cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кво вадис (филм)
Заплет
Дејствието во филмот се одвива во Стариот Рим од 64 до 68 година од нашата ера, за време на владеењето на императорот Нерон (го игра Јустинов). Предмет на дејствието е конфликтот помеѓу христијанството и распаѓањето на Римското Царство, особено во последниот период на Јулио-клавдиската династија. Ликовите и настаните кои се претставени се збир на фактички историски личности и ситуации, но и фиктивно дејство. Откако генералот на римската војска Марко Винициј (го игра Тејлор) се враќа од победничкиот поход во Британија, императорот го остава пред портите на Рим, со цел утредента триумфално да влезе во градот, покажувајќи ја моќта на Нерон. Петрониј (го игра Ген), најблискиот дворјанин на Нерон, е свесен дека императорот е луд и дека од него не може да се очекува ништо добро. Истовремено, Марко се сместува кај својот пријател, стариот генерал Плаутиј (го игра Ајлмер) и веднаш се вљубува во неговата ќерка Лидија (ја игра Кер). Всушност, таа е принцеза и ќерка на странски владетел, а Нерон ја држи во заробеништво во домот на Плаутиј, со намера да изнуди соработка од нејзиниот вистински татко. Како награда за победата, Марко бара од царот да ја ослободи Лидија, но не знае дека во меѓувреме таа го прифатила христијанството кое Нерон го смета за најголемата опасност за царството...
NGC 2877
NGC 2877 — галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2877 се споменува и како MCG 0-24-15, CGCG 6-43, ARAK 201, IRAS 09231+0226.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 25 м 47,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 2° 13' 43". Положбениот агол на објектот е во износ од 141°.
Други поделби
Проучување на NGC 2877 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26738. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 233; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 228. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 430.
Зеленокрила ара
Зеленокрила ара — претежно црвена папагал од родот ара (Ara).
Ова е најголемиот член на родот, широко распространет по шумите и кориите во северна и средна Јужна Америка. Меѓутоа, како и другите ари, птицата во последно време се соочува со значителен пад на бројноста, што се должи на уништување на живеалиштето и незаконско заловување за трговијата со домашни миленици. Папагалот може да се види во Зоолошката градина во Скопје.
Опис
Зеленокрилата ара се разликува од црвено-сината (A. macao) по тоа што, иако обете имаат црвени гради, зеленокрилата има претежно зелени горни крилни пердуви, додека (понекогаш со неколку жолти) над зелениот појас, додека пак црвената има претежно жолти, или пак изразено жолто-зелени горни крилни пердуви. Покрај ова, зеленокрилата ара има карактеристични црвени линии околу очите сочинети од низа пердувчиња наспроти голата бела кожа на тој дел од главата. На опашката, светкавите синозелени пардуви се обрабени со црвено. Споредени по големина, зеленокрилата ара е забележливо поголема од црвената.
По должина, овој папагал е пократок само од зумбуловата ара (A. hyacinthinus). Возрасните единки на зеленокрилата ара достигнуваат вкупна должина од 90-95 см. Од измерени 12 единки, утврдена е просечна тежина од 1,2 кг. Тежината обично им се движи од 1 до 1,7 кг. Иако има тежински опсег сличен на оној на зумбулоата араа, ппросечната тежина ѝ е за малку помала од онаа на зумбуловата и големата зелена ара (A. ambiguus). Земајќи ги сите папагали во светот, како потежок вид може да се вброи и какапото (Strigops habroptilus).
Повраток на население
Од 1999 година се појавило население на Тринидад. Иако овие можеби избегале од заробеништво, исто така е можно да имаат диво потекло.
Се смета дека историскиот опсег на овој вид се протегал кон југ и ги опфаќа аргентинските покраини Чако, Кориентeс, Формоза и Мисионес. Се смета дека ловот на месо, трговијата со миленичиња и промените во употребата на земјиштето предизвикале истребување на овој вид низ целиот аргентински опсег до 60-тите години на минатиот век. Видот е наведен како критично загрозен во Аргентина. Во средината на 2010-тите години било откриено дека птиците го колонизираат Националниот парк Игуазу, а веќе од 2019 година, видот се шири понатаму во близина на Покраинскиот парк Порто Пенинсула.
Овој вид е предмет на програма за повторно воведување во Регионалниот резерват Ибера во покраината Кориентис од страна на организациите Доверба „Светски папагал“, Аргентински птици и Фондација ЦЛТ (Доверба за зачувувачка земја) (и можеби BirdLife International), за која се надеваат дека може да го промовира туризмот до областа. Заробени птици од Обединетото Кралство биле увезени во 2015 година, а првиот пар британски птици бил ослободен во февруари 2019 година.
Монитор
Монитор е приказен уред кој визуелно ги прикажува сликите кои ги генерира графичката картичка или друг уред со излезна видео порта. Ерата на мониторите покрај постојаните усовршувања воглавно ја означуваат две технологии и тоа првата и постара метода а тоа е со катодна цевка. Таа технологија се одликува со екрани кои зафаќаат поголема површина и имаат заоблен екран. Втората и најнова технологија е монитори кои се прилично слаби и со рамен екран и користат технологија на течен кристал.
Димензии и облик на екранот
Големината на мониторот обично се изразува со должината на дијагоналата на неговиот екран. Меѓутоа проблемот на ова изразување е што не знаеме дали екранот е во квадратна форма или има некоја правоаголна форма односно има широк екран(widescreen). Во последно време покрај должината на дијагоналата е даден и односот на страните доколку тој е правоаголен(на пр. 4:3 или 16:9). Понова практика се мониторите со широк екран поради нивната погодност за гледање филмови и други видео содржини.
