cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Курск (подморница)
Историја
Изградбата на Курск започнала во 1992., а била предадена во работа во 1994. Таа била последна од серијата подморници од класата Оскар 2 кои биле дизајнирани и произведувани во времето на СССР. Со должина од 154 метри и висока речиси колку четирикатница, таа била најголемата воена подморница било кога направена. Надворешната обвивка била од челик со висок процент на хром и никел дебел 8,5мм. Ова ѝ овозможувало добра заштита од корозија и од магнетна детекција. До внатрешната обвивка дебела 50,8мм имала 2м празен простор.
Експлозија
Во август 2000-та во Баренцовото море се одржувала голема воена вежба во која биле вклучени четири подморници, крстосувачот „Петар Велики“ и флотила од помали бродови. Курск испловил за да изврши вежба со испалување на вежбовни торпеда кон крстосувачот „Петар Велики“. На 12 август 2000, во 11:28 по месно време (07:28 УТЦ) Курск ги испалил торпедата, но брзо потоа дошло до експлозија во подморницата. Единствениот веродостоен извештај до денес е дека експлозијата настанала како резултат на оштетување на едно од торпедата кое било погонувано од водород-пероксид. Хемиската експлозија имала сила еквивалентна на 100-250кг ТНТ, и создала потрес од 2,2 степени по Рихтеровата скала. По експлозијата подморницата потонала до длабочина од 108м, на околу 135км од Североморск, на координати 69.66667°N, 37.58333°W. По 135 секунди, првата експлозија била проследена со втора, поголема, која создала потрес од 3,5-4,4 степени по Рихтеровата скала, еквивалентно на 3-7 тони ТНТ. Една од тие експлозии исфрлила големи парчиња метал кон внатрешноста на подморницата.
Обиди за спасување
Иако биле направени обиди за спасување, дури и со помош на Британски и Норвешки спасувачи, сите членови на екипажот загинале. Се поставува прашање колку долго по експлозијата биле живи, бидејќи кај заменик-капетанот Димитри Колесников биле најдени белешки на кои пишувало дека со уште 23 морнари е затворен во комората број 9 по експлозијата.
Руските команданти и политичари тврделе дека сите морнари веднаш загинале од повреди од експлозиите, но овие се сметаат за повеќе политички изјави отколку веродостојни. Некои траги пронајдени подоцна во подморницата укажуваат дека можеби имало преживеани и неколку дена по несреќата.
Извлекување
Курск била извлечена од холандски спасувачки конзорциум во 2001-та, кој со помош на голема скела ја подигнал подморницата од дното на морето и ги извадиле загинатите. Се покажало дека од високата температура од првата експлозија, дошло до втората експлозија на 5-7 торпеда.
Јадрениот реактор бил деактивиран и јадреното гориво обезбедено, а потоа целата подморница била расклопена во заливот Сајда, на полуостровот Кола во 2003.
Официјалната истрага заклучила дека неисправно торпедо било причината за експлозијата и потонувањето на Курск.
Макреш
Макреш може да се однесува на:
Баренцово Море
Баренцово Море (Баренцево море, Barentshavet) — дел од Северноледениот Океан, северно од Норвешка и Русија. Тоа е доста длабоко море, просечно 230м, кое се граничи со Норвешка на запад, островот Свалбард (Норвешка) на северозапад, и островите Земја на Франц Јосиф и Нова Земја (Русија) на североисток и исток. Во средниот век се нарекувало „Мурманско Море“ според крајбрежниот град Мурманск, а денешното име го носи според холандскиот морепловец Вилем Баренц. Има површина од 1.405.000 км2.
Јужните делови на Баренцовото Море до брегот со Русија и Норвешка остануваат одмрзнати преку целата година поради топлите струи од северниот Атлантик.
Георги Ацев
Георги Гога Ацев (, Ореовец -, Крапа, ), познат и како Срцето  — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и прилепски војвода на Македонската револуционерна организација.
Баренцово Море
Морето е богато со рибен фонд и разни видови на птици, и е значаен економски чинител во северните региони на Русија и Норвешка.
Георги Ацев
Животопис
Георги Ацев е роден во текот на мај 1883 година во прилепското село Ореовец, тогаш во Отоманското Царство. Завршил во Скопското бугарско педагошко училиште, а потоа станал учител во Тиквешкото село Страгово.
Стапил во редовите на ВМОРО пред Илинденското востание, во кое неговите браќа Мирче и Петар бил војводи. Зимата 1904 година станал четник во четата на брат му Петар, а од 1905 година, по заминувањето на Петар Ацев за Бугарија, го заменил, и станал војвода на четата. Георги Ацев водел редица борби со османлиските чети, како и со чети на српската и грчката пропаганда во Македонија.
Во текот на летото 1905 година, кај селото Полог ја разбил андартската чета од 25 души од блиските гркомански села,, веројатно четата на Петар Сугарев.
Во текот на летото 1906 година, бил предаден при акција во поречкото село Крапа, а четата му бил нападната од четата на Глигор Соколов. При престрелката со српските чети на планината Даутица, бил ранет, и за да не биде фатен жив, се самоубил.
Иван Зајков
Иван Зајков ( —  ) — македонски револуционер, член на ВМОРО.
Петар Трајков
Петар Трајков е македонски автор и колумнист. Роден во Струмица во 1976. Завршил правен факултет во Скопје. Автор е на романот Орбело, книгата Последното Оттуѓување, Монографија Богориди, романите Дојрански Договор и Тарафот. Автор е на драмскиот наратив на играно-документарниот филм ,,Последниот македонски пророк" . Пишувал колумни за македонски и странски магазини како неделниците Дело, Глас, Манифест, Le monde diplomatique.
Наводи:
Рамштет
Рамштет (Ramstedt; Ramsted) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
If It's Lovin' that You Want
„If It's Lovin' that You Want“ е поп-реге песна напишана од страна на Семјуел Барнес, Скот Ла Рок, Макеба, Жан-Клод Оливер и Лоуренс Паркер за поп пејачката Ријана вклучена во нејзиниот прв албум „Music of the Sun“ (2005).
