cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Милерови Планини
Милеровите Планини (Pegunungan Muller) се планински венец во Средишно Борнео. Планините се протегаат долж северната граница на Калимантан, деловите на Борнео, управувани од Индонезија. Планините се изворот на реката Капуас. Венецот е именуван по Георге Милер, германски инженер кој минувал низ планините во 1820-тите.
Бараката Пет Бе
Бараката Пет Бе – (хрватски: Baraka Pet Be) – расказ на хрватскиот писател Мирослав Крлежа, дел од збирката „Хрватскиот бог Марс“.
Содржина
Грофот Максимилијан Акселрод, припадник на Суверениот малтешки ред, живеел здодевен живот, жалејќи по „славното минато“ кога припадниците на редот се бореле во Ерусалим. Кога почнала Првата светска војна, него го поставиле за командант на една воена болница во која имало 1.500 ранети војници. Еден ден, во бараката Пет Бе го донеле војникот Видовиќ, тешко ранет во градниот кош, кого го сместиле на креветот број осум. Ранетите војници во бараката веднаш почнале да се обложуваат дека тој нема да преживее до утредента. Следниот ден дошло до голем пресврт на бојното поле, зашто руската армија опасно се приближила до болницата, така што голем дел од болничкиот персонал, заедно со грофот Акселрод, се повлекол. Тоа го искористиле ранетите војници, кои започнале да се пијат, да свират и да играат, а некои војници силувале две медицински сестри. Меѓутоа, набргу австриската армија направила противофанзива и грофот повторно се вратил во болницата. За да воведе дисциплина, неколку луѓе биле веднаш стрелани, а сите ранети, без исклучок, морале да учествуваат во дефилето по повод победата на бојното поле. Вечерта, слушајќи ги ранетите војници како му се болат на бога на различни јазици, Видовиќ посакал и тој да се помоли за своето здравје, но сфатил дека тој нема никаков бог. Тогаш, гледајќи како се веселат грофот, лекарите и медицинските сестри, на Видовиќ му се згадило од глетката и се обидел да фрли еден сад со нечистотија врз нив. Тогаш, од него почнало да тече поплава од крв.
Чевељуша
Чевељуша ― водопад на реката Требижат, сместен во селото Храшљани, неколку километри од Љубушки, Босна и Херцеговина. Неговата висина е околу 15 м, и тој е позната туристичка знаменитост и место каде месните жители се собираат во летните месеци за пливање и одмарање.
Стефан Бабовиќ
Стефан Бабовиќ (роден на 7 јануари 1987 година) е поранешен професионален српски фудбалер кој играл на позицијата длабоко лажен плејмејкер или организатор на игра со дополнителни задачи на измама. Тој е актуелен главен оперативен директор (COO) на Викторија Групацијата.
Во текот на неговата фудбалска кариера, Бабовиќ настапувал за седум клуба, од кои најмногу се задржал во клубот на Партизан. Во овој клуб одиграл 157 натпревари, а постигнал 26 голови, во сите натпреварувања и тоа во три различни периоди. Бабовиќ настапувал и во странство и тоа во Франција, Холандија и Шпанија.
Откако ја претставувал својата земја на сите младински нивоа, Бабовиќ својот прв натпревар на меѓународно ниво за Србија го имал кон крајот на 2007 година. Следната година одиграл уште три натпревари, а неговите последни репрезентативни настапи му биле на само 21 година возраст.
Партизан и ОФК Белград
Бабовиќ на почетокот настапувал за младинските тимови на Партизан, а својот прв натпревар за сениорската екипа го имал на17 март 2004 година кога влегол во игра како замена на натпреварот против тимот на Сутјеска од Никшиќ. На тој натпревар имал само 17 години, а резултатот бил 3:0 за екипата на Партизан. Извесно време поминал играјќи во блискиот тим на Партизан, во екипата на Телеоптик и тоа со двојна регистрација. На 8 јануари 2005 година, еден ден по неговиот 18-ти роденден, Бабовиќ го потпишал својот прв професионален договор со екипата на Партизан. Договорот бил за верност од 5 години. Бабовиќ бил член на тимот кој ја освоил титулата во лигата во 2005 година. По пензионирањето на Драган Ќириќ, Бабовиќ го добил дресот со број 10. Тој во сезоната 2005-2006 одиграл вкупно 23 лигашки натпревари и постигнал 3 гола. Во август 2006 година, на крајот од сезоната Бабовиќ го напуштил тимот на Партизан по несогласувањето со менаџерот Миодраг Јешиќ.
По разделбата со Партизан, Бабовиќ се приклучил на екипата на ОФК Белград како слободен играч, склучувајќи четиригодишен договор. Тој брзо се вклопил во талентираниот тим, а добрите игри во клубот се совпаднале со неговите плодни настапи и за младинската репрезентација.
Нант и Фејенорд
На 13 декември 2007 година, било објавено дека Бабовиќ се преселил да игра во Франција, односно се приклучил на клубот од Лига 2, Нант. Трансферот официјално бил реализиран на 1 јануари 2008 година. Во текот на неговите први шест месеци на стадионот Стад де ла Божоар, Бабовиќ одиграл вкупно 15 лигашки натпревари, без да постигне ниту еден гол, а клубот не успеал да се промовира во Лига 1. Во следната сезона, Бабовиќ ги повторил своите игри за Нант, но овој пат клубот не успеал да избегне испаѓање.
Персеј (соѕвездие)
Персеј — соѕвездие на северното небо, наречено според митолошкиот јунак Персеј. Едно е 48-те соѕвездија забележани од астрономот од 1 век Птоломеј. Во него се наоѓа познатата променлива ѕвезда Алгол (β Per), а исто така е местото на метеорските дождови Персеиди.
