cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Координатен систем
Координатни криви и површини
Во тридимензионален простор, ако една координата се земе за постојана, а останатите се променливи, тогаш добиената површина се нарекува координатна површина. На пример, координатните површини добиени при постојана ρ во сферниот координатен систем се сферите со центар во координатниот почеток. Во тридимензионален, простор, пресекот на две координатни површини е координатна крива. Координатните хиперповршини се определуваат на тој начин, но со повеќе димензии.
Смена на координати
Во геометријата и кинематиката, координатните системи на се користат само за изразување на (линиската) положба на точките, туку и за опишување на аголната положба на оските, рамнините и апсолутно тврдите тела. Во вториот случај, насоченоста на втор (наречен „месен“) координатен систем, приврзана за јазол, се дефинира врз основа на првиот (наречен „глобален“ или „светски“) координатен систем. На пример, насоченоста на едно тврдо тело може да се претстави со матрица на насоченост, која во трите колони ги опфаќа Декартовите координати на трите точки. Овие точки ја определуваат насоченоста на оската на месниот систем и претставуваат краеви на три единични вектори порамнети со тие оски.
Бланкенштајн
Бланкенштајн (Blankenstein) — село и поранешна општина во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од општината Розентал на Ренштајг.
Географија
Се наоѓа непосредно на покраинската граница со Баварија.
Соседни места
Соседни места се Бланкенберг и Хара, како и градот Лихтенберг и општината Исигау во баварскиот округ Хоф.
Сабин (хан)
Сабин, или Савин, ― хан на Бугарија од 765 до 766 година.
Некои изучитело мислат дека Сабин бил изоставен од делото „Именик на бугарските ханови“ бидејќи бил Словен, но неговото име може да укаже на латинско, па дури и иранско потекло. Тој бил во посватен преку брак со Кормисош кој бил или свекор или девер на Сабин. Бидејќи врската е преку брак, Сабин всушност не би припаѓал на кланот Вокил (познат и како Укил).
Сабин се искачил на престолот по убиството на Телец во 765 година и го претставувал оној дел од бугарското благородништво, кој барало политика за смирување со Римската Империја. Соодветно на тоа, тој брзо испратил тајни емисари кај императорот Константин V Копроним, кој неодамна го победил претходникот на Сабин, Телец, во обид повторно да воспостави мир. Кога преговорите биле откриени, Бугарите се побуниле и одржале собрание, во кое го обвиниле Сабин дека предизвикал поробување на Бугарија од Римјаните.
Опуштен од неговите поддржувачи, Сабин избегал во римска Месембрија (Несебар) во 766 година, од каде што отишол во Константинопол. Таму бил примен од императорот, кој се договорил за пренесување на семејството на Сабин од Бугарија. Во 768 година, Сабин присуствувал на преговорите на Константин V со новиот бугарски владетел, Паган, но зборовите на императорот во име на поранешниот владетел оставиле мал впечаток. Сабин го поминал остатокот од својот живот во егзил.
Куп на шампиони 1966/67
Куп на шампиони 1966/67 — 12-то издание на Купот на шампионите, најсилното европско клупско фудбалско натпреварување. Финалето е одиграно на 25 мај 1967 година на Националниот стадион во Лисабон, каде што Селтик со резултат 2:1 го победил Интер од Милано, кој го елиминирал бранителот на титулата Реал Мадрид во четвртфиналето, со тоа станувајќи првиот британски клуб којшто го освоил Купот на шампионите.
Шпанија била единствена земја со два претставници, каде што покрај Реал Мадрид, освојувач на Купот од претходната сезона, се натпреварувал и Атлетико Мадрид, првак на Шпанија од претходната сезона.
Прво коло
Забелешка: Реал Мадрид како бранител на титулата директно се пласирал во осминафиналето.
1 Ливерпул го победил Петролул Плоешти со 2:0 во решавачкиот натпревар и со тоа се пласирал во осминафиналето.
217 ноември Тирана се повлекла од натпреварувањето.
3 Горник Забже го победил Форвертс Берлин со 3:1 во решавачкиот натпревар и со тоа се пласирал во осминафиналетоа.
Осминафинале
1 Војводина го победила Атлетико Мадрид со 3:2 во одлучувачкиот меч и со тоа се пласирала во четвртфиналето.
Полуфинале
1Интер Милано ја победил ЦСКА Софија со 1:0 во одлучувачкиот натпревар и со тоа се пласирал во финалето.
Рабенау
Рабенау може да се однесува на следниве места во Германија:
Мехмед-паша Соколовиќ
Мехмед-паша Соколовиќ (турски: Sokollu Mehmet Paşa; околу 1505 — 11 октомври 1579) — Голем везир на Османлиското Царство во периодот од 1565 до 1579 година.
Животопис
Мехмед е роден во Соколовиќи во близина на денешно Рудо од српски родители. Тој потекнувал од скромно овчарско семејство а неговото презиме било добиено според местото на неговото раѓање. Неговото родено име било Бајица а неговиот татко се викал Димитрије. Тој имал двајца браќа и една сестра, како и најмалку еден чичко. Во 1516 година по османлиската експедиција за зимање на деца како дел од девширме бил соберен и идниот визер.
Мехмед учествувал во Мохачката битка во 1526 година и во опсадата на Виена. Во 1546 година на Хајредин Барбароса загинал, а Мехмед бил назначен за негов наследник. Со таа улога бил во поморската експедиција во денешна Либија. За време на неговата петгодишна кариера на оваа позиција, Мехмед-паша значително ја подобрил османлиската флота. Во 1551 година станал берлејбеј на Румелија со седиште во Софија. Во јуни 1565 година е назначен од султан Сулејман I (1520-1566) за голем везир, а при управувањето на неговиот син Селим II (1566-1574) власта во целина била управувана од него бидејќи султанот не се грижел за ова. Се оженил со Есмихан султан, ќерка на султанот Селим II.
