cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кокошковидни
Опис
Големината на овие птици варира од 12,5 до 120 см и тежина од 28 g до 14 кг. Повеќето кокошковидни се птици со дебелко тело, дебел врат и средно долги нозе и имаат кратки заоблени крила. Иако многу од нив се лоши летачи, сепак не постои вид од овој ред што не може да лета. Возрасните мажјаци често имаат една или неколку остри мамузи на секоја нога кои ги користат во борба. Половиот диморфизам е изразен кај повеќето видови. Кокошковидните се обично седентарни птици, но има некои од помалите видови, како потполошката која е преселница. Се хранат со растенија, но почесто се сештојади, и тие видови се набиени со кратки и дебели клунови. Младенчињата се хранат со инсекти. Кокошковидните обично се полигамни и несат по повеќе од 10 јајца. Младенчињата многу брзо растат.
Вангенхајм
Вангенхајм (Wangenheim) — општина во округот Гота, во Тирингија, Германија.
Лет во место (филм)
„Лет во место“ — македонски филм од 1984 година. Го режирал Слободан Унковски, а сценариото го напишал Горан Стефановски.
Улоги
Останати улоги ▼
Кањон Цврцке
Кањон Цврцке се наоѓа педесетина километри југоисточно од Бања Лука кон Котор Варош. Кањонот почнува спротиводно од местото Вечиќи и се простира сè до горниот ток на Цврцке. Почетно место на патеката на кањонот е селото Врбањци, кое се наоѓа околу 8 km од Котор Варош, на магистралниот пат M-4: Бања Лука − Матузиќи − Добој. . Кањонот Цврцке, во потесна смисла, почнува спротиводно од Виленските врела (коса), чија вода знаковито се слева, со готово стрмен десен брег, во Цврцке. Првите неколку километри од патеката одат низ селото, а по оддалечувањето од селото, патеката води низ карпи, шума и рекичката Цврцке. И така во следните десет километри. Таа делница воедно претставува и централен дел од кањонот, кој е изразито богат со привлечни капалишта.
Според мислењето на туристите, за кањонот важи мислење дека е преубаво, единствено окружување, недопрена природа. Во категоризација на природни добра, Кањонот Цврцке е Заштитен предел во Република Српска.
Хитлеров кабинет
Ова е список на членовите на Хитлеровиот кабинет од јануари 1933 до април 1945.
Промени
239 п.н.е.
239 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 239. година пред новата ера, 239. од првиот милениум п.н.е., 39. од 3 век п.н.е. и последна од 230-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5269 и 5270 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4511 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3521 и 3522 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 514.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 239 година се протега во 2397 и 2398, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2457 и 2458 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 304. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 886 и 885 исламска година пред хиџра.
Црква „Преображение Христово“ - Кизили
Црквата е гробишен храм, сместен во источниот дел на селото. Изградена е во 1923 г. Градбата претставува базилика со двоводен покрив. Обновена е во 1985 г. Во 2005 г. еден дел од црквата насликан со живопис.
Во парохијата влегува и параклисот „Св. Пантелејмон“.
Блогославје
Блогославје (Błogosławie) — село во општината Закрочим во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Во селото е старинска тврдина од 1918 година.
NGC 3704
NGC 3704 — елиптична галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 февруари 1878 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3704 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 3704 има привидни димензии од 1,6' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 3704 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35435. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 282; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5512. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1029.
Казаница (Раклиш)
Казаница — археолошко наоѓалиште во радовишкото село Раклиш. Наоѓалиштето претставува вила рустика од римското време. На границата помеѓу селата Раклиш и Ораовица остатоци од темели, кршен камен, питоси, тегули и делови од керамички садови кои укажуваат на постоење на осамен полски имот.
Одринско востание
Одринско востание — востание во 1703 година во градот Одрин во Отоманското Царство кое довело до симнување на султанот Мустафа II.
Антологија на бразилскиот расказ (книга)
Содржина
Книгата се состои од вовед, 15 раскази, кратки био-библиографии на авторите и белешка за преведувачот. Притоа, во антологијата се застапени следниве раскази:
Одринско востание
Позадина
Со Договорот од Карловец (1699), Отоманското Царство морала да отстапи големи територии на земјите од Светата лига. По крајот на Големата турска војна станало јасно дека мора да бидат воведени големи реформи во војската. Султанот Мустафа II изгубил интерес на управување. Тој живеел во Одрин и де факто владетел на империјата бил Шејк ул исламот Фејзула ефенди. Амбициозниот Фејзула стекнал многу голема моќ преку непотизам но со неговата политика тој стекнал и многу свои непријатели. Од друга страна пак, инсистирањето на Мустафа да живее во Одрин а не во главниот град предизвикало сомневање дека султанот планира формирање на нова армија и укинување на постојаните воени единици т.е. јаничари.
Антологија на бразилскиот расказ (книга)
Технички податоци
Книгата, со обем од 20 сантиметри, има 294 страници. Нејзиното оздавање било финансиски поддржано од Министерството за култура на Македонија, а таа била испечатена во печатницата „Графотрејд“. Книгата е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-230-099-3. Преводот на расказите од португалски јазик го направила Ванѓа Чашуле, лектурата ја извршила Васка Чоневска, а технички уредник бил Славко Јовановски.
