cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
УЕФА Лига на шампиони 2010/11
Распределба на тимови по асоцијација
Подолу е квалификационата шема за 2010-11 УЕФА Лига на шампиони:
Дистрибуција
Бидејќи победникот од 2009-10 УЕФА Лига на шампиони, Интер, обезбеди место преку местото во домашното првенство, местото за бранителот на групата во фазата по групи беше испразнето. За да се компензира:
Тимови
Лигашката позиција од минатата сезона е покажана во загради. (П-1рв означувапобедник во плеј-офот на крајот од сезоната)
ОТ Освојувач на титулата
Рунди и дата на жрепки
Сите жрепки се одржааа во седиштето на УЕФА во Нион, Швајцарија, освен ако не е поинаку наведено.
Носители
Жрепката за квалификационите рунди, плеј-оф рундата и групната фаза се засновани на 2010 УЕФА коефициенти. Коефициентите се пресметани на основа на комбинацијата од 20% од вредноста на коефициентот на националната асоцијација за периодот од 2005-06 до 2009-10 и остварувањето на тимовите во УЕФА клупските натпреварувања за истото тој период. Клубовите се распоредени според коефициентите и подоа поделени во шешири според нив.
Во жрепката за групната фаза, 32та тима се поделени во 4 шешири од по 8 тима, засновано на нивните клупски коефициенти, со освојувачот на титулата автоматски ставен во Шеширот 1. Секоја група содржи по еден тим од секој шешир, но тимовите од иста асоцијација не можат да се сместат во иста група. Жрепката е контролирана за да се поделат тимовите од иста асоцијација помеѓу групите А-Д и Е-Х, каде што се прават парови, од кои едниот тим игра во вторник, а другиот во среда.
Во жрепката за првата нокаут рунда, осум победници од групите се носители, а осумте второпласирани се неносители. Секој носител ќе игра против неносител, додека носителот ќе биде домаќин на вториот натпревар. Тимовите од иста група или иста асоцијација неможат да играат меѓусебе.
Во жрепките за четвртфиналето и за по натаму, нема никакви носители и тимовите од иста група или иста асоцијација можат да играат меѓусебно.
Групна фаза
Бурсаспор, Хапоел Тел Авив, Брага, Тотенхем Хотспур, Твенте, и Жилина ќе дебитираат во фазата по групи.
Нокаут фаза
Во нокаут фазата, тимовите играат меѓусебно два натпревари на гости и дома, освен финалето каде што се игра еден меч на стадионот Вембли во Лондон.
Жрепката за осминафиналето се одржа на 17 декември 2010. Жрепките за четвртфиналето, полуфиналето и финалето(за да се определи “домашниот“ тим) беа одржани на 18 март 2011.
Осмина-финале
Жрепката за натпреварувањата во осмина-финале беше одржана на 17 декември 2010 во седиштето на УЕФА во Нион, Швајцарија. Првите нтпреваридо осминафиналето се играат на 15, 16, 22 и 23 февруари, а вторите натпревари ќе се играат на 8, 9, 15 и 16 март 2011.
Четвртфинале
Првите натпревари од четирите четвртфиналиња беа изиграни на 5 и 6 април, а вторите на 12 и 13 април 2011.
Полуфинале
Првите натпревари се играа на 26 и 27 април, а додека вторите на 3 и 4 мај 2011.
Финале
2011 УЕФА Лига на шампиони Финале ќе се изигра на 28 мај 2011 на Вембли во Лондон, Англија.
Кале (Евла)
Кале — археолошко наоѓалиште во преспанското село Евла. Претставува населба од средниот век. Се наоѓа на 5 км североисточно од селото, каде на висок рид со зарамнето плато што се издига над Кошарска и Источка Река, на поголем тешко пристапен простор се гледаат остатоци од утврдена населба. Откриени се ѕидови на повеќе објекти ѕидани од камен и варов малтер. Професор Томо Томоски го идентификувал наоѓалиштето Кале со населбата Василица, позната во записите од XI век.
W и Z бозони
W и Z бозони (заедно познати како слаби бозони, помалку конкретно, средно векторски бозони) се елементарни честички кои посредуваат при слаба интеракција; нивните симболи се W+, W−, и Z. W бозоните имаат позитивен и негативен електричен полнеж од 1 елементарен полнеж соодветно и се античестички на другиот. Z бозон е електрично неутрален и е своја античестичка. Трите честички имаат спин од 1, и W бозоните имаат магнетен момент, додека Z има ништо. Сите три од овие честички се многу краткотрајни, со полураспад од околу 3×10−25 s. Откритието е голем успех за она што сега се нарекува на стандардниот модел на физиката на честичките.
W бозоните се именувани по слабата сила. Физичарот Стивен Вајнберг ја именувал  дополнителната Z честичка, подоцна давајќи образложение дека тоа е последена дополнителна честичка потребна  на моделот - W бозоните веќе биле именувани - и тоа што има нула електричен полнеж.
Двата W бозони се најдобро познати како медијатори на неутрино апсорпција и емисија, каде нивниот полнеж е поврзан со електрон или позитрон емисиона или апсорпција, секогаш предизвикува јадрена трансмутацијa. Z бозонот не е вклучен во апсорпција или емисија на електрони и позитрони.
