cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aлтернативна пауза
Влијание
Многу студенти кои се враќаат од искуство со алтернативна пауза го сметаат за настан што го менува животот. Дипломираните во врска со алтернативните паузи објавијле дека ги сменија своите специјализации, ја зголемија нивната вклученост во кампусот, се обврзаа на континуирана служба во заедницата, активно остануваат ажурирани за социјалните теми и се приклучуваат на пост-дипломската програма за услуги, како што се „AmeriCorps“, „Мировен корпус“ или „Учи за Америка“. Многумина се враќаат да учествуваат и да водат програми за алтернативни паузи во текот на нивното време како студенти.
Анализата на влијанието спроведена во 2001 година. Некои нагласи на студијата го вклучуваат следново:
• Учесниците покажуваат посилни намери за гласање по учеството• Истражувањата покажуваат дека учесниците во алтернативната пауза се склони да го зголемат времето што го посветуваат на служењето на заедницата по алтернативно искуство за пауза.
Во 2002 година, д-р Раман спроведе друга студија за мерење на задоволството на непрофитните организации кои користат алтернативни прекинувачи. Нејзината работа ги произведе следните согледувања:
• 100% од непрофитните организации кои одговорија и беа домаќини на групи за пауза, се согласија или силно се согласија дека имаат корист од работата направена од алтернативни прекинувачи.
• 100% од истите непрофитни организации беа заинтересирани повторно да бидат домаќини на алтернативни групи за пауза во иднина.
995
995 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 995 година од новата ера, 995. од првиот милениум, 95. од X век и шеста од 990-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6503 и 6504 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5745 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4755 и 4756 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1748.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 995 година се протега во 3631 и 3632, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3691 и 3692 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1538. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 384 и 385 исламска година.
Сеизмичка зона
Во сеизмологијата, сеизмичката зона или сеизмичкиот појас е област на сеизмичност што потенцијално ја дели заедничката причина. Може да биде и регион на картата за која се претпоставува заедничка стапка на сеизмичност со цел да се пресметаат веројатните движења на земјата. Застарена дефиниција е регион на карта во кој е потребно заедничко ниво на сеизмички дизајн.
Тип на сеизмичка зона е Вадатиово-Бениофовата зона што одговара на надолната плоча во зоната на субдукција.
Молдавски архитектонски стил
Молдавски архитектонски стил ― вид на архитектура развиена во Молдавија во текот на 14-тиот до 19-тиот век.
Континентална граница
Континентална маргина — надворешниот раб на континенталната кора што се допира со океанската кора под крајбрежните води. Таа е една од трите главни зони на океанското дно, а другите две се длабоките океански басени и средноокеански гребени. Континенталниот гребен е релативно плитка водена област која се наоѓа во близина на континентите. Континенталната граница се состои од три различни одлики: континентален раст, континенталниот наклон и континенталниот гребен. Континенталните рабови сочинуваат околу 28% од океанската површина.
Молдавски архитектонски стил
Периодот на најголем процут на овој стил бил во периодот на Штефан III Молдавски. Молдавските манастири кои припаѓаат на светското наследство на УНЕСКО, се направени во овој стил.
Континентална граница
Видови
Постојат два типа на континентални граници: активни и пасивни.
Активните граници обично се поврзани со границите на литосферските плочи. Овие активни граници можат да бидат конвергентни или да ги трансформираат границите, а исто така се места со висока тектонска активност, вклучувајќи вулкани и земјотреси. Западниот брег на Северна Америка и Јужна Америка се активни граници. Активните континентални граници обично се тесни од брегот до гребенот, со стрмни спуштања во ровови те. Конвергентни активни граници се јавуваат таму каде што океанските плочи се среќаваат со континенталните плочи. Погустата океанска кора на една плоча се спушта под помалку густата континентална кора на друга плоча. Конвергентните активни маржи се најчестиот тип на активна маржа. Трансформираните активни рабови се поретки и се јавуваат кога океанската плоча и континенталната плоча се движат паралелно една со друга во спротивни насоки. Овие граници на трансформација често се одликуваат со многу раседи, што предизвикува висок степен на релјеф на морето, обележани со острови, плитки брегови и длабоки басени. Ова е познато како континентална граница.
Пасивните граници често се наоѓаат во внатрешноста на литосферските плочи, подалеку од границите на плочите и немаат голема тектонска активност. Тие често се соочуваат со сртови на средината на океанот. Од ова, произлегуваат широк спектар на одлики, како што се нискорелјефно земјиште кое се протега со милји оддалечено од плажата, долги речни системи и купишта седименти што се акумулираат на континенталниот гребен. Источниот брег на САД е пример за пасивна граница. Овие граници се многу пошироки и помалку стрмни од активните граници.
Фиќуровци (Зубовце)
Фиќуровци — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Зубовце. Претставува средновековна некропола. Се наоѓа на јужната периферија на селото, во непосредната близина на приватна куќа, во маалото Фиќуровци, каде се откриени камени плочи од гробни конструкции со насоченост исток-запад.
Дензел Кари
Дензел Реј Дон Кари (роден на 16 февруари 1995 година) е американски рапер, пејач и текстописец. Роден и израснат во Керол Сити, Флорида, Curry почнал да рапува додека бил во шесто одделение и почнал да работи на својот прв микстејп во 2011 година. Под влијание на андерграунд раперот од Флорида SpaceGhostPurrp, микстејпот подоцна бил прикажан на социјалните мрежи на Purrp, давајќи му внимание на Кари во локалната музичка сцена и резултирајќи со негово приклучување на хип-хоп колективот на Purrp, Raider Klan.