Одринско востание
Востание
Во текот на грузиската граѓанска војна, султанот решил да испрати поддршка за кандидатот за престолот. Сепак платите на војниците биле одложени па поради тоа на 19 јули 1703 година група јаничари побарале исплата на долгот на султанот пред да преминат во акција. Во тоа време султанот Мустафа II се наоѓал во Одрин. Во Истанбул јаничарите биле одбиени, кое предизвикало започнување на бунт поради заостанатите плати и отсуството на султанот во престолнината. Иако немирите ги започнале јаничарите, тие наскоро прераснале во голем бунт во кој се вклучиле и цивили, војници од понизок ранг, занаетчии и членови на улемата (познавачи на традиционалниот ислам). Овие групи биле фрустрирани од обидот на Шејк ул-исламот Фејзула Ефенди целосно да го изолира султанот и да го наметне својот политички легимитет.
Со поддршка на другите воени единици и верски водачи бунтовниците започнале со грабежи низ истанбулските куќи на големците зазимајќи ја управата на градот. Иако испратиле претставници во Одрин, Фејзула ефенди наредил да бидат затворени. Ова предизвикало дополнително незадоволство и силите се собрале и започнале да маршираат кон Одрин. Султанот објавил дека Фејзула ќе биде отстранет, но од друга страна војниците објавиле дека сакаат тој да се повлече од престолот. По ова Мустафа се обидел да формира одбранбена линија на периферијата на Одрин, но дури војниците на султанот се приклучиле кон страната на бунтовниците. Бунтовниците отвориле четири прашања во врска со дејствијата зошто ги презеле. Првото се однесувало на занемарувањето на Мустафа II во потрага на неговите поданици, на кои им дозволил да управуваат додека тој заминал на лов трошејќи ги државните пари. Второто прашање се однесувало на легитимизирањето на правото на муслиманската заедница да се спротивстави на еден неправеден владетел. Третото се однесувало на оние кои застанале на страната на неправедниот владетел и истите биле жестоко осудени, и четвртото се однесувало на самото владеење на султанот кој прифатил да потпише мировни договори и загубил голема територија на сметка на христијаните. Овие четири прашања биле поставени пред кадијата, кој го прогласил на Мустафа како непогоден за владеење. Овој стил на исламска судска пресуда се нарекува фетва.
Така, на 23 август 1703 г. Мустафа II бил расчинет од престолот а неговиот брат Ахмед III станал новиот султан. Фејзула Ефенди бил убиен од страна на бунтовниците. Иако Мустафа бил детониран, во Истанбул продолжиле немирите главно поради три причини: недостаток на дисциплина и контрола над бунтовниците, распаѓање на нивното единство поради големите соперништва кои владееле меѓу нив за стекнување на поголема моќ по крајот на самата ситуација и поради традиционалните подароци кои се давале на јаничарскиот корпус по стапувањето на новиот султан на престолот како залог на верност кон султанот. Во следниот период јаничарите имале директна контрола над султанот бидејќи станао уште појасно дека ја поседуваат силата за симнување на еден султан.
Јаспер де Бејст
Јаспер де Бејст (Jasper De Buyst; р. ) — белгиски професионален велодромски и друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Де Бејст е насочен главно на велодромскиот велосипедизам, особено во дисциплините омниум, бодовна трка, медисон и шест дена тркање.
Негов татко е професионалниот велосипедист Франки де Бејст и станал професионалец во 2013 година, на 19 години. Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2015 и за Џиро д’Италија 2017. Во јули 2018 година бил вклучен во почетниот состав за Тур де Франс 2018.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Јордан Венедиков
Јордан Венедиков — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет и бугарски офицер.
Животопис
Јордан Венедиков е роден на 15 јануари (27 јануари нов стил) 1871 година во селото Бања. Брат е на Димитар Венедиков и татко археологот Иван Венедиков. По Берлинскиот договор неговото семејство се преселува во Софија, главниот град на новоформираното кнежевство Бугарија, каде што татко му има работилница за сапун и свеќи уште од 1865 година. До 5-ти класа, Венедиков учи во Прва Софиска машка гимназија.
Во 1895 година Јордан Венедиков станува член на Македонскиот комитет. По ерменските настани во 1895 година, на иницијатива на Трајко Китанчев се подготвува Мелничкото востание. Венедиков ја напушта воената служба и учествува во акцијата ираководел со чета од Струмичката дружина.
Во 1908 година завршува воената академија во Торино, Италија. Учествува во Балканските војни како командант на ескадрон, а во Првата светска војна е командант на кавалериски полк. Во почетокот на 1917 година полковник Венедиков е назначен за началник на штабот на 4-та Преславска дивизија. На крајот на војната е командант на 1-та бригада од Беломорската одбрана. Од воена служба излегува во 1919 година и се одава на новинарска и воено-научна работа. Во 1936 година за големите заслуги му е доделен чинот генерал-мајор.
Градови во Бугарија
Списокот на градови во Бугарија ги содржи градовите со над 20.000 жители. Имињата на главните градови на областите се испишани со задебелени букви.
