cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 3616
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3616 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 12,3 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
113 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5395 и 5396 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4637 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3647 и 3648 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 640.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 113 година се протега во 2523 и 2524, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2583 и 2584 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 430. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 757 и 756 исламска година пред хиџра.
Црква „Св. Никола“ - Свети Николе
'''Црква „Св. Никола“''' — црква која се наоѓа во Свети Николе, во Општина Свети Николе.
Оваа црква била изградена врз темелите на старата црква. Темелите биле осветени на 25 октомври 1983 година од Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Ангелариј. Храмот бил осветен на 14 октомври 1990 година од Митрополитот Брегалнички г. Стефан.
Иконите на иконостасот и фрескоживописот во олтарскиот дел се дело на зографот Драган Ристевски од Охрид.
Црквата која традиционално го носела ова име била денешната „Св. Прохор Пчински“ врз која е изградена постојната „Св. Никола“. Оваа постара црква е преименувана и преосветена во 2011 г.
Архитектура
Објектот е еднокорабна градба граден од камен, тула и малтер. Кровот од надвор е на две води а внатре поделен на три свода, од кои средниот е највисок. Таванот е од дрво. Црквата е долга 12, а широка 6,40 метри. На ѕидовите се прозорци. Во внатрешноста на западната страна се наоѓа певница од дрвена конструкција, а на северниот ѕид е залепена проповедалницата, исто така од дрво. Олтарниот простор е подигнат во однос на наосот. Од олтарниот простор на југ се влегува во мала просторија – ѓаконик за чување на светите книги и реликвии. Црквата не е живописана. Единствен украс во ентериерот е дрвениот иконостас обоен кафеаво. На него се наоѓаат повеќе икони вградени во рамки. Некои потекнуваат од 1849, а други од 1875/77 година. Други носат индикт Е. Според внатрешната елевација поделена на три дела со тенки дрвени столбови, 4 на број и според архитектурата и иконите од 1849 година, може со сигурност да се претпостави дека е градена во првата половина на XIX век. Тоа е време на интензивна градба на голем број цркви во Македонија. Повеќето се градени од мајсторот-градител Андреја Дамјанов. Меѓу останатите, тој ги градел и црквите во Велес, Куманово и Ново Село. Во контекст со ова може да се претпостави дека и оваа црква е градена од него.
Машка ракометна репрезентација на Австралија
Машка ракометна репрезентација на Австралија — ракометна репрезенатција на Австралија под раководство на Хандбал Австралија, управно тело кое се занимава со олимиските настапи во ракомет и ракомет на плажа. Австралија постојано победува на Океанските првенства како во натпреаварите за мажи така и за жени. Во 2014 година ИХФ одлучи да ја исклучи Австралија од Светското првенство во ракомет за мажи 2015.
Моментален состав
Ова е составот на Светско ракометно првенство за мажи 2013.
Главен тренер: Светско ракометно првенство 2013 - Таип Рамадин
Јавор (планина)
Јавор е планина во југозападна Србија. Се наоѓа на патотИвањица — Сјеница, на тромеѓето помеѓу општините Нова Варош, Ивањица и Сјеница.
Јужен Камаринес
Јужен Камаринес е покраина на Филипините која е сместена во Бикол Регионот на островот Лузон. Главен град е Пили. Покраината граничи со Северен Камаринес и Кезон на север, и Албај на југ. На исток се наоѓа островот покраина Катандуанес.
Јавор (планина)
Највисока точка на планината Јавор е Василин Врв со 1.519 метри надморска височина. Во подножјето на планината Јавор се наоѓа рекатаУвац, која се влева во реката Лим.
Јужен Камаринес
Историја
Во 1942, јапонските воени сили влегуваат и го окупираа Јужен Камаринес.
Јавор (планина)
Има динарски правец на протегање. Обрасната е со листопадна (букова) шума, додека од јужната страна растат четинари. Има многу пасишта, извори и потоци, а можат да се најдат и различни шумски плодови. Сите реки од овој крај се одликуваат со бистра, чиста вода, со богат рибен фонд, особено со поточна пастрмка. На планината владее умерена планинска клима.
Јужен Камаринес
Историја
Во 1945, филипинските и Американските трупи потпомогнати со Биколската герила, го ослободуваат Јужен Камаринес од јапонска окупација.
Јавор (планина)
Јавор е историска планина, на неа се водени борби и војни во 1804, 1876—1878 и 1912 година. Сè до балканската војна во (1912) година тука се наоѓала српско-турската граница, а дуго је и превој Јавор био миграциони канал за људе који су селили из црногорских брда, даље у Србију. На Кушиќи, во подножјето на планината Караѓорѓе од 1806—1809, со своите востаници градел силни утврдувања и ровови, кои сè уште се препознаваат и денес ги нарекуваат Караѓорѓеви ровови. На возвишението над поранешната царинарница се наоѓа споменик на голем јунак од Јаворовата војна  од (1876—1878) на мајор Михаило Илиќ, по кој го носи името Основното училиште Кушиќи. Покрај споменикот се наоќаат гробиштата на српските војници, кои загинале на Калипоље.
Постојат голем број на народни песни кои ја опејувале планината Јавор. Една од најпознатите народни-музички дела, кои ја опејуваат оваа планина се: „Ој ливадо росна траво Јаворе“ и „Под Јавором село што је“.
Јужен Камаринес
Административна поделба
Јужен Камаринес е поделен на 35 општини и 2 града.
Постапувај исправно (филм од 1989)
Постапувај исправно (англиски: Do the Right Thing) - американски филм од 1989 година, во режија на Спајк Ли, кој е продуцент и автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Дени Ајело, Оси Дејвис, Руби Ди, Ричард Едсон, Џанкарло Еспосито, Рози Перес, Мартин Лоренс, Спајк Ли, Џон Севиџ, Мајкл Туртуро, Бил Нан, Робин Харис, Семјуел Л. Џексон, итн. Филмот постигнал голем успех кај филмската критика, освојувајќи 20 награди, имал и 17 други номинации (две за „Оскар“, четири за „Златен глобус“, за „Златна палма“ итн.), а во 1999 година бил зачуван во Националниот филмски регистер на САД.
