cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Потврда (податочни мрежи)
Употреба на протокол
Другите протоколи, како што се RC-5, Протоколот за кориснички податоци (UDP) и X10, вршат слепо пренесување без потврда, честопати пренесувајќи ја истата порака повеќе пати во надеж дека ќе помине барем една копија од пораката.
Функцијата за потврда се користи во функцијата за автоматско барање за повторување (ARQ). Рамките за потврда се нумерираат во координација со рамките што се примени и потоа се испраќаат до предавателот. Ова му овозможува на предавателот да избегне прелевање или потиснување на приемникот и да стане свесен за сите промашени рамки.
Во Бинарните синхрони комуникации, NAK се користи за да се означи дека е откриена грешка во преносот во претходно примениот блок и дека приемникот е подготвен да прифати повторно пренесување на тој блок. Bisync не користи единствен ACK карактер, но има две контролни низи за наизменично признавање на парен / непарен блок.
Потврда за хардвер
Некои компјутерски собирници имаат наменска жица за потврда во контролната магистрала што се користи за потврда на работата на собирниците: DACK што се користи за ISA DMA; DATACK што се користи во STEbus, потврдата за пренос на податоци ја потврдува иглата на Motorola 68000 што ја инспирирала титулата DTACK Grounded, итн. Некои компјутерски собирници не секогаш го прифаќаат секое пишување; некои или сите пишувања користат објавено пишување.
Сериската собирница I²C има временски слот за бит за потврда по секој бајт.
Википедија на персиски јазик
— верзија на Википедија, која што е достапна на персиски јазик и е слободна енциклопедија, која денес има преку 100,000 статии и го завзима 33-то место на списокот на Википедии според бројот на статии.
Беќир Жута
Беќир Жута (албански: Beqir Zhuta; Велешта, струшко, − Скопје, ) беше македонски економист и политичар.
Животопис
Жута е роден во струшкото село Велешта на 22 септември 1935 година. Дипломирал на Економскиот факултет во Скопје во 1962 година и докторирал од областа на финансиите на темата „Системот на финансирањето на станбената изградба во СР Македонија“. Бил на разни раководни функции во Општината Струга, член на Извршниот совет на Собранието на СРМ од 1967 до 1969 година, помошник на секретарот за урбанизам (1970-1975), судија на Уставниот суд на СРМ од 1975 до 1983 година, вицегувернер на Народната банка на Македонија од 1986 до 1992 и потпретседател на првата Влада на суверена Македонија во два наврати од 20 март 1991 до 4 септември 1992 и од 4 септември 1992 до 30 октомври 1998 како кандидат на ПДП и ПДП-НДП. Пензионерските денови ги поминувал во родното Велештаи Скопје.Беќир Жута почина на 30 август 2010 година во Скопје после долго боледување. Погребан е на Градските гробишта Бутел во Скопје.
Википедија на романски јазик
(Wikipedia în limba română) е верзија на Википедија достапна на романски јазик и е слободна енциклопедија, која денес има преку 150,000 статии и го зазема 19-место на списокот на Википедии според бројот на статии.
Далечинско пливање на светското првенство во водени спортови 2009 - 10км во женска конкуренција
45 жени од 26 земји се натпреваруваат во трката во пливање на отворено на 10км. Натпреварувањето се одржа на 22 јули 2009.
Флоренс Калкот
Флоренс Калкот родено Њуман (1866 - 21 јануари 1938) била британска вајарка на портрети медалјони и медали.
Васил Федоришин
Васил Федоришин (роден на ) е украински борач во слободен стил. На Летните олимписки игри - 2004 одржани во Атина во дисциплината слободен стил до 60 кг заврши четврти, но на Летните олимписки игри - 2008 одржани во Пекинг го освои сребрениот медал.
Бесик Кудуков
Бесик Серодинович Кудуков (Бесик Серoдинович Кудухов) (15 август 1986 – 29 декември 2013) бил руски борач во слободен стил од осетско потекло.
Кудуков загинал на 29 декември 2013 во сообраќајна несреќа на сојузниот автопат во јужна Русија помеѓу Краснодарскиот крај и Владикавказ.
Фридрих Енгелс
Фридрих Енгелс (Friedrich Engels) ( – ) бил германски политички филозоф, историчар, општествен научник, социолог, новинар, деловен човек, комунистички револуционер и крупна фигура во европското социјалистичко движење во втората половина на 19 век. Неговиот татко бил сопственик на големи фабрики за текстил во Салфорд, Англија и Бармен, Прусија (сега Вупертал, Германија). Беше близок соработник на Карл Маркс, со кого соработуваше долги години. Заедно со Маркс го напиша Комунистичкиот манифест, а по смртта на Маркс ги редактира и издаде вториот и третиот том на Марксовиот „Капитал“.
Енгелс почина во Лондон на 5 август 1895 година, на 74-годишна возраст од карцином на грлото и по кремирањето, неговата пепел е расфрлана од белиот 'рт Бичи-Хед, во близина на Истборн.
Млади години
Фридрих Енгелс е роден на 28 ноември 1820 година во Бармен, провинција Рајна, Прусија (сега Вупертал, Германија) како најстар син на Фридрих Енгелс (1796–1860) и од Елизабета „Елиса“ Франзиска Мауриција фон Хаар (1797–1873). Богатото семејство Енгелс поседувало големи фабрики за текстил од памук во Бармен и Салфорд. Родителите на Фридрих биле посветени пијетистички протестанти и тие ги одгледале своите деца соодветно на оваа вероисповед.
На 13-годишна возраст, Енгелс посетувал гимназија во соседниот град Елберфелд, но морал да замине на 17 години, поради притисок од страна на неговиот татко, кој сакал тој да стане стопанственик и да започне со работа како трговски чирак во семејната фирма. После една година во Бармен, младиот Енгелс во 1838 година бил испратен од страна на неговиот татко да започне со школување во трговска куќа во Бремен. Неговите родители очекувале дека тој ќе го следи неговиот татко во кариера во семејниот бизнис. Револуционерните активности на нивниот син ги разочарале. Ќе поминат неколку години пред тој да се приклучи на семејната фирма.
