cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кајмански Острови
Историја
Согласно одредбите на Мадридскиот мировен договор од 1670, Англија формално завладеала со Кајманските Острови заедно со Јамајка. По неколку неуспешни обиди за нивно населување, првите постојани доселеници од Англија се населиле во 1730-тите. Во 1734, гувернерот на Јамајка прогласил дека на островите им требаат робови. Голем дел од робовите биле донесени од Африка, па така денес мнозинство од населението е од африканско и англиско потекло. На првиот попис извршен во 1802, Голем Кајман имал население од 933 жители, од кои 545 биле робови. Ропството било укинато во 1834, кога 116 семејства поседувале 950 робови.
Островите биле во составен дел од колонијата Јамајка сè до 1962, кога тие се здобиле со статус на посебна крунска колонија, а Јамајка станала независна земја.
Островот Голем Кајман, кој е претежно изложен на морско ниво, бил погоден од ураганот Иван на 11–12 септември 2004. Ова е еден од потешките катастрофи во историјата на островот. Бурниот наплив поплавил многу делови од островот и оштетил 83% од домовите, од кои 4% морале да се преградат одново. Настрадал и голем дел од инфраструктурата.
Географија
Кајманските Острови се сместени во западниот дел на Карипското Море и претставуваат врвови на голем подводен срт, наречен Кајмански Срт. Сртот ја окружува Кајманската Бразда, длабока 6.000 м која се наоѓа 6 км јужно. Соседни земји се Куба на север и Јамајка на исток. Најблиското континентално копно е Мајами (САД), оддалечено 700 км на југ. Куба е оддалечена 366 км на север, додека Јамајка е оддалечена 500 км на југоисток. Голем Кајман е во голема мера најголем од островите, со површина од 197 км2. Островите Кајман Брак и Мал Кајман се наоѓаат околу 120 км источно и североисточно од Голем Кајман и зафаќаат површина од 38 и 28,5 км2.
Теренот е претежно низок и варовнички, окружен со корални гребени.
Фауна
Во авифауната има два ендемски подвида на папагали-амазонци: Amazona leucocephala hesterna (кајманбрачки папагал), автохтон само на Кајман Брак, и големокајманскиот папагал (Amazona leucocephala caymanensis), автохтон на Кајманските Острови, шумовитите делови на Куба и островот Хувентуд.
Други позначајни членови на фауната се загрозената сина игуана, која е ендемска на Голем Кајман, средноамериканското агути (Dasyprocta punctata), и лакомците (Sula) на Кајман Брак.
Клима
Островите се одликуваат со тропска приморска клима со дождовна сезона со топли дождливи лета (мај-октомрви) и сува сезона со релативно свежи зими (ноември-април).
Главна природна опасност на островите се тропските циклони кои се создаваат во атлантската ураганска сезона од јуни до ноември.
На 11 и 12 септември 2004, ураганот Иван ги подогил Кајманските Острови, кој однел две жртви и причинил огромна штета врз инфраструктурата на островите. Вкупната штета на стопанството била проценета на $3,4 милијарди.
Демографија
Кајманските Острови имаат повеќе правни отколку физички лица. Во средината на 2001 г, островите имале 56.000 жители. Населението е мешавина од преку 100 народности. Од нив половината се од кајманско потекло. Околу 60% од населението е од мешани раси, т.е. афроевропско. Речиси сите жители се христијани, со голем број на презвитеријанци и католици. Во огромна мера најнаселен е островот Голем Кајман, по што следат Кајман Брак и Мал Кајман. Се смета дека до до 2020 г. бројот на жителите ќе се зголеми на 60.000.
Главен град е Џорџ Таун, сместен на југозападниот брег на Голем Кајман.
Население
Според пописот од 2010, постојаното население брои 54.878 жители, и тоа по следниве места:
Стопанство
Со просечни примања од KYD$47.000, Кајманците имаат највисок животен стандард на Карибите. Според Светската книга на факти, островите имаат 14-ти највисок БДП во светот. Островите имаат своја валута, наречена кајмански долар (KYD), која е вредносно врзана за американскиот по курс 1 KYD = 1,25 USD.
Владата ги добива средствата претежно од посредно оданочување: не постои данок на приходи, данок на капитална добивка или пак фирмарина. Постојат само царински давачки за увозна стока по стапка од 5% до 22% (29,5%-100% за автомобили). Олеснети од данок се книгите, фотоапаратите, камерите и бебешката храна.
Туризам
Една од поголемите атракции на Голем Кајман е плажата „Севн Мајл Бич“ („плажа од седум милји“), каде се сместени разни хотели и одморалишта. Посетители привлекува замокот Педро Сент Џејмс во Савана, кој е од историско значење за Кајманските Острови. Туристите ги посетуваат и Мал Кајман и Кајман Брак.
Други туристички атракции на Голем Кајман е плажата Хел („пекол“) со железен песок, поморскиот тематски парк „Боутсвејнс Бич“ со 9,3 ха и планинарење по шумите со видич
Работна сила
Бидејќи имаат мало население, Кајманските Острови мораат да увезуваат работници од странство, кои мораат да имаат дозвола за работа. Ваква дозвола имаат просечно 21.000 лица во даден момент.
Управа
Кајманските Острови се британска прекуморска територија без независност и суверенитет. Секои четири години народот изгласува Законодавен совет со 15 члена, кој се занимава со внатрешните работи на островите. Од нив петмина се избираат за членови на кабинетот, на чие чело стои гувернерот. Премиерот го назначува гувернерот.
