cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Римски сенат
Историјат
Римското население било поделено на две класи: Сенат и Народ (што може да се види и во славното римско мото: "Senatus Populus Que Romanus" — SPQR. Народот го сочинувале сите римски граѓани кои не биле членови на Сенатот. Домашната власт била во рацете на народот преку центуриското собрание (Comitia Centuriata), трибутското собрание (Comitia Tributa) i плебејскиот совет (заседание) (Concilium Plebis). Двете собранија и советот ги донесувале новите закони и ги избирале магистратите. Сенатските курулни магистрати или плебејските трибуни (само во плебејскиот совет) можеле на собранијата и советот да им предложат нова легислатива, за што тие потоа гласале без расправа.
Моќ
Сенатот имал значаен авторитет (auctoritas) во политиката на Рим. Тој бил службено тело кое ги испраќало и ги примало амбасадорите, а именувал и службеници за управување со јавниот имот, вклучувајќи ги и провинциските управители (гувернерите). Сенатот решавал за војните, управувал со сите јавни финансии и издавал пари. Тој им давал овластувања на главните градски магистрати, на конзулите, ги именувал диктаторите во вонредни ситуации. Наспроти својата широка фискална и судскамоќ, Сенатот немал извршна или законодавна моќ (се до средината на II век н.е.). Сите предлози на Сенатот (Senatus Consultum - S.C.) биле предмет на ратификација во народното собрание. Сепак, поради својот огромен престиж и фактот што сите избрани службеници всушност биле сенатори, мнозинството на Сенатот било озаконето. Сепак, се случило едно историско отфрлање кон крајот на Ханибалските војни. Сенатот сметал дека силното Македонско царство може да претставува сериозна закана. Народот, изморен од долгите и исцрпувачки војни против Ханибал, го отфрилил предлогот на Сенатот.
Треба да се спомене дека римските народни собранија не можеле да расправаат за предлозите што се донесени пред нив.Тие можеле само да ги прифатат или отфрлат. Вообичаена практика на магистратите станала сите закони (leges) во Сенатот да се донесуваат пред собранијата да се свикаат за да гласаат. Сенатот го давал својот auctoritas, пред народот воопшто и да може да гласа за намерата на магистратот. До средината на периодот на Републиката тоа моа била само формалност што ја практикувале сите магистрати. Во подоцнежниот период на Републиката, Сенатот го избегнувал давањето диктатура, прибегнувајќи кон таканаречена “последна одлука на Сенатот“ (senatus consultum ultimum) со која се прогласувала воена состојба и се овластувале конзулите да се “погрижат за тоа Републиката да не претрпи никаква штета“. Слично на двете собранија (Comitia Centuriata и Comitia Tributa), но различно од плебејскиот совет (Concilium Plebis), Сенатот работел под одредени религиски ограничувања. Тој можел да се состанува само во осветен храм, кој обично бил Curia Hostilia, иако церемониите за Нова Година се одржувале во храмот на Јупитер (Jupiter Optimus Maximus), а воените состаноци во храмот Bellone. Седниците на Сенатот можеле да започнат дури по инвокациската молитва, жртвена церемонија што ја спроведувале ауспициите. Сенатот можел да се состанува само помеѓу изгрејсонце и зајдисонце, а не можел да се свикува за време на заседавањето на кое било друго собрание.
Начин на облекување
Сите сенатори имале право да носат сенаторски прстен (отпрвин направен од железо, а подоцна од злато; старите патрициски семејства, какво што било семејството на Јулиј Цезар, носеле железни прстени сè до исчезнувањето на Републиката) и бела туника (лат. Tunica clava) со широка лента (13 см) во Тиријанска виолетова боја (Latus clavus) преку десното рамо.
Senator pedarius носел бела тога (Toga virilis или Toga pura) без никакви украси, додека сенаторите кои имале улога на курулски магистрати носеле бела тога со широка виолетова линија (Toga praetexta). Исто така, сите сенатори носеле сандали со темноцрвена боја, но сенаторите кои имале улога на курулски магистрати на нив имале полукружна тока.
1865 во музиката
1865 година во музиката содржи некои значајни настани.
Перикле Велјаноски
Перикле Спиров Велјаноски (1905 во Велестово, охридско — 8 јануари 1945 во Битола) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Перикле Спиров Велјаноски е роден во охридското село Велестово. По занимање бил земјоделец. Кон НОБ се приклучил на 3 ноември 1944 година. Како борец на Првата македонска ударна бригада, учествувал во борбите против балистите кај кичевското село Зајас на 16 ноември 1944 година, каде бил тешко ранет. Се лекувал од здобиените рани во Битола. Починал на 8 јануари 1945 година во болница во Битола.
Нојбрун (Тирингија)
Нојбрун (Neubrunn) — општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Германија на Евровизија 1961
Германија била претставувана од Лале Андерсен со песната " Einmal sehen wir uns wieder ", на натпреварот за песна на Евровизија во 1961 година, кој се одржал на 18 март во Кан, Франција. "Einmal sehen wir uns wieder" била избрана на германското национално финале кое се одржало на 25 февруари.
На Евровизија
На денот на финалето Лале Андерсен настапила осма по ред, по Шведска и пред Франција. Било невообичаено тоа што целиот рефрен бил испеан на француски јазик, што беше дозволено, бидејќи во времето на Европскиот радиодифузен сојуз допрва требало да се воведат некои специфични правила во однос на јазикот на изведбата. Сепак, "Einmal Sehen Wir Uns Wieder" не успеала да да ја воодушеви интернационалната публика, освојувајќи само 3 бода и со тоа Германија завршина на тринаесеттото место од вкупно шестнаесет држави. Германското жири им доделило 5 од вкупно 10 бода на победниците на ова натпреварување, Луксембург.
