Атмосфера_на_Венера
Циркулација
Циркулацијата во тропосферата на Венера го следи таканаречениот циклострофен тек. Неговите брзини на ветерот се грубо определени со рамнотежата на градиентот на притисокот и центрифугалните сили во речиси чисто зонален тек. Спротивно на тоа, циркулацијата во атмосферата на Земјата е управувана од геострофичната рамнотежа. Ветровите на Венера може директно да се измерат само во горната тропосфера (тропопауза), помеѓу 60-70 км, надморска височина, што одговара на горната облачна палуба. Движењето на облакот обично се забележува во ултравиолетовиот дел од спектарот, каде што контрастот помеѓу облаците е најголем. Линеарните брзини на ветерот на ова ниво се околу 100 ± 10 m/s на пониска од 50° географска ширина. Тие се ретроградни во смисла дека дуваат во насока на ретроградната ротација на планетата. Ветровите брзо се намалуваат кон повисоките географски широчини, на крајот достигнувајќи нула на половите. Ваквите силни ветрови до врвот на облакот предизвикуваат феномен познат како супер-ротација на атмосферата. Со други зборови, овие ветрови со голема брзина ја обиколуваат целата планета побрзо отколку што ротира самата планета. Супер-ротацијата на Венера е диференцијална, што значи дека екваторската тропосфера ротира побавно од тропосферата на средните ширини. Ветровите имаат и силен вертикален наклон. Тие опаѓаат длабоко во тропосферата со стапка од 3 м/сек по км. Ветровите во близина на површината на Венера се многу побавни од оние на Земјата. Тие всушност се движат со само неколку километри на час (обично помалку од 2 m/s и со просек од 0,3 до 1,0 m/s), но поради големата густина на атмосферата на површината, ова е сепак доволно за пренос на прашина и мали камења низ површината, слично како бавно движечка струја на вода. Сите ветрови на Венера на крајот се поттикнати од конвекција. Топол воздух се издигнува во екваторската зона, каде што е концентрирано сончевото греење и тече кон половите. Таквото превртување на тропосферата речиси низ целата планета се нарекува Хедлиева циркулација. Сепак, меридијалните движења на воздухот се многу побавни од зонските ветрови. Границата кон полот на Хедлиевата клетка на Венера ширум планетата е близу ±60° географски широчини. Тука воздухот почнува да се спушта и се враќа во екваторот под облаците. Оваа интерпретација е поддржана од распределбата на јаглерод моноксидот, кој исто така е концентриран во близина на географски широчини ±60°. На полот на Хедлиевата келија е забележан различен модел на циркулација. Во ширината од 60°–70° постојат ладни поларни јаки. Тие се одликуваат со температури околу 30-40 К пониско отколку во горната тропосфера на блиските географски широчини. Пониската температура веројатно е предизвикана од издигнувањето на воздухот во нив и од адијабатското ладење како резултат. Таквата интерпретација ја поткрепуваат погустите и повисоките облаци во јаките. Облаците лежат на 70–72 км надморска височина во јаките - околу 5 км повисоки отколку на половите и ниските географски широчини. Можеби постои врска помеѓу ладните јаки и брзите млазници со средна ширина во кои ветровите дуваат со брзина од 140 m/s. Таквите млазови се природна последица на циркулацијата од типот на Хедли и треба да постојат на Венера помеѓу географска ширина 55-60°.