cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Убиството на Лиса Холм
Судење
Околностите се сметале за особено грозоморни од истражителите бидејќи Холм имала само седумнаесет години и била физички послаба од Билевичиус. Тој покажал голема немилосрдност и криминална намера. Билевичиус бил осуден на доживотен затвор на 17 ноември 2015 година.
Неговиот адвокат Бјорн Хуртиг поднел барање до апелациониот суд на 15 април 2016 година. Причините на Хуртиг да се жали на казната на неговиот клиент биле дадени бидејќи некој друг помогнал или извршил убиство и го отстранил телото на Холм, како што е сопругата на осуденикот. На 2 мај 2016 година, апелациониот суд одбил да одобри ново преиспитување или судење, а неговата доживотна казна станала конечна.
Убедување и последици
На 4 јули 2016 година, било најавено дека Билевичиус ќе биде преместен во друг затворот, објект со повисока безбедност. Тој бил префрлен во Литванија на почетокот на 2017 година, а подоцна истата година добил жалба и 15 години, но од апелациониот суд во Сиаулиаи на крајот на 2017 година неговата казна повторно била одредена на доживотен затвор.
Алфред де Мисе
Алфред де Мисе (Alfred de Musset), (, –, ) – француски поет, драматург и романописец од периодот на романтизмот.
Сјаен гимназијалец, тој меѓу другото се интересира за правото и медицината, но брзо ги напушта студиите (1828-1829) за да ѝ се посвети на книжевноста. Го посетува книжевниот круг на Шарл Нодје и на 19 години ја издава својата прва поетска збирка „Раскази од Шпанија и Италија„ (Contes d'Espagne et d'Italie). Тогаш почнува да води живот на „неморален денди“, обележан со неговата врска со Жорж Санд и со пишување театарски пиеси: „За што сонуваат младите девојки?“ (À quoi rêvent les jeunes filles ?) (1832), „Каприците на Маријана“ (Les Caprices de Marianne) (1833), потоа романтичната драма „Лоренцачио“ (негово ремек-дело) (Lorenzaccio), „Фантазио“ (Fantasio) и „Не се шегува со љубовта“ (On ne badine pas avec l'amour). Паралелно издава таговна поезија како „Мајска ноќ“ (La Nuit de mai) и „Декемвриска ноќ“ (La Nuit de décembre) во 1835, потоа „Августовска ноќ“ (La Nuit d'août ) во 1836, „Октомвриска ноќ“ (La Nuit d'octobre) во 1837, и автобиографски роман „Исповедта на детето на векот“ (La Confession d'un enfant du siècle) во 1836 година.
Депресивен и алкохоличар, после триесеттата година пишува сè помалку и помалку. Сепак може да се спомнат неговите песни „Тага“ (Tristesse), „Изгубена вечер“ (Une soirée perdue) )(1840), „Спомен“ (Souvenir) (1845) и разни новели („Приказната на еден бел ќос“ (Histoire d'un merle blanc, 1842)). Во 1845 ја добива Легијата на честа, а во 1852 година избран е во Француската академија. Пишува пиеси по нарачка за Наполеон III. Умира на 46 години, закопан е дискретно на гробиштата Пер Лашез.
Повторно откриен во XX век, особено во рамките на Националниот театар од Жан Вилар и Жерар Филип, Алфред де Мисе денес се смета за еден од големите француски писатели од романтизмот, чии театарски и поетски дела покажуваат екстремен сензибилитет, преиспитување на чистотата и развратот („Гамјани или две претерани ноќи“ (Gamiani ou Deux nuits d'excès, 1833), возвишеност на љубовта и искрен израз на болката. Искреност која упатува кон неговиот бурен живот, симболично илустриран со неговата врска со Жорж Санд.
Детство
Роден за време на Првото Царство, на 11 декември 1810 година, Алфред де Мисе припаѓа на аристократско семејство, предано и култивирано, кое му го пренело вкусот за книжевноста и уметноста. Тврдел дека предок му е Јованка Орлеанка]] (неговиот предок Дени де Мисе се оженил со Катерин де Лис) и дека е братучед на линијата на Жоаким де Беле,. една од неговите прабаби е Маргерит Анжелик ди Беле, жена на Шарл-Антоан де Мисе.
Неговиот татко, Виктор-Донасјен де Мисе-Пате, е висок функционер, шеф на канцеларија во Министерството за војна, и човек од книжевноста, роден на 15 јуни 1768 година близу до Вандом,. Либерален аристократ, тој на 2 јули 1801 година се оженил со Едме-Клодент-Кристин Гијо-де-Ербје, née le , ќерка на Клод-Антоан Гијо-Дезербје. Имале четири деца: Пол де Мисе, роден на 7 ноември 1804 гоидина, Луиз-Жени, родена и почината во 1805, Алфред, роден на 11 декември 1810 и Шарлот-Амели-Ермин, родена на 1 ноември 1819 година.
Неговиот дедо бил поет, а неговиот татко бил специјалист за Жан-Жак Русо чии дела ги издал. Ликот на Русо одиграл битна улога за делото на поетот. Неколкупати му оддал почит, а силно го напаѓал Волтер, противникот на Русо. Неговиот кум, кај кого го минувал распустот во Сарт во замокот Коњер, бил писателот Луј Александр Мари де Мисе де Коњер. L 'histoire veut que lors d'un de ses séjours dans le château de son parrain, la vue qu'il avait depuis sa chambre sur le clocher de l’église de Cogners lui ait inspiré la très célèbre Ballade à la Lune. Par ailleurs, il retranscrivit toute la fraîcheur du calme et de l'atmosphère de Cogners dans ses deux pièces ce théâtre On ne badine pas avec l'amour et Margot
Во октомври 1819 година, сè уште немал девет години, бил запишан во шести клас во колежот Анри IV (во него сè уште се наоѓа една статуа на поетот), каде како соученик и другар има чистокрвен принц, војводата од Шартр, син на војводата од Орлеан]], и каде во 1827 година ја добива втората награда по латински. По матурата, следи студии по медицина и право кои бргу ги напушта, и сликарство до 1829 година, но особено се интересира за книжевноста. На 31 август 1828 година, во Дижон, во „Ле провинсијал“ (Le Provincial – Провинцијалец), излегува „Сон“ (Un rêve) балада потпишана со „АДМ“. Истата година го издава „Англичанецот корисник на опиум“, не толку верен превод на француски на „Исповедите на еден англиски корисник на опиум“ од Томас де Квинси.
