cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Проект Писта (сезона 4)
Епизода 5: Што е Скини?
Секој дизајнер треба да создаде облека за жена која неодамна изгубила тежина, користејќи една од женската облека од пред нејзиното слабеење како суровина за новиот дизајн. Новата облека мора да вклучува аспекти на личноста на сега слабата жена, како и сопствениот стил на дизајнерката. На секој дизајнер му се даваат 10 долари за користење за дополнителни материјали. Имаат еден ден да ги комплетираат аутфитите.
Дизајнери и клиенти:
Епизода 6: Eye Candy
Дизајнерите треба да создадат облека користејќи какви било материјали што биле достапни во продавницата на Херши на Тајмс Сквер, Њујорк. Ним не им е даден буџет, туку само пет минути да соберат материјали, а им е даден само еден ден да го комплетираат аутфитот.
Епизода 7: Што сака една девојка
Дизајнерите се предизвикани да дизајнираат матурски фустан за група девојчиња од 16 и 17 години од средното училиште Сент Џон Виани во Њу Џерси. Девојките, заедно со нивните мајки, однапред ги избираат дизајнерите со кои сакаат да соработуваат врз основа на портфолијата на дизајнерите. Дизајнерите имаат буџет од 250 долари за материјали од Mood и два дена за конструирање на фустаните. Победникот зависи од тоа кој направил најдобро според клиентите, а тие се оценуваат според управувањето со времето.
Епизода 8: En Garde!
Секој дизајнер по случаен избор е спарен со друг дизајнер и се бара да избере лидер на тимот. Од секој тим се бара да создаде авангардна облека заснована на инспирација од стилот на косата на нивните модели. Тие добиваат буџет од 300 долари и два дена за да го создадат овој изглед. Следниот ден, од секој тим се бара да создаде друга, поедноставна, подготвена облека која ја отелотворува „суштината“ на авангардниот изглед на кој работеа. За второто парче дизајнерите имаат буџет од 50 долари. Водачот на победничкиот тим добива имунитет во следниот предизвик, додека победничкиот тим и нивните аутфити се претставени во модното снимање на TRESemme.
Тимови:
Епизода 9: Дури и дизајнерите го добиваат блузот
Дизајнерите имаат задача да создадат иконски изглед користејќи деконструирана тексас ткаенина и бел памук, а истовремено да го покажат наследството на Levi's 501. На дизајнерите им се дадени три минути да ги соберат обезбедените тексас фармерки и јакни и памучна ткаенина што висат од алишта во магацин; Поимите како копчиња, нитни и други сврзувачки елементи се обезбедени во работната просторија. Дизајнерите имаат еден ден да го завршат дизајнот. Од овој предизвик натаму, победничкиот дизајнер повеќе нема да стекнува имунитет во следниот предизвик.
Епизода 10: Суров талент
Секој дизајнер избира една од шесте WWE диви врз основа на нивниот општ став и мора да дизајнира облека што одговара на тој став и може да се носи во боречкиот прстен. На дизајнерите им се даваат 100 долари за ткаенина и два дена да ги завршат дизајните.
Епизода 11: Уметноста на модата
На дизајнерите им се дадени 45 минути во три галерии (дворот на грчката и римската скулптура, европското сликарско крило и Храмот на Дендур) во Музејот на уметноста Метрополитен да изберат уметничко дело што ќе го користат како инспирација за фустан, користејќи ги дадените камери за снимање на уметничкото дело. Тие добиваат 300 долари за материјали во Mood и два дена за да го завршат дизајнот.
Дизајнерите и нивната уметничка инспирација:
Епизода 12: Повторно обединување
Сите дизајнери се собираат на повторно обединување. На Кристијан Сириано му се доделуваат 10.000 долари како победник на натпреварот „Омилен фан“ на гледачите од Мајкл Најт од третата сезона. Се разгледуваат најважните моменти од сезоната, вклучително и реакциите на различни дизајнери да бидат елиминирани, необјавените реакции на судиите за епизодата Raw Talent, како и преостанатите борбени дизајнерски дива алтер-ега; особини на личноста на дизајнерите, како што се смеењето на Крис Марч, плачењето на Рики Лизалд, неверојатната личност на Елиса Хименез и постојаното користење на зборот „жестоко“ од страна на Кристијан.
Драгутин Тасевски
Драгутин Андонов Тасевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно селско семејство. Завршил основно училиште, а потоа изучил кројачки занает. Во 1942 година, бил регрутиран во окупаторската бугарска фашистичка војска. Во април 1944 година се вратил на отсуство и тоа го искористил за да стапи во редовите на НОВ и ПОЈ. Станал борец во Треттата македонска ударна бригада и учествувал во нејзините борби кај Ристовац и Табановце. По овие борби се повлекол во Куманово. Во септември истата година, повторно се вратил во бригадата. Бил учесник во нејзините борби кај Страцин, како и во селата од велешкиот терен и други борби. На 9 октомври 1944 година, во борбата кај селото Шишево против балистите и Германците го изгубил својот живот.
Никола Апер
Никола Апер : (Nicolas Appert;) роден во Чалон-Ен-Шампањ, на 17 Ноември 1749 година, а  починал во Маси на 1 Јуни 1841 година. Тој беше Француски пронаоѓач на техниката на чување на храна. Познат бил и како"татко на конзервирање," иако  бил слаткар.
Биографија
Бил слаткар и готвач во Париз од 1784 година до 1795 година. Годината 1795 започнал да експериментира со начини за зачувување на храната, почнувајќи со супи, зеленчук, сокови, млечни производи, желеа, џем и сирупи. Храната ја ставал  во стаклени  тегли, запечатени  со корк (плута) и восок и ги ставал  во зовриена вода.
После 14 до 15 години експериментирање Апер го патентирал својот изум и добил награда од 12.000 франци во Јануари 1810 година. Во истата година, Категорија: објави "Уметноста на зачувување на животинските и растителните материи" (L'Art de conserver les substances animales et végétales ) Тој бил првиот готвач од ваков вид врз основа на современите методи на зачувување на храната.
