cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Македонци
Истакнати преродбеници
Дефинитивно највлијателниот македонски преродбеник е Крсте Петков Мисирков, кој во 1903 година во Софија ја печати својата фундаментална книга „За македонцките работи“. Во книгата Мисирков на детален начин ги образложува филозофските основи на модерниот македонски идентитет - дека Македонецот иако е сроден со Бугаринот и Србинот, тој сепак е посебен, и треба да се бори за таа своја посебност. Објаснува дека училиштата на соседните држави во Македонија треба да се заменат со македонски училишта во кои ќе се предава на македонски јазик и ќе се учи македонска историја. Мисирков, заедно со Димитрија Чуповски и други македонски студенти и емигранти, на 28 октомври 1902 година во Петербург го основа ''Македонското научно-литературно другарство „Св. Кирил и Методиј“''. Автор е на многу дела кои ја разгледуваат тематиката на посебноста и самобитноста на Македонецот. Кон крајот на животот, тој го искажува своето национално самосознание во неговиот последен текст „Самоопределувањето на Македонците“, објавен во весникот „Мир“ на 25 март 1925 год, во кој вели: „''Свеста и чувството дека сум Македонец треба да стојат повисоко од сè друго на светов. Македонецот не треба да се слева и да се обезличува живеејќи меѓу Бугари и Срби. Ние можеме да ја констатираме блискоста на српските, бугарските и македонските интереси, но сè треба да биде оценувано од македонско гледиште''“.
Пулицерова награда
Пулицерова награда — американска награда која се смета за највисоко признание во областа на новинарство во печатените медиуми, литературни достигања и музичка композиција. Администрирана е од Колумбија универзитетот во градот Њујорк.
Македонци
Странски видни личности- поддржувачи на Македонците
При зацврстувањето на позициите на Македонците во светската научна јавност имале удел и странски видни личности кои ги поддржувале Македонците и посебноста на македонскиот идентитет. Еден од позначајните поддржувачи на Македонците бил Вилијам Гладстон, кој во еден допис објавен во Тајмс во Лондон вели:
Симпсонови
Од своето деби на 17 декември 1989 година, емитувал 627 епизоди на Симпсонови. Нејзината 29-та сезона започна на 1 октомври 2017 година. Таа е најдолготрајната американска комедија и најдолготрајната американска анимирана програма, а во 2009 година го надмина "Гансмок" како најдолготрајна американска телевизиска серија. Филмот "Симпсонови", филм со долгометражни филмови, бил објавен во кината во светот на 27 јули 2007 година и изнесуваше 527 милиони долари. На 4 ноември 2016 година серијата била обновена за дваесет и девет и триесет сезони од 22 епизоди секоја, проширувајќи го шоуто до 2019 година
Пулицерова награда
Наградите се доделуваат секоја година во дваесет и една категорија. Наградените добиваат по 10,000 УСД парична награда, а победникот во категоријата за новинарство во јавниот сервис добива златен медал. Медалот се доделува на весникот, а поединечниот добитник може да е именуван при доделувањето на наградата.
NGC 2364
NGC 2364 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Еднорог, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Пулицерова награда
Пулицеровата награда ја воспоставил Џозеф Пулицер (англ. Joseph Pulitzer) - унгарско-американски новинар и издавач кој оставил парично наследство на Универзитетот Колумбија по смртта во 1911. Дел од средствата биле искористени за да се основа универзитетско училиште за новинарство во 1912. Првите Пулицерови награди биле доделени на 4 јуни 1917., а во наше време се доделуваат во април секоја година. Добитниците ги избира независен одбор.
NGC 2364
Откривање
Објектот е откриен на 8 јануари 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Пулицерова награда
Некои од најпознатите добитници на наградата се Ернест Хемингвеј, Тенеси Вилијамс, Артур Милер, Јуџин Онил, Вилијам Фокнер, Џон Апдајк и други.
NGC 2364
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2364 е од видот OCL.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 20 м 46,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 7° 32' 58".
Македонци
Странски видни личности- поддржувачи на Македонците
Покрај Гладстон, интересна историска личност која ги поддржувала Македонците бил и Анатол Франс. Тој за време на својот говор во Женева на тема „Македонија и Ерменија“ на 17 март 1903, меѓу другото изјавил:
Список на македонски книги од 2001 година
Следува список на книги од македонски автори издадени во 2001 година. Можно е списокот да е нецелосен.