Стефан Бабовиќ
Враќање во Партизан
На 16 август 2010 година, по речиси два месеци тренинг со неговиот матичен клуб Партизан, Бабовиќ потпишал две годишен договор. Тој за тимот во таа сезона постигнал осум гола во лигата за Црнобелите со што им помогнал да ја освојат својата четврта титула по ред. Во европските натпреварувања, Бабовиќ одиграл четири натпревари и тоа во групната фаза од Лигата на шампионите на УЕФА. Но, сепак клубот завршил на дното на табелата како последна екипа во групата. Бабовиќпостигнал два гола на четири натпревари во Купот на Србија, помагајќи му на Партизан да го освои трофејот на крајот на натпреварувањето.
Во следната сезона 2011–12, Бабовиќ ја освоил својата втора последователна шампионска титула со Партизан, и исто така бил вторпат по ред во тимот на сезоната во српската Суперлига.
Национална и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“
'''Национална и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“''' (порано: „Народна и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“), скрат. '''НУБ „Св. Климент Охридски“ или НУБСК''' — национална библиотека на Република Македонија и универзитетска библиотека на универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. Покрај ова, од 1960 наваму, таа е водечки извор на материјали во истражната дејност, депозитна библиотека и еден од предводниците во дигитализацијата на книжното богатство на Македонија. . Фондот со кој располага НУБСК брои над 3 милиони единици.
Стефан Бабовиќ
Сарагоса и Вождовац
Во август 2012 година, Бабовиќ потпишал тригодишен договор со екипата на Сарагоса. Првиот натпревар за новиот клуб го имал на16ти септември 2012 година во поразот од 0:2 против екипата на Реал Сосиедад. Во текот на сезоната 2012–13, Бабовиќ одиграл девет првенствени настапи, но на крајот од сезоната договорот со клубот бил поништен во 2013 година по испаѓањето на клубот на Сарагоса од Примера дивизион.
Национална и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“
Библиотеката го носи името на големиот сесловенски просветител Свети Климент Охридски (840-916). Меѓу нејзините дејности се вбројува комплетирање и обработка на библиотечен материјал, библиографска дејност, информациска дејност, чување, заштита и конзервација на библиотечен материјал, образовна дејност и меѓународна соработка.
Сите коњи се со иста боја
Сите коњи се со иста боја е математички парадокс што произлегува од погрешната употреба на математичка индукција за да се докаже изјавата Сите коњи се со иста боја. Нема вистинска противречност, бидејќи овие аргументи имаат клучен недостаток што ги прави неточни. Овој пример првично го покрена George Pólya во една книга од 1954 година во : „Дали некои броеви се еднакви?“ или "Сите  девојки имаат иста боја на очи", како вежба во математичка индукција. Исто така овој парадокс е преработен и може да се сретне како парадоксот: „Сите крави имаат иста боја“.
Стефан Бабовиќ
Трет ангажман во Партизан
На 14 јануари 2015 година, Бабовиќ официјално се вратил во својот поранешен клуб Партизан. Тој потпишал тригодишен договор и го добил дресот со број 10, кој претходно го носел играчот кој си заминал од клубот, Исмаел Беко Фофана. На 21 февруари 2015 година, Бабовиќ го одиграл својот прв натпревар во третото врќање во клубот играјќи цели 90 минути во домашното првенство против неговиот поранешен клуб Вождовац. Натпреварот завршил нерешено со резултат од 3:3. Тој го постигнал својот прв гол за клубот на 22 март 2015 година, во нерешениот резултат од 2:2 против екипата на Чукарички. Бабовиќ одиграл вкупно 12 лигашки натпревари и постигнал два гола во вториот дел од сезоната 2014-15. На крајот клубот ја освоил титулата. На крајот на натпреварувањето бил именуван во најдобрите единаесет играчи во лигата поради неговите настапи во текот на целата сезона и за Вождовац и за Партизан.
Национална и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“
Историја
Библиотеката е формирана на 23 ноември 1944 г. со одлука на АСНОМ како „Народна библиотека“ и сместена во просториите на Централната библиотека на предвоениот Филозофски факултет во Скопје, основана во 1920 г. како прва универзитетска библиотека во Македонија. Првичниот наследен фонд изнесувал околу 150 000 единици, а библиотеката имала 50 читателски места и дванаесет вработени. Во 1945 било решено за доставување на задолжителен примерок од македонската издаваштво, со што библиотеката станала национална депозитна библиотека на тогашната Народна Република Македонија. Покрај основната функција на национална библиотека, НУБ била дефинирана како општонаучната и универзитетска библиотека за Универзитетот “Кирил и Методиј” од Скопје, што било формално санкционирано со Законот за библиотеките во НР Македонија од 1960 година.
Стефан Бабовиќ
Трет ангажман во Партизан
На 14 јули 2015 година, Бабовиќ го постигнал својот прв погодок во натпреварувањата на УЕФА, постигнувајќи гол од слободен удар за победа на неговиот тим со 1:0 над екипата на Дила Гори. На 5 август 2015 година, Бабовиќ постигнал гол во победата на домашен терен со 4:2 над екипата на Стеауа од Букурешт.
Национална и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“
Историја
Во 1952 година, библиотеката ја добила целата зграда на дотогашниот филозофски факултет, со што нејзините капацитети се прошириле и се отвориле нови служби: подготовка на македонската национална библиографија (1949), книговрзница за заштита на фондот (1953) и библиотечен центар/матична служба (1954). Во 1958 година, таа го добила името „Народна и универзитетска библиотека“, а со републичкиот Закон за библиотеките од 1960 година, таа ја добила функцијата на централна и матична библиотека на СРМ.
