cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Никола Пашиќ
Животопис
Поради чести преселувања учел во Заечар, Неготин и Крагуевац, каде што завршил гимназија на возраст од 21 година. Студирал на Техничкиот факултет во Белград, потоа од владата на Србја бил стипендист во Цирих. Во текот на студиите во Швајцарија се запознал со водечките млади интелектуалци од каде го започнува своето политичко определување. Во 1875 година потполно се откажува од својата професија за да може да се кандидира за народен пратеник, затоа што според Уставот од 1869 година државните службеници немале право да бидат бирани на изборите. Оставката на работното место не му била прифатена, за да се спречи неговото политичко ангажирање, но по изборот му била усвоена. Пашиќ се придружил на српските востаници во востанието против турската власт.
Политичка кариера
Политичката кариера ја започнал во 1878 година како народен пратеник, во Заечар. Во идеолошка смисла поминал низ неколку фази: во младоста бил социјалист и револуционер, потоа длабоко верувал во парламентарна демократија, но својата политичка кариера во доцните години ја завршува како конзервативец.
Кога во 1881 година била основана Народна радикална партија, Пашиќ бил прв претседател на Главниот одбор. Партијата била мошне популарна и на избори во септември 1883 година освоила 54% гласови. Но кралот Милан Обреновиќ кој бил наклонет на австроунгарската опција не дозволил Пашиќ да формира влада и власта му ја предал на непартиската личност Никола Христиќ.
Поради политиката на кралот Милан, најмногу пради одлука за одземање на оружјето од населението во источна Србија избива буна, Тимочка буна, за која кралот ги обвинил радикалите и Пашиќ бил принуден да избега во Бугарија, а во отсуство бил осуден на смрт.
Во Бугарија живеел шест години, се занимавал со својата професија, но имал и обид да учествува во политичкиот живот на Бугарија. Бидејќи ја имал поддршката на бугарската влада, кралот Милан тоа го зел како причина за да ја започне Српско-бугарската војна во 1885 година. По поразот што го доживеал, кралот ги амнестирал осудените, освен Пашиќ, кој морал да остане во прогонство сè до абдикцијата на Милан Обреновиќ во 1889 година кога бил амнестиран од новоформираната влада на чело со Сава Грујиќ.
Бил претседател на владата на Србија во периодот 1893-1894, а од доаѓањето на власт на кралот Петар (1904), па сè до смртта, бил и министер за надворешни работи или претседател на влада. Имал забележлива улога во создавањето на Кралство СХС, која ја застапувал на Париската мировна конференција, борејќи се за остварување на големосрпските интереси на Балканот.
За претседател на Народната сукупштина на Србија бил избран на 13 октомври 1889 година и на таа функција бил до 9 јануари 1892 година. За претседател на Народната скупштина бил биран уште двапати, од 13 јуни 1893 до април 1895 година и од 12 јули 1897 до 29 јуни 1898 година. Бил избран и за градоначалник на Белград од 11 јануари 1890 до 26 јануари 1891 година и повторно од 22 јануари 1897 до 25 новемвро 1897 година.
За претседател на владата на Република Србија првпат бил избран на 23 февруари 1891 година, но поради политичкото несогласување и отворено непријателство на Обреновиќ, поднел оставка на 22 август 1892 година. Додека бил претседател на владата, ја обавувал и функцијата министер за надворешни работи.
Кога кралот Александар Обреновиќ по државниот удар се прогласил полнолетен и го презел управувањето со државата, за да го намали влијанието на Пашиќ, го испратил како специјален претставник на српската влада во Санкт Петербург во периодот 1893—1894 година. Поради несогласување со внатрешната и надворешната политика на кралот Александар, Пашиќ ја напуштил соработката, а во 1897, поранешниот крал Милан и кралот Александар владееле ѕаедно и го осудиле Пашиќ на 9 месеци затвор поради поранешната изјава во списанието „Самоуправа“.
По обид за атентат на 6 јули 1899 година врз него кралот Милан објавува дека атентатот го извела Радикалната партија и ги апсат сите водечки членови, меѓу кои и Пашиќ. Кралот барал смртна казна макар за Никола Пашиќ и Коста Таушановиќ, но Австроунгарија се плашела дека осудата без докази може да предиѕвика судир со Русија и му се заканила на Милан дека обреновиќи ќе бидат бојкотирани диколку го осудат Пашиќ.
Без да има сознанија за вмешаноста на Австроунгарија во негов предмет, Пашиќ приѕнал дека Радикалната партија не ѝ била наклонета на династијата Обреновиќ и во спогодба со министерот за внатрешни работи бил осуден на 5 години, но бил пуштен веднаш на слобода. Во време на преостанатото владеење на Александар Обреновиќ, Пашиќ останал надвор од политичкиот живот, но Александар често го повикувал на консултации на кои Пашиќ останувал најчесто воздржан тврдејќи дека не се занимава со политика.
Политичка кариера во време на Петар Караѓорѓевиќ
Никола Пашиќ не учествувал во заговорот за преврат што бил извршен на 29 маја 1903 година кога биле убиени кралот и кралицата Драга, како и претседателот на владата Димитрије Цинцар-Марковиќ и министерот за војна Милован Павловиќ. Радикалната партија победила на изборите на 4 октомври 1903 година и владеела со Србија речиси цели 15 години. Пашиќ не бил на чело на сите влади. Неговата партија на почетокот не сакала да го подржи именувањето на Петар Караѓорѓевиќ за крал, но согледувајќи го неговото обраѕование и предаденоста кон демократски принципи, Пашиќ го поддржал и до крајот на нивното владеење односот помеѓу нив бил исклучително добар.
Во време на негово управување со владата, Србија била изложена на огромни притисоци од страна на Австроунгарија, царинска војна, со што на Србија ѝ се нанесувани тешки економски загуби. Поради превратот, а под влијание на Британска влада Пашиќ бил приморан да ги пенѕионира и казни учесниците во преврат, а големи немири и незадоволство биле предизвикани и со австроунгарската анексија на БиХ. Пашиќ немал голема поддршка ни од својот најголем сојузник Русија бидејќи таја била во војна со Јапонија.
