cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ноќ на вештерките
Влијание на христијаните
До крајот на 12 век низ цела Европа тие станеле задолжителни празници и вклучувале традиции како биење камбани за душите во чистилиштето. Се смета дека „прелажи-или-чести“ води потекло од "souling", обичајот да се печат и разделуваат таканаречени коледарски колачиња (soul cakes) (специјално подготвени колачи или колачиња што, во различни грофовии во северниот и средниот дел на Англија, им се даваат на луѓето особено на групи деца на денот на Задушница) за "сите крстени души". Групи сиромашни луѓе, често деца, на денот на Сите Свети/Задушница, оделе од врата до врата собирајќи колачиња, првобитно како начин да се помолат за душите во чистилиштето. Сличен обичај за душите на мртвите е откриен и толку далеку на југ дури во Италија. Шекспир го споменува овој обичај во својата комедија Двајцата благородници од Верона (1593 г.), кога Спид го обвинува својот господар дека "кука како питач на денот на Сите свети." Обичајот да се носат маски со денот на Сите Свети/Задушница го поврзува и Prince Sorie Conteh, кој напишал: "Традиционално се веруваше дека душите на починатите талкаат по земјата сè до денот на Сите Свети, а Ноќта спроти Сите Свети на умрените им дава последна шанса да им се одмаздат на своите непријатели пред да преминат во другиот свет. Со цел да ја избегнат можноста,било која од овие души, која можеби бара одмазда, да ги препознае, луѓето носеле маски или костуми за да го прикријат својот идентитет". Во своето дело Ноќта на вештерките: Од пагански ритуал до ноќ на забава, Nicholas Rogers објаснува дека фенерите од тиква што сега се длабат на Ноќта на вештерките првобитно ги претставувале душите во чистилиштето. Во Бретања децата поставувале свеќи во черепи и на гробишта. Во Британија, овие обичаи биле напаѓани во текот на реформацијата бидејќи протестантите го критикувале чистилиштето како "папска" доктрина некомпатибилна со претставата за предестинација/предодреденост. Растечката популарност на Guy Fawkes Night (5 ноември) почнувајќи од 1605 г., присвои многу традиции карактеристични за Ноќта на вештерките, а популарноста на Ноќта на вештерките во Британија опаѓа, со Шкотска како исклучок кој вреди да се забележи. Таму и во Ирска, на бунтовниот Guy Fawkes не се гледа какао на криминалец како што тоа е случај во Англија, и тие го слават Саун и Ноќта на вештерките барем уште од раниот среден век, а шкотската црква (Scottish kirk) има многу попрагматичен пристап кон Ноќта на вештерките, имено на овој празник гледа како на важен настан за животниот циклус и a more pragmatic approach to Halloween, seeing it as important to the life cycle and обред на преминување на заедниците, на тој начин обезбедувајќи опстојување на овој празник во земјата.
Прелажи-или-почести во Шведска
Прелажи-или-почести е вообичаена прослава за децата на Ноќта на вештерките. Децата преоблечени во костуми/маски одат од куќа до куќа, барајќи да им се дадат колачиња, а понекогаш и пари, со прашањето, "Прелажи или чести?" Зборот "прелажи" се однесува на (воглавно празна) "закана" дека ќе се изведе некоја шега/палавост/ на сопственикот на куќата или на неговиот имот доколку не бидат почестени. Во Шкотска и Ирска, преоблекувањето - деца преоблечени/маскирани во разни костуми одат од врата до врата барајќи храна или парички - е традиционален обичај за Ноќта на вештерките, забележан во Шкотска во 1895 г. на Ноќта на вештерките каде маскираните носеле фенери од репка и ги посетувале домовите барајќи да бидат наградени со колачи, овошје и пари. Обичајот да се маскираат на Ноќта на вештерките, во Северна Америка, за првпат е забележан во 1911 г., кога еден весник во Kingston, Ontario известил за тоа дека маскирани деца кружеле низ соседството.
Американскиот историчар и автор Ruth Edna Kelley од Massachusetts ја напишала првата книга за историјата на Ноќта на вештерките во САД; Книга за Ноќта на вештерките/The Book of Hallowe'en (1919 г.), каде во главата "Ноќта на вештерките во Америка" пишува за коледарење/souling/ (одење од куќа до куќа, при што се пее песничка и се собираат пари, храна, пијалаци, нешто слично како нашите коледари): Вкусовите во однос на забавите на Ноќта на вештерките денес подразбираат проучување на старите традиции, и одржување шкотски забави, користејќи ја поемата на Burn's Ноќта на вештерките како водич; или да се оди од куќа до куќа (коледарење) како што тоа го правеле Англичаните. На кратко, ниту еден поранешен обичај од Ноќта на вештерките не се смета за застарен денес. Во нејзината книга, Kelley зборува и за обичаите кои дошле од другата страна на Атлантикот; "Американците ги усвоија и се трудат ова да биде настан кој ќе личи на она што мора да се случувало во најдобрите времиња. Сите маски/костуми за Ноќта на вештерките во Соединетите Држави се позајмуваат или прилагодуваат директно од оние од другите земји". Додека "преоблекувањето/маскирањето" во Северна Америка за првпат е забележано во 1911 г., друг запис за ритуалното питачење на Ноќта на вештерките се јавува, местото е непознато, во 1915 г., а третото во Чикаго во 1920 г. Првиот печатен запис на терминот "прелажи или почести" се појавува во 1927 г., од Блеки, Алберта, Канада: Ноќта на вештерките даде можност за навистина напорна забава. Не е направена никаква вистинска штета освен на расположението на некои кои мораа да бараат тркала од запрежни коли, врати, запрежни коли, буриња итн., а повеќето од овие ја украсија главната улица. Младите мачители беа на предната и задната врата барајќи плен во храна со зборовите “прелажи или почести” на што домаќините со задоволство одговараа и ги испраќаа разбојниците со радост.