Младост
Благодарение на Пол Фуше, зет за сестра на Виктор Иго, веќе од седумнаесетгодишна возраст го посетува „кругот“ како и салонот на Шарл Нодје во библиотеката Арсенал. Во тоа време се согласува со Шарл-Огистен Сент-Бев и Алфред де Вињи, и одбива да му се умилкува на „учителот“ Виктор Иго. Особено ќе се подбива со ноќните прошетки на „кругот“ на кулите на Богородичната црква. Тогаш почнува да води живот на „неморален денди“. Во декември 1830 година ја пишува својата прва театарска пиеса (единствен книжевен род кој носи слава и многу пари). Неговата комедија „Венециската ноќ“ (La Nuit Vénitienne) доживува голем неуспех (прекината после две претстави во театарот Одеон, заради свирежите на публиката и потсмевот на главната глумица чиј фустан е извалкан со сè уште неисушената боја на декорот), што ќе го одбие од сцената за подолго време. Оттогаш избира своите пиеси да ги објавува во „Реви де де монд“ (Revue des deux Mondes), пред да ги групира во книга со експлицитен наслов „Претстава во фотелја“ (Un Spectacle dans un fauteuil). Така, во 1832 година издава една комедија, „За што сонуваат младите девојки?“ (À quoi rêvent les jeunes filles ?), а во 1833 година, „Каприците на Маријана“ (Les Caprices de Marianne). Потоа, во 1834 година, го пишува своето ремек-дело, романтична драма, „Лоренцачио“ (Lorenzaccio) (пиесата ќе биде изведена дури во 1896 година) по неговата бурна врска со Жорж Санд, и истата година ги пишува „фантазио“ (Fantasio) и „Не се шегува со љубовта“ (On ne badine pas avec l'amour). Паралелно издава таговна поезија како „Мајска ноќ“ (La Nuit de mai) и „Декемвриска ноќ“ (La Nuit de décembre) во 1835, потоа „Августовска ноќ“ (La Nuit d'août ) во 1836, „Октомвриска ноќ“ (La Nuit d'octobre) во 1837, и автобиографски роман „Исповедта на детето на векот“ (La Confession d'un enfant du siècle) во 1836 година.
На 22 години, на 8 април 1832 година, Мисе е погоден од смртта на неговиот татко, кој му бил многу близок, жртва на епидемијата од колера. Овој настан ќе ја одлучи книжевната кариера која Мисе тогаш решава да ја почне.
Мисе си ја обидува среќата во театарот. Но после неуспехот на „Венециската ноќ или свадбата на Лорет“ (La Nuit Vénitienne ou les noces de Laurette), комедија во еден чин претставена на 1 декември 1830 година во театарот Одеон, авторот вели:, како што му пишува на Проспер Шала. Ова оддалечување ќе трае седумнаесет години, до неговиот успех со „Каприц“ (Un Caprice), комедија во еден чин изведена во Комеди франсез на 27 ноември 1847 година. Во тоа време станал алкохоличар и можел да ѝ се врати побезгрижно.
Љубовниот живот и театарот
Иако оддалечен од сцената, Мисе издава пиеси во „Реви де де монд“ пред да ги собере во книга со експлицитен наслов „Претстава во фотелја“ (Un Spectacle dans un fauteuil). Првиот дел, во декември 1832 година се состои од три поеми, една драма, „Купата и усните“ (La Coupe et les Lèvres), една комедија „За што сонуваат младите девојки?“ (À quoi rêvent les jeunes filles ? ) и еден ориентален расказ „Намуна“ (Namouna). Веќе во оваа збирка Мисе ја изразува болната морбидност која ги спојува развратноста и чистотата во неговото дело.
Во ноември 1833 година, заминува за Венеција во друштво на Жорж Санд која ја запознал на 19 јуни на вечера со соработниците на „Реви де де монд“. Ова патување е инспирација за „Лоренцачио“ кое се смета како ремек-дело на романтичарската драма]] која ја напишал во 1834 година. Жорж Санд се разболела од дизентерија и за време на болеста Мисе посетувал проститутки. Откако Санд оздравела, Мисе се разболела, а таа му станала метреса на неговиот лекар, Пјетро Паџело. По враќањето во Париз на 12 април 1834 година, Мисе го објавува вториот дел од неговата „Претстава во фотелја“ кој ги содржел „Каприците на Маријана“ (Les Caprices de Marianne), објавена во ревија во 1833 година, необјавениот „Лоренцачио“, „Андре дел Сарто“ (1833), „Фантазио“ (1834), „Не се шегува со љубовта“ (1834) и „Венециската ноќ“. „Свеќникот“ излегува во „Реви де де монд“ во 1835, „Не се колни во ништо“ во 1836 и „Каприц“ во 1837 година. Пишува и новели како и автобиографија, едвај затскриена, посветена на Жорж Санд во која ги пренесува нивните страдања. Насловот на ова дело е „Исповедта на детето на векот“.
