cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Битка кај Акциум
Октавиан триумфира над флотата на Антониј и Клеопатра и станува господар на Египет. Победата му дозволува да ја консолидира власта над Рим и новоосвоените територии. За таа цел тој ја добива титулата „Принцепс“ (прв граѓанин) и како резултат на победата е удостоен со називот Август од римскиот сенат. Како Август, тој ги поседува атрибутите на републикански водач, но историчарите генерално ова го гледаат како консолидација на власта и приемот на тие титули како крај на Римската република и почетокот на Римското Царство.
Сојузници
Престижот на Октавијан Август и поважно — лојалноста на неговите легии се првично поддржани од наследството на Јулиј Цезар од 44 пр.н.е., односно тогашниот 17-годишен Октавијан, официјално посинет од славниот римски генерал, е објавен за негов наследник, како и наследник на три четвртини од огромните богатства.
Марко Антониј од своја страна е основниот и најуспешен виш офицер во војската на Јулиј Цезар (mаgistеr еquitum) и благодарение на воената репутација имал можност да претендира за значителен дел од политичката поддршка на војниците на Цезар и ветераните.
Политичкиот сојуз меѓу Октавијан, Антониј и Лепид, познат како Втор триумвират бил склучен 43 пр.н.е., по убиството на Цезар. Со овој сојуз дошло до распределба на провинциите на огромната држава. Октавијан и Антониј заеднички ја уништиле војскаа на убијците на Цезар, Брут и Касиј во битката при Филипи. Лепид добил контрола над Африка, Октавијан — западните провинции, а Антониј — источните провинции, во кои спаѓа и Италија. Понатаму овој сојуз бил поткрепен и со брак: Антониј се оженил за сестрата на Октавијан, Октавија.
Антониј се сретнал со Клеопатра во Тарс во 41 пр.н.е. Итрата и гламурозна царица го потчинила Антониј под нејзина волја и го понела со себе за заедно да живеат во Александрија. Финансиран од Египет, Антониј собрал војска и заминал во поход по Партија. Резултатите од походот биле катастрофални, по редица порази Антониј ја загубил речиси целата војска за време на преминот преку Ерменија назад кон Египет.
Додека Антониј се забавувал со Клеопатра и неуспешно војува со Партите, Октавијан ја утврдил неговата власт во Италија. Водел тешка битка со пиратската флота на Секст Помпеј, кој успеал да ја заземе Сицилија. За таа војна биле изградени 260 либурни, коишто подоцна учествувале и при Битката кај Акциум. По победата над Помпеј, Октавијан ја презел војската на другиот триумвир Емилиј Лепид и го елиминирал како претендент за власта над Римското Царство.
Конфликт
Марко Антониј веќе бил сметан(од Октавијан и поголемиот дел на Римскиот Сенат) за предводник на сепаратистичкото движење не само во Египет, но и како човекот кој се заканувал да го наруши единството на Римската република. Октавијан започнал пропагандна војна, сè со цел да го прикаже Антониј за непријател на Рим, и тврдел дека тој се обидувал да воспостави монархија над целата Римска република во името на Цезарион, со целосно заобиколување на римскиот сенат. Тој исто така изјавил дека Антониј сакал да ја премести престолнината на империјата во Александрија.
Кога Вториот триумвират официјално истекол на последниот ден од 33 пр.н.е., Антониј испратил писмо до Сенатот, каде објаснувал дека не сакал повторно да биде назначен. Тој се надевал дека така ќе се претстави како херој кој стои наспроти амбициите на Октавијан, за кого бил длабоко уверен дека не би се согласил да се откаже од позицијата на сличен начин. Марко Антониј посочувал дека Октавијан ги преминал неговите надлежности при преземањето на власта од Емилиј Лепид (третиот триумвир), при преземањето на власта над териториите освоени од Секст Помпеј, во привлекувањето војници на своја страна без да испрати половина како дел од неговите легии и др.
Октавијан од своја страна пак го напаѓал Антониј, дека немал право да престојува во Египет; дека погубувањето на Секст Помпеј е незаконскo; дека неговото предавство спрема царот на Ерменија го омаловажува римското име; дека не ја испратил половината од пленот во Рим според спогодбата; дека врската со Клеопатра и потврдувањето на Цезарион како законит син на Јулиј Цезар бил срам за негвата должност и закана за него. Се оправдувал дека би ја споделил половината од воениот плен со Антониј, ако и тој го направел истото. Во 32 пр.н.е. Октавијан успеал конечно да го компромитира Антониј. На незаконски начин го обезбедил тестаментот на Антониј и го направил достапен за јавноста. Во него Антониј ги назначил за наследници неговите деца од Клеопатра и го признавал Цезарион за дете на Цезар. Покрај тоа после смртта сакал телото му да биде погребано во Египет. Официјално тоа бил крајот на триумвиратот. Сенатот застанал на страната на Октавијан и го поддржал во воените подготовки. За да може барем формално да се избегне граѓанската војна, Октавијан ѝ обајвил војна на Клеопатра, а не на Антониј. Населението на двата делови на империјата е принудено да положи заклетва кон новопоставениот владетел.
