cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Борис II
Борис II станал цар на Бугарите во многу лоша состојба на земјата. Од север земјата била нападната од Киевска Русија, и бил заземен главниот град Преслав. Потоа кнезот Светослав I го зазел и Пловдив, по кое се упатил кон Тракија. Во меѓувреме, во 969 година, византискиот цар Никифор II Фока бил убиен и на престолот се качил Јован I Цимискиј кој се обидел да го убеди Светослав да се повлече од Бугарија со дипломатски средства, но безуспешно. Во 970 година руско-бугарската војска влегла во Тракија. Светослав со себе го донел кандидатот за византискиот престол - Калокир од Херсонес. Градот Филипопол (Пловдив) бил преземен и дел од неговите жители биле убиени. Византискиот војсководец Варда Склир успеал да ја порази Русија кај Аркадиопол, но неуспехот не ги сопрел нападите на Светослав.
Според договорот руските војници се повлекле од Бугарија. Спротивно на ветувањата, Цимискиј ја наметнал византиска воена администрација во освоените бугарски територии во Тракија и источна Мизија. Бугарското Царство заедно со Бугарската патријаршија биле уништени, а царот Борис II бил однесен како заробеник во Цариград.
Повел Рамел
Повел Карл Хенрик Рамел (Povel Ramel; — ) — шведски забавувач. Рамел бил пејач, пијанист, уметник, автор и композитор на песни. Неговиот стил се одликувал со имагинативна духовитост, и вербална и музичка. Тој се инспирирал од хуморот во „лудиот“ стил на САД и Велика Британија и создал своја лична шведска верзија, необични комбинации на текст и музика, игра на зборови, пастиши и општа неочекуваност. Напишал околу 1700 песни, скици и монолози, а се смета за легенда и институција во шведската забава.
Ран живот
Повел Рамел е роден во Остермалм, Стокхолм во богато благородничко семејство. Неговиот татко, Карл Рамел, бил адвокат. На млада возраст, Рамел нашол љубезна публика за своите таленти во семејните медицински сестри, слугинки и готвачи, а исто така и во неговите родители. Неговото семејство често одело на големи одмори, а во таква прилика, на плажа во Белгија, кога Повел имал две години згазнал на клинец. Со заразената рана, Повел не се очекувало да преживее, иако се опоравил, но поминал со лесна трајна повреда.
Училишниот живот на Рамел бил вознемирувачки. Ги прекинал часовите, често одел во Скансен, музеј на отворено и во зоолошка градина, фаворизирајќи ја нивната куќа со мајмуни. За да не западне во неволја, Рамел им кажал на своите учители дека ја изгубил книшката за присуство, со што добил нова, додека на родителите им ја покажувал старата, без забелешки за отсуство. Меѓутоа, еден ден неговиот татко го забележал Рамел како ја посетува куќата на мајмуните. Последователно, неговиот татко се обидел да го испрати Рамел во различни училишта, меѓутоа со мал успех.
На 15-годишна возраст, Рамел ги придружувал родителите на патување со автомобил. Дошло до судир и мајката на Рамел, Марта Теш, починала следниот ден во болница. Неговиот татко починал неколку месеци подоцна.
Прв конгрес на Руската социјалдемократска работничка партија
Конгресот бил свикан од страна на трите главни социјалдемократски групи од различни области на Руската Империја.
Овие три групи биле претставувани од страна на девет делегати. Од друга страна социјалистите од Харков одбиле да учествуваат. Главните прашања на кои се дискутирало на конгресот била потребата од соединување на сите социјалдемократски групи во една партија. На конгресот бил избран Централниот комитет и тоа: Степан Радченко, еден од најстарите руски социјалдемократи и водач на санктпетербуршката лига, Борис Ејделман и Александар Кремер. Манифестот бил напишан од страна на Петар Струв.
Централниот комитет издал наредба за печатење на манифестот но пет од деветте делегати биле уапсени од страна на Охрана во рок од еден месец.
Првиот конгрес не успел да ги обедини руските социјалдемократи. Апсењата кои следувале дополнително ја спречиле групата да функционира како едно тело, а во следниот период следувале и внатрешни расколи.
Енисејски јазици
Енисејските јазици сочинуваат јазично семејство кое се зборува(ло) од Енисејците. Енисејските јазици се зборувале по течението на реката Енисеј во Сибир (Русија) и од таму потекнува и името на јазичното семејство. Се претпоставува дека во своите добри времиња (пред нивното изумирање) јазиците се зборувале на доста поголема територија, со претпоставки дека биле присутни и на територии на денешни Монголија и Кина. Денес единствен јазик кој преживеал е кетскиот јазик, со некаде околу 200 говорници.
Класификација
праенисејски (пред 500 п.н.е.; се поделил во околу 1 г.п.н.е.)
Јазикот на народот Ѕие, кој исто така исчезнал и етнички и јазично (најверојатно претопен во кинеските маси), се верува дека можеби бил енисејски јазик, со претпоставка дека се претопил во пумпоколскиот.
Покрај овие, во руските царски даночни списи од 17 век се споменуваат и дрги енисејски народи, Буклинци, Бајкоти, Јарини, Јастини, Ашкиштими и Којбалкиштими, но сепак нема ништо останато запашино од нивните јазици, освен некои лични имиња.
Особини
Јазичарите наведуваат дека енисејските јазици имале до 4 тона, или пак немале тон воопшто. Енисејските јазици имале доста развиена глаголска морфологија.
Во прилог броеви и обид за реконструкција на предок
Во прилог основни зборови и нивна споредба со јазиците и обид за реконструкција на предок:
Татковина
Според истражувањето од 2016 година, Енисејците и нивните јазици потекнуваат од Алтајските Планини или во близина на Бајкалското Езеро. Според ова истражување, Енисејците се поврзуваат со Палеоескимците.
Сродност со останати јазични семејства
Сè до 2008, многу мал број јазичари ја прифатиле врската помеѓу енисејските јазици со останатите јазични семејства, но во тоа време имало почетни обиди за поврзување на овие јазици со ергативните јазици на Евроазија.
