cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Физичка активност
Депресија
Многу фактори можат да придонесат за појава на депресија, вклучувајќи ја состојбата на прекумерна телесна тежина, малата самодоверба, стресот и анксиозноста. Ендорфините во телото имаат улога на природни отстранувачи на болка и дејствуваат како антидепресиви. Ендорфините долго време се сметаа како одговорни за појава на синдромот на еуфорично чувство коешто се јавува како последица на напорно физичко напрегање. Меѓутоа, скорешно истражување покажува дека во споредба со ендорфините, анандамидот можеби игра поголема улога во појавата на "чувството на еуфорија". За време на вежбањето, кај една личност се зголемуваат нивоата на циркулирање на серотонин и на ендорфините. Познато е дека нивните нивоа остануваат повишени дури и по неколку дена од завршетокот на вежбањето, а тоа може да придонесе за подобрување на расположението, за зголемена самодоверба и за контролирање на телесната тежина. Само по себе, вежбањето претставува потенцијален метод за превенција и/или лекување на благи форми на депресија. Истражувањата покажуваат дека вежбањето во присуство на други лица (познати или не) може да биде поефикасно во намалувањето на стресот, во споредба со вежбањето без присуство на други лица.
Сон
Преглед на објавени научни истражувања, којшто датира од 2010 година, укажува дека најчесто, вежбањето води до подобар сон кај повеќето луѓе и помага да се елиминираат нарушувања на сонот како што е несоницата. Можеби најповолно време за вежбање е 4 до 8 часа пред спиење, макар што вежбањето е корисно во кое било време од денот и да се извршува, со можен исклучок на напорно вежбање коешто може да го наруши сонот доколку се практикува непосредно пред времето за спиење. Во секој случај, нема доволно докази за да се донесат детални заклучоци во врска со поврзаноста меѓу вежбањето и неговото влијание врз квалитетот на сонот.
Според едно истражување спроведено во 2005 година, вежбањето претставува најдобрата алтернатива на апчињата за спиење коишто се користат против појавата на несоница. Апчињата за спиење чинат повеќе отколку тоа да се посвети време на секојдневна навика за одржување на виталноста, а со текот на годините, тие може да имаат и опасни последици врз здравјето. Вежбањето може да претставува здрав, безбеден и економичен начин на патот кон постигнување подолг и подобар сон.
Прекумерно вежбање
Премногу вежбање може да биде штетно. Без правилен одмор, се зголемува можноста за добивање на мозочен удар или за појава на други проблеми поврзани со циркулацијата на крвта, а мускулното ткиво бавно се развива. Екстремно напорно, долготрајно аеробно вежбање, какво што практикуваат спортисти коишто се подготвуваат за повеќе маратони, се поврзува со оштетување на срцето и со абнормалности на срцевиот ритам.
Несоодветното вежбање може повеќе да штети отколку да користи, а дефиницијата за "несоодветно" варира од поединец до поединец. При извршување на многу активности, особено при трчање и при велосипедизам, постои можност за појава на значителни повреди, како резултат на лошо организирани програми на вежби. Повредите коишто се предизвикани како последица на незгоди, сè уште претставуваат главна загриженост, додека пак последиците од зголемената изложеност на загаден воздух предизвикуваат само мала загриженост.
Во екстремни случаи, прекумерното вежбање поттикнува сериозни нарушувања на мускулната способност. Невообичаено прекумерно напрегање на мускулите води до рабдомиолиза (мускулно нарушување), којашто најчесто се јавува кај новите регрутирани војници. Друга опасност претставува претренираноста, кадешто интензитетот или јачината на тренирањето го надминува капацитетот на заздравување на телото од една до друга повреда на мускулите.
Ненадејно престанување на прекумерното вежбање, исто така може да создаде промена во расположението. Може да дојде до појава на депресивни чувства и на вознемиреност поради повлекување на природните ендорфини коишто се ослободуваат како резултат на вежбањето. Вежбањето треба да се извршува во рамките на природните граници на способностите на одреден поединец. Додека прагот на толеранција на еден состав од зглобови и од мускули дозволува да се издржат повеќе маратони, друго тело може да се оштети по 20 минути лесно џогирање. Физичката подготвеност и прагот на толеранција мора да се определи кај секое лице коешто е физички активно.
Прекумерното вежбање може да предизвика губење на менструалниот циклус кај жената, симптом познат како аменореја.
Метаболичен Еквивалент
Компендиумот од Физичките Активности е создаден во служба на потребите на епидемиолошките науки, за да го стандардизира определувањето на интензитетите на метаболичниот еквивалент (МЕТ) во прашалниците за физичката активност. Компендиумот претставува список на физички активности и на енергијата којашто се троши при вршење на секоја од активностите. Оригиналниот Компендиум е објавен во 1993 година, за првпат е ажуриран во 2000 година, а најскорешна верзија е објавена во 2011 година.
