cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Здравик
Географија и местоположба
Селото е сместено во Серското Поле, околу 32 км југоисточно од градот Сер и 12 км јужно од Зелјахово. Лежи на северозападното подножје на планината Кушница, на надморска височина од 100 метри.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Здравик било грчко село во Зихненската каза на Серскиот Санџак.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Здравик живееле 200 Грци и 130 Роми. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 во Здравик живееле 250 Грци.
Династија Обреновиќи
Обреновиќ (српски: Обреновићи) биле српска владетелска династија во периодот помеѓу 1815-1903, со исклучок на 1842-1858 година. Според едно предание, предците на Обреновиќи се доселиле од Бањани во Брусница во 1700 година, а потекнувале од Копривица.
Здравик
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година во Здравик се запишани 264 жители, кои во 1920 г. се зголемиле 277 лица.
Династија Обреновиќи
Нејзин основач бил кнезот Милош Обреновиќ, водач на Второто српско востание, а последен владетел од оваа династија бил Александар Обреновиќ. Во текот на владеењето на династијата Обреновиќи, Србија се стекнала со независност за време на Берлинскиот конгрес, а во март 1882 година било прогласено Кралството Србија.
Здравик
Во Грција
Во 1922 г., селото било населено од грчки доселници од Тракија, кои ја изградиле црквата „Свети Димитриј“. Во 1926 г. селото Здравик било применувано во Дравискос.
Династија Обреновиќи
Освен владетелите, значајни членови на династијата се и нивни сопруги се: кнегињите Љубица и Јулија, кралиците Наталија и Драга, потоа браќата на кнезот Милош - Јован и Јеврем Обреновиќ, како и војводата Милан Обреновиќ. Меѓу познатите членови на оваа династија се вбројува и Велимир Михаило Теодоровиќ, вонбрачен син на кнезот Михаило.
Здравик
Стопанство
Главно занимање на населението е земјоделството, а претежно се произведуваат жито, памук, тутун и други земјоделски производи. Покрај земјоделството, во селото, внимание се посветува и на краварството.
Династија Обреновиќи
Семејно дрво
Семејното дрво на Обреновиќи започнува со Обрен Мартиновиќ (?-1777) и Вишња (?-1817), од фамилијата Урошевиќ или Гојковиќ, тие својот брак го склучиле во 1765 година и имале двајца сина и една ќерка: Јаков, Милан и Стана. Обрен бил од Брусница, а Вишња од Долна Трепча. По смрта на Обрен, Вишња се омажила за Теодор Михајловиќ од Горна Добриња, а со него ги имала синовите Милош (идниот кнез), Јован и Јеврем. Подоцна, Јаков и Милан ја повикале својата мајка во Брусница со децата од својот втор брак. Милош, Јован и Јеврем го прифатиле презимето на своите полубраќа - Обреновиќ, меѓутоа го додале и презимето на својот татко - Тодоровиќ.
Здравик
Стопанство
Во селото постојат бројни трговски и занаетчиски дуќани, како и други установи.
Династија Обреновиќи
Семејно дрво
Тодор Михајловиќ е закопан во Горна Добриња во црквата ''св. Петар и Павле'' која била изградена од кнезот Милош на местото на постара црква. Јаков Обреновиќ со сопругата Ѓурѓија и Милан Обреновиќ со сопругата Стоја, се закопани во црквата ''св. Никола'' во Брусница.
Бојценбург
Бојценбург (Boizenburg; службено наречен Бојценбург (Елба)) — град во округот Лудвигслуст-Пархим, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на десниот брег на реката Елба, 53 километри западно од Лудвигслуст, 25 километри североисточно од Линебург и 50 километри источно од Хамбург. Градот претставува административно седиште на општинската заедница Бојценбург-Ланд, иако самиот град не е дел од општинската заедница.
Стариот град е поврзан со Елба преку пристаништето и е опкружен со шанец. Архитектурата главно се состои од барокни фахверк и тулни градби. Во северниот дел на градот се наоѓаат станбени блокови, изградени во времето на Источна Германија.
Како резултат на Кримската конференција, Бојценбург останал зад Железната завеса, на само неколку километри од нејзиниот почеток, подоцна позната како „внатрегерманска граница“.
Историја
Германското име Бојценебург (Boyceneburg) било првпат спомнато во 1158. Пишаната форма била променета повеќепати (Boiceneburg, 1171; Boizeneburg, 1195). Стародолногерманското име за градот и реката (Бојце) најверојатно потекнува од словенскиот збор бој за војна (бој-бург = воен замок).
Бојценбург настрадал во текот на Триесетгодишната војна и неговиот стар замок бил запален од шведските трупи во 1628. Во 1709 црквата и над 160 средновековни градби биле опожарени. Градското собрание било повторно изградено во 1712, а изгледот на градот бил променет од пруските архитекти донесени од Шверин. Се насочиле кон обезбедување ефикасност при справувањето со идните пожари, подобра хигиена и јавните простори.
Во текот на Наполеоновите војни, француските трупи биле сместени во Бојценбург во 1807. Била водена битка близу Бојценбург со француските трупи кои се повлекувале во 1813. Во 1826 бил изграден пат, кој ги поврзувал Хамбург, Берлин, а со тоа и Бојценбург. Во 1846 била изградена железничката линија помеѓу Берлин и Хамбург. Бојценбург бил вклучен на линијата со посебна железничка станица.
Бродоградбеното претпријатие Лемше (Lemmsche) основано во 1793 станало високоиндустријализирано во 1852 и произведувало многу дрвени и челични бродови. Бродоградбеното претпријатие Томсен & Ко (Thomsen & Co) ја поддржале Германија во текот на Втората светска војна. Во 1973, Партијата за социјалистичко единство повторно ги активирала бродоградбените објекти за производство на помали речни бродови за СССР. Откако биле приватизирани во 1989, претпријатието пропаднало повторно во 1997. Денес, помали компании се активни на старото бродоградбено подрачје.