Кутјево
Кутјево (хрватски: Kutjevo) — град во Хрватска. Кутјево се наоѓа во историско-географската област Славонија, а административно е дел од Пожешко-славонската жупанија. Според пописот од 2011 година градот имал население од 2.440 жители, а целата општина 6.247 жители.
Население
Поделено по населени места, населението на општина Кутјево е:
ЈУДГ „Ангел Шајче“ - објект „Развигорче“
ЈУДГ „Ангел Шајче“ - објект „Развигорче“ ― детска градинка која се наоѓа во Куманово. Таа е огранок на главната градинка „Ангел Шајче“.
Особености
Градинката „Развигорче“ е со вкупна површина од 1668 м2 и дворна површина 4943 м2 и е сместена на ул. „Моша Пијаде“ бр. 117 каде што децата се распоредени во 2 јаслени и 6 градински групи на македонски јазик. Во склоп на оваа градба се наоѓа и управата на Установата. Градбата има пет влеза од кои два се за оддел градинка, еден за оддел јасли, еден за управата и еден економски влез.
Стојмен Тасевски
Стојмен Јорданов Тасевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Горна Горица
Горна Горица — македонско село во Општина Пустец, Албанија.
Географија и местоположба
Горна Горица е село во областа Мала Преспа, во непосредна близина на границата со Република Македонија. Атарот на селото Горна Горица, граничи со атарите на следните села: од север со селата Стење и Лескоец (во Македонија), од исток со Туминец, од југ со Долна Горица, на запад се протегаат острите и возвишени камени сртови на Галичица, преку нив граничи со селата Пешкопеја и Аларуп (во Албанија) и со Љубаништа (во Македонија).
Историја
Горна Горица настанало во средината на ХVIII век со уништувањето на единственото село Горица. Како предание кај Горичани за уништувањето на селото Горица се наведува тешкиот живот, со вчествените напади на арнаутските банди.
Во подготовките и во текот на Илинденското востание, населението земало активно учество со своја чета од 20 души заедно со Долна Горица, а во повисока ниво била раководена од Јоше од селото Подмочани. Се пренесува и дека овде повремено престојувала и четата на Митре Влаот од село Кономлади.
Во Првата светска војна селото се најде на македонскиот фронт, при што покрај селото поминале војските на антантата, при што жителите на селото биле мобилизирани во грчката војска. Во некој период од војната во ова село биле евакуирани жители од повеќе горнопреспански села, Стење, Отешево, Лескоец.
На 1 март 1933 година по деветгодишно барање за правда поради насилно приграбената земја горногоричани биле протерани од своите огништа, и по 2 месеци помината под отворено небо и кај пријателите во Туминец, засекогаш ја напуштиле Албанија, и по 1 година помината во Пеќ, Косово, се вратиле во Македонија и за постојано се населиле во Сопот, Кавадаречко. Пепелиште, Војшанци и Прждево, Неготинско, како и во Трап и Породин, Битолско. Во 1935/36 во селото се доселиле неколку македонски семејства од селата Шулин и Глобочани.
Во текот на Втората светска војна селото било под окупација на фашистичка Италија, при што населението било мобилизирано во редовите на албанската војска во грчко-италијанската војна. Во текот на оваа војна 19 горногоричани се бореа во партизаните, при што 3ца ги положија своите животи на боиштата ширум Југославија.
Демографија
1900 година според бугаринот Васил К’нчов селото броело 285 Македонци православни (кај него „бугари“).
Родови
Горна Горица е македонско православно село, населението е доселено од околните села. Додека постарите Горногоричани се иселени во Македонија на разни места.
Родови во Горна Горица се: Вељовци, Гроздановци, Јанкуловци и Костовци сите доселени од Шулин; Малевци доселени од Туминец; Нечовци и Ристовци.
До 1933 година во селото живееле следните семејства: Бузовци (Стојан), Буџевци (Васил), Буне (немиот), Вељановци (Нечо и Дрија), Гелевци (Стево, Илија, Нуне, Никола, Јонче и Ристо), Димовци (Стево, Ефтим и Бојче), Котевци (Лазар и Тодор), Кировци (Јоне), Котелевци (Цветко), Кралевци (Павле), Мишевци (Бојче), Наумовци (Цветко, Славе, Трифун, Мице, Пандо и Боре), Нечовци (Трајче), Неловци (Марко, Кире и Петре), Пандиловци (Јоше и Трајче), Петковци (Рапо и Крсте), Павлевци (Ефтим, Ставре и Коле), Раповци (Стојан), Ристовци (Коле и Лазар),                              Спасовци (Ефтим, Насте, Јонче и Ламбе), и Треневци (Ѓорги и Коста).
Деко
Андерсон Луиз де Соуза (роден 27 август 1977), познат како Деко, е пензиониран португалски професионален фудбалер, кој настапувал како офанзивен играч за врска или централен играч од средниот ред.
Јовче Тасевски
Јовче Стојанов Тасевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
По завршувањето на основното училштето, изучил занает, а потоа работел како механичар. За време на окупацијата на Македонија, станал симпатизер на народноослободителното движење. Бил регрутиран во окупаторската бугарска фашистичка војска, од која избегал и ѝ се приклучи на Дванаесеттата македонска ударна бригада. Бил распореден во првата чета на вториот баталјон. Се истакнал со својата храброст во борбите против непријателот. Храбро загинал во битката против балистичките банди, кај селото Добри Дол.
971
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6479 и 6480 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5721 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4731 и 4732 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1724.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 971 година се протега во 3607 и 3608, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3667 и 3668 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1514. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 360 и 361 исламска година.
Хиперон
Во физиката на честички, хиперон е секој барион кој содржи еден или повеќе чудни кваркови, но нема волшебен, длабински или врвен кварк. Оваа форма на материја може да постои во стабилна форма во јадрото на некои неутронски ѕвезди.
