cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Зајфен
Зајфен е вгнезден во срцето на Рудните Планини, кои се познати по многуте божиќни традиции. Како се намалувале резервите на среброто и калајот, поранешните рудари морале да пронаоѓаат нови начини за да ги прехранат своите семејства. Како дополнување на ткаењето и чипката, жителите се свртеле кон резбата. Во Рудните Планини се прават најразлични видови на божиќни украси. Зајфен е центарот на дрвната индустрија за играчки.
Историја
Историјата на Зајфен започнала, кога биле отворени во округот, пред 700 години. Со затворањето на рудниците во областа, Зајфен се свртел кон производство на дрвени играчки како средство за економски опстанок. Во 1699, жителот на Зајфен Јохан Фридрих Химан ги однел играчките на Зајфен на пазар во Нирнберг. Нирнберг бил пазар за дистрибуција на играчките за поголемиот дел на Европа во тоа време. Зајфен бил во можност да избие на овој пазар за играчки поради два фактори. Прво, ниската цена на животот и економската депресија на Рудните Планини дозволиле многу пониски цени отколку остатокот од европските производители на нирнбершкиот пазар. Второ, високиот квалитет на играчките, кои се произведувале во Зајфен.
Технолошки развој
Големиот развој во производството на играчки започнал на Рудните Планини. Новите методи, обично користени за правење на дрвени животни, дозволувале поголема прецизност и квалитет за многу помалку време, отколку што требало за изработка на целиот дел. Во 1890 била променета извозната царина од базирање на вредност, на тежина. Ова значело дека дрвените играчки сега биле многу поскапи да се купат сегаде, освен во германската држава Саксонија. Храбрите производители од Зајфен развиле минијатурни играчки во кибрити. Оваа орнаментна големина била многу мала, па можела да биде извезувана евтино. Се користеле многу делови и се правеле многу детали. Музејот за играчки во Рудните Планини е меѓународно познат музеј за играчки, кој прикажува голема збирка на типични дрвени играчки од Рудните Планини и слични предмети.
Ланика
Ланика (р. ~380 п.н.е.) била дадилка на Александар Македонски  , сестра на Клит Црниот.
Куп на шампиони 1979/80
Куп на шампиони 1979/80 — 25-то издание на Купот на шампионите, најсилното европско клупско фудбалско натпреварување. Финалето било одиграно на 28 мај 1980 година на стадионот Сантјаго Бернабеу во Мадрид. На тој натпревар Нотингем Форест го победил Хамбургер со резултат 1-0. За Нотингем Форест тоа било втора освоена титула по ред.
Предраг Живковиќ Тозовац
Драган Предраг Живковиќ - Тозовац (роден на година во  -, ) — српски пејач и композитор на народна музика.
Животопис
Предраг Живковиќ е роден во Кралево (денес Србија, тогаш Југославија), од татко Светозар-Тоза Живковиќ, по кого го добил прекарот, и мајка Будимка. Тоза Живковиќ бил познат хармоникаш и имал кафетерија во Матарушка Бања, каде што Предраг го поминал поголемиот дел од своето време, слушајќи ги старите народни песни. Германците го застрелале татко му во 1941 година. Зада заработи пари за живот, Предраг Живковиќ почнал да свири на свадби на 10-годишна возраст, со хармониката што му ја оставил неговиот татко. Покрај хармониката, тој научил да свири на тапани и на труба. Завршил средно образование, а потоа студирал економија. Во октомври 2012 година добил признание како заслужен граѓанин на Кралево. Тозовац се оженил на 20-годишна возраст, но по неколку години се разведол и повеќе немал контакти со поранешната сопруга. Тој повторно се оженил во длабока старост, и тоа со својата долгогодишна партнерка Емилија, со коај бил во врска 40 години. Поради мерките поврзани со епидемијата на КОВИД-19, свадбената свеченост се одржала во неговиот стан. Тозовац починал на 6 април 2021 година, како последица од инфекцијата со КОВИД-19, откако претходно некое време лежел на болница, каде бил на кислородна поддршка.
Музичка кариера
На 11 јуни 1965 година, Тозовац го снимил првиот сингл кој ги содржел песните: „Разлистала шумата“, „Твоите очи тагуваа“, „Кога земам тркало“ и „Есен дојде во нашите села“. Тој станал познат во 1967 година со песната на Мико Милутиновиќ, „Под вар, крај на потокот“. Истата година, снимил четири синглови во дует со Силвана Арменулиќ („Гробовите на девојчињата“). Неговата голема популарност започнала во 1971 година кога победил на манифестацијата Песна на летото со композицијата „Мирјана“, а следната година повторно победил со песната „Очите на жената“ и така го потврдил статусот на најпопуларен пејач. Во 1972 година ја испеал песната „Еремија“, која тогашните комунистички власти ја прогласиле за четничка песна, што го натерало да замине во Германија. По две години, тој се вратил во Србија, при што власта му го одзела пасошот, но Тозовац останал љубител на публиката и продолжил да пее.
Покрај многуте концерти и телевизиски емисии, во дует пеел со: Предраг Гојковиќ Цуне, Мирослав Илиќ, Лепа Лукиќ, Миро Васиљевиќ итн. Во 1980-тите, заедно со Предраг Гојковиќ - Цуне и глумицата Златко Петковиќ, тој бил водач на познатата народна парада.
На 28 октомври 2012 година, Тозовац одржал соло-концерт во „Сава центар“ во Белград. На 24 август 2018 година, на концертот што се одржал по повод 60-годишнината на Радио Телевизија на Србија, го примил признанието „Златен Микрофон“ на Радио Белград.
