cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 3198
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3198 се споменува и како UGC 5572, MCG 8-19-20, CGCG 240-30.
Откривање
Објектот е откриен на 15 јануари 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Калиум ферицијанид
Сензори и индикатори
Калиум ферицијанидот е исто така едно од двете соединенија присутни во растворот на индикаторот фероксил (заедно со фенолфталеин) што станува сино (пруско сино) во присуство на Fe2+ јони и затоа може да се користи за откривање на оксидација на метал, процес што ќе доведе до формирање на 'рѓа. Можно е да се пресмета бројот на молови на Fe2+ јони со помош на колориметар, поради многу интензивната боја на пруското сино.
NGC 3198
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3198 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 3198 има привидни димензии од 8,5' х 3,3'.
Калиум ферицијанид
Сензори и индикатори
IВо физиолошките експерименти, калиум ферицијанидот обезбедува средство за зголемување на редокс потенцијалот на растворот (E°' ~ 436 mV при pH 7). Како таков, може да го оксидира редуцираниот цитохром c (E°' ~ 247 mV при pH 7) во изолирани митохондрии. Натриум дитионитот обично се користи како редуцирачка хемикалија во таквите експерименти (E°' ~ -420 mV при pH 7).
NGC 3198
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 19 м 54,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 45° 33' 0". Положбениот агол на објектот е во износ од 35°.
Други поделби
Проучување на NGC 3198 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30197. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 72; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3435. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1348.
Калиум ферицијанид
Сензори и индикатори
Калиум ферицијанид се користи за одредување на потенцијалот за редуцирачката моќ на железото на примерокот (екстракт, хемиско соединение итн.). Таквото мерење се користи за да се одреди антиоксидантното својство на примерокот.
Калиум ферицијанидот е компонента на амперометриските биосензори како средство за пренос на електрони што го заменува природниот агенс за пренос на електрони на ензимот, како што е кислородот кај ензимот гликоза оксидаза. Тоа е состојка во комерцијално достапните мерачи на глукоза во крвта кој се употребува од дијабетичари.
Друго
Калиум ферицијанидот се комбинира со калиум хидрооксид (или натриум хидрооксид како замена) и вода за да се формулира жарот на Мураками. Металографите го користат овој етант за контраст помеѓу фазите на врзивото и карбидот во цементираните карбиди.
Пруско сино
Пруско сино, длабоко синиот пигмент во синото печатење, се создава со реакција на K3[Fe(CN)6] со железни (Fe2+) јони како и  K4[Fe(CN)6] со железни (Fe3+) соли.
Во хистологијата, калиум ферицијанид се користи за откривање на железо во биолошкото ткиво. Калиум ферицијанид реагира со (Fe2+) железо во кисел раствор за да произведе нерастворлив син пигмент, вообичаено познат како пруско сино. За откривање на железо (Fe3+), наместо тоа се користи калиум фероцијанид во методот на перлсово боење со пруско сино. Материјалот формиран во сината реакција на Турнбул и соединението формирано во пруската сина реакција се исти.
Безбедност
Калиум ферицијанидот има ниска токсичност, а неговата главна опасност е тоа што е благо надразнувач на очите и кожата. Меѓутоа, под многу силно кисели услови, еволуира високо токсичен гас водород цијанид, според равенката:
Франсиско Солано Лопес
Франсиско Солано Лопес Карилјо (шпански: Francisco Solano López Carrillo, 24 јули 1827 – 1 март 1870) — парагвајски политичар, воено лице, и втор претседател на Парагвај од 1862 до 1870 година. Тој бил најстар син на Карлос Антонио Лопес. Франсиско Лопес се смета за виновник на Војната на Тројната алијанса, во која и тој самиот загинал.
Животопис
Солано Лопес е роден во Асунсион. Тој бил назначен за генерал на парагвајската војска на негова 18 годишна возраст во 1844 од страна на неговиот татко. Во тој период завладеала нетрпеливост меѓу Аргентина и Парагвај. Во 1853 година бил испратен во Европа каде престојувал околу година и половина. Лопес обезбедил големи количини оружје и воена опрема, како и неколку пароброда и организирал проект за изградба на железничка линија и основање на француска колонија на територијата на Парагвај. Тоа се должело на неговата заслепеност со империјата и личноста на Наполеон Бонапарт. Така, тој ја опремил парагвајската војска со иста униформа како наполеоновата. За себе нарачал реплика од наполеоновата круна. Во Европа ја сретнал куртизаната Елиза Линч и ја донел со него во Парагвај. Таа била негова љубовница и де факто прва дама до неговата смрт.
Кога се вратил во Парагвај во 1855 година станал министер за војна. Солано Лопес бил назначен за потпретседател од неговиот татко. Во ноември 1859 година, Лопес на воениот пароброд Такуари, кој бил нападнат од британската кралска морнарица сè со цел да се притисне неговиот татко да ослободи еден британски затвореник. Наредбата за нападот била дадена од Вилијам Торнтон, британско воено лице кое лично ја поддржал Аргентина за време на Парагвајската војна, или позната како Војна на Тројната алијанса. По смртта на неговиот татко во 1862 година, тој свикал конгрес на кој тој бил избран за претседател, функција која ја извршувал 10 години.