Гласање
Секоја држава имала жири составено од десет луѓе. Секој член на жирито требало да даде еден бод на неговата или нејзината омилена песна.
Национална галерија на Македонија
Националната галерија на Македонија е претставува комплексна музејска институција со изложбен и галериски простор на Република Македонија, сместена во главниот град Скопје.
Во Даут-пашин амам, монументален објект изграден со намена за турска бања, изградена во 15 век, која никогаш не профункционирала за својата примарна намена, сместена е Националната постаква, со дела од колекцијата.
Во својот состав, покрај Даут-пашин амам, се уште три објекти: Мултимедијалниот центар Мала станица, Чифте амам и Спомен куќата на Лазар Личеноски.
Инситуцијата е основана во 1948 година, најстарите содржините на музејот датираат од 14 век, а во својата колекција го има најдоброто од творештвото на македонските автори, но и значајни дела од уметници од просторите на поранешна Југославија.
Копитести краби
Копитестите краби или ракоскорпии (Xiphosura) се членконоги кои припаѓаат на поттипот Chelicerata. Овие животни биле бројни за време на Камбриумот па сè до Перм, но денес постојат само пет видови кои практично се несменети од оние пронајдени од времето на Тријас. Сепак, најпознат вид е Limulus polyphemus. Тие се релативно големи и растат до 50 cm должина. Женките се поголеми од мажјаците. Нивниот карапакс (грбен хитински штит) е дебел и со копитеста форма. Истиот го прекрива прозомот и ги затскријува екстремитетите. Исто така, карактеристична е и долга мечовидна опашка (која е всушност последниот телесен сегмент наречен телзон) што завршува со боцка. Оттука всушност и доаѓа името на редот, од грчкото xiphon – меч. Педипалпите (екстремитетите за одење) и првите три пара на екстремитети се хелатни (завршуваат со клешти). Дишат преку листести бели дробови и имаат пар на дорзални сложени очи, како и пар на прости очи, а имаат и фоторецептори во нивните опашни боцки. Нивните ларви се многу слични на изумрените трилобити.
Копитестите краби (ракоскорпиите) ги населуваат плитките морски води и се ноктурни. Се хранат со црви, школки и други мали мекотели. Во сезоната на парење тие излегуваат на брегот кога има висока плима. Женката копа дупка во песокот и ги положува јајцата. Мажјаците приоѓаат до ископаната песочна дупка и ги оплодуваат јајце-клетките. Ларвите се изведуваат при висока плима.
Африкански куп на нации 2021
Африкански куп на нации 2021 (познат и како АФКОН 2021, односно КАН 2021) е 33-тото по ред фудбалско континентално првенство на Африка познато како Африкански куп на нации. Натпреварувањето е организирано од Африканската фудбалска конфедерација, а се одржало во Камерун од 9 јануари до 6 февруари 2021 година.
Првично во план било турнирот да се одржи во летото 2021 година. Меѓуоа, поради неповолните климатски услови во тој период, КАФ издал соопштение дека турнирот ќе се одигра порано во јануари и февруари истата година. Сепак, подоцна КАФ по втор пат го поместил датумот на одржување на турнирот; одлучено било дека првенство ќе се одигра на почетокот на 2022 година како последица на пандемијата од КОВИД-19 на просторот на целиот континент. Поради спонзорски причини, името Африкански куп на нации 2021 останало во употреба.
Избор на домаќин
По состанокот на Извршниот комитет на КАФ на 24 јануари 2014 година, било објавено дека има тројца официјални кандидати за домаќинството на изданието во 2021 година:
Одлуката на земјата-домаќин била одложена од почетокот на 2014 година за да и се даде на секоја земја-кандидат соодветно време да ја прими делегацијата за инспекција. По последното гласање на состанокот на Извршниот комитет на КАФ, на 20 септември 2014 година, КАФ ги објавил домаќините за АФКОН турнирите во 2019, 2021 и 2023 година: според тоа Камерун ја добил кандидатурата за 2019, Брегот на Слоновата Коска за 2021 и Гвинеја за 2023 година.
На 30 ноември 2018, КАФ му го одзел домаќинството на Камерун на Африканскиот куп на нации 2019. Сепак, претседателот на КАФ Ахмад Ахмад рекол дека се согласил Камерун да биде домаќин на Африканскиот куп на нации во 2021 година. Следствено, Брегот на Слоновата Коска, оригиналниот домаќин на турнирот во 2021 година, ќе биде домаќин на Африканскиот куп на нации 2023, а Гвинеја, оригиналниот домаќин во 2023 година, ќе биде домаќин на Африканскиот куп на нации во 2025 година.
На 30 јануари 2019 година, претседателот на КАФ ја потврдил промената во распоредот, по состанокот со претседателот на Брегот на Слоновата Коска Аласане Уатара во Абиџан.
Квалификувани репрезентации
Следниве репрезентации се квалификувале за првенството.
Судии
Следниве судии биле избрани да ја делат правдата на натпреварите од Африкански куп на нации 2021. Освен од КАФ, двајца судии доаѓаат од КОНКАКАФ.
Ждрепка
Ждрепката требала да се одржи на 25 јуни 2021, но е одложен за 17 август 2021. Дваесет и четири репрезентации поделени се во четири групи, а секоја група се состои од шест екипи.
Стадиони
Со оглед на тоа дека бројот на учесниците на Африканскиот куп на нации се зголемил од шестнаест на двадесет и четири репрезентации, натпреварите на ова издание се одиграле на шест стадиони во пет градови во Камерун. Тие шест стадиони биле: Олембе и Ахмаду Ахиџо во главниот град Јаунде, потоа Јапома во Дуала, стадионот Лимбе во истоимениот гра, Куеконг во Бафусам и Румде Аџија во Гаруа. Првиот и последниот натпревар на првенството се одиграле на новоизградениот стадион Олембе во Јаунде чији капацитет изнесува 60.000 седечки места.
