cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Добрејци
Османлиски период
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 160 Македонци и работело егзархиско училиште.
Југословенски период
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, и подоцна Кралство Југославија.
Стопанство
Претежно занимање на населението е земјоделство. Обработливото земјиште во селото зафаќа површина од 453 ха.
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 1.764 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.507 жители, од кои 1.373 Македонци, 1 Турчин, 4 останати и 129 лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 1765 и 1766 според Државната изборна комисија, сместени во основното училиште и месната заедница.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.525 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.530 гласачи.
Гопник
Гопник (го́пник) — пејоративна стереотип за опишување на субкултура во Русија, Украина, Белорусија и други поранешни Советски републики да се однесуваат на младите мажи или жени понекогаш пониска класа приградски области (обично под 25 години) доаѓаат од семејства на ниско образование и (понекогаш) приходи. Женската форма е „гопнитса“ (руски: го́пница), и колективните именка е „гопота“ (руски: гопота́). Субкултурата на Гопники своите корени ги водат од доцната руската Империја, и еволуирале во текот на 20 век во многу градови во Советскиот Сојуз.
Потекло на поимот
Терминот „гопник“ најверојатно потекнува од рускиот жаргонски термин за уличен грабеж: „гоп-стоп“ (руски: Гоп-стоп).
Сепак, тоа исто така може да биде поврзано со ГОП, акроним за Gorodskoye Obshchestvo Prizreniya. Овие биле куќи за милостина за сиромашните создадена од страна на Болшевичкиот власт по Октомвриската револуција во 1917. Според на Дал „Објаснувачкиот речник“, руски речник (првата објавена во 19 век), стар жаргонски збор за "спие на улица" бил "гопать" (буквално, "да гопува") нешто што е поврзано со "Мазуриците", или со криминалците на Санкт Петербург.
Стереотипичен изглед и однесување
„Гопници“ се најчесто видени  како клечат во групи "на суд" (на кортах), "на сликите" (на карташах), или "правење на ракот" (на крабе) пред блокови на станови или училишта. Тоа е опишано како научено однесување припишана на руска затворска култура за да се избегне седење на ладна земја.
„Гопници“ се видени да носат Adidas фармерки и јакни, кои биле популаризирани во 1980 од Москва - олимписките Игри од Советскиот тим. Семки од сончоглед (колоквијално семён, или семечки се хабитуално јадени од гопници, особено во Украина и Русија. Гопници исто така, може да се види како носат качкети и Adidas ранци.
Гопници често се поврзани со евтини алкохоли, како што се нискоквалитетна вотка и светло пиво, и евтини цигари.
Еврообврзница
Еврообврзница (англиски: eurobond) — должничка хартија од вредност којашто гласи на валута различна од валутата на земјата каде што е издадена. На пример, обврзница деноминирана во американски долари, продадена во Лондон, претставува еврообврзница, додека пак обврзница на компанијата „Порше“ продадена во САД во американски долари претставува обврзница која што е издадена во странство.
Развој и одлики на пазарот на еврообврзници
Претходници на еврообврзниците биле странските обврзници — обвзниците издадени во некоја земја од странски издавачи, но деноминирани во нејзината валута. Странските обврзници се појавиле во 19 век, кога повеќе држави издавале обврзници во Британија, деноминирани во британски фунти. Денес, пазарите на странски обврзници постојат во повеќе земји. На пример, голем број странски мултинационални претпријатија и држави издаваат обврзници во САД кои се деноминираи во долари - т.н. „Јенки обврзници“ (Yankee bonds). Обврзниците кои се издадени во Јапонија од странски издавачи и кои се деноминирани во јени се познати како „самурајски обврзници“ (Samurai bonds), а странски обврзници постојат и во Австралија (Kangaroo bonds) и во Нов Зеланд (Kauri bonds). Еврообврзниците се разликуваат од странските обврзници по тоа што се разликуваат земјата во која се издаваат и валутата на која што гласат. Така, пример за еврообврзница би била обврзницата издадена од американско претпријатие, деноминирана во долари, но издадена во Јапонија. Со други зборови, еврообврзница е обврзница која е издадена во која и да било земја, но која е деноминирана во валута различна од нејзината валута.
Пазарот на еврообврзници се појавил во 1960-тите, како последица на воведувањето на Законот за изедначување на каматата (Interest Equalization Act) во САД во 1963 година. Според овој закон, странските издавачи на обврзници во САД биле принудени да плаќаат надомест за привилегијата на издавањето на „јенки обврзниците“. Овој закон ги зголемил трошоците на странските обврзници во САД, така што странските издавачи почнале да издаваат обврзници (деноминирани во долари) во Европа. Во исто време, САД ја основале Службата за контрола на странските директни инвестиции (Office of Foreign Direct Investment Control) која ги спречувала американските фирми да позајмуваат во САД за странски инвестиции, па така и американските фирми почнале да издаваат обврзници во долари на странските пазари. Првата еврообврзница се појавила во 1963 година во Лондон, а неа ја измислила инвестициската банка S. G. Warburg за потребите на италијанската служба за автопатишта, Autostrade. Обврзницата била продадена на приватни инвеститори во Европа, имала рочност од 15 години и гласела на износ од 15 милиони долари. Оваа обврзница не подлежела на ниедна национална регулатива, зашто ем била наменета за меѓународниот пазар, ем била продадена на приватни клиенти.
