cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Беше еднаш на западот
Содржина
Еден човек кој свири на усна хармоника (го игра Бронсон) пристигнува на железничката станица во Флегстоун, мало место на американскиот Запад. Таму го чекаат тројца револвераши кои тој ги убива. Истовремено, на една осамена фарма, Брет Мекбејн (го игра Волф) се подготвува да ја пречека својата сопруга со која тајно се венчал еден месец претходно во Њу Орлеанс. Меѓутоа, револверашите на Френк (го игра Фонда) го убиваат него заедно со децата, при што оставаат траги за да изгледа дека убиството е дело на луѓето на револверашот Чеен (го игра Робардс). Кога Џил Мекбејн (ја игра Кардинале) пристигнува на фармата, ја здогледува грозната глетка: мртвите тела на убиените. По некое време, неа ја посетува Чеен, кој ѝ нуди помош, сакајќи да ги открие вистинските убијци. Исто така, Џил ја посетува и човекот со усната хармоника, кој сака да му се одмазди на Френк, кој своевремено го убил брат му. Човекот со усната хармоника го пронаоѓа Френк во возот на неговиот соработник, Мортон (го игра Ферцети), кој е болен од туберкулоза на коските и сака пресмртта да ја доврши железничката пруга со која конечно ќе бидат споени источниот и западниот брег на САД. Френк го заробува човекот со хармониката, но него го ослободува Чеен. Френк, пак, ја заробува Џил и ја принудува да ја продаде фармата на јавна лицитација на која никој не смее да дава понуди. Меѓутоа, на лицитацијата се појавува човекот со хармониката, кој го купува имотот за 5.000 долари, а наместо пари, го предава Чеен за кого е распишана потерница. Налутениот Френк му нуди пари на човекот со хармоника, но тој не ги прифаќа. Во меѓувреме, Мортон ги поткупува луѓето на Френк, кои се обидуваат да го убијат, но тој ги убива нив, а во тоа му помага човекот со хармоника. Кога Френк оди во возот на Мортон, таму ги наоѓа своите луѓе мртви, а Мортон е смртно ранет. Потоа, Френк оди на фармата на Мејбејн, а таму веќе го чека човекот со хармоника, кој го убива Френк во двобој при што му го открива својот идентитет. Човекот со хармоника и Чеен ја напуштаат Џил, но Чеен умира зашто претходно бил ранет од Мортон. Додека човекот со хармоника си заминува, на фармата на Мекбејн пристигнува локомотива, а Џил им дава вода на работниците.
Итератор
Во сметачкото програмирање, итератор е објект кој често се наоѓа во класа наречена контејнер. Контејнер е компонента која може да содржи други компоненти во неа. Различни типови на итератори често се сретнуваат во контејнери. Иако интерфејсот и семантиката на даден итератор се фиксни, итераторите често се спроведуваат во однос на основните структури на објектната - имплементација и често се тесно поврзани со контејнер за да се овозможи оперативна семантика на итератор. Итераторите вршат попречување и даваат пристап до податочни елементи во објектите, но не вршат повторување.
1.1	Главен дел - Итератор Надворешен итератор може да се смета за еден вид на покажувач кој има две примарни операции: референцирање еден одреден елемент во објектот (наречен пристап кон одреден елемент), и само модифицирање така што укажува на следниот елемент (наречен пристап кон следниот елемент). Исто така, мора да постои начин да се создаде итератор така што ќе укажува на првиот елемент, како и некој начин да се утврди кога итераторот ги исцрпил сите елементи од класата. Во зависност од јазикот и нивната наменска употреба, итераторите исто така може да обезбедат дополнителни операции или покажуваат различни однесувања. Основната цел на итераторот е да му овозможи на корисникот да може да го обработи секој елемент од класата додека на корисникот не му е отворена внатрешната структура на класата. Ова и овозможува на класата да чува елементи на било кој начин, притоа овозможувајќи му на корисникот да ја третира како да е едноставна секвенца или листа. Итератор класата е обично дизајнирана во тесна координација со соодветна контејнер класа. Обично контејнерот обезбедува методи за создавање итератори. Loop counter понекогаш исто така се нарекува циклус - итератор. Loop counter, сепак, само обезбедува функционалност со сите елементи, а не функционалност за пристап до одредени елементи.
1.1.1	Генератори
Еден од начините за спроведување итератори е да се користи посебен вид на функција, позната како генератор, што може да ги врати вредностите повеќепати (наместо да се вратат само еднаш). Повеќето итератори можат да се наречат генератори, но затоа што генераторите ја зачувуваат нивната состојба, тие се особено добро прилагодени за комплицирани, постојани итератори, како што се дрво траверсерите (tree traversers). Еден пример на генератор е враќање на Фибоначи броевите со користење на Пајтон:
def fibonacci: a, b = 0, 1 while True: yield a        a, b = b, a+b for number in fibonacci: # Use the generator as an iterator print number
1.1.2	Имплицитни итератори
Некои објектно-ориентирани јазици како Perl, Python, C #, Ruby и подоцнежните верзии на Јава и Делфи обезбедуваат внатрешен начин на обработка преку елементите на класа објект без воведување на експлицитни итератор објекти. Вистински итератор објект може да постои во реалноста, но ако постои не е изложен во изворниот код на јазикот. Имплицитните итератори често се манифестираат со "foreach" состојба (или еквивалентен), како на пример во следните Пајтон пример: for value in iterable: print value
Pecatenje na ovaj tekst
Ова стил понекогаш се нарекува "внатрешно повторување", бидејќи неговиот код целосно се извршува во контекст на повторувачки објект (кој ги контролира сите аспекти на повторување) и програмерот само обезбедува работата да се изврши во секој чекор (со користење на анонимна функција). Јазици кои ја поддржуваат листата comprehensions или слични конструкции, исто така може да ги користат имплицитните итератори за време на изградбата на листата со резултати, како во Python:
names = [person.name for person in roster if person.male]
C + + јазикот има неколку функциски предлошки, како што for_each, кои овозможуваат слични имплицитни повторувања. Сепак, тие уште бараат експлицитни итератор објекти како нивниот првичен влез. Но, еднаш иницијализиранота подредено повторување се случува имплицитно без континуираната употреба на било кој изложен итератор објект.
