cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Историја на руската анимација
Руската анимација денес
Сепак, имаше неколку многу успешни меѓународни копродукции, како на пример погоренаведениот серијал Шекспир: Анимирани приказни и добитникот на Оскар - Старецот и морето на Александар Петров (1999). Амбициозниот проект во 12 серии Незнајко на Месечината беше емитуван помеѓу 1997 и 1999 година. Врз основа на истоимениот советски научно-фантастичен роман, тој беше продуциран во ФАФ Ентертејнмент на Алексеј Гусков со најдобрите традиции од советската рачна анимација. И покрај проблемите со кои се соочуваа, Наталија Лукиних оцени дека руските анимирани филмови освоиле околу двојно повеќе престижни меѓународни награди во 90-те години во споредба со руските филмови во живо.
Со стабилизирањето на економската состојба во Русија се стабилизираше и пазарот за анимација и во текот на последните три години се појавија голем број долгометражни анимирани филмови од руски студија (на пр. Малиот долгоносест на студиото за анимација Мелница, 2003 година, од бајката на Вилхелм Хауф и Принцот Владимир од 2006 година, на студиото Солнечи Дом, засновано врз раната историја на Рус - анимиран филм со досега најголема заработувачка). Иако руската заедница за анимации е сè уште далеку од достигнување на раскошот што го имаше пред крајот на Советскиот Сојуз, се прават значителни напори да закрепне и станува сè појасно дека заживеаната руска индустрија за анимација ќе биде многу поразлична од она што беше кон крајот на осумдесеттите години од минатиот век. Според Андреј Добрунов, раководител на Солнехни Дом, неколку руски студија во моментот работат на десет анимирани играни филмови.
Од 2009 година, анимацијата западна во нова криза бидејќи Госкино на неодредено време го одложи финансирањето за сите проекти, а со буџетот за 2010 година, државата за половина го намали финансирањето на анимацијата. Заедницата за анимација реагираше со апел до Претседателот и јавноста. Во 2010 година, многу од најголемите студија, вклучително и Пилот, беа или затворени или беа на работ на затворање. Голем број студија до одреден степен се потпираа на државната поддршка, а Госкино не исполни ниту една од своите договорна обврска за да плати за филмовите што ги нарачаа и кои студијата веќе ги произведоа. Покрај тоа, Дизни беше обвинет за употреба на антиконкурентни практики за да ја истисне домашната руска конкуренција на ТВ-каналите.
Анимираниот филм на Центарот за национален филм, направен со компјутерска графика, Вселенски кучиња, емитуван на 18 март 2010 година и за Советските вселенски кучиња Стрелка и Белка, беше емитуван на англиски јазик на 8 јуни 2012 година и обезбеди поширока франшиза. Анимација Визарт, заедно со ИнлајФилм, исто така, произведоа нова филмска верзија со компјутерска графика Снежната кралица (2012), формирајќи нова франшиза со продолженија Снежната кралица 2 (2014) и Снежната кралица 3: Оган и мраз (2016), заедно со нивниот прв целосно оригинален концепт Овци и волци (2016).
Анимакорд студио за анимација постигна успех со телевизиската анимација во компјутерска графика со својата детска серија Маша и мечката (2009-денес), чиј акцент на пантомимата помогна да се изнесе надвор од земјата, со премиера на верзијата во САД на Нетфликс во август 2015 година. Уште една долга, образовна, детска серија на Студиото за анимација Мелница, насловена Лунтик, се емитува од 1 септември 2006 година. Претходен успех на овој пазар имаше Кикорики, која се емитуваше од 7 мај 2004 година до 2012 година, а која беше произведена од студиото за анимација Петербург со помош на Министерството за култура на Руската Федерација. Правата на дистрибуција на англиски јазик за серијата ги купи 4Кидс ентертејнмент од светскиот дистрибутер Фан гејм медиа, Минхен и започна да се емитува како дел од блокот CW4Kids на CW на 13 септември 2008 година, под името ГоГоРики. Во 2011 година беше објавено претходник (продолжени) на играниот филм со наслов Кикорики. Планирани се филмовите Непобедлив тим и други филмови. Поврзувачки фактор за многу понови руски анимирани напори е Тимур Бекмамбетов, чија компанија Базелевс помогна да се продуцираат, финансираат и промовираат Кикорики и Снежната кралица.
Во 2010 година, анимираната серија Малите мајстори (The Fixies) имаше премиера на Карусел и Русија 1.
Во 2018 година, Сојузмултфилм, ги најави плановите за обнова на филмовите од својата Златна колекција. На 19 декември 2020 година, вториот дел од Златната колекција беше обновен и емитуван од Обединетата мрежа „Кино парк“, во Русија.
Филмови со најголема заработка
Според Kinopoisk.ru, подолу се дадени руските анимирани играни филмови со најголема заработка од почетокот на 2015 година:
IC 1065
IC 1065 — галаксија во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1065 се споменува и како IC 292, UGC 2567, MCG 7-7-30, CGCG 540-49, IRAS 03069+4034.
Откривање
Објектот е откриен во  година од страна на Едвард Емерсон Барнард.
Вулков
Вулков (Wulkow) — село и поранешна општина во округот Јерихов, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Јерихов.
IC 1065
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1065 е од видот Sd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 1065 има привидни димензии од 1,2' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 10 м 12,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +40° 45' 57"". Положбениот агол на објектот е во износ од 75°.
Други поделби
Проучување на IC 1065 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11846.
