cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 6115
Други поделби
Проучување на NGC 6115 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 432; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8324. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Крстоносци (филм од 1960)
Синопсис
Дејството на филмот се одвива во 15 век, кога во Битката кај Грунвалд (1410) полско-литванската војска го победила германскиот тевтонски ред. Иако се припадници на истото царство, „крстоносците“ од тевтонскиот ред и Полјаците постојано живеат на работ на вооружен судир. Крстоносците го напаѓаат домот на благородникот Јуранд (го игра Шаловски) и ја убиваат неговата жена. Подоцна, полскиот витез Збишко (го игра Каленик) ја запознава ќерката на Јуранд, Дануша (ја игра Станишевска), се вљубува во неа и дава завет дека ќе ја одмазди смртта на мајка ѝ. Оттука, тој го напаѓа пратеникот на крстоносците и поради тоа е осуден на смрт, но пред да го погубат, Дануша го спасува така што се согласуав да се омажи за него. Подоцна, Збишко стапува во служба на кралот Јагел и во двобој го убива крстоносецот Ротгир.
NGC 6115
Користена литература
2nd edition. Budapest: Akademiai Kiado, 1970. (5,0)
Рибничка Река
Рибничка Река, се среќава и како Рибница или Брек — река во Западна Македонија и најголема десна притока на Радика.
Течение
Реката настанува од повеќе извори на планината Кораб, во околината на врвот Бачилски Камен и пределите Горни и Долни Чардак, источно од превалецот Шкртец, на надморска височина од околу 1.920 м, од каде потоа продолжува со спојување на Извирскиот, Бабиниот (Прој и бабес) поток во долот над селото Тануше. Веднаш под селото, реката ги прима првите притоки, и тоа Завојски Поток од десната и Грекајска Река од левата страна, во непосредна близина на селото Грекај, на надморска височина од 1.018 м, од каде започнува главниот тек и воедно и го добива името Рибница. Тече непосредно под селото Рибница по коеи го добила името, по што прима уште две притоки, и тоа Рагалеч од десната и Длабока Река од левата страна, а потоа станува полноводна сè до својата утока во Радика.
Хидрографија
Вкупната должина на реката изнесува 12,7 км, а вкупната површина на нејзиното сливно подрачје изнесува 96,12 км2.
Риба
Во долното течение, реката е богата и со речна пастрмка заради што често е посетувана од спортски рибловци во летниот период.
Стефан Хаџи-Николов
Стефан Хаџи Николов - македонски сликар.
Животопис
Стефан Хаџи-Николов е роден во 1955 година во Скопје, каде што дипломирал на Педагошката академија. Тој е член е на Друштвото на ликовни уметници на Македонија (ДЛУМ) од 1984 година. Почнувајќи од 1982 година, реализирал 32 самостојни изложби во Скопје, Нови Сад, Љубљана, Солун, Софија, Лондон, Албена, Париз, Анкара, Истанбул и во други градови. Исто така, тој учествувал и на повеќе од 80 групни изложби, а добитник е на повеќе награди за сликарството.
Изложби
Хаџи Николов учествувал на повеќе од 75 самостојни и над 200 групни изложби.
Награди
Стефан Хаџи-Николов е добитник на 16 награди, меѓу кои поважни се:
Од наградите на Стефан Хаџи-Николов особено се издвојува наградата „Златни феномени“, доделена од бугарската асоцијација „Феномени“ (АСФЕН). Хаџи-Николов е првиот Македонец на кого му е доделена оваа награда која му била врачена за време на одржувањето на неговата изложба во софискиот центар „ЦУМ“ која била отворена на 18 април 2002 година.
Користена литература
изложба насловена како „Водени имресии“
Пафос
Пафос (Πάφος, Baf) е крајбрежен град во југозападниот дел на Кипар. Во минатото неговите два дела биле нарекувани Стар Пафос и Нов Пафос. Во моментот, само новиот дел на градот е населен. Моменталното население на градот е 47 000 жители. Според митологијата Пафос бил родниот град на грчката божица на убавината и љубовта, Афродита. Во римско време, овој град ја претставувал престолнината на островот. Во него се зачувани многубројни рушевини кои датираат од времето на Древниот Рим. Во 1 век Апостол Павле на овие простори го ширел и проповедал христијанството. Пафос спаѓа под заштита на УНЕСКО.
Поврзано: Список на светско културно и природно наследство на УНЕСКО ''Оваа статија поврзана со Списокот на светското културно и природно наследство на УНЕСКО е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја [ проширите]''.
Хојтен
Хојтен (Heuthen) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија.
327 п.н.е.
327 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 327. година пред новата ера, 327. од првиот милениум п.н.е., 27. од 4 век п.н.е. и осма од 320-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Сарај (Струмичко)
Сарај — село во Општина Босилово, во околината на градот Струмица.
327 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 327 година се протега во 2309 и 2310, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2369 и 2370 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 216. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 977 и 976 исламска година пред хиџра.
