cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сергеј Рахманинов
Младост
Уште како млад ја покажал својата талентираност во компонирањето. Првите сериозни дела за клавир ги компонирал и извел на тринаесет години. Додека студирал, ја напишал операта “Алеко”, која се состоела од еден чин и за која добил златен медал за композицијата на операта. На деветнаесет години, во 1892 година, го напишал Првиот Концерт за клавир, за кој ќе добие големи критики и кој ќе го преработи во 1917 година.
Почетни препреки и неуспеси
Првиот Концерт за клавир бил промовиран на 27 март 1897 година, кој се здобил со големи критики. Исто така, Рахманинов сакал да се ожени со неговата братучетка Наталија, за која црквата нема да даде дозвола. Сите овие работи многу ќе му наштетат на неговото здравје, што ќе доведе до период на голема депресија.
Во наредниот период Рахманинов пишувал се помалку музика, сè додека не започнал аутосугестивна терапија. Како резултат на овие сеанси бил Вториот Концерт за клавир, кое е едно од неговите најдобри композиции. Уште повеќе закрепнал, кога по неколку години, црквата му дозволила да се ожени со Наталија. Церемонијата се одржала на 29 април 1902 година во Москва и нивниот брак траел сè до смртта на Рахманинов. По неколку успешни сценски настапи како диригент, понудена му е работа во Големиот театар, кој поради политични причини ќе го напушти две години подоцна.
Емиграција во САД
Рахманинов првата турнеја во САД, како пијанист, ја направил во 1909 година. Оваа успешна турнеја ќе го направи славна личност во САД. По Октомвриската револуција во 1917 година и по губењето на својот имот, Рахманинов, покрај многуте други останати уметници, ја напуштил трајно својата татковина, Русија, заедно со неговото семејство.
Емиграцијата во САД во 1918 година, за Рахманинов била нов период на живеење и творење. Композиторската активност останала во втор план, бидејќи морал да одржува многу концерти за да го издржи семејството. Помеѓу 1892 и 1917 (кога живеел во Русија) напишал 39 композиции, а од 1918, па сè до неговата смрт во 1943 година (кога живеел во САД) напишал само 6 композиции. Тој кажал „Кога ја напуштив Русија, инспирацијата за компонирање ме напушти мене“. Неговото повторно оживување како композитор се вратило назад, откако ја изградил Вилата Сенар, во Швајцарија и таму ги поминал летата од 1932 до 1939 година. Вилата го потсетувала на неговиот поранешен имот во Русија. Таму, тој ги напишал Рапсодија на тема Паганини (една од најдобрите негови дела), Трета Симфонија и Симфонички танци (неговото последно завршено дело). Како поминуваа годините, Рахманинов сè повеќе стануваше свесен дека веќе никогаш нема да се врати во неговата сакана татковина, Русија.
Последните години од неговиот живот
Рахманинов се разболел на неговата турнеја при крајот на 1942 година. Имал напредна меланома, односно рак на кожата. Тој одлучил дека 1942-43 ќе биде последната сезона како пијанист. Но проблемите допрвин почнувале. Докторите потоа констатирале меланхолија и плевритис. Рахманинов и Наталија, неговата жена, на 1 февруари 1943 година биле прогласени за државјани на Америка. Но тоа веќе било доцна за Рахманинов. Неговиот последен концерт бил на 17 февруари 1943 година, каде ја отсвирел Шопеновата композиција, познатиот Посмртен марш.
На 28 март 1943 година, неколку дена пред неговиот 70-ти роденден, починал од меланома, во Беверли Хилс, Калифорнија. Тој сакал да биде погребан во неговата вила во Швајцарија, но Втората светска војна ја направила неговата желба невозможна. Погребан е во Њујорк. = Дела = Рахманинов пишувал опери, хорски дела, симфонии, увертири, клавирски сонати и клавирски концерти. Неговите најпознати дела се четирите Клавирски концерти и Рапсодија на тема Паганини.
Вториот Концерт за клавир е наијзведуваното негово дело во светот. Компонирано е во најубавиот период во неговиот живот и изобилува со богати музички идеи. Ваквиот начин на музикалност, кај Рахманинов ќе придонесе во понатамошното пишување на трите симфонии.
Стил
Без обзир на музиката, Рахманинов секогаш внимателно ги планирал неговите изведби. Тој сметал дека секое дело има своја кулминативна точка, за која уметникот морал да знае како да ја долови со пресметки и прецизност, инаку целата композиција ќе биде неефективна и нецелосна. Рахманинов поседувал неверојатен талент за клавир. Неговото свирење било многу прецизно, харизматично, и извонредно. Во неговите дела, најчесто доминирале тонови слични на ѕвоната, брзо и флексибилно темпо, складност и харизматичност.
Александар Дубчек
Починал во прашката болница на Хомолце 1992 година.
Дисилица (река)
Дисилица или Добринишка Река (Дисилица, Добринищка река) — река во Разлошко (Општина Банско), Пиринска Македонија, десна притока на Места. Минува низ гратчето Добриништа (Добриниште) и има должина од 21 км.
Реката извира од Дисиличкото Езеро на надморска височина од 2.367 м, сместено во Полежанскиот Цирк на планината Пирин. По 10 км ја прима главната притока Плешка Река (на 1.148 м.н.в.), која пак настанува од Плешкото езеро (на 2.308 м.н.в.) во Плешкиот Цирк.
Двете реки течат во правец север-североисток, во длабоки и пошумени долини. По нивното соединување, долината го запазува својот изглед сè до гратчето Добриништа. Реката поминува низ источниот дел на градот, свртува на исток и повторно, во должина од 5 км, тече во длабока долина. Завршува како десна притока на Места, веднаш до мостот кој води кон с. Елешница.
Сливот на реката зафаќа, што претставува 1,65 % од вкупниот слив на Места.
Во североисточниот крај на Добриништа реката Дисилица ја прима и левата притока Буковец.
Мал дел от водите на Дисилица во долното течение се користат за наводнување.
