cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Палестина на Олимписките игри
Палестина првпат настапила на Олимписките игри во 1996 година и оттогаш учествувала на сите игри.
Горун
Распространетост
Горунот е многу распространет европски вид со ареал нешто помал од оној на стежерот. Распространет е во западна, средна, дел во северна и источна Европа. Северната граница на неговиот ареал во Норвешка допира до 60° северна географска ширина. Го нема на Сицилија, Сардинија и јужна Шпанија. Источната граница се протега од југот на Шведска, низ Полска до Црното Море. Делумно го има и во западна Азија. Избегнува области со континентална клима.
Палестина на Олимписките игри
На Зимските олимписки игри Палестина нема учествувано.
Горун
Опис
Горунот е високо дрво, достигнува висина од 30 до 40 м и пречник на стеблото 1-3 м. Стеблото е порамно и поправилно од она на стежерот. Крошната е импозантна, густа и прилично правилна, нешто потесна и поправилна од онаа на стежерот. Достигнува старост 600-700 години.
Палестина на Олимписките игри
Спортистите на Палестина на Олимписките игри досега немаат освоено медали.
Горун
Опис
Кората на стеблото во младоста е жолтеникава, тенка и мазна, а кај постарите стебла е белузлаво сива, избраздена, испукана по надолжни бразди и лушпеста. Потенка е и поплитко испукана во однос на кората на стежерот.
Пупките се кафеави, голи, конусно зашилени. Листовите се доста симетрични, долги 8-12 см, широки 6-7 см, елиптични до обратно јајчести. По ободот се шпицести, со 4-8 шпицови чии врежувања се поостри и посиметрични во однос на стежерот. Младите лисје се малку влакнести, подоцна крути, кожести и голи. Петелката на листот е долга 15-40 мм. Лицето на листот е сјајно зелено, опачината посветло. Листовите кои се развиваат во сенка се помалку крути од оние изложени на сонце. Плодот е желад, доста варијабилен, но пократок и подебел од желадот на дабот стежер (долг 1,5-4 см, широк 1-2,5 см), на кратка дршка или седечки (без дршка). Растат во група од 2 до 5. Купулата е со рамен обод, лушпите збиени, поиспупчени и повлакнести во однос на стежерот. Во купулата желадот е до 1/3 од должината, јајчесто елипсест, без темни пруги. Разлистува и цути во средината на пролетта, нешто подоцна од стежерот.
Палестина на Олимписките игри
Националниот олимписки комитет на Палестина бил основан во 1986 година и бил признаен во 1995 година.
Горун
Живеалиште
Горунот расте на ридски терени. Горната граница на распространетост оди до 1360 м надморска висина во јужен Тирол. Во допирните подрачја со буката, обично расте на топлите, претежно јужни експозиции.
Во поглед на барањата за тло, далеку е поскромен од стежерот. Најмногу успева на свежи земјишта, но не поднесува влажни. Слабо расте на варовничка подлога, но успева на плитки и скелетни,, како и на кисели земјишта. Хелиофилна Одговара му влажан ваздух. Не подноси касне мразеве.
Болести на горунот
Првите записи за пропаѓање и сушење на разни видови дабови датираат од почетокот на 19 век. Од 80-тите години на 20 век почнало интензивно сушење на шуми во Европа (т.н. „нов тип на сушење“), и тоа прво на четинарите, а потоа и на листопадните. Меѓу дабовите посебно осетлив се покажал горунот чие сушење во послаб или појак интензитет е забележено во сите европски земји и покажува тенденција на понатамошно ширење. Поголемиот број стручњаци и научници се сложува дека не постои само еден причинител, туку дека на процесот на сушење влијаат повеќе фактори од абиотична и биотична природа. Меѓу овие фактори посебно значење им се припишува на паразитните габи (пепелници и габи кои се развиваат во спроводните садови трахеомиокози), штетните инсекти (особено дефолијаторите), на директните или индиректните влијанија на аерозагадувањето, глобалната промена на климата (глобално загревање, остри и ладни зими и сушни лета), кои сите влијаат и доведуваат до постојани промени во шумските екосистеми.
Употреба
Во 19 век во Србија се применувал екстензивен начин на товење свињи со т.н. „желадење на свињите“ во дабовите и буковите шуми. Денес овој начин на исхрана е особено популарна во органското земјоделство.
Дабовиот желад се употребувал и во човечката исхрана од дамнина. Било утврдено дека желадите од стежерот и горунот се користеле во исхраната уште од неолитот. Желадите од многу видови дабови, па така и од горунот, се богати со скроб, шеќер, белковини, масти, Смола и танин. Јадливоста на желадите зависи токму од содржината на танин во нив. Големата содржина на танин резултира со горок вкус на плодовите и ја ограничува нивната природа во човечката исхрана. Горунот спаѓа во видовите чиј желад има мала содржина танин, а доста скроб. Желадите и денес се користат во исхраната на поборниците на природна исхрана, а може да се користат печени како питомите костени, како пире, сомелени во брашно како додаток на лебот или пржен и мелен како замена за кафе. Во Германија и денес е познат изразот "желадово кафе" (Eichelkaffe).
Кората на горунот и стежерот (Cortex Quercus) служи во медицината како средство за стегање, плакнење и запирање на крвавењето. По потреба може да се употреби и како антидот при труење со тешки метали. Се собира во рана пролет, пред разлистување, или во есен, по паѓањето на лисјата и тоа само сосема мазна кора од млади стебла или гранки.