1.1.3	Контрасти со индексирање
Во процедуралните јазици вообичаено е да се користи индексирање врз основа на loop counter за да се поминат сите елементи во низа. Иако индексирањето, исто така, може да се користи со некои објектно - ориентирани контејнери, употребата на итераторите може да има некои предности: •	Броење јамки не е погодно за сите структури на податоци, особено структури на податоци со или без бавно - случаен пристап, како листи или дрва. •	Итераторите можат да обезбедат доследен начин да функционираат на структури на податоци од сите видови, а со тоа и да го направат кодот повеќе читлив, а помалку чувствителен на промени во структурата на податоци. •	Еден итератор може да изврши дополнителни рестрикции за пристап, како што се: осигурување дека елементите не можат да бидат прескокнати или дека врз претходно посетен елемент не може да се пристапи по вторпат. •	Еден итератор може да им овозможи на контејнер објектите да бидат изменети без онеспособување на итераторот. Со индексирање ова е проблематично, бидејќи индексот на броеви мора да се промени. Способноста на контејнерот да биде изменет за време на обработката преку неговите елементи постана неопходно во модерното објектно - ориентирано програмирање, каде меѓусебните односи помеѓу предметите и ефектите од работењето не можат да бидат очигледни. Со користење на итератор е изолирана од овие видови на последици.
1.2	Итератори во различни јазици за програмирање
1.2.1	C + +
C + + јазикот прави широка употреба на итераторите во својата стандардна предложна библиотека, која овозможува неколку различни видови на итератори, вклучувајќи forward итератори, двонасочни итератори и итератори на случаен пристап. Сите стандардни видови содржателски предлошки обезбедуваат богат и доследен збир на типови на итератори. Синтаксата на стандардни итератори е дизајнираана да личи на онаа на обичниот C аритметички пкажувач, каде * и -> се користат за упатување на елементот каде што ќе покаже итераторот и аритметичките покажувачки оператори како + + се користи за да се префрли итераторот на следниот елемент. Итераторите обично се користат во парови, каде што прво се користи за вистинските повторувања и после служи за да се означи крајот на колекцијата. Итераторите се создадени од страна на соодветните контејнер класи со користење на стандардни методи како што се begin и end. Итераторот кој има beginукажува на првиот елемент, додека итераторот кој се состои од endе посебна вредност која не упатува на било кој елемент. Следниот пример прикажува една типична употреба на итератор.
std::vector items; items.push_back(1); //Add integer '1' to the back of vector 'items' items.push_back(2); //Add integer '2' to the back of vector 'items' items.push_back(3); //Add integer '3' to the back of vector 'items' for (std::vector ::iterator i = items.begin; i != items.end; ++i) { //Iterate through 'items' std::cout << *i; //And print current index of 'items' } //Pecati 123
Постојат многу видови на итератори, секој со малку поинакво однесување, вклучувајќи: forward, reverse, и двонасочни итератори; итератори со случаен пристап; влезни и излезни итератори и const итератори (со кои се штитат контејнерите или елементите од промена). Сепак, не секој вид на контејнер поддржува секаков вид на итератор. Можно е корисниците да создадат свои итератор - видови од кои произлегуваат поткласи од стандардниот std::iterator - class template. Итератор - безбедноста се дефинира одделно за различни видови на стандардни контејнери, во некои случаи итераторот е многу попустлив со дозволување контејнерот да се промени за време на обработката. Имплицитното повторување е исто така делумно поддржано со C + + со користење на стандардни функциски предлошки, како што се: std::for_each, std::copyи std::accumulate. Кога се користи тие мора да се иницијализирани со постоечките итератори, обично begin и end, кои го дефинираат опсегот во кој се случува повторувањето. Овој пример покажува користење на for_each:
ContainerType<ItemType> C; // Any standard container type of ItemType elements void ProcessItem( const ItemType& I ) // Function which will process each item of the collection {  std::cout << I << '\n'; } std::for_each(C.begin, C.end, ProcessItem); // A for-each iteration loop
Истото може да се постигне со користење на std::copy и std::ostream_iterator:
std::copy(C.begin, C.end, std::ostream_iterator<ItemType>(std::cout, "\n"));
Ограничување е дека оваа техника не му дозволува на телото на секој циклус да биде прогласено за внатрешно, барајќи некој функциски покажувач или функциски објект да биде прогласен на друго место и помине како аргумент. Ова може да биде делумно надоместено со користење на библиотека, како што е Boost и користење на ламбда за да имплицитно генерира функциски објекти со познати инфикс операторски синтакси. Сепак, бидејќи Boost се спроведува во нивото на библиотеки, наместо суштински во јазикот, одредени операции треба да се направат преку околини. Во следната ревизија на C + +, позната како C + +0x, природно ќе го поддржи ламбда функциската синтакса, дозволувајќи ѝ на функциската предлошка тело да биде прогласено за внатрешно. Еве еден пример за за - секое повторување користење на функција ламбда:
ContainerType<ItemType> C; // Any standard container type of ItemType elements // A for-each iteration loop with a lambda function std::for_each(C.begin, C.end, [](const ItemType& I){std::cout << I << '\n';} );
1.2.2	 C # и други. NET јазици
// explicit version IEnumerator<MyType> iter = list.GetEnumerator; while (iter.MoveNext) Console.WriteLine(iter.Current); // implicit version foreach (MyType value in list) Console.WriteLine(value);
C # 2.0, исто така, поддржува генератори: метод, кој е прогласен за враќање IEnumerator (или IEnumerable), но ја користи " yield return " изјавата за да се произведе низа на елементи наместо враќање на примерот за објектот, ќе се трансформира од страна на компајлерот во нова класа спроведувајќи соодветен интерфејс.
