cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ден на Обединетите нации
Обединетите нации официјално настанале на 24 октомври 1945 година.
Во 1971 година, Генералното собрание на Обединетите нации усвоило дополнителна резолуција (Резолуција на Обединетите нации 2782) со која се прогласува Денот на Обединетите нации да биде меѓународно одбележување или меѓународен празник што препорачува дека треба да се одбележува како државен празник од страна на земјите членки на Обединетите нации.
Ден на сојузниците од Втората светска војна
Првиот настан наречен „Ден на Обединетите нации“ бил ден на солидарноста и воени паради на сојузниците од Втората светска војна, започнат од американскиот претседател Френклин Д. Рузвелт поврзан со Денот на американското знаме на 14 јуни 1942 година, шест месеци по Декларацијата од Обединетите нации. Денот бил одбележан во Њујорк под името Парада „Њујорк во војна“, што била проследена и од Лондон и од советските и кинеските влади.
Денот бил одбележан и во текот на Втората светска војна, од 1942–1944 година. Пред основањето на ООН, денот не бил директно поврзан со сегашното меѓународно почитување.
Василево
Отоманско Царство
По започнувањето на Балканските војни, од селото 4 лица биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Ден на Обединетите нации
Комеморација
Денот на ООН традиционално се одбележува низ целиот свет со состаноци, дискусии и изложби за достигнувањата и целите на организацијата. Во 1971 година, Генералното собрание им препорачало на земјите членки да го почитуваат како државен празник.
Василево
Југославија
По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС. Во текот на Втората светска војна, партиската организација започнала со агитирање низ населението во Василево, за вклучување во редовите на партизаните, здобивајќи се со повеќемина симпатизери од селата. Веќе во почетокот на септември 1944 година бил формиран општински народноослободителен одбор. По крајот на Втората светска војна, Василево било вклучено во рамките на СР Македонија, во составот на СФРЈ.
Ден на Обединетите нации
Комеморација
Неколку меѓународни училишта во Индија и други земји во светот, исто така, ќе ја прославуваат различноста на нивното студентско тело на Денот на Обединетите нации (иако настанот не се слави нужно на 24 октомври). Прославите честопати вклучуваат претстава на културни изведби навечер и саем за храна, каде што храната е достапна од целиот свет.
Василево
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Василево.
Ден на Обединетите нации
Комеморација
Во Соединетите држави, претседателот издава прокламација секоја година за Денот на Обединетите нации уште од 1948 година.
Василево
Демографија
На пописот од 2002 година, селото имало 2.174 жители и 550 домаќинства.
Според последниот попис на населението на Македонија од 2021 година, Василево има 2.175 жители.
Ден на Обединетите нации
Комеморација
На Филипините, локалните ученици вообичаено се облекуваат во национални носии на земјите членки и одржуваат програма на Денот на ООН, што е последниот училиштен ден пред семестарската пауза. На поединечни студенти, класови или паралелки на одделенија им се доделеува земја што треба да се претстави и проучи; учениците го изработуваат знамето на одредената земја и подготвуваат културни претстави и храна како дел од образовните активности на денот.
Василево
Демографија
Следува табела на народносната структура на населението:
Ден на Обединетите нации
Комеморации за историја
На Денот на Обединетите нации во 1951 година, Поштенската управа на Обединетите нации ги издала првите марки на ООН, издавани во американски долари, во Седиштето на ООН во Њујорк.
Василево
Демографија
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Ден на Обединетите нации
Светски ден за информации за развој
Светскиот ден на информациите за развој на ООН исто така се одржува на 24 октомври од 1972 година.
Василево
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 1800, 1800/1 и 1801 според Државната изборна комисија, сместени во месната заедница и основното училиште.
Ден на Обединетите нации
Светски ден за информации за развој
Човештвото влегло во ерата на одржливоста – со глобална посветеност да го исполни големото ветување на Агендата за одржлив развој 2030 година. Се слави на 24 октомври ширум светот. Многу институции го одбележуваат со организирање на натпревари и елоукции (елоквенција, убаво изразување). Da Potta групата на компании во Кенија, Танзанија и Индија го одбележуваат со разни дискусии.
Василево
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 2.034 гласачи.
Знаме на Социјалистичка Федеративна Република Југославија
Знамето на втората Југославија (1945-1992, термин кој ги подразбира: Демократска Федеративна Југославија - ДФЈ, Федеративна Народна Република Југославија - ФНРЈ и Социјалистичка Федеративна Република Југославија - СФРЈ) претставува правоаголно поле со однос 2:1 (ширина:висина), поделено на три еднакви хоризонтални ленти обоени на следниов начин: најгорната сино, средната бело и најдолната црвено. Во центарот на знамето се наоѓа црвена петокрака ѕвезда која ја опфаќа целата бела лента, додека во сината и црвената навлегува само на по една третина од нивната висина. Петокраката е порабена со златно-жолта линија.
Василево
Избирачко место
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 2.082 гласачи.
Знаме на Социјалистичка Федеративна Република Југославија
Симболиката на знамето е следнава: изборот на боите и нивниот распоред е направен врз основа на пансловенското знаме (кое е всушност идентично со основата на југословенското). Истиот факт е користен и при оформувањето на знамето на Кралството Југославија. Ова ја означувало природата на Југославија како заедница на јужнословенските народи. Од друга страна петокраката претставува симбол на државно-економскиот систем на Федерацијата - социјализам, како и стремежот за достигнување на неговиот највисок степен - комунизам. Златно-жолтиот раб може да е додаден од две причини: или по углед на петокраката на советското знаме или пак за да се раздвои црвената петокрака од позадината во црвената лента. Втората причина е поверојатна, бидејќи за време на НОБ, југословенските партизани го користеле истото знаме со таа разлика што петокраката стои само во белото поле и е без златно-жолт раб.