Мирдита
Мирдита (познато и како: Мердита) — село во Општина Гостивар, во областа Горен Полог, во околината на градот Гостивар.
Потекло и значење на името
Селото е основано од Албанци од областа Мирдита во северна Албанија, по кои го добило своето име.
Во 2014 година, селото е преименувано од Мердита во Мирдита.
Географија и местоположба
Мирдита е мало село во изворишниот дел на реката Вардар. Во близина на него се наоѓаат селата Равен и Вруток.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Ограда, Завој, Лака, Поле, Калдрма, Ара Ќат и други.
Историја
На местото на денешното село, порано постоел чифлиг на муслиманите Асан и Есад. За Есад се кажувало дека бил паша. Обајцата припаѓале на познатиот албански род Дерала. Нивните кули се наоѓале во соседното Здуње. Нивното земјиште го обработувале Македонци, но подоцна тие стари жители исчезнале од селото. Од нив се зачувал споменот само за некој Митре, но не се знае каде се иселил.
Подоцна, земјиштето на денешното село го купиле селаните од Вруток, а во помал дел и селани од Равен и некој Албанец Реџо. Поради тоа, земјиштето околу Мирдита се сметало како дел од вруточкиот атар.
Околу средината на век, на местото на денешното село се населиле муслимански Албанци. По областа од каде тие дошле (Мирдита), самото село го добило и името.
Стопанство
За селото не се воделе одвоени катастарски податоци, поради што не се знае составот на атарот.
Родови
Мирдита е албанско село. Целото население е доселено.
Според истражувањата од 1948 година, родови во селото: Мердит (10 к.), доселени се од областа Мирдита во северна Албанија. Поточно од селото Ороши. Тие најпрвин дошле во соседното планинско село Печково, но таму не останале долго и се симнале во Вруток. Во Вруток, постарите родови не сакале да ги примат, поради што дошле на ова место. Во нивниот род се знае родословот: Сеадин (жив 82 години во 1948 година)-Мислим-Асан, еден од предците кои дошле во Печково. Во минатото биле католици.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Мало Турчане било село во Гостиварската нахија на Тетовската каза на Отоманското Царство.
Селото се наоѓа во рамките на Општина Гостивар, која била значително проширена со територијалната поделба на Македонија во 2004 година. Претходно селото припаѓало на поранешната помала Општина Гостивар.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Гостивар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Вруток, во која не било водено како посебно село. Во периодот 1950-1952 година, селото било дел од тогашната општина Вруток во која влегувале селата Вруток, Мердита, Печково и Равен.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2974 според Државната изборна комисија, сместенo во просториите на месна зедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 69 гласачи.
Крилја (филм)
Крилја — безвучен филм од 1927 за борбени пилоти од Првата светска војна. Продуциран е од Лусиен Хјубард, режиран од Вилијам А. Велмaн и издаден од „Paramount Pictures“. Крилја е еден од двата безвучни филмови кои добиле оскар за најдобар филм. (другиот е „Уметникот“ кој ја добил наградата во 2012). Во „Крилја“ глумат Клара Боу, Чарлс „Бади“ Роџерс и Ричард Арлин. Гери Купер се појавува во улога која ќе му помогне за понатамошната кариера во Холивуд, а и улога која го обележала почетокот на неговата афера со Клара Боу. Филмот бил реиздаден од „Cinemark“ во ограничена верзија во мај 2012.
Матијас Муше
Матијас Муше (германски: Matthias Musche, 18 јули 1992 во Магдебург) е германски ракометар.
Кариера
Учествувал на светското првенство во 2019 година за Германија.
Витмунд
Витмунд (Wittmund) — град и административно седиште на округот Витмунд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Градот е најголем град по површина во Источна Фризија, додека по население се наоѓа зад Емден, Аурих, Лер и Норден, на петтото место. Подрачјето на градот е слабо населен.
Историски, голем дел од градското подрачје припаѓал на областа Харлингерланд, која во 1600 година станала дел од Грофовијата Источна Фризија. Од 1885 година, Витмунд е седиште на истоимениот округ.
Местоположба
Витмунд се наоѓа помеѓу Аурих и Јефер во североисточниот дел на Источна Фризија. Од градското јадро до брегот има околу 15 километри. Со своите 210,13 квадратни километри, градот се вбројува меѓу десетте најголеми градови во Долна Саксонија, а во Германија се наоѓа на 82. место. Со припојувањето на повеќе околни места со административната реформа во 1972 година, Витмунд е најголем град во Источна Фризија по површина. Со своите околу 20.000 жители, Витмунд е слабо населен.
Од пристанишното место Харлезил сообраќа ферибот кон источнофризискиот остров Вангероге. Витмунд се наоѓа на реката Харле, која извира и се влива во градското подрачје.
Соседни општини
На северозапад, Витмунд се граничи со општините Дунум, Штедесдорф, Вердум и Нојхарлингерзил (сите во општинската заедница Езенс во округот Витмунд), на североисток се граничи со општината Вангерланд, а на исток со градот Јефер (обете во округот Фризија), на југ со општината Фридебург (округ Витмунд), а на запад со градот Аурих (округ Аурих).
Градски единици
Покрај овие места има голем број на други имоти и помали места, кои припаѓаат на овие градски единици.
Клима
Витмунд има клима под директно влијание на Северното Море. Климата малку се разликува во градското подрачје како се оддалечува од брегот. Летно време дневните температури се пониски, додека зимно време главно се повисоко отколку во континенталниот дел.
Заштитени подрачја
Брегот се наоѓа под островите Шпикерог и Вангероге, а помеѓу нив се наоѓа Ваденското Море, кое влегува во рамки на националниот парк Долносаксонско Ваденско Море, кој заедно со другите делови на Ваденското Море станале светско природно наследство на УНЕСКО во јуни 2009 година.