1.2.3	Јава
Iterator iter = list.iterator; //Iterator<MyType> iter = list.iterator;   in J2SE 5.0 while (iter.hasNext){ System.out.println(iter.next); }
for (MyType obj : list){ System.out.print(obj); }
1.2.4	Руби
Руби спроведува итератори сосема поинаку, сите повторувања се направи со callback контејнер методи. На овој начин не само што Руби ги спроведува основните повторувања, но исто така и неколку модели на повторување како функциско мапирање, филтри и намалување. Руби, исто така, поддржува алтернативна синтакса за основниот итератор - метод each, следните три примери се еднакви:
(0...42).each do |n| puts n end ...и... for n in 0...42 puts n end или пократко: 42.times do |n| puts n end Руби, исто така, може да итерира преку фиксни листи со користење на попишувачите (енумератори) и со повикување на  нивниот следен метод. Или прави за секој од нив, како и погоре во примерот.
1.2.5	Пајтон
Итераторите во Python се основен дел од јазикот и во голем број случаи поминуваат невидени како што се имплицитно користени во for циклусот, во листата comprehensions, и во генератор изразите. Целиот Пајтон стандард вграден во низа класи поддржува итератори, како и многу класи кои се дел од стандардната библиотека. Следниот пример покажува типично имплицитно повторување низ низа:
for value in sequence: print(value)
Пајтон речниците (форма на асоцијативна низа), исто така може директно да се итерираат во текот:
for key in dictionary: value = dictionary[key] print(key, value) for key, value in dictionary.items: print(key, value)
Итераторите сепак може да се користат и дефинираат експлицитно. За секој iterable тип, секвенца или класа, функцијата iter се користи за да се создаде итератор објект. Итератор објектот тогаш може да се потврди со next функцијата, која го користи __next__ методот внатрешно, кој го враќа следниот елемент во контејнерот. Претходната изјава се однесува на Python 3.x. Во Python 2.x, next метод е еквивалентен.) StopIteration исклучокот ќе се употреби кога нема повеќе елементи. Следниот пример покажува еквивалентно повторување на низа елементи со користење на експлицитни итератори:
1.2.6	PHP
Во PHP 4 воведена е изградба foreach, слично како Perl и некои други јазици. Ова едноставно дава лесен начин за итерирање над низи. Foreach работи само на низи во PHP 4 и издава грешка при обид да се користи на променлива со различен тип на податок или uninitialized променлива. Во PHP 5, foreach е дозволено на итерирање на објект преку сите јавни членови. Постојат две синтакси, а втората е мала но корисна екстензија на првата.
Пример 1
<?php foreach (array_expression as $value) echo "$value\n"; ?> Пример 2
<?php foreach (array_expression as $key => $value) echo "($key)$value\n"; ?>
Во примерот 1 во секој циклус вредноста на тековниот елемент е доделена на $value и внатрешниот покажувач е преместен за еден (па во следниот циклус, ќе се гледа следниот елемент). Примерот Б има иста функционалност како погоре. Покрај тоа, клучот на тековниот елемент (во овој случај, array_expression) ќе биде доделен на променливата $key во секој циклус. Итератор интерфејсот е пре - дефиниран во PHP 5 и објектите може да се прилагодат на итерирање.
<?php class MyIterator implements Iterator {    private $var = array; public function __construct($array) {      if (is_array($array)) { $this->var = $array; }    }     public function rewind { echo "rewinding\n"; reset($this->var); }    public function current { $var = current($this->var); echo "current: $var\n"; return $var; }    public function key { $var = key($this->var); echo "key: $var\n"; return $var; }    public function next { $var = next($this->var); echo "next: $var\n"; return $var; }    public function valid { $var = $this->current !== false; echo "valid: {$var}\n"; return $var; } } ?> These methods are all being used in a complete foreach($obj AS $key=>$value) sequence. The methods of Iterators are executed in the following order: 1. rewind 2. while valid {      2.1 current in $value 2.3 key in $key 2.4 next }
MATLAB ги поддржува и двете надворешни и внатрешни имплицитни повторувања со користење или "мајчини" низи или cell низи. Во случај на надворешено повторување каде што одговорноста е на корисникот да ги користи сите елементи и да ги посочува следните, може да се дефинира множество на елементи во низа за складирање и да се вртат и користат во циклус сите со помош на for циклус. На пример: % Define an array of integers myArray = [1,3,5,7,11,13]; for n = myArray % ... raboti nesto so n  disp(n)  % Echo integer to Command Window end преминува низа на цели броеви со користење на клучни зборови.
Во случај на внатрешнo повторување каде што корисникот може да ја препушти операцијата на итераторот да работи со сите елементи во колекцијата, многу вградени оператори и функции од MATLAB се преоптоварени да се извршува функција над секој елемент од низа и да се врати соодветен излез. Исто така, arrayfun и cellfun функциите можат да бидат користени за работење напреддефинирани операции од корисникот. На пример:
function simpleFun % Define an array of integers myArray = [1,3,5,7,11,13]; % Perform a custom operation over each element myNewArray = arrayfun(@(a)myCustomFun(a),myArray); % Echo resulting array to Command Window myNewArray function outScalar = myCustomFun(inScalar) % Simply multiply by 2 outScalar = 2*inScalar;
Дефинира примарна функција simpleFun која додава подфункција myCustomFun на секој елемент во низата со користенје на вградена arrayfun функција.