Постои и алтернативно толкување на боите на знамето: сината за Јадранското Море, белата за слободата и небото, црвената за крвта пролиена за време на НОБ, а петокраката, секако стремежот кон комунизам.
По распадот на СФРЈ во 1991-1992 година, Сојузна Република Југославија (a подоцна и државната заедница на Србија и Црна Гора) го задржува знамето, но од полето е отстранета петокраката ѕвезда.
Аракс
Аракс е една од најголемите реки во регионот Закавкази во југозападна Азија. Извира од подножјето на планината Бингол во близина на градот Ерзарум во Турција, а се влева во реката Куру во близина на градот Цабирабада во Азербејџан. Вкупната должина на реката е 1 072 км, а површината на сливот е 102 000 км2. Протекува низ 4 држави: Турција, Ерменија, Иран и Азербејџан. Реката до 1991 година ја претставувала јужната граница на Советскиот Сојуз со Турција и Иран. Во своите дела Аракас ја споменуваат и античките патописци, како Херодот, Вергилиј и Страбон. СПоред некои таа одговара на реката Гихон која се споменува во Библијата. Реката Аракс во почетокот на XIX век била одредена како граница помеѓу Русија и Персија.
Географија
Реката извира во источна Турција, во близина на градот Ерзурм, подножје на планината Бингол, во источниот дел на Ерменските висорамнини. Од изворо па сè до примање на првата притока Ахурјан, Аракс е типична планинска река со бројни брзаци и тече нис тесна клисура. По спојувањето со реката Ахурјан влегува во пространата акумулативна Арартска рамница настаната со таложење на речните наноси. Низводно од Веди реката повторно навлегува во тесна клисура зад која се наоѓа Нахичванската Рамнина. Во тој дел претставува природна граница измеѓу Нихчиванската Република и Иран. По примањето на реката Нахичеванчај влегува повторно во Муганска и Миљуска степа во Азербејџан по што се влева во реката Куру кај градот Сабирбада, како десна притока. Вака ограничено подрачје кое се одводнува на Аракс има површина од 102 000 км2. Вкупната должина на реката е 1 075 км, а пресечниот проток е 285m³/с. Некои од поважните притоки на Аракс се Ахурјан, Севџур, Храздан, Арпа, Азат, Веди, Вортон, Вохчи.
NGC 3719
NGC 3719 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3719 се споменува и како UGC 6521, MCG 0-30-5, CGCG 12-8, KCPG 289A.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3719 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 3719 има привидни димензии од 1,7' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 3719 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35581. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 237; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 271. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 471.
Бугарска армија
Бугарска армија (бугарски: Българска армия) — името со кое се означуваат вооружените сили на Кнежевство Бугарија (1879 — 1908), Царство Бугарија (1908 — 1947), Народна Република Бугарија (1946 — 1990) и Република Бугарија (1990—).
Петар Ќирковиќ
Петар Ќирковиќ (Куршумлија, 19 ноември 1999) е српски фудбалер кој моментално настапува за Раднички од Ниш.
Мехмед Селим-паша
Мехмед Селим-паша (1771 – 1831) — османлиски државник. Тој бил Голем везир од 14 септември 1824 до 24 октомври 1828 на султанот Махмуд II и бил неуспешен во борбите со грчките востаници. Распуштањето на Јаничарскиот корпус, и Битката кај Наварино (1827), се случиле додека тој бил на должност. Во 1828-30 тој станал управник на Румелија и во 1830-31 управник на Дамаск (Сирија). Кога граѓаните на Дамск и месниот гарнизон на јаничари се побуниле, по што Селим-паша се засолнил во Дамаскината тврдина. По опсадата која траела 40 дена му бил ветено дека може безбедно да си замине но бил убиен пред да го напушти градот.
Топал Изет Мехмед-паша
Топал Изет Мехмед-паша — османлиски државник. Тој бил Голем везир во два наврати: од 24 октомври 1828 до 28 јануари 1829 година и од 7 октомври 1841 до 30 август 1842
Ибн ал-Катаб
Самир Абдула Салех Ал Сувејлем (арапски: سامر صالح عبد الله السويلم‎ - познат како Емир Катаб, кое значи командант, бил муслимански герилски борец и еден од главните финансиери на чеченските муџахедини во Првата чеченска војна и Втората чеченска војна.
Ибн ал-Катаб починал во 2002 година по предавање на писмо кое било изложено на отров од страна на агенти на ФСБ.
Ибн ал-Катаб учествувал во:
Санахин
Санахин (ерменски: Սանահին) — некогашно село, а денес дел од градот Алаверди во Северна Ерменија. Познато е по Санахинскиот манастир кој бил основан во 10 век, а во 1996 година бил вклучен во списокот на УНЕСКО.
Општини во Источен Тимор
Источен Тимор се дели на 13 општини. Општините потоа се поделени на административни места (порано подокрузи), а тие пак, на сукоа (села).
NGC 6079
NGC 6079 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6079 се споменува и како IC 1200, UGC 10206, MCG 12-15-50, CGCG 338-43.
Корско Море
Корско Море — море во Тихиот Океан помеѓу островот Вити Леву, Фиџи од западната страна и Островите Лау на источната страна, опкружени од островите од архипелагот Фиџи.
Името го добил по островот Коро.
NGC 6079
Откривање
Објектот е откриен на 6 мај 1791 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6079 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 6079 има привидни димензии од 1,4' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 4 м 28,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +69° 39' 58". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Долно Градиште (Делчево)
Долно Градиште  — археолошко наоѓалиште во околината на Делчево. Наоѓалиштето претставува населба од неолитско време
На 2 км јужно од Делчево, десно од стариот пат кон Тработивиште, по површината на една мала тераса има фрагменти од керамички садови, од неолитска населба.