Дабовите шуми се живеалиште на кои најдобро успеваат тартуфи, што често може да има големо економско значење. Тартуфите најдобро растат во симбиоза со корењата на дабовите горун и стежер.
Значење во озеленувањето
•	Со оглед на големината на возрасните единки, горунот е вид кој главно се сади на големи зелени површини. Забележени се повеќе варијанти и форми. Меѓу најчесто одгледуваните укрсни форми се:
Бугарско-грчки договор
Бугарско-грчкиот договор од 29 мај 1912 година е таен договор склучен помеѓу Царството Бугарија и Кралството Грција и е составен дел од Балканскиот сојуз. Склучен е по потпишувањето на договор помеѓу Бугарија и Србија.
Како и бугарско-српските и бугарско-грчките преговори започнале во 1911 година, но биле набрзо прекинати поради спорот околу поделбата на Македонија. На иницијатива на грчката влада преговорите биле обновени во март, а договорот бил склучен во мај 1912 година. Тој бил одбранбен сојуз за меѓусебни помагања и заеднички настапувања спрема Турција и Големите сили. Покрај договорот Грција и Бугарија потпишале и Декларација со која се предвидувала неутралност на Бугарија спрема Грција ако таа, поради Крит, се најде во воена состојба со Турција.
Воена конвенција што ја потпишале истата година предвидувала заедничко ангажирање на воени сили на Вардарското и на Маричкото боиште: Бугарија да ангажира најмалку 300.000, а Грција најмалку 120.000 војници. Грчката флота имала задача да го спречи сообраќајот во Егејското Море меѓу Мала Азија и европскиот дел на Турција.
Бугарската војска била претежно насочена кон Маричкото војувалиште, односно во Тракија. Царот Фердинанд жестоко се спротивставувал да го потпише членот 2 од Договорот, односно членот 3 од Воената конвенција што биле насочени против Австроунгарија, но под притисок на руската влада и од кабинетот на Иван Гешов, царот го потпишал Договорот. Два месеца по потпишувањето на Договорот, при своите посети на Берлин и на Виена, Фердинанд ја застапувал тезата дека Бугарија не може да се откаже од своите претензии за обединување со Македонија и со Тракија, но дека, во последен момент, откако ќе биде создадена голема Бугарија ќе се пресмета со Србија и ќе му пристапи на Балканскиот сојуз.
Етјен Ласпејре
Ернст Луис Етјен Ласпејре (28 ноември 1834 - 4 август 1913) бил професор по економија и статистика или државни науки или камерализам (јавни финансии и администрација) во Базел, Рига, Дорпат (сега Тарту), Карлсруе и конечно 26 години во Гисен. Ласпејре бил наследник на семејство хугеноти со изворно гасконско потекло кои се населиле во Берлин во 17 век, и тој имал истакнат окситански изговор на неговото име како врска со неговото Гасконско потекло. Ласпејре денеска е главно познат за неговиот развој во 1871 година на методот формула на индексни броеви за утврдување на зголемување на цените, користен закалкулирање на стапката на инфлација. Овој тип на пресметка денес е познат како Ласпејеров Ииндекс. Како резултат на неговите достигнувања во полето на ценовни индекси, Ласпејре може да биде вбројан како еден од татковците на бизнис администрацијата како академска-професионална дисциплина во Германија, и како еден од главните обединувачи на економијата и статистиката со "Развивањето на идеи кои денеска се национално и меѓународно реалност: квантификација и операционализација на економијата; проширување на официјалната статистика; соработка на официјалната статистика и економското истражување и интеграција на економистот и статистичарот во една личност." (Рине, 1983) Во економијата Ласпејре бил до одреден степен претставник на Историската школа и секако на Kathedersozialismus (професорски социјализам).
Библиографија
Книги на Ласпејре Статии на Ласпејре
1562 во музиката
1562 година во музиката содржи некои значајни настани.
Мирко Маестри
Мирко Маестри (Mirco Maestri; р. ) — италијански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа. Бил вклучен во почетниот состав за Џиро д’Италија 2016.
Рипа (Албанија)
Рипа (Албанија) — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Гура.
Енрик Мас
Претставува талентиран искачувач и има завршено меѓу првите десет на престижни трки, како и има освоено етапа на Трка околу Баскија. Токму од Алберто Контадор е сметан за негов наследник, меѓутоа Мас изјавил дека сака да биде првиот Енрик Мас. Откако претходно возел за екипата Фундасион Контадор, Контадор ја знае неговата сила, верувајќи дека има светла иднина.
2017
На 19 јули 2016 година, објавиле дека потпишале со Мас за сезоната 2017. Сезоната 2017 била негова прва во Светската турнеја. Најдобар резултат имал на Вуелта а Бургос, каде завршил втор на последната етапа и со тоа втор во генералниот пласман. Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2017. Ја освоил наградата за борбеност на етапите 6 и 20 на. На претпоследната етапа бил во бегство и му помогнал на Алберто Контадор да ја освои етапата.
2018
На Вуелта а Еспања, Мас бил надвор од првите десет пред последните две етапи во втората недела. Завршил седми на етапата до Лас Праерес и се искачил на осмото место. На следната етапа завршил шести и се искачил до шестото место. На хронометарот повторно покажал добра форма и завршил шести. Се искачил за уште едно место во генералниот пласман. На етапата 17, трката била на ново искачување. Мас бил најсилен од кандидатите за генералниот пласман и се стигнал до третото место во пласманот. Меѓутоа, паднал на четвртото место по етапата 19. На почетокот на следната етапа, разликата меѓу него и третопласираниот возач Стевен Краусвајк била само 17 секунди. Нападнал на последното искачување заедно со Мигел Анхел Лопес и Сајмон Јејтс. Мас возел заедно до целта со Лопес и го претекнал за негова прва етапна победа на некоја голема трка. Со резултатот на етапата, Мас се искачил на второто место на Вуелта, завршувајќи на подиум на неговата втора голема трка.