Јустеро
Jустеро е остров на Стокхолмскиот Архипелаг во Шведска.
Тој се наоѓа на северниот дел од Стокхолмскиот Архипелаг и припаѓа на општината Остеркерк на Стокхолмскиот округ. Се наоѓа околу 65 км северно од центарот на Стокхолм.
Овој остров е со површина од 62 км2 и е седумнаесетти по величина остров во Шведска.
Островот има пристап до копното преку редовна фериботска линија од Остана, и бродска линија од центарот на Стокхолм.
Има приближно околу 1500 постојани жители, а во тек на летната сезона бројот на жители расте и до 25.000 - 30.000 луѓе.
Административни историја
Јустеро имал своја општина сѐ до 1967 година, кога станал дел од општината Остерокер. Во 1974 година, сите делови на општината Остерокер станале дел од општината Ваксхолм, но од 1983 година, Јустеро е дел од новата општината Остерокер.
Проектот за обновлива енергија на Јустеро
Овој остров е место за предложениот проект за инсталирање на голем број на ветерни турбини, кои би генерирале обновлива енергија. Според проектот била планирана изградба на 23 ветерници, секоја со по два мегавати создадена електрична енергија. Биле изградени две ветерни турбини, една во 2006 година со јачина од 0,8 мегавати, а потоа уште една, која во 2009 година била надоградена до 2 мегавати. Изградбата на другите планирани турбини сѐ уште не е одобрена од општината. Проектот бил критикуван од голем број жители, и постојаните и викендашите, со забелешка дека премногу се засегнува средината на архипелагот, правејќи го да изгледа како индустриска електрана. Постојат и негативни ефекти од проектот како на пр. создавање на нискочестотна бука и паѓање на вредноста на недвижнините на островот.
Земјотрес во Петриња (2020)
Земјотресот во Петриња во 2020 година бил со јачина од 6,3 степени на скалата на моментна магнитуда, на околу 40 километри југоисточно од Загреб, во близина на градот Петриња, на 29 декември 2020 година во 12.19 часот по месно време.
Одлики
Земјотресот во Банија се случи во областа во близина на тектонската граница меѓу Динарската и Панонската плоча. Подрачјето на Петриња и неговата околина е повремено сеизмички активно. Сепак, овој земјотрес, како и последователните земјотреси, донекаде ги изненадиле сеизмолозите.
Последици
Интензитетот на земјотресот во Петриња бил VIII–IX степени според меркалиевата скала, што го става во група посилни земјотреси. Земјотреси од тој интензитет ги чувствуваат сите луѓе, зградите претрпуваат сериозни оштетувања, дрвјата се кршат, а постарите и трошни куќи се рушат.
Тешко оштетени биле градовите Петриња, Глина, Сисак и Хрватска Костајница, а големи материјални штети претрпеле општините Доњи Кукурузари, Суња, Мајур, Двор, Топушко, Вргинмост, Лекеник и Мартинска Вес.
Земјотресот оштетил голем број приватни куќи, згради, помошни и верски објекти, за кои се проценило дека не се безбедни за понатамошен престој и користење. Луѓето кои останале без своите домови биле привремено сместени во контејнери за домување, шатори на хрватскиот Црвен крст... Околу 30 лица биле повредени, а 7 лица починале.
Штета
Вкупната материјална штета се уште се проценува. Досега е познато дека се оштетени вкупно 8.928 објекти, од кои 20% или 2.688 се целосно уништени или неупотребливи, 24% од објектите ќе бидат дополнително проверени, а 54% од објектите ќе можат нормално да се користат.
Јени јол
Јени Јол е женско македонско оро, кое кореографски потекнува од Скопско.
Стублине (предавател)
Стублински предавател — радиопредавател за средни и кратки бранови кај Звечка, Општина Обреновац, Србија. Предавателот на средни бранови емитувал на 684 kHz и, è до неговото уништување на 30 мај 1999 г, бил еден од најсилните во Европа со искористување на 2000 киловати моќност.
Станицата била повторно изградена со јарбол висок 225,5 метри, но денес користи помалку енергија.
24 (скопска автобуска линија)
24 — скопска автобуска линија управувана од страна на Јавното сообраќајно претпријатие „Скопје“ која сообраќа во правец Тафталиџе-Припор и обратно.
Цабакук
Цабакук (Zabakuck) — село и поранешна општина во округот Јерихов, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Јерихов.
The Monster Ball Tour
The Monster Ball Турнејата е втората светска и првата водечка концертна турнеја од американската пејачка Лејди Гага. Започната за поддршка на албумот The Fame Monster (2009) и содржејќи песни од нејзиниот прв студиски албум The Fame (2008), турнејата траела од 2009 до 2011 година. Опишана како „првата поп електро опера“ од Гага, турнејата била објавена во октомври 2009 откако испланирана концертна турнеја со хип-хоп артистот Кање Вест била одложена. The Monster Ball Турнејата започнала четири дена по издавањето на The Fame Monster, во ноември 2009.
Жолчка
Жолчката (жолчно ќесе) е мал орган на долната површина  на црниот дроб и е производ на лачење на хепарните клетки.
Состав
Покрај водата, жолчката содржи неоргански и органски материи. Веќе спомнатите жолчни бои билирубин и биливердин претставуваат производи на крвната боја хемоглобин.