Од 1835 до 1837 година, Мисе го пишува своето лирско ремек-дело, „Ноќите“, конкурент на делата на Едвард Јанг, Џемс Херви или Новалис. Овие четири поеми – Мајските, Августовските, Октомвриските и Декемвриските ноќи – се изградени околу испреплетени теми на болката, љубовта и вдахновението. Многу сентиментални, денес тие се сметаат како едни од најпретставителните на францускиот романтизам.
После неговата конечна разделба со Жорж Санд, во март 1835 година, Мисе се вљубува во Каролин Жобер, сопруга на правник и сестра на Едмон д’Алтон-Ше, пер на Франција и негов пријател, која ја нарекува „малечката русокоса самовила“ и со која има тринеделна врска пред истата да се обнови кон крајот на 1835 или почетокот на 1836 година. Постојан гостин на неговиот салон, тој неа ќе ја направи своја „кума“ и повереничка, особено во нивната долга преписка, која се протега на период од дваесет и две години. Кај неа во март 1837 година се запознава со Еме-Ирен д’Алтон, нејзина братучетка, со која започнува среќна и трајна врска. Таа дури му предлага да се омажи за него. Напуштена од Мисе за Полин Гарсија, која не го прифаќа, на 23 мај 1861 година таа ќе се омажи за неговиот брат Пол. На 29 мај 1839 година, на излезот од Театр франсе се сретнува со Рашел Феликс, која го води кај неа на вечера, и со која во јуни започнува кратка врска. Во 1842 година, принцезата Кристин де Белжиожозо, пријателка на госпоѓа Жобер, му инспирира несреќна страст. Од 1848 до 1850 година, Мисе има врска со Луиз-Розали Рос, викана мадмоазел Деспрео, која го открила „Каприц“ во еден руски превод на Александра Михаиловна Каратигина (Санкт Петербург, и го поставила во францускиот театар Мишел во Санкт Петербург во 1843 година, каде таа ја игра улогата на госпоѓата де Лери. Потоа таа пиеса ја игра во Театр франсе во 1847 година. Благодарение на оваа пиеса Мисе конечно постигнува театарски успех. Теофил Готје во „Ла Прес“ ја оценил како "едноставно голем книжевен настан" . Во 1852 година, Луиз Коле, која му била метреса на Гистав Флобер, извесно време имала врска со Мисе.
Последните години
Благодарение на пријателството со војводата од Орлеан, Мисе на 19 октомври 1838 година бил назначен за библиотекар на Министерството за внатрешни работи. Во 1842 година војводата од Орлеан умира по несреќен случај.
После Француската револуција од 1848 година, заради неговите врски со Јулската монархија, на 5 мај 1848 година, ќе биде отповикан од своите функции од новиот министер Александар Ледри-Ролен. Потоа, за време на Второто Царство, на 18 март 1853 година, станува библиотекар на Министерството за јавно образование со приход од три илјади франци.
На 24 април 1845 година, истовремено со Оноре де Балзак, е избран за витез на Легијата на честа, а на 12 февруари 1852, после два неуспешни обиди во 1848 и 1850 година, избран е во Француската академија на местото на баронот Дипати. Приемот бил на 27 мај следната година. Истиот ден го слави именувањето за постојан канцелар во борделот, а неговите алкохолни претерувања ќе му ја донесат квалификацијата „постојан тетеравец“ со „трепетна чашка“». Овие напади, поврзани со невролошки нарушувања, укажуваат на сифилис во терцијарна фаза кој го добил во бордел на 15-годишна возраст.
Со кревко здравје (срцева мана), но особено во канџите на алкохолизмот, мрзливоста и развратот, на 2 мај 1857 година, малку подзаборавен, Мисе умира од туберколоза. Сепак на неговиот погреб присуствуваат Алфонс де Ламартин, Проспер Мериме, Алфред де Вињи и Теофил Готје.
Во 1859 година, Жорж Санд го објавува епистоларниот роман „Таа и Тој“ (Elle et Lui), со автобиографска инспирација. Во неа таа ја открива двојноста од која страдал генијот, облик на деперсонализација што го објаснува халуцинаторниот карактер на „Декемвриската ноќ“. Сметајќи дека неговиот брат е наклеветен од романот, Пол де Мисе ѝ одговара, шест месеци подоцна, објавувајќи го „Тој и Таа“ (Lui et Elle)
Погреб
Поетот е погребан во Париз на гробиштата Пер Лашез. На неговиот споменик се изгравирани шест октосилаби од неговата елегија „Луција“:
А на задниот дел, песната „Сети се“
Посмртно
Повторно откриен во XX век, Алфред де Мисе денес се смета како еден од големите француски романтичарски писатели, а неговите театарски дела и лирската поезија покажуваат екстремна сензибилност, преиспитување на чистотата и развратот, возвишеност на љубовта и искрен израз на болката - искреност која упатува кон неговиот бурен живот, симболично илустриран со неговата врска со Жорж Санд. Неговиот постар брат, Пол де Мисе, одиграл голема улога во повторното откривање на творештвото на Алфред де Мисе, преку редакција на неговата биографија и повторно издавање на голем број од неговите дела, како „Мува“ или „Каприците на Маријана“.
На еден од текстовите од збирката на де Мисе „Посмртна поезија“, насловена „Штотуку го видовме бикот“, во 1874 година, Лео Делиб напишал музика со наслов „Ќерките на Кадикс“.
Според спрскиот поет Јован Дучиќ, поезијата на де Мисе не може да се препее никогаш повеќе, зашто целата е составена од тага и од чувства. Оттука, никој не би можел да го имитира, туку само да го копира.
Филмографија
Делата на Мисе биле предмет на повеќе кинематографски адаптации:
Топчиево
Географија
Гратчето е сместено во областа Вардарија на Солунското Поле, 25 км северозападно од Солун и км западно од Каваклиево. Лежи на раскрсницата каде патот за Солун се дели за Воден и Скопје.