Дене-енисејски јазици
Во 2008 година, Едвард Вајда од Универзитетот на Западен Вашингтон претставил докази за генетска поврзаност помеѓу енисејските јазици од Сибир (Русија) и на-денејските јазици од Северна Америка (САД и Канада). Во времето на објавувањето на истражувањето (2010), предлозите на Вајда биле гледани со позитивна критика од страна на неколку специјалисти за на-денејските и енисејските јазици
Нехат Беќири
Нехат Беќири (Nehat Beqiri; р. во ) — македонски сликар и универзитетски професор на Тетовскиот универзитет.
Животопис
Беќири е роден во Тетово на 1 август 1967 година. Дипломирал во 1991 сликарски оддел, во класата на професорот Муслим Малиќи и магистрирал во 2001 година на Факултетот за ликовни уметности во Приштина. Самостојно излагал во Тетово, Скопје, Приштина, Париз и други македонски градови. Создава експресивни фигуративни композиции и дела во духот на новата апстракција. Освен со сликарство, Беќири се занимава и со вајарство, дизајн, илустрации и графики.
Команчејски јазик
Команчејскиот е нумиски јазик од групата на јутоацтечки јазици. Јазикот е мајчин јазик на Комачејците, американски староседелски народ кој денес живее во Оклахома. Овој јазик се одделил од шошонскиот штом овој народ се преселил југозападно во државата. Ова се случило некаде во 1705 година. Поради тоа, команчејскиот и шошонскиот се многу слични, со мали фонолошки разлики.
Името на јазикот потекнува од зборот  што значи „непријател, странец“. Самиот народ го именува јазикот како  што значи "„јазик на народот“".
Состојба
Денес постојат напори за оживување на јазикот, поточно преживување, бидејќи неговите говорници воглавно се стари. Во 19 век команчејските деца се праќале во училишта каде не им било дозволено употреба на команчејски, па дури и биле казнувани. Подоцна, генерациите израснувале со англискиот, со помислата дека подобро е да не знаат команчејски.
За време на Втората светска војна команчејскиот во одреден степен нашол корисна употреба. Група од 17 момчиња биле тренирани и ангажирани од војската на САД како испраќачи на кодови на команчејски јазик, кодови кои имале чувствителна содржина. Целта била да не се разотријат информациите од страна на непријателите, во тој случај Нацистите и империјалните јапонски војници.
Според податоците од јули 2013 година, имало околу 25 до 30 говороници. Постои семрежен курс по команчејски, а Команчејскиот јазичен и културен комитет нуди речници и материјали за изучување. Постои и јазичен курс во Колеџот на Команчејската Нација.
Самогласки
Јазикот има должина на самогласки, односно тие можат да бидат долги и кратки. Долните никогаш не обезвучуваат и се пишуваат двојно (aa, ee, ii, oo, uu, ɨɨ). Кратките можат да бидат продолжени кога се акцентирани и можат да бидат звучни и безвучни. Неакцентираните кратки самогласки може да бидат безвучни пред /s/ или  /h/.
Писмо
Команчејската азбука била создадена од Д-р Алис Андертон и била усвоена како службена од Команчејската Нација во 1994.
Шумарски универзитет (Софија)
Шумарскиот универзитет (Лесотехнически университет) е универзитет кој се наоѓа во Софија, Бугарија. Универзитетот располага со 6 факултети и 30 катедри.
Веќе над осумдесет години овој универзитет е единствениот во Бугарија во кој се обезбедува обука во областа на шумарството, дрвната индустрија и уредувањето (денес преименувано во пејзажна архитектура). Во 1990-тите год кругот на научни области на универзитетот се проширил со додавање мна области по екологија, агрономство, ветерина и економско управување.
Мотото на Универзитетот е: Со бугарски традиции и европски стандарди во образованието.
Паразит (филм)
Паразит (Parasite) — јужнокорејски филм од 2019 година, во режија на Бонг Џун-Хо (Bong Joon Ho). Во глвните улоги настапуваат: Сонг Канг Хо (Song Kang Ho), Ле Сун Кјун (Lee Sun Kyun), Чо Јео Џеонг (Cho Yeo Jeong), Чој Ву Шик (Choi Woo Shik) и Парк Со Дам (Park So Dam). Самиот режисер го опишал филмот како „комедија без кловнови и трагедија без негативци“. Во 2019 година, филмот ја освоил „Златната палма“ на Канскиот филмски фестивал, како првиот јужнокорејски филм што се закитил со оваа награда. „Паразит“ претставува смеса од повеќе жанрови: црна комедија, социјална драма, сатира, хорор и трилер. Филмот претставува возбудливо и непредвидливо остварување со јасна социополитичка позиција. Сепак, неговата раскошност непотребно завршува со премногу долг и разводнет крај.
Синопсис
Четиричленото семејство Ки-Тек живее во влажен подрумски стан и секојдневно ги гледаат минувачите по тротоарот. Членовите на семејството се невработени, а заработуваат така што склопуваат кутии за пица. Еден ден, синот Ки-ву добива работа како приватен учител по англиски јазик во едно богато семејство кое живее во луксузна куќа на ридот. Служејќи се со итрини, другите членови на семејството успеваат да ги избркаат слугите во куќата и да ги заземат нивните места. Така, сестрата станува инструкторка за „уметничка терапија“, таткото - шофер, а мајката - домашна помошничка. Еден викенд, богатото семејство заминува на одмор и членовите на семејството Ки-Тек добиваат можност да уживаат во благодетите на луксузната куќа...
Плаошник
Плаошник или „Плаош“ — месност на јужната страна од ридот на кој се наоѓа стариод град Охрид, на околу 250 м јужно од централниот дел од Самуиловата тврдина.
