cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бентонит
Видови
Монтморилонит кој го сочинува бентонит е алуминиум филосиликатен минерал чија кристална структура е опишана како ТОТ со ниско полнење. Ова значи дека кристалот на монморилонит се состои од слоеви, од кои секоја е составена од два Т- листа врзани на двете страни на листот O. Т- листовите се така наречени затоа што секој алуминиум или силициум јон во листот е опкружен со четири кислородни јони распоредени како тетраедар. Листовите O се наречени затоа што секој алуминиумски јон е опкружен со шест кислородни или хидроксилни јони распоредени како октаедар. Целосниот ТОТ слој има слаб негативен електричен полнеж, а тоа се неутрализира со катјони на калциум или натриум кои ги поврзуваат соседните слоеви заедно, со растојание помеѓу слоевите од околу 1 нанометар. Бидејќи негативниот полнеж е слаб, само дел од можните места за катјони на површината на слојот ТОТ всушност содржат калциум или натриум. Молекулите на водата лесно можат да се инфилтрираат помеѓу листовите и да ги пополнат преостанатите места. Ова е причина за отекување на монтморилонит и други минерали од смектитна глина.
Различните типови на бентонит се именувани според соодветниот доминантен катјон. За индустриски цели, се препознаваат две главни класи на бентонит: натриум и калциум бентонит. Натриум бентонит е повреден, но калциум бентонит е почест. Во стратиграфијата и тефрохронологијата, целосно девитрифицираните (истрошено вулканско стакло) леглата за паѓање на пепел понекогаш се нарекуваат и „К-бентонити“ (илитизирана глинена карпа) кога доминантниот вид на глина е илит (глина што не се надувува). Меѓутоа, во чистата глинена минералогија, терминот илит е посоодветен од „К-бентонит“ („променета К-карпа“), бидејќи тоа е посебен вид глина што не се отекува, додека комерцијалниот термин бентонит имплицитно се однесува на отечена глина., смектит (во европската и британската терминологија) или монморилонит (во терминологијата на САД).
Натриум бентонит
Натриум бентонит се шири кога е влажен, апсорбирајќи неколку пати повеќе од неговата сува маса во вода. Поради неговите одлични колоидни својства, често се користи за дупчење кал за нафтени и гасни бунари и бушотини за геотехнички и еколошки истражувања. Својството на отекување, исто така, го прави натриум бентонит корисен како заптивната смеса, бидејќи обезбедува самозапечатлива бариера со ниска пропустливост. Се користи за обложување на основата на депониите, на пример. Бентонитот е исто така дел од засипниот материјал што се користи во Пилот проектот за изолација на отпад. Различни модификации на површината на натриум бентонит подобруваат некои реолошки или запечатувачки перформанси во геоеколошки апликации, на пример, додавање полимери.
Натриум бентонитот може да се комбинира со елементарен сулфур како ѓубриво. Тие дозволуваат бавна оксидација на сулфурот во сулфат, растителна хранлива материја потребна за некои култури како кромидот или лукот, кои синтетизираат многу органо-сулфурни соединенија и ги одржуваат нивоата на сулфати во почвата исцедена од дожд подолго од чистиот сулфур во прав или гипс. Сулфур/бентонит влошки со додадени органски ѓубрива се користат за органско земјоделство.
Калциум бентонит
Калциум бентонит е корисен адсорбент на јони во раствор, како и масти и масла. Тоа е главната активна состојка на фулеровата земја, веројатно едно од најраните индустриски средства за чистење. . Има значително помал капацитет на отекување од натриум бентонит.
Калциум бентонитот може да се претвори во натриум бентонит (наречен и натриумско засилување или активирање на натриум) за да покаже многу од својствата на натриум бентонит со процес на јонска размена. Како што вообичаено се практикува, ова значи додавање на 5-10% растворлива натриумова сол како натриум карбонат во влажниот бентонит, добро мешање и оставање време за јонска размена и водата да го отстрани разменетиот калциум. Некои својства, како што се вискозноста и губењето течност на суспензиите, на калциум бентонит (или бентонит активиран со натриум) може да не се целосно еквивалентни со оние на природниот натриум бентонит. На пример, резидуалните калциум карбонати (кои се формираат ако разменетите катјони се недоволно отстранети) може да резултираат со инфериорни перформанси на бентонит во геосинтетичките облоги.
Употреба
Главните употреби на бентонит се при дупчење кал и како врзивно средство, прочистувач, абсорбента и носач за ѓубрива или пестициди. Од околу 1990 година, речиси половина од американското производство на бентонит се користеше како кал за дупчење. Помалите употреби вклучуваат полнење, заптивната смеса и катализатор во рафинирање на нафта. Калциумскиот бентонит понекогаш се продава како полна земја, чија употреба се преклопува со оние на другите форми на бентонит.
Копање кал
Bentonite is used in drilling mud to lubricate and cool the cutting tools (drill bit), to remove cuttings, to stabilize the borehole walls, and to help prevent blowouts (by maintaining a sufficient hydraulic pressure in the well). Bentonite also curtails drilling fluid invasion by its propensity for aiding in the formation of mud cake. Much of bentonite's usefulness in the drilling and geotechnical engineering industry comes from its unique rheological properties. Relatively small quantities of bentonite suspended in water form a viscous, shear-thinning material. Most often, bentonite suspensions are also thixotropic, although rare cases of rheopectic behavior have also been reported. At high enough concentrations (about 60 grams of bentonite per litre of suspension, ~6wt.%), bentonite suspensions begin to take on the characteristics of a gel (a fluid with a minimum yield strength required to make it move).
