cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Естонска Советска Социјалистичка Република
Естонската Советска Социјалистичка Република, кратко: Естонска ССР (на естонски: Eesti Nõukogude Sotsialistlik Vabariik, кратко: Eesti NSV) било името дадено на 21 јули 1940 на сателитската држава создадена за време на Втората светска војна на територијата на претходно независната Република Естонија, по окупацијата од Советската армија на 17 јуни 1940. Естонската ССР беше претходно анексирана во Советскиот Сојуз на 6 август 1940, кога номинално постана 16-та составна република на СССР. Нејзината територија била претходно освоена од Германија во 1941, па потоа повторно анексирана и освоена од Советите во 1944.
Гајчана
Гајчана (Găiceana) — општина во округот Бакау во Романија.
90 (број)
90 (се чита: деведесет, разговорно: девеесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 89 а претходник на бројот 91.
Вурцбах
Вурцбах (Wurzbach) — град во округот Зале-Орла, во Тирингија, Германија. Се наоѓа 33 километри југоисточно од Залфелд и 45 километри северозападно од Хоф.
Плоштад Гоце Делчев (Битола)
Плоштад „Гоце Делчев“ — плоштад во Битола, сместен во централниот дел на Широк Сокак, битолскиот Дом на култура, поранешното кино Македонија и наспроти хотелот Епинал. Околу плоштадот има стари куќи од македонската архитектура и османската архитектура кои се под наем од неколку компании, фирми и кафе барови. Веднаш до плоштадот се наоѓа цветен парк како и статуа на Милтон Манаки.
Плоштадот се користи за одржување на културни манифестации, политички митинзи, концерти, како и палење на традиционалниот Коледарски оган.
Колокури
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 3 километри западно од градот Катерина на надморска височина од 21 метри.
Историја
Селото во текот на XIX век се наоѓало во составот на Отоманското Царство.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Демографија
На пописот од 1913 година биле евидентирани 110 жители. , додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 230 жители.
Болтенхаген
Болтенхаген е особено омилен помеѓу семејствата поради плитките плажи, комбинирани со одличниот квалитет на водата.
Марината со рибарското пристаниште се надоврзуваат на одморалиштето неговиот најисточен крај, нудејќи хотели и приватни плажи кон Воленбершкиот Залив, плиток залив помеѓу Болтенхаген и Висмар, дел од поголемиот Висмарски Залив.
Западно од општината и близу крајбрежјето се наоѓа малиот сликовит замок Грос-Шванзе, неодамна обновен и претворен во луксузен хотел. Јужно од него се наоѓа Замокот Ботмер, значаен тјудорски замок во блискиот град Клиц, кој исто така може да се посети.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Папрадиште
Градба
Црквата е трикорабна градба, со полукружна апсида. Корабите се поделени со по четири столбови. Над средишниот кораб има три поголеми калоти, а над страничните по шест поплитки калоти. Во западниот дел е сместена галерија на спрат, т.н. „женска црква“.
Црквата е изградена од камен во долниот дел и е целосно малтерисана.
Историја
За подигнувањето на црквата не постојат точни податоци. Иако е наведено дека била изградена од познатиот градител Андреј Дамјанов во 1875 година, а била зографисана од Димитар Андонов - Папрадишки и Ѓорѓи Зографски, сепак првите податоци се од 1901 година кога се споменува дека била извршена поправка/обнова на црквата. Најверојатно, постоела постара црква од каде се пренесени и дваесетината икони. Исто така, градител на црквата според усните преданија е Ѓорѓија Џонгар од самото село, кој водел своја тајфа.
Живопис
Од старио живопис зачувани се бистата на Исус Христос во средишната калота и фреската со ликовите на патроните на црквата, Свети Петар и Павле, во нишата над јужниот влез, кои биле насликани од Димитар Андонов - Папрадишки во 1934 година. Останатиот дел од црквата е насликан во 1969 година од самоук сликар, Доне од селото Гари.
Иконостас
Многу повреден е самиот иконостас на црквата, изработен во 1934 година од последните македонски зографи по потекло од Тресонче, Димитар Андонов - Папрадишки и Ѓорѓи Зографски. Папрадишки изработил 25 икони, кои се поставени во иконостасот, како и 8 престолни икони на Зографски.
Икони
Иконите во црквата се направени од страна на двајца зографи, Димитар Андонов - Папрадишки и Ѓорѓи Зографски, кои долги години не биле одржувани и биле оставени во т.н. „женска црква“ во горниот дел на црквата, а дел од нив и на самиот таван, со што биле надвор од очите на јавноста и губеле на квалитет. Во 2011 година се започнал проект за реставрација на девет највредни икони од страна на Националниот конзерваторски центар во Скопје.
Состојбата на иконите надвор од иконостасот е во исклучително лоша состојба и било решено да се заштитат иконите посветени на Благовештение, Исус Христoс, Св. Петар и Павле, Св. Јован Крстител и Богородица со Исус. Во најголем дел овие икони се дело на Димитар Андонов - Папрадиште, а мал дел се од непознат автор, но сите се вредни.
Сепак, и иконите во иконостасот се соочуваат со проблеми, бидејќи самиот иконостас е нагризан од црвоточина. Во иконостасот се наоѓаат икони на Зографски, кои се во лоша состојба, нападнати од инсекти со голема веројатност да се уништат.
Во текот на 2013 година, биле конзервирани уште седум вредни икони со средства од Министерството за култура на Македонија.
Грб на Гибралтар
Грбот на Гибралтар е официјалниот грб на оваа територија на Обединетото Кралство усвоен на 10 јули 1502 година за време на шпанското владеење на градот.