Во Отоманското Царство
Топчиево за првпат се спомнува во XV век под името Топчи Ибрахим и тоа двапати, што вели дека уште тогаш селото се состоело од Горно и Долно Маало. Во друг документ од истиот период Топчилар е спомнат како тимар на солунски бег. Во XVII–XVIII век Топчи бил чифлик во Солунската каза и припаѓа на селата за кои се плаќало дополнителен данок на домаќинства.
Околу 1854 г. е изградена црквата „Св. Ѓорѓи“ во Долно Топчиево, која е дело на лерински мејстори.
Во 1861 г. еден англосаксонски патописец ги забележал работниците кои овде го граделе главниот мост на Вардар. Во записот се вели дека тие почнале од двата брега и работеле до средината, па на местото кајшто е најдлабоко запреле и преку него ставиле даски, кои ги тргале кога ќе се појавел патник, и ги враќале откако патникот ќе им плати колку што бараат.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Попчиево (Poptchievo) било село со 52 домаќинства од 256 жители Македонци. Во 1900 г. според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Топчиево живееле 266 Македонци христијани. Во јуни 1904 г. целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија со исклучок на семејството на гркоманскиот андарт Божин, кој бил приврзаник на Вселенската патријаршија. Во септември 1904 г. тројца четници на војводата Апостол Петков го раниле Божин во обид да го одвдеат кај војводата и му ја убиле сопругата, поради што турските власти привеле седум селани и месниот свештеник. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Тончиево (Tontchievo) живееле 184 лица, сите Македонци под егзархијата.
Во 1904 г. селото било чифлик на солунскиот еврејски богаташ Жако Модијано.
Во овој период во селото се појавиле и обиди на грчката пропаганда. Според записите на грчкиот просветар Димитриос Сарос од 1906 г. Топсин (Τοψἱν) бил словенојазично (т.е. македонојазично) село во Поленинската епископија, во сопственост на солунскиот Евреин Саул Модиљано. Во документот се вели дека селото се состоело од 178 жители христијани и 64 турски Роми, што укажува. Во него работело грчко основно училиште со 27 ученици (25 момчиња и 2 девојчиња) и 1 учител. Селското училиште било сместено во мала ќелија во притворот на црквата „Св. Ѓорѓи“. Во овој период Боривое Милоевиќ во селото завел 25 македонски, 5 турски и ч ромски куќи.
Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од грчка војска која извршила грабежи и предизвикала страв од глад. Во Топчиево престолонаследникот Константин го договорил преземањето на Солун од отоманската вјска во грчки раце. Во таа зграда денес е сместен Музејот на Балканските војни.
По Втората балканска војна Топчиево е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога населението броело 167 лица. Веднаш потоа, како и во текот на Првата светска војна, иселен е дел од македонското население, и на негово место се доведени Грци дојдени од Чаталџа во Источна Тракија и Созопол во Бугарија. Така, во 1920 г. во Топчиево се попишани 350 жители. До 1924 г. тука биле вкупно 442 доселенички семејства, од кои 321 од Бугарија, 211 од Источна Тракија, со вкупно 1699 жители. Во 1926 г. селото е преименувано во Гефира, што во превод значи „мост“. Во 1928 г. тука дополнително се доведени Власи од Мечово и Широко во Епир. Истата 1928 г. во селото е попишан 1.821 жител, од кои 1.649 жители (468 семејства) биле дојденци, а остатокот биле месни Македонци.
Поради плодната почва и близината до Солун, Топчиево продолжило да се развива. Така, во 1940 г. во него живееле 1.944 лица, кои во 1951 г. станале 2.132. На пописот од 1961 г. заведени се 2.058 жители, броејќи го Долно Топчиево одделно, со 287 жители. Во 1971 г. населението се зголемило на 2.383. Растот продолжил и понатаму — во 1981 г. 2.619, а во 1991 г. 2.785 жители. Во 2001 г. Топчиево достигнало 3.258 жители, кои во 2011 г. се намалиле на 3.059 лица.
Стопанство
Населението на Топчиево се занимава со земјоделство. Се произведуваат големи количества памук, овошје, жито и други култури.
Меѓународно здружение за воздушен превоз
Меѓународно здружениое за воздушен превоз (International Air Transport Association, IATA) — меѓународна група на авиопревозници се седиште во Монтреал, Канада, каде што исто така е сместена и централата на меѓународната цивилна организација за воздухопловство. Главната цел на оваа организација е да им помага на авиопревозниците да ја усогласуваат нивната ценовна програма со другите авиопревозници. Генерален директор на организацијата е Џовани Бисињани.
Здружението е основано во април 1945 г., во Хавана, Куба, како замена за Меѓународно здружениа за воздушен сообраќај, основано во 1919 г. во Хаг, Холандија. Кога беше формирана IATA имаше 57 членови од 31 нација, најголемиот дел од Европа и Северна Америка. Денеска има повеќе од 240 членови од повеќе од 140 држави од целиот свет.
1355
1355 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1355 година од новата ера, 355. од вториот милениум, 55. од XIV век и шеста од 1350-тите.
Меѓународно здружение за воздушен превоз
За пресметување на цената IATA го има поделено светот во три региони:
Караула Сокол
Караула Сокол е караула во Република Македонија, со следниве географски координати: латитуда 41o 00 ' 58 , лонгитуда 21o 51 ' 09 .