Метаболичен Еквивалент (Metabolic Equivalent of task - MET): Соодносот на метаболичната стапка за време на вршење на физичка активност и метаболичната стапка за време на одморање. Единица мерка за МЕТ се дефинира како 1 ккал/кг/час и е приближно еквивалентна на енергијата којашто се троши при мирно седење. Единицата за МЕТ исто така се дефинира како искористеност на кислород од мл/кг/мин со една единица за МЕТ еднаква на кислородот којшто се користи при мирно седење, што е еквивалентно на 3.5 мл/кг/мин.
Трендови во вежбањето
На глобално ниво, доаѓа до голема промена којашто се движи во насока на работа којашто бара вложување на помал физички напор. Ова е придружено со зголемување на употребата на механизиран транспорт, со поголемата распространетост на технологија којашто штеди на труд во домот и со активности за рекреација коишто бараат вложување на помал физички напор.
Исхрана и закрепнување
Правилната исхрана е исто толку важна за здравјето како што е вежбањето. Кога сме физички активни, квалитетната исхрана станува уште поважна бидејќи треба да го снабди телото со правилниот сооднос на макронутриенти и микронутриенти, со цел да му помогне на телото во процесот на закрепнување по исцрпувачки тренинг.
Историја
Предностите коишто ги носи вежбањето се познати уште од античко време. Околу 65 година пред новата ера, Марк Кикерон рекол: "Само вежбањето го крепи духот и ја одржува виталноста на разумот". Меѓутоа, врската помеѓу физичкото здравје и вежбањето (или неговиот недостаток) е откриена во 1949 година и објавена во 1953 година, од страна на тим предводен од Џери Морис. Доктор Морис забележал дека мажи коишто припаѓаат на слична социјална класа и занимање (автобуски кондуктери во однос на возачи на автобус) имаат забележливо различни стапки на ризик од срцев удар, а тие стапки зависеле од нивото на нивната физичка активност: професијата на возачите на автобус се извршува во седечка положба и кај нив има повисока стапка на појавување на срцево заболување, додека пак автобуските кондуктери во својата професија се приморани постојано да се движат и кај нив има пониска стапка на појавување на срцево заболување. Оваа врска не била претходно забележана, а подоцна е потврдена и од други истражувачи.
Кај животни
Докажано е дека физичката активност позитивно влијае на голем дел други цицачи, како и на лососот, на крокодилите и на еден вид птица. Меѓутоа, неколку истражувања покажаа дека гуштерите не извлекуваат полза од физичката активност, факт којшто ги прави "метаболично нефлексибилни".
Империјална академија на уметностите
Формално била укината во 1918 година по Руската револуција, а потоа академијата била преименувана неколку пати. Во 1947 година, националната институција била преместена во Москва, а голем дел од нејзината уметничка колекција бил преместенаво Ермитаж. Зградата во Ленинград била посветена на Ленинградскиот институт за сликарство, скулптура и архитектура на Илија Репин, именуван по еден од најистакнатите руски реалисти. Од 1991 година наречен е „Санктпетербуршки институт за сликарство, скулптура и архитектура“.
Царска Русија
Академијата се наоѓала во палатата Шувалов на улицата Садова. Во 1764 година, Катерин Велика ја преименувала палатата во Царската академија на уметности и нарачала од својот прв ректор Александар Кокоринов да дизајнира нова зграда. Биле потребни 25 години да се заврши неокласичната зграда, која била отворена во 1789 година. Исто така пред зградата дизајнирано е пристаниште, со скалила кон Нева, украсено со две сфинги стари 3000 години, кои биле пренесени од Египет.
Иван Бетској ја реорганизирал академијата во владин оддел; тој ги надгледувал прашањата што се однесувале на уметностите низ целата земја, дистрибуирал порачки и доделувал чинови на уметници. Академијата енергично ги промовирала принципите на неокласицизмот испраќајќи ги најважните руски сликари во странство да ги научат античките и ренесансните стилови на Италија и Франција. Таа исто така имаше своја голема колекција на уметнички дела наменети за учење и копирање на истите.
Во средината на 19 век, академизмот обука на персоналот, под силно влијание на доктрините на Доминик Ингрес, беше предизвикана од помладата генерација руски уметници кои ја потврдија својата слобода на сликање во реалистичен стил. Поддржувачите на ова движење станаа познати како передвижници. Предводени од Иван Крамској, тие јавно ја прекинаа соработката со Академијата и организираа свои изложби, кои патуваа од град во град низ цела Русија. Иљја Рјепин, Михаил Врубељ и некои други сликари сепак сметале дека обуката на академијата е неопходна за развој на основните професионални и технички вештини.
Виша школа на уметности
Во 1893 година, Царската академија на уметностите била поделена на самата Академија на уметностите, која била задолжена за целата уметничка работа во Руската Империја и Вишата уметничка школа на Академијата за уметности, која се занимавала само со академски работи. Иницијатор на реформата биле потпретседателот на Академијата, грофот Иван Иванович Толстој.
Повелба, одобрена на крајот 1893 година, ја поделила поранешната академија на две институции:
И двете институции биле сместени во Санкт Петербург во зградата на Академијата на уметности.
