cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Салаетин Билал
Животопис
Салаетин Билал студирал на Театарскиот конзерваториум во Истанбул, Турција. Во 1964 година станал член на ансамблот на Турската драма при Театарот на народностите во Скопје. Како глумец гостувал и во проекти изведувани на сцените на Македонскиот народен театар, Драмскиот театар, како и на матичната сцена со ансамблот на Албанската драма.
За своето глумечко умеење бил награден како најдобар артист на Театарските игри „Војдан Чернодрински“ во Прилеп во 1976 и 1990 година, а на Театарските игри во 1992 година добил награда за најдобра споредна улога. Двапати бил добитник на наградата што ја доделува ревијата „Екран“ - прогласен е за глумец на годината во 1976 и 1977 година. Добитник е и на општествените признанија „13 Ноември“ - Награда на градот Скопје за 1977 г., а во 1984 година го доби највисокото републичко признание Наградата „11 Октомври“, Добитник е на Наградата за животно дело "Војдан Чернодрински" 2014. Починал во Скопје на 10 мај 2018 година.
Вангел Георгиев
Вангел Георгиев Начев, наречен Вангел Сребренски, во Грција познат како Вангелис Стрембениотис или Вангелис Георгиу или Вангелис Нацис (Βαγγέλης Στρεμπενιώτης, Γεωργίου или Νάτσης) e андартски капетан, деец на Елиномакедонскиот комитет и учесник во Борбата за Македонија.
Животопис
Вангел Георгиев е роден во 1876 година во леринското село Сребрено (Сребрени), денес Аспрогија, Грција. ГРчкиот костурски митролоплит Карвангелис успеал да го придобие за грчката кауза во Македонија и била формирана првата месна андартска чета од 15 души.
Во јуни 1903 година четата на Георгиев се сретнува со критската чета на Георгиос Перакис и заедно почнале да ги проследуват четите на Македонската револуционерна организација.
Вангел Георгиев зедно со турските војски водел борба со четата на војводата Воти Кирчев, кој бил ранет и заробен од аскерот.
Во текот на Илинденското востание четата на Вангел составена од 50 души заедно со турскиот аскер несупешно ја заштитувале Клисура од четите на Македонската револуционерна организација
На 12 мај 1904 година Вангел Георгиев со својата чета ја напуштиле Битола но во околината на село Ајтос наишле на заседа во која Георгиев бил убиен. Во 1960 година во Костур е подигнат споменик со ликот на Вангел Георгиев, односно Вангелис Стрембениотис.
Кристалографија
Кристалографијата е експериментална наука за одредување на распоредот на атоми во кристални цврсти материи (види кристална структура). Зборот „кристалографија“ е изведен од грчките зборови кристал „ладна капка, замрзната капка“, што значи протегање на сите цврсти материи со одреден степен на транспарентност, и графин „пишува“. Во јули 2012 година, Обединетите нации ја признаа важноста на науката за кристалографија прогласувајќи дека 2014 година ќе биде Меѓународна година на кристалографија.
Пред развојот на кристалографската дифракција на Х-зраци (види подолу), изучувањето на кристали се засновало на физички мерења на нивната геометрија користејќи гониометар. Ова вклучува мерење на аглите на кристалните лица во однос на едни со други и на теоретските референтни оски (кристалографски оски) и воспоставување на симетрија на предметниот кристал. Позицијата во 3Д простор на секое кристално лице е прикажана на стереографска мрежа, како што е Волф мрежата или мрежата на Ламберт. Полот на секое лице е исцртан на мрежата. Секоја точка е обележана со својот Милеров индекс. Конечниот график овозможува да се утврди симетријата на кристалот.
Кристалографските методи сега зависат од анализата на моделите на дифракција на примерок осветлен од зрак од некаков вид. Најчесто се користат Х-зраците, другите зраци што се користат вклучуваат електрони или неутрони. Кристалографите честопати експлицитно го наведуваат типот на зрак кој го користат, како термините кристалографија на X - зраци, неутронско расејување и електронска дифракција. Овие три типа на зрачење заемнодејствуваат со примерокот на различни начини.
Поради овие различни форми на интеракција, трите типа на зрачење се погодни за различни кристалографски проучувања.
Теорија
Со конвенционална техника за сликање, како што се оптичките микроскопи, добивањето на слика на мал објект бара собирање на светлина со зголемувачки леќи. Сепак, резолуцијата на кој било оптички систем е ограничена со дифракционен лимит на светлината, кој зависи од нејзината бранова должина. На пример, видливата светлина има бранова должина од околу 4000 до 7000 ангстреми и е три реда на големина                       ( 10^3 ) подолга од должината на типичните атомски врски и самите атоми (околу 1 до 2   Å). Затоа, конвенционалниот оптички микроскоп не може да го реши просторното уредување на атомите во кристалite. За да го сториме тоа, ќе ни треба зрачење со многу пократки бранови должини, како што се Х-зраци или неутронски зраци.
За жал, фокусирањето на Х-зраците со конвенционалните оптички леќи може да биде тешко. Научниците постигнале успех во насока на фокусирање на Х-зраци со микроскопски плочи од Френеловата зона направени од злато и со рефлексија од критичен агол во долги остри капилари. Прекршените Х-зраци или неутронски зраци не можат да бидат насочени кон производство на слики, така што структурата на примерокот мора да се реконструира од дифракционата шема.
Моделот на дифракција произлегува од конструктивното мешање на фотоните, расејани во периодичните, повторувачки одлики на примерокот кој се испитува. Поради нивната високо подредена и повторувачка атомска структура ( решетки на Бравис ), кристалите ги прекршуваат х-зраците на кохерентен начин, исто така познато како Брагова рефлексија.
Сејмени (навивачка група)
Сејмени е навивачка група на фудбалскиот клуб Осогово од Кочани.