На 11 август 2002 година свечено бил осветен новоизградениот храм Светите Климент и Пантелејмон, кој всушност претставува реплика на Светиклиментовата црква, изградена на истите темели. Црквата била урната во периодот на Отоманското владеење и на нејзината основа била изградена џамија. По реставрацијата во 2002, по 530 години, овде повторно се пренесени моштите на Св. Климент Охридски кои во меѓувреме биле сместени во црквата Света Богородица Перивлепта во Охрид.
Црква на Светите Климент и Пантелејмон
Црквата Светите Климент и Пантелејмон доминира на наоѓалиштето Плаошник. Црквата е изградена и осветена на 11 август 2002. година. Црквата Свети Климент и Пантелејмон е така наречена во чест на Свети Климент Охридски кој првобитно го изградил храмот на ова место и на Свети Пантелејмон на кого првобитно била посветена. За изградбата на црквата по проект на архитектот Тања Паскали Бунташеска, од Охридскиот завод и музеј, во што учествувале околу 200 стручни лица и градители, биле потрошени над 1 милион евра во најголем дел владини средства. Камен-темелникот на возобновената црква бил поставен во 2000. година, а обновувањето било по претпоставен изглед, врз темелите на старата црква, и како пример биле земени црквите од Охрид и неговата околина кои хронолошки припаѓаат на одредени фази на Св. Пантелејмон.
Светиклиментов универзитет
Во манастирот околу црквата во времето на Св. Климент се наоѓала Охридската школа, жариште на словенската писменост и култура. Овде Климент Охридски, прв писател меѓу македонските Словени, ги составувал своите литературни творби, меѓу кои и Пофалното слово за Кирил, ремек-дело на средновековната словенска книжевност.
Во тек е проект за обновување на Светиклиментовиот универзитет кој треба да претставува реминисценција на Светиклиментовото време и дух во модерно значење. За таа цел, во 2007 е формиран Одбор за возобнова на Светиклиментовиот универзитет, составен од еминентни научници, црковни и официјални лица, кој раководи со проектот. По целосното археолошко истражување, ќе се изградат нови објекти во кои ќе биде сместена голема библиотека, Галеријата на икони, како и старите ракописи од Музејот и завод - Охрид и од други културни и научни центри, а еден дел објекти ќе и бидат доделени на МПЦ. Универзитетот треба да биде спој на световното и сакралното. Според планот, проектот треба да биде завршен во 2009 година.
Археолошки истражувања
Археолошки истражувања на Плаошник се вршени повремено во текот на XX век, а од 1999, се вршат континуирано и систематично. Главно наодите можат да се поделат на претклиментов период кој го опфаќа периодот од праисторијата до IX век, и климентов период кој започнува од 893. година кога Св. Климент Охридски ја изградил црквата Свети Пантелејмон, па сѐ до заземањето на Охрид од страна на Турците во XV век.
Климентов период
Народното предание дека на ова место постои Климентова црква и неговата гробница, било потврдено по првите археолошки ископувања во 1943 година, кога проф. Димче Коцо ги открил темелите на Климентовата црква и во исто време и гробницата на Свети Климент Охридски. Врз темелите на ранохристијанската базилика, од која се зачувани остатоци, била изградена црква со триконхална форма (лист на детелина), архитектонски облици какви што биле негувани во IX век во Византија. Црквата била обновена во XII век, а потоа уште еднаш во XIII век. Понатака кон оваа црква биле доградувани капели, а во XIV век припрата и надворешна припрата со камбанарија. Фреските од првобитната Климентова црква од IX век не се зачувани. Фрагментите на пронајдените фрески, во текот на археолошките истражувања, им припаѓаат на три различни периоди на обновувањето и проширувањето на Климентовиот манастир. По доаѓањето на Османлиите, Климентовата црква била претворена во џамија, позната под називот Имарет џамија, која повеќе не постои.
Меѓу археолошките остатоци во Климетовата црква Св. Пантелејмон се наоѓа и гробницата на самиот свети Климент. Според житието на архиепископот Теофилакт за Климент Охридски, големиот словенски просветител оваа гробница ја направил со своја рака и во неа бил погребан во 916 година.
Врз археолошките остатоци на најстариот словенски манастир Св. Пантелејмон, кој во 893 година го изградил св. Климент Охридски, се наоѓа новоизградениот храм. Завршните ископувања во Плаошник во Охрид, археологот Владо Маленко ги почна есента 1999 година по отстранувањето на остатоците на Имарет џамија. Целта беше да се овозможат услови за возобновувањето на Светиклиментовиот храм. Тогаш археологот Маленко ја откри крстилницата на петтокорабната базилика со кукести крстови (свастики) на мозаичните подови кои потекнуваат од периодот меѓу IV и VI век. Се претпоставува дека ова ранохристијанска базилика во Плаошник врз која бил изграден Климентовиот манастир во IX век била посветена на Апостол Павле. Во Лихнид, денешен Охрид, апостолот Павле христијанството го проповедал во I век од нашата ера.
Во 2007 година било откриено депо со 2383 венецијански сребрени монети од XIV век, сите сместени во керамички сад. Монетите се од извонредно значење, бидејќи ја покажуваат трговската врска помеѓу Охрид, односно манастирот "Свети Климент" и Венеција во XIV век, вели Паско Кузман.
Во моментов (август 2008) во тек се истражувања на конаците на манастирот и Климентовиот универзитет кои се наоѓале во близина на црквата.
Претклиментов период
Во 2008 година откриен е гроб на покојничка од висок општествен ранг од железното време. Се проценува дека откритието датира од преминот на осмиот во VI век пред нашата ера и станува збор за оставнина на Енгеланите, кои во тоа време ја населувале западна Македонија. Гробницата се разликува од сличните откритија пронајдени на археолошките наоѓалишта во источниот дел на Македонија по бројноста на зачуваните артефакти. Телото на покојничката било закопано со бронзена лентеста дијадема поставена на главата на починатата, потоа бронзен појас со трилисни украсни додатоци, масивни бронзени белегзии и други украси.
