cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ломбок
На островот живеат околу 3.35 милиони Индонезијци како што е запишано во деценискиот попис од 2014.
Администрација
Ломбок е под администрацијата на гувернерот на покраината Западни Мали Сундски Острови (Nusa Tenggara Barat). Покраината е управувана од покраинската престолнина Матарам во Западен Ломбок.
Островот административно е поделен на четири области (kabupaten) и еден град (kota). Тие според површина и население, согласно пописот во 2010 (и најновиот во јануари 2014), се следниве:
Историја
Освен документот Бабад Ломбок (Babad Lombok) кој ја евидентирал ерупцијата во 1257 на Самалас, малку е познато за Ломбок пред 17 век. Во минатото тој бил составен од бројни мали држави кои се такмичеле една со друга и со секоја владеел некој 'принц' од племето Сасак. Ова неединство било искористено од соседните Балијци кои ја преземале контролата на Западен Ломбок во почетокот на 17 век. Макасарезите во меѓувреме го нападнале Источен Ломбок од нивните колонии во соседната Сумбава. Холанѓаните први дошле на Ломбок во 1674 а Холандската источноиндиска компанија го склучила својот прв договор на Ломбок со некоја принцеза Сасак. Балијците успеале да го преземат цел остров од 1750 и островот се поделил на четири балиски царства. Во 1838, кралството Матарам ги ставил своите соперници под контрола.
Односите меѓу народот Сасак и Балијците во Западен Ломбок во голема мера биле хармонични и тие меѓусебно се венчавале. На источниот дел од островот односите не биле толку пријателски и Балијците одржувале контрола од тврдини. За време на една од многуте Сасачки селски бунтови против Балијците, сасачките поглавари испратиле емисари кај Холанѓаните на Бали и ги поканиле да владеат со Ломбок. Во јуни 1894, генералниот гувернер на Холандската источноиндиска компанија, Ван дер Вик, потпишал договор со сасачките бунтовници во Источен Ломбок. Тој испратил голема војска на Ломбок и балискиот раџа капитулирал пред холандските барања. (Види Холандска интервенција во Ломбок). Целиот остров бил припоен на Холандската источноиндиска компанија во 1895 г. Холанѓаните се паметат во Ломбок како ослободители од балиската хегемонија.
За време на Втората светска војна Јапонците ги нападнале и ги окупирале Малите Сундски Острови, вклучувајќи го островот Ломбок. Тие испловиле од пристаништето Соеробаџа во 09:00 часот на 8 март 1942 година и продолжиле кон Ломбок. На 9 мај 1942 година во 17:00 часот флотата пловела во пристаништето Ампенан на Ломбок. Холандските бранителите биле наскоро поразени и островот бил окупиран.
По прекинот на непријателствата, јапонските окупаторски сили во Индонезија биле повлечени а Ломбок се вратил привремено под холандска контрола. По индонезиската независност од Холанѓаните, Балијците и аристократијата на Сасак продолжиле да владеат во Ломбок. Во 1958 година, островот бил вметнат во покраината Западни Мали Сундски Острови со Матарам како главен град на покраината. Во тек на Новиот поредок на Претседателот Сухарто (1967-1998), Ломбок доживеал одреден степен на стабилност и развој, но не до степен на бум и богатството на Јава и Бали. Неуспешните посеви довеле до глад во 1966 година и недостатоци на храна во 1973 година. Националната владина transmigrasi програма преселила многу луѓе надвор од Ломбок. Во 1980-те надворешни инвеститори и шпекуланти поттикнале растечки туристички бум иако локалниот дел на приходите бил ограничен. Индонезиската политичка и економска криза од крајот на 1990-тите тешко се одразила на Ломбок. Во јануари 2000 година, немири избувнале низ Матарам со христијаните и етничките Кинези кои биле главни жртви. Туризмот опаднал, но во последните години истиот забележува подем.
Катастрофален земјотрес
Во јули 2018 во земјотресот во Ломбок загинале 20 лица и биле повредени стотици. Земјотресот предизвикал значителна штета на островот и поттикнал друг поголем земјотрес којшто следел осум дена подоцна. На 5 август 2018 земјотресот имал моментна магнитуда од 7.0, и тоа предизвикало катастрофални штети на северниот дел на Ломбок и била причинета штета во близина на Бали. Земјотресот предизвикал над 550 смртни случаи а повеќе од 7.000 биле повредени. Друг земјотрес на 19 август 2018 се случил во Ломбок, при што загинале 13 лица и биле оштетени 1800 згради.
Географија
Островот е веднаш источно од Ломбочкиот Проток кој ја одбележува биогеографската поделба помеѓу фауната на индомалајската екозона и јасно различната фауна на Австралазија. Оваа разлика, позната како Волесова Линија го земала своето име од Алфред Расел Волес (1823-1913). Волес бил првиот човек кој коментирал за поделбата помеѓу двата региони, како и за ненадејната граница помеѓу двата биома. На истокот на Ломбок лежи Аласкиот Теснец, тесно водно тело кој го дели островот Ломбок од соседнот остров Сумбава. Островската топографија е доминирана од централно поставениот стратовулкан Планината Ринџани, втор највисок вулкан во Индонезија, кој се издига на 3726 метри надморска височина, правејќи го Ломбок осмиот највисок остров на светот. Најновата ерупција на Ринџани се случила во септември 2016 година во Гунунг Баруџари. Во ерупцијата во 2010 пепелта се издигнала 2 километри во атмосферата од конусот Баруџари во калдерското езеро на Ринџани, Сегара Анак. Лава течела во калдерското езеро, подигајќи ја неговата температура, додека пепелта паднала на оштетените култури, на падините на Ринџани. Вулканот и неговото кратерско езеро, Сегара Анак (дете на морето) се заштитени со Националниот Парк Гунунг Ринџани основан во 1997 година. Најновите докази покажуваат дека древен вулкан, Планината Самалас, од кој сега останала само калдерата, бил изворот на ерупцијата во 1257 година, една од најголемите вулкански ерупции во пишаната историја, кои предизвикале во светот промени на временските услови.
