cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Деметрио Албертини
По пензионирањето
На 5 декември 2005 година, Албертини го објавил своето повлекување од професионалниот фудбал и ја изразил својата желба еден ден да стане фудбалски менаџер со полно работно време. На 15 март 2006 година, во чест на Албертини бил организиран славенички натпревар помеѓу Милан и Барселона, на кој настапиле големи фудбалски имиња и од минатото и од сегашноста (како што се Марко ван Бастен, Руд Гулит, Франк Рајкард и Франко Барези). Милан го добил натпреварот со 3-2 на Сан Сиро, при што Албертини го постигнал првиот гол од слободен удар. По натпреварот, видно емотивниот Албертини добил овации од навивачите.
Во 2006 година, Албертини бил вклучен во проект за создавање Фудбалска академија во негово име, „Scuola calcio Demetrio Albertini“, во Селвино (Бг), кој се одржал во Милано и Лечезе, во кој иле вклучени над 1000 млади играчи.
Спортски директор со FIGC
На 18 мај 2006 година, по италијанскиот фудбалски скандал со Јувентус и Лучијано Моџи, кој довел до оставка на Франко Караро од претседателството на Италијанската фудбалска федерација и назначување на привремен комесар, Гвидо Роси, од страна на Националниот олимписки комитет, Албертини бил именуван за заменик комесар на Италијанската фудбалска федерација (ФИГЦ).
На 19 септември, по оставката на Гвидо Роси, кој во меѓувреме бил назначен за претседател на Телеком Италија, Албертини исто така ја објавил својата оставка. Подоцна бил назначен за потпретседател на FIGC во 2007 година, под водство на Џанкарло Абете, и бил реизбран во 2013 година
На 27 јули 2014 година, Албертини се номинирал за функцијата претседател на ФИГЦ, но на крајот загубил контроверзно од неговиот поранешен копретседател Карло Тавекио на 11 август, и покрај тоа што ја имал поддршката од АИЦ (Италијанската асоцијација на фудбалери).
Член на управниот одбор на Парма
По банкротот на Парма, Деметрио Албертини бил назначен во управниот одбор на клубот како фудбалски советник за администраторите на клубот.
Истражувач за фудбалски менаџер
Албертини е истражувач за Фудбалски Менаџер, франшиза за игри за симулација на фудбалски менаџмент.
Стил на игра
Албертини бил комплетен, искусен и составен играч од средниот ред, кој бил надарен со издржливост, моќ, техника и класа, што му овозможило да се смета за еден од најдобрите играчи од средниот ред на неговата генерација. Неговите клучни предности како играч биле неговиот менталитет, неговата одлична визија, тактичкото знаење, способноста да ја чита играта и контролата на топката, но пред сè, неговиот брилијантен опсег на додавања, што го направил клучен член на Милан и италијанските репрезентации од 90-тите и раните 2000-ти; тој бил познат и по неговите моќни и прецизни удари од далечина, што исто така му овозможило да придонесе во офанзивната игра на неговиот тим со голови и асистенции. Малку играчи можеле да ги повторат прецизните додавања на Албертини и моќното шутирање од далечина, а многумина ги споредиле неговите способности во овие области со оние на Роналд Куман. Албертини исто така бил прецизен од белата точка и изведувач на директни слободни удари, кој можел добро да ја извитка топката, но и да шутне со сила, а бил познат по тоа што честопати ја удирал топката без залет при ситуации со мртва топка. Иако тој во основа бил вреден, интелигентен и креативен централен играч за врска или длабоко лежечки плејмејкер со одлични технички способности, тој имал можност да се комплетира тактички и да го подобри одбранбениот и офанзивниот аспект на неговата игра во текот на неговата кариера, покажувајќи ја својата умешност како победник на топка; неговиот широк опсег на вештини го направил разновиден играч, му дозволил да игра на неколку други позиции во средниот ред, вклучително и надвор од крилната позиција, поради неговата способност за нафрлување.
Во тимот на Милан и Италија, тој се сметал за наследник на Карло Анчелоти, а подоцна и како претходник на Андреја Пирло како играчки стожер на средниот ред на тимовите, поради неговата способност да создава можности за гол или да ја контролира играта во средниот ред и да го постави темпото на игра на неговиот тим со неговата дистрибуција, а тој често се сметал за „креативен мозок“ и „метроном“ на неговите тимови. Многу фудбалски стручњаци повлекуваат паралели помеѓу Албертини и Пирло, асот од средниот ред на европскиот и светскиот фудбал, кој се појавил како негов наследник во италијанскиот фудбал, и за Милан и за италијанската репрезентација. Како и Албертини, Пирло е длабоко лежечки плејмејкер кој исто така поседувал одлична техника, вештини со топка, визија и опсег на додавање, а исто така е специјалист за местење и закана за гол од далечина. Покрај неговите фудбалски способности, Албертини бил познат и по неговото правилно однесување на теренот и се смета за симбол и лидер и за неговиот клуб и за државните репрезентации.
Личен живот
Албертини е римокатолик.
Пентархија
Пентархија, од грчки „Владеење на петтемина“, влијаела во создавањето на „Петте големи мориња“ или рани Епископии, кои ги претставуваат петте најголеми христијански центри во средниот век:
Првите четири градови, плус Ерусалим биле најголемите христијански центри во Римското Царство во 4 век, периодот кога христијанството било официјално признаено и добило статус на рамноправна религија.
После арапските освојувања, само Цариград останал во состав на Римското Царство (Византија). Папата во Рим во овој период сѐ уште бил во голема мерка поврзан со Цариград (сѐ до Големиот раскол), Ерусалим и Александрија потпаднале под муслиманско владеење, додека Антиохија со векови продолжила да биде фронтна линија помеѓу Византија и Арапскиот Калифат. Со ова, но и со некои други тековни политичко-историски големи промени, идејата за постоење на пет најголеми административни центри на Христијанската Црква уште повеќе се оддалечила од реалноста.