На почетокот на развојот на пазарот на еврообврзници главни позајмувачи биле меѓународните институции, државните власти на земјите во развој, како и големите банки. Во средината на 1980-тите, кога САД го укинале данокот по одбивка на кој претходно биле подложни некои странски инвеститори во САД и истовремено им дозволиле на американските фирми да издаваат бврзници по видување во странство, висококвалитетните корпоративни позајмувачи, исто така, влегле на овој пазар, па до средината на 1990-тите, корпоративните позајмувачи станале доминантни на пазарот на еврообврзници. Најголем дел од корпоративните еврообврзници се издадени од страна на фирми коишто се занимаваат со финансиски услуги. Други значаjни корпоративни учесници на страната на понудата се и индустриските конгломерати, како и претпријатијата од секторите, како што се храна, хемиски производи и комуникациската опрема.
Вообичаено, евробврзниците се издаваат со посредство на синдикат составен од неколку банки, кои ги продаваат обврзниците на пазарот. За таа цел, издавачот на обрврзниците најпрвин се обраќа до некоја банка, која подоцна ја игра улогата на главен, т.е. водечки менаџер (lead manager), а на која ѝ се придружуваат неколку други банки кои ја сочинуваат менаџерската група. Менаџерската група, заедно со другите банки од синдикатот, ги купуваат обврзниците по пониска цена, а потоа ги нудат на пазарот по повисока цена при што оваа разлика обично изнесува од 2 % до 2,5 %. Членовите на синдикатот земаат дел од оваа разлика во цените во зависност од функциите што ги извршуваат во целиот процес на издавањето на обврзниците.
Еврообврзниците најчесто се издаваат од издавачи од високо развиените земји, како што се: Велика Британија, САД и Холандија, а околу 10% се издадени од меѓународни институции, како што се Европската инвестициона банка и Меѓународната банка за поддршка и развој. Пазарот на еврообврзниците растел интензивно во текот на 1990-тите. На почетокот од равојот на пазарот на еврообврзници, најчести инвеститори биле европските банки и други финансиски институции. Меѓутоа, во 1980-тите и во 1990-тите дошло до голем пораст на учеството на малите инвеститори. Во стручната терминологија, типичниот индивидуален инвеститор во еврообврзници е познат како „Белгиски заболекар“, зашто главните поедничени инвеститори се богати поединци од Белгија, Швајцарија и Германија кои инвестираат во еврообврзници за да обезбедат солиден доход со низок ризик, но и да заштедат на данокот, зашто долго време еврообврзниците биле нерегистрирани финансиски инструменти. Повеќето од инвеститорите ги чуваат еврообврзниците до рокот на достасувањето, но со нив се тргува и на секундарните пазари, најчесто на берзите во Лондон и во Луксембург, но сепак, најголем дел од трговијата се одвива на пазарите преку шалтер. Во секој случај, Лондон претставува убедливо најголем центар на пазарот на еврообврзници, на кој отпаѓа 60% од примарниот и 70% од секундарниот пазар. Секундарниот пазар на еврообврзници го сочинуваат дилерите (инвестициски банки, подружници на комерцијални банки, финансиски фирми) и брокерите кои, пак, се членови на Здружението на меѓународните дилери на обврзници (Association of International Bond Dealers, AIBD), саморегулирачко тело со седиште во Цирих. Преносот на сопственоста на еврообврзниците и извршувањето на плаќањата се прави преку клириншките системи како што се Euroclear Clearing System во Брисел и Cedel во Луксембург. Овие два система работат на слични принципи, а прометот што се извршува преку Euroclear е двапати поголем од оној што се процериа преку Cedel. Секој клириншки систем има и група депозитарни банки во кои се чуваат потврдите за еврообврзниците. Исто така, овие клириншки системи извршуваат и некои дополнителни функции: на пример, тие ја финансираат залихата на еврообврзници кои нивните членки ги депонирале во клириншкиот систем; помагаат во дистрибуцијата на новиет изданија на еврообврзници; ги дистрибуираат купонските камати итн.
Пазарот на еврообврзници не е регулиран од земјата во чија валута гласат обврзниците, а најчесто тие се предмет на мала незначителна регулација во земјата во која се издаваат. Отсуството на регулација е поврзано и со тоа што овие обврзници најчесто се издаваат истовремено во повеќе земји. Тоа, пак, значи дека пазарот на еврообврзници е саморегулирачки. Малата регулација им овозможува на должниците да ја издадат обврзницата за кратко време (неколку дена) и на тој начин набрзина да дојдат до потребното финансирање. Најпосле, еврообврзниците најчесто не се осигурени.
Издавање на еврообврзници од страна на Македонија
Во декември 2005 година, Македонија издала еврообврзници во износ од 150 милиони евра, со рок на достасување од 10 години и со постојана купонска каматна стапка од 4,625%. Целта била да се соберат средства за предвремена отплата на долгот кон групата меѓународни приватни кредитори (позната како ,,Лондонски клуб”). Притоа, интересот на меѓународните инвеститори за купување на обврзниците бил извонредно голем, бидејќи побарувачката изнесувала околу 600 милиони евра (четирипати повеќе од понудениот износ).
Во јули 2009 година, Македонија повторно издала еврообврзници во износ од 175 милиони евра, со рок на достасување од 3,5 години и со постојана купонска каматна стапка од 9,875%. И второто издание на еврообврзниците предизвикало интерес кај инвеститорите, бидејќи побарувачката го надминала понудениот износ за околу 50 милиони евра. Сепак, второто издание на еврообврзниците се појавило во неблагодарни услови, т.е. во екот на големата финансиска криза. Тоа предизвикало обврзниците да се одликуваат со многу повисока купонска стапка и со покус рок на достасување, споредбено со првото издание.
Во јули 2014 година, Македонија ја издала третата еврообврзница во износ од 500 милиони евра, со рок на достасување од 7 години и каматна стапка од 3,975%. Еврообврзницата ја запишале 49,7% инвеститори од САД, 35% од континентална Европа, 16% од Велика Британија и помалку од 1% од другите региони во светот. Побарувачката на инвестициските фондови и друштва, банките, осигурителните компании била двојно поголема од понудените 500 милиони евра, односно тие сакале да ја откупат македонска обврзница во износ од 1.160 милиони евра.