Славеничка (филм)
Содржина
Менаџер на една банка во мал британски град има потреба од девојка и затоа преку стројник на интернет, под името „Од Русија со љубов“, си нарачува невеста. Додека тој е презадоволен од убавината на свршеничката, таа ја покажува нејзината таинствена и опасна страна, која тој не ја очекувал. Работите дополнително се замруваат кога од Русија доаѓаат двајца нејзии роднини.
Елена Дончева
Елена Дончева (моминско: Танчева; во  — македонска костимографка.
Животопис
Завршила академија за применета уметност во Белград, Србија, на отсекот за костимографија. Вработена е во Македонскиот народен театар од 1977 година. Покрај драмски, работи костими и за оперски и за балетски претстави; костимограф е во шест филма и во голем број телевизиски драми. Освен низ сите театраски куќи во Републиката, како костимограф гостувала и во СССР, во Германија и во Франција.
Крст (Миокази)
Крст — археолошко наоѓалиште во кичевското село Миокази. Претставува некропола од римско време. Се наоѓа на околу 250 м западно од наоѓалиштето Градиште, на мала височинка, во приватна нива, каде во во 1936/37 година сопственикот при орање открил гроб со конструкција од монолитни камени плочи. Во гробот нашол керамички сад полн со пепел и јаглен.
Вестердајхштрих
Вестердајхштрих (Westerdeichstrich) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Општината е составена од Вестердајхштрих, Грофен, Августенхоф и Штинтек.
Се наоѓа на брегот на Северното Море, северно од Бизум и западнот од старата брана (градба)брана, која го поврзала Бизум со копното во 1585 година. Првото забележано спомнување на селото било во 1824 година. Нејзиното стопанство е мешавина на земјоделство и туризам. Најпозната градба во општината е ветерницата „Маргарета“ од 1845 година, денес наменета како ресторан. Ветерницата е видлива и на самиот грб, заедно со ашовот како симбол за изградба на браната и сирената за важноста на туризмот.
Римска Црква (Другово)
Римска Црква — археолошко наоѓалиште во кичевското село Другово. Претставува некропола од средниот век. Се наоѓа во непосредната близина на црквата „Св. Недела“, од северната страна, каде постои грамада од кршен камен долга 20 м, широка 5 м и висока 1,5 м. При изградбата на црквата, според исказите на месен жител, од грамадата биле вадени камења при што биле откриени седум гроба во кои имало гробни прилози. Исти такви гробови биле откриени и покрај селскиот пат што поминува од западната страна на црквата и грамадата.
Знаме на Колумбија
Знамето на Колумбија е усвоено 26 ноември 1861 година. Знамето е тробојно, во жолта, сина и црвена боја. Жолтата боја ја зазема горната половина на знамето, а другите две по една четвртина.
Франциско Миранда е првата личност која го осмислила знамето со овие три бои, потпирајќи се примерно на боите кои ги користел Кристофер Колумбо на своето знаме, но и Гетовата теорија за основните бои. Овие бои на знамето ги делат Колумбија, знамето на Еквадор и знамето на Венецуела.
Се смета дека овие бои носат и додатни значења. Па така жолтата е симбол на ресурсите на земјата, сината на океанот кој ја опкружува оваа земја, а црвената крвта што била проелана во борбата за независност.
Детроит
Детроит (Detroit, Détroit) — град во Вејн Округ во американската држава Мичиген. Овој град во 2007 година, имал 918 849 жители, со што бил најголем град во Мичиген, и 11-ти град по бројот на жителите во САД. Во 1940 година, Детроит бил четврти град по големина во САД, но од 1960-тите наваму, бројот на жителите ce намалил многу. Детроит e главно пристаниште на реката Детроит, на Средниот Запад во САД.
Детроит e многу познат по автомобилите и музиката, па затoa најпознати пpeкapи на Детроит ce Градот на моторите и Мотаун. Други прекари се: Рок Сити, од песната „Детроит Рок Сити“; Арсенал на демократијата, Д Таун; Хокитаун; и 3-1-3, според телефонскиот код за Детроит.
Името Детроит некогаш се користело за целата Метро Детроит. Регионот има 4 467 592 жители, што го прави најголемата метрополитенска област во Мичиген, и десетти по број на жители во САД. Со канадскиот град Виндзор, целиот регион има околу 5 700 000 жители.
Основни одлики на Детроит
Детроит е најголемиот град во американската држава Мичиген и седиште на округот Вејн. Тој е главен град и културен, финансиски и транспортен центар на областа Метро Детроит, регион од 5,2 милиони луѓе, и служи како главно пристаниште на реката Детроит поврзувајќи го системот на Големите езера со морскиот пат Свети Лоренс. Градот бил основан на 24 јули 1701 година, од страна на францускиот авантурист и истражувач Антоан Лаумет де Ла Моте, господин на Кадилакот. Во 2010 година, градот имал население од 713.777 и бил рангиран како 18. најнаселен град во САД. Името „Детроит“ понекогаш се однесува на областа Метро Детроит со население од 4.296.250 жители, за округот шест Митрополит статистика за област, американска 13-та по големина, и население од 5.218.852 за округот девет Комбинирана статистика за област како во пописот во 2010. Детроит-Виндзор област, комерцијална поврзаност, опфаќајќи ја границата на Канада и САД, има вкупно население од околу 5.700.000. Познат како традиционален светски автомобилски центар, "Детроит" е метоним за американската автомобилска индустрија и важен извор на наследството од поп-музиката прославени со двете познати имиња на градот, автомобилски град (анг: Моtor City и Motown). Други прекари се појавија во 20-от век, вклучувајќи го Град на шампионите во почетокот на 1930-тите години за своите успеси во поединечни и тимски спорт, Д. Д-Таун (анг: D,D-Town), Хокејтаун (анг: Hockeytown) (трговска марка во сопственост на НХЛ тимот на градот, Црвени Крила (анг: Red Wings)), Рок Сити (анг: Rock City) (по песната „Детроит Рок Сити“ – (анг: Detroit Rock City) и 313 (анг: The 313) (градскиот телефонски код).
