cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
France Football
France Football е француско неделно списание кое содржи фудбалски вести од целиот свет. Тоа е едно од најреномираните спортски публикации во Европа, претежно поради неговите фотографски извештаи, ексклузивни интервјуа и точната статистика на натпреварите од УЕФА Лигата на шампионите како и широкото покривање на Европските фудбалски лиги. Списанието за првпат било објавено во 1946 година и во моментов е со седиште во Париз.
Награди
Некој награди којшто ги има доделено France Football се:
Список на државни водачи во 509 година
Ова е список на државни водачи во 09 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Знаме на Закавкаската Советска Федеративна Социјалистичка Република
Знаме на Закавкаската Советска Федеративна Социјалистичка Република (ЗСФСР) — обележје на Закавкаската Советска Федеративна Социјалистичка Република од почетокот на републиката, па сè до нејзиното укинување во 1936 г.
Во уставот на ЗСФСР 1922 г. стои: "Знамето на Кавкаската Социјалистичка Федеративна Советска Репубглика се состои од основа со црвена (алова) боја, во чиј агол, кај самиот јарбол, врз тоа полукружно се испишани златни букви „З.С.Ф.С.Р.“, а под нив, во левиот агол, црвена, порабена со злато петокрака ѕвезда."
Во уставот од 1925 г. е дополнето дека сразмерот на знамето изнесува 1:2.
Знамето е укинато на 5 декември 1936 г. со престанокот на републиката и нејзината поделба на Азербејџанска, Грузиска и Ерменска ССР — секоја со свое знаме.
Европски пат Е94
Европски пат Е94 ― пат кој е дел од европската патна мрежа, која е низа на главни патишта во Европа и Мала Азија.
Дивна Лакинска
Дивна Ристова Лакинска (Тетово, ) — македонски андрагог.
Животопис
Лакинска е родена во Тетово на 1 ноември 1941 година. Дипломирала на Филозофскиот факултет во Скопје (1966). Магистрирала на Филозофскиот факултет во Белград (1983), каде што и докторирала (1989). Работела како средношколски професор, а од 1971 година е професор на Вишата школа за социјални работници, подоцна Институт за социјална работа и социјална политика при Филозофскиот факултет во Скопје, каде што е редовен професор (од 2005). Ги предавала предметите: педагогија, општа андрагогија, социјална андрагогија, геронтологија и др. Во повеќе наврати била раководител на Институтот за социјална работа и социјална политика. Член е на раководни тела на повеќе меѓународни асоцијации и институции. Носител и координатор е на голем број домашни и меѓународни истражувачки проекти од областа на социјалната политика и социјалната заштита на различни социјално загрозени категории на лица. Автор е на 60 труда од областа на образованието и социјалната работа.
Гробишта (Черкези)
Гробишта — археолошко наоѓалиште во кумановското село Черкези. Претставува населба од средниот век.
На североисточната периферија на селото кон Куманово, во реонот на стариот пат Куманово - Скопје (Р1104), при изградбата на зградата на Сојузот на возачите биле откриени темели од градби и питос.
Филипи
Филипи (Φίλιπποι, Филипои) — голем колонистички грчки, и подоцна македонски град, кај селото Селјани, Кавалско, Егејска Македонија. Неговото првобитно име било Кренидес (грчки: Κρηνῖδες, „Чешми“) по основањето од страна на тасоските колонисти во 360/359 година п.н.е. Градот бил преименуван од Филип Втори Македонски во 356 година п.н.е. и напуштен во 14 век по османлиското освојување. Сегашната општина Филипои се наоѓа во близина на урнатините на античкиот град и е дел од регионот на Источна Македонија и Тракија во Кавала, Грција. Тоа беше класифицирана како светско наследство на УНЕСКО во 2016 година.
Историја
Тасиските колонисти основале населба во Кренидис (што значи „извори“) во Тракија во 360/359 година п.н.е. во близина на главата на Егејското Море во подножјето на планината Славјанка, околу 13 километри северозападно од Кавала, на северната граница на мочуриштето, кое во античко време ја покрило целата рамнина што ја раздвојува од Кушница на југ. Во 356 година п.н.е., кралот Филип Втори Македонски го освоил градот и го преименувал во Филипи. Македонските освојувачи на градот имале за цел да ја преземат контролата врз соседните рудници за злато и да воспостават воени единици на стратешки премин: локацијата ја контролирал патот помеѓу Амфиполис и Неаполис, дел од големата кралска патека која поминува источно-западно низ Македонија и која Римската Република ја реконструирала во 2 век п.н.е. како дел од Вија Егнација. Филип Втори го обдарил градот со важни утврдувања, што делумно го блокирало преминот меѓу мочуриштето и планината Славјанка, и ги испратил колонистите да го окупираат. Филип, исто така, мочуриштето делумно се исцедил, како што потврдува писателот Теофраст ( околу 371 - околу 287 п.н.е.). Филипи ја сочувал својата автономија во рамките на кралството Македонија и имал свои политички институции ( Собрание на демос ). Откривањето нови рудници на злато во близина на градот, кај Асила, придонеле за богатството на кралството. Градот станал целосно интегриран во кралство за време на владеењето (221 до 179 п.н.е.) на Филип V Македонски.
