cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Здравствена психологија
Теми и области од теориски и практичен интерес
Денес веќе се профилирани и многу интердисциплинарни науки во чијашто основа стојат концептите на здравствената психологија, на пример: психодерматологија, психоофталмологија, психокардиологија, психоонкологија, трансплантациона психологија, психотрауматологија, психологија во стоматологијата и други (види Balck, 2005)
Клучни прашања и одговори
Огден (Ogden, 2012) ги издвојува следниве неколку клучни прашања кои концепциски ја дефинираат здравствената психологија:
Што ја причинува болеста? Според концептот на здравствената психологија, човекот треба да се разгледува како сложен систем. Болеста ја причинуваат мноштво фактори, а не еден единствен. Со ова, здравствената психологија се обидува да го надмине едноставниот линеарен модел за здравјето и го застапува гледиштето дека болеста може да биде причинета од комбинација на биолошки (на пр. вирус), психолошки (на пр. однесување, уверувања) и социјални (на пр. невработеност) фактори.
Кој е одговорен за болеста? Бидејќи болеста се смета како резултат на комбинација од повеќе фактори, болниот не се гледа повеќе како пасивна жртва туку ако се увиди дека тој со своето однесување придонел за појава на болеста тогаш дел од одговорноста му припаѓа и нему.
Како треба да се лекува болеста? Според здравствената психологија, треба да се третира целиот човек, а не само физичките промени коишто се случиле. Ова може да значи промени во однесувањето, менување на верувањата и стратегиите за справување како и придржување до медицинските препораки.
Каква е поврзаноста помеѓу здравјето и болеста? Здравјето и болеста не се квалитативно различни туку опстојуваат на еден континуум. Наместо да се гледа на состојбата црно-бело – или е пациентот здрав или е болен, се застапува динамичен пристап на движење низ континуумот или кон здравјето или кон болеста.
Каква е поврзаноста помеѓу умот и телото? Научната мисла од дваесеттиот век беше предизвик за традиционалниот поглед на подвоеност помеѓу умот и телото застапуван од дуалистичкиот модел за здравјето и болеста ставајќи се’ поголем фокус на интеракцијата помеѓу умот и телото. Овој пресврт се одрази со развој на холистичи, целовит пристап кон здравјето. Со ова, здравствената психологија верува дека умот и телото се во интеракција.
Која е улогата на психологијата во здравјето и болеста? Здравствената психологија, психолошките аспекти не ги смета само како можни последици од болеста туку и како фактори кои може да влијаат врз нејзиното појавување, тек и исход.
Примена во праксата
Се проценува дека 50% од сите смртни случаи се предизвикани од фактори во начинот на живеење (животниот стил) како што се пушењето, претераното пиење алкохол, јадење масна храна, невежбање и одбивањето да се носат заштитни појаси при возење. Понатаму, над 15% од бруто-домашниот производ се посветува на здравствената грижа (Plante, 2005).
Здравствените психолози им помагаат на здравите луѓе да останат здрави и им помaгаат на луѓето со некакво заболување или ризични фактори, поефикасно да се справуваат со нивните симптоми. Здравствените психолози работат во насока да им помагаат на другите луѓе да развиваат здрав начин на живот што, за чудо, може да биде тешка задача. На пример, околу 95% од оние кои ја намалиле телесната тежина, се со тенденција повторно да ја вратат сета изкубена килажа за пет години. Над 50% од оние кои започнуваат некаков програм на физички вежби, го прекинуваат за шест месеци. Околу 4 милиони луѓе умираат во САД како последица на пушење тутун. Здравствените психолози работат поединечно и групно со цел да ги максимизираат обрасците на однесување кои го подобруваат здравјето (на пр. вежбање, внес на нискомасна храна, престанок со пушењето) или да го минимизираат однесувањето кое му штети на здравјето (на пр. пушење, стрес, пиење алкохол). Здравствените психолози помагаат и во третманот на хронична болка, паничните растројства и мигренозните главоболки и други физички состојби со биопсихосоцијални одлики (Plante, 2005).
Здравствените психолози често имаат тренинг во клиничката психологија, советодавната (counseling) психологија, социјалната психологија или детската здравствена психологија, но специјализираат и за проблеми и интервенции поврзани со здравјето. Здравствените психолози вообичаено работат во болнички установи, иако, многу од нив работат во академски, бизнис и амбулантски клинички установи. Здравствените психолози честопати применуваат специјализирани техники како што се биофидбек, хипноза, релаксативен тренинг и стратегии за себе-менаџирање заедно со психотерапијата во текот на севкупниот третман (Plante, 2005).
Мелница (Велешко)
Мелница — село во Општина Чашка, во околината на градот Велес.
Население
Според 2002 година, во селото Мелница живеат:
Жителите кои се изјаснале како значително како Турци, всушност претставуваат Македонци со исламска вероисповед, по што може да се забележи во изјаснувањето за мајчин јазик, односно:
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 775 жители, од кои 179 Македонци, 87 Албанци, 368 Турци, 15 Бошњаци, 86 останати и 40 лица без податоци.