Детроит и околниот регион претставуваат голем центар за трговија и глобалната трговија. Областа Детроит се појави како митрополитски регионот со изградба на големи автопатски систем во 1950-тите и 1960-тите. Помеѓу 2000 и 2010 година, населението на градот се намали за 25%, од 10-ти најголем национален град падна на 18-ти. Пропорционален со промената на населението и работните места за неговите предградија, градот мораше да ја приспособи  својата улога во рамките на поголема метрополитенска  област. Центарот на Детроит бележи зголемена улога како центар за забава во 21 век, со отворањето на три казино хотели, нови стадиони и ревитализирано крајбрежје. Митрополитскиот регион моментно држи околу една половина од населението на државата.
Опаѓање
Една од десетици илјади напуштени куќи во Детроит. Долго големиот центар на популацијата и главен мотор на светот на автомобилското производство, Детроит помина низ континуиран економски пад. Како и многу други американски градови Детроит стигна до врвот на неговото население во пописот од 1950. Населението брои 1,8 милиони луѓе, а од 2010 година пописот имаше помалку од 40% вкупно повеќе од 700.000 жители, а само Сент Луис, Мисури и Јангстаун, Охајо видпа пад од 60% или повеќе истовремено, Јангстаун често се споредува со Детроит во многу помал обем поради своите економски проблеми. Населението на градот опаѓа со секој нареден попис од 1950 година. Иако по непосредната причина за намалување, повлекувањето на автомобилскато производство по 1980 година ја влоши ситуацијата на градот, така доминирана од страна на индустријата. Тековното опаѓање остави свој белег на градот, особено во тешко урбано распаѓање и илјадници празни куќи, станбени згради, како и комерцијални објекти низ градот. Некои делови од Детроит се ретко населени резултира дека градот има тешкотии во обезбедување на општинските услуги како што се полицијата, противпожарна заштита, училишта, отстранување на ѓубре, отстранување на снег, осветлување и слично. Градот се обиде да донесе различни решенија како што се уривање на напуштените домови и згради, иако постојат десетици илјади напуштени структури; отстранување на улично осветлување од големи делови на градот, и поттикнување на малата популација во одредени области да се преселат во повеќе населени места на градот, како што не може да биде брз одговор за услугите на градот како што се полицијата во ненаселени места. Повеќе од половина од сопствениците на Детроит 305.000 домови не успеа да ги платат своите 2011 даночните сметки, влошувајќи ја финансиската криза на градот. Според вестите, 47 отсто од даночната парцела во градот се заостанатите на нивните 2011 даночните сметки, што резултира во околу $ 246,000,000 неплатени даноци и такси, речиси половина од нив се должни на Детроит. Остатокот од парите ќе се наменат за Вејн Округ, Детроит државните училишта, и системот на библиотеките. Прегледот исто така, пронајде 77 блокови во Детроит кои имаа само еден сопственик кој плаќа даноци во 2011 година. Како резултат на покачена невработеност беше пропратено со бел лет и средната класа, лет до предградијата (а во некои случаи во други држави), и градот беше оставен со намалена даночна основа, депресивна вредност на имотот, напуштени згради, напуштени населби, високо ниво на криминал, како и изречената демографски дисбаланс.
Топографија
Детроит се наоѓа во Среден Запад во САД, на врвот на реката Детроит. Канцеларијата за Сенсус на САД вели дека градот има 370.2 км2, од кои 359.4 км2 се копно и 10.8 км2 се вода. Детроит e главниот град во Југисток Мичиген и Метро Детроит, најголемиот метрополитенска област во Мичиген. Највисокиот надморска височина на Детроит се наоѓа во севенрозападна страна на градот, малце западно од Палмер Парк, со 204 м височина. Најнискиот надморска височина на Детроит се наоѓа на реката, со 176 м височина. Детроит Меѓународна Резерва е едниот меѓународна резерва во светот.
Се наоѓа северно од Виндзор, Канада, што го прави едниот голем град во САД кај треба да се оди јужно да се влези во Канада. Детроит има четири граници со Виндзор: Амбасадор Мост, Детроит-Виндзор Тунел, Мичиген Централ Релвеј Тунел, и Детроит-Виндзор Ферибот.
Клима
Детроит и целата Метро Детроит има континентална клима. Во зима, градот е многу ладно и има многу снег. Температурата во зима некогаш достигнува и до –12 °C. Во лето, температурата некогаш достигнува и до 32 °C. Месечно врнежје во градот е од 50 до 100 мм. Најтоплата температурата во Детроит низ историјата е 40,5 °C на 24 јули 1934. Најниската температурата во Детроит низ историјата е –31,1 °C на 22 декември 1872.
Паркови
Кампус Маршус Парк се наоѓа во центарот на Детроит. Паркот беше основан во 1805 година, што го прави најстариот парк во градот. Пред 1900, Кампус Маршус Парк имаше многу акри, ама дека требаше место за коли, парката беше заместван со улици. Во 2004 година, нова Кампус Маршус Парк се напраде.
Харт Плаза се наоѓа на реката Детроит, до ренесанса Центар и Комерика Тауер. Паркот е исто локациа кај Антуан Ломе де Ламот-Кадилак застанале прво.
Гранд Циркус Парк се наоѓа малку северно од Кампус Маршус Парк, во Детроит Театар Дистрикт. Паркот беше основан во 1850 година и има многу стари статуи и фонтани.
Бел Ајел Парк е остров во реката Детроит. Во островот има плажа, музеј, голф, и брод клуб. Брегова охрана на САД имале база на Бел Ајел.
Архитектура
Детроит има многу различни архитектурски дизајни.
Даунтаун Детроит и Новиот центар имаат високи згради, но секаде другаде во градот зградите се куќи и мали згради.