Сарај (Струмичко)
Географија и местоположба
Надморската височина во селото е 230 метри, додека селото зафаќа површина од 36 км2. Од нив, 3251 хектари се обработливо земјиште
Отоманско Царство
Најверојатно селото Сарај било основано во времето на османлиското владеење на овие простори. Првичното име на селото било „Бања“ (Бајна) или „Протобања“ (Стара Бања), по името на постојната бања, а потоа било именувано со топонимот „Сарај“. Со топонимот „Протобања“ селото е спомнато во два опширни турски пописни дефтери од XVI век – во 1519 година.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 50 семејства и 196 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 120 жители Македонци и 25 Турци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 48 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија и 30 Роми. .
Југославија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион. Во текот на Втората светска војна, во 1944 година во селото од страна на Ѓорѓи Стоев бил формиран Народноослободителен одбор. По крајот на Втората светска војна, селото било вклучено во рамките на СФРЈ.
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Босилово.
Население
Во 1961 година селото Сарај имало 581 жител. Во 1994 година во селото живееле 940 луѓе, сите Македонци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 937 жители, од кои 935 Македонци и 2 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 833 жители, од кои 679 Македонци, 5 Турци, 1 останат и 148 лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1815 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 809 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 823 гласачи.
Личности
Никола Китанов (* 1981 – † 2001) - македонски бранител
Чад
Чад (Tchad, تشاد Tshād) или официјално Република Чад е држава во Северна Африка без излез на море. Државата граничи со Либија на север, Судан на исток, Централноафриканската Република на југ, Камерун и Нигерија на југозапад и Нигер на запад. Поради немањето на излез на море и со воглавно пустинска територија, Чад често се нарекува „мртвото срце на Африка“.
Чад е поделен на три големи географски региони: пустинска зона на север, Сехал во центарот и суданската савана на југ. Езерото Чад, според кое доаѓа и името на државата, е најголема водена површина во земјата и второ најголемо езеро во Африка. Највисок врв во Чад е Еми Куси во Сахара, додека најголем град е главниот град Нџамена. Во Чад живеат над 200 етнички заедници и јазични групи. Службени јазици се францускиот и арапскиот јазик.
Во 1960 година Чад се стекнал со независност под водство на Франсоа Томбалбаје. Набрзо избувнала граѓанската војна во Чад во 1965 година која траела долго.
Иако Чад има многу политички партии, моќта во земјата е во рацете на претседателот Идрис Деби и неговата Патриотско движење за спас.
Потекло на поимот
Името на државата потекнува од името на најголемото езеро во државата и второт најголемо езеро во Африка - езеро Чад.
Историја
Едни од првите народи кои успеале да создадат држава на овие простори биле племето Сао, за чија историја и култура во денешнината се знае многу малку. Ова племе најверојатно подоцна биле асимилирани од страна на Канемската империја, една од земјите кои најдолго се задржиле на овие простори. По прифаќањето на исламот од страна на империјата, самата религија била проширена и на овие делови од денешен Чад.
Во 1900 година, Франција го создала Чад под нејзина контрола како протекторат. Како полноправна колонија земјата се нашла во 1920 година, како дел од Француска Екваторска Африка. Во текот на оваа владеење, земјата била во голема економска криза, населението главно се користело за трговија со робови, модернизацијата на инфраструктурата била на залудно ниво. Единствено кое Франција имала корист како суровина од земјата бил памукот.
Сепак, својата независност Чад ја добил на 11 август 1960 година. Првиот претседател на земјата станал Франсоа Томбалбае, избран од доста прогресивна партија. Тој по две години ги забранил сите опозициски партии и станал најголемиот авторитет во земјата. Во 1965 година во земјата избувнала граѓанска војна. По десет години, претседателот Томбалбае бил симнат од власт и убиен, но конфликтите во земјата продолжиле. Во 1979 година, бунтовниците ја зазеле престолнината Нџамена. Во тоа време, Либија испратила воени сили кон земјата, но претрпила пораз и кон 1987 година се повлекла. Новиот претседател Хисен Хабре, помогнат од Франција, вовел режим во кој голем број луѓе биле убиени или затворени. Во негово време загинале околу 40.000 души, а самиот диктатор го добил прекарот Африкански Пиноче. Во 1990 година тој бил симнат од власт со воен преврат од страна на Идрис Деби, кој е на таа функција до денес. Денеска, во земјата постои повеќепартиски систем.
Географија и клима
Со 1.284.000 км2, Чад е 21 најголема земја во светот. Чад се наоѓа во Северна или Централна Африка и се граничи со Либија на север, Судан на исток, Нигер, Нигерија и Камерун на запад и со Централноафриканската Република на југ. Поради својата екстремно непогодна територија и пустински предели, Чад се нарекува и „мртвото срце на Африка“.
Границите на Чад не соодветуваат со природни граници. На југ на земјата се наоѓа езерото Чад според кое и државата го добила името. Еми Куси е највисока точка во Чад со 3.414 метри.
Главни реки во Чад се Шари и Логоне со притоките.
Административна поделба
Чад е поделен на 22 региони. Оваа поделба се вовела во 2003 година кога се укинале 14 префектури. Регионите се поделени на 61 департман, департманите се поделени на 200 суп-префектури, а суп-префектурите се поделени на 446 кантони.
Регионите на Чад се:
Стопанство
Според Индексот на човеков развој на ООН, Чад е рангирана како петта најсиромашна држава во светот, каде 80% од населението живее во сиромаштија. БНП по глава на жител на Чад во 2005 година изнесувал 1.500 американски долари. Официјална валута на Чад е Централноафрикански франк. Поради граѓанската војна, странските инвестиции не се присутни во Чад. Скоро започнале директни странски инвестиции во нафтениот сектор.