Z бозонот го посредува трансферот на моментум, спин, и енергија кога неутринот се издвојува еластично од материјата, нешто што мора да се случи без производство или апсорпција на нови, наелектризирани честички. Ваквото однесување (што е речиси како нееластичена неутрино интеракција) се гледа во балонски комори озрачени со неутрино греди. Едноставно "се појавува" секогаш кога еден електрон во таква комора како нова слободна честичка одеднаш се движи со кинетичка енергија, и се движи во насока на неутрината како очигледен резултат на нов импулс, и ова однесување се случува почесто кога неутрино честичката е моментална, тоа се заклучува дека е резултат на неутрино интеракцијата директна со електрон. Еве, на неутрино едноставно удира на електрони и растура оддалечи од неа, пренесување на некои од импулсот на неутрино да електронот. Бидејќи (i) ниту пак неутрина електроните се погодени од силна сила, (ii) неутрина се електрично неутрален (затоа не комуницирате електромагнетно), и (iii) неверојатно мали маси од овие честички се направи било гравитационата сила помеѓу нив занемарлив, таквата интеракција може да се случи преку слабата сила. Бидејќи таквите електронот не е создадена од Нуклеон, и е непроменета, освен за новите сили импулс даваше од страна на неутрино, ова слабите интеракции сила помеѓу неутрино и електронот мора да бидат со посредство на слаба сила бозон честички без обвинение. Така, оваа интеракција бара Z бозон.
Основни Својства
Овие бозони се меѓу најтешките од елементарните честички. Со маси од 80,4 GeV / с2 и 91,2 GeV / с2, соодветно, W и Z бозоните се речиси 100 пати поголеми од протонот (потешки), па дури и од целиот атом на железо. Масите на овие бозони се значајни затоа што се движечки носители на фундаментална сила со прилично краток опсег: така нивните високи маси го ограничуваат опсегот на слабата јадрена сила. По пат на контраст, електромагнетната сила има бесконечен спектар, бидејќи нејзиниот носител на сила, фотонот, има нула маса, а истото би требало на хипотетички гравитон.
Сите три бозони имаат спин на честички s = 1. Емисијата на W + или W- бозон или го зголемува или намалува електричниот полнеж на честичката што се емитува од страна на една единица, и исто така го менува спинот за една единица. Во исто време на емисија односно апсорпција на W бозон може да го смените типот на честичката. Неутралниот Z бозон не може да го промени електричниот полнеж на  честичката.Емисијата односно апсорпцијата на Z бозон може да се промени само спин,моментум, и енергијата на другите честички.
Слаба јадрена сила
W и Z бозоните се честички кои ја посредуваат слабата јадрена сила, колку што е фотонот е честичка носач за електромагнетната сила.
W бозони
W бозоните се најдобро познати по својата улога во јадреното распаѓање. Погледнете ги, на пример, бета распаѓањето на кобалт-60. Оваа реакција не го  вклучува целиот кобалт-60 јадро, но влијае само на  еден од нејзините 33 неутрони. Неутронот е претворен во еден протон додека исто така емитува електрон (наречен бета-честичка во овој контекст) и еден електрон antineutrinо:
n0 → p+ + e− + ν
Повторно неутронот не е елементарна честичка но мешавината на горен кварк и две долен кваркови (UDD). Тоа е всушност еден од кварковите долу кој се поврзува со бета распаѓање, се претвора во нагорна кварк да формираат протонот (uud). На повеќето основни ниво, тогаш, слабата сила го менува вкусот на еден кварк: Кој е веднаш проследен  од на  W<span style="display:inline-block; margin-bottom:-0.3em; vertical-align:0.8em; line-height:1.2em; font-size:85%; text-align:left;">−  бозонот
Z бозони
Z бозонот е своја античестичка. Така, на сите свои квантни броеви и полнежи се нула. Размена на Z бозон помеѓу честички, наречени неутрална тековната интеракција, затоа останува интеракцијата на честички непроменета, освен за трансфер на интензитет. Z бозони интеракции кои вклучуваат неутрината имаат карактеристични потписи: Тие обезбедуваат единствениот познат механизам за еластична расипување на неутрина во прашање; неутрина се речиси исто толку веројатно да растера еластично (преку размена Z бозон) како inelastically (преку W размена бозон). Првиот предвидување на Z бозони беше направен од страна на бразилскиот физичар Жозе Лите Лопез во 1958 година, од страна на осмислување равенка која покажа аналогијата на слабата јадрена интеракции со електромагнетизмот. Стив Вајнберг, Шелдон Glashow и Абдус Салам користи подоцна тие резултати да развијат електрослабата обединување, во 1973 Слаби неутрален струи преку размена Z бозон беа потврдени набргу потоа во 1974 година, во неутрино експеримент во балонската комора Gargamelle во ЦЕРН
Предвидувањето на W и Z
showing the exchange of a pair of W bosons. This is one of the leading terms contributing to neutral Kaon oscillation.]] По спектакуларен успех на квантната електродинамика во 1950 година, беа преземени обиди да се формулира слична теорија на слабата јадрена сила. Ова кулминира околу 1968 година, во една унифицирана теорија на електромагнетизмот и слабите интеракции со Шелдон Ла Глешоу, Стивен Вајнберг и Абдус Салам, за кои тие делат Нобеловата награда за физика во 1979 година. Нивнита електрослаба теорија претпоставува не само на W бозони потребно да се објасни бета распаѓање, но и нова Z бозон, кој никогаш не бил забележан.