Многу згради во Детроит се на Нешонал Регистер од Хисторик Плејсес, и градот има голем број од згради напреани во касно 19 век и рано 20 век.
Демографија
Детроит, во 2000 година, имал 951 270 жители, 336 428 куќи, и 218 341 семејства. Помеѓу 2000 и 2007 година, бројот на жители се намалил за околу 18 000. Bo 60-тите години, многу белци се преселиле во предградијата.
Bo 2000 година, Детроит имал 82,70% цpнци, 12,26% белци и 5,04% дpyги.
Bo Детроит, 31,1% од жителите ce помлади од 18 години, 9,7% ce од 18 до 24 години, 29,5% ce од 25 до 44 години, 19,3% ce од 45 до 64 години, и 10,4% ce поcтapи од 65 години.
Има околу 10.000 Македонци во Метро Детроит.
Престапление
Престапление во Детроит се намале од 1980те, но градот е шести во престапление од 25те најголеми градови во САД.
Збратимени градови
Детроит има пет збратимени градови:
Мирко Милески
Мирко Ладомиров Милески - Урош ( во -  во ) — македонски партизан, истакнат борец во НОБ и народен херој. За народен херој е прогласен на 9 октомври 1953 година.
Животопис
Милески е роден во с. Попоец, Кичевско. Потекнувал од повеќечлено сиромашно семејство кое претежно се занимавало со земјоделство. Мирко уште во раните детски години го вкусил мачниот селски живот работејќи и најтешки земјоделски работи. Основно училиште завршил во селото Извор и бидејќи бил бистар и надарен за учење, а во исто време и добар другар, ги освоил симпатиите на учителите кои ги наговориле татко му Ладомира и мајка му Тодора, Мирко по секоја цена да го продолжи школувањето во тогашната гимназија во Охрид. И во гимназијата Мирко бил одличен ученик што му овозможило да добие стипендија од државата за продолжување на школувањето во класичната гимназија во Белград каде што ги изучувал францускиот и италијанскиот јазик. Во Белград ги направил првите контакти со напредното движење зачленувајќи се во Урсовите синдикати, а во 1941 година учествувал и во мартовските демонстрации дигнати против потписниците на Пактот за приспојување на Југославија кон Оската (Тројниот сојуз).
Учество во НОБ
По априлскиот напад на Германија на Македонија во 1941 година, Мирко го напуштил Белград и се вратил во својот роден крај кој веќе беше окупиран од Италија, а цивилната власт им беше предадена на албанските квислинзи. Мирко во Тетово го завршил и шестиот клас гимназија и како добар познавач на италијанскиот јазик станал преведувач во Карабинерската станица во селото Извор. Иако бил на работа при италијанските власти, неговата активност и работа во НОД била сè поголема и повидлива, бидејќи во есента 1941 година станал член на Партиската селска организација во Кленоец. Тогаш добил партиска задача да работи со Италијанците и да прибира и доставува податоци. Лажно преведувајќи и толкувајќи, често ги наведувал властите на погрешен пат и не дозволил да има поткажувачи. Италијанците почнале да се сомневаат, но Мирко не дозволил да биде фатен, туку веднаш се повлекол во илегалство работејќи низ Копачијата. Во 1942 година учествувал во подготовките на неколкудневниот штрајк на патарските работници кој бил прв штрајк во услови на окупација, а со цел да се провери подготвеноста на народот за борба.
Во пролетта 1943 година, Мирко веќе бил во составот на Првиот Кичевски партизански одред „Козјак“, а потоа и во првите редови на Кичевско-мавровскиот одред кој беше формиран на 21 мај 1943 година. Со одредот учествувал во нападот на карабинерската станица во селото Сливово, нападот на возот на Пресека и другите вооружени акции. Мирко бил храбар и самоиницијативен. Само со неколку свои другари ги нападнал непријателските магацини за жито во селото Арбиново, а во летото 1943 година, со уште еден свој другар, неприметно се спуштиле со вагонетка од Пресека во селото Извор; ја нападнале албанската општина, ги обезоружале службениците, им го зеле оружјето и муницијата и се вратиле во Одредот.
За народен херој бил прогласен на 8 октомври 1953 година, а во друга литература се појавува и 9 октомври.
Арктичка трка на Норвешка
Арктичка трка на Норвешка — годишна повеќеетапна велосипедска трка која се одржува во северниот дел на Норвешка. Првото издание било во 2013 година, од 8 до 11 август и траело четири дена. Организатори се Amaury Sport Organisation (ASO) и Арктичка трка на Норвешка (AS).
NGC 1852
NGC 1852 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1852 се споменува и како ESO 56-SC71, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 6 ноември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1852 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m. NGC 1852 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,8'.
Други поделби
Проучување на NGC 1852 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9161.
Норвудскиот градежник
„Норвудски градежник“ или Авантурата на Норвудскиот градежник (англиски: The Adventure of the Norwood Builder) е една од 56-те раскази за Шерлок Холмс напишана од Сер Артур Конан Дојл. „Норвудскиот градежник“ е вториот расказ од збирката Враќањето на Шерлок Холмс. Расказот е исдаден во 1903 година во списанието The Strand, а илустрациите се од Сидни Пеџет.
Кратко сиже
Норвудскиот градежник е Џонас Олдакри, 52 годинишен ерген кој исчезнал од неговата куќа, кога во меѓу време, во неговиот двор избувнал пожар. Во неговиот кревет не спиел никој, неговиот сеф бил отворен, документите биле расфрлени, имало знаци на насилство, како и крв на еден бастун. Бастунот бил од помладиот правник Џон Мекфарлејн, кој го посетил исчезнатиот во ноќта на исчезнувањето. Правникот бил осомничен за вмешаност во случајот, и самиот тој го посетува Шерлок Холмс со замисла да побара совет и помош од славниот и успешен детектив.