Кејп
Кејп (хол. Cuyp) — презиме на три сликари кои живееле за времето на Холандското златно доба:
Андреј Воронцевич
Андреј Воронцевич (руски: Андрей Константинович Воронцевич, роден на во ) — руски кошаркар кој во моментот настапува за екипата на КК ЦСКА Москва.
Сахарски јазици
Сахарските јазици се подгрупа на нилосахарските јазици зборувани низ делови на источна Сахара, поточно од Дарфур до Либија, Чад, источен Нигер и североисточна Нигерија. Во оваа група спаѓаат канурски јазик, теда јазик, дазагаски јазик и загаваски јазик.
Буковски Ливади
Буковски Ливади — населба која се наоѓа на јужниот влез на градот Битола, покрај патот кој води до грчката граница. Населбата се наоѓа веднаш под селото Буково, од каде што доаѓа и нејзиното име. Со изградба се започнало во доцните седумдесетти и раните осумдесетти години. Населбата се наоѓа во непосредна близина на археолошкото наоѓалиште Хераклеја Линкестис и зоолошката градина.
Градби
Во населбата се наоѓа црквата „Св. Троица“, која е воедно и парохиски храм на Буковската парохија.
Улици
Улици во оваа населба:
— Апостол Здравевски
— Ѓорѓи Зековски
— Кочо Доловски
— Паца Мирчева
— Митре Врчковски
— Кумровец
— Крстин Чулаковски-Кичо
— Панде Илковски
— 4-та
Црква „Св. Архангели“ - Кастри
Свети Архангели или Свети Архангел Михаил (Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν, Ταξιάρχη Μιχαήλ) — црква во некогашното село Кастри кај Кучос, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на подрачјето на некогашното Кастри, кое се споменува во историските извори. Изградена е во 1854 г. на местото на средновековен храм. Црквата е забележителен пример за духовната архитектура од XIX век, кој има зачувано и доцновизантиска фаза. Градбата претставува трикорабна базилика.
Во 1990 г. храмот е прогласен за заштитен споменик на културата. Во 2000 г. внатрешноста е насликана со живопис. Во 2008 г. црквата е обновена.
Кростау
Кростау (Crostau, Chróstawa) — село и поранешна општина во Горна Лужица во округот Бауцен, во источна Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2011 година е дел од градот Ширгисвалде-Киршау.
Нејски мировен договор
Нејски мировен договор — договор потишан на 27 ноември 1919 година во Неј на Сена во близина на Париз, помеѓу земјите победнички во Првата светска војна и Бугарија како претставник на поразените. Договорот стапил во сила на 9 септември 1920 година. Договорот и наложил на Бугарија да отстапи различни територии како поразена страна.
Така, според договорот, Бугарија требало:
Церемонијата на потпишување била одржана во Градското собрание на градот.
Во Бугарија, резултатите од договорот се популарно познати како Втора национална катастрофа. Подоцна Бугарија ја вратила Јужна Добруја како резултат на договорот од Крајова.
266 п.н.е.
266 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 266. година пред новата ера, 266. од првиот милениум п.н.е., 66. од 3 век п.н.е. и седма од 260-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5242 и 5243 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4484 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3494 и 3495 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 487.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 266 година се протега во 2370 и 2371, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2430 и 2431 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 277. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 914 и 913 исламска година пред хиџра.
Исмаил Лумановски
Исмаил Лумановски — македонски и американски кларинетист, познат виртоуз на грната.
Животопис
Лумановски е роден во Битола во Ат пазар маало на 19 август 1984 година во музичко семејство. Неговиот татко Ремзи е познат изведувач на народни песни од целиот Балкан. Почнал да свири кларинет уште на осумгодишна возраст. Уште со незавршено средно музичко училиште во Битола, Лумановски бил посочен како мошне талентиран и перспективен. Потоа со меѓународна стипендија заминува во Мичиген, САД, каде што не само што го завршува средното образование, туку како еден од подобрите ученици во класата на Панде Татарчевски е испратен на школување на познатиот Џулиард универзитет во Менхетен, Њујорк. Неговото дебитирање во САД бил настапот на Првиот кларинетски концерт на Вебер во Интерлохен, Мичиген во 2002 година. Тој има музичка диплома од престижниот Juilliard School of Music од Њујорк. Тој е член на музичка група во класичен стил, а исто така и поширок музички репертоар. Лумановски има настапувано во САД, Европа, Блискиот Исток и Кина. Има настапувано на многу сцени како Rathaus (Виена), Carnegie Hall (Њујорк), SummerStage (Њујорк), Salle Pleyel (Париз), Emirates Palace (Абу Даби) American University (Дубаи),  Kartaj (Тунис), Kenedy Center (Вашингтон), Peter Jay Sharp Theatre (Њујорк), Avery Fisher (Њујорк), Beijing Concert Hall  (Пекинг), Luzerner Saal (Луцерн)  и Severance Hall (Кливленд). Добитник е на многу награди како: 1во место на 23тиот, 24тиот и 25тиот натпревар по кларинет во Македонија, Натпреварот Juilliard Clarinet Concerto, Меѓународниот натпревар на млади артисти во Бугарија, Националниот фолк музички натпревар во Македонија и  второ место во Натпреварот по кларинет Andreas Makris , во Колорадо. Освен тоа Лумановски ја има освоено двапати наградата “Fine Arts” на Академијата Interlochen Arts. Исто така има освоено прва награда на музичкиот натпревар Arriaga Chamber. За неговите настапи имаат пишувано пофални зборови бројни музички критичари и угледни медиуми како New York Times. Дипломец е на престижната музичка акедемија Џулијард и претендира за магистратура и е добитник на стипендиите Satterhwaite Scholarship, Benjamin  and Hadassah Michtom Scholarship и Martha Dwight Douglas Memorial Scholarship. Лумановски на професионален план соработува со извонредни и талентирани музичари како: Marcel Khalife, Al Di Meola, Husnu Senlendirici, Ivo Papazov, Selim Selser, Vasilis Saleas, Selloane Nkhela, Zulfu Livaneli и Yeni Turku. Лумановски исто така извонредно импровизира и изведува македонска, турска и ромска музика, а во поново време има одржано турнеи со реновираниот бенд New York Gypsy All-Stars и со нив има настапувано низ САД и Турција. Делата на Лумановски исто така може да се слушнат на аудио записите со Liquid Clarinets, New York Gypsy All-Stars, Grneta Ensemble, Balkan Beat Box и Love is the way. Често настапува и во Македонија.