Составена три векови по настаните, „Римска историја“ на Дион Касиј, дава детални описи за причините за конфликти: "Причини за војната и недовербата се најдоа. Антониј го обвинуваше својот противник, дека го отстранил Лепид од управувањето на државата и дека ги присвоил земјите и војската на Секст и Лепид, и покрај договорот таа да остане во нивна косопственост. Затоа тој имаше претензии кон половина од земјата и војниците, и двете регрутирани во оној дел на Италија којшто бил назначен како општа сопственост. Владетелот пак го обвинуваше Антониј, дека го зазел Египет и други територии, без да се консултира со останатите, дека го убил Секст (кого самиот тој би го поштедил милостиво) и дека со тоа што го измамил, заробил и оковал ерменскиот цар, го оцрнил името на римскиот народ. Октавијан исто сакаше половина од пленот. Покрај тоа, тој го обвинуваше Антониј заради Клеопатра и нејзините деца, коишто ги прифатил како свои... Ете во какви нешта тие се обвинуваа и на тој начин бараа аргументи со кои би ги оправдале своите постапки..."
Место на битката
Амбракискиот Залив е долг 40 и широк 15 километри. Страбон кажува, дека влезот на залива е околу 4 стадии (800 метри), но при периферијата изнесува повеќе од 60 километри. Длабочината на водата е доволна, за да пловат и големите бродови. Но влезот во заливот е тесен и плиток. За подобра заштита, Антониј изградил кули, обезбедени со тешки метални машини.
Бродови
Плутарх пишува дека флотата на Антониј броела најмалку 500 бродови, од коишто според Орозиј 170 големи борбени бродови а другите се помали или превозни. Флор пишува: „ Ние имавме повеќе од 400 бродови, а непријателот — помалку од 200, но големи. Тие имаа од 7 до 9 спрата, зголемени кули и палуби. Наликуваа на тврдини кои пловат или градови. “
Според Орозиј флотата на Октавијан има 8 легии (околу 40 000 луѓе) и 5 преториански кохорти (околу 2 500 луѓе). Плутарх посочува дека на бродовите на Антониј има 20 000 легионери и 2 000 стрелци. Пешадијата и коњаниците. Сојузници
Според Плутарх Антониј располагал со 100 000 луѓе пешадија и 12 000 коњаници. На негова страна застанувале и царевите Бокх Мавретански, Тархондем — владетелот на Горна Киликија, Архелај Кападокијски, Филаделф Пафлагонски, Митридат Комагенски и царот на Тракија Садала III. Покрај фактот дека тие присуствувале лично војска испратиле и Полемон, царот на Понт, Малх, цар на Арабија и Ирод — царот на Јудеја, исто и Аминт, царот на Ликаонија и Галатија, како и царот на Мидија.
Според Плутарх, Октавијан располага со 80 000 пешадијци, а коњаниците се на број колку на Антониј - 12 000.
Војсководци
Марко Антониј и Гелиј Публикола раководеле со десното крило на флотата на Антониј, додека Марко Октавиј и Марко Инстеј командувале со центарот, со ескадрилата на Клеопатра, позиционирана зад нив. Гај Созиј го започнува нападот од левото крило на флотата, додека командирот Публиј Канидиј Крас раководи со сувоземните сили. Според Плутарх левата страна на Антониј ја командувал Целиј.
Флотата на Антониј застанала во средината на заливот, додека таа на Октавијан е распоредена пред влезот на заливот, што само по себе претставува опасност, бидејќи ја изложува на ветровите.
По битката
Битката кај Акциум ги решила по брза постапка внатрешните немири и спречува граѓанска војна, но војна како таква уште не се немало случена. Пред да премине на крајната цел — освојувањето на Египет, Октавијан спровел редица мерки со цел да ја закрепне неговата положба на Исток. Во почетокот заминал за Атина, каде што примил благослов за време на Елевзинските мистерии. Потоа отпловил за Самос, а оттаму и во малоазијските градови. Таму, трагајќи по популарност, спровел една традиционална политика со која се намалувале или иземале даноците и се опростувале долгови, а покрај тоа и се давале права на римски граѓани на месните жители, кои би служеле кај него. При крајот на 31 г. Октавијан бил принуден да се врати во Италија каде требало да го задуќи метежот предизвикан од ветераните, кои сакале пари.
Клеопатра се вратила во Египет, претставувајќи се како победничка пред поданиците.
После месеци на живот во депресија Антониј се вратил во Александрија кај Клеопатра, чекајќи го неизбежниот крај. Двајцата основале своеобразен „Сојуз на смртниците“, каде што ги запишале своите пријатели и решиле да умрат со нив. Заедно со нив испратиле порака до Октавијан. Клеопатра молела да ја предаде власта на нејзините деца, а Антониј да му биде дозволено да го продолжи својот живот во Египет или Атина. Молбата на Антониј, Октавијан категорично ја отфрлил, а на Клеопатра и одговорил дека ќе ѝ биде дадена целосна наклоност доколку го предаде или убие Антониј.
И покрај победата во Александрија на 31 јули 30 пр.н.е., повеќето од војниците на Марко Антониј дезертирале и тој немал доволно сили за да се бори со Октавијан. Антониј решил да пружи истовремена борба по земја и море. При таа борба неговата флота минала на страната на Октавијан. Така постапила и коњаницата, а пешадијата претрпела пораз.
Антониј паѓа во очај. Плашејќи се од неговиот гнев, Клеопатра се скрила во гробницата и пратила да му соопштат дека умрела. Антониј поверувал во тоа и се прободил со неговиот меч, но не умрел веднаш и инсистирал да биде однесен во гробницата, во која била затворена Клеопатра, и таму умрел во нејзините раце. Набрзо потоа царицата била доведена во дворецот и напразно се обидувала да измоли милост од Октавијан. Октавијан имал планови да ја вклучи во неговиот триумф како плен и му да ја покаже окована на римскиот народ. Клеопатра го заобиколила вниманието на поставената стража и на 12 август 30 п.н.е. се самоубила. Според записите, таа му става крај на нејзиниот живот, откако била касната од змија, со намера поставена во кошница со плодови.