Навивачката група е формирана во 1986 година. Со помали и поголеми осцилации, таа константно има членови кои верно го следат својот клуб на сите натпреварувања.
Кристалографија
Техники
Откако ќе се добие кристал, податоците може да се соберат со помош на радијационен зрак. Иако многу универзитети кои се занимаваат со кристалографски истражувања и имаат своја опрема за производство на Х-зраци, синхроните често се користат како извори на Х-зраци, заради чистите и поцелосните обрасци што можат да генерираат такви извори. Изворите на синхротрон, исто така, имаат многу поголем интензитет на Х-зраци, така што при собирањето на податоците потребно е мал дел од времето кое е во нормални услови неопходно при послаби извори. Дополнителни техники на неутронска кристалографија се користат за да се идентификуваат позициите на водородните атоми, бидејќи Х-зраците меѓусебно слабо комуницираат со лесни елементи како водород.
Создавањето на слика од дифракциона шема бара софистицирана математика и честопати итеративен процес на моделирање и рафинирање. Во овој процес, математички предвидените модели на дифракција на хипотезирана или „моделска“ структура се споредуваат со вистинската шема генерирана од кристалниот примерок. Идеално, истражувачите прават неколку првични претпоставки, кои преку рафинирање, сите се спојуваат на истиот одговор. Моделите се рафинирани сè додека нивните предвидени модели не се совпаѓаат до толку голем степен што може да се постигне без радикална ревизија на моделот. Ова е макотрпен процес, олеснет денес од компјутерите.
Математичките методи за анализа на податоците за дифракција се применуваат само на обрасците, што пак резултира само кога брановите се оддалечуваат од уредните низи. Бидејќи, кристалографијата во најголем дел се применува само на кристалите, или на молекулите што можат да се сврзат и да се кристализираат поради некое мерење. И покрај ова, одредена количина молекуларни информации може да се извлече од обрасци што се генерираат од влакна и прав, кои иако не се совршени како цврст кристал, може да покажат одреден степен на редот. Ова ниво на редот може да биде доволно за да се заклучи структурата на едноставни молекули или да се утврдат грубите одлики на посложените молекули. На пример, двојно-спиралната структура на ДНК била донесена од дифракциона шема на Х-зраци, генерирана од влакнест примерок.
Наука за материјалите
Кристалографијата ја користат научниците за да карактеризираат различни материјали. Кај единечните кристали, ефектите од кристалното уредување на атомите е често лесно да се видат макроскопски, бидејќи природните форми на кристали ја рефлектираат атомската структура. Покрај тоа, физичките својства често се контролираат од кристални дефекти. Разбирањето на кристалните структури е важен предуслов за разбирање на кристалографските дефекти. Во главно, материјалите не се јавуваат како единечен кристал, туку во поликристална форма (т.е. како агрегат на мали кристали со различни ориентации). Поради ова, методот на дифракција од прав, кој зема модели на дифракција на поликристални примероци со голем број кристали, игра важна улога во структурното определување.
Други физички својства се исто така поврзани со кристалографијата. На пример, минералите во глина формираат мали, рамни, плочкасти структури. Глината лесно може да се деформира затоа што плочкастите честички можат да се лизгаат едни по други во рамнината на плочите, но сепак да останат силно поврзани во насока нормална на плочите. Таквите механизми можат да се изучуваат со мерења на кристалографска текстура.
Кристалографијата е корисна во фазата на идентификација. При производство или употреба на даден материјал, генерално е пожелно да се знае кои соединенија и какви фази се присутни во материјалот, бидејќи нивниот состав, структура и пропорции ќе влијаат на својствата на материјалот. Секоја фаза има карактеристичен распоред на атоми. Дифракција на Х-зраци или неутрони може да се користи за да се идентификуваат кои модели се присутни во материјалот и со тоа кои соединенија се присутни. Кристалографијата опфаќа набројување на обрасците на симетријата што можат да се формираат со атоми во кристал и од оваа причина е поврзано со групната теорија и геометријата.
Биологија
Кристалографијата со Х-зраци е примарен метод за утврдување на молекуларните конформации на биолошките макромолекули, особено белковините и нуклеинските киселини како ДНК и РНК. Всушност, двојно-спиралната структура на ДНК била откриена со помош на кристалографски податоци, како што беше спомнато и претходно. Првата кристална структура на макромолекула, тридимензионален модел на молекулата на миоглобинот, била добиена во 1958 година, со анализа на Х-зраци. Банката со податоци за белковини (PDB), за структурите на белковините и другите биолошки макромолекули е слободно достапна. Компјутерските програми како што се RasMol, Pymol или VMD може да се користат за визуелизација на биолошките молекуларни структури. Неутронската кристалографија често се користи за да помогне во рафинирање на структури добиени со Х-зраци или за решавање на специфична врска. Методите честопати се сметаат за комплементарни, бидејќи Х-зраците зависат од положбата на електроните и најсилно ги расејуваат тешките атоми, додека неутроните се чувствителни на положбата на јадрото и расејуваат силно дури и од многу лесни изотопи, вклучувајќи водород и девтериум. Електронската кристалографија се користи за да се утврдат некои белковински структури, особено мембрански белковини и вирусни капсиди.
Референтна литература
Меѓународните табели за кристалографија е серија од осум книги кои ги прикажува стандардните нотации за форматирање, опишување и тестирање на кристали. Серијата содржи книги кои опфаќаат методи на анализа и математички процедури за утврдување на органска структура иако рендгенска кристалографија, електронска дифракција и дифракција на неутрони. Меѓународните табели се фокусирани на процедури, техники и описи и не ги наведуваат самите физички својства на одделните кристали. Секоја книга има околу 1000 страници, а насловите на книгите се:
Податотечен систем
Податотечен систем (анг. File system) е системот на кој податотеките се именувани и каде што тие сместени логички за складирање и пронаоѓање. Според (Таненбаум 2001) DOS, Windows, OS/2 Macintosh и UNIX-заснован оперативен систем. Сите овие имаат податотечен систем во кој податотеките се сместени некаде во хиерархиската структура. Податотеката е сместена во папка (directory) или во подпапка на посакуваното место во хиерархиската структура.