Нел Валден
Нели Ана Шарлота Валден (29 декември 1887 – 21 октомври 1975) била шведска сликарка, колекционер на уметнички дела и писателка. Клучна фигура во активностите на берлинското авангардно списание Der Sturm, Валден била пионер на апстрактната уметност и била омажена со германскиот писател Херварт Валден.
Раниот живот
Нел Валден е родена во Карлскруна, Шведска, на 29 декември 1887 година во свештено сканиско семејство. Нејзиниот татко Фритиоф Рослунд бил воен проповедник, а нејзината мајка Хилда Смит потекнувала од богато шкотски семејство. Валден имала четири помали браќа и сестри: Рут, Лоти, Хилда и Карл. Семејството се преселило во Ландскрона во 1903 година, каде таткото на Валден станал викар. Валден останала кај нејзините баба и дедо во Трелеборг, каде што присуствувала на Трелеборг Елементарскола за Фликор. Дипломирала во 1904 година и влегла во училиште во Лунд за да студира музика. Добила часови по јазик во Либек во текот на летото 1907 година, а во 1908 година дипломирала по орган во Векјо. Следната година, таа се преселила во Берлин со нејзината сестра, за да студира музика. Во 1910 година, Валден се верила со Фолке Бенсоу, архитект. По една година, парот ја откажал свршувачката.
Брачен живот и уметничка кариера
Во 1911 година, Валден го запознала германскиот писател, музичар и издавач Херварт Валден (роден Георг Левин) во Ландскрона. Тие се венчале во Лондон на 23 ноември 1912 година. Валден станала императивна фигура на Der Sturm ( Бура ), неделно списание со седиште во Берлин, основано од нејзиниот сопруг во 1910 година, и неговата меѓународна мрежа на уметници кои тогаш биле главно нејасни, прогресивни и понекогаш радикални. Валден длабоко се вклучила во проширувањето на Der Sturm, опфаќајќи театар, уметничко училиште, книжарница и уметничка галерија. Заедно со нејзиниот сопруг, Валден ја водела уметничката галерија во Берлин, која во тоа време била многу влијателна. Галеријата била водечки изложбен форум за авангардни движења како што се експресионизмот, футуризмот, кубизмот и конструктивизмот во Германија во текот на 1910-тите и 1920-тите. Во 1913 година, парот отпатувал во неколку европски градови за да запознае современи уметници и да собере дела за изложбата Erster Deutscher Herbstsalon, која била отворена под покровителство на Der Sturm во септември истата година. На изложбата биле претставени околу 360 уметнички дела на речиси 80 уметници, вклучувајќи ги Василиј Кандински, Габриеле Минтер, Соња Делонеј-Терк, Умберто Бочиони, Марк Шагал, Јакоба ван Хемскерк и Пол Кле. Помеѓу 1912 и 1923 година, таа била вклучена во производство на неколку изложби и воспоставување и управување со меѓународни контакти. За време на Првата светска војна, Валден работела како преведувач и новинар, со написи во шведските весници на германската културна сцена. Средствата од нејзините публикации биле искористени за поддршка на активностите на Дер Штурм, кој во тоа време имала финансиски тешкотии.
Волден ја започнала својата уметничка кариера во 1915 година, правејќи уметност на хартија, слики од стакло и работејќи со масло. Нејзините најрани слики покажуваат дека таа црпела инспирација од шведската народна уметност. Нејзините уметнички дела вклучуваат апстрактни композиции, со акцент на човечките и геометриските форми и повремени скици на пејзажи, зеленило и природа. Повеќето нејзини слики во тоа време биле композиции со акварел, темпера, гуаче и пастели на хартија. Таа, исто така, експериментирала со различни техники, како што се графито, мозаици и колажи, и сликала керамика, мебел и корици на книги. Во 1916 година, Валден го започнала своето формално учење на уметноста како студент на уметничкото училиште Дер Штурм во Берлин. Уметничката кариера на Валден била исклучително продуктивна. Нејзините дела првпат биле изложени во галеријата Der Sturm во Берлин во јули 1916 година. Истата година, нејзините слики биле прикажани и за време на меѓународни изложби на турнеи. Помеѓу 1916 и 1925 година, таа често ги изложувала своите дела во галеријата Дер Штурм во Берлин и за време на изложбите на турнејата на списанието низ неколку европски нации. Нејзините слики го зголемија интересот и Валден доби повеќе ценење за нејзината уметност. Валден се сметала за „првиот апстрактен сликар во шведската историја“.
Во 1924 година, Валден и нејзиниот сопруг се развеле, по што таа се разделила со Дер Штурм. Во 1926 година, Валден се омажила за Ханс Хајман и го насочила својот интерес кон етнографски артефакти. Истата година е избрана за член на здружението Die Abstrakten – Internationale Vereinigung der Expressionisten, Futuristen, Kubisten und Konstruktivisten e. V. и нејзините дела биле често прикажувани на годишната изложба Große Berliner Kunstausstellung. Во 1927 година, Валден одржала самостојна изложба во Галеријата Алберт Флехтхајм каде биле претставени речиси педесет нејзини композиции. Нејзината колекција на етнографски дела биле изложени во Музејот на етнографијата на Женев во 1929 година.
Иако Валден е веројатно најпозната како уметник, таа исто така била писателка и објавувала поезија под псевдонимот Марја Енид. Во 1933 година, објавила збирка песни на Валден со наслов Unter Sternen. Истата година, Валден се развела од Хајман и се преселила во Швајцарија. Во 1940 година се омажила за швајцарскиот учител Ханес Урех.
