Берберски корсари, дејствувајќи под генерална надлежност и надзор на султанот, постојано ги уништувале шпанските и италијанските брегови, осакатувајќи ја шпанската трговија и рушејќи ги темелите на хабсбуршката сила.
Во 1536г. францускиот крал Франсоа I склучил сојуз со Сулејман против Карло. Додека го убедувале Франсоа да го потпише мировниот договор во 1538г., тој во 1542г. повторно се здружил со Отоманците во Француско-отоманска алијанса. Во 1543г. Карло склучил сојуз со Хенри VIII и го присилил Франсоа да го потпише Примирјето од Крепи-ен-Лаоноа. Подоцна, во 1547г., Карло потпишал понижувачки договор со Отоманците со цел да здивне од огромните трошоци од нивната војна, во којашто на него гледале како еднаков на големиот везир на Отоманското Царство – Ибрахим Паша во тоа време – и бидејќи во светот можело да постои само еден цар, а тоа бил Сулејман, тој бил познат единствено како крал на Шпанија. Сепак, протестантските сили во рајхстагот често гласале против трошење пари за неговите Турски војни бидејќи многу протестанти го сметале муслиманскиот напредот за противтежа на католичките моќи.
Обидувајќи се да создаде Хабсбуршко–персиска алијанса, Карло V се приближил до Сефевидското Царство со цел да отворат втор фронт против Отоманите. Контактите биле позитивни, но поради огромните далечини се покажале тешки. Всушност, Сефевидите навистина се впуштиле во конфликт со Отоманското Царство во Отоманско-сефевидска војна (1532-1555), принудувајќи ја да ги раздели своите воени ресурси.
протестантската реформација
Како цар на Светото Римско Царство, Карло го повикал Мартин Лутер во собранието во Вормс во 1521 г., ветувајќи му безбедено заседавање доколку се појави. Иако во почеток ги отфрлил тезите на Лутер како „аргумент меѓу калуѓери“, подоцна истата година ги протерал него и неговите следбеници, но бил зафатен со други проблеми и не можел да преземе акција против протестантството.
Во периодот од 1524 г. до 1526 г. избувнало Востанието на селаните во Германија, а во 1531 г. се создала лутеранската Шмалкалдишка лига. Карло му доверил поголема одговорност за Германија на својот брат Фердинанд додека тој се сосредоточил на проблемите што се јавиле во другите територии.
Здравје
Карло страдал од проширена долна вилица, деформитет кој значително се влошил во подоцнежните хабсбуршки генерации, што довело до појавување на терминот хабсбуршка вилица. Ваквиот деформитет бил предизвикан од тоа што фамилијата долго време практикувала бракови помеѓу сродници, што тогашните кралски фамилии обично го практикувале за да ја одржат контролата на династијата врз територијата. Тој се напрегал правилно да ја џвака храната и како резултат на тоа, во најголемиот дел од животот страдал од лошо варење на храната. Затоа, обично јадел сам. Карло страдал од епилепсија и сериозно страдал од гихт (костобол) којшто најверојатно бил предизвикан од неговиот режим на исхрана што се состоел претежно од крваво месо. Како што стареел, гихтот преминал од болен во парализирачки. При неговото повлекување, тој на носилка бил внесен во манастирот Св.Јусте. Се изградила и специјална платформа за да му овозможи лесен пристап до неговите одаи.
Зелден
Зелден е општина во Тирол, Австрија.
Карло V (Свето Римско Царство)
Абдикација и старост
На 25 октомври 1555 г., Карло абдицирал од сите негови титули освен од грофовијата Шароле, предавајќи му ја Шпанската империја ( континентална Шпанија, Холандија, Наполи-Сицилија, Ломбардија и шпанските колонии во Северна и Јужна Америка) на својот син, Филип. Неговиот брат Фердинанд, под чија власт веќе биле хабсбуршките земјишта на династијата, го наследил како цар на Светото Римско Царство. Карло се повлекол во манастирот Св.Јусте во Екстремадура, но продолжил широко да се допишува и да биде заинтересиран за ситуацијата во империјата. Страдал од силна костобол и некои сколастичари сметаат дека Карло одлучил да абдицира откако напад на гихт во 1552 г. го присилил да го одложи обидот за повторно заземање на Мец, кадешто подоцна бил поразен. Тој живеел сам во изолиран манастир кадешто на секој ѕид биле поставени саати за кои некои историчари сметаат дека го симболизираат владеењето на Карло и неговиот недостиг од време.
