cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Могила на непознатиот војник (Москва)
Лево од могилата стои гранитен ѕид со вградена камена плоча со натпис „1941 - За оние што паднаа за татковината - 1945“. Десно од могилата има гранитна алеја со плочи од порфир во кои се содржи почва од градовите-херои на војната: Ленинград, Киев, Сталинград, Одеса, Севастопол, Минск, Керч, Новоросијск, Тула и Брест. Сè до 2004 г. натписот на Сталинград гласел „Волгоград“
Во 1997 г. со федерален закон на могилата ѝ е вратена Почесната стража (која претходно го чувала Лениновиот мавзолеј).
Златко Заховиќ
Златко Заховиќ ― словенечки фудбалер роден на 1 февруари 1971 година во Марибор.
Заховиќ бил еден од најдобрите словенечки фудбалери. Се прославил во Порто, но играл и за Бенфика, Олимпијакос и Валенсија, со која играл во финалето на Лигата на шампионите во 2001 година. Тој бил познат по неговата способност за дриблање и постигнување гол.
Како репрезентативец бил средишна фигура на избраниот состав кој се пласирал на двете најголеми натпреварувања, Европските и Светските првенства. Тој го држи рекордот по бројот на настапи и голови за репрезентацијата.
[На 19 март 2018 година бил суспендиран од функцијата спортски директор на НК Марибор.
Клубска кариера
Фудбалот започнал да се занимава во младинската екипа на НК Марибор, но никогаш не заиграл за овој клуб како член. Кариерата ја започнаl како член на НК Ковинар од Марибор, каде што бил забележан од Милко Ѓуровски, кој бил на воен рок во Марибор]. Ѓуровски го препорачал на раководството на Партизан каде што заминал во 1989 година. Во сезоната 1990/91 бил позајмен во Пролетер од Зрењанин.
Во 1993 година, поради се понеизвесните услови таму по распадот на Југославија, тој заминал во Португалија и играл за клубот Виторија Гимараеш. Во 1996 година тој преминал во познатиот ФК Порто и во неговиот дрес ги доживеал најѕвездените моменти во португалската лига и Лигата на шампионите, бидејќи бил дури и најдобар стрелец на Порто во сезоната 1998/1999 и еден од тројцата најдобри стрелци во ова натпреварување. Во Порто останал до 1999 година и со тимот освоил три шампионски титули на Португалија, во 1998 година го освои и Купот на Португалија. Во 1999 година, тој преминал во Олимпијакос од Пиреја, но брзо го напуштил клубот поради несогласувања со тренерот. Во 2000 година, тој преминал во Валенсија и во истата сезона стигна до финалето на Лигата на шампионите, каде биле поразени од Баерн Минхен по изведувањето пенали. Заховиќ бил меѓу оние кои го извеле пеналот, но неговиот инаку добро изведен удар бил брилијантно одбранет од голманот на Баерн, Оливер Кан. И во Валенсија, тој влегол во судир со тренерот, овој пат со Хектор Купер, кој, според него, му давал премалку можности. Затоа во 2001 година ја напуштил Валенсија и се врати во Португалија. Овој пат до лисабонска Бенфика.
Во зимскиот преоден рок од јануари 2005 година, Заховиќ го раскинал договорот со Бенфика и се збогувал од играњето фудбал, до сезоната 2008/2009, кога во 1. МНЗ Марибор одиграл неколку натпревари со Лимбуш Пекре.
Меѓународна кариера
По Мундијалот, кога Катанец поднесол оставка од селекторската функција, се вратил во селекцијата. По неуспехот во квалификациите за Евро 2004, Бојан Прашникар морал да поднесе оставка од селекторската функција, а на негово место дошол Бранко Облак, поранешниот селектор на младата словенечка репрезентација. Наскоро станало јасно дека Облак сакал да го подмлади играчкиот состав. Така, од репрезентацијата отпаднале и Заховиќ и Павлин, последните претставници на генерацијата што обезбедила пласман на Евро 2000.
Како спортски директор
Во август 2007 година се вратил во родниот Марибор и ја презел улогата на спортски директор во најуспешниот словенечки клуб НК Марибор.
По првичниот скептицизам и неуспешниот обид да го назначи Милко Ѓуровски за прв тренер на екипата, Заховиќ на тренерската положба го донесол поранешниот соиграч Дарко Миланич. Во сезоната 2008-09, НК Марибор повторно станач национален првак, а во следната сезона го освоил куп трофејот. Во сезоната 2010/11, Марибор освоил уште една 9-та титула. Во клубот, Заховиќ бил сметан за творец на овие успеси и главен „виновник“ за враќањето на клубот на врвот и пласманот во Лига Европа. Ова го направило исклучително популарен меѓу обожавателите.
Тој се покажал и како успешен преговарач во преносот на фудбалери, бидејќи остварил доста преноси од висок профил, а најистакнат бил преносот на Јосип Иличиќ и Армин Бачинович во Палермо.
Управниот одбор на клубот на 19 март 2018 година го суспендирал од функцијата спортски директор на НК Марибор до понатамошно известување поради неговото отсуство на прес-конференцијата.
Куќата на М. Мантов (Варош)
'''Куќата на М. Мантов''' — археолошко наоѓалиште во прилепското село Варош. Претставува некропола од бронзеното време.
При изградбата на засебните згради на три домаќинства (броеви 3, 19 и 21), е откриен дел од некропола. Поточно, откриени се четири гроба - цисти, оградени со камени плочи или само обележани со помали камења, во кои починатите биле положени во згрчена положба. Од гробни прилози се најдени десет помали керамички садови, кои се чуваат во Заводот и музеј во Прилеп.