Илјадници разгледници со мотиви од Ноќта на вештерките произведени на преминот во 20 век и 1920-тите обично прикажуваат деца но не и прелажи-или-почести. Издавачот на една колекција од преку 3.000 традиционални разгледници за Ноќта на вештерките, пишува, "Има разгледници кои го споменуваат обичајот [прелажи-или-почести] или прикажуваат деца облечени во костими како стојат на врата, но колку што нѝ е познато тие се печатени после 1920-тите, а повеќе од веројатно е дека се дури од 1930-тите. На раните разгледници се прикажани измамници од различен вид, но не и начините и средствата со кои истите се смируваат ". По сè изгледа дека обичајот прелажи-или-почести не станал широко распространет сè до 1930-тите; терминот во САД за првпат се јавува во 1934 г., а првпат е употребен во државна публикација во 1939 г.
Костуми/маски
Костумите за Ноќта на вештерките традиционално се подготвувале според натприродни ликови како што се чудовишта, духови, костури, вештерки и ѓаволи. По извесно време, изборот костими се проширил опфаќајќи и популарни ликови од книжевноста, славни личности и архитипови како нинџи и принцези. Облекувањето костуми и маскирањето на Ноќта на вештерките преовладувале во Ирска и Шкотска до касниот 19 век. Преоблекувањето за забавите на Ноќта на вештерките станало популарно во САД во раниот 20 век, исто толку често за возрасните колку и за децата. Првите масовно произведени костуми за Ноќта на вештерките се појавиле во продавниците во 1930-тите кога прелажи-или-почести се стекнува со популарност во Соединетите Држави. Костимираните забави за Ноќта на вештерките генерално се одржуваат на или околу 31 октомври, често во петок или сабота пред Ноќта на вештерките.
Ноќта на вештерките низ светот
Традицијата и важноста на Ноќта на вештерките во голема мера варира помеѓу земјите кои го слават овој празник. Во Шкотска и Ирска, традиционалните костуми/маски за Ноќта на вештерките вклучуваат и облекување Опседнати атракции
Опседнати атракции
Опседнатите атракции се забавни места замислени да ги возбудат и заплашат обожавателите. Повеќето атракции претставуваат сезонски бизниси за Ноќта на вештерките. Потеклото на овие застрашувачки места, за чија посета се наплаќа, е тешко да се одреди, но генерално е прифатено дека за првпат ја користеле невладината младинска организација Junior Chamber International (Jaycees) за собирање средства. Тука спаѓаат куќи со духови, пченкарен лавиринт, и возење во камион, запрежна кола или санка украсена со сено, а со напредокот на индустријата се подигнало и нивото на софистицираност на ефектите. Опседнатите атракции во Соединетите Држави се проценува дека носат околу 300–500 милиони долари годишно и привлекуваат околу 400,000 посетители, иако според извори од печатот од 2005 се шпекулира дека индустријата во тој период го достигнала својот врв. Развојот и напредокот на индустријата довел до технички понапредни специјални ефекти и костими, кои можат да се споредуваат со оние од холивудските филмови.
Христијанство
Ставовите на христијанството кон овој празник се различни. Кај Англиканската црква, некои епископии избрале да ги истакнат христијанските традиции врзани за Ноќта спроти Сите Свети. Некои од овие обичаи вклучуваат молитви, пост и присуство на богослужба. Оче, Семоќен и Бесмртен Боже, денес се радуваме на сите свети мажи и жени од сите времиња и места. Нека нивните молитви нѝ ја донесат твојата прошка и љубов. Молиме за ова преку Христос нашиот Бог. Амин. - Молитва за ноќта спроти Сите Свети, од молитвеникот. Други Христијани Протестанти исто така ја слават ноќта спроти Сите Свети како Ден на реформацијата, ден кога се одбележува протестантската реформација, заедно со ноќта спроти Сите Свети или независно од неа. Често, се слават и "празникот на жетвата" или "Денот на реформацијата", кога децата се облекуваат како Ликови од Библијата или Реформатори. Отец Gabriele Amorth, истерувач на ѓаволот во Рим, вели, "ако децата во Англија и Америка сакаат да се облекуваат како вештерки и ѓаволи таа една но во годината, тоа не е проблем. Доколку тоа е само игра, нема ништо лошо во тоа." Последниве години, Римокатоличките надбискупии од бостон организираа "Свет празник" на Ноќта на вештерките. Слично, многу современи Протестантски цркви на Ноќта на вештерките гледаат како на забавен настан за деца, одржуваат прослави во своите цркви каде децата и нивните родители можат да се маскираат, играат игри и да добијат бесплатни колачиња. Многу христијани на овој празник не му припишуваат никакво негативно значење, третирајќи го како забавен настан посветен на "имагинарни призраци/сеништа" и делење колачиња. За овие христијани, Ноќта на вештерките не крие никаква закана по духовниот живот на децата: да се учи за смртта и смртноста, и обичаите на келтските предци претставува вредна лекција и дел наследството на многу членови на нивната парохија. Римокатоличката црква понекогаш ги истакнува христијанските врски на празникот Ноќта на вештерките, а прославата на овој празник е вообичаена во католичките парохиски училишта низ цела Северна Америка и во Ирска. Некои христијани чувствуваат загриженост за модерниот начин на кој се слави Ноќта на вештерките, и го одбиваат затоа што сметаат дека станал тривијален - или прославува - паганство, окултност, или други обичаи и културни феномени кои ги сметаат за некомпатибилни со нивните верувања. Како одговор некои фундаменталисти и конзервативни евангелистички цркви последниве години користат "Куќата на пеколот", тематски памфлети, или комични трактати како оние од Jack T. Chick со цел да ја искористат популарноста на Ноќта на вештерките како шанса за евангелизмот. Некои сметаат дека Ноќта на вештерките е празник целосно некомпатибилен со христијанската вера и веруваат дека потекнува од паганскиот "Празник на мртвите".