Меѓународно здружение за воздушен превоз
Со оваа распределба, на авиопревозниците им се дало право да се консултираат за висината на цените ако се членови од ист регион. Но, здружението исто така била обвинета дека работи како картел, и со тоа многу нискобуџетни авиопревозници не се членови на IATA. Во 2005 година, Нили Крос, европскиот комесар за конкурентност на пазарот дал предлог за отстранување на усогласувањата на цените. Во јули 2006 година, американскиот оддел за превоз исто така се изјаснил за отстранување на усогласувањето на цените. IATA одредува повикувачки кодови од 3 букви за обележување на аеродроми и повикувачки кодови од 2 букви за повикување на авиопревозници кои се користат низ целиот свет. IATA е водечка во светот во акредитација на туристички агенции со исклучок на САД. Дозвола за продажба на авионски билети е дозволена преку IATA на национално ниво.
1355
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Меѓународно здружение за воздушен превоз
IATA исто така ја одржува Timatic базата со податоци која содржи информации за патниците кои патуваат од една држава до друга по авионски пат. Користена е од авиопревозниците за да одредат дали на патникот му е дозволен пристап до саканата држава.
Во 2004 година, IATA го претставила пакетот „Поедноставување на бизнисот“ - пакет од пет иницијативи со кои со планира да се заштедат околу 6,5 билиони американски долари секоја година од авиопревозниците низ целиот свет.
1355
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6863 и 6864 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6105 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5115 и 5116 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2108.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1355 година се протега во 3991 и 3992, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4051 и 4052 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1898. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 755 и 756 исламска година.
Кавадарка оро
Ова е типично машко оро кое во првиот дел се игра во слободен ритам. Првиот дел се одликува со бавни движења, балансирани чекори, ниски клекнувања на едната нога и остри гестови со другата нога. Вториот дел се игра со ритмички движења, а третиот дел се игра со отпуштени раце или за рамо, и движења во цик-цак. Играчите се во полукруг, со лицето свртени кон центарот на кругот. Ритамот е шест-осмински.
Список на спирални галаксии
Ова е нецелосен список на спирални галаксии, кои се галаксии characterized by a central испакнатина на стари ѕвезди од Население II опружени со вртечки диск од помлади ѕвезди од Население I. Спиралната галаксија ги одржува своите спирални краци благодарение на опошаното во теоријата за густинските бранови.
Стефан Немања
Стефан Немања (српски: Стефан Немања, роден околу 1113 годона - починал на 13 февруари 1199 година) — Голем жупан на Србија од 1166 до 1196 година. Тој бил основач на династија Немањиќ и е запаметен по својот придонес кон српската култура и историја, основањето на земја која подоцна се развила во царство, и основањето на национална црква. Според Српската академија на науките и уметностите, Немања е исто така еден од најзначајните Срби поради неговите литературни придонеси.
Во 1196 година, по три децении војни и преговори кои ја консолидирале Србија, Немања абдицирал во корист на неговиот втор син Стефан Првовенчани, кој станал првиот крал на Србија. Немања заминал за Света Гора, каде што станал монах и го зел името Симеон, приклучувајќи се на својот најмлад син (подоцна познат како Свети Сава), кој веќе бил прогласен за прв архиепископ на Српската православна црква.
Рани години
Немања е роден околу 1113 година во Рибница, Зета (во близина на денешна Подгорица, главниот град на Црна Гора). Тој бил најмладиот син на Завида, принц од Захумље, кој по конфликтот со браќата бил испратен во Рибница, каде што ја имал титула Господар. Завида најверојатно бил син на Урош I или Вукан. Бидејќи западна Зета била под римокатоличка јурисдикција, Немања добил латино крштевање, иако во голем дел од неговиот подоцнежен живот се обидувал да балансира помеѓу западните и источните облици на христијанството.
Откако византиските војски ги поразиле роднините на Немања, Ѓорѓи Бодин и Деса Урошевиќ, нивната гранка на семејството Воиславлевиќи се распаднала, по кое Завида го одвел своето семејство во Рашка. По пристигнувањето тој бил повторно прекрстен во Источната православна црква, во цркватана Светите Апостоли Петар и Павле во Нови Пазар.
Принц
Откако станал полнолетен, Немања станал жупан или принц од Ибар, Топлица, Расина и Река, добивајќи делови од државата од византискиот цар Мануил I Комнин. Мануел го наименувал најстариот син на Завида Тихомир Завидовиќ како врховен голем кнез на српските земји. Неговиот брат Страцимир Завидовиќ владеел со Западна Морава, Мирослав Завидовиќ владеел со Захумље и Травнија.
Помеѓу 1166 и 1168 година, принцот Немања се побунил против неговиот постар брат Тихомир, и го соборил него и неговите браќа, Мирослав и Страмимир. Византискиот цар испратил помош на неговите браќа, но Немања ги поразил во Битката кај Пантина. Тихомир се удавил во реката Ситница, а другите браќа им му предале на Немања. Немања ја добил титулата Голем жупан на Србија, и го зел името Стефан.
Македонија во 2012 година
септември
систем.
Репрезентација
* Пријателски натпревари
* Светски олимписки квалификациски турнир во кошарка 2012
Мажи
*Европското првенство за мажи, Македонија го освои петтото место.
Жени
*Европското првенство за жени.
Ватерполо
* На Европското првенство по ватерполо, Македонија го освои 11 место.
Рогат зајак
Рогат зајак е митско животно кое се појавува во северноамериканскиот фолклор. Некои го нарекуваат застрашувачко суштество. Опишан е како зајак со рогови, а понекогаш и како антилопа со еленски рогови. Некои го нарекуваат и „Џеклоуп“ (Јаckаlоpе) споен збор од англиските изрази за зајак и антилопа.
