cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уред за непрекинато напојување
Уред за непрекинато напојување, скратено УНН или UPS (скратеница од англ. uninterruptible power source – што значи извор на непрекинато напојување) – електричен уред кој обезбедува напојување со електрична енергија при снемување струја. УНН се разликува од помошното напојување (електрични агрегати) затоа што обезбедува моментална заштита при снемување струја и краткотрајни струјни прекини.
УНН вообичаено се користи за заштита на хардверот на сметачите, податочни центри, телекомуникациска опрема или друга електрична опрема каде неочекуван прекин на напојувањето може да предизвика повреди, нарушување на работењето или губење податоци. УНН се произведуваат за заштита на еден сметач за кој треба околу 200 VA до огромни единици кои напојуваат цели податочни центри или згради. Најголем светски УНН е со моќност од 46 MW акумулаторски електричен систем кој се наоѓа во Фербанкс, Алјаска.
Технологии
Три главни категории на модерните системи за непрекинато напојување се on-line, line-interactive и standby:
Жени на Александар Македонски
Во статијата се наведени жени и љубовници на Александар Македонски за кои постојат записи од страна на античките автори.
Компоље (Севница)
Компоље (словенечки: Kompolje) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Група 3 на периодниот систем
Елементите од третата група се хемиски елементи кои ја сочинуваат третата вертикална колона од периодниот систем.
МСЧПХ нема предложено специфична форма на периодниот систем, па затоа се користат најразлични конвенции за третата група. Следните преодни метали од d-блокот се сметаат секогаш за дел од оваа група:
Кога се дефинира остатокот од групата 3, постојат четири различни конвенции. (Види и Број на група на лантаноидите и актиноидите):
Постојат и трета и четврта алтернатива за елементите од третата група:
Наоѓање
Скандиумот, итриумот и лантаноидите (со исклучок на прометиумот) се наоѓаат заедно во Земјината кора и се релативно позастапени во споредба со повеќето метали од d-блокот, но се често потешки за екстракција од нивните руди.
Георги Граматик
Георги Граматик (Вапа,, втора половина на XI век - ?, почеток на XII век) - македонски средновековен свештеник, граматик и минијатурист.
Животопис
Георги Граматик е роден во втората половина на XI век најверојатно во дебарското село Вапа (денес Центар Жупа). Живеел и творел во манастирот „Св. Врачи Козма и Дамјан“ во Кичевско. Автор е на богато украсениот кирилски ракопис „Битолски триод“, со цели редови од глаголско писмо, поради што се претпоставува дека користел глаголска предлошка. Пишуван е со македонска јазична редакција, а значаен е и од музиколошки аспект. Ракописот е пронајден во Битолско во 1898 година, а потоа однесен во Софија во 1907 година и се наоѓа во архивот на БАН. Не е зачуван во целина. Починал во втората половина на XI век.
Каменица (појаснување)
Каменица може да биде:
или
или е дел од топонимот
Григориј Ганзбург
Григориј Ганзбург (Григорій Ізраїлевич Ганзбург; Харков, 25 септември 1954) — украински музиколог, учител, музички критичар.
Член на Националната унија на композитори на Украина (од 1989 година), Унија на композитори на поранешниот СССР (од 1990 година), Унија на композитори на Русија (од 2009 година).
Член на Националната сеукраинска музичка унија (од 1992 година).
Член на Националниот сојуз на новинари на Украина (од 2011 година).
Бул териер
Особености
Верен е и бестрашен. Во состојба е да истрпи голем број провокации, пред да врати мило за драго. Тој по својата природа не е куче кое напаѓа. Важно е редовно да тренира за да го задржи својот мускулест изглед.
Емили Рату
Емили Рату, моминско Густафсон (8 мај 1862 година - 12 октомври 1948) — шведски новинар, уредник на весник и избран функционер. Таа била активист за умереност и женски права. На Меѓународниот ден на работникот во Стокхолм 1891 година, таа била првата жена во Шведска која побарала јавно право на глас за жените. Таа била основач на шведскиот огранок на Унијата на христијански умерени жени.
Неустрија
Неустрија ( / <span title="/ˈ/: primary stress follows">ˈ n <span title="/uː/: 'oo' in 'goose'">uː s t r <span title="/i/: 'y' in 'happy'">i <span title="/ə/: 'a' in 'about'">ə, <span title="/ˈ/: primary stress follows">ˈ n <span title="/j/: 'y' in 'yes'">j <span title="/uː/: 'oo' in 'goose'">uː  -/ ) или Неустразија (што значи "нова [западна] земја" , за разлика од Австразија) се наоѓала во западниот дел на царството на Ф ранките, создадена во 511 година, кога по смртта на Хлодовик меровиншкото кралство   било поделе  но на неговите четири сина.
Неустрија била составена од региони помеѓу А квитанија и Л аманш, околу северниот дел на денешна Франција, со Париз и С оасон како нејзини главни градови. Подоцна се однесувала на областа помеѓу реките С ена и Лоара, позната како кралство на Неустрија (латински назив: regnum Neustriae), како поткралство на каролиншката империја а потоа и како Западна Франкија. Каролиншките кралевите воедно ја основале и Неустриската марка која била гранично војводство против Бретонците и Викинзите која траела до Капетинската монархија на крајот на 10 век, кога терминот исчезнал како европски политички или географски поим.
Меровиншко кралство
Постојаната поделба на териториите од страна на потомците на Хлодовик довело до многу соперништва кои повеќе од двесте години ја ставале Неустрија во речиси постојана војна со Австразија, источниот дел на Франки ската и мперија.
Наспроти војните, Неустрија и Австразија во неколку наврати накратко и се обединиле. Првпат се обединиле за време на владеењето на К лотар I, во периодот од 558 да 562 година. Борбата за превласт потоа продолжила со кралицата Фредегунда од Неустрија (вдовицата на кралот Х илперик I (кој владеел од 566-584) и мајка на новиот крал Хлотар II (кој владеел од 584-628) која започнала жестока војна со Австразија. По смртта на мајка му и нејзиниот погреб во базиликата Сен Дени во близина на Париз (597), Хлотар II ја продолжил борбата против кралицата Брунхилда и најпосле победил во 613 кога  следбениците на Брунхилда ја предале старата кралица во негови раце. Брунхилда, кралицата на Австразија доживеала ужасна смрт по нејзиното тридневно измачување. Хлотар завладеал со обединетото кралство, но само за кратко, бидејќи за крал на Австразија го поставил неговиот син Дагоберт I. Кога Дагоберт ја наследил Неустрија следело уште едно привремено обединување.