Синопсис
Муки (го игра Ли) е млад Црнец кој работи во пицеријата која ја водат таткото Сал (го игра Ајело) и неговите синови Пино (го игра Туртуро) и Вито (го игра Едсон). Пино е расист и ги мрази Црнците, поради што постојано се расправа со Вито, кој се дружи со Муки. Во улицата живеат повеќе карактеристични ликови, како што се: стариот добродушен алкохоличар кого го викаат Градоначалникот (го игра Дејвис) и кој се обидува даја привлече жената која ја нарекуваат Мајката Сестра (ја игра Ди); момчето наречено Радио Рахим (го игра Нан), кој постојано шета со својот огромен касетофон и гласно пушта една иста песна; водителот на локалната радио-станица (го игра Л. Џексон), кој се обидува да им подари малку забава на своите сограѓани итн. Еден од жителите на улицата, наречен „Багин-Аут“ (го игра Еспосито), се обидува да организира бојкот на пицеријата на Сал, зашто тој одбива да закачи на ѕидот фотографии на успешни Црнци, но никој не му дава поддршка. Од друга страна, Пино се обидуав да го наговори Сал да ја преселат пицеријата на друго место, но тој одбива да се исели. Вечерта, „Багин Аут“ и Радио Рахим влегуваат во пицеријата и бараат Сал да стави фотографии на Црнци на ѕидот. Тогаш доаѓа до остра кавга меѓу нив и Сал го уништува касетофонот на Радио Рахим, а тој го напаѓа Сал. Набрзо пристигнува полицијата, која ја прекинува тепачката, но притоа го убива Радио Рахим. Присутните сведоци го обвинуваат Сал за смртта на Рахим. Градоначалникот настојува да ја вразуми толпата, но таа, предводена од Муки, најпрвин ја уништува, а потоа ја пали пицеријата. За кратко време пристигнуваат полицајците и пожарникарите и така започнува тепачка меѓу нив и жителите на улицата. Утредента, Муки оди кај Сал и бара да му ја исплати платата. Филмот завршува со два цитата: едниот на Мартин Лутер Кинг кој го осудува насилството, а другиот на Малколм Икс кој го оправдува насилството како средство за одбрана.
1604 во музиката
1604 година во музиката содржи некои значајни настани.
Џон Колтрејн
Џон Вилијам Колтрејн (John William Coltrane; 23 септември 1926—17 јули 1967) бил американски џез саксофонист. Еден е од најголемите џез великани, и великани од модерната музика воопшто, Колтрејн бил познат по својата музичка виртуозност и постојано движење на границите на џезот.
Животопис
Колтрејн е роден во Северна Каролина. Кон крајот на 1940-тите години почнал да свири во оркестарот на Дизи Гилеспи, а во 1953 година ѝ се придружил на групата на Џони Хоџиз. Првиот голем чекор во својата кариера го направил во 1955 година, кога го заменил Сони Ролинс во т.н. „првиот голем квинтет“ на Мајлс Дејвис. Со таа група снимил неколку славни албуми, но во 1957 година Колтрејн се оддалечил од групата заради зависноста од хероин. Кога се ослободил од хероинот, Колтрејн ѝ се придружил на групата на Телониус Манк. За овој период Колтрејн изјавил дека бил пресуден во неговиот животот. Во 1958 година се вратил во групата на Мајлс Дејвис и свирел на албумите Milestones (1958) и Kind of Blue (1959), станувајќи најпознатиот тенор-саксофонист на своето време.
Својата прва гупа (квартет) ја основал во 1960 година, кога почнал да свири сопран-саксофон и да се движи кон слободен џез. Сепак, најголемата слава ја доживеал со својот „класичен квартет“, заедно со пијанистот Мекој Тајнер, контрабасистот Џими Герисон и тапанарот Елвин Џоунс. Со оваа група во 1964 година го снимил еден од своите најзначајни албуми, „Совршена љубов“ (англиски: A Love Supreme). Од 1965 година, Колтрејновата музика станувала сè понепристапна, бидејќи создавал импровизација без јасно дефинирана форма и хармонија. Членови на неговата тогашна група, покрај другите, биле и Фероа Сендерс и Колтрејновата жена, Алис.
Џон Колтрејн починал во 1967 година од рак на црниот дроб.
Значење и влијание
Една песна од албумот „Изложба на лекови“ (англиски: Medicine Show) на американската рок-група Дрим синдикејт (The Dream Syndicate) од 1984 година се вика „Блуз на Џон Колтрејн на стереото“ (John Coltrane Stereo Blues). Еден расказ на македонскиот писател Иван Шопов од 2018 година носи наслов „Аферата Џон Колтрејн“.
Салих (остров)
Островот Салих или Салих Ада (антички, Тарамптос (Ταράμπτος), и Каријанда (Καρύανδα) ) - турски остров во Егејското Море, сместен северно од Бодрум. Салих Ада е познато туристичко одредиште и е достапно со чамец од Бодрум. Првичната местоположба на градот Каријанда била на овој остров пред неговото преместување на континентот. Под името Тарамптос, тој бил член на Делскиот сојуз и се споменува во декретот за почит на античка Атина, датиран во 425/4 пр.н.е. Исто така се споменува во натпис пронајден во Халикарнас, датиран во 300 година пр.н.е.
Алин Апостолска
Алин Апостолска — писателка, учителка, новинарка, уредничка и дизајнерка на сценски дела, со двојно француско и канадско државјанство.
