cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џеди Осман
Џеди Осман — турски професионален кошаркар кој моментално игра за Анадолу Ефес од Истанбул во Турската кошаркарска лига. Најчесто игра на крилната позиција, но ако е потребно може да игра и како бек. На НБА-драфтот за 2015, избран е како 31. пик од Минесота тимбервулфс.
Професионална кариера
Осман е роден во Охрид, Република Македонија од татко етнички Турчин и мајка Босанка. Има постар брат Џанер кој исто така е кошаркар. Почна да игра кошарка во КК Босна во 2001 година. Се префрли во јуниорскиот тим на Анадолу Ефес после извонредниот успех со КК Босна во 2007 година. Заради турското потекло по татко, тој веднаш беше натурализиран како турски државјанин и заигра за турската репрезентација.
Анадолу Ефес
Осман потпиша младински договор со Анадолу Ефес во 2007 година. Во сезоната 2011-12 бил позајмен на тимот Пертевнијал од Истанбул. Во летото 2012 година, Осман потпиша професионален договор со Анадолу Ефес.
На 25 јуни 2015 година, Осман беше избран како 31 пик на НБА драфтот за 2015 година од Минесота Тимбервулфс, кој истата ноќ го истргувал заедно со Раким Кристмас за Тајс Џонс (24 пик) од Кливленд Кавалирс.
Калиник V Цариградски
Калиник V Цариградски — Вселенски патријарх во два наврати во периодите од 1801 до 1806 година и од 1808 до 1809 година. Тој бил и митрополит во Одрин (1780-1792) и Никеја (1792-1801).
137 (број)
137 (сто триесет и седум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 136 а претходник на бројот 138.
NGC 3476
NGC 3476 — елиптична галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3476 се споменува и како NGC 3480, MCG 2-28-32, CGCG 66-73.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3476 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3476 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 3476 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32987. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 191; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 847. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 976.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Витачишта
Успение на Пресвета Богородица (Κοίμηση της Θεοτόκου Πανοράματος) — црква во селото Витачишта, Зихненско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во XIX век. Претставува трикорабна базилика. На неа работел крушевскиот мајстор Стојче Станков.
Палестина
Поимот Палестина може да се поврзе со некои од овие географско-политички елементи:
Летни олимписки игри 1972
Јубилејните 20-ти Летни олимписки игри се одржале во Минхен во 1972 година. Градот Минхен за град-домаќин на игрите бил избран на 26 април 1966 година на 64-тата сесија на МОК во Рим. Останати кандидати биле Детроит, Мадрид и Монтреал.
Игрите биле втори коишто се одржале во Германија по Летните олимписки игри - 1936 во Берлин. Но, овие игри имале за цел да го покажат демократското општество, оптимизмот и задоволството на германскиот народ. Игрите уште биле наречени „Среќните игри“. Амблемот на игрите бил сончев круг составен од светлосини цртички, а бил наречен „Светлото сонце“. Игрите биле први во историјата коишто имале и маскота за свое обележје. Маскота било кучето наречено „Валди“. На игрите биле промовирани и нови симболи од страна на Отл Ајхер. Но, и покрај големата посветеност и желбата за зближување и другарување на спортистите од целиот свет, на 5 септември група од 8 Палестинци влегла во Олимпиското село и убиле 11 израелски спортисти по што целата израелска олимписка делегација ги напуштила игрите. Овој немил настан во историјата е познат како Минхенскиот масакар.
138 (број)
138 (сто триесет и осум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 137 а претходник на бројот 139.
Мајадаг
Мајадаг (Φανός:, Фанос, до 1926 година Μαγιαδάγ, Мајадаг, на турски: Mаyаdаğ, Мајадаг) — село во Кукушко, Егејска Македонија, денес во општината Пајонија на област Централна Македонија, Грција.
Географија
Селото е сместено во североисточните падини на планината Пајак на 14 километри северно од градот Бојмица (Аксиуполи).
Историја
Во XIX век Мајадаг е големо турско село во казата Аврет Хисар (Кукуш) на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Маада (Mааdа) е населба во казата Аврет Хисар (Кукуш) со 600 домаќинства, како и тоа дека жителите се 1.496 муслимани. Според статистиката на Васил К’нчов („Македония. Етнография и статистика“) во 1900 година Мајадаг е село во гевгелиската каза со 3.200 жители Турци.
Во 1913 година селото влегува во рамките на Грција. Населението се иселува во Турција и на негово место се населени Грци бегалци. Во 1926 година селото е преименувано во Фанос. Во 1928 година целото село е бегалско со 146 семејства и 582 жители бегалци.
Боб Гучионе
Боб Гучионе Помладиот — основач на американското музичко списание Спин.
Издавачка кариера
Во 1978 ,по два обида да навлеземе во издавачкиот бизнис ,младиот ,израснат  во Лондон Гучионе заминал да работи за Penthouse издавач General Media International,компанија во сопственост на нековиот татко ,основач на Penthouse, Боб Гучионе.До почетокот  на 1980-тите ,време во кој тој ги водел маркетингот и оделот за циркулација,тој ја напуштил компанијата ( и наводната позиција како наследник ) за уште еднаш да се обидел да создаде неков бренд.
Создавање на списанието Спин
Во 1985 ,со заем од неговиот татко ,тој го создал Спин .Во 1987 ,неговиот татко ненајдено го затворил списанието по Џенерал Медиа доживела финанскиски пад.Овие настани резултирале  заладување на односите помеѓу нив двајца сè до заминувањето на  постариот Гучионе  на 20 октомври ,2010.Помладиот Гучионе нашол помлади инвеститори и повторно го пуштил во употреба Спин кој крајот на 1987.Тој успеал да ги собере повеќето од постариот персонал на списанието, и пропуштил само еден месец од објавувањето.
