cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Масакр кај Вејце
Учество на домашни, странски терористи и муџахедини
Постојат конкретни сознанија за учество на странски муџахедини во масакрот кај Вејце. Имено, Али Ахмети соработувал со оџата од Слупчане, кој неодамна донел муџахединска група, а под водство на еден муџахедин што се борел во Чеченија е извршен и масакрот во Вејце. Припадниците на ОНА имале цврсти врски со исламските фундаменталисти, како финансиски така и воени, потврдуваат странски, но и домашни разузнавачки извори. Во оваа цврста алка, која функционира повеќе години, е вклучен и политичкиот водач на албанските терористи, Али Ахмети. Постојат сигурни докази дека тој подолго време има директни врски со Јакуп Асипи, оџа од кумановското село Слупчане, кој за време на молитвите го повикува месното население на света војна - џихад. Асипи, кој важи за локален духовен водач, под "своја капа" ги има и соработниците на Ахмети - Даут Харадинај, Малич Ндрецај и Хисни Шаќири. Оџата од Слупчане пред извесно време престојувал во една арапска земја, се претпоставува Саудиска Арабија, од каде што со група муџахедини дошол на Косово, по што му се изгубила трагата. Се претпоставува дека муџахедините, обучени за извршување терористички акции, се префрлени во Македонија.
Масакрот кај Вејце води кон Осама бин Ладен
Од почетокот на воената криза се тврди дека во редовите на овдешните албански терористи се борат муџахедините поврзани со бин Ладен. Постојат докази, велат непосредните сознанија на безбедносните органи, дека мозокот и раката што го стори морничавиот масакр на осумтемина војници и полицајци во тетовско Вејце, на 28 април 2001, се токму муџахедини од терористичката армија на Осама бин Ладен, кои цело време им помагаат и се борат во редовите на албанските терористи. Дека во Македонија заедно со припадниците на ОНА дејствуваат муџахедини е потврдено и по нападот врз осумте македонски специјалци кај Вејце.
Според полициски извори, принципот на финансирање во озлогласената армија на бин Ладен е прво да се покаже резултат, да убиваат христијани, а потоа добиваат пари. Што повеќе убиени и поголеми злостворства, повеќе пари од командата. Тоа беше случај и со масакрот во Вејце. Како што им ги сечеле и им ги ваделе очите на македонските војници и полицајци паднати во заседата, муџахедините и албанските терористи ги снимале и фотографирале, како доказ, кој послужил за финансирање на ОНА во Македонија. Истрагата потврдила дека масакрот е извршен под водство на еден муџахедин, кој се борел и во Чеченија и кој повикува на света војна.
Полициски началници ја предале патролата кај Вејце
Според извештајот за настанот, единиците што западнаа во заседата се сретнале со единицата што се враќала од претходната патрола на истото место, едниот џип подзаостанал бидејќи разменувале информации за теренот со единицата што се враќала од таму. Кога пристигнал последниот џип, нападот веќе бил започнат, па џипот проценувајќи ја состојбата се оддалечил од местото за да помогнат оддалеку. Безбедносните сили успеаа и да убијат неколку терористи, но бидејќи истите тие по никоја цена не ги оставаа труповите, денес не се знае точната бројка на убиените терористи. Возилото што малку подзаостанало, само што се доближиле до кривината позади која била заседата, се повлекле и отвориле оган од мала дистанца, за тоа време терористите проверувале кој е жив и го масакрирале, ама бидејќи џипот што заостанал отворил интензивен оган на терористите, не успеале да ги „проверат“ сите повредени, и така некои преживеаа.
Постојат документирани докази, дека масакрот кај Вејце е еднаков на предавство, бидејќи на терористите им било сигнализирано по врска дека патролата е веќе тргната и им биле дадени неопходните координати и маршрутата по која требало да се движи патролата. При пребарување на теренот била пронајдена радиостаница „моторола“, чиј сериски број укажувал дека е полициска, па оттаму сомневањата дека терористите цело време, пред и по масакрот, биле во врска со некој од полицијата.
Во контекст на ова, извори на Вест додаваат дека, неколку дена по масакрот, терористите, во непосредна близина на местото каде што на ѕверски начин беа масакрирани осумтемина припадници на безбедносните сили, поставиле нова заседа што била разбиена. По разбивањето на терористичката група, при пребарувањето на теренот, увидните екипи пронашле „моторола“ со сериски број на апаратот и батеријата, што покажува дека таа била полициска. Се претпоставува дека со „моторолата“ осомничените биле во контакт со терористите.
Прв на списокот на осомничени се најде Игор Манојлевски, тогашен началник на Секторот за полиција на СВР Тетово. За него велат дека, наводно, единствено тој и неговите соработници и локални припадници на ДБК знаеле каде, во каква формација и во кое време ќе се движи комбинираната патрола за Вејце. За продадената информација бил награден со околу 700.000 швајцарски франци. Наредниот ден по масакрот е уапсен и задржан две недели во притвор. Кај него дома се најдени парите, за кои не можел да го докаже потеклото. На брзо потоа е суспендиран од тоа работно место и е префрлен во Скопје, повторно на началничко место во полициската станица „Карпош“. Цело Тетово него го посочуваше како предавник, па затоа тој се исели од Тетово. Неговиот татко купи куќа во Битола, но плашејќи се од одмазда на семејствата на загинатите битолски полицајци во Вејце, ја продал куќата и купил друга куќа во една населба во Скопје. Во ревијата „Старт“, Манојлевски демантира дека ја предал патролата.
Многу докази укажуваа дека терористите биле известени преку радиоврска за движењето на мешаната полициско-војничка патрола. Беа фатени и сигнали од разговор помеѓу лица од касарната во Тетово и терористичката група сместена кај Вејце, која ги чекала во заседа македонските бранители после нивното тргнување на доверените војнички задачи.