Улога на жолчката
Улогата во процесот на варење на хранта: во присуство на жолчката активноста на сите ферменти се засилува, а особено активноста на липолитичките ферменти. Под влијание на жолчните киселини, маснотиите се емулгираат што за дваесет пати го забрзува процесот на нивното разлагање од страна на ферментот липаза. Жолчните киселини, врзувајќи се со масните киселини, создаваат комплексни соединенија погодни за ресорпција. Освен тоа, присуството на жолчните киселини е неопходно за правилна ресорпција на липосолубиналните витамини (A, D, K и E). Со својата алкална реакција жолчката учествува во неутрализација на киселиот желудочен химус што од желудникот доаѓа во дванаесетпалечното црево. Присуството на жолчката во дванаесетпалечното црево претставува стимуланс за лачење на панкреасниот сок. Дел од ресорбираните соли на жолчните киселини преку крвта доаѓаат во хепарните клетки и ги поттикнуваат да создаваат и да лачат поголема количина жолчка. Извсен број материи кога ќе навлезат во дванаесетпалечното црево дејствуваат стимулативно врз хепатоцитите со што се засилува создавањето на жолчката. Овие материи ги нарекуваме холагогни материи. Меѓу овие материи се вбројуваат следниве: хлороводородната киселина од желудечниот сок, жолчката од јајцето, самата жолчка, киселата вода, производи од белковинското варење (албумози, пептони, полипептиди) итн. Врз продукцијата и лачењето на жолчката има влијание и нервниот систем. Симпатичкиот нервен систем дејствува инхибиторно врз создавањето и лачењето на жолчката во споредба со парасимпатичкиот (вагус) кој дејствува стимулативно врз двете функции.
Жолчката кај животните
Повеќето ’рбетници имаат жолчка, додека безрбетници немаат. Сепак, нејзината форма и распоредот на жолчните канали може да се разликуваат. Кај многу видови, постојат неколку одделни канали за водење на материите во цревата, наместо еден заеднички жолчен канал.
Надворешни врски
Портал од областа на медицината
Ерменски драм
Драмот (Դրամ) е официјална валута на територијата на Република Ерменија. Драмот е со ISO 4217 код AMD и е поделен на 100 луми. Зборот драм значи пари. Валутата е контролирана од Централната Банка на Ерменија. Во моментов во оптек се следните банкноти:
Сабрина
Сабрина е филм од 1954 година режиран од Били Вајлдер. Во главните улоги се појавуваат Хемфри Богарт, Одри Хепберн и Вилијам Холден.
"La vie en rose"
Во овој филм, Хепберн ја пее "La vie en rose" што во превод од француски значи "Живот во розово", најпознатата песна на француската пејачка Едит Пјаф. Мигот кога ја пее е непосредно по нејзиното враќање од Париз кога нејзиниот живот навистина станува порозов.
Зад сцената
Кери Грант бил првобитно повикан да ја игра улогата на Линус, но поради неговиот згуснат распоред, Хемфри Богарт ја наследил истата.
Во текот на продукцијата на филмот, Хепберн и Холден биле дел од една кратка, но страсна и медиумски покриена афера. Богарт пак се жалел дека на Одри ѝ се потребни многу снимања за да го изведе правилно својот дијалог, пред сè како плод на нејзиното неискуство. А сепак, како што подоцна се дознава, однесувањето на Богарт спрема Хепберн било многу подобро во споредба со неговото однесување спрема останатите холивудски ѕвезди.
Иако Едит Хед за костумите во филмот добил „Оскар“, всушност, најголем дел од фустаните се создадени од страна на Хуберт де Живанши и избрани од самата Одри Хепберн. Од овој филм започнува нивната долгогодишна соработка.
Награди и признанија
Сабрина е номиниран за шест оскари.
Освоени:
Важни Номинации:
Давидки (Коростењски реон)
Давидки (Давидки) е село во Украина, Коростењски реон, Житомирска област.
1039 п.н.е.
1039 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1039. година пред новата ера, 39. од вториот милениум п.н.е., 39. од 11 век п.н.е. и последна од 1030-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4469 и 4470 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3711 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2721 и 2722 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 286 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1039 година се протега во 1597 и 1598, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1657 и 1658 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 496 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1711 и 1710 исламска година пред хиџра.
Зграда на Општина Струмица
Зградата на општина Струмица е историски и административен објект сместен во центарот на Струмица, во непосредна близина на плоштадот „Гоце Делчев“. Објектот е прогласен за културно наследство на Македонија.
Зградата е седиште на локалната самоуправа. Таа сè уште е нарекувана и како Градско собрание или само Собранието, а порано била позната и под називот Општински дом. Таа е изградена во 1931 година за потребите на локалната самоуправа, тогаш во рамките на Кралството СХС.
Опис
Сместена во централното градско подрачје, пред самиот почеток на плоштадот „Гоце Делчев“ и Старата струмичка чаршија, зградата на општина Струмица доминира со својата фасада. Веднаш до неа се наоѓа и хотелот „Српски крал“, изграден во истиот архитектонски стил, како и Малиот градски парк.
Зградата претставува трикатен објект, вклучувајќи го и приземниот дел, составен од канцеларии за неколку одделенија на општината, како и холот на зградата. На другите два ката исто така се сместени канцеларии за општинската администрација, меѓу кои и за градоначалникот, која се наоѓа на вториот кат. Главниот влез на зградата е во аголна форма, а веднаш над него е изграден полукружен балкон на кој се излегува од кацеларијата на градоначалникот.