Пашиќ бил во судир со некои воени кругови околу начинот на управување со новостечените територии. Се залагал да бидат вклучени во српскиот политички и административен систем стекнат низ демократските избори, додека војската барала воена управа на тие територии. По една година несогласувања Пашиќ го сменил воениот управител на „Стара Србија“ и закажал избори за 1914 година, но тие биле спречени со почетокот на Првата светска војна.
Жива слика
Жива слика (tableaux vivants) — вид на пантомима, композиција и претстава којашто прикажува слики и скултури преку живи личности. Овој вид на уметнички стил се појавил кон крајот на 18 век. Живите слики всушност не се поединечни дела, туку групни слики. Почнувајќи од 18 век, живите слики кои прикажувале сцени од Стариот завет станале дел од изведбите во велигденските претстави. Во 19 век, тие зазеле средишно место на театарската сцена, како и на дворските и буржоаски претстави. Тие станале составен дел на воените паради, како и на сценските и општествените танци. Особено значење при изведбата на живите слики имало осветлувањето и придружната музика. Во 1900 година, финскиот композитор Јан Сибелиус ја компонирал симфониската поема „Финландија“, којашто била наменета како придружна музика за изведба на живи слики. Живите слики, пред сè, се користат за да прикажат јасен завршеток на движечките изведби. Во театарската уметност во 19 век, често се среќавала група на глумци чија изведба била без движење за време на спуштањето на завесата.
Појава
Во Мејеровиот енциклопедиски речник како откривачка на живата слика се споменува Мадам Жанлис, која била воспитувачка на децата на Грофот од Орлеан. Со цел да ги занимава и воспитува најмладите, таа изведувала живи слики и притоа се служела со делата на сликарите Жак Луј Давид и Жан Батист Изабеј. Попозната по изведбата на живи слики била Ема Хамилтон. Нејзината способност да заземе разни пози, да го менува изразот на лицето, да ги истакне своите живи слики преку игра со шамија биле модел за творештвото на уметникот Џор Ромни. . Свои изведби преку кои ги прикажувала античките уметнички творби Ема имала на богатите куќи и во аристократските салони. Јохан Волфганг фон Гете, посетувајќи го домот на британскиот амбасадор во Неаполското Кралство Лордот Хамилтон во 1787 година, една таква претстава опишал во своето дело „Патување низ Италија“. Слични изведби вршела и глумицата Хенриета Хендел-Шиц. Францускиот фотограф Олимп Агвадо во првата половина на 1860-тите создавал живи слики во аристократските и буржоаски кругови, на кои бил прикажан заедно со своето семејство, но истите никогаш не биле објавени.
Ревии
На почетокот на 20 век, живите слики добиле големо значење, затоа што тие започнале да се изведуваат во ревии од страна на голи глумци, како што била на пример Олга Дезмонд.
Живи статуи
Во денешно време, живите слики претставуваат уметнички облик на живите статуи, кои обично се изведуваат од страна на уличчни уметници или како изведби на фестивали, саеми и слични настани. Нивната атрактивност се состои од невообичаената способност на изведувачот долго време да се задржи во неизменета положба без покажување никакви емоции, којашто понекогаш може да биде нарушена со изненадувачки и често ненадеен контакт со публиката (пр. намигнување со окото). Ваквите изведби се обично поединечни, при што учеството на повеќе лица се смета за исклучок.
Рене Ердош
Рене Ердош(1879–1956) била унгарски писателка на поезија и проза. Нејзиното дело е забележано по пионерското истражување на женската сексуалност, а таа се смета за првата жена во Унгарија која заработила самостоен живот како писателка.
Ран живот
Рене Ердош е родена како Реџина Ерентал во 1879 година. Раната возраст ја поминала во детство унгарскиот град Ѓер.
Во 1896 година, на 17-годишна возраст, таа се преселила од Ѓер во Будимпешта за да посетува драмско училиште, но на крајот ги напуштила своите актерски аспирации. Наместо тоа, откако се сретна со новинарката, таа била охрабрена да продолжи со книжевна кариера.
Творештво
Ердош ја започнала својата професионална книжевна кариера во 1897 година, пишувајќи за публикациите ' и ', со Писателот на „Договорот“, истакната адвокатка, која станува важен ментор за неа. Таа и другите машки ментори почнале видно да ја прикажуваат нејзината работа, со нејзината поезија и раскази кои се појавуваа во списанија како „“ и .
Во овој период таа првенствено пишувала поезија и фељтон, како и драми. Ја објавила својата прва книга поезија, „Девојки“, во 1899 година. Потоа следувала нејзината втора поетска збирка „Версек“ („Песни“), во 1902 година.
Голем дел од работата на Ердош може да се окарактеризира како поврзан со движењето Сецесионисти. Таа е особено позната по нејзините еротски песни и друго еротско пишување.Таа била пионер во истражувањето на внатрешниот живот и сексуалноста на жените во Унгарија, пишувајќи отворено за теми како што се женски оргазми, контрацепција, менструација и отфрлање на мајчинството.
Сепак, таа никогаш целосно не ги надминала границите на прифатливост за унгарското општество во тоа време. Сепак, нејзината еротска поезија привлече критики од рецензентите за нивниот недостаток на „женска скромност“.
Почнувајќи од декември 1904 година, таа започнала да издава сопствено списание за една жена, наречено Az árísok könyve („Книга на списи“), кое траело сè додека не ја напуштила земјата за одреден период во 1906 година. По враќањето во Унгарија, таа почнала да ги фокусира своите напори на пишување романи, вклучувајќи ја и автобиографска серија на романи Ťsök és ivadékok, која започна во 1915 година со ''Az új sarj' “ („Нов Scion“). Оваа серија ќе ги вклучи „Кралицата на животот“ во 1920 година и „Блокирани патишта“ во 1923 година.