Историја
Градот Витмунд со својата околина бил населен уште во древни времиња. Бил поврзан со копнените источнофризиски патишта и трговски бил насочен кон соседниот брег. Околу 1200 година, Витмунд бил седиште на руралната парохија (Landgemeinde) Вангерланд, кога бил наречен Видемунд или Видемундхајм (Wiedemund или Wiedemundheim). Територијалните единици на руралните парохии биле одредени врз основа на старите фризиски острови. Езенс бил административно средиште на Харлингерланд.
Семејството Канкена живеела во замок во градот кон крајот на век. Околу 1400 година, силите на Хамбург го окупирале замокот како последица на наводите дека Канкена ги поддржувале пиратите против нив. Подоцна, семејството си го вратило замокот.
Елизабет Ларсон (компјутерски науки)
Елизабет Ларсон (родена на ) - шведска применета математичарка и бројчен аналитичар. Таа е професор на Катедрата за Информатички Технологии на Универзитетот во Упсала и директор на Упсала Мултидисциплинарниот центар за напредна компјутерска наука.
Витмунд
Историја
Подоцнежниот владетел на Брокмерланд, Фоко Укена, ја искористил слабоста на Канкена ги вклучил во воените операции. Во 1454 година, замокот припаднал на владетелот на Харлингерланд, Зибет Атена. Истата година, Зибет Атена ги обединил владетелите на Езенс, Штедесдорф и Витмунд со цел да ја обезбеди независноста на Харлингерланд против источнофризиските грофови. До 1600 година Харлингерланд, заедно со Витмунд, на крај се приклучиле во Источна Фризија преку политички и семејни спојувања.
Елизабет Ларсон (компјутерски науки)
Истражување
Истражувањето на Ларсон вклучува примена на радијално засновани функции во компјутерските науки. Вклучувало работа на ширење на звучни бранови низ вода, цени на финансиски опции и симулација на климата на земјата.
Витмунд
Историја
Во 1584 година, местото било забележано на карта како Витмонт (Witmondt). Подоцна, градот станал округ (Amt). Во 1730 година, градот бил забележан како Витмунт (Witmundt) на друга карта. Во 1744 година, Источна Фризија била припоена кон Прусија, а потоа на краток период под холандско-француска власт. Во 1815 година станал дел од Кралството Хановер.
Под хановерска власт, во градот бил присутен ланддрост како највисок државен претставник во покраината. Во 1866 година, Источна Фризија повторно станала дел од Прусија. Државата Прусија првично ја презела структурата на постоечките амтови Аурих, Берум, Емден, Езенс, Лер, Штикхаузен, Венер и Витмунд. Од 1884 година, биле пренесени во нова структура на окрузи. Во Источна Фризија биле создадени новите окрузи Аурих, Емден (независен), Лер, Норден, Венер и Витмунд (1885). Поранешните хановерски ланддростови биле претворени во административни окрузи (Regierungsbezirke). Окружната куќа во Витмунд била изградена во 1903 година.
Елизабет Ларсон (компјутерски науки)
Образование и кариера
Ларсон е родена на 30 декември 1971 година во Љусдал и каде што посетувала и средно училиште. Станала магистер по инженерска физика на Универзитетот во Упсала во 1994 година и станала доктор во бројчена анализа на Универзитетот во Упсала во 2000 година. Нејзината дисертација била Распаѓање на доменот и предусловени итеративни методи за равенката Хелмхолц. Нејзиниот докторат бил под надзор на Курт Ото, со Бенгт Форнберг како надворешен испитувач.
Сектор за европска интеграција при Владата на РМ
Сектор за европска интеграција при Владата на РМ или скратено СЕИ е административна структура во рамките на Генералниот секретаријат на Владата на Република Македонија, задолжен за координација на евроинтеграцискиот процес.
Елизабет Ларсон (компјутерски науки)
Образование и кариера
Таа станала помлад истражувач на Катедрата за информатичка технологија на Универзитетот во Упсала во 2001, а асистент професор во 2007. Таа била унапредена во виш предавач (вонреден професор) во 2011 и професор во 2020.
Волонтерски Центар Скопје
Историја
Во 2004 година, на 19-годишна возраст, Никола Станкоски ја напуштил својата земја Македонија за да помине една година во Литванија како дел од проектот за Европскиот солидарен корпус (ЕСК). Тој се вратил во Скопје со многу идеи и проекти. Спремен да обезбеди месни и меѓународни можности за младите, тој го основал Волонтерскиот Центар Скопје, или ВЦС, невладина организација за млади.
Сектор за европска интеграција при Владата на РМ
Главна надлежност на Секторот за европска интеграција е да го организира, координира и синхронизира процесот на европска интеграција во рамките на органите на управата во Македонија. Покрај тоа, СЕИ ја остварува административната поддршка на координацијата на странската помош.
Антонио Кабрини
Антонио Кабрини (роден на 8 октомври 1957 година во Кремона) — поранешен италијански фудбалски тренер и фудбалер, играч од одбраната.
Сектор за европска интеграција при Владата на РМ
Според тековните планови, Секторот за европска интеграција треба да прерасне во Секретаријат за европски прашања на Владата на Македонија, како посебна служба на Владата со статус на правно лице. Подигнувањето на статусот на Секторот кореспондира со неговиот зголемен делокруг на работа, зголемениот капацитет и барањата на процесот на европска интеграција на земјата.
Антонио Кабрини
Како кандидат за добивање на Златната топка неколку пати, најдобриот пласман го забележил во 1978 кога завршил 13-ти.
Волонтерски Центар Скопје
Историја
Во првата година на активност, организацијата била домаќин на 10 странски доброволци и испратил 30 македонски доброволци во странство. Оттогаш, повеќе од 8000 македонски и странски доброволци и младински активисти биле вклучени во меѓународни и месни активности, со што ВЦС станал една од водечките организации за млади во Македонија кога станува збор за младинска размена, волонтерство и активизам.
