cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Влада
Општествен договор
Една од највлијателните теории за влади во последните два века е теоријата за општествен договор, на која се засноваат модерните демократии и повеќето форми на социјализам. Оваа теорија стои на ставот дека владите се создадени од луѓето со цел да обезбедат колективни услови (како искоренување на неписменоста, борба против криминалот, технолошки напредок) кои не можат да бидат задоволени со користење на индивидулани права. Значи владите постојат со цел да им служат на потребите и желбите на луѓето. Владите работат според "општествени договори" (устав и придружни закони) кои мора да бидат прифатени од страна на владата и луѓето (народот). Ако мнозинството е незадоволно, тоа може да го измени социјалниот договор. Ако малцинството е незадоволно, тоа може да го убеди мнозинството да го промени општествениот договор или да ја напушти територијата на која дејствува владата (емигрира) или да се обиде да изврши сецесија. Оваа теорија е заснована на претпоставката дека сите луѓе живеат во свет кој не е идеален. Значи имаме договор помеѓу членовите на организираното опшество. Имаме договор помеѓу владеачите и владеаните кој ги лимитира правата на едните и дефинира должностите на другите. Томас Хобс, Џон Лок и Жан-Жак Русо се најпознати филозофи кои ја пропагираат оваа теорија.
Георгиј Хозевит
Георгиј Хозевит е христијански светец.
се подвизувал во 7 век во хозевитскиот манастир, на патот од Ерусалим за Ерихон каде што порано се подвизувал преп. Јован Хозевит ..
Меѓумозок
Меѓумозок (diencephalon) — дел од предниот мозок (prosencephalon), кој се наоѓа помеѓу големиот мозок (telencephalon) и средниот мозок (mesencephalon). Се состои од структури кои се на двете страни од третата мозочна комора: таламусот, хипоталамусот, епиталамусот и субталамусот.
Меѓумозокот е еден од главните делови на мозокот кои се формираат за време на ембриогенезата. Во текот на третата недела од ембрионалниот развој, од ектодермот се формира нервна цевка, на која почнуваат да се диференцираат три главни дела: предниот мозок (prosencephalon), средниот мозок (mesencephalon) и ромбестиот мозок (rhombencephalon). Предниот мозок потоа постепено се диференцира на голем мозок (telencephalon) и меѓумозок.
Структура
Меѓумозокот се состои од следните структури:
Прилози
Оптичкиот нерв (CNII) се прикачува за меѓумозокот. Тој е сетилен (аферентен) нерв, кој е одговорен за видот; почнува од окото, поминува низ оптичкиот канал во черепот и се прикачува за меѓумозокот. Самата ретина е изведена од оптичката чашка (лат. cupula optica), која е дел од ембрионалниот меѓумозок.
Функција
Меѓумозокот е регионот од ембрионалната нервна цевка на `рбетниците од кого настануваат структури како што се таламусот, хипоталамусот, предниот дел на хипофизата и епифизата. Меѓумозокот исто така затвора празнина која се нарекува трета мозочна комора. Таламусот е релејен центар за сетилни и моторни импулси помеѓу `рбетниот и продолжениот мозок, и големиот мозок. Тој препознава сетилни импулси за топлина, студ, болка, притисок и др. Подот на третата мозочна комора е наречен хипоталамус. Тој поседува контролни центри за контрола на движењата на очите и слушните одговори.
Селско врапче
Селско врапче или полско врапче — врапчевидна птица од семејството на врапчињата, која има богатокостенливи круна и тил и црна дамка на секој од чисто белите образи. Распространето е низ умерена Евроазија (вклучувајќи ја и Македонија) и југоисточна Азија, и е населено низ многу места во светот, вклучувајќи ја и САД, каде е познато како евроазиско полско врапче или германско врапче, за да се разликува од тамошното, американското селско врапче.
Опис
Селското врапче е околу 10% помало од градското врапче, долго 12.5 - 14 см, со распон на крилјата околу 21 см и тежина од 24 грама. Нема изразен полов диморфизам, половите се исти. Кај возрасните, круната и тилот се богата костенлива боја, на белите образи имаат црна дамка во облик на бубрег, а црни се и: брадата, грлото и пределот меѓу клунот и грлото. Горните делови му се светлокафеави, избраздени со црни линии, а кафеавите крилја имаат две впечатливи тенки бели линии. Нозете се бледокафеави, клунот, пак, е синкав летно време, а црн зиме.
Шарите и боите на главата го прават овој вид лесно препознатлив, па дури и младенчињата, кои се исти, само малку побледи од возрасните.
Ова врапче нема вистинска песна, но неговата вокализација вклучува возбудени серии од цчип повици кои ги испушта неспарениот мажјак или оној што се додворува. Останатите чрчорливи повици се користат за комуникација, а во лет повикот е грубо тек.
Живеалиште
Покрај неговото научно име, Passer montanus (планинско врапче), овој вид не е типично планински и достига до 700 метри надморска височина во Швајцарија, 1.700 метри во северен Кавказ и 4.270 во Непал. Во Европа, често се среќава на крајбрежните гребени, во празни згради, на врби крај бавни водотеци или во селски средини со малку дрвја. Ова врапче претпочита да гнезди близу мочурливи предели, а избегнува интензивно обработувани земјоделски површини.
Кога ова, и поголемото градско врапче живеат во иста област, градското ги населува урбаните средини, а селското руралните. Кога нема доволно дрвја, како во Монголија, на пример, тогаш и двете употребуваат човечки градби за гнездење. Селското врапче е рурално во Европа, но е урбано во источна Азија, а во јужна и Средна Азија, двета вида може да се видат во градовите и селата.
Размножување
Селското врапче достига полова зрелост на едногодишна возраст, а најчесто го прави своето гнездо во шуплина од старо дрво или карпа. Некои гнезда не се во дупки, но над нив има надвиснато кровче, од корења, гранка или тераса и сл. Користат и напуштени гнезда од големи птици, како што се: страчката, штркот. белоопашестиот орел, орелот-рибар, црната луња или сивата чапја, а понекогаш им ги преземаат гнездата на птиците што гнездат во дупки или затворени гнезда, како селската, градската и бреговата ластовичка или пчеларката.