Списанието Геар (1998-2003)
Геар било создадено во издаваштво на Обединетото Кралство ,застарен особено во откривањето на застарените списанија на славните пејачи ,Б-филмски глумци ,и модели, заедно со артикли на машини ,коли ,мода, приказни на момци за сексот и спортови. Геар започнал во септември 1998, со глумицата Пета Вилсон на насловната .Списанието се основала со неколку објавени вештинти како објавувањето на разголената фотографија на фудбалската славна личност Бренди Честен во Воменс.
Берланга
Берланга — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Невшехирли Дамат Ибрахим-паша
Невшехирли Дамат Ибрахим-паша (نوشہرلی داماد ابراہیم پاشا — османлиски државник, кој во периодот од 9 мај 1718 година до 1 октомври 1730 година бил Голем везир на Отоманското Царство, во времето на османлискиот султан Ахмед III и Ера на лалињата. Тој исто така бил глава на едно владеачко семејство кое имало големо влијание во дворот на Ахмед III. Епитетот „Невшехирли“ се користи за да се разликува од Дамат Ибрахим-паша (починал 1601 година).
Достигнувања
Способностите на Ибрахим, кој ја водел владата од 1718 до 1730 година, довеле до необичен внатрешен мир во царството, иако пограничните провинции честопати претставувале сцени на нарушување и револти. Ова постојано се случувало во Египет и Арабија и сè почесто во областите северно и источно од Црното Море, особено меѓу жестоките племиња Ногајци. Состојбата на државите меѓу Црното Море и Каспиското Море била уште понестабилна поради постојаното соперништво помеѓу Отоманското Царство и Руското Царство, бидејќи било тешко да се дефинира граница помеѓу двете царства во согласност со договорот за поделба од 1723 година.
Т.н. Ера на лалињата претставувало време на екстравагантни забави во сарајот на султанот. Во 1730 година, кога Тахмасп II ги нападнал османлиските власти, раководството на царството било фатено неподготвено. Налутено од очигледната рамнодушност на Ибрахим-паша кон државните работи и од животот на султанот поради несоодветниот луксуз, народот и војниците во Цариград започнале востание, предводено од Патрона Халил, поранешен јаничар од Македонија. Ахмед III го жртвувал Ибрахим и другите везири пред толпата за да си го спаси својот престол.
Ибрахим-паша за првпат разговарал за мировните преговори со Австрија кои ќе ја прекинат војната, пишувајќи писмо до австриските власти. Тој ја напуштил армијата и го напушти Одрин за да биде подготвен за можноста мировните преговори да не резултираат. Тој останал во Софија сè додека не го добил резултатот од мирот. Во меѓувреме, Австрија ги влошила мировните услови и турските делегати биле малтретирани и привремените состаноци биле прекинати. Според договорот, Мала Влашка, Тимишоара, Белград, Северна Србија биле оставени на Австрија. Мора била земена од Венецијанците и вратена на Османлиската држава.
Брак и потомци
Ибрахим-паша бил оженет со ќерката на султанот, Фатма султан, во 1717 година кога принцезата имала четиринаесет години, а Ибрахим имал педесет години. Овој брак во отоманската династија му го заработил епитетот „Дамат“ (турски: зет). Двојката имала два сина.
Карактер
Ибрахим бил еластичен, дарежлив, скромен, поддржувач на иновациите и човек на величие. Тој е познат по своите изучувања, поетство и занаетчиство од своето време. Тој ги заштитувал своите роднини толку многу што се обидувал да ги задржи оние што ги гледал како соперници подалеку од центарот на моќта. Тој бил заинтересиран за историјата и ликовната уметност, се занимавал со калиграфија.
Невшехирли Дамат Ибрахим-паша оставил многу добротворни дела. Најважните од нив се џамија, медреса, училиште, фонтана, јавна бања, гостилница и двојната бања во неговиот роден град. Тој имал дарувано и за многу други објекти низ царството.
Смрт
На 1 октомври 1730 година, телото на Ибрахим-паша, кој бил убиен утрото наутро, им било предадено на војниците. Телото било распарчено по разните навреди на плоштадот Султанахмед.
Nave Nave Mahana
Nave Nave Mahana  (Вкусен ден) е слика, масло на платно била создадена во 1896 година од Пол Гоген на Тахити. Се чува во Музејот за ликовни уметности во Лион. Сликата станала дел од колекциите на музејот Лион во 1913 година.
Историја
Во 1896 година, тој ја насликал „Nave Nave Mahana“ на Тахити, откако се вратил од краткиот престој во Франција.
Тема
Се чини дека група мистериозни млади жени собираат овошје од гранките на растенијата. Нозете им се цврсто закотвени на цршчибата земја. Зад нив, можеме да се види жолто небо. Далечни, во позадината а жените се тивки, со спуштени очи и свечени лица, фигурите се можеби симбол за изолираноста и лошото здравје на уметникот во времето на сликањето ..
Окопнети снегови
„Окопнети снегови“ — збирка раскази на македонскиот писател Димитар Солев од 1956 година.
Содржина
Централна тема на збирката „Окопнети снегови“ е судбината на децата и младите за време на виорот на војната. Границите на оваа проза се повлечени околу кругот на една тешка и мрачна реалност, со исклучок на воведниот текст, краткиот поетичен расказ, „Светулка“ кој се одликува со суптилна и нежна симболика на љубовта. Сепак, во повеќето раскази, како: „Окопнети снегови“, „Солза“, „Крај на пролетта“, „Ноември“, „Пантомима I“ и „Пантомима II“, преовладува опсесијата со смртта, т.е. повеќето од ликовите се жртви на злосторството.