Јазично документирање
Јазично документирање — процес преку кој еден јазик се документира од јазична гледна точка. Целта на документирањето е да даде разбирлив запис на јазичните пракси кои се карактеристични за една зададена говорна заедница. Јазичното документирање се стреми да создаде детален преглед на една говорна заедница, како за целите на понатамошно изучување на јазикот така и за можно јазично оживување. Документирањето исто така дава цврсти основи за јазична анализа бидејќи преку овој процес се создаваат материјали кои може да бидат цитирани.
Методологија
Јазичното документирање се врши со помош на различни алатки и методи. Најчести алатки за документирање на еден јазик се снимањето аудио-записи, транскрипција на говорот, анотација и анализа, превод на јазикот кој е во подоминантна употреба, архивирање и дисеминација. Клучно во овој процес е создавањето на квалитетни снимки при јазичниот опис. Материјалите може да бидат архивирани, но не сите материјали се подеднакво практични за раководење и не сите се подеднакво достапни за корисниците.
Видови на документирање
Јазичниот опис може да се одвива на повеќе дела, во зависност од видов на материјалот. Така на пример има опис врз основа на:
Поврзани области
Сродни јазични области на документирањето се:
Џосеф Авенол
Џозеф Луис Ана Мари Чарлс Авенол (9 јуни 1879 - 2 септември 1952) бил француски дипломат. Тој служел како втор генерален секретар на Лигата на нациите, од 3 јули 1933 година до 31 август 1940 година. На него му претходел Сер Ерик Драмонд од Велика Британија, кој бил генерален секретар помеѓу 1920 и 1933 година, а го наследи ирскиот дипломат Шан Лестер, кој бил генерален секретар помеѓу 1940 и 1946 година, кога Лигата се распаднала по последиците од Втората светска војна во 1946 година.
Авенол бил испратен во Лигата на нации од Министерството за финансии на Франција во 1922 година за да се справи со финансиите на Лигата. Тој бил под генерален секретар во 1933 година, кога Ерик Драмонд поднел оставка. Тој станал генерален секретар затоа што првиот генерален секретар бил Британец и во Версај имал приватна спогодба следниот да бил Французин. Авенол бил обвинет за користење на Лигата како продолжение на француското Министерство за надворешни работи во нејзината политика на смирување на Германија и Италија.
Авенол ја презел функцијата кратко време откако Јапонија го напуштила Друштвото. Набргу потоа и Германија заминала, а Аргентина продолжила со полноправно членство. Тој работел да спречи акција или критика кон тие земји во обид да ги привлече назад во Лигата. Кога Италија ја нападнала Етиопија во 1935 година, главната грижа на Авенол била да ги задржи Италијанците во организацијата, а не да ја штити Етиопија.
Подоцна Авенол ја опишал „новата Франција, на која требаше да и се даде нова душа да работи во соработка со Германија и Италија и да ги држи Британците надвор од Европа“. Тој му пишал на маршалот Филип Петен за да ја потврди својата лојалност кон владата на Виши.
Последните години и смртта
Во меѓувреме, тој отпуштил поголем дел од персоналот на Друштвото, вклучувајќи ги и сите британски вработени. До моментот кога Втората светска војна започнала на 1 септември 1939 година, Авенол одлучил да ги напушти Женева и Лигата на нации засекогаш на 31 август 1940 година. Неговите услуги не биле прифатени од владата на Виши и тој бил принуден да бега во Швајцарија на новогодишната ноќ 1943 година за да избегне апсење или убиство од Германците. Тој починал во неговиот дом во Дулие, Швајцарија во 1952 година, на 73-годишна возраст.
Кога Шон Лестер го заменил како генерален секретар, Друштвото имало само 100 вработени, вклучително и чистачи и чувари, од нејзините првични 700. Лестер успеал да ги задржи техничките и хуманитарните програми на Лигата во ограничена операција за време на војната. Во 1946 година ги предал имотот и функциите на Друштвото на новоформираните Обединетите нации.
Почести
Во 1921 година, тој бил направен почесен витез командант на Редот на Британската Империја.
Бора Бора
Бора Бора (француски: Bora-Bora, тахитски: Pora Pora) е група острови со површина од 30.55 км2 во Заветрени острови во западниот дел на Друштвени Острови во Француска Полинезија, прекуморска заедница на Франција во Тихи Океан. Главниот остров, кој се наоѓа 230 км северозападно од Папете, е опкружен со лагуна и со корален гребен. Највисоката точка се издига на 727 метри надморска височина.
Постои само еден пловен премин низ кој може да се помине меѓу прстенот од корални острови, кои месното население го нарекле мотус. Поради тоа, лагуната е природно престаниште. Освен главниот централен остров Бора Бора, двапати поголем од Гибралтар (12 км2), постојат и два помали - Тупуа и Тупуаити. Сите овие острови се остатоци од вулкански кратер кој еродирал. Два остри нерамни врва доминираат над Бора Бора, во централниот дел: Пахија, висок 660 метри и малку повисокиот Отеману со совоите 727 метри.
Бора Бора е главно меѓународно туристичко одредиште, позната по луксузното одморалиште. Главното населено место, Ваитапе, е на западната страна од главниот остров Бора Бора, наспроти главниот канал во лагуната. Производството на островот најчесто е ограничено на она што може да се добие од морето и од кокосовите палми.