Врзиво
Бентонитот е широко користен како врска за леење-песок во леарниците за железо и челик. Натриум бентонит најчесто се користи за големи одлеаноци кои користат суви калапи, додека калциум бентонит почесто се користи за помали одлеаноци кои користат „зелени“ или влажни калапи. Бентонитот исто така се користи како средство за врзување во производството на пелети од железна руда ( таконит ) како што се користи во индустријата за производство на челик. Бентонитот, во мали проценти, се користи како состојка во комерцијални и домашни глинени тела и керамички глазури. Во голема мера ја зголемува пластичноста на глинените тела и го намалува таложењето во глазурите, што ја олеснува работата со двете за повеќето апликации.
Јонската површина на бентонит има корисна особина за правење леплива обвивка на зрната песок. Кога мал дел од ситно мелената бентонитна глина се додава во тврдиот песок и се навлажнува, глината ги врзува честичките од песокот во обликуван агрегат познат како зелен песок кој се користи за правење калапи во леење песок. Some river deltas naturally deposit just such a blend of clay silt and sand, creating a natural source of excellent molding sand that was critical to ancient metalworking technology. Modern chemical processes to modify the ionic surface of bentonite greatly intensify this stickiness, resulting in remarkably dough-like yet strong casting sand mixes that stand up to molten metal temperatures.
The same effluvial deposition of bentonite clay onto beaches accounts for the variety of plasticity of sand from place to place for building sand castles. Beach sand consisting of only silica and shell grains does not mold well compared to grains coated with bentonite clay. This is why some beaches are much better for building sandcastles than others.[citation needed]
The self-stickiness of bentonite allows high-pressure ramming or pressing of the clay in molds to produce hard, refractory shapes, such as model rocket nozzles.[citation needed]
Прочистување
Бентонитите се користат за обезбојување на различни минерални, растителни и животински масла. Тие исто така се користат за разјаснување на вино, алкохол, јаболковина, пиво, медовина и оцет.
Бентонитот има својство да адсорбира релативно големи количини на белковински молекули од водени раствори. Следствено, бентонит е уникатно корисен во процесот на производство на вино, каде што се користи за отстранување на прекумерни количини на белковини од белите вина. Да не беше оваа употреба на бентонит, многу или повеќето бели вина ќе таложат непожелни флокулентни облаци или маглини при изложување на топли температури, бидејќи овие белковини се денатурираат. Исто така, има случајна употреба за поттикнување на побрзо разјаснување и на црвените и на белите вина.
Апсорбент
Бентонитот се користи во различни производи за нега на домашни миленици, како што е ѓубрето за мачки за да го апсорбира отпадот од домашни миленици. Се користи и за апсорпција на масла и маснотии.
Носач
Бентонитот се користи како инертен носач за пестициди, ѓубрива и огноотпорни средства. Тоа помага да се осигура дека активниот агенс е рамномерно дисперзиран и дека пестицидите и ѓубривата се задржуваат на растенијата.
Филер
Бентонитот се користи како полнење во широк спектар на производи, вклучувајќи лепила, козметика, боја, гума и сапуни. Исто така, делува како стабилизатор и продолжувач во овие производи.
Заптивната смеса
Својството на отекување при контакт со вода го прави натриум бентонит корисен како заптивната смеса бидејќи обезбедува самозапечатлива бариера со ниска пропустливост. Се користи за обложување на основата на депониите за да се спречи миграција на исцедокот, за ограничување на металните загадувачи на подземните води и за запечатување на подземните системи за отстранување на потрошеното јадрено гориво. Слични намени вклучуваат изработка на ѕидови од кашеста маса, хидроизолација на ѕидови под степенот на квалитет и формирање на други непропустливи бариери, на пр., за запечатување на анулусот на бунарот за вода, за затнување на старите бунари.
Бентонитот, исто така, може да биде „сендвич“ помеѓу синтетички материјали за да се создадат геосинтетички глинени облоги (GCLs) за гореспоменатите цели. Оваа техника овозможува поудобен транспорт и инсталација, а во голема мера го намалува обемот на потребниот бентонит. Исто така се користи за формирање на бариера околу новозасадените дрвја за да се ограничи растот на коренот за да се спречи оштетување на блиските цевки, пешачки патеки и друга инфраструктура. Земјоделците користат бентонит за запечатување на бари за задржување и канали.
Катализатор
Калциумскиот бентонит со висока чистота се третира со киселина за да се користи како катализатор при пукање на тешките нафтени фракции.
Бентонит како Лек
Бентонитот е пропишан како рефус лаксатив, а исто така се користи и како основа за многу дерматолошки формули. Грануларниот бентонит се проучува за употреба во облоги на рани на бојното поле. Бентонитот исто така се продава преку Интернет и во малопродажните места за различни индикации.
Бентокватам е локален лек базиран на бентонат наменет да дејствува како штит против изложување на урушиол, маслото кое се наоѓа во растенијата како што се отровниот бршлен или отровниот даб.
Бентонитот може да се користи и како средство за сушење поради неговите својства на адсорпција. Средствата за сушење на бентонит успешно се користат за заштита на фармацевтските, хранливите и дијагностички производи од деградација на влагата и за продолжување на рокот на траење. Во повеќето вообичаени опкружувања на пакувања, бентонитните сушени нудат поголем капацитет на адсорпција на вода од исушувачите со силика гел. Бентонитот е во согласност со FDA за контакт со храна и лекови.
Земјоделство во Тајланд
Примената на технологијата на глина од страна на земјоделците во североисточниот дел на Тајланд, користејќи бентонит глина, драматично ја промени деградацијата на почвата и резултираше со поголеми економски приноси, со повисоки приноси и повисоки цени на производството. Студиите спроведени од страна на Меѓународниот институт за управување со води и партнерите во 2002-2003 година се фокусираа на примената на бентонитните глини од локално потекло на деградираните почви во регионот. Овие апликации беа спроведени во структурирани теренски испитувања. Примената на бентонитните глини ефикасно ги подобри приносите на фуражниот сирак одгледуван во услови на дождовница.
