cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 4606
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4606 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 4606 има привидни димензии од 3,3' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 40 м 57,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 54' 43"". Положбениот агол на објектот е во износ од 33°.
Други поделби
Проучување на NGC 4606 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42516. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 878. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Дримкол
Дримкол — етногеографски предел во југозападниот дел на Македонија, на границата со Албанија. Името го добил од реката Дрим и турскиот збор „кол“ што значи „одред“, „војска“ или „стража“, „жупа“.
Географски одлики
Се простира на запад од реката Црн Дрим, по источните страни на планината Јабланица. На југ допира до брегот на Охридското Езеро, а на север до Дебарска Жупа. Се дели на Струшки/Горни Дримкол на југ и Дебарски/Долни Дримкол на север. Струшкиот Дримкол е поголем и се шири на дел од Струшкото Поле, а дебарски Дримкол е планинско-ридест крај. Покрај источната периферија на двата Дримкола води регионален пат кој го поврзува пределот на север со Дебар и на југ со Струга. На запад, од Струга преку Ќафасан, води меѓународен пат кој го поврзува со Албанија. Во Дримколската Клисура се изградени две вештачки акумулации, Глобочица и Шпилје, на кои се подигнати и две електроцентрали. Кај селото Пискупштина е откриен јаглен со резерви од околу 3,5 милиони тони и тој се исцрпува. Главно занимање на дримколци во Струшко Поле е земјоделството, а во јабланичките села сточарството. Значаен дел од населението е заминато на привремена работа во странство.
Опис
Дебарски Дримкол е мала пределска целина сместена на источните падини на планината Јабланица. Нејзината западна страна се движи по границата спрема Албанија. На север и запад од Дебарски Дримкол е пределот Голо Брдо, на југ Струшки Дримкол, а на исток преку дрим е Малесија. Во овој неодамна тешко пристапен планински предел живее, главно, старински слој словенско-македонско население со присуство на преселници од локалните миграции. За етничкиот развиток на Дебарски Дримкол од особена важност била врската со селата и пределите на запад, како на пример со Голо Брдо. Населението во него со векови се занимавало со екстензивно сточарство и експанзивно земјоделие, а од економски причини било упатено и на печалба.
Струшки Дримкол е расположен на источните падини од планината Јабланица, со која Република Македонија граничи со Албанија. Неговата источна гранива оди по левата страна од течението на Дрим, почнувајки со истекот од Охридското Езеро, а на север се протега до пределот Дебарски Дримкол.
Од десната страна по течението на Дрим, паралелно со претходниот предел, е расположено Струшко Поле. Во времето на турското владеење овие два предела административно припаѓале на Струшката нахија - во рамките на Охридската каза.
Населени места и население
Во Дримкол има 23 села, од кои 15 се во Струшки, а 8 во Дебарски Дримкол. Главно административно и стопанско средиште на Дримкол е Струга.
Струшки Дримкол: Боровец, Вевчани, Велешта, Враништа, Вишни, Горна Белица, Долна Белица, Добовјани, Заграчани, Калишта, Лабуништа, Октиси, Подгорци, Радолишта и Шум.
Дебарски Дримкол: Јабланица, Безово, Дренок, Лакаица, Луково, Модрич и Нерези, Пискупштина.
Најголемо село е Лабуништа, со 5.936 ж. (2002 г.), додека селото Вевчани е самостојна општина. Населението го сочинуваат Македонци, Македонци муслимани (Торбеши) и Албанци, кои се поделени на Геги и Тоски.
Вкупното население на Дримкол според последниот попис од 2002 година изнесува 30.269 жители, од кои 28.790 живеат во Струшки, а само 1.479 во Дебарски Дримкол.
Македонски пива
Македонски пива — пива кои се произведуваат во Македонија. Под македонски пива се подразбираат сите индустриски и домашни (занаетчиски) брендови на пива кои се произведуваат и пијат во Македонија. Некои од македонските пива успешно се извезуваат и на странските пазари.
Историја на пивото во Македонија
Во Македонија пивото е познато од речиси повеќе од еден век, кога тоа се пиело во трговски развиените градови како Солун, Битола, Скопје чии трговци тргувале со големите и познати европски градови, додека историјата и традицијата на производство на пиво во Македонија бележи точно еден век со основањето на пиварниците во Скопје и Прилеп во 1924 година.
Историјата и традицијата на македонското пиво почнува кога во погоните на „Парна Пивара“- Скопје излегло првото буре и шише со „Скопско“. Тоа е воедно и првото македонско пиво, кое денес е синоним за „најдоброто од Македонија“ и е еден од националните обележја.
Пивара Скопје
Во архивите на скопската пиварница е забележано дека во 1922 година чешките инженери Виктор Цајс и банкарот Карел Хусник инвестирале тогашни три милиони динари и на истото место каде што е денеска ги изградиле првите погони на „Парна пивара“. Тогашната скопска била прва од таков вид јужно од Јагодина. Првите литри пиво произведени по чешки рецепт и суровини измешани со скопска бунарска вода биле произведени во 1924 година. Од тогаш до ден денешен пивото се прави по ист рецепт, од квалитетен пивски јачмен увезен од Чешка, хмељ, слад и од пивски квасец. Скопската вода на пивото му го дава посебниот вкус и квалитет. Според историските податоци, во првите години пивото се родавало точено во буриња и во стаклени шишиња од 0,75 литри. На шишињата било изгравирано „Парна пивара АД у Скопљу“, рачно се втиснувала тапа и се запечатувала со восок. Во 30-тите години од минатиот век се појавиле и првит етикети на кои пишувало „скопљанско експортно пиво“. По Втората светска војна „скопљанското“ станало „непастеризирано бело пиво“, а потоа „скопско“, По војната Чесите си заминале, а пиварницата била национализирана. Почетокот на 90-тте години се златната ера на „скопско“ и на скопската пиварница. Во 1991 година во скопските погони се полнат првите лименки со пиво и со кока кола на територијата на поранешна СФРЈ. Тие години ќе останат запаметени и по маркетинг кампањите и слоганот „Скопско и се е можно“. За квалитетот на „скопско“ сведочат и многубројните златни медали од „Монд Селекшн“ во Брисел, каде што во селекција меѓу 400-500 видови пиво од цел свет „скопско“ е рангирано меѓу најдобрите. „Скопско“ се пие во Србија, Косово, Албанија, Црна Гора, Австралија, САД, Швајцарија, Холандија, Италија. Во 1993 година на македонскиот пазар се лансира и посилната варијанта на „скопско“ -„стар лисец“ со одлична маркетинг кампања но со краток век на траење. Нешто подоцна почна да се произведува и „горско“ пиво, а од 2009 година се лансира и „скопско силвер мун“ како летна освежителна варијанта.
