cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Турска култура
Поезија
Друга револуција во турската поезија се случи во 1941 со објавувањето на мал обем во вториот стих koj претходеше од есеј и насловен Garip ("чудни"). Автори се Орхан Вели Каник (1914-1950), Мелих Џевдет Андај (1915-2002), и Октај Рифат (1914-1988). Експлицитно спротивставени на сето она што поминало пред поезијата, тие бараат наместо да создадат една популарна уметност ", да ги истражуваат вкусовите на народот, да ги утврдат и да ги направат да царуваат над уметноста". За оваа цел, и инспириран во дел од современите француски поети како Жак Превер, тие не само што вработија една варијанта на слободен стих воведен од страна на Назим Хикмет, но исто така многу колоквијален јазик и напишаа првенствено за световните дневни предмети и обичниот човек на улица. Реакцијата била брза и поларизирана: поголемиот дел од академското воспоставување и оцрнување на постарите поети, додека голем дел од турското население ги прифати со срце. Исто како што движењето на Гарип беше реакција против претходната поезија, па во 1950-тите и потоа-немало реакција против движењто на Гарип. Поетите на ова движење, наскоро познати како İkinci Yeni ("Втора Нова"), се противеа на социјалните аспекти распространети во поезијата на поетите Назим Хикмет и Гарип, и наместо-делумно инспирирани од нарушувањето на јазикот во такви Западни движења како дада и надреализам-се обиде да создаде повеќе апстрактна поезија преку употреба на дречлив и неочекуван јазик, комплексни слики, и Здружението на идеи. До извесен степен, движењето може да се види како означување на некои од одликите на постмодерната литература. Најпознатите поети во пишување во "Втора Нова" насока беа Тургут Ујар (1927-1985), Едип Џансевер (1928-1986), Кемал Суреја (1931-1990), Еџе Ајхан (1931-2002), и Илхан Берк (1918 -).
Проза
Стилот на сегашните романописци може да се проследат наназад до списанието "Младите Пенкала" ( Genc Kalemler) во отоманскиот период. Младите Пенкала беше објавена во Селаник од Омер Сејфетин Seyfettin, Зија Гокалп и Али Џанип Јонетмен. Тие ги опфаќаат социјалните и политичките концепти од своето време со националистичка перспектива. Тие беа суштината на движењето која стана позната како "национална литература." Со изјавата на Турската Република во 1923 година, турската книжевност стана заинтересирани за фолклорните стилови. Ова исто така беше првпат од 19 век дека турската литература беше беше во бегство од Западното влијание и почна да ги меша западните форми со други форми. Во текот на 1930-тите, Јакуп Кадри Караосманолу и Ведат Недим Тор го објави Кадро, кој беше револуционер во својот поглед на живот. Стилистички, на почетокот на прозата на Република Турција во суштина беше продолжение на националното литературно движење, со преовладување на реализмот и натурализмот. Овој тренд кулминираше во романот Yaban 1932 (дивината) од страна на Јакуп Кадри Караосманолу. Овој роман може да се види како претходник на два тренда што наскоро ќе развие: социјален реализам, и "селски роман" (Koy romanı). Социјалното реалистичко движење беше предводено од краток раскажувач Саит Фаик Абасјаник. Главните писатели на традиционалниот "селски роман" беа Кемал Тахир, Орхан Кемал и Јашар Кемал. Во многу различни традиција, но докажувајќи слична силна политичка гледна точка, беше сатиричниот кус расказ на писателот Азиз Несин. Други важни писатели од овој период беа Ахмет Хамди Танпинар и Огуз Атај. Орхан Памук, добитникот на Нобелова награда за литература и „Златен венец“ на Струшките вечери на поезијата, е меѓу иновативните романописци, чии дела покажуваат влијание на постмодернизмот и магичниот реализам. Важни поети од периодот на Република Турција ги вклучуваат Ахмет Хасим, Јахја Кемал Бејатли и Назим Хикмет (кои го претставија стилот на слободниот стих ). Орхан Вели Каник, Мелих Џевдет Андај и Октај Рифат го предводеше движењето на Гарип, додека Тургут Ујар, Едип Џнсевер и Кемал Суреја го предводеше Второто Ново движење. Надвор од Гарип и Второто Ново движење, голем број на други значајни поети како што се Фазил Хусну Даларџа, Бехчет Неџатигил и Џан Јуџел, исто така, доживуваа вистински бум.
Орхан Памук е еден од водечките турски романописци на постмодерната литература. Неговите дела се преведени на повеќе од дваесет јазици. Тој е добитник на големата Турција и меѓународните книжевни награди, како на пример во 2006 година Нобеловата награда за литература.
Логичка грешка
Логичка грешка или логичка заблуда (уште и „софизам“; логичка замка) — грешка во расудувањето во логиката и реториката која води до неправилно аргументирање, а оттука и до погрешно сфаќање или претпоставка. Логичките грешки често звучат реторички убедливо, бидејќи се потпираат на емотивните импулси кај слушателот или противникот (на пример, повикување на чувствата), или на евристиките создадени од општествените заемодејства меѓу луѓето (на пример, аргумент од авторитет).
Кога даден аргумент е „логички неважечки“, тоа не означува само по себе дека заклучокот му е грешен; тоа само значи дека до заклучокот не би можело да се дојде по пат на тој аргумент. Логичките грешки најчесто се користат случајно, непромислено, но тие исто така можат да се користат со промисла, со цел победа во спор, без притоа на вистината да и се дава значење.
Логичките заблуди обично се класифицираат како неформални (претпоставката не го поткрепува претставениот заклучок, односно содржината е неправилна, но аргументот е правилно составен), или формални (кај нив самиот логички состав е неправилен).