Псалм 1
Псалм 1 — првиот псалм во Библијата. Како многу псалми, ја дава разликата меѓу побожните и безбожниците. Праведен човек е оној кој се грижи да ги знае законите на Бога и така има добро расудување и избегнува лошо друштво. Од друга страна, однесувањето на безбожниците ги прави ранливи на катастрофа, како правот што го растура ветрот по земјата.
Текст
Ова е целосниот текст на Псалмот 1 на македонски:
На црковнословенски и хебрејски
Ова е црковнословенскиот текст на Псалмот 1 даден заедно со изворниот хебрејски:
Тананаи
Тананаи, псевдоним за Алберто Кота Рамузино (Милано, 8 мај 1995) е италијански кантавтор и музички продуцент. Неговата музичка кариера ја започнува во 2014 година под псевдонимот (Not for us), компонирајќи првично електронска музика, а од 2018 се ориентира кон поп жанрот под псевдонимот Тананаи. Се прославува по неговото учество на Фестивалот во Санремо 2022, на кој неговата песна Sesso occasionale се рангира на последното место, но постигнува радио успех и влегува помеѓу првите 10 песни на листата на Федерацијата на италијанската музичка индустрија (ФИМИ). Во летото истата година, тој го достигнува првото место на ранг листата на ФИМИ со песната La dolce vita, во соработка со Федез и Мара Сатеи, песна со која победуваат на Power Hits Estate 2022 година. Истата година го објавува и албумот Rave, eclipse, промовиран од хитот за 2021 година Baby Goddamn. Во 2023 се враќа повторно на Фестивалот во Санремо со песнатаTango освојувајќи го петтото место.
Биографија
Алберто Кота Рамузино е роден во 1995 година во Милано, детството го поминал во Колоњо Монзезе, а повторно се враќа да живее во Милано во 2015 година.
Истата година ја објавува A Diamond, неговата прва оригинална песна благодарение на договорот со групата Sony Music и Columbia Records Italia, во соработка со Ана Мекдугал. На 6 јули 2015 година, Not for Us ја објавил песната на својот канал Vevo и на YouTube и на сите платформи за стриминг.
Во меѓувреме ги напушта студиите на Политехничкиот факултет во Милано, за целосно да се посвети на музиката.
Во 2016 соработува со норвешката пејачка Астрид С за ремикс на песната Hurts So Good. На 19 ноември е меѓу изведувачите што го отвораат концертот на Пендулум во Fabrique во Милано. Истата година соработува со Nike за музиката на спот и за промовирање на новата колекција ACG од NikeLab.
Тананаи дебитира со песната Volersi male. Новоизбраното име на ломбардски дијалект значи мал штетник/чума, го презема тој термин во чест на неговиот сакан дедо кој на шега го нарекувал така.
Во 2020 година, ја издава песната Giugno, која му претходи на деби албумот Piccoli boati објавен во февруари. Последователно ја објавува песната Baby Goddamn, која стана вирален хит на Spotify Италија и го достигнува првото место на плејлиситите, проследено со Maleducazione и Le madre degli altri, во соработка со Федез, од неговиот албум Disumano.
Во ноември 2021 година учествува на Санремо Џовани 2021, музички фестивал на кој се избраат тројца нови пејачи за 72-от музички Фестивал во Санремо. На второто место се пласира Тананаи со песната Esagerata, која му овозможила да учествува на Фестивалот идната година, каде што се претставува со песната Sesso occasionale, напишана заедно со Давиде Симонета, Паоло Антоначи и Алесандро Раина, и се пласира на последното место.
По постигнатиот успех, Амадеус го кани во програмата Soliti ignoti, заедно со Махмуд и Бланко, победници на Фестивалот истата година со песната Brividi.
Во 2022 година неговата прва турнеја се распродава низ цела Италија, картите за концертите во Милано и Рим биле веќе распродадени за време на Фестивалот, се преуредува програмата, се бараат нови места, поголеми концертни сали и двојни датуми, коишто повторно се распродаваат. Во март е гостин и водител на една емисија од програмата Le Iene, каде што одржува мотивациски говор.
Во меѓувреме, стекува огромна пополарност со песните Sesso occasionale и Baby Goddamn, со последната го достигнува врвот на ранг листите на Spotify.
На 3 јуни 2022 година, излегува песната La dolce vita од Федез, во соработка со Тананаи и Мара Сатеи. Песната го достигнува врвот на плејлисите во Италија. Истата година во август, песната победува на Power Hits Estate 2022 година.
На 28 јуни учествува на хуманитарниот концерт Love Mi, организиран од Федез и Џеј Екс за финансиска помош за здружението Tog-Together To Go.
На 1 јули ја издава песната Pasta, во кој ги продолжува карактеристичните електронски звуци од времето познат како Not for Us.
На 30 септември 2022 е дел од вториот албум на изведувачот Thasup, со песната Scialla.
Во 2022 ја објавува песната Abissale, по која следи албумот Rave албум, eclipse.
На 4 декември, Амадеус го најавува неговото учество на 73. Фестивал во Санремо со песната Tango и се пласира на петтото место.