Прилепска пиварница
Прилепска пиварница е основана 1924 година. Тој период се одликува со мануелно производство, кое расте од година во година и на почетокот на Втората светска војна достигнува 8.000 хектолитри пиво годишно. Самиот почеток на Втората светска војна ги продлабочува финансиските тешкотии во кои запаѓа пиварницата и таа престанува да работи. Повторното активирање на погоните се случува во 1952 година за наредната, 1953 година, да се инсталира и парен котел за варење на пивото. Со таа технологија и 40 вработени во пиварницата, во 1966 година производството скокна на 42.000 хектолитри пиво годишно. Во тој период најголемото производство беше на црно и на светло пиво, “Крали Марко”, што ферментираше во дрвени буриња, а се пакуваше во стаклени шишиња. Поголема инвестиција во пиварницата била преземена во 1972 година кога и производството се зголемило на 86.000 хектолитри пиво. Со преземањето на раководството од страна на млади високообразовани кадри, во 1975 година почнал и брзиот раст на “Прилепска пиварница” и во наредните 3 години производството скокнало на 250.000 хектолитри пиво годишно. “Прилепска пиварница” во 1980 година добива и лиценца за производство на светските брендови Pepsi и Mirinda за да во 1991 година добие и признание за најголема продажба на Pepsi, во апсолутен волумен, во регионот на поранешна Југославија и во Албанија. Во 2000 година го лансира пивото златен даб, кое се одликува со висок и одличен вкус. Својот асортиман го проширува во 2002 година со добивање лиценца за производство на овошни сокови – нектари Пригат. Денес “Прилепска пиварница” е во приватна сопственост. Инвестициите во високата технологија ја направија и една од најмодерните пиварници на Балканот. Годишниот капацитет на варилницата е 582.000 хектолитри пиво годишно. Покрај тоа, сè уште ги полни лиценцните пијалаци пепси, миринда и 7UP, како и овошниот сок Пригат.
Битолска пиварница
Нешто понова, но со неславен крај е и Битолската пиварница која сепак треба да се спомене и во овој контекст. Пред четириесетина години започнало и индустриското производство на пиво во овој град, со изградбата на Битолската пивара. Односно, пиварницата во Битола е изградена во седумдесеттите години на XX век, во рамки на големиот земјоделско-индустриски комбинат ЗИК „Пелагонија“, при што во овој период во Битола и Прилеп се отворени и постоеле индустриски погони за сладирање на јачменот за производство пиво, т.н. сладари. Во текот на тридецениското постоење во овој наш индустриски капацитет се изградила основата на она што денеска се нарекува ПИВАРА БИТОЛА. Во март 2000 година, овој наш индустриски капацитет бил преземен од стратешкиот инвеститор – компанијата Kenri GmbH од Базел, Швајцарија.
Нови пиварници и индустриски пива
Во новиот милениум и XXI век, односно второто десетлетие околу 2014 и 2015 година, на македонскиот пазар се појавуваат нови производители на пиво со нови пивски брендови. Тоа се двете големи производствени погони на минералните води „Горска“ и „Кожувчанка“ од Кавадарци, кои носејќи нова и современа производствена технологија за пиво, на македонскиот пазар ги лансираат брендовите Наше Македонско (на Кожувчанка) и Староградско пиво (на Горска) со подвидови како темно и црвено пиво.
Домашни (занаетчиски) крафт пиварници
Производството на домашно пиво во Македонија, зема сè поголем замав во втората деценија на XXI век започнувајќи со производството на домашно пиво на пивница „Темов“, како и на поголем број на приватни лица кои со знаења и искуство од странство и интернет и обезбедување на состојки од домашно потекло успешно во домашни услови произведуваат различни видови на пиво. Првaта домашно-занаетчиска Крафт Пивара „Темов“ се отвора во 2009, додека првиот салон на занаетчиските (домашни) пива во Македонија се одржал на 3 март 2018 година, каде 12 производители на пиво во домашни услови (кујна, гаража) од Скопје, Битола, Велес, Куманово и Грција ги претставиле своите пива пред стотици присутни.
Пива
Во моментов следниве пивски брендови се произведуваат во Македонија:
Николај Кузнецов
Николај Иванович Кузнецов (руски: Николай Иванович Кузнецов; Зирјанка, 27 јули 1911 — Броди, 9 март 1944) бил советски агент и партизан кој делувал во окупираната Украина во текот на Втората светска војна. Кузнецов бил на чело на неколку комплексни операции, вклучувајќи и убиство и киднапирање на високи нацистички службени лица во регионите Ровно и Лавов. Кузнецов исто така бил првиот разузнавачки агент кој ги открил плановите на Германија за извршување на голем масовен напад на Курск, информации за германски ракети V-2, Бункер на Хитлер кај Виница (Украина) и германските планови да кренат востание на Кавказ против СССР и Адолф Хитлер, плановите за убиство на советските лидери, Соединетите држави и Велика Британија за време на Конференција во Техеран. Тој бил убиен на 9 март во судир со припадниците на украинската востаничка армија на Степан Бандера во близина на Лавов. Николај Иванович Кузнецов посмртно бил одликуван со орден за херој на Советскиот Сојуз.
Детинство и младост
Роден е во селско семејство во Екатеринбург, во селото Зиријанки оддалечено 225 km од Свердловска (денес Екатеринбург). Тој бил трето дете на Иван Павлович Кузнецов, учесник во Октомвриска револуција и борец на Црвена армија и Ана Петровна. Семејството Кузнецов во 1932 година се преселило во Екатеринбург, а во исто време Николај се запишал на Индустрискиот факултет во овој град. По дипломирањето, се вработил во „Уралмаш завод“, каде работел како контролен инженер во градежното биро. Откако го открил својот талент за јазици, ги научил германски, есперанто, полски, украински, англиски и јазикот на народот Коми. Толку добро зборувал германски што германските инженери кои работеа таму мислеле дека е роден Германец.