Селим II починал на 12 декември 1574 година а неговиот син станал султан Мурат III (1574-1595), кој исто така не пројавил интерес за државните дела, но за разлика од својот татко тој немал таква доверба кон Соколовиќ, чие влијание и власт започнале да слабеат, иако ја задржил функцијата на голем везир.
На 11 октомври 1579 година во Цариград големиот везир бил нападнат од дервиш и убиен.
1578 во книжевноста
1578 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Назарет
Назарет (арапски: الناصرة ан-Насира; хебрејски: נָצְרַת, стандарден хебрејски: Náẓəraт) е град во северен Израел. Новиот завет го споменува како место каде што Исус Христос го поминал своето детство. Денес, градот е еден од најважните христијански свети градови. Има околу 70 000 жители.
Географија
Во денешно време, градот се наоѓа на 350 метри надморска височина. Тој се наоѓа на околу 25 километри од Галилејското езеро и на околу 9 километри од планината Табор. Главниот сообраќаен пат помеѓу Египет и внатрешна Азија го заобиколува Назарет и преминува кон Дамаск.
Демографија
Градот има околу 70,000 жители. Мнозинството од населението се израелски Арапи, од кои 35% се со христијанска, а 65% со муслиманска вероисповед. Заедно со својот сестрински град Назарет Илит (Горен Назарет), градот брои околу 120 000. Илит Назарет е создаден и претежно таму живеат Евреи.
Историја
Археолошките ископувања покажале дека градот во 1 век бил многу ретко населуван. Пронајдени се стари гробови, остатоци од многу ѕидови кои денеска претставуваат само туристички урнатини. Се проценува дека градот за време на Исус Христос имал само околу 480 до 2000 жители и според еврејските записи тој не се споменува до 3 век. Некои сметаат дека градот всушност не ни постоел бидејќи не само што не се споменува во Стариот завет, туку и според ископувањата нема податоци дека овој град постоел во времето на Асирија, Вавилон или Римското Царство.
За првпат градот бил споменет во 3 век од страна на римскиот војсководец Јулиус Африканeцот кој го опишува како едно мало село. Градот бил многупати освојуван и разрушуван под разни владетели. Така, во 637 година муслиманите ја освоиле Палестина. Подоцна за градот се води битка во време на Крстоносните војни во 11 век. Потоа, Саладин во 1187 година ја зазел цела Палестина (нормално овде спаѓал претходно и градот Витлеем). Подоцна, градот бил под власт на Отоманското Царство од 1517 година), а од 1918 година под британска контрола. Во 1948 година градот припаднал на Израел.
Религиозни светилишта
Назарет се состои од повеќе цркви кои денес претставуваат туристички атракции:
Staphylococcus aureus
Staphylococcus aureus (познат како златен стафилокок) ― Грампозитивна, топчеста бактерија која е дел од нормалната микрофлора на телото, често се наоѓа во носот, респираторниот систем и на кожата. Позитивна е на каталаза и редукција на нитрат и е факултативен анаероб. Иако S. aureus не е секогаш патогена (и најчесто може да се најде како коменсал), таа е честа причина за инфекции на кожата, вклучувајќи апсцеси, респираторни инфекции, како што се синузити, труење со храна и друго. Патогените соеви предизвикуваат инфекции преку создавање на фактори на вирулентност, како што се јаки белковински токсини, и со присуство на површински белковини кои врзуваат и онеспособуваат антитела. Појавата на антибиотски-резистентни соеви од S. aureus како метицилин резистентниот S. aureus (MRSA) е светски проблем во клиничката медицина. И покрај бројните истражувања, сè уште не е одобрена вакцина за S. aureus.
Staphylococcus видот за првпат бил идентификуван во 1880 во Единбург, Шкотска, од страна на хирургот Александар Огстон, во гној од хируршки апсцес во колено. Ова име подоцна било променето во Staphylococcus aureus од страна на Фридрих Јулиј Розенбах. Околу 20% до 30% од човечката популација се носители на S. aureus кој се наоѓа како дел од нормалната микрофлора на кожата, во ноздрите, и во долниот репродуктивен тракт на жената. S. aureus може да предизвика голем број на болести, од мали инфекции на кожата, како што се акни, импетиго, фурункули, карбункули, целулит, фоликулит, стафилококен ексфолијативен дерматит (Ритерова болест) и животно загрозувачки болести како пневмонија, менингит, остеомиелит, ендокардит, токсичен шок-синдром, бактериемија, и сепса. Сè уште е една од петте најчести причини на болнички инфекции и често е причина за рани постоперативни инфекции. Секоја година, околу 500.000 пациенти во болниците на САД заболуваат од стафилококни инфекции, главно од S. aureus, а 50.000 смртни случаи годишно се резултат на инфекции од истата бактерија.
Микробиологија
S. aureus (од грчкиот збор: σταφυλόκοκκος, „гроздовидни зрна“ и латинскиот aureus, „златен“ ) е факултативно анаеробна, Грам-позитивна кока, позната како „златен стафилокок“. Тие се неподвижни и не формираат ендоспори. На микроскоп се гледаат како големи, тркалезни топчиња аранжирани во неправилни, гроздовидни структури со златно-жолта боја. Култивирани на крвен агар прават хемолиза. S. aureus се репродуцира бесполово со двоично цепење (проста делба). За комплетно одделување на клетките-ќерки потребен е автолизин и во негово отсуство или инхибиција, клетките-ќерки остануваат поврзани една со друга при што формираат кластери.