Својства и однесување на хиперони
Бидејќи се бариони, сите хиперони се фермиони. Тоа значи дека тие имаат половина цел број и ги почитуваат статистиките на Ферми-Дирак. Сите хиперони комуницираат преку силната јадрена сила, што ги прави видови на хадрон. Тие се составени од три светлински кваркови, од кои најмалку еден е чуден кварк, што ги прави чудни бариони. Хипероните се распаѓаат слабо со некoнзервиран паритет.
Список на хиперони
Белешки:
Се случуваат неколку промени на вкусот преку слаби распади за да се распадне до протон или неутрон. Моделот на Мари Гел-Ман и Јувал Неман SU(3) (понекогаш нарекуван и Осумнасочен пат) кој го предвидува овој вид на постоење на хиперионот, неговата маса и дека ќе мине само низ слаб распаден процес. Експерименталните докази за неговото постоење биле изведени во 1964 година во Брукхејвенската национална лабораторија. Понатамошните примери за неговото создавање и набљудување користејќи забрзувачи на честички го потврдуваат моделот SU(3).
Истражување на хиперон
Првото истражување на хиперони се случило во 1950-тите и ги поттикнало физичарите да создадат организирана класификација на честички. Денес, истражувањата во оваа област се спроведуваат врз основа на податоци кои се направени во многу објекти низ целиот свет, вклучувајќи ги ЦЕРН, Фермилаб, СЛАК, ЈЛАБ, Брукхејвенска национална лабораторија, КЕК и други. Темите за физиката вклучуваат пребарувања за кршење на КП, мерења на спин, студии на возбудени состојби (најчесто споменати како спектроскопија) и лов за егзотични состојби како што се пентакваркови и дибариони.
Битка кај Мека (1918)
Битката кај Мека — битка која се одвила во периодот од јуни до јули 1916 година. На 10 јуни Хусеин бин Али, управителот на градот, започнал востание против османлискиот калифат како дел од Арапското востание.
Позадина
Целта на Хусеин била да направи една арапска држава која ќе ги зафаќала териториите од Алеп до Аден, и за оваа цел ги подготвил своите четири синови правејќи сојуз со Британците.
Конфликт
Во почетокот на јуни 1916 година поголемиот дел од османлиската војска била стационирана во градот Таиф на чело со Галиб Паша, гувернерот на Хиџас. Само околу 1,000 војници биле оставени да го бранат светиот град. Поголемиот дел од нив се наоѓале во касарната кога започнало официјално востанието. По овој напад, околу 5,000 востаници започнале напад кон трите тврдини кои се наоѓале околу Мека. Самиот турски командант не можел да направи разлика меѓу своите и противничките војници, па збунет му се јавил на Хусеин, кој пак го запознал со своите намери и му кажал дека е потребно да се предаде, но по одбивањето борбите продолжиле. Следниот ден била освоена територијата околу џамија Масџид ал-Харам заедно со османлиската владина канцеларија заедно со заменик гувернерот, кој им наредил на своите сили да се предадат но тие одбиле. Ситуацијата се променила кога Британците испратиле артилерија по кое тврдината била нападната и на 4 јули 1916 година заземена.
Гери Никол
Гери-Никол Николаева е родена на 30 јули 1998 година,  позната како Гери-Никол. Таа е бугарски снимател, коај стана позната кон крајот на 2014 година, откако учествуваше во третата сезона на натпреварот за пеење X Factor Bulgaria.
Кариера
Гери-Никол е родена на 30 јули 1998 година во Варна, Бугарија.
Во 2015 година, неколку месеци по нејзиното заминување од The X Factor, Гери-Никол потпиша договор со бугарско-германската етикета Facing the Sun. Таа ја започна својата соло кариера наскоро, по објавувањето на нејзиниот деби сингл "Ела I Si Vzemi" со нејзиниот поранешен ментор Кристијан во Х фактор Бугарија. Песната брзо се искачи на бугарските листи во текот на летото 2015 година и уживаше во успешни комерцијални изведби во текот на остатокот од годината. Кон крајот на 2015 година го откри својот втор сингл "Momiche Kato Men", поддржано од музичко видео. Двете видеа на двете синглови беа следени од рекорден број гледачи на VBOX7 и YouTube видео платформите.
Во 2016 година, нејзиното влијание беше следено од песните "Јас сум Кралицата" на 3 април и "Готина и Луда" на 20 декември. Двата синглови беа исто така придружени со две англиски верзии насочени кон меѓународна публика, од втората беше преименувана специјално на "Еден од еден вид" за претстојната целна група.
На 20 јули 2017 година, Гери-Никол го претстави својот петти севкупен сингл "Направо Г. Убивам", кој се наоѓа раперот 100 Кила од Варна.
Личен живот
Во 2015 година Бугарската агенција за заштита на децата поднесе жалба против музичкото видео на Гери-Никол за "Момиче като мен" за прикажување и промовирање на непристојни содржини. Неколку месеци подоцна, Бугарскиот Совет за електронски медиуми одби да го разгледа случајот поради недостаток на правни норми.
Гери-Никол неколкупати ја наведе Ријана како нејзин најголем идол и музичко влијание.
Химна на ВМРО
Химна на ВМРО — македонска патриотска песна посветена на Внатрешна македонска револуционерна организација (ВМРО). Напишана е од македонскиот композитор Иван Терзиев.
Многу луѓе ја мешаат со политичката партија ВМРО-ДПМНЕ, па затоа е опеана во многу настани поврзани со партијата (најчесто победи на избори).
Бел Нил
Во потесна смисла, поимот Бел Нил се однесува на реката која настанува кај езерото Но, во утоката на реките Бахр ел-Џебел и Бахр ел-Газал. Во поширока смисла истиот поим ги опфаќа сите теченија кои се одлеваат од езерото Викторија сè до спојот со Синиот Нил. Овие повисоки водотеци се нарекуваат Викториски Нил (преку езерото Кјога до Алберт), Албертски Нил (до границата со Јужен Судан), а потоа Планински Нил или „Бахр ел-Џебел“ (до езерото Но). Напати „Бел Нил“ ги вклучува и изворите на езерото Викторија, од кои најоддалечениот е на од Синиот Нил.