Во 678, Неустрија, под мајордомот Еброин, за последен пат ги поразила Австразијците. Еброин бил убиен во 681 година. Во 687, П ипин Херисталски, мајордом на палатата на кралот на Австразија, ги поразил Неустријците кај Терти, обединувајќи ги Австразија и Неустрија.
Пипиновите потомци, К аролинзите, продолжиле да владеат со двете кралства како мајордоми. Со благослов на папата Стефан II, по 751, Каролингот П ипин Малиот, формално ги тргнале од престолот Меровинзите и ја преземале контролата врз царството каде тој и неговите потомци владееле како кралеви.
Неустрија, Австразија и Бургундија потоа станале обединети под една власт и макар што ќе се поделат уште еднаш на различни источни и западни територии, имињата "Неустрија" и "Австразија" постепено исчезнувале.
Каролиншко поткралство
Во 748, браќата П ипин Малиот и Карломан му дале на нивниот помлад брат Грифо дванаесет окрузи во Неустрија околу Ле Ман. Оваа политика се нарекувала Војводство Мен (ducatus Cenomannicus), и било алтернативно име за кралството на Неустрија во 9 век.
Поимот "Неустрија" се однесувал на "земјата помеѓу С ена и Лоара" дадена како регнум (к ралство) од страна на Карло Велики на неговиот втор син, Карло Помладиот, во 790 година. Во тоа време, главниот град на к ралството се чини бил Ле Ман, каде бил кралскиот двор на Карло. За време на каролиншката династија, главна должност на неустрискиот крал била да се брани суверенитетот на Ф ранките против Бретонците.
Во 817, Лудвиг Побожни от му ја доделил Неустрија на неговиот најстариот син Лотар I, но по неговиот бунт во 831 година, му ја дал на Пипин I од Аквитанија, а кога овој умрел во 838, кралството му припаднало на Карло Ќелав иот. Неустрија, заедно со А квитанија, го формирале поголемиот дел од Карловото Западно франкиско кралство, истргнато од империјата со Верденскиот договор (843). Карло продолжил со традицијата да го именува постариот син да владее во Неустрија, со свој кралски двор во Ле Ман, кога го направил Луј Д‘ткавиот крал во 856. Луј бил последниот франкиски крал назначен во Неустрија од страна на таткото а практиката на создавање поткралства за синовите исчезнала кај подоцнежните Каролинзи.
Каролиншка марка
Во 861, к аролиншкиот крал Карло Ќ елавиот ги создал Неустриските марки кои биле управувани од страна на службени лица назначени од страна на круната, познати како вардени, п рефекти или маркгрофови. Првично, имало две марки, една против Бретонците и една против Норманите, често нарекувани Бретонска марка и Норманска марка.
Во 911, Роберт I од Франција станал маркгроф на двете марки и ја земал титулата демаркус (латински: demarchus). Неговото семејство, подоцнешните Капети, владееле на целата територија на Неустрија до 987, кога Иго Капет бил избран за крал. Грофовите на Неустрија имале поголема моќ од маркгрофовите кои биле на власт а времето на викиншките и бретонските грабежи поминало. По капетинското чудо, понатамошни маркгрофови не биле избирани а поимот "Неустрија" згаснал како европски политички термин.
Меровиншки кралеви
Прецизна поделба на Франкија на кралствата Неустрија, А встразија, и Бургундија датира само од крајот на 6 век, па затоа, претходните кралеви кои владееле од Соасон или Париз оттука се исклучени.
Мајордоми
Овие биле главни службеници на кралевите и постепено станале де факто владетели во име на кралевите.
Каролиншки поткралеви
Луј бил избркан од Ле Ман во 858 по убиството на Ериспое во ноември 857.
Капетински маркгрофови
Само оние кои владееле со обединетата Неустриска марка се вклучени, иако титулата "од Неустрија" ја носеле и претходните маркгрофови на Бретонската и Норман ската марка, најзначаен Роберт Силниот, предок на овие подоцнешни Капетини.
Историографијата
Главна хроника напишана од неустриска перспектива е книгата на Григориј Турски „Книга за историјата на Франките“ (латински: Liber Historiae Francorum).
Црква „Св. Леонтиј“ - Граиште
Свети Леонтиј — главна селска црква во селото Граиште. Црквата се наоѓа во северозападниот дел од селото, на возвишение коешто ѝ дава доминантна местоположба.
Местоположба
Црквата се наоѓа на падина над селото Граиште, а околу нејзе се наоѓаат и самите селски гробишта.
Историја
Црквата била изградена во 1927 година на стари темели од некогашен храм.
Архитектура
Храмот во основа претставува впишан крст со полукружна апсида и плиток дрвен свод. Ѕидовите на црквата во внатрешноста и на фасадата се малтерисани и варосани бело. Покривот на црквата е на две води и покриена со ќерамиди.
Мај Зетерлинг
Мај Елизабет Зетерлинг (24 мај 1925 година - 17 март 1994 година) била шведска глумица и филмска режисерка.
Ран живот
Зетерлинг е родена во Вастерос, Шведска, во семејство на работничка класа. Својата кариера како глумица ја започнала на 17-годишна возраст во Драметен, шведскиот национален театар, појавувајќи се во филмови од ерата на војната.
Кариера
Некои од нејзините забележителни филмови како глумица ги вклучуваат „Квартет“ (1948), филм заснован на некои раскази на В. Сомерсет Могам, „Романтичното доба“ (1949) во режија на Едмонд Т. Гривил, „Само двајца можат да играат“ (1962) заедно со Питер Селерс, а во режија на Сидни Гилијат, и „Вештерки“ (1990), адаптација на книгата на Роалд Дал во режија на Николас Рог. Имајќи репутација како секс симбол во драмите и трилерите, таа била подеднакво ефикасна и во комедиите, а исто така била многу активна и во британската телевизија во текот на 50-тите и 60-тите години од минатиот век.
