cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Парк Ротнерос
Паркот бил дел од Interreg Северното Море проектот CUPIDO (Culture Power: Inspire to Develop Rural Areas) од 2019 до 2020 година. Проектот CUPIDO развива нови деловни можности во секторот за културно и наследство околу Северното Море. Тие продуцираат кратки филмови за културните средини на Вермланд и објаснуваат зошто тие се од национален интерес, од кои еден е паркот Ротнерос.
NGC 1592
NGC 1592 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 29 м 40,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 27° 24' 29". Положбениот агол на објектот е во износ од 96°.
Други поделби
Проучување на NGC 1592 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15292. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 313; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6467. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 73.
Џорџ Бокс
Џорџ Едвард Пелхам Бокс (George Edward Pelham Box) (18 октомври 1919 - 28 март 2013 г.) — британско-американски статистичар, кој работел во областа на контролата на квалитетот, дизајнот на експериментите и анализата на временските низи. Неговото име е поврзано со некои значајно резултати во статистиката, како на пример: Бокс-Џенкинс модели, Бокс-Кокс трансформации, Бокс-Бехнкен дизајни, и други. Неговите најпознати дела се: „Бајесово заклучување во статистичката анализа“ (1973 г., со Џорџ К. Тиао), „Анализа на временски низи: Предвидување и контрола“ (4 издание 2008 г., со Гвилум Џенкинс и Грегори К. Раинсел) и „Статистика за експериментатори“ (2 издание 2005 г.).
Главните области во кои Бокс дал придонес се: статичко изведување, робусност и стратегија за моделирање; експериментален дизајн и одговорно површинска методологија; анализи на временски низи и предвидување: распределбена теорија, трансформација на променливи и нелинеарни процени и статистички апликации. Неговото име е поврзано со многу идеи во статистиката како што се: пристапот на Бокс-Џенкинс, модлеите на Бокс-Џенкинс и Бокс-Бенкеновиот дизајн. Тој, исто така, ја претставил важната идеја на „робустност“ во статистиката во 1953 г. и дал многу прецизна дефиниција, објавенво еден весник во 1955 година: „Статистичките критериуми би требало да се чувствителни за да се сменат специфичните фактори кои се испробани, биди несензитивен кон промените, на големина која веројатно ќе се случи во пракса, во ирелевантни фактори, а во неговата книга за одговорна површинска методологија со Норман Р. Драпер напишал дека: „суштински, сите модели се погрешни, но некои се корисни“.
Животопис
Бокс е роден во Грејвсенд, Кент, Англија. По запишувањето на универзитет, почнал да учи хемија, но пред да заврши бил повикан на воена служба. Во текот на Втората светска војна извршувал експерименти за англиската војска така што изложувал мали животни на отровен гас. За да ги анализира резултатите од неговите експерименти, самиот учел статистика од достапната литература. По војната, се запишал на Универзитетскиот колеџ во Лондон и добил диплома по математика и статистика. Под менторство на Егор Пирсон (син на славниот статистичар Карл Пирсон) во 1953 година од Универзитетот во Лондон добил титула доктор на науки. Од 1948 г. до 1956 г., Бокс како статистичар работел за Империските Хемиски Индустрии (Imperial Chemical Industries). Додека бил таму, една година зел отсуство од работа и служел како заменик професор на Државниот Универзитет на Северна Каролина (тогашен Универзитет Северна Каролина) во Рајли. Подоцна се префрлил во Универзитетот Принстон, каде служел како директор на Групата за статистички истражувања. Во 1960 г., Бокс, со цел да направи оддел за статистика, повторно се префрлил, но сега во Универзитетот Винсконсин – Медисон. Во 1980 г. бил назначен за Вилас професор на Истражувања на статистика (највисока чест доделена на секој член на Универзитетот Винсконсин – Медисон, а во 1984 г. заедно со Бил Хантер го основале Центарот за подобрување на квалитетот и продуктивноста на истиот Универзитет. Бокс официјално заминал во пензија во 1992, и станал почесен професор.
Бокс се оженил со Џоан Фишер, втората од петте ќерки на Роналд Фишер. Во 1978 г. таа, со помош од нејзиниот сопруг, Бокс, објавила Биографија за Роналд Фишер. Во 1985 г. Бокс повторно се оженил, но сега со Клер Квист. Умрел на 28 март 2013 г., на 93 годишна возраст.
Професионално признание: канцеларии и награди
Бокс бил претседател на Американската асоцијација за статистика во 1978 г. и на Институтот на математички статистики во 1979 г. Добитник е на повеќе награди меѓу кои и: Shewhart медалот од Американската асоцијација за Статистика кој се доделува за „извонредно техничко водство во областа на модерната контрола на квалитетот, особено преку развојот на својата теорија, принципи и техники“, во 1968; Wilks меморијалната награда од Американската асоцијација за статистика во 1972; Р. А. Фишер Лектурство во 1974, и Гајов медал во злато од Кралското статистичко друштво во 1993. Тој бил избран за член на Американската академија на уметностите и науките во 1974, и како соработник на Кралското друштво во 1979 г.
Бокс–Коксова распределба
Во статистиката, Бокс–Коксова распределба е статистичка распределба на случајната променлива Х за која Бокс-Коксова трансформацијата следи намалена нормалната распределба. Тоа е континуирана веројатност која има функција за можно згуснување зададена од:
Јунг-Боксова проба
Јунг–Боксова проба ( по името на Грета М. Јунг и Џорџ Е. П. Бокс) е еден вид на статистичка проба за тоа дали некои групи од авто корелации од временски низи се различни од нула. Наместо да се испробува случајноста на секое посебно заостанување, ја испробува целокупната случајност која се заснова на поголем број заостанувања, и тоа е портомонска проба. Оваа проба е широко применуван во економетријата и други примени од анализите на временски низи.