Стефан Драгутин
Стефан Драгутин (Dragutin István; околу 1244 – 12 март 1316) бил крал на Србија од 1276 до 1282 година. Од 1282 година, тој владеел со посебно кралство кое ја опфаќало северна Србија, и (од 1284 година) соседните унгарски банати (или погранични провинции), поради што неофицијално бил наречен „Крал на Сирмија“.
Тој бил најстариот син на кралот Стефан Урош I од Србија и кралицата Елена. Драгутин се оженил со Катерина од Унгарија, веројатно откако неговиот татко склучил мировен договор со нејзиниот дедо, Бела IV од Унгарија, во 1268 година. До 1271 година, тој ја добиl титулата „млад крал“ како признание за неговото право да го наследи својот татко. Тој се побунил против својот татко и со унгарска помош го принудил да абдицира во 1276 година.
Драгутин ja напуштил централизичката политиката на Урош I и отстапил големи територии на мајка му во апанажа. По несреќа со јавање, тој абдицирал во корист на неговиот брат, Милутин, во 1282 година, но ги задржал северните региони на Србија долж унгарската граница. Две години подоцна, неговиот зет, Ладислав IV од Унгарија, му доделил три банати - Мачва (или Sirmia ulterior), Усора и Соли. Тој бил првиот српски монарх кој владеел со Белград. Со поддршка на неговиот брат, тој го окупирал и Браничево Банат во 1284 или 1285 година.
Теоретски, Драгутин бил вазал и на неговиот брат (за неговите српски територии), и на унгарските монарси (за четирите банати), но во пракса тој управувал со своето царство како независен владетел од 1290-тите. Неговите конфликти со Милутин прераснале во отворена војна во 1301 година, а тој често ги напаѓал соседните унгарски господари од 1307 година. Повеќето српски благородници го поддржувале Драгутин, но тој бил принуден да склучи мир со Милутин откако платениците на Милутин го разбиле во 1311 или 1312 година. Пред смртта влегол во манастир и умрел како монах Теоктист. На списокот на српски светци Драгутин е почитуван на 12 Ноември или 30 Октомври (датуми во стар стил и нов стил).
Ран живот
Драгутин бил најстариот син на кралот Стефан Урош I од Србија, и Елена од Анжу. Местото и датумот на неговото раѓање се непознати. Во 1264 година, монахот Доментијан запишал дека „четвртата генерација“ на потомците на Стефан Немања веќе била доволно стара „да јава коњ и да носи воинско копје“. Бидејќи Доментијан очигледно се осврнува на Драгутин, историчарот Миодраг Пурковиќ заклучил дека Драгутин мора да има дваесет години и да го датира неговото раѓање околу 1244 година.
Не е познат и датумот на брак на Драгутин со Катерина од Унгарија. Неговиот татко и нејзиниот дедо, Бела IV од Унгарија, најверојатно го договориле бракот за време на мировните преговори што следеле по Урошевата инвазија на Мачва во 1268 година, но претходен датум не може да се исклучи. Мачва била унгарска погранична провинција северно од Србија, која била управувана од ќерката на Бела IV, Ана, во име на нејзиниот малолетен син Бела. Урош I покренал грабеж на провинцијата, но тој бил фатен и принуден да бара помирување. Таткото на Катерина, Стефан V, ја носел титулата „помлад крал“ како совладетел и наследник на неговиот татко и истата титула му била доделена на Драгутин како признавање на неговото ексклузивно право да ја наследи Србија од неговиот татко. Пресбургскиот мир меѓу Стефан V и кралот Отокар II од Бохемија е најстариот постоечки документ кој го опишува Драгутин како „помлад крал“.
Децении подоцна, Данило II, архиепископот на Србија, запишал дека и унгарските младоженци на Драгутин очекувале дека Урош ќе му отстапи делови од неговото царство на Драгутин за да му дозволи независно да владее со нив. Мировниот договор можеби експлицитно ја пропишувал поделбата на Србија меѓу Урош I и Драгутин, според Александар Крстиќ и други историчари. Откако поминал години за зајакнување на својата централна влада, Урош не сакал да го подели своето кралство со својот син. Драгутин и неговата сопруга живееле во дворот на неговиот татко кога византиски пратеник ја посетил Србија кон крајот на 1260-тите.
Србија
Архиепископот на Србија, Јоаникије I, абдицирал по падот на Урош I. Неговата абдикација можеби била во знак на протест против узурпацијата на престолот од страна на Драгутин, или можеби бил принуден да поднесе оставка поради неговата блиска врска со детронизираниот монарх. Набргу по искачувањето на тронот, Драгутин и подарил големи делови од Србија — вклучувајќи ги Зета, Требиње и други крајбрежни територии и Плав — на својата мајка во апанажа. Земјите на апанажата на Елена ги опфаќале основните територии на поранешното Кралство Дукља и се развиле во провинција на наследниците на српскиот престол по нејзината смрт. Милутин ја придружувал нивната мајка во нејзиното царство и се населил во Скадар.