Космос-1882
Космос-1882 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Антонио Кабрини
Биографија
Поради големата популарност што ја уживал меѓу женската популација, ги имал прекарите Bell'Antonio (предвод на мак. „Убавиот Антонио“) и Fidanzato d'Italia („Дечкото на Италија“).
Претседателски избори во Бугарија (2011)
Претседателските избори во Бугарија се одржиле на 23 октомври 2011 година.
Космос-1882
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 15 септември 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6700 килограми. Космос-1882 бил сателит наменет за истражување на природните богатства на Земјата.
Волонтерски Центар Скопје
Локални активности и младинска работа
Волонтерски центар Скопје е домаќин на странски доброволци во канцеларијата на ВЦС и ги координира доброволците кои помагаат во основното училиште за деца со посебни потреби „ОУРЦ Д-р Златан Сремац“ и во Дневен центар за деца од улица во Шуто Оризари, Скопје.
Претседателски избори во Бугарија (2011)
Мандатот на сегашниот претседател Георги Прванов започнал во 2006 година, а истекува на 22 јануари 2012 година. Бидејќи на функцијата шеф на државата веќе има два мандати Прванов нема повеќе право да се кандидира за претседател.
Волонтерски Центар Скопје
Локални активности и младинска работа
ВЦС се вклучува во акции во заедницата со фокус на месните заедници во Скопје. Главните активности на организацијата вклучуваат промоција на волонтерсвото, неформалното образование, активно граѓанство и примена на законот за волонтерство и законот за млади. ВЦС редовно организира различни работилници и часови за разговор и забавни настани за младите, како што се караоке ноќи, квизови во пабови, друштвени игри и филмски вечери.
Со цел видливо да промени нешто во Скопје, ВЦС организира и Еко акции како што се редовно чистење или промовирање на рециклирање во тесна соработка со Пакомак или Елколект за да се подигне свеста за еколошките прашања.
Витмунд
Градски совет
Градскиот совет се состои од 34 избрани членови, што одговара за градови со број на жители помеѓу 20.001 и 25.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
Антонио Кабрини
Биографија
Повремено тој се впуштал и во писателските води, објавувајќи ја автобиографијата Јас, Антонио (1988), и трилерот Совршена уцена (2008) и спортските есеи Не плашете се да изведете пенал (2014) и Ќе ви кажам за шампионите на Јувентус (2021); тој, исто така, го уредувал послеговорот Таа ноќ на Хејсел од Емилио Таргија (2015).
На 15 септември 2008 година учествуваше како натпреварувач во шестото издание на телевизиската програма Островот на познатите, од кое сепак се повлекол по три недели поради хернија. Од другите телевизиски програми, во 2010 година бил коментатор на телевизискиот канал Dahlia TV додека во сезоната 2017-2018 бил редовен гостин во емисијата Che tempo che fa.
Витмунд
Градоначалник
Од 1 ноември 2006 година, градоначалничка на Витмунд е Ролф Клаусен.
Антонио Кабрини
Биографија
Во летото 2009 година, тој се приклучил на Италија на вредности, политичко движење предводено од Антонио Ди Пјетро, станувајќи одговорен за спортот во регионот Лацио.
Витмунд
Збратимени градови
Витмунд е збратимен со следниве градови:
Антонио Кабрини
Биографија
Тој бил „амбасадор“ на Expo Milano 2015.
Волонтерски Центар Скопје
Локални активности и младинска работа
Еден од главните насоки на ВЦС е списанието VOICES. Објавено на месечно ниво и целосно уредувано од доброволци, списанието обезбедува платформа за млади писатели кои доаѓаат од различни средини и земји.
Антонио Кабрини
Технички карактеристики
Кариерата ја започнал како лево крило, но за време на неговите години во младинскиот тим на Кремонезе, тренерот Ноли го преместил во одбраната со што го претворил од пристоен крилен напаѓач во еден од најталентираните бекови на италијанскиот фудбал во тоа време; „тој беше мојот вистински откривач, ме создаде како играч“, изјавил Кабрини за својот тренер.
Волонтерски Центар Скопје
Мисија
Главните цели на организацијата се: - да им даде неформални образовни можности на младите луѓе, во различни области, на локално и меѓународно ниво; - да се промовира идејата за волонтерство и да се поврзат младите без упатување на нивната националност, народност, религија, политички, економски или социјален статус.
Антонио Кабрини
Технички карактеристики
Од неговите претходни настапи како крило, тој наследил одлики како „моќ и брзина“ преку кои повторно ја „оживеал“ старата улога, измислувајќи нова позиција „бек напаѓач“, со постојани перформанси и солиден број на постигнати голови за неговата позиција благодарение на честите излети напред, каде што добро ја искористил својата извонредна височина и шутот од далечина, како и добрата техника која го направила и солиден изведувач на слободни удари и пенали. Кога на сето ова ќе се додат неговите квалитети во одбранбената фаза, тој е признат меѓу најдобрите бекови на неговата генерација во светот.
Волонтерски Центар Скопје
Мисија
ВЦС е акредитирана организација за хостирање, координација и испраќање луѓе на Европскиот солидарен корпус.
Антонио Кабрини
Почетоци, Кремонезе и Аталанта
Откако ги направил првите фудбалски чекори во Сан Џорџо, екипа од Казалбутано, тој влегол во младинскиот сектор на, каде израснал и стигнал до првиот тим. Дебитирал на само шеснаесет години на 17 март 1974 година во натпревар на гости против, под водството на тренерот Батиста Рота, забележувајќи 3 првенствени настапи во Серија Ц 1973-1974; и покрај неговата млада возраст, тој станал редовен стартер во клубот следната сезона.
Космос-1882
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 274 км, а најмалото на 258.
Црква „Св. Богородица“ - Растојца
Свети Богородица — главна селска црква во близина на селото Растојца. Црквата се наоѓа на неколку стотина метри од селото, на десната страна од патот кој води кон селото Прибилци.