Милован Видаковиќ
Животопис
Роден е во село Неменикуќе под Космај, детинството го поминал без училиште, одејќи по овци и кози, со татко му, имотен, но неписмен селанец. Единствено духовно влијание на него вршела епската народна традиција. Во текот на Кочинска краина 1787—91. живеел прво во збег, а потоа со татко му и останатите селани побегнал во Срем. Татко му наскоро се вратил, а него го оставил кај роднините во Ириг. За својата младост, селото, Космај и за бегањето подоцна оставил опширен запис. Во Ириг тргнал на училиште, а учел и трговија. Ја преживеал катастрофалната иришка чума од 1795/96. Гиназија завршил во Сегед, Темишвар и Нови Сад, филозофија во Сегед и Кежмарк, каде бил запишан и на право. За време на целото школување Видаковиќ се издржавал подучувајќи помлади ученици. Него го интересирале и јазици. Научил латински, германски, унгарски и помалку француски.
Во есен 1817 година поставен е за професор во српската гимназија во Нови Сад. Поради некоја афера отпуштен е 1824 година. Од тогаш живел како приватен учител, во Темишвар, Сремски Карловци и Пешта. Поголем дел од животот го поминал во беспарица. Последните години од својот живот ги поминал во Пешта. Погребан е на српските гробишта во Пешта; надгробниот споменик на свој трошок му го подигнала Матица српска.
Дела
Најпознат е како романописец. Иако не е прв писател на романи (пред него во оваа, тогаш во српската средина нова форма, опробале Атанасије Стојковиќ и Никола Шимиќ) тој веќе со самата обемност на својот опус сосема изразита појава на книжевната сцена на тоа време. Прв се професионално занимавал со романот и го утврдил овој вид на книжевност кај Србите оставајќи зад себе цела школа писатели кои се угледале на него. За пример му послужиле германски романи од популарна книжевност.
Бирајќи авантуристички и егзотични теми, Видаковиќ во своите дела се стремел да разоноди, но воедно не отстапувал од намерата да воспитува, па неговите романи се полни со морални и животни пораки. Јазикот на неговите дела е извештачен руско-српски и поради него имал најмногу проблеми со младите писатели со романтичарска провениенција.
Бијељина
Бијељина (српски, хрватски и бошњачки: Бијељина / Bijeljina) — град и општина во Босна и Херцеговина и втор најголем град во ентитетот Република Српска, веднаш зад Бања Лука. Во рамките на Босна и Херцеговина, Бијељина е петти најголем град. Градот се наоѓа во областа Семберија и важи за неофицијален центар на источна Република Српска. Од границата со Србија градот е оддалечен околу 6 километри и 40 км од границата со Хрватска.
1991
Според пописот од 1991 година, општина Бијељина имала 96,796 жители:
Според истиот попис од 1991 година, само градот имал 36,414 жители:
Според проценките од 2005 година, општина Бијељина имала 105,000 жители
Морон (град)
Морон (монголски:Мөрөн) или често именуван како Мурун или Мурен е административен центар на Ховсгол Провинцијата во северна Монголија. Пред 1933, административен центар на покраината бил Хатгал.
Морон има болница, музеј, театар, пошта, неколку училишта и градинки и еден од најголемите отворени маркети во земјата.
NGC 3678
NGC 3678 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3678 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3678 има привидни димензии од 0,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3678 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35177. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 146; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1983. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 99.
Бардо Тодол
Бардо Тодол (тибетски: བར་དོ་ཐོས་གྲོལ) – тибетски будистички текстови за искуството на душата по смртта. Во западната полутопка книгата е позната како „Тибетска книга на мртвите“. Буквално преведено, „Бардо Тодол“ значи „Ослободување преку слушање (Тодол) во посмртната рамнина (Бардо)“, а изразот „Бардо“ е изведен од тибетските зборови „бар“ (помеѓу) и „до“ (два).
Содржина
„Бардо Тодол“ се состои од два основни текста:
Прва книга – Чикаи Бардо и Чоњид Бардо
„Бардо Тодол“ претставува учење за ослободување преку слушање, која има за цел да им подари духовен водич на луѓето при патувањето низ Посредната состојба (Бардо), т.е. привремената состојба меѓу смртта на физичкото тело и неговото повторно раѓање. Притоа, како претходна подготовка треба да послужат неколку расправи за патувањето по бодичката Патека низ овој свет, познати како Насоки. Според Насоките, највисоките интелекти би требало веднаш да бидат ослободени, а ако не се случи тоа, тогаш, додека се наоѓаат во Посредната состојба на моментот на смртта, тие треба да го практикуваат Преносот на принципот на свеста, којшто обезбедува автоматско ослободување само со тоа што ќе биде запаметен. Оние кои нема да бидат ослободени дури и со тоа, би требало да го слушаат „Бардо Тодол“, со цел да постигнат ослободување преку слушањето на ова учење. Според тоа, ако Преносот на принципот на свеста е остварен, нема потреба да се чита „Бардо Тодол“, а во спротивно, текстот треба да се чита покрај мртвото тело. Притоа, ламата којшто му бил гуру на покојникот треба да се доближи до неговото уво (но, да не го допира) и така да го чита „Бардо Тодол“. Ако телото не покојникот не е присутно, тогаш тој што го чита „Бардо Тодол“ треба да го заземе креветот или омиленото место на покојникот и, замислувајќи дека тој е тука, треба да го чита текстот при што блиските на покојникот не смеат да плачат и да тагуваат. Инаку, „Бардо Тодол“ треба да се чита трипати или седумпати, во зависност од околностите.