Ердош го достигна врвот на својата популарност во 1920-тите, а нејзините романи се продаваа многу добро. Таа пишувала плодно во овој период, објавувајќи најмалку 13 книги до 1926 г. „Големиот крик“ во 1923 година, „Едноставниот живот на Амарил Теано“ во 1925 година, „Фатална атракција“ во 1926 година, „Свадбата на Лавинија Тарсин“ во 1927 година и „Бриселската чипка“ во 1930 година.
Личен живот
Со својата литературна заработка, Ердош купи вила во, село кое сега е дел од областа Rákosmente во Будимпешта.
Таа имала различни романтични врски, вклучително и со колегата писател Шандор Броди. Откако таа и Броди се разделиле и тој се обидел да се самоубие во 1905 година, Ердош била означена како „жена примамлива“, а нејзината кариера била оштетена. Таа претрпе ментален слом, дијагностицирана како неврастенија и била принудена да ја напушти Унгарија во обид да го врати својот углед, здравје и кариера.
По враќањето во Унгарија, таа се омажила за историчарот на уметност Лајош Филеп во 1913 година. Тие имале заедничко дете и подоцна се развеле во 1918 година, непосредно пред раѓањето на нивното второ дете.
Смрт и наследство
Нејзините последни години биле тешки, бидејќи се соочила со зголемени предрасуди поради нејзиното еврејско потекло. Таа била принудена да објавува под псевдоними, како што е Балинт Рез.
Во 1944 година, таа мораше да се крие бидејќи Нацистите ја нападнаа Унгарија, а нејзината вила била окупирана. Таа починала од срцева болест во 1956 година.
Нејзиниот дом во Ракосменте сега е музеј за историја и уметност,
Додека нејзиното пишување било исклучително популарно во нејзиното време, таа падна во заборав по нејзината смрт, со нејзините дела продадени како меки романтични романи кога беа повторно објавени по крајот на социјализмот во Унгарија.
Полиграф
Полиграф или детектор на лаги — направа што ја користи психичката напнатост создадена од поставени прашања и нејзиното дејствување врз работата на вегетативниот нервен систем и биолошките промени, кои ги регистрира со инструменти за мерење на крвниот притисок, работата на срцето, дишењето и потењето.
Конструирање на првиот полиграф
Во 1921 година, Џон Ларсон, студент по медицина на Калифорнискиот универзитет, користејќи ги резултатите од своите претходници, го конструирал првиот полиграф. Со негова помош ги мерел: крвниот притисок, дишењето и пулсот. Првпат полиграфот бил употребен во 1921 од страна на Ларсон. Со него тој успеал да открие една девојка меѓу 90 други, која вршела кражби на скапоцени предмети во женскиот интернат во Калифорниското сеучилиште.
Составни делови на полиграфот
Современиот полиграф во својот состав вклучува:
Преку кардиографот се следи срцевата активност на испитаникот преку скала на која може да се чита честотата која се изразува бројчено. Кога е приклучен на полиграфот, кардиографот ги регистрира падот и порастот на срцевиот ритам. Со него се следат две функции на работа на срцето: одвоена промена во срцевиот ритам помеѓу секој срцев импулс, изразен преку степенаст дијаграм (како кај ЕКГ) и другите срцеви активности, изразени преку дијаграм со обична линија. Преку добиениот кардиограм се воочува односот на дразбата и срцевата реакција, степенот на поединечни реагирања, промената на пулсната брзина и амплитудата на пулсниот бран.
Преку пневмографот се регистрираат промените во респираторниот волумен (односот на вдишување и издишување) и честотата на дишење на испитаникот. Двата приклучоци се ставаат на градите и на стомакот и се во вид на набрана гумена пневмографска цевка. Параметри кои се анализираат се големината на волуменот, односот вдишување-издишување, посебно блокадата на дишењето и потиснатото дишење.
Преку галванографот се регистрираат промените во галванско-рефлексната активност на кожата - потењето. Приклучокот на овој дел се става на дланките или прстите на испитаникот, по што се пропушта слаба струја со спротивен поларитет и се мери отпорот на пропуштената струја. Струјата полесно ќе тече (т.е. ќе има помал отпор) ако дланката е повлажна, односно потењето е поголемо.
Во минатото полиграфите имале поголем број на составни делови, како што биле ергографот (за мерење на тресењето на рацете и телото), оксимографот (сличен на галванографот), плетизмографот (за испитување на правилноста на крвотокот) и сл., меѓутоа тие денес се исфрлени од употреба.
Видови тестови за полиграфско испитување
При испитување со полиграф се користат два метода: тест на врв на напнатост (индиректна метода) и тест на контролни прашања (директна метода). Кога полиграфскиот испитувач се среќава со испитаник што ги познава деталите за настанот, се користи директниот метод. Тестот содржи клучни прашања, контролно прашање и прашањето на комплексот на вина. Контролното прашање предизвикува возбудување кога испитаникот дава лажен одговор, а потоа таа реакција се споредува со клучните прашања и со прашањето на комплексноста на вината. Лицето кое не лаже нема да покаже реакција на клучните прашања различна од реакцијата на останатите прашања.
Техника наречена тивок тест се применува во случаи кога испитаникот не сака да одговара на прашањата, како и кај оние кои наместо со да или не, ги коментираат прашањата, т.е. имаат неодолива желба за зборување. Се врши на тој начин што испитаникот внимателно ги слуша прашањата и ги одговара во себе.
Полиграфска лабораторија
Полиграфските испитувања се вршат во полиграфска лабораторија. Таа е звучно изолирана просторија со ограничување за влегување. Пред испитувањето, испитаникот се запознава со начинот на полиграфското испитување и се разговара со цел истиот да се опушти, за да се спроведе поефикасно испитување. Бојата на ѕидовите во просторијата најчесто е бледо-сина, а на ѕидовите нема никакви предмети кои можат да го одвлечат вниманието на испитаникот.