Наместо стари професори, передвижници уметниците беа поканети на наставни места во Вишата уметничка школа. Студиската програма во Вишото училиште значително се промени: основан е институт на професори и се воспоставуваат слободни теми за тестови за натпреварување. На Академијата дојдоа нови професори, меѓу кои се издвојува Иљја Рјепин. Славните уметници ги викале професорите како би ги оддржале работилниците: Владимир Маковски, Иван Шишкин, Архип Куинџи, Алексеј Кившенко. Подоцна дошле: Александар Киселиов, Дмитриј Кардовски, Николај Дубовски, Николај Самокиш, Василиј Мате.
Натпреварувања
Големиот златен медал, кој се доделувал на странски државјанин, бил доделен на натпревар на кој на најталентираните дипломци на Академијата им било дозволено да ги завршат студиите. Доделувани се и мали златни медали на Академијата „За успех во цртањето“. Дипломираните студенти кои го добиле Големиот златен медал останувале на Академијата за уметности уште една година; им била дадена посебна работилница, материјали за работа и паричен надоместок. Оние кои биле примени на конкурсот, билеа должни да ја завршат програмата, да нацртаат слика според програмата (креативна задача), која претходно била одобрена од Советот на Академијата на уметностите. Задачата, најчесто на историска тема, била направена на таков начин што учесникот ги покажувал сите професионални вештини и знаења што ги совладал за време на студиите.
Советски Сојуз
По Руската револуција во 1917 година, Царската академија претрпела низа трансформации. Формално била укината во 1918 година, а на нејзиноо место било создадено студиото за бесплатно уметничко образование од Санкт Петербург (Пегоскума); Преименувано е во „Петроград Свомас“ во 1919 година, во „Државното студио за уметност и образование на Петроград на реконструираната академија на уметностите“ 1921, „Вутемас“ 1928, „Институт за пролетерска уметност“ 1930, „Руска академија на уметност“ 1933 и „Академија за уметности на Советски Сојуз“ 1947 година. Откако Академијата била преместена во Москва таа година, зградата во тогашниот Ленинград билае преименувана во „Институт за сликарство, скулптура и архитектура Илија Репин Ленинград“.
Националната академија останала во Москва. Во 1991 година била преименувана во „Руска академија на уметностите“. Колекцијата уметнички дела на старата академија, која ги опфаќала главните дела на Николас Пусин, Жак-Луј Дејвид и Ингрес, билеа пренесени во Ермитаж.
За време на Советскиот Сојуз, академиите биле ослободени од плаќање школарина, затоа што биле финансирани од владата, но приемот биле многу конкурентен. Со само дваесеттина места на располагање и илјадници кандидати, запишувањето било тешко.
Академијата денес
Седиштето на Руската академија на уметностите е во Москва од 1947 година. Нејзин сегашен претседател е Зураб Церетели, а негов потпретседател е Таир Салахов.
Василиј Војоан
Живот
По неговото назначување од страна на византискиот цар Василиј II во декември 1017 година, тој веднаш побарал засилување од Цариград за да го задуши бунтот на лангобардскиот водач Мел Бариски и неговите нормански војници. Барањето било одобрен: и бил испратен одред од елитни варјашки стражари. Двете завојувани страни се сретнале на реката Офанто близу Кана, местото на кое Ханибал ги победли римјаните во 216 година п.н.е. Во Втората битка кај Кана, Војоан постигнал подеднакво одлучна победа.
Бојоан ги заштитил освоените територии започнувајчи веднаш со градба на голема тврдина на Апенинскиот превој со што го заштитил влезот во долината на  Апулија. Троја, град именуван според античкиот град во Мала Азија, е градот во кој се сместил гранизонот од нормански војници на Војоан во 1019 година. Наскоро, цела јужна Италија била покорена под Византија, со исклучок на Војводството Беневенто, кое останало лојално на Папската Држава.
Исплашен од промената на состојбата на југот, Бенедикт VIII во 1020 година заминал на север во Бамбергда разговара со Царот на Светото Римско Царство, Хајнрих II. Царот не преземал никакво дејство, но настаните од следната година го натерале да се замеша. Војоан и неговиот нов сојузник принцот Пандулф IV Капујски тргнале во поход кон Меловиот зет Дат и ја освоиле неговата тврдина во Гарлијано. На 15 јуни, Дат бил врзан во вреќа со мајмун, петел и змијаи фрлен во морето. Следната година, како одговор на ова, огромна царска војска дошла на југот за да ја нападне новата тврдина во Троја. Гаризонот успешно се спротивставил и ја одбранил тврдината. Војоан на градот му дал привилегии за неговата лојалност.
Во 1025 година, Војоан се подготвувал да го води Сицилијанскиот поход заедно со Василиј II но големиот цар починал. Константин VIII, неговиот совладетел и наследник, го откажал походот, и катапанот заминал на север да му помогне на Пандулф во заземањето на Капуа, територија која Хајнрих II ја освоил три години претходно. Војоан му му понудил на новиот принц на Капуа, Пандулф, безбеден премин до Неапол и го прифатил неговото предавање во 1026 година. Ова бил неговата последна поголема кампања. Во 1027 година, тој бил отповикан од должноста катепан. Неговите замени биле бледа слика на неговите поставени стандарди за воена делотворност.Во текот на наредниот век, византиското влијание во Италија постепено се свело на ништо.