Неговата дипломска работа во 1936 година ја бранел на германски јазик.
Пристапување во НКВД
Во текот на 1938 година, Кузнецов се преселил во Москва и влегол во НКВД, но сепак формално работел како инженер во една Московска фабрика. Во НКВД, тој завршил обука за падобранство, скијање и стрелање, курс за боречки вештини, тој бил обучен да вози автомобил и мотор, завршил школа за танцување, бил обучен да изведува саботажни акции. Тој веќе имал исклучителна култура и многу широко образование. Во текот на зимата 1939 година, среде Советско-финската војна, тој заминал за Санкт Петербург од каде што бил префрлен во Финска, каде извршил тајна мисија.
Конечни подготовки
Кога започнала Големата патриотска војна, Кузнецов инсистирал да биде испратен во непријателска област, каде што ќе извршува разузнавачки активности. Било одлучено Кузнецов да се испрати во Ровно, град што Германците го прогласиле за главен град на Украина во кој ги сместиле речиси сите важни институции и штабови, кои биле врзани за Источниот фронт. Идејата била Кузнецов да влезе во една од тие институции и од таму да собира информации од најголемо значење. Во базата за обука, тој го добил псевдонимот Николај Васиљевиќ Грацев. Тој морал да ги научи имињата, чиновите и функциите на голем број луѓе, од највисоките нацистички службеници до „неговите“ команданти и соборци. Тој ги проучувал сите документи со кои требало да се сретне еден германски војник, од воени документи до обични билети за воз.
Кузнецов го презел идентитетот на поручникот Пол Вилхелм Зиберт, кој бил заробен и сместен во затворскиот логор во близина на Москва. Зиберт бил поручник во 230-от пешадиски полк на 76-та пешадиска дивизија.
Победници
Одредот на победата со падобрани бил фрлен кон источна Украина на почетокот на летото 1942 година и го започнал своето патување на запад кон Ровно. Кузнецов и другиот дел од одредот со падобрани стигнале во Ровно, кон крајот на јули 1942 година, со што бројот на членови на одредот се зголемил на 100.
Откритие на плановите за операцијата Цитадела
Своетски партизани планирале убиство на Ерих Кох, рајхскомесар на Украина.
На 20 април 1943 година, Германците организирале парада во чест на роденденот на Хитлер. Кузнецов предложил да се убие Кох на парадата, иако тоа би бил обид за самоубиство. Тој се откажал од убиството затоа што Кох не се појавил на парадата.
Атентати на нацисти
На Кузнецов му било наредено да го убие заменикот на Кох Паул Даргел. Паул Даргел живеел во палатата во Ровно во областа резервирана за германските офицери. Областа бил добро чувана, а на Полјаците и Украинците им бил забранет влез. Кузнецов ја дознал секојдневната рутина на Даргел, односно дека тој оди пеш, дека секогаш е придружуван од аѓутант кој носи црвена кожна торба и дека пред нив одат воени полицајци кои ја проверуваат областа пред нив. Било наредено атентатот да се случи на 20 септември. Кузнецов дошол со возачот во автомобилот на патот по кој се движел Даргел и видел двајца мажи, од кои едниот носел црвена кожна торба. Кузнецов излегол од автомобилот и ги убил двајцата, а потоа брзо се оддалечил до базата на одредот „Победници“. Два дена подоцна, локалните весници објавиле вести за атентатот и се покажало дека Кузнецов не го убил Даргел, туку економистот Ханс Гел. Еден месец подоцна, Кузнецов го извршил убиството на Даргел, овој пат со антитенковска мина. Даргел бил тешко ранет и двете нозе му биле ампутирани.
Смрт
Николај Кузнецов умрел на 9 март во 1944 година во местото наречено Борди во Украина. Бил погребан во Лавов.
Дон Кихот
роман на шпанскиот писател Мигел де Сервантес во два дела: Досетливиот благородник Дон Кихот од Ла Манча (шпански: El ingenioso hidalgo don Quixote de la Mancha) од 1605 година и Досетливиот витез Дон Кихот од Ла Манча (шпански: El ingenioso cavallero don Quixote de la Mancha) од 1615 година. Сервантес создал измислено потекло за книгата засновано врз ракопис од маварскиот историчар, Сид Хамет Бенегели.
Посвета
Авторот му ја посветил книгата на војводата од Бехар, маркизот од Хибралеон, грофот од Беналкасар и Бањарес, виконтот на Пуебла де Алкозер, господарот на градовите Капиља, Куриел и Бургиљос.
Пролог
Во предговорот, авторот му се обраќа на читателот со објаснување на целта на книгата и нејзиното создавање. Притоа, тој вели дека најтешко при пишувањето на книгата му било создавањето на предговорот и дека повеќепати се откажувал по неуспешните обиди. Причината за тоа било тоа што авторот не сакал во книгата да ги стави вообичаените украси од тогашните книги: бројни цитати од античките философи, извадоци од Светото писмо, епиграми, записи на маргините, богата библиографија и сонети напишани од благородници. Поради овие тешкотии, авторот дури сакал да се откаже од објавувањето на романот. Меѓутоа, еден негов пријател го охрабрил, советувајќи го да се послужи со некои трикови: самиот да состави сонети и да ги потпише со измислени имиња, да наведе бројна литература која божем ја консултирал итн. Меѓутоа, според советот на пријателот, наместо вообичаените украси, многу поважно е книгата да биде напишана со прости, значајни и чесни зборови, со јасни мисли и со звучни и свечени реченици.
Пофалби
Пред почетокот на главното дејство на романот, ставени се една пофална песна и девет сонети во кои се слават книгата и нејзините главни ликови, Дон Кихот, Дулсинеја и Санчо Панса, како и коњот на витезот.