Податотечниот систем наведува „договори“ за именување на податотеките. Овие „договори“ вклучуваат максимален број на знаци во името, кои може да се користат и во некои системи, колку долги можат да бидат наставките во името на податотеката. Податотечниот систем исто така вкучува и формат (тип) за утврдување на патеката на податотеката преку структурите на директориумот.
Податотечните системи се користат кај уреди за чување на податоци, како што се тврд диск, флопи диск, оптички дискови или флеш мемории, за одржување на физичките локации на компјутерските податотеки. Тие може да обезбедат пристап до податоците во податотечниот опслужувач преку симулирање на клиент за мрежен протокол (пример: NFS, SMB, 9P клиент, итн.), или тие можат да бидат виртуелни и постоечки само за пристап на виртуелни податоци. Ова се разликува од услугите на директориумот и регистрите.
Вметнување податотеки
Веројатно најважното прашање во вметнувањето на податотека за чување е следењето на кој диск блок оди и со која податотека. Различни методи се користат во различни оперативни системи.
Соседна распределба
Наједноставната шема на распределба е да се зачува секоја податотека како соседен блок од податоци на диск. Така на диск со 1К блокови, на 50К податотека ќе бидат распределени 50 последователни блокови. Според (Стајлингс 2009) оваа шема има две значителни предности. Прво, тоа е едноставно да се имплементира затоа што следењето на податотечните блокови каде тие се сведуваат на еден број, диск адресата од првот блок. Второ, перформансите се одлично затоа што цела податотека може да се чита од диск со една операција. За жал, „соседната распределба“ исто така има две подеднакво значајни недостатоци. Прво, тоа не е можно додека максимумот на големина на податотеката е позната во тоа време се создава податотеката. Без оваа информација, оперативниот систем не знае колку слободно место да резервира на дискот. Во системи каде податотеките мора да се запишат со една операција, може да се користи како голема предност. Вториот недостаток е фрагментацијата на дискот како резултат од оваа „политика“ на распределба. Просторот се губи, кој инаку би можел да се искористи.
Враќањето на дискот е многу скапо, иако може да се направи касно во ноќта кога системот е неактивен.
Вметнување директориуми
Според (Таненбаум 2000) пред податотеката да биде прочитана, таа мора да биде отворена. Кога податотеката е отворена, оперативниот систем користи патеки зададени од корисникот за да го најде влезот до директориумот. Директориумот за влез обезбедува информации потребни за да се најде диск блокот. Во зависност од системот, овие информации може да биде на диск адресата на целот податотеката (соседна распределба), бројот на првиот блок (двете поврзани листи шеми), или бројот на и-јазол. Во сите случаи главната функција на директориумот од системот е карта од ASCII имиња на податотеки за потребните информации за да се најде податокот.
Тесно поврзани со ова прашање е и местото како што атрибутите треба да бидат сместени. Една очигледна можност е да се чуваат дирекно во директориумот за влез. Многу системи прават токму така. За системи кои корисат и-јазли, друга можност е да се чуваат атрбутите во и-јазли, отколку во директориумот за влез.
Директориуми во CP/M
Да почнеме со проучување на директориумите со еден едноставен пример, оној на CP/M (Golden and Pechura, 1986). Во овој систем, има само еден директориум, значи секој податотечен систем треба да направи да го погледне името на податотеката кој е баран во единствениот директориум. Кога се наоѓа влезот, исто така има броеви на диск блоковите, бидејќи тие се чуваат право во директориумот за влез како и сите атрибуди. Ако податотеката користи повеќе диск блокови којшто одговараат на еден влез, податотеката е распределена на дополнителни директориуми за влез.
Директориуми во MS-DOS
Сега да разгледаме некои премети од системи со хиерархиски директориуми. На слика 1 е прикажан MS-DOS директориумот за влез. Долг е 32 бити и содржи податотечно име, атрибути и број од првиот диск блок. Првиот диск блок број се користи како индекс.
Во MS-DOS, директориумите може да содржат и други директориуми, водени како хиерархиска податотека. Тоа е честа појава во MS-DOS дека различни програмски апликации секој старт создаваат директориум во root директориумот и ги сместуваат сите свои податотеки таму, за да не дојде до судир со различни апликации.
Директориуми во UNIX
Директориум структурата традиционално се користи во UNIX, многу е едноставна како што е покажано на слика 2. Секој влез содржи го содржи само името на податотеката и неговиот и-јазол број. Сите информации за типот, големината, сопственостна и диск блоковите се содржат во и-јазолот. Истиот UNIX систем има и различен распоред, но во сите случаи, директориумот за влез содржи само ASCII низа и и-јазол број. Кога податотеката е отворена, податотечниот систем мора да се земе името на податотеката која се испорачува и да се најдат диск блоковите. Да разгледаме како името на патеката /usr/ast/rnbux изгледа. Ќе користиме UNIX за пример, но алгоритмот е во основа ист за сите системски директориуми кои имаат хиерархиска структура. Прво податотечниот систем го наоѓа root директориумот. Во UNIX и-јазол се наоѓа на претходно утврдено место во дискот. Тогаш тоа е првата компонента од патеката usr, во root директориумот за да го најде бројот на и-јазолот од податотеката /usr. Наоѓањето на и-јазолот од неговиот број е јасна, бидејќи секој има фиксна локација на дискот. Од овој и-јазол, системот го наоѓа директориумот за /usr и гледа на следниот компонент. Кога ќе го најде влезот за ast, го има и-јазолот за директориумот /usr/ast. Од овој и-јазол може да се најде директориумот за себе и оди понатаму mbox. И-јазолот за оваа податотека е прочитан во меморијата и се чува таму додека податотеката не се затвори. Секој директориум има влез за. и за .. кои се ставаат кога директориумот е создаден. Влезот има и-јазол број за моменталниот директориум и влез за ..(следен директориум) има и-јазол број за главниот директориум.