Население, јазик и религија
Населението во 2005 година броело околу 10.146.000 од кои 25.8% живеат во урбаните средини, додека 74.8% живеат во руралните. Населението на државата е младо, каде 47.3% се под 15 години. Наталитетот е со 42.35 раѓања на 1.000 луѓе, додека морталитетот е 16.69 и просечниот животек век е 47.2 години.
Околу половина од населението живее на југот од земјата, кој е најнаселен регион во земјата. Урабниот живот може да се пронајде само во главниот град Нџамена, каде населението се занимава со трговија. Други градови се Сарх, Мунду, Абече и Доба.
Полигамијата е нормална појава во земјата каде 39% од жените се во таква ситуација. Полигамијата не е дозволена со закон. Истата ситуација е со насилството на жената, кое, иако е забрането, е честа појава.
Чад е составена од над 200 етнички групи кои ја создаваат шареноликоста на земјата. Главна етничка група се Сара народот, но живеат и Сахел, Арапи или Тубу. Службени јазици се арапски јазик и француски јазик, но се зборуваат и над 100 јазици.
Чад е со голема религиозна различност. Според пописот од 1993 година, 54% биле муслимани, 20% католици, 14% протестанти, 10% анимисти и 3% атеисти. Муслиманите се сконцентрирани во северниот и источниот дел, додека христијаните во јужниот.
Костенарија
Костенарија — историско-географска и етнографска област во Егејска Македонија. Костенарија е најјугозападниот крај на македонското етничко подрачје.
Со решение на околискиот комитет, селата во Костенаријата не се кренале во Илинденското востание, поради што областа била зачувана од зулуми. Подоцна, областа силно настрадала со појавата на грчката вооружена пропаганда во Македонија.
Кејлеб Јуан
Кејлеб Јуан (Caleb Ewan; р. во ) — австралиски професионален велодромски и друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Негова специјалност е спринтот. Има сличен стил на возење на Марк Кевендиш, со исклучително ниска положба што му дава значајна аеродинамична предност.
Животопис
Јуан е роден во Нов Јужен Велс во семејство на корејска мајка и австралиски татко. На осум години започнал да вози, поттикнат од неговиот татко, кој исто така бил велосипедист. Јуан започнал со трки во велосипедизам на десет години. Во 2010 година станал национален јуниорски друмски првак. Следната година освоил повеќе дисциплини на националните јуниорски велодромски првенства и станал светски првак во омниум на Светското јуниорско велодромско првенство.
Во 2013 година, Јуан започнал да вози за Џајко-АИС Академија. Таа година ја освоил првата етапа како и генералниот пласман на Заливскиот класик. Исто така, победил на Ла Кот Пикард, Гран Премио Палио дел Речото и етапи на Тур Алзас, Трката околу Тирингија и Тур де л’Авенир. На крајот на годината завршил четврти на друмската трка под 23 години на Светското друмско првенство.
Јуан потпишал преддоговор со екипата во октомври 2013 година, приклучувајќи се на екипа од Светската турнеја како стажант од август 2014 година и како професионален од октомври. На почетокот на август, пред да се приклучи на екипата, Јуан учествувал на друмската трка на Комонвелтските игри 2014, настапувајќи за Австралија. Австралиската репрезентација се обидела да ја контролира трката за спринт на Јуан, но не успеале во тоа. Откако се обидел да стигне сам до тројцата предводници, се повлекол назад и бил последен кој ја поминал целта; завршил на 12. место, над 11 минути зад освојувачот на златниот медал Герајнт Томас (Велс).
Негови први професионални победи биле втората и третата етапа на Хералд Сан Тур 2015. Еден месец подоцна, на Тур де Лангкави ја освоил втората професионална победа и водството во генералниот пласман. Иако го загубил водството на трката, Јуан ја освоил втората етапа (трета победа во кариерата) и бодовниот пласман. Бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2015, каде ја освоил петтата етапа, но се повлекол од трката на десеттата етапа.
Во 2016 година, Јуан учествувал на Тур Даун Андер и ја освоил првата етапа во масовен спринт. Стигнал со втора победа и на шестата етапа. Победил и на втората етапа на Хералд Сан Тур, уште една австралиска трка. Бил вклучен во почетниот состав за Џиро д’Италија 2016. Возел на Џиро д’Италија 2017, каде што ја освоил седмата етапа во групен спринт.
Во јули 2019 година учествувал на Тур де Франс 2019 и на единаесеттата етапа го поразил Дилан Груневеген во тесен спринт во Тулуза. Ја освоил етапата 16 на Тур де Франс во Ним, тесно поразувајќи го Елија Вивијани, а победил и на познатата завршна етапа во Париз на Шанзелизе, повторно тесно победувајќи го Груневеген.
Тој бил последен на Тур де Франс 2022, завршувајќи над 5 часа позади крајниот победник Јонас Вингегор.
Распоред на резултатите на класиците
СО = се откажал; — = не учествувал; НСО = не се одржала
Ла Чунга
Ла Чунга (Micaela Flores Amaya, La Chunga, (Тешка жена), родена во 1938 година во Марсеј) е шпанска фламенко танчерка и сликарка на наивна уметност.