Во 1041 година, синот на Војоан Ексавгуст бил именуван за катепан, но не издржал ни една година на таа позиција.
Острени
Острени (Ostren) може да се однесува на следниве места во Голо Брдо, Албанија:
Собирање
Собирањето е аритметичка операција со чија помош се наоѓа број кој содржи онолку единици колку што содржат двата или повеќе броја заедно. Се означува со знакот „плус“ (+). На пример, на сликата десно има 3 + 2 јаболка — што значи три јаболка и уште две јаболка - исто што и пет јаболка. Затоа, 3 + 2 = 5. Освен броење на предмети, собирањето претставува здружување и на апстрактни величини како разни видови броеви: негативни броеви, дропки, ирационални броеви, вектори, децимали и друго. Величините (броевите) што се собираат се нарекуваат собироци, а еезултатот се нарекува збир.
Операцијата собирање следи извесни правила. Тоа е комутативно, што значи дека редоследот не е важен и асоцијативно, што значи дека кога собираме повеќе од два броја, редоследот исто така не е важен. Постојаното собирање на бројот 1 сам со себе е исто што и броење. Собирањето со 0 не го менува бројот. Оваа операција исто така се поведува по правилата за сродните операции како одземањето и множењето. Сите овие правила можат да се докажат, почнувајќи со собирањето на природни броеви, па воопштувајќи до реалните броеви и оние по нив. Општите бинарни операции што ги продолжуваат овие шеми се изучуваат во апстрактната алгебра.
Собирањето претставува најпроста математичка задача. Собирањето на мошне мали броеви е веднаш воочливо и за многу мали деца. На пример, 1 + 1 можат да решат петмесечни бебиња, па дури и некои животни. Во основното образование, собирањето почнува да се учи со едноцифрени броеви, а потоа постепено се усложнува.
Комутативност
Собирањето е комутативно - собироците можат да ги променат своите места без тоа да влијае на збирот. Симболично претставено, ако a и b се некои два броја, тогаш
Асоцијативност
Друго својство на собирањето е асоцијативностa, кој се јавува кога групираме при собирање на повеќе броеви. Изразот може да се претстави како (a + b) + c или a + (b + c), т.е. начинот на групирање не го менува исходот. За секои три броја a, b и c важи: (a + b) + c = a + (b + c). На пример, (1 + 2) + 3 = 3 + 3 = 6 = 1 + 5 = 1 + (2 + 3).
Ова својство не важи за сите операции: одземањето не е асоцијативно и затоа во тие случаи мора да се запази редоследот на операциите.
Нула
Ако собираме било кој број со нула, величината не се менува. Во собирањето, нулата е неутрален елемент. Симболично, за секое a,
Карл Фридрих Шинкел
__БЕЗСОДРЖИНА__ Карл Фридрих Шинкел (Karl Friedrich Schinkel; – ) — пруски архитект, урбанист, сликар, сценограф и меблист. Своевремено бил меѓу најважните архитекти во Германија, со неговите неокласични и неоготски зданија.
Животопис
Во периодот помеѓу 1808 и 1817 г. Шинкел го обновил замокот Розенау во Кобург во неоготски стил.
Во најактивниот период, Шинкеловиот стил се одликува со осврт кон старогрчката наместо римската архитектура, сакајќи да се држи што понастрана од стилот на француските окупатори. Неговите најпознати зданија се наоѓаат во и околу Берлин. Тука спаѓаат Новата стражарница (1816–1818), Концертниот дом (тогашен Драмски театар) (1819–1821) на плоштадот Жандарменмаркт, како и Стариот музеј на Музејскиот Остров (1823–1830).
Подоцна во кариерата, Шинкел сосем се оддалечил од класицизмот и почнал да работи исклучиво во неоготски стил, започнувајќи со црквата Фридрихсвердер (1824–1831). Градежната академија (1832–1836) — најиновативното Шинкелово здание, кое ги отфрла историските традиции и гравитира кон „модернистичка“ архитектура која се јавува во Германија дури на почетокот на XX век.
Творештво и значење
Карл Фридрих Шинкел е особено значаен по бројните теоретски трудови и нацрти, наспроти релативно малкуте објекти изведени по негова замисла. Неговите најголеми доблести се забележуваат во плановите за неостварената препобразба на атинскиот акропол во кралски дворец за новото Кралство Грција и дворецот Оријанда на Крим. Овие, и други проекти се обработуваат во неговите дела „Збирка од архитектонски нацрти“ (Sammlung architektonischer Entwürfe, 1820–1837) и „Дела на вишата градежна уметност“ (Werke der höheren Baukunst, 1840–1842; 1845–1846).
Познат е и како автор на изгледот на славниот пруски медал „Железен крст“, подоцна прифатен за цела Германија.
