cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Трсје
Стопанство
Сегашните жители како и порано се занимаваат со земјоделство и сточарство. Од записите на Ѓорче Петров за стопанството во Трсје е познато дека долината е каменлива и неплодна, раѓа многу малку ‘рж, овес и грав. Трсјанци се прехранувале од Калуѓерица којашто раѓа пченица, ‘рж и грозје. Селаните оделе во туѓина, најмногу во Грција каде што се занимаваат со дрвосеча. Почвата е црница, а околу една тумба се нивите, а под неа лозјата на трсјанци. Бидејќи од тоа место до селото има уште 2,5 часа растојание, за олеснување на работата, трсјанци на тумбата си направиле колиби при што речиси секоја куќа си има колиба.
Население
Селото Трсје отсекогаш било населено со македонско население и такво е останато сè до денес. Во пописот од 1913 година се попишани 902 жители, во 1920 година 577, а во 1928 година 611 жители. Намалувањето на жителите се должи и на преселувањето на трсјани во градот Лерин каде пости таканареченото Трсјанско Маало, како и во прекуокеанските земји. Во 2011 г. е заведено без ниеден жител.
Иселеништво
Како што е забележливо од статистичките показатели, селото Трсје од Балканските војни до Втората светска војна покажува намалување на бројот на жителите, што се должи на иселување во прекуокеанските земји, како и во градот Лерин каде што постои и таканареченото Трсјанско Маало. За време на Граѓанската војна се иселиле 37 семејства од кои 30 побарале засолниште во Македонија, а 7 во источноевропските земји при што вкупниот број на пребегнати изнесувал 140 возрасни лица и 86 малолетни деца.
Замок Мелфи
Замокот Мелфи во Базиликата е споменик во сопственост на Италија и еден од најважните средновековни замоци во Јужна Италија. Нејзината конструкција, барем компонентите кои сè уште се видливи, датираат од освојувањето на Норман и претрпеле значителни промени со текот на времето, особено под Домот на Анжу и Круната на Арагон.
Норманите
Замокот бил изграден кон крајот на 11 век од Норманите на стратешка локација која служи како порта помеѓу Кампанија и Апулија. Нејзиното поставување било од суштинско значење за да се одбрани од надворешни напади и како засолниште за норманските сојузници. Структурата била место на неколку „историски“ настани за време на норманскиот период.
Во Мелфи, резиденцијалното седиште на округот Апулија (Контеа ди Пуља), имало пет вселенски собори, организирани од пет различни папи помеѓу 1059 и 1137 година. Во летото 1059 година, папата Николај II останал во тврдината. Тој на 24 јуни склучил договор со грофот Роберт Гискард и принцот Ричард I од Капуа, за подготовки на Првиот собор на Мелфи, кој го славел таму од 3 до 25 август. конечно признавајќи ги норманските освојувања од страна на Конкордатот на Мелфи. Папата го именувал Роберт Гискард за војвода од Апулија и Калабрија, а градот Мелфи по тој повод бил промовиран во главен град на неговото војводство. Гискар ја протерал својата прва сопруга Алберада од Буоналберго, за да се омажи за ломбардската принцеза Сикелгаита од Салерно.
Во замокот се одржале дополнителни синоди: папата Александар II од 1 август 1067 година претседавал со Вториот собор на Мелфи, го прими ломбардскиот принц Гисулф II од Салерно, како и Роберт Гискард и неговиот помлад брат Роџер I. За време на Третиот собор во Мелфи, во 1089 година, папата Урбан II ја свикал Првата крстоносна војна, во 1101 година Паскал II го повикал Четвртиот собор на Мелфи IV и конечно Инокентиј II во 1137 година го прославил Петтиот собор на Мелфи, последен од серијата. Исто така, во 1130 година, Антипапа Анаклит II, кој го основал Норманското Кралство Сицилија, организирал Собор на Мелфи, кој сепак не бил признат од црквата.
Хоенштауфен
По доаѓањето на династијата Хоенштауфен во 1194 година, императорот Фредерик II му дал големо значење на замокот Мелфи и наредил неколку модификации. Во 1231 година тој ги прогласил уставите на Мелфи (Liber Augustalis) во замокот, законик на Кралството Сицилија, на кој императорот лично учествувал во пишувањето заедно со луѓе како неговиот нотар Пјетро дела Виња и филозофот и математичар Михаил. Шкотланѓанец. Структурата била и депозит за даноците собрани во Базиликата и затвор за заробеници како „Сарацен“ Утман од Лучера, кој бил ослободен по исплата на 50 унци злато.
Во 1232 година, Фридрих II ги угостил во замокот Маркгробот Бонифациј II од Монферат и Бјанка Лансија, со која го добил синот Манфред и која му станала сопруга непосредно пред нејзината смрт. По неговата екскомуникација од страна на папата Григориј IX, императорот Хоенштауфен во 1241 година затворил во зградата двајца кардинали и неколку француски и германски бискупи, кои требало да бидат дел од папскиот совет за негово разрешување.