Принцип на доброволност
Пред секое полиграфско испитување, лицето потпишува изјава за доброволно пристапување кон ваквото испитување.
Валидност
Резултатите од полиграфските испитувања имаат мала вредност за научните кругови. Податоците од минатиот век говорат дека околу 75% од толкувањата (анализата на графиконите) се точни, а во 25% се пронајдени субјективни проценки на испитувачот. Според тоа, степенот на точност на толкувањето на полиграмите зависи во голем процент од искуството на испитувачот, неговата вештина и знаење, како и општата ментална и емоционална стабилност на испитаникот.
Според извештаите на ФБИ од јуни 1980 година, различни институции ја испитувале прецизноста на полиграфот:
Испитувањата од 1997 покажуваат точност од 61%, а од 1998 година Врховниот суд на САД не прифаќа за релевантни какви било информации добиени со полиграфско испитување. Во 2005, Апелациониот суд на САД престана да ги смета за валидни податоците добиени со полиграфски испитувања, со објаснување дека тие покажуваат дека голем процент неточност.
Кој не смее да биде полиграфски испитан
Бремените жени не смеат да се испитуваат после петтиот месец од бременоста. Лицата со пречки во развојот спаѓаат во крајно неподобна категорија за испитување, заедно со душевно болните, бидејќи кај нив отсуствува психичкото дејство од прашањата. Деца што не наполниле 14-годишна возраст, во никој случај не смеат да се подложат на полиграфско испитување. Поради отсуството на зрелост, тие не се во состојба да го разликуваат вистинитиот од лажниот одговор, а кај останатите малолетници примената зависи од степенот на интелигенција и општата зрелост кај секој случај посебно. Лицата над шеесетгодишна возраст, поради можност за присуство на артеросклеротични промени, сенилни деменции и слични физиолошки абнормалности, се тестираат на полиграф откако ќе се утврди дека се здрави.
Со подолготрајно вежбање на јога и слични психички вежби, како на пр. фидбекот, може да се контролираат дури и работата на срцето, притисокот, дишењето и други физиолошки процеси во организмот.
Законска основа за примена на полиграфот
Во кривичната и предкривичната постапка, полиграфот не претставува доказен материјал, туку индиција во кој правец да се продолжи истрагата. Во важечките прописи на Република Македонија, употребата на полиграфот во Министерството за внатрешни работи и Министерството за правда, е предвидена со Законот за кривична постапка, во строго определени услови.
Логур (Шопур)
Логур — археолошко наоѓалиште во штипското село Шопур. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. На 2,5 км југоисточно од селото се гледаат гробови покриени со монолитни камени плочи, поставени во правец запад-исток. Според кажувањата на селаните, постоеле и темели од некаков објект, можеби црквичка.
Цветна зона
Цветна зона е област со слични распределби на растителни видови, обично хоризонтален појас утврден со височина. Во историскиот извештај за распределбата на растенијата во САД, Експедицијата на смртната долина: биолошко истражување на делови од Калифорнија, Невада, Аризона и Јута, натуралистката Клинтон Харт Мерриам опишува: „Повеќето од пустинските грмушки се социјални растенија и се дистрибуираат во добро обележани ремени или зони, од кои вертикалните граници се фиксирани од температурата за време на периодот на раст и репродукција.“
Крнице (Храстник)
Крнице (словенечки: Krnice) — населба во Општина Храстник во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Сончев циклус
Сончев циклус или сончев магнетен циклус — 11 годишна промена во активноста на Сонцето (вклучувајќи ги промените во нивоата на сончевото зрачење и исфрлањето на сончевата материја) и за него поврзаните појави ( промена на бројот на сончеви дамки и другите појави). Тие се набљудувани ( преку промената на изгледот на површината на Сонцето и преку промените кои можат да се забележат од Земјата, како поларни светлини) со векови. Промените на Сонцето предизвикуваат ефекти во просторот, атмосферата и површината на Земјата.
Дефиниција
Сончевите циклуси имаат просечно времетраење од 11 години. Сончевиот максимум и сончевиот минимум се всушност периоди на максимумалниот и минимумалниот број на сончеви дамки. Времетраењето на циклусите е од еден минимум до друг.
Историја
Сончевиот циклус е откриен во 1843 од страна на Самуел Хенрих Шваб, кој после 17 години од наблјудуванје забелезал периодични вариации од просечниот број на сончеви точки. Рудолф Волф ги составил и проучил овие и други наблјудуванја, рекунструирајки циклус од 1745, на самиот крај вракајки се на раните наблјудувања на сончеви тоцки од страна на Галилео.
Следејки ја Волфовата бројна шема, циклусот од 1755-1766 е нарецен број 1. Волф создал стандард броен идекс на сончеви точки, Волфов индекс, кој се користи и ден денес. Периодот помегју 1645- 1715, време на неколку сончеви точки, е познат како Маудеров минимум, во чест на Едвард Волтер Маундер, кој екстензивно ја проуцувал оваа појава
Во средината на 19 век Ричард Карингтон независно изјавил дека феноменот на сончеви точки се појавуваат на различни ширини во различни делови на циклусот.
Физичката база на циклусот беше разјаснета од Хал и неговите соработници, кои во 1908 покажаа дека сончевите точки се силно магнетизирани (рвотот откриванје на магнетни полиња подалеку од земјата). Во 1919 тие покажале дека магнетната поларност на парови на сончеви точки:
-е константна низ целиот циклус -е е спротивна на екваторот низ целиот циклус -Се резњервира од еден до друг циклус
Обзервациите на Хал покажале дека комплетниот магнетен циклус трае колку две сончеви циклуси,или 22 години, пред да се врати во оригиналната состојба. Меѓутоа, бидејќи сокро сите манифестации се стремат кон поларност, 11 месечниот циклус останува во фокус.