Паровите може да се размножуваат во изолација или во помали колонии, а прифаќаат и користат и куќички за птици.
Гнездото го прават од сено, трева, волна и го постилаат со пердувчиња за подобра изолација. Несат 5-6 јајца, бели до светлосиви со многу шарки. Ги квачењеинкубираат обата родитела 12-13 дена. Пилињата се оперјуваат по 15-18 дена. Годишно имаат 2-3 легла.
Исхрана
Селското врапче се храни со семиња и жито, на земја, и претежно во јато со други птици, како градското врапче, зебите и стрнарките. Се храни со плевел, истурено жито, јаде од хранилки, особено кикирики, но исто така, се храни со безрбетници, особено за време на сезоната на парење, кога младенчињата им е потребна храна од животинско потекло; инсекти, стоногалки, пајаци и сл.
Статус
Селското врапче има голем, широкораспространет ранг, а бројот му е непознат, но може да се претпостави дека во Европа има околу 52–96 милиони поединци. Иако и трендот на пораст не е сигурен, но се верува дека не е во опаѓање, па заради ова на Црвениот список на МСЗП се смета за вид со најмала загриженост.
Инцидентот со шверц на луѓе во Ранонг
Инцидентот со шверц на луѓе во Ранонг, Тајланд е катастрофа што се случила во април 2008 година. 54 луѓе се задушиле до смрт во контејнер со морска храна додека биле шверцувани од Мјанмар во Пукет, Тајланд.
Инцидентот
Ноќта на 9 април 2008 година, 121 бурмански работници биле илегално транспортирани со рибарски брод од островот Сонг во Мјанмар до пристигнување во близина на Ранонг, Тајланд. Сите биле работници кои мигрирале илегално и барале превоз до Фукет, каде што планирале да бараат работа како дневни работници. Секој од нив им платил на шверцерите по 6.000 бати (190 американски долари) или 10.000 бати (316 американски долари) за патувањето. Сите 121 лица биле сместени во херметичка единица за ладење на морска храна на задниот дел од камионот. Имал димензии 6 метри на 2,2 метри (20 стапки на 7 стапки), што значи дека место за стоење имало само за патниците.
По 30 минути од патувањето, условите во контејнерот станале задушувачки. Работниците удирале по страните на контејнерот за да го предупредат возачот, но тој не успеал да застане им рекол на сите да молчат за да не ја алармираат тајландската полиција додека минеле низ контролните пунктови. Тој ја вклучил климата, но таа прекинала по неколку минути. Кога возачот конечно застанал на тивок пат што се протегал по Андаманското Море, 90 минути подоцна, многу, главно жени, веќе паднале. Откако ги видел телата, возачот побегнал.
Загинале 36 жени, едно 8-годишно девојче и 17 мажи.
Последици
Роднините на убиените добијле компензација од 35.000 бати за секој починат роднина, објави Сувана Суванџута, генерален директор на Одделот за заштита на правата и слободите, во јули 2008 година. На 28 декември 2012 година, четворица Тајланѓани биле прогласени за виновни за шверц на луѓе биле осудени на меѓу три и десет години затвор за нивната вмешаност. Четворицата биле осудени за грубо невнимание што резултирало со смрт и кршење на законите за имиграција.
NGC 1841
NGC 1841 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Маса, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1841 се споменува и како GCL 8, ESO 4-SC15.
Откривање
Објектот е откриен на 19 јануари 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1841 е од видот GCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m. NGC 1841 има само една позната привидна димензија, која изнесува 2,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 45 м 23,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 83° 59' 49".
Други поделби
Проучување на NGC 1841 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 462; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9492.
Украдени животи
Украдени животи (шпански јазик: Vidas Robadas) е аргентинска теленовела. Серијата во Аргентина со прикажување започна на 3 март 2008 во ударниот термин. Оваа драматична серија има тешки тематики кои се табу теми во светот. Во главните улоги се појавуваат Факундо Арана (Ти си мојот живот) и Моника Антонопулос.
Синопсис
Ова е една приказна создадена од жестокото дејствие. Една драма, во која има многу болка, работа и надеж. Надежта дека животот одново ќе биде вратен на една девојка. Таа девојка се вика Хулиана – која живеела во провинциско гратче, имала свое семејство, свој живот. Еден толку обичен ден Хулиана- исчезнува! Таа станува жртва на трговијата со луѓе. Оттука па натаму претстојат битки, солзи и многу тешкотии со надежта на Хулиана да е жива и да се врати дома. Во борбата со неправдите, се расплетуваат различни луѓе, но дали злото не е посилно? Еден од тие борци за слобода е Росарио – мајката на Хулиана. Единствено нешто, кое и дава сила да продолжи напред со љубовта е безграничната љубов кон ќерка и. Тоа е една жена, која ќе се најде пред редици тајни, корупцијата во полицијата и злобната вистина за тргоција на бело робје. Друг борец во оваа дилема и Баутиста. Случајноста го одведува во оваа борба или поточно смртта на пријателот Матео, кој се занимава со прегледување во трговијата на девојките. Во оваа темна и пролеана со болка и насилство приказна има и многу љубов. Баутиста и Ана се запознаваат во планината, каде Ана правела фотографии, но таа ја зафатила бура и Баутиста е испратен да ја спаси. Во истото тоа време мажот на Ана, Николас, удира случајно во автомобилот на сопругата на Бауриста, Карла и таа умира. Никој не ја дознава таа вистина, бидејќи тој избегал од местото на инцидентот. Во тој ден Баутиста ја спасува Ана и ја губи својата жена, без да дознае, дека после една година повторно судбината ќе го исправи пред Ана Монсерат! Ана има син од Никола и се среќно семејство, но во животот на Николас има една тајна – неговата работа со таткото на Ана, Астор, не е случајна. Тие се луѓето кои стојат зад исчезнувањето на Хулиана и многу други девојки како неа. Николас ја сака жена си и синот Хоакин, но тој е поставен во клопка на дедото Астор, кој го користи како инструмент. Астор имено е злобник во оваа приказна. Неговата сопруга Нача и верното куче Данте исто така се мешаат во нештата. Нача е жена со минато, минато кое сака да го заборави, минато поврзано со проституацијата и трговијата на која и сама била жртва. Данте е најдобриот пријател на Николас, како браќа се. И двајцата се затрупани длабоко во калта. Николас се бори за љубовта во семејството, но на крајот доаѓа и до психијатар па и до проблеми со Ана, како разделба. Таа разделба ќе ги спои Баутиста и Ана..., а Николас ќе се зближи со една од девојките, а имено е тоа Хулиана. Судбината ги среќава и Росарио и Баутиста... двајца борци за праведност, кои имаат една цел... да ја разоткријат трговијата со луѓе и сите кои стојат позади тоа. Многу насилства, болка и страдања, спомени и страст, расплетена со романтика стојат во освновата на Украдени животи. Тоа е серија која опишува сурова паралелност во нашиот вистински живот. Таму каде вие спиете под звуците на Тропикана, таму некаде сред чадот на цигарите и многу солзи... тие животи се украдени, ќе успеат ли да им ги вратат?