По долината во најдолното течение минува потег (4,4 км) на патот од Добриништа до излезот за с. Елешница, кој е дел од државниот пат II-19: Симитли – Неврокоп (Г. Делчев) – ГП „Либјахово“ за Драмско, Егејска Македонија.
Главни притоки: → лева, ← десна:
Градиштанска Црква (Клиново)
Градиштанска Црква — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Клиново.
Наоѓалиштето претставува населба од доцната антика.
На 2,5 км југоисточно од утоката на Блашница во Црна Река, на извонредно поволна местоположба, во непосредната близина на црквата се сре- ќаваат грамади од градежен камен и фрагменти од керамички садови и питоси. Во олтарот на црквата се наоѓа ара поставена како носач на чесната трпеза, најдена на ова наоѓалиште.
Литвански литас
Литвански литас (литвански: litas) е официјалната валута на Литванија. Поделена е на 100 сантима. ISO 4217 е LTL. Оваа валута ја издава Литванската народна банка.
Велагошти
Велагошти — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Кучово и во општината Перонд.
Друштво на Македонците во Романија
„Друштвото на Македонците во Романија“ (Asociatia Macedonenilor din Romania) e здружение на романски граѓани од македонско етничко потекло.
Во ДМР членуваат околу 800 Македонци, од различни делови на Романија. Еден од раководителите на друштвото (заменик-претседател) била Лиана Димитреску, која истовремено била и пратеник во романскиот парламент каде го претставувала македонското малцинство.
Делоне-Белевил
Delaunay-Belleville (Делоне-Белевил) бил француски производител на автомобили сместен во Сена-Сен-Дени, Франција. На почетокот на XX век овие автомобили биле меѓу најпрестижните во светот. Delaunay-Belleville била омилена марка автомобили на рускиот цар Николај II, автомобили од оваа марка поседувале и кралот на Грција Георгија I и кралот на Шпанија Алфонсо XIII. Познатиот француски анархист и гангстер Жил Боно користел Delaunay-Belleville во неговата прва акција.
Најголемиот број на модели имале шестцилиндрични линеарни мотори, чија округла предна решетка била лесно препознатлива. Во доцните 1920-ти години Delaunay-Belleville го губи својот престиж и станува фабрика за камиони и воени возила.
Дојранско Езеро
Дојранско Езеро (на Λίμνη Δοϊράνη, се чита: Лимни Дојрани) — езеро споделено помеѓу Република Грција и Република Македонија. Тоа е најмалото тектонско езеро во Република Македонија. Езерото зафаќа површина од околу. Западниот, поголемиот дел (околу ) припаѓа на Р. Македонија (Општина Дојран), а источниот, помалиот дел (околу ) на Р. Грција (Општина Кукуш). Во народниот јазик, езерото е познато и како Дојрански Ѓол.
Местоположба и хидролошки одлики
Дојранското Езеро се наоѓа во југоисточниот дел на Р. Македонија.
Котлинскиот простор во кој е сместено езерото е ограничен од север и северозапад со планината Беласица, од запад и југозапад со гранките на ридското подрачје Карабалија и од исток со гранките на планината Круша. Езерската површина се наоѓа на надморска височина од 148 м. Тоа е плитко езеро, со максимална длабочина од 10 м и просечна длабочина од 6,7 м.
Единствениот истек на езерото е реката Ѓолаја која почнува од с. Дојран во Егејска Македонија и завршува како притока на Вардар кај с. Вардаровци, Кукушко.
Површината на езерото е, од кои ѝ припаѓаат на Република Грција, а  на Република Македонија. Површината на Дојранското Езеро се менува во зависност од водостојот, така што во литературата и во официјалните публикации има различни податоци со бројки кои варираат од 41,9 до. Податокот дека површината на езерото изнесува е од Статистичкиот завод на Република Македонија од 1996 година. Сепак, ваквите разлики не влијаат на заклучокот дека ова езеро е најмало од трите тектонски езера во Република Македонија. Вкупната должина на бреговата линија изнесува 24 км. Овој брег има најмала разгранетост, а во него доминираат песочни плажи кои имаат позитивно влијание врз туризмот. Најголемата длабочина изнесува 10 м, што претставува мала длабочина, особено во однос на Охридското и Преспанското Езеро, и е негативна околност за одвивањето на туристички активности. Потврда за оваа квалификација е фактот дека дури и на растојание од 100 метри од брегот, длабочината изнесува 3 м. Поголемиот дел од езерото е покриен со глиновит материјал и само пострмните тераси се песокливи, што е и една од причините за заматеноста на водата. Максималната амплитуда на водостојот изнесува 267 км. Ова има негативен одраз врз другите елементи на географската средина. Температурата на водата е една од најважните вредности на Дојранското Езеро. Средногодишната температура во Дојранското Езеро изнесува, што е највисока вредност во однос на Охридското и Преспанското Езеро. Температурата на водата во зима е доста различна. Средномесечните вредности се движат од умерените во декември, до  во февруари. Поради релативно плитките длабочини, езерото замрзнува во овој период. Сепак, за развој на туризмот од најголемо значење се средномесечните температури на водата во летниот период од годината. Тие во пет месеци од годината се повисоки од. Ова значи дека во период од скоро половина година има топлински услови за одвивање на капалишни активности. Средномесечната температура во мај изнесува, во јуни , во јули , август и во сепмтеври. Бојата на водата има нијанси од темнозелена, зеленкасто – жолтеникава и жолтенива, што како вредност заостанува зад Преспанското, а особено зад Охридското Езеро.
Дојранското Езеро е создадено во неогено-квартерниот период и има тектонско-вулканско потекло. Всушност, станува збор за реликтен остаток од некогашното плеистоценско Пеонско Езеро, коешто зафаќало површина од околу 127 км2.
Поради јодот ослободен од алгите за време на нивното цветање (јули-август), водата на езерото е многу лековита, особено за лекување на проблеми со синусите, бронхитис, настинки, зараснување на рани и посекотини. Лековитата природа на водата привлекува голем број туристи, претежно семејства со мали деца.