Подоцнежните години
По Втората светска војна, Валден се фокусирала на зачувување на наследството на Дер Штурм и нејзиниот прв сопруг Херварт Валден, објавувајќи два мемоари: Дер Штурм. Ein Erinneringsbuch an Herwarth Walden und die Künstler aus dem Sturmkreis (1954) и Herwarth Walden. Ајн Лебенсбилд (1963).
Валден добила признание за нејзиниот придонес во уметноста. Почестена е со Орденот Васа во 1967 година и Орден за заслуги на Сојузна Република Германија во 1968 година. Таа, исто така, била наградена со сребрен медал од Accademia Internazionale Tommaso Campanella во 1970 година.
Валден починала во Берн, Швајцарија, на 21 октомври 1975 година.
Науката во 1947 година
1947 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Пливање на Летните олимписки игри 2016 — 400 м мешано за жени
Пливачката трка на 400 метри мешано за жени на Летните олмписки игри 2016 се одржа на 6 август 2016 година во Олимписки центар за водени спортови во Рио де Жанеиро.
Златото го освои Катинка Хосу од Унгарија, поставувајќи нов светски и олимписки рекорд. Зад неа завршија Маја Дирадо од САД и Миреја Белмонте од Шпанија.
Рекорди
Пред натпреварувањето, светскиoт и олимпискиот рекорд биле:
Следниов рекорд беше поставен за време на натпреварувањето:
Џон Нобл
Џон Нобл (John Noble, ) е австралиски глумец и театарски режисер на над 80 драми. Тој е роден во Порт Пири во Јужна Австралија и е моментално познат по улогата Волтер Бишоп во серијата Fringe. Тој е татко на австралиската писателка Саманта Нобл.
Општина Чрна на Корушка
Општина Чрна на Корушка (Občina Črna na Koroškem) — општина во Корушкиот регион, северна Словенија. Во 2020 г. населението броело 3.285 жители. Седиште е паланката Чрна на Корушка. На исток општината се граничи со Австрија, поточно со округот Фелкермаркт (Великовец).
Географија
The municipal area stretches along the upper Межа Valley at the confluence of the Meža River with its tributary Јаворски Поток. Околниот венец Караванки и Камничко-савињските Алпи го опфаќаат масивот Пеца на австриската граница на северозапад, со врвот Кордежева Глава кој достигнува 2.126 м. Општината ужива популарност меѓу планинарите поради својата живописна околина.
Населени места
Општината ги опфаќа следниве населени места:
Алданци
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во источниот дел на Општина Крушево, сместено недалеку од регионалниот пат 1306 помеѓу Прилеп-Крушево, а нејзиниот атар се допира со подрачјето на Општина Кривогаштани. Со оглед на тоа што се наоѓа во нискиот дел на општината, селото е рамничарско, на надморска височина од 645 метри. Од градот Крушево е оддалечено 11 километри.
Селото се наоѓа под градот Крушево во долината на Норовска Река, лева притока на Црна. Долината нуди услови за земјоделство, додека високите падини служат како пасишта, а повремено има и шума.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Стари Дол, Крушевски Бавчи, Манастирски Мост, Скапец, Тефикова Чешма, Кобел, Петошниц, Кале, Опаленик, Тушојца, Плоча, Џуфка и Лозја.
Селото има збиен тип, поделено на три маала: Долно, Средно и Горно Маало. Маалите се составени од роднински куќи.
Историја
Западно од селото се наоѓа возвишението Кале, кое во минатото била утврдена населба, а денес се останати само рушевини, односно темели од бедемите. Пониско од Кале се наоѓа Кула, каде некогаш престојувала турската стража. На месноста Стари Дол се забележуваат остатоци на куќи и гробови.
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Прилепскиот Вилает (Vilayet-I Prilepe) под името Халданци имало 25 семејства и 4 неженети, сите христијани. Подоцна христијаните од ова село биле населени во блиското село Годивле.
До 1800-тите години, селото било христијанско словенско село со шеесетина куќи. Тогаш се нарекувало Стари Дол. Во селото се наоѓала црква и христијански гробишта. Кон крајот на век или почетокот на  век во Алданци се населиле четири муслимански семејства. Како се доселувале муслимани, христијаните се иселувале од селото. Тогаш се случила и промената на името во Алданци („од Албанци). Поголемиот дел од Македонците (40 куќи) се иселиле во соседното полско село Кривогаштани. Од Македонците во Алданци потекнува и родот Јовевци (3 к.) во селото Врбоец.
Први муслимански доселеници во селото биле Мисирлиовци, Дибрановци, Оџевци и Костењевци, кои говорат албански. Подоцна се доселиле и други муслимански родови. Во 1912 година, селото било запишано како албанско село со 55 домаќинства.
Кметот на селото возвратил со порака во која изразува разбирање за мотивите на востаниците откако го добил крушевскиот манифест.
Во одговорот на кметот се велело:
По Првата светска војна, Албанците од селото започнале да се иселуваат, а нивните имоти ги купиле Македонци и Власи од соседните села, поради што селото станало мешано.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 8,3 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 370 хектари, на пасиштата отпаѓаат 261 хектар, а на шумите отпаѓаат 128 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција. Во селото постојат продавници и угостителски објекти.
