cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уметничко лизгање
Облека
Натпреварувачките костуми за лизгачите од обата пола може да бидат театарски, украсени со капоцени предмети и може да бидат многу скапи. Поради носењето на месобојни костуми, имало повеќе барања за забрана на облекувањето, кое остава впечаток наразголеност, што е несоодветно за натпреварите.
Многу лизгачи и лизгачки имаат театарски изглед, со невообичаени фриури. На европското првенство во 2009, Кристин Фрејзер стана првата лизгачка, која на мразот излегла со очила, правејќи го тоа при изведбата на оригиналниот танц, заедно со својот партнер Игор Луканин.
Лизгалишта
Првите лизгалишта биле заледените бари и реки. Подготовката на мразот била тешка, а климатските услови одредиле во кои географски региони, лизгањето на мраз може да се развива. На пример, во летописите на едно филаделфиско здружение, основао во 1848, може да се забележи дека за опремување била употребувана и безбедносна ограда, долга неколку метри. Спротивно од ова, во Канада, дебелиот слој на мраз не претставувал проблем, туку проблем претставувале обилните снежни врнежи. Во земјата, првиот стадион бил славно отворен во 1860 година. Првото „лизгалиште за уметничко лизгање“ (латински: Glaciarium) било изградено во Челси, Лондон во 1876 година. Изградбата на идните лизгалишт за уметничко лизгање била исклучиво наменета за развој на овој спорт.
Денес, лизгалишта нема само во Канада, Русија, Шведска, Јапонија, САД и останатите земји со хокејарска традиција, туку и во потоплите предели како Шпанија и Италија, па дури и во најтоплите предели во Африка (во Абиџан, Брегот на Слоновата Коска).
Во современо време, со најновиот технико-технолошки развој, без оглед на временските услови, во подрачјата во кои нема услови за одржување на мразот, се поставува синтетички мраз. Освен тоа, денес се градат сали за зимски спортови, чија намена е во нив во текот на целата година, да може да се одржуваат натпревари во скијање, хокеј на мраз и уметничко лизгање. Во 2007, во светот имаше околу 150 вакви сали.
Ефекти од телевизиското емитување
Порано, оцените за задолжитлелните фигури биле 60% од вкупниот резултат во поединечна конкуренција, што значи дека натпреварувачите кои изведувале најдобри фигури можеле лесно да победат, лизгајќи задоволитлно во слободниот дел од програмата. Но, со сè поголемото значење на телевизиското емитување на натпреварите, се зголемило и значењето на слободната програма. Започнувајќи во 1968, Меѓународната лизгачка организација (ISU) започна забрзано да го намалува значењето на фигурите и во 1973 била воведена кратка програма. Со овие измени, нагласокот во натпреварувачкото уметничко лизгање се промени, зголемувајќи ја атлетиката во слободната програма. Задолжителните фигури, конечно биле укинати во 1990 година. Мидори Ито останала запаметена како првата лизгачка која извела троен аксел, а Курт Браунинг како прв лизгач кој извел четирикратен скок.
Телевизиските емитувања одиграле и голема улога во отстранувањето на правилата со аматерски статус, кои некогаш се применувале во спортот. Со цел да се привлечат лизгачи, кои се откажале од улчеството на професионалните и профитабилни натпреварувања, во 1995 ISU воведе наградни фондови на големите натпреварувања, кои беа финансирани со продажбите на телевизиските права за емитување на натпреварите.
Во уметноста
Во 1937, Соња Хени се појавила во филмот Тенок мраз. Уметничкото лизгање е дел и од други филмови, како што се: Пионери, со продолженијата Пионери:На Пат до златото, Пионери 3: Остварувајќи го сонот, Ледена принцеза, Ледени дворци и Славни острици.
Олимпискиот првак Брајан Боитано се споменува во филмот Саут Парк: поголем, подолг и несечен, односно во песната „What Would Brian Boitano Do?“.
Тресонче
Тресонче — село во Општина Маврово и Ростуше, во областа Мала Река. Селото се наоѓа на Тресонечка Река, која извира во близина на селото.
Географија и местоположба
До селото Тресонче води асфалтен пат кој се двои од месноста Бошков Мост од регионалниот пат Дебар — Маврово и продолжува по текот на Мала Река. Патот до селото Тресонче се двои од овој пат и освен до него, води и до селата Росоки и Селце. Се наоѓа во срцето на планината Бистра, во западна Македонија, а е распослано по левата и десната страна на Тресонечка Река, која извира во непосредна близина на селото. Оддалечено е 22 километри источно од градот Дебар.
Од северната страна Тресонче е заградено со врвовите Брзовец и Пешкопеја, од исток со Шкрка (Дајдовец) и од југ со ридовите кои почнуваат со Думостол и завршуваат со карпата Соколица. На југ од Тресонче се наоѓа селото Лазарополе.
Историја
Тресонче е едно од најстарите села во Македонија. Неговото име најнапред било Старо Село. За првпат се споменува во еден попис од 1467 година, и нешто подоцна во Тахрир дефтер бр. 4 од 1474 – 1476 година, каде се наведува како дервенџиско село. Првите зачувани записи за селото потекнуваат откако на територијата на Македонија се зацврстила отоманската империја. Веројатноста и пред тоа да постоело селото се доста големи, но поради борбите што во тоа време се воделе на Бистра меѓу Османлиите и нивните противници придонело времено раселување на населението од регионот на Радика. Според проучувањата, се смета дека во далечното минато регионот на Мала Река ја населувале сточари - Власи, кои живееле во привремени летни колиби и ги користеле богатите пасишта на Бистра. Според наодите на српскиот научник и етнолог, Јован Цвииќ, кој работел во почетокот на XX век, со доаѓањето на словенските племиња на тој простор, Власите се словенизирале.