Висорамнините на Ломбок се покриени со шуми и најчесто се неразвиени. На високите низини се одгледува ориз, соја, кафе, тутун, памук, цимет, какао, каранфилче, маниока, пченка, кокос, копра, банани и ванила кои се главните култури што се одгледуваат на плодни почви на островот. Јужниот дел од островот е плоден но посув, особено кон јужното крајбрежје.
Ломбок е опкружен со многу мали островчиња кои локално се нарекуваат Гили.
Проблем со водоснабдување
Снабдувањето со вода во Ломбок е истакнат и претставува проблем за снабдувањето со вода на главниот град на покраината, Матарам, и на островот во целина. Јужните и централните области се најкритички погодени. Во Западна Нуса 160 илјади хектари од вкупно 1960 илјади хектари се сметаат за погодени со овој проблем.
Во 2010 година покраинските власти сите шест изборни единици ги прогласиле за сушни области. Сумбава, другиот главен остров на покраината, исто така, доживеал тешка суша во 2010 година.
Демографијата
На островот 85% жители се припадници на народот Сасак, чие потекло се смета дека мигрирале од Јава во првиот милениум пред нашата ера. Други жители вклучуваат околу 10-15% Балијци, Кинески Индонезијци, Јаванци, Симбаванци и Арапски Индонезијци.
Населението Сасак се културно и лингвистички тесно поврзани со Балијците, но за разлика од хиндуистичките Балијци, на островот мнозинството се муслимани и пејзажот е испрекината со џамии и минариња. Исламските преданија и празници имаат влијание на островските дневни активности.
Во 2008 година, островот Ломбок броел 866,838 домаќинствата и просек на 3.635 лица по домаќинство.
Пописот во 2014 регистрирал население од 4,773,795 луѓе во покраината на NTB, од кои 70.24% живеат на Ломбок, чие население на тој датум изнесувало 3,352,988.
Религија
На островот е домородните Сасак се претежно муслимани сепак пред доаѓањето на Исламот Ломбок се соочувал со долг период на хинду и будистичко влијание што дошло на островот преку Јава. Малцинство балиска хиндуистичка култура останува во Ломбок. Исламот бил донесен во Ломбок од страна на трговците дојдени од Сумбава во 17 век, кои потоа се утврди во Источен Ломбок. Други сметаат дека првите влијанија пристигнале во првата половина на шеснаесеттиот век. Исламот е зголемен во популарност во почетокот на дваесеттиот век..
Хиндуизмот е практикуван од етнички Балијци и малцинство на домородните Сасак. Според локалните легенди, две од најстарите села на островот, Бајан, и Сембалун, се основани од страна на принцот од Маџапахит. Според пописот на населението во 2010 приврзаниците на хиндуизмот се 101,000 луѓе со најголема концентрација во областа на Матарам каде што изнесува 14% од населението.
Христијанството е постојано кај мали заедници, вклучително некои етнички Кинески имигранти од Бали и Источни Мали Сундски Острови. Постојат римокатолички цркви и парохии во Ампенан, Матарам, Праја и Танџунг. Постои католичката болница во Матарам.
Многу влијае на анимистичко верување преовладуваат кај Сасак, повеќето од нив веруваат во постоењето на духови или духови. Традиционалната магија е постојана за чување од злото и болести и да се бараат решенија за кавги и одбивност.
Економија и политика
Ломбок е оддалечен од Бали само 40 километри. Ломбок често се рекламира како "недопрен Бали," или "Бали, сестрата на островот Ломбок." Со поддршка од централната власт, Ломбок и Сумбава се развиваат како второ одредиште за меѓународни и домашни туризам во Индонезија. Отворањето на Меѓународниот Аеродром Ломбок на 1 октомври 2011 помогнал во потфатот за развој на туризмот.
Нуса Тенгара Барат и Ломбок може да се сметаат за економски послаби согласно светските стандарди и голем дел од населението живее во сиромаштија. Сепак, островот е плоден, во повеќето области има доволно врнежи за земјоделството и поседува различни климатски зони. Сепак, месното население сè уште страда од глад поради сушата и земјоделство.
Процентот на населението кое живее во сиромаштија во руралните средини на Нуса Тенгара Барат во 2008 година бил 29.47%, а во 2009 година бил 28.84%. За оние кои живеат во руралните области и во 2008 година тоа бил 19.73% во 2009 се намалил малку до 18.40%.
Туризам
Туризмот е важен извор на приход за Ломбок. Поразвиен за туризмот е областа на островот која е на западниот брег и е центрирана околу градот Сенгиги. Околу градот се најразвиените туристички објекти. На западниот брег, крајбрежен туризам се шири по 30 километарска лента по крајбрежниот пат северно од Матарам и стариот аеродром во Ампенан. Многу хотели и летувалишта нудат сместување кои се движат од буџетски до луксузни.
Други туристички одредишта ги вклучуваат Планината Ринџани, Гили Бидара, Гили Лаванг, Парк Нармада и Парк Мајура и Кута (јасно различни од Кута, Бали). Секотонг, во југозападниот Ломбок, е многу популарен заради неговите многубројни и разновидни нуркачки локации.
Туристички развој започнал во средината на 1980-тите, кога Ломбок привлекол внимание како "недопрена" алтернатива на Бали. Првично, нискобуџетни бунгалови имало во места како Гили острови и Кута, Ломбок на Јужниот Брег. Овие туристички сместувања во голема мера биле во сопственост и управувани од страна на локалните бизнис претприемачи.