Флора и фауна
Дојранското Езеро е еутрофно езеро, заради големата продукција на органска материја. Животинскиот свет е претставен од безрбетници (праживотни-едноклеточни животни, сунгери, црви, мекотели, членконоги, инсекти и др.), како и претставници од ’рбетниците (риби, водоземци, влекачи, птици и цицачи). Во Дојранското Езеро се регистрирани 12 фаунистички ендемити. Од 15 видови риби, еден вид претставува локален ендемит. Некои безрбетници (посебно вилинските коњчиња) и неколку видови птици, се наоѓаат на списокот на CORINE. Дојранското Езеро е познато по традиционалниот начин на ловење риби со помош на корморани во огради од трска, т.н. мандри.
Легенда за Дојранското Езеро
На местото на денешното Дојранско Езеро се протегала широка долина со бујни ливади и разновидни градини. На едно поткренато место имало голем извор. Покрај долината живеела убава девојка која се викала Дојрана. Во Дојрана биле заљубени многу момчиња, но за голема несреќа и еден турски големец-кајмакам. Убавата девојка не можела да замисли да се мажи за него. Кајмакамот почнал да оди по неа. Ја следел на секој чекор. Не ѝ давал мир. Наоѓајки се во безизлезна положба, а да не му падне во неговите раце, се фрлила во големиот извор. Изворот го прифатил нејзиното невино тело. За да го покрие и освети, почнал да се излива. Ја покрил целата долина. За кусо време долината се претворила во прекрасно езеро. Исто како што беше прекрасна и девојката Дојрана. Езерото и градот го добија името по убавата девојка Дојрана. Езерото го нарекоа Дојранско Езеро, а градот Дојран.
Шеразмен
Шеразмен (Ξεχασμένη, Ксехасмени) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на петнаесет километри североисточно од градот Бер и на петнаесет километри југозападно од градот Гида, на надморска височина од 20 метри.
Сместено е во областа Урумлак.
Во близина на селото поминува железничката линија Солун-Воден, на која во селото постои и железничка станица. Покрај пругата, во близина поминува и новиот автопат „Вија Егнација“, иако најблиската клучка е оддалечено неколку километри.
Историја
Неговото население, како и на околните села од областа Урумлак, имаат грчко потекло.
Стопанство
Бидејќи селото се наоѓа во самото поле и располага со плодни обработливи површини, кои се наводнуваат, населението добива високи приноси на памук, шеќерна репка и на други производи. Во последно време, внимание му се посветува и на краварството.
Население
Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Шеразмен (Ксеразмени), Берска каза, живееле 120 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година навел дека во Шеразмен Ксеразмени (Cherazmen Xerazmeni) живееле 200 Грци.
Со пописот во 1913 година биле забележани 374 жители. Во 1920 година имало 429, во 1928 година 484 жители, од кои само 7 бегалци. Во 1940 година биле попишани 698, во 1951 година 794, во 1961 година 802, во 1971 година 737, во 1981 година 766, а во 1991 година 795 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 700 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 544 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Антигониди со седиште во селото Кавасила, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Шеразмен, во кој покрај селото Шеразмен се наоѓа и селото Расоманик.
Портрет на Јакопо Страда
Страда не бил само официјален библиотекар, туку имал и многу други квалитети, и овој портрет го прикажува во својата работна соба опкружен со предмети што го прикажуваат неговото знаење. Тој е прикажан како носи златен ланец, што најверојатно му бил доделен претходната 1566 година, кога бил назначен за Antiquarius Caesareus од неговиот работодавец Максимилијан II, светиот римски цар.
Натписот горе десно гласи JACOBVUS DE STRADA CIVIS ROMANVS CAESS. ''ANTIQVARIVS ET COM. BELIC. AN: AETAT: LI: et C.M.D.L. XVI'' (Јакопо де Страда, граѓанин на Рим, империјален антиквар и министер, на возраст од 51 година во 1566 година). Сликата е потпишана горе лево: „TITIANVS F (ECIT)“. Писмото на масата дополнително ги содржи зборовите Тицијан Вецелио Венеција.
Еден век подоцна оваа слика била документирана во каталогот на Дејвид Тениерс Помладиот Theatrum Pictorium од уметничката колекција на надвојводата Леополд Вилхелм во 1659 година и повторно во 1673 година, но портретот веќе бил озлогласен меѓу портретите на Тениери во уметничката колекција на надвојводата:
Беќир Синани
Беќир Синани (албански: Beqir Sinani; ) е поранешен член на ОНА.
Во времето на македонскиот конфликт од 2001 година бил еден од првите команданти кои делувале во селата Танушевци, Брест, Малино, а поодоцна и во кумановско-липковскиот регион. Тој бил инволвиран во илегален трансфер на оружје и воена опрема за потребите на ОВК преку територијата на Македонија, за кое имал формирано илегална мрежа во Скопје. Во март 2001 година бил уапсен и против него било поднесено кривична пријава за недозволено поседување на оружје.
Во текот на јули 2008 година бил тешко повреден пред неговиот дом во Шуто Оризари.
Ропотовска парохија
Ропотовска парохија — македонска православна парохија, дел од Прилепското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Парохијата е со седиште во црквата „Св. Троица“ во прилепското село Ропотово. Парохиски свештеник е ереј Благоја Трајкоски.
Во составот на ова парохија се селата: Ропотово, Лажани, Кутлешево, Сарандиново, Дебреште, Кошино, Крапа, Бело Поле, Вранче, Средорек, Новоселани и Заполжани.
Цркви и манастири
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да не е целосен:
Дражен Далипагиќ
Дражен Далипагиќ - Праја (Мостар, 27 ноември 1951) е поранешен југословенски кошаркар и српски тренер. Дипломирал на Вишата педагошка школа во Белград.
Во Партизан пристигнал летото 1971 година, а до 1982 г. одиграл десет сезони во црно-белиот дрес. Во тој период за Партизан одиграл 305 натпревари и постигнал 8.278 поени, со просек од 33,7 поени по натпревар, па и денес, по повеќе од 30 години, останува најдобар стрелец во богатата историја на клубот. Со Партизан освоил две титули во државното првенство и два купа Радивоје Корач. Играл и за Реал, Удине, Венеција (постигнал рекордни 70 поени против Виртус Болоња), Верона, а кариерата ја завршил во дресот на Црвена звезда.