Стефан Бабовиќ
Трет ангажман во Партизан
На 14 јануари 2016 година, Бабовиќ го раскинал договорот со екипата на Партизан со заедничка согласност.
Национална и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“
Историја
Во земјотресот од 1963 зградата на НУБСК била целосно урната, со што тешко настрадал и нејзиниот фонд (500 000 единици). По спасувањето на фондот, библиотечните единици биле привремено преселени во Даут-пашиниот амам, а во 1964 година во наменски монтажни објекти сè до преселувањето во новата зграда која била свечено отворена на 27 декември 1971 година.
Стефан Бабовиќ
Репрезентација
Поранешниот репрезентативец на Србија и Црна Гора до 17 и до 19 години, Бабовиќ бил замена на Европското првенство за играчи до 21 година на УЕФА 2006 година во Португалија. Сепак не биле искористени неговите можности. Тој бил најдобар стрелец на Србија за време на квалификациската фаза на УЕФА У21 во 2007 година. Два од неговите три гола биле постигнати во плеј-офот против репрезентацијта на Шведска. Во летото 2007 година, Бабовиќ бил повикан во тимот од 23 играчи за завршниот турнир што се одржал во Холандија. Србија го завршила турнирот како второпласирана репрезентација, губејќи со 1:4 од домаќините во финалето.
Национална и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“
Историја
Во наредниот период биле созадени посебните фондови (збирки) како микрофилмската лабораторија (1966) и лабораторијата за конзервација и реставрација (1970). Во 1966 година се формирала и посебна служба за библиографски информации која подоцна, во 1976 година, прераснала во Реферален центар, каде што отпочнале првите активности за автоматизација на библиотечното работење.
Стефан Бабовиќ
Репрезентација
Откако се појавил на неофицијален пријателски натпревар против екипата на Баскија во декември 2006 година, Бабовиќ во наредниот период, односно на 24 ноември 2007 година го одиграл својот прв натпревар за сениорската репрезентација под водство на тренерот Хавиер Клементе во квалификациите за УЕФА ЕВРО 2008 против екипата на Казахстан. Натпреварот завршил со победа на Србија од 1:0. Тој подоцна во 2008 година се појавил на три пријателски натпревари под водство на новоименуваниот тренер Мирослав Ѓукиќ.
Сите коњи се со иста боја
Верзијата на парадокс „коњи“ била претставена во 1961 година во сатиричен напис од страна на Joel E. Cohen, каде била наведен овој парадокс, што особено му овозможил на авторот да „докаже“ дека Александар Велики не постои и дека има бесконечен број  на екстремитети.
Национална и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“
Збирки
Посебните збирки на библиотеката се одделени по тематика. Тука се вбројуваат следниве збирки: Археографија, Музичка уметност, Ориентални ракописи и ретки публикации, Ликовна збирка, Картографија, Дробен печат, Разгледници, Ретка периодика, Микорофилмска збирка, Архивски примерок, Докторски дисертации и магистерски тези, Извештаи од научно-истражувачки проекти и Германската читалница.
Сите коњи се со иста боја
Аргументот
Аргументот е доказ за индукција. Прво воспоставуваме основен случај за еден коњ ( n=1 ) Потоа докажуваме дека ако n коњите имаат иста боја, тогаш n+1 коњите исто така мора да имаат иста боја.
Индуктивен чекор
Да претпоставиме дека n коњите секогаш се со иста боја. Размислете што би било за група која се состои од n+1 коњи.
Прво, исклучете еден коњ и погледнете го само другиот n коњи; сите овие се со иста боја што произлегува од тврдењето дека n коњите секогаш се со иста боја. На сличен начин, исклучете некој друг коњ (не идентичен со оној што прво се отстрани) и погледнете ги другиот n коњи. Според истото размислување, и овие мора да бидат со иста боја. Затоа, првиот коњ што бил исклучен е со иста боја како и неисклучените коњи, кои пак се со иста боја како и другиот исклучен коњ. Оттука, првиот исклучен коњ, неисклучените и последниот исклучен коњ, сите се со иста боја и докажавме дека:
Во основниот случај веќе видовме дека важи правилото („сите коњи имаат иста боја“) n=1 .. Со индуктивниот чекор подразбираме дека ако правилото важи за n=1, тогаш тоа мора да важи и за n=2, што пак имплицира дека правилото би важело и  за n=3 и така натаму.
Така, во која било група коњи, сите коњи мора да бидат со иста боја.
Објаснување
Аргументот погоре ја прави имплицитната претпоставка дека множеството на n+1 коњите имаат големина најмалку 3, така што двете подмножества на коњи на кои се применува индукциската претпоставка имаат заеднички елемент. Ова не е точно на првиот чекор на индукција, т.е. кога n+1=2.
Национална и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“
Служби
Во библиотеката работат голем број служби, секоја задолжена за извесен аспект од работењето на институцијата:
Сите коњи се со иста боја
Објаснување
Нека двата коња бидат коњ А и коњ Б. Кога коњот А ќе се тргне, вистина е дека преостанатите коњи во собата се со иста боја (останува само коњот Б). Истото важи и кога коњот Б е отстранет. Сепак, изјавата „првиот коњ во групата е со иста боја како и коњите во средина“ е бесмислена, бидејќи нема „коњи во средината“ (заеднички елементи (коњи) во двата сета). Доказот формира лажен парадокс ; се чини дека со валидно расудување се покажува нешто што е очигледно лажно, но всушност резонирањето е со недостатоци. Односно парадоксот произлегува од тоа што имаме лажна основа од која го започнуваме да го градиме случајот.