Биографија
Микаела Флорес Амаја е родена во Марсеј во 1938 година, иако точниот датум на нејзиното раѓање останува непознат. Нејзините родители биле андалузиски Роми кои емигрирале во Франција за време на шпанската граѓанска војна. Кога имала неполна година, семејството на Микаела се преселило во Барселона.
Почнала да танцува кога имала шест години во „Ca La Rosita“, позната бакалница на ромската заедница во Ел Побл-Сек, Барселона. Во тоа време, ја открил сликарот по име Пако Ребес, кој подоцна станал нејзин кум и заштитник, за време на еден од нејзините импровизирани улични претстави и ја зема под свое туторство. Микаела Флорес Амаја станала муза на неколку писатели како Блас де Отер, Рафаел Албертија, Хосe Мануел Кабалер Боналда, Леон Фелипе и неколку сликари, вклучувајќи ги Пикасо, Дали и Франциско Ребес, кои ја направиле привлечен лик за интелектуалци и ја охрабриле да слика. На фотографијата од 1958 година Салвадор Дали ја поканува да се занимава со уметност танцувајќи на празно платно. За време на интервалот, Дали ги сликал нејзините нозе. Таа била позната по својот стил на босоного танцување на фламенко и била опишана како „Боса танчерка“. Пикасо и се восхитувал како на „брилијантна наивност“. Исто така имала изложби и во неколку галерии во Париз и Мадрид.
Пастора Империо потпишала договор со неа во 1956 година и благодарение на Ава Гарднер учествувала во два холивудски филма. Стопанственикот Саливан ја претставил во Лас Вегас и учествувала во разни ТВ-програми во САД и Мексико.
Оттогаш учествувала на многу турнеи и на некои филмови. Таа се омажила за филмскиот режисер Хозе Луис Гонзалво со кого ја добиле ќерката Пилар.
Повлекување на српската војска преку Албанија
Повлекување на српската војска преку Албанија или Албанска голгота — термин за егзодусот врз српскиот народ и војската при нивното повлекување преку замрзнатите планини на Албанија и Црна Гора, кон крајот на 1915 и почеток на 1916 година, поради тројната инвазија од страна на Централнте сили врз Србија во текот на Првата светска војна. Ова повлекување се реализирало во неколку колони преку Косово и Метохија кон брегот на Јадранското Море, каде се очекувала помош од сојуѕничките сили кои требало да ги префрлат бегалците со организиран транспорт и да ги префрлат на беѕбедните грчкии острови во Јонското Море, Италија и Северна Африка. Бројот на жртвите на војската и народот во ова повлекување никогаш не бил точно утврден, според извештаите на сојузниците бројката е заедничка за војската и цивилите и изнесува над 200.000, а според српската Воена команда евидентирано е околу 70.000 војници.
Причини
По неочекуваната победата на српската војска врз австроунгарските сили во 1914 година, под команда на фелдмаршалот Аугуст фон Макензен, засилени со војска од над 500.000 припадници на Единаесеттата германска армја, со 10 ескадрили на авиони, бројната речна флота на Дунав и современото оружје од Германија, Австроунгарските балкански трупи на 6 октомври 1915 извршиле силна инвазија. Отпорот на српската војска бил залуден до 15 октомври под налет на Централните сили биле заземени Белград, Смедерево, Пожаревац и Голубац, по што српската војска била принудена на повлекување кон југот.
Во интересите на сојузниците Србија по победите во 1914 била од интерес зз повлекување на дел од австроунгарските и германските сили како од Западниот фронт, така и од Источниот, но во интерс на сојузниците било и Бугарија да се вовлече на својата страна.
Соочена со претстоечкиот напад на Централните сили, со претешки дипломатски притисок од сојузниците и можноста да биде обвинета за евентуален пораз на Балканскиот фронт, српската влада на 1 септември 1915 година изјавила дека со „болка во срцето го отстапува, не одрекувајќи се национално од Македонија, она што сојузниците го бараат, речисицела линија од 1912 година, под услов Бугарија во најкраток рок со сите сили да ја нападне Турција.
На 15 октомври 1915 година без објава на војна, две бугарски комплетни армии ги нападнале и потиснале српските сили во долината на Јужна Морава кај Врање, а до 22 октомври ги зазеле Куманово, Штип, Скопје, ја прекинале моравско-вардарска комуникација и оневозможиле повлекување на српската војска кон Грција.
На тој начин, српската војска и бегалците кој го сочинувал народот што се повлекувал пред страотите на окупацијата се нашле во безизлезна ситуација на територија на Косово и Метохија. Под притисок од добро вооружен, поткрепен со добро снабдување и свежи сили троен непријател, српските сили кои не ја добиле очекувана поддршка од сојузниците, по епидемија на тифус, со лошо вооружување и недостаток на оружје, муниција, храна и медицинска опрема били пред потполн пораз.