Градот имал 2.000 луѓе.
Речиси ништо не се знае за градот во овој период, но археолошките остатоци вклучуваат sидови, грчкиот театар, темелите на куќа под римскиот форум и малку храм посветен на херојски култ. Овој споменик го опфаќа гробот на извесен Егзекестос, најверојатно се наоѓа на агора и е посветен на κτίστης (ктисти), херој на градот.
Римска ера
По ова второ преименување, а можеби и по првото, територијата на Филипи се центрираше (поделена на плоштади) и била дистрибуирана до колонистите. Градот ги чувал своите македонски sидови, а нејзиниот генерален план бил изменет само делумно со изградба на форум, малку на исток од местото на грчката Агора. Тоа бил „минијатурен Рим“, според општинскиот закон на Рим, а управувале двајца воени офицери, думвири, кои беа назначени директно од Рим.
Колонијата ја препозна нејзината зависност од рудниците што и донесоа своја привилегирана позиција на Вија Егнација. Многу споменици го докажуваат неговото богатство - особено наметнување со оглед на релативно малата големина на урбаното подрачје: форумот, поставен во две тераси од двете страни на главниот пат, беше изграден во неколку фази помеѓу владеењето на императорите Клавдиј (41-54) и Антонинус Пиус (138–161), а театарот бил прошируван и прошируван со цел да се одржат римски игри. Изобилство на латински натписи, исто така, сведочи за просперитетот на градот.
Рана христијанска ера
Новиот завет запишува посета на градот од апостол Павле за време на неговото второ мисионерско патување (најверојатно во 49 или 50 година од н.е.). Врз основа на Делата на апостолите и писмото до Филипјаните,  раните христијани заклучиле дека Павле ја основал својата заедница. Придружуван од Силас, од Тимотеј, а можеби и од Лука (автор на Дела на апостолите), се верува дека Павле за првпат проповедал на европско тло во Филипи. Според Новиот завет, Павле го посетил градот во два други наврати, во 56 и 57. Посланието до Филипјаните датира од околу 61-62 и се верувало дека ќе се покажат непосредните ефекти од поуката на Павле.
Развојот на христијанството во Филипи е покажан во писмо од Поликарп од Смирна упатено до заедницата во Филипи околу 160 година од н.е. и со погребни натписи. Првата црква опишана во градот е мала зграда која веројатно била првично мала молитвена куќа. Оваа базилика на Павле, идентификувана со мозаичен натпис на тротоарот, датира околу 343 година од споменот на епископот Порфириј, кој присуствуваше на Советот на Сердица таа година.
И покрај тоа што Филипи има едно од најстарите собранија во Европа, потврдата за епископија датира само од 4 век.
Просперитетот на градот во 5 и 6 век се припишува на Павле и на неговата служба. Како и во другите градови, многу нови црковни градби биле изградени во тоа време. Седум различни цркви биле изградени во Филипи меѓу средината на 4 век и крајот на 6 век, од кои некои се натпреварувале по големина и украсување со најубавите градби во Солун, или со оние на Цариград. Односот на планот и со архитектонската декорација на Базиликата Б со црквата Света Софија и со Света Ирина во Цариград му дал привилегирано место на оваа црква во историјата на раната христијанска уметност. Катедрала што го зазеде местото на базиликата Павле на крајот на 5 век, изградена околу осумаголната црква, исто така се спротивстави на црквите во Цариград.
Во истата година, Империјата ги обнови утврдувањата на градот со цел подобро да се одбрани од растечката нестабилност на Балканот. Во 473 година, остроготските коњаници на Теодорик Страбон го опколија градот; тие не успеаја да го преземат, но ги запалија околните села.
Византиска ера
Веќе ослабен од словенските напади кон крајот на 6 век - што ја уништи аграрната економија на Македонија - а веројатно и од чумата на Јустинијан во 547 година, градот бил скоро тотално уништен од земјотрес околу 619 година, од кој никогаш не се опоравил. Имаше мала количина активност таму во VII век, но градот сега бил едвај повеќе од село.
Византиското Царство евентуално одржувала воени единици таму, но во 838 година Бугарите под Кахан Исбул го зазедоа градот и ја прославија својата победа со монументален натпис на стилобат во Базиликата Б, сега делумно во урнатини. Наоѓалиштето на Филипи бил толку стратешки звучен што византијците се обиделе да го повратат околу 850 година. Неколку печати на државни службеници и други византиски службеници, датирани од првата половина на 9 век, го докажуваат присуството на византиските војски во градот.