Во 2016 година, Македонија повторно издала седумгодишната обврзница со каматна стапка од 5,625%.
Пазар на еврокомерцијални записи
Еврокомерцијалните записи претставуваат кусорочни неосигурени хартии од вредност што ги издаваат мултинационалните корпорации, а гласат на валута што е различна од матичната валута. Еврокомерцијалните записи служат за финансирање на обртниот капитал на претпријатијата и нивниот рок на достасување се движи од неколку недели до неколку месеци. За нив постои развиен секундарен пазар што го сочинуваат меѓународните банки, коишто заработуваат мала разлика меѓу куповните и продажните цени. Еврокомерцијалните записи се издаваат самостојно или со помош на посебен финансиски аранжман, познат како „средство за издавање на записи (Note Issuance Facility, NIF)“. Овде се работи за договор меѓу банката и нејзиниот клиент (на пример, мултинационалното претпријатие), со кој тој има право да издава кусорочни хартии од вредност во рамките на определен период (на пример, пет години). Исто така, во договорот се одредуваат и максималната вредност на записите што може да ги издаде клиентот на банката, како и каматната стапка на записите (обично одредена врз основа на ЛИБОР). Притоа, во согласност со овој договор, банката потписник се обврзнува да ги откупи записите што издавачот не успеал да ги продаде.
Приказни од Лимбус (книга)
Приказни од Лимбус, книга раскази од Тодор Јовчевски, објавена во издавачка куќа „Штрк“ од Скопје во 1994 година.
Содржина
Книгата „Приказни од Лимбус“ содржи 58 кратки раскази кои меѓу себе не се формално поврзани, но ја чинат целовитоста на книгата.
Зборот „Лимбус“ означува дел од Рајот, некаков џеп, во кого се сместени душите на мртвите деца. Тие се раскажувачите на приказните. Но, во овој „Лимбус“ не се сместени душите на децата, туку на оние возрасни и зрели луѓе кои никогаш не пораснале и останале деца во душата. Разумот на возрасниот и чистотата на детската душа можат да ја создадат таа иронија за сиромаштијата, духовната беда, евтините љубови, потрагата по загубениот идентитет, соочувањето со човечкото уништување, стравот од непознатото и уште поголемиот страв од познатото. Ова е книга за луѓето кои се оставени во своето сивило, горчливото чувство на немоќ и апатија нешто да променат, луѓе кои се држат за сопствените вредности, во кои истовремено се сомневаат, без можност нешто да променат, без можност да избегаат од својата тескобност.
Адриен Манглард
Адриен Манглард (Adrien Manglard; - ) — француски сликар, познат по неговите предели и поморски теми.
Приказни од Лимбус (книга)
Содржина
Интересно е дека во оваа книга нема имиња, презимиња, нема ни прекари или иницијали. Зошто би имала? Смртта не е заинтересирана за тоа, пред неа сите се исти. Таа е рамнодушна за класните разлики, паметните книги кои се напишани, сите соништа и љубови, сите бомби и бајонети. Сепак, би требало да сме благодарни ако ни дозволи да земеме со себе некој спомен, да раскажеме уште некој приказна од „Лимбус“.
Адриен Манглард
Животопис
Покрај Адриен тие имаа уште две деца. Семејството претрпе економски последици од гладот ​​предизвикано од екстремно студеното време на Малото ледено доба, што доведе до седум болни години во Шкотска и неверојатно студениот Ле Гранд Хивер во Франција, а последователниот глад се проценува дека предизвика 600.000 смртни случаи. до крајот на 1710 година во Франција. Во 1707 година, двајцата браќа на Манглард, Пјер и Даниел, биле оставени во Хипитал де ла Шарите, сиропиталиште во Лион, каде биле примени како делаиси (напуштени).
Откако студирал со Адријан ван дер Кабел во Лион, Манглард се преселил оттаму во Авињон или Марсеј, каде студирал кај картузискиот сликар Josephозеф Габриел Имберт (1666–1749). Во 1715 година Манглард се преселил во Рим, едноставно како турист. Тој не беше под заштита на Француската академија, која ќе го прими како полноправен член во 1736 година. Во 1722 година тој веројатно веќе уживаше одреден степен на слава во Рим. Манглар започна да ужива во покровителство на познати комесари барем од средината на 1720-тите. Во 1720-тите години тој започнал да работи за Корте Сабауда, на кој во 1726 година испратил две слики. Талентот на Манглар како морски сликар беше таков што неговата кариера напредуваше брзо: престижни клиенти беа Виктор Амадеус Втори, војводата од Савој и кралот на Пиемонт, кој купи две соодветни парчиња од него во 1726 година и Филип, војводата од Парма. Само Филип нарачал повеќе од 140 слики од Манглард за украсување на неговите палати. Манглард исто така уживал во покровителство на најважните римски семејства, вклучувајќи ги Колона, Орсини, Рондани, Роспиigоси и Чиги. За Чиги, тој живописа две простории на „Пијано Нобиле“ на Палацо Чиги, денес официјална резиденција на премиерот на Италија. Во Рим, Манглард студирал со Бернардино Фергиони пред брзо да се прослави како сликар на пејзаж. Манглард се фокусираше на тоа што ќе стане негово поле на експертиза во Рим, а тоа се морските погледи. Направил студии за бродови, Турци, па дури и за камили. Манглард често ги насликал пристаништата на своите пејзажни слики. Фигури како Турци и камили го одразуваа егзотичноста на големите италијански пристаништа.
