cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 764
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 57 м 3,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 16° 3' 41".
Други поделби
Проучување на NGC 764 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 264; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5856. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 891.
Лев Против
Лев Против е непрофитна организација, која има задача да спречи пушење и пиење на алкохолни пијалаци на јавни места, а истовремено и поттикнување на здрав начин на живот и да дадат јасна порака за дека пушењето и пиењето на алкохолни пијалаци лошо влијаат (особено на младите генерации).
Активност
Активистите на проектот Лев Против акциите ги извршуваат на јавните места со тоа што спречуваат употреба на наркотични средства како што се алкохолот и цигарите. За време на извршувањето на акциите активистите ги предупредуваат лицата што го прекршуваат законот, (т.е пушат или пијат) на места каде што е забрането да се извршува истото дејство (паркови, игралишта, училишта). Доколку некое лице не се согласува да ја згаси цигарата, активистите ја прскаат цигарата со вода од специјални прскалки. Бројот на активисти секојдневно се зголемува, а прекршувањето на законот (пиење и пушење на јавни места) се снима со камера кои понатака се монтираат и се пуштаат на интернет да се шират. Движењето на оваа организација е застапено во Руската Федерација и Украина.
Финансирање
Во 2014 година од буџетoт се издвоени 5 200 000 рубљи (приближно 70 000 евра) за финансирање на проектот "Лев Против".
1000
1000 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1000 година од новата ера, последна од првиот милениум, последна од X век и прва од 1000-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6508 и 6509 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5750 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4760 и 4761 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1753.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1000 година се протега во 3636 и 3637, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3696 и 3697 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1543. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 390 и 391 исламска година.
Мекел
Мекел (Meckel) — општина во округот Ајфел Битбург-Прим, во Рајнска област-Пфалц, Германија.
Ќучук Матли
Ќучук Матли или Ќучук Ахметли — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Паметни средини
Паметните средини ги поврзуваат компјутерите и другите паметни уреди со секојдневните поставки и задачи. Паметните средини вклучуваат паметни домови, паметни градови и паметно производство.
Вовед
Паметните околини се продолжение на сеопфатниот компјутер. Според Марк Вајзер, сеприсутниот компјутер ја промовира идејата за свет што е поврзан со сензори и компјутери. Овие сензори и компјутери се интегрирани со секојдневните предмети во животот на луѓето и се поврзани преку мрежи.
Дефиниција
Кук и Дас дефинираат паметната средина како „мал свет каде што различни видови на паметни уреди постојано работат за да им го направат животот на жителите поудобен“. Паметните средини имаат за цел да го задоволат искуството на поединците од секоја околина, со замена на опасната работа, физичкиот труд и повторувачките задачи со автоматизирани агенти. Послад разликува три различни видови паметни средини за системи, услуги и уреди: виртуелни (или дистрибуирани) компјутерски околини, физички средини и човечки средини или хибридна комбинација од овие:
Одлики
Паметните средини се широко класифицирани да ги имаат следниве одлики
Постоечки проекти
Иницијативата за истражување на свесен дом во Georgiaорџија Техн „е посветена на мултидисциплинарното истражување на новите технологии и услуги со седиште во домот“ и беше лансирана во 1998 година како една од првите „живи лаборатории“. Проектот MavHome (Управувајќи со прилагодлив разноврсен дом), на UT Арлингтон, е паметна лабораторија за животна средина со најсовремени алгоритми и протоколи што се користат за обезбедување на прилагодена, лична средина на корисниците на овој простор. Проектот MavHome, покрај обезбедувањето безбедна средина, сака да ја намали потрошувачката на енергија на жителите. Другите проекти вклучуваат House_n во лабораторијата за медиуми МИТ и многу други.
Џими Ејнџел
Џими Ејнџел ( - ) — американски пилот. Највисоките водопади на светот, Ангелските водопаде се именувани по неговото презиме.
Ејнџел за прв ги забележал водопадите од воздухот во 1933 г. Четири години подоцна слетал на врвот на Ѓаволските Планини, но за време на патувањето го оштетил својот авион и принуден да се врати преку дождовни шуми до најблиското населено место. Ејнџел, кој во Венецуела станал речиси легенда, починал во Панама од повредите добиени во текот на авионската несреќа.
Музеј на Библиската земја
Музејот на Библиската Земја (хебрејски: מוזיאון ארצות המקרא) — музеј во Ерусалим, Израел. Во овој музеј се прикажува античката историја на Египет, хананците, Филистеја, арамеите, хетите, Еламците, Фенекијците, персијците, што значи дека во музејот се чуваат артехакти на народите кои живееле на просториите на денешен Израел и Палестина. Музејот бил изграден во 1992 година од страна на Елиј Боровски.
Ханерау-Хадемаршен (амт)
Ханерау-Хадемаршен (Hanerau-Hademarschen) — поранешна општинска заедница во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Седиштето на општинската заедница било во Ханерау-Хадемаршен. Била распуштена во јануари 2012 година. Општинската заедница Ханерау-Хадемаршен се состоела од следниве општини:
Јужен Остров
Јужен Остров (South Island, Te Wai Pounamu) — еден од двата главни острова на Нов Зеланд, од кои другиот е Северниот Остров. Маорското име на островот е Te Wai Pounamu.
Во XIX век, на некои карти овој остров се нарекува Среден Остров (Middle Island) или Нов Алстер (New Ulster), а името Јужниот Остров (South Island) или Нов Линстер (New Leinster) се однесувало на денешниот Стјуартов Остров.
