cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Поларна пошта
Поларни марки
Во советско време, секоја северна поларна станица користела свој, посебен, поништен печат, кој важел од моментот кога станицата била организирана до нејзиното затворање. На пример, според пораката на почесниот Л.В. Мусатов, поштенскиот жиг на станицата SP-22 значително се разликувал од сите претходни поштенски марки: тој бил нешто поголем во пречник и имаше натпис околу обемот: „Истражувачка станица за лебдење“ Северен пол-22“, сместена во два реда. Во центарот на печатот, како и обично, имаше датум на трансфер, на врвот - зборот „СССР“ и ѕвезда со пет крака со чекан и срп. Печатот се користеше за гаснење на кореспонденцијата на самата станица и писмата до филателистите на нивно барање,
Секоја Антарктичка станица имаше и свој поштенски печат, вклучувајќи го и Метеоролошки центар „Младост, Опсерватории“ Мирни“, станици „Восток, „Белингсхаузен“, „Ленинградскаја“ и „Новолазаревскаја“. Понекогаш писмата од овие станици користеле сувенир поштенски печат направен од самите истражувачи.
Писмата со прашања за специјалните марки на Арктик и поларните станици на Антарктикот може да бидат испратени од колекционери до ААРИ на
Ленинград, Фонтанка, 34, Институт за истражување на Арктикот и Антарктикот. Ваквите писма од филателистите биле доставувани до станицата „“, обично наесен авионполарна авијација и до Антарктикот станици - во последните месеци од годината по бродови уште една Советска експедиција на Антарктикот
Писмата до icebreakers кои работат во Северноледениот Океан може да се испратат по воздушна пошта до Територија Краснојарск, Островот Диксон. Поморски оперативен штаб. До капетанот на соодветниот icebreakera. или Регион Магадан, населба Певек. Поморски оперативен штаб. До капетанот на соодветниот мразокршач.
Поларни обвивки
Поларните писма по пошта често се испраќаат во специјални плики. Така, на пример, од станицата SP-22, писмата се испраќаа во брендирани пликови нарачани од ААРИ, кои обично имаа две или три бои: бела, светло зелена и светло сина. На пликовите имало слика на триаголен знаменце со натпис: „СССР. Научна станица за лебдење „Северен пол““ наспроти позадината на поларната светлина. Во центарот на знаменцето беше дијаграм на циркуполарниот регион, со Drift на станицата означена со црвена линија. Бојата на сликата беше црвена или сива во зависност од бојата на пликот. На дното беа дадени бројот на станицата и зборовите „AARI GUGMS на СМ СССР". Познати се и, кои подоцна беа користени на станицата SP-22.
На барање на филателистите од Советскиот Сојуз и други земји, беа испратени десетици илјади писма од движечките станици „Северен пол“. Има пликови кои истовремено содржат поштенски жигови поставени на Антарктикот, на Северниот Пол и Истражувачки садови. Некои од нив беа на пат неколку години пред да стигнат на адресата.
Историја на поларната пошта во Русија
Поларната пошта беше организирана во Русија за да и служи на експедицијата В. Беринг уште во 1733 година.
Почетокот на поларната пошта на движечките научни станици го постави организацијата на поштата на станицата „СП-4“. Првата кореспонденција беше откажана со календарскиот поштенски печат на станицата во октомври 1955 година.
Првиот советски поштенски жиг на Антарктикот беше ставен на 13 февруари 1956 година во селото Мирни. Со текот на времето, пошти се појавија на станиците „Пионерскаја“, „Оаза“, „Лазарева“, „Исток“ и други.
Поштенската комуникација со арктичките станици за лебдење се врши со помош на авиони, а со научни станици на Антарктикот - главно со бродови („Об“, „Кооперација“, „Јенисеи“, „Професор Зубов ").
Кандари
Кандари или Кандер — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар, округот Пешкопеја и општина Кастриот.
Богородица и Младенецот со мачка
Богородица и Младенецот со мачка ― цртеж на холандскиот уметник Рембрант ван Рајн (1606–69). Делото зазема уникатна положба во историјата на отпечатоците како што тоа го прави во историјата на сликарството. Бакрописите како „Богорица и Младенецот со мачка“, од 1654 година, го претставуваат самиот врв на графиката како творечки уметнички облик. Токму за Рембрант генерации на бакрописци постојано барале вдахновение. Во својата збирка, Музејот „Викторија и Алберт“ има и еден од најраните впечатоци од овој бакропис и вистинската бакарна плоча од која е направена сликата. Овој отпечаток покажува домашна сцена на мајчинска наклонетост, но исто така е моќно дело на христијанската симболика. Додека мачката од левата страна си игра со рабовите на облеката на Богородица, може да се види змија која се влече од под нејзиното здолниште. Богородица гази на змијата, симболизирајќи ја нејзината улога на новата Ева, која ќе победи над првобитниот грев. Јосиф гледа надвор од прозорецот, симболизирајќи ја неговата блискост, но и одвојувањето од Богородица и Детето. Моделот на застаклувањето на прозорецот создава впечаток на ореол околу главата на Богородица.
Список на бањски градови во Германија
Ова е список на поважни бањски градови во Германија лековити топли извори, признаени од Сојузот на германските лековити бањи.
Овие места обично го имаат зборот „бад“ или „баден“ („бања“) напред или по името, што означува дека се работи за бањско место. Кога стои како наставка, се работи за историски назив, но правото зборот „Бад“ да стои пред местото го дава владата и може да го одземе ако градот престане со таа дејност или не се придржува до стандардите.
Космос-2081
Космос-2081 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 19 мај 1990 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1400 килограми. Космос-2081 бил навигациски сателит ГЛОНАСС.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 675,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9159 км, а најмалото на 9099.