До 1912 година, Алданци поседувал попростран атар со повеќе пасишта и шуми. Атарот се ширел до Крушево и историското село Трстеник. Денес, тие делови на атарот припаднале на Крушево и Врбоец.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Алданци живееле 270 жители, сите Албанци.
Селото е средно по големина, но со одредено намалување на населението. Алданци во 1961 година броело 537 жители, од кои 312 биле Турци, 155 Македонци, а 70 жители Албанци. Во 1994 година, селото имало 414 жители, од кои 294 биле Албанци, 105 Турци и 15 жители Македонци.
Според пописот од 2002 година, во селото Алданци живееле 417 жители, од кои 14 Македонци, 397 Албанци, 5 Турци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 442 жители, од кои 5 Македонци, 429 Албанци и 8 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Алданци:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Алданци е албанско-македонско село, а порано во селото имало и Власи.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1952 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Во век, Алданци било село во Прилепската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Крушево, која била една од ретките општини во Македонија која не била изменета при територијалната поделба во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на тогашната Општина Крушево.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крушево.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Норово, во која покрај селото Алданци, се наоѓале и селата Белушино, Житоше, Норово и Селце. Општината Норово постоела и во периодот 1950-1952, кога во нејзе се наоѓале селата Алданци, Белушино, Норово, Житоше и Норово.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1197 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 418 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 439 гласачи.
Иселеништво
До 1952 година од селото во Турција се иселиле 15 албански семејства.
Науката во 1946 година
1946 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Космос-2259
Космос-2259 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 14 јули 1993 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6600 килограми. Космос-2259 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 67,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 341 км, а најмалото на 164.
Алзашки дијалекти
Алзашки дијалект (германски: Elsässisch) е поим со кој опфаќаат алеманските и франкските дијалекти на германскиот јазик што се зборуваат во Алзас.
Алзашкиот јазик затоа не е кохерентна јазична група, туку геополитичка и културна група на локални дијалекти. Терминот алзашки дијалекти вклучува не само германски, туку и француски традиционални дијалекти од регионот Вогез и јужниот дел на Алзас.
Овој дијалект има статус на официјално признаен регионален јазик на Франција. Според податоците од 1999 година имало околу 548.000 говорници.
Камбриум
Камбриумот е најраниот период од Палеозојската ера (Палеозоик) кој го опфаќа времето од пред околу 555 и 505 милиони години. Тој е именуван по Камбрија, каде за првпат се испитувани карпите од овој период.
Во геолошката временска скала, Камбриумот е сместен помеѓу Предкамбриумот и Ордовикот. Тој обележува една важна етапа во историјата на животот на Земјата. Тоа е затоа што тогаш се појавиле поглавните групи на животни. Фосили кои се среќаваат во Камбриумот се:
Развој на живиот свет
Камбриум најдобро може да се опише како време на еволуциона експлозија. На почетокот на овој период, животните развиваат скелетни, тврди делове, кои им служат како заштита и потпора на мекото тело. Свои претставници, во текот на камбриум, имаат сите кругови на марински бербетници, со исклучок на Bryozoa. Доминантни морски бербетниаци со скелет се трилобити, брахиоподи и археоцијатиди.
NGC 1253A
NGC 1253A — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1253A се споменува и како MCG -1-9-19, DDO 31, VV 587, Arp 279, IRAS 03118-0259.
Откривање
Објектот е откриен на 20 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1253A е од видот SBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,4 m/лм2. NGC 1253A има привидни димензии од 1,3' х 0,8'.
Други поделби
Проучување на NGC 1253A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12053. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 221; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4711. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1456.
Бранденбуршка класа на фрегата
Ф123 Бранденбург е класа на германска фрегата. Тие биле направени по наредба на германската морнарица во јуни 1989 година, а потоа завршени и нарачани помеѓу 1994 и 1996 година за да ја заменат класата „Хамбург“. Овие фрегати првенствено спроведуваат антиподводна војна, но исто така придонесуваат во одбранбената војна, тактичка команда на ескадрили и операции на површинско воено дејство. Нивниот дизајн вклучува некои скриени функции.
Во моментов класата Ф123 се надградува под покровителство на проектот ФАФ (Fähigkeitsanpassung). Примарната компонента која се надградува според оваа програма е системот за борба против управувањето, за кој ќе се користи верзија на „системот ТАКТИК“ (TACTIC). Бродовите, исто така, ќе добијат надградба (ИАФ), до (EADS MSSR) 2000 I секундарниот радарски систем. Сепак, остануваат нејзините примарни радари, особено неговиот радар за пребарување на долг дострел 2д и неговиот радар за 3д надзор на среден опсег. Бродовите требаше да добијат нискочестотни активни сонари под француско-германската програма (LFTASS), но Французите се повлекле во 2000 година и сега користат дериват на британскиот Сонар 2087. Баерн добил прототип на ТАСС 6-3 хидролокатор.
Бродови
Сите бродови од класата се именувани по германски сојузни држави.
Инцидентот на каналот Кил
Утрото во средата на 9 декември 2015 година, Мекленбург-Форпомерн го транзитирал каналот Кил кога била вмешана во судир со контејнерот Нордик Бремен, предизвикувајќи оштетување на обете.