Паганство
Келтските неопагани сметаат дека времето кога се слави овој празник е свето време. келтските реконструкционисти, како и други кои ги одржуваат обичаите на предците, им нудат жртви/дарови на боговите и предците.
NGC 4999
NGC 4999 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 24 февруари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4999 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 4999 има привидни димензии од 2,3' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 9 м 33,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +1° 40' 21"". Положбениот агол на објектот е во износ од 128°.
Други поделби
Проучување на NGC 4999 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45632. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 240; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 298. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1595.
IC 1405
IC 1405 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1405 се споменува и како nf part of *2.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1405 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 18 м 44,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 34' 2"".
Други поделби
Проучување на IC 1405 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Служба за испорака на Кики
Служба за испорака на Кики (魔女の宅急便) е јапонски анимиран фантастичен филм од 1989 година напишан, режиран и продуциран од Хајао Мијазаки. Кики е четвртиот театрално издаден Гибли филм.
1413 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4095 и 4096 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3337 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2347 и 2348 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 660 пред основањето на Рим.
Служба за испорака на Кики
Филмот ја освои наградата Animage Anime Grand Prix во 1989. Испораката на Кики е малку заснован на истоименуваниот роман на Еико Кадоно. Според Мијазаки филмот се допира до препадот кој постои меѓу независността и увереноста на јапонските тинејџерки. Ги надминува темите околу растењето на секој поединец, се занимава со суштината на креативността и талентот, и тешкотиите со кои секој човек се соочува во процесот на откривајки се себеси, дали преку среќа, напорна работа или доверба. Филмот бара одговор на истите прашања кои се подоцна застапени во Шепот на срцето.
1413 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1413 година се протега во 1223 и 1224, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1283 и 1284 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 870 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2096 и 2095 исламска година пред хиџра.
Служба за испорака на Кики
Служба за испорака на Кики беше првиот филм на Студио Гибли објавен под партнерството Дизни/Студио Гибли.
Кратка содржина
Кики е 13-годишна вештерка-во-обука која живее во село каде мајка и е главна и единствена билкарка. По традиција секоја вештерка штом наполни 13 години треба да живее сама за една година. На почетокот на приказнава Кики го напушта својот дом и тргнува да бара нов дом во нов град со својот најдобар пријател Џиџи, говорлив црн мачор. Заедно патуваат јавајќи ја метлата на Кики сè додека не пристигнат во Корико, убав град покрај морето. По напорниот и непријатниот почеток, главно заради сопствена несигурност, Кики наоѓа пријатели и место престој. Нејзина единствена вештина е леатње на метла, но дури и тука не е толку умешна. Со цел да се издржува себеси започнува работа како испорачателка.
Ликови
Кики е 13-годишна вештерка; е оптимистична, искрена и малку наивна.
Џиџи е миленичето на Кики и нејзиниот најдобар пријател. Тој е нејзиниот единствен сопатник на патот за Корико.
Томбо е момче кое живее во Корико и обожува да лета.
Урсула е млада сликарка која живее сама во шума близу Корико.
Господин и госпоѓа Осино се маж и жена, сопственици на пекарна во Корико. Госпоѓа Осино е првата вистинска пријателка на Кики во Корико.
Кокири е вештерка, билкарка и мајка на Кики.
Окино е таткото на Кики кој па за разлика од ќерка си и жена си не е магионичар.
Мадам е една од првите клиенти на Кики.
NGC 7320
NGC 7320 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7320 се споменува и како UGC 12101, MCG 6-49-42, CGCG 514-63, VV 288, Arp 319, HCG 92A, Stephan's quintet.
Откривање
Објектот е откриен на 23 септември 1876 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7320 е од видот Scd. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 7320 има привидни димензии од 2,2' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 36 м 3,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +33° 56' 54". Положбениот агол на објектот е во износ од 132°.
Други поделби
Проучување на NGC 7320 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69270. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 123; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2743. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 838.