Освен тоа, Тресонче, заедно со другите села во областа, важи за дел од област населена со Мијаци, а за значењето на зборот „Мијак“ прв писмено толкување дал галичанецот Ѓорѓија Пулевски (1817 — 1893). Тој во неговата книга „Славјано - маќедонска општа историја“ објаснува дека „думата МИЈАК означава - бистар ум, хора бистроумни и оште Мијаци = Македонци...“. Потеклото на Мијаците Пулевски го поврзува со античките Македонци и смета дека „Мијаците биле гвардејци на Александар Македонски, а Брсјаците биле неговата брза армија“.
Според првичните записи во 1467 година во Тресонче имало три христијански куќи. Раскажувањата на старите и пронајдените записи во турските дефтери сведочат дека во Тресонче низ вековите имало и до 300 куќи.
Првото училиште во селото е изградено во 1852 година, но со години пред тоа, образованието на жителите се вршело во селската црква или во манастирот „Св. Јован Бигорски“.
Илинденски период
Во илинденскиот период Тресонче го носело тајното име Назарет, додека Лазарополе го викале Ерусалим, а Галичник Миродита.
Од територијата на Тресонче се одржувала врската со областа Копачка, Кичево, Дебар и Галичник. Во селото имало организирано и центар за собирање лекови, облека и храна. Сето тоа било скриено во некоја пештера, најверојатно во месноста „Дужина дупка“, далеку над Тресонче. Во оваа дејност како надлежен во обласниот комитет на Организацијата особено се истакнувал некој Јован Јуруков со помошниците Мино П. Брадиноски, Динго П. Цветковски, Гаврило Дингов, како и курирот Јован К. Терзиев. Од базата за снабдување само на 4 август 1903 година биле префрлени 18 товари разна стока и санитетски материјал.
За време на балканските војни во 1912 и 1913 година судбината на тресончани била тие да им служат и на бугарската и на српската војска.
Првата светска војна селото ја дочекало со мобилизација на мажите во редот на српската војска. Познато е дека дел од нив учествувале и во одлучувачките битки на Балканот. Така, Петре Блажевски од семејството Рунтевци учествувал во битките на планината Кајмакчалан при пробивот на Солунскиот фронт, а Јосиф Михајловиќ (кој подоцна станал еден од најзначајните градоначалници на Скопје) бил и дел од српската војска која преку Албанија се повлекувала во Грција.
Српската окупација
По 1912 година Тресонче, како и цела вардарска Македонија паднале под власт на Србија. Таа есен малореканскиот крај бил ослободен од Турците така што по повлекувањето на многувековната турска административно-воена управа, дошла српската војска, со што старата отоманска, се заменила со нова, српска окупација. Таа со мал прекин ќе трае до почетокот на Втората светска војна. Во 1914 година била воспоставена новата гранична линија меѓу новата држава Албанија и Кралството Србија, а воените одредби што биле донесени за "новоослободените земји" со сета своја острина се спроведувале и во малореканските краеви. Овој реон бил разделен на две општини. Една општина биле селата Гари и Осој, а селата Тресонче, Селце и Росоки, биле другата општина.
Влегувањето на бугарската војска во Мала Река
Во половината на ноември 1915 година делови од бугарската војска се приближиле кон Тресонче и кон останатите села од малореканскиот крај. Се случиле судири со албанските војски во околината на Гостивар и на Дебар, но задржувањето на бугарската војска било невозможно. Одредот на српската војска кај селата Лазарополе и Тресонче, кој тука се наоѓал уште од крајот на балканските војни, бил разбиен и на 20 ноември 1915 година се повлекол од тој крај. Следниот ден на 21 ноември во селата влегле бугарските војници. Истиот ден Бугарите влегле и во Галичник. Со тоа се воспоставила бугарска окупациска власт која траела до 1918 година, по што повторно се вратила српската окупациска власт, овојпат во лицето на новата држава на Србите, Хрватите и Словенците (СХС).
Бугарите формирале полициски станици, службеници и администрација, како и еден воен гарнизон во Галичник. Во селата биле формирани општински управи на чие чело биле поставувани месни жители. Во Тресонче за прв кмет, т.е. претседател на општината бил поставен Косто Тодоров, а негови заменици биле селечанецот Никола Самарџиев, потоа росочанецот Филип Алексиев, а за нивни заменици биле одредени Нестор Илиев и Спиро Аврамов. По нив, нов кмет станал Динго Цветков (Тресонче), а помошници Рафе Јанев (Селце) и Васил Тодоров (Росоки). Сите тие примале плата од 50 до 100 лева.
Во исто време бугарската држава започнала и мобилизација на селаните за потребите на бугарската војска која тогаш се наоѓала во виорот на Првата светска војна. Запишано е дека во првата половина на 1916 година Тресонче имало 969 жители, а од нив 81 кои биле на возраст од 18 до 60 години биле мобилизирани.
Но, тоа траело до завршувањето на Првата светска војна. Оттогаш Тресонче повторно го запоседнале српските власти.
Во Втората светска војна во селото влегле Италијанците и балистите. Животот станал многу тежок зашто замрела секаква стопанска активност во целиот малорекански регион. По почетокот на оружените партизански дејствија против новите окупатори, кон нив се приклучиле и повеќе жители на Тресонче. Некои од нив ги загубиле и животите. Следуваат нивните имиња, како и имињата на селани од Росоки и Селце кои исто така загинале во борбите со балистите и Италијанците и Германците: Васе Стаматовски, Милан Блажевски, Ефрем Несторовски, Самоил Тодоровски, Крсте Крстевски, Анѓеле Доневски, Гале Стаматовски, Русе Јаневски, Арсо Арсовски, Трене Треневски, Андо Смилевски, Миле Кржаловски, Кузман Кржаловски, Павле Бојковски, Тане Јаневски, Милош Јаневски и Ило Китановски. Нивните имиња се врежани во спомен чешмата што на сред село во Тресонче беше построена на Петровден во 1988 година. По ова, голем број од жителите почнале да го напуштаат селото.