Околу 969 година, царот Никефориј Втори Фокас ги обновил утврдувањата на Филипискиот акропол и на дел од градот. Овие постепено помогнаа да се ослабне бугарската моќ и да се зајакне византиското присуство во областа. Во 1077 г. епископот Василиј Карцимопулос повторно изградил дел од одбраната во градот. Градот започнал да просперира уште еднаш, како што сведочи арапскиот географ ел-Идриси, кој го споменува како центар на деловно работење и производство на вино околу 1150 година.
По краткото окупација од страна на Франките по Четвртата крстоносна војна и заземањето на Цариград во 1204 година, градот бил заробен од страна на Србите. Сепак, тоа останало забележително утврдување на трасата на античката Вија Егнација ; во 1354 година, претендентот на византискиот престол, Метју Кантакузен, бил заробен таму од страна на Србите.
Градот бил напуштен на непознат датум. Кога францускиот патник Пјер Белон ја посетил областа во 1540-тите, не остана ништо друго освен урнатини, што Турците ги користеле како каменолом. Името на градот преживеал - најпрво во едно турско село на блиската рамнина, Филибеџик („Мало Филибе “ на турски јазик), кое оттогаш исчезна, а потоа и во грчко село на планините.
Археолошко ископување на местоположба
Забележан или накратко опишан од патниците од 16 век, првиот археолошки опис на градот е направен во 1856 година од страна на Перо, а потоа во 1861 година од Леон Хаузи и Хенри Даум во нивната позната мисионерска археологија де Македеин. Првите ископувања не започнале до летото 1914 година, а наскоро биле прекинати од Првата светска војна. Ископувањата, извршени од Еоlecole française d'Athènes, биле обновени во 1920 година и продолжија до 1937 година. За тоа време, грчкиот театар, форумот, базиликите А и Б, ископани се бањите и ѕидовите. По Втората светска војна, грчките археолози се вратиле на местото. Од 1958 до 1978 година, Социетската Археологија, потоа Сервисната археологија и Солунскиот универзитет го открија епископскиот кварт и октагоналната црква, големите приватни резиденции, нова базилика близу Музејот и уште две во некрополата на истокот на градот.
Извори
Преведено од написот на француската Википедија, извадено на 11 февруари 2005 година. Тој напис, пак, ги дава следниве наводи:
Филм (појаснување)
Филм може да се однесува на:
Долна Рибница
Долна Рибница — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Долна Рибница се наоѓа во планинска област. Селото се наоѓа на јужните падини на планината Огражден, по течението на Рибничка река. Селото се наоѓа на 13 километри северозападно од градот Петрич. Атарот на селото зафаќа. Селото се наоѓа на надморска висина од 613 метри. Климата е преодносредоземна, со летен минимум и зимски максимум на врнежи од дожд. Просечните годишни врнежи од дожд се околу 600 мм. Селото е погодна почетна точка за искачување кон врвот Маркови Кладенци (1.523 м), од каде започнува обележана патека до врвот.
Османлиско Царство
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 1088 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија, работело едно егзархиско училиште со 1 учител и 19 ученици.
Селото е познато по тоа што на 7 февруари 1908 година во месноста Трнка во близина на селото, во борба со турскиот аскер загинал Мануш Георгиев, македонски револуционер. Заедно со него загинале 22 четници и малешевскиот војвода Васил Скендеров.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, шест лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Во 1929 година на местото на битката на един километар северно од селото бил изграден спомен-костурница во спомен на хероите. Денеска, месноста се нарекува Манушов гроб.
Редовни настани
Секоја година на 2 август - Илинден по стар стил се одржува традициониот собор на селото.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Подмочани
Свети Петар и Павле — нова селска црква во селото Подмочани, Општина Ресен, Македонија.
Местоположба
Црквата е изградена на ридот Подмочанска Горица, од каде се пружа одличен поглед на целото Преспанско Езеро.
Историја
Црквата била подигната со пари од македонски иселеници од Австралија, Америка и од Канада. Најголемиот дел од средствата биле донирани од страна на стопанственикот од Чикаго, Борис Ничев, кој е по потекло од Подмочани.
Архитектура
Целокупната инвестиција на црквата, камбанаријата и самиот Преспански крст изнесувала над двесте илјади евра.
Фрескоживопис
Црквата е целосно фрескоживописана. Живописот бил изведен од страна на Васил Трајковски од Скопје.
Иконостас
Иконостасот во црквата бил изработен од страна на копаничарот Цветан Николовски, а иконите во него се дело на иконописецот Петар Герасимов.
Галерија
Надворешноста на црквата
Симфонија бр. 3 (Бетовен)
'''Симфонија бр. 3' во Е-мол, Oп. 55, (исто така италијански Sinfonia Eroica, Heroic Symphony''; Eroica, ) — симфонија во четири ставови од Лудвиг ван Бетовен.
Создадена е во текот на 1803 и 1804 година. Премиерно била изведена во Виена на 7 април 1805 година, во организација на истакнатиот виенски виолинист и концерт-мајстор Франц Клемент.