Приватен живот
По успех на ТОП диџеј во 2014 година, Тананаи се преселил од Колоњо Монцезе, каде живеел со своето семејство, во Милано.
Изјавил дека имал проблеми со тежината и бил жртва на насилство.
Росов Остров
Росов Остров (Ross Island) — остров близу Антарктикот, сочинет од четири вулкани во Росовото Море крај брегот на Викториината Земја на заливот Мекмердо. Сместен е на подрачјето на Росовата Зависност, територија на Нов Зеланд.
240 п.н.е.
240 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 240. година пред новата ера, 240. од првиот милениум п.н.е., 40. од 3 век п.н.е. и прва од 240-тите п.н.е.
Росов Остров
Откривање
Островот е откриен во 1840 г. од британскиот истражувач Џејмс Кларк Рос и подоцна наречен по него по иницијатива на Роберт Ф. Скот.
Росовиот Остров послужил како база за голем број рани експедиции на Антарктикот поради неговата положба како најјужен остров достапен за бродови. Сè уште стојат колибите на Скот и Ернест Шеклтон направени во нивните експедиции и подоцна запазени како историско наследство.
240 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5268 и 5269 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4510 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3520 и 3521 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 513.
Росов Остров
Откривање
Денес на островот е сместена новозеландската база „Скот“ и американската антарктичка станица „Мекмердо“ — најголема населба на континентот. Од 1987 до 1992 г. работела и станица на меѓународната организација „Гринпис“ наречена „База на Светскиот парк“.
240 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 240 година се протега во 2396 и 2397, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2456 и 2457 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 303. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 888 и 886 исламска година пред хиџра.
Росов Остров
Географија
Поради трајното присуство на ледената покривка, островот понекогаш се смета за дел од антарктичкото копно. Зафаќа површина од, од кои само мал дел не се покриени со мраз и снег.
На Росовиот Остров се наоѓа најјужниот активен вулкан на светот — Еребус (3.794 м), како и забележителниот заспан вулкан Терор (3.230 м). Наречени се по бродовите „Еребус“ и „Терор“ од страна на капетанот Џејмс К. Рос. Трет по висина е вулканот Бед, на чии падини се ледниците Шел и Ендевор Пиемонт. Меѓу Еребус и Берд е врвот Ебот. Во источниот дел на островот се купите Гембл и Кајл. Врвот Биби е 4,4 км (2,4 М) на исток-североисток од Берд.
Наспроти скромната големина, островот го зазема шестото место по висина во светот и првото на Антарктикот. Има најголема просечна висина од сите острови на планетата.
Знаменитости
Местата на Росовиот Остров и околината се претежно наречени по разни истражно-геодетски групи кои ги извршиле првите картографски работи на ова подрачје.
Најзначајна знаменитост е планината Еребус. Од неговите долни падини во југозападен правец се издава полуостровот Хат Поинт на кој се сместени станицата „Мекмердо“ и базата „Скот“. Од западните падини се издава Барновиот Ледник. Северно од Терор се Кинлеовите Нунатаци.
NGC 6068
NGC 6068 — спирална галаксија во соѕвездието Мала Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6068 се споменува и како UGC 10126, MCG 13-11-19, CGCG 354-31, IRAS 15575+7908, CGCG 355-5, ARAK 492, KAZ 53, KCPG 476B.
Откривање
Објектот е откриен на 6 декември 1801 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6068 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 6068 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 55 м 25,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +78° 59' 48". Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Други поделби
Проучување на NGC 6068 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 56388. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 11; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4563. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1433.
Бугарски македонски песни (збирка од 1926 г.)
„Бугарски македонски песни, оригинални и во народен тон во 2 или 3 гласа за еднороден или мешан хор“  — антологија песни составена од македонскиот композитор Јосиф Чешмеџиев, и издадена во Софија, 1926 г.
Мотиви
Во периодот додека пишувал за списанието „Устрем“, сфаќајќи го значењето на запишувањето, зачувувањето и популаризирањето на сопствената песна, „Сојузот на македонските младински културно-просветни организации“ во Бугарија, носи решение да се публикува зборник со македонски песни. Таа задача му ја доверува на Чешмеџиев кој веќе се занимавал со собирање на македонски народни песни. Тој морал да собере, одбере и да ги разработи песните кои ќе влезат во зборникот. Во предговорот кон збирката, Чешмеџиев соопштува неколку податоци што се однесуваат кон важни прашања од неговата собирачка дејност, имено, тој нагласува:
"„Сојузот на македонските младински културно-просветни организации во Бугарија ми го наложи собирањето и обработката на песните, што ќе влезат во зборникот. Јас со радост се наведнав под тешкиот товар. И тргнав заедно со мојот другар Н. Џеров, по селата и градовите да собираме песни, и за кусо време собравме 214 песни бисерчиња, кон 869 други кои ги собрав порано. Не сите ќе видат бел ден одеднаш, туку во неколку низи.“"
Содржина
Според напишаното, во оваа збирка Чешмеџиев објавил само мал ден од своите записи. Исправен пред огромниот фонд запишани фолклорни материјали, и желбата тие да се обработат и објават, тој искажал оптимизам дека тоа ќе го оствари во повеќе изданија што тој ги нарекува „низи“. Оваа збирка содржи вкупно 48 македонски народни песни, сите во музичка обработка на Чешмеџиев. Има љубовни и обредни (лазарски, василичарски, свадбени песни), но и митолошки, хумористично-сатирични и други песни. Забележително е дека некои од песните се авторски, на пример, под две песни е потпишан Н. Џеров, под една Александар Попорушев итн. Под повеќе песни се потпишани се и информаторите, на пример, М. Антонова од Охрид, која на запишувачот му испеала повеќе песни, а има и малешевски, велешки, скопски, струмички, дебарски, струшки и штипски песни, како и песни од Виница, Петрич, с. Долни Орман, Неврокоп, с. Елешница, Демир-Хисар, с. Џерменци, с. Лешко, Горна Џумаја итн.
