cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 4968
Други поделби
Проучување на NGC 4968 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45426. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 330; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6699. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1361.
IC 1359
IC 1359 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1359 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 1359 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 14 м 29,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +10° 46' 8"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Либрвил
Либрвил (француски: Libreville) е главниот град на африканската држава Габон. Либрвил има население од околу 578.156 жители и воедно е најголем град во државата. Градот се наоѓа на реката Комо, во близина на Гвинејскиот Залив. Либрвил е еден од главните центри за трговија со дрво.
IC 1359
Други поделби
Проучување на IC 1359 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
1731
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7239 и 7240 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6481 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5491 и 5492 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2484.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1731 година се протега во 4367 и 4368, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4427 и 4428 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2274. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1143 и 1144 исламска година.
Настани
== Родени
Далечинско пливање на светското првенство во водени спортови 2009 - 25км во машка конкуренција
Трката во пливање на отворено на 25 км се одржа на 25 јули на плажата Остиа во Рим. 23 мажи од 15 различни држави се натпреварува меѓусебе. Валерио Клери од Italy Ја искористи домашната предност и го освои златото со време од 5:26:31.6
Инфрацрвено зрачење
Инфрацрвено зрачење или инфрацрвена светлина (лат. infra, „под“) — електромагнетното зрачење со бранови должини поголеми од брановата должина на видливата црвена светлина, а помали од брановата должина на радиобрановите. Тоа е опсегот од приближно 750 nm do 3 mm, односно од 4,5*1014 до 1012 Hz. Опсегот на енергијата што тие ја пренесуваат се движи од 4,7 до 0,01 eV. Името доаѓа од латинскиот збор infra, што значи под – ги опфаќа брановите должини под црвената светлина.
Овие бранови ги испуштаат загреаните тела и некои молекули кога ќе се најдат во побудена состојба. Добро ги апсорбираат повеќето материјали при што енергијата на инфрацрвеното зрачење се претвора во внатрешна енергија, што резултира со покачување на температурата. Сончевата светлина овозможува просечна сила на зрачење од 1004 W по квадратен метар; од тоа на инфрацрвеното зрачење отпаѓаат 527 W, 445 W на видливата светлина и 32 W на ултравиолетовото зрачење.
Преглед
Инфрацрвената термографија или термалното снимање многу се користи за воени и цивилни потреби. Воената примена најчесто е за откривање цели во мрак, следење и откривање на непријателот, како и за следење на целите при гаѓање со проектили. Цивилната примена го вклучува проучувањето на степенот на топлинско искористување на објектите, далечинско мерење на температурата, блиски безжични комуникации, спектроскопија и временска прогноза.
Човековото тело нормално зрачи со бранова должина од околу 12 μm, како што може да се пресмета од Виеновиот закон за поместување.
Поделба според CIE
Меѓународната комисија за осветлување (CIE – франц. Commission internationale de l'éclairage) го дели инфрацрвеното зрачење на три подрачја: Сепак, најчесто инфрацрвеното зрачење се дели на 5 подрачја:
Поделба според ISO 20473
Меѓународната организација за стандардизација во својот ISO 20473 инфрацрвеното зрачење го дели на 3 подрачја:
Астрономска поделба на инфрацрвеното зрачење
Астрономите го делат инфрацрвеното зрачење на 3 подрачја:
Поделба според електронски уреди
Инфрацрвеното зрачење може да се подели според различни електронски уреди што имаа чувствителност во тие подрачја:
Поделба според телекомуникациските подрачја
C – појасот преовладува кај телекомуникациските мрежи на голема оддалеченост.
Топлинско зрачење
Инфрацрвеното зрачење често се нарекува “топлинско зрачење“ затоа што многумина веруваат дека топлината доаѓа од инфрацрвеното зрачење. Но, тоа е заблуда затоа што и останатото електромагнетно зрачење, дури и видливата светлина, ги загрева површините што го впиваат. Инфрацрвеното зрачење од Сонцето придонесува за загревање на Земјата за околу 49%, додека останатото е од видливиот дел на спектарот и помал дел, околу 3%, од ултравиолетовиот дел на спектарот. Објектите што имаат собна температура зрачат во инфрацрвеното подрачје главно со бранова должина од 8 do 25 µm.
Топлината е енергија што ќе оствари пренос на топлината ако постои разлика во температурите. Таа може да се пренесе со кондукција на топлината или спроводливост, со струење или пренесување на топлината, и со електромагнетно зрачење, а тоа е единствениот начин топлината да може да се пренесе во вакуум. Поимот емисивност е многу важен за разбирањето на инфрацрвеното зрачење на некој објект. Тоа својство на материјата го споредува топлинското зрачење на некој објект со топлинското зрачење на идеалното црно тело. Со други зборови, два објекта што имаат иста температура нема да се појават со ист интензитет на топлинската слика; оној што има поголема емисивност, ќе биде поинтензивен.
Ноќно набљудување
Уредите за ноќно набљудување служат за нормално гледање во услови кога нема доволно светлина. Тие работат на принцип на претворање на светлосните фотони во електрони, што се засилуваат со хемиски или електрични постапки, и потоа повторно се претвораат во видливи фотони. Ноќното набљудување не треба да се меша со инфрацрвената термографија, која создава слики врз основа на разликите во температурата на различните објекти.