Групна фаза
Од секоја група понатаму одат првопласираната и второпласираната репрезентација, како и четирите најдобри третопласирани репрезентации.
Позициите на табелата се одредуваат според бројот на освоените бодови (победа вреди три, реми еден и пораз нула бодови). Доколку две екипе имају ист број на бодова на крајот на групната фаза, позициите ќе се одредуваат според следните критериуми (по наведениот редослед) за да се утврди конечниот пласман (член 74 од Правилникот):
Сите времиња се локални, WAT (UTC+1).
Резултати
<section begin=Bracket /><section end=Bracket />
Дуф
Дуф — село во Општина Маврово и Ростуше, во областа Горен Полог, во околината на градот Гостивар.
Селото културно припаѓа на областа Горна Река, каде денес припаѓа и административно (во општината Маврово и Ростуше), иако историски припаѓало на областа Горен Полог.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во источниот дел на територијата на Општина Маврово и Ростуше, на јужните огранки на планината Враца, а во горното сливно подрачје на најголемата македонска река Вардар. Селото е планинско, сместено на надморска височина од околу 1.000 метри. Од градот Гостивар, селото е оддалечено 18 километри.
Дуф е планинско село, со што некои негови делови се наоѓаат над 1.300 метри. Се наоѓа во горниот тек на реката Мелце и нејзините изворишни притоки. Водата за пиење се добива од извори и од селските чешми. Поглавни извори и чешми за пиење се Торба, Ташкоа Чешма, Трпеа Чешма, Милоа Чешма, Крој Ковачит и Крој Јованит.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Лаз, Таламбас, Сливе, Шар, Горошупец, Острика, Карашина Млака, Паралуп, Чука, Линиште, Камарица, Ара Станишит, Преслап, Ливаде, Леска, Јасики, Сотка, Бојин Брег, Лепа Дупка, Мелца, Бабин Камен и Дингоа Црква.
Селото има разбиен тип, поделено е на пет маала, кои имаат топографски или родовски имиња. Маалата се Тољањ (или Толјане), Брезоец, Чајане, Јарчевиш и Балабан. Оддалеченоста помеѓу маалата изнесува и по неколку километри.
До маалата Толјане и делумно до маалото Брезоец, се стигнува преку лош шумски земјен пат, кој започнува од селото Вруток, додека главниот пат за селото Дуф се двои од регионалниот пат Р1202 неколку стотина метри пред месноста Бунец. Овој локален пат на некои места е асфалтиран, а остатокот е макадам.
Историја
Дуф е старо село, што може да се заклучи по зачуваните староседелски родови, по народната традиција и по остатоците од старини. Над маалото Тољањ (или Толјане) постои месноста Селиште или Старо Село. Таму некогаш се наоѓало мало село со православно македонско население. Во селото имало девет куќи во кои биле раздвоени деветте браќа. Подоцна, најголемиот дел од жителите на ова село умреле поради чума. Остатоци од населба и од стари христијански гробишта постојат и над денешното маало Јарчевиш.
Во атарот на селото се наоѓа месноста Дингоа Црква, која се наоѓа над селото. На месноста, која на карта е означена како Димговска Црква, некогаш имало црковен храм. Рушевините од храмот денес не се познаваат. Исто така, една стара црква некогаш се наоѓала во месноста Варвара, покрај реката Мелце и недалеку од денешното село. Традицијата пренесува дека месноста го добила името бидејќи самата црква била посветена на Света Варвара.
Првпат селото Дуф како во усните преданија така и во пишаните и материјалните документи и артефакти се спомнува во мноштвата црковни повелби за регионот Горна Река меѓу кои и црковните повелби кои датираат од Византискиот период, односно од 1020 година, за време на владеењето на византискиот цар Василиј Втори, а посебно во црковните повелби на царот Стефан Душан од 1331 година, Стефан Урош Петти Немањиќ од 1356 исто така се спомнува во црковните повелби и од македонските кталеви кралот Димитрија Волкашин од 1365 година како и во црковната повелба од македонскиот крал Крале Марко од 1371 година за манастирот Свети Јован Бигорски.
Во пописниот дефтер од 1567 година кој се однесува за период од 100 години, меѓу другото за село Дуф е запишано дека припаѓа на вилаетот Калканделен на чифликот на Караѓоз-бег, во кое имало 48 куќи во кои живееле 35 рисјански и шест отомански (муслимански) семејства.
Стопанство
Атарот на селото е голем и зафаќа простор од 25 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 1.660,5 хектари, на пасиштата отпаѓаат 535,6 хектари, а на обработливото земјиште 296,3 хектари.
Во основа, селото има мешовита земјоделска функција.
Во маалото Балабан и денес мештаните се занимаваат со сточарство, додека во другите маала се присутни ситното градинарство и собирањето шумски плодови.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Дуф живееле 1.130 жители, сите Албанци од кои 860 христијани и 270 муслимани. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Дуф имало 800 Македонци, од кои 200 биле под врховенството на егзархијата и 600 под патријаршијата.
Дуф во 1961 година имало 608 жители од кои 363 биле Македонци, а 244 Албанци. Во 1994 година бројот значително се намалил и во селото имало само 55 жители, од кои 50 Албанци и 5 жители Македонци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 39 жители, од кои 2 Македонци и 37 Албанци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 30 жители, од кои 4 Македонци, 22 Албанци и 4 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Дуф:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Дуф е македонско-албанско село со православно, исламизирано и муслиманско население. Во селото целото население во минатото го говорело албанскиот јазик, со што дел од македонското население е дел од групата Шкрети.