Клупска кариера
Со кошарка почнал да се занимава на 18 години. За време на отворањето на новата спортска сала во Зворник во 1971 година бил организиран состанок на репрезентациите на републиките Босна и Херцеговина и Србија. На тој меч Далипагиќ настапил за репрезентацијата на Босна и Херцеговина, доминирал во скокот под двата коша и постигнал најмногу поени. Селекторот на југословенската репрезентација Ранко Жеравица, кој тоа лето станал тренер на Партизан, решил да го доведе во својот тим. За Далипагиќ бил заинтересиран и шампионот Југопластика, кој имал географска предност бидејќи бил поблиску до Мостар, па Далипагиќ прв го направил договорот со нив. Тој му поставил услов на Партизан да игра за тој клуб само ако игра прва лига. На крајот на сезоната 1970/71, Партизан испаднал од Првата лига, но бидејќи Втората лига се играла во летната вонсезона, тие успеале да се вратат за следната сезона во 1971/72 година. Функционерот на Партизан, Ѓорѓе Чоловиќ, бил поприемачки, му ветил дека Партизан ќе изгради тим за иднината, а Далипагиќ решил да дојде во Партизан. Прекршувањето на договорот со Југопластика го чинел шестмесечна суспензија од Кошаркарскиот сојуз на БиХ, па Далипагиќ го пропуштил почетокот на сезоната. Првиот официјален натпревар за Партизан го одиграл против Задар и постигнал 6 поени. Пред домашните навивачи дебитирал против загрепска Локомотива и постигнал 21 поен.
Во Партизан е во сезоната 1972/73. Репрезентативниот дефанзивец Драган Киќановиќ е донесен од Чачачки Борац, кој со Далипагиќ ќе прави тандем во Партизан и во репрезентацијата на Југославија. Жеравица го напуштил Партизан во 1975 година, а како тренер го наследил Борислав Ќорковиќ. Далипагиќ и Партизан ја освоиле својата прва југословенска титула во сезоната 1975/76 до 1982 година. Праја одиграл десет сезони во црно-белиот дрес. Во тој период одиграл 305 натпревари и постигнал 8.278 поени, со просек од 33,7 поени по натпревар, па и денес, по повеќе од 30 години, останува најдобар стрелец во богатата историја на клубот. Со Партизан освоил две титули во државното првенство и два купа Радивоје Корач.
По Партизан заминал во Италија каде играл за Венеција, Удине и Верона. Тој бил трипати најдобар стрелец на италијанското првенство со просеци од 30,8, потоа 36,5 и на крајот 36,3 поени по меч. Тој шутирал тројки со 47,1 отсто. И на 25 јануари 1987 година, играјќи за Венеција против Виртус, тој постигнал неверојатни 70 поени! Играл и за Венеција кога таа била во Втора лига, а таа сезона просекот му бил - 42,9 поени!
Во сезоната 1982/83. го носел дресот на Реал Мадрид, но играл само во Евролигата. На 39-годишна возраст, по наговор на неговиот пријател Мока Славниќ, го облекол дресот на Црвена звезда. Во сезоната 1990/91, иако во четириесеттите, постигнал 321 поен, шутирајќи тројки со 38 проценти.
Тој бил еден од првите играчи од Европа за кој интерес покажал тим од НБА. Бил во кампот на Бостон Селтикс и бил убедливо најдобриот играч. Сепак, Праја се откажал од играњето во најсилната светска лига бидејќи НБА и ФИБА тогаш биле неспоиви. Неговото појавување во НБА тогаш трајно ќе му го ускратело правото да игра за државната репрезентација.
Репрезентација
Тој освоил сребрен медал на Олимписките игри во Монтреал во 1976 година, заедно со репрезентацијата на Југославија, и златен медал на следната Олимпијада во Москва во 1980 година. На Светското првенство во 1974 година во Порторико репрезентацијата на СФРЈ во која настапувал била втора, а четири години подоцна на Светското првенство во Манила била прва. Далипагиќ тогаш бил прогласен за најдобар играч на првенството. Истата репрезентација била трета на Светското првенство во Колумбија во 1982 година и втора на Европското првенство во 1981 година.
На отворањето на Олимписките игри во 1984 година во Лос Анџелес го носел знамето на СФРЈ и подоцна освоил бронзен медал.
За репрезентацијата на Југославија одиграл 246 натпревари и постигнал 3.700 поени. Најмногу во историјата. Точно 400 повеќе од вториот најефикасен - Киќановиќ, и 520 повеќе од Крешо Ќосиќ.
Во 1977 година Далипагиќ ја освоил титулата најдобар играч во Европа, а во 1978 г. бил најдобар спортист во Југославија.
По кошарката
На крајот на својата кошаркарска кариера бил тренер, а ги водел италијанската Горица, МЗТ Скопје и белградскиот тим Астра банка.
Претседателот на Србија и Црна Гора, Светозар Маровиќ, го одликувал Далипагиќ со Орден Немања II степен.
На иницијатива на Педро Фернандез, поранешен тренер на Реал Мадрид, на 1 март 2007 година, во Алкобендас, Шпанија била отворена европската кошаркарска куќа на славните. Меѓу оние кои на 12.септември станале членови на Куќата на славнитесе: Ранко Жеравица, Борисав Станковиќ и Дражен Далипагиќ
Приватен живот
Оженет е со економистката Соња Пожег, поранешна тенисерка, а ја имаат ќерката Сања и синот Даворин, кој е кошаркар. Даворин Далипагиќ играл за белградските клубови Партизан, Атлас и Астра банка.
Космос-1844
Космос-1844 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 13 мај 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6000 килограми. Космос-1844 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 101,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 71,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 852 км, а најмалото на 848.
Стрјама
Стрјама (Стряма) е река во јужна Бугарија. Реката е лева притока на Марица. Стрјама е долга 110,1 км и има речен слив од 2853 км².