Манглард беше обучен од холандски пејзаж на Златно доба (Кабел), кој и самиот патуваше во Италија. Таму, неговиот стил беше под влијание на локалното училиште во Болоњезе. Така, Манглард стапи во контакт најпрво со холандскиот стил на сликање на пејзаж во златното доба, со одредено количество италијанско влијание на Кабел, за потоа да се пресели во Италија во раните дваесетти години, и таму да биде под влијание на истакнатите римски сликари од тој период, вклучително и уметниците во кругот на вајарот Пјер Легрос, како Себастијано Конка и Каспар ван Вител. Морските слики на Манглард комбинираат „идеализирани, класични пејзажи на Клод Лорен со акутниот реализам на северните модели“.
Славјаномакедонски народноослободителен фронт
Славјаномакедонскиот народноослободителен фронт — македонско националноослободително движење во Егејскиот дел на Македонија. СНОФ во Костурско бил формиран на 20 октомври 1943 година во селото Д’мбени, во куќата на Кирјако Цалев, а во Леринско — во ноември истата година во селото Белкамен. Основачката конференција на СНОФ за Костурско била одржана на 25 декември 1943 година во селото Крчишта, а за Леринско — на 26 и 27 декември истата година повторно во селото Белкамен. За секретар на СНОФ за Костурско бил избран Паскал Митревски, а за Леринско Петре Пилаев.
СНОФ печати свој весник, а Македонците прават обиди да организираат настава и печатење на книги на македонски јазик. Но сето тоа е поништено со доаѓањето на крајот на Народноослободителната војна во Грција, и на Британската интервенција. Малку пред крајот на војната, во мај 1944 година, стравувајќи дека Македонците ќе создадат силна војска, која би била важен фактор во северна Грција, ЦК на КПГ издава наредба за расформирање и разоружување на СНОФ. Незадоволни од решението на КПГ за расформирање на македонските баталјони, некои од командантите на СНОФ, предводени од Павле Раковски и Вангел Ајановски - Оче, заедно со цели баталјони преминуваат во Вардарска Македонија. Тука тие учествуваат во завршните операции на Народноослободителната војна во Вардарска Македонија, а потоа од страна на политичкото раководство на чело со Лазар Колишевски се пратени на Сремскиот фронт.
Плоштад Македонија
Плоштад „Македонија“ — главниот плоштад на градот Скопје, престолнината на Македонија. Изграден е во периодот помеѓу 1920 и 1940 година. Урбанистички, на него се наоѓале поголем број значајни објекти како: Народната банка со мермерни фасади, монументалниот Офицерски дом, Ристиќевата палата, Палатата „Мазура“ итн.
Плоштадот немал име сè до влегувањето на Македонија во ФНРЈ, кога плоштадот го добива името „Маршал Тито“. Првин, тоа било проширен дел од улицата на десната страна од Стариот мост, која го поврзувала левиот дел на градот со првата железничка станица во Скопје, а кој служел и како пазар.
Денешниот плоштад е еден од трите концепирани плоштади на десната страна од реката Вардар со првите урбанистички проекти за модерно Скопје во почетокот на минатиот век. Трите плоштади биле структурно поврзани со улични мрежи, имитирајќи „необарокни“ или „париски“ елементи и теми по урнек на тогашните „урбанистички каталози“. Замислата за „трилинг на плоштади“, како мрежно јадро во централната структура на градот со тек на времето е изменета, потоа и девастирана. До земјотресот во 1963 година плоштадот е дограден со два значајни објекта: Стоковната куќа и палата „Пелистер“. По земјотресот формално и содржински состојбата фатално е изменета и осиромашена.
Во 2003 година од Плоштадот Македонија била отстранета старата коцка, целосниот приод и изглед изменети, користејќи гранитни плочи и дел од старата коцка со цел да се долови дел од неговата историја. Почетниот дел на плоштадот е обележан со цветен круг кој треба во иднина да се трансформира во голема фонтана.
Во 2007 година, македонската влада најавила дека планира да се реконструира Офицерски дом, Скопското кале како и самиот плоштад, бидејќи скоро сите градби биле срушени по земјотресот во Скопје од 1963 година.
Општина Центар во 2011 го изградила и отвориласпоменикот на Александар Македонски наречен „Воин на коњ“ висок 22 метри во облик на фонтана. Освен тоа најавени се и голем број на други споменици поврзани со историјата и културата на македонскиот народ. Покрај ова, на поштадот има споменици на разни дејци од македонската историја, споменик на Цар Самуил, итн.
Црква „Св. Никола“ - Будимирци
Свети Никола – главна селска црква во селото Будимирци.
Јаворска Река
Јаворска Река — река во Северозападна Македонија и десна притока на реката Вардар.
Црква „Св. Никола“ - Будимирци
Местоположба
Црквата се наоѓа во крајниот источен дел од селото.
Јаворска Река
Течение
Реката извира на планината Сува Гора. Нејзиното течение е југозападно од градот Гостивар. По спуштањето од падините на Сува Гора, таа поминува низ селото Форино и навлегува во Полошката Котлина, каде што се влева во реката Вардар од нејзината десна страна.
Црква „Св. Никола“ - Будимирци
Историја
Црквата била изградена во 1878, повторно била изградена во 1930, а била обновена во 1952, 1990 и 2003 година. Во текот на Првата светска војна храмот бил срушен до темел, а камењата биле земени на фронотот за изградба на бункери. Голем дел од вредните работи во црквата биле земени од страна на бугарската војна и биле однесени во Бугарија. Во 2003 година, храмот бил обновен од страна на жителите на селото, внатрешноста повторно била зографисана и снабдена со икони и дарови од верниците.