NGC 5919
NGC 5919 — елиптична галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5919 се споменува и како CGCG 94-144, NPM1G +07.0380.
Откривање
Објектот е откриен на 30 март 1887 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5919 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 5919 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 21 м 36,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 43' 11"".
Други поделби
Проучување на NGC 5919 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54826. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 199; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 927. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1429.
Персеј и Андромеда (Тицијан)
Персеј и Андромеда ― слика од италијанскиот ренесансен уметник Тицијан, денес се наоѓа во Волесовата збирка во Лондон. Нацртана е во 1554–1556 година како дел од серијата митолошки слики наречени „poesie“ („поезија“) наменети за кралот Филип II од Шпанија. Сликите позајмуваат тематика од Метаморфози од римскиот поет Овидиј; за оваа слика од Книга IV, редови 663–752, и сите прикажувале женски актови.
Сликата е со масло на платно, со димензии 175 x 189,5 см. Во 1605 година, веројатно била веќе опишана како „оштетена“, а потоа била дополнително оштетувана.
Сликата го прикажува Персеј како лета во воздух додека се бори да го убие морското чудовиште кое дошло да ја убие Андромеда, која поради чудовиштето е окована на карпа крај морскиот брег. Персеј веќе го нападнал и го ранил чудовиштето на рамото.
Сликата често патувала; насликана е во Венеција, била испорачана во денешна Белгија, а потоа била во Шпанија, Италија, Англија и Франција и на крај се вратила во Англија.
Предмет и извори
Во грчката митологија, кралството Етиопија било управувано од прекрасната, но суетна кралица Касиопеја; која тврдела дека нејзината убавина и убавината на нејзината ќерка Андромеда ја надминува убавината на морските нимфи, кои биле ќерки на Посејдон, богот на морето. Кога нимфите разбрале за таквите тврдења, се пожалиле кај нивниот татко, кој се одмаздил со тоа што повикал морското чудовиште Кет да го опустоши крајбрежјето на Етиопија. По совет на Јупитер, кралицата, заедно со нејзиниот сопруг Кефеј, решила да ја жртвува својата ќерка Андромеда на чудовиштето. Персеј, откако ја убил горгоната Медуза, го убил и чудовиштето и ја спасил Андромеда, со која потоа се оженил.
Тицијан прилично внимателно го следел Овидиј, но веројатно е дека неговиот латински бил слаб, и претежно се потпирал на поедноставени верзии на италијански, кои му биле достапни. Ова може да ги објасни разликите од латинскиот оригинал, иако Тицијан можеби слободно ја толкувал приказната. Кај Овидиј родителите на Андромеда се во близина; веројатно на брегот спроти некој град. Андромеда стои меѓу морски школки и корали. Коралот е спомнат од Овидиј, но дека е формиран од крвта на Медуза. Овидиј Андромеда ја опишува дека изгледа како статуа и дека плаче; сликата на Тицијан се совпаѓа со ова. Меркур на Персеј му го дал својот закривен меч, а Минерва нејзиниот штит. Исто како Меркур, Персеј носи обувки со крила, а носи и шлем со крила.
NGC 1540A
NGC 1540A — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1540A се споменува и како ESO 420-14A.
Откривање
Објектот е откриен на 6 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1540A е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 1540A има привидни димензии од 1,1' х 0,5'.
Други поделби
Проучување на NGC 1540A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14733. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 356; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6462. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 73.
Јаже (расказ на Мопасан)
„Јаже“ — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан. Авторот му го посветил расказот на Хари Алис.
Содржина
Во местото Годервил е пазарен ден и, заедно со многубројните селани, пристигнува и газдата Ошкорн. На патот, тој наоѓа парче јаже и го зема, но го здогледува неговиот непријател Маланден. По завршувањето на пазарот, во меаната доаѓа жандармот кој го одведува Ошкорн кај претседателот на општината. Таму, тој е обвинет за кражбата на паричникот на некој богат селанец, а како сведок се појавува Маланден. Ошкорн го негира делото и набргу е ослободен. Тој им ја раскажува случката на насобраните селани, тврдејќи дека е невин, но никој не му верува. Утредента, пронаоѓачот му го враќа паричникот на сопственикот, а Ошкорн продолжува да им се правда на луѓето. Меѓутоа, колку повеќе се правда, толку повеќе луѓето се убедени дека тој е крадецот. Најпосле, од мака, тој се разболува и умира.
Васко де Гама (појаснување)
Ова се места, градби и спортски клубови кои го носат името Васко де Гама, по португалскиот истражувач:
Места: Градби: Спортски клубови:
Долно Српци
Долно Српци — село во областа Пелагонија, во Општина Могила, во околината на градот Битола.
Потекло на името
Името на селото се поврзува со неговата местоположба. Теренот наликува на заоблен лак во вид на срп, поради што селото го добило тоа име. Именувано е како Долно Српци, затоа што во Битолско постои уште едно село со слична местоположба, наречено Српци или Горно Српци.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во Пелагонија, во северниот дел на Битолското Поле, во западниот дел на територијата на Општина Могила. Сместено е на десниот брег на реката Црна Река. Селото е рамничарско, на надморска височина од 640 метри. Се наоѓа на патот и на железничката линија Битола-Прилеп, а од самиот град Битола е оддалечено 21 километар.