Се смета дека поради лошата политичка ситуација, француската окупација и зависноста на прускиот крал) и неговата релативно рана смрт, поради која тој не доживеал да го види големиот индустриски процут на Германија во втората половина на XIX век, Шинкел впрочем воопшто не го остварил својот вистински потенцијал кој е воочлив од неговите нацрти.
NGC 4686
NGC 4686 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 14 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4686 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 4686 има привидни димензии од 2' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 46 м 39,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +54° 32' 4"". Положбениот агол на објектот е во износ од 3°.
Други поделби
Проучување на NGC 4686 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43101. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 48; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3842. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 729.
Список на државни водачи во 1029 година
Ова е список на државни водачи во 029 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
60. северен напоредник
60. северен напоредник (60° СГШ) — напоредник кој се протега 60 степени северно од Земјината екваторска рамнина. Минува низ Европа, Азија, Тихиот Океан, Северна Америка и Атлантскиот Океан.
Иако е околу двпапати подалеку од екваторот отколку од Северниот Пол, 60° СГШ е долг колку половина екватор. Тоа е бидејќи на ова место земјата е испакната двапати помалку отколку на екваторот.
На оваа географска ширина, сонцето грее 18 часа и 52 минути за време на летната долгодневица, а 5 часа и 52 минути за време на зимската краткодневица.
Места
Почнувајќи од нултиот меридијан, па на исток, 60° СГШ минува низ следниве места:
! scope="col" width="125" | Координати ! scope="col" | Земја, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северно Море ! scope="row" | 🇳🇴 ! scope="row" | 🇸🇪 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Балтичко Море ! scope="row" | 🇦🇽 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Балтичко Море ! scope="row" | 🇫🇮 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Балтичко Море ! scope="row" | 🇫🇮 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Балтичко Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Балтичко Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Балтичко Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Охотско Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Берингово Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Берингово Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Берингово Море ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Етолинов Проток ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Куков Залив ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Хадсонов Залив ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | залив Унгава ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан ! scope="row" | 🇬🇱 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северно Море
NGC 2470
NGC 2470 — спирална галаксија во соѕвездието Мало Куче, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2470 се споменува и како UGC 4091, MCG 1-20-9, CGCG 30-29, IRAS 07517+0435.
Откривање
Објектот е откриен на 24 октомври 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2470 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 2470 има привидни димензии од 2' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 54 м 20,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 4° 27' 36". Положбениот агол на објектот е во износ од 128°.
Други поделби
Проучување на NGC 2470 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22137. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 230; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 189. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1527.
Жил Ардуен Мансар
Животопис
Роден е како Жил Ардуен, и учел кај прославениот брат на дедо му, Франсоа Мансар, еден од основачите на класичната традиција во француската архитектура; Ардуен потоа ја наследил неговата збирка на планови и нацрти и го присвоил неговото прочуено име. Учел и од Либерал Бриан, архитектот на болницата на кралските ветерани во Париз, неречена Les Invalides („Инвалидски дом“). Ардоен Мансар станал главен архитект на Луј XIV, најпрвин доградувајќи го кралскиот дворец Сен Жермен ан Ле, а потоа Версај од 1675. Тогаш станал и Надзорник на Зградите на кралот (surintendant des Bâtiments du Roi). Ги проектирал сите додатоци, проширувања и преградувања во Версај за кралот, меѓу кои и северното и јужното крило, Кралската капела (со Робер де Кот, 1710), и славната Сала на огледалата украсена од Шарл Ле Брен како негов соработник. Вон потесниот дворец, негови дела се и Големиот Тријанон и Оранжеријата, како и споредните кралски згради недалеку од овде, како дворецот Марли (започнат 1679).
Меѓу неговите најпознати дела во Париз се мостот Пон Ројал, црквата Сен Рош, големата засводена кралска капела Eglise du Dome посветена на св. Луј во болницата „Инвалидски дом“ (проект. 1680), Плоштадот на победите (1684–86) проследен од плоштадот Вандом (1690). Речиси сите овие дела имаат оставено силна трага врз карактерот на Париз и лесно можат да се видат од денешниот турист.
Заради неговата највисока позиција, Мансар мал прилика да ги гради најважните споменици во неговото време, и да воспостави стилот за воздржаната подоцнежна барокна архитектура, реформирана со академски детали, со влијание дури до Санкт Петербург и Цариград. Од друга страна, големиот број на неговиот помошен персонал предизвикува критики дека тој бил помалку од директно одговорен за делата градени во негово име.
Ардуен Мансар се смета за еден од најважните европски архитекти од XVII век.
Мансар ја користел мансардата, именувана по неговиот претходник, во дворецот Дампје ан Ивлин, изграден за војводата од Шеврејз, зетот на Жан Батист Колбер, патрон во центарот на дворот на Луј XIV. Овој француски барокен дворец од скромна големина лежи зад убава ограда од ковано железо, окружен со главниот блок на неговите помошни згради, симетричен и поврзан со балустради. Традиционален француски елемент се силно издадените павиљони. Зад ова, централната оска се протега помеѓу некогашните партери, сега косена трева. Паркот со формално обликувана вода бил осмислен од Андре Ле Нотр. Ентериерите се раскошни. Заради неговата скромна големина, овој дворец нѝ дава можност да го споредиме стилот со другите дворци како Хет Ло.