Габер (Грнчиште)
Габер  — археолошко наоѓалиште во велешкото село Грнчиште, Општина Градско.
Претставува населба од доцноантичко време.
Северно од селото, во нивата на С. Витанов се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал, а пронајдена е и бронзена монета на царот Констанциј. Монетата се чува во нумизматичката збирка во Музејот на Македонија во Скопје.
Лучано Слагвер
Лучано Слагвер (роден на 5 октомври 1993, во Ротердам) — холандски фудбалер, напаѓач на Херенвен и на холандската репрезентација под 21 година.
Клупска кариера
Во сезоната 2012-2013 дебитирал за Херенвен во Ередивиси, во натпревар против Цволе. Првата сезона како професионалец ја завршил со 3 настапи во лигата и еден во купот. Следната сезона станал стартер.
Репрезентативна кариера
На 5 септември ги одиграл последните 12 минути од натпреварот против Шкотска (4-0 за Холандија) во квалификациите за Европското првенство за играчи под 21 година.
Евсевиј Никомедиски
Евсевиј Никомедиски (грчки: Ευσέβιος ο Νικομηδείας) бил христијански епископ, Цариградски патријарх.
За неговото детство, денеска се знае многу малку, но со сигурност се знае дека припаѓал на аристократско семејство. Евсевиј бил епископ на Берит или Бејрут, како и на Никомедија. Во текот на 338 година бил избран за епископ односно Цариградски патријарх. Тој учествувал на Првиот вселенски собор во 325 година во Никеја, каде ги зазел позициите на аријанството.
Починал во 342 година.
Бокенсдорф
Бокенсдорф (Bokensdorf) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Бокенсдорф се наоѓа помеѓу природните паркови Зидхајде и Дремлинг. Западно од местото се наоѓа мочуриштето Дерен.
Кензе
Кензе (Езеро Квенц) е езеро во државата Бранденбург, Германија. Се наоѓа западно од градот Бранденбург на де Хафел, и е еден од голем број на директно поврзани езера, заедно со Брајтлингзе, Месершкел, Плауер Види и Вендзе.
Езерото има површина од 68 хектари и има максимална длабочина од 3 метри. .
За време на Втората светска војна, претворената зграда на езерото служеше како саботирачко училиште за шпиони кои учествувале во неуспешната операција Пасториус.
Спутник V
Спутник V (Спутник V) — вакцина против КОВИД-19 развиена од Истражувачкиот центар за епидемиологија и микробиологија „Гамалеја“. Била регистрирана на 11 август 2020 година од Руското министерство за здравство како Гам-КОВИД-Вак (Гам-КОВИД-Вак), Спутник V е аденовирусна векторска вакцина.
Итна масовна дистрибуција на вакцината започнала во декември 2020 во повеќе земји, вклучувајќи ги Русија, Аргентина, Белорусија, Унгарија, Србија и ОАЕ. Почнувајќи од март 2021, четириесет и пет земји дале одобрение за употреба на Спутник V додека над милијарда дози на вакцини биле нарачани за итна дистрибуција на глобално ниво.
Лутер на Баренберге (општинска заедница)
Лутер на Баренберге (Lutter am Barenberge) — општинска заедница во округот Гослар, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа северозападно од планинскиот масив Харц, околу 13 километри северозападно од градот Гослар. Нејзино седиште е градот Лутер на Баренберге.
Општинската заедница Лутер на Баренберге се состои од следниве општини:
Тус
Градот е речиси срамнет со земја од Џингис Кан во периодот од 1220 до 1259 г.
Веројатно најпознат жител на Тус бил поетот Фирдуси, автор на персискиот еп „Шахнаме“. Неговиот мавзолеј, изграден во 1934 по повод илјада години од неговото раѓање е доминантен објект во градот.
Меѓу најславните жители на Тус се вбројуваат: научниците Џабир ибн Хајан, Низам ел-Мулк и Насир ел-Дин ел-Туси, поетот Асади Туси, филозофот ел-Газали и истакнатиот шиитски дванаесетнички веронаучник Абу Џафар ел-Туси.
Викторија Вудхал
Викторија Клафлин Вудхал (23 септември 1838 - 9 јуни 1927) била американски водач на движењето за правото на глас на жената.
Во 1872 година Вудхал беше првата жена-кандидат за претседател на САД. Таа беше првата жена да започне неделник и била активист за правата на жените и за реформи на работната сила. Вудхал се залагаше за слободна љубов, под што подразбирала слобода да се стапува во брак, разведува, и има деца без мешање на владата.
Многу од реформите и идеалите за кои Вудхал се залагала: за работничката класа, и против она што го видела како корумпирана капиталистичка елита, беа исклучително контроверзни во нејзиното време. Генерации подоцна, многу од овие реформи биле имплементирани и сега се земаат здраво за готово. Некои од нејзините идеи и предложени реформи сè уште се дебатираат денес.
Жените кои биле во брак во САД во текот на 19 век биле потчинети во брачните унии, дури и без љубов, со малку опции за слобода. Разводот, каде што воопшто бил можен, бил скандалозен и жените кои се развеле биле стигматизирани и често избегнувани од страна на општеството. Викторија Вудхал заклучи дека жените треба да имаат избор да ги напуштат неподносливите бракови. Таа беше против лицемерието на толерирањето на оженетите мажи кои имале љубовници. Таа рече:
"На жената по природа припаѓа правото на сексуална определба. Кога инстинктот се појави во неа, тогаш и само тогаш треба да следаат одонси. Кога жената се крева од сексуалното ропство кон сексуална слобода, со сопственост и контрола на нејзините полови органи, и мажот е должен да ја почитува оваа слобода, тогаш овој инстинкт ќе стане чист и свет; тогаш жената ќе биде подигната од беззаконието и морбидноста, интензитетот и сјајот на нејзините креативни функции ќе се зголемат.
