cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Златоврв
Златоврв — планински врв висок со надморска височина од 1.422 м, кој се наоѓа непосредно над манастирот Трескавец во околината на Прилеп на планината Злато. Врвот името го добил поради отсјајот од сонцето кое при изгревањето заради источната поставеност и голите гранитни карпи од полето во Пелагонија изгледа како да блеска злато. Другoто предание кое го запишал Ѓорче Петров е дека името доаѓа од златното јаболко кое е поставено на громобран (дирек) на врвот.
Природни и географски одлики
Златоврв е всушност највисокиот врв на планината Злато која се одделува како источна огранка на планината Бабуна кај селото Присад и се протега во речиси напореднички правец исток-запад со мала искривеност кон југ. Тоа детално го опишал Ѓорче Петров кој запишал дека кај с.Присад, на местото каде што за првпат го изменува изгледот, Бабуна испушта рамка, повисока од неа, која што на почетокот претствува едно високо купче. Со веригата тоа купче е соединето преку еден кус, како шија, гребен, долг до ½ час, а од озгора и се издигнува Златоврв. Последниот претставува една валчеста карпа, вертикална и висока до ½ час, со обиколка на основата од исто ½ час. Нагоре, врвот постепено се стеснува и завршува со една плоча со пречник од 1 ½ метар, која што се клати. Среде плочата е исправен дирек, врз којшто имало златно јаболко, по што и врвот се нарекол Златоврв. . Златоврв е највисокиот врв во Прилепско, после Козјак; од подножјето на планината до горе има до 2 ½ часа. Тој се гледа дури и од битолскиот Баир. Меѓу повисоките и помасивните од него врвови Јакупица и Козјак, кои се натпреваруваат да го достигнат небесното синило, тој изгледа како едно иглесто возвишение, средно меѓу нив по височина. Златоврв е минијатурен планински јазол. Од него рамката се разделува на 3 дела: Дабничката Планина меѓу Дабничката и Оревоечката Река. Од падината и потекува Дабничката Река којаго пресекува Прилеп од север кон југ, а под северните поли минува велешкиот пат. Заградската, која што се спушта на запад – југозапад речиси паралелно на Мукос со којшто заградуваат еден кат од Прилепското Поле, долг до 2 часа и широк 15 – 20 минути, кој накај Златоврв постепено се стеснува. Во западниот крај таа испушта кон југ ниска и плосната рамка Ридот, којшто се спушта дури до с. Коњари, 2 часа на запад од Прилеп. Под агол со двете се испушта право на југ, трета рамка, која што завршува ¼ час на северозапад од Прилеп со врвот Маркови Кули, при чиишто јужни поли е залепено с. Варош. Во неговиот агол со првата рамка тече Дабничката Река, а во аголот со втората – заградското поленце. Целата таа група е сосема карпеста и лишена од дрвја. Леските и тревата по рамнините ја сочинуваат единствената растителност. Сепак, во неодамнешни времиња тие биле покриени со големи дабје
Гуменџиска Река
Гуменџиска Река или Бозечка Река (Πλατανόρεμα, Платанорема) — река во Ениџевардарско, Егејска Македонија.
Златоврв
Искачување
Искачувањето до Златоврв од манастирот Трескавец, е прилично тешко, па дури и опасно, поради условите на самиот терен како што се големата стрмнина на карпите меѓу кои има големи процепи, а кои можат да бидат многу лизгави во услови на дожд, снег и мраз. Тргнувајќи од полјанката зад манастирските штали со мало заобиколување кон север, до врвот се искачува за 20 до 30 минути. Друга можност е искачување преку карпите веднаш зад манастирските конаци. Според записите на Ѓорче Петров љубопитните посетители се искачувале на него по издлабени стапки во карпата. Поради високата стрмнина на карпите искачувањето е рамно скоро на алпинизам.
Гуменџиска Река
Реката извира во источниот дел на планината Пајак, југозападно од селото Крива. Тече на исток, минува јужно од Крива и излегува од планината во Солунското Поле. Проаѓа јужно од градот Гуменџе, а потоа свртува на југ и ја прима големата десна притока Цикарица. Кај Ангелова Чука ја прима и притоката Сука. Минува источно од Либаово и почнува да тече на југоисток, напоредно на реката Леска. Поминува југозападно од Кушиново и Кониково. Кај Бозец, каде на грчки се нарекува Атира, се приклучува во мрежата на напојни канали во Солунското Поле, и поради тоа повеќе не се влева непосредно во Вардар како некогаш.
Франк Петерсон
Френк Петерсон е германски музички продуцент познат по својата работа со Енигма и уметници како Сара Брајтман, Опра Хаза, Грегоријан, Принцеса и Андреја Бочели на неговиот прв меѓународен албум Романза во 1997 година.
Петерсон е роден на 29 декември 1963 година во Хамбург. Како дете тој самиот учел да свири на пијано и тастатура, одејќи да работи во музичка продавница. Токму тука се запознал со Мајкл Крету и станал водечки клавишник за Сандра, кој се истакнувал на својата хит сингла Марија Магдалена.
Тој бил член на бендот на Сандра уште неколку години, а потоа се пресели со Кретус на Ибица. Додека таму се вклучил со новиот проект на Крету, Енигма, под псевдонимот на ''Ф. Грегоријан''. Петерсон придонесе за нивниот прв албум, MCMXC a. Д., пишувајќи неколку песни.
Петерсон ја напуштил групата во 1991 година и продолжил со работа на Грегоријан, музички проект коосновани од Томас Шварц и Матијас Меиснер. Женските вокали за овој албум биле обезбедени од страна на "Сестрите од Оз" - дуо составена од Биргит Фројд и Сузана Еспелета, која во тоа време била во брак со Петерсон. Набргу потоа, тој се запозна со англискиот сопран Сара Брајтман и соработуваше со неа на нејзините соло албуми Dive through Symphony.
Грегоријан бил повторно измислен подоцна во својата кариера како група изведувајќи песна аранжмани на популарни песни. Инспирацијата на Петерсон, како што навел во интервјуто, бил приближниот нов милениум и неговиот духовен аспект.
Во 1997 година, Петерсон соработувал со израелската пејачка Опра Хаза, продуцирајќи го последниот албум Офра Хаза. Овој албум бил многу успешен во Европа и САД.
Други уметници кои Петерсон има работено со вклучуваат Princessa, Каролин Fortenbacher, виолетова, и Sinsual (последните две од нив имаат ЦД-а во делата).
Гуменџиска Река
Притоки
→ лева, ← десна
Златоврв
Искачување
Во убаво сончево и ведро време од врвот се пружа прекрасна глетка кон север на целата јужна страна од масивот Мокра односно планините Јакупица и Даутица со врвот Солунска Глава, планината Бабуна со врвот Мукос па дури и Титов Врв на Шар Планина на северозапад. На запад и кон југ се отвора целото Прилепско Поле во Пелагонија оградено од Бушева Планина на која е Крушево, а потоа и Пелистер на југозапад. Кон југ се гледа целата Селечка Планина со врвовиет Бидимаш и Висока зад која е Ниџе со врвот Кајмакчалан. Кон исток се гледа превојот Плетвар, вештачкото Прилепско Езеро и Дабничката Планина, зад кои може да се забележи и врвот Зеленбрег на планината Кожуф.
Потекло и значење на името
Врвот името го добил поради отсјајот од сонцето кое при изгревањето заради источната поставеност и голите гранитни карпи од полето во Пелагонија изгледа како да блеска злато. Другoто предание кое го запишал Ѓорче Петров е дека името доаѓа од златното јаболко кое е поставено на громобран (дирек) на една плоча на врвот. Громобранот користел златна топка за привлекување на атмосферскиот електрицитет. Инаку и самото име "Трескавец" потекнува од фактот што во тоа место има чести и силни грмотевици.
Наводи
41.40389°N, 21.53722°W
Оутсова Земја
Оутсова Земја (Oates Land) — област на Антарктикот. Се смета за делот од Источниот Антарктик кај брегот кој се протега долж и копнено од Оутсовиот Брег и претставува официјално определен клинест отсечок од Австралискаta Антарктичка Територија. Отсечокот на Австралија се протега од 153°45' ИГД до 160° ИГД, образувајќи клин помеѓу 60° ЈГШ и Јужниот Пол. Граничи со Росовата Зависност на исток и се преклопува со Земјата на Џорџ V на запад.
Истражување
Земјата е откриена во февруари 1911 г. од поручникот Хари Пенел од Кралската воена морнарица, командант на експедицискиот брод „Тера нова“ во рамките на Британската антарктичка експедиција од 1910–13 г. Наречена е по капетанот Лоренс Оутс, кој заедно со капетанот Роберт Фалкон Скот и тројца придружници ги загубиле животите враќајќи се од Јужниот Пол во 1912 г.
Крајбрежниот регион на Оутсовата Земја е сликан и истражен од американската морнарица за време на операцијата „Хајџамп“ (1946–47), Советската антарктичка експедиција (1958), австралиските експедиции ANARE (1959, 1961 и 1962), Воената морнарица на САД (1960–62) и Геолошкиот топографски институт на САД (1963–64).
Пуно
Пуно (Puno) е град во Перу кој се наоѓа на бреговите на езерото Титикака. Пуно е главен град на покраината Пуно и регионот Пуно и има население од околу 100,000 жители. Овој град бил основан од поткралот Педро Антонио Фернандес де Кастро како главен град на покраината Паукарола под името Сан Хуан Баутиста де Пуно. Ова име подоцна било променето во Сан Карлос де Пуно во чест на шпанскиот крал. Во Пуно, денес има неколку катедрали од колонијалниот период и градот важи за центар на перуанскиот фолклор.
Национален научно-природен музеј на Украина
Националниот научно-природен музеј на Украина (украински: Національний науково-природничий музей НАН України) е музеј кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Овој музеј е еден од најголемите во светот според видот. Музејот бил основан во 1966 година како комплекс кој се состоел од експонати од геолошки, палеонтолошки, зоолошки, ботанички и археолошки музеи. Музејот годишно се посетува од страна на 500,000 туристи.
Објектот каде се наоѓа музејот се простира на површина од 8000 м2 со 24 простории и со над 30,000 експонати од областа на потеклото, структурата и еволуцијата на Земјата, нејзината флора и фауна, минатото и сегашноста, историјата на племињата и народите кои живееле на територијата на денешна Украина.
Музејот бил основан во 1967 година. На 10 декември 1996 година, со декрет од Претседателот на Украина, музејот национален статус.
Просечен (општина)
Просечен или Пресечен (Δήμος Προσοτσάνης, Димос Просоцанис) — општина во Драмскиот округ на Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Административен центар е градот Просечен (Пресечен). Сместена е северозападно од градот Драма. Позначајна знаменитост во општината е пештерата Маара (Ангитис) кај изворот на реката Драматица (Ангитис).
Населени места
Општината Просечен е создадена на 1 јануари 2011 г. по законот „Каликратис“ со спојување на поранешните општини Просечен и Минаре.
Општинска единица Просечен
Општинската единица ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
На територијата на општинската единица се наоѓало и напуштеното село Кочан (Κοντσάν, Коцан).
1905 во уметноста
1905 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Венцислав Симоновски
Венцеслав Симоновски (Делчево, ) — поранешен македонски фудбалер. Тој во 1987 година бил дел од шампионскиот тим на ФК Вардар кој ја освоил шампионската титула на тогашна Југославија.
Животопис
Симоновски е роден во Делчево, на 29 септември 1962 година. Играл за ФК Вардар од Скопје во рамките на југословенската лига во периодот од 1983 до 1988 година. Помеѓу 1988 и 1992 година играл за тимот на Спартак Суботица.
Сугреб
Сугреб или уртикарија — алергиско заболување на кожата кое може да се појави поради дејството на широк спектар на фактори.
Причинители
Меѓу причинителите за појава на сугреб може да се најдат:
Меѓу причинителите може да се јави и прекумерното изложување на сонце, контакт со животни и растенија и др.
Лечење
Потребно е да се најде причината за алергијата. Постојат и лекови кои ги ублажуваат или елиминираат симптомите.
Алергиската реакција е последица на лошо функционирање на телото и некои болести. Можен причинител е и габата кандида.
Михаил II
Михаил II може да се однесува на:
Корита (Праведник)
Корита — населба од доцноантичкото време во атарот на селото Праведник, Македонија. На 2 километри западно од селото, на доминантна височинка се гледаат грамади од градежен камен, тегули и имбрекси, а спорадично и фрагменти од керамички садови и питоси.
Тамагозаке
Тамагозаке (卵酒 or 玉子酒) ― коктел што содржи загреано саке, шеќер и живо јајце. Се преведува како „јајцево саке“, бидејќи е склопено од зборовите 卵 тамаго (јајце) и 酒 саке.
Употреба како лек за настинка
Тамагозаке е традиционален домашен лек за обичната настинка во Јапонија, но не постои медицински доказ за неговата ефикасност.
И покрај тоа што е алкохолен пијалак, понекогаш се дава како лек за настинка на деца, како и на возрасни, исто како што загреаниот ликер се користи во западните земји.
Рецепт
Како и повеќето домашни лекови, постојат неколку варијантни рецепти за тамагозаке, но основните својства се исти. Состојки:
Ридигер Зелиг
Зелиг настапувал како аматер до средината на 2011 година, кога му се приклучил на како стажант. Во октомври ја освоил трката Бинше-Турне-Бинше. Во септември 2015 година објавиле дека Зелиг ќе им се приклучи за сезоната 2016, со цел да го засилат спринтерскиот воз на екипата. Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2016 и за Џиро д’Италија 2017. Во јуни 2017 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
1904 во уметноста
1904 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Гавез
Гавез ( Symphytum officinale), кој уште се нарекува и голема чевел, црн чевел, волски јазик, килњак, пљушч, сватовци, свеник, црн корен, е повеќегодишно тревесто растение од фамилијата на комфри.
Изглед на растението
Дрвото е тревно, исправено и достигнува должина од 30 до 60. Се разгранува во горниот дел, насекаде е многу влакнест и цврст, а внатре шуплив.
Листовите се исто така влакнести, долните се lanceolate-ovate и постепено се стеснуваат во petioole, додека горните се неподвижни.
Цветовите се групирани во соцветни кадрици. Чашката е двојно пократка од круната, која се состои од валкано-розови или жолтеникаво-бели листови кои пораснале заедно, па имаат изглед во форма на ѕвонче. Внатре во круната има кратки lanceolate папиларни лушпи. Колоната со чекан може да биде со различни должини. прашниците се епипетални. Растението цвета од мај до јули.
Овошјето е јаткасто овошје.
Тоа е повеќегодишно тревесто растение со дебело стебло во облик на вретено. Фабриката цвета од април до септември. Тоа е медово растение, па пчелите сакаат да го посетуваат. Се размножува со црни и жолтеникави семиња. Тоа е лековито растение. .
Живеалиште
Често е на низински терен и бара влажни живеалишта како што се ливадите.
Површина
Распространета е во поголемиот дел од Европа, сè до западен Сибир и Мала Азија. Припаѓа на понтичко-средоземниот цветен елемент.
Важност
Од античко време, черевот се користел како лековито растение за лекување на атеросклероза, но и за заздравување на рани и изгореници, како и за промовирање на заздравувањето на фрактури на коските. Се користат корени, млади ластари, стебла и лисја. Се верува дека ако ова растение се користи во форма на зеленчук, сок или чај, поволно делува на лекување на астма, хипертензија, ревматизам, остеопороза, анемија, како и болести на белите дробови.
Во народната медицина коренот (листот) и листовите се користат за лекување на воспалени рани, рани кои тешко зараснуваат, скршеници на коски, бронхитис, респираторни проблеми, катара, пневмонија итн. Не е дозволено да се нанесува на отворени рани. Комфри е диво растение за јадење. Младите лисја и ластари се берат во текот на пролетта и летото. Се варат, се подготвуваат како спанаќ или се додаваат во супи.
Значајни супстанции
Листовите содржат значителна количина на каротин. Гликоалкалоидот консолидин и циноглицин се присутни во свежите надземни делови, исто така алкалоид поради кој ова растение е отровно. Во коренот, покрај споменатите алкалоиди, има и помали количини на пуринскиот дериват алантоин. Во растението беа откриени и пиролизидинските алкалоиди симфитин и ешимидин. При испитувањето на ефектот на листовите и корењата на череп врз експериментални животни, беше утврдено хепатотоксично и канцерогено дејство, особено кај корените. Имено, стаорците развиваат аденом и сарком на црниот дроб.
1903 во уметноста
1903 година во уметноста содржи некои значајни настани.
6 Хеба
Хеба (привремена ознака: 6 Хеба) — голем астероид, кој содржи околу 0,5% од масата на Астероидниот појас. Сепак, поради неговата навидум висока зафатнинска густина (поголема од онаа на Месечината или дури и на Марс), Хеба не се рангира меѓу првите дваесет астероиди по волумен. Оваа висока зафатнинска густина сугерира екстремно цврсто тело кое не било погодено од судири, што не е типично за астероиди со неговата големина - тие имаат тенденција да бидат лабаво врзани од збировит отпад.
По осветленост, Хеба е петтиот најсветлен објект во астероидниот појас по Веста, Церера, Ирис и Палада. Има средна магнитуда на спротивставеност од +8,3, приближно еднаква на средната осветленост на Титан, и може да достигне +7,5 при опозиција близу перихел.
Хеба можеби е родителското тело на метеоритите Х хондрит, кои сочинуваат околу 40% од сите метеорити што ја погодуваат Земјата.
Главен извор на метеорит?
Некогаш се сметало дека Хеба е веројатното родителско тело на метеоритите H хондрити и железните метеорити IIE. Ова би значело дека тој е изворот на околу 40% од сите метеорити кои ја погодуваат Земјата. Доказите за оваа врска го вклучуваат следново:
Сепак, набљудувањата на VLT во 2017 година покажуваат дека вдлабнатините предизвикани од ударите на 6 Хеба се само 20% од обемот на блиските семејства на астероиди H-хондрити, што сугерира дека Хеба не е најверојатниот или примарен извор на H-хондрит метеорити.
Физички одлики
Анализата на кривата на светлина сугерира дека Хеба има прилично аголна форма, што може да се должи на неколку големи кратери од удар. Хеба ротира во проградна насока, при што северниот пол е насочен кон еклиптичките координати (β, λ) = (45°, 339°) со неизвесност од 10°. Ова дава осен наклон од 42°.
Има светла површина и, доколку е точна неговата идентификација како родителско тело на H хондритите, површински состав од силикатни хондритни карпи измешани со парчиња железо-никел. Веројатно сценарио за формирање на површинскиот метал е следново:
Орбита
На 5 март 1977 година Хебс ја прикрила Кафалџидма (γ Цети), умерено светла ѕвезда со трета светлинска величина.
Рочу
Рочу (Rociu) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 3.014 жители.
6 Хеба
Можна месечина
Како резултат на гореспоменатото прикривање во 1977 година, мала месечина околу Хеба била пријавена од Пол Д. Мејли. Го добила прекарот „Џеба“. Ова бил првиот современ предлог дека астероидите имаат сателити. По 17 години била официјално откриена првата астероидна месечина (Дактил, сателитот на 243 Ида). Откривањето на месечината на Хеба никогаш не било потврдено.
Деталните набљудувања од многу телескопи, вклучително и многу големиот телескоп и вселенскиот телескоп Хабл, постојано не успеваат да детектираат сателити околу астероидот, што фрла сомнеж за постоењето на таква месечина.
NGC 3136B
NGC 3136B — елиптична галаксија во соѕвездието Кобилица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3136B се споменува и како ESO 92-13, AM 1007-664.
Откривање
Објектот е откриен на 31 јануари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3136B е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 3136B има привидни димензии од 1,4' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 10 м 13,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 67° 0' 18". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 3136B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29597. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 448; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8955.
Палмерова Земја
Палмерова Земја (Palmer Land) — делот од Антарктичкиот Полуостров јужно од линијата која ги поврзува ’ртовите Џереми и Агасиз.
Граници
На крајниот југ, Антарктичкиот Полуостров се протега на запад, при што Палмеровата Земја на крајот се граничи со Елсвортовата Земја долж меридијанот 80° ЗГД. Палмеровата Земја на југ се граничи со замрзнатиот Краслонов Ракав, изданок на Филхнер-Ронеовиот Леден Гребен кој ја преминува линијата 80° ЗГД. Ова е подножјето на ридот Кетус.
Земјата е наречена по американскиот фоколовец Натаниел Палмер кој го истражувал Антарктичкиот Полуостров јужно од островот Дисепшен на пловилото „Херој“ во ноември 1820 г.
Француски директорат
Директоратот (наречен и Директориум, le Directoire) бил влада на Првата Француска Република од 2 ноември 1795 до 9 ноември 1799 година, кога по државниот удар од 18-ти бример бил соборен од Наполеон Бонапарт и бил заменет со Конзулат. Времето на Директоратот ги опфаќа четирите последни години од Француската револуција. Во историографијата терминот се користи за периодот од распуштањето на Националниот конвент на 26 октомври 1795 година (4 бример) до државниот удар на Наполеон.
Економската криза во Франција продолжила и за време на Директоратот. На почетокот, касата била празна; книжните пари (асигнатите) загубиле најголем дел од својата вредност, а цените растеле. Директоратот престанал со печатење асигнати и парите си ја вратиле својата првобитна вредност, но тоа предизвикало нова криза; цените и платите паѓале, но стагнирала економската активност.
Во првите две години, Директоратот се концентрирал на ставање крај на практиките од Јакобинското владеење на теророт; престанале масовните погубувања, а мерките преземени против прогонетите свештеници и ројалисти биле ублажени. Јакобинскиот клуб бил затворен и владата го задушила планираното вооружено востание од Јакобинците.
Во 1799 година, по неколкуте порази на француската армија, Директоратот ја изгубил сета поддршка од политичките партии. Во октомври 1799, Бонапарт се вратил од Египет и бил ангажиран од опатот Сијес да изврши парламентарен државен удар на 8-9 ноември 1799 година. По превратот бил укинат Директоратот и бил заменет со Францускиот конзулат на чие чело застанал Бонапарт.
Политичка состојба
Периодот познат како Владеење на теророт започнал како начин на заштита на Француската Република од надворешните и внатрешните непријатели, но набрзо станал алатка на Јакобинците за лична политичка пресметка против неистомислениците. На 17 септември 1793 година, со Законот за осомничени се овозможувало апсење на сите „непријатели на слободата“ а дефиницијата за непријател била многу широко поставена; на 10 октомври, Националниот конвент го признал Комитетот за јавен спас како врховна власт и го суспендирал Уставот додека не се „постигне мир“.
Според архивските записи, од септември 1793 до јули 1794 година под обвинение за контрареволуционерна активност биле погубени околу 16.600 луѓе. За време на кулминацијата на Теророт, членовите на Конвентот, па дури и поддржувачите на Робеспјер почнале да се плашат дека може да завршат на гилотина и затоа спремиле заговор за отстранување од власт на Робеспјер. На 27 јули, тој и неговите најблиски соработници биле уапсени и следниот ден биле погубени.
По Термидорскиот пуч, била зачувана претходната структура на владата, но во првите месеци бил прекинат теророт, се извршила децентрализацијата на власта од комитетите и бил укинат Законот за максимум. Двата Комитета за јавен спас и јавна безбедност не биле распуштени, но ја загубиле својата политичка моќ. Зачуван бил и републиканскиот систем и покрај надежите на емигрантите и ројалистите за возобновување на монархијата. Новопечените богаташи во новото уредување се збогатиле како резултат на нелегална продажба, шпекулации, па дури и преку непосредно одземање на земјиштето и богатството кое претходно им припаѓало на благородниците и црквата.
Конвентот опстоил уште околу една година, но некои од најекстремните Јакобинци биле брзо отстранети од него: Био-Варен и Коло д'Арбоа биле протерани во Француска Гвајана, а Кариер, Думас и Фукие-Тренвил (претседателот и обвинителот од Револуционерниот трибунал) биле пратени на гилотина. Самиот Револуционерен трибунал бил затворен, а многу Жирондинци биле амнестирани.
Луксузот и задоволствата се вратиле во општествениот живот, а богатите граѓани излегуваат на улиците и се препуштаат на забавата. Јакобинската диктатура со сета нејзина строгост е минато, како и инсистирањето на скромност во облекувањето и прикривање на личното богатство. Било забрането луѓе кои не се познаваат меѓусебе да се обраќаат со „ти“. За разлика од Санкилотите, во Париз и другите поголеми градови биле формирани вооружени групи од богати млади луѓе, Мушкадинците, кои требало да ги гонат Јакобинците. Тие ги нападнале театрите и ги уништиле јакобинските кафулиња. На крајот Јакобинскиот клуб бил затворен во ноември 1794 година.
Термидорците не припаѓале на одредено политичко движење и немале сеопфатна социјална програма, но давале поддршка на приватната сопственост и ја поддржале слободата на изразување на незадоволство од регулирањето на цените и реквизициите. Термидорците ставиле крај на теророт и ги затвориле организации кои се бореле против заговорите, ројалистите и осомничените. Укината бил законот за максимална цена, што довело до брз пораст на цените. На почетокот од 1795 година зимата била невообичаено студена, а претходната жетва била слаба. Тоа предизвикало големо незадоволство и на улиците на Париз се појавиле летоци и плакати кои повикуваат на бунт. Во март 1795 година, немирите биле секојдневие, а во април и мај избувнале две востанија, познати како Жерминал и Прери, соодветно според имињата на месеците од револуционерниот календар. Бунтовниците упаднале во зградата на Конвентот, но биле растерани од армијата и вооружените групи од мушкадинците. По овие бунтови, Санкилотите биле разоружани, и биле запленети повеќе од 100.000 пушки, а нивните клубови биле затворени.
Подготвување на новиот Устав
Декларацијата за правата на човекот и граѓанинот од 1789 година била приложена како преамбула, и наведувала дека „Правата на човекот во општеството се слобода, еднаквост, безбедност и сопственост“. Уставот ја гарантирал слободата на религијата, слободата на печатот и слободата на трудот, но забранувал вооружени здружувања, па дури и јавни состаноци на политичките општества. Само поединци или јавната власт можеле да поднесат петиции. Судскиот систем бил реформиран, а мандатот на судиите бил ограничен на две години за мировните судии, пет за судиите во одделенските трибунали.
Новиот Устав се обидел да создаде поделба на власта; Директорите немале право на глас во законодавството или во оданочувањето, и директорите или министрите не можеле да бидат членови во некој од двата дома. За да се овозможи независност на Директорите, секој од нив бил избиран од еден дел од законодавниот дом и не можеле да бидат отповикани од законодавниот дом освен ако не го прекршат законот.
Најголема жртва во новиот систем бил Градот Париз, кој доминирал во настаните во првиот дел од Револуцијата. На 24 август 1794 година, биле укинати Јакобинските клубови. Набргу потоа, на 31 август, била укината општината Париз, а градот бил ставен под директна контрола на Владата. Со законот од 11 октомври 1795, во согласност со новиот Устав, биле создадени првите дванаесет арондисмани во Париз, биле формирани дванаесет нови комитети, по еден за секој арондисман. Градот станал нов департман, департман Сена, кој го заменувал дотогашниот департман Париз создаден во 1790 година.
Директориумот ја презема одговорноста
Помеѓу 12 и 21 октомври 1795 година, веднаш по задушувањето на ројалистичкото востание во Париз, се одржале изборите за новите Совети според новиот Устав. Во новиот законодавен дом биле избрани 379 членови од стариот Конвент, во најголем дел умерени републиканци. За да се увери дека Директоратот нема во целост да ги напушти идеалите на Револуцијата, Советот побарал сите членови на Директоратот да бидат поранешни членови на Конвентот и да гласале за погубувањето на Луј XVI.
На 31 октомври 1795 година, Советот на старите го избрал првиот Директорат од списокот на кандидати поднесен од Советот од петстотини. Едно избрано лице, Абе Сијес, ја одбило позицијата, и рекол дека таа не одговара на неговите интереси или личност. На негово место бил избран нов член Лазаре Карно.
Следниот ден, членовите на новата влада ги презеле своите канцеларии во Луксембуршката палата, каде претходно бил сместен Комитетот за јавен спас.
Финансии и економија
Новиот директор задолжен за финансиските работи дал краток опис на финансиската состојба во Франција кога Директоратот ја презел власта: „Националната благајна беше целосно празна; не остана ниту едно су. Асагнатите беа речиси безвредни. Не може да се испечатат доволно пари за една ноќ која ќе ги задоволи најитните потреби за следниот ден. . . . Јавни приходи немаше; граѓаните ја изгубија навиката да плаќаат даноци. [. . . ] Целиот јавен кредит беше мртов и сета доверба изгубена. [. . . ] Депресијацијата на асагнатите, има застрашувачка брзина на паѓање, ја намали платата на сите функционери.“
Падот на вредноста на парите бил проследен со голема инфлација. Луидорот (златник), кој вредел 2000 ливри во книжни пари на почетокот од Директоратот, се зголемил на 3000, а потоа на 5000 ливри. Цената на литар вино се зголемила од 50 су во октомври 1795 година на десет франци, а потоа на триесет франци. Мерка брашно која во 1790 година чинела две ливри во октомври 1794 година била 225 ливри.
За да се справи со инфлацијата, владата почнала да кова нови златни и сребрени монети, кои имале вистинска вредност; Владата имала малку злато, но големи резерви на сребро, главно во форма на сребрени садови, свеќници и други предмети конфискувани од црквите и благородништвото.
Овие мерки ја намалиле стапката на инфлација. На 19 февруари 1796 година, владата на церемонија на Плоштадот Вандом ги уништила печатарските машини за производство на асагнати. Но, се јавил нов проблем: во Франција побарувањата за конфискуваните имоти биле изразени во асагнати (вкупните побарувања биле 2.400.000.000 асагнати). Оние кои имале асагнати можеле да ги заменат за државни мандати, со кои можеле да се купат замоци, црковни згради и друг државен имот по екстремно намалени цени.
Друг голем проблем со кој се соочи Директоратот бил огромниот јавен долг. Во периодот од септември до декември 1797, Директоратот го решил овој проблем со прогласување банкрот на две третини од долгот, но ја исплатил останатата третина. Оние кои поседувале големи количини државни обврзници пропаднале, но валутата била стабилизирана. За да се полни државната каса, Директоратот вовел нови даноци за сопствениците на имот, врз основа на бројот на камини и оџаци, а подоцна и според бројот на прозорците на нивните живеалишта. Биле создадени и други нови даноци: за златни и сребрени предмети, за играње карти, тутун и други луксузни производи. Со овие средства, Директоратот успеал да ги стабилизира финансиите.
Снабдување со храна
Снабдувањето со храна за населението, а особено за Парижаните, бил голем економски и политички проблем пред и за време на револуцијата; тоа довело до немири за храна во Париз и напади на Конвентот. За да се обезбеди снабдување со храна на санкилотите во Париз, поддржувачи на Јакобинците, Конвентот строго ја регулирал дистрибуцијата на жито и поставил максимални цени за лебот и другите основни производи. Со падот на вредноста на валутата, замрзнатите цени набрзо не ги покривале трошоците за производство, а залихите се намалиле. Конвентот бил принуден да го укине максимумот на 24 декември 1794 година, но продолжил да купува огромни количини леб и месо кои ги дистрибуирал по ниски цени на парижаните. Ова бил тежок удар за буџетот и се јавило незадоволство во остатокот од земјата. На почетокот од 1796 година, снабдувањето со жито било дополнето со испораки од Италија и од Алжир. И покрај зголемениот увоз, снабдувањето со жито во Париз не било доволно. Министерството за внатрешни работи на 23 март 1796 година известило дека имало доволно пченица за пет дена, а има недостиг од месо и огревно дрво. Директоратот бил принуден да продолжи со испораките на субвенционирана храна за сиромашните, постарите, болните и државните службеници. Недостигот на храна и високите цени биле еден од факторите за растот на незадоволството и востанието на Бабеф, Заговорот на еднаквите, во 1796 година.
Заговор на еднаквите
Во 1795 година, Директоратот се соочил со нова закана од следбениците на Франсоа Ноел Бабеф, политички агитатор познат како Грах кој го организирал Заговорот на еднаквите. Од 1789 година, Бабеф се залагал за Аграрното право, аграрна реформа осмислена од староримските браќа, Тибериј и Гај Грах, за споделување на заедничките добра, како средство за постигнување економска еднаквост. По падот на Робеспјер, ја напуштил оваа идеја затоа што се покажала како непрактична шема. Бабеф не барал укинување на приватната сопственост и напишал дека селаните треба да поседуваат свои парцели, но тој се залагал целото богатство да биде подеднакво поделено: од сите способни граѓани ќе се бара да работат и сите ќе добијат ист приход. Бабеф не верувал дека масата француски граѓани е подготвена за самоуправа; и затоа предложил диктатура под негово водство додека народот не се образува доволно за да ја преземе одговорноста.
На почетокот, следбениците на Бабеф биле малубројни; читатели на неговиот весник, „Народна трибина“, биле претежно екстремно левичарски јакобинци од средната класа кои биле исклучени од новата влада. Сепак, стекнувал популарност кај работничката класа во главниот град по падот на вредноста на асигнатите, што довело до брзо намалување на платите и пораст на цените на храната. Од октомври 1795 година, Бабеф се здружил со најрадикалните Јакобинци и на 29 март 1796 година го формирал „Тајниот Директорат на еднаквите“ (Directoroire secret des Égaux), кој предложил да се „револуционизира народот“ преку памфлети и плакати за на крај да се собори владата. Тој формирал сојуз на утописки социјалисти и радикални јакобинци. Заговорот на еднаквите бил организиран на нов начин: во центарот биле Бабеф и Тајниот директорат, кои го криеле својот идентитет и споделувале информации со другите членови на Заговорот само преку доверливи посредници. И покрај мерките на претпазливост, Директоратот инфилтрирал агент во заговорот и бил целосно информиран за тоа што се прави. На Бонапарт, новоименуваниот командант на Внатрешната армија, му било наредено да го затвори клубот Пантеон, главното место за состаноци на Јакобинците во Париз. Бил затворен на 27 февруари 1796 година. Директоратот презел и други мерки за да спречи востание; Легијата на полицијата (légion de police), месна полициска сила во која доминирале Јакобинците, била принудена да стане дел од Армијата, а Армијата организирала мобилна чета за патролирање низ населбите и запирање на востанија.
Пред Бабеф да го спроведе својот заговор, на 10 мај 1796 година бил предаден од полициски шпион и уапсен во неговото скривалиште. Во скривалиштето биле пронајдени сите записи од заговорот, и сите имиња на заговорниците. И покрај ова, заговорот продолжил со своите планови. Ноќта меѓу 9 и 10 септември 1796, помеѓу 400 и 700 Јакобинци се обиделе да испровоцираат вооружен бунт против Конвентот. Во исто време била формирана милитантска чета во работничките населби во Париз и се упатиле кон палатата Луксембург, каде било седиштето на Директоратот. Директорот Карно претходната вечер бил информиран претходната вечер од командантот на кампот, а единицата драгуни била подготвена. По почетокот на нападот околу десет часот, ненадејно се појавиле драгуните. Околу дваесет Јакобинци биле убиени, а другите уапсени. Четата милитанти, откако дознала што се случило, се разбегала во паника. Следело сеопфатно апсење на милитантите на Бабеф и Јакобинците.
И покрај апсењето, Бабеф, во затвор, сè уште сметал дека може да преговара со владата. Следбениците на Бабеф направиле неколку обиди да го ослободат од затвор. На крајот бил преместен во Вендом за судење. На обвинетите Јакобинци им судел воен суд во периодот од 19 септември до 27 октомври. Триесет Јакобинци, меѓу кои и тројца поранешни заменици на Конвентот, биле осудени и гилотинирани. Бабеф и неговите главни следбеници беа судени во Вендом помеѓу 20 февруари и 26 мај 1797 година. Двајцата главни водачи, Бабеф и Дарте, биле осудени. И двајцата се обиделе да се самоубијат, но не успеале и биле гилотинирани на 27 мај 1797 година. Меѓутоа, во следните месеци, Директоратот и Советите постепено се дистанцирале од ројалистичката десница и се обиделе да најдат нови сојузници на левата страна.
Војна и дипломатија (1796-1797)
Главната преокупација на Директоратот за време на неговото постоење била војната против коалицијата на Британија и Австрија. Воената цел поставена од Конвентот во октомври 1795 година била проширување на Франција до она што се сметало за нејзини природни граници: Пиринеите, Рајна и Алпите, границите на Галија од времето на Римската Империја. Во 1795 година, Прусија, Шпанија и Холандската Република излегле од војната на Првата коалиција и склучиле мир со Франција, но Велика Британија одбила да ја прифати француската анексија на Белгија. Покрај Британија и Австрија, единствени непријатели на Франција биле кралството Сардинија и неколку мали италијански држави. Австрија предложила европски конгрес за решавање на границите, но Директоратот го одбил тоа, и наместо тоа барал директни преговори со Австрија. Под британски притисок, Австрија се согласила да ја продолжи војната против Франција.
Италијанска кампања
Бонапарт, иако имал само дваесет и осум години, бил именуван за командант на Италијанската армија на 2 март 1796 година. Таму Бонапарт се соочил со здружените војски на Австрија и Сардинија, кои броеле седумдесет илјади луѓе. Тој ги поразил во серија битки, кои кулминирале со битката кај Мондови каде ги победил Сардинците на 22 април 1796 година и битката кај Лоди, каде што ги поразил Австријците на 10 мај. Кралот на Сардинија и Савоја бил принуден да склучи мир во мај 1796 година и ѝ ги отстапил Ница и Савоја на Франција.
Кон крајот на 1796 година, Австрија испратила две нови војски во Италија за да го избрка Бонапарт, но Бонапарт ги поразил во битката кај Аркол и битката кај Риволи и ја принудил Австрија да го потпише Договорот од Кампо Формио (октомври 1797), со кој императорот ѝ ги отстапил Ломбардија и Австриска Холандија на Француската Република во замена за Венеција.
Сојуз со Шпанија
Директоратот сакал да формира сојуз со Шпанија за да ја блокира британската трговија со континентот и да го затвори Средоземното Море за британските бродови. Со Договорот од Сан Илдефонсо, од август 1796, Шпанија станала сојузник на Франција, и на 5 октомври ѝ објавила војна на Британија. Британската флота ја поразила шпанската флота кај Кејп Сент Винсент, и Медитеранот останал отворен за британските бродови, но Обединетото Кралство загрозено од бунтовите во сопствената флота го признало француското освојување на Холандија.
Ирска експедиција
Директоратот, исто така, барал друг начин да ги загрози британските интереси и да му врати на Кралството Велика Британија за поддршката што им ја дало на ројалистичките бунтовници во Бретања, Франција (1707-1800). На 15 декември 1796 година, француска флота од 44 пловила и 14.000 војници го напуштила Брест во експедиција во Ирска, каде што требало да им помогнат на ирските бунтовници да ги протераат Британците од поранешното (1542-1800) Кралство Ирска. Сепак, флотата била зафатена од бура во близина на ирскиот брег и бидејќи не можела да стигне до Ирска, морала да се врати назад со 31 брод и 12.000 преживеани војници.
Подемот на ројалистите и државен удар (1797)
Првите избори по формирањето на Директоратот се одржале во март и април 1797 година, за да се замени една третина од членовите на Советите. Старите членови на Конвентот доживеале тежок пораз на изборите; 205 од вкупно 216 кандидати биле поразени. Само единаесет поранешни пратеници од Конвентот биле реизбрани, а меѓу нив неколкумина биле ројалисти. На изборите победиле ројалистите, кои биле поделени на оние кои се залагаат за враќање на апсолутна монархија и оние кои посакуваат уставна монархија по британскиот модел. Ројализмот не бил во согласност со законите и пратениците не можеле да се декларираат како такви, но набрзо се појавиле ројалистички весници и памфлети, имало промонархиски демонстрации во театрите, а ројалистите носеле облека по која можат да се идентификуваат, како што се црните кадифени јаки, во знак на жалост за погубувањето на Луј XVI. Парламентарните ројалисти побарале промени во владината фискална политика и да бидат потолерантни кон религијата. На емигрантите кои избегале за време на Револуцијата, Конвентот им се заканувал со смртна казна ако се вратат; а сега, под Директоратот, тие полека почнале да се враќаат. Паралелно со парламентарните ројалисти, кои не биле непосредно поврзани со нив, постоела и тајна мрежа на ројалисти, чија цел била да го постават Луј XVIII, тогаш во егзил во Германија, на францускиот трон. Тие во голема мера биле финансирани од Британија, преку канцелариите на Вилијам Викам, британски врвен шпион со седиште во Швајцарија. Овие мрежи биле внимателно следени од полицијата за да имаат голем ефект врз политиката. Сепак, Викам остварил еден контакт кој се покажал дека има одлучувачки ефект врз француската политика: преку посредник, тој водел преговори со генералот Пичегру, тогашен командант на Армијата од Рајна.
Ројалистите во советите почнале да бараат поголема моќ врз владата и особено врз финансиите, загрозувајќи ја позицијата на Барас. Барас почнал да го планира падот на ројалистите. Од писмата одземени од заробен ројалистички агент, тој знаел за контактите што генералот Пичегру ги остварил со Британците и дека бил во контакт со прогонетиот крал Луј XVIII. Информациите ги споделил со Карно, а тој се согласил да ја поддржи неговата акција против советите.
На 4 септември 1797, започнал државен удар од 18 Фруктидор, година V. Војниците на генералот Ожеро ги уапсиле Пичегру, Бартелеми и водечките ројалистички пратеници во советите. Следниот ден Директоратот ги поништил изборите на околу двесте пратеници во 53 департмани. Шеесет и пет пратеници биле депортирани во Гвајана, 42 ројалистички весници биле затворени, а 65 новинари и уредници биле депортирани. Карно и Бартелеми биле отстранети од Директоратот. Карно заминал во егзил во Швајцарија; подоцна се вратил и станал, извесно време, воен министер на Бонапарт. А Бартелеми и Пичегру биле испратени во егзил во Француска Гвајана (казнена колонија на Каен). Во јуни 1798 година, и двајцата избегале од таму и отишле прво во Соединетите Држави, а потоа во Англија. За време на Конзулатот, Пичегру тајно се вратил во Париз, каде што бил заробен на 28 февруари 1804 година. Умрел во затвор на 6 април 1804 година, или бил задавен или се самоубил.
Втор Директорат
Откако ројалистите биле исфрлени од Советите, а Карно и Бартелеми ги немало во Директоратот, Јакобинците повторно ја контролирале владата. Двете празни места во Директоратот биле пополнети од Мерлин де Дуаи, адвокат кој помогнал да се напише Законот за осомничените за време на владеењето на теророт; и Франсоа де Нојфшато, поет и експерт во индустријата за внатрешна пловидба, кој служел само неколку месеци. Осум од дванаесетте директори и министри на новата влада биле регициди, кои како пратеници на Конвентот гласале за погубување на Луј XVI и сега биле решени да ја продолжат Револуцијата.
Централната администрација и градските власти биле брзо исчистени од осомничените ројалисти. Следна цел бил бранот на емигранти и свештеници кои почнале да се враќаат во Франција. На емигрантите им било наредено да ја напуштат Франција во рок од петнаесет дена. Ако не го сторат тоа, требало да им суди воена комисија и, по докажување на нивниот идентитет, ќе бидат погубени во рок од дваесет и четири часа. Низ целата Франција биле формирани воени комисии за да им судат не само на емигрантите кои се враќаат, туку и на бунтовниците и заговорниците. Од 4 септември 1797 година до крајот на Директоратот во 1799 година, 160 лица биле осудени на смрт од воените трибунали, меѓу кои 41 свештеник и неколку жени.
Во пролетта 1798 година се одржале нови избори на кои не само што требало да се избере нова третина од законодавниот дом, туку требало да се изберат пратеници на местата на протераните пратеници по Фруктидорскиот преврат. Требало да се изберат 437 пратеници. Изборите се одржале во периодот од 9 до 18 април. Списокот со кандидати за директори бил испратен до Советите, во кој биле исклучени најрадикалните членови. Со ждрепка било одредено Франсоа де Нојфшото да го напушти Директоратот, а Барас предложил него да го заменат само умерени Јакобинци: изборот паднал на Жан-Батист Треилхард. Ваквите политички маневри ми ја обезбедиле моќта на Директоратот, но дополнително го зголемиле јазот помеѓу умерениот Директорат и радикалното јакобинско мнозинство во Советите.
Војна и дипломатија (1798)
На 17 октомври 1797 година, генералот Бонапарт и Австријците го потпишале Договорот од Кампоформио. Франција го добила левиот брег на Рајна јужно од Келн, Белгија, и островите во Јонското Море кои ѝ припаѓале на Венеција. На Австрија за компензација ѝ биле дадени териториите на Венеција до Егејското Море. Наполеон учествувал во преговорите со Светото Римско Царство и Австрија, на Вториот конгрес во Раштат, за прекројување на границите на Германија. Потоа бил повикан назад во Париз за да биде назначен на уште поамбициозен проект, инвазијата на Британија, која била предложена од директорот Карно и генералот Хоше. Но по инспекција на пристаништата, Бонапарт сфатил дека шансите за успешна инвазија се мали: бродовите биле во лоша состојба, екипажите недоволно обучени и недостасуваат средства и логистика. Тој предложил да ги продолжат „проектите на Истокот. Само таму може да се постигнат големи резултати.“ Инвазијата на Англија била откажана, а за возврат бил предложен помалку амбициозен план за поддршка на ирското востание.