Историја
Како дел од Вардарска Македонија, Струмица во 1920-тите припаѓала на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците. Во овој период градот започнал особено да се развива, гради и проширува, по повеќето негови уништувања за време на Балканските војни и Првата светска војна.
Германскиот новинар Макс Фишер, кој на двапати ја посетил Струмица, во 1929 година напишал: „''Струмица станала една од најубавите населби во Јужна Србија. Насекаде може да се види изградба на нови куќи''“. Така се јавила и иницијативата за изградба на соодветен објект за локалната самоуправа.
Изградбата на зградата започнала во 1926 година. Се смета дека на темелите биле запишани името на тогашниот градоначалник и советниците. Објектот бил завршен во 1931 година. Како и низ другите места во кралството, тој бил познат како Општински дом, а самото тоа име било испишано на фасадата над балконот.
Парфемот на дамата во црно (филм од 1931 година)
Парфемот на дамата во црно (француски: Le parfum de la dame en noir) е француски мистеричен филм од 1931 година, во режија на Марсел Л'Хербие. Главните улоги ги вклучуваат Ролан Тутен, Хјугет Дуфлос и Марсел Виберт. Овој филм е адаптација на романот „Парфемот на дамата во црно“ од 1908 година од Гастон Леру со детективот Џозеф Рулетабил. Следува од „Мистеријата на жолтата соба“ на Л'Хербјер, создаден претходната година.
Снимен е во студиото Франкоер во Париз. Сцените на филмот ги дизајнирал уметничкиот директор Пјер Шилд.
Букура Думбрава
Букура Думбрава (Bucura Dumbravă; — ) — унгарско-Романска писателка, културен промотор, планинар и теософ. Нејзините книжевни дела, главно напишано на германски, опфаќале романтични приказни за легендарните подвизи на ајдуците. Тие ѝ донеле комерцијален успех и во Европа, во германското говорно подрачје и во Романија.
Думбрава промовирала многу каузи и била вклучена во неколку културни проекти, но главно е запаметена по нејзината активност во промовирањето на туризмот и екологијата во Романија. Таа била страствен патник и планинар, која основала некои од првите планинарски клубови во земјата. Нејзиното патописно пишување останува стандард во романската литература, иако нејзиното белетристичко дело е генерално заборавено.
Во текот на поголемиот дел од нејзината кариера, Думбрава го промовирала вклучувањето на жените во романското масонство. Во староста, нејзините есеи почнале да се фокусираат на спиритуалистички теми и, како ученик на Џиду Кришнамурти, ја основала романската ложа на Теозофското друштво. Таа починала на враќање од британскиот Раџ, присуствувајќи на Теософската конференција во Адјар.
Раниот живот
Била родена во градот Братислава. Нејзиниот татко бил или унгарско-словачки или словачко-унгарец. Од страната на нејзината мајка, таа била етничка Германка. Самата Думбрава била воспитана во германската култура, и затоа била сфатена како Германка. Фани своето најрано детство го поминала движејќи се меѓу различните делови на Австроунгарија, во посета на Виена на 4-годишна возраст. Една година подоцна, нејзиното семејство емигрирало во Кралството Романија, како пријатели на романскиот крал, Керол I. Нејзиниот татко работел како осигурителен извршен директор, а некои историчари го припишуваат како надзорник на масонската ложа на братството.
Кралското семејство набрзо го забележало свирењето пијано на Фани, нејзиниот талент за пишување поезија на германски јазик и нејзината страст за читање романска романтична литература. На дворот во Синаја, таа станала доверлива и дочекана на кралицата Елизабета и во јули 1884 година го направила своето влегување во високото општество како гостин на кралската двојка.
Во 1886 година, Фани Секулиќ станала филантроп и социјален активист, основајќи го здружението Тибишојул и обезбедувајќи неделно училиште за децата од пониските класи. Во подоцнежните години, таа била главно активна како музички критичар, уметнички промотор, истражувач на Романската академија и предавач на религиозни теми, работејќи со вајарката Керол Шторк и музикологот Јон Попеску-Пасареа. Во 1905 година, таа го основала, заедно со политичарот Винтила Братијану, Chindia Society, за зачувување и негување на романскиот фолклор, особено народните танци. Таму ѝ се придружил социјалистот Фрози Ненисеску, кој вели дека, првично, општеството се бореше против ориенталните влијанија во романската облека и го избегнуваше тарафурито што создава бучава, а за возврат бил критикуван за неговата „ексклузивност“. Нивната работа била документирана во филм од 1913 година на Николае Барбелијан, кој обврзува на културната меморија десет индивидуални национални танци што се предаваат во Чиндиа.
Фани ги следела масонските верувања на нејзиниот татко и се приклучила на контроверзното ѕидарство „Ориди на посвојување“. Таа се допишувала со Ени Бесант и Ле Дроит Хумаин, станувајќи препознаена како Дива од 9-тиот степен на Рози Крст и веројатно ја користела групата Чиндиа при регрутирањето на нови членови.
Книжевно деби
Историскиот роман Der Haiduck бил опишан во Mercure de France како фреска на „првите патриоти во Романија“, со „заробена тема“ и „совршено соодветна трезвеност“ на тонот. Во Трансилванија, критичарката Илари Ченди изјавила дека била пријатно изненадена и од книгата и од добриот прием што го добила во Германија. Според Ченди, делото било забележливо по неговото симпатично прикажување на романските селани, со нивниот „чист и антички начин на живот“. Критичарите биле привлечени од ситното историско истражување на Секулиќ, кое вклучувало проверка на историските записи во збирката Хурмузачи но и инспирација од популарните романи на НД Попеску-Попнедеа. Поконтроверзно, таа многу позајмила од семеен ракопис на хајдук Ианку Џиану, и затоа била осомничена за плагијат. Делото било критикувано и за овековечување на негативниот мит за Никола Абраш (или „Иабраш“), главниот сојузник на Џиану, како предавник на бунтот на хајдук.