Примената на бентонит влијае и на цените што земјоделците ги добиваат за нивните посеви. Трошоците за производство се повисоки, но поради поголемото производство и квалитетот на храната, фармерите со глина можеа да си дозволат да инвестираат и да одгледуваат повеќе и подобра храна, во споредба со земјоделците што не користат глина.
Ѕидови од бентонит во современото градежништво
Ѕидовите од кашеста маса од бентонит (познати и како ѕидови на дијафрагмата ) се користат во градежништвото, каде што ѕидот од кашеста маса е ров исполнет со густа колоидна мешавина од бентонит и вода. Ров што би се срушил поради хидрауличниот притисок во околната почва не се руши бидејќи кашеста маса го балансира хидрауличниот притисок. Формите за бетон и арматура може да се состават во ров исполнет со кашеста маса, а потоа да се истури бетон во формата. Течниот бетон што е погуст ја поместува помалку густата бентонитна кашеста маса и предизвикува излевање од ровот. Оваа поместена кашеста маса од бентонит потоа се канализира во единица за рециклирање од која потоа може повторно да се користи во нов ров на друго место на градилиштето.
Дополнително, бидејќи колоидот е релативно непропустлив за вода, ѕидот од кашеста маса може да го спречи истекувањето на подземните води, што е корисно за спречување на понатамошното ширење на подземните води кои биле контаминирани со токсичен материјал како што е индустрискиот отпад.
Грнчарство
Глината од која е направена керамиката се опишува како „ пластична “ ако може да се истегне без пукање, или „кратка“ или непластична ако има тенденција да се распаѓа кога се формира. Мала количина бентонит често се додава за да се направи глинената смеса попластична. Ова прави глината полесно да се формира, со методи како што се фрлање на грнчарско тркало и разни техники за рачно градење. Кратката глина, како што е порцеланската смеса која се состои само од каолинит и фелдспат, може да се формира само со ограничен сет на методи како што се пресување и обликување, кои не ја ставаат глината под напнатост. Сепак, бентонитот обично содржи минерали кои влијаат на бојата на смесата, и неговите абсорбирачки својства на отекување може да ја направат таквата мешавина подложна на значително собирање и потенцијално пукање додека се суши.
Историја и природна појава
Повеќето висококвалитетен природен натриум бентонит се произведува од западниот дел на Соединетите Американски Држави во област помеѓу Црните ридови на Јужна Дакота и басенот Бигорн во Вајоминг и регионот Токат Ресадије во Турција. Мешаниот натриум/калциум бентонит се ископува во Грција, Австралија, Индија, Русија и Украина.
Во Соединетите Држави, калциум бентонит се ископува првенствено во Мисисипи и Алабама. Други големи локации за производство на калциум бентонит вклучуваат Нов Зеланд, Германија, Грција, Турција, Индија и Кина.
Во Македонија бентонитот го има во изобилство, бентонитната земја е позната во народот како Ума.
HD 203245
HD 203245 (BD + 48 3345, SAO 50713, HR 8161) — ѕвезда со привидна величина од 5.76, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 21:19:28,8 и деклинација +49°30′37″
Големиот дружељубив џин
„Големиот дружељубив џин“ (англиски: The BFG) - британско-канадско-американски филм од 2016 година, во режија на Стивен Спилберг. Гласовите во филмот ги позајмуваат: Марк Риланс, Раби Барнхил, Пенелопи Вилтон итн.
Содржина
Десетгодишното девојче Софи живее во дом за сираци. Еден ден, таа здогледува стар џин со големи уши, кој ја грабнува и ја носи во Земјата на џиновите. Таму живеат неколку лоши џинови, кои постојано го тормозат стариот џин. Тој, пак, има навика да ја посетува Земјата на соништата, каде собира соништа кои ги чува во стаклени садови во својот дом. Потоа, тој слегува на Земјата и им ги пушта соновите на луѓето, додека тие спијат. Софи го нарекува џинот БФГ (Big Friendly Giant) и тие стануваат пријатели. Еднаш, еден од лошите џинови го посетува БФГ и намирисува дека кај него има човечко суштество. Кога џиновите ќе го пронајдат ќебенцето на Софи, БФГ одлучува да ја врати во домот за сираци, сакајќи да ја спаси од лошите џинови, кои сакаат да ја изедат. Сепак, Софи се враќа во Земјата на џиновите и дознава дека претходно БФГ чувал момче, кое го изеле џиновите. Затоа, таа смислува план како да се ослободат од лошите џинови: Таа и БФГ одат кај англиската кралица и бараат помош од неа. Кралицата испраќа војници, кои со хеликоптери одат во Земјата на џиновите, ги фаќаат лошите џинови и ги истовараат на еден пуст остров. Софи останува да живее во дворецот на кралицата, сеќавајќи се на БФГ.
Космос-286
Космос-286 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,4°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 326 км, а најмалото на 199.
Диего Фалчинели
Диего Фалчинели (роден на 26 јуни 1991 во Маршано) — италијански фудбалер, напаѓач на Црвена Ѕвезда, на заем од Болоња.
Почетоци
Роден во Маршано во Провинцијата Перуџа, Фалчинели ја започнал својата кариера во малиот клуб Понтевекио со седиште во Понте Сан Џовани (фрекција на градот Перуџа). Тој бил позајмен на Интер во јуни 2007 година, каде играл и го освоил Алиеви првенството со екипата под 17 години. По завршувањето на сезоната со младинскиот тим на Интер се вратил во Понтевекио каде дебитирал за првиот тим во Серија Д.