Прв дел: Бардо на моментот на смртта
„Бардо Тодол“ започнува со упатство за соочување со симптомите на смртта при што како прв степен на Чикаи Бардо се јавува прворедната Јасна Светлост видена во моментот на смртта. Ова упатство треба да го даде гуруто на покојникот или некој друг учен човек од верата. Најпрвин, покојникот треба јасно да ги сфати трите основни симптоми на смртта: Телесното чувство на притисок, чувството на влажен студ и чувството како телото да се разградува на атоми. По читањето на „Бардо Тодол“, покојникот би требало да ја препознае прворедната Јасна Светлост, со што тој е ослободен. Меѓутоа, ако не се случи тоа, нему му се чита упатството за вториот степен на Чикаи Бардо – второстепената Јасна Светлост, која доаѓа во малку подолг временски период по престанокот на дишењето. Целта е да се разбуди умот на покојникот и тој да постигне ослободување. Додека се наоѓа во овој степен на Бардо, човековото тело е во состојба на „Маја-рупа“, т.е. чисто (сјајно) илузорно тело или астрално тело, кое претставува етерички дупликат на физичкото тело. Ако „Бардо Тодол“ е успешно применет во овој степен на Бардо, тогаш кај покојникот се јавува состојба на луцидност и тој ја среќава Мајката-Стварност и Никулец-Стварност („Дарма Матри Путра“) и покојникот нема да биде изложен на кармичките илузии при патувањето низ Бардо.
Втор дел: Бардо на доживувањето на стварноста
Ако човекот не ги препознал прворедната и второредната Јасна Светлост и не постигнал ослободување, настапува третото Бардо, наречено Чоњид Бардо. Ова е третиот степен на Бардо (преодната состојба по смртта) во којшто на покојникот му се појавуваат кармичките илузии. Поради тоа, нему треба да му се чита „Бардо Тодол“ за да се оспособи за соочувањето со нив. Во оваа фаза, покојникот може да ги види својот погреб и оплакувањето од страна на блиските, но тие не можат да го слушнат него, така што тој заминува незадоволен. Притоа, нему му се појавуваат зраци, звуци и светлости кои го запрепастуваат, го плашат и му предизвикуваат замор. Тогаш, тој што го извршува обредот треба да го повика на име покојникот и да почне со читање на овој дел од „Бардо Тодол“ за да го подготви за соочување со шесте состојби на Стварноста на Бардо. Со помош на оваа поука, покојникот треба да разбере дека неговото нематеријално тело не може да умре и дека сите кармички илузии на кои ќе биде изложен се само негови мисловни привиденија.
Зазорување на мироносните божества од првиот до седмиот ден: Целокупната стварност на Бардо трае 49 дена кои покојникот треба да ги преброди. Во текот на првите седум дена нему му се појавуваат Мироносните Божества. Три и половина дена по смртта, покојникот ќе се освести и ќе сфати дека е мртов и во тоа време целата Сангсара ќе му изгледа како отпревртена, т.е. сите појави доживеани во човечкиот свет ќе бидат измешани и несредени. Тогаш, во првиот од седумте дена, од Централната сфера на покојникот ќе му се појават Мирононсите Божества (Багаван Ваирочана, Дарма-Дату, Акаса Дату Ишвари итн.), осветлени со различни бои. Во вториот ден, од источната сфера на покојникот ќе му се појави Ваџра-Сатва заедно со шесте бодички божества, придружени со силна светлина. Третиот ден се појавува Бхагаван Ратна-Самбхава, со неговите придружни божества. Четвртиот ден се појавува Багаван Амитаба со неговите божества, повторно облеани во силна светлина. Петтиот ден се појавува Багаван Амога-Сиди со неговите божества. Шестиот ден се појавуваат заедно сите божествени Татковци-Мајки на Петте Реда (Дјани Буда) или вкупно 42 божества. Најпосле, седмиот ден на покојникот ќе му се појават божествата што го поседуваат Знаењето, кои доаѓаат од светите рајски сфери. Во текот на овие седум дена, покојникот треба да ги препознае и да ги прифати Мироносните божества, кои ќе му подарат ослободување. Меѓутоа, истовремено, тој е изложен и на матни светлини што доаѓаат од пеколот коишто кај него ги поттикнуваат лошите чувства, како: љубомора, самољубие, скржавост итн. Овие светлости го привлекуваат покојникот, а тој треба да ги отрфли и да ги прифати Мироносните Божества.
Зазорување на гневоносните божества од осмиот до четиринаесеттиот ден: Во Бардо на Мироносните Божества, покојникот се среќава со седум степени на замки. Така, по заоѓањето на Мироносните и на Божествата кои го поседуваат Знаењето, покојникот се соочува со 58 Гневоносни Божества кои, всушност, се Мироносните Божества во изменет облик. Во овој Бардо, покојникот е под влијание на стравот и ужасот предизвикани од Гневоносните Божества, поради што неговиот интелект запаѓа во бројни состојби што ја заматуваат свеста. Притоа, поради стравот, обичните луѓе ќе паѓаат во бездната на несреќните светови и ќе страдаат, додека оние што се посветени во мистичната мантрајана лесно ќе ги препознае Гневоносните Божества како свои заштитнички божества, ќе се стопат во нив и ќе постигнат ослободување. Осмиот ден ќе се појави Буда Херука, во придружба на Буда Кротишорима, а во стварноста, тоа е Бхагаван Ваирочана, т.е. Таткото-Мајка. Деветтиот ден ќе се појави Багаван Ваџра Херука, десеттиот ден ќе се соочи со Ратна Херука, единаесеттиот ден со Багаван Падма Херука, а дванаесеттиот ден со Карма Херука. Тринаесеттиот ден ќе се појават Осумте Гневоносни, т.е. божиците наречени Керими и Хтаменми кои имаат различни животински глави. Најпосле, четиринаесеттиот ден ќе се појават четирите женски Чувари на Вратите: Белата Божица со глава на тигар, Жолтата божица со глава на маторица, Црвената божица со глава на лав и Зелената божица со глава на змија, заедно со бројни други Херуки (вкупно 28). Покојникот не треба да се исплаши од страшниот изглед на божествата кои пијат крв, ниту од нивните огромни димензии или заканите што ги упатуваат, туку треба да ги препознае, со што ќе постигне ослободување. Притоа, токму читањето на Бардо Тодол, надополнето со читање на Тадол и на други молитви треба да му помогне на покојникот да се соочи со стварноста во Посредната состојба (Бардо).
Втора книга – Сидпа Бардо
Оваа книга го претставува главниот дел на длабокоувидната суштина на ослободувањето преку слушање.