Грбот се состои од штит кој има златни граници и во средината се наоѓа уште еден штит на кој има приказ на замок со три кули и златен клуч. Под штитот се наоѓа геслото на Гибралтар на Montis Insignia Calpe или на македонски „Од планината наречена Калпе“. Клучот означува дека Гибралтар е клучот на Шпанија и Средоземното Море, додека замокот потекнува од симболот на Кралството Кастиља.
Шехзаде Сулејман (син на Орхан I)
Сулејман е познат по тоа што под негово раководство во 1354 година Османлиите за првпат стапиле на европскиот континент преминувајќи ги Дарданелите. Неговиот напад бил сосема изненадувачки и својата опсада и зазимање на тврдината Цимпе ја започнал со 3.000 војници. Византија во тоа време се наоѓала во Граѓанска војна меѓу династиите Кантакузин и Палеолог. Кантакузин наместо да се обиде да ги отстрани напаѓачите на Цимпе, тој ја поддржал оваа опсада и го замолил за помош на Орхан против неговиот соперник. Така околу 10,000 османлиски војници биле испратени во околината на Галиполе на чело со Сулејман и ја зазеле тврдината.
Кантакузин му понудил на Сулејмен 10,000 дукати како награда за зазимањето на тврдината по кое тој требал да се повлече, но пред да биде направена зделката во реонот се случил силен земјотрес по кое ѕидините на околните тврдини биле целосно уништени. Османлиските сили ова го виделе како порака од господ (Алах) кој испратил порака во нивна корист и дека започнало освојувањето на Ветената земја. Двајцата капетани на Сулејман веднаш го окупирале Галиполе и без проблем го зазеле без никаков отпор од населението. Откако Сулејман разбрал дека Галиполе бил окупиран, тој одбил да го предаде Цимпе. По ова наредил брза изградба на тврдината околу Галиполе. Византискиот цар реагирал кај Орхан кој му одговорил дека тоа не било силата на оружјето туку Божја волја пројавено со земјотрес.
Сулејман бил сметан за пресолонаследник на османлискиот престол. Сепак тој починал пред неговиот татко кога случајно паднал од својот коњ. Тој не бил погребан во Бурса туку по наредба на Орхан било изградено турбе во Болајир, на брегот од Дарданелите.
NGC 3460
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3460 се споменува и како NGC 3457, UGC 6030, MCG 3-28-32, CGCG 95-65.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1854 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3460 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 3460 има привидни димензии од 0,9' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3460 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32787. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 145; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1432. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 463.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Надворешни врски
NGC 3460
Прва македонска кошаркарска лига 2018/19 - Разигрување
Првата македонска кошаркарска лига 2018/19 - Разигрување - конечната фаза на Првата македонска кошаркарска лига 2018/19. Разигрувањата започнале на 26 мај, а завршиле на 13 јуни 2019 година. Четири екипи играле во разигрувањето преку пласманот од Супер лигата. Разигрувањето го освоил МЗТ Аеродром и така станал првак на сезоната.
Златна кула
Златна кула (بُرْج الذَّهَب; бурџ ад дахаб) — воена стражарска кула со дванаесетаголна основа којашто се наоѓа во Севиља. Кулата била изградена во првата третина на 13 век од страна на Алмохадската династија за да се надгледува пристапот до градот преку реката Гвадалкивир. Во неа денес е сместен Поморскиот музеј на Севиља.
Кулата била прогласена за национален споменик во 1931 година и била обновувана повеќепати низ историјата. Последните зафати биле извршени во 1900, од 1991 до 1992, во 1995 и во 2005 година. На 13 август 1992 година, Златната кула била збратимена со Белемската кула во Лисабон заради чествување на Светската изложба којашто истата година се одржала во Севиља.
Во непосредна близина на Златната кула се наоѓа Сребрената кула којашто се претпоставува дека била изградена во истиот период.
Архитектура
Градбата на кулата се состои од три дела. Првиот е со дванаесетаголна основа и бил изграден во 1220 година по наредба на алмохадскиот управител на Севиља Абу Лула. Вториот дел исто така е со дванаесетаголна основа и бил изграден од страна на Педро I Кастиљски во 14 век, што е претпоставка потврдена со археолошки истражувања. Третиот и најгорен дел има кружна основа и бил додаден откако претходниот најгорен дел бил оштетен во лисабонскиот земјотрес од 1755. Обновување на третиот дел го извршил бриселскиот воен инженер Себастијан ван дер Борхт во 1760 година.
NGC 5909
NGC 5909 — спирална галаксија во соѕвездието Мала Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
91 (број)
91 (деведесет и еден) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 90 а претходник на бројот 92.
NGC 5909
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5909 се споменува и како UGC 9778, MCG 13-11-10, CGCG 354-21, KCPG 460A, NPM1G +75.0113.
Откривање
Објектот е откриен на 12 декември 1797 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5909 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5909 има привидни димензии од 1,1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 11 м 27,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +75° 23' 4". Положбениот агол на објектот е во износ од 52°.
Гимеш-Фагет
Гимеш-Фагет (Ghimeş-Făget; Gyimesbükk) — општина во округот Бакау во Романија, во која живеат 5.340 жители.
Хоенкирхен (Мекленбург)
Хоенкирхен (Hohenkirchen) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Зоран Хаџи-Велков
Зоран Хаџи-Велков – универзитетски професор на Факултетот за електротехника и информациски технологии.