Сасуоло и разни заеми
На 2 јули 2009 година, клубот од Серија Б Сасуоло го купува Фалчинели да игра за нивниот Примавера тим. Тој, исто така, го добил и дресот со број 26. во првиот тим. Тој веќе во првата сезона го направил своето деби за првиот тим на Сасуоло, влегувајќи во игра од клупата за резерви на местото на Џанлујџи Бјанко во 82-рата минута во ремито 2-2 против Анкона на 28 ноември 2009 година; во истиот натпревар тој му асистирал на Алесандро Носели за изедначувачкиот погодок само минута подоцна откако влегол во игра. Тоа бил неговиот единствен настап за првиот тим таа сезона, по што за Фалчинели следеле неколку позајмици во други клубови со цел да добие повеќе простор за игра и да стекне искуство.
Откако бил позајмен на Фолињо, Јуве Стабија и две сезони едноподруго на Виртус Ланчано, во летото 2014 Фалчинели бил одново позајмен, овојпат враќајќи се дома во својата родна Перуџа да му помогне на истоимениот клуб, кој непосредно пред тоа изборил промоција во Серија Б. Своето деби за Перуџа го направил на 17 август во Купот на Италија против ФералпиСало, и во тој натпревар го постигнал првиот гол за клубот; на 29-ти истиот месец, го постигнал првиот гол во првенството, во победата на домашен терен со 2-1 над Болоња. Ова била најдобрата сезона во кариерата на Фалчинели дотогаш, постигнувајќи 14 првенствени гола и помагајќи му на клубот од неговиот роден град да стигне до плејофите за промоција во Серија А, каде биле поразени од Пескара во преелиминарната рунда.
Сезоната 2016-2017 повторно ја започнал во дресот на Сасуоло, и го направил своето деби за сезоната а воедно и дебито во европските натпреварувања на 28 јули, појавувајќи се во игра како замена на местото на Грегуар Дефрел во 81-вата минута од натпреварот во третото квалификациско коло за Лигата на Европа на гости кај швајцарскиот Луцерн што завршил 1-1.
На 31 август 2016 година, заедно со соиграчот Марчело Трота, биле позајмени на неодамна новопромовираниот член на Серија А Кротоне. Своето деби за клубот од Калабрија го направил на 12 септември играјќи го целиот натпревар во поразот од Емполи на гости со 2-1. Својот прв погодок во дресот на Кротоне го постигнал во на 16 октомври против неговиот матичен клуб Сасуоло, во поразот со 2-1.
По завршувањето на сезоната со Кротоне тој се вратил назад во Сасуоло, каде играл во првата половина од сезоната 2017-2018, постигнувајќи 2 гола на 19 настапи. На 31 јануари 2018 година, како дел од трансферот на Кума Бабакар во Сасуоло бил позајмен на Фјорентина со право на откуп на крајот на сезоната.
Болоња и заемите кај Перуџа и Црвена Ѕвезда
На 4 јули 2018, Фалчинели потпишал четиригодишен договор со Болоња. Ниту ова искуство не се покажало како среќно за него бидејќи во најголемиот дел од сезоната тој бил во втор план кај тренерот Филипо Инѕаги, а потоа играл и уште поретко по тренерската промена и доаѓањето на Синиша Михајловиќ. Својот единствен гол за Емилијанците го постигнал на 4 декември 2018 година, во четвртото коло од Купот на Италија, против неговиот поранешен клуб Кротоне (3-0).
Откако завршил на маргините во Болоња, пред почетокот на сезоната 2019-2020, тој со вратил на заем во во Серија Б, враќајќи се за првпат во втората италијанска лига по пет години. Овој пат тој не успеал да ги повтори својте перформанси од претходното искуство во Умбрија, постигнувајќи само 3 гола во првенството што завршува за црвено-белите со испаѓање по поразот во плеј-аутот.
По испаѓањето на Перуџа, Фалчинели се вратил во Болоња накратко, за на 11 септември 2020 година да замине на нова позајмица во српскиот клуб, Црвена Ѕвезда.
Статистика на кариерата
Статистиката е ажурирана на 4 ноември 2016.
Милано-Санремо 2018
Милано-Санремо 2018 — 109. издание на велосипедската еднодневна трка Милано-Санремо, која се одржала на 17 март како осми настан во сезоната на Светската турнеја.
Рута
Како еден од велосипедските монументи, Милано-Санремо — општо сметана за спринтерски класик — е меѓу најценетите трки во професионалниот велосипедизам.
Еден ден пред трката било објавено дека трката била продолжена на 294 километри со пренасочување по првичната ознака за 100 километри кај Базалуцо.
Фаворити пред трката
Трикраткиот светски првак Петер Саган бил сметан за најголем фаворит за победа. За разлика од другите бил сметан како возач кој можел да победи во масовен спринт, како и во доцен напад на завршното искачување. Дошол на трката со добра форма, завршувајќи втор на три етапи на Тирено-Адријатико, етапна трка која се одржала пред Милано-Санремо. Михал Квјатковски, бранителот на титулата, бил исто така сметан за силен фаворит, откако го освоил генералниот пласман на Тирено-Адријатико. Жилијан Алафилип, кој бил трет во 2017 година, бил исто така сметан меѓу фаворитите за трката. Додека Квјатковски и Алафилип бил сметани за бегство на едно од последните брда, неколку спринтери се вбројувани меѓу фаворити доколку поголема група пристигне на целта заедно. Победникот во 2014, Александер Кристоф бил меѓу нив, како и Арно Демар, кој ја освоил трката во 2016 година, но се повлекол од Париз-Ница поради настинка.