Фактот дека на W и Z бозони имаат маса додека фотоните се без маса беше главна пречка во развојот на електрослабата теорија. Овие честички се прецизно опишани од теоријата на мерач СУ (2), но во теорија бозони мерач мора да биде massless. Како што е случај во точка, фотонот е без маса бидејќи електромагнетизмот е опишан од (1) теорија У мерач. Некои механизам е потребно за да се пробие на СУ (2) симетрија, давајќи им можност на маса на W и Z во процесот. Едно објаснување, механизмот Хигс, беше проследен со кршење на трудови од 1964 PRL симетрија. Тоа се предвидува постоење на уште една нова честичка; на Хигсовиот бозон. Од четирите компоненти на Голдстоун бозон создадена од областа на Хигсовиот, три се "јаде" од Ж +, z0 и W- бозони да формираат надолжна компоненти, а остатокот се појавува како спин 0 Хигсовиот бозон.
Комбинација на (2) теорија на СУ мерач на слабите интеракции, на електромагнетно интеракција, како и механизмот Хигс е позната како модел на Glashow-Вајнберг-Салам. Овие денови е широко прифатен како еден од столбовите на стандардниот модел на физиката на честички. Од 13 декември 2011 година, интензивна потрага по Хигсовиот бозон врши во ЦЕРН, посочи дека ако на честичките е да се најде, се чини веројатно да се најдат околу 125 GeV. На 4 јули 2012 година, на CMS и атласот експериментални соработки во ЦЕРН објави откривањето на нова честичка со маса од 125,3 ± 0.6 GeV, која се појавува во согласност со Хигсовиот бозон.
Откритие
За разлика од бета распаѓањето, набљудувањето на неутрален тековните интеракции кои вклучуваат честички освен неутрина бара огромни инвестиции во честички акцелератори и детектори, како што се на располагање за само неколку лаборатории за високоенергетска физика во светот (и тоа само по 1983). Тоа е затоа што на Z-бозони однесуваат во малку на ист начин како фотони, но не стане важен додека енергијата на интеракција е споредлив со релативно огромна маса на Z бозон.
Откривањето на W и Z бозоните се смета за голем успех за ЦЕРН. Прво, во 1973 година дојде на набљудувањето на неутрален тековните интеракции како што е предвидено од страна на електрослабата теорија. Gargamelle огромен балон комора фотографираше трагата на неколку електрони одеднаш почнуваат да се движат, навидум сами по себе. Ова се толкува како неутрино интеракција со електрони, со размена на невидена Z бозон. На неутрино е инаку невидливи, па единствениот забележителен ефект е моментумот даваше на електрони од страна на интеракција.
W<span style="display:inline-block; margin-bottom:-0.3em; vertical-align:0.8em; line-height:1.2em; font-size:85%; text-align:left;">+, W<span style="display:inline-block; margin-bottom:-0.3em; vertical-align:0.8em; line-height:1.2em; font-size:85%; text-align:left;">− , и Z<span style="display:inline-block; margin-bottom:-0.3em; vertical-align:0.8em; line-height:1.2em; font-size:85%; text-align:left;">0  бозоните, заедно со фотон (γ), се состојат од четири бозони мерачи на електрослабата интеракција.
Распаѓање
Распаѓање на W и Z бозони да fermion-antifermion парови но ниту W ниту Z бозоните може да се распаѓа во повисока маса на врвот кварк. Занемарувачката фаза простор ефекти и повисоки исправки цел, едноставна проценки на нивните разгранување фракции може да се пресмета од константи спојка.
W бозони
Unitarity на матрицата на CKM имплицира дека | Vud | 2 + | Vus | 2 + | VUB | 2 = | VCD | 2 + | ВЦС | 2 + | VCB | 2 = 1. Затоа leptonic разгранување показателите на W бозон се приближно Б (д + ν д) = B (μ + ν μ) = B (τ + ν τ) = 1/9. Hadronic разгранување сооднос е доминирана од страна на CKM-фаворизира уд и CS финалето држави. Збирот на hadronic разгранување коефициенти е измерена експериментално да биде 67,60 ± 0,27%, со Б (л + νl) = 10,80 ± 0,09%.
Z бозони
Z бозони распаѓање во fermion и нејзините античестичка. Како Z-бозон е мешавина на пред-симетрија кршење W0 и B0 бозони (види слаб агол мешање), секоја теме фактор вклучува фактор Т3 - Qsin2θW, каде Т3 е третата компонента на слаба isospin на fermion, Q е електричен полнеж на fermion (во единици на елементарниот полнеж), и θW е слаб агол на мешање. Поради слабата isospin е различна за различни таканаречени фермиони хиралност, или левак или десна рака, за спојување е различен.
Релативната сила на секој спојка може да се процени со оглед на тоа што стапките на забите вклучуваат на плоштадот на овие фактори, и сите можни дијаграми (пр сума над кварк семејства, и лево и десно придонеси). Ова е само проценка, како ние се размислува само дијаграми дрво ниво во теоријата Ферми.
Тука, Л и Д се ознаки за лева и десна рака chiralities на таканаречени фермиони соодветно. (На неутрина деснораките не постојат во стандардниот модел. Меѓутоа, во некои екстензии надвор од стандардниот модел што го прават.) Се користи за нотација x = sin2θW.
Модем
Модемот (кованица од зборовите модулатор и демодулатор) е уред кој изворните сигнали ги трансформира така да овозможува погоден начин на пренос на далечина и на далечниот крај врши обратен процес со кој трансформираниот сигнал го враќа во изворниот облик. Во широка употреба влегува со поврзување на сметачите (компјутерите) преку телефонските линии. Бидејќи компјутерите работат со дигитални сигнали (дискретни вредности), а преносот е аналоген, конструиран е уред кој врши претворање на дигиталниот сигнал (од компјутерот) во аналоген, а на другиот крај врши обратен процес.