Керамичката фабрика Бојценбург основана од Ханс Динзинг во 1903, станала најголем производител на ќерамиди во Европа до 1937. Откако била повторно основана во 1991 останала еден од најголемите работодавци во градот.
Во текот на периодот во Источна Германија, жителите на Бојценбург биле одблиску набљудувани од тајната полиција Штази. На многумина кои биле сметани за „политички неверни“, им бил одземен имотот.
Фонема
Фонема — најмала лингвистичка единица. Со комбинирање на фонемите се добиваат единици кои имаат значење и се од повисок ред во јазичниот систем - зборови и морфеми. Физичкото претставување на фонемата е глас, меѓутоа, фонемата е апстрактна единица во нашиот ум.
Гласовите што ги создава човечкиот говорен тракт не се јасно одвоени во природниот говорен тек. Изговорот на гласот [k] во зборот „куќа“ се разликува од оној во зборот „кива“ (што може да се потврди со напрегнато слушање и акустична анализа). Овие постојани варијации во говорниот сигнал, сепак, не го попречуваат разбирањето, бидејќи и звукот [k] во „куќа“ и звукот [k] во „кива“ се гледаат како една фонема /k/, единица чија комбинација во јазикот создава зборови.
Секој јазик има сопствен инвентар и број на фонеми. Во стандардниот македонски јазик има 31 фонема, а тие се претставени со буквите од македонската азбука. Начелото „еден глас, една буква“ со кое се служи македонскиот јазик може попрецизно да се претстави како „една фонема една буква“. За разлика од македонскиот, англискиот јазик не го користи фонемското начело на пишување и иако англиската азбука има 26 букви, стандардниот британски англиски има 44 фонеми. Јазиците обично имаат помеѓу 20 и 40 фонеми; најмалиот познат број на фонеми во јазикот е 11, а најголемиот е 70.
Лингвистичката дисциплина фонологија се занимава со проучување на фонемите, фонолошките системи и начелата на кои тие се засноваат.
Фонема и алофон
Фонемата се дефинира како единица со чија промена во зборот се менува значењето на зборот. Начинот на определување на фонемите е наоѓање на т.н. минимални парови, парови зборови кои се разликуваат само по една фонема. На пример, минималниот пар рака-мака покажува дека /р/ и /м/ се фонеми во македонскиот јазик.
Една фонема припаѓа на неколку гласовни реализации, акустички различни, кои ги нарекуваме алофони. Во примерите „нана“ и „банка“ можеме да слушнеме две алофонски фонеми /н/: алвеоларно [н] и заднонепчано [н]. Со замена на алофонот не може да се промени значењето на зборот.
Она што еден јазик го гледа како две фонеми, друг јазик може да го смета за алофони. На пример, /ч/ и /ќ/ во стандардниот македонски се две фонеми, додека на англиски би имало две алофонски фонеми /ch/. Спротивно на тоа, англискиот јазик ги разликува фонемите /th/ и /d/, кои македонските говорници ги слушаат како ист звук, алофони на една фонема /д/.
Фонолошки систем
Фонемите се комбинираат во зборови според строги начела. Во македонскиот јазик не може да се најде збор што започнува на пример со бг- или лрк-, што значи дека во јазикот има дозволени и забранети комбинации на фонеми. Правилата за комбинирање на фонемите се нарекуваат правила на фонотактиката. Во македонскиот јазик секоја фонема може да се најде на почетокот, на средината и на крајот на зборот, што не е случај кај другите јазици.
Особини на фонемите
Фонемите, исто така, може да се анализираат на таков начин што ќе ги одредат нивните дистинктивни обележја, акустични својства кои ги спротивставуваат со други фонеми на истиот јазик. Утврдено е дека со помош на 12 дистинктивни обележја можно е да се опишат сите фонеми на сите јазици во светот.
Историја на поимот
Првиот фонолошки опис на еден јазик го дал древниот индиски граматичар Панини во 4 век пр.н.е., кој напишал санскритска граматика. Во европската антика постоел интерес за говорните гласови (поимот фонема доаѓа од старогрчкиот збор φύνημα, „изведен звук, исказ, изговорено нешто, говор, јазик“ ), но тогаш тие биле проучувани за да се подобрат некои практични вештини како што е пеењето или во обид подобро да се разберат говорните нарушувања. Кога лингвистиката била воспоставена како наука во 19 век, таа најпрвин започнала со опис на звуците (дисциплина позната денес како фонетика ), а дури подоцна преминала на проучување на функцијата на гласовите во јазичниот систем (фонологија). Експерименталната фонетика во 19 век се развивала со брзо темпо, што овозможило прецизно проучување на артикулацијата на гласовите во говорниот тракт користејќи различни методи (палатографија, мерење на издишување (експирација) итн.). По артикулационата фонетика, се развила акустичната фонетика и овој опис на гласовите ги поставил темелите за понатамошно истражување на однесувањето на гласовите во јазичниот систем.
Прашањето за фонемите прв го покренал Бодуен де Куртене во 1870 година во неговото воведно предавање на Петроградскиот универзитет. Тој сакал да основа нова „етимолошка фонетика“, лингвистичка дисциплина која делумно би се занимавала со доменот на денешната фонологија. Подоцна, Бодуен, под влијание на тогашната наука, ја дефинирал фонемата како „психички еквивалент на гласот“. Даниел Џонс станал првиот лингвист во западниот свет кој го употребил поимот фонема во нејзината сегашна смисла, применувајќи го зборот во својата статија „Фонетската структура на сечуанскиот јазик“.