Родови
Мелница е торбешко, бошњачко и албанско село.
Според истражувањата од 1967 година, родови во селото биле:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2228 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 824 гласачи.
Иселеништво
Од Мелница е иселен голем број од торбешкото население. Највеќе се иселиле во Турција. Во првиот бран од 1912 до 1914 година 20 семејства се иселиле во Турција. Во вториот бран од 1924 до 1938 година се иселиле 80 семејства. А во третиот бран од 1954 до 1966 се иселиле 130 семејства. Најголем број од населението се иселило во Аксихар, Бурса и Измир.
Црква „Св. Атанасиј“ - Сулдурци
Свети Атансиј — црква која се наоѓа во селото Сулдурци, во близината на Радовиш.
Сместена е на врвот на ридот веднаш над последните куќи од селото, самите мештани ја нарекуваат манастирче. Според натписот на ѕидот веднаш десно влезната врата црквата е изградена во 1841 година. Таа претставува стариот црковен храм на Сулдурци, кое во минатото се наоѓало погоре во неговата близина, заради што и денес тоа како селска слава го задржало празнувањето на нејзиниот светец-патрон Свети Атанасиј, иако во самото село има новоизградена поголема црква посветена на Свети Илија. Во моментот на црквата се изведуваат градежни зафати за нејзина обнова, при што се поставени нови армирани бетонски столбови и покрив. Секоја година на 15 мај се одржува селската слава „Св. Атанасиј - летен“ која се прославува со црковно-народен собор околу манастирчето за што се изградени покриена трпезарија и помошни обејтки.
Грана (сирење)
Грана е вид тврдо, зрело сирење од Италија со зрнеста текстура, кое често се користи за рендање. Сирењата Грана обично се прават во форма на големи тркала. Структурата често се опишува како кристална, а тркалата се сечат со прилично тап нож во облик на бадем, дизајниран за таа цел, наместо да се сечат со остар. Во рамките на Европската Унија, терминот грана е законски заштитен со заштитената ознака на потекло на Грана Падано; само Грана Падано може да се продава со користење на терминот во земјите на ЕУ.
Двата најпознати примери на сирења од типот грана се Пармиџано-Реџиано и Грана Падано. Двете сирења се во голема мера слични, при што второто е помалку остро, ронливо и зрнесто. Главната разлика помеѓу двете е тоа што кравите кои произведуваат Пармигиано-Региано јадат само трева и житарки - без силажа, без конзерванси и без антибиотици. Кравите кои биле третирани со антибиотици се суспендирани од производството на Пармигиано-Региано и Грана Падано. Силажата е ферментирана сточна храна која бара додавање на природен конзерванс (лизозим) во Грана Падано. Во производството на Трентинграна и Пармиџано-Реџиано е забрането хранење силажа и додавање лизозим.
Други сирења Грана вклучуваат:
Сирењата Грана вообичаено содржат кристали од сирење, полуцврсти до песокливи кристални дамки кои барем делумно се состојат од аминокиселината тирозин.
Историја
Грана првично претставувала вид тврдо сирење од долината на реката По (Вале Падана) во Северна Италија, со карактеристична зрнеста текстура — зборот „грана“ на италијански значи „жито“.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Роб Шнајдер
Роб Шнајдер (Rob Schneider) — американски филмски глумец, режисер и сценарист, кој е роден на 31 октомври 1963 година во САД.
Знаме на Шри Ланка
Знамето на Шри Ланка е националното знаме на Шри Ланка. Ова знаме се состои од златен лав на темноцрвена боја со меч во рака. До овој квадрат има две вертикални ленти во портокалова и зелена боја. Околу овие три ленти има жолта гранична лента. Ова знаме било усвоено во 1950 година по препорака на првиот премиер на Шри Ланка.
Симболизам
Знамето на Шри Ланка ја претставува државата и нејзиното богатство. Симболизамот на елементите на знамето се:
IC 474
IC 474 — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 474 се споменува и како ESO 47-21, FAIR 579, AM 2059-730.
Откривање
Објектот е откриен на 26 септември 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 474 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. IC 474 има привидни димензии од 1,2' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 3 м 19,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -72° 41' 16". Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Други поделби
Проучување на IC 474 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 65992.
Блидеш (Трновац)
Блидеш — археолошко наоѓалиште во кратовското село Трновац.
Наоѓалиштето претставува населба и градиште од неолитско време и доцноантичко време
Помеѓу доловите Блидеш и Забел се издига висока чука. На зарамнетиот врв, со простор од 200 × 150 м, се забележуваат фрагменти од сива и црвена неолитска керамика, фрагменти од покривни ќерамиди и питоси. Во доцноантичкото време била подигната населба заштитена со моќен бедем граден од камен и варов малтер кој денес е зачуван во темелите. Биле откопани неколку питоси што се чуваат кај мештанинот И. Давитков..
HD 203630
HD 203630 (BD + 29 4397, SAO 71259, HR 8182) — ѕвезда со привидна величина од 6.05, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 21:22:41,9 и деклинација +30°18′35″
Невма
Невма или невматска нотација е основниот елемент на западните и источните системи за музичка нотација пред да се измисли петолиниската нотација.
