cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шумска шлука
Шумската шлука е средно мала крајбрежна птица која живее во умерена и субарктичка Евроазија. Перјето ѝ е сообразно со околината во која се камуфлира, со црвеникавокафеави горни делови и кремави долни делови на телото. Очите ѝ се сместени назад на главата и ѝ даваат прегледност од 360° додека таа си пасе со долгиот, чувствителен клун, барајќи храна.
Мажјакот изведува специфичен додворувачки лет во вид на „стапче“. Женката, пак, кога е во опасност ги носи пилињата меѓу нозете, во канџите или на грбот додека лета, иако е ова реткост да се види. Светската популација изнесува од 15 до 16 милиони птици. Ја има и во Македонија.
Опис
Возрасните птици се долги 33-38 см, вклучувајќи го и долгиот, прав клун (6-8 см), и има распон на крилјата 55-65 см. Шумската шлука има криптичка обоеност за да се камуфлира во својата животна средина. Горните делови ѝ се прошарани со кафеаво-црвеникави бои, а долните делови ѝ се кремави. Главата е набраздена со црно, а очите ѝ се сместени многу назад, што ѝ овозможува прегледност од 360°. Крилјата ѝ се заоблени, а основата на клунот е месо боја со црн врв. Нозете варираат од сиви до розовикави. Овој вид има изразен полов диморфизам, со мажјаци многу поголеми од женки, но по друго не се разликуваат и не се препознаваат од далеку.
Таксономија
Своето научно име шумската шлука го добила од Карл Лине во неговата Systema naturae во 1758. Името произлегува од грчкото skolopax, кое значи 'шумска шлука', и латинското rusticus ('селско') и colere ('живее'). Видот е монотипичен, а најблиски роднини му се другите птици од родот Scolopax.
Распространетост и живеалиште
Околу една третина од светската популација живее во Европа, со повеќе од 90% во Русија и Скандинавија. Распространетоста се протега од Скандинавија до Средоземјето и Канарски Острови и од западна Европа до Русија. Птиците што живеат на север се преселници, а оние од потоплите краеви се постојани жители.
Шумската шлука има широк опсег кој опфаќа 10 милиони км² и популација од 15 до 16 милиони птици.
Живеалиштето на шумската шлука се големите, неограничени шуми - листопадни, зимзелени и мешани, со ниски грмушки. Местата на размножување мора да имаат мешавина од суви, топли места за одмор, влажни за хранење и чистинки за летање.
Размножување
Мажјакот го изведува својот додворувачки лет, наречен „стапче“ меѓу април и јуни. Тој лета над дрвјата со растреперени крилја и потоа се стрмоглавува надолу со насочен клун, испуштајќи неколку длабоки гракања пропратени со остар крик. Гнездото го поставува на земја, малку скриено во шумата или во висок врес. Тоа е во облик на обрабена чашка или мала дупка обрабена со суви лисја или други растенија. Имаат само едно легло во кое несат 4 бели или кремави јајца со светлокафеави или сиви дамки, кои ги лежи само женката 21-24 дена. Пилињата веднаш го напуштаат гнездото и се оперјуваат по 15-20 дена, иако можат кратко да летаат по десетина дена. Кога е во опасност, мајката може да лета носејќи ги пилињата меѓу нозете, во канџите или на грбот. Ова ретко може да се види.
Исхрана
Шумската шлука се храни копкајќи со клунот во меката почва зад грмушки, обично добро скриена. Главно, јадат црви, но, исто така, инсекти и нивните ларви, слатководни мекотели и некои растителни семиња. Во студените зими кога земјата замрзнува, тие се принудени да јадат семиња.
Лов
Во многу земји шумската шлука е предмет на спортски лов, а нејзината големина, брзина и начин на летање претставува предизвик за ловџиите. Во кулинарски цели, најдобра е за јадење од октомври до декември. По стрелањето, птицата се остава да виси, за да ѝ се подобри вкусот, а се јаде како предјадење или за доручек.
Во фолклорот и културата
Во Велика Британија, раното пристигнување на преселниците од овој вид наесен, значи дека годината ќе биде бериќетна, со добра берба, а особено ако останат до пролет. Порано се верувало дека овие птици летаат на Месечината во месеците кога не се во Британија, и првата полна месечина во ноември, кога голем број пристигнуваат на британските брегови, понекогаш се нарекува „Месечина на шумската шлука“ ('woodcock moon').
Список на градови во Саксонија по население
Ова е список на сите градови и општини во германската покраина Саксонија со повеќе од 25.000 жители. Во 2017 г. овој услов го задоволувал 41 град. На овој список се наведени само поединечните општини во градските граници, а не општини или приградски населби во рамките на урбани агломерации.
Список
Во табелава е наведен 41 град и општина во Саксонија со население од барем 25.000 жители во 2017 г. според проценките на Сојузната статистичка служба на Германија. Главниот град на покраината е претставен со задебелени букви.
Шумска шлука
Во фолклорот и културата
Рени и Вилсон напишаа дека англиското презиме Вудкок (Woodcock) произлегло од прекарот од оваа птица, што значи, „будала“, „глупак“. Но, оваа хипотеза е непријатна од многу причини.
Род (социологија)
Родот се однесува на општествено конструирани улоги, однесувања, дејствувања и атрибути кои одредено општество ги смета за соодветни за мажите и жените. Различните улоги и однесувања можат да доведат до полови нееднаквости, односно разлики помеѓу мажите и жените кои систематски ја фаворизираат едната група.
