cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Генерален пласман на Тур де Франс
Ниеден велосипедист во жолто
Возачите кои станале предводници на трката поради несреќа на други возачи, наредниот возеле без жолта маичка.
Во 1950 година, Фердинанд Киблер од Швајцарија возел во националната маичка наместо во жолто кога предводникот на трката, Фјоренцо Мањи ја напуштил трката заедно со италијанската екипа во знак на протест на заканите направени од гледачите.
Еди Меркс ја одбил маичката во 1971 година, откако нејзиниот претходен носител, Луис Окања, паднал на Кол де Мант во Пиринеите.
Холанѓанецот Јоп Зутемелк не ја носел жолтата маичка која преминала на него во 1980 година, кога неговиот соперник, Бернар Ино, се повлекол со повреда на колено.
Во 1991 година, Грег Лемонд возел без маичка по падот во кој се откажал Ролф Серенсен од Данска.
Во 2005 година, Ленс Армстронг одбил да започне во жолтата маичка откако претходниот носител, Дејвид Забриски, бил елиминиран при пад, но ја ставил по неутралната зона на барање на организаторите на трката.
Жолтата маичка на првиот ден на Тур традиционално е носена од победникот на минатогодишната трка; меѓутоа, тоа е оставено на возачот и во последниве години не се практикува. Доколку победникот не настапи, маичката не се носи. Традиционално, минатогодишниот победник го поседува бројот „1“ (неговите колеги исто така ги добиваат другите едноцифрени броеви), а другите групи на броеви се одредуваат од највисоко пласираниот возач за екипата на претходната трка. Водечките возачи за поединечните екипи често го носи првиот број во групата (11, 21, 31, итн.), но овие возачи не секогаш се и главните кандидати за генералниот пласман — екипите предводени од спринтери често го означуваат нивниот кандидат за бодовниот пласман како водечки возач.
Во 2007 година немало ниту жолта маичка на почетокот на трката ниту број 1; претходниот победник, Флојд Лендис од САД, паднал на допинг-контролата по трката и организаторите одбиле да прогласат официјален победник пред да заврши истрагата во неговиот случај. На 20 септември 2007 година, Лендис бил официјален казнет и му биле одземени сите резултати по одлуката на арбитражниот суд, а победата од 2006 година му припаднала на Оскар Переиро; во 2008 година, второпласираниот од 2007 година, Кедел Еванс, го добил бројот 1, откако победникот од 2007 година, Алберто Контадор не бил во можност да ја брани неговата титула поради спор помеѓу организаторите на трката и неговата нова екипа Астана, која била отстранета од трката.
Скандал во жолто
Во 1988 година, Педро Делгадо од Шпанија победил на Тур и покрај тоа што допинг-тестот покажал дека земал супстанца која можела да биде користена за покривање на користењето стероиди. Вестите за тестот биле објавени во печатот од поранешниот организатор на Тур Жак Годе. На Делгаго му било дозволено да продолжи бидејќи супстанцата пробенецид не била забранета од Меѓународниот велосипедистички сојуз.
Победникот од 1996 година, Бјарне Рис од Данска изјавил во 2007 година дека користел супстанци во текот на трката. Му било побарано да остане надвор од неговата улога како спортски директор на тоа издание на Тур на данската екипа Тим ЦСЦ (сега наречен Тим Саксо-Тинког).
Победникот од 2006 година, Флојд Лендис бил дисквалификуван повеќе од една година по трката. Откако паднал на допинг-контролата по воодушевувачката победа на етапата 17, арбитражата го прогласила виновен за допинг во септември 2007 година, по што официјалната титула за 2006 година припаднала на Оскар Переиро. Лендис го обжалил неговиот предмет до Арбитражниот суд за спорт, но била отфрлена неговата жалба на крајот на јуни 2008 дозволувајќи му на Оскар Переиро да започне на изданието на Тур де Франс 2008 како неквалификуван првак на Тур 2006.
Во 2007 година, данскиот возач Михаел Расмусен бил повлечен од трката од неговата екипа по жалбите дека не се појавил на допинг-контролата порано во годината. Расмусен изјавил дека бил во Мексико, но постоеле извештаи дека бил виден како тренира во Италија. Подоцна, признал дека примал допинг повеќе од една деценија.
Морис Гарен победил на Тур де Франс пред да биде доделувана жолтата маичка, но во 1904 година бил дисквалификуван како победник откако имало жалби дека тој и другите возачи мамеле. Обвинувањата заедно со другите архиви на Тур де Франс исчезнале, кога биле однесени на југ во 1940 година, за да се избегне германската инвазија.
Во 2012 година, на Ленс Армстронг му биле одземени сите седум титули на Тур де Франс од UCI, по извештајот на американската антидопинг агенција, кој открил дека Армстронг систематски користел супстанци за зголемување на резултатите во поголемиот дел од неговата кариера, вклучувајќи ги сите седум негови победи на Тур.
Рекордни денови во жолто
Возач, кој најмногу ја носел жолтата маичка е Белгиецот Еди Меркс, кој ја носел 96 дена. Најголем број на возачи што ја носеле маичката на едно издание на Тур де Франс е осум, што се случило во 1958 и 1987 година.
Одбивање на жолтата маичка
Жолтата маичка со децении била правена, како сите други велосипедски маички, од волна. Не постоеле синтетички материјали кои ја имале топлината и апсорцијата на волната. Везот бил скап и така единствени букви се појавувале во иницијалите на Дегранж. Возачите го додавале името на екипата за која возеле или професионалната екипа за која обично возеле (во годините кога на Тур имало национални екипи, наместо спонзорирани) преку испечатено парче облека на маичката со шпенагли.