Животопис
Алин (Бернарда Алина) Апостолска е родена во Скопје (Македонија) на 2 мај 1961 година, доаѓа во Париз во 1964 година за да им се придружи на нејзините родители Георги Апостолски и Николина Петларова, кои веќе се населиле во Франција од крајот на 1950-тите. Парижанка засекогаш, како што сака да се сеќава, таа живеела во француската престолнина, потоа во регионот на Орлеан, до 1998 година, кога се преселила во Монтреал со нејзините синови, Рафаел Веланд-Апостолски (роден во Париз на 19 април 1988 година) и Луј Велан-Апостолски (роден во Питивје на 31 октомври 1995 година). Зборува пет јазици, но пишува само на француски. Некои од нејзините книги и статии се преведени на повеќе јазици.
Школување
Средно училиште завршува во гимназијата Пастер (Lycée Pasteur, Neuilly/s/Seine, BAC B) во 1979 година, а универзитетски студии по историја на Мастер Пари VII Жисие (Master Paris VII-Jussieu) во 1982 година. Денес е писателка, новинарка за кулутура специјализирана за современ танц, радио и телевизиски аниматор, издавач, уредник и редактор, предавач по книжевно творештво и образование за возрасни (францизација и француски јазик на предaвање). Таа, исто така, дизајнирала, пишувала, продуцирала и изведувала мултидисциплинарни емисии.
Професионален и креативен пат
Алин Апостолска има објавено повеќе од четириесет книги (романи, раскази, есеи, биографии, поезија, астролошки серијали) од 1987 година, прво во Франција, а потоа во Квебек откако се преселила таму во 1998 година. Некои од нејзините дела се преведени на други јазици. Таа има добиено бројни креативни грантови од Conseil des arts et des lettres du Québec и Canada Council for the Arts. Во 2012 година, со Лето на љубов и пепел (Un été d’amour et de cendres), ја освоила првата книжевна награда на генералниот гувернер. ''На што личам? (De quoi j'ai l'air ?)'', вториот том од серијата за тинејџери над 14 години што го напишала заедно со психологот Мари-Жозе Мерсие, ја добила наградата Jeunesse Image/In 2014. Десет години како колумнист и водител на Радио-Канада, таа била танцов критичар за „Ла прес“ (La Presse) од септември 2001 година до јуни 2014 година, како и известувач и колумнист за списанијата VITA, Elle Québec и Coup de Pouce како и дописник за францускиот печат. Во истиот дух како и нејзините Midis littéraires, можеме да ги видиме нејзините Лица на танцот (Visages de la danse) (копродукција Circuit-Est Choregraphique и TéléQuébec), долги 52-минутни интервјуа со кореографи од Квебек на „Канал Савоар“ (Canal Savoir) во Монтреал (10 милиони гледачи од 2009 година). Помеѓу јуни 2012 година и јуни 2014 година, била претседател на CDPP, комисија која ја советува Програмата за право на јавно користење во рамките на Советот за уметност, како претставник на UNEQ (Унија на писатели и писатели од Квебек). Претседавала со ова тело до јуни 2016 година<sup class="need_ref_tag" style="padding-left:2px;"><span title="Ce passage nécessite une référence ; voir l'aide.">[ реф. неопходно ].
Алин Апостолска води работилници за творечко пишување од 2003 година. Нејзините работилници се исклучиво посветени на долго пишување (роман, расказ, збирка раскази или поезија) во Ар неф. Неколку десетици книги (романи, раскази, збирки раскази и поезија) напишани за време на работилниците што тие ги објавуваат (AlinéaEcriture) се објавени во помалку од шест години. Води работилници за пишување и вон земјата, особено во Куба, Франција и на други места. Подеднакво и е важно да биде во служба на творците, колку и да продолжи со сопственото творечко патување.
Вкусот за другаде и другост го карактеризира нејзиниот живот исто како и целата нејзина работа. „Го сакам само она што сè уште не го знам“ рекла, откако ја избрала следнава реченица за нејзино мото : Да станеш наместо да останеш.
Од октомври 2016 година до октомври 2017 година, Алин Апостолска учествува во проектот Кадриптик (Quadriptyque), интерактивна платформа посветена на интегрираниот танц (танц со инвалидитет) на иницијатива на Франс Жофроа, пионер на интегрираниот танц во Квебек.
2018 година ја поминала патувајќи (Јужна Африка, Кина, Гватемала, Никарагва...) и пишувајќи статии во бројни весници и списанија во Квебек и Франција.
Маркови Кули (појаснување)
Маркови Кули се тврдини од средниот век познати по Крале Марко (околу 1335-1395), последниот крал што владеел во големиот дел од Македонија пред повеќевековната власт на турските султани и станал најпознат јунак на епското народно творештво не само на Македонците, туку и пошироко.
Алин Апостолска
Професионален и креативен пат
По смртта на нејзиниот татко во јули 2018 година, таа не престанува да пишува, туку да објавува, барем не со брзината со која го правела. Сен Лоран и јас (Saint-Laurent et moi) (Hugo & compagnie, Париз, 2017) и Град кој танцува (Une ville qui danse) (VLB, Монтреал, 2018) се нејзините последни две публикации.
Во септември 2018 година, ја изложува својата прва изложба на слики и колажи во Центарот Ар неф во Монтреал. Наслов: Светот е мојот дом.
Во март 2020 година била промовирана Тие сме ние (Elles c'est nous), збирка текстови напишани од жени од центарот Ла Дофинел (La Dauphinelle) (по иницијатива на уредничката Сабрина Лемелтие и со фотографии од Кристин Буржие) по работилницата за пишување водена од Алин Апостолска во тек на шест месеци. Потоа, во мај 2021 година, на друго поле, но со истиот дух на солидарност и желба да ја поттикне креативноста на другите што ја карактеризира, таа со задоволство го гледа издавањето на уште една заедничка збирка, овој пат од работилници спроведена во Образованието за возрасни во LaSalle Центар со четиринаесет имигранти во францизација од нивоа 5 до 8 (на иницијатива на Саида Мериџа од библиотеката L'Octogone и Амброаз Нцого, заменик директор на CÉA LaSalle). Новата збирка отворена повторно од библиотеката Л'Октогон, а овој пат произлезена од работилниците за пишување со тринаесет тинејџери имигранти во средното училиште во училиштето Кавелие де ЛаСал, била планирана да се објави пролетта 2022 година.
