cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јужноафриканска култура
Спорт
Меѓу познатите боксери спаѓаат Џејкоб Матлата, Вујани Бунгу, Велком Нцита, Динган Тобела, Гери Кеце и Брајан Мичел. Во големите светски фудбалски клубови играле Лукас Радебе и Филемон Масинга ( во ФК Лидс Јунајтед ), Кинтон Форчун ( Атлетико Мадрид и Манчестер Јунајтед ), Бени Меккарти ( Ајакс Амстердам, ФК Порто, Блекбурн Роверс и Вест Хем Јунајтед ), Арон Мокена (Ајакс Амстердам, Блекбурн Роверс и Портсмут ), Делрон Бакли ( Борусија Дортмунд ) и Стив Пинар (Ајакс Амстердам и Евертон ). Џорди Смит со победата во 2010 година стана сурфер број 1 во светот. Светскиот шампион во формула еден од 1979 година е Џоди Шектер. Познати крикет играчи се: Хершел Гибс, Греме Смит, Џек Калис ЈП Думини и други. Повеќето од нив учестуваат во Индијанската премиер лига.
Светски познати рагби играчи од Јужна Африка се Франсоа Пинар, Џуст ван дер Вестујзен, Дани Кравен, Фрик ду През, Нас Бота и Брајан Хабана. Во 1995 година, Јужна Африка беше домаќин и го освои светското рагби првенство, а во 2007 година го освои првенствоот во Франција. Во 1996 година, Јужна Африка беше домаќин на Африканското првенство на нации, каде репрезентацијата го освои турнирот. Во 2003 година, Јужна Африка беше домаќин на Светското првенство во крикет, потоа во 2007 година за Светското првенство Twenty20, а во 2010 година за првпат во Јужна Африка се одржа ФИФА Светското првенство. Претседателот на ФИФА, Сеп Блатер бил презадоволен од гостопримството на Јужна Африка за кое големи пофалби.
Во 2004 година, пливачкиот тим составен од Роланд Шеман, Линдон Фернс, Дариан Таунсенд и Рик Нитлинг го освоија златниот медал на Олимписките игри во Атина, каде го срушија светскиот рекорд за 4x100 слободен стил. Во 1996 година, Пени Хејнс го освои златото на Олимписките игри во Атланта.
Гери Плејер е награден за најдобар голфер на сите времења и е еден од петте голфери кој го освои Гран Слемот. други јузноафрикански голфери кои освоиле поголеми турнири се Боби Лок, Ерни Елс, Ретјеф Гусен, Тревор Имелман Луис Остујзен.
Извидништво
Јужна Африка е успешна и во извидништво, со многу традиции и церемонии пренесени од основачот на извидништвото, Роберт Бејден Повел кој во 1980-тите бил воен офицер во Јужна Африка. Јужноафриканската извидничка асоцијација е една од првите младински организации отворена за сите млади и стари од сите раси во Јужна Африка. Ова се случило на 2 јули 1977 година на конференцијата Quo Vadis.
Золтан Лунка
Золтан Лунка (роден на 22 мај 1970 година во Миеркуреа Нирајулуи, Романија) бил професионален боксер, кој освоил бронзен медал во категоријата мува на Летните олимписки игри 1996 година за Германија. Една година претходно, на Светското првенство во аматерски бокс во 1995 година во Берлин, тој ја освоил светската титула.
Професионална кариера
Лунка станал професионалец во 1996 година, губејќи ја својата единствена значајна борба, против носителот на титулата WBO во мува категорија, Фернандо Монтиел. Монтиел победил со ТКО во 7. Лунка се повлекол по мечот со резултат 21-2-0.
Споменик на Питу Гули (Скопје)
Споменикот на Питу Гули е споменик поставен во паркот „Жена борец“ спроти Собранието на Република Македонија. Споменикот вреди 118 илјади и е излеан во белградската леарница „Јеремиќ“. Споменикот на Питу Гули е поставен на постамент, спроти споменикот на Никола Карев.
Бурани
Бурани — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Поличани и во општината Жепа.
Delaney & Bonnie
Delaney & Bonnie - во ансамбл наречени Delaney & Bonnie & Friends, била рок/соул група на сопруг и сопруга, пејач и текстописец, по име Диланеј и Бони Бремлит.
Инкарнацијата на парот, „Delaney & Bonnie & Friends“, била особено влијателна оформувајќи и помагајќи голем број на врвни музичари како Ерик Клептон, Боби Витлок, Дјуен Алман, Грег Алман, Џорџ Харисон, Лион Расел, Дејв Месон, Рита Кулиџ и Кинг Куртис.
Дебелоглавка-ливадарка
Дебелоглавката-ливадарка (Hesperia comma) e пеперуга од семејството на Дебелоглавки. Пеперугата ја има и во Македонија.
Опис
Оваа пеперуга често се меша со 'рѓавата дебелоглавка. Но, сепак тие се разликуваат бидејќи ливадарката има бројни бели точки на долниот дел од крилјата. Исто така сезоната на летање не се совпаѓа. Оваа пеперуга сака топли предели. Пеперугата може да се најде во Северна Африка, скоро цела Европа па сè до Јапонија. Има подвидови и во Северна Америка.
Животен циклус
Жнеките ги полагаат јајцата во август и септември на лист од растението Festuca ovina. Ова е единствено растение со кое тие и се хранат. Овој вид презимува како јајце и излегува во март. Ларвите се хранат со растението. По 14 или 15 седмици се преобразуваат во кукла. Овој стадиум трае 10 до 14 дена и потоа се создава возрасната единка.
NGC 2876
NGC 2876 — леќеста галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2876 се споменува и како MCG -1-24-16.
Откривање
Објектот е откриен на 5 март 1880 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2876 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 2876 има привидни димензии од 1,7' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 25 м 13,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 43' 0". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Вук Караџиќ
Вук Стефановиќ Караџиќ (Вук Стефановић Караџић; 7 ноември 1787 - 7 февруари 1864) бил српски јазичар и голем реформатор на српскиот јазик и азбука.
NGC 2876
Други поделби
Проучување на NGC 2876 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26710. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 278; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4893. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 922.