2019
Во јули 2019 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2019.
Кортикостероид
Кортикостероидите се класа на хемиски супстанции, која ги вклучува стероидните хормони кои се создаваат во адреналниот кортекс кај ’рбетниците како и синтетските аналози на овие хормони. Кортикостероидите се вклучени во широк опсег на физиолошки процеси, вклучувајќи одговор на стресот, имуниот одговор, и регулација на инфламација, метаболизмот на јаглехидрати, катаболизмот на белковини.
Кортикостероидите се делат на:
Часлав Клонимировиќ
Часлав Клонимировиќ (живеел од 890 до 960) бил кнез на Србите од 927 година до неговата смрт во 960 година. Тој значително го проширил Српското кнежевство кога успеал да обедини неколку словенски племиња, проширувајќи го своето царство од бреговите на Јадранското Море, до реката Сава и долината на реката Морава. Тој успешно се борел со Маџарите (Унгарците), кои ги поминале планините Карпати и ја опустошиле Средна Европа, кога и ја нападнале територијата на Босна. Часлав е запаметен, заедно со неговиот претходник Властимир, како основач на Србија во средниот век.
Часлав бил син на Клонимир, а тој пак бил син на Стројимир (Часлав е внук на Стројимир) кој владеел како кнез во 851–880 година. Припаѓал на првата српска династија Властимировиќи (владеат од почетокот на VII век) и е последниот познат владетел на семејството. Неговата мајка била бугарска благородничка, избрана за сопруга на Клонимир од самиот цар Борис I од Бугарија.
Почетоци
По смртта на кнезот Властимир, Србија била олигархија со која управувале неговите три сина: Мутимир, Гојник и Стројимир, иако Мутимир кој бил и најстар од тројцата, имал врховна власт.
Во 880-ти години, Мутимир го зазел престолот за себе, протерувајќи ги своите двајца браќа. Со нив го протерал Клонимир, кој бил син на Стројимир (братот на Мутимир), во Првата бугарска империја, на дворот на царот Борис I. Ова најверојатно се должи на предавство. Петар, синот на Гојник, бил задржан на српскиот двор кај управителот Мутимир од политички причини, но набрзо Петар успеал да побегне во Хрватска.
Византиско-бугарските војни ја направиле Бугарската империја де факто најмоќната империја на Југоисточна Европа. Бугарите победиле со Византија во една од битките откако извршиле инвазија во вистинско време и простор. Тие имале мал отпор на север од страна на Византијците поради тоа што Византијците се бореле во исто време против Арабјаните на територијата на Анадолија.
Почетокот од животот
Часлав е роден некаде во 890-тите години но пред 896 година, во градот Преслав, главниот град на Првата бугарска империја, растејќи на дворот на царот Симеон I Велики. Татко му на Часлав бил Клонимир, а мајка му била бугарска благородничка.
Во 924 година, Часлав бил испратен во Србија со голема бугарска војска. Војската опустошила добар дел од Србија, принудувајќи го владетелот Захарија, кој во тоа време бил кнез на Србија, да побегне во правец на Хрватска. Симеон од Бугарија ги повикал сите српски војводи да му оддадат почит на нивниот нов кнез. Но, наместо да го постави Часлав на тронот, тој ги зел сите во заробеништво, припојувајќи ја цела Србија. Бугарија значително ги проширила своите граници на запад. Соседна држава во тој период и била Хрватска со својот моќен локален владетел Михаил од Захумље. Захарија бил прогонет и набрзо умрел на територијата на Хрватска. Хрватска во тоа време била управувана од најмоќниот монарх во хрватската историја, владетелот Томислав.
Царство и владеење
- Вишеслав, околу 780 година
- Просигој, пред 830 година
- Властимир од 830 до 851 година
- Мутимир од 851 до 891 година
- Прибислав од 891 до 892 година
- Петар од 892 до 917 година
- Павле од 917 до 921 година
- Захарија од 921 до 924 година
- Часлав од 933 до 960 година Бугарското владеење (923-927) не било популарно кај српскиот народ, и многу Срби во тој период побегнале во Хрватска или Византија. По смртта на царот Симеон (927) Часлав и четворица негови пријатели избегале на територијата на Србија. Часлав добил поддршка од народот и ја обновил државата, а многу од прогонетите брзо се вратиле назад. Тој веднаш се подложил на владеењето на византискиот император Роман I Лакапин и добил финансиска и дипломатска поддршка за неговите напори. Одржувал блиски врски со Византија за време на неговото владеење. Византиското влијание (особено црквата) значително се зголемило во Србија, како и православното влијание од соседна Бугарија. Периодот бил клучен за идниот христијански правец (православен наспроти католички) усвоен од Српската црква, бидејќи врските формирани во овој период требало да имаат големо значење за тоа како се позиционираат различните словенски цркви. Сепак на крајот во 1054 година црквите се разделиле за време на Големиот раскол. Многу научници сметаат дека Србите, кои се наоѓале на средината помеѓу римската и православната јурисдикција, можеле да одберат било кој пат, но, за жал, информациите за овој период и за тој регион биле сиромашни и оскудни.