Животопис
Зоран Хаџи-Велков е роден во Скопје во 1972 година. На Електротехничкиот факултет во Скопје дипломирал во 1996 година, магистрирал во 2000, а докторирал во 2003 година. На факултетот се вработил веднаш по дипломирањето како помлад асистент, напредувал во асистент во 2001, доцент во 2003, вонреден професор во 2008 и редовен професор во 2013 година.
Во текот на својата академска кариера реализирал научни и студиски престои на повеќе познати универзитети. Во текот на 2001 и 2002 година бил визитинг истражувач во научно-истражувачкиот центар „Watson“ на компанијата IBM во Њујорк, САД. Од октомври 2012 до јануари 2014 година бил визитинг професор на Институтот за дигитални комуникации при Универзитетот „Фридрих Александар“ во Германија. Од јануари 2012 до април 2016 година бил уредник во едно од најпрестижните меѓународни списанија од телекомуникации, IEEE Communications Letters (ИФ: 3,419). Хаџи-Велков бил член на програмските одбори на голем број меѓународни конференции од телекомуникации, вклучувајќи ги и најпрестижните конференции, IEEE ICC и IEEE GLOBECOM. Се јавува и како рецензент на меѓународни научноистражувачки проекти од Европските рамковни програми и други научни фондови. Добитник е на Хумболтовата стипендија за искусни истражувачи, доделена од страна на германската државна научна фондација „Александар фон Хумболт“ како признание за важен придонес во науката. Добитник е на домашната наградата „Десет најдобри научници на УКИМ“ за 2013 година. По препорака на Германската национална академија на науки „Леополдина“, од 2014 година е претставник на Македонија од редот на истакнати научници во научниот сегмент на Берлинскиот процес, кој подготвува препораки за хармонизација на високото образование и науката во државите од Западен Балкан со Европската Унија. Од април 2012 до декември 2015 година, бил претседател на македонскиот огранок на Друштвото за телекомуникации при Меѓународниот институт за електроника и електротехника (ИЕЕЕ). Негова потесна специјалност се теорија на телекомуникации, безжични комуникации, безжичен пренос на енергија, енергетски ефикасни комуникации и кооперативни комуникации.
Амстердамска кула
Амстердамска кула е осумдесет метри висока кула изградена на реката Еиј во Северен Амстердам. Кулата е дизајнирана во 1966 година од холандскиот архитект Артур Стал во име на Конинклике Шел. Според тоа, зградата им била позната по многу на жителите на Амстердам како „Шел кула“. Во 2016 година кулата била преименувана во А'ДАМ Кула по двегодишно реновирање.
Црква „Св. Атанасиј“ - Здравик
Свети Атанасиј (Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Здравик, Зихненско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм, сместен во северниот дел на селото. Изградена е во 1850 г. Претставува трикорабна базилика без купола. Олтарот е поставел врз квадратен столб, донесен од Кесарополис, на чиј долен дел пишува ΕΤΟΣ ΓΠΡΑ („година напред“) и името ΖΩΣΗΜΑΣ („Зосим“). Околу столбот е напишано ΘΡΟΝΟΥ| ΑΝΔΡΑ | ΓΕΝΕΟ | ΑΡΧΙΠΟΙΜΗΝ + ΟΡΙΕΙΣ ΤΡΙΓΟΥΝΟΥ.
Скакулци (роман)
Содржина
Сместено во препознатливиот рурален пејзаж, дејството во романот „Скакулци“ се случува во еден транзициски период, кога е во тек своевидна „космизација“ на дотогаш варварскиот, тукуречи магиски свет во кој живеат ликовите на Петре М. Андреевски. Нема главни ликови, сите ликови колективно ја градат приказната за доаѓањето на скакулците во селото. Ликовите се дадени со сите свои мани и недостатоци, така што, како што кажал и авторот во своето интервју за „Нова Македонија“ тој самиот е може единствениот позитивен јунак затоа што ја напишал книгата.„Скакулци“ е хроника на едно точно лоцирано време, предадено низ два-тринаесет глави, поточно низ една низа на концентрични кругови кои се дополнуваат и стопуваат во една целост, во едно синхроно единство, но кои можат да стојат и независно и да се читаат како одделни целини. Жанрот му е негде меѓу трагиката, бајката и гротеската. Книгата може да се чита на два начина: со и без симболи и повеќезначни содржини. Ова според Петре М. Андеевски не е роман за почетници.
Поглавја
Романот почнува со поглавјето насловено „Косидба. Време на големи промени“, навестувајќи го доаѓањето на новиот поредок, во кој „господ почнува да шета по земја“ отелотворен во претседателот на т.н. СеРеЗе и сите го ословуваат со „другар“.Во првата глава се најавува доаѓањето на скакулците.
Второто поглавје е „Централата. Самостојниот мислител Јаким Доксимов“ Градењето на електрична централа во селото и колективизација на селото се главни случувања во втората глава, каде на сатиричен начин е претставено донесувањето на струјата преку електричната централа на реката - новото сонце во селото. Сонувањето на соништата и нивното раскажување се поврзани со новото време, симболизитрано преку младо дрвце со петокрака на врвот која свети, и дрвари кои сакаат да го исечат дрвото.
Третото поглавје е насловено „ Породување. Исчезнувањето на Ракида Желчева и Богоја Чавкаровски“.Богоја не дозволува неговата жена да се пораѓа сама, поради барањата на новото време секое раѓање да биде со бабица, па оди да ја доведе бабицата Ракида Желчева,, но доцна стасуваат, и Благородна раѓа близначки. Богоја се прекорува дека не стасал на време со бабицата, па да добиел машко дете. Потоа, во снежната виулица исчезнуваат и Ракида Желчева и Богоја Чавкаровски, а луѓето што ги барале, не можеле да ги најдат.