Иако синтетичките материјали не постоеле да се создадат цели маички, во 1947 година се појавиле синтетичките конци, по влегувањето на Софил како спонзор. Софил правел вештачка преѓа. Возачите верувале во чистината на волната, особено Французинот Лујон Бобе.
Спонзорство
Француската банка, Кредит Лион, била спонзор на жолтата маичка од 1987 година. Банката била трговски соработник на Тур од 1981 година. Бил доделуван плишен лав (le lion en peluche) на победникот на трката во чест на нејзиното име. Оваа пракса е задржана е денес. Во 2007 година, спонзорството на маичката била префрлено на LCL, новото име за Кредит Лион по нејзиното преземање од друга банка, Кредит Агрикол.
Штатхаген
Се наоѓа околу 20 километри источно од Минден и 40 километри западно од покраинскиот главен град Хановер. Во својата историја бил главен град и кратко време универзитетски град.
Градот е сместен на германскиот пат на фахверкот.
Местоположба
Градот се наоѓа помеѓу градовите Минден и Хановер во средиштето на округот Шаумбург и излегува на автопатот Б65. На југ се наоѓа ридскиот масив Бикеберг, гранка на Висорамнините Везер, додека на северозапад се протега Шаумбуршката Шума.
Соседни општини
Соседни општини се: општините Лауенхаген, Лидерсфелд, Хојерсен, Бекедорф, Апелерн и Ауетал, градот Обернкирхен, како и општините Нинштет, Хелпзен, Хеспе, Мербек, Нордзел и Нидернверен.
Градски единици
Штатхаген се дели на следниве места:
Историја
Грофот АдолфAdolf III од Холштајн создал нова населба на подножјето на Бикеберг околу 1224 година. Нејзината местоположба близу рутата Хелвег сведочи за неговата стратешка и трговска мудрост. По успешното расчистување на шумата Дилвалд околу 1224 година, новата населба со име „индаго комитис“ (indago comitis, според насоки на грофот, исто име како Хаг) била првпат забележана во 1244 година, кога била опишана како град и тврдина. Во 1287 година, градот го променил своето име во Грефеналфесхаген (насока на грофот Адолф) и конечно го добила денешното име во 1378 година. Други важни моменти во раната историја на градот се добивањето на градскиот печат во 1320 година и добивањето градски права во 1344 година.
Околу 1400 година биле подигната камени бедеми. Преостанатите остатоци од овие се кулата во градот, малата кула на замокот и делови од градскиот бедем.
Во 1501 година започнало вадење јаглен во околината, кое траело до 1961 година.
Во 1559 година, резидентниот гроф Отон IV го вовел лутеранството. Неговиот претходник грофот Адолф XI го изградил моменталниот замок од архитектот Јерг Ункаир од Тибинген. Се градел во периодот 1534-1538 на местото на претходниот замок и е еден од најпознатите примери на рано ренесансен замок во Долна Саксонија. Официјалниот влез бил изграден во 1553 година на тогашната Горна порта. Во 1607 година, принцот Ернст од Шаумбург ја преселил својата резиденција од Штатхаген во Бикебург. Во 1609 година бил изграден мавзолејот на грофот позади црквата „Св. Мартин“. Вишата школа во 1610 година добила статус на универзитет во 1620 година, иако набрзо бил преместен во Ринтелн.
Првите канализации биле поставени на Горната и Долната улица во 1825 година. Во 1847 година била изградена железничката линија Хановер-Минден, а со тоа и зградата на моменталната железничка станица.
Во 1864 година биле поставени првите улични светилки, во форма на канделабри директно на улиците. Потоа следеле гасни ламби во 1899 година и електрично осветлување во 1955 година.
Кон крајот на век бил воспоставен парк со дрвја на местото на бедемот.
Слободната Држава Шаумбург-Липе била воспоставена по крајот на монархијата во 1918 година.
Како многу германски градови, на 9 ноември 1938 година, при Кристалната ноќ, нацистите ја изгореле синагогата на еврејската заедница во Долната улица, која била изградена во 1857 година. Веднаш потоа, Евреите биле исклучени од јавниот живот и општеството. Во текот на Втората светска војна, градот бил двапати бомбардиран. Две бомби паднале зад Градското собрание, а шест бомби на улицата Виндмилен. На 9 април 1945 година градот бил освоен без отпор од американската војска и со тоа избегнал воена штета.
Во 1948 година, Штатхаген станал административно седиште на новосоздадениот округ Шаумбург-Липе, а во 1977 година на новиот округ Шаумбург. Населението во градот се зголемило на 23.000 во 1973 година поради соединувањето на повеќе околни општини во согласност со административната реформа. Подоцна, во 1982 година бил подигнат нов административен центар на местото на поранешната градска пиварница. Помеѓу 1980 и 1990 година, улицата во средиштето на градот биле претворени во пешачки зони.
Збратимени градови
Штатхаген е збратимен со следниве градови:
Среќа во вреќа (серија)
Среќа во вреќа — македонска серија од 2016 година во режија на Троика Студио, кој е автор и на сценариото. Среќа во вреќа е серија од две сезони по десет епизоди, времетраење до 35 минути. Серијата е во продукција на Сител Телевизија. Главните улоги ги играат: Лазе Манасковски, Марија Кондовска, Нино Леви, Душица Стојановска и Александар Шехтански.
Габриела Мистрал
Габриела Мистрал (Лусила Годој Алкалајага), своето поетско име го составила од имињата на саканите поети Габриеле (Д'Ануцио) и (Фредерик) Мистрал.
Животопис
Родена е во 1889 година во Викуња, во Чилеанската провинција Кокимбо. Растела и се школувала во несреќни и неповолни услови на детството. И се посветувала на педагошката дејност, учителствувајќи во разни места на својата земја. Афирмирајќи се како поетеса и педагошки деец, таа, во духот на латиноамериканската традиција, се посветила на дипломската кариера како претставник на Чиле во некои европски и американски земји. Во 1945 станала добитник на Нобеловата награда за литература, како единствена поетеса на шпанкиот јазик. Умрела во Њујорк во 1957.