1694
1694 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1694 година од новата ера, 694. од вториот милениум, 94. од XVII век и петта од 1690-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7202 и 7203 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6444 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5454 и 5455 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2447.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1694 година се протега во 4330 и 4331, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4390 и 4391 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2237. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1105 и 1106 исламска година.
Ники Минаж
Оника Тања Мараџ (родена на ) подобро позната со нејзиното сценско име Ники Минаж, е рап пејачка со тринидадско- американско потекло и Р&Б пејач- текстописец. Во август 2009 година, Минаџ потпиша договор со Young Money Entertainment со дистрибуција на Universal Motown. Во нејзината рана кариератаа објавила три снимки, Playtime Is Over, Sucka Free, и Beam Me Upp Scotty. Минаж беше откриена од еден млад американски рап пејач, Лил Вејн и откако објави 3 снимки таа потпиша договор со Young Money Entertainment. Откако го потпиша договорот, Минаџ почна да работи на нејзниот прв деби албум , насловен Pink Friday, кој беше позициониран на местото број два на US Billboard 200. Минаџ влезе во историја та како прв изведувач со дури седум песни на  Billboard Hot 100. Минаџ уште еднаш влезе во историјата откако нејзиниот втор сингл “Your Love” го достигна првото место на Billboard Hot Rap Songs, така Минаџ стана првата пејачка од 2002 година, која се позиционирала на врвот на оваа топ листа непридружувана. Еден месец по објавувањето на Pink Friday, овој албум доби платинска сертификација во Соединетите држави.
Животопис
Минаж е родена на 8 декември, 1984 година во Сент Џејмс, Тринидад и Тобаго, нејзините родители се со индијанско и афро-тринидадско потекло. Таа живеела во Сент Џејмс до својата петта година, бидејќи нејзините родители се труделе да најдат место за живеење во Квинс, административна единица на Њујорк во тоа време. Нејзината мајка, кога имала можност одела да ја посети и конечно кога Минаџ имала само пет години нејзината мајка ја земала со себе за да се преселат во Квинс. Според Минаџ, нејзиниот татко бил алкохоличар, наркоман и еднаш дури се обидел да ја убие нејзината мајка подметнувајќи пожар во куќата каде што живееле. Таа одела во основното училиште Елизабет Блеквел каде што свирела на кларинет. Матурирала во средното училиште Ла Гвардија. Во училиштето специализирано за музика и визуелни и сценски уметности, Минаџ била дел од драмската програма. Таа планирала и да пее во Ла Гвардија, но го изгубила гласот на денот на аудицијата.
2007- 09 : Почетоци на кариера и снимки
Минаџ својата прва снимка ја објави во 2007 година кога го објави Playtime Is Over, со помош на една непозната музичка куќа. Подоцна таа објави и друга снимка во јули, 2008 година насловена Sucka Free, од Be. Во април, 2009, Минаџ ја објави третата снимка и се појави во списанието XXL. Во 2008 година таа ја доби наградата за најдобра пејачка на годината на Андерграунд Музичките награди. Минаџ ја објави Beam me up Scotty, друга снимка, која беше доста емитувана на BET и на MTV.
Имиџ
Во едно интервју за Vibe, Минаџ зборуваше за нејзиниот сексуален имиџ, изјавувајќи, „ кога пораснав видов дека жените праваат некои работи, и мислев дека и јас треба да го направам истото. Рап пејачките од моето време многу зборуваа за секс... и мислев дека за да го имам истиот успех што го имаа тие јас морав да го направам истото. Но всушност и не морав. Во едно интервју за Interview, Минаџ уште еднаш зборуваше за нејзиниот секлуален имиџ изјавувајќи, „ Многу свесно ја однесов одлуката, да ја намалам разголеноста, сакам луќето, пред сè младите девојки да знаат дека во животот, ништо нема да се основа врз сексипилност. Морате да имате нешто друго што оди со ова.
Алтер Его
Минаџ од мала била опкружена од проблеми и караници помеѓу нејзините родители. За да избега од проблемите на реалниот живот таа создавала лажни карактери и го живеела својот живот преку нив. Во едно интервју за New York, таа изјавила „ за да се оддалечам од сите тие караници, си замислував дека сум некоја нова личност. “Cookie” беше мојот прв лажен идентитет - кој остана со мене подолго време. После продолжив на “Harajuku Barbie”, па “Nicki Minaj”. Фантазијата беше моја реалност. За нејзиниот деби албум, создала еден нов алтер –его, “Roman Zolanski”. Таа вели дека во песната “Bottoms Up” не рапува таа туку Роман Золански, и тврди дека Роман е нејзината близначка Роман ја споредувале и со алтер –его-то на Еминем Слим Шејди, затоа во песната “Roman’s Revenge” од Pink Friday, Минаџ и Еминем соработуваат користејќи ги нивните алтер – ега. Во песната, рапува Ники. Минаџ кажува дека во нејзиниот деби албум, обожавателите ќе „можаат„ да ги сретнат Ники, Роман и Оника.
Влијанија
Минаџ изјавувала дека има неколку уметници што имале влијание врз нејзиниот музички стил како : Лил Вејн, Лорин Хил, Џадакис, Наташа Бедингфилд, Фокси Браун, Лил Ким и Миси Елиот.