Синхронизирано пливање на светското првенство во водени спортови 2009 - техничко тимски
Резултати
Зелената ги означува финалситите
Пеперутка (трансцендентна крива)
Пеперутка — трансцендентна рамнинска крива откриена од Темпл Х. Феј. Кривата ја определуваат следниве параметарски равенки:
или со следнава поларна равенка:
Шенбург (Зале)
Шенбург (Schönburg) — општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Сместена е на 5 километри источно од Наумбург, на реката Зале. Дел е од општинската заедница Ветаутал.
Миланско Војводство
Миланско Војводство (италијански: Ducato di Milano) — историска држава која се наоѓала на територијата на денешна Италија. Војводството било создадено во 1395 година како вазална држава на Светото Римско Царство а престанало да постои во 1797 година кога Наполеон Бонапарт извршил инвазија во денешна Италија.
Во 1498 година, војводата од Орлеан станал крал на Франција под името Луј XII. Веднаш по застанувањето на престолот тој ја побарал круната во Милано бидејќи сметал дека го наследил од неговиот татко. По одбивањето од страна на Сфорца следувала инвазија во 1499 година во Северна Италија каде успеал да го симне од престолот на Лудовико Сфорца. Франција со Миланското Војводство владееле до 1512 година, кога со помош на Швајцарија на чело на земјата бил поставен Масимилијан Сфорца, син на Лудовико. Новиот француски крал Франсоа I во 1515 година повторно го нападнал војводството и го заробил на Масимилијан. Со Милано французите владееле до 1521 година кога Австријците на власт го поставиле Франческо Сфорца II, брат на Масимилијан.
Под власта на Шпанија, војводството останало до почетокот на Војната за шпанското наследство во 18 век, кога било освоено од страна на Австрија. Под австриска управа останало до почетокот на Наполеонбските војни кога во 1796 година престанало да постои. По поразот на Наполеон, според мировниот договор од 1815 година Миланското Војводство не било обновено туку било вклучено во составот на Кралство Ломбардија-Венеција кое пак престанало да постои во 1866 кога било припоено кон Кралство Италија.
Болонсов Остров
Болонсовиот Остров (англ. Bollons Island (-49.645°N, 178.81917°W) — мал остров во состав на Антиподските Острови и зафаќа површина од 2 км2. Оваа островка група му припаѓа на Нов Зеланд.
Историја
Островот е наречен по Џон Болонс, заповедник на државните бродови „Хинемоана“ и „Тутанекаи“.
Нојбуков
Нојбуков (Neubukow) — град во округот Росток, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на 18 километри југозападно од Бад Доберан и 21 километар североисточно од Висмар. Археологот Хајнрих Шлиман е роден во Нојбуков.
Градот претставува административно седиште на општинската заедница Нојбуков-Залцхаф, иако самиот не претставува дел од истата.
Список на државни водачи во 971 година
Ова е список на државни водачи во 71 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 1015
IC 1015 — галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 20 септември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1015 е од видот SB. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. IC 1015 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 32 м 53,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 1' 29"".
Други поделби
Проучување на IC 1015 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 944130.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Христофор Бургар
Христофор Бургар — кратковремен наследник на познатиот Василиј Војоан како катепан на Италија. Хроничарот Луп Протоспартиј во своите записи за Војоан забележува дека тој заминува од функцијата во 1029 година, но современиот историчар Фердинанд Халандон го исправил ова на 1027 година. Ова се поклопува со смртта на Гвемар III Салернски, иако други настани поврзани со него ссе случиле во 1028 година. Луп, сепак, погрешно го датира изборот на Византиј како архиепископ Барски, кој се случил пред 1025 година, од овој момент па натаму по се изглеа дека неговата хронологија има грешка. Христофор бил сведок на возобновените напади на Сарацените. Во 1027 година, Обиано капитулирал, додека пак Бари одбил еден напад. Христофор бил сменет во 1029 година. Бил заменет од Пот Аргир, во чиј период на управување продолжиле нападите на Сарацените.
Напад на ноќен клуб во Истанбул (2017)
На 1 јануари 2017, се случил напад на ноќен клуб во Истанбул во кој загинале 39 луѓе. Нападот се случил во 01:15 (UTC +3) во ноќниот клуб Реина во округот Ортаќој, каде илјадници луѓе ја славеле новата година. Најмалку 69 луѓе се повредени.
Позадина
Нападот се случил во време на засилени безбедносни мерки во градот, со 17.000 полициски службеници на должност, по неколкуте терористички напади последниве месеци, многу извршени од ИСИС и курдските милитанти.
Нападот
Според првичните информации напаѓач кој бил облечен во костум од Дедо Мраз (но тврдењето подоцна е одбиено од турскиот премиер), отворил оган во ноќен клуб околу 1:15 часот по полноќ. Напаѓачот со себе носел АK-47 и влегол во ноќниот клуб со тоа што убил полициски службеник и случаен минувач на влезот од клубот.