Екрани со течни кристали (LCD)
Обичните LCD Монитори(англ. liquid crystal display) своевремено беа еден од најдобрите пронајдоци на ова поле, меѓутоа во денешно време најчесто се користи нивната подобрена верзија - тенкоопнените монитори (TFT), поради подобрениот контраст, побрзото реагирање на промени и отстранување на некои дефекти кои се јавуваа кај старите LCD монитори.
Екрани со тенкоопнени транзистори на основа на течни кристали (TFT)
Овие екрани кои се засноваат на течни кристали користат и тенок транзистор даваат многу подобра слика од обичните LCD монитори и затоа го зазедоа нивното место во масовното производство
Плазма екрани
Плазма мониторите користат технологија со рамен екран, и во денешно време најчесто се користат при правењето на големи телевизори. Принципот на работа се состои во тоа што меѓу две стакла е заробена смеса од два благородни гасови коишто се возбудуваат и создаваат плазмa која потоа го возбудува фосфорниот материјал со кој е обожен екранот да емитира светлина.
Монитори со катодна цевка
Предности:
Недостатоци:
LCD Монитори
Предности:
Недостатоци:
Плазма Монитори
Предности:
Недостатоци:
Мртви точки(пиксели)
Овој проблем најчесто се јавува кај LCD Мониторите кога произведувачите поради пониски цени нудат монитори кај кои некои од точките не работаат. Најчесто тоа се неколку точки и секоја компанија нуди гаранција доколку има над одреден број мртви точки. Тие точки имаат црна боја и најчесто се забележуваат на бела позадина
Горење на фосфорот
Овој проблем се јавува кај екраните со катодна цевка кај кои со текот на времето согорува фосфорот и остануваат некои бледи слики дури и текст кога екранот е исклучен.
Горење на плазмата
Сличен проблем се јавува и со горењето на плазмата но е многу почест отколку кај мониторите со катодна цевка. "Screen saver"-ите ги ублажуваат овие проблеми.
Грешка во прикажувањето на боите
Доколку точките со боите не се наредени прецизно се јавуваат грешки при прикажувањето на боите. Овој проблем се случува кај сите монитори а најмногу кај LCD Екраните.
Монитори на допир
Мониторите на допир се една од најновите технологии, каде што екранот може да ја детектира површината која што сме ја допреле што го прави мониторот и како излезен уред. Допирањето најчесто се врши со прст или со посебно пенкало. Има повеќе различни технологии за да се утврди местото каде што се врши допирот. Прилично се посложени за изградба, меѓутоа имаат сè поголема употреба во технологијата поради нивната практичност. Да не заборавиме дека екранот мора редовно да се чисти од отпечатоците. Бидејќи е нова и сѐ уште неусовршена технологија се јавуваат многу грешки како неправилно отчитување на местото на допир.
Долње Брезово
Долње Брезово (словенечки: Dolnje Brezovo) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долна Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Алексаноров едрилец
Александров едрилец (Papilio alexanor) — пеперуга од семејството на Ластовичарки. Пеперугата ја има и во Македонија. Во одредени земји пеперугата има заштитен статус.
Опис
Пеперугата има распон на крилја од 62 до 70 мм. Возрасните единки летаат од април до јули со по една генерација. Пеперугата се наоѓа во високи планински предели на Европа и Азија.
Пеперугата е во основа жолтеникава со црни или темни сини линии. Куклата на пеперугата е сива.
Биологија
Ларвите се хранат со растенијата: Trinia vulgaris, Seseli montanum, Ptychotis saxifraga и Opopanax chironium.
Марија Лундквист
Аника Марија Лундквист (родена на 14 октомври 1963 година) е шведска глумица и комичарка. Роден во Гетеборг, Лундквист студирал глума на театарската академија во Гетеборг и оттогаш глуми во разни шведски театри, вклучувајќи го и Кралскиот драмски театар во Стокхолм.
Нејзиниот напредок како комичар се случил кога во 1998-та година го прикажа стрип-ликот по име Сали во истоимено ТВ-шоу. Таа исто така глумела во мјузикли во Шведска. За нејзината филмска глума, таа доби две Гулдбаге награди. Таа имала главна улога во комедискиот филм „Прекрасен ебен Божиќ“ од 2015 година.
Таа има четири деца, едното е глумецот Антон Лундквист.
Ултра (ТВ канал)
Ултра ТВ бил српски ТВ канал, кој започнал со емитување на 28 јануари 2008 година, во 8 часот. Исто така се емитува во Црна Гора, Босна и Херцеговина и Македонија. Тој емитувал разновидни ТВ програми за деца и тинејџери. Се емитуваа цртани филмови (Code Lyoko, Totally Spies, Galactik Football, итн. Претежно француска продукција и Каспер, Кирарин Револуција, Џони Тест и сл.), Документарци и сапуни.
75% од истиот бил во сопственост на Обединета група, а 25% од Луксор СО доо, кој го создаде овој ТВ канал.
На 1 јули 2017 година, кабелскиот оператор Србија широкопојасен интернет престана да ги дистрибуира Ултра ТВ и Мини Ултра. Од тој ден можевте да ги добивате овие канали само преку кабелски оператори Супернова и Поста КДС (ограничена достапност на Супернова).
На 1 август 2019 година, Обединета група ги затвори Ултра ТВ и Мини Ултра. Нивните замени се Vavoom и Pikaboo.
Мрежно место на Ултра ТВ (архивирана)
Мини ултра
Во 2011 година, Ултра се здоби со сестрински канал, Мини Ултра. Неколку недели подоцна, познат како само Мини. Мини Ултра емитува популарни емисии за помлади деца.
Мини Ултра бил затворен на истиот датум како Ултра, 1 август 2019 година.