Одговорно површинска методологија (ОПМ)
Во статистиката, одговорно површинската методологија(ОПМ) ги истражува односите помеѓу неколку објаснувани променливи и една или повеќе променливи кои одговараат. Методот беше претставен од Бокс и К. Б. Вилсон во 1951. Главната идеја на ОПМ е да се користи секвенца на дизајнирани експерименти за да се добие оптимален одговор. Бокс и Вилсон за да се направи ова предложиле да се користи полиномен модел од втор степен. Тие признаваат дека овој модел е само приближен, но го користат затоа што овој модел е лесен да се процени и да се применува, иако малку се знае за процесот.
Базата Габриел де Кастиља
Базата Габриел де Кастиља  е шпанска истражувачка станица сместена на Островот на измама, Јужни Шетландски Острови, Антарктик.
Станицата е изградена во 1990 година, со симнuvawe на островот Децепција на 23 ноември и продолжи со отворањето на антарктичката база „Габриел де Кастиља“. По потврдувањето на недостатокот на сеизмичко-вулканска активност на островот и интензивниот работен ден, базата сега работи, со што го означува почетокот на 25-тата армиска кампања на Антарктикот. Тимот за отворање на базата се качи во Пунта Аренас (Чиле) на шпанската морнарица океанографски истражувачки брод „Лас Палмас“.
Во текот на попладневните часови на 22 ноември, и од самиот океанографски истражувачки брод, беше извршено надворешно извидување на островот, како што го означува протоколот за акција при отворањето и работењето на базата. По одржувањето на навигацијата во текот на ноќните часови, бродот влегол во Порт Фостер за да продолжи да изврши внатрешно извидување до точката каде што дозволила ледената плочка - лебдечки леден слој.
Бидејќи не забележала никаква вулканска активност, научниот тим задолжен за проценка на статусот на вулканот се симнал, придружуван од командантот на базата, мајор Антонио Касалс и уште пет членови на воената експедиција. Откако беше извршено извидување и процена на статусот на кратерот, преостанатиот тим од персоналот се симна со цел да започне со работа за отворање на базата.
На првото подигање на шпанското знаме учествуваа претставници од океанографскиот истражувачки брод „Лас Палмас“ - поручник на морнарицата Енрике Валдес-, заедно со членовите на мисијата на армијата кои веќе пристигнаа на Антарктикот. Групата ќе биде комплетирана за неколку дена кога двајцата воени членови кои остануваат во Ушуаја (Аргентина), исто така ќе се симнат на островот Децепција.
Станицата е именувана по Габриел де Кастиља, шпански морепловец од 17 век и според некои извештаи првиот човек што го видел копното на Антарктикот. Антарктичката кампања се спроведува секоја година во шпанската антарктичка база „Габриел де Кастиља“, која се наоѓа на островот Десепсион (Архипелаг на Јужните Шетландски Острови) и на други места на територијата на Антарктикот што се одредени, а сето тоа е во рамките на поддршката на Министерството за наука и Иновации и шпанскиот поларен комитет (CPE.) за развој на истражување на Антарктикот.
За време на третата шпанска кампања на Антарктикот, шпанската армија продолжи со инсталирање на засолништето „Габриел де Кастиља“, кое беше инаугурирано на 20 декември 1989 година и кое десет години подоцна стана база „Габриел де Кастиља“. Базата го добива своето име во чест на шпанскиот адмирал кој во 1603 година пловел низ тие води на Антарктикот известувајќи за неговото враќање гледање на огромни снежни земји.
Доделувањето на наградата Принцот од Астуриас за меѓународна соработка 2002 година на Научниот комитет за истражување на Антарктикот, е признание за научните истражувања на Антарктикот како целина, единствен континент, девствен, посветен на науката и кој ја претставува најголемата резервна природа на планетата.
Базата Габриел де Кастиља претставува одлична репрезентација на Шпанија на овој далечен континент, пример за способностите на вооружените сили да извршуваат мисии на кое било место или состојба и е пример за соработка и интеграција помеѓу различни актери од научниот и универзитетот светот, нудејќи Како резултат на тоа, одлични резултати.
Опаја
Опаја или Опаа (Οπάγια, Опаја) — поранешно преспанско село во Егејска Македонија, Република Грција, во општината Преспа, во областа Западна Македонија. Селото се распаднало уште пред Балканските војни заради надојдените води.
Географија и местоположба
Дреново е сместено на североисточниот брег на Малото Преспанско Езеро, меѓу селата Штрково, Медово и Рудари. Селото се наоѓа на надморска висина од 993 м. Атарот на селото влегува во составот на општината Штрково.
Топоними
Ова е список на позначајните топоними во Опаја и околината:
Бакојца, Градината, Келепурица, Короите, Корубина, Матица, Маторица, Орман, Патреа Чезма, Перово, Ракидје, Реката, Свети Никола, Сињак, Слого.
Историја
Селото се раселило пред Балканските војни заради надојдените води. Неговите жители се преселиле во соседните села Штрково и Рудари.
Демографија
На почетокот на XX век според К’нчов селото броело 60 жители, а имало 15 македонски куќи.