Во 1990-тите на националната влада во Џакарта, почнала да преземе активна улога во планирањето и за промовирање на туризамот на Ломбок.
Во јануари 2000 година, радикални исламски агитатори од новоформираната Џемаа Исламија предизвикале верски и етнички насилства во Ампенан областа на Матарам и јужното подрачје на Сенгиги Многу странски иселеници и туристи биле привремено евакуирани на Бали. Бројни странски амбасади издале патни предупредувања за потенцијалната опасност од патување во Индонезија.
Последователно на тоа, бомбашките напади во 2002 на Бали, бомбашките напади во 2005 на Бали драматично влијаеле на туризмот во Ломбок.
По 2010 година се бележи рапидно заживување и промовирање на туризмот.
Сообраќај
Индонезиската владата е активна во промовирање на Ломбок и соседниот Сумбава како второ туристичко одредиште по Бали.. Имало подобрување на инфраструктурата на островот, вклучувајќи пат, надградба и изградба на нов меѓународен аеродром во островите на југ.
1248
1248 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1248 година од новата ера, 248. од вториот милениум, 48. од XIII век и деветта од 1240-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6756 и 6757 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5998 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5008 и 5009 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2001.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1248 година се протега во 3884 и 3885, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3944 и 3945 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1791. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 645 и 646 исламска година.
Ашуре
Ашуре – слатка варена пченица со ореви и други зрнести плодови.
Потекло на поимот
Зборото „ашуре“ доаѓа од арапскиот збор ашура (عاشوراء ʻĀshūrā’) кој значи десетти. Во турската традиција, ова јадење најмногу се прави во десеттиот или после десеттиот месец од исламскиот месечев календар.
Состојки
За ашурето не постои единствен рецепт, рецептите се разликуваат по региони и по семејства.
Ајран
Ајран — ладен пијалак на основа на јогурт, популарен низ Западна Азија, Средна Азија, Јужна Азија, Југоисточна Европа и Источна Европа. Главните состојки се јогурт, вода и сол. По желба може да се додадат некои билки, на пример нане. Постојат и газирани видови ајран.
Ашуре
Состојки
Според некои традиции, ашурето треба да има најмалку седум состојки, додека според други најмалку десет (според значењето на зборот), додека Алевитите секогаш користат дванаесет состојки. Како состојки се користат пченица, ориз, наут, шеќер (или друг засладувач), суво овошје, јаткасто овошје, па има многу варијанти. Според некои рецепти се додава и кора од портокал или лимон. За гарнирање се користи сусам, зрна од калинка и цимет, а во некои варијанти се ароматизира со розова вода.
Ајран
Етимологија
Ајран (airag на монголски: „млеко од кобила“, уйран на чувашки: „матеница“) се споменува во Диван Лугат ал-Турк (Dīwān Lughat al-Turk) на Махмуд ал-Кашгари од XI век, иако тој не дава никакви информации како се прави.
Ашуре
Состојки
Во повеќето случаи, ашурето е веганско, и тоа е еден од најпопуларните десерти на турската кујна.
Ајран
Подготовка
Ајранот се служи разладен и често како додаток на месо на скара или ориз, особено во текот на летото. Се прави со мешање на јогурт со ладна вода и понекогаш е газиран и зачинет со нане. Опишан е на различни начини, како „разреден јогурт“ и како „најосвежителен пијалак направен со мешање на јогурт со ледена вода“.
Ашуре
Легенди
Легендата за „ашурето“ е фасцинантна. Ноевата арка за време на врнежите што траеле 40 дена се засолнала на врвот на планината Арарат. На крајот на потопот спасените во бродот решаваат во чест на завршетокот на 40-дневните дождови да организираат прослава. По тој повод решаваат да направат јадење што ќе содржи 40 состојки. Но нивните резерви храна веќе биле при крај, па решиле секој да даде што има. Во зависност кој од каде бил, го давал она што го имало во неговата татковина. Некој дал суви плодови, друг житарки, шеќер, суво овошје, портокал, смокви, ориз, наут…
Ајран
Подготовка
Традиционалниот начин на подготовка на пијалакот меѓу различни ирански народи е директно од млеко со користење на мешина. Ова се прави со турање на млекото во мешината, обично направена од еленска или овча кожа, и матење со часови, понекогаш со помош на дрвена конструкција за мешината да се држи над земја со помош на волнени врвци за да се олесни задачата.
Историја
Ајранот го развиле и го пиеле туркиските племиња. Слични пијалаци може да се најдат и на други места, како што е до (دوغ) на персиски јазик, кој е ирански ферментиран пијалак. Истиот долго време бил популарен пијалак и се консумирал во Антички Иран (Персија). Во документи од 1886 година е опишан како ладен пијалак од засирено млеко и вода зачинета со нане. неговото име „до“ (Doogh) потекнува од персискиот збор за молзење, dooshidan.
Други слични пијалаци вклучуваат тан во Ерменија и ласи во Јужна Азија и се популарни во азиските земји; сепак, кои може да се разликуваат од дото.
Варијации
Во ајранот може да се додаде сол, црн пипер, суво нане или сок од лимета. Може да се додадат краставици исечени на коцки за да се добие крцкава текстура на пијалакот. Некои видови на ајран се газирани. Во Албанија овој пијалак се служи нормално за време на ручек или вечера, обично со ориз и кофте. Во балканските земји, пијалакот обично се консумира за појадок или ручек, обично во комбинација со печива како баница, бурек или други тестенини.