Во говор во 1871 година во Њујорк, Вудхал го изјави своето мислење за слободната љубов сосема јасно:
"Да, јас сум слободен љубовник. Имам неотуѓиво, уставно и природно право да сакам кој било, да сакам толку долго колку сакам, да ја променам таа љубов, и со тоа право ниту вие, ниту кој било закон што можете да го обликувате немате право да се вмешате."
Канина е Вљорас
Канина е Вљорас — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Валона.
Жовнек (замок)
Жовнек — замок во Брасловче, Општина Брасловче, Словенија. За првпат тврдината се споменува во 1278 година.
Бастијан Швајнштајгер
Бастијан Швајнштајгер (германски: Bastian Schweinsteiger) — германски фудбалер. Роден е на 1 август 1984 во Колбермор кај Розенхајм, на југот на Баварија. Го викаат уште и „Басти“ (Basti) и „Швајни“ (Schweini).
Клупска
До 1992 играше за ФК Обераудорф, за наредните шест години (1992 — 1998) да ги помине во СК 1860 Розенхајм. Од 1998 игра за ФК Бајерн Минхен од Минхен. До половина сезона 2009/2010 одигра вкупно 207 натпревари за Бајерн и притоа постигна 21 гол.
Голем шарен клукајдрвец
Опис
Големиот шарен клукајдрвец е 23-26 см голем, со 38-44 см распон на крилја. Горните делови му се сјајно црни, со бели делови на лицето и вратот. Една црна линија се движи цик-цак од рамото до половина пат кон градите, па свртува назад кон тилот; се проширува кон клунот, оди под окото и го исполнува вториот дел од линијата. На рамото има голема бела дамка и пердувите на крилата завршуваат со црно-бели бои. Трите надворешни пердуви на опашката се покажуваат кога тврдата опашка се шири, припомагајќи во искачувањто. Долните делови се просто бели, а стомакот и делот под опашката постепено преминуваат во црвено. Клунот е црн, а нозете се зеленкасто-сиви.
Мажјаците имаат црвена точка на тилот, кое го нема кај женките и кај младите птици.
И покрај впечатливите перја, големиот шарен клукајдрвец е често незабележлив. Големата бела дамка на рамото е делот кој најмногу паѓа во очи. Кога е скриена во зеленилото, не се забележува, но нејзиното присуство го издава механичкото шушкање, звук кој произлегува од брзото удирање на силниот клун во гранките или стеблата. Удирањето на овие видови е пократко отколку на малиот шарен клукајдрвец, и на крај го снемува. Тој може да се слушне од голема далечина, во зависност од ветерот и состојбата на дрвото (шупливатa гранка дава погласен звук отколку здравата гранка). Звукот е остар кик кик .
Систематизација
Големиот шарен клукајдрвец има неколку живи подвидови. Палеоподвидот D. m. submajor живеел во средниот плеистоцен 250,000 до 300,000 години пред нашата ера, пронајден во Европа јужно од покривката на мразот. Тој понекогаш се третира како посебен вид, но не се разликува многу од живиот големи шарен клукајдрвец во Европа, освен во големината. Европските подвидови во нашето време се најверојатно негови директни потомци.
Слични видови
Мажјакот на големиот шарен клукајдрвец не може да се згреши. Единствени видови кои му се слични се: сирискиот клукајдрвец (D. syriacus) и  белокрилниот клукајдрвец (D. leucopterus). Тие се разликуваат во помалку развиената линија на вратот, која не достигнува кон центарот на градите или не го достигнува црното на клунот, како што е кај големиот шарен клукајдрвец. Вториот вид има подолга дамка на крилото. Женките се разликуваат на истиот начин од сличните, сириски клукајдрвец и белокрилен клукајдрвец.
Живеалиште и поведение
Големиот шарен клукајдрвец е жител на шумите и парковите, хранејќи се и гнездејќи на старите дрвја. По дрвјата се движат отсечно, потскокнувајќи со едната нога нанапред. Исхраната им се состои претежно од инсекти и ларви, но и од семиња, овошки, трошки, јајца и сл. Често прави дупки по кората на младите иглолисни дрва и им го пие сокот. За време на есента и зимата јаде повеќе растителна храна, суви плодови, боровинки, семки од иглолисните дрва. Тој ги кине шишарките, ги сместува во дупка на дрвото и со силниот клун им го вади семето. Може да изеде семе од 50 шишарки дневно. Гнездата ги прави во дупките на дрвата кои сам ги издупчува. Ги постилаат со меката гнилеж од дрвото и несат 4-8 бели јајца кои ги лежат 12-13 дена. Родителите ги хранат младенчињата дваесетина дена, а потоа тие го напуштаат гнездото. Возрасните продолжуваат да ги хранат младенчињата уште околу три недели, а потоа тие целосно се осамостоени.
NGC 1159
NGC 1159 — леќеста галаксија во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1159 се споменува и како UGC 2467, CGCG 540-23, IRAS 02575+4257.
Откривање
Објектот е откриен на 2 декември 1883 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1159 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,6 m/лм2. NGC 1159 има привидни димензии од 0,5' х 0,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 1159 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11383. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 63; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2859. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1618.
Висок Камен (Грнчиште)
Висок Камен  — археолошко наоѓалиште во велешкото село Грнчиште, Општина Градско.
Претставува населба од римско време.
На 2,5 км источно од селото, на зарамнето плато со површина од 1,5 хектар има видливи контури од ѕидови и многу градежен материјал, фрагменти од керамички садови, питоси, тегули, имбрекси и др., а исто така е пронајдена и надгробна стела. Наодите се чуваат во Народниот музеј во Велес и во лапидариумот во [[Музејот на Македонија во Скопје.