Јужниот Остров зафаќа површина од 151.215 км2, и како таков е 12-тиот најголем остров во светот. Долж неговиот западен брег се простираат Јужните Алпи; Куковата Планина е највисоката точка на островот и во земјата со 3,754 м надморска височина.
Историски, како и од неодамна, движењето за независност на Јужниот Остров се залага за финансиска и административна самоуправа на Јужниот Остров.
Филмски места
На јужниот остров се снимани неколку филма, од кои најпознати се „Господарот на прстените“ и „Хрониките на Нарнија: Лавот, вештерката и ормарот“.
Ежовите Падини (Ресава)
Ежовите Падини— археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Ресава. Претставува населба од доцноантичко време.
Во северниот дел на селскиот атар се гледаат грамади од градежен камен, тегули и имбрекси, како и фрагменти од керамички садови и питоси. ..
Рингебу
Рингебу (норвешки : Ringebu) е општина во округот Оплан во Норвешка. Административен центар на општината е селото Валебру. Општината Рингебу била основана на 1 јануари 1838 година. Областа Солија била одвоена од општина Рингебу за самата да стане општина во 1864 година.
Општи информации
Грбот на општината е од поново време (1992). На него се претставени три портокалови пламени на црвена позадина. Тие ги претставуваат трите долини и трите парохии Рингебу, Фаванг и Венабигд. Огнот бил избран да ја претставува потребата на човештвото за топлина и светлина. Во општината во 2007 година живееле 4532 луѓе, а нејзината површина изнесува 1247,53 km², идентификацискиот геокод е 0520.
Орасио Елизондо
Орасио Марсело Елизондо (роден на 4 ноември 1963 година во Дон Боско, областa Килмес) е поранешен аргентински меѓународен фудбалски судија, најпознат по службената должност во текот на ФИФА Светското првенство во 2006 година. Откако ги постигнал сите свои цели во судијата, Елизoндо се повлекол во пресрет на натпреварот на 10 декември помеѓу Бока Јуниорс и Ланус, 3 години пред задолжителното пензионирање.
Кариера
Елизондо ги завршил студиите за физичко образование и започнал да суди, откако го завршил курсот АФА. Неговото деби во аргентинската прва лига било во натпреварот Депортиво Еспањол против Белграно де Кордоба во 1992 година. Тој бил прогласен за меѓународен судија во 1994 година, а првиот меѓународен натпревар го судел на 9 октомври 1996 година помеѓу Еквадор и Колумбија за квалификациите за Светското првенство во 1998 година.
Меѓу неколкуте меѓународни натпревари во кои учествувал се Копа Америка од 1997 и 1999 година), Светското првенство У-17 од 1997 и 2005 година, Светското младинско првенство У-20 од 2003 и 2005 година, Олимписките игри од 2004 година и Светско првенство на ФИФА Светското првенство од 2000 година. Во последниот, тој му покажал црвен картон на Дејвид Бекам во нерешениот резултат меѓу Манчестер Јунајтед и Некакса.
ОУ „Св. Кирил и Методиј“ - Битола
Историја
Објектот во кој е сместено Основното училиште „Св. Кирил и Методиј“ - Битола е изградено за време на турското ропство за потребите на занаетчиите еснафи. Изградено е со доброволна работа на македонското население и парични средства на 36 еснафи од Битола.
Еден од учителите во тоа време бил истакнатиот деец и револуционер Даме Груев, а во годините 1900/01 како учител овде работел и творел познатиот македонски револуционер Ѓорѓи Сугарев. Во втората половина на месец ноември 1944 годинаво училиштето започнал курс за обука на македонски учители и на 04.02.1944 година започнала наставата на македонски јазик.
Ordo Templi Orientis
Овој Закон—изразен како „Прави што ти е волја, и тоа нека биде цел Закон“ и „Љубов е законот, љубов под волја” —е воспоставен во 1904 година преку диктат на Liber אל vel legis svb figura CCXX од страна на Аиваз, пратеник на Тајните Мајстори, кои владеат во моментот со човештвото. Налик на повеќето тајни здруженија, членството во O.T.O. се заснова на систем на иницијација со серија од церемонии за стекнување степени, кои користат ритуали со кои се воспоставува братската врска и се пренесуваат духовните и филозофските учења.
Почетоци
Најраната историја на O.T.O. е тешко да се утврди со сигурност. Се знае дека редот е основан во Германија или Австрија, во периодот меѓу 1895 и 1906 година. Како основач се смета Карл Келнер, богат австриски индустријалец, во 1895 (иако ништо не се знае за Редот пред 1904 година).
Теодор Ројс (1855-1923) соработувал со Келнер во создавањето на O.T.O., и го наследил како водач на O.T.O. после смртта на Келнер. Под водство на Ројс, дадена е повелба на братствата во Франција, Данска, Швајцарија, САД и Австрија. Постоеле девет степени, од кои првите шест биле масонски.
Во 1902 година, Ројс заедно со Франц Хартман и Хенри Клеин, ги откупиле правата за обредот на Мемфис и Мизраим од масоните, а правото на нив е потврдено во 1904 година, и уште еднаш во 1905 година. Иако овие обреди се сметаат за неправилни, тие заедно со обредот на Сведенборг го сочинуваат јадрото на ново формираниот Ред.
O.T.O. и Алистер Кроули
Ројс се сретнал со Алистер Кроули и во 1910 година му доделил трет степен во O.T.O. Само две години подоцна, Кроули е поставен за главен во Велика Британија и Ирска, и унапреден е во степенот X°. Поставувањето вклучувало отворање на британска секција на O.T.O., која ја нарекле Мистерија Мистика Максима (Mysteria Mystica Maxima). Потоа Кроули заминал за Берлин за да го добие ракописот со инструкции. Во текот на таа година, Кроули го напишал Манифестот на M∴M∴M∴ во кој се објаснува системот на основните десет степени заедно со трите степени на Келнер преземени од масоните.