Според некои проучувачи, црквата била изградена на местото на постара црква којашто била посветена на Света Петка.
Архитектура
Градбата на црквата е еднокорабна со правоаголна основа и полукружна апсида на источната страна којашто е украсена со слепи ниши. На јужната и западната страна на црквата е дограден отворен трем. Главниот влез на црквата се наоѓа на западната страна, а храмот има и спореден влез на јужната страна. Над секој од обата влеза има голема ниша со фреска којашто е видно оштетена. Храмот е изграден од делкан камен и варов малтер и е обоен во бела боја.
Внатрешноста на црквата била зографисана во приближно ист период кога биле изработени иконостасот и иконите. На една од иконите е наведена годината 1885, како и иницијалите Д. А. З. на зографот Димитрие Андонов Зограф со потекло од селото Магарево. Фрескоживописот во црквата е зачуван е во својата првобитна состојба од 1888 година. Потписите на фреските се испишани на словенски јазик. Поради просторноста на црквата, распоредот на живописот е изведен на класичен начин, што е карактеристично за XIX век.
Дворот на црквата е ограден со камена ограда над којашто се издига камбанаријата. Таа е со квадратна основа и нејзините ѕидови исто така се изградени од камен, а во горниот дел во висина на ѕвоното има конструкција од дрвени греди којашто е покриена од лимен кров. Во дворот на црквата има помошен објект којшто е изграден од камен, а во непосредна близина на дворот на црквата од надворешната страна се сместени селските гробишта.
Колхицин
Колхицинот е токсичен природен производ и вторичен метаболит, кој потекнува од растението есенски мразовец (Colchicum autumnale). Се користи во терапијата на гихт.
Лумас
Лумас — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Лумас.
Тетауматафакатангихангакоауаотаматеаурехаеатурипукапихимаунгахоронукупокаифенуаакитанараху
Новозеландската база на топоними (во надлежност на LINZ), го има заведено името како „Taumata­whakatangihanga­koauau­o­tamatea­pokai­whenua­ki­tana­tahu“. Ова име се прочуено поради фактот што претставува најдолгиот топоним во англофонските земји.
На знакот стои истово име во верзијата: Taumatawhakatangihangakoauauotamateaturipukakapikimaungahoronukupokaiwhenuakitanatahu, што отприлика би се превело: „Врвот на ридот, каде Таматеа, човекот со големите колена, кој се лизна, се искачи и голтна планини, [за да патува по земјата], познат како јадачот на земја, ѝ свиреше на носна флејта на неговата љубена“. Оваа верзија има „само“ 85 букви.
Џејмс Кан
Џејмс Ленгастон Едмунд Кан (енг. Џејмс Ленгастон Едмунд Кан) е американски филмски, театарски и телевизиски глумец, кој е роден на 26 март 1940 година во Бронкс (Њујорк).
Животопис
Кан е роден во Бронкс (Њујорк), од германски емигранти Софија и Артур Кана. Дипломирал на Neighborhood Playhouse, каде што учел да глуми со легендарниот глумечки учител Санфорд Мајзнер. Тој играл фудбал на Државниот универзитет во Мичиген. Неговата кариера започнала во ТВ серија како што се : The Untouchables, The Alfred Hitchcock Hour, Kraft Suspense Theatre, Combat!, Ben Casey, Dr. Kildare, The Wide Country, Alcoa Premiere, Route 66, и Naked City. Три години подоцна се појавил со Џон Вејн во филмот Ел Дорадо. Неговата прва награда му била доделена за неговата улога во филмот The Rain People (1969), која ја режираl Френсис Форд Копола. Подоцна бил позајмен од страна на Кополе за филмот Кум во кој играл криминалец Сантина „Сонија“ Корлеонеа. За оваа улога бил награден за Оскар како најдобар споредрн глумец.
Приватен живот
Кан се жениил четири пати.
Бракови
Ди-џеј Матис (1960—1966)- со неа има едно дете. Шила Рајан (1976—1977)- со неа има едно дете. Ингрид Хјек (1990-1995)- со неа има едно дете. Линда Стокес (1996-2005)- со неа има две деца.
Пархтиц
Пархтиц (Parchtitz) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Географија и сообраќај
Пархтиц е сместен 3 километри северозападно од Берген на Риген и се наоѓа на Дувенбек, единствениот голем поток на Риген. Изворот на потокот е Ноненското Езеро, кое исто така се наоѓа во Пархтиц и кое било повторно наполнето во 1993, откако долг период било исушено. Селото се наоѓа на патот 30 од Берген до Гингст. Сојузниот автопат Б96 и железничката линија од Штралзунд до Засниц поминува источно од селото.
Општински единици
Во рамки на општината влегуваат следниве села:
Виљалба де лос Барос
Виљалба де лос Барос — општина сместена во покраината Бадахос, Екстремадура, Шпанија. Соред пописот од 2014 година, tопштината има население од 1.588 жители.
Аналитичка археологија
Аналитичката археологија го опфаќа дијапазонот на проучување на човечкото однесување и воопшто однесувањето во долгиот тек на човечката еволуција, преку аналитички методи добиени со компјутерски програми. Како и другите под-сициплини кои ги користат овие методи, овој термин е главно резервиран пред сè за (математичките) методи кои реално не би можеле да се изведат без употребата на компјутер.
Аналитичката археологија може да опфати употреба на Географски информациски систем (ГИС), посебно кога се аплицира на просторната анализа.
Шампања-Ардени
Шампања-Ардени (фр. Champagne-Ardenne) е еден од 27 региони во Франција. Се наоѓа на североисток од земјата и се граничи со Белгија. Регионот се состои од четири департмани: Об, Ардени, Горна Марна и Марна. Познат е по своето бело пенливо вино. Реките кои течат низ овој регион се: Сена, Марна, и Ена. На север тече реката Меза.