Македонци
Етнографски групи на Македонците
Во однос на населеноста во одредени предели на Македонија и нивното влијание врз начинот на секојдневниот живот во рамки на македонскиот народ, во етнографски поглед се издвоиле засебни целини со свои одлики во контекст на говорот, носијата, обичаите, сфаќањата, свеста, умотворбите, градителството и изгледот на куќите, занимањата, исхраната па и душевните психолошки одлики и телесниот изглед и антрополошкиот тип. Повеќе различни етнографи и истражувања ги делат Македонците на различни етнографски групи. Големиот македонски деец Ѓорѓија Пулевски во своето капитално дело „Славјанско-маќедонска општа историја“ од 1892 во XI книга каде се содржани раскажувања за племињата (соевите) полуостровски на Балканот наведува дванаесетина македонски етнографски групи од различни области и предели на Македонија. Етнографските групи кои ги споменува и опишува Ѓорѓија Пулевски и чии места на живеење влегуваат во границите на етничка Македонија се: Мијаци, Брсјаци, Мариовци, Пчинци, Бондарци, Свеневци, Шопи кои ги дели на Црни и Бели, Јеновци, Кардалиња, Врбаци, Ајрани и македонски граѓани во смисла на жителите на македонските градови. Македонскиот револуционер Ѓорче Петров во својата книга „Материјали по изучувањето на Македонија“ од 1896 година, запишал дека целото македонско население етнографски е многу правилно разделено на 4 големи гранки. Тој смета дека Со текот на времето поднебјето наложило месни одликувачки црти на делови од тие гранки и така се произвела подразделбата. Според Ѓорче Петров, населението на поголемиот дел од Македонија се разделува на 4 големи групи, дојдени по 4 патишта во 4 струи. Тие групи се разликуваат по носијата и говорот. Забележително е тоа што на извесен говор одговара извесен тип-носија којашто ќе се пројави таму каде што се јавува соодветниот говор и ќе прекине таму каде што прекинува говорот. Според етнографските белешки на Ѓорче Петров, првата група населена во североисточна и источна Македонија е по потекло од племето Шопи, втората група ја населува јужна Македонија односно егејска и најјужните делови денешна Република Македонија, третата група може да се нарече вардарска зашто ја населува повеќе долината на реката Вардар и четвртата група ја зафаќа западна Македонија и во нејзиниот состав се вбројуваат Мијаците, Брсјаците и Мариовците. Главни етнографски групи и подгрупи во рамки на Македонците чиишто црти и одлики се задржани до денес се:
Мијаци
Мијаците се населени во планинските предели на крајниот западен дел на Македонија во Реканско и Дебарско. Главни и најпознати мијачки места се Галичник, Лазарополе, Тресонче, Гари. Нивни оази од по едно или неколку села се среќаваат и во Папрадиште и Ореше во областа Азот во Велешко, Смилево во Демирхисарско и Ехлоец во Кичевско. Мијачката или мијачко-дебарската етнографска група на Македонците ги опфаќа следните етногеографски предели: Мијачија во Мала и Долна Река, Мавровско Поле, Горна Река, Дебарско Поле, Голо Брдо и дебарски Дримкол. Според записите на Ѓорѓија Пулевски името на Мијаците произлегува од нивната бистроумност и од скратената форма на името Македонци. Бистроумноста односно високиот степен на интелект и образованост и денес е запазена одлика поради што многу македонски научници, стопанственици, уметници, јавни личности, успешни раководители и високи функционери во стопанството, политиката и општеството се со мијачко потекло. Изразита одликувачка црта е мијачкиот говор со препознатливата употреба на о наместо а која што денес е сѐ уште живо задржана во реканскиот дијалект во македонските муслимански села во Долна Река. Останати одлики на мијачката етнографска група се: препознатливата богата Мијачко-дебарска носија, сточарството како некогашна главна стопанска гранка и занимање при што во XIX век постоеле голем број на многу богати големопоседници на стада и големите куќи целосно изѕидани од камен.
Брсјаци
Брсјачката етнографска целина го зафаќа југозападниот дел на Македонија и според бројноста и распространетоста таа всушност претставува најголема етнографска групна Македонците во чиј состав влегуваат многу помали и поголеми пределски целини, секоја со свои етнички особини и со карактеристични народни носии. Поточно, Брсјаците се населени во средишниот западен дел на Македонија десно од Вардар во најголемата котлина Пелагонија, крај Охридското и Преспанското Езеро, Кичевско, Железник (Демир Хисар), Порече и Азот во Велешко. Во составот на брсјачката етнографска група влегуваат етногеографските передели: струшки Дримкол, Струшко Поле, Малесија, Дебрца, Кичевија, Порече, Железник, Преспа, Поле (Пелагонија), Мариово, Тиквеш, Бабуна (Азот). Според записите Ѓорѓија Пулевски тие своето име го добиле од својата јуначка брзина во трчањето и телесната јачина, а нивни одлики биле најголема одушевеност за чување на старината, најголемо гостопримство од сите други македонски соеви, најголема верност за народните работи и задачи и способност за слушање наука. Овие особини, како телесна снажност, висока свест за националната припадност, старините, традициите и преданијата, посветеност на националното дело, гостопримливост, и денес се одлика на брсјачката етнографска група на македонскиот народ. Останати одлики на Брсјаците се: познатата Брсјачка носија, заемното занимавање со земјоделство и сточарство, градителството на куќи со камен, тула, дрво и плитар итн. Брсјачките говори од централните дијалекти на западното наречје со своите главни одлики како третосложното нагласување, акцентските целости се земени како основа во кодифицирањето на стандардниот и литературен современ македонски јазик.
Шопи
Шопската етничка целина всушност претстаува поголема етнографска група која што ги зафаќа пошироките делови на североисточна Македонија, а преоѓа и во западна Бугарија и југоисточна Србија. Ваквата распореденост соодветствува со распространетоста на т.н. „торлачки говори“ помеѓу Македонија, Србија и Бугарија. Шопите се пошироко познати како етнографска група на Македонците и Бугарите кои живеат на просторот меѓу Софија и Штип. Шопската група на Македонците е населена во планинските предели на североисточна и источна Македонија од Кривопаланечко па сѐ до Малешево и Шоплукот во Радовишко. Таквата група населува делови од Кратовската, Кривопаланчеката, Кочанската, Радовишката, Струмичката и Петричката област и ги опфаќа целите Осоговски Планини со исклучок на овие места: Лакавичкото Поле и јужното подножје на Плавица, планината Плачковица по двете нејзини падини со мали исклучоци. Населението на планината Голак, во Малеш и Пијанец, исто така, влегува во шопската етнографска група. Во поново време, по Втората светска војна, поради миграционите процеси села и предели како своевидни оази на македонско население со потекло до шопската група се среќаваат и во Скопско посебно селата Марино, Мралино, Миладиновци во Општина Илинден, Овче Поле посебно селата во Општина Лозово и Горобинци каде некогаш живеело турско население и североисточниот дел на Велешко во селата Иванковци, Мамутчево каде исто така на местото на иселеното турско муслиманско население се доселиле Македонци од околината на Кривопаланечко и Кратовско. Главни карактерни црти и одлики на Македонците од шопската група се: животот во раштркани села од разбиен тип во зафрлените планински и ридски предели на Осогово, традиционално занимавање со сточарство, како и шумарство, ѕидарство и рударство, но и лични особини на борбеност и тврдоглавост. Поради ваквите особини зборовите Шоп, Шопи, Шопје често имаат негативно значење на прости и заостанати луѓе од планини, за што постојат голем број на изреки и потсмевливи шеги меѓу жителите на градовите и рамничарските места во источна Македонија, па и Софија.