Задругата
По завршувањето на војната и доаѓањето на КПЈ на власт во новосоздадената Социјалистичка Федеративна Република Југославија, бегалците почнале да се враќаат назад, а почнала и првата политичка акција за формирање земјоделска задруга. Таа била формирана на 28 февруари 1947 година, а веќе во март следната година задругата почнала да произведува компири. Задругата го носела името „Обнова“, а во неа членувале 50-60 семејства од Тресонче, Селце и Росоки. Од 1947 до 1949 година задругата се преименувала во „Лазар Колишевски“, а од 1954 година името „Брзовец“, односно сè до спојувањето со задругата во Лазарополе во 1964 година, кога работите почнале да одат удолу. Покрај компирите, задругата започнала и со сосема мал број овци. Се раскажува дека биле собрани вкупно 60 овци, но набргу почнале да се купуваат крави и свињи, а во 1949 година бил изграден и комбинат за преработка на млеко. Сепак, тие напори биле само бледа сенка на старото Тресонче кога по неговите планини се белееле до над 100.000 овци. Задругарите почнале да го прават и патот, почнувајќи од месноста „под Осој“ до Тресонче, на кој работеле сите задругари.
Во 1949 година во Тресонче дошле и се населиле и 30-40 семејства, бегалци од Егејска Македонија, каде била во тек граѓанската војна. Во Селце и Росоки се населиле 15-20 семејства или вкупно имало околу 80 семејства од тој дел на Македонија. Бегалците биле мајстори за земјоделство, а за нивните потреби во Кадиевци биле изградени и неколку камени куќи чии темели сè уште постојат. Се садел тутун, се собирале лековити билки како гороцвеќе, кантарион, бутинец, бабјаци, чај и сл. Но, доселениците од Егејска Македонија се отселиле од овие три села по само една година.
Прв претседател на задругата бил Јосиф Саржовски, од нејзиното основање до 1954, кога на негово место дошол Саржо Несторовски од Селце. Тој останал претседател на задругата до 1964 година, односно до спојувањето со Лазарополе.
За неполни 17 години жителите на Тресонче, Селце и Росоки, во 1950 година се здобиле со електрична струја, во Тресонче била изградена хидроцентрала, чија карабина и денеска постои во месноста Горна Воденица, стадото овци достигнало 8.000 грла, имало над 20 коњи, над 100 крави и свињи, над 260 сандаци со пчели, биле направени разбои за ткаење килими кај месноста „Света Петка“, биле подигнати овоштарници, ораници и сл.
Најнов период
За жал и покрај првичните добри резултати на задругата, жителите од Тресонче почнале да се иселуваат, заминувајќи најчесто во Скопје. Основната причина за тоа била политиката што се водела од централната власт, односно поради настојувањето задругите да се окрупнуваат и спојуваат, не водејќи сметка за економската оправданост за тоа или за природните услови.
Тресонче, Росоки и Селце во деведесеттите добија асфалтен пат од Бошков мост, а се проби и прошири патот Селце - Галичник.
Војната во Македонија во текот на 2001 година Тресонче ја мина без поголеми проблеми. Не беа регистрирани упади на вооружени албански групи, иако нивно движење беше забележано во месноста Јама и над селото Горно Косоврасти.
Во текот на 2003 и 2004 година неколку семејства, воглавно пензионери, решија да почнат да живеат во Тресонче во текот на целата година, а беше започнат и проект за снабдување на сите маала со вода од изворите кај Алилица, неколкупати беше отворана и затворана продавница, за Петровден се вратија зурлите и топаните, се препокрија и конзервираа црквите „Свети Петар и Павле“ и „Свети Никола“, но економските проблеми продолжуваат да ги мачат жителите.
Потекло на името
На западната страна на селото, пред самиот влез и во непосредна близина на храмот Свети Петар и Павле се наоѓа и црквата Свети Никола. Според преданијата и сеќавањата на старите луѓе, овој православен храм е изграден врз три латински гробови или светилишта, односно врз „тре санче“. На околу еден километар од Тресонче надолу по истоимената река се наоѓа месноста Света Петка каде исто така има едно мало црквиче посветено на таа светителка.
Овие три светилишта, односно „Свети Никола“, „Свети Петар и Павле“ и „Света Петка“, според едното толкување, го претставуваат толкувањето на името на селото „тре санче“ (три светци; т.е. Тресанче). Познато е од дијалектологијата дека самогласката „А“ на многу места во мијачкиот говор се заменува со „О“, па и оттука името на селото од Тресанче, станало Тресонче.
Според второто толкување името на селото е од глаголот „тресе“. Имено во минатото тресончани заминале по некаква одмазда низ Река и во Албанија, оти разбијничка банда на населението му нанело зулуми. Оттаму, велат, луѓето во тие реони трески ги треселе кога врвеле селаните од Старо Село.
Третата можност, која веројатно најточна е дека името Тресонче доаѓа од манастирот Трескавец, Прилепско. Имено, во некои стари записи се наведува дека атарот на селото во минатото бил имот на овој манастир и оти поради тоа Старо Село во средниот век го добило името Тресонче. Исто така, познато е дека по манастирот „Свети Јован Бигорски“, „Трескавец“ бил втор манастир по важност за тресончани, кои често го посетувале, го дарувале и го помагале, дури селските кметови (старешини) му носеле и годишен данок, некои велат, заради откупување на гревовите сторени во текот на годината од селаните.
Стопанство
Тресончани од старо време, односно од пробивот на Турците на Балканот и освојувањето на Македонија, биле определени за дервенџии (чувари на патиштата) на патот Кичево - Дебар што минувал низ синорот на Тресонче и кој покрај тоа, ги поврзувал и Брсјачијата со Дебар.