Белиот Нил е истражен од Европејците во XIX век, во обид да го пронајдат изворот на Нил. Вистинскиот извор на Белиот Нил е откриен дури во 1937 г. кога германскиот истражувач Буркхарт Валдекер успеал да дојде до поток во Рутову во подножјето на планината Кикизи.
Извори на езерото Викторија
Реката Кагера се влева во езерото Викторија кај градот Букоба во Танзанија и претставува негов најдолг дотек, иако стручњаците не се на исто мислење за најдолгата притока на Кагера, а со тоа и најдалечниот извор на самиот Нил.
Овие две дотечни реки се слеваат кај водопадот Русумо на руандско-танзаниската граница. Водопадот е познат по настанот на 28–29 април 1994 г. кога во рок од 24 часа преку мостот во Танзанија пребегале 250.000 Руанѓани. Кагера има улога на граница помеѓу Руанда и Танзанија, а потоа помеѓу Танзанија и Уганда, пред да се влее во езерото Викторија.
Во Уганда
Белиот Нил во Уганда се нарекува „Викториски Нил“, протегајќи се од езерото Викторија, преку Кјога до езерото Алберт; оттука го носи името „Албертски Нил“ сè до границата со Јужен Судан.
Викториски Нил
Викторискиот Нил почнува како истек од северниот брег на езерото Викторија кај Џинџа, Уганда. Низводно од хидроцентралите Налубале и Кира на излезот од езерото, реката се спушта по водопадот Буџагали и тамошната централа, на околу од Џинџа. Поѕоа тече на северозапад преку езерото Кјога во средиштето на Уганда, па свртува на запад до езерото Алберт.
Над водопадот Карума преку реката поминува Карумскиот мост во југоисточниот агол на Националниот парк Водопад Мерчисон, изграден во 1963 г. за потребите на памучната индустрија. Во 2009 г. угандската влада донела одлука за изградба на хидроелектрана со моќност од 750 мегавати на неколку километри северно од мостот.
Веднаш пред утоката во езерото Алберт, реката се стеснува во кланец широк само 7 метри и истекува од водопадот Мерчисон, со што го бележи нејзиниот преод во западниот огранок на Источноафриканскиот Расед. На крај, Викторискиот Нил завршува во езерото Алберт спроти Сините Планини во ДР Конго.
Потегот од езерото Кјога до езерото Алберт понекогаш се нарекува „Кјошки Нил“.
Албертски Нил
Реката која се одлева од езерото Алберт на север се нарекува „Албертски Нил“ и ја двои подобласта Западен Нил во Уганда од остатокот од земјата. Албертскиот Нил се преминува преку еден мост во округот Неби и траект од Аѓумани за Мојо. Останатиот сообраќај се одвива со чамци и чунови.
Во Јужен Судан и Судан
Кога реката преоѓа од Уганда во Јужен Судан, таа почнува да се нарекува „Планински Нил“. Од езерото Но натаму станува Бел Нил во најстрога смисла, и продолжува на север во Судан, каде конечно се влева во Синиот Нил.
Планински Нил
Во јужниот потег, реката има неколку брзаци пред да се спушти во низинските предели во Судан, а потоа во пространото мочриште Суд. Водотекот продолжува кон езерото Но, каде се слева со реката Бахр ел-Газал, образувајќи го Белиот Нил. Тука еден ракавец наречен ел-Зераф се одлева од Бахр ел-Џебел и тече низ мочуриштето, за потоа да му се приклучи на Белиот Нил. Планинскиот Нил се спушта низ тесни клисури во облик на брзаци, од кои најпознат е Фула (Фола).
Потесен Бел Нил
Според некои, Белиот Нил настанува во утоката на Планинскиот Нил и Бахр ел-Газал кај езерото Но.
Потегот од источно од езерото Но до устието на реката Собат има мошне благ наклон, со бројни мочуришта и лагуни. Кога е преплавен, Собат носи големо количество талози, кои во голема мера се одговорни за бојата на Белиот Нил color. Од градот Малакал во Јужен Судан, реката минува низ ниски (но немочурливи) предели и преоѓа во Судан, северно од Картум. Низводно од Малакал се наоѓа гратчето Кодок, каде во 1898 г. се одиграл Фашодскиот инцидент кој го одбележил крајот на колонијалната трка за Африка.
Во Судан реката тече низ вилаетот Бел Нил наречен по неа. На крај се спојува со поголемиот Син Нил кај главниот град Картум, образувајќи го Нил.
Киро Теофиловски
Киро Стојанов Теофиловски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Основно и две години занаетчиско училиште завршил во родниот град, а потоа работел како столар. За време на фашистичката окупација на Македонија, бил симпатизер на народноослободителното движење. Во Дванаесеттата македонска ударна бригада стапил во 1944 година и учествувал во нејзините битки против балистичките банди на падините на Водно, кај селата Глумово, Матка и други места. Само неколку денови пред нападот на македонските воени единици на Скопје, храбро загинал во една борба против балистите кај Бел Камен. Неговите останки биле закопани на скопските гробишта.
ЈУДГ „Ангел Шајче“ - објект „Синоличка“
ЈУДГ „Ангел Шајче“ - објект „Синоличка“ ― детска градинка која се наоѓа во Куманово. Таа е огранок на главната градинка „Ангел Шајче“.
Оток (Славонија)
Население
Општина Оток имала население од 6.343 жители, од кои 4.694 жители во Оток а 1.649 во селото Комлетници. Според пописот, 99.31% од населението се изјасниле како Хрвати.