Таа започнала да режира во раните 1960-ти, почнувајќи со политички документарни филмови и краток филм наречен „Воена игра“ (1962), кој бил номиниран за награда БАФТА, и освоил Сребрен лав на Венеција. Нејзиниот прв игран филм „Älskande par“ (1964, „Прекрасни парови“), заснован на романите на Агнес фон Крузенштерна, бил забранет на Канскиот филмски фестивал заради сексуална експлицитност и голотија. Кенет Тинан од „Обсервер“ подоцна го нарекол како „едно од најамбициозните филмски дебија уште од „Граѓанинот Кејн“. Тој не бил единствениот филм што го снимила и што предизвикал контроверзии за неговата искрена сексуалност.
Кога критичарите ја разгледувале нејзината дебитантска одлика, реле дека „Мај Зетерлинг режира како маж,“ таа започнала да ги истражува феминистичките теми појасно во нејзината работа. „Девојките“ е филм снимен само со шведски глумци, вклучувајќи ги Биби Андерсон и Хариет Андерсон, во кој се разговара за слободата на жените (или недостатокот) во општество контролирано од мажите, бидејќи протагонистите ги споредуваат своите животи со ликовите во претставата „Лисистрата“ и откриваат дека работите не напредувале многу за жените уште од античко време.
Во 1966 година, се појавила како раскажувач на детската програма на Би-Би-Си „Џаканори“, а во пет епизоди била раскажувач во „Шапката на Магионичарот“ на Тове Јонсон.
Личен живот
Документите во Националниот архив во Лондон покажуваат дека, како член на холивудската левица, британските агенти за безбедност ја гледале како осомничен комунист. Сепак, Велика Британија никогаш немала систем како американската холивудска црна листа.
Во 1994 година, една година по нејзината последна улога на телевизија, таа починала од рак, на возраст од 68 години, во нејзиниот дом во Лондон.
Избрана филмографија
Глумица
Кристен Бел
Кристен Ен Бел (родена на ) — американска глумица. И покрај тоа што нејзината прва улога во “Полска Венчавка” не беше акредитирана, таа претходно се појави во театарската продукција. Во 2001 таа го направи своето прво деби на Бродвеј, играјќи ја улогата на Беки Тачер во филмот “Авантурите на Том Соер”. По преселувањето во Лос Анџелес, Кристен гостуваше во различки телевизии и играше некои мали улоги, пред да и биде доделена главната улога во филмот “Спартанец” во режија на Дејвид Мамет. Таа стекна слава и доби добра критика за нејзината улога во телевизиската серија “Вероника Марс” која се емитуваше во периодот од септември 2004 до мај 2007. За нејзината улога во оваа серија многу критичари и гледачи сметаа дека треба да биде номинирана за Еми награда.
Бел ја играше улогата на Мери Лејн во мјузиклот “Мичман Лудило” која е реприза на улогата што ја имаше во Њујоршката театарска продукција, на којашто беше заснован филмот.Таа исто така ја толкуваше главната улога во “Пулс” римејк на филмот “Јапонски хорор”. Во 2007 таа се приклучи на глумечката екипа на американската научно-фантастичка телевизиска серија “Херои”, каде ја играше улогата на Ели Бишоп, и во американската драмска телевизиска серија “Озборувачка” таа беше почесен раскажувач. Во 2008 таа го игра насловниот лик во комедијата “Заборавањето на Сара Маршал”. Оттогаш се појавува во голем број на комедии како што се : “Навивачи”, “Одмор за двојки”, и “Кога сте во Рим”. Бел го позајми својот глас на ликот Кора во цртаниот филм “Астробој”, а исто така го позајми и нејзиниот лик на Луси Стилман во видео играта “Разбојници”. Бел освои “Награда Сателит”, награда “Сатурн”и неколкупати беше номинирана за награда од здружението на филмски критичари и за најдобра тин глумица.
Раните години и семејство
Бел е родена и порасната во Хунтингтон Вудс, Мичиген- предградие на Детроит. Таа е ќерка на Том Бел, директор на одделот за вести на телевизијата “WOAI-TV” во Сан Антонио и на Лорелеи Бел- медицинска сестра. Бел има полско и шкотско потекло. Нејзните родители се разведоа кога таа имаше 2 години, и има две полусестри, Сара и Џоди, од вториот брак на нејзиниот татко. Таа има 2 полу браќа и 2 полусестри од вториот брак на мајка и со Џон Рејмонд Аведијан : Лаура, Меган, Џон и Мет. Бел има "кривоглед" на нејзиното десно око, кој го има наследено од нејзината мајка која го корегирала тоа како дете. Бел вели дека ако не се наспие доволно, болеста се влошува. Нејзиното десно око таа го нарекува “Wonky”(криво).
Кога Бел имала 4 години таа не си го сакала името. Нејзината мајка ја убедила да го употребува нејзиното средно име Ана наместо Кристен. Таа го користела името Ана сè до средно училиште. Завршила основно училиште во Хантингтон Вудс.
Непосредно пред нејзината прва година во средно училиште нејзините родители одлучиле да ја повлечат од јавниот школски систем. По што таа учеше во Католичката гимназија во близина на Ројал Оак, каде што членуваше во драмскиот и музичкиот клуб. За време на нејзините средношколски години таа ја доби главната улога во “Волшебникот од Оз” (1997) играјќи ја улогата на Дороти Гејл, и исто така се појави во “Свирачот на покривот” (1995), мјузиклот” Девојко, биди добра”, и “Лил Абнер”. Во 1997 таа заврши средно училиште. Таа беше избрана за најубава девојка според гласањето на матурантите.
Набргу по завршувањето на нејзиното средно училиште, Бел се пресели во Њујорк за да се школува на Њујоршкиот колеџ за уметност- отсек музички театар, кој е еден од 15 колеџи во рамките на Њујоршкиот Универзитет. Во 2001 за време на нејзината последна година од студирањето таа зеде учество во Бродвејската музичка комедија “Авантурите на Том Соер”.
