cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Енциклопедија на мртвите
Тематика
Самиот автор за значењето на „Енциклопедијата на мртвите“ вели: ''Тоа е книга за љубовта и смртта, и би се осудил да кажам дека со повнимателно читање може да се открие дека ерос и танатос, како теми што се провлекуваат низ сите мои книги, овде доаѓаат до поцелосен израз. Мислам дека тоа е основното нешто што би можел да го кажам за значењето на Енциклопедијата. Слично на тоа, во пост-скриптумот кон збирката, Киш пишува: Сите раскази во оваа книга во поголема или во помала мера се во знакот на една тема што би ја нарекол метафизичка; од епот Гилгамеш, прашањето на смртта е една од опсесивните теми во литературата. Притоа тој вели дека збирката би можела да носи поднаслов Западно-источен диван'', со јасен ироничен и пародиски контекст.
Квалификации за Европско првенство во фудбал 2020
Квалификации за Европско првенство во фудбал 2020 започнале на 21 март 2019, а ќе завршат на 31 март 2020 година. Со нив ќе се одредат 24-тите репрезентации кој ќе се пласираат на завршниот турнир на Европското првенство 2020. Натпреварувањето овој пат е поврзано со изданието 2018–2019 на УЕФА Лигата на нации, давајќи им на земјите споредна рута да се квалификуваат за завршниот турнир. За првпат од 1976, ниту еден тим нема автоматски да се квалификува за Европското првенство како земја домаќин.
Вкупно 55 репрезентации учествувале во квалификацискиот процес, а своето деби го направила репрезентацијата на Косово.
Ждрепката за групите се одржала во Даблин, Ирска, на 2 декември 2018 година.
Бараж
Екипите кои не успеале да се квалификуваат преку групната фаза во квалификациите и понатаму имаат шанса да се квалификуваат на Европското првенство 2020 преку бараж, на тој начин што на секоја лига од Лигата на нации, ќе и биде доделено едно од четирите преостанати места за првенството. Четири екипи од секоја лига, кои уште не се квалификувале на Европското првенство, ќе се натпреваруваат во баражот на својата лига, кој ќе се игра во март 2020. Во баражот место ќе добијат победниците од секоја група во Лигата на нациите, а ако некој од победниците веќе се квалификувале на првенството следниот најдобар тим ќе добие шанса во баражот.
Пат А
<section begin=Path A />
Пат Б
<section begin=Path B />
Пат Ц
<section begin=Path C />
Пат Д
<section begin=Path D />
Никола Драговиќ
Никола Драговиќ (Подгорица, 20 декември 1987) е српски кошаркар. Игра на крилната централна позиција.
Клубска
Во европската кошарка се вратил во летото 2010 година и потпишал за Спартак Санкт Петербург. Тој поминал две сезони во Спартак, но во втората сезона играше малку поради повреда.
Во август 2012 година потпишал договор со италијанскиот Авелино, и ги поминал следните две сезони со нив.
Во септември 2014 година, тој потпишал договор со Игокеа. На почетокот на февруари 2015 година го напуштил клубот од Лакташи. Подоцна истиот месец, тој потпишал за бугарски Лукоил Академик, каде што го поминал остатокот од сезоната освојувајќи го бугарското првенство. Од ноември до крајот на декември 2015 година бил член на германскиот Мителдојчер, а на последниот ден од 2015 година потпишал договор со екипата на Ваноли Кремона од италијанската Серија А. Во сезоната 2016/17. бил играч на Асвел, а следната сезона ја поминал во Сарагоса во 2002 година.
Во октомври 2018 година станал играч на Манреса, а во февруари 2019 година преминал во мексиканскиот клуб Минерос де Закатекас. На 1 април 2019 година, тој повторно ја променил својата средина и се приклучил на иранскиот клуб Шардари Горган. На крајот на 2019 година, тој заминал за Саудиска Арабија, каде што потпишал за Ал Вехда од Мека. На 22 декември 2020 година, тој потпишал за ОКК Београд. Во март 2021 г. го напуштил ОКК Београд и до крајот на сезоната се преселил во грчкиот Колос Родос.
Репрезентација
Со кадетската репрезентација на Србија и Црна Гора освоиле златен медал на ЕП 2003 во Шпанија. Истиот успех го повториле две години подоцна со селекцијата до 18 години на ЕП во Белград. Тој исто така освоил два златни медали со репрезентацијата до 20 години на Европското првенство во 2006 и 2007 година. По разделбата на Србија и Црна Гора тој решил да игра за Србија.
Северна мазгунска пирамида
Припишување
Кога повторно биле откриени двете мазгунски пирамиди, научниците забележале многу структурни сличности помеѓу тие две и пирамидата на Аменемхат III кај Хавара; поради оваа причина јужната пирамида му се припишува на синот и наследникот на овој крал, Аменемхат IV. Потоа, северната пирамида и се припишува на жената-фараон Собекнеферу, сестра на Аменемхат IV и последен владетел на 12-та династија. Сепак, некои научници како Вилијам К. Хејс верувале дека двете мазгунски пирамиди биле изградени за време на 13-та династија, врз основа на некои сличности со Хенџеровата пирамидата. Во овој случај, северната пирамида требало да припаѓа на еден од многуте фараони кои владееле помеѓу почетокот на 13-та династија и губењето контрола врз северната територија се случило за време или по владеењето на Мернефере Ај.
Опис
Се чини дека надградбата на пирамидата никогаш не била започната, а единствената информација што може да се утврди од неа е дека пирамидата била планирана поголема од нејзиниот јужен сосед, која има странична должина од 52,5 м. Хипогејот е сличен на оној на јужната пирамида, но многу повеќе извртен, менувајќи ја насоката шест пати. Влезот е на северната страна. Оттаму, скалилата водат надолу до квадратна комора, а потоа до друго скалило и до првите блокови кварцит. После тоа, две други комори се поврзани со премин со второ, сè уште незапечатено блокирање. По третата комора, скалила, а потоа коридор водат до претсобјето непосредно пред големата гробна комора: оваа просторија, делумно покриена со превртен таван во облик на V, е целосно исполнета со огромен саркофаген трезор, издлабен од еден блок кварцит. Капакот од саркофагот, кој не бил искористен, плоча од кварцит од 42 тони, сè уште чека да се вграден во комората. Сите изложени кварцити, изградени во пирамидата, биле обоени со црвена боја, а понекогаш и украсени со вертикални црни ленти. Функцијата на големата просторија зад гробницата останува непозната.
Од пирамидалниот комплекс, долинскиот храм, погребниот храм и внатрешните ѕидови очигледно не оставиле траги. Откриен бил само голем дел од патеката, како и друг камен за блокирање, најверојатно оставен поради промена на дизајнот на пирамидата.
Македонија (римска провинција)
Македонија била римска провинција, создадена во 146 п.н.е., по победата на римскиот генерал Квинт Сесилиј Метел над македонскиот крал Андриск во 148 п.н.е и распаѓањето на четирите марионетски македонски републики. Провинцијата се состоела од Епир вет, Тесалија и делови од Илирија и Тракија.
Во III и IV век, провинцијата била поделена на Македонија Прима на југ и Македонија Салутарис на север.
Македонија Прима и Македонија Салутарис биле вклучени во рамките на Македонската диецеза, една од трите диецези во рамките на Илирикската префектура создадена во 318. Кога Илирикската префектура била поделена на Источен и Западен Илирик во 379, Македонските покраини станале дел од Источен Илирик. По расцепувањето на Римското Царство на Западно и Источно во 395, Македонија станала дел од Византија.
Стопанство во покраината
За време на Октавијан Август Македонија долго живеела во мир, просперитет и богатство, иако нејзината економска важност полека се намалила за сметка на економската важност на нејзиниот сосед, Мала Азија.
Стопанството значително напреднало по изградбата на патот Вија Игнација, доселувањето на римски трговци во градовите и основањето на римски колонии. Царската управа донела, покрај патишта и свој систем на администрација, и економски бум, кој бил полезен и за Римјаните и за Македонците. Со огромни обработливи површини и добри пасишта, владеачките семејства натрупале огромни богатства во општеството засновано на робовски труд.
Абрусена
Абрусена  — општина во покраината Алмерија, во автономната заедница Андалузија.
Раштански Поток
Раштански Поток — поток, односно мал непостојан водотек, кој протекува низ селото Раштак во подножјето на Скопска Црна Гора, северно од Скопје. Извира во дол, на надморска височина од 1550 метри јужно од врвот Свински Камен помеѓу гребенот Раштански Рид на исток и врвот Бел Камен на запад по што во југоисточен и јужен правец во полноводен и постојан водостој тече сè до самото село Раштак. Под селската црква излегува од селото и повторно како повремен водотек тече низ дол во ридестиот раб на Скопската Котлина, каде се губи и завршува на надморска височина од 315 метри западно наспроти Црешево
NGC 3012
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3012 се споменува и како UGC 5262, MCG 6-22-17, CGCG 182-23, NPM1G +34.0176.
Откривање
Објектот е откриен на 30 април 1862 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3012 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 3012 има привидни димензии од 1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 49 м 52 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 34° 42' 53".
Други поделби
Проучување на NGC 3012 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28270. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 104; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2505. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1345.
Горно Удово (Дебар)
Горно Удово — археолошко наоѓалиште во Дебар. Претставува населба од железното време и средниот век. Се наоѓа на 2 км источно од градот, под некогашниот пат Дебар-Скопје, каде на блага падина што се спушта кон реката Радика се наоѓале голем број фрагменти од керамички садови. Денес наоѓалиштето е потопено со водите на хидросистемот Шпиље.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Градобор
Црквата е гробишен храм, изграден во периодот од 1965 до 1972 г. на местото на стара трикорабна базилика од ΧVIII – XIX век. Храмот претставува голема крстокуполна камена базилика со женска црква. Осветена е од митрополитот Дионисиј Неаполско-ставруполски на 16 мај 1976 г. Внатре се чува една од најголемите големите збирки на поствизантиски икони од Солунско, дела на различни работилници во регионот.
Свети Валентин
Свети Валентин - католички светец.
Житие
Св. Валентин бил свештеник во Рим, кој се истакнувал со мудроста и со светиот живот, поради што уживал голем углед. Римскиот цар Клавдиј Втори побарал од св. Валентин да се откаже од христијанската вера, а светецот му одговорил: „Кога би знаел кој е вистинскиот Господ, никогаш нема да го побараш тоа од мене. За мене, Христос е вистинскиот Син Божји.“ Кога еден од судиите го прашал, што мисли за римските богови, св. Валентин рекол: „Тие се демони!„. Поради тоа, во 269 година му била отсечена главата.
Филипо Буонароти
Филипо Џузепе Марија Лодовико Буонароти (италијански: Philippe Buonarroti; - ), бил италијански утописки социјалист, писател, агитатор, масон и заговорник; тој бил активен на Корзика, Франција и Женева. Неговата историја на „Конспирација на еднакви“ на Бабеуф (1828) станала библија за револуционери, инспирирајќи ги левичарите како Бланки и Маркс. Тој предложил меѓусебна стратегија која ќе го револуционизира општеството по фази, почнувајќи од монархија до либерализам, потоа кон радикализам, и конечно, до комунизмот.
Животопис
Роден во Пиза во Големото Војводство Тоскана во семејство на локално благородништво, Буонароти студирал јуриспруденција на Универзитетот во Пиза, каде што го основал она што го виделе властите на Големиот војвода Петар Леополд како субверзивен весник, Газета Универзале (1787). Се смета дека тој пристапил во масонска ложа некое време во 1786 година.
1905 во филмот
Ова е преглед на настаните од 1905 година во филмот, вклучувајќи список на филмови и значајни луѓе кои биле родени или кои починале оваа година.
Петов-Штеген
Петов-Штеген (Pätow-Steegen) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Крстот (Пирава)
Крстот — археолошко наоѓалиште во валандовското село Пирава. Претставува некропола од доцноантичко време. Се наоѓа на северозападниот раб на селото, каде се пронајдени гробови од камени плочи - тип циста. Откриена е и гробница со свод од тули, без гробни прилози.
Селска Црква (Крушеани)
Селска Црква — археолошко наоѓалиште во прилепското село Крушеани. Се наоѓа од надворешната страна на црквата „Св. Атанасиј“, каде има вѕидана надгробна плоча со релјефна претстава на жена што стои меѓу два коњаника. Над релјефот има оштетен старогрчки натпис.
Турски Гробишта (Пирава)
Турски Гробишта — археолошко наоѓалиште во валандовското село Пирава. Претставува светилиште — мавзолеј од римското време. Се наоѓа на 1 км југозападно од селото, каде се откриени два монолитни мермерни фронтони со обични акротерии - елементи од мало светилиште.
Космос-1973
Космос-1973 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 22 септември 1988 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1973 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 414 км, а најмалото на 356.
Џордан Питерсон
Бил роден и израснат во Алберта, Питерсон дипломирал политички науки и психологија на Универзитетот во Алберта и докторирал по клиничка психологија на Универзитетот Мекгил .По истражувањето и предавањето на Универзитетот Харвард, тој се вратил во Канада во 1998 г. и станал професор по психологија на Универзитетот во Торонто. Во 1999 година, тој ја објавил својата прва книга, Maps of Meaning: The Architecture of Belief, која станала основа за многу од неговите последователни предавања. Книгата сврзува психологија, митологија, религија, литература, филозофија и невронаука за да ги анализира системите на верување и значење.
Во 2016 година, Петерсон објавил серија видеа на Јутуб во кои го критикува Законот за измена на канадскиот закон за човекови права и Кривичниот законик (Бил C-16), усвоени од Парламентот на Канада за да се воведат „ родов идентитет и изразување“ како забранета основа за дискриминација. Питерсон тврдел дека законот ќе користи одредени родови заменки, „принуден говор“ и го поврзал овој аргумент со општа критика на политичката исправност и политиката на идентичност. Тој добил значително медиумско покривање, привлекувајќи поддршка и критики.
Во 2018 година, тој ја прекинал својата клиничка пракса и наставните должности и ја објавил својата втора книга: 12 правила за животот: противотров за хаосот. Промовиран со светска турнеја, станал бестселер во неколку земји. Во текот на 2019 и 2020 година, Петерсон претрпел здравствени проблеми како последица на тешкиот синдром на повлекување од бензодиазепин. Во 2021 година, тој ја објавил својата трета книга, Beyond Order: 12 More Rules for Life, поднел оставка од Универзитетот во Торонто и се вратил на поткастинг. Во 2022 година, Питерсон потпишал договор за распределба на содржина со конзервативната медиумска компанија The Daily Wire и станал канцелар на колеџот Ралстон. Неговите различни предавања и разговори, распределени главно преку Јутуб и поткасти, собрале милиони прегледи.
Лолита (драма)
Лолита ― драма приспособена од Едвард Олби од истоимениот роман на Владимир Набоков од 1955 година. Проблематичната продукција била отворена на Бродвеј на 19 март 1981 година по 31 преглед и затворена по само 12 изведби.
Френк Рич во својата рецензија за New York Times се прашувал зошто претставата дури и била отворена по „недели одложувања“ бидејќи била „срам што публиката брзо не го заборава или простува“. Рич рекол дека најмалиот од неговите гревови се неспособноста, досадноста и фрлањето книжевно ремек-дело. „Она што ја издвојува Лолита од обичните неуспеси е нејзината бедна лоша духовност“, напишал тој. „И покрај сето гугање на оваа претстава за љубовта, таа е рангирана со неодбирачка – и дефинитивно незаработена – омраза“.
Десет години претходно, мјузиклот на Џон Бери и Алан Џеј Лернер „ Лолита, љубов моја“ бил нападнат, затворајќи за време на обидите во Бостон. (Лолита на Алби, исто така, била изведена во Бостон пред нејзиното пуштање на Бродвеј.) Критичарите и дале оценка на драмата, велејќи дека недостатокот на авторскиот глас на Набоков го прави мјузиклот сладок. Олби во својата претстава го поставил Набоков на сцена, но тоа не помогнало.
Во глумската екипа биле Доналд Сатерленд како Хамберт Хамберт, Клајв Ревил како Клер Квилти, Ијан Ричардсон како Набоков и Бланш Бејкер во главната улога. Бејкер бил спомнат од Рич само во еден ред. „Во насловната улога, овде како помала фигура, 24-годишната госпоѓица Бејкер прави паметна работа да ја имитира нимфетата со пердуви; таа наскоро заслужува позначајно сценско возило“.
Адра (Шпанија)
Адра  — општина во покраината Алмерија, во автономната заедница Андалузија.
Source: INE (Spain)
Сашо Огненовски
Сашо Огненовски (1964, Битола) — македонски глумец, режисер и писател.
Животопис
Огненовски дипломирал на Факултетот за драмски уметност во Скопје, во 1987 година. Во 2002 година магистрирал на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања во Скопје, на тема од областа на комуникациите и медиумите. Работел како стручен соработник и професор на Педагошкиот факултет во Битола, и како професор по сценски говор на Меѓународниот славјански институт.
Творештво
Огненовски одиграл повеќе од 100 улоги на сцената на Народниот театар во Битола. Исто така, тој е автор на повеќе книги, како:
Чука (Крушеани)
Чука — археолошко наоѓалиште во прилепското село Крушеани. Наоѓалиштето поради неистраженоста не е датирано и е од непознат тип. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека тука била ископана керамика („црепови“ и „грнци“).
Пихер
Пихер (Picher) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Рапска торта
Рапска торта или торта од Раб е традиционална хрватска торта која потекнува од островот Раб. Главните состојки на тортата се бадемите и задарскиот ликер од вишни - мараскино. Тортата се обликува во карактеристична спирална форма. Подготвувањето на оваа торта трае три дена.
Историја
Изворниот рецепт потекнува од 12 век. Спрема легендата тортата била за првпат послужена 1177 година, на папата Александар III, кога го посетил Раб за да ја благослови тамошната катедрала Вознесение на Маријана.
Во минатото тортата се правела само кај најбогатите семејства затоа што била исклучително скапа, бидејќи во нејзината изработка се трошат околу еден килограм исчистени бадеми.
Резекне
Резекне (латвиски: Rēzekne; руски: Резекне) — град во Латвија во регионот Латгалија. Резекне често се именува како Latgales sirds што значи „срцето на Латгалија“. Градот е изграден на седум брда и се наоѓа на околу 242 км источно од Рига. Во 2008 година се проценило дека градот имал 35.883 жители, од кои мнозинство се Руси.
СС Лацио
'''С.С. Лацио' (италијански: Società Sportiva Lazio SpA'') е италијански фудбалски клуб од Рим. Играат со светло-сини дресови, бели шорцеви и чорапи. Името Лацио е избрано откако основачите на клубот одлучиле дека со него сакаат да претставаат поголем дел градот во кој го стационирале истиот - Лацио е името на областа во која самиот град Рим е сместен. Небесно-сините и белите тимски бои се инспирирани од грчкото знаме, или подобро од земјата што е лулка на Олимписката традиција; орелот е придодаден како потврда на почитта на неговите основачи кон симболот на Римското Царство. С.С. Лацио е најстариот и најтрофејниот тим што се наоѓа во главниот италијански град.
Денес, Лацио е еден од најголемите спортски клубови во Европа.
Чарго (Пирава)
Чарго — археолошко наоѓалиште во валандовското село Пирава. Претставува населба од римското време. Се наоѓа на блага височинка, оддалечена југозападно од селото на околу 1.300 м, каде по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и множество градежен материјал.
NGC 3013
NGC 3013 — спирална галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3013 се споменува и како MCG 6-22-18, CGCG 182-24, NPM1G +33.0174, near SAO 61706.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1874 година од страна на Лоренс Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3013 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 3013 има привидни димензии од 0,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 50 м 9,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 34' 11". Положбениот агол на објектот е во износ од 91°.
Други поделби
Проучување на NGC 3013 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28300. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 104; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2505. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1345.
Марино
Марино е населено место во Општина Илинден, во околината на градот Скопје.
Географија и местоположба
Марино се наоѓа во Општина Илинден, сместено во Скопската Котлина. Места со кои се граничи се Јурумлери, Илинден, Кадино и Миладиновци.
Историја
Значително зголемување на населението Марино доживува во педесеттите години на XX век, со доселувањето на голем број луѓе од кривопаланечките села, а подоцна и од Куманово и Кратово.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Марино живееле 100 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 4.538 жители, од кои 4.146 Македонци, 3 Албанци, 4 Роми, 3 Власи, 83 Срби, 14 останати и 285 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Марино е македонско-српско село.
Српски
Македонски
Олеснување на Даглас МекАртур
На 11 април 1951 година, американскиот претседател Хари С. Труман го ослободил генералот на армијата Даглас МекAртур од командите откако МекAртур дадил јавни изјави кои беа во спротивност со политиките на администрацијата. МекAртур бил популарен херој од Втората светска војна, кој тогаш бил командант на командните сили на Обединетите нации кои се бореле во Корејската војна, а неговото олеснување останува контроверзна тема на полето на цивилно-воените односи.
МекAртур ги предводел сојузничките сили во Југозападниот Пацифик за време на Втората светска војна, а по војната бил задолжен за окупацијата на Јапонија. Во последната улога, МекАртур бил во можност да акумулира значителна моќ над цивилната администрација на Јапонија. На крајот, тој се здобил со ниво на политичко искуство кое не било преседан ниту повторено од некој кој активно служел како офицер во американската војска.
Кога Северна Кореја ја нападнала Јужна Кореја во јуни 1950 година, започнувајќи ја Корејската војна, МекАртур бил назначен за командант на силите на Обединетите нации кои ја бранеле Јужна Кореја. Тој го замислил и го извршил амфибискиот напад во Инчон на 15 септември 1950 година, поради што бил поздравен како воен гениј. Меѓутоа, кога тој ја следел неговата победа со целосна инвазија на Северна Кореја по наредба на Труман, Кина интервенирал војната и нанесе серија порази, принудувајќи го да се повлече од Северна Кореја. До април 1951 година, воената ситуација се стабилизирала, но МекАртур продолжил јавно да ги критикува своите претпоставени и да се обидува да го ескалира конфликтот, што доведе Труман да го ослободи МекАртур од неговите команди. Комитетот за вооружени служби и Комитетот за надворешни односи на американскиот Сенат одржле заедничка истрага за воената ситуација и околностите околу олеснувањето на Мекартур, и заклучиле дека „отстранувањето на генералот МекАртур бил во рамките на уставните овластувања на претседателот, но околностите беа шок за националната гордост“.
NGC 1092
NGC 1092 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1092 се споменува и како ESO 546-17, MCG -3-8-14, HCG 21D, NPM1G -17.0107.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1092 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 1092 има привидни димензии од 0,9' х 0,8'.
Ковачилница (Раброво)
Ковачилница — археолошко наоѓалиште во валандовското село Раброво. Претставува средновековен рудник. Се наоѓа источно од селото, во непосредната близина на грчките гробишта, каде според некои податоци, во реонот на рудникот била откриена стара јама. Влезот, кој денес се гледа, има форма на трапез со димензии од 2,10 м висина и 0,80 м ширина. Во овој стар рудник во 1942 година биле најдени дрвени алатки и торби од кожа кои не се зачувани.
Локва (Крушеани)
Локва — археолошко наоѓалиште во прилепското село Крушеани. Наоѓалиштето поради неистраженоста не е датирано и е од непознат тип. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал северно од селото биле ископани темели на објекти.
Макфунги
Макфунги односно MACFUNGI — база на податоци за габите, формирана во рамките во Миколошката лабораторија на Институтот за биологија при Природно–математичкиот факултет во Скопје. Во базата се опфатени 36.000 податоци за габи од Македонија, од Балканскиот Полуостров и пошироко (состојба 2018). Базата овозможува пребарување на податоците според повеќе критериуми како систематски категории, наоѓалиште, земја на потеклото, датум на собирањето, супстрат, надморска височина и др.
Пандев (појаснување)
Постојат повеќе личности со презиме Пандев:
Космос-1974
Космос-1974 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 3 октомври 1988 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1250 килограми. Космос-1974 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 718,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9772 км, а најмалото на 600.
Репкин белец
Репкиниот белец (Pieris napi) е пеперуга од семејството на пеперуги белци. Пеперугата ја има и во Македонија.
Распространетост
Оваа пеперуга е расширена во скоро цела Европа и Азија, но и Индија, Северна Африка и Северна Америка. Пеперутката може да се најде во ливади и шумски предели. Поретко може да се најде во градини и паркови.
Опис
Оваа пеперутка има родов диморфизам. Женките имаат две точки на предните страни на крилјата. Вените на крилјата кај женките најчесто се поизразени за разлика од мажјациѕе. Долната страна на крилјата има бледожолта боја, а вените имаат зеленкаста нијанса. Најчесто ги полага јајцата на растението brassicaceae. Мажјаците имаат сексуален феромон, кои и луѓето може да го приметат, цитралот.
Животен циклус
Јајцата се полагаат единечно на голем број растенија, меѓу кои Sisybrium officinale, Alliaria petiolata, Cardamine pratense, Rorippa nastutium-aquaticum, Sinapis arvensis, Cardamine amara, Brassica oleracea и Raphanus raphanistrum. Овие гасеници се често штетници во
градините. Гасениците се зелени и добро камуфлирани. Кога се големи имаат црни дамки со бели влакна. Зимата ја поминува во фазата кукла. Куклата е зелена.
Живеалиште
Пеперугата може да се најде во тревни површини, шумски предели, ливади и долини. Подоцнежните генерации го прошируваат местото за хранење во посушни предели. Живее и до 2500 метри надморска висина во Европа, или 3600 во Мароко.
Во северна Европа има две или три генерации од април до септември. Во потопли предели има и четврта генерација.
Марсело Салас
Хозе Марсело Салас Мелинао (роден на 24 декември 1974 година во Темуко), популарно наречен како Ел Матадор (поради неговото славење на головите), Ел Феномено, и Шилено, е поранешен чилеански фудбалер, кој играл како напаѓач.
Тој настапувал во Чиле, Аргентина и Италија, освојувајќи титули со секој клуб за кој играл и бил прогласен за Јужноамерикански фудбалер на годината во 1997 година. Моќен и здрав напаѓач, со добра техника, добро познат со неговата пргав допир со својата лева нога, како и неговите воздушни способности, Салас имал плоден голгетерски рекорд во неговата кариера;   со 37 гола во 70 репрезентативни настапи помеѓу 1994 и во 2007 година, и со тоа е денес вториот чилеански најдобар стрелец на сите времиња, зад Алексис Санчез. Тој бил дел од чилеанската репрезентација на  Светското Првенство во 1998 година во Франција, каде што постигнал четири гола во четири натпревари, со што го одвел својот тим во вториот круг на натпреварувањето. Освен на Светското првенство во 1998 година, Салас играл со Чиле на два турира на Копа Америка, помагајќи неговата нација да заврши на четвртото место во 1999 година
Австропосејдон
Австропосејдон — род на титаносауруски сауроподски диносаурус кој живеел за време на Доцна Креда на територијата на денешен Бразил. Содржи еден вид, Austroposeidon magnificus.
Опис
Австропосејдон бил голем сауропод, всушност, најголемиот диносаурус откриен во Бразил до сега, со единствениот познат примерок, возрасен, со должина од околу 25 метри.
Неколку одлики покажуваат дека Австропосејдон бил член на титаносаурусите ; артикулациите за хипосфен-хипантум недостасуваат од пршлените, цервикалните и дорзалните пршлени немаат нервни кичми во форма на виљушка, а внатрешната текстура на коската е камилатна (интерпункција од многу мали воздушни комори). Опишувачите утврдиле дека Австропосејдон е нов род заснован на бројни автопоморфии (или одлики карактеристични само за познатите фосили) во пршлените: тринаесеттиот цервикален пршлен има колонообразни ламини, а задните ламини се делат на два крака; првиот дорзален пршлен има предни и задни ламини, кои се искривуваат надолу и нанадвор, а неговата дијапофиза се протега до горната маргина на центарот ; и предниот дел од виљушките на ламини во дорзалните пршлени позиционирани кон задниот дел на трупот. Покрај тоа, Австропосејдон поседува уникатна комбинација на други 'рбетни одлики, кои не се гледаат на друго место меѓу титаносаурусите.
КТ скенот покажал дека внатрешната коскена текстура на пршлените поседува концентрични, наизменични прстени од камилатно ткиво и густо ткиво; опишувачите ги толкувале овие како прстени на раст во коската.
Откривање и именување
Австропосејдон е познат од еден примерок, MCT 1628-R, кој се состои од делови на грлото на матката (вратот), грбот и сакралните пршлени (вклучително и цервикално ребро и еден целосен дорзален пршлен). Примерокот е откриен во формацијата Пруденте во слоеви од периодот кампан - мастрихт, од страна на палеонтологот Левелин Ивор Прајс во 1953 година, но остатоците не биле опишани дури до 2016 година. Животното најверојатно било зачувано поради поплава, судејќи според ситниот песочник во кој бил пронајден примерокот. За жал, местото каде што е пронајден примерокот сега е изгубен за урбаниот развој.
Името на родот комбинира аустро („јужен“, како во Јужна Америка, од латински Аустер, јужен ветер) и посејдон, повикување на грчкиот бог на морето со исто име. Специфичното име е латинскиот збор magnificus („голем, возвишен, благороден“), се однесува на големината на примерокот.
Класификација
Филогенетска анализа во 2016 година го обновил Австропосејдон како сестрински таксон на Логнокосауријата. Ажурирана верзија била објавена од Силва и соработниците (2019).
Прицир
Прицир (Pritzier) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
1906 во филмот
Ова е преглед на настаните од 1906 година во филмот, вклучувајќи список на филмови и значајни луѓе кои биле родени или кои починале оваа година.
Идеите зад шаховските отворања
Идеите зад шаховските отворања е шаховска книга од познатиот американски велемајстор Рубен Фајн. Содржината на книгата се однесува на отворањата и суштината на многубројните варијанти, како и толкување на влијанието на овие варијанти во развојот на играта во понатамошната фаза. Делото е одличен пример за започнување на шаховската партија, а истото им служело на многу познати шахисти. Книгата е напишана на англиски јазик во 1943 година.
Содржина
Ова дело е целосно посветено на играта во почетната фаза во партијата, па и неговата содржина се однесува на различните видови на отворања. Делото содржи осум глави, од кои првата, која е насловена Главни принципи се однесува на теоретските поимања на создавањето, развојот и одржувањето на стратегијата во отворањето од партијата, претставени преку неколку принципи кои секој шахист треба да гима предвид за време на партијата. Останатите седум глави се однесуваат на конкретни шаховски отворања, кои се поделени во неколку поголеми групи.
Во продолжение се именувани сите осум глави во книгата:
Стил на пишување
Како и во останатите дела на Фајн, и во делото „Идеите зад шаховските отворања“ забележителна е употребата на описниот запис, наместо стандардниот шаховски запис. Од техничка гледна точка, секоја глава е поделена на подглави, кои обично ги претставуваат отворањата кои настануваат со одиграните потези. Делото не изобилува со претставување на најголемиот дел на варијантите на шаховски дијаграми, но сепак содржи неколку на кои се претставени основниот распоред на фигурите во отворањето или некоја критична позиција, која нуди повеќе можни алтернативи.
Моро (залив)
Моро — најголемиот залив на Филипините. Сместен е на островот Минданао и претставува дел од Целебеското Море. Има значајна улога во стопанскиот риболов, особено на туна.
Географија
Заливот се протега помеѓу главниот дел на островот Минданао на исток и полуостровот Замбоанга на запад.
Позначајни второстепени заливи во Моро се Сибугејскиот и Илјанскиот Залив.
Градот Замбоанга лежи на заливот и Целебеското Море на исток и има значајно меѓународно пристаниште. Друго важно пристаниште е градот Котабато на источниот брег.
Земјотреси
Заливот Моро е трусно подрачје со неколку раседни појаси кои предизвикуваат значајни земјотреси и цунами.
Јужна мазгунска пирамида
Јужната мазгунска пирамида ― староегипетска кралска гробница изградена за време на 12-та или 13-та династија во Мазгуна, 5 километри јужно од Дахшур, Египет. Градбата никогаш не била завршена и сè уште не е познато кој фараон бил сопственик, бидејќи не бил пронајден соодветен натпис.Пирамидата била повторно откриена во 1910 година од Ернест Мекеј, а била ископана следната година од Флиндерс Петри.
Припишување
Градбата споделува некои структурни сличности со Хаварската пирамида на Аменемхат III, и поради оваа причина обично му се припишува на неговиот син Аменемхат IV (околу крајот на 19 век пр.н.е.). Напоредно, Северната мазгунска пирамида се смета за гробница на неговата сестра Собекнеферу, последниот владетел на 12-та династија.Сепак, некои истражувачи како Вилијам К. Хејс верувале дека јужната пирамида била изградена за време на 13 -та династија, врз основа на некои сличности со Хенџеровата пирамидата. Во овој случај, требало да припаѓа на еден од многуте фараони кои владееле помеѓу почетокот на 13-та династија и губењето на контролата врз северната територија се случило за време или наскоро по владеењето на Мернефере Ај.
Опис
Пирамидата има странична должина од 52,5 м. Ѕидањето на јадрото се состои од тули од кал и достигнува само висина од еден до два слоја. Редени камења не биле пронајдени; затоа, невозможно е да се одредат информации за планираниот агол на наклон и вкупната висина. Влезот на пирамидата се наоѓа во средината на јужната страна. Скалила водат надолу до краток хоризонтален премин. Тука е ѕидната ниша, од каде што бил втурнат камен за блокирање во преминот. Друго скалило води до втор блок, кој, сепак, сè уште е во својата ниша.Конечно, коморен систем во форма на буквата U води до погребната комора, на чиј врв има дводелно прекршен покрив. Во него биле пронајдени празен, но користен, кварцитен саркофаг и неколку гробни предмети (три варовнички светилки, сад во облик на патка од алабастер, сад за шминка направен од ист материјал и парче полирана сапуница) биле најдени во него.
Марко Амелија
Марко Амелија (роден на ) — пензиониран италијански фудбалски голман.
Марко Амелија својата младинска кариера ја поминал во ФК Рома, а најголем дел од својата професионална клупска кариера во ФК Ливорно, за која екипа има настапено 181 натпревар во сите натпреварувања, вклучително и Купот на УЕФА 2006-07. Тој подоцна играл за неколку други италијански клубови.
На меѓународно ниво, Амелија освоил бронзен медал на Олимписките игри во 2004 година и бил дел од тимот кој го освоил Светското првенство во 2006 година.
Средоземни игри 2001
XIV Средоземни игри се одржаа во Тунис, Тунис од 2 до 15 септември 2001. На игрите учествуваа спортисти од 23 земји, кои се натпреварувале во 23 спортови. Со организацијата на овие игри, Тунис стана првиот и досега единствен град, којшто бил домаќин на две Средоземни игри.
Освојувачи на медали
Табелата е составена според бројот на освоени златни медали. При ист број на златни медали, се зема предвид вкупниот број на сребрени, а потоа и вкупниот број на бронзени медали. При еднаков број на освоени златни, сребрени и бронзени медали, местото е исто за сите земји со ваков резултат, при што во табелата се подредени по азбучен редослед. Овој систем го користи и МОК.
Блед синец
Бледиот синец (Cupido decolorata) е пеперуга од семејството на пеперуги синци. Пеперугата ја има и во Македонија.
Биологија
Лларвите се хранат со растенијата Medicago sativa и Medicago lupulina.
Алболодуј
Алболодуј  — општина во покраината Алмерија, во автономната заедница Андалузија.
Source: INE (Spain)
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пејзаново
Свети Ѓорѓи (Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Пејзаново, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Неаполско-ставруполската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е најверојатно изградена во 1800 г. Според други податоци, храмот е од 1867 г. Нема зачуван натпис за изградбата, но архитектурата и иконостасните икони се од првата деценија на XIX век, и датирањето се води по нив. Во 1885 г. е подигната величествена камбанарија. Во 1867 г. црквата е проширена на запад, како што се гледа од внатрешната колонада и натписот на внатрешниот влез. Градбата претставува трикорабна базилика со женска црква. Иконостасот е насликан во 1812 г. и важи за одличен пример за копаничарската уметност. Иконите и полилејот се од истиот период.
Во 1983 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
Црквиште (Крушеани)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во прилепското село Крушеани. Наоѓалиштето поради неистраженоста не е датирано и претставува црква со некропола. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека на 1 км јужно од селото кај селските гробишта се забалежуваат темели од црковен храм. Подоцна во 1970-тите години на тоа место била подигната црквата „Св. Никола“.
Редефин
Редефин (Redefin) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Редефин е главно познат поради покраинската ергела на Мекленбург-Западна Померанија, која била основана во 1812.
Работа во тек
Првата епизода била прикажана на филмскиот фестивал Санденс. Првата сезона на Work in Progress, составена од осум епизоди, била премиерно прикажана на Showtime на 8 декември 2019 година. Добила позитивен критички прием.
На 13 јануари 2020 година, Showtime ја обновила серијата за втора сезона од 10 епизоди, која ќе се снимала во Чикаго подоцна во текот на годината. Втората сезона била премиерно прикажана на 22 август 2021 година.
На 27 јануари 2022 година, Showtime ја откажала серијата по две сезони.
Синопсис
Самоидентификуван „дебел, квир дајк“ влегол во трансформативна врска во време на криза.
Производство
Според Жермејн, Лили Вачовски често била на сетот како советник и помогнала меѓу другите да ја режирала секс сцената од третата епизода.
Мајкл Огнисанти служел како кинематографер на серијата. Бидејќи серијата била инспирирана од животот на МекЕнани, предизвикот за Огнисанти бил да ја долови автентичноста на приказната во изгледот на шоуто. Поради оваа причина, снимањето се одвивало на реални локации, главно ноќни ентериери, а за осветлување користеле практични извори на светлина зголемени со мали LED диоди, за да не изгледало вештачко. Поради импровизацискиот стил на глума, Огнисанти користел две камери Arri Alexa Mini, за поголема шанса да ги доловел непопишаните моменти кои не можеле да се рекреираат после фактот. Камерите биле опремени со објективи Zeiss Super Speed. Огнисанти ја направил приказната за целата серија врз основа на влезот на Мејсон во Cinema 4D пред да одат да снимаат на локација.
Инспирирана од нејзиното учество во „ Обелоденување “ на Нетфликс, извршната продуцентка Лили Вачовски направила цврст притисок за транспретставување низ глумечката екипа и екипата, вклучително и саундтракот. Трансродовите музичари во саундтракот на серијата вклучуваале Backxwash, Quay Dash, Sateen, SuperKnova, и Мел Стоун.
Прием
Критичкиот прием на Work in Progress бил главно позитивен. Rotten Tomatoes, веб-локација за агрегатор на прегледи, објавил 100% критична оцена за одобрување со просечна оцена од 8,00/10 врз основа на 28 прегледи. Критичкиот консензус на веб-страницата гласал: „Колку што е радикално смешно, колку што е релативно непријатно, Work in Progress е неверојатно деби од ко-креаторката и ѕвезда Аби МекЕнани“. На Метакритик, кој користел пондериран просек, на сезоната и била доделена оценка од 78 од 100, врз основа на 10 критичари, што укажувало на „генерално поволни критики“.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Евгениј Родионов
Евгениј Александрович Родионов (Чибирлеј,, – Бамут, , )  бил руски војник и учесник во Првата чеченска војна во 1996 година. При првата чеченска војна е киднапиран од чеченски исламисти и ѕверски мачен. Бидејќи не прифатил да го прими исламот и одбил да го извади крстот што го носел уз вратот, исламистите му ја исекоа главата.
Евгениј денес важи за новомаченик и се слави како светец.
Младост
Од своите врсници, Евгениј се разликуваше по тоа што, според сведочењето на мајка му, од мали нозе поседуваше особена моќ за забележување. Вниманието го насочуваше кон она покрај кое многу проаѓаа без да приметат ништо посебно. На 11 или 12 години се врати од летниот распуст со крвче околу вратот. Од тогаш веќе никогаш не го симнуваше од вратот, без разлика дали се работеше за бањање или за сауна, или тренинзите на кои одеше, членувајќи во спортската секција, или дома. На сите фотографии со друштвото тој единствен имаше крвче, и тоа на многу дебел конец.
После деветтото завршено одделение се вработи во фабрика за мебел. Родионов сакал да биде кувар, но во 1995 година добил покана од руските сили да служи воен рок. Откако си го одлужи воениот рок, тој е пратен во кризните подрачја во првата чеченска војна. На 25 јуни 1995 година Евгениј последен пат излезе од својата куќа, од своето село, отиде во војска. Многу се гордеаа со тоа што беше регрутиран да го отслужи воениот рок во пограничните едниници.
Првата Чеченска војна и заробништво
Во февруари 1996 година го заробија чеченските исламисти во Чеченија, сокриени во автомобил на Црвениот крст. Според наредбата на командата која им забрануваше на стражарите да пукаат, дури и кога се наоѓаат на бојна позиција, момчето не можеше да пружи отпор. Тоа итро го искористија чеченските разбојници. Го уапсија стражарот Родионов заедно со уште тројца негови другари – војници: Александар, Андреј и Игор.
Во текот на трите месеци заробеништво им предлагаа да го примат исламот. Момчињата одбија. Единствено Евгениј имаше крвче околу вратот од кое никогаш не се одвојуваше. Разбојниците бараа да го скине, Евгениј одби. Тоа кај нив предизвика особен бес. Заради конечното и бескомпромисно одбивање да го симне крвчето од себе, разбојниците почнаа страшно да го мачат.
Маченичка смрт
На 23 мај 1996 година во населбата Бамут, на својот роденден, на православниот празник Вознесение Христово, на Евгениј му ја отсекоа главата. Дури ни од мртвиот војник чеченските исламисти не смееја да го симнат крвчето. Благодарение на него, подоцна, мајката на маченикот и го препозна телото на синот. Чеченските исламисти тврдеа дека доколку би го примил исламот, Евгениј немало да го убијат.
Евгениј ја покажа својата предаденост на Спасителот Исус Христос и не прими друга вера, одлучувајќи дека е подобро да прими маченички венец и, несомнено, Господ ја прими неговата светла руска душа меѓу Своите големи светители.
Неговото тело лежеше непогребано две недели. Заедно со Евгениј, поради одбивање да го прифатат исламот, убиени се и тројца негови другари: војниците Игор Јаковлев, Андреј Трусов и Александар Железнов. Очигледно е дека тие, иако невоцрковени, го сфатија прифаќањето на исламот како предавство на своите ближни, пријатели, семејства, како и предавство на татковината.