ЈУДГ „Ангел Шајче“ - објект „Синоличка“
Особености
Градинката „Синоличка“ е со вкупна површина од 948 м2 и дворна површина 3316 м2 и е сместена на ул. „Братство Единство“ бр. 16А. Во градбата, децата се распоредени во 2 јаслени групи, 4 градински и 1 комбинирана група која работи во втора смена од 12:00 – 22:00 часот, на македонски јазик. Градбата има три влеза од кои едниот е за оддел јасли и втора смена, вториот влез е за оддел градинка и третиот е економски влез.
Опсада на Медина
Опсадата на Медина - опсада која се одвила во периодот од 10 јуни 1916 до 10 јануари 1919 година. Опсадата е една од најтрајните во историјата која продолжила и по крајот на војната. На чело на османлиските сили во градот бил Фахри Паша.
Градот Медина во тоа време бил поврзан со Османлиското Царство преку железничка пруга. Со британска поддршка, првиот напад бил извршен од страна на синот на Хусеин, Фејсал, но Арапите биле одбиени и имале големи загуби. Кога конфликтот се проширил кон северните делови на Црвено Море, Фејсал и неговите советници се договориле да го стават под опсада градот. Така со сила од околу 30,000 војници во 1916 година биле формирани три армии: источна на чело со принцот Абдула бин Хусеин, јужна на чело со Али бин Хусеин и северна на чело со Фејсал.
Во текот на 1917 година се случиле повеќе од 30 неуспешни напади, додека во 1918 оваа бројка била многу поголема, но и покрај тоа градот останал под турска власт. Кога Османлиското Царство го потпишала договорот од Мудрос со Антантата на 30 октомври 1918 година, Фахри Паша одбил да го предаде градот и покрај молбите на султанот.
Градот го одржал 72 дена по завршувањето на војната. По потпишувањето на договорот од Мудрос, османлиската армија се наоѓала на 1300 километри далеку од Медина. На крајот, неговите луѓе се соочиле со глад по кое на 10 јануари 1919 година тој морал да го предаде градот. Абдула и неговите сили во Медина влегле на 13 јануари по кое следувала 12 дневно ограбување на градот. Околу 8,000 турски војници биле евакуирани и испратени во Египет.
Јохан Чоп
Јохан Чоп (Johann Tschopp; р. во Сиере) — швајцарски професионален планински велосипедист. Претходно настапувал како друмски велосипедист помеѓу 2004 и 2014 година, настапувајќи за екипите, , и. Тој е особено добар специјалист за искачување, поради неговата мала тежина и неговиот терен за тренирање е главно планински. Воедно, имал свои настапи и во велокрос и планинскиот велосипедизам.
2012
Во август 2012 година, Чоп ја освоил Трката околу Јута, благодарение на неговата победа на кралската етапа на трката. Заминал од групата во падините на последното искачување, поминувајќи ги сите претходно побегнати возачи и ја поминал целта со 43 секунди предност пред второпласираниот. Оваа етапа му ја донела водечката маичка, која претходно ја носел возачот на Кристијан Ванде Велде. Чоп и неговите колеги успеале да го одржат водството во генералниот пласман на последната етапа, која била исто така планинска и ја прославиле победата.
2013
Чоп го напуштил на крајот на сезоната 2012 и ѝ се приклучил на новата екипа од неговата држава, екипата  за сезоната 2013. На Трката околу Оман 2013 го освоил шестото место во генералниот пласман. На Париз-Ница 2013, Чоп го освоил планинскиот пласман благодарение на учествата во бројни бегства. Имал огромно водство од 64 бода, 40 повеќе отколку најблискиот натпреварувач.
2014
Во ноември 2014 година, Чоп објавил дека ќе се повлече од друмскиот велосипедизам и ќе се насочи на планинскиот велосипедизам во 2015 година.
Распоред на резултатите на Гранд Тур
СО = се откажал; — = не учествувал
Барбадос
Барбадос (англиски: Barbados) е островска земја во Средна Америка. Барбадос е дел од карипската островската група Западни Инди и источно од државата се наоѓа Атлантскиот Океан, додека западно се наоѓа Карипското Море. Најблиски соседи на Барбадос се земјите Света Луција и Свети Винсент и Гренадините на запад, додека јужно се наоѓа Тринидад и Тобаго. Вкупната површина на Барбадос изнесува 430 км2 каде живеат околу 284.589 жители. Главен град на земјата е Бриџтаун, а службен јазик е англискиот јазик.
Европската доминација врз островот започнала уште од 1492 година кога краток период бил по шпанска контрола, а подоцна и под португалска. Подоцна, Брабадос станал колонија на Велика Британија, политичка состојба која траела сè до 1966 година кога Барбадос се стекнал со својата независност.
Потекло на поимот
Според староседелското население Араваци, старото име на островот е Ичироуганаим. Потеклото на денешното име е контроверзно. Шпанските и португалските морепловци биле меѓу првите Европејци кои дошле до островот и го именувале со ново име. Името на шпански значи „забраден“, но денес не е познато за што се однесува овој атрибут. Една теорија е дека тоа се однесува за локалната типична смоква, забраденото месно население или пак за крајбрежната пена која се создава поради брановите. Во 1519 година, картографот Висконте Маџоло го обележал Барбадос на точната денешна позиција.
Друго име кое се поврзува со островот Барбадос или луѓето кои живеат на Барбадос е „бим“, „бимшир“ или „де рок“. Потеклото на ова име не е познато, но се поврзува со тогашните робови донесени на Барбадос од страна на британската администрација.
Географија и клима
Барбадос е најисточниот остров од Малите Антили. Барбадос воглавно е рамен остров и највисока точка е врвот Хилаби со 340 метри надморска височина. Островот се наоѓа помеѓу во Средна Америка и источно од него е Атлантскиот Океан, додека западно од островот е Карипското Море. Вкупната површина на Барбадос е 431 километар квадратен каде живеат околу 284,589 жители.
Главен град на земјата е Бриџтаун, кој воедно е и најголем центар. Климата на островот е тропска со дождлив период од јуни до октомври. Вкупната километражана на брегот на Барбадос е 97 км. Како дел од природните ресурси, Барбадос располага со петролеум, риба и природен гас. Поради самата позиција во тропскиот појас, Барбадос често е жртва на урагани, кои создаваат поголеми или помали штети на месното население.