За македонската фолклористика посебно е значаен и често е цитиран предговорот на оваа книга во кој Чешмеџиев искажува некои мисли за високите вредности на македонските народни песни и фолклор:
"„Ние Македонците без песна не можеме. И ја сакаме, силно си ја сакаме родната песна како наша, блиска, разбирлива – како јазик, кој говори за нашето минато, за нашево сегашно време ја и крие во себеси моралната и духовната моќ, потребни за утрешниот ден...“
„...Ние Македонците немаме сфинги и пирамиди, нашата татковина не е украсена со палати и материјални споменици, но има нешто кое ниту вековите, ниту природните стихии, ниту демонската рака на насилниците не можат да ги разурнат. Тоа е духот - самобитниот дух, револуционерниот дух на Македонецот и неговата неограничена љубов, кон родната стреа, кон густите шуми и планини и кон родната култура. Таа неограничена сила е излеана во единствениот споменик - народната песна и игра, најбогатото и најценетото наследство што ни останало од минатиот живот и културата на Македонецот, зачувано до денес”.
„...Да ја чуваме и пееме нашата народна песна, зошто е сила, и додека ја чуваме, ќе живее силниот дух на нејзиниот творец - народот.“"
Mooger Fooger
Mooger Fooger (кирилица: Мугер Фугер) — македонска рок-група, формирана во 2004 година. Името на групата доаѓа од аналогните педали за електрична гитара „мугерфугер“. Заштитен знак на групата е употребата на стара опрема, како: „лампаши“ и аналогна опрема.
Историјат
Групата е основана во 2004 година, во Скопје, а нејзини оригинални членови биле: Сеад Хаџиќ - Сецко (гитара), Антонио Дојчиновски - Дојчин (бас гитара), Виктор Гајтановски (вокал, гитара), Огнен Мангаровски - Оки (гитара) и Андреј Анастасов - Еди (тапани). Како придружни вокали се појавувале Јована Гајтановска и Сандра Георѓиевска.
Mooger Fooger
Првиот албум, кој е насловен според името на групата, бил објавен во 2005 година, како издание на „Рекорд Records“. На овој албум, покрај основниот состав на групата, свиреле и: Тони Мичевиќ, Петрит Сарачини-Амон Сра (се посра), Кире Најдовски и Соња (КЛО). На албумот се наоѓа и песната Го мразам капитализмот.
Mooger Fooger 2
Вториот албум се појавил во 2006 година, како издание на PMG Recordings, со наслов „Mooger Fooger 2“. На албумот има 14 песни во кои доминираат психоделични гитари кои даваат звук сличен на британската гитарска „shoegaze“ сцена и на американската „no wave“ сцена од 1980-тите и 1990-тите. Албумот се одликува со звукот на аналогна опрема, звукот на старите гитари „Фендер Телекастер Кастм“ и „Фендер Мустанг“, засилувачите со ламби, како Vox и Orange, како и други типови на гитарски педали, аналогни синтисајзери итн. Исто така, карактеристичен е сонливиот дисторзиран гитарски звук и вокалите кои доминираат во некои песни, додека во другите се слеваат со чудесната позадина.
Luckiest Woman
Третиот албум на групата се појавил во 2007 година.
13/13
Албумот „13/13“ е издаден од издавачката куќа „Литиум“, а на него гостуваат поголем број македонски музичари.
4th of July
Албумот „4th of July“ е објавен како издание на „Corpus Delicti Records“. Неговиот наслов е изведен од името на улицата во скопската населба Чаир каде што започнала со работа групата. Тој содржи 16 песни, а на него гостуваат повеќе македонски музичари.
Живојин Мишиќ
Живојин Мишиќ бил српски војсководец кој имал чин војвода. Имал значајна улога во Српско-бугарската војна во 1885, во Првата балканска војна, во Втората балканска војна, како и важна улога во Првата светска војна во која командувал со Првата армија. Бил носител на највисоки српски, југословенски и меѓународни одликувања.
Животопис
Живојин Мишиќ е роден во селото Струганик кај Мионица на 7 јули во 1855 година. Потекнува од многудетно, сиромашно семејство и од најрано детство помагал на домашните со чување на добиток.