Турски национален пијалак
Реџеп Тајип Ердоган, турски политичар кој бил претседател и премиер, го промовирал ајранот како национален пијалак. Говорејќи на конференцијата за глобална политика за алкохол на СЗО во 2013 година одржана во Истанбул, Ердоган го спротивстави ајранот со алкохолот, за кој тврдел дека е неодамнешен вовед во Турција.
Сепак, продажбата на ајран во Турција заостанува зад другите безалкохолни пијалаци. Според заедничката изјава од 2015 година на Здружението на производители на безалкохолни пијалаци, Здружението на производители на газирана вода и Унијата на производители и извозници на млеко на Турција, потрошувачката на ајран за време на Рамазан секоја година се намалувала во периодот од 2010 до 2015 година.
Во 2015 година, Турското министерство за царина и трговија му дала казна од 220.000 турски лири (околу 70.000 американски долари) на државниот производител Чајкур, наведувајќи дека ајранот бил „навреден без причина“ во една од нивните реклами за ладен чај, во која раперот Цеза рапува дека ајранот го заспива; Министерството ги стопирало рекламите на ладен чај на Чајкур.
Бинарно пребарување
Бинарно пребарување - алгоритам за наоѓање на позицијата на бараниот елемент во сортирана(подредена) секвенца(последователност) од елементи.
Ресорпција
Ресорпција е впивање, односно апсорпција на потребните хранливи материи кои настануваат како производ од дигестијата во дигестивниот систем кај животните и се потребни за непречено функционирање на организмот.
Епископско Кнежевство Ајхштет
Изборно Кнежевство Ајхштет или Епископија Ајхштет — мало верско кнежевство на Светото Римско Царство. Со седиште во градот Ајхштет, се наоѓало во денешната сојузна покраина Баварија, западно од Регенсбург, северно од Нојбург на Дунав и Инголштат, јужно од Нирнберг и југоисточно од Ансбах.
Географија
Географски, територијата на епископското кнежевство била многу распрскана и до 1789 година, се состоела од еден главен дел на исток, кој се граничел со Баварија на север, исток и на југ, и со Папенхајм и Бранденбург-Ансбах на запад. Остатокот од кнежевството било сместено на запад и се состоело од неколку делови со различни големини главно сместени во рамките на Бранденбург-Ансбах. Вкупната површина изнесувала 1.100 км², со население од 58.000 (во 1855 г.).
Андроцентризам
Андроцентризам е привилегираност на машкото искуство во сите сфери на општественото живеење. Андроцентричноста ја истакнува машката перспектива како доминантна, нормативна, односно посакуван стандард и/или мерка на човековото однесување, сознание или доживување. Според андроцентризмот, жените, женското искуство и перспектива се девијантни или едноставно игнорирани. Терминот за првпат е употребен од страна на Шарлот Перкинс Гилман во нејзината книга „Нашата андроцентрична култура”, публикувана во 1911 година.
Епископско Кнежевство Ајхштет
Историја
Епископијата Ајхштет била основана во 741 година, кога англосаксонскиот мисионер Вилибалд бил хиротонисан за епископ од Свети Бонифациј и влегол во црквата во Ајхштет во германското племенско војводство Баварија. Неговите наследници го достигнале статусот на епископски кнез, кога ги наследиле франконските територии на нивните поранешни кнезови од исчезната династија Хиршберг (замокот Хиршберг во денешниот град Бајлнгрис). Како реакција на реформацијата, Ајхштет се приклучил на Католичката лига во 1617 година. Поседите на епископијата биле средиште на контрареформацијата и место на бројни судења на вештерки.
Со медијатизацијата во 1802 година, епископијата била секуларизирана и во 1803 година, заедно со Архиепикоспијата Салцбург, била доделена како компензација на надвојводата Фердинанд, брат на царот Франц II и поранешен голем војвода на Тоскана. Три години подоцна, по австрискиот пораз од Наполеон, областа била доделена на Кралството Баварија според Пресбуршкиот мир. Од 1817 до 1855 година, кнежевството било водено како феуд на Баварија во корист на посинокот на Наполеон, Ежен де Боарне.
Дуско
Дуско — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Нијемци
Нијемци е село и општини на источниот дел на Хрватска близу до границата со Србија. Хрватите се мнозинство во Нијемци.
Виничка афера
Виничка афера — првата голема афера со која се соочила Македонската револуционерна организација, своето име го добила по Виница каде аферата започнала, во близината на Кочанско и предизвикува растројство на револуционерната мрежа во Скопскиот револуционерен округ.
Причини
Повод за аферата е нападот на една разбојничка чета, дојдена од Бугарија, во домот на богатиот Турчин Касим бег во градот Виница на 15 ноември 1897 година. Четата зела од неговиот дом околу 800 турски лири, а самиот него го убила.
Њу Орлеанс Пеликанс
Њу Орлеанс Пеликанс (англиски: New Orleans Pelicans) — американски професионален кошаркарски тим со седиште во Њу Орлеанс. Пеликаните се натпреваруваат во Националната кошаркарска асоцијација (НБА) како член на Западната конференција на Југозападната дивизија на лигата, а своите домашни натпревари ги играат во Смути Кинг Центарот.
Виничка афера
Причини
Наоѓајќи ги посочените пушки, кајмакамот ги претресувал и другите куќи и открил: педесетина пушки, дваесетина бомби, неколку сандуци со патрони и малку барут.
Развој
Претседателот на локалниот комитет на организацијата Георги Иванов ги предал организациските дејци во Виница. Претресите на власта се прошириле и во Штипската, Кратовската, Паланечката, Радовишката, Кумановската, Скопската и други кази.