Демографија
Според пописот од 2017, групата Бора Бора брои 10,605 жители.
Потекло на поимот
Порано, на локален тахитски дијалект, островот бил нарекуван "Пора Пора Маи Те Пора", со значењето, "Создаден од боговите". Ова честопати се кратело на Пора Пора што пак означува "Првородениот". Поради нејасност во фонемите на тахитските јазици, ова може да се изговара и како Бора Бора. Кога истражувачот Јакоб Рогевен за првпат допловил до островот, тој и неговиот екипаж го усвоиле називот Бора Бора кој останал непроменет до денес.
Настанокот
Бора Бора се издигнал од морето како голем вулкан пред 3 милиони години и околу него израснал корален прстен. Минијатурните корални полипи живеат во камените оклопи кои ги излачуваат користејќи го калциумот кој го извлекуваат од плитките тропски мориња. Камените оклопи на една колонија полипи полека растат и така се создал гребенот. Како што се ладела океанската кора, така вулканот почнал да тоне, а коралот и понатаму продолжил да расте, така што островот и лагуната останале внатре во прстенот од коралниот гребен. Со текот на времето се претпоставува дека островот ќе се исчезне и ќе остане само атол, односно лагуна опкружена со корален гребен.
Историја
Полинизејците на островот се доселиле пред 1.100 години и на него постојат неколку древни храмови. Во еден од нив има камени плочи, на кои се врежани свети желки. Холандискиот истражувач Јакоб Рогевен стигнал на Бора Бора во 1722 година и станал првиот Европеец којшто тука стапнал. Капетанот Џејмс Кук, британски истражувач и морепловец, го здогледал островот на 29 јули 1769 година, но се закотвил во пристаништето дури во декември 1777 година. Кук запишал дека името на островот е Бола Бола ( што значи Првороден ), иако можеби поточно би било Пора Пора, бидејќи доселениците од Полинезија не умееле да ги изговорат гласовите б и л.
Првиот доселеник од Европа бил Џејмс Конор, кој во 1792 година преживеал бродолом на британскиот китоловец Матилда. Тој се оженил со Полинезијка и се населил на најужнататочка од островот што ја нарекол Матилда Поинт. Денес тоа место е познато под името Матира Поинт. Островот во 1895 година станал дел од Француска Полинезија.
Лондонското мисионерско друштво пристигнало во 1820 и основало протестантска црква во 1890 година. Бора Бора била независно кралство до 1888 година, кога нејзината последна кралица Теримаеваруа III била присилена да абдицира од страна на Французите кои го анексирале островот како колонија.
Во Втората светска војна, САД го избрале островот Бора Бора како воена база на Јужниот Пацифик и биле изградени нафтовод, аеродром, база на хидроелектрани и дефанзивни утврдувања. Познат како "Операција Бобкет", оттука се снабдувале девет бродови, 20.000 тони опрема и речиси 7.000 луѓе.
13-тиот крајбрежен артилериски полк (подоцна 276-миот артилериски батаљон), биле поставени на стратешките точки околу островот за да ја заштитат областа од можни воени напади.
Сепак, тука немало борба, бидејќи за американското присуство на Бора Бора не се дознало во текот на војната. Базата официјално била затворена на 2 јуни 1946 година. Аеродромот во Втората светска војна никогаш не бил во можност да прифати големи авиони, но сепак бил единствениот меѓународен аеродром во Француска Полинезија до Меѓународниот аеродром Фааа, кој бил отворен веднаш до Папете, на Тахити, во 1960 година.
Администрација
Комуната е административна субдивизија на Заветрените Острови и се состои од три придружни општини: Анау, Фануи и Ваитапе. Административниот центар на општината е населбата Ваитапе, на островот Бора Бора.
Клима
Повеќето дождови се во текот на летните месеци (ноември до април) придружено со голема влажност, иако разведрувања има и во средината на јануари. Тропските температури се движат меѓу 24 и 28 °C ги намалува свежото ветре кое доаѓа од исток.
Туризам
Економијата на островот речиси исклучиво се потпира на туризмот. Неколку одморалишта се изградени на малите острови околу лагуната. Хотелот Бора Бора бил отворен во 1961 година, а девет години подоцна ги изградил првите надводни бунгалови на потпорници над лагуната. Денес надводните бунгалови се стандардна одлика на повеќето одморалишта на Бора Бора. Квалитетот на овие бунгалови се движи од релативно евтини основни сместувања до многу луксузни и скапи капацитети.
Овој идиличен тропски остров има прекрасни плажи, палми што се нишаат и нежна сина лагуна.
Риболовот и нуркањето во и околу лагуната на Бора Бора се популарни активности. Многу видови ајкули и риби живеат околу во океанот. Постојат неколку нуркачки оператори на островот кои нудат активности како набљудување или хранење на ајкулите.
Сообраќај
Пистата изградена на Моту Муте, за време на војната, денес е дел од аеродромот од кој туристите со чамци се превезуваат преку лагуната до главното место Ваитапе.
Филм
Бора Бора нагло го прифатила западниот начин на живеење, веднаш по првата американска културолошка „инвазија“ во 1928-29 година. Тогаш тука дошла филмска екипа што го снимила немиот филм Табу, трагична приказна за ловец на бисери кој ги прекршил табуата. Тоа била само најава за доаѓањето на Американците кои за време не Втората светска војна го користеле островот како база за морнарицата и аеродромот со 600 војници. Италијанската филмска екипа дошла во Бора Бора во 1979 година за да го сними филмот Ураган, на Дино де Лаурентис, кој е римејк на една мелодрама во 30-тите години.