Инвазија (филм)
„Инвазија“ е филм во режија на Оливер Хиршбигел. Главните улоги ги толкуваат: Никол Кидман, Даниел Крејг и Џереми Нортем.
Содржина
Огромна експлозија го осветлува небото од Далас до Вашингтон, распарчувајќи го спејс-шатлот „Патриот“, чии делови се распрснуваат низ целата територија на САД. Притоа се појавуваат приказни за некоја чудна супстанција, која е отпорна на најголемиот студ во Вселената и на огромната топлина од внатрешноста на Земјата.
Озимандија
„Озимандија“ (англ. Ozymandias) е познат сонет напишан од англискиот романтичарски поет Перси Биш Шели и објавен во 1818. Често претставуван во низа антологии како еден од највисоките дострели на англиската поезија од XIX век, "Озимандија" е несомнено една од најпознатите песни на Шели.
Општи податоци за сонетот
Она што го истакнува „Озимандија“ како една исклучителна песна, не занемарувајќи ја тематиката, односно Шелиевото сфаќање за минливоста на моќта, е, пред сѐ, неговата виртуозна дикција и неговата специфична шема (АБАБАВГВ ДГДЃД). Со помош на овие два поетски елементи, едноставноста на изразот и честото прескокнување на стиховите од една во друга линија, Шели успева да го забави монологот на патникот, создавајќи атмосфера на празнотија и нарушена грандиозност. Ритамот, од друга страна, е јамбски пентаметар - класично прозодично средство кога е во прашање англиската поезија.
Напишан е во декември 1817 година и за првпат е објавен од страна на Ли Хант во списанието Examiner на 11 јануари 1818. Во 1819 година, во Шелиевата „Розалинда и Хелен“, кадешто сонетот е препечатен, Шели го опишува „Озимандија“ како една од неколкуте недовршени поеми што ги оставив во Англија. Исто така, тој истакнува и дека песната е влезена во склопот на книгата само по барање на неговиот издавач. Всушност, без разлика на тоа што „Озимандија“ ужива огромна популарност кај љубителите на поезијата, дел од критичарите на делото на Шели често ја запрашуваат неговата литературна вредност. Харолд Блум, во една од поголемите студии за Шели - Shelley's Mythmaking (1959) („Шели: Создавање на митот“) воопшто и не ја споменува песната.
Теми
Песната разработува низа теми, како минливоста на моќта, постојаноста на уметноста и чудниот и контрадикторен однос меѓу уметникот и неговото дело.
Типично романтичарски, Шели, во „Озимандија“, дејството го сместува во еден егзотичен предел (Египет, односно пустината Сахара), обидувајќи се на тој начин да избега од реалноста - Египет, Индија и Кина биле често користени од страна на поетите во романтизмот како извор за современите митови. И иако Наполеон, како современ тиранин од епохата на Шели (кој само три години пред создавањето на песната е запрен кај Ватерло) како и за еден голем дел од романтичарите, може да е директна инспирација за создавањето на оваа поема, сепак „Озимандија“ има пошироко значење.
Оддалечувањето од реалноста е засилено и со воведувањето на патникот, чии зборови всушност ја создаваат песната. Структурата на епитафите, кои често започуваат со повик кон случајниот минувач (Патнику!), наоѓа свој специфичен одек преку внесувањето на вториот лик.
Анализа
Името Озимандија најверојатно се однесува на Рамзес II или Рамзес Велики, фараон од деветнаесеттата египетска династија. Самиот сонет претставува парафраза и е директно инспириран од наводниот напис на основата на статуата спомнат од страна на грчкиот историчар Диодор Сицилиски: "Крал над Кралевите сум јас, Озимандија. Ако некој сака да дознае колку сум возвишен и каде спијам јас, тогаш нека надмине некое од моите дела."
Имено, и покрај наредбата на Озимандија, очајот кај „моќникот“ не треба да се јави поради тоа што делата на Озимандија го надживеале неговото име, туку токму поради тоа што ништо, освен еден „здробен лик“ и „кип што гние“ не останале од него. Судбината на моќникот ќе биде иста: заборав во песокот на времето. Од друга страна пак, и она што останало од Озимандија не е по негова заслуга, туку е по заслуга на вајарот.
Сонетот и археологијата
Во сонетот Шели истакнува дека Озимандија има „жежок и збрчкан насмев“. Всушност, ниту една од статуите на Рамзес досега пронајдени во Египет не можат да се опишат на овој начин. Фараонските лица секогаш се прикажани спокојни, смирени и без чувства.
NGC 6277
NGC 6277 — ѕвезда во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 6 јуни 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6277 е од видот 2*.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 0 м 48,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +23° 2' 24"".
Други поделби
Проучување на NGC 6277 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 157; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2059. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1377.
Лагуна (покраина)
Лагуна е покраина на Филипините која е сместена во Калабарзон Регионот на островот Лузон. Главен град е Санта Крус. Покраината се наоѓа југоисточно од Метро Манила, јужно од Ризал, западно од Кезон, северно од Батангас и источно од Кавите. Лагуна е скоро целосно заобиколена од Лагуна Езерото, кое е најголемо ма Филипините. И самото име на покраината доаѓа од езерото, односно од шпанскиот збор lago, што значи езеро.
Стопанство
Покраината изобилува со природни богатства како што се шумите кои се бофати со бамбус и махагони. Исто така има и големи наоѓалишна на руда.
Административна поделба
Лагуна е поделена на 27 општини и 3 града.