Најраните невми се запишувале како формообразувачки знаци (модулации) кои укажуваат на општата форма, но и точните ноти или ритми што треба да се пеат. Подоцнежните измени вклучуваат употреба на „зголемени невми“ кои ја покажуваат релативната висина на тоновите помеѓу невмите со создавање на „четири линиско“ нотирање. Невмите генерално не означуваат ритам, па дополнителни симболи понекогаш се додадени на невмите за да се означи промена во артикулацијата, времетраењето или темпото. Невматската нотација подоцна била користена во средновековната музика за да укаже на одредени шеми на ритам наречени ритмички модуси, за на крајот да еволуира во модерна музичка нотација. Невматската нотација останува стандардна во современите изданија на црковно пеење без инструментална придружба или просто пеење (од француски „plainchant“).
Етимологија
Зборот „neume“ потекнува од латински „pneuma“ или „neuma“, кое што пак потекнува од старо грчки „πνεῦμα“ („здив“) или „νεῦμα“ („знак“).
Рана историја
Иако пеењето веројатно се користело уште од најраните денови на црквата, со векови се пренесувало само усно.
Најраните познати системи кои вклучуваат невми се од арамејско потекло и биле користени за бележење на модулациите во квазиемеличкото мелодиско рецитирање на христијанските свети списи. Како такви, тие функционално наликуваат на сличен систем што се користи за нотација на рецитирање на Куранот, светата книга на исламот. Овој ран систем бил наречен екфонетска нотација, од грчки „ἐκφώνησις“, што значи квазимелодично рецитирање на текст.
Во IX век, невмите почнале да стануваат стенографски помагала за правилно мелодично рецитирање на пеењето. Распространето гледиште е дека невматската нотација за прв пат била развиена во Источното Римско Царство. Ова изгледа веродостојно со оглед на добро документираниот врв на музичката композиција и културна активност во поголемите градови на империјата (сега региони на јужна Турција, Сирија, Либан и Израел) во тоа време. Корпусот на постоечката византиска музика во ракопис и печатена форма е далеку поголем од оној на грегоријанското пеење (грегоријански напев), делумно поради фактот што невмите опаднале со користење на западот, со подемот на модерната нотација, а со тоа и новите техники на полифонa музика. Источната традиција на грчката православна црковна музика и реформираната невматска нотација се користи до денес.
789 п.н.е.
789 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 789. година пред новата ера, 789. од првиот милениум п.н.е., 89. од 8 век п.н.е. и последна од 780-тите п.н.е.
Невма
Рана историја
Во принцип, словенските невми („Знаменско пеење“) се потешки за дешифрирање и транскрипција од византиските или грегоријанските невми. Се користеле ексклузивно од руската православна црква.
789 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 789 година се протега во 1847 и 1848, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1907 и 1908 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 246 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1453 и 1452 исламска година пред хиџра.
Велосипедизам на Летните олимписки игри 2012 - екипна потера за мажи
Велосипедската екипна потера за мажи на Летните олимписки игри 2012 во Лондон се одржала на Лондонскиот велопарк на 2 и 3 август.
Екипната потера започнала со квалификациско коло. Екипите биле подредени во првото коло според нивните остварени резултати во квалификациите – најбрзата екипа се натпреварувала против четвртата најбрза, втората се натпреварувала против третата, петтата против осмата и шестата против седмата. Победниците од двете групи помеѓу првите четири екипи продолжиле во финалето; останатите шест екипи биле пласирани според нивните времиња од првото коло, додека најдобрите две екипи од нив се натпреварувале за бронзата.
Екипата на Велика Британија составена од Ед Кленси, Герајнт Томас, Стивен Барк и Питер Кенох го освоила златниот медал со време побрзо од светскиот рекорд, 3 минути и 51,659 секунди. Австралија го освоила сребрениот медал, додека Нов Зеланд бронзата.
Распоред
Сите времиња се според UTC+01:00
Ефтимиј II Цариградски
Ефтимиј II Цариградски — Вселенски патријарх во периодот од 1410 до 1416.
Тој уште од нарана возраст станал монах и по кус период бил прогласен за свештеник. Се истакнувал по своите теолошки и говорни способности, кои ги употребил за одбрана на паламизмот и против унијата на православната црква и католичката црква, за што се стекнал со почесната титула „Учител на црквата“. И покрај тоа што бил жесток противник на унијата, тој бил испратен од царот Мануил II (1391–1425) да учествува во разговорите за идната унија со Урбан VI (1378–89). Мисијата постигнала одреден успех, но без сигурни обврски од ниедна страна, и на неговото враќање во Цариград тој бил унапреден во архимандрите и станал опат на престижниот Студитски манастир.
Постепено Ефтимиј ќе дојде до позиција на протосинкел, по што станал Вселенски патријарх. За време на начелствувањето, сакал да ј аотргне црквата од влијанието на царот и да ддејствува автономно. Од неговите пишувања, зачувани се само филозовскиот трактат „Битисување и небитисување“ и две писма. Тој починал на 29 март 1416 година.