Национална и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“
Млад Светиклиментов универзитет
„Младиот Светиклиментов универзитет“ е семинарска иницијатива на библиотеката која има за цел да го зачува духот на просветната дејност на Свети Климент Охридски во IX и X век. Во склоп на курсевите се одржува работилница за рачно производство на еколошка хартија, работилница на примена на рачно изработена хартија во печатарски, конзерваторски и сликарски цели и работилница за запознавање со основните елементи на глаголицата.
Директори
Ова се досегашните директори на библиотеката со нивните години на служба:
Стефан Бабовиќ
Кариера по играње
Во ноември 2017 година, Бабовиќ бил назначен за главен оперативен директор (ЦОО) на српската холдинг компанија Викторија Груп.
Национална и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“
Признанија
За придонесот во научниот, културниот и вкупниот општествен развој на Македонија, библиотеката има добиено разни општествени награди и признанија. Најзначајни од нив се:
Манама
Манама (арапски: المنامة, транслитерација: Ал-Манама) е главен град и најголем град во Бахреин. Во градот живеат околу 155.000 жители. Манама станал главен град на Бахреин, по прогласувањето на независноста не земјата, по периоодите на доминација на Португалија и Персија во историјата. Денес, градот е современ, со економија заснована за развој на иднустријата, при што суровата нафта зема помалку нагласена улога во економијата. Поради својата просперитетна економија, една данска фрима најави изградба на еден облакодер, кој треба да биде повисок од 1 км, наречен кула Мурјан. Моментно, ова е само план, а ако истиот се реализира, тоа ќе биде највисоката структура создадена од човекот, со што би се надминала и висината на облакодерот Бурџ Калифа, иако тоа ќе биде понизок облакодер од кулата Накхил, ако биде изградена.
Историја
Во 1958, градот е прогласен за слободно пристаниште, а во 1971 година за главен град на независната држава Бахреин. Во 1987 година, во областа Џуфаир била изградена џамијата Ал-Фатих, која е најголемата џамија во земјата и има простор за 7.000 верници.
Географија
Градот се наоѓа во североисточниот дел на Бахреин, на еден мал полуостров, па поради тоа градот им пријатно крајбрежје. Како и во останатио дел од Бахреин, релјефот главно е рамен, а земјиштето е типично како во пустинските области. Во близина на Манама, на островот Ал Мухарак се наоѓа меѓународниот аеродром Бахреин, а градот со островот е поврзан преку железница.
Администрација
Манама е дел од управата на главниот град, една од петте области во Бахреин. До 2002, градот беше дел од општината на Ал-Манама. Општински совети постојат, во рамките на управата. Во 2006, во управата на главниот град е гласаше во осум изборни единици.
Превоз
Во градот Ал Хид, на источниот брег беше изградено вештачкото пристаниште Хид (официјално: Пристаниште Калифа бин Салман во Хид). Пристаништето започна со работа во март 2009. Со својот годишен капацитет од 1,1 милион TEU, тоа ќе послужи и за контејнеризација. На најголемиот дел површина од 90 хектари, околу 5 км кејот должина, плус дополнителни 45 хектари површина ќе послужат за современа логистика. Новата фабрика е еден од најмоќните товарни терминали во Персискиот Залив.
Култура
Бахреин не е целосно исламска земја и арапските обичаи не се доминантни. Земјата е привлечна за голем број на странци, кои со своето влијание влијаат врз промената во културата на земјата. Дури една третина од населението се по потекло од странство. Алкохолот во земјата не е забранет и се служи во ноќните клубови во градот.
Образование
Во 1986, во Манама бил отворен универзитетот Бахреин. Оттогаш во градот биле отворени голем број на други универзитети во кои може да се изучуваат речиси сите науки. Голем број од универзитети претставуваат оддели на најпознатите универзитети во светот.
Спорт
Во Бахреин, фудбалот е популарен спорт, а од главниот град Манама, дури 3 клубови се натпреваруваат во бахреинската премиер лига.
Коџа Мустафа Решит-паша
Коџа Мустафа Решит-паша познат и како Мустафа-паша Решит (, – ) – османски државник и дипломат кој бил голем везир (главен министер) шест пати. Имал водечка улога во покренувањето, изработката и прогласувањето на првите реформски хатишерифи познати како Танзимат ("Реорганизација").
Бил штитеник на својот вујко Испартали Али-паша и подоцна на државникот Пертев ефендија, Решид влегол во владина служба на рана возраст и постојано напредувал, во 1834 година станал амбасадор во Франција. Во текот на престојот во Западна Европа студирал француски јазик и западна цивилизација и развил пријателски односи со француските и британските државници. Ги поддржал прозападните реформи на султанот Махмуд II, кој го поставил за свој министер за надворешни работи.
Наследникот на Махмуд, султанот Абдул Меџит I, бил решителен да ја продолжи политиката на својот татко и на Решит му ја доверил подготовката на нови реформски мерки. Разработена во облик на хатишериф, оваа програма била прогласена на 3 ноември 1839 година. Со неа на отоманските поданици им се гарантирала рамноправност и сигурност на животот и сопственоста, без разлика на нивната раса и религија. Иако не биле спроведени сите реформи, Решит станал симбол на прозападните реформи. Меѓу 1839 и 1858 година двапати бил именуван за министер за надворешни работи и шест пати бил именуван за голем везир.
Решитовите реформи вклучувале укинување на трговијата на робови, воведување на нови кодекси на комерцијално и кривично право, како и реформи на административните прописи за да им се стави крај на непотизмот и купувањето на назначувањата. Ја поддржувал француската и британската политика и бил голем везир при избивањето на Кримската војна (1853 - 1856).
Локвица
Локвица  — село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Порече, на источната страна на територијата на Општина Македонски Брод, чиј атар се издигнува на планината Даутица.