Анжу и наследници
Со смртта на Стауфер и доаѓањето на владетелите на Анжу (анжуеви), замокот Мелфи претрпел сеопфатно реновирање и проширување. Во 1284 година станала официјална резиденција на Марија од Унгарија, кралица на Неапол, сопругата на Карло II од Анжу. Сè уште бил подложен на промени во 16 век под владата на Арагон и станал сопственост на благородното семејство Ачајоли прво, потоа на Марцано Апио, Карачоло и на крајот на династијата Дорија, на која и припаѓал до 1950 година. Замокот претрпел два силни земјотреси во 1851 и 1930 година, но, за разлика од другите споменици на Мелфи кои биле сериозно оштетени, замокот  речиси воопшто не бил оштетен. Денес во зградата е сместен Националниот археолошки музеј на Мелфи, отворен во 1976 година.
Структура
Замокот Мелфи, сведок на неколку фази на изградба со текот на времето, има повеќестилска архитектонска форма, иако сè уште изгледа чисто средновековно. Составен е од десет кули од кои седум правоаголни и три петаголни:
Замокот Мелфи има четири влеза, од кои само еден е сè уште употреблив. Првиот, сместен на североисток во близина на кулата бил директно поврзан со рововите и сега е заѕидан; вториот, исто така заграден и лоциран во близина на црковната кула, се отвора кон дворот; третиот на југозапад, блиску до бедемот на Лавот, бил главниот влез за време на ерата на Анжевините и им овозможувал да стигнат до ровот и градот. Четвртиот, единствениот активен, бил отворен од Дорија и служел како пристап до ровот преку подвижен мост во античко време. Внатрешноста, иако трансформирана од Дорија, помеѓу 16 и 18 век во баронска палата, сè уште задржал некои структурни одлики во норманско-германски стил.
По преминувањето на мостот видлив е порталот кој содржи натпис од 18 век ,кој ги почитува делата на императорот Карло V и неговиот адмирал Андреа Дорија. Потоа, влегувајќи во дворот, можно е да се пристапи до шталите и дворовите на „ларажата“ и „Морториото“, сите анжевински дела создадени помеѓу 1278 и 1281 година по налог на Карло II од Анжу.
Мост Фатих Султан Мехмет
Мостот Фатих Султан Мехмет (турски:Fatih Sultan Mehmet Köprüsü) е еден од двата моста кои се наоѓаат во Истанбул, Турција. Овој мост се наоѓа на Босфорот, поврзувајќи ги Анадолија со Европа. Овој мост е посветен на султанот Мехмед II кој го освоил Цариград во 1453 година.
Ротино
Ротино — село во Општина Битола, во околината на градот Битола.
Историја
Во век, Ротино било село во Битолската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Ротино живееле 680 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Ротино имало 680 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Во 1961 година во селото има 573 жители, додека во 1994 година имало 193 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Ротино има 113 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 93 жители, од кои 91 Македонец и 2 лица без податоци.
Ротино
Ротино е македонско православно село, сите родови во селото се доселенички. Селото потекнува од почетокот на XIX век.
Родови во селото Ротино се: Петревци (17 куќи) први доселеници во селото, доселени се од селото Трн, основачот на родот се викал Соколе, го знаат следното родословие: Павле (жив на 62 г. во 1951 година) Ристе-Петре-Соколе, кој се доселил од Трн; Трпеновци (14 куќи) доселени се одма после првиот род, местото на старина не го знаат;                           Бошевци (14 куќи) доселени се од некое село во битолско поле; Штерјовци (8 куќи), Унчевци (6 куќи),                                   Лозановци (6 куќи), Лалевци (5 куќи), Павловци (4 куќи), Милевци (4 куќи), и Наневци (3 куќи) доселени се со непозната старина; Милошевци (3 куќи) доселени се во XIX век од селото Горно Српци каде биле староседелци;                  Толевци (7 куќи) и Наумовци (1 куќа) најмлади родови во селото, потекнуваат од предок кој бил Влав, и дошол од селото Трново, овде работел како слуга, и потоа се оженил.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ од 1951 година, родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 213 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 104 гласачи.
Иселеништво
До 1951 година од селото имало иселеници во Романија (5 семејства), Австралија (4 семејства), САД (5 семејства), Битола (3 семејства), Србија (1 семејство) и во Бугарија (1 семејство).
Иселеници имало и потоа и населението е иселено во Битола, Скопје, прекуокеанските земји (САД, Канада и Австралија), како и низ Европа.
Космос-893
Космос-893 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 15 февруари 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
320
320 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 320 година од новата ера, 320. од првиот милениум, 20. од IV век и прва од 320-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5828 и 5829 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5070 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4080 и 4081 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1073.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 320 година се протега во 2956 и 2957, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3016 и 3017 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 863. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 311 и 310 година пред хиџра.
Оклахома
Оклахома е сојузна држава од САД во јужниот дел од земјата. Главен град е Оклахома Сити. Се простира на 180 000 квадратни километри и е сместена северно од реката Ред Ривер. Низ Оклахома прв проаѓа шпанскиот истражувач Коронадо, по потрага по изгубениот Златен Град а под власт на САД ќе дојде со купувањето на Луизијана кој во 1803 е купен од Французите, со што е добиен отворен пристап до бреговите на Тихиот Океан.