Политички систем
Барбадос е независна уставна монархија каде на чело на земјата стои кралот Чарлс III. Кралицата во Барбадос е претставена од страна на генералниот гувернер Клифорд Хазбандс. На чело на владата на Барбадос се наоѓа премиерот (моментално Фројндел Стјуарт). Законодавното тело во државата е наречено Национално Собрание на Барбадос и има капацитет од 30 пратенички места. Барбадос е всушност двопартиски систем т.е. во политичкиот живот најголеми и најдоминантни се само две партии.
Административна поделба
Барбадос е поделен на единаесет парохии:
Единствени парохии без излез на море се Сент Џорџ и Сент Томас.
Население, јазик и религија
Службен јазик во Барбадос е англискиот јазик кој се користи во комуникацискиот сектор, администрацијата и јавните сервиси низ островот. Поради статусот, властите и надлежните тежнеат да го користат стандардниот англиски јазик, поточно британскиот говор. Локална варијанта на англискиот јазик исто така се зборува кој пак е наречен баџан. Баџан се користи за секојдневна комуникација на населението.
Барбадос има население од 281.968 жители со прираст на населението од 0.33%. Околу 80% од населението е со африканско потекло. Остатокот од населението е со европско потекло, најчесто со британско и ирско.
Култура
Англиската култура е најдоминантна култура на островот и Барбадос држава со најдоминатно англиско влијание во Западните Антили. Како резултат на тоа, националниот спорт на Барбадос е крикетот. Официјално, населението на Барбадос е наречено Барбадоси, но често се нарекуваат и со локалното име баџани. Најголемиот културен настан на островот е карневалот, кој е важен сегмент од општеството и важна туристичка атракција. Поради силното британско влијание на островот, Барбадос е наречен и „Мала Англија“.
Долна Горица
Долна Горица — село во Општина Пустец, Мала Преспа, управно во Горичката област на југоисточна Албанија.
Географија и местоположба
Селото е сместено под источните падини на планината Сува Гора и излегува на заливот Завир во Преспанското Езеро. Осровот Голем Град е на растојание од околу 5 км.
Историја
Истражување на крајот на XIX век покажува постоење на 75 куќи и 67 машки македонски жители.
Во февруари 1996 г. во селото се одржува конференција на која присустуваат членови на Владата на Република Македонија каде се разговара за македонското малцинство во Албанија. Во 2013 г., името на селото Goricë e Vogël се менува во македонското име Долна Горица.
Демографија
Според Васил К’нчов во 1900 г. селото броело 42 православни Македонци.
Родови
Долна Горица е македонско село.
Родови во селото се: Вурмовци (доселени се од Туминец во 1955 година), Горичени, Доневци, Трајковци, Калешковци, Шумкаровци и Шулиновци (доселени се од Шулин).
Тробоен ноќник
Тробоениот ноќник ( Myotis emarginatus ) е вид на лилјак на ноќта.
Опис
Тробоен ноќник е лилјак со средна големина со долго и волнено крзно. Грбната страна на торзото е од 'рѓосано-кафеава до лисица-црвена боја, а вентралната страна е слабо исцртана бледо жолтеникаво-кафеава. Младите животни се речиси целосно сиви. Лицето е светло кафено. Ушите се кафеави и имаат речиси правоаголен засек на надворешниот раб и многу расфрлани израстоци слични на брадавици на аурикулата. Врвот на трагусот не допира до засекот на работ на увото. Крилата се кафеави и широки. Работ на опашката мембрана е поддржан од правилен калкар и дел од него има кратки, прави и меки влакна.
Екологија
Тробоените ноќници се храни првенствено со пајаци и муви. Се храни главно во грмушки и пасишта, но исто така е познат по тоа што често има насади со маслинки и во бараки за добиток. Обично се наоѓа под земја и во човечки згради, често заедно со видовите Rhinolophus.
Дистрибуција
Лилјакот на Џефрој може да се најде во Авганистан, Албанија, Алжир, Андора, Ерменија, Австрија, Азербејџан, Белгија, Босна и Херцеговина, Бугарија, Хрватска, Кипар, Чешка, Франција, Грузија, Германија, Грција, Унгарија, Иран, Израел, Италија, Јордан, Казахстан, Киргистан, Либан, Луксембург, Црна Гора, Мароко, Холандија, Северна Македонија, Оман, Полска, Португалија, Романија, Руска Федерација, Сан Марино, Саудиска Арабија, Србија, Словачка, Словенија, Шпанија, Швајцарија, Таџикистански, Турција, Туркменистан, Украина и Узбекистан.
Мексико
Мексико, официјално Обединети Мексикански Држави ацтечки: Mexihco Tlacetililli Tlahtohcayotl ) — федеративна уставна република во Северна Америка. Државата на север се граничи со САД, на југ и на запад излегува на Тихиот Океан, на југоистокот се граничи со Гватемала, Белиз и Карипското Море, а на истокот излегува на Мексиканскиот Залив . Мексико се простира на површина од 2 милиони км2 ( повеќе од 760.000 милји ) со што е петта држава по големина во Америка според вкупната површина и 14-тата најголема независна нација во светот. Со популација од 111 милиони граѓани го зазема 11-тото место според густината на населението во светот а тоа ја прави и најпопуларна Хиспанофонска држава. Мексико е федерација составена од 31 сојузна држава и еден федерален округ — престолнината Град Мексико.