Технологија
Модемот е електронски уред изработен во независно куќиште (надворешни) или како картичка за вметнување во компјутер (внатрешни), кој овозможува размена (прием и отпрем) на дигитални податоци по аналоген канал. Негова функција е модулација: кодирање на дигиталните податоци, соединување со аналоген сигнал кој генерално е модулиран носечка честота, и демодулација која извршува обратна операција и овозможува прием на дигиталната информација. Модемите служат за да обезбедат комуникација меѓу дигиталните машини, размена на факсимили, обезбедуваат пристап на Интернет, а можат да се користат и за обезбедување на дигитална телефонија. Бројни телекомунициски стандарди се појавија во 90-тите години на минатиот век, и исто толкав број на модеми: ДМИУ (ISDN), АДПЛ (ADSL), ГСМ (GSM), Вајфај (Wi-Fi), Вајмакс (Wimax)...
Историја
Почетоците на модемот датираат од 1950-тите години кога американската војска ги создала за пренос на воени податоци со почетна брзина од 300 bit/s. Со текот на времето модемот се развивал достигнувајќи брзини од 14,4 kbit/s во 1980, 28,8 kbit/s во 1994, па сè до 56 kbit/s кој бил воведен на пазарот во 1996 година.
Одлики на модемите
Главната одлика на модемите е нивната брзина на пренос. Истата се изразува во битови во секунда и се означува со bit/s, а поголеми единици се kbit/s и Mbit/s.
Кабелски модеми
Кабелските модеми се тип на модеми што овозможуваат пристап до податоци преку кабелската инфраструктура.
Брзината на овие модеми е доста различна и додека теоретската максимална брзина е 30 Mbit/s, реалната брзина која што ја овозможуваат кабелските е од 1 до 8 Mbit/s за преземање, и неколкукратна помала брзина за предавање на податоци на интернет. Меѓутоа треба да се напомене дека брзината на овие модеми доста варира во зависност од околината (доколку сите соседи се моментално приклучени има намалување на брзината), и како и во сите други случаи зависи и од разни вируси, од грешно конфигуриран насочувач, од слаба безжична мрежа, па и од староста на вашиот компјутер.
АДПЛ (АДСЛ) модеми
АДПЛ модем е уред што поврзува единичен компјутер или насочувач со ДПЛ телефонска линија со цел за користење на податочни услуги (поврзување на Интернет). Тие како и другите модеми добиваат сигнали кои ги претвораат во дигитален вид.
Работат на честоти над говорниот опсег, од 25 kHz до 1 MHz, сè со цел да не се мешаат со стандардните говорни услуги кои работат од 0–4 kHz. Значи кај стандардната телефонска линија, сигналите (во говорен опсег кои се идентификуваат како звук) на обичните модеми пречат и е невозможно истовремено да се оствари телефонска врска. За разлика од тоа кај АДПЛ модемите, опсезите за говор и за податоци се раздвоени и може да се остварат паралелно (истовремено) говорна и податочна врска.
Брзината на овие модеми е во распон од неколку стотици kbit/s до неколку десетици мегабита во секунда(Mbit/s).
NGC 3352
NGC 3352 — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3352 се споменува и како UGC 5851, MCG 4-25-48, CGCG 124-61.
Откривање
Објектот е откриен на 19 март 1880 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3352 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3352 има привидни димензии од 1,6' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Ернстрода
Ернстрода (Ernstroda) — село и поранешна општина во округот Гота, во Тирингија, Германија. Од 1 декември 2007 е дел од градот Фридрихрода.
Манастир „Св. Ѓорѓи“ - Ќулахли (Серско)
Свети Ѓорѓи — женски манастир кај селото Ќулахли, Валовишко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Валовишката епархија на Цариградската патријаршија.
Местоположба
Манастирот се наоѓа на 1 км југоисточно над Ќулахли, над западниот брег на Бутковското Езеро.
Социјалистичка Автономна Покраина Војводина
Социјалистичка Автономна Провинција Војводина (српскохрватски:Socijalistička Autonomna Pokrajina Vojvodina, Социјалистичка Аутономна Покрајина Војводина), или кратко САП Војводина (Латиница: SAP Vojvodina), е една од двете социјалистички автономни провинции на Социјалистичка Република Србија од 1963 до 1990 и една од федералните единки на Социјалистичка Федеративна Република Југославија од 1974 до 1990. Нејзин главен град беше Нови Сад.
Ливадица (Евла)
Ливадица  — археолошко наоѓалиште во преспанското село Евла. Претставува осамен наод од доцноантичко време. Се наоѓа во самото село, каде во една градина на месен жител при обработувањето на земјата биле откриени неколку помали питоси.
Црква Сен Жермен л'Оксероа
Црква Сен Жермен л'Оксерoa (Église Saint-Germain-l'Auxerrois de Paris) - црква која се наоѓа во Париз, Франција. Оваа католичка црква била изградена околу 7 век. Во 2007 година во оваа црква се одржала венчавката помеѓу Ева Лонгорија и Тони Паркер.
Епизода од животот на еден собирач на железо
Епизода од животот на еден собирач на железо ( на Epizoda u životu berača željeza  ) е босански драмски филм од 2013 година по сценарио и режија на Данис Тановиќ. Филмот беше премиерно прикажан во конкуренција на 63-от Меѓународен филмски фестивал во Берлин каде ја освои Гран при наградата од  жирито, а Назиф Мујиќ ја освои Сребрената мечка за најдобар глумец. Беше прикажан во делот Современa светскa кинематографија на Меѓународниот филмски фестивал во Торонто 2013 година. Филмот беше избран како претставник на Босна за најдобар странски филм на 86-тото доделување на Оскарите, и стигна до јануарскиот список на избрани филмови.