Октавијан го убива Цезарион за да биде сигурен дека ќе биде единствениот наследник на Јулиј Цезар. Го убива и големиот син на Антониј — Антил на 1 август 30 п.н.е. Останатите деца на Клеопатра од Антониј биле во надлежност на Октавија, заедно со нејзините сопствени деца од Антониј. По враќањето во Италија Октавијан славел колосален триумф, прослава која траела 3 дена; првиот ден за победата во Илирија, вториот — за таа во Акциум, а третиот — за преземањето на Александрија.
На местото, каде што се наоѓал логорот на легиите на Октавијан е поставен град со името Никопол („Град на победата“). Во знак на победата Октавијан изградил храмови на Аполон, наоѓајќи се на врвот на Акциум и воспоставува игри кои мора да се спроведуваат на секои 5 години.
Последици
Војната меѓу Октавијан и Антониј е последната граѓанска војна во Римската република, поради којашто Битката кај Акциум има важни политички последици.
Египет станува римска провинција и тоа првата провинција, која не била управувана од сенаторите, туку од самиот император преку префекти. Прв префект бил Гнеј Корнелиј Гал. Богатата со зрна провинција се претворила во житница на Римското Царство. Октавијан ги искористил богатствата на Клеопатра за да ги исплати закаснетите плати на ветераните. Конечното предавање на Египет по смртта на Клеопатра означува крај на елинистичната епоха и царството на Птолемаидите.
Победата му дала на Октавијан еднолична и неоспорна контрола над римското Средоземје. Древните историчари го обележале значењето на победата и самиот тој ден за почеток на нова ера во римската историја — ерата на империјата.
NGC 2374
NGC 2374 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Големо Куче, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2374 се споменува и како OCL 585.
Откривање
Објектот е откриен на 31 јануари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2374 е од видот II3p. Видливиот сјај со голо око изнесува 8 m. NGC 2374 има само една позната привидна димензија, која изнесува 12'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 23 м 56 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 13° 15' 48".
Други поделби
Проучување на NGC 2374 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 274; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5407. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1619.
Електрослабо заемодејство
Електрослабо заемодејство — заеднички опис на две од четирите познати основни сили во природата: електромагнетизмот и слабото заемодејство. Иако овие сили изгледат многу различно во секојдневните нискоенергетски појави, обединетата теорија за полето вели дека тие се всушност два аспекта на една иста сила. Кога ќе се надмине обединувачкиот енергетски степен од околу 100 GeV, тие се спојуваат во една електрослаба сила. Ова спојување се случило поради недостатно високата температура на вселената (околу 1015 K потреба за тие да се раздвојат — температура постигната веднаш по Големата експлозија). Опаѓањето на оваа температура со завршетокот на т.н. електрослаба епоха довело до спојување на електромагнетната и слабата сила. За време на електрослабата епоха, електрослабата сила се раздвоила од силната сила, додека пак во кварковата епоха дошло до раздвојување на електрослабата сила во електромагнетна сила и слаба сила.
Во разработката на теоријата за обединувањето на слабото и електромагнетното заемодејство (електрослабата теорија) помеѓу елементарните честички особено се истакнале научниците Шелдон Глешоу, Абдус Салам и Стивен Вајнберг и за својот труд во 1979 г. ја добиле Нобеловата награда за физика. Постоењето на електрослаби заемодејства е утврдено по опитен пат во две фази. Во првата фаза (1973) во меруестата комора „Гаргамел“ се пронајдени неутрални струи при расејувањата на неутрината, а во втората (1983) се откриени баждарните бозои W и Z при судирањето на протони со антипротони во прилагоденииот Протонски суперсинхротрон. Во 1999 г. физичарите Герард ’т Хофт и Мартинус Велтман ја добиле Нобеловата награда бидејќи покажале дека електрослабата теорија може да се ренормализира.
Претставување на појавата
Изразено по математички пат, обединувањето се остварува под баждарна група SU(2) × U(1). Соодветните баждарни бозони се трите W-бозони со слаб изоспин од SU(2) (, и ), а  со слаб хиперполнеж од U(1) и сите тие се безмасни.
Согласно стандардниот модел, бозоните и  и фотонот се создаваат со спонтано нарушување на електрослабата симетрија, преоѓајќи од SU(2) × U(1)Y во U(1)em предизвикани од Хигсовиот механизам (погл. и Хигсов бозон). U(1)Y и U(1)em се различни примероци на U(1); творецот (генератор) на U(1)em се добива со Q = Y/2 + I3, каде Y е творецот на U(1)Y (наречен слаб хиперполнеж), а I3 е еден од творците SU(2) (составен дел со слаб изоспин).
Каде θW е аголот на слабо мешање. Оските што ги претставуваат честичките во суштина се само свртени во рамнината на  во вредост од аголот θW. Ова исто така предизвикува несогласување помеѓу масата на честичките и  (означено како MZ, односно MW);
Различноста на електромагнетизмот и слабата сила настанува поради (нетривијална) линеарна комбинација на Y и I3 која исчезнува за Хигсовиот бозон (претставува сопствена состојба на Y и I3, така што коефициентите можат да се земат како −I3 и Y): U(1)em се определува како групата создадена од оваа линеарна комбинација, и не е нарушена бидејќи не содејствува со Хигсовите бозони.
Пред нарушувањето на електрослабата симетрија
Лагранжовата функција (лагранжијан) на електрослабите заемодејства е поделена на четири дела пред нарушувањето на електрослабата симетрија
Членот го претставува замодејството меѓу трите W-честички и едната B-честичка. каде W^{a\mu\nu} (a=1,2,3) и B^{\mu\nu} се тензори на јачината на полињата на слабиот изоспин и слабиот хиперполнеж.