Бјала (Русенска област)
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 2em; width: 22em; text-align: right; font-size: 0.86em; font-family: lucida grande, sans-serif; line-height: normal;">
<div style="border: 1px solid #ccd2d9; background: #f0f6fa; text-align: left; padding: 0.5em 1em; text-align: center;">
<strong style="font-variant:small-caps;">Бјала
<strong style="font-variant:small-caps;"> Бугарија
Бјала (Бяла) — град во Северна Бугарија. Се наоѓа во Русенска област и е административен центар на истоимената општина. Сместен е во централниот дел на Дунавската рамнина, на бреговите на реката Jaнтра. Има автопатишта кон Русе (на 54 км), Плевен, Свиштов, Велико Трново, Попово и железничка станица.
Градот се споменува во турски регистар од 1618 г. Во 1831–37 г. е зафатен од епидемиja на чума. Името Бјала го добил поради белите околни карпи. Во 1871 г. унгарскиот историчар и етнограф Феликс Каниц го опишува градот како средиште на мноштво дуќани — бојаџии, ткајаџии, абаџии, мутафчии, кожувари, и др., со чаршија. За време на Руско-турската ослободителна воjна од 29 јули до 13 август Бјала е главниот штаб на рускиот император Александар II.
Во Бјала има театар, читалиште "Трудољубие" и музеj "Ослободителна воjна" (веќе 100 години).
Аса Ларсон Блинд
Аса Ларсон Блинд (родена на 29 август 1980 година) е шведско-самиска политичарка која од март 2021 година ја извршува функцијата потпретседател на Советот на Саами.
Политички живот
Ларсон Блинд се приклучила на Советот на Саами во 2008 година како претставник на (РБС, Национален сојуз на шведскиот народ Сами). Во 2011 година е избрана за потпретседател на советот, а во февруари 2017 година за претседател. Нејзиниот мандат како претседател завршил во февруари 2021 година и таа повторно била избрана за потпретседател. Во своето време со Советот на Саами, Ларсон Блинд, исто така, служела од 2011 до 2015 година, во одборот на Секретаријатот за домородните народи на Арктичкиот совет.
Во 2019 година, таа станала првата жена избрана да ја води ССР.
Личен живот
Родена во семејство на сточари на ирваси, Ларсон Блинд е по потекло од во Вестерботен, Шведска, но живее во Овре Соперо во Норботен. Таа е магистер по менаџмент на човечки ресурси на Универзитетот во Умео.
Франсес Мекдорманд
Франсес Луис Мекдорманд (родена на 23 јуни 1957 г.) — американска глумица.
Таа е една од малкуте глумици која ги има добиено трите најпрестижни награди за глума: Оскар за Фарго (1996), Награда Тони за бродвејската претстава Добри луѓе (2011), и Награда Еми за минисеријата Олива Китериџ (2014). Мекдорманд исто така добила Златен глобус за нејзината изведба во Три билборди пред Ебинг, Мисури (2017).
Таа е во брак со режисерот Џоел Коен и глумела во многу разновидни филмови режирани од браќата Коен, вклучувајќи ги Крваво едноставно (1984), Одгледувајќи ја Аризона (1987), Фарго (1996), Човекот што не беше таму (2001), Запали по читањето (2008) и Аве, Цезар! (2016). Таа трипати била номинирана за Оскар за најдобра глумица во споредна улога, и тоа за нејзините изведби во филмовите Мисисипи во пламен (1988), Речиси славни (2000) и Северна земја (2005). Таа исто така глумела во филмовите Кратки резови (1993), Исконски страв (1996), Златни момци (2000) и Љубовта нема правила (2003) и го позајмила својот глас во анимираниот авантуристички филм Добриот диносаурус (2015).
Космос-1076
Космос-1076 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 12 февруари 1979 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 96,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 586 км, а најмалото на 567.
NGC 2721
NGC 2721 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2721 се споменува и како MCG -1-23-15.
Откривање
Објектот е откриен на 1 февруари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2721 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 2721 има привидни димензии од 2,4' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 58 м 56,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 54' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 153°.
Други поделби
Проучување на NGC 2721 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25231. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 232; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4873. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 934.
Црква „Св. Атанасиј“ - Заполжани
Црквата е гробишен храм, сместен во северозападниот дел на селото. Претставува еднокорабна градба со полукружна апсида на источната страна, која однадвор е расчленета на три плитки ниши. Засводена е со полукружен свод, а на западната страна има галерија на кат. Изградена е во 1872 година, а во 1928 година е обновена. Стои на местото на некогашна грчка црква.
Лесното оро
Лесното е мешано македонско оро, кое кореографски потекнува од Мала Река.
Ова е бавно оро кое се игра со постепено забрзување на крајот. Се одликува со складни и умерени движења. Играчите се во полукруг, со лицето свртени кон центарот на кругот. Мажите се држат за рамо, а жените за раце. Ритамот е двочетвртински. Постојат четири варијанти од ова оро.
Вљубени жени (роман)
Вљубени жени (англиски: Women in Love) — роман на британскиот писател Д. Х. Лоренс од 1920 година.
Содржина
Во романот се опишани бурните љубовни случки на сестрите Урсула и Гудрун Брангвен. Тие се модерни жени, смели и со бурна природа, кои се впуштаат во страсни врски со двајца многу различни мажи.
Осврт кон романот
„Вљубени жение“ е еден од најзначајните дела на Д. Х. Лоренс, а самиот автор го сметал за свое ремек-дело. Во времето кога бил објавен, романот бил проследен со контроверзни критики поради отворените, сликовити описи на сексуалноста и обработката на други смели теми. Нудејќи нов поглед на модерниот живот, романот го носи духот на новото време, ослободено од стегите на конзервативното минато. Романот ги истражува негативните ефекти на индустријализацијата врз човековата психа, откривајќи дека поединечното и колективното „повторно раѓање“ е можно само преку упорност, љубов и страст.
Ногаевски Пат (Убого)
Ногаевски Пат — археолошко наоѓалиште во селото Убого во Општина Градско. Претставува населба од неолитското време.