S. aureus е каталаза-позитивен затоа што го произведува ензимот каталаза. Тој го разградува водород пероксидот (H2O2) на вода и кислород. Затоа каталаза-тестовите се користат да се направи разлика на стафилококи од ентерококи и стрептококи. Порано, S. aureus бил разликуван од другите стафилококи со помош на коагулаза тестот. Сепак, не сите S. aureus соеви се коагулаза-позитивни и неточната идентификација влијае на ефикасен третман и спроведување на мерките за контрола.
Природна генетска преобразба е размножувачка постапка на пренос на ДНК од една бактерија на друга и интеграција на дарителската секвенца во геномот на реципиентот со хомологна рекомбинација. Било пронајдено дека S. aureus е способен за природна генетска преобразба, но со мала честота под опитните услови кои биле применети. Понатамошните истражувања покажале дека развојот на компетентност за природна генетска преобразба може да биде значително зголемен под соодветни услови, кои допрва треба да бидат откриени.
Улога во здравјето
Кај луѓето, S. aureus е дел од нормалната микрофлора присутна во горниот респираторен тракт, на кожата и слузници и во дигестивниот систем.
S. aureus, заедно со сличните видови кои се дел од микрофлората и се однесуваат симбиотски, предизвикаат болест ако почнат да ги инвадираат ткивата. Таквите бактериски заедници се нарекуваат „патобионти“.
Улога во болест
Додека S. aureus обично е коменсална бактерија која асимптоматски колонизира околу 30% од човечката популација, понекогаш може да предизвика болест. Таа е една од најчестите причини за појава на бактериемија и инфективен ендокардит. Дополнително, може да предизвика разни инфекции на кожата и меките ткива, особено кога нивните одбранбени бариери се пробиени.
Инфекциите со S. aureus се шират преку директен допир со гној од заразена рана или индиректно со користење на предмети за лична употреба на заразени лица, како пешкири, чаршави, облека, или спортска опрема.
Посебно ранливи пациенти како дијабетичари, пациенти корисници на парентерална терапија и срцево болните, треба да се преземаат дополнителни мерки на претпазливост за да избегнат можност за инфицирање со S. aureus. Претпазливите мерки се често миење на рацете со сапун и често туширање или капење.
S. aureus е причинител на хронични инфекции со создавање на биофилмови на медицински импланти.
Откако симптомите на инфекции со S. aureus ќе се појават, домаќинот е заразен околу две недели, а целокупната болест трае неколку недели. Нелечена, болеста може да биде смртоносна.
Длабокопродирачките инфекции можат да бидат мошне сериозни.
Труење со храна
S. aureus е исто така одговорен за труења со храна. Бактериите се способни за лачење на токсини кои предизвикуваат труење со храна. Периодот на инкубација трае од еден до шест часа, а болеста може да трае од триесет минути до три дена. Превентивните мерки кои треба да се преземат за да се спречи ширењето на болеста вклучуваат миење на рацете со сапун и вода пред подготовка на храната. Лицата кои работат на подготовка на храна, ако се клицоносители или болни со стафилококна инфекција, треба да носат ракавици доколку имаат отворени рани на рацете или на зглобовите. Доколку храната се чува подолго од 2 часа пред употреба, тоа да се прави на температура над 60°С или под 4°С.
Бактериемија
S. aureus е водечка причина за бактериемија во индустријализираните земји. Инфекцијата е поврзана со продор низ кожата и мукозните мембрани при повреди, операции или употреба на интраваскуларни апликатори како што се катетери, при хемодијализа или парентерална терапија. Навлегувањето на бактериите во крвотокот може да доведе до инфективен ендокардит, септички артритис, остеомиелит и сепса. Бактериемијата е најчеста и најтешка кај многу млада и многу стара популација.
Стапката на морталитет од бактериемија со S. aureus, доколку не е третирана со антибиотици, е исклучително висока и изнесува околу 80%. Со антибиотски третман, стапката на морталитет изнесува 15% - 50% во зависност од возраста и здравјето на пациентот, како и на антибиотската резистенција на бактеријата.
Биофилмови
S. aureus често може да се најде во биофилмови формирани на медицински уреди имплантирани во телото. Често се среќава заедно со Candida albicans во биофилмовите. Се смета дека Candida albicans му овозможува на S. aureus да навлезе во човековото ткиво. Во вакви случаи стапката на морталитет расте.
1577 во книжевноста
1577 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Staphylococcus aureus
Инфекции кај животните
S. aureus се среќава кај кучињата, мачките, коњите, и може да предизвика болест на нозе кај птици и глодачи. Некои сметаат дека кучињата на здравствените работници треба да се сметаат за значаен извор на антибиотски-резистентни S. aureus, особено во време на епидемија.
S. aureus е еден од причинителите на маститис кај млечните крави. Бактеријата се штити од имунолошкиот систем на кравата со создавање на големи полисахаридни капсули.
Ензими
S. aureus произведува повеќе ензими: коагулаза (врзана и слободна коагулаза) ја коагулира плазмата, ја прекрива бактериската клетка, веројатно за да се спречи фагоцитоза; хијалуронидаза (позната и како фактор на ширење) ја разградува хијалуронската киселина и помага во ширењето на бактеријата; деоксирибонуклеаза (ДНКаза) ги разградува ДНК молекулите; липаза, ги разградува липидите; стафилокиназа, го раскинува фибринот и помага во ширењето; бета-лактамаза, ензим одговорен за резистентност кон бета-лактамски антибиотици.
Токсини
Во зависност од сојот, S. aureus е способен за секреција на неколку егзотоксини, кои може да се категоризираат во три групи. Многу од овие токсини се поврзани со специфични болести.