Во 2007. година, бронзената фигура висока 20 см на човек со крила, наречена „Дедал“ е пронајдена под мозаичната површина. Била откопана од црвена земја која содржи најмалку хемикалии и придонела фигурата да биде сочувана. Била обвиткана со голем слој на патина, па во прв момент не се знаело за каков предмет се работи. Откако ја исчистиле, археолозите сфатиле дека ова е единствено откритие, слична фигура досега не е пронајдена никаде на Балканот, а и пошироко.
Во 2002. била пронајдена монументална и богато украсена ранохристијанска крстилница, каква што досега не е најдена во Македонија. Крстилницата е со огромни димензии, многу поголема од онаа во Стоби, а украсена со прекрасни мозаици кои се со претстави на геометриски и животински фигури. Оваа крстилница била дел од најстарата, а воедно и по своите димензии најголема петокорабна базилика (од 5 век) што е откриена на Плаошник, под Светиклиментовата црква.
Според археологот Паско Кузман, особено богат е и македонско-хеленистичкиот период. Од тој период има остатоци од градби што значи дека тука имало населба во III-II век пр.н.е. и пронајден е многуброен движен археолошки материјал што потврдува дека Лихнидос бил урбано-развиен центар, монденски град на брегот на Охридското Езеро, покрај магистралата Вија Егнација. Според него, значајни наоди има и од Римскиот период од кој за првпат во Македонија се открија подни мозаици во рамките на објект - бања. На мозаиците се презентирани: Тврдината, разни геометрски фигури, орнаменти. И во овој период има остатоци од објекти и храмови и се претпоставува дека таму бил и храмот на богот Дионис.
Надворешни врски
41.11274°N, 20.79124°W
Космос-392
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 21 јануари 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 5700 килограми. Космос-392 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 276 км, а најмалото на 203.
Кија Коцкар
Кристина „Кија” Коцкар (Зрењанин, 26 мај 1989) српска пејачка, писателка и јавна личност. Бивша стјуардеса и победничка на првата сезона на ријалити програмата Задруга која се емитувала на РТВ Пинк.
Животопис
Кристина Коцкар е родена на 26 мај 1989 година во Зрењанин, каде пораснала. Учела во Зрењанинската гимназија, после која завршила Висока хотелиерска школа во Белград. Работела како стјуардеса во Ер Пинк, Ер Србија и Етихад ервејз. Станала позната после што влегла во ријалити програмата Задруга, каде нејзиниот сопруг, пејачот Слободан Радановиќ јавно ја варал со Луна Ѓогани. На 20 јуни 2018 година победила во ријалити програмата и освоила награда од 50.000 евра.
Кристина одлучила да почне да се занимава со музика, па нејзината прва песма Не се враќам на старо ја направила со Министарки и ја објавила на 20 јули 2018 година. Својата следна песна Поптис ја објавила на 6 септември 2018 година.
Книгата Мој потпис, во која ги опишува мачните сцени од детството, караниците на нејзините родители, насилството во семејството, тајните во бракот со Слободан Радановиќ, како и болеста за која се надева дека на време ја открила, ја објавила на 22 октомври 2018 година. Кон крајот на октомври 2018 година, Кристина станала стручен член на жирито во петтата сезона на натпреварот Пинкови ѕвездички (All Stars) на кој учествувале некои од натпреварувачите од претходните четири сезони.
Нова Шкотска
Нова Шкотска (Nova Scotia, Nouvelle-Écosse) — покраина во Канада. Статусот го стекнала истовремено со Онтарио, Квебек и Њу Бранзвик во 1867 година.
Стопанско средиште на покраината, најголем град и воедно главни е Халифакс (анг. и фра. -{Halifax}-).
Јазик
Според последниот попис во Канада луѓето освен англискиот јазик го истакнале и постоењето на мајчиниот јазик.
Демографија и статистика
Според канадскиот попис од 2002 г.најголема етничка група во Нова Шкотска се Шкотите (29.3%), па следат Англичаните (28.1%),па Ирци со (19.9%), Французи (16.7%), Германци (10.0%), Холанѓани (3.9%), домородно население (3.2%), Велшани (1.4%), Италијанци (1.3%) и Акадијци (1.2%). Скоро половина од останатите (47.4%) се дефинираат како "Канаѓани."
Десетте најнаселени окрузи во Нова Шкотска
Сиетл
Сиетл (Seattle) е град во американската држава Вашингтон. Овој град според статистиките во 2007 година, има 594 210 жители, што го прави најголем град во Вашингтон, и 24-ти град по број на жители во САД.
Висла
Висла (Wisła; Vistula; Weichsel) е најдолгата, најголемата и најважната река во Полска. Таа е и најдолгата река од сливот на Балтичкото Море. Должината на Висла е 1.047 км. Изворот на реката се наоѓа на 1.106 метри надморска височина, на западните падини од Барања Гура (Baraniа Górа = „Овнова Планина“) во планинскиот венец Шлески Бескиди. Годишниот просечен проток изнесува 1.054 м3/с, а максимална длабочина е 10 м.
Загаденоста во Висла е многу голема:од 894 километри контролиран тек на реката дури 93% се прекумерно загадени, а 7% се од трета класа. Годишно од Висла во Балтичко Море се влеваат околу 2,2 милиони кубни метри речен отпад, од кои 5.000 тони сол дневно од рудниците за камен јаглен; во Висла исто така растe нивото на бактериолошко загадување.
Потекло на името
Во античко време Висла била позната и опишувана од географите како „Вистла“ и „Вистула“, а за нејзино најстаро име се смета Wīstlā. Корeните на името се барани во келтските, германските и словенските јазици, но со оглед на недостатокот на информации, ништо од тоа не е докажано.
Карл Фердинанд Браун
Карл Фердинанд Браун (Karl Ferdinand Braun; - ) — Германски пронаоѓач, физичар и добитник на Нобеловата награда физика. Браун значително придонел за развојот на радио и телевизиската технологија: тој заедно со Гуљелмо Маркони во 1909 година е добитник на Нобеловата награда за физика.