Други силни спринтери меѓу почетниот состав биле Елија Вивијани, Матео Трентин , Едвалд Боасон Хаген , Магнус Корт , Андре Грајпел и Марсел Кител , кој учествувал на трката по првпат. Мајкл Метјус, обично исто така фаворит, немал големи шанси поради повреда на рамото, која ја здобил три недели претходно на Омлоп Хет Ниусблад. Победникот од 2015 година, Џон Дегенколб ја пропуштил трката поради болест, како и неговиот колега Џакомо Ницоло. Фернандо Гавирија исто така ја пропуштил трката, поради повреда на раката здобиена на Тирено-Адријатико. Неговиот колега Филип Жилбер, кој завршил на подиум на Милано-Санремо двапати во минатото, целел на победа за да се доближи до неговата цел за победа на сите пет „монументални трки“ во велосипедизмот. Други возачи кои можеле да имаат шанси на едно од искачувањата пред целта биле Винченцо Нибали, олимпискиот првак Грег ван Авермат , Џани Москон и Нејтан Хас.
792 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4716 и 4717 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3958 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2968 и 2969 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 39 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 792 година се протега во 1844 и 1845, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1904 и 1905 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 249 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1456 и 1455 исламска година пред хиџра.
Михаил VII Дука
Михаил VII Дука, наречен уште Парапинак (Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας, о. 1050 г. - 1090 г.), бил византиски цар од Династијата Дука кој владеел од 1071 г. до 1078 г.
Претходен живот
По смртта на царот-татко Константин X Дука (во мај 1067 г.) неговата жена Евдокија ја презела власта во името на своите малолетни синови Михаил, Андроник и Константин. Одлучувачка улога на дворот Михаил Псел и цезарот Јован Дука, братот на покојниот цар. Меѓутоа, растела моќта на противничката партија и со оглед на катастрофалниот тек на настаните на боиштето, не можело да се помине преку нејзиното барање да се заведе моќен војнички режим. Патријархот Јован Ксифилин (помладиот) иако бил Пселов пријател, ги поддржал овие барања, а и царицата морала да поведе сметка за нив. И покрај противењето на Псел и цезарот Јован, таа се омажила за генералот Роман Диоген, и на 1 јануари 1068 г. тој стапил на престолот.
По Битката кај Манцикерт, заробениот цар Роман Диоген склопил договор со селџучкиот султан со кој му била вратена слободата по цена на плаќање на лична откупнина и годишен данок, враќање на сите турски заробеници и испраќање помошна војска. Меѓутоа, противничката странка во Цариград, поттикната од цезарот Јован го симнала Роман Диоген од престолот. Најпрвин било воспоставено заедничко владеење на царицата Евдокија и нејзиниот најстар син Михаил Дука, но наскоро царицата-мајка била затворена во манастир а ученикот на Псел - Михаил VII на 24 октомври 1071 г. бил прогласен за самодржец. Кога царот Роман се вратил од турското заробеништво бил дочекан како непријател при што дошло до граѓанска војна. На крајот Роман Диоген ја прекинал борбата бидејќи со писмо, коешто во името на Михаил VII го потпишале тројца митрополити, му била гарантирана лична безбедност. Меѓутоа, уште пред да стигне во Цариград, нему по налог на цариградската влада, со усвитено железо му биле ископани очите. Надминувајќи се себеси во цинизмот Псел на ослепениот цар со писмо му честитал на тоа што господ го удостоил со мачеништво. Господ му ги одзел очите, така пишувал Псел, за да му го подари видот на небесната светлост. Од здобиените ужасни рани Роман Диоген умрел во летото 1072 г.
Епилогот по Манцикерт
Сега поразот кај Манцикерт се претворил во византиска катастрофа. Не сметајќи се повеќе обврзани со договорот што го склучиле со Роман Диоген, Турците со сета сила удриле на Византија и почнале нагло да продираат низ Мала Азија. Како во времето на големата арабиска инвазија, Византиското царство одново се нашло пред опасноста од непријателското освојување. Меѓутоа, тогаш на непријателот му се спротивставила јуначка отпорна сила на Ираклиевите наследници и Царството однатре било здраво. Сега се било во распаѓање, а како противник на моќните турски султани на цариградскиот престол седел, опкружен со разгалени литерати и дворски интриганти, кутриот Пселов ученик. Судбината на Мала Азија била запечатена. На Селџуците патот им бил отворен и немало веќе ни сили ни волја коишто би можеле да им се спротивстават.
Норманската инвазија
До слом дошло истовремено и на Исток и на Запад, бидејќи во истата година кога се случила катастрофата кај Манцикерт, Бари паднал во рацете на Роберт Гвискард. Со тоа било завршено норманското освојување на византиската територија во Италија и голема опасност му се заканила на Царството од таа страна. Во својата безизлезна положба владата на Михаил VII барала поддршка од Григориј VII со што прибегнала кон целите на големиот папа за црковна унија и воспоставување светска римска власт.
Балкански Полуостров
Истовремено почнала да се ниша и византиската власт на Балканскиот Полуостров. На територијата на поранешното Самоилово царство во 1072 г. одново избувнало востание. Бунтовничкото движење нашло силна поткрепа во независното Зетско кнежевство. Синот на Михајло Зетски, Константин Бодин, во Призрен бил прогласен за цар и дури после тешки борби Византијците успеале да го совладаат востанието. На Јадранот Византија сè повеќе ги губела своите позиции. Византискиот суверенитет во Хрватска, воспоставен во времето на Василиј II, не бил со долг век. Уште за време на владеењето на Петар Крешимир IV (1058 г.-1074 г.) Хрватска значително зајакнала, а во 1076 г. Димитрие Звонимир од папата Григориј VII добил кралска круна како вазал на римската црква. Набрзо потоа и Зета се свртела кон Запад. Во 1077 г. Михајло Зетски исто така примил кралска круна од Рим. Крстосувањето и ограбувањата на Печенезите и зачестените упади на Угрите уште повеќе ја зголемиле општата забуна.