Во 1919 година, во Детроит, Мичиген Кроули се обидува да ја разработи О.Т.О. вака масонски конципирана. Бил одбиен од Советот на шкотскиот обред со образложение дека ритуалите на O.T.O се премногу слични на ортодоксната масонерија. Ова го опишува во писмо до Арнолд Крум-Хелер од 1930 година.
Потоа Кроули ги препишал ритуалите на првите три степена, и при тоа исфрлил голем дел од ритуалите поврзани со масоните. Но, не го препишал ритуалот за четвртиот степен, кој според формата и структурата потсетува на различни кралски највисоки ритуали на масоните.
Кроули запишал дека Теодор Ројс доживеал мозочен удар во 1920 година. Во преписката со еден од своите членови, Кроули изразил сомневање дека Ројс е способен да ја води канцеларијата. Односите меѓу Ројс и Кроули почнале да се влошуваат — размениле две писма исполнети со лутина во ноември 1921 година. Кроули го известил Ројс дека го отстранува од канцеларијата и себеси се прогласува за главен водач на редот. Ројс умрел на 28 октомври 1923 година, а Кроули тврдел во подоцнежна преписка дека Ројс го назначил него за наследник. Лоренс Сутин, меѓу другите, кажал дека се сомнева во тоа, иако не постоел доказ ни за ни потив тврдењето на Кроули, а ниеден кандидат не истапил пред Кроули за да го побие. Во 1925 година, за време на бурната Конференција на Големите Мајстори, Кроули официјално бил избран за главен во O.T.O.
За време на Втората светска војна, европскиот огранок на O.T.O. бил уништен или работел нелегално. До крајот на војната, единствениот преживеан од O.T.O. бил Агапе Лоџ (en: Agapé Lodge) во Калифорнија, и неколкумина иницијанти во различни држави. Во тоа време, Карл Гермер, кој бил претставник на Кроули во Германија, дошол во Америка откако бил ослободен од нацистичкиот затвор. Во 1942 година, Кроули го одредил него за свој наследник, што се исполнило по смртта на Кроули во 1947 година.
O.T.O. после Кроули
Со Гермер, активностите на O.T.O. опаднале до угаснување. Умрел во 1962 година без да назначи наследник. Во1969 година Грејди МекМартри (Grady McMurtry) се повикал на авторизацијата од Кроули и ја презел титулата Калиф (X°). Греди не ја барал титулата водач, а во 1974 година изјавил дека "Во моментов не постои Водач на Редот на Алистер Кроули - Ordo Templi Orientis. " Тој започнал да прави иницијации во 1970 година, а O.T.O. е законски формирана според законите во Калифорнија, на 26 март 1979 година. Корпорацијата плаќа федерални даноци како религиозен субјект со код IRS Code 501(c)3 од 1982 година. Греди МекМертри умрел во 1985 година, откако успешно ја спасил O.T.O. од угаснување.
МекМертри барал членовите од деветтиот степен да го изберат наредниот Калиф, а тие тоа и го направиле во 1985 година. Вилијам Бриз (William Breeze) е избран за нареден Калиф (X°), и го зел името Hymenaeus Beta X°.
Во периодот меѓу 1995 и 2005 година Бриз ја зел титулата Водач (OHO). Во есенското издание од 1995 година на списанието „Магична врска“ (The Magical Link), тој е назначен како "Hymenaeus Beta X°"; во есенското издание од 1997 година на списанието „Магична врска“ (The Magical Link), тој е назначен како "Hymenaeus Beta XI°"; веќе во мај 2005 година, тој е назначен како "O.H.O. Hymenaeus Beta XII°" на мрежното место на O.T.O. Во 1996 година, Sabazius X° Дејвид Скрајвен (David Scriven) е назначен за Национален Генерален Голем Мајстор (National Grand Master General) за Големата ложа во САД. Во 2005 година, Fr. Hyperion X° е назначен за Национален Генерален Голем Мајстор на новоформираната ложа во Велика Британија. Fr. Shiva X° е назначен за Национален Генерален Голем Мајстор на ложата во Австралија во 2006 година.
Филозофијата на O.T.O.
Кроули го опишува O.T.O. како „прв од големите редови на Стариот Еон кој ја прифатил Книгата на Законот“. На почеток, O.T.O. позајмил ритуали од постоечките масонски организации, и иако симболизмот и јазикот што се користат се слични, за содржина е земена Телема и нејзините принципи. „Редот нуди езотерички инструкции преку драматични ритуали, советување во системот на расветлената етика, и другарство меѓу аспирантите на Големото Дело за реализирање на божественото во луѓето“ O.T.O. има две главни области на ритуална активност: иницијација во мистериите и чествување на Liber XV. Дополнително, Редот организира предавања, часови, настани, театарски игри и уметнички изложби, печати книги и списанија; а обезбедува и инструкции за херметичките науки, за јога, и магика.