Врховна команда на српската војска на 24 ноември 1915 година одлучила војската да ја повлече преку Албанија на Јадранско Море. Таа одлука била донесена по неуспешниот обид војската да се повлече по долината на Вардар поради продорот на бугарските армији. Таа одлука се сметала за единствена можна, бидејќи капитулација била категорично неприфатлива бидејќи би значела крај на државата, а предлогот на војводата Живојин Мишиќ да се изврши противнапад бил одбиен поради реалната слика на силите. Според договорот со сојузниците, српските сили требало да бидат пречекани од сојузниците кои ќе овозможат приклучување на Солунскиот фронт. Во меѓувреме српската влада постигнала договор со претседателот на албанската влада Есад-паша Топтани за слободан премин на војската преку Албанија. Српската војска и бегалците на чело со српската влада.
Повлекување
Состојбата на српската војска била исклучително неповолна, владеела истоштеност, немало доволно хтана, воениот материјал недостасувал, а зимата била силна. Воениот врв не се откажувал од сојузништвото и не помислувало на предавање.
Прва колона тргнала на 26 ноември 1915година, од Призрен преку Везировог моста кон Скадар и Љеш, во неа бил кралот, воениот врв и дипломатскиот кор, српската влада тргнала 2 дена порано. На 30 ноември од Призрен тргнала и втората колона, но во друг правец, креће друга колона, преку Љум Кула, Пишкопеја, Елбасан и Тиран. Од Пеќ тргнуваат сите три српски армии во правец Андријевица - Подгорица - Скадар. Дел од трупите во правец Ђаковица - Везиров мост - Љум Кула - Скадар, а Тимочката војска и ореди од западна Македонија преку, Дебар и Струга во Елбасан.
За состојбата на српската војска можеби најдобро говори соопштение на германската команда од 29 ноември: "Бидекќи српската војска веќе не постои, туку постојат само нејзини бедни остатоци кои се разбегале по дивите албански и црногорски планини, каде без храна во ваква зима ќе ја најдат својата  смрт, се прекинуваат понатамошни операции и веќе нема да се даваат известувања од балканскорото боиште".
Иако состојбата била зрела за капитулација, некои од српските војсководачи ја поддржувале идејата на војводата Живојин Мишиќ за противнапад. По разматрање на реалните можности на четири систаноци на (29 ноември - 1 декември) со Степа Степановиќ, Павле Јуришиќ Штурм и Михаило Живковиќ, идејата не била прифатена.
По уништување или закопување на тешката и полската артилерија, последните српски трупи тргнале на 3 декември преку Црна Гора за Албанија. Според податоци на српската Врховна команда, на албанскиот брег пристигнале околу 110.000 војници и 2.350 офицери. Се претпоставува дека животот го загубиле околу 72.000 војници. Преку Албанија преминале вкупно околу 54.000, а преку Црна Гора околу 90.000 луѓе. Освен исклучително решки, нечовечки напори во екстремни услови, српската војска постојано имала окршаи со припадниците на албанските племиња кои не ја почитувале наредбата и не ја признавале власта на Есад-паша Топтани.
Пристигање на брегот на Јадранското Море
Поповеќе од еден месец страдање во тешките маршеви, гладни, промрзли и изнемоштени српски трупи пристигнале со Скадар, Драч и Валона, но за нив тоа не значело крај на маките и страдањара. На брегот не ги дичекала ветената сојузничка помош и поддршка, а еден од сојузниците Италија се однесувал како непријател. На 28 декември на премиерот Никола Пашиќ му била врачена изјава на италијанската влада со која на српската војска ѝ се забранува да помине преку реката Шкумба.
На 28 јануари француската влада донела одлука нејзината морнарица да ги одложи сите други транспорт, сè додека српските трупи не бидат извлечени од Албанија. До 15 февруари на грчкото острово Крф биле префрлени над 135.000 луѓе, а до април таа бројка се искачила на 151.828 војници и цивили. Во тек на првите денови измаената и изнњмоштената војска била изложена на постојан дожд без облека и огрев, без доволно храна и без медицински материјал. Наместо спас огромен број од нив го загубил животот на островот.
На островот Видо биле оставани најтешко ранети и болни, најчесто најмлади кои немале доволно искуство и сила за патот што го поминале. Од 23 јануари до 23 март 1916 година починале 4.847 луѓе. Мал остров Видо кој Крф бил организиран како болница, но постепено станал „остров на смртта“, а море околу него сина гробница во која биле спиштени околу 5.400 мртви. Од почит кон починатите, грчките рибари не ловеле риба во тие води следните 50 години.
Зазерци
Зазерци или Зазерско Езеро (грч. Λίμνη Ζάζαρη, Зазари) — езеро во Леринско, Егејска Македонија, Република Грција, дел од групата на Егејските езера.
Езерото се наоѓа на надморска височина од 602 метри, а површината му е околу 1,85 км2. Поврзано е со соседното Рудничко Езеро, што се наоѓа на 2 км јужно од него и во кое истекуваат неговите води. На неговиот југоисточен брег се наоѓа селото Свети Тодор (Черкезќој), денес на грчки Лимнохори („езерско село“). Најмногу вода добива од Зеленичка Река.
Со Рудничко Езеро сочинуваат заеден екосистем, мошне богат на птици (повеќе од 150 видови), цицачи (12 видови), змии (7 видови), водоземци (7 видови), риби (8 видови), и 150 видови растенија. Поради таа причина се вклучени во мрежата Натура 2000.