Додека бил во Бремен, Енгелс започнал да ја чита филозофијата на Хегел, чии учења доминираа во германската филозофија во тоа време. Во септември 1838 година го објавил своето прво дело, поема под наслов „Бедуинот“, во Bremisches Conversationsblatt бр. 40. Тој исто така се занимавал со други книжевни дела и започнал да пишува статии во весници, критикувајќи ги општествените зла на индустријализацијата. Тој пишувал под псевдонимот „Фридрих Освалд“ за да избегне поврзување на семејството со неговите провокативни списи.
Во 1841 година, Енгелс ја извршувал својата воена служба во Пруската армија како припадник на Garde-Artillerie-Brigade. Отслужувајќи во Берлин, тој присуствувал на универзитетски предавања на Универзитетот во Берлин и почнал да се дружи со група на младо-хегелијанци. Тој анонимно објавил статии во Рајниш Цајтунг, изложувајќи ги лошите услови за работа и живот што ги трпеле фабричките работници. Уредник на Рајниш Цајтунг бил Карл Маркс, но Енгелс нема да се сретне со Маркс до крајот на ноември 1842 година. Енгелс го признал влијанието на германската филозофија врз својот интелектуален развој во текот на својата кариера. Тој исто така напишал: „За да извлечете максимум од животот, вие мора да бидете активни, мора да живеете и мора да имате храброст да го вкусите возбудувањето од младоста...“ (1840).
Енгелс развил атеистички убедувања и неговата врска со неговите родители станала напната.
Манчестер и Салфорд
Во 1842 година, неговите родители го испратиле 22-годишниот Енгелс во Манчестер, Англија, производствен центар каде индустријализацијата се засилувала. Тој требал да работи во Вист, Салфорд во канцелариите на вабриката Викторија на Ермен и Енгелс, каде се изработувале конци за шиење. Таткото на Енгелс верувал дека работењето во фирмата во Манчестер може да го натера неговиот син да преиспита некои од своите радикални идеи. На пат кон Манчестер, Енгелс ја посетил канцеларијата на Рајниш Цајтунг во Келн и за прв пат се запознал со Карл Маркс. Тие не беа импресионирани еден од друг. Маркс погрешно помислил дека Енгелс сè уште е поврзан со берлинските младо-хегелијанци, со кои Маркс штотуку ги прекинал врските.
Во Манчестер, Енгелс се запознал со Мери Брнс, жестока млада Иркиња со радикални идеи која работела во фабриката Енгелс. Тие започнале врска што траела 20 години до нејзината смрт во 1863 година. Двајцата не стапиле во брак, бидејќи и двајцата биле против институцијата брак. Иако Енгелс ја сметаше стабилната моногамија како доблест, тој ја сметаше сегашниот државно и црковно регулиран брак како форма на класно угнетување. Брнс го водела Енгелс низ Манчестер и Салфорд, покажувајќи му ги најлошите области за неговото социолошко истражување.
Додека бил во Манчестер помеѓу октомври и ноември 1843 година, Енгелс ја напишал својот прв економски труд, под наслов „Краток преглед на критиката на политичката економија.“ Енгелс ја испратил статијата во Париз, каде што Маркс ја објавил во Deutsch–Französische Jahrbücher во 1844 година.
Додека детално ги набљудувал сиромашните квартови во Манчестер, Енгелс напишал прибелешки за тамошните ужаси, особено детскиот труд, опустошената животна средина и преуморните и сиромашни работници. Тој испратил трилогија на статии до Маркс. Овие беа објавени во Рајниш Цајтунг, а потоа и во Deutsch–Französische Jahrbücher, каде се евидентирани условите меѓу работничката класа во Манчестер. Тој подоцна ги собрал овие написи за неговата влијателна прва книга „Положбата на работничката класа во Англија“ (1845). Напишана помеѓу септември 1844 и март 1845 година, книгата е објавена на германски јазик во 1845 година. Во книгата, Енгелс ја опиша „мрачната иднина на капитализмот и индустриската ера“, забележувајќи ги деталите за нечистотијата во која живееле работниците. Книгата е објавена на англиски јазик во 1887 година. Архивските ресурси од времето на престојот на Енгелс во Манчестер, фрлија светло врз некои од условите што тој ги опишува, вклучувајќи еден ракопис (МММ/10/1) чуван во специјалните збирки на Универзитетот во Манчестер. Овој ракопис раскажува за случаите забележани во манчестерската кралска болница каде доминирале индустриските несреќи и кои се усогласуваат со коментарите на Енгелс за осакатените лица кои можеле да бидат видени како шетаат низ Манчестер како резултат на вакви несреќи. „Кога еден човек му нанесува на друг телесна повреда што резултира со смрт на повредениот, тогаш ние го нарекуваме тоа убиство; а ако убиецот однапред знаел дека повредата ќе биде смртносна, тогаш ние го нарекуваме тоа убиство со умисла. Но, кога општеството* става стотици работници во една таква положба што тие неизбежно мора да умрат од прерана и неприродна смрт, исто така насилна како и смрт од меч или куршум; кога тоа општество лишава илјадници луѓе од најнужните животни услови, кога ги става во услови во кои тие не можат да живеат; кога со силата на законот ги присилува во тие услови да останат до смрт, која мора да настапи како последица на тие услови; и кога тоа општество знае, многу добро знае, дека тие илјадници работници мора да паднат како жртви на тие услови, па сепак не ги менува тие услови – тогаш тоа е исто така убиство со умисла како и она убиство кое е извршено од поединец, само што ова убиство е скриено, подмолно, убиство од кое никој не може да се одбрани, кое не личи на какво било убиство, бидејќи никој не може да го види убиецот, бидејќи убиецот е сите и никој, бидејќи смртта на жртвата изгледа како природна смрт, бидејќи делото е направено повеќе од пропуст отколку со наредба. Но, сепак, тоа е убиство.