Повардарска
Повардарска група или Вардарскиот комплекс од централнобалканскиот етнографски регион е всушност срцевината и сврзното јадро на Македонците од сите делови на Македонија во етнографски погед. Во поширока смисла во овој Вардарски етнографски комплекс влегуваат Горновардарската, Средновардарската како подгрупа на Брсјачката, Јужно-македонската, Струмско-местанската и Мијачко-дебарската етнографска целина. Повардарската етнографска целина е поделена по течението на реката Вардар на: Горновардарска во Полог и Скопско со делови од Овче Поле и Кумановско, Средновардарска во Велешко и Тиквеш со и Долновардарска или Јужно-македонска група која ги опфаќа областите Бојмија (Гевгелиско-Валандовско) и Солунско, како и во јужните и западните делови на Егејска Македонија - Воденско, Кајларско сѐ до Костурско.
Историја на Македонците
Целата историја на македонскиот народ е една непрекината борба за зачувување на својата слобода и достоинството. Целата таа непрекината борба, на Македонците им го дава епитетот непокорни. Непокорот на Македонецот ја воодушевува европската и американската општественост, и големи историски личности како Вилијам Гладстон, Лав Толстој, Жан Жорес, Фридрих Енгелс, Хенри Брејлсфорд, А.Г. Хелс, Владимир Ленин, Џејмс Баучер, Франц де Јенсен, Ромуалд Пржевалски, Виктор Берар, Терезина Јенкова, Максим Горки, Казимјеж Мочарски и многу други.
Македонците во античкиот период
Историјата на Македонците во античкиот период најмногу се поистоветува со Државата на Аргеадите која била нарекувана Македон/Македонија која се наоѓала во јужниот дел на Македонија. Постоеле и други македонски владенија од други мали кралеви како што биле кралството на Линкестите и Пајонското кралство, и др. По филиповите проширувања во етнички сродните земји, и тие територии биле испосоветувани со терминот Македонија.
Со римските освојувања Македонија, како кралство и како регион на Македонците, потпаднала под римска власт (прво како република, а потоа како империја која имала владенија во Македонија сè до српските освојувања во XIV век).
Среден век
Овој период се одликува со словенското навлегување во Македонија и кога Словените ја преземаат локалната власт врз домородното македонското и друго античко население во регионот. Поради иселувањето на одреден број на побогати Македонци од Македонија, поради заштита од Словените, кои се преселиле во околината на Адријанопол поради што во иднина тој дел на западна Тракија ќе биде наречен Тема Македонија.
Македонските склавинии
За време на словенската инвазија врз Римското Царство, Словените кои успеале да извојуваат пат до најјужните предели на империјата. До крајот на VI век, целата територија на Македонија (освен Солун и приморските тврдини) била во рацете на Словените. Словенските племиња кои се населуваат во Македонија се Берзити, Вајонити, Драговити, Ринхини, Сагудати, Смолјани и Струмјани.
Во најстарите историски извори за македонските Словени, „Животот на Св. Димитрија Солунски“, тие се опишани како физички издржливи, имуни на многу болести коишто за Римјаните/Ромеите се смртоносни, и многу лукави во војувањето. Откако се населуваат на територијата на географска Македонија, Словените се самоорганизираат во Склавинии - коишто претставуваат полудржавни воено-племенски сојузи, коишто, пак, се обединети во кнежевства - управувани од кнез.
NGC 2364
Други поделби
Проучување на NGC 2364 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 274; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5395. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1488.
Македонци
Македонските склавинии
Македонските Словени ја создаваат својата прва држава (сојуз на склавинии) уште во дваесеттите години на VII век, под водството на кнезот Хацон. Хацон ја води армијата на македонските Словени во неколку успешни битки против визаниската армија, натерувајќи ја притоа да се сокрие во утврдениот град Солун. Хацон подоцна решава да изврши напад врз Солун. Словените од 584 до 677 година извршуваат пет напади и две долги опсади на градот Солун. Најголем е нападот организиран од кнез Хатсон, 614-616. По почетните триумфи, во самата битка за градот, кнез Хацон загинува, а армијата на македонските склавинии е поразена. 50 години подоцна, македонските склавинии се соземаат и почнуваат нов напад врз Солун под водството на кнез Пребонд. Градот е под опсада долго време, но армијата на кнезот е поразена, и македонските Словени потпаѓаат под византиска власт.