Виталиј Фридзон
Виталиј Фридзон (руски: Виталий Валерьевич Фридзон, роден на во ) — руски кошаркар кој во моментот настапува за екипата на КК Химки на позиција бек.
Гаврил Лесновски
Преподобен Свети Гаврил Лесновски — македонски подвижник чиј празник се слави на 28 јануари. Роден бил во кривопаланечкото село Осиче. Заедно со преподобните Јован Рилски, Јоаким Осоговски и Прохор Пчињски се основоположници на јужнословенското и македонско еремитско (анахоретско) монаштво.
Житие
Се подвизувал и аскетувал во околината на Злетовска Планина. Во житијата се среќаваат податоци дека во 10 век на Лесновската Гора кај Кратово, се замонашил и (или) изградил црква во чест на Св. Архангел Михаил и оттаму заминал во околината на подвизување.
Неговиот светителски култ се ширел и се развивал преку религиозно-духовната, книжевната, музичката, ликовната и народната традиција. За него биле составени житија и служби во втората половина на XI, во XIII и во втората половина на XVI или најдоцна во XVII в. Култот на преподобен Гаврил бил одржуван и во сликарската традиција со сликањето на негови портрети по фрескоживописите, иконите, ракописите и по другиот црковен инвентар, како и во народното творештво, во голем број месни преданија и легенди.
Бил чудотворец за време на животот и по смртта. Умрел на крајот на 10 век.
Наводи
За преп. Гаврил Лесновски види монографијата; Илија Велев, Св. Гаврил Лесновски во книжевната традиција, изд. Менора, Скопје 1996г.
Глазехаузен
Глазехаузен (Glasehausen) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија.
Бегалски камп (Кара Тепе)
Целта на кампот е да обезбеди привремено сместување за барателите на азил додека ги чекаат процесите за регистрација. Кара Тепе бил преливна локација за бегалскиот камп Морија, главниот центар за регистрација во Грција и најголемиот бегалски камп во Европа, познат како „жариште“ и основан од грчката влада преку која ќе се обработуваат новите пристигнувања. Првично, бегалците добиле мандат да поминат минимум 25 дена во кампот Морија пред да бидат префрлени во Кара Тепе, меѓутоа поради пренатрупаноста на кампот Морија, повеќето останале многу подолго. Мандатот на Кара Тепе е да ги смести ранливите семејства. Поголемиот дел од поединците кои живеат во кампот се со авганистанско, ирачко или сириско потекло. Според истражувањето спроведено во декември 2016 година, барателите на азил поминувале во просек по четири месеци во кампот Кара Тепе. Барателите на азил кои живеат во Кара Тепе можат секојдневно да ја напуштат и повторно да влегуваат на локацијата. Услугите на локацијата ги водат, во голем дел, неколку невладини организации, меѓу нив: IRC, Médecins du Monde, METAdrasi, SOS и.т.н. Лекари без граници има клиника во Митилини која ги опслужува пациентите од кампот Кара Тепе.
Додека Кара Тепе е пофалена за инфраструктурата и атмосферата слична на заедницата, жителите на Кара Тепе и администрацијата на кампот сè уште се соочуваат со голем број предизвици. Таквите предизвици вклучуваат: несоодветен пристап до електрична енергија, ограничен простор и ресурси за подготовка на храна, ограничувања за вработување и недостаток на насочени интервенции за менталното здравје за младите.
Во август 2017 година, капацитетот за сместување на Кара Тепе бил зголемен за 56% за да се направи простор за најмногу 1300 лица. УНХЦР објавил дека 260 нови сместувачки единици биле инсталирани во кампот во 2017 година.
Откако пожарот во септември 2020 година го уништил кампот Морија, Кара Тепе станал главен камп на Лезбос за бегалци и баратели на азил. Грчката влада потоа одобрила изградба на нов затворен прифатен центар во Вастрија (во близина на селото Нес Кидониес) кој треба да биде завршен до летото на 2021 година
Просничка Река
Просничка Река — река која се наоѓа во југоисточниот дел на падините на планинскиот масив Мокра Планина, југозападно од Велес, поминува низ селото Мелница и се влева во десната страна од Тополка.
Црква „Св. Атанасиј“ - Јудово
Местоположба
Црквата е над селото, а околу нејзе се наоѓаат и селските гробишта.
Историја
Црквата е изградена во 1845 година, а според податоците во црковните книги, истата е осветена во 1863 година.
Архитектура
Црквата била изградена со бигори донесени од црквиштето од некогашното село Пепелиште, сместено над денешното село Јудово.
Иконостасот и фрескоживописот се од 1902 година. Иконите се дело на Крсте Николов и син му Русалим од мијачкото село Лазарополе.
Долна Тумба (Долно Агларци)
Долна Тумба — археолошко наоѓалиште во битолското село Долно Агларци. Претставува населба од неолитско време. Се наоѓа во рамнината оддалечена околу 700 м западно од селото и на 500 м источно од Црна Река. На површината има многубројни фрагменти од неолитска керамика.
Боливиски дијалект
Боливиски дијалект е заеднички поим за шпанските говори кои се зборуваат на територијата на Боливија. Во Боливија јазикот е познат како кастиљски и е еден од службените јазици во државата. Шпанскиот јазик е најголем јазик во државата, кој се користи на локални и владино ниво заедно со останатите староседелски јазици.