Распослани во вакви планински места, засолнети од силни ветрови и богати со планински пасишта и вода, жителите на Тресонче имале можноста да го развијат сточарството, како единствена стопанска гранка која им овозможувала опстанок во тој предел. Сепак, Мала Река и денеска претставува еден од најзафрлените и најскриените краеви на Балканот, така што освен сточарите со своите стада и печалбарите подоцна, никој друг не можел и не сакал да живее во оваа област, од што се добива впечаток дека малореканците го избрале овој крај за само тие да живеат таму. Фактот што и најсиромашната куќа во Тресонче располагала со барем 40 овци ни докажува дека таа куќа сите домашни потреби од волна, месо, млеко и други млечни производи, ги подмирувала од опствените средства за производство. Оттука, овцата, покрај парите или златниците, имала улога на еквивалент. Со парите заработени од продажбата на вишокот млечни производи, домаќинството ги подмирувало најосновните потреби од жито, сол, шеќер, масло и друго, што им недостасувало од сопственото производство.
Од дамнина целата територија била резделена на „планини“, а секоја „планина“ си имала барем по еден извор со вода. Границите на „планините“ се обележувале со ќулиња, т.е. „старци“ што всушност биле редени камења, кои оддалеку на овчарите им личеле на осамени старци. Но, „планините“ биле разделувани на уште помали делови. Се викале „држави“, а секоја „држава“ си имала само по едно бачило. Некогаш во тресонечкиот дел на Бистра постоеле 32 бачила, односно „држави“, а вкупниот број на добиток се движел и над 100.000 грла овци и неколку илјади коњи. Според кажувањата и зачуваните писмени податоци, секоја куќа во Тресонче имала од 40 до 100 овци, мнозина имале и до 300, за во XIX век селскиот главатар Сарџо Брадина да формира стадо од 80.000 овци и неколку илјади коњи кои презимувале во Солунско, а напати и на некои од егејските острови. Такви силни сточарски родови во Тресонче биле Брадиновци, Јуруковци, Бошковци, Перковци, Тутинци и Силјановци. Нивните наследници денеска немаат ниту една овца.
Паралелно се дервенџиството и со сточарството жителите на Тресонче, како впрочем и другите мијачки села (Лазарополе, Галичник, Гари, Осој, Селце и Росоки) се занимавале и со други дејности: зографство, печалбарство, ѕидарство, резбарство, плетење, шиење (терзилак), ткаење итн. Имале една мала индустрија од воденици и валавници на брзите планински реки, каде самите го мелеле житото и правеле аба и други ткаенини за прекрасната мијачка народна носија. Во овој дел биле сосема самостојни од другите делови на Македонија и на Балканот, а со добитокот и млечните производи уште повеќе ја истакнувале својата независност.
Печалбарството било дел од начините за заработка и издржување на семејствата. Луѓето од Тресонче највеќе на гурбет оделе во Грција, Србија и Бугарија, но многумина заминувале и во Египет, Италија и Америка.
Резбарството и зографството се посебни поглавја од историјата на Тресонче.
Од самиот почеток, па сè до денес, поимот „резбарство“ или „копаничарство“ е поим за Македонија и обратно. Поимот за цела плејада резбари, иконописци и зографи е Река, а поимот Река а поим за раѓањето и живеењето на Мијаците кои со творештвото на овие поими создале и ја збогатиле историјата на својот народ. Еве ги тресончаните: родот Рензовци - Зографовци, прочуени како копаничари и зографи. Најугледен од нив бил Дамјан Дамјанов со синовите Ѓорѓе, Андреја, Костa и Никола. Потоа родот Станишевци со основоположникот Гешо и синовите Димитар и Андон Станишеви (чие дело е централната резба на иконостасот во манастирот Дечани во Косово); родот Данаиловци чиј основач е Данаил и неговиот син Мојсо Данаилов; родот Анѓелковци и синот Петар од чие потекло резбарството досегнува до денешни дни; потоа родот на Велјан Х. Огненов, копаничарот Јанкула Силјанов (тој има оставено и ерминија од 1728 година). Сите овие тресончани раскажувале на дрво, а се смета дека Света Гора Атонска и Солун се местата каде тресонечките резбари и зографи го изучувале занаетот.
Население
Еве како се движел бројот на домаќинствата според пописите од поново време: според пописот од 1921 година Тресонче имало 248 домаќинства со вкупно 851 жител (274 машки и 577 женски лица); во 1925 година бројот на домаќинства изнесувал 164, а вкупното население 761 жител; во 1930 година имало 117 домаќинства, а 785 жители; во 1948 имало 34 домаќинства, а во 1953 бројот на жители изнесувал 169 лица. Во 1961 година бројот на домаќинства изнесувал 70, со 153 лица; во 1971 година имало само 10 домаќинства со вкупно 24 жители, а во 1981 се регистрирани 15 жители. Во 1994 година во Тресонче се регистрирани само 3 домаќинства со вкупно 9 жители, или како што споменавме погоре, исто колку што селото броело во 1467 година.
На пописот во 2002 година, селото броело 8 жители.
Во 2004 година тука живееле 12 лица во 5 домаќинства, но голем дел од иселениците се враќата за викендите, летниот и зимскиот период. Во селото се прават нови куќи, а веќе неколку години до него води тесен асфалтен пат, прооден и во текот на зимата.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 24 жители, од кои 16 Македонци и 8 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во рамките на новосоздадената Општина Маврово и Ростуше, која настанала со територијалната поделба на Македонија во 2004 година. Претходно селото припаѓало на поранешната Општина Ростуша, која со измените во Законот за територијална поделба на Македонија била припоена со Општина Маврови Анови, со што двете општини ја создале новата Општина Маврово и Ростуше, во која денес се наоѓа селото.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Гостивар, додека во периодот по војната од 1957 до 1965 година се наоѓала во некогашната општина Маврово. Во рамките на општина Ростуша се наоѓало во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Лазарополе, во која покрај Тресонче се наоѓале и Гари, Лазарополе, Росоки и Селце. Самата Општина Лазарополе била дел од Дебарската околија. Општината Лазарополе постоела и во периодот 1950-1952 година.
Личности
Личности родени во Тресонче:
Лемба
Лемба (Ба-лемба, Ба-сони или Ва-мвеније) е црнечка етничка група на луѓе која брои околу 70.000 луѓе, населени на просторот на Јужна Африка. Според нивните тврдења, тие се древните предци на израелскиот народ и настојуваат дека ги претставуваат нивните корени, поточно дека од нивната група произлегле Авраам, Исак и Јаков и дека се нивни крвни сродници.
