Радован_Караџиќ
Радован Караџиќ е српски психијатар,поет и политичар, прв претседател на Република Српска, па и еден од основачите и прв претседател на Српската демократска партија,во тогашно време демократска партија на Босна и Херцеговина. Роден е на 19 јуни 1945 година во Петњица, општина Шавник во Црна Гора. Имал три браќа и една сестра: Иванка, Лука, Иван и Радислав. Неговиот татко Вуко бил занаетчија,шивач и чевлар, но исто така свирел и неколку инструменти. Неговата фамилија влечи потекло од Косово и Метохија, но подоцна се преселиле кон Црна Гора. Основно училиште завршил во Никшиќ. Со свои петнаесет години заминал во Сараево каде што се запишал во средно медицинско училиште,а своето образование го продолжил и на медицинскиот факултет во Сараево, па потоа специјализирал невропсихијатрија. Дел од своето образование го поминал и во Соединетите Американски Држави. Се вработил во болницата во Сараево и бил специјалист за депресии. Претходно работел во центарот за образование на возрасни. Се оженил со Лилјана Зелен-Караџиќ и има две деца: Соња и Александар. По националност е србин, а по религиозна определба е православен христијанин. Својата прва книга ја напишал 1966 годин со наслов „Лудо копје“, а исто така ги напишал и делата:„Памтивек“, „Има чудо,нема чудо“, „Црна бајка“, „Патеките на детството“. Нешто подоцна во 1987 година бил притворен и поминал единаесет месеци во притвор со оптужување дека проневерил државни средства, но по недостатокот на докази тој е пуштен на слобода. Своето работење го продолжил во Белград, во клиниката на Вождовац, а воедно бил и психијатар на ФК Црвена Ѕвезда. Тука работи до 1987 година кога се враќа назад кај фамилијата во Сараево и почнува да работи во болницата во Сараево, откако пропаднале неговите планови своето семејство да го префрли во Белград, бидејќи неговата сопруга, исто така невропсихијатар, била одбиена од клиниката на Вождовац каде конкурирала за работно место. Официјално почнал да се занимава со политика во 1989 година кога ја основал „ Српската демократска партија“, а во јули 1990 година бил назначен и за претседател на истата, а од вкупно 222 гласа тој добил 221 глас. Во текот на 1991 година, Радован Караџиќ, како член  на координационото тело „Конвенции за Југославија“, всуштност тоа претставувале последните обиди за зачувување на Југославија, на чие чело стоел Драган Ѓокановиќ претседателот на „Демократската партија на федералистите“, се залагал за зачувување на демократизираните сојузни држави. Со оглед на тоа дека муслиманските и хрватските партии од Босна и Херцеговина биле против останување на Босна и Херцеговина во рамки на Југославија. Караџиќ заедно со други српски политичари од Босна и Херцеговина во 1992 година решава да ја оформи Република Српска, во Босна и Херцеговина, со што би им се овозможило на србите во Босна и Херцеговина да останат во рамките на Југославија. Радован се сметал за смирен,сталожен,слаткоречив и многу добар преговарач. Избран е за претседател на Република Српска на 12 мај 1992 година и на таа функција останал сè до 30 јуни 1996 година. Под притисок на тогашните белградски власти и светските водачи, Радован бил приморан да го прифати Венс-Овеновиот мировен план на собирот во Атина, кој план подоцна го одбило Народнато собрание на Република Српска. Овој мировен план значел делење на Босна и Херцеговина на десет покраини со цел србите да не можат да состават своја држава. По одбивањето на овој договор дошло до тотална блокада на Република Српска со Сојузна Република Југославија, по што Караџиќ преку посредникот Михајло Михајловиќ преговарал со Фрањо Туџман за соработка во Босна и Херцеговина. Се зборувало дека Република Српска од Хрватска добива гориво и пари, но за возврат Караџиќ требало да спречи соединување на Република Српска, Република Српска Краина и на Сојузна Република Југославија, како и да останат воено неактивни во идниот напад над градот Книн. Радован не бил дел од делегацијата на Сојузна Република Југославија на дејтонските мировни договори. Самиот Караџиќ во 1996 година, под притисок од Слободан Милошевиќ, претседателот на Србија, го напушта политичкиот живот и своите претседателски обврски ги префрла на потпретседателката на Република Српска Билјана Плавшиќ. Во периодот на неговото владеење се случил еден од најголемите масакри по завршувањето на втората светска војна, а тоа бил масакрот во Сребреница. Според различни податоци варираат бројки од околу пет илјади до осум илјади мртви. Тоа е воено злосторство кое се одвивало помеѓу 11 јули и август 1995 година. Во овој период Војската на Република Српска и паравоените српски формации (шкорпиони) убиле неколку илјади муслимани,мажи,на територијата на Сребреница. Радован Караџиќ заедно со генералот на ВРС, Ратко Младиќ, ја предводеле оваа борба, за како што вели Ратко Младиќ, освета на Турците за извршените злосторства во минатото, со што како поклон на србите им го дава градот Сребреница. Поддржувачите на Радован Караџиќ, меѓу кои се вбројува и професорот Коста Чавошки, ги отфрлаат обвинувањата, посочувајќи дека токму тој немал командна одговорност и дека издал повеќе команди за почитување на воените права. Хашкиот Трибунал најпрво на 24 јули и потоа на 16 ноември 1995 година, издал обвинувања против Радован Караџиќ и начелникот на генералштабот на Војската на Република Српска, Ратко Младиќ. Хашкиот Трибунал го обвинува Радован Караџиќ по единаесет точки и тоа: