cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Теорија на плати за ефикасност
Дефинирање
Секоја фирма практикува да ангажира работна сила додека продуктивноста од дополнително ангажираниот работник е поголема од платата за ефикасност. Кога маргиналната продуктивност на работната сила ќе се изедначи со платата за ефикасност, фирмите повеќе нема да ангажираат работници и доаѓа до рамнотежа на пазарот на труд. Но, исто така треба да се има предвид дека рамнотежата не е постигната на ниво на плати што го чистат пазарот, при што се јавува доброволна невработеност, туку пресекот на понудата и побарувачката за труд е на ниво на платата за ефикасност која што е повисока, при што се јавува присилна невработеност]]. Невработената работна сила која сака да работи и би ја прифатила платата за ефикасност нема да биде вработена од страна на работодавачите, па дури и да прифатат и пониска плата. Тоа е така од едноставна причини – пониската плата ќе ја намали продуктивноста, не само на нововработените туку и на сите постојано вработени. На овој начин преку теорија на плати за ефикасност се објаснува ригидноста на реалните плати надолу и егзистенцијата на присилна невработеност. Оваа теорија се заснова врз два услова: [[Податотека:Еластичност на продуктивноста во однос на реалната плата и присилната невработеност во моделот на плати за ефикасност.JPG|мини|десно|180п|Моделот на Сноудон, Вејн и Винарчик Во првиот дел на графиконот како што расте реалната плата, така расте и продуктивноста на трудот, но со различен интензитет. Имено, од почетокот па сè до точката М, со зголемување на реалната плата, продуктивноста на трудот расте надпропорционално. Овој дел од кривата Е покажува висока еластичност на продуктивноста на трудот во однос на реалната плата односно еластичност поголема од еден. По точката М, продуктивноста на работната сила и понатаму расте со зголемување на реалната плата, ама сега подпропорционално. По точката М, потребно е поголемо зголемување на реалната плата, за да продуктивноста минимално се зголеми. Во овој дел, еластичноста на продуктивноста на трудот во однос на реалната плата е помала од еден. Во вториот дел од графиконот се прикажани трошоците за плати по единица производ. Како што може да се воочи, тие имаат тенденција на намалување кога еластичноста на продуктивноста на трудот во однос на реалната плата е поголема од еден, а кога еластичноста на продуктивноста на трудот во однос на реалната плата е помала од еден имаат тенденција на пораст. Во точката М, каде растот на продуктивноста на трудот преминува од растечка во опаѓачка прогресија, трошоците на трудот по единица производ се минимални. На графиконот број 2 се прикажани понудата Sl и побарувачката Dl на труд. На нивото на платата за ефикасност, понудата на труд е поголема од побарувачката на труд и постои присилна невработеност, на графиконот означена со U. Тоа е така бидејќи платата за ефикасност е повисока од рамнотежната плата при која невработеноста се сведува на доброволна невработеност. На овој начин се објаснува присилната невработеност во теоријата на плати за ефикасност.
Преку оваа теорија, покрај тоа што се објаснува ригидноста на реалните плати надолу и присилната невработеност, исто така може да се објаснат и некои други аспекти на пазарот на трудот, како што се: дуалниот пазар на трудот, разлика во платите за работници со идентични квалификации, дискриминацијата помеѓу работници со различни одлики и сл.
Причини за одржување на реалните плати над рамнотежното ниво
Во рамките на оваа теорија, од страна на новите кејнзијанци се наведуваат повеќе причини кои придонесуваат за одржување на реалните плати од страна на фирмите над нивото на платите кое го чисти пазарот на трудот. Овие причини се, всушност, мотиви на работодавачите преку кои тие настојуваат да остварат поголема продуктивност на своите работници. Менкју, еден од најпознатите претставници на новите кејнзијанци во рамките на теоријата за плати за ефикасност, ги наведува следните причини за ригидноста на реалните плати и нивно одржување над нивот на плати кое го чисти пазарот на трудот:
Исто така, друго реномирано име од таборот на новите кејнзијанци, нобеловецот Стиглиц, како причини за ригидноста на реалните плати, во рамките на теоријата на плати за ефикасност ги наведува следните:
Според тоа, во основа, постојат четири групи на причини кои предизвикуваат одржување на реалните плати над нивотo на плати кое го чисти пазарот на трудот:
Микрофундаменти на теоријата за плати за ефикасност
Секој концепт кој ја објаснува присилната невработеност, треба да е поткрепен со микрофундаменти, кои објаснуваат зошто платите на работниците се нефлексибили надолу, при што рамнотежата при полна вработеност е оневозможена. Модерната теорија за плати за ефикасност не е униформна, имено, микрофундаментите на теоријата за плати за ефикасност се опфатени во неколку различни, но суштински доста блиски модели, како што се:
Модел на избегнување (ескивирање)
Договорите што ги склучуваат работодавачите и работниците се некомплетни и не ги опфаќаат сите аспекти во извршувањето на работата од страна на работниците. Ова остава простор работниците да ескивираат во работењето, односно да ја избегнуваат работата. Овој проблем во економијата е познат како морален хазард. Овој проблем настанува отпосле и тоа кај вработените во фирмите. Работниците може напорно да работат, но може и да ескивираат со што ризикуваат отпуштање од работа. Фирмата за да го спречи настанувањето на овој проблем, им исплаќа повисоки плати на работниците. При повисоки плати, работниците нема да ризикуваат да бидат отпуштени од работа, затоа што трошокот од евентуално губење на работното место е многу висок.