Часлав ја проширил Србија присоединувајќи ги Травунија и делови од Босна. Сепак точните граници на државата на Часлав биле непознати. Тој ги презел во владение регионите кои претходно ги држел владетелот Михаил од Захумље. За Михаил немаме релевантни податоци по 925 година.
Војна со Унгарците и смрт
Унгарците се доселиле од Карпатскиот басен во 895 година. Царот Лав во 894 година ги насочил Унгарците да војуваат против Бугарите за време на Византиско-бугарските војни. Во следните години, Унгарците во своите походи главно се концентрирале на земјите западно од нивното царство. Во 934 и 943 година тие извршиле рација далеку од Балканот, длабоко во делот на византиска Тракија.
Последици
По смртта на Часлав, царството се распаднало, локалните благородници ја вратиле контролата на секоја провинција, а според изворите на De Administrando Imperio, неговиот зет Тихомир владеел со областа Рашка.
Округот на Рас бил основан помеѓу 971–976 година, за време на владеењето на Јован Цимискиј (969–976). Печатот на стратегот на Рас е датиран од владеењето на Цимискиј, што му овозможило на претходникот на Цимискиј, Никифор II Фока да ужива признание во областа на Расија. Владетелот од Рас бил византиски гувернер по име Јован. Недостасуваат податоци за владетелот на Рас за време на владеењето на Цимискиј. Византиското воено присуство набргу завршило по војните со Бугарија. Повторно било воспоставено само во 1018 година. Како држава Босна се јавува по смртта на Часлав.
Наследство литература
Стеван Сремац (1855–1906) бил автор на делото Големиот Жупан Часлав (оригинал Велики Жупан Часлав) од 1903 година.
Семејство
Според Летописот на свештеникот од Дукља, Часлав имал една ќерка:
130 п.н.е.
130 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 130. година пред новата ера, 130. од првиот милениум п.н.е., 30. од 2 век п.н.е. и прва од 130-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5378 и 5379 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4620 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3630 и 3631 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 623.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 130 година се протега во 2506 и 2507, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2566 и 2567 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 413. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 774 и 773 исламска година пред хиџра.
Брезје (Загорје на Сава)
Брезје (словенечки: Brezje) — населба во Општина Загорје на Сава во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Еган Бернал
Еган Арлеј Бернал Гомес (Egan Arley Bernal Gómez; р. ) — колумбиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Ја освоил Тур де Франс 2019, станувајќи прв победник на трката од Латинска Америка.
Ран живот
Бернал е роден во Богота, Колумбија. Тој е најстаро дете во семејството на Герман и Флор и пораснал во соседниот град Сипакира. Неговиот татко бил аматерски велосипедист и тој започнал да вози половен велосипед на пет години. На девет години, и покрај противењето на татко му, настапил и лесно ја освоил трката во неговиот роден град, награда која вклучувала стипендија за тренинг.
Првично се насочил и бил многу добар во планински велосипедизам, освојувајќи трки во Бразил, Костарика и САД, како и го освоил сребрениот (2014) и бронзениот медал (2015) на Светското првенство во планински велосипедизам за јуниорските категории.
Професионален велосипедизам
Покрај планинскиот велосипедизам, Бернал започнал со успеси на јуниорски друмски трки во Колумбија и во Италија, освојувајќи ја Класика Хувентудес Кахика и Соњандо Ил Џиро деле Фјандре во 2015 година
2016–2017
Бернал потпишал четиригодишен договор со Џани Савио во екипата, делумно поради резултатот за максимална потрошувачка на кислород од 88,8 мл/кг/мин. што бил понуден од неговиот агент, Паоло Алберати. Веднаш започнал да настапува на елитните трки, заобиколувајќи ја категоријата под 23 години. Во 2016 година направил резултати меѓу први 20 на Ла Медитеранен, ГП Индустрија & Артиџанато, Сетимана Интернационале Копи е Бартали и Џиро дел Трентино, пред да ја освои Трката Бихор и завршил на четврто место на Трката околу Словенија и Тур де л’Авенир.
Во 2017 година имал резултати во првите десет на Вуелта а Сан Хуан и на Тур де Лангкави. Подоцна, завршил трет на Сетимана Интернационале Копи е Бартали, втор на Џиро дел’Апенино и деветти на Трката на Алпите. Први професионални победи му биле на Велосипедската трка Сибиу, каде освоил две етапи и генералниот пласман. Исто така, освоил две етапи и генералниот пласман на Тур де л’Авенир. Иако, сѐ уште имал договор со и за предвремено раскинување на договорот имало 350.000 евра пенали, Бернал потпишал петгодишен договор со  од сезоната 2018. Последни трки со екипата на Савио биле Џиро дела Тоскана, каде завршил петти, како и местата меѓу први 20 на Џиро дел’Емилија, Милано-Торино и неговиот прв монумент, Џиро ди Ломбардија.
2018
Бернал го имал својот прв настап за на Тур Даун Андер 2018 како предводник на екипата, каде го освоил пласманот за млад возач и завршил на шестото место во генералниот пласман. Во февруари 2018 година, Бернал го освоил националното хронометарско првенство. Потоа ја прославил првата победа со Тим Скај, освојувајќи го генералниот пласман на првото издание на Колумбија Оро и Паs, додека Наиро Кинтана завршил втор. Бернал ја обезбедил победата со напад на завршното искачување од 20 километри последниот ден пред да заврши втор, Бернал победи и покрај тоа што неговиот сонародник Серхио Енао бил првично означен како предводник на екипата. За неговата победа, Бернал изјавил:
"„Ова е важна победа од многу причини. Тоа е една од првите трки со екипата, тоа прва трка на која победив со екипата и бидејќи е во Колумбија. Тоа е прва трка 2.1 во Колумбија и јас победив, тоа навистина посебно“"
По трката, спортскиот директор на Тим Скај, Николас Портал коментирал за неговиот развој, изјавувајќи:
"„Ние имаме момци кои се во екипата да победат и некои кои сакаме да ги развиваме. Веројатно во другите екипи може да биде предводник на секоја трка, но ние сакаме да му дадеме можност да работи со најдобрите, да види што може да направи, потоа да биде голем, голем предводник кој ќе знае точно што да очекува“."