Личниот живот
Иако некои интервјуа и песни, укажуваат на тоа дека Минаџ е бисексуалка, таа вели дека не е во врска и нема секс со жени, но во едно интервју исто така има додадено, “Но ниту пак сум во врска со некој маж„. Во едно интервју таа изјавила, „ Јас ги прифаќам сите луѓе, и тие кои имаат различен стил на живот и не им велам дека се лоши луѓе. И мислам дека девојките се убави, дека се сексипилни и тие имаат потреба д го слушаат ова, и ако нема некој друг кој би им го кажал ова бидејќи го мисли ова, тогаш јас ќе им го кажам. Но има чувство дека сакаат да ме дефинираат, а јас не го сакам ова. Во едно интервју во Out, tаа го повтори тоа деkа не и се допаѓа да ја етикетираат, велејќи, „ Поентата е дека, сите не се црно-бели. Има многу нијанси во средина, и морате да ги пуштите луѓето да се чувствуваат удобно да кажаат тоа што сакаат да го кажаат кога сакаат да го кажат.
Награди и номинации
Минаж има добиено неколку награди и тоа: за најдобар женски изведувач на Андерграунд Музичките награди за 2008 година; најдобар женски хип-хоп изведувач на БЕТ наградите 2010 година, најдобар нов изведувач на БЕТ наградите за 2010 година; и многу други важни награди и номинации.
Михаило Вујиќ
'''Михаило В. Вујиќ''' (Белград, 26 октомври / 7 ноември 1853 – Сушак, 1/14 март 1913 ) бил професор по економија, министер и политичар.
Скарлетниот цвет
„Скарлетниот цвет“ е бајка на рускиот писател Сергеј Тимофеевич Аксаков, запишана од него „од зборовите на домаќинот Пелагеја“. Една од многуте варијации на заплетот„Убавицата и зверот“.
Приказната за првпат ја објавил Аксаков во 1858 година како додаток на неговата автобиографија „Детството на внукот Багров“, така што, според самиот автор, не ја прекинувајте приказната за детството.
Заплет
Еден богат трговец заминал на трговија во прекуокеанските земји. Пред да замине, тој ги прашал своите ќерки какви подароци да им донесе. Најстарата побарала златна круна со скапоцени камења, од која ќе биде светла како денот ноќе. Средната ќерка побарала огледало, гледајќи во него, девојчето да не старее, туку да станува сè поубаво. Најмалата ќерка побарала црвен цвет, кој е најубав на овој свет. Трговецот ветил дека ќе им ги подари на своите две најстари ќерки и најмладата ќерка му рекла само обиди се да најдеш таков цвет: „Не е тешко да се најде црвен цвет, но како можам да знам дека нема поубав на овој свет?"
Откако ја направил трговијарта и заработил пари, но не наоѓајќи го цветот што го побарала неговата ќерка, трговецот тргнал да се враќа дома со своите слуги и подароците за неговите појстари ќерки. По патот, разбојници го нападнале трговецот и неговите слуги. Оставајќи ги карванот и слугите, трговецот избегал од разбојниците во густата шума.
Михаило Вујиќ
Биографија
Завршил филозофија на Големата школа, а потоа студирал филозофија и економија во Германија, каде што докторирал филозофија во 1879 година. Набргу по враќањето од студиите во Србија, тој се приклучил на Радикалната партија и нејзиното умерено крило.
Скарлетниот цвет
Заплет
Во шумата, тој наишол на луксузна палата. Влегувајќи во палатата, тој седнал на масата, на која сами се појавувиле убави јадења и вина. Откако вечерал, ја поминал ноќта и појадувал, тој решил да прошета во градината околу палатата и видел црвен цвет со невидена убавина. Сфаќајќи дека пред него е цветот што го побарала неговата ќерка, трговецот го кине. Тогаш пред него се појавува луто чудовиште - сопственикот на палатата. За фактот дека трговецот, кој бил примен како драг гостин, го скинал неговиот омилен цвет, радоста на целиот негов живот, монструмот го осудува трговецот на смрт. Трговецот му раскажал за барањето на неговата ќерка, а потоа монструмот се согласил да го пушти трговецот со цветот, давајќи му богат подарок, под услов една од неговите ќерки доброволно да дојде во неговата палата, каде што ќе живее во честитост и слобода. Ако во рок од три дена ниту една од ќерките не сака да дојде во палатата, тогаш трговецот мора самиот да се врати, а потоа ќе биде погубен со лута смрт. Согласувајќи се и давајќи го својот збор за чест, трговецот добил златен прстен: кој кога ќе го стави на десниот мал прст, веднаш ќе биде пренесен каде што тој ќе посака.
Трговецот го ставил прстенот и веднаш се нашол дома. Неговиот караван со слугите влегле во портата и тие ги донеле добра и ризница трипати побогата од порано. Трговецот им ги дал ветените подароци на своите ќерки. Постарите ќерки биле среќни, а помладата плачела. Вечерта пристигнале гости и започнала веселба. За време на веселбата, садовите од сребро и злато се појавувувале сами со такви јадења што никогаш не сте ги виделе во куќата. Следниот ден трговецот им раскажал на своите ќерки за тоа што му се случило и им понудил на секоја која сака да оди кај чудовиштето. Постарите ќерки категорично одбиле да одат, велејќи „нека помогне на својот татко таа ќерка  која го доби црвениот цвет“. Најмалата ќерка се согласила, се збогувала со својот татко, го ставила прстенот и се нашла во палатата на монструмот.