Тоа бил вистински бум на симфониската музика од тоа време. Имала најдолго времетраење до тоа време и значително проширено, но многу уникатно движење на соната. Просечното времетраење на симфонијата е околу 49 минути.
Облик и содржина
Единството и широчината на класичното движење на соната се особено видливи во првиот став, Allegro con brio. Започнува со два силни отчукувања во целиот оркестар, а потоа силно се развиваат првата и втората тема на движењето на соната, евоцирајќи го идеалниот херој и неговата борба. Тоа е многу сеопфатен развоен дел кој, со ефективни форте-пијано контрасти, ги разработува темите на изложбата. Репризата, за која Бетовен се двоумел поради должината на развојниот дел, мајсторски ги повторува темите и води во првата патетична и конечно ефективна кода.
Вториот став, Adagio assai, е најмонументалниот (пред Густав Малер) и единствениот марш на смртта во музичката литература. Тој е спомен на голем херој. Во него, низ обликот на три странични дела и две триа, музиката во ритамот на поворката и маршот постепено зоврива, достигнува многу болна кулминација, јаде и признава и на крајот стивнува, како последен знак од животот на еден голем херој.
Третиот став, Allegro vivace, е воспоставено шерцо во симфониската музика. Наместо претходниот минует, кој Бетовен го заменува (во неговата претходна, Втора симфонија), со шерцо. Тоа е всушност забрзан минует. Во Ероика, третиот став е гротескна игра во сенка, која во својата пауза, трио, има карактеристична помпа од три, понекогаш и пет рога.
Конечното движење, Allegro molto, носи резолуција. Преку почетната тема и единаесет варијации (ова е обликот што Бетовен со задоволство го користел во своето дело), ​​ни е прикажана конечната победа на големиот херој, победата на доброто над злото. Својата конечна потврда ја добива во последната кода, во темпото на Престо, со ликот на дитирамб.
И како што била судбината на многу други големи дела, така и оваа симфонија не била разбрана на почетокот. Сепак, тоа е скапоцена партитура и учебник за оркестарски звук, два века редовно присутен на концертните програми на сите симфониски ансамбли во светот.
Балтичко Море
Балтичкото Море — море во северна и североисточна Европа и со Северно Море е поврзано со тесните протеци Скагерак и Категат кои се наоѓаат помеѓу Данска од една и Скандинавскиот Полуостров од друга страна.
Поради неговата голема географска ширина, малите протоци со Северно Море кои не дозволуваат голема размена на вода, големиот прилив на слатка вода и ладната клима, ова море е едно од најслатките мориња на светот. Поедини негови делови во текот на годината се замрзнати. На неговите брагови излегуваат Данска, Шведска, Финска, Русија, Естонија, Летонија, Литванија, Полска и Германија. Според важноста на земјите кои овде се наоѓаат, како и според обемот на сообраќајот кој овде се одвива, Балтичкото Море може да се нарече „Северно“ Средоземно Море.
Регионален пат 29274
Регионален пат 29274 (ознака: Р29274) — регионален пат во Македонија, со насока на движење исток-северозапад. Има вкупна должина од 5,6 километри и само 1 исцртана делница. Патот започнува во селото Шемшево и завршува во селото Лешок, движејќи се преку селото Жилче.
Делници
Регионалниот пат 29274 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 1 делница.
Елизабет Ниче
Тереза Елизабет Александра Ниче (Therese Elisabeth Alexandra Nietzsche; Рекен, - Вајмар, ) била сестра на германскиот филозоф Фридрих Ниче. Сестрата која се грижела да го зачува своето сеќавање на нејзиниот брат била обвинета за фалсификување на делата на филозофот по неговата интелектуална смрт. Позната е уште така по името кое го имала од кога се омажила со нацистот Бернхард Фестер: Елизабет Ферстер-Ниче.
Вајсензе
Вајсензе може да се однесува на следниве места:
IC 403
IC 403 — галаксија во соѕвездието Стрела, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 403 се споменува и како ESO 399-5, MCG -6-43-13.
Откривање
Објектот е откриен на 6 јули 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 403 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. IC 403 има привидни димензии од 1,1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 56 м 47,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -37° 19' 43". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на IC 403 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63850.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Мирковци
Свети Ѓорѓи — помала селска црква во скопското село Мирковци. Сместена е над селото во месноста Сливовиќ, до каде се стигнува по земјен пат, кој започнува од рудникот „Бањани“.
Местоположба
Црквата е сместена во издолжениот атар на селото Мирковци, високо во Скопска Црна Гора, помеѓу атарите на селата Кучевиште и Бањани, во една мала долина, целосно пошумена. Нејзината местоположба е во некогашното раселено село Сливовиќ.
Фрескоживопис
Фрескоживописот на црквата бил направен од страна на мајсторот Веле Саздовски во текот на 2014 година.