Заплет
Ромско семејство живее во околијата на Босна и Херцеговина. Назиф собира делови од стари автомобили и ги продава на трговец со старо железо. Неговата жена Сенада е домаќинка која се грижи за нивните две мали ќерки. Еден ден, таа почнува да чувствува акутна болка во стомакот. Во болницата и кажуваат дека нејзиното неродено дете починало и, за да се спречи септикамија, треба итно да се оперира. Сепак, поради немање пари и медицинско осигурување, тие не можат да си ја дозволат операцијата. Двојката очајно почнува да бара начин да ги собере потребните средства пред да биде предоцна.
Улогите во филмот ги толкуваат непрофесионални глумци кои реинтерпретираат епизода од нивните вистински животи.
Сју Гарднер
Сју Гарднер (англ. Sue Gardner, р. 1967) е тековниот извршен директор на Фондацијата Викимедија во Сан Франциско и поранешен директор на мрежно место и е-издаваштвото на Канадското радиодифузно претпријатие (Canadian Broadcasting Corporation, CBC).
Почетоци во новинарството
Гарднер е родена во Порт Хоуп, Канада како ќерка на англикански свештеник и управник на училиште. Дипломирала новинарство на универзитетот Рајерсон. Кариерата ја започнала во 1990 во радиото на CBC, во емисијата As It Happens. Повеќе од една деценија била продуцент, репортер и документарист за актуелности во CBC Radio и новинар за Newsworld International, осврнувајќи се на поп-културата и општествени проблематики.
Во март 2006, го наследила Клод Галипо како виш директор на новиот 150-член отсек на мрежното место CBC.ca.
Работа во Викимедија
Во мај 2007, Гарднер го напуштила CBC и станала посебен констултант на Фондацијата Викимедија за операции и управување.
In December 2007, Фондацијата Викимедија ја назначува за нејзин извршен директор. Во текот на следниве две години работела како раководител на развојот на кадровскиот капацитет, воведувајќи посебна екипа задолжена за прибирање средства и менувајќи го седиштето од Тампа во Сан Франциско.
Во октомври 2009, Huffington Post ја прогласува за една од десетте личности на годината што ја менуваат медиумската игра, и тоа и тоа за влијанието на нејзината работа во Викимедија врз новите медиуми.
Ицик Фефер
Ицик Фефер ( - ), (еврејски: איציק פֿעפֿער, руски: Ицик Фефер, Исаàк Соломòнович Фèфер) е советски еврејски поет и жртва на Сталинистичките чистки.
Ицик Фефер е роден во Шпола, град во Ѕвенигород, покраина на Киевската губернија, Царска Русија.
Во текот на Втората светска војна тој е воен известувач со чин на полковник и заменик претседавач со Еврејскиот Антифашистички Комитет (ЕАК). Во 1948 година, по ликвидацијата на секретарот на ЕАК Соломон Микелс, Фефер, заедно со низа други членови на комитетот, е уапсен и обвинет за предавство. Фефер е доставувач на информации за НКВД (претходникот на КГБ) уште од 1943 година. Според гласини, Фефер соработувал со полицијата, давајќи лажни информации што на крај ќе доведат до апсење на стотина невини лица, но сепак, на судењето, тој јасно ја искажува сопствената гордост поради еврејскиот идентитет. Во 1952 година, Фефер, заедно со уште неколку обвинети, е осуден на тајно судење и е погубен на Ноќта на убиените поети, на 12 август 1952 година.
Посмртно е рехабилитиран три години подоцна.
NGC 1453
NGC 1453 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1453 се споменува и како MCG -1-10-34.
Откривање
Објектот е откриен на 30 септември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1453 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 1453 има привидни димензии од 2,4' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 46 м 27,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 3° 58' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 1453 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13814. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 222; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4720. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1485.
NGC 5828
NGC 5828 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5828 се споменува и како NGC 5828B, UGC 9658, MCG 8-27-51, CGCG 248-34.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5828 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 5828 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 0 м 45,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +49° 59' 36"". Положбениот агол на објектот е во износ од 50°.
Други поделби
Проучување на NGC 5828 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 53618. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 78; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3484. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 706.
Прекар
Прекар — име што се добива покрај крстеното име според некоја особина, потеклото, занаетот итн. на личноста на која се однесува. Прекарот може да биде изведен и од името (Петар — Перо, Кирил — Кире, Методија — Менде).
Од социјален аспект прекарот може да биде поделен на два вида, добронамерен и злонамерен врз основа на неговото добивање и користење.
Прекарите може да се даваат не само на лица, туку и на животни, градови, држави и сл.
Карл Воуз
Карл Воуз (англиски: Carl Woese; Сиракуза, Њујорк, - Урбана, Илиноис, 30 декември 2012) беше американски микробиолог и биофизичар, одговорен за актуелната поделба на живите организми во три домени: археи, бактерии и еукарии, врз основа на неговите истражувања на рибозомалната РНК. Иако Воуз заедно со Џорџ Фокс ја понудил својата теорија за нова класификација на живите организми во 1977 година, таа била прифатена дури во средината на осумдесеттите години.
Коса (филм)
„Коса“ (англиски: Hair) – филм на режисерот Милош Форман од 1979 година. Главните улоги ги играат: Џoн Севиџ, Трит Вилијамс, Беверли Д'Анџело, Ени Голден, Дорси Рајт, Дон Дејкус, Николас Реј и Шерил Барнс.