Национален историски музеј (Бугарија)
Историја
Музејот е создаден со распоредување на Бирото на Министерскиот совет на НРБ през 1973 г. Првата експозиција е откриена во 1984 г. во зградата на Судската палата во Софија во чест на 1300-годишнината од создавањето на бугарската држава. Со одлука на Министерскиот совет од 15 април 1998 г. на музеи е предоставен Дом № 1 во државната резиденција Бојана. Новата експозиција е откриена од министер-претседателот Иван Костов на 29 јуни 200 г. Во 1990-тите години НИМ ги презема и колекциите на веќе закриените Музеј на бугарско-советската дружба и Национален музеј на револуционерното движење.
Колекции и експозиции
Колекциите на НИМ вклучуваат повеќе од 650 000 споменици на уметноста во следните периоди и научноистражувачки области:
Литиум хлорид
Литиум хлорид е хемиско соединение со хемиска формула LiCl. Солта е типично јонско соединение (со одредени ковалентни одлики), иако малата големина на јонот Li+ предизвикува својства кои не се забележани кај другите хлориди на алкални метали, како што е извонредната растворливост во поларни растворувачи (83.05 g/100 mL во вода на 20 °C) и неговите хигроскопски својства.
Потготовка
Литиум хлоридот се произведува со третман на литиум карбонат со хлороводородна киселина. Безводниот LiCl се подготвува од хидратот со загревање во проток на водород хлорид.
Комерцијална употреба
Литиум хлоридот главно се користи за производство на литиум метал со електролиза на топење LiCl/KCl на 450 °C (842 °F). LiCl исто така се користи како флукс за лемење за алуминиум во автомобилски делови. Се користи како десикант за сушење воздушни струи. Во повеќе специјализирани апликации, литиум хлоридот наоѓа одредена употреба во органската синтеза, на пример, како додаток во реакцијата Стил. Исто така, во биохемиски апликации, може да се користи за таложење на РНК од клеточни екстракти.
Литиум хлоридот исто така се користи како боја за пламен за производство на темноцрвен пламен.
Други употреби
Литиум хлоридот се користи како стандард за релативна влажност во калибрацијата на хигрометрите. На 25 °C (77 °F) заситен раствор (45,8%) од солта ќе даде рамнотежна релативна влажност од 11,30%. Дополнително, литиум хлоридот може да се користи како хигрометар. Оваа деликатна сол формира само-раствор кога е изложена на воздух. Рамнотежната концентрација на LiCl во добиениот раствор е директно поврзана со релативната влажност на воздухот. Процентот на релативна влажност на 25 °C (77 °F) може да се процени, со минимална грешка во опсегот 10–30 °C (50–86 °F), од следнава равенка од прв ред: RH=107,93-2,11C, каде што C е концентрација на LiCl на растворот, проценти по маса.
Растопен LiCl се користи за подготовка на јаглеродни наноцевки, графен и литиум ниобат.
Се покажа дека литиум хлоридот има силни акарицидни својства и е ефикасен против Varroa деструкторот кај популациите на медоносни пчели.
Литиум хлоридот се користи како аверзивен агенс кај лабораториски животни за проучување на претпочитање и аверзија на условено место.
Мерки на претпазливост
Солите на литиум влијаат на централниот нервен систем на различни начини. Додека цитратните, карбонатните и оротатните соли моментално се користат за лекување на биполарно растројство, во минатото се користеле и други соли на литиум, вклучувајќи го и хлоридот. За кратко време во 1940-тите, литиум хлоридот се произведувал како замена за сол за луѓе со хипертензија, но тоа било забрането откако биле препознаени токсичните ефекти на соединението (тремор, замор, гадење). Сепак, Ј.Х. Талбот забележа дека многу симптоми кои се припишуваат на токсичноста на литиум хлорид може да се припишат и на недостаток на натриум хлорид, на диуретиците кои често се администрираат кај пациенти на кои им бил даден литиум хлорид или на основните состојби на пациентите.
Дрво за свадбена торта
Cornus controversa ( дрво за свадбена торта ), син. Swida controversa, е вид на цветни растенија од родот Cornus од фамилијата дренка Cornaceae, роден во Кина, Кореја, Хималаите и Јапонија. Тоа е листопадно дрво кое расте до 50 сантиметри, со повеќестепени гранки. Рамни ленти од бели цветови (кими до 3-7 инчи широки) се појавуваат во лето, проследено со глобозно црно овошје (drupes to1/2 in ). Овални темнозелени листови ( 8-15 сантиметри долги) се глаукозни одоздола и стануваат црвено-виолетови на есен. Се одгледува во градини и паркови во умерените региони.
Понекогаш се нарекува и Bothrocaryum controversum  кога семињата се нудат на онлајн продажба.
Сортата C. controversa „Variegata“ има лисја со кремасти рабови, кои пожолтуваат на есен и расте со помала големина од нејзиниот родител - обично 25 ft. Ја има добиено наградата за заслуги на градината на Кралското хортикултурно друштво.
Папа Александар
Имало 8 папи со името Александар:
Ирска митологија
Митологијата на претхристијанска Ирска не ја преживеала во целост преобразбата во Христијанство, меѓутоа во голем дел била сочувана во средновековната ирска литература, лишена од нејзините верски значења, која го претставува најопширниот и најдобро сочуваниот дел од сите области во келтската митологија.. Исто така постои определен број на зачувани митологиски текстови кои не одговараат на ниту еден од периодите. Иако многу ракописи не опстанале и многу повеќе материјали веројатно не ни биле запишани, има останато доволно за да се овозможи идентификација на различни циклуси, доколку се поклопуваат: митолошкиот период, алстерскиот период, фенианскиот период и историскиот период. Покрај тоа, постојат и голем број на запишани народни приказни кои, иако не сосема митолошки, содржат личности од еден или повеќе од овие четири периоди.