е кинетички член за фермионите од стандардниот модел. Заемодејството помеѓу баждарните бозони и фермионите се случува преку баждарниот коваријантен извод. при што долноиндексираното i важи за трите поколенија фермиони, Q, u и d се полињата на долниот кварк во лева двојна, десна единечна горна и десна единечен долна состојба, а пак L и e се електронските полиња во лева двојна и десна единечна состојба.
Членот h го опишува Хигсовото поле F.
Членот y го опишува Јукавиното заемодјество што ја создава масата на фермионите откако Хигсовите бозони ќе добијат вакуумска очекувана вредност (кондензат).
По нарушувањето на електрослабата симетрија
Лагранжовата функција се прераспоредува откако Хигсовите бозони ќе ја добијат својата вакуумска очекувана вредност. Поради сложеноста, функцијата може најдобро да се претстави разложувајќи ја на неколку дела:
каде збирот важи за сите фермиони во теоријата (кваркови и лептони), а полињата, , и  се претставуваат како
Деловите од Лагражновата функција што се однесуваат на неутралната струја и наелектризираната струја  ги содржат заемодејствата помеѓу фермионите и баждарните бозони.
каде електромагнетната струја J_\mu^{em} и неутралната слаба струја J_\mu^3 се
а
q_f^{} и I_f^3 се електричните полнежи и слабиот изоспин на фермионите.
Делот од функцијата што се однесува на наелектризираната струја е претставен со
ги содржи самозаемодејствените членови на Хигсовиот механизам во три и четири точки.
ги содржи замодејствата на Хигсовите бозони со баждарните векторски бозони.
ги содржи баждарните самозаемодејства во три точки.
а ги содржи Јукавините заемодејства помеѓу фермионите и Хигсовото поле.
Треба да се обрати внимание на чинителите на слабо удвојување : овие чинители се произнесуваат од левите делови на спинорските полиња. Поради ова, за електрослабата теорија (по нарушувањето на симетријата) често се вели дека е хирална теорија.
Жировница (Жировница)
Жировница (словенечки: Žirovnica) — населба во Општина Жировница во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Коста Догу
Коста Догу (Costa Dogu) ) (, -, ),  колекционер, музеолог, архивист од Македонија.
Првиот колекционер, музеолог и архивист во Р. Македонија. Во својот дом во текот на речиси целиот живот, сè до смртта, собрал многу голема збирка на движни музејски предмети од различни временски периоди, потекло, стил и употреба. Собирал речиси севкупен печатен материјал: поштенски марки, разновидни банкноти (по хронологија и потекло), весници, документи. Голема колекција на печати - од Отоманското Царство до седумдесеттите години на дваесеттиот век. Комплет на весници, чаршиски тефтери, тапии, разновидни документи и друго. Во својата збирка ја поседувал и една од постарите и поретки поштенски марки, отпечатена во 1858 година во Кралството Велика Британија.
Меѓу 62-те хронолошки и тематски колекционерски единици (засега познати) - се истакнуваат комплетната збирка на првите печатени весници во Македонија - весникот Монастир и весникот Ниерихакит, печатени за време на Отоманското Царство, на арапско писмо, комплетна збирка на фотографии и написи од бомбардирањето на Битола за време на Првата светска војна, комплетна збирка за почетоците и развојот на фудбалот во Битола, (Битола бил првиот град во Македонија и пошироко каде што започнало да се игра фудбал, а Коста Догу бил еден од основачите на фудбалскиот клуб) ,, етнолошки предмети, стари фотографии (бил близок пријател со Милтон Манаки), уметнички слики, книги.
Севкупниот материјал го чувал во својот мал и пренатрупан дом кој се наоѓал на западниот влез од битолската чаршија на денешната адреса Македонска бр. 21. Огромното музејско, колекционерско, архивско богатство сè уште не е комплетно, целосно проучено, а за жал не се знае точно каде се е разнесено, затоа што веднаш по неговата смрт (цел живот бил сам, без семејство) неизмерното богатство за неколку денa било разнесено без да биде заштитено или институционално собрано.
Се знае дека делови од неговата збирка, денес се наоѓаат во: Поштенскиот музеј во Белград, Хрватскиот народен театар во Загреб, Југословенскиот институт за печатарство, Историскиот архив во Битола, Државnиот архив на Република Македонија, но се наоѓа и низ бројни приватни колекции, особено во Србија и Грција.
Истакнатиот македонски писател Божин Павловски, во својот роман „Подвижни гробови“, пишува автентично, за Коста Догу, ослободувајќи му поголем простор, како на еден од поважните јунаци во неговата проза. .
699
699 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 699 година од новата ера, 699. од првиот милениум, 99. од VII век и последна од 690-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6207 и 6208 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5449 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4459 и 4460 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1452.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 699 година се протега во 3335 и 3336, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3395 и 3396 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1242. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 79 и 80 исламска година.
Донка Ушлинова
Донка Ставрева (Христова) Ушлинова, наречена Донка Комитката ( - ) — македонска револуционерка, учесник во македонското револуционерно движење, член и четник на Македонската револуционерна организација, а подоцна станала и подофицер во бугарската армија.
Животопис
Донка Ушлинова е родена во 1885 во село Смилево. На 15 години се омажила за Ставре Христов од селото Лера, Битолско. Додека мажот ѝ бил на печалба, Донка ја вознемирувал и следел еден Турчин, која таа го убила и го закопала со помошта на нејзината јатрва, Сребра Апостолова. По убиството двете жени пребегнале во блиската планина каде биле пресретнати од четата на ресенскиот војвода Славејко Арсов, кој им дал униформи.