Зелден
Географија
Со површина од 467 km2 Зелден е најголемата општина во Австрија. Зелден има 3.449 (2003 година) постојани жители, но има капацитети во кои може да се сместат 15.000 туристи. Годишно во Зелден се реализираат преку 2 милиони ноќевања, и според тоа, таа е трета најпопуларна австриска туристичка дестинација (по Виена и Салцбург).
Карло V (Свето Римско Царство)
Абдикација и старост
Карло умрел на 21 септември 1558г. од маларија. По дваесет и шест години, неговите останки биле префрлени во кралскиот пантеон во манастирот Св. Лаврентиј „Ескоријал“.
Зелден
Географија
Селото Зелден се наоѓа на надморска височина од 1368 метри, а селото Хоксолден на 2090 метри, каде што има 5 хотели со четири ѕвезди. Највисок врв е Вилдшпице со 3768 метри, втор највисок врв во Австрија, по Гросглокнер.
Карло V (Свето Римско Царство)
Брак и деца
На 10 март 1526 г. во Севиља, Карло се оженил со својата прва братучетка Изабела од Португалија, сестра на португалскиот крал Жоао III. Некои од нивните деца се:
Зелден
Географија
Оцталскиот леднички пат е вториот највисок поплочен пат во Европа. По тој пат од Зелден се оди до ледникот Ретенбах и ледниците Тиефенбахфернер во Ецталските Алпи.
Карло V (Свето Римско Царство)
Брак и деца
Изабела често управувала со Шпанија додека Карло бил во други земји. Поради тоа што Филип II бил внук на португалскиот крал Мануел I од страната на својата мајка, тој бил на ред за наследувањето на престолот на Португалија и по смртта на својот вујко (Енрике, кралот-кардинал, во 1580 г.) го побарал, формирајќи ја со тоа Ибериската унија.
Зелден
Скијачки центар
Зелден е исто така популарен скијачки центар и тука редовно се одржуваат првите трки од Светскиот куп во сезоната; трката во велеслалом во двете конкуренции (мажи и жени) најчесто се закажува кон крајот на октомври на ледникот Ретенбах. Трките во октомври 2016 година започнале на 3040 метри (н.в) и завршиле на 2670 метри, вертикален пад од 370 метри.
Карло V (Свето Римско Царство)
Брак и деца
Карло имал и неколку љубовници. Две од нив родиле двајца идни гувернери на хабсбуршка Холандија:
Титули
За време на владеењето на Карло, титулите крал на Унгарија, на Бохемија и на Хрватска биле инкорпорирани во империската фамилија, но нив теоретски и реално ги имал неговиот брат Фердинанд, кој го започнал четиривековното хабсбуршко владеење врз овие источни територии.
Сепак, според тестаментот на Карло V, титулите крал на Унгарија, на Далмација и на Хрватска и другите титули му биле оставени во наследство на неговиот внук, синот на Филип II, детинастиот Карлос, принц на Астурија, кој починал кога бил млад.
Вкупниот збир од сите титули на Карло гласел:
Карло, со Божја милост, цар на Светото Римско Царство, засекогаш Август, крал на Германија, крал на Италија, крал на сите Шпании, на Кастиља, Арагон, Леон, на Унгарија, на Далмација, на Хрватска, Навара, Гренада, Толедо, Валенсија, Галиција, Мајорка, Севиља, Кордова, Мурсија, Хаен, Алгарвес, Алхесирас, Гибралтар, Канарските Острови, крал на Двете Сицилии, на Сардинија, Корзика, крал на Ерусалим, крал на Западна и Источна Индија, на островите и копната во океанското море, надвојвода на Австрија, војвода на Бургундија, Брабант, Лорен, Штаерска, Корушка, Крањска, Лимбург, Луксембург, Гелдерланд, Неопатрија, Виртемберг, ландграв на Алзас, принц на Швабија, Австрија и Каталонија, гроф на Фландрија, Хабсбург, Тирол, Горица, Барселона, Артоа, Бургундија Палатин, Ено, Холандија, Зеланд, Ферет, Кибург, Намир, Русијон, Сердања, Дренте, Зутфен, маркграф на Светото Римско Царство, Бургау, Ористано и Гочано, лорд на Фризија, на Вендскиот марш, Порденоне, Бискаја, Молин, Сален, Триполи и Мехелен.