Споменик на велешките илинденци
Споменикот на велешките илинденци претставува „Војвода на коњ“, склуптура поставена во центарот на град Велес, помеѓу градскиот саат и споменикот на Кочо Рацин. Посветен е на велешките војводи, учесници во ослободувањето на Крушево и создавањето на славната Крушевска Република: Јован Наумов - Алабакот, Андреја Димов - Докурчев и Тодор Христов - Офицерчето, како и на сите борци за слобода на Македонија.
Мономенталниот споменик е дело на академскиот вајар Ангел Коруновски, излиен е во бронза, тежок два тони и заедно со постаментот е висок 6 метри.
Еврејско Маало (Скопје)
Еврејско Маало (понекогаш наречено Еврејско-чивутско Маало или Чивутана) — скопско маало, сместено во подножјето на Калето на самиот брег на реката Вардар, во продолжение на Пајко Маало. Маалото сѐ до крајот на XIX век, било едно од најсиромашните и најконзервативните четврти на Скопје до кое не допреле речиси никакви промени. Во почетокот на XX век, со збогатувањето на неговите жители на овој простор започнале да никнуваат поголеми и поубави куќи со европски архитектонски елементи на градба и стилови, кои почнале да го менуваат неговиот изглед, особено по должината на реката Вардар. Таков е примерот со Народниот театар, чија изградба траела во периодот 1921-1927 година, како и зградата на скопската општина, урната во земјотресот од 1963 година.
Маалото го губи еврејскиот идентитет со депортирањето на неговите жители во концентрацискиот логор Треблинка во март 1943 година. По земјотресот ова маало е урнато и на негово место се направени улици и меѓуградската автобуска станица на чие место денеска постои музеј посветен на холокаустот.
Историја
Европските патописци ги спомнуваат Евреите уште во средниот век и ги сметаат за најстари жители на Скопје од вонбалканските доселеници. Маалото претставувало постара етничка колонија од дојденците во овие предели.
Турците го нарекле „Јахуди-хане“. Ова маало не било секогаш на исто место. Со сигурност не може да се утврди каде биле синагогите и заштитниот ѕид што се споменуваат во 1689 година. По пожарите, поплавите, земјотресите и по војните, маалото или негови делови ја менувале местоположбата.
Во археолошките ископини вршени помеѓу двете светски војни и по нив, сè до катастрофалниот земјотрес во 1963 година, најдени се многу темели на ѕидини на градби. Исто така, треба да се напомене и дека маалото не функционирало како гето, па така Евреите имале право да живеат и живееле и надвор од границите на маалото, додека во самото маало немало не-Евреи. Од рабинската литература може да се дознае дека еврејските маала во Османлиското Царство се создавани по иницијатива на самите Евреи, а не по наредба на световните или на верските власти.
Животот во маалото бил прекинат на 11 март 1942 година, кога бугарските окупаторски власти ги депортирале Евреите низ концентрациските кампови, каде скоро сите биле безмилосно мачени и убиени, а нивните имоти запленети.
Маалото после катастрофалниот земјотрес во Скопје било срушено, а денес на негово место се наоѓа Меморијалниот центар на холокаустот на Евреите од Македонија.
Бујант, Ховд
Бујант (Буянт) е област во Монголија во покраината Ховд. Од градот Ховд е оддалечен 19 километри.
Бевер
Бевер е река од Долна Саксонија, Германија. Таа е лева, северна притока на реката Илме. Таа тече само преку општинската територија на околината на Дасел.
Течение на реката
Бевер извира во средината на ридовите Елфас и е нивниот најважен дренажен систем. Минува преку ридови покриени со мешани шуми, а потоа тече во јужна насока. Минува крај Портенхаген (Дасел),  потоа поминува низ Дејтерсен и конечно се влева во Илме во близина на Марколдендорф (Дасел).
Флора и фауна
Загрозените видови во Бевер вклучуваат речни ракчиња и мочуришни билки. За заштита на овој екосистем, беше извршена ренатурализација.
8 септември (починале)
{| cellspacing="0" cellpadding="2" style="border-top:0px; ;" |valign="top" align="right"|701 |Сергиј I — римски папа. |- |valign="top" align="right"|1397 |Томас — Прв војвода од Глостер. |- |valign="top" align="right"|780 |Лав IV Хазар — цар на Византија. |- |valign="top" align="right"|1613 |Карло Џезуалдо — италијански композитор. |- |valign="top" align="right"|1645 |Џон Коук — англиски политичар. |- |valign="top" align="right"|1811 |Петер Симон Палас — германско-руски зоолог и ботаничар. |- |valign="top" align="right"|1945 |Атанас Стојаноски — борец во НОВ. |- |valign="top" align="right"|1949 |Рихард Штраус — германски композитор и диригент. |- |valign="top" align="right"|1977 |Зеро Мостел — американски глумец. |valign="top" align="right"|1978 |Рикардо Замора — шпански фудбалер. |- |valign="top" align="right"|1979 |Видое Смилевски - Бато — македонски народен херој. |- |valign="top" align="right"|2003 |Лени Рифенштал — германска филмска режисерка и глумица. |valign="top" align="right"|2015 |Мирослав Јосиќ Вишњиќ — српски писател. |- |valign="top" align="right"|2017 |Љубиша Самарџиќ — југословенски и српски глумец. |- |valign="top" align="right"|2022 |Елизабета II — британска кралица. |-
Фулхенсио Јегрос
Животопис
Јегрос бол роден во семејство на воени лица, што влијаело да создаде воена кариера. Тој студирал во Асунсион и се приклучил на парагвајската армија. Своите први воени искуства (битки) ги искусил во 1802 година против Португалците и во 1807 година како дел од парагвајските трупи кои го бранеле Буенос Аирес од Британската инвазија на Рио де ла Плата. Тој бил назначен за капетан во 1810 година и станал гувернер на департманот Мисионес.