„Првите болести. Борењето на Стрезо Деспотовски и Богоја Чавкаровски“ е четвртото поглавје на книгата. Стрезо Деспотовски се среќава со Богоја Чавкаровски во шумата/ сонот, се бори со него, во исто време разговарајќи за своите стравови од новото време, по што го губи умот, па го носат во душевна болница, каде умира. Кога го закопуваат не можат гробот да го наполнат со земја.
Сисимиут
Сисимиут е град во западен Гренланд, сместен на бреговите на протокот Дејвис, приближно 320 километри северно од главниот град Нук. Тој е административен центар на општината Кеката и е втор град по големина во Гренланд со население од 5.460 жители.
Скакулци (роман)
Поглавја
„Земјата е тркалезна. Засакувањето на Вратика Чавкаровска и Кирил Стојнички“ е шесто поглавје. Пред да дојдат скакулците, во селото даоѓа Кирил за учител.Се заљубува во шеснаесетгодишната Вратика Чавкаровска. а таа му ја возвраќа љубовта.
135. западен меридијан
135. западен меридијан — меридијан со должина која се протега од Северниот Пол низ Северноледениот Океан, Северна Америка, Тихиот Океан, Јужниот Океан и Антарктикот до Јужниот Пол.
Скакулци (роман)
Поглавја
„Најденко Јорданкин. Мешање на слоговите“ е седмото поглавје. Насилникот Најденко Јорданкин ги тероризира селаните и се обидува на сила да ја баци Вратика Чавкаровска.
Во осмото поглавје „Големата Кашлица. Болеста на Вратика Чавкаровска“, Вратика се разболува и болеста напредува брзо.Во селото се обидуваат да ги избришат разликите меѓу град и село, и се борат против скакулците.
135. западен меридијан
Алјаскиот часовен појас е заснован на средното сончево време на овој меридијан.
Скакулци (роман)
Поглавја
„Бегалка. Вратика Чавкаровска го раскажува сонот“ е деветто поглавје. Вратика го раскажува сонот на мајка си, која и кажува дек сонот е вистинит.
135. западен меридијан
Места
Почнувајќи од Северниот Пол и упатувајќи се кон југ до Јужниот Пол, 135. западен меридијан поминува низ:
! scope="col" width="130" | Координати ! scope="col" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Бофортово Море ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Линов Канал ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Линов Канал ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | 🇵🇫 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
Скакулци (роман)
Поглавја
„Големиот лов и појавата на скакулците. Смртта на Вратика Чавкаровска“, десетто поглавје, Вратика е се полошо и умира од туберкулозата. Селаните пак се борат со облаците од скакулци. Кирил се обвинува дека не нашол лек за Вратика, не го пуштиле од селото да не ја изнесе заразата.
„Детето ако слуша ќе прозборува. Големата борба со скакулците“, поглавјето единаесет во кое Јаким Доксимов го прогласуваат за соработник со скакулците, и дека самиот се сторил скакулец. Децата се делат во игрите на Русија, Грција, Германија, Југославија, Македонија. Луѓето во селото почнале да исчезнуваат од селото.
Во дванесетото поглавје „Детето проговорува селото се отвора. Убиството на Кирил Стојнички“, Кирил е убиен од страна на скакулец кој му влегува во утробата. Последно што гледа Кирил е Најденко Јорданкин како бега. Телото на Кирил три дена не можат да го најдат, а за тоа време не заоѓа сонцето. Никој на погребот не раздал за душата на Кирила. А после тоа се распушта Колективот, и сите викаат Трст е наш. Не викале веќе Солун е наш.
Покрај писателското мајсторство, во „Скакулци“ најчитлива е сатирата како постапка по која авторот посегнува за да ја исмее новата власт, притоа исмевајќи ги оние кои ја легитимираат, дури и кога нејзиното постоење е гротескно.
Скакулците, како и пирејот, се симбол што посочува на „синдромот на изгубениот и неосознаениот идентитет“. Магискиот реализам со кој е претставено селото, иреалната борба со скаулците/ непријател кој е ситен, а нерамен, соништата и преданијата се главна одлика на прозата на Петре М. Андреевски.
NGC 5910/1
NGC 5910/1 — елиптична галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5910/1 се споменува и како MCG 4-36-35, CGCG 135-45, VV 139, HCG 74A.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5910/1 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5910/1 има привидни димензии од 0,7' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 19 м 24,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +20° 53' 46"".
Други поделби
Проучување на NGC 5910/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54689. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 154; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1493. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1119.
Грб на Јужна Осетија
Грбот на Јужна Осетија не е еден дезен, туку постојат две верзии. Првиот е грбот на Република Јужна Осетија, самопризната држава, вториот е грбот на административната единица во Грузија. Грбот на Републиката се заснова на грбот на Северна Осетија - Аланија, но за разлика од него има натпис на државата на руски јазик и на осетски јазик. Грбот на административната единица е сличен на републичкиот, но со грузиски натпис.
92 (број)
92 (деведесет и два) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 91 а претходник на бројот 93.
Неокесарија
Неокесарија (Νεοκαισάρεια) — село во Општина Катерина во округот Пиерија, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 8 километри северно од градот Катерина и на 17 километри јужно од центарот на општината, Елафина.
Селото се наоѓа на надморска височина од 133 метри.