Прв дел: Глава I-VIII
Во едно место во Манча живеел човек со презиме Кихада или Кесада, кој бил толку голем љубител на витешките романи, што постепено го загубил разумот и почнал да мисли дека е вистина она што пишува во романите. Оттука, тој решил да стане осамен витез-скитник и да патува по светот, борејќи се против неправдата и злото. Тој се нарекол себеси дон Кихот од Манча, на коњот му дал име Росинанте, а за своја дама избрал една селанка која ја нарекол Дулсинеја. Еден ден, дон Кихот го напуштил својот дом и пристигнал до една меана, претставувајќи се како витез, а сопственикот се пошегувал со него воведувајќи го во витешкиот ред. Уште на самиот почеток, тој направил неколку трагикомични сцени предизвикани од неговите илузии дека се бори со злосторници и со други витези. Притоа, Дон Кихот бил претепан од некои трговци, но за среќа, еден селанец го однел во неговиот дом. Таму, додека закрепнувал од болките, селскиот свештеник ги запалил неговите витешки книги за да го заштити од нивното лошо влијание. Меѓутоа, дон Кихот повторно заминал во нови авантури при што го убедил селанецот Санчо Панса да му се придружи како негов штитоносец. Набргу, Дон Кихот видел ветерници во полето и ги нападнал, мислејќи дека се џинови, но во борбата претрпел големи повреди. Сепак, тој не се обесхрабрил и нападнал двајца свештеници, а потоа се борел против еден Баскиец.
Втор дел: Глава IX-XIV
Во борбата против Баскиецот дон Кихот извојувал победа, но претрпел голема рана на увото. По „славната“ битка, дон Кихот и Санчо Панса го продолжиле своето патување при што сретнале група козари кои ги пречекале пријателски, ги нагостиле и му ја залечиле раната на Дон Кихот. Притоа, тие им ја раскажале приказната за несреќната судбина на момчето Хризостом кој извршил самоубиство поради невозвратената љубов од преубавата овчарка Марсела. Утредента, сите заедно присуствувале на погребот на Хризостом, каде се појавила Марсела. Слушајќи ја нејзината исповед, дон Кихот тргнал во потрага по неа.
Трет дел: Глава XV-XXVII
Додека дон Кихот и Санчо Панса се одморале на една ливада, Росинанте им се придружил на кобилите што паселе во близината, а коњарите го претепале. Дон Кихот ги нападнал нив, но и тој и Санчо Панса биле претепани и едвај дошле до некоја меана, каде повторно биле вовлечени во тепачка. На заминување, дон Кихот не сакал да плати за престојот и успеал да избега, но присутните гости грубо си поиграле со Санчо Панса. Набргу, дон Кихот видел две стада овци и, мислејќи дека се две големи војски, „јуначки“ ги нападнал, но овчарите му ги скршиле забите. Сепак, неуморниот витез пронашол нови предизвици: најпрвин нападнал група свештеници за кои во темнината на ноќта помислил дека се ѓаволски суштества; потоа нападнал еден бербер чиј леген го заменил со шлемот на еден славен витез од романите; најпосле, ослободил група затвореници и веднаш започнал борба со нив, зашто одбиле да ја посетат Дулсинеја. Скитајќи низ планината Сјера Морена, дон Кихот запознал еден човек со име Карденио кој, поради љубовното разочарување, се определил да живее осамен и дивјачки живот. Меѓутоа, додека им ја раскажувал својата животна приказна, Карденио ги навредил витешките книги, а тоа довело до тепачка меѓу него и слушателите. Наскоро, дон Кихот и Санчо Панса се разделиле: инспириран од витешките книги, дон Кихот одлучил да остане во планината за да страда во името на љубовта кон Дулсинеја, а неговиот штитоносец тргнал кон родното место, со задача да ѝ однесе писмо на Дулсинеја. Притоа, бидејќи Санчо Панса го изгубил магарето, дон Кихот му го позајмил Росинате. Меѓутоа, кога дошол до блиската меана, Санчо Панса ги сретнал попот и берберот, кои тргнале во потрага по дон Кихот. Така, тројцата се вратиле во планината Сјера Морена, каде попот и берберот го сретнале Карденио, кој им раскажал за својата несреќна судбина: тој бил вљубен во убавата Лусинда, но благородникот дон Фернандо, служејќи се со измама, се венчал со неа, по што Карденио избегал во планината.
Четврти дел: Глава XXVIII-LII
Наскоро, попот, берберот и Карденио здогледале убава девојка во планината, која им раскажала дека се вика Доротеја и дека одлучила да живее осамен живот откако била измамена од дон Фернандо, кој ѝ ветил дека ќе ја земе за жена, но наместо со неа, се оженил со Лусинда. Исто така, таа им го раскажала остатокот од приказната за Лусинда, чија венчавка со дон Фернандо пропаднала бидејќи таа ја открила својата љубов кон Карденио. Тогаш, Карденио ја убедил Доротеја дека треба да се вратат меѓу луѓето за да ја побараат својата среќа. Потоа, Доротеја се преправила како ќерка на некој крал и го замолила дон Кихоте да ја спаси. Така, сите заедно успеале да го убедат дон Кихоте да ја напушти планината. На враќање, тие застанале во истиот конак каде дон Кихот и Санчо Панса доживеале непријатности. Таму го оставиле дон Кихот да преспие, а попот на останатите им ја прочитал новелата за двајцата пријатели од Фиренца, Анселмо и Лотарио: За да ја провери верноста на младата и убава сопруга Камила, Анселмо го наговорил Лотарио да ѝ се додворува, но тие започнале љубовна врска, држејќи го Анселмо во заблуда. Меѓутоа, на крајот, приказната завршила трагично - Камила побегнала и го завршила животот в манастир, Лотарио загинал во војна, а Анселмо умрел од мака. За тоа време, дон Кихот сонувал дека се бори со џин при што со мечот ги дупнал мевовите со виното на меанџијата. Наеднаш, во конакот пристигнала група луѓе кои придружувале убава млада жена за која се открило дека била Лусинда, а нејзиниот придружник бил дон Фернандо. Имено, по неуспешната венчавка, Лусинда побегнала во еден манастир, но по неколку месеци, дон Фернандо ја открил и ја грабнал. Така настанал неочекуван пресврт во кој Лусинда пак го сретнала саканиот Карденио, а дон Фернандо ѝ се вратил на Доротеја.