Родовата рамноправност е една од најважните теми на модерното општество, и е најбитно човечко право.
Разлика помеѓу род и пол
Кога зборуваме за пол, зборуваме за биолошките и физиолошките разлики меѓу мажите и жените. На пример, разликите во хормоните, разликите во половите органи и секундарните полови одлики (брада, мустаќи и истакнато Адамово јаболко кај мажите, гради кај жените).
Кога зборуваме за род, зборуваме за општествените, културно одредените разлики меѓу мажите и жените, врските меѓу нив и различните очекувања и улоги кои им се наметнуваат на мажите и на жените. Овие разлики не се фиксни, се менувале и ќе се менуваат со текот на времето. Исто така, не се вродени. На пример, очекувањата дека жените се грижат за децата, а мажите заработуваат или дека жените се нежни, а мажите се насилни. Од овие разлики произлегуваат и родовите улоги и родовата нееднаквост. Тие се еднакво штетни за психосоцијалниот развој и на мажите и на жените.
Родовиот идентитет се однесува на личното чувство, на сопственото доживување како маж, жена, ниту едното или и двете. Кај повеќето луѓе личното чувство за родот се совпаѓа со полот назначен при раѓањето, т. е. повеќето биолошки мажи се чувствуваат како мажи. Овие луѓе се цисродови. Луѓето кај кои личното чувство за родот не се совпаѓа со полот назначен при раѓањето се трансродови. Некои од трансродовите луѓе сакаат медицински да го приспособат својот пол со помош на хормонска терапија и/или хируршки зафати (познати во минатото како терапии за промена на полот). Медицинското приспособување на родот не е својствено за сите трансродови луѓе, некои сакаат само делумна физичка трансформација или само промена на личните документи.
Јанешево
Јанешево или Енешево  (Μεταλλικό, Металико, до 1927 Јанес, Γιάννες) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 5 километри северозападно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 174 метри.
Праисторија и антика
Кај Јанешево постојат пет големи археолошки наоѓалишта. Јанешево I (Α) е древниот крестонски град Брагил на ридот Бујук Тепе, 1 км ЈЈИ од селото. На подножјето на ридот е откриена праисториската населба Јанешево II (Β) со остатоци од ѕидови и површинска керамика. Јанешево III и IV (Γ и Δ) се две соседни населби на рид западно од селото. На 50 м на север од ридот има извор. Откриени се површински наоди од праисториска керамика, страги од утврдувања и куќи со камено-глинена градба од историско време. Јанешево V (Ε) се наоѓа кај Хаџи Јунус и претставува праисториска населба со трапезоиден облик. Пронајдена е површинска керамика од бронзено време. Во 1996 г. наоѓалиштата се прогласени за споменици на културата.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Јанешево се состоело од 100 семејства со 483 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Јанешево имало 320 жители Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 320 Македонци и работело егзархиско училиште.
Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Србија (Вардарска Македонија) или Бугарија. .
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 22 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 35 жители.
Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд. Во 1926 година, селото било преименувано во Металико.
Демографија
Селото во пописот од 1951 година броело 534 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 535 жители, во 1971 година имало 410 жители, во 1981 година имало 419 жители, додека во 1991 година имало 412 жители. Денеска, населението на селото е 371 жител според пописот од 2001 година.
Пинокио (италијански филм)
Пинокио (италијански: Pinocchio) е италијански филм во режија на Роберто Бенињи. Главните улоги ги толкуваат Роберто Бенињи и Николета Браски.
Содржина
Филмот претставува екранизација на познатата книга за Пинокио и во него се прикажани неговите доживување, од моментот кога дрвената кукла на Џепето ќе оживее, преку незгодите со лисецот и слепиот мачор, претворањето во магаре и најпосле, враќањето дома.
NGC 7829
NGC 7829 — прстенеста галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7829 се споменува и како MCG -2-1-25, VV 272, Arp 144.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7829 е од видот Ring A. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 7829 има привидни димензии од 1,1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 6 м 29,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 25' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 7829 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 488. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 260; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5266. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 788.
Користена литература
Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206)
Боби Мојсоски
Бобан Мојсовски - Боби е македонски пејач од Охрид - Македонија, познат како вице-шампионот на шоуто “МК Талент“ и Гран При победник на светски реномираниот фестивал “Славјански Базар“ во Витебск, Белорусија.
Животопис
Првите музички чекори, Боби ги направи во летото 2006, кога се пројави желба да свири некој музички инструмент и како негов примарен инструмент, тој ја одбра гитарата.Во септември 2006, тој се приклучи на бенд со име "Fatamorgana", на почетокот земајќи ја улогата на ритам гитарист и вокал, а подоцна и соло гитарист. Во Ноември 2007, Боби учествува на МАССУМ Олимпијадата во Скопје, Македонија каде од 30 учесници тие го освоија 2 место со бенд, додека Боби ја освои наградата за Најдобар вокал на Олимпијадата. Исто така, на оваа олимпијада тој се претстави и како текстописец и композитор на нивниот прв сингл "Ова е рокенрол". На 16 октомври 2008, учествува на хуманитарен концерт организиран од Црвен Крст во чест на нашата легенда "Тоше Проески" на градскиот плоштад во Охрид, Република Македонија.