Антонио Кабрини
Почетоци, Кремонезе и Аталанта
Тој останал во Кремона две години, пред да се пресели во во 1975 година, клуб кој во меѓувреме го купил во договор за ко-сопственост со. Во единствената година помината во Бергамо, тој одиграл позитивна сезона во Серија Б, со 35 настапи и еден гол, на крајот од која тој бил откупен од страна на клубот од Торино.
Јувентус
Тој пристигнал во Јувентус, чиј тренер бил Џовани Трапатони, во сезоната 1976-1977. Со црно-белиот дрес дебитирал на 13 февруари 1977 година, на деветнаесет години, за време на домашниот натпревар против кој заврши со победа на Јуве од 2-0. Во својата прва сезона во Торино, тој собрал 7 настапи и еден гол во Серија А, освојувајќи го своето прво скудето, и имал два настапи во Купот на УЕФА, што му го донело и првиот меѓународен успех, како и првата конфедерална титула во историјата на клубот.
Набрзо тој повторно го пронашол своето место во стартната постава, и по освојувањето на Купот на Италија во 1979 година, уште две првенствени титули пристигнале за Кабрини со „Старата дама“, во сезоните 1980-1981 и 1981-1982. Во овие две првенства бекот покажал поголема самодоверба пред противничките мрежи, постигнувајќи вкупно 12 гола.
Во следните години, неговите успеси во дресот на Јувентус продолжиле со освојувањето на други две титули во Серија А, кои ја довеле неговата лична статистика до бројката од шест освоени скудета, понатаму го освоил вториот Куп на Италија во 1983 година, Купот на победниците на куповите во 1984 и конечно следната година, Суперкупот на УЕФА и Европскиот куп на шампиони, со што стана, заедно со некои соиграчи, еден од првите играчи кои што ги освоиле трите големи европски купови (веќе претходно во 1977 година тој го подигнал и трофејот во Купот на УЕФА); во истата година, тој исто така, успеал да ги освои сите меѓународни клупски натпреварувања благодарение на триумфот во Интерконтиненталниот куп, станувајќи првиот играч, заедно со неговиот соиграч Гаетано Ширеја, кој стигнал до оваа спортска цел.
Кабрини останал во Јувентус до крајот на сезоната 1988-1989, исто така, станувајќи капитен на клубот во последната сезона откако Ширеја се пензионирал.
Болоња
Напредокот на возраста, првите физички проблеми, како и различните тактички погледи на Дино Ѕоф за позицијата полубек, улога која Кабрини ја обожавал, но на која неговиот поранешен соиграч, кој во меѓувреме станал тренер на Јувентус, го претпочитал младиот Џанкарло Мароки, го навело следното лето да го напушти Торино по тринаесет години, 297 натпревари во Серија А и 33 гола, и да се премести во.
Во Емилија-Ромања, Кабрини играл уште две сезони во Серија А, исто така стигајќи до четврт-финалето на Купот на УЕФА во 1991 година, пред да ја заврши својата натпреварувачка кариера во истата година.
Млади репрезентации
Кабрини бил младински репрезентативец на Италија, во втората половина на 70-тите години тој играл за репрезентациите под 18 и под 21 година.
Црква „Св. Богородица“ - Растојца
Историја
Црквата била осветена некаде околу 1874 година.
Во 1967 година, од црквата била украдени три икони.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа. Изградена е од камен и е покриена со ќерамиди на две нивоа. Оградена е со камена ограда, којашто е покриена со ќерамиди. Камбанаријата се наоѓа непосредно од левата страна на влезот во дворот од црквата. Таа има шестаголна основа и е поделена во два дела. Првиот дел е изработен од камен и завршува до околу две третини од висината на камбанаријата. На некои од страните во овој дел има квадратни отвори. Вториот дел има помала основа и е изработен од дрво. Тој се состои од шест дрвени столбови, кои во долниот дел се оградени со дрвена ограда и над кои се простира кровот во пирамидален облик.
Очила
Очила се оптичко помагало што служи за исправка на видот или за заштита на очите од повреда. Очилата се состојат од рамка и две транспарентни леќи, наречени прозорци. Се носат на носот, а рачките на рамката се ставаат зад ушите. Рамките се изработуваат од пластика или метал. Леќите на почетокот се изработувале од стакло, но во денешно време тоа постепено се заменува со пластика со добри оптички својства, која има голем број предности - полесна е, поцврста е при удар, и го намалува ризикот од кршење, а некои видови пластика имаат и поголем показател на прекршување на светлината.
Сите видови очила немаат за цел да ги исправаат грешки во видот. Некои од нив кои се користат во спортови како планинарње, скијање, пливање или во научни лаборатории, се наменети да ги штитат очите од штетните влијанија како прав, хемикалии или UV-зрачење. Носењето на други видови очила (очила за сонце на пример) има претежно естетски и модни побуди. Во армијата се користат специјални очила за ноќно гледање кои обично работат во областа на инфрацрвената светлина.
Претходници
Првите докази за употребата, иако на примитивни методи за зголемување на предмети можат да се најдат уште во древноегипетските хиероглифи внатре. Според Хризип, самиот Архимед при истражувањето на законите за прекршување на светлината носел со себе кристал за исправка на видот. Првиот писмен материјал на оваа тема е оставен од Луциј Сенека Анеј, кој го забележува зголемувањето на буквите, забележани во стаклен балон, полн со вода. Императорот Нерон, кога гледал гладијаторски игри во својата ложа, ги користел за зголемување на смарагд.
Во антиката, овие истражувања немаат големо практична или научно апликација. Оптиката започнува да се развива дури околу 1240 година откако во манастирските библиотеки е направен превод на латински на книгата „богатство на оптика“ од XI век на арапскиот математичар астроном и оптика Абу Али ал-Хасан ибн ал-Хајтам, познат во Европа и како Алхазен. Тој го опишува во својата монографија зголемувањето на акцијата на сегмент на сферични стакла, што го нарекува „камен за читање“ и што е всушност денешната лупа.
За претходници на сончевите очила може да се сметаат чадните стакла или парчиња кварц кои се користи од Кинезите уште во XII век, а веројатно и порано. Сепак, тие немаат способност да го коригираат видот.