Источно-православната Пентархија во 17 век
Кога во 1589 година метрополитска Москва го добила статусот на независна патријаршија (што значи дека повеќе не била подредена на пораниешната Вселенската патријаршија на Цариград), православието ја вклучувало неа во новата Пентахрија, сочинета од Цариград, Москва (на местото на Католички Рим), Антиохија, Ерусалим и Александрија.
Други значења
Општо кажано, зборот „Пентархија“ се користи кога се говори за пет владетели, или пет моќи. Така, низ историјата има примери кога овој збор бил користен за опис на либералната пентахрија во Италија во 19 век, или петте големи Европски сили во 18 век и 19 век (Британија, Франција, Австрија, Прусија и Русија).
Пентархия
Грамадје (Владимирово)
Грамадје — населба од доцноантичкото време. На 1 километар западно од селото, покрај селскиот пат што води кон планината, на простор од околу 400 × 100 метри се среќаваат фрагменти од покривни ќерамиди, керамички садови, питоси, а најдени се и неколку римски и рановизантиски монети.
Титлебен
Титлебен (Tüttleben) — општина во округот Гота, во Тирингија, Германија.
Александар Јаневски
Биографија
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште, а потоа како напреден младинец бил вклучен во акциите за помагање на оруженото востание против окупаторот. На 7 септември 1944 година стапил во борбените редови на Дванаесеттата македонска ударна бригада и бил распореден во првата чета на вториот баталјон. Со бригадата учествувал во борбите против непријателот, во близина на Скопје. Бил учесник во уличните борби и заземањето на големото германско упориште во зградата на училиштето „Гоце Делчев“. Токму во таа битка го изгубил и својот живот во битките за ослободување на Скопје.
NGC 1676
NGC 1676 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1676 се споменува и како ESO 55-SC36.
Откривање
Објектот е откриен на 13 декември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 43 м 54,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 49' 40".
Цитадела Шпандау
Цитадела Шпандау (Zitadelle Spandau) — тврдина во Берлин, Германија, една од најдобро зачуваните ренесансни воени градби во Европа. Изградена од 1559–94 над средновековна тврдина на остров близу Хавел и Шпре, а нејзината намена е да го штити градот Шпандау, кој сега е дел од Берлин. Во последниве години се користи како музеј и е популарно туристичко место. Исто така, внатрешниот двор на Цитаделата служи како место за концерти на отворено во летниот период уште од 2005 година. .
NGC 1676
Други поделби
Проучување на NGC 1676 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9154.
Цитадела Шпандау
Историја
Италијанскиот архитект Франческо Кијарамела де Гандино почнува да ја планира Цитаделата во 1557, а година подоцна е заменет од неговиот сонародник, Рохус Граф цу Линар. Со четири столбови, симетрично поставени и поврзани со ѕидови од завеси, Шпандау Цитаделата е идеален пример за тврдина од XVI век. Поради поставеноста на столбовите, не постои слепа точка каде што би можеле да се кријат непријателите.
Иако првите трупи ѝ се доделени на Шпандау Цитаделата во 1580, нејзината целосна изградба не е готова до 1594 година. Шведските трупи се првите што ја опколиле цитеделата во 1675 година. Во 1806, гарнизонот на цитаделата без борба ѝ се предава на француската војска предводена од Наполеон при Падот на Берлин. Во 1813 е освоен од прусиски и руски сили, но бедемите се сеериозно оштетени за време на битката и потребна е реставрација. Цитаделата исто така се користела како затвор за прусиските државни затвореници, вклучувајќи го и германскиот националист Фридрих Лудвиг Јан.
Во 1935 година, изградена е Армиската лабораторија за гасна заштита. Овде се вработуваат околу 300 научници и техничари кои истражуваат хемиско оружје (вклучувајќи синтеза, животинско и човечко тестирање, развој на муниција и развој на мануфактурните процеси). Многу од работата изведена за создавање на нервен гас е направена тука.
Кон крајот на Втората светска војна, за време на Битката на Берлин, Цитаделата стана дел од одбраната на градот. Иако неколку стотици години стара, дизајнот tracé à l'italienne на Цитаделата, ја прават градбата тешка за пробивање. Па, наместо бомбардирање и пробивање на цитаделата, Советите ја држеа под опсада и преговараа за предавање. По преговорите, командантот на цитаделата се предаде на генералот-полковник Перхорович и неговата 47-ма Армија, неколку минути по 15:00ч. на 1 мај 1945, спасувајќи многу животи и оставајќи ја ренесансната тврдина нечепната.
По Втората светска војна, Шпандау Цитаделата првично е окупирана од советските трупи. По поделбата на Берлин од сојузничките сили, Шпандау и неговата Цитадела се дел од британскиот сектор. Иако има историја како затвор, сепак Цитаделата не се користи како затвор за национал-социјалистичките воени злосторници. Тие се затворани во Затворот Шпандау во истата берлинска околија.
Устројство
Цитаделата е составена од различни градби, сите поврзани со одбрана. Влезната капија со ланчан мост ги попречувала напаѓачите при влез во цитаделата. Готската палата била користена како станбен објект. Во бастионот Конихин, пронајдени се 70 еврејски надгробни плочи, како доказ за еврејскиот живот во важното трговско гратче и функцијата што ја имала цитаделата како прибежиште. Кулата Јулиус е најпознатата знаменитост на Шпандау. Изградена е со оригинална намена како караула, но се користела и како кула за престој. Нејзиниот кастеларен врв бил дизајниран од Карл Фридрих Шинкел во 1838 година и е пример на романтичарска архитектура. По Француско-пруска војна 1870/71, дел од воените репарации платени од Франција, 120 милиони марки во златни монети, биле чувани во кулата Јулиус сѐ до нивното враќање на Франција во 1919 година. Зборот Јулиштурм оттогаш се користи во Германија за владините буџетни вишоци.