Боксерски протокол
Боксерскиот протокол (потпишан на 7 септември 1901 г,) бил мировен договор помеѓу Кинеското Царство Ќинг и Алијансата од осум држави (Австроунгарија, Франција, Германија, Обединетото Кралство, Италија, Јапонија, Русија и САД, но и Белгија, Шпанија и Холандија), потпишан по задушувањето на Боксерскот востание. Често се смета за еден од неправедните договори.
Преговори за време на Боксерското востание
Династијата Ќинг сѐ уште не била поразена кога сојузниците ја презеле контролата врз Пекинг. Сојузниците морале да ги ублажат своите барања за да ја натераат царицата Довагер Циси да ги прифати; на пример, од Кина не се барале територијални отстапки. Многу советници на царицата Давагер во Царскиот двор инсистирале на продолжување на војната, и тврделе дека Кина може да победи бидејќи нелојалните луѓе и предавниците биле тие што дозволиле Пекинг и Тјанџин да паднат во рацете на сојузниците, а во внатрешноста на Кина нема такви луѓе. Сепак, практичната Давагер откако добила гаранции дека ќе продолжи да владее ги прифатила условите за да стави крај на војната.
Клаузули
Кина требало да им исплати 450 милиони таели сребро (околу 18.000 тони, во вредност од прибл. 333 милиони американски долари или 67 милиони фунти милиони по тогашниот девизен курс) како обештетување во текот на 39 години на осумте држави од алијансата.
Кина го исплатила обештетувањето во злато со растечка каматна стапка од 4%, и долгот бил во целост исплатен на 31 декември 1940 година. После 39 години износот достигнал речиси 1 милијарда таели (или точно 982.238.150).
Износот бил распределен на следниов начин: Русија 28,97%, Германија 20,02%, Франција 15,75%, Британија 11,25%, Јапонија 7,73%, САД 7,32%, Италија 7,32%, Белгија 1,89%, Австро-Унгарија 0,89%, Холандија 0,7 %, Шпанија 0,03%, Португалија 0,021%, Шведска и Норвешка 0,014%.
Космос-291
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 6 август 1969 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-291 бил сателит наменет за истражување на вселената, Земјата и горните слоеви на атмосферата.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 90,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,2°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 494 км, а најмалото на 142.
Колумбо (вулкан)
Колумбо — активен подводен вулкан кој се наоѓа во Егејско Море во Грција. Вулканот се наоѓа на 8 километри североисточно од островот Санторини,.
Колумбо е вулкан со најголем конус во Европа, со пречник од 3 километри и 1,5 километри заедно со купата. Во близина на овој подводен вулкан има уште околу 20 помали активни подводни вулкански жаришта, кои заедно го формираат прстенот во форма на синџир од вулкани на Санторини.
Колумбо бил откриен во 1649-1650 година, благодарение на „нарушувањето“ на површината на морето. Избувнувањето во овие години било доволно за да се направи веднаш аналогија со опишаното во антиката ерупција на Санторини.
Настанот во средината на 17 век останал незаборавен за неговите современици. Како резултат на експлозијата, околу 70 луѓе и многу животни умреле. Ерупцијата на вулканот предизвикала оштетување на околните острови на растојание од 150 километри. Како резултат од тоа избувнување, висината на Колумбо се намалила за 10 метри под површината на морето, но неговата активнос не престанува до денес.
Во 2006 година биле спроведени студии на вулканскиот подводен кратер, чија подморска височина е 505 метри, наспроти онаа на морското дно во соседството. Како резултат на студијата, било откриено дека кога избувнал во 1649 година, Колумбо испуштил во атмосферата околу 60 кубни метри магма, која е споредлива со онаа на Тамбора во 1815 година.
NGC 4410A
NGC 4410A — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4410A се споменува и како NGC 4410-1, UGC 7535, MCG 2-32-47, CGCG 70-73, VCC 904, KCPG 335A, MK 1325.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4410A е од видот Sab/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,8 m/лм2. NGC 4410A има привидни димензии од 0,5' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4410A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40694. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 874. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Надворешни врски
NGC 4410A
Хенрик Ларсон
Едвард Хенрик Ларсон (роден на 20 септември 1971 година) е шведски професионален фудбалски тренер и поранешен играч, кој во моментов работи како помошник менаџер на Барселона. Играјќи како напаѓач, Ларсон ја започнал својата кариера со Хагаборг БК. Во 1992 година, тој се преселил во Хелсинборг, иако во неговата прва сезона неговото партнерство напред со Матс Магнусон му помогнало на клубот да ја освои промоцијата во Алсвенскан по 24 сезони во пониските нивоа. Тој се преселил во Фејенорд во ноември 1993 година, останувајќи четири години пред да замине во 1997 година. За време на неговото време во холандската Ередивизија, тој освоил два Купа на КНВБ со Фејенорд. Тој исто така настапил за шведската фудбалска репрезентација и им помогнал да завршат на третото место на Светското првенство 1994 година.