Според истражувањата од 1939 година, родови во селото по маала биле:
Иселеништво
Од селото има иселени родови, како православни, така и муслимански родови.
Од православните родови, родот Мојсовци живеат во селото Лешница, кај Гостивар; родот Поповци живеат во Глоѓи, кај Тетово; родот Поп Давидовци живеат во Скопје и во Северна Америка (од маалото Брезоец, а во Дуф се доселиле од Горно Јеловце); родот Селовци (2 к.) во 1914 година се иселиле во Истанбул, каде претходно работеле како печалбари (биле староседелци во маалото Толјане). Имало иселувања од маалото Чајане поради турските зулуми.
Муслиманскиот род Грапалар, живеел во маалото Чајане, изумрел. Претходно биле доселени од Албанија.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Дуф било село во Гостиварската нахија на Тетовската каза на Отоманското Царство.
Селото се наоѓа во рамките на новосоздадената Општина Маврово и Ростуше, која настанала со територијалната поделба на Македонија во 2004 година. Претходно селото припаѓало на поранешната Општина Маврови Анови, која со измените во Законот за територијална поделба на Македонија била припоена со Општина Ростуша, со што двете општини ја создале новата Општина Маврово и Ростуше, во која денес се наоѓа селото.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Гостивар, додека во периодот по војната од 1957 до 1965 година се наоѓала во некогашната општина Маврово. Во рамките на истата општина се наоѓало и во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото се наоѓало во рамките на Општина Вруток, во која покрај Дуф се наоѓале Вруток, Ново Село, Орќуше, Печково, Равен и Речане. Во периодот 1950-1952 година, селото се наоѓало во тогашната општина Речане во која влегувале селата Дуф, Ново Село, Орќуше и Речане.
Избирачко место
На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 39 гласачи.
Грамади (Ињево)
Грамади — населба од доцноантичкото време во атарот на селото Ињево, Македонија. Во обработливата површина на 2 километри јужно од селото се наоѓаат повеќе грамади од населбински камења, фрагменти од керамички садови, покривни ќерамиди, питоси и друго.
Црква Свети Јаков (Хамбург)
Црквата Свети Јаков е една од петте главни лутерански цркви во Хамбург, Германија. Црквата, која се наоѓа во строгиот центар на градот, има 125 висока камбанарија и ги поседува познатите оргули од Арп Шнитгер од 1693. Посветена е на Апостол Јаков.
Историја
Кога првпат била спомната во 1255, Свети Јаков била мала капела надвор од хамбуршките градски ѕидови. Откако тие биле проширени во 1260, црквата станала дел од градската територија на Хамбург. И сега е во центарот а градот, скриена позади една од главните шопинг-улици (Mönckebergstraße).
Помеѓу 1350 и 1400, капелата била заменета со поголема црква со три наоси, слично како кај Свети Петар. Околу 100 години подоцна, четвртиот наос бил додаден на јужната страна на градбата. Ризницата на североистокот исто така потекнува од тоа време (1438) и денес е единствениот пример на секуларната готска архитектура.
Втората кула, изградена во 1826/27 откако првата станала трошна, била уништена со остатокот од црквата во бомбардирањето во текот на Втората светска војна. Само историскиот внатрешен мебел бил зачуван. Во 1963, Свети Јаков била обновена според средновековниот дизајн, иако со модерна купола.
Поважни одлики
Зградата се наоѓа на неколку метри источно од 10-от источен меридијан, кој поминува низ центарот на градот.
Познатите оргули на Арп Шнитгер од 1693 во западната галерија, со нивните 60 регистри и околу 4.000 цевки, се најголемите барокни оргули во Северна Европа. Од 1989 до 1993, оргулите биле целосно обновени и од нивното пуштање во употреба на Велигден во 1993, може да се слушнат секоја недела во текот на литургиите.
Свети Јаков имал три средновековни олтари: Олтар Свети Троица во главниот дел (околу 1518), Олтарот на Свети петар во првиот јужен наос (1508) и Олтарот Свети Лукас во вториот јужен наос (1500), кој потекнува од Хамбуршката катедрала.
Исто така, за забележување е и Собата на свештениците, која првично била наменета за библиотека. Од 1543, била соба за збирките на свештениците на црквата и била преобликувана во 1710. На таванот мурали, со нивните граѓански добродетели, ја покажуваат важноста за одржување на парохијата во градот. Тие биле насликани, како пејзажни слики на ѕидод од Јохан Мориц Ризенбергер. Грбовите на ѕидовите именувале пастири, викари и поротници кои служеле во парохијата од шеснаесеттиот век.
Витражи
Витражите биле создадени од Чарлс Кродел, кој исто така ги направил прозорците за црквата Свети Матеј во Винтерхуде и за црквата Света Богородица во Фулсбител.
Јасуто Хонда
(роден ) — јапонски фудбалер.
Василије Мициќ
Василије Мициќ (роден на 13 јануари 1994 година) е српски професионален кошаркар за Анадолу Ефес од турската кошаркарска Супер лига и Евролигата. Тој ја претставува и српската кошаркарска репрезентација на репрезентативен план. Тој беше избран од Филаделфија 76ерс со 52-риот вкупен пик на драфтот во НБА во 2014 година.
Двократниот избор на сите Евролига, Мициќ го предводеше Анадолу Ефес до титулата во Евролигата во 2021 година, освојувајќи го МВП на Евролигата, како и МВП на Фајнл -форот.