Витешки редови
Карло V бил член на следниов витешки ред:
Ламеља дал Ваљес
Ламеља дал Ваљес (L'Ametlla del Vallès) — село и општина во покраината Барселона во автономната заедница Каталонија, Шпанија. Општината зафаќа во и има 8.283 жители (2014).
Заградишта (Долно Косоврасти)
Заградишта или На Клак — археолошко наоѓалиште во дебарското село Долно Косоврасти. Претставува тврдина од средниот век. Се наоѓа југозападно од селото, во подножјето на планината Крчин, каде на височинка со неправилна квадратна основа, која има извонреден поглед кон долината на Радика и патот што минува покрај неа. На површината се среќаваат покривни ќерамиди, тули и многу кршен камен. Наместа се забележуваат темели од објекти.
Воздушна археологија
Воздушна археологија или аероархеологија — наука за археолошки остатоци со нивно испитување од височина со помош на фотографија. Предностите на воздушните (летечки) фотографии на археолози се разновидни.
NGC 3020
NGC 3020 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Воздушна археологија
Археолошкиот одлики можат да бидат повеќе видливи од воздух отколку на земја. Во умерените делови на Европа, распознавањето од воздух е еден од најважните начини преку кои се откриваат нови археолошки наоѓалишта. Мали ситни разлики во временските услови на земјата предизвикуваат да се појават затскриените одлики кои можат да се нагласат со голем број на фактори и потоа да бидат гледани од воздух:
NGC 3020
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3020 се споменува и како UGC 5271, MCG 2-25-45, CGCG 63-82, IRAS 09474+1302.
Воздушна археологија
Мали разлики во нивото на теренот ќе предизвикаат сенки кога сонцето е ниско и ова најдобро може да се види од авион. Тие се познати како затемнети белези.
NGC 3020
Откривање
Објектот е откриен на 19 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Воздушна археологија
Закопаните ровови ќе содржат повеќе вода а закопаните ѕидови ѕидови ќе содржи помалку вода отколку непретумбаната земјата, и овој феномен меѓу другото, овозможува житните култури да растат подобро или полошо, повисоко или пониско, над различен тип на земјата и со тоа ги дефинираат одликите кои се закопани но се очигледни кај разликите во бојата на фотографијата. Таквите ефекти се нарекува растителни белези.
Космос-1985
Космос-1985 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
NGC 3020
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 50 м 6,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 12° 48' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Космос-1985
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 23 декември 1988 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Воздушна археологија
Исто така во текот на зимата може да се појави мраз кај изораните полиња каде што водата природно се акумулира вдолж линиите на закопаните структури. Тие се познати како ледени белези.
NGC 3020
Други поделби
Проучување на NGC 3020 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28296. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 188; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 834. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 990.
Космос-1985
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 94,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 73,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 498 км, а најмалото на 487.
Воздушна археологија
Во пионерите на воздушната археологија се вбројуваат: Роџер Агаш во северна Франција, Антоан Појдебард во Сирија и Крафорд во Англија.
Мечување на Летните олимписки игри 2016
Мечувалските натпревари на Летните олимписки игри 2016 во Рио де Жанеиро ќе се одржат од 6 до 14 август во арената „Кариока 3“ во рамките на Барскиот олимписки парк сместен во подрачјето Бара да Тижука. Во натпреварите учествуваат 212 мечувалци (половина мажи и половина жени, како и осуммина од домаќинот Бразил) во 10 дисциплини (од кои пест поединечни и четири екипни).
Како и во 2008 и 2012 г., Меѓународниот мечувалски сојуз го определува тековниот формат од десет дисциплини по систем на смени, со тоа што екипната сабја во машка и екипниот флорет во женска конкуренција се изоставени во овие игри.
Квалификации
Квалификациите се темелат претежно на официјалното котирање според FIE на 4 април 2016 г., со уше четири поединечни места добиени со четири подрачни квалификациски турнири.
Вкупно медали
земја-домаќин (Бразил)
Африкански куп на нации 1990
Африкански куп на нации во 1990 година — 17-то африканско фудбалско првенство на Африканскиот куп на нации кое се одржало во Алжир од 2 март - 16 март 1990 година. На ова првенство учество зеле 8 репрезентации. Вкупно биле одиграни 16 натпревари.
Победник на турнирот била Фудбалската репрезентација на Алжир.
Архајски период
Архајски период или архаика е именување кое се користи за периодот од грчката историја од 750. година пне. до 480. година пне. Терминот почнале да го користат историчарите во 18. век како би го опишале преминот од т.н. мрачно доба на Грција до класичниот антички период.
Уметност
Овој период го добил именувањето по она според кое во Историја на уметност, се сметало за архаично и старомодно во склуптурата и уметностите/занаетите, како спротивност од следниот т.н Класичен период.
Градиште (Глишиќ)
Градиште — утврдена населба од раноантичкото и римското време во атарот на селото Глишиќ, Македонија. Источно од селото, на висок рид со доминантна местоположба се гледаат остатоци од бедем кои укажуваат на постоење на голема утврдена населба. Во внатрешноста на населбата, во нвиите на К. Настев, Б. Митревски, Г. Методиј, С. Јанев и други се наоѓаат фрагменти од керамички садови и други археолошки наоди. Исто така, речиси по целата површина има големи грамади од градежен материјал и фрагменти од архитектонска и скулптурална пластика. Наодите се чуваат во Музејот и галерија Кавадарци.
Ран среден век
Ран среден век — историски период кој следувал по доцноантичкиот период, во почетокот на 5 век. Средниот век се протегал од 5 век сè до крајот на 10 век. Раниот среден век следуваал по распаѓањето на Западното Римско Царство и му претходел на развиениот среден век (околу 1001 – 1300). Во овој период се продолжило со истиот тренд како во антиката, зголемено опаѓање на бројот на населението, особено во урбаните центри, намалување на трговијата и зголемена имиграција.
Периодизација
Поимот "тан среден век" е првиот од трите периоди на средниот век, а другите се развиениот среден век и доцниот среден век. Леонардо Бруни бил првиот историчар кој употребил триделна периодизација во неговата Историја на луѓето од Фиренца (1442). Флавио Биондо употребил слична рамка во Децении од историјата на распаѓањето на Римското Царство (1439 - 1453). Триделната периодизација станала стандардна откатко германскиот историчар Кристоф Келер ја објавил Универзалната историја на поделена на Антика, среден век и ново време (1683).
Распаѓање на Римското Царство
[[Податотека:Hunnen.jpg|thumb|left| Die Hunnen im Kampf mit den Alanen
(Јохан Непомук Гајгер, 1873)
Аланите, ирански народ кој живеел северно и источно од Црното Море, биле првата одбранбена линија на Европа против азиските Хуни. Тие биле расселени и се населиле низ Римското Царство]]
Почнувајќи од 2 век, имало секакви показатели за опаѓањето на римската цивилизација, вклучувајќи ја урбанизацијата, поморската трговија и популацијата. Само 40 проценти од бродските несреќи во Средоземното Море кои се случиле во 3 век биле пронајдени, а овој процент важел и за 1 век. Помеѓу 150 и 400 година, се проценува дека популацијата во Римското Царство опаднала од 65 милиони на 50 милиони, што е повеќе од 20 проценти. Некои ова го поврзале со студениот период од Мрачното доба (300 – 700), кога намалувањето на глобалните температури им наштетило на земјоделските приноси.