Дигитална честотна модулација
Frequency-shift keying (FSK) односно Дигитална честотна модулација е честотна модулациона шема во која дигиталните информации се пренесуваат низ дискретни честотни промени на превозникот бран. Наједноставна FSK е бинарната FSK (BFSK). BFSK пренусува бинарни (1 и 0) информации. Тие се претставени со аналоген бран. "1" се нарекува означена честота а "0" просторна честота.
Minimum-shift keying
Минимална честотна модулација (MSK) e спектрална ефикасна форма на FSK. Во минималната честотна модулација разликата помеѓу високата и ниската честота е идентична на половина од брзината на протокот. Брановните форми што се користат за означување на 0 и 1 се разликуваат за точно една половина од превозникот бран. Ова е најмалиот FSK модулациски индекс што може да биде избран така што брановите форми за 0 и 1 се ортогонални. Варијанта на MSK се нарекува GMSK и се користи во GSM стандардот за мобилно телефони. FSK се користи во откривање на телефонскиот број кој не повикува.
Аудио FSK
Аудио FSK (AFSK) е модулациска техника во која дигиталните податоци се претставени со промени во честотата на аудио тоновите, давајки  енкодиран сигнал погоден за трансмисија преку радио или телефон.Аудио алтернативите помеѓу два звука е :  "означениот" претставува бинардно еден, а другиот, "просторот" претставува бинарно нула. АFSK се разликува од регуларната FSK во извршување на модулацијата во појасот на честота. Во радио апликациите AFSK модулираниот сигнал нормално се користи да модулира RF превозник(користејќи АМ или ФМ) за трансмисија. AFSK не се користи секогаш за брза податочна комуникација, откако е помалку ефикасна во моќност и преносливост, за разлика од другите модулациски модели. Во прилог на нејзината едноставност, AFSK има ја предноста да енкодира сигнали кои ќе поминат низ АС-врска, во која спаѓа опрема што пренесува музика или говор.
Апликации
Повеќето рани модеми за телефонски линии користеле AFSK да праќаат и примаат податоци, брзината достигнувала околу 300 битови во секунда. Bell 103 модемот ја користел оваа техника. Дури и денеска, Северна Америка користи 1200 бауд AFSK за индентификација на повик во форма на Bell 202 стандардот. Дури и некои рани микрокомпјутери користеле специфични форми на AFSK модулација, пример за тоа е Канзас Сити стандардот за снимање на податоци на аудио касети. AFSK се користи во аметерски радиа, со што дозволува трансмисија на податоци низ немодифицирана звучна опрема. AFSK исто така се користи и во Системот за брза тревога на САД да пренесува предупредувачки информации.
Наводи
dFSK: Distributed Frequency Shift Keying Modulation in Dense Sensor Networks
Александар Стерјовски
Александар Стерјовски — македонски историчар.
Животопис
Стерјовски е роден во Битола во 1933 година. Бил професор на Педагошката академија, подоцна Педагошкиот факултет во Битола. Двапати бил проректор на универзитетот „Климент Охридски“ во Битола.
Бил раководител на проектот „Печатарството и издаваштвото во Битола“, долгогодишен член на редакцијата на списанието „Развиток“, а бил иницијатор и долгогодишен одговорен уредник на списанијата „Учител“ и „Битола низ вековите“.
Творештво
Стерјовски објавил повеќе од стотина статии од областа на фолклорот и битолската историја, како и книгите:
Од серијалот Битолско десеткнижие ги објавил книгите
242 (број)
242 (двесте четириесет и два) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 241 а претходник на бројот 243.
Тони Кертис
Тони Кертис (Tony Curtis; Њујорк, 3 јуни 1925 — Хендерсон, 30 септември 2010 година), роден како Бернард Шварц бил американски филмски и телевизиски глумец. Одиграл широк спектар на улоги, од лесни комедии, како музичар кој бега од гангстери во Некои го сакаат тоа жешко, до сериозни драматични улоги, како што се бегство од затвореници во филмот „Бегство во ланци“, за кој тој добил номинација за Оскар во категоријата најдобар глумец. Од 1949 година глумел во над 100 филмови и често се појавувал на ТВ. Неговата ќерка е глумица Џејми Ли Кертис.
Меиџи (период)
Меиџи (明治時代 меиџи џидај = „период на просветено владеење“) е период во историјата на Јапонија којк траел 45 години од 23 октомври 1868 до 30 јули 1912 за времето на тогашниот јапонски цар — Муцухито, наречен „Меиџи“ („Просветлениот“), познат по како укинувач на феудализмот.
Пред 1868 г.
Пред Меиџи периодот јапонските цареви немале моќ и едноставно претставувале фигура. Јапонија била регулирана од страна на неколкуте моќни самураи (заповедници) со воена диктатура преку кои со векови било одлучено државата да биде изолирана и да нема контакт со надворешниот свет.
По 1868 г.
Со самиот почеток на овој нов период, било решено Јапонија да ги отвори своите граници на светот и да ја започни нејзината модернизација со што брзо се докажала како светска сила.
Политичарите од тоа време донеле 5 главни цели со кои добиле огромна поддршка од населението во формирањето на новата влада. Тие биле:
Шиптар
Шиптар (албански: Shqip(ë)tar) е словенизиран облик на етнонимот со кој Албанците се нарекуваат самите себеси.