Михаило Вујиќ
Биографија
Од 1879 до 1887 година предавал економија во Големата школа во 2006 година, како трет голем професор, по Коста Цукиќ и Чедомиљ Мијатовиќ.
Скарлетниот цвет
Заплет
Во палатата, ќерката на трговецот живела во луксуз, и сите нејзини желби веднаш се исполнувале. Невидливиот сопственик на палатата ја уверувал дека ја смета за своја љубовница, а девојката како одговор му зборувала со убави зборови. Прво, тој комуницирал со неа со огнени букви што се појавувале на ѕидот, а потоа со глас што се слушал како одек. Постепено, девојчето се навикнувало на неговиот страшен, див глас. Откако попуштил на упорните барања на девојчето, чудовиштето и се појавило (давајќи и го прстенот и дозволувајќи и да се врати дома ако сака), наскоро девојчето се навикнало на неговиот грд изглед. Ќерката на трговецот и чудовиштето шетале наоколу, и разговарале. Еднаш девојката сонувала дека нејзиниот татко е болен. Сопственикот на палатата и дозволил на својата сакана да се врати дома, но ја предупредил дека тој не може да живее без неа, па ако таа не се врати за три дена, тој ќе умре.
357
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Скарлетниот цвет
Анализа
Авторот ја раскажува приказната на народен јазик во стилот на лирски, милозвучен бајка a. На пример, кога најмладата ќерка на трговецот ќе го најде „"Зверот во шумата, чудо на морето“, по враќањето од семејството, тој е мртов, се опишува како што следува:
357
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5865 и 5866 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5107 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4117 и 4118 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1110.
Скарлетниот цвет
Анализа
Нејзините чисти очи затемнеа, брзите нозе и попуштија, падна на колена, го прегрна својот добар господар, грдата и одвратна глава со нејзините бели раце и врескаше со глас од срце: „Стани, разбуди се, мое срце пријател, те сакам како посакуван младоженец!. "
357
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 357 година се протега во 2993 и 2994, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3053 и 3054 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 900. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 273 и 272 година пред хиџра.
Михаило Вујиќ
Биографија
Првпат станал министер за финансии во либерално-радикалната влада на Јован Ристиќ во средината на 1887 година. Кон крајот на истата година, тој се приклучил на радикалната влада на Сава Грујиќ, која паднала во април 1888 година. Потоа бил министер за финансии во владите на Сава Грујиќ (1889-1891), Никола Пашиќ (1891), Лазар Докиќ (1893), Сава Грујиќ (1893-1894) и Ѓорѓе Симиќ (1896-1897). Останал запаметен како министер на финансии по преземањето во државни раце монополи на тутунот и солта и експлоатацијата на железницата, кои дотогаш биле во рацете на странски компании. Тој донекаде ги средил државните финансии, балансирајќи го буџетот од големите дефицити во 1891 година. Тој се обидел да изведе претворање на сите странски заеми на Србија за да го намали товарот за нивно враќање, но не успеало.
Кога, по бракот со Драга Машин, кралот Александар им се приближил на радикалите во 1900 година, Вујиќ станал претставник во Париз. Уште во февруари 1901 година Вујиќ е министер за надворешни работи во владата на Алекса Јовановиќ, а набргу потоа ( 20 март 1901) формирал своја влада, во која го задржал портфељот на министер за надворешни работи. Оваа влада била коалиција на прогресивно-радикални, т.н соединување, а според желбата на кралот радикалите да се умерат со помош на дворските наклонети прогресивци. Помирувањето на Вујиќ и другите умерени радикали кон дворот предизвикало расцеп во Радикалната партија, од која се издвојуваат помладите и поборбени елементи и ја формираат Независната радикална партија. Сепак, Вујиќ не е доволно попустлив, според кралот Александар, а владата на Вујиќ паднала на 7 ноември 1902 година.
Во следните години Вујиќ бил претставник во Виена (1903), Берлин (1906) и Рим (1909).
За редовен член на Српската кралска академија бил избран на 5 февруари 1901 година.
Библиографија
Главно дело:
Скарлетниот цвет
Анализа
Јуриј Поринец, вонреден професор на Рускиот државен педагошки универзитет Херцен, пишува дека „единствен и немајќи свое име во светот на цвеќето, црвен цвет, во бајката, веројатно е симбол на чудото на единствената љубов што влегува во животот на една личност, состанок на две лица наменети едни за други. “
Извори на заплетот
Последователно, писателот бил изненаден од силната сличност на заплетот со бајка која не му била позната во детството, наречена „Убавицата и зверот“ од преведената збирка „Детско училиште или морални разговори помеѓу разумен учител и благородни ученици од различни години, компонирани на француски јазик од Мадам Лепринс де Бомонт“. Подоцна, Аксаков присуствувал на претставата во Казанскиот театар, каде што А. Е. М. Гретри „ Земира и Азор “, чие либрето е напишано врз основа на истото дело на Бомонт. За возврат, Бомонт ја позајмил основата на нејзината бајка „Убавицата и зверот“ од Габриел Вилнев, додавајќи и продолженија и некои детали.