Следна трка на Бернал била Волта а Каталуња 2018. На четвртата етапа, планинска завршница на Ла Молина, Бернал и Пјер Латур биле единствени возачи кои одговориле кога тројката од, Алехандро Валверде, Наиро Кинтана и Марк Солер започнале групирање во последните седум километри на етапата. Бернал се обидел да го нападне триото и на крајот се оддалечил од Солер, но Кинтана и Валверде работеле заедно и на крајот Валверде го претекнал Бернал за победа на етапата. Бернал паднал на трката додека бил на второто место во генералниот пласман и предводник на пласманот за млад возач, откако Хосе Хоакин Рохас паднал пред него на спуст. Бернал се здобил со фрактури на падот.
Следниот месец, Бернал настапил на Тур де Романди, повторно како предводник на екипата. Бернал ја освоил третата етапа на трката, која била поединечен хронометар, завршувајќи четири секунди пред крајниот победник на трката Примож Роглич. Завршил втор на крајот на трката, освојувајќи го пласманот за млад возач. Во мај, Бернал ја освоил најголемата победа дотогаш, кога завршил прв на крајот на Трката околу Калифорнија, завршувајќи над минута пред второпласираниот возач Тиџеј ван Гардерен. На втората етапа, Бернал нападнал на искачување два километри пред целта, што му овозможило да ја освои етапата со над дваесет секунди. Исто така, го преземал водството на трката, но набрзо го изгубил од Ван Гардерен откако изгубил време на четвртата етапа, хронометар. На шестата етапа, кралската етапа, Бернал нападнал на завршното искачување, оддалечувајќи се од другите возачи. Ја освоил етапата со 1:28 разлика од Адам Јејтс. Го освоил водството на трката по етапата и успешно го одбранил на последната етапа.
Во јули 2018 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс. Бернал возел како помошник за предводниците на екипата Крис Фрум и Герајнт Томас. Бил меѓу најмладите учесници на трката, но успеал да ги помине повеќето фаворити на планинските етапи.
2019
Бернал ја започнал сезоната 2019 во Колумбија. Возел на националните првенства и на домашната етапна трка, Трка Колумбија. Бернал не ја одбранил титулата на Трката околу Колумбија, завршувајќи на четвртото место во генералниот пласман. Бернал патувал до Европа за да вози на Париз-Ница, каде импресионирал со накрсните ветрови, поединечниот хронометар и на планинските етапи. Ја освоил трката, со што станала негова најголема победа.
Бернал завршил трет на Волта а Каталуња и бил назначен на чело на Тим Инеос на Џиро д’Италија додека не ја скршил клучната коска на тренинг во Андора. Се вратил на трките на Тур де Свис, на која го освоил генералниот пласман и кралската етапа.
Победа на Тур де Франс
Бернал бил назначен за втор предводник, заедно со бранителот на титулата, Томас, на Тур де Франс, бидејќи Фрум отсуствувал поради повреда. По втората етапа, екипен хронометар, имал резултат меѓу првите десет во генералниот пласман, кој го задржал, и покрај невоодушевувачкиот резултат на поединечниот хронометар, на трите одлучувачки алпски етапи. Напад на последното искачување на етапата 18 му го донело второто место во генералниот пласман, пред Томас, и ја презел жолтата маичка како предводник на етапата 19 по нападот на Кол де л’Изеран. Етапата била скратена поради лизгање на земјиштето и силна бура на 38 километри пред целта. Иако биле поништени местата на етапата, времињата на врвот на Изеран биле земени предвид, поради што Бернал го зголемил водството на четириесет и пет секунди пред претходниот предводник Жилијан Алафилип и една минута и единаесет секунди пред Томас. Го одбранил своето водство на етапата 20, уште една планинска етапа, и ја потврдил победата на церемонијалното возење на Шанзелизе во Париз.
Така, станал прв Колумбиец и општо прв јужноамерикански возач, и втор од цела Америка, кој победил на Тур де Франс и исто така го освоил пласманот за млад возач. Бил најмлад победник на генералниот пласман од 1909 година и трет најмлад некогаш со 22 години и 196 дена.
Бернал по победата изјавил:
"„Неверојатно е, не знам што да кажам“. Го освоив Тур, но не можам да поверувам. Ми требаат неколку дена да го прифатам сето ова. Ова е за моето семејство и само сакам да ги прегрнам. Ова е чувство на среќа, кое не знам како да го опишам.“"
Распоред на резултатите на етапните трки
СО = се откажал; — = не учествувал
NGC 3629
NGC 3629 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3629 се споменува и како UGC 6352, MCG 5-27-58, CGCG 156-64.
Откривање
Објектот е откриен на 6 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3629 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 3629 има привидни димензии од 2,3' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 3629 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34719. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 146; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1983. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 99.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Свети Врач (општина)
Општина Свети Врач (офиц. Општина Сандански; Община Благоевград) — општина во Пиринска Македонија, во денешната Благоевградска област, југозападна Бугарија.. Седиште на општината е градот Свети Врач (Сандански). Општината има 54 населени места со вкупно население од 41.606 жители (2015).
