Историја_на_филмот
Филмови на повеќе ролни
Околу 1910 година глумците во американските филмови, кои сè до тогаш биле анонимни, почнале да собираат кредити на екранот, па се отвора пат за создавање на филмски ѕвезди. Појавата на филмовите подолги од една ролна, исто така помогнале во овој процес. Таквите филмови биле исклучително ретки, и речиси целосно ограничени на филмските верзии за животот на Христос, кои достигнале должина од три ленти во првите неколку години од киното. Тие секогаш ги прикажувале како посебни настани во посебни локации и биле поддржани со коментар во живо и музика. Уникатно продолжение на овој стил на презентација бил филмот „Приказната за бандата Кели“, направен во Австралија, 1906 година. Тоа била верзија на четири ролни за кариерата на овој познат (во Австралија) одметник и била неразбирлива без објаснување. Поголем број филмови на повеќе ролни се направени во Европа отколку во САД, по 1906 година, бидејќи ФПК инсистирала на работење со основните филмови на една ролна сè до 1912 година. Сепак, пред тоа, некои ФПК членови го заобиколиле ова ограничување со повремено правење на подолги приказни во одделни делови и ослободувајќи ги во последователни недели, започнувајќи со филмот на Витаграф „Животот на Мојсеј” во пет дела (и пет ролни) на крајот од 1909 година. Во другите земји овој филм се прикажувал директно како една целина и послужил како инспирација за создавање на други филмови на повеќе ролни во Европа. Пате-Фрирес основале нова подружница на компанијата во САД наречена Еклектик во 1913 година, а во 1914 година таа започнала со производство на филмови во Пате фабриката во Њу Џерси. Француската Еклар компанија веќе правела филмови во САД, а нивното производство се зголемило со трансферот на повеќето режисери кога француската индустрија се затворила на почетокот од Првата светска војна. До 1913 година, поголемиот дел од американската филмска продукција сè уште се концентрирала околу Њујорк, но заради монополот на филмските патенти на Томас Едисон, многу режисери се преселиле во Јужна Калифорнија, надевајќи се да ја избегнат серијата од тужби, кои компанијата Едисон ги поднесувала за да го заштити својот монопол. Откако се преселила во Јужна Калифорнија, филмската индустрија постојано растела. Овој потег за снимање во Калифорнија започнал кога Селиг, една од ФПК компаниите, таму испратила производна единица во 1909 година. Други компании и независни членови на ФПК подоцна започнале да испраќаат единици да работат таму во летото за да ги искористат предностите на сонцето и сценографијата. Сценографијата била важна за производството на вестерн филмовите, кои тогаш формирале голем американски филмски жанр. Првиот каубоец кој станал ѕвезда бил Г. М. Андерсон („Бронхо Били“), режирајќи ги неговите сопствени вестерн драми за Есанај, но во 1911 година Том Микс го вовел видот на костими и каскадерската акција која се користела во живите претстави на Дивиот Запад во Селиг филмските продукции и станал најголемиот каубоец ѕвезда за следните две децении. Повеќето од големите компании правеле филмови од сите жанрови, но некои имале посебен интерес за одредени видови на филмови. Откако компанијата Селиг го преземала производство во Калифорнија, таа користела (прилично) диви животни од зоолошката градина, кои Колонел Селиг го поставил во серија на егзотични авантури, со глумци кои биле под закана или спасени од животните. Компанијата Есанај се специјализирала за Вестерни со „Бронхо Били“ Андерсон, а Калем го праќале Сидни Олкот со филмска екипа и група од глумци на различни места во Америка и во странство да направи филмски приказни на вистинските места на кои требало да се случат. Калем, исто така, биле пионер за женска акциона хероина од 1912 година, со Рут Роланд која ги играла улогите во нивните вестерни. Помали куриозитети биле некои од филмовите на Солакс, кои ги режирале Херберт Блач и неговата сопруга Алис Гај. Тие ја напуштиле американската филијала на Гаумонт компанијата во 1912 година за да основаат своја независна компанија. Карактеристична особина на некои од нивните филмови бил намерниот обид да се искористи одлучен театарски тип на лесна комедија која била насочена кон публиката. Ова отишло против трендот кон филмската воздржаност веќе видлива во она што се нарекувало „љубезна“ комедија од другите филмски компании. Во Франција, компанијата Пате ја задржала својата доминантна позиција, сè уште следена од Гаумонт, а потоа и од другите нови компании кои се појавиле да земат удел во филмскиот бум. Филмска компанија со поинаков пристап била „Film d'Art“ (Филм на уметноста). Таа се формирала во почетокот на 1908 година за да произведува филмови со сериозна уметничка природа. Нивна зацртана програма била да прават филмови само со најдобрите драматурзи, уметници и глумци. Прв од овие филмови бил „L’Assassinat du Duc de Guise“ (Убиството на Дук де Гис), историска тема поставена во дворецот на Хенри III. Во овој филм играле водечките глумци од Комеди-Францес, и имал посебна придружна оценка напишана од Камиј Сент-Саенс. Другите француски водечки компании го следеле примерот, па овој бран се воздигнал во филмови со уметнички претензии насочени кон софистицирана публика познати како „уметнички филмови“. Од 1910, француските филмски компании започнале да прават филмови со должина од две или три ролни, иако повеќето сè уште биле со должина од една ролна. Овој тренд се следел во Италија, Данска и Шведска. Иако британската индустрија продолжила да се проширува по нејзиниот брилијантен почеток, новите компании кои ги замениле првите иновативни режисери се покажале како неспособни да ја зачуваат нивната насока и оригиналност.