Алтернативи
Minimax (ТВ канал)
Моларна зафатнина
Моларна зафатнина или моларен волумен — зафатнина кој го зазема еден мол супстанција. Единица во SI е м3/mol. Моларната зафатнина се пресметува во одредени услови, обично при стандардни услови: каде што:
Моларната зафатнина на цврстите тела и течностите зависи од температурата скоро до критичната точка. За течностите и цврстите тела, моларните зафатнини најчесто се мерат во подединиците см3/mol или дм3/mol (на пример, за водата: 18 см3/mol = 0,018 дм3/mol = 0,000018 м3/mol).
Кај гасовите, моларната зафатнина се менува со зголемувањето на температурата:
откаде:
Маркова Сушица
Маркова Сушица — село во Општина Студеничани, во околината на градот Скопје.
Географија и местоположба
Маркова Сушица е скопско село во јужниот дел на Скопската Котлина, во составот на Општина Студеничани. Селото лежи на локален пат и од левата страна на регионалниот пат кој води кон областа Поречје и вештачкото езеро Козјак, а од градот Скопје е оддалечено 18 км. Маркова Сушица лежи на надморска височина од 370 метри во долината на Маркова Река, на нејзиниот лев брег недалеку од вливот на Патишка во Маркова Река, а во подножјето на ридскиот предел кој се издига кон северозапад.
Историја
Непосредната околина на селото Маркова Сушица е полна со старини од античкиот и средновековниот период. Најрано сведоштво за населеноста на местото дава наоѓалиштето Ебишница источно од селото, кое претставува населба од неолитското, бронзеното и железното време. Југозападно од селото се наоѓа возвишението Марково Кале со остатоци од тврдина (ѕидини дебели до 1 метар) за која населението верува дека ја изградил Крали Марко, која поради самата положба во долината на Маркова Река имала одбранбена функција. Во околината на Марковиот манастир во средновековниот период биле изградени и повеќе други тврдини, помали цркви и испоснички ќелии, денес во рушевини, како што се Св. Архангел, Св. Богородица, Св. Атанасиј и денес возобновената Св. Никола. Први пишани податоци за селото Сушица се сретнуваат во 1300 година на почетокот на XIV век, во повелбата на кралот Милутин, со која се потврдиле имотите и се дарувала шума кај селото Сушица на манастирот Свети Ѓорѓи - Горг Скоропостижник во Скопје. Во средниот век селото Сушица повторно се споменува во пописот на црковните храмови во нејзината околина. Во минатото постоело предание дека Марковиот Манастир поседувал голем земјиштен имот по течението на Маркова Река сè до Драчево, меѓутоа по еден немил настан кога манастирскиот коњ убил некој селанец, игуменот на манастирот бил осуден на 16 години затвор во Битола, при што за негово ослободување се заложил некој Турчин, кој за возврат го добил манастирскиот земјиштен имот. Во втората половина на XIX век, Сушица била чифлик во сопственот на албанскиот сточар и насилник Касам ќаја од селото Гургурница на Сува Гора, но поради тоа што овој западнал во долгови, во 1880 година чифликот морал да го продаде на Аџи Ибраим Бег. Чифчиството од кое Сушица се ослободила делумно во 1912 година, а целосно преку аграрна реформа во 1946 година, било многу тешко и поради тоа македонското население живеело во многу тешки и бедни услови, при што морало често да се иселува, а еднаш селото од 90 македонски христијански куќи спаднало дури на само 3 домови.
Стопанство
Малубројното останато население денес најмногу се занимава со земјоделство. Поволните услови и плодното земјиште покрај Маркова Река условиле најмногу да се развие полјоделството, односно одгледувањето на житни култури (најмногу пченица и пченка), градинарски култури (пиперки, домати, краставици, кромид, лук) како и овоштарство и лозарство (ореви, цреши, сливи, кајсии, винова лоза и трпезно грозје). Сточарството е слабо застапено, а се одгледуваат овци и кози, а краврарска фарма постои близу манастирот, но таа е во сопственост на жители на соседното село Малчиште. Поради големиот број на викенд-куќи и привлечноста за туристи, во Маркова Сушица работат неколку продавници и угостителски објекти.
Население
Според пописот од 2002 година, селото брои 53 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 65 жители, од кои 25 Македонци, 1 Албанец, 28 Турци, 2 останати и 7 лица без податоци.
Родови
Во селото секогаш и денес живеат само Македонци од православна христијанска вероисповед. Сите македонски родови во селото се доселеници, еден дел се постари доселеници уште во времеото на отоманското владеење, а другиот дел се понови доселеници после отоманското владеење. Македонски родови во селото се: Јовчевски и Савевчиња (двата рода од с. Долно Соње), Цековски (од с. Добри Дол), Неделкови, Спасовци, Гроздановчиња и Лазаровчиња (сите од с. Барово), Димовци и Чваровци (двата рода од с. Варвара).
Општествени установи
Во селото сè уште постои старата зграда со интересна арихитектура на некогашното училиште „Браќа Миладиновци“ и зградата на месната заедница која сè уште е во употреба.
Културни и природни знаменитости
Во непосредна близина на самиот крај на селото се наоѓа познатиот Марков Манастир, посветен на Свети Димитрија којшто почнал да се гради во 1345 година, а бил живописан во 1376/77 година. Во него од 1802 до 1818, игумен бил познатиот македонски просветител и преродбеник Кирил Пејчиновиќ. Близу манастирот се наоѓа и тврдината Марково Кале, веројатно изградена за негова заштита.
Моник Витиг
Моник Витиг (13 јули 1935 година - 3 Јануари, 2003) била француска авторка и феминистичка теоретичарка која пишувала за надминувањето на социјално спроведените родови улоги. Таа го објави својот прв роман, L'Opoponax, во 1964 година. Нејзиниот втор роман, Les Guérillères (1969), беше еден од најпознатите феминистички романи.
Стил на пишување
Витиг имаше материјалистички пристап во нејзините дела (евидентно во Les Guérillères). Таа, исто така, имаше критички теоретски пристап.
The Straight Mind
Иако Витиг прикажувала само жени во нејзината литература, таа ја мразела идејата дека е "писател на жените".