Стрјама извира од Стара Планина, под врвот Вежен, потоа тече кон исток покрај железничката станица Стрјама и поминува во близина на гратчето Клисура. Потоа врти југоисточно од селото Розино и тече низ Карловското поле. Реката продолжува кон гратчето Бања каде ја формираа Стрјамската клисура меѓу планините С’штинска и Срнена Средна Гора, каде што Долга Вада се одвојува од неа и подоцна се влеваа во реката Марица како посебна река. Потоа Стрјама поминува низ голем број села и се влеваа во Марица на 15 км источно од Пловдив.
Ото Велс
Ото Велс (15 септември 1873 - 16 септември 1939) бил претседател на Социјалдемократската партија на Германија (СПД) од 1919 година и пратеник од 1920 до 1933 година.
Живот и кариера
Роден во Берлин, син на гостилничар, Велс во 1891 година започнал школување и се придружил на СПД. Од 1895 до 1897 година служел во германската армија. Од 1906 година работел како официјален претставник на синдикатот, партиски секретар во провинцијата Бранденбург и прес-комисијата за Ворвартс. Во 1912 година тој бил избран во Рајхстагот и со поддршка на Август Бебел се приклучил на Извршниот комитет на СПД следната година.
Во Ноемвриската револуција од 9 ноември 1918, Велс бил член на Советот на Берлинскиот работник ( Arbeiter- und Soldatenrat ) на СПД и USPD. Тој бил назначен за воен командант на градот и поради тоа морал да се справи со окупацијата на Stadtschloss од страна на револуционерните сили, вклучувајќи ги и насилните борби со единиците Freikorps. По изборот на Фридрих Еберт како претседател на Рајх на 11 февруари 1919 година, тој бил претседател на СПД и официјално бил избран за претседател заедно со Херман Милер на 14 јуни.
Во 1920 година, Велс и Карл Легиен го организирал генералниот штрајк што помогнало да го победи десничарскиот Кап Пуч, по што Велс ја принудил оставката на неговиот партиски колега Густав Ношсе за министер за одбрана на Рајх. Тој тврдел дека основањето на Рајхсбаннер Шварц-Рот-Злад и парамилитарните организации на Железниот фронт против екстремистичките сили на СА, Сталхелм и Рофтеркемберфербунд. Од 1923 година, Велс станал член на извршната власт на Меѓународната организација на трудот и социјалистите. По изборите во Рајхстагот во 1930 година, Велс се залагал за толеранција на кабинетот на канцеларката Хајнрих Брининг, кој ја изгубил поддршката од пратениците на ДНП. Дури и по Преусенслагаг од јули 1932 година против владата на Ото Браун во Слободната држава Прусија, тој зборувал против генералниот штрајк; но по изборите на Рајхстагот од ноември 1932 година тој ги отфрлил сите преговори со новиот канцелар Курт фон Шлејхер.
Тој изјави: "'Во овој историски час, ние германските социјалдемократи се залагаме за принципите на човештвото и правдата, на слободата и социјализмот. Ниту еден закон што ветува може да ви даде моќ да ги уништи идеите кои се вечни и неуништливи. . . Од ова ново прогонство, германската социјалдемократија може да привлече нова сила. Праќаме поздрави на прогонетите и угнетуваните. Ги поздравуваме нашите пријатели во Рајхот. Нивната постојаност и лојалност заслужуваат восхит. Храброста со која тие ги одржуваат своите убедувања и нивната непрекината доверба гарантираат посветла иднина '. [Ноакс и Прихам, 1974]." Говорејќи директно на Хитлер, Велс прокламира, "'Можете да ги преземете нашите животи и нашата слобода, но не можете да ја одземете нашата чест. Ние сме без одбрана, но не бескорисни '." Сите 94 членови на парламентот од СПД, кои биле присутни, гласале против актот. Користејќи ги овластувањата на декретот за оган во Рајхстаг, нацистите уапсија неколку пратеници на СПД, додека други веќе бегале во егзил. Комунистите биле забранети и поради тоа не можеле да гласаат. Остатокот од Рајхстагот гласаше за. Сепак, заплашувањето на нацистите работеше толку добро што дури и ако сите 107 пратеници на СПД беа присутни, Законот за овозможување би поминувал со потребното двотретинско мнозинство за уставен амандман.
Во јуни 1933 година, Велс отиде во егзил на територијата на Сарскиот басен, кој во тоа време бил под контрола на Лигата на народите ; во август 1933 година, тој бил лишен од неговото државјанство. Потоа работел за изградба на иселеник СПД, најпрво во Прага, потоа во Париз, каде што починал во 1939 година.
Журков Дол
Журков Дол (словенечки: Žurkov Dol) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долна Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Прајмвал (филм)
Прајмвал е американски хорор филм од 2007 година. Главните ликови во филмот ги толкуваат глумците Доминик Персел, Орландо Џонс и Брук Ленгтон како тим на американски новинари кои патуваат во Бурунди за да ги снимаат џиновските, човекојадни крокодили.
Прајмвал е инспириран од вистинска приказна за човекојадниот крокодил Густав, кој живее во Бурунди и е долг повеќе од 6 метри и тежок околу еден тон.
Промоција
Снимањето започнало во април 2006 година во Јужна Африка. Снимањето пак на друг хорор филм со крокодил, Ужасот од реката, морало да биде одложено за есен 2007 поради сличностите на филмот со Прајмвал.
Промотивниот трејлер за филмот го прикажува Густав како "сериски убиец", од кој загинале повеќе од 300 жртви и "бројката се зголемува". Тој е во споредба со Џек Мевосек и Зодијак но со не-човечки особини неговата состојба никогаш не е споменато, освен за кратко каде што раскажувачот вели: "Тој е вистински, но тој не е човек". Скратената верзија на овој трејлер не го содржи сето ова. Меѓутоа, во трејлерот, крокодил, веројатно Густав, трепка кратко на екранот. На промотивниот постер слично се повикува Густав како "еден од најплодните сериски убијци во историјата". Официјално мрежно место на филмот ретко спомнува дека убиецот е всушност крокодил.