Почетоци
Во 1992 Бел ја имаше својата прва аудиција на која доби двојна улога како банана и дрво во претставата “Парталавите Ен и Енди “ во режија на театраската продукција на предградието Детроит. Нејзината мајка и најми менаџер пред таа да наполни 13 години, кој дозволи таа да се појави во реклами во весници за неколку компании во Детроит како и во телевизиски реклами. Исто така таа почна да посетува и приватни часови по глума. Во 1998 таа имаше неодобрено појавување во филмот “Полска Венчавка”.
Пробив во филмската индустрија
Во 2004 година Бел се појави во филмот “Изборот на Грејс” кој се емитуваше на телевизијата “Лајфтајм”(Lifetime), и се здоби со голема популарност. Таа го направи своето филмско деби во “Спартанец” во режија на Дејвид Мамет, каде глуми заедно со Вал Килмер, играјќи ја улогата на Лаура Њутон, ќерка на претседателот на САД која е киднапирана. Бел глумеше и во две епизоди во драмата “Дедвуд”, која се прикажува на “HBO” (“Булок се враќа во кампот” и “Страдањето на малите деца”).
На возраст од 24 години таа ја доби насловната улога во драмата “Вероника Марс”, која беше пуштена во етер есента 2004 година. Во режија на Роб Томас, Бел глумеше 17 годишна девојка Вероника заедно со глумците Енрико Колантони, кој го играше нејзиниот татко- Џејсон Доринг, Песи Дагс, и Рајан Хансен. Бел забележа голема сличност помеѓу ликот на Вероника и неа- нејзините родители се разведени и нејзината најдобра пријателка загина, исто како и на Вероника. Филмот доби позитивни оценки од телевизиските критичари, а исто така и глумата на Бел во филмот беше оценета како одлична. Некои критичари сметаа дека била незабележлива меѓутоа заслужува номинација за Еми награда.
Досегашни и идни улоги (2007- до денес)
“Вероника Марс” продолжи да се емитува на телевизијата “UPN” до третата сезона. Третата сезона таа беше обновена и започна со емитување на новосодадената телевизија “CW”. На 19 јануари 2007 директорот на телевизијата Дан Остроф објави дека серијата ќе биде ставена на пауза, а наместо неа ќе биде емитувана нова серија “Пусикет Долс”. На 17 мај 2007 беше најавено укинување на серијата. Дво-часовната финална серија се емитуваше во САД на 22 мај 2007 година, а на 11 јуни 2007 Томас официјално објави дека емитувањето на “Вероника Марс” е укинато од страна на “CW”. Меѓутоа беше дискутирано за продолжение на оваа серија и за кратко време беше предложена уште една соработка меѓу Бел и авторот Томас која не е поврзана со серијата “Вероника Марс“.
По откажувањето на “Вероника Марс”, Бел изрази интерес за учество во американската научно-фантастична серија “Херои”. Пред да биде дел од глумечката екипа, Бел била обожавател на серијата. На 29- ти јули 2007 кога Бел се враќала дома во Лос Анџелес, од Конвенцијата во Сан Диего, заедно со глумците од “Херои”- Захари Квинто и Маси Ока, од страна на режсерите таа доби понуда за улога во истоимениот филм, која таа ја прифати. И беше понудена и улога во “Изгубени”, но таа ја одби, па улогата ја доби Шерлот Стејплс Луис. Во август 2007 беше објавено дека Бел ќе ја игра улогата на Ели Бишоп “мистериозна млада жена” со “неверојатна моќ”. Таа немаше аудиција за оваа улога. За првпат се појави во оваа улога во епизода која беше емитувана во октомври 2007, и ќе биде дел од серијата и во следните 13 епизоди. Паралелно со снимањето на “Херои” таа се појавува и како насловен лик во серијата “Озборувачка”.
Кратко време по откажувањето на Вероника Марс, во почетокот на 2007 година Бел снимаше во Хаваи за нејзината главна улога, во комедијата на Џуд Апатоу “Заборавањето на Сара Маршал”. Таа истакна дека импровизаторската комедија во филмот е “прекрасно искуство”.Сценариото на филмот е напишано од Џејсон Сегел, кој исто така игра улога во филмот, и за првпат беше пуштен на 18 април 2008. Бел го позајми својот глас во видео играта “Разбојници” која беше пуштена во продажба на 13 ноември 2007 за Плејстејшн 3 (PlayStation 3) и Xbox 360, а на 8 април беше објавена и верзијата на играта за компјутер. Пролетта 2006 Бел го заврши снимањето на Војна на ѕвездите.Бел го позајмува својот глас на ликот Марибел во анимираниот филм “Sheepish”, кој е објавен во 2008. Таа играше и во комедијата “Месечина” заедно со Мег Рајан и во “Одмор за двојки”, каде се прикажани четири двојки кои се на одмор на тропски остров и присуствуваат на сесии за подобрување на нивниот заеднички живот. Џејсон Бејтман го игра нејзиниот сопруг. На 31 март таа започна со снимање на филмот “Кога сте во Рим” во режија на Марк Стивен Џонсон, снимен на локација Њујорк- Рим. Филмот беше пуштен во 2010 година. Во филмот "Американско патување" таа ја репризира улогата на Сара Маршал, продолжение на филмот “Заборавањето на Сара Маршал”, пуштен на 4 јуни 2010.
Бел изјави дека кога ќе заврши со нејзините телевизиски и филмски улоги, сака да се врати повторно во театарот. Таа, Кристина Агилера и Шер се појавуваат во главните улоги во филмот- мјузикал “Бурлески”,чија премиера беше пуштена на Денот на Благодарноста во 2010. Бел имаше кратко појавување во Врисок 4, кој беше пуштен во етер на 15 април 2011. Се појавува и во филмовите “Сите сакаат китови” и “Танцот на Мирлитонoви”.
Бел го прикажува ликот на Марија Магдалена во ”Вистина и живот”- извадок од Библијата”.