Стопанство и влијание врз Михаил VII
Со овие надворешно-политички неприлики дошла и тешката стопанска криза. Неа во голема мера ја предизвикала самата цариградска влада со мерките поради кои Михаил VII го добил шегобијниот прекар Парапинак. Имено, скапотијата била толкава што за еден златник не се добивал медимн жито, како порано, туку за четвртина помалку, всушност мединм минус еден панакион. Има нешто трагично во тоа што Псел, чие влијание и покрај сите промени со секоја влада само се зголемувало, доживеал слом на својата кариера токму во времето на владеењето на својот ученик, макаршто династијата Дука му должела бескрајно многу, а Михаил VII речиси се. Неенергичниот цар целосно и подлегнал на силната волја на логотегот Никифорица којшто успеал да ги потисне во заднина и Псел и цезарот Јован. Никифорица ја приграбил власта во свои раце и со државата управувал со истата енергија и безобѕирност како своевремено Јован Орфанотроф (за време на Михаил IV Пафлагонецот). Слично на него и овој имал неугледно потекло и за своето воздигнување требало да и заблагодари само на сопствената вештина. Никифорица се обидел да им се спротивстави на феудалните сили и да го зацврсти стариот бирократски централизам. Одел до таму што трговијата со жито ја претворил во државен монопол. Во Радосто биле подигнати складови за жито наменето за Цариград, а слободната трговија со жито била забранета и огласена за казнива. Како што е познато од „Книгата за епарсите“, византиската држава во X век строго го контролирала снабдувањето на престолнината со животни намирници, а располагала со резерви од жито кои ги продавала на населението во неродни години. Но тоа што било можно во X век станало неизводливо во времето на опаѓањето на централната власт. Како што во земјоделието повеќе не важела забраната за купување на селските имоти така и во трговијата, државната контрола веќе не била ефикасна. Мерките на Никифорица предизвикале општо огорчување. Тие им штетеле на велепоседниците, главните лиферанти на жито, но не ги погаѓале и градските потрошувачи бидејќи неговиот монопол не ја осигурувал потрошувачката туку исклучиво имал фискални цени и довел до зголемување на цената на лебот. Скокот на цената на лебот предизвикал поскапување и на другите животни намирници. Складовите во Радосто биле урнати во времето на народниот бунт, а Никифорица, по паѓањето на царот Михаил Парапинак, бил измачуван и убиен.
Борби за престолот
Не е чудно што во времето на владеењето на Михаил VII Дука бунтовите во војската биле особено чести. Карактеристично било за тогашните прилики што јунак на еден таков бунт бил заповедникот на норманските наемници, Урсел од Бајела. Тој како кандидат за царскиот престол го истакнал цезарот Јован Дука. Исто така било карактеристично тоа што византиската влада против него ги повикала Турците. Турците го совладале и го предале за добра откупнина на царскиот командант Алексиј Комнин. Меѓутоа, добри војсководци тогаш во Византија имало малку. Наскоро Урсел бил пуштен од затвор и се борел заедно со Алексиј Комнин во служба на Михаил VII против новите узурпации. Речиси истовремено се појавиле двајца претенденти на престолот од круговите на византиското воено благородништво. Во Мала Азија се кренал Никифор Вотанијат, на Балканскиот Полуостров Никифор Вриениј.
Дуксот на Драчката тема Никифор Вриениј, победникот над побунетите Словени од 1072 г. бил најугледниот претставник на византиската воена аристократија во европските делови на Царството. Прогласувајки се за цар, тој во ноември 1077 г. влегол во Едрене, своето родно место, и од таму испратил војска на Цариград. Стратегот на Анатолиската тема Никифор Вотанијат, како што се тврди - потомок на семејството Фока, истапил во името на малоазиското воено благородништво. Откако се прогласил за цар во 1078 г., тој исто така тргнал на Цариград, откако претходно си осигурал помош од Сулејман, братучедот на Алп Арслан. Дури и во тогашните хаотични прилики, претставникот на Мала Азија, Никифор Вотанијат, се покажал надмоќен и успеал да го надитри својот соперник и соименик. Опозицијата во Цариград, зголемена поради непопуларните мерки на логотегот Никифорица, во него ги полагала сите свои надежи. Штом во март 1078 г. Вотанијат се појавил со војската во Никеја, во Цариград избувнал бунт, во кого црквата и овој пат зела живо учество. Михаил Парапинак бил принуден да се одрече од царската круна и да се повлече во Студисткиот манастир. Никифор Вотанијат влегол во Цариград на 3 април и истиот ден бил крунисан за цар. За да им одговори на легитимните чувства на византиското население тој стапил во роднински врски со династијата Дука, оженувајќи се при сè уште живиот маж, со сопругата на својот претходник, Марија.
Валис и Футуна
Валис и Футуна (Wallis-et-Futuna, валиски и футунски: '), официјално Територија Острови Валис и Футуна (') — француска прекуморска заедница во Океанија, Тихи Океан. Северно од Валис и Футуна е Тувалу, југозападно е Фиџи, југоисточно е Тонга, источно е Самоа и североисточно е Токелау (Нов Зеланд).
Вкупната површина на Валис и Футуна е 142.42 км2 и има население од околу 12.000 жители. Главен град на Валис и Футуна е Мата-Уту, кој воедно е и најголем град. Самата територија е составена од три вулкански тропски острови, кои се опколени со мали островчиња. Увеа (Валис) е оддалечен 260 км од Футуна и Алофи.
Историја
Полинезијците ги населиле островите во околу 1000 година, кога Тонганската Империја се проширила во регионот. Првичните доселеници изградиле тврдини, некои и денес се делумно недопрени.
Футуна за првпат на европските карти била забележана од Вилен Схаутен и Јакоб Ле Мер за време на нивната експедиција околу светот во 1616. Тие ги именувале островите Футуна и Алофи како Хорнски Острови, во чест на градот Хорн во Холандија. Првите Европејци што се доселиле на островите биле Французите и пристигнувањето на француските мисионери во 1837 г. Тие го покрстиле месното население. Увеа се нарекува и Валис во чест на британскиот истражувач Семјуел Валис.