Книжевност
Американскиот писател Џејмс Мичнер рекол дека тоа е најубавиот остров во светот и истото послужило за пример во неговата книга Сказни од Јужниот Пацифик (англиски: Tales of the south Pacific). Користена литература
Фердинанд Иванов
Фердинанд Спасов Иванов ( во — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Бил верен јатак на нелегалната чета, поради што бил осуден на петнаесет години строг и темничен затвор. Во логорите на смртта на островот Персин (логорот Белене), поминал околу осум и пол години. Важел за умерен подржувач на македонската кауза.
Наводи
{{DEFAULTSORT:{Иванов, Фердинанд}}
Павлијани
Павлијани (Παύλιανη) е село кое што се наоѓа на планината Оета, и поранешна заедница во Фтиотис, Грција. Поделено е на две населби, Павлијани или Ано Павлијани (Άνω Παύλιανη) и Неа Павлијани (Νέα Παύλιανη) или Като Павлијани (Κάτω Παύλιανη).
Историја
Со формирањето на независното Кралство Грција, на 20 април 1835 година, Павлијани станал седиште на општината Родонтија (Δήμος Ροδοντίων), на префектурата Фокида и Локрида. Општината ги сочинувала блиските села Гардикаки (Оити), Склитраки и Кумарици.
На 2 јули 1841 година, општината Родонтија била распуштена и Павлијани станало дел од општината Ераклејотес (Δήμος Ηρακλειωτών), на префектурата Фтиоида и Фокида (во 1899–1909 година, префектурата Фтиоти), додека не станала независна заедница (Κοινότης Παύλιανης) на 31 август 1912 година. Селото, исто така било местото каде што се одвивала битката кај Павлијани, на 3 јуни 1943 година, од страна на силите на грчкиот отпор против колоната на италијанската армија. На влезот на Като Павлијани стои споменик посветен на паднатите од битката.
Пуст Манастир (Горенци)
Пуст Манастир — археолошко наоѓалиште во охридското село Горенци, Општина Дебрца. Претставува црква од раниот среден век.
Се наоѓа околу 1 км источно од селото, на средината на западните височини на Вишовска Планина. На мало зарамнето плато се забележуваат остатоци од мала сакрална градба - групации на камења, бигор и фрагменти од покривни ќерамиди.
Српска кујна
Српска кујна – традиционална кујна на Србија. Српската кујна е хетерогена, бурните историски случувања влијаеле на исхраната на народот, па така секоја област има свои специфичности и разлики. Може да се каже дека пресудни влијанија биле византиските и грчките, значи средоземните, потоа ориенталните и австроунгарските. Спремањето храна е составен дел на српската традиција и култура. Во Србија вообичаено има 3 оброци дневно, појадок, ручек и вечера, со напомена дека најважен и најчесто најобемен оброк е ручекот.
Исхраната се поистоветува со внесувањето на хранливи материи (консумирање храна и пијалаци), но во поширока смисла, претставува уживање во трпезата. Овој многу сложен процес, создава она што се нарекува „национална кујна“, која ја сочинуваат: избор на намирници, нивно одгледување, подготовка на јадења, амбиент во кој се сервира храната, како и начинот како се сервира.
Во српските села името за кујна било „куќа“, а централен дел било огништето, кое претставувало важно, култно место, покрај кое се одигрувало секојдневен живот, се собирало целото семејство.
Се седело на дрвени клупи, триножници и столици, садовите биле дрвени или земјени, а во побогатите куќи и бакарни.
Лебот се правел од пченично или пченкарно брашно.
Српската кујна во минатото
Развојот на националната кујна може да се следи од најраните навики во исхраната кои се дел од словенското наследство на српскиот народ. Почетокот на националната кујна се врзува со династијата Немањиќ и може да се следи во текот на целиот среден век.
Храната добива поинаков вкус и изглед, на дворот се јаде чорба киселица, кавијар од моруна од Дунав, свежа риба од Јадранско Море, печено зачинето со лук и мирисни зачини.
Миењето на рацете пред оброк било задолжително, белото платно преку масата служело како чаршаф и како салфета за бришење на рацете.
Составен дел на секој оброк на дворот било рујно вино кое го изнесувал „великиот подрумар“ со своите пехарници. Ова лице имало голема улога и било многу ценето од владарот.
„Великиот лебар“ се грижел за складовите со брашно и квалитетот на лебот, водел сметка да го има доволно и да не се растура.
Нижото благородништво и обичниот народ имал прилика не само да го видат својот господар како јаде, туку и да ја вкусат истата таа храна по неговиот завршен оброк. Со овој чин се пренесувала културата на нижите слоеви кои таа традиција понатаму ја негувале и одржувале.
Леб
Намирниците биле од растително и животинско потекло. Најважен бил лебот, кој се правел од пченица, јачмен, просо, овес.
Брашно се добивало од житото со негово мелење во мали куќни рачни мелници, воденици и мелници. Најдобар леб се месел од пченично брашно, потоа од јачменово, а овесот главно служел за исхрана на коњите. Од просото првенствено се правела каша со варење на цело или мелено зрно во вода или во млеко.
Лебот се месел како погача со квасец или од кисело тесто. Се печел во огниште или во печки. Покрај лебот и погачите постоел и двопек кој се користел на патувања бидејќи можел долго да трае.
Исто така се готвела и пита, од влечено тесто, исполнета со сирење или месо.