Приказната на Лепринс де Бомонт го репродуцира античкиот фолклорен мотив што се рефлектирал во приказната за античкиот римски писател Апулеј за Купидон и психата, вклучена во романот „ Златното магаре“. Во руската литература, долго пред Аксаков, таа била обработена од И.Богданович во најпопуларната поема „Мила“ (1778), исто така стилизирана како руските народни приказни. Заплетот на бајката за маѓепсан млад човек и девојка кои го спасуваат со моќ на несебична љубов е една од најчестите фолклорни заплети, пронајдена, на пример, во руските бајки „Маѓепсаниот Принц“, „Заклетвата на Принцот “и „ Пердувот на Финиста е чист од соколот “, како и на украински -„Ох, принцот и сопругата се верни“. Во моментов, познати се народни приказни со сличен заплет: 10 руски, 3 украински и 2 белоруски.
Во 1755 година, бајката „Убавицата изверот“ била преведена на руски јазик од страна на Кионија Григориевна Демидова, ќерка на сопственикот на уралските фабрики Григориј Акинфиевич Демидов. Биле направени копии од ракописот на Демидова и биле дистрибуирани меѓу луѓето во форма на рачно напишани тетратки. Во 1758 година, бајката е објавена во преводот на Петар Свистунов. Француската бајка станала позната на едноставната руска селанка Пелагеја во Астрахан, каде што живеела долго време. Таму Пелагеја служела во трговски куќи, вклучително и меѓу персиските трговци. Такви слики и фрази како „арапско злато“, „ориентален кристал“, „крпа Кармазин“, во описот на палатата на Шумскиот звер, чудото на морето и неговата градина, во приказната за „Тувалет“ ќерката на персискиот крал, во споменувањето на разбојниците „Бусурман да Индијанци, гнасни неверници“ итн., се појавиле благодарение и на Пелагеја и на Аксаков, кој исто така биле запознаени со арапските и персиските приказни. Токму во Астрахан во 1770-ти и 1790-ти години Пелагеја развила свој репертоар од бајките, кој, според Аксаков, ги вклучувал руските народни приказни „Цар девојка“, „Иванушка будалчето“, „Жар птица“, „Змејот-Горнич“ Како и некои ориентални приказни од „Илјада и една ноќ “ и, конечно, „Скарлетниот цвет“. Пелагеја можела да биде ко-творец на оваа конкретна верзија на приказната: таа го разубавила главниот заплет со чисто руски мотиви од бајки, народен говор, шеги, поговорки и изреки. Со целата надворешна сличност на заплетните линии на „Скарлетниот цвет“ и неговиот западноевропски прототип, тие се внатрешно различни. Во суштина, било создадено целосно ново дело на вербална уметност.
Изданија и адаптации
Приказната е популарна и често се објавувала на руски јазик за читање на децата. Првиот илустратор бил Николај Алексеевич Богатов (1854-1935), кој создал неколку црно-бели цртежи за алманахот „Волшебниот фенер“. Исто така и позната минијатурната лак во боја на Федоскино „Скарлетниот цвет“ од В.Д. Липицки (р. 1921), што се наоѓа во сликарството на кутии, исто така користено во дизајнот на поштенската марка со 16 копејки на СССР од 1977 година.
Во 1976 година, приказната е преведена на англиски, во превод на Џејмс Риордан
Гвајани
Гвајани (Guyana, Guyane, Guayana) Guyana's) — регион во североисточниот дел на Јужна Америка кој ги опфаќа следниве три подрачја:
Во поширока смисла, поимот „Гвајани“ може да ги опфати и следиве подрачја:
Џузепе Томази од Лампедуза
Џузепе Томази од Лампедуза  (23 декември 1896 - 23 јули 1957) бил италијански писател и последен Принц од Лампедуза. Тој е најпознат по неговиот единствен роман,  Леопардот  (првпат објавен постхумно во 1958 година), кој е сместен во неговата родна Сицилија за време на  Ризоргименто . Молчалив и осамен човек, тој поминувал голем дел од своето време читајќи и медитирајќи, а за себе велел: „Јас бев момче кое сакаше самотија, кое повеќе го сакаше друштвото со нештата отколку со луѓето.“
Биографија
Томази е роден во Палермо од Џулио Марија Томази, Принцот од Лампедуза, војвода од Палма ди Монтехиаро, Барон од Торета и Гранде од Шпанија (1868–1934), и Беатрис Мастроџовани Таска Филангиери од Куто (1870–1946). Тој останал единствено дете по смртта (од дифтерија) во 1897 година на неговата сестра, Стефанија. Беше многу близок со мајка си, силна личност која многу влијаеше врз него, особено затоа што татко му беше прилично резервиран. Како дете студирал во нивната голема куќа во Палермо со учител (вклучувајќи ги и предметите литература и англиски јазик), со неговата мајка (која го учела француски) и со една баба која му ги читала романите на Емилио Салгари. Во малиот театар на куќата во Санта Маргерита ди Белице, каде што поминал долги одмори, за прв пат ја видел претставата  Хамлет , изведена од друштво на патувачки артисти. Неговиот братучед беше Вегетабл Фулко.