Двајца фонетичари, Англичанецот Хенри Свит и неговиот дански ученик Ото Јесперсен, се важни за дефинирање на фонемата, бидејќи тие ги разликувале меѓу гласовните појави оние кои имаат одредена значајна вредност и оние што немаат. Роман Јакобсон ја истакнува важноста од проучувањето на функцијата на гласовите наведувајќи голем број примери кога на различни јазици различни гласови имаат дистинктивна вредност: „Ако споредиме некои два дадени јазици, забележуваме дека, гледано од акустична и артикулациона гледна точка, нивните гласови може да се идентични, но дека тие се различно групирани во фонемите“. Тие предложиле фонемите да можат понатаму да се разложуваат на одлики, кои се вистинските минимални конституенти на јазикот. Одликите меѓусебно се преклопуваат една во време, како што е случајот со супрасегментните фонеми во говорниот јазик и многу фонеми во знаковните јазици. Одликите може да се окарактеризираат на различни начини: Јакобсон и неговите колеги ги дефинираат во акустична смисла, Чомски и Хале претежно користат артикулациска основа, со задржување на дел од акустичните својства, додека системот на Ладефогед е чисто артикулациски систем, освен за употребата на акустичниот поим „сибилант“.
На почетокот на 20 век, концептот на фонема продира во светската наука. Фердинанд де Сосир смета дека не е самиот глас важен во зборот, туку се важни гласовните разлики што овозможуваат тој збор да се разликува од сите други зборови, бидејќи овие разлики се носители на значењето. Прочуена е формулацијата на Сосир: „Фонемите се првенствено спротивставени, релативни и негативни ентитети“. Сосир бил првиот што го употребил поимот фонолошки систем.
Со фонологијата како дисциплина први почнале да се занимаваат Едвард Сапир и Леонард Блумфилд во Америка во нивната теренска работа во снимањето и опишувањето на јазиците на Индијанците. Лингвистите од Прашката лингвистичка школа во Европа ги поставиле теориите и начелата на фонологијата. На крајот на 1930-тите, Николај Трубецкој бил првиот што се обидел да изврши фонолошка поделба на самогласките и бил првиот што ја дал типологијата на самогласничките системи на целиот свет. Во 1939 година, Николас ван Вијк го објавил првиот сеопфатен учебник за фонологија. Поедини структуралисти (иако не Сапир) ја отфрлаат идејата за когнитивна или психолингвистичка функција на фонемата. Тоа подоцна било користено и редефинирано во генеративната лингвистика, првенствено во работата на Ноам Чомски и Морис Хале, и останува централно за многу размислувања за развојот на современата фонологија. Како теоретски концепт или модел, сепак, тој е дополнет, па дури и заменет со други.
Во описот на некои јазици, поимот хронема се користи за означување на контрастивна должина или „траење“ на фонемата. Во јазиците каде тоновите се фонемски, тонските фонеми може да се наречат тонеми. Иако не сите научници кои работат на такви јазици ги користат овие изрази, тие не можат да се сметаат за застарени.
По аналогија со фонемата, лингвистите предложиле други видови основни предмети, давајќи им имиња со наставката -ема, како што се морфема и графема. Овие понекогаш се нарекуваат емајски единици. Подоцнежниот термин првпат го користел Кенет Пајк, кој исто така генерирал опис на тој концепт (почнувајќи од суфиксите фонемски и фонетски ) со примени вон лингвистиката.
Денес, фонологијата е составен дел од образованието на лингвистите на сите универзитети во светот.
Неединственост на фонемските решенија
Во истиот период постоеле несогласувања околу правилната основа за фонемска анализа. Структуралистичката позиција била дека анализата треба да се направи чисто врз основа на официјалните елементи и нивната дистрибуција, без повикување на надворешни фактори како што се граматиката, морфологијата или интуицијата на мајчин јазик; оваа позиција е силно поврзана со Леонард Блумфилд. Зелинг Харис тврдел дека е можно да се откријат фонемите на јазикот само со испитување на распределбата на фонетските сегменти. Осврнувајќи се на менталистичките дефиниции за фонемите, Твадел (1935) изјавил: „Таквата дефиниција е невалидна бидејќи (1) немаме право да погодуваме за лингвистичкото размислување на недостапниот „ум“ и (2) не можеме да обезбедиме никаква предност со користење на такви претпоставки. Јазичните процеси на „умот“ како такви едноставно не се набљудуваат; а интроспекцијата за јазичниот процес е познато како оган во шпорет на дрва“. Овој пристап бил спротивен на гледиштето на Едвард Сапир, кој ѝ дал важна улога на интуицијата на мајчин јазик во врска со тоа каде одреден звук или група звуци припаѓа во примерокот. Користејќи го англиското [ŋ] како пример, Сапир тврдел дека, и покрај тоа што овој звук навидум припаѓа на групата назални согласки, „ниту еден роден говорител на англискиот јазик нема да почувствува во своите коски дека овој звук припаѓа во серија заедно со /m/ и /n/. Тоа сè уште се чувствува како ŋg“. Теоријата на генеративна фонологија која се појавила во текот на 1960-тите експлицитно го отфрла структуралистичкиот пристап на фонологијата и го фаворизира менталниот или когнитивниот поглед на Сапир.
Знаковни јазици
Во знаковните јазици, основните елементи на знакот порано се нарекувале хереми или хеиреми, но сега генерално се нарекуваат фонеми, како и во говорните јазици.