Животопис
Браун е роден во Фулда, Германија, и се образовал на Марбуршкиот универзитет, а својот докторат го стекнал на Берлинскиот универзитет во 1872 година. Во 1874 година тој открил дека точкесто-контактниот полуспроводник ја исправува наизменичната струја. Тој станал директор на Институтот за физика како и професор по физика на Стразбуршкиот универзитет во 1895 година.
Во 1897 година тој ја изградил првата катодно-зрачна цевка (CRT) и катодната цевка осцилоскоп. CRT технологијата е заменета со напредокот на технологијата како што се рамните екрани(на пример екранот со течен кристал (LCD), светлечките диоди (LED) и плазмените екрани) на телевизорите и компјутерските монитори. CRT технологијата сè уште се нарекува „Браунова цевка“ во земјите од германското говорно подрачје ( Braunsche Röhre ) како и Јапонија (ブ ラ ウ ン 管:  Браун-кан ).
За време на развојот на радиото, тој исто така, работел на безжичната телеграфија. Во 1897 година Браун се приклучил на славните пионери на безжичната телеграфија. Неговите главни придонеси се воведувањето на затворено променливо коло како дел за создавање во предавателот, а неговата одвоеност од зрачниот дел (антената) со помош на индуктивна спрега, а подоцна и за употреба на кристали за приемнички цели. Безжичната телеграфија го зазела целото внимание на Браун во 1898 година, како и многу години подоцна тој целосно се посветил на задачата за решавање на проблемите поврзани со безжичната телеграфија. Д-р Браун има пишувано опширно за безжичната технологија и бил добро познат преку неговите бројни придонеси во електротехничките и другите научни списанија. Во 1899 година, тој ќе поднесе барања за патенти за електротелеграфија со помош на кондензатори и индукциони намотки и Безжичен електропренос на сигнали преку површини.
Околу 1898 година, тој измислил кристално диоден исправувач или кристален детектор. Пионерите кои работеле на безжичните уреди на крајот дојшле до граница на оддалеченоста коа овие уреди можеле да ја покријат. Поврзувањето на антената непосредно на искриште создава само силно задушени подредени пулсирања. Се одвивале само неколку циклуси пред осцилациите целосно да престанат. Брауновото коло обезбедувало подолготрајни осцилации бидејќи енергијата имала помали загуби минувајќи наизменично меѓу намотката и лајденските тегли. И со помош на индуктивна антенска спрега зрачењето подобро се вклопувала со генераторот. Добиените посилни и со помала бранова должина сигнали премостувале многу поголеми далечини.
Браун ја измислил фазно променливата антена во 1905 година. Тој во своето нобелово предавање опишал како внимателно подредил три антени за да пренесе насочен сигнал. Овој изум доведе до развојот на радарот, паметните антени и MIMO.
Брауновиот британски патент за подесување беше искористен од страна на Маркони во многу од неговите подесувачки патенти. Гуљелмо Маркони ги искористил патентите на Браун (меѓу другите). Маркони подоцна ќе признае дека ги „ позајми “ патентите на Браун. Во 1909 година, Браун ја поделил Нобеловата награда за физика со Маркони за „придонесот за развојот на безжичната телеграфија.“ наградата доделена на Браун во 1909 година го опишува овој дизајн. Браун првично експериментирал на Стразбуршкиот универзитет. Во кус период тој успеал пренесе сигнал на растојание од 42 километри до градот Мутциг. Во пролетта 1899 година Браун, придружуван од своите колеги Кантор и Ценек, заминале во Куксхафен за да продолжат со нивните експерименти на Северното Море. На 24 септември 1900 година телеграфски радиосигнали редовно биле разменувани со островот Хелголенд на растојание од 62 км. Лесните пловила во реката Елба и крајбрежната станица во Куксхафен започнале редовни радиотелеграфски услуги.
Браун заминал во САД на почетокот на Првата светска војна (пред американците да се вклучат во војната) за да помогне во одбраната на германската безжична станица во Сејвил, Њујорк, од напади на британско контролираното претпријатие „Маркони“. По вклучувањето на САД во војната, Браун е приведен, но можел да се движи слободно низ Бруклин, Њујорк. Браун починал во својот дом во Бруклин, пред завршувањето на војната во 1918 година.
Награда „Карл Фердинанд Браун“
Во 1987 година Друштвото за инфоприказници ја вовело наградата „Карл Фердинанд Браун“, која се доделува за натпросечни достигнувања во технологијата на приказниците.
Вејачки на пченица
Вејачки на пченица — слика од Гистав Курбе, насликана помеѓу 1854 и 1855 година и изложена во Музејот на уметностите во Нант.
Опис
Крајно десно, може да се види затворена врата на која е поставена слика чиј мотив останува нејасен. Дневната светлина доаѓа од прозорец што не може да се види, но чија сенка може да се види на ѕидот.
Анализа
Фокусна точка на композицијата, сместена во средината, е жената која клечи и му се наметнува на гледачот со својата речиси несразмерна големина, но и со енергијата и тензијата што таа ја развива и ја пренесува на целината. Со моќното елипсовидно движење што му го дава на решетото, со сензуалноста на нејзината положба, лице скриено, речиси анонимно, таа го исполнува целото платно со своето присуство, додека другите две лица се појавуваат како статисти.
Во однос на читањето, од лево кон десно, се гледа она што Линда Ноклин (1963) го превела како „слика за напредокот во областа на земјоделските активности: лево, рачно, неефикасно, заостанато одвојување на зрното од плевата; во средината понапредно и поенергично одвојување на зрното со користење на решето; […] на десната страна, механизација“: Така, Курбе оди подалеку од живописниот реализам за да ја достигне благородноста на „стварната алегорија“.
Историја на сликата
Оваа слика Курбе ја насликал помеѓу 1853 и 1854 година во Орнан. Сликарот најпрво ја нарекол Вејачките или Децата на земјоделците од Ду.