Од 2018 година, Алин Апостолска е поделена помеѓу Монтреал и Сен-Ели-де-Какстон, пишува главно за културниот веб-магазин во Монтреал www.lametropole.com и само на нејзиниот сопствен блог на нејзината професионална страница www.alineaecriture.com. Таа главно се посветува на предавање француски, покрај тоа што го следи своето творечко патување.
Творештво
1987-2018: Објавени 44 книги (романи за возрасни и млади, раскази, есеи, поезија) – списокот не ја вклучува листата на текстови објавени во списанија.
Мултидисциплинарни сценски изведби
Сценски изведби кои ја спојуваат книжевноста, современиот танц и култури од други места: концепција, пишување сценарија, избор и управување со уметнички и технички тим, истражување и управување со буџетот (министерски грантови, приватни фондови и спонзори). Четири претстави (2005, 2006, 2007, 2010) на Агора на танцот (Agora de la danse) во Монтреал како дел од Меѓународниот фестивал на книжевноста (ФИЛ).
Сански Мост
Сански Мост (босански, српски, хрватски: Sanski Most) — град и општина во Босна и Херцеговина. Градот се наоѓа на реката Сана во географскиот регион Босанска краина во западна Босна. Административно, Сански Мост е дел од Унско-санскиот кантон во Федерацијата Босна и Херцеговина.
Население
Самиот град имал население од 17,144 жители во 1991.
1603 во музиката
1603 година во музиката содржи некои значајни настани.
Строри
Строри — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Ќенд'р.
Фикшини
Фикшини (словенечки: Fikšinci) — населба во Општина Рогашовци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Лоза (Саксонија)
Лоза (Lohsa, Łaz) — општина во округот Бауцен, во Саксонија, Германија.
Марија Пиетила-Холмнер
Марија Хелена Пиетила-Холмнер (родена на 25 јули 1986 година) — пензионирана шведска скијачка во алпско скијање од Светскиот куп. Таа била специјалист за техничките дисциплини слалом и велеслалом.
Родена во Умео, Пиетила-Холмнер започнала да се занимава со алпско скијање од нејзината седумгодишна возраст. Таа исто така била искусна фудбалерка, играјќи како напаѓач за младинската женска екипа на Марихем и тоа до 15-годишна возраст. Од тогаш решила да се фокусира на скијањето. Пиетила-Холмнер го имала својот прв настап на Светското првенство во Зелден на 16-годишна возраст во месец октомври 2002 година. Холмнер освоила златен медал на Светското јуниорско првенство во алпско во 2006 година во дисциплината слалом. Нејзината прва победа во Светскиот куп била во слалом во американски Аспен во ноември 2010 година. Таа имала вкупно 207 стартови на скијачките натпревари и застанала вкупно десет пати на победничкиот подиум, вклучувајќи и три победи.
Пиетила-Холмнер освоила вкупно пет медали на Светските првенства, два во поединечни конкуренција и три во екипна. Таа освоила сребрен медал во велеслалом во 2007 година во центарот Аре во Шведска. Четири години подоцна, во 2011 година, таа освоила 2 бронзени медали во Гармиш-Партенкирхен во Германија во дисциплината слалом. Во скијачкиот центар Шладминг во 2013 година, таа го освоила среброто во екипно натпреварување. Холмнер својот последен светски медал го освоила на првенството 2017 година, каде што била дел од шведскиот тим кој завршил на третото место во екипната конкуренција.
Таа своето прво натпреварување на Зимските олимписки игри го имала во 2006 година, каде што завршила на десеттото место во дисциплината велеслалом. На Зимските олимписки игри 2010 година таа завршила на четвртото место во дисциплината слалом, а на Зимските олимписки игри 2014 го заземала шестото место во дисциплината велеслалом. Пиетила освоила седум титули во шведското првенство, пет во дисциплината слалом, една во дисциплината велеслалом и една во комбинација (комбинација од две дисциплини).
На 17 јануари 2018 година, таа го објавила своето повлекување од алпското скијање, поради проблеми со грбот. Продолжила како стручен коментатор на телевизијата Еуроспорт.
Холмнер од 2004 година е во врска со колегата од алпското скијање Ханс Олсон. Тие се вериле во 2018 година. И двајцата работеле како дел од тимот кој го покривал коментирањето на дисциплината алпско скијање на Зимските олимписки игри во 2018 за телевизијата Еуроспорт.
Брус Дикинсон
Пол Брус Дикинсон (Paul Bruce Dickinson) роден на 7 август 1958 е англиски пејач, текстописец, писател, воздухопловец, мечувалец, водител, сценарист, глумец и маркетиншки директор, најмногу познат како фронтмен на хеви метал групата Ајрон Мејден. Дикинсон својата музичка кариера ја започнал со пеење во мали паб бендови во средно училиште и универзитет.
Црква „Св. Стефан“ - Свети Николе
'''Црква „Св. Стефан“''' — црква која се наоѓа во Свети Николе, во Општина Свети Николе.
Во 1910 година врз темелите на старата еднокорабна црква била изградена гробишната црква Свети Стефан. Пред влезот на црквата бил најден масивен коринтски капител кој е изложен во Народниот Музеј во Свети Николе.
Кушнички манастир
'''Кушнички манастир „Пресв. Богородица Косиница“ (или Икосифиниса''', Μονή Εικοσιφοινίσσης) — женски манастир во Зихненско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Местоположба
Манастирот се наоѓа во областа Зихна, на северните падини на планината Кушница. Сместен е меѓу селата Кормишта и Никишјан. До него се стасува по асфалтиран пат долг 6 км, расклон од патот за Кормишта.