Во моделите на Стиглиц и Шапиро (1984) се претпоставува дека мониторингот врз извршувањето на работата е возможен, иако неперфектно. Во едноставниот модел на Стиглиц и Шапиро работниците може да избираат да ја извршуваат работата или да ја избегнуваат. Оние работници кои ја избегнуваат се соочуваат со казна да бидат отпуштени. Ова се потврдува и со теоријата на измама и закана, развиена од страна на Стофт, која во суштина објаснува дека доколку работниците се соочени со ризикот да бидат отпуштени, тоа ја намалува нивната иницијатива да ја избегнуваат работата. Во овој модел се претпоставува дека избегнувањето се случува кога во фирмите има имперфектен мониторинг а на пазарот на трудот постои полна вработеност. При оваа ситуација, работниците ќе го избегнуваат извршувањето на работата. Во овој случај, единствена казна со која се соочуваат работниците е да бидат отпуштени од работното место, но бидејќи се претпоставува полна вработеност (нефлексибилност на платите надолу) тие набрзо ќе најдат нова работа. Овој факт ги поттикнува фирмите да ги формулираат платите на повисоко ниво (на нивото на плати за ефикасност) од платите кои го чистат пазарот на труд. На овој начин, работниците доколку бидат отпуштени нема да можат така лесно да најдат ново вработување, бидејќи сега на пазарот постои поголема понуда од побарувачката за работна сила, односно постои присилна невработеност.
Од графиконот може да се забележи дека избегнувањето се случува кога на пазарот на труд постои полна вработеност. Кривата NSC(англиски: No Shirking Constraint) е кривата на неизбегнување на активностите. Оваа крива има растечки наклон и покажува дека при ниско ниво на плати, избегнувањето на активностите е големо, додека со зголемувањето на платите избегнувањето е помало. За таа цел, фирмите нудат плата за ефикасност која е поголема од платата која го чисти пазарот на трудот, при што невработеноста добива присилен карактер (Lf – L1). Секогаш кога кривата NSC е под кривата на понуда на работна сила Lf, на пазарот на трудот има присилна невработеност. Сферата што се наоѓа лево од кривата NSC е сфера на прифаќање на активностите од страна на вработените (сфера на неизбегнување).
Модел на ротација на работната сила
Една од причините зошто претпријатијата нудат повискоки реални плати од нивото на плати кое го чисти пазарот на трудот, е со цел да ги намалат трошоците од ротација на работната сила. Вработените, особено во поразвиените земји, честопати заминуваат од едно на друго работно место, од една фирма во друга и слично, при што, мотивите можат да бидат најразлични: повисока плата, подобри услови за работа, подобра перспектива за напредок во кариерата и сл. Но, од друга страна, фирмите постојано вложуваат во своите вработени – за едукација, за тренинг и сл., со што се зголемува човечкиот капитал. Па поради тоа, овие фирми се соочуваат со опасноста дел од вработените, во кои претходно е вложувано, да ја напуштат фирмата и да преминат на друго работно место, со што користите од овие работници би се прелеале кај овие претпријатија. Поради тоа, со цел да ги намалат своите трошоци, фирмите ги нудат повисоките плати т.е. платите за ефикасност, со што на тој начин би дејствувале врз намалување на интересот на своите вработени за промена на работното место. На овој начин, во моделот на ротација на работната сила се објаснува ригидноста на платите надолу и присилната невработеност на пазарот на труд.
Социолошки модели
Пионерските истражувања во доменот на социолошките истражувања ги направил Акерлоф во 1982 година. Според овој автор, среќата на работникот и неговата продуктивност зависи од работните норми на групата во која работи. Успехот на целата група, а со тоа и продуктивноста на членовите на таа група, може да се зголемат доколку фирмите понудат повисоки реални плати. Според социолошкиот модел работодавачите не ги отпуштаат оние вработени кои се помалку продуктивни, туку со зголемување на реалната плата ги стимулираат да работат понапорно и да ги исполнуваат нормите на групата во која работат.
Значењето на теоријата на плати за ефикасност
Една од специфичностите на пазарот на трудот е неговата дуална структура, односно постоење на примарни и секундарни пазари на труд. Теоријата на плати за ефикасност е релевантна за некои сегменти од пазарот на трудот, а за некои не е релевантна. Релевентноста на теоријата на плати за ефикасност се огледа на примарниот пазар на труд, каде постои сигурност и стабилност на работното место, повисоки квалификации на вработените, синдикалната организираност и сл. Секундарниот пазар на трудот е со типично неокласично однесување. На секундарниот пазар на трудот постои доброволна невработеност. Теоријата на плати за ефикасност е ирелевантна за секундарниот пазар на труд. Меѓутоа постоењето на секундарниот пазар на труд не го решава проблемот со присилната невработеност, бидејќи разликите во платите помеѓу примарниот и секундарниот пазар на труд влијаат врз дел од работната сила, која е невработена – да чекаат отворање на работни места на примарниот пазар на труд. Оваа теорија е релевантна и во објаснувањето на разликите во платите кај работниците со идентични квалификации. Доколку одност помеѓу платите и продуктивноста во различни фирми е различна, тогаш и платата за ефикасност помеѓу тие фирми ќе биде различна. Така работниците со идентични квалификации ќе примаат различна плата.
Калмички јазик
Географска распространетост
Повеќето Калмици живеат во Калмикија, Русија, каде јазикот е службен. Мала група Калмици живеат и во Франција и САД, но употребата на јазикот е во пад. Бројот на говорници во дијаспората не е познат. Калмичкиот се смета за загрозен јазик.
Класификација
Од синхронска перспектива, калмичкиот е најистакната варијанта на ојратскиот јазик. Калмичкиот е многу сличен со ојратските дијалекти во Монголија и Кина и во морфолошка и во фонолошка смисла. Разликата меѓу дијалектите е во зборовниот фонд, бидејќи калмичкиот имал влијание од рускиот и од туркиските јазици
Главни одлики на калмичкиот се аглутинацијата и самогласната хармонија. Има заеднички елементи со уралските и туркиските јазици, што укажува на далечен заеднички предок.
Писмо
Писмената традиција на ојратскиот потекнува од 11 век која се користело ујгурското писмо. Официјалната калмичка азбука, јасното писмо, било создадено во 17 век од калмичкиот будистички монах Заја Памдит. Во 1924 година ова писмо било заменето со кирилицата. Во 1930 година се користела латиницата, а во 1938 година се сменила пак во кирилица. Азбуката на калмичкиот е:
Алесандро Дел Пјеро
Алесандро Дел Пјеро (итал. Alessandro Del Piero; роден на 9 ноември 1974 во Конељано) — италијански поранешен фудбалер, кој играл на позицијата напаѓач.