Од 1950 д0 1986 година, во цитаделата се наоѓа стручното училиште Ото Бартнинг. Подоцна, сѐ повеќе и повеќе градби се редизајнирани во музеи и за изложби. Денес, Цитаделата Шпандау е позната по концертите на отворено за време на Цитаделскиот музички фестивал.
Сцени од акциониот филм од 1985, Gotcha! се снимени во и околу Цитаделата Шпандау.
Остенк
Остенк (словенечки: Ostenk) — населба во Општина Трбовље во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Гробенгеројт
Гробенгеројт (Grobengereuth) — општина во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Гробенгеројт и Даумич се наоѓаат во југоисточниот дел на Тириншките Шкрилни Планини.
Општински единииц
Кон општината припаѓа и местото Даумич.
Јудеојеменски арапски јазик
Јудео-јеменскиот арапски јазик — јазик кој спаѓа во групата на семитски јазици и во подгрупата на арапски јазици. Овој јазик се зборува во Израел и во Јемен од страна на околу 50 000 луѓе.
Потој крај Дорнберк
Потој крај Дорнберк (словенечки: Potok pri Dornberku) — населба во Градска општина Нова Горица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Петрино (Претор)
Петрино — археолошко наоѓалиште во преспанското село Претор. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа југозападно од училиштето „Мите Богоевски“, каде при копањето на септичка јама е пронајден културен слој во кој се најдени фрагменти од керамички садови и друг археолошки материјал.
Цимернзупра
Цимернзупра (Zimmernsupra) — општина во округот Гота, во Тирингија, Германија.
Мост Јавуз Султан Селим
Мостот Јавуз Султан СелимI  (Yavuz Sultan Selim Köprüsü) — мост кој се наоѓа во Истанбул, Турција. Мостот се наоѓа на Босфорот и е посветен на османлискиот султан Селим I. За разлика од останатите два моста на Босфорот, овој мост се наоѓа во северниот дел од градот кој гледа кон Црно Море, во населбата Саријер. Третиот мост над Босфор е најдолгиот комбиниран мост (автопат и железен пат) во светот.
Изградба
Церемонијата на започнување изградба на мостот се одржила на 29 мај 2013 година, додека мостот бил завршен во март 2016 година и отворен за движење на 26 август 2016 година. На свеченото отворање на мостот присуствувал македонскиот претседател Ѓорѓи Иванов, како и бројни државни претставници, меѓу кои претседавачот со претседателството на БиХ, Бакир Изетбеговиќ, претседателот на Владата на Република Бугарија, Бојко Борисов, кралот на Бахреин, Хамад бин Иса ал Калифа и.т.н.
Особености
Преку мостот поминува автопатот Северна Мармара (Kuzey Marmara Otoyolu) со должина од 260 километри, кој ги опкружува урбаните области на Истанбул од север, поврзувајќи ја Европа со Азија. Широчината на мостот е 59 метри, а вкупната должина 1.875 метри, од кои главниот простор е долг 1.408 метри. Мостот има осум сообраќајни ленти и двонасочна железничка пруга. Изградбата чинела 2,5 милијарди евра. Пилоните на мостот се високи се 323 метри. Од аспект на височината тоа е највисок висечки мост со железнички систем и ќе се споменува како мост со највисока кула.
Како главен архитект на мостот биле избрани француските инженери Мишел Вирложу и Жан Франсоа Клајн.
Лазо Јаневски
'''Лазо Ј. Јаневски''' ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Заедно со семејството се преселил во Скопје. Произлегува од работничко печалбарско семејство. Завршил основно училиште, а потоа изучил занает. Работел како кројачки работник. Уште пред Втората светска војна учествувал во штрајковите на УРС-овите синдикати. Есента 1944 година стапил во Дванаесеттата македонска ударна бригада. Во составот на третата чета, втор баталјон, се покажал како храбар борец во борбите против балистичките банди концентрирани на теренот на Китка и Водно. Потоа учествувал против истиот непријател на терените околу Треска и Бел Камен. Учествувал и во борбата за заземање на Радио-станицата Скопје. Во овој судир храбро го дал својот млад живот. Неговите останки биле закопани на скопските гробишта.
Бушкани
Бушкани — некогашно село во Преспанско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Преспа, Западна Македонија, Грција.
Географија
Селото се наоѓало кај источниот брег на Малото Преспанско Езеро, на надморска висина од околу 853 м. Лежело на 2 км југозпадно од П’пли и 1 км северозападно од Оровник. Во неговиот поранешен атар има месност која продолжува да го носи тоа име.
Големи европски бањи
Градовите се наоѓаат во Германија (Баден-Баден, Бад Емс, Бад Кисинген), Чешка (Франтишкови Лазне (Франценсбад), Карлови Вари, Марианске Лазне (Мариенбад), Австрија (Баден), Белгија (Спа), Франција (Виши), Италија (Монтекатини) и Обединетото Кралство (Бет).
Местата претставуваат историски лековити бањи, кои главно во 19. и раниот 20. век ги карактеризирале туризмот и лекувањето во Европа. Тие биле важни точки во развојот на глобалниот туризам. Еднакво важните приморски бањи не се вклучени во барањето за стекнување на статусот на светско културно наследство.
Административна поделба на Англија
Административната поделба на Англија се состои од четири слоја (нивоа) на делба, каде некои слоеви содржат разновидни административни единици. Сите овие постојат за целите на локалната управа на Англија.
Некои единици играат комбинирана улога на два слоја на локална управа, како на пример административното подрачје на Голем Лондон, кое исто така ја претставува и единицата Лондонски регион, а унитарните единици често се вбројуваат во единици на грофовиско и на окружно ниво.