Мали РНК молекули
Постојат голем број на мали РНК молекули кои се вклучени во контролата на бактериската вирулентност кај S. aureus; на пример, RNAIII, SprD, RsaE, SprA1, SSR42, ArtR, SprX и Teg49.
Стратегии за пост-транскрипциона регулација со 3'нетранслатиран регион
Утврдено е дека многу информациски РНК молекули (иРНК) кај S. aureus носат три примарни нетранслатирани региони (3'UTR) подолги од 100 нуклеотиди, кои потенцијално имаат регулаторна функција.
Понатамошното проучување на icaR иРНК (иРНК која кодира за репресорот на главното полисахаридно соединение на матрицата на бактерискиот биофилм) покажало дека 3' UTR врзувањето за 5' UTR може да интерферира со комплексот за иницијација на транслација и да генерира двојно-верижен супстрат за рибонуклеаза III. Се покажало дека интеракцијата е меѓу UCCCCUG мотивот во 3' UTR и Shine-Dalagarno регионот на 5' UTR. Бришењето на мотивот резултира со акумулација на icaR репресорот и инхибиција во создавањето на биофилм. Создавањето на биофилм е главната причина за стафилококни инфекции кај импланти.
Белковина А
Белковината А се зацврстува за пентаглицинските мостови (синџири од пет глицински остатоци) на пептидогликанот со помош на транспептидазата сортаза А. Тој е врзувач на имуноглобулин G (IgG) и се врзува на Fc регионот на антителата. Истражувањата со мутација на гените кои ја кодираат белковината А покажале намалена вирулентност на S. aureus (со мерење на нивно преживување во крв), што доведе до шпекулации дека белковината А придонесува за вирулентноста преку врзување на Fc регионот на антителата.
Белковината А во различни рекомбинантни форми се користи со децении за врзување и пречистување на антитела со имуноафинитетна хроматографија. Транспептидазите, како што се сортазите одговорни за врзување на белковината А за пептидогликанот, се изучуваат со надеж за развој на нови антибиотици кои би ги таргетирале MRSA инфекциите.
Стафилококни пигменти
Некои соеви на S. aureus се способни за синтеза на стафилоксантин — златно-обоен каротеноиден пигмент. Овој пигмент делува како фактор на вируленција, на тој начин што како антиоксиданс ги неутрализира реактивните кислородни видови кои имуниот систем ги создава за да го убие патогенот.
Мутантите на S. aureus со недостаток на гени за синтеза на стафилоксантин имаат помала веројатност да преживеат инкубација со оксиданси, како што е водород пероксидот, во споредба со нормалните клетки кои го продуцираат пигментот. Мутантните колонии брзо се уништуваат од страна на неутрофилите, додека многу од пигментираните колонии би преживеале. Пигментираните соеви инокулирани во рани на глувци предизвикуваат апсцеси кои бавно заздравуваат, а раните инфицирани со непигментираните соеви брзо исцелуваат.
Овие тестови покажуваат дека Staphylococcus соевите го употребуваат стафилоксантинот како одбрана против човековиот имунолошки систем. Лековите за инхибирање на синтезата на стафилоксантинот ја ослабнуваат бактерија и ја зголемуваат нејзината осетливост кон антибиотици. Поради сличностите во биосинтетските патишта на стафилоксантинот и човековиот холестерол, најдено е дека еден лек за намалување на нивото на холестерол во крвта способен е да ја инхибира пигментацијата на S. aureus и прогресијата на болеста.
Дијагноза
Дијагнозата се поставува со земање на соодветен примерок и испраќање во лабораторија за биохемиска идентификација и ензимски тестови. Прво се прави боење по Грам, со кој се докажува типична Грам-позитивна кока, аранжирана во гроздовидна формација. Потоа се прави култивирање на селективен медиум - агар кој содржи манитол и 7-9% NaCl, кој овозможува S. aureus да расте и создава жолти колонии, како резултат на ферментација на манитолот и пад на pH на медиумот.
За диференцирање на видовите се користат ензимските тестови: каталаза тест (позитивен за сите Staphylococcus видови), коагулаза тест (згрутчување на фибринот, позитивен за S. aureus), ДНК-аза тест (зона на расчистување на ДНК-аза агар), липаза тест (жолта боја и мирис на ужегната маст), и фосфатаза тест (розова боја).
Брзи дијагностички тестови
Неодамнешните напредоци во генетиката овозможија сигурни и брзи техники за идентификација и карактеризација на клинички изолати на S. aureus во реално време. Овие алатки ги поддржуваат стратегиите за контрола на инфекцијата за да го ограничат ширењето на бактериите и да обезбедат соодветна употреба на антибиотици. Квантитативната полимераза верижна реакција (анг. Real-Time Polymerase Chain Reaction) или скратено RTPCR, сè повеќе се користи за да се идентификуваат епидемии на инфекција.
При следење на еволуцијата на S. aureus и неговата способност да се прилагоди на секој изменет антибиотик, се користат два основни методи познати како „бенд-засновани“ или „засновани на секвенца“. Имајќи ги предвид овие две методи, другите методи, како што се multilocus sequence typing (MLST), pulsed-field gel electrophoresis (PFGE), bacteriophage typing, spa locus typing, и SCCmec typing, често се користат повеќе од останатите. Со овие методи може да се утврди каде настанале соевите на MRSA, и каде се во дадениот момент.
Spa locus typing е популарна техника која користи една локус зона во полиморфен регион на S. aureus за да се разликува каква било форма на мутации. Иако оваа техника е често евтина и одзема помалку време, шансата за губење на дискриминаторската моќ го отежнува диференцирањето помеѓу MLST CCs, што претставува суштинско ограничување.