Раниот живот
Дензел Реј Дон Кари е роден на 16 февруари 1995 година во Керол Сити, Флорида. Кари го започнал патот со рани поетски амбиции уште во основно училиште пред да почне да рапува во шесто одделение. Неговото време го поминувал во локалното поглавје на Клубовите за момчиња и девојки на Америка, каде што ги предизвикуваше другите на рап битки. Кари потоа присуствувал во средното училиште во Мајами Керол Сити, каде што почнал да работи на Nostalgic 64 додека сè уште посетувал настава. Во интервју за The breakfast club во 2018 година, Кари открил дека бил малтретиран од неименуван постар маж за време на неговото детство.
2011–2012: Почетоци на кариерата
На 24 септември 2011 година, Кари го издал својот прв микстејп, со наслов "Кралот се сеќавал на подземната лента" 1991-1995 година. Целиот проект што Кари го објави лподоцна бил вклучен на страницата на SpaceGhostPurrp, што го поттикна раѓањето на музичката кариера на Дензел. По објавувањето на првиот микстејп на Кари, тој станал член на хип хоп групата на SpaceGhostPurrp, Raider Klan.
Во 2012 година, тој го издаде својот втор микстејп, со наслов "King of the Mischievous South Vol. 1 Underground Tape" 1996 година, која го привлекло вниманието на колегата американски рапер Earl Sweatshirt и другите членови на етикетата Odd Future.
Третиот микстејп на Кари, со наслов "Strictly for My RVIDXRZ", беше објавен по смртта на Трејвон Мартин, кој исто така живеел во Керол Сити и одел во истото средно училиште како Дензел Кари. Неговиот стил на рап и името на плочата биле многу инспирирани од Тупак Шакур.
Кон крајот на 2012 година, Кари се запознал со својот менаџер Марк Матурах, и под негово водство, го објавил својот прв студиски сингл, „Dark & Violent“, во кој учествуваа JK The Reaper и Nell, за SoundCloud.
Во 2021 година, на YouTube се појави микстајп наречена „Curry Wuz Here“, а датумот на објавување се тврди дека е 16 јануари 2011 година.
2013–2014: Nostalgic 64
Групата Raider Clan била распуштена, што доведува до тоа Кари да одлучи да започне со својата соло рап кариера. На 3 септември 2013 година, Кари го издал својот дебитантски долгометражен албум, насловен Nostalgic 64. Албумот вклучува гостувања од JK the Reaper, Lil Ugly Mane, Mike G, Nell, Robb Bank$, Stephen A. Clark и Yung Simmie, меѓу други. Во 2014 година, Кари беил претставен на песната на Дениро Фарар, наречена „Bow Down“ (вклучена на ЕП-то за Rebirth на Фарар) и Кари беше прикажан на EП-то на Дилон Купер, наречена „Очите на светот“ (вклучена од „ Х на Купер“: XX микс). Самиот Кари изјавил дека бил многу инспириран од плочата на Outkast, Aquemini, велејќи дека ја нацртал корицата за Nostalgic 64 додека ја слушал плочата. Тој, исто така, бил инспириран од Goodie Mob и CeeLo Green и друга јужна музика.
2015–2016: 32 Zel/Planet Shrooms и Imperial
На 9 јуни 2015 година, Кари го издал своето прво двојно ЕП, 32 Zel/Planet Shrooms, кое го содржел неговиот сингл „ Ultimate “. Песната станала вирална, а меѓу другите била пуштена и во позадина на видеата на Bottle Flip Собрала над 175 милиони стримови на Spotify и заработила 65 милиони прегледи на YouTube. Неговото прво издание во 2016 година бил синглот „Flying Nimbus“.
Макара (месец)
Макара ― месец во индискиот сончев календар. Тој одговара на хороскопскиот знак јарец и се преклопува со околу крајот на јануари и приближно почетокот на февруари во Грегоријанскиот календар.
Во ведските текстови, месецот Макара е нарекуван сахасија, но во овие древни текстови нема зодијачни поврзувања. Сончевиот месец Макара се преклопува со неговиот месечев месец мага, во хиндуските месечево-сончеви календари. Макара го означува месецот со продолжување на должината на денот на индискиот потконтинент. Претходик му бил сончевиот месец Дану, а потоа следувал сончевиот месец Кумба. Почетокот на овој месец е скоро секогаш 14 јануари, денот на фестивалот Макара Санкранти и периодично Кумб Мела.
Месецот макара се нарекува таи во тамилскиот хиндуски календар. Санскритските текстови во Индија од античката и средновековната ера се разликуваат во нивните пресметки за времетраењето на макара, исто како и со другите месеци. На пример, делото „Сурја Сиданта“ го пресметува времетраењето на Врсчика да биде 29 дена, 10 часа, 45 минути и 12 секунди. Спротивно на тоа, делото „Арја Сиданта“ го пресметува времетраењето на месецот Врсчика да биде 29 дена, 10 часа, 57 минути и 35 секунди.
Макара (крокодил или суштество половина (копнено) животно-половина риба) е исто така астролошки знак во индиските хороскопски системи, што одговара на јарец (астрологија).
Македонија во 2010 година
Фудбал
* Квалификации за европското првенство во фудбал 2012 - група Б
<div id="Словачка - Македонија">
<div id="Македонија - Ерменија">
<div id="Андора - Македонија">
* Пријателски натпревари
* Фудбалска репрезентација на Македонија до 21 година
* Европско првенство во фудбал за жени до 19 години - 2010
Тавуш
Таву́ш (ерм. -Տավուշ) — е покраина во Ерменија, на северноисточниот дел. Се франичи со Грузија и Азербејџан. Главен град е Иџеван, други поголеми градови се  Дилиџан, Берд, Ноемберјан.
Бендорф (Холштајн)
Бендорф (Bendorf) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Црвениково Брдо (Ресава)
Црвениково Брдо — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Ресава. Претставува населба од римско време.
Лежи на 2 км југоисточно од селото, на еден мал простор. На површината се среќаваат фрагменти од керамички садови и множество градежен материјал: тегули, имбрекси и кршен камен. .
Сагудати
Сагудати ― јужнословенско племе населено во Македонија кон крајот на VI и почетокот на VII век, кое го населувало просторот околу реката Бистрица (грч.: Αλιάκμονας, Алијакмонас), односно на териториите западно и југозападно од Солун, во рамничарските предели помеѓу Солун и Бер. Учествувале, заедно со другите племиња, во нападите на Солун (616–618, 674–677) и гусареле по крајбрежјето на Егејското Море. По походот на Ставракиј (783) ја признале византиската власт.
Северно од Сагудатите било населено словенското племе Драговити.
...''На запад (од Солун) се простира една рамнина, која завршува до едни други планини, каде се издига еден град, нарекуван Вероја (Бер), град познат како по жителите, така и по сите особини, со кои може да се пофали еден град по конструкција. Во средното пространство на таа рамнина, се наоѓаат некои распрснати села, од кои едни близу до градов (Солун), нарекувани со име Драгувити и Сагудати''...
NGC 5350
NGC 5350 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5350 се споменува и како UGC 8810, MCG 7-29-9, MK 1485, IRAS 13512+4036, KUG 1351+406, CGCG 219-17, HCG 68C, near HD 121197.
Откривање
Објектот е откриен на 14 јануари 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5350 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5350 има привидни димензии од 3,2' х 2,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 53 м 21,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +40° 21' 50"". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на NGC 5350 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49347. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 76; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3030. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1386.
Космос-1528
Космос-1528 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 5 јануари 1984 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1528 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1477 км, а најмалото на 1461.
Белата кула (Бриксен)
Историја
Изградбата на кулата започнала во 15 век. Во 1444 година кулата се запалила, а во 1459 година теологот Николај од Куза наредил нејзина реконструкција во готски стил. Поради новата боја на покривот на кулата, локалното население ја нарече „Црна кула“. Во 1591 година бил изграден октогонален шлем од тули, а покривот на кулата бил обоен во бело, па затоа била преименувана во „Бела кула“. Овие работи за обнова ја зголемија вкупната висина на кулата, правејќи ја највисоката зграда и симбол на градот Бриксен. Поради својата висина и доминантната позиција над историскиот центар на градот, кулата ја користел ноќен чувар, кој живеел таму и можел да добие целосен преглед на околината. Кулата првично имала бакарна купола, таканаречена „Црна купола“. Подоцна беше отстранета и заменета со бела тенка плоча направена од воени урнатини во 1918 година. Кулата исто така имаше покрив со двоен наклон, кој го користеа пожарникарите за откривање потенцијални пожари. Овој тип покрив често бил копиран во областа во близина на градот Бриксен.
Од „Црна кула“ до „Бела кула“
Конвенцијата за именување се промени од „Црна кула“ во „Бела кула“; била зголемена и висината на кулата. Добила готска камбана комора и зашилен октагонален готски шлем, кој бил направен од ѕидарски во 1591 година и обоен во бело. „Белата кула“ е еден од ретките архитектонски потсетници на доцниот готски стил во Јужен Тирол. Голем дел од црковниот и секуларниот градежен фонд на градот Бриксен бил претворен во барокен стил по 1600 година или бил подложен на историски редизајнирање во 19 век. Во историјата на куќите во Бриксен од Мадер и Спарбер, се упатува на цртеж со пенкало во боја со грбови и изреки, што е изложено во Епархискиот музеј покажувајќи повеќе пресвртници за историјата на кулата.
Внатрешноста на „Белата кула“
Разгледот на „Белата кула“ започнува од некои надворешни скали кои водат кон западната страна до влезната врата со железни води. Првото внатрешно скалило е со тули и води од центарот кон север на првиот кат. Овде, противтеговите на стариот часовник се наоѓаат таму каде што првично имало јажињата со кои би се ѕвонило.
Поврзан преку мезанин до издигнувањето до следната скалила, на третиот кат има дрвени скелиња на кои во минатото се поставувале јажиња и противтегови. Ова е и местото каде што чуварот го контролирал градот Бриксен. Механичкиот часовник е на четврти кат, изработен од дрвен ормар до кој се пристапува преку кратки скали од исток. Подемот оди до пет осветлени дупки на исток, една над друга.