Односите на Србија со Рагушката Република биле напнати во последните години на владеењето на Урош I, иако неговата сопруга тајно ја поддржувала републиката. Драгутин се помирил набргу откако се искачил на тронот. Карло I од Анжу, кралот на Сицилија, сакал да го вклучи Драгутин во коалицијата против Византиската империја. Двајцата кралеви размениле писма за ова прашање во 1279 година.
Sirmia ulterior
Натписите на фреските и дипломатската кореспонденција даваат доказ дека Драгутин бил прогласен за „крал“ по неговата абдикација, но врховната позиција на Милутин е очигледна. Драгутин продолжил да се обликува како крал во неговите повелби и на неговите монети. Драгутин и Милутин носеле кралски обележја видени на фреска во црквата Св. Ахилиј, која била дарба на Драгутин кај Ариље, но Драгутин е прикажан со помалку кралски амблеми. Всушност, Србија била поделена меѓу Драгутин и Милутин при абдикацијата на Драгутин, при што Драгутин го задржал северниот регион долж унгарската граница, вклучувајќи го неодамна отворениот рудник за сребро кај Рудник. Тој, исто така, имал територии во западна Србија на реката Лим, па затоа бил најмоќниот вазал на неговиот брат. Ладислав IV на Унгарија ги доделил Мачва, Усора и Соли на Драгутин во втората половина на 1284. Роднините на Унгарските монарси, неодамна, свекрвата на Драгутин, Елизабета Куманка, ги држела истите територии во апанажа, и Драгутин продолжил да владее со нив како унгарски вазал. Мачва бил познат и како Sirmia ulterior, па оттука современиците на Драгутин често го нарекувале „Сремски крал“. Престојувал во Дебрц на Сава, но редовно престојувал и во Белград. Тој бил првиот српски монарх кој владеел со овој град.
Драгутин управувал со своето царство независно од неговиот брат. Тој ги поддржал мисиите на Францисканците во Босна и дозволил основање на католичка архиепископија во Белград. Двајца кумански или бугарски воени лидери, Дарман и Куделин, го зазеле поранешниот унгарски банат, Банатот Браничево. Драгутин го нападнал Браничево со унгарска помош во 1284 или 1285 година, но не можел да ги победи. Дарман и Куделин најмиле кумански и татарски трупи и почнале да го напаѓаат царството на Драгутин. Драгутин побарал помош од Милутин и двајцата браќа се сретнале во Мачковац. Откако ги здружиле своите сили и ги победиле Дарман и Куделин, Драгутин го зазел Браничево во 1291 или 1292 година. Новиот унгарски монарх, Андреј III, исто така ја поддржал нивната воена акција, но слабата позиција на Андреј во Унгарија му овозможи на Драгутин да ја зајакне својата независност. Снаата на Драгутин, Мери, имала барање за Унгарија по смртта на нејзиниот брат Ладислав IV. Драгутин наводно бил подготвен да ги поддржи неа и нејзиниот син, Чарлс Мартел од Анжу. Чарлс Мартел, кој се сметал себеси за легален крал на Унгарија, му ја доделил Славонија на синот на Драгутин, Владислав, во 1292 година, но повеќето унгарски благородници и прелати останале лојални на Андреј III. Драгутин, исто така, побарал помирување со Андреј, а Владислав се оженил со Констанца, внука на вујкото на Андреј, Албертино Морозини во 1293 година. Драгутин го искористил распаѓањето на Унгарија во последната деценија на 13 век и станал еден од десетината „олигарси“ (или моќни господари) кои владееле со огромни територии независно од монархот.
Драгутин ги поддржувал нападите на неговиот брат против византиските територии во Македонија во 1290-тите. Откако Милутин склучил мир со Византиската империја во 1299 година, десетици српски благородници, кои имале корист од војната, се преселиле во царството на Драгутин. Тензиите меѓу двајцата браќа брзо се зголемиле, најверојатно затоа што Милутин сакал да го обезбеди наследството во Србија за своите синови. Во 1301 година избувнала отворена војна и Милутин го окупирал Рудник откако го одзел од Драгутин. Според извештаите на Рагузан, бил склучен мировен договор кон крајот на 1302 година, но војниците или сојузниците на Драгутин ги ограбиле сребрените рудници на Милутин во Брсково во 1303 година. Вооружениот конфликт траел повеќе од една деценија, но неговите детали се непознати. Партиите, наводно, избегнувале да водат битки и Драгутин го задржал своето царство речиси недопрено, иако приходите од рудниците за сребро му овозможиле на Милутин да ангажира платеници.