Во 1961 од тим од татко и син Харолд и Хорас Бабкок воспоставиле дека сончевиот циклус е спатиотемпорален магнетен процес кој се одвива преку сонцето како целина. Тие наблјудувале дека сончевата површина е магнетизирана надвор од сончевите дамки; Дека ова магнетно поле е прво што прима дипол; овој дипол подоцна поминува низ полрани пресврти со истиот период на циклусот на сончевата дамка. Нивниот модел го опишува сончевото осцилаторно магнетно поле, со периодичност од 22 години. Тоа ја покрива осцилаторната размена на енергија помегју полодијалени и тородијалени состојки на сончевото магнетно поле. Две половина од 22 годипшниот циклус не се индентични,бидејќи наизменичните циклуси покажуваат помал број на сончеви дамки.
Историја на циклусите
Бројот на сончевите дамки е преку 11400 години и е рекнструиран со Јаглерод-14 дендроклиматологија. Нивото на сончева активност почнуваки од 1940 е исклучителна Последниот период е сличен на големината која се појавила пред 9000 години. Сонцето има високо ниво на на магнетна активност ~10% во последните 11,400.
Список на историски Гранд минимуми на сончева активност дојдоа околу 690 н.е., 360 п.н.е., 770 п.н.е., 1390 п.н.е., 2860 п.н.е. , 3340 п.н.е., 3500 п.н.е., 3630 п.н.е., 3940 п.н.е., 4230 п.н.е., 4330 п.н.е., 5260 п.н.е., 5460 п.н.е., 5620 п.н.е., 5710 п.н.е., 5990 п.н.е., 6220 п.н.е., 6400 п.н.е., 7040 п.н.е., 7310 п.н.е., 7520 п.н.е., 8220 п.н.е. и 9170 п.н.е.
Откога наблјудувањата започнаа, осцилациите се јавуваат од 9-14 години.
Прва мисла беше дека 28 циклуси ги опфати 309 години помеѓу 1699 и 2008 година, давајќи просечна должина од 11,04 години, но последните истражувања покажаа дека најдолгите се всушност биле двата циклуси, што значи дека еден од двајцата да трае помалку од 8 години.
24-ти циклус
Тековната сончев циклус започна на 4 јануари 2008 година, со минимална активност, сè до почетокот на 2010 година. Тој е на добар пат да има најниска снимена луничка активност, од точна евиденција започната во 1750. Циклусот е опремен со "двоен врв"сончев максимум. Првиот врв беше постигнат 99 во 2011 година, а вториот во почетокот на 2014 година на 101.
23-ти циклус
Овој циклус трае 11,6 години, почнувајќи во мај 1996 година и завршува во јануари 2008 година максималниот број на сончеви пеги ( месечен број на сончеви пеги во просек во текот на дванаесет месечен период) забележани во текот на сончевиот циклус беше 120.8 ( март 2000 година), а минималната беше 1.7. А вкупно 805 дена немаше сончеви пеги во текот на овој циклус.
Сончеви дамки
Очигледна површината на Сонцето, на фотосфера , зрачи поактивно кога има сè повеќе сончеви пеги. Сателит за следење на сончевата луминозност, откри директната врска меѓу циклус Schwabe и луминозноста со амплитуда од околу 0,1% од врв до врв. Сјајноста намалува до 0,3% за време од 10-дневна временска рамка кога големи групи на сончеви пеги ротираат околу Земјата и може да се зголеми за дури 0,05% во тек на 6 месеци, поради faculae поврзани со големи луничка групи
Време наспроти сончева. Ширина дијаграм на радијална компонента на магнетното поле на сонцето, во просек на последователни сончева ротација. "Пеперутка " потпис на сончеви дамки е јасно видлива на ниски ширини. Дијаграм конструирани ( и редовно ажурирани ) од страна на сончев група во НАСА Маршал Центарот за вселенски летови.
Коронални масивни исфрлања
Честотата на појавата на коронални масовно исфрлања и ракети е силно модулирани со циклусот. Ракети на која било дадена големина некои 50 пати почеста во сончев максимум од на минимум. Големи коронални масовно исфрлања јавуваат во просек неколкупати дневно, сончев максимум, се сведува на една на секои неколку дена на сончеви минимум. Големината на овие настани се не зависи чувствително на фаза на сончевиот циклус. А случај во точка се трите големи Х-класа ракети што се случи во декември 2006 година, во непосредна близина на сончеви минимум; една X9.0 одблесокот на 5 декември се издвојува како една од најпаметните во историјата.
Шеми
Имињата на Waldmeier ефект на забелешката дека циклуси со поголема максимална амплитуди имаат тенденција да се помалку време да стигнат до нивната максима од циклуси со помали амплитуди;. максимална амплитуди се во негативна корелација со должини од претходните циклуси, помагање предвидување
Сончеви максимуми и минимуми исто така покажуваат флуктуации во времето скали поголема од сончеви циклуси. Зголемување и намалување на трендови може да се продолжи за период од еден век или повеќе.
87 години (70-100 година Gleissberg циклус, наречен по Волфганг Глеисберг, се смета дека е еден амплитудна модулација на циклусот Schwabe, Циклусот Gleisberg подразбира дека следниот сончев циклус се измазнуваат максимум луничка број од околу 145 ± 30 во 2010 година (наместо 2010 година беше само по сончеви минимум циклус) и дека следниот циклус имаат максимум од околу 70 ± 30 во 2023 година
Поврзани стогодишнината варијации во магнетни полиња во Корона и хелиосферата биле откриени со користење на јаглерод-14 и берилиум 10 космогониска изотопи чуваат во домашен акумулации како мраз и дрвата и со користење на историски набљудувања на геомагнетна бура активност, мост временскиот јаз помеѓу крајот на употребливи космогониска податоци изотоп и почетокот на модерната сателитски податоци.
Овие варијации се успешно се репродуцираат со користење на модели кои вработуваат магнетниот тек континуитет равенки и забележани луничка броеви да се измери со појавата на магнетниот тек од врвот на сончевата атмосфера и во хелиосферата, покажува дека луничка набљудувања, геомагнетна активност и космогониска изотопи нудат конвергентна разбирање на варијации сончевата активност.