Долно Српци е големо потпланинско село сместено во западниот дел на Пелагонија. Околни села се: Беранци на југ и Новоселани на север.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Ќеран, Сливје, Голема Осојница, Голем Присој, Мртвица, Лески, Сигуреац, Мечоа Глава, Широка Пола, Дулишта, Бели Камења, Висока Тумба, Каракамен, Алтиица, Јанчески Ливади, Кобел, Селиште, Турски Гробишта и Ради Река.
Селото е од многу збиен тип и е поделено на две маала, Горно и Долно. Одредени делови од селото добиле имиња по поголемите родови.
Историја
На планинската падина, 3 километри од денешното село, се наоѓа месноста Селиште. Таму се забележуваат остатоци од куќи и едно црквиште. Мештаните кажуваат дека таму било старото село. Подоцна се симнале долу на денешната местоположба. Од тие мештани потекнуваат денешните староседелски родови.
Селото под името Српци се споменува во османлиските дефтери од 1468 година, со 88 христијански семејства. Во 1568 година, се споменуваат две села со истите имиња, едното со 50, а другото со 24 христијански семесјтва.
Во средината на век, Српци имало 40 до 50 доселени турски и 6-7 стари македонски родови. Во тоа време избила чума меѓу Турците и малкуте преживеани заминале главно во Битола, а малкумина во Канатларци и Трновци. Во тоа време во селото постоела и џамија, која се наоѓала на денешната месност Турски Гробишта, кај училиштето во горниот дел на селото.
Во селото постои црквата „Св. Теодор Тирон“, изградена во 1929 година во самото село, која е една од најголемите и најдобро изградените во областа.
Во век, Долно Српци било село во Битолската каза на Отоманското Царство.
За време на турското ропство во Долно Српци постоеле неколку турски чифлици, чии сопственици живееле во Битола.
Стопанство
Атарот е голем и зафаќа простор од 24,2 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 1.500,4 хектари, пасиштата заземаат 789 хектари, а шумите само 18,1 хектар.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
Население
По Првата светска војна, селото е дел од Ивањечка општина и има вкупно 695 жители.
Од селото се иселил значителен број од населението. Во 1961 година селото броело 1.307 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 545 жители, од кои 542 Македонци.
Според последниот попис од 2002 година, во селото Долно Српци живееле 479 жители, од кои 478 Македонци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 393 жители, од кои 337 Македонци, 2 Албанци и 54 лица без податоци.
Родови
Долно Српци е македонско православно село.
Родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Могила, која била создадена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната рурална општина Могила.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Кукуречани.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Ивањевци, во која селото Долно Српци, се наоѓале и селата Беранци, Вашарејца, Древеник, Ивањевци, Лознани, Новоселани, Подино, Свето Тодори и Трновци. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на Општина Српци, во која влегувале селата Беранци, Вашарејца, Лознани и Српци.
Радерфорд Б. Хејс
Радерфорд Бирчард Хејс (4 октомври, 1822 - 17 јануари 1893) — 19. претседател на САД (1877-1881). Како претседател, тој го предвиде крајот на Реконструкцијата (*Обновата) влегувањето на САД во втората индустриска револуција. Хејс бил реформатор, којшто ги почнал напорите за воведување на реформи во државните служби и се обидел, иако безуспешно, да ги поправи поделбите што доведоа до американска граѓанска војна петнаесет години пред тоа. Роден во Делавер, Охајо, Хејс бил правник во Долен Сандаски (сега Фремон) и бил јавен обвинител на Синсинати во периодот 1858-1861. Кога граѓанската војна започна, Хејс ја остави својата успешна политичка кариера за да се приклучи на Обединетата Армија (Армијата на Унијата). Ранет околу пет пати, најсериозно во битката на Саут планината, тој се здобил со репутација за искажување на огромна храброст во борбата и беше унапреден во чин на генерал-мајор. По војната, тој работел во Конгресот на САД во периодот од 1865-1867 како републиканец. Хејс го напушти Конгресот да се кандидира за гувернер на Охајо и беше избран во два последователни мандати, 1867-1871. По завршувањето на својот втор мандат, тој продолжи со праксата како правник, за да се врати во политиката во 1875 година да служи трет мандат како гувернер. Во 1876 година, Хејс беше избран за претседател во едни од најспорните и жестоките избори во американската историја. Иако го загуби народно гласање од демократот Самуел Џ. Тилден, Хејс извојува тесна победа на претседателските избори попризнавање на 20 спорни гласа од страна на комисијата од Конгресот. Резултатот беше Компромисот од 1877, во кој демократите ги признаа изборите и Хејс прифати крај на воената окупација на југот. Хејс верувал во меритократска влада, еднаков третман без оглед на расата, и подобрување преку образованието. Тој наредил федералните трупи да го смират Штрајкот на Железниците од 1877 и нареди да се повлечат од јужните метрополи заедно со завршувањето на Реконструкцијата. Тој спроведе скромни реформи во државната служба кои се вградија во темелите за натамошни реформи во 1880-тите и 1890-тите. Хејс го сочува своето ветување дека нема да се кандидира за повторен избор. Тој се повлекол во својот дом во Охајо и стана застапник на општествените и образовните реформи.
Детството и семејната историја
Радерфорд Бирчард Хејс е роден во Делавер, Охајо, на 4 октомври, 1822 година, син е на Радерфорд Хејс и Софија Бирчард. Таткото на Хејс, продавач во Вермонт, се преселил во Охајо во 1817, но починал десет недели пред раѓањето на својот син. Софија го презеде раководењето на семејството, воспитувањето на Хејс и неговата сестра, Фани, но само две од нејзините четири деца преживеале до зрелоста. Таа никогаш не се премажила. Помладиот брат на Софија, Сард Бирчард, живеел со семејството некое време. Секогаш бил блиску до Хејс, и во неговиот лик Хејс ја препознал сликата за татко, што придонело во неговото рано образование.