Гувернерот го назначува Кралот на Обединетото Кралство по предлог на британската влада и тој го претставува монархот. Доколку смета дека е потребно, гувернерот може да има целосна законодавна и извршна власт согласно надлежностите пропишани во уставот. Предлог-законите што ќе поминат во законодавното собрание треба да добијат кралска согласност пред да можат да се спроведат. Гувернерот има свој заменик, кој мора да биде Кајманец и да има служено на висока функција. Тој ја врши должноста на гувернер кога гувернерската функција е непополнета, кога гувернерот не е во можност да ги извршува должностите или кога е отсутен. Моментален гувернер е Данкан Тејлор, а негов заменик е Франц Мандерсон.
Одбраната на островите е во надлежност на Обединетото Кралство. Кајманските Острови имаат своја полиција и воени питомци со свои единици.
Постојат две главни политички партии: Обединета демократска партија (UDP) и Народно прогресивно движење (PPM). И покрај постоењето на партиите, многу претенденти за јавни функции се кандидираат како независни.
Инфраструктура
Островите имаат две пристаништа: Кајман Брак и Џорџ Таун.
Сите три острови имаат по еден аеродром. Најголем е меѓународниот аеродром „Овен Робертс“ на Голем Кајман. Кајман Брак го опслужува меѓународниот аеродром „Џерард Смит“, а Мал Кајман има слетувалиште по име „Едвард Боден“.
Образование
На Кајманските Острови има бесплатно основно и средно образование, од кои некои училишта се државни, а некои се приватни, под покровителство на црковни организации. Високото образование е застапено со Универзитетскиот колеџ на Кајманските Острови, кој е државен и има кампуси на Голем Кајман и Кајман Брак. Приватни високообраозовни установи се Меѓународниот колеџ на Кајманските Острови (на Голем Кајман) и универзитетот „Сент Метјус“ каде се изучува медицина и ветерина (исто така на Голем Кајман). На Голем Кајман постои и Правен факултет (Law School), кој е огранок на Ливерпулскиот универзитет.
Клежа
Клежа (Cleja; Klézse) — општина во округот Бакау во Романија, во која живеат 6.864 жители. Се состои од три села.
Демографија
Според пописот спроведен во 2002 година, во општината живеат 6.864 жители, од кои 97,5% се Чангоси, 1,6% Унгарци, 1,6% Романци и 0,1% припадници од некоја друга етничка заедница. Според религиозната припадност, 97,8% се Католици, 1,6% Православни и 0,6% други, меѓу кои и 0,2% Пентекосталци.
Грб на Хрватска
Грбот на Хрватска е официјалниот грб на државата усвоен на 21 декември 1990 година. Грбот се состои од штит во поделен на коцки во бела и црвена боја кои формираат шаковница. Шаховницата е составена од 13 црвени и 12 бели (сребрени) полиња. Над штитот има пет помали штита кои формираат круна и ги претставуваат петте историски региони на Хрватска.
Шаховницата се верува дека е создадена во 13 век од страна на Стефан Држислав. Боите ги претставуваа двете рани хрватски држави: Бела Хрватска и Црвена Хрватска. За петте малечки штита симболиката е следна:
Клицер Винкел (амт)
Клицер Винкел (Klützer Winkel) — општинска заедница во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Клиц.
Балистичко земање на отпечатоци
Балистичкото земање на отпечатоци се однесува на збир на форензички техники кои се потпираат на знаци коишто огненото оружје ги остава на куршумот да се совпадне со куршумот во оружјето со кое што се пукало. Тој е подмножество на форензичката балистика (примена на балистика за правни прашања) и внатрешна балистика (проучување на настаните меѓу пукањето со пиштол и моментот кога куршумот ќе ја напушти цевката).
Историја
Жлебовите, коишто првпат се појавија во 15 век, е процес на правење бразди во цевката на пиштолот што предизвикува вртежи на проектилот за зголемена точност и опсег. Куршумите испукани од оружје со жлебови се здобиваат со посебен потпис на бразди, гребнатини, и засеци кои се корисни за споредување на истрелан проектил со огнено оружје.
Првото огнено оружје што послужило како доказ за идентификација може да се проследи наназад до Англија во 1835 година, кога уникатните ознаки на куршум земени од жртва биле споредени со мувла од куршум кои му припаѓале на осомничениот. Кога се соочил со инкриминирачките докази, осомничениот го признал злосторството. Александар Лакасањ бил првиот научник што се обидел да спореди куршум со цевка од пиштол.
Првиот судски случај што вклучувал огнено оружје како доказ се случил во 1902 година, кога се докажало дека одреден пиштол е всушност оружјето со кое е убиена жртвата. Експерт во случајот, Оливер Вендел Холмс, имал прочитано за идентификацијата на огнено оружје, и задолжил оружар да го тестира оружјето со кое наводно било извршено убиство во тампон на памучна волна. Лупа била искористена за да се спореди куршум од жртвата со тест куршумот.
Во 1925 година Годард напишал статија за артирелијата на Армијата под наслов "Форензичка балистика", во која тој го опишал користењето на споредбен микроскоп за истрага на огнено оружје. Тој е генерално заслужен за концепцијата на терминот "форензички балистика," иако тој подоцна признал дека е несоодветно име за науката.
Во 1929, масакрот на Свети Валентин доведе до отворање на првата независна научна лабораторија за откривање на криминал во САД.
Техники
Техниките за балистичкото земање на отпечатоци се засноваат врз принципот дека сите огнени оружја имаат неизбежни варијации поради браздите кои се настанати од процесот на обработка, оставајќи плитки впечатоци на металот кои се ретко целосно исполирани. Исто така, нормалната употреба и оштетувањето од употребата предизвикаат секое огнено оружје да се здобие со различни одлики со текот на време.
Бруто разлики
Наједноставните фактори им припаѓаат на бруто разликите. Куршум од 10 мм, на пример, не може да биде испукан од пиштол со цевка од 9 мм.