Покрај тоа, за Витиг, категоријата "женственост" постои само преку нејзината врска со категоријата "мажественост", и “женственоста" без врската со "мажественоста" ќе престане да постои. Таа се залага за силна универзалистичка позиција, велејќи дека изразувањето на идентитетот и ослободувањето на желбата бараат укинување на родовите категории.
Теоретски ставови
Витиг беше теоретичар на материјалниот феминизам. Таа верувала дека е историска задача на феминистките да го дефинираат угнетувањето во материјалистички услови. Неопходно е да се направи јасно дека жените се класа, и да се признаат категоријата "жена", како и категоријата на "мажот" како политички и економски категории. Витиг вели дека овие две општествени класи постојат поради социјалните односи помеѓу мажите и жените.
Лингвистика
Витиг наведува дека "Родот е јазичниот индекс за политичката опозиција меѓу половите." Само еден род постои: женскиот, машкиот не е род. Машкиот е генералното, бидејќи машкото искуство се нормализира. Женскиот е конкретноста која се означува преку родот во јазикот, додека само машкиот воопшто е апстрактен. Витиг ги фали Џуна Барнс и Марсел Пруст за универзалирањето на женското со тоа што нема разлика во начинот на кој тие ги опишуваат машките и женските ликови. Витиг смета дека е неопходно да се потиснат родовите на ист начин како што тоа го направи Џуна Барнс.
Цитати
Од Les Guérillères
Сасчори
Сасчори (Săsciori, Schweis, Sassenberg) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 5.954 жители.
Џон Гадре
Џон Гадре (John Gadret; р. ) — француски професионален велосипедист во велокрос и друмски дисциплини, кој последно возел за UCI World Tour екипата. Станал стажант за Кофидис во 2003 пред да стане професионалец со екипата во 2004 година.
Кариера
Во 2004 станал национален велокрос првак на Франција по првпат. Бил специјализиран во велокрос дисциплините, но почнал да настапува и на друмски етапни трки, како што биле Трката околу Германија. Гадре повторно го освоил националното велокрос првенство во 2006. На Џиро д’Италија 2006 Гадре покажал голем потенцијал на планините, кога завршил како седми, шести и петти на трите планински етапи. Доживеал пад на 18. етапа и бил приморан да ја напушти трката со скршена клучна коска. И покрај овие ветувачки резултати на друмскиот велосипедизам, Гадре се вратил во велокрос сезоната 2006-2007 и завршил осми на Светското велокрос првенство UCI. Потоа се вратил на друмскиот велосипедизам со цел да настапи на неговиот прв Тур де Франс. Гадре ја освоил првата друмска победа на ГП Кантон Аргау. По Тур де Франс 2007 Гадре ја освоил третата етапа и ја презел водечката маичка на Тур де л’Ен, каде и победил следниот ден.
На етапата 15 на Тур де Франс 2010 Гадре предизвикал контроверзи кога одбил да му го даде неговиот велосипед на неговиот водач, Николас Роуш, откако нему му се дупнала гумата на последното искачување на етапата и потоа започнал да ја напаѓа групата пред Роуш. На крајот завршил на 19. место во генералниот пласман.
На Џиро д’Италија 2011, Гадре завршил трет во генералниот пласман со победа на етапата 11. Завршил три минути и 54 секунди зад победникот на трката Микеле Скарпони.
По осум сезони со, Гадре ја напуштил екипата на крајот на сезоната 2013 и му се приклучил на за сезоната 2014. Се повлекол на крајот на 2015 година од друмскиот велосипедизам и се насочил на велокрос.
Распоред на резултатите на Гранд Тур
СО = се откажал; — = не учествувал
Патрик Фанк
Клупска кариера
Фанк ја започнал својата кариера во ФВ 08 Унтеркочен и подоцна се приклучил на СВ Ебнат. Тој бил набљудуван од ССВ Улм 1846 година. По неколку години со SSV Ulm 1846 тој се преселил во младинскиот тим на VfB Штутгарт во летото 2002 година.
Во јули 2011 година, Фанк бил позајмен во ФК Сент Паули до јуни 2013 година.
Во сезоната 2014-15, Фанк се преселил во СВ Веен Висбаден.
Интернационално
Тој бил член на Германија У-21.
Космос-1835
Космос-1835 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 9 април 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 7000 килограми. Космос-1835 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 347 км, а најмалото на 174.
Картозов Рид (Дреново)
Картозов Рид  — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Дреново. Претставува вила рустика и базилика од римско време.
Северно од селото, во нивите на Голуб Ѓорѓи, Трајко Цонев и други се откриени делови од архитектонска пластика (4 мермерни столпчиња). Од ова наоѓалиште потекнуваат фрагмент од мермерна стела и мермерна плоча кои се вградени во селската чешма. По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови.
Во 2014 г. е утврдено дека столбовите со бази и натписи во црквата „Св. Богородица“ и другата вградена архитектонска пластика потекнуваат од ова наоѓалиште.
Модата во Милано
Историја
Миланската модна историја значително се пазвиваше низ годините. Милан стана центар на модата во текот на средните години и ренесансата, како што Венеција и Фиренца, правењето на луксузни производи била индустриска гранка од голема вредност што во 16 век што градот си го дал името кое потекнувало од англискиот збор “milaner” или “millaner”, што значи првокласна стока како накит, облека, шапки и луксузни скапоцени украси. Од 19 век, подоцнежната варијанта на зборот ” millinery”, почна да значи некој кој прави или продава шапки.
Во средината на 19 век почнало да се увезува поевтина свила од Азија и штетникот “ phylloxera” ja оштетила свилата и производството на вино. Како резултат на ова огромно земјиште беше дадено за индустријализација. Текстилното производство било придружено од метално – машинската и дрвната индустрија.