Пронаоѓањето на првите очила
Сигурно е дека првите очила се појавуваат во Европа, поточно во Северна Италија, меѓу 1280 и 1300 година. За нивниот пронаоѓач се смета флорентинецот Салвино дели Армани (Salvino degli Armati) Поради ограничениот извори, сепак, за годината и авторот постојат различни претпоставки и теории. Според една од нив, првите очила се пронајдени околу 20 години порано од италијанскиот монах Алесандро Спина.
Најстарата слика на очила е од портретот на кардиналот Хого од Прованс, создаден од италијанскиот уметник Томас да Модена (Tomaso da Modena) околу 1352 година. На портретот се прикажани цврсто закачени очила за носот на кардиналот, со помош на кои тој чита. На друг портрет, на кардиналот на Роуен е прикажан монокл, положен блиску до окото. Со него кардиналот чита книга што ја држи отворена во своите раце.
Таканаречениот „Очен апостол“ од светски познатиот жртвеник на градската црква во Бад Вилдунген, Германија, направен во 1403 година од страна на Конрад фон Соест, е рана слика на очила северно од Алпите. Апостолот со очила стана симбол на евангелистичките цркви на Вилдунген и до денес е на нејзиниот печат.
Пронаоѓањето на современите очила
Англискиот оптичар Едвард Скарлет (Edward Scarlett) во 1727 година ја изработил првата рамка со рачки кои се ставаат зад ушите. Во 1784 година Бенџамин Френклин gi изобрabotil бифокалните стакла, за да не мора да менува постојано два пара очила. Во 1825 година се создадени стакла кои корeгираат астигматизaм. Нивен открива; е англискиот астроном Џорџ Бидал Ери (George Biddell Airy)
Дизајнoт на очилата се менувал со годините, главно во насока на намалување на површината и дебелината на стаклото и истенчување на рамките. И покрај зголемената популарност на контактните леќи и ласерскata очна хирургија, носењето на очила останува vo мода поради напредните технологии. На пример, денес се користат титанови легури за рамките и CR-39 леќи за прозорците кои обезбедуваат леснотија и удобност. Постојат итн. „метални картички“ кои по деформација на рамката ја враќаат во основнато положба.
За многу познати личности очилата кои ги носат се поврзуваат директно со нивната личност и стануваат составен дел од нивната сама природа. Некои се елегантни, други екстравагантни, но лесно препознатливи и во одделни случаи можат да дадат тон на модата. Личности како Елтон Џон, Вуди Ален, Бил Гејтс, Махатма Ганди, Хајнрих Химлер, Џон Ленон, Игор Стравински и Сергеј Станишев создале свој карактеристичен стил во носењето на очила.
Контактни леќи
Алтернатива на очилата за лицата со лош вид се контактните леќи. Самата идеја за нив е развиена уште од Леонардо да Винчи во 1508 година. Во 1636 година слична идеја изразува и Рене Декарт. Првиот, кој успева да ги изработи (од кафеаво стакло) е Адолф Фик (Adolf Fick) во 1877 година Контакт леќи претставуваат фини тркалезни леќи направени од транспарентни материјали. Постојат два вида - меки и тврди. Тие се ставаат директно во окото и се користи од различни причини, вклучувајќи естетски преференци од поширок агол на гледање, кои нудат, недостаток на запотување на прозорците, избегнување на физичкиот стрес на врвот на носот кој некои очила го предизвикуваат, како и поради нивната практичност за одредени професии и активности, вклучувајќи многу видови на спорт. Шарени контактни леќи се носат со козметички цели - за нагласување или промена на бојата на очите.
Ласерска очна хирургија
Сè поголема примена наоѓа и ласерската очна хирургија, по која се елиминира или ограничува потребата од носење на очила и контактни леќи. За првпат таква операција е направена во Јапонија во 1930-те на воени пилоти. Во 1963 година во Колумбија се применува многу нова и напредна технологија, но такви операции стануваат рутина само на крајот на 1980-тите и почетокот на 1990-тите.
Рамки
Рамката служи за прицврстување на стаклото, како главните и склекови бодови при ставањето на лицето се носот и ушите. Војниците на рамката кои се ставаат зад ушите горе и делумно одзади, се нарекуваат рачки. Тие се преклопуваат навнатре кон делот со стаклото. Рачките се прицврсуваат за остатокот преку завртка, шарка и пружинка. Рамките се изработуваат од пластика или метал.
За читање се користат рамки половини со стакла со мала површина и мост во горниот дел, кои се ставаат ниско на носот, така што покра читањето да може да се гледа и над нив. Модерни се рамките кои не опфаќаат прозорци (целосно или делумно), а наместо тоа во нив се прави канал низ кој поминува пластична корда. За предност се смета употребата на лесни и флексибилни материјали за правење на рамки.
Рамката кај некои видови очила може да има заштитни функции, на пример да го штити лицето од струготини и прашина. Во овој случај таа е поширока, се прилега цврсто на лицето и има отвори за вентилација.
Стакла
Првично прозорците се изработуваат од оптичко стакло, но тоа има некои недостатоци - тешко е, лесно се крши и при големи диоптри прозорците изгледаат доста неестетично. Единствено нивна предност е дека пластиката е не се гребе лесно.
Со развојот на технологијата и влегувањето на висококвалитетни пластични леќи за очила (од поликарбонат или CR-39) почнуваат да се користат ретронимните минерални стакла и органски стакла. Последните се полесни од конвенционалните стакла, што смета при големите диоптри. Тие не се кршливи, но не се доволно цврсти и лесно се гребат, поради што често се нудат во варијанта со цврсто покривање. Достапна е и хидрофобна покриеност, со што се намалува потењето на прозорците и го олеснува чистењето, а исто така и просветлувачко(антиотражателно), со што се намалува несаканиот одраз (му го објавува тоа).