Првото образование го стекнал во Рибница каде што поради оддалеченоста на својот дом престојувал во интернат. На инсистирање на брат му Лазар бил наредник во воениот гарнион во Крагуевац, по две години бил префрлен во училиштето во Крагуевац во 1867 година. Како дете од село имал многу неприлики да се вклопи со децата од градот, но успешно го завршил основното образование и потоа учел две години во гимназијата во Крагуевац. Гимназијата ја продолжил во Белград, но сепак ја завршил во Крагуевац, каде што потоа се запишал на Воената академија.
Во 1876 година, пред да го заврши образованието бил упатен на фронт во Првата српско - турската војна, каде бил наставник за трупите во Колубарскиот баталјон.
Живојин Мишиќ го поминал својот живот во војна и војување. По Српско-турските војни го довршил образованието на Воената академија, по што во Австроунгарија завршил и стрелачко училиште во Брук на Лајта и двогодишна обука во служба во Генералштаб. Потоа учествувал во Српско-бугарската војна во 1885 година, по што покрај редовните должности полни шест години бил предавач по стратегија на Воената академија.
По трагичните случувања во Мајскиот преврата, бидејќи бил сметан за премногу близок на Обреновиќи  бил пензиониран, но веќе во 1909 година, во тек на Анексиона криза на лично барање на началникот на Врховната команда генералот Радомир Путник, бил реактивиран, и како негов помошник учествувал во подготовка на воениот план за евентуална одбрана од Австроунгарија.
Во Балканските војни Мишиќ исто така бил помошник на началникот на штабот на Врховна команда, генералот Путник. Бил пензиониран и по завршувањето на Втората балканска војна, но пред почеток на Првата светска војна, повторно бил реактивиран и поставен на истото место во штабот на Врховната команда.
Во тек на војната, Мишиќ имал решавачка улога во многу ситуации и потполно ја искажал својата способност да создава брзи стратегии и да донесува вистински одлуки. Сето тоа му донело слава и почит кај војската, народот, сојузниците, па дури и кај оние чиј миленик не бил. По демобилизација на Србија на 4 декември 1920 година, Врковната комнда била преименувана во Главен генералштаб на војската и морнарицата на Кралството на Срби, Хрвати и Словенци, а генералот Живоин Мишиќ, иако веќе болен, бил поставен за првиот началник на истиот. На таа должност останал кусо, поради болеста заминал на лечење во Париз каде што му било искажано најдлабоко почитување за сета храброст, решителност и трезвеност која ја имал во тек на војната. Сепак, по сознанието дека неговото здравје е во сериозна состојба, одлучил да се врати во Белград. Лечењето го продолжил во санаториумот на Врачар, каде исто така до последен миг бил уважуван и почитуван, од персоналот, народот, кралското семејство и странските претставници.
Починал во Белград на 20 јануари 1921 година. Лекарите раскажувале дека заминал сонувајќи го фронтот, неговите последни зборови, изговорени во сон биле:
По заминувањето на лечење, Мишиќ започнал да пишува мемоари кои не успеал да ги доврши,па биле довршени од страна на српскиот историчар Саво Скоко. За својата врска и женидба со Лујза, Мишиќ не зборувал, освен на својот пријател, негов личен секретар, професорот Милорад Павловиќ Крпа, кој во тек на службата кај него од 1914 до 1915 година тоа и го забележал.
Семејна биографија
Мишиќ бил оженет со Лујза Крикнер (1865—1956), која ја запознал кога таа имала 16 години во Аранѓеловац. Нејзиниот татко Фридрих Крикнер, Швајцарец со германско потекло бил градежен претприемач. Мишиќ ја сретнал својата избраничка на балот и ја замолил за танц, покрај неодобрување на родителите, таа ја прифатила подадената рака. Ја прифатила таа рака за сиот живот и покрај неодобрувањата од страна на татко ѝ, поради неговото потекло, но и поради верата, бидејќи тие биле протестанти.
Поради таквиот став на татка си, Лујза избегала за Мишиќ и откажувајќи се од богат чеиз станала негова сопруга во 1884 година. Имале шест деца; синовите: Радован, кој како резервен потполковник бил заробен во 1941 од страна на Германците и бил интерниран во Германија, каде починал во 1945 година; Александар кој имал чин резервен мајор и кого Германците го стрелале декември 1941 година во Ваљево; Војислав кој бил учесник во Народно ослободителната борба во Југославија, а кој бил на робија на Голи Оток и ќерките Елеонора, Олга и Анѓелија. По стрелањето на нивниот син Александар од страна на Германците, сопругата на Мишиќ, Лујза ја сменила верата и преминувајќи во православието го сменила името во Магдалена.
По смртта, Мишиќ бил погребан со највисоките почести, неговото име денес се среќава често како име на улиците, а во Белград еден од централните плоштади го носел неговото име.
Прва српско-турска војна (1876—1877)
Живоин Мишиќ своите први воени искуства стекнал уште пред да дипломира. Со почеток на војната против Турците тој бил назначен за за наставник на трупите во Колубарскиот баталјон од Втората класа. Пред самото заминување на границата на фронтот, целата класа добила чин наредник. На фронтот Мишиќ бил распореден под команда на Никола Кирјејев, командантот на руски и бугарски доброволци. Мишиќ наскоро станал негов личен ордонанс. Мајорот Кирјејев имал желба на Мишиќ да му овозможи понатмошно образование во Русија, но тој загинал во борбите.
