cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џовани Пико дела Мирандола
900 тези
Во тоа време се случиле два настани кои му го промениле животот. Првиот бил кога се вратил да се насели извесно време во Фиренца во ноември 1484 година и ги запознал Лоренцо де Медичи и Марсилио Фичино. Тоа било астролошки поволен ден кога Фичино избрал да ги објави своите преводи на делата на Платон од грчки на латински, под ентузијастичко покровителство на Лоренцо. Изгледа дека Пико ги шармирал и двајцата, и покрај филозофските разлики на Фичино, тој бил убеден во нивниот афинитет кон Сатурнин и во божествената промисла на неговото доаѓање. Лоренцо го подржувал и штител Пико до неговата смрт во 1492 година.
Набргу по овој престој во Фиренца, Пико отпатувал на пат за Рим каде што имал намера да ги објави своите 900 тези и да се подготви за конгрес на научници од цела Европа за да дебатира за нив. Застанувајќи во Арецо, тој се вплеткал во љубовна врска со сопругата на еден од братучедите на Лоренцо де Медичи, што за малку ќе го чинело живот. Џовани се обидел да побегне со жената, но тој бил фатен, ранет и фрлен во затвор од нејзиниот сопруг. Тој бил ослободен само по интервенција на самиот Лоренцо.
Пико поминал неколку месеци во Перуџа и блиската Фрата, опоравувајќи се од повредите. Пико бил запознает во Перуџа со мистичната хебрејска кабала, која го фасцинирала, како и доцните класични херметички писатели, како Хермес Трисмегистус. Во времето на Пико се сметало дека Кабалата и Херметика се антички како Стариот завет. Учител на Пико во кабалата бил Рабин Јоханан Алемано (1430-ти – околу 1510 г.), кој тврдел дека изучувањето и совладувањето на магијата треба да се сметаат како завршна фаза од нечие интелектуално и духовно образование.
Овој контакт, инициран како резултат на христијанскиот интерес за испитување на античката мудрост пронајдена во еврејските мистични извори, резултирало со невидено взаемно влијание меѓу еврејската и христијанската ренесансна мисла. Најоригиналната од 900-те тези на Пико се однесувала на Кабалата. Како резултат на тоа, тој станал основач на традицијата позната како христијанска кабала, која продолжил да биде централен дел на раниот модерен западен езотеризам. Пристапот на Пико кон различните филозофии било екстремен синкретизам, што се тврди дека ги поставувал паралелно, наместо да се обидува да опише развој на историја.
Пико ги засновал своите идеи главно на Платон, како и неговиот учител Марсилио Фичино, но задржал длабока почит кон Аристотел. Иако бил производ на studia humanitatis(проучување на човештвото), Пико бил уставно еклектичен, и во некои аспекти тој претставувал реакција против претерувањата на чистиот хуманизам, бранејќи го она што тој го верувал дека е најдоброто од средновековните и исламските коментатори, како што се Авероес и Авицена, за Аристотел во познатото долго писмо до Ермолао Барбаро во 1485 година. Целта на Пико отсекогаш била да ги помири школите на Платон и Аристотел бидејќи верувал дека тие користат различни зборови за да ги изразат истите концепти. Можеби поради оваа причина неговите пријатели го нарекле „Принцовите Конкордија“ или „Принцот на хармонијата“ (игра на зборови за Принцот од Конкордија, еден од имотите на неговото семејство). Слично на тоа, Пико верувал дека образованата личност треба да ги проучува и хебрејските и талмудските извори и Херметиците, бидејќи мислел дека тие го претставуваат истиот концепт за Бог што се гледа во Стариот завет, но со различни зборови.