Со италијанската репрезентацијата, тој забележал 91 настап и 27 гола, учествувајќи на три Светски првенства (1998, 2002 и 2006), станувајќи светски шампион на последното и четири Европски првенства (1996, 2000, 2004 и 2008), од кои на последното како капитен.
Со 346 постигнати голови во неговата кариера, Дел Пјеро е втор најдобар италијански стрелец на сите времиња веднаш зад Силвио Пиола (390), и освоил четири титули за најдобар стрелец: во Лигата на шампионите во 1998 со 10 гола, во Купот на Италија во 2006 со 5 гола, во Серија Б во 2007 со 20 гола и во Серија А во 2008 со 21 гол.
Тој бил избран три последователни години (1995-1996, 1996-1997, 1997-1998) во тимот на годината според Европските спортски медиуми, додека здружението на фудбалски статистичари, го класифицира меѓу најдобрите фудбалери на сите времиња, рангирајќи го на 60-тото место. Во 2004 година, тој бил вклучен во ФИФА 100, списокот на 125-те најголеми живи играчи избрани од Пеле и од ФИФА по повод стогодишнината на федерацијата, а на Јубилејната анкета на УЕФА го заземал 49-тото место, анкета спроведена од УЕФА преку интернет за да ги прослави најдобрите фудбалери во Европа во претходните педесет години. Тој, исто така, бил вклучен шест пати меѓу 50-те кандидати за Златната топка, завршувајќи на четвртото место во 1995 и во 1996. Двапати бил избран за најдобар италијански фудбалер во 1998 и 2008 година, а во 2017 година бил вклучен во Куќата на славните на италијанскиот фудбал.
Животопис
Дел Пјеро е роден во Конељано, во покраината Тревизо, но пораснал во Сакон, фракцијата на Сан Вендемјано. Алесандро е син на Џино, по занимање електричар, и Бруна, домаќинка. Тој има девет години постар брат, Стефано, кој исто така бил негов агент, и посвоена сестра. Тој поседува диплома за сметководство. Дел Пјеро е во брак со Соња Аморузо, сестрата на неговиот некогашен соиграч од Никола, со која се оженил во тајност на 12 јуни 2005 година; парот има три деца Тобијас (р. 2007), Доротеја (р. 2009) и Саша (р. 2010).
Во 2006 година, за време на Зимските олимписки игри, тој бил носител на олимпискиот пламен. Дел Пјеро е пријател со музичарите Ноел и Лиам Галагер, а во 2007 година, тој се појавил како камео во видео-клипот за песната Lord Don't Slow Me Down од Oasis; во истата година, тој се појавил со соиграчите во филмот L'allenatore nel pallone 2. Во 2014, учествувал во епизода од австралиската серија Bondi Rescue.
Учествувал во бројни добротворни и солидарни иницијативи. Во 2006 година, тој го промовирал и финансиски го поддржал истражувањето на ракот, и во ноември истата година ја добил наградата „Верувајте во истражување“ од АИРК. Во 2011 година, тој го започнал проектот „Ale10friendsforJapan“, кој тој го дизајнирал за да им помогне на жителите на Јапонија погодени од цунамито. Учествувал и на бројни натпревари организирани за добротворни цели, како што е Partita del cuore.
Тој е меѓу најбараните спортски личности од компании кои сакаат да ја рекламираат својата марка. Бил заштитно лице на брендови како Адидас, Suzuki, FIAT, Bliss, Пепси, CEPU, Disney, Woolmark, Upper Deck и Uliveto. Тој, исто така, се појавил на насловните страни на некои изданија на фудбалски видео игри како FIFA и Pro Evolution Soccer.
Во 2000 година, тој бил најплатен фудбалер во светот, собрано вкупно помеѓу приходите од плата и рекламирање. Во 2011 година, тој бил втор најпопуларен фудбалер во Европа според IFFHS, зад Франческо Тоти, додека во една анкета од 2012 година, гласачите го избрале за „спортист кој најмногу го сакаат италијанците“.
Откако ги обесил копачките на клин, од 2015 година тој работи како стручен коментатор за телевизијата Sky Sport. Претходно, во 2014 година тој бил прогласен за „глобален амбасадор“ на Азискиот куп 2015. Тој, исто така, учествува на турнири резервирани за поранешни играчи, како што е Star Sixes, а од летото 2018 година поседува аматерски фудбалски клуб во Лос Анџелес, ЛА 10. Надвор од фудбалот, во 2013 година заедно со глумецот Патрик Демпси го основале автомобилскиот тим „Демпси/Дел Пјеро Рејсинг“, кој го направил своето деби истата година на 24 часа Ле Ман и во Американската Ле Ман серија.
Профил
Плоден напаѓач, обдарен со извонредна техничка позадина и дух на жртвување, Дел Пјеро се издвојувал со одлична способност да одигра двојно додавање, со одличен дриблинг и асистенции за своите соиграчи;  тој, исто така, е сметан за еден од најголемите специјалисти за изведување на слободни удари на својата генерација, за што претпочитал „растојание од дваесет метри од голот и директен удар, без било кој соиграч да ја допре топката“, најчесто наоѓајќи го вистинскиот пат на топката со искачување над живиот ѕид до голот на противникот. Тој е природен деснак, способен добро да шутира со обете нозе, а меѓу другото тој бил и одличен изведувач на пенали.
Позиција
Дел Пјеро обично играл на позицијата втор напаѓач, што била и неговата најпосакувана улога на теренот, иако тој бил тактички разноврсен напаѓач, со добро движење и клиничка завршница, способен да игра било каде на предните позиции. Освен како втор напаѓач бил користен и како осамен напаѓач, крило и офанзивен играч од средниот ред.