Фонемите на знаковен јазик се снопови на артикулациски својства. Стоуки бил првиот научник кој го опишал фонемскиот систем. Тој идентификувал групи на табови (елементи за локација, од латинскиот збор ), дезови (облик на рака, од ) и сигови (движења, од ). Некои истражувачи, исто така, препознаваат ории (ориентации), изрази на лицето и/или емоции. Како и кај говорните јазици, кога одликите се комбинираат, тие ствараат фонеми.
Терминологијата и системот на нотација на Стоуки повеќе не се користат во истражувањето за опишување на фонемите на знаковните јазици. Истражувањето на Вилијам Стоуки сè уште се смета за суштинско, иако е откриено дека не го карактеризира доволно американскиот знаковен јазик или другите знаковни јазици. На пример, немануелните одлики не се вклучени во класификацијата на Стоуки. Пософистицирани модели на фонологијата на знаковен јазик подоцна биле предложени од Брентари, Сендлер, и Ван дер Куиј.
Луда радост (филм од 2016)
Луда радост (италијански: La pazza gioia) - италијански филм од 2016 година, во режија на Паоло Вирци, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Валерија Бруни Тедески и Микаела Рамацоти. Филмот освоил три награди „Давид ди Донатело“ (за најдобар филм, најдобра режија и најдобра глумица), а Вирци и Бруни Тедески биле номинирани и за Европските филмски награди.
Синопсис
Во една психијатриска болница се лекуваат две сосема различни жени: младата и бунтовна Донатела Морели (ја игра Рамацоти) и необичната Беатриче Морандини Валдирана (ја игра Бруни Тедески). Донатела е мајка на која ѝ е одземен малечкиот син кој е посвоен од едно семејство, додека Беатриче е сопруга на познат адвокат, која е вљубена во еден измамник. Набргу, тие стануваат пријателки и во една прилика бегаат од болницата со украден автомобил. Најпрвин, тие одат во трговски центар, потоа ја посетуваат мајката на Донатела, која се грижи за стар генерал, надевајќи се на неговото наследство, и најпосле го посетуваат ноќниот клуб во кој порано работела Донатела. Таму, таа го среќава таткото на нејзиното дете и прави скандал поради што е уапсена и затворена во друга психијатриска клиника. Тогаш, Беатриче дознава за судбината на Донатела и решава да ѝ помогне. За таа цел, таа го посетува својот сопруг кого го заспива и го ограбува, а парите ги користи за да ја ослободи Донатела од клиниката. Заедно, тие го посетуваат семејството во кое се наоѓа синот на Донатела така што таа повторно има можност да го види. Меѓутоа, вработените во психијатриската болница ја пронаоѓаат Беатриче и повторно ја враќаат во болницата, а подоцна и Донатела се враќа таму.
Културно наследство на Македонија во Општина Бутел
Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Бутел според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
Маргари
Маргари — село во Општина Долнени, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Селото Маргари се наоѓа во северниот дел на Прилепското Поле и Општината Долнени во близина на границата кон Општина Македонски Брод. Сместено на плавно (влажно) место во подножјето на гребенот Мовнатец. Поточно, Маргари се наоѓа северозападно од градот Прилеп, на југоисточните падини на планината Даутица. Селото е ридско на надморска височина од 760 метри. Од градот Прилеп селото е оддалечено 33 километри. Во непосредна близина на Маргари е поголемото и попознато село Долгаец. Водата за пиење порано се црпела од реката, а сега од бунари. Извори нема. На сретселото пред селската црква има новоизградена чешма. Маргари е село од збиен тип. Атарот е мал и зафаќа простор од 4,1 км2 на кој преовладуваат шумите на површина од 246 хектари, а обработливото земјиште зафаќа 150 хектари. Потезите на планината се нарекуваат: Краста, Мовнатец, Сама Бука, Извор, Папрадиште, Куси Рид, Гоедски Пазар. Потезите под селото во полето се Плоча, Ќерамидница и Ѓуроа Глава.
Историја
Во пишаните извори во 1355 година се споменува Маргарит како селиште кое царот Душан го потврдил како сопственост на манастирот Трескавец близу Прилеп. Од Маргарит родум бил дијак Добре кој оставил белешка дека пишувал во времето на Крали Марко. Овие споменувања се однесуваат на прилепското селото Маргари. Меѓу народот постои предание во кое се вели дека денешното Маргари пред околу 230 години го основале три доселени Мијаци од кои потекнуваат сите денешни родови. Мијаците дошле како сточари. Како показател за мијачкото потекло на ова село од околните жители често се наведува изгледот на градбата на куќите кои само во ова село и Долгаец се целосно од камен, за разлика од околните соседни села како Рилево и други кои користат и непечена тула (ќерпич или плитар) во градбата. Иако, се забележливи и некои физички црти како русокосост, сепак ниту во говорот, обичаите, ниту во самосвеста жителите на Маргари и Долгаец не се сметаат за Мијаци, како што е тоа случај во блиските села Папрадиште и Ореше во долината на Бабуна. Обработливото земјиште на ова село зафаќа незначителна површина заради што во турско време тука немало чифлизи. До Првата светска војна жителите работеле како печалбари претежно во Србија, каде што бичеле штици и биле градежни работници. Од тогаш печалбарството престанало бидејќи селаните успеале да купат добри ниви во атарите на соседните села Црнилиште, Сливје и Костинци.
Во Маргари се наоѓа црквата посветена на св. Богородица која е изградена во 1883 година. Над селото има „стара расипана црква“. Тоа е знак кој потврдува дека овде имало населба уште пред денешното Зрзе. Селска слава е третиот ден Велигден. Под Маргари има 5 хектари земја кои припаѓаат на манастирот во соседното Зрзе. Селото има две гробишта – едно крај црквата Св. Богородица, а друго кај споменатото црквиште. Бројот на домаќинства во текот на XX век изнесувал: 35 во 1921 г., 50 во 1948 г., 62 во 1961 г., 45 во 1971 г. Во 1954 година во Маргари имало вкупно 56 домаќинства.