Андреј Јакимовски
Андреј Јакимовски (роден на во ) — македонски професионален кошаркар кој е член на италијанскиот клуб Баскет Торино, а е на позајмица во Торино Кампус Пиемонте.
Младинска кариера
Младинската кариера ја започнал на седум години во младинските екипи на КК Крива Паланка. Во дресот на Крива Паланка настапувал во младинските лиги од сезоната 2010/11 до сезоната 2013/14. Потоа се преселил во Феникс 2010 од Скопје за сезоната 2014/15. Поради добрите игри за време на Европската младинска лига која била одржана во септември 2016 година, во декември Јакимовски потпишал четиригодишен договор со клубот ПМС Монкалиери (подоцна реформиран и познат под името Реале Мутуа Баскет Торино), во кој настапувал за младинската екипа. Потоа настапувал и во Торино Кампус Пиемонте. Во сезоната 2019/20, иако Андреј бил кошаркар на Торино Баскет, тој бил позајмен во својот претходен клуб Кампус Пиемонте. На еден натпревар во декември, тој завршил со индекс 57, со постигнати 42 и остварени 20 скокови. Со тоа, Јакимовски бил прогласен за најкорисен играч на колото.
Сениорска кариера
Во првата полусезона од сезоната 2016/17, односно сè до заминувањето во Италија, Јакимовски се натпреварувал во Втората македонска лига како играч на Феникс 2010.
Во јануари 2020 година, Андреј бил поканет од Ректоратот на Вашингтон Стејт Универзитетот со можност да стане нивен студент односно нивен член на кошаркарската секција на Универзитетот. Во јуни, тој потпишал за Универзитетот Вашингтон, односно нивната кошаркарска екипа Кугарс.
Младинска репрезентација
На негови 14 години, Јакимовски бил вклучен во македонската репрезентација под 14 години. Подоцна тој бил повикан во македонската репрезентација под 16 години.
За време на Европското првенство под 2018 години - Б дивизија во 2019 година, кога македонската репрезентација завршила на четвртото место, откако Андреј Јакимовски бил најдобар стрелец, највисок просечен индекс и трет најдобар скокач, тој бил избран во најдобрата петорка на Првеството.
Сениорска репрезентација
Во јануари 2020 година, селекторот на Македонија, Александар Тодоров го објавил поширокиот состав за февруарските квалификации за Евробаскетот 2021 во кој бил вклучен Јакимовски. Потоа во февруари, тој бил избран во составот на репрезентацијата.
Црква „Пресвета Богородица Пројавена“ - Бер
Пресвета Богородица Пројавена (Παναγία Φανερωμένη) — црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата на „Св. Петар и Павле“ и се наоѓа до катедралата.
Црквата е подигната во XVI век. Градбата претставува трикорабна базилика. Наречена е по истоимената икона од XIII век, сместена во ѓаконикот. Бидејќи била парохиски храм, црквата претрпела мноштво интервенции и поголемиот дел од првобитните фрески се изгубени.
Градиште (Трновац)
Градиште — археолошко наоѓалиште во кратовското село Трновац.
До утоката на Кратовска Река во Крива Река се издига висок рид со доминантна местоположба. На врвот има зарамнето плато со димензии од 150 × 100 м, кое било оградено со бедем граден од камен и варов малтер. По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и множество градежен материјал. Видливи се темели од повеќе помали објекти.
Кратовски дијалект
Кратовски дијалект — дијалект што спаѓа во подгрупата на источни дијалекти на северното наречје на македонскиот јазик. Дијалектот се зборува на територијата на градот Кратово, источните и јужните кратовски села и целата рударска област по долината на Злетовска Река во околината на Пробиштип и Злетово. Има околу 10 илјади луѓе кој го зборуваат како домашен дијалект. Кратовскиот дијалект е близок со кумановскиот, кривопаланечкиот и со овчеполскиот дијалект.
Територија
Според дијалектната диференцијација на македонскиот јазик кратовскиот говор спаѓа во северните македонски говори. Внатрешната дијалектна диференцијација на северните македонски говори во голема мерка зависи од нивното соседство со западното или југоисточното македонско наречје. Оттука кратовскиот говор спаѓа во рамките на североисточните говори; значи се работи за северни говори во кои се запазени поголем број јазични особини од источномакедонското наречје. Во рамките на кратовскиот говор можат да се изделат две помали јазични целости кои меѓу себе не се така реско одделени. Градот Кратово и селата што се наоѓаат северно од Црни Врв, Пониква и Буковац, на исток заклучно со Кнежево и Емирица, имаат поблизок говор со Славиште и Крива Паланка, додека селата по Злетовска Река и во рударската област се под поголемо влијание на кочанскиот говор.
Основна теорема
Во математиката, основната теорема на полето е теорема за која се смета дека е најцентрална и најважна за тоа поле. Како такво, нејзиното именување не мора да се заснова на тешкотијата на нејзините докази или колку често се користи.
Имињата се претежно традиционални, така што на пример основната теорема на аритметиката е основна во она што сега би се нарекувало теорија на броеви.