Во време на војната во еден кус период на фронтот бил заедно со своите два брата; капетанот Лазар Мишиќ и Теодор Мишиќ. Живојин Мишиќ учествувал во битките на Моравскиот фронт, во Битката на на Шуматовац, кај Шиљеговац.
Примирјето под притисок на Русија било потпишано на 1 ноември 1876 година. Живојин Мишиќ за покажаната храброст бил одликуван соЗлатна медалја за храброст, бил унапређен во чин пешадиски потпоручник на 10 декември 1876 година и станал командир на водот.
Втора српско-турска војна (1877—1878)
Новата војна против вековниот поробувач на својата земја, Мишиќ ја пречекал во Белград каде бил офицер во 7 баталјон со кој бил преместен во Ваљево. Баталјонот бил вклучен под команда на неговиот постар капетан на I класа Лазар Мишиќ. Во таа бригада Живојин бил поставен за командир на втората чета на народната војска.
По објава на војната, четата на Мишиќ образувала претходница и набрзо се сусрила со Турците кои биле сокриени во рововите. Во тоа време операциите на главни српски сили на моравичко-нишавски правец навлегле во завршна фаза. Ваљевска бригада по добиената наредба одмарширала во правец на Ниш преку Кушиќ, Ивањица, Пожега, Чачак, Крушевац и Ђунис по левиот брег на Мораве, во тоа време српските сили го зазеле Ниш на10 јануари. Ваљевска бригада не учествувала во тие операции според одлуката на врховниот командант кнезот Милан, кој лично ги поздравил војниците на оваа бригада при влез во ослободениот град. Неговата бригада добила задача да спроведе 2.000.000 турски заробеници во Смедерево.
По војната Мишиќ се вратил во образовна установа. Се покажал како одличен, но тврдоглав, горд и правдољибив студент. По завршување, на прашањето каде би сакал да биде назначен во служба, тој и уште еден питомец одговориле дека прифаќаат било која одлука, додека другите побарале и добиле место по свој избор. Мишиќ на кусо време бил назначен во Прокупље, но набрзо, во март 1881 година со својот баталјон бил преместен во Белград. Бил одликуван со Сребрен медал за чесна служба и поставен за комдандир на водот во чета. По преместување во Ваљево се стекал со чинот капетан. Во еден период на силна зима Мишиќ се раболел по што му било наредено да предаде должност и да замине на лекување. Тој одбил по цена на казна, знаејќи дека се ближи следниот судир со непријателите на неговата татковина. Веќе во септември 1885 година бил објавен Указ на кралот Милан за мобилизација на војската за војна против Бугарија.
NGC 3705B
NGC 3705B — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Откривање
Објектот е откриен на 18 јануари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3705B е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 3705B има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Дамат Ибрахим-паша
Дамат Ибрахим-паша (Damat İbrahim Paşa, Damat Ibrahim-Paša; 1517–1601) — отомански државник, кој во три наврати бил Голем везир (првиот пат од 4 април до 27 октомври 1596; вториот пат од 5 декември 1596 до 3 ноември 1597 и третиот и последен пат од 6 јануари 1599 до 10 јули 1601. Познат е како освојувачот на Каније.
Нарекуван е со титулата дамат („младоженец“), бидејќи бил младоженец на Отоманската династија со венчавање на Ајше, една од ќерките на султанот. Не треба да се помешува со Паргали Ибрахим-паша, славниот голем везир на Сулејман Величествениот, уште еден девширме и „дамат“ на отоманскиот двор или со Невшехирли Дамат Ибрахим-паша, кој владеел во почетокот на век во текот на Ерата на лалињата.
Животопис
Се издигнал во ранговите во текот на периодот кога суштинската власт и влијание била држена од Мехмед-паша Соколовиќ. Во 1581 година, кратко по смртта на Мехмед-паша, Ибрахим-паша се оженил со Ајше, ќерка на султанот Мурад III и станал управител на Египет. Но, поради неговото отсуство од престолнината и умирањето на Мехмед-паша Соколовиќ, неговото влијание опаднало во текот на остатокот од владеењето на Мурад III.
Се вратил како голем везир во 1599 година под услов да започне борба против Австрија. Ја започнал борбата со закана да ја освои Виена директно упатувајќи се кон Ештергом (освоен од Сулејман Величествениот во 1543 година и изгубен во 1595 г.), но на крајот ја поминал зимата во Белград. Потоа започнал со притисок на Австрија преку појужна рута со освојување на замокот на Каније. Турските робови во замокот го запалиле барутот и тешко ги оштетиле ѕидовите. Но, замокот сè уште не паднал и војска од 20.000 војници командувани од Филип Емануел пристигнала на помош на опколените. Но, османлиската војска на крајот ги поразила двете армии и замокот се предал. Тирјаки Хасан-паша бил назначен за управител на новоосвоениот град.
Каније станал средиште на новите османлиски напади на Средна Европа. Во септември 1601 година, обид на огромната австриска војска да го заземе замокот биле одбиени од управителот Тирјаки Хасан-паша. Дамат Ибрахим-паша умрел истата година. Ештергом бил изгубен од Отоманското Царство во 1605 година.