Како резултат на истрагата и насилствата спроведени во текот на нејзината акција се убиени пет лица, петмина други умираат на крајот од тортура, 111 лица се претепани, 13 жени и мажи се силувани, вкупно уапсените се 528 лица, а околу 300 луѓе избегале во Бугарија.
Последици
Како резултат на Виничката афера Организацијата губи многу оружје, претрпува морални штети и вредни организациски кадри, а османските власти започнаа да гледаат со зголемена недоверба кон населението во Македонија.
Аферата ја открива потребата од повеќе ефикасност во активностите на Организацијата при вакви кризи, дека е потребно да се даде азил на прогонетите и да се спречи предавство.
Во извесна мера го забрзува создавањето на постојани окружни чети, подобрување на илегалните канали.
Епилог
За време на апсењата на територијата на Косовскиот вилает, биле уапсени 592 лица, од кои 30 биле учители и повеќе свештеници, распределени на следниов начин:
Според Мемоарите на Внатрешната револуционерна организација се дава претстава за методите кои ги применуваа инквизиторите: Во с. Виница, Кочанско: учителот Црвенков-Елеков бил жестоко измачуван и обесчестен, главата на селскиот кмет Иван Петров била стегната со влажни јажиња, селанецот Христо Грнчарот 24 часа бил држан да виси надолу со главата и бил тепан по градите, младиот Ампо Захариев умрел од жестоки измачувања, војници, во едно оризово поле ги убиле Атанас Петков, Григор Медлинин и двајца работници од с. Галичник (Дебарско), обесчестени биле Катарина Митева од чаушот на Дервиш ефенди и еден војник, Марија Порушова и Гина Иванова. Поп Никола од с. Зрновци (Кочанско), бил обесен со главата надолу и држан во таква состојба цели 3 часа, бил држен неколку часа во смрзната вода, бил горен со железо по телото и анусот и др. Тасо Мишев од истото село бил обесен со главата надолу и горен со железо по телото.
Учителот од с. Панчево (Кочанско) Алекса Беличев бил мачен со забивање спици под ноктите и долго време бил држен над оган.
Коце Захариев од Кочани бил држен неколку часа со голи нозе под силно вжештена печка.
Учителот од с. Дадини (Радовишко) Хр. Георгиев бил тепан пет вечери по ред, бесен е со главата надолу и јазикот му е фаќан со вжештена маша.
Во истото село се обесчестени: Спасена Георгиева и момите: Катерина Јанева и Зоја Илиева. Првите две умреле од преголемо насилство. Кара Тасе, Пане Пиштоло, Васил Лската, Ѓошо Икономски и Коце Бакалчето – сите родум од Штип, добиле по 40 камшици и преку 24 часа биле држани на по една нога и тепани.
Васил Лската умрел од жестоки измачувања.
Свештеникот поп Димко од Свети Николе (Штипско) бил обесчестен од војници. Младиот свештеник Ананиј од с. Кокошиње (Кумановско) бил тепан по нозете и горен по стомакот со усвитено железо, учителот од истото село Арсениј Николов е тепан по нозете и горен со усвитено железо по задникот и десната нога.
Учителот во Кратово Јосиф Даскалов е жестоко измачуван, горен со железо во устата.
NGC 5165
NGC 5165 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5165 се споменува и како MCG 2-34-16, CGCG 72-78, NPM1G +11.0349.
Откривање
Телото е откриено на 5 мај 1883 година од страна на Шербурн Весли Бернам, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 18,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5165 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 5165 има привидни димензии од 0,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 28 м 39,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 23' 15"". Положбениот агол на објектот е во износ од 174°.
Други поделби
Проучување на NGC 5165 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47281. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 895. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1420.
Фауст (филм од 1960)
Фауст —- западногермански игран филм снимен во 1960 година во режија на Петар Горски. Овој филм претставува адаптација на истоимената драма од Јохан Волфганг фон Гете, драма напишана во 1829 година. Протагонистот, односно главниот лик, е лекар кој ја продава душата на ѓаволот (ѓаволот го игра Густав Грундгенс). Иако Грундгенс бил еден бил еден од најпознатите глумци во својата ера, и истата улога ја играл дури 600 пати во театарот, секогаш се противел да ја повтори оваа улога во филмот. По подолг период на тоа успеала да го убеди една позната германска продуцентка. На крајот за режисер бил одбран посвоениот син на Грундгенс, Петар Горски.
Кучешко попладне
„Кучешко попладне“ (англиски: Dog day afternoon) – филм на режисерот Сидни Лумет (Sidney Lumet) од 1975 година. Автор на сценариото е Френк Пирсон (Frank Pierson), кој за него ја освоил наградата „Оскар“. Покрај тоа, филмот имал уште пет номинации за „Оскар“, и тоа во следниве категории: најдобар филм, главна машка улога (Пачино), споредна машка улога (Сарандон), режија (Лумет) и монтажа (Деде Ален). Главните улоги ги играат: Ал Пачино (Al Pacino), Џон Казале (John Cazale), Крис Сарандон (Chris Sarandon) и Чарлс Дурнинг (Charles Durning). Филмот е снимен по вистинит случај од 1972 година.
Синопсис
Сони Ворцик (го игра Ал Пачино) и неговиот другар Сал (го игра Казале) влегуваат во мала банка во Бруклин со намера да ја ограбат. Меѓутоа, во банката има малку пари, а освен тоа, полицијата набргу ја опколува банката, па тие не можат да избегаат. Сони сфаќа дека единствениот начин да се спаси од долга затворска казна е да ги држи вработените како заложници. Во преговорите со полицијата, тој бара да му ја донесат сопругата и тогаш се дознава дека тој е хомосексуалец, оженет со Леон (го игра Сарандон), иако истовремено има жена со две деца. Всушност, мотивот за грабежот на банката е желбата на Сони да собере пари за операција за промена на полот на Леон. Меѓутоа, во разговорот со Леон се открива дека веќе подолго време нивните односи биле влошени, а исто така, Сони бил во судир и со сопругата. Најпосле, полицијата му ветува на Сони дека ќе му обезбеди авион за да заминат во странство, но кога доаѓаат на аеродромот, полицијата го убива Сал и го апси Сони.
