Вернер_Хајзенберг
Германското движење во физиката (движењето “Deutsche Physik”)
На 1 април 1935, еминентниот теоретички физичар Арнолд Зомерфилд, Хајзенберговиот консултант за неговиот докторски труд на минхенскиот универзитет, достиганал признание за почесен професор. Како и да е, Зомерфилд останал на неговото столче во текот на процесот за бирање на негов наследник, којшто траел до 1 декември 1939. Должината на овој процес се должи на полотичките и академските разлики помеѓу универзитетскиот избор и изборот на Reichserziehungsministerium, (Рајховото министерство за образование) и поддржувачите на германска физика, кое што било антисемитско и имало пристрасност против теориската физика, особено против квантната физика и теорија на релативността. Во 1935, Минхенскиот факултет одреди список на кандидати за замена на Зомерфил како професор ординариус за теориска физика и директор на институтот за теориска физика на универзитетот во Минхен. Таа листа ги содржела имињата на: Вернер Хајзенберг, кој ја добил Нобеловата награда за физика во 1932, Петар Дебие, кој ја добил Нобеловата награда за Хемија во 1936 и Ричард Бекер- сите поранешни студенти на Зомерфилд. Воглавном универзитетот ги поддржувал овие кандидати со Хајзенберг како прв кандидат. Како и да е, подджувачите на “Deutsche Physik” (германска физика) имале свои кандидати и борбата траела преку 4 години. Во овој период, Хајзенберг бил напаѓан од страна на поддржувачите на “Deutsche Physik”. Еден напад бил публикуван во “Das Schwarze Korps”, весник на Schutzstaffel, управуван од Хајнрих Химлер. Во овој весник Хајзенберг го нарекле “бел евреин”, т.е. како човек кој дејствува како евреин и кој би требало да исчезне. Овие напади биле сфатени сериозно и евреите биле осудувани и трпеле жестоки напади. Хајзенберг возвратил со едиторијал и писмо до Химлер, во кое се обидувал да го реши овој спор и да ја стекне неговата почит. Во еден момент, мајката на Хајзенберг ја посетила мајката на Химлер. Двете се познавале, односно дедото од мајката на Хајзенберг и таткото на Химлер биле ректори и членови на баварскиот планинарски клуб. Со текот на времето Химлер ја смирил ситуацијата испраќајќи две писма, едно до Gruppenführer Рајнхард Хајдрих и едно до Хајзенберг, двете на 21 јули 1938. Во писмото до Рајнхард, Химлер рекол дека Германија не би можела да дозволи да го изгуби Хајзенберг или пак да го замолчи и така тој би бил корисен за следните генерации на научници. За Хајзенберг, Химлер напишал дека писмото било испратено по препорака на неговата фамилија и го замолил Хајзенберг да направи разлика помеѓу резултат во професионално истражување во физиката и лично-политички ставови на засегнатите научници. Крајот на писмото гласел: “Mit freundlichen Gruß und, Heil Hitler” (Со почит и, Хајл Хитлер!) Воглавном, аферата со Хајзенберг била победа за академските стандарди и професионализам. Но назначувањето на Вилхелм Милер да го замени Зомерфил била политичка победа над академските стандарди. Милер не бил теоретски физичар, немал публикувано во журнал за физика и не бил член на Deutsche Physikalische Gesellschaft; неговото назначување било сфатено како пародија и штетно за образованието на теоретските физичари. Во текот на истрагата на Хајзенберг, тројцата истражители имале обука за физика. Хајзенберг учествувал во докторскато испитување на еден од нив на “Лајпцишки универзитет”. Највлијателн од тројцата бил Јоханес Јуилфс. Подоцна тие стануваат поддржувачи на Хајзенберг.