Во почетокот на 3 век германските племиња мигрираале на југ, од Скандинавија па сè до Црното Море, создавајќи застрашувачки конфедерации кои војувале со месното население, Сармати. Во Романија и степите северно од Црното Море, Готите, еден од германските народи, создале најмалку две кралства: Тервинзи и Гројтунзи.
Со пристигнувањето на Хуните (372 – 375), завршила историјата на овие две кралства. Хуните биле конфедерација од централноазиски племиња која основала империја предводена од аристократија која на еден од туркиските јазици. Тие ја совладале техниката на стрелање со свиен лак, истовремено јавајќи на на коњ. Готите барале прибежиште на римска територија (376 година) согласувајќи се влезат како невооружени доселеници. Но многу од нив ги поткупиле стражарите на дунавската граница да им дозволат да го понесат своето оружје со нив.
Дисциплината и организацијата на римската легија ја направиле одлична борбена единица. Римјаните претпочитале пешадија повеќе од коњаница, зашто пешадијата било полесно да се обучи да остане во формација, додека коњаницата имала тенденција да се распрсне кога се соочувала со непријателот. Варварската војска било полесно да се собере и инспирира со можниот грабеж, а легијата бидејќи била платена од централната власт преку даноци, со кои се плаќало за постојаната обука, опремата и храната. Самите финансиски потешкотии, создадени од раководењето со царството, заедно со намалувањето на земјоделската и економската активност, го намалиле приходот на данок и со тоа се појавиле потешкотии во одржувањето на професионална војска.
Во Готската војна (376 – 382), Готите се побуниле и се соочиле со римската војска во Битката кај Адријанопол во 378 година. Во ова време, римската војска била составена од варавари и војници регрутирани за еден воен поход. Вкупниот пад во дисциплината исто така довел и до употреба на мали штитови и лесно оружје. Не сакајќи да ја дели заслугата, источноримскиот цар Валенс, без да го чека западноримскиот цар Грацијан кој требало да пристигне со засилување, го наредил нападот врз Тервинзите предводени од Фритигерн. Додека Римјаните биле зафатени со борба, коњаницата на Гројтунзите пристигнала и само една третина од римската војска успеала да побегне. Според римскиот записничар Амијан Марцелин, ова било еден пораз тежок сличен на оној што го претрпиле кај Кана. Јадрото на источната војска било уништено, Валенс бил убиен и Готите биле слободни да ограбуваат низ Балканот непречено, како и низ оружарниците кај Дунав. Како што коментира Едвард Гибон : ,,Римјаните, кои ладнокрвно и концизно ги спомнуваат актите на правда кои беа извршувани од легиите, го чуваа своето сочувство и елоквентност за нивните страдања, кога нивните провинции беа нападнати и опустошени од страна на поуспешните варвари.”
Царството немло доволно ресурси, а можеби и волја, за одново да ја формира професионалната мобилна војска која беше уништена кај Адријанопол и беше принудено да се потпре на варварските војски да се борат за него. Источното Римско Царство успеа да ги поткупи Готите со поткуп. Западното Римско Царство ја немаше таа среќа. Стилихон, воениот командант на Западното Римско Царство со полу – вандалско потекло, ги собрал армиите сместени кас границата кај реката Рајна за да ја одбие визиготската инвазија во 402 – 03 и инвазијата од други Готи 406 – 07.
Бегајќи пред хунските напади, Вандалите, Свевите и Аланите извршиле напад преку смрзнатата Рајна во близина на Мајнц; на 31 декември, 406 година, границата попуштила и овие племиња навлегле во Галија. По нив следуваа Бургундите и групи од Алеманите. Како одговор на анти – варварската хистерија која следувала потоа, царот Хонориј по кратка постапка наредил Стилихон да биде обезглавен. Како што напишал Гибон, Стилихон го подал вратот, ,,со непоколебливост која му прилегала на последниот од римските генерали,”. Потоа на Хонориј му останале само бескорисните дворјани како советници. Во 410 година, Визиготите предводени од Аларих I, го зазеле Рим и во тие три дена само пожари и колежи се среќавале по улиците, палатите беа ограбувани, а за секој што се мислело дека крие некакво богатство бил испрашуван и мачен. Како новопокрстени христијани, Готите го почитувале црковниот имот. Но тие што успеале да се скријат во Ватиканот и другите цркви, биле само малкуте кои ја имале таа среќа.