Прв дел: Посмртниот свет
Овој дел содржи упатства за извршување на обредите за умрените со лоша карма и оние кои под влијание на лошата карма ги зафатиле страв и ужас, така што во претходните стадиуми на Бардо не успеале да ги препознаат божествата.
Бардо-тело – неговото раѓање и наднормалните способности: Откако претходно биле прочитани молитвите кои ги повикуваат Буда и Бодисатва, покојникот се повикува трипати или седумпати и му се објаснува дека по три и половина дена од смртта ќе изникне неговото Бардо-тело. Иако многу личи на материјалното тело на покојникот, ова тело е зрачно тело, облагородено со одредени знаци и убавини на совршенството. Бардо-телото е родено од желбите и тоа претставува халуцинација на мисловниот облик во Посредната состојба. Во тоа време, на покојникот ќе му се појават визии на местото во кое тој треба повторно да се роди: како суштество од Пеколот, како асура или човечко суштество, како дивјак, како прета итн. Притоа, покојникот не треба да биде привлечен од овие визии, туку треба да го сочува интелектот непомрачен, во празна состојба и да медитира над неговото заштитничко божество или над неговиот гуру. исто така, обредникот му објаснува на покојникот дека има способност да се најде на секое место во светот, да поминува низ карпи и планини итн., но тој не треба да ја посакува таквата моќ, туку треба да се моли и да медитира.
Битните својства на егзистенцијата во Посредната состојба: Во Посредната состојба, покојникот може да ги види и слушне своите роднини и пријатели, но тие не можат да го забележат. Кога ќе ги види нив како го оплакуваат, покојникот ќе сфати дека е мртов и ќе падне во очај. Неговото Бардо-тело ќе биде носено ваму-таму, без никаков ред, а тој ќе има бројни халуцинации – демони, снег, ветар, дожд, заканувачки зборови, мрак, страшни звуци итн. Бегајќи од халуцинациите, телото ќе стигне до три бездни – бела, црна и црвена, но тоа се Лутењето, Копнежот и Глупоста. Луѓето кои во текот на животот стекнале заслуги или биле многу религиозни, во оваа состојба ќе се соочат со халуцинации на среќа у уживања, а некои ќе западнат во тапа рамнодушност. Но, во сите случаи, умрениот треба да медитира и да се моли, а сите халуцинации да ги отфрли. Во оваа состојба на Сидпа Бардо, умрениот се наоѓа околу 22 дена, но поради влијанието на лошата карма, утврдениот период не е извесен и може да трае неколку недели, сè до 49. ден. Воопшто, во оваа состојба, умрениот не може да се прибере на едно место, туку постојано скита ваму-таму, барајќи го своето материјално тело, но таквите стремежи носат само неволји. Ако покојникот ги отфрли таквите стремежи и го доведе умот во состојба на спокојство, тој ќе биде ослободен од Посредната состојба (Бардо).
Судот: Ако поради лоша карма, умрениот не се здобил со ослободување, обредникот треба и понатаму да му чита молитви, поттикнувајќи го на медитација над Големиот Симбол. Овде, на покојникот ќе му се појават Добриот Дух, кој ќе му ги брои добрите дела, и Лошиот Дух, кој ќе му ги брои лошите дела направени во текот на животот. Ако покојникот одрекува дека направил лоши дела, тогаш Богот на Смртта ќе погледне во Огледалото на кармата во кое се отсликуваат сите дела направени во текот на животот. исто така, една од фуриите на Богот на Смртта ќе му ставина покојникот јаже околу вратот, ќе му ја пресече главата, ќе му го растргне телото, ќе му ја оие крвта, ќе му го јаде месото и ќе му ги глода коските. Но, умрениот не треба да се плаши од овие болки, зашто неговото астрално тело не може да умре, туку треба да се обиде да ги препознае четирите Каи – Дарма-Каја, Самбога-Каја, Ади-Каја и Нирмана-Каја и така да постигне ослободување. Оваа фаза е од особена важност, зашто ако покојникот не успее да препознае, тој ќе замине на местото каде нема ослободување.
Сèпредодредувачкото влијание на мислите: Бидејќи умрениот има нематеријално тело, мислите што ќе му се појават за време на престојот во Бардо ќе имаат пресудно влијание врз неговото идно раѓање. Затоа, ако тој не успела претходно да постигне ослободување, обредникот треба да продолжи да го советува да не мисли на материјалните добра што ги оставил зад себе, да не им се лути на наследниците, да не им се лути на роднините и на свештениците ако неправилно извршуваат некој погребен обред и да не создава безбожни мисли, зашто таквите мисли ќе го одведат покојникот во Пеколот. Наспроти тоа, умрениот треба да изговара определена молитва која ќе му обезбеди раѓање во повисоките рамнини.
Зазорување на светлоста на Шесте Локи: Ако е големо влијанието на лошата карма на покојникот, обредникот треба да продолжи да го подучува, објаснувајќи му дека неговото минато тело ќе биде сè понејасно, додека идното тело ќе станува сè појасно. Тогаш, на покојникот ќе му се појават светлостите на Шесте сангсарички Локи, кои ќе имаат различно бои во зависност од светот во којшто треба да се роди неговото идно тело. Притоа, најсилно ќе свети светлоста од оној свет каде повторно ќе се роди покојникот. Тогаш, од исклучителна важност е покојникот да ја прифати секоја светлост како таа да е самиот Семилосен и да медитира над местото во кое треба повторно да се роди и над Јасната Светлина. Притоа, покојникот треба да му дозволи на неговото заштитничко божество да се растопи, а истовремено да му дозволи на својот ум да се растопи, со цел да биде спречено повторното раѓање.