Главната одлика на стаклото е што се мери во диоптри (D). Ова е реципрочна вредност на нивната фокусна далечина 1 / f (1 dpt = 1 / m). Прекршување сила на собирање (испакнати) леќи е позитивна, а на расејување (вдлабнати) - негативна. На пример, за собирање на леќа со фокусно растојание 1 м ќе има прекршување сила +1 D, а разсейвателна леќа со f =- 0.5 метри ќе има сила-2D. Со зголемување или намалување на фокусната должина се компензираат вродени или стекнати недостатоци на видот.
Некои луѓе имаат аголен недостаток - астигматизам, кој претставува асиметрија на рожницата, во која прекршувањете на силата на окото во две вертикални рамнини не е еднаква и како резултат се појавуваат два, различни по положба фокусот, односно за двете избрани за-погоре авиони (на пр. хоризонтална и вертикална) и преработената слика е нејасна, без оглед на избраната (компромисно) положба на фокусната рамнина (рамнината каде се формира сликата - видете ја сликата).
За третманот на астигматизамот се користат области-цилиндрични стакла во кои се мерат диоптер и степени на цилиндри. Во овој случај контактните леќи не се ефикасни, бидејќи може да се извозат.
По очен преглед и откако ќе се утврди вистинскиот диоптер и растојание, прозорците се монтираат на рамката. Тие се центрираат на рамката според меѓуочното растојание на пациентот. Очниот преглед го врши специјалист офталмологист или оптометрист, кој одржува серија тестови. За почетна проверка на видот се користи специјална добро осветлена табела поставена на околу 5-6 метри од пациентот. Секое око се проверува поединечно кога другото завршува. Ако пациентот не може да прочита некој ред, се експериментира со различни прозорци, додека не се најде соодветно што го коригира дефектот. Во Америка острината на видот се мери врз основа на 20/20, а во метричките систем врз основа на 6 / 6. Тие не се директно поврзани со диоптрите, туку очни преглед има за цел да се најдат такви стакла кои ќе обезбедат вид 20/20 (односно 6/6).
DuckDuckGo
DuckDuckGo (транскрипција: Дакдакго)— пребарувач што користи информации од повеќе извори. Во политиката на пребарувачот се вели дека ја штити приватноста и дека не зачувува кориснички податоци. Името потекнува од играта за деца „duck, duck, goose“ (патка, патка, гуска).
Берленгаш
Берленгаш е португалски архипелаг кој се состои од мали атлантски острови 10 до 17 километри од брегот на Пениче, Португалија, во регионот Оесте. Овие острови традиционално им биле познати на британските морепловци како „Бурлингите“. Единствениот населен остров е неговиот најголем остров, Берленга Гранде, иако во архипелагот во моментов нема трајно живеалиште. Останатите острови се групирани во две групи островчиња, островчињата Естелас и островите Фарилхоес-Форкадос.
Историја
Луѓето живеат на Берленга Гранде уште од антиката: островите во Птолемејовата Географија се нарекуваат Лондобри (Λονδοβρίς). Многу подоцна, римските географи го нарекувале островот Сатурно, а последователно островот го посетувале муслимани, Викинзи и гусари.
За островите се смета дека се некогашно свето место усвоено од Феникијците во првиот милениум н.е., каде се славел култот на Баал - Мелкарт.
Во 1513 година, со поддршка на кралицата Елеонора од Висеу, монасите од Редот на Сао Жеронимо основале населба на островот за да им понудат помош на жртвите од честите бродоломи. Манастирот основан таму, Манастирот Мисерикордија да Берленга, останал до 16 век, кога болести, недостатокот на залихи и лошата комуникација (поради постојаното лошо време) ги принудиле монасите да се откажат од службата на островот.
По португалската војна за обновување, за време на владеењето на кралот Жоао IV, Советот на војната утврдил дека уривањето на урнатините на манастирот и употребата на нивните карпи за изградба на крајбрежна одбрана ќе помогне во заштитата на крајбрежните населби. Тврдината Сао Жоао Баптиста дас Берленгаш е изградена од остатоци од урнатините на манастирот.
Меѓународниот координативен совет на програмата „Човек и биосфера“ на УНЕСКО (МАБ), на состанокот во Дрезден (Германија) од 28 јуни до 1 јули 2011 година, додале 18 нови места, вклучително и Берленгаш во Светската мрежа на биосферни резервати (WNBR).
Географија
Архипелагот е составен од најголемиот остров Берленга Гранде и две групи помали островчиња, островчињата Естелас и островите Фарилхоес-Форкадос. Бидејќи архипелагот е прогласен за резерватско подрачје за заштита на локалната фауна (пред сè морски птици), го посетуваат само научници, а на лето мал број туристи.
Има малку почва на карпестиот архипелаг, па затоа има и мал број растенија. Има многу морски птици и морски животни, како што се скуша, ципли и сабјарка.
Берленга Гранде
Берленга Гранде е најголемиот од островите на архипелагот Берленгаш, долг 1,5 километри и широк 0,8 километри. Највисоката точка е на 88 метри надморска височина. Островот има голем број значајни пештери, вклучувајќи ги Грута Азул и Фурадо Гранде. Фурадо Гранде е природен тунел широк 70 метри и висок 20 метри, што минува низ целиот остров.
Островчиња Фарилхоес-Форкадос
Островите Фарлихоес-Форкадос се ненаселени острови сместени северозападно од Берленга Гранде.
Клима
Берленгаш има средоземна клима (Кепенова класификација на климата: Csb) во која доминира Атлантикот, особено на северниот и северозападниот брег, каде се чувствуваат силни ветрови. Обилните дождови во зима се менуваат со периоди на суша, помеѓу пролетта и есента.
Климата на архипелагот е под силно влијание на ветровите, многу силна на карпите свртени кон север и поумерена на јужните брегови. Овие ветришта влијаат врз распределбата на флората и фауната на островите. Оваа климатска одлика му дава на архипелагот уникатен екосистем, како на копно, така и во морето.