Во младоста го следела и го доживувала модернистичкото движење на Рубен Дарио, што ги зафаќа Шпанија и Латинска Америка, но својот опус, не особено голем, го создавала во постмодернистичкиот период. Запознавајќи ја традицијата на литературата пишувана на шпански јазик и на европската поезија, во децениите на авангардните движења таа дистанцирана од нивната екстремна експерименталност, создава свое естетичко кредо и стил, што ги соопштува во своите Десет уметнички заповеди. Говорејќи за незадоволството од постигнато како изневерување на соништата и на природата, таа истакнала дека ,,...ако престанеш да бидеш човек или жена, ќе престанеш да бидеш уметник“. Во овој контекст, според критиката, се издвојуваат две основни нејзини творечки периода првиот - интимистички, во кој доаѓале до израз нејзините лирско-медитативни исповеди на жена и на човечко суштество, осамено во големиот свет, и вториот-американистичкиот, што ја открива сеопфатеноста на нејзиното доживување на животот и светот-на детството, љубовта, смртта, земјата, од што зрачи едно универзално човечко суштество, со чувство и солидарност. Нејзината поезија на богатата традиционална шпанска изразност и на автентичната индогеност и лексика, ни ја открива земјана на Чиле и на Шпанска Америка со сета исконска слоевитост и убавина на природата и на сраснатоста на народите, племињата и на човекот со неа. Во својот особен јазик и стил и со посебноста на својот сензибилитет Габриела Мистрал е почитувана и во Чиле и во другите земји на континентот и светот.
Творештво
Автор на класични поетски структури и версификација на усогласени, често нецелосни рими и асонанси, како и на една специфична лирска синтакса што се движи од едноставноста на говорот до посложени, некогаш и понедостапни изрази спрегови на слободниот стих, Габриела е автор на следниве книги поезија:
Паркирање домен
Паркирање домен или паркирање ДНС (domain parking, DNS parking) е услуга што ја нуди веб-хост на клиенти со цел зачувување на некое име на домен за идна употреба. Веб-хостот го регистрира името на доменот и го „паркира“ на опслужувач, каде што тоа чека да се активира. Со ова, хостот обезбедува достапност на името на доменот за својот клиент, односно оневозможува некој друг да го регистрира тоа име во меѓувреме.
Уште една употреба на паркирањето домени е пренасочување кон друго мрежно место од истиот сопственик.
Паркирањето домени се дели на монетизирано (генерира приход) и немонетизирано. Кај првото се покажуваат огласи. Кај второто, најчесто се поставува порака од типот „Во изработка“, „Наскоро ќе се вдомува...“ („Under Construction“ или „Coming Soon“).
Може да се дополни овој напис околу Паркирањето на домен.
Инаку овој сервис или како веќе сакате, настанал не за стварање на профит преку рекламирање или зачувување на доменот, туку првенствено за:
Пренасочување на сообраќајот од оден домен кон друг, можеби најдобро е преку пример. Ги имате следните домени  makwin.com, makwin.com.mk, и овој makwin.info. и сакате односно имате една презентација па сакате вашите посетители секогаш, кој и да било домен да го изберат-кликнат ќе им се прикажува една те иста страница.
Зошто е оваа потребно. Кога имате една компанија и таа има своја презентација моше да ги закупи сите тие основни домени .com, .info, .biz, и во случајов национален .mk домен таа компанија многу подобро ќе котира и ќе изгледа посериозно на своите потенцијални клиенти. Еве каде јас личо тоа го употребив ако изберете badzo.biz и badzo.com.mk и во двата случаја ќе ви се прикаже иста презентација. Мислам дека оваа е сепак основната замисла за постоењето на пракирање домени!!!
Надворешни врски
Nom de domaine
.nf
.nf — највисок државен домен за Норфолшкиот остров.
Балада
Балада — лирско-епска песна главно, со фантастична содржина што пренесува во необична, поинаква реалност и предизвикува баладично расположение. Крајот на баладите најчесто е трагичен. Темите во баладите се црпат од народните легенди, преданија и суеверија. Дејството во баладата е напнато и со драмски пресврти. Интонацијата во овие песни е тажна, проткаена со внатрешно нерасположение и има трагичен крај. Поради трагичните настани за кои се пее во овој вид песни, тие предизвикуваат длабоки чувства кај луѓето. Баладите можат да бидат народни и уметнички. Баладите почнуваат со епски елементи, но поважен е нивниот лирски впечаток. Меѓу уметничките и народните балади се воочуваат некои разлики, но главните осбености им се слични: трагичен крај, динамично дејство, тешка и мрачна атмосфера. Зборот „балада“ доаѓа од зборот „balere“ што значи играм, танцувам. Баладата потекнува од народната книжевност, а во времето кога настанала, таа претставувала песна за игра. Нејзината содржина до XV век била лирска. Се мисли дека баладата се појавила на југот во Франција и дека првобитно била весела песна.
Македонски народни балади
Баладите, кои се многу застапени во македонската народна поезија, се групираат во четири основни групи: Во македонското народно творештво најбројна е четвртата група, но во голем број балади се забележува мешање на различни елементи: митолошки со христијански или историски така што не е можно секојпат да се разграничи за која група станува збор.