По масакрот кај Вејце
Грозоморното убиство на осумтемина и ранувањето на шесте припадници на безбедносните сили на Македонија во Вејце, предизвика бран негодувања од сите граѓани во земјата, независно од нивната политичка, верска и национална припадност, и поттикна бројни реакции од речиси сите релевантни политички субјекти во Македонија.
Тогашниот портпарол на владата Антонио Милошоски го оквалификуваше злосторството како „грозен масакр што зборува дека македонската демократија е соочена со борба со монструми, за што немаме друг избор, освен да ги победиме“. Министерката за внатрешни работи Доста Димовска оцени дека по овој настан безбедносната ситуација значително се влошува. Веднаш по дознавањето за масакрот, во Битола, од каде што потекнуваа некои од настраданите, дојде до голем револт. Револтот кулминираше во безредија низ улиците на Битола во кои четворица беа повредени и беа демолирани четириесет дуќани, претежно на муслимански сопственици.
Реакции од политичките партии и општо
Политичките партии најостро го осудија ѕверското убиство на осумтемина припадници на македонските безбедносни сили и изразија сочувство на семејствата на загинатите. Излезот од кризата, партиите го гледаа во воздржаност на граѓаните од непромислени напади и преземање енергични акции од надлежните служби за одбрана.
Осуда од Меѓународната заедница за Вејце
Остра осуда за убивањето на осумте македонски војници од страна на албанските екстремисти, следува и од многу држави и претставници на меѓународната јавност со апели за разум.
Блокада од месните Албанци при поменот кај Вејце
На 28 април 2003 година, околу 300 локални Албанци од Селце, Лавце и Вејце не дозволија родителите и роднините на осумте масакрирани припадници на македонските безбедносни сили да го посетат местото каде што загинаа нивните синови, да остават цвеќе и да запалат свеќа за помен на нивните души. На тогашниот министер за внатрешни работи Хари Костов и на тогашните амбасадори на САД и на ЕУ, Лоренс Батлер и Алексис Брунс, Албанците им одговориле дека посетата ја спречиле бидејќи „сè уште не биле залечени раните од жртвите што тие ги имале“. После долги преговори, дури на 16 мај 2003 година за прв и единствен пат, и со многу напори беше одржан поменот.
Спомен обележја за загинатите
Пред неколку години имаше сериозни размислувања од МПЦ осумте жртви од масакрот кај Вејце, кој на најбрутален начин беа мачени, ѕверски касапени со ножеви и живи запалени, да се прогласат за маченици. МПЦ тогаш додаваше дека постојат иницијативи и за многу други личности што учествувале во борбите за создавање и одбрана на македонската држава, како на пример Карпош, водач на народното востание против турското ропство во 1689 година, да се прогласат за маченици.
На 28 април 2010 година, 9 години после крвавиот масакр, на местото каде што беа масакрирани припадниците на безбедносните сили била поставена спомен-плоча. Неколку дена подоцна, спомен-плочата била искршена од непознати сторители, највероватно жители на околните места.
Амнестија за хашките случаи
На 19 јули 2011 година со Автентичното толкување на Законот за амнестија сторителите беа амнестирани од страна на Собранието на Македонија, со гласење на пратениците од владејачката ВМРО-ДПМНЕ и ДУИ.
Речиси сите загинати во Вејце се масакрирани со тврди предмети и ножеви, додека биле ранети и живи, а потоа и живи запалени, сето тоа се коси со Женевската конвенција и другите норми на војување, со што настанот е доволен доказ дека извршителите и нарачателите требаа да бидат изведени пред домашните судови а потоа и пред меѓународниот суд за воени злосторства во Хаг. Сите докази и материјали, во форма на дигитален запис, биле испратени до меѓународниот суд за воени злосторства. Меѓу петте оформени Хашки предмети за воени злосторства направени во 2001 година во Македонија, е и досието за водството на ОНА во кое е опфатен и масакрот кај Вејце.
Меѓутоа, меѓународното право и практика не познаваат амнестија на воени злосторства, дека тие не застаруваат и дека врз нив има универзална јурисдикција. Оттука, државата може некогаш да реши повторно да ги активира и процесуира овие воени злосторства. Семејствата на масакрираните бранители, многу тешко и болно ја прифатија одлуката на пратениците, но според нив нема да дозволат крвавиот настан да избледи, да се ревидира, или да остане незабележан во историјата на македонскиот народ.
Глазин
Глазин (Glasin) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Споменик на Скендербег (Скопје)
Споменикот на Скендербег претставува спомен-обележје на албанскиот средновековен водач Ѓерѓ Кастриот во Скопје. Споменикот е висок 5,5 m и тежи 2,7 тони. Споменикот беше откриен на 28 ноември 2006 година, а по тој повод беше организирана и свеченост, на која присуствуваа високи претставници од земјата и странство.
Непосредно пред споменикот, над булеварот Гоце Делчев и веднаш до мостот кој ги поврзува Даут-пашиниот амам и црквата „Св. Димитрија“ со остатокот од чаршијата, на 17 јануари 2012 година беше поставен камен-телник за изградба на плоштадот „Скендербег“.
Црвениот Версаче фустан на Синди Крафорд
Црвениот фустан на Версаче на Синди Крафорд претставува црвениот фустан на Версаче кој го носеше Синди Крафорд на 63 -то доделување на Оскарите на 25 март 1991 година. Фустанот што го носеше моделот и го дизајнираше Версаче беше долг вечерен фустан во црвено, со прерамки и длабоко деколте. Моделот, придружуван од нејзиното момче од тоа време, глумецот Ричард Гир, заедно со Сузан Сарандон го доделија Оскарот за најдобар сценографија. Црвениот тепих на Оскар од 1991 година ја претставува првата официјална прилика каде Гир и Крафорд беа прикажани заедно како двојка.
Прием
Фустанот имаше големо влијание врз модата, и беа произведени многу копии и фалсификати на фустанот. Фустанот и славата што ја создаде Крафорд, исто така, го подигнаа профилот на Гир во тоа време. "Целосната книга на Оскар за мода" на „Вараети “ вели дека „Синди Крафорд го исполнува терминот „ супермодел“ во оваа лута пиперка од Версаче. Таа и идниот згоден сопруг Ричард Гир можеа веројатно беа најжешката двојка на доделувањето на наградите.“
Во анкетата на Дебенхамс објавена во Телеграф, фустанот беше избран за 12 -тата најдобра тоалета на црвениот тепих на сите времиња. Друго истражување спроведено во 2010 година од страницата offerssupermarket.co.uk го постави фустанот на Крафорд на десеттото место од најнезаборавната облека во последните педесет години, избрано од 44% од гласачите. Интернет магазинот News & Celebrity Style Now ја стави црвената наметка на Версаче меѓу десетте најдобри што некогаш се појавиле на црвениот тепих на Оскарите.
Рајдер Хесједал
Ерик Рајдер Хесједал (Eric Ryder Hesjedal; р. во Викторија, Британска Колумбија, Канада) — поранешен канадски професионален друмски велосипедист, кој професионално настапувал во периодот 1999-2016.
Тој е поранешен планински велосипедист, освојувајќи сребрен медал во 2011 на Светското првенство под 23 години. Станал професионалец со во 2005 година, откако неколку години настапувал за континенталната екипа на. Негов најдобар пласман на некоја голема трка било шестото место на Тур де Франс 2010, сè додека не ја освоил својата прва голема трка на Џиро д’Италија 2012, прва голема трка освоена од Канаѓанец.
Рана кариера
Неговата кариера започнало во натпреварувањата за планински велосипедизам. Хесједал имал голем успех како планински велосипедист, кога станал двократен светски првак во планински велосипедизам во 2001 и 2002. Тој освоил сребро како поединец на Светското првенство во планински велосипедизам во 2003 и настапил на Олимпијадата во 2004 за Канада во категоријата планински велосипедизам. На тие игри, Хесједал бил на неговиот пат да дојде до олимписки медал и да го посакува златниот медал пред остра карпа да ја дупне неговата гума, со што завршил олимпискио сон.
Како последица на раните успеси и разочарувања во неговата кариера, тоа му дозволило да се префрли целосно на друмскиот велосипедизам. Како специјалист за искачување и хронометраш, тој бил избран од Дискавери Ченел за Џиро д’Италиа 2005 и му помогнал на Паоло Саволдели во победата, иако самиот не успеал да ја заврши трката. По 2005 се придружил на швајцарската екипа, Фонак. Таму ги постигнал некои од неговите најдобри резултати, завршувајќи четврти на Волта а Каталуња 2006 и втор на канадското хронометарско првенство 2006. Подоцна таа сезона возел за Вуелта а Еспања, иако се откажал при крајот на трката за да се сконцентрира на Светските друмски првенства во Салцбург. Постигнал не толку значајни резултати. Крајот на екипата Фонак довело да му се придружи на тимот Хелт Нет за 2007. Во 2008 се приклучил на Гармин-Слипстрим и му помогнал на Кристијан Ванде Велде да дојде до петтото место на Тур де Франс.
2009
Во 2009, Хесједал настапил на Вуелта а Еспања. Тој завршил втор на планинската десетта етапа зад Сајмон Геранс, забележувајќи исто време како победникот. Меѓутоа, не ја пропуштил неговата можност неколку дена подоцна на етапата 12, кога се одвоил од групата на фаворитите на тешкото искачување Алто де Велефик. Му се придружил на самиот возач напред Давид Гарсија и се обидувал да го помине, но Шпанецот опстојувал заедно со него. Хесједал го поминал неговиот соперник близу целта и ја зел победата. Со тој потфат, тој станал првиот Канаѓанец, кој освоил етапа на Вуелта и првиот канадски поединечен победник на некоја Гранд Тур етапа од Стив Бауер на Тур де Франс 1988. Меѓутоа, подоцна ја напуштил трката и не успеал да ја отпочне етапата 18. Хесједал бил единствениот Канаѓанец, кој настапил на Тур де Франс и во 2008 и во 2009. Исто така бил првиот Канаѓанец кој возел на таа трка по повеќе од десет години.
На крајот на 2009, Хесједал бил избран како канадски велосипедист на деценијата и машки канадски велосипедист на годината. Почеста ја добил од Canadian Cyclist, а резултатите биле последица на електронско гласање. Исто така, тој бил именуван како машки меѓународен велосипедист на годината за 2009 од Cycling BC.
2010
Во март, Хесједал добил добар резултат на Монтепаски Страде Бјанке, италијански трка која делумно се вози на правливи патишта. Завршил петти, 19 секунди зад победникот, Максим Иглински од и изјавил дека е среќен со неговиот резултат. Во април, Хесједал стигнал до престижен подиум на арденскиот класик Амстел Голд Рејс, која водела низ белгиските ридови. Во последниот километар, се обидел да го следи неверојатното забрзување на Филип Жилбер на стрмниот Кауберг, но морал да се задоволи со второто место, 2 секунди зад Белгиецот.
Хесједал возел на Трката околу Калифорнија и завршил петти во генералниот пласман, земајќи ја победата на осмата етапа. Го отспринтал другите членови на бегството Крис Хорнер, Џорџ Хинкапи  и Карлос Баредо. Со овој успех, му помогнал во обезбедувањето на победата во генералниот пласман на Мајкл Роџерс, бидејќи Хесједал ги добил десетте секунди бонус како етапен победникот, со што никој од соперниците на Роџерс не успеал да му го преземе тесното водство во генералниот пласман.
Во текот на Тур де Франс 2010, Хесједал завршил 4. на третата етапа, која вклучувала некои делови на калдрма, откако водел на трката голем дел, сè додека не бил достигнат во последните шест километри. Бил прогласен за најборбен возач на денот и така го носел црвениот број на четврттата етапа. На 22 јули 2010, Хесједал повторно завршил четврти, овојпат на етапата 17 на познатиот Кол ду Турмале. На крај, Хесједал завршил шести во генералниот пласман на Тур де Франс 2010, највисоко пласиран Канаѓанец на трката во последните 22 години, кога Бауер завршил четврти на Тур де Франс 1988. Хесједал за неговиот резултат изјави:
"„Се надевам дека овој резултат ќе придонесе за канадскиот велосипедизам и ќе ја мотивира следната генерација на канадски велосипедисти. Се надевам дека најголема работа ќе се случи со ова... Овој пласман ќе биде тука (во книгите) засекогаш... Ако ова доведе Канаѓаните да биде посвесни за велосипедизмот и сакаат да возач, тогаш вредело да се достоен за ова.“"
- Рајдер Хесједал
2011
Хесједал имал мирна 2011, со неколку мали победи. Во април, завршил како деветти на Трката околу Баскија. Се пласирал во првите седум на четири од шесте етапи, но паднал од петтото на деветтото место во генералниот пласман по поединечниот хронометар, кој се одржал последниот ден, каде стигнал една минута и 52 секунди зад Тони Мартин. Имал добар резултат на Тур де Франс 2011, иако не успеал да го повтори неговото шесто место од претходната година. Бил 18. во генералниот пласман и дел од победата на екипниот хронометар на Тим Гармин на втората етапа. На планинската етапа 16, Хесједал стигнал до целта со неговиот колега Тор Хушовд и уште еден Норвежанец, Едвалд Боасон Хаген. Му дозволил на својот колега да го отпочне спринтот, со што ја зел и победата, додека Хесједал го освоил третото место. Други познати резултати од 2011 се четвртото место на ГП Мигел Индураин, десетти во генералниот пласман на Трката околу Калифорнија, дванаесетти на класикот Флеш Валон и 11. на домашната трка Гран при Монтреал.
2012
Хесједал возел силно на пролетните класици, вклучувајќи го и деветтото место на Лиеж-Бастон-Лиеж. Тој исто така возел на првите 4 етапи на Тур де Романди, но не ја завршил трката, бидејќи сакале да го одржат свеж за претстојниот Џиро, каде би бил екипен водач за генералниот пласман, додека задача на неговиот колега Тајлер Фарар ќе биде да успее во борбите за спринтерските завршници.
Неговиот Џиро оваа година започнал со добар почеток, Гармин-Баракуда го освоиле екипниот хронометар и го поместиле Хесједал на четвртото место во генералниот пласман и на дофат до водство во трката. На 12 мај, тој станал првиот Канаѓанец во историјата, кој имал водство во генералниот пласман на Џиро д’Италија и ја облекол розовата маичка. Тој е првиот канадски возач од Стив Бауер на Тур де Франс 1990, кој облекол маичка за генерален пласман на некој Гранд Тур. Настанот се случил на седмата етапа, каде последниот од бегалците бил достигнат на околу 700 метри. Хесједал завршил петти на планинската завршница на Рока Ди Камбио, 5 секунди зад етапниот победник Паоло Тиралонго од, обезбедувајќи ја водечката маичка. Иако, на крајот, ја загубил маичката од Хоаким Родригес, тој повторно ја освоил на етапата 14, откако нападнал на Червинија и ги оставил неговите соперници зад него. Меѓутоа, Родригес успеал да постигне предност во генералниот пласман следниот ден.
Во текот на планинските етапи во последната недела, многумина очекувале Хесједал да отпадне од генералниот пласман, меѓутоа тој ја одржувал разликата помеѓу 15 и 30 секунди во генералниот пласман. Бидејќи бил сметан за силен хронометраш и бидејќи често напаѓач на последните планински етапи, отфрлајќи ги другите кандидати како Иван Басо и Микеле Скарпони, многу верувале дека Канаѓанецот ќе го освои Џиро на последниот ден, вклучувајќи го и самиот водач Родригес, кој признал дека не сторил доволно.
Исто така добил честитки од поранешниот канадски велосипедист Бауер и поранешниот победник на Тур де Франс Ленс Армстронг, кој објавил на Twitter „обожавам кога најдобриот човек победува“, Алан Пајпер, спортскиот директор на екипата Гармин, ја споредил победата на етапата 16 на Рајдер Хесједал со таа на победникот на Тур де Франс 2011, Кедел Еванс. Ги нагласил сличностите во борбата за задржување на пристојно растојание во последните планински етапи и потоа победата на хронометарот, која обајцата ја постигнале. За последното возење преку Пасо дело Стелвио, Хесједал изјавил дека „Јас бев малку загрижен. Како пристигнувавме на последниот дел од Стелвио, ниеден од моите соперници не сакаше да работи да ги зачуваат нивните места... Тие се сите тактики и ситуации. Јас морав да го спасам сопствениот Џиро во последните пет километри. Тоа беше огромен напор“.
По неговиот успешен Џиро, биле поставувани прашања дали тој сепак ќе вози на Тур де Франс 2012. Било објавено во почетокот на јуни, дека тој ќе биде екипен водач за Гармин на Тур. Хесједал исто така бил најавен како претставник на Канада на Летните олимписки игри 2012 од Канадскиот олимписки комитет во јуни. На Тур де Франс 2012 бил близу во генералниот пласман, на осмото место, 18 секунди зад водачот, од прологот до првите пет етапи. Потоа, Хесједал учествувал во масовниот пад предизвикан на шестата етапа, на која задоцнил 13 минути и го оставила надвор од конкуренција за жолтата маичка. Следниот ден, Хесједал се повлекол од трката, поради повредите на неговиот грб и нозе.
Наесен, Хесједал имал силен пласман на италијанскиот класик Џиро ди Ломбардија, каде завршил шести на трката при пороен дожд и ниски температури. Само 54 возачи од 197 ја завршиле трката. Потоа на крајот на сезоната на Трката околу Пекинг, ги оставил сите на целта на ридестата петта етапа, каде постојано напаѓал. Само возачот на Стив Камингс можел да го следи. Меѓутоа, на крајот Хесједал бил поминат од Камингс за победа и морал да се помири со второто место на етапата и 18. во генералниот пласман.
Хесједал ја добил наградата Лајонел Коначер како спортист на годината на Канада.
2013
Прва трка за Хесједал во сезоната била Волта а Каталуња, каде му помогнал на својот колега Даниел Мартин да дојде до победа во генералниот пласман, додека се подготвувал себеси за неговиот врвен приоритет во сезоната, Џиро д’Италија. Хесједал возел на некои класици, како Лиеж-Бастон-Лиеж, каде се обидел да замине во соло бегство на Кот де Колонстер на околу 15 километри до целта. Подоцна бил достигнат од малата група зад него, во која се наоѓал и Даниел Мартин. Хесједал бил на чело на групата и уште еднаш му помогнал на Мартин да дојде дојде победи, заземајќи го осмото место на трката.
На Џиро д’Италија, Хесједал бил агресивен на третата етапа, одвојувајќи се на последното искачување и потоа наметнувајќи силно темпо на спустот со соперникот Винченцо Нибали, што предизвикало многу возачи да паднат на намокрената патека при нивната цел да ги следат. Хесједал завршил трет на таа етапа во спринтот, добивајќи осум секунди бонус за тоа. Меѓутоа, по позитивните резултати, Хесједал имал лоши етапи со што излегол од борбата за генералниот пласман. По етапата 12, се повлекол од трката. Трагедијата продолжила да го следи, кога доживеал пад на првата етапа на Тур де Франс, при што скршил ребро. И покрај тоа што продолжил на Тур, но завршил само седумдесетти во генералниот пласман.
2015
Во 2015 година се случило спојувањето на и, која станала  и во која Хејседал бил вклучен. Почетокот на сезоната бил слаб за Хесједал, кој не успеал да остави впечаток на трките пред април. Меѓутоа, бил именуван како предводник на екипата за планинската Џиро дел Трентино. Искушението донело лош почеток откако Хесједал изгубил 2:46 на втората етапа зад победникот на етапата, Ричи Порт. Хесједал ја завршил трката на четиринаесеттото место. На Џиро д’Италија, Хесједал изгубил време во првата недела поради возењето зад главната група. Меѓутоа се вратил во третата недела и го обезбедил своето враќање во првите десет на планинските етапи 18 и 19. На втората етапа бил втор зад Фабио Ару. На дваесеттата етапа, Хесједал добил повеќе време и ги претекнал Леополд Кениг и Стевен Краусвајк во генералниот пласман откако повторно завршил втор зад Ару.
Во август 2015 година било објавено дека Хесједал потпишал со за сезоната 2016.
2016
Хесједал настапил на Џиро д’Италија, меѓутоа се откажал од трката на четиринаесеттата етапа поради стомачни проблеми. Подоцна возел на Критериум ди Дофине како поддршка на Бауке Молема, меѓутоа не бил избран за Тур де Франс, а подоцна самиот се повлекол од настапот за канадската репрезентација на Олимпијадата. Во август, Трек-Сегафредо објавиле дека Хесједал ќе се повлече на крајот на сезоната и дека иако не била одлучена неговата последна трка, ќе настапи на домашните трки: Трка околу Алберта, ГП Квебек и ГП Монтреал.
Допинг
Во октомври 2013 година, по изнесените обвинувања во книгата „Жолта треска“ на Михаел Расмусен, Хесједал признал дека употребувал допинг во неговата кариера, опишувајќи го како „дел од темното минато во спортот“.
Личен живот
Неговите прабаба и прадедо биле норвешки имигранти од Бајарн во Нурлан и Стамнес во Ваксдал. Хесједал помогнал да започне со работа добротворната организацијата, наречена „Ryders Cycling Society of Canada“, која има за цел „создавање и одржување можност на млади Канаѓани за возење велосипед“. Исто така, Хесједал ја дал на аукција неговата розова маичка која ја носел на Џиро 2012 за 10.000 долари и ги дал парите за помош на младите велосипедисти во Канада.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Воена академија 5
Воена академија 5 е српски филм од 2019 година и е продолжение на серијата Воена академија. Ја режирал Дејан Зечевиќ.
Филмот бил премиерно прикажан на 2 октомври 2019 година во Сава центар. Заедно со филмот, била снимена и петтата сезона на телевизиската серија, која премиерно била емитувана од 11 јануари до 14 март 2020 година на РТС и содржи десет епизоди.
Синопсис
Овој пат омилени херои минуваат низ нови животни предизвици, од деловни, како капетанот Данијел Стошиќ кој се обидува да и се врати на старата љубов - летање, борба за опстанок на Роксанда и Васиљевиќ, но и борба за потомство на Шаша и Клисура. Следат и авантурите на младите потпоручници кои се обидуваат да преживеат во дивината, на обука за специјална единица, кога нивните пријателства и љубовни врски доаѓаат на тестот за издржливост.
Мајк Николс
Мајк Николс (англиски: Mike Nichols) (6 ноември 1931, Берлин, Германија — 19 номеври 2014, Менхетен, Њујорк, САД) — американски филмски режисер.
Животопис
Мајк Николс е роден како Михаел Игор Печковски (Michael Igor Peschkowsky), на 6 ноември 1931 година, во Берлин. Николс починал на 19 номеври 2014 година од срцев удар.
Кариера
Својата кариера, Николс ја почнал како комичар во 1950-тите, како дел до дуото „Николс и Меј“. Подоцна тој бил успешен театарски режисер на Бродвеј, а работел и на телевизиски проекти. Во 2004 година, на каналот „ХБО (НВО)“ премиерно била прикажана тв-серијата „Ангели во Америка“, која му ја донела наградата „Еми“. Со тоа, тој се вброил режисерите кои успеале да ги освојат наградите „Оскар“, „Греми“, „Тони“ и „Еми“. Инаку, Николс е четирикратен добитник на „Оскар“, а се прославил со филмовите „Дипломец“ и „Кој се плаши од Вирџинија Вулф“.