Простор на дискот за управување
Податотеките обично се сместени на диск, па така управувањето со просторот на дискот е главна грижа на дизајнерите на податотечниот систем. Две главни стратегии се можни за чување на n бајт податотека: n последователни бајти од просторот на дискот се распределени или податотеката е поделена на голем бројот соседни блокови. Истиот баланс е присутен и во меморијата на системот за управување помеѓу сегментацијата и страничењето. Чувањето на податотека како соседна низа од бајти има очигледен проблем, ако податотеката расте, тогаш најверојатно ќе треба да се премест на диск. Истиот проблем го има и во сегментите во меморијата, движењето на еден сегмент во меморијата е релативно брза операција во споредба со движењето на една податотека од еден диск на друг диск. Заради оваа причина, речиси сите податотечни системи „сецкаат“ податотеки до фиксна големи на блокови кои не мора да се во непосредна близина.
Големина на блокови
Откако ќе се одлучи за чување на податотека со фиксна големина на блокови, се поставува прашањето колку голем треба да биде блокот. Со оглед на начинот како дисковите се огранизирани, секторот, патот и цилиндарот се очигледни кандидати за распределба. Во системот за страничење, големината на страната е исто така голем фаворит. Имајќи голема распределба на единиците, како што е цилиндарот, значи секоја податотека, дури и 1-бајт податотека, се врзува за целиот цилиндар. Студиите (Мулендер и Таненбаум 1984) покажаа дека средната големина на податотеката во UNIX изнесува околу 1К, па распределбата на 32К цилиндри за секоја податотека би бил „отпад“ 31/32 или 97% од вкупниот простор на дискот. Од друга страна, користењето на мали единици за распределување значи дека секоја податотека ќе содржи многу блокови. Читањето на секој блок нормално бара и вртежни одложувања, па читањето на податотека која се состои од многу мали блокови ќе биде бавно. Како пример да земеме диск со 32,768 бајти за патека, вртежно време од 16,67мсек и во просек бара време од 30мсек. Времето во милисекунди за читање на блок од k бајти е збирот од барања, вртежни одлагања и пренос: Т.е. 30+8,3+(k/32768)*16,67
Сигурносна копија
Дури и со јасна стратегија за справување со лоши сектори, важно е да се прави резерва на податотеките почесто. Податотечниот систем на флопи дискот може да му се направи бекап само со копирање на целиот флопи диск во еден празен флопи диск. Податотечниот систем за мали винчестер дискови може да му биде направено бекап со префрлање на целиот диск на магнетна лента. Моменталните технологии вклучуваат I5OM кертриџ ленти и 8G Exabyte или DAT касети. За големи винчестер дискови (пример 10GB) враќањето на цел диск на касета е мачно и одзема многу време. Една стратегија која е лесно да се спроведе, но троши половина од складирањето е да се обезбеди секој компјутер со два диска наместо со еден. Двата дискови се поделени на два дела: податоци и бекап. Секоја ноќ дел од податоци на дискот 0 се копирани на резервниот дел од диск 1. На овој начин, ако еден диск е целосно уништен, нема изгубени информации. Алтернативна за префрлање на целиот податотечен систем секој ден е да се направат поединечни „депонии“. Најпростиот облик на поединечен дампинг е m&e е комплетна депонија периодично, да речеме неделно или месечно, и да направиме дневна „депонија“ на само оние податотеки кои се изменети од последната целосна „депонија“. Подобра шема е да се „фрлат“ само они податотеки кои биле сменети, бедијќи тие биле последни „фрлени“.
За спречување на овој метод, листата за „депонијата“ за секоја податотека мора да се чува на дискот. Ако таа биде сменета бидејќи тоа последен пат било „фрлено“, се „фрла“ повторно и своето време на последна „депонија“ е заменето со моментално време. Ако се направи месечен циклус, овој метод секојдневно бара 31 „депониски“ ленти, една на ден, плус доволно ленти за чување на целата „депонија“ која се прави еднаш месечно. Други покомплекси шеми користат помалку ленки кои исто така се користи. Автоматскиот метод кој користи повеќе дискови исто така се користи. На пример, отсликувањето користи два дискови. Запишувањето оди на двата дискови, а читањето оди само на еден.
Перформанси на податотечниот систем
Според (Таненбаум и Вудхул 1999) пристапувањето до диск е многу поспоро отколку пристапувањето до меморијата. Читањето на некој мемориски збор обично зема неколку наносекунди. Читањето на некој блок од тврдиот диск може да земе 50 микросекунди, фактор за четири пати побавното читање е 32-битниот збор, но на ова мора да се додадат 10 до 20 милисекунди, кога тој ги прати и потоа го чека саканиот сектор да пристигне во рамките на читање на главата. Ако само еден единствен збор е потребен, пристапот до меморијата е 100,000 пати побрз, отколку пристапот до тврдиот диск. Како резултат на оваа разлика во времето за пристап, многу податотечни системи се дизајнирани да го намалат бројот на пристапи до тврдиот диск. Најчеста техника која се користи да се намали пристапот до дискот е блок кеш или бафер кеш (кеш доаѓа од францускиот збор cachet што значи да скриеш). Во овој контекст, кеш е колекција од блокови кои логички припаѓаат на дискот, но се чуваат во меморијата за подобри перформанси. Различни алоритми можат да се користат за управување со кешот, но еден од најчесто употребуваните е да се проверат сите барања за читање за да се види дали потребниот блок е во кешот, ако е барањето за читање може да биде задоволено и без пристап до дискот. Ако блок не се во кешот, прво се чита во кешот, па потоа се копира каде е потребно. Следните барања за истиот блок можат да се задоволат од истиот кеш. Кога блокот треба да се вметне во полн кеш, некои блокови треба да бидат избришати и презапишани на дискот. Оваа ситуација е многу слична на страничењето и сите слични алгоритми за страничење. Една ведра разлика помеѓу страничењето и кеширањето е тоа што кеш референците се многу ретки, така што тоа е можно да ги задржи сите блокови во точна линија на заменлива единица со поврзани листи. За жал, ова е стапица.