Критики
Филмот е лошо примен, добивајќи рејтинг од само 19% на Rotten Tomatoes. Природонаучникот Патрис Феј рекол дека Прајмвал, "е пред сè, навреда на Бурунди, бидејќи ја прикажува земјата во лошо светло, и народот на Бурунди е напрваен да биде дивјаци, варвари, крадци и убијци".
Иван Обрадовиќ
Иван Обрадовиќ (25 јули 1988) е српски професионален фудбалер кој игра како лев бек за српскиот клуб Партизан и за репрезентацијата на Србија.
На репрезентативно ниво, Обрадовиќ ја претставувал Србија на Светското првенство во фудбал во 2010 година.
Клупска кариера
Обрадовиќ дошол преку младинскиот систем во Партизан, дебитирајќи во сениорската репрезентација со нивниот поврзан тим Телеоптик во 2006 година. Тој бил промовиран во првиот тим на Партизан под раководство на менаџерот Мирослав Ѓукиќ, правејќи го своето деби во победата од 1-0 на домашната лига над Војводина на 22 април 2007 година. До крајот на сезоната 2006-07, Обрадовиќ забележал уште четири настапи. Тој потоа го потпишал својот прв професионален договор со Партизан, на 7 јуни 2007 година, склучувајќи петгодишен договор. Во следните две сезони, Обрадовиќ се етаблирал како редовен првотимец и му помогна на Партизан да освои два домашни двојки. Тој одиграл вкупно 55 лигашки настапи за клубот, постигнувајќи го својот единствен гол против Јавор Ивањица на 23 август 2009 година, натпреварот завршил 1–1.
Трене
Трене (Treene; Trenen) — река, долга 73 километри, во северниот дел на сојузната поктаина Шлезвиг-Холштајн. Претставува десна притока на реката Ајдер. Извира во северниот дел на полуостровот Ангелн, југоисточно од Фленсбург и главно тече југ-југозапад, пред да се влие во Ајдер близу Фридрихштат.
Иван Обрадовиќ
Клупска кариера
На 24 август 2009 година, Обрадовиќ бил официјално префрлен во шпанскиот клуб Сарагоса за необјавена сума. Сè уште му било дозволено да игра за Партизан следниот четврток, против словачкиот тим МШК Жилина во плеј-оф рундата на УЕФА Лига Европа. За време на неговите четири години во Ла Ромареда, Обрадовиќ се борел со повреди на коленото поради кои пропушти многу натпревари. Тој на крајот успеал да собере вкупно 48 настапи во сите натпреварувања. Во август 2013 година, една година пред истекот на неговиот договор, Обрадовиќ бил ослободен со заедничка согласност.
Трене
Трене извира од Треското Езеро близу Гросзолт во округот Шлезвиг-Фленсбург и тече околу 73 километри, поминувајќи низ градот Фридрихштат (во округот Северна Фризија) на 25 километри над Ајдерската брана, каде се влева во Ајдер, како нејзина најважна притока. Бонденау е најважната притока на Трене, која извира 15 километри источно од Треското Езеро, близу Зеруп на полуостровот Ангелн. Така, Трене е необичен случај на река која извира на полуостров во Балтичкото Море, а се влева во Северното Море. Помеѓу Треското Езеро и Тидал постои природен резерват кој покрива област од 20 км² (Ober Treenelandschaft).
Иван Обрадовиќ
Клупска кариера
По заминувањето од Сарагоса, Обрадовиќ се вратил во Србија и тренирал со врвниот клуб Рад. Тој, исто така, поминал одредено време на проба во холандскиот клуб Витесе на почетокот на 2014 година, но не успеал да добие договор. Во март 2014 година, Обрадовиќ на крајот потпишал за белгискиот Мехелен до крајот на сезоната, со опција за уште една.
По неговите постојани настапи со Мехелен, Обрадовиќ обезбедил преселба во Андерлехт во јуни 2015 година. Тој му помогнал на тимот да ја освои лигата во сезоната 2016-17.
Коноп во Македонија
Канабис во Македонија е правен за медицински цели, но нелегални за рекреативни цели.
Медицински канабис
На февруари 9, 2016 година, македонскиот Парламент Здравје Комитет даде своето одобрување за легализирање на медицинска марихуана. во Почетокот на јуни 2016 година, пациентите без рецепт им беше дозволено да купат масло со 0.2 проценти канабиноиди или помалку; за повеќе концентрирани форми бара рецепт.
Иван Обрадовиќ
Репрезентативна кариера
На репрезентативно ниво, Обрадовиќ имал натпревар за Србија на ниво до 19 и до 21 година. Тој бил избран од Слободан Крчмаревиќ да ја претставува својата земја на Европското првенство за играчи до 21 година на УЕФА 2009 година.
Обрадовиќ го направил своето деби за сениорската репрезентација за Србија на 6 септември 2008 година, играјќи цели 90 минути во победата со 2-0 на домашен терен над Фарски Острови на почетокот на квалификациската фаза за Светското првенство 2010 година. Тој го постигнал својот прв репрезентативен гол во победата со 3-1 на гостувањето кај Австрија на 15 октомври 2008 година. На крајот, Обрадовиќ бил избран од Радомир Антиќ во последниот тим од 23 играчи за главниот турнир.
Коноп во Македонија
Нелегално производство
Само мали количества на канабис се одгледуваат во Македонија, со оглед на квалитетот и цената на канабис во соседна Албанија е супериорен.
Иван Обрадовиќ
Трофеи
Партизан
Андерлехт
Индивидуално
Максимилијан Хајденрајх
Максимилијан Хајденрајх (роден на 9 мај 1967 година во Хановер, Нидерсахсен ) — германски фудбалски менаџер и поранешен играч, кој во моментов е менаџер на СВ Веил. Тој бил играч од средниот ред и играл за разни клубови во Германија и Швајцарија во текот на 1980-тите и 1990-тите.