Јуниорска кариера
Од 2002 до 2006 година, Мициќ играше за јуниорската програма на ОКК Београд. Во 2006–07 играше за Црвена звезда јуниори, а потоа од 2007 до 2010 година играше за ФМП Железник јуниорс.
Анадолу Ефес (2018–сега)
На 20 јуни 2018 година, Мициќ потпишал двегодишен договор со турскиот клуб Анадолу Ефес. Во сезоната 2018–19, Мициќ го предводеше својот тим до фајналфорот на Евролигата 2019 година, каде што загубија во последниот натпревар од ЦСКА Москва. Над 37 натпревари во сезоната 2018-19 во Евролигата, тој имаше просечни рекорди во кариерата од 12,1 поен, 5,5 асистенции и 2,2 скока по натпревар.
На 25 мај 2019 година, Мициќ потпиша двегодишно продолжување на договорот со Анадолу Ефес. На 10 август 2020 година, неговиот агент потврди дека тој се враќа во тимот за сезоната 2020-21, наместо да се обидува во НБА.
До крајот на својата кампања во Евролигата 2020–21, Мициќ стана само четвртиот играч на Евролигата на сите времиња кој постигнал најмалку 100 двојни, 70 тројки и 100 слободни фрлања во една сезона. Тој, исто така, стана првиот играч во историјата кој постигнал повеќе од 132 двојни фрлања, притоа реализирајќи најмалку 70 тројки и 100 слободни фрлања. За неговите големи настапи во текот на целата сезона, Мициќ беше именуван за првиот тим на целата Евролига и ја доби наградата за МВП на Евролигата. Исто така, Мициќ и неговиот сонародник, српскиот сонародник Никола Јокиќ станаа првиот пар играчи од иста земја на кои им беа доделени признанијата за МВП на НБА и за МВП на Евролигата во иста сезона.
На 30 мај 2021 година, тој го предводеше својот тим до нивното прво првенство во Евролигата и беше прогласен за МВП на фајналфорот на Евролигата.
НБА драфт
Во јуни 2014 година, заедно со неговите соиграчи Немања Дангубиќ и Никола Јокиќ, Мициќ присуствуваше на Еврокампот, кошаркарски камп со седиште во Тревизо за изгледите за драфтот во НБА. Тој ги импресионираше скаутите, постигнувајќи 14 поени и 10 асистенции за 25 минути игра. Во март 2014 година, Мициќ потврди дека ќе влезе на драфтот во НБА во 2014 година. На 26 јуни 2014 година, Мициќ беше избран од Филаделфија 76ерс со 52-риот вкупен пик на НБА драфтот во 2014 година. На 8 декември 2020 година, драфт-правата на Мициќ ги стекна Оклахома Сити Тандер.
Репрезентативна кариера
Во 2011 година, Мициќ освои сребрен медал со српската репрезентација до 18 години на првенството на ФИБА Европа до 18 години 2011 година. Во 2013 година, тој повторно освои сребрен медал со српската репрезентација до 19 години на Светското првенство на ФИБА до 19 години 2013 година, каде што беше во тимот на сите турнири. Истата година, тој дебитирал за сениорската српска репрезентација на Евробаскетот 2013 во Словенија, каде имал просек од 4,4 поени, 1,5 скок и 1,3 асистенции по натпревар.
Миќиќ ја претставуваше Србија и на Евробаскетот 2017 година, каде што го освоија сребрениот медал, откако загубија во последниот натпревар од Словенија.
На Светското првенство во кошарка ФИБА 2019, репрезентацијата на Србија беше прогласена за фаворит за освојување на трофејот, но на крајот беше исфрлена во четвртфиналето од Аргентина. Со победите над САД и Чешка, заврши на петтото место. Мициќ во 8 натпревари имаше просек од 5,6 поени, 1,8 скока и 3,3 асистенции.
Приватен живот
Сестрата на Василије, Нина, е професионален сноубордер.
Повикувачки броеви во Србија
Ова е список на повикувачки броеви во Србија. Меѓународниот повикувачки број за Србија е 381.
Меѓународен повик од Србија
Во некои земји нема кодови на телефоните (Германија и Чешка). Повик до српски претплатник од странство. Доколку македонски претплатник сака да се јави на претплатник во Србија, тогаш се јавува по овој редослед: или тоа би требало да изгледа вака, доколку се јавува во Јагодина: 00 381 35 XXXXXX или +381 35 XXXXXX.
Повикувачки броеви за мобилните оператори
Србија:
Косово:
Сончев полупречник
Сончеви полупречник или Сончев радиус (симбол: R☉) — единица мерка за растојание со која во астрономијата се изразува големината на една ѕвезда и е еднаква на постојниот полупречник на Сонцето:
Сончевиот полупречник изнесува приближно 695.500 километри, што е еднакво на 110 пати полупречникот на Земјата или 10 пати просечниот полупречник на Јупитер.
Полупречникот по малку се разликува од полот до екваторот поради ротацијата, која предизвикува извесна сплеснатост од 10 делови на милион.
Алис Купер
Алис Купер (Alice Cooper) — американски рок пејач, текстописец и музичар. Има невообичаени сценски настапи, кои се проследени со гилотина, електрични столчиња и вештачка крв. Купер, инспирацијата ја црпел од хорор филмовите, хеви металот и гаражниот рок и др, па така создал еден вид „театрална“ рок-музика која го добила името шок рок (shock rock).
Тој е пејач во бендот Alice Cooper, кој уште го сочинуваат Глен Бакстон на соло гитара, Мајкл Брус свири ритам гитара, Денис Динвеј со бас гитара и Нил Смит е на тапани.