Тој ја завршил својата „Орација за достоинството на човекот“ за да ги придружува неговите 900 тези и отпатувал во Рим за да продолжи со својот план да ги брани. Тој ги објавил во декември 1486 година како „Филозофски, кабалистички и теолошки заклучоци“ и понудил да ги плати трошоците на сите научници кои дошле во Рим јавно да дебатираат за нив. Тој сакал дебатата да започне на 6 јануари, што било, како што забележал историчарот Стивен Фармер, празникот Богојавление и „симболичен датум на потчинување на паганските родови на Христос во личностите на мудреците“. Откако излегол како победник на кулминацијата на дебатата, Пико планирал не само симболично прифаќање на паганските мудреци, туку и преобраќање на Евреите бидејќи сфатиле дека Исус е вистинската тајна на нивните традиции. Според Фармер, Пико можеби очекувал сосема буквално дека „неговата дебата во Ватикан ќе заврши со четворицата коњаници на Апокалипсата кои ќе се урнат низ римското небо“. Во февруари 1487 година, папата Инокентиј VIII ја прекинал предложената дебата и формирал комисија за разгледување на православието на 900 тези. Иако Пико одговорил на обвиненијата против нив, биле осудени тринаесет тези. Пико писмено се согласил да ги повлече, но не се премислил за нивната важност. На крајот сите 900 тези биле осудени. Тој продолжил да пишува извинување бранејќи ги, Апологија Ј. Пици Мирандолани, гроф од Конкорд, објавена во 1489 година, која ја посветил на својот покровител, Лоренцо. Кога папата бил информиран за тиражот на овој ракопис, тој формирал инквизиторски трибунал, принудувајќи го Пико да се откаже од Апологијата, покрај неговите осудени тези, на кои тој се согласил. Папата ги осудил "900 тези" како:
Ова било прв пат една печатена книга да биде забранета од црквата и речиси сите примероци биле запалени. Пико побегнал во Франција во 1488 година, каде што бил уапсен од Филип II, војводата од Савој, на барање на папските нунции и затворен во Винсен. Преку посредство на неколку италијански кнезови - сите поттикнати од Лоренцо де Медичи - кралот Чарлс VIII го ослободил, а папата бил убеден да му дозволи на Пико да се пресели во Фиренца и да живее под заштита на Лоренцо. Но, тој не бил ослободен од папските цензури и ограничувања до 1493 година, по пристапувањето на Александар VI (Родриго Борџија) на папството.
Искуството длабоко го потресе Пико. Тој се смирил со Савонарола, кој му останал многу близок пријател. Лоренцо го поканил Савонарола во Фиренца на убедување на Пико. Но, Пико никогаш не се откажал од своите синкретистички убедувања. Тој се населил во вилата во близина на Фиезоле што му ја подготвил Лоренцо, каде што ги напишал и објавил операта „Хептаплус е дело на творецот Бог“ (1489) и „Де Енте ет Уно“ (За битието и единството, 1491г.). Овде го напишал и своето друго најславно дело, Disputationes adversus astrologiam divinicatrium ( Спорови против астрологијата на божествените), кое било објавено дури по неговата смрт. Во него, Пико ги осудил детерминистичките практики на астролозите од неговото време.
По смртта на Лоренцо де Медичи, во 1492 година, Пико се преселил во Ферара, иако продолжил да ја посетува Фиренца. Во Фиренца, политичката нестабилност довело до зголемено влијание на Савонарола, чиешто реакционерно противење на ренесансната експанзија и стил веќе довело до конфликт со семејството Медичи (тие на крајот биле протерани од Фиренца) и би довело до големо уништување на книги и слики. Сепак, Пико станал следбеник на Савонарола. Решен да стане монах, тој го отфрлил својот поранешен интерес за египетските и калдејските текстови, ја уништил сопствената поезија и го подарил своето богатство.
Смрт
Во 1494 година, на 31-годишна возраст, Пико починал под мистериозни околности заедно со неговиот пријател Полицијано.
Се шпекулирало дека неговата секретарка го отрула затоа што Пико премногу се зближил со Савонарола. Тој бил погребан заедно со Џироламо Бенивиени во Сан Марко, а Савонарола го одржал погребниот говор. Фичино напишал:
Во 2007 година, телата на Полицијано и Пико биле ископани од црквата Сан Марко во Фиренца за да се утврдат причините за нивната смрт. Форензичките тестови покажале дека и Полицијано и Пико најверојатно починале од труење со арсен, веројатно по наредба на наследникот на Лоренцо, Пјеро де Медичи.
Записи
Орацијата, исто така, послужила како вовед во 900-те тези на Пико, за кои тој верувал дека обезбедуваат целосна и доволна основа за откривање на целото знаење, а оттука и модел за човештвото искачување на синџирот на битието. 900-те тези се добар пример за хуманистички синкретизам, бидејќи Пико ги комбинирал платонизмот, неоплатонизмот, аристотелизмот, херметизмот и кабалата. Тие вклучиле и 72 тези кои го опишуваат она што Пико верувал дека е целосен систем на физика.