Поделба
Боливискиот дијалект се дели на четири групи :
NGC 3759
NGC 3759 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3759 се споменува и како UGC 6581, MCG 9-19-136, CGCG 268-64.
Откривање
Објектот е откриен на 19 август 1866 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3759 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 3759 има привидни димензии од 1,1' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3759 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35945. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3832. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 59.
328 п.н.е.
328 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 328. година пред новата ера, 328. од првиот милениум п.н.е., 28. од 4 век п.н.е. и деветта од 320-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5180 и 5181 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4422 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3432 и 3433 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 425.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 328 година се протега во 2308 и 2309, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2368 и 2369 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 215. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 978 и 977 исламска година пред хиџра.
Џанго Рајнхарт
Жан Рајнхарт, наречен Џанго (Jean "Django" Reinhardt, 23 јануари 1910 година, Либершије, Белгија - 16 мај 1953 година, Фонтенбло, Франција) бил француски гитарист и композитор на џез музика. По потекло Ром, во 1934 година го основал квинтетот со виолинистот Стефан Грапели.
Тој останал голем пример за сите гитаристи и покрај тоа што немал музичко образование и што двата прста од левата рака му биле повредени.Измислил нов начин на свирење, акорди за кои биле потребни само три прста, па така свирел користејќи само три прста од левата рака.
Сè помина Пит Тонг
Сè помина Пит Тонг е канадски независен филм за Френки Вајлд(Пол Кеј) Ди Џеј кој потполно оглувува. Насловот се однесува на Кокни фраза која се римува и која се употребувала во Британија во 2000 година, однесувајќи се на БиБиСи радио број 1 Ди Џејот Пит Тонг која стои за “се тргна погрешно”. Овој филм беше пуштен на 15 април 2005 година, Ди Ви Ди од филмот беше објавено на 20 септември 2005 година. Освои две награди на Американскиот фестивал за комедии за најдобра главна улога и најдобар глумец (Пол Кеј) и ги зеде сите награди на Џен Арт филмскиот фестивал (големото жири и публиката. Снимен е на неколку локации во Ибица и снимен е целосно во Ха Де. Неколку познати Ди Џеи се појавуваат во филмот како говорници давајќи му на филмот лажно чувство на автентичност. Карл Кокс, Тиесто, Сара Малин, Бери Ешворт, Пол ван Дајк, Лол Хемонд и Пит Тонг се појавуваат во филмот на локации во Ибица употребувани во филмот меѓу кои музичките собиралишта Пача Амнезија, Привилеџ, ДиСи 10, Историскиот Пајк хотел и плажата Кала Лонга.
Содржина
Во почетокот на филмот Френки Вајлд е нашироко успешен Ди Џеј на островот за забава Ибица. Тој има договор за снимање, настапува во високо познати ноќни клубови и има луксузна вила со неговата жена-ловец на трофеи и нејзиниот син. Во секвенци на зборување во главата, повремените вештини за гласна музика на грамофонска плоча кај овој Ди Џеј се особено изразени во овој период. Исто така е евидентно дека Френки има зависности од кокаин и алкохол (во халуцинациите неговата зависност од дрога е претставена од џиновски, заканувачки јазовец). Неговата кариера ја води егоистичниот, бесчувсвителен супер-агент Макс Хагар.
Губењето на слухот
Губењето на слухот кај Френки најпрвин се забележува кога тој слуша големо квичење наместо фудбалски меч на Арсенал на телевизија. Во овој период Френки го прави својот следен албум со неговите Двајца Австралиски другари Алфонсо и Хорст, кои изгледаат повеќе опремени како за рок бенд. Френки продолжува да работи на својот албум и да одржува свирки во клубовите, но неговиот слух се влошува забрзано. Како резултат на сето тоа напредокот на неговиот нов албум стагнира. Сепак Френки одбива да го признае својот проблем сè до една свирка во Амнезија, кога не може да го слушне вториот канал на неговите слушалки и мора да префрли од една песна кон друга без да биде способен да го прилагоди преклопувањето на битот на песните. Резултатот звучи ужасно и публиката го исвиркува. Преплавен од страв и фрустрации, тој го фрла грамофонот и миксетата на подот, и на сила е истеран од клубот. Наредниот ден, Макс се соочува со Френки во врска со настапот. Френки се согласува да отиде на доктор, кој му кажува дека го изгубил слухот на едното уво, а има 20 % останато во другото. Тој го предупредува Френки дека доколку не престане да користи дрога и да слуша гласна врева наскоро ќе оглуви целосно. Употребата на неговото апаратче за слушање дури повеќе ќе му го влоши слухот. Тогаш, за време на снимање, Френки ја признава целосната природа за губењето на слухот на Алфонсо. Тој го става неговото апаратче за слушање за да докаже, и, преплавен од ненадејна експлозија на звук, се доближува блиску до еден од звучниците на мониторот. Сепак, пред да може да реагира, исфрустрираниот Хорст ја удира гитарата во засилувачот чиј звук Френки го има зголемено до максимум. Вревата е мачна и реакцијата го срушува Френки во бесознание. Оштетувањето го оглувува целосно. Без неговиот слух, Френки не може да го комплетира неговиот албум. Тој го губи неговиот договор за снимање, и Макс го напушта. Набргу потоа, Соња го напушта. Личностите кои зборуваат во овој филм го опишуваат овој период како најмрачниот час, кога тој се затвора во неговиот дом, кој го прави да биде отпорен на звук. со перници во очаен обид да го поврати својот слух. Неговата употреба на дрога се зголемува кога тој изгледа дека е во тешка депресија. Во една сцена тој многупати го фрла своето тело кон ѕидовите. Во друга, тој завиткува римски свеќи околу неговата глава, дали во обид за самоубиство или драстичен начин да го подобри своето слушање но се дави во базенот пред да се запалат.