Оттука започнало искачувањето до петтиот кат, каде што се сместени запчаниците и регулаторите за трите часовници на исток. На јужната страна, на висина на двојниот прозорец на часовниците, прикачен е сончев часовник. Подигнувањето на шестиот кат се отворило кон столчето за ѕвонче кое содржи шест ѕвона. Просторијата е поделена на три со табла: запад, центар и исток. Во центарот се наоѓа големиот, посветен на Свети Мајкл Бел Тегла.
Источниот сектор содржи три ѕвона, од кои најважното е Пресветото Срце Исусово. Во западниот сектор се сместени две ѕвона: едното од нив е посветено на Богородица, а другото служи како ѕвонче на смртта.
Освен ѕвоното на смртта, сите ѕвона потекнуваат од Лујџи Колбакини, кој ги фрлил во Тренто во 1922 година. Смртното ѕвоно се појавува од претходното ѕвоно и го направил Чиапани во Тренто во 1899 година. Во музејот на кулата се хранат на кулата чувар, карион направени во 2007 година со 43 ѕ на Холандија, информации и како за кулата и историјата на градот. За системот за ѕвона во кадралата Бриксен и за парохиската црква Свети Михаил се спасува Бергер Кирхмтехник од Вирген. Двата системи системи беа со нови системи со контра нишало.
Ѕвоната
Освен ѕвоното на смртта, сите ѕвона потекнуваат од Лујџи Колбакини, кој ги исклесал во Тренто во 1922 година. Смртното ѕвоно доаѓа од претходното ѕвоно и го направил Чиапани во Тренто во 1899 година. Во музејот на кулата се наоѓаат просториите на кулата чувар, карион направен во 2007 година со 43 ѕвона од Холандија, како и информации за кулата и историјата на градот. За системот за ѕвона во катедралата Бриксен како и за парохиската црква Свети Михаил се грижи компанијата Бергер Кирхтурмтехник од Вирген. Двата системи беа опремени со нови системи со контра нишало.
Чувари на „Белата кула“
„Белата кула“ ја отелотворува врската помеѓу духовниот и секуларниот град, повеќе отколку катедралата. Соседната порта Сент Михаилс со типичен полигонален прозорец на заливот беше главниот пристап до градот Бриксен, на раскрсницата помеѓу Бренерштрасе и Пустерталер Штрасе, до 17 век.
Поради својата висина, „Белата кула“ долго време била и караула на градот. Сè до 1938 година, чуварите на кулата внимавале на пожар и други опасности од таму. На околу 40 метри височина, 26 дрвени скали над камбанаријата, имаа соба во нишата во засводената просторија таму.
Музеј
„Белата кула“ беше отворена за јавноста за време на реставрацијата во 2007 година благодарение на предлогот на свештеникот на Бриксен Дин Лео Мунтер. Музејот, кој имал повеќе од 6.000 посетители, ја покажува улогата и важноста на кулата во современиот и минатиот верски и граѓански живот на градот. Исто така, можно е да се направи обиколка на внатрешноста на оригиналниот глобус на Кулата. Карилонот со 43 ѕвона ѕвони секој ден во 11.00 часот и привлекува многу туристи, но и локални жители. Различните комбинации на ѕвона можат да свират над сто мелодии. На горниот кат има голем покрив со маса и столови, каде што е можно да се набљудува околината. Кулата има и месечев часовник.
Парохиска црква Свети Михаил во Бриксен
Црквата е достапна преку Пјаца Дуомо. Од влезот се издвојува Статуата на Богородица, таканаречената Аџија Мадона. Во раните 1950-ти, преместувањето на статуата од црква во црква за време на поворки стана традиција. На задниот ѕид на црквата е прикажана сликата на свети Џозеф Фрејнадемец, кинескиот мисионер со потекло од Бадиота, кој беше прогласен за светец од страна на папата Јован Павле Втори на 5 октомври 2003 година во Рим. На спротивната страна од наосот е распнатиот Исус Христос, кој стои до Мајката на Тагата, која во рацете го држи мртвото тело на својот син. Овде верниците користат за да ги соберат спомените на мртвите: се верува дека Богородица навистина посредува меѓу роднините и нивните починати најблиски. На страничните ѕидови на наосот се претставени четиринаесетте станици на Виа Крусис: оваа илустрација е наменета да ја прочитаат верниците како поттик да се вратат по патот на распнувањето на Христос.
Уметничко дело на црквата
Фреските на страничните олтари претставуваат библиски сцени. Благовештение, обожавање на мудреците, распнување и полагање на Исус. Над презвитериумот и високиот олтар има поклонување на Света Троица од страна на дел од хорот ангели и група почитувани светци: Касијано, Себастиано, Џузепе, Лујџи, Флоријано, Џовани Непомучено, Виторио е Урбан. Платното над високиот олтар, дело на Андреа Поцо, го претставува светецот Архангел Михаил во неговата борба против Луцифер и неговите сојузници; контемплацијата на импозантната претстава обично се поврзува со молитва, адаптирана од химната на Лаудс на празникот Свети Михаил. Свети Михаил, кој се бореше за слава Божја, Ангел на мирот, ги уништи сите војни и несреќи, ја брани Црквата и ги штити Искупените од сите зла. Двата големи статути на архангелот Рафаел со Тобија и Ангел чувар со дете, на страните на олтарот, заедно со други претстави на ангели, го илустрираат христијанството на зградата. Вечната светлина потсетува на евхаристиската постојаност на Исус во скинијата; обожувачките ангели се покана да се остане блиску до Исус, чие присуство го претставува божествениот одговор на молбата на патниците на Емаус: „Господи, остани со нас“. Исус, Спасителот воскреснат од мртвите, е секогаш присутен.