Виктор Лисонек
Виктор Лисонек ( ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Се доселил и живеел во Скопје. По завршувањето на основното училиште работел како работник во Туланата. Летото 1944 година заминал во партизани на врањскиот терен. Учествувал во повеќе борби против окупаторските сили. Во една од борбите против фашистичките единици, загинал храбро во првите борбени позиции, на 29 октомври 1944 година, во близина на Врање.
788 п.н.е.
788 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 788. година пред новата ера, 788. од првиот милениум п.н.е., 88. од 8 век п.н.е. и деветта од 780-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4720 и 4721 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3962 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2972 и 2973 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 35 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 788 година се протега во 1848 и 1849, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1908 и 1909 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 245 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1452 и 1451 исламска година пред хиџра.
Јозефин Свобода
Јозефин Свобода  ( Josefine Swoboda) (29 јануари 1861 во Виена – 27 октомври 1924 Виена) била австриски сликар портретист. Таа била една од најактивните виенски портретисти. .
Животопис
Joseозефин Свобода потекнувала од виенско семејство на уметници, таа била ќерка на сликарот на портрет Едуард Свобода (1814-1902) и неговата втора сопруга Јозефин (роденден Милер; 1839-1906) и сестра на сликарот Рудолф Свобода помладиот (1859-1914).
Нејзини чичковци биле сликарот на пејзажи и животни Рудолф Свобода (1819-1859) и ориенталистот Леополд Карл Милер (1834-1892) )
По првите лекции за сликање со нејзиниот татко, таа учела од 1878 до 1886 година на Универзитетот за применета уметнсот во Виена кој беше тесно поврзан со „Австриски музеј за уметност и индустрија“ (Кралски австриски музеј за уметност и индустрија), меѓу другите во класата на Фердинанд Лауфбергер и Јулиус Виктор Бергер.
Константин фон Вурцбах во својата „Биографска енциклопедија на Австриската империја“ во 1880 година напиша за неа: „Нејзиното одлично дело најде брза продажба и единствениот 19-годишен уметник со право на најубави надежи“.
Делата на Јозефин Свобода биле главно акварели, претежно портрети и (помалку) жанровски сцени и мртва природа.
Од 1886 година таа била редовно застапувана во Виена Кинстлерхаус и учествуваше на изложби во Хамбург (1887), Минхен  и Берлин  (1888).
Нејзини дела биле изложени и на Светска изложба во Чикаго во 1893 година.
Веројатно по препорака на нејзиниот брат и Хајнрих фон Анџели, кој работел за британската кралска куќа како сликар, таа ја доби титулата дворски сликар на кралицата Викторија во 1890 година. Таа била во Англија до 1899 година, потретирајќи го ги кралското семејство и лицата на дворот во многу акварели.
Нејзините слики сè уште се наоѓаат денес во Кралската колекција во Замокот Виндзор.
Joseозефин Свобода, исто така, добила бројни нарачки од австриската империјална куќа околу Франц Јосиф I и други благороднички семејства, што ја натерало да стане еден од најактивните виенски портретисти.
Од 1902 година била претставена во „Салонот Писко“ од „Група од 8 жени уметници“ на нивните изложби „Осум жени уметници и нивни гости“.
Од 1886 година станала член на „Künstlerhaus“, на „Австриско (ликовна уметност) Друштво на уметници“.
IC 475
IC 475 — галаксија во соѕвездието Јарец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 475 се споменува и како MCG -3-53-21, UGCA 419, IRAS 20597-1701.
Откривање
Објектот е откриен на 7 август 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 475 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. IC 475 има привидни димензии од 4,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 2 м 31,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -16° 49' 6". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на IC 475 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 65960.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Мартолци
Мартолци — село во Општина Чашка, во околината на градот Велес.
Географија и местоположба
Селото е ридско, расположено на надморска височина од 330 метри. Куќите на ова познато село се сместени во подножјето на карпестото стеновито возвишение Чукар (655 м.н.в.), кое  се издигнува северозападно од населбата. Од градот Велес е оддалечено 25 километри. Јужно од Мартолци на оддалеченост од 60 метри е истоимената железничка станица на пругата Велес – Прилеп – Битола, коритото на реката Бабуна и плодната алувијална рамнина околу неа.
Околни села се Стари Град и Оморани. Жителите се служеле со вода од една пумпа кај железничката станица. Порано, некои селани летно време на магариња носеле вода од „кладенци“ крај Бабуна. Денес, селото има водовод. Атарот зафаќа простор од 14,9 квадратни километри, на него преовладуваат пасиштата на површина од 950 ха, на обработливото земјиште отпаѓаат 305 ха, а на шумите само 69 ха. Краевите на атарот ги носат следните називи: Руен, Поменовски Рид, Меѓа, Бабуна, Марков Камен, Врле Дол, Зад-Чукар, Калдрма, Смрека, Јалица, Било, Шумјаци. Внатрешните делови на атарот се: Говедарничиште, Чумар Средни Рид, Крст, Велјаница, Ѕвездина Пештера, Петков Гроб, Влашки Трла, Ѓорговица, Тумби, Гарваница, Арнаутски Ниви, Аргачи, Миленкова Нива, Мечкина Круша, Јасика, Цуцулест Камен, Црвена Пештера, Талева Пештера, Присој.