Сакајќи да ја подобри својата вокална техника, Боби успева да направи контакт преку интернет со професорите по пеење "Brett Manning" (Singing Success) и Joshua Walls кои му даваат приватни часови по пеење, особено во стилот "Bel Canto" (класично пеење) од кои подоцна е класифициран како "Leggiero-Lirico tenor". Во Септември 2009, Боби и бас гитаристот на бендот формираат нов бенд наречен "Rocky Road" поради некои недоразбирања меѓу членовите на претходниот бенд и наоѓаат и тапанар.
Месец подоцна (Август 2010), тој учествува на "Охридфест 2010" - музичкиот фестивал во Македонија со неговиот втор сингл "Молитва со бол љубовен" (текст, музика и аранжман: Даниел Јовески), каде успева да влезе во поп вечерта на фестивалот со висок успех и го освојува 2 место од телевотинг листата - 8 место на целокупната листа од 31 учесник на фестивалот.
На 26 февруари 2011, учествува на "Националниот избор на песна за Евровизија" со неговиот трет сингл “Те Краде Тој“; текст: Огнен Неделковски, Музика и аранжман: Лазар Цветкоски каде завршува на 4 место од телевотинг листата, а на 7-мо место на целокупниот пласман. На 15 мај 2011, Боби настапува на Меѓународниот музички фестивал “Discovery" во Варна, Бугарија меѓу 15 држави каде освојува 2 награди: Награда за најдобра интерпретација (Најдобар изведувач) и 3 место во категоријата: Најдобра песна. Во Јули 2011 година, Боби најавува нов сингл под име “Раце во Оган“ (текст: Магдалена Цветкоска Ена; музика и аранжман: Лазар Цветкоски). На 13 август 2011, Боби учествува на Меѓународниот музички/арт фестивал “Езерски Бисери“ каде го освојува 1 место во категоријата Естраден Вокал. На 13 октомври, Боби учествува на престижниот фестивал МАКФЕСТ 2011 со нов сингл “Ќе нема следен пат“ (текст: Магдалена Цветкоска; музика и аранжман: Лазар Цветкоски). На 12 ноември 2011, Боби беше поканет како гостин на скопскиот интернационален фестивал Еврофест каде му беше доделена наградата за Најдобра вокална интерпретација. На 16 јули, Боби ја освојува Гран При наградата на Славјански Базар 2012 во Витебск, Белорусија. Во февруари 2013, Боби Мојсоски го промовира неговиот нов сингл со видео-запис “Јас и ти“ (текст: Боби Мојсовски; музика: Јован Василевски; аранжман: Гоце Симоновски)
NGC 5406
NGC 5406 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5406 се споменува и како UGC 8925, MCG 7-29-31, CGCG 219-38, IRAS 13582+3909.
Откривање
Објектот е откриен на 16 мај 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5406 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5406 има привидни димензии од 1,9' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 0 м 20,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +38° 54' 55"". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Космос-1606
Космос-1606 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Ана-Лена Бергелин
Ана-Лена Терезе Бергелин, претходно Брундин, родена Бергелин (12 април 1959 година) е шведска писателка, комичарка, пејачка и глумица.
Таткото на Бергелин бил продавач, а нејзината мајка била пензионирана мијачка од Лунд. Студирала за мимика и за да постане пејачка.
Најпозната е по нејзината улога во шоуто SVT Julkalender Mysteriet på Greveholm во 1996 година.
Јуксузли
Јуксузли — кукушко село во Егејска Македонија, Република Грција.
Филип Супо
Филип Супо (француски: Philippe Soupault, роден на во  - починал на  во ) — француски писател, романописец, критичар и политички активист, приврзаник на движењето надреализам.
Биографија
Филип Супо е роден на во, Франција.
Филип Супо бил активен во дадаизмот и подоцна го основал надреалистичкото движење со Андре Бретон. Супо го иницирал периодичното списание „Littérature“ заедно со авторите Андре Бретон и Луј Арагон во Париз во 1919 година, време кое за многумина го означува почетокот на надреализмот. Првата негова книга, „Les Champs magnétiques“ (1920), била заедно напишана со Бретон. Во 1927 Супо, со помош на неговата сопруга Мари Луиз, го превел делото од Вилијам Блејк, „Песни на невиноста и искуството“ на француски јазик. Следната година Супо објавил монографијата од Блејк, тврдејќи дека поетот бил таков генијалец чија работа се очекувала да се распространи во надреалистичкото движење во литературата. Во периодот од 1937 до 1940 година работел во Радио Тунис, кога бил уапсен од страна на режимот на Вишиевска Франција, но успеал да побегне во Алжир.
Филип Супо подоцна отпатувал за САД, каде се задржал до крајот на Втората светска војна, кога во октомври 1945 година се вратил во Париз. Во 1957 година тој го напишал либретото за операта на Жермен Тајфер, „La Petite Sirène“, врз основа на приказната на Ханс Кристијан Андерсен, „Малата сирена“.
Филип Супо починал на година во.
903
903 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 903 година од новата ера, 903. од првиот милениум, 3. од X век и четвртта од 900-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6411 и 6412 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5653 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4663 и 4664 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1656.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 903 година се протега во 3539 и 3540, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3599 и 3600 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1446. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 290 и 291 исламска година.