Долно Српци
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0188 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
Радерфорд Б. Хејс
Образование и почетокот на правничката кариера
Хејс посетувал настава во јавните училишта во Делавер, Охајо, и се запишал во 1836 во Методистичката Норвок Богословија во Норвок, Охајо. Тој поминувал одличен и во Норволк, а следната година се префрлил во подготвително училиште во Мидлтаун, Конектикат, каде што студирал латински и старогрчки. Со враќањето во Охајо, Хејс влегол во Кенјон колеџот во Гамбиер во 1838. Тој уживал во времето поминато на Кенјон, и бил успешен како студент. Додека бил таму, тој се приклучил на неколку студентски друштва и почнал да се интересира за политиката на Виговците (*политичка партија во САД). Дипломирал со највисоки почести во 1842 година и се обратил на својот клас со трогателен проштален говор.
Долно Српци
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 385 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 379 гласачи.
Култура и спорт
Фудбалскиот клуб Пелагонија Бел Камен постои од 1952 година и моментално се натпреварува во втората општинска лига на Битола или петта македонска лига.
Радерфорд Б. Хејс
Образование и почетокот на правничката кариера
По кратка пракса на Законот во Колумбус, Охајо, Хејс се преселил на исток за уште еднаш да оди на Харвард во 1843 година. Дипломирал и се здобил со LL.B (Legum Baccalaureus-диплома за правник), и бил признат во Охајо адвокатурата во 1845 и отворил своја адвокатска канцеларија во Долен Сандаски (сега Фремон). Бизнисот одел бавно на почетокот, но тој постепено привлекол неколку клиенти, кои исто така биле застапени од неговиот чичко Сард во судски постапки за недвижен имот. Во 1847 година, Хејс се разболел од некаква болест за која неговиот лекар сметал дека е туберкулоза. Мислејќи дека промена на климата ќе помогне, тој сметал дека регрутирање во мексиканско-американската војна ќе помогне, но по советувањето со неговиот доктор тој наместо тоа, го посетил семејството во Нова Англија. На враќање од таму, Хејс и неговиот чичко Сард заминале на уште едно долго патување до Тексас, каде Хејс останал со Гај М Брајан, соученик од Кенјон и далечен роднина. Бизнисот останал слаб и по враќањето Долен Сандаски, и Хејс одлучи да се пресели во Синсинати.
Долно Српци
Иселеништво
Се знае за следните иселени родови од селото: Шамбевци (10 к.) во Радобор; Вељановци (8 к.) во Беранци; Српчани (2 к.), живеат во Могила; Магловци (1 к.), во Црнобуки; Српчани (2 к.) во Поешево; Српчани (3 к.) во Карамани; Стојановци (3 к.) живеат во Свето Тодори и Српчани (3 к.) во Долно Оризари.
Од ова село има иселено над 1.000 лица. Најголем дел од нив се имаат иселено во градовите Битола, Прилеп и Скопје, но и во прекуокеанските земји и во Европа.
Радерфорд Б. Хејс
Синсинати правна пракса и брак
Хејс се преселил во Синсинати во 1850 година, и отворил адвокатска канцеларија со Џон В Херон, адвокат од Чиликот. Подоцна, Херон се придружил на попризната фирма и Хејс формирал ново партнерство со Вилијам К Роџерс и Ричард М Корвајн. Хејс сметал дека бизнисот оди подобро во Синсинати, и уживал во општествените благодети на поголемиот град, се приклучил на Лиературната Заедница на Синсинати и на Клубот на Слободни Членови на Научни Друштва. Тој, исто така, ја посетувал Епископската црква во Синсинати, но не станал член.
Хејс ја тужел неговата идна сопруга, Луси Веб, за време на неговота посета таму. Неговата мајка го охрабрувала да се запознае со Луси многу порано, но Хејс мислел дека е премногу млад и го фокусирал своето внимание на други жени. Четири години подоцна, Хејс почнал да поминува повеќе време со Луси. Тој се свршил во 1851 година со Луси, и се оженил на 30 декември 1852 година, во куќата на мајката на Луси. Во текот на следните пет години, Луси родила три синови:. Бирчард Остин (1853 година), Веб Кук (1856), и Радерфорд Плат (1858). Луси, методистички апстинент, застапник на идејата за укинување на смртната казна, имала огромно влијание врз размислувањата на својот сопруг, иако тој никогаш формално се приклучил кон нејзината црква.
Хејс ја почнал својата правна пракса занимавајќи се првенствено со трговски случаи, но се здоби со поголема почит во Синсинати како кривичен бранител, бранејќи неколку лица обвинети за убиство. Во еден од случаите, тој користел форма на одбрана со лудило за да ја спаси обвинетата од бесилка, и наместо тоа, успеал да издејствува доделување на обвинетата во ментална институција. До Хејс било поднесено барање да ги брани побегнатите робови обвинети според скоро воведениот Акт за Робови-Бегалци од 1850 година. Местоположбата на Синсинати е на другата страна од реката Охајо, наспроти Кентаки-која била држава во која ропството било дозволено, постоеле многу слични случаи кои биле судени во тој суд.Силен противник на ропството, Хејс нашол лично задоволство во неговата работа, како и политичка корист, со зголемувањето на неговиот публицитет во новоформираната Републиканската партија.