Населени места
Општината има вкупно 54 населени места, од кои 2 града (Свети Врач и Мелник) и 52 села. Тие се следниве (имињата во заграда се сегашните, сменети од бугарската држава):
Детроит (појаснување)
Вообичаено, Детроит се користи за градот Детроит, Мичиген во Соединетите Американски Држави или целатa Метро Детроит метрополитенска област.
Но терминот може да се однесува и на:
Милунка Савиќ
Воена кариера
Савиќ е родена во 1888 година, во селото Копривница, во близина на Рашка, во Србија. Во 1913 година, нејзиниот брат доби повик за мобилизација за Втората балканска војна. Таа избра да оди на негово место - сечејќи си ја косата, облекувајќи машка облека и приклучувајќи се на српската армија. Таа брзо го доби својот прв медал и била унапредена во заповедник во Битката кај Брегалница. Ангажирана во битка, таа била ранета и за време на нејзиното оправување од своитеите повреди во болницата, нејзиниот вистински пол бил откриен, многу на изненадување на присутните лекари.
Магазинот Mental Floss ги опиша реперкусиите:
Во 1914 година, во раните денови на Првата светска војна, Савиќ ја доби својата прва Караѓорѓе ѕвезда по Битката кај Колубара. Таа ја доби својата втора Караѓорѓе ѕвезда по Битката кај Црна Река во 1916 година, кога таа самостојно зароби 23 бугарски војници.
Воени почести
На неа и биле доделени Француската Легија на Честа двапати, Рускиот крст на Свети Ѓорѓи, Британскиот медал од Најистакнатиот Ред на Свети Михаил, српскиот Милош Обилиќ медал. Таа била единствениот женски примач на францускиот Крст де Гер 1914-1918 со атрибутот на златна палма за служба во Првата светска војна.
Милутин Митрески
Милутин Василков Митрески (во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Имал желба да се школува, но таа желба не му се остварила ѝ по завршувањето на основното училиште останал да се занимава со сточарство и земјоделие. Определен за борба против окупаторот, во есента 1943 годнна почнал активно да работи за народно ослободителното движење, а во септември 1944 година заминал како партизан во Првата македонска бригада. Учествувал во борбите за ослободувањето на Охрид, Струга и Кичево. Во состав на Петнаесеттиот корпус заминал на Сремскиот Фронт. Како добар борец станал комесар на вод. Загинал во борба со Германците при еден пробој кај Врпоље во април 1945 година.
Гора на Блаженствата
Место
Традиционалното место на оваа планина е на северозападниот брег на Галилејското Езеро, помеѓу селото Капернаум и остатоците на древен Генисарет (Гиносар), на јужните падини на висорамнината Коразим. Бидејќи се наоѓа на негативна надморска висина (околу 25 м под морето, речиси 200 метри над Галилејското Езеро), се вбројува меѓу најниските врвови на светот.
Вистинското место каде се одржала Беседата на гората не е сосема извесно, но денешното возвишение (наречено и Ерем) го ужива тој статус повеќе од 1600 години. Местото е во непосредна близина на селото Табха. Предложени се и други места, како што е недалечниот Арбел (Арвил), па дури и Хатинските Рогови.
Историја
Подолу на падината во IV век е подигната византиска црква, која била во употреба сè до VII век. Овде и денес се забележуваат остатоци од цистерна и манастир. Денешната католичка Црква на Блаженствата е изградена во 1937-38 г. според нацрти на италијанскиот архитект Антоино Барлуци.
Папата Јован Павле II на ова место одржал миса во март 2000 г. Поклоничката Исусова патека ја поврзува планината со други места од животот на Христос.
1561 во музиката
1561 година во музиката содржи некои значајни настани.
ГЕРБ
ГЕРБ може да се однесува на:
Хуан Бош
Хуан Бош (, Ла Вега, Доминиканска Република -, Санто Доминго) — 43-тиот претседател на Доминиканската Република.
Бош пораснал во семејство што припаѓало во пониската средна класа. Ужаснат од бруталноста на диктаторот Рафаел Труџило, 24 години поминал во егзил, но се вратил по смртта на Труџило за да изгради левичарско антикомунистичко движење. Откако победил на првите слободни претседателски избори по 38 години, вовел либерални уставни промени, од кои многу промени биле во корист на сиромашните во земјата. Меѓутоа, неговите реформи ги отуѓиле земјосопствениците и индустријалците, и по само седум месеци поминати на функција, Бош бил сменет со воен удар. Кога неговите поддржувачи се побуниле против владејачката хунта во 1965 година, американскиот претседател Линдон Б. Џонсон, тврдејќи дека следбениците на Бош се комунисти, испратил трупи за да го задушат востанието. Во наредните три децении Бош повеќепати се кандидирал за претседател но без успех.
Ошевљек
Ошевљек (словенечки: Oševljek) — населба во Општина Ренче-Вогрско во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Ринас (Албанија)
Ринас (Албанија) — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Тирана.
Рамне (Охридско)
Рамне — село во Општина Охрид, во околината на градот Охрид.
Потекло на името
Селото најпрвин запишано како Рамне се сретнува во 1230 година во пишани документи. Се верува дека самото име означува „село“. Првобитно селото се викало Рамна, а подоцна под влијание на многуте имиња со завршеток -е, селото станало Рамне.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во Охридското Поле, во источниот дел на Општина Охрид, недалеку од градот Охрид. Селото е планинско, на надморска височина од 960 метри.