Биргу
Биргу (Il-Birgu, Vittoriosa), исто познат по својата титула Città Vittoriosa, е стар заштитен град на јужната страна од големото пристаниште во јужноисточниот регион на Малта. Дел од градот е тврдината Сан Анџело која се наоѓа во центарот на големото пристаниште. Идеалната местоположба го прави Биргу сигурно засолниште, a со текот на времето градот развил долга историја на морски, трговски и воени активности.
Биргу е многу старо место кое датира од средновековниот период. Пред утврдувањето на Валета како престолнина и главен град на Малта, воените сили кои посакувале да владеат со малтешкиот остров морале да воспостават контрола над Биргу поради неговата значајна позиција во големото пристаниште. Всушност, тој служел како база на Редот на Свети Јован и де факто како престолнина на Малта од 1530 до 1571 година. Биргу е добро познат по неговата клучна улога во големата опсада на Малта од 1565 година.
Во раните години на 20. век, Биргу имал население од преку 6000 жители. Со текот на годините оваа бројка се намалила, и во март 2014 година биле регистрирани 2,629 жители.
Историја
Феникијците, грците, римјаните, византијците, арапите, норманите, анжувинците, арагонците и Редот на Свети Јован, сите тие придонеле за развојот на Биргу. Откако бил протеран од Родос од Отоманското Царство, Редот на Свети Јован ја добил Малта за своја резиденција. Во 1526 година, Редот испратил комисија од осум витези во Малта, кои ги претставувале секој од витешките единици. Тие го опишале Биргу како мал неотпорен град со стари куќи во лоша состојба. Кога тие пристигнале во 1530 година, одлучиле да го направат Биргу престолнина на Малта, поради тоа што претходната престолнина, Мдина, не излегувала на море и не ги исполнувала нивните поморски потреби.
Градот бил изѕидан во 1530 години и зајкнат во 1550 години во рамките на подготовките за нападот од страна на Отоманското Царство. Ова вклучувало изградба на замокот Сан Анџело, голема тврдина одвоена од градот со тесен канал. Замокот бил поврзан со градот со помош на подвижен мост.
Биргу бил место на кое се воделе големи битки помеѓу витезите и Отоманското Царство во текот на големата опсада на Малта во 1565 година. По четиримесечна успешна одбрана од страна на витезите, градот бил речиси окупиран од отоманската војска во август, но повторно бил освоен од витезите под водство на Жан де ла Валет. Засилување од Сицилија пристигнало еден месец подоцна, и опсадата од страна на отманците била напуштена. По ова, била изградена нова престолнина, која го носи името Валета. во 1571 година, витезите го преместиле нивното седиште во новата престолнина и Биргу загубил дел од својата важност. И покрај тоа, по опсадата, Биргу ја добил титулата Città Vittoriosa, што во превод значи „победнички град“.
По преземањето на Малта на Наполеон Бонапарт во 1798 година, француските сили се стационирале во градот. Набрзо малтежаните се побуниле и областа на големото пристаниште била блокирана од малтешките востаници потпомогнати од Велика Британија, Португалија и Неапол. Французите на крајот капитулирале во септември 1800 година, и Малта станала британски протекторат. Средоземната флота на кралската морнарица основала своја база во Биргу, и британските сили останале стационирани во Биргу до 1979 година.
Биргу бил силно бомбардиран во текот на втората светска војна поради блискоста до малтешкото бродоградилиште. Голем број на историски градби биле уништени, вклучувајќи ја саат-кулата и германскиот ан.
Во последните години, поради договор направен помеѓу Владата на Малта со малтешкиот ред, овој католички ред на витештво се вратил на островот. Овој договор, кој е со важност од 99 години, им дозволува на малтешките витези ексклузивно да ја користат тврдината Сан Анџело во Биргу.
Демографски податоци
Во 1901 година, во Биргу живееле 6,093 лица. Откако бројот на жители незначително се намалил во следните дваесет години, оваа бројка пораснала на 6,673 во 1931 година. Сепак, во 1948 година населението се намалило на 3,816 жители, а потоа до 1957 година незначително се зголемило. Бројот на жители опаднал во следните четири спроведени пописи, и во 2005 година биле регистрирани 2,701 жител. Во 2011 година според пресметките бројот на жители благо се зголемил на 2,758. Во март 2013 година биле регистрирани 2,673 жители, додека една година подоцна, бројот незначително се намалил на 2,629.
Збратимени градови
Биргу е збратимен со:
Авантурите на Пинокио
Авантурите на Пинокио (италијански: Le aventure di Pinocchio) — книга на италијанскиот писател Карло Колоди.
Историјат на книгата
За првпат, книгата „Авантурите на Пинокио“ се појавила во 1881 година, кога во „Детско списание“ била објавена првата епизода, со наслов „Приказна за една кукла“, по што следувале и други епизоди од книгата. До смртта на авторот, книгата доживела пет изданија, а потоа, со текот на времето, таа станала класика на детската литература. Француското издание на книгата се појавило во 1902 година, а во периодот помеѓу 1911 година и Втората светска војна, таа била преведена на сите европски и голем број други јазици. Денес, се смета дека „Пинокио“ е книга со најголем тираж во светот, по Библијата и Коранот.