Големата преселба на народите
Готите и Вандалите беа само првите од многуте бранови на напаѓачи кои ја поплавија Западна Европа. Некои живееја само за војна и грабеж и за презирање на римските обичаи. Други му се восхитуваа и сакаа да станат негови наследници. "Сиромашниот Римјанин глуми Гот, а богатиот Гот глуми Римјанин", рекол остроготскиот крал Теодорих.
Поданиците на Римското Царство биле католици, цивилизирани поданици на едно бирократско царство кое постоело долго време. Германските народи не знаеле многу за градовите, парите или пишувањето. Тие биле новопокрстени аријци и сè уште се сметале за кривоверци од страна на црковните луѓе.
За време на преселбата, или Völkerwanderung (талкањето на народите), претходно населеното население остана невознемирено или делумно расселено. Народите во Франција, Италија и Шпанија продолжија да зборуваат на латински дијалекти, што денес ги сочинуваат романските јазици, додека јазиците на народите од римската ера во денешна Англија исчезнаа речиси без трага на териториите освоени од Англо – саксонците, иако британските кралства на западот продолжија да зборуваат на британски јазик. Новите народи многу го променија постоечкото општество, вклучувајќи ги законите, културата, религијата и обрасците на сопственост на имот.
Римскиот мир (Pax Romana) обезбеди сигурни услови за трговија и производство, и обединета културна и образовна средина од долго – достижни врски. Како што се губеше ова, се заменуваше со владеењето на локалните моќници, понекогаш членови на старата владеечка романизирана елита, понекогаш господари од некоја непозната култура. Во Аквитанија, Нарбонска Галија, јужна Италија и Сицилија, Баетика или јужна Шпанија и пиринејскиот брег на Средоземјето, римската култура траеше сè до 6 или 7 век.
Насекаде, постепеното распаѓање на економските и социјалните врски и инфраструктура резултираше со најчесто локализиран изглед. Распадот често беше брз и драматичен, стануваше опасно да се патува и да се пренесуваат стоки на било кое растојание; поради тоа имаше распаѓање на трговијата и производството за извоз. Повеќето индустрии зависни од трговијата, како грнчарството, исчезнаа преку ноќ во места како Британија. Тинтагел на Корнвол, како и многу други центри, успеаа да набават резерви од средоземните луксузни стоки сè до 6 век, но потоа ги изгубија трговските врски. Административната, образовната и воената инфраструктура брзо исчезна, а губитокот на веќе постоечкиот cursus honorum доведе до колапс на училиштата и до пораст на неписменоста дури и меѓу водачите. Кариерите на Касиодор (починал 585) на почетокот на овој период и на Алкуин од Јорк (починал 804) на неговиот крај, биле засновани на нивната писменост, која се вреднувала многу.
За поранешните римски територии, имало уште 20 проценти пад на популацијата помеѓу 400 и 600 година, или еднотретински пад од 150 до 600. Во 8 век, честотата на трговијата ја достигнала најниската точка, која ја немала достигнато од бронзеното доба. Малиот број на бродски несреќи кои датираат од 8 век го поддржуваат ова (што претставува помалку од 2 проценти од бројот на бродски несреќи од 1 век). Околу 500 година исто така имало пошумување и намалување на земјоделските насади. Овој период исто така се совпадна со периодот на брзо заладување, според информации собрани од годовите на дрвјата. Римјаните практикувале земјоделство на две полиња, односно земјоделските култури на едното поле, а другото поле било необработено и изорано за да се уништи тревата. Со постепеното распаѓање на институциите на царството, сопствениците не можеле да го спречат бегањето на нивните робови и со тоа системот на плантажи се распаднал. Систематското земјоделство воглавно исчезнало и приносите се намалиле до она ниво потребно за преживување.