De animae immortalitate (Париз, 1541) на Пико и други дела, ја развилe доктрината дека поседувањето на бесмртна душа од страна на човекот го ослободило од хиерархиската стаза. Пико верувал во универзално помирување, бидејќи една од неговите 900 тези била „Смртен грев со ограничено времетраење не заслужува вечна, туку само привремена казна;“ тоа било меѓу тезите прогласени за еретички од папата Инокентиј VIII во неговиот бик од 4 август 1487 година.
Во Орацијата тој тврдел, според зборовите на Пјер Чезаре Бори, дека „човечката вокација е мистична вокација што треба да се реализира по тристепен пат, кој подразбира нужно морална трансформација, интелектуално истражување и конечно усовршување во идентитетот со апсолутното. реалноста. Оваа парадигма е универзална, бидејќи може да се следи во секоја традиција.“
Дел од неговите Disputationes adversus astrologiam divinatricem бил објавен во Болоња по неговата смрт. Во оваа книга Пико презентирал аргументи против практиката на астрологијата кои имале огромна резонанца со векови, до наше време. Споровите се под влијание на аргументите против астрологијата застапени од еден од неговите интелектуални херои, Августин од Хипо, а исто така и од средновековната филозофска приказна од ибн Туфаил, која го промовирал автодидактицизмот како филозофска програма.
Антагонизмот на Пико кон астрологијата се чини дека главно произлегува од судирот на астрологијата со христијанските поими за слободна волја. Но, аргументите на Пико ги надминал приговорите на Фичино, кој и самиот бил астролог. Ракописот бил уреден за објавување по смртта на Пико од неговиот внук Џовани Франческо Пико дела Мирандола, жесток следбеник на Савонарола, и можеби е изменет за да биде посилно критичен. Ова би можело да го објасни фактот дека Фичино се залагал за ракописот и ентузијастички го поддржал пред неговото објавување.
На почетокот на неговата кариера, Пико напишал Commento sopra una canzone d'amore di Girolamo Benivieni, во која го открил својот план да напише книга со наслов Poetica Theologia:
Хептаплус на Пико, мистико-алегорично изложување на создавањето според седумте библиски сетила, ја елаборира неговата идеја дека различните религии и традиции го опишуваат истиот Бог. Книгата е напишана во неговиот апологетски и полемичен стил:
За Битието и Едното ( De ente et uno  ) има објаснувања за неколку пасуси во Пентатеухот, Платон и Аристотел. Тоа е обид за помирување меѓу платонските и аристотелските списи за релативните места на битието и „ едното “ и побивање на спротивставените аргументи.
Тој напишал на италијански имитација на Платоновиот симпозиум. Неговите писма ( Aureae ad familiares epistolae Париз, 1499) се важни за историјата на современата мисла. Многуте изданија на целокупните негови дела во шеснаесеттиот век доволно го докажуваат неговото влијание.
Друг озлогласен текст на Пико е De omnibus rebus et de quibusdam aliis („Од сите нешта што постојат и уште малку“), кој се споменува во некои записи на Утопијата на Томас Мор и го исмејува насловот на Лукрециј De rerum natura.
Известување за одржливост
Известувањето за одржливост не е само натрупување на извештаи од собрани податоци, туку е метод за интернализирање и подобрување на посветеноста на организацијата за одржлив развој на начин што може да се демонстрира и на внатрешните и на надворешните чинители.
<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (August 2014)">потребно е цитирање  ]
Историја
Корпоративното известувањето за одржливост има историја дури од известувањето за животната средина. Првите извештаи за животната средина се објавени кон крајот на осумдесеттите години од страна на компании во хемиската индустрија кои имале сериозни „проблеми со замислата“. Другата група рани известувачи се група посветени мали и средни бизниси со многу напредни системи за управување со животната средина. Дополнително, тутунската индустрија прифатила вакво известување многу порано од остатокот од корпоративниот свет, во обид да привлече нови инвеститори во време кога етичкото инвестирање станувало сè попопуларно.
Нефинансиското известување, како што се одржливоста и извештаите за ООП, е прилично скорешен тренд кој се проширил во последните дваесет години. Многу компании сега изработуваат годишен извештај за одржливост и има широк спектар на оценки и стандарди. Постојат различни причини што компаниите избираат да ги подготвуваат овие извештаи, но во нивната основа тие се наменети да бидат „носители за транспарентност и отчетност“. Честопати тие имаат и намера да ги подобрат внатрешните процеси, да ги ангажираат засегнатите страни и да ги убедат инвеститорите.