Мирослав Крлежа
Мирослав Крлежа (Miroslav Krleža; Загреб, – Загреб, ) — хрватски писател и енциклопедист. Според многумина, тој е најголемиот хрватски писател на XX век.
Живот
Крлежа е роден во Загреб, во семејство од пониската средна класа. Во родниот град завршил пониска гимназија, а во периодот од 1908 до 1913 година учел во воената кадетска школа во Печуј, а образованието го продолжил во Воената академија „Ludoviceum“ во Будимпешта. Во 1913 година пребегнал во Србија со намера да биде доброволец во српската војска. Сепак, тој бил осомничен дека е шпион, поради што бил протеран назад во Австроунгарија. Во 1915 година, Крлежа бил мобилизиран и испратен на Источниот фронт, но поради лошото здравје, голем дел од мобилизацијата ја поминал по болниците. По Првата светска војна, фасциниран од Ленин и Октомвриската револуција, Крлежа се приклучил кон комунистичкото движење и станал една од најугледните личности во Југославија што ја прифатиле комунистичката идеологија. Во периодот помеѓу двете светски војни наизменично живеел во Загреб и во Белград, уредувајќи сукцесивно повеќе книжевни списанија. Тој бил движечката сила зад неколку прогресивни списанија: „Пламен“ (1919), „Књижевна република“ (1923-1927), „Данас“ (1934) и „Печат“ (1939-1940). Издавањето на „Печат“ предизвикало големи бранувања во редовите на југословенските комунисти и во таканаречениот судир на книжевната левица во Југославија „Печат“ стоел на неортодоксни позиции. Комунистичкото раководството на чело со Јосип Броз Тито неповолно ја оценило појавата на „Печат“ во кого се осудувал социјалистичкиот реализам, се бранела интелектуалната слобода и се осудувале Сталиновите чистки. Како последица на ваквите ставови, во тој период Крлежа бил исклучен од КПЈ. Кога во текот на Втората светска војна била основана Независната Држава Хрватска, Крлежа ја одбил понудата на Тито да им се приклучи на партизаните и целиот период на војната го поминал во Загреб. Се верува дека врз неговата одлука да не им се приклучи на партизаните влијаела судбината на неговиот соработник Аугуст Цесарец при инцидентот во Керестинец. По Втората светска војна Крлежа кратко време бил во немилост кај комунистичката власт, поради улогата при судирот на книжевната левица и неприклучувањето на партизаните. Но, поради неговиот голем углед како писател, му биле простени идеолошките гревови и бил целосно рехабилитиран. За возврат, Крлежа повеќе не го критикувал комунистичкото раководство. Во 1951 година бил назначен на чело на Југословенскиот лексикографски завод во Загреб, на која функција останал до својата смрт во 1981 година. Истиот лексикографски завод (денес на Хрватска) е именуван во негова чест. Исто така, Крлежа бил главен уредник на „Енциклопедијата на Југославија“.
Творештво
Крлежа може да се опише како најзагребски и најхрватски, но според влијанието и најјужнословенски писател во современата книжевност, но со својот огромен опус потполно се вклопува во средноевропската книжевност. Крлежа се издвојува како единствена појава во југословенската книжевност, набљудувано според широчината на уметничката преокупација и според оркестарската моќ на нејзиното обликување. Со своите публицистичко-есеистички дела Крлежа влијаел врз повеќе генерации југословенски интелектуалци. Постојано ангажиран во историското „денес“, без да се плаши од секојдневието, во текот на долгогодишната книжевна активност Крлежа стрпливо и педантно го градел својот опус како неповторлива драма на својот живот. Денес, Крлежа се смета за највисока, претставителна вредност на хрватската книжевност, писател кој е познат и во европски размери. Тој успеал да создаде моќно, длабоко и заокружено дело кое претставува посебен свет, а неговата дарба подеднакво се манифестира во неговите поетски, прозни, драмски и есеистички дела. Притоа, тој е ангажиран писател, борец и идеолог во вистинската смисла на зборот, водејќи долготрајна борба против сите назадни сили и против интелектуалниот провинцијализам. Централниот мотив на целокупното негово творештво го сочинуваат прашањата поврзани со смислата на историјата и моралниот и духовниот напредок на човекот. За јунаците од неговите дела, најчесто, постоењето не е ништо друго освен кошмар, бескрајно страдање, а умот е единственото средство со кое човекот може да се бори против хаосот. Сепак, покрај оваа чисто филозофска тенденција, во неговите дела постои и социјална компонента. Во тој поглед, Крлежа се истакнува како успешен сликар на моралното и општественото пропаѓање на граѓанската класа во Хрватска, што особено е присутно во неговиот драмски циклус за господата Глембаеви. Крлежа остро ги осудува и ги исмева лицемерието, борбата за власт и за богатење, кариеризмот, снобизмот и дегенираниот менталитет и стил на живеење на буржоазијата. Исто така, во повеќе негови дела, тој ги исмејува и клерикализамот, католичкиот поглед на светот, постулатите на религиозната филозофија и црквата како установа. Најпосле, некои негови дела, како „Љубовта на Марсел Фабер Фабрицио кон Лаура Варонигова“ и „Погреб во Терезиенбург“ се одликуваат и со најчиста лирска емоција и силен љубовен занос.
Крлежа оставил обемно творештво, меѓу кои особено се истакнуваат делата:
Фондон
Фондон  — општина во покраината Алмерија, во автономната заедница Андалузија.
Демографија
Source: INE (Spain)
Космос-2082
Космос-2082 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 22 мај 1990 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6000 килограми. Космос-2082 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 101,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 71,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 856 км, а најмалото на 847.
Јембке
Јембке (Jembke) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Јембке се наоѓа помеѓу природните паркови Зидхајде и Дремлинг на Клајне Алер.
Илуњас
Илуњас — село во Албанија.