Историја
Се смета дека манастирот е основан во 518 г. од монахот Герман. Негов втор ктитор е вселенскиот патријарх Дионисиј I. Се претпоставува дека иконостасот во црквата е дело на истакнатиот мијачки мајстор Петре Филиповски - Гарката.
На крајот на XIX и почетокот на XX век манастирот бил еден од центрите на грчката пропаганда во Источна Македонија, активно придонесувајќи кон погрчувањето на тамошните Македонци.
За време на Втората светска војна бил окупиран од Бугарската армија и изгорел до темел, но црквата останала недопрена. Обновен е во 1960-тите. Разни скапоцени предмети од манастирот денес се изложени во Националниот историски музеј (НИМ) во Софија.
Според пописот од 2011 г. во манастирот живееле 24 лица.
Хаику
Хаику — вид јапонска поема која обично ја опишува природата и исто така содржи мошне емотивна перспектива. Хаикуто и неговите творци се свртени кон ситните, обичните, речиси безначајните нешта, и тоа најчесто нешта кои се дел од природата, нејзините феномени и процеси.
Хаику се состои од 3 стихови и 17 слогови. Во првиот стих се користат 5 слогови во вториот стих се користат 7 слогови и во последниот стих се користат 5 слогови (формата е 5-7-5). Ваквата структура прилично го отежнува процесот на преведување на хаику во други јазици, но ова не е најбитно и понекогаш се одбегнува во преведувањето на хаику.
Во следниов класичен примерок на Мацуо Башо, кигото е зборот жаба. Жабата ја претставува пролетта.
Друг примерок: Црешин цвет ноќе - / како ангел што / слегол од небеса! - Кобајаши Иса, еден од четворицата најзвучни јапонски хаиџини. Уште два познати јапонски хаиџини се: Јоса Бусон и Масаока Шики. Традициолалниот начин за пишување на хаику со јапонска калиграфија е вертикално во една линија.
1602 во музиката
1602 година во музиката содржи некои значајни настани.
Ердроп (врв)
Ердроп е близнак врв од планина 890 m  на северниот крај на Опсег на Комонвелт, Антарктик.
Тоа е првата истакната одлика во Ebony Ridge кога ќе се пристапи од северозапад. Кога геодетите Нов Зеланд правеа набљудувања од повисокиот од двата врва на 11 декември 1959 година, авион R4D од U.S. Морнарица Ескадрила VX-6.
Така е наречен поради инцидент од Нов Зеландски Алпски клуб Антарктичка Експедиција, 1959–60.
Стеван Којчинов
Стеван Цветков Којчинов ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Тора Куле
Тора Куле Нилсон (1849–1939) била шведски текстилен уметник, се специјализирала во ткаење. Во 1880 година, заедно со нејзиниот зет, таа отворила училиште за ткаење во Лунд, кое се развило во текстилен малопродажен бизнис со неколку филијали, вклучително и една во Стокхолм. Нејзината работа привлекла значително внимание на Нордиската изложбаво Копенхаген во 1888 година. На Светскиот саем во Париз во 1900 година, таа била наградена со златен медал.
Биографија
Родена на 20 октомври 1849 година на фарма надвор од Лунд, Тора Куле била ќерка на Нилс Нилсон, фармер и сопственик на фабрика, и неговата сопруга Хана Акесдотер. Таа била едно од девет деца. Се школувала во Лунд во училиште кое го раководела госпоѓицата Дарин, каде покрај вообичаените предмети, се предавало и за ракотворби. Во 1973 година се омажила за Ларс Леандер Куле со кого таа имала осум деца, од кои пет го преживеале детството. Тие се населиле на Лундовиот Бредгатан.
Заедно со Силуф Олсон и Бенгта Ескилсон, Куле студиралa ткаење во училиштето „Пријатели на ракотворбите“ во Лунд. Во 1879 година, заедно со нејзиниот зет, уметникот Јакоб Куле (кој помогнал во градењето на „Пријатели на ракотворбите“) основале нивно ткајачко училиште. Заедно тие развиле свој малопродажен текстилен бизнис со продавница во Лунд, продавајќи изработки произведени од оние кои тренирале во училиштето. Тие исто така се разграниле на различни локации, вклучително и продавница во Стокхолм.
Куле ги развивала своите вештини со текот на годините, извлекувајќи корист од интересот на нејзиниот зет за обновување на местото на цветните дизајни во шведските ткаенини. Тие цртале на текстилни дизајни кои преживеале во домовите на локалните селани, но генерално биле непознати. Таа успеала да собере околу илјада различни текстилни модели кои биле користени како основа за нивниот бизнис.
Тора Куле починала на 12 октомври 1939 година во Лунд и е погребана во Нора Киркогарден во градот.
Европска интеграција
Европска интеграција (евроинтеграција) — процес на политичка, правна, економска (и во некои случаи социјална и културна ) интеграција на држави кои се целосно или делумно во рамкте на Европа. Во денешно време ,европската интеграција пред сè се одвива преку Европската Унија и Советот на Европа.
Стренец
Стренец — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Чепан.
Европска интеграција
Историја
Еден од првите кој размислувал за унија на европски нации беше грофот Ричард Николаус фон Куденхов-Калерги, кој во 1923 година го напиша Паневропскиот манифест. Неговите идеи влијаеа на Аристид Бриан, кој на 8 септември 1929 година одржа говор во корист на Европската Унија во Лигата на нациите, а во 1930 година за владата на Франција го напиша неговиот „Меморандум за организација на режимот на федералната Европска Унија“ ,со што таа стана првата европска влада која официјално го прифати принципот.