Дер Пандур било продолжение на Дер Хајдук. Последниот дел од оваа трилогија, фокусирана на Влашката револуција од 1848 година, била изгорена, случајно, пред да биде објавена. Думбрава никогаш не се вратила на него, но, до 1918 година, бил замислен уште еден роман, проверливо наречен Книга на Сибила. Таа сепак имала успех како музичар аматер. Во 1913 година, во замокот Пелеш на Елизабета, нејзиното свирење пијано ги придружувало двајцата познати романски виолинисти, Џорџ Енеску и Димитрие Динику.
Планинар и филантроп
Во текот на тие децении, пријателството помеѓу Думбрава и кралицата Елизабета се фокусирал на нивниот заеднички интерес за пешачење низ јужните Карпати, до и од Синаја. За Думбрава, патувањето веќе било неделно поминување на времето. Како што се сеќаваат сведоците на овие ескапади, на физички непривлечната и кратковидна Думбрава многу и се восхитувале поради нејзиниот радосен дух и нејзиното барање авантури. Таа носела планинарска облека по мерка, јавала „познатата кобила“ по име Лиза и го поставила својот главен камп во пештерите Јаломишеи. Според Фрози Ненисеску, Думбрава исто така презела политички ризици, преминувајќи назад во Австроунгарија и со своето присуство ги иритирала претставниците на унгарската гранична стража.
До 1914 година, Фани Секулиќ помагала во добротворните организации на кралицата Елизабета, членка на „Генскиот комитет“ во поликлиниката „Кралица Елизабета“, Букурешт и ко-менаџер на Кариерното училиште во Сесатоареа. Со Маргарита Милер Верги, Изабела Садовеану-Еван и други писателки, Садовеану исто така била основачки член на Здружението Романчеле Церцеташе, рана гранка на романското извидување, и, во овој поглед, претходник на Асоцијацијата Гиделор и Роси Гизилор.
Набргу потоа, Керол I умрела, оставајќи ја Елизабет вдовица. Наводно, Думбрава успеала да го оживее интересот на нејзината пријателка за планинарење и литература дури и по оваа загуба, и, заедно со кралицата, почнала да работи на книгата за медитација, никогаш незавршената Cartea Îngerilor („Книга на ангелите“). Таа одржала едно од погребните говори на Елизабета по нејзината смрт во ноември 1916 година.
Книгата на планините и Туристички клуб
Новите списи ги споиле културниот активизам, социјалните идеали и размислувањето за природната убавина. Така, Книгата на планините се издвојува за промовирање на заштитата на животната средина, со охрабрувања како што се: „Барајте, за секого, право на одмор во градите на природата, право на сончева светлина, на свеж воздух, на зелена шума, на возбудувања. на желбата да се искачи на планините“. Таа ги подржувала влијанијата од западните спиритуалисти, цитирајќи опширно од ставовите на Емануел Сведенборг за прочистената и прочистувачка енергија на планините, заклучувајќи: „Откривањето на алпската убавина е победа на душата над материјата“. Мистичните, етичките и самопомошните субјекти го сочинувале најголемиот дел од Светите часовници, кој оживува и реинтерпретира симболични епизоди од различни религиозни извори: Книгата на Еремија, библиските апокрифи, Дела на апостолите, повикот на Јована Орлеанка на оружје, итн
Литературните фрагменти и хроники биле објавени во разни списанија на денот, вклучувајќи Convorbiri Literare, Идееа Еуропеана, Cuget Românesc, Хенрик Sanielevici ОК Curentul Ноу, Гала Галактион ОК Cultul Eroilor Noştri и Џорџ Bacaloglu ОК Cele Trei Crişuri. Таквите есеи вклучувале вовед од 1919 година во синархистичките идеи на Александар Сен-Ив д'Алвејдре, објаснувајќи ги како супериорна мешавина на „национализам“ и „ хуманитаризам “.
Активизмот на Думбрава резултирал со создавање на модерни национални туристички асоцијации: во 1921 година, Ханул Друмецилор (Кач на патници), а потоа во 1925 година Романскиот туристички клуб. Таа ги одбрала другите локално познати планинари: лекарот Нестор Урехија, кој во нејзините дела се споменуваат како „Големата мечка“, географот Михаи Харет и писателот Еманоил Букуца од списанието Boabe de Grâu, кој препознал во нејзиниот еден од основачи на романскиот „карпатизам“. Според Букуца, Думбрава претседавала со „училиште“ за планинарење, кое било помалку смело и подостапно од планинарењето промовирано од нејзините машки колеги.
Во својот врв, Туринг клубот вклучувал 4.000 членови, групирани во 12 регионални подсекции, објавувајќи специјализирани топографски карти, обележувајќи туристички патеки и активно ја заштитувале животната средина. На кругот му се придружиле младиот поет Лука Карагиале, кој требал да состави стихови за Cartea munților и Мирча Елијаде, идниот романописец и историчар на религиите.