Потоа, во конакот дошол еден човек со својата жена, Зораида (Маварка која побегнала од татковината за да стане христијанка) и на присутните им ја раскажал својата животна приказна: како станал воин, потоа бил заробен од Турците и долги години живеел во Цариград и во Северна Африка, но успеал да побегне благодарение на Зораида. Тогаш, во конакот случајно пристигнал и неговиот брат, кој во меѓувреме станал судија и така двајцата браќа повторно се сретнале по долги години. Истовремено, во конакот пристигнало и младото момче дон Луис, кое ја следело саканата Клара, ќерката на судијата. Најпосле, во конакот се појавил и берберот кому дон Кихот и Санчо Панса му ги зеле легенот и самарот и тогаш започнала општа тепачка, а кавгата продолжила кога пристигнале и полицајците со налог да го уапсат дон Кихот поради тоа што ги ослободил заробениците. Тоа било знак за присутните дека треба да го напуштат конакот и попот ги убедил да го затворат дон Кихот во кафез, по што попот и берберот се збогувале со останатите и тргнале да го вратат дон Кихот дома. Патем, тие сретнале еден свештеник со кого попот имал долга дискусија за штетноста на витешките книги. Цело време, Дон Кихот бил мирен во кафезот, верувајќи дека сето тоа е дело на некој злобен волшебник. Затоа, по некое време, тој бил ослободен, но набргу, поттикнат од своите витешки побуди предизвикал тепачка со еден козар, а потоа нападнал и поворка од свештеници и селани при што бил тешко повреден. По неколку дена, попот, берберот, Санчо Панса и дон Кихот пристигнале во своето село. На крајот од романот, авторот дава соопштение за третиот поход на дон Кихот, повикувајќи се на некои записи со сонети испеани во негова чест.
Пролог и посвета
Во прологот, Сервантес се брани од увредите нанесени од анонимниот автор кој, исто така, објавил книга за дон Кихот, воден од стремежот да стекне слава или пари. Истовремено, во обраќањето кон читателите, Сервантес ги најавува своите следни дела. Слична содржина има и посветата на грофот од Лемос.
Глава I-XVIII
Еден месец по враќањето на дон Кихот дома, него го посетиле попот и берберот за да се уверат дали му се вратил разумот и во разговорот со него утврдиле дека тој сè уште е занесен од витешките романи. Потоа, него го посетил Санчо Панса, кој му кажал што мислат луѓето за витештвото на дон Кихот. Најпосле, во посета на дон Кихот дошол и Самсон, студент на универзитетот во Саламанка кој, со намера да се пошегува, му кажал дека за него е напишана книга во која се слават неговите подвизи. Поттикнат од неговите пофалби, дон Кихот одлучил да тргне во нов поход. Најпрвин, тој отишол во Тобосо, со намера да ја види саканата Дулсинеа, но Санчо го измамил и му покажал една селанка, убедувајќи го дон Кихот дека лошиот волшебник фрлил магија врз него, па не може да ја види немерливата убавина на Дулсинеја. Разочаран, дон Кихот се упатил кон Сарагоса, а патем најпрвин имал кратка средба со патувачки комедијанти, а потоа сретнал витез-скитник кого го победил во двобој. Меѓутоа, тој не бил никаков витез, туку Самсон кој, наговорен од попот, требало да го предизвика дон Кихот на двобој, да го победи и да му нареди да се врати во селото. Но, наместо тоа, Самсон бил победен и се заколнал дека ќе му се одмазди на дон Кихот за нанесените повреди. По таа борба, дон Кихот го продолжил патот до Сарагоса исполнет со гордост, придружуван од еден паметен селанец од Манча. Патем, тие сретнале кола која носела два лава и дон Кихот побарал да ги отворат кафезите, со намера да се бори со лавовите, но тие воопшто не му обрнувале внимание. Сепак, тој повторно ја докажал својата храброст.
Глава XIX-XLI
Неколку дена подоцна, дон Кихот и Санчо присуствувале на свадбата меѓу богатиот Камачо и преубавата Китерија на која сиромашниот Басилио, користејќи се со итрина, му ја презел невестата на Камачо, а дон Кихот застанал во негова одбрана. Оттаму, дон Кихот се спуштил во Монтесиносовата пештера од каде се вратил со неверојатни приказни за она што божем го видел таму. Потоа, во блискиот конак, заслепен од својот витешки занес, тој му го уништил театарот на мајсторот Педро кој, всушност, бил никаквецот Хинес кој му го украл магарето на Санчо Панса. По тој инцидент, дон Кихот и Санчо се сретнале со група вооружени селани кои оделе во борба со жителите на соседното село. Тогаш, нападнат од разлутените селани, дон Кихот избегал, оставајќи го претепаниот Санчо, по што дошло до кавга меѓу нив. Следната авантура се случила на реката Ебро, каде дон Кихот и Санчо се качиле на еден напуштен чамец и за малку ќе се удавеле. Меѓутоа, набргу им се случил пријатен настан, кога сретнале некој војвода и војвотка кои ги поканиле во својот замок, укажувајќи им голема чест. Всушност, тие ја имале прочитано книгата за дон Кихот, па решиле да се пошегуваат со него, преправајќи се дека го ценат како најголемиот витез на светот, а војводата го именувал Санчо за владетел на еден архипелаг. Во своите шеги, домаќините отишле толку далеку, што почнале да приредуваат вистински сцени наменети за дон Кихот. Еднаш, за време на еден лов, „се појавил“ волшебникот Мерлин кој соопштил дека за да исчезне магијата од Дулсинеја, Санчо треба да си удри над 3.000 камшици; другпат, во замокот пристигнала дама, по потекло од измислено далечно кралство, која побарала од дон Кихот да се бори со џинот Маламбрин; притоа, домаќините ги ставиле дон Кихот и Санчо на дрвен коњ и им ги врзале очите, така што тие мислеле дека летаат на небото; иако не дошло до борба со џинот, сепак тоа било доволно да се смета дека дон Кихот успешно ја исполнил витешката задача.