Балади со легендарна содржина
Во баладите со легендарна содржина е присутно мешањето на старите словенски митолошки слоеви со христијанската религија, така што често се поставува прашањето кој од тие два елемента е примарен а кој секундарен, иако сепак во нив доминира христијанскиот поглед на светот. Оттука, овие песни обично завршуваат во духот на христијанската етика. Како последица на христијанската идејна концепција, тонот во баладите со легендарна содржина е поспокоен, иако дејствието постојано е на работ на максимална драмска напрегнатост. При конструкцијата на христијанските ликови, народниот пејач е скржав, избегнувајќи секако впотег што би им дал „внатрешна“ димензија. Инаку, во оваа група балади се вбројуваат и оние песни во кои се пее за задгробниот живот, за пораките што ги испраќаат мртвите и, воопшто, за комуницирањето со „другиот“ свет. Најилустративен пример е култот кон мртвите, како во баладите за мртвиот брат кој станува од гробот, кои се неверојатно распространети низ Македонија. Баладиет од овој тип се импресивни со својата драматичност, особено што сижето најчесто е конципирано во комбинација на клетва и метаморфоза.
Балади со историска содржина
Оваа група вклучува широк репертоар на содржини кои, независно од нивната субјективна перцепција, транспонираат долг период од македонската историја. Овие песни се органски поврзани со историските епски и лирски песни, бидејќи во нив тематски се засегнати личните судбини, семејните трагедии итн., кои се темелат врз некоја конкретна историска состојба. Со многу драмски елементи во овие балади се прикажани и лични и општи преживувања низ соодветна композициска постапка: во нив објективниот настан е предаден преку субјективна проценка како лична или семејна драма. Имајќи предвид дека секоја ваква песна се појавила како реакција на некој конкретен настан, се претпоставува дека овие балади настанале кон крајот на 14 век. Притоа, историските елементи во нив се само појдовна основа која го подготвува идејниот став, а секундарниот раскажувачки план го открива тој став преку разновидни конфлитни сосотјби. Основната одлика на баладите од оваа група е моралниот став на јунакот, а не некој реален јуначки подвиг како во епските народни песни. Како најстари балади во оваа група се сметаат оние во кои се разработува темата на сопругот на свадбата на својата сопруга - мотив кој е познат кај сите балкански, а и во другите европски народи. Со доаѓањето на Османлиите на Балканот, се појавиле балади во кои се пее за репресалиите врз народот, особено за одземањето на честа на девојките, потурчувањето итн., а подоцна се појавиле и баладите во кои се пее за ајдуците, вклучувајќи ги и ајдуците-арамии. Што се однесува до песните посветени на Илинденскиот период, ретко се јавуваат балади со таква тематика, т.е. повеќето се лирски, елегични песни. Најпосле, се среќаваат и балади од периодот на НОБ, а тие концепциски се надоврзуваат на претходните, така што дефинирањето на нивното место во македонското народно творештво е дискутабилно.
Метонимија
Метонимија — стилска фигура во која има замена на зборови, односно преносна употреба на зборовите врз основа на зависна врска меѓу два поима од стварноста. Таа ја опфаќа употребата на еден збор наместо друг за лица, предмети или појави што се во меѓусебна, надворешна или внатрешна врска. Притоа значењето на едниот збор се пренесува врз другиот збор. Во функција на метонимија се јавува само именката, како и составите од придавка и именка.
пр.
Аркадиј Бабченко
Аркадиј Аркадиевич Бабченко (Аркадий Аркадьевич Бабченко) — руски новинар и воен дописник.
Од 1995 година тој служел како војник за комуникација во Северен Кавказ и учествувал во Првата чеченска војна, а подоцна и волонтирал шест месеци за време на Втората чеченска војна. По напуштање на вооружените сили во 2000 година, тој станал воен дописник на Московски Комсомолец и Забитиј Полк. Подоцна работел како воен дописник за весникот Новаја Газета. Од 2017 година работи за телевизискиот канал АТР од Киев.
Бабченко бил издавач на списанието Искуство Војни. Во 2006 година ја објавил книгата „Војната на еден војник“ во која пишува за неговите искуства во Чеченија.
На 29 мај 2018 година беше објавено дека Бабченко бил застрелан во неговиот дом во Киев, Украина. Следниот ден, тој се појави жив на прес-конференција со Службата за безбедност на Украина. СБУ соопшти дека го излажирала убиството на Бабченко, со цел да ги уапси украинските атентатори, наводно, регрутирани од руските безбедносни служби, кои всушност планирале да го извршат атентатот.
Пирустија
Пирустија или пиростија. – железен триножник за готвење на отворен оган. Под пирустијата се гори оган, а на неа се поставува сад во кој се готви јадење (котле, црепна и др.).
Денес пирустијата се користи при подготовка на традиционални специјалитети под вршник.
Пирустијата во творештвото
Гатанки:
Површински интеграл
Површински интеграл — во математиката претставува генерализација на повеќекратни интеграли за интеграција преку површина. Може да се смета како двоен интеграл аналоген на криволиниски интеграл. Во однос на површината, може да се интегрира преку неговите скаларни полиња (т.е. функции кои враќаат скалари како вредности) и векторски полиња (т.е. функции кои враќаат вектори како вредности).
Површинските интеграли имаат примена во физиката, делумно со теориите на класичниот електромагнетизам.
Површински интеграл на скаларни полиња
За да се најде експлицитна формула за површинскиот интеграл, неопходно е да се параметриизира областа на интерес, S, сметајќи го системот на криволиниски координати на S, како и географската ширина и должина на сферата. Нека таквата параметаризација биде x (s, t), каде што (s, t) варира во некоја област T во рамнината. Потоа, даден е површинскиот интеграл
каде изразот меѓу линиите од десната страна е големината на вкрстениот производ на парцијалните изводи x (s, t) и е познат како површински елемент. Површинскиот интеграл може да се изрази и во еквивалентна форма
каде што g е детерминанта на првиот фундаментален облик на површинско пресликување x (s, t).