Мартоци е село од збиен тип, каде што сродничките куќи се групирани блиску една до друга.
Историја
Селото Мартолци најпрвин се наоѓало покрај реката Бабуна од нејзината лева страна. Тоа место се нарекува Селиште, каде што сега се ниви. За време на турското владеење, селото се кренало на сегашната повисока местоположба. Од старото село останала црквата Св. Мина околу која се селските гробишта. Некои велат дека црквата на Селиште потекнува од „Елините“ или од „Римјаните“. Во 1878 година Мартолци станало чифлик, кога него го присвоил некојси Зенделбег кој бил доселен како бегалец (мухаџир) од Ќустендил во Велес. Од 1912 година неговиот син Тефик почнал да ја распродава земјата на чифчиите и доселеници од околните села.
За Мартолци дава податоци и македонскиот револуционер Ѓорче Петров во неговата книга „Материјали по изучувањето на Македонија“ од 1896 година, каде опишувајќи ги селата во областа Азот по долина на Бабуна запишал дека Мартолци е чифлик со 30 куќи и 10 самостојни куќи. Во време на заминувањето на Турците, Мартолци имало 25 македонски куќи. Селска слава на Мартолци е Ѓурѓовден. Селаните велат дека таа населба е од поново време. Неа ја вовел Тефик-бег. Тој во селото чувал доста овци и говеда. Стрижењето на овците се вршело на Ѓурѓовден и така селото споменатиот празник почнало да ја слави како „панаѓур“. На местото Марков Камен еднаш се сретнале василичари од селата Мартолци и Оморани. Во судирот победиле оние од Мартолци. Затоа местата Марков Камен и Василички Гробишта крај него биле присвоени од жителите на Оморани. Плочите од тие гробови се тргнати во 1935 за време на градењето на железничката пруга. Недалеку од Марков Камен е местото Присој. Таму се познаваат отисоци од „коњски копита и човечки стапалки“. Ѕвездина пештера името го добила поради тоа што таму некои арамии ја убиле девојката Ѕвезда. На местото Петок Гроб порано постоела голема надгробна плоча.
На атарот на Мартолци има едно регистрирано археолошко наоѓалиште. Тоа се Гробови – Подвид, некропола од римското време. На 200 метри североисточно од железничката станица, покрај пругата, во 1950 година биле откриени два надгробни споменика од мермер со грчки натписи. Спомениците се чуваат во Народниот музеј во Велес.
Потекло и значење на името
Името на селото Мартолци потекнува од поранешните жители кои биле  мартолози . Тие биле помошни чети на христијани коишто биле посада во тврдините. Тие мартолози имале посебни овластувања, за што сведочи и нивното име кое најверојатно потекнува од зборот арматолос - вооружен заштитник, капидан. Најпознат мартолоз во Македонија бил Карпош водачот на познатото востание. Имајќи ја предвид значајната местоположба на Мартолци на главните сообраќајни врски и крстопатот на областа Азот по долината на Бабуна, областа Клепа околу соседното село Извор и соседната долина на Тополка, голема е веројатноста тоа да било седиште на мартолоска чета. Недалеку од Мартолци на самиот влез на Бабуна во малата клисура, над Стари Град постои археолошкото наоѓалиште Кале, каде сѐ до раниот среден век, време во кое биле активни мартолозите, имало утврдена населба.
Стопанство
Според составот на атарот, Мартолци е село со полјоделско-сточарска функција. Поради извонредно поволната местоположба која изобилува со идеални услови за развој и занимавање со поледелство и сточарство, населението на селото Мартолци се занимаваа со исклучително развиен обем на земјоделство и сточарство. Од поледелството посебно во плодната алувијална почва од двата брега на реката Бабуна под селото на големи површини се застапени житата, најмногу пченица и пченка како и сточна храна, градинарството односно одгледување на пиперки, патлиџани (домат), краставици, лук, кромид, зелка, марула, боранија, спанаќ под пластеници и на отворено, а во значајна мерка е застапено овоштарството преку неколку големи насади на јаболкници и круши. Во дворот на речиси секоја куќа под пластеници и на отворено се одгледуваат пиперки, патлиџани, боранија, лук, грашок, нане. На благите падини на ридовите околу селото кои се свртени кон југ на сончевиот припек се одгледуваат повеќе лозја, кои даваат многу квалитетна винова лоза и трпезно грозје од сортите: мускат (со особено крупни зрна и арома) и афус-али од белите, вранец, хамбург од црните сорти, од кои се произведува многу вкусна ракија. Тревнатите падини и нискостеблестата грмушеста шума на падината на возвишението Чукар над селото се користат како добри пасишта за големиот број на стада кози и крупен добиток како крави, волови и телиња кои се чуваат речиси во секоја куќа. Во помала мерка се одгледуваат и овци.