Избраздувања
Кога еден куршум е испукан преку цевка со жлебови, подигнатитеи спуштените спирали на жлебот гравираат вдлабнатини на куршумот, наречени избраздувања. Овие можат да бидат споредени со цевката преку која бил испукан куршумот. Испитувачите прават разлики помеѓу избраздувањата заеднички за сите оружја од конкретен вид и оние уникатни за одредено оружје.
Поединечните одлики се предизвикани од недостатоци во процесот на правењето на жлебовите и алатките, но исто така и од страна на абењето предизвикано од редовна употреба, а тоа може да се промени со текот на времето. Криминалците или оние што се занимаваат со упад во приватноста на владата понекогаш се обидувале да ги сменат поединечните одлики на пиштолите со менување или скратување на цевките, или со триење на внатрешноста со челична четка.
Ознаки на задниот дел на оружјето
Ознаки за кертриџот може да се исти со ознаки во комората и на страна. Од голем број на причини, кертриџ случаите честопати се полесни за откривање отколку куршумите. Прво, делови од огнено оружје кои произведуваат марки на кертриџот се помалку подложни на долгорочни влијанија, и второ, куршумите, често се сериозно деформирани при испукувањето, уништувајќи голем дел од ознаките што се стекнуваат.
Пушки
Балистичкото земање на отпечатоци од куршуми не функционира кај огнени оружја, како што се пушките. Во многу случаи истрелот се движи во внатрешноста на пластичен ракав што го спречува од допирање на цевката, па дури и во случаи кога куршумот ќе ја допре цевката, случајното движење на куршумот во цевката нема да остави доследни траги.
База на податоци
Некои места, особено Мериленд, се обиделе да изградат голема база на податоци на "отпечатоци"; во случај на законот на Мериленд, продажбата на сите нови огнени оружја мора да  вклучуваат примерок од испукан куршум од огненото оружје. Државната полиција ги фотографира и ги внесува информациите во базата на податоци. Државната полиција на Мериленд напиша критички извештај во однос на програмата, барајќи од Генералното собрание на Мериленд да ја расформира, бидејќи тоа било скапо и не придонело за решавање на ниту едно криминално дело. Подоцна сепак, базата на податоци обезбедила докази за решавање на едно убиство со проценка од 2,6 милиони американски долари по осуда.
Испитувањето на Одделот за правда на Калифорнија, користејќи 742 пиштоли како предмети на тестирање, покажаа многу слаби резултати, дури и со таква ограничена база на податоци, помалку од 70% од случаите го дадоа точниот пиштол во првите 15 обиди, но кога беше искористена поинаква марка на муниција, успехот падна на помалку од 40%.
Означување на куршуми
Имало повеќе предлози за мандатираното означување на куршуми, со цел да помогне во балистичкото земање на отпечатоци, а некои јурисдикции имаат донесено законодавство за таа цел. Калифорнија, на пример, го усвои предлог-законот АБ 1471 кој бара сите нови модели на пиштоли да бидат опремени со микроозначувачка технологија до 2010 година. Сепак, поради начинот на кој е напишан законот на Калифорнија, микроозначувањето не може да се спроведе во моментов.
Беа предложени неколку техники:
Леонардо Битенкурт
Леонардо Битенкурт (роден на 19 декември 1993) — германски фудбалер, на.
Животопис
Битенкурт е роден во Лајпциг, Германија, и е син на Франклин Битенкурт, бразилски поранешен фудбалер кој играл во Германија за ФФБ Лајпциг и Енерги Котбус.
Почетоци и Енерги Котбус
Битенкурт се приклучил на младинскиот сектор на Енерги Котбус во јули 1999 година, кога имал само 5 години. Оттогаш, тој ги минал сите младински категории во Котбус и потпишал договор со вториот тим во 2010 година. Само една година подоцна, во март 2011 година, тој го направил своето деби со втората екипа на Енерги во поразот со 0-2 до ЗФК Мојзелвиц.
По само уште два настапи со вториот тим, тој добил шанса да го направи својот прв професионален настап дебитирајќи за првиот тим на Енерги Котбус во победата со 3-1 на домашен терен против Дујсбург во 2. Бундеслига на 16 април 2011 година; тој влегол во игра од клупата за резерви на местото на србинот Велимир Јовановиќ во 60-та минута од натпреварот.
Откако во сезоната 2010-2011 направил само 3 настапи за првиот тим на Енерги Котбус, следната сезона Битенкурт бил стандарден првотимец во тимот. На 22 јули 2011, тој го постигнал својот прв гол за Котбус во победата со 1-2 на гостувањето кај Дујсбург. Добрите игри во неговата прва полусезона како професионалец му донеле трансфер во екипата на кој бил објавен на 1 декември 2011, но според договорот тој требало да остане во Котбус до крајот на сезоната 2011-2012. Својата прва целосна сезона, ја завршил со 26 натпревари и постигнал 2 гола.
Борусија Дортмунд
Во летото 2012, Битенкур и се приклучил на Борусија Дортмунд потпишувајќи договор до 30 јуни 2016 година и бил еден од четворицата новодојденци заедно со Марко Ројс, Јулијан Шибер и Оливер Кирх. Иако бил вклучен во составот на првиот тим, тој главно играл за вториот тим на Дортмунд во 3. лига под водството на тренерот Дејвид Вагнер. Своето деби за првиот тим на милионерите во Бундеслигата го имал во поразот со 1-2 на домашен терен во дербито против Шалке 04, a потоа дебитирал и во Лигата на шампионите во натпреварот против Манчестер Сити во последното коло од групната фаза. Својот прв гол за Борусија Дортмунд го постигнал на 16 март 2012, во победата со 5-1 на домашен терен против Фрајбург во лигата.