Регионално ниво
На највисоко ниво, Англија се дели на 9 региони кои содржат една или повеќе грофовиски единици. Регионите биле создадени во 1994 г. и како такви се користат и како изборни единици за Европскиот парламент. Сите имаат ист статус. Меѓутоа Лондон е единствениот регион со забележителна деволуирана власт во облик на избран градоначалник и управата на Голем Лондон. Регионите во голема мера се разликуваат по големина, како со површината, така и со бројот на населението.
Грофовиско ниво
Англија административно се дели на двослојни и еднослојни управни единици; оние од повисоко ниво во двослојно-структуираните единици се нарекуваат „грофовии“ (counties). Во Англија постојат три вида на грофовии, меѓутоа тие не ја покриваат цела Англија; останатите се еднослојни унитарни единици (видете подолу).
За други (неадминистративни) цели, Англија се дели на т.ен. „церемонијални грофовии“ (ceremonial counties), иако ова не е службен поим. Секоја грофовија има Лорд-намесник (Lord Lieutenant) кој ја претставува Круната во својата грофовија. Церемонијалните грофовии често се разликуваат од административните грофовии по тоа што ги заземаат подрачјата кои ги покриваат унитарните единици, и така ја покриваат Англија во потполност. Тие најчесто се употребуваат од луѓето, кога кажуваат во кој дел на земјата живеат, а истите играат улога и во образувањето на границите на парламентарни изборни единици.
Трите вида на административна грофовија се:
Треба да се напомене дека иако метрополските грофовии сѐ уште законски постојат, највеќето од нивните административни функции сега ги вршат метрополските окрузи, кои во практика се унитарни единици (видете подолу). Управата на Беркшир исто така сега ја вршат унитарни управни власти, иако грофовијата сѐ уште правно постои, бидејќи никогаш не била укината.
Окружно ниво
Во рамките на двослојната административна структура, на подолно ниво се окрузите (districts). Некои окрузи се нарекуваат „окрузи“ (boroughs), градови (cities) или пак кралски окрузи (royal boroughs).
Унитарни единици
Извесни, главно урбани, делови од Англија не потпаѓаат под двослојната грофовиско-окружна поделба. Тие пак се покриени од единствено подрачје, често (но неофицијално) наречено „унитарна единица“ (unitary authority).
Унитарните единици се создадени во 1995 г., главно за окрузи кои биле одделени од нивната грофовија. Во некои случаи се променети границите, или пак окрузите се споени во еден при ваквата реогранизација. Единствено единицата Остров Вајт била создадена од грофовиската управа чии окрузи не биле укинати.
Сите окрузи во рамките на грофовијата Беркшир се унитарни единици, иако Беркшир сѐ уште правно постои како грофовија, и покрај тоа што нема грофовиска управа. Беркширските унитарни единици се обележани со ѕвездички (*) во следната таблица.
Островите Сили имаат засебна локална управа, која е Советот на Сили, која е слична на унитарните единици во остатокот од Англија.
Метрополските окрузи, лондонските окрузи и лондонскиот Сити во практика се исто така унитарни единици, иако правно тие сѐ уште потпаѓаат под двослојната поделба.
Месно ниво
Месната околија (наречена „граѓанска парохија“, civil parish) е најлокалната управна единица во Англија. Голем Лондон нема месни околии. Не сета Англија е поделена на месни околии, иако нивниот бројот, како и вкупната месна покриеност на земјата сè повеќе расте.
Актинобактерии
Актинобактериите (латински: Actinobacteria) се големо колено на Грам-позитивни бактерии со висока содржина на G:C. Можат да бидат копнени или водни форми.
Одлики
Тука се вклучени некои од најчестите почвени, слатководни и морски организми, кои играат важна улога во разградувањето на органските материи, како целулозата и хитинот, што ги прави витален дел во јаглеродниот циклус. На овој начин се обновуваат хранливите минерални состојки за растенијата во почвата, а се создава и хумус. Останатите актинобактерии ги населуваат растенијата и животните, каде има и неколку патогени (на пример, Mycobacterium, Corynebacterium, Nocardia, Rhodococcus и неколку видови од родот Streptomyces).
Актинобактериите се познати по производството на вторични метаболити, па затоа се предмет на интерес за фармакологијата и индустријата. Во 1940, Селман Ваксман открил дека почвените бактерии, кои тој ги проучувал, произведувале актиномицин (вид на антибиотик), поради што добил Нобелова награда. Оттогаш кај почвените микроорганизми се откриени илјадници природни антибиотици (кои не се добиени по синтетски пат), особено од родот Streptomyces.
Некои актинобактерии образуваат разгранувачки филаменти кои на некој начин наликуваат на мицелиите кај габите, поради што првобитно тие беа класифицирани под името актиномицети. Повеќето членови се аеробни, но неколку, како Actinomyces israelii, можат да растат и во анаеробни услови. За разлика од Firmicutes (другата поголема група на Грам-позитивни бактерии), овие имаат ДНК со висока содржина на G:C, а некои актиномицетни видови создаваат надворешни спори (ендоспори).
Одредени видови на актинобактерии (како на пример Streptomyces griseus) се одговорни за мирисот на почвата по орање или по дождливо време, главно во потоплите климатски подрачја.
Систематика
Моментално прифатената систематика се заснова на Списокот на имиња на прокариотите со евиденција во номенклатурата (анг. List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature - LPSN) и Националниот центар за биотехнолошки информации (анг. National Center for Biotechnology Information - NCBI).
Забелешки: ♠ Видови кои се наведени во NCBI, но не во LSPN.
Поважни родови
Повеќето актинобактерии кои се важни од медицински или економски аспект се наоѓаат во поткласата Actinobacteridae, ред Actinomycetales. Додека многу од нив предизвикуваат заболувања кај луѓето, родот Streptomyces е важен извор на антибиотици.