На пример, ако сакаме да ја најдеме површината на графиконот на некоја скаларна функција, на пример z = f(x,y), имаме
при што. Така што и следи
што е стандардната формула за површината опишана на овој начин. Векторот може да се препознае во вториот ред погоре како нормален вектор на површината.
Треба да се има на ум дека, поради присуството на вкрстен производ, горенаведените формули важат само за површини вградени во тридимензионален простор.
Алинци (Битолско)
Алинци — село во областа Пелагонија, во Општина Могила, во околината на градот Битола.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Пелагонија, во крајниот северен дел на Битолското Поле, во источниот дел на територијата на Општина Могила. Селото е рамничарско, на надморска височина од 604 метри. Од градот Битола, селото е оддалечено 26 километри.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Тепеџик, Слатина, Гладно Поле, Преку Река, Дедебалски Ливади, Војнојци, Кривите, Рулица, Коловозник и Лозје.
Селото има збиен тип. Не се дели на маала.
Историја
Селото првпат е споменато во турските дефтери од 1468 година. Тогаш било мало село и имало црква посветена на Света Ана.
Помеѓу мештаните се верува дека селата Алинци и Мусинци настанале во втората половина на век. На местото кое било „пустелија“ дошле двајца браќа, Алија и Мусо. Поради ова, порано во топографските карти селата биле именувани како Али Оба и Муса Оба.
Во век, Алинци било село во Прилепската каза на Отоманското Царство.
Во селото повеќе нема Турци, кои се раселиле во текот на век. До крајот на Првата светска војна постоеле „арапски“ гробишта на иселените Турци. Каменот од надгробните споменици бил подоцна искористен од мештаните на селото Добрушево за изградба на училиштето и за мостови.
Стопанство
Атарот е мошне мал и зафаќа простор од 4 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 327,3 хектари, на пасиштата отпаѓаат 41,2 хектари, а на шумите само 4,4 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Население
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Алинци било село со 25 домаќинства и 129 жители.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Алинци живееле 264 жители, сите Македонци, од кои обележани се како 150 во Долно Алинци и 114 во Пусто Алинци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Алинци имало 96 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е мало и во 1961 година броело 276 жители, а во 1994 година 79 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Алинци живееле 57 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 53 жители, од кои 36 Македонци и 17 лица без податоци.
Родови
Алинци е православно македонско село. Некогаш било основано како турско село, но подоцна Турците го напуштиле селото. Денес, во селото живеат доселени македонски родови.
Родови во селото се: Паламидовци (6 к.), први доселеници, местото на старина не го знаат; Минчевци (9 к.), доселени се од селото Доленци, Железник; Сиџимовци (3 к.), доселени се од Канатларци, таму обработувале земја на еден текија; Аспровци (3 к.), доселени се средината на XIX век од селото Добрушево; Димовци (1 к.), потекнуваат од „раненик“ кој бил од селото, сега населба Варош,Прилеп; Симоновци (1 к.), доселени се од Битола; Анѓеловци (1 к.), доселени се од соседното село Мојно; Измировци (2 к.), доселени се од Добрушево, имаат деленици во Дедебалци, подалечно потекло од Бучин и Шутаковци (2 к.), доселени се од споменатото село Дедебалци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Могила, која била создадена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната рурална општина Добрушево.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Тополчани.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Будаково, во која селото Алинци, се наоѓале и селата Арматуш, Будаково, Горно Чарлија, Далбеговци, Дедебалци, Добрушево, Долна Чарлија, Мусинци, Ношпал, Путурус, Радобор, Трап и Црничани. Во периодот 1950-1952, селото било исто така дел од Општина Будаково, во која влегувале селата Алинци, Будаково, Путурус, Радобор и Трап.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0222 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на месната заедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 50 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 45 гласачи.
Иселеништво
Од селото има повеќе иселеници низ селата во Пелагонија. Тоа се: Куклевци (1 к.), живеат во селото Новаци; Козаровци (1 к.), живеат во селото Тополчани; Пупевци (9 к.), Гудевци (4 к.) и Нечковци (3 к.), исто така, живеат во Новаци; Аспровци (1 к.), живеат во соседното село Мусинци; од родот Шутаковци има иселеници во Долно Оризари, избегале од Турците и од родот Паламидовци има иселеници во селото Логоварди.
Васа Ешкиќевиќ
Васа Ешкиќевиќ (Васа Ешкићевић; 1867 – 1933) бил српски сликар.
Виљануева де Гомес
Виљануева де Гомес (Villanueva de Gómez) — општина во покраината Авила, во автономната заедница Кастиља и Леон, Шпанија.
Ана Левајковиќ
Ана Левајковиќ (родена во во ) — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица.
Животопис
Ана Левајковиќ дипломирала на Факултетот за драмски уметности во Скопје. Вработена е во Театарот за деца и младинци.
Филмографија
Левајковиќ ги остварила филмските улоги:
Црква „Св. Спас“ - Горно Чичево
Свети Спас — главна селска црква во селото Горно Чичево. Црквата се наоѓа на крајот од селото.
Историја
Се верува дека била изградена во периодот 1840-1850 година. Последен пат била обновена во текот на 1994/1995 година.
Венцеслав Кафеџиски
Венцеслав Кафеџиски – универзитетски професор на Факултетот за електротехника и информациски технологии.