Самуилово Царство
По ослабувањето на Бугарската држава заради долгогодишните војни со Римското Царство, управникот на еден дел од Македонија, комитот Никола, во 969 година се одделува, формирајќи своја држава. По краткотрајна борба за превласт помеѓу неговите четири сина, во 976 година на чело на новоформираната држава застанува Самуил. Престолнината на новата држава е градот Пресп а. Ова е период кога поголемиот дел на македонскиот народ потпаднал под власта на Комитопулите.
Самуил води 30 годишна војна со Римското Царство, којашто цело време врши напади врз неговата држава. По почетните победи, неговото царство се проширува кон териториите на денешна Република Македонија, Албанија, Србија, Црна Гора, северозападна Грција, северна и западна Бугарија. Следните десет години, Самуил води успешни борби за сочувување на териториите на својата држава. Но во јули 1014 година, во Битката кај Беласица, неговата армија е поразена од римскиот цар Василиј II Македонски.
Иако потеклото на Самуил е спорно (постојат повеќе тези дека е Ерменец), треба да се потенцира дека неговата армија е составена најголем дел од луѓе од Македонија. Неговото име и дело е врежано во традициите на македонскиот народ и понатаму неговото име се спомнува како дел од процесот на народната преродба.
Државата на Добромир Хрс
Позначајни македонски буни против римската власт се организираните буни од страна на Добромир Хрс и Петар Делјан.
Во моментот кога римската држава започнува поход против бугарските востаници во Велико Трново, во околината на градот Струмица, се дигнало востание. Востанието било водено од македонскиот бољар Добромир Хрс. Во 1190 година, востаничка војска од 600 души под негова команда го напаѓа и освојува од Римјаните, утврдениот град Струмица. Веднаш потоа, мобилизирајќи го месното население ги раширува границите на своите владенија.
Добромир хрс се покажува како итар дипломат кога во 1193 година склучува пакт со Римјаните, кои му ги признаваат територијалните придобивки околу Струмица, и почнува војна против Бугарите. Кога гледа дека Римјаните си ја повраќаат силата и постигнуваат успеси во борбата против Бугарите, Хрс го раскинува пактот со Ромеите и ги напаѓа нивните владенија на запад од Вардар. Успевајќи да им нанесе десетици порази на Римјаните, Хрс ги освојува градовите Прилеп и Битола, како и гратчето Просек (близу Демир Капија), коешто го прогласува за престолнина. Следните неколку години успева да осигура стабилност на неговата држава, војувајќи и против Римското Царство, и против Бугарија.
Но во 1205 година, под ударот на десет пати поголемата византиска армија, државата на Хрс е покорена. Хрс засекогаш останува во македонската историја како најуспешниуот и најлукавиот владетел-дипломат.
Борбите со Османлиите
Во почетокот на XIV век, по сеодајна борба против османлиските Турци, територијата на Македонија паѓа под Османлиска власт. Периодот од 1400 до 1912 година од страна на македонската наука се нарекува османлиско ропство, или едноставно турско ропство. Целиот овој период, македонскиот народ, како и други христијански народи, е изложен на еден постојан физички гнет. Честите колежи и насилното исламизирање доведуваат до драстични демографски промени кај македонскиот народ. Специјалните закони за ограничување на правата на немуслиманите, прават Македонецот да биде слуга на Турците и другите азијатски народи-колонизатори на Балканскиот Полуостров.
Но македонскиот народ својот револт го манифестира со многуте буни и востанија. Уште од првите децении на османлиското ропство, македонските планини се полнат со ајдути - заштитници на народот и борци против неправдата.
Првите вооружени пројави се неорганизирани, спонтани, и најчесто имаат карактер на селски буни. Но на крајот на XIX и почетокот XX, особено по формирањето на ВМОРО, востанијата се организрани и даваат забележителни резултати.
И покрај петвековното ропство, македонскиот народ успеал да го сочува својот јазик, традиција и културно наследство.
Карпошовото востание
Првото поголемо и позначајно македонско востание е Карпошовото востание. Тоа е организирано од страна на легендарниот македонски водач Карпош. Карпош е роден во кумановското село Војник. Отпрвин Карпош бил рудар, но не можејќи да ги поднесе тешките услови и понижувањето, се вооружал и отишол во планина како ајдутин. За време на Австро-Турската војна, Карпош почнал да го организира народот по селата создавајќи притоа силна востаничка армија. Стапува во контакт со австриската армија, којашто му дава дури и еден одред од Австријци и Унгарци, којшто ќе биде под негова команда.
Карпошовата востаничка армија од 5000 души води неколку битки со Турците, кои завршуваат со пораз за Турците, притоа успевајќи во цела Северна Македонија да создаде слободна востаничка територија. Благодарение на активноста на Карпошовата војска, Австријците успеваат да стигнат до стратешки победи, и како благодарност и признание за борбата на македонските востаници на Карпош, австрискиот император го прогласува Карпош за Крал на Куманово и вазал на Австрија.
Во понатамошниот тек на војната, Австрија не успева да ја донесе ветената помош, и слободната територија во Северна Македонија е покорена и востанието брутално задушено. Самиот Карпош е обесен во Скопје, на Камениот мост во 1689 година.