Извори
Трите основни извори на ракописи за Ирската митологија се ракописот од доцниот 11ти/раниот 12 век „Книгата за сивкастата крава“ (Lebor na hUidre) кој се наоѓа во библиотеката на Ирската Кралска Академија, „Леинстерска книга“ (Book of Leinster) од раниот 12 век која се наоѓа во Библиотеката на Тринити колеџот во Даблин и Раулинсоновиот ракописот B 502 (Раул.) која се наоѓа во Бодлиевата библиотека на Универзитетот Оксфорд. И покрај датите на овие извори, поголем дел од материјалот кој го содржат и претходи на творбата. Најраната проза можеби датира на лигвистичка основа од 8 век, а некои од сиховите може да датираат и од 6 век. Други поважни извори се состојат од група од четири ракописи кои потекнуваат од западна Ирска од доцниот 14ти или раниот 15 век: „Жолта книга на Лекан“(The Yellow Book of Lecan), „Големата книга на Лекан“(The Great Book of Lecan), „Книгата Хи Мени“(The Book of Hy Many[1]) и „Книгата од Балимот“. Првата од овие книги содржи дел од најраната верзија на „Гонењето добиток од Кули“ (Táin Bó Cúailnge) и се наоѓа воТринити колеџот. Останатите три книги се наоѓаат во Ирската Кралска Академија. Други ракописи од 15 век, како што е „Книгата на Фермој“ (The Book of Fermoy) исто така содржат интересни материјали, какви што имаат подоцнежните синкретични дела како што е „Историјата на Ирска“ (Foras Feasa ar Éirinn) на Џефри Китинг (околу 1640), особено што овие подоцннежни компилатори и писатели имале пристап до пишани извори кои оттогаш се исчезнати. Кога се користат овие извори, како и секогаш, важно е да се дознае влијанието на оклоностите во периодот во кој биле создадени. Поголем дел од ракописите биле создадени од христијанските калуѓери, кои биле растргнати помеѓу желбата да ја запишат нивната домашна култура и нивното религиозно противење на паганските верувања од што произлегло евгемеризирање на некои од боговите. Многу од подоцнежните извори можно е, исто така, да имаат формиран дел од пропаганден обид дизајниран за да се создаде историја за народот на Ирска која би имала сличност со митолошкото потекло на нивните Британски напаѓачи од основачите на Рим кој бил донесен од Џефри Монмутски и други. Исто така имало и тенденција да се преправи ирската родословија за да одговара на веќе познатата шема на грчката и библиската родословија.
Неспорно било дека средновековната Ирска литература ги имала сочувано вистинските антички традиции во форма практично непроменета низ вековите на усна традиција дури до времето на древните Келти од Европа. Кенет Џексон славно го опиша алстерскиот период како "прозорец во Железното време", додека Гарет Олмстед се обиде да направи паралели помеѓу „Трката на бикови во Кули“, епот за алстерскиот период и иконографијата на котелот од Гунтеструп. Меѓутоа, оваа "нативистичка" позиција била оспорувана од "ревизионистичките" научници кои веруваат дека голем дел од неа е создадена во христијанско време во промислени имитации на еповите на класичната литература која дошла заедно со Латинското учење. Ревизионистите уклажуваат на премини наводно под влијание од Илијадата во „Гонењето добиток од Кули“ и постоењето на „Градењето на Троја“ (Togail Troí), ирска адаптација на „Историја за уништувањето на Троја“ (De excidio Troiae historia) на Дарес Фригиј“ која е пронајдена во „Леинстерската книга“ и бележи дека материјалната култура на приказните е општо поблиска до времето на настанувањето на приказните отколку на далечното минато. Се појавувил консензус кој го охрабрува критичкото читање на материјалот.
Митолошки период
Митолошкиот период, кој се состои од приказни за претходните богови и за ирското потекло, е најмалку зачуван од сите четири периоди. Најважните извори се Metrical Dindshenchas или Образовни места и Lebor Gabála Érenn или Книга на инвазии. Други ракописи имаат зачувано митолошки приказни како што се „Сонот на Агнес“ (The Dream of Aengus), „Додворувањето на Ајтин“ (The Wooing Of Étain) и „Битката на Мег Туиред“ (Cath Maige Tuireadh). Една од најпознатата од сите ирски приказни е „Трагедијата на децата од Лир“ (Oidheadh Clainne Lir) која исто така претставува дел од овој период.
Други позначајни фигури од племињата на божицата Дана
•	Боан - Boann
•	Банба - Banba
•	Бриџет - Brigid
•	Кредне - Creidhne
•	Дана - Danu
•	Диан Кехт - Dian Cecht
•	Дон - Donn
•	Ерин - Ériu
•	Ајтин - Étaín
•	Фоморијани - Fódla
•	Маха - Macha
•	Нехтан - Nechtan
570 п.н.е.
570 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 570. година пред новата ера, 570. од првиот милениум п.н.е., 70. од 6 век п.н.е. и прва од 570-тите п.н.е.
Ирска митологија
Други позначајни фигури од племињата на божицата Дана
•	Банши - Bean Sídhe
570 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Ирска митологија
Алстерски период
Алстерскиот период се наоѓа на почетокот на христијанската ера и поголемиот дел се одвива во провинциите Алстер (Ulster) и Конахт (Connacht). Се состои од група херојски приказни кои се однесуваат на животите на Конор син на Неса (Conchobar mac Nessa), крал на Алстер, големиот херој Кухулин (Cú Chulainn), синот на Лу и за нивните пријатели, љубовници и непријатели. Овие се Улаиди (Ulaid) или луѓе од Северно-источниот агол од Ирска и дејството на приказните се случува во средиштето (центарот) на кралскиот двор во Емаин Маха (Emain Macha - познат како Светата Тврдина), кој се наоѓал во близина на современиот град Арма (Armagh). Улаидите имале блиски врски со ирската колонија во Шкотска, и дел од обуките на Кухулин се одвиваат токму во таа колонија.