Називот „Шиптари“ (Shqiptarët) започнува да се употребува за време на Народноослободителната борба на Југославија како замена за претходните синоними „Арбанаси„, „Арнаути“, како и „Шипнија“ (Shqipëri, Shqipni) наместо „Арбанија“ (т.е. Албанија). Воведувањето на зборот требало да послужи како исказ кој наведува на единството на албанскиот народ кој живеел во Југославија и Албанија. На практика, меѓутоа, за разлика од првобитната намера, се случило токму обратното. Регионализираниот израз се употребувал како средство за разликување на припадниците на албанската народност во Југославија од Албанците во Албанија и ширум светот. Со текот на времето овој назив добива и негативна конотација. Токму поради тоа, во Југославија се забранува употребата на овој назив и наместо него се употребува единственото национално име — Албанци.
Во Македонија, овој назив беше причината за огромниот скандал во 2009 година, кога МАНУ ја издаде Македонската енциклопедија во која Албанците беа наречени „Шиптари“, па потоа беше повлечена од употреба заради големиот број на приговори.
808 Мерксија
Спектарот на овој објект покажува дека станува збор за астероид од типот S со ниски и високи количества на калциумови облици на пироксени на површината, како и помалку од 20% оливин. Високото количество на калциумови пироксено од околу 40% или поголемиот дел од целокупниот пироксен, што укажува на историја наслаѓи на магматски карпи. Ова укажува дека астероидот минал низ процес на диференцијација при топењето, при што се создала површина од базалт.
Глацијација
Речиси една десетина од површината на Земјата е трајно покриена со лед. Ледената покривка и заледеното море ги оковале поларните краишта, а ледените куполи и ледници (ледници) лизгаат низ падините на високите планински венци. Ледниците се откриени дури и на планините на екваторот.
Одлики на ледникот
Обично, ледниците се спуштаат од високите планини. Повеќето се движат со брзина од 2 м дневно, но на стрмните косини брзината може да биде и поголема. Понекогаш се потребни илјадници години за ледот да стигне до крајот на ледникот кој полека се движи.
Леднички предел
Кога ледниците ќе се повлечат, да речеме на крајот од леденото доба, зад себе оставаат долини во облик на буквата U, фјордови и длабоки езера. Купишта морена создаваат леднички брекчиња и морски гребени.
Залихи на вода
Повеќе од 75% од залихите на вода во светот е замрзната во ледените слоеви, ледени куполи и ледници.
Ледени проценти
Околу 12% од морето и 10% од копното е трајно покриено со лед.
Најдолги ледници
Тука се наведени најдолгите ледници во секој од главните ледени подрачја на светот.
Снежна граница
Снежна граница е висина на која го одвојува подрачјето на вечен снег и лед од подрачјето на кое снегот се топи при потопло време.
Леден период
Ледени периоди се јавуваат во време на заладена клима на Замјата и пораст на количеството на лед. Научниците веруваат дека во последните милион години постоеле барем пет ледени периоди.
Последно ледено доба
Последното ледено доба започнало пред 72.000 години, а завршило пред околу 10.000 години. Нивото на морето било околу 150 м пониско отколку денес, затоа што големи количини на вода биле заробени во облик на мраз.
Лавини
Лавина е маса снег и мраз кој одеднаш се стркалува низ планинската падина. Може да биде долга и цел километар, а понекогаш има брзина и од 360 км/ч. Ако на патот и се најде село, куќите ќе бидат срамнети со земја, а луѓето ќе загинат.
Ледени санти
Морето се замрзнува кога температурата ќе падне под -1,9℃. Морскиот лед никогаш не е подебел од 5 м.
Најбрзиот ледник
Најбрзиот ледник е Кварајак на Гренланд, а се движи 20-24 м дневно.
Најдебелиот лед
Најдебелиот лед бил дебел 5 км, а се наоѓал во Вилксовата земја на Антарктикот. Тоа е повеќе од половина од височината на Монт Еверест.
Најголемиот леден брег
Најголемиот леден брег е долг 335, а широк 97 км; површината му е за трипати поголема од Кипар.
Најголемиот број на жртви од една лавина
Најголемиот број на жртви од една лавина достигнуваат врој од 5000 во Хуарас, во Перу, на ден 13 декември 1941 година.
Ледени брегови
Ледените брегови се парчиња лед откинати од ледник, ледена покривка.
Највисокиот леден брег
Највисокиот леден брег е висок 167 м. Повисок е од катедралата „Св. Павле“ во Лондон. Заблежан е на Гренланд во 1958 година.
Музеј на мода во Нов Зеланд
Модниот музеј на Нов Зеланд е музеј на мода во Нов Зеланд, кој датира од Јануари 2010 година. Тој е покренат како идеја на модната дизајнерка и модна историчарка Дорис де Понт. Музејот одржува „pop-up“ изложби низ Нов Зеланд и работи како онлајн музеј. Музејот црпи дела од јавни и приватни колекции за да собере материјал за своите изложби. Дизајнери кои се појавуваат на овие изложби се Лиз Финдлеј и Марги Робертсон.
"Да се изгледа прекрасно - Приказната за Ел Џеј" e првата "pop-up" изложба на музејот. Куратор на оваа изложба е Дорис де Понт.
Во 2018 година, музејот курира изложба на "Eден век летна мода".
Во 2019 година, музејот ги курира Моанските струи: облекување на Аотеароа сега. Оваа изложба е извршена од Музејот на мода во Нов Зеланд во партнерство со современата галерија "Te Uru Waitakere" во Титиранги.
Раноплеистоценски лав
Максималната должина на главата и телото на на овој вид на лав била 2,4 метри, со што е околу половина метар подолг од африканските лавови денес. Тежината на машките е до 220-230 килограми, а на женските околу 150-170 кг. Тој имал приближна големина на Американскиот лав. Многу коскени фрагменти од оваа мачка се познати од селото Мосбах во Германија. Речиси полн череп бил пронајден во Германија.