Синот на Чарлс Мартел, Карло Роберт, дошол во Унгарија за да го потврди своето право на тронот во 1300 година. Неговиот дедо, Чарлс II од Неапол, ги навел Драгутин и сопругата на Драгутин меѓу главните поддржувачи на Карло Роберт. Помеѓу летото 1301 и мај 1304 година, Карло Роберт поминал голем дел од своето време во домени на моќниот Угрин Чак, кои се наоѓале северно од царството на Драгутин, што имплицирало дека односот на Карло Роберт со Драгутин бил срдечен. Од непознати причини, војниците на Драгутин ги ограбиле домовите на Чак во 1307 година, но Чак започнал контранапад и ја победил војската на Драгутин на непознат датум, некаде пред 13 октомври 1307. Драгутин склучил сојуз со противникот на Карло Роберт, Ладислав Кан, кој владеел со Трансилванија во 1300-тите. Православниот син на Драгутин се оженил со ќерката на Кан, за кои папскиот легат, Џентиле  Портино да Монтефиоре, го екскомуницирал Кан на крајот на 1309. Историчарот Александар Крстиќ предлага дека Драгутин сакал да обезбеди унгарскиот престол за неговиот постар син, Владислав, а српскиот трон за неговиот помлад син Урошица. Евиденција на уништување што Драгутин и неговите трупи предизвикаа во Валко и округот Серем најверојатно се однесуваат на чести напади Драгутин против територии на Ургин Сак во 1309 и 1310. Тој исто така, запленил имот на архиепископијата Калоча, со што е спречено новоизбраниот архиепископ Димитриј од посета на Рим пред крајот на 1312 година. Неговиот конфликт со Карло Роберт го принудил да се бори на два фронта. Тој би можел да ја продолжи војната против својот брат откако српските благородници се кренале против Милутин во раните 1310-ти. Српските прелати му останале лојални на Милутин и му помогнале да ангажира татарски, јаси и турски платеници. Откако Милутин му нанел решавачки пораз на Драгутин кон крајот на 1311 или 1312 година, прелатите посредувале за мировен договор меѓу нив најверојатно во 1312 година. Драгутин морал да го признае својот брат како законски крал, но неговата српска апанажа (вклучувајќи го и рудникот за сребро во Рубник) му била целосно вратена. Драгутин испратил засилување за да помогне во борбата на неговиот брат против моќниот Бан на Хрватска, Младен II Шубиќ од Брибир, во 1313 година. Според Крстиќ, Драгутин очигледно склучил мировен договор со Карло Роберт во Сремска Митровица во февруари 1314 година. Во 1314 или 1316 година, Драгутин ја потпишал повелбата на неговиот брат за грантот за Бањскиот манастир како „поранешен крал“.
Драгутин се замонашил и го усвоил името Теоктист непосредно пред неговата смрт. Според биографијата на архиепископот Данило II, додека тој умирал, изјавил дека не може да се почитува како светец. Тој почина на 12 март 1316 година. Погребан е во манастирот Ѓурѓеви Ступови. Тој се смета за втор основач на манастирот кој бил изграден од неговиот прадедо, Стефан Немања. На списокот на српски светци, Драгутин е почитуван на 12 ноември или 30 Октомври (датуми во стар стил и нов стил). Него, во неговите северни домени, го наследил неговиот син Стефан Владислав II.
Љубовна песна
Љубовна песна претставува музичка нумера која се однесува на заљубувањето, на среќата што тоа ја носи љубовта или на тагата предизвикана од неа.
Имињата на девојките
Многу од љубовните песни се упатени директно на личноста на која ѝ се восхитуваме. Ова значи дека името на девојката често се наоѓа во насловот на песната. Некои добро познати примери се: „Марија“ (Maria) од „Приказна од западната страна“ (West Side Story), „Michelle“ (од Битлси), „Jeanie with the Light Brown Hair“ (од Стефан Фостер) и „Лејла“ (Layla) од „Дерек анд д Доминос“ (Derek and the Dominoes). Поретки се песните испеани од женски изведувачи со машко име кое се појавува во насловот. Во 1964 година, песната на Сила Блек „Ти си мојот свет“ (You're my world) станала хит, како и песната на The Crystals, „Тогаш, тој ме бакна“ (Then he kissed me). Со мала промена на зборовите, песната на „Бич Бојс“ (Beach Boys) „Тогаш, јас ја бакнав“ (Then I kissed her), исто така, станала голем хит. Други примери на песни со имињата на девојките во насловите се: „Песната на Ени“ (Annie's song) од Џон Денвер, „Пеги Сју“ (Peggy Sue) од Бади Холи, „Аманда“ (Amanda) од „Бостон“, и „Шери“ (Sherry) од „Фор сизонс“ (The Four Seasons).
Некои историски или локални имиња за некоја драга, често се јавуваа во насловите. На пример „My old Dutch“ од Алберт Шевалје содржи лондонски сленг збор кој се римува „Dutch (Холанѓанка)“ со „Duchess of Fife (Војвотка со кавал“ и „Wife (сопруга)“. А песната на Роберт Барнс „John Anderson, My Jo“ го има зборот „Џо“ (збор од XVIII век за саканиот). Љубовните песни во прво лице биле прилично ретки пред средината на XIX век.
Познати љубовни песни пред Втората светска војна
Некои љубовни песни останале популарни во текот на неколку децении, како што се: песната на Ел Џолсон „Ме натера да те сакам“ (You Made Me Love You (I Didn't Want to Do It)), филмската верзија на Џуди Герланд „ Остави ме да те викам срценце“ (Let me call you sweetheart) од 1910 година, песната на Кол Портер „Ти ми си под кожата“ (I've got you under my skin), „Ме излудуваш“ (You’re driving me crazy) на Волтер Доналдсон, „Самата помисла на тебе“ (The very thought of you) на Реј Нобл, „Сето мое“ (All of me) на Маркс и Симонс, „Признавам дека те сакам“ ((I'm) Confessin' (That I Love You)) на Доерти, Нејберг и Рејнолдс.
1950-тите
1950-тите години биле ерата на софистицираните бавни, мелодични песни. Реј Чарлс ја снимил „Незаборавна“ (Unforgettable), Анита Брајант ја снимила „Додека беше ти“ (Till there was you), а Џони Метис ја снимил „Дванаесеттина од никогаш“ (The twelfth of never). Една од последните песни на Кол Портер која доживеала комерцијален успех била „Вистинска љубов“ (True love) од Бинг Крозби. Во овој период, голем хит била песната „Сè што мора е да сонувам“ (All I have to do is dream) на „Еверли брадерс“ (The Everley Brothers). Песната „Неврзана мелодија“ (Unchained Melody) на Алекс Норт и Хју Зерет била хит со осум различни исполнители, „Посветено на онаа што ја сакам“ (Dedicated to the One I Love) на Ралф Бас била хит двапати, додека песната „Само ти“ (Only You (And You Alone)) на Рем и Ренд била хит повеќе од осумпати.