Двете млади жени несомнено се двете сестри на Курбе: Зое (која ја вее пченицата) и Жилиет (која седи). Младото момче би можело да биде Дезире Бине, вонбрачниот син на сликарот.
Ова дело било првпат изложено во Парискиот салон во 1855 година, а потоа во 1861 година за време на деветтата изложба на Друштвото на пријателите на уметноста од Нант (Société des amis de l'art de Nantes), кое веднаш го купило делото во име на Музејот на уметностите во Нант (Musée des Beaux-Arts) на градот, за сума од 4 000 франка.
Кејт Бланчет
Кејт Бланчет (Cate Blanchett; во Македонија грешно позната и под името „Бланшет“; родена на ) е австралиска филмска глумица.
Животопис
Долго време, Бланчет била уметнички директор на театарот "Сиднеј театар компани", кој го водела заедно со својот сопруг. Во 2013 година, Бланчет станала заштитно лице на парфемот на Џорџо Армани, "Си" (Si). Кеј Бланчет е омажена за драматургот и сценаристот Ендрју Аптон со кого имаат три сина.
Филмска кариера
Во 2004 година, за улогата на Кетрин Хепберн во филмот „Авијатичарот“, Бланчет ја освоила наградата „Оскар“. Во 2007 година, таа го глумела ликот на Боб Дилен во филмот на Тод Хејнс „Не сум таму“ при што за својата улога била номинирана за „Оскар“, а ги освоила наградите „Златен глобус“ и „Волпи“ на Венецијанскиот филмски фестивал. Во 2014 година, таа го освоила и својот втор „Оскар“, овојпат за улогата на Јасмин во филмот „Тажната Јасмин“ на режисерот Вуди Ален. Претходно, за оваа улога, таа се закитила и со наградата „Златен глобус“.
Номија
Номија во старогрчката митологија било име на повеќе личности.
Митологија
Номија била Ореада, Епимелијада или Најада со истоимената планина во Аркадија, на југот на Грција. Се смета дека планината го добила името по неа. античкиот грчки сликар Полигнот ја насликал девојката Калиста како ги одмора нозете во скутот на Номија. Тоа укажува дека Номија можела да биде сопруга на кралот Ликаон и мајка на оваа девојка, или дури и нејзина дадилка или придружничка. Исто така е битно да се спомене дека ликановиот град Ликосаура бил сместен во рамницата помеѓу планината Номија и Ликај. Според другите извори, кралевата сопруга била Нонакрида, нимфа „од девет извори“. Номија била една од можните Најади која била вљубена во Дафнис и успеала од него да издејствува ветување дека ќе ѝ биде верен. Во спротивно, му се заканила дека ќе го ослепи. Тој долго одолевал на бројните искушенија, но на крајот сепак ја преварил нимфата со принцезата Химера. Таа затоа го ослепила или го претворила во камен.
Црква „Св. Климент и Пантелејмон“ - Охрид
Црквата Свети Климент и Пантелејмон се наоѓа во месноста Плаошник во стариот дел на Охрид. Црквата е изградена и осветена во 2002. година. Црквата Свети Климент и Пантелејмон е така наречена во чест на Свети Климент Охридски кој првобитно го изградил храмот на ова место и на Свети Пантелејмон на кого првобитно била посветена.
Свети Пантелејмон
Црквата Свети Климент и Пантелејмон претставува реплика на постарата црква Свети Пантелејмон која ја изградил Свети Климент Охридски во 863. година на истотото место, на темелите од голема петобродна ранохристијанска базилика. Во 916 година, по смртта, Свети Климент бил погребан во подот на црквата во гробница која наводно самиот ја подготвил. Црквата Свети Пантелејмон била неколкупати обновувана сѐ до 15 век, кога конечно била урната од Отоманските Турци и на нејзините темели била изградена џамија позната како Имарет-џамија.
Археологија
Целиот реон на месноста Плаошник е богат со археолошки наоди. Самата црква Свети Пантелејмон е изградена во 863. година, над темелите на голема петобродна базилика чии остатоци се и денес видливи околу црквата.
Народното предание дека на ова место постои Климентова црква и неговата гробница, било потврдено по првите археолошки ископувања во 1943 година, кога проф. Димче Коцо ги открил темелите на Климентовата црква и во исто време и гробницата на св. Климент Охридски. Врз темелите на ранохристијанската базилика, од која се зачувани остатоци, била изградена црква со триконхална форма (лист на детелина), архитектонски облици какви што биле негувани во IX век во Византија. Црквата била обновена во XII век, а потоа уште еднаш во XIII век. Понатака кон оваа црква биле доградувани капели, а во XIV век припрата и надворешна припрата со камбанарија. Фреските од првобитната Климентова црква од IX век не се зачувани. Фрагментите на пронајдените фрески, во текот на археолошките истражувања, им припаѓаат на три различни периоди на обновувањето и проширувањето на Климентовиот манастир.
Градба
За изградбата на црквата по проект на архитектката Тања Паскали Бунташеска, од Охридскиот завод и музеј, во што учествувале околу 200 стручни лица и градители, биле потрошени над 1 милион евра во најголем дел владини средства. Камен-темелникот на возобновената црква бил поставен во 2000. година, а обновувањето било по претпоставен изглед, врз темелите на старата црква, и како пример биле земени црквите од Охрид и неговата околина кои хронолошки припаѓаат на одредени фази на Св. Пантелејмон.
Светиклиментовиот гроб во новиот храм е на старата гробна конструкција, целиот под стакло, а над него има саркофаг од мермер во кој се наоѓа ковчежето со моштите на свети Климент. На јужната страна на гробот се поставени икони на свети Климент и на свети Пантелејмон. Од другата страна во ниша се наоѓа дрвена скулптура на свети Климент од 13 век пронајдена во црквата Света Богородица Перивлепта. Во и околу новоизградената црква има стаклени подови за да се гледаат остатоците од стариот храм.