Почнувајќи од 1911 година, тој учел на „класична гимназија“ во Рим, а подоцна и во Палермо. Дефинитивно се преселил во Рим во 1915 година и се запишал на правниотфакултет. Меѓутоа, таа година бил повикан во војска, се борел во изгубената битка кај Капорето и бил заробен од Австро-унгарската армија. Тој бил држен во логор за воени лица во Унгарија, но успеал да побегне и да се врати во Италија. Откако бил демобилизиран од војската како поручник, се вратил во Сицилија, наизменично одмарајќи таму и патувајќи со својата мајка и продолжувајќи ги студиите по странска литература. Во тоа време тој првпат ги подготвил идеите за неговиот иден роман „Леопард“. Првично неговиот план беше целиот роман да се појави во текот на еден ден, слично на познатиот модернистички роман од Џејмс Џојс,  Улис .
Во 1932 година во Рига се оженил со ќерката на Алиса Барби, Александра фон Волф-Стомерзи (1894–1982), наречена „Лиси“, балтичка Германка благородничка и студент на психоанализа. Свадбената церемонија беше прославена во православна Благовештение на црквата на Пресвета Богородица во Рига. Тие најпрво живееле со мајката на Томази во Палермо, но некомпатибилноста меѓу двете жени набрзо ја натера Лиси да се врати во Рига.
Во 1934 година, таткото на Томази ди Лампедуза починал и тој ја наследил својата кнежевска титула. Накратко бил повикан во војска во 1940 година, но, како сопственик на наследен земјоделски имот, набрзо бил вратен дома за да се грижи за неговите работи. Тој и неговата мајка на крајот се засолниле во Капо д'Орландо, каде што повторно живеел со Лиси. Тие ја преживеаја војната, но нивната палата во Палермо не.
Откако мајка му починала во 1946 година, Томази се вратил да живее со сопругата во Палермо. Во 1953 година почнал да поминува време со група млади интелектуалци, од кои еден бил Џоакино Ланза Томази, братучед, со кого развил толку блиски односи што следната година легално го посвоил.
Томази ди Лампедуза често беше гостин на неговиот братучед, поетот Лучио Пиколо, со кого патуваше во 1954 година во Сан Пелегрино Терме за да присуствува на церемонијата на доделување на литературни награди, каде што, меѓу другите, се сретнал со Еуџенио Монтале и Марија Белончи. Се вели дека по враќањето од ова патување почнал да го пишува „Il Gattopardo“ („Леопардот“), кој бил завршен во 1956 година. За време на неговиот живот, романот бил отфрлен од двајца издавачи на кои Томази им го доставил.
Во 1957 година, на Томази ди Лампедуза му беше дијагностициран рак на белите дробови; тој почина на 23 јули во Рим. Неговиот роман бил објавен во годината по неговата смрт.
Творештво
Леопардот  го следи семејството на неговиот насловен лик, сицилијанскиот благородник Дон Фабрицио Корбера, принцот од Салина, низ настаните од Ризоргименто. Можеби најнезаборавниот ред во книгата го зборува Внукот на Дон Фабрицио, Танкреди, неуспешно го повикува Дон Фабрицио да ја напушти својата верност кон распаѓањето Кралството на двете Сицилии и да се здружи со Џузепе Гарибалди и Куќата на Савој: „Освен ако ние самите земете рака сега, тие ќе ни подметнат република. Ако сакаме работите да останат како што се, работите ќе мора да се сменат. "
Насловот е преведен на англиски како Леопард, но италијанскиот збор gattopardo се однесува на американскиот ocelot или на африканскиот serval. „Il gattopardo“ можеби е референца за дива мачка која била ловена до истребување во Италија во средината на 19 век - исто како што Дон Фабрицио  размислувал за недоличноста и падот на сицилијанската аристократија.
Во 1963 година  Леопардот (1963 филм)  бил снимен и на филм, во режија на Лукино Висконти и со Берт Ланкастер, Ален Делон, и Клаудија Кардинале;кој што ја освоил Златната палма на Кански филмски фестивал.
Томази напишал и некои помалку познати дела: I racconti („Приказни, првпат објавена во 1961 година), вклучувајќи ја и новелата  Професорот и сирената ,  Le lessons su Stendhal  ( Лекции за Стендал“, приватно објавено во 1959 година, објавено во форма на книга во 1977 година), и Покана за француска литература од шеснаесеттиот век, првпат објавена 1970 година). Во 2010 година, збирката од неговите писма беа објавени на англиски јазик како „Писма од Лондон и Европа“. Неговите перцептивни коментари за англиската и другите странски литератури сочинуваат поголем дел од неговите дела по обем отколку неговата фикција.
Наследство
По него е именуван астероид 14846 Лампедуза.
По повод 14-тото издание на Римскиот филмски фестивал беше прикажан документарниот филм „Раѓањето на леопардот“ во режија на Лујџи Фалорни. Патување до откривање на животот на последниот принц од Лампедуза раскажан од гласовите и сведоштвата на најблиските.
Македонска капа
Македонската традиционална капа е дел од македонската машка носија. Таа има кружна форма и е со рамен врв и на неа во минатото Македонците често ги украсувале со монети и "машински тегели". Македонската капа најчесто била правена од црн сатен, свила и овчо крзно. Македонските капи според изгледот се делеле на кепиња, кечиња, феси и тунофеси. Кепето била македонска капа од црн сатен која за време на веселби се украсувала, додека тунофесот била црвена капа со долга киска од модра свила.