Синопсис
Клод Буковски (го игра Севиџ) е млад човек од Оклахома, кој се пријавува во американската војска. Кога пристига во Њујорк, случајно среќава група хипи-скитници и им се придружува. Истовремено, во паркот здогледува една богата девојка и веднаш се вљубува во неа. Водачот на скитниците, Џорџ Бергер (го игра Вилијамс) дознава дека девојката се вика Шила (ја игра Д'анџело) и дека прави забава. Целата група упаѓа неканета на забавата, каде Бергер прави скандал, поради што сите се уапсени и затворени. Сепак, Бергер успева да најде пари и неговите другари се ослободени од затворот. Наспроти убедувањата, Буковски се пријавува во војската и веднаш е упатен на обука во една касарна во Невада. Кога Шила им кажува на скитниците каде се наоѓа Клод, тие го крадат автомобилот што го вози брат ѝ на Шила и сите заминуваат во посета на Клод. Бидејќи стражата не ги пушта да влезат во касарната, Шила се служи со измама и така групата набавува офицерска униформа. Бергер влегува во касарната и го пронаоѓа Клод, потоа си ја заменуваат облеката и Бергер останува во касарната, претставувајќи се како Клод, а тој пак оди да се види со Шила и со другарите. Во меѓувреме, војниците ги натоваруваат во авион и ги испраќаат во Виетнам. Кога Клод се враќа во касарната, гледа дека задоцнил и така Бергер случајно завршува како војник во Виетнам. Филмот завршува така што Клод и неговите другари ги набљудуваат гробиштата на погинатите американски војници во Виетнамската војна, а на еден гроб го пишува името на Џорџ Бергер. Потоа, голема група млади луѓе пеат мировни песни пред Белата куќа.
Павилјон на Густав III
Павилјон на Густав III е кралски павилјон во паркот Хага, 2км северно од Стокхолм. Како врв во шведската историја на уметност, павилјонот е одличен пример за европскиот неокласицизам од крајот на 18 век во Северна Европа. Покрај павилјонот лежат „Султановите бакарни шатори“, згради дизајнирани да личат на големи шатори.
Павилјон
Дизајнерот Луис Масрелиез – кој станал трендсетер во дизајнот на ентериер во тој период – бил нарачан за ентериерите. Павилјонот бил само еден од многуте големи планови и визии што ги имал Густав III за паркот Хага, од кои многу не се направиле подалеку од таблата за цртање. Густав III го користел павилјонот неколку години пред неговиот атентат. Токму од павилјонот Густав III заминал на судбоносниот маскенбал во операта на 16 март 1792 година. По атентатот на Густав III, војводата Чарлс го користел павилјонот како негова привремена резиденција.
Во 1840-ти, кралот Оскар I нарачал реставрација на зградата од архитектот Џорџ Теодор Чиевиц. Скулптурите и другите украсни елементи од гипс биле обоени во сива боја и додадени на фасадата, која првично била жолта и без украси. Јонските столбови на фронтонот биле заменети со нови столбови од италијански мермер. Стаклениот ѕид на Салата на огледалата бил преработен со нови, тенки бронзени застаклени шипки, а надворешните скали биле обложени со бел мермер. Трпезаријата била уредена во помпејански стил, вклучувајќи го и таванот.
Павилјонот претрпел голема реставрација помеѓу 1937 и 1946 година под надзор на палатскиот архитект Рагнар Хјорт. За тоа време, благодарение на откривањето на оригиналните дизајни на Масрелиез за секоја соба, било можно да се врати внатрешноста во првобитната форма.
Во 2005 година, павилјонот го инспирирал дизајнот на музичкиот павилјон Челичен лак.
Бакарни шатори
Султановите бакарни шатори, првично биле три згради за чуварот на палатата, дизајнирани од сликарот Луј Жан Деспре и изградени во текот на 1787 до 1790 година. Деспре предложил сите фасади на зградите да бидат дизајнирани како три турски шатори, обложени со украсно обоена бакарна плоча. Сепак, фасадите на шаторите биле изградени само на страната свртена кон главните тревници, што сепак ја дава посакуваната илузија на логорување на султанот на работ на шумата.
Средниот шатор бил целосно уништен од пожар во 1953 година. Предниот дел на шаторот бил повторно изграден во текот на 1962 до 1964 година под водство на архитектот на палатата Рагнар Хјорт. Зградите зад фасадите на шаторите биле повторно изградени во 1977-1978 година, по плановите на архитектот на палатата Торбјорн Олсон. Тој го претворил шталскиот двор, порано отворен, во шаторска соба со таван. Денес во средниот бакарен шатор се наоѓа музејот на паркот Хага. Во шаторот на исток има ресторан, а оној од западната страна е за сместување. Бакарните шатори се национален споменик и се заштитени со закон.
Во 1996 година, површината се состои од Улриксдал, паркот Хага, Брунсвикен и Јургорден станал првиот светски национален Градскиот парк. Областа е единствена по својата природна, културна и рекреативна вредност и неговата директна близина до голем град. Главно управувано од администрацијата на Кралскиот Јургорден, создавањето на Националниот градски парк служи за зајакнување на изгледите за овековечување на кралското историско наследство кое се протега од ловниот парк Јургорден до парковите на Густавија во Хага.
Надворешни врски и литература
59.36278°N, 18.03917°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css">
NGC 3353
NGC 3353 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3353 се споменува и како UGC 5860, MCG 9-18-22, MK 35, IRAS 10422+5613, CGCG 267-9, HARO 3.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3353 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 3353 има привидни димензии од 1,4' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на NGC 3353 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32103. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 46; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3826. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 673.