Од актинобактериите кои не се наоѓаат во Actinomycetales, Gardnerella е најистражувана. Нејзината систематика е контроверзна, при што MeSH ја класифицира и како Грам-позитивна, и како Грам-негативна бактерија.
Секвенционирани (или во фаза на секвенционирање) се 44 геноми од актинобактерии.
XXL
XXL — македонска женска поп група од Скопје.
Историја
Групата XXL била оформена од 4 девојки: Марија Николова, Ивона Џамтовска, Росица Николовска и Верица Каранфиловска, во 1999 година кога за првпат го имаа настапот на „Старс фестивал“ со песната „Чекор по чекор“. Во февруари 2000 година дебитираа на „Скопски фестивал“ со песната „100% те љубам“ и ја освоија првата награда од публиката и „Гран-при“ наградата, со што се здобија со право да ја претставуваат земјата на фестивалот за избор на песна на „Евровизија“ кој таа година се одржуваше во Стокхолм, Шведска. Во 2001 година Верица ја напушта групата, а останатите членки ја продолжуваат својата музичка кариера како трио. Истата година на „Макфест“ со песната „Навики и тајни“ се пласираат на петтото место. Во летото 2002 година учествуваат на „Канео-фест“ со песната „Не можам, не“ и ја добиваат Гран-при наградата како и првата награда од публиката. Истата година повторно настапуваат на „Макфест“ со песната „За само еден момент“. Соработувале со многу, а се испробале и во водителските води во емисијата „Зоо чуда“. Во 2003 година пристапуваат во продуцентската куќа „Центурион“ која понатаму ќе се грижи за нивната музичка кариера.
Ковачка Чука (Владимирово)
Ковачка Чука — средновековно градиште. Се наоѓа на 4 километри јужно од селото, на висока чука со доминантна положба, обрасната во борова шума.
Раде Товладијац
Раде Товладијац (Улцињ, 1 август 1961) е српски автор на стрипови‎, сценарист, ликовен уметник и архитект.
Дипломирал на Архитектонскиот факултет во Белград со проектот „Небески град — Орбитална станица у Лагранжовој стационарној тачки – Л5“. Со Зоран Туциќ, Вујадин Радовановиќ и Саша Живковиќ е основач на уметничката група „Баухаус 7“ во 1981 година во Белград.
Поважни стрипови: „Људи за звезде“ (Ју стрип магазин, 1984-1985), „Смешна страна српске стварности“ (Прес, 2011-2012) и „Стрипформер“ (Информер, 2013—) и илустрације Хајдук Станко, Фантом, Мандрак, Бетмен, Џејмс Бонд, Модести Блејз, Карлос Кастанеда итн.
Николија Јовановиќ
Николија Јовановиќ (Загреб, година) е српска пејачка.
Раде Товладијац
Еден е од основачите на Здружението на стрип уметници на Србија (Удружење стрипских уметника Србије, УСУС) во 2010 година и сега претседател на здружението.
Николија Јовановиќ
Животопис
Николија е родена во Загреб. Нејзината мајка е позната народна пејачка Весна Змијанац, а нејзин татко е Владо Јовановиќ, поранешен маркетинг директор на ПГП РТС. Студираше во Атина, каде дипломираше на Американскиот универзитет за меѓународен бизнис на возраст од 23 години.
Во 2011 ја сними нејзината прва песна наречена Никол, дует со DJ Кас Луда 2 ноќ (Crazy Tonight). Во јули 2013 година ја сними својата втора песна, дует со Ана Николиќ "Милион долари". На првиот ден од песната, Јутјуб имаше 85.000 прегледи, но подоцна беше забранет за малолетници. Потоа следеше дует "Чао Здраво" со Теча, а подоцна и четвртата песна "Николија". 31 август 2014 беше пуштена и новата песна, во соработка со Елитни Одреди и DJ Млаџа "Алкохол литар". 3 октомври Николија Јовановиќ ја објави песната "Како по мене", за која постави провокативен видео спот, потоа во 2015 "Опасна игра" и "Љубовен манекен". 18 јули 2016 ја претстави новата песна и видео спот "Никој како ние". На 14 октомври 2016 претстави три нови песни и спотови "101 пропуштен повик", "Пукај поради нас" и "Сино море". На 9 март 2017 ја претстави новата песна и спот "Промени ми планови", потоа на 21 јули ја објави песната "Лошо момче".
Во брак е со пејачот на поранешната група Елитни Одреди, Реља Поповиќ со кој ја имаат нивната ќерка Реја.
Учествуваше во Survivor Serbia VIP: Филипини и во првата сезона на српската верзија на Танц со ѕвездите.
Римски Гробишта (Лешница)
Римски Гробишта — археолошко наоѓалиште во кичевското село Лешница. Претставува некропола од средниот век. Се наоѓа во непосредната близина на црквата Св. Кузман и Дамјан, каде при изградбата на патот што води кон селто, во 1946/47 година биле откриени повеќе гробови, а дел од нив се гледаат и во профилот на засекот. Градени се од камени плочи, со насоченост исток-запад.
1794 во музиката
1794 година во музиката содржи некои значајни настани.
Атина Апостолова
Атина Апостолова (р. година во ) — македонска пејачка на народни песни.
Животопис
Атина Апостолова е родена на 20 мај 1946 година во Скопје, дипломира на Економскиот факултет во Скопје. Таа е македонска пејачка на народна музика. Позната е по песните Запејте мераклии, Цела вечер ќе ти пејам, Верувај ми, Усни румени, Те видов, и се заљубив, Иле Илија и многу други. Таа имала турнеји во Австралија, Канада и Америка. Во Австралија има настапувано со Круме Спасовски, Никола Бадев и Александар Сариевски. Има одлична соработка со: Ванчо Тарабунов, Ефто Пупиновски, Блага Петреска, Виданка Ѓорѓиевска, Вики Среброва и Милан Завков.