Јегрос и Педро Хуан Кабаљеро биле главните воени фигури на парагвајската револуција во мај 1811 година, со која Парагвај се стекнал со независност. По независноста, Јегрос и Хозе Гаспар Родригес де Франсија биле избрани за Конзули на Републиката, по моделот на Француската револуција. Тој ја основал првата воена академија во независен Парагвај.
Шенвалде (Западна Померанија)
Шенвалде (Schönwalde) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Фулхенсио Јегрос
Животопис
Јегрос бил повеќе успешен како воено лице одошто како политичар и неговото конзулство било засенето од Франсија. Тој бил конзул од 19 јуни 1811 до 12 октомври 1813 година и од 12 февруари 1814 до јуни 1814 година. По неговиот втор мандат, Франсија бил единствен шеф на државата, а Јегрос се пензионирал. Во 1820 година Јегрос зел учество во бунтот против Франсија. По неуспехот, Јегрос бил затворен и погубен на 17 јули 1821 година.
NGC 3199
NGC 3199 — оддавна маглина во соѕвездието Кобилица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3199 се споменува и како ESO 127-EN14.
Откривање
Објектот е откриен на 1 април 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Куско (округ)
Куско е округ во покраината Куско, во регионот Куско во Перу. Округот се граничи со окрузите Корка и Порој на запад, со покраините Анта, Калка и Урубамба на север, со округот Сан Херонимо на исток и со окрузите Сантјаго и Сан Себастијан на југ.
NGC 3199
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3199 е од видот EN. NGC 3199 има привидни димензии од 20' х 15'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 17 м 24 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 57° 55' 18".
Други поделби
Проучување на NGC 3199 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 426; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8608.
Сали Вотсон Чишолм
Сали Вотсон „Пени“ Чишолм (родена 1947 година) е американски биолошки океанограф на Технолошкиот институт во Масачусетс. Таа е експерт за екологија и еволуција на океанските микроби.
Ран живот и образование
Чишолм е роден во Маркет, Мичиген и дипломирала на средното училиште „ Маркит“ во 1965 година. Таа присуствувала на колеџот Скидмор и се стекнала со докторат од SUNY Albany во 1974 година.
Кариера
Чишолм е член на факултет на Технолошкиот институт во Масачусетс од 1976 година. Нејзиното истражување е насочено кон екологијата на морскиот фитопланктон. Раната работа на Чишолм се фокусирала на процесите со кои таквиот планктон зема хранливи материи и начинот на кој тоа влијае на нивниот животен циклус во дневните временски скали. Ова ја натера да започне со употреба на проточна цитометрија што може да се искористи за мерење на својствата на одделните клетки.
Примената на цитометрија на проток на примероци од животната средина ги натера Чишолм и нејзините соработници (особено Р. O. Олсон и Х.М. Сосик) да откријат дека малиот планктон (особено Prochlorococcus и Synechococcus ) претставува многу посуштински дел од морската продуктивност отколку што било претходно реализирано. Претходно, биолошките океанографи се фокусираа на силициумските дијатоми како најважниот фитопланктон, сочинувајќи 10-20 гигатони навлегување на јаглерод секоја година. Работата на Чишолм покажа дека уште поголема количина јаглерод била циклусирана низ овие мали алги, што исто така може да игра важна улога во глобалниот циклус на азот.
Во последниве години, Чишолм игра видлива улога во спротивставувањето на употребата на ѓубрење со железо како технолошки лек за антропогените климатски промени.
Награди и почести
Чишолм е член на Националната академија на науките на САД (НАС) од 2003 година и соработник на Американската академија на уметностите и науките од 1992 година.
Во јануари 2010 година, таа била одликувана со медал „Александар Агазиз“, за „пионерски студии за доминантни фотосинтетски организми во морето и за интеграција на нејзините резултати во ново разбирање на глобалниот океан“.
Таа во 2012 година била добитник на наградата Рут Патрик од Здружението за науки за лимнологија и океанографија.
Чишолм го добила Националниот медал за наука од претседателот Барак Обама на 1 февруари 2013 година.
Во 2013 година, таа била наградена со Ramon Margalef награда за екологија, „за тоа што била една од најпродуктивните, харизматичните и активните истражувачи за биологија и морска екологија“.
На 24.05.2018 година, таа била одликувана со доктор на науки од Универзитетот Харвард.
Во 2019 година ја добила наградата Крафорд за биолошки науки, „за откривање и пионерски студии на најобилниот организам за фотосинтезирање на Земјата, Prochlorococcus“. Оваа награда се смета за еквивалентна на Нобеловата награда (за која не постои категорија Бионауки). Чишолм била почестена на Симпозиумот за награди Крафорд во биолошките науки на кој зборуваа 6 меѓународно истакнати научници (по редослед на презентации): Александра Ворден (центар на GEOMAR Helmholtz за истражувања на океани Кил, Германија), Корина Брусард (Кралски холандски институт за истражувања на море, NIOZ, Холандија), Ramunas Stepanauskas (лабораторија Bigelow за океански науки, САД), Рејчел Фостер (Универзитет во Стокхолм, Шведска), Франсис М. Мартин (Француски национален институт за истражување на земјоделството, Франција) и Дејвид Карл (Универзитет на Хаваи, САД).