Париз
Енгелс решил да се врати во Германија во 1844 година. Пропатно, тој застанал во Париз за да се сретне со Карл Маркс, со кого имал порано дописи. Маркс живеел во Париз од крајот на октомври 1843 година, откако Рајниш Цајтунг бил забранет во март 1843 година од страна на пруските владини власти. Пред да се сретне со Маркс, Енгелс бил оформен како целосно развиен материјалист и научен социјалист, независен од филозофскиот развој на Маркс.
Во Париз, Маркс го објавувал Deutsch–Französische Jahrbücher. Енгелс се запознал со Маркс по втор пат на Café de la Régence на Place du Palais, 28 август 1844 година. Двајцата станале блиски пријатели и останале така цел живот. Маркс ги прочитал и бил импресиониран од написите на Енгелс за „Положбата на работничката класа во Англија“ во кои напишал „Класа која ги носи сите неповолности на општествениот поредок без да ужива во неговите предности… Кој може да бара таква класа да го почитува овој општествен поредок?“ Маркс ја усвоил идејата на Енгелс дека работничката класа ќе ја предводи револуцијата против буржоазијата додека општеството напредувало кон социјализам и ја вметнал оваа идеја како дел од својата филозофија.
Енгелс останал во Париз за да му помогне на Маркс да ја напише книгата „Светото семејство“. Тоа беше напад врз младо-Хегелијанците и браќата Бауер и книгата беше објавена кон крајот на февруари 1845 година. Најраниот придонес на Енгелс во творештвото на Маркс беше пишувањето за Deutsch–Französische Jahrbücher, уредувано од Маркс и Арнолд Руге, во Париз во 1844 година.
За ова време во Париз, Маркс и Енгелс го започнаа нивното поврзување со и потоа се приклучија на тајното револуционерно здружение наречено Сојуз на праведните. Сојузот на праведните беше формиран во 1837 година во Франција за промовирање на егалитарно општество преку соборување на постојните влади. Во 1839 година, Сојузот на праведните учествуваше во востанието од 1839 година, основано од францускиот утопистички револуционерен социјалист, Луј Август Бланки.
Како и да е, бидејќи Руге останал младо-Хегелијанец во своето верување, Маркс и Руге наскоро се разделиле и Руге го напуштил Deutsch–Französische Jahrbücher. Како и да е, по разделбата, Маркс останал доволно пријателски расположен со Руге, кој испратил предупредување до Руге на 15 јануари 1845 година дека полицијата во Париз ќе изврши налози за апсења против него, Маркс и други во Deutsch–Französische Jahrbücher која од сите побарала да го напуштат Париз во рок од 24 часа. Самиот Маркс бил протеран од Париз од француските власти на 3 февруари 1845 година и се населил во Брисел со својата сопруга и ќерка. Откако го напуштил Париз на 6 септември 1844 година, Енгелс се вратил во својот дом во Бармен, Германија, за да работи на својата книга „Положбата на работничката класа во Англија“, која била објавена кон крајот на мај 1845 година. Дури и пред објавувањето на својата книга, Енгелс се преселил во Брисел кон крајот на април 1845 година, за да соработува со Маркс на друга книга, „Германската идеологија“. Додека живеел во Бармен, Енгелс започнал да остварува контакти со социјалистите во Рајнската област за да собере пари за публицистичките напори на Маркс во Брисел. Сепак, овие контакти станаа поважни бидејќи Маркс и Енгелс започнаа со политичко организирање за Социјалдемократската работничка партија на Германија.
Брисел
Мајката на Енгелс му напишала во писмото за нејзината загриженост, коментирајќи дека тој „навистина отишол предалеку“ и го „молела“ да „не оди понатака“. Таа продолжила:"Повеќе внимание посвети на други луѓе, на странци и не ги зеде предвид молбите на твојата мајка. Само Бог знае што доживеав и колку страдав. Се тресев кога го зедов весникот и видов во него дека е распишана потерница за апсење на мојот син."
Враќање во Прусија
Избувнала револуција во Франција во 1848 година која наскоро се проширила и во другите Западноевропски земји. Овие настани ги натерале Енгелс и Маркс да се вратат во татковината Кралството Прусија, поточно во градот Келн. Додека живееле во Келн, тие го создале и работеле како уредници на новиот дневен весник наречен Neue Rheinische Zeitung. Покрај Маркс и Енгелс, други чести соработници на Neue Rheinische Zeitung беа Карл Шапер, Вилхелм Волф, Ернст Дронке, Питер Нотјунг, Хајнрих Бургерс, Фердинанд Волф и Карл Крамер. Мајката на Фридрих Енгелс, самата, била несвесен сведок за ефектот на Ноје Рајнише Цајтунг врз револуционерното востание во Келн во 1848 година, критикувајќи ја неговата вмешаност во востанието за којашто таа пишува во писмо од 5 декември 1848 година до Фридрих дека „никој, ниту самите ние, не се сомневаше дека состаноците на кои зборувавте ти ​​и твоите пријатели, а исто така и јазикот на (Neue) Rh.Z. во голема мера, беше причина за овие безредија.“
Родителите на Енгелс се надевале дека младиот Фридрих „ќе одлучи да се посвети на активности, освен оние што ги тера во последните години и кои предизвикаа толку многу немири.“ Во овој момент, родителите на Фридрих ја полагале единствената надеж за својот син во тоа дека требал да емигрира во Америка и да го започне својот живот одново. Тие му кажале дека тој треба да го стори тоа или „ќе престане да прима пари од нас.“ Сепак, проблемот во односот меѓу Фридрих и неговите родители бил решен без Енгелс да мора да ја напушти Англија или да биде отсечен од финансиска помош од неговите родители. Во јули 1851 година, таткото на Фридрих Енгелс дошол да го посети во Манчестер, Англија. За време на посетата, неговиот татко се договорил Фридрих да се сретне со Питер Ермен од канцеларијата на Ермен и Енгелс, да се пресели во Ливерпул и да го преземе сам управувањето со канцеларијата во Манчестер.