Куруџу
Куруџу (Κρυονέρι, Крионери ) — село во Општина Кавала во Кавалскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 16 километри северно од градот Кавала на надморска височина од 240 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Кавалската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 450 Турци.
Грција
Во 1927 година, селото било преименувано во Крионери.
Демографија
Во 1928 година во селото биле сместени 144 грчки семејства со 685 лица. Во 1928 година, бројот на населението бил 685 лица, додека во 1940 година селото броело 1077 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 1111 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 1014 жители, во 1971 година имало 581 жител, во 1981 година имало 560 жители, додека во 1991 година имало 521 жител. Денеска, населението на селото е 619 жители според пописот од 2001 година.
Роман со кокаин
„Роман со кокаин“ (руски: Роман с кокаином) е роман од рускиот писател Михаил Агеев. Романот за првпат бил објавен во 1934 година, излегувајќи во повеќе продолженија во „Илустриран живот“ (Иллюстрованная жизнь), а потоа, првиот дел бил објавен во списанието „Броеви“ (Числа), додека две години подоцна, романот било бјавен како посебно издание. Во 1980-тите, се појавил францускиот превод на романот, а потоа следувал и англискиот превод. Македонскиот превод е објавен во 2007 година, од издавачката куќа Темплум.
Содржина
Романот содржи неколку поглавја:
Дејството на романот се одвива во Москва, за време на Првата светска војна и го прикажува животот на главниот јунак Вадим Маслеников, од неговите гимназијалски денови (на шеснаесеттина години) па натаму. За време на средношколските денови, Вадим е еден од главните лица во неговиот клас. Станува збор за правдољубиво, сиромашно момче кое е опседнато со сексуалноста. Истовремено, тој се однесува многу лошо кон мајка му, срамејќи се од нејзината сиромаштија. По завршувањето на гимназијата, Вадим ја запознава Соња во која неизмерно се вљубува. Поради неговата огромна љубов, тој не е во состојба да има сексуален однос со неа и дури подоцна, кога таа го кани во својот дом и го запознава со сопругот, воден од љубомората, тој започнува механички да одржува сексуални односи со неа. Гледајќи дека нивната љубов полека се гаси, Соња му пишува писмо на Вадим, со кое ја прекинува врската. Разочаран, Вадим случајно пробува кокаин, а потоа станува целосно зависен од дрогата. Најпосле, како последица на постојаното шмркање на кокаинот, Вадим е физички исцрпен и постојано доживува халуцинации. Еден ден, во зимата 1919 година, по неколку неуспешни обиди да се одвикне од дрогата, тој се појавува во една воена болница. Таму му кажуваат дека за неговото лечење би било посоодветно да го префрлат во психијатриската клиника, но за тоа е потребно одобрение од раководителот Буркевиц, кој е пријател на Вадим од гимназиските денови. Вадим одбива да преноќи во болницата за да го почека одобрението и се враќа дома, каде испива чаша со голема доза на кокаин и умира. Утредента, неговото мртво тело го носат во болницата, а во џебот од палтото наоѓаат ситни парички и тетратка со белешки, на која е напишано: “Буркевиц одби”.
Нобелова награда за мир
Нобелова награда за мир (норвешки и шведски: Nobels fredspris) — една од петте Нобелови награди оставени во наследство од шведскиот индустријалец, изумител и производител на оружје Алфред Нобел заедно со наградите во областа на хемијата, физиката, физиологија или медицината и литературата. Од 1901 година, наградата се доделува секоја година (со некои исклучоци) на оние коишто направиле најмногу за заедништво помеѓу нациите, за укинување или намалување на веќе постоечките вооружени сили и за залагање и пропагирање на мировните конгреси.
Потекло
Според тестаментот на Алфред Нобел, оној којшто ја добива наградата е одбран од страна на Норвешкиот одбор за Нобелови награди, петочлен одбор назначен од страна на Норвешкиот парламент. Од 1990 година, наградата се доделува на 10 декември секоја година во Градското собрание во Осло. Доделувањето на наградата претходно се вршело во Атриумот на Правниот факултет при Универзитетот во Осло (1947-1989 година), во Норвешкиот институт на Нобелови награди (1905-1946 година) и во Парламентот (1901-1904 година).
Според Нобеловиот тестамент, наградата за мир треба се додели на личноста која „ќе има направено најмногу за заедништво помеѓу нациите, за укинување или намалување на веќе постоечките вооружени сили и за залагање и пропагирање на мировните конгреси“. Тестаментот на Алфред Нобел одредува да наградата се доделува од страна на комитет од пет члена избрани од Норвешкиот парламент. Нобел умрел во 1896 година, без објаснување за изборот на наградата за мир како категорија на награда. Бидејќи тој бил хемиски инженер со искуство, категориите хемија и физика биле очигледни избори. Според Норвешкиот одбор за Нобелови награди, најголемо влијание врз неговата одлука да ја вклучи наградата за мир како категорија, имало неговото пријателство со Берта фон Сутнер (Bertha von Suttner), мировна активистка. Некои ученици на Нобел претпоставуваат дека на тој начин Нобел се трудел да надомести за создавање на оружја со разорна моќ. Во неговите пронајдоци се вбројуваат динамитот и балиститот, кои биле злоупотребувани за време на неговиот животен век. Така, Ирското републиканско братство извршило напади со динамит во 1880-те години. Нобел бил од помош во менување на Bofors од компанија за производство на железо и челик во компанија за производство на оружје.
Нејасно е зошто Нобел сакал мировната награда да се доделува во Норвешка, која се наоѓала под власт на Кралството Шведска во времето кога тој починал. Норвешкиот одбор за Нобелови награди шпекулира дека Нобел ја земал Норвешка како посоодветна за доделување на наградата, бидејќи Норвешка немала иста воена позадина како Шведска. Одборот забележал дека при крајот на деветнаесеттиот век, Норвешкиот парламент станал тесно вмешан во напорите на Интерпарламентарната унија да ги реши конфликтите преку медијација и арбитража.