Демографија
По сè изгледа дека населбата е подигната од грчки доселеници во 1923 г., но нејзините жители биле вбројувани кон соседното село Кололури.
Селото како одделно за првпат на пописите се споменува во 1940 година кога бројот на жители изнесувал 569. На пописот од 1951 година во селото биле евидентирани 859 жители, во 1961 година во селото живееле 790 жители, во 1971 година имало 480 жители, во 1981 - 527 жители, и во 1991 година - 465 жители. Денеска, населението на селото е 445 жители според пописот од 2011 година.
Штајнроде
Штајнроде (Steinrode) — село и поранешна општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија. Од 1 декември 2011 е дел од општината Зоненштајн.
NGC 3461
NGC 3461 — елиптична галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1854 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Гура Ваиј
Гура Ваиј (Gura Văii) — општина во округот Бакау во Романија.
NGC 3461
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3461 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 3461 има привидни димензии од 0,5' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3461 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32793. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 145; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1432. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 463.
Области во Албанија
Областите (qark или ') се првостепена единици во управната поделба на Албанија'''.
Управата е устроена согласно уставот од 1998 г., чии реформи стапиле на сила на 31 јули 2000 г. Постојат вкупно 12 области. Денешните области ги заменуваат поранешните окрузи () кои биле трипати побројни.
Список на области
Ова е список на областите во Албанија по азбучен редослед, заедно со нивните изворни имиња и општините кои ги содржи секоја од нив како второстепени единици.
Фудбалска федерација на Казахстан
Фудбалската федерација на Казахстан (казашки: Қазақстанның Футбол Федерациясы, (КФФ) Федерация Футбола Казахстана) е главна фудбалска организација во Казахстан која се залага за организирањето и развојот на фудбалскиот спорт во Казахстан и за репрезентацијата на Казахстан.
Во организација на федерацијата се организираат следните натпреварувања:
Купот на Казахстан исто така се игра од 1992, а прв освојувач на купот исто така бил ФК Кајрат.
Првиот меѓународен натпревар Фудбалската репрезентација на Казахстан го одиграла во Алма Ати во Казахстан на 1 јуни 1992 со репрезнацијата на Туркместан која го добила со 1-0.
Бојата на дресовите е жолта.
Националниот стадион се наоѓа во Алма Ати и има капацитет од 30,000 гледачи.
Ослободителна кула (Кувајт)
Ослободителната кула е телекомуникациска кула висока 372 метри во градот Кувајт, Кувајт, втората највисока структура во земјата и 39-та највисока зграда во светот.
Историја
Првично со намера да биде именувана Кувајтска телекомуникациска кула, изградбата на кулата започнала пред ирачката инвазија на Кувајт на 2 август 1990 година. Кога се случила инвазијата, изградбата, која била скоро половина од завршената, била ставена во мирување. Сепак, структурата не претрпела штета, а изградбата продолжила откако ирачките сили биле протерани на 27 февруари 1991 година. По завршувањето во 1993 година, кулата била преименувана во Ослободителна кула, симболизирајќи го ослободувањето на Кувајт од Ирак.
Анатол Франс
Анатол Франс (псевдоним на Жак-Антоан Анатол Тибо) (француски: Anatole France) (16 април 1844, Париз - 12 октомври 1924, Бешерел, Франција) — француски писател, добитник на Нобеловата награда за литература во 1921 година.
Животопис
Франс е роден на брегот на Сена, во Париз, во семејство на татко-книжар. Во книжарницата на татко му, тој многу рано започнал да ги чита делата на старогрчките и римските писатели. Оттука, неговите дела претставуваат химна на класичната мудрост и убавина. Подоцна, Франс се запознал со идеите на мислителите од XVIII век, вклучувајќи ги и водачите на Француската револуција. Исто како татко му, и самиот Франс долги години се занимавал со книжарска, издавачка, библиотекарска работа и со книжевна критика. По завршувањето на колеџот и се вработил во библиотеката на Сенатот. За време на Дрaјфусовата афера, Франс навлегол во политичките води и започнал остро да ги критикува буржоазијата, институциите, свештенството и армијата. Подоцна, под влијание на Жан Жорес, тој станал член на Интернационалата, а од 1921 година, и член на Комунистичката партија на Франција.