Револуционерна дејност
Така Ушлинова се вклучила во борбата на Македонската револуционерна ораганизација. Пред Илинденското востание таа учествувала во околу 20 борби во Битолскиот револуционерен округ, поточно кај селата Лева Река, Смилево и Златари.
По востанието, таа пребегнала во Бугарија преку Србија. Во Варна го сретнала својот сопруг. За време на Балканските војни Донка Ушлинова заедно со нејзиниот сопруг Ставре станале доброволци во Осмата костурска дружина на Македонско-одринското ополчение. Ушлинова учествувала во многу борби, но се истакнала во битките на Шарќој, Галиполе, при заробувањето на Јавер паша, Руен и Султантепе. За покажаниот хероизам таа станала ефрејтор и била наградена со два ордени за храброст – трети и четврти степен.
Прва светска војна
За време не Првата светска војна Ушлинова пристапила како доброволец во Вториот пешадиски македонски полк на Единаесеттата пешадиска македонска диверзија. Таа учествувала во борбите кај Јаребична, Дојран, Круша Планина и многу други. Наградена е со Орден за храброст од втор степен, а во 1917 година со Орден за храброст прв степен и чин подофицер, подарени лично од главниот командант на армијата генерал-поручник Никола Жеков. Донка подоцна е предложена за офицерски чин, но крајот на војната не дозволил тоа да се случи.
Донка Ушлинова, заедно со сопругот примиле парична помош од 10 000 лева со која градат мала куќа. Во 1924 година им се родил синот Александар. Донка Ушлинова била член на Варненското друштво на офицери Другарски сојуз, сè до нејзината смрт на 27 јуни 1937 година. После смртта, македонскиот женски сојуз издал некролог:
Џон Вилијам Годвард
Џон Вилијам Годвард (John William Godward, – ) — англиски сликар од крајот на неокласичниот период. Бил штитеник на истакнатиот уметник Лоренс Алма-Тадема, но неговиот стил излегол од мода со подемот на модерната уметност.
Младост
Годвард е роден во 1861 г. во семејството на осигурителниот чиновник Џон Годвард и сопругата Сара Еборал. Живеел во Вимблдон, Лондон. Како најстар од пет деца и крстен по татко му и дедо му во црквата „Св. Марија“ во Батерси на 17 октомври 1861 г. Заповедничкиот и наметлив однос на неговите родители предизвикал повлеченост кај него во возрасниот живот.
Творечки живот
Од 1887 г. почнал да изложува во Кралската ликовна академија. Кога во 1912 г. се преселил во Италија со една од девојките-модели, семејството прекинало секаков контакт со него, па дури и го исекле од семејните фотографии. Се вратил во Англија во 1921 г. и починал наредната година. Погребан е на Бромптонските гробишта во западен Лондон.
Едно од најпознатите негови дела е „Слатко безделие“ (Dolce far Niente, 1904), набавено од британскиот композитор и импресарио Ендрју Лојд Вебер во 1995 г. за сопствената збирка. Како и кај разни други слики, Годвард насликал повеќе од една верзија; во овој случај сликата има претходна (помалку позната) верзија од 1897 и следна од 1906 г.
На возраст од 61 година извршил самоубиство, а во белешката пред чинот напишал „на светов нема доволно место за мене и Пикасо“.
Неговото отуѓено семејство, кое не се сложувало Годвард да стане уметник, се чувствувало засрамено од самоубиството и ја запалило сета негова хартиена своина. Се смета дека денес преостанува само една фотографија од него.
Дела
Годвард бил викторијански неокласичар, што во теорија значи дека бил следбеник на Фредерик Лејтон. Меѓутоа, тој бил стилски поблизок на Лоренс Алма-Тадема, со кој ја делел склоноста кон класичната архитектура — особено љубовта кон мермерот и пределите во заден план.
Во речиси сите негови дела се претставени жени облечени во антички стил со предели во позадината, иако некои од нив се насликани полуголи или наполно голи (акти). Познат пример е „Во тепидариумот“ (1913), насловена исто како контроверзната слика на Алма-Тадема и сместена во ликовната галерија „Леди Левер“. Насловите се одраз на Годвардовиот извор на инспирција: антиката, и особено Стариот Рим, која ја делел со Алма-Тадема.
Имајќи предвид дека познавањето на класичната антика било позастапено меѓу неговата публика во тоа време отколку што е денес, уметникот морал да темелно да ги истражи сите детаљи за да се стекне со потребниот углед меѓу уметниците од неговиот жанр. Алма-Тадема покрај сликарството се занимавал и со археологија, посетувајќи историски места и собирајќи артефакти кои потоа ги користел во сликите: Годвард исто така ги проучувал архитектонските елементи и античката облека за да ја осигура историската верност во неговите дела.
Покрај тоа, Годвард макотрпно и грижливо ги претставувал сите елементи во неговите слики како животински крзна (на пр. во сликите „Пладневна починка“ (1910) и „Ладовина“ (1910) и полски цвеќиња (на пр. во „Нериса“ (1906) и „Летни цвеќиња“ (1903).
Убавиците кои позираат во многу од неговите слики на многумина неупатени им даваат погрешна претстава дека се работи за предрафаелитски уметник, особено поради неговата палета на живи бои. Меѓутоа, изборот на тематика (антиката наспроти артуровските легенди) упатува повеќе кон викторијански неокласицизам. Заедно со многу негови современици, Годвард бил „високовикторијански мечтател“ кој милувал да слик еден идеализиран и романтизиран свет.
Список на дела
Ова е нецелосен список на делата на Годвард.