Третман
Отпорноста на антибиотици кај S. aureus била невообичаена кога пеницилинот првпат бил воведен во 1943 година. Всушност, првичната Петриева плоча на која Александар Флеминг од Кралскиот колеџ во Лондон ја набљудувал антибактериската активност на габата Penicillium, содржела култура на S. aureus. Веќе до 1950 година, 40% од болничките S. aureus изолати биле отпорни на пеницилин, а до 1960 година, процентот се зголемил на 80%.
MRSA е еден од бројните соеви на S. aureus кои станале отпорни на повеќето β-лактамски антибиотици. Поради оваа причина, ванкомицин, кој е гликопептиден антибиотик, најчесто се користи за борба против MRSA. Ванкомицин ја инхибира синтезата на пептидогликанот, но за разлика од β-лактамските антибиотици, гликопептидните антибиотици целно се врзуваат за аминокиселините во клеточниот ѕид, спречувајќи го формирањето на вкрстените врски во пептидогликанот. MRSA соевите најчесто се наоѓаат поврзани со институции како што се болниците, но стануваат се поприсутни во инфекции стекнати во заедницата.
Антибиотска отпорност
Стафилококната отпорност кон пеницилин е посредувана од производство на пеницилиназа (облик на β-лактамаза): ензим кој го расцепува β-лактамскиот прстен на молекулата на пеницилин, правејќи го антибиотикот неефективен. β-лактамските антибиотици отпорни на пеницилиназа, како што се метицилин, нафцилин, оксацилин, клоксацилин, диклоксацилин и флуклоксацилин, се отпорни на разградување со стафилококна пеницилиназа.
Аминогликозидните антибиотици, како што се канамицин, гентамицин, стрептомицин и други, некогаш биле ефикасни против стафилококните инфекции, сè додека соевите не еволуирале механизми за да го инхибираат дејството на аминогликозидите, кое се случува преку протониран амин и/или хидроксил интеракција со рибозомната РНК на бактериската 30S рибозомна подединица. Во моментов прифатени се три главни механизми за развој на отпорност кон аминогликозидите: ензими кои ги модифицираат аминогликозидите, рибозомни мутации и активно исфрлање на лекот надвор од бактериската клетка.
Аминогликозид-модифицирачките ензими го онеспособуваат аминогликозидот со ковалентно поврзување на фосфат, нуклеотид или ацетилна група за клучната аминска или алкохолна функционална група на антибиотикот. Ова го менува полнежот или стерично го попречува антибиотикот, намалувајќи го афинитетот за врзување за рибозомот. Во S. aureus, најдобро карактеризираниот аминогликозид-модифицирачки ензим е аминогликозид аденилилтрансфераза 4 'IA (ANT (4') IA). Структурата на овој ензим е откриена со рендгенска кристалографија. Ензимот е способен да прикачи аденил група на 4' хидроксилната група на многу аминогликозиди, вклучувајќи ги и камамицин и гентамицин.
Отпорност кон гликопептидите е посредувана со здобивање на vanA генот, кој потекнува од ентерококите и кодира ензим кој произведува алтернативен пептидогликан, за кој ванкомицинот не може да се поврзе.
Денес, S. aureus стана отпорен на често употребуваните антибиотици. Во Велика Британија, само 2% од сите изолати на S. aureus се чувствителни на пеницилин, а слично е и во остатокот од светот. Пеницилините отпорни на β-лактамаза (метицилин, оксацилин, клоксацилин и флуклоксацилин) биле развиени за третман на пеницин-резистентните S. aureus соеви и сè уште се користат како прва линија на третман. Метицилинот бил првиот припадник на оваа класа антибиотици (воведен во 1959 година), но, само две години подоцна, првиот случај на MRSA бил пријавен во Англија.
И покрај тоа, MRSA генерално остана невообичаен наод, дури и во болнички услови, сè до 1990-тите години, кога преваленцата на MRSA во болниците експлодирала и сега е ендемска.
Инфекциите со MRSA во болници и во заедници најчесто се третираат со не-β-лактамски антибиотици, како што се клиндамицин и котримоксазол (исто така познат како триметоприм/сулфаметоксазол). Резистентноста кон овие антибиотици, исто така, доведе до употреба на нови, анти-Грам-позитивни антибиотици со широк спектар, како што е линезолид, поради неговата достапност како орален лек. Терапија од прв избор за сериозни инвазивни инфекции од MRSA, во моментов, се гликопептидни антибиотици (ванкомицин и теикопланин). Сепак, постојат голем број проблеми со овие антибиотици, како што се потребата за интравенска администрација (не е достапна орална примена), токсичност и потреба за редовно следење на нивоата на лековите со крвни тестови. Исто така, гликопептидните антибиотици не пробиваат многу добро во некои инфицирани ткива (ова е особено загрижувачки кај инфекции на мозокот и менингите и кај ендокардитис). Гликопептидите не смеат да се користат за третман на метицилин-чувствителните S. aureus (MSSA), бидејќи резултатите се инфериорни.
Поради високиот степен на резистенција кон пеницилините и поради потенцијалот на MRSA да развие отпорност кон ванкомицин, Американскиот центар за контрола и превенција на болести објави упатства за соодветна употреба на ванкомицинот. Во случаи каде инциденцата на инфекции со MRSA е познато дека е висока, лекарот може да избере да користи гликопептиден антибиотик додека не се открие идентитетот на инфективниот организам. Доколку се потврди дека инфекцијата е резултат на сој на S. aureus чувствителен на метацилин, третманот треба да се смени со флуклоксацилин или пеницилин, како што е соодветно.