Животопис
Венцеслав Кафеџиски е роден во Скопје во 1958 година. На Електротехничкиот факултет во Скопје дипломирал во 1982 и магистрирал во 1989 година, а докторирал на Државниот Универзитет на Аризона, Темпе, САД во 2000 година. Од 1983 до 1990 година бил вработен на Електротехничкиот факултет во Скопје како асистент, а во периодот 1990-2000 година престојувал на Државниот универзитет на Аризона во Темпи. Во 2001 година се вработил на Електротехничкиот факултет во Скопје како доцент. Во 2005 година бил избран во звањето вонреден професор, а во 2010 година во звањето редовен професор. Од 2001 година предава поголем број на предмети од областа на дигитални комуникации, безжични комуникации, обработка на сигнали и теорија на информации. Координатор е на студиската програма на магистерски студии Безжични и мобилни комуникации и на новата студиска програма на магистерски студии Безжични системи, сервиси и апликации. Тој е раководител на лабораторијата за обработка на сигнали во телекомуникациите. Автор е на повеќе од 80 научни публикации, публикувани во престижни меѓународни списанија и зборници од конференции од областите на безжични комуникации, теорија на информации и обработка на сигналите. Бил рецензент за престижните списанија IEEE Transactions on Information Theory, IEEE Transactions on Wireless Communications, IEEE Transactions on Vehicular Technology, IEEE Communications Letters.
Учествувал во повеќе научни, апликативни и Темпус проекти. Бил корисник на Темпус грантови за индивидуална подвижност во 2003 и 2004 година на Politecnico di Torino, Италија и на Institute Eurecom, Франција. Во рамките на активностите на Темпус проектот „Master Studies in DSP Based on Blended Learning Approach“ престојувал на Универзитетот во Марибор во летото 2008 година. Од 1.04.2012 до 31.08.2012 престојувал на Институтот Јожеф Штефан во Љубљана, Словенија како визитинг истражувач. Од 1.06.2013 до 31.08.2013 престојувал на Институтот за теоретска информациска технологија при RWTH универзитетот во Ахен, Германија, а од 1.05.2016 до 31.07.2016 престојувал на Институтот за телекомуникациски системи при Факултетот за електротехника и информатика на Техничкиот универзитет во Берлин. Во 2006 година претседавал со работната група на Агенцијата за електронски комуникации на Република Македонија, која подготвила два документи за воведување на WiMAX во Република Македонија. Во 2007 и 2008 година учествувал во работните групи кои ги подготвиле документите „Национална стратегија за развој на електронските комуникации“ и „Национална стратегија за широкопојасен интернет“. Бил поканет предавач на 4 работилници организирани од Меѓународната унија за телекомуникации (ITU) со меѓународно учество од меѓународни регулаторни тела, академијата и индустријата, предавајќи за WiMAX, LTE, влијание на широкопојасниот пренос на медиумите и техники за мерење на спектарот. Бил член на Одборот на ЕТАИ од 2004 до 2008 година. Од 2008 година е претседател на Техничкиот комитет за електронски комуникации при Институтот за стандардизација на Република Македонија. Тој е сениор мембер на IEEE и организатор на Одделот за теорија на информации при Македонската секција на IEEE. Во мандатните периоди 2012-2013, 2014-2015 и 2018-2019 бил и претседател на овој оддел.
Херенхоф
Херенхоф (Herrenhof) — општина во округот Гота, во Тирингија, Германија.
Мона Лиза
Мона Лиза (италијански: Mona Lisa) или Џоконда (La Gioconda) — слика изработена со маслени бои врз табла од топола во текот на 16 век од страна на Леонардо да Винчи и е една од најпознатите слики во западната историја на уметноста. Сликата е во сопственост на француската влада и се чува во Лувр во Париз. Димензиите на сликата изнесуваат 76,8 x 53 cm.
Историја
Мона Лиза потекнува од периодот на вториот престој на да Винчи во Фиренца. Во март 1503 год., по нарачка на богатиот трговец со свила Франческо дел Џокондо, а по повод вселувањето во новата куќа, Леонардо почнал да работи на портретот на неговата бремена жена Лиза дел Џокондо (која тогаш имала 24 години). Мона Лиза, Леонардо ја сликал четири години и никогаш не ја доставил до нарачателот, туку ја задржал за себе. Да Винчи ја зел со себеси сликата од Италија во Франција во 1516, кога кралот Франсоа I го поканил уметникот да работи во Кло Лисе, во близина на кралскиот замок во Амбоаз. Тогаш, кралот ја купил сликата за 4.000 екиа, со што таа станала дел од кралското богатство и била изложена во дворецот во Версај. По смртта на да Винчи, сликата била пресечена, при што биле отстранети делови од двете страни на сликата. На прв поглед, имало колони од двете страни на фигурата. Најпрвин, сликата била изложена во Фонтенбло, а подоцна била преместена во Версајскиот дворец. По Француската револуција, таа била преместена во Лувр. Подоцна, императорот Наполеон Бонапарт ја преместил во неговата соба во дворецот Тилери, но потоа повторно била вратена во Лувр. Во време на Франко-Пруската војна од 1870 до 1871, сликата била извадена од Лувр и скриена некаде во Франција.
Сликата не била многу позната до средината на 19 век, кога неколку симболистички уметници почнале да ја ценат при што ја поврзале со нивните идеи за женската мистичност. Критичарот Валтер Патер, во неговиот есеј за Леонардо од 1867 година, го изразил овој поглед преку опишување на фигурата на сликата како еден вид на митско претставување на вечната женственост, што е „постаро од камењата на коишто седи“ и што било „мртво многупати и ги научило тајните на својот гроб“.