Горна Нормандија
Горна Нормандија (Haute-Normandie, ; нормандски: Ĥâote-Normaundie) е еден од 27 региони на Франција. Регионот се состои од два департмана: Приморска Сена и Ер а формиран е при регионалната поделба во Франција од 1956 при што Нормандија била поделена на Долна Нормандија и Горна Нормандија.
Историја
Во 911, со Договорот од Сен-Клер-сир-Епт, викиншкиот водаш Ролон склучил спогодба со каролиншкиот крал Карло Простиот, со кој му било овозможено да ја чува грофовијата Руан од наездите на други викиншки племиња, која пак е речиси истата територија на денешна Горна Нормандија. Во 18 век кулминира трговијата со црно робје. Тоа го искористила буржоазијата на Авр, на Раен за свое богатење. Во градовите почнала да се развива обработката на памук и се поствиле основите на една нова Индустриска револуција. Мануфактурите никнувале во предградијата на Руан. Ваквите промени биле во корист на источна Нормандија (денешна Горна Нормандија.
Во тек на регионалната поделба, од 1956, петте департмани биле поделени во два административни региони: Горна и Долна Нормандија. Иако не станува збор за истите граници, со ваквата поделба се направила едно разграничување кое има свои корени уште во 16 век, ако не и во 14 век. .
Географија
Горна Нормандија се наоѓа во западниот дел на Франција. Главен град на регионот е Руан кој брои околу 110.000 жители и кој претставува важен историски центар со убави цркви и зачувана архитектура, вклучително и највисоката катедрала во Франција а најголем град на регионот е градот Авр со околу 180.000 жители. Најголема река во овој регион е Сена
Стопанство
Стопанството на овој регион е фокусирано околу земјоделието, индустријата, хемиската индустрија и туризмот.
Во XVIII и XIX век се развило производството на памук а воедно и металургијата, благодарение на надворешни капитали. Во 20 век во околината на Долна Сена се отвориле хемиски фабрики, рафинерии и фабрики за производство на автомобили. Во 2003 година, со околу 6.000 вработени, прв работодавач била групацијата Рено. Регионот околу главниот град Авр покрива повеќе од половина од севкупното француско производство на пластика и 80 % од производството на адитиви и масла; повеќе од 3 500 научници работат во јавните или приватните лаборатории. Поради тоа дека е центар на хемиската индустрија во Франција, во Горна Нормандија присутни се и голем дел од интернационалните мултинационални хемиски компании: Exxon Mobil, Total, Esso, Chevron Oronite SA ; а во Сандовил, компании како Goodyear chemicals Europe.
Гастрономија
Самата географска положба на Нормандија ја детерминира и кујната која изобилува со земјоделските односно млечните производи (сирење, путер), а воедно и со морска храна (риби, школки, ракови). Во кујната на Нормандија воедно битно место заземаат сирењата, путерот и павлаката кои се користат во голем број нормандски специјалитети. Се користат воедно и разновидни зеленчуци а од овошјата крушата и јаболкото заземаат мошне важно место. Јаболкото воедно се користи и за производство на сокови или алкохолни пијалаци (калвадос, цидра и сл.)
Сирење, путер, крем :
Пијалаци:
Збратимени градови
Горна Нормандија е збратимена со:
Оскар Де Ла Оја
Оскар Де Ла Оја (шпански и Oscar De La Hoya; р. ) — американски поранешен професионален боксер кој станал успешен промотер на боксерски и мешани боречки вештини (ММА). Во бокс, тој се натпреварувал од 1992 до 2008 година, освојувајќи повеќе светски титули во шест различни класи на тежина, вклучувајќи го и линеалното првенство во три класи на тежина. Тој е рангиран како 11 најдобар боксер на сите времиња, од БоксРек. Де Ла Оја бил наречен „Златно момче на боксот“ од страна на медиумите кога тој ги претставувал САД на Летните олимписки игри 1992, каде што, кратко време по завршувањето на средното училиште Џејмс А. Гарфилд, освоил  златен медал во лесната категорија.
Де Ла Оја бил прогласен за борец на годината од списанието „Ринг“ во 1995 година, и бил нивниот највисок борец во светот во 1997 и 1998 година. Тој го објавил своето пензионирање во 2009 година, по професионална кариера во период од 16 години.
Во 2002 година, Де Ла Оја го основал Golden Boy Promotions, боречка промотивна фирма. Тој е првиот Американец со мексиканско потекло кој поседува национална промотивна фирма за бокс и еден од ретките боксери кои ги преземаат промотивните одговорности додека сè уште активни. Во јули 2018 година, тој ја објави својата намера да ги промовира натпреварите на МЛД, почнувајќи од трката за трилогијата од 2018 година помеѓу долгогодишните соперници Чак Лидел и Тито Ортиз.
Животопис
Неговите родители се преселиле од Мексико во САД пред неговото раѓање. Роден е во источен Лос Анџелес, Калифорнија, во боксерска фамилија; неговиот дедо, Висенте, бил аматерски борец во текот на 1940-те години, а неговиот татко, Џоел Сениор, бил професионален боксер во 1960-те. Неговиот брат, Џоел Џуниор, исто така бил боксер.