Намирници од растително потекло
Освен лебот, во средновековна Србија постоеле и други намирници од растително потекло.
Зеленчукот се одгледувал во „градини“ кои се наоѓале околу куќите. Во кириличните текстови зеленчукот се нарекувал „зелје“, и тука се вбројувале: зелка, репа, тиква, бостан. „Луто зелје“ се нарекувал кромидот и ‘рдоквата. Се одгледувале и мешункасти растенија како леќа, грашок, мак,...
Во средновековна Србија се одгледувало и овошје: круши, цреши, вишни, јаболка, сливи... Во околината на Призрен црници. Црниците се одгледувале заради свилената буба.
Намирници од животинско потекло
Од намирниците од животинско потекло на прво место било месото бидејќи сточарството во Србија било многу развиено. Стоката била капитал на народот со оглед дека немало многу пари. Во дабовите шуми свињите се хранеле со желади. Се одгледувале и овци, говеда, коњи, кози, биволи, живина. Месото се продавало свежо или солено (кое било поскапо). Во стари текстови се споменува и сланината, која како и салото во исхраната го користело поголемиот дел од населението. Исто така значаен бил и лојот.
Во овој период се знаело и за месни преработки. Се споменуваат сланина, пршута и колбаси.
Доста се користело и месо од дивеч. Се ловеле диви свињи, дивокози, срни, елени, зајци, диви пајки, диви гуски, еребици, гулаби.
Освен месо значајна намирница од животинско потекло било сирењето, во пити или во парчиња. Имало повеќе видови сирење, младо, слатко или солено. Србија била и голем извозник на сирење.
Важен чинител во исхраната била и рибата, и тоа како речната така и морската. Се подготвувал свежа и солена (со солена риба и се тргувало)
Десерти
Во текот на средниот век се користел мед.
Овошјето во мед бил едноставен и вкусен десерт. Под влијание на византиската култура, во медот се додавале ореви и друго јаткасто овошје.
Гостите секогаш се дочекувале со мед како знак на добредојде. На младенците им се давал мед за животот да им биде сладок. Се знаело и за шеќерот, но бидејќи бил исклучително скап бил слабо застапен во исхраната. Се правеле (особено во приморјето) торти од сирење како и вид на слатки колбаси – масници. Многу ценет бил марципанот. Слатките се служеле на крајот на јадењето.
Пијалаци
Најважен пијалак била водата која населението ја леело од извори или од бунари. Од алкохолните пијалаци најзастапено било виното, и тоа повеќе црвеното, медовина, особено во краевите каде не се одгледувала винова лоза и пиво.
Медовината е стар словенски пијалак кој се пиел не само во Србија, туку и во останатите балкански земји, како и на север.
Производство на ракија со дестилација не се споменува во текот на средниот век. Овој обичај настанал подоцна. Србија во текот на периодот под турска власт станала познат произведувач на ракија, особено на сливовица.
Подготовката на храна во текот на средниот век
Ручекот бил нарекуван „обед“, вечерата не била задолжителна. Храната била подготвувана на огниште над кое висел котел. Спремани биле варени јадења, но и свеж зеленчук, на пример зелја. Се јадело на маси, кои биле покриени со чаршафи. Се јадело од садови, кое кај благородништвото и на дворот биле од сребро, позлата и злато. Како прибор за јадење се користеле лажици, виљушки и ножеви.
Леб, печива и пити
Лебот е една од основните состојки на секој оброк во Србија, може дури да се рече дека има своевиден ритуален карактер. Традиционален поздрав за добредојде е кога пред гостинот се изнесе леб и сол.
Во многубројните пекарници и продавници, лебот најчесто се продава во векни од 600 грама (бела векна), но сè попопуларен е црниот леб, потоа лебот грахам и лебот од мешавина од брашна од разни житарки.
Освен лебот, важно место во српската кујна зафаќаат и различните видови печива и пити.
Супи
Постојат два главни вида од ова јадење во српската кујна: супа (стандардна супа) и чорба (супа со зеленчук, парчиња месо...). Во ова јадење може да се додадат тестенини или кнедли. Рибјата и јагнешката чорба се сметаат за деликатес. Најчести чорбести јадења:
Главни јадења
Останати јадења од месо:
Салати
Салатите во Србија главно не се предјадење, туку се служат со главното јадење.
Безалкохолни пијалаци
Заради обилие од квалитетно овошје и извори на минерални вода во Србија се произведуваат голем број квалитетни сокови и газирани и негазирани минерални води. Карактеристично е и домашниот пијалак боза, кој се прави од пченкарно брашно и квасец. Квасот е безалкохолна замена за пиво. Во Србија многу популарен пијалак е кафето, кое се нарекува турско или црно. Иако помалку популарен чајот исто така се консумира, како и јогуртот и кефирот.
Aлкохолни пијалаци
Алкохолните пијалаци се застапени во српската кујна, првенствено традиционалната српска ракија сливовица. Исто така многу е застапено производството на пиво и вино.
Договор од Ќутахија
Договорот од Ќутахија бил договор потпишан помеѓу Отомански Египет на чело со Мухамед Али Паша и Османлиското Царство во 1833. Со договорот завршила Османлиско-египетската војна (1831–1833).
Обем (геометрија)
Обем или периметар — вкупното растојание околу даден многуаголник или друга затворена дводимензионална фигура како круг или елипса или некоја нивна проста комбинација (без внатрешни „дупки“). Зборот периметар е со старогрчко потекло и значи „обиколна мерка“, што е исоветно на македонскиот поим.