Денес, Мона Лиза е сигурно најпознатиот портрет, а можеби и воопшто, најпознатата слика на светот, која е предмет на бројни толкувања и уште повеќе репродукции. Особено пленува мистериозната насмевка на дамата, заедно со изразената динамика во поставеноста на нејзиното тело. Имено, иако ликот гледа директно кон набљудувачот, нејзините раце, телото и главата се свртени настрана, што претставува типична одлика на портретите на Леонардо. Сето тоа е дополнително изразено низ притаеното светло на композицијата во комбинација со темните тонови. Освен тоа, напуштајќи ја тогашната традиција во сликањето портрети, Леонардо го поставил ликот напред, поблиску до предниот раб на сликата, што го намалува растојанието меѓу ликот и набљудувачот. На сликата воопшто не се забележуваат остри линии и контури, што е резултат на примената на специјалната техника на сликање, позната како сфумато (fumo на италијански значи: чад). Најпосле, кон целокупната атмосфера на сликата придонесува и позадината на која се прикажани искривени патишта, реки и карпести планини, како одраз на личниот став на Леонардо дека сè во природата е во постојано течење и исполнето со движење и енергија.
Во текот на 1911 година, сликата била украдена од Лувр од страна на италијанскиот декоратер Винченцо Перуџа. Тој сакал Мона Лиза да ја врати назад во Италија, „каде што всушност припаѓала“. По две години, под неразјаснети околности, сликата повторно се појавила во Фиренца. Во 1956 година, во нејзиниот „атентат“, со киселина бил оштетен долниот дел на сликата. На 30 декември 1956 година, еден од посетителите на Лувр фрлил камен врз сликата. Поради овој чин, овој човек морал да го напушти својот дом во Боливија. Во 1960-тите и 1970-тите години, Мона Лиза била изложена во Њујорк, Токио и Москва. Нејзиното постојано место на изложување се наоѓа во Лувр, Париз.
Претпоставка за ликот на сликата
Во текот на годините по смртта на Леонардо да Винчи, луѓето започнале да си го поставуваат прашањето за тоа која е всушност жената на сликата која е насликана од да Винчи. Освен за сопруга на трговец, Мона се смета за женскиот облик на да Винчи, односно дека на сликата е самиот да Винчи. При задавањето на прашањето зошто Лиза се насмевнува ладно и како можела да стои неподвижна и насмевната толку многу време, историчарите и толкувачите сметаат дека оваа „жена“ всушност имала болест која не дозволувала мускулите на лицето да се отпуштат или пак според некои француски и канадски истражувачи, всушност Мона Лиза била бремена за време на нејзиното цртање.
Виљануева де Авила
Виљануева де Авила — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Плакат
Плакат — оглас напишан или втиснат на лист хартија и обесен или залепен на јавно место. Форматот на плакатот најчесто е таков што овозможува употреба на букви доволно големи за да можат да се прочитаат од прилична далечина.
Освен текстот, плакатот речиси редовно содржи и ликовни елементи, концепирани и изведени така што да го привлечат вниманието на оние на кои им се обраќа, а со визуелната компонента не само да ја помогнат и дополнат перцепцијата на содржината, туку и директно или асоцијативно да дејствуваат врз сензибилитетот на приемачот на пораката.
Поради сите погоре наведени специфики, плакатот е делотворен медиум за јавно информирање. Се него се служат политичарите, културните и стопанските организации, за да ги пропагираат своите идеи или да ги постигнат своите цели.
Претходници на плакатот биле отпечатени летоци и театарски огласи што се јавиле уште од 16-от век. Ликовниот дел им бил најнапред дрворез, а потоа бакрорез. Во денешна смисла, плакатот датира од втората половина на 19-от век. За неговата појава во времето на францускиот импресионизам решително било запознавањето на Западот со јапонската обоена графика и изумот- усовршувањето на литографијата.
За творец на модерниот илустриран плакат може да се смета Тулуза-Лотрек. Натаму, него го развиле голем број на ликовни уметници: во Франција: Грасе, Стеинлен, Пиви д Шаван, Бонар; во Англија: Бердслеј, Харди; во САД: Пенфилд, Бредли, Рид; во Германија: Унгер, Хејне, Штук, Холвејн, Арпке, Пецолд и други.
Новите технолошки постапки дале мошне богати изразни можности.
Плакатот често се употребува во масовните агитации. Особено значајна била неговата прогресивна улога во Русија, за време на Октомвриската револуција, а и во подоцнежните пропагандни активности, како и за време на војната против германскиот завојувач. Познати се плакатите на Мајаковски, Мур, Иванов, како и на групата Кукриникси.
Од Втората светска војна плакатот е најчесто заедничко дело на група во која, освен авторот-дизајнер, учествуваат и пропагандист (денес маркетинг агент), пишувач на текстови, типограф и печатар.
Минатата година во Мариенбад (филм)
Минатата година во Мариенбад (француски: L'Année dernière à Marienbad) - француско-италијански филм од 1961 година, во режија на Ален Рене. Главните улоги ги толкуваат: Делфине Сејриж, Џорџо Албертаци и Саша Питоеф. Филмот се одликува со необична структура во која времето и просторот не се цврсто одредени, ликовите немаат имиња и филмот нема јасен крај. Во 1961 година, филмот ја освоил наградата „Златен лав“ на Филмскиот фестивал во Венеција, а во 1963 година бил номиниран за наградата „Оскар“ во категоријата за најдобро оригинално сценарио, како и за наградата „БАФТА“ во категоријата за најдобар филм.
Синопсис
Дејството на филмот се случува во луксузен хотел во барокен стил. Еден маж (го игра Албертаци) ѝ приоѓа на убава жена (ја игра Сејриж), кажувајќи ѝ дека минатата година биле заедно во Мариенбад. Жената одговара дека не се сеќава на тоа, а потоа, мажот упорно ја потсетува, раскажувајќи разни сцени од нивниот заеднички престој. Во меѓувреме, нејзиниот маж (го игра Питоеф) му предлага да играат една игра во која тој постојано победува. Еднаш, во хотелската соба влегува нејзиниот споруг и ја убива со револвер. Но, подоцна, во друга сцена, гостите од хотелот одат во салата за да гледаат театарска претстава, а жената се повлекува во својата соба, под изговор дека не се чувствува добро. Меѓутоа, таа останува во хотелското лоби, чекајќи го човекот со кого се сретнала минатата година во Мариенбад и тие заедно излегуваат од хотелот.