Антонио Салиери
Животопис
Израснал во напредно семејство од трговци во Legnato, учел виолина и [чембало] со неговиот брат Франциско, кој беше студент кај Giuseppe Tartini. По раната смрт на неговите родители, тој се преселил во Padua, потоа во Венеција, каде студирал генералбас со Giovanni Battista Pescetti. Таму, се сретнал со Флорјан Леопалд Гасман во 1766, тој го поканил да присуствува во двораната на Виена, и таму го тренирал него во компонирање засновано на „Скали кон Парнас“ на Јохан Јозеф Фукс. Салиери останал во Виена до крајот на неговиот живот. Во 1774, по Гасмановата смрт, Солиери беше поставен за дворски композитор од царот Јозеф II. Ја сретнал Тереза фон Хелферсторфер во 1774, и во истата година стапиле во брак. Брачниот пар сакаше да има осум деца Салиери постана кралски и царски капелмајстор 1788, должност која ја имаше до 1824. Тој беше претседател  на “Tonkunstler-Societat” (друштво на музички артисти) од 1788 до 1795 г. , вице-претседател по 1785, и одговорен за неговите концерти дури до 1818 г. Салиери постигнал целосен успех и издигнување во опшеството и честопати беше поврзан со други прославени композитори, како што се Joseph Haydn и Louis Spohr. Тој играше главна улога во доцниот 18-ти и раниот 19 век на класичната музика. Тој беше учител на многу познати композитори, вклучувакќи ги Лудвиг ван Бетовен, Карл Черни, Јохан Непомук Хумел, Франц Лист, Џакомо Мајербер, Игнац Мошелес, Франц Шуберт, Франц Ксавер Сисмер. Тој исто така го учеше и помладиот  син на Моцарт, Франц Хавер, неколку години по смртта на Францовиот славен татко Салиери беше закопан во Мацлајнсдорфските гробишта (неговите посмртни останки подоцна беа пренесени во Централните гробишта) во Виена, Австрија. Во неговиот погребена услуга, неговиот сопствен Реквием во Ц-мол – компониран во 1804- беше изведен за првпат. Неговиот споменик е разубавен со поема напишана од Јозеф Вајгл, еден од неговите ученици:
Анатол Франс
Дела и творештво
Франс започнал да пишува во својата зрела возраст. Набрзина поминал низ лирската фаза и речиси целото негово творештво се состои од романи во кои пронашол нов начин на уметничко изразување. Од првиот роман „Злосторството на Силвестер Бонар“ (1871) преку „Таида“ (1890) до „Боговите се жедни“ (1912) и „Бунтот на ангелите“ (1914), тој го посветил своето творештво на преиспитување на вредностите на современата култура. На крајот од 80-те години на XIX век излегле четири зборници со литературни критички статии, објавени во весникот „Л'тан“ (Време). Во книгата „Мислењата на Жан Коањар“ (1893) тој ги проширил рамките на социјалистичката критика, а тетралогијата „Современа историја“ (1897-1901) — врв на неговото сатирично мајсторство. Во 1905 година, весникот „Л'иманите“ (Човештво) го објавил социјално-утопискиот роман на Франс „На белиот камен“. Сатиричниот роман „Островот на пингвините“ (1908) — пародија во гротескнокарикатурална форма на историјата на Франција и на човековата цивилизација. Книгата „Боговите се жедни“ (1912), историски роман за Француската револуција, го опишува трагичниот парадокс дека, иако е извршена во името на човештвото, револуцијата го погубува човештвото. Во 1914 година се појавуа фантастичниот роман „Бунт на ангелите“, додека во последните години од животот, тој го завршува циклусот спомени за детството, започнат во 1885 година: „Книга за мојот пријател“, „Пјер Нозиер“ (1899), „Малиот Пјер“ (1918) и „Расцутениот живот“ (1922).
Антонио Салиери
Животопис
Почивај во мир! Непокорлив со прашини
Анатол Франс
Дела и творештво
Надарен со напреден и слободарски дух, во своите дела Франс ја романсирал историјата на својот живот и на своите чувства, мешајќи ги стварноста и привидот. Неговото дело се одликува со изразена музикалност на јазикот, непосредност, јасен и убав стил. Франс ги критикува противречностите на современото општество со голема доза на иронија, помешана со песимизам и сомневање во можноста за сознание. Исто така, познат како „папа“ на атеизмот, Франс остро ги напаѓа клерикалните реакционерни кругови и ги проучува односите меѓу римската власт, паганството и раното христијанство.
Антонио Салиери
Животопис
Бесмртноста ќе цвета за тебе.
Анатол Франс
Дела и творештво
Германскиот филозоф Фридрих Ниче го истакнува Франс како еден од омилените современи автори, ставајќи во групата на „деликатни психолози“.
Антонио Салиери
Животопис
Почивај во мир! Во вечна хармонја
Цамиот е изразен во магични ноти,
Сега тој плива во вечна убавина.
Оригинална германска поема: Ruh sanft! Vom Staub entblößt,
Ruh sanft! In ew’gen Harmonien
Ist nun Dein Geist gelöst.
Er sprach sich aus in zaubervollen Tönen,
Jetzt schwebt er hin zum unvergänglich Schönen.
Дела
За време на негвиот престој во Виена, Салиери сретнал голем престиж како композитор и диригент, особено во операта, но исто така и од дворската и духовната музика. Најуспешната од неговите повеќе од 40 опери вклучена е Europa risconosciuta (1788), Armida (1771), La scuola de gelosi (1778), Der Rauchfangkehrer (1781), Les Danaides (1784), кое беше најпрвин презентирана како дело од Глукс, Tarare (1787), Аксур, Re d’Ormus (1788), Памира, кралицата на Персија (1795), и Falstaff (1799). Тој ја напишал компаративната мала инструментална музика иако  неговата ограничена продукција  вклучува две пијаноконцерти и концерт за оргули напишана во 1773, концерт за флејта, обоа и оркестар( 1774),  и збирка од 26 варијации за La Follia di Spagna (1815).
Недамнешна популарност
Во 2003, mezzo- soparano Cecilia Bartoli  издаде Салиериев албум, едно CD со 13 арии од Салириевите опери, најмногу од нив никогаш не биле снимени  порано. Уште од 2000 година исто така биле комплетно издадени снимките од оперите Falstaff, Les Danaides и La grotta di Trofonio. Иако тој досега го има целосно  пре-запишано главниот репертоар, изведби од Салиериевите дела се прогресивно постанати повеќе регуларни настани. Неговите опери Falstaff (во продукција 1995) и Tarare (1987 во продукција) беа издадени на DVD во 2004, операта “ Europa Riconosciuta“ беше поставена на сцена во Милано за повторно отворање  на Миланската скала, со сопранот Diana Damrau  во насловната улога. Оваа поставеност беше исто така пренесувана на телевизија, со идното можно издание на DVD.