Кроули запишал во своите „Исповеди“: "„O.T.O. е во процес да ја достигне највисоката тајна. Целиот негов систем е насочен кон пренесување на сето ова на неговите членови, преку постепени јасни навестувања.“ На првата иницијација „има две главни теми на инструкциите. Прво е неопходно да се објасни универзумот и со тоа односите на човечкиот живот. Второ, се објаснува на секој маж (и секоја жена) како најдобро да го прилагоди својот живот во вселената и како да ги развие способностите до највисока предност. Според тоа, јас составив серија на ритуали, кои го илустрираат правецот на човечкиот живот во најширок филозофски аспект.“ Ритуалите за иницијација после степенот V° се такви што „кандидатот се подучува на вредноста на одлуките, лојалноста, независноста, вистинољубивоста, храброста, самоконтролата, рамнодушноста кон околностите, непристрасноста, скептицизмот, како и други доблести, а истовремено му се помага да ја открие сам за себе природата на највисоката тајна, соодветниот предмет на неговата употреба и најдобрите начини како да си осигура успех во животот.“ (p.701)." За целиот систем на O.T.O., Кроули запишал во „Исповедите“: "Нуди рационална основа за универзално братство и за универзална религија. Ја истакнува научната изјава која е збир на сè што во моментов се знае за универзумот со помош на едноставен, но возвишен симболизам, уметнички преработен. Исто така му овозможува на секој човек за себе да ја открие својата лична судбина, укажувајќи на моралните и интелектуалните квалитети кои му се потребни за да ја исполни слободно, и на крај, во негови раце поставува незамисливо моќно оружје кое тој може да го користи за да развива кај себеси билокаква способност која му е потребна за работа. (p.703)."
Иницијација и учење
Членството во O.T.O. е засновано врз систем на церемонија за иницијација (или „степени“), употребува ритуална драма за да ги воспостави братските врски меѓу членовите, како и преносот на спиритуалните и филозофските знаења.
Постојат тринаесет нумерирани степени и дванаесет ненумерирани кои се поделени на „триади“— Пустиник, Љубовник, Човек на Земјата (en: the Hermit, the Lover, and the Man of Earth). Дозволата за влегување во секој степен на O.T.O. вклучува иницијација и заколнување со заклетва која во O.T.O е слична на онаа што се користи во масонеријата. За напредување низ триадата Човек на Земјата се бара спонзорство од двајца членови. За напредување во степенот Витез на Исток и Запад (en: Knight of the East and West) и натаму, се напредува по повик. Целиот систем е следниот:
Актуелни Големи Ложи
Велика Британија, Национален Голем Мајстор е Fr. Hyperion X°, назначен во 2005 година.
Австралија, основана во април 2006 година. Национален Голем Мајстор е Fr. Shiva X°.
Прашањето за наследство
Неколку конкурентски фракции тврдат дека се законски наследници на Алистер Кроули. Дејв Еванс (Dave Evans) пишува дека Кроули го назначил Карл Гермер за „водач на О.Т.О. во Америка“ или X° на Америка, но Кенет Грант тврди дека „Кроули го задолжил него да го води O.T.O.“
Херман Мецгер (Hermann Metzger), е уште еден побарувач на праватa, бидејќи бил член на швајцарскиот огранок на O.T.O. под водство на Ројс (Reuss). Но, неговото барање е игнорирано од сите. Умрел во 1990 година.
Марсело Рамос Мота (Marcelo Ramos Motta) (1931-1987), третиот побарувач, никогаш не бил инициран во O.T.O., но тврдел дека сопругата на Гермер му кажала дека неговите последни зборови биле дека Мота е „наследникот“. Тој повел судски спор за авторските права на Кроули, и изгубил на судот во Меин, САД.
Судски спорови
Неколку интересни судски спорови, иако не се поврзани со законското наследство:
Во Австралија, во 2005 година, O.T.O. покренува постапка за клевета против мрежното место ГаиаГајс (GaiaGuys) заради материјалот ставен на нивното мрежно место во кој директно се обвинува O.T.O., посебно во Австралија, дека учествува во злоупотреба на деца и нивно жртвување. Судот пресудува во корист на O.T.O.
Критика
Алистер Кроули и O.T.O. често се означуваат како „ѓаволски“. Неколку христијански цркви O.T.O. го сметаат за сатанска организација, иако членовите на O.T.O. тврдат дека принципите на Телема не го вклучуваат Сатаната, ниту негово обожување.
Постојат окултисти и следбеници на Телема кои не се согласуваат дека O.T.O. оживеана од МекМертри е единствениот законски наследник на Редот што го воспоставил Алистер Кроули. Останати организации кои го користат името O.T.O. и се сметаат себеси за законски продолжувачи на O.T.O. се: Фондација O.T.O., Албион O.T.O., Парзивал XI° O.T.O. фондација.
Во 2002 година, член на O.T.O., на интернет пишувајќи под псевдонимот „Сатир“ (Satyr), известувал за „Црната ложа на Санта Крус“. Детално го опишал своето членување во O.T.O.
Во февруари 2006 година, долгогодишен член со висок степен и окултен автор, Ален Гринфилд (Allen Greenfield), побарал оставка на менаџментот и протестно се откажал од сите менаџерски должности.
Џоселин Елдерс
Мини Џоселин Елдерс (родена како Мини Ли Џонс; 13 август 1933 година) е американски педијатар и администратор за јавно здравје, која служела како генерален хирург на САД од 1993 до 1994 година. Служела како заменик адмирал во корпусот на јавна здравствена служба на САД, таа е втората жена, и прва Афроамериканка што служела како генерален хирург. Таа во моментов е професор по педијатрија на Универзитетот во Арканзас за медицински науки.
Андреа Вендрамин
Семејство и младост
Тој е роден, втор син по Лука, на Бартоломео Вендрамин и Марија Микиел. Неговата лоза била од неодамна формирана, кога влегла во патрицијатот во 1381 година благодарение на придонесите понудени на Републиката од истоимениот дедо, трговец со фрулијанско потекло, по повод војната во Кјоџа.