Безбедност
Според (Таненбаум 1999) податотечните системи често содржат информации кој се многу вредни за своите корисници. Заштитата на оваа информација од неовластено користење е голема загриженост за сите податотечни системи.
Безбедносна околина
Според (Таненбаум и Вудхул 1999) термините „безбедност“ и „заштита“ често се користат наизменично. Сепак, тоа е често корисно за да се направи разлика помеѓу општите проблеми вклучени во тоа што си сигурен дека се „измислиците“ не се читаат или модифицираат од неовластени лица, кои вклучуваат технички, менаџерски и законски права на една страна, како и специфични механизми за оперативни системи кои се користат да се обезбеди сигурност од друга страна. За да избегне оваа забуна, ќе го користиме терминот „сигурност“ да се однесува за целиот проблем, и термиот „заштитен механизам“ да се однесува на одредени механизми на оперативни системи кои се користат за заштита на информациите во компјутерот.
Безбедноста има многу аспекти. Две од поважните се загуба на податоците и „натрапниците“.
Некои од вообичаените причини за загуба на податоците се:
Многу од овие може да се решат со одржување на бекап, по можност подалеку од оригиналните податоци. Многу поинтересен проблем е што да се прави со „натрапниците“. Овие доаѓаат во две варијанти. Пасивните натрапници само сакаат да читаат податотеки кои не се овластени за читање. Активните натрапници се многу помалициозни. Тие сакаат да направат неовласнети измени во податоците. При дизајнирање на систем кој ќе биде сигурен против натрапници, важно е да се има предвид видот на натрапникот. Некои општи категории се:
1.	Обични „љубопитници“ од страна на не-технични корисници. Многу луѓе имаат терминали за временско споделување на системито или мрежни лични сметачи во нивните канцеларии, и човечката природа е она што е, некои од нив ќе ја прочитаат електронската пошта на други луѓе, и некои други податотеки ако не постои бариера на нивниот пат. Повеќето UNIX системи, на пример, стандардно имаат зададено сите податотеки да може јавно да се читаат.
2.	„Душкање“ од страна на натрапниците. Студенти, системски програмери, оператори и друг технички персонал често сметаат дека бидат личен предизвик за да се пробие безбедноста на локалните компјутерски системи. Тие често се висококвалификувани и се подготвени да посветат голем дел од времето за овој напор.
3.	Однапред утврдени обиди за да се заработаат пари. Некои банкарски програмери се обидуваат да пробијат во банкатскиот систем за да украдат од банката. Шемите се различни од менувањето на софтверот за да се намали кругот на интереси.
4.	Комерцијална или воена шпионажа. Шпионажата се однесува на сериозен и добро финансиран обид од страна на еден конкурент, или една странска земја за да се украдат програми, трговски тајни, патенти, технологија, маркетинг планови и така натаму. Често во овој обид се вклучуваат и прислушкувањето или дури и исправањето на антеви во режија на компјутер за да се соберат повеќе електромагнетни зрачења.
Друг аспект на безбедносен проблем е приватноста: заштита на поединци од злоупотреба на информациите. Ова брзо се впишува во многу правни и морални прашања. Владата треба да ги собере досиејата за сите со цел да се фатат хакерите, каде Х е „благосостојба“ или „данок“ во зависност од вашата политика?
Заклучок
Видено од страна, податотечниот систем е колекција од податотеки и директориуми, плус операции во нив. Податотеките можат да се читаат и запишуваат, директориумите може да се создаваат и уништуваат, и податотеките може да се преместуваат од директориум во директориум. Повеќето модерни податотечни системи поддржуваат хиерархиски директоривен систем, во кој директориумите може да имаат бесконечни поддиректориуми. Видено одвнатре, податотечниот систем изгледа поинаку. Дизајнерите на податотечниот систем треба да се сконцентрираат како да се распредели чувањето на податоците, и како системот да ги чува патеките од кој блок доаѓа со која податотека. Сигурноста и перформансите на податотечниот систем се исто така важни прашања.
Сигурноста и заштитата се од витално за системските корисници и дизајнерите.
Исто така, проверката со и без лозинки за контрола на пристап за листи и способности, и матрица модел за размислување на заштита.
Цане Здравковски
Цане (Александар) Здравковски ( во, Битолско — во Битола) — македонски раскажувач, романсиер, критичар и драмски автор.
Животопис
Завршил Филолошки факултет во Скопје. Доктор по филолошки науки. Работел во Педагошкиот завод во Скопје. Работниот век Александар Цане Здравковски го мина како професор во битолската гимназија и како самостоен педагошки советник во Педагошкиот завод при Министерството за образование во Скопје. Автор е на 40 романи и на бројни трудови од областа на критиката и есеистиката. Беше член на Друштвото на писателите на Македонија од 1971 година.