Поточно, селото Локвица се наоѓа на источниот раб на поречкиот басен, а лежи во подножјето на отсек од некогашниот праисториски езерски брег висок 900 метри. Самото село Локвица е сместено во мала зарамнета котлина окружена со високи планински гребени од сите страни и тоа Осој (1285 м.н.в.) на Даутица на исток, Лаишта (889 м.н.в.) на југ, Голиње (920 м.) и Орлов Камен (914 м.) на запад и Рупиште (808 м.) на север. Непосредно северно од селото се наоѓаат обработените ниви, а веднаш на југоисток над самото село низ Богданов Дол се наоѓа изѕиданата цевководна траса на водоводот која преку месноста Јасика завршува кај местото Долга Рупа и ловџиската локва на врвот на билото висок 1130 метри во правецот над Крапа.
Селото е ридско, на надморска височина од 800 метри. Од градот Македонски Брод е оддалечено 11 километри. До селото води асфалтен пат, кој се двои кај пештерата Пешна.
Најблиски соседни села се Крапа на југоисток и Вир на север, а преку земјен и наместа калдрмисан пешачки пат Локвица на север е поврзана со маалото Старовци во селото Црешнево.
Локвица има мошне голем атар, кој зафаќа површина од 39,4 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 2.685 хектар, на пасиштата отпаѓаат 479 хектари, а на обработливото земјиште 382 хектари.
Од 1975 година е асфалтиран патот и улиците низ населбата. Изграден е водовод во должина од 18 километри. Водата се каптира од Крапска Река, од месноста „Грамада“, со капацитет не само за домаќинствата, туку и за наводнување на нивите и градините. Во минатото, жителите се снабдувале со вода од бунари длабоки и до 20 метри. Секоја куќа имала бунар.
Историја
Според народното предание селото Локвица настанало од едно семејство и доселени домазети.
Селото Локвица е доста старо и за него постојат записи уште од средновековниот период, односно од XV век. Според истражувањата на Милан Ристески, кои се засноваат на пописниот дефтер од 1467 година, Локвица имала четиринаесет домаќинства.
Во век, Локвица било село во Поречката нахија на Кичевската каза на Отоманското Царство.
За време на илинденскиот период населението било изложено на брутални репресии од отоманската власт. Него го карактеризираат случувањата на Комитетот на организацијата што го создале Ѓорѓи Сугаре и Ѓурчин Секулоски во 1902 година, во куќата  на поп Мицко кој бил избран за началник. По неуспехот на Илинденското востание не згаснала револуционерната мисла за национално ослободување кај македонското население. Војводите продолжиле со четите да дејствуваат повлечени во своите реони. Војводата Арсо се повлекол во Крапската Планина. Селаните од Локвица, Црешнево и Крапа ги обезбедувале со храна.
Во септември 1903 година Ибраим ефенди дошол да собира данок. Османлиите биле бесни. Тие му наредиле на селскиот коџобашија Јован Трајкоски да ги собере селаните во куќата Попоска. Коџобашијата се обидел да ги заштити селаните, но Ибраим почнал прво да удира по него. Кога арачлиите се враќале од селото, Арсо Војводата ги пречекал кај Пешна. Во борбите загинале неколку сејмени, а бил ранет и еден комита. Воденичарите Трајко Сеиџимоски и Огнен Кимбески го засолниле ранетиот комита. По преврзувањето го однеле кај коџобашијата за да го однесат во трлото Кицеско и таму да го лекуваат. Османлиската власт испратила аскер во Локвица. По крвта што капела од ранетиот комита ги фатиле воденичарите. Од тепањето тие не можеле да издржат, а да не кажат каде е ранетиот комита. Аскерот го блокирал селото и ги собрале сите селани и почнале да го тепаат попот Мицко и Трајко коџобашијата. Турците успеале да го фатат ранетиот комита и го натерале да ги покажува селаните кои биле вклучени во организацијата од куќа на куќа. Фатените селани биле собрани и протерани во Кичево. Оттаму биле префрлени во Битола и осудени на 101 година затвор: Поп Мицко Трајкоски, Јован Трајкоски, Костадин Војноски, Томе Војноски (син на Костадин), Аризанко Кочоски, Јованче Брајаноски, Велко Попоски, Никодин Ѓорѓиоски, Митре Стојаноски, Стојко Видески, Нове Видески, Стојан Тодоровски, Аризанко Тодоровски, Трајко Сеиџимоски, Огнен Кебески, Димко Павловски и Јованче Стојаноски. Осудените биле протерани во Анадолија во Дијарбакир. По уриетот во 1908 година ослободени се поп Мицко и Трајко Прошески, а другите умреле како последица на мачењето, темницата и слабата исхрана.
Потекло и значење на името
Името на селото Локвица доаѓа од македонскиот збор локва кој означува место односно вдлабнатина во која што се задржува (дождовна) вода. Според кажувањата забележани во некои записи селото го добило името по локвата која се наоѓа во еден вртач на јужната страна од селото. Имено оваа помала локва, која и денес постои и се користи од ловците на дивеч, се наоѓа на самиот врв на планинскиот гребен веднаш југ-југоисточно над селото од каде што започнува трасата на цевките за водоводот. Во околината над самото село има неколку други локви со вода, од чиешто постоење веројатно селото го добило своето име. При искачувањето на падината Бел Камен во подножјето на планината Даутица, пред влезот на селото, од левата страна на патот има бара, локва вода која не пресушува цела година и по која населбата го добила името.
Стопанство
Селото има мешовита земјоделска функција.
Локвица е на надморска височина од 850 м и во неа виреел тутунот и пченицата. При врнежливи години се соборувале рекорди во приноси по хектар од овие култури. Во недостиг на вода за наводнување се носеле во буриња од изворите во Пешна.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Локвица имало 840 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Локвица имало 136 жители.