Неговиот политички углед се зголемил со неговите професионални признавања. Хејс ја одбил номинацијата на републиканците за судија во 1856 година. Две години подоцна, некои републиканци предложиле Хејс да го пополни слободното работно место на клупата, а тој го прифатил ова сè додека не се ослободило местото за јавен обвинител. Градскиот совет го избрал Хејс да го пополни местото, а тој добил целосен двегодишен мандат од гласачите во април 1859 година со поголем дел од другите републиканци на гласачкото ливче.
Западна Вирџинија и Јужна планина
Како што јужните држави започнале да се отцепуваат по изборот на Линколн за претседател во 1860 година, Хејс останал рамнодушен на идејата за граѓанската војна да се врати во Унијата. Имајќи предвид дека двете страни би можеле да бидат непомирливи, тој посочил дека Унијата треба да попушти. Иако гласачите од Охајо гласале за Линколн во 1860 година, гласачите од Синсинати се свртеа против Републиканската партија по отцепувањето и демократите и неопределените се здружиле за да ги преземат локалните избори во април, 1861, исфрлајќи го Хејс од позицијата јавен градски обвинител.
Хејс формирал нов закон за партнерство со Леополд Маркбрит и се вратил во приватната пракса. По отворањето оган од страна на конфедеративците врз Форт Самтер, Хејс ги решил своите сомнежи и се приклучил како волонтер во компанија составена од негови пријатели од книжевното општество. Во јуни, гувернерот Вилијам Денисон назначил неколку од офицерите волонтери во компанијата на позиции во 23-тиот пешадиски полк од Охајо. Хејс бил унапреден во мајор, и неговиот пријател и колега од колеџот Стенли Метјус бил назначен за потполковник, исто така, се приклучи како војник кон полкот и уште еден од идните претседатели, Вилијам Мекинли.
По еден месец обука, Хејс и 23-тиот ред тргнале за Западна Вирџинија во јули 1861 година како дел од Каноха Дивизијата. Тие ги поминале следните неколку месеци без никаков контакт со непријателот, па сè до септември, кога полкот се сретнал со конфедеративците во Карнифекс Фери во денешна Западна Вирџинија, кои и всушност, ги повлекоа назад. Во ноември, Хејс бил унапреден во потполковник (Метјуз ја е унапреден во полковник на друга чета) и ги довел своите трупи подлабоко во западна Вирџинија. Поделбата се обнови следната пролет, и Хејс довел до неколку немири против бунтовничките сили, од кои, на еден тој претрпел мала повреда на коленото. Тој септември на полкот на Хејс му беше наредено да се оди кон исток за да се зајакне Армијата на Генералор Џон Папата во Вирџинија на Втората битка на Бул Ран. Иако Хејс и неговите војници не дошле на време за битката, тие се приклучиле на Армијата на Потомак кога побрзале кон север за да се отсече армијата на Роберт Е Ли во Северна Вирџинија, која напредувала во Мериленд. Марширајќи кон север, 23-тиот бил водечки полк наидувајќи на конфедеративците во битката на Јужната планина на 14 септември. Хејс се спротивставил на вкоренетата позиција и бил застрелан во неговата лева рака, кршејќи му ја коската.
Полкот продолжил кон Антитам, но Хејс бил надвор од акција за останатиот дел од кампањата. Во октомври, тој бил унапреден во полковник и бил ставен да ја води Првата Бригада на Каноха Дивизијата како бригаден генерал.
Армијата на Шенандоа
Дивизијата ги помина и следните зима и пролет во близина на Чарлстон, Вирџинија (денешна Западна Вирџинија), надвор од контакт со непријателот. Хејс видел многу малку акција до 1863 јули, кога Дивизијата се најде во престрелка со коњицата на Џон Хант Морган во битката на Бафингтон Островот. Се вратил во Чарлстон за остатокот на летото, Хејс го поминал целото лето во охрабрување на луѓето од 23-тиот ред на Охајо повторно да се пријават, а многумина, всушност и го напавиле тоа. Во 1864, командната структура на Армијата во Западна Вирџинија беше реорганизирана, и Дивизијата на Хејс беше доделена на Армијата на Џорџ Крук од Западна Вирџинија. Напредувајќи во југозападниот дел на Вирџинија, тие ги уништиле сојузните рудници на сол и олово таму. На 9 мај, тие ангажирале сојузни војници на планината Клојд, каде што Хејс и неговите луѓе го спречиле навлегувањето на непријателот и ги истерале бунтовниците од оваа област. По повлекувањето, силите на Унијата ги уништила резервите на Конфедерацијата и влегле повторно во престрелка со непријателот од која излегле како победници.
Хејс и неговата бригада се преселиле во Шенондоа долината за долинските кампањи во 1864 година. Корпусот на Крук бил спроведен во Армијата на Генерал-Мајор Дејвид Хантер и наскоро повторно стапиле во контакт со Силите на Конфедерацијата, при пристигнувањето во Лексингтон, Вирџинија на 11 јуни. Тие продолжиле на југ кон Линчбург, а воедно и ја уништиле железничката линија како што напредувале. Хантер верува дека војниците на Линчбург биле премногу моќни, сепак, и Хејс и неговата бригада се вратиле во Западна Вирџинија. Хејс мислел дека на Хантер му недостига агресивност, пишувајќи во едно писмо до дома дека "Генералот Крук би можел да го земе Линчбург". Пред војската да направи уште еден обид, Трупата на конфедеративниот Генерал Џубал Ерли влегле во Мериленд и ги принудиле да се повлечат кон север. Армијата на Ерли на почетокот ги изненадила во Кернстаун на 24 јули, каде Хејс бил полесно повреден со куршум во рамото. Хејс, исто така, претрпел удар од коњ од под него, и армијата била поразена. Повлекувајќи се во Мериленд, војската била реорганизирана повторно, со генерал-мајор Филип Шеридан на местото на Хантер. До август, Ерли се повлекувал надолу по долината, во потрага по Шеридан. Војниците на Хејс го блокираа нападот на конфедеративните трупи во Беривил и напреднале до Орегон Крик, каде што тие ги победиле непријателските линии и ги принудиле да се повлечат подалеку на југ. Тие ја надоврзале победата со онаа во Хил Фишер на 22 септември, и уште една во Кедар Крик на 19 октомври. Во Кедар Крик, Хејс го повредил глуждот откако бил фрлен од коњ и бил погоден во главата, што, за среќа, не предизвикало сериозна штета. Однесувањето на Хејс го привлекло вниманието на претпоставените, а Одисеј С Грант подоцна пишувал за Хејс дека "однесувањето на Хејс на теренот беше обележано со видливо витештво, како и приказот на квалитети беше од повисок ред за разлика од личната смелост".