Хановер, Келн и Хофенхајм
По испаѓањето на Хановер од Бундеслигата во сезоната 2014-2015, на 13 јули 2015 Битенкурт потпишал четиригодишен договор со Келн. Тој бил стандарден првотимец на јарците во своите три сезони во клубот, помагајќи им да го освојат одличното петто место во сезоната 2016-2017 што бил нивен највисок пласман во лигата уште од сезоната 1991-1992. Сепак, следната сезона била многу послаба за Келн и завршила со нивно испаѓање од Првата Бундеслига, откако го заземале последното место во лигата. Вкупно за Келн, Битенкурт одиграл 76 натпревари и постигнал 12 гола.
Откако Келн испаднал, Битанкурт бил продаден во Хофенхајм за 6 милиони евра. Во сезоната 2018-2019, тој одиграл 27 натпревари во сите натпреварувања и постигнал еден гол во победата со 1-4 на гостувањето кај во лигата.
Репрезентативна кариера
Битенкурт ја претставувал Германија во две младински селекции: под 19 години и под 21 година.
За репрезентацијата под 21 година тој забележал 20 настапи и 3 гола во периодот 2013-2015 и учествувал со неа на Европското првенство под 21 година 2015 во Чешка.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 1 јуни 2020.
Топломер
Топломер или термометар (од стгр. ' = „топлина“ и ' = „мера“) — инструмент за мерење на температура по повеќе можни методи. Има два дела: сетилник на температура (на пр. садот на живин топломер) каде се јавува некаква физичка промена при изложеност на температура и начин на означување (на пр. скала означена на живин топломер). Постојат разни видови топломери со различни намени.
Температура
Секој поединечен топломер може да мери топлина во степени, но за да се совпаднат два топломера мора да постои единствено договорено мерило, т.е. скала. Денес тоа е апсолутната скала на термодинамичка температура (од 1990 г.), чиј меѓународен стандард настојува да ја следи што поблиску. Скалата опфаќа од 0,65 K до приближно 1.358 K.
Развој на топломерот
Оваа направа е дело на повеќе надополнувачки изумители кои дале свој придонес во топломеријата. Такви се Корнелис Дребел, Роберт Флад, Галилео Галилеј и Санкториј.
Древните научници како Филон Византиски и Херон Александриски знаеле дека некои материи се шират и стеснуваат на различна температура, опишувајќи цевка делумно наполнета со воздух со еден крај ставен во вода. Со промена во температурата се менувал „водостојот“ на течноста во цевката поради ширењето и собирањето на воздухот во неа.
Во XVI и XVII век, на истиот овој принцип е направен уред за изразување на топлина или студ. Особено познат пример е оној на Галилео Галилеј. Ваквите напарaви биле всушност термоскопи, бидејќи ги изразувале промените во сетилната топлина (сè уште не постоел концептот за температура). Разликата помеѓу топломер и термоскоп е во тоа што топломерот има скала. Затоа, Галилео не може да се смета за изумител на топломерот во вистинска смисла на зборот.
Прв кој ставил скала на термоскопот бил Франческо Сагредо или можеби Санторио Санторио, што се случило околу 1611-1613 г.
Меѓународниот поим „термометар“ (во француски облик) first appeared in 1624 in La Récréation Mathématique by Ж. Лерешон, who describes one with a scale of 8 степени.
Дотогашните инструменти имале голем недостаток бидејќи воедно работеле и како барометри, т.е. биле чувствителни на воздушниот притисок. Околу 1654 г., тосканскиот војвода Фердинандо II де Медичи изработил херметички затворени цевки, делумно исполнети со алкохол што имале проширување на крајот — првиот топломер препознатлив тип кој не зависел од воздушниот притисок. Опити со разни течности за истата намена правеле и многу други научници.
Поголем проблем во распространувањето на топломерот бил фактот што не постоела единствена стандардна скала. Во 1665 г., холандскиот научник Кристијан Хајгенс предложил за одредишта да се земат точката на топење и точката на вриење на водата, а во 1694 г. Карло Реналдини ги предложил како строго утврдени точки на скала што ќе биде присутна насекаде. Во 1701 г., англискиот физичар Исак Њутн предложил скала од 12 степени — од точката на топење на мразот до човечката телесна температура. Конечно, во 1724 г. Даниел Габриел Фаренхајт ја осмислил скалата што и денес го носи неговото име и успеал да ја наметне пошироко бидејќи бил производител на топломери. Во 1742 г. Андерс Целзиус предложил скала каде нулата е точката на вриење, а 100 степени се точката на мрзнење на водата. Истата скала се се користи и денес, но со обратни вредности.
Во 1866 г. Томас Клифорд Олбат го измислил клиничкиот топломер што ја дава телесната температура за пет наместо цели дваесет минути. Во 1999 г., докторот Франческо Помпеј го ставил во употреба првиот челен топломер, кој мери за само две секунди.
Thirteen
Thirteen е тринесеттиот студиски албум на треш метал бендот Megadeth. Бил издаден на 1 ноември 2011. Дејв Мастејн се решил за ова име поради чудната поврзаност на бројот 13 со неговиот живот. За првпат по 10 години пауза, во бендот се вратил басистот Дејвид Елефсон, откако ги расчистил сите недоразбирања со Мастејн.
Топломер
Физички законитости на топломеријата
Топломерите можат да бидат емпириски и апсолутни. Апсолутните се бројчено усогласени со апсолутната скала на термодинамичката температура. Емпириските топломери немаат потреба од бројчено усогласување со апсолутните, уку да се складни со нив на следниов начин: земајќи две тела изолирани во нивните термодинамички рамнотежни состојби, сите топломери треба да покажуваат кое од нив има повисока температура (или дека им е иста). Кај два дадени емпириски топломера, усогласувањето не мора да биде линеарно бројчено, но сепак односот мора да биде строго монотон. Ова е фундаментална особина на температурата и топломерите.