Сент Мери (остров)
Сент Мери (на корнски јазик: Ennor) е најголемиот и најнаселен остров на Островите Сили, кој се наоѓа југозападно од Корнвол (Англија).
Опис
Островот се протега на површина од 6,58 км2 што претставува 40% од вкупната површина на Островите Сили. Во оваа површина е вклучена и површината на малите островчиња, кои за време на осека се споени со главниот остров, а тоа се: Тол Островот, Тејлор Островот, Њуфорд Островот и островот на Инисидген.
Бројот на жителите е 1723, а вкупниот број на жители на сите острови изнесува 2203 жители. Поголем дел од жителите живеат на западната половина од островот, каде се наоѓа и градот Хју Таун, со 1097 жители.
Најголемиот дел од земјата во овој град била продадена на месното население во 1949 година од кралското семејство (таа земја му припаѓала на Војводството Корнвол, кое денес го поседува остатокот од земјата на островот). Други поголеми градови се: Олд Таун, Портхлу, Пелистри, Треновет, Хоули Вел, Мејпол, Норманди, Лонгстоун, Роки Хил и Телеграф.
Островот бил дом на британскиот премиер Харолд Вилсон, кој тука починал и е закопан во 1955 година. Неговиот гроб се наоѓа во црквата на Олд Таун.
Цивилни парохии и избирачки места
Сент Мери е една од петте цивилни парохии,но тие не се во функција, затоа што немаат совет,ниту пак одржуваат состаноци.Од овој остров се одбираат 13 советници за Советот на Островите Сили, додека од другите острови се избираат по двајца советници.
Сообраќај
Овој остров е единствен од Островите Сили кој има позначајна патна мрежа и е единствен што има автопат. Патиштата и улиците имаат слаба патна сигнализација.
Во 2005 година на островот биле регистрирани 619 возила. Островот има и такси служба и автобуси.
На островот Сент Мери постои истоимен аеродром кој го поврзува со островот со копното на Англија. Постоела и хеликоптерска линија која го поврзувала островот со хелидромот во Пензанс, но хеликоптерскиот сообраќај бил укинат 2012 година.
Бродскиот сообраќај е овозможен со редовен бродски превоз на патници и стока од пристаништето во Олд Таун до пристаништето во Пензанс. Островите помеѓу себе се поврзани со редовни рути на моторни бродчиња. Главното пристаниште е во Хју Таун и се нарекува пристаништето на Сент Мери. Постојат и мали докови како и природни пристаништа како тие во Олд Таун, Пендратен, Заливот Вотермил и Портхлу.
Цркви
На островот постојат две англикански цркви: црквата Сент Мери и старата црква Сент Мери. Во 1788 година на островот е основана методистичка заедница, која во 1790 година подигнала методистичка капела. Денешната методистичка црква била изградена од A. Џ. Тренеар, во 1899 година во Хју Таун.
Телеграфска кула
Крајбрежниот светилник е познат како Телеграфска кула. Се користи за емитување на радиопрограми. Од оваа кула во 1898 година инженерот и иноваторот Г. Маркони ги слушнал безжичните сигнали пратени од копното (од селото Порткурно) на растојание од 30 милји.
Ѕидовите на Хари
Ѕидовите на Хари (англ. Harry's Walls) претставуваат остатоци на незавршениот артилериски замок и се наоѓаат на врвот од брдото североисточно од Хју Таун. Целата фортификација била почната да се прави во 1551 година за евентуална заштита од Франција, но поради непогоден терен никогаш не била завршена.
Џиновскиот замок
Џиновскиот замок (Giant's Castle) е камен ѕид од железното време кој се наоѓа на крајбрежниот пат меѓу аеродромот and заливот Порт Хелик.
Гарнизонот и Ѕвездениот замок
Ѕвездениот замок е во средина помеѓу утврдените ѕидини околу западната страна на островот Сент Мери, познати како Гарнизон. Ѕидовите на замокот се во облик на осумкрака ѕвезда. Се состојат од надворешен ѕид околу Хју Хил, кој го штити градот и замокот, со стратегиски поставени топови на правилни растојанија околу надворешниот ѕид, овозможувајќи покривање со оган од сите агли. Неупотребуваната ветерница по 1831 година била претворена во Гарнизонската кула, како набљудувачка кула за HMCG (од анг. Her Majesty's Coastguard).
Ѕвездениот замок бил изграден во 1593 година од картографот Роберт Адамс (починат 1595 година), а под раководство на Френсис Годолфин, по шпанската армада од 1588 година. Стравувајќи од уште една шпанска инвазија, во мај 1593 година, кралицата Елизабета I наредила изградба на тврдина и два рова, како и набљудувачница за надгледување на непријателски бродови.
Пенини Хед
Металната кула – светилник висока 14 метри, која се наоѓа на Пенини Хед била изградена во 1911 година како замена за светилникот од 1680 година во центарот на островот Сент Агнес. Светилникот кој првично работел на ацетилен гас бил префрлен на електрична енергија во 1992 година, а оригиналниот опсег на осветлување од 17 наутички милји бил намален на девет наутички милји во 2011 година. Оваа област во рамките на Островите Сили била прогласена за област на извонредна природна убавина и дел од Херитиџ Коуст. Областа е, исто така, предел на Geological Conservation Review (GCR) поради нејзината кватернерна геоморфологија и првично била назначена за место од посебен научен интерес (SSSI) во 1971 година поради нејзините биолошки и геолошки одлики.
Заливот Портхелик
Заливот Портхелик содржи спомен обележје на местото каде што телото на адмиралот Сер К. Шовел било исфрлено на брегот по поморската катастрофа во 1707 година. Ова била една од најголемите поморски катастрофи во британската историја, кога биле уништени четири брода (Association, Firebrand, Romney и Eagle) и загинале околу 2.000 морнари.