Сочуваните фрески, во долните зони од внатрешноста се специјално претставени, зашто храмот е споменик на културата. Од оригиналите, сочувани се основите на столбовите и една костурница во централниот дел од храмот. На овие места е поставено дебело стакло, за да може посетителите да ја согледаат целата конструкција на црквата.
Со лим се одвоени и старите делови од сочуваната архитектура - во долните зони, веднаш над темелите. На надворешниот, северен дел, оставени се белези од Султан-Мехмедовата (Имарет) џамија, за да останат и белези и од османлискиот период.
Камбаната тежи три тона и е изработена во ливница во Верона, со 400 години традиција. На ѕвоното има излеано детали со религиозни теми од Стариот и Новиот завет како и податоци и ликови на ктиторите.
Железничка несреќа во Вогера
Историја
Во 2.35 часот на 31 мај 1962 година, товарниот воз број 8151, од Милано, влечен од електрична локомотива од класата E626, со голема брзина влегол во станицата Вогера, и покрај поставените заштитните сигнали за „опасност“. Потоа се судрил со задниот дел на патничкиот воз број 1391 година, кој бил неподвижен на патеката 3, и требал да замине за Џенова.
Локомотивата на возот 8151 се заглавила во последниот вагон на возот 1391, убивајќи 60 луѓе веднаш, а повредила над 40, од кои четворица подоцна починале во болница. Сите жртви биле во последниот вагон. Тие биле претежно туристи кои патувале кон Лигурската ривиера.
Истраги
Испитувањето на податоците на сензорот за брзина на тркалата на локомотивата на чело на возот 8151, открило дека возот веројатно патувал со помеѓу 70 и 75 км/ч сè до Милано Рогоредо, освен краткото забавување во близина на Павија. Брзината на возот не се намалила ни по пристигнувањето во Вогера, освен во текот на деветте секунди непосредно пред судирот, кога нагло паднала од 72 км/ч на околу 60 км/ч.
Оваа брзина на ниеден начин не била прифатлива, без оглед на поставката за опасност која сигналот ја покажувал, имајќи предвид дека возот требал да застане на станицата поради промена на влечната сила. Во тоа време, Милан-Вогера бил напојуван со еднонасочна електрична струја, а делот Вогера-Џенова со трифазна наизменична струја, наметнал барање да се промени локомотивата во Вогера.
Сопирањето на возот број 8151 било активирано само околу 170 m од задниот дел на возот 1391. Со оглед на одликите на сопирачката и кога биле активирани, може да се претпостави дека таа била активирана како одговор на сигналите за запирање дадени рачно од персоналот на станицата, како што всушност било признаено од страна на возачот.
Комеморации
На 31 мај 2002 година, на 40-годишнината од несреќата, била поставена мермерна комеморативна плоча на ѕидот на главната железничка станица Вогера (на платформата 1 во близина на киоскот). На плочата пишува: „Вознемирувачкиот ужас во времето на неволја денес повторно живее и вечно ќе живее во сеќавањето и тишината на сите Вогерези. 31 мај 1962 - 31 мај 2002 година." На церемонијата присуствувале претставници на локалните власти.
Атомска, молекуларна и оптичка физика
Атомската, молекуларната и оптичката физика (АМО) ги изучува на материјата и интеракциите на светлината; на скала од еден или неколку атоми [1] и енергетски скали околу неколку електронски волти [2]: 1356 [3] Трите области се тесно поврзани. Теоријата на АМО вклучува класични, полукласични и квантни третмани. Типично, теоријата и примената на емисијата, апсорпцијата, расејувањето на електромагнетното зрачење (светлина) од возбудени атоми и молекули, анализата на спектроскопијата, генерацијата на ласери и масери и оптичките својства на материјата воопшто, спаѓаат во овие категории.
Атомска и молекуларна физика
Атомската физика е поле на АМО кое ги проучува атомите како изолиран систем на електрони и атомско јадро, додека молекуларната физика е проучување на физичките својства на молекулите. Терминот атомска физика често се поврзува со јадрената енергија и јадрените бомби, поради употреба како синоними на атомска и јадрена енергија на стандарден англиски јазик. Сепак, физичарите прават разлика меѓу атомската физика - која се занимава со атомот како систем кој се состои од јадро и електрони - и јадрената физика, која го разгледува атомскиот нуклеалон. Важни експериментални техники се различните видови на спектроскопија. Молекуларната физика, иако тесно поврзана со атомската физика, исто така, многу се преклопува со теоретската хемија, физичката хемија и хемиската физика. [4]
Двете се примарно засегнати со електронската структура и динамичките процеси со кои се менуваат овие аранжмани. Генерално, оваа работа вклучува употреба на квантната механика. За молекуларната физика, овој пристап е познат како квантна хемија. Еден важен аспект на молекуларната физика е дека основната атомска орбитална теорија во полето на атомската физика се проширува кон молекуларната орбитална теорија. [5] Молекуларната физика се занимава со атомски процеси во молекулите, но дополнително е засегната со ефектите што се должат на молекуларната структура. Дополнително, на електронските побудувачки состојби кои се познати од атоми, молекулите можат да ротираат и да вибрираат. Овие ротации и вибрации се квантизирани; постојат дискретни нивоа на енергија. Најмали енергетски разлики постојат помеѓу различни вртежни состојби, па затоа чистиот ротациски спектар се наоѓа далеку во инфрацрвениот регион (околу 30-150 μm бранова должина) на електромагнетниот спектар. Вибрациските спектри се наоѓаат во близина на инфрацрвениот регион (околу 1-5 μm), а спектрите кои произлегуваат од електронските транзиции се најчесто во видливите и ултравиолетови региони. Од мерењето на вртежните и вибрационите спектри може да се пресметаат својствата на молекулите како што се растојанието помеѓу јадрата. [6]
Оптичка физика