Местоположба
Ногаевски Пат се наоѓа во непосредна близина на селото, до задружните штали на десната страна на Брегалница и покрај патот за селото Ногаевци.
Ископувања и наоди
На рамно плато, на површина од 1,5 хектар се среќаваат фрагменти од керамички садови со груба и фина фактура, како и многу фрагменти од сликана керамика. Исто така, откриени се камени и кремени орудија. Наодите се чуваат во Музејот во Велес.
Константин Порфирогенит
Крунисување за совладетел и регентство
Константин Порфирогенит на 9 јуни 911 ја добил царската круна како совладател на Лав VI и со тоа, по толку маки, го обезбедил натамошниот опстанок на Македонската династија.
По смртта на Лав VI, високо се истакнувала личноста на Алексадар кој бил стрико на шестгодишниот Константин. Тој имал за цел што поскоро да се ослободи од највлијателните луѓе околу малиот цар, што и му успеало. Меѓутоа неговата лоша надворешна политика го турнала од престолот по само една година владеење. На тој начин, веќе седумгодишниот Костантин бил под закрила на седумчленото регенство, кое управувало во негово име на чело со партијархот Никола Мистик.
Ситуацијата била сложена и несигурна. Никола Мистик управувал во име на детето чие раѓање тој не можел да го смета за законито и чие крунисување не го признавал. Против него опозицијата била водена од најверните елементи на династијата, собрани околу царицата-вдовица, и еден дел од свештенството кој му останал верен на отфрлениот патријарх Евтимиј. Несигурната ситуација ја искористил врховниот заповедник на војската, доместикот на Схола, Константин Дука, и поттикнат од самиот патријарх, се обидел да се домогне од престолот. Овој обид бил спречен дури по уличните борби во престолнината. Во таква ситуација започнала несреќната војна со моќниот бугарски владетел.
Планот на Симеон за узурпирање на византискиот престол
Симеон без отпор се пробил во византиските земји и веќе во август 913 стоел пред ѕидините на престрашената престолнина. Тој не дошол во Византија само заради грабежи и освојувања. Негова цел била царска круна. Како византиски воспитаник, Симеон кого самите Византијци го нарекувале "полугрк", бил обземен од идејата за возвишеноста на царското достоинство и, слично на Византијците, убеден дека во целиот свет може да постои само едно единствено царство. Тој не сакал да создаде посебно Бугарско Царство, туку да основа ново универзално царство, наместо старата Византија. Поради тоа неговата борба против Византија имала исклучително значење, поради тоа таа се издвојува од сите оние вообичаени војни што Византија ги водела со своите немирни соседи и претставува едно од најтешките искушенија во нејзината историја. Во борбите за Царството во средниот век се огладала борбата за хегемонија. Византија го бранела од Симеон своето предимство во хиерархијата на христијанските држави.
Доаѓајќи пред цариградските ѕидини, Симеон морал да увиди дека ни тој не е во ситуација да ја освои оваа најсилна тврдина на тогашниот свет, па стапил во преговори со византиската влада. Патријархот Никола Мистик го пречекал на царскиот двор, во присутство на младиот цар Константин VII, со големи почести. Вонредните концесии биле последица на нивните преговори. Всушност, византиската влада капитулирала пред притисокот на моќниот бугарски владетел. Симеон ја добил од патријархот царската круна и ветувањето дека младиот цар Константин VII ќе се ожени со неговата ќерка. Секако, Симеон со тоа не бил прогласен за совладетел на Константин VII, туку бил само признат за цар на Бугарија, но и без тоа неговата цел била речиси постигната: добивајќи царска титула, тој како дедо на малолетниот василевс сигурно би станал вистински господар на Византиското царство. Оттаму сега можел да се врати во својата земја, ветувајќи и на Византија траен мир.
Борбите против Симеон
Меѓутоа, наскоро по Симеоновото заминување, во Византија дошло до пресврт кој ги спречил сите негови горди надежи. Регентсвото на патријархот Никола Мистик, судејќи по се поради тоа што концесиите, што му ги направил на Симеон биле премногу далекусежни. Царицата-мајка Зоја се вратила во дворот и ја презела власта во свои раце. Нејзината влада го отфрлила планот за бугарско-византискиот брак и ја оповргнала правната важност на Симеоновото крунисување. Оттаму меѓу Бугарија и Византија повторно избувнала војна. Бугаритте навлегле во Тракија и Симеон барал од византискиот народ да го признае за свој цар. Во септември 914 му се предало Едрене, идните години тој ги пустошел областите на Солун и Драч. Владата на Зоја морала да ја прими борбата. Врховната команда како доместик на Схола ја имал Лав Фока, син на славниот Никифор, кој меѓутоа не го наследил татковиот стратешки талент. Покрај него бил и неговиот брат Варда, татко на на подоцнежниот цар Никифор II Фока. На чело на морнарицата стоел како друнгарија на царската флота, Роман Лакапин, син на обичен стратиот, кој и сам ја започнал кариерата како војник на темата Арменијака.
Роман Лакапин како нов регент
Ако регентството на патријархот Никола Мистик паднало поради тоа што било премногу попустливо спрема Симеоновите барања, истовремено владата на царицата Зоја морала да падне затоа што нејзиниот непопустлив став бил во очигледна несогласност со нејзините сили и способности. Тешката положба во која западнало Царството барала јака и енергична влада. Единствен човек кој и бил дораснат на ситуацијата бил друнгаријата Роман Лакапин. Тој успеал да ги надитри сите свои аристократски соперници и да ја земе власта во свои раце. Со голема вештина Роман постепено ја отстранил царицата Зоја и нејзините помагачи и се зацврстил на власта. Младиот цар Константин VII се оженил во мај 919, со Елена, ќерка на новиот регент. Како царев дедо, Роман Лакапин ја добил титулата василеопатор. Но наскоро тој се искачил уште повисоко: на 24 септември 920 неговиот зет го крунисал за цезар, а на 17 декември истата година за цар-совладетел. Така Роман го постигнал тоа што на Симеон не му пошло од рака: му станал дедо и совладетел на младиот легитимен цар, па според тоа и господар на Византиското царство.