Сицилијански браќа (филм од 1968)
Сицилијански браќа е филм од 1968 година, режиран од Мартин Рит.
Заплет
Синот на моќен мафијашки дон се враќа дома после воена служба во Виетнам и сака сам да си го води животот, но семејната традиција, интригите и препирките за моќ на неговиот постар брат полека го вметнуваат и него во тој свет.
Нестационарен процес
Нестационарни процеси
Временските низи се делат на стационарни и нестационарни. Поделбата зависи од периодот на набљудување. Имено, подолгите временски низи потешко ја одржуваат стационарноста, односно се нестационарни временски низи (процеси). Постојат и временски низи кои на краток рок може да бидат стационарни, а на долг рок нестационарни (нестабилни).
Нестационарни процеси се процеси кои се непредвидливи и неможат да бидат моделирани. Имаат променлива средна вредност, варијанса и коваријанса кои се менуваат со тек на времето. Резултатите од користење на нестационарни временски низи може да бидат невистинити и поради тоа треба да се трансформираат во стационарен процес. Има неколку вида на нестационарни процеси и тоа: случаен од без насока, случаен од со насока, детерминистички тренд и случаен од со насока и детерминистички тренд.
Случаен од без насока (random walk without drift) или чист случаен од:
yt = yt-1 + et
Случаен од со насока (random walk with drift)
Вредноста на yt е еднаква на вредноста од претходниот период плус случаен шок и плус насока (константа). Овој модел има варијанса која е зависна од времето и нема регресија на средна вредност на долг рок.
Детерминистички тренд
yt = α + βt + et
Како и случајниот од содржи насока и компонента на бел шум. Разликата е во тоа што кај случајниот од регресијата е во однос на yt-1, додека кај детерминистичкиот тренд е во однос на тренд βt. Средната вредност кај овој модел расте околу фиксен тренд кој е константен и не зависи од времето.
Случаен од со насока и детерминистички тренд
yt = α + yt-1 + βt + et
Содржи претходна вредност на yt, тренд βt, насока и стохастичка компонента.
Наводи
Славе, Ристески; Драган, Тевдовски; Марија, Трпкова (2012)- "Вовед во анализата на временските низи"; “Универзитет Св. Кирил и Методиј”, Скопје
Црква „Св. Пантелејмон“ - Порна
Свети Пантелејмон (Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος) — црква во селото Порна, Зихненско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1851 г. Во 1970-1980 г. е преуредена во сегашниот облик. Внатре се чуваат икони од преродбеничкиот период.
Басна
Басна — кратко книжевно дело во стих или во проза, во кое на алегоричен начин се опишуваат човечки особини. Најчесто во басните главни глумци се животните, а во нив се исмејуваат особините на луѓето. Најпознати баснописци се: Езоп, Иван Крилов, Лафонтен, итн.
Историја на басните
Од одделните виови народни приказни, басните и фантастичните приказни се најстари и се смета дека тие потекнуваат од периодот на дивјаштвото. На почетокот, басната се пеела и се играла, а дури потоа почнала да се раскажува. Оттука, се смета дека таа се развила од прастарите песни и игри во кои биле имитирани звуците на животните. Басните потекнуваат од периодот кога човекот се занимавал со лов, кога фиксирањето на најважните особини на животните имало големо значење во успешноста на ловот, а борбата меѓу лукавите и наивните и меѓу слабите и силните наликувала на борбата со непријателите на племето. Со преминот кон сточарството и земјоделството басните биле збогатени со нов материјал. Тогаш, покрај дивите животни, како ликови во басните се појавиле и домашните животни, но и растенијата, предметите и митолошките суштества. Подоцна, со развојот на цивилизацијата, новите односи меѓу општествените класи се пренесувале на животинскиот свет. Таков е примерот со вавилонската басна во која бикот и коњот се караат околу достоинството на нивните родови. Кога се појавила државата, настанале басни во кои животните си избираат владетел. Најпосле, со заоструањето на социјалните разлики се појавиле басните во коишто се развиени типовите на крадци, насилници, грабнувачи, превртливи, угнетени, итн., а тогаш започнала да доминира и сатиричната нота за којашто особено била погодна алегоријата.
Илјада зборови (филм од 2012)
Илјада зборови (англиски: A Thousand Words) - американски филм од 2012 година, во режија на Брајан Робинс, по сценариото на Стив Корен. Главните улоги ги толкуваат: Еди Марфи, Клиф Кертис, Кери Вашингтон и Кларк Дјук.
Синопсис
Џек Мек Кол (го игра Марфи) е продажен агент во издавачка куќа. На работното место, тој е нападен, вообразен и самоуверен. По еден разговор со спиритуалниот учител Д-р Санџи (го игра Кертис), во дворот на куќата, Џек здогледува дрво. Притоа, при секој изговорен збор, од дрвото паѓа по еден лист. Д-р Санџи му кажува на Џек дека дрвото е поврзано со него и дека штом тоа остане без лисја, Џек ќе умре. Бидејќи му остануваат само илјада зборови на располагање, Џек мора да се присилува да не зборува. Неговото однесување не можат да го сфатат неговите блиски, а сопругата (ја игра Вашингтон) го напушта, заедно со малиот син. Најпосле, од дрвото паѓаат сите лисја, а Џек оди на гробот на својот татко и му кажува дека му простува поради тоа што го напуштил семејството додека Џек бил дете. Тогаш се случува чудо и Џек не умира, но по необичната случка, тој се менува целосно: ја напушта својата луксузна куќа, се враќа кај сопругата и со неа се преселува во скромен дом, а истовремено се откажува од своето работно место.