Поткултура
Поткултура (супкултура) е збир на норми, вредности и образци на однесување кои разликуваат една група луѓе од културата на пошироката заедница во која припаѓаат. Поткултура е посебен, релативно затворен сегмент на општата култура. За сите припадници на одредена поткултура заедничко е членовите да делат исти уверувања, обичаи, вредности, а често и начин на облекување, исхрана, однесување и морални норми.
Во втората половина на 1960-тите години се појавиле многу опшстествени движења, а заедно со нив многу поткултури чие заедничко име е контракултура. Првите кои го проучувале поимот поткултура во социологијата биле припадници на Чикашката школа.
Зборувајќи за поткултури најчесто се зборува за поткултури на младите. Музиката има голема улога во појавувањето на поткултурни групи, и младински поткултури обично се дефинираат во однос на музиката. Членови на поткултурни групи меѓусебно се разликуваат, освен по ставови и цели, и по изглед, надворешни обележја и занимливости. Некои од најпознатите младински поткултури се: хипици, скинси, металци, панкери итн.
Однос на поткултурата и доминантната култура може да биде:
Одлики на поткултурните групи се:
Едвард Виктор Еплтон
Сер Едвард Виктор Аплетон (6 септември 1892 – 21 април 1965) — Англиски физичар. Добитник на Нобеловата награда и пионер во радио физиката, Сер Едвард Аплетон, студирал и бил вработен како лабораториски техничар во техничкиот колеџ Бредфорд од 1909 до 1911.
Ја освоил Нобеловата награда за физика во 1947 за неговата труд со кој ги поставил темелите за постоењето на јоносферата, при извршување на експерминти во 1924.
Животопис
Од 1949 па сè до неговата смрт во 1965 година, тој бил директорот и заменик-канцелар на Универзитетот од Единбург. Во 1956 година, Би-Би-Си го поканува на годишното Рит предавање. Низ серија од шест радио емитувања, насловена како Науката и нацијата, Аплетон истражил многу аспекти на научната дејност во Велика Британија во тоа време.
Аплетон е закопан во Морнингсајд гробиштата, Единбург  заедно со неговата сопрука Хелен Лени (1983).
Плевља
Плевља (српски / ) — град во Црна Гора во северниот дел на Црна Гора, недалеку од границата со Србија и БиХ. Градот е и седиште на истоимената Општина Плевља. Лежи на надморска височина од 770 м. Во средниот век, Плевља била крстосница на важни трговски патишта и културни текови, со важни патишта кои ги поврзуваат литоралниот дел со балканската внатрешност. Во 2011 година, општина Плевља имала население од 30.786, а самиот град има население од околу 19.489. Општината се граничи со Жабљак, Мојковац и Биело Поле во Црна Гора, како и со Србија и Босна и Херцеговина. Со вкупна површина од, тоа е третата најголема општина во Црна Гора.
Едвард Виктор Еплтон
Дела
Аплетон забележал дека силата на радио сигналот од предавател на честота, како што е медиум бранот, во текот на патот на сто милји бил константен во текот на денот, но дека тоа се менува во текот на ноќта. Тоа го навело да верува дека тоа е возможно доколку добил два радио сигнала. Еден се движел по земјата, а другиот се одразил од слој во горната атмосфера. Ослабениот или варијабилниот ефект во силината на севкупниот радио сигнал произлегла од шемата на интерференција на два сигнала.
Плевља
Историја
Во 1875 година, по неуспешното востание, масовно иселување се случи од Плевља во насока на Ужице, Валево и сливот на реката Дрина.
Едвард Виктор Еплтон
Дела
Аплетон сметал дека најдобро место да се бараат докази за јоносферата била во варијациите околу зајдисонце при прием на радио сигнал. Разумно е да се предложат овие варијации кои настанале поради мешањето на два брана но и дополнителни чекори за да се покаже дека вториот бран предизвикува интерференција (од кои првиот е бранот кој се движи по земјата) при спуштањето од јоносферата. Експериментот кој тој го дизајнирал имал два метода да го покаже влијанието на јоносферата каде и двата дозволуваат висината на долната граница на рефлексија да се утврди. Првиот метод е наречен модулација на честота, а вториот бил да се пресмета аголот на пристигнување на рефлектираниот сигнал во антена.
Плевља
Историја
Во 1878 година, Плевља и санџакот Нови Пазар беа окупирани од страна на Австроунгарија. 5.000 војници, со своите сопруги и деца дојдоа во Плевља. Тоа беше почеток на една нова ера за градот, бидејќи Австријците Плевља ја претворија во современ западен град со хотели, книжарници, театар и културни настани. Првиот модерен драгстор е отворен во 1879 година, фотостудио во 1892 година, болница во 1880 година и фабрика за пиво во 1889 година (Šećerović). Австријците се повлекоа од градот во 1908 година и градот беше вратен под Отоманско Царство. Во 1880 година Плевља стана центар на Плеваљски Санџак, која постоела до 1912 година кога Плевља беше окупирана од Отоманското Царство за време на Балканските војни во 1912-1913 година. Српските и црногорските војски беа заробени во Плевља во ист ден. Во 1913 година Плевља стана дел од Кралството Црна Гора и по Првата светска војна, во 1918 година, стана дел од Кралството на Србите, Хрватите и Словенците, во кој Црна Гора се приклучи.