Долномаалски Гробишта (Леуново)
Долномаалски Гробишта — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Леуново. Претставува средновековна црква. Се наоѓа на околу 2 км западно од селото, во непосредната близина на селските гробишта, каде се гледаат темели од објект граден со кршен камен и варов малтер, со насоченост исток-запад, што упатува на еднокорабна црква.
Хардверска безбедност
Хардверската безбедност како дисциплина потекнува од криптографското инженерство и вклучува хардверски дизајн, контрола на пристап, безбедна пресметка на повеќе страни, безбедно складирање на клучеви, обезбедување автентичност на код, мерки за да се обезбеди дека синџирот на снабдување што го изградил производот е безбеден меѓу другото.
Хардверскиот безбедносен модул (HSM) е физички компјутерски уред кој ги заштитува и управува со дигиталните клучеви за силна автентикација и обезбедува криптообработка. Овие модули традиционално доаѓаат во форма на картичка за приклучок или надворешен уред што се прикачува директно на компјутер или мрежен опслужувач.
Некои даватели на услуги во оваа дисциплина сметаат дека клучна разлика помеѓу безбедноста на хардверот и безбедноста на софтверот е во тоа што хардверската безбедност се спроведува со употреба на логика „не-Тјурингова машина“ (сурова комбинаторска логика или едноставни конечни автомати). Еден пристап, наречен „хардсек“, користи FPGAs за спроведување безбедносни контроли што не се Тјурингови машини, како начин за комбинирање на безбедноста на хардверот со флексибилноста на софтверот.
Хардверските задни врати се задните врати на хардверот. Концептуално поврзани, хардверот Тројан (HT) е злонамерен модификација на електронски систем, особено во контекст интегрирано коло.
Физичка функција што не може да се заклучи (ПУФ) е физички ентитет што е отелотворена во физичка структура и е лесна за проценка, но тешко е да се предвиди. Понатаму, поединечен PUF уред мора да биде лесен за правење, но практично е невозможно да се дуплира, дури и со оглед на точниот процес на производство што го произведуваше. Во овој поглед, тоа е хардверски аналог на еднонасочна функција. Името "физичка функција што не може да се заклучи" може да биде малку погрешно бидејќи некои PUF се клонираат, а повеќето PUF се бучни и затоа не ги постигнуваат барањата за функција. Денес, PUFs обично се спроведуваат во интегрирани кола и обично се користат во апликации со високи безбедносни барања.
Многу напади на чувствителни податоци и ресурси пријавени од страна на организации, се случуваат од самата организација.
Адолф Бенца
Адолф Бенца (роден во 1959 година во Чехословачка) — американски е сликар на Словачко потекло.
Биографија
По падот на Железната завеса, Бенца одлучил да ја продолжи својата кариера во Средна и Источна Европа. Во 2002 година започнал да работи во Прага и таму му била доделена престижната награда Масарикова академија.
Отомански тези за светата војна
Тезата на Гази (отомански турски: غزا, ġazā ) — историска парадигма која првично ја формулирал Пол Витек, кој дава толкување на природата на Отоманското Царство во најраниот период на својата историја, 14 век, и неговата последователна историја. Тезата се осврнува на прашањето како Османлиите можеле да се трансформираат од едно мало кнежевство на границата на Византија во централизирано, интерконтинентално царство. Според тезата на Газа, Османлиите го постигнале ова со привлекување регрути кои се бореле за нив во име на исламската света војна против неверниците. Таков воин на турски јазик бил познат како гази, и затоа оваа теза ја гледа раната отоманска држава како „Земјата на Гази“, дефинирана со идеологија на светата војна. Тезата доминирала во раната османлиска историографија во текот на поголемиот дел од 20 век пред да дојде под зголемена критика почнувајќи од 1980-тите. Историчарите денес генерално ја отфрлаат тезата, а со тоа и идејата дека османлиската експанзија првенствено била поттикната од светата војна.
Формирање
Тезата за првпат била формулирана во 1930-тите од страна на турскиот историчар Фуат Копрелу и австрискиот историчар Пол Витек. Делумно како одговор на современите ориенталистички историчари, кои се обиделе да ја маргинализираат улогата на Турците во османлиската државна формација, Копрелу формулирал турско националистичко гледиште за раната османлиска историја. Според него, отоманската власт била формирана од страна на турските племиња кои бегале од напредокот на Монголското Царство. Пол Витек, одговарајќи на тврдењата на Коприлу, ја прифатил турско-муслиманската основа на раната османлиска држава, согласувајќи се дека таа произлегла од веќе развиената цивилизација на Селџуците во Анадолија и била фундаментално обликувана од единствените услови на византиската граница. Сепак, наместо турски етнички и племенски врски, тој го ставил својот главен акцент врз улогата на исламот. За Витек, Османлиите биле први и најважни исламски свети воини познати како гази. Неговиот главен доказ за ова вклучувало наслови што ги дале раните османлиски владетели, вклучувајќи и натпис подигнат во Бурса во 1337 година, опишувајќи го Орхан, вториот отомански владетел, како „гази, син на гази“. Витек, исто така, се потпирал и на работата на отоманскиот поет Ахмеди, во раниот 15 век, кој исто така ги опишал раните османлиски владетели како гази. Така, во оваа формулација, раниот османлиски град бил изграден врз „идеологијата на Светата војна“, и бил способен да порасне во моќен со привлекување на војници да се приклучат кон освојувањето на христијанските територии од Анадолија и Балканот. Раните Османлии ги искористиле религиозните и борбените конфликти на границата меѓу распаѓачките византиски и селџучки држави со цел да освојат една империја. Тоа била формулацијата на Витек која станала генерално (иако не и едногласно) прифатена меѓу западните историчари на Отоманското Царство за поголемиот дел од 20 век.