За време на нападот, околу 700 луѓе се наоѓале во клубот за прославата на нова година. Најмалце 39 луѓе се мртви (вклучувајќи 15 странци) и околу 69 се повредени. Полицијата поставила кордон околу клубот. Голем број луѓе скокнале во Босфорот за да го избегнат нападот.
Мамлива светлина (филм)
„Лажлива светлина“ (француски: Le feu follet) — француски филм од 1963 година, во режија на Луј Мал (Louis Malle), кој е автор и на сценариото, засновано врз романот на Пјер Дриу ла Рошел. Главните улоги ги играат: Морис Роне (Maurice Ronet), Жана Моро (Jeanne Moreau), Ибер Дешан (Hubert Deschamps), Александра Стјуарт (Alexandra Stewart) и Лена Скерла (Lena Skerla). Многу критичари го сметаат овој филм за најзрелото остварување на Мал. За него, тој ја освоил посебната награда на жирито на Филмскиот фестивал во Венеција, а бил номиниран и за наградата „Златен лав“.
Синопсис
Во филмот се прикажани последните два дена во животот на Алан Лероа (го игра Роне) кој се наоѓа на лекување во психијатриска клиника поради алкохолизам. Тој е оженет со Лидија со која живее во САД, но заминува на лекување во клиниката во Версај. Неговиот доктор мисли дека Алан е излечен и дека може да си оди, но тој се плаши да ја напушти клииката, знаејќи дека ќе заврши трагично. Алан заминува во Париз, каде ги посетува своите пријатели, но по враќањето во болницата извршува самоубиство.
Западен Шпицберген
Запад Шпицберген (норвешки: Vestspitsbergen) е најголемиот и единствениот постојано населен остров на архипелагот Свалбард во Норвешка. Го сочинува најзападниот дел на архипелагот, се граничи со Северноледен Океан, Норвешко Море и Гренландско Море. Зафаќа површина од 39.044 км2, што го прави најголем остров во Норвешка и 36-ти по големина во светот. Административен центар и главен град е Лонгјир. Други населени места, во прилог на истражување, се руската рударска заедница Баренцбург, истражувачката заедница Нов Олесунд и рударското место Свеагрува.
Островот за првпат се користи како база за ловење на китови во 17-ти и XVIII век, по што бил напуштен. Ископувањето на јаглен започна на крајот на XIX век и беа создадени неколку постојани заедници. Со Договорот од 1920, се призна норвешката сувереност над островот и го воспостави Свалбард како слободна економска и демилитаризирана зона.
Монетарна политика во отворена економија
Во отворените економии, девизниот пазар, а аналогно на тоа и девизниот курс, се јавува како една од најзначајните економски променливи. Девизниот курс има директно и индиректно влијание врз цените на домашните производи. Директното влијание се остварува преку трошоците на увезените фактори на производство. Во продолжение, цените на домашните производи се под конкурентски притисок од страна на странските производи, па од таму следува и посредното, индиректо влијание на девизниот курс врз домашните цени. Во отворените економии, приносите на домашните финансиски инструменти, зависат од варијациите на приносите на меѓународните финансиски пазари. Од таму, може со сигурност да кажеме дека девизниот курс претставува клучен елемент во трансмисиониот механизам на монетарната политика во отворените економии.
Интервенции на девизниот пазар
Вишокот на понуда на домашна валута на странските пазари може да доведе до депрецијација, односно намалување на надворешната вредност на валутата. Доколку централната банка сака да ја спречи депрецијацијата, таа мора да го смири притисокот на девизниот пазар преку продажба на странската валута што недостасува, во замена за сoпствената валута. Како резултат на ваквата трансакција, на страната на средствата од нејзниот биланс на состојба, се намалуваат девизните средства, а на страната на обврските, се намалува монетарната база, бидејќи домашната валута откупена на девизниот пазар е делотворно повлечена од оптек. Под дејство на монетарениот мултипликатор и пошироките монетарни агрегати исто така се намалуваат.
За да спречи апрецијација, централната банка ја продава сопствената валута, со цел да ја задоволи вишокот на побарувачка кој се јавува на девизниот пазар и се стекнува со странски средства. Следствено, монетарната база се зголемува, а исто така и пошироките монетарни агрегати.
Монетарните власти одредуваат дали, и во која мера ќе вршат интервенции на девизниот пазар. При еден екстремен случај, доколку централната банка го има таргетирано девизниот курс и има безусловна обврска да го држи курсот фиксен, таа мора да продава и купува странска валута во оној износ кој ќе се јави како неопходен. Другиот екстремен случај е кога девизниот курс слободно флуктоира и се формира исклучиво на девизниот пазар, па од таму централната банка нема обврска да интервенира.