Содржина на Пинокио
Мајсторот Џузепе пронашол парче дрво што плаче и се смее како бебе. Тој му го подарил дрвото на мајсторот Ѓепето, кој сакал од дрвото да направи кукла, која ја нарекол Пинокио. Веднаш по изработката, Пинокио оживеал и започнал да прави палавштини. И во следните денови, Пинокио е немирен, правејќи разни проблеми и покрај советите кои му ги дава Штурчо - проповедникот. Така, еден ден, тој заспал со нозете на печката и си ги изгорел стапалата. Ѓепето го гледа Пинокио како свое дете и си го продава палтото за да му купи буквар, но Пинокио го продава букварот за да гледа претстава со марионетки. Дрвените кукли од претставата го препознаваат својот брат Пинокио, но тогаш се појавува кукларот Голтнипламен. Пинокио го спасува својот другар Арлекин. Голтнипламен му дава на Пинокио пет златници за да му ги даде на Ѓепето, но Пинокио ги среќава Лицесот и Мачорот, кои успеваат да го измамат и да му ги земат парите. Во една шума, тие го напаѓаат Пинокио и го обесуваат на еден даб, но го спасува самовилата. Тогаш, Пинокио кажува лага и започнува да му расте носот. Потоа, Лисецот и Мачорот успеваат да го измамат Пинокио, убедувајќи го да ги посее златниците во Полето на чудата и така го ограбуваат, а Пинокио заработува казна затвор во траење од четири месеци.
Ослободен од самовилата, Пинокио се враќа дома, но патем среќава страшна змија, а потоа паѓа во стапица за животни. Него го фаќа еден селанец и го принудува да служи како чувар на кокошарникот. Но, Пинокио ги фаќа крадците на кокошки и селанецот го ослободува. Тој сретнува камен на којшто пишува дека умрела самовилата, зашто тој ја изневерил. Пинокио е очаен и потоа среќава гулаб, кој ќе го однесе до морето. Пинокио се фрла во водата за да го спаси својот татко Ѓепето. Пинокио стигнува на Островот на вредните пчели и таму ја наоѓа самовилата. Тој ветува дека ќе биде добар и дека ќе учи, со цел да се претвори во вистинско момче. Но, повторно тој прави неволји: по една тепачка со училишните другари, Пинокио е уапсен од полицијата. Пинокио им бега на полицајците, кои му пуштаат овчарско куче за да го фати. Бегајќи од кучето, Пинокио паѓа во мрежата на еден рибар, кој му се заканува дека ќе го испржи во тавата, но тој успева да избега во куќата на самовилата, каде повторно ветува дека ќе биде добар. Сепак, тој со другарот Фитил заминува во Селото на безделниците. Таму, по пет месеци, поминати во игри и безделничење, на Пинокио му растат уши и опаш, т.е. тој се претвора во магаре. Него го продаваат на пазар и најпрвин го купува директорот на некој циркус, со намера да го научи да игра и да скока низ обрачи. Пинокио ја повредува ногата и тогаш го купува некој кожар со намера да го убие и да му ја одере кожата. Кожарот го фрла Пинокио во морето, а таму го проголтува една огромна ајкула. Во нејзината утроба, Пинокио го пронаоѓа Ѓепето, но двајцата успеваат да се спасат. Потоа, Пинокио станува добар и за награда се претвора во вистинско момче.
Изданија на македонски јазик
Книгата „Пинокио“ е издадена на македонски јазик во повеќе наврати, како задолжителна лектира за учениците во основните училишта.
Екранизација на книгата
Книгата „Пинокио“ доживела толку голема популарност, што според неа биле снимени поголем број филмови. Така, ликот на Пинокио за првпат бил екранизиран во 1911 година, како нем филм кој траел помалку до 30 минути, дело на грофот Џулио Чезаре Антаморо. Во овој филм глумел во тоа време многу популарниот забавувач Полидор. Во 1932 година бил снимен филм за Пинокио во Јапонија, во режија на Нофуро Офуџи при што била применета експериментална техника на анимација на кукли. Исто така, во 1930-тите, во Италија биле снимени бројни долгометражни анимирани филмови, делумно во боја, посветени на куклата Пинокио. Пресврт во екранизацијата на Пинокио извршил филмот на Волт Дизни од 1940 година, а во истиот период, во СССР биле снимени повеќе верзии на цртани и куклени филмови, засновани врз преработката на „Пинокио“ од страна на Алексеј Толстој, под наслов „Малиот златен клуч“. Британската верзија на ова дело била снимена во 1996 година, во режија на Стив Барон. Во поново време, позната е екранизацијата на Роберто Бенињи, кој истовремено ја игра и улогата на Пинокио. Во 2022, режисерот Гилермо дел Торо направи нова мрачна, извртена адаптација на познатиот роман „Авантурите на Пинокио“ од Карло Колоди во кој играат познати глумци како Кејт Бланчет, Еван Мекгрегор, Тилда Свинтон, Рон Перлман, Кристоф Валц, Фин Вулфхард, Берн Горман, Џон Тортуро, Дејвид Бредли, Тим Блејк Нелсон.
Науката во 1557 година
1557 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Вешчица (Разкрижје)
Вешчица (словенечки: Veščica) — населба во Општина Разкрижје во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Сошани
Свети Ѓорѓи — главна селска црква на селото Сошани, во чиј двор се наоѓаат и селските гробишта.
Местоположба
Црквата се наоѓа на околу 800 метри источно од селото, до која води земјен пат. Покрај камбанаријата, во црквата се наоѓаат и други помошни објекти (трпезарија, кујна).
Минска област
Минската област (Мі́нская во́бласць, Минская о́бласть) е област во Белорусија. Главен град на областа е Минск, но сепак тој е посебна административна единица. Според податоците од 2004 година, областа има 1.503.000 жители или 15,3% од вкупното население на државата.
Географија
Областа зазема вкупна површина од 40.800 км², или 19,44% од вкупната површина на земјата. Во северниот дел од областа се наоѓа езерото Нарач — најголемо езеро во Белорусија. Минската област е единствена област која не се граничи со друга држава.
Административна поделба
Минската област е поделена на 22 реони, 307 селски совети, 22 града, 8 градски општини и 20 урбани населби.