Во медиумите
Во 2005 Бел од страна на магазинот Џејн беше прогласена за “една од 11- те луѓе, кои се најмногу посакувани да бидат видени голи ” а во 2006 Бел беше избрана на “Најсексапилната вегетаријанка во светот ” од страна на оранизацијата за заштита на животните (PETA). Бел се најде на 68-то место на листата за најсекси личности направена од магазинот Максим во 2006, а во 2007 беше на 46-тото место. Исто така магазинот Максим во 2006 ја прогласи Бел за една од најсексипилните полициски инспекторки. Во 2008, таа се најде на 59-тото место на листата направен од порталот Ask men.com. Бел од страна на магазинот “Визард” беше изберена за една од 4-те најсекси жени на телевизија.
Таа за себе рече дека никогаш не се сметала за женствена, затоа што секогаш играла улоги на девојки кои се 10 години помлади од неа. Покрај нејзиниот селебрити статус, Бел изјавува дека не е загрижена бидејќи никој и онака не ја препознава. Таа e повремен гостин во ноќното шоу на Крег Фергусон. Во јануари 2011 беше објавено дека таа ќе биде новото лице на козметичката компанија “Неутрогена”.
Личен живот
На возраст од 11 години Бел стана вегетаријанка. Во интервју со организацијата за заштитa на животните (PETA) таа изјави: "Отсекогаш сум ги сакала животните.Тешко ми е кога сум одвоена од нив и кога не ги милувам моите миленичиња. Никогаш не ме привлекуваше вкусот на месото. Отсекогаш сум го сакала зеленчукот".
За време на нејзиниот престој во Мичиген, Бел посвои животни од центарот за заштита на животните во Мичиген, и таа ја поддржува кампањата на “организацијата за добробит на животните” во Сан Диего. Бел често учествува на собирањето на добротворни прилози за “Асоцијацијата за заштита на животните”(ASPCA) и други непрофитни организации кои се посветени на заштита на животните.Таа има повеќе кучиња од различни раси : Лола- мешавина од Велшки кардиган и Чау-Чау, Шејки- мешавина од Вешки кардиган и Чивава, и Седи од расата Лабрадор Ретривер, кој имаше 11 години кога беше спасен од ураганот “Катрина” и посвоен од страна на Бел во 2005.
Бел ја даде својата поддршка на Барак Обама за време на претседатеските избори во 2008. Заедно со Рашида Џонс таа го посети Мисури каде дискутираше за кандидатите и ги охрабри граѓаните да гласаат. Бел ја искажа својата поддршка во штрајкот на “Здружението на писателите на Америка”, во врска со што таа изјави : “Писателите само бараат правда”.
Во 2007 таа ја прекина 5 годишната врска со нејзиниот вереник Кевин Мен,и започна да се гледа со глумецот Дакс Шепард, а во јануари 2010 се вери со него. За магазинот “Комплекс” таа изјави дека отсекогаш била моногамист. Бидејќи нејзиното потекло е од Детроит, таа е обожавател на хокеј тимот Detroit Red Wings.
Космос-1902
Космос-1902 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 15 декември 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 410 км, а најмалото на 363.
Култура на Белград
Филм
Најзначајните фестивали на долгометражен филм во Белград се ФЕСТ (Белградски филмски фестивал) и ФАФ (Фестивал на Аутер), додека БЕЛДОКС и Фестивал Мартовски (Белградски фестивал за документарен и краток филм) се важни фестивали за документарен филм.
Театар
Се одржува секоја година во септември, БИТЕФ (Белградски театарски фестивал) се смета за еден од најважните театарски фестивали во Европа.
Музика
Меѓу најпопуларните музички фестивали во Белград се БЕМУС (Белградски музички фестивал), Белградскиот фестивал на пивото и Белградскиот џез фестивал.
Литература
Саемот на книга во Белград е главниот настан поврзан со литературата во Белград.
Културно лето
Нобеловецот Иво Андриќ го напишал своето најпознато дело Мостот на Дрина во Белград. Други истакнати белградски автори се Милош Црњански, Борислав Пекиќ, Милорад Павиќ и Меша Селимовиќ.
Поголемиот дел од српската филмска индустрија е со седиште во Белград, а еден од најзначајните филмови што се снимени таму била Златната палма од 1995 година, андерграунд, во режија на Емир Кустурица.
Градот бил еден од главните центри на југословенскиот нов бран во 1970-тите: ВИС Идоли, Екатарина Велика и Шарло Акробата биле сите од Белград. Други значајни белградски рок-акти се Рибља Чорба, Бајага и Инструктори и други. Во текот на 1990-тите градот бил главен центар (во поранешна Југославија) на музички стил познат како турбофолк. Денес, тој е центар на српската хип хоп сцена, со глумци како Белградски Синдикат, Шкабо, Марчело.
Културни институции
Во Белград има многу странски културни институции. Готе Иститут, Францускиот културен истититут,се наоѓаат во централната пешачка улица Кнез Михаилова. Други културни центри во Белград се Американското катче, Австрискиот културен форум,Британскиот совет, Институтот Конфуциј, Канадскиот културен центар, Италијанскиот културен институт, Културниот центар на Исламската Република Иран, Азербејџанскиот културен центар и рускиот Центар за наука и култура.
Мрежен распоредувач
Мрежен распоредувач, исто така наречен пакетен распоредувач, дисциплина на редови, алгоритам на редење или qdisc, е арбитер на јазол во комуникациска мрежа за префрлање на пакети. Тој управува со низата мрежни пакети во преносот и прима редици на контролорот на мрежниот интерфејс. Постојат неколку мрежни распоредувачи на располагање за различни оперативни системи, кои спроведуваат многу од постојните алгоритми за мрежно закажување.
Логиката на мрежниот распоредувач одлучува кој мрежен пакет да го проследува следниот. Мрежниот распоред е поврзан со системот на чекање, привремено чувајќи ги мрежните пакети додека не се пренесат. Системите можат да имаат единечни или повеќе редици во кои случаи секој може да ги држи пакетите на еден проток, класификација или приоритет.
Во некои случаи, можеби не е можно да се закажат сите преноси во рамките на ограничувањата на системот. Во овие случаи, мрежниот распоред е одговорен да одлучи кој сообраќај да се препрати и што се намалува.