Од Локвица се иселил поголемиот дел од населението, па така селото во 1961 година имало 870 жители, а во 1994 година бројот се намалил дури на 119 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Локвица имало 99 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 72 жители, од кои 67 Македонци и 5 лица без податоци.
Родови
Локвица е македонско село
Според истражувањата од 1926 година, родови во селото:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонски Брод, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Самоков. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Македонски Брод.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Модриште, во која влегувале селата Белица, Вир, Калуѓерец, Локвица, Могилец, Модриште и Црешнево.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Модриште, во која покрај селото Локвица се наоѓале селата Белица, Брезница, Вир, Калуѓерец, Могилец, Модриште, Тажево и Црешнево.
Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Манастирец.
Во периодот 1957-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Брод.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0238 според Државната изборна комисија, кое е сместено во приватна просторија.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 49 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 45 гласачи.
Иселеништво
Селото броело многу жители, но по 1966 година завладеале големи суши и населението немало од што да живее. Тогаш бил и големиот бран на миграција во градовите, па така од селото се иселил поголемиот дел од населението.
Чудотворен кавал
„Чудотворен кавал“ е збирка раскази на македонскиот писател Ванчо Николески од 1952 година.
Технички податоци
Во 1993 година, збирката „Чудотворен кавал“ била издадена од здружените издавачи Мисла, Наша книга, Детска радост, Култура и Македонска книга, како лектира за IV одделение според наставниот план и програма за основните училишта во Република Македонија. Ова издание на книгата било испечатено во НИП Нова Македонија, РЕ Печатница. Изборот на расказите го извршил Тодор Чаловски, ликовното и графичкото уредување го извршил Димче Исаиловски, а корицата и илустрациите биле дело на Жарко Туниќ. Книгата има 63 страници, со обем од 21 сантиметри.
Содржина
Збирката ги содржи следниве раскази:
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Долни Дисан
'''Црква „Св. Архангел Михаил“ - Долни Дисан''' — единствена црква во селото Долни Дисан, во Општина Неготино. Се наоѓа на самото сретсело, кое било неодамна партерно уредено.
Историја
Црквата била изградена на место на стара разрушена црква во периодот 1918/1919 година со доселувањето на население од поткожуфските тиквешки села и од областа Меглен во Егејска Македонија. Има карактеристичен архитектонски стил на градба, различен од сите црковни храмови во околината. Според градбата црквата наликува на храмовите во Битолско, Мариово и егејска Македонија и се разликува од оние во останатите цркви во селата во Тиквешијата и Повардарието.
61 (број)
61 (шеесет и еден) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 60 а претходник на бројот 62.
Шенефелд (амт)
Шенефелд (Schenefeld) — општинска заедница во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Шенефелд.
Општинската заедница се состои од следниве општини:
Џамија на агите (Топкапи-сарај)
Џамија на агите или џамија Агалар (Ağalar Camii) — џамија која се наоѓа во Истанбул, Турција.
Местоположба
Џамијата се наоѓа во дворот на палатата Топкапи-сарај, во населбата Фатих во Истанбул.
Џамијата на агите е најголемата џамија во палатата и една од најстарите градби која датира од 15 век за време на владеењето на Мехмед II. Џамијата била користена од султанот, агите и странците кои престојувале во палатата. Во нејзина близина се наоѓа библиотеката на Ахмед III.
Во 1928 година од библиотеката на Ахмед III биле донесени 13.500 турски, арапски, персиски и грчки книги и ракописи во џамијата, од времето на третиот калиф Утман Ибн Афан.
Lacrymosa (песна)
„Lacrymosa“ е песна од американската рок група Evanescence. Таа е седмата песна од нивниот втор студиски албум The Open Door. Песната ја напишала Ејми Ли инспирирана од делот „Lacrimosa“ на Моцарт од „Реквиемот“.
Позадина
За време на интервју на VH1, Ејми изјавила, Го гледав Амадеус кога имав девет години и се „вљубив“ во Моцарт. Делот од Моцартовиот Реквием наречен "Lacyrmosa" беше мојата омилена музика. Јас секогаш поскував ние да можеме да го препееме, но со различни инструменти и гитари. Беше наш момент да ги направиме сите работи што јас сакав да ги направам отпорано, но не можев, па почнав да го обработувам во Protools. Тери напиша неколку рифови и ја претвори во оваа прекрасна метал песна.
Дејвид Кемпбел, кој претходно правел музика за бендот, водел оркестар составен од 22-члена. Корот The Millennium Choir го изведувал делот Lacrimosa и следечките вокали во песната. Иако оригиналниот дел Lacrimosa е изведдуван во D-минор, променет е во E-минор од Ејми Ли и Тери Балсамо. Снимана е блиску Сиетл, Вашингтон.
Името на песната им научно потекло по вид на мов кој е познат по латинското име Catocala lacrymosa.
Други употреби
"Lacrymosa" се појавува на позадината за промоционлни клипови на серијата The Tudors.
Омурга
Планината Омурга во Олимпос, Турција, се наоѓа заедно со урнатините на Олимпос. Има три врвови во карактеристичен распоред (Омурга значи „рбет“ на турски јазик), од кои најзначаен е врвот Чамода. Чамода е висок повеќе од 500 метри. Постојат неколку урнатини во непосредна близина на Омурга, вклучително и римското одбранбено утврдување на северниот дел на Чамода.
Штангхек
Штангхек (Stangheck; Stangled) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
62 (број)
62 (шеесет и два) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 61 а претходник на бројот 63.
Бездомници
Бездомици е збирка раскази на македонскиот писател Паскал Гилевски.