Василиј Лакапин
Василиј Лакапин (925 - 985) — паракоимомен на Византија од 945 до 985 година.
Тој бил незаконски син на царот Роман I, и бил кастриран како млад.
Во 945 година, во периодот кога неговиот татко бил соборен, Василиј бил назначен за паракоимомен на царот Константин VII, неговиот зет. Тој го задржал ова место за време на владеењето на Роман II, Никифор II, Јован I.
Како главен на царската администрација, насобрал огромно богатство. Наводно, ова довело до заострени односи со Јован I кратко пред неговата смрт во 976 година. Според некои извори, Василиј го отрул царот.
Продолжил да работи на истата позиција и на почетокот на владеењето на Василлиј II но во 985 година младиот цар - сакајќи да ја води самиот владата откако истата била водена од регенти триесет години - го обвинил за сојужништво со Варда Фока и го отстранил Всилиј. Сите негови земји и поседи биле запленети и сите закони донесени во неговиот период биле прогласени за неважечки. Василиј лакапин бил протеран и по кус период починал во прогон.
Македонски Бугари
Македонски Бугари (бугарски: македонски българи) — етничка заедница која живее во Македонија. Во државата има многу мал број граѓани кои се декларираат како Бугари и истите често се нарекуваат бугарофили, кои заедно како една целина не се признато етничко малцинство. Најголем број Бугари се сконцентрирани во регионот на Струмица, можеби поради тоа што градот територијално се наоѓа во близина на Бугарија и бил двапати дел од бугарската држава (1912 — 1919 и 1941 — 1944). Во периодот помеѓу 1945 — 1991 година додека Македонија била дел од Југославија имало миграција на бугарското население од Босилеградско во Република Македонија, а најголемиот дел од него се населил во Скопје. На последниот попис во Македонија во 2021 година како Бугари се изјасниле 3.504 граѓани, кои претставуваат околу 0,2 % од целото население.
Организација
Во текот на неуспешниот „Попис 2011“ во Македонија Бугарскиот културен клуб започнал кампања која гласела: ''Сите биле Бугари. А ти?''  која во текот на своето видео ги прикажува славните историски личности Св. Климент Охридски, Цар Самоил, Гоце Делчев како Бугари. Во Македонија има бугарско здружение Радко и Здружение на граѓани „Цар Борис III“ во Охрид и Бугарски културен клуб во Скопје. Според официјалните подотоци на КБГБЧ од 2002 до крајот на 2020 година речиси 90.000 македонски граѓани земале бугарски пасоши со кои може да патува и работи во земјите од ЕУ без визи. Уште околу 60.000 лица поднеле молби за бугарско државјанство за кое мора да потпишат документ дека имаат бугарско потекло. Прашање е колку од тие што добиле пасош или поднеле молби се чувствуваат Бугари, а колку на таков чекор се решиле од економски причини. На парламентарните избори во Бугарија 2021, бројот на пријавени гласачи во бугарската амбасада во Скопје изнесувал само 328 лица, а со тоа е јасен фактот дека тие пасоши се вадени поради економска причина.
Барут/Марк
Барут/Марк (Baruth/Mark) — град во округот Телтов-Флеминг, во Бранденбург, Германија. Се наоѓа 24 километри источно од Лукенвалде и 53 километри јужно од Берлин.
Теодосиева цистерна
Теодосиската цистерна (турски:Şerefiye Sarnıçı) е цистерна која се наоѓа во Истанбул, Турција. Објектот бил изграден во времето на Византија, од 428 до 443 година. Денеска е музеј.
21 (албум на Адел)
21 е вториот студиски албум на британската пејачка-текстописец Адел. Албумот бил издаден на 21 јануари 2011 година во Обединетото Кралство и ширум Европа, а на 22 фавруари, 2011 бил издаден во Северна Америка. Во продолжение на нејзиниот прв албум од 2008, 19, 21 бил наречен по возраста на пејачката во времето на продукцијата на албумот. Покрај тоа што се потпира на фолк и Motown влијанијата од нејзиниот прв албум, во новиот албум Адел истражува различни жанрови и стилови од кантри и блуз до поп и Р&Б. Албумот се смета како албум за разделби, бидејќи повеќето од песните се фокусираат на аспекти на неодамна завршените врски на пејачката.
21 содржи продукции од Рик Рубин, Паул Епворт и Рајан Тедор покрај другите и бил издаден со позитивни критики, а критичарите ја пофалиле вокалната изведба на Адел и нејзиното интроспективно пишување. Претходен од водечкиот сингл „Rolling in the Deep“, албумот се искачил на првото место на Бритнаската табела за албуми, продавајќи 208,000 копии, а исто така се искачил на првото место и во десет други држави вклучувајќи ги Канада, Германија и Ирска. 21 се искачил и на првото место на Билборд 200 табелата во САД со 352,000 копии и претставува албум кој продал најмногу копии во првата недела во САД за 2011.