Grand Theft Auto IV: The Lost and Damned
Grand Theft Auto IV: The Lost and Damned е првото од двете епизодични раширувања на верзиите на Grand Theft Auto IV за Xbox 360, PlayStation 3 и ЛС, изработена од Rockstar North. Првично е издадена за Xbox 360 на 17 февруари 2009 и за PlayStation 3 и Windows на 13 април 2010 година. Ова е третото раширување од серијалот Grand Theft Auto (првото од Grand Theft Auto: London, 1961, издадено во 1999 година) и дванаесеттото издание воопшто.
The Lost and Damned има нов протагонист, Џони Клебиц, кој е член на моторџиската банда „The Lost“ (Изгубените) од Либерти Сити, која се среќава и низ Grand Theft Auto IV. Ден Хаузер, потпретседателот на творечкиот развој во Rockstar Games, тврди дека оваа епизода ќе прикаже „поинаква страна на Либерти Сити“. Џеронимо Барера, потпретседател на развој на производи во Rockstar Games, изјавил дека епизодите се експерименти бидејќи не се сигурни дали има доволно корисници со пристап до интернет на Xbox 360. Главниот финансиски директор на Take-Two Interactive, Лејни Голдстин откри дека Microsoft платиле вкупно 50 милиони долари за првите две епизоди.
Андреа Вендрамин
Семејство и младост
Во 1426 година се оженил со Регина Градениго, која потекнувала од друго престижно семејство и потекнувала од дуждот Бартоломео Градениго. Таа му родила бројни потомци: седум машки деца (Бартоломео, Николо, Алвисе, Џовани Франческо, Паоло и Џироламо) и најмалку четири женски (Фелисита, Орса, Клара и Тадеа, на кои можеби треба да се додадат Ангела и Елена).
Политичка кариера
Политичката кариера на Вендрамин била придушена многу години и дури во старост доживеала наплив. Во 1422 година бил капостиер на Канареџо, додека бил трајно избран во Сенатот не пред 1440 година и до 1453 година. Учествувал во неколку дипломатски мисии и се чини дека не презел ректорски функции надвор од Догадо.
Традицијата го објаснува овој факт со изолацијата што ја претрпела неговото семејство од најстарите и најпрестижните семејства. Сепак, поверојатно е дека Вендрамин го занемарил јавниот живот за да се посвети на претприемачки и трговски активности; всушност знаеме дека со брат му бил зафатен со трговија со свила и пченица и со производство на сапун.
Секако, обвинувањата кои ги претрпел на млада возраст му помогнале. Помеѓу 1449 и 1450 година, сепак, тој седнал на Советот на десеттемина и во справувањето со некои случаи на содомија зазел многу внимателен став, за кој многумина суделе со сомнеж.
Друга непријатна епизода се случила во 1454 година, кога тој и неговиот брат биле погодени од банкарската криза од тие години, отежнато од расправијата со касиерот на банката Соранцо. Сепак, помеѓу крајот на истата година и почетокот на следната, Андреа продолжил да инвестира во трговијата со пченица, толку многу што бил доверител на добиточната храна кај супервизори.
Неговата политичка активност се интензивира од средината на 1450-тите. Тој бил Војводски советник во 1454 - 55, во 1458 и во 1466 година, тој се вратил на Советот на Десетте од 1455 до 1457 година, исто така како началник и инквизитор. Понатаму, почнувајќи од Пасквале Малипиеро (1457), Вендрамин постојано бил меѓу електорите или меѓу коректорите на ветувањето.
Во периодот 1463 - 66 тој постапил мудро во Советот и неколку пати интервенирал во Сенатот (обично за економски прашања) покажувајќи извонредна рамнотежа. На крајот на јуни 1467 година бил назначен за прокурист на Сан Марко де Цитра; за време на овој мандат тој бил критикуван за слободата со која управувал со ресурсите што му биле доверени, толку многу што на 24 февруари 1474 година Големиот совет им забранил на обвинителите да ги инвестираат овие средства „во колиганција“. Во истиот период бил избран, заедно со Лудовико Фоскарини, за мисија кај папата Павле II, но и двајцата се откажале поради лоша здравствена состојба.
Догато
Доаѓајќи од класата на трговци и претприемачи, Вендрамин, исто така, работел на различни прашања во врска со трговијата, даноците и хипотеките дури и како дужд. На пример, тој се занимавал со собирање пари за финансирање на долготрајниот конфликт против Турците, лично гарантирајќи ги заемите што банката Соранзо и ги доделила на владата. Неговата политика на директна контрола врз наплатата на даноците била усвоена и од другите наследници, и покрај ограничувањата наметнати од војводското ветување.
Имаше умерен однос во однос на правдата: никогаш не бил меѓу поборниците за казнување на судењата и, напротив, бил многу активен во давањето помилувања. Неговата беспрекорност била доведена во прашање поради „мекиот“ однос кон неговиот син Бартоломео, прогонет во семејното феудство Латисана: тој останал инертен кога овој, и покрај осудата, се вратил во Венеција во 1477 година и интервениралсамо кога мудрецот на копното Лудовико Ландо го поставил скандалозното прашање пред Сенатот.
Починал ноќта на 6 март 1478 година. Неговото значително наследство, околу 160 000 дукати, го наследиле неговите сè уште живи синови и неговиот внук Даниеле. Според неговите договори, тој бил погребан во црквата Санта Марија деи Серви. Во 1815 година, со уривањето на светото место, ковчегот му бил пренесен во базиликата Санти Џовани и Паоло.