По крајот на Втората светска војна, континенталната политичка клима била наклонета кон единство во Западна Европа,што многумина го сметале за излез од екстремните форми на национализам што го опустоши континентот. Во говорот одржан на 9 септември 1946 година на Универзитетот во Цирих, Швајцарија, Винстон Черчил постулира за Соединети Европски Држави. Меѓутоа истиот говор содржи забелешки ,кои не се цитираат толку често, со што станува јасно дека Черчил не ја сметаше Британија како на дел од овие Соединети Европски Држави: Ние Британците имаме свој Комонвелт на нации...И зошто да не постои европска група која би им дала чувство на зголемен патриотизам и заедничко државјанство на збунетите луѓе од овој турбулентен и моќен континент? Зошто да не си го заземе своето место кое со право ѝ припаѓа ,заедно со другите големи групации во кроењето на судбините на луѓето?... Франција и Германија мора заедно да го преземат водството. Велика Британија, британскиот Комонвелт на нации ,моќната Америка и јас ѝ веруваме на Советска Русија –затоа што тогаш навистина сè ќе биде добро,односно тие мора да бидат пријатели и спонзори на новата Европа и мора да се борат таа да опстане и да биде успешна.
Совет на Европа
Наспроти искуството на уништување и страдање на луѓето за време на Втората светска војна ,како и потребата од помирување по војната ,идејата за европска интеграција доведе до создавање на Совет на Европа во Стразбур во 1949 година. Најважното достигнување на Советот на Европа е Европската конвенција за човекови права од 1950 година, заедно со неговиот Европски суд за човекови права во Стразбур, кој служи како де факто врховен суд за човекови права и основни слободи насекаде низ Европа.Исто така, човековите права се заштитени од страна на Комитетот за спречување на тортура на Советот на Европа и Европската социјална повелба.
Многу од конвенциите на Советот на Европа се стремат кон целта за поголема правна интеграција ,како што се конвенциите за правна помош, конвенциите против корупција, против перење пари, против допинг во спортот или против интернет криминалот. Културната соработка се заснова на културната конвенција од 1954 година и понатамошните конвенции за признавање на универзитетски студии и дипломи ,како и заштита на јазиците на малцинствата.
По падот на Берлинскиот ѕид, поранешните комунистички земји во централна и источна Европа можеа да пристапат кон Советот на Европа, кој сега се состои од 47 држави во Европа ,со исклучок на Белорусија поради нејзината влада која сè уште не е демократска.Оттаму ,европската интеграција речиси успеа на нивото на Советот на Европа ,опфаќајќи го целиот европски континент.
Организација за безбедност и соработка во Европа
Организација за безбедност и соработка во Европа (ОБСЕ) е трансатланска меѓувладина организација, чија цел е да обезбеди стабилност во Европа. Во јули 1973 година ,таа беше основана под името Конференција за безбедност и соработка во Европа (КБСЕ), а потоа во јануари 1995 година беше трансформирана во нејзината сегашна форма.Во моментов ОБСЕ има 56 земји-членки, кои опфаќаат голем дел од западната полутопка.
ОБСЕ развива 3 видови активности, имено политичко-воената димензија, економската и еколошка димензија и човечката димензија, кои промовираат механизми за спречување на конфликти и резолуција, следење, подготвеност и помош во случај на економски и еколошки закани, како и целосно почитување на човековите права и основните слободи.
Регионална интеграција
Неколкуте обиди на регионалната интеграција делотворно ја промовираа меѓувладината соработка и ја намалија можноста за регионален вооружен конфликт. Другите иницијативи ги отстранија бариерите за слободна трговија во европските региони и го зголемија слободното движење на луѓе, работна сила, добра и капитал преку националните граници
Балтички регион
Следните политички и/или економски организации беа создадени во Балтичкиот регион во постмодернат ера:
Балтичката зона на слободна трговија (БАФТА) претставуваше спогодба за трговија меѓу Естонија,Литванија и Летонија .Таа беше потпишана на 13 септември 1993 година и стапи во сила на 1 април 1994 година .Подоцна, спогодбата се прошири со цел да ги вклучи и земјоделските производи и стапи во сила на 1 јануари 1997 година. БАФТА престана да постои кога нејзините земји-членки на 1 мај 2004 година се приклучија кон ЕУ.
Советот на Балтичките држави (ЦБСС) беше основан во 1992 година ,за да промовира меѓународна соработка меѓу земјите кои излегуваат на Балтичкото Море во однос на прашања од областа на економијата, развојот на граѓанско општество, човековите права и јадрена и радиациона сигурност. Има 12 земји-членки вклучувајќи ги Данска, Естонија, Финска, Германија, Исланд (од 1995 година), Летонија, Литванија, Норвешка, Полска, Русија, Шведска и Европската комисија.
Регион на Ниските Земји
Бенелукс е економска и политичка унија меѓу Белгија, Холандија и Луксембург. На 5 септември 1944 година беше потпишан договор за основање на царинска унија на земјите на Бенелукс, кој стапи во сила во 1948 година ,а престана да постои на 1 ноември 1960 година кога по потпишувањето на договорот во Хаг на 3 февруари 1958 година царинската унија беше заменета со економската унија на земјите на Бенелукс. Во 1955 година беше создаден парламент на земјите на Бенелукс.
Економската унија на Белгија и Луксембург (БЛЕУ) може да се смета за претходник на Бенелукс. БЛЕУ беше создадена со договорот потпишан на 25 јули 1921 година и основаше единствен пазар помеѓу двете земји, со поставување фиксен паритет на белгискиот и луксембуршкиот франк.
Регионот на Црното Море
По падот на Советскиот Сојуз беа основани неколку организации во регионот на Црното Море, како што се: Организацијата за црноморска економска соработка (БСЕЦ) има за цел да обезбеди темпо, стабилност и просперитет преку поттикнување на пријателски и добрососедски односи меѓу 12 земји-членки,од кои повеќето се наоѓаат во регионот на Црното Море. Организацијата беше основана на 25 јуни 1992 година во Истанбул и стапи во сила на 1 мај 1999 година. Единаесетте земји-основачи беа Албанија, Ерменија, Азербејџан, Бугарија, Грузија, Грција, Молдавија, Романија, Русија, Турција и Украина. Во април 2004 година се приклучија Србија и Црна Гора.