Жак Дерида
Жак Дерида (фр. Jacques Derrida;  –  ) — француски филозоф. Тој гоо вовел критичкиот приод наречен деконструкција, а неговите дела се поврзуваат и со постструктурализмот и со постмодерната филозофија. Неговиот плоден творечки опус имал значајно влијание на теоријата на литературата и континенталната филозофија.
Рани години и образование
Дерида е роден на 5 јули 1930 година во Ел Биар, тогаш француски Алжир, во сефардско еврејско семејство кое добило француско државјанство во 1870 кога декретот на Кремјоим дал целосно француско државјанство на автохтоните Евреи од француската колонија Алжир. Тој бил трето од петте деца. Неговите родители, Еме Дерида и Жоржет Султана Естер Сафар го нарекле Џеки, веројатно по холивудски глумец, но подоцна тој ќе ја преземе „поправилната“ верзија од своето име. Младоста ја поминал во Ел-Биар, Алжир. На првиот училиштен ден во 1942, Дерида бил избркан од неговото средно училиште од страна на француски управници кои спроведувале антисемитски мерки. Тој тајно не одел на училиште една година наместо да го посетува еврејското средно училиште, формирано од страна на раселени професори и студенти. Во тоа време тој зел учество во бројни фудбалски натпревари. Започнал посериозно да размислува за филозофијата околу 1948/49 година. Станал ученик во лицејот Луј-ле-ГрандПвоариз, но воопшто не уживал таму. Двапати не го положил приемниот испит пред конечно да биде примен на Екол Нормал на крајот од учебната година 1951/52. На првиот ден во Екол Нормал, Дерида го запознава Луј Алтисер, со кој станува пријател. По посетата на Хусерловата архива во Лувен, Белгија, тој го завршува државниот испит по филозофија на Едмунд Хусерл. Дерида добива и стипендија за студирање на Универзитетот Харвард, а во јуни 1957 се жени со психоаналитичарката Маргарит Окутурие во Бостон. Во текот на алжирската војна за независност, Дерида побарал да предава на деца на војници наместо да оди во војска, така што предавал француски и англиски од 1957 до 1959. По војната Дерида се здружува со Тел Кел групата на литературни и филозофски теоретичари. Истовремено, од 1960-1964 тој предава филозофија на Сорбона, а од 1964-1984 во Екол Нормал. Неговата сопруга го раѓа нивното прво дете, Пјер, во 1963. Почнувајќи со предавањето насловено „Структура, знак и игра во дискурсот на општествените науки“ одржано во 1966 на Универзитетот Џонс Хопкинс, неговата работа добива меѓународна важност. Во 1967 се раѓа неговиот втор син, Жан. Истата година Дерида објавува три книги: „Пишување и разлика“,  „Говор и феномени“ и  „За граматологијата“.
Во 1983 Дерида соработувал со Кен МекМулен фнаилмот „Танц на духови“. Тој се глуми себеси во филмот, а придонел и за сценариото. Дерида бил директор за настава во École des Hautes Études en Sciences Sociales воПриз. Заедно со Франсоа Шатлево8во ја основале Меѓународната академија за филозофија, иституција која имала за цел да обезбеди простор за филозофски истражувања. Дерида бил избран за нејзин прв претседател. Во 986 станува професор по општествени науки на Универзитетот во Калифорнија, Ирвин. Универзитетот и семејството Дерида се моментално вклучени во спор во врска со материјалите кои ги содржи неговата архива, дел од која била неформално оставена во наследство на самиот универзитет. Тој бил редовен визитинг професор на неколку други поголеми американски универзитети, Универзитетот Јејл, Универзитетот Њујорк, Универзитетот Стони Брук и Новиот факултет за општествени истражувања.Во 2 002 Дерида се појавува во документарец за самиот него и неговата работа, насловен „Дерида“.
Признание и критика
Доделени му се почесни докторати на Универзитетот Кембриџ, Универзитетот Колумбија, Новиот факултет за општествени истражувања, Универзитетот во Есекс, Универзитетот во Леувен, Вилијамс Колеџот и Шлескиот универзитет. Честопати бил критикуван од конзервативните академиц,и како што е аналитичкиот филозоф Вилард ван Орман Квајн. Во 1992 голем број на аналитички филозофи од Универзитетот Кембриџ се обиделе да го спречат доделувањето на дипломата но биле малубројни на гласањето. Во едно интервју Дерида наведува дека дел од причините за насилните напади врз неговата работа било тоа што ги преиспитува и ги модифицира правилата на доминантниот дискурс и се обидува да ја политизира и демократизира универзитетската сцена. Дерида бил член на Американската академија на науките и уметностите вио 2001 година ја добива наградата Адорно од Универзитетот во Франкфурт. Во 2003 на Дерида му е дијагностициран рак на панкреасот, што ги намалило неговите ангажмани. Умира во болница во Париз вечерта на 8 октомври 2004 година.
Вовед
Дерида почнува да зборува и пишува јавно во времето кога француската интелектуална сцена се соочуваше со продлабоченен јаз помеѓу она што би можело да се нарече „феноменолошки“ и „структурални“ пристапи кон разбирањето на поединечниот и колективниот живот. За оние кои биле феноменолошки ориентирани, целта била да се разбере искуството преку разбирање и опишување на неговата генеза, процесот на неговото појавување од потеклото или настанот. За структуралистите ова беше лажен проблем и „длабочината“ на искуството можеше да биде само ефект од структури кои самите не се искуствени. Токму во овој контекст Дерида во 1959 го поставува прашањето: Зар не мора структурата да има генеза, и зар не морапотеклото, поентата на генезата, да биде веќе структурирано со цел да биде генеза на нешто? Со други зборови, секој структурален или „синхрониски“ феномен има историја и структурата не може да се разбере без разбирање на нејзината генеза. Истовремено, со цел да има движење, или потенцијал, потеклото не може да биде некое чисто единство или едноставност, но мора веќе да биде артикулирано – комплексно, такво што од него може да се појави дијахрониски процес. Оваа првична сложеност не смее да се сфати како оригинална претпоставка, туку повеќе како стандардност на потеклото, на кое Дерида посочува како на повторливост, запис или текстуалност. Токму оваа мисла за првична сложеност, е двигателот во делата на Дерида и од неа се изведени сите поими, вклучувајќи го и поимот „деконструкција“. Методот на Дерида се состои од демонстрирање на формите и варијантите на оваа првична сложеност и нивните повеќекратни последици во многу области. Тој го постигнува ова со спроведување на темелни, внимателни, чувствителни, а сепак преобразувачки исчитувања на филозофски и книжевни текстови, за да се утврди кои аспекти на тие текстови се спротивни на нивната очигледна систематичност (структурно единство) или намерата на смисла (авторска генеза). Со укажување на апории и елипси во мислата, Дерида се надевал дека ќе ги покаже бесконечно суптилните начини на кои оваа првична сложеност, која по дефиниција не може да бидат целосно осознаена, ги произведува своите структурални и деконструктивни ефекти.