Вук Караџиќ
Животопис
Вук Караџиќ е роден на 6 ноември 1787 година, во селото Тршиќ, во близина на Лозница, Србија. Тој потекнувал од лозата Караџиќ, која пак го влече потеклото од постарата лоза Дробњак од Петница. Татко му бил Стефан Јоксимов, по потекло од семејството Васоевиќ од Црна Гора, а мајка му била Евросима Јегда, родена Зрниќ, родум од селото Озриниќ, во околината на Никшиќ. Вук Караџиќ имал и брат Михаил, кој погинал за време на Првото српско востание. Во „Српскиот речник“ од 1852 година, самиот Вук Караџиќ објаснува зошто го му го дале името Вук: Кога некоја жена нема деца, тогаш на детето му го дава името Вук, мислејќи дека вештерките ги јадат децата, а тие пак не смеат да го нападнат волкот. Детството го поминал пасејќи кози и овци, а научил да чита и да пишува од роднината Јевта Савиќ Чотриќ, бидејќи „ни во сто села немаше училиште“. Вук Караџиќ вежбал да пишува на обвивката од фишек користејќи гускино перо намакано во раствор од вода и барут, или пишувајќи со зрели капинки на брезови кори. Во 1795 година, татко му го испратил Вук во приватно училиште во Лозница, кај учителот Гргур Гргуревиќ. Во текот на 1796 и 1797 година, поради појавата на чума, училиштето во Лозница се распуштило и Вук го продолжил школувањето во Троношкиот манастир, но пред доаѓањето на зимата се вратил дома да се грижи за козите и овците.
Во 1804 година, кога избувнало Првото српско востание, Караџиќ бил во четата на Ѓорѓе Ќурчија, служејчќи како негов личен писар. Поради болки во коските и згрчената лева нога, во март 1805 година заминал во Карловци, каде го продолжил школувањето, а некое време негов учител бил калуѓерот и поет Лукијан Мушицки. Потоа, во 1806 година, заминал во Петриња, каде го учел германскиот јазик. Пролетта 1807 година преминал во ослободениот Белград, некое време бил писар на востаничките старешини низ Србија, а во 1808 година пак се вратил во Белград, каде се запознал со Доситеј Обрадовиќ за време на отворањето на Големото школо (Велика школа). Повторно, ревматизмот и грчевите во левото колено го принудиле да оди на лекување, најпрвин во бањата Мехадија Херкулана, во Банат, Романија, а потоа во болницата во Нови Сад. Меѓутоа, лекувањето не успеало и тој почнал да оди со подвиткана лева нога, служејќи се со бастун или со штака. Во 1810 година, почнал да се дружи со Сава Мркаљ и Лука Милованов, негови претходници во реформата на српскиот правопис, а по враќањето во Белград се запознал со Сима Милутиновиќ Сарајлија. Во април 1811 година, заминал во Неготинска Краина, по некое време бил назначен за управник на царината во Кладово, а подоцна и за судија и управител во Брза Паланка. Во 1813 година, Караџиќ заминал во Виена, каде се населил во предградието Ландштрасе и таму останал до крајот на животот. Следната година ја запознал Ана (Анета) Краус, петнаесетгодишната ќерка на виенскиот шивач Андреас Краус и на Ана Марија Краус (сопственичката на станот во Ландштрасе во кој живеел Караџиќ). Во 1816 година, сликарот Павел Ѓурковиќ го направил првиот портрет на Вук Караџиќ. Со Ана Краус се оженил во 1818 година, истата година им се родил синот Милутин, а до 1841 година Ана родила уште четири сина и осум ќерки. Притоа, синовите биле крстени по православниот обичај и носеле српски имиња, додека ќерките биле крстени по католичките обичаи. Сепак, многу од децата умреле во младоста, а родителите ги надживеале само синот Димитрие и ќерката Мина (Вилхелмина).
Во август 1820 година, Караџиќ пристигнал во Србија и во Крагуевац го сретнал кнезот Милош. Во текот на 1823 година отпатувал во Касел, Германија, каде го посетил Јакоб Грим, а потоа и во Вајмар, во посета на Гете. Истата година, врз основа на то ашто веќе бил дописен член на научните друштва во Краков и Петербург, ја добил титулата почесен доктор на науки на Универзитетот во Лајпциг. Во 1825 година, за придонесот кон словенската филологија, Караџиќ добил руска пензија, со указ на царот Николај. Во октомври 1829 година, на покана од кнезот Милош, Караџиќ дошол во Србија за да го преведе наполеоновиот кодекс за подготовката на српското законодавство. На почетокот на јануари 1830 година, повторно се вратил во Виена, а во мај се вратил во Србија, каде станал член на Општонародниот суд. Во септември истата година, се разболел и заминал во Земун, каде чекал да добие пасош. Во 1831 година, кнезот Милош го поставил Караџиќ за претседател на судот и градот Белград, така што на почетокот на април во Белград пристигнале сопругата Ана и децата, кои останале до мај, кога повторно се преселиле во Земун. Поради укинувањето на пензијата и тешката финансиска положба, во средината на септември, Караџиќ се преселил во Земун, со намера повеќе да не се враќа во Србија. Притоа, поради престојот во Србија, австриската полиција го сметала за агент на кнезот Милош, додека српската јавност го обвинувала дека бил поткупен од австриската власт да ги претвори Србите во унијати. На 12 април 1832 година, Караџиќ го напишал своето познато писмо до кнезот Милош кое му го испратил дури во септември. Во него, тој му изразил верност и благодарност, но дал и остра критика на неговата власт, советувајќи го како во Србија да се воведат законите, да се среди школството, итн. Кон крајот на истата година, конечно добил дозвола од власта да го напушти Земун и со семејството се преселил во Виена. Во 1834 година, откако го запознал Петар Петровиќ - Његош, Караџиќ заминал во Цетиње.
Во 1835 година, Караџиќ се смирил со кнезот Милош, кој му доделил пензија. Следната година, првпат го посетил Дубровник, а во 1838 година патувал низ Хрватска (Кордун, Лика, Далмација и Приморјето). Во 1842 година, новата уставобранителска влада на Србија му ја укинала пензијата, а во 1844 година умрел неговиот најдобар пријател Јернеј Копитар. Следната година, во Виена, почнал да се дружи со Иван Мажураниќ, со Мирко Боговиќ и со другите младоилирци. Во 1848 година бил избран за член на Виенската академија, додека во 1850 година станал член на Берлинската академија и на Друштвото за југословенска историја и старини (Društvo za povjesnicu i starine jugoslavenske) од Загреб. Во 1855 година, во Виена, го започнал пријателството со словенечкиот писател Фран Левствик. Во 1861 година бил избран за почесен граѓанин на Загреб и отпатувал во Цетиње поради преговори за заедничка борба на Србија и Црна Гора против Османлиското Царство. Потоа, во 1862 и во 1863 година, повторно ја посетил Црна Гора. Во недела, на 7 февруари 1864 година, во својот стан на улицата „Мароканергасе“ бр. 3, Караџиќ работел со вообичаеното темпо, а според советот на лекарот, поладнето легнал да поспие. Вечерта, се разбудил и ја повикал ќерка си Мина, со желба да се напие вода од Коритата Иванбегови на Ловќен, велејќи „ми се чини, веднаш ќе оздравам“. Откако Мина му донела чаша вода, Вук Караџиќ ја испил, ја потпрел главата на перницата и умрел. Тој бил закопан на Санкт-Марксовите гробишта во Виена, каде бил погребен и Копитар, а на опелото присуствувале бројни пријатели, како: Иван Мажураниќ, Миклошич, Острожински, Владан Ѓоршевиќ, итн. Во 1897 година, неговите посмртни остатоци биле пренесени во Белград, каде биле свечено погребани во портата на Соборната црква, покрај Доситеј Обрадовиќ.
Творештво
Фолклористичката и лингвистичката дејност на Караџиќ започнала уште во 1811-1812 година, за време на престојот во Неготинска Краина, каде почнал да ги опишува Кладово, Неготин и другите населени места, како и да ги запишува јазичните обележја на тој регион. Потоа, во 1813 година, во Виена се запознал со Димитрие Давидовиќ и со Димитрие Фрушиќ и почнал да соработува со нивниот весник „Новине сербске из царствујушчега града Вијене“ (кој излегувал од 1813 до 1822 година), објавувајќи преводи на странски приказни. Притоа, за време на отсуствата на Давидовиќ, тој работел како уредник во весникот, така што Фрушиќ во повеќе наврати се залагал Караџиќ да го преземе весникот. Исто така, во овој весник, Караџиќ ја почнал борбата за замена на црковносрпскиот јазик со народниот говор. Во Виена, кон крајот на 1813 година, се запознал и со Јернеј Копитар, цензор на неговата прва книга „Правителствујушчи совјет сербски за времена Кара-Ђорђијина“ која не добила дозвола за печатење. Токму Копитар го убедил, покрај запишувањето на народните песни, да почне да ги запишува и зборовите и граматиката. Како резултат на тоа, во 1814 година, во Белград ја објавил книгата „Мала простонародња славено-сербска пјеснарица“, во тираж од 1.500 примероци. Караџиќ ја испечатил книгата на сопствен трошок, како и благодарение на бројните претплатници чии имиња биле отпечатени на крајот од секој примерок. Кон крајот на истата година ја објавил и книгата „Писменица сербскога језика“, користејќи ја реформираната кирилица на Сава Мркаљ. Книгата била придружена со мал проглас во кој бил даден осврт кон српската книжевност и кон проблемите на српскиот правопис и српската граматика.
Во 1815 година, Караџиќ ја објавил втората книга со народни песни, „Народна србска пјеснарица“, а следната година ја почнал работата на првиот српски речник. Во 1817 година, тој работел како уредник на весникот „Новине сербске“ во кои почнал да ги објавува првите рецензии, прегледи, критики и поучни статии. По двегодишна заедничка работа со Копитар, во 1818 година, Караџиќ го објавил „Српски рјечник“ кој содржел 26.270 зборови со објаснување на германски и латински јазик. Притоа, по долго размислување и советување со Копитар и со Мушицки, Караџиќ се определил за фонетскиот наместо етимолошкиот правопис (на пример, „српски“ наместо „србски“), како и за 29 букви во азбуката (без буквата „х“ бидејќи сметал дека тој глас не се слуша во српскиот јазик). Во однос на азбуката, тој дал ги предложил буквите „љ“, „њ“, „ђ“ и „ћ“ како замена на разните црковнословенски комбинации или руските букви „я“ и „ю“, а за првпат во кирилицата ги воведол буквите „џ“ (од некои стари ракописи) и „ј“ (позајмена од латиницата). Токму воведувањето на латиничната буква „ј“ била причина кнезот Милош, српската црква и писателот М. Видаковиќ остро да го нападнат. Во 1819 година, Караџиќ пристигнал во Санкт Петербург, каде се запознал со бројни писатели, историчари, слависти и јазичари при што таму оставил 30 примероци од српскиот речник. Во август 1820 година се вратил во Србија, каде собирал народни песни и умотворби и ретки ракописи по црквите и манастири. Истата година, тој добил орден од Руската академија за „Српскиот речник“. Во 1821 година, во „Новине сербске“ ги објавил „Српске народне приповијетке“ како посебна книга, составена од 12 приказни.
Во 1836 година, во Цетиње била објавена книгата „Народне српске пословице и друге различне као оне у обичај узете ријечи“ во која Караџиќ првпат ја внел буквата „х“ во српската кирилица, зашто тој глас го слушнал во околината на Дубровник и во југозападна Црна Гора. Истата година, тој го напуштил екавското јотување на согласките „д“ и „т“ (на пример, „дјевојка“ наместо „ђевојка“, „тјерати“ наместо „ћерати“). Во 1837 година, во Штутгарт, на германски јазик, ја објавил публикациата „Црна Гора и Црногорци“, а во 1839 година ја почнал дебатата со Јован Хаџиќ, која траела повеќе години. Во 1841 година, во Виена, ја објавил првата книга на „Српске народне пјесме“, а во 1845 година и втората книга. Истата година, во Виена, била отпечатени писмата на Караџиќ и на Сава Текелија за српскиот јазик и за правописот. Во 1846 година се појавила и третата книга со српски народни песни, а книгата „Историја Србије и српска револуција“ била објавена на англиски јазик во Лондон. Истата година, во Москва, рускиот славист Срезневски ја објавил првата биографија на Караџиќ, врз основа на бројните разговори со него. Идеите на Караџиќ конечно победиле во 1847 година, кога Његош го објавил делото „Горски венец“, напишано на народен јазик, Бранко Радичевиќ ги објавил своите песни користејќи го правописот на Караџиќ, Ѓуро Даничиќ ја испечатил студијата „Рат за српски јазик и правопис“, а Караџиќ го објавил преводот на Новиот завет. Во 1849 година, Караџиќ го објавил делото „Ковчежић за историју, језик и обичаје Срба сва три закона“, а следната година, во Виена, заедно со приврзаниците на Илирското движење, го потпишал т.н. Виенски книжевен договор за заеднички јазик и правопис на Србите и Хрватите. Во 1852 година, со Ѓуро Даничиќ, го објавил проширеното издание на „Српски рјечник истумаченог њемачкијем и латинскијем ријечима“, со 47.000 зборови, но во Србија била донесена уредба за забрана на продажбата на речникот. Во 1853 година, во Виена, ја објавил книгата „Српске народне приповијетке“, посветена на „славниот Германец Јакоб Грим“. Следната година, оваа книга била објавена во Берлин (на германски јазик) од страна на неговата ќерка Мина Караџиќ, со предговор на Јакоб Грим, додека во 1870 година се појавило нејзиното второ, проширено издание, објавено од неговата сопруга.
Во 1857 година, Караџиќ го објавил делото „Примјери српско-словенскога језика“, а во Москва излегол рускиот превод на српската историја, со наслов „Историја на Србите според српските извори“. Во 1859 година, во Србија била укината забраната за печатење приватни книги со правописот на Караџиќ, а следната година била донесена уредба за печатење на државните изданија (освен училишните книги) со новиот правопис, со што и официјално била прифатена јазичната реформа на Караџиќ. Исто така, во 1860 година бил објавен ракописот „Правитељствујушчи совјет сербски за времена Кара-Ђорђијина, или отимање ондашњијех великана о власт“, напишан уште во 1813 година. Во 1862 година, во Виена, се појавила четвртата книга на „Српске народне пјесме“.
Јазична реформа
Големото значење на Караџиќ се состои во тоа што го реформирал српскиот книжевен јазик и ја изменил и стандардизирал српската азбука со тоа што ги следел строгите фонемски принципи засновани на моделот на германскиот граматичар Јохан Кристоф Аделунг. Овие реформи го модернизирале српскиот книжевен јазик, оддалечувајќи го од српскиот и рускиот црковнословенски јазик, а доближувајќи го до народниот јазик, особено до источнохерцеговското наречје кое го зборувал Караџиќ. Заедно со Ѓуро Даничиќ, Караџиќ бил главниот српски потписник на Виенскиот договор од 1850 кој, со поддршка на австриските власти, ги поставил темелите на српскиот јазик, чии разни форми денес се користат во Србија, Црна Гора, Босна и Херцеговина и Хрватска. Покрај јазичаричките реформи, Караџиќ, исто така, дал голем придонес кон книжевноста, користејќи ја селската култура како основа. Заради неговото селско воспитание, тој доста го ценел селските народни преданија, па собирал народни песни, приказни и поговорки. Исто така, тој го издал и првиот речник на говорниот српски јазик.
Мисли
Пишувај како што зборуваш и читај како што е напишано. (срп. Пиши као што говориш и читај како је написано.)
Иако оваа мисла обично му се припишува на Вук Караџиќ, ова е всушност правописен принцип измислен од германскиот граматичар и филолог Јохан Кристоф Аделунг (срп., гер.). Караџиќ само го искористил овој принцип за да ја протера својата јазична реформа (според книгата „Граматка на српскиот јазик“ од Проф. Љубомир Поповиќ).
Драган Мијалковски
Драган Мијалковски — македонски и југословенски поп-пејач.
Животопис
Роден е во Бјеловар, Хрватска, но живеел во Македонија уште од детството. Бил популарен во 1970-тите и 1980-тите. Со леснотија пеел поп и нова македонска народна музика. По завршувањето на Техничкото училиште во родното Скопје и неуспешен обид да студира на Високата техничка школа во Битола, во 1969 година, на аудиција Бараме млади таленти, си ја пробал среќата и следниот ден ја направил првата снимка во радио станицата. Тогаш почнале вистинските снимања и подготовки на нови музички материјали. Набрзо, на деветнаесет години, се оженил со сопругата Ели и добил две деца.
Соработувал со врвните композитори: Војкан Борисављевиќ, Никица Калоѓера, Славе Димитров, Александар Ацо Кораќ, Зденко Руњиќ... Учесник е на многу фестивали, а најголеми хитови биле: Иди, душо моја, Наша последња ноћ, У малом граду крај Дунава. ..
Фестивали
Белградска пролет:
Опатија:
Ваш шлагер сезоне, Сарајево:
Омладина, Суботица:
Скопје:
Фестивал ЈНА:
Хит парада, Белград:
Хит лета:
Златниот Орфеј, Бугарија:
Internationales Schlagerfestival, Dresden:
Макфест, Штип:
Валандово:
Фестивал Серенада, Битола:
Сѐ ќе биде добро
Сѐ ќе биде добро (хрватски јазик: Sve će biti dobro) е хрватска теленовела. Серијата ја имаше својата Балканска премиера на 22 септември 2008, со започнување на прикажување во Србија, Македонија и секако Хрватска. Македонија ја емитуваше серијата на А1 телевизија.
Синопсис
Приказна за љубовта, пријателството и соперништвото, исполнето со драматични пресврти кои ќе го одбележат пријателството, а подоцна и соперништвото на двајца пријатели. Нивните животи во почетокот се неповрзани, но со тек се откриваат низа врски од минатото кои се одразуваат и во сегашноста. Матко Бебиќ и Зоран Фабрис се пријатели и стопанственици, но работата ќе го прекине нивниот однос. Поради недоразбирање, Зоран ќе наседне на трикот на Матко и од успешен архитект, ќе дојде на работ на егзистенција. Матко станува успешен градежен стопанственик, со среден семеен живот. По дваесет години, двајцата некогашни пријатели се среќаваат поради заеднички интерес, но улогите се менуваат. Пријателството го заменува омраза и желбата за одмазда поради уништениот живот. Зоран ја запознава новинарката Мира Радиќ и со нејзина помош, се враќа во живот, добива нова работа и решава да му се одмазди на Матко на истиот начин — да го уништи преку бизнисот, но и да му се одмазди за смртта на неговата сестра Марија, инаку првата сопруга на Матко, која починала за време на породувањето, а Зоран не сторил ништо за да и помогне. Судбината не сакала Матко долго да тагува по сопругата. Невенка Аугустиничиќ влегува во неговиот живот кога му е потребна помош за синот Славен. Од стажантка, таа станува успешна докторка, која со Матко ја добива ќерката Сунчица. Таа го наследува нејзиниот татко Јосип во струката и се посветува на семејството. Синот Славен израснува во момче со бурен темперамент и желба да стане музичар, а неговата љубов со новинарката Кристина нема да помине без последици. Неговата полусестра е типична разгалена богаташка, а Матко родителската љубов и ја заменува со парите кои таа безмилосно ги троши на ноќен живот и со сомнително друштво и се вљубува во нејзиниот класен раководител. Бракот на Невенка и Матко влегува во криза, кога таа сфаќа дека тој е сосема подреден на работата, а семејството му е во втор план и чувствува дека тој никогаш не ја преболел починатата сопруга. Истовремено во болницата се случуваат и смени и доаѓа новиот шеф кој дава нов распоред, па нејзиното место како шеф на одделот е загрозено од ривалката Бојана Кирин, со која влегува во многу конфликти. Заедно со неа, таа ќе се соочи и со новите соперници, главната медицинска сестра Тамара Ручевиќ и младиот специјалист Антон Кучера, кого повеќе го интересираат медицинските сестри, одошто пациентите кои треба да ги лекува. Емоционално несигурна, Невенка сè повеќе се оддалечува од сопругот, а тој со тек на време, сфаќа дека неговиот брак не функционира и почнува да се преиспитува дали го направил вистинскиот чекор. На Матко, додатни проблеми му прави и неговиот помошник, кој му работи зад грб и ја искористува неговата секретарка Љубоца и новинарката Кристина која ќе предизвика и неколку трагични ситуации. Во животот на семејството Бебиќ ќе дојде и фаталната Кармен со дете за кое не се знае чие е, дали на Матко или Зоран.
Улоги
{| class="wikitable" ! Глумци || Ликови
Штајнгроб
Штајнгроб (словенечки: Štajngrob) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Договор од Париз (1951)
Договорот од Париз (формално познат како Договор за основање на Европската заедница за јаглен и челик) бил потпишан на 18 април 1951 помеѓу Франција, Западна Германија, Италија и трите Бенелукс-земји (Белгија, Луксембург и Холандија) со кој се основа Европската заедница за јаглен и челик (ЕЗЈЧ), која подоцна стана дел од Европската Унија. Договорот стапил на сила на 23 јули 1952, а истече на 23 јули 2002, точно педесет години откако стапи на сила.
Договорот се смета за производ на дипломатската и економската стабилност во Западна Европа по Втората светска војна. Некои од главните непријатели, во текот на војната сега го споделувале производството на јаглен и челик, клучните ресурси, кои претходно имале централна улога во војната.
Европската Декларација била потпишана од сите присутни водачи. Со тоа се изјавило дека Договорот повторно ја родил Европа. Се нагласува дека наднационалниот принцип бил основата на новата демократска организација во Европа. Наднационалниот концепт бил напаѓан од страна на Шарл де Гол.
Регина Лунд
Регина Шарлот Теодора Лунд (родена на 17 јули 1967 година) е шведска глумица и пејачка. Таа е ќерка на глумицата Соња Лунд.
Ран живот
Родена од режисерот Кристијан Лунд (1943–2007) и глумицата Соња Лунд (п. 1942) во Васа, Финска, Регина пораснала во Јевле со нејзините баби и дедовци.
Кариера
Нејзината глумечка кариера ја започна во улога на не-говорник во телевизискиот филм „Новиот човек’ во 1979 година, во режија на нејзиниот татко. Својот голем успех го направила како Лаила Кланг, домаќинка во Тирп во радио-емисијата „Кланг и Ко“ во 1993 година и како секретарката Мона во телевизиската серија „Бродската компанија“, улога што ја играла помеѓу 1994-1995 и повторно во 2001 година. Во 1995 година, Лунд беше наградена со Гулдмаскен (на англиски јазик: Златна маска) за најдобра женска главна улога во мјузикл за нејзината улога во „Во најжешката екипа“.
Во 2004 година, таа беше една од домаќините на Сомар, зборувајќи за нејзиниот живот и нејзината кариера до тој момент. Во 2007 година таа ја изведе песната „Ѕвезда на виножитото“ во Мелодифестивал 2007 година, но беше елиминирана во првиот круг во едно од полуфиналето. Таа ја беше во улогата на Глорија Нилскиот коњ во шведската синхронизирана верзија на филмот DreamWorks, Мадагаскар.
Глумечката кариера Лунд ја започна во филмот „Хари и Соња“ во 1996 година, каде што играше спасител на базен со Стелан Скарсгард. Таа ја имаше главната улога во трилерот филм Сјан во 1999 година. После тоа, таа имала повеќе главни улоги во „Хасел - Разурнувачот“ и имаше учество во „Еднаш во животот“ (Livet enr en Schlager), комедија филм за Евровизија. Во 2004 година се појави во контроверзниот филм „Јазикот на љубовта“ и исто така глумеше во филмот „Гата канал 2 - Битката за каналот“.
Музика
Лунд дебитирала на музички план на албумот Јохан Норберг во 1997 година „5 часа 4 месеци и ден“. Норберг подоцна се појавила на дебитантскиот соло албум на Лунд, „Уникатен“ и исто така на нејзиниот втор музички албум „Година нула“, објавен во 1997 и 2000 година.
Театарско и музичко дело
Лунд дебитирала на сцената во 1991 година во Малме како сопруга на Карли во филмот „За глувците и мажите“ на Џон Стајнбек. Таа ја имала и улогата на Офелија во Хамлет на Јан Бергман во Рикстетерн во Стокхолм во 1992 година. Истата година таа играла како Бет во Сем Шепард во „Најскриената лага“. Годината после тоа, таа учествуваше во мјузиклот „Во најжешката екипа“ во Циркус, Стокхолм.
Личен живот
Лунд има син, роден 1999 година. Таа била во брак со глумецот Јонас Малмсјо од 2000 до 2002 година. Помеѓу 2006 и 2008 година, таа живеела во Копенхаген. Во 2013 година, Лунд откри за весникот „Афтонбладет“ дека и е дијагностициран рак на градите и лимфните јазли и дека е оперирана. На почетокот на 2014 година, Лунд открила дека повеќе не е болна од рак.
Ненад Лукиќ (фудбалер роден во 1992)
Ненад Лукиќ (2 септември 1992) е српски професионален фудбалер кој игра како напаѓач за унгарскиот клуб Будимпешта Хонвед.
Клупска кариера
Роден во Сремска Митровица, Лукиќ дошол од младинскиот систем на Партизан, заедно со Дарко Брашанац и Милош Јојиќ, меѓу другите. Тој го имал своето деби за сениор со нивната поврзана страна Телеоптик во 2010 година. Во зимскиот преоден рок во 2011 година, Лукиќ се преселил во бугарскиот клуб Локомотив Пловдив. Тој се врати во татковината и потпишал со Рад во летото 2012 година. Откако не успеал да се појави со белградскиот тим, Лукиќ се префрлил во Доњи Срем во зимскиот преоден рок во 2013 година.
Во летото 2014 година, Лукиќ потпишал со Спартак Суботица. Тој потоал се приклучи на Бежанија во летото 2015 година. Откако станал најдобар стрелец во Првата лига во Србија во 2015-16 година, Лукиќ обезбедил преселба во српскиот Суперлигаш Радник Сурдулица. Тој подоцна бил позајмен на Земун за време на истиот преоден рок, пред да потпише со клубот на трајна основа во февруари 2017 година.
Во летото 2017 година, Лукиќ се вратил во Рад, но ќе се пресели во Борац Чачак во зимскиот преоден рок 2018 година. Тој потоа се приклучил на Инѓија во летото 2018 година.
Во зимскиот преоден рок 2019 година, Лукиќ бил купен од амбициозниот ТСЦ Бачка Топола. Тој постигнал девет гола на 15 натпревари до крајот на сезоната, помагајќи му на клубот да ја освои првата српска лига и да се промовира во српската Суперлига за прв пат во историјата. Во дебитантскиот настап на клубот во првата лига, Лукиќ станла заеднички најдобар стрелец во лигата со 16 гола, помагајќи му на својот тим да се најде на четвртото место за да обезбеди место во Лигата на Европа на УЕФА следната сезона.
Во јули 2021 година, Лукиќ се преселил во странство по втор пат и потпишал со унгарскиот клуб Будимпешта Хонвед.
Репрезентативна кариера
На репрезентативно ниво, Лукиќ ја претставувал Србија на Европското првенство за играчи до 19 години на УЕФА 2011 година, а тимот бил елиминиран во полуфиналето. Тој претходно бил најдобар стрелец на тимот за време на квалификациската кампања за завршниот турнир со шест гола во пет натпревари.
Во јануари 2021 година, Лукиќ одиграл двапати за Србија на целосно ниво, настапувајќи на два пријателски натпревари.
Петрик Зандер
Петрик Зандер (германски: Petrik Sander, 17 ноември 1960 во Кведлинбург ) — германски поранешен фудбалер и од неодамна бил задолжен за Тус Кобленц.
Играчка Кариера
Тој играл преку 150 натпревари во ДДР-Оберлига за Енерџи Котбус и Мотор Нордхаузен.
Тренерска кариера
Во 1997 година станал асистент на менаџерот во ФК Енерџи Котбус. Подоцна бил назначен за главен тренер, кога Едуард Гејер го напуштил клубот. Во 2006, тој го предводел клубот и го унапредил во Бундеслигата. Неговата прва сезона во Бундеслига завршила со 13 место, а клубот обезбедил уште една година во лигата. Сепак, поради лошите резултати на почетокот на сезоната 2007-08, тој бил отпуштен на 23 септември 2007 година. На 21 ноември 2008 година, тој потпишал договор за главен тренер на ВфР Аален и бил отпуштен на 5 мај 2009 година. По седум месеци без работа, тој потпишал како главен тренер на Тус Кобленц на 27 декември 2009 година. Тој го напуштил Кобленц во 2011 година по нивното испаѓање од 3. Лига, станувајќи менаџер на ФК Карл Цајс Јена во ноември 2011 година. Тој беше отпуштен од Јена веднаш по почетокот на сезоната 2013-14. На 1 јануари 2015 година се вратил во Тус Кобленц.
Космос-1833
Космос-1833 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 18 март 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1600 килограми. Космос-1833 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 101,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 71,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 852 км, а најмалото на 848.
Морска ѕвезда
Градба на телото
Повеќето од морските ѕвезди имаат пет краци кои излегуваат од средниот дел на телото (плочи). Постојат врсти и со поголем број краци. Краците се најшироки на местото каде што се сретнуваат со плочата. Горната страна на ѕвездите често се живи бои, уснената страна им е свртена спрема дното. На кожата на ѕвездата се наоѓаат подвижни и неподвижни боцки и штипалки.
Исхрана
Морските ѕвезди се хранат со животинска храна. Поситниот плен го повлекуваат по телото, а поголемиот плен, на пример школки, ракови, ежови, преку устата го внесуваат во стомакот.
Ања Лундквист
Карин Ања Елизабет Лундквист (родена на 7 јуни 1971 година во Ваксала, општина Упсала) е шведска глумица. Студирала на Шведската национална академија за мимика и глума 1995 – 99 година.
Нукулаелае
Никулаелае (Nukulaelae) — атол во Тувалу и еден од окрузите во државата. Нукулаелае, според пописот од 2002 година, имал население од 393 жители. Атолот има овална форма и е составен од најмалку 15 островчиња. На атолот функционира основното училиште Фаикимуа.
Политика
За разлика од останатите окрузи на Тувалу, Нукулаелае има само еден член во парламентот на Тувалу, додека другите имаат по двајца. Моментален претставник на Нукулаелае во парламентот е Намолики Суалики.
Средоземна дебелоглавка
Средоземна дебелоглавка (Gegenes nostrodamus) е пеперуга од семејството на дебелоглавки. Пеперугата ја има и во Македонија.
Опис
Пеперугата е кафена. Во основата има црна боја. Внатрешните маргини на предниот дел на крилјата се посветли, а кај женката има и бело дамки. Горната страна е посветла, со понеприметливи бели дамки кон врвот на крилјата. Должината не е поголем од 2,5 см. Оваа пеперуга живее во Јужна Европа, Северна Африка и Западна Азија. Лета во август. Може да се најде во посушни предели Возрасните летаат од мај до октомври и имаат повеќе генерации годишно. Распонот на крилјата е од 15 до 16 мм.
Даниел Тежер
Даниел Тежер (роден на 12 мај 1985 во Шолнок) — унгарски фудбалер, играч од средниот ред на Дебрецин и поранешен репрезентативец на унгарската репрезентација.
Рани години
Тежер ја започнал својата кариера во младинскиот состав на Дебрецин. Во сезоната 2002-2004 бил прекомандуван во првиот тим направил еден настап за Дебрецин. Пред почетокот на следната сезона се префрлил во младинскиот тим на турскиот Галатасарај, на возраст од 17 години, но не одиграл ниту еден натпревар за првиот тим. По една сезона во Истанбул, Тежер се вратил во Унгарија потпишувајќи договор со Ференцварош.
АЕК Атина
Во летото 2006 година, Тежер се преселил во грчкиот АЕК од Атина. Веднаш по потпишувањето му бил доделен дресот со број 88. Своето деби за клубот од Атина го направил на 9 август 2006, во победата со 2-1 на гостувањето кај шкотскиот Хартс во квалификациите за Лигата на шампионите за сезоната 2006-2007. На 13 септември го одиграл својот прв натпревар во кариерата во групната фаза на ова натпреварување, влегувајќи во игра во последните 20 минути на местото на Емерсон во поразот со 3-0 од Милан на Сан Сиро. Откако ги пропуштил првите пет натпревари од Грчката Супер лига за сезоната 2006-2007, Тежер дебитирал во шестото коло на домашен терен против Ерготелис во победата со 3-1, постигнувајќи го изедначувачкиот погодок за 1-1 во 52-рата минута и асистирал за следните два гола кој ги постигнале Никос Либеропулос и Василиос Лакис. На 14 јануари 2007 го постигнал својот втор гол за сезоната во победата со 3-1 над ОФИ, со прекрасен удар надвор од шеснаесетникот. Тренерот на АЕК, Лоренцо Сера Ферер, изјавил дека Тежер поседува талент и голема иднина е пред него. Во својата прва сезона тој одиграл 23 натпревари, постигнал 2 гола и имал 3 асистенции, помагајќи му на АЕК да заврши на второто место во Грчката Супер лига зад шампионот Олимпијакос. Тој исто така играл во сите 6 натпревари од групната фаза во Лигата на шампионите, а во тој против Андерлехт бил избран за играч на натпреварот.
Втората сезона во клубот му била нешто послаба, а како резултат на тоа почесто бил на клупата за резерви отколку во почетната постава. Одиграл само 12 првенствени натпревари на кој постигнал еден гол и имал две асистенции. Исто така настапил во двата натпревари од квалификациите за Лигата на шампионите по кој АЕК бил елиминиран од Севиља и имал 6 настапи во Купот на УЕФА, но не настапил во двата натпревари од третата рунда во која неговиот тим бил елиминиран од Хетафе.
Генк
На 5 јуни 2008 година Тежер му се приклучил на белгискиот Генк, потпишувајќи четири-годишен договор за трансфер-сума од околу 1,5 милион евра. На 17 август 2008 го направил своето деби за Генк, играјќи 74 минути од првото првенствено коло за сезоната 2008-2009 против Биршот (1-1). Во својата прва сезона во Белгија, тој настапил во 25 натпревари, постигнувајќи два гола и една асистенција. Тој настапувал за својот клуб и во Купот на Белгија помагајќи му да стигне до финалето. Таму, тие го победиле Мехелен со 2-0, а Тежер влегол во игра во 77-мата минута од натпреварот на местото на одбранбениот играч Анеле Нгчонгча.
Сезоната 2009-2010 играчот од средниот ред ја започнал со Суперкупот на Белгија, играјќи го целиот натпревар во кој неговиот тим бил поразен од Стандард Лиеж на 25 јули 2009. Во текот на следниот месец, Тежер постигнал гол и во двата натпревари од двомечот против Лил во квалификациите за Лига Европа, но тоа не било доволно за пласман понатаму бидејќи вкупниот резултат бил 3-6 за французите. Во два натпревари (дома и на гости) Tőzsér може да постигне гол. Во белгиското првенство, тој постигнал 5 гола, но Генк разочарувачки завршил на 11. место.
Шерафетин Неби
Шерафетин Неби (турски: Şerafetin Nebi;, , - , ) — македонски глумец, режисер и драмски автор.
Даниел Тежер
Генк
Следната сезона (2010-2011), Тежер постигнал 8 гола и имал 11 асистенции давајќи огромен придонес за Генк да ја освои титулата во белгиското првенство.
Шерафетин Неби
Животопис
Неби е роден во Скопје на 1 октомври 1920 година во турско семејство. Основно и средно образование (медреса) завршил во Скопје во 1937 година. До 1950 година работел како учител и како бербер, а потоа се вработил во Турската драма при Театарот на народностите во Скопје. Воедно тој бил еден од неколкутемина основоположници на оваа институција, во која работел до пензионирањето во 1986 година. Добитник бил на наградата за животно дело на Македонскиот театарски фестивал Војдан Чернодрински во Прилеп во 2002 година. Починал на 1 јули 2008 година во Скопје.
Даниел Тежер
Генк
Во својата последна сезона во клубот го освоил Суперкупот на Белгија со што ги комплетирал трофеите од трите најголеми натпреварувања во Белгија. Исто така ги одиграл сите шест натпревари од групната фаза на Лигата на шампионите од почеток до крај. Сезоната ја завршил со 43 настапи 4 гола и 11 асистенции во сите натпреварувања.
Шерафетин Неби
Творештво
Одиграл над сто улоги, најчесто главни. Режирал дваесетина претстави. Автор е на три пиеси (Суртук, Рашела, Месечина во облаци). Некои од поважните театарски улоги му се во : Милисав (Сомнително лице, 1950); (Зулумќар, 1953); (Сосила лекар, 1954); (Источен ветер - западен ветер, 1955); (Коштана, 1956); Згаарел (Ѓаволштините на Скапен, 1957); (Тахир и Зухре, 1962); (Сите мои синови, 1968); Јаго (Отело, 1973); (Шест лица го бараат авторот, 1974); Д-р Петров (Моралист, 1976); Трајан (Рацин, 1979); Тарарас (Шеќерна приказна, 1981).
Даниел Тежер
Џенова
Во февруари 2012, Џенова целосно го откупила неговиот договор, но сепак, Тежер останал во Генк до завршувањето на сезоната, а потоа се преселил во Италија во јули 2012. На 26 август го направил своето деби во Серија А во победата со 2-0 на домашен терен против Каљари, влегувајќи на местото на Фелипе Сејмур. Своето деби како стартер го имал следната недела за време на натпреварот на гости против Катанија, кој завршил со пораз на неговиот тим со 3-2.
Вотфорд
На 5 јули 2014 година, Тежер потпишал две-годишен договор со екипата на Парма како дел од трансферот на Алеандро Роси во Џенова.
Само два дена подоцна, на 7 јули, тој се вратил во Вотфорд потпишувајќи две-годишен договор за заем со можност и за трета. . На 23 август го постигнал својот прв гол за Вотфорд во победата со 4-1 против Лидс Јунајтед на домашен терен. На 1 ноември, постигнал прекрасен гол од слободен удар во 45-тата минута од натпреварот против Милвол, кој неговиот тим го добил со 3-1. Сезоната 2014-2015 ја завршил со пет гола и пет асистенции, помагајќи му на Вотфорд да избори промоција во Премиер лигата после девет сезони изостанување.
Квинс Парк Ренџерс
На 28 август 2015, Тежер го комплетирал својот трансфер во потпишувајќи со лондонскиот клуб двегодишен договор.
Репрезентативна кариера
Тежер го направил своето репрезентативно деби на 14 декември 2005 година против Мексико. Својот прв гол за националниот состав го постигнал во квалификациите за Евро 2008 против Малта, носејќи и предност на Унгарија од 2-0 со прекрасен слободен удар.
Бургајет
Бургајет — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Клос и во Лиса.
Balkanika TV
Балканика ТВ или Балканика музичка телевизија е бугарска музичка телевизија, која емитува популарна музика и современи хитови од сите балкански земји. Каналот бил лансиран на 15 август 2005 година и е дел од групата Фан ТВ. Во почетокот на 2013 година, телевизијата започна со емитување на HD.
Аксл Роуз
Аксел Роуз (Вилијам Брус Роуз, а подоцна Вилијам Брус Бејли, роден на година), е американски пејач, текстописец и музичар. Тој е главниот вокал и единствениот останат член од првичниот состав на хард-рок бендот Ганс енд роузес, со кои доживеал огромен успех и признание во доцните 1980-ти и раните 1990-ти, пред да исчезне од јавноста на неколку години. Во 2001 година тој повторно се појавил со нова постава во бендот на третиот фестивал Рок во Рио (Rock in Rio 3), и потоа одржале периодични концертни турнеи, пред да го објават долго одложуваниот албум Chinese Democracy (Кинеска демократија) во 2008 година. Од многу медиуми, дури и од Ролинг Стоун и НМЕ бил наречен еден од најголемите пејачи на сите времиња.
Младост
Вилијам Брус Роуз јуниор е роден во Лафајет, Индијана како најстаро дете на шестнаесетгодишната Шарон Е. и дваесетгодишниот Вилијам Брус Роуз. Кога Роуз имал две години, неговиот татко го напуштил семејството. Неговата мајка се премажила за Стефан Л. Бејли и неговото име било променето во Вилијам Брус Бејли. Има помала сестра Ејми и полубрат Стјуарт. До 17 годишна возраст Роуз мислел дека Бејли е неговиот вистински татко. Никогаш не го запознал неговиот биолошки татко, бидејќи Вилијам Роуз Постариот бил најден убиен во Илиноис во 1984 година.
Неговото семејство било многу религиозно. Ја посетувале пентекосталната црква каде што Роуз бил принуден да посетува служба 3 до 8 пати неделно и дури одел во неделно училиште. Подоцна го опишал неговото одгледување како тиранско, изјавувајќи „Една недела ќе имавме телевизори, а потоа мојот очув ќе ги фрлеше бидејќи биле ѓаволски. Не ми беше дозволено да слушам музика. Жените беа злобни. Сè беше злобно“. Во 1992 година, по извршената терапија за враќање во претходниот живот, Роуз тврдел дека му се вратиле сеќавања дека бил сексуално злоставуван од страна на неговиот биолошки татко кога имал две години. Тој исто така изјавил, дека неговиот очув физички ги злоупотребувал него и неговиот брат, а неговата сестра била не само физички, туку и сексуално злоупотребувана. Роуз нашол утеха во музиката уште од рана возраст. Пеел во црковниот хор уште од 5 години и со неговите брат и сестра настапувале на служби под името Триото Бејли. Во средното училиште Џеферсон учествувал во училишниот хор и учел да свири пијано. Како втор баритон, Роуз започнал да произведува различни гласови за време на пробите со хорот за да го збуни наставникот. Најпосле формирал бенд со неговите пријатели, меѓу кои и Џеф Избел, подоцна познат како Изи Страдлин (Izzy Stradlin).
На 17 годишна возраст, додека разгледувал документи во нивниот дом, Роуз дознал за постоењето на неговиот биолошки татко и неофицијално повторно си го презел неговото презиме од раѓање. Сепак, тој го користел В. Роуз бидејќи не сакал да го дели истото име со неговиот биолошки татко. Станал премногу окупиран со еден од неговите бендови, Аксел (Axl), па неговите пријатели предложиле да се вика/нарече Аксел Роуз (Axl Rose). (Неколку години подоцна, пред да го потпише договорот со издавачката куќа Гефен (Geffen Records) во март 1986 година, законски го променил своето име во В. Аксел Роуз. ) По откривањето на неговото вистинско потекло, станал локален малолетен деликвент во Лафајет. Бил уапсуван повеќе од 20 пати за јавна интоксикација и нанесување на телесни повреди, и бил три месеци во затвор. Психијатар, кој го забележал високиот коефициент на интелегенција на Аксел, заклучил дека неговото однесување е доказ за постоење на психоза. Откако властите во Лафајет се заканиле дека ќе го обвинат како обичен криминалец, во декември 1982 година се преселил во Лос Анџелес, Калифорнија.