Хипотетички цилкуси
Се предлага периодичноста на сончевата активност со периоди подолги од циклусот сончевите пеги, и тоа:
210 година Suess циклус (ака " де Врис циклус ").] Овој циклус е снимен од Радиоактивниот јаглерод студии, иако " малку докази за Циклус Suess " се појавува во луничка рекорд на 400 години.)
Циклусот Hallstatt Постои хипотеза да се прошири за околу 2.300 години.
Во текот на Горна перм пред 240 милиони години, минерални подлоги во Кастиља Формирање шоу циклуси од 2.500 години.
Сончево Магнетно Поле
Магнетното поле структури на Сонцето атмосфера и надворешните слоеви на целиот пат низ корона и во сончевиот ветер. Нејзините спатиотемпорални варијации да довеле до разни мерливи сончеви феномени. Други сончеви феномени се тесно поврзани со циклусот, која служи како извор на енергија и динамички мотор за поранешниот. 2300 година Hallstatt варијација сончеви циклуси.
Површински магнетизам
Сончеви пеги евентуално распаѓање, ослободување на магнетниот тек во фотосфера. Овој флукс се дисперзирани и churned од турбулентните конвекција и сончеви текови големи. Овие механизми превоз доведе до акумулација на магнетизирани распаѓање производи со висок сончеви ширини, крајот обратен поларитет на поларните области (информации како на сина и жолта полиња се јават во графиконот Хатавеј / НАСА / MSFC погоре).
На диполарен компонента на магнетното поле на сончева менува поларитетот околу времето на сончев максимум и да достигне врв сила во сончевиот минимум.
Вселенски возила
Леталото CMEs (коронални масовно исфрлања) произведува зрачење флукс на високоенергетски протони, познато и како сончеви космичките зраци. Овие може да предизвика зрачење штета на електроника и сончеви ќелии во сателити. Сончеви протони настани, исто така, може да предизвика еден настан вознемири (ЈИЕ) настани за електроника; во исто, намалениот прилив на галактичко вселенско зрачење за време сончев максимум намалува високоенергетската компонента на прилив на честички.
КМЕ зрачењето е опасно за астронаутите на вселенска мисија што се надвор од екранировка произведени од страна на магнетното поле на Земјата. Идните дизајни мисија (на пример, за мисија на Марс) затоа се вклучат голем зрачење се заштитени "бура засолниште" за астронаутите да се повлече во текот на еден ваков настан.
Gleißberg развиен метод на предвидување КМЕ кој се потпира на последователни циклуси.
Галактички зрачен флукс
надворешно проширување на сончевата исфрлената материја во меѓупланетарниот простор обезбедува overdensities на плазма, кои се ефикасни во расфрлајќи високоенергетски космичките зраци кои влегуваат во сончевиот Систем од друго место во нашата галаксија. Честотата на сончева ерупција настани е модулирана од циклусот, менување на степенот на космички зраци расејување во надворешниот Сончев Систем соодветно. Како последица на тоа, на космички зраци флукс во внатрешноста на Сончевиот Систем се anticorrelated со целокупното ниво на сончевата активност. Оваа anticorrelation јасно се откриени во космичките зраци мерења флукс на површината на Земјата. Ефектот се сведува на неколку проценти во текот на варијација сончев циклус, поголема од варијација во вкупната сончево зрачење на обично 0,1%.
Сончево зрачење
Вкупниот сончево зрачење (TSI) е износот на инцидентот Дешморет сончева енергија на горниот дел од атмосферата на Земјата. TSI варијации беа невидливи, додека сателитски опсервации започна кон крајот на 1978 година A серија на radiometers беа лансирани на сателити од 1970-тите до 2000-тите. [41] TSI мерења варираше 1360-1370 W / m2 во десет сателити. Еден од сателити, ACRIMSAT беше лансиран од страна на ACRIM група. Контроверзниот 1989-1991 "ACRIM јаз" помеѓу сателити не-преклопувачки беше интерполирана од ACRIM композитни прикажување + 0.037% / деценија пораст. Уште една серија заснована на ACRIM податоци се произведени од страна на група PMOD. Својата серија покажува -0,008% / деценија тренд на намалување.Ова 0.045% / деценија модели разлика климатски влијанија.
Сончево зрачење варира систематски текот на циклусот, како во вкупен зрачење и во релативен нејзините компоненти (УВ vs видливи и други честоти). Сончевиот сјајност е проценета 0,07 отсто посветла во текот на средината на циклусот сончев максимум од терминалот сончеви минимум. Photospheric магнетизмот се појавува да биде главната причина (96%) од 1996-2013 TSI варијација. Односот на ултравиолетови на видливата светлина варира.
TSI варира во втората фаза со сончев циклус магнетна активност со амплитуда од околу 0,1% од целиот просечна вредност од околу 1361,5 W / m2 (на "сончева константа"). Варијации во врска со просек до -0,3% се предизвикани од страна на големите луничка групи и од + 0,05% од страна на големите faculae и светли мрежа на 7-10 дена временска рамка (види TSI варијација графика). [49] сателит -era TSI варијации покажуваат мала, но забележливи трендови.
TSI е повисока во сончев максимум, иако сончеви пеги се потемни (поладно) од просекот фотосфера. Ова е предизвикано од магнетизирани структури, освен за време на сончеви пеги сончеви максимуми, како што се faculae и активни елементи на "светла" на мрежата, кои се посветли (потопло) од просекот фотосфера. Тие колективно overcompensate за дефицитот на зрачење поврзани со кулер, но помалку бројни сончевите дамки. Примарен двигател на TSI промени на сончева вртежна и временските рокови луничка циклус е различна photospheric покривање на овие radiatively активна сончева магнетни структури. [Се бара извор]
Енергија промени во УВ зрачење вклучени во производството и загуба на озон имаат атмосферски влијанија. 30 нивото на притисок hPa атмосферска променил висина во втората фаза со сончевата активност за време на сончевите циклуси 20-23. УВ зрачење предизвика зголемување поголемо производство на озонот и доведуваат до стратосферата греење и да poleward преместувања во стратосферски и тропосферски ветерот системи.