Список на државни водачи во 1490 година
Ова е список на државни водачи во 490 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Борка Аврамова
Борка Аврамова (Тетово, – Загреб, ) — македонска вајарка. Дипломирала на Академијата за ликовна уметност во Загреб во 1953 година. До 1960 г. дејствувала во Скопје, каде што во 1954 година имала самостојна изложба, прва самостојна изложба на македонски вајар. Изложила портрети со етнографски обележја, но со модерна форма и без класични анатомски пропорции од кои најпозната е „Шиптар“ од 1954 година.
Намука
Намука (бислама: Namuka) е ненаселен остров во покраината Шефа во Вануату. Островот е дел од групата на Шепардови Острови.
Географија
Намука се наоѓа непосредно до јужниот брег на островот Епи. Островот не е населен. На Намука има бели плажи, а околу островот има корален гребен.
Трпеза (Колицко)
Трпеза или Ѕидини — археолошко наоѓалиште во кумановското село Колицко. Претставува населба со некропола од римско време.
На западната периферија на селото, во нивата на Михаил Спасовски, како и во соседните ниви, на површина од околу 2 хектара се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули, плочи и темели од градби. Во нивата на Војо Арсов е најдена плоча со римски натпис.
NGC 4306
NGC 4306 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4306 се споменува и како UGC 7433, MCG 2-32-14, CGCG 70-32, VCC 523, KCPG 333B.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4306 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 4306 има привидни димензии од 1,6' х 1,1'.
Други поделби
Проучување на NGC 4306 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40032. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 879. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
NGC 500
NGC 500 — елиптична галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 500 се споменува и како MCG 1-4-40, CGCG 411-39, NPM1G +05.0056.
Откривање
Телото е откриено на 6 декември 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 500 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 500 има привидни димензии од 0,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 22 м 39,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 5° 23' 16". Положбениот агол на објектот е во износ од 102°.
Регионален пат 29275
Регионален пат 29275 (ознака: Р29275) — регионален пат во Македонија, со насока на движење исток-запад. Има вкупна должина од 14,2 километри и само 1 исцртана делница. Патот започнува во селото Шипковица и завршува во селото Вешала, движејќи се преку селото Бродец.
Делницата по селото Вешала до границата со Косово не е проектирана.
Делници
Регионалниот пат 29275 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 1 делница.
IC 404
IC 404 — галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 404 се споменува и како ESO 185-38, FAIR 876, AM 1954-524.
Откривање
Објектот е откриен на 31 август 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 404 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. IC 404 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 58 м 31,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -52° 38' 33". Положбениот агол на објектот е во износ од 103°.
Други поделби
Проучување на IC 404 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63909.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Романса
Романса (од латински , „романтичен  јазик“, т.е. „латински“) може да се однесува на:
J-pop
J-pop (, џеј поп) е поим кој се однесува на јапонската поп-музика инспирирана од западната поп и рок-музика. Буквата "Ј" се залага за "јапонски". Терминот се појави во доцните 1980-ти во радиостаницата J-WAVE.
Јапонски музички продавници обично делат музика во четири полици: J-pop, енка (традиционална јапонска балада), класика и западната поп-музика.
Историја
Терминот J-POP се појави во 1988 година во состанокот, што го одржа Хидео Сајто, административен директор на радиостаницата J-WAVE, со претставници на јапонски музички куќи.
Острови во Света Луција
Островите во Света Луција ги опфаќаат малите островчиња и издигнати карпи кои се непостредно до брегот на главниот остров Света Луција.
Острови
Целосен список на островчиња и карпи во Света Луција:
Олдзум
Олдзум (Oldsum; фериншки: Olersem) — општина на островот Фер, во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Географија
Општината Олдзум се состои од три села: Олдзум, Клинтум (фериншки: Klantem) и Тофтум (фериншки: Taftem) кои се наоѓаат долж главниот пат на далечина од 2 километри. Бројот на население се движи околу 600. Знаменитост на општината се добро зачуваните сламени куќи, како и старата сламена ветерница, чиј претходник веројатно потекнува од 1700 година. Иако подоцна била запалена, била повторно изградена 200 години подоцна и ставена во употреба во 1954 година. Од 1972 година, ветерницата се користи како место за живеење. Олдзум се наоѓа два километри од западниот брег на островот. Олдзум се граничи со Зидеренде на југ, Дунзум на југозапад и Алкерзум и Мидлум на исток.
Историја
Олдзум бил првпат споменат во 1462 година као Улирзум (Uluersum). Во текот на и  век, Олдзум, Клинтум и Тофтум биле важни села за китоловството. Пописот во 1787 година покажал дека трите места имале 961 жител, 211 од нив биле поморци. Еден од најуспешните китоловци, Матијас Петерсен (1632–1706) живеел во Олдзум.
Економија
Со подемот на туризмот, земјоделството започнало да ја губи својата важност. Денес, постојат само неколку фармери. Некои фарми биле преместени од селото во 1950-тите и 1960-тите години денес се сместени надвор од него, но сè уште во рамките на општината. Олдзум доживеал трансформација од фармерско во уметничко село, бројни ателјеа и галерии се отвориле во селото.