Наклон (математика)
Други изрази за наклон на права: коефициент на правец, градиент, косина
Наклон на една права е број кој прецизно го опишува правецот и стрмнината на правата.
Пример за примена на наклон: Брзината v=v(t) на предмет истрелен директно нагоре со почетна брзина v_0 се опишува со линеарната функција:   [m/s], каде што 9,81  [m/s2] e гравитациона константа, a v_0 е почетна брзина. Тука времето t ја игра улогата на независно променливата х, а брзината v ја игра улогата на зависно променливата y. Коефициентот пред t, односно наклонот на функцијата е a=-9.81. Според горе наведената дефиниција на наклон ова значи: за секое зголемување на времето t за 1, брзината v на предметот опаѓа за 9,81 [m/s]. На пример, ако v_0=0 (предметот е испуштен без почетна брзина), после 1 секунда брзината на предметот е -9,81[m/s], после 2 секунди брзината е -19,62[m/s],... Ова одговара на физиката, односно предметот паѓа побрзо и побрзо.
Графичко претставување на права со наклон
Нека е дадена равенката на една права во екплицитен облик:  y(x)=ax+b.
Забелешки:
Пресметување на наклон
За две точки (x1,y1) and (x2,y2) имаме Δ х =x2 − x1, додека Δ у =y2 − y1. Многу е битно да се запази редоследот во заменувањето на вредностите, т.е. „втората - првата“. (Види и Формули за равенка на права.)
Оваа формула не работи за вертикални прави x = c поради тоа што сите точки на оваа права ја имаат истата х -кооридината со што именителот на наклонот е 0. Пишуваме а =∞, а велиме дека наклонот не е дефиниран.
Наклон на паралела
Две прави се паралелни, т.е. две прави немаат ниту една заедничка точка ако и само ако наколните на двете прави е ист број. Види паралелни прави.
Наклон на нормала
Нормала на една права во одредена точка е друга права која врви низ дадената точки и е нормална на првата права, т.е. правите се сечат под прав агол. Независно од зададената точка, ако наклонот на првобитната права е а, тогаш наклонот на нормалата е. Види нормални прави.
Примери
Пример: Една права врви низ точките: P = (1, 2) and Q = (13, 8). Наклонот на правата е, а користејќи ги формулите за равенка на права следува дека равенката на правата низ P и Q e:    односно  y=0,5 x+1,5.
Пример: Уште еден пример за правата која врви низ точки A(4, 15) и B(3, 21). Наклонот на правата     е:  , а равенката на правата е: y=-6 x+39.
Наклон на пат или железничка пруга
Наклонот a на пат или железничка пруга може да се опише со агол во степени или со процент каде што клучно е дека 100%=45°. Формулите за меѓусебно претворување се:
Понекогаш се користат промили каде што 100%=1000‰. Трет начин за опишување на наклон е 1 единица нагоре (вертикално) спрема 10, 20, 50 или 100 хоризонтални единици, на пример 1:10. 1:20, 1:50 or 1:100 итн. Забележете дека 1:10 е пострмно од 1:100.
Пример: Стрмнина од 10% значи дека патот е 1:10, односно дека е под агол 5,7°.
Наклон и диференцијално сметање
Во математичката дициплина калкулус (диференцијално сметање) е дефиниран поимот извод, а извод на една функција ја мери брзината на промена на една променлива во однос на друга во секоја точка.
Наклон на права и извод
Кај линеарна фунцкија брзината на промената на у во односно на х е константна, т.е. иста во сите точки, односно е а за сите (реални) вредности х, и пишуваме изводот на у(x)=ax+b постои секаде и е константната функција у'(x)=a. Се разбира дека оваа форумула важи и за константна функција y = b, односно права каде што наклон е 0. Тука нема никаква промена во функцијата, следува дека изводот е 0 во секоја точка и имаме у'(x)=0.
Наклон на тангента на функција
Сега нека y = f ( x ) е функција од една реална променлива х, т.е. f:R→R и нека f ( x ) е диференцијабилна (има извод) во точката ( x0 ,f( x0 )). Тогаш тангентата на функцијата во точката х0 постои, е права, врви низ точката ( x0 ,f( x0 )) и има наклон f '( x0 ). Kористејќи ја стандардната нотација каде што y_0=f(x_0)  и       и    следува дека равенката на тангентата на f ( x ) во оваа точка е:.
Наклон на нормала на функција
Користејќи ги истите услови и означување како во погорното, равенката на нормалата на f ( x ) во точката ( х0, y0 ) е:.
Пример: Нека е дадена квадратната функција y=x^2+3x+2. Оваа функција е диференцијабилна секаде (во секоја точка) со извод: y'=2x+3.
За х0 = -2,5, вредноста на функцијата е: y0 = 0,75 и вредноста на изводот е: y'0 = -2.
Во точката (-2,5; 0,75), равенката на тангентата е:    односно  y=-2x-4,25, а равенката на нормалата е:. (Нема врска дека нормалата ја пресекува функцијата во у -пресекот. Така се погодиле броевите.)
Исаија
Исаија е италијански бренд за машка облека основан во Неапол во 1920 година. Брендот е препознаен по неговото ситно црвено корално лого, што е амајлија за среќа во Неапол.
Џанлука Исаја е главен извршен директор. Нејзиниот брат бренд е Еидос (είδος што значи „вид, суштина, форма, бренд, жанр“ на грчки), лансиран во 2013 година од ИСАИЈА Наполи.