Во 1956 година, за време на изборите за градскиот совет, СВП, исто така познат на италијански како „Partito Popolare Sudtirolese“, имаше главен конкурент во движењето наречено „Бела кула“, партија која го доби своето име од Кулата, симбол на градот Бриксен. Партијата ја сумираше програмата во два збора: Вера и работа. Програмата на списокот, која беше дистрибуирана на летоци, зборуваше за христијанските вредности, но генерално беше нејасно формулирана. Дополнително, „Списокот на белата кула“ се сврте против „нехристијанскиот национализам“ на „тајниот претседател на округот на СВП“ Ханс Станек.
Библиографија
Публикациите за Белата кула (Бриксен) вклучуваат:
Бендорф
Бендорф може да се однесува на следниве места:
Џонатан Рестрепо
Џонатан Рестрепо Валенсија (Jhonatan Restrepo Valencia; р. ) — колумбиски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Ран живот
Рестрепо се родил во Пакора. Се натпреварувал како пливач во детството, освојувајќи четири национални првенства во Колумбија.
Кариера
Според Рестрепо, тој и неговиот менаџер вртеле на броевите на елитните клубови преку Фејсбук од декември 2014 година со цел да добијат професионален договор. Откако станал панамерикански првак под 23 години во 2015 година, добил понуда од Катјуша за стажант таа сезона, а подоцна останал со нив во 2016 година. Учествувал на Панамериканските игри 2015 и бил прв во екипната потера. Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2016.
Чалџиево
Чалџиево или Чалџилари (Φιλώτας, Филотас; до 1926 г. Τσαλτζιλάρ, Цалѕилар ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 1.772 жители (2011). Сè до 1920-тите било населено со Турци.
Географија
Селото е сместено во котлината Сариѓол, 6 км јужно од Суровичево и 40 км југоисточно од Лерин. Пред повлекувањето на Островското Езеро, било оддалечено на помалку од 5 км од неговиот брег.
Праисторија и стар век
Во подрачјето на Чалџиево се најдени траги од праисториски населби, од кои најстарите се од раниот неолит. Животот на ова место продолжил и во древномакедонскиот и римскиот период. Во други месности околу селото се откриени остатоци од населби од раното и доцното бронзено време, железното време, како и од подоцнежните периоди.
Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Чалџиево (Tchaldjiévo) било село во Џумалиската каза со 20 домаќинства од вкупно 62 жители Македонци.
Во Грција
Во 1926 г. властите го преименувале селото во Филотас. Во 1928 г. Чалџиево било наполно дојденско село со 2.188 жители од 539 семејства.
Во 1940 г. во селото живееле 2.134 лица. Ваквата бројност се задржала до 1960-тите кога доста жители почнале да се селат во Кајлари и другите градови поради изградбата на големите термоелектрани и привлечноста на градскиот живот.
Цркви
Чалџиево има три цркви:
Во селото работи и друштвото „Црно Море“.
Стопанство
Селото важи за доста богато и има развиено земјоделство и сточарство.
Хидроксилапатит
Хисроксилапатит, исто така нарекуван и хидроксиапатит, е минерална форма на калциум апатит која се среќава во природата со формула Ca5(PO4)3(OH), но често се запишува како Ca10(PO4)6(OH)2 за да се означи дека кристалната единечна ќелија се состои од два ентитети. OH− јонот може да биде заменет со флуориден, хлориден или карбонатен, при што се создава флуорапатит или хлорапатит.
До 50% од волуменот и до 70% од тежината на коските кај човекот претставува изменета форма на хидроксилапатит.
Чукур Амбар
Чукур Амбар — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Комо (појаснување)
Комо (Como) може да се однесува на:
Диван
Диван ― совет, собрание, суд, канцеларија, уред; совет на султановиот двор во Истанбул на везирот или покраински намесник.
Султанскиот совет (дивани-хумајун) ги издавал највисоките наредби и решенија. До средината на 15 век, со него претседавал лично султанот, а потоа големиот везир. Отпрвин заседавал секој ден (освен в петок), од втората половина на 16 век, само четири дена (од сабота до вторник), од крајот на 17 век, само два дена, а од 1750 година престанал да се собира, иако официјално не бил укинат.
Карпа
Карпите се составни делови на литосферата составени од збир на повеќе минерали, иако во некои случаи можат да бидат составени само од еден минерал. Иако се создале на различни начини и на разни длабочини, тие може да се најдат на целата Земјина површина, бидејќи се јавуваат во облик на површински пројави. Науката, пак, што се занимава со настанокот, составот, особините и начинот на пројавување на карпите во Земјината кора се нарекува петрологија (грчки: petros-карпа). Сите карпи, според начинот на настанувањето, се делат на три основни групи: магматски, седиментни и метаморфни.
Магматски карпи
Магматските карпи настануваат со ладењето или стврднувањето на вулканската лава или магма во самата Земјина кора или на нејзината површина. Кога ладењето е многу брзо, нема време да се создаваат кристали, но ако тоа се случува бавно, колку подолго ќе трае процесот, толку поголеми ќе бидат карпестите кристали. Овие карпи се одликуваат со голема цврстина и имаат голема примена во градежништвото. Тие немаат слоеви и не содржат фосилни остатоци. Магматските карпи се класифицираат на најразлични начини. Ако се поделат според начинот на настанувањето, има:
Седиментни карпи
Седиментните карпи настануваат со седиментација (напластување или таложење) на ситен материјал во морињата, езерата, реките и на копното. Овие карпи најчесто се напластени во хоризонтална положба и се состојат од слоеви со различна дебелина. Во нив може да се сретнат фосилни остатоци од растенија или животни. Според потеклото и видот на материјалот што се напластува, се разликуваат карпи со:
Метаморфни карпи
Метаморфните (видоизменети) карпи имаат променлив состав и потекнуваат од метаморфозата (видоизменувањето) на физичко-хемиски особини на кој било друг вид на карпи (магматски, седиментни). Метаморфозата најчесто се врши во подлабоките слоеви на Земјината кора. Главни фактори за видоизменувањето се високиот притисок и високите температури, кои придонесуваат кристалографската структура на карпата да се измени (процес познат како прекристализација), а резултатот е создавање нови минерали. Метаморфни карпи се мермерот, гнајсот, шкрилците, кварцитот, амфиболитот и слично.
Карпите како тема во уметноста и во популарната култура
Карпите се јавуваат како тема во делата од уметноста и популарната култура, како:
994
994 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 994 година од новата ера, 994. од првиот милениум, 94. од X век и петта од 990-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6502 и 6503 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5744 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4754 и 4755 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1747.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 994 година се протега во 3630 и 3631, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3690 и 3691 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1537. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 383 и 384 исламска година.
Лигурија
Лигурија — италијански регион, сместен на северозападниот дел од Апенинскиот Полуостров и која како главен град ја има Џенова. На југ се граничи со Лигурското Море, на запад со Франција (регионот Прованса - Алпи -  Азурен Брег, на север со регионите Пиемонте и со Емиља-Ромања и на исток со Тоскана. Лигурија е составен дел од Еврорегионот Алпи-Средоземје. Со своите 5.421 км2 Лигурија е еден од најмалите италијански региони но е еден од најгусто населените, особено во приморските делови каде што е концентриран најголемиот дел од економските активности. Меѓу 1950 и 1960 година, бројот на населението во Лигурија пораснал благодарение на големата имиграција од Јужна Италија, пред сè во Џенова. Денес, по затворањето на многу фабрики, иселеничкиот бран престанал, што не важи и за туристичкиот, имајќи предвид дека Лигурија е една од најпознатите италијански туристички одредишта. Освен Џенова која е главен град на Лигурија, други познати лигурски градови се и Империја, Ла Специја, Савона,  Бордигера, Портофино, Санремо и Сестри Леванте.
Познати личности
Лигурија е регион во кој се родиле многу познати италијански личности како Кристофер Колумбо, Николо Паганини, Џузепе Мацини, Џузепе Гарибалди, Едмондо Де Амичис, Еуџенио Монтале, Итало Калвино, Франко Малерба.
Сенокоска Црква
Сенокоска Црква — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Сенокос. Претставува средновековна црква и некропола. Се наоѓа на северната периферија на селото, веднаш над патот за селото Градец, каде се гледаат камени плочи од гробни конструкции со насоченост исток-запад, а во непосредната близина грамада од кршен камен и темели од помал сакрален објект.
Струмјани
Струмjаните биле јужнословенско племе кое во раниот среден век ја населувало Источна Македонија и областа околу реката Струма во Пиринска Македонија. Потеклото на Струмјаните е венетско, т.е. припаѓале на Западните Словени и биле во крвно сродство со Полјаците - Шлези.
Потекло
Татковината на Струмјаните била Шлеска во денешна Полска. Во нивната прататковина сè уште постои областа Струмиен, каде што има град Strumień и река Струмиен. Во полскиот јазик постои и зборот Струга, кој означува река. Во Полска и денеска постојат многу струмјански етнотопоними како Strumiany. Името Strumiany го носат многу села и мали градови во Полска. До 1945 година, Шлеска била дел од Германија, а претходно под австриската монархија на Хазбурговците, кои придонеле за германизација на словенските народи од Шлеска.
Земја на Кралицата Мод
Земја на Кралицата Мод (Dronning Maud Land) — регион на Антарктикот со околу  за кој Норвешка тврди дека е нејзина зависна територија. Се граничи со Британската антарктичка територија за која се тврди дека на 20-тиот западен меридијан и со Австралиска Антарктичката Територија на 45-тиот источен меридијан. Дополнително, на 12 јуни 2015 година била припоена уште една мала површина. Позиционирана на Источен Антарктик, сочинува околу една петтина од континентот и е именувана по норвешката кралица Мод Велшка (1869–1938).
Во 1930 година, Норвежанецот Јалмар Рисер-Ларсен станал првиот човек за кој се знае дека стапнал на територијата. На 14 јануари 1939 година, територијата била преземена од Норвешка. На 23 јуни 1961 година, земјата стана дел од Антарктичкиот договор, со што станала демилитаризирана зона. Територијата е една од двете барања на Антарктикот поднесени од Норвешка, а другата е островот Петар I. Тие се управувани од Одделот за поларни прашања на норвешкото Министерство за правда и јавна безбедност во Осло.
Поголемиот дел од територијата е покриена со ледената покривка на Источен Антарктик, а висок леден ѕид се протега низ нејзиниот брег. Во некои области подалеку во ледената покривка, планинските венци се пробиваат низ мразот, овозможувајќи им на птиците да се размножуваат и да расте ограничена флора. Регионот е поделен на, од запад кон исток, Брегот на Принцезата Марта, Брегот на Принцезата Астрид, Брегот на Принцезата Рагнхилда, Брегот на Принцот Харалд и Брегот на Принцот Олав:
Нема постојано население, иако има 12 активни истражувачки станици во кои се сместени најмногу околу 40 научници, бројките варираат во зависност од сезоната. Шест се зафатени во текот на целата година, додека останатите се сезонски летни станици. Главните аеродроми за интерконтинентални летови, соодветни  со Кејптаун, Јужна Африка, се аеродромот Трол, во близина на истражувачката станица Норвешки Трол и пистата на руската станица Новолазаревскаја.
Географија
Земјата на Кралицата Мод се протега од границата со Коутс на запад до границата со Ендербиевата Земја на исток и е поделена на Брегот на Принцезата Марта, Принцезата Астрид, Принцезата Рагнхилд, Принцот Харалд и на Принцот Олав. Се проценува дека територијата зафаќа околу. Границите на барањето, изнесени во 1939 година, не ги поправиле северните и јужните граници освен како „копнена плажа на Антарктикот... со земјата што се наоѓа надвор од оваа плажа и морето подалеку“. Морето што се протега покрај брегот помеѓу надолжните граници на земјата на кралицата Мод генерално се нарекува Море на кралот Хокон VII.
На брегот нема земја без мраз, која се состои од 20 до 30 метри леден ѕид речиси низ целата територија. Така е можно само да се спушти од брод на неколку места. Околу 150 до 200 метри од брегот, карпести врвови ја пробиваат ледената капа, самата на средна висина од околу 2.000 метри надморска височина, со највисока точка од 3,148 метри во планините Мухлиг-Хофман. Другите главни планински венци се Хајмефронтовиот Масив, Орвиновите Планини, Волтатовите Планини и Сор Рондане.
Геолошки, во Земјата на кралицата Мод доминира прекамбриската гнајса, формирана пред создавањето на суперконтинентот Гондвана. Планините се состојат претежно од кристални и гранитни карпи, формирани 500 до 600 Ма во пан-африканската орогенеза за време на Гондвана. Во најоддалечените западни делови на територијата има помлади седиментни и вулкански карпи. Истражувањето за дебелината на мразот открило дека без мразот, брегот би бил сличен на оние на Норвешка и Гренланд, со длабоки фјордови и острови.
Рана активност
Земјата на кралицата Мод била првиот дел од Антарктикот што бил забележан, на 27 јануари 1820 година од Фабијан фон Белингсхаузен. Сепак, бил меѓу последните што биле истражени, бидејќи барало авиони во комбинација со бродови да преземат систематско истражување. Раните норвешки истражувачки активности на Антарктикот целосно се потпирале на експедиции за ловење китови и пломби финансирани од сопственици на бродови, особено од Кристен Кристенсен и неговиот син Ларс. Првите две норвешки експедиции биле извршени со запечатување бродови во 1892-93 и 1893-94 година. Додека тие првенствено биле испратени за можности за истражување, запечатување и лов на китови, тие исто така вршеле и научни истражувања. Понатамошни норвешки експедиции биле спроведени во првите децении на 20 век.
Роалд Амундсен за Норвешка ја презел Антарктичката Висорамнина, како висорамнината на кралот Хокон VII кога неговата експедиција станала првата што стигнала до Јужниот пол на 14 декември 1911 година. Бил мапиран како кружна територија што го опфаќа платото околу Јужниот пол, вклучувајќи ја целата земја над географската ширина 85° јужен меридијан. Сепак, приближно истата област ја барале Британците како платото на кралот Едвард VII, што било во судир со норвешкото тврдење. Тврдењето на Амундсен никогаш не било официјално потврдено од норвешката влада. Името Земја на Кралица Мод првично било применето во јануари 1930 година на земјата помеѓу 37°И и 49°30′И, откриена од Јалмар Ризер-Ларсен и Фин Лицов-Холм за време на експедицијата на Ларс Кристенсен во Норвегија од 1929-30 година. Името го добила по норвешката кралица Мод од Велс, сопруга на тогашниот крал Хокон VII. Територијата била истражена понатаму за време на експедицијата во Норвегија од 1930–31 година. Во текот на оваа сезона на китови, вкупно 265 китоловци, главно норвешки, работеле на брегот на Земјата на кралицата Мод. Во истата сезона, Ризер-Ларсен ги открил Брегот на Принцот Олав, Брегот на Принцезата Марта и Брегот на Принцезата Рагнхилд од воздухот. Капетанот Х. Халворсен од китоловецот Севиља во исто време независно го открил Брегот на Принцезата Астрид. Шест години подоцна, за време на експедицијата на Кристенсен од 1936-1937 година, Виго Видерое прелетал и го открил Брегот на Принцот Харалд. Преговорите со британската влада во 1938 година резултирале со тоа што западната граница на земјата на кралицата Мод била поставена на 20° западен меридијан.
Претензијата на Норвешка била оспорена од Германија, која во 1938 година ја испратила германската експедиција на Антарктикот, предводена од Алфред Ричер. Бродот „Швабенланд“ стигнал до мразот кај Антарктикот на 19 јануари 1939 година За време на експедицијата, површина од околу  бил фотографиран од воздух од Ричер,. Германија на крајот се обидела да ја преземе територијата што ја истражувал Ричер под името Нова Швабија, но го изгубила секое право на земјата по нејзиниот пораз во Втората светска војна.
Подоцнежни случувања
Во 1948 година, на новосоздадениот Норвешки поларен институт му била доделена администрацијата на норвешките територии на Арктикот и Антарктикот, вклучувајќи ја и Земјата на Кралицата Мод. Норвешка испратила две големи експедиции на територијата во 1940-тите и 1950-тите, но нејзините напори опаднале после тоа. На 21 јуни 1957 година, територијата станала предмет на норвешкиот суверенитет како зависност (biland), и Антарктичкиот договор официјално стапил на сила на 23 јуни 1961 година Норвешката активност во текот на 1960-тите била ограничена на некои помали ко-експедиции со САД, сè додека постепено не се зајакнала по поголема експедиција во западната земја на кралицата Мод и источното Веделово Море од страна на Норвешкиот поларен институт во 1976-77 година.
Основан во 1978 година, Одделот за поларни работи на норвешкото Министерство за правда и полиција, со седиште во Осло, добил администрација на норвешките поларни области, вклучувајќи ја и оваа територија. Од 1979 година, Норвешкиот поларен институт е дирекција под Министерството за животна средина. Во 1992 година, експедицијата на Ивар Толефсен ги направила првите искачувања на неколку планини. Норвешка ја основала летната станица Трол во 1989-1990 година. Во 2003 година, министерот за животна средина Борге Бренде станал првиот норвешки министер што ја посетил земјата на кралицата Мод, и тој набрзо одвоил средства за проширување на станицата Трол. Трол бил надграден во 2005 година како дел од стогодишнината од независноста на Норвешка. Меѓу гостите биле и министерот за надворешни работи Јан Петерсен и министерот за животна средина Кнут Арилд Хареиде, а Трол бил официјално отворен од кралицата Соња, првата кралица што некогаш го посетила Антарктикот. Во 2008 година, премиерот Јенс Столтенберг, придружуван од четириесет официјални лица, научници и новинари, станал првиот норвешки премиер што ја посетил Земјата на кралицата Мод. Тој лично именувал три планини околу станицата Трол каде што бил сместен, иако избрал да спие на отворено во шатор, наместо во кревет внатре. Тој изјавил дека целта на посетата е да се бара имотот на Норвешка на Антарктикот, како и да се дознае повеќе за истражувањето за климата во Трол, што според него е клучно за подобро разбирање на глобалните климатски промени.
Во 2015 година, кралот Харалд V станал првиот владејачки монарх во светот што го посетил Антарктикот кога заминал во Земјата на кралицата Мод.
Легален статус
Како и сите други територијални претензии на Антарктикот, норвешкото барање кон Земјата на кралицата Мод (заедно со неговото барање за островот Петар I) е предмет на Антарктичкиот договор. Договорот јасно покажува дека Антарктикот може да се користи само за мирни цели и ја гарантира слободата на научните активности. Промовира меѓународна научна соработка и забранува какви било активности поврзани со јадрено оружје. Иако територијалните претензии не се поништени со договорот, сите барања според член III од договорот се во сила суспендирани сè додека тој е во сила. Норвешка, Австралија, Франција, Нов Зеланд и Обединетото Кралство меѓусебно ги признале меѓусебните претензии на Антарктикот. Но, постои прашање за вистинските граници на барањето, бидејќи првичните норвешки разграничувања и кон Јужниот пол и кон морето биле оставени нејасни. Очигледно ова било за да се избегне прифаќање на употребата на „секторскиот принцип“ за претензиите на Советскиот Сојуз за Северноледениот Океан. Во 2015 година, Норвешка делумно го поправила ова прашање со формално полагање на своето барање за областа помеѓу Земјата на кралицата Мод и Јужниот Пол.
Норвешката администрација е контролирана од Одделот за поларни прашања на Министерството за правда и полиција, сместена во Осло. Припојувањето на територијата е регулирано со Законот за зависност од 24 март 1933 година; Кралицата Мод била додадена на 21 јуни 1957 година. Тој утврдува дека норвешкото кривично право, приватното право и процесното право се применуваат на територијата, покрај другите закони кои експлицитно наведуваат дека тие важат на територијата. Понатаму, тој утврдува дека целата земја и припаѓа на државата и забранува и јадрени детонации и складирање на јадрен отпад.
Од 5 мај 1995 година, норвешкиот закон бара од сите норвешки активности на Антарктикот да го следат меѓународното право за животна средина за Антарктикот. Норвешките граѓани кои планираат активности во Земјата на кралицата Мод мора да се пријават во Норвешкиот поларен институт, кој може да забрани каква било активност што не е во согласност. Оние кои ја посетуваат Земјата на кралицата Мод мора да ги следат законите за заштита на природата, третманот на отпад, загадување и осигурување за операции за пребарување и спасување.
Фауна и флора
Царскиот пингвин има некои од местата за размножување концентрирани во Земјата на Кралицата Мод. Сите четири вистински антарктички фоки, имено, Веделовата фока, Леопардската фока, ракојадна фоката и Росовата фока, може да се најдат во морето на кралот Хокон VII кај Земјата на кралицата Мод. Рос се наоѓа во најголем број во морето на кралот Хокон VII.