Средноирски јазик
Средноирски јазик (средноирски: Gaoidhealg, изговор: г’јелг, МФА: [ˈɡɯːʝeɫɡ]) — назив кој историските филолози му го имаат дадено на гелскиот јазик кој се зборувал од XX до XII век; затоа стој се смета за современик на доцниот староанглиски и раниот средноанглиски јазик. Современите гелски јазици: ирскиот, шкотскиот гелски и манскиот произлегуваат од средноирскиот јазик.
Во врвот на неговата распространетост, средноирскиот јазик се зборувал ширум Ирска, Шкотска и Манскиот Остов; од Манстер до северноморскиот остров Инчколм. По географски опсег ова бил најраспространетиот од сите островски јазици пред доцниот XII век, кога средноанглискиот јазик почнал да се шири во Ирска, и многу келтски региони во северна и западна Британија.
Ретко кој средновековен европски јазик може да се мери со средноирскиот по книжевниот обем и зачуваната литература. Зачувувањето на јазикот во голема мера се должи на истрајноста на неколкумина ирски старинари од раното ново време, но самиот обем на зачувани саги, летописи, хагиографии, итн., укажува на тоа колкава доверба средновековните гелски учени редови имале во својот вернакулар. Речиси сѐ од Ирска е зачувано, но многу малку од Шкотска и Ман.
Гунар Асплунд
Ерик Гунар Асплунд (, Стокхолм -, ) бил шведски архитект, истакнат претставник на нордискиот класицизам во периодот на 1920-тите, како и е еден од најголемите поборници за примена на модернистичкиот стил во Шведска.
Меѓу најпознатите негови дела, секако се вбројуваат Стокхолмската библиотека, Театарот Скандија и Скугсширкогарден. Асплунд бил и професор по архитектура на Кралскиот институт по технологија од 1931 година. Неговата професорска дејност била одбележана и со лекција, којашто подоцна била издадена под насловот „Нашиот архитектонски концепт на просторот“.
Денес Асплунд се смета за можеби најзначајниот современ шведски архитект, кој имал големо влијание на идните шведски и нордиски архитекти.
Рани години
Ерик Гунар Асплунд се родил во семејството на даночниот службеник, Франс Ото Асплунд, и Лујза Петерсон. Во 1904 година матурирал на училиштето Нора Латин, додека во 1909 година дипломирал на техничкиот факултет на универзитетот Констфак. Во тоа време, образование од областа на архитектурата можело да се стекне на Кралската академија на уметностите, но како и многу други млади архитекти, Асплунд сметал дека тоа е застарен начин и се запишал на приватно уилиште, кое подоцна го добило името „Клара“. Училиштето претставувала слободна академија, предводена од Рагнар Естберг, Ивар Тенгбом, Карл Вестман и Карл Бергстен. Финансирањето во училиштетот било приватно, а постоело само една година, околу 1910. Таму, најмногу бил инспириран од Естберг, а меѓу попознатите соученици му биле Освалд Алмквист и Зигурд Леверенц. Со вториот, дури и соработувал при планирањето на изградбата на Скугсширкогорден. Истата 1910 година, заминал на студентско патување во Германија, а во 1912 станал архитект на градското планирање на Стокхолм. Во тој период бил асистент по архитектура на Кралскиот институт по технологија (1912-1913), стручен учител по орнаментика (1917-1918) и уредник на списението „Arkitektur“ (1917-1921).
По затворањето на училиштето „Клара“, Гунар го продолжил своето образование заминувајќи во Италија, со цел да ги изучи класичните елементи. Во Италија престојувал зимата и пролетта во 1914. Неговите фотографии покажуваат дека се интересирал за храмовите и колонадите околу слободниот простор, па така во својот дневник запишал: На храмовите им треба висина, а доаѓањето до нив е зголемена почит.“
Меѓувоен период
За време и по Правата светска војна, Асплунд учествувал на бројни архитектонски натпревари, а еден од нив бил и оној при изградбата на Скугсширкогорден, на кој победил заедно со Зигурд Леверенц. На домашната изложба во 1917 година напоменал на својот дом, покажувајќи дека дури и неудобното домување ја опишува човечноста. Меѓу неговите најрани дела се вбројува и Вила Снелман, чијшто план го нацртал во периодот од 1917 до 1918 година.
Асплунд се смета за еден од најзначајните архитекти во меѓувоениот период. Неговото архитектонско биро не било многу големо, но на сите проекти на кои се работело, градбите биле проектирани до најмал детаљ. Меѓу попознатите вработени во 1920 година биле: Уно Орен, кој главно бил вклучен во проектирањето на Театарот Скандија, и Свен Ивар Линд, вклучен во изградбата на Стокхолмшката јавна библиотека. Во тој период, Асплунд бил водечки претставник на нордискиот класицизам, што најмногу се огледало во зградата на Стокхолмската јавна библиотека, изградена во тој период. На Стокхолмската изложба во 1930, тој бил главен архитект, што му овозможило за првпат да се претстави и како функционалист.
По Стокхолмшката изложба во 1930
По големата изложба, бројот на проекти на кои Асплунд работел значително се намалил. Во 1931 година станал професор на Кралскиот институт по технологија во Стокхолм, а уште истата година бил еден од авторите на радикалното дело „acceptera“ (со значење „прифати“). По 1933, повторно започнал да работи на повеќе проекти и во тој период неговото биро повторно живнало, но не броело повеќе од 4-5 вработени. Во тоа време, накратко соработувал и со Торе Алсен и Карл Аксел Акинг.
Неговиот последен проект била зградата на Стокхолмскиот градски архив, со којашто учествувал и победил на натпревар. Читалната и административната соба биле отворени во 1959 година, дури 19 години по неговата смрт.