Од 1929 до 1941 година, Плевља беше дел од Зетска бановина на Кралството Југославија. На почетокот на Втората светска војна, Плевља, како и остатокот од Санџак, беше окупирана од НДХ Усташки сили. Значајни муслиманите од Плевља, Биело Поле и Приеполе му пишаа на Павелиќ и ја изразија својата лојалност кон независната држава Хрватска, наводно, во името на сите муслимани од Санџак. Во септември 1941 Усташите го напуштија Санџак кој беше окупиран од италијанските сили во рамките на италијанската окупација на Црна Гора. Битката на Плевља, се одржа на 1 декември 1941 помеѓу партизаните и италијанскиот гарнизон, и беше најголемата битка на востанието во Црна Гора. Во април 1942 Италијанците основаа баталјон на Санџак, во близина на Чајниче, составена од околу 500 муслимани од селата околу Плевља и Чајниче. Малку подоцна команда на муслиманската војска е основана во Буковица, во близина на Плевља. Од крајот на 1943 година Плевља припаѓала на германската окупирана територија на Црна Гора и по војната во Југославија припадна на Социјалистичка Република Црна Гора.
Едвард Виктор Еплтон
Дела
Методот на модулација на честота го експлоатира фактот дека постои разлика во патеката помеѓу земјениот бран и рефлектираниот бран, што покажува дека тие патуваат по различни растојанија од испраќачот до примачот.
h'-h=D
Брановата должина на испратениот сигнал е λ. Бројот на брановите должини помеѓу патеките на h и h’ е:
Ако N е цел број, тогаш ќе се случи конструктивна интерференција, тоа значи максимален сигнал ќе се постигне на крајот на примаќот. Ако N е непарен број во број на половина бранови должини, тогаш се случува деструктивна интерференција и минимум сигнал ќе биде примен. Дозволете ни да претпоставиме дека се добива максимум сигнал за одредена бранова должина λ. Ако почнеме да го менуваме λ, ова е процес кој се нарекува модулација на честота, N веќе нема да биде цел број и деструктивна интерференција ќе почне да се случува, што значи дека сигналот ќе почне да слабее. Доколку продолжиме да го менуваме λ сè додека максималниот сигнал е повторно примен. Тоа значи дека за нова вредност на λ’, нашата нова вредност N’ ќе биде исто така цел број. Ако го издолжиме λ тогаш знаеме дека N’ е помалку од N. Па така:
Преуредување за D дава:
Откако ни се познати λ и λ’, можеме да го пресметаме D. Користејќи приближна претпоставка дека ABC е рамнокрак триаголник, можеме да ја употребиме вредноста за D да ја пресметаме висината на рефлектирачкиот слој. Овој метод е поедноставената верзија отколку користената метода на Аплетон и неговите колеги во 1924. Во нивниот експеримент, тие ја користат радиодифузната станица на Би-Би-Си во Борнмут за варијација на брановата должина откако завршувала вечерната пограма на телевизијата. Инсталирале станица за примање на сигналите во Оксфорд со цел да ги мониторираат ефектите на интерференција. Станицата за примање на сгиналот морала да биде во Оксфорд бидејќи не постоела соодветна локација за емитер на точна дистанца од околу 62 милји (100 км) од Кембриџ во тие денови.
Оваа модулација на честотата открила дека точката од која се одразиле брановите била околу 56 милји (90 км). Сепак, тоа не покажало дека брановите се рефлектираат од горе, кои навистина можеби доаѓале од ридовите некаде помеѓу Оксфорд и Борнмут. Со вториот метод, во кој се бара аголот на упадот на одбиените бранови на страната на примачот, покажала со сигурност дека тие доаѓаат од горе. Триангулацијата од овој агол дала резултати за висината на рефлексијата во согласност со методот за модулација на честота. Овој метод не е содржан во детали, бидејќи вклучува прилично сложени пресметки со користење на електромагнетната теорија на Максвел.
Теорија на магнето-јонски му овозможила на Аплетон да го објасни потеклото на мистериозното вледеење слушнати на радио околу зајдисонце. Во текот на денот, светлина од сонцето предизвикува молекулите во воздухот да се јонизираат дури и во прилично ниски надморски височини. На овие ниски височини, густината на воздухот е голема а со тоа густината на електрони од јонизираниот воздух е многу голема. Поради оваа висока јонизиација, постои силна апсорпција на електромагнетни бранови предизвикани од „електронско триење“. Така, во пренос преку далечина, нема да има рефлексии како кај бранови, освен од оние на ниво на земјата кои ќе се апсорбираат. Сепак, кога сонцето заоѓа, молекулите полека почнуваат да се здружат со своите електрони и нивото на слободни електрони опаѓа. Моќта на апсорпција ќе се намали и брановите можат да се рефлектираат, што доведува до појава на пречки за кои претходно говоревме. Но за да се случат овие шеми на интерференција, не е потребно само присуство на рефлектирачки бран но и промената во рефлектирачкиот бран. Инаку интерференцијата е константна и бледеењето нема да бидат слушнато. Примениот сигнал едноставно ќе биде погласен или потивок отколку во текот на денот. Ова укажува на височина на која рефлексија случува се менува со заоѓањето на сонцето. Оваа варијација е компатибилен со теоријата дека јонизизацијата се должи на влијанието на сонцето. На зајдисонце, интензитетот на зрачење на сонцето ќе биде многу помалку на површината на земјата отколку што е високо во атмосферата. Ова значи јонски рекомбинација ќе напредува полека од пониските кон повисоките надморски височини и затоа височината на која се рефлектираат брановите полека се зголемува како сонцето заоѓа.