Ревизионизам
Основниот проблем со проучувањето на Османлиите од 14 век е недостатокот на преживеана документација од тој временски период. Ниту еден отомански автентичен пишан документ не е пронајден од времето на Осман I, првиот османлиски владетел. Историчарите се принудени да се потпрат на извори произведени долго по настаните што тие сакаат да ги опишат. Отоманските студии на тој начин ги користеле техниките на книжевната критика, дозволувајќи им на историчарите правилно да ги анализираат отоманските книжевни дела од подоцнежните периоди.
Тезата била нападната од бројни научници кон 1980-тите. Критичарите го привлекле вниманието на фактот дека раните Османлии постапувале спротивно на она што некој би го очекувал од религиозните воини. Тие не биле строго православни муслимани, туку повеќе толерирале многу хетеродоксни и синкретички верувања и практики. Тие, исто така, доброволно ги регрутирале Византијците во своите редови и војувале против против други муслимани. Така, наместо да ја опишуваат реалноста, подоцна отоманските писатели кои ги карактеризирале своите предци како гази, ги „украсувале со повисоки идеали“, кога всушност нивните оригинални мотиви биле многу посуптилни. За Отоманците што пишувале во 15 век, претставите на претходните османлиски владетели ги користеле своите политички цели. Со нагласување на митскиот и легендарниот квалитет на расказите што ги презентирале отоманските писатели, историчарот Колин Имбер дури отишол толку далеку што целиот период го прогласил за црна дупка, за вистината за која никогаш не може да се дознае.
Османлиите како племенска група
Додека голем број научници ја критикувале Отоманската теза за света војна, малкумина побарале алтернатива за да ја заменат. Руди Пол Линднер бил првиот што се обидел во делото „Номадите и Османлиите во средновековната Анадолија“ во 1983 година, во кое тој тврди дека особеностите на раната османлиска активност најдобро може да се објаснат преку племенството. Линднер го претставил племенството преку леќата на антропологијата, која ги гледа племињата како организации засновани не на заеднички крвни линии, туку на заеднички политички интереси. Раните османлиски напади против Византијците не биле мотивирани од религиозната ревност. Османлиите успеале да ги инкорпорираат византијците и да се борат против муслиманите, бидејќи нивната организација била фундаментално племенска, што им дозволила да асимилираат поединци и групи од различно потекло. Повикувајќи се на различни случаи на нивниот хетеродокси, Линднер дури сугерирал дека раните Османлиите можеби биле повеќе пагани отколку муслиманите. Според гледиштето на Линднер, оваа племенска инклузивност почнала да се распаѓа за време на владеењето на синот на Осман, Орхан, бидејќи Османлиите почнале да се префрлаат од номадско општество во населено земјоделско општество. Орхан потоа ги привлекол исламските научници во неговото царство, кои со себе ги донеле идеите за светата војна, и од нив ја прифатил идејата за да се појави во натписот во Бурса во 1337 година.
Гази како еден од многуте фактори
Во својата книга „Помеѓу два света: изградбата на Османлиската држава“, турскиот научник Џемал Кафадар се осврнал на критиките за тезата на Газа, тврдејќи дека претходните научници ја поделиле разликата меѓу православниот и хетеродоксниот ислам - легитимен муслиман без точно да се придржува кон научната ортодоксија. Понатаму, Кафадар тврди дека самата идеја за светата војна за раните Османлии можеби се разликувала од онаа на православниот ислам. Цитирајќи ги современите анадолски легенди, тој истакнува дека истата бројка може да биде претставена како гази додека сè уште соработувале со христијаните. Според Кафадар, гази претставувала вистинска идеологија која му дала форма на пограничните воини како општествена класа, а не само да биде воведена од муслимански научници. Сепак, термините газа и гази имале различни значења кои се менувале со текот на времето, понекогаш се однесувале на религиозно мотивирани воини, а понекогаш и не. Сепак, било секогаш присутно и служело само како една од многуте мотивирачки сили зад отоманската експанзија.
Гази како нерелигиозен термин
Следејќи го Кафадар, следната голема реформулација на теоријата на отоманското потекло била спроведена од страна на Хит Лори во 2003 година. Лори ги нападнал изворите на Витек, тврдејќи дека книжевното дело на Ахмеди не може да се толкува како фактичка историја, туку е фикционализирана идеализација на минатото. Според Лоури, термините газа и гази, кога биле употребени во Отоманскиот контекст од четиринаесеттиот и петнаесеттиот век, имале целосно не-религиозни значења, бидејќи газа била заменлива со терминот акин. Многу акинџи исто така биле христијани. Отоманските воини, на тој начин, биле мотивирани од желбата да освојат ограбувачи и робови, а не да се борат во името на исламот. Само одредени писатели, образовани во исламската традиција, се обидувале да воспостават врска меѓу секуларната газа на граничните воини и религиозната газа како што ја сфаќаат муслиманските интелектуалци.