Формули
По правило, обемот на многуаголник се пресметува со собирање на должините на сите страни на многуаголникот.
Забелешка: обем на круг, т.е. должина на кружица се вика и обиколка.
Практична примена
Пример: Обемот на правоаголна површина со страни a=3m и b=5m е:
Горенци (археолошко наоѓалиште)
Горенци — археолошко наоѓалиште во охридското село Горенци, Општина Дебрца. Претставува вила рустика од римско време.
На 1 км југозападно од селото и североисточно од некрополата Требеништа биле пронајдени остатоци од градба со систем за затоплување.
NGC 61B
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 61B се споменува и како NGC 61-2, MCG -1-1-63, VV 742.
Откривање
Објектот е откриен на 10 септември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 61B е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 61B има привидни димензии од 0,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 16 м 24,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 19' 20". Положбениот агол на објектот е во износ од 63°.
Други поделби
Проучување на NGC 61B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1085. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 261; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4670. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1198.
Елизабета: Златното доба
Елизабета: Златното доба (англиски: Elizabeth: The Golden Age) е драма – историски филм од 2007 год. Филмот е продолжение на Елизабета од 1998 година. Филмот својата прва премиера ја имаше на Меѓународниот филмски фестивал во Торонто на 9 септември 2007.
NGC 6465
NGC 6465 — астеризам во соѕвездието Стрела, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6465 се споменува и како ESO 521-**2.
Откривање
Објектот е откриен на 1 јули 1826 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6465 е од видот *Grp.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 52 м 55,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -25° 23' 50".
Други поделби
Проучување на NGC 6465 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 339; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6845. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 175.
Лебус (амт)
Лебус (Lebus) — општинска заедница во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште е во Лебус.
Општинската заедница Лебус се состои од следниве општини:
NGC 62
NGC 62 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 62 се споменува и како MCG -2-1-43, IRAS 00145-1345.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 62 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 62 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 17 м 5,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 13° 29' 11". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 62 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1125. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 261; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5267. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1193.
Симфонија бр. 97 (Хајдн)
'''Симфонија бр. 97''' во Це-дур, Хобокен I/97 ― петтата симфонија од дванаесетте Лондонски симфонии (броеви 93-104) напишана од Јозеф Хајдн. Била завршена во 1792 година како дел од целината симфонии составени на неговото прво патување во Лондон. За прв пат била изведена во Хановерските плоштадни простори во Лондон на 3 или 4 мај 1792 година. Прво објавена во Англија, стигнала до Европа неколку години подоцна и била користен од Лудвиг ван Бетовен како модел за симфонија во Це-дур што никогаш не ја завршил, и од Фридрих Вит за Јенска симфонија.
Движења
Делото е во стандарден облик на четири става и е осмислено за две флејти, две обои, два фаготи, две хорни, две труби, тимпани и жичени инструменти.
По бавниот вовед кој намерно го избегнува воспоставувањето на Це-дур, главната тема на првиот став е фанфаре што ги нагласува трите ноти на Це-дур тријадата.
Втората тема е народниот танц лендлер кој користи пицикато во басот.
Вториот став е збир на Ф-дур варијации со неправилна епизода во ф-мол и кода. Во варијацијата по епизодата миноре, Хајдн користел необична ознака сул понтичело, наложувајќи им на виолините да си играат со трзалката во близина на мостот создавајќи „стаклен“ или „метален“ звук.
За последните осум такта од Триото на менуетот, Хајдн му наложува на концерт-мајсторот („Саломон Соло“ во партитурата) да свири октава над останатите први виолини. Навистина, овој менует е извонреден во резултатите на Хајдн: сите негови повторувања се отпишуваат затоа што бодовите се менуваат со секое повторување.
Вообичаена изведба на симфонијата трае околу 24 минути.
Бурграви
Бурграви (француски: Les Burgraves) — историска претстава на Виктор Иго, за првпат изведена од театарот „Француска комедија“ на 7 март 1843 година. Дејството се случува по должината на Рајна и го карактеризира враќањето на императорот Барбароса. Претставата пропаднала комерцијално и била последната од драмите на Иго направени во неговиот живот. Таа била предмет на оркестарска увертира од композиторот Гијом Лекје во 1890 година.
Претставата тематски се поврзува со иговата „Рајна“, есеистичка книга за Рајна; и двајцата беа овдахновени од патувањето покрај реката што Иго го направил со Жулиет Друе. „Буграви“ била објавена со предговор што укажува на тоа дека нејзиниот приказ на обединета Германија е дел од една поголема визија за обединета Европа во која Франција ќе игра средишна улога.
Сиера Невада
Сиера Невада (Sierra Nevada = „снежен венец“) може да се однесува на некое од следниве:
Суперкуп на Франција 2017
Суперкуп на Франција 2017 било 22-ро издание на Суперкупот на Франција. Во натпреварот се натпреварувале победникот на Лига 1 2016-2017 Монако и победникот на Купот на Франција 2016-2017 Париз Сен Жермен. Натпреварот се одиграл на Стад де Тангер во Тангер, Мароко.
Париз Сен Жермен биле бранители на титулата од последните 4 изданија, а на последното издание во 2016 кое се одиграло во Австрија го победиле Лион со 4–1.
Париз Сен Жермен го победил Монако со 2–1 и го освоил Суперкуп на Франција 2017, што била нивната седма титула во ова натпреварување. Стрелци за ПСЖ биле Дани Алвес и Адријан Рабио, кој му донеле пресврт на својот тим откако најпрво Монако повел со голот на Џибрил Сидибе.