Починал во 1940 година, на 55-годишна возраст, во време во кое доста напорно работел. Погребан е на Скугсширкогорден, во гробот со бр. 1B, веднаш до капелата, а зад местото на кое е погребан шведскиот државник Ингве Ларсон со своето семејство. На неговиот епитаф е запишано: Неговото дело живее.
Семејство
Асплунд бил оженет двапати и од двата брака имал вкупно четири деца. На 4 август 1918 година се оженил со Герда Селман, со која имал три деца: Керстин (родена во 1920), Ханс (1921-1994) и Ингемар (роден во 1924). По вторпат се оженил со Ингрид Клинг во 1934, со која имал едно дете, синот Јохан (роден во 1936).
Почести
За време на својот живот, Асплунд бил одликуван и со големи почести, па така во 1928 година го примил орденот за Витез на редот Васа, а две години подоцна и оној за Витез на поларната ѕвезда. Во 1932 година станал член на Академијата за ликовни уметности.
Дела и влијание
Асплунд изработил повеќе од 70 скици, врз основа на кои биле создадени 40 објекти, додека останатите останале само на хартија.
Веројатно најпознатото негово дело е зградата на Стокхолмската јавна библиотека, градена од 1924 до 1928 година, која претставува ран примерок на нордискиот класицизам и движењето наречено „Шведска привлечност“. Градбата делумно влијаела на испратениот предлог за натпреварот за изградба на библиотеката Виипури, кој во 1927 година го изработил финскиот архитект Алвар Алто, кој го сметал Асплунд за свој ментор.
Друг значаен проект е проширувато на зградата на градскиот центар во Гетеборг, којшто Асплунд го започнал во 1917, а завршил во 1937 година. Со проширувањето, лесно воочлива е неговата промена од нео-класичен во функционалистички архитект, што во споредба со некој од другите европски архитекти од тој период, е слично како со Ерих Менделсон. Асплунд соработувал со Зигурд Леверенц при изградбата на Скугсширкогорден, што всушност претставува гробишта, создадени во периодот од 1914 до 1940 година, кои денес се на списокот на светско културно и природно наследство на УНЕСКО. Двајцата архитекти биле и главните задолжени за изградбата на влезниот павилјон за потребите на Стокхолмската изложба во 1930 година, којшто бил изработен во современ дух, од стакло и челик. Павилјонот имал големо влијание уште пред неговото довршување, па така влијаел на изградбата на градбата за многу помалиот саем во Турку, која била дело на архитектите Алвар Алто и Ерик Бригман, кои допатувале до Стокхолм само за да ја видат неговата конструкција.
Освен што бил познат архитект, се занимавал и со дизајнирање на мебел и лампи. Во 1922 година, за потребите на Театарот Скандија ја дизајнирал познатата „Асплундова лампа“, која своето име го добила во негова чест, а се произведува и денес.
Нашиот архитектонски концепт на просторот
Лекцијата насловена „Нашиот архитектонски концепт на просторот“ била предадена во 1931 година, кога Асплунд бил назначен за професор по архитектура на Кралскиот институт по технологија во Стокхолм. На лекцијата подоцна се гледало како на значаен придонес кон ставовите на Асплунд, но и на неговите современици, кое е посветено на архитектонски проблеми од тој период. Всушност, лекцијата се состои од неколку теоретски текстови, а нејзината заднина е во двотомното дело на германскиот филозоф Освалд Шпенглер, „Пропаста на Западот“.
Радош и Мала Река
Радош и Мала Река (Βουνά Ξινού Νερού, порано: Ράδοσι, Μάλα Ρέκα) — планина во Леринско. Највисок врв е Голем Извор (1.011 м).
Опис
Ова претставува група од планини и ридови во југоисточниот дел на Леринско, кои се истакнуваат над околината за околу 400 м. Ридестото подрачје нема едно име, а денешното грчкото име Вуна Ксину Неру значи Горновъбенски Планини, по името на најголемата населба на подрачјето Горно Врбени. Меѓу Македонците во употреба се три традиционални имиња — Радош е југозападниот дел на ридовите северно од Ајтос, а Мала Река на целиот северен дел источно од Бел Камен и западно од најисточниот дел — возвишението Кара Дуру. Групата се протега на исток до Нередска Планина (Вич), чиј продолжеток доаѓа до низината на Баница на север и до Долно Неволјани на југ. На исток, превојот Кирли Дервент кај Церово ја двои групата од југозападните краишта на планинскиот венец Мала Ниџе, кој е дел од Ниџе. На север е низината Пелагонија, а на југ е котлината Сариѓол (Кајларско Поле).
Карпите на планината се варовници и конгломерати.
До највисокиот врв се стасува преку патот Горно Врбени — Бел Камен.
Лимонска батерија
Лимонска батерија ― едноставна батерија која често се прави за образование. Вообичаено, парче цинков метал (како што е галванизирана шајка) и парче бакар (како монета) се вметнуваат во лимон и се поврзуваат со жици. Моќта створена од реакција на металите се користи за напојување на мал уред како што е светлечката диода.
Лимонската батерија е слична на првата електрична батерија измислена во 1800 година од Алесандро Волта, кој користел саламура (солена вода) наместо сок од лимон. Батеријата со лимон го илустрира видот на хемиска реакција (оксидација-редукција) што се случува во батериите. Цинкот и бакарот се наречени електроди, а сокот во лимонот е наречен електролит. Постојат многу врсти на лимонската ќелија кои користат различни плодови (или течности) како електролити и метали, освен цинк и бакар како електроди.