Втор дел: Процесот на повторното раѓање
Затворање на вратата на матката: Доколку горните обиди завршат неуспешно и покојникот е совладан од илузиите, тој доаѓа до вратата на матката при што добива чувство како да слегува, т.е како да се движи надолу. Во тој случај, тој што го извршува обредот треба да ја затвори вратата на матката. Притоа, постојат два основни начина како да се направи тоа: прво, да се спречи покојникот да влезе низ вратата на матката и второ, да се затвори вратата на матката. Првиот начин се состои во тоа што обредникот треба да го поучи покојникот да медитира над неговото заштитничко божество, предизвикувајќи тоа да се растопи од нозете надолу, а потоа да продолжи да медитира над неисполнетата Јасна Светлост.
Во продолжение, постојат пет различни методи за да се затвори вратата на матката: првиот метод се состои во тоа што покојникот треба својот ум да го насочи само кон една, единствена одлука, како и да мисли на духовната врска со својот духовен учител или со читачот на „Бардо Тодол“; доколку покојникот има визија на многу соединети мажи и жени, треба да се примени вториот метод, кој се состои од медитирање над божествениот Гуру Татко-Мајка и над некое заштитничко божество, нудејќи им умствени дарови; ако покојникот треба повторно да се роди како машко, тој ќе почувствува привлечност кон мајка си и одбивност кон татко си, а спротивна привлечност (одбивност) се појавува ако тој треба да се роди како жена. Оттука, ако кон него се појават привлечност и одбивност од овој тип, тој треба да го осознае тоа и да вети дека ќе ги отрфли привлечноста и одбивноста, а тоа е третиот метод на затворање на вратата на матката; четвртиот метод се состои во тоа што, соочен со вратата на матката, покојникот треба да го примени учењето „Невистинито и Лажно“, т.е. да сфати дека сите негови дотогашни илузии се нестварни и лажни, дека во нив нема вистина и дека не треба да им биде приврзан; петтиот метод се сведува на медитација над Јасната Светлост, со што умот на покојникот треба да почива во несоздадената, природна и јасна состојба. Овие методи гарантираат затворање на вратата на матката, зашто додека се наоѓа во Бардо, покојникот има наднормални способности за забележување, т.е. неговите способности се совршени, а паметењето му е деветпати побистро во споредба со времето додека бил жив. Оттука, од особена важност е по смртта на човекот постојано да му се чита „Бардо Тодол“ во текот на 49 дена.
Одбирање на вратата на матката: Сепак, поради некои причини (покојникот имал многу лоша карма, не бил навикнат на побожни должности или бил незнабожец во текот на многу еони), можно е горните методи да не ја затворат вратата на матката. Поради тоа, тој што го врши обредот треба да ги повика на помош сите Буди и Бодисатви, повторно да ја повтори поуката за затворање на вратата на матката и да го посоветува покојникот како најдобро да ја одбере матката, која ќе му овозможи да се роди во ново тело.
Визиите за местата на повторното раѓање: Тој што го врши погребниот обред го поушува покојникот како да ги препознае знаците кои упатуваат на одделните континенти и места на повторното раѓање. На пример, источниот континент (Лупах) е претставен како езеро со машки и женски лебеди. Покојникот не треба да влегува на тој континент, зашто таму не преовладува религијата. Јужниот континент (Јамбу) е претставен како монументални палати и покојникот треба да влезе таму. Северниот континент (Дамињан) е прикажан како езеро околу кое пасе стока. И на тој континент не треба да се влегува, зашто таму не преволадува религијата. Слично на тоа, поединечните светови во кои може да се роди човекот се претставени на различни начини: асура е претставена како прекрасна шума со огнени кругови околу неа; пештерите и јамите во земјата укажуваат дека таму човекот ќе се роди како ѕвер; пустите рамнини и џунглите го означуваат светот во кој човекот ќе се роди како прета; додека песните како плач заедно со црни и бели куќи и црни патишта, го означуваат Пеколот во кој покојникот долго време ќе трпи болки и маки.
Заштита од фуриите-мачителки: Откако ќе ги здогледа визиите за местата на повторното раѓање, покојникот ќе чувствува желба да влезе во некое од нив со цел да се засолни од фуриите-мачителки кои ги прогонуваат, заедно со дождовните бури и ледените ветришта. Влегувајќи во некое од тие места, покојникот, всушност, влегол во матката од која ќе се роди како ново тело. Тоа е знак дека него го вознемируваат злите духови и тогаш покојникот треба визуелно да го претстави Врховниот Херука, Хајагрива, Ваџра-Пани или некое друго заштитничко божество, зашто тие имаат моќ да ги избркаат злите духови.
Сојуз на математичари на Македонија
Сојузот на математичари на Македонија е здружение на граѓани математичари од Македонија, настанат со здруженија на граѓани, организирани во друштва на математичари во градовите од Македонија, заради усогласување и остварување на своите интереси и заради вршење на дејности и активности кои се стремат кон негување популаризација и унапредување на математиката и нејзина примена. Здружението издава две математички списанија, а тоа се Нумерус и Сигма.
Бардо Тодол
Втор дел: Процесот на повторното раѓање
Изборот меѓу наднормално раѓање или матерично раѓање: Ако фуриите го принудат покојникот да влезе во некоја матка, тој треба да медитира над Хајагрива и внимателно да ја избере матката, а тоа може да го направи зашто поседува наднормални спсообности кои му овозможуваат да ги види сите можни места на повторното раѓање. Притоа, тој има на располагање две можности: пренос на принципот на свеста во чистата сфера на Буда, и избор на нечистата сангсаричка врата на матката.
Наднормално раѓање преку пренос до рајските сфери: Преносот до чистите рајски сфери се постигнува преку медитација во која покојникот ќе изјави дека му се смачило долготрајното скитање во калта на Сангсара и ќе донесе одлука дека самиот ќе дејствува така што ќе се роди Среќната западна Сфера, крај нозете на Буда Амитаба. Исто така, покојникот може да го насочи умот и кон некоја друга рајска сфера, како: Цврсто обликуваната Сфера, Сферата на Долгокосите, Безграничната Вихара на лотосовото Зрачење, Тушита-небото каде што владее Маитреја итн.