Во сенка на Роман Лакапин и неговите синови
Роман Лакапин ја зацврстил и ја обезбедил својата власт над Византиското царство. Тој долго не се задоволил со позицијата на совладетел на својот млад зет. Наскоро односот меѓу нив и официјално се променил: Роман I станал врховен господар, а Константин VII ја зазел положбата на совладетел на својот дедо. За цареви совладетели биле крунисани и синовите на Роман Лакапин: Христофор на 20 мај 921, а Стефан и Константин на 25 декември 924 Притоа и Христофор добил повисок ранг од Константин Порфирогенит, заземајќи ја положбата на втор цар и престолонаследник на својот татко, додека претставникот на легитимната Македонска династија морал да се задоволи со декоративната улога на трет цар. Така Роман Лакапин покрај Македонската династија создал своја споствена династија и и обезбедил предимство. Тројца негови синови носеле царска титула, а на четвртиот, Теофилакт, му била преодредена духовна кариера: уште како дете тој му бил синкел на патријархот Никола Мистик, а наскоро и самиот станал патријарх.
Отстранување на Роман и враќање на престолот
Стариот цар Роман, чија позиција изгледала толку безбедна, станал жртва на властољубието на своите синови. Неговиот првенец Христофор, кого тој го определил за престолонаследник, умрел во 931 година. Точно оценувајќи ги своите помлади синови, Роман не ги ставил пред легитимниот цар Константин Порфирогенит, па Стефан и Константин, плашејќи се дека по татковата смрт царската власт ќе му припадне на Константин Порфирогенит, решиле да изведат државен удар. На 16 декември 944 стариот цар по нивни налог бил фатен и протеран во прогонство, каде што и го завршил животот како калуѓер на 15 јуни 948.
Меѓутоа, ако било кој имал корист од паѓањето на Роман, тоа секако бил Константин Порфирогенит. Како претставник на Македонската династија, тој можел да се потпре на силните династички чувства на цариградското население, додека младите Лакапини немале никаква потпара. Токму со тоа што го отстраниле својот татко тие се "ослободиле" себеси од единствената сигурна потпора. До изведувањето на вториот чин на нивниот заговор, отстранувањето на легитимниот цар, воопшто не дошло. На 27 јануари 945 тие биле уапсени по налог на Константин VII и биле испратени во прогонство, каде што подоцна двајцата умреле од насилна смрт. Така Константин VII Порфирогенит, најпосле ја презел царската власт во својата четириесетта година, откако од најраното детство, цели триесет и три години, носел царска круна. На Велигден, на 6 април 945, ја добил царската титула и неговиот син Роман.
Влијание
По скршнувањето на Лакапиното владеење на византискиот двор дошло до значајни промени. Константин VII се фрлил во прегратката на моќното семејство Фока. Варда Фока, брат на некогашниот соперник на Роман, Лав Фока, како доместик на Схола ја презел врховната команда. Покрај него, најважна улога во војската играле неговите три сина. Меѓутоа, иако биле променети личностите, иако Константин VII го задржал во тежок спомен во дедо засекогаш, во сите основни прашања била продолжена Романовата политика. Дури и во аграрното прашање владата на Константин VII цврсто се држела до правецот што го посочил Роман I.
Донесени закони
Со Закон од март 947 безусловно било наредено враќање на сите селски имоти што ги присвоиле велесопствениците по почнувањето на Константиновото самовладеење, а исто така и оние што би биле приграбени во иднина. Дури и во случај на продажба на властелински имоти, право на предимство им давало на купувачите од селанскиот сталеж. За постарите купувачи, пак важела одредбата на Роман I од 934 година, кој предвидувала враќање на куповната цена, така што сега биле опфатени со таа одредба и купувањата меѓу 934 и 945 година, што несомнено претставувало голема концесија за големосопствениците. Навистина, Константиновиот закон ги ослободувал од таа обврска најсиромашните продавачи, чиј имот не надминувал 50 златници. Но од новелата на неговиот син се гледа, дека, попуштајќи пред притисокот на властелата, Константин VII во една подоцнежна, незачувана нареддба ја отповикал оваа привилегија и само го продолжил рокот за враќање на куповната цена од три на пет години.
Вториот Константинов закон се однесувал на војничките имоти. Со тој закон се забранувало продавање на поседите што им служел на војниците за нивно издржување и за воена служба. Притоа се определувало дека имотите на војниците, како и имотите на морнарите од поморските теми (Кивиреота, Архипелаг и Самоса), морале да имаат вредност од најмалку четири фунти злато, а имотите на морнарите од царската флота, кои примале платам од најмалку две фунти злато. Делбата на војничките имоти преку наследување се дозволувала под услов еден од наследниците да вржи воена служба, а другите да учествуваат во неговото вооружување. Ако војничкиот имот ја надминувал со закон утврдената минимална вредност, вишокот можел да се продаде, доколку веќе не бил внесен во во војничките списоци. Правото на застареност кај војничките имоти настапувало дури по четириесет години. Со законот натаму се пропишувало дека постојните одредби за враќање на незаконито присвоените војнички имоти, морале да се спроведуваат со поголема строгост отколку дотогаш, при што правото на барање за враќање на тие имоти им се признавало не само на бившиот сопственик, туку и на неговите роднини до шести степен, па дури и на оние војници и селани кои заедно со поранешниот сопственик вршеле воена должност или со него заеднички плаќале даноци, припаѓајќи на иста селска општина.