Продавници
Исаја има монобренд продавници во Неапол, Баку, Беверли Хилс, Капри, Екатеринбург, Хонг Конг, Киев, Макао, Милано, Москва, Улан Батор, Њујорк, Санкт Петербург, Сан Франциско, Чикаго, Торонто и Токио.
Историја
Исаија е основана во Неапол од Енрико Исаија, кој отворил продавница за ткаенини за неаполските кројачи, а подоцна и мало ателје до продавницата. Во 1957 година, браќата Енрико, Росарио и Корадо Исаја го преселиле бизнисот во Казалнуово, село во близина на Наполи каде што кројањето бил голем дел од економијата, а Исаија станал машка кројачка компанија. Енрико Исаија починал на 84-годишна возраст на 7 март 2017 година.
Производи
Исаија е најпознат по својата прилагодена облека. Во 2020 година, марката произвела тексас со приспособенао деколте и традиционална неаполска поговорка извезена одвнатре.
Филантропија
Исаја го поддржувал музејот Каподимонте во неговиот роден град Неапол.
Наводи
<references group="" responsive="0">
NGC 7747
NGC 7747 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 септември 1873 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7747 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7747 има привидни димензии од 1,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 45 м 32,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 21' 38"". Положбениот агол на објектот е во износ од 36°.
Други поделби
Проучување на NGC 7747 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 72328. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 125; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2254. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 779.
Биотехнологија
Биотехнологијата — технологија заснована врз биологијата, особено кога се употребува во земјоделството, храната, науката и медицината. Конвенцијата за биолошки разлики на Обединетите Нации (The United Nations Convention on Biological Diversity) ја дефинира биотехнологијата како: Секоја технолошка апликација која користи биолошки системи, живи организми или деривати за да произведе или модифицира производи или процеси за специфична употреба.
Биотехнологијата често се поистоветува со генетското инженерство. Биоинженерството е наука на која се засноваат сите биотехнолошки апликации. Со развивањето на нови и модерни техники, традиционалните биотехнолошки индустрии исто така бараат нови хоризонти кои ќе им овозможат да го подобрат квалитетот на нивните производи и ќе ја зголемат продуктивноста на нивните системи. Пред 1971 година, изразот биотехнологија примарно се користел за обработка на храна и земјоделската индустрија. Од 1970 година почна да се користи и од страна на Западната научна организација (Western scientific establishment) како почеток на развивањето на лабораториските техники во биолошките истражувања, како што се рекомбинација на ДНК или останати процеси врз основа на ткивата на организмите или хоризонтален пренос на гените употребувајки вектори како што е Agrobacterium бактерија за пренесување на ДНК во организмот – домаќин. Всушност, терминот треба да се употребува во многу пошироки граници за да се опише употребата на сите методи, како антички така и модерни, користени за манипулација со органските материи а сè со цел да се достигнат барањата на производството на храна. Така, изразот може да биде дефиниран како „Апликација на вонредно или научно знаење во менаџментот на делови од микроорганизмите, или на клетките и ткивата на вишите организми, за сето ова да донесе добро и служи на употребата на идустријата за храна како и нејзините консументи“. Биотехнологијата комбинира дисциплини како што е генетиката, молекуларната биологија, биохемијата, ембриологијата, ензимологијата и клеточната биологија, кои се поврзани со практични дисциплини како што се хемиско инженерство, технологијата на информации (IT) и роботиката. Патобиотехнологијата го опишува експлоатирањето на патогените сложени наследувања за добротворен ефект.
Таргетирање на инфлацијата
Таргетирање на инфлацијата (англиски: inflation targeting) е нова стратегија на монетарната политика, во која инфлацијата се напаѓа директно, т.е. монетарната политика не се потпира врз никаква посредна цел во контролата на инфлацијата. Таргетирањето на инфлацијата претставува стратегија во која централната банка јавно објавува експлицитни, бројчени таргети за стапката на инфлација во наредниот период, при што таа има обврска да се грижи за остварување на поставените таргети.
Особености
Основна одлика на оваа стратегија е тоа што централната банка утврдува квантитативен таргет за стапката на инфлација која носителите на политиката сакаат да ја остварат во наредниот период. Вака поставениот таргет понатаму станува безусловна обврска на централната банка, која е одговорна за неговото почитување. Исто така, во рамките на оваа стратегија, централната банка ја предвидува идната инфлација и континуирано ја споредува предвидената инфлација со таргетираната. Притоа, централната банка не се потпира само врз монетарните агрегати, девизниот курс или некоја друга посредна цел, туку врз основа на сите расположливи информации ги следи инфлаторните притисоци во економијата и донесува одлуки за преземање соодветни акции.
Во контекст на таргетирањето на инфлацијата, монетарната политика може да се прикаже на следниов начин:
ΔR = γ(π - τ)
каде: ΔR е инструментот на монетарната политика, π е предвидената инфлација, а τ е таргетираната инфлација.
Според тоа, во рамките на оваа стратегија, денешната употреба на инструментите на монетарната политика зависи од отстапувањето на предвидената инфлација од поставениот бројчен таргет. На тој начин, монетарната политика не реагира на изминатата или тековната инфлација, туку напротив, таа делува однапред, т.е. превентивно. Ако предвидувањата покажуваат дека идната инфлација ќе го надмине таргетот, денес се преземаат корективни акции кои ќе ја вратат инфлацијата во посакуваните рамки.
Се смета дека таргетирањето на инфлацијата ги поседува следниве предности:
ATC код S
ATC кодот S Сетилни органи е дел од Анатомско Терапевтско Хемиски Систем на Класификација, систем од азбучнобројчени кодови развиен од СЗО за класификација на лековите и други медицински производи.