Се гледаме во Монтевидео
Се гледаме во Монтевидео е српска комедија од 2014 година по сценарио и режија на Драган Бјелогрлиќ. Тоа е продолжение на филмот Монтевидео, Бог те видео. Бил избран за српски кандидат за најдобар странски филм на 87 Оскари, но не бил номиниран. Се гледаме во Монтевидео е снимено на повеќе локации, Параќин, Белград, Улцињ, Трст, а исто така и на шпанскиот остров Тенерифе.
Заплет
Фудбалската репрезентација на Југославија се подготвува да учествува на инаугуративното Светско првенство на ФИФА, светското првенство за машки фудбалски репрезентации што ќе се одржи во главниот град на Уругвај, Монтевидео во Светско првенство во фудбал 1930. По долго патување над Атлантскиот Океан, репрезентацијата на Југославија се најде меѓу 12 други нации, кои се натпреваруваат за Светското првенство.
Селекцијата на Југославија е аутсајдерот на турнирот и има минимални шанси за успех откако ќе биде реми со фаворитите на турнирот, Бразил. Благодарение на талентот и посветеноста на играчите, тие ги победија Боливија и Бразил во нивната групна фаза и се пласираа во нокаут фазата. Низ светот се шират вести дека Југославија го освои третото место на турнирот.
NGC 5972
NGC 5972 — леќеста галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5972 се споменува и како UGC 9946, MCG 3-40-16, CGCG 107-18.
Откривање
Објектот е откриен на 29 јуни 1880 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5972 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 5972 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 38 м 54,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +17° 1' 34"". Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 5972 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55684. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 154; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1495. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 82.
243 (број)
243 (двесте четириесет и три) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 242 а претходник на бројот 244.
Битка кај Вац (1684)
Австриската армија победила во битката.
807 Сераскија
807 Сераскија — астероид кој кружи околу Сонцето.
Белмал (музеј)
Белмал е приватен музеј се наоѓа во Белгија, со две локации во Durbuy и Manhay, општини во провинцијата Луксембург.
Музејот содржи антички патни ковчези, багаж и опрема за патување од целиот свет. Ја содржи најважната колекција на багажници во светот, соберена од белгиски производители на патни ковчези од 19 век.
Архивата на Белмал ги вклучува списоците (регистрите) на имињата и брендовите на производители на патни ковчези (malletier) активни во Европа и низ целиот свет. Постои посебен регистар на белгиски производители на патни ковчези и производители на патни предмети.
Во работилницата за реставрација, предводена од лице со авторитет во областа на реставрација и историја на патни ковчези, патни ковчези се обновуваат за колекцијата и за трети лица. Во истата работилница се прават нови патни ковчези по нарачка; некои од специјално нарачаните го носат името на брендот "BelMal Malletier".
Курсеви за реставрација и производство на патни ковчези и историја на опрема за патување се дел од едукативната активност на филијалата Екол де Малетие (порано наречена Конзерваториум Белмал), во чест на производителите на патни ковчези од 16 век, Никола Гилберт од Белгија и Jeanан Паре на Франција.
Дејвид Кокс
Дејвид Кокс (англиски: David Roxbee Cox; Бирмингем, 15 јули 1924 — Оксфорд, 18 јануари 2022) — истакнат британски интелектуалец и статистичар.
Раните години
Кокс, студирал матeматика на Универзитетот во Кембриџ. Се стекнал со докторат по применета математика на Универзитетот во Лидс во 1949 година. Тој во Англија ги добива своите универзитетски дипломи и потоа ја развива својата научна кариера, со што станува светски познат статистичар.
Кариера
Во својата долгогоишна кариера, Дејвид Кокс, напралил големи научни достигања и дал голем придонес за натамошниот развој на статистика и математика. Од 1950 до 1956 година работел во статистичката лабораторија на Универзитетот во Кембриџ. По завршување на таа работа, станал професор по статистика на Биркбек Колеџ во Лондон. Во 1966 постиглал уште поголем успех, така што станал претседател и професор на одделот по статистика на Кралскиот Колеџ во Лондон, а потоа станал и раководител на математичкиот оддел. На Кралсиот колеџ работел до 1988, а потоа заминал да предава на Оксфорд сè до 1994. Во истата година Дејвид се повлекува од тие позиции.
Дејвид Кокс е еминентен статистичар, кој бил прогласен за витез од страна на Кралицата Елизабета II во 1982 година, во знак на благодарност на неговиот придонес за статистичките науки. Истата година бил именуван за доктор на науки од страна на многу универзитети во Англија и ширум светот. Од 1981 до 1983 бил претседател на Кралското Статистичко општество, но исто така бил и претседател на друштвото Бернули ( 1972-1983 ) и претседател на Меѓународен статистички институт (1995 -1997).
Тој ги надгледувал, соработувал и инспирирал своите помлади истражувачи, кои денес заземаат значајно место во статистичката наука. Како велелентен статистичар, дал голем принодес во бројни области на статистиката и применета веројаност. Еден од многуте негови придонеси е Кокс процесот, објавен во 1955 година. Кокс процес се користи во финансиска математика каде користејки рамка, се моделираат цените на финансиските инструменти кај кои кредитен ризик е значаен фактор.