Глава XLII-LVII
Задоволен од успешната шега, војводата одлучил да го исполни своето ветување и го поставил Сано за управник на еден „архипелаг“, така што го испратил во едно свое село, каде Санчо се истакнал со голема мудрост во решавањето на споровите. Меѓутоа, тој бил незадоволен од тоа што лекарот не му дозволувал да јаде што сака, а по една недела, откако луѓето на војводата направиле сцена во која божемни непријатели го нападнале архипелагот, на Санчо му се смачило и се откажал од владеењето. Притоа, додека одел до замокот на војводата, Санчо паднал во јама, но тука случајно се нашол дон Кихот, кој го спасил својот штитоносец. Во меѓувреме, додека Санчо управувал со „архипелагот“, во замокот продолжиле шегите со дон Кихот кому му се додворувала убавата девојка Алтисидора, а госпоѓата Родригес го посетила ноќе во неговата соба. Најпосле, тој требало да се бори во двобој со цел да го принуди едно момче да се ожени со ќерката на доња Родригес, но противникот се откажал од борбата. Најпосле, бидејќи му здодеал мирниот живот во замокот, дон Кихот добил дозвола да си замине и повторно тргнал во нови авантури, придружуван од Санчо.
Глава LVIII-LXV
На патот за Сарагоса, дон Кихот сретнал две убави девојки, кои ја имале прочитано книгата за него и му укажале голема чест, а во обидот да им возврати, дон Кихот бил прегазен од стадо бикови. Малку подоцна, во еден конак сретнале двајца угледни луѓе кои читале за авантурите на дон Кихот, опишани во втората книга за него во која тој и Санчо биле прикажани во лошо светло. Поради тоа, дон Кихот се откажал од намерата да учествува на турнирот во Сарагоса и, наместо тоа, тргнал за Барселона. Патем, тој бил заробени од разбојникот Роке Гинарт кој, исто така, имал слушнато за него, го пречекал со почит и го испратил до Барселона, а притоа го известил својот пријател дон Антонио Морено. Во градот, дон Кихот бил пречекан од многу луѓе, така што тој бил многу задоволен од својата слава. Меѓутоа, по некој ден, дон Кихот бил поразен во двобојот со витезот од Белата месечина, кој му наредил да се врати дома и една година да се воздржи од витешки авантури. Всушност, тој „витез“ бил неговиот земјак Самсон, кој бил одлучен да ја оствари својата намера да го одврати дон Кихот од витештвото.
Глава LXVI-LXXIV
Разочаран, дон Кихот ветил дека ќе го исполни барањето на витезот од кого бил поразен и тргнал назад кон својот дом. Меѓутоа, неговиот немирен дух не му давал мир, па тој одлучил да стане овчар и така да продолжи да скита наоколу. Патем, дон Кихот и Санчо повторно дошле во замокот на војводата, кој повторно направил шега со нив така што Санчо бил лесно измачуван за да „оживее“ Алтисидора, која се преправала дека умрела од љубовта кон дон Кихот. Шегата успеала и дон Кихот поверувал во исцелителската моќ на Санчо, па побарал од него да почне да се камшикува и така да ја тргне магијата од Дулсинеја. Санчо ветил дека ќе го направи тоа, само ако дон Кихот му плати, а потоа наместо себеси, ги камшикувал дрвјата околу себе. Потоа, одејќи кон своето село, дон Кихот сретнал еден човек кој бил опишан во лажната книга за дон Кихот и го замолил да даде писмена изјава дека сега го запознал вистинскиот дон Кихот. Конечно, дон Кихот и Санчо пристигнале во своето село, каде набргу дон Кихот се разболел. Дури тогаш, нему му се вратил разумот и сфатил дека витешките книги му го уништиле животот. Потоа, тој напишал тестамент и умрел.
Ликот на Дон Кихот
Ако идеалистот не е секогаш безумен, тогаш тој е секогаш неразумен. Тоа е втората одлика на Дон Кихот. Судирајќи се со стварноста, тој создава редица непријатност: Оние што ќе ги ослободи, најчесто го напаѓаат и го проколнуваат, затоа што им штети со своето наметнување. Идеализмот е претставен во бедниот слаб витез, додека триумфалната нискост е облечена во сјајни облеки и пирува во велелепни дворци. Дон Кихот е среќен и тоа е неговата трета одлика. Никакви факти не можат да го наведат да го смени својот поглед на живот. Најпосле, тој се чувствува независен. Тоа е неговата четврта одлика. Тој се откажува од сè, физичките страдања, гладот и немаштијата не ги забележува, а во разговор со Санчо го изразува своето блаженство на слободата.
Ликот на Санчо Панса
„Со кого си, таков си!“ - е омилена изрека на Санчо Панса, кој најдобро ја докажува оправданоста на таа вистина. Како минува времето, односот на Санчо кон Дон Кихот се менува: полека но силно избива искреното сочувство кон безумниот витез, и наскоро Санчо ќе го засака својот господар. Неговиот сон да стане гувернер се остварува, а нас како читатели нè зачудува некористољубивоста на Санчо Панса кон островот со кој управува. Уште повеќе ќе нè зачуди кога ќе рече: „Гол дојдов, гол ќе си заминам!“
За делото
Во романот „Дон Кихот“ веќе одамна никој не гледа само сатира на витешките романи. Во неговите судири со стварноста го гледаме оној вечен судир кој никогаш не умира, кај сите народи и во сите времиња. Хенрих Хајне плачел читајќи го романот, и во ова дело ја гледа најголемата сатира на човечката возвишеност. Бајрон, пак, му се лутел на Сервантес заради тоа што со романот предизвикал паѓање на витештвото и хероизмот во Шпанија. Невозможно е да се избројат уметничките дела кои за тема ја имаат борбата меѓу идеалите и реалните услови на живеење. Но никој не проникнал така длабоко во смислата на тој голем судир, никој не ги изразил сите негови перипетии така сестрано како Сервантес. Дон Кихот засекогаш ќе остане смешен во нашите очи, затоа што идеализмот, храброста и благородното срце не се доволни да сочувствуваме со херојот, бидејќи овие одлики служат на една бесмислена задача.