Народот Лемба има карактеристични верски обреди и верувања, многу слични на јудаизмот, кои се паметат и пренесуваат говорно низ генерациите. Денес многу Лемби се христијани, со тоа што користат и некои јудаистички обичаи.
Историјата на Лемба народот кажува дека тие биле луѓето кој ја населиле Светата Земја (Јудеја / древен Израел), водени од висок Лемба свештеник по име Буда. Групата се стационира во Јемен, каде го изградуваат градот Сена. Пред околу 3000 години тие испловиле преку Арапското Море „водени од ѕвезда испратена од Господ“, од Јемен во Африка каде што една група се населува на просторите на денешна Етиопија а друга група мигрира на териториите на јужна Африка, Зимбабве, Малави, Мозамбик и Танзанија, каде што живеат помеѓу „пагани“ во мир. Симболот на Лемба е слон во средината на шесткраката Давидова ѕвезда.
Сличности со јудаизмот
Многу од верувањата и обредите на Лембите се тесно поврзани со тие на јудаистите. Според Д-р Рудо, сличностите се следни:
NGC 3357
NGC 3357 — елиптична галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3357 се споменува и како UGC 5206, UGC 5854A, MCG 2-28-2, CGCG 66-6.
Откривање
Објектот е откриен на 5 април 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3357 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 3357 има привидни димензии од 1,3' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Мирјана Тренчева
Мирјана Тренчева ― македонски поет, раскажувач и преведувач, родена е на 7 октомври 1939 година во Делчево.
Животопис
Марија Тренчева е родена во Делчево. Дипломирала на Филолошки факултет „Блаже Конески“ во Скопје, на група за француски јазик и книжевност. Работела во Училиштето за применета уметност во Скопје.
Во својот преведувачки опус од француски јазик ги вбројува делата на најзначајни француски автори, Оноре де Балзак, Виктор Иго, Емил Зола и Албер Ками.
Член е на Друштвото на писателите на Македонија. Добитник е на Наградата „Даница Ручегај“ на ДПМ за поетската книга „Патот на Итака“
Суперлига на Србија
Српска Суперлига (Суперлига Србије / Superliga Srbije) — службено име за главната и најсилната професионална фудбалска лига на Србија. Лигата се состои од 16 фудбалски клубови. Лигата била формирана во летото 2005 година. По одвојувањето на Црна Гора во летото 2006 година, само српските тимови учествуват на првенството.
Претходно српските клубови се натпреварувале во Југословенската прва лига која била формирена во 1923 година и траела до 2003 година. По распадот на Југославија во 1991 година и создавањето на СР Југославија, името Југославија се зачувало до 2003 година, кога било променето во Србија и Црна Гора. Овој сојуз продолжил до 2006 година, кога Црна Гора се одвоила од земјата и основала своја лига.
Првопласираниот тим игра во втората квалификациска рунда од Лигата на шампионите, додека освојувачот на второто место игра во второто квалификациско коло на Лигата на Европа, а третиот во првиот квалификациски круг од истото натпреварување. Тимот што го освоил Купот на Србија игра во квалификацискиот круг на Лигата на Европа.
Историја
Југословенската прва лига била основана во 1923 година и ги собрала најдобрите клубови од поранешна Југославија. Во 1991 година, клубовите од Словенија и Хрватска заминале од лигата и формирале сопствени лиги, а во 1992 година истото го направиле и клубовите од Босна и Херцеговина и Македонија. Југословенската прва лига се играла од 1992 година со клубови од Србија и Црна Гора, до 2006 година, кога Црна Гора прогласила независност, а потоа формирала и своја лига. Од 2006 година лигата е формирана исклучиво од клубови од Србија и преименувана во Српска Суперлига.
Прва лига на Србија и Црна Гора (1992–2006)
Во 1992 година Југословенската прва лига го променила своето име во Прва лига на СР Југославија и оттогаш во лигата настапувале клубови од Србија и Црна Гора.
Победникот на лигата имал пристап до квалификациите за Лигата на шампионите, а вториот, третиот и победникот на Купот во Купот на УЕФА. Последните два клуба биле префрлани во двете Втори лиги во зависност од републиката во која се наоѓаат, Втората лига на Србија и Втората лига на Црна Гора.
Вкупно 41 клубови учествувале во лигата помеѓу 1992 и 2006 година, 34 од Србија, 6 од Црна Гора и еден од Босна и Херцеговина. Вкупно 3 клуба биле шампиони, сите од Србија, Партизан (8 пати), Црвена ѕвезда (5 пати) и Обилиќ (еднаш).
Национална лига
Состојба до крајот на сезоната 2017/18
Тимови
Состојба до крајот на сезоната 2017/18.
Иван Дочев
Иван Димитров Дочев (Иван Димитров Дочев; 7 јануари 1906 — 14 мај 2005) — бугарски крајно десничарски политичар активен од двете страни на Втората светска војна.
Раните години
Роден во Шумен, син на армиски полковник, Дочев работел во државната служба од 1926 до 1932 година кога отишол на Универзитетот во Софија за да студира право и политика. Токму на универзитетот тој прв се вклучил во политиката, преземајќи ја одговорноста за студентската организација.
Фашизам
Во 1933 година тој бил основач на Сојуз на бугарски национални легии и станал дел од триумвирот што официјално го водел ова движење. Групата првично била антикомунистичка и националистичка, но наскоро се нашла под влијание на италијанскиот фашизам и нацизам и додала корпоративизам и антисемитизам на нејзината платформа. Во 1934 година Дочев отишол во нацистичка Германија со Никола Жеков и се сретнал и со Адолф Хитлер и со Алфред Розенберг. Дочев не успеал целосно да се помири со Хитлер, тој не го поддржувал нацистичкото барање Легиите да го симнат кралот Борис.