Краткобраново зрачење
Со температура од 5870 К, фотосфера емитира процентот на зрачење во екстремни ултравиолетови (EUV) и погоре. Сепак, потопло горните слоеви на атмосферата на Сонцето (хромосфера и корона) испуштаат повеќе краток бранова должина на зрачење. Со оглед на горниот дел од атмосферата не е хомогено и содржи значајни магнетни структура, сончеви ултравиолетови (УВ), EUV и рендген флукс значително варира во текот на циклусот.
Монтажата слика од лево илустрира оваа варијација за меки рендгенски, како забележани од страна на јапонски сателит Yohkoh од по 30 август 1991 година, во екот на циклус 22, 6 септември, 2001 година, во екот на циклус 23. Слично варијации циклус поврзани се забележани во тек на сончеви УВ или EUV зрачење, како што забележува, на пример, од страна на сателити на SOHO или трага.
Иако тоа само сметки за минијатурен дел од вкупното сончево зрачење, влијанието на сончевите УВ, EUV и рендген зрачење на горниот дел од атмосферата на Земјата е длабока. Сончеви УВ флукс е главен двигател на стратосферски хемија, како и зголемувањата на јонизирачко зрачење, значително влијаат јоносферата под влијание на температурата и електрична спроводливост.
Сончев радиотек
Емисија од сонцето centimetric (радио) бранова должина се должи првенствено на короната плазма заробени во магнетни полиња лежат активни региони. [53] Индексот на F10.7 е мерка на сончеви радио флукс по единица честота на бранова должина од 10,7 сантиметри, во близина на врвот на набљудуваните сончеви радио емисија. F10.7 често се изразува во SFU или сончевата флукс единици (1 SFU = 10-22 W М-2 Hz-1). Што претставува мерка за дифузни, nonradiative коронални плазма греење. Тоа е одличен показател за вкупните нивоа на сончевата активност и е во корелација и со сончеви УВ емисиите.
10,7 см сончеви флукс може да се меша со точка-до-точка домашен комуникации.
Облаци
Космички зраци промени во текот на циклусот потенцијално имаат значителни атмосферски влијанија. Шпекулациите за космичките зраци вклучуваат:
Промени во јонизација влијае на аеросол изобилство, што служи како кондензација јадро за формирањето на облаци. Во текот на сончеви минимумите повеќе космички зраци стигне до Земјата, потенцијално создадете ултрамали аеросолни честички како претходници на Облак кондензација јадра.Облаци формирани од поголема количини на кондензација јадра се посветла, веќе живееше и веројатно да се произведе помалку врнежи. А промена на космичките зраци може да предизвика зголемување на одредени видови на облаци, кои влијаат на Земјата албедо. Особено на големи височини, со помалку заштитен од магнетното поле на Земјата, космичките зраци варијација може да влијае на домашен ниско капак височина облак (за разлика од недостаток на корелација со високи облаци надморска височина), делумно под влијание на меѓупланетарна магнетно поле сончеви управувано (како и премин преку галактички оружје во текот на подолг временски рамки). 2002 хартија А отфрли оваа хипотеза. Подоцна документи тврдат дека производството на облаците преку космичките зраци не може да се објасни со нуклеација честички. Резултатите забрзувач успеа да произведе доволно, доволно голем, честички да резултира со формирањето на облаци;.. ова вклучува забелешки по голема сончева бура. Забелешки по Чернобил не покажуваат никакви предизвикана облаци Облаците
Промени во јонизација влијае на аеросол изобилство, што служи како кондензација јадро за формирањето на облаци. Во текот на сончеви минимумите повеќе космички зраци стигне до Земјата, потенцијално создадете ултрамали аеросолни честички како претходници на Облак кондензација јадра.Облаци формирани од поголема количини на кондензација јадра се посветла, веќе живееше и веројатно да се произведе помалку врнежи. А промена на космичките зраци може да предизвика зголемување на одредени видови на облаци, кои влијаат на Земјата албедо. Особено на големи височини, со помалку заштитен од магнетното поле на Земјата, космичките зраци варијација може да влијае на домашен ниско капак височина облак (за разлика од недостаток на корелација со високи облаци надморска височина), делумно под влијание на меѓупланетарна магнетно поле сончеви управувано (како и премин преку галактички оружје во текот на подолг временски рамки).2002 хартија А отфрли оваа хипотеза. Подоцна документи тврдат дека производството на облаците преку космичките зраци не може да се објасни со нуклеација честички. Резултатите забрзувач успеа да произведе доволно, доволно голем, честички да резултира со формирањето на облаци;.. ова вклучува забелешки по голема сончева бура Забелешки по Чернобил не покажуваат никакви предизвикана облаци
Организми
Влијанието на сончевиот циклус на живите организми е под истрага. Некои истражувачи тврдат дека пронашле поврзаност со здравјето на луѓето.
Износот на ултравиолетови УВБ светлина на 300 nm стигне на Земјата варира во зависност од колку што е 400% во текот на сончевиот циклус поради разликите во заштитна озонска обвивка. Во стратосферата, озонот е постојано регенерира со поделбата на О2 молекули со ултравиолетова светлина. За време на сончеви минимум, намалување на ултравиолетова светлина добиена од сонце доведува до намалување на концентрацијата на озон, овозможи зголемен УВБ да стигнат до површината на Земјата.
Радио комуникација
Skywave начини на радиокомуникациски работат од страна на свиткување (прекршување) радиобранови (електромагнетно зрачење) низ јоносферата. За време на "Пикс" на сончевиот циклус, јоносферата сè повеќе станува јонизиран со сончева фотони и космичките зраци. Ова влијае на пропагација на радиобран на сложен начин, кои можат да се олесни или да ја попречат комуникацијата. Прогнозирање на режими skywave е од значителен интерес за комерцијални морски и комуникации авиони, аматерски радио оператори и shortwave радиодифузери. Овие корисници окупира честоти во рамките на високи честоти или 'HF' радио спектарот кои се најмногу погодени од овие сончеви и ionospheric разликите. Промени во сончевиот излез влијае на максимална употребливи честота, ограничување на највисоката честота употребливи за комуникации.