Подоцна, во почетокот на 20 век, Милано станал главниот центар за проиводство на свила и текстил. Како и да е, статусот како главен моден град го изгубил поради Фиренца, која во 1950-тите и 60-тите била главниот град на модата во Италија и дом на италијанската “ Alta Moda” која е еквивалент на француската “ Haute couture”.
Како и да е, во 1970-тите, модниот имиџ на Милано станал погламурузен, и како што дизајните од Фиренца кои беа многу формални и скапи, градот станал попопуларно одредиште за пазарење, со многубројни бутици кои продалвале и елегантна и секојдневна облека. Миланските дизајни биле препознатливи по нивната практична и едноставна елеганција и станале попопуларни и достапни од париските и дизајните од Фиренца. Милано почна да станува меѓународно успешен и познат моден главен град во доцните 80-ти и раните 90-ти. По краткото опаѓање на популарноста во 2000-та ( кога според Global Language Monitor, Милано беше рангиран малку пониско од Њујорк, Париз, Лондон и Рим), Милано во 2009 година беше прогласен за престолнина на модата во светот.
Список на модни творци од Милано
Милано стана дом на голем број на дизајнери како што се Џорџо Армани, Валентино Гаравани, Џанфранко Фере, Муичи Прада, Криција,Мошино, Етро, Трусарди, Мисони и Долче и Габана.
Модни институции и агенции
Многуте модни агенции и институции во Милано ги вклучуваат Beatrice International Models Agency, D'management Group, Why Not Model Agency, Istituto Marangoni и Style Design College.
Шопинг – центри
Недовршена список на миланските најпрестижни и најважни шопинг улици и области:
Усноцветовидни
Усноцветовидни или мртвокопривовидни — ред на дикотиледонски цветни растенија. Во редот спаѓат околу 11.000 видови распределени во 20 семејства. Најпознати растенија од овој ред од стопанска важност се лавандата, јоргованот, маслинката, јасминот, јасенот, тикот, зјајката, сусамот, тегавецот, и ред кујнски мирудии како нането, босилекот и рузмаринот.
Особености
Видовите од овој род ги имаат следниве особености, иако постојат исклучоци за сите нив:
Алајбеговци
Алајбеговци или Алајбеглија (Burim/Burimi) — село во општината Дебар на истоимената област во Источна Албанија. Спаѓа во општинската единица Макеларе, која до 2015 г. била самостојна општина. Во 2007 г. населението броело 942 жители.
Донатела Версаче
Донатела Версаче (родена на година во ) — италијански моден творец и потпретседател на групацијата Версаче, како и главен дизајнер. Таа поседув 20% од средствата на целокупната берза на Версаче. Нејзиниот брат, Санто Версаче, поседува 30%. Ќерката на Донатела, Алегра Версаче, наследила 50% од акциите на компанијата по смртта на Џани Версаче, братот на Донатела и основачот на Версаче.
Михаил Хандури
Михаил (Дине) Хандури или Хандули (Mihail Handuri, Handuli, Ντίνο Χαντούρη; роден во Голема Ливада,, Егејска Македонија) — македонски револуционер, вовјвода на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација.
Донатела Версаче
Семејство
Донатела со нејзиниот поранешен сопруг, американскиот модел Пол Бек, има три деца: ќерката Алегра (родена на 30 јуни 1986 година) и син Даниел Версаче (роден 1989 година), како и посвоената Каролина (родена 1991 година). Таа исто така е и тетка на двете деца на нејзиниот најстар брат: Франческа Версаче и Антонио Версаче. Починатиот брат на Донатела, Џани Версаче, имал голем недвижен имот низ целиот свет кои биле продадени, а највреден неговиот имот е на Менхетен, Њујорк, проценет во вредност од 21,000,000 американски долари. Донатела Версаче нема постојано место на живеење, туку постојано патува од една во друга местоположба.
Михаил Хандури
Животопис
Михаил Хандури е роден во егејското влашко село Голема Ливада. Во август 1906 година Ѓорѓи Мучитанов навлегол со чета составена од Власи на Пајак планина му го предал раководството на Михаил Хандури. Тоа биле Косту Дабижа, Таки Николов и Наум Петрушевски од Крушево, Ванчо Дамаш и Георги (Јори) Гаки Доду од Гопеш, и Наки Кузман от Маловиште, а кон он нив се присоединиле уште и Христо Преш од Негован, Никола Макри и Муша Дарлајани од Долјани, Кола Нича и Јанчу Пендифунда од Бер, Христо Гича Рошо од Патичино и Мита Здру од Кадрево. Четата се поделила на две едински, кои имале дејства во реоните на Воденско, Ениџевардарско и Берско околу 2 години. Четата разполагала со сопствен печат, на кој пишувало „Влашка Берско - Воденска чета на ВМОРО - Централисти“.
Во летото 1907 година заедно со Иван Златанов и Георги Касапчето од Месимер или Ѓорѓи Мучитанов - Касапчето се сретнал со Телос Агапинос и Антонис Мингас, кои се обиделе да ги привлечат на грчка страна и да го растурат македонско-влашкиот сојуз во Ениџевардарско. Андарти биле заробени и обесени неколку дена подоцна.
Донатела Версаче
Убиството на Џани Версаче
Официјалниот погреб на Џани Версаче бил одржан во катедралата во Милано. Повеќе од 2000 ожалостени присуствувале на традиционалната католичка служба, којашто исто така била следена од милиони гледачи ширум светот.
Наследник на престолот
Во 1997 година, додека гледала телевизија, Алегра Версаче го видела познатиот лик на нејзиниот вујко, Џани, на вестите и дознала дека тој бил убиен. Џани ја имал главната улога во групацијата Версаче, не оставајќи никој да управува со огромната мрежа на модни линии и области во неговата компанија. Во неговиот тестамент тој одредил Алегра Версаќе да го добие најголемиот дел од неговото наследство и титулата.