Нов консензус
Иако се разликуваат по многу детали, овие нови перспективи за раната османлиска историја се делат во верувањето дека раната османлиска експанзија не била првенствено поттикната од идеологијата на исламската света војна. Историчарите генерално сметаат дека газа е „многу пофлексибилен потфат, понекогаш се однесува на акции кои не се ништо повеќе од напади, што понекогаш значи намерна света војна, но најчесто комбинираат мешавина од овие елементи“. Овој став, исто така, се појавува во научното истражување на Каролин Финкел за историјата на Османлиите во 2005 година, Сонот на Осман.
NGC 817
NGC 817 — спирална галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 817 се споменува и како UGC 1611, MCG 3-6-33, CGCG 461-47, IRAS 02048+1657.
Откривање
Телото е откриено на 2 септември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 7 м 33,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 17° 12' 7". Положбениот агол на објектот е во износ од 27°.
Други поделби
Проучување на NGC 817 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8109. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 129; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1207. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1202.
Вирусот (ТВ серија)
Вирусот е американска хорор драмска телевизиска серија што се емитувала на ФКС американски платен телевизиски канал од 13 јули 2014 година до 17 септември 2017 година. Создадено е од Гиљермо дел Торо и Чак Хоган, засновано врз нивната истоимена романска трилогија. Карлтон Кисе работи како извршен продуцент и водител. Дел Торо и Хоган ја напишале пилот епизодата „ Ноќна нула “, што ја режирал дел Торо. Првата сезона од тринаесет епизоди била започната на 19 ноември 2013 година. Пилот-епизодата била премиерно прикажана на Телевизискиот фестивал ATX во Остин, Тексас, на почетокот на јуни 2014 година.
На 6 август 2014 година, ФКС американски платен телевизиски канал го обновил емитувањето на Вирусот за втора сезона со 13 епизоди, чија премиера била на 12 јули 2015 година. На 7 август 2015 година, ФКС американски платен телевизиски канал го обновил  емитувањето на Вирусот за трета сезона со 10 епизоди, чија премиера била на 28 август 2016 година. ФКС американски платен телевизиски канал ја обновил серијата за четвртата и последна сезона на 27 септември 2016 година, чија премиера била на 16 јули 2017 година. Во текот на четирите сезони од Вирусот емитувани се, 46 епизоди.
Шоуто се концентрира околу д-р Ефрем Гудведер, шефот на Канарскиот проект со седиште во ЦДЦ во Њујорк, кој е повикан да го испита слетување на комерцијален патнички авион каде што сите што се наоѓаат во него се заразени.Она што неговиот тим го открива е вирусна епидемијакоја има сличности со антички вид вампиризам.Вирусот почнува да се шири и Гудведер работи со неговиот тим и група жители на градот и водат војна за спас на човештвото.
Развој
Во 2006 година, дел Торо го поставил филмот „Вирус“ како телевизиска серија, но преговорите прекинале кога претседателот на мрежата во „ Фокс радиодифузната компанија“ го замолил да направи комедија. Агентот предложил да се прошири концептот како роман серија. Дел Торо го замолил Чак Хоган да ја напише серијата, објаснувајќи: „Напишав раскази на шпански и англиски јазик. Имам напишано сценарија. Но, јас не сум добар во форензички романи. Не сум добар во јазикот на опасностите и таа прецизност во стилот на ЦСИ. Кога Стокер го напиша Дракула, тоа беше многу модерно, вид на роман ЦСИ. Сакав да му дадам процедурално чувство на Вирус и сè да изгледа реално “. Хоган се согласил откако прочитал страница и половина од нацртот на проектот на дел Торо на 12 страници; дуото соработувало првата година само на ракување, без договор или договор за објавување. Првата сезона, Вирус, излезе во 2009 година. Следувал падот на 2010 година и ноќта вечна во 2011 година.