Проблем во известувањето за одржливост е дали и колку податоци во врска со практиките и влијанијата врз животната средина, социјалното и корпоративното управување мора да бидат откриени.
Иницијативи
Организациите можат да ги подобрат своите перформанси за одржливост со мерење („EthicalQuote (CEQ)“), следење и известување, помагајќи им да имаат позитивно влијание врз општеството, економијата и одржливата иднина. Клучните двигатели за квалитетот на извештаите за одржливост се упатствата на Глобалната иницијатива за известување (ГИИ), за доделување на шеми или рангирање. Упатствата за известување за одржливост на ГРИ им овозможуваат на сите организации ширум светот да ги проценат нивните перформанси за одржливост и да ги објават резултатите на сличен начин како финансиското известување. Најголемата база на податоци за извештаи за одржливост на компанијата може да се најде на мрежната страница на иницијативата на Глобалниот договор на ООН.
NGC 5171
NGC 5171 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5171 се споменува и како UGC 8476, MCG 2-34-20, CGCG 72-89.
Откривање
Телото е откриено на 5 мај 1883 година од страна на Џорџ Хаф, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 18,5 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 29 м 21,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 44' 7"". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 5171 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47339. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 895. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1420.
Уфа (река)
Уфа (Уфа, Ҡариҙел, Каридел, букв. „Црн Идел“) е река во Русија, притока на Белаја. Тече низ Урал, Чељабинската област, Сведловската област и Башкортостан. Долга е 918 км, со сливно подрачје од 53.100 км2. Замрзнува во крајот на октомври или почетокот на декември и мразот трае до април-мај.
Реката има стопанско значење — искористена е во хидроенергетиката (Павловска ХЕЦ) и водоснабдувањето. Главни пристанишни места се Красноуфимск и Уфа (кај вливот).
Морски краставици
Морски краставици — класа на иглокожи со колбасичеста форма на телото и без краци, без јасно воочливи амбулакрални површини и најчесто без надворешна мадрепорна плоча кај возрасните форми. Амбулакралните бразди се покриени. Некои од амбулакралните ноџиња се изменети во пипала во пределот на устата, а некои (или сите) се снабдени со пијавки. Мускулестиот телесен ѕид содржи многу мали спикули, но отсуствуваат игли и педицеларии.
Долг
Долг, заем, борч – заем во пари или во некоја друга материјална вредност што треба да се врати некому. Долг е износот на средствата што должникот му го должи на заемодавецот. Долгот е предмет на однос меѓу доверителот (заемодавецот) и должникот, вклучувајќи го правото на доверителот и обврската на должникот да го намири долгот.
За долгот најчесто се издава писмена потврда (сметка, обврзница) на која е напишан износот на долгот, а понекогаш и планот за отплата на долгот.
Кредит и заем е вид долг, кој се користи за купување на производ со одложено плаќање. На кредитот се пресметува камата. Ако должникот не го враќа долгот, заемодавецот има право на судска тужба. Заплената е облик на наплата на долг по завршувањето на судски процес. Ако должникот нема доволно пари за да го му плати долгот на заемодавецот, тие можат да се договорат долгот да го компензираат со производи или услуги.
Јавен долг е долг на државата кон доверителите. Надворешен или странски долг е долгот на една земја кон други држави или кон меѓународни институции.
Кога поединец, компанија или држава не може да го намири долгот, се прогласува стечај и доаѓа план за излез од кризата и начин за наплата на побарувањата.
Иловица (Липец)
Иловица — археолошко наоѓалиште во виничкото село Липец, Општина Виница. Наоѓалиштето претставува населба од римското време. Западно од селото, при обработувањето на земјата жителите откриле темели од повеќе објекти. Денес, на површината се гледаат фрагменти од керамички садови, а од градежен материјал, покривни ќерамиди, кршен камен и варов малтер.
IC 1729
IC 1729 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1729 се споменува и како KUG 1223+280.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1729 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. IC 1729 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 26 м 23,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 44' 46"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на IC 1729 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40682.