Во својата младост, Дел Пјеро играл во популарното „триденте“ (тројца напаѓачи) во 4–3–3 формацијата на тренерот Марчело Липи, заедно со ветераните Џанлука Вијали, Роберто Баџо или Фабрицио Раванели, притоа најчесто бил користен како лев напаѓач или лево крило. Со доаѓањето на Зинедин Зидан, кој ја зазел улогата на офанзивен играч од средниот ред, формацијата на Јувентус била промената во 4-3-1-2, а Дел Пјеро дејствувал во нападот како втор напаѓач заедно со уште еден поофанзивен играч, како Кристијан Виери најпрво а последователно со Филипо Инѕаги. Откако изгубил дел од своето експлозивно темпо, брзина и агилност по неговата повреда во 1998 година, Дел Пјеро извршил режим на зајакнување на мускулите и тој презел покреативна улога, во комбинација со плејмејкерот Зидан, функционирајќи на слободна позиција, веднаш зад главниот напаѓач Инѕаги, под водството на Карло Анчелоти, во формацијата 3–4–1–2. иако бил обвинет од страна на некои медиуми за неисполнување на неговиот потенцијал по неговата повреда, поради намалениот број на постигнати голови, тој успешно се прилагодил на својата нова креативна напаѓачка улога како играч кој обезбедувал асистенции за својте соиграчи. Стилот на играње на Јувентус продолжил да се менува за време на вториот период на Липи на клупата на бјанконерите во 2001 година, но Дел Пјеро ја задржал својата улога како втор напаѓач иако често менувал позиции со замената на Зидан, Павел Недвед, во слободна креативна улога пред средниот ред, или повремено на левата страна, во 4-4–2 формацијата во која главен центарфор бил Давид Трезеге; последователно, тој имал слична улога и под водството на Капело и подоцнежните тренери, па дури и повремено се користел во повеќе напаѓачка улога како главен напаѓач, иако во некој периоди останувал и на клупата како замена заради неговата веќе поодмината возраст.
Гол ала Дел Пјеро
Посебен вид на гол, кој тој го постигнувал многупати во својата кариера, со шут од левиот агол на шеснаесеттникот погодувајќи го далечниот од голот при што и дава многу ефе на топката, е колоквијално привлечен од спортскиот печат и објавен како гол ала Дел Пјеро:  оваа дефиниција била воспоставена помеѓу 1995 и 1996 година, период во кој тогашниот новитет Дел Пјеро во неколку наврати постигнал голови со ваква завршница, дефинитивно покажувајќи се прво во Италија, а потоа и на европските терени. Терминот оттогаш често се користи за да се дефинираат постигнатите голови од страна и на други играчи, но на овој начин.
Прослава на головите
Во неговата подоцнежна кариера, постигнувањето на головите, Дел Пјеро најчесто го славел трчајќи пред навивачите со раширени раце и со изваден јазик, на сличен начин како Мајкл Џордан, исто така честопати скокајќи во воздухот со крената тупаница кон небото, или лизгајќи се на колена, додека страсно извикува пред публиката.
Почетоци и Падова
Тој започнал да ја шутира топката во парохискиот камп во Сакон, за потоа да игра во екипата од родниот град, Сан Вендемјано, каде и покрај својата млада возраст тој веднаш ја истакнал својата вештина, дури и ако мајката сакала тој да игра како голман, за да се поти помалку и да не се разболи. Свештеникот на селото, кој исто така бил и во дејство на претседател на тимот, зборувал за младиот играч со некои извршни директори на, првично залудно поради заблудата која кај нив ја предизвикала малото тело и витката фигура на момчето.
Во 1992 година, сепак, тој се преселил во Падова, каде бил вклучен во формацијата Алиеви (под 17 години). На 15 март 1992 година, на 17-годишна возраст, го направил своето деби во Серија Б под водство на тренерот Бруно Мација, заменувајќи го од клупата Роберто Путели во натпреварот против Месина. Својата прва професионална сезона ја завршил со 4 настапи во Серија Б. Во текот на следната сезона, на 22 ноември го постигнал својот прв гол за Падова, исто така негов прв во професионалната кариера, поставувајќи го конечниот резултат во победата со 5-0 над.
1993-1995: деби и освојување на националната двојна круна
Во летото 1993 година, благодарение на Џампјеро Бониперти, тој бил купен од страна на за пет милијарди лири - потпишувајќи го неговиот прв професионален договор - на тој начин задоволувајќи му ја желбата на самиот играч да игра во клубот чиј обожавател бил отсекогаш. Иако тренерот Џовани Трапатони веднаш го приклучил во првиот тим, тој подоцна бил вклучен во формацијата Примавера каде бил трениран од Антонело Кукуреду, учествувајќи со екипата во освојувањето на Турнирот Вијареџо и Примавера првенството во 1994 година.
Во меѓувреме, го направил своето деби во Серија А на 12 септември 1993 година, заменувајќи го Фабрицио Раванели во 74-тата минута од натпреварот -Јувентус 1-1; три дена подоцна, во првото коло од Купот на УЕФА, тој го направил своето деби во европските натпреварувања, влегувајќи како замена во победата со 3-0 против Локомотив Москва. Една недела по своето деби во првенството, тој го постигнал својот прв гол за Јувентус, поставувајќи ги конечните 4-0 во победата на домашен терен над. На 20 март 1994 година, тој постигнал хет-трик во победата со 4-0 над : од тој момент, Дел Пјеро бил користен со поголем континуитет. На крајот од неговата прва сезона во црно-белиот дрес, која била поделена меѓу младинците и првиот тим, тој направил вкупно 14 настапи комбинирано меѓу првенството, Купот на Италија и Купот на УЕФА, и притоа постигнал 5 гола, сите во Серија А.