Blizzard of Ozz
Blizzard of Ozz е првиот соло албум на хеви метал пејачот Ози Озборн, снимен во 1980. година. Првпат во продажба е пуштен на 20 септември 1980. година. Blizzard of Ozz е сѐ уште најпродаваниот албум на Ози Озборн, продаден во повеќе од 4 милион примероци само во САД.
Прва Страна
"I Don't Know"-5:16
"Crazy Train"-4:56
"Goodbye to Romance"-5:36
"Dee"-0:50
Втора Страна
"Mr. Crowley"-4:55
"No Bone Movies"-3:53
"Revelation (Mother Earth)"-6:09
"Steal Away (The Night)"-3:28
Бонус Песна 2002
"You Lookin' at Me Lookin' at You"-4:16
Личности
Ози Озброн - Вокал
Ренди Роудс - Гитара
Боб Џејли - Бас гитара
Ли Керслејк - Тапани
Додатни личности
Дон Арјеј - Клавијатура
Руди Сарзи - Бас гитара
Томи Алдриѕ - Тапани
Продукција
Макс Норман - Инженер
Пархимер Умланд
Пархимер Умланд (Parchimer Umland) — општинска заедница во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Пархим, иако самиот град не е дел од општинската заедница.
Општинската заедница Пархимер Умланд се состои од следниве општини:
CS гас
Гасот CS е аеросол на испарлив растворувач (супстанција што раствора други активни супстанции и која лесно испарува) и 2-хлоробензалмалононитрил. Тој е цврсто соединение на собна температура и е општо прифатен како несмртоносен. За прв пат бил синтетизиран од двајца американци, Бен Корсон и Роџер Стотон на колеџот Мидлбери во 1928 година, а името на хемикалија потекнува од првите букви од презимињата на научниците.
Изложеноста на CS gas предизвикува чувство на печење и солзење на очите до степен до кој субјектот не може да ги држи очите отворени, и иритација на печење на мукозните мембрани на носот, устата и грлото што резултира со обилно кашлање, исцедок од назална слуз, дезориентација и отежнато дишење, делумно онеспособување на субјектот.
CS бил развиен и тестиран тајно во Портон Даун во Вилтшир, во 1950-тите и 1960-тите. Најпрво се користел на животни, а потоа и на доброволци во британската армија.Има помал ефект врз животните бидејќи тие имаат различни солзни канали, и во случај на животните цицачи, крзното го спречува слободното влегување на гасот во очите на животните.
Производство
CS се синтетизира со реакција на 2-хлоробензалдехид и малонитрил преку реакции на кондензација:
Реакцијата се катализира со слаба база како пиперидин или пиридин. Начинот на производство не е променет откако супстанцијата била откриена од Корсон и Стоутон. Други базо, методи без користење на растворувачи и добивање на помош на микробранова печка се предложени за да се подобри производството на супстанцијата.
Примена како аеросол
Бидејќи 2-хлоробензалмалононитрилот е цврста супстанца на собна температура, а не гас, се користат различни техники за добивање на аеросол од оваа супстанца:
Ефекти
Многу видови на солзавец предизвикуваа солзење на очите како и непосредно повраќање и простирање. CN и CS се најшироко користени и познати солзавци, но генерално постојат околу 15 различни видови солзавец развиени ширум светот, на пр. адамзит или бромоацетон, CNB и CNC. CS е најпопуларен поради неговиот силен ефект. Ефектот на CS врз личноста ќе зависи од тоа дали е спакуван како раствор или се користи како аеросол. Големината на капките на растворот и големината на честичките CS по испарувањето се фактори кои го одредуваат нивниот ефект врз човечкото тело.
Хемикалијата реагира со влагата на кожата и во очите, предизвикувајќи чувство на печење и моментално силно и неконтролирано затворање на очите. Ефектите обично вклучуваат солзи што течат од очите, обилно кашлање, исклучителен назален исцедок полн со слуз, печење во очите, очните капаци, областите на носот и грлото, дезориентација, вртоглавица и ограничено дишење. Исто така, супстанцата може да предизвика изгореници на кожата каде што таа е испотена или изгорена од сонце. Во високо концентрирани дози, исто така може да предизвика тешка кашлица и повраќање. Повеќето од непосредните ефекти исчезнуваат во рок од неколку часа (како исклучителен назален исцедок и обилно кашлање), иако респираторните, гастроинтестиналните и оралните симптоми може да траат со месеци. Прекумерната изложеност може да предизвика хемиски изгореници што резултираат со трајни лузни.
Возрасните субјекти изложени на солзавец за време на протестите во 2020 година во Портланд Орегон (САД), исто така пријавиле менструални промени (899; 54,5% од 1650 испитанички жени).
Инкарнатска детелина
Инкарнатска детелина ( латински:Trifolium incarnatum), е вид на скриеносеменици од фамилијата бобови, пронајден во поголемиот дел од Европа. Воведен е и во други области, вклучувајќи ги САД и Јапонија.
Оваа исправена годишна билка расте на 20–50 см висока, неразгранета или разгранета само во основата. Листовите се тролистови со долго ливче, секое ливче влакнесто, 8–16 мм пречник, со скратен или двободен врв. Цветовите се произведуваат во текот на пролетта и летото, богато црвени или темноцрвени, пренатрупани на издолжена шилести соцветија 3-5 см високи и 1,5 см широки, поединечните цветови се до 10–13 мм долги и имаат пет ливчиња. Транспарентот на секој цвет не е исправен, туку се превиткува нанапред.
Употреба
Инкарнатска детелина најчесто се користи во земјоделството како покривна култура за фиксирање на азот. Растението користи асоцијации со бактериите Rhizobia за да го поправи азотот. Растението нашироко се одгледува како фуражна култура богата со белковини за говеда и друг добиток, и е погодна за правење сено. Најчесто го пасат домашни и диви преживари. Често се користи за контрола на ерозијата покрај патиштата, како и за разубавување, но има тенденција да ги елиминира сите други пожелни пролетни и рано-летни видови автохтона вегетација во областа каде што е засадена.