Софија Јовановиќ
Sofija Jovanović ( Serbian Cyrillic  ; 1895–1979) била српска воена хероина која се борела во Балканските војни и во Првата светска војна.
Животот
Софија Јовановиќ е родена во 1895 година во Белград. Татко и бил месар од Дорчол. По анекциската криза од 1908 година, во Белград била основана организацијата Народна Одбрана, која регрутирала и опремувала доброволци и формирала четнички одреди за претстојните ослободителни војни. Таа успеала да ги убеди да ја пуштат во четничка единица за време на двете балкански војни.
Штом започнала Првата светска војна во летото 1914 година со нападот на Австрија врз Србија, Софија Јовановиќ, храбра Србинка, се приклучила на воените напори како доброволец во воените сили.
Таа се приклучила на српската војска под машкото име Софроније Јовановиќ веднаш по почетокот на Првата светска војна и првиот напад на Австрија врз Србија. Таа се борела во Белград во октомври 1915 година против војските на Германија и Австро-Унгарија. Во јули 1914 година, како дел од Сремскиот доброволен одред, таа командувала со првата група српски борци кои преминале преку Сава до Срем за да ги извидат непријателските позиции и да ги пресечат телефонските жици до Земун. Потоа учествувала во битките на Дрина и Колубара. Во 1915 г. Таа го преживеала повлекувањето на српската војска низ Албанија (зима 1915–1916). Таа потоа се борела со српската војска за време на пробивањето на Солунскиот фронт и последователното ослободување на Србија и Белград во ноември 1918 година
Го добила прекарот (Српската Јованка Орлеанка ) од француските новинари. Таа била ранета во војната, изгубила дел од стапалото и станала инвалид. За херојството ѝ биле доделени 13 одликувања.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Список на државни водачи во 510 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Еро
Еро (Hérault, Erau) — департман во регионот Окситанија, јужна Франција. наречен е по реката Еро која тече низ него. Седиште на департманот е градот Монпелје.
Историја
Ова е еден од изворните 83 департмани создадени со Француската револуција на 4 март 1790 г. Издвоен е како дел од дотогашната покраина Лангдок.
На почетокот на XX век, лозарството во департманот настрадало од мала побарувачка и распространети лозови заболувања. На бунт се кренале илјадници малостопанственици, но биле сурово задушени од власта на Жорж Клемансо.
Во втората половина на XX век, низината на Монпелје доживеала огромен подем на населението.
Географија
Поважни реки се Орб, Еро и Видурл.
Градот Лодев е географски антипод на Четемскиот Остров источно од Нов Зеланд.
Клима
Просечната дневна температура во Еро изнесува во јули и август, а  во декември и јануари.
Култура
Во Монпелје се одржуваат следниве манифестации:
Јужниот Канал (Канал ди Миди) е прогласен за светско наследство на УНЕСКО.
Туризам
Најголема улога во туризмот на Еро играат плажите, но популарни се и пештерите Кламус и Демоазел.
Поранешниот кралски град Пезенас е едно од најстарите заштитени градски подрачја во земјата со преку 30 забележителни зданија, камени скалила, дворови и украсени фасади — сето на површина од само 17 ха.
Кап Дагд во Агд има големо нудистичко одморалиште.
Популарни се крстарењето по Јужниот Канал, како и возењето велосипедии пешачењето по кејот.
Алпи
Алпите (Alpi; Alpes; Aups/Alps; Alpen; Alps; Alpe) е името на едни од најголемите планински вериги во Европа, протегајќи се од Австрија и Словенија на исток; преку Италија, Швајцарија, Лихтенштајн и Германија; до Франција на запад.
Највисокиот врв на Алпите е Монблан, на 4.810 метри (15,775 стапки) од италјанско-француската граница. Сите главни врвови на Алпите можат да се најдат на списокот на планини на Алпите и на списокот на врвови на Алпите според еминентност.
Името „Алпи“ е изведено од француското од латински Alpes, кое можеби е во сродство со латинското albus („бело“). Германското Albe, Alpe или Alp (од старогорногерманското alpâ, во множина alpûn) во еднина значи „alpine pasture“, а само во множина може да се однесува на планинската верига како целина.
Чучулан (Моин)
Чучулан — археолошко наоѓалиште во гевгелиското село Моин. Претставува утврдување од доцноантичко време.
На 2 км западно од селото, на десниот брег на Чучуланска Река, на доминантна висорамнинка под ридот Чучулан се гледаат грамади од кршен камен, а спорадично и фрагменти од тегули и имбрекси.
Регионален пат 29277
Регионален пат 29277 (ознака: Р29277) — регионален пат во Македонија, со насока на движење исток-северозапад. Има вкупна должина од 26,0 километри и само 1 исцртана делница. Патот започнува во селото Секулица и завршува во селото Војник, движејќи се преку селата Шопско Рударе и Бељаковце.