Терминологија и одговорности
Мрежа распоредувач може да има одговорност за спроведување на специфични иницијативи за мрежна контрола на сообраќајот. Контрола на мрежниот сообраќај е термин за чадор за сите мерки насочени кон намалување на загубата на застој, латентност и пакет. Поточно, активното управување со редици (AQM) е селективно спуштање на мрежните пакети со редици за да се постигне поголема цел за спречување на прекумерно мрежно метеж. Распоредот мора да избере кои пакети да се спуштат. Формирањето сообраќај ги измазнува барањата за ширина на опсегот на сообраќајот со одложување на преносни пакувања кога ќе се редат во рафали. Распоредот го одредува времето за пренесените пакети. Квалитет на услугата (QoS) е приоретизација на сообраќајот заснован на услугата класа (диференцирани услуги) или резервирана врска (Интегрирани услуги).
Алгоритми
Со текот на времето, развиени се многу дисциплини на мрежни задачи. Секое од овие обезбедува специфично преуредување или вадење на мрежни пакети во разни преносни или приемни амортизери. Дисциплините на редици обично се користат како обиди за компензација на различни услови за мрежно поврзување, како што се намалување на латентноста за одредени класи мрежни пакети, и обично се користат како дел од мерките за QoS.
Примери на алгоритми погодни за управување со мрежниот сообраќај вклучуваат: Неколку од горенаведените се имплементирани како модули за јадрото на Линукс и се слободно достапни.
Непотребна амортизација на мрежата
Непотребна амортизација на мрежата (Bufferbloat) е феномен во пакетно-прекинувачките мрежи во која вишокот на визуелниот на пакети предизвикува висока латентност и пакет одложување варијација. На Bufferbloat-от може да му се обрати мрежен распоредник, кој стратешки ги отфрла пакетите за да избегне непотребно висока заостаната во тампон. Примерите вклучуваат CoDel и Случајно рано откривање.
Кернелот на Linux
Распоредот на пакетите Linux кернелот е составен дел од мрежниот магацин на Linux кернелот и управува со преносот и примањето на прстенестите тампони на сите NIC, работејќи на слојот 2 на моделот OSI и ракувајќи со рамки на Етернет, на пример.
Распоредот на пакетите е конфигуриран со помош на алатката наречена  (краток за "контрола на сообраќајот"). Како стандардна дисциплина на редици, распоредувачот на пакети користи FIFO имплементација наречена pfifo_fast, иако е систематизиран од својата верзија 217 ја менува стандардната дисциплина на редици на <tt>задачи</tt> во <tt>fq_codel</tt>.
Комуналните услуги  и   им овозможуваат на администраторите на системот да ги конфигурираат   и   за секој уред одделно во однос на бројот на рамки на Етернет, без оглед на нивната големина. Мрежата со јадрото на Linux Linux содржи неколку други амортизери, кои не управуваат со мрежниот распоред.
Филтрите на Berkeley Packet Filter можат да бидат прикачени на класификаторите на распоредот на пакетите. Функционалноста eBPF, донесена со верзијата 4.1 од кернелот Linux во 2015 година, ги проширува класичните класификатори за програмирање на програмата BPF до eBPF. Овие може да се соберат со помош на заднинскиот дел на LLVM eBPF и да се вчитаат во јадрото што работи со помош на  алатката.
Махир Камбери
Махир Камбери (албански: Mahir Kamberi; Гајре,, - Гајре, , ) бил поранешен член на ОНА.
Загинал на 24 јули 2001 година во кога го погодила една граната.
Нина Симон
Нина Симон (анг.Nina Simone) (Јунис Кетлин Вејмон (Eunice Kathleen Waymo); 21 февруари 1933 – 21 април 2003) била американска пејачка, текстописец, пијанистка, аранжерка, и активистка за граѓански права, општо позната по џез музиката. Симон се стремела да стане класична пијанистка и притоа работела на повеќе стилови, како класичен, џез, блуз, фолк, ритам и блуз, госпел и поп.
Симон е родена во Северна Каролина, како шесто дете во фамилија на свештеник. Симон сакала да биде концертна пијанистка. Патот кон музиката ја променил својата насока откако не успела да добие стипендија на престижниот Институт за музика „Куртис“ Curtis Institute of Musi) во Филаделфија, и покрај нејзината добра аудиција. Подоцна, некој вработен во „Куртис“ и кажал на Симон дека не добила стипендија бидејќи била/е црна. За да може да го финансира своето понатамошно музичкото образование и да стане класична пијанистка, започнала да свири во мал клуб во Филаделфија, каде исто така барале и да пее. „Бетлихем Рекордс“ (Bethlehem Records) и понудиле снимање и нејзината преработка на „I Loves You, Porgy“ станала хит во САД во 1958. Во текот на нејзината кариера, Симон снимила повеќе од 40 албуми, најмногу меѓу 1958 година – кога настапила јавно со “Little Girl Blue”- и 1974 година.
Симон е родена во Северна Каролина, како шесто дете во фамилија на свештеник. Симон сакала да биде концертна пијанистка. Патот кон музиката ја променил својата насока откако не успела да добие стипендија на престижниот Институт за музика „Куртис“ во Филаделфија, и покрај нејзината добра аудиција. Подоцна, некој вработен во „Куртис“ и кажал на Симон дека не добила стипендија бидејќи била црна. За да може да го финансира своето понатамошно музичкото образование и да стане класична пијанистка, започнала да свири во мал клуб во Филаделфија, каде исто така барале и да пее. „Бетлихем Рекордс“ (Bethlehem Records) и понудиле снимање и нејзината преработка на „I Loves You, Porgy“ станала хит во САД во 1958. Во текот на нејзината кариера, Симон снимила повеќе од 40 албуми, најмногу меѓу 1958 година – кога настапила јавно со “Little Girl Blue”- и 1974 година.
Нејзиниот музички стил произлегува од соеднинување на госпел и поп песни со класична музика, особено со влијанија од нејзината прва инспирација, Јохан Себастијан Бах (Johann Sebastian Bach), придружен со нејзиното пеење кое наликува на џез во нејзиното карактеристично контралто. Таа во музиката внела што е можно повеќе од нејзината класична основа, за да ѝ даде поголема длабочина и квалитет, бидејќи сметала дека поп-музиката е инфериорна на класичната. Нејзиното интуитивно разбирање на односот меѓу публиката и изведувачот го стекнала преку често свирење на пијано како придружба на само шест години за црковни ревивализми и церемонии.