Номинација и селекција
Норвешкиот парламент го именува одборот за Нобелови награди, кој го одбира лауреатот на Нобелова награда за залагање за мир.
Номинација
Секоја година, Норвешкиот одбор за Нобелови награди посебно повикува квалификувани индивидуалци да приложат номинации за Нобеловата награда за мир. Законските одредби на Фондацијата одредуваат категории на луѓе кои се квалификувани да се номинираат за наградата. Овие кандидати за номинација се: Номинациите вообичаено мора да бидат приложени до одборот до почетокот на февруари во наградната година. Номинации од членови на одборот можат да се поднесат сè до датата на првиот состанок на одборот, после овој рок.
Во 2009 година се примиле рекордни 205 номинации, но рекордот се надминал во 2010 година со 237 номинации. Во 2011 година рекордот се надминал уште еднаш со 241 номинација. Законските одредби на Нобеловата фондација не дозволуваат јавно откривање на информации за номинациите, мислења и истражувања поврзани со доделувањето на наградата, барем педесет година откако самата награда е доделена. Со времето многумина индивидуалци станаа познати како кандидати за Нобелова награда за мир, но овој назив не е официјализиран. Меѓутоа, номинации од периодот од 1901 до 1956 година се објавени во база на податоци.
Избирање
Номинации се разгледувани на собир на Норвешкиот одбор каде се формира кратка список на кандидати за понатамошно разгледување. Оваа листа е потоа разгледувана од постојани советници на Нобеловиот институт, кој се состои од раководителот на институтот, раководителот на одделот за научно истражување и мал број на Норвешки академици со експертиза во тематските области поврзани со наградата. Советниците вообичаено имаат неколку месеци за да ги формираат извештаиите, кои потоа се разгледувани од страна на одборот со цел да се избере лауреатот. Одборот настојува да постигне едногласна одлука, но тоа не секогаш е возможно. Одборот вообичаено ја сведува својата одлука кон средината на септември но повремено крајната одлука не е донесена сè до последниот собир пред официјално прогласување на почетокот на октомври.
Доделување на наградата
Претседавачот на Норвешкиот одбор за Нобелови награди, во присуство на Кралот на Норвешка, ја предава Нобеловата награда за мир на десетти декември секоја година (таа дата вооедно ја означува и годишнината од смрта на Нобел). Наградата за мир е единствената Нобелова награда која не се доделува во Стокхолм. Нобеловиот лауреат добива диплома, медал и документ кој ја потврдува сумата на наградата. Тргнувајќи од 2019 година, наградата вреди десет 9 шведски круни. Од 1990 година церемонијата за Нобеловата награда за мир се држи во Градското собрание во Осло. Од 1947 до 1989 година церемонија се одржувала во Атриумот на Правниот факултет при Универзитетот во Осло, неколку стотина метри од Градското собрание во Осло. Помеѓу 1905 и 1946 година во Нобеловиот институт, а од 1901 до 1904 година во Норвешкиот парламент.
Критики
На 3 март 2015 година, за првпат во 114-годишната историја на наградата бил сменет претседателот на Комисијата што ја доделува наградата. Имено, Торбјоерн Јагланд, поранешен премиер на Норвешка од Лабуристичката партија, кој бил претседател на комисијата од 2009 година бил деградиран во член на комисијата, на местото претседател била поставена Каси Кулман Фиве, поранешната претседателка на Конзервативната партија. Оваа невобичаена смена на претседателот на комисијата се случила откако десничарските партии оствариле мнозинство во членството на комисијата. Инаку, Јагланд бил критикуван поради доделувањето на Нобеловата награда за мир на нколку контроверзни личности и организации, како: Барак Обама (која ја добил наградата неколку месеци пред да стане претседател на САД), кинескиот дисидент Љу Сјаобо и Европската Унија.
Вартоломеј I Цариградски
Екуменскиот Патријарх Вартоломеј I (грчки: Βαρθολομαίος Α; во  — Цариградски патријарх и „прв меѓу еднаквите“ од 2 ноември 1991 година.
Тој е роден на Имброс, турски остров во Егејско Море. Има турско државјанство, но е припадник на малото етничко-грчко малцинство во Турција. Течно говори турски, грчки, латински, француски, англиски, италијански и германски јазик.
Како екуменски Патријарх тој е меѓународно активен. Една од неговите првични работни задачи била обновувањето на еднаш прогонетите Источно-православни Цркви во поранешниот Источен Блок после падот на комунизмот во деведесеттите години на 20 век. Со таа цел работел за да придонесе за зацврстување на врските меѓу повеќето национални Цркви и Патријархии. Исто така, го продолжи и помирувачиот дијалог со другите религии, вклучително и другите Христијански, Исламски и Еврејски секти. Невообичаено и интересно, се здоби и со репутација на активен екологист преку вклучувањето на неговата Патријаршија во бројни меѓународни еколошки каузи и програми. Ова му го донесе и прекарот „Зелениот Патријарх“.
Бугаризација
Бугаризација се нарекува процесот на наметнување и утврдување на модерниот бугарски национален идентитет каков што постои во современата држава Бугарија: бугарска национална свест, бугарски јазик, обичаи и друго.