Иако математички апстрактен, за соодветен опис на топломеријата се смета оној на американскиот математичар Џејмс Серин (1977) за т.н. „нулти закон на термодинамиката“: „Нулти закон — Постои тополошка линија M која служи како координатно многуобразие на поведението на материјалот. Точките L од многуобразието M се наречени 'нивоа на топлост', а M се нарекува 'универзално многуобразие на топлост'.“ Ова излагање треба да се надополни со чувството на поголема топлост, кое може да постои независно од калориметријата, термодинамиката и својството на дадениот материјал. Ова произлегува од Виновиот закон за поместување на топлинското зрачење: температурата на една бања од топлинско зрачење е правопропорционална (по универзална константа) на честотата на максимумот од нејзиниот спектар; оваа честота е секогаш позитивна, но може да има вредности што тежнеат кон нулата. Друг начин на утврдување на „постуденото“ и „потоплото“ е Планковиот принцип, кој вели дека кога еден процес на изохорска адиабатска работа претставува едиствениот начин на промена во внатрешната енергија во еден затворен систем, тогаш конечната состојба на системот никогаш не може да биде постудена од почетната (освен во промена на агрегантните состојби со латентна топлина).
Thirteen
Список на песни
Сите песни се напишани и компонирани од Дејв Мастејн, додека траките 7 и 11 се направени заедно со Дејвид Елефсон, Марти Фридмен и Ник Менза.
Топломер
Нанотопломерија
Ненотопломеријата е понова гранка на топломеријата која се занимава изучување и осознавање на температурите во размери помали од еден микрометар. Обичните топломери не можат да мерат температура кај олку мали објекти, поради што се развиваат нови методи и материјали. Нанотопломерите можат да бидат луминисцентни (ако ја мерат температурата преку светлина) и нелуминисцентни (каде топломериските својства не се врзани за луминисцентноста).
Примена
Топломерите користат разни физички појави за мерење на температурата во домаќинството, производството, науката и техниката. Можат да бидат механички или електрични. Вториот вид служи за мерење и контрола на внатрешната температура со термистори, и тоа кај климатизерите, замрзнувачите, грејачите, ладилниците и бојлерите. Галилеевите топломери служат за мерење на воздухот во простории поради ограниченоста на нивниот опсег.
Алкохолните, инфрацрвените, живините и столбните топломери, термисторите и Сиксовите топломери наоѓаат примена во метеорологијата и климатологијата, каде мерат температури во атмосферата и морињата. Авионите имаат топломери и влагомери (хигрометри) за да утврдат дали постои атмоферско замразување долж летните патишта. Вакви мерења се вршат и по сувоземните патишта за да се определи нивната погодност за сообраќај.
NGC 5906
NGC 5906 — дел од галаксија во соѕвездието Змеј, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Топломер
Примена
Биметалните топломери, термопарови, инфрацрвени топломери и термисторите се користат во домаќинството и угостителството, укажувајќи на зготвеноста на храната и со тоа избегнувајќи труења и други несакани последици.
Медицинските топломери како што се живините, инфрацрвените, пилулните и оние со течни кристали се мошне застапени во здравството бидејќи со нив се проверува дали пациентот има треска или хипотермија.
NGC 5906
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5906 се споменува и како part (knot) in N 5907.
Топломер
Примена
Сетилниците на влакнестата Брегова решетка се нераздвоен дел од атомски централи, каде вршат надзор врз реакторите со цел да се одбегне ризиот од топење на јадреното јадро.
NGC 5906
Откривање
Објектот е откриен на 23 април 1860 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5906 е од видот GxyP.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 15 м 52,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +56° 19' 50".
Други поделби
Проучување на NGC 5906 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 50; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3871. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1096.
Анемометар
Анемометар — мерен инструмент за мерење на силата на ветерот и брзината на протокот на воздух. Улогата на анемометарот е да измери неколку или сите компоненти на векторот на ветерот. Идеалниот сензор за ветер треба да го мери најмалиот ветер и ветровите како ураган, да има линеарен излез и веднаш да реагира на турбулентни флуктуации. Во реалноста, мерните сензори не можат да реагираат на ветрови со мала моќност, ниту пак можат да издржат силни ветрови. Ветерот е хоризонтален проток на воздух што се јавува поради нееднаквоста на притисокот во Земјината атмосфера. Се одредува според брзината и насоката. Во метеорологијата, официјалната единица за брзина на ветерот е m/s, додека правецот се одредува со англиските кратенки на страните на светот (на пр. E, NE, SW). Мерењата на ветерот се вршат на височина од 10 метри над земјата со цел да се избегнат негативните ефекти од мешањето на ветерот на земјата предизвикани од различни фактори. Брзината најчесто се изразува во km/h, m/s или јазли (kt- англ. јазол).
Анемометар со лопатки
Анемометарот со лопатки е најчесто користениот тип на анемометар. Овој вид анемометри се поевтини во споредба со другите видови и можат да бидат многу робусни. Тие се состојат од 3 или 4 лопатки кои се поставени вертикално на хоризонтални носачи. Хоризонталните потпори се поставени на заедничка осовина која ротира заедно со лопатките. Оската е поврзана со електричен претворач кој произведува електричен наизменичен излезен сигнал чиј напон и/или честота е пропорционален на брзината на ветерот. Друг начин за мерење на брзината на ветерот е преку оптички претворувач, така што се создаваат импулси секогаш кога ротирачкото коло го прекинува воздухот од светлина. Во случај да се создаваат импулси, просечната брзина на ветерот се пресметува врз основа на познавањето на бројот на импулси во одреден временски интервал.