На почетокот на шеесеттите, Симон се вклучила во движењето за граѓанските права и насоката на нејзиниот живот повторно се променила. Музиката на Симон имала значајно влијание врз борбата за еднакви права во Соединетите држави. Во подоцнежните години живеела во странство, при што конечно во 1992 година останала во Франција. Во 2000 година ја добила наградата Grammy Hall of Fame и во текот на нејзината кариера била номинирана петнаесет пати за награда „Греми“.
Младост (1933–1954)
Симон, чие вистинско име е Јунис Кетлин Вејмон, е родена во Трион, Северна Каролина. Таа е шестото дете од осумчлена сиромашна фамилија и започнала да свири на пијано на три години; “God Be With You, Till We Meet Again” била првата песна која ја научила. Бидејќи покажала талент, настапила во локалната црква, но нејзиниот прв јавен настап, класичен рецитал, бил на дванаесет години. Подоцна, Симон кажала дека за време на настапот, нејзините родители кои седеле во првиот ред биле присилени да се премесетат на крајот од салата, за да се направи место за луѓето со бела кожа. Симон рекла дека се противела да настапи сè додека нејзините родители не ги вратиле на старите места и дека всушност овој инцидент е причината за нејзиното вклучување во движењето за граѓанските права.
Мајка ѝ на Симон, Мери Кејт Вејмон (Mary Kate Waymon), била методистички свештеник и домашна помошничка. Татко ѝ на Симон, Џон Дивајн Вејмон (John Divine Waymon), бил мајстор кој некое време имал фирма за хемиско чистење, но, исто така имал лошо здравје. Откако слушнал за талентот на ќерка ѝ, работодавачот на Мери Кејт им обезбедил парични средства за часови по пијано. Подоцна, се основал локален фонд за да ѝ помогне на Симон во нејзиното понатамошно образование. Со помош на овие пари од стипендијата, Симон го посетувала средното училиште за девојчиња „Ален“ (Allen High School for Girls) во Ешвил, Северна Каролина.
По завршување на средно училиште, Симон се подготвувала за интервју со помош на приватен тутор, за да продолжи да учи свирење на пијано во институтот „Куртис“ (Vurtis Institute), но била одбиена. Симон мислела дека ја одбиле заради нејзината раса, иако „Куртис“ започнал да прима пријавувачи од црната раса во 1940 година и во 1945 година Џорџ Вокер бил првиот кој завршил, а подоцна добил Пулицерова награда. Подоцна Симон се преселила во градот Њујорк, каде учела во школата за музика „Џулијард“ (Juilliard School of Music).
Почеток на успех (1954–1959)
За да си ги финансира приватните часови, Симон настапувала во Мидтаун Бар & Грил (Midtown Bar & Grill) во Пасифик Авењу во Атлантик Сити, чиј сопственик настојувал и да пее и да свири на пијано. Во 1954 Симон го присвоила сценското име Нина Симон. „Нина“ (од niña, што на шпански значи мало девојче) е прекар кој го добила од нејзино момче, а „Симон“ го презела од француската глумица Симон Сињоре (Simone Signoret), која ја видела во филмот „Златен шлем“ (Casque d'or). Со комбинацијата од џез, блуз и класична музика во нејзините настапи во барот, Симон добила мала, но лојална група на обожаватели.
Во 1958 се спријателила и омажила со Дон Рос (Don Ross), битник кој работел како гласноговорник на панаѓури, но набргу се покајала за бракот. Додека свирела во клубови, во истата година ја снимила песната на Џорџ Гершвин (George Gershwin)“I Loves You, Porgy” (од “Porgy and Bess”), која ја научила од албумот на Били Холидеј (Billie Holiday), а ја испеала како услуга за пријател. Оваа песна станала единствен нејзин успех на „Билбоард“ (Billboard) топ 20 во САД, а нејзиниот деби-албум “Little Girl Blue” бргу следел на Бетлихем Рекордс (Bethlehem Records). Симон изгубила повеќе од $1 милион за авторски права (посебно за албумот “My Baby Just Cares for Me, издаден 1980) и никогаш немала финансиска корист од продажбата на албумот бидејќи морала целосно да ги продаде правата за $3,000.
Стекнување на популарност (1959–1964)
По успехот со “Little Girl Blue”, Симон потпишала договор со „Колпикс Рекордс“ (Colpix Records) и снимила многубројни студиски албуми и албуми во живо. „Колпикс“ целосно и ја препуштиле креативноста нејзе, вклучувајќи го и изборот на материјал што ќе се снимил, откако потпишела договор со нив. До тогаш Симон изведувала само поп-музика за да спечали пари да ги продолжи студиите по класична музика и била рамнодушна во врска со договорот за снимање. Овој став кон музичката индустрија го имала низ речиси целата нејзина кариера.
Во 1961 година Симон се омажила за полициски детектив од Њујорк, Ендру Страуд (Andrew Stroud), кој подоцна станал нејзин менаџер.
Борба за граѓански права (1964–1974)
Во 1964 Симон го променила американскиот дистрибутер за снимање „Колпикс“ со холандскиот „Филипс“ (Philips), што исто така значело промена на содржината на нејзините снимања. Симон секогаш вклучувала песни во репертоарот кои се потпирале на нејзиното афроамерикански потекло ( како што се “Brown Baby” и “Zungo” од албумот “Nina at the Village Gate” од 1964 година. Но, Симон за првпат отворено ја истакнала расната нееднаквост која била застапена во САД во нејзиниот деби-албум за Филипс, “Nina Simone in Concert” (снимање во живо, 1964 година), поточно во песната “Mississippi Goddam”, која била одговор на убиството на Медгар Еверс (Medgar Evers) и бомбардирањето на црквата во Бирмингам, Алабама, кое убило четири деца од црната раса. Песната била издадена како сингл и била бојкотирана во одредени јужни држави. Во песната “Old Jim Crow” од истиот албум, реагирала на законите на Џим Кроу (Jim Crow).