Според Александра Манчиќ, „Дон Кихот“ е книга за витештвото, јунаштвото, љубовта, пишувањето, комична книга и пародија, книга за возвишен и романтичен јунак, книга која истовремено е реалистична, аналитичка, модерна, мистична и постмодерна и книга на радикалното чувство на слобода. Според неа, фантазијата е темелна особина и основа на животот на Дон Кихот, а слични оцени дава и Исидора Секулиќ, за која Дон Кихот е „спој на голема фантазија со голема доблест“, „случај на голема и вистинска уметничка фантазија“, па дури и неговата смрт е „умирање на фантазијата“. Мишел Фуко вели дека „целото битие на Дон Кихот не е ништо друго освен јазикот, текстот, испечатените лисја, веќе препишаната повест“, а Франц Кафка, во една прекрасна парабола, ја изнесол теоријата дека вистинскиот автор на романот е Санчо Панса кој одлучил да се ослободи од својот демон наречен Дон Кихот (заслепен од витешките романи, а тоа значи - оддалечен од секојдневните работи) така што, едноставно, ќе го напише. Јовица Аќин смета дека „Дон Кихот“ го претставува почетокот на романескната уметност во модерната смисла на зборот и наследство со кое се служат дури и денешните писатели. Томас Ман напишал за „Дон Кихот“: „Ова менување на оптиката го овозможува и го предизвикува авторовото солидаризирање со својот јунак, наклонетоста неговиот духовен ранг да се приближи до сопствениот, од него да се направи звучник на сопствениет сфаќања...“
Изданија на романот
Романот „Дон Кихот“ бил објавен во 1605 година, а бил испечатен во печатницата на Хуан де ла Куеста, при што трошоците на печатењето ги покрил книжарот Франсиско де Роблес. Сепак, се смета дека романот бил испечатена, па дури и се продавал во Ваљадолид, уште во декември 1604 година. Иако не постојат никакви непосредни податоци за ракописот на „Дон Кихот“, истражувањата даваат определна слика за процесот на печатење на книгата при што се заклучува дека ракописот не бил премногу јасен и воедначен, т.е. дека книгата била пишувана подолго време и дека била составена од повеќе делови кои можеби постоеле самостојно. На пример, дејството во алжирската епизода е датирано во 1589 година, но многу елементи од другите новели што се вклучени во романот потекнуваат од друго време. Оттука, истражувачите сметаат дека тие новели не биле напишани со намера да бидат вклучени во романот, туку Сервантес дополнително ги поправал и дополнувал, Како последица на тоа, се смета дека ракописот на „Дон Кихот“ содржел многу дополнувања, поправки и дека бил тешко читлив. Во согласност со тогашната пракса на печатењето книги, исто така, се претпоставува дека Сервантес направил дополнителни значајни поправки во периодот меѓу предавањето на ракописот на цензурата и почетокот на печатењето. Познато е дека во тој процес бил менуван и насловот на книгата, за што сведочи една дозвола за печатење, каде романот е насловен „Досетливиот идалго од Манча“.
На 26 септември 1604 година, конечно била издадена кралската привилегија (дозвола) за печатење на книгата. Како изгледал процесот на печатење зборува самиот Сервантес во вториот дел на романот, каде што ја опишува посетата на Дон Кихот на една печатница во Барселона. Притоа, се претпоставува дека печатењето на главниот текст траело до крајот на ноември, додека текстот на привилегијата и посветите биле испечатени подоцна, откако била добиена „таксата“, а на први декември била добиена потврдата дека „нема печатарски грешки“. Потоа, книгата била предадена да ѝ се одреди „таксата“, т.е. цената по која што се продавала (8,5 реали), а која била добиена на 20 декември. Книгата содржела 664 страници, во 83 табаци in quarto, а се претпоставува дека тиражот изнесувал 1.500 или 1.750 примероци, што бил вообичаен тираж за книгите за кои се сметало дека добро ќе се продаваат. Според Франсиско Рико, од технички аспект, книгата не била нешто посебно, туку се одликувала со просечен типографски квалитет (слаб квалитет на печатот, лоша хартија и лош тип на буквите), вообичаен за тогашните шпански книги.
Поради брзината при печатењето на првиот дел (два месеца), во првото издание на романот се среќаваат бројни грешки, од насловната страница до последниот ред во книгата. На пример, за разлика од „Примерните новели“ во кои има околу сто грешки, во „Дон Кихот“ постојат неколку стотици грешки. Дури и кога бил испечатен главниот текст на книгата, дозволите и посветите биле испечатени, исто така, набрзина, што создало дополнителни грешки: определен број примероци од книгата биле испратени во Ваљадолид, со празен табак на којшто требало да бидат отпечатени посветите, но некои лисја се загубиле, па не било испечатено одобрението на цензорот, а наместо посветата што Сервантес ја напишал за војводата од Бехар, била вметната посвета што била позајмена од некој друг писател. Од покрупните грешки во романот се истакнува онаа во првиот дел, каде Санчо Панса останува без своето магаре, а воопшто не се објаснува како се случило тоа, а потоа, пак без никакво објаснување, тој повторно го јава магарето. Во 27. глава од втората книга на „Дон Кихот“, Сервантес соопштува дека тоа не било резултат на лошото паметење на авторот, туку се случило по вина на печатарот. Исто така, постојат бројни недоследности во насловите на одделни глави, како и несовпаѓање меѓу насловите и содржината на главите. Тоа е знак дека Сервантес ги преместувал некои глави и делови од едно место на друго, што ги предизвикало бројните грешки во книгата.