Во Преткокумбовска Мезоамерика (територијата на којашто денес се простира Мексиско) многу од тамошните култури прераснале во напредни цивилизации како што се: Олмеците, Толтеците, Теотиваканите, Запотеците, Маите и Ацтеките пред нивниот контакт со Европејците. Во 1521 година, Шпанија ја освоила и ја колонизирала територијата во Теночтитлан, којашто била сметана за Поткралство Нова Шпанија. Подоцна, истата територија била преименувана во Мексико веднаш по признавањето на независноста во 1821 година. Периодот по прогласувањето на независноста бил окарактеризиран со економска нестабилност, Мексиканско-американската војна, Обединетите Држави отстапиле дел од територијата на Мексико, потоа со, Граѓанската војна, со две кралства и една домашна диктатура. Домашната диктатура кулминирала со Мексиканската револуција во 1910 година, а потоа и со продолжување на Уставот од 1917 година и откривање на тогашниот политички систем во државата. На изборите во 2000 година за првпат претседателството од Институционално-револуционерната партија го освои опозициската партија.
Мексико е еден од најголемите економски и регионални сили, од 1994 година е првата членка од Латинска Америка во Организацијата за економска соработка и развој(ОЕСР), и полека но сигурно го покачува приходот во државата. Мексико се смета за една од новите индустријализирани држави   со големи потенцијали. Го зазема тринаесеттото место според најголемиот номинален БДП и единаесеттото место според најголемиот паритет на куповна моќ. Економијата е цврсто поврзана со партнерите на Северноамериканската зона на слободна трговија (НАФТА), а особено со Обединетите Нации. Мексико се рангира на петтото место во светот и на првото место во Америка во Списокот на светско културно и природно наследство на УНЕСКО со 31 локација , а во 2007 година беше на 10-тото место според списокот на најпосетени држави со 21,4 милиони меѓународни посети.
Потекло на поимот
Кога Нова Шпанија извојувала независност од Шпанија било одлучено новата држава да биде именувана по нејзиниот главен град Град Мексико, којшто бил основан во 1524 година на местото на Мексико-Теночтитлан, некогашниот главен град на Ацтеките. Името потекнува од јазикот нахуати, меѓутоа неговото значење не е познато.
Ацтеките го користеле терминот Анахуак за да ја означат територијата којшто им припаѓала; се мисли на царството како целина, вклучувајќи ги и луѓето од племињата. Како таков, овој термин бил предложен за име на новата држава пред прогласувањето на неговата независност, како на пример во, Конгресот на Анахуанците, другото име за Конгресот на Чилипачинго.
Всушност Мексико бил нахуатски термин за средишниот дел од територијата на Царството на Ацтеките. Имено, терминот се однесувал на Мексиканската Долина, мексиканците и соседните територии коишто по прогласувањето на независноста од Нова Шпанија станале Мексиканска држава. Се смета дека овој термин е топоним за долината којашто настанала од примарниот етноним за Ацтечката тројна алијанса, или пак обратно. Исто така постои мислење дека името потекнува од Mextli, тајното име на богот на војната и патронот на Ацтеките, Huitzilopochtli, со што значењето на името Мексико е следното ’Место на коешто живеат Мештлите’.
Името на градот-држава бил транслитериран на шпанскиот јазик како México со фонетската вредност на X на средновековен шпански јазик, т.т. со безвучен посталвеоларен фрикатив/∫/. Тој звучи исто како и звучниот посталвеоларен фрикатив/z/, претставен со j, создаден со безвучниот веларен фрикатив/x/ во текот на шеснаесеттиот век. Ова довело до употреба на варијантата Méjico во многу публикации на шпански јазик, најповеќе во Шпанија, додека пак во Мексико и во другите шпански подрачја Мексико го спелувале со X (México).Во последните неколку години Шпанската Кралска Академија, којашто го регулира шпанскиот јазик, утврди дека и двете варијанти се прифатливи во шпанскиот јазик, но сепак повеќе се препорачува употребата на México. Повеќето публикации во шпанските подрачја се прпдржуваат на новата норма, иако во одредени случаи се користи алтернативната варијанта со ј (Méjico). Во англискиот јазик буквата x во México ја претставува согласната група/ks/.
Официјалното име на државата се менувало заедно со формата на нивната Влада. Во периодот од 1821- 1823 година и 1863-1867 година државата била позната како Мексиканска Империја (Imperio Mexicano). Сите три федерални конституции(1824, 1857 и 1917 година и сегашниот устав) го употребувале името Обединети Мексикански Држави (Estados Unidos Mexicanos). Терминот Република Мексико бил употребуван во Уставното право во 1836 година.
Древни култури
Најраните човечки остатоци во Мексико се делови од камени алатки пронајдени околу логорските огништа во Мексиканската Долина и радиојаглерод кој датира од пред 21.000 година п.н.е. Пред околу 9.000 години, древните мештани почнале да садат житни култури и ја започнале ‘земјоделската револуција’. Со текот на годините се развиле многу културно богати цивилизации. Помеѓу 1.800 и 300 години п.н.е., многу од претколумоовските мезоамеирнакси цивилизации како што се: Олмеците, Теотиваканците, Маите, Запотеците, Толтеците и Ацтеките, ја развиле својата култура околу 4.000 години пред нивниот прв контакт со Европејците.
На овие цивилизации им се препишуваат многу откритија како што се: архитектура (пирамидални храмови), математика, астрономија, медицина и теологија. Ацтеките биле познати по тоа што ги жртвувале луѓето за да ги задоволат боговите. Во екот на својот развој Теотиваканите имале едни од најголемите пирамидални изградби во Преткокумбовската Мезоамерика а бројот на нивната популација изнесувал повеќе од 150.000 луѓе. Според направените проценки, популацијата пред Шпанското освојување изнесувала помеѓу 6 до 25 милиони луѓе.
За време на Шпанската окупација, Теотиваканите не биле окупирани долго време иако нивното место на живеење било многу добро познато. Популацијата на Ацтечкото Царство и нивните претходници била сместена кај езерото Текскоко, коешто се наоѓа во Мексиканската Долина и кадешто бил основан островскиот град Теночтитлан во 1325 година.