Растот на Донатела и Версаче
Донатела е првата која користела познати личности за промовирање на нејзината облека во светот на модните писти и други јавни медиуми како што се огласите, наместо косритење на непознати манекенки. Друг член во зголемувањето на успехот на Версаче е братот на Донатела, Санто Версаче кој исто така е моден творец и сопственик на Finanziaria Versace S.p.A.,дел од групацијата Версаче. Донатела набрзо се докажала како голем јавен гигант без помош на куќата Версаче и го проширила своето име низ цела Европа и поголемиот дел од САД. Донатела одбрала да стави некој од нејзините добри пријатели како што се, Џенифер Лопез, Мадона, Кристина Агилера, Џонатан Рас Маерс и Деми Мур во високо почитуваниот рекламен сектор на Версаче, правејќи ги нив и други од А списокот на славни личности како што се Бијонсе како заштитно лице и слика на Версаче. Нејзината популарност се зголемила кога таа го дизајнирала славниот зелен фустан Версаче, исто така познат како Jungle-Dress, кој бил носен од страна на Џенифер Лопез на доделувањето на Греми наградите во 2000 година.
Промоција и успех
Една година и три дена по смртта на Џани во јули 1998 година, Донатела Версаче го поставила своето прво модно шоу за Версаче ателјето во хотелот Риц во Париз. Таа ја изградила својата модна писта врз базенот, во хотелот, како што нејзиниот брат правел секоја сезона, само што овој пат таа користела вистинско стакло. Таа сега ја надгледува изработката на дузина колекции секоја година. Донатела е позната по нејзината славна придружба и гламурозните забави. Во нејзините редовни гости се вклучени сер Елтон Џон, Лиз Харли, Раким Јанг, Луси Мун, Кетрин Зета Џонс и Кејт Мос. Дури и принцот Чарлс присуствувал на забавите за познатата елита низ Европа кои ги организира Донатела. За проширувањето во други области компанијата го создала големото, луксузно одморалиште Palazzo Versace кое се наоѓа на златниот брег на Австралија. Друг голем симбол на стилот на Версаче е Бурџ ел Араб во Дубаи, Обединети Арапски Емирати, која поседува голема колекција на Версаче мебел и постелнина во своите скапи и раскошни соби.
Плановите за Palazzo Versace во Дубаи bile објавени во мај 2005 година. Gianni Versace SpA, Sunland Group Ltd и Emirates International Holdings објавиle дека одморалиштето Palazzo Versace ќе биде изградено во арапските заливи. Вториот Palazzo Versace ќе поседува голем број на апартмани и луксузни вили, вклучувајќи и ексклузивна бања.
Награди
Во 2010 година, Донатела за нејзината добротворна работа добила номинација за наградата Do Something With Style од страна на VH1 Do Something наградите. Таа била номинирана за обезбедување на уметнички предмети за децата и создавање на кеси чии приходи ќе одат во фодациите Starlight и ONE. Наградното шоу создадено од VH1 е посветено во чест на луѓето кои прават добра и се моќни, надгледувана од Do Something, организација која има за цел да ги поттикне,слави и инспирира младите луѓе.
Валентина Дмитриевна Пономариова(пејачка)
Живот и кариера
Таткото на Валентина е ромскиот виолинист Дмитриј Пономарјов, додека нејзината мајка е руската пијанистка Ирина Лукашова. Валентина е родена кога нејзините родители биле студенти на Московскиот конзерваториум и живеела во студентски дом. Валентина пораснала опкружена со класична европска и со ромска популарна музика.
Нејзините родители патувале многу, па Валентина учела во многу училишта. Откако го завршила своето училиште, се запишала на Уметничкиот колеџ во Хабаровск. Студирала и вокал и пијано. Како студент научила за џезот и се заинтересирала за него.
Валентина зела надворешни дипломи и била поканета во театар да го глуми делот на циганската пејачка во драмската претстава „Живиот труп“ (од Лев Толстој). Нејзината улога вклучувала неколку песни и била голем успех кај публиката.
Во 1967 година Валентина учествувала на Меѓународниот џез фестивал во Талин. Таму била забележана и поканета да му се придружи на џез-бендот на Анатолиј Крол, кој бил доста познат во СССР.
Во 1971 година пејачката го напуштила бендот и станала глумица во театарот „Џипси Ромен“ во Москва. Во 1973 година на сцена настапувала во триото „Ромен“, со Валентина како пејачка. Во 1973 година, триото било лауреат на натпреварот за различни изведувачи на СССР.
Во 1983 година Валентина го напуштила триото „Ромен“ и работела сама. Таа се вклучила во она што станало наречено „Советски нов џез“, изведувајќи и снимајќи со Џез групата Архангелск, како и работејќи со композиторката Софија Губаидулина.
Во 1983 година таа извела сет романси за историскиот филм на Елдар Рјазанов „Сурова романса“. Овие песни биле радио хитови многу години. Пет години подоцна таа го изразила гласот на Жената во анимираниот игран филм Мачката која одеше сама.
Во раните 1990-ти таа снимала како дел од триото со Кен Хајдер и Тим Хоџкинсон.
Нејзините комплетни снимки со Триото Ромен се реобјавуваат (2008) од Hot Club Records на Џон Ларсен.