1960-тите
Во овој период, неколку пејачки постигнале голем успех со своите љубовни песни, како Дасти Спрингфилд со „Само сакам да бидам со тебе“ (I Only Want to Be with You) и Арета Френклин со песната „Ме правиш да се чувствувам како природна жена“ ((You Make Me Feel Like) A Natural Woman). Сепак и постарите пејачи сè уште имале хитови: Реј Чарлс со „Не можам да престанам да те сакам“ (I Can’t Stop Loving You) и Френк Синатра со „Нешто глупаво“ (Somethin’ Stupid). Во соул музиката и ар-ен-би хитовите се истакнал Стиви Вондер со „Еднаш во мојот живот“ (For Once in My Life), рок-љубовните песни ги опфаќале групите како „Манкис“ (The Monkees) со песната „Јас сум верник“ (I’m a Believer) и „Битлси“ со „Целата моја љубов“ (All my loving), додека во Кантри музиката се издвоила Петси Клајн со „Луд“ (Crazy).
Други познати љубовни песни и албуми од овој период се:
1970-тите
Во овој период, Бери Вајт го направил свој оркестрален соул-стил со „Ти си ми првата, последната и секоја“ (You’re The First, My Last, My Everything), песната „Никоја не го прави тоа подобро“ (Nobody does it better) на Карли Сајмон се прочула како насловна песна на филмот за Џејмс Бонд, а за песната на Шарл Азнавур „Таа“ е интересно тоа што била голем хит од исполнувач којшто имал над педесет години. Други познати љубовни песни од овој период се: „Ти си таа што ја сакам“ (You’re the one that I want) на Џон Траволта и Оливија Њутн-Џон, „Без тебе“ (Without you) на Хем и Еванс, „Чувствувам љубов“ (I feel love) на Дона Самер, „Љубовта боли“ (Love hurts) на Назарет итн.
Други љубовни песни и албуми од овој период се:
1980-тите
Во 1980-тите имало бројни големи љубовни хитови, како: „Здраво“ (Hello) на Лајонел Ричи, „Го познавам добро“ (I know him so well) на Рајс, Ендерсон и Улвос, „Ништо не се споредува со тебе“ (Nothing Compares 2 U) на Шинејд О’Конор, „Љубовна песна“ (Love song) на британската група „Кјур“ (The Cure), итн. Во 1990-тите се појавиле Брајан Адамс со „Сè што правам“ (Everything I Do), „Ирис“ (Iris) на групата „Гу гу долс“ (The Goo Goo Dolls) и „Вистинско, лудо, длабоко“ (Truly Madly Deeply) на австралиската група „Севиџ гарден“ (Savage Garden) итн.
Други љубовни песни и албуми од овој период се:
1990-тите
И во текот на 1990-тите биле снимени бројни песни и албуми посветени на љубовта, како:
Оперски љубовни песни
Некои од најпознатите оперски арии се љубовни песни: „E lucevan le stelle“ и „Recondita armonia“ од операта „Тоска“ (Tosca) на Џакомо Пучини; „Un bel di vedremo“ од „Мадам Батерфлај“ (Madama Butterfly) на Пучини; „Che gelida menina“ од „Боеми“ (La Bohème) на Пучини; „Celeste Aida“ од „Аида“ (Aida) на Џузепе Верди; „La Fleur que tu m'avais jetée“ од „Кармен“ на Жорж Бизе итн.
Сонгајски јазици
Сонгајските јазици се група на јазици што се зборувани по реката Нигер во Мали, Нигер и Бенин. Многу долго јазиците биле користени како лингва франка низ тој регион од времето на Сонгајската Империја. Во Мали, дијалектот Гао е избран како јазик на медиумите и образованито. Гао дијалектот е сличен со Зарма дијалектот во Нигер. Сонгајските јазици се пишуваат со латиница.
Самит на Г-20 во Лондон 2009
Г-20 самитот на водачи за финансиските пазари и светската економија се одржа на на 2 април 2009 година во Excel центарот во Лондон. Овој самит беше продолжение на првиот Г-20 Самит на водачите на финансиските пазари и Светската економија, одржан на на 14-15 ноември 2008 година во Вашингтон.На него учествуваа шефови на влади или шефови на држави од групата на Дваесет министри за финансии и гувернери на Централната банка (Г-20), плус некои регионални и меѓународни организации. Поради зголеменото членство овој самит беше наречен Лондонски самит. Полициската тактиката на настанот предизвика некои контроверзии, особено по смртта на Ијан Томлинсон(Ian Tomlinson).
Програма
Како домаќин, британското Министерство за Финансии подготви проширена програма каде што ги предложи прашањата кои треба да се обработат на Лондонскиот самит:
Подготовка
Водачите на земјите- членки почна да се подготвувааат за Лондонскиот самит неколку месеци пред неговото одржување, особено со двата официјални состаноци посветени на таа подготовка, од кои едниот се одржа на 22 февруари 2009 г. во Берлин, Германија, за европските ледери, а другиот на 14 март 2009 г. во Хоршам, Сасекс, Велика Британија, за министрите за финансии. Водачите на четирите земји од Европската унија, членки на Г-20, Франција, Германија, Италија и Велика Британија заедно со двете најголеми земји кои не се членки на ЕУ, Шпанија и Холандија, се сретнаа на 22 февруари 2009 год во Берлин со цел да се подготват за Лондонскиот самит и да ги координираат активностите. Средбата беше организирана по иницијатива на германската канцеларка Ангела Меркер. Водачите се согласија дека пазарите, финансиските институции и финансиските средства со широкиот опсег што тие ги создаваат како и сигурните фондови ,треба да бидат предмет на соодветна контрола. Покрај тоа, тие повикаа на ефективни санкции против даночните обврзници. Исто така се согласија да воведат санкции против земјите коишто имаат намера да ја нарушуваат нивната работа. На крај, тие се залагаа за удвојување на средствата кои му стојат на располагање на ММФ.