Ванкомицин-резистентниот S. aureus (VRSA) е сој кој стана отпорен на гликопептидите. Првиот случај на ванкомицин-интермедиерен S. aureus (VISA) бил пријавен во Јапонија во 1996 година; но првиот случај на S. aureus кој е навистина резистентен кон гликопептидни антибиотици бил објавен во 2002 година. Три случаи на инфекција со VRSA биле пријавени во САД до 2005 година.
Клицоносителство
Клицоносителството на S. aureus е важен извор на болнички инфекции (познати и како нозокомијални) и MRSA стекнати во заедницата. Иако S. aureus може да биде присутен на кожата на домаќинот, поважно е клицоносителството во горниот респираторен тракт, а може да биде присутен и во ушите. Можноста на носните канали да се носители на S. aureus е резултат на комбинација од ослабен или дефектен имунитет на домаќинот и способноста на бактеријата да го избегне вродениот имунитет на домаќинот. Носното клицоносителство е, исто така, имплицирано за развој на стафилококни инфекции.
Контрола на инфекции
Ширењето на S. aureus (вклучувајќи MRSA) генерално е преку директен контакт човек со човек, иако неодамна некои ветеринари откриле дека инфекцијата може да се шири преку домашните миленици, а загадувањето на животната средина се смета дека не е толку релевантно. Основните начини на миење на рацете се ефикасни во спречувањето на неговото пренесување. Употребата на заштитна облека и ракавици за еднократна употреба од страна на персоналот, го намалува контактот на кожа со кожа, со што се намалува ризикот од пренесување.
Неодамна, бројни случаи на S. aureus се пријавени во болниците низ САД. Преносот на патогенот се олеснува во медицински услови каде хигиената на здравствениот работник е недоволна. S. aureus е неверојатно отпорна бактерија, како што било покажано во една студија каде што бактериите преживеале на полиестер околу три месеци; полиестерот е главниот материјал што се користи во завесите за приватност во болниците.
Бактериите се пренесуваат на рацете на здравствените работници, кои можат да ги соберат од навидум здрав пациент кој носи доброќуден или комензален сој на S. aureus, а потоа го пренесуваат на следниот пациент. Влезот на бактерии во крвотокот може да доведе до разни компликации, вклучувајќи ендокардитис, менингитис и сепса.
Етанолот се покажал како ефикасен топичен дезифициенс против MRSA. Кватенерни амониумови катјони може да се користи заедно со етанолот за да се зголеми времетраењето на дезинфекционото дејство. Превенцијата на нозокомијални инфекции вклучува рутинско и терминално чистење. Незапалива алкохолна пареа во CO2 NAV-CO2 системите имаат предност, бидејќи не оштетуваат метали или пластика што се користат во медицинските средини и не придонесуваат за антибактериска отпорност.
Важен, но претходно несогледан начин за MRSA колонизација и пренос е сексуалниот контакт.
S. aureus се уништува за една минута на 78 °C и за десет минути на 64 °C.
Одредени соеви на S. aureus се опишани како отпорни на дезинфекција со хлор.
Хара
Хара (Harra) — село и поранешна општина во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од општината Розентал на Ренштајг.
Географија
Просечната височина во рамки на општината е 444 метри.
Аба Јисраел
Аба Jисраел (XVII в.) – рабин во Скопје. Служел во синагогата „Бет Jаков“ (1617). Потекнувал од семејство со голема рабинска традиција. Во истиот период се спомнува како рабин и неговиот син Шломо бен Ахарон Абајов.
Градинско грмушарче
Градинското грмушарче е вообичаена и широко распространета врапчевидна птица низ речиси цела Европа и западна Азија. Ја има и во Македонија. Таа е обична, со долги крилја и долга опашка, кафеава одозгора, бела одоздола, без особени одлики. Половите се слични, а и младенчињата. Поради недостаток на главни одлики овој вид може да се помеша со голем број други грмушари. Неговата богата мелодична песна е слична на црноглавото грмушарче, нејзиниот најблизок роднина, со кој се натпреварува за територијата при вгнездувањето во исти дрвја.
И покрај нејзиното име, градините не ѝ се вообичаено живеалиште, туку отворените шумски предели со ниски грмушки за гнездење. Несе 4-5 многу испрскани кремави јајца во гнездо во облик на неуредна чашка, изградено близу до земјата и скриено во густата вегетација. Јајцата се инкубираат 11-12 дена,пилињата ги хранат обата родитела, а се оперјуваат по околу 10 дела. Само околу четвртина од младите птици ја преживуваат својата прва година.
Градинското грмушарче е птица преселница, која презимува во потсахарна Африка. Се храни главно со инсекти во сезоната на парење, иако овошјето преовладува кога птиците таложат масти пред преселбата. Смоквите се особено омилени каде што се достапни.
Оваа птица е жртва на многу грабливци, како јастребот врапчар и домашната мачка и често е домаќин на паразитската кукавица. Големиот и стабилен број како и широкиот опсег на распространетост ја сместува оваа птица во категоријата на вид со најмала загриженост.
Таксономија и систематизација
Градинското грмушарче за првпат беше опишано од Питер Бодерт (Pieter Boddaert) во 1783. Името на родот silvia потекнува од латинскиот, со значење на „шумска нимфа“ и поврзано со дрвото silva. А borin произлегува од локалното име на птицата во Џенова, Италија; а е од латинското bos, говедо, затоа што се верувало дека овие птици ги придружуваат говедата.
Има два подвида.
Опис
Градинското грмушарче е долго 14 см и тежи 16–22 грама, но може да тежи и до 35.5 грама пред преселба Тоа е обично, со долги крилја и долга опашка, неишарано маслинавокафево одозгора и обично бело одоздола. Има белкав прстен околу окото и светла линија над окото и светлопортокалово на грлото и слабините. Очите се црни, нозете синосиви, а силниот клун е сив горе и посветол долу. Мажјаците и женките се исти, па дури и во големината.