Александар Тасевски
Александар Стојмиров Тасевски (прекар:Сандре; во  —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Растел во многучлено, ситно-земјоделско планинско семејство. Завршил само прво одделение, бидејќи сиромаштијата го принудила уште како мал да работи сточарски и земјоделски работи, а на шеснаесет годишна возраст веќе станал рударски работник во рудникот „Добрево“. Таму се дружел со напредни работници од кои дознавал многу значајни работи за животот и борбата на работничката класа. За време на окупацијата со симпатии гледал кон народноослободителното дело. По нападот на Кратово на 25 април 1944 година, кога единиците се повлекувале преку неговото село, тој се приклучил во редовите на Треттатa македонска ударна бригада, која со успех го извршила нападот на Кратово. Борбениот пат на Сандре Тасевски бил многу краток, но со неколку тешки борби кои Бригадата ги водела на Султан Тепе, Мала Црцорија, Црноок, Црна Трава и други места. Во мај 1944 година кога Бригадата навлегла на бугарска територија, група борци меѓу кои и Сандре, добила задача да уништи бугарски камион. При извршување на задачата биле опколени и целата група била заробена, а Сандре бил тешко ранет. На 13 мај 1944 година Сандре со другите заробени борци биле стрелани крај Трново, Бугарија.
Црва „Св. Илија“ - Кукуш
Свети Илија (Προφήτη Ηλία) — црква во градот Кукуш, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1920 г. од Грците доселени во Кукуш од Турција. Претставува трикорабна базилика со дрвен покраив.
Во 2001 г. црквата е прогласена за споменик на културата како дел од историското наследство на грчките доселеници во градот.
Зора зад аголот (роман)
„Зора зад аголот“ - роман од македонскиот писател Димитар Солев. Првото печатено издание било објавено во 1984 година.
Жанровски погледнато, ова романескно остварување припаѓа на т.н. „модернистичка струја“ во современата македонска книжевност. Стилот на пишување е исплетен со благ хумор и иронија, преку кои авторот имал намера не да ги жигоса, туку да ги разобличи лажните политички, социјални и морални вредности. Главните ликови се луѓе од секојдневието, чии анонимни животни драми се уметнички обработени и преку нив на уникатен начин е претставена тогашната градска атмосфера и менталитетот на скопјани.
Со текот на времето, оваа книга станала парадигма за успешно пренесениот дух и претстава на едно скопско боемско милје. Добар дел од ликовите се познајници на Солев, кои и самите се препознале во романот.
Историска позадина
Овој роман е современа хроника за градот Скопје во втората половина на XX век. Местото околу кое се развива сижејното дејство е кафеаната „Зора“, сместена во населбата Дебар Маало. „Зора“ е местото каде се евоцираат спомените за повоено Скопје. Следејќи ја судбината на кафеаната од нејзиното отворање до нејзиното рушење, раскажувачот ги следи судбините на мноштвото ликови кои дефилираат таму. Во богатата галерија на ликови среќаваме сликари, келнери, молери, студенти, професори, пропаднати поети, итн.
Раскажувачка постапка
Раскажувачот е персонален, т.е. преку устата на раскажувачот зборува самиот Димитар Солев. Тој ни дава автентични податоци кои не ни се претставени директно, туку преку еден вид филтер (скршеното огледало на перископот). Перископот во делото е направа за градење на ликовите. Прикажаната слика не е верна на оригиналот, што всушност е една скриена мисла во романот, дека секое прераскажано случување во животот не е целосно и прецизно доловено како првично настанатото. Зборовите на раскажувачот се луцидни и проникливи, неговиот стил на изразување има за цел што посовршено да го наслика портретот на малите луѓе со „големи“ животни приказни. Солев ни претставува неважни теми и ликови, сакајќи да покаже дека и од навидум безначајни нешта може да се создаде големо уметничко дело.
Извадоци од романот
"*„За разлика од некои, што се родени со среќа па фрлени на буниште, јас сум роден на буниште и фрлен на среќа. Буништето е меана, а среќата град.“"
- Глава I
"*„Кога не те бива за друго, нема ништо поубаво од убивање на времето. Макар и со ѕиркање во туѓи животи, додека не си го имаш својот.“"
- Глава XXXI
Портрет на млада жена (Рафаело, Стразбур)
Портрет на млада жена ― слика со масло на табла од околу 1518-1519 година од Рафаело и Џулио Романо, сега во Музејот на ликовни уметности во Стразбур, за што го купил Вилхелм фон Боде, кој го купил во Лондон во 1890 година. Претходно била забележана во Лондон во Актоновата збирка. Нејзиниот инвентарен број е 175.
Авторство
Традиционално му се припишува на Рафаеловата школа, отстранувањето на пребојувањето од 19-тиот век и испитувањето со рендген покажале дека раката, ракавите и облеката биле подоцнежни додатоци. Најшироко прифатената хипотеза е дека Џулио Романо ги насликал главата, вратот и телото по дизајн на Рафаело, и дека Рафаело потоа ги додал раката и ракавите и го покрил деколтето на младата жена. Идентитетот на седителот останува непознат; иако постои типолошка сличност, таа не е истата личност како „Ла Форнарина“: нејзиниот нос, на пример, има поинаков облик.
Психоаналитичка критика
Психоаналитичка критика е општо име за сите истражувачки напори на книжевните појави да се основаат врз Фројдовата психоаналитичка теорија, односно на учењето на неговите следбеници. Фројд во некои свои дела кои ја допираат проблематиката на книжевното творење и во психологијата на естетското доживување (како што се “Толкување на соништата”, “Вицот и несвесното” или “Поетот и фантазијата”) и самиот и дал силен потик на оваа критика.
Метод
Неговиот обид е со анализа на различни симптоми (пр. наклонетоста на некои писатели кон одредени мотиви) да го осветли уделот на потсвесните фактори во творечкиот процес, иако не бил наклонет кон тоа дека ќе ја претвори оваа анализа во составна доктрина, бидејќи и самиот бил свесен дека спознанието кое го има за уметничкото творење е ограничено и не би можел целосно да ја објасни моќта на уметничката креативност. За него уметникот е творец кој своите желби и нагони ги остварува во фантазијата и ги сублимира на еден особен начин. Медиите со кои се користи овозможуваат адекватно доживување на рецепторите.