Во 1849 година, Енгелс отпатувал за Кралството Баварија заради Германската револуција 1848-49, уште поопасно учество.
Започнувајќи со напис наречен „Унгарската борба“, напишана на 8 јануари 1849 година, самиот Енгелс започнал серија извештаи за Револуцијата и војната за независност на ново основаната Унгарска Република. Написите на Енгелс за Унгарската Република станале редовна одлика во Neue Rheinische Zeitung под наслов: „Од театарот на војната“.
Сепак, за време на јуни 1849 година, прускиот државен удар го затворил весникот. По пучот, Маркс го изгубил своето пруско државјанство, бил депортиран и избегал во Париз, а потоа во Лондон. Енгелс останал во Прусија и учествувал во вооружено востание во јужна Германија како аѓутант во волонтерскиот корпус на Август Вилих. Енгелс, исто така, со себе донел два сандаци со куршуми за пушки кога заминал да се приклучи на востанието во Елберфелд на 10 мај 1849 година. Подоцна, кога пруските трупи пристигнале во Кајзерслаутерн за да го задушат востанието таму, Енгелс се придружил на група доброволци под команда на Август Вилих, кои заминале да се борат со пруските трупи. Кога востанието пропаднало, Енгелс бил еден од последните членови на доброволците на Вилих кој избегал со преминување на границата со Швајцарија. Маркс и другите се загрижиле за животот на Енгелс сè додека конечно не слушнале од самиот него.
Маргита Кон-Поповска
Маргита Владиславова Кон-Поповска (Битола, ) — македонски информатичар и редовен професор од 1998 година на ПМФ.
Фридрих Енгелс
Враќање во Прусија
Енгелс патувал низ Швајцарија како бегалец и на крајот стигнал на безбедност во Англија. На 6 јуни 1849 година, пруските власти издале потерница за Енгелс, во кој имало физички опис како „висина: 168 сантиметри; коса: руса, чело: мазно; веѓи: руси; очи: сини; нос и уста: добро пропорционални; брада: црвеникава; брада: овална; лице: овално; тен: здрав; фигура: витка. Посебни одлики: зборува многу брзо и е кратковид.“ Што се однесува до својата „кратковидост“, Енгелс признал во писмо напишано до Јосиф Вејдемејер на 19 јуни 1851 година во кое тој вели дека не бил загрижен затоа што бил избран за пруската војска заради „мојот очен проблем, за којшто сега дознав дека еднаш засекогаш ме прави потполно непогоден за активна служба од секаков вид.” Откако бил безбеден во Швајцарија, Енгелс започнал да ги запишува сите свои спомени од неодамнешниот воен поход против Прусите. Ова пишување на крајот станало статија објавена под името „Походот за германскиот империјален устав“.
Маргита Кон-Поповска
Животопис
Кон-Поповска е родена на 23 ноември 1948 година во Битола. Основно и гимназиско образование оформи­ла во Риека, Хрватска. Дипломирала во 1972 година на Отсекот за техничка математика при ПМФ во Љубљана, магистрирала во 1975 на Економскиот факултет во Љубљана, каде што и докторирала во 1992 година со темата „Enoparametarsko zvezno linearno programiranje, teoretični in algoritemski pristop“. Главна научна преокупација ѝ е параметарското линеарно програмирање. Раководела голем број стручни проекти и апликации и е шеф на Институтот за информатика во два наврата од 1993 до 1995 и од 2005 година.
Фридрих Енгелс
Назад во Британија
За да му помогне на Маркс со новите публицистички напори во Лондон, Neue Rheinische Zeitung Politisch-ökonomische Revuе, Енгелс барал начини да го избегне континентот и да стигне до Лондон. На 5 октомври 1849 година, Енгелс пристигнал во италијанскиот пристаништен град Џенова. Таму, Енгелс резервирал премин на англискиот едреник, Cornish Diamond под команда на капетанот Стивенс. Патувањето низ западниот Медитеран, околу Иберскиот Полуостров со пловење на едреник траело околу пет недели. Конечно, на 10 ноември 1849 г. Cornish Diamond се укотвил во реката Темза во Лондон со Енгелс на бродот.
По неговото враќање во Велика Британија, Енгелс повторно се вработил во компанијата Манчестер во која неговиот татко имал акции со цел да го поддржи Маркс финансиски додека работел на Das Kapital.
За разлика од неговиот прв период во Англија (1843), Енгелс сега бил под полициски надзор. Тој имал „службени“ домови и „неофицијални домови“ низ целиот Салфорд, Вист и други области во градот Манчестер каде живеел со Мери Брнс под лажни имиња за да ја збуни полицијата. Малку повеќе е познато, дека Енгелс уништил над 1500 писма меѓу него и Маркс по смртта на вториот, за да ги прикрие деталите за нивниот таен начин на живот.
И покрај неговата работа во фабриката, Енгелс нашол време да напише книга за Мартин Лутер, протестантската реформација и револуционерната војна на селаните во 1525 година, насловена како „Селанската војна во Германија“. Енгелс исто така напишал голем број написи за весниците, меѓу кои и „Кампањата за германскиот империјален устав“ што тој го завршил во февруари 1850 година, и „За слоганот за укинување на државата и германските „Пријатели на анархијата“, напишани во октомври 1850 година. Во април 1851 година, тој го напишал памфлетот „Услови и перспективи за војна на светата алијанса против Франција“.