Географија
Регионот Шампања-Ардени се наоѓа во североисточна Франција на површина од 25.606 км². Ја дели границата со регионот Валона (Белгија). Составен е од 4 департмана (Ардени, Марна, Об и Горна Марна). На запад се наоѓаат висорамнини како Тарденоа и Бри образувајќи закривен потег што се протега од Сена (на југ), до Оаза (на север). На крајот на таа куеста се издига марнската долина на која главно се насадени лозови насади за производство на виното „шампањ“. На југоисток се наоѓа висорамнината Лангр (450-550 м). Во источниот дел се ридовите на Кот де Бар (на височина од 350-400 м) и висорамнината Бароа. Три поголеми реки го пресекуваат регионот од исток кон запад: Ена (притока на Оаза), Марна и Об (притоки на Сена). , Во регионот има 3 од четирите „Големи езера на Сена“, вештачки езера чија цел е да го штитат Ил де Франс од излевањата на Сена и нејзините притоки на пролет а во лето да го напојуваат парискиот регион со вода:
Клима
Климата во регионот е умерена, меѓу океанска и континентална. Во долината Шампања, каде што се наоѓаат Ремс и Троа, климата е потопла и не толку врнежлива како на останатите места со просечна вредност од околу 10.5 °C и со 618-653 мм врнежи годишно ; вкупниот број сончеви часови годишно изнесува од 1,700 до 1,800,. Поисточно во долината, температурите се слични но се забележуваат повеќе врнежи (857 мм) и има помалку сончеви периоди (1682 h/годишно). На арденските висорамнини и на висорамнината Лангр, климата е поврнежлива, (886 мм годишно во Лангр и 937 мм во Шарлевил Мезјер, а средните годишни температури се пониски од 10 °C. Лангр, честопати се смета за еден од најстудените градови во Франција
Администрација и политика
Регионот го застапува Регионален совет чиј претседател е шеф на извршната власт под надзор на префектот на регионот ; регионалната префектура се наоѓа во Шалон ан Шампањ. Актуелен префект а воедно и префект на Марна, од април 2010, е Мишел Гијо. Регионот административно е поделен на 4 департмани: Ардени, Об, Марна и Горна Марна. Овие департмани се поделени потоа на вкупно 146 кантони, поделени меѓу 15 регионални окрузи (арондисмани). Шампања-Ардени е регион составен од 1,947 општини. Од создавањето во 1986 до денес, Шампањ-Ардени е регион кој е ориентиран повеќе кон десницата. На претседателските избори во 2007, 58,5% гласале за актуелниот претседател Никола Саркози, додека пак на претседателските избори во 2002, припадникот на крајната десница Жан Мари Ле Пен избил на чело во првиот круг освојувајќи 21,1% од гласовите во регионот.
Стопанство
Во 2007, Шампања-Ардени бил четврти регион според највисок БДП по глава на жител (27.372 евра) додека просечната плата, истата година, изнесувала 21.129 евра на годишно ниво, со што регионот според просечна плата бил рангиран на 11 место на национална скала. , . Повеќе од 60 % од територијата е наменет за развој на земјоделството, и секторот претставува 10 % од додадената вредност. Воедно, Шампања-Ардени е втор регион во Франција по производство на житни култури, главно жито и јачмен. Регионот е познат и по своите винови насади од кои се произведува познатиот шампањ. Индустрискиот сектор во Шампања-Ардени опфаќа 21,8 % од вработените и 19 % додадена вредност. Тоа е четврти по ранг индустриски регион во Франција. Инддустријата најмногу е развиена во Ардени, на запад (од Еперне до Ромији) и во средната долина на Марна (меѓу Витри и Сен-Дизие). . Во родниот крај на Никола Апер, кој ја основал првата фабрика за конзерви во светот, прехранбената индустрија вработува многу луѓе и придонесува со речиси четвртина од регионалната додадена вредност.
Железнички сообраќај
Има железница на релација Париз-Стразбур која минува низ долината на Марна преку Еперне, Шалон ан Шампањ, и Витри ле Франсоа. Постои и линија на TGV исто така на релација Париз и Стразбур пуштена во употреба во 2007 преку Ремс со станица во општината Безан.
Воздушен сообраќај
Меѓународниот аеродром Ватри, има писта долга 3650 метри, но сепар честопати не се користи. Аеродромот се наоѓа на 150 км од Париз. Се вели дека истиот е добар кандидат да биде во иднина претворен во трет париски аеродром.
Туризам
Во Шампања-Ардени има: Посетителите честопати ја посетуваат Шампања поради нејзината историја и нејзиното светски познато вино. Интересот на посетителите е најразличен, од откривање на културното наследство па сè до откривање на неговата традиционална кујна, некои го посетуваат градот Троа поради неговите стари куќи и архитектура, други Лангр и неговите ѕидини а некои Шалон-ан-Шампањ и Ремс заради нивните катедрали. Поврзано: Ардени
Слободни територии во НОВ во Македонија
Слободните територии во НОВ во Македонија биле создадени во 1943 година во текот на Народноослободителната борба на Македонија и биле под контрола на единиците на НОВ и ПОМ.
Атаулф
Атаулф (готски јазик: Athal Wolf); што значи „благороден волк“), бил визиготски крал помеѓу 410 година и 415 година. Син на Атенарик од Балтите, кој бил прогласен за крал на германски начин, на гробот на својот претходник, Аларик I кој ненадејно умрел од грозница во Калабрија.