Неговото движење го усвоило своето попознато име Сојуз на бугарските национални легии во 1937 година и следната година се разделило со Дочев кој водел едно крило од главната група под водство на Христо Луков.
Воено време и европско прогонство
Дочев бил помирен со Луков за време на Втората светска војна и станал еден од главните поддржувачи на про-нацистичкиот генерал. Неговиот прогермански став го направил непопуларен, особено што војната се приближувала кон својот крај. Како резултат на тоа, тој му се придружил на Александар Цанков во прифаќањето на егзилот, спонзориран од Германија, во Виена во 1944 година и ја отслужил војната таму. По војната, Дочев добил три одделни смртни казни во отсуство за злосторства како испраќање Евреи во логори за истребување додека бил градоначалник на Силистра иако тој негирал дека ги извршил злосторствата.
Казните не биле извршени бидејќи тој останал во егзил и не се вратил во политичкиот активизам, а неговото списание „Бугарија“ се појавило во Салцбург во 1945 година, проследено со формирање на вирулентно антикомунистички бугарски национален фронт во 1947 година. Во меѓувреме, во 1948 година тој докторирал од Универзитетот во Хајделберг за теза за бугарската економија. Дочев имал намера да се смести во Германија, но периодот на чекање за германско државјанство бил предолг и затоа емигрирал во Канада во 1951 година.
Северноамериканска активност
Дочев ја продолжил својата политичка активност во Канада, организирајќи го Бугарскиот национален фронт и таму и во САД веднаш штом пристигнал во 1951 година. Неговото ново списание „Борба“ наскоро станало централно значење за антикомунистичката активност меѓу Бугарите со седиште во Северна Америка.
На крајот Дочев се преселил во САД и се сместил во Њујорк. Таму тој станал бугарски национален претседател на антиболшевичкиот блок на нации на кој бил поврзан неговиот Бугарски национален фронт. Во 1982 година ја објавил книгата „Половина век борба против комунизмот за слобода на Бугарија“, во детали за неговите политички активности.
Завршни години
Дочев, тогашен почесен претседател на Бугарскиот национален фронт, се вратил во Бугарија кон крајот на 1991 година, сè уште не бил сигурен дали неговата смртна казна продолжила да трае, па дури и претседателот Жељу Желев беше бил несигурен. Во тоа време тој тврдел дека бил приврзаник на Сојузот на демократски сили, иако тој исто така изјавил дека ги задржувал истите политички идеи што ги имал во Легиит е. На крајот, тој не се соочил со казната и починал во 2005 година, на 99 години.
Селиште II (Ињево)
Селиште II — археолошко наоѓалиште во радовишкото село Ињево. Наоѓалиштето претставува средновековна црква и некропола. На 300 метри западно од селото се гледаат остатоци од ѕидови на еднокорабна црква, на кои западниот ѕид со влезот и јужниот ѕид се во височина од 3 до 4 метри. Апсидниот дел бил подоцна изѕидан. На внатрешната страна има траги од фрескоживопис. Југозападно од црквата е пронајдена некропола, делумно уништена.
Илија Тодоровски
'''Илија Тодоровски“ е маледонски раскажувач и романописец.
Животопис
Илија Тодоровски е роден на 7 октомври 1929 година во Прилеп, а починал на 3 јуни 2019 година во Скопје. Дипломирал на Технички факултет во Скопје, каде што живеел и творел. Бил член на Друштво на писатели на Македонија од 1989 година.
Дела
- Приказни за Пере Скато, роман;
- Деца со лузни, раскази;
- Фидан, роман;
- Сонувачи во виорот, раскази;
- Езерчани, роман;
Седерманланд (округ)
Седерманланд (швед. Södermanlands län) е округ (län) на југоисточното крајбрежје на Шведска. Се граничи со окрузите Естерјетланд, Еребру, Вестманланд, Упсала, Стокхолм и Балтичкото Море. Административен центар е градот Нишепинг.
Ова е административна единица која ја опфаќа речиси сета историска покраина Седерманланд. Источните делови на покраината, (воглавно подрачјето на Седертерн) му припаѓаат на округот Стокхолм.
Денес Седерманланд е најбогатиот округ во Шведска, што се должи на финансиската моќ на градовите како Труса.
Управа
Главна цел на окружниот административен одбор е спроведување на целите утврдени во парламентот и владата, усогласување на локалните и државните интереси, унапредување на развојот во округот, воспоставување на регионални цели, запазување на јавниот ред и раководење со правните постапки. Окружниот административен одбор е владина служба на чие чело стои управник.
Окружниот совет на Седерманланд (Landstinget Sörmland) е задолжен за здравството и јавниот превоз.
Историја
Покраината Седерманланд некогаш покривала три округа: Нишепинг, Грипсхолм и Ескилстунхаус. Во 1683 тие се обединиле во денешниот округ Седерманланд.
ОУ „Димо Хаџи Димов“ - Влае
ООУ „Димо Хаџи Димов“ — основно училиште во населбата Влае во општина Карпош. Во него настава посетуваат околу 1700 ученици, без децата од претшколска возраст, што претставува значително голем број во однос на минатото.
Училиштето е изградено по Скопскиот земјотрес со помош на некои донации од земјите на Балканот, а најмногу од Словенија. Словенија освен што придонесе за изградба на училиштето, ја помогна и целата населба поради материјалните штети по земјотресот, па затоа и многу улици во населба Влае носат имиња на словенечки писатели од тоа време.
Близу ова училиште се наоѓа прометниот булевар „Партизански одреди“, заради што беше неопходна изградбата на надвозникот „Влајко“, освен поради безбедноста на децата кои го посетуваат ова учулиште, и поради безбедноста на самите граѓани во населбата. Надвозникот официјалнно е пуштен во употреба на 27 септември 2006 година во 13:00 часот, каде што при неговото отворање учествуваа: амбасадорот на САД во Македонија, г-ѓа Џилиен Миланович, градоначалникот на општина Карпош, Андреј Петров, и директорката на училиштето, Лела Николовска. Средствата за изградба на преминот ги обезбеди општина Карпош, а Американската агенција за меѓународен развој (USAID) ги донираше лифтовите во објектот.