Кедар Крик го означи крајот на кампањата. Хејс бил унапреден во бригаден генерал во октомври 1864 година и назначен за генерал-мајор. Во тоа време, Хејс дознал за раѓањето на уште еден син, Џорџ Крук Хејс. Во пролетта, 1865 год, војната се наблиила кон крајот кога Ли се предал на Грант во Апоматокс. Хејс го посетил Вашингтон тој мај и присуствувал на Големиот Преглед на Армиите, по што тој и 23-тиот ред на Охајо се вратиле во нивната држава, за да се повлече надвор од службата.
Конгресмен
Додека бил во служба во Армијата на Шенандоа во 1864 година, Хејс добил номинација од републиканците за Претставничкиот дом од Втората конгресна област на Охајо. По барање од страна на пријателите во Синсинати да ја напушти армијата, Хејс одби, велејќи дека "службеник кој е погоден за должност, кој во оваа криза ќе ја напушти својата функција да се кандидира за место во Конгресот треба да се одере". Наместо тоа, Хејс напишал неколку писма до гласачите објаснувајќи ги неговите политички ставови и бил избран од страна на 2400 гласови мнозинство над актуелниот демократ, Александар Лонг.
Кога 39-тиот Конгрес се собра во декември 1865 година, Хејс бил инаугуриран како дел од едно големо републиканско мнозинство. Хејс се идентификувал со умереното крило на партијата, но бил подготвен да гласа со радикалите за доброто на единството на партијата. Главниот законски акцент на Конгресот беше Четиринаесеттиот Амандман на Уставот на САД, за кој гласаше Хејс и кој беше изгласан во двата дома на Конгресот во јуни 1866 година. Верувањата на Хејс беа во согласност со неговите колеги републиканци за реконструкциските прашања:. дека Југот треба да биде вратен во Унијата, но не и без соодветна заштита за слободните луѓе и другите црни јужњаци. Претседателот Ендрју Џонсон, во спротивно, сакал да ги отцепи држави брзо, без прво да се осигура дека тие усвоиле закони за заштита на граѓанските права на ново ослободените робови "и додели помилување на многу од водечките поранешни конфедеративци. Хејс, заедно со Конгресот на Републиканците, не се согласувале.
Гувернер на Охајо
Популарен конгресмен и поранешен војник, Хејс бил гледан од страна Охајо републиканците како одличен знаменосец за изборната кампања во 1867 година. Политичките ставови на Хејс беа поумерени од платформата на Републиканската партија, иако тој се согласил со предложениот амандман на Охајо Стејт уставот кој ќе гарантира право на глас на црнците од Охајо. Противникот на Хејс, Ален Г Турман, направил предлог амандманот да му биде централен дел на кампањата, и двајцата се бореа енергично, со говори низ државата, кои главно, се фокусираа на правото на глас. На изборите најголемо разочарување за републиканците, тоа што амандманот не успеа да го помине и Демократите добија мнозинство во државното законодавство. Хејс мислел дека тој, исто така, ги загубил изборите, но конечната бројка покажала дека тој победил на изборите со 2983 гласови на 484.603 гласови.
Како републикански гувернер во Демократскиот Законодавниот Дом, Хејс имал ограничена улога во управувањето, особено откако гувернерот на Охајо немал право на вето. И покрај ограничувањата, Хејс ја користел неговата канцеларија за да го надгледува формирањето на реформи за училиште за глувонеми и училиште за девојки. Тој исто така го поддржа јавното обвинение за претседателот Ендрју Џонсон, кое не успеа за еден глас во Сенатот на САД. Номиниран за втор мандат во 1869 година, кампањата на Хејс уште еднаш се залагала за еднакви права за црнците од Охајо и се обидел да го поврзе ова со неговиот Демократски противник, Џорџ Х Пенделтон кој имал идеи за нееднаквост и расизам. Хејс бил повторно избран со зголемено мнозинство, и републиканците го земале законодавниот дом, обезбедувајќи ратификација на Петнаесеттиот Амандман на САД Уставот во Охајо, што им гарантира право на глас на црнците. Со републиканците во законодавниот дом, вториот мандат на Хејс бил попријатен, и тој бил задоволен што правото на глас се проширило и на Државниот земјоделски и Машински колеџ (за подоцна да стане Државен Универзитет во Охајо). Тој исто така предложил намалување на државните даноци и реформа на државниот затворски систем. Решил да не се кандидира повторно и со нетрпение го очекувал своето пензионирање од политиката во 1872 година.