Слободни територии во НОВ во Македонија
Територии кои биле создадени во 1943 година во Дебрца и Копачка, Маврово и Бистра, Преспа, Кожуф и Козјак, постепено биле ширени и зафаќале пространи територии. Со поврзувањето на слободната територија на Кожув со слободната територија создадена од ЕЛАС на Пајак Планина и Караџова, слободната територија се проширила и кон Гевгелија, Тиквеш и Мариово. Слободната територија од Козјак Планина се ширела кон Кривопаланечко, кон Руен Планина и Куманово.
Атаулф
Станувајќи визиготски крал, прво што направил Атаулф било да ја спречи готската експанзија во Италија која је започнал Аларик.
Во меѓувреме, узурпаторот Константин III ја одвоил Галија од Римското Царство. Констанциј, Хоноријевиот магистер милитум заедно со Улфилиним ја загушил побуната на Готите под опсада на Арл.
Слободни територии во НОВ во Македонија
Во Западна Македонија по капитулацијата на Италија дошло до обединување на слободните територии и била создадена единствена територија со два слободни града: Кичево и Дебар. Кичево било слободно 21 ден, а Дебар - 69 дена.
Атаулф
Во 412 година, Атаулф со Визиготите ја напуштил Италија и се преселил во Галија. Са собе ја повел и Гала Плакидија, хоноријевата полусестра, која Аларих ја заробил во 410 година при последниот напад на Рим.
Слободни територии во НОВ во Македонија
Малата слободна територија во Преспа служела за врски меѓу слободната територија во Западна Македонија и таа во реонот на Кожув.
На слободните територии се создавале военозаднински органи, органи на народната власт, биле отворени и првите училишта на македонски јазик и се вршеле подготовки за одржување на Првото заседание на АСНОМ.
Лазечка Река
Лазечка Река — река во Југозападна Македонија и десна притока на Црна Река.
Течение
Реката тече во јужниот дел од Битолското Поле, од југозапад кон југоисток, односно од селото Лажец до селото Горно Егри. Се влева во Црна Река од нејзината десна страна.
Бора Ќосиќ
Бора Ќосиќ (српски: Бора Ћосић, 5 април 1932, Загреб, Кралство Југославија) - српски и југословенски писател.
Игор Анѓелков
Игор Анѓелков македонски писател, критичар и уредник, роден е на 5 ноември 1974 година во Скопје.
Бора Ќосиќ
Животопис
Бора Ќосиќ е роден во 1932 година, во Загреб. Во 1937 година, неговото семејство се преселило во Белград, каде го завршил средното образование (во Првата машка гимназија), а потоа студирал на Универзитетот во Белград, на отсекот за философија. Во 1992 година се преселил во Берлин и тогаш изјавил: „роден во Загреб, умрен во Белград, живеам во Берлин.
Творештво
Уште во младоста, Ќосиќ ги преведувал руските футуристички поети, а бил и уредник на неколку списанија: „Млада култура“ (1952), „Денес“ (1961-1963) и „Рок“ (1969-1970). Исто така, работел како драматург и уметнички советник во филмските студија „Славија“ (1958-1959) и „Авала“ (1962-1963). Истовремено, соработувал во снимањето на документарни филмови и пишувал сценарија за играни филмови („Десантот на Дрвар“) и за телевизиски серии („Нашите приредби“, „Лудиот речник“). За време на неговите студиски престои во Европа објавил неколку стотини текстови во бројни весници и списанија во Германија, Австрија, Швајцарија, Италија, Холандија, Унгарија, Романија, Русија, Полска и Албанија. Исто така, учествувал на повеќе од 200 книжевни читања во неколку европски земји; дал повеќе од сто интервјуа за разни весници, радио-станици и телевизиски канали; и учествувал на бројни книжевни конференции, фестивали, симпозиуми и конгреси.
Игор Анѓелков
Животопис
Дипломирал на "Интердисциплинарните студии по новинарство", а магистрирал на мастер студиите по "Медиуми и комуникации" на Правниот факултет при Универзитетот Св. Кирил и Методиј во Скопје.
Бора Ќосиќ
Творештво
За творештвото на Ќосиќ се објавени голем број критики и есеи, како и две книги:
Библиографија
Ќосиќ е автор на голем број книги:
Игор Анѓелков
Животопис
Активно е присутен во периодиката со низа критички осврти и рецензии од областа на книжевноста, музиката и филмот, а долго време беше дел и од екипите на скопските радија "Канал 103" и "Равел".
Бора Ќосиќ
Библиографија
Исто така, Ќосиќ е автор на следниве драмски текстови:
Игор Анѓелков
Животопис
Повеќе десет години е уредник на популарната едиција "ПРОаЗА" во издавачката куќа "Или-Или", а исто толку години е автор и уредник на филмскиот магазин "Филмополис" на ТВ Телма.
Награди
Романите Крај-пат, и Шрапнел беа во најтесна конкуренција за Рациново признание.
Бора Ќосиќ
Награди и признанија
Ќосиќ е добитник на неколку награди:
Битка кај Будим (1686)
Битката кај Будим се одвила по Опсадата на Виена во 1683 година и резултирала со предавање на градот во рацете на Хабсбуршката монархија.
Градот Будим од страна на Османлиите бил освоен во 1541 година од Сулејман I. Во пролетта на 1684 година, армија од околу 38.000 војници марширле на чело со Карло V, војводата од Лорен, за ослободување на градот Буда од Турците. Кон походот се придружил и Лудвиг Вилхелм Баденски. Бранителите на градот биле околу 10.000 војници и околу 17.000 на чело со Кара Ибрахим-паша а христијанскиот сојуз имал околу 38.000 војници. На 14 јули 1684 година со околу 200 топови започнало бомбардирањето на градот. Во август биле направени неколку обиди за зазимање на тврдината но сите биле неуспешни. Во септември веќе било познато дека бројот на христијанските војници се намалил на 12.500 војници а од друга страна Османлиите добиле засилување. Во октомври започнало големо невреме во регионот па било решено опсадата да биде повлечена по 109 денови.