Рани дела
На самиот почеток од неговата филозофска кариера, Дерида бил заинтересиран да елаборира критика за границите на феноменологијата. Неговиот прв подолг академски текст, пишуван како дисертација се однесувал на работата на Едмунд Хусерл. Во 1962 тој ја објавува книгата „Потеклото на геометријата од Едмунд Хусерл: вовед“, која го содржи неговиот превод на Хусерловиот есеј. Дерида за првпат привлекол поголемо внимание надвор од Франција со неговото предавање „Структура, знак и игра во дискурсот на општествените науки“ на Универзитетот Џонс Хопкинс во 1966 (кое потоа е вклучено во „Пишување и разлика“). Конференцијата каде што бил презентиран овој труд, била посветена на структурализмот, во периодот кога тој извршил најголемо влијание во Франција, а тукушто почнал да привлекува внимание во Соединетите Држави. Дерида се разликувал од останатите учесници во недостатокот на експлицитна посветеност на структурализмот. Тој ги пофалил постигнувањата на структурализмот, но истовремено бил резервиран во поглед на неговите внатрешни ограничувања, штоупатувана идејата дека неговата мисла била еден облик на пост-структурализам. Во почетокот на есејот Дерида тврди: (…) целата историја на концептот на структурата, пред распадот за кој зборуваме, треба да се гледа како серија на замени на центар за центар, како поврзан синџир за определување на центарот. Последователно, на регулиран начин, центарот прима различни форми или имиња. Историјата на метафизиката, како историјата на Западот е историјата на овие метафори и метонимии. Неговата матрица е одредување на Битието како присуство во секоја смисла на зборот. Може да се покаже дека сите имиња поврзани со основи, принципи или со центарот секогаш означувале непроменливо присуство: суштина, постоење, супстанција, предмет возвишеност, свесност, Бог, човек и така натаму. „Структура, знак и игра“ во „Пишување и разлика“, стр. 353 Ефектот од трудот на Дерида бил таков што кога трудовите од конференцијата биле издадени во 1970 насловот на збирката станал „Структуралистичка контроверзност“. На конференцијата се запознал со Пол де Ман, кој ќе му биде близок пријател и извор на голема контроверзност, како и со францускиот психоаналитичар Жак Лакан.
1967 – 1972
Интересите на Дерида ги премостувале границите на одредени дисциплини, а неговото познавање на широк спектар од различни области се отсликува во трите збирки од трудови објавени во 1967: „Говор и феномени“,  „За граматологијата“ и  „Пишување и разлика“. Овие три книги содржат негови толкувања на делата од многу филозофи и писатели вклучувајќи ги Хусерл, јазичарот Сосир, Хајдегер, Русо, Левинас, Хегел, Фуко, Батај, Декарт, антропологот Леви-Строс, палеонтологот Лероа -Гуран, психоаналитичарот Фројд и писатели како Жабе и Арто. Дерида често го признавал неговиот „долг“ кон Хусерл и Хајдегер и изјавил дека без нив тој не би кажал ни збор. Помеѓу поставените прашања во овие есеи се: Што е „значењето“, кои се неговите историски односи кон она што наводно е идентификувано под рубриката „глас“ како вредност на присуството, присуство на предмет, присуство на значењето на свеста, само-присуство во таканаречени живи говори и самосвест. Во еден друг есеј во’’ „Пишување и разлика“’’ наречен „Насилство и метафизика: есеј за учењето на Емануел Левинас“, лежи основата за една друга клучна тема во мислата на Дерида: Другоста, како спротивно од истото: “Деконструктивистичката анализа ја лишува сегашноста од нејзиниот престиж и ја изложува на нешто tout autre, ”сосема друго”, вон она што е предвидливо од сегашноста, вон хоризонтот на“истото”. Оваа збирка од трите книги објавени во 1967 ја елаборираа теоретската рамка на Дерида. Тој прави обиди да се пристапи до срцето на западната интелектуална традиција, карактеризирајќи ја оваа традиција како “потрага по трансендентално битие кое служи како извор на значењето.”
Обидот да се основаат значенските односи уредени од светот во барање кое самото се наоѓа надвор од целата рационалност се однесува на логоцентризам, според Хајдегер, а и Дерида смета дека филозофската иницијатива е во суштина логоцентрична и дека ова е парадигма наследена од јудаизмот и хеленизмот. Од своја страна тој го објаснува логоцентризмот како фалократски, патријархален и маскулинистички. Дерида придонел за „разбирањето на некои длабоко скриени филозофски претпоставки и предрасуди во западната култура”, тврдејќи дека целата филозофска традиција се темели на произволни дихотомии и дека секој текст содржи имплицитни хиерархии, „со кои се наметнува ред на реалноста, и со кои се спроведува суптилна репресија, бидејќи овие хиерархии исклучуваат, подредуваат и кријат одредени потенцијални значења.“ Дерида се осврнува на неговата постапказа разоткривање на овие дихотомии како деконструкција на западната култура. Следните пет години на предавање и пишување на долги есеи, делата ги собира во две збирки во 1972, ‘’Дисеминација и Граници на филозофијата’’, и во истата година објавува збирка на интервјуа наречена „Позиции“.