Од 1963 година училиштето го носи името „Јосип Броз – Тито“ до 1993 год., кога е применувано во ОУ „Димо Хаџи Димов“, според името на македонскиот истакнат револуционер од илинденскиот период на македонската историја. Имено, на 27 декември во 1993 год. завршена е постапката за преименување на училиштето од ОУ ‘Јосип Броз – Тито” во ОУ ‘Димо Хаџи Димов”, а на 20 октомври 1994 год. промовирано е новото име на училиштето на свеченост на која присуствуваше и пригодна реч одржа Министерот за образование и физичка култура, д-р Димитар Бајалџиев. Во 1974 училиштето ја добива највисоката награда на град Скопје – наградата ’13 Ноември”, а истата награда во 1976 ја добива Друштвото за физичка култура при училиштето. Во 1969 година во училиштето почнува да работи училиштен педагог. Така за првпат се поставуваат темелите на стручната служба во тогашната СР Македонија.
Од 1965 год. до 1989 год. во континуитет се организирале средби на ученици и наставници од нашето училиште со 16 училишта низ цела СФРЈ под името ‘Средби на пријатества”.
Во 1997 год. е основана асоцијацијата ‘Млади горјани”, прва од ваков вид во рамките на основните училишта во Р. Македонија.
Училиштето е основоположник на Советот на родители – орган на училиштето со свој сопствен статут, прв од ваков вид во Р. Македонија.
Во училиштето се работи проектот ‘Вклучување на децата со посебни потреби во редовното училиште”, односно со деца со посебни потреби и пред официјалното започнување на проектот во 1998 год.
Училиштето редовно учествува на градски, регионални и државни натпревари по сите наставни предмети, за што се добиени и многу награди, признанија, пофалби, дипломи, пехари и друг вид одбележувања на резултатите на учениците.
Од декември 1992 год. во училиштето се вовело рекреативна спортска активност за учениците од одделенска настава која беше предуслов за законско зголемување на фондот на часовите по физичко воспитување од два на три наставни часа седмично.
Во текот на јули 2011 година од страна на општина ‘Карпош” се преземени активности за поголема реконструкција на училиштето со што во голема мера ќе се подобрат условите за реализирање на воспитно-образовната работа. Наставниот процес се реализира  во различни објекти, пет засебни бараки кои се користат зависно од активностите.
Познати личности кои учеле во ова училиште
Боро Стојкоски - началник во МВР и претседател на Радиоаматерски Сојуз на Македонија.
Монетарна економија
Монетарната економија е дел од економијата која ја дава рамката за анализирање на парите и нивната функција како средство за размена, средство на вредност, и мерна единица. Тоа покажува колку парите, на пр. паричните средства, може да се здобијат со нивно прифаќање како јавно добро. • Џејмс Тобин, 1992. “пари,” Нов параграф од  Речник на финансии и пари , в. 2, стр. 770-79 & 2008, The New Palgrave Dictionary of Economics. 2nd Edition. Table of Contents and Abstract. Reprinted in Tobin, 1996, Essays in Economics, v. 4, pp. 139-63. MIT Press. • _____, 1961. "Money, Capital, and Other Stores of Value,"  American Economic Review, 51(2), pp. 26-37. Reprinted in Tobin, 1987, Essays in Economics, v. 1, pp. 217-27. MIT Press. • Paul A. Samuelson, 1958. "An Exact Consumption-Loan Model of Interest with or without the Social Contrivance of Money," Journal of Political Economy, 66(6), pp. 467, 481-82. • John Bryan, 1980. "Transaction Demand for Money and Moral Hazard," in Models of Monetary Economies, ed. J. Kareken and N.Wallace, Federal Reserve Bank of Minneapolis, pp. 233-241 and References, pp. 305-13.    • Nobuhiro Kiyotaki and Randall Wright, 1989, "On Money as a Medium of Exchange," Journal of Political Economy 97(4), pp. 927-54. • _____, 1993. "A Search-Theoretic Approach to Monetary Economics," American Economic Review, 83(1), pp. 63-77. Тоа го проучува ефектот на монетарниот систем, вклучувајќи регулација на парите и поврзанифинансиски институцииs и интернационалните аспекти.
Дисциплината има историска позадина, и е поврзана со макроекономијата. • Robert W. Dimand, 2008. "макроекономија, нејзините почетоци " (abstract) и "монетарната економија и нејзнита историја," (abstract), The New Palgrave Dictionary of Economics. 2nd Edition. • Christina D. Romer and David H. Romer, 2007:2. "Monetary Economics," NBER Reporter, pp. 1-6 Abstract-links version. • JEL classification codes. • David Hume, 1752. "Of Money," "Of Interest," and "Of the Balance of Trade" in Essays, Moral, Political, and Literary. Reprinted in Hume, 1955, Writings on Economics, Eugene Rotwein ed., linked Table of Contents. • Thomas Mayer, 1980. "David Hume and Monetarism," Quarterly Journal of Economics, 95(1), pp. 89-101. • Henry Thornton, 1802. Paper Credit. Contents, pp. ix-xii, & chapter links. Introduction by Friedrich Hayek, 1938. • W. Stanley Jevons, 1876 [1919]. Money and the Mechanism of Exchange. Chapter-preview links. • Carl Menger, 1892. "On the Origin of Money," Economic Journal, 2(6), pp. 239–255.  • Knut Wicksell, [1898] 1936. Interest and Prices, tr. R.F. Kahn. Macmillan, Chapter links, pp. v-vi. • _____, [1906] 1929. Lectures on Political Economy, v. 2: Money, tr. E. Classen, 1935. Discussed in Lionel Robbins' Introduction to v. 1: General Theory, pp. xv-xviii. • A.C. Pigou, 1917. "The Value of Money." Quarterly Journal of Economics, 32 ( 1), pp. 38-65. Reprinted in part in A.C. Pigou (1924), Essays in Applied Economics, pp. 175- 204. • Fisher, Irving, [1911] 1922, 2nd ed.. The Purchasing Power of Money: Its Determination and Relation to Credit, Interest, and Crises, Chapter links. • John Maynard Keynes, 1923. A Tract on Monetary Reform. Macmillan. Reviews, 1924 & 1996. • _____, 1936. The General Theory of Employment, Interest and Money. Macmillan. • Gary S. Becker and William J. Baumol, 1952. "The Classical Monetary Theory: The Outcome of the Discussion," Economica, NS 19(76), pp. 355-376. • Paul A. Samuelson, 1968. "What Classical and Neoclassical Monetary Theory Really Was," Canadian Journal of Economics, 1(1), pp. 1-15, & Collected Scientific Papers, 1972, v. III. pp. 529-543. • Robert Clower, 1969b. "What Traditional Monetary Theory Really Wasn't," Canadian Journal of Economics. 2(2), pp. 299-302. • David E.W. Laidler, 1991. The Golden Age of the Quantity Theory: The Development of Neoclassical Monetary Economics, 1870-1914. Princeton UP. Description and review. • Bennett T. McCallum, 1989. Monetary Economics: Theory and Policy. Macmillan. Preview. Современата анализа има тенденција да овозможи микрофинансирањеза побарувачката на пари  За да се разликува  вистинската номинална и реална монетарната поврзаност за микро и макро употреба, вклучувајќи го и нивното влијание врз  вкупната побарувачка за аутпут. Овие методи вклучуваат придвижување и тестирање на импликации  на парите како субститут на средствата и се засноваат на експлицитни несогласувања.