Добиени награди
Кокс има добиено бројни почесни награди. Добитник е на сребрен (1961) и златен медал (1973) на Кралското статистичко општество. ). Во 1990 освоил награда и златен медал за истражување на развојот на пропорционалниот регресионен модел. Во 2010 година бил повторно награден, но овојпат за придонеси кон теорија и алкикации на статистиката. Наградата што ја добил се доделува за исклучителни достигања во истажување во било која област на науката, уште од 1731 година. Во 2000 година станал станал почесен соработник на Британската академија.
Приватен живот
Во 1947 се оженил со Џојс Драмонд и тие имаат четири деца и две внучиња.
Дела
Дејвид Кокс, има напишано над 300 книги и трудови.
Следната книга е објавена во негова чест:
Општина Шуто Оризари
Општина Шуто Оризари — општина во состав на Град Скопје и единствена ромска општина во светот во која Ромите имаат свој градоначалник и можат да ги остваруваат своите национални права. Општината се наоѓа во северниот дел на територијата на градот Скопје. Градоначалник на општината е Курто Дудуш-Куцо. Центар на општината е истоимената населба.
Географија
Општината се граничи со Општина Бутел на југ и Општина Чучер-Сандево кон север.
Демографија
Според последниот попис, Општина Шуто Оризари брои 17.357 жители од кои :
Општина Шуто Оризари зафаќа површина од 7,48 км2 и има густина на населеност од 2.780,75 жит/км2. Во состав на општината влегува селото Горно Оризари.
Општествени установи
Во Општина Шуто Оризари има 2 основни училишта. Едното од нив се вика „Браќа Рамиз и Хамид“ каде учениците освен што учат на македонски јазик, имаат предмет ромски јазик. Другото училиште е „26 Јули“ каде се учи на албански јазик. Во општината има и амбуланта каде се лекуваат скоро сите жители од Шуто Оризари но и од околните села Бразда, Кучевиште, Побожје итн. Има и народна кујна каде посиромашните жители на општината се зачленети и земаат храна од понеделник до петок.
Самоуправа и политика
Во 2017 година, општината имала вкупно 314 вработени, од кои 18 биле вработени во општинската администрација, а останатите во општинските јавни претпријатија. Градоначалник на општина Шуто Оризари е Курто Дудуш од редовите на Лдп и Дом. Тој бил избран на локалните избори од 2017 година и локалните избори од 2021 година по што тој доби втор мандат од четири години. Советот на општина Шуто Оризари е составен од 19 члена. Според последните локални избори од 2021 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2021-2025 се:
NGC 3526
NGC 3526 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3526 се споменува и како NGC 3531, UGC 6167, MCG 1-28-39, IRAS 11043+0726, KARA 464, CGCG 38-129.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3526 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 3526 има привидни димензии од 1,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.
Други поделби
Проучување на NGC 3526 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33635. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 191; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 268. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 722.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Шаовци
Шаовци (Σιάκι, Сјаки) — раселено село во Егејска Македонија, Република Грција, во општината Преспа, во областа Западна Македонија. Со Грчката граѓанска војна селото се распаднало.
Географија и местоположба
Селото се наоѓало во областа Голема Преспа, во подножјето на Бела Вода и Елата, разграноци на Баба). Близу остатоците од него течат Стара Река и Горна Река.
Демографија
На почетокот на XX век според К’нчов селото броело 125 жители, а Милоевиќ наведува 15 албански куќи. Во пописите од 1913 и 1920 година било регистрирано како дел од селото Герман. Во 1924 година Албанците се иселиле во Албанија. По нивното иселување во селото се населиле грчки семејства од Понд. Во Граѓанската војна селото се распаднало, а по војната жителите се преселиле во селото Герман кое било напуштено од многубројни македонски семејства. Движењето на населениото по години е следното :
Шенберг (Мекленбург)
Шенберг (Schönberg) — град во округот Северозападен Мекленбург, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на 16 километри источно од Либек и 7 километри од Дасовското Езеро. Градот претставува административно седиште на општинската заедница Шенбергер Ланд.
Историја
Првото официјално спомнување на градот Шенберг било во 1219 година, а кратко подоцна станал резиденција на Епископијата Рацебург.
Шенберг бил окупиран од Црвената армија и станал дел од Источна Германија. Во близина на железничката станица во градот се наоѓаат советски гробишта.
Збратимени градови
Шенберг е збратимен со следниве градови:
Знаме на Ајова
Знамето на државата Ајова е вертикална тробојка на сина, бела и црвена боја, како одраз на историјата на американската држава Ајова како дел од територијата на француска Луизијана (поради пошироката средна лента и симетричниот дизајн, дизајн кој понекогаш е класифициран како „ канадски столб “). Сликата на белоглав орел со долга лента со читање „Нашите слободи што ги наградуваме и нашите права што ќе ги задржиме“, добиени од Печатот на Ајова, е во центарот на средната бела лента. Зборот "Ајова" се наоѓа директно под него во црвената со засечени крајни букви. Знамето било усвоено во 1921 година; за првпат било одобрено во мај 1917 година од Државниот совет за одбрана на Ајова, а дизајнирано во 1917 година, од еден жител на  Ноксвил, Ајова,  г-ѓа. Дикси Корнел Гебарт, од ќерките на американската револуција во Ајова.
Во 2001 година, било спроведено истражување од страна на Северноамериканската вексилолошка асоцијација (НАВА) каде што знамето на Ајова било рангирано на 42-то место со квалитет на дизајн од 72 рангирани канадски провинциски, државни и американски територијални знамиња.