Алмазан
Алмазан (Almazán) — општина во покраината Сорија во автономната заедница Кастиља и Леон, Шпанија. Гратчето се наоѓа 32 км јужно од главниот град на покраината и 192 км од Мадрид. Според пописот од 2004 г, местото брои 5 755 жители. Населението претежно се занимава со полјоделство.
Рамне (Охридско)
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на зарамнета варовничка тераса на северозападната падина на планината Галичица, на надморска височина околу 1.000 метри, поради што (најверојатно) и го добило името Рамне. Од повеќе извори над селото се создава мала река, која се влева во Охридското Езеро. Атарот на селото се распослува на планината Галичица. Варовничкиот состав на земјиштето овозможува изобилство од вода и доста силен и поволен водостој на селската чешма, кој овозможува покрај за пиење, водата да се користи и за наводнување преку летото. Богатите извори со вода се користат и за водоснабдување на градот Охрид.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Поник, Паќе, Прчибаба, Лом, Габер, Дрење, Биглиште, Макла, Широка Полена, Туша Варница, Рамна Нива, Ливадиште, Рамниште, Гумниште и други.
Алмазан
Низ градот тече реката Дуеро.
„Алмазан“ во превод од арапски значи „крепост“.
Рамне (Охридско)
Историја
Подрачјето на Рамне е населено уште од римско време, за што сведочи наоѓалиштето Рамненски Лозја на околу 1 км северно од селото.
Рамне спаѓа во редот на најстарите села во Охридско. Најверојатно е основано во раниот среден век, за што сведочи и напишаниот Рамненски псалтир од овој период.
Во век, Рамне било село во Охридската каза на Отоманското Царство.
Рамненски псалтир
За потребите на црквите во рамките на Охридската книжевна школа, а и подоцна до XV век биле создадени бројни богослужбени книги. Голем број од ракописите од освоjувачите се однесени од Охрид во Болоња, Москва, Софија, Белград, Загреб, Прага, како и во други центри. Особено е значаен Болоњскиот псалтир, значаен македонски книжевен ракопис кој денес се наоѓа во Болоња (Италија) по што го добил и името. Во него има 264 пергаментни листови. Книгата ја напишале книжевниците Белослав, Јосиф и Тихота од селото Рамне, во периодот од 1230 до 1242 година. Ракописите од тоа време обично биле пишувани со рака на пергамент, а биле и богато украсени со орнаменти и позлата. Болоњскиот псалтир се цени дека е еден од наjубавите словенски ракописи од XIII век. Редакцијата е македонска, а правописот карактеристичен за Охридската книжевна школа.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 19,2 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 1.039 хектари, на шумите отпаѓаат 634 хектари, а на обработливото земјиште 163 хектари.
Селото, во основа, има мешовита земјоделска функција.
До Втората светска војна, жителите на Рамне сечеле дрвја од Галичица, кои ги продавале за огрев во Охрид, а потоа во Охрид работеле како надничари и наемни работници за време на окопување на лозјата и бавчите, а исто така работеле на изградба на патиштата во околината. Во минатото на планинската падина околу Рамне се граделе дупки за вар, која подоцна со помош на коњи била пренесувана и продавана во Охрид и Ресен.
Денес, најголемиот број од жителите својата работна активност и остварување на приходи ја остваруваат со вработување во Охрид. Исклучок се неколкуте сточари и собирачи на лековити билки и ароматични растенија. Од сточарството денес, најзстапени се одгледувањето на кози, крави и овци, а од полјоделството одгледување на жита (пченица и пченка) во рамничарскиот дел на терасата под селото и во многу мал дел градинарство (домати, пиперки) за сопствени потреби.
Население
Во книгата „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Рамне имало 20 домаќинства и 70 жители.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Рамне живееле 140 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Рамне имало 144 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е средно по големина. Тоа, во 1961 година броело 407 жители, а во 1994 година бројот се зголемил на 589 жители, од кои 563 се Македонци, девет Турци и тројца жители Албанци.
Според пописот од 2002 година, во селото Рамне живееле 632 жители, од кои 594 Македонци, 11 Турци, 6 Срби, 2 Власи, 2 Албанци и 17 останати.
Реалниот број на постојани жители во селото е мал, 2-3 домаќинства со десетина постојани жители. Сепак, на пописот на населението спроведен во 2002 година, 632 се изјаснале како жители на селото Рамне. Од нив 559 се лица постари од 15 години. Според пописите Рамне бележи постојан пораст на населението. Ваквите бројки на населението произлегуваат од тоа што куќите од крајот на градот Охрид во подножјето под Галичица се дел од атарот и катастарски припаѓаат на селото Рамне. Поголемиот број на куќи во самото село се стари и напуштени, изградени од камен и плитар. Изградени се и нови современи куќи кои повремено се користат. Немањето водовод е една од причините за тешката услови за живот во селото. Старата училишна зграда е сведок за времето кога се вршела настава за ученици од основно образование.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 617 жители, од кои 595 Македонци, 2 Албанци, 1 Турчин, 2 Власи, 7 Срби, 4 останати и 6 лица без податоци.
Родови
Рамне е чисто македонско православно село. Се верува дека сите припаѓаат на еден староседелски род.
Самоуправа и политика
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел од некогашната Општина Охрид.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Охрид.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од тогашната општина Охрид.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Галичица, во која покрај селото Рамне, се наоѓале и селата Велгошти, Велестово, Елшани, Лескоец, Љубаништа, Коњско, Пештани, Скребатно, Трпејца и Шипокно. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Велгошти, во која влегувале селата Велгошти, Лескоец, Рамне и Скребатно.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1303 според Државната изборна комисија, сместено во основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 18 гласачи.