На 5 април 1842 година мисионерите побарале заштита на островите од Франција бидејќи некои од месните жители организирале бунт. Така, на 5 април 1887 година Кралицата на Увеа потпишала договор и така се основал францускиот протекторат. Оваа постапка ја следеле и кралевите на Сигаве и Ало, односно кралевите на Футуна и Алофи, на 16 февруари 1888. Првично, островите биле дел од француската колонија Нова Каледонија. Валис и Футуна станале прекуморска територија во 1959 година по гласањето кое било одржано на островите и со тоа се одвоиле од Нова Каледонија.
Географија
Валис и Футуна се оддалечени од 362 км од Самоа на запад и 480 км североисточно од Фиџи. Територијата е составена од три острови. Увеа е најголем остров и воедно најнаселен. Потоа следува островот Футуна и ненаселениот остров Алофи. Околу овие острови има околу 20 мали островчиња кои се ненаселени. Вкупната територија на Валис и Футуна е 142 км2. Највисока точка на островите е планината Пик на Футуна со висина од 524 метри.
Островите имаат топла и дождлива сезона од ноември до април, кога има бури и тропски циклони. Од мај до октомври е сувата сезона, кога има појава на југоисточни ветришта. Просечната врнежливост е 2,500 до 3,000 милиметри на годишно просечно ниво и има најмалку 260 врнежливи денови низ годината. Просечната влажност на воздухот е 80% и просечната температура 26 степени. Температурата ретко паѓа под 24 степени.
Само пет проценти од вкупната територија на островите е обработлива. Островите се соочуваат со проблемот на опустошување на шумите, така што останал сосема мал дел од некогашната шума на островите. Алофи не е населен бидејќи нема извори на свежа вода.
Државата е составена од следниве острови:
Три мечки (цртан филм, 1958)
Три мечки е советски цртан филм од 1958 година, во студиото Сојузмултфилм. Режисерот Роман Давидов ја снимил руската народна приказна која ја прераскажал Лав Толстој.
Заплет
Девојчето Варварушка не ја слушала нејзината баба, отишла во шумата по печурки и таму се изгубила. Таа пронашла колиба во шумата. Во таа колиба живееле три мечки, кои тој ден не биле во куќата. Мечокот собирал дрва за огрев, мечката собирала малини, а малото мече си  играло и јадело малини. Варварушка влегла во колибата и видела маса и три столици, на масата - три чинии. Девојчето јадело од кашата, се нишало во малиот стол и го скршило. Тогаш видела три кревети - голем, помал и уште помал. Скокнала на големиот кревет, па на следниот а на малиот легнала и заспала. Наскоро сопствениците се вратиле дома. Виделе неред на масата и скршен стол. Малото мече во својот кревет го нашло девојчето како спие и вреснало. Варварушка се разбудила, ги видела мечките и многу се уплашила, скокнала низ прозорецот и се упатила дома.
За цртаниот филм
Скоро 20 години, Роман Давидов работел како аниматор со водечки режисери на студиото. И тогаш, како и многу мајстори, тој направил природен чекор во режијата. Неговото деби - куклениот филм „Балада за масата“ (1956) и истата година - „Колобок“, во 1958 година - "Три мечки". Се забележува дека сите негови страсти се испреплетени во бајките - националната историја и култура, интелигентни и светли ликови на „зверови“. <blockquote class="ts-Начало_цитаты-quote"><div class="ts-Конец_цитаты-source">— Наталия Венжер «Наши мультфильмы» Во тоа време, производството на обемни цртани филмови веќе било развиено на прилично високо ниво - за тоа сведочат делата на режисери како Владимир Дегтјарев („Чудесниот бунар“, 1956; „Убавината на убавицата“, 1958), Анатолиј Каранович и Роман Качанов („Вљубен облак“, 1959), Роман Давидов (Колобок, 1956; Три мечки, 1958).
ДВД-изданија
„Колобок“ (1956), „Три вреќи со трикови“ (1954), „Тројца дрвосечачи“ (1959), „Три мечки“ (1958), „Чиј шишарки се во шумата? "(1965), "Различни тркала"(1960),„ Машенка и мечка"(1960)," Живееше кај баба ми коза"(1983), "Медењаци"(1993).
„Две алчни мечиња“ (1954), „ Мече “ (1955), „Дедо и внуки“ (1950), „Три мечки“ (1958), „Чичко Миша“ (1970), „Генерал Топтигин“ (1971), „Врвови и корени“ (1974), „Мечка - нога од вар“ (1984), „Машенка“ (1992).
Поврзано
Од септември 2010 година во Библиотеката за кинематографија именувана по С.М. Ајзенштајн се одржало предавања и проекции посветени на 100-годишнината од смртта на Лав Николаевич Толстој. Како дел од циклусот „Лав Толстој и кинематографија. Првиот век на адаптации на екранот “, претстава за руска анимација заснована врз делата на Л. Н. Толстој:
Сузан Акбелге
Сузан Акбелге (р. во ) — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица. Работи во Турскиот театар во Скопје.
Летопис
Летопис или хроника е историски жанр на сесловенска литература, кој претставува временски, повеќе или помалку детален запис за историски настани. Записот за настани секоја година одделно, во летописите обично започнува со зборовите: „Летоска…“ или „Во лето ...“ (т.е. „Годин… (те и те)“), од каде што е името - летопис. Вештината за пишување на летопис е од Римската Империја во средновековниот период, аналогно на летописите, постоеле хроники, а во Западна Европа - анали.