Матерично раѓање – враќање во човечкиот свет: Сепак, ако покојникот сака или мора да влезе во матката во нечистата Сангсара, тогаш обредникот го подучува покојникот како да ја избере вратата на матката. Имајќи наднормална моќ за набљудување, покојникот треба да влезе во континентот на кој преовладува религијата и да ја насочи својата желба да се роди како Сеопшт Император, Брамин, како син на адепт во синдхичка моќ или во кастата на религиозните луѓе. Притоа, молејќи им се на Победниците и нивните Синови (Бодисатви) на Десетте Правци, покојникот треба да ги емитира своите поклон-зраци во матката, со што ќе ја претвори во небесна палата. Меѓутоа, во оваа фаза, на покојникот може да му се измешаат добрите и лошите матки и затоа, покојникот треба да се ослободи од привлечноста и одбивноста кон матките, да му се моли на Благородното Тројство и да зачекори на Белата или на Жолтата светлосна патека. За тоа време, тој што го спроведува обредот треба на покојникот да му чита повеќе молитви и поуки, заедно со читањето на „Бардо Тодол“ и со „Тадол“.
Читајќи ги поуките во „Бардо Тодол“, вештите јогини може да ја избегнат Посредната состојба и веднаш, уште при самата смрт, да зачекорат по Големата Патека право нагоре. Оние кои се помалку извежбани ќе можат да ја препознаат Јасната Светлост во фазата на Чоњид Бардо. Најпосле, оние кои се на пониско ниво ќе бидат ослободени кога некое Мироносно или Гневоносно божество ќе излезе пред нив во текот на двете недели поминати во Чоњид Бардо. Но, оние со лоша карма мора да скитаат надолу во Сидпа Бардо и таму да ги совладаат пречките, постигнувајќи ослободување. Најпосле, оние со многу лоша карма не успеваат да постигнат препознавање и за нив постојат неколку поуки за затворање на вратата на матката и за избор на вратата на матката. Бидејќи, додека се наоѓа во Бардо, човекот има наднормална способност за перцепција и предзнаење, „Бардо Тодол“ овозможува ослободување само преку слушање, без примена на други техники.
Осврт кон книгата
Според тибетската традиција, „Бардо Тодол“ потекнува од 9 век и претставува едно од делата на Падма Самбхава (Големиот, Благороден гуру на Бардо Тодол и основачот на ламаизмот), кои долго време биле скриени од јавноста, по прогонот на тибетските будисти од страна на Лангдарма. Денес, „Бардо Тодол“ е во широка употреба на Тибет, каде се чита како молитвеник. Автентичното и оригиналното јадро на „Бардо Тодол“ го сочинуваат „Коренитите стихови на шесте Бардо“ и „Патеките на добрите желби“, а подоцна, околу нив биле додавани коментари во вид на прозни текстови. На читателите од западната полутопка „Бардо Тодол“ им станал достапен во 1927 година, кога книгата била објавена на англиски јазик од страна на д-р Волтер Јилинг Еванс Венц, кој истовремено бил и преведувач, заедно со Лама Кази Дава Самдуп.
Мал Полиси
Мал Полиси — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Елбасан.
50. западен меридијан
50. западен меридијан — меридијан со должина која се протега од Северниот Пол низ Северноледениот Океан, Гренланд, Атлантскиот Океан, Јужна Америка, Јужниот Океан и Антарктикот до Јужниот Пол.
50. западен меридијан образува голема кружница со 130. источен меридијан.
Места
Почнувајќи од Северниот Пол и упатувајќи се на југ кон Јужниот Пол, 50. западен меридијан поминува низ:
! scope="col" width="120" | Координати ! scope="col" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Линколново Море ! scope="row" | 🇬🇱 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Линколново Море ! scope="row" | 🇬🇱 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Шерард Озборн ! scope="row" | 🇬🇱 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан ! scope="row" | 🇧🇷 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан ! scope="row" | 🇧🇷 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
Викијана
Викијана (Wickiana) — една од најзначајните збирки на вести од отпечатени листови хартија и илустративни летоци од XVI век. Временските сведоштва застапени во збирката отсликуваат еден од најинтересните епохални архиви. Најголемиот дел од материјалите во збирката биле составени и додадени од страна на Јохан Јакоб Вик (1522-1588), во чијашто чест истата го добила своето име.
Историја
Јохан Јакоб Вик, по кого збирката го добила своето име, во периодот од 1552 до 1557 година бил свештеник во Црквата на Проповедникот во Цирих, а потоа работел како каноник и архиѓакон во Гросминстер. Од 1559 до 1588 година, тој вршел хронолошко запишување на настаните од тоа време, а кон збирката вклучил и материјали од периодот од околу 1505 до 1559 година. По смртта на Вик во 1588, збирката стигнала до манастирската библиотека во Гросминстер и во 1836 била пренесена во градската библиотека во Цирих.
Содржина и бројна состојба
Вкупниот број на отпечатени материјали во збирката изнесува 439, од коишто 429 биле уште од самиот почеток, додека 10 биле подоцна додадени. Во 1925, некои отпечатени листови и цртежи од ракописите на Јохан Јакоб Вик биле изнесени и префрлени во графичката збирка во Централната библиотека во Цирих. Во одделот за ракописи во библиотеката денес е преостанат значаен број на материјали од збирката.
Вампир-психопат
„Вампир-психопат“ — збирка раскази на рускиот писател Јуриј Мамлеев.
Изданија на македонски јазик
Збирката била објавена на македонски јазик од издавачката куќа „Темплум“ како 41. книга во едицијата „Магма“, и тоа двапати: еднаш во 2010 година и вторпат во 2022 година. Преводот од руски јазик е дело на Павел Попов.
Содржина
Збирката „Вампир-психопат“ содржи 15 раскази:
Де факто
Де факто (на латински de facto) — во толковниот македонски јазик се дефинира со зборовите: всушност, во реалност. Правната терминологија го користи за да ја објасни состојбата помеѓу она што е дефинирано во правниот кодекс (де јуре на латински de iure), и состојбата која е реално отсликана во социополитичкиот живот.