Делници
Регионалниот пат 29277 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 1 делница.
Молитва
Молитва е општење со Бога. Позната му е на човекот уште од политеистичките религии; човекот отсекогаш се стремел да оствари комуникација и разговор со Бога. Според учењата на православните отци, молитвата е нешто најсвето во нашето постоење. Таа е природен закон. Молитвата е разговор на човечката душа со Бога. Она што е воздухот за телото, тоа е молитвата за човечкиот дух. Вистински се моли само оној човек што верува во Бога и во Неговата безгранична добрина; кој ја чувствува својата зависност од Него.
Молитвата во Библијата
Светото Писмо на повеќе места повикува и охрабрува за молитвата:
"Повикај ме во денот на неволјата и Јас ќе те избавам и ти ќе ме прославиш. (Пс. 49,15)"
"Штом Го побарате Господа, вашиот Бог, ќе Го најдете ако го побарате со сето срце и со сета душа; барајте и ќе ви се даде, барајте и ќе најдете, тропајте и ќе ви се отвори, зашто секој којшто сака добива, којшто бара наоѓа и на којшто тропа му се отвора. (Мт 7,7-8)"
"Најпрвин барајте го царството Божјо и Неговата правда и се’ друго ќе ви се додаде. (Мт 6,33)"
Но молитвата не е само барање. Таа е и благодарност, и славословење на Бога за сите добрини и милости кон нас. Светата Црква со сите свои свети тајни и дејствија, преку целата година, е една прекрасна и постојана молитва кон Бога. Треба да се молиме не само кога сме расположени за молитва - напротив, треба самите да се принудуваме на молитва и тогаш кога не ни се моли и кога сме оддалечени од молитвата. Молитвата е убава насекаде. Посебно е убаво молењето во осаменост и во природата. Може човек да се моли од книга или со свои зборови, но со посветеност на молитвата и на Бога, според Господовите зборови
"Влези во својата соба и затвори ја зад себе вратата и помоли се во тајност, и Твојот Отец што борави во тајност ќе те награди јавно."
И врата
Едноставен пример на логичката функција И се 2 прекинувачи сериски споени со батерија и светилка во струјно коло. Само ако и двата прекинувачи се вклучени (логичка „1“), струјата може да тече.
Молитва
Правила за молење во православното христијанство
За да биде молитвата вистинска и силна, треба да постојат овие услови:
И врата
Математичко-логичко разгледување
Видете ја статијата Логичка конјункција.
Симболи
Постојат 3 симбола за И коло, обичен („воен“, „американски“), европски или правоаголен (ИЕЦ) и ДИН симбол. И вратата со влезови A и B и излез C го извршува логичкиот израз.
Алтернативи
Доколку на располагање нема И коло, истото може да се изведе од НИ или НИЛИ кола, бидејќи НИ и НИЛИ колата се сметаат за „универзални кола“, што значи дека истите може да се користат за да се изведат сите други.
Хардверски опис и распоред на пиновите
И колата постојат во изведба со ТТЛ и CMOS изведба како интегрални кола. На сликата е прикажан пример на четирикратни И врати со по 2 влеза во дигитално ЦМОС коло.
Исто така постојат интегрални кола со И врати со 3 и 4 влеза.
NGC 4307
NGC 4307 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4307 се споменува и како UGC 7431, MCG 2-32-12A, CGCG 70-29, VCC 524, IRAS 12195+0919.
Откривање
Објектот е откриен на 1860 година од страна на Кристијан Петерс, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 13,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4307 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4307 има привидни димензии од 3,5' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 24°.
Други поделби
Проучување на NGC 4307 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40033. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 873. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Нордвајк
Нордвајк — град и општина во западна Холандија, во покраината Јужна Холандија. Општината покрива површина од  undefined km2 од кои undefined km2 е вода и има население од  0 во  г.
Општината Нордвајк се состои од општините Нордвајк и Зеи и Нордвајк-Бинен, одделени со тесен и зелен појас.
Покрај своите плажи, Нордвајк е исто така познат по своите светликави цветни полиња. Тие се наоѓаат во областа наречена"Dune and Bulb Регион" (Duin- en Bollenstreek).
Нордвајк е исто така и седиште на Европскиот технолошки центар за вселенско истражување (ESTEC), дел од Европската вселенска агенција (ESA). ESA's вселенскиот простор, денес претставува постојано место за изложби.
Природа
Областа околу Нордвајк Бинен одамна е важен дел од регионалната цветна индустрија. Дините се ископуваат и се трансформираат во полиња за одгледување на сијалични цвеќиња. На територијата на Нордвајк уште постои голем дел од неговиот дух, како основа за  регионот на светилката, каде што е формирана од Нордвајк заедно со околните општини.