Маркс и Енгелс го осудиле Луј Бонапарт кога, на 2 декември 1851 година, тој извршил пуч против француската влада и се прогласил себеси за доживотен претседател. Во осудата на оваа акција, Енгелс му пишал на Маркс на 3 декември 1851 година, опишувајќи го пучот како „комичен“ и го поврзал со настанот што се случил на „18-ти Бример“ - датумот на пучот на Наполеон I од 1799 година, според Францускиот републикански календар. Подоцна Маркс ја вклучил оваа комично иронична карактеризација на пучот на Луј Бонапарт во неговиот есеј за пучот. Навистина, Маркс дури го нарекол есејот Осумнаесеттиот бример на Луј Бонапарт повторно користејќи ја предложената карактеризација на Енгелс. Маркс, исто така, ја позајмил од Енгелс карактеризацијата на Хегеловата идеја за Светскиот дух (Geist) дека историјата се случила двапати, „еднаш како трагедија и вторпaт како фарса“ во првиот пасус од својот нов есеј.
Во меѓувреме, во фабриката во сопственост на неговиот татко во Манчестер, Енгелс започнал да работи како службеник, истата позиција што ја имал во своите тинејџерски години додека бил во Германија, каде што се наоѓала компанијата на неговиот татко. Како и да е, Фридрих работел сè за да стане партнер на фирмата во 1864 година. Пет години подоцна, Енгелс се повлекол од бизнисот и можел да се фокусира повеќе на своите истражувања. Во тоа време, Маркс живеел во Лондон, но тие биле во можност да ги разменуваат своите размислувања преку дневна преписка. Една од идеите за којашто Енгелс и Маркс размислуваа беше можноста и карактерот на потенцијална револуција во Русија. Уште во април 1853 година, Енгелс и Маркс предвидоа „аристократско-буржоаска револуција во Русија која ќе започне во Св. Петроград со последователна граѓанска војна во внатрешноста.” Моделот за овој вид аристократско-буржоаска револуција во Русија против автократската царска влада во корист на уставна влада го овозможи Декемврискиот револт од 1825 година. Иако неуспешен револт против царската влада во корист на уставна влада, и Енгелс и Маркс предвидуваа дека ќе се случи буржоаска револуција во Русија што ќе донесе буржоаска фаза во рускиот развој која ќе му претходи на комунистичката фаза. До 1881 година, и Маркс и Енгелс започнале да размислуваат за развоен курс во Русија што би водел директно во комунистичка фаза без посредувачката буржоаска фаза. Оваа анализа се засновала на она што Маркс и Енгелс го сметале за исклучителни одлики на руската селска комуна или обшина. Иако сомневање било изразено кон оваа теорија од Георги Плеханов, расудувањето на Плеханов се засновало на првото издание на Das Kapital (1867), кое му претходеше на Марксовото интересирање за руските селски комуни за две години. Подоцнежните изданија на текстот ја демонстрираат симпатијата на Маркс за аргументот на Николај Чернишевски, дека треба да се воспостави социјализам во Русија без посредничка буржоаска фаза под услов селанската комуна да се користи како основа за транзицијата.
Во 1870 година, Енгелс се пресели во Лондон, каде што живеел заедно со Маркс, сè до смртта на Маркс во 1883 година. Домот на Енгелс во Лондон од 1870–1894 година бил на 122 Regent's Park Road. Во октомври 1894 година, тој се преселил на 41 Road Regent's Road, Primrose Hill, NW1, каде починал следната година.
Првата резиденција на Маркс во Лондон бил мал стан на улицата Дин Стрит, Сохо. Од 1856 година, тој живеел на 9 Grafton Terrace, Кентиш Таун, а потоа и во стан на 41 Maitland Park Road во Белсајз Парк од 1875 година до неговата смрт во март 1883 година.
Мери Брнс одеднаш починала од срцево заболување во 1863 година, по што Енгелс се зближил со нејзината помлада сестра Лидија („Лизи“). Тие живееле отворено како пар во Лондон и се венчале на 11 септември 1878 година, неколку часа пред смртта на Лизи.
Стари години
По смртта на Маркс, Енгелс посветил голем дел од преостанатите години на уредување на недовршените томови на Марксовиот Das Kapital. Сепак, тој значително придонел и во други области. Енгелс дал аргументи користејќи антрополошки докази од тоа време, за да покаже дека семејните структури се менувале низ историјата и дека концептот за моногамен брак потекнува од неопходноста во класното општество мажите да ги контролираат жените за да осигурат дека нивните деца ќе го наследат нивниот имот. Тој тврди дека идното комунистичко општество ќе им овозможи на луѓето да донесуваат одлуки за своите односи без економски ограничувања. Еден од најдобрите примери на размислувањата на Енгелс за овие теми се во неговото дело Потеклото на семејството, приватната сопственост и државата.
Фридрих Енгелс починал од рак на грлото во Лондон на 5 август 1895 година, на 74-годишна возраст. По кремирањето во креаториумот во Вокинг, неговата пепел била расфрлана од белиот 'рт Бичи-Хед, во близина на Истбурн, како што тој барал. Тој оставил значителен имот, вреден 25 265 фунти што е еквивалентно на 2 939 827 фунти во 2019 година.
Творештво
Негови позначајни дела се:
Патка ластовичарка
Патката ластовичарка (Anas acuta) е широко распространета патка која се размножува во северните подрачја на Европа, Азија и Северна Америка. Станува збор за птица преселница која презимува на југ, сè до екваторот. Необично за вид со вакво распространување, таа нема подвидови (ако Anas eatoni се вброи како посебен вид).
NGC 4799
NGC 4799 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Елизабет Нортон (уметник)
Елизабет Соер Нортон (1887–1985) била американска жена уметник, позната по нејзините бронзени скулптури, слики и графика. Темата на нејзината работа често вклучувала животни, пејзажи и/или портрети. Живеела во Пало Алто, Калифорнија, од 1919 година до нејзината смрт во 1985 година.
NGC 4799
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4799 се споменува и како UGC 8043, MCG 1-33-25, CGCG 43-66, IRAS 12526+0310.
Патка ластовичарка
Физички опис
Ова е прилично голема патка, со долг зашилен опаш, сличен на опашот на ластовицата, по што и го добила името „ластовичарка“. Мажјакот е со упадливо кафеава, сива и бела боја, а женката е најмногу со светлокафеава боја со пократок опаш. Мажјакот се огласува со специфично свиркање („фјур, фјур“), а женката квака како и дивата патка.