Европско првенство во ракомет за жени 2006
Европското првенство во ракомет за жени 2006 се одржа во Шведска од 7 до 17 декември. Репрезентацијата на Норвешка по победата над Русија во финалниот натпревар со резултат 27–24 го освои првенството.
Домаќини
Европското првенство се одржа во 4 шведски градови:
Група D (Малме)
* Забелешка - тајбрејкерот е гол разликата во мечевите помеѓу Шпанија, Франција и Данска
Натпревар за 5/6 место
16 декември 2006
Тигран III
Тигран III (50-ти години п.н.е. – 8 година п.н.е..) — принц на Ерменското кралство и член на Артешесидската династија кој служел како римски клиентски крал на Ерменија од 20 година п.н.е. до 10 година п.н.е.
Семејна позадина и ран живот
Тигран III беше втор син на Артавазд II Ерменски и анонимна мајка. Тигран III имал постар брат наречен Арташес II и анонимна сестра за која се верува дека била во брак со кралот Архелај Кападокиски. Тој е роден и израснат во Ерменија. Тигран III беше имењак со неговиот дедо, ерменскиот цар Тигран Велики, исто така познат како Тигран II.
Живот во римско ропство и пораст на ерменски кралство
Римскиот тримувир Марко Антониј го зароби Артавазд II со неговото семејство како политички затвореници и ги однесе во Александрија каде Артавазд II беше подоцна погубен по наредба на птолемејската кралица Клеопатра VII. Во 34 година п.н.е., Арташес II побегна кај кралот Фраат IV Партски. Со поддршка на Фраат IV, тој ја нападна Ерменија и го стави Арташес II на престолот.
По Битка кај Акциум во септември 31 п.н.е. и откако Октавијан (идниот римски цар Август) го нападна Египет во 30 година п.н.е. по што ја анексирал земјата и таа потпаднала под власт на Римската Република, Тигран III беше пренесен од Александрија во Рим. Во Рим Тигран III живеел во политички егзил и се здобил со римско образование. Во 20 година п.н.е., по 10 години поминати во Рим, Арташес II се покажа како непопуларен владетел.
Ерменците изгубиле верба во нивниот владејачки монарх и пратиле гласници до Октавијан, барајќи од него да го отстрани Арташес II од престолот и да го замени со Тигран III како негов наследник. Октавијан се согласил со барањето на Ерменците. Тој го испрати својот син Тибериј со Тигран III,  придружени со голема војска да го отстранат Арташес II од престолот. Пред Тибериј и Тигран III да пристигнат во Ерменија, интригата во палатата беше успешна и Арташес II бил убиен. Римјаните го ставиле Тигран III на престолот како нов неприкосновен цар на Ерменија.
Ерменско кралство
Тигран III владеел како цар на Ерменија 10 години. Иако царувал значителен период, малку е познато за неговото владеење. Неговото владеење донело мир и стабилност за Ерменија и таа одржуванала мирољубиви односи со Рим.
Тигран III беше преживеан од неговите две деца од две различни неименувани мајки: син наречен Тигран IV и ќерка наречена Ерато, кои го наследиле ерменскиот престол од нивниот татко.
NGC 1528
NGC 1528 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Персеј, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1528 се споменува и како OCL 397.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1528 е од видот II2m. Видливиот сјај со голо око изнесува 6,4 m. NGC 1528 има само една позната привидна димензија, која изнесува 18'.
Други поделби
Проучување на NGC 1528 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 39; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3340. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1253.
Кари (езеро)
Езерото Кари (ерм.: Քարի լիճ, Кари лич) — планинско ледничко езеро во Ерменија (во областа Арагацотн), сместено на врвовите на планината Арагац. Се наоѓа на надморска височина од 3,207 метри и е опкружено со планински врвови. Вкупната површина на езерото изнесува околу 30 хектари, должината на бреговата линија е 1,160 метри, а зафатнината 357,000 м3. Максималната длабочина на езерото е 8 метри. Во зима езерото е заледено и прекриено со снег.
На источните брегови на езерото се наоѓа метеоролошка станица, а од езерото води асфалтиран пат кон југ кој води до Бјураканската опсерваторија.
За време на квартарните глацијации највисоките планински врвови во Ерменија биле покриени со дебели ледени покривки чие топење (кое започнало пред 9,000 година) ја дало денешната форма на релјефот во планинските подрачја. Еден од тие леднички облици на релјеф е впрочем езерото Кари на планината Арагац.
Рашо Ливада (Лазаровци)
Рашо Ливада — археолошко наоѓалиште во кичевското село Лазаровци. Претставува депо на монети од средниот век. Се наоѓа во приватна нива, каде во 1936 година е најдено депо на средновековни српски монети кои денес се чуваат кај приватен колекционер од селото Лазаровци.
Хелеѓу
Хелеѓу (Helegiu) — општина во округот Бакау во Романија, во која живее 7.291 жител.
Моментното село било создадено со припојување на општинатаБратила со општината Хелеѓу како резултат на новата административно-територијална поделба на Романија од 1968 година.
Цвинге
Цвинге (Zwinge) — село и поранешна општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија. Од 1 декември 2011 е дел од општината Зоненштајн.
Трејси Шевалие
Лична позадина
Трејси Шевалиер е родена на 19 октомври 1962 година во Вашингтон како ќерка на Даглас и Хелен Шевалие. Нејзиниот татко бил фотограф кој работел со „Вашингтон пост“ повеќе од 30 години. Нејзината мајка починала во 1970 година, кога Шевалие имала осум години. Шевалие има постара сестра, Ким Шевалие, која престојува во Сулан, Франција; и брат, Мајкл Шевалие, кој живее во Салида, Колорадо. Од 2013, Шевалие живее во Лондон со нејзиниот сопруг Jonонатан Дрори и синот Џејкоб.