Процесот на поправање на „Дон Кихот“ од страна на Сервантес продолжил и во неговите дополнителни изданија. Притоа познато е дека по првото издание следувале уште две други за кои со сигурност се знае дека ги прегледал Сервантес. Врз основа на текстолошката анализа утврдено е дека две интервенции потекнуваат од самиот автор: објаснувањето на кражбата и враќањето на магарето на Санчо. Поради исмејувањето во врска со оваа епизода во првото издание на романот, во второто издание од 1605 година, Сервантес внел некои дополнувања, но поради фактот што ова издание било испечатено уште побрзо од првото, и тоа во две печатници истовремено, Сервантес повторно направил грешка: описот на кражбата на магарето бил внесен на погрешно место, зашто дури и по кражбата, тоа се појавува на повеќе места во книгата, а исчезнува дури неколку глави подоцна. Се разбира, ваквата брзоплета поправка направила дополнителна штета на угледот на книгата, така што во третата и во четвртата глава од вториот дел на „Дон Кихот“ (објавен во 1615 година), вината ја префрлил на печатарот. Меѓутоа, оваа постапка на Сервантес предизвикала далекусежни последици во однос на современите изданија на романот, зашто неговото откажување од измените направени во второто издание денес служи како доказ дека автентичниот текст е содржан во првото издание. Поради тоа, двата кратки додатоци во кои се објаснуваат кражбата и враќањето на магарето на Санчо, во современите изданија на романот се даваат одделно, на крајот на книгата.
Во текот на 19 век, со цел што поизворно да се долови оригиналниот текст на „Дон Кихот“, издавачите на романот правеле бројни интервенции во интерпункцијата. Имајќи ги предвид обичаите од 16 век, како и малубројните зачувани писма на Сервантес (во кои тој не користел никакви знаци, освен точката), истражувачите сметаат дека на Сервантес воопшто не му биле важни интерпункциските знаци. Поради тоа, во XX век веќе не се печатело првобитното издание на романот, а по повод јубилејот 400 години од објавувањето на романот било испечатено фототипското издание од крајот на 19 век, иако се знае дека во него има бројни дополнителни печатарски интервенции. Денес, како најверодостојно издание на романот се смета она на Институтот Сервантес.
Гафар Окан
Ран живот
Али Гафар Окан е роден во Хендек, провинцијата Сакарија во 1952 година. Завршил полициски колеџ на 30 септември 1970 година и присуствувал на Полициската академија во Анкара. Своето образование го завршил на 29 септември 1973 година.
Кариера
Окан бил подигнат во ранг на помошник-инспектор (Komiser yardımcısı) до Полициската управа во Измир, каде служел на многу работни места сè додека не бил унапреден во надзорник (Emniyet amiri) со неговото назначување во Шанлаурфа во 1983 година. Тој станал главен надзорник (Şube amiri) во 1985 година. Подоцна во 1986 година, Окан бил назначен за Ескишехир на функцијата Генерален директорат за безбедност. Тој бил унапреден во ранг на помошник комесар (Emniyet Müdür Yardımcısı или 2. Sınıf Emniyet Müdürü) во 1992 година. На 6 декември 1993 година, Окан станал комесар (1. Sınıf Emniyet Müdürü), втора највисока позиција во хиерархијата на полициската организација во Турција и стапил на должноста началник на полицијата во провинцијата Карс, источна Турција.
Служба
Наскоро по неговото пристигнување во Дијарбакир, центарот на судир со курдските сепаратисти и герилите,   тој објавил на полициско радио: „''Од 3310 (бројот на значката на Оккан) до седиштето. Од два дена сум на увид во градот и сфаќам дека моите колеги немаат чувство за должност. Ова е мое прво и последно предупредување''“. Една од неговите први официјални активности пред да ја преземе функцијата била деблокирање на улицата пред седиштето на полицијата, што било забрането за цивили од безбедносни причини. Наскоро, исто така, ги подигнал безбедносните блокади на патиштата во градот и инсталирал надзорни камери кои покриваат критични локации во градот за спречување на криминал. Окан во текот на вечерта ги набудувал улиците на Дијарбакир на огромниот монитор во неговата канцеларија.
Во хаотичната атмосфера на Дијарбакир, полициските службеници претпочитале да останат во канцеларијата за таканаречените „работни задачи“, бидејќи излегувањето на улица се сметало за многу ризично. Окан ги испратил сите полицајци, машки и женски, на улиците, прашувајќи ги: „Од што се плашиме?“ Тој им порачал на своите подредени да се однесуваат со граѓаните во градот со љубезност и приврзаност.
Социјални активности
Во тоа време, граѓаните на Дијарбакир не биле навикнати да се среќаваат со униформирани офицери на улиците. Но, новиот началник на полицијата бил решен да ја покаже добрата страна на полицијата. Ова однесување многу ги зачудило луѓето. Граѓаните, кои скоро и да не се сретнале со поранешните началници на полицијата, често се среќавале со Окан. Сè повеќе им се допаѓало кога ќе го запознале. За многу кратко време, Окан успеал да создаде доверба и ги натерал луѓето да веруваат во неговите цели. Неговото мото било „''Ние сме за народот. Ми беше наредено да ги штитам животот, имотот и честа на граѓаните. Еве, дојдов за тоа''“.
Фудбалскиот клуб на Дијарбакир, Дијарбакирспор, имал тешки периоди. Како фан на локалниот клуб, Окан присуствувал на сите нивни домашни натпревари без да пропушти ниту еден. За време на играта, тој се однесувал како да е претседател на клубот, а не како шеф на полицијата и се грижел за тимот. Тој ги гушкал играчите и трчал по теренот со клупското знаме во раката на прослава по постигнатиот гол на домашниот тим.
Борба против тероризмот
Додека Окан им оставил значаен впечаток на граѓаните преку своите социјални проекти помагајќи, меѓу другите, на стари лица, инвалиди и бегалци, критичарите инсистирале дека ваквите активности го надминуваат опсегот на неговите должности. Сепак, специјалистот за односи со јавност не ја заборавил својата главна должност како член на органите за спроведување на законот.
Неговата примарна цел била нелегалниот фундаменталистички происламски курдски Хезболах, кој не е поврзан со неговата истоимена група во Либан. Насилните акти на курдскиот Хезболах биле директно главно против противниците на групата, вклучително и симпатизерите на ПКК. На 17 јануари 2000 година, водачот на курдскиот Хезболах, Хусеин Велиоглу бил убиен во неговата вила во Бејкоз, Истанбул за време на рацијата на полициските сили. Окан имал голема улога во борбата против курдскиот Хезболах, во која биле уапсени стотици членови на групата, и пронајдени над 150 тела на убиени жртви низ целата земја. Тој докажал дека повеќе неразјаснети убиства биле извршени претежно од бунтовниците во Хезболах, наместо од безбедносните сили.