Цветовите на Инкарнатска детелина и никулците, кои визуелно и вкусно се слични на никулците од луцерка се јадливи. Може да се додадат како состојка во салати, сендвичи и други јадења, да се направат билни чаеви, а може да се исушат и сомелат во брашно. 100 грама никулци од Инкарнатска детелина содржат 23 калории, 4 гр. белковини, 2 гр. влакна и обезбедуваат 38 проценти од RDI витамин К, како и 14 проценти од RDI витамин Ц. Има исклучително мали количини на калциум, железо, фосфор, цинк, селен и магнезиум. Како и сите сирово изедени никулци, тие го поседуваат ризикот од контаминација од ешерихија коли, салмонела, листерија и Bacillus cereus. Сепак, многу угледни објекти во Соединетите Држави се обидуваат да ги регулираат и тестираат овие култури за такви бактерии.
Животен циклус
Во благите зимски области, како што се крајбрежната Калифорнија и северозападниот дел на Тихиот Океан, Инкарнатска детелина обично се однесува како зимско годишно. Семињата ртат при првите дождови на крајот на летото или на есента. Растенијата растат во текот на зимата и имаат голем процут на доцна пролет. Во сувите летни клими, растенијата умираат по созревањето на семињата. На места со доволна летна влага, растенијата можат да продолжат да растат и цветаат; па дури и може да се однесуваат како краткотрајни повеќегодишни растенија.
Одгледување
Се сее што е можно побрзо по отстранувањето на житната култура со стапка од 20-22 кг/ха. Утврдено е дека е подобро да успее кога само површината на почвата се меша со скарификатор и хара, отколку кога се прави орање. Расте брзо во пролет и дава изобилен род зеленило. Сепак, може да се добие само едно косење, бидејќи не расте повторно по косењето.
Кадиново
Кадиново или Кад(и)ино Село (Γαλατάδες, Галатадес; до 1926 г. Καδίνοβο, Кадиново ) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.858 жители (2011). Сè до 1924 г. било населено исклучиво со Македонци, а денес е мешано, но со извесно македонско мнозинство. Во минатото селото го имало и алтернативното турско име Сујукли.
Географија
Селото е сместено на рид во Солунското Поле, 14 км западно од Ениџе Вардар (Пазар) и 25 км југоисточно од Воден.
Во Отоманското Царство
На почетокот на ΧΧ век Кадиново било село во Ениџевардарска каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Кадијно Село (Суќутли) имало 248 жители Македонци и 60 Роми.
Во Кадиново работела грчката пропаганда. Целото село било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Кадиино (Kadiyno Selo) имало 336 Македонци под патријаршијата и во селото работело грчко училиште. Прв учител во грчкото училиште бил Христос Думис. Семејствата Стојанидис и Харисиадис зеле учество во грчката вооружена пропаганда против Македонците. Од Кадиново е таткото на гркоманскиот капетан Гоно Јотов.
Училишниот инспектор во Кукушката околија Никола Хрлев 1909 г. напишал вза селото:
Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 65 македонски куќи.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 337 жители, кои во 1920 г. се накачиле на 390. Во 1924 г. властите принудно иселиле 38 жители во Бугарија и довеле грчки колонисти од Источна Тракија и Мала Азија, за кои изградиле нови жиевалишта. Во 1926 г. селото е преименувано во Галатадес. Според пописот од 1928 г. селото имало 848 жители, од кои биле 368 грчки дојденци (98 семејства), а остатокот Македонци. Со пресушувањето на Ениџевардарското Езеро во 1930-тите, дел од жителите на соседното македонско село Плугар се доселиле во Кадиново.
Во 1940 г. во Кадиново се попишани 1.286 жители, додека пак според статистиката на НОФ во 1947 г. селото имало вкупно 1.218 жители од кои 700 Македонци и 518 грчки дојденци. Бројот на жители продолжил да расте во следните десетлетија. Македонците и денес се нешто побројни од дојденците.
Вендсе
Вендсе е езеро во државата Бранденбург, Германија. Се наоѓа западно од градот Бранденбург на Хафел, и е еден од голем број на директно поврзани езера, заедно со Брајтлингзе, Месершкел, Плауер Си и Кензе.
Езерото има површина од 80 хектари и има максимална длабочина од 4,9 метри.
Езерото е пловно и има директен пристап до Плауер Си, а оттука и на реката Хафел, на нејзиниот источен крај, каде што е поврзано со Сегартенбрукхер. Каналот Елба-Хафел влегува во езерото на западниот крај. Краток пловен канал, исто така, го поврзува јужниот крај на Вендсе со Вустервиц. Навигацијата се спроведува како дел од каналот Елба-Хавел.
Јунан
Јунан (кин: 云南, 雲南, Yúnnán - јужно од облаците) е покраина во југозападна Народна Република Кина. Поршина на покраината изнесува 394.000 км2. Главен град е Куенминг. Западно од Јунан е Мјанмар, додека јужно се Лаос и Виетнам. Јунан се наоѓа во планинска област, со најголеми врвови на северозапад и пониски предели на југоисток. Разлиак во висината помеѓу планинските врвови и речните долини оди и до 3000 метри. Јунан е богат со руди, а има и разновиден свет на билки. Поголем дел од населението живее во источниот дел на покраината. Во 2007. година во Јунан живееле 44.830.000 луѓе. Јунан е познат како подрачје во кое живее голем број етнички заедници (25). Мнозинство се Хански Кинези (67%), а од останатите најбројни се: Ји (11%), Баи (3,6%), Хани (3,4%), Џуанг (2,7%) и Дај (2,7%).