Таа завршила во средното училиште Бетесда-Чеви Чејс во Бетесда, Мериленд, во 1980 година. Откако добила диплома по англиски јазик на колеџот Оберлин во 1984 година, таа се преселила во Англија, каде започнала да работи во издаваштво. Во 1993 година, таа започнала да студира Творечко пишување, магистрирајќи на Универзитетот во Источна Англија. Нејзини учители биле романописците Малком Бредбери и Роуз Трејмен.
Професионално позадина
По дипломирањето на колеџот Оберлин, Шевалие се преселила во Англија, каде што започнала да работи како редакциски асистент со „Речникот на уметноста“ на Макмилан, а потоа се придружуила на Сент Џејмс Прес, служејќи како уредник на референтни книги.
Нејзиниот прв роман, Девствено сино, бил објавен во Велика Британија во 1997 година и бил избран од W H Smith за нивната изложба на нови автори. Нејзиниот втор роман, со наслов Девојче со бисерна обетка, бил објавен во 1999 година. Делото, кое се заснова на познатата слика на Вермер, е преведено на 38 јазици. Заклучно со 2014 година, продаден е во над пет милиони примероци ширум светот. Ја освоила наградата Барнс и Нобл Откритија во 2000 година. Во 2003 година, бил објавен филм заснован на романот, кој добил три номинации за Оскар во 2004 година, заедно со десет БАФТА и два Златни глобуси. Нејзиниот роман „Последното бегство“ од 2013 година бил почестен со наградата за книга во Охајоана и бил избран за Richard and Judy Book Club book за есента 2013 година.
Грб на Крим
Грб на Република Крим — официјален грб на Република Крим, Русија, кој е во употреба од 1992 година, но официјално бил усвоен на 21 април 1999 година (како грб на АР Крим, Украина). Составен од црвен штит на кој има сребрен грифон на четири нозе со син бисер на канџата. Од двете страни на штитот има по еден столб кои се споени со лента со знамето а Крим и со натписот Процветание в единстве или на македонски Процут во единството. Над штитот има сонце. Грифонот го симболизира Крим и областите северно од Црно Море, црвената боја ја симболизира храброста на народот.
Едамер
Едамер (edammer) — полутврдо сирење кое традиционално се продава во топчести пити со бледожолта внатрешност и завиткани во жолти или црвени парафински обвивки.
Особини
Повеќето „млади“ едамер сирења кои се продаваат во малопродажба имаат благ вкус, малку се солени, имаат вкус на лешник и лесен мирис споредено со другите сирења. Како што сирењето старее, неговиот вкус се заострува и станува појак. Содржи значително помалку маснотии во однос на другите традиционални сирења – околу 28% маснотии. Модерниот едамер е помек во однос на другите сирења заради тоа што содржи малку маснотии.
Производство
Иако традиционално едамерот се произведува од необработено млеко, денес на пазарот се наоѓа само фабрички произведен едамер од пастеризирано млеко.Се обликува во топки и се остава да зрее. Сирењето зрее шест до осум недели.
Гастрономија
Едамерот добро оди со некои овошја како: праски, дињи, кајсии и цреши. Узреаниот едамер се јаде со традиционалните „сирни овошја“ како круши и јаболка. Како и повеќето сирења добро оди со крекери и леб. Со ова сирење се препорачува црвено вино, на пример пино ноар.
СУ „Јане Сандански“ - Струмица
„Јане Сандански“ — средно училиште во Струмица, Општина Струмица.
Основање и развој
Во ноември 1944 година, со одлуката на АСНОМ било решено да се отворат гимназии во сите поголеми градови во Македонија, меѓу кои и Струмица. Таа одлука е реализирана на 5 февруари 1945 година. Во првите учебни години работата се одвивала во многу тешки услови. Гимназијата работела во зградата во која денес се наоѓа Заводот за заштита на спомениците и културата и Историскиот архив, а учениците морале сами да си обезбедат столови и клупи.
Со зголемувањето на бројот на ученици, Гимназијата започнала да работи во зградата во која денес се наоѓа ОУ „Маршал Тито“.
Објектот во кој денеска се наоѓа средното училиште во Струмица бил изграден во 1947 година. Во образовните рамики на училиштето, во почетокот имало само гимназиски паралелки, а во учебната 1955/1956 година за првпат во училиштето биле отворени паралелки за економска струка.
Младинска канцеларија
Младинската Канцеларија при СОУ “Јане Сандански” ги бележи своите почетоци во 2005 година и оттогаш па наваму крои голем број успеси и реализирани проекти. Во 2005 година училиштето беше одбрано меѓу малкуте средни училишта ширум Македонија, за да во него се отвори Младинската Канцеларија формирана од Агенцијата за млади и спорт. За таа цел беа обучени ученици кои го презедоа водството на Младинската Канцеларија заедно со професорката Цонева Зуле. Водечка улога имаат учениците од IV година кои воедно се и тим- водачи, но тука се и сите останати ученици кои се креативни желни за работа. На почетокот на годината се изготвува годишна програма за работа, која се следи во текот на учебната година. Првиот претседател на младинската канцеларија е Владимир Ристов(2008-2009) кој ги постави темелите за понатамошното работење. Ристов заедно со екипата на неколку тим-водачи од таа генерација поставија многу високи стандарди.