Во летото 1994 година, управниот одбор на Јувентус бил променет, со доаѓањето на Антонио Гираудо, Роберто Бетега и Лучано Моџи, кои му ја довериле екипата на новиот тренер Марчело Липи. За време на сезоната 1994-1995, тој го постигнал својот прв гол во Европа, на 13 септември во натпреварот од Купот на УЕФА против што завршил со резултат 3-2 за бугарскиот тим; голот сепак бил залуден - бидејќи судот за европската спортска правда го поништил резултатот постигнат на теренот поради нерегуларното учество на бугарскиот играч Петар Михтарски, доделувајќи му победа на Јувентус на зелената маса од 3-0 - но сепак истиот е сметан во статистиката на УЕФА. На 4 декември, во натпревар од првенството, тој го постигнал голот со кој му овозможил на својот тим да дојде до кам-бек победа (3-2) против : гол кој со својата убавина останал меѓу најпознатите, оној што „во ретроспектива“ дефинитивно останал во центарот на вниманието, а во 2017 година бил избран од навивачите на Јувентус, по повод 120-годишнината на клубот, како најдобар во историјата на Јувентус. Во сезоната која оставила длабок траг во неговиот развој како играч - благодарение и на сериозната повреда на Роберто Баџо која му овозможила повеќе простор за играње во контитнуитет -, тој станал италијански шампион и освојувач на Купот на Италија, а во март 1995 година го направил и своето деби за репрезентацијата.
1995-1998: трите години на успеси низ Италија и светот
Во сезоната 1995-1996, Јувентус, како од лични, така и од економски причини, решиле да се фокусираат на него, и затоа му дозволиле на Роберто Баџо да си замине, нешто што предизвикало збунетост кај навивачите и медиумите поради ризикот да му се довери толку голема улога во тимот на дваесетгодишник кој, колку и да бил талентиран и да ветувал, сепак имал уште многу да докажува.
На 13 септември Дел Пјеро го постигнал својот прв гол во Лигата на шампионите против, со прецизен удар во далечниот агол што ќе стане негов специјалитет. За време на оваа сезона тој понудил важни настапи и одлични перформанси во најсилното европско клупско натпреварување, постигнувајќи гол во 5 последователни натпревари - рекорд за еден играч на Јувентус (подоцна изедначен само од Алваро Мората дваесет години подоцна) -: а својот 13-ти и последен гол за него во сезоната, го постигнал од слободен удар во реванш четвртфиналниот натпревар против на 20 март 1996 година, што им овозможило на фудбалерите од Торино да влезат во полуфиналето на Лигата на шампионите, каде го совладале. На 22 мај, Дел Пјеро го започнал во почетната постава на Јувентус финалето во Рим против, во кое бјанконерите ги совладале холанѓаните со 4-2 по изведување на пенали, откако по 120 минути резултатот гласел 1-1. Истата година, тој ја освоил и неговата прва титула во Суперкупот на Италија давајќи асистенција за голот на Вијали против Парма. Тој ја завршил сезоната играјќи во сите натпревари во кои бил на располагање, ја добил Браво наградата за 1996 година, која се доделува на најдобриот играч под 21-годишна возраст во Европа, и завршил на четвртото место во вкупниот пласман за Златната топка во 1995 и 1996 година.
Во сезоната 1996-1997, во ноември, со еден од своите голови му помогнал на Јувентус да обезбеди место во четвртфиналето на Лигата на шампионите носејќи им ја нивната четврта победа во групната фаза, совладувајќи го со 1-0: дотогаш ниту една италијанска екипа не победила на стадионот Олд Трафорд. Исто така, на 26 ноември 1996 година, тој го реализирал одлучувачкиот погодок во Интерконтиненталниот куп со кој Јувентус го совладал јужноамериканскиот шампион со 1-0; тој подоцна постигнал гол и во трет интернационален куп во помалку од една година, постигнувајќи два гола и две асистенции против  во двомечот од Суперкупот на Европа. Потоа, тој се здобил со мускулна повреда во пределот на бутот на десната нога, што го извадила од терените два месеци.
Во мај 1997 година, тој го одиграл второто последователно финале во Лигата на шампионите, влегувајќи како замена во второто полувреме, додека Јувентус губел со 2-0 од Борусија Дортмунд (Липи често претпочитал да го задржи на клупата, откако се опоравил од повредата): веднаш по влегувањето во игра тој постигнал гол со пета на асистенција на Ален Бокшиќ, негов 15-ти и последен во сезоната, но сепак тој не бил доволен за бјанконерите да го избегнат поразот во финалето, загубено со конечен резултат 3-1. Сепак, на крајот на сезоната го освоил своето второ скудето и бил најдобар стрелец на екипата.
За време на сезоната 1997-1998, Дел Пјеро станал референтна точка во Јувентус. Во текот на летото 1997, тој исто така добил нов партнер во нападот, Филипо Инѕаги, со кого претставувале најдобриот тандем во Италија за време на оваа сезона. Сезоната ја отворил со освојување на нова титула во Суперкупот на Италија. На 1 октомври 1997 година, тој постигнал гол на гостувањето кај Манчестер Јунајтед, што бил четвртиот најбрз во историјата на Лигата на шампионите, постигнат по само 20 секунди и 12 стотинки. Во меѓувреме во Серија А, на 21 декември 1997, тој го постигнал својот втор хет-трик во кариерата во победата со 5-2 на домашен терен над. На 1 април 1998 година, во победата со 4-1 на домашен терен против, тој го постигнал својот прв хет-трик во европските купови што му овозможил да го надмине Мишел Платини по бројот на голови во Лигата на шампионите, станувајќи најдобар стрелец на Јувентус во ова натпреварување. Тој постигнал 5 гола во групната фаза и уште 5 гола во нокаут фазата, завршувајќи како најдобар стрелец во Лигата на шампионите и отворајќи го патот за својот тим кон шестото финале во клупската историја. Сепак, во финалето во кое Јувентус загубил со 1-0 од Реал Мадрид, тој не можел многу да му помогне на својот клуб, пред сè поради тоа што не бил целосно закрепнат од претходната повреда. Во Серија А, тој постигнал највисоки дотогаш во кариерата 21 гол, помагајќи им на торинезите да го освојат 25-тото скудето во историјата на клубот. Посебно запаметен останал голот во Дербито на Италија на 28 април против, единствениот конкурент на бјанконерите во оваа сезона, со кој му донел победа на својот тим со 1-0 и одлучувачка предност при освојувањето на титулата.