Список на државни водачи во 1489 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Свети Евстатиј Плакида
Светиот великомаченик Евстатиј Плакида(латински:Eustachius, грчки: Ευστάθιος Πλακίδας ) познат и како Евстатиј Римски е христијански светец, великомаченик. Светец-заштитник е на ловците и на шумарите. Неговиот ден се празнува на 3 октомври од Православната црква и на 20 септември од Римокатоличката црква.
Животопис
Роден под името Плакида, Евстатиј бил римски војсководец во времето на императорот Тит Флавиј Веспазијан и Трајан. Според преданието, додека бил на лов пред него се појавил елен кој имал крст помеѓу роговите, и од него прозборел гласот божји кој му рекол да се крсти и да ја прими Христијанската вера. Плакида го послушал и одма отишол дома,го собрал своето семејство и сите заедно се покрстиле, тој го добил името Евстатиј(на грчки стабилен,цврстостоечки), неговата сопруга била крстена Теопистија а неговите синови Агапиј и Теопист. После крштевањето Евстатиј отишол на местото каде го видел еленот и клекнал на колена, благодареќи му на Бога што му ја покажал вистината. Во истиот момент повторно му се јавил гласот Божји и му ги најавил страдањата кои го чекаат во неговото име и го охрабрил. Тогаш Евстатиј тајно го напуштил Рим со своето семејство, со намера да се повлече меѓу народот и во скромна средина да му служи на Бога. Доаѓаќи во Египет, одма започнале искушенијата. Зол варварин му ја грабнал жената, а преминуваќи река неговите синови биле грабнати од волк и лав. Како Јов и Евстатиј жалел но не ја изгубил верата. Така сам Евстатиј проживеал 15 години во Египетската земја.
По тоа време варварите го нападнале Рим и царот Трајан се сетил на својот војсководец Евстатиј и дал заповед да биде пронајден и повторно да му се даде команда над Римската војска. Евстатиј е пронајден и доведен во Рим, императорот го примил и со почести го назначил главен војсководец на римската војска.
Евстатиј успешно ги поразил варварите и заедно со војската тргнал да се враќа во Рим, на патот назад си ги пронашол синовите Агапиј и Теопист помеѓу римските војници а ја пронашол и својата сопруга Теопистија.
Но кога се вратил во Рим наместо Трајан на римскиот престол бил Адријан. Императорот приредува голема прослава по повод победата над варварите. Поканет на прославата Евстатиј одбива да принесе жртва на паганските богови и објавува пред сите дека е Христијанин. Тогаш императорот му ги одзема воениот чин и службата на Евстатиј и наредува тој и неговото семејство да бидат фрлени на ѕверовите во колосеумот, на општо чудење животните не сакаат да го нападнат Евстатиј и неговото семејство. Потоа Адријан наредува да бидат погубени во бронзен бик (печка за мачење) од каде се извадени нивните тела по три дена, мртви но неповредени од огнот.
Извори
https://bigorski.org.mk/kalendar/oktomvri/sv-velikomachenik-evstatij-plakida/
Долно Спанчево
Долно Спанчево — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 18 километри источно од градот Петрич, во Светиврачко-петричката Котлина. Атарот на селото зафаќа. Селото се наоѓа на надморска висина од 232 метри. Климата е преодна средоземна со најмалку врнежи од август и ноември. Просечните годишни врнежи од дожд се околу 530 мм. Патот Петрич - Неврокоп поминува низ селото.
Османлиско Царство
Во текот на 19 век, селото било мешано, кое припаѓало на Демирхисарската каза во Серскиот санџак. Во текот на 1859 година во селото била изградена црквата последена на Свети Ѓорѓи, која денес е прогласена за споменик на културата.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Спанчово Долне (Spantchovo-dolné) е село со 82 семејства со 150 жители муслимани и 70 Македонци, а изоставениот Сердар чифлик е запишан со население од 100 жители Македонци со 26 семејства.
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 400 жители, од кои 200 биле Турци и 200 Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 200 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
Во текот на Балканските војни, во 1913 година селото било освоено од страна на грчката војска, а 30 куќи биле опожарени.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Во октомври 1925 година, за време на грчко-бугарскиот граничен конфликт познат како Петрички инцидент, селото било окупирано од грчката армија.
IC 405
IC 405 — галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 405 се споменува и како ESO 233-13.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 405 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. IC 405 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 58 м 19,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -50° 16' 19". Положбениот агол на објектот е во износ од 7°.
Дами за задоволство (филм од 1930)
Дами за задоволство (англиски: Ladies of Leisure) – американски филм од 1930 година, во режија на Френк Капра. Главните улоги ги толкуваат: Барбара Стенвик, Ралф Грејвс и Мери Превост.
Синопсис
Џери Стронг е син на богат стопанственик, но сака да биде сликар. За модел тој ја ангажира Кеј Арнолд, жена со сомнително минато. Тие се вљубуваат и планираат да се венчаат, но родителите на Џери имаат остри приговори...
Ѓулсун Сагламер
Ѓулсун Сагламер (родена во 1945 година) е турски академик, трета жена ректор во Турција.