Инфрацрвена термографија
Инфрацрвената термографија, термалното снимање, термографското снимање или термалното видео е дел од науката за инфрацрвено снимање. Термографските камери го регистрираат зрачењето во инфрацрвениот појас на електромагнетниот спектар (околу 0,9-14 μm) и создаваат снимки од тоа зрачење што се нарекуваат “термограми“.
Бидејќи инфрацрвеното зрачење го емитираат сите тела во зависност од нивната температура, според законот за црнотелесно зрачење, термографијата овозможуа “гледање“ на околината без видливо осветлување. Гледани со термографски апарат, топлите предмети се истакнуваат подобро во однос на постудената позадина; луѓето и другите топлокрвни организми стануваат лесно видливи во однос на околината, и дење и ноќе. Затоа, не треба да зачудува што широката примена на термографијата историски се поврзува во војската и службите за обезбедување.
Останати видови сликање
Инфрацрвената фотографија, инфрацрвените филтри служат за да се изработат фотографии во инфрацрвеното подрачје. Дигиталните фотоапарати често користат т.н. инфрацрвени блокери, додека поевтините дигитални апарати и камерите на мобилните телефони, сјајните виолетово-бели дамки ги “гледаат“ во блиското инфрацрвено подрачје. Поновата технологија, што сè уште е во развој, претставува сликање во подрачјето на брановата должина од терахерц.
Наведување проектили
Наведувањето на проектилите го користи електромагнетното зрачење во инфрацрвеното подрачје за следење на целите и нивно уништување. Во 25 години војување, 90% од воените загуби на САД во опрема било поради проектилите со инфрацрвено зрачење.
Греење
Инфрацрвеното зрачење може да се користи и за греење. На пример, често се користи во сауни, каде што се поставуваат инфрацрвени греалки. Тоа се користи и при одмрзнување на крилата на авионите, кога треба да се отстрани мразот пред полетување. Во последно време се користи и при терапиите со загреваење. Инфрацрвеното зрачење се користи и за готевење и подготување храна.
Комуникации
Инфрацрвениот пренос на податоци се користи на мали растојанија, помеѓу компјутерот и помошните дигитални уреди. Далечинското управување користи инфрацрвени светлечки диоди, за да емитуваат инфрацрвено зрачење, кое е собрано во жариште со пластични леќи, за да се добие тесен зрак. Зракот се модулира, се гаси и пали, за да се кодираат податоците. Приемникот користи силициумова фотодиода за да го претвори инфрацрвеното зрачење во електрична струја. Инфрацрвеното зрачење не поминува низ ѕидовите, и не им пречи на уредите во другите простории.
Понекогаш наместо вкопување на оптичките влакна за пренос на податоци, се користат инфрацрвени ласери, особено во густо населени места. Инфрацрвените ласери можат да се користат и за пренос на податоци низ оптички влакна, посебно на бранови должини од 1 330 nm или 1 550 nm, затоа што тоа е најдобриот избор за оптичките влакна од силициум диоксид.
Спектроскопија
Спектроскопијата на инфрацрвеното зрачење (IR спектроскопија) го користи инфрацрвеното зрачење како медиум за проучување што го емитираат молекулите благодарение на своите вибрации. Со апсорбирање на инфрацрвеното зрачење се побудуваат вибрациите на молекулите, па тие почнуваат да вибрираат посилно. Затоа инфрацрвената спектроскопија, заедно со рамановата спектроскопија се нарекува вибрирачка спектроскопија. Слободните атоми не емитираат инфрацрвено зрачење. Секоја молекула има карактеристични вибрации што зависат од цврстината на врските и масите на деловите од молекулата што вибрираат.
Таквиот факт на инфрацрвената спектроскопија ѝ дава големи аналитички можности затоа што е можно да се определи од кои функционални групи се состои некоја молекула. Бидејќи секоја молекула има различен инфрацрвен спектар, инфрацрвената спектроскопија се користи при идентификацијата на материите. Бидејќи топлинската енергија на молекулите е поголема од енергијата на вибрациите, објектите го емитираат инфрацрвеното зрачење благодарение на својата топлинска енергија. Брановата должина на емитираното зрачење зависи од температурата според законот за црно тело.
Метеорологија
Метеоролошките сателити, опремени со радиометри, создаваат топлински и инфрацрвени слики, на кои вешт метеоролог може да го одреди видот и височината на облаците, температурата на водените површини и земјата, и да ги одреди промените во океаните. Радиометрите главно работат во подрачјето од 10,3 до 12,5 µm.
Климатологија
На полето на климатологијата инфрацрвеното зрачење се набљудува за да се открие промена во енергијата помеѓу Земјата и атмосферата. Тоа се користи и за проценка на глобалното затоплување и на Сончевото топлинско зрачење.
“Пиргометарот“ е инструмент што работи во подрачјето од 4,5 до 100 μm и со него се набљудуваат зрачењата на облаците, CO2 и другите стакленички гасови. Тој содржи термоелектричен детектор заштитен со филтер, што е проѕирен за големи бранови должини, а не го пропушта видливиот дел од спектарот (“силициумски прозорец“).
Астрономија
Астрономите ги набљудуваат вселенските објекти во инфрацрвеното подрачје на електромагнетниот спектар со сите делови за оптичките телескопи, вклучувајќи ги огледалата, леќите и детекторите. За да се добијат слики во инфрацрвениот спектар, потребно е деловите да бидат внимателно заштитени, а детекторите обично се ладат со течен хелиум.