Сличност помеѓу интервенциите на девизниот пазар и интервенциите на отворениот пазар
Постои сличност помеѓу интервенциите на девизниот и на отворениот пазар. Сличноста произлегува од таму што и двете активности влијаат врз обврските на централната банка (односно монетарната база), а исто така и врз нејзините средства. Уште повеќе, и во двата случаи, под дејство на монетарниот мултипликатор, вкупниот ефект е многу поголем од првичниот. Разликата е во тоа која категорија на стредства се менува. Кога станува збор за интервенциите на девизниот пазар, доаѓа до промена на девизните средства. Спротивно, интервенциите на отворениот пазар предизвикуваат промена кај домашните средства. Оваа сличност во навидум различните активности на централната банка, создава можност за конфликт помеѓу монетарната контрола и контролата на девизниот курс. Со оглед на тоа што интервенциите на отворениот пазар директно влијаат врз големината на монетарната база, автономијата на централната банка се губи кога таа треба да интервенира на девизниот пазар за да го одржи курсот фиксен. Следниот дел објаснува како централната банка може да ја прекине врската помеѓу интервенциите на девизниот и отворениот пазар, во обид да ја зачува својата автономија и кредибилитет.
Стерилизација
Сличноста меѓу интервенциите на пазарот на пари и девизниот пазар е причина акциите на централната банка да имаат спротивен ефект врз домашната економија. Од таму, се наметнува потребата за изнаоѓање на решение кое ќе ја намали тензијата помеѓу монетарната контрола и контролата на девизниот курс. Централната банка може, за да го стерилизира (неутрализира) ефектот од преземената акција на девизниот пазар, да изврши иста таква интервенција на отворениот пазар, од ист обем, но со спротивен ефект врз ликвидноста на пазарот на пари.
На пример, ако централната банка сака да спречи депрецијација на домашната валута, на девизниот пазар продава дел од своите девизни резерви (да претпоставиме 10 000 000) и откупува еквивалентен износ од својата валута. Резултатот од ваквата интервенција е намалување на средствата и монетарната база на страната на активата во билансот на централната банка (панел а)). Ако, централната банка, преку интервенција на отворениот пазар купи државни хартии од вредност во износ од 10 000 000, таа го емитира истиот износ на монетарна база, која претходно беше повлечена од оптек преку интервенциите на девизниот пазар. Крајниот ефект од стерилизацијата е прегрупирање на средствата на страната на активата од билансот на централната банка, зголемување на домашните средства и намалување на девизните резерви за истиот износ, додека пак страната на обврски, односно монетарната база останува непромената (панел б)).
Важно е да се напомене дека ваквото решение на централната банка предизвикува други проблеми, како што е слабеење на домашната валута, а не се избегнува ни можноста за појава на шпекулативни напади. Според тоа, постои автоматска врска помеѓу интервенциите на девизниот пазар и девизниот пазар и таа врска може да биде прекината преку стерилизација.
Користена литература
1.Љубе Трпески, Монетарна економија, прво издание, Скен поинт, Скопје 2010
2.Макроекономија - европски текст, Мајкл Бурда и Чарлс Виплош, Академски печат, Скопје 2009
3.Пари и банкарствo -Проф. д-р Љупчо Трпески
4.http://mk.wikipedia.org/wiki/Таргетирање_на_девизниот_курс
5.https://mk.wikipedia.org/wiki/Инструментина_монетарната_политика
NGC 2471
NGC 2471 — двојна ѕвезда во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 20 февруари 1851 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2471 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 58 м 33,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 56° 46' 32".
Други поделби
Проучување на NGC 2471 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 43; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3791. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 985.
Црква „Св. Преполовение“ - Вевчани
Свето Преполовение (наречена уште и Руса Среда) — црква, поточно параклис, во селото Вевчани.
Местоположба
Црквата е сместена во рамките на самите Вевчански Извори. Во нејзе има извор, односно чешма со, како што се вели, света вода.
Историја
Црквата е изградена во 1972 година од страна на браќата Кристо, Сандре и Леон Шекуткоски, како дарители.
Тенис на Летните олимписки игри 2012 - мажи поединечно
Тенискиот турнир во машка поединечна конкуренција на Летните олимписки игри 2012 во Лондон се одржал во Ол Ингланд клубот во Вимблдон од 28 јули до 5 август 2012 година. Ова бил првиот олимписки турнир кој се одиграл на трева, откако тенисот повторно бил воведен на игрите од 1984. Турнирот бил воден и организиран од Меѓународниот олимписки комитет (МОК) и Меѓународната тениска федерација (ИТФ), како дел од АТП турнејата. Натпреварите се играле во два добиена сета, освен финалето во кое победникот бил одреден по три добиени сета. Тај-брејковите биле во употреба во сите сетови, освен за евентуален петти сет во финалето и трети одлучувачки сет во сите други натпревари. Ждребот бил составен од 64 играчи од 34 држави.
Натпреварот од второто коло помеѓу Жо-Вилфрид Цонга и Милош Раониќ на 31 јули 2012 година, кулминирал со поставување на рекорд за најдолго траење на еден тениски натпревар во машка конкуренција на Олимписките игри - 3 часа и 57 минути; вкупно биле одиграни 66 гемови а третиот сет завршил со резултат 25-23 во корист на Цонга.