Преглед
Џибрил Сидибе го отворил резултатот постигнувајќи гол за Монако во 30-тата минута истрчувајќи сам пред голманот Алфонс Ареола кој го совладал со лоб-удар надвор од шеснаесеттникот со десната нога. ПСЖ возвратил во второто полувреме, поточно во 51-вата минута кога Дани Алвес со прекрасен гол од слободен удар од преку 23 метри изедначил на 1-1. Победничкиот гол го постигнал Адријан Рабио во 63-тата минута со удар со глава од пет метри по центаршутот на Дани Алвес.
Екипа победник
Победник на Суперкупот на Франција 2017 7. титула
Ки Сунг-јуенг
Ки Сунг-јуенг (корејски:기성용) роден на 24 јануари 1989 година) — јужнокорејски фудбалер, играч од средниот ред на ФК Сеул и поранешен репрезентативец на Јужна Кореја (2008-2019).
Технички одлики
Познат е по неговата визија во играта, техника, долгите додавања и одличниот удар, како и одличното изведување на слободните удари.
Клупска кариера
Ки ја започнал својата кариера во екипата на ФК Сеул, пред да се пресели во шкотскиот Селтик во август 2009 година. Ки одиграл три сезони на Хемпден Парк од кои посебно добра за него била последната (2011-12) во која бил еден од најдобрите играчи на Селтик и еден од најзаслужните за освојувањето на Шкотската Премиер лига. Сезоната ја завршил со 30 првенствени настапи и 6 гола. Во летото 2012, Ки направил трансфер во Свонзи Сити членот на Англиската Премиер лига за сума од околу 6 милиони фунти, потпишувајќи тригодишен договор со велшкиот клуб.
Во првата сезона во Свонзи, Ки го освоил Лига купот со победата против во финалето со 5-0, натпревар во кој тој самиот играл на за него неприродна позиција во центарот на одбраната како партнер на капитенот Ешли Вилијамс. Следната сезона тој ја поминал на заем во каде одиграл 34 натпревари и постигнал 4 гола, пред да се врати во Свонзи и да одигра уште четири сезони за клубот од Велс. Сепак, по испаѓањето на лебедите од Премиер лигата во сезоната 2017-2018, Ки го најавил своето заминување од клубот.
Во 2018 година, по испаѓањето на Свонзи од Премиер лигата, Ки како слободен играч му се приклучил на Њукасл Јунајтед потпишувајќи со нив двегодишен договор.
На 31 јануари 2020 година, Ки и Њукасл Јунајтед споразумно го раскинале договорот. Откако станал слободен играч, тој потпишал договор до крајот на сезоната со шпанската Мајорка, со цел да му помогне на клубот во битката за опстанок во Примера Дивисион. Сепак, после само еден одигран натпревар за клубот, тој ја напуштил Мајорка пет дена пред истекот на неговиот договор.
На 21 јули 2020 година, Ки се вратил во Јужна Кореја каде потпишал за клубот во кој ја започнал својата професионална кариера, ФК Сеул.
Репрезентативна кариера
Ки е репрезентативец на Јужна Кореја од 2008 година. Пред да стане член на сениорската репрезентација тој настапувал во младинските селекции до 17 и до 20 години. Исто така тој настапувал и за Олимписката репрезентација до 23 години, и тоа на две олимпијади во 2008 и 2012, а на втората тој и неговите колеги го освоиле бронзениот медал.
Со сениорската репрезентација настапувал на Светското првенство 2010 каде неговата репрезентација била елиминирана во осминафиналето. Ки бил избран и за Светското првенство 2014 каде неговата репрезентација испаднала уште во првата фаза. Досега тој има 60 настапи за селекцијата на Јужна Кореја и 5 постигнати гола.
Цешдорф
Цешдорф (Zeschdorf) — општина во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија.
Петар Железаров
'''Петар Н. Железаров', познат како Петре Железарчето'', бил македонски свешеник и ревцолуционер, претседател на Кичевскиот околиски комитет на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Роден е во 1875 година во градот Битола, тогаш во Отоманското Царство. Влегува во ВМОРО и извршува терористички задачи. Од 1900 година е реонски началник, а од април 1903 година влегува во четата на Георги Сугарев. Зема учество во Илинденското востание како војвода на чета, со која се бори во Смилево и на други места.
По поразот на востанието е избран за член на Битолскиот околиски комитет на ВМОРО. Подоцна станал војвода во Мариово.
Бока Которска
Бока Которска или Которски Залив — залив на Јадранското Море во Црна Гора. Зафаќа површина од.
Географска положба
Заливот е длабоко навлезен под карпестиот Ловќен (1.654 m) и Орјен (1.894 m). Почнува со Херцеговски Залив, кој се провлекува низ Кумборски Проток, преку него преоѓа во Тиватски Залив, па низ Веригите влегува во Рисански и Которски Залив. Поголеми населби во Бока се: Њивице, Игало, Херцег Нови, Савина, Мељине, Зеленика, Кумбор, Ѓеновиќи, Баошиќи, Бијела, Каменари, Костањица, Морињ, Рисан, Пераст, Љута, Доброта, Котор, Шкаљари, Муо, Прчањ, Доњи Столив, Горњи Столив, Лепетане, Доња Ластва, Горња Ластва, Тиват, Кртоли, Луштица, Росе, а покрај нив има уште десетина мали населби.