Разловечко
thumb|десно|350px|Народностите на Балканскиот Полуостров во доцниот 19 век (Pallas Nagy Lexikona, [[1897):
]]
Повлијаени од Херцеговското востание и од подготовките на Русија за војна против османлиска Турција, во источна Македонија започнува една револуционерна дејност. Беровскиот првенец Димитар Поп Георгиев и неговиот дедо Поп Стојан Разловечки се водачи на ова движење. Тие прават конспиративна група која подготвува и почнува да исполнува план за востание во Источна Македонија. Без да разберат турските власти, групата предводена од Димитар Поп-Георгиев агититира по селата и започнува да ги вооружува селаните со пушки купени од Кочани и од Ќустендил. Иако успеваат да вооружат неколку села, заради едно недоразборање - имено мислејќи дека се откриени од властите, раководителите на 8 мај 1876 година објавуваат предвремено востание. Востаниците го преземаат селото Разловци, а следните денови во битки со Турците ги освојуваат и останатите села во регионот. Востанието заради тоа што е неподготвено трае само една недела, но е од големо значење за Македонците, затоа што претставува прво современо македонско востание, што е навистина израз на самостојна револуционерна дејност, со учество на сите општествени слоеви: учители, свештеници, трговци и занаетчии, а најмасовно учество земаат македонските селани.
Четите под раководство на Димитар Поп Георгиев се префрлаат во Пиринска Македонија и Бервско, кадешто следната година го организираат попознатото и поуспешно Кресненско востание.
Македонско (Кресненско)
По Разловечкото востание, Димитар Поп Георгиев се пријавува како доброволец во Руската армија во Одеса, и од 1877 до 1878 учествува во сите поважни битки во војната. Имено, од редовите на македонските војници во Руската армија се раѓаат раководителите на Кресненското востание. Кресненското Востание е организирано од македонските војници кои служат во македонскиот полк во Руската армија, за време на Руско-турската Војна од 1877-1878. Разочарани од тоа што Великите Сили не и дозволуваат на Русија да навлезе во Македонија, дел од македонските војници под командата на поручникот Димитар Поп Георгиев во соработка со локални луѓе од Пијанечко и Малешевско, организираат транспорт на оружје и муниција за вооружување на востанието. Како доброволци во востаничката војска се пријавуваат и Украинци од Руската армија. Востанието започнува на 17 октомври 1878 година со нападот на Кресненските анови во кои била сместена турската војска. Во нападот учествувале 700 востаници и селани од околните села. При самиот напад на турскиот гарнизон на востаниците им се предале 119 турски војници. По ослободувањето на Кресна, востанието се проширило во околината и подалеку во Мелничко, Беровско, Делчевско, Демирхисарско, при што се создава голема слободна територија во областа на денешна источна Македонија.
Значајното за Кресненското востание е тоа што востаничките водачи, во ослободените територии воведуваат административна власт. Штабот на востанието на чело со Димитар Поп-Георгиев Беровски и Украинецот Калмиков, се нарекува „штаб на македонското востание“, прави свој печат, и издава правилник во кој востанието се нарекува Македонско, а населението Македонци.
По првите успеси, настанува спор и недоразбирање меѓу востаниците и Бугарската егзархија. Турците го искористуваат расцепот, и на 11 ноември, по долготрајни борби успеваат да го задушат востанието.
Илинденско
Илинденското вистание е организирано од револуционерната организација ВМОРО. По неколкугодишно вооружување на населението, притоа создавајќи една вистинска држава во држава, на Смилевскиот конгрес на организацијатана на 20 јули (2 август нов стил) е решено 1903 година во Битолскиот вилает да се дигне сенародно востание.
8000 вооружени Македонци востануваат на 2 август 1903 година и ги растресуваат темелите на отоманската власт во Македонија. Во првите два дена од востанието, македонските востаници со пушка во раце ослободуваат 150 села и три града (Крушево, Невеска и Клисура). Се создава една ослободена територија која се протега од дебарско-кичевскиот регион, преку Охридско, Струшко, Битолско, Леринско, Костурско, и Воденско. Целата турска војска и администрацијата од оваа територија е или ликвидирана или пребегната.
Илинденското востание се смета од многу Македонци како највеликиот ден во историјата на македонскиот народ - затоа што 8000 вооружени луѓе водат војна против 300 000 редовна армија и за време на четиримесечни битки ѝ нанесуваат големи жртви (востаничките загуби се 860, а турските се околу 5 900).
Илинденското востание успева да постигне дел од своите цели — европската опшественост е раздвижена, и се почнува дебата за иднината на Македонија, која резултира со австриско-рускиот договор за реформи во Македонија познат под името Мирцштешки договор.
1912-1941
До Илинденското востание, ВМОРО се бори за независна Македонија во која сите македонски народности ќе бидат рамноправни. Но по 1903 година, раководството на ВМОРО преоѓа во рацете на оние Македонци кои сметаат дека Македонија треба по нејзиното ослободување да биде дел од Велика Бугарија. До 1912 година, Македонија ќе се претвори во арена на која три различни движења (бугарофилски, србомански и гркомански) водат крвави борби една против друга за превласт над Македонија. Во 1913 година, по Балканските војни, со договорот од Букурешт, географска Македонија е поделена меѓу трите балкански монархии, Грција, Србија и Бугарија. Доаѓа и Првата светска војна, која не носи решавање на Македонското прашање. Голем дел од македонскиот народ, очаен од војни, репресии и поделби, успева да биде придобиен од про-бугарската автономистичка организација ВМРО, која преку лажни ветувања за независна Македонија прави востанија и буни, во кои најмногу страда обичниот Македонец.
Во тоа време има две организации кои навистина се борат за слобода на македонскиот народ, и кои пропагираат дека Македонците се посебен народ, а не Срби, Бугари и Грци — тоа се Петербуршкото Македонско Друштво водено од Димитрија Чуповски, и ВМРО (обединета) водена од Димитар Влахов, Панко Брашнаров и Павел Шатев.
Значајното во овој период е тоа што, разочарани од империјалистичките политики на балканските држави, кај Македонците се зацврстува и кристализира нивната посебност — т.е. се раширува идејата дека тие се посебен народ, различен од Грците, Бугарите и Србите, и дека се обесправен народ, разделен, кој заслужува да си има своја држава и сам да управува со својата судбина.