Ќоселер (Леринско)
Ќоселер или Ќосилер (Αντίγονος, Андигонос; до 1928 г. Κιοσελέρ, Ќоселер ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 424 жители (2011). Сè до 1920-тите било населено со Турци.
Географија
Селото е сместено во областа Сариѓол, на јужните падини на планината Каракамен. Лежи 6 км источно од Чалџиево и 10 км јужно од Суровичево. Во селото се наоѓа Ќоселерскиот манастир („Св. Григориј Палама“).
Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ за 1873 г. Куселери (Kusséléri) е спомнато двапати — еднаш како село во Леринската каза со 150 домаќинства од 160 муслимани и 340 Македонци, а вторпат како село во Џумалиската каза со 15 домаќинства и од 29 жители муслимани. Можно е првиот податок да се однесува на поранешна состојба, кога селото сè уште било етнички мешано.
Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ напишал за Ќоселер:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Ќоселери имало 750 жители Турци. Според грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Ќуселер (Κιουσιλέρ) живееле 1.000 Турци.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 1,084 жители кои во 1920 г. нараснале на дури 1.714. По силата на Лозанския договор населението е иселено во Турција, а на негово место властите довеле грчки колонисти од Понд и Мала Азија. Во 1928 г. селото е преименувано во Андигонос. Истата 1928 г. Ќоселер е заведен како наполно дојденско село со 595 жители (148 семејства).
Во 1940 г. Ќоселер имал 572 жители, кои во 1961 г. пораснале на 653. Меѓутоа, во следните години дел од жителите се преселиле во градовите (особено во Кајлари) поради неплодноста на земјиштето. Така, веќе во 1971 г. населението се намалило на 468 лица.
Стопанство
Во селото се одгледува жито и тутун.
Елба
Елба (Elbe, Elv) или Лаба (Labe) — една од најголемите реки во Средна Европа. Извира од планините Крконоши во северозападна Чешка, па потоа да пропатува низ регионот Чешка (Чешка Република), потоа Германија и да влее во Северното Море кај Куксхафен, 110 км северозападно од Хамбург. Нејзината вкупна должина е 1.094 км.
Најголемите притоки на Елба се: В’лтава, Зале, Хафел, Мулде, Шварце Елстер и Оре.
Сливот на реката Елба се состои од Елба и нејзините притоки, има сливно подрачје од 1.482 км2, четврто најголемо во Европа. Сливот спојува четири држави, со нејзиниот најголем дел во Германија (65,5%) и Чешка (33,7%). Многу мали делови се протегаат во Австрија (0,6%) и Полска (0,2%). Сливот е населен од 24,5 милиони луѓе.
Во Чешка
Елба извира на надморска височина од околу 1400 метри од Крконоши (исто така познати и како Огромни планини или на германски како Riesengebirge) на северозападната граница на Чешка. На бројните мали потоци, чии води ја создаваат детето река, најважниот е Бела Лаба, или Бела Елба. По паѓањето од 60 метри на Лабскиот водопад, подоцна потокот се обединува со поројната Мала Лаба за да продолжи обединето кон југ, поминува низ планинските долини и продолжува до Пардубице, каде што силно врти кон запад. Кај Колин некои 43 км понатаму, постепено се врти кон северозапад.
Кај селото Карани, малку над Брандис на Лаба ја собира Јизера.
Кај Мелник, нејзиниот двојно ќе се зголеми поради В’лтава, или Молдау, река која тече северно низ регионот Чешка. Иако, низводно од устието В’лтава е поголема, 434 км наспроти 294 км, има поголем истек и поголем слив, поради историски причини (на устието В’лтава се влева скоро под прав агол, па така изгледа како притока) реката продолжува како Елба.
Потоа, низводно кај Литомерице, водите на Елба се затемнети од црвеникавата Охрже (Егер). Така зголемени во широчина од околу 140 метри, Елба го длаби патот низ базалтната маса на Чешке Стредохори, влегувајќи во една длабока, тесна и карпеста клисура.
Во Германија
Веднаш по поминувањето на чешко-германската граница и минувајќи низ делови на Елпските Песочнички Планини, реката продолжува во северозападен правец, што го задржува сè до Северното Море.
Реката поминува низ Дрезден и конечно, по Мајсен, влегува на нејзиното долго патување низ Северногерманската Низина минувајќи покрај поранешната граница на Источна Германија, покрај Торгау, Витенберг, Десау, Магдебург, Витенберге и Хамбург на нејзиното течение и преземајќи ги водите на Мулде и Зале од запад и оние на Шварце Елстер, Хафел и Елде од исток. Во нејзиниот северен дел, обата брега на Елба се одликуваат со рамни, многу плодни блата (Блата на Елба), поранешни поплавени низини на Елба, сега има подигнато насипи.
Кај Магдебург постои вијадукт, воден мост Магдебург, кој пренесува канап и неговиот бродски сообраќај, над Елба и нејзините брегови, дозволувајќи му на сообраќајот под него да поминува непречено.
Наскоро Елба стигнува во Хамбург. Во рамките на градот-покраина, Елба има голем на придружни потоци, како што се Дофе Елба, Гозе Елба, Келбранд, Северна Елба, Рајхерштиг, Јужна Елба. Некои од нив се исклучени од главното течение со насипи. Во 1390, Гозе Елба (буквално: Плитка Елба) била издвоена од главното течение со поврзување на наспите на двата тогашни острови Кирхвердер и Нојенгаме. Дофе Елба (буквално: Глува Елба) била исклучена со насипи во 1438/38 кај Гамер Орт. Овие хидраулични техники биле направени за да се заштитат блатата од поплави и за подобрување на водоснабдувањето на пристаништето во Хамбург. По тешката поплава од Северното Море западниот дел на Јужна Елба била одделена станувајќи Стара Јужна Елба, додека водите на источна Јужна Елба биле споени кон Келбранд, која е премостена со Келбрандскиот мост, последниот мост над Елба пред Северното Море.