Стопанство
Преостанатото население во Маргари се занимава со земјоделство, кое пред сѐ ги задоволува домашните потреби. Најмногу се одгледува тутун, жито - пченица и пченка, компир, кромид. Од сточарството застапено одгледувањето овци, крави и кози во помал размер од кои се добива млеко и прави сирење. Исто така во мали размери е застапено и овоштарството односно одгледувањето сливи, јаболка, круши и ореви. На падината на Даутица во околината на селото во изобилство има многу густа дабова шума од која се сече дрво за огрев и градежништво. До Првата светска војна жителите работеле како печалбари претежно во Србија, каде што бичеле штици и биле градежни работници. Од тогаш печалбарството престанало бидејќи селаните успеале да купат добри ниви во атарите на соседните села Црнилиште, Сливје и Костинци.
Население
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Маргари било село со 15 домаќинства и 65 жители Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Маргари имало 230 жители Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во селото имало 200 жители Македонци.
Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 27 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 7 жители, сите Македонци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Долнени од 1955 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Костинци.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1479 од изборната единица 5 според Државната изборна комисија, сместено во зградата на поранешното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 8 гласачи.
Иселеништво
Се знае за овие иселеници од Маргари: Дрндаревци и Размовци отишле во Црнилиште. Прчевци живеат во Секирци. Пишакаровци живеат во Небрегово. Во педесеттите години на XX век голем број жители на Маргари се иселиле во Прилеп и во населбите Лисиче, Пинтија и Припор во Скопје.
Во светот на бајките (ТВ-серија)
Во светот на бајките беше серија на Македонска радио-телевизија од 1990-тите и почетокот на 2000-тите. Кратките епизоди се екранизација на најчесто помалку познати бајки од многу земји од светот. Првата сезона (1995) се состоеше повеќе од бајки од други земји, додека втората и третата сезона (1999 и 2000) беше со екранизација на македонски народни бајки. Беа снимени и прикажани околу триесетина епизоди во три сезони, во режија на Миле Грозданоски      (1995 и 1999) и Томислав Алексов  (2000/2001) и сценарио на Владимир Плавевски ,Татјана Гогоска, Велко Неделковски, Ана Шапкалиска, Владе Димовски и др. Најавната песна е отпеана од Маја Саздановска.
Глумечка екипа
Дел од глумечката екипа биле:
Бојценбург-Ланд
Бојценбург-Ланд (Boizenburg-Land) — општинска заедница во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Бојценбург, иако самиот не е дел од општинската заедница.
Општинската заедница Бојценбург-Ланд се состои од следниве општини:
Рудниче (Железна Река)
Рудниче или Рудиште — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Железна Река. Претставува утврдена населба и топилница од доцноантичко време и средниот век. Се наоѓа ва околу 4 км источно од селото, покрај шумскиот пат за Македонски Брод, каде се среќаваат остатоци од згура од топена железна руда, грамади од градежен камен и спорадично фрагменти од питоси, тегули, имбрекси и друго.
Лисе-Лоте Јерф
Лисе-Лот Џерф (родена на 17 март 1963 година) е шведски стрелец. Таа се натпреварувала во женските поединечни и тимски настани на Летните олимписки игри 1992 година.
Помурски статистички регион
Помурски статистички регион (словенечки: Pomurska regija) — еден од 12-те статички региони на Словенија. Најголем град и културно средиште на овој регион е градот Мурска Собота.
Според податоците од 2011 година во регионот живееле 119.145 жители.
Список на општини во регионот
Во Помурскиот статистички регион има 26 обични и една градска општина:
Мирко Серафимовски
Мирко Томев Серафимовски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Израснал во средно имотно земјоделско и сточарско семејство. По завршувањето на основното четиригодишно училиште во родното место, имајќи доволно добиток, се определил да се занимава со сточарство. За време на окупацијата бил мобилизиран да служи во окупаторската бугарска војска. На 28 август 1944 година дезертирал и се приклучил во редовите на народноослободителната војска на Македонија, во состав на 42та дивизија - извидничка чета. Учествувал во борбите за ослободување на Куманово, Скопје, Гнилане и други места. Неговата единица е вклучена во состав на Петнаесеттиот корпус, со кој заминал на Сремскиот фронт. Како извидник крај Шид, длабоко навлегол во заднината на непријателот, прибирал податоци и незабележано се повлекувал. При ослободувањето на Винковци, на 12 април 1945 година, бил смртно погоден од топовска граната.
Брајан Коланџело
Брајан Коланџело (Bryan Colangelo) е преседател и генерален менаџер на НБА тимот Торонто Рапторс, а претходно беше генерален менаџер на Феникс Санс. Коланџело беше студент на Корнел Универзитетот во Њујорк и изучуваше бизнис менаџмент и применета економија. Тој беше избран за „Менаџер на годината“ во сезоните 2004/2005 и 2006/2007. Неговата менаџерска стратегија најдобро се објаснува како обратното од старата поговорка „Не го поправај ако не е расипано“, затоа што Брајан смета дека ситуацијата секогаш може да се подобри. После подрувањето на „Рапторси“. Коланџело е познат во Торонто како „Кумот на Кошарката“, што алудира на неговото италијанско-американско потекло.