Дварс дор Вландерен 2019
Дварс дор Вландерен 2019 — 74. издание на велосипедската еднодневна трка Дварс дор Вландерен, која се одржала на 3 април како тринаесетти настан во сезоната на Светската турнеја.
Науката во 1558 година
1558 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Дварс дор Вландерен 2019
Трката била освоена од Матје ван дер Пул.
Екипи
Како нов настан на Светската турнеја, сите UCI World Tour екипи биле поканети на трката, но не биле обврзани да учествуваат. Сепак, сите осумнаесет екипи настапиле на трката. Седум професионални континентални екипи настапиле, со што главната група се состоела од 25 екипи.
Натка Пенушлиска-Митровска
Натка Пенушлиска-Митровска (- 20 ма ј 2022) — македонска балерина.
Животопис
Натка Пенушлиска-Митровска е родена на 24 април 1934 година во Скопје. Балетското образование го добива во Средното балетско училиште во Скопје во класата Ѓ. Македонски и Н. Кирсанова, а потоа кај познатите педагози Љ. Јегорова и О. Преображенскаја во Париз (1953-1954). Модерен балет учи кај Х. Крајнцберг во Цирих и А. Роје во Каштел Камбеловец. Член на Балетот при МНТ во Скопје (1949-1972). Исклучително е надарена па ја започнала балетската кариера на 14-годишна возраст, играјќи ја главната улога на Марија во „Бахчисарајска фонтана“ (Б. Асафјев), првиот целовечерен балет поставен на сцената на МНТ. Ги игра сите главни улоги од програмата на балетскиот ансамбл. Примабалерина со извонредно чиста и прецизна класична техника, виртуоз и експресивна емотивност при создавањето на улогите. Пенушлиска е синоним за балетската уметност во Македонија. На југословенското балетско биенале во Љубљана (1960) е прогласена за најдобра класична балерина. Управува со Балетот при МНТ (1967-1968).
Починала на 20 ма ј 2022 година.
Улоги:
Список на интеграли на експоненцијални функции
Списoк на интеграли на експоненцијални функции:
Слепи кучиња
Слепите кучиња (Spalacidae) образуваат семејство на глодачи која обединува ријачки цицачи адаптирани кон подземен начин на живеење: слепото куче, бамбусовиот стаорец и цокорите. Ова семејство, заедно со Platacanthomyidae, претставува една од најстарите гранки на подредот Muridae. До неодамна, овие глодачи припаѓаа на различни семејства: Spalacidae, Rhizomyinae и потсемејството на цокори од семејството на хрчаци. Меѓутоа, скорешните генетски истражувања открија дека овие групи се монофилетски.
Општи одлики
Во семејството има ријачки или полуријачки глодачи за кои е карактеристично крупното брановидно тело, недоразвиените очни јаболки и ушни школки, ниското и густо крзно и кратките екстремитети. Опашката е кратка (долга колку половина од телото). Черепот има широка клиновидна форма, а мускулатурата на вратот е силна. За повеќето видови (освен цокорите, кои ријат со помош на предните екстремитети) се карактеристични широки испапчени секачи. Големината на телото варира од белозабото мало слепо куче (Nannospalax leucodon), чија должина изнесува 13 cm, а тежи околу 100 g, до џиновскиот бамбусов стаорец, кој при должина на телото од 48 cm тежи до 4 кг. Кај некои видови (африкански бамбусови стаорци) мажјаците се поголеми од женките; кај другите половиот диморфизам не е изразен.
Начин на живеење
Слепите кучиња се распространети во Стариот Свет. Во Европа тие се среќаваат од југоисточна Европа до Африка, на запад до Либија, а на југ до северна Танзанија; во Азија достигнуваат од Блискиот Исток и Мала Азија до островот Суматра. Два вида на слепи кучиња — џиновското и обичното се среќаваат на територијата на Русија.
Поголем дел од својот живот овие глодачи го минуваат под земјата, градејќи сложени системи на тунели со гнездови комори, складишта и тоалети. Почвата ја раскопуваат пред сè со секачите (слепото куче и бамбусовиот стаорец) или со предните екстремитети (цокорите). За риење, овие глодачи ги претполагаат влажните ровки почви, при што избегнуваат сушни станишта; на планините се среќаваат до 4000 m надморска височина. Ова се солитарни територијални животни кои ги заштитуваат своите гнездилишта и посед. Активни се во текот на целата година; дневната активност зависи од видот. Повеќето видови заседнуваат во своето место на живеење, додека други скитаат во потрага по храна. Се хранат најмногу со подземните делови на растенијата: корења, луковици и ризоми. Зелените делови на растенијата, плодовите, семињата, но и инсектите и другите безрбет ги користат помалку. Многу видови се штетници на земјоделските култури.
Систематика
Африканските бамбусови стаорци понекогаш се вбројуваат во одделно потсемејство — Tachyoryctinae.
Природозаштитен статус
Од 36 видови во семејството, 7 се внесени во Црвената список на Меѓунардоното здружение за заштитна на природата како загрозени:
Науката во 1559 година
1559 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Изабела (покраина)
Изабела е втора по големина покраина на Филипините, веднаш по Палаван. Се наоѓа во регионот Кагајанска Долина на островот Лузон. Главен град е Илаган и се граничи со, Аурора, Кирино, Нова Вискаја, Ифугао, Планинската покраина, Калинга, и Кагајан.
Стопанство
Покраината е земјоделска, а најзастапена култура е оризот.
Административна поделба
Изабела еподелена на 35 општини и 2 града.
Ченаб
Ченаб или Чанаб (ਚਨਾਬ, چناب, चनाब) — значајна река во Индија и Пакистан. Извира во горните делови на Хималаите, во округот Лахаул и Спити на сојузната држава Химачал Прадеш, Индија. Тече низ Џаму (сој. држ. Џаму и Кашмир) и продолжува во низината на Пенџаб, Пакистан. По договор, водите на Ченаб му припаѓаат на Пакистан.
Сказна за мртвата царска ќерка и за седумте јунаци
„Сказна за мртвата царска ќерка и за седумте јунаци“ (Сказка о мёртвой царевне и о семи богатырях) — бајка во стихови на Александар Пушкин, напишана во 1833 година.