NGC 4799
Откривање
Објектот е откриен на 30 април 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Елизабет Нортон (уметник)
Ран живот и образование
Елизабет Соер Нортон е родена на 16 декември 1887 година во Чикаго, Илиноис од татко адвокатот Џејмс Сангер Нортон (1844–1896) и мајка Френсис Џулија Рамзи (1850–1933).
NGC 4799
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4799 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4799 има привидни димензии од 1,3' х 0,6'.
Патка ластовичарка
Размножување
Двата пола стануваат полово зрели по првата година од животот. Мажјакот се додворува на женката пливајќи блиску до неа со спуштена глава и подигнат опаш, свиркајќи. Ако има група од мажјаци, ќе ја бркаат женката и ќе летаат сè додека не остане само еден од нив. Женката се подготвува за парење спуштајќи го телото. По парењето, мажјакот ја кренува главата и свирка.
NGC 4799
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 55 м 15,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +2° 53' 48"". Положбениот агол на објектот е во износ од 91°.
Елизабет Нортон (уметник)
Ран живот и образование
Нортон студирала ликовна уметност на Институтот за уметност во Чикаго во 1910 година. Ги продолжила студиите во Уметничката студентска лига на Њујорк со Френк ДуМонд, Националната академија за дизајн на Њујорк и училиштето Чејс (кое подоцна станало Факултетот за дизајн на Парсонс).
Патка ластовичарка
Размножување
Размножувањето се одвива во текот на април и јуни. Гнездото го градат на земјата, скриено во растителноста и подалеку од водата. Женката снесува седум до девет јајца во крем боја, и тоа по едно на секој ден. Женката сама ги инкубира јајцата во текот на 22 до 24 денови. Кога ќе се родат пилињата, женката ги носи до водата, каде се исхрануваат со инсекти од водната површина.
Елизабет Нортон (уметник)
Ран живот и образование
Додека сè уште живеела во Њујорк, еден од нејзините студенти била вајарката, Кетрин Андерхил (родена 1892 година).
NGC 4799
Други поделби
Проучување на NGC 4799 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44017. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 294. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 104.
Патка ластовичарка
Размножување
Околу ¾ од птиците го преживуваат овој период, но не повеќе од половина од нив живее толку долго за да почнат да се размножуваат. Најдолга забележана должина на живот е 27 години, но оваа возраст ја достигнуваат само мал број птици.
IC 1141
IC 1141 — галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Елизабет Нортон (уметник)
Кариера
Нортон имала успешна кариера и ја изложувала својата уметност во многу галерии во Њујорк. Таа имала уметнички придонес на изложби во институцијата Смитсонијан во текот на нејзината кариера.
IC 1141
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1141 се споменува и како MCG -2-11-27, NPM1G -13.0170.
Елизабет Нортон (уметник)
Кариера
Таа имала постара сестра по име Френсис Сангер Нортон (брачно име, Браун) која се преселила во Пало Алто, Калифорнија бидејќи нејзиниот сопруг Хари Браун бил професор на Катедрата за филозофија на Универзитетот ла. Нортон отпатува во Калифорнија во 1915 година за да присуствува на меѓународната изложба Панама-Пацифик (PPIE) и да ја посети нејзината сестра. Таа се вратила четири години подоцна во 1919 година за да се пресели во Пало Алто, откако се борела со напади на грип. Нејзиниот зет Хари Браун го дизајнирал нејзиниот дом на 353 Ловел авенија.
IC 1141
Откривање
Објектот е откриен на 20 јануари 1900 година од страна на Херберт Хоу.
Елизабет Нортон (уметник)
Кариера
Кога Нортон се преселила во Калифорнија, таа се заинтересирала за графика, пред тоа првенствено работела во скулптура, пастели и маслени бои. Нортон била основач на уметничкиот клуб Пало Алто (сега Пацифичка уметничка лига ) во 1921 година Нортон била член на Калифорниското друштво на Ечерс; Уметнички клуб Пало Алто (сега познат како Пацифичка уметничка лига); Американска федерација на уметности; и жени сликари од Сан Франциско.
IC 1141
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1141 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. IC 1141 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Елизабет Нортон (уметник)
Смрт и наследство
Во последните 20 години од животот Нортон  живеела во Чанинг Хаус, пензионерска заедница во Пало Алто. Нортон починала на 7 август 1985 година во Пало Алто, Калифорнија и е погребана во Чикаго на гробиштата Грејсленд.
IC 1141
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 14 м 36 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 10' 30". Положбениот агол на објектот е во износ од 125°.
Елизабет Нортон (уметник)
Смрт и наследство
Нејзината работа е изложена во многу јавни музејски збирки, вклучувајќи ги и Метрополитен музејот на уметноста, Музејот на уметноста Фог, Уметничката галерија на Универзитетот Јеил, Музејот на уметност Нелсон-Аткинс, ликовна уметност Музеи на Сан Франциско (FAMSF), Националната галерија на портрети на институцијата Смитсонијан, меѓу другите.
IC 1141
Други поделби
Проучување на IC 1141 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14722.
NGC 7116
NGC 7116 — спирална галаксија во соѕвездието Лебед, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Елизабет Нортон (уметник)
Смрт и наследство
Пацифичката уметничка лига на Пало Алто посветила само-изложбена галерија во нејзино име, „студиото Елизабет Нортон“ и „Наградата за истакнати услуги на Елизабет Нортон“.
NGC 7116
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7116 се споменува и како UGC 11796, MCG 5-51-1, CGCG 493-5.
Елизабет Нортон (уметник)
Смрт и наследство
Нејзината бронзена биста на Дејвид Стар Џордан е изложена во институцијата Хувер на Универзитетот Стенфорд.
NGC 7116
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7116 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 7116 има привидни димензии од 1,1' х 0,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 7116 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67218. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 122; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2201. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1212.