Автор е на книгите:
Холандски гулден
Холандски гулден или холандски флорин (хол. Nederlandse gulden) (ISO 4217: NLG бројчен код: 528) е поранешна национална валута на Холандија.
На 1 јануари 1999 год. тој бил заменет од еврото као сметководствена валута. Замената на парите во оптек била извршена на 1 јануари 2002 година. Како законско срдство за плаќање гулденот важел до 28 јануари 2002 година.
Ознаката на валутата ƒ потекнувала од една постара валута - флорин (хол. florijn).
Историја
Грофот Вилхелм V од Холандија и Зеланд прв ги исковал гулдените во Холандија во 1378 година. Поедини кнезови исто така ковале гулдени. Холандската држава настанала во 1581 г. со основањето на Републиката на седумте обединети провинции. Гулдените во Холандија биле ковани од 1601 година. Во 1814 година бил преуреден монетарниот систем во Обединетото Кралство Холандија.
Холандската национална банка прва во Холандија почнала да печати хартиени пари. Овие банкноти станале законско средство за плаќање во 1904 година. <Gallery> Слика:25 gulden (1861).jpg|Банкнота од 25 гулдени од 1861 г. Слика:NetherlandsP24-100Gulden-1921 f.jpg|Банкнота од 100 гулдени од 1921 г. Слика:NetherlandsP43b-10Gulden-1930 f.jpg|Банкнота од 10 гулдени од 1930 г. </Gallery>
Монети и банкноти од 1945 до 2000 г.
До воведувањето на еврото во оптек биле: Монетите од ½ цент биле повлечени од оптек во 1948 г.; оние од 1 цент биле укинати на 1 март 1983 г. Монетите од 5 гулдени во употреба биле воведени на 1 мај 1988 год. Банкнотите од 20 гулдени важеле до 1970 год.; банкнотите од 5 гулдени биле повлечени од оптек во 1990 г. Банкнотите од 50 гулдени се појавиле во 1981 год., а оние од 250 гулдени во 1986 година.
Воведување на еврото
Курсот за размена изнесувал 1 Euro = 2,20371 NLG. ISO 4217 ознаката на валутата била NLG. Монетите се разменувале до 1 јануари 2007, додека рокот за банкнотите е до 1 јануари 2032 г.
Добра жена
Добра жена е српски драмски филм од 2016 година, напишан, режиран од Мирјана Карановиќ во главната улога. Бил прикажан во Светскиот филмски драмски натпревар на филмскиот фестивал Санденс 2016 година. Бил именуван како еден од петте филмови што може да бидат избрани како српски кандидат за најдобар странски филм на 89-тото доделување на Оскарите, но сепак на крајот не бил избран.
Жабјани
''Оваа статија се однесува на прилепското село Жабјани. За битолското село, видете Жабени.
Жабјани — село во Општина Долнени, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Жабјани се наоѓа северозападно од градот Прилеп, помеѓу селата Ропотово, Пешталево и Сарандиново, на надморска височина од 610 м. Денес селото е речиси во целост припоено со соседното село Ропотово.
Историја
Во отоманскиот период, чифлици во селото имале Турци од Прилеп. Од нив подоцна земјата ја купиле браќата Алил, Јусуф и Абдула од Дебар, кои основале три чифлици. Сестрата на браќата се омажила за Рушит, кој основал четврти чифлик. По 1912 година, жителите ја купиле земјата од чифликсајбиите.
Население
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Жабјани било село со 16 домаќинства и 80 жители Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Жабјани имало 50 жители Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во селото имало 56 жители Македонци.
Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 56 жители, од кои 55 Македонци и 1 Србин.
Родови
Жабјани е чисто македонско православно село, сите родови во селото се доселенички.
Родови во Жабјани се:
Општествени установи
Со оглед на тоа дека селото е речиси во целост припоено со Ропотово, во негова непосредна близина се наоѓа основното училиште „Ѓорче Петров“, каде што се изведува настава до деветто одделение. Во селото има и бензинска пумпа.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Долнени од 1955 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Дебреште.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1488 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на старо училиште на селото Ропотово.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 426 гласачи.
Иселеништво
Волчевци (2 к.) иселени се во Браилово; Дупевци (1 к.), иселени се во Слепче; Жабјанци (5 к.), иселени се во Секирци; Тилко (1 к.), иселени се во Дреновци; Кривошинци се иселени во Секирци; Рулевци се иселени во Прилеп. Еден род со 3 домаќинства е иселен во Скопско Поле. Некои се родови изумрени.
Стари Лозја (Кочани)
Стари Лозја - Лукобија  — археолошко наоѓалиште во градот Кочани.
Претставува некропола од римско време.
На високиот истоимен рид што се издига на северозападната периферија на градот биле откопани гробови од тегули од типот „на две води“.
Рамадан Зејнели
Животопис
Рамадан Зејнели е роден во Скопје во 1952 година. Починал во Скопје на година. Завршил Филолошки факултет во Скопје. Работел како наставник во с. Љуботен, Скопско. Член на ДПМ од 1983 година. Автор е на книгите: Полжав златар (поезија, 1977), Возот со сто срца (поезија, 1978), Царот на снегулките (поема, 1980), Скржавец во царството на месечината (раскази, 1982), Изгубени бисери (поема, 1982), Риба и филозоф (поезија, 1983), Нагалениот на езерото (поезија, 1983).
Дометно оружје
Дометно оружје е секое оружје што може да цели повеќе од човек до човек растојание, т.е. на растојанија поголеми од физичкото достигнување на самото оружје. Понекогаш се нарекува и проектилско оружје или ракетно оружје затоа што вообичаено работи со лансирање проектили, иако технички насочено оружје (што не вклучува проектили) е исто така опсежно оружје. Спротивно на тоа, оружјето наменето да се користи во борба од рака на рака се нарекува оружје за блиска борба.