Ташели
Ташели (буквално „камена земја“ на турски јазик ) е карстно плато во јужна Турција, во античката Киликија Трахеја. Ташели платото околу ги покрива областите на Ерменек, Башјајла, Саривелилер ( провинцијата Караман ), Мут, Ѓулнар( провинција Мерсин ), и Ташкент ( провинција Коња ), како и за внатрешните планински делови од крајбрежниот Анамур и Бозѕази области во провинцијата Мерсин и Газипаша во Анталија Провинција. Реката Гоксу и нејзината главна притока Ерменек Чај течат на платото.
Свети Спас (Липец)
Свети Спас — археолошко наоѓалиште во виничкото село Липец, Општина Виница. Наоѓалиштето претставува населба и некропола од римското време. Во непосредна близина на црквата Св. Спас, која е на 300 м јужно од селото, се забележуваат остатоци од кршен камен и кал и покривни ќерамиди. Постојат индиции и за постоење на некропола.
Папенхајм (држава)
Папенхајм (Pappenheim) — мала средновековна држава во западна Баварија, во денешна Германија, сместена на реката Алтмил, помеѓу Тројхтлинген и Золнхофен и јужно од Вајсенбург. Папенхајм станало господство околу 1030 година и било издигнато во грофовија во 1628 година.
Папенхајм било поделено двапати: најпрвин меѓу себе, Алецхајм, Грефентал и Тројхтлинген во 1439 година; и помеѓу себе и Штилинген во 1558 година. Папенхајм ги припоил кон себе: Алецхајм во 1697 година; Грефентал во 1536 година и Тројхтлинген во 1647 година. Штилинген бил наследен од семејството Фирстенберг во 1639 година. Папенхајм бил медијатизиран кон Баварија во 1806 година.
Алифатично соединение
Алифатично соединение или алифатско соединение (од ἄλειφαρ, алифар = „масло“) — неароматични соединенија сочинети од јаглерод и водород. Можат да бидат заситени како хексанот или незаситени како хексенот и хексинот. Отвореноланчените соедненија, било да се прави или разгранети, кои не содржат никакви прстени секогаш се алифатични. Цикличните соединенија можат да бидат алифатични ако не се ароматични.
Структура
Овие соединенија можат да бидат заситени, сврзани со единечни врски (алкани) или незаситени со двојни врски (алкени) или тројни врски (алкини). Доколку други елементи (хетероатоми) се сврзани во јаглеродниот ланец, од кои најчести се кислородот, азотот, сулфурот и хлорот, соединението повеќе не е јаглеводород, и затоа повеќе не е алифатично.
Најмалку сложеното алифатично соеединение е метанот (CH4).
Својства
Највеќето алифатични соединенија се запаливи, овозможувајќи ја употребата на јаглеводороди какоas гориво, како метанот во Бунзенови пламеници и течен природен гас (ТПГ) и етин (ацетилен) во заварувањето.
Примери за алифатични соединенија
Најважните алифатични соединенија се:
Вани примери за нискомолекуларни алифатични соединенија се наведени во списокто подолу (подредени по бројот на јаглеродни атоми):
Анатоли Тишченко
Летни олимписки игри
Тишченко исто така освоил и петнаесет медали на ИКФ Светски Кану Спринт Првенства и тоа:
Коронарна артерија
Коронарните артерии се артериите на коронарна циркулација, кои превезуваат крв во и надвор од срцевиот мускул. Се состојат од лева и десна артерија, кои се разгрануваат.
Левата коронарна артерија, произлегува од аортата над левиот аортен залисток и ја храни со крв левата страна на срцето. Таа се разгранува во две гранки, а понекогаш се формира и трета гранка, позната како ramus (гранка) или средна артерија.
Исто така, постои и конусна артерија, која е присутна во околу 45 отсто од човечката популација, и која може да обезбеди помошен протокот на крв кон срцето кога предниот лев дел на опаѓачката (descending) артерија е непрооден.
Клиничко значење
Коронарните артерии може да се контрахираат како одговор на различни стимули, пред сè хемиски. Ова е познато како коронарен рефлекс.
Исто така, постои и една ретка состојба позната како спонтана коронарна артериска дисекција (раскинување).
Етимологија на име
Зборот корона е латински збор што значи "круна", од Античкиот грчки κορώνη (korōnè, "гарланд, венец"). Тој беше применет на коронарните артерии, поради сличноста во изгледот.