Кеничи Јумото
Кеничи Јумото (роден на 4 декември 1984 во Вакајама) е јапонски борач во слободен стил. Тој на Летните олимиски игри - 2008 одржани во Пекинг го освои бронзениот медал во дисциплината слободен стил до 60 kg.
Фермион
Фермиони се честички со половен спин кои создаваат антисиметрични квантни сосотјби. Затоа за фермионите важи Паулиевото начело. Фермионите се делат на кваркови и лептони. Името го добиле според Енрико Ферми.
Во стандарден модел на слаби и силни заемодејства (сили), фермионите се творци на материјата.
Сите елементарни честички се или фермиони или бозони. За фермионите важи Ферми-Дираковата статистика.
Фермиони
Според делот на физиката што ги изучува честичките, фермион е било која честичка определена со Ферми-Диракова статистика. Името го добила според презимето на физичарот Енрико Ферми. Овие честички се потчинуваат на Паулиевиот принцип на исклучување. Фермионите ги вклучуваат сите кварк честички и лептони, како и било кои сложени честички составени од непарен број од претходно споменатите честички, како на пример сите бариони и многу атоми и атомски јадра. Фермионите се разликуваат од бозоните, кои се потчинуваат наБозе - Ајнштановата статистика. Фермионот може да биде елементарна честичка, како на пример електронот, или може да биде сложена честичка како протонот. Според Спин-Статистичката теорија во било која веројатна квантнорелативистичка теорија на полето, честичките со спин цел број се бозони, додека пак честичките со спин полови на целброј се фермиони. Покрај одликите според спинот, фермионите имаат и друго специфично својство: квантниот број на бариони или лептони е запазен. Според тоа всушност наместоза спин статистика се работи за спин статистичка - квантен број релација. Како последица на Паулиевиот принцип на исклучување, само еден фермион може да зафати за дадена квантна состојба во било кое дадено време. Ако повеќе фермиони ја имаат и статараспределба на просторната веројатност, тогаш барем едно својство на секој фермион, какона пример спинот, мора да биде различен. Фермионите вообичаено се поврзуваат со материја, а бозоните се генерално честички носители на сила, иако во моменталната состојба на физиката на честички разликата меѓу овие два концепти не е многу јасна. Слабо интерактивните фермиони исто така може да покажат однесување на бозон при екстремни услови. При ниски температури фермионите покажуваат супер флуидност кај ненаелектризирани честички и супер спроводливост кај наелектризирани честички. Сложени тефермиони, како протони и неутрони, се основните градбени честички на секој дневната материја.
Елементарни фермиони
Стандардниот модел препознава 2 вида наелементарни фермиони: кварки и лептони. Вкупно, моделот разликува 24 различни фермиони. Постојат 6 кварки (горе, долу, непознат, магичен, површен и длабински), и 6 лептони (електрон, електрон неутрино, мион, мион неутрино, тауони тау неутрино), заедно со соодветните анти честички на секоја од нив.
Математички, фермионите ги има во три врсти : Вејлови фермиони(безмаса),Диракови фермиони (со маса) и Мајоранови фермиони(идентична со својата анти честичка). Се верува дека повеќето фермиони според Стандардниот модел се Диракови фермиони, иако засега не се знае дали неутриното е Дираков или Мајоранов фермион. Дираковите фермиони може да се третираат како комбинација од два Вејлови фермиони. Во Јули 2015, Вејловите фермиони беа експериментално реализирани во Бејлови полуметали.
Скармиони
Во квантната теорија на полето, може да има поле со конфигурации од бозони, кои се тополошки извртени. Овие се кохерентни состојби, кои се однесуваат како честичка, и тие можат да бидат фермиониски дури иако сите составни честички се бозони. Ова беше откриено од страна на Тони Скарме во почетокот на 1960-тите, па таквите фермиони направени од бозони се наречени Скармиони според него. Оригиналниот пример на Скарме вклучува лполиња со вредностите на три-димензионалнасфера, оригиналниот нелинеарни сигма модел кој го опишува однесувањето на пионите на голема оддалеченост. Во моделот на Скарме е, репродуцирано приближување кон квантната хромодинамика (ЉЦД), протонот и неутронот се фермионски тополошки конфигураци и наполето на апиони. Додека примерот на Скарме вклучува физика на пиони, постои попознат пример во квантната електродинамика со магнетен монопол. Бозонски монопол со најмалиот можен магнетен полнеж и бозонска верзија на електронот ќе формираат фермионски дион. Аналогијата меѓу полето на Скарме и полето на Хигс на електрослабиот дел се користи за да се постулира дека сите фермиони се скармиони. Ова би можело да се објасни зошто сите познати фермиони имаат барионски или Лептонски квантни броеви и обезбедуваат физички механизам за принципот на исклучување на Паули.
Елин Валин
Елин Кристина Валин (родена на 29 декември 1884 година во Гетеборг ; почина на 25 март 1969 година во Стокхолм ) била шведска уметничка и сликарка. Таа била во брак со шведскиот уметник Дејвид Валин.
Елин Валин пораснала во Екерсгатан 13 во Еребру. Таа била ќерка на наставникот во основно училиште, Виктор Лундберг, и неговата сопруга Ана Лундберг, родена како Калинг, Еребро, и сестра на ткајачот на дамаск Карл Видлунд и сестра на Хилда Софија (Хилд) Зетерлинд-Симонсен. Таа била мајка на уметничката Бјанка Валин (1909–2006) и на уметникот Сигурд Валин (1916–1999).