Огласување
Мажјакот обично пее скриен во густата вегетација, а песната му е богато музикално чрчорење, обично експлозивно, во треаење од неколку секунди, но понекогаш и подолго. Песната му е слична со пеењето на грноглавото грмушарче, иако во споредба со него, малку му е пониска, понепрекината и повесела. И дават вида имаат тивка потпесна, придушена верзија на целата песна, во која многу тешко се разликуваат. Најчест повик на птицата е остро кик-кик, што забрзано го повторува како знак за тревога. Понекогаш имитира други птици, но самиот е често имитиран од страна на црноглавото грмушарче. Двата вида пеат слично на славејчето, иако не се роднински поврзани.
Живеалиште
Живеалиштето на градинското грмушарче се отворените предели со густи грмушки, вклучувајќи ги и шумските рабови. Ги претпочита областите со сенки, високите треви и грмушки и шумите во непосредна близина на реки. Ги избегнува старите четинари и густи насади, иако младите иглолисни насади со густи грмушки се погодни за гнездење. И покрај неговото име, тоа не е птица на градините.
Размножување
Оваа птица започнува со размножување на едногодишна возраст и вообичаено се моногамни. Кога мажјаците се враќаат од преселба, тие ја зафаќаат својата територија. Sylvia видовите се специфични по тоа што енергично ја бранат својата територија, и иако имаат исти потреби и живеалиште со црноглавото грмушарче, тие никогаш не ја делат.
Мажјакот ја привлекува женката со пеењето и прикажувањето кое се состои од брзо мавтање со крилјата додека се перчи. Тој, исто така, гради повеќе едноставни гнезда, за да ѝ го покаже на партнерката, иако ретко кое од тие се користи, бидејќи таа ќе изгради ново. Гнездото го градат ниско, на 0.3 до 1.2 метра над земја, а многу ретко повисоко од 2 м. Гнездото е чашка од сува трева, гранчиња и мов, послано со пофин растителен материјал и влакна. Леглото типично има 4-5 јајца, белкави или кремави испрскани со сиви, виолетови и кафеави дамки. Обата родитела ги инкубираат јајцата 11–12 дена, а ноќе само женката лежи на нив. Пилињата се излегнуваат голи и слепи, а ги хранат двата партнера. Се оперјуваат по околу 10 дена, напуштајќи го гнездото набрзо откако ќе бидат способни за летање. Обично имаат едно легло, но не е необично да имаат и две легла годишно.
Статус
Градинското грмушарче има многу широк опсег од 9,650,000 км² и популација од 17 до 31 милион парa во Европа, а заедно со птиците во Азија бројот се движи од 54 до 124 милиони единки. Најголема закана им се јастребот врапчар и домашната мачка, а понекогаш е домаќин на паразитската кукавица. Но, нема некои сериозни падови на бројките, па затоа е класифицирана во вид со најмала загриженост.
NGC 3592
NGC 3592 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3592 се споменува и како UGC 6267, MCG 3-29-11, CGCG 96-11.
Откривање
Објектот е откриен на 4 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3592 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 3592 има привидни димензии од 1,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 3592 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34248. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 146; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1437. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 51.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Маково
Потекло и значење на името
За името на селото постои легенда, според која името на селото доаѓа по првиот жител, Маке или Мако.
За името на селото постои и легенда која кажува за еден човек кој имал три сина. Тројца ги паселе своите стада овци и кози на денешната местоположба на трите села Маково, Рапеш и Брник. Оној што ги пасел овците на местоположбата на денешното Маково бил на голема мака, па оттаму и Маково.
Како друго објаснување за името на селото се дава и можноста тоа да потекнува бидејќи мештаните одгледувале мак („афион“) на овие простори.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во битолскиот дел на областа Мариово, речиси на самиот срт на Селечка Планина. Маково се наоѓа во северниот дел на територијата на Општина Новаци. Селото е ридско, на надморска височина од 700 метри. Од градот Битола е оддалечено 29 километри, додека од општинското средиште Новаци е оддалечено 18 километри.
До селото се стигнува преку регионалниот пат 1311, кој води за сите села од Битолско Мариово и е асфалтиран и во добра состојба.
Маково е всушност првото мариовско село, сместено веднаш после превојот Преслап кој е влезна порта на овој дел од Мариово. Селото се наоѓа веднаш по преслапот во своја мала котлина, наречена Маковска Котлина.
Историја
Маково многу настрадало за време на Првата светска војна.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 26,5 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 1.409 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 954 хектари, а на шумите отпаѓаат 185 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
Во 1932 година била отворена кооперација на стока.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Маково живееле 286 жители, од кои 280 Македонци и 6 Роми. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Маково имало 320 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Маково било средно по големина село, но по пат на емиграција преминало во мало село. Така, во 1961 година имало 515 жители, а во 1994 година 98 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Маково живеел 71 жител, сите Македонци.
Денес, според неслужбени информации од 2008 година во селото живееле 50 жители, додека во 2018 година имало помалку од 10 постојани жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 26 жители, од кои 19 Македонци, 1 останат и 6 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Во век, Маково било село во Мариовската нахија, во Прилепската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Новаци, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел од некогашната Општина Старавина.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Мариово.
Во периодот 1950-1955, селото било седиште на тогашната Општина Маково, во која покрај селото Маково, се наоѓале и селата Брник, Ивени, Мојно, Орле и Рапеш.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0179 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на месна канцеларија. Во ова избирачко место е опфатено и селото Орле.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 64 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 57 гласачи.