Завршувајќи ја сезоната со 21 гол во лигата, 10 во Лигата на шампионите и еден во Купот на Италија, Дел Пјеро стигнал до бројката од вкупно 32 голови, што претставува рекорден број за еден играч на Јувентус во рамките на една сезона (изедначен со Феличе Борел, Давид Трезеге и Гонсало Игуаин). За трето последователно издание тој бил вклучен во Тимот на годината според ЕСМ и бил награден за неговите настапи во 1998 година со Оскар дел калчо за најдобар италијански фудбалер.
1998-2001: сериозната повреда и бавното враќање во форма
Сезоната 1998-1999 ја започнал со гол против во Суперкупот на Италија, што не бил доволен за Јувентус да го освои трофејот. Сè уште борејќи се со последиците од повредата претрпена во завршницата од претходната сезона, Дел Пјеро се мачел да влезе во вистинската форма: исто така да се внесе поголема доверба во него, во натпреварот на домашен терен против на 20 септември 1998 година, во отсуство на регуларниот капитен Антонио Конте, соблекувалната одлучила токму нему да му ја довери капитенската лената, која ја носел за прв пат во кариерата. Со изминувањето на неделите, се чинеше дека напаѓачот ја пронашол формата од најдобрите времиња, постигнувајќи го првиот гол за сезоната на гостувањето кај (1-1) на 18 октомври 1998. Една недела подоцна, тој со својот гол, како и во претходната сезона го одлучил Дербито на Италија против Интер кое Јувентус го добил одново со минимални 1-0. Сепак, на 8 ноември, во натпреварот против, во обид да постигне гол, тој налетал на еден противнички играч по што се здобил со уште посериозна повреда на левото колено, која подоцна била дијагностицирана како повреда на предниот вкрстен лигамент: инцидентот го принудил да изврши операција во САД после која била предвидена 9-месечна пауза за рехабилитација. Со тоа сезоната ја завршил по само 8 натпревари. Без него сезоната на Јувентус тргнала низ брдо, и клубот завршил на разочарувачкото седмо место во лигата, додека патот во Лигата на шампионите го завршиле во полуфиналето против Манчестер Јунајтед, кој се покажал способен да ја надополни негативата од два гола постигнати од Филипо Инѕаги на Деле Алпи; бјанконерите, исто така, ја пропуштиле и директната квалификација за Купот на УЕФА за следната сезона, добиена подоцна преку освојувањето на Интертото купот во летото 1999. Слабиот пласман во лигата, донел и промена на клупата на Јувентус каде тренерот Липи бил отпуштен и заменет со Карло Анчелоти.
Во меѓувреме, на 29 јуни, по долгите преговори поврзани со ангажманот и правата на играчот, тој конечно потпишал обновување на договорот со Јувентус, со економско прилагодување што му донело плата од 10 милијарди лири годишно, што го направило најплатениот фудбалер на светот во тоа време. Чекањето за неговото враќање на терените довело Џани Ањели да го нарече Годо.
Во сезоната 2000-2001, на 18 февруари, за време на натпреварот против, тој постигнал гол кој го прославил со солзи во знак на посветеност кон неговиот татко, кој починал неколку дена пред тоа. Оваа епизода претставувала нов патоказ во неговата кариера: тој одиграл позитивно финале на сезоната и од тој момент пронашол доверба во своите квалитети. Јувентус повторно завршил на второто место.
2001-2004: капитен на клубот и новите успеси
Враќањето на Марчело Липи на клупата на Јувентус се совпаднало со одлична година за Дел Пјеро, кој постигнал 21 гол во сезоната 2001-2002. Промовиран од Липи (овојпат трајно) во капитен на тимот, со оглед на тоа што досегашниот капитен Антонио Конте веќе се наоѓал во фазата на опаѓање на неговата кариера, Дел Пјеро постигнал два гола против на домашен терен во своето сезонско деби на 26 август постигна, надминувајќи ја бројката од 100 гола во дресот на бјанконерите. Потоа на 31 октомври, во натпреварот во Лигата на шампионите загубен од шкотскиот со 4-3, тој го постигнал 27-миот гол во европските натпреварувања, со што станал најефикасниот фудбалер на Јувентус во овие натпреварувања надминувајќи го претходниот рекорд кој го држел Роберто Бетега. Конечно, во инфаркт завршница во последното коло од првенството, на 5 мај 2002 година, благодарение на погрешниот чекор на Интер кој загубил со 4-2 на гостувањето кај Лацио, и на победата на Јувентус со 2-0 во Удине над Удинезе, во која Дел Пјеро постигнал гол, тој го освоил четвртото скудето во кариерата, прво како капитен, придонесувајќи со 16 гола и прилично многу асистенции за неговиот соиграч од нападот Давид Трезеге. Во оваа година, заедно со Трезеге, тие поставиле рекорд како најплоден напаѓачки пар во Европа, со вкупно 40 постигнати голови (французинот постигнал 24 гола, кои му го донеле првото место на списокот на стрелците во првенството, споделено со Дарио Хубнер, и неговите 16).
Сезоната 2002-2003 ја започнал со 10 гола на првите 7 натпревари за Јувентус. Тој постигнал два гола одлучувајќи го Суперкупот на Италија против Парма во корист на неговата екипа. На 27 април 2003, во натпреварот Јувентус - 2-1, го постигнал својот 100-ти гол во Серија А. Тој исто така одиграл значајна улога во пласманот на бјанконерите во финалето во Лигата на шампионите, постигнувајќи 5 гола, последниот во реванш полуфинале против Реал Мадрид, во кое му асистирал на Трезеге за воведниот гол, а потоа и самиот тој се запишал во списокот на стрелците со прекрасен гол на кој му претходел фантастичен "лажњак" со кој го седнал на земја противничкиот одбранбен играч Фернандо Јеро; натпреварот завршил 3-1 за бјанконерите кои со тоа ја собориле негативата од првиот натпревар (2-1 за Реал Мадрид), и ги елиминирале бранителите на титулата од натпреварувањето. По освојувањето на петтото скудето, во првото италијанско финале во историјата на Лигата на шампионите, Јувентус бил поразен на пенали од. Дел Пјеро ја завршил сезоната како најдобар стрелец на Јувентус во Серија А и во Лигата на шампионите (во второто изедначен со Павел Недвед).