Кошарка на Летните олимписки игри 1956 (мажи)
Кошарката на Летните олимписки игри 1956 — четвртиот официјален кошаркарски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Мелбурн, Австралија. На турнирот учествувале вкупно 15 репрезентации.
Првото место го освоил САД, второто СССР и третото Уругвај.
Мокриево
Мокриево — село во Општина Ново Село, во областа Подгорје, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Мокриево се наоѓа во подножјето на планината Беласица, на надморска височина од 340 метри. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 22 километри.
Среден век
Постојат две верзии за потеклото на името Мокриево. Едната е дека потекнува од грчкиот збор „макро“, што значи големо или долго, а втората дека потекнува од зборот „мокро“, со значење место богато со вода.
Над селото се наоѓа разурната кула, која народот ја нарекува Пирго, сметајќи дека потекнува од времето на Цар Самуил и Беласичката битка од 29 јули 1014 година. Поради тоа, секоја година на 10 август (29 јули според стариот календар), сите жители се искачуваат на Пирго, каде што се наоѓаат и трите стари јавори (еден од јаворите неодамна бил исечен) од времето на битката.
Селото првпат е споменато во повелбите на браќата Јован Драгаш и Константин Дејановиќ и нивната мајка Евдокија од 1376 и 1377 година, кога било подарено на светогорскиот манастир „Свети Панталејмон“.
Југославија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион, додека по крајот на Втората светска војна, во рамките на СФРЈ.
Население
Во почетокот на XX век, селото било со мешано население. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ во 1873 година,Макриево е наведено како село со 60 домаќинства и 198 жители Македонци и 36 Турци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Мокриево живееле 1.880 жители, од кои 980 Турци и 900 Македонци.
Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 784 Македонци, патријаршисти и функционирало грчко училиште.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 1.211 жители, од кои 1.204 Македонци, 3 Срби и 4 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 678 жители, од кои 625 Македонци, 1 Албанец, 1 останат и 51 лице без податоци.
Образование
Во 1870 година, основано е првото училиште во селото. Во почетокот на XX век, постоеле две училишта: патријаршиско (грчко) и егзархиско (бугарско). Денес во селото функционира четиригодишно училиште ОУ „Видое Подгорец“, во склоп на ОУ „Видое Подгорец“ од Колешино.
Општествени установи
Мокриево има сопствена пошта, здравствена станица, ветеринарни станици, матично одделение, месна заедница, дом за разонода формиран од луѓето кои се иселиле во странство.
Селската црква „Свети Пантелејмон“ била изградена во 1870 година. Тоа може да се заклучи од натписот на дарителите. Таа била зографисана во 1874 година, од страна на Андон Петров од селото Гари, Дебарско.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 1774 и 1775 според Државната изборна комисија, сместени во основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.167 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Кон крајот на XIX век, била откриена стара црква и голема камена плоча на старословенски јазик, која била уништена.
Во непосредна близина на селото се наоѓа средновековната кула Пирго.
Редовни настани
Селската слава се одбележува на 9 август.
На 13 и 14 јануари редовно се одржуваат Страчинарските игри, кои се всушност василичарски карневал.
Руанда
Руанда (Rwanda) или официјално Република Руанда (Repubulika y'u Rwanda) — независна држава без излез на море во областа на Големите езера, регион во Источна Африка. Руанда граничи со Уганда на север, Бурунди на југ, Демократска Република Конго на запад и Танзанија на исток. Како дом на околу 10 милиони луѓе, Руанда е најгусто населена држава во континентална Африка, од кои повеќето се вклучени во земјоделскиот сектор. Руанда е со плодна земја и со голем број на ридски предели, што на републиката ѝ го дале епитетот „земја на илјада ридови“.
Земјата добила значително меѓународно внимание поради геноцидот од 1994, во кој помеѓу 800.000 и еден милион луѓе биле убиени. Во 2008 година, Руанда стана првата земја во историјата која го избрала националниот законодавен дом во кој мнозинството од членовите се жени. Три четвртини од населението живее под линијата на сиромаштијата меѓународни со 1,25 долар на ден.
Историја
Најстарите жители на Руанада се денес малубројните Пигмејци кои живееле во тој регион пред 35.000 години. За време на 11 век од Етиопија се доселиле банту народот Хути. Потоа од север се населил народот Туци кои се занимавале со сточарство. Туците го презеле банту јазикот но не се претопиле како народ. Подоцна Туците направиле кралство каде тие биле аристократска класа.
Географија и клима
Оваа мала земја, нешто помала од американската држава Масачусетс, или половина од големината на Шкотска, се наоѓа во близина на центарот на Африка, на неколку степени јужно од екваторот. Тоа е одделена од Демократска Република Конго со езерото Киву и со долината Рузизи на запад, се граничи на север со Уганда, на исток од Танзанија, и на југ од Бурунди. Главниот град, Кигали, се наоѓа во самиот центар на земјата. Руанда има големи површини покриени со трева и со мали фарми по ридовите. Има добри планински подрачја. На западните падини на планинскиот појас, започнуваат падините на езеро Киву и Рузизи. Во западниот дел на земјата се наоѓа екорегионот Албертин.