Култура и спорт
Во селото се снимале неколку филмски проекти. Две години во селото престојувала филмска екипа од Турција, која ја снимала турската серија „Збогум Румелија“. Подоцна, во селото се снимал и македонскиот филм „До балчак“ од режисерот Стале Попов.
Старо Село (Петрино)
Старо Село — археолошко наоѓалиште во преспанското село Петрино. Претставува утврдена црква и некропола од среден век. Се наоѓа на 2 км северозападно од селото, од десната страна на патот Ресен-Охрид, каде има мало ритче со зарамнето плато на кое се гледаат остатоци од мала црквичка и гробови градени од камени плочи.
Арон Гунарсон
Арон Еинар Малмквист Гунарсон (роден на 22 април 1989 г.) — исландски професионален фудбалер кој игра за велшкиот клуб Кардиф Сити. Тој може да игра на десната бековска позиција и исто така во средниот ред.
Тој ја започнал својата кариера во Тор Акирејри, и одиграл еден натпревар за холандскиот клуб Аз Алкмар пред да се приклучи на Ковентри Сити во 2008 година. По одиграни 133 натпревари за клубот, тој направил трансфер во Кардиф Сити, со кој играл во финалето на англискиот Лига куп во 2012 година, како и во Премиер лигата во сезоната 2013–14.
Арон е дел од репрезентацијата на Исланд од 2008 година и досега има одиграно преку 70 натпревари во исландскиот дрес. Тој е капитен на Исланд од средината на 2012 година и бил предводник на составот кој на своето прво големо натпреварување, Европското првенство 2016, стигнал до четвртфиналето. Две години подоцна, тој бил капитен на исландската репрезентација и на Светското првенство 2018.
Животопис
Неговиот постар брат Арнор Тор Гунарсон е ракометар и игра за репрезентацијата на Исланд.
Почетоци
Роден во Акирејри, Арон ја започнал својата кариера во локалниот клуб Тор Акирејри во 2005 година, а веќе следната година направил трансфер во холандското првенство, потпишувајќи за Аз Алкмар.
Ковентри Сити
Арон потпишал тригодишен договор со англискиот клуб Ковентри Сити на 17 јуни 2008 година. Своето деби за клубот тој го остварил во првото коло од Чемпионшип лигата против Норич Сити, натпревар кој Ковентри го добил со 2–0. Првиот гол во кариерата тој го постигнал на 14 февруари 2009 година во натпревар од ФА Купот против премиерлигашот Блекбурн Роверс. За време на својот престој во Ковентри, Арон бил желба на неколку премиерлигашки клубови, доведувајќи го Ковентри да понуди подобрен договор на 12 март. Арон првиот гол во Чемпионшип лигата го постигнал против Кристал Палас. На крајот на неговата прва сезона во Англија, Арон бил изгласан од страна на навивачите на Ковентри Сити за најдобар играч на клубот во сезоната.
Следната сезона, Арон го променил бројот на дресот од 12 на 17, бидејќи неговиот брат, кој е професионален ракометар, исто така го носел тој број на својот дрес. Следната сезона тој продолжил да биде важна алка во средниот ред на Ковентри Сити, и во текот на сезоната одиграл 42 натпревари за клубот и постигнал еден гол, и тоа против Мидлзборо.
Ковентри Сити ја започнал сезоната 2010–11 со силно темпо, наговестувајќи дека ќе се обиде да заврши високо на табелата. Арон својот прв гол во сезоната го постигнал против новиот второлигаш, Милвол. По три години во Ковентри Сити, тој го постигнал својот прв гол на домашен терен, на Рикох арената, против Престон Норт Енд. Три дена подоцна, Арон повторно бил стрелец на гол, овојпат против Донкастер Роверс. Неговиот договор со клубот истекувал на крајот на сезоната и на 10 декември, Арон изјавил дека сака да остане во Ковентри Сити. Следната недела тој го добил првиот црвен картон во кариерата, против Норич Сити. Поради тоа што неговиот агент и клубот не успеале да најдат заеднички јазик за потпишување на нов договор, од клубот му дале последен рок на Арон да се согласи да остане. Сепак, бидејќи Арон и неговиот агент не успеале да се договорат со Ковентри Сити, неговиот агент потврдил дека Кардиф Сити, кој исто така се натпреварувал во Чемпионшип лигата, е блиску да го доведе во своите редови.
Кардиф Сити
На 8 јули 2011 година, Арон се согласил на тригодишен договор со Кардиф Сити и бил петто засилување на новиот тренер Молки Макај. На Ковентри Сити му бил платен надоместок бидејќи Арон бил под 24 години.
Првиот натпревар за новиот клуб, Арон го одиграл на почетокот на новата сезона, одигрувајќи ги сите 90 минути во гостинската победа од 1–0 над Вест Хем Јунајтед. На вториот натпревар, против Бристол Сити, Арон се здобил со повреда на зглоб и го напуштил теренот по само 10 минути. На 22 октомври, Арон постигнал два гола во победата од 5–3 над Барнсли и бил прогласен за играч на натпреварот.
Арон го одиграл во целост финалето на Лига купот во 2012 година, во кое Кардиф Сити биле поразени со 3–2 по изведување на пенали од премиерлигашот Ливерпул на Вембли.
Арон го постигнал првиот гол за Кардиф Сити во Премиер лигата на 25 август 2013 година, против Манчестер Сити во натпревар кој Кардиф изненадувачки победил со 3–2. Во јуни 2015 година, тој потпишал нов договор со клубот, со важност до 2018 година.
Чапранди Чифлик
Чапранди Чифлик (Νέα Καρβάλη, Неја Карвали ) — село во Општина Кавала во Кавалскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.