Некои особини поврзани со овој вид на анемометар се точност од ± 4%, резолуција 0,1 m/s и опсег на мерење 1–75 m/s. Правецот на ветрот освен со страните на светот може да се прикаже и во облик на степени (З=270°, ЈЗ = 225° итн). Може да се одреди, на пример, со потенциометар. Напонот на побудување се доведува на потенциометар, а излезниот сигнал е аналоген напон правопропорционален на азимутскиот агол. Овие инструменти прикажуваат агол од 0° до 360° со точност од ± 5° и резолуција од 1°.
Ултразвучен анемометар
„Ултразвучниот анемометар“ користи ултразвучни бранови за мерење на брзината и насоката на ветерот. Брзината на ветерот се одредува со мерење на времето потребно за ултразвучниот импулс да го помине патот помеѓу фиксниот предавател и фиксниот приемник. Брзината на ветрот ќе ја зголеми или намали брзината на звукот, во зависност од насоката во која дува ветрот. Се одредува компонентата за брзина на ветерот на таа патека. Тие се многу погодни за мерење на турбуленции. Бидејќи немаат подвижни делови, тие се погодни за долготрајна употреба во оддалечени автоматизирани станици и каде што на точноста и доверливоста на традиционалните анемометри со лопатки влијае солениот воздух или големите количини прашина. Некои од недостатоците се нивната висока цена и губење на сигналот при силен дожд или снег.
Ласерски доплер анемометар
„Ласерскиот доплер анемометар“ се користи за мерење на насоката и брзината на флуидот (ветрот). Овие анемометри работат на начелото на вкрстување на два зраци монохроматска, кохерентна светлина од ласер. Ласерскиот зрак најпрво се дели на два зраци со еднаков интензитет. Зраците потоа се насочуваат во оптичките влакна кои ги водат до оптиката на сондата. Фокусното растојание на леќата на сондата ја одредува големината и положбата на која се сечат двата зраци. Се користи оптика за доведување на двата ласерски зраци до мерната точка каде што се сечат. Мерниот периметар создаден од пресекот на овие два зраци има облик на елипсоид. Онаму каде што зраците се сечат, се образуваат светлосни рамнини со висок интензитет, а меѓу нив, рамнини со низок интензитет кои се нормални на рамнината на ласерскиот зрак. Просторот помеѓу рамнините е одреден од поставените оптички фактори, односно брановата должина на оптичката светлина и аголот помеѓу воздухот.
Анемометар со загреана жица
Анемометарот со загреана жица ја мери брзината на ветрот така што ја набљудува дисипацијата на топлина поради движењето на воздухот. Главниот дел од овие сетилници е загреаната жица, која го менува отпорот поради дисипација на топлина, што зависи од брзината на ветерот на која е изложена жицата. Жицата се загрева поради поминување на струја. Ако се претпостави дека жицата е во температурна рамнотежа со околината, тогаш потребната енергија за загревање на жицата е еднаква на енергијата изгубена поради дисипација на топлина со конвекција. Поради големата брзина на одѕив, анемометрите со загреана жица најчесто се користат за мерење на турбулентни струења. Исто така се користат и за мерење на сите брзи промени во флуктуациите. Наместо загреана жица често се користи и метален филм.
Кај анемометрите со загреана жица, жицата е прицврстена на 2 држачи со мали димензии за да не се влијае значително на брзината на проток на местото каде што е поставен анемометарот. Жицата обично е направена од платина бидејќи е добро отпорна на оксидација и има добар температурен коефициент (0,003/°C). Димензиите на жицата се 4-10 μm во пречник и 1 mm во должина. Поради нивните мали димензии, тие се кревки и затоа се погодни само за мерење на протокот на чисти гасови. За загадени гасови и течности, се користи платинест филм премачкан на кварцна или керамичка подлога.
Питоов анемометар
Питоовиот анемометар се користи за прецизно мерење на диференцијалниот притисок, но и за мерење на брзината на протокот на воздухот и гасовите. Овој анемометар првенствено се користи за мерење на многу високи брзини на воздухот.
Европско првенство во фудбал 2000 - група Ц
Европско првенство во фудбал 2000 - група Ц била една од четирите групи на Европското првенство 2000 и во неа се натпреварувале репрезентациите на Шпанија, Норвешка, СР Југославија и Словенија.
Натпреварите се одиграле од 13 до 21 јуни 2000 година.
Репрезентации
Забелешки
Натпревари
Натпреварите биле одиграни според Средноевропско летно време (UTC+02:00)
Шпанија - Норвешка
<section begin=ЕП 2000 - Ц1 /><section end=ЕП 2000 - Ц1 />
СР Југославија - Словенија
<section begin=ЕП 2000 - Ц2 /><section end=ЕП 2000 - Ц2 />
Словенија - Шпанија
<section begin=ЕП 2000 - Ц3 /><section end=ЕП 2000 - Ц3 />
Норвешка - СР Југославија
<section begin=ЕП 2000 - Ц4 /><section end=ЕП 2000 - Ц4 />
СР Југославија - Шпанија
<section begin=ЕП 2000 - Ц5 /><section end=ЕП 2000 - Ц5 />
NGC 1523
NGC 1523 — систем од четири ѕвезди во соѕвездието Златна Рипка, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1523 се споменува и како ESO 156-**39.
Откривање
Објектот е откриен на 6 декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1523 е од видот *4.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 6 м 11 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 54° 5' 16".
Други поделби
Проучување на NGC 1523 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 420; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8501.
