Мекларен
Седумдесеттите
За 1973 година, Мекларен М23, дизајниран од страна на Гордон Копак, беше новиот болид на тимот во Формула 1. При дизајнирањето на овој болид, беа користени делови од Мекларен М19 и Индијанаполис М16 болидите (инспирирани од Лотусовиот 72), па така овој болид беше потпора за наредните четири години. Дени Халм победи со него на Шведското Гран При, а Питер Ривсон со овој болид на трките во Велика Британија и Канада ги забележа единствените победи во својата кариера. Во 1974 година, Емерсон Фитипалди му се приклучи на Мекларен, кој беше светски шампион со Лотус две години претходно. Дени Халм победи на отворањето на сезоната на Аргентинското Гран При во својата последна Формула 1 кампања, додека Фитипалди со победите во Бразил, Белгија и Канада, стана светски шампион. Тоа беше тесна победа за Фитипалди, кој ја обезбеди титулата на завршницата од сезоната со четвртото место на Гран Прито на Соединетите Држави, со преденост од 3 бода пред Клеј Регацони на Ферари. Тој со Халм и повеќекратниот шампион со мотоцикли Мајк Хеилвуд исто така ја запечатија и првата титула на Мекларен, во првенството на конструктори. 1975 година беше помалку успешна за тимот. Фитипалди заврши на второто место во првенството, позади Ники Лауда, а замената на Дени Халм – Јохен Мас победи само на Шпанското Гран При. На крајот на 1975 година Фитипалди си замина од тимот, приклучувајќи му се на „Фитипалди/Коперсукар“ тимот на неговиот брат. Со заминувањето на топ-возачите, Мајер го свртува вниманието кон Џејмс Хант, возач, чиј негов биограф Гералд Доналдсон вели дека има „сомнителен углед“. Во 1976 година, Лауда повторно беше брз во Ферари. На средината на сезоната тој водеше во првенството со 56 бода, додека Хант имаше освоено само 26 и покрај победите во Шпанија (трка во која отпрвин беше дисквалификуван) и Франција. Меѓутоа, на Германското Гран При Ники Лауда доживеа тежок судар, каде што речиси ќе загинеше, па така ги пропушти следните две трки. Хант го искористи отсуството на Лауда и ја капитализираше разликата на 3 бода со кои влезе во финалната трка во Јапонија. Обилниот дожд го натера Лауда да се повлече од трката поради безбедносни причини, а третото место на Хант беше доволно за да ја освои шампионската титула. Мекларен изгуби во Битката за титулата на контруктори. Ферари беше победникот во оваа конкуренција. Во 1977 година, М23 болидот постепено беше заменуван со новиот М26. Последното возење на М23 болидот беше воедно и со Формула 1 дебито на Жил Вилнев, при едно-единствено појавување на Британското Гран При. Хант победи на три наврати таа година, но Лауда – Ферари комбинацијата се докажа како многу силна. Џејмс Хант и Мекларен успеаја да завршат само на петтото, односно на третото место во двете конкуренции поеднинечно. Оттука резултатите продолжија да се влошуваат. Во 1978 година, Марио Андрети со Лотус ги освои титулите во двете конкуренции, со нивните Лотус 78 и 79 земја-ефект болиди (англиски: ground effect cars). Ниту Хант ниту замената на Мас – Патрик Тембеј не беа во можност сериозно да конкурираат со М26 болидот кој не беше доволно компетентен со оние „земја-ефект“ болиди. На крајот на 1978 година, Хант беше заменет со возачот на Лотус – Рони Петерсон, но кога Петерсон загина на сличен начин при еден судар на Гран Прито на Италија, Мекларен потпиша со Џон Вотсон. Во 1979 година не беа забележани посебни успеси. Копаковиот дизајн на М28, Мајер го опиша како „ужасен“, “катастрофален“ и „доста тежок“, а за возврат М29 стори многу малку за да ја промени ситуацијата. Тембеј не освои ниту еден бод, а Вотсон само 15, за тимот да заврши на осмото место во генералниот пласман таа година.