Технички податоци
Книгата е објавена во 1989 година, во издание на издавачката работна организација "Култура" од Скопје, во библиотеката "Современи македонски автори". Книгата е со обем од 20 сантиметри и има 141 страница. Авторот ја посветил книгата на неговите родители, протерани од Егејска Македонија. Ликовното уредување на книгата било на Методија Николовски, а технички уредник била Елена Крстева. Рецензенти на книгата биле Петар Ширилов и Доне Пановски. Книгата била испечатена во Графичката издавачка работна организација "Гоце Делчев" од Скопје.
Содржина
Збирката содржи 12 раскази, поделени во два циклуса. Циклусот "Неумоливи копнежи" ги содржи расказите:
Циклусот "Окаени души" ги содржи расказите:
Лупште
Лупште — село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Порече, во западниот висок планински дел на територијата на Општина Македонски Брод, во средното сливно подрачје на реката Треска. Селото е планинско, на надморска височина од 950 метри.
Атарот зафаќа површина од 13,8 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 918 хектари, на пасиштата отпаѓаат 321 хектар, а на обработливото земјиште 11 хектари.
До селото води асфалтиран пат, кој се двои од регионалниот пат кој води до поранешното општинско средиште Самоков.
Историја
Во век, Лупште било село во Поречката нахија на Кичевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото има мешовита земјоделска функција.
Селаните главно се занимаваат со земјоделство, сточарство и собирање на планински плодови. Селото е познато по костенот како плод, па на есен селото живнува затоа што сите се вратени со цел да собираат костени.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Лупште имало 286 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Лупште имало 320 жители.
Селото во 1961 година било средно по големина со 327 жители, но во 1994 година преминало во мало со 90 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Лупште имало 67 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 38 жители, од кои 35 Македонци, 1 Албанец и 2 лица без податоци.
Домобранот Јамбрек
Домобранот Јамбрек – (хрватски: Domobran Jambrek) – расказ на хрватскиот писател Мирослав Крлежа, дел од збирката „Хрватскиот бог Марс“.
Лупште
Родови
Лупште е македонско село.
Аронас
Аронас (Αρωνάς) — село во Општина Катерина во округот Пиерија, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Лупште
Родови
Родови во селото се: Мартиновци (43 к.), еден дел од родот се вика Секуловци, а другиот Пејовци. Доселени се од Меркулија, Прилепско, измеѓу Дебреште и Кошино; Богојевци (20 к.), по едно предание Богоја прв се доселил во селото од Прилепско, а по второто предание тој дошол од Прилепско како слуга кај Мартин (Мартиновци). Во Зркле тврдат дека сите родови во Лупште се доселени од Закамен.
Домобранот Јамбрек
Содржина
Јамбрек пристигнал во баталјонот пијан, заедно со другите регрути, кои првите денови биле целосно збунети од новата средина во која се нашле. Во текот на обуката, тие поминале тешки денови, изложени на навредите и тормозењето од страна на подофицерите. Единствено, за време на неделните миси, регрутите чувствувале гордост што ќе заминат на бојното поле, иако повеќето од нив немале јасна претстава за целта и смислата на војувањето. Кога пристигнал на фронтот во Галиција, Јамбрек се навикнал на воената атмосфера, но за време на еден противнапад на австриската армија, тој бил тешко ранет при експлозијата на граната. Кога се освестил, тој се наоѓал во камион на Црвениот крст, но при обидот да види што се случило со него, повторно се онесвестил. Вториот пат се освестил во еден воз, но и тогаш не бил свесен за својата состојба. Всушност, уште во возот нему му ја ампутирале едната нога, а потоа го префрлиле во дворецот на австриската принцеза Марија Анунцијата, кој бил претворен во болница. Таму му ја ампутирале и другата нога, но тој повторно не бил свесен за својата состојба. Еднаш, при посетата на ранетите, принцезата била восхитена од неговата убавина и наредила да го пренесат во близината на нејзината соба. Оттогаш, таа ја презела грижата за Јамбрек врз себе при што станала опседната со неговото тело, така што во една прилика го соблекла и започнала да го милува. Потоа, на работ на нервен слом, таа ја напуштила болницата и повеќе на се вратила назад. Тогаш, Јамбрек се освестил и видел во каква состојба се наоѓа, па почнал да ја обвинува принцезата дека му ги изгризала нозете. Кога закрепнал, му ставиле ортопедски протези и го префрлиле во градската воена болница, заедно со многу други ранети војници. Таму, Јамбрек се сеќавал на принцезата, посакувајќи повторно да биде крај неа. Еднаш, тој излегол на улицата и во блискиот фризерски салон видел восочна фигура на жена, убава како принцезата која го негувала.
Аронас
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на надморска височина од 122 метри.
Лупште
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонски Брод, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Самоков. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Самоков.
Аронас
Демографија
Селото за првпат на пописите се споменува во 1940 година кога бројот на жители изнесувал 390. На пописот од 1951 година во селото биле евидентирани 339 жители, во 1961 година во селото живееле 582 жители, во 1971 година имало 408 жители, во 1981 - 412 жители, и во 1991 година - 342 жители. Денеска, населението на селото е 324 жители според пописот од 2011 година.
Лупште
Самоуправа и политика
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Самоков, во која влегувале селата Бенче, Брест, Зркле, Звечан, Ковче, Лупште, Рамне, Самоков и Сушица.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Самоков, во која покрај селото Лупште се наоѓале селата Бенче, Брест, Звечан, Зркле, Инче, Ковач, Ковче, Рамне, Самоков, Старо Село и Сушица.
Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Манастирец.
Во периодот 1957-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Брод.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0258 според Државната изборна комисија, кое е сместено во приватна просторија.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 35 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 34 гласачи.