Население
Селото Мартолци е населено само со Македонци. Поради иселување на дел од населението, бројот на жителите опаднал од 422 во 1961 година, на 215 жители од кои 212 Македонци во 1994 година. Сепак поради поволната сообраќајна поврзаност преку асфалтниот патен и железничкиот правец кон Велес, како и одличните услови за стопанисување, во последните години Мартолци бележи зголемување на бројот на жителите. Во селото се родени и постојано живеат околу десет деца, а повеќе поранешни жители кои во минатото се иселиле во Велес, се вратиле и ги имаат обновено своите куќи во кои престојуваат сѐ почесто и ги обработуваат своите имоти.
Според пописот од 2002 година Мартолци броело 180 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 122 жители, од кои 113 Македонци и 9 лица без податоци.
Родови
Денешното македонско население на Мартолци според староста на потеклото претставува мешавина од староседелци (ок. 32 куќи) и доселеници (ок. 39 куќи). Доселениците се од разни села од горниот слив на Бабуна. Со текот на заедничкото живеење тие сосема се изедначиле според начинот на живот и сфаќањата. Стари родови се: Кочовци, Пашалиовци, Ѓошовци, Бенинци, Трајковци, Боцевци, Петревци, Будалковци, Гочевци, Џунџевци, Стимковци, Чулевци, Божиновци, Мирчевци и Зафировци. Најголемиот дел од нив слават Свети Никола. Бидејќи за овие родови никој не знае да каже дали се од некаде доселени, со голема веројатност може да се истакне дека тие се староседелци. Сите стари родови учествувале во иселувањата па затоа се мали по бројот. Родот Симковци, од кој потекнува познатиот четнички војвода Јован Бабунски, во турско време одреден период пребегнале во соседното село Оморани, па повторно се вратиле во старото село. Доселени родови по заминувањето на турската власт се: Нежиловци или Милевци дошле од Нежилово. Бистричани дошле од селото Бистрица. Капиновци дошле од селото Капиново. Мокренци дошле од селото Мокрени. Орешани дошле од село Папрадиште. И доселеничките родови во најголем дел слават Св. Никола. Во 1960-тите години, издвоено од Мартолци, на јужната страна, во зградата на некогашната селска задруга живееле 4 семејства. Тие биле „деленици“ на поединечни старински (2 к.) и доселенички (2 к.) родови. За нив се слушало заедничкото име Мрзачи бидејќи се одвоиле од родителите, за да имаат „државна работа“ и да примаат детски додаток.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Чашка, која била значително проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било дел од некогашната Општина Извор.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Титов Велес. Селото припаѓало на некогашната општина Чашка во периодот од 1957 до 1965 година, додека во периодот 1955-1957, селото било во рамките на тогашната општина Извор.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Извор, во која покрај селото Мартолци, се наоѓале и селата Владиловци, Долно Врановци, Извор, Крнино, Поменово, Попадија, Смиловци, Стари Град и Степанци. Во периодот 1950-1952, селото било дел од Општина Извор, во која влегувале селата Долно Врановци, Извор, Мартолци, Поменово, Смиловци, Стари Град и Степанци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2242 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 119 гласачи.
Иселеништво
Се знае за поголем број на иселеници од Мартолци. Има и сосема иселени или исчезнати (делумно изумрени) стари родови. Тоа се: Мишевци, Котевци, Марковци, Антовци, Пецовци, Таневци, Негревци, Домаќиновци, Ѓурѓевци и Миленковци. Се иселиле пред крајот на турското владеење и подоцна. Од родот Мишевци некои членови живеат во соседното село Извор. Од родот Марковци има иселеници во Велес. Од родот Негревци има иселеници во Битола. Од родот Домаќиновци има иселеници во Белград. Жителите на родот Ѓурѓевци „избегале во Бугарија“. Во родот Котевци на крајот на XIX век живеел угледниот предок Коте, за кого се зборувало дека „бил рамен со бегот“. Тој купил земја и во соседното село Извор и така станал богат житарски трговец во Велес. Родот Мартолчани (1 к.) живее во соседното село Извор.
Иселеништвото во поново време главно се одвивало кон поголемите градски центри во Македонија, односно кон Велес и во помал степен кон Скопје. Мал дел од иселените жители на Мартолци се отселиле и во странство.
Лазар Симов
Лазар Симов (Тетово, – Скопје, ) — македонски градежен инженер и поранешен редовен професор на Градежниот факултет во Скопје.
Животопис
Симов е роден во Тетово во 1907 година. Бил редовен професор на Градежниот факултет во Скопје од 1961 година, па сè до неговото пензионирање во 1977 година. Предавал по предметите од областа на дрвените и масивните конструкции. Дипломирал во Белград во 1932 година, а од 1933 бил на служба во разни делови на Македонија.
На Техничкиот факултет бил од основањето во Одделот за градежништво. Бил основоположник на Катедрата за дрвени и масивни конструкции. Бил и декан на Техничкиот факултет од 1957 па до 1961 година. Особено се значајни неговите постигнувања во обновата на постземјотресно Скопје и на вијадуктите на автопатот Е-75 на делниците Скопје–Велес и Демир Капија–Удово, како и на мостовите меѓу Удово и Гевгелија.