И покрај староста, Секулиќ продолжила со својот активен животен стил. Во 1923 година, таа била во Швајцарија, каде што се искачила на Матерхорн, враќајќи се во 1925 година за да ескалира еден од ледниците на Монблан Назад во Романија, таа поставила регионален стандард за женско качување по карпи, откако го достигнала врвот Ому Пик. Подоцна се населила во округот Бран, во селото Поарта, каде што имала намера да основа свој хостел.
Теозофија и последните години
Во вториот дел од нејзиниот живот, Секулиќ станала страствен учесник во Теософијата, модерно духовно движење фокусирано на учењата на Хелена Блаватски. Според Букуца, ова било природен чекор од нејзиното „кредо“, љубовта кон патувањето како физичка вежба, до нејзиното верување во вечна транзиција или реинкарнација. Заедно со ЕФД Бертрам од Плоешти, писателот го основал првиот романски теозофски круг, Фрација („Братство“). Сместено во нејзината градска куќа во Доробанци, првично бил дел од поглавјето на Теозофското друштво во Франција, но набрзо се еманципираше како автономна филијала на општеството и формирала своја регионална мрежа.
Секулиќ, наречена „можеби најинволвирана“ романски теозоф од авторката Константина Равека Булеу, на крајот претседавала со романското поглавје на Теозофското друштво (проценка 1925). Нејзиниот придонес како културен новинар имало печатење во неколку нови документи, на пример лист Теозофското Друштво Ştiri SI Însemnări, Константин Angelescu демократиа ОК, и Здружението на Foaia Noastră Кристијан жените. Таа, исто така, била вклучена како ревизор и рецензент за феминистичкото романско друштво на писатели, заедно со Софија Надејде и Лаура Вампа.
Како резултат на нејзиното теозофско преобраќање, Секулиќ станала фасцинирана со концептите на индиската филозофија и сонувала да патува во британскиот Раџ. Таа ја добила својата шанса кон крајот на 1925 година, кога била поканета на Конференцијата на Теозофското друштво, во Адијар. Фрози Ненисеску, која ја однесе до Гара де Норд, се сеќава дека Думбрава била многу емотивна патувајќи „во земјата на нејзините соништа“.
Откако се заразила со маларија, Секулиќ тешко се разболела на враќање дома. Бродот на кој се наоѓала ја оставил во Порт Саид, Египет, каде брзо била пренесена во болница. Нејзиното здравје се влошило и таму починала на 26 јануари. Според легендата, таа се надевала дека ќе ги види Карпатите, верувајќи дека само нивниот вид може да ја излечи. Од непознати причини, нејзиното тело било кремирано, а нејзината пепел била пренесена назад во Романија во египетска вазна.
Наследство
Кратко време по нејзината смрт, Фани Szekulics била почестена со спомен парче во Convorbiri Literare, потпишан од страна на Александру Tzigara-Samurcaş, историчар на уметноста и придружник. Слично на тоа, списанието Țara Noastră оцени: „Нејзината пепелна рака [...] ќе најде добро засолниште во почвата на нашата земја - мајка која ќе им посака добредојде и ќе ја сака сите оние што ја разбираат“. - на 2503 m, вториот највисок врв на планините Бучеги, а некои го идентификувале со светиот Когаионон — бил именуван во чест на писателот.
Нејзиниот последен том, групирајќи ги нејзините писма, излегол во 1927 година како Pe drumurile Indiei. Cele din urmă pagini („На индиските патишта. Многу последни страници“). Покрај тоа, во 1928 година, Der Haiduck инспирираше романски филм, со Хорија Игиросану како режисер. Дел од имотот на Шекулиќ бил предаден на Елена Рамничеану и на романскиот институт за социјални студии. Воспоставена е како годишна награда за етика Букура Думбрава, а како прв добитник го имал Еманоил Букуца. Кругот „Пријатели на Букура Думбрава“ сè уште се обединувал периодично во комеморација на нејзината смрт и, во 1934 година, објавил почит кон томот, Când trec anii („Како што минуваат годините“).
Нејзините книги поминале низ неколку препечатувања, пред, за време и по Втората светска војна, и инспирирани илустрации од жената уметник Олга Гречеану. Во 1942 година, Der Haiduck бил користен од CN Mihailescu и Ion Șahighian како основа за друг игран филм, Iancu Jianul.
И покрај тоа што била релативно позната во нејзиниот живот, Букура Думбрава генерално била игнорирана од подоцнежните школи за книжевна критика. Како што забележа Луиза Маринеску, „таа не била вклучена ниту во романските книжевни истории, ниту во германските“ (со исклучок на Енциклопедијата Кугетареа, 1940 година), и била игнорирана поради нејзиното присуство во „ камарилата “ на кралицата Елизабета. Пишувајќи во 1935 година, есеистот Петру Комарнеску мислелдека делото на Букура Думбрава има „локален“ карактер и дека е многу помалку важно од онаа на нејзините модернисти врсници - Хортенсија Пападат-Бенгеску, Хенриет Ивон Стал. Сепак, Perpessicius напишал Cartea munţilor преживува како " Vade mecum на пешачки".
Авторите биле повеќе заинтересирани за нејзиниот авантуристички живот и нејзините теозофски идеи. Завршен кратко по нејзината смрт, романот Craii de Curtea-Veche од Матеу Карагиале прави саркастично повикување на неа како „теозофот Папура Џилава“, накратко виден како танцува со антагонистот. Како мистик која умрела мистериозно, Секулиќ е особено спомната во делото на Мирча Елијаде од 1940 година, Secretul doktorului Honigberger.