Белата Земја (Пепелиште)
Белата Земја или Трнче — археолошко наоѓалиште во неготинското село Пепелиште. Наоѓалиштето претставува населба од неолитското, населба со некропола од римското време и средновековна некропола. На 2 км југозападно од селото, непосредно до коритото на реката Вардар, од двете страни на каналот за наводнување, во нивите на ЗИК „Повардарје“ има фрагменти од неолитска керамика, куќен лепеж и орудија од камен и кремен. Во истиот комплекс, во нивата на еден жител се пронајдени гробови со конструкции од камени плочи - тип циста, а по површината фрагменти од керамички садови премачкани со убав фирнајс, фрагменти од питоси, разновиден градежен материјал и делови од архитектонска пластика. На микролокацијата Стреа во 1980/90 година Народниот музеј од Неготино и Институтот за истражување на старословенската култура од Прилеп извршиле ископување при што се истражиле и документирале 100 гроба од типот циста, со мошне гробен инвентар. Некрополата егзистирала од крајот на X до крајот на XI век.
Свето Тодори
Свето Тодори — село во областа Пелагонија, во Општина Могила, Битолско.
Потекло на името
Името на селото потекнува од светецот на селската црква, Теодор Стратилат.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа речиси во средишниот дел на Пелагонија, во северниот дел на Битолското Поле и во северниот дел на територијата на Општина Могила. Селото е ридско, на надморска височина од 660 метри.
Селото е потпланинско, сместено во подножјето на планината Древеник на запад и висорамнината на исток. Околни села се: Подино на север и Трновци на југ.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Крс, Богдан Манастир, Липа, Папрадиште, Дебела Леска, Гнојиште, Мрцкоа Падина, Мечкина Дупка, Свињи, Локви, Широка Бука, Тумбиња, Широки Дол, Страна, Јазбина, Петрегла, Лезоица, Лозишта, Чешмиња, Кутлина, Татарица, Пашиница, Чоролица, Црна Река, Чаирица, Ќосовица, Гладно Поле, Крге, Стеваница и Ќерамидница.
Селото има збиен тип и е поделено на маала, кои се именувани по родовите во нив.
Селото се наоѓа во котлината Пелагонија, југозападно од Прилеп и североисточно од Битола.
Историја
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Прилепскиот вилает под името Исвети Тодор кога имало 25 семејства, 1 неженет и 4 вдовици, сите христијани.
Околу илјада метри југозападно од селото се наоѓал манастир, кој подоцна запустел. Мештаните во 1954 година почнале да копаат на таа месност и наишле на ѕидови високи еден метар. На нив се познавале одредени траги од живописот. Подоцна биле ископани и 10 стари гробови.
Во првата половина на век тука се населиле Арбанаси, кои имале околу 20-30 домаќинства. Нивните гробишта биле сместени на патот за соседното село Подино, а во селото постоела и џамија. Сепак, сите овие се иселиле од селото и главно се преселиле во градот Битола. На нивните места дошле предците на денешните македонски родови.
Во век, Свето Тодори било село во Битолската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 11,1 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 510 хектари, на шумите отпаѓаат 339 хектари, а на пасиштата 224 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Свето Тодори живееле 210 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Свето Тодори имало 128 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Од селото, речиси, половина население се иселиле и тоа преминало од средно во мало село. Така, во 1961 година селото имало 481 жител, а во 1994 година бројот се намалил на 256 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Свето Тодори живееле 210 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 129 жители, од кои 124 Македонци и 5 лица без податоци.
Родови
Свето Тодори е македонско село. Сите родови во селото се доселени.
Родови во селото се: Мицевци (4 к.), најстар род во селото, доселени се од Охридско, го знаат следното родословие: Васил (жив на 80 г. во 1950-тите, роден 1870), Божин (роден 1840), Мице (роден 1810), основачот на родот кој се доселил; Димчевци (2 к.), деленици се од Мицевци; Нолевци (17 к.), доселени се од селото Трновци, имаат роднини во Ивањевци (Буџаковци), го знаат следното родословие: Спасе (жив на 30 г. во 1950-тите) Ристе-Димче-Ноле, основачот на родот кој се доселил; Анѓелковци (9 к.), Ѓурчиновци (6 к.), Чорбевци (5 к.) и Грашковци (3 к.), и тие се доселени од Трновци; Горјановци (2 к.), доселени се во турско време од Бела Црква, таму се доселени од Смилево; Костевци (1 к.), доселени се однекаде; Ќеменовци (5 к.), доселени се од Добрушево; Прдлевци (2 к.), доселени се во турско време од Обршани, и таму се доселени однекаде; Пановци (2 к.), доселени се во турско време од Подино, таму биле доселени од Старо Подино; Стојановци (3 к.), шетале по сите села, овде се доселени од Српци во турско време; Бакревци (2 к.), доселени се од селото Света, Железник, а некое време живееле и во Трновци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Могила, која била создадена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната рурална општина Могила.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Ивањевци, во која селото Свето Тодори, се наоѓале и селата Беранци, Вашарејца, Древеник, Ивањевци, Лознани, Новоселани, Подино, Српци и Трновци. Во периодот 1950-1952, селото било исто така дел од Општина Ивањевци, во која влегувале селата Древеник, Ивањевци, Новоселани, Подино, Свето Тодори и Трновци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0185 според Државната изборна комисија, сместено во основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 149 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 146 гласачи.
Слимница
Слимница или Сливница (Τρίλοφος, Трилофос; до 1950 г. Σλήμνιτσα, Слимница, ) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Нестрам на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција.
Географија
Селото се наоѓа во областа Нестрамкол, на 40 км западно од градот Костур. Сместено е на левиот брег на реката Бистрица и во јужното подножје на планината Алевица по која оди границата со Албанија. Се наоѓа мошне блиску до границата, на надморска висина од 1.150 м меѓу врвовите Конопица (1.334 м) и Пор (1.202 м), познат и како Свети Христофор, по името на старата црква што била таму до Граѓанската војна (1946 – 1949).