ГУАМ организацијата за демократија и економски развој е регионална организација составена од четири пост-советски држави, чија цел е да промовира соработка и демократски вредности, да обезбеди стабилен развој, да ја зголеми меѓународната и регионалната безбедност и да ја интензивира европската интеграција. Сегашните земји-членки ги вклучуваат четирите земји-основачи, имено Грузија, Украина, Азербејџан и Молдавија. Во 1999 година се приклучи и Узбекистан, а ја напушти во 2005 година.
Британските Острови
Од крајот на Првата светска војна, на регионот на Британските Острови беа потпишани следните договори:
Британско-ирскиот совет беше создаден во 1998 година со договорот од Белфаст за да “промовира усогласен развој и развој од заедничка корист за севкупниот однос меѓу народите од овие острови”. Официјално, тој беше основан на 2 декември 1999 година. Неговото членство го сочинуваат Ирска, Обединетото Кралство, три од основачките земји на Обединетото Кралство (Северна Ирска, Шкотска и Велс) и трите Британски кралски колонии (Гернзи, Островот на Човекот и Џерси). Англија не е претставена на Советот како посебен субјект ,бидејќи таа нема децентрализирана влада.
Средна Европа
Следните договори за соработка беа потпишани во Средна Европа:
Договорот за слободна трговија во Средна Европа (ЦЕФТА) е договор за трговија меѓу земјите во Централна и Југоисточна Европа, кој функционира како подготовка за полноправно членство во Европската Унија. Во момнетот има 8 земји-членки: Хрватска, Македонија, Албанија, Босна и Херцеговина, Молдавија, Црна Гора, Србија и Провинцијата Косово управувана од УНМИК.
Договорот е основан во 1992 година од страна на Чехословачка, Унгарија и Полска, но стапи во сила во 1994 година. Во меѓувреме Чехословачка се подели на Чешка и Словачка.Во 1996 година се приклучи Словенија, додека пак Романија го направи истото во 1997 година, Бугарија во 1999 година,а Хрватска во 2003 година. Во 2004 година Чешка, Словачка, Унгарија, Полска и Словенија ја напуштија ЦЕФТА за да се приклучат кон ЕУ. Поради истата причина и Романија и Бугарија ја напуштија во 2007 година. Потоа, во 2006 година се приклучи и Македонија, а во 2007 година и Албанија, Босна и Херцеговина ,Молдавија, Црна Гора , Србија и УНМИК (во име на Косово).
Вишеградската група е Средноевропска алијанса за соработка и европска интеграција. Оваа група се создаде на самитот на Чехословачка, Унгарија и Полска, кој се одржа на 15 февруари 1991 година во унгарскиот град на замоци Вишеград. Чешка и Словачка станаа земји-членки по распаѓањето на Чехословачка во 1993 година.
Од 1924 година Швајцарија и Лихтенштајн учествуваат во царинската унија и двете земји го употребуваат швајцарскиот франк како национална валута.
Нордиски регион
Од крајот на Втората светска војна, во Нордискиот регион беа основани следните организации:
Нордискиот совет и Нордискиот совет на министри претставува форум за соработка на парламентите и владите на нордиските земји, кој е создаден во февруари 1953 година. Тој ги вклучува државите Данска, Финска, Исланд, Норвешка и Шведска, како и нивните автономни територии (Фарските острови, Гренланд и Оланд).
Нордиската пасошка унија беше создадена во 1954 година, но започна со спроведување во мај 1958 година. Таа воспоставува слободно движење преку границите без пасоши за граѓаните на државите. Унијата ја сочинуваат Данска, Шведска и Норвешка, кои се и земји-основачи. Потоа од 24 септември 1965 година се приклучуваат Финска и Исланд, а од 1 јануари 1966 година и данските автономни територии на Фарските острови.
Европска асоцијација за слободна трговија
Европската асоцијација за слободна трговија (ЕФТА) е европски трговски блок, кој е основан на 3 мај 1960 година како алтернатива за европските држави кои не се приклучија кон ЕЕЗ. Во моментот ЕФТА има четири земји-членки:Исланд, Норвешка, Швајцарија и Лихтенштајн, од кои само Норвешка и Швајцарија се земји-основачи.
Откако се приклучија кон Европската заедница (ЕЗ), Обединетото Кралство и Данска во 1973 година ја напуштија ЕФТА .Исто така и Португалија откако се приклучи кон ЕЗ, во 1986 година ја напушти ЕФТА. Австрија, Финска и Шведска престанаа да бидат членки на ЕФТА во 1995 година, откако се приклучија на ЕУ, која ја замени ЕЗ во 1993 година.
Европски заедници
Во 1951 година ,неколку западноевропски држави се согласија да и доделат на Европската заедница за јаглен и челик (ЕЗЈЧ) овластувања за производството на јаглен и челик во Договорот од Париз,кој стапи во сила на 23 јули 1952 година.
Производството на јаглен и челик беше од суштинско значење за реконструкција на државите во Европа по Втората светска војна и исто така овој сектор за национална економија беше многу важен за војувањето во Првата и Втората светска војна. Поради тоа, по основањето на Федерална Република Германија (Западна Германија) во 1949 година, Франција во почетокот ја одржуваше својата окупација над Сар со помош на нејзините компании за челик. Со пренесување на националните овластувања за производството на јаглен и челик врз новоформираната комисија на ЕЗЈЧ, земјите-членки на ЕЗЈЧ беа во можност да создадат поголема транспарентност и доверба меѓу себе.
Ова пренесување на национални овластувања врз некоја од “заедниците “, коишто треба да бидат извршени од страна на нејзината Комисијата, соодветствуваше со Договорот од Рим со кој беа основани Европската заедница за атомска енергија (или ЕВРОАТОМ) и Европската економска заедница (ЕЕЗ) во Брисел.