Костанско
Костанско или Костаџик (Αυγερινός, Авгеринос; до 1927 г. Κωνστάντσικον, Констанцикон ) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 236 жители (2011).
Дилша Демирбаг Стен
Дилша Демирбаг-Стен е курдско-шведска авторка и новинарка. Таа е генерален секретар на Berättarministeriet, фондација која ја коосноваше заедно со Роберт Вајл и Свен Хагстромер во 2011 година.
Во 2019 година, таа станала членка на шведскиот совет за печат и е член на референтната група за шведската владина агенција Делегација против сегрегација од 2018 година Таа е и член на експертскиот совет на Фондацијата на шведската престолонаследничка на двојката. Дилса Демирбаг-Стен е поранешен член на Шведскиот совет за глобализација, членувала во референтната група за шведската владина агенција Kulturrådet. Демирбаг-Стен е поранешен член на одборот на фондацијата ОлБрајт Рикстетерн, Шведскиот институт, Линеуниверзитет, Шведскиот Црвен крст, Шведското хуманистичко здружение, како и од Тинк-тенк ФОРЕС. Во април 2019 година, таа била назначена за член на одборот на Фондацијата Нобеловиот центар.
Бомово
Бомово — раселено село во Општина Дебар, во областа Горен Дебар, во околината на градот Дебар.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат е забележано во век (1467 г.) како Бохмаго. Подоцна, исто така, во турски документи се сретнувало под имињата Бохомово и Бохмово. Името се поврзува со личното име Бохом или Бохомир (како и поп Бохомија).
Бранислав Русиќ во својата книга „Дебарско Поле“ забележал дека мештаните селото го нарекувале Бомоов, додека селокуќани го нарекувале Бофмоол, а сите соседни Македонци Бомоо или Бомо. Во Слепчанскиот поменик, издаден во периодот 1544 и 1548 година, селото се споменува како Бохма со две македонски женски имиња. Самите мештани не го знаат потеклото на името, додека постариот облик на името укажува на коренот „бох“, што се поврзува со некое лично име.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во југозападниот дел на територијата на Општина Дебар, а чиј атар се допира со државната гранична линија со Албанија. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 520 метри. Од градот Дебар, селото е оддалечено 5 километри.
Селското подрачје се граничи со селата Коњари и Сушица на север, Дебар на исток и реката Црн Дрим на запад. Во рамки на атарот се наоѓа и некогашниот соседен заселок Трнаниќ.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Тана, Врти Плоска, Каштења те Караџас, Кајша (некогашна православна црква со гробишта), Равшет е Ѓата, Шулан, Фуша е Ше(х)рит, Шулани Таранејкут, Чешма Бајрактарит, Дрим, Фуша те Поштра, Забели и Ри, Забели Пашас, Каштењет е Млоња, Љуѓу и Оџолит, Ворја е Симес, Фуша е Бракс, Летија е Сеифас, Верајит е Чекут, Гропа Таранејкут, Забели Постаинс, Фариште, Шкоза, Ара Бојаџијут, Ке Ворет, Равше и Ливада.
До селото води локален земјен пат, кој се исклучува од регионалниот пат 1201 од самиот град Дебар.
Земјиштето околу Бомово е брановито, со рамници и благи удолници. Поголемиот дел од земјата е црвеница, а околу селото расте ретка и ниска дабова и лескова шума.
Во северниот дел на Бомово тече потокот Прој. Во селото водата за пиење била од селската чешма, како и од потокот Прој или од реката Дрим. Исто така, во селото имало 12 селски бунари.
Селото се наоѓало долж долниот дел на една јужна коса долина, на осојничава страна, до самата река Црн Дрим. Како се оди кон запад (кон Дрим), куќите се разредени и се свртени кон исток. Долниот дел на куќите бил од камен, додека горниот дел од чатми.
Историја
За селото се знае дека било основано од православни Македонци, кои некогаш имале своја црква со гробишта на месноста Кајша (Киша), северно од денешните куќи, покрај самата река.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 5,1 км2.
Мештаните се занимавале со земјоделство, а претходно било развиено и сточарството.
Население
Според податоците од 1873 година во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, селото имало 12 домаќинства со 25 жители муслимани (Албанци).
Селото било наполно раселено по 1971 година, когашто броело 166 жители, албанско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Бомово немало жители. Истото било потврдено и на последниот попис од 2021 година.