Позадина
Во 2008, додека го славела успехот на нејзиниот прв студиски албум 19, Адел исто така ја завршила својата прва сериозна врска која била инспирација за албумот. Неколку месеци за време на нејзината американска и европска промоционална турнеја An Evening with Adele која траела од 2008 до 2009, 20-годишната пејачка започнала нова врска со маж кој бил десет години постар од неа. Според пејачката, врската станала „најголемата работа во [нејзиниот] цел живот“. Постар и пософистициран од нејзините претходни љубовници, нејзиниот дечко го зголемил нејзиниот видик и ја сменил како личност. 18 месеци подоцна, врската го достигнала својот крај, по што следел период на алкохолизам и депресија за пејачката. Напишан како реквием за нејзината завршена врска, албумот ги прикажувал скршеното срце и тагата на пејачката за нејзината врска. Сепак, таа објаснила дека 21 не е само за лутината кон нејзиниот поранешен љубовник, туку и искрено ги прикажувал „[нејзините] сопствени мани“.
Список на песни
Официјалниот список на песни издаден преку iTunes Store UK на 30 ноември 2010.
Општествени показатели
Општествeни показатели, или показатели на заедницата ― „мерења кои обезбедуваат информации за минатите и тековните трендови и им помагаат на планирачите и водачите на заедницата во донесувањето одлуки кои влијаат на идните резултати“. Тие обезбедуваат увид во целокупната насока на заедницата: дали таа се подобрува, опаѓа или останува иста, или е некоја мешавина од сите три.
Во суштина, показателите се мерења кои ја одразуваат меѓудејствието помеѓу социјалните, еколошките и економските фактори кои влијаат на благосостојбата на регионот или заедницата. Проектите за показатели на заедницата обично се спроведуваат од непрофитни организации во рамките на една заедница, иако во некои случаи тие се иницирани од јавниот сектор.
Историја на општествените показатели
Општествени показатели се локализиран одговор на воочената невалидност на традиционалните претежно економски показатели, како што е БДП, кои се користат за мерење на човечкиот напредок. Оваа невалидност има два облици. Прво, економските показатели ги опфаќаат сите парични трансакции како корисни за квалитетот на животот, додека некои од нив може да се гледаат како дефинитивно негативни (на пример, парите потрошени за чистење на животната средина од загадувањето што можело да се спречи). Второ, строго економските показатели не ја сметаат вредноста на немонетарната активност, како што се домашната и доброволната работа и безготовинската јавна помош, кои се дефинитивно позитивни за квалитетот на животот на многу семејства.
Пристапот на ниво на заедници кон оваа очигледна невалидност се заснова на докази за социјална група чии членови живеат во одреден локалитет, делат влада и често имаат заедничка култура и историја. Општестевни показатели не се нов концепт; тие се во употреба од 1910 година, кога Фондацијата „Расел Сејџ“ започнала развој на месни истражувања за мерење на индустриски, образовни, рекреативни и други фактори. Процесите што ги користи Фондацијата „Сејџ“ се слични на оние што повторно се појавиле во текот на 1990-тите. Но, разликата денес е во употребата на показатели за да се земе предвид целосниот спектар на благосостојбата на заедницата, а не само изолираните фактори. Во денешно време, показателите се користат од многу изборни единици во рамките на една заедница. По една деценија обновено внимание на показателите на заедницата, тие сега претставуваат вреден механизам за подобрување на мониторингот и евалуацијата при планирањето.
Фондацијата „Расел Сејџ“ употребила „над две илјади месни истражувања направени за образованието, рекреацијата, јавното здравје, криминалот и општите социјални услови“ за да ги процени социјалните услови. Првото истражување било спроведено во Питсбург, Пенсилванија. (Кон крајот на 1990-тите, Питсбург повторно ги прифатил показателите, со својот проект за одржливи цели и показатели во Питсбург.) Многу од анкетите користени од Фондацијата „Сејџ“ биле спроведени од непрофитни организации, како што се стопанските комори и граѓанските комитети. Овие истражувања дале показатели за општествените трендови и биле популарни до Големата депресија и Втората светска војна, кога економските мерки како показателите на бруто домашниот производ или бруто националниот производ добиле поголем приоритет.
Цели на информациските системи на заедницата
Информативните системи на заедницата (ИСЗ) обединуваат широк опсег на показатели на заедницата - социјални, економски и еколошки податоци и информации околу целите:
1366 п.н.е.
1366 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1366. година пред новата ера, 366. од вториот милениум п.н.е., 66. од 14 век п.н.е. и седма од 1360-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4142 и 4143 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3384 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2394 и 2395 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 613 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1366 година се протега во 1270 и 1271, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1330 и 1331 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 823 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2048 и 2047 исламска година пред хиџра.
Откритија
1366 av. J.-C.
Катаризација
Катаризацијата е владина иницијатива која е осмислена со цел да се зголеми бројот на катарски граѓани вработени во јавниот и приватниот сектор. Целта е 50% од работната снага во секторот индустрија и енергија да се катарски граѓани. Катаризацијата е еден од фокусите на Катарската национална визија за 2030 година.
Историја
Првата појава на катаризацијата била формулирана во 1962 година, со катарскиот закон за работни односи бр. 3, кој предвидувал дека на државјаните на Катар мора да им се даде прв приоритет за пополнување на слободните работни места. Владиниот попис спроведен во 1970 година открил дека само 16% од економски активното население биле катарци. Единствената индустрија со поголем процент на катарски граѓани на странци била нафтената индустрија, но и таа била резултат на катаризацијата.
Во раните 1970-ти, откако Катар стекнал независност, административните места во јавниот сектор биле катаризирани. 97% од највисоките административни позиции во училишниот систем биле окупирани од Катарци до 1990-тите.
Во мај 1997 година, емирскиот декрет пропишал дека најмалку 20% од вработените во бизнисите во приватниот сектор мора да бидат државјани на Катар. На 1 јуни 2000г, сеопфатната програма на катаризацијата стапила на сила со цел да се достигне 50% национална работна сила во енергетскиот сектор до 2005 година. Академици кои активно работат на аспектите на емиризацијата вклучуваат: Инго Форстенлехнер од Универзитетот на Обединетите Арапски Емирати, Касим Рандери од Британскиот универзитет во Дубаи, Пол Кноглингер од FHWien, Мари-Франс Ваксин од Американскиот универзитет во Шарја и многу други.
Но, програмата не ја исполнила својата цел, затоа што Катарците сочинуваат само 28% од работната сила во енергетскиот сектор.
Предизвици
Една студија организирана од корпорацијата RAND, покажала дека катарските жени имаат двојно поголема веројатност да бидат високообразовани од мажите. Сепак, како резултат на родово-исклучените дипломи на државните универзитети, одредени сектори не можат да имаат корист од повисоко образованата женска популација.
Ефросина Дукина Каматерина
Ефросина Дукина Каматерина (грчки: Ευφροσύνη Δούκαινα Καματερίνα ή Καματηρά, околу 1155 – 1211) била византиска царица, сопруга на цар Алексиј III Ангел.
Ефросина била ќерка на големиот друнгариј и пансеваст Андроник Дука Каматер († 1176). Според византинологот Дејвид Хјуз, мајката на Ефросина била втора сопруга на Андроник Каматер, сестра на етиопскиот цар Гебре Мескел Лалибела.
Ефросина била роднина на царот Константин X и на Ирина Дукина, сопруга на Алексиј I Комнин. Двајцата нејзии браќа учествувале во бунтот против Андроник I Комнин, при што едниот бил фрлен во зандана, а другиот ослепен.
Во 1169 година Ефросина била омажена за Алексиј Ангел, постар брат на царот Исак II Ангел. Двајцата имале три ќерки:
Во 1196 година Ефросина Дукина Каматерина била обвинета од својот брат, Константин Каматер, и од својот зет Андроник Констостефан за интимна врска со еден од министрите - благородник Ватациј. Царот поверувал на обвинувањата и го убил Ватациј, а Ефросина Каматерина била испратена во манастирот Нематареја. Сепак нејзините роднини го убедиле царот да и прости на својата сопруга и седум месеци подоцна Ефросина била повикана назад во палатата.
По овие настани Ефросина и семејството заминале за Солун, а подоцна биле пренудени да заминат кон Коринт. Двајцата сепак биле фатени од солунскиот крал Бонифациј Монфератски и биле фрлени во темница. Околу 1209 година Ефросина и сопругот биле ослободени од епиркиот деспот Михаил I Комнин. Последните години од животот, Ефросина Дукина Каматерина ги поминала во градот Арта, каде починала во околу 1210 - 1211 година.
Литература
{{s-hou|Династија Дука||1155}||1211}}
Хиперповршина
Во геометријата, хиперповршина претставува генерализација на концептот за хиперрамнина. Ако претпоставиме дека едно обвиткано многуобразие M има n димензии, тогаш било кое подмногуобразие на M со n − 1 димензии е хиперповршина. Еквивалентно на тоа, кодимензијата на хиперповршината изнесува еден.
Кај алгебарската геометрија, хиперповршината во провективен простор со димензија n е алгебарско множество чисто со димензија n − 1. Потоа ова се определува со една равенка F = 0, a хомоген полином во хомогени координати. Може да содржи сингуларитети, па со тоа да не биде подмногуобразие во потесен смисол.
Шестојануарска диктатура
Шестојануарска диктатура – периодот на апсолутистичко владеење на кралот Александар I Караѓорѓевиќ во Кралството на Србите, Хрватите и Словенците кој траел од 6 јануари 1929 до 3 септември 1931 година.
На 6 јануари 1929 година, кралот Александар I Караѓорѓевиќ го распуштил Народното собрание на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците, ја забранил работата на сите политички партии и синдикати, политички собири и вовел цензура. Шестојануарската диктатура официјално е окончана со донесувањето на Октроисаниот устав.
Состојба
Недоволно добро решеното аграрно, национално и работничко прашање предизвикало криза и нестабилност на Кралството СХС. Користејќи ја ваквата состојба, Селанско-демократската коалиција која ја сочинувале Хрватската селанска партија на Стјепан Радиќ и Самостојната демократска партија на Светозар Прибиќевиќ, барала ревизија на Видовденскиот устав од 1921 година. Создавањето на Селанско-демократската коалиција го заострил судирот меѓу овие две партии со Народната радикална партија. На 20 јуни 1928 година, радикалскиот пратеник Пуниша Рачиќ ги убил пратениците на Хрватската селанска партија Павле Радиќ и Ѓуро Басаричек и тешко го ранил Стјепан Радиќ, кој починал од последиците на ранување на 8 август 1928 година. Народното собрание повторно се состанало на 1 август, но пратениците на Селанско-демократската партија одбиле да учествуваат.
Воведување на диктатурата
Искористувајќи ја смртта на Стјепан Радиќ и блокадата на работата на Народното собрание, кралот Александар во кралската прокламација објавена на 6 јануари 1929 година објавил дека „тие жалосни раздори и случки (...) ја поколебале кај Народот верата во корисноста на таа установа“, па затоа меѓу кралот и народот „повеќе не може и не смее да има посредници“. Кралот го укинал Видовденскиот устав и лично ја презел законодавната и извршната власт, а за претседател на Министерскиот совет го именувал генералот Петар Живковиќ. Исто така и на други цивилни должности биле доведени војни лица, особено во Хрватска и Стара Србија. Народното собрание било распуштено, била забранета работата на сите политички партии, била воведена строга цензура на весниците и книгите, биле забранети сите политички собири, национални, синдикални и верски организации, била забранета употребата на националните имиња и амблеми. Исто така бил проширен и дополнет Законот за заштита на државата и воведен Државен суд за заштита на државата при Касациониот суд во Белград.
Со диктатурата била прокламирана идеологија на „интегрално југословенство“, а името на државата било променето на 3 октомври 1929 година во Кралство Југославија. Земјата била административно поделена во девет бановини на Кралството Југославијабановини кои не ги следеле историските граници, со очигледна цел да се разбијат историските покраини .
Работа им била дозволена на нови и постојни организации кои го промовирале југословенството:
Политички пресметки со радикалните групи
Во текот на диктатурата биле ограничени политичките слободи, полицијата ги прогонувала илегалните радикални групи како што биле хрватските и македонските националисти, албанските и црногорските сепаратисти и комунисти против кои уште во 1920 година била донесена Обзнаната. Водството на КПЈ се подготвувало за вооружено востание, па околу 400 члена на КПЈ и СКОЈ биле убиени во периодот од 1929 до 1932 година. На толку големиот број жртви придонела и директивата на водството на КПЈ за подготовка на вооружено востание, поттикната од проценката на Шестиот конгрес на Коминтерната за приближување на општа криза на капитализмот. Покрај комунистите на диктатурата ѝ се противеле и левото крило на Земјоделската партија на Драгољуб Јовановиќ и левото крило на Демократската партија на Љуба Давидовиќ, Хрватската селанска партија, Самостојната демократска партија и крилото на Народната радикална партија на чело со Аца Станојевиќ. Во декември 1929 година Влатко Мачек бил уапсен и долго време држен в затвор, но бил пуштен без оптужба. Потпретседатлот на ХСП Јосип Предавац бил уапсен заради пропаѓањето на Селанската задружна банка и осуден на 2 и пол години затвор. Мачек во своите Мемоари тврди дека пропаѓањето на банката всушност го предизвикала државата која преку Југословенската народна банка го контролирала банкарскиот систем. Подоцна, во јули 1933 година, Предавац бил убиен.
Светозар Прибиќевиќ прво бил интерниран во Брус (Србија), а потоа заради лошото здравје му било допуштено да ја напушти земјата. Умрел во Чехословачка во 1936 година. Во емиграција заминуваат водачите на ХСП Јурај Крњевиќ и Аугуст Кошутиќ, како и радикалните националисти Анте Павелиќ (пратеник во Народното собрание од редовите на хрватскиот блок), Густав Перчец, Бранимир Јелиќ и др.
Поголемиот број опозициски српски политичари воведувањето на диктатурата го примиле без активен отпор. Српската опозиција главно нечујно се повлекла од политичката сцена, „уплапена и деморализирана, повинувајќи се на законските прописи за забрана и распуштање на партиите и здруженијата“. На удар на власта дошол Драгољуб Јовановиќ, водач на левото крило на Сојузот на земјоделци кој бил осуден на година дена затвор.
Усташите се обиделе да го дигнат неуспешното Велебитско востание во 1932 година, кое постигнало силен пропаганден ефект, особено во Кралството Италија.
Поддршка на диктатурата
При воведувањето на диктатурата кралот се потпирал на врвовите на војската и жандармеријата, група српски политичари врзани со дворот и на претставници на крупниот капитал. Во Словенија добил поддршка од словенечките либерали како и од Антон Корошец, претседател на Словенечката народна партија која влегла во владата на генералот Живковиќ. Меѓутоа, Корошец и група водачи на партијата биле интернирани, Корошец на Хвар, а останатите во Босна.
Во владата на генералот Живковиќ влегле и петмина Хрвати, претставници на крупниот капитал, политички противници на ХСП, од кои тројца ги држеле клучните стопански ресори: Славко Шврљуга, претседател на Загрепската берза и потпретседател на Здружението на хрватски индустријалци, станал министер за финансии, д-р Желимир Мажураниќ, правен застапник на големи претпријатија, станал министер за трговија и индустрија; проф. д-р Ото Франгеш, пред Првата светска војна член на босанската влада, станал министер за земјоделство. Влатко Мачек се надевал дека со воведувањето на диктатура ќе може да почнат директни преговори меѓу кралот и ХСП околу статусот на Хрватска, бидејќи би можела да се заобиколи српската политичка елита. Но, кралската политика на интегрално југословенство ги осуетила овие планови.
Кралот исто така може да се потпре на поддршката на земјите кои во државата имале вложен значителен капитал, а особено Франција и Чехословачка. На Франција исто така во интерес ѝ била стабилноста на Кралството Југославија во судирот со Мусолиниевата Италија (која им давала помош на усташите). Меѓутоа, светската економска криза која тогаш владеела му задала катастрофален удар на заостанатото стопанство на Југославија, ја влошила состојбата на населението и предизвикала уште поголемо незадоволство, што довело до секојдневни протести и судири со органите на редот. Крупната буржоазија барала обнова на парламентарниот систем. Странските капиталисти, од страв да не им пропаднат инвестициите и концесиите заради ваквата состојба во земјата, барале од кралот да отстапи од диктатура, така што Франција и Чехословачка во 1931 година вршеле притисок на кралот да изврши ограничени реформи.
Кралот можел да смета и на одредена поддршка на пониските слоеви, незадоволно од јаловите препукувања на политичарите. Владата на Живковиќ ветила грижа на режимот за спроведување на мерки за санирање на стопанство и отстранување на стопанските и социјалните неволји на народот.
Октроисаниот устав и крај на диктатурата
На 3 септември 1931 година кралот отстапил од отворена диктатура и го донел Октроисаниот устав. Биле спроведени формални избори за народни пратеници на кои се појавила само една партија, режимската Југословенско работничко-селанска демократија, подоцна преименувана во Југословенска национална партија. Со тоа била окончана Шестојануарската диктатура.
Диктатура имала многу тесна социјална и политичка база, а економски била неуспешна. Истата година кога била воведена, во светот избила големата економска криза, која ја погодила и Југославија. Диктатура економски им одговарала само на крупните капиталисти, а идеологијата на уништување на националните разлики предизвикала кај сите народи спротивен ефект.
Настрадани во текот на Шестојануарската диктатура
Весникот „Пролетер“ во 1935 година објавил статистика на основа на податоци од весници, значи непотполна, во која е изнесен бројот на политички процеси и осуда по законот за заштита на државата, и тоа од раздобјето од 1929 до 1935 година. Во оваа табела се наоѓаат жртвите кои не поминале низ судски процес, односно оние лица кои се убиени на лице место во полициски заседи и борби или како последица од мачењата во полициските станици.
Прв скопски конгрес
Скопскиот конгрес бил окружен конгрес на Скопскиот револуционерен округ на Македонската револуционерна организација. Започнал со работа на 2 јануари 1905 година и траел една недела. Се одржал во Осоговските Планини над село Кнежево, Кратовско. На него присуствувале 20 делегати, а меѓу нив се нашле Крсто Б’лгаријата, Ефрем Чучков, Атанас Бабата и Тодор Александров.
На конгресот биле разгледани главните прашања кои во целина се однесувале на Македонската револуционерна организација. Овој Конгрес е еден од низата окружни конгреси, а на него се потврдил појавениот сепаратизам на Скопскиот револуционерен округ.
Тек на конгресот
Таквиот преработен проект-правилник, Конгресот решил да стапи во сила веднаш во Скопскиот револуционерен округ за да се зачува единството во работата на Округот, меѓутоа правилникот бил ревидиран и ставен во сила без да биде потврден од еден општ конгрес на Организацијата и тоа претставува израз на сепаратизам од страна на Скопскиот револуционерен округ.
Меѓутоа конфузијата се зголемила откако Конгресот ги прифатил и принципите на Христо Матов (Брут) - Основите на Внатрешната револуционерна организација и Директивата за идна дејност од софиските советувања, притоа дополнувајќи дека Организацијата ќе ги гони сите Срби кој нема да се придружуваат кон нејзините статути.
Избор на органи
Согласно ревидираниот правилник било избрано ново окружно раководство во кое влегле:
Конгресот исто така го избрал Даме Груев за претседател на Скопскиот револуционерен округ, а доколку тој не ја прифател таа должност, да ја извршува Б’лгаријата.
Конгресот го избрал Иван Гарванов за задграничен претставник на Скопскиот округ. Додека траела работата на Конгресот, Даме Груев се наоѓал во Софија и тој го прифатил изборот за претседател на овој Округ и истовремено го препорачал Гарванов за задграничен претставник и на Солунскиот и на Битолскиот округ, а набргу потоа Даме Груев се нашол на територијата на Скопскиот округ.
Значење
На овој конгрес биле разгледани низа на прашања кој ја засегале Македонската револуционерна организација и бил направен обид за нивно решавање. Меѓутоа со донесените решенија само се засилиле недоразбирањата меѓу македонските дејци. Самиот Скопски округ со овој Конгрес манифестирал сепаратизам видлив преку преседанот при избор на Иван Гарванов за задграничен претставник на Округот.
Историја на Ангола
Ангола е држава во југозападниот дел на Африка. Португалија го истражувала регионот и основала населби и градски подрачја. Во 1482 година португалската експедиција на морепловецот Диогу Кана ги открила бреговите на денешна Ангола. Денешната престолнина Луанда била основана од Пауло Диас се Ноаис во 1576 година. Територија била колонија од 1655 година и Ангола била позната како покраина на Португалија до 1951 година. До средината на 19 век, главната политика на португалците во Ангола главно била насочена кон трговијата со робови. Според некои проценки, во период од 300 години, од земјата биле изнесени повеќе од 5.000.000 робови, главно за намените на Бразил. Кон крајот на 19 век започнале преговори околу оцртувањето на денешните територии на земјата. Овие преговори главно биле водени помеѓу Португалија, Белгија, Германија и Англија. Во текот на 1950 година, во земјата избувнале првите востанија. Како едно од најголемите антипортугалски востанија било онаа од 1961 година, на чие чело застанал Холденом Роберто. Така бил означен почетокот на војната за независност. По војната за независност на Ангола (1961-1974), кој завршил со воен удар во Лисабон, Ангола станала независна од Португалија, и на 11 ноември 1975 година бил склучен договор.
Вилхелм Хауф
Вилхелм Хауф (Wilhelm Hauff, - ) — германски поет и романописец.
Детство и младост
Вилхелм Хауф е роден во Штутгарт, како син на Август Фредерик Хауф, секретар во министерството за надворешни работи, и Хедвиг Елзасер. Бил второ од четирите деца. Младиот Хауф го загубил татко си уште на седумгодишна возраст и своето прво рано образование го стекнал во библиотеката на дедото во Тибинген, каде неговата мајка се преселила по смртта на својот маж. Во 1818 година го испратиле во манастирско училиште во Блаубојрен, а во 1820 година почнал да студира на универзитетот во Тибинген. За само четири години ги завршил студиите по филозофија и теологија.
Книжевна дејност (Важни книжевни дела)
Откако го напуштил универзитетот, Хауф станал учител на децата на познатиот воен министер, генералот Ернест Хугел и за нив го напишал делото „Бајка“, дело кое го објавил во 1826 година. Голем дел од приказните и денес се многу популарни во државите од германско говорно подрачје, како на пример Der kleine Muck, Kalif Storch и Die Geschichte von dem Gespensterschiff. Подоцна инспириран од Волтер Скот го напишал историскиот роман за Лихтенштајн, Romantische Sage aus der wuerttembergischen Geschichte (1826), кој станал многу популарен во Германија, бидејќи во него имало многу интересни детали за оваа земја. Подоцна инспириран од делото на Хауф, еден од наследниците на поранешниот лихтенштајнски крал одлучил да го реновира кралскиот дворец според деталите кои биле наведени во веќе споменатото дело. Понатаму Хауф напишал и некои раскази како што се приказната Die Bettlerin vom Pont des Arts и неговото ремек-дело, новелата Phantasien im Bremer Ratskeller. Исто така објавил кратки поеми, кои подоцна преминале во народни песни. Такви биле Morgenrot, Morgenrot, leuchtest mir zum frühen Tod? и teh ich in finstrer Mitternacht.
Брак и смрт
Во јануари 1827 година станал уредник на утринскиот штутгарски весник, а само неколку месеци подоцна се оженил со својата братучетка Луиза Хауф. За жал неговата среќа траела многу кратко, бидејќи на 18 ноември 1827 година починал од грозница.
1727
1727 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1727 година од новата ера, 727. од вториот милениум, 27. од XVIII век и осма од 1720-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7235 и 7236 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6477 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5487 и 5488 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2480.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1727 година се протега во 4363 и 4364, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4423 и 4424 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2270. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1139 и 1140 исламска година.
Завојница (маглина)
Завојница (NGC 7293) — планетарна маглина во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како Завојница и NGC 7293 се споменува и како PK 36-57.1, ESO 602-PN22, CS=13.5, хеликс или Божје Око.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, Завојница е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 7,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 7,5 m. Завојница има само една позната привидна димензија, која изнесува 17,57'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 29 м 38,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -20° 50' 11"".
Други поделби
Проучување на Завојница е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 347; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6391. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1172.
IC 1363
IC 1363 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1363 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 1363 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 14 м 52,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 14' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Историја на Алжир
Рана историја
Фенекијците (1000 п.н.е.) и Римјаните биле најзначајните окупатори на Алжир, сè до доаѓањето ан Арапите во текот на 8 век.