Северна Елба ја поминува филхармониската сала Елба и потоа поминува под стариот Елпски тунел, обете во градскиот центар во Хамбург. Низводно, Северна Елба и Келбранд повторно се обединуваат да ја формираат Долна Елба јужно од Алтона-Altstadt, место во Хамбург. Право на нејзиниот почеток на Долна Елба поминува под новиот Елпски тунел, последниот структурен пат кој ја поврзува реката пред Северното Море. Напуштајќи го градот-покраина, Долна Елба поминува помеѓу Холштајн и триаголникот Елба-Везер со Штаде додека не се влева во Северното Море кај Куксхафен. Во близина на устието го минува и влезот на Килскиот Канал кај Брунсбител, пред да го допре Северното Море.
Навигација
Елба е пловна за комерцијални бродови од 1842 и обезбедува важни трговски врски, дури и за градови длабоко во внатрешноста на Европа, како Прага. Реката е поврзана со каналите (Канал Странична Елба, Канал Елба-Хафел, Средногермански Канал) до индустриските области на германија и до Берлин. Каналот Елба-Либек ја поврзува Елба со Балтичкото Море, како и Килскиот Канал, чиј западен влез е во близина на устието на Елба. Каналот Елба-Везер ја поврзува Елба со Везер.
Со Версајскиот договор навигацијата на Елба станала предмет на Меѓународната комисија за Елба, со седиште во Дрезден. Статутот на Комисијата бил потпишан во Дрезден на 22 февруари 1922. Според членовите 363 и 364 од Версајскиот договор, Чехословачка имала право на закуп на свое пристаниште во сливот, Молдаухафен во Хамбург. Договорот за закуп со Германија, надгледуван од Велика Британија, бил потпишан на 14 февруари 1929 г. и ќе заврши во 2028 г, од 1993 година Чешка го има формалното право на Чехословачка.
Пред Германија да се обедини, водниот транспорт во Западна Германија бил спречен од фактот дека речниот транспорт до Хамбург морал да помине низ Германската Демократска Република. Каналот Странична Елба бил изграден помеѓу западниот дел од Средногерманскиот Канал и Долна Елба за да ја поврати врската. Кога двете нации се обединиле, работите почнале да се подобруваат и се обновиле првобитените врски: Водниот мост Магдебург сега дозволува големи бродови да ја поминуваат Елба без да влезат во реката. Честото ниско ниво на реката, повеќе не ја попречува навигацијата до Берлин.
Фериботи
Низ Елба поминуваат многу фериботи, како патнички, така и за автомоболи. Во низводен ред, тие се:
Историја
Елба била снимени од Птоломеј како ' (германски за „река“) во Германиа Магна со нејзиниот извор на ' планините (, или огромни планини), каде што германските  живееле.
Елба одамна е важна алка во европската географија. Римјаните ја знаеле реката како ; меѓутоа, тие само еднаш се обиделе да ја преселат источната граница на нивната империја од реката Рајна до Елба, но овој обид пропаднал во Битката во Тевтобуршката шума во 9 н.е., потоа тие никогаш сериозно не се обиделе повторно. Во средниот век ја формирала источната граница на Империјата на Карло Велики. Пловните делови на реката, исто така имале суштинско значење за успехот на Ханзата и многу од трговијата се одвивала по овие води.
Елба ги исцртува западните делови на Германија од источниот т.н. Источна Елбија, каде кметството било посилно и подолго траеле, отколку на западот на реката и каде феудалците држеле поголеми имоти отколку на Западот. Така, управителите со огромни земјишта се одликувале како источно елбиски Јункери. Областа во Северна Германија северно од Долна Елба се нарекувала Северна Албингија во средниот век. Кога четирите лутерански црковни тела се обединиле во 1977, тие го избрале името Северна елбиска евангелистичко-лутеранска црква. Други, административни единици именувани по реката Елба, како што се вестфалскиот Елба департман (1807–1813) и Долна Елба депарман (1810) и францускиот департман Буп-де-л'Елб (1811–1814).
Во 1945, како што се ближел крајот на Втората светска војна, Нацистичка Германија била фатена помеѓу армиите на западните сојузници на запад и армијата на Советскиот Сојуз, кај што напредувала на исток. На 25 април 1945, овие две сили се сретнале во близина на Торгау, на Елба. Овој настан е обележан како Ден на Елба. По војната, Елба била дел од границата помеѓу Источна Германија и Западна Германија.
Во текот на 1970-тите, Советскиот Сојуз изјавила дека пепелта на Адолф Хитлер била расфрлана во Елба по ексхумацијата од неговото гробно место.
Манихова база
Манихова база е реакциониот продукт од реакцијата меѓу амин и карбонилно соединение која се состои од нуклеофилна адиција по која следува елиминација на иминската сол. Маниховата база е меѓупроизвод во Маниховата реакција.
Наводи
Mannich-Base
NGC 5348
NGC 5348 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5348 се споменува и како UGC 8821, MCG 1-35-51, CGCG 45-137.
Откривање
Телото е откриено на 3 мај 1877 година од страна на Лоренс Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5348 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 5348 има привидни димензии од 3,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 54 м 11,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +5° 13' 38"". Положбениот агол на објектот е во износ од 177°.
Други поделби
Проучување на NGC 5348 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49411. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 241; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 315. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 90.