Други локации
Список на некои други знаменитости на островот Сент Мери:
Образование
Академијата на Петте Острови (претходно Училиштето на петте острови) има комбинирано основно и средно образование на островот Сент Мери. За учениците во средното образование од другите острови постои интернатско сместување на Сент Мери. Студентите се запишуваат на универзитети на копното на Велика Британија.
Постои библиотеката на островот Сент Мери и се наоѓа на брегот на Порткреса.
Центарот за благосостојба на Кан Гвавал има програми за образование за возрасни.
Министер без ресор
Министер без ресор — владин функционер кој не раководи со конкретно министерство или кој нема строго определени обврски. Ова место е вообичаено за држави каде на власт е коалициска влада, во која министерот иако нема ресор сепак неговиот глас се зема предвид при носење одлуки на Владата. Во држави каде има мнозинска влада или претседателски систем како на пример во САД, оваа функција е невообичаена.
Бура во Галилејското Море
Бура во Галилејското Море (холандски: Christus in de storm op het meer van Galilea) е слика на холандскиот уметник Рембрант ван Рајн. Тоа е единствениот морски пејзаж на Рембрант.
Нацртана е во 1633 година и до 18 март 1990 година се наоѓала во музејот Изабела Стјуарт Гарднер во Бостон, Масачусетс, кога била украдена.
Сликата го претставува чудото на Исус, скротување на бурата во Галилејското Море, како што е опишано во четвртата глава на Евангелието од Марко во Новиот завет. Се смета дека Рембрант се цртал себеси во сликата — на неа се прикажани Исус, 12-те негови ученици и уште еден морнар кој гледа кон гледачот. За тој приказ се вели дека е автопортрет на уметници.
Сликата е загубена после грабежот на 18 март 1990, кога, преоблечени како полицајци, крадци собираат 12 слики од истиот музеј. Празните рамки на сликите стојат на истите места и денес.
Темза
Темза (Thames) — голема река која тече низ југот на Англија, градот Лондон и се влева во Северното Море, каде при влевањето создава естуари. Позната е како пловна река која Лондон во некои периоди од годината го прави пристаништен град.
Дословче
Дословче (словенечки: Doslovče) — населба во Општина Жировница во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Боздоган
Боздоган или топуз  (од руски јазик Буздыган и турски јазик топуз) — рачно ударно и фрлачко ладно оружје .Се развил од окована палка, па може да се смета за подобрен стап. Боздоган може да биде направен од цврсто дрво (за дршка) со метално појачување, иако постојат и боздогани направени од метал чија глава е обложена со камен, бакар, бронза или челик.
Други имиња за боздоган се засновани на бројот на метални пера кои ги има. По бројот на пера се нарекува и троперец, шестоперец или шестопер, десетопер и друго. Овие имиња се чести во Српските епски народни песни. Војник наоружан со боздоган се нарекувал боздоганлија, а кој го носел боздоганот на старешината боздоганер.
Соломонов печат
Соломонов печат — магиски прстен со печат, за кој се вели дека го поседувал кралот Соломон. Во средновековните еврејски, христијански и исламски легенди се вели дека овој печат на Соломон му давал моќ за да им наредува на демоните (или џиновите), или за да зборува со животните.
Во легендите
Во приказните Илјада и една ноќ, еден лош џин е опишан како затворен во бакарно шише цели 1800 години, со печат ставен од прстен.
Во една арапска приказна се вели дека демонот Сакхр ја прелажал една од сестрите на Соломон да му го даде прстенот. Сакхр тогаш владеел 40 дена (во некои верзии - 40 години), додека Соломон скитал низ земјата сиромашен. Потоа, Сакхр го фрлил прстенот во морето, една риба го голтнала, а рибарот што ја уловил, му ја однел на Соломон. Под казна, Сакхр е натеран да изгради голема џамија за Соломон.
Алхемија
Во алхемијата, комбинацијата на симболите на оган и вода (триаголници свртени нагоре и надолу) е позната како „Соломонов печат“. Симболот ја претставува комбинацијата на спротивностите и трансформацијата.
Космос-716
Космос-716 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 февруари 1975 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-716 бил комуникациски сателит.
Хенир
Во нордиската митологија, Хенир (изворно: Hœnir) е еден од Асите. Тој се споменува како оној кој му помогнал на Один да создаде луѓе.
Споменувања
Во сагата „Инглинга“ (Ynglinga), заедно со Мимир, тој отишол во Ванир како заложник да склопи примирје по Асиско-ванирската војна. Таму, Хенир бил неодлучен и се потпирал на Мимир за сите свои одлуки, негодувајќи неодлучни одговори кога Мимир бил отсутен.
Во поемата „Волуспа“, при создавањето на првите човечки суштества, Аск и Ембла, Хенир и Ложур му помагаат на Один. Според „Прозната Еда“, се вели дека Хенир му дал совест на човекот. „Во „Гилфагининг“, наместо нив се споменуваат Вили и Ве. Бидејќи Снори Стурлусон ја познавал „Волуспа“, можно е Хенир да било друго име за Вили. Исто така, според „Волуспа“, Хенир бил еден од ретките богови што ќе го преживее Рагнарок.
Хенир исто така има мала улога во „Хаустлонг“ (Haustlöng) и „Регинсмал“ (Reginsmál). Кратерот Хенир на Калиста е именуван по него.