Овој процес го достигнува врвниот момент во Втората светска војна и непосредно по неа, кога на териториите на сите три дела од географска Македонија (Вардарски, Пирински и Егејски) се отвораат училишта на македонски јазик и се формираат македонски институции.
Народноослободителна војна
Македонскиот народ во својот поголем дел ја пречекува Втората светска војна национално освестен. Меѓу двете Светски војни, Македонците осознаваат дека само со помош на комунистичките партии и со социјалистичка револуција ќе успеат да се изборат за своите права и да создадат своја држава. Во тој правец дејствува ВМРО (обединета), а во исто време се создаваат и првите комунистички организации во сите делови на Македонија (Вардарски, Пирински и Егејски).
Фашистичките агресии на Балканот отвораат пат на една нова борба, во која Македонците истакнувајќи се со хероизам и пожртвуваност ќе успеат да ги исполнат вековните стремежи.
Вардарска Македонија
Во 1943 година на Славеј Планина е форморан партизанскиот баталјон „Мирче Ацев“ од кој е создадена народноослободителната војска на Македонија. Вистинскиот пресврт на настаните настанува во почетокот на 1944 година, кога македонската партизанска армија брои неколку илјади души и го извршува познатиот февруарски поход. За задушување на партизанското движење во Македонија, освен целосниот состав на бугарската Петта армија, биле ангажирани и 91-от германски армиски корпус од Солун со 4 бригадни групи.
По капитулацијата на фашистичка Бугарија, целата народно-ослободителна војска во Вардарска Македонија започнува фронтална офанзива за ликвидирање на германските воени единици стационирани во Македонија.
На 2 август 1944 година, во манастирот „Прохор Пчињски“ се одржува Првото заседание на АСНОМ, со кое се поставуваат темелите на современата македонска државност. Исто така на заседанието се даваат главните насоки за завршните операции за ослободување на Македонија.
До крајот на 1944 година, целата територија на Вардарска Македонија е во рацете на Народноослободителната војска.
Егејска Македонија
По капитулирањето на Грција, грчката партизанска амрија ЕЛАС прави неколку неуспешни обиди да го мобилизира целосно македонското население за нејзината кауза. По неуспешните обиди, дозволува македонските членови на КПГ, да формираат нивна посебна организација СНОФ и посебни баталјони.
Македонците кои претставуваат 60 % од силите на ДАГ, се борат од 1945 до 1949 година и успеваат да создадат слободни територии во кои се води македонска културна дејност. Но, поради отворената англо-американска помош на владината армија, ДАГ е поразена, и 50 000 луѓе се протерани од земјата.
Пиринска Македонија
Во Пиринска Македонија всушност и започнува антифашистичката борба во Бугарија. Таму се води првата битка меѓу партизанска единица во Бугарија продив владини фашистички сили. По Втората светска војна, БКП на чело со Георги Димитров е подготвена да ја отстапи Пиринска Македонија за да се спои со Вардарска. Затоа и до 1949 е дозволено македонски учители да бидат испраќани таму за да ги учат децата на македонски јазик и историја.
Но, заради судирот на Тито со Советскиот Сојуз и остатокот од Источниот блок, овој процес е прекинат.
Македонците во Република Македонија
Според последниот попис на насленито во Република Македонија во 2002 година, бројот на Македонци во државата е 1 297 981 (64,18 %). Најголем број на Македонци — 1 328 187 жители, се запишани во пописната 1991 година. Според податоците од пописот во 2002 година, бројот на граѓани чиј мајчин јазик е македонскиот изнесува 1 401 897 (69,31 %) души.
Македонци во соседните земји
Во соседните земји, односно во Пиринска Македонија, Егејска Македонија, Мала Преспа, Голо Брдо (географски територии на регионот Македонија), Гора (македонска етничка територија поделена меѓу Албанија и Косово) и во Србија живеат околу 500 000 души кои го говорат македонскиот јазик. Македонската емиграција во Бугарија е најголема македонска емиграција во светот, со огромен интелектуален потенцијал и големо културно наследство. Официјалната теза на Република Македонија е дека овие луѓе се Македонци по потекло, иако дел од нив не успеал да оформи, или пак го загубил националното чувство поради репресиите и пропагандите во минатото, како и заради денешната асимилаторска политика од страна на државите во коишто живеат, а и поради неможноста да го изучуваат и да се образуваат на мајчиниот македонски јазик. Огромниот дел од нив го говорат мајчиниот дијалект и ги негуваат македонските културни традиции и родови врски.
Македонците во светот
Официјалната македонска статистика за бројот на Македонци во странство е несигурна, но се претпоставува дека се движи меѓу 300 000 и 500 000 души, најмногу населени во САД, Австралија, Канада, Германија, Швајцарија, а во помал број и во Шведска, Италија, Австрија, па дури и во Бразил, Аргентина и Јужноафриканската Република. Во западноевропските и прекуокеанските земји, Македонците слободно и достојно ги негуваат своите македонски традиции и се организирани во македонски клубови и друштва, имаат свои културно-уметнички друштва, цркви, радио и телевизиски програми, а во австралискиот град Сиднеј постои и гиманзиска паралелка на македонски јазик.
Официјално бројот на Македонците во Република Македонија, соседството и во светот е околу 2 милиона. Постојат и некои мислења дека бројот изнесува 3 до 4 милиони, но тие не се докажани со официјални статистики.