Најзначаен е прилогот за толкување на психичките механизми кои се однесуваат на типични реакции како што се духовити досетки, на хуморот, досетките, на појавите и се она што живее надвор од книжевноста. Фројд внимателно ја расчленува структурата и на својата методичност и дава примери на индуктивна постапка. Критиката со која се служи Фројдовите поими има поголеми претензии: оваа критика го објаснува уметничкото творештво во целина како сложен состав на импулси во сферата на подсвесното. Толкувајќи го одликите и постапките на книжевните ликови, претпоставувајќи дека секаде е оправдана психогена мотивација (пр. во т.н. Едипов комплекс) психоаналитичката критика не ги разликува доволно јасно двете засебни категории: психологијата на творецот и психологијата на ликовите.
Анализата која сака да осветли делови од книжевната структура повикувајќи се на авторот, а авторот поставува дијагноза повикувајќи се на ликовите тогаш таа анализа ги побркува основните категоријални разлики. Слични се недостатоците и во методот на забележување и толкување на улогите и значењето на соништата во книжевните дела, значи во интерпретацијата на потсвесната имагинација, појава која од почетокот ја окупира психоаналитичката критика. Издвојувајќи од целината, од конкретниот потсвесен контекст, поединечните мотиви и доведувајќи ги во врска со слични мотиви од други времиња и култури, следбениците на психоанализата ја запоставуваат интегралноста на текстот се заради шпекулација за сеприсутноста на либидинозна симболика.
Ориентации на психоаналитичката критика
Психоаналитичката критика ја карактеризираат две ориентации: интерес за забележителните црти на биографијата на авторот (разултатот е „патографија”, која во најдобар случај ја толкува авторовата приватна личност, но малку кажува за причините на нашиот интерес за неговите/нејзините дела); и втората ориентација е настојувањето да се прифатат надиндивидуални примери на најизразените знаци во уметничкото творештво, и тоа со метод на проучување кое се потпира на општа антропологија. И двете насоки на книжевното дело му приоѓаат на начин кој разгледувањето го пренесува на периферијата: текстовите или биографијата на авторот се третираат како извори на објава со секундарно значење, како документација за тези кои се однесуваат на работи надвор од книжевната област. Во таа смисла психоаналитичката критика е своевидна варијанта на позитивизмот. Нејзините интересни влијанија се во мистификацијата на биографизмот кој уметникот некритички го издигнува сметајќи го за митско суштество.
Драгица Најческа
Драгица Најческа — македонски поет, раскажувач, романописец и писател за деца.
Животопис
Драгица Најческа е родена во Прилеп во 1933 година. Дипломира на Правниот факултет во Скопје, а од 1959 до 1969 година работи како асистент не Економскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. Потоа го напушта ова работно место и започнува да се занимава со новинарство, работејќи како новинар и уредник во повеќе весници и списанија сè до своето пензионирање. Најческа се зафаќа за писателската работа уште како средношколка. Нејзиниот прв расказ е објавен во списанието „Иднина“ во 1950 година, по што следи објавување на повеќе раскази за возрасни и за деца во македонските и бившо-југословенските весници и списанија. Член е на ДПМ од 1969 година. Автор е на книгите: „Пеперуга со натопени крилја“ (роман, 1969), „Друга мајка“ (роман за деца и млади, 1979), „Раскази“ (1979), „Неспокој“ (поезија, 1988), „Крстопати“ (роман, 1995), „За глувчето, мачките, за мечките, рипчињата, зајачињата, лисичињата и ... дечињата“ (раскази за најмалите, 1997), „Омраза - длабоко“ (роман, 1998), „Доживотна јамка“ (роман, 2004), „Вратете ми го сонот“ (поезија, 2005), „Избрани дела“ (2011). Рецензенти на делата на Најческа низ нејзиното повеќедецениско творештво се Блаже Конески, Петар Ширилов, Михаил Ренџов, Славка Манева, Михо Атанасовски, д-р Томе Саздов, д-р Георги Сталев, д-р Диме Бошков, д-р Елена Колева. Романот „Пеперуга со натопени крилја“ е прв роман на жена-автор во Македонија. Романот „Омраза-длабоко“ трипати е прогласуван за една од десетте најчитани книги во Градската библиотека „Браќа Миладиновци“. Минатата година, издавачката куќа „Парабола“ од Москва овој роман го објави на руски јазик.
Георгиј Острогорски
Георгиј Александрович Острогорски (Георгий Александрович Острогорский; 19 јануари 1902 година - 24 октомври 1976 година), - југословенски историчар и средновековен римјанолог роден во Руската Империја, кој се здобил со светски углед во науката за Римската Империја за време на средниот век. Тој бил професор на Белградскиот универзитет.
Ран живот и образование
Острогорски е роден во Санкт Петербург, Руската Империја, син на директор на средно училиште и писател на педагошки предмети.
Средното образование го завршил во класична гимназија во Санкт Петербург и на тој начин стекнал познавање на грчки јазик уште во раниот живот. Своите универзитетски студии ги започнал во Хајделберг, Германија (1921), каде што првично се посветил на филозофијата, економијата и социологијата, иако одел и на класична археологија. Меѓу неговите наставници биле Карл Јасперс, Хајнрих Рикерт, Алфред Вебер и Лудвиг Куртиус. Неговиот интерес за историјата, особено средновековната римска историја, го разбудил еден млад доцент по име Перси Ернст Шрам. По проучувањето на различни аспекти на средновековната римјанологија во Париз (1924–25), Острогорски докторирал на Хајделбершкиот универзитетот (1927 година) со дисертација во која ги комбинира своите интереси за економијата и средновековната римска историја. Потоа предавал како приватен доцент во Бреслау од 1928 година и се преселил во Белград во 1933 година.
Кариера
Острогорски предавал на Филозофскиот факултет при Белградскиот универзитет, каде што бил раководител на средновековната римјанологија.