Периодот се состои од приказни за раѓања, поранешниот живот и обука, додворувања, битки, гозби, и смртта на херои и прикажува воинствено општество во кое војувњето главно се состои од поединечни борби и богатството се мерело единствено преку добитокот. Овие приказни се напишани главно во проза. Централно место во алстерскиот период зазема „Гонењето добиток од Кули“ (Táin Bó Cúailnge). Други значајни приказни во алстерскиот период се „Трагичната смрт на синот-единец на Аифе“(The Tragic Death of Aife's only Son), „Боргардовата гозба“(Bricriu's Feast), и „Уништувањето на Да Дерговото преноќувалиште“ ( The Destruction of Da Derga's Hostel). „Протерувањето на синовите на Уснах“ (The Exile of the Sons of Usnach), подобро позната како трагедијата на Дирдри (Deirdre) и почетокот на претставите на Џон Милингтон Синг (John Millington Synge), Вилијам Батлер Јејтс (William Butler Yeats) и Винсент Вудс (Vincent Woods), претставуваат дел од овој период.
570 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 570 година се протега во 2066 и 2067, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2126 и 2127 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 27 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1228 и 1227 исламска година пред хиџра.
Ирска митологија
Алстерски период
Овој период, во некој поглед, е близок до митолошкиот период. Некои од ликовите од подоцнежните повторни појавувања, а и метаморфозната магија докажува многу, рамо до рамо со мрачен, скоро безчувствителен реализам. Иако може да се сомневаме дека неколку ликови, како што се Мејв (Medb) или Ку Рои (Cú Roí), кои постојат како Богови и Кухулин кој во одредени ситуации покажува натчовечка храброст, ликовите се смртни и асоцираат на определено време и место. Ако митолошкиот период претставува Златно Доба, алстерскиот период е ирското Херојско Доба.
Фениански период
Фианите во приказната се поделени на кланот Баискне (Clann Baiscne), предводено од Фјон Мек Кумел (Fionn Mac Cumhall -често именуван како"Фин МекКул - Finn MacCool", Фин син на Кумел - Finn Son of Cumhall) и кланот Морна (Clann Morna), предводени од нивниот непријател, Гол Мек Морна (Goll mac Morna). Гол го убил таткото на Фјон, Кумел, во битка и детето Фјон било израснато во тајност. Како младинец, додека бил обучуван за уметноста на поезијата, тој случајно си го изгорел палецот додека го готвел лососот на мудроста, што му овозможило да го смука или гриза неговиот палец за да се здобие со изобилие на огромна мудрост. Тој го заземал своето место како водач на својата група и бројни приказни се раскажувани за нивните авантури. Две од најголемите ирски приказни, „Прогонството на Дирмајд и Гроуни“ (Tóraigheacht Dhiarmada agus Ghráinne) и Ошин (Oisín) во „Земја на младоста“ (Tír na nÓg) претставуваат дел од овој круг. Приказната за Дирмајд и Гроуни, која претставува една од неколкуте фениански прозни приказни, веројатно претставува извор за Тристан и Изолда (Tristan and Iseult).
Светот на фенианскиот период е свет во кој професионални војници го поминуваат нивното време ловејќи, борејќи се, и навлегувајќи во авантури во духовниот свет. Од новите кандидати за влез во групата се очекувало да имаат познавање од поезијата како и да поминат определен број на физички тестови или искушенија. Во овие приказни не постои религиозен елемент освен ако е обожување на херој.
Историски период
Да се забележи историјата на фамилијата и родословието на кралевите на кои служеле, претставувало дел од должноста на средновековните ирски бардови, или дворските поети. Ова тие го правеле преку поемите кои го мешале митологиското и историското на повисоко или пониско ниво. Приказните произлегле од тоа што е познато како историски период, или поточно периоди, бидејќи постојат бројни независни групирања. Кралевите кои се опфатени имаат опсег од скоро целосно митологискиот „Прогонет морнар“ (Labraid Loingsech), кој наводно станал Големиот Крал на Ирска во околу 431п.н.е., до целосно историскиот Брајан Бор (Brian Boru). Меѓутоа, најголемата слава на историскиот период „Бесот на Свини“ (the Buile Shuibhne), приказна од 12 век раскажана во поезија и проза. Свини, крал на Даларадија (Dál nAraidi), бил проколнат од Св.Ронан и станал еден вид на полу човек, полу птица, осуден да го помине целиот свој живот во шумите, бегајќи од неговите човечки содружници. Приказната ги има опфатено имагинациите на современите ирски поети и биле преведени од Тревор Џојс (Trevor Joyce) и Џејмс Хејни (Seamus Heaney).
Авантури
Авантурите, или echtrae, претставуваат група на приказни за посетите на ирскиот Друг Свет (кој може да биде западно преку морето, во подземјето, или едноставно невидлив за смртниците). Најпознатата, „Ошин во Земјата на Младите“ (Oisin in Tir na nOg), припаѓа на фенианскиот период, но неколку одделни авантури преживуваат, вклучувајќи ги и „Авантурата на Конли“ (The Adventure of Conle), „Патувањето на Бран мек Фирбејл“ (The Voyage of Bran mac Ferbail), и „Авантурата на Лири“ (The Adventure of Lóegaire).
Патувања
Патувањата, или immrama, се приказни за морски патувања и за чудата видени во нив. Овие најверојатно настанале од искуството на рибарите комбинирано со елементи од Другиот Свет кои преовладуваат во авантурите. Од седумте патувања споменати во ракописите, само три опстанале: „Патувањето на Мејл Дин“ (the Voyage of Mael Dúin), „Патувањето на Ове Кахир“ (the Voyage of the Uí Chorra), и „Патувањата на Ангус и Мек Риагла“ (the Voyage of Snedgus and Mac Riagla). „Патувањата на Мел Дун“ (the Voyage of Mael Duin) претходат на подоцните „Патувања на св. Брендан“ (Voyage of St. Brendan).