Национални симболи
Како неофицијални македонски национални симболи се користат шеснаесет-зрачното сонце од Кутлеш, коешто било симбол на Античка Македонија и државно знаме на Република Македонија во периодот од 1992 до 1995, и жолтиот лав на црвена подлога, кој бил симбол на средновековна Македонија и официјално знаме на Илинденското востание. И двата симбола се користат на културни манифестации, спортски натпревари, митинзи, а се забелжува и нивна масовна употреба од страна на емиграцијата.
Македонскиот народ денес
Македонците ги уживаат придобивките од борбата на нивните предци и слободно ја градат својата современа култура. Во својата најголема придобивка — слободната Република Македонија, Македонците се образуваат, надградуваат и се борат за подобро општество и животен стандард.
Со развојот на плурализмот, особено по 1992 година, и Македонците кои живеат во соседните балкански земји работат на афирмирање на нивните културни и социјални права. Најзначајни организации на Македонците од соседните земји се партијата „Виножито“ во Грција, „ОМО Илинден — Пирин“ во Бугарија, „Демократска партија на Македонците од Албанија“ и „Здружението на Македонците во Србија“.
Јавното мислење во Република Македонија е дека државата треба повеќе да се заинтересира и заложи за своите сонародници во соседните земји за сочувување на македонскиот јазик и традиции таму, како и за почитување на човековите и малцинските права на Македонците. Иако секој обид на Република Македонија да помогне на Македонците од соседните земји на било кое поле (културно, научно, образовно, економско), од соседните земји се смета за „територијална претензија“ на Република Македонија, јавното мислење е дека тоа не треба да ја спречува Република Македонија да ги помага и поддржува Македонците надвор од нејзините граници.
Стратешки цели на Македонците и на република Македонија се стабилна политичка ситуација, силна економија и полноправно членство во НАТО и Европската Унија.
Бугарски ставови
Според бугарски извори од XXI век Ѓорѓија Пулевски е првата позната личност, која во средината на 1870-тите инсистирала на постоењето на посебен Словенски македонски јазик и Македонска етничка припадност.
Надворешни врски
__ИНДЕКС__
NGC 4587
NGC 4587 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4587 се споменува и како UGC 7805, MCG 1-32-123, CGCG 42-188, VCC 1763.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1882 година од страна на Јохан Пализа, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4587 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 4587 има привидни димензии од 1,1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 38 м 35,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +2° 39' 28"". Положбениот агол на објектот е во износ од 48°.
Други поделби
Проучување на NGC 4587 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42253. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 292. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Рибно
Рибно (словенечки: Ribno) — населба во Општина Блед во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Александар Костоглод
Александар Викторович Костоглод (Александр Викторович Костоглод, роден во Ростов-на-Дон)руски кану-спринтер којшто се натпреварува од раните 1990-ти. Натпреварувајќи се на четири Летни олимписки игри, тој освои трии медали од кој два сребро на Летните олимписки игри 2004 (дисциплини:Ц-2 1000 метри и Ц-2 500 метри) и еден бронзен медал на Летните олимписки игри 2008 (дисциплина:Ц-2 500 метри). Костоглод бил шампион на ИКФ Светските Кану Спринт Првенства во категорија Канадски стил.
Костоглод започна со тренирање на четиринаесет години, по сугестии на пријател на неговата фамилија и двојниот светски шампион Владимир Ладоша. За една година тој стана шампион на СССР во категоријата на неговите години. На 18 години тој беше сениорски национален шампион и се натпреваруваше на Летните олимписки игри во Барселона, тој беше разочаран со своето десетто место во дисциплината Ц-1 1000 метри, но оттогаш призна дека како млад тој се потпирал само на својата природна сила, а тоа било главниот недостаток на техника.
Тој ја освои својата прва од шест златни медали на 1994 ИКФ Светските Кану Спринт Првенства на 20 години во Град Мексико. На 1998 ИКФ Светските Кану Спринт Првенства, заедно со Максим Опалев ја претставуваа Русија во дисциплината Ц-1, Костоглод беше заедно во тим со Александар Ковалјов во дисциплината Ц-2. Овој пар беше многу успешен, освојувајќи две последователни Светски Кану Спринт Првенства во дисциплината 1000 метри во 1998 и 1999. Неговите други три златни медали беа во дисциплината Ц-4. Трите медали што Костоглод ги освои на Светското кану спринт првенство 2003, му беа одземени заради тоа што неговиот совеслач Сергеј Улегин на тест допингот покажа дека е позитивен.
Сепак, без дисциплината Ц-4 на својот распоред, Олимписките медали беа неостварливи за него. На Летните олимписки игри 2008 тој го освои само четвртото место во финалето на дисциплината Ц-2 1000 метри, губејќи медал за само 0,14 секунди. На Летните олимписки игри 2004 тој освои два медали:
Во 2006, Костоглод и Ковалјов завршија на петтото месо на Европското првенство и шесто на 2006 ИКФ Светските Кану Спринт Првенства во дисциплината Ц-2 1000 метри. Во дисциплината Ц-2 500 метри неговиот совеслач беше заменет со Улегин. Заедно тие стана светски шампиони, завршувајќи со предност од само една секунда пред нивните противници, германицте Роберт Нук и Стефан Холтз, во двете финалиња.
Костоглод е висок 185 см и тежок 93 килограми.
Список на државни водачи во 860 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 936
IC 936 — галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 7 ноември 1885 година од страна на Гијом Бигурдан.