Чувствителноста на инфрацрвените телескопи на Земјата е значително ограничена поради водената пареа воатмосферата, која впива дел од инфрацрвениот спектар што доаѓа од вселената, освен во подрачјата на “атмосферските прозорци“. Затоа е подобро инфрацрвените телескопи да се сместат на големи надморски височини, да се постават во балони на топол воздух или во авиони.
Инфрацрвените телескопи се корисни за астрономите затоа што студените и темните молекуларни облаци на гасовите и прашината го замаглуваат погледот кон многу ѕвезди. Инфрацрвените телескопи се користат и за набљудување на протоѕвездите, пред да почнат да емитираат видлива светлина. Бидејќи ѕвездите многу малку емитираат во инфрацрвеното подрачје, можно е да се открие рефлектираната светлина од планетите.
Инфрацрвените телескопи се користат и за набљудување на јадрата на активните галаксии, што обично се замаглени со гасови и прашина. Далечните галаксии со црвено поместување имаат дел од спектарот поместен на поголеми бранови должини, така што најдобро се гледаат во инфрацрвеното подрачје.
Заштита на работа
Кај некои индустриски гранки постои опасност од влијанието на инфрацрвеното зрачење врз очите и видот, па затоа е потребно да се носат заштитни очила со инфрацрвени филтри.
Земјата и инфрацрвеното зрачење
Земјината површина и облаците го впиваат видливото и невидливото зрачење од Сонцето и повторно, назад во атмосферата, емитираат голем дел од енергијата во инфрацрвениот дел на спектарот. Некои честички во атмосферата, главно капки од водата и водената пареа, но и јаглеродниот диоксид, метанот, азотниот субоксид, сулфурниот хексафлуорид и хлор-флуор-јаглеродот, го впиваат тој дел од инфрацрвеното зрачење и повторно го испуштаат во сите насоки на Земјата. На тој начин ефектот на стаклена градина ги загрева атмосферата и површината на Земјата на повисока температурa, отколку кога би го немало инфрацрвеното зрачење.
Историја
Откривањето на инфрацрвеното зрачење му се припишува на Вилхелм Хершел, астроном од XIX век, кој во 1800 година објавил труд поврзан со инфрацрвеното зрачење. Тој користел призма за да создаде прекршување или рефракција на светлината од Сонцето и открил зголемување на температурата на топломерот во невидливиот дел на инфрацрвеното подрачје. Бил изненаден и новите зраци ги нарекол “топлински“ зраци.
317
317 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 317 година од новата ера, 317. од првиот милениум, 17. од IV век и осма од 310-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5825 и 5826 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5067 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4077 и 4078 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1070.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 317 година се протега во 2953 и 2954, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3013 и 3014 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 860. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 314 и 313 година пред хиџра.
1362 п.н.е.
1362 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1362. година пред новата ера, 362. од вториот милениум п.н.е., 62. од 14 век п.н.е. и трета од 1360-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4146 и 4147 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3388 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2398 и 2399 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 609 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1362 година се протега во 1274 и 1275, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1334 и 1335 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 819 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2044 и 2043 исламска година пред хиџра.
Пикадо
Пикадо ( darts, Wurfpfeilspiel) — игра во која еден или повеќе натпреварувачи фрлаат мали стрели во тркалезна цел со пречник од 45,1. Целта е поделена на делови и секој дел носи одреден број на бодови. Таблата е од дрво. Се наоѓа на стандардно растојание од 2,37 од натпреварувачот и е обесено на ѕид или друга поддршка на растојние од 1,73 од подот до центарот на таблата. Дијагоналата од линијата за фрлање до центарот на целта е во должина од 2.934.
Пикадо е игра за одмор, но исто така претставува и професионален спорт.
Играчите наизменично фрлаат три стрели на таблата. Се додаваат броевите на погодените полиња. Целта на играта е да се достигне нулата почнувајќи од договорениот број (301 или 501), под услов последното фрлање да биде двојно или центар.( Bull's Eye, Double-Bull ).
Постојат неколку различни режими на игра, но и различни табли за покадо. Најраспространета е играта со "часовник табла", која потекнува од Англија од 1896 година. Таа била така именувана бидејќи личела на ѕиден часовник. Целта била поделена на кружни венци (прстени) со различни ширини со помош на концентрични кругови. Полупречникот на централниот круг е 0,6, b е ширината на венец 1,5, 7,5 c венец, Круг d 0.9, 5.4 e венец, Круг f 0,9, и периферна венец, 6.25. Целата цел, освен кругот а и венецот б, е поделена на 20 еднакви (жолто-црни, црно-бели или црвено-зелени) сектори (делови), означени со броеви 1 до 20 на периферниот венец. Фрлањата се вреднуваат со соодветни бодови. Високите резултати се многу блиску до ниските, така што доколку имате цел да постигнете висок резултат, доволно е мала грешка за да се погоди нискиот резултат (највисокиот резултат од 20 бода е помеѓу 5 и 1, на пример).
Рамзес II
На 14-годишна возраст, Рамзес бил назначен како принц-регент од страна на неговиот татко Сети I. Според современите историски записи и на Манетон и на Египет, се верува дека тој стапил на престолот за време на неговите доцни тинејџерски години и познато е дека владеел со Египет од 1279 г. п.н.е. до 1213 г. п. н. е, односно 66 години и 2 месеца. За него, еднаш било речено дека живеел 99 години, но поверојатно е дека умрел на 90 или 91 година. Ако тој станал фараон во 1279 г. п.н.е. , како што денес веруваат повеќето египтолози, тој ќе го преземал престолот на 31 мај, 1279 г. п.н.е. , врз основа на познатиот датум на стапување на престолот на 27-от ден од третата последна сезона од египетскиот календар(на египетски: шему). За време на неговото владеење, Рамзес прославил 14 хеб-сед фестивали (првиот се одржувал по триесет години од владеењето на фараонот, а потоа на секои три години), повеќе од кој било друг фараон. По неговата смрт, тој бил погребан во гробница во Долината на кралевите. Подоцна, неговото тело било преместено во кралското почивалиште каде што било откриено во 1881 година, а сега е изложено во музејот во Каиро.
На почетокот на неговото владеење тој бил заинтересиран за градење на градови, храмови и споменици. Тој го основал градот Пер-Рамзес во делтата на реката Нил и го поставил како престолнина и главна база за неговите походи во Сирија. Овој град бил основан врз остатоците од градот Аварис, тогашниот главен град на Хиксите кога тие го презеле, и во овој град се наоѓал главниот храм на богот Сет. Во грчките извори, тој е познат и како Озимандија, од транслитерација на грчки на дел од престолното име на Рамзес, Usermaatre Setepenre,  силната вистина (маат) на Ра, изберено од Ра”.
Походи и битки
Во својата младост, Рамзес II тргнал на бројни походи со цел да ги обезбеди границите на Египет и да ги врати назад претходно поседуваните територии кои биле во рацете Нубијците и Хетејците. Тој, исто така, бил одговорен за задушување на некои нубијски востанија, како и за организирање на поход во Либија. Иако Битката кај Кадеш често се наметнува во научниот поглед на воените вештини  и моќта на Рамзес II, сепак тој извојувал повеќе целосни победи врз непријателите на Египет. За време на неговото владеење, се проценува дека египетската војска достигнала број од околу 100. 000 мажи, што претставувала страшна сила која тој ја користел за да го зајакне египетското влијание.
Битката против морските пирати Шаќрдани
Во втората година од владеењето, Рамзес II убедливо ги поразил морските пирати Шаќрдани кои предизвикале хаос на средоземното крајбрежје на Египет и ги напаѓале натоварените бродови кои пловеле по поморските патишта кон Египет. Шаќрданите најверојатно доаѓале од брегот на Јонија или пак можеби од југозападна Анадолија. Рамзес испратил војници и бродови на стратешки места долж крајбрежјето и стрпливо им дозволил на пиратите да го нападнат нивниот плен пред вешто да ги изненади во поморската битка и да ги зароби сите со една борба. Една стела од градот Танис сведочи за нивното доаѓање “во нивните воени бродови од средината на морето, и никој не можел да застане пред нив “. Морало да има поморска битка некаде близу устието на реката Нил, бидејќи набрзо потоа многу Шердани биле видени како стражари на фараонот, и биле забележливи поради нивните рогати шлемови со испакната топка на средина, поради кружните штитови и големите мечеви од типот Нау II со кои биле прикажани во натписите на Битката кај Кадеш. Во таа поморска битка, фараонот, исто така, ги поразил народите Лука(можеби подоцнежните Ликијци)и народите Шекелеш.
Првиот сириски поход
Непосредните настани кои и претходеле на Битката кај Кадеш биле раните походи на Рамзес II во Ханаан. Се чини дека неговиот прв поход се случил во четвртата година од неговото владееење и бил одбележан со поставување на стела близу денешен Бејрут. Поради атмосферски влијанија, натписот е речиси целосно неразбирлив. Неговите записи ни кажувааат дека тој бил принуден да се бори против принцот од Ханаан, кој бил смртно ранет од еден египетски стрелец, и чијашто војска подоцна била распуштена. Рамзес ги однел принцовите од Ханаан како живи затвореници во Египет. Тогаш, Рамзес ги ограбил владетелите на областите на денешен Среден Исток и за да му се оддаде почит, секоја година се враќал во неговите командни места во Ривла. Во четвртата година од неговото владеење, за време на сирискиот поход, тој ја заробил хетејската вазалска држава Амуру.
Вториот сириски поход
Во петтата година од своето владеење, Рамзес организирал поход на територија на Сирија против хетејските армии на Муватали, во кој најважна битка била онаа кај Кадеш. Фараонот сакал победа кај Кадиш, и за да ги ги прошири египетските граници во Сирија и за да го следи примерот на татко му Сети I кога триумфално влегол во градот пред една деценија. Тој, исто така, го изградил новиот главен град Пер-Рамзес, каде што изградил фабрики за производство на оружје, бојни кочии, штитови, и кои наводно произведувале 1000 парчиња оружје за една недела, околу 250 бојни кочии за две недели, и 1000 штитови за недела и половина. По овие подготовки, Рамзес тргнал да ја нападне територијата кај Левант, која припаѓала на еден непријател посилен од кој било друг со кој тој се соочил претходно. Тоа била Империјата на Хетејците.