Биографија
Кога го напуштила училиштето за девојки во Еребро, Елин Валин отишла на вечерни курсеви во Техничкото училиште во Еребру во 1901 и 1902 година. Во 1902 година го положила испитот како љубовница за игла во богословијата на Хулда Лундин во Стокхолм, а потоа ги продолжила студиите во 1902–1904 година во Алтинс маларскола. Калеб Алтин бил основач на школата за сликање на Алтин, приватно уметничко училиште на Гревгатан 26 во Остермалм во Стокхолм. Училиштето неколку децении игра важна улога во подготовката на младите уметници за Академијата за уметности. Во текот на 1902-1904 година, Валин студира навечер на Универзитетскиот колеџ за уметности, занаети и дизајн (на шведски едноставно познат како Констфак ) во Стокхолм. Konstfack, понекогаш наречен Tekniska skolan, во тоа време бил во зградата на Beridarebanan во Norrmalm, меѓу Клара kyrka и Hötorget. Во два периода, во 1905-1906 и 1910-1911 година, таа студирала на Академијата Колароси во Париз. Академијата Колароси прифаќал студентки и им дозволи да цртаат од разголениот машки модел. Колароси беше алтернатива на École des Beaux Arts, одобрена од владата, која, во очите на многу перспективни млади уметници во тоа време, стана премногу конзервативна. Заедно со нејзиниот сопруг Дејвид Валин патува на студии во Лондон во 1905 година, Париз 1905-1906 и 1910-1911 година, Италија 1908-1910 година, Германија 1905, 1906 и 1908 година, Данска 1908 година.
Повеќето од делата на Елин Валин биле создадени во текот на годините 1902-1919 година. Таа главно се занимавала со портрети во масло, молив и темпера, како и со цртање и сликање цвеќиња и пејсажи со масло, акварел, молив и јаглен. Уметноста на Валин може, со проѕирни светли бои да ги прикаже односите со Дејвид Валин. Пејзажите и портретите на нејзиниот сопруг можеби повеќе потсетуваат на францускиот импресионизам. Сепак, главно нејзините слики носат свој белег, особено детските портрети со нивните светли бои. Во светлите сеќавања таа се обидува да се прилепи на елементите на нивните седум деца, од кои две изгубила на многу рана возраст. Има слики од семеен албум, без тврдење за универзалност, но со скромна молба до срце. Валин се појавува и со илустрации во списанија.
Семеен и личен живот
Елин Валин имала само 20 години кога се омажила за Дејвид Валин, 29 години, на 14 септември 1905 година; тие биле свршени од 25 март истата година. Тоа била свечена црковна венчавка и церемонијата се одржа во црквата Санкт Николај во Еребру, родниот град на Елин. Вечерата била дадена во Stora hotellet, Örebro, најстариот хотел во градот во близина на Storbron и Örebro слотот на аголот на Drottninggatan 1 и Engelbrektsgatan. Свештеникот кој ги оженил, деканот Ерик Едлунд, бил свештеникот за потврда на Елин. Нововенчаниот сопруг Дејвид имал изложба во Еребру во истата недела со венчавката. Тоа била една од првите изложби што Дејвид некогаш ги имал.
По свадбата одат на меден месец во Париз и Лондон. Дејвид насликал неколку мали слики со Елин во луксембуршките градини во Париз. Парот се населил во Стокхолм, а Елин и Дејвид станале родители на седум деца, родени во 1906, 1907, 1909, 1912, 1916, 1922 и 1924 година, пет девојчиња и две момчиња. Двете најстари девојчиња се родени во Шведска, Хелена и Хилеви. Нивната ќерка Бјанка е родена во Рим во Италија во 1909 година. Нивната четврта ќерка, Дањи, е родена во Париз во 1912 година.
Во 1908 година, на Дејвид Валин му беше доделена стипендија за патување на Кралската шведска академија на слободните уметности, која подоцна била продолжена за уште една година. Следната година добил уште една награда. Наградите му овозможиле да живее во Италија, а потоа во Франција во периодот 1908–1913 година со целото семејство. Во текот на годините 1908–1910 година, семејството престојувало во Рим во пансионот Леманс, кој бил во сопственост на г. Леман во Виа Фратина. Во текот на летото, Давид престојува во Волтера, југозападно од Фиренца, каде што има колонија на уметници. Во текот на годините 1910–1913, семејството престојувало во Париз на 43 Rue de l'Abbé Grégoire во Монпарнас-Луксембург. За време на своето време во Париз, семејството Валин запознава некои други шведски уметници, вклучувајќи го вајарот Готфрид Ларсон (1875-1936) со сопругата Карен Ларсон (родена Валер), кои престојуваа во Париз во 1908-1913 година и уметникот и фотограф Ерик. Тригелин (1879-1962).
Од 1913 година, семејството живеело во Хјарнегатан 10 во Кунгшолмен, а во 1928 година семејството можело да се пресели во голем стан во Остермалм, Карлаваген 43, со поглед на Хумлегорден. Сега Дејвид бил блиску до неговите работни соби за уметници, сместени веднаш преку Хумлегорден. Ателјето, неговото студио со работна соба, било на горниот кат и имаше наведнати прозорци на покривот на Humlegårdsgatan 23 во Стокхолм со поглед на ( Национална библиотека на Шведска ), Kungliga biblioteket, KB. Ателјето, кое го имал веќе во есента 1904 година, било изнајмено во годините кога семејството живеело во Рим и Париз, а тоа било негово работно место повеќе од 50 години. Елин Валин била голема поддршка за нејзиниот сопруг со неговата работа како уметник и била многу енергична жена.
Отар Тушишвили
Отар Тушишвили (роден на 14 јуни 1978 во Гори) — грузиски борач во слободен стил. Тој на Летните олимписки игри во 2008 година одржани во Пекинг го освоил бронзениот медал во дисциплината слободен стил до 66 кг.
Росина Хајкел
Ема Росина Хејкел (17 март 1842 – 13 декември 1929) била финска лекарка и феминистка. Во 1878 година, таа станала првата жена лекар во Финска и специјализирала гинекологија и педијатрија.
Ран живот и образование
Во 1870 година, на Хајкел и било дозволено да присуствува на предавања по физиологија на Универзитетот во Хелсинки, а во 1871 година и била дадена посебна дозвола да студира медицина на универзитетот. Таа ја добила својата медицинска диплома во 1878 година, станувајќи првата жена лекар во Финска, како и првата во нордиските земји.