Надворешни врски
IC 936
Куп на саемските градови 1960/61
Куп на саемските градови 1960/61 — трето издание на Купот на саемските градови и првото кое се одиграло во една сезона. Бирмингем Сити повторно стигнал до финалето, но повторно изгубил, овој пат од Рома. Повторно одреден број од земји пратиле свој претставник (репрезентација на град или клуб) за секој од нивните поголеми градови.
Втор натпревар
Рома победила со вкупен резултат 4–2.
Космос-691
Космос-691 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 25 октомври 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-691 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 326 км, а најмалото на 171.
Бери Вајт
Бери Вајт (англиски: Barry White, роден како Barrence Eugene Carter) бил американски текстописец и музички продуцент.
Поголем број на Греми награди биле доделени на Бери Вајт поради неговиот глас и романтичната слика што ја појаснува со истиот и неговиот најголем успех бил во 1970-те оркестарот Лав Ултимејтед. Со тој оркестар Бери Вајт создал поголем број на соул, блус и диско песни. Тој се стекнал со поголем број златни и платински плочи со над 100 милиони продадени копии.
Негови најголеми хитови се Never Never Gonna Give You Up и Can't Get Enough of You Baby.
Касандар
Други дијадоси
]] Касандар (~ 350 - 297 п.н.е.) — крал на Македонија (305 - 297 п.н.е.), бил најстариот син на Антипатар, и основач на краткотрајната династија Антипатриди. Познат е како основач на градот Солун, кој го нарекол по неговата сопруга.
За првпат се појавува на дворот на Александар Македонски во Вавилон, каде го бранел татка си, Антипатар, регент на Македонија, од обвиненијата на неговите непријатели (главно кралицата-мајка, Олимпија).
Бидејќи татко му го прескокнал и му го дал регентството на Полиперхон, Касандар се сојузил со Птоломеј Сотир и Антигон I Едноокиот и објавил војна против регентот. Речиси сите грчки полиси се здружиле со него, меѓу кои и Атина. Тој направил и сојуз со Евридика, амбициозната жена на кралот на Македонија, Филип Аридеј.
Меѓутоа Евридика и Филип III, заедно со Касандровиот брат Никанор биле погубени од Олимпија. Касандар веднаш измарширал кон Олимпија, и ја принудил да се предаде кај Пидна, па ја погубил (316 п.н.е.). Во 310 п.н.е./309 п.н.е., тој ја отрул и Роксана и номиналниот крал Александар IV, жената и синот на Александар Македонски. Исто така, го потплатил Полиперхон да го отруе вонбрачниот син на Александар, Херакле.
Тој веќе бил поврзан со кралското семејство, бил во брак со Тесалоника, полусестра на Александар Македонски, и со сојузот со Селевк, Птоломеј и Лизимах против Антигон, со поразот и смртта на Антигон ~ 301 п.н.е, станал неоспорен владетел на Македонија. Умрел од едема во 297 п.н.е. Според географот Павзаниј: „Беше преполн со едема, и од неа излегоа црви додека сѐ уште беше жив. Филип, неговиот најстар син, наскоро по доаѓањето на престолот се разболе и умре. Антипатар, следниот син, ја уби својата мајка Тесалоника, ќерката на Филип и Никасепола, под обвинение дека премногу го милувала Александар, најмладиот син.“ Александар се одмаздил за мајка си со тоа што го убил брат му Антипатар, но пак тој самиот бил убиен од Деметриј I Опсадникот, син на Антигон. Така отишло сето Касандрово семејство.
Касандар бил човек од книжевноста, но бил насилен и амбициозен. Ја преградил Теба по нејзиното уништување од Александар Македонски, ја претворил Терма во Солун и изградил нов град по име Касандреја врз урнатините на Потидеја.
Надворешни врски
Александар IV 306–297 BC Филип IV
Утман Таха
Утман ибн Абдух ибн Хусејн ибн Таха (најчесто само Утман Таха, عثمان طه) е арапски краснописец прочуен по тоа што рачно го изработил мусхафот (книжното издание) на Куранот што се издава во Комплексот „Крал Фахд“ за печатење на Куранот како официјален.
Таха е роден во 1934 г. во предградие на Алеп, Сирија. Дипломирал шеријатско право на Дамаскиот универзитет, а студирал и арапски јазик, исламски декоративни уметности и сликарство. Добил стручно краснописно уверение кај Хамид ел-Амиди, таканеречениот мајстор на сите краснописци во исламскиот свет. Учел краснопис и кај Муахамед Али ел-Мевлеви, Ибрахим ел-Рифаи (во Алеп), Мухамед Бедеви ел-Дијрани (во Дамаск) и Хашим ел-Багдади.
Првиот мусхаф (пишан примерок на Куранот) го изработил во 1970 г. Во 1988 престојувал во Саудиска Арабија, и заради неговиот извонредно убав, јасен и лесно читлив стил бил назначен за краснописец и краснописец во Комплексот „Крал Фахд“ за печатење на Куранот во Медина. Истата година бил избран и за член на стручната жири комисија за доделување на Наградата за арапски краснопис која се одржува на секои три години во Истанбул.
За време на 18-те години работа во комплексот „Крал Фахд“, Утман има изработено четири мусхафи од кои се дистрибуирани 200 милиони примероци ширум светот. За три децении работа Таха изработил дури 10 масхафи. Најчесто еден мусхаф бара повеќе од 3 години пишување и уште една година за лектура и коректура.
Список на државни водачи во 1139 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Европски пат Е90
Европски пат Е 90 — првокласен пат од мрежата на европски патишта кој се протега од Лисабон во Португалија на запад до турско–ирачката граница на исток. Има вкупна должина од 4 770 км.