Кариера и Транзакции во Феникс
Брајан Коланџело беше дел од организацијата Феникс Санс 15 години, 11 од кои како генерален менаџер. НБА Менаџери често се мерат по нивните транзакции, а Коланџело не е исклучок. Неговите транзакции се како вртелешка, и кога направи ретка грешка, брзо ја корегираше. Историски, тој е пофален за драфтовањето на звездите Шон Мерион и Амари Стадемаер, а куден за замената на Џејсон Кид кон Њу Џерси Нетс за Стефон Марбери. Марбери го замена кон дисфункционалните Њујорк Никс за многу пари, со кои го потпиша Стив Неш од Далас Маверикс, играч кој Брајан претходно го имаше заменато. Неш стана МВП на лигата во наредните две сезони (2004/2005 и 2005/2006), Феникс имаа 62 победи во 2004/2005, надобро во Западната конференција, и Коланџело ја доби титулата „менаџер на сезоната 2004/2005“.
Во летото на 2005, Коланџело беше вообичаено хиперактивен на пазарот на НБА играчи, и го смена бекот Џо Џонсон кон Атлана Хокс за Французинот Борис Диав и два пикови во второто коло на драфтот. Исто така, Брајан го продаде Квентин Ричардсон кон Њујорк. Иако на Феникс му недостасуваа овие два играчи, и звездата Амари Стадемаер играше само 3 од 82те утакмици во сезоната затоа што беше сериозно повреден, Феникс втора година по ред во 2005/2006 ја освои Тихоокеанската Дивизија. Коланџело беше многу блиску до повторување на освојувањето на „Менаџер на сезоната“ во 2005/2006, втора сезона по ред, но Елџин Бејлор, менаџер на ЛА Клиперс го победи. Коланџело беше вклучен и во други проекти на Феникс асоцијацијата, како Феникс Арена Спортс, сопственици на Аризона Ретлерс од „Арена Футбол Лигата“ и на Феникс Меркури од Женската НБА.
2006/2007
Во 2004, франшизата Феникс Санс беа продадени, и прашања за иднината на Брајан почнаја да се појавуваат. Тој остана како менаџер и преседател на тимот, затоа што во тоа време, веќе беше афирмиран како менаџер, одделно од сјајната кариера на татко му Џери. Во Јануари од 2006, после турбулентни и неочекувани замени, разочарувачкиот Роб Бабкок беше отпуштен од Торонто, и иако „Рапторси“ велеа дека неможат да најдат адекватна замена, се очекуваше дека Коланџело ќе це сели на север во Торонто. Во февруари 2006, Коланџело даде отказ во Феникс и беше прогласен за претседател и менаџер на Торонто Рапторс. На 23 Мај 2006, Коланџело и Торонто ја победија НБА лотаријата иако имаа само 8% шанса на победа, и го добија првиот пик на драфтот. Сè беше подготвено за активно лето, и во петте недели помеѓу 23 Мај и 28 Јуни, Коланџело веќе направи неколку транзакции. На 8 Јуни 2006, Коланџело го замена разочарувачкиот Бразилец Рафаел Арауџо за Роберт Вејли и Крис Хамфрис од Јута Џез. Денови подоцна, Коланџело го отпушти Вејли. Со неговта втора размена, Брајан ги замена Ерик Вилиамс, Мет Бонер и пик од второто коло на НБА драфтот во 2009, за ветеранот Рашо Нестеровиќ од Сан Антонио Спарс.
Прва голема размена беше разменувањето на вториот најдобар „руки“(млад дебитант) во НБА, Чарли Вилануева, за нискиот атлетски нежен плејмејкер Т.Џ. Форд од Милвоки Бакс, кој не играше во сезоната 2004/2005 со повреда на ’рбетот. Иако Коланџело жртвуваше потенцијална звезда во Вилануева, знаеше дека му треба плејмејкер околу кој да го гради целиот тим. Исто така, Вилануева и звездата на Рапторс Крис Бош играа на истата позиција крило/центар, и еден на друг си пречеа во развојот. Коланџело го одбра Андреа Барњани со првиот пик на драфтот, во историски потег затоа што првпат Европеец беше драфтован прв, и само третпат меѓународен играч беше драфтован прв (Другите два беа Јао Минг и Андрју Богут). Барњани претходно играше за Бенетон Тревизо во Италија, и неговото драфтовање изгледаше контроверзиално затоа што денови пред драфтот, Коланџело го вработи Морицио Џерардини, менаџерот на Барњани во Бенетон. Но, една година подоцна, на крајот на сезоната 2006/2007, разни репорти почнаја да се појавуваат, раскажувајки потенцијални замени кои Коланџело понудил на дента на драфтот, некои од кои беа: првиот пик за Реј Ален од Сиетл Суперсоникс, и првиот пик за Луол Денг од Чикаго. Ова го покажа главниот атрибут на Коланџело, неговата воља да жртвува било кои играчи за доброто на тимот, и неговиот економски перспектив на тимот како збир не на играчи или атлети, но збир на проспекти кои може да ги користи за закрепнување на тимот.
Нареден потег на Коланџело беше тоа што ги потпиша Шпанецот Хорхе Гарбахоса и Американецот Антони Паркер, кој играше за Израелскиот тим Макаби Тел Авив и беше најдобриот играч во ЕвроЛигата во 2004/2005 и 2005/2006. Исто така, Коланџело го задржа Крис Бош во Торонто и го потпиша на четиригодишен договор кој започнува во 2007/2008. Договорот му даде опција на Крис да ја откажи четвртата година од договорот, и го плаќа Бош 65 милиони Американски долари преку четирите години. Во текот на сезоната 2006/2007, Коланџело го дојсе Лук Џексон од Ајдахо од НБА Д-Лигата, за да надомести за повредите на Антони Паркер и Андреа Барњани, па и за Хорхе Гарбахоса кој се повреди два-три дена подоцна. Исто така, тој го отпушти П.Џ. Такер, 35от пик на драфтот, кој испадна многу мал за да има присуство како крилен центар. Уште една размена на Коланџело во текот на сезоната беше замената на Фред Џонс за Хуан Диксон од Портланд Треилблејзерс.