Целков
Целков (Zölkow) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Алипашина џамија (Истанбул)
Алипашина џамија (Ali Paşa Külliyesi) — поголем број на верски градби кој се наоѓа во Истанбул, Турција. Комплексот бил граден во периодот од 1580 до 1587 година, од Мимар Синан. Комплексот вклучува џамија, медреса, амам, турбе и фонтана.
Историја
Во времето кога бил изграден, комплексот се наоѓал на самиот брег, но за разлика од тоа време, денеска околу комплексот се наоѓаат неколку градби. Комплексот бил изграден по наредба на адмиралот Килич Али-паша. Оваа џамија била изградена и оценета како помала верзија на Аја Софија.
Архитектура
Централната купола на џамијата е 12,70 метри (41,7 метри) во пречник. Кон влезот, на двете страни, има галерија. Куполата се наоѓа во центарот во стил на византиска базилика. Објектот се состои од пет куполи. Џамијата има само едно минаре, со 247 прозорци. Во дворот на комплексот се наоѓа турбе со купола, исто така направено од страна на Синан. Гробот на Али-паша се наоѓа во внатрешноста на турбето. Медресата се наоѓа наоѓа од спротивната страна, во југоисточниот дел од џамијата. На десната страна се наоѓа амамот, чија изградба била завршена во 1583 година.
Водокула (Марибор)
Водокула во Марибор — водокула во Марибор, Словенија. Кулата директно се граничи со реката Драва, и датира од 1555 година. Таа била изградена за да се обезбеди југоисточниот дел на градските ѕидини од правец на реката. .
Кон средината на 1500 година, во јужниот дел на Марибор се наоѓале две одбранбени кули, едната била т.н. Еврејска кула а другата т.н. водокула. За првпат оваа кула била споменета во 1529 година. Околу 1555 година, била донесена одлука за проширување на градските ѕидини поради зачестените турски напади.
Во моментов, кулата служи како продавница во која се служат најдобрите словенечки вина.
Хомер ги диктира своите стихови
Хомер ги диктира своите стихови ― слика на масло на платно од 1663 година од Рембрант, потпишана и датирана од уметникот. Сега е во Маурицхаус, во кој ја оставил во 1946 година од страна на Авраам Бредиус, кој ја позајмен на музејот од 1894 година, кога за прв пат ја купил во Лондон.
Со Аристотел со бистата на Хомер (1653) и изгубениот Александар Велики (1663), тоа било едно од трите дела нарачани на уметникот од сицилијанскиот благородник Антонио Руфо и остана во збирката на неговото семејство до околу 1750 година. После била забележана на аукцијата на Christie's во Лондон на 16 февруари 1810 година како Училител со својот ученик.
Александар Трајановски
Александар Трајановски (Долни Липовиќ,, ) — македонски историчар и публицист
Животопис
Трајановски е роден на 7 март 1945 година во радовишкото село Долни Липовиќ. Дипломирал на Филозофско - историскиот факултет во Скопје на групата за национална историја во 1971 година. Работел во Граиште - Демирхисарско, Конче - Радовишко и во Економското училиште „Моша Пијаде“ во Скопје. Во 1971 година се вработил во Институтот за национална историја (ИНИ) во Скопје. Магистрирал во 1975 година, а додека во 1985 година докторирал на Филозофскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, под менторство на акад. Љубен Лапе. Како стипендист на француската Влада бил и на шестмесечен научно – студиски престој во Париз, Франција (1975/76). Член е на Македонското научно друштво во Битола.
Трајановски бил носител и координатор на повеќе проекти во ИНИ, МАНУ, ДАРМ, ИСППИ и Филолошкиот факултет во Скопје, како и на Педагошкиот факултет во Битола. Сите поранешни научни проекти ги трансформирал во забележителни научни студии, монографии, зборници на документи или друг вид на одделни публикации. Учествувал на над стотина научни конференции, конгреси, тркалезни маси, предавања и друг вид на научни собири во земјата и странство. Тој е автор или уредник на повеќе од триесет одделни публикации, учебници, зборници на документи или историографии.
Биосферен резерват Сиера де Манантлан
Биосферен резерват Сиера де Манантлан (Reserva de la Biósfera Sierra de Manantlán) — биосферен резерват на УНЕСКО основан во 1988 година во државите Колима и Халиско, Мексико. На 139.577 хектари резерватот се наоѓа во транзицијата на Неарктичкото и Неотропското подрачје и опфаќа делови од Сиера Мадре дел Сур, со широк спектар на надморска височина, клима и почва. Ефектите од тектонските и вулканските активности и ерозијата се забележителни во резерватот.
Различни видови шуми се присутни во резерватот, вклучувајќи мезофитски, облачни и суви листопадни и полулистопадни тропски шуми. Антрополозите го познаваат регионот како Зона де Оксиденте, област особено различна од остатокот на Мезоамерика. Пронајдени се некои остатоци од керамика, фигурини и гробници, но има малку други материјални докази. Од 2002 година повеќе од 40.000 луѓе живееле во Сиера де Манантлан, кои се занимавале главно со земјоделство (пченка, грав, домати, шеќерна трска, лубеница, манго), пасење добиток, производство на дрва и вадење дрво за гориво и ископување јаглен или минерали. Нивните услови за живот се лоши и маргинални.
Резерватот е администрирана од општините Автлан, Куаутитлан, Касемиро Кастило, Толиман и Туксакуеско во Халиско и Минатитлан и Комала.
Еколошки одлики
Биосферниот резерват Сиера де Манантан се наоѓа на крајниот север од зоната на интертропска конвергенција. Климата во регионот е под влијание на различни фактори, покрај нејзината географска локација, како што се нејзината близина до крајбрежјето, ефектот на нејзината форма на земја, орографска сенка, и ширината на надморскиот опсег, што делумно го објаснува големата регионална биоразновидност и присуство на бројни растителни формации кои се движат од тропски шуми до оние со умерено ладна клима.