Основната идеја зад работата на Аплетон е толку едноставна што е пак тешко да се разбере како ја посветил речиси целата своја научна кариера на своите студии. Сепак, во последните неколку параграфи некои од комплексностите на предметот се претставени. До крајот на неговиот живот, јоносферските опсерватории биле формирани низ целиот свет со цел да се обезбеди глобална мапа на рефлектирачките слоеви. Врски се пронајдени и со 11 годишниот лунички циклус и Аврора Бореалис, магнетни бури кои се јавуваат во големи височини. Тоа стана посебно важно за време на Втората светска војна кога бури ќе ја доведат во прекини радио комуникацијата. Благодарение на истражувањето на Аплетон, периодите на прекин можат да бидат предвидени па комуникација може да се префрли на бранови должини кои би се најмалку погодени. Радар, уште една клучна воена иновација, која е благодарение на работата на Аплетон. Неговото истражување се состои во одредување на растојание на рефлектирачки предмети од радио сигнал предаватели. Идејата за радар и светлечки точки кои се појавуваат на екранот скенирани со циркулирање на "пребарувач". Овој систем бил делумно развиен од страна на Аплетон како нов метод, наречен метод на пулсот. Подоцна е адаптиран од страна на Роберт Вотсон-Ват за откривање на авиони. Во денешно време, јоносферските податоци се важни при комуникација со сателитите. Точните честоти за овие сигнали мора да бидат избрани така што тие всушност би ги достигнале сателити без да се рефлектираат или отклонат порано.
Во 1974, Радио и вселенската истражувача станица е преименувана во лабораторија Аплетон во чест на човекот кој направил многу за Обединетото Кралство во полето на истражување на јоносферата, каде Аплетон бил инволвиран како истражувач на почетокот, па потоа како секретар на одговорното тело, оделот за Науки и индустриски истражувања.
Почести и награди
Аплетон бил награден со следново: Дополнително, следните се именуван во негова чест:
Уметнички признанија
Аплетоновиот протрет, од Вилијам Хачисон изложен во стариот колеџ, Единбуршки универзитет.
Понор
„Понор“ — збирка раскази од македонскиот писател Златко Ѓелески. Книгата е издадена во 2019 година од издавачкото претпријатие Бегемот.
Осврт кон делото
„Понор“ е збирка раскази, во кои авторот Ѓелески продолжува, со уште порадикална потреба, да ги истражува и да ги поместува креативните потенцијали на современиот, урбан и нему лично омилен – хорор-жанр, како и предизвиците на т.н. поетика на стравот, втемелена врз сознанијата дека стравот е основната и најискрена од човековите емоции.
За создавањето на ова дело Златко Ѓелески рекол: „Оваа книга почнав да ја пишувам со цел да ја проширам картографијата на мојот литературен свет и да ја прикажам сенката што ја пушта големиот град што ги привлекува сите жители кон своето јадро, со ветувањето за подобра иднина. Понор е град во кој, доколку еден жител одлучи да живее според туѓ терк или има намера да диктира туѓ живот, неговото тело станува транспарентно и лесно за запоседнување од неговиот двојник… Градот го третирам како жив организам што се храни од несреќата на неговите жители.“
Идентификација на повик
Идентификација на повик (Calling Line Identification Presentation, CLIP) – дополнителна телекомуникациска услуга која им се нуди на повиканите корисници која на повиканиот корисник му го презентира бројот на повикувачкиот корисник.
Функционален опис
Оваа дополнителна услуга им се нуди на повиканите корисници. Таа на повиканиот корисник му го претставува бројот на повикувачкиот корисник. Кога некој корисник ќе ја добие оваа услуга, нему му се презентираат броевите од сите дојдовни повици, освен од оние кога повикувачкиот корисник ја активирал дополнителната услуга „забрана за идентификација на повик“ или ако оваа информација не ѝ е достапна на дестинациската централа.
Прикажувањето на бројот се врши на самиот телефонски апарат доколку истиот ја поседува оваа функционалност, или на посебен уред кој ја има таа функционалност.
Технички опис
Зависно од телефонската мрежа, се користат различни техники за презентација на бројот на повикувачкиот корисник.
Фиксна аналогна мрежа
Во фиксната аналогна телефонска мрежа, телефонската централа го обезбедува бројот на повикувачкиот корисник и истиот го испраќа до уредот на повиканиот корисник во фазата на ѕвонење пред истиот да ја подигне микротелефонската комбинација (слушалката). Во најголем број на земји овој пренос се врши меѓу првото и второто ѕвонење.
Мобилни мрежи
Мобилните мрежи засновани на системот ГСМ, како и поновите засновани на системот УМТС, ја поддржуваат оваа услуга.
Историја
Во Македонија услугата е воведена во средината на деведесеттите години на 20 век со пуштањето во сообраќај на дигиталните централи EWSD и Alcatel E10.
NGC 5767
NGC 5767 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5767 се споменува и како UGC 9549, CGCG 248-22.
Откривање
Објектот е откриен на 14 мај 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5767 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 5767 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 49 м 34,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +47° 22' 34"". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 5767 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52942. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 78; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3474. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1368.
Аргентина на Олимписките игри
Аргентина првпат настапила на Олимписките игри во 1900 г. и оттогаш учествувала скоро на сите игри освен во 1904, 1912 и Летните олимписки игри во 1980 година кога истите ги бојкотирала.
Окрузи во Боцвана
Окрузите во Боцвана се првостепената административна поделба на државата. Боцвана е поделена на 15 окрузи, од кои 9 се рурални, а 6 се урбани. Окрузите се управувани од окружни и градски совети.
Аргентина на Олимписките игри
Националниот олимписки комиотет на Аргентина бил основан во 1923 година и бил признаен истата година.
Спомен-костурница (Удово)
Спомен-костурница во Удово — спомен-костурница и православен параклис во валандовското село Удово. Објектот е сместен на влезот од селото, од десната страна покрај патот кој води од селото Јосифово, на височинка која доминира во однос на остатокот од селото. Спомен-костурницата е подигната во чест на загинатите српски војници во валандовско-удовската акција на Велики петок, 20 март (2 април) 1915 година, како и на останатите загинати српски војници во ова подрачје во периодот на Првата светска војна.
Спомен-костурницата денес е заштитена со Законот за заштита на културното наследство на Македонија.