Во 2006/2007, после многу-годишна пауза, Рапторс се пласираја во НБА Плејофот, првпат победија својата Атлантска дивизија, и се подобрија на 47 победи и 35 порази од 27 победи и 55 порази претходната година. Ова подобрување општо се верува дека е благодарејки на Брајан Колангело, попознат во Торонто како “Кумот на кошарката”, кој освои менаџер на годината за сезоната 2006/2007. Торонто изгубија во првото коло на плејоф, но иднината изгледа добра за младиот тим.
2007/2008
Коланџело го започна летото пред сезоната 2007/2008 со замена која го донесе Аргентинецот Карлос Делфино во Торонто од Детроит за два идни пикови во второто коло на НБА драфтот. Исто така, Брајан го потпиша Џејсон Капоно на неколку-годишен договор и го пронајде и рекрутира Џамарио Мун од послабите Американски лиги. На 21 Февруари, тој го размена Хуан Диксон за Примо Брезец. После поразот на Торонто од Орландо во разигрувањето во април 2008, Коланџело најави активно лето, и веројатна размена на бекот Т.Џ. Форд, ако несогласувањата со соиграчот Хосе Калдерон продолжат.
Ина Катани
Ина Катани, родена во Хајлборн на 30 мај 1906 година, починала на 28 март 1938 година, била шведски стрелец.
Митко Маџунков
Митко Маџунков (Струмица, 19 март 1943) е македонски романописец, раскажувач, драмски автор и есеист.
Животопис
Митко Маџунков е роден во на  година. Основното и средното образование ги завршил во родниот град, а дипломирал на Филолошкиот факултет во Белград, на групата светка книжевност со теорија на книжевноста. По дипломирањето, тој останал да живее во Белград и долго време работел како библиотекар-советник во Библиотеката на град Белград, каде што се пензионирал. Во 1970 година станал член на Здружението на писатели на Србија, од 1986 година е член на Друштвото на писателите на Македонија, а исто така, тој е член на Друштвото на независни писатели. Во 2006 година, Маџунков се преселил во Македонија. Во 2003 година бил избран за член на МАНУ надвор од работниот состав, а во 2007 станал редовен член на МАНУ.
Творештво
Основна одлика на творештвото на Маџунков е епскиот карактер на неговите романи. Неговите романи се големи по обем при што тие се испреплетуваат помеѓу себе. Оттука, некои главни и епозодни ликови се провлекуваат во повеќе негови романи. Притоа, во изборот на ликовите и ситуациите, Маџунков често внесува автобиографски елементи. Тој пишува во манирот на јужноамериканскиот волшебен реализам, т.е. во неговите дела провејуваат чудни настани, необјасниви случки, необични ликови итн. Сепак, многу често во неговите дела се вметнати ликовите, местата и легендите од струмичкиот крај.
Маџунков е автор на збирките раскази:
Исто така, тој има напишано и неколку збирки куси прози:
Посебно место во неговото творештво имаат романите:
Чурулеаса
Чурулеаса (Ciuruleasa, Arileis) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 1.368 жители.
Митко Маџунков
Творештво
Маџунков е автор на повеќе драми, изведувани на театарските сцени и објавувани во посебни книги:
Чурулеаса
Наводи
Ciuruleasa, Alba
Митко Маџунков
Творештво
Најпосле, Маџунков бил составувач на антологијата „Раскази за Белград I-II“. Три негови кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „Џинџуџе во земјата на афионите“ (Темплум, 2022).
Награди
Маџунков е добитник на повеќе книжевни награди, како: наградата "Исидора Секулиќ" за збирката раскази "Убиј го зборливото куче" (1974), „Рациново признание“ (за "Меѓата на светот"), наградата "Војдан Чернодрински" (за "Големиот Смок" и за "Сенката"), наградата на "Детска радост" за роман на годината (за "Домот на Александар"), наградата на Македонската книжевна фондација за книга на годината (за "Кон другата земја"), наградата "Роман на годината" на "Утрински весник" за 2013 година (за "Птиците од ланските гнезда"), а двапати ја добил годишната награда на Струмица.
Јуроајс Класик 2018
Јуроајс Класик 2018 — 23. издание на велосипедската еднодневна трка Јуроајс Класик, која се одржала на 19 август како триесетти настан во сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена по вторпат по ред од страна на италијанскиот возач Елија Вивијани во спринт пред Арно Демар и Александер Кристоф.
Екипи
Бидејќи Јуроајс Класик е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Три професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што била заокружена главната група од 21 екипа.
Петра Ериксон
Петра Ериксон (родена на 1 јуни 1973 година во Молндал, Шведска ) е шведска спортистка која се натпреварувала во сложено стрелаштво.
Кариера
Ериксон учествувала на Светските првенства во стрелаштво во сала во 1989 и 1991 година и завршила на 8-мо и 4-то место соодветно. За време на Светското првенство во стрелаштво во 1991 година, таа се соочила со бројни лични проблеми откако решила да ја испроба сложената дисциплина во однос на обновувањето. И покрај тоа, за тоа време таа го постигнала својот светски рекорд на сцената. Ериксон, исто така, покажала компетентност на Светските првенства во стрелаштво во сала, на отворено и на терен и на Светските игри, освојувајќи бројни медали во двата спорта во 1990-тите. За време на Летните олимписки игри 2000 година во Сиднеј, Австралија, таа се натпреварувала во рекурвната категорија, каде што завршила на 9-тото место во ранг-рундата пред да загуби од Џоана Новичка во втората рунда од нокаут натпреварот.