Аматерска кариера
Оскар Де Ла Оја ја освоил националната титула на Јуниорската олимпијада со 119 фунти на 15 години, а потоа титулата од 125 фунти следната година. Во 1989 година, тој станал шампион во Златни Ракавици. Неговата аматерска кариера вклучува 234 победи - 163 со нокаут и шест загуби. Од тие шест загуби, две биле од Шејн Мозли. Во 1989 година, тој ја освоил титулата „Национални златни ракавици“ во поделбата во бонбо тежина. Во 1990 година, на 17-годишна возраст, тој победил на државното првенство на САД во тешка категорија и бил најмлад американски боксер на Годвил Гејмс таа година, освојувајќи златен медал. Неговата мајка, Сесилија Гонзалес Де Ла Оја починала на 28 октомври 1990 од рак на дојка.
По победата во првиот круг над мексиканскиот боксер Хулио Гонзалес, Де Ла Оја го поразил германскиот боксер Марко Рудолф. Во 2000 година Центарот за рак на Сесилија Гонзалез Де Ла Оја бил официјално отворен од Де Ла Оја и неговите браќа и сестри во медицинскиот центар меморијалниот центар (WMMC), со донација од Де Ла Оја во вредност од 350.000 долари, во чест на нивната мајка.
Професионална кариера
Во 2008 година, Оскар Де Ла Оја бил примен во Олимписката сала на славните во САД.
Супер тешка категорија
На 23 ноември 1992 година, Де Ла Оја го направил своето професионално деби со постигнување на прва победа на ТКО. Во својата дванаесетта професионална борба, ја освоил својата прва светска титула на 20-годишна возраст, запирајќи го Џими Бредал (16-0) во десеттата рунда за да ја освои титулата во полуфиналето на WBO. Тој ја бранеше титулата еднаш, запирање на Џорџо Кампанела (20-0) во три круга.
Лесна категорија
На 29 јули 1994 година, тој го исфрлил Џорџе Паез (53-6-4) во вториот круг за да ја освои слободната титула во ЛББ. Во својата прва титула одбрана, тој го поразил Џон-Џон Молина (36-3), кој неодамна ја напуштил својата ИБФ Супер тешка категорија, со едногласна одлука.
На 6 мај 1995 година, Де Ла Оја го победил ИБФ шампионот Рафаел Рулеас (43-1-0). Де Ла Оја го бутнал долу Руелас двапати пред да се прекине борбата во вториот круг. ИБФ потоа му наредил на Де Ла Оја да се брани против Мигел Хулио.
Тој се откажал од титулата ИБФ и ја бранел титулата на ВБО против непобедениот Генаро Хернандез (32-0-1), кој се откажал од титулата во супер-совршената категорија на ВБА за да се бори против Де Ла Оја. Хернандез се повлекол по шест круга поради скршен нос. Во својата шеста и финална одбрана на титулата за лесна категорија на ВБО, тој го исфрлил Џеси Џејмс Леја (30-1-2) во два круга во њујоршкиот Медисон Сквер Гарден.
Полусредна категорија
На 7 јуни 1996 година, Оскар Де Ла Оја се борел со мексиканската легенда Хулио Сезар Чавез (96-1-1) за линеалната и Светското првенство во полусредна категорија во ВБЦ. Де Ла Оја, со рекорден број од 21-0 со 19 К.С., го поразил Чавез со четврт круг ТКО. Борбата била запрена поради неколку лоши удари што ги претрпел Чавез над неговото лево око. До нивниот реванш во 1998 година, Чавез изјави дека Де Ла Оја не го поразил, бидејќи борбата била прекината. Де Ла Оја успешно ги бранел своите титули со едногласна одлука од дванаесет круга против непоразен поранешен шампион и број еден светски првак во полусредна категорија, Мигел Анхел Гонзалес (41-0-0).
На 12 април 1997 година, Де Ла Оја се преселил во полусредна категорија и се борел со Пернер Витакер (40-1-1). Борбата се покажала како тешка.
На 13 септември 1997 година, Де Ла Оја го поразил Ектор Камачо (63-3-1) со едногласна одлука.
На 8 септември 1998 година, Оскар Де Ла Оја имал реванш со Хулио Цезар Чавез (100-2-2) и го поразил со осмократниот ТКО. Во следната рунда, тој се соочил со непоразен поранешен шампион на полусредна категорија на ВБА, Ајке Кварти (34-0-1) и победи со малку спорна одлука за поделба. Потоа го победи Оба Кар (48-2-1) со единаесеттиот круг ТКО.
По седум одбрани на неговите линеарни и ВБЦ титули во полусредна категорија, Де Ла Оја се борел против соперникот и шампионот на ИБФ, Феликс Тринидад (35-0) на 18 септември 1999 година, во еден од најголемите настани во историјата, поставувајќи рекордна борба во тешка категорија. Оскар доминирал во првите девет круга, останувајќи само надвор од опсегот на Тринидад. Но, последните 2-3 круга на борбата, Де Ла Оја буквално ги подарил. Обожавателите и аналитичарите на бокс повикале на реванш, кој никогаш не се случил.
Де Ла Оја на суд во есента 2000 година се обидел да го раскине договорот со промотерот, и во февруари 2001 година успеал.
Средна категорија
Оскар Де Ла Оја се префрлил во средна категорија, предизвикувајќи го шампионот на ВБЦ, Хавиер Кастиље. Де Ла Оја доминирал во борбата, освојувајќи го скоро секој круг (51-4).
Де Ла Оја ја одбрани својата единствена титула против Јори Бој Кампас (80: 5) со рутински застој во седмото коло, а потоа се соочил со Шане Мосли (38-2) во реванш, при што Мозли бил прогласен за победник. Подоцна избил скандал дека Мозли, наводно, започнал со допинг режим пред неговиот реванш со Оскар Де Ла Оја. Мозли подоцна признал дека употребил лекови за подобрување на перформансите, велејќи дека сметал дека тие се законски додатоци.