Приватниот живот и враќање во политиката
При подготовките на Хејс за напуштање на функцијата, неколку делегации на реформски ориентирани републиканци побараа од него да се кандидира против актуелниот републиканец, Џон Шерман, за Сенатот на САД. Хејс ги одби понудите, претпочитајќи да се зачува единството на партијата и се пензионирал, посветувајќи се на својот приватен живот. Хејс особено се радувал на потрошеното време со своите деца, од кои двајца (ќерка Фани и синот Скот) биле роден во изминатите пет години. Во почетокот, Хејс се обидел да се промовираат железничките екстензии во својот роден град, Фремон, и го помина остатокот од времето во управувањето со некои недвижности, кои тој ги стекнал во Дулут, Минесота. Сè уште нецелосно отстранет од политиката, Хејс се надевал на назначување во кабинетот, но бил разочаран по добивањето на назнаката асистент благајник во Синсинати, која тој ја одби. Тој исто така дозволил да биде номиниран за старото место во 1872 година, но не бил разочаран кога загубил на изборите од Хенри Б Бенинг, колега од колеџот, економист.
Во 1873 година, Луси родила уште еден син, Манинг Сили Хејс. Истата година, Паниката од 1873 ја уништи перспективата на бизнисот низ целата нација, вклучувајќи го и Хејс Сард Бирчард умрел таа година и семејството на Хејс се преселило во Шпигел Гроув, во големата куќа што била изградена од страна на Бирчард.
Хејс се надевал дека ќе остане надвор од политиката, со цел да ги платат долговите направени во текот на Паниката, но кога на Републиканската конвенција државата го номинираше за гувернер во 1875 година, тој ја прифатил оваа понуда. Кампањата против кандидатот на демократите Вилијам Ален се фокусирала првенствено на протестантски стравувања од можноста за државна помош на католичките училишта. Хејс бил против таквото финансирање и иако тој не бил познат како анти-католик, анти-Католичката страст придонела за ентузијазмот за неговата кандидатура. Кампањата била успешна, и Хејс бил вратен во гувернерската позиција со 5544 гласови од мнозинството.
Републиканска номинација и кампања против Тилден
Успехот на Хејс во Охајо веднаш го однел на врвот од редовите на републиканските политичари во разгледувањето за претседателската функција во 1876 година. Делегацијата од Охајо од 1876 година на Републиканската Национална Конвенција застанала обединета зад него, и сенаторот Џон Шерман направил се што е во негова моќ за да се номинира Хејс. Блејн започнал со значителна предност во бројот на делегати, но не можел да собере мнозинство. Како што тој не успеал да добие гласови, делегатите барале друг кандидат и запреле на Хејс на седмото предизборно гласање. На конвенцијата тогаш избран за претставник бил Вилијам А Вилер за заменик-претседател, еден човек за кого Хејс неодамна кажал "Се срамам да кажам: Кој е Вилер?".
Кандидатот на демократите бил Самуел Џ. Тилден, гувернерот на Њујорк. Тилден се сметал за сериозен противник кој, како и Хејс, имал репутација за искрен. Лошите економски услови го уништија угледот на водечката партија, односно на партијата на власт и постоело сомнение дека Хејс може да изгуби на изборите. И двајцата кандидати го фокусираа своето внимание на неопределените држави на Њујорк и Индијана, како и три од јужните држави-Луизијана, Јужна Каролина, и Флорида каде реконструкциските влади сè уште владееле. Републиканците ја истакнале опасноста која постои доколку Демократите останат да ја водат нацијата и тоа по предизвикувањето на Граѓанската војна од страна на Демократите и опасноста од повлекување на веќе усвоените граѓански права на црнците од југот.
Како што веќе изборниот ден се ближел кон крајот, било јасно дека трката била многу тесна: Демократите го зеле поголемиот дел од Југот, како и Њујорк, Индијана, Конектикат, и Њу Џерси. На јавното гласање, исто така фаворит бил Тилден. но Републиканците сфатиле дека ако тие се одржаа на три неопределени јужниж држави, заедно со некои од западните држави, тие ќе се појавеа со мнозинство во изборниот електорат.
Спорните изборни гласови
Имаше значителна дебата за тоа кое лице или дом на Конгресот бил овластен да одлучи помеѓу конкурентните листи на избраници. До јануари, 1877 година, со прашањето уште нерешено, Конгресот и претседателот Грант се согласија да го достави предметот до двопартиска изборна комисија, која ќе биде овластена да ја одреди судбината на спорните изборни гласви. Комисијата требало да биде составена од пет претставници, пет сенатори, и пет лица од Врховниот суд. За да се обезбеди партиски рамнотежа, таму биле и седум демократи и седум републиканци, со судијата Дејвид Дејвис, независен и почитуван од двете страни, како петнаесетти член. Дејвис ги разочарал Демократите со тоа што одбил да и служи на Комисијата, заради неговиот избор во Сенатот. Бидејќи сите од останатите судии биле републиканци, судијата Џозеф П. Бредли, се верува дека е повеќе независен, бил избран да го преземе местото на Дејвис во Комисијата. Комисијата се состанала во февруари, а осум републиканци гласаале за доделување на сите 20 изборни гласови за Хејс. Демократите биле навредени од резултатот и се обиделе да извршат опструкција за да се спречи Конгресот од прифаќањето на наодите на Комисијата.
Како што се приближувал 4 март, денот на инаугурацијата, републиканците и демократите и конгресните водачи се сретнаале во хотелот Вормли во Вашингтон за да преговараат за компромис. Републиканците ветиле дека, во замена за согласност во одлуката на Комитетот, Хејс ќе ги повлече сојузните војници од Југот и ќе го прифати изборот на Демократските влади во последните држави на југ. Демократите се согласиле, а на 2 март, опструкцијата била завршена. Хејс бил избран, но реконструкција била завршена.