По објавувањето на првата книга, студија и мрежи започнале да даваат понуди за права за филмска и телевизиска адаптација,но дел Торо и Хоган одбиле,не сакајќи верзијата на екранот да влијае на начинот на кој тие ги пишуваат книгите. После објавувањето на третата книга, авторите разговарале со секоја кабелска мрежа што изразила интерес. FX ги сметале за најсоодветни затоа што тие сакале внимателно да ги следат книгите и им се допаднала идејата за филмот Вирус како серија која се состои од три до пет сезони. Дел Торо изјави дека првите два романи можат да бидат опфатени со по една сезона, додека ноќта вечна може да се подели на две или три сезони. Авторот бил исто така отворен за креативни заобиколувања што може да се развијат во продолжението на серијата, а можеби и ќе вклучувал и материјал отсечен од книгите. дел Торо имал намера да режира онолку епизоди колку што дозволува неговиот зафатен распоред. Пред да биде објавена нарачката на сериите, ФКС му дал зелено светло на писателскиот тим за скриптирање на уште десет епизоди, кои Дел Торо ги преработил. Претседателот на ФКС, Џон Ландграф, изјавил дека серијата ќе се состои од „39–65 епизоди, ни помалку, ни повеќе“, додавајќи „Што ако телевизиското шоу би можело да биде само должината што е оптимална за таа приказна?“
Во врска со стилот на продукцијата на шоуто,дел Торо изјавил:„Во суштина се обидувам да го сторам тоа што го правам во моите филмови,што треба да го прикажам како реалност,но како реализирана стилизирана. Не е како ЦСИ или Вирус, реално е, но се чувствува малку стилизирано. Но, начинот на кој ќе работи камерата е многу реален. Ние сакаме да ја задржиме камерата многу документарна, дури и ако изгледот на шоуто не е таков. Изгледот на шоуто е многу дизајниран. Стилот на камерата и раскажувањето ќе бидат многу лабави. Вил еволуира од тоа чувство на реалност, и малку по малку сакаме да прераснеме во повеќе стилско, хорор чувство што го бара неспокојот на фотоапаратот, повеќе неизвесност и моменти водени од атмосферата, така што ќе биде мешавина. Мислам дека таа мешавина не е видена многу на ТВ. “
КС започнале тринаесет епизоди од првата серија на 19 ноември 2013 година и најавиле дека серијата ќе има премиера во јули 2014 година. Во август 2015 година,дел Торо и Кусе објавиле план за пет сезони за серијата по обновување на третата сезона, Кусе рекол: „Од самиот почеток, навистина зборувавме за првата книга како прва сезона, а втората книга беше за следните две сезони и третата книга за последните две сезони ". Тој исто така рекол дека надвор од првата и втората сезона.кои се по 13 епизоди,преостанатите сезони се планирани да се состојат од по 10 епизоди. Сепак, во септември 2016 година,ФКС објавиле дека четвртата сезона на серијата ќе биде последна. Кисе изјавил: „По завршувањето на пишувањето во сезоната три, Гиљермо, Чак и јас ја погледнавме нашата преостаната приказна и чувствувавме дека најдобрата верзија може да се раскаже во уште една сезона“.
Кастинг
Дел Торо и Кусе заедно ја создале серијата. Стол ја добил улогата на Еф Гудведер според неговиот настап во Полноќ во Париз. Он Херт го глумел Абрахам Сетракијан во оригиналната верзија на пилотот, но подоцна отпаднал. Улогата била преработена со Дејвид Бредли, а неговите сцени биле преработени со Бредли. Дел Торо претходно изразил интерес за кастинг на Рој Дотрис, кој го играл Сетракијан во неколку реклами во живо-акција за првиот роман. Кевин Дуранд, кој се појавил во претходното шоу „ Изгубени“ на Кусе, бил избран за Василиј Фет, иако ликот првично бил создаден со вообичаениот соработник на Дел Торо, Рон Перлман. Лорен Ли Смит првично била избрана за Кели Гудведер, но на крајот била заменета со Натали Браун. Дел Торо го сакал Даг Џонс за главна улога, но глумецот морал да се откаже поради закажување конфликти; тој подоцна ја играл античката и претходната инкарнација на мајсторот. Шон Астин бил избран за Џим Кент затоа што Дел Торо и Кусе „сметале дека би било смешно да биде најпознат помошник на сите времиња како предавник“ За втората сезона, Макс Чарлс го заменил Бен Хиланд во редовната серија во улогата на Зак Гудведер.
Снимање
Пилот епизодата започнала со главната фотографија на 17 септември 2013 година, во Торонто, Онтарио, Канада. Снумањето на пилотот завршило на 31 октомври 2013 година. ФКС порачале 13 епизоди. Се очекувало првата сезона да се снима од 25 ноември 2013 година до 30 април 2014 година. Бил ангажиран целосен персонал за пишување за да ги скриптира следните епизоди. Наводно, ФКС посветил 500.000 УСД за создавање суштества. Дванаесет мечеви што биле користени во серијата биле обезбедени од компанијата за производство на сечила „Мисула“, со седиште во Монтана, „Зомби алатки“. Снимањето за втората сезона започнало во  Торонто во ноември 2014 година.
Музика
Музиката е компонирана од Рамин Џавади, кој претходно ја компонирал музиката за филмот на Дел Торо во 2013 година „ Пацифик“.
Маркетинг
Во оригиналната клучна слика за серијалот истакнато е црв, вектор на вампирискиот вирус, вдлабнат во окото на една личност. По поплаките од членовите на јавноста, ФКС објавиле дека ќе ги заменат уметничките слики на неколку нивни билборди.
Епизоди
Како дополнение, се емитувала серија од 10 дела на мрежно место со наслов Вирус : Под Опсада заедно со третата сезона. Исто така било објавено на ДВД-изданијата од третата сезона објавена е и целата серија.
Прием
Првата сезона добила генерално позитивни критики од критичарите и има метакритички рејтинг 72 од 100 врз основа на 38 рецензии. На Расипани Домати, првата сезона има 87% „Овластен свеж“ рејтинг со просечна оценка од 7,6 од 10 врз основа на 55 прегледи. Неговиот консензус вели: „ Вирусот максимално ги користи своите познати теми преку делотворна мешавина од натприродни возбудувања во Б-филм -иако можеби не им се допаѓа на сите„.
Втората сезона добила генерално позитивни критики и има метакритички рејтинг од 66 од 100 брз основа на 8 критики. На Расипани Домати, сезоната има рејтинг од 79% со просечна оценка од 7,2 од 10 врз основа на 19 прегледи. Во неговиот консензус се вели:„Страшното дејство на Вирусот помага да се компензира нефокусираниот наратив, додека политичкиот и филозофаскиот подтекст на шоуто додаваат неопходна големина за возрасните гледачи“.