Шестноги
Шестноги — најголемата групација на членконогите. Таа ги вклучува групите Insecta и блиските на нив Collembola, Diplura и Protura. Порано овие три групи се сметале за бескрилни инсекти, но постојат големи разлики во надворешните структури, органските системи и постембрионалниот развиток, што укажува на еволутивна дивергенција меѓу инсектите и трите останати блиски групи Protura, Diplura и Collembola. Многу ентомолози сè уште ги сметаат овие три таксони за ,,примитивни‘‘ редови на инсекти, додека други ги класифицираат како редови во одделна класа (Entognatha), а трети инсистираат на тоа дека разликите ги надминуваат сличностите и го сметаат секој таксон за посебна класа на членконоги.
Одлики
Структурно и еколошки, неинсектските шестноги делат многу сличности со многуногите. Сите членови на овие таксони подлежат на аметаболен развиток (јајце, младенче, возрасна единка); Protura придодаваат по еден телесен сегмент за време на секое од првите три преслекувања (анаморфоза). Како и многуногите, Protura, Diplura и Collembola се ограничени на влажни средини, бидејќи нивниот егзоскелет нема заштитен слој на восок. Нивниот тенок телесен ѕид дозволува гасна размена со околината и служи како важен респираторен орган (некои протури немаат трахеален систем). За време на преслекувањето, егзоскелетот на протурите и колемболите се разделува попречно зад главата (како кај илјаданогалките и стоногалките), отколку надолжно долж грбната страна (како кај инсектите).
Протурите немаат антени, но диплурите и колемболите имаат добро развиени, мултисегментни антени. Како и кај многуногите, целата должина на антената е со мускули, така што секој сегмент е опремен со посебни мускули и секој сегмент е способен за независно движење. Повеќето еволуциони биолози го сметаат овој податок за примитивна одлика (плеизиоморфна состојба), бидејќи сите други шестножни членконоги (вистинските инсекти) имаат мускули само во првиот антенски сегмент и педицелот, двата базални сегменти на антените.
Надворешното оплодување е уште едба плеизиоморфна одлика која неинсектските хексаподи ја споделуваат со многуногите. Кај сите овие групи, половите се одделни (гонохористи), но директното оплодување на женката (копулација) не се случува. Наместо тоа, мажјакот произведува пакети од сперма (сперматофори) кои ги сместува на почвата или друг супстрат, што ќе бидат собрани од женката. Обично сперматофорите се депозираат случајно во околината и случајно се откриваат од страна на женките. Кај некои видови, мажјаците ги депозираат сперматофорите само во присуство на партнер за парење.
Филогенетски односи
Многуногите традиционално се сметаа за најблиски сродници на шестногите врз основа на морфолошките сличности. Тогаш тие се сметале за поткласи во рамките на поттипот наречен Tracheata, Uniramia или Atelocerata. Меѓутоа, поновите истражувања ставија сомнеж на оваа систематика, и веројатно дека нивни најблиски сродници би можеле да бидат ракообразните. Неинсектските шестноги се сметале како една еволутивна линија, обично третирана како класа Entognatha (кладограм А), или како групација од неколку линии во различни односи со класата Insecta. Всушност, Diplura би можеле да се поблиски со Insecta отколку Collembola или Protura (кладограм В). Постојат и некои докази кои укажуваат на тоа дека шестножните групи веројатно не споделуваат заеднички предок и дека Collembola припаѓаат во друга група.
Молекуларните анализи укажуваат дека шестногите дивергирале од нивната сестринска група - Anostraca на почетокот на силур, пред 440 милиони години - што коинцидирало со појавата на васкуларните растенија на копното.
Следните кладограми ги прикажуваат трите можни филогенетски односи меѓу шестногите и се основани на проектот Tree of Life; Diplura имаат нестабилна положба:
A
B
Општина Брежице
Општина Брежице (словенечки: Občina Brežice) — општина во источна Словенија, на границата со Хрватска. Седиште на општината е градот Брежице. Денес е дел од Посавскиот статистички регион. Областа традиционално била поделена помеѓу Штаерска (територија на левиот брег на реката Сава) и Долењска (територија на десниот брег на реката Сава).
Географија
Брежице е една од најголемите општини во Словенија. Лежи на сливот на реките Сава и Крка и исто така стои на раскрсницата на голем број меѓународни сообраќајни правци.
Населени места
Покрај општинското седиште Брежице, општината ги опфаќа и следните населени места:
Виктор де ла Парте
Виктор де ла Парте Гонсалес (Víctor de la Parte González; р. ) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2017. Во август 2019 година бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2019.
Де ла Парте паднал на шестата етапа на Вуелта а Еспања 2019, поради што бил еден од четирите возачи кои ја напуштиле трката поради падот.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Чандмани, Ховд
Чандмани (Чандмань) е област во Монголија во покраината Ховд. Од градот Ховд е оддалечен 160 километри.
Коста Николов
Коста Николов Николов (Коста Николов Николов, 23 јуни 1873 - септември 1944) бил генерал во бугарската армија и политичар.