По воспоставувањето на комунистичкиот режим, делото на Думбрава, со своите монархистички врски, било отстрането од литературниот канон. Во романската дијаспора, пак, биле објавени уште две изданија на нејзиното дело (1954, 1956). Дома, таквото преиспитување дошло во 1969 година, кога историчарот Думитру Алмаш и Едитура Тинеретулуи го реобјавиле преводот на Братијану од 1912 година; книжевниот критичар Мирча Хандока, исто така, објавил препечатување на Cartea munților во 1970 година, на стадионот Едитура. Балетска адаптација на Хајдукул била продуцирана и од Романската национална опера, по што во 1982 година следел уште еден филм на Ианку Џиану, со Дину Кочеа како режисер и Адријан Пинтеа како глумец.
Сепак, биографските записи за неа едвај биле пронајдени во специјални дела сè до Романската револуција од 1989 година, кога таа станала спомната во стандардизираните писателски речници. Во 2011 година, карикатуристот Вали Иван се потпирал на нејзиниот Der Haiduck за да нацрта графички роман за времето на Ианку Џиану.
Војна и мир (филм)
Војна и мир од 1956 година на Кинг Видор е првата филмска верзија на еден од најпознатите романи Војна и мир на Лав Толстој,.
Отров
Отров е супстанца што ги нарушува биолошките (физиолошките) функции на организмот, предизвикувајќи минливи или трајни нарушувања, вклучувајќи и смрт. Не е можно да се даде целосно точна дефиниција за отровот. Една иста супстанција може да биде нештетна (па дури и лековита) дадена во една доза или на еден начин, а отровна во друга доза или применета на друг начин. Отровноста на супстанцијата зависи од апсолутно внесената количина, концентрацијата, обликот во кој е внесена, начинот на внесување, отпорноста на организмот итн.
Така, дестилираната вода дадена интравенски предизвикува смрт како резултат на хемолизата на еритроцитите. Етанолот, кој сам по себе е отровен, се користи како противотров кај труењето со метанол. Истото важи и за атропинот, кој е отров, а се користи како противотров при труење со нервни боеви отрови. За лицата со недостаток на соодветни ензими може да биде отровна и храната (млеко, белковини).
Според причините што доведуваат до внесување отрови во организмот, труењата можат да бидат злосторнички, самоубиствени, случајни, медицински, професионални и труења како последица на токсикоманија.
Дефиниции
Различни научници се обидувале да дадат точна дефиниција за отров, со која би ги опфатиле сите супстанци што традиционално се сметаат за отрови, но не и супстанциите што традиционално не се такви:
Додека првите три дефиниции се преопширни и ги опфаќаат скоро сите супстанци, последната е прекратка, па не ги опфаќа, на пример, етанолот или супстанците кои предизвикуваат хронични труења.
За да се избегне давањето општа дефиниција за отровот, денес за секое соедниние посебно се дефинира токсичната и смртоносната доза.
Поделба на отровите
Класификацијата на отровите може да се изврши според хемиската природа, потеклото, физиолошкото дејство и според методите на издвојување.
Според хемиската природа отров може да биде:
Според потеклото, отровите можат да бидат растителни, животински и минерални. Според физиолошкото дејство се делат на нервни, крвни, нагризувачки и сл. Во практиката најчесто се користи поделбата според методите на издвојување на отровите, што е од значење при системското истражување на отровот во органите на лицата што се отруени, и тоа на:
Сила на отровите
За потребите на медицината, силата на отровите се мери со нивната просечна и минимална смртоносна доза за бел лабораториски стаорец, во милиграми за килограм жива тежина (mg/kg).
Средна смртоносна доза (LD50, латински: Dosis lethalis media) е најмалото количество што убива половина од затруените лабораториски стаорци. Таа се смета како мерка за оценување во пошироката пракса, бидејќи се определува релативно лесно. Најчесто определните LD50 се однесуваат за апсорпцијата (внатрешна, алиментарна), за паѓањето врз кожата (дермална) и за вдишувањето (инхалативна).
Според степенот на отровност, отровите се распределни во три групи:
Лекување на труењето
Откако ќе се потврди дека некое лице е затруено, се пристапува кон чистење на дигестивниот тракт (измивање на желудникот, форсирано празнење на цревата со употреба на лаксативи), забрзано исфрлање на веќе внесениот отров (хипервентилација кај отровите што се исфрлаат преку белите дробови, форсирана диуреза за отровите што се излачуваат преку бубрезите), а по потребa и со вештачка детоксикација (перитонеумска и хемодијализа, плазмафереза).
Наспроти физиолошките, хемиските противотрови дејствуваат врз самиата молекула на отровот, неутрализирајќи го (магнезиум оксид при труење со киселини), спречувајќи ја неговата ресорпција (танините градат нерастворливи комплекси со алкалоидите) и сл.
Марио Јелиќ
Марио Јелиќ, познат под сценското име Кун (р. 7 јуни 1994 во Скопје, Македонија) — македонски музички изведувач и еден од главните претставници на трап-музиката во Македонија. Кун и Антонио Стојановски-Бонтони ја сочинуваат најпопуларната македонска музичка група 2Bona (Два бона).