Разновидната и сложените видови во Сиера де Манантал носат огромно богатство на флора. Постојат повеќе од 2900 видови васкуларни растенија кои припаѓаат на 981 род. Дивиот свет е една од важните компоненти на големата биоразновидност во овој резерват. Меѓу главните вредности на Сиера де Манантан, покрај големото богатство на видови и уникатните биогеографски одлики, се присуството на загрозени или корисни ендемски видови. Досега се пријавени 110 видови на цицачи, кои вклучуваат Мексикански глодачи (Microtus mexicanus neveriae) и џебен гофер (Cratogeomys gymnurus russelli), во прилог на други цицачи како што се онсилиа, на јагуаранди, на оцелот, на Пума, на бобкат, јагуар и четири видови нектариворови лилјаци.
Пријавени се триста триесет и шест видови птици, меѓу нив 36 кои се ендемски во Мексико, како што се харизматичните видови: гребенот гуан (Penelope purpurascens), воената макава (Ara militaris), црвеноомилената амазона (Amazona autumnalis) и мексиканскиот национален симбол, златниот орел. Забележани се осумдесет и пет видови водоземци и влекачи. Oд овие се знае дека 13 се ендемски на западниот и централниот регион на Мексико: на ѕвечарка, на црна игуана, жабата Shyrrhopus modestus, на брадестиот гуштер (Heloderma horridum) и аутланската ѕвечарка (Crotalus lannomi), само ендемичен вид пријавени за областа Порто де Лос Мазос. Од идентификуваните 16 видови риби, 13 се староседелци и четири од нив се ендемски во регионот.
Александар Станојевиќ
Александар Станојевиќ (Белград, 28 октомври 1973) бил поранешен српски фудбалер и актуелен фудбалски тренер. Моментално е тренер на белградскиот тим Партизан.
Професинална кариера
Александар Станојевиќ е роден во Белград, на Лион. Ги поминал сите помлади категории на екипата на Партизан. Подоцна настапувал во екипата на Обилиќ, а во 1995 година заминал во Шпанија во составот на Мајорка, каде настапувал една сезона. Во 1996 година се вратил во составот на Обилиќ.
Наредната 1997 година, преминал во клубот на ОФК Белград, каде што останал вкупно две сезони. Во текот на 1999 година тој се вратил во екипата на Партизан каде што претходно настапувал во јуниорските категории. Со црно-белите го освоил националниот куп во 2001 година. За првиот тим на составот на Партизан одиграл вкупно 116 натпревари и постигнал еден гол. Сезоната 2001/02 ја поминал во екипата на ОФК Белград, а во 2002 година заминал да настапува во клубот на Видеотон, во Унгарија, каде што во 2003 година ја завршил својата натпреварувачка кариера.
Почетоци
Својата тренерска кариера Станојевиќ ја започнал во екипата на ОФК Белград каде што бил помошник на шефот на стручниот штаб, а покрај таа позиција ги тренирал и помладите категории на клубот. Подоцна својaта тренерската кариера ја продолжил во екипата на Срем од Сремска Митровица и тoa како шеф на стручниот штаб. Во 2007 година дошол во екипата на Партизан, и во тој период му бил асистент на првиот тренер Мирослав Ѓукиќ.
Станојевиќ му бил помошник на Мирослав Ѓукиќ и во сениорската репрезентација на Србија. Тој подоцна останал во ФСС (фудбалски сојуз на Србија) и му била доверена функцијата, селектор на младинската селекција за играчи до 19 години. Станојевиќ го освоил третото место со селекцијата на Србија до 19 години на ЕП во Украина. Со селекцијата остварил две победи (Шпанија 2:1, Турција 1:0), еден нерешен резултат (Франција 1:1) и еден пораз (Украина 3:1).
Партизан
На 16 април 2010 година, Станојевиќ бил назначен за нов тренер на составот на Партизан, наследувајќи го Горан Стевановиќ, кој претходно си поднел оставка од тренерската позиција. Станојевиќ успеал да ја надополни загубата на бодови во однос на составот на Црвена ѕвезда и ја освоил титулата шампион на Србија на крајот од сезоната 2009/10. Подоцна екипата на Партизан ги елиминирала составите на Пјуник, Хелсинки и Андерлехт во квалификациите за Лигата на шампионите, со што успеал да го воведе составот на Партизан во групната фаза од Лигата на шампионите. Тој бил првиот српски тренер што успеал да го постигне таквиот успех. Во групата со екипите на Арсенал, Шахтјор и Брага, клубот на Партизан го заземал последното место со вкупно остварени шест порази.
Во сезоната 2010/11 Станојевиќ го предводел составот на Партизан до освојување на „двојната круна“. На крајот на месец мај 2011 година, тој потпишал нов, двегодишен договор со клубот. Иако бил успешен на домашната сцена, екипата на Партизан во сезоната 2011/12 не го повторила резултатот во европските натпреварувања. Клубот на Партизан бил елиминиран во 3то коло од квалификациите за Лигата на шампионите од страна на белгискиот тим на Генк. Подоцна екипата која ја предводел Станојевиќ доживеала шокантен пораз и од ирскиот состав на Шамрок во плејофот за пласман во групната фаза на Лига Европа. Во месец септември управата го отстранила Станојевиќ од тренерската позиција во клубот, но многу брзо сепак го вратила на истата позиција. Екипата на Партизан успеала да ја надмине кризата по елиминацијата од составот на Шамрок и да ја врати доминацијата во српската лига. Есента, клубот завршил со 10 бодови предност пред екипата на Црвена ѕвезда.