Во следната сезона, бил вметнат по седми пат во кариерата меѓу кандидатите за освојување на Златната топка, го освоил Суперкупот на Италија со Јувентус по четврти пат, откако победиле на пенали против Милан, и го загубил финалето на Купот на Италија од Лацио, иако постигнал гол во вториот финален натпревар одигран во Торино.
2004-2007: случајот Калчополи и сезоната во Серија Б
Во сезоната 2004-2005 улогата на постојан стартер во Јувентус била доведена во прашање со доаѓањето на Златан Ибрахимовиќ и пред сè со решенијата на новиот тренер Фабио Капело, кој често го оставал на клупата и со кои играчот никогаш немал оптимален однос од гледна точка на тренерскиот избор. Сезоната ја завршил со вкупно 17 постигнати голови во сите турнири, и повторно бил најдобар стрелец на клубот за сезоната. Во последниот првенствен натпревар на 29 мај го постигнал воведниот гол против во победата со 4-2, освојувајќи нова титула во лигата која подоцна на Јувентус ќе му биде одземена. Во текот на сезоната тој ги престигнал Феличе Борел и Омар Сивори на списокот на најдобрите стрелци во историјата на Јувентус, пробивајќи се на третото место.
Во сезоната 2005-2006, тој најпрво го престигнал Бетега, а потоа и Џампјеро Бониперти, стигнувајќи до 185 голови со хет-трикот против Фјорентина, со што станал најдобриот стрелец во историјата на Јувентус.
На 12 февруари 2006 година, влегувајќи како замена за Ибрахимовиќ, тој го постигнал победничкиот гол во Дербито на Италија на Сан Сиро од слободен удар, консолидирајќи го маршот на Јувентус кон освојување на титулата. Тој го затворил првенството со гол против и славел уште една првенствена титула, кој по аферата Калчополи ФИГК ќе ја додели на трето рангираниот Интер. Тој постигнал вкупно 20 гола за време на сезоната 2005-2006, од кои 3 во Лигата на шампионите, 5 во Купот на Италија, каде завршил како најдобар стрелец, и 12 во лигата, иако играл како стартер во само 17 од вкупно 38-те натпревари на бјанконерите. Неговото место во репрезентацијата останало во сомнеж поради добрите настапи на другите италијански напаѓачи, но тој сепак добил повик за Светското првенство 2006.
По испаѓањето на Јувентус во Серија Б, со казна да го започне првенството со -17 бодови, како што било одлучено по Калчополи, тој бил меѓу ретките играчи во составот кој не го напуштил клубот. Тринаесет години по последното искуство во втората италијанска лига со Падова, на 9 септември 2006 година, против го одиграл неговиот прв натпревар во Серија Б во дресот на Јувентус, кој завршил нерешено 1-1. Седум дена подоцна, во саботата на 16 септември, тој излегол на теренот забележувајќи го својот 500-ти официјален натпревар меѓу професионалците, од кои 486 биле со бјанконерите и 14 со бјанкосудатите.
Во оваа околност тој го постигнал првиот гол во Серија Б во дресот на Јувентус носејќи ја победата со 2-1 против, прва за клубот од Торино во првенството, додека на 28 октомври го одбележал својот двестоти погодок во црно-белиот дрес против дебитантот (1-0), влегувајќи во историјата на Јувентус како првиот играч кој успеал да го стори тоа.
На 20 јануари 2007 година, за време на натпреварот Јувентус-Бари, тој постигнал нешто што претходно им успеало само на двајца други играчи од минатото, Гаетано Ширеја и Џузепе Фурино, стигнувајќи до бројката од 500 настапи во натпреварувачки натпревари за Јувентус. Првенството го завршил со два гола во мрежата на при победата со 1-5, со која Јувентус математички ја осигурал промоцијата и враќање во Серија А на три кола пред крајот.
2007-2010: враќање во Серија А и рекордер по бројот на настапи
Во сезоната 2007-2008 тој продолжил да ги полни противничките мрежи, овој пат во Серија А. На 3 септември му била доделена наградата „Златно стапало“ за 2007 година, победувајќи ги Роберто Карлос и Дејвид Бекам.
Пред последниот натпревар од првенството, гостувањето на Мараси кај на 17 мај, тој ја открил својата намера да ја освои титулата најдобар стрелец во Серија А заедно со соиграчот Трезеге, со кого бил изедначен на врвот на списокот на стрелците со 19 погодоци. Откако тој го отворил резултатот во 6-тата минута, во 15-тата изнудил пенал, кој, верен на својата цел, го оставил на својот соиграч, а откако Трезеге го претворил во гол повторно се изедначил со Дел Пјеро - двајцата по 20 гола; подоцна, по една соло акција, тој бил соборен во шеснаесеттникот во 68-мата минута заработувајќи нов удар од единаесет метри, кој овој пат самиот тој го извел, а реализацијата му донела осамено прво место кај стрелците.
Во сезоната 2007-2008, фантастичната форма во која се наоѓал Дел Пјеро го донела новопромовираниот Јувентус до неочекувано трето место на крајот од сезоната, а самиот тој за прв пат во кариерата ја освоил титулата Капоканониере - наменета за најдобриот стрелец во Серија А - со 21 постигнат гол; тој станал и само вториот играч во италијанскиот фудбал кој успеал во две години едноподруго да стане најдобар стрелец најпрво во Серија Б, а потоа и во Серија А (подвиг што претходно единствено му успеал на Паоло Роси во дресот на Ланероси Виченца во сезоните 1976-1977 и 1977-1978).
Ја завршил 2008, неговата најплодна година, со 28 постигнати голови, вклучувајќи и 20 во Серија А, што го направило најдобар стрелец за календарската година, исто така и надминувајќи ја бројката од 250 голови во црно-белиот дрес. На 19 јануари 2009 година, на манифестацијата Оскар дел Калчо тој бил награден од ИАФ со три оскари: како најдобар италијански фудбалер, најдобар стрелец за календарската 2008 година и најпосакуван играч од јавноста.