Во 1686 година била објавена нова опсада на градот со сила од околу 80.000 војници вклучувајќи германски, унгарски, хрватски, холандски, англиски, шпански, чешки, италијански, каталонски, француски, бургундски, дански и шведски војници а турските бранители имале сила од околу 7.000 војници. На 27 јули 1686 година започнал голем напад во кој загинале 5.000 христијански војници. Кон средината на август пристигнала турска помош на чело со Сари Сулејман-паша но градот не ја издржал опсадата. По падот во градот се случил голем масакар врз муслиманското население каде биле убиени 3.000 Турци, а не било поштедено ниту еврејското население во градот, бидејќи се сметале за сојузници на Османлиите а нивниот број изнесувал околу 1.000 луѓе. Неколку стотици евреи и околу 6.000 муслимани биле продадени како робови, нивните домови биле ограбени и разрушени, џамиите и синагогите исто така биле разрушени.
Во следниот период настрадале и евреите од цела Унгарија. Според Јохан Браденбург, не биле поштедени ниту бебињата во мајчините уторби. Сите мртви тела биле фрлени во реката Дунав. По освојувањето на градот, на 9 декември 1687 година деветгодишниот син на Леополд, Јозеф бил крунисан како прв наследен крал на Унгарија под управа на Хабсбуршката монархија.
NGC 3682
NGC 3682 — леќеста галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3682 се споменува и како UGC 6459, MCG 11-14-27, CGCG 314-29, KARA 481, IRAS 11247+6651.
Откривање
Објектот е откриен на 6 април 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3682 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3682 има привидни димензии од 1,7' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Хирон
Хирон, — син на Хрон и океанидата Филира, еден од кентаурите, митскиот народ полулуѓе-полукоњи од Тесалија.
Митологија
За разлика од своите сонародници, Хирон бил мудар и образован. Живел во пештера на Мелејскиот 'Рт или на стрмнините на ридот Пелион, каде ги подучувал другите на уметност и наука. Негови ученици, покрај останатите, биле и јунаците Гемини, Кастор и Полидеук, како и Јасон, Теламон и Ахилеј.
Хирон со својата жена Харикло ја имал ќерката Енеида, која се омажила за егинскиот крал Еака со кој го имала синот Пелеј, кој бил татко на јунакот Ахилеј.
Во Хироновата пештера на Мелејскиот 'Рт се прославила Пелејевата свадба со божицата на морето Тетида. На таа светковина помеѓу божиците Хера, Атина и Афродита избил конфликтот околу златното јаболко, а тој конфликт подоцна со своите последици довел до Тројанската војна.
Хироновата смрт
Кога по наредба на микенскиот крал Евристеј, Херакле заминал во лов на еримантскиот вепар, запрел кај својот пријател кентаурот Фол. Фол во чест на доаѓањето на Херакле припремил голема гозба и отворил големо буре со вино. Виното било во сопственост на сите кентаури, па кога мирисот на виното се проширил по околината, останатите кентаури дотрчале и ја нападнале куќата во која живеел Фол, за да го спасат своето вино.
Херакле во тој судир со кентаурите се ставил на страна на својот пријател Фол и со огнени цепаници ги истерал кентаурите сè до Пелопонез, каде што тие се сокриле во Хироновата пештера на Мелејскиот 'Рт.
Сокриени во пештерата, Херакле ги гаѓал кентаурите со отровните стрели, а една од стрелите по несреќен случај го погодила и Хирон. Иако Херакле се трудел да го излекува Хирон, тоа не му успеало бидејќи стрелите биле натопени со отров од жолчката на Хидра, а против тој отров немало лек. Кога Хирон повеќе не можел да ги издржи болките, се одрекол од бесмртноста која му ја подариле боговите и одлучил да умре. Го замолил Ад, богот на подземниот свет, да го прими во царството на сенките, иако на тоа немал право, и тоа така што ќе го замени местото со јунакот којшто најмногу го задолжил човештвото. Тоа бил титанот Прометеј, кој тогаш станал бесмртен.
Просениково
Просениково — село во Општина Струмица, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Просениково се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 4 километри.
Надморската височина во селото е 226 метри а површината на селото изнесува 507 ха.
Селото се граничи со Добрејци, Пиперево, Дабиле, Чанаклија, Сарај.
Историја
Селото се споменува во времето на царот Душан.
Стопанство
Претежно занимање на населението е земјоделството. Обработливото земјиште во селото зафаќа површина од 373 ха.
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 1.550 жители и 358 домаќинства. Од жителите 1.543 се Македонци, 5 се Срби, а 3 се останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле жители, од кои Македонци и лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 1772 и 1773 според Државната изборна комисија, сместени во младински дом.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.340 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.352 гласачи.
NGC 6050A
NGC 6050A — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6050A се споменува и како IC 1179A, UGC 10186, MCG 3-41-93, DRCG 34-156, CGCG 108-118, Arp 272, VV 220, KCPG 481B.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6050A е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 6050A има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 5 м 23,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +17° 45' 26"". Положбениот агол на објектот е во износ од 132°.
Други поделби
Проучување на NGC 6050A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57058. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 155; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1507. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 83.
Надворешни врски
NGC 6050 Arp 272
205 п.н.е.
205 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 205. година пред новата ера, 205. од првиот милениум п.н.е., 5. од 3 век п.н.е. и шеста од 200-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5303 и 5304 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4545 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3555 и 3556 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 548.