Тасе Христов
Атанас (Тасе) Христов Тодоров,со песвдоним Аврам Барон/ Барун (роден во Присовјани, ) — македонски револуционер, охридски војвода на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација.
Животопис
Тасе Христов е роден во струшкото село Присовјани. По занает бил ѕидар. Во 1898 година стапнал во редовите на ВМОРО и првично бил терорист на организацијата. Од 1899 година станал четник и до 25 март 1903 година бил во четата на Никола Русински заедно со својот татко Христо Ангелов и браќата Цветко Христов и Дојчин Христов - исто така револуционери од ВМОРО. Во летото 1902 година станал реонски војвода на Малесија и Охридскиот крај.
На 15 март (стар стил) 1903 учествувал во борбите со Турците кај Оздолени, во кои бил убиен поручникот Тома Давидов. За време на подготовките на Илинденското востание, Тасе Христов бил војвода на Малесиската чета, додека секретар бил Арсени Јовков. Тасе Христов учествувал на собранието, заедно со Христо Узунов, Дејан Димитров, Никола Митрев, Антон Кецкаров, Александар Чакаров и Лазар Димитров за Охридскиот револуционерен реон. Бил делегат на третото заседание на Смилевскиот конгрес на ВМОРО. Избран бил и за горски началник на Малесија.
За време на востанието, четата раководена од Тасе Христов, го нападнала аскерот во село Елевци. Се воделе редица борби, заобиколени од редовен аскер и башибузучки одреди од Жупа. На 4 август се префрлиле во Горен Дебар, каде ги продолжиле дејствата заедно со четите на Смиле Војданов. Во втората половина на септември, откако го собираат и кријат оружјето од демобилизираните чети во регионот, Цветко, Тасе и Дојчин Христови бегаат во Бугарија, водени по разработен канал от кичевскиот војвода Ванчо Србаков За време на Балканските војни, Тасе Христов бил доброволец во Македонските доброволни чети и служел во 3 чета на Шестата охридска дружина. За време на Првата светска војна служел во Единаесеттата македонска пешадиска дивизија на бугарската армија. По војната се вклучил во обновената ВМРО и на 3 април 1925 година бил назначен од Централниот комитет за војвода на Ресенска околија со 9 четници.
Лака (Ресава)
Лака— археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Ресава. Претставува некропола од римско време.
Во источниот дел на селскиот атар се среќаваат тегули од конструкции на гробови од типот „на две води“. ..
Учини
Учини или Уџана или Уџане (Κομνηνά) — село со 1.120 жители во Западна Македонија во Грција.
Историја
Повеќе од 90% на населението се Грци-бегалци од Турција и зборуваат на понтиски јазик.
ОУ „Св. Кирил и Методиј“ - Стојаково
'''Св. Кирил и Методиј ''' — основно училиште во Стојаково, Општина Богданци.
Главен кралски сликар
Титулата Главен кралски сликар (Principal Painter in Ordinary) на Кралот или Кралицата на Англија, а подоцна, Велика Британија, била доделена на ред уметници, од кои речиси сите биле портретисти. Тој играл различна улога од онаа на Сликар-сержант, а слична на улогата на претходната титула „Кралев сликар“. Други сликари, како на пример Николас Хилијард имале слична улога, но биле без титула, која за првпат му е доделена на дворскиот сликар Антонис ван Дајк во 1632 г.
Ова е делумна список на сликари (по хронолошки ред) кои биле назначени за Главен сликар на Кралот или Кралицата:
Белче
Белче — село во Општина Демир Хисар, во областа Железник, во околината на градот Демир Хисар.
Потекло на името
Селото најпрвин запишано како Белче се сретнува во век. Има две мислења за тоа како е добиено името. Првата е дека името потекнува од личното име Белко, Белчо. Втората е дека настанало придавка од белец, што може да значи бела земја или бел камен.
Според верување прв го основал селото некој од родот Дранговци, кој побегнал поради убиство на Турчин, од селото Белче, кое тогаш се наоѓало во близина на денешното село Белчишта, Дебрца.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во Железник, во средишниот дел на територијата на Општина Демир Хисар, на десниот брег на реката Црна, на 5 километри северно од општинското средиште, Демир Хисар. Селото е рамничарско, на надморска височина од 650 метри.
Белче е со село со триесетина нови куќи, непосредно сместено до патот Битола-Кичево. Од градот Битола е оддалечено 30 километри. Се граничи со селата Прибилци и Сладуево на север, со селото Граиште на исток и со селото Слепче на југ и на запад.
Сместено е во подножјето на ридот Илиница.
Историја
Во век, Белче било село во Битолската каза, нахија Демир Хисар, во Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот на селото е мошне мал и зафаќа простор од само, при што преовладуваат шумите со 136,8 хектари, обработливото земјиште заземаат 89,7 хектари, а на пасиштата отпаѓаат 59,4 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Во селото се наоѓа фабрички погон, живинарска фарма (која не работи повеќе), 3 продавници, 1 превозник, 1 лимар и автомеханичар и 1 фризер.
Населението се занимава со земјоделство и чува стока и домашни птици.
Население
Селото е мало, но со пораст на бројот на население. Во 1961 година селото броело 170 жители, а во 1994 година бројот се зголемил на 208 жители, македонско население.
Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 245 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 210 жители, од кои 206 Македонци и 4 лица без податоци.
Родови
Белче е македонско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1952 година родови во селото:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на проширената Општина Демир Хисар, на која ѝ била додадена поранешната Општина Сопотница по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на некогашната Општина Демир Хисар.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Демир Хисар.