Родови
Бомово било албанско село.
Според истражувањата од 1954 година, родови во селото биле:
Иселеништво
Од родот Марковци има иселеници во соседниот заселок Трнаниќ (6 к.), во Решан на границата со Албанија (2 к.), во Ѓурици (2 к.), во Зогај (1 к.) и во Дебар (1 к.). Од нив има иселеници и во Гиновец, во областа Голо Брдо.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Бомово било село во Дебарската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Дебар, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така припаѓало на некогашната Општина Дебар.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Дебар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Дебарска градска општина, во која влегувал градот Дебар и селата Баниште, Бомово, Елевци, Коњари, Кривци, Рајчица, Селокуќи, Спас и Хаме. Во периодот 1950-1952 година селото било дел на некогашната Општина Коњари, во која влегувале селата Бомово и Коњари.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0544 (заедно со дел од градот Дебар) според Државната изборна комисија, сместено во простории на Општествениот дом „Скопје“ во Дебар. Во ова избирачко место е опфатено и селото Трнаниќ.
На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 835 гласачи.
Тур Даун Андер 2019
Тур Даун Андер 2019 — 21. издание на велосипедската етапна трка Тур Даун Андер, која се одржала помеѓу 15 и 20 јануари како прв настан во сезоната на Светската турнеја.
По првпат во историјата на трката, минатогодишен победник успеал да ја одбрани својата титула, како што успеал возачот на, Дарил Импи од Јужна Африка, кој ја освоил трката последниот ден. Импи доцнел зад Новозеланѓанецот Патрик Бевин седум секунди на етапата, но Бевин изгубил скоро шест минути поради здобиените повреди од падот претходниот ден. Иако Импи завршил трет на етапата зад Австралиецот Ричи Порт од – кој ја освоил етапата на Вилунга шеста година по ред – и возачот на, Ваут Пулс од Холандија, Импи го освоил генералниот пласман и водечката маичка со тринаесет секунди од Порт, додека Пулс доцнел уште четири секунди (поради бонус секунди на целта) за трето место.
И покрај тоа што не ја освоил трката, Бевин ја освоил сината маичка за спринтерскиот пласман. Во другите пласмани на трката, возачот на УниСА-Австралија, Џејсон Леа го предводел планинскиот пласман од почетокот до крајот, додека Крис Хамилтон, исто така од Австралија, ја освоил белата маичка во пласманот за млад возач за, завршувајќи на шестото место на крајот, откако маичката го менувала предводникот секој ден на трката. Екипниот пласман го освоиле, кои воделе во пласманот од почетокот, остварувајќи една етапна победа – победа на Јаспер Филипсен, кој го имал својот прв настап со екипата.
Екипи
Бидејќи Тур Даун Андер е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Екипата на Универзитетот на Јужна Австралија добила специјална покана за учество на трката и со тоа била заокружена главната група од 19 екипи. Секоја екипа имала право на седум возачи, со што имало вкупно 133 учесници.
Помеѓу учесниците имало шестмина претходни победници, двајца од нив – Камерон Мајер и бранителот на титулата Дарил Импи – настапувале за екипата. Други претходни победници биле: Луис Леон Санчес, возачот на , Роан Денис, Том-Јелте Слагтер од и возачот на , Ричи Порт.
Покрај Мајер и Импи, во бил Метју Хејман, кој објавил во септември 2018 година дека ќе се повлече од професионалните трки по Тур Даун Андер 2019.
Рута
Рутата за Тур Даун Андер 2019 била објавена на почетокот на август 2018 година и била сконцентрирана околу градот Аделаида во Јужна Австралија. Имало шест друмски етапи, без хронометри, а трката ќе заврши со искачување на Вилунга по првпат. Два дена пред почетокот на трката, имало критериум, Пиплс Чојс Класик, кој се одржал во паркот Римил и бил наменет за спринтерите. Бил освоен од Кејлеб Јуан во спринтерска завршница.
Поредок
На Тур Даун Андер 2019 се доделувале четири различни маички. За генералниот пласман, пресметуван преку додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа и временски бонуси за првите тројца на средните спринтови и на завршницата на етапите, предводникот ќе ја добие охра маичката. Овој пласман се сметал за најважен на Тур Даун Андер 2019 и победникот на овој пласман се смета за победник на трката.
Дополнително, постоