cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ксенон монохлорид
Емисиони спектри
Емисијата на тримерот се забележува само при високи притисоци на реткиот гас (ксенон или пуфер гас) и флуоресценцијата се зголемува со притисокот на ксенон. Овие резултати следат бидејќи синтетичкиот пат на е сличен на оној на реакцијата (21). Имајќи ги предвид вредностите на константата на брзината на реакциите од типот (21), фреквенцијата на реакцијата не отстапува значително дури и кога притисокот на реткиот гас е блиску до 200 torr. Реакцијата (22) се одвива само под притисок на неколку атмосфери.
Животниот век на (42Γ)
Единствената состојба каде што е оригиналниот родител на прозрачна емисија е 42Γ). Неколку определби за неговиот животен век добиени во гасовита состојба се сумирани во Табела 34. Резултатите варираат и вклучените несигурности се важни. Интервалот на доверба добиен во рамките на прагот од 5% се наоѓа помеѓу 240 и 253 ns. Од нив, четири вредности не се вклучени.    Со оглед на силната апсолутна несигурност, друга мерка има заеднички интервал во интервалот на доверба.
Мерењата реализирани во цврста состојба обезбедуваат вредности кои се уште повеќе дисперзирани како што е прикажано во Табела 35.
Улогата на хлор (RCl)
Надвор од радијативната дисексцитација, состојбата (42Γ) се уништува со двоен судир со RCl. Во практична смисла, секој автор се согласува дека двојниот судир е доминантен пат на уништување на кога е вклучен судир, без оглед на донаторот на хлор. Затоа, емисиите од се забележани само при слаби концентрации на RCl. Вредностите на константите на брзината за реакциите (24) се дадени во Табела 36.
+ RCl → Други производи освен (24)
Има само две определби за и тие се совпаѓаат. За HCl, две вредности се статистички оддалечени од другите. Давањето објаснување за ова растојание останува тешко. Интервалот на доверба на праг од 5% е од 4 до 7 cm3s−1.
За да се процени константата на брзината на реакцијата:
+ Cl → 2 Xe + 2 Cl
Вредноста е 1 cm3s−1.
Улогата на ретките гасови
Ова се уникатно бинарни реакции:
+ Rg → Други производи освен (25)
За тројни смеси, улогата на пуферскиот гас не е добро позната.
За аргон, (3 ± 1) cm3s−1 и (1,5 ± 0,4) Достапни се cm3s−1.
За хелиум, 5 cm3s−1 и 3 cm3s−1 се достапни.
Улогата на електроните и нечистотиите
Брзината на реакциите на + e− → 2 Xe + Cl + e− (26) нема конзистентни проценки. Тие се сумирани во Табела 37.
Нечистотиите имаат помало влијание во хемиското распаѓање на отколку XeCl*. Бимолекуларните константи на брзина на исчезнување на се ред на големина помал од релативните константи на брзина за бинарни судири. Сепак, за јаглерод диоксид и азотен оксид, НЕ, константите на брзина се со ист ред на големина, околу 10−10</ sup> cm 3s−1. Нивоата на нечистотија, најчесто ниски, може да влијаат на мерењата. Фреквенциите на реакцијата се занемарливи.
Делфин
Делфинот е морски цицач, близок сродник на китот.
Особености
Постојат речиси 40 видови делфини, распоредени во 17 родови. Тие варираат од 1,2 метри во големина и 40 кг во тежина, па сѐ до 9,5 метри и десет тони. Можат да се најдат насекаде во светските мориња, а најмногу во поплитките мориња на крајбрежните гребени. Делфините се месојади и најмногу се хранат со риби и лигни. Семејството на Delphinidae е најголемо во редот Cetacea и релативно најмлада: делфините еволуирале пред околу 10 милиони години, за време на Миоцен. Овие животни се сметаат за едни од најинтелигентните, а нивното пријателско расположение и игривост ги направиле популарни во човечката култура. Делфинот живее во море или океан.
Invictus
Invictus (или Неосвоив) е кратка поема од англискиот поет Вилијам Хенли Ернест (1849-1903). Напишана е во 1875, а првпат објавена е во 1888 година во Книгата на стихови од Хенли каде што била четврта во серија на песни под наслов Животот и смртта (Екот). Поемата првобитно немала наслов. Во првите изданија псената ја содржела само следната посвета На R.T.H.B. - која се однесувала на Роберт Томас Хамилтон Брус (1846-1899), успешен шкотски трговец и пекар кој исто така бил и литерарен патрон. На широко познатиот наслов на оваа поема Invictus (латински: неосвоив) е додаден од Артур Килер Куч (Arthur Quiller-Couch), кога песната била вклучена во Оксфордската книги на англиски стихови (1900).
За песната
На возраст од 12 години Хенли се разболел од туберкулоза на коските. Неколку години подоцна, болеста напреднала и се проширила на ногата. Лекарите заклучиле дека единствен начин за да се спаси неговиот живот било ногата да се ампутира до коленото. Ногата била ампутирана кога имал 25 години. Во 1867 година, тој успешно ги положува испитите како постар студент на Оксфорд. Во 1875 година, од болничкиот кревет тој го напишал песната Invictus. И покрај неговиот инвалидитет, тој преживеал со една здрава нога и имал активен живот сè до својата смрт на возраст од 53.
Текст на поемата (на англиски јазик)
<i>Out of the night that covers me,
Black as the pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.
In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.
Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds and shall find me unafraid.
It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
Полинезиски Триаголник
Полинезиски Триаголник ― регион во Тихиот Океан на чии агли се наоѓаат три островски групи: Хаваи, Велигденски Остров (Рапа Нуи) и Нов Зеланд (Аотеароа). Обично се користи како едноставен начин за определување на Полинезија. Сите овие острови биле ненаселени во времето кога Европјаните пристигнале таму.
Денес, најбројни полинезиски народи се: Маорите, Хавајците (Канака Маоли), Тонганите, Самоанците, Ниуеанците и Тахиќаните. Сите јазици што месното население ги зборува во овој огромен триаголник се полинезиски јазици, кои лингвистите ги распределуваат како дел од океанската подгрупа од малајско-полинезиските јазици. Тие јазици влечат корени од прото-австронезискиот јазик, кој се зборувал во Југоисточна Азија пред 5.000 години. Има и многу полинезиски острови надвор од рамките на триаголникот во соседните Меланезија и Микронезија.
Надворешни врски
__ИНДЕКС__
Стефан Мешков
Стефан Мешков наречен Маврото, е македонски револуционер, ресенски војвода на ВМОРО.
Животопис
Мешков е роден во 1884 година во Охрид, во Османлиското Царство, денес Република Македонија. Бил војвода на чета од селото Евла, Ресенско, за време на Илинденското востание. По востанието, Мешков заминува за Кнежевство Бугарија. Во текот на месец јули таа година, се приклучил како четник кај Славејко Арсов.
Стефан Мешков загинал на 9 јули 1904 година во судир со турската војска во месноста Горно Ѓуѓанци, Кратовско.
Алвеола
Седумстотини милиони малечки алвеоли во белите дробови, всушност се шупливи чаури - алвеоли прекриени со мрежа на артериски и венски капилари.Нивните влажни ѕидови се многу тенки и крвта која проаѓа низ нив може да го ослободи вишокот јаглерод диоксид и да го преземе кислородот. Капиларите потоа се спојуваат и преоѓаат во белодробната вена.
Boy, Boy, Boy
„Boy, Boy, Boy“ е песна од групата Underworld. Се појавува како седма песна на нивниот албум Oblivion with Bells и била реиздадена како втор сингл од албумот на 12 декември 2007, во Јапонија.
На 2 ноември 2007 излегол и спот за песната на официјалното мрежно место на Underworld.
Надворешни врски
Boy, Boy, Boy
Историја на Евреите во Битола
Историјата на Евреите во Битола достигнува две илјади години. Битолскиот вилает бил отомански вилает, создаден во 1864 година, опфаќајќи територии во денешна Албанија, Македонија (една од државите наследнички на поранешна Југославија, од која прогласила независност во 1991 година) и Грција.
На 11 Март, 1943 година, Еврејската заедница во Битола, историски најголемата Еврејска заедница во Македонија биле депортирани. Евреите кои го пронаоѓаат своето потекло кон македонскиот град познат уште од 1913 година како Битола, продолжуваат да го нарекуваат градот со името што го носело со векови на османлиското владеење:Османлиското владеење.
Помеѓу 1941 и 1944 година, Бугарија во сојуз со нацистичка Германија, ја окупирала југословенската покраина Македонија. На 11 март 1943 година, во соработка со Германците, бугарските воени и полициски службеници заробиле 3.276 еврејски мажи, жени и деца од Битола, ги депортирале на територија под контр.ола на германците и ги предале на германски службеници. Германците го транспортирале еврејското население од Битола и околината до нивната смрт во Треблинка, како дел од нивниот план да ги убијат сите европски Евреи.
Според списокот објавен во изданието на Историскиот Архив од Битола „11 март 1943- 1958“ наведени се 69 еврејски семејства со вкупно 3.013 депортирани Евреи.
The Butterfly Effect (2004)
The Butterfly Effect (Ефект на пеперутка) — американски психолошки трилер во кој главните улоги ги играат Ештон Кучер, Ејми Смарт и Ерик Штолц.
Содржина
Еван Треборн (Ештон Кучер), боледувал од неколку психолошки трауми како дете, кои биле пропратени со силни главоболки, губење на сеќавањето и големи стресови. Трагајќи по одговорите кои би ги излечиле неговите емоционални рани, открива дека кога чита од својот адолесцентски дневник може да патува назад во времето и да менува делови од своето минато. Секоја од тие измени од минатото имаат последици кои влијаат врз сегашноста - неговата алтернативна сегашноста варира, пример во една ситуација е студент, во друга затвореник, а во трета инвалид. Додека упорно пробува работите да ги направи најдобри за себе и за луѓето кои ги познава, сфаќа дека колку и да му биле добри намерите, секогаш постојат неочекувани последици. Поради тоа мора да патува се подалеку во минатото како би ја пронашол првобитната причина на се тоа што за последица ја има неговата моментална сегашност.
Протести во Грузија (1956)
<templatestyles src="Hlist/styles.css" /> Демонстрациите од март 1956 година (исто така познати како Немири во Тбилиси во 1956 година или Масакр на 9 март) во Грузиската ССР — серија протести против политиката на десталинизација на Никита Хрушчов, што ги шокирало грузиските поддржувачи на сталинистичката идеологија. Центарот на протестите бил главниот град на републиката, Тбилиси, каде што спонтаните собири за одбележување на третата годишнина од смртта на Сталин и за протест против осудувањето на Сталин од страна на Хрушчов брзо еволуирале во неконтролирани масовни демонстрации и немири кои го парализирале градот. Наскоро се појавиле политички барања како промена на централната власт во Москва и повици за независност на Грузија од Советскиот Сојуз.
Локалните грузиски власти, збунети и деморализирани, ја префрлиле одговорноста на советската војска. Подоцна, на 9 март, војниците распоредени во градот отвориле оган врз студентите кои се собирале околу владините згради во она што официјалната советска верзија се сметала за „чин на самоодбрана“. Вознемирените толпи продолжиле со отпорот на 10 март, но на крајот биле растерани со тенкови. Проценките за бројот на жртвите се движат од неколку десетици до неколку стотици.
И покрај брзото смирување, настаните од 1956 година означиле пресвртница по која грузиската лојалност кон Советскиот Сојуз била сериозно компромитирана и консолидацијата на нацијата се интензивирала. Според мислењето на историчарот Роналд Григор Суни, „брзиот и брутален одговор од советската влада строго ја илустрираше нејзината неспособност да ја реши дилемата за тоа колку од советскиот систем да се промени и колку од авторитаризмот на Сталин да се зачува. Конфузијата на владата во Тбилиси беше крвав знак дека реформите треба да се ограничат со решеноста на партијата да го зачува својот суштински монопол на власта.“
Говорот на Хрушчов
На 25 февруари 1956 година, на затворена седница на 20-от Конгрес на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз, советскиот водач Никита Хрушчов одржал „таен говор“ во кој ги критикувал активностите преземени од режимот на Сталин, особено чистките на војската и горните партиски ешалони и развојот на култот на личноста на Сталин, истовремено одржувајќи ја поддршката за другите идеали на комунизмот со повикување на Владимир Ленин.
Гласините дека „Вожд“ (Водачот) и „Таткото на народите“, кои биле воспоставени како главен симбол во раниот советски комунизам, биле осудувани од неговиот наследник брзо се прошириле низ Советскиот Сојуз. Иако деталите биле непознати, тоа бил вистински шок за советското општество.
Реакција во Грузија
И покрај ограничувањето на грузискиот национализам од страна на партијата, политиката на десталинизација на Хрушчов била, парадоксално, удар за грузиската национална гордост. Помладата генерација Грузијци, која не била целосно запознаена со потемната страна на владеењето на Сталин и израсната на панегириката и трајните пофалби на „генијот“ на Сталин, била горда што го сметала за Грузиец кој владее со големата Русија и, како што се верувало нашироко, доминирала во светот. Сега, оцрнувањето на Сталин се сметало за симбол за малтретирање на грузиската национална свест од страна на руските/советските владетели.
Патриотското чувство помешано со политички протест било дополнително разгорено од саркастичниот и горчлив начин на кој Хрушчов му ги припишува сите ужаси од ерата на „генијалниот“ водач Сталин, кого, како што иронично рекол, Грузијците толку многу уживале да го нарекуваат „големиот син“ на грузиската нација“. Едуард Шеварнадзе, тогашен лидер на Комсомол во Кутаиси и на крајот претседател на постсоветска Грузија, подоцна потсетил дека ироничната забелешка на Хрушчов кон Грузијците на крајот од неговиот говор била особено повредлива за гордоста на грузиската младина.
Болната реакција предизвикана од десталинизацијата во Грузија различно се толкува. Многумина го гледаат како оживување на сталинизмот, а други како прв отворен израз на грузискиот национализам по неуспешниот бунт во 1924 година Сергеј Арутјунов од Руската академија на науките:Настаните во Грузија главно поминале неизвестени во советскиот печат и станале табу тема во следните неколку децении. Она што се случило може да се реконструира врз основа на анализа на неколку, иако често конфликтни, современи извештаи, извештаи на очевидци и неколку преживеани тајни советски документи.
Демонстрации
Според специјалниот извештај на Владимир Јањгава, министер за внатрешни работи на Грузиската ССР, немирите започнале на 4 март 1956 година, кога групи студенти се собрале да ја одбележат третата годишнина од смртта на Сталин кај споменикот на Сталин на насипот Кура во центарот на Тбилиси. Огорчени од говорот на Хрушчов, тие станале агресивни кон полицајците кои фрлиле кордон околу областа. Грузискиот комунист Парастишвили се искачил на споменикот на Сталин, испил малку вино од шише, го скршил шишето и рекол „Нека умрат непријателите на Сталин, како ова шише!“.
Демонстрациите постепено се зголемиле, привлекувајќи се повеќе и повеќе луѓе, кои носеле спомен-венци на споменикот на Сталин. Збунетите локални власти не се спротивставиле активно на овие активности. Демонстрациите во главниот град предизвикале слични протести и во други делови на републиката како што се Гори, Кутаиси, Рустави, Сухуми и Батуми.
До 6 март демонстрациите во Тбилиси станале поорганизирани и побројни. Тој ден затворено писмо на Централниот комитет на партијата, „За култот на личноста“, резиме на говорот што генералниот секретар го прочитал на последниот ден од Конгресот на партијата одржан минатиот февруари, било прочитано гласно на посебна седница на која присуствувале грузиските министри и локалните медиуми. Веста за ненадејната седница на Советот на министри на Грузиската ССР брзо се проширила низ Тбилиси и ситуацијата ескалирала.
Рано на 7 март, студентите на Државниот универзитет во Тбилиси излегле на улица наместо да посетуваат настава, каде што им се придружиле студенти од други институти и ученици. Демонстрантите тргнале по главната сообраќајница во Тбилиси, авенијата Руставели, до плоштадот Ленин, застанувајќи пред Домот на Владата, а потоа во Градското собрание, извикувајќи го слоганот „Да живее големиот Сталин! ''Да живее Партијата на Ленин и Сталин! Да живее Советска Грузија''!“, придружена со какофонијата на автомобилските сирени и сирени. Откако го победиле полицискиот отпор, демонстрантите повторно се собрале кај споменикот на Сталин.
Демонстрантите ги исполниле своите барања до властите: официјален празник на 18 декември (роденден на Сталин), објавување написи посветени на животот на Сталин во сите локални весници, прикажување на филмовите „Падот на Берлин“ и „Незаборавната година 1919“ на Михаил Кјаурели (двата филма биле типични филмски парчиња од култот на личноста на Сталин) во кината и покана на состанокот на кинескиот маршал Жу Де, кој во тоа време бил во посета на Грузија. До крајот на денот, бројот на демонстрантите достигнал 70.000. Централното советско Министерство за внатрешни работи првично го потценил обемот на протестите, а информациите засновани на министерот Јањгава стигнале до Централниот комитет подоцна на 8 март.
Во тоа време, градот станал парализиран. Средбите се одржале истовремено на повеќе места, особено на плоштадот Ленин и на споменикот на Сталин покриен со венец. Централните улици биле преполни со демонстранти кои гласно го осудувале Хрушчов, барале да се рехабилитира Сталин и да се дозволи неговата годишнина, а конкретно побарале од Вјачеслав Молотов да го брани името на Сталин. Биле подигнати барикади, превртени автобуси и автомобили. Толпата го насочувала сообраќајот и во неколку случаи дури и го запре. Избиле неколку судири со возачите кои пружале отпор и со полицијата. Кога биле уапсени неколку активисти, демонстрациите станале уште помасовни, а толпата станала поагресивна. Грузискиот прв секретар, Васил Мжаванадзе, им се обратил на демонстрантите, а кинескиот маршал Жу Де ја поздравил толпата, но тој одбил да го посети споменикот на Сталин и демонстрациите не се разотидоле.
Како што продолжиле демонстрациите, локалната власт почнала да ја губи контролата над ситуацијата. Парализирана од обемот на протестите и апелот на демонстрантите на грузискиот патриотизам и манифестираната комунистичка лојалност, полицијата реагирала сè послабо. На почетокот на 9 март властите се обидиле да ги смират тензиите и дозволиле да се одржи прославата на годишнината. Но, задоцнетите обиди за отстапка не дале никаков резултат. Подоцна истиот ден, на состанокот во близина на споменикот на Сталин, во присуство на неколку партиски функционери гласно биле прочитани политичките барања.
Според контроверзното сведочење на Рубен Кипијани, подоцна суден како автор на оваа петиција, барањата биле: прво, враќање на „затвореното писмо“ за Сталин до ЦК на КПСС; второ, смена на Анастас Микојан, Николај Булганин и Никита Хрушчов и од партиските и од владините функции; трето, создавање нова влада; четврто, ослободување од затвор на првиот секретар на Азербејџанска ССР, Мир Џафар Багиров; петто, унапредување на советските грузиски функционери Акаки Мгеладзе и Мжаванџе во Президиумот на Централниот комитет; шесто, назначување на синот на Сталин, Василиј во Централниот комитет; седум, институција за амнестија. Било одлучено да се испратат околу десет лица во блиската зграда за комуникации во авенијата Руставели за да се испрати телеграма до Москва.
Паралелниот митинг на плоштадот Колмеурнеобис станал сè повеќе антисоветски. Луѓето ја пееле долго задушуваната химна „Дидеба“ и веееле знамиња на претсоветска Грузија. Кога се вмешале некои лица во цивилна облека, избиле борби. Следно се појавиле и летоци. Според очевидецот и грузиско-еврејска авторка Фаина Баазова (ќерка на Давид Баазов), летоците повикувале на отцепување на Грузија од Советскиот Сојуз, барање што досега не било слушнато.
Настаните што следеле се помалку јасни. Подоцна истиот ден, одлуката да се донесат трупи на Закавкаскиот воен округ, тогаш командуван од ген. Иван Федјунински, за ова прашање било направено во Москва. Меѓутоа, единиците претежно грузиски стационирани во областа не биле распоредени поради сомневање за несигурност. Претставниците на советското Министерство за внатрешни работи известиле дека Тбилиси излегло од контрола. Тие тврделе дека демонстрантите, од кои многумина наводно биле пијани и вооружени, го ограбувале градот, размислувале за погромите на етничките Руси и Ерменци и планирале да ги заземат владините згради.
Последици
Митинзите во март 1956 година ги прошириле несогласувањата во Грузиската Комунистичка партија, бидејќи неколку официјални лица изразиле солидарност со народот. Во јули 1956 година, Централниот комитет во Москва издал резолуција во која се критикува грузиското комунистичко раководство, а во август вториот секретар во Тбилиси бил сменет со Русин. Сепак, Мжаванадзе бил успешен во смирувањето на Грузијците со минимизирање на бројот на жртви во неговите интервјуа и спонзорирање програма на предавања за ширење на новите ставови на партијата. За неговиот успех, Мжаванадзе бил издигнат во кандидатско членство во Президиумот на Централниот комитет во јуни 1957 година
Иако не требало да се направат очигледни обиди за пркосење на советската власт во Грузија до април 1978 година, незадоволството против централната власт во Москва продолжило да се одржува. Многумина во Грузија го сметале Хрушчов лично одговорен за наредбата на армијата да пука врз демонстрантите. Настаните во Тбилиси го направиле очигледно отстапувањето на Грузија од остатокот на Советскиот Сојуз, со можен исклучок на Балтикот. Лојалноста кон сојузот била компромитирана и антисоветското расположение станало суштинска одлика на повторното појавување на грузискиот национализам. Како што тврди Иракли Хвадагиани, поврзан со истражувачката лабораторија SovLab, настаните придонеле за самовиктимизација и национализам.
Непосредно по настанот во 1956 година се појавиле првите грузиски подземни групи кои повикувале на целосно отцепување од Советскиот Сојуз. Тие биле типично мали и слаби и советските власти биле во можност брзо да ги неутрализираат. Сепак, тие ѝ дале потекло на новата генерација дисиденти, како Мераб Костава и Звијад Гамсахурдија, двајцата тинејџери учесници на митингот во март 1956 година, кои ќе ја водат Грузија во нејзината борба за независност во 1980-тите.
Во Грузија, групи како SovLab водат комеморативни церемонии за жртвите на сталинизмот, исто така во обид да се осврнат на наследството на про-сталинистичките чувствата.
Мала Лангобардија
Мала Лангобардија (латински: Langobardia Minor) - името што, во раниот среден век, било дадено на власта на Лангобардите во средно-јужна Италија, што одговара на војводствата Сполето и Беневенто. По освојувањето на Лангобардското Кралство од Карло Велики во 774 година, таа останала под лангобардска контрола.
Еднаш во Италија преку Фриули во 568 година, Ломбардите откинале од Римјаните голем дел од земјата јужно од Алпите, но не претставувале, барем првично, еднообличен и продолжен посед. Покорните земји биле групирани, според терминологијата на тоа време, во две важни области: Голема Лангобардија, од Алпите до денешна Тоскана и Мала Лангобардија која ги опфаќала поседите јужно од римските територии (кои во тој последен дел од 6 век се протегала од Рим до Равена низ сегашните Умбрија и Марке). Равенската Егзархија била поврзана со Рим преку „римскиот коридор “, кој минувал низ Орвјето, Кјузи и Перуџа и ја одделувал Мала Лангобардија од Голема.
Додека Голема Лангобардија била распарчена и се менувала во многу војводства и гасталди, Мала Лангобардија одржувала извонредна установна стабилност за време на Лангобардското Кралство (568–774), останувајќи поделена на двете војводства Сполето и Беневенто. Тие биле создадени веднаш по лангобардското навлегување, во 570-тите години на минатиот век, а првите војводи биле Фаролд во Сполето и Зото во Беневенто. На почетокот тие ги вклучувале географски само внатрешните области, оставајќи ги Римјаните под контрола на крајбрежните области; дури подоцна (особено за време на владеењето на Агилулф, 591–616) поседите на Лангобардите биле проширени и на крајбрежјето. Така станало покорно на двете војводства на целиот јадрански брег помеѓу римските упоришта Анкона на север и Отранто на југ; Јонците и Тиренците, сепак, само делумно потпаднале под власта на војводата на Беневенто, кој никогаш не бил во можност трајно да ги заземе Неапол, Саленто и врвот на Калабрија (јужно од Козенца и Кротоне), и секако, Рим и неговите предградија.
Натриум оксид
Структура
Структурата на натриум оксидот е одредена со рендгенска кристалографија. Повеќето оксиди на алкални метали M2O (M = Li, Na, K, Rb) се кристализираат во антифлуоритната структура. Во овој мотив позициите на анјоните и катјоните се обратни во однос на позициите во CaF2, при што јоните на натриум се тетраедрално координирани со 4 оксидни јони и оксидот кубично координирани до 8 натриумови јони.
Подготовка
До степен до кој NaOH е контаминиран со вода, соодветно се користат поголеми количини на натриум. Вишокот на натриум се дестилира од суровиот производ.
Вториот метод вклучува загревање на мешавина од натриум азид и натриум нитрат:
Согорувањето на натриум во воздухот произведува мешавина од Na2O и натриум пероксид (Na2O2).
Изработка на стакло
Чашите често се опишуваат во однос на нивната содржина на натриум оксид иако тие навистина не содржат Na2O. Понатаму, таквите чаши не се направени од натриум оксид, туку еквивалент на Na2O се додава во форма на „сода“ (натриум карбонат), која го губи јаглерод диоксидот на високи температури:
Типично произведено стакло содржи околу 15 % натриум оксид, 70 % силициум диоксид и 9 % вар (калциум оксид). Натриум карбонатната „сода“ служи како флукс за намалување на температурата на која се топи силициумската смеса. Таквото сода-вар стакло има многу пониска температура на топење од чистиот силициум диоксид и има малку поголема еластичност. Овие промени настануваат затоа што материјалот базиран на Na2[SiO2]x[SiO3]-нешто пофлексибилен.
Реакции
Натриум оксидот реагира лесно и неповратно со вода и дава натриум хидроксид:
Поради оваа реакција, натриум оксидот понекогаш се нарекува основен анхидрид на натриум хидроксид (поархаично, „анхидрид на каустична сода“).
Лимфом
Лимфомите се група на карциноми во кои клетките на лимфниот систем стануваат абнормални и почнуваат неконтролирано да растат. Лимфното ткиво го има во многу делови на телото и затоа лимфомите може да настанат во скоро секој орган на телото.
Има два главни вида на лимфоцити: Злоќудните лимфоми се создаваат од овие клетки. Почест тип кај возрасните се Б клеточните лимфоми, додека кај децата инциденцата на Т и Б клеточните лимфоми е скоро иста. Лимфомите се делат на два главни типа: Хочкин (ХЛ) и не-Хочкин лимфоми (НХЛ).
Некои од не-Хочкин лимфомите ги вклучуваат: Буркит-овиот лимфом, дифузен голем Б-клеточен лимфом, лимфом со фоликуларен центар и mantle-клеточен лимфом. НХЛ е составен од околу 10 поттипови и 20 различни ентитети на болеста. Поделбата е врз основа на тоа дали лимфомот е со низок градус (напредува полека) или висок градус (напредува брзо). НХЛ, исто така, се групирани според клеточниот тип на Б-клеточен или Т-клеточен.
Најголемиот број на лимфомите започнуваат во лимфните јазли; околу 20% почнуваат во други органи, како на пример белите дробови, црниот дроб или гастроинтестиналниот тракт. Кога лимфомите ќе се создадат, злоќудните лимфоцити се размножуваат неконтролирано и не ги извршуваат своите нормални функции што влијае врз способноста на телото да се бори против инфекции. НХЛ е многу помалку предвидлив од ХЛ и е поверојатно да се шири во делови надвор од лимфните јазли. Злоќудните клетки може да ја окупираат коскената срцевина и во зависност од степенот, да го спречат создавањето на нормалните црвени крвни клетки, бели крвни клетки и тромбоцитите. Канцерогените клетки исто така, можат да ги нападнат и други органи преку циркулаторниот систем на лимфата, намалувајќи ја функцијата на тие органи.
Симптоми
Симптомите на лимфомот се често нејасни и неспецифични. Пациентите може да почувствуваат губење на апетитот, губење на тежината, гадење, повраќање, абдоминална непријатност и пробелми со варењето. Пациентот може да се жали на чувство на преполнетост, што е резултат на зголемени лимфни јазли во абдоменот. Притисок или болка во долниот дел на грбот е уште еден симптом. Во напредна фаза, пациентот може да има болки во коските, главоболка, постојана кашлица, ненормален притисок и застој во лицето, вратот и горниот дел од градите. Некои може да имаат трески и ноќно потење. Во повеќето случаи, пациентите одат на лекар поради присуството на отечени жлезди на вратот, пазувите или препоните. Бидејќи сите симптоми се заеднички за многу други болести, од суштинско значење е да се побара медицинска помош ако некој од симптомите трае две недели или повеќе. Само искусен лекар може правилно да дијагностицира дали симптомите се должат на лимфом или некоја друга болест. Хочкиновиот лимфом обично почнува во лимфните јазли. Јазолот се зголемува и, слично на зголемени лимфни јазли поради заразни причинители, може или не мора да предизвикува болка. Хочкиновиот лимфом напредува на прилично предвидлив начин, патувајќи од една група на лимфни јазли на друга, освен ако не се третира. Понапреднати случаи на Хочкинов лимфом ја вклучуваат слезината, црниот дроб и коскената срцевина. Одликите и прогнозата на пациентите со Хочкинова болест и не-Хочкинов лимфом е (НХЛ) значително се разликуваат. Конституционални симптоми (симптоми кои влијаат на целото тело) се заеднички. Тие вклучуваат треска, губење на тежината, тешко потење во текот на ноќта и чешање. Некои пациенти забележале болки после пиење на алкохолни пијалаци. Како што јазлите отекуваат, тие можат да притискаат врз околните структури, што резултира со други локални симптоми. Овие симптоми вклучуваат болка од притисокот врз нервните корени, како и губење на функцијата на одредени мускулни групи. Откажувањето на бубрезите може да е резултат од компресија на уретерите, цевки кои ја носат урината од бубрезите во мочниот меур. Лицето, вратот и рацете може да отечат поради притисокот кој го забавува протокот во вените кои треба да собираат крв од овие региони (синдром на вена кава супериор). Притисокот врз ’рбетниот мозок може да резултира со парализа на ногата. Компресија на дишникот и/или бронхите (дишните патишта) може да предизвика отежнато дишење и останување без здив. Маси во црниот дроб може да предизвикаат таложење на одредени хемикалии во крвта, што резултира со жолтица (жолтеникава дисколорација на кожата и белките на очите).Како Хочкиновиот лимфом напредува, така имунолошкиот систем на пациентот станува се помалку и помалку ефикасен во борбата против инфекции. Така, пациентите со Хочкинов лимфом сè повеќе и повеќе склони кон чести инфекции предизвикани од бактерии и необични (опортунистички) инфекции предизвикани од вируси, габи и протозои.
Дијагноза
Како и сите видови на рак, лимфомите најдобро се третираат кога ќе се откријат на почетокот. Сепак, тие често тешко се дијагностицираат. Не постојат скрининг тестови на располагање и бидејќи симптомите се неспецифични, лимфомите ретко се препознаваат во раните фази. Откривањето често се јавува случајно при рутински физички преглед. Кога докторот се сомнева на лимфом, темелно се врши физикалниот преглед и комплетна медицинска историја се зема. Зголемени црниот дроб, слезината или лимфните јазли може да сугерираат лимфоми. Крвните тестови ќе го утврдат бројот на крвните клетки и се добива информација за тоа како функционираат органите, како што се бубрезите и црниот дроб. Биопсијата (микроскопска анализа на ткиво) на зголемените лимфни јазли е дефинитивен начин да се дијагностицира лимфом. Кај Хочкиновиот лимфом, одредени карактеристични Рид-Стернберг-ови клетки мора да бидат присутни со цел да се потврди дијагнозата. Во прилог на идентификацијата на овие Рид-Стернберг-ови клетки, другите клетки во погодениот ткивен примерок се испитуваат. Одликите на другите клетки помагаат да се класифицира специфичниот поттип на Хочкинов лимфом. Откако точната форма на лимфом е позната, тогаш се прави стејџирање за да се утврди колку се агресивни и колку далеку се шират. Оваа информација помага да се одреди соодветното лекување. Лекарот може исто така да изврши биопсија на коскената срж. Во текот на оваа постапка, цилиндричен дел од коската (најчесто од колкот) и течноста од срцевината се отстрануваат. Овие примероци се испраќаат во лабораторија за испитување. Биопсии исто така може да се повторат во текот на лекувањето за да се види како лимфомот реагира на терапија. Конвенционални тестови, како на пример Х зраци, компјутеризирана скен томографија (КТ скенови), магнетна резонанца и абдоминални сонограми, се користат за да се утврди степенот на ширење на болеста. Лимфангиограми се рендгенски снимки на лимфниот систем. Во оваа процедура, посебна боја, наречен контрастен медиум, се инјектира во лимфните канали низ една мала инцизија (посекотина) направена во секоја нога. Бојата се вбризгува полека во текот на период од три до четири часа. Оваа боја јасно го покажува лимфниот систем и овозможува да се издвои. Повеќе рендгенски снимки се прават и сите абнормалности, ако постојат, се откриваат.Во ретки случаи лумбална пункција се изведува за да се види дали злоќудните клетки се наоѓаат во течноста што го опкружува мозокот. Во овој тест, докторот внесува игла во епидуралниот простор во базата на ’рбетот и собира мала количина на спинална течност за микроскопско испитување.
Третман
Не-Хочкин лимфомот е опасна по живот болест и точно дијагностицирање и соодветен третман со хирургија, хемотерапија, и/или зрачење се од клучно значење за контролирањето на болеста. Третмански опции за лимфомите зависат од типот на лимфом и неговиот градус. Во повеќето случаи третманот се состои од хемотерапија, радиотерапија или комбинација од двете. Хемотерапијата користи антиканцер лекови за да ги уништи клетките на ракот. Кај не-Хочкин лимфомите комбинираната терапија, која користи неколку лекови, е поефикасна отколку употребата само на еден лек. Третманот обично трае околу шест месеци, но во некои случаи може да биде долг и до година. Лековите се администрираат интравенозно (преку вена) или дадени орално (преку уста). Ако клетките на ракот дошле до централниот нервен систем, тогаш хемотерапевтски лекови може да се инсталираат преку игла во мозокот или вратот, во течноста што го опкружува мозокот. Оваа постапка е позната како интратекална хемотерапија. Терапија со зрачење, каде што високоенергетски извори на јонизирачки зраци се насочени кон одредени делови од телото, како горниот дел на градите, стомакот, карлицата или вратот, често се користи за третман на лимфом. Терапија со надворешно зрачење со која зраците се насочени од извор надвор од телото, е најчестиот начин на терапија со зрачење. Пресадување на коскена срцевина се тестира како опција на третман кога лимфомите не реагираат на конвенционалната терапија или кога пациентот има релапс или има повторувачки лимфоми. Има два начини на вршење на пресадување на коскената срцевина. Во постапката наречена алогено пресадување на коскена срцевина, срцевината на дарителот мора да одговара на онаа на пациентот. Дарителот може да биде близнак (најдобро совпаѓање), брат/сестра или без крвно сродство. Големи дози на хемотерапија или зрачна терапијата се дава за да се искорени лимфомот. Коскената срцевина на дарителот се дава за да ја замени сржта уништена од страна на терапијата. При автологна пресадување на коскена срцевина дел од сопствената срцевина на пациентот се собира, хемиски се прочистува и се замрзнува. Високи дози на хемотерапија и радиотерапија се спроведува.Коскената срцевина, која била собрана, пречистена и замрзната потоа се одмрзнува и се враќа во телото на пациентот за да се замени уништената срж.
Нова опција за пациенти со лимфом е периферна пресадување на матични клетки. Во овој третман, матичните клетки (незрели клетки, од кои сите крвни зрнца се развиваат), кои нормално циркулираат во крвта се собираат, се третираат за отстранување на клетките на ракот и потоа се враќаат кај пациентот во процесот наречен леукофереза. Истражувачите откриваат дали овие клетки може да се користат за да се врати нормалното функционирање и развој на крвните клетки, наместо да се користи пресадување на коскената срж.
Очекувани резултати
Хочкиновата болест е една од најмногу излекуваните форми на рак. Тековните третмани се доста ефикасни, особено со рана дијагноза. Како и сите видови на рак, прогнозата за пациентите со лимфом зависи од стадиумот на ракот, возраста на пациентот и општата здравствена состојба. Кога сите различни видови и стадиуми на лимфом се земат во обзир заедно, само 50% од пациентите преживуваат пет години или повеќе после првичната дијагноза. Тоа е затоа што некои видови на лимфом се поагресивни од другите типови. Стапката на преживување кај децата е дефинитивно подобра отколку кај постарите луѓе. Околу 90% од децата дијагностицирани во ран стадиум на болеста преживуваат пет години или повеќе, а само 60-70% од возрасните дијагностицирани со слабо диференцирани лимфоми преживуваат пет години или повеќе. Стапката на преживување кај децата со понапредна фаза е околу 75-85%, додека кај возрасните е 40-60%.Во 2003 година, истражувањата покажаа дека дури и по комплетна ремисија, некои пациенти покажале знаци на штитна дисфункција, повеќето веројатно од имунолошките проблеми предизвикани од Хочкиновата болест. Се препорачува прегледи на штитната жлезда секоја година за време на следењето на болеста.
Превенција
Иако ризикот од развој на рак може да се намали со здрава исхрана и избор на добар животен стил, моментално нема познат начин за да се спречат лимфомите ниту пак постојат специјални тестови, што овозможуваат рано откривање. Во 2003 година, една студија покажа можна поврзаност помеѓу изложеност на вирусот на мали сипаници околу времето на бременоста или раѓањето. Обрнување брзо внимание на знаците и симптомите на оваа болест и посета на лекар ако симптомите перзистираат, се најдобрите стратегии за рана дијагноза, која овозможува најдобри шанси за излекување.
Хосе Мануел Пинто
Хосе Мануел Пинто Колорадо — поранешен шпански фудбалер кој играл на Позицијата голман.
По долгото поминато време во Селта, тим со кој Пинто за првпат заиграл во Ла Лига, тој потпишал за Барселона во 2008 година, првично да служи како втор голман. Тој бил дел од генерациите на Барселона кои освоиле 16 трофеи, вклучувајќи четири домашни првенства и две освоени титули во Лигата на Шампионите.
Дервиш
Дервиш (арапски : ﺵميﻭﺭﺩ, darwīš ; тур., Derviş) — поим кој означува муслимански мистик, односно следбеник на суфизмот, мистично учење за исламот.
Ученото име за дервишот е суфи (арапски: صوفي sūfī ; во Сараево и Босна често се изговара како суфија); во западните академски кругови зборот суфи често се употребувал како единствен израз. Дервиш е лице кое се стреми кон високо богопознание и во овие бранови се труди да остане во највисоките степени на молитвата.
Историја
Дервишките редови (тарикати) се појавиле во исламскиот свет на почетокот на третиот век од исламскиот календар. Тарикат во превод значи училишта, кои биле именувани по нивните основачи. Тие ги подигале своите ученици и им наложувале да го подобрат своето знаење и делување. Овие ученици потоа се повикувале на нив, а нивните училишта, или тарикати, биле именувани по овие специфични имиња.
Теќето е градба или место каде некогаш живееле шеиците. И денес, членовите на тарикатот, ученици (муриди) и симпатизери на тарикатот (мухиби) редовно се собираат во теќето за да ги извршуваат должностите пропишани со правилата на суфизмот. Одреден број муриди се посветиле на своите звања во тарикатот и теќето за да го потврдат својот пат, одрекувајќи се од задоволствата на овој свет - и постојано дружејќи се со шеикот.
Дервишите во теќето сочинуваат духовно братство. Тие се подложуваат на строга дисциплина и кон шеикот и кон целокупното учење на нивниот ред. Шеикот е неоспорен авторитет меѓу дервишите. Возраста на ученикот не влијае на чинот во теќето, бидејќи единствено на цена е побожноста, учењето и посветеноста на шеикот и редот.
Духовниот центар на тарикатот е седиштето на шеикот. Текиите најчесто се поддржани од нивните вакафи и од придонесите на богатите дервиши и муриди. Шеиците не биле платени ниту некогаш биле третирани како посебна класа. Мора да бидат најучени во својата средина. Дервиш може да биде член само на еден тарикат (дервишки ред). Шеик може да биде шеик во неколку тарикати, но само еден може да води.
Шеиците и дервиши претежно се занимавале со разни работи и занаети, мешајќи се со луѓето и во непосреден контакт го остварувале нивното влијание. На овој начин нивната наука се ширела ненаметливо, но ефекасно. Овој начин на дејствување кај дервишите останал непроменет до денес. Поради нивниот директен однос кон луѓето и постигнатото влијание, често имало немили сцени меѓу нив и одредени луѓе од улемскиот (свештеничкиот) сталеж.
Голема Лангобардија
Голема Лангобардија била внатрешно поделена на источна Австрија (Стара Земја), западна Невстрија (Нова Земја) и јужна Тоскана. Откако поседите биле освоени од Карло Велики во 774 година за време на опсадата на Павија, тие станале дел од Каролиншката држава.
Малкучетинести црви
Малкучетинестите црви или олигохети е втората најголема група на прстенести црви со околу 3.100 видови. Живеат во морски, слатководни и копнени живеалишта. Генерално, тие имаат позаоблен напречен пресек, поредуцирана глава и се помалку разновидни по форма отколку многучетинестите. Тие се хермафродити и поседуваат појасче (Clitellum) како возрасни единки, орган кој личи на појас од кожа обвиткан околу животното. Појасчето, по кое и целата класа каде спаѓаат малкучетинестите го добила своето име (класа појасни црви), има важна улога при половото размножување. Малкучетинестите можат да се размножуваат и бесполово со делба. Неколку видови се паразити, но повеќето се слободноживеачки. Еден вид, Cirrodrilus pierantoni, е без хети и поседува постериорна пијавка. Неговиот фаринкс има дорзални и вентрални хитински вилици. Тој е коменсалист на ракови.
Нервен систем
Нервниот систем на малкучетинестите црви се состои од церебрална ганглија (т.н. мозок) која се наоѓа во простомиумот, поврзана за вентрално нервно стебло и подголточната ганглија со посебен сет од нерви наречени циркумфарингеални конективи. Вентралниот нерв е опколен со фиброзен слој. Нервното стебло се состои од два вида на нервни врвки - нормални нерви и џиновски нерви. Џиновските нерви се важни само кога животното треба да реагира брзо. Вентралното нервно стебло се протега долж телото на животното и се разгранува на секундарни нерви во секој сегмент. Кај поактивните форми, секој сегмент има своја мала ганглија, но кај поседентарните форми тие отсуствуваат.
Циркулаторен систем
Крвниот систем е од затворен тип, што значи дека се состои од крвни садови низ кои циркулира крв. Постојат два главни надолжни крвни садови - еден дорзален и еден вентрален. Овие садови имаат кружни мускули околу нив кои ритмично се контрахираат, така што и помагаат на крвта при движењето. Тие исто така содржат и клапи кои и овозможуваат на крвта да тече само во еден правец. Крвта тече од главата кон задниот дел во вентралниот сад и назад, од задниот дел кон главата во дорзалниот сад. Во секој сегмент има неколку странични садови кои се разгрануваат од главните садови. Во првите неколку сегменти тие се трансформирани во странични срца. Крвта на дождовните црви (и анелидите) содржат хемоглобин, што ја прави крвта црвена.
Репродуктивен систем и репродукција
Малкучетинестите црви се хермафродити, со одделни тестиси и овариуми. Половите органи и цевчињата кои водат до и од нив се наоѓаат во предниот дел на животното, обично меѓу 7 и 15 сегмент. Распоредот на репродуктивните органи, како и отворите на одводните цевчиња, се многу важни во класификацијата на малкучетинестите. Кај Lumbricuscus terrestris, чест црв во Европа, тестисите се наоѓаат во 10 и 11 сегмент, а семените везикули се во сегментите 9, 11 и 12, додека vas deferens се отвора на 15 сегмент. Овариумите се наоѓаат во 13 сегмент, а овидуктот се отвора на 14 сегмент. Половите органи и нивните одводи се парни, по еден на секоја страна од телото. Спермата се движи од отворот на vas deferens до клителумот (кој се наоѓа на сегментите 32-36), заедно со семените бразди.
Улога во животната средина
Дождовните црви се многу важни за конструкцијата, плодноста и одржувањето на почвата. Затоа, Аристотел ги опишал како цревата на земјата. Повеќе педолози биле еднакво фасцинирани од работата на малкучетинестите во почвата. Чарлс Дарвин рекол: Се сомневам дека други животни одиграле толку важен дел во историјата на светот како овие нискоорганизирани животни.
Машка ракометна репрезентација на Чешка
Машка ракометна репрезентација на Чешка — национална репрезентација која ја претставува Чешка на меѓународни ракометни натпревари. Најдобар резултат репрезентацијата на Чешка постигнала на европските ракометни првенства во 1996 и 2018 година, кога го освојувала 6. место. До 1993 година, Чешка била дел од репрезентацијата на Чехословачка.
Пред да стане Чешка независна држава во 1993 година, репрезентацијата на Чехословачка освоила пет медали на светските ракометни првенства меѓу 1954 и 1967 година, и се квалификувала за секое светско првенство меѓу 1954 и 1993 година.
Моментален состав
Состав за Европкото првенство 2018.
Тренери: Јан Филип и Даниел Кубеш
Вилијам Хенли Ернест
Вилијам Хенли Ернест ( - година) е англиски поет, критичар и уредник,.
Поврзани содржини
Invictus - поема од Вилијам Хенли Ернест
Тамаш Дарниј
Тамаш Дарниј (роден на 3 јуни 1967 година во Будимпешта) е унгарски пензиониран пливач. Многумина сметаат дека е еден од најдобрите пливачи во историјата. Тој освоил четири златни медали на две Олимписки игри (1988 и 1992) и бил непобеден во поединечните дисциплин од мешано од 1985 до неговото пензионирање во 1993 година. Тој е првиот пливач што некогаш пливал 200 метри мешано (долга патека) за помалку од 2 минути.