Летописите се зачувани најмногу во таканаречените „списоци“ од XIV - XVIII век. Списокот значи „препишување“ од друг извор, па затоа доаѓаме до заклучок дека хрониките се всушност - збирки, и дека нивните први извори не стигнале до нас.
Дебарски дијалект
Територија
Овој дијалект го сочинуваат градскиот говор од Дебар и говорите од областите
Летопис
Руските летописи се зачувани во многу списи. Најстари се летописите на монахот Лаврентиј (Лаврентијевски летопис, судејќи според годината - 1377 година) и Ипатијевски летопис од XIV век (именуван по манастирот Ипатијевски во близина на градот Кострома, каде се чувал). Но, тие се засноваат на постар свод од почетокот на XIV век. Оваа хроника, позната како „Приказната за изминатите години“, е првата хиерографија во Киев.
Дебарски дијалект
Самогласки
Фонолошкиот систем на дебарскиот говор се состои од 6 самогласки и 25 согласки.
Самогласни фонеми се: и, е, ӑ, а, у, о.
Летопис
Имало и литвански (белоруски) летопис, како и козачки летопис, кои главно се однесуваат на епохата на Богдан Кмелницки.
Дебарски дијалект
Самогласки
*Q> а: внӑтра – натра, грӑдu, гнӑсно, гӑба, јӑзер, гӑжва (Селци), дӑп – дӑбjе, дӑга, дрӑк - дрӑгот, зап - зӑби, jӑже, jӑшор, jӑдица, jӑглен, кӑде, кӑј, каӑлица (: кӑрклица , Г. Папрадник), се кӑпит, кӑтит, кӑтник, кӑдел'а, кӑсат, кӑпинки, лӑчиш, мӑка, мӑчно, мӑш – мӑжи, мӑшко, мӑдро, мӑтка, мӑштеjнца, мӑтит, прӑт, рӑка, смӑт, сӑк, сӑжен, сӑбота, сӑдоj, стӑпал' ка, стрӑга трӑба, тӑга, тӑпан, трӑт.
Со запазен назализам забележени се: кӑндро (Локов), стрӑнга (Г. Папрадник).
Во оваа положба (во коренската морфема) само во неколку случаи место *Q наогаме о: глобок, клопче, клопко, топук, отоде, своноќ, свозима (на целата територија). Во поодделни населби бројот на примерите со о е поголем, особено во периферните области. Сп. собота (Дебар), кодраф, копинка, стопало, топан, подит, исподит (Баниште), божилок, доп, зоби, можите, модро, мотна вода, скoпиja, тога, троба (Селци).
Во неколку случаи во говорот на Македонците муслиман во Голем Папрадник *Q е заменето со е : jеглен, jеже, jежица, jеток, греди: ме болет гредите, покраj грӑди. Паралелно со каде се срекаваат и разновидностите кеде, кеj, ке.
Вражиград (Страцин)
Вражиград — археолошко наоѓалиште во кратовското село Страцин.
Наоѓалиштето претставува градиште од доцноантичко време.
Северно од маалото Тасинци, на висока чука со зарамнет врв кој зафаќа простор од 120 × 60 м се среќаваат остатоци од утврдена населба. Зачувани се темели од бедемот граден од камен и варов малтер. Во внатрешноста на тврдината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. Видливи се и урнатини од неколку помали објекти. Еден питос се чува кај В. Константинов од Страцин.
NGC 6803
NGC 6803 — планетарна маглина во соѕвездието Орел, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6803 се споменува и како PK 46-4.1, CS=15.2.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6803 е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,3 m. NGC 6803 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,17'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 31 м 16,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +10° 3' 26"".
Други поделби
Проучување на NGC 6803 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 207; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1059. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 782.
Рај (филм од 2016)
Рај (руски: Рай) - руско-германски филм од 2016 година, во режија на Андреј Кончаловски, кој е автор и на сценариото, заедно со Елена Киселева. Улогите во филмот ги толкуваат: Јулија Висоцка, Филип Дикен, Кристијан Клаус, Виктор Сухоруков, Петер Курт, Вера Воронкова, итн. На Филмскиот фестивал во Венеција, Кончаловски ја добил наградата „Сребрен лав“ за најдобар режисер, а филмот бил номиниран за наградата „Златен лав“.
Содржина
За време на нацистичката окупација на Париз, полицијата упаѓа во еден стан, каде открива две еврејски дечиња. Притоа, полицијата ја притвора руската благородничка Олга (ја глуми Висоцка), под обвинение дека ги криела децата. Во полициската станица, Олга е сведок на мачењето на еден член на Движењето на отпорот и, со цел да го спаси од натамошната тортура, таа му нуди сексуална услуга на шефот на полицијата Жил (го игра Дикен). Тој ја прифаќа понудата и за утредента закажува средба со неа, но во меѓувреме го убиваат членовите на Движењето на отпорот.
Олга е испратена во концентрационен логор, каде случајно ги среќава двете еврејски деца и почнува да се грижи за нив. Во логорот доаѓа Хелмут (го игра Клаус), офицер на СС-трупите, кој треба да ги испита сомнежите за финансиски малверзации. Тој ја здогледува Олга и веднаш ја препознава, бидејќи во 1933 година со неа бил заедно на летување во Италија. Хелмут ја зема Олга како слугинка во својот стан и прави план да ја префрли во Швајцарија.
На денот, кога логорот е нападнат, наместо да побегне со автомобилот кој ја чека, Олга влегува во гасната комора наместо една друга затвореничка на која ѝ ги остава двете Еврејчиња. На крајот, Хелмут погинува од експлозија на граната, Олга умира во гасната комора, но децата успеваат да се спасат.
Џарилгач
Џарилгач (Джарилгач) ― ненаселен украински остров во Црното Море, кој се наоѓа во Херсонската област на југ от градот Скадовск. Најголемиот остров во Украина и Црното Море. Неговата површина е 56 км².