Содржина
Еден цар заминал на далечен пат, а жена му во меѓувреме родила ќерка. Таа нестрпливо го чекала враќањето на царот, а кога тој дошол дома, од преголема возбуда, таа умрела. По една година, царот се оженил со преубава жена, која имала волшебно огледало. Одвреме-навреме, таа го прашувала огледалото која е најубавата жена на светот, а тоа секогаш одговарало дека таа била најубава на светот. Царската ќерка пораснала и еден принц ја побарал за жена, па царот ги почнал подготовките за свадбата. Еден ден, сопругата на царот повторно го прашала огледалцето, но тоа ѝ одговорило дека царската ќерка била најубава на светот. Тогаш, царицата се налутила и ѝ наредила на слугинката да ја однесе девојката во шумата и да ја врзе на некое дрво за да ја изедат ѕверовите. Меѓутоа, слугинката се смилувала на молбите на девојката и ја ослободила, а на царицата ѝ кажала дека ја извршила наредбата. Царската ќерка скитала низ шумата и дошла до една куќа. Кога влегла внатре, таа забележала дека куќата е неуредна и почнала да ја чисти и уредува, а потоа, уморна, таа заспала. По некое време, во куќата дошле седум браќа, кои забележале дека некој бил во куќата, а кога се појавила царската ќерка, тие ѝ дозволиле да живее со нив. Така минувале деновите, а царската ќерка вредно се грижела за домаќинството, додека браќата оделе на лов. Еден ден, тие ѝ признале дека сите биле вљубени во неа, нудејќи ѝ да се омажи за еден од нив, но таа им кажала дека веќе била омажена. Еден ден, царицата повторно го прашала своето огледало, а тоа ѝ кажало дека царската ќерка била најубава на светот. Потоа, слугинката ѝ ја признала на царицата својата измама, а таа ѝ наредила да ја најде царската ќерка и да ја убие. Така, слугинката се претворила во старица и дошла до куќата на седумте браќа. Нивното куче го насетило злото и силно лаело на неа, но царската ќерка се смилувала на старицата, давајќи ѝ леб, додека таа ѝ дала јаболко и си заминала. Подоцна, девојката каснала од јаболкото, кое било отровно, и веднаш умрела. Кога се вратиле дома, браќата ја пронашле девојката мртва, а кучето го изело јаболкото и веднаш умрело, а така тие сфатиле дека јаболкото било отровно. Браќата ја жалеле царската ќерка три дена, а потоа ја закопале во планината, во кристален ковчег. Кога царицата го прашала волшебното огледало, тоа ѝ кажало дека таа била најубавата жена на светот. Во меѓувреме, принцот Елисеј шетал низ светот, барајќи ја своата невеста од која никаде немало ни трага. Очаен, тој се обратил до сонцето и месечината за помош, а тие го упатиле на ветрот, кој му кажал дека неговата сакана лежи мртва во планината. Елисеј го нашол местото каде била закопана царската ќерка, го отворил ковчегот, ја бакнал и таа наеднаш оживеала. Потоа, принцот ја однел невестата дома. Царицата, пак, дознала од огледалото дека царската ќерка била жива и умрела од мака. Штом ја закопале злобната царица, принцот и царската ќерка се венчале и приредиле голема гозба.
Работничка партија на Кореја
Работничката партија на Кореја (РПК) е владеачка, најголема и најмоќна партија во Демократска Народна Република Кореја. Партијата владее со државата уште од основањето на ДНР Кореја, односно од 30 јуни 1949 година, и како водачи на истата до денес биле вечниот претседател Ким Ил-сунг (1949–1994) и неговиот син Ким Џонг-ил (1997 - денес). Моментален секретар на централниот комитет на партијата е Ким Ки-нам, кој бил назначен во октомври 2007. Партијата често се смета за една од последните сталинистички ориентирани партии во светот.
Централен комитет
Составот на ЦК на партијаат во септември 2010 година бил :
Симбол
Симбол на партијата е традиционалниот комунистички симбол, чекам и срп, и во средината има приказ на кулата Џуче.
Ново Брдо
Ново Брдо (албански: Novobërdë) е село и општина во Приштинскиот округ во источниот дел на Косово. Населението брои 6,720 жители.
Науката во 1560 година
1560 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Еден ден на плажа (филм од 1970)
„Еден ден на плажа“ (англиски: A day at the beach) — британски филм од 1970 година, во режија на Симон Хесера (неговиот прв филм) по сценариото на Роман Полански и Хере Хересма (Heere Heeresma). Всушност, филмот требало да го режира Полански, но поголемиот дел од режијата ја завршил Хесера. Главните улоги ги толкуваат: Марк Брнс (Mark Burns), Бити Едни (Beatie Edney), Питер Селерс (Peter Sellers), Греам Старк (Graham Stark) и Фиона Луис (Fiona Lewis).
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во едно запуштено летувалиште на морскиот брег во Данска и прикажува еден ден од животот на Берни, автодеструктивен алкохоличар. Наспроти постојаниот дожд, тој ја носи со себе на прошетка младата девојка Вини која има протеза на ногата. Иако таа го нарекува „чичко“, веројатно Берни е нејзиниот биолошки татко. Шетајќи, тие среќаваат разни луѓе кои Берни често ги напаѓа вербално, а понекогаш ги лаже со намера некако да стигне до посакуваниот пијалак. За тоа време, на Вини не ѝ преостанува ништо друго, одвен да се снаоѓа сама...
Бецендорф (Саксонија-Анхалт)
Бецендорф (Beetzendorf) — општина во округот Алтмарк Залцведел, во Саксонија-Анхалт, Германија.
Скандалци
Скандалци (понекогаш и Скандалица) — село во Општина Штип. Денес нема жители.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во западниот дел на општината, на левиот брег на реката Брегалница и надморска висина од 250 м. Атарот зафаќа површина од.
Историја
Селото постои барем од доцниот среден век, за што сведочат остатоците од црква во наоѓалиштето Гробишта непосредно меѓу селото и брегот на реката.
Во XIX век Скандалци било македонско село во Штипската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Скандалци имало 40 жители, сите Македонци христијани.
Целото население на селото потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. Во статистиката на егзархискиот секретар Димитар Мишев од 1905 г. („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во Скандалци (Skandaltzi) живееле 24 Македонци, сите под егзархијата.