Александар Китанов
Александар Китанов, познат Санде или Сандо Ајдучки, со псевдоним Струмски (, Лешко, - , Русиново, ) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Александар Китанов е роден во Горноџумајско село Лешко, тогаш во Отоманското Царство, денес Пиринска Македонија. Брат е на друг активен деец на Организацијата Петар Китанов. Студирал во егзархиското училиште во Горна Џумаја. Завршил во Скопското егзархиско педагошко училиште и работел како учител во Лешко, а од 1900 година во егзархиското училиште во Горна Џумаја. Во Организацијата влегол уште како ученик. Во Горна Џумаја станал член на градскиот комитет.
Учествувал во аферата Мис Стоун во 1901 година. Станал илегален во четата на Христо Чернопеев. Подоцна бил четник со Гоце Делчев и Крсто Асенов. По Илинденското востание Александар Китанов бил околиски војвода во Малешевијата и Кукушко. Го придружувал Даме Груев низ неговата обиколка низ Македонија.
Стефан Симонсон
Пер Стефан Микаел Симонсон (5 јануари 1960 година, во Хилтебрук ) е поранешен професионален тенисер од Шведска. Тој во најголемиот дел од својот тениски успех уживал додека играл, особено во поединечна конкуренција. Во текот на кариерата освоил 2 титули во игра на двојки. Во 1983 година ја постигнал највисоката позиција на ранг листата во својата кариера во пединечна конкурнција, бил на позицијата број 49, додека во игра на двојки стигнал до 88 место и тоа во 1984 година. Неговит брат Ханс Симонсон, исто така  билпрофесионален тенисер По неговата кариера, Стефан тренирал неколку тенисери помеѓу кои и двајца од топ 10 играчи на светот според АТП рангирањето. Тоа биле тенисерите Магнус Густафсон и Магнус Ларсон.
1976–1978: Јуниорска кариера
Симонсон го освоил шведското јуниорско првенство во сала во 1976 година како 16-годишник, а во 1977 и 1978 година станал шведски јуниорски шампион на отворено. Тој за прв пат играл на јуниорски Гренд слем турнир на Вимблдон во 1977 година, а истата година го имал првиот настап на сениорски турнир и тоа на турнирот Шведски опен.
Веројатносна распределба
Веројатносна распределба (или веројатносен распоред) — односот помеѓу вредностите кои ги зема случајната променлива и нивните веројатности. Распределбата на веројатностите може да биде едноваријатна и повеќеваријантна. Едноваријантната распределба ги дава веројатностите на една случајна променива да преземе разни алтернативни вредности. Повеќеваријантната распределба ги дава веројатностите на еден случаен вектор – збир на два или повеќе случајни променливи – преземање разни вредносни комбинации. Од едноваријантните веројатносни распределби најчесто се среќаваат и се многу важни слендиве: биномна веројатност, хипергеометриска веројатност и нормалната распределба.
Стефан Симонсон
1979-1981 година
Симонсон ја започнал сезоната 1980 та со натпреварување на неколку турнири, а во мај стигнал до финалето на турнирот во Галатина кој бил од серијата на Челинџер. На Гранд при турнир, Стефан стигнал до четвртфиналето и тоа на турнирот во Фиренца и до полуфиналето на турнирот во Минхен. Во двојки пак, тој успелал дастихне до две полуфиналиња, првото на турнирот во градот Бордо заедно со Хјертквист, а со својот брат Ханс на турнирот во Мадрид. Симонсон ја претставувал Шведска за време на натпреварувањето од Дејвис купот во 1980 година, играјќи и во поединечна конкуренција и во конкуренција на двојки.
Веројатносна распределба
Вовед
За да ја дефинираме веројатносната распределба за наједноставните случаи, најпрво треба да правиме разлика помеѓу прекинатата и непрекинатата случајна променлива.
Прекината случајна променлива
Ако променливата X случајно може да земе една од вредностите x1, x2, xn, со соодветни веројатности (релативни честоти) p1, p2,…, pn при што p1+ p2+… + pn = 1 во тој случај X претставува прекината случајна променлива. Со други зборови, ако S е простор на можни настани, тогаш случајната променлива претставува функција x која му доделува бројан вредност на секој исход од S. Притоа, ако множеството од вредности кои може да ги земе случајната променлива е конечно, тогаш случајната променлива се нарекува прекината (дискретна).
Стефан Симонсон
1979-1981 година
Во август 1981 година, тој ги освоил своите први титули играјќи на турнирот од челинџер серијата во Ле Туке, и тоа во двете конкуренции. Во поединечна конкуренција го победил Жорж Говен во финалето, а во игра на двојки победил заедно со својот сонародник Андерс Жарид. Претходно во годината, тој играл во финалето во поединечна конкуренција на турнирот во Торино, а со Џерид играл во финалето во конкуренција на двојки на челинџерот во Ројан.
Веројатносна распределба
Распределба на веројатностите
Односот помеѓу вредностите кои ги зема случајната променлива и веројатностите со кои тие вредности ги зема се нарекува распределба (закон или функција) на веројатностите на случајната променлива. Во општ случај, веројатносната распределба на прекината случајна променлива може да се дефинира како збир на паровите на вредности со соодветни веројатности, при што збирот на сите веројатности е 1.
Пример: Фрлање  на две коцки, за појавување на страните на коцките означени со 6, случајната променлива X може  да ги земе вредностите 0,1 и 2. Веројатноста случајната променлива X да земе некоја од наведните вредности ќе ја означиме со P(X = xi) = pi. Значи,
Притоа, ако секој исход од просторот на можни настани S има подеднакви изгледи да се случи, тогаш веројатноста на Х е дадена како:
Графичкото толкување на законот на веројатностите на прекината случајна променлива најчесто се врши со помош на дијаграмот на веројатностите или со т.н. веројатносен хистограм.
Општите одлики на сите прекинати случајни променливи: Ниту една веројатност во веројатносната распределба не може да биде негативна, т.е.