Во 1967 година Договорот за спојување (или Договорот од Брисел) ги обедини институциите на ЕЗЈЧ и ЕВРОАТОМ во институциите на ЕЕЗ. Тие веќе имаа заедничко парламентарно собрание и судови и заедно беа познати како европски заедници. Во 1987 година, Единствениот европски акт (ЕЕА) претставуваше прва поголема ревизија на Договорот од Рим и официјално го основаше единствениот европски пазар и европската политичка соработка. Заедниците с è уште имаа независен идентитет, и покрај тоа што во голема мера беа интегрирани и со текот на годините се трансформираа во она што сега го нарекуваме Европска унија.
Шесте држави кои ги основаа трите заедници беа познати како “внатрешните шест”(“inner six“), а тоа беа: Белгија, Франција, Италија, Луксембург, Холандија и Западна Германија, а другите т.н. “надворешните шест” (“ outer seven” )беа оние земји кои ја формираа Европската асоцијација за слободна трговија. Во 1973 година со пристапувањето на Данска, Ирска и Обединетото Кралство, Европската заедница за првпат се прошири. Во 1981 година пристапи Грција, а во 1986 година истото го направија Португалија и Шпанија. На 3 октомври 1990 година Западна и Источна Германија повторно се обединија, па според тоа Источна Германија стана дел од Заедницата во новообединетата Германија (без да го зголемат бројот на земји-членки).
Клучна личност во процесот на формирање на Заедницата беше Жан Моне, кој се смета за основач на Европската Унија ,која важи за доминантна сила на европската интеграција.
Европска Унија
Оттаму, 12 држави се основачи, имено, Белгија, Данска, Франција, Германија, Грција, Ирска, Италија, [[Луксембург, Холандија, Португалија, Шпанија и Обединетото Кралство. Во 1995 година кон ЕУ пристапија Австрија, Финска и Шведска, а во 2004 година се придружија и Кипар, Чешка, Естонија, Унгарија, Летонија, Литванија, Малта, Полска, Словачка и Словенија. Конечно, во 2007 година добија пристап и Бугарија и Романија. Во официјалните земји-кандидати спаѓаат Хрватска, Исланд, Македонија и Турција. Албанија, Црна Гора и Србија поднесоа барање за членство. Барањето за членство на Мароко беше одбиено од страна на ЕЕЗ, а барањето на Швајцарија замрзнато. Норвешка одби членство во два референдуми.
Европската унија има голем број врски со нации кои не се официјано дел од Унијата. Според официјалната веб-локција на Европската Унија и изјавата на комесарот Гинтер Ферхојген ,целта е да има круг на држави кои ќе ги споделуваат демократските идеали на ЕУ и ќе им се придружат во дополнителна интеграција, без да мора да станат полноправни земји-членки.
Надлежности
Додека поголем дел од одговорностите (надлежностите) се во рацете на земјите-членки, дел од надлежностите исклучиво и се доделуваат на Унијата за донесување заедничка одлука.Некои од нив се споделуваатво очекување Унијата да делува, а некои добиваат поддршка од ЕУ. Надлежностите се претставени на оваа табела:
Економска интеграција
Европската унија дејствува на единствен економски пазар низ територијата на сите земји-членки и користи единствена валута меѓу земјите-членки на Еврозоната. Понатаму, Европската Унија преку Европската економска област и договорите за царинска унија има голем број економски врски со нации кои официјално не се дел од Унијата.
Зона за слободна трговија
Голем број земји потпишаа Спогодба за асоцијација (СА)на Европската Унија со одредби од ФТА. Главно, тие ги вклучуваат средоземните земји (во 2005 година Алжир, во 2004 година Египет, во 2000 година Израел, во 2002 година Јордан, во 2006 година Либан, во 2000 година Мароко, во 1997 година Палестинската самоуправа и во 1998 година Тунис),но сепак вклучуваат и некои земји од други трговски блокови кои исто така потпишале спогодба за асоцијација (како Чиле во 2003 година, Мексико и Јужна Африка во 2000 година).
Понатаму, многу балкански држави потпишаа Спогодба за стабилизација и асоцијација (ССА) со одредби од страна на ФТА (како Албанија (потпиша во 2006 година), Хрватска (2005), Црна Гора (2007), Македонија (2004), Босна и Херцеговина и Србија (и двете во 2008 година ,спогодбата сè уште не стапила во сила).
Во 2008 година, Полска и Шведска го предложија Источното партнерство, кое вклучуваше поставување на Зона на слободна трговија (ФТА) помеѓу ЕУ и источните земји како што се Ерменија, Азербејџан, Грузија, Молдавија и Украина.
Царинска унија
Европската царинска унија дефинира област каде што не се наметнува царина на стоките кои се движат низ Унијата и ги вклучува сите земји-членки на Европската Унија. Во 1968 година беше постигнато укинување на внатрешните царински бариери меѓу земјите-членки на ЕЕЗ.
Андора и Сан Марино, заедно со трети земји се дел од царинските унии на ЕУ. Турција е поврзана преку Царинската унија меѓу ЕУ и Турција.
Единствен пазар
Значајна цел на ЕУ од нејзиното создавање во 1992 година со Мастришкиот договор е воспоставување и одржување на единствен пазар и настојува да ги гарантира четирите основни слободи, коишто се поврзани со обезбедување на слободното движење на добра, услуги, капитал и луѓе низ внатрешниот пазар на ЕУ.
Договорот на Европската економска област (ЕЕА) им овозможува на Норвешка, Исланд и Лихтенштајн да учествуваат во Европскиот единствен пазар без да пристапат кон ЕУ. Четирите основни слободи се применуваат. Меѓутоа се применуваат и некои рестрикции за рибарство и земјоделство. Швајцарија е поврзана со Европската унија преку билатералните договори помеѓу ЕУ и Швајцарија, коишто имаат поинаква содржина од содржината на договорот на ЕЕА.