Таргетирање на инфлацијата
Особености
Таргетирањето на инфлацијата претставува специфична стратегија, чија примена бара исполнување на одредени предуслови: Основниот предуслов е централната банка да поседува целосна независност во остварувањето на таргетот, т.е. таа треба да има потполна слобода во употребата на сите инструменти за остварување на таргетот и да биде ослободена од сите политички притисоци за следење некои други цели. Вториот предуслов за примена на таргетирањето на инфлацијата се однесува на техничката способност на централната банка да ја предвидува идната инфлација.
ATC код S
Кодовите за ветеринарна употреба (ATCvet кодови) можат да бидат создадени со ставање на буквата Q пред ATC кодот на повеќето човечки лекови.: QS...
На национално ниво, ATC класификацијата може да вклучува и дополнителни кодови кои ги нема во оваа листа, која е според верзијата на СЗО.
Таргетирање на инфлацијата
Таргетирањето на инфлацијата во теоријата
Карактеристично за таргетирањето на инфлацијата е тоа што оваа стратегија најпрвин се појави во праксата, а дури потоа се појави интерес за нејзина теоретска рационализација. Во поглед на теоретската разработка на овој концепт, најголема заслуга му припаѓа на Свенсон, кој во серија трудови ги покажа предностите на таргетирањето на инфлацијата. Така, поаѓајќи од стандардната целна функција на централната банка, Свенсон разгледува неколку институционални решенија на проблемот со инфлаторната наклонетост на монетарната политика и. покажува дека поставувањето експлицитни таргети за инфлацијата претставува оптимална стратегија за водење на монетраната политика. Понатаму, Свенсон покажува дека и во стратегијата на таргетирање на инфлацијата de facto постои посредна цел на монетарната политика, а тоа е предвидената инфлација во одреден временски хоризонт. Оттука, наместо за таргетирање на инфлацијата подобро би било да се зборува за таргетирање на предвидената инфлација (inflation-forecast targeting).
Свенсон разликува две варијанти на таргетирањето на инфлацијата: строго таргетирање на инфлацијата (strict inflation targeting) и флексибилно таргетирање на инфлацијата (flexible inflation targeting). Во строгото таргетирање на инфлацијата, централната банка се грижи само за инфлацијата, т.е. монетарната политика воопшто не води сметка за реалниот производ. При флексибилното таргетирање на инфлацијата, централната банка се грижи и за инфлацијата и за реалниот производ. Тоа значи дека монетарната политика реагира на шоковите помалку агресивно, со цел да не се предизвикаат негативни последици врз производството.
Во теоријата се правени бројни симулации, со кои се испитуваат перформансите на таргетирањето на инфлацијата и тоа се споредува со некои други правила за водење на монетарната политика. Притоа, симулациите покажуваат дека таргетирањето на инфлацијата има предност како во однос на другите правила и стратегии на монетарната политика (монетарно таргетирање, таргетирање на девизниот курс и таргетирање на номиналниот производ).
Таргетирањето на инфлацијата во праксата
Притоа, од досегашното искуство со таргетирањето на инфлацијата, можат да се извлечат следниве заеднички одлики:
Во продолжение, стратегијата на таргетирање на инфлацијата се одликува со висок степен на одговорност на централната банка и општествена контрола над нејзиното работење. Имено, во сите земји кои ја применуваат оваа стратегија, јавноста будно ја следи и надгледува успешноста на централната банка во остварувањето на објавените таргети, при што централната банка е обврзана да ги објасни причините за евентуалното пробивање на поставените таргети. На пример, во Британија, при секое отстапување на инфлацијата од таргетот за еден процентен бод, гувернерот е должен да испрати т.н. Отворено писмо до министерот за финансии, во кое ќе ги објасни причините за отстапувањето. Во Нов Зеланд, одговорноста на централната банка е уште поостро поставена, бидејќи владата има право да го отпушти гувернерот на централната банка доколку не се оствари таргетот дури и само во еден квартал.
Арапска азбука
Арапска азбука или арабица — писмо што го користат голем број семитски јазици, некои туркиски јазици и некои јазици во Индија.
Изменети букви
Не се сметаат за посебни букви.
Џамија (Лакавица)
Џамија (Лакавица) — главна селска џамија во селото Лакавица, во Општина Гостивар, Македонија.
Венецијанско сликарство
Венецијанското сликарство било главна сила во италијанското ренесансно сликарство и пошироко. Почнувајќи со работата на Џовани Белини (околу 1430–1516) и неговиот брат Џентил Белини (околу 1429–1507) и нивните работилници, главните уметници на венецијанската школа ги вклучиле Џорџоне (околу 1477–1510), Тицијан (в. 1489–1576), Тинторето (1518–1594), Паоло Веронезе (1528–1588) и Јакопо Басано (1510–1592) и неговите синови. Се сметало дека и давал примат на бојата над линијата, традицијата на венецијанското училиште се спротивставувала на маниризмот распространет во остатокот од Италија. Венецијанскиот стил извршил големо влијание врз подоцнежниот развој на западното сликарство. Случајно, главните фази на венецијанското сликарство прилично уредно се вклопувале во вековите. По славата на 16 век следел голем пад во 17, но неочекувано заживување во 18ти, кога венецијанските сликари уживале голем успех низ Европа, бидејќи барокното сликарство се свртело кон рококо. Ова било целосно завршено со изумирањето на Република Венеција во 1797 година и оттогаш, иако многу насликани од други, Венеција немала свој постојан стил или традиција.
Медиуми и техники
Венецијанските сликари биле меѓу првите Италијанци кои користеле сликарство во масло и исто така сликале на платно наместо дрвени панели. Како поморска моќ, платно со добар квалитет било секогаш достапно во Венеција, која исто така почнала да има прилично недостиг од дрво. Големата големина на многу венецијански жртвеници (на пример олтарниот дел на Белини во Сан Закарија од 1505 година, првично на панелот) и други слики го поттикнале ова, бидејќи големите површини на панелите биле скапи и тешки за изградба.