Сукот
Сукот или Сеници (סוכות или сукот или сукос), наречен и Празник на колибите — еврејски празник кој се празнува на петнаесеттиот ден од месецот тишри (се менува од крајот на септември до крајот на октомври). Тој е еден од трите празници за поколение (шалош регалим) на којшто израелските племиња оделе на поколение во Ерусалимскиот храм.
Празникот трае седум дена во Израел и осум во еврејската дијаспора. Првиот ден (втор ден во дијаспората) е шабат, ден во којшто работењето е забрането, по што следуваат средишни денови наречени Хол ха-Моед. Фестивалот завршува исто така на шабат, кој е наречен Шмини Ацерет (два дена во дијаспората, каде што вториот се нарекува Симхат Тора). Секој ден од празникот, задолжително е спроведување на церемонија со четири билки.
145. западен меридијан
145. западен меридијан — меридијан со должина која се протега од Северниот Пол преку Северноледениот Океан, Северна Америка, Тихиот Океан, Јужниот Океан и Антарктикот до Јужниот Пол.
145. западен меридијан оформува голема кружница со 35. источен меридијан.
Места
Почнувајќи од Северниот Пол и тргнувајќи на југ кон Јужниот Пол, 145. западен меридијан поминува низ:
! scope="col" width="130" | Координати ! scope="col" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" |Бофортово Море ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | 🇵🇫 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | 🇵🇫 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
Луврска пирамида
Луврска пирамида — голема стаклена пирамида пред музејот Лувр во Париз. Одобрена од францускиот претседател Франсоа Митеран, а проектирана од кинеско-американскиот архитект Јео Минг Пеи и завршена во 1989 година. Висока е 20,6 метри; квадратната основа има страни долги 35 метри. Пирамидата го покрива мезанинот во Лувр и сочинува дел од новиот влез во музејот.
Првичен предлог
Малку е познато дека била предложена барокна пирамида за прославата на стогодишнината од Француската револуција (1789). Многу веројатно е дека архитектот Ј. М. Пеј ги имал предвид овие дизајни кога ја избрал пирамидалната форма, за двестогодишнината во 1989.
Контроверзија
Конструкцијата на пирамидата била доста контроверзна, бидејќи многу луѓе сметале дека футуристичкиот изглед не соодвејствува на влезот на музејот Лувр со неговата класична архитектура. Некои ја опишувале како "Фараонски комплекс" на Митеран. Други го ценеле спојувањето на спротивните архитектонски стилови како премин меѓу старото и новото, класичното и ултра-модерното.
Главната пирамида е всушност најголемата од неколкуте стаклени пирамиди изградени во околината на музејот, вклучувајќи ја и La Pyramide Inversée која функционира како светилник во подземниот трговски центар пред музејот.
"666 делови": урбан мит
Постои урбан мит според кој бројот на стаклените делови во Луврската пирамида е точно 666, „бројот на ѕверот“, често поврзуван со Сатаната. Некои заговоратели припишуваат подлабоко, злобно значење на овој факт. Така на пример, Доминик Стецефант во книгата François Mitterrand, Grand Architecte de l'Univers пишува дека "пирамидата е посветена на моќта опишана како Ѕверот во Книгата на Откровението (...) Целата структура е заснована на бројот 6."
Приказната за "666-те делови" потекнува од 1980-те, кога официјалната брошура објавена за време на изградбата навистина го содржи овој број (дури двапати, иако неколку страни претходно целосниот број на делови бил прикажан како 672). Бројот 666 исто така бил спомнат и во неколку весници. Сепак, музејот Лувр објавил дека завршената пирамида содржи 673 стаклени делови (603 ромбови и 70 триаголници) Повисока бројка била добиена од Дејвид А. Шугарц, кој известил дека според канцелариите на Јео Минг Пеи, пирамидата содржи 698 парчиња стакло. . Повеќе обиди за броење на парчињата вратиле малку различни резултати, но дефинитивно има повеќе од 666.
Митот повторно се појавил во 2003, кога Ден Браун гп вклучил во новелата Кодот на Да Винчи. Во неа главниот лик кажува дека „оваа пирамида, според директното барање на претседателот Митеран, била составена од точно 666 стаклени делови - бизарно барање кое секогаш било тема на љубителите на заговори, кои тврдат дека 666 е бројот на Сатаната (стр. 21). Сепак, Дејвид А. Шугарц објавил дека според портпаролката на Ј. М. Пеи, францускиот претседател никогаш не го навел бројот на парчиња од кои треба да биде изградена пирамидата. Ништо за тоа како 666 гласините се рашириле меѓу француските весници во 1980-те, таа искоментирала: „Ако ги најдете тие стари статии и не ги проверите детално, можеби ќе поверувате на 666 приказната" (Тајните на Кодот, стр. 259).
Влада на Македонија
Влада на Македонија, службено Влада на Република Северна Македонија — носител на извршната власт во Македонија и е составена од претседател на владата и министри. Владата ја избира Собранието на Македонија со мнозинство гласови од вкупниот број пратеници.
Првата Влада на Македонија е формирана на Првото заседание на АСНОМ, на 2 август 1944 година, во текот на Втората светска војна. Заклучно со мај 2017, во Република Македонија се смениле вкупно 25 влади и 16 претседатели. Во периодот од 1945 до 1991 година на чело на македонските влади, кои во еден период се нарекувале Извршен совет, застанале осум претседатели, додека од 1991 до 2017 година осум премиери формирале влади.
Надлежности
Според Уставот на Република Македонија од 1991 година, надлежности на македонската влада се:
Владата и секој нејзин член одговараат пред Собранието за својата работа. Одлуката за изгласување недоверба на Владата се донесува со мнозинство гласови од вкупниот број пратеници. Ако на Владата ѝ е изгласана недоверба, Владата е должна да поднесе оставка.