Нова Шпанија
Во почетокот на 16-от век, Ацтечката цивилизација ја нападнале и освоиле шпанците предводени од Ернан Кортес. Шпанските освојувачи ненамерно ја рашириле вариолата којашто ја пустошела Мезоамерика во 1520-тите години, убивајќи милиони Ацтеки заедно со императорот на којшто му била припишана победата на Ернан Кортес над Ацтечкото Царство. Територијата станала дел од Шпанската Империја и била именувана Нова Шпанија. Кортес повторно го изградил Град Мексико по опсадата на Теночтитлан во 1521 година. Голем дел од идентитетот, традицијата и архитектурата на Мексико била создадена во текот на колонијалниот период.
Независност
На 16 септември 1810 година, свештеникот Мигел Идалго и Костиља ја декларираше независноста од Шпанија во малото гратче Долорес, Гванахуато. Првата бунтовничка група ја формирал Идалго, [апетан на шпанската поткралска армија Игнасио Алјенде, капетанот на полицијата Хуан Алдама и ‘Судијката’ Хозефа Ортез де Домингез. Идалго и некои од неговите војници биле фатени и погубени од стрелачкиот одред во Чинахуаха на 31 јули 1811 година. По неговата смрт, водството го преземал свештеникот Хозе Марија Морелос, којшто ги окупирал клучните јужни градови.
Во 1813 година бил свикан Конгрес во Чилипачинго а на 6 ноември свечено била потпишана Декларација на независноста од Северна Америка. Морелос бил фатен и погубен на 22 декември 1815 година. Во следните години, востанието било пред пораз, но во 1820 година поткралот Хуан Руиз де Аподача испратил армија на чело со креолинскиот генерал Августин де Итурбиде наспроти трупите на Винсенте Гереро. Наместо тоа, Итурбиде му се придружил на Гереро и тие ги здружиле силите, и во 1821 година претставниците на Шпанската Круна и Итрибуде го потпишал ‘Договорот од Kордоба’ и ‘Декларацијата за независност на Мексиканската Империја’, со којашто била признаена независноста на Мексико само под условите од ‘Игуалскиот план’.
Августин де Итрибуде веднаш се прогласил себеси за владетел на Првото Мексиканско Царство. Поради големиот револт кон него во 1823 година биле прогласени Обединетите Мексикански Држави. Во 1824 година, била изработена Републиканскиот Устав и Гвадалупе Викторија станал првиот претседател на новородената држава. Првите неколку декади од периодот по независноста биле одбележани со економска нестабилност којашто довела до ‘Војната на ‘тестото’ ’ (Guerra de los pasteles) во 1836 година, и постојани расправии помеѓу либералите (поддржувачите на федералната форма на владеење) и конзервативците(коишто предлагале хиерархиска форма на владеење).
Генералот Антонио Лопез де Санта Ана, централист и ‘двократниот’ диктатор ги одобрил Седумте Права во 1836 година, со коишто била институцијализирана централната форма на владеење. Кога тој го забранил Уставот од 1824 година започнала Граѓанската војна и дури триВлади декларирале независност: Република Тексас, Република Рио Гранде и Република Јакатан.
Тексас успешно се изборил за својата независност и се соединил со Обединетите Нации. Расправијата околу границата[ ја предизвикала Американско-мексиканската војна, којашто започнала во 1846 година и траела цели две години. Војната завршила со Договорот Гвадалупе-Идалго, со кој Мексико бил приморан да отстапи половина од неговата територија на Обединетите Нации, вклучувајќи ги Калифорнија и Ново Мексико. Во 1854 година имало една помала размена на делови од територијата на јужна Аризона и Ново Мексико (Sale of La Mesilla). Војната на кастите во Јакатан, Востанието на Маите коешто започнало во 1847 година било едно од најуспешните модерни револти на Северноамериканските Индијанци. Маиските бунтовници ја одржале својата независност дури до 1930 година.
Незадоволството од враќањето на Санта Ана довело до либералниот ‘ Планот на Ајутла’ со што бил означен почетокот на една нова ера позната како Реформата (La Reforma). Веднаш по Реформата бил изработен нов Устав во 1857 година со кој била создадена секуларистичка држава, федерализмот бил воспотавен како форма на владеење, и многу други слободи. Откако конзервативците одбиле да го признаат Уставот, започнала Војната на реформите во 1858 година, во којашто и двете страни си имале свои сопствени Влади. Војната завршила со победа на Либералите, предводени од претседателот Бенито Хуарез. Во 1860 година Мексико било под воена окупација на Франција, којшто го формираше Втората Мексиканска Империја под власта на хабсбуршкиот надвојвода Фердинанд Максимилијан од Австрија со поддршка од Романокатоличкото свештенство и конзервативците, коишто подоцна ја сменија својата политика и им се придружија на либералите. Максимилијан подоцна се предал, бил суден и погубен на 19 јуни 1867 година.
20 век
Каранза бил убиен во 1920 година. Неговиот наследник бил револуционерниот херој Алваро Обрегон, којшто пак подоцна бил наследен од Плутарх Елијас Калес. Обрегон бил реизбран во 1928 година меѓутоа бил убиен пред повторно да ја презеде власта. Во 1929 година, Калес ја основал Народната револуционерна партија (PNR), којашто подоцна била преименувана во Институционално-револуционерна партија(PRI). Со создавањето на партијата започнал период којшто е познат како Максимато а завршил со доаѓањето на функција на Лазаро Карденас. Карденас вовел многу економски и социјални реформи. Меѓу најзначајните реформи е ‘присвојувањето’(забраната на извоз) на нафтената индустрија на 18 март 1938 година коешто предизвикало дипломатска криза со државите чиишто граѓани ги загубиле своите бизниси со радикалните мерки на Карденас.
Во периодот помеѓу 1940 и 1980 година, Мексико постигнал значаен економски раст, којшто историчарите го нарекуваат ‘Мексиканско чудо’. Економијата продолжила да напредува додека социјалната нееднаквост останала како фактор на незадоволство. Исто така, Институционално-револуционерната партија станувала сè повеќе и повеќе авторитативна па дури и тиранска. (види Масакрот во Тлателолко 1068 година, се тврди дека биле убиени помеѓу 30-800 протестанти).