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена го обележал Скандалица (Skandalica) како село со нејасен етнички состав.
Манастир Гомирје
Манастирот Гомирје е најзападниот српски манастир во Европа. Се наоѓа во Горски Котар во Република Хрватска и припаѓа на Горнокарловачката епархија на Српската православна црква. Манастирот е основан по обновата на Пеќска патријаршија.
Скандалци
Население
Во првите децении на XX век македонското население го напуштило селото, а на негово место се доселиле Турци.
Манастир Гомирје
Во кругот на храмскиот комплекс се наоѓа црквата Рождество на свети Јован Крстител.
Скандалци
Население
Во пописот од 1948 г. Скандалци не е дадено самостојно, туку е вбројано кон населението на с. Црешка.
Манастир Гомирје
Историја
Гомирскиот манастир е основан во времето кога биле создадени првите српски населби во Гомирје, Врбовско и Моравице кон крајот на 16 век. Поради ривалството меѓу грофовите на Зрињ и Франкопан, за тоа на кого му припаѓа Гомирје, надвојводата Фердинанд побарал точен извештај кон крајот на 1602 година. По негова наредба, командантот на границата Вид Кисел ги изнел фактите на 7 јануари 1603 година. Земјата одамна и отсекогаш им припаѓала исклучиво на Франките, но долго време била напуштена. Потоа воените власти ги обновиле (населбите Плашки и Дабар) и таму населиле Срби во 1602 година, да бидат сигурни чувари на границата на империјата со Турција. Тие Срби имале многу маки со Турците, но и со католиците на чело со кардиналот Колониќ. На грофот Франкопан му било оставено да ги обнови населбите Врбовско и Моравица и таму да насели нови српски доселеници. Ова се случило во 1604 година, како и во следните години. Но, излагањето не било задоволително и контроверзите продолжиле со децении. Србите добиле прекор за ширење и грабеж од двете страни на границата - како Ускокс. 1602 година, пратениците од Гомирските Срби, Вујица Ковач и Мислав Барјактар, отишле кај надвојводата Фердинанд барајќи заштита, а во 1608 година, надвојводата Радој Мамула заминал кај надвојводата барајќи заштита или преместување. Неуспешни во својата цел, многу Гомири се иселиле во тогашниот словенски регион, па во 1615 година во Гомирје останале само 40 куќи. Им било тешко, па во 1617 година ги испратиле своите војводи Радоња Мрвошевиќ и Гроздан Марковиќ во Грац да се пожалат на недоличното однесување на Франкопанците кон нив. Во договорот за земјиште склучен на 13 јули 1657 година во Огулин меѓу Србите и благородниците Ѓуро Франгепан, го опишал населувањето на Србите во Карловачкиот генералат: „Во старо време, значаен број Власи преминале (т.е. Срби) од турско држава овде до христијански земји, а тие со милостиво знаење и дозвола на Неговото царско височество Фердинанд II како тогашен господар и земјоделец во внатрешноста на Австрија во споменатите Гомирје, Врбовско и Моравица на земјата, која припаѓала на целата област на Грофот Франгепан (Франкопан) и го отелотворувал добриот Озаљски, се населил". Бидејќи Србите постојано се ширеле на грофовиот имот, имало и несогласувања. И двете страни се обиделе да го решат проблемот со населба во 1631 година, според која областа требало да плати 6000 ф. Србите склучиле нов договор во 1657 година, кој бил потпишан од Никола Докмановиќ, Гомирски кнез и Миливој Вучиновиќ, војвода од Модруш, од српска страна платиле засекогаш 15.000 фунти и ја добиле сета заштита и права кои ги потврдила и Марија Тереза во 1759  година.
Скандалци
Население
Со иселувањето на Турците во 1950-тите, на нивно место дошле Албанци. Во текот на 1960-тите и тие го напуштиле Скандалци, и оттогаш селото останало без жители. Според пописот од 2002 година, селото немало ниеден жител. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Иселеништво
Според истражувања од 1957 г. познати се следниве родови од Скандалци иселени на други места:
Манастир Гомирје
Историја
Според странски извор - топографска книга напишана на германски јазик од 1835 година, за потеклото на манастирот се вели: „Гомирскиот манастир сè уште стои, а бил изграден во 1596 година. Тројца монаси дошле од манастирот Крка во Далмација и се населиле таму, осум декари обработлива земја, неколку ливади и една мала шумичка...“ Според српски извор од Гомирје (1903) се наведува дека во манастирот Гомирје живееле монаси од манастирот Крка, но во 1602 година. Улогата на манастирот била да дејствува против обединувањето на Србите, кое агресивно и насилно го спроведувале католичките мисионери и новоформираните унијатски свештеници. Во 1742 година, Србите од Гомирје побарале да биде назначен за епископ претпоставениот Гомирје Данило Јакшиќ, кој бил омилен и способен. Посебно треба да се истакне дека монасите од Гоморје отсекогаш богослужеле во Јасенко, каде што и манастирот имал многу земја. Грбиќ напишал народно предание дека во Јасенко имало манастир порано во Гомирје, а монасите се преселиле од Јасенко во Гомирје. Како што пишувало во Гомирскиот диптих дека манастирот е основан во 1557 година, „но со сигурност се знае дека Гомирје е изградено дури на почетокот на XVII век“, Манојло Грбиќ смета „дека оваа белешка може да се однесува на црквата и манастирот во Јасенко, а Јасенак бил на Гомирја, отсекогаш и му припаѓал со својата земја и шума на манастирот Гомирја“. Кога Божиќ Ковачевиќ ја узурпирал манастирската ливада во Јасенка, големиот Гомирски судија Фаркаш Михачевиќ на 4 декември 1676 година донел пресуда, според која таа земја му припаѓала на манастирот Гомирје. Така остана со векови. Веќе во 1905 година имотот на Гомирскиот манастир во Јасенко изнесувал 331 акри и 612 метри квадратни. Во Јасенко во 1723 година, поради снегот кој паднал на 12 мај и ја уништил жетвата, јеромонахот Григорије Гомирац бил „гладен и жеден“. Таму во 1762 година се споменува јеромонахот Исаија Радојчиќ, а пет години подоцна (1767) во Јасенко починал стариот гомирски игумен Рафаило Добревиќ.