Третата сезона добила генерално позитивни критики и оценкана Метакритик 62 од 100 врз основа на 5 критики. На Расипани Домати, сезоната имала рејтинг од 57% со просечен резултат од 6,1од 10 врз основа на 7 прегледи.
Четвртата сезона добила генерално позитивни критики. На Расипани Домати, сезоната имала рејтинг од 100% со просечен резултат 7,65 од 10 врз основа на 7 прегледи.
Handbuch des Schachspiels
Handbuch des Schachspiels (во превод: Шаховски прирачник) е шаховска книга од Паул Рудолф фон Билгер за првпат издадена во 1843 година од страна на Тасило фон Хајдебранд унд дер Лаза. Содржината на делото претставува збирка материјали за историјата на шахот, варијанти од шаховските отворања и анализа на шаховските завршници. До денес се издадени осум изданија и две дополнувања.
Кратко по неговата појава, делото станало многу популарно, а од него учеле бројни идни видни шахисти. Влијанието на Handbuch des Schachspiels е големо и поради употребата на алгебарската нотација и табеларното претставување на шаховските варијанти, што станало пример за авторите на идните шаховски дела. Декади по неговото издавање, делото било еден од најважните прирачници за шаховските отворања, а денес истото се смета за класика на шаховската литература.
Историја
Концептот за создавањето на книгата го предложил Паул Рудолф фон Билгер, кој во 1830-тите се занимавал со собирање на шаховски материјали за создавање на книгата. Во тоа време, фон Билгер бил член на Берлинската шаховска заедница, кој заедно со уште шест германски интелектуалци станал дел од „Берлинските плејади“. Во 1840 година, фон Билгер починал, без делото да биде издадено, а неговата активност во собирањето на материјалите ја продолжил Тасило фон Хајдебранд унд дер Лаза, кој бил член на Берлинскиот шаховски клуб и на Берлинските плејади, заедно со фон Билгер. Во 1843 година, унд дер Лаза го издал делото, а како единствен автор го навел Паул Рудолф фон Билгер, но сепак се верува дека поголемиот дел од работата околу делото ја завршил унд дер Лаза, главно поради неговиот подоцнежен придонес кон шаховската литература.
Содржина
Делото е поделено на два големи дела, кон кои читателот е воведен преку воведен дел.
Во воведниот дел читателот е запознаен со развојот, односно историјата на шахот до издавањето на книгата.
Веднаш по воведот следува првиот дел, во кој е претставен табеларен преглед на дотогаш познатите и најчесто играни варијанти од отворањата. По табеларниот преглед следува детална анализа на секоја варијанта, за чијашто цел се анализирани одделни шаховски партии, во кои овие варијанти биле одиграни.
Вториот дел е посветен на играта во завршницата. Слично како и првиот дел и овој содржи детална анализа на бројни варијанти од завршницата, кои дотогаш биле играни или биле предмет на анализа.
Изданија
Како главен уредник, унд дер Лаза бил заслужен за издавање на следните четири изданија на книгата, кои биле издадени во 1852, 1858, 1864 и 1874 година. Второто и третото издание биле издадени во Берлин, додека третото и четвртото во Лајпциг. За петтото издание, унд дер Лаза собрал околу 10.000 партии кои биле достапни во весниците и другите записи, не само на германски туку и на други јазици. До петтото издание, унд дер Лаза не се додал себеси како соавтор на делото, па така како единствен автор и натаму останал само фон Билгер.
Шестото издание било издадено во 1880 година, под уредништво на Константин Шведе, а седмото било издадено во 1891 година од страна на Емил Шалоп, кому му помогнал Луј Паулсен. Ревизијата и осмото издание ги изготвил Карл Шлехтер, кој во 1910 година загубил во мечот за светски првак против светскиот првак Емануел Ласкер. Ова издание било издадено во единаесет продолженија во периодот од 1912 до 1916 година и броело 1040 страници. Содржело оригинални анализи од во тоа време водечките шахисти како Рудолф Шпилман, Зигберт Тараш и Рихард Тајхман, како и историски материјали од Јоханес Коц. Меѓународниот мајстор Вилијам Хартстон, осмото издание го опишал како: "„одлично и можеби последно дело коешто го содржи целото шаховско знаење во еден том.“"
По осмото издание, се појавиле уште две дополнувања на делото. Првото дополнето издание било изготвено од страна на Жак Мизес во 1921 година, а второто од Ханс Кмох во 1930 година.
На крстопат (филм)
На крстопат е американски филм во режија на Шон Пен. Главните улоги ги толкуваат: Џек Николсон, Анџелика Хјустон и Дејвид Морс.
Содржина
По шест години поминати в затвор поради убиство од невнимание, Џејмс Бот е пуштен на слобода. Фреди Гејл, таткото на убиената девојка, се заколнува дека ќе се одмазди за убиството на својата ќерка. Неговата сопруга го напуштила поради неверство, а Фреди се оддава на алкохол и кратки љубовни авантури. Конечно, доаѓа денот кога Џејмс се соочува со Фреди, кој му дава три слободни дена на Џејмс, пред да му се одмазди.
Григориј Грабовој
Григориј Грабовој (руски: Григо́рий Петро́вич Грабово́й, роден на ) е автор на „Доктрина на универзалното спасение и хармоничен развој“, основач на партијата ДРУГГ и човек кој себеси се смета дека е новиот Исус Христос.