Животопис
Марио Јелиќ е роден на 7 јуни 1994 година во Скопје, Македонија. Со музика се занимава уште од раните тинејџерски години. Својата прва студиска песна ја снимил во 2009 година заедно со Бонтони Антонио Стојановски. Првиот заеднички настап бил во 2010 година со уште неколку македонски рап групи во ноќен клуб во Скопје. Во 2014 година со Кун потпишуваат договор со Inovativa group, по што настанува групата 2Bona (Два бона). По неколку издадени песни под Inovativa group, 2Bona ја издаваат песната Moet под продукцијата Urban records и стануваат познати на пошироката јавност. По песната Moet ја издаваат песната Balkan и достигнуваат голема слава во Македонија и Балканот. По тој успех остваруваат низа колаборации со познати балкански sвезди, како што се: Слаткаристика, Елена Китиќ, Газда Паја, Криско, THCF, Juice и други. Во 2019 година 2Bona потпишуваат договор со продукцијата Triple M со седиште во Швајцарија, по што следуваат настапи низ цела Европа. На почетокот на 2020 година создаваат своја аудио/видео продукција Gorilla TV. Истата година ја прават песната Joker која е soundtrack за српската серија Јужни ветар и станува еден од најголемите хитови на 2Bona.
Дискографија
2Bona:
Колаборации
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Елба-Парај
Елба-Парај (Elbe-Parey) — општина во округот Јерихов, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа на Каналот Елба-Хафел, околу 40 километри североисточно од Магдебург.
Фернандо Гарибеј
Фернандо Гарибеј (анг. Fernando Garibay) е мексикански музички продуцент, диџеј и текстописец. Моментално, тој е официјалниот музички режисер на американската пејачка и тектописец Лејди Гага.
Брековице
Брековице (словенечки: Brekovice) — населба во Општина Жири во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
NGC 4729
NGC 4729 — елиптична галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4729 се споменува и како ESO 323-16, MCG -7-27-2, DCL 314, A 1248-40, DRCG 56-55.
Битка кај Керестес
Позадина
На 23 јуни 1596 година османлиската војска заминала во поход. Под команда на султанот Мехмед III, армијата марширала низ Едрене, Филибе, Софија и Ниш а на 9 август пристигнале во Белград. На 20 август армијата ја преминала реката Сава и влегла на австриска територија. По свикувањето на воениот совет било одлучено најпрвин да се започне со опсада на Егер. Но наскоро пристигнала веста дека бил заземен градт Хатван од страна на христијаните и дека сите Османлии биле убиени. Опсадата на Егер започнала на 21 септември 1596 година и до 12 октомври замокот бил заземен. Како одмазда за масакрот од Хатван, овде биле погубени сите бранители на градот.
NGC 4729
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4729 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4729 има привидни димензии од 1,6' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 51 м 46,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -41° 7' 56"".
Битка кај Керестес
Битка
Така по оваа победа турската армија се упатила кон Керестес. Австриската армија била предводена од страна на Максимилијан III и кралот Сигизмунд а Битката започнала на 25-26 октомври 1596 година. Во почетокот Австријците постигнале голем успех, па самиот султан Мехмед III сакал да побегне од бојното поле но по разговорот со неговиот духовен учител решил да продолжи битката.
NGC 4729
Други поделби
Проучување на NGC 4729 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43591. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 402; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7776. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
Битка кај Керестес
Битка
По победата Синан паша бил прогласен за голем везир испраќајчи го назад во Истанбул за да ги пренесе вестите за големите победи на Османлиите. По пристигнувањето во Истанбул, градот организирал големи прослави, а од Египет пристигнале четири галии полни со шекер, а самиот султан бил наречен со епитетот освојувачот на Егер. Султановите војски во градот пристигнале по еден месец.
Влахчани
Географија
Селото било сместено во областа Гроот, на десниот брег на реката Вардар. Денес местото е во атарот на соседното село Сопот.
Историја
Во 1859 г. Јордан Хаџи Константинов-Џинот напишал дека Влахчани е село со 10 куќи, сите Турци. Според „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ во 1873 г. Влахчани (Vlahtchani) е наведено како село со 6 домаќинства и 12 жители Македонци муслимани, кои го примиле исламот, но си ги задржале јазикот и обичаите, и 16 жители Македонци христијани.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Влахчени е сосема македонско село со 40 жители Македонци христијани и 60 Турци.
По податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) в 1905 г. во Влахчане (Vlahtchané) има 32 Македонци.
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена го покажува Влахчани (Vlahcani) како турско село.
Војна и мир (филм) (појаснување)
Војна и мир (филм) може да се однесува на еден од овие два филмови:
И двата филмови се екранизација на романот на Лав Толстој - Војна и мир.
IC 1066
IC 1066 — галаксија во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1066 се споменува и како IC 293, MCG 7-7-31, CGCG 540-53, NPM1G +40.0069.
Откривање
Објектот е откриен во  година од страна на Едвард Емерсон Барнард.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1066 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. IC 1066 има привидни димензии од 0,6' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 10 м 56,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +41° 8' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на IC 1066 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11873.
Антон Кокорин
Антон Кокорин (роден на 5 април 1987) — руски атлетичар кој на Летните олимписки игри - 2008 одржани во Пекинг како дел од штафетата на Русија 4х400m го освои бронзениот медал. Во 2006 година учествувал на светското јуниорско првенство во Пекинг, каде на 400 метри испаднал во полуфиналето, а на европското првенство до 23 години во Дебрецин освоил 4 место. На олимписките игри 2008 во Пекинг, освоил бронзен медал со руска штафета 4 × 400 метри. Со постингато време од 2:58,06 минути е новиот руски рекорд во таа дисциплина. Кокорин е виско 1,84 метри, а тежок 78 кг.