Оптичката физика е студија за генерирање на електромагнетно зрачење, својствата на тоа зрачење и интеракцијата на тоа зрачење со материјата, [7] особено неговата манипулација и контрола [8]. Се разликува од општата оптика и оптичкото инженерство со тоа што е фокусирана на откривањето и примената на нови појави. Сепак, не постои силна разлика меѓу оптичката физика, применетата оптика и оптичкото инженерство, бидејќи уредите за оптичко инженерство и апликациите на применета оптика се неопходни за основно истражување во оптичката физика, а тоа истражување води до развој на нови уреди и апликации. Често истите луѓе се вклучени во основните истражувања и применетиот развој на технологијата, на пример експерименталната демонстрација на електромагнетно индуцирана транспарентност од С. Е. Харис и од бавното светло од Харис и Лен Вестергард Хау. [9] [10] Истражувачите во оптичката физика користат и развиваат извори на светлина кои го опфаќаат електромагнетниот спектар од микробрановите до Х-зраците. Оваа област вклучува генерирање и откривање на лесни, линеарни и нелинеарни оптички процеси и спектроскопија. Ласерите и ласерската спектроскопија ја трансформираа оптичката наука. Голема студија во оптичката физика е исто така посветена на квантната оптика и кохерентност и на фемтосекундната оптика [1] Во оптичката физика, поддршката се обезбедува и во областите како што се нелинеарниот одговор на изолираните атоми во интензивните, ултра-кратки електромагнетни полиња, интеракцијата на атомот-шуплина на високите полиња и квантните својства на електромагнетното поле. [11] Други важни области на истражување вклучуваат развој на нови оптички техники за нано-оптички мерења, дифрактивна оптика, нискокохерентна интерферометрија, оптичка кохерентна томографија и блиско поле на микроскопија. Истражувањата во оптичката физика ставаат акцент на ултра-брзата оптичка наука и технологија. Апликациите на оптичката физика создаваат напредок во комуникациите, медицината, производството, па дури и забава. [12]
Историја
Еден од најраните чекори кон атомската физика беше признавањето дека материјата е составена од атоми, современи термини на основната единица на хемискиот елемент. Оваа теорија ја развил Џон Далтон во 18 век. Во оваа фаза, не беше јасно за кои атоми се работи- иако тие може да бидат опишани и класифицирани според нивните видливи својства во најголемиот дел; сумирани од периодниот систем во развој, од Џон Нојлендс и Дмитриј Менделеев околу средината до крајот на 19 век. [13] Подоцна, врската помеѓу атомската физика и оптичката физика станала очигледна, преку откривање на спектрални линии и обиди да се опише феноменот - особено од Џозеф фон Фраунхофер, Френел и други во 19 век [14]. Од тоа време па до 1920-тите, физичарите се обидуваат да ги објаснат атомските спектри и зрачење на црното тело. Еден обид да се објаснат водородните спектрални линии беше моделот на Боров атом. [13] Експериментите кои ги вклучуваат електромагнетното зрачење и материјата - како што се фотоелектричниот ефект, Комптон-ефектот и спектарот на сончевата светлина поради непознатиот елемент на Хелиум, ограничувањето на Боровскиот модел на Водород и бројни други причини, доведоа до сосема нов математички модел на материјата и светлината: квантна механика. [15]
Класичен осцилаторен модел на материјата
Раните модели за објаснување на потеклото на показателот на прекршување третираат електрони во атомски систем класично според моделот на Пол Друде и Хендрик Лоренц. Теоријата беше развиена за да се обиде да обезбеди потекло за показателот на прекршување n од материјалот зависен од бранова должина. Во овој модел, инцидентот електромагнетни бранови го принудуваат електронот врзан за атомот да осцилира. Амплитудата на осцилацијата тогаш би имала врска со честотата на инцидентот, електромагнетниот бран и резонантните честоти на осцилаторот. Суперпозицијата на овие емитирани бранови од многу осцилатори потоа ќе доведе до бран што се движи побавно. [16]: 4-8
Првиот квантен модел на материјата и светлината
Макс Планк добива формула за да го опише електромагнетното поле во кутијата кога е во топлинска рамнотежа во 1900 година. [16]: 8-9 Неговиот модел се состоеше од суперпозиција на стоечките бранови. Во една димензија, кутијата има должина L, и само синусоидни бранови со брановидна бројка
може да се случат во полето, каде што n е позитивен цел број (математички означен со). Равенката што ги опишува овие стојни бранови е дадена со:
каде E0 е големината на амплитудата на електричното поле, а E е големината на електричното поле во позиција x. Од овој основен закон произлегува Планковиот закон [16]: 4-8,51-52 Во 1911 година, Ернест Радерфорд заклучил, врз основа на расејување на алфа-честички, дека атомот има централен протонски вид. Тој, исто така, сметал дека електронот ќе биде сè уште привлечен од протонот според законот Кулон, кој сè уште се одржа на мали размери. Како резултат на тоа, тој верувал дека електроните се вртат околу протонот. Нилс Бор, во 1913 година, го комбинирал моделот на Ратерфорд на атомот со квантизациони идеи на Планк. Може да постојат само специфични и добро дефинирани орбити на електронот, кои, исто така, не зрачат светлина. Во орбитата на скокање електронот ќе испушта или апсорбира светлина што одговара на разликата во енергијата на орбитите. Неговото предвидување на нивоата на енергија тогаш беше во согласност со набљудувањето. [16]: 9-10 Овие резултати, засновани на дискретен сет на специфични стојни бранови, не беа во согласност со континуираниот модел на класичен осцилатор [16]: 8 Работата на Алберт Ајнштајн во 1905 година на фотоелектричниот ефект доведе до асоцијација на светлосниот бран на честота со фотон на енергија. Во 1917 година Ајнштајн создал продолжување на моделот на Борс со воведувањето на трите процеси на стимулирана емисија, спонтана емисија и апсорпција (електромагнетно зрачење) [16]: 11
Современи третмани
Најголемите чекори кон современиот третман беа формулирањето на квантната механика со пристапот на матрична механика од Вернер Хајзенберг и откривањето на равенката Шредингер од Ервин Шредингер [16]: 12