Начин на избор
По одржувањето на општи парламентарни избори, Претседателот на Република Македонија е должен во рок од десет дена од конституирањето на новоизбраното Собрание, мандатот за состав на Владата да го довери на кандидат на партијата, односно партиите што имаат мнозинство во Собранието. Потоа, мандаторот во рок од 20 дена од денот на доверувањето на мандатот, на Собранието му поднесува програма и го предлага составот на Владата. Откако тоа ќе го направи, Собранието ја избира Владата со мнозинство гласови од вкупниот број пратеници.
Сегашен состав
Сегашниот состав на владата е избран на 31 август 2020 по предвремените парламентарни избори одржани на 15 јули 2020. Таа се состои од 20 министри. Како дел од политичкиот договор за формирање на новата влада, се создала и функцијата прв заменик премиер. Оваа одлука на колиционите партнери наишла на критика од страна на опозициските партии, дел јавноста и стручната фела.
Историја
Првиот орган на извршната власт во Република Македонија бил Президиумот на АСНОМ, кој е раководен орган на АСНОМ со извршни и законодавни ингеренции. Избран е на Првото заседание на АСНОМ на 2 август 1944 година, а делувал до Третото заседание на АСНОМ од април 1945 година, кога се реконституира како Президиум на Народното Собрание на Македонија. Своите законодавни ингеренции ги извршува во периодите помеѓу пленарните заседанија на АСНОМ, а извршните ингеренции - самостојно. Прв претседател на Президиумот на АСНОМ бил Методија Андонов - Ченто. Првата Влада на НРМ е формирана на 16 април 1945 година со одлука на Трето заседание на АСНОМ. Нејзин прв претседател бил Лазар Колишевски. Како приоритетни цели во програмата на првата Влада биле поставени: подобрување на здравствената заштита, борба против неписменоста, озаконување на македонската азбука и правописот на македонскиот литературен јазик, развој на училиштата и формирање универзитет, развој на народно судство, борба против бирократијата и демократизација на органите на народната власт со спроведување слободни и тајни избори.
Во периодот од 1944 до денес (2009), во Република Македонија се смениле вкупно 24 влади и 13 претседатели. Во периодот од 1945 до 1991 година на чело на македонските влади, кои во еден период се нарекувале Извршен совет, застанале осум претседатели, додека од 1991 до 2005 година пет премиери формирале влади. Колишевски бил најдолго на претседателската функција, во четири влади, со мандат од по две години, од 1945 до 1953 година. Трипати претседател на влада бил Ксенте Богоев, во периодот од 1968 до 1971 година, Љупчо Арсов, Никола Минчев и Благој Попов биле на чело на македонските влади по двапати. Арсов имал мандат од 1953 до 1958, Минчев од 1965 до 1967, а Попов од 1974 до 1978 година. По еднаш на премиерската функција биле Александар Грличков од 1963 до 1965 година, Драгољуб Ставрев од 1982 до 1986 и Глигорие Гоговски од 1986 до 1991 година.
Гоговски бил последниот премиер на Извршниот совет на СРМ, и со него завршила ерата на социјалистичкото општество во Македонија и се отвори новиот плурален повеќепартиски систем на општествено уредување на независна и суверена Република Македонија. Првите парламентарни повеќепартиски избори се одржале на 11 ноември 1990 година, после што е избрана првата Влада на самостојна Република Македонија на чело со Никола Кљусев. По осамостојувањето во 1991, Бранко Црвенковски трипати формирал влада – 1992, 1994 и 2002, Никола Груевски четири – 2006, 2008, 2011 и 2014, а Никола Кљусев (1991), Љубчо Георгиевски (1998), Хари Костов (2004), Владо Бучковски (2004), Емил Димитриев (2016) и Зоран Заев (2017) по еднаш.
Бизнис Интелигенција
Деловната интелигенција ( БИ ) се состои од стратегии и технологии што ги користат претпријатијата за анализа на податоци на деловни информации. БИ технологиите даваат историски, тековни и предвидливи погледи на деловното работење. Заедничките функции на технологиите за деловно разузнавање вклучуваат известување, аналитичка обработка преку Интернет, аналитика, развој на табла, минирање податоци, рударство на процеси, комплексна обработка на настани, управување со деловни перформанси, одредување споредби, текстуално рушење, аналитика за предвидување и аналитика на рецепт. БИ технологиите можат да управуваат со големи количини на структурирани, а понекогаш и неструктурирани податоци за да помогнат во идентификување, развој и на друг начин создавање нови стратешки деловни можности. Тие имаат за цел да овозможат лесно толкување на овие големи податоци. Идентификување на нови можности и спроведување на делотворна стратегија заснована врз увид може да им обезбеди на деловните субјекти конкурентска предност и долгорочна стабилност.
Деловните интелигенции можат да ги користат претпријатијата за поддршка на широк спектар на деловни одлуки кои се движат од оперативни до стратешки. Основните оперативни одлуки вклучуваат позиционирање или цени на производите. Стратешките деловни одлуки вклучуваат приоритети, цели и насоки на најшироко ниво. Во сите случаи, БИ е најефикасен кога комбинира податоци добиени од пазарот на кој работи компанија (надворешни податоци) со податоци од извори на компании внатрешни за деловните активности, како што се финансиски и оперативни податоци (внатрешни податоци). Кога се комбинираат, надворешните и внатрешните податоци можат да обезбедат целосна слика што всушност создава „интелигенција“ што не може да се добие од кој било единствен сет на податоци. Меѓу огромните употреби, алатките за деловно разузнавање ги поттикнуваат организациите да стекнат увид во новите пазари, да ја проценат побарувачката и соодветноста на производите и услугите за различни сегменти на пазарот и да го измерат влијанието на маркетинг напорите.