Де Ла Оја се борел со Феликс Штурм (20-0) за титулата во средна категорија на ВБО, на 5 јуни 2004 година. По победата, Оскар Де Ла Оја станал првиот боксер во историјата со освоени светски титули во шест различни категории.
Де Ла Оја се борел против Бернард Хопкинс (44-2-1) на 18 септември 2004 година во Лас Вегас, a на 5 мај 2007 година против Флојд Мејведер.
Пензионирање
Де Ла Оја го објавил своето пензионирање на 14 април 2009 година, со што престанале шпекулациите за потенцијална борба со Хулио Цезар Чавез Помладиот, син на поранешниот шампион и мексиканската икона Хулио Цезар Чавез.
Личен живот
Де Ла Оја започнал врска со глумицата и Мис на САД за 1995, Шана Моуклер, во октомври 1997 година. Нивната ќерка, Атијана Сесилија Де Ла Оја е родена на 29 март 1999 година. Во септември 2000 година, врската нагло завршила кога Моуклер, гледајќи ги наградите на латински Греми на телевизија, го видела Оскар Де Ла Оја во публиката во придружба на концертната пејачка Мили Коретхер.
На 5 октомври 2001 година, Де Ла Оја се оженил со Мили Коретхер. Тие имаат две деца заедно: син, Оскар Габриел Де Ла Оја (роден на 29 декември 2005 година) и ќерка, Нина Лорен Ненит Де Ла Оја (родена на 29 декември 2007 година). Тој, исто така, има уште два сина, Јаков Де Ла Оја (роден на 18 февруари 1998) и Девон Де Ла Оја (роден на 30 ноември 1998), од претходните врски.
На 12 декември 2002 година, Генералниот конзулат на Мексико во Лос Анџелес му доделил мексиканско државјанство на Оскар Де Ла Оја.
NGC 7604
NGC 7604 — леќеста галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7604 се споменува и како MCG 1-59-33, CGCG 406-48.
Откривање
Објектот е откриен на 29 ноември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7604 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,3 m/лм2. NGC 7604 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 17 м 51,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 25' 48"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 7604 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70974. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 583. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 316.
Ревидиран јулијански календар
Календарско прашање
После Првата светска војна се укажала потреба да се изврши реформа на јулијанскиот календар, кој бил во употреба во православните цркви и држави, а на која инсистирал патријархот Мелетиј со намера сите христијани во исто време да го празнуваат Божик. Во врска со тоа патријархот свикал православен собор во пролетта 1923 година за да се реши ова прашање.
Јулијански календар
јулијанскиот календар го вовел римскиот цар Гај Јулиј Цезар 46 п.н.е., кој подоцна е наречен по него, а под влијание на кралицата на Египет, Клеопатра VII, чија престолнина била Александрија, а по математичкиот образец на астрономот од тој град, Сосиген. Според јулијанскиот календар годината трае 365 дена, но секоја четврта година е престапна и изнесува 366 дена. Од Сосигеновиот образец произлегува дека должината на годината е 365,25 дена или 365 дена и 6 часа. Ваквата година е подолга од тропската, која служи за одредување на промената на годишните времиња. Разликата меѓу тропска (сончева или сончева) година и јулијанскиот календар изнесува 11 минути и 14 секунди. Оваа разлика нараснува на еден ден после секои 128 години, или три дена за 400 години. Значајна новина која тогаш била воведена била прославата на Нова година на 1 јануари за разлика од претходната прослава на 25 март (пролетна рамнодневица) во Римското Царство.
Концепција на календарот
Грегоријанскиот календар содржел два крупни недостатоци: за годината било земано дека има 365 и 1/4 дена како и дека 235 месечеви месеци претставуваат точно 19 сончеви години. Милутин Миланковиќ својот календар го базирал на анулирање на тогашната разлика меѓу јулијанскиот и грегоријанскиот календар од 13 дена, со што календарот бил доведен на ист датум како грегоријанскиот. Проблемот на престапни години го решил така што престапни години може да бидат оние кои се деливи со 4 без остаток, а секуларни години ќе бидат престапни само тогаш престапни ако нивниот број на векови, кога се подели со 9 дава остаток од 2 или 6. Сите останати секуларни годни се прости, што дава потполна прецизност на календарот до 2.800 година.
Вака конципираниот календар на Миланковиќ требало да се коригира дури после 28.800 години. До денес, иако фактички е прифатен на Сеправославниот конгрес на 30 мај 1923 година во Цариград, календарот на Миланковиќ не е применет.
Работа на календарот
Милутин Миланковиќ овој проект темелно го планирал. Ја собрал целокупна расположлива литература за календарите и посебно грижливо го проучил предлогот на Трпковиќ. Реформата која ја предложил во Цариград била едногласно усвоена, а тој по враќањето во Белград примил благодарница од патријархот Мелетиј.
Догматски прашања
Реформата на календарот подразбирала две прашања. Првото било надминување на разликата во време меѓу јулијанскиот календар и точното Сончево време нарасната од Никејскиот собор во 325 година, кога календарот бил усвоен. Исто така, требало да се дефинира интеркалационо правило за утврдување на престапни години со кои се дотерува траењето на календарската година.
Друго прашање, посебно важно за црквата, било утврдување на датумот на Велигден и другите подвижни верски празника кои зависат од него.
Канонските одредби на црквата налагаат прослава на Велигден во првата недела после полната Месечина по пролетната рамноденица. Меѓутоа, датумите на Месечевите мени, а со тоа и Велигден и православната и католичката црква ги одредуваат со епактна пресметка, заснована на таканаречениот Метонов круг.