Бугаризацијата е последица на идеологијата на бугарштината која се појавува во XVIII век. Таа е насочена кон населението на територијата каде подоцна се формирала бугарската Егзархија, која се совпаѓа со земјите на подоцна замислената Сан-Стефанска Бугарија, а тоа се Тракија, Мизија и Македонија. Приврзениците на бугаризмот се потпираат врз историското минато на Балканскиот Полуостров, при што културно-историското наследство од 7 век до денес, кое се спомнува како бугарско, се прогласува за наследство на денешните Бугари. Според идеологијата на бугаризмот, во времето на Првото Бугарско Царство (681 - 971) дошло до формирање на бугарска народност во која влегле пред сè Словените, потоа малубројните Прабугари, а исто така и грцизирани и романизирани антички Балканци - Тракијци, Даки, Илири, а подоцна Грци, Ерменци, Власи, Кумани, Печенези и мали групи од други племиња и народи, а сите територии на кои се простирало царството станале бугарски земји. Вака од времето на Цар Симеон, (893-927) словенските племиња на широкиот простор од Дунав до Егејот и од Јадран до Црното Море го прифатиле заедничкиот етникон „Бугари”. Тие го асимилирале византиското население, а Прабугарите се претопиле и исчезнале во словенската етничка маса.
Бугаризација
Во Бугарија за зачетник на Бугарската преродба се смета калуѓерот Паисиj Хилендарски од Банско, Пиринска Македонија. Паисиj се смета за втемелувач и пропагатор на бугарското име и бугарскиот етнички карактер во Македонија. По Големата француска револуција (1789 - 1799 година) започнал порастот на национализмот во Европа, вклучително и во Отоманското Царство. Бугарската идеја се изразувала во овој период во спорадични акти на црковен протест против денационализаторската политика на Цариградската патријаршија. Меѓу новите идеи кои внеле просветителството меѓу Рум-милетот, била и идејата за граѓанска нација. На бугарското земјиште започнал процес на национална преродба, и како резултат на тоа почнала борбата за бугарска црковна независност, наречена во тоа време Бугарско национално движење. Ерата на јавни реформи, наречена Танзимат, започнала во 1839 година и завршила со усвојување на првиот отомански устав од 1876 година, но и тоа дало дополнителни надежи на Бугарите. Според Георги Раковски од 1848 година, отоманска влада започнала во некои официјални документи да ги одделува Бугарите од Рум-милетот и да им дава народносно име: Бугар милет. Во 1849 година бил издаден официјален султански ферман, со кој се овозможило Бугарите во Цариград да имаат свој храм. Во 1860 година бугарските свештеници таму еднострано прогласили независност на Бугарската Црква од Цариградската патријаршија, но тоа довело до репресија и зајакнување на католичката пропаганда. Така на 14 април 1861 година Јосиф Соколски бил признат од султанот со специјален берат за „милет баши на Бугарите унијати со Рим“, што значело формално признавање на бугарскиот народ. Истовремено во Русија добил замав панславизмот, кој влијаел силно на руската надворешна политика, која имала зацртано да ги заштитува националните движења на балканските Словени и да им помага при создавањето на нивните држави. Така, не без помошта на руските дипломати во Цариград, на 28 февруари 1870 година султанот Абдул Азиз издал ферман со кој била призната самостојна Бугарска егзархија. Вака де јуре било признато постоењето на посебен бугарски народ.
Бугаризација на Македонците
Првите појави на бугаризација кај Македонците се забележани пред средината на XVIII век, со разгорувањето на интересот кон словенството и посебно кон старословенскиот јазик. Вака бугарското име почнало да се реактивира во Македонија, бидејќи истражувачите го наоѓале во старите пишани споменици на словенски и други јазици. Тогаш идеите за постоење на „словенска нација со бугарско име на Балканот“ ја прифатиле одреден број македонски интелектуалци. Некои од нив подоцна биле под силно руско влијание (студенти во Русија) или одржувале блиски врски со бугарските национални водачи. Бугаризацијата својот вистински замав го зема по 1871 год., кога голем дел од Македонија, бегајќи од асимилаторската политика на Цариградската патријаршија, се има ставено под јурисдикција на Бугарската егзархија, како поблиска и словенска црква. Во матичните книги на родените, крстените, венчаните и починатите сите се запишуваат како „Бугари по род“. Во училиштата кои биле под директна егзархиска управа целата настава била насочена кон воспитување на децата во бугарски национален дух. Во пракса, поголем дел од македонските Словени станале егзархисти по формирањето на Егзархијата.
Борба против бугаризацијата
Од самиот почеток се јавил отпор против традициите кои биле внесувани од Бугарија. Отпорот најчесто бил пасивен со тоа што Македонците барале во идниот бугарски национален идентитет да се вградат елементи и од македонските традиции и јазик. Со текот на времето отпорот станува поотворен и поагресивен, изразуван преку бунт на македонските ученици и учители против политиката на Егзархијата и на бугарската влада. На крај до израз доаѓа отвореното барање за изградба на посебни македонски институции: македонска црква, македонски литературен јазик, македонски училишта.
Меѓу најистакнатите борци против бугаризацијата се Ѓорѓи Пулевски од Галичник, владиката Теодосиј Гологанов од Неврокопско, Крсте Петков Мисирков од Пела и др. Според некои македонски историчари како ревизионистот Зоран Тодоровски, македонските преродбеници, исто како и дејците на ВМРО, се декларирале како Бугари. Според историчарот Иван Катарџиев, периодот меѓу двете светски војни претставува „време на зреење“ на македонската национална свест. За Катарџиев, „дефинитивната афирмација“ на македонскиот национален идентитет е овозможена преку „елиминацијата на активноста на соперничките пропаганди, особено на бугарската дури по Втората светска војна.
Бугаризацијата во XXI век
Со влегувањето на Република Бугарија во Европската Унија, бугарските власти започнуваат со давање бугарски државјанства и пасоши на македонски граѓани. Најголемиот дел од нив истите ги земаат заради економски причини и работа во странство. Во 2018 во Бугарија избива скандал околу издавањето на бугарски пасоши, со обвинение за корупција на високи функционери од Државната агенција за Бугари во туѓина, за трговија со пасоши издавани на Македонци, Албанци, Молдавци, Украинци кои плаќале и до 5000 евра.