Прибор за јадење
Приборот за јадење ги вклучува сите рачни инструменти што се користат при подготовка, сервирање и особено јадење храна во западната култура. Градот Шефилд во Англија е познат по производството на прибор за јадење од 17 век.
Приборорот за јадење во САД, најчесто означува ножеви или слични инструменти за сечење.
Главни елемнти на приборот за јадење во западната култура се ножот, виљушката и лажицата. Денес, хибридните верзии на приборот за јадење се направени во комбинација со функционалноста на различни уреди за јадење.
Композиција
Стерлингот е традиционален материјал од кој се прави добар прибор за јадење. Историски гледано, среброто има предност пред другите метали, бидејќи е помалку хемиски реактивен. Хемиските реакции помеѓу одредена храна и металот за прибор може да доведат до непријатни вкусови. Златото е уште помалку реактивно од сребро, но употребата на златен прибор за јадење е ограничена на исклучително богатите, како што се монарсите.
Во 1913 година, британскиот металург Хари Брејли го открил не’рѓосувачкиот челик, после ова откритие овој метал станал доминантен во производството на приборот за јадење.
Индустрија
До средината на 19 век, слабиот челик повторно се користел, поради новите методи на производство на челикот, ножевите биле направени со заварување на лента од челик до парче железо кое требало да се формира во нож, или да испрати челична лента помеѓу две парчиња железо. Ова било направено затоа што челик тогаш бил многу поскап од колку железото.
По изработка, ножот морал да се заостри, во сечило за мелење.
Производствени центри
Традиционалните центри за производство на прибор за јадење се:
244 (број)
244 (двесте четириесет и четири) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 243 а претходник на бројот 245.
Поповјани
Поповјани — село во областа Горно Кичево, во Општина Кичево, сместено во околината на градот Кичево.
Поату-Шаранта
Поату-Шаранта е сдминистративен регион во централнозападна Франција кој се состои од 4 департмани: Шаранта, Приморска Шаранта, Де Севр и Вјена. Регионот се наоѓа на територијата на Големиот француски југозапад со население од 1,752,708 жители во 2008, со средна густина од 68 жители на км². На север се граничи со регионите Центар-Долина на Лоара и Лоарски Крај, на исток со Лимузен а на југ со Аквитанија. На западната страна излегува на Атлантскиот Океан. Главен град на регионот е Поатје.
Поповјани
Етимологија
Врз основа на постоење на средновековен манастир „Св. Атанасиј“ на подрачјето на денешното село, може да се изведе и претпоставка за потеклото на името на селото Поповјани, кое на македонски јазик означува место на попови, свештеници.
Поату-Шаранта
Историја
Поату е историски регион во централнозападна Франција. Главен град е Поатје, воедно и поранешна престолнина на провинцијата. Регионот најпрво бил населен со Пиктони, галско племе, а потоа бил освоен од страна на Римјаните во 56 п.н.е. кои областа ја припоиле кон Галија како дел од провинцијата Аквитанија. Визиготите го освоиле регионот во 418 а под власта на Франките потпаднал во 507. Во 732- 733, Карло Мартел ја сопрел муслиманската инвазија на Западн Европа со победата во Битката кај Поатје. Од 10 до средината на 12 век, грофовите на Поату биле воедно и војводи на Аквитанија, а градот Поатје станал значаен центар. Во 1152, Поату потпаднал под англиска контрола преку бракот на Елеонора Аквитанска со Хенри II (подоцна крал на Англија). Регионот се обединил со француската Круна во 1416 и постоел како провинција на Франција сè до Француската револуција (1789–95), кога бил поделен на три департмана, Вјена, Де Севр, и Венде.
Поповјани
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Горно Кичево, сместено во Кичевската Котлина, во северниот дел на подрачјето на Општина Кичево. Селото е ридско, на надморска височина од 710 метри. Од градот Кичево е оддалечено 15 километри. Селото е сместено на западните падини на Челоица.
Куќите на ова село се наоѓаат на дното на долината на малата Поповјанска Река. Западно и источно од Поповјани се протегаат падините на планините Буковиќ и Челоица, додека кон југ се шири долинското дно со извонредно плодно земјиште, каде се наоѓаат селските ниви. Други околни села се: Јагол, Јагол Доленци, Туин, Арангел (село) и Жубрино.
Поату-Шаранта
Демографија
Се верува дека од овој регион потекнуваат најмногу Акадијци и Кажуни од населението во Северна Америка (во местата Њу Бранзвик, Луизијана, Нова Шкотска, Островите Принц Едвард, Гасп (полуостров) полуостровот Гасп во Квебек, Мејн и Њуфаундленд . Нивните предци имигрирале од овој регион во Америка во текот на XVII и XVIII век. Отпрвин, овие француски имигранти од Поату се населиле во источна Канада, и воспоставиле земјоделско и приморско стопанство (сточарство и риболов). Ова подрачје на "Новиот Свет" Французите го нарекувале Аркадија според митот за изгубениот континент Аркадија. Потоа, после депортацијата во 1755 на Аркадијците од страна на Англичаните, истиот бил наречен Нова Шкотска (Nova Scotia). Денес во Франција населението што живее во овој регион се нарекува Пикто-Шаранти (Picto-Charentais).
Шпанија во Втората светска војна
Шпанија за време на Втората светска војна, на чело со генералот Франсиско Франко, била неутрална за време на војната. Сепак, властите во Шпанија давале голема поддршка на Силите на Оската како од економска така и од воена гледна точка. Со почетокот на Граѓанската војна во Шпанија во јули 1936 Хитлер и Мусолини го поддржале фашистичкиот генерал Франко и неговите сили во неговата војна против шпанската република поддржана од страна на Советскиот Сојуз.