На 10 март, во реванш натпреварот од осминафиналето на Лигата на шампионите против, тој постигнал гол за моментално водство на бјанконерите од 2-1, но тие потоа биле елиминирани од натпреварувањето од англискиот претставник. Тој го запишал своето 115-то учество во меѓународните натпреварувања, или 111-то ако се бројат само европските купови, во дресот на Јувентус, што претставува рекорд. На 10 мај 2009, во натпреварот на Сан Сиро против Милан што завршил 1-1, тој влегол во игра од клупата за резерви на 20 минути пред крајот со што го одбележал својот 600-ти настап во дресот на Јувентус. Една недела подоцна, на 17 мај, со 397-миот настап во Серија А во црно-белиот дрес, тој се изедначил со Ширеја. На 31 мај, му била доделена „сребрена топка“ на Олимпико во Торино во знак на признание за најкоректниот фудбалер за сезоната 2008-2009.
По голгетерската суша и периодот поминат на клупата за резерви, тој му се вратил на постигнувањето голови во осминафиналето од Купот на Италија против Наполи на 13 јануари 2010 година, погодувајќи ја двапати мрежата на партенопеите во победата со 3-0 со која Јувентус се пласирал во четвртфиналето. На 14 март 2010 година, тој ги постигнал головите број 300 и 301 во својата кариера во ремито 3-3 на домашен терен против Сиена. Иако бил без постигнат гол по првиот дел од сезоната, одличната форма во вториот дел од истата го направила да заврши како најдобар стрелец на Јувентус со вкупно 11 голови.
2010-2012: последното скудето и прошталниот натпревар
На 30 октомври 2010 година, во победата со 1-2 на гостувањето кај Милан, тој го постигнал вториот гол за својот тим со што го надминал Џампјеро Бониперти како играч со најмногу голови за Јувентус во Серија А со 179 погодоци. Гостинскиот натпревар против Каљари на 5 февруари, го донел до бројот од 444 настапи во Серија А, надминувајќи го клупскиот рекорд поставен повторно од Бониперти. Тој ја завршил сезоната со 11 голови и 6 асистенции што го направиле најдобар сезонски стрелец на Јувентус по деветти пат во кариерата. На 5 мај 2011 година, тој потпишал нов едногодишен договор со Јувентус во трајност до 30 јуни 2012 година.
Сезоната 2011-2012 во Јувентус започнала со изборот на Антонио Конте за нов тренер на тимот (поранешниот капитен на тимот пред помалку од десет години порано), како и со дебито на новиот стадион на Јувентус, благодарение на што Дел Пјеро може да се пофали со рекордот дека има играно и постигнато голови на четири различни домашни терени на Јувентус. На 18 октомври 2011 година, клубот потврдил дека оваа сезона ќе биде последната на Дел Пјеро во дресот на Јувентус.
Во текот на неговата последна сезона во клубот, Конте го користел Дел Пјеро повремено, и главно како замена, давајќи му предност во нападот на ново летно засилување од Рома, Мирко Вучиниќ. Во првиот официјален натпревар на клубот за сезоната, во првенството против Парма на 11 септември, тој асистирал за голот на Симоне Пепе во победата со 4-1 на домашен терен. Својот прв гол на новиот Стадион Јувентус, Дел Пјеро го постигнал на 24 јануари 2012 година, во победата со 3-0 над Рома во четвртфиналето на Купот на Италија.
На 25 март 2012, тој го постигнал својот прв гол за сезоната во Серија А, во победата со 2-0 над Интер во Дербито на Италија. Неговиот највпечатлив момент за сезоната се случил на 11 април, во натпреварот на домашен терен против Лацио; тој влегол во игра при резултат 1-1 во 72-рата минута на местото на Вучиниќ, забележувајќи го својот 700-ти настап за Јувентус, и само 9 минути подоцна со гол од слободен удар му ја донел победата на својот тим. На 6 мај 2012 година, го освоил своето шесто скудето во црно-белиот дрес, на едно коло пред крајот, по натпреварот одигран во Трст во кој Јувентус го победил Каљари со 2-0, исто така и благодарение на победата на Интер во миланското дерби против Милан (главниот конкурент на Јуве за титулата) со 4-2.
На 13 мај 2012 година, тој го одиграл својот последен првенствен натпревар за бјанконерите, во победата со 3-1 над Аталанта, постигнувајќи го 290-тиот гол (за моментални 2-0) во неговата кариера во Јувентус; долгогодишниот капитен на клубот од Торино го напуштил теренот во 57-мата минута, правејќи почесен круг околу стадионот, со кој предизвикал многу солзи во очите на навивачите. Седум дена подоцна, во финалето на Купот на Италија, фудбалерите на Јувентус излегле на теренот со специјална значка на дресот за да го прослават последниот натпревар во црно-белиот дрес на легендарниот фудбалер.
Неговиот договор со Јувентус истекол на 30 јуни 2012, така тој и клубот од Торино се разделиле по 19 години.
ФК Сиднеј
На 5 септември 2012 година, Дел Пјеро објавил дека потпишал договор со австралискиот клуб ФК Сиднеј. Своето деби за новата екипа го направил во првиот натпревар од А-лигата за сезоната 2012-2013 против Велингтон Феникс, во поразот со 2-0; веќе во следното коло го постигнал својот прв гол во Австралија против Њукасл Џетс. На 28 октомври, тој го прославил својот 800-ти натпревар како професионалец. На 19 јануари 2013 година, во домашниот натпревар против Велингтон Феникс, тој прв пат во својата кариера постигнал четири гола на еден натпревар, исто така забележувајќи и една асистенција, во високата победа на „небесно сините" со 7-1. Тој ја завршил сезоната со 14 голови на својата сметка (најдобар стрелец на Сиднеј за една сезона на сите времиња ), но неговата екипа завршила на седмото место и останала без пласман во финалната серија.