Џамбатиста Лоли
Џамбатиста Лоли (роден во 1698 во Модена - починал на 4 јуни 1769) бил италијански шахист и шаховски теоретичар. Автор е на делото „Набљудување на теоријата и практиката на шаховската игра“, објавено во 1763. Делото претставува шаховска енциклопедија која содржи голем број на анализи на сите елементи во една партија. Во отворањето Кралев гамбит, постои варијанта која го добила неговото име. Исто така Лоли дал и неколку анализи кои имаат големо значење во завршницата.
Николај Хајтов
Роден е во 1919 година во село Јаворово, Пловдивска околија. По професија е шумарски инженер. Главни мотиви му е планината, шумата и животот на родопските села и Помаците (исламизираните Бугари), како и проблемите на семејството, и во градовите и во селото, традицијата, општествените текови... Посебен белег на неговата проза се ноншалантниот тон на кажување, проткаен со динамика, со духовитост и релјефност на ликовите.
Орбита (Авила)
Орбита  — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Аулозен
Аулозен (Aulosen) — село и поранешна општина во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Аланд.
Никола Аксентијевиќ
Никола Аксентијевиќ е роден на 9 март 1993 година. Тој е професионален српски фудбалер кој игра на позицијата одбранбен играч или дефанзивец. Настапува за српскиот тим од првата лига Раднички од Ниш.
Клупска кариера
Аксентијевиќ започнал да игра фудбал во клубот Раднички Крагуевац во својот роден град. Подоцна тој се приклучил на младинската академија на екипата на Партизан од Белград и тоа во 2006 година. Во октомври 2010 година, поради отсуство на бројни репрезентативци, Аксентијевиќ бил еден од петте јуниори кои биле повикани во првиот тим на Партизан за презакажаниот куп - натпревар против екипата на Младост од Апатин. Никола својот прв натпревар за клубот и тоа како замена на истиот натпревар го одиграл на 6 октомври 2010 година. Екипата на Партизан на тој натпревар победил со резултат од 6:0.
Во зимскиот преоден рок во 2011 година, Аксентијевиќ бил позајмен на клубот Телеоптик. Тој за новиот клуб одиграл 10 натпревари во лигата односно до крајот на сезоната 2010-11. На почетокот тој играл на позицијата дефанзивен играч за врска, но подоцна бил прекомандуван на позицијата десен бек. Во тој период тренер на клубот на Телеоптик бил Вук Рашовиќ.
На 6 јули 2011 година, Аксентијевиќ го потпишал својот прв професионален договор со екипата на Партизан. Договорот бил со важност од 5 години. Никола постигнал гол од големо растојание на својот прв натпревар во лигата против тимот на Слобода од Ужице.Тоа се случило на 21 август 2011 година. И покрај тој прекрасен гол, Партизан сепак го загубил натпреварот со резултат од 2:1.
На 31 август 2012 година, Аксентијевиќ официјално преминал во холандскиот клуб на Витезе. Тој на почетокот не успеал да се избори да настапува во првиот тим на Витезе играјќи исклучиво за У21 (младинскиот тим до 21 година возраст) тимот на Витезе во сезоната 2012-13.
На 20 јуни 2013 година, Аксентијевиќ се вратил во екипата на Партизан до крајот на сезоната како позајмен играч. Последователно, тој поминал една сезона играјќи во тимот на ОФК Белград и една сезона во екипата на белгискиот Мускрон - Перуелц.
На 8 септември 2016 година, Аксентијевиќ бил официјално претставен како играч на Војводина од Нови Сад.
Меѓународна кариера
Аксентијевиќ играл за репрезентацијата на Србија на три нивоа до 17, до 19 и до 21 година возраст. Тој својот репрезентативен натпревар го одиграл за тимот на Србија на 14 ноември 2017 година. Влегол како замена за повредениот Антонио Рукавина на нерешениот натпревар од 1:1 против репрезентацијата на Јужна Кореја во градот Улсан.
Клуб
Обновено на 16 јануари 2019 година
Меѓународен
Обновено на 16 јануари 2019 година
Милан Мачван
Милан Мачван (роден на 16 ноември 1989 година) е српски поранешен професионален кошаркар. Висок е 2.06 м, играше на позицијата крилен центар. Тој ја претставуваше и српската кошаркарска репрезентација на репрезентативен план. Тој беше избран од Кливленд Кавалирс со 54-от вкупен пик на драфтот во НБА во 2011 година.