Од тогаш па натаму, пораката за граѓанските права била стандард во репертоарот за снимање на Симон, а станал и дел од нејзините изведби во живо. Симон настапувала и зборувала на многу состаноци за граѓански прева, како што е на маршот од Селма до Монтгамри. Симон во периодот на граѓанските права поддржувала насилна револуција, за разлика од ненасилниот пристап на Мартин Лутер Кинг (Martin Luther King). Таа се надевала дека преку вооружена борба Афроамериканците можат да формираат одвоена држава. И покрај тоа, во својата автобиографија напишала дека таа, заедно со нејзината фамилија ги сметале сите раси за еднакви.
Заедно со Велдон Ирвин (Weldon Irvine), незавршената драма “To Be Young, Gifted and Black” на починатата Лорејн Хансбери (Lorraine Hansberry) ја претвориле во песна за граѓанските права. Хансбери била лична пријателка, на која Симон и ја дава заслугата за развивањето на нејзината социјална и политичка свест. Оваа песна, која се наоѓа на албумот “Black Gold” од 1970 година, ја извела во живо. Студиското снимање било издадено како сингл, а изведби на оваа песна направиле и Арета Френклин (Aretha Franklin) (во нејзиниот албум “Young, Gifted and Black”) и Дони Хетавеј (Donny Hathaway).
Подоцнежен живот (1974–2003)
Кога Симон се вратила во САД дознала дека бил издаден налог за нејзино затворање поради неплатени даноци (како протест против вклученоста на нејзината државата во Виетнамската војна), поради што повторно се вратила во Барбадос за да ги избегне властите и судското гонење. Симон подолго време останала во Барбадос и имала долга афера со премиерот Ерол Бероу (Errol Barrow). Блиска пријателка, пејачката Мириам Макеба (Miriam Makeba), ја убедила да отиде во Либерија. Пред да се пресели во Франција во 1992 година, живеела во Швајцарија и Холандија.
Во 1974 година за „РЦА“ го снимила последниот албум “It Is Finished”. Таа не снимила ниедна песна сè до 1978, кога ја наговориле да оди во студиото за снимање „ЦТИ Рекордс“ (CTI Records), чиј сопственик бил Крид Тејлор (Creed Taylor). Резултатот од оваа соработка е албумот “Baltimore”, кој иако не бил комерцијално успешен, добил добри критики и претставувал тивка уметничка преродба во песните на Симон. Нејзиниот изборот на материјал го задржал својот еклектизам, кој опфаќал од духовни песни до “Rich Girl” од “Hall & Oates”. По четири години Симон ја снимила “Fodder on My Wings” со француска продуцентска куќа. Во осумдесеттите Симон често настапувала во клубот за џез музика на Рони Скот (Ronnie Scott) во Лондон, каде во 1984 година го снимила албумот “Live at Ronnie Scott’s”. Иако првичниот однос на сцената бил нељубезен и оддалечен, подоцна Симон уживала во привлекување на вниманието на публиката со смешни анегдоти поврзани со нејзината кариера и музика и со примање музички желби. Во 1987 година песната “My Baby Just Cares for Me”, издадена во 1958 година, била искористена во реклама за парфемот Шанел бр. 5 во Соединетото Кралство. Ова претставувало повторно издавање на песната, која се искачила на 4 место на листата “НМЕ” (NME) во Соединетото кралство, што предизвикало кратка популарност. Нејзината автобиографија “I Put a Spell on You” била издадена во 1992 година, а во 1993 година го снимила последниот албум „A Single Woman”.
Во 1993 година Симон се преселила во близина на О-ан-Прованс (Aix-en-Provence) во јужна Франција. Седум години боледувала од рак на дојката, сè до 21 април 2003 година, кога умрела во сон во својот дом во Кери-л-Руе (Carry-le-Rouet), Буш-ду-Рон (Bouches-du-Rhône), две месеци по нејзиниот 70ти роденден. На нејзиниот погреб биле пеачките Мириам Макеба и Пати Лабел (Patti LaBelle), поетесата Соња Санчез (Sonia Sanchez), глумецот Ози Дејвис (Ossie Davis) и уште многу други. Елтон Џон (Elton John) пратил цвеќе со порака “Беше најдобра и те сакам” (You were the greatest and I love you). Пепелта на Симон била разнесена низ неколку држави во Африка. Зад себе ја оставила ќерка ѝ Лиса Селест Страуд (Lisa Celeste Stroud), глумица и пејачка, која го зела псевдонимот Симон, а настапила и на Бродвеј (Broadway) во “Аида“ (Aida).
Углед
Во музичката индустрија Симон е позната по својата избувливост. Во 1985 година пукала во директорот на фирма за снимање, кој го укривила за крадење на авторски права. Рекла дека „се обидела да го убие“, но „промашила“. Во 1995 година го погодила и ранила детето на соседот со воздушен пиштол, бидејќи неговото смеење ја деконцентрирало. Според некој биограф, Симон земала лекарства за нејзината состојба од средината на шеестетите па натаму. Ова било познато само на мала група на блиски пријатели, и не излегло во јавноста многу години. По нејзината смрт, во 2004 година Силвија Хамтон (Sylvia Hampton) и Дејвид Нејтан (David Nathan) ја напишале биографијата “Break Down and Let It All Out” во која ја откриле нејзината тајна.
Стандарди
Низ кариерата Симон собрала колекција на песни кои станале стандард во нејзиниот репертоар. Во овие песни спаѓаат незјните авторски песни, обработка на песни од други со нов аранжман на Симон, или песни напишани за неа. Нејзината прва успешна песна во Америка била изведбата на “I Loves You, Porgy” од Џорџ Гершвин во 1958 година. Песната се наоѓала на 18 место списокот на поп песни и 2 место на списокот на песни од луѓе од црната раса. Во истиот период ја снимила песнатa “My Baby Just Cares for Me”, која станала нејзин најголем успех, но многу подоцна, во 1987 година, откако ја искористиле во рекламата за парфемот Шанел бр.5 во 1986 година. „Ардман Студиос“ (Aardman Studios) направиле и музичко видео.