Опсегот на оружје му дава предност на напаѓачот во борба, бидејќи целта честопати се погодува од над непосредниот визуелен опсег, и затоа има помалку време да реагира и да има потешкотии во одбраната и да возврати ефикасно. Исто така, става растојание помеѓу напаѓачот и противникот, што е побезбедна борба опција, бидејќи тесниот физички контакт за време на блиско контактна борба, честопати го става напаѓачот во непосредниот ударен опсег на противнапад на непријателот, а со тоа и подеднаков ризик да се повреди или убие.
Линијата помеѓу дометното и блиску контактното оружје не е целосно дефинитивно; на пример, копја, секири, ножеви и бодежи може да се користат и за фрлање и за удирање, во зависност од намената и ситуацијата; а опсегот на оружје може да се користи и како блиску контактно оружје во блиски средби, како што е пушката што се користи за блиско војување со кундакот и фиксен бајонет, пиштолите можат да се користат како импровизиран чекан, па дури и стрела може да се користи за прободување во очајни ситуации.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Владаја
Свети Ѓорѓи (Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Владаја, Дојранско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1884 г. Претставува трикорабна базилика со димензии 14,80 × 10,30 м. Има полукружна апсида украсена со слепи ниши.
Црквата е прогласена за историски споменик на 27 јуни 1987 г.
Сурдулица
Сурдулица — градска населба во Србија во општина Сурдулица во Пчињски округ. Со пописот од 2011. во Србија, бројoт на население е 10.888.
Име
Името Сурдулица се појавува уште од 1530. година. Турците во Сурдулица живееле до 1888. година. Се наоѓа на надморска висина од 475 метри. Сместена е во котлина опкружена со планини: Чемерник, Варденик и Кукавица. Патот по планините Чемерник и Варденик води до Власинско Езеро кое е на надморска висина од 1230 метри. Во Сурдулица протекуваат две реки и тоа Врла и Романовска Река.
Праисторија
Локацијата на Сурдулица во праисториско време се наоѓала на подрачје на денешната градска населба (градска периферија). Во античкото време Сурдулица ја сменува локацијата, во подножјето на Варденик. Локацијата на Сурдулица како селска населба во средновековно феудално време, повеќе е пространа во однос на периодот пред тоа. Се наоѓала на истиот простор и во новиот век.
Први пишани траги
Првите пишани траги од Сурдулица се од патописецот Бенедикт Курипешич од 1530 година. Во средниот век Сурдулица беше во состав на српската средновековна држава. Во владеењето на Неманиќи, Цесар Угљеша ја држел Сурдулица од 1402. до 1423. година. Во средновековна Србија во време на турското владеење Сурдулица е рударско село, бидејќи во близина имало рудник на железо.
Во состав на Србија
Оваква местоположба Сурдулица ја имала сè до ослободување од Турците 1877. година, кага од основ ја изменила својата слика со доселување на бројно српско население, со раселување на турско и албанско население. Таа слика се менува кога Сурдулица од селска населба настанува варошица и седиште на Врањскиот округ.
НАТО бомбардирање
За жал » Српска костурница », Сурдулица  повторно ја  добива 1999 година, на почетокот на 21 век, за време  на агресијата на НАТО врз Србија. Во секојдневните разарнувања на градот и околината настрадале околу 700 згради вклучувајќи и болницата, градскиот водовод, училиште Ј. Ј. Змај, а животот го загубиле 35 лица.
Модерно време
Денес Сурдулица е обновена и повторно е убав и модеран град и општина со развиено земјоделство, патна мрежа, електро, водоводна и канализациска мрежа, со развиени училишта, здравство и со бројни институциии од интерес за сите граѓани.
Географија
Сурдулица низ својaтa историјa израснува во убав, модеран град со околу 13.000 жители и околу 5.000 вработени во општината. Градот Сурдулица се наоѓа во источниот дел на Масуричката Котлина, од двете страни на реката Врла (долга 27 км), десна притока на река Јужна Морава. Градот е на место каде Врла излази од Варденичката Клисура и тече преку Масуричка Котлина. Тука Врла има од левата страна притока, Романовска Река. Од двете страни се на реки на Сурдулица, при што се дава живописен изглед, а реките овозможуваат модерен урбанистички развој.
Индустрија
Во првата година по војната во 1946 година, Сурдулица го обновува земјоделството, занаетчиството и трговијата. На крајот од првата година по војната се почнува со првите работи на изградба на ХЕ »Власина«, со тоа и интензивен нов живот во самиот град и неговата околина. Годините на изградба на големиот електроенергетски систем го обновиле крајот, поради потребите со него се развиваат и најјаките денешни сурдулички компании за вода »Роса«, »Симпо-Стил« и во последно време  и голем број на приватни  и мали претпријатија.
Здравство
Примарната здравствена заштита во општината го дава Домот на здравство со амбулантите во сите поголеми села и Власина Клисура и Божица. Во Сурдулица постои и општа болница со сите потребни одделенија и специјалната болница за лекување на туберкулоза.
Образование
Со основното образование на област на општината на Сурдулица има околу 2,673 ученици од првото до осмо одделение во 127 одделенија во 7 основни училишта. Во основното образование е тенденција на подобрување на материјалната основа на работата со сè потешки услови на обезбедување на финансиски средства, во што  општината има голема поддршка од Европската Унија. Во област на основното образование, останува и понатаму изразена тенденција на опаѓање на бројот на ученици во селските подрачја како последица на изумирање на селата што претставува голем проблем на Србија каде општината очекува економска политика на државата.
Во област на детската заштита во Сурдулица постојат две многу функционални градинки, со капацитет на 252 деца во една смена. Покрај воспитните групи во градот има објекти за полудневен престој во селата: Јелашница, Сувојница, Биновце, Масурица, Алакинце и Бело Поле. Со донација на германската влада изградена е зграда на ромскиот образовен центар во кој се одржуваат програми на помош на ромските и останатите деца во образованието.