Клима
Двата долгорочни и краткорочни варијации на сончевата активност се претпоставува да влијаат врз глобалната клима, но тоа се покажа крајно предизвикувачки да се измери на врската помеѓу сончеви варијација и клима.
Рано истражување се обиде да ги поврзе времето со ограничен успех, по што се обидува да се поврзе на сончевата активност со глобалната температура. Циклус, исто така, влијае на регионалната клима. Мерења од спектрално зрачење Монитор SORCE покажуваат дека сончеви УВ варијабилност произведува, на пример, постудени зими во САД и во јужна Европа и потоплите зими во Канада и во северниот дел на Европа во текот на сончеви минимум.
Три хипотетички механизми посредува влијанијата на климатските варијации сончеви ':
Вкупно сончево зрачење. Ултравиолетово зрачење. УВ компонентата разликува за повеќе од вкупниот износ, па ако УВ беа за некои (засега непознати) Причината имаат диспропорционален ефект, тоа може да влијае на климата. Сончевиот ветер со посредство галактичко вселенско промени зраци, кои можат да влијаат облачност. Варијација на луничка циклус од 0,1% има мала, но забележливи ефекти врз климата на Земјата. Камп и Тунг сугерираат дека сончево зрачење во корелација со варијација на 0,18 К ± 0,08 К (0,32 °F ± 0,14 °F) во мери просечната глобална температура помеѓу сончевиот максимум и минимум.
Тековните научни консензус е дека сончевата варијации не играат голема улога во возење на глобалното затоплување, од измерената магнитуда од неодамнешните сончеви варијација е многу помал од принудувајќи се должи на стакленички гасови. Исто така, сончевата активност во 2010s не беше повисок отколку во 1950 (види погоре), а глобалното затоплување се искачи значително. Инаку, на ниво на разбирање на сончевата влијанија на времето е ниска
Причини
Основните причини за сончеви циклуси се дебатира. А следен причина е сончев Динамо, силите за возење своето однесување се помалку јасни. Можности вклучуваат врска со приливите сили поради гасовити џинови Јупитер и Сатурн, или поради сончева инертен движење .Друга причина за сончевите дамки може да биде сончевата струја џет " торзиона осцилација ".
Единствено динамо
Главна статија: Сончевиот Динамо Луничка циклус од 11 години е половина од 22-годишна Бабкок-Лејтон сончеви динамо циклус, што соодветствува на осцилаторна размена на енергија помеѓу кружни и poloidal сончеви магнетни полиња. При максимална сончев циклус, надворешни poloidal диполарен магнетно поле е блиску до својот минимум динамо циклус сила, но внатрешна тородијален quadrupolar поле, генерирани преку диференцијална ротација во tachocline, е блиску до својот максимум сила. Во овој момент во циклусот Динамо, пловни upwelling рамките на Конвекциски зона сили појавата на Тородијалните магнетно поле низ фотосфера, кои доведуваат до парови на сончеви пеги, грубо aligned исток-запад со спротивен магнетни поларитети. На магнетните поларитетот на луничка парови заменици секој сончев циклус, феномен познат како циклусот Хале.
Двојно динамо
Во 2015 година, новиот модел на сончев циклус беше објавен. Модел се заснова на Динамо ефекти во два слоја на Сонцето, една во близина на површината и едно длабоко во нејзината Конвекциски зона. Модел предвидувања сугерираат дека сончевата активност ќе падне за 60% во текот на 2030s на условите за последен пат виден во текот на "малата ледена доба" што започна во 1645. Пред модели вклучени само подлабоко Динамо.
Одлики на моделот спарени магнетни компоненти бран. Двете компоненти имаат честота од околу 11 години, иако нивните честоти се малку различни и временски офсет. Во текот на циклусот, брановите врти помеѓу северната и јужната полутопка на Сонцето.
Модел се користи за анализа на главните компоненти на магнетното поле набљудувања од Опсерваторијата за сончева Вилкокс. Тие испитуваат магнетно поле активност од сончевите циклуси 21-23, покривајќи 1976-2008. Тие, исто така, во однос на нивните предвидувања на просечните броеви Sunspot. Моделот беше 97% точни во предвидувањето флуктуации сончевата активност.
Експоненцијален модел
Пери и Хсу (2000) предложи модел заснован на emulating хармоници со множење на основните 11-годишен циклус со овластувањата на 2, која го произведе резултати слични на холоценот однесување. Екстраполација предложи постепено ладење во текот на следните неколку векови со повремени мали warmups и враќањето на речиси Малку услови Ледено доба во текот на следните 500 години. Овој кул период тогаш може да се следи околу 1.000 години подоцна и да се врати altithermal услови слични на претходните холоцениот Максимум.
Словенија
Словенија (Slovenija), официјално: Република Словенија () — планинска земја која се наоѓа под Алпите. Тоа е држава во Средна Европа, која се граничи со Италија на запад, Јадранското Море на југозапад, Хрватска на југ и исток, Унгарија на североиисток и Австрија на север.
Словенија беше дел од поранешна Југославија од 1945. до 1991. кога се избори за независност. Стана членка на Европската Унија на 1 мај 2004. Таа е исто така член на Советот на Европа, НАТО и има набљудувачки статус во франкофонските држави.
Главен град: Љубљана. Број на жители: 2. 053 488 (2009.). Површина: 20 273 км2
На Словенија припаѓа и многу мал дел од јадранското крајбрежје во должина од 47 км. Од приморските градови најпознати се Порторож, Пиран, Изола и други кои секоја година привлекуваат голем број на туристи од западноевропските земји.