На почетокот на XVIII век започнале подготовките за изградба на црква од тули и манастирски конак. Токму во тоа време, манастирот посветен на Св. Јован Крстител добил на важност. Во 1713 година за епископ на Горњи Карловачки, со центар во манастирот Гомирје, бил избран гомирскиот претпоставен Данило Љуботина. За време на управата на владиката Данило (1713—1739), во 1719 година е изградено ново богослужение, а во 1730 година манастирска зграда со 12 ќелии и трпезарија. Во 1747 година, епископот Павле Ненадовиќ, подоцнежниот митрополит Карловачки, го осветил параклисот посветен на Успение на Пресвета Богородица на манастирските гробишта на Успение. Оттогаш на овој празник во Гоморје се одржува голем народен собир. Администратор станал архимандритот Гомирски Данило Јакшиќ во 1749 година, а следната година бил епископ на Горнокарловачката епархија. иконата на Богородица за Гомирскиот манастир на 19 мај 1867 година иконописец Димитрија Поповиќ. Сликата е создадена во неговата работилница во Голем Бекерек, Банат.
Според официјалниот попис на имотот од 1902 година, се гледа дека манастирот се наоѓа во Модрошко-риечката жупанија, на територијата на Горнокарловачката епископија. Нето катастарскиот приход од земјиштето тогаш бил 2157 к 40 потура, а неговата вредност 43 148 к. Објектите се проценети на 39.100 k, а во хартиите од вредност се пронајдени 22.300 k. Другите средства вределе многу помалку: вредни предмети 376 k, опрема 1138 k и други подвижни предмети 2638 k. Во тоа време вкупната вредност на тој манастирски имот изнесувала 107.562 к. Во 1905 година, манастирот се наоѓал во Горнокарловачката митрополија, а во административна смисла - во округот Огулин, округот Огулин и округот Гомирски манастир. Неговиот имот остана ист како во 1902 година - 795 kj 1044 хектари земја, во вредност од 43.148 k. Вкупната вредност на имотот на манастирот е од 108.752 до 90 монети.
Братство
Во книгата „Историја на сењските епархии“ стои дека во Гомирскиот манастир имало и до 300 монаси (?). Во 1/2 18 век биле во манастирот - се споменуваат проигуменот Теодор (поранешен игумен) и јеромонахот Јоаникиј. Во 1742 година, началник бил Данило Јакшиќ, а во 1749 година, како архимандрит, бил управител на локалната епархија. Во 1797 година управител на Горња Карловачката епархија бил и архимандритот Јован Милојевиќ. Во 1827 година, манастирското братство го сочинувале монасите: архимандрит Јосиф Рајачиќ, јеромонаси - Теофил Грбиќ, Герасим и Генадиј Мамула, Јоаникиј, протоѓаконот Симон Тркуља и јероѓаконот Мојсеј Милановиќ. Поповиќ, јеромонахот Данило Вукелиќ бил таму во 1836 година и поднел тешки околности во манастирот. Во 1829 година, митрополитот Стратимировиќ го назначил и ракополагал за архимандрит на Гомирскиот манастир Јосиф Рајачиќ за епископ далматински со седиште во Шибеник. Во Гомирскиот манастир влегол во 1810 година, кога се замонашил. Веќе следната 1811 година како архангел станал архимандрит. Во мај 1848 година, Рајачиќ бил избран за патријарх на Србија во Карловац. Подоцна како патријарх ја основал „Фондацијата за манастирот Гомирје“, за што ги определил парите, чијашто главнина во 1901 година била: 884 к 62. Надзорник на Гомирскиот манастир 1832-1846 година. бил јеромонах Севастијан Илиќ. Самуило Илиќ е роден во Бечеј во Банат, а се замонашил во 1829 година во манастирот Гомирје. Уште во 1831 година станал управител на манастирот, а следната година од браќата монаси бил избран за старешина. Бил близок со епископот-поет Лукијан Мушицки, сè додека не се разделиле поради имотни спорови. Како архимандрит на Гомирскиот манастир се јавува до 1853 година, кога отишол во Фрушка Гора. Според државниот шематизам на православното свештенство во Унгарија од 1846 година, се гледа дека манастирот Гомирје е во округот Огулин. На чело на манастирот е архимандритот Севастијан Илиќ, а братството го сочинувале јеромонасите: Теофил Грбиќ, Герасим Мамула, Мојсеј Милановиќ, Јоаникије Поповиќ, Данило Вукелиќ и Макарије Милиќ. Гервасије Поповиќ, архимандрит од Гомирскиот манастир (исто така во 1857 г.), бил пратеник на Српскиот црковно-народен собор во Карловац во 1864 година. До 1891 година, игумен на манастирот бил архангел Исак Дошен, познат пејач, кој потоа се преселил во манастирот Хопово. Никола Мандиќ бил архимандрит на манастирот само една година, 1891-1892 година, бидејќи бил избран за епископ Зворнички. Влегол во манастирот како парохиски свештеник вдовец, кому му починале сопругата и децата. Во 1892 година, манастирот бил блиску до пропаст, поради немири, па бил под негова контрола од карловачкиот епископ Михаило, за да управува со него. Во 1905 година манастирот имал статус на игуманија, што значи дека на чело на него бил претпоставен. Еромонахот Митрофан Вукчевиќ бил унапреден во 1905 година во началник. Таму како манастирски отец бил монахот Теофан Косановиќ. Починал во 1907 година. година хомерски јеромонах Дамаскин Продановиќ.
Преродба
Во Гомирскиот манастир имало основно училиште во 1832 година, а помеѓу 1841-1844 година учител бил Јован Грба, вториот поп. Српската школа ја продолжила својата работа во 1852 година. години со учителот Мирон Мамул.
Во 1836 година во Карловац се јавува поглаварот на Гомирскиот манастир Севастијан Илиќ како следбеник на книгата на Вук. Десет години подоцна во 1846 г. ги нарачал Вуковите „Српски народни песни“ на Плашки, трет дел. Илиќ ја добил третата книга на Вук како архимандрит на манастирот Гомирје, кој е „коњаник на редот Франц-Јозеф“.