Присутните водачи на членките на Г-20 на самитот во Лондон
Водачите на Г-20 започнаа да пристигнуваат во Лондон на 1 април 2009 година. Пред тргнувањето за Лондон, францускиот претседател Никола Саркози сугерираше дека доколку не се постигне значаен договор, Франција ќе го напушти самитот имитирајќи го гестот "празно столче" на францускиот претседател Charles de Gaulle од 1965 година. На заедничката прес-конференција во Лондон, Браун и Обама рекоа дека разидувачките предлози се пренагласени. Саркози присуствуваше на посебна прес-конференција со Меркел, на која и двајцата ги повторија апелите за на самитот да се договори построга регулација на финансиските пазари и ги повторија нивните спротивставувања за понатамошни пакети за финансиска стимулација. Вечерта на 1 април водачите присуствуваа на прием во Бакингемската палата ,подготвен од кралицата Елизабета II. За време фотографирање,таа во обид да го привлече вниманието на претседателот Обама,благо го прекори италијанскиот премиер Силвио Берлускони за премногу гласно викање.Приказната беше проследена од италијанските медиуми,и искористена од страна на противниците кои остро го прекорија Берлускони. По приемот во палатата, водачите вечераа на 10-тата Даунинг стрит 10(10 Downing Street), каде што храната ја подготви Џејми Оливер( Jamie Oliver). Самитот започна утрото на 2 април и се одржа во Excel-центарот, во Custom House, Источен Лондон.
Безбедносна операција
Безбедносната операција, операција Glencoe, предводена од командантот Боб Бродхурст(Bob Broadhurst), беше предвидено да чини £ 7.2 милиони евра. Шест полициски сили биле употребени за време на операцијата: полицијата на Метропилит,полицијата на Лондон, британската полиција за транспорт,полицијата на Есекс и полицијата на Бедфорхшарј.Освен нив беа употребени и некои единици на Министерството за одбрана. Тоа се највисоките трошоци за безбедност во британската историја.
Протести
Самитот стана цел на протестанти од голем број на различни групи за бројни долготрајни и актуелни прашања. Овие протести потекнаа од несогласувањата околу економската политика, банкарскиот систем како и платите и бонусите на банкарите, продолжената војна против тероризмот и загриженоста околу климатските промени. Иако поголемиот дел од протестите и демонстрантите беа мирни,имаше и случаи на насилни и криминални оштетувања кои доведоа до употреба насила за да се контролираат демонстрантите.
Смртта на Јан Томлинсон
Ијан Томлинсон,продавач на весници во Лондон, почина во полицискиот кордон на протестот против Г-20 во Мелтдаун(Meltdown) во близина на Банката на Англија. Првично, Лондонската полицијата негира дека се случил каков било инцидент. Сепак, снимките, фотографиите и сведочења од очевидци беа објавени во медиумите, и Независната комисија за поплаки од полицијата(НКОЈ), потврди дека Томлинсон бил соборен од страна на полициски службеници неколку минути пред тој да падне и почине од срцев удар.. Дополнителните наоди дека Томлинсон бил удрен со пендрек беа потврдени по објавувањето на дополнителна видео снимка. Потоа НКПЈ наредила втора и независна кривична истрага,која довела до наоди дека иако “постојат докази за коронарна атеросклероза" и ,,што веројатно не била причината за смртта” и дека " причината за смртта е абдоминалната хеморагиja.
Финансиски обврски
Водачите на Г-20 - и покрај очигледните несогласувања помеѓу Обединетото Кралство и САД, кои сакаа голем финансиски стимуланс, и Франција и Германија, кои сакаа построга финансиска регулатива - постигнаа договор кој, во принцип, предвидува1.1 трилиони американски долари за различни програми наменети за подобрување на меѓународните финансии, кредитите, трговијате и вкупната економска стабилност и обновување. Програмите вклучуваат:
Исто така беше постигнат договор чија цел е да донесе поширока глобална регулација на сигурните фондови и агенциите со кредитна спосообност ,што претставува заеднички пристап за чистење на токсичните банковни средства. Водачите на Г-20, исто така, се согласија да се воспостави стабилност на финансискиот форум кој работи со ММФ, за да се обезбеди поширока глобална соработка и да се обезбеди систем за рано предупредување за идните финансиски кризи. Нема зелена политика. И покрај повиците за нов зелен договор од Гринпис(Greenpeace ) и други општи политички кампањи во врска со еколошките проблеми, ниту еден од американските1.1 трилион стимул пакети не беше наменет за инвестиции во природата,а не беше потпишан ниту уште еден договор од ваков тип.
Намаленото влијание на САД
Еден од општите договори на Лондонскиот самит е дека треба да има повеќе владини прописи за бизнисот, при што постоеше мислење дека САД веќе нема да доминираат. Коментирајќи за самитот, потпретседателот на Goldman Sachs International Роберт Хормат(Robert Hormats),рече дека "САД стануваат се помалку доминантни, додека другите народи добиваат сè поголемо влијание." Влијание на Кина Влијанието на Кина беше многу очигледно за време на Г-20 при што некои коментатори велат дека Г-20 повеќе изгледал како г-20.
Илија Секулоски
Илија Трајанов Секулоски (во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.