Иселеништво
Поради непосредната близина на градот Охрид, најголемиот дел од населението е иселено во Охрид. Во 1918 година жителите на Рамне купиле плодна земја на котлинското дно крај Охрид, денес на тоа место наречено Видовиште се наоѓаат куќите во кои живеат најголем дел некогашните жители на Рамне и нивните потомци. Во поново време има иселеници во САД и Австралија.
Рудиште (Пехчево)
Рудиште (познато и како Раковец) — доцноантичка и средновековна рударска населба. На околу 3 километри источно од градот Пехчево, во подножјето на Буковиќ, на една пространа ледина на потокот Раковец се зачувани остатоци од темели на објекти, многу градежен материјал, како и фрагменти од керамички садови и питоси. На долниот крај на наоѓалиштето има и темели од старохристијанска црква. Во овој простор се откриени десетина рударски јами и доста згура од топено железо. Било најдено депо на железни рударски алатки и еден епиграфски споменик кој исчезнал во времето на Втората светска војна.
А бре Ѓоре, лажго Ѓоре
„А бре Ѓоре, лажго Ѓоре“ — македонска народна песна, напишана од непознат автор веројатно и стотици години пред повоениот период. Во песната, авторот го укорува насловниот Ѓоре, кој што бил непоправлив и компулсивен лажго. Песната има јасен хумористичен карактер.
Одлики
Аранжманот е во 4/4 такт, а испеана е неколку пати од Јонче Христовски и еднаш, за прв пат, заедно со Трпе Череповски.
Текст
А бре Ѓоре, Ѓоре, лажго Ѓоре, абре Ѓоре, лажго Ѓоре, кога уста ќе отвориш море, мора лага да прозбориш, кога уста ќе затвориш, море, тогај нова лага кроиш.
А бре Ѓоре, Ѓоре, лажго Ѓоре, абре Ѓоре, лажго Ѓоре, на моми се фалиш, збориш море, дека имаш нова куќа, а ти немаш ни копшара море, а камо ли нова куќа.
А бре Ѓоре, Ѓоре, лажго Ѓоре, абре Ѓоре, лажго Ѓоре, на моми се фалиш, збориш море, дека имаш врана коња, а ти немаш ни криво магаре, а камоли врана коња.
Селиште (Пехчево)
Селиште — населба од доцноантичко време. На 5 километри североисточно од градот Пехчево, на висок рид со зарамнето плато со димензии од 700 × 100 метри се гледаат темели од објекти, фрагменти од питоси и керамички садови.
Манастир „Пресвета Богородица Мавровска“
Пресвета Богородица Мавровска или Мавриотица (Παναγία Μαυριώτισσα, Панагија Мавриотиса или Μεσονησιώτισσα, Месонисиотиса) — православен манастир кај Костур, Егејска Македонија. Ова е поранешен Македонски манастир, изграден во времето на Охридската архиепископија, кој денес ѝ припаѓа на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Во 1924 г. манастирската црква и параклисот „Св. Јован Богослов“ се прогласени за споменици на културата.
Географија
Манастирот е сместен 3 км источно до градот Костур, на крајот на Костурскиот Полуостров. Преку Костурското Езеро се наоѓа селото Маврово, по кое е наречен.
Историја
Црквата е изградена во X век, а живописот во неа е насликан во XIII. Се верува дека е изградена од царот Алексиј I Комнин (влад. 1081-1118) на местото каде војсководецот Георги Палеолог ги заобиколил и поразил Норманите, кои нападнале во 1083 г.
Манастирот најпрвин се нарекувал Средоостровски. На почетокот на XVII век е преименуван во „Крпенички“ (т.е. „Богородица Крпеничка“) по блиското село Крпени. а некаде од средината до крајот на истиот век го добил денешното име, по селото Маврово на спротивниот брег.
Особено забележителна е сцената „Страшниот суд“. Резбаната влезна врата исто така е од X век.
Брезник (Загорје на Сава)
Брезник (словенечки: Breznik) — населба во Општина Загорје на Сава во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Димко Крепиев
Димко Петров Крепиев со псевдонимите '''Д. Кр. и Хун''' (1882, – 15 јануари 1945, ) — македонски учител и револуционер, деец на про-врховистичко крило на ВМРО, и илинденска организација од 1941, поради што, како и заради различната идеологија од пост-воениот режим е стрелан во јануари 1945 година.
Животопис
Димко Крепиев е роден 1882 година во Велес, тогаш под Османлиското Царство. Внук е на борецот за црковна и културна независност во Велес и Македонија Ѓошо Крепиев. Работи како учител и е долгогодишен раководител на револуционерното дело во Велешко. Во 1906 година е делегат на Скопскиот окружен конгес на ВМРО.
Во 1941 година е избран во месниот одбор на Илинденската организација. Кон крајот на 1944 година Крепиев е уапсен и на 15 јануари 1945 година е ѕверски убиен заедно со братучед му Лазар Крепиев и уште 51 души во околината на Велес од нардоната власт за време на Велешкиот масакр,  обвинети без судски процес за  учество во михајловистички контрачети и поддршката на бугарскиот окупатор во борбата против партизанското македонското ослободително движење, а според други историски извори се работи за дел од репресиите на комунистичките власти во првите години од воспоставувањето на власта во Македонија врз различни категории, почнувајќи од интелектуалци, патриоти за обединета Македонија, членови на ВМРО, обични селани, па до соработници на окупаторските власти.