Поату-Шаранта
Политика и администрација
Регионалниот совет е составен од 56 члена. Со регионот раководи Сеголен Ројал припадничка на Социјалистичката партија на Франција и кандидат за претседател на претседателските избори во 2007.
Поповјани
Географија и местоположба
Селото има збиен тип и е поделено на два дела: источен со македонско и западен со албанско население.
Поату-Шаранта
Јазик
Три регионални јазици, поатевински, сентожески јазик и лимузенски дијалект се зборуваат од помала група во регионот. Главно се користи официјалниот француски јазик.
Поповјани
Историја
Поповјани е старо село во Кичевската Котлина. Први пишани историски податоци за селото Поповјани се сретнуваат во турските пописни дефтери од втората половина на XV век, односно во 1476/77 година, кога селото се споменува под истото име Поповјани со 23 словенско-христијански куќи.
Народното предание наведува дека во Поповјани постоел средновековен манастир посветен на Свети Атанасиј и сета земја на селскиот атар била манастирска. Манастирот се наоѓал северно од селото, каде што се познаваат слаби остатоци од рушевини и каде Македонците се собираат за Атанасовден.
Овој манастир бил разрушен околу 1850 година, кога било раселено и селото. Манастирската земја ја присвоил некојси Зенула-бег по потекло од Дебар, кој имал 4 сина (Етем, Оман, Емин и Џеладин) кои подоцна се иселиле во Кичево.
Денешното село потекнува од средината на век, кога на беговската земја повторно почнале да се доселуваат македонски родови. Први дошле Пејовци.
Во век, Поповјани било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Кон крајот на турското владеење во 1912 година, синовите на Зенула-бег започнале да ја распродаваат земјата на селскиот атар, која започнале да ја купуваат Македонците кои живееле во селото, како и Албанци од околните села и од Гостиварско со што тие започнале да се населуваат во ова село. Последниот дел од беговиот земјиштен посед е продаден по Втората светска војна.
На тромеѓето на атарите на селата Поповјани, Туин и Арангел во минатото постоело малото село „Нерези“ населено со Македонци, кое според народното предание „пропаднало“ (се раселило) поради колера.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 4,8 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 196 хектари, на шумите отпаѓаат 140 хектари, а на пасиштата 128 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Населението на Поповјани се занимава во најголем дел со сточарство, односно одгледување на овци, говеда (крави и волови) и во помал дел кози, како и земјоделство во плодниот предел јужно од селото каде највеќе се одгледуваат пченица, пченка, компир. Значаен дел од населението е на печалба и привремена работа во странство, претежно во Западна Европа, а помал дел и во Америка, додека еден мал дел работи и во РЕК „Осломеј“.
Население
Според податоците од 1873 година, селото Поповјани имало 15 домаќинства со 35 жители муслимани и 20 христијани.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото имало 280 жители, од кои 220 Македонци и 60 Албанци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Поповјани имало 160 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Во 1961 година, селото броело 267 жители, од кои 184 биле Албанци, а 82 жители Македонци. Во 1994 година, бројот се зголемил на 309 жители, од кои 296 Албанци, а 13 жители Македонци.
Пописот од 1991 година не бил целосно одржан во селото Поповјани, бидејќи дел од неговото население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, за селото нема целосни податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Поповјани:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Поповјани е мешано православно-муслиманско село. Денес, во најголем дел во селото Поповјани живеат муслимански Албанци, но во минатото секогаш најголем дел од населението биле православните Македонци и малиот дел на поалбанчени Македонци-муслимани.
Самоуправа и политика
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Јагол Доленци, во која покрај селото Поповјани, се наоѓале и селата Бериково, Јагол, Јагол Доленци, Папрадиште и Туин. Во периодот 1950-1952, селото влегувало во рамки на некогашната општина Доленци, заедно со селата Бериково, Доленци, Јагол, Папрадиште и Поповјани.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 305 гласачи.
Иселеништво
Иселеници од селото во минатото се забележани во Кичево (10 македонски и 1 албанско семејство), Скопје, Белград, Бугарија, Романија, македонскиот род Милјановци се иселиле во соседното село Јагол, додека 4 албански домаќинства се иселиле во Турција.
Во денешно време се забележани иселувања на албанското население во Швајцарија, Австрија и Германија, а во помал дел и во САД и Италија.
MPLS
1.Вовед
MPLS ( англ. Multiprotokol Label Switching ) е механизам во телекомуникациските мрежи со високи перформанси кој ги упатува и пренесува податоците од еден мрежен јазол до друг со помош на ознаки. MPLS овозможува полесно да се создаваат "виртуелни линкови" помеѓу оддалечените јазли. Овој протокол може да ги концизира пакетите од различни мрежни протоколи.
MPLS е високоразмерлив, протокол агностик и механизам за пренос на податоци. Во MPLS мрежите, податочните пакети се доделени ознаки. Одлуката за препраќањето на пакетите се донесува исклучиво врз содржината на овие ознаки и притоа нема потреба да се испита самиот пакет. Ова овозможува да се создаваат крај-до-крај кола низ секаков вид транспортен медиум, со користење на било кој протокол. Основната добивка е елиминирање на зависноста на одредени технологии на слојот на податочна врска, како ATM, frame relay, SONET или Ethernet, како и елиминирање на потребата за повеќе мрежни нивоа 2 да ги задоволи различните видови на сообраќај. MPLS припаѓа на семејството packet-switched мрежи.