Во Сурдулица има 3 средни училишта: гимназија, земјоделско-шумарско и техничко, што овозможува целосна образовна покриеност на учениците. Од скоро во Сурдулица почнува со работа и приватниот факултет „Мега Тренд“, вистина со скромен капацитет, но со самото постоење дава на мештаните и на околните места можност за полесно студирање. Постои можност за отворање на други факултети на територија на општината на Сурдулица. За тоа постои и техничка можност, и желба на локалната самоуправа и на населението. Со таквиот чекор, се појавува можност на развој не само на градот, туку и на локалната индустрија, туризмот, зголемувње на стандардот на населението и она што е моментално голем проблем на малите градови, спречување на одлив на население.
Култура
Во област на општината културни активности се одвиваат преку културните центри со прикажување на филмови, аматерски активности, и останати содржаи на градската библиотека »Радоје Домановиќ« која освен со библиотека се занимава  и со издавање и организирање на литературни вечери, трибини и со мултимедијални проекти и со образување на загрозени и ранливи групи.
Православни цркви
На територијата на Сурдулица постои вкупно 11 православни храмови, а и многу места кои нароот ги нарекува како цркви, манастири, каде се наоѓаат остатоци, најчесто темели на старите (за време на Турците) цркви и капели и кои и денес се почитуваат од народот.
Храм Св. Пантелејмон од 19 век изграден на темелите на манастир Св. Роман, за чија старост нема податок, но се смета дека е подигнат од страната на византискиот цар Роман Диоген во 11 век и дека бил како попатна станица за одмор помеѓу Рилски манастир и Св. Прохор Пчињски кој е изграден од истиот ктитор.
Демографија
Во населбата Сурдулица живеат 8,476 жители, а просечната старост  на населението е 37,2 години (36,4 кај мажите и 37,9 кај жените). Има 3239 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 3,36. Оваа населба е главно населена со Срби, а во последните три пописи, констатиран е пад во бројот на населението.
Туризам
Власина, со својата недопрена природа и со простор на кој на десетини километри наоколу нема загадување, има скромни туристички капацитети кои се во текот на сезоната преполни. Туристичките објекти се распоредени на просторот на целата Власина. На патот од Сурдулица кон Власина се наоѓа одморалиштата на претпријатијата "Српски шуми" со дваеесет легла и "Застава" со околу педесет легла. Од Промаја до браната распоредени се бројни викендици, но најбројни се на самата брана. Во таа област се наоѓа и хотел "Власина" кој со депандансот има околу 200 квалитетни легла со објекти кои пружаат добар одмор на гостите. Покрај хотелот Власина се наоѓа и одморалиштето на Заводот за вработување, ЕПС, Феријалниот сојуз, Невтурс, хотел Нарцис и други објекти со вкупно 500 легла.
Подалеку од браната према Власотинце се наоѓа Црна Трава која има убав мотел "Вилин луг" со 30 кревети. Во приватниот смештај можно е да се ангажира околу 1000 легла. Сите набројани капацитети во текот на летната и зимската сезона се главно полни. Населението од овој крај многу очекува од реализацијата на проекти со кои Власина е туристички центар кој има републичко значење и за чија реализација се направени сите потребни планови пред повеќе од 10 години.
Туристичката понуда ја збогатуваат и традиционалните манифестации:
Носителите на развојот на туризмот на Власина се ХУП Европа од Сурдулица, Туристички сојуз Сурдулица и други институции од овој и од соседните градови.
Љубомир Бранѓолица
Љубомир Бранѓолица (Херцег Нови, 19 август 1932 - Скопје, 23 јули 2023) — македонски композитор и автор на филмска музика.
Во 1946 се запишува во Военото музичко училиште во Загреб. Своето средно музичко образование го завршува во Риека.
Од 1950 до 1954 година работи во Уметничкиот ансамбл на ЈНА во Белград. Во Република Македонија доаѓа во 1954 и работи во домовите на ЈНА во Куманово и Скопје. Од 1957 е корепетитор во Балетот при Македонскиот народен театар, а потоа добива статус на слободен уметник до 1966 година, кога се вработува во Македонската радио-телевизија како продуцент музички работник и уредник на Музичката програма на Македонската телевизија. Во меѓувреме дејствува како пијанист и како балетски критичар.
Како автор на филмска музика, дебитира во 1964 година, со музиката за документарниот филм „Кеј 13 Ноември“, по што следува негово учество и во други документарни и играни филмови.
Композиторот Љубомир Бранѓолица ја доби наградата за животно дело "Трајко Прокопиев", која ја доделува Сојузот на композиторите на Македонија.
На 18 март 2006 година Композиторот Љубомир Бранѓолица ја добива и наградата за животно дело "Трајко Прокопиев", која ја доделува Сојузот на композиторите на Македонија.
Четинари
Четинарите или иглолисни (оддел Coniferophyta или Pinophyta) се семени растенија кои произведуваат задрвенети стебла. Како и цикасите и гинкото, и четинарите поседуваат многу фосилни остатоци кои датираат од доцниот карбон. За разлика од другите голосемени оддели, четинарите се мошне важни од економски и еколошки аспект. Целата група на четинари се состои од околу 550 видови подредени во седум семејства. Сите седум најверојатно датираат уште од мезозоикот.
Морфологија
Сите членови од овој оддел произведуваат секундарен ксилем и растат како дрвја или грмушки. Трахејните елементи во ксилемот вклучуваат само трахеиди, а спроводните елементи на флоемот содржат само т.н. решеткасти клетки. Листовите се макрофили, но заземаат форма на иглички или лушпи кај повеќето видови.