Животопис
Коста Николов е роден во село Вирче, Делчево во 1873 година. Завршува гимназија во Дупница и подоцна Духовна академија во Самоков. Ја оставил црковната кариера и завршува Военото училиште во Софија во 1897 година. Учи во Генералштабна академија во Санкт Петербург, Русија од 1901 до 1904 година. Во текот на Балканските војни и Првата светска војна е генералштабен офицер и командир на Петти пешадиски полк. Во септември 1918 година раководи со одбраната на Софија.
Коста Николов исчезнува без трага по Деветосептемврискиот државен удар во 1944 година, под претпоставка дека е убиен од комунистите.
Црква Света Софија (Софија)
Црквата Света Софија е христијански храм кој се наоѓа во Софија, Бугарија и е во склопот на Бугарската православна црква. Оваа црква е една од најстарите во градот изградена во 4 век. Во 14 век, по самата црква било именувано и името на градот Софија. Во време на Османлиското Царство била претворена во џамија.
Историја
Историјата на Софија е тесно поврзана со храмот Света Софија (грчки: Αγία Σοφία), кој слично на Света Софија во Цариград е посветена на Пресветата Мудрост односно едно од имињата на младиот Исус Христос.
Во текот на 14 век градот го преименувал своето име во Софија. Храмот претставува најстаро светилиште во градот. Храмот бил изграден на највисокиот дел од градот во тоа време. Првиот ранохристијански храм бил изграден најверојатно во почетокот на 4 век, веднаш по Миланскиот едикт во 311 и 313 година, недалеку од античката арена на Сердика, каде загинувале христијанските маченици и меѓу источната паганска и христијанска некропола на Сердика. Веројатно била наменета да биде гробница за мачениците. Изградбата на оваа црква најверојатно се случила со одобрување на римскиот цар Константин I Велики кој често престојувал во градот.
Најстарата поголема црква на истото место, чиј под со римски мозаици е зачуван до денес претставува базилика од средината на 4 век. Во 343 година таа станала седиште на познатиот Црковен собор во Сердика. До 6 век биле направени неколку реновирања на објектот. Во средината на векот црквата била погодена од инвазијата на Хуните и Готите. Јустинијан I наредил таа да се изгради повторно како голема базилика посветена исто на Пресветата Мудрост. Се смета дека од тоа време оваа црква го носи до денес денешното име. Се претпоставува дека нејзината архитектура исто така е резултат на грузиското влијание во градот. По 809 година кога хан Крум го вклучил Средец во државната територија на Бугарија и особено по покрстувањето храмот продолжил активно да се користи како градска соборна црква и вообичаено место за погреби, поради близината на градската некропола. Во времето на Второто Бугарско Царство таа се стекнала со статус на митрополитска црква.
По османлиската инвазија базиликата била претворена во џамија и биле изградени минариња а голем дел од уникатните фрески биле уништени. Најверојатно зградата за првпат била разрушена за време на земјотресот од средината на 15 век. На крајот на 16 век таа била повторно обновена како џамија од отоманскиот големиот везир од хрватско потекло Сијавуш Паша. Повторно во 1818 година и 1858 година зградата пострадала од силни земјотреси. Од земјотресот паднало едно минаре. Во овој период џамијата била напуштена.
Црквата денес нема камбанарија. Камбаната долго време висела на дрво во градината пред влезот. За кратко кон крајот на 19 век зградата била користена како набљудувачката кула. Првата современа реконструкција завршила во 1930 година. На 21 септември истата година црквата била осветена. Во 1935 година се извршило систематско истражување и реставрација под раководство на професор Богдан Филов и архитект Александар Рашенов. Во 1955 година храмот бил прогласен за споменик на културата. Денес храмот е обновен како трикорабна базилика.
Во градината на источната страна на црквата е погребан писателот Иван Вазов.
Космос-2260
Космос-2260 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 22 јули 1993 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,2°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 296 км, а најмалото на 240.
Леон (департман)
Леон (Departamento de León) е департман во Никарагва. Зафаќа површина од 5.107 км², а населението брои 389.600 жители. Главен град е Леон.
Видое Видичевски
Животопис
Завршил Филозофски факултет во Скопје. Бил оснoвач и прв директор на Радио Охрид, директор на Домот на културата во Охрид, еден од основачите на „Охридско лето“ и негов раководител, како и покренувач на манифестацијата „Прличеви беседи“. Член на ДПМ од 1959 година. За своето творештво e добитник на низа признанија, меѓу кои наградата на РТС на Струшките вечери на поезијата, наградата за најдобра книга меѓу два саема, Седмоноемвриската награда на Охрид, наградата на „Дијалог“ за најдобра поетска книга во 2009 година и на наградата „Книжевно жезло“, што Друштвото на писателите на Македонија ја доделува за поетски опус со високи естетски вредности.
Награди
Добитник е на наградите: „РТВ Скопје“ за најдобра книга за деца и на книгоиздателството „Детска радост“.
Слушај, Германијо!
Слушај, Германијо! ― објавената збирка писма на побегнатиот германски автор Томас Ман до неговата поранешна земја за време на Втората светска војна. Првично објавени во 1943 година од Alfred A. Knopf Inc., овие писма, дваесет и пет од нив, биле прочитани преку долги и средни бранови радио-емитувања направени од Би-би-си во Германија, како дел од сојузничките пропагандни напори од октомври 1940 до август 1943 година.