Потекло на селото
Селото е основано од македонско население доселено од Епир и денешна Албанија. Според преданијата на старите слимничани Вангел Пржинков, Пандо Главиновски, Чомо Терзицки и Вангеле Синатковски, запишани по Граѓанската војна, повеќето семејства на селото водат потекло од Епир и од селата Чета, Ситница, Видово и други места кои денес со во Албанија.
Преселби во Брацигово и Ковачевица во XVIII век
Околу 1770 или во 1791 г. многу жители на Слимница и соседните Омотско и Орешец се преселиле во Брацигово (денешна Пазарџичка област, Бугарија) поради угнетувања од страна на албанското население. Тие пристигнале во Пештера со сиот движен имот и добиток, па почнале да ги обиколуваат околните села Брацигово, Козарско, Кричим и Перуштица, барајќи место да се населат. Слимничани биле бичкиџии (обработувачи на дрво), омотчани биле градители, а орешчани — занаетчии: бојаџии, сапунџии, шарлаганџии, бочвари и џамбази. Се населиле во Брацигово, кајшто немало Турци. Девет слимничани се населиле во Перуштица, дел од омотчаните се населиле во Козарско и други омотчани и орешчани останале во Пештера, каде го основале Габер Маало. Наследниот управник на Татарпазарџичката каза Хасан-бег Гаванозоолу им дал дозвола да се населат во Брацигово и да ги ја избегнат работата на оризарниците задолжителна за староседелците во замена за градителска работа на неговите седум чифлици секоја година. Во Брацигово омотчани, најмногубројни од доселениците, се населиле во северниот дел на селото и го основале Омотското Маало. Слимничани се населиле во источното маало, а орешчани, како најмалубројни, во средината на селото. Од Слимница се истакнатите претставници на Брациговската градителска школа, Никола Тројанов (1775 - 1862) и Петар Чомпел (~1746 – ?).
Од Слимница потекнуваат брациговските родови Канчевци, Јанковци, Ликомановци, Шишковци, Тројановци, Ценовци, Сокеровци, Трпомановци, Терзикинци, Прекумовци, Чомпаловци, Џамбазовци, Долгачевци, Петлешковци, Волевци, Неделковци, Ќослевци, Чомовци.
Слимница во XIX век
На крајот од XIX век Слимница било големо македонско село во Костурската каза, едно од петте Јановенски Села. Црквата „Успение на Пресв. Богородица“ во Горното Маало е од 1843 г., а „Св. Атанасиј“ во Долното од 1872 г. Во 1880 г. селото имало 200 семејства. Во 1878 г. по Грчкото востание во Македонија заедно со соседното Пилкати е разгромено од албанските банди на Абидин. Многу од жителите се преселиле во Костур, а по предавањето на Тесалија на Грција во 1881 г. се преселиле во Големо Кесерли и Трикала. Според Сребрен Поп Петров до околу 1915 г. двете горички (корчански) македонски села Бобоштица и Дреново се женеле само меѓу себе и со селани од Слимница, бидејќи трите села делеле исти обичаи и ист говор.
На почетокот на XX век целото население на Слимница било под врховенството на Цариградската патријаршија. Според податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Сливница има 400 Македонци под врховенството на патријаршија и во селото работело грчко училиште.
Според Георги Константинов Бистрицки Слимница пред Балканските војни имала 40 македонски куќи.
Во егзархиската статистика за 1908/1909 г. Атанас Шопов ја ставил Слимница во списокот на македонските патријаршиски села во Корчанската каза.
Во првите години на XX век во околината дејствувала албанската чета на качакот Сали Бутка која собирала пари и добиток од Јановени, Пилкати, Слимница и Тухол.
Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од грчка војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. влегло во составот на Грција. Во 1920 г. селото броело 612 жители. Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) во 1921 г. напишал дека Слимица има 80 куќи на словени христијани. Во 1928 г. населението се свело на 366 жители, од кои само тројца биле грчки доселеници. Имало три политички убиства. Во 1924 г. на ридот помеѓу двете селски маала е изградено училиште (кое постои и денес) со финансиска поддршка од Алексиос Самарас, трговец со дрвена граѓа од Волос. Негови градители биле арванитски мајстори од Штика во Колоња. Во 1928 г. училиштето го посетувале 68 деца, а детската градинка имала 22 деца. За време на Втората светска војна, во летото 1942 г. селото е изгорено од три германски баталјони заедно со Омотско, Пилкати и Јановени со цел да се ликвидираат партизанските бази.
За време на Граѓанската војна селото многу настрадало и на 27 јули 1947 г. жителите го напуштиле, преминувајќи во посигурните полски села. Црквата „Успение на Пресв. Богородица“ е полусрушена. По војната властите не им дозволиле на селаните да се вратат во Слимница.
Во 1950 г. селото е преименувано во Трилофос, иако било во урнатини. Со указ од 16 декември 1953 г. атарот на Слимница е припоен кон атарот на Тухол.
Во Слимница стои старата камена чешма на влезот населото, како и остатоците од манастирот „Св. Јован Претеча“ на самата државна граница, гледајќи кон Арза и параклисот „Св. Христофор“.
Споменик на Републиката (Истанбул)
Споменикот е висок 11 метри. Во неговата централна страна се прикажани во човечка форма, истакнати претставници и основачи на републиката, како Мустафа Кемал Ататурк, неговиот помошник Исмет Инону и Февзи Чакмак. Споменикот има две страни. На северната страна е претставен Ататурк во раниот период на неговото дејствување, а на другата страна која гледе кон Булевар Истиклал, се претставени исто така Ататурк заедно со неговите соработници кои се облечени во модерна, западноевропска облека. Споменикот ги симболизира улогите на Ататурк, како воен командант и како државник. Во позадина на Ататурк, се наоѓаат и Михаил Фрунз и Климент Ворошилов. Првиот одиграл важна улога во Октомвриската револуција, а вториот бил маршал во Советскиот Сојуз. Нивната присутност на споменикот ја укажува воената помош која што била дадена од страна на Ленин за време на Турската војна за независност во 1920 година.