Џулови закони
Џулови закони се два независни закони од кои едниот се однесува на топлината што се создава од електричната струја, а другиот на зависноста на енергијата на идеален гас од притисокот, волуменот и температурата. Именувани се според Џејмс Прескот Џул, англиски физичар и пивар.
Прв Џулов закон или Џул-Ленцов закон
Првиот Џулов закон, откриен во 1840., а независно и од Хајнрих Ленц во 1842. е физички закон кој ја изразува врската помеѓу топлината создадена од електричната струја која тече низ проводник. Ефектот на загревањето на проводниците кога низ нив тече струја е познат како „Џулова топлина“. Законот гласи:
Математички, ова се изразува со формулата:
Лукови
Луковите (науч. Alliaceae) сочинуваат пофамилија од тревести многугодишни растенија. Тие се монокотиледонски и се дел од редот Asparagales. Ова потсемејство е нашироко признаено, но не и во светски рамки. Во минатото, одредени ботаничари ги сместувале Луковите во потсемејството на Лилјани (Liliaceae).
Џулови закони
Прв Џулов закон или Џул-Ленцов закон
кајшто
Лукови
Потсемејството е тесноповрзано со две други фамилии во редот Шпаргловидни (Asparagales) — фамилијата на амарилисот (Amaryllidaceae) и фамилијата Agapanthaceae, со единствениот род Agapanthus.
Системот APG II од 2003 година ја признава ова потсемејство и го сместува во редот Asparagales од класата на монокотиледоните. APG II дава две можности за определување на ова потсемејство:
Џулови закони
Прв Џулов закон или Џул-Ленцов закон
Q е количеството топлина, а I, R и t се струјата, отпорот и времето, респективно.
Лукови
Важно е да се напомене тоа што некои од растенијата кои во минатото биле вклучени во потсемејството на лукови растенија сега се сместени во фамилијата Themidaceae, како од APG, така и од APG II.
Најважниот род од ова потсемејство, лукот, вклучува неколку важни растенија кои се користат во исхраната, меѓу кои кромид (Allium cepa), лук (A. sativum), праз (A. porrum) и власец (A. schoenoprasum).
Џулови закони
Врска со Омовиот закон
Првиот Џулов закон е тесно поврзан со Омовиот закон. Во продолжение се неколку равенки кои го демонстрираат тоа:
Лукови
Класификација
Во минатото во ова потсемејство се класифицирани неколку родови, како Androstephium, Bessera, Bloomeria, Brodiaea, Dandya, Dichelostemma, Milla, Petronymphe, Triteleia и Triteleiopsis, но сега сè повеќе се налага мислењето дека тие образуваат одделно семејство — Themidaceae.
Џулови закони
Врска со Омовиот закон
Со комбинација на претходните две равенки и замена на U со I и R:
Конечно, количеството на топлина е еднакво на енергијата што се троши на отпорникот помножена со времето за кое се одвива процесот:
Лукови
Литература
Michael F. Fay and Mark W. Chase. 1996. Resurrection of Themidaceae for the Brodiaea alliance, and Recircumscription of Alliaceae, Amaryllidaceae and Agapanthoideae. Taxon 45: 441-451 (abstract)
Џулови закони
Врска со Омовиот закон
со што се добива истата равенка како и за Џуловиот закон:
Џуловиот закон може да се нотира и според напонот на отпорникот:
Втор Џулов закон
Вториот Џулов закон гласи дека:
Валтер Вандерли
Валтер Вандерли, полно име: Валтер Жозе Вандерли Мендонса (Walter Jose Wanderley Mendonça; 12 мај 1932 – 4 септември 1986) — бразилски оргулист и пијанист, познат по неговата музика во правците лаунџ и босанова.
Роден е во Ресифе, а веќе во доцните 1950-ти стекнал голема популарност во родната земја. Се прочул на меѓународната сцена кога почнал да соработува со пејачката Аструд Жилберто и нејзиниот сопруг Жуан Жилберто. Во текот на 1966–1967 во САД снимил три значајни албума со Verve во трио заедно со Клаудио Слон (тапани) и Жозе Марино (бас). Продуцент на албумите е Крид Тејлор кој го довел триото во америка за да снима. Валтеровата нумера Summer Samba („Летна самба“) го достигнала 26-тото место списокот на „Билборд“ во летото 1966.
По растурањето на триото, Вандерли продолжил да снима албуми со Verve, A&M/CTI и GNP Cresendo. Во овој период имал голем број јавни настапи, вклучувајќи турнеја во Мексико.
Вандерли е познат по својот гладок стил и мајсторство на неговата електрична Хамондови оргули. Починал од рак во 1986 г.
Бил оженет со Изауриња Гарсија, една од најпопуларните пејачки во Бразил.
Мушкатла
Мушкатла, кај нас се сретнува најчесто како сардела, но е позната и како пеларгони и белагона се имиња за растението од родот Pelargonium. Родот вклучува околу 200 видови на зелјасти растенија, од кои се некои одгледуваат како домашни украси, а некои се важни во индустриите на парфеми. Највеќе се распространети во јужна Африка, пособено ’Ртската флористичка област. Стручен назив за родот потекнува од грчкиот збор πελαργός (пеларгос = штрк), бидејќи формата на цветот личи на клун од оваа птица. Исклучително е поволна за чување во домашни услови така да се сретнува на сите меридијани и во многу бои и претставува вид на омилено балконско цвеќе.
Опис на растението
Мушкатлите се едногодишни или повеќегодишни зелјасти растенија, со наизменичен распоред на лисја. Формата на листовите е многу варијабилна. Мушкатлите имаат жлездени вакна на стеблото и листовите, кои содржат ароматични масла. Цветовите се зигоморфни, собрани во цвет. Плодот е шизокарпиум.