Венецијанците не развиле „мајчинско училиште“ за фреско сликарство, честопати потпирајќи се на Падова и Верона, венецијански од 1405 година, за да ги снабдувале сликарите (особено Паоло Веронезе ). Тие продолжиле да додаваат златни мелени мозаици на Сан Марко долго откако остатокот од Европа го напуштил медиумот. Нешто перверзно, тие биле среќни да додадат фрески на надворешната страна на палаците, каде што се влошиле уште побрзо отколку на друго место во Италија, и оставиле само неколку матни траги, но освен во Дуждовата палата, малку ги користеле во другите внатрешни поставки. Брзото влошување на надворешните фрески често се припишувало на приморската венецијанска клима, можеби погрешно. Веројатно делумно поради оваа причина, до 18 век (со ретки исклучоци) на венецијанските цркви никогаш не им била дадена кохерентна шема на декорација, но се одликувале со „богата изобилство на различни предмети во живописна конфузија“, често со голем простор на ѕидот зафатен од грандиозни ѕид-гробници.
Региони во Перу
Регионите (шпан. regiones) се првостепени административни единици во Перу. Од неговото осамостојување (1821) па сè до 2002, Перу било поделено на одделенија или „департмани“ (departamentos), но ова во поново време се има покажано како проблематично поради сè поголемата централизација на политичката и економската моќ на главниот град Лима.
Покраината Лима не припаѓа на ниеден регион. За разлика од департманите, регионите имаат избрана управа (влада) и широк дијапазон на надлежности. Постапката на децентрализација и понатаму трае.
Венецијанско сликарство
Медиуми и техники
Во споредба со фирентинското сликарство, венецијанските сликари најчесто користеле и оставиле помалку цртежи. Можеби поради оваа причина, и покрај тоа што Венеција била најголемиот италијански центар за печатење и издаваштво во текот на италијанската ренесанса и долго време потоа, венецијанскиот придонес во печатењето бил помал отколку што можело да се очекува. Како Рафаел, Тицијан експериментирал со принтови, користејќи специјалисти соработници, но во помала мера. Граверот Агостино Венециано се преселил во Рим во неговите дваесетти години, а Џулио Кампањола и неговиот посвоен син Доменико Кампањола биле главните уметници од 16 век кои се концентрирале на графиката и останале во Република Венеција, очигледно главно во Падова. Ситуацијата била поинаква во 18 век, кога и Каналето и двајцата Типоло биле значајни опишувачи, а Џовани Батиста Пиранези, иако познат по своите погледи за Рим, продолжил да се опишувал себеси како Венецијанец со децении откако се преселил во Рим.
Региони во Перу
Регионите (како и департманите пред нив) се делат на покраини и окрузи.
Венецијанско сликарство
14 век
Паоло Венециано, веројатно активен помеѓу околу 1320 и 1360 година, била првата голема фигура што можело да ја именуваме и „основач на венецијанското училиште“. Се чинело дека тој го вовел „композитниот жртвеник“ на многу мали сцени во елаборирана позлатена дрвена рамка, која останала доминантна во црквите два века. Тие се префрлиле на сликање во форма на огромната, обложена со скапоцени камења и многу позната Пала д'Оро зад главниот олтар во Сан Марко, емајлираните панели за кои биле направени во, а подоцна и ограбени од, Константинопол за последователни кучиња. Всушност, една од налозите на Венецијано била да наслика панели „делнични“ за да се вклопеле над Палата, која се откривала само за празнични денови. Неговиот стил не покажувал влијание од Џото, активен една генерација порано.
Најраната форма на италијанско ренесансно сликарство за прв пат била видена во Венеција кога Гуариенто ди Арпо од Падова бил нарачан да слика фрески во Дуждовата палата во 1365 година.
15ти век
Традиционалниот итало-византиски стил опстојувал до околу 1400 година, кога доминантниот стил почнал да се менува кон меѓународна готика, со Јакобело дел Фиоре како преодна фигура и тренд, кој продолжил во прилично шармантното дело на Микеле Џамбоно (околу 1400 - околу 1462 г. ), кој дизајнирал и мозаици за Сан Марко. Џентил да Фабриано и Писанело биле и во Венеција во поголемиот дел од годините 1405–1409 година, сликајќи фрески (сега изгубени) во Дуждовата палата и на други места.
Региони во Перу
Наводи
Peru Peru
Венецијанско сликарство
15ти век
До средината на векот, кога фирентинскиот кватроченто бил целосно зрел, Венеција сè уште заостанувала многу зад себе. Можеби највидливото дело во Венеција во тоскански стил бил мозаикот Смртта на Богородица, во Капела Масколи во Сан Марко, покрај дизајнот на Гамбоно, иако другите дела во градот вклучувале фрески од Андреа Кастањо. Семејствата Виварини и Белини биле двете главни династии на сликарите од 15 век во градот, а Виварини, иако на крајот поконзервативни, првично биле првите што прифатија стилови од југ.
Карло Кривели (околу 1430–1495) бил роден во градот, но својата зрела кариера ја поминал надвор од териториите на Републиката. Неговиот стил - многу индивидуален, прилично линеарен и донекаде невротичен - немал влијание врз подоцнежното венецијанско сликарство. Од крајот на 15 век, венецијанското сликарство се развило преку врските со Андреа Мантења (1431–1506) (од блиската Падова ) и со посетата на Антонело да Месина (околу 1430–1479), кој ја вовел техниката на сликање во масло на раниот холандски јазик сликарство, веројатно стекнато преку неговата обука во Неапол. Друг надворешен фактор била посетата на Леонардо да Винчи, кој бил особено влијателен врз Џорџоне.