Иако војската на Рамзес била во помал број кај Кадеш и била фатена во заседа од страна на Хетејците, Рамезес се борел до крај и се вратил дома како херој. Војската на Рамзес претрпела големи загуби, особено во дивизијата “Ра” која за време на битката била распуштена по првиот напад на хетејските кочии. Откако се вратил во Египет, Рамзес рекол дека извоил голема победа. Тој ги изненадил сите со тоа што речиси победил во битка која била изгубена. Битката кај Кадеш била личен триумф за Рамзес, кога по паѓањето во заседа на Хетејците, младиот крал храбро ја обединил неговата расфрлана војска да се бори на бојното поле, додека тој избегнал смрт или заробување. Сепак, многу историчари ја сметаат оваа битка како стратегиски пораз за Египќаните бидејќи не успеале да го окупираат градот или територијата околу Кадеш. Рамзес ги украсил своите споменици со релјефи и натписи кои го опишуваат походот во целост, а особено битката претставена како голема победа. Натписите за неговата победа ги украсуваат ѕидовите на храмовите Рамесеум, Абидос, Карнак, Луксор и Абу Симбел. На пример, на ѕидовите на храмот Луксор, блиската катастрофа била претставена како чин на херојство:
Третиот сириски поход
Влијанието на Египет сега било ограничено до Ханаан, додека Сирија паднала во рацете на Хетејците. Хананејските принцови, навидум охрабрени од неможноста на Египет да ја наметне својата волја како и потикнати од страна на Хетејците, покренале бунт против Египет. Уште еднаш, Рамзес II се вратил во Сирија, но овој пат се покажал поуспешен против непријателите Хетејци. За време на походот, тој ја поделил својата војска во две армии. Едната била предводена од неговиот син Амонхеркепешеф, и ги бркала воините на племињата Хасу преку Негев, па сè до Мртвото Море, и го заробила Едом-Сир, а потоа и Моаб. Другата армија, која била предводена од Рамзес, го нападнала Ерусалим и Ерихон. Потоа, тој, исто така, во Моаб каде што се приклучил на неговиот син. Потоа, обединетата војска продолжила кон Хесбон, Дамаск, до Кумиди, за на крај да го зароби Упи(земјиштето околу Дамаск) и повторно да го воспостави влијанието на Египет.
Подоцнежни походи во Сирија
Рамзес продолжил со воените успеси во осмата и деветтата година од своето владеење. Ја преминал реката Дог(Нар ал - Калб)и се упатил на север кон Амуру. Неговата војска успеала да стигне до Дапур каде што подигнал своја статуа. Па така, египетскиот фараон се нашол во северен Амуру, доста далеку од Кадеш, каде што не бил виден ниту еден египетски војник уште од времето на Тутмос III, речиси пред 120 години. Првин го опколил градот, а потоа го заробил. Н	еговата победа се покажала како краткотрајна. Во деветтата година од владеењето, Рамзес подигнал стела во Бејт-Шеан. Откако повторно ја воспоставил својата власт во Ханаан, Рамзес се упатил на север заедно со својата војска. Таму, веројатно во десеттата година била поставена една стела, која поголемиот дел е нечитлива и се чини дека датира од втората година од  владеењето на кралот,. Тенкиот појас земја помеѓу Амуру и Кадеш не бил доволен за стабилно владеење. Во рок од една година, тие се вратиле кај хетејскиот дол, така што Рамзес уште еднаш морал да се упати кон Дапур во неговата десетта година од владеењето. Овој пат тврдел дека се борел во битката и го облекол својот оклоп дури по два часа откако започнала битката. Шест синови на Рамзес, кои сè уште ги носеле страничните плетенки, учествувале во ова освојување. Тој заземал градови во Ретену и Тунип во Нахарин, кои подоцна биле испишани на ѕидовите на Рамесеумот. Вториов успех бил исто толку значаен како првиот, бидејќи ниту една моќ не можела убедливо да ја порази другата во битка.
Мировен договор со Хетејците
По неуспешните завери да го отстрани својот чичко од престолот, поразениот хетејски крал Мурсили III побегнал во Египет-неговата непријателска земја. Хатушили III одговорил со тоа што му побарал на Рамзес II да го предаде неговиот внук назад во земјата на Хетите.
Ова барање ги заладило  односите помеѓу Египет и земјата на Хетите бидејќи Рамзес велел дека не знае каде се наоѓа Мурсили во неговата земја, со што двете империи сериозно се приближиле кон  војна. Конечно, за да стави крај на конфликтот, Рамзес решил да склучи договор со новиот хетејски крал Хатушили, во Кадеш, во дваесет и првата година од своето владеење(1258 г. п. н. е). Претстојниот документ е најраниот познат мировен договор во светската историја.
Договорот бил склучен помеѓу Рамзес II и Хатушили III во дваесет и првата година од владеењето на Рамзес. (околу 1258 година). Неговите 18 членови повикуваат на мир помеѓу Египет и земјата на Хетите, а потоа налага да се одржува мирот што нивните богови го бараат. Во овој договор, границите не се исцртани, но тие можат да се заклучат од други документи. На папирусот Анастаси I се опишува Ханаан за време на последниот период од владеењето на Рамзес и таму се набројуваат и именуваат феникиски крајбрежни градови под египетска контрола. Пристанишниот град Сумур, кој се наоѓал северно од Библос, се споменува како најсеверниот град кој припаѓа на Египет, што укажува дека имало египетски гарнизон.
Походи во Нубија
Рамзес II, исто така, водел походи јужно од првиот рид во Нубија. Кога Рамзес имал околу 22 години, двајца од неговите синови му се придружиле во походот, вклучувајќи го и синот Амонхеркепешеф. Додека Рамзес да стапи на власт, Нубија била колонија двесте години, но нејзиното освојување е прикажано во украсувањата на храмовите кои ги изградил Рамзес II во Беит Ел-Вали(кое за време на 60-тите години од минатиот век беше подложено  на епиграфска работа од страна на Ориенталниот Институт во кампањата за заштита на Нубија). Герф Хусеин и Калабша во северна Нубија. На јужниот ѕид од храмот Беит Ел-Вали, е прикажан Рамзес како јури кон Нубијците во воена кочија, додека неговите два сина Амонхеркепешеф и Хаемуас се наоѓаат зад него, исто така во воена кочија. На еден од ѕидовите од храмовите на Рамзес се вели дека во една од битките со Нубијците тој морал да се бори сам без никаква помош од своите војници.
Походи во Либија
За време на владеењето на Рамзес II, постојат докази дека Египќаните биле присутни на површина од 300 километри која се протегала долж средоземниот брег, барем сè до Завијет Ум ел-Ракан. Иако не се јасни точните случки околу основањето на крајбрежните тврдини, морало да има одреден степен на политичка и воена контрола за да се овозможи изградбата на тврдините.
Иако нема детални прикази од преземањето на воени акции на Рамзес против Либијците, постојат само неконкретни записи за нивното освојување и уништување, кои можат или не можат да се однесуваат на конкретни настани кои инаку не биле запишани. Можеби некои од овие записи говорат за времето кога Рамзес бил дел од походите на татко му во Либија, како што е стелата од Асуан од неговата втора година. Можеби токму Сети I бил тој кој ја постигнал оваа наводна контрола врз регионот, и кој планирал да воспостави одбранбен систем сличен на оној со кој ги обновил системите на исток.
Религиозно влијание
Рамзес II бил фараонот кој се смета за најодговорен за бришењето на амарнскиот период од историјата. Тој, повеќе од кој било друг фараон, се обидел намерно да ги ишара амарнските споменици и да го смени карактерот на верските структури и структурата на свештенството, за да се обиде да ги врати назад каде што биле пред владеењето на Ехнатон.
Фестивалот Сед
По 30 годишно владеење, Рамзес се вклучил на избрана група која вклучувала мал број од кралевите на Египет со најдолг животен век. Според традицијата, во триесеттата година од своето владеење Рамзес прославил јубилеј кој се нарекувал фестивал Сед, за време на кој фараонот ритуално бил претворен во бог. Само на половина од неговото 66 годишно владеење, Рамзес со своите достигнувања веќе ги засенил малкуте големи кралеви. Тој воспоставил мир, ги задржал египетските граници и подигнал големи и бројни споменици низ империјата. Неговата држава била понапредна и помоќна од што била пред скоро еден век. Со станувањето бог, Рамзес драстично ја сменил не само неговата улога како владетел на Египет, туку и улогата на неговиот првороден син Амонхеркепешеф. Како избраниот наследник, командант и шеф на египетската војска, неговиот син успешно станал владетел на се, освен на  името.
Градежна дејност и споменици
Неговиот спомен храм Рамесеум, бил само почеток на опседнатоста на фараонот со градењето. Кога градел, градел на ниво различно од речиси било што друго порано. Во третата година од своето владеење, Рамзес започнал со изградба на најамбициозниот  градежен проект по пирамидите кои биле изградени 1500 години порано. Народот бил принуден да гради за да се измени изгледот на Египет. Во Теба биле изменети древните храмови, така што секој од нив ја изразувал честа на Рамзес како симбол на неговата наводна божествена природа и моќ. Рамзес одлучил да се овековечи и на камен, па затоа наредил измени во методите кои ги користеле неговите ѕидари. Префинетите, но површни релјефи на претходните фараони лесно биле менувани, па така нивните слики и зборови можело лесно да се избришат од страна на нивните наследници. Рамзес настојувал неговите резби да бидат подлабоко врежани во каменот, што направило да бидат не само помалку подложни на подоцнежни промени, туку и да бидат видливи на египетското сонце, што го одразувало неговиот однос со богот на сонцето, Амон  Ра.
Рамзес изградил многу големи споменици, вклучувајќи го археолошкиот комплекс Абу Симбел, како и погребниот храм познат како Рамесеум. Тој градел на високо ниво за да обезбеди неговото наследство да го преживее забот на времето. Рамзес ја користел уметноста како средство за пропагирање на неговите победи врз надворешни инвазии, кои се прикажани на бројни релјефи на храмови. Исто така, Рамзес подигнал колосални статуи од себе повеќе од било кој друг фараон. Тој и присвоил многу постоечки статуи со тоа што испишал свои картуши на нив.
Пер-Рамзес
Рамзес II ја преместил престолнината на неговото кралство од Теба во долината на Нил на ново место во источна Делта. Неговите мотиви не се сигурни, но можеби сакал да биде поблиску до своите територии во Ханаан и Сирија. Во новиот град Пер-Рамзес(или неговото цело име Pi-Ramesses Aa-nakhtu, што значи Град на Рамзес, Велик во победа), преовладувале големи храмови и огромната палата на кралот, заедно со своја зоолошка градина. Едно време, местото било погрешно утврдено како Танис, поради бројот на статуи и други материјали од Пер-Рамзес кои биле пронајдени таму, но сега е утврдено дека остатоците од Рамзес кај Танис биле донесени таму од некое друго место, и дека вистинскиот Пер-Рамзес се наоѓа околу 30 км јужно, близу денешен Кантир. Колосалните нозе од статуата на Рамзес се речиси се од она што денес преостанало над земјата, остатокот е затрупан во полињата.
Рамесеум
Храмот-комплекс кој бил изграден од Рамзес II помеѓу Курна и пустината е познат како Рамесеум уште од 19 век. Грчкиот историчар Диодор Сицилиски се восхитувал на овој огромен и познат храм, кој денес е сведен на само неколку урнатини.
Ориентиран северозападно и југоисточно, на самиот храм му претходеле два двора. Пред првиот двор стоела огромна кула, со кралската палата на левата страна и каде што се наѕирала огромната статуа на кралот. Останале само делови од основата и торзото од сиенитската статуа на устоличениот фараон која е висока 17 метри(56 стапки) и тешка повеќе од 1000 тона(980 долги тони ;1100 кратки тони). На кулата се претставени сцени каде што големиот фараон ги победува хетејските војски кои бегаат пред Кадеш. Во остатоците од вториот двор се вклучени делови од внатрешната фасада на кулата и дел од тремот на Озирис од десната страна. На ѕидовите се повторуваат сцени од војната и наводниот пораз врз Хетејците кај Кадеш. На горните регистри е прикажана гозбата и честа на фалускиот бог на плодноста Мин. На спротивната страна од дворот неколкуте преостанати столбови на Озирис можат да ја надополнат идејата за првобитната  возвишеност.
Исто така, може да се видат расфрлани остатоци од двете статуи на седнатиот крал, една од розов гранит, а друга од црн, кои некогаш го опкружувале влезот на храмот. Во средните редови на големата сала со столбови, се уште стојат триесет и девет од четириесет и осум столбови. Тие се украсени со различни сцени од кралот пред различни богови. Зачуван е и делот од таванот украсен со златни ѕвезди на сина позадина. На неколу ѕидови од левата страна, во колона се прикажани децата на Рамзес. Светилиштето било составено од три последователни соби, со осум столба и ќелијата со четири столба. Преостанале само дел од првата соба со таван украсен со ѕвездени сцени и неколку остатоци од втората соба. Околу храмот се протегале огромни складови изградени од тули од кал. Меѓу урнатините биле пронајдени траги од училиште за писари.
Некогаш, на десната страна од салата со столбови се наоѓал храмот на Сети I, од кој денеска преостанале само темелите.
Абу Симбел
Во 1255 г. п. н. е, Рамзес и неговата кралица Нефертари отпатувале во Нубија за да го отворат новиот храм, големиот Абу Симбел. Тоа е его претставено на камен. Човекот кој го изградил имал намера да стане не само најголемиот египетски фараон, туку еден од неговите богови.
Големиот храм на Рамзес II во Абу Симбел бил откриен во 1813 г. од страна на познатиот швајцарски стручњак по ориенталистика и патник Јохан Лудвиг Буркхарт. Сепак, дури по четири години можело да се влезе во храмот, бидејќи огромен куп песок речиси целосно ја покрил фасадата и колосалните статуи и го попречувал влезот. Овој подвиг го постигнал големиот истражувач од Падова, Џовани Батиста Белцони, кој успеал да стигне до внатрешноста на 4 август 1817 година.
Гробот на Нефертари
Гробот на најважната и најпознатата сопруга на Рамзес бил откриен од страна на Ернесто Скиапарели во 1904 година. Иако во древните времиња бил ограбуван, гробот на Нефертари е исклучително важен, бидејќи неговиот величествен ѕид украсен  со слики се смета за едно од најважните достигнувања на египетската уметност. Неколку скали направени од камен даваат пристап до претсобјето, кое е украсено со слики врз основа на поглавјето 17 од Книгата на мртвите. Овој астрономски таван ги претставува небесата и е насликан со темносина боја и огромен број златни петокраки ѕвезди. Источниот ѕид на претсобјето е испрекинат со огромен отвор опкружен со прикази од Озирис на лево и од Анубис на десно. Ова, пак, води кон страничната соба која е украсена со сцени од принесување на жртви пред кои се наоѓа претсобје во кое е насликана Нефертари каде што ја претставуваат на боговите кои ја пречекуваат. На северната страна од претсобјето се наоѓаат скали коишто водат долу кон гробницата. Гробницата претставува огромна четириаголна соба која што зафаќа површина од 90 метри квадратни, астрономскиот таван кој е поставен врз четири целосно украсени столбови. Првично, црвениот саркофаг од гранит на кралицата бил поставен на средината на собата. Според религиозни доктрини од времето, токму во оваа соба, која што Египќаните ја нарекувале златна сала, се случувало препородувањето на починатиот. Овој украсен пиктограм на ѕидовите на гробницата бил инспириран од поглавјата 144 и 146 од Книгата на мртвите. На левата половина од собата, има пасуси од поглавјето 144 коишто се однесуваат на портите и вратите на кралството на Озирис, неговите чувари, како и магичните зборови што починатиот требало да ги изговори за да ги помине вратите.
Гробницата КВ5
Во 1995 година, професорот Кент Викс, водачот на Тебан Мапинг Проџект(Theban Mapping Project), повторно го открил гробот КВ5. Докажано е дека претставува најголема гробница во Долината на кралевите и првично во неа се наоѓале мумифицирани остатоци од околу 52 сина на овој крал. Според истражувањето од 2006 г. во оваа гробница имало приближно 150 ходници и соби, а гробницата би можела да има околу 200 соби и ходници. Според откриените натписи, остракони и канопски вази во гробницата, се верува дека најмалку 4 од синовите на Рамзес се закопани таму, вклучувајќи  го Мератум, Сети, Амонхеркепешеф(неговиот првороден син), и Главниот кралски син , Генералисимус Рамзес. Џојс Тилдсли пишува дека досега
Парична илузија
Парична илузија или ценовна илузија — склоност кај луѓето да ја поимуваат валутата номинално наместо реално. Со други зборови, отпечатената бројчена (номинална) вредност на парите се меша со нејзината куповна моќ (реална вредност) во некој претходен момент на општото ниво на цените (во минатото). Ова е неточно гледање, бидејќи современите валути немаат суштинска сопствена вредност, а нивната реална вредност е изведена од сите вредносни системи што го окружуваат стопанството, како што се доброто управување, добрата економика, доброто образование, добриот правен систем, добрата одбрана итн. Промените во реалната вредност со текот на времето се гледаат по промените во индексот на потрошувачки цени.
Рамзес II
Колосална статуа
Колосалната статуа на Рамзес II била обновена и подигната на плоштадот Рамзес во Каиро во 1955 година. Во август 2006 година, градежните изведувачи ја преместиле неговата статуа стара 3200 години од плоштадот Рамзес за да ја заштитат од издувните гасови кои ја влошувале состојбата на  оваа статуа која е тешка 83 тона. Првично, статуата била земена од храмот во Мемфис. Новото место ќе биде во близина на идниот Голем Египетски музеј.
Парична илузија
Поимот го измислил Ирвин Фишер во неговото дело Стабилизирање на доларот, а истиот е популазиран од Џон Мејнард Кејнс на почетокот на XX век. Во 1928 г. Фишер ја издал книгата Паричната илузија, која претставува важно дело на оваа тема. Постоењето на паричната илузија се оспорува од монетарните економисти, со тврдењето дека луѓето постапуваат рационално кога се работи за нивното богатство (т.е. поимуваат во реални цени).[2] Елдар Шафир, Питер Дајмонд и Амос Тверски (1997) даваат емпириски докази за постоењето на овој ефект, за кој е покажано дека влијае врз поведението на потрошувачите во разни опитни и вистински ситуации.
Рамзес II
Смртта и наследството
Пред да почине на 90 годишна возраст, Рамзес страдал од тешки стоматолошки проблеми и имал артритис и стврднување на артериите. Тој го збогатил Египет со сите резерви и богатства што ги собирал од другите империи. Тој надживеал многу од неговите сопруги и деца и оставил споменици насекаде низ Египет, особено во чест на неговата сакана прва кралица Нефертари. Во негова чест, уште 9 фараони го зеле името Рамзес, но никој не бил велик како него. Речиси сите од неговите поданици биле родени во текот на неговото владеење. Рамзес II станал легендарна фигура, што толку очајно сакал да стане, но тоа не било доволно за да се заштити Египет. Нови непријатели ја нападнале империјата, која исто така имала внатрешни проблеми и не можела да трае вечно. По помалку од 150 години од неговата смрт паднала египетската империја и се распаднало Новото египетско кралство.
Мумија
Првобитно, Рамзес бил погребан во гробницата КВ7 во Долината на кралевите, но поради грабежите, свештениците подоцна го префрлиле телото во зона на одржување, повторно го завиткале и го ставиле во гробницата на кралицата Инхапи. По седумдесет и два часа повторно било преместено во гробницата на врховниот свештеник Пинеџем II. Се ова е запишано со хиероглифи на платното кое го покривало телото. Денес, неговата мумија се наоѓа во египетскиот музејот во Каиро.
Парична илузија
Според Шафир и др.[3], паричната илузија влијаe врз економското поведение на три начини:
Рамзес II
Мумија
За време на една посета во 1974 година, египтолозите забележале дека состојбата на мумијата се влошува и ја однеле во Париз за испитување. На Рамзес II му бил издаден египетски пасош и како професија било наведено “крал(починат)”. Мумијата била пречекана на аеродромот Ле Бурже, во близина на Париз, со сите воени почести кои му доликуваат на еден крал.
Парична илузија
Ригидност на цените — се претпоставува дека паричната илузија е една од причините за бавното менување на номиналните цени, дури и по накачувањето на реалните цени и трошоци поради инфлација.
Рамзес II
Мумија
Во Париз, било откриено дека мумијата на Рамзес била нападната од габи, против кои било интервенирано. За време на испитувањето, научните анализи откриле рани од битки и стари скршеници како и артритисот и слабата циркулација на фараонот.
Парична илузија
Договорите и законите не се прилагодуваат според инфлацијата доволно често како што рационално би се очекувало.