Присуството близу до копното, чиј брег е ориентиран север-југ, исто така, силно влијае врз климатските одлики на островот, особено во лето. Во оваа сезона, диференцијалното затоплување на морето и копното предизвикува формирање на морско ветре бриз во текот на денот. Овој ветер ја зајакнува главната струја на ветерот поврзана со системот за висок притисок на азорскиот антициклон, и доведува до режим на ветер познат како Нортада. Овие ветрови ги туркаат површинските води во морето, предизвикувајќи топлите површински води да ги заменат студените води од подлабоките слоеви на водата во процес на надополнување. Овој феномен предизвикува чести магли во текот на летото и резултира со збогатување на хранливите материи на површинските води.
Просечните месечни температури во лето се ниски (под 20 °C) и ретко надминуваат 32 °C. Во зима, просечно по месеци температурите се високи (над 12 °C) со најниска температура над 10 °C. Тогаш, топлинската амплитуда (варијација на дневна температура и годишна варијација на температурата) останува умерена.
Поради генерално облачни услови во зима и летна утринска магла, архипелагот има релативно низок број на сончеви часови, иако попладневните часови со ведро небо се чести во текот на летото.
Просеците за најблиската точка на копното до островите, Кабо Карвоеиро, се изразени во табелата подолу:
Флора
Флората на Берленгаш главно се состои од грмушки и треви, прилагодени на силните ветрови, висока сувост и соленост, некои од нив се вообичаени на крајбрежното копно, други се ендемски на островите. Постојат два познати ендемски видови на островите, Armeria berlengensis и Pulicaria microcephala; и два подвида, ''Echium rosulatum subsp. davaei'' и Herniaria lusitanica subsp. berlengiana''. ''
Постојат околу 100 различни растителни видови присутни на архипелагот.
Фауна
Постојат два вида гуштери на островите, Podarcis carbonelli (подвид Berlengensis) и Timon lepidus, иако вториот е редок, и може да се види само во ограничени области на островите, како што се пештерите, и се смета дека е различен од континенталните роднини, бидејќи покажува различни морфолошки црти и однесување.
Архипелагот Берленгаш е важна област за размножување на морските птици, како што се малиот црногрб галеб и жолтоногиот галеб, чиј број драматично се зголемил како резултат на вештачко хранење, што станува сериозен проблем во некои случаи, и копнените птици како циганче и сив сокол. Исто така во најјужниот дел живее птицата Uria aalge (усвоена како симбол на природниот резерват), а таму се размножува и птицата Oceanodroma castro.
Морски жив свет
Архипелагот Берленгаш се наоѓа крај Пениче, јужно од кањонот Назаре и на работ на континенталниот гребен (на островите Фарилхаес) на морска зона позната по својата релативно висока биолошка продуктивност, дејствувајќи како точка каде се среќаваат крајбрежните и океанските видови риби. Од друга страна, надојдените струи кои потекнуваат од длабоки води, придонесуваат за развој на водна фауна со очигледен комерцијален интерес. Разновидноста на риби и морски цицачи, морски растенија и други морски организми довела до класификација на Берленгаш како морски резерват.
Риби
Водата околу островите е домаќин на голем број риби, познати се најмалку 44 видови од две студиски експедиции. Најчесто забележувана риба е Diplodus vulgaris и Labris bergylta, заедно со европскиот лубин, црвениот пагар и ципурата, кои се чести на островите Фарилхоес.
Во 1950-ти години, островите биле важно место за мрестење на ајкулите од видот Galeorhinus galeus.
Морски цицачи
Океанографските услови на архипелагот најчесто доведуваат до изобилство на риби, меѓу кои сардини и други видови кои се хранат со планктони. Ова привлекува многу морски цицачи, главно китови, чии видови вклучуваат обичен делфин, обичен клунест делфин, морско прасе, пругаст делфин, остроклун кит и клунест кит.
Бродоломи
Голем број бродови се насукале на Берленгаш низ документираната историја.
Култура
Берленга Гранде се споменува во предреволуционерниот португалски филм, O Rei das Berlengas (превод: Кралот на Берленгаш), комедија за некој што ќе реши да стане крал на споменатиот архипелаг. Во овој филм, неколку луѓе, туристи и жители од околните градови, се обидуваат да прогласат независност на островите и да се прогласат за крал, принц или претседател на Берленгаш.
Религија во Еритреја
Религијата во Еритреја има значајна улога во секојдневниот живот на луѓето во земјата. Религијата се состои главно од Аврамските вери. Од мај 2002 година, владата на земјата официјално ги признала Еритрејската православна црква, Еритрејската католичка црква, Евангелско-Лутеранската црква и исламот. Од сите други вери и религии во принцип се бара да се регистрираат иако во пракса не им е дозволено да се регистрираат. Меѓу другото, владата за регистрација на една религиозна група бара да се достават лични податоци за членството на групата.
Постојат две главни религии во Еритреја, христијанство и ислам. Сепак, бројот на приврзаниците е предмет на дебата. Во 2010 година, Стејт департментот проценил дека 50% од населението се муслимани, а околу 48% се христијани. Според Pew Research Center, околу 62,9% од населението во Еритреја во 2010 година биле христијани, а 36,2% муслимани. Останатите 0,9% од жителите припаѓале на другите религии, вклучувајќи ги и традиционалните вери и анимизмот.
Кралство Аксум, кои покривало голем дел од денешна северна Етиопија и Еритреја, се појавило некаде околу првиот или вториот век. Жителите изградиле голем број на големи стели, кои служеле за религиозна намена во претхристијанските времиња. Повеќе од 200 години по формирањето на кралството, во земјата било донесено христијанството под водство на кралот Езана. . Еритреја исто така била една од првите земји со исламски населби во Африка, бидејќи дел од прогонетите муслимани од Мека се населиле во овој регион.
Топчидер
Топчидер е шумски парк и урбана населба на Белград, главниот град на Србија. Поделен е меѓу општините Чукарица, Раковица и Савски Венац. Бидејќи е блиску до центарот на градот, таа е една од главните локации за релаксација, излети и свеж воздух за граѓаните на Белград.