Виторе Карпачо (околу 1465–1525/1526) бил ученик на Белини, со посебен стил. Тој бил прилично конзервативен и го игнорирал стилот на високата ренесанса што се развивала во подоцнежниот дел од неговата кариера, навистина задржувајќи ја доцноготската поезија во многу дела. Со Џентил Белини, многу од големите дела на Карпачо ни давале познати сцени од современиот живот во градот; во овој период ваквите погледи биле невообичаени. Тој бил еден од првите сликари кој најмногу користеле платно наместо панели. Имало голем број други сликари кои продолжиле суштински кватроченто стилови во двете децении по 1500 година; Cima da Conegliano (околу 1459-околу 1517) била најзначајна.
Џорџоне и Тицијан
Тицијан, низ својот долг и продуктивен живот, со широк спектар на теми и теми бил највлијателниот и најголем од сите венецијански сликари. Неговата рана Пезаро Мадона (1519–1528) покажувала смела нова композиција за таква традиционална религиозна тема, ставајќи ја фокусната точка на Мадона од центарот и на стрмна дијагонала. Боите се користеле за оживување на сликата, но и за обединување на композицијата, како на пример со големото црвено знаме на левата страна, противтежа на црвеното во Мадона и таквата вешто и раскошна употреба на бојата станала белег на венецијанскиот стил. Иако претходно фигуриран од Заспаната Венера (завршена од Тицијан по смртта на Џорџоне во 1510 година), Тицијан бил заслужен за воспоставувањето на лежечкиот женски акт како важен поджанр во уметноста. Користејќи митолошки теми, делата како што била Венера од Урбино (1538) богато ги прикажувале ткаенините и другите текстури и користеле композиција што внимателно се контролирала со организирање на боите. Како пример, во оваа слика, дијагоналата на актот била усогласена со спротивната дијагонала помеѓу црвеното на перничињата напред со црвените здолништа на жената во позадина.
Со други венецијански сликари, како што била Палма Векио, Тицијан го воспоставил жанрот на портрети со половина должина на имагинарни убави жени, често добивани прилично нејасни митолошки или алегориски наслови, со атрибути што одговарале. Уметниците очигледно не направиле ништо за да го обесхрабреле верувањето дека тие биле моделирани од најславните венецијански куртизани, а понекогаш можеби и било така.
Тицијан продолжил да сликал религиозни теми со растечки интензитет, и митолошки теми, кои создале многу од неговите најпознати подоцнежни дела, пред сè <i id="mwAQQ">поезијата</i> за Филип II од Шпанија.
Со такви слики, лесно транспортирани поради тоа што биле масла на платно, Тицијан станал познат и помогнал да се воспоставила репутација за венецијанската уметност. Поседувањето на такви слики симболизирало луксузно богатство, и поради неговите вештини во портретирањето бил баран од моќни, богати поединци, како на пример во неговата долга врска работејќи за императорот Чарлс V и Филип II од Шпанија.
По Џорџоне
Долгата доминација на Тицијан во венецијанската сликарска сцена можело да биде проблем за другите амбициозни венецијански сликари. Палма Векио (о. многу слики од триножје кои долго време му се припишувале на Тицијан можеби биле од него. Неговиот правнук, Палма ил Џоване (1548/50–1628), ученик на Тицијан, многу подоцна одиграл слична улога, користејќи ги стиловите на Тинторето и Веронезе.
Лоренцо Лото (околу 1480–1556/57) бил роден во градот, но поголемиот дел од својата зрела кариера ја поминал во тераферма, особено во Бергамо. Тој насликал религиозни теми и портрети во мошне индивидуален, а понекогаш и ексцентричен стил, кои и покрај нивната богата боја имале немир што бил во спротивност со венецијанскиот мејнстрим.
Себастиано дел Пиомбо (околу 1485–1547) прифатил добра провизија во Рим во 1511 година и никогаш повеќе не работел во Венеција. Но, во Рим набрзо открил дека Микеланџело бил подеднакво доминантен и започнал долга и комплицирана врска со него; на крајот испаднале. Неговиот стил ги комбинирал венецијанската боја и римската класична величественост и направил нешто за да го проширил венецијанскиот стил во новиот центар на италијанското сликарство.
Паоло Веронезе (1528–1588), од Верона во венецијанската тераферма, дошол во Венеција во 1553 година, откако бил основан, нарачал да слика огромни фрески шеми за Дуждовата палата и останал до крајот на својата кариера.
Иако Тинторето понекогаш бил класифициран како маниристички уметник, тој исто така вклучувал венецијански и индивидуалистички аспекти. Во неговото чудо на робот (1548), маниристичките одлики ја вклучувале преполната сцена, извртуваното поврзување на фигурите (како во централните фигури, од скратениот роб на земјата до чудесната фигура на Свети Марко на небото, преку фигурата со турбан, сивооблечена), и драмата во гестовите и позите. Но, боењето ги одржувало топлите црвени, златни и зелени на венецијанското училиште, а фигурите биле распоредени во вистински тродимензионален простор, за разлика од покомпресираните композиции на многу маниристички дела и со својот интензивно театарски, сценски приказ. неговото сликарство било претходник на барокот.
Јакопо Басано (околу 1510-1592), следен од четворицата сина во неговата работилница, развил еклектичен стил, со влијанија не само од Тицијан, туку и низа други сликари, кои потоа ги користел со децении од неговиот мал роден град Басано дел. Грапа, на околу 65 километри од Венеција. Неговите синови продолжиле да работеле во неа долго по неговата смрт; Барокното сликарство многу бавно го привлекувал венецијанскиот пазар.
Ова биле неколку од најистакнатите во големиот број уметници во венецијанската традиција, многумина по потекло од надвор од територијата на Републиката.