Во Бока Которска постојат и девет острови: Превлака, Мамула и островот Ваведење на сам влез во заливот, Госпа од Милост, Свети Марко и Островот на Цвеќето, Зановетни Шкољиц во Тиватскиот Залив, а Госпа од Шкрпјела и Свети Ѓорѓи во Рисанскиот Залив.
Основни податоци
Основни морфометриски податоци за Бококоторскиот Залив се:
Се претпоставува дека во создавањето на Бококоторскиот Залив имала влијание флувијалната ерозија во плиоценот. Овој регион е познат по најголемата просечна количина на врнежи во Европа - регионот на Црквице.
Историја
Бока Которска ја прославија храбри поморци, вешти мајстори, градители, многу истакнати мудри луѓе. Има славна историја — од грчки колонии, преку Илирите, Рим, Византија, српските средновековни држави (Дукља, Србија и Босна) до Турците, Млетјаните, Русите, Наполеон Бонапарт и Австрија. Сите тие имале амбиции да владеат со неа. Поморството било основа на животот и дало печат на големо културно наследство. Во 17-ти и XVIII век Бока имала преку 300 бродови за долга пловидба и до 300 помали, кои годишно заработувале 200.000 млетачки златници. Пераштаните во 16 век имале поморска школа (Наутика), а во неа ги подучувале морнарите за рускиот цар Петар Велики.
Од 1979, градот е под заштита на УНЕСКО поради огромното културно богатство и наследство.
Федерација на фармерите на Република Македонија
Федерацијата на фармерите на Република Македонија (ФФРМ) — земјоделско здружение основано на 29 јули 2002 година во Кавадарци, како „Федерација на македонските фармери“, на иницијатива на земјоделските здруженија. Целта на обединувањето е да се задоволи утврдената потреба за заедничи настап пред институциите, да се зголеми моќта на преговарање на земјоделците и да се заштитат нивните права и интереси. За прв претседател на УО бил избран Петко Златев, а моменталниот претседател е Никола Стаменов.
Со демократскиот равој на организацијата, со цел поуспешно да се застапуваат правата и интересите на членовите, и земјоделците од сите етнички групи да ја почувствуваат организацијата како своја, на Генералното собрание во јули 2005 Федерација на Македонските фармери беше преименувана во Федерација на фармерите на Република Македонија (ФФРМ).
Карактер на здружението
ФФРМ е доброволно, непартиско, невладино, непрофитно здружение на граѓани кое ја обединува работата на сите фармери кои се членови на земјоделски здруженија во Република Македонија. Организацијата има за цел да ги заштитува економските, социјалните и културните интереси на фармерите, и да работи на подобрување на условите на пазарното производство.
Своите цели и задачи ФФРМ ги остварува преку следните активности и методи на работа:
Структура
Членови на ФФРМ можат да бидат земјоделски здруженија од Република Македонија, организирани на локално, регионално ниво, како и сојузи на здруженијата. Членови на ФФРМ исто така можат да бидат и трговски друштва формирани од земјоделски здруженија како и поединечни членови. Органи на ФФРМ се:
Во склоп на федерацијата работат и две подружни организации:
Предигра за брак
Предигра за брак (англиски: Good Luck Chuck) е комедија филм од 2007 год.
NGC 6466
NGC 6466 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Покривот (филм)
„Покривот“ (ит. Il Tetto) е италијански филм од 1955 година. Режисер на филмот е Виторио Де Сика (ит. Vittorio De Sica). Сценариото е на Чезаре Цаватини (ит. Cesare Zavattini). Улогите се поделени помеѓу Џорџо Листуци (ит. Giorgio Listuzzi), Габриела Палота (ит. Gabriella Pallotta), Луиза Алесандри (ит. Luisa Alessandri), Анџело Биџиони (ит. Angelo Bigioni) и др.
NGC 6466
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6466 се споменува и како CGCG 278-30.
Покривот (филм)
Филмот е добитник на италијанска награда за сценарио.
NGC 6466
Откривање
Објектот е откриен на 18 септември 1884 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Покривот (филм)
Заплет
Луиза и Натале се млади, сиромашни и вљубени. Сакаат да се земат, но немаат сопствена куќа. На преферијата на Рим, наоѓаат начин како да изградат дом: ако до следното утро успеат да подигнат ѕидови и да стават покрив, ќе можат да имаат куќа.
NGC 6466
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6466 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 6466 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 48 м 8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +51° 23' 58"". Положбениот агол на објектот е во износ од 111°.
Други поделби
Проучување на NGC 6466 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60883. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 53; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3522. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1102.
Видовиште
Видовиште — село во Општина Зрновци, во околината на градот Кочани.
Географија и местоположба
Населбата се наоѓа во јужниот дел на Кочанско Поле, меѓу левата страна на реката Брегалница и северозападните огранки на Плачковица. Селото е ридско, на надморска височина од 410 метри. Од градот Кочани населбата е оддалечена 12 километри. Атарот зафаќа површина од 8,3 км2. Низ селото тече Видовишка Река.
Историја
Селото во XIX век било дел од Кочанската каза на Отоманското Царство. Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов, селото во 1900 година имало 520 жители, од кои 500 Турци и 20 Роми. Сепак, бугарскиот публицист Димитар Мишев во 1905 година забележал дека селото имало и 64 христијани (Македонци).
Стопанство
Главна стопанска гранка во селото е земјоделството.
Население
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 234 жители, од кои 225 Македонци, 2 Власи и 7 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на селото низ сите пописни години:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 888 според Државната изборна комисија, сместено во месната заедница.