Функција на распределба
Функција на распределба претставува кумулативна функција на законот (распределбата) на веројатностите на случајната променлива. функцијата на распределбата на случајната променлива X се означува со F(x) и е дадена со веројатноста
Функција на распределба F(x) = P( X ≤ x ) каде што x може да биде било кој реален број. Кај прекинатата алеаторна променлива X, која зема вредности x1, x2, …, xн функцијата на распоредот е F(x) = P( X ≤ x ) = P( X = x1 ) + P(X = x2 ) + … + P(X=xn ) = ∑pi = 1
'''Секоја функција на распределбата мора да ги задоволи следните математички одлики: Функцијата на веројатносна распределба на прекината случајна променлива мора да ги задоволува следниве две својства.
∑ P( x ) = 1 каде што ознаката покажува збир на сите можни вредности на x.
Очекувана вредност - (математичкото очекување ) на прекинатата случајна променлива X е еднаква на збирот од производот на секоја можна вредност на X и соодветните веројатности, односно Очекувана вредност на прекината случајна променлива ∑(X) = ∑xi pi
Варијанса- просек на квадратите на отстапувањата на вредностите на случајната променлива X од нејзината очекувана вредност.
Модели на прекинати распределби на веројатноста
Под модел на распределбата се подразбира функционалната врска помеѓу вредностите на случајната променлива и соодветните веројатности, дефинирана со определен тип на функција. Кај прекинатата случајна променлива моделот на распределба претставува функционална врска помеѓу вредностите x1, x2, …, xn, и соодветните веројатности p1, p2, …, pn односно pi = f(xi) каде што i = 1,2, … , n. Кај непрекинатат случајна променлива функционалната врска се сведува на законот на веројатностите дефинирани со функцијата f(x) за секое x во интервалот ( a,b).
Најпознати модели на прекинати веројатносни распределби се: Биномна распределба – во применетата статистика најчесто употребуван прекината распределба е биномниата распределба. За негово поцелосно согледување ќе го објасниме Бернулиевата распределба. Бернулиевиот модел на распределба го карактеризира случајната променлива X која може да земе само една од алтернативните вредности:0 е q ,а вредноста 1 е p, притоа p+q = 1. Параметрите на Бернулиевата распределба се: Бернулиевиот модел на распределба е дефиниран само со еден параметар: p. Секој опит резултира во еден од двата можни исходи “успех” и “неуспех”. Таквиот опит кој може да продуцира само со две резултати се нарекува Бернулиев опит.
Непрекинати веројатносни распределби
Веројатносната распределба на непрекинатата случајна променлива x претставува функција оф f(x). За секоја вредност на непрекинатата случајна променлива x во интервалот ( a,b ) ,функцијата f(x) е поголема од 0. Непрекинатата случајна променлива x не може да земе една определена вредност (P(X=x)), ако се има предвид фактот дека такви вредности има бесконечно многу, и оттаму таа веројатност е еднаква на нула за секое x. Кај непрекинатата случајна променлива може да се определува само веројатноста дека x се наоѓа во некој интервал. Функцијата f(x) го претставува веројатносната распределба на континуираната алеаторна променлива X, ако ги задоволи следните услови:
Веројатноста X да земе вредност во некој интервал, на пример ( a, b ) еднаква е на површината помеѓу кривата f(x) и оската X во должина на интервалот ( a,b ). Ако функцијата f(x) е интеграбилна таа површина може да се изрази преку определен интеграл. P ( a < X ≤ b ) = ∫_(-∞)^(+∞)Σ〖f(x)〗dx Бидејќи континуираната алеаторна променлива може да зема бесконечно многу вредности, веројатноста да земе една определена вредност е еднаква на 1⁄∞ = 0.Значи P ( a < X < b ) = P ( a < X ≤ b ) = P ( a ≤ X < b ) = P ( a ≤ X ≤ b ). Кога е веќе познат математичкиот израз на функцијата f(x) на непрекинатата алеаторна променлива, проблемот во врска со изнаоѓањето на веројатностите X да земе вредност во некој интервал се сведува на пресметување на соодветна површина под кривата. Постојат неколку модели на непрекинати веројатносни распределби:
Стефан Симонсон
1982-1983 година
На Отвореното првенство во Бордо тој бил доста успешен и во конкуренција на двојки ја освоил својата прва Гранд при титула заедно со колегата, швеѓанецот,Магнус Тидеман. Во месец ноември 1983 година заедно со Станислав Бирнер, тој играл во своето второ финале во конкуренција на двојки во градот Ферара, а следната седмица заедно со Јан Гунарсон стигнал до полуфиналето во Тулуз.
1984–1986 година
Сезоната 1984 му бил помалку успешна, и бил со само едно четвртфинале во поединечна конкуренција во Фиренца во текот на месец мај. Во двојки пак тој одиграл три полуфиналиња: првото во Мец, второто во Келн заедно со Хјертквист, и третото во Палермо со партнерот Рони Батман.
Во јули пак 1985 година, Симонсон заедно со својот брат и стигнал до полуфиналето во Бастад, а ја освоил титулата во двојки во Хилверсум, која била негова втора Гранд-при титула во конкуренција на двојки. Симонсон имал играно едно полуфинале во двојки во Фиренца со партнерот Мајк Де Палмер. Во поединечна комкуренција, тој одиграл едно четвртфинале во градот Бастад. Во 1986 година, стигнал до уште едно четвртфинале на челинџерот во Маракеш, а својот последен натпревар во поединечна конкуренција го одиграл во Кицбил, губејќи уште на стартот вопрвото коло.
Бушвиц
Бушвиц (Buschvitz) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Лигораса (Витолиште)
Лигораса  — археолошко наоѓалиште во прилепското село Витолиште. Претставува населба од доцноантичко време.
На околу 2,8 км североисточно од селото и источно од наоѓалиштето Ѓерек, на падините на Коваческа Тумба има мала површина на која се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, градежен материјал, а се гледаат и темели од објекти.