Саундтрак
Саудтракот за филмот е пуштен од ЕМИ на 4 октомври, 2005 година како двојно Це Де на саундтрак за филмот.
Успех на филмот
Песни кои се појавуваат во овој филм, но не се вклучени во саундтракот:
Ди Ви Ди додатоци
Американската верзија на Ди Ви Ди-то вклучува 5,1 Долби Дигитал, преводи, и вклучува неколку додатоци кои се дел од онлајн/Веб маркетиншката кампања: Френки Вајлд: Д Рајз,  Френки Вајлд: Д Фол и Френки Вајлд: Покајувањето.
Наводи
1.	^ http://www.boxofficemojo.com/movies/?id=itsallgonepetetong.htm
Израел на Детскиот избор за песна на Евровизија
Израел досега учествувал само еднаш на Детскиот избор за песна на Евровизија, а своето деби го имал во 2012 година. Нивната телевизија која управува со учесниците е IBA. Во 2013 тие се повлекле од учество и треба да се вратат во 2016 година.
Црква „Вознесение Христово“ - Праведник
Вознесение Христово или '''Св. Спас''' претставува македонска православна црква во кавадаречкото село Праведник. . Црквата се наоѓа северозападно од селото на едно мало возвишение меѓу стара дабова шума. Изградена и зографисана е во 1625 година, според делумно сочуваниот натпис кој е испишан на јужниот ѕид во наосот над малиот прозорец, а каде што најдобро се чита годината. Според својата архитектурна форма, црквата е еднокорабна со убава декорација изведена од тула и блокови од бигор. Кровот на црквата е на две води и е обновен со нови ќерамиди. Општиот изглед на црквата е на напуштен објект со видливи траги на распаѓање на одделни нејзини делови. Има единствен влез на западната страна. Над влезот има ниша со доста оштетувања на фреска која го претставува Исус Христос. Градена е од делкани блокови бигор. Иконостасот во црквата е од поново време. Нема податоци кој го направил. Црквата Свето Вознесение Христово е осамен објект во дивината, незаштитен и осуден во блиска иднина да исчезне за навек.
Архитектонски опис
Архитектонскиот облик на црквата е еднокорабен со убава декорација изведена од тула и блокови од бигор. Црквата имала затворен трем на западната и јужната страна со влез на јужната страна чии остатоци ни сведочат, особено тие на источниот дел од јужниот трем. На овој дел е делумно сочуван и кровот од тремот кој бил покриен со камени плочки. Ова укажува дека првобитно најверојатно и црквата била покриена со камени плочки а исто така и тремот. Внатрешноста на црквата е осветлена со еден мал отвор најужниот ѕид, самата врата и три отвори во олтарниот простор. Најдобро сочуван дел од црквата е источната фасада со полукружен изглед и украсена со блокови од бигор, тула и блокови камен.
Фрескоживопис
Остатоци од фрескоживопис покрај ликот на Исус Христос во нишата на западниот ѕид од надворешната страна, има и на северната страна од западниот ѕид кој бил најверојатно изведен кога била црквата живописана. Сета внатрешност на црквата Св. Вознесение Христово била живописана во 1625 година како што стои во споменатиот напис. Поради напуштеноста на црквата многу од фреските се оштетени. Карактеристично за оваа црква е тоа што ликот на Св. Архангел Михаил кој вообичаено се претставува до влезната врата како чувар на храмот, овде во Праведник тој е насликан на јужниот ѕид до самиот иконостас.
Во првата зона се претставени светите воини во цел раст а во горните партии Големите празници. Покрај портретот на Архангел Михаил се насликани и светите воини: Св. Теодор Тирон, Теодор Стратилат и Св. Нестор, на јужниот ѕид во првата зона. На спротивната страна се претставени портретите на Св. Димитрија и Св. Ѓоргија. Во оваа црква споменатите воини се претставени како благородници: облечени во свечени одежди, богато украсени со растителни мотиви и со маченички крстови во рацете. И тука, во оваа црква има отстапувања од досегашни примери кај нас, кога во селските цркви споменатите светци се сликаат како воини со копје во раце, мечеви, штитови, панцир облека и слично, како чувари на христијанскиот свет од злокобните османлиски поробувачи, овде тие се со маченички крстови какви што зографите ги сликаат во манастирите.
На западниот ѕид од првата зона, лево и десно од влезот на црквата се насликани Св. Недела со круна на главата и Св. Марина со секира во десната рака. Видно место во црквата на јужниот ѕид зазема ликот на Св. Петка, која скоро во сите селски цркви е застапена во цел раст или во медалјон, Овде Св. Петка е со маченички крст, додека во други случаи таа е со отсечена глава во левата и со маченички крст во десната рака.