Во 2001 година, таа била четвртфиналист на Светското првенство во стрелаштво и на Светските игри во 2005 година.
Додека Шведскиот национален олимписки комитет не ја избрал да се натпреварува на Летните олимписки игри 2004 година, сепак Ериксон учествувала на Светскиот куп во стрелаштво во 2006 година.
По долга пауза за да основа семејство (таа родила бебе во 2008 година), со нејзиниот тренер и сопруг Матс Инге, Ериксон се вратила во стрелаштвото и имала извонредни перформанси на Турнирот на Ним во 2012 година. За време на настанот, Ериксон се изедначила со Даниел Браун, а потоа и ја обезбедила бронзата откако ја победила Патриша Легер во финалето.
Тесин кај Бојценбург
Тесин кај Бојценбург (Tessin bei Boizenburg) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Опасни врски (ТВ серија)
Опасни врски (шпански: Relaciones peligrosas) е Американска теленовела од 2012 година од Телемундо.
Синопсис
Опасни врски е теленовела која ги следи случувањата од современиот живот, во светот на интернетот и дрогата. Теленовелата е составена од парови кои делат забранета љубов. Главните ликови се Маурисио и Миранда. Миранда се доселува од Мексико во САД во потрага по подобар живот како наставничка во уметничкото училиште „Сервантес“. Последните денови од летото, пред да тргне на работа, има односи со Маурисио, кој и вели дека е 21 година, а всушност е 17. А, тоа е криминал што се плаќа со најмалку 8 години затвор. Миранда е прогонувана од законот, и осудувана од околината, а воедно треба и да заборави на големата љубов што ја чувствува кон Маурисио.
Кула (Македонски Брод)
Кула или Барбарос — археолошко наоѓалиште во Македонски Брод, односно во атарот на историското село Барбарос. Претставува утвдрена населба и кастел од средниот век. Се наоѓа на брдо од левата страна на патот Македонски Брод-Прилеп, при преминот од Поречието кон Прилепското Поле.
Макаронезија
Макаронезија е регион во Атлантскиот Океан во близина на брегот на Европа и Африка кој опфаќа четири архипелази. Овие архипелази припаѓаат на три држави: Шпанија, Португалија и Зелен ’Рт.
Потекло на поимот
Името на овој островски регион потекнува од старогрчката фраза „блажени острови“. Овој поим го користеле древните филозофи и географи за островите западно од Гибралтар.
Архипелази
Макаронезија се состои од четири главни архипелази, кои од север кон југ се:
Гихум
Местоположба
Гихум се наоѓа помеѓу окружниот град Ротенбург на Виме и малиот град Цефен.
Општински единици
Општината се состои од местата Бокел, Гихум, Хезедорф, Нартум и Велдорф.
Гун Џонсон
Гун Џонсон (роден на 13 декември 1929 година) е шведска глумица. Таа се појавила во повеќе од 20 филмови и телевизиски шоуа од 1948 година.
Космос-1734
Космос-1734 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 67,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 311 км, а најмалото на 159.
NGC 2821
NGC 2821 — спирална галаксија во соѕвездието Компас, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2821 се споменува и како ESO 497-34, MCG -4-22-7, IRAS 09145-2636.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2821 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 2821 има привидни димензии од 2' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 16 м 47,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 26° 49' 0". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 2821 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26192. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 322; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6595. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1529.
Кристин Бјерендал
Кристин Бјерендал (родена на 3 февруари 1987 година во Линдом, Шведска ) е шведски стрелец. Таа се натпреварувала во индивидуална дисциплина на Летните олимписки игри 2012, Летните олимписки игри 2016 и летните олимписки игри 2020. Нејзиниот татко Горан Бјерендал и вујко Герт Бјерендал исто така биле олимписки стрелци.
Црквиче (Железна Река)
Црквиче — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Железна Река. Претставува средновековна црква и некропола. Се наоѓа на околу 4,5 км источно од селото, каде се откриени камени плочи од гробни конструкции со насоченост исток-запад. Видлива е и грамада од кршен камен и варов малтер, веројатно од сакрален објект, на што упатува и топонимот.
Али Чаир (Прилеп)
Али Чаир  — археолошко наоѓалиште во градот Прилеп. Претставува населба од неолитско и римско време При изградбата на новата населба Али Чаир, на улицата „Душко Наумовски“ бр. 12, со ископувањата во 1968 и 1972 година е утврден културен слој со еден хоризонт на живеење, поточно, остатоци од населба од доцниот неолит. На околу 100 м северно, на местото каде што се наоѓа Зоолошката градина, исто така при градење на станбени згради се откриени темели од ѕидови градени од кршен камен и варов малтер, како и множество фрагменти од керамички садови, покривни ќерамиди и архитектонски елементи од мермер. Во непосредната близина се најдени и две плочки од мермер со релјефна претстава на божиците Венера и Минерва. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Прилеп.
Јеврем Грујиќ
Јеврем Грујиќ ( Даросава, 8 ноември 1826. или 1827. - Белград, 15 септември 1895 година ) бил српски правник, политичар и дипломат, правосудија во Владата на Филип Христиќ, министер за внатрешни работи во првата влада на Стевче Михаиловиќ. член на Државниот совет и пратеник на Кралството Србија во Цариград, Лондон, Париз и Брисел.
Тој е еден од основачите на Српско младинско друштво, а бил учесник и на Мајското собрание во Сремски Карловци, секретар на Светоандрејското собрание, претседател на Обединетата српска младина и член на Сојузот на српската литература.