Споменикот е еден од најважните во градот и Турција, каде се одржуваат некои церемонии за време на државните празници.
Герасим II Цариградски
Герасим II (? - 1689) — грчки духовник и вселенски патријарх од 1673 до 1674 г.
Станал свештеник уште во младоста, а потоа и митрополит на великотрновската и браилската епархија во Бугарија и Романија, кои тогаш биле под Цариградската патријаршија. На 11 август 1673 г. е избран за вселенски патријарх по иницијатива на сопругата на Големиот драгоман (преведувач) на Високата порта, Панајот Никузиј.
Во декември 1674 г. е симнат и назначен за хиосски митрополит. Во 1677 г. се обидел да се врати на престолот, но не успеал. Службувал андроски митрополит, но во 1678 г. функцијата му е одземена. Станал пароско-наксосски митрополит, каде се задржал до 1683 г., кога бил симнат по налог на патријархот Дионисиј IV.
По ова, побарал заштита од Венецијанците, кои во тоа време владееле со Егејот. Владиката Јосиф, кој го наслеил како пароско-наксоски митрополит, му го дал манастирот „Света Недела“ на островот Наксос, каде Герасим починал на 6 февруари 1689 г.
Гравитон
Во теориите на квантната гравитација, гравитонот е хипотетичкиот квантум на гравитација, елементарна честичка која ja посредува силата на гравитација. Не постои комплетна квантна теорија на полето на гравитони поради исклучителен математички проблем со ренормализација во општата релативност. Во теоријата на струни, за која се верува дека е постојана теорија за квантната гравитација, гравитонот е безмасната состојба на фундаментална низа.
Теорија
Се претпоставува дека гравитационите интеракции се посредувани од уште неоткриена елементарна честичка, наречена гравитон. Трите други познати сили на природата се посредувани од елементарните честички: електромагнетизмот од фотонот, силната интеракција на глуони и слабата интеракција на W и Z бозоните. Се чини дека сите три од овие сили се прецизно опишани од стандардниот модел на физиката на честички. Во класичната граница, успешната теорија на гравитоните би се намалила на општата релативност, која сама се сведува на гравитациониот закон на Њутн во ограничувањето на слабото поле.
Терминот гравитон првично бил измислен во 1934 година од советските физичари Дмитриј Блохинцев и Ф. Галперин.
Споредба со други сили
Како и носителите на сили на другите сили (види обвиткана црна дупка ), гравитацијата игра улога во општа релативност, при дефинирање на времетраењето во кое се случуваат настаните. Во некои описи енергијата ја модифицира "обликот" на самиот простор, а гравитацијата е резултат на оваа форма, идеја која на прв поглед може да се тешко да се совпадне со идејата за сила која делува меѓу честички. Бидејќи диффеоморфизната инвариантност на теоријата не дозволува некоја посебна просторна временска позадина да биде издвоена како "вистинска" простор-временска позадина, општата релативност се вели дека е независна од позадина. Спротивно на тоа, Стандардниот модел не е независен од позадина, Minkowski простор има посебен статус како фиксна позадина во време-просторот. Потребна е теорија за квантната гравитација со цел да се помират овие разлики. Дали оваа теорија треба да биде независна од позадина е отворено прашање. Одговорот на ова прашање ќе го одреди нашето разбирање за тоа каква специфична улога игра гравитацијата во судбината на универзумот.
Гравитони во шпекулативни теории
Теоријата на струни предвидува постоење на гравитони и нивни добро дефинирани интеракции. Гравитон во растројната теорија на струни е затворена струна во една особено ниска енергетска вибрациона состојба. Распрснувањето на гравитоните во теоријата на струни, исто така, може да се пресмета од корелационите функции во конформната теорија на полето, како што е диктирано со кореспонденцијата на AdS / CFT или од теоријата на матрици.
Карактеристично за гравитоните во теоријата на низи е дека, како затворени низи без крајни точки, тие не би биле врзани за бранчиња и би можеле слободно да се движат меѓу нив. Ако живееме на бранови (како што се претпоставува од теориите на брановите ), ова "истекување" на гравитоните од браната во повисоко-димензионален простор може да објасни зошто гравитацијата е толку слаба сила, а гравитоните од другите одбрани во непосредна близина на нашата потенцијално дава објаснување за темната материја. Меѓутоа, ако гравитоните целосно се движат помеѓу браните, ова премногу ќе ја разредува гравитацијата, предизвикувајќи кршење на Њутоновиот закон за обратен квадрат. За да се бори против ова, Лиза Рендал открила дека тројна брана (како што е нашата) ќе има свое гравитационо повлекување, спречувајќи слободно движење на гравитоните, што може да резултира со разредена гравитација што ја набљудуваме, додека грубо го одржуваме квадратниот закон на Њутн. Види космологија Бране.
Теоријата на Ахмед Фараг Али и Саури Дас додава квант механички исправки (со користење на Бохм траекториите) на општата релативистичка геодезија. Ако на гравитоните им се даде мала, но не нула маса, може да ја објасни космолошката константа без потреба од темна енергија и да го реши проблемот со големината. Теоријата доби пофалба во натпреварот за есеј за 2014 на Фондацијата за истражување на гравитацијата за објаснување на големината на космолошката константа. Исто така, теоријата доби пофалба во натпреварот за есеј на 2015 на Фондацијата за истражување на гравитацијата за природно објаснување на забележаната хомогеност и изотопија на универзумот од големи размери, поради предложените квантни исправки.
Енергија и бранова должина
Додека гравитоните се претпоставуваат дека се безмасни, тие сепак ќе носат енергија, како и секоја друга квантна честичка. Енергијата на фотонот и енергијата на глуон се исто така пренесени од безмасени честички. Не е јасно кои променливи можат да ја одредат гравитонската енергија, количината на енергија која ја носи еден гравитон.