Иселеништво
Жителите коишто останале во селото се многу малку, речиси на прсти се бројат, но во последните години се забележува градење на викендици и активно посетување на селото за време на летниот период.
Варингхолц
Варингхолц (Warringholz) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Гимнастика на Летните олимписки игри 2016 – кругови за мажи
Гимнастичкото натпреварување во кругови за мажи на Летните олимписки игри 2016 било одржано во ХСБЦ арената на 15 август 2016 година.
Квалификации
1 Саид бил приморан да се откаже од финалето бидејќи скршил нога за време на квалификациите. 2 Ван Гелдер бил отстранет од холанската екипа откако бил под дејство на алкохол за време на ноќно излегување.
Дитерсдорф (Тирингија)
Дитерсдорф (Dittersdorf) — општина во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Селото се наоѓа на источниот раб од областа Плотенер Тајхе. Низ местото поминува патот L1077 од Шлајц кон Нојштат на Орла и L2349 од Тегау кон Плотен.
Општински единици
Општината Дитерсдорф има пет единици:
NGC 3415
NGC 3415 — леќеста галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3415 се споменува и како UGC 5969, MCG 7-22-72, CGCG 212-62, CGCG 213-1, IRAS 10488+4358.
Откривање
Објектот е откриен на 15 јануари 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Пливски Водопад
Пливскиот водопад ― водопад кој се наоѓа во близина на гратчето Јајце, во средишна Босна и Херцеговина, каде што реката Плива се спојува со реката Врбас. Водопадот е голем туфа, исто така познат како травертинска пречка, која прави каскада над 22 метри на реката Плива, во тесна карстна зона, која го следи текот на Плива, повлечена во контактна зона со флиш и варовник. Бил висок 30 метри, но по земјотресот за време на босанската војна и нападите врз електраната подалеку од реката, областа била поплавена и сега водопадот е висок 22 метри.
Јадрото на старата Јајцешка тврдина, вклучувајќи го иводопад, и други засебни наоѓалишта надвор од периметарот на тврдината, како што се Јајцешкиот митреј, е определен за „природни и архитектонски ансамбл на Јајце“ и предлог за упис во УНЕСКО на списокот на светско културно наследство. Понудата за прием во моментов е ставена на пробната листа на УНЕСКО.
Белогаска
Белогаската е мала врапчевидна птица која порано беше сместена во семејството на дроздовите Turdidae, но сега е во семејството на муварчињата Muscicapidae. Таа е најраспространета птица од родот Oenanthe низ Европа и Азија. Ја има и во Македонија.
Оваа птица е преселница која поминува едно од најдолгите растојанија од околу 30.000 км. Се храни со инсекти, се размножува низ каменитите отворени предели во Европа и Азија, како и во североисточниот дел на Канада и Гренланд и во северозападниот дел на Канада и Алјаска. Гнезди во пукнатините на карпите и зајачките јами. Сите птици зимуваат во Африка.
Таксономија и систематизација
Овој вид за првпат беше опишан од Linnaeus во неговата Systema naturae во 1758 како Motacilla oenanthe. Родовото име, Oenanthe, е исто така име на род растенија, кое потекнува од старогрчкото ainos - вино и anthos - цвеќе, од мирисот на цвеќето кое потсетува на вино. Во случајот со птиците, името асоцира на тоа дека тие се враќаат во Грција напролет, токму кога лозите цветаат.
Се издвојуваат следните подвидови:
Опис
Пердувите на мажјакот во сезоната на парење се сиви одозгора, со жолтеникав врат, црни крилја и маска на лицето. Наесен тој наликува на женката, освен со црните крилја. Женката, пак, е бледо кафеава одозгора, жолтеникава одоздола и има потемно кафеави крилја. Песната на мажјакот е свиреж со потпукнување. Повикот е типично разговорлив чек звук.
Преселба
Белогаската има една од најдолгите миграции од малите птици, поминувајќи океани, мраз и пустини. Во пролет се сели од под Сахара преку широка област до северната полутопка која ги вклучува северна и Средна Азија, Авропа, Гренланд, Алјаска и дел од Кнанада. Наесен се враќаат во Африка, каде и нивните предци зимувале. Веројатно, некои птици кои се размножуваат во северна Азија, зимуваат во јужна, но, сепак, нивната наследна склоност повторно ги враќа во Африка.
Птиците од гренландската раса leucorhoa, вршат една од најдолгите миграции од врапчевидните. Минијатурните уреди за следење, неодамна покажаа дека тие имаат една од најдолгите миграции воопшто меѓу птиците од 30.000 км.
Статус
Белогаската има широк опсег од околу 2.3 милиони км² и популација од 2.9 милиони единки вкупно. Според Црвениот список се смета за вид со најмала загриженост.
Литиум хидрид
Литиум хидрид — неорганско соединение со формула Li H. Овој хидрид на алкален метал е безбојна цврстина, иако комерцијалните примероци се сиви. Карактеристично за сол-како (јонски) хидрид, има висока точка на топење и не е растворлив, но реактивен со сите протични органски растворувачи. Тој е растворлив и нереактивен со одредени стопени соли како што се литиум флуорид, литиум борохидрид и натриум хидрид. Со моларна маса од 7,95 g/mol, тоа е најлесното јонско соединение.
Физички својства
LiH е дијамагнетен и јонски проводник со спроводливост постепено се зголемува од 2 Ω−1cm−1 на 443 °C до 0,18 Ω−1cm−1 на 754 °C; нема дисконтинуитет во ова зголемување низ точката на топење. диелектричната константа на LiH се намалува од 13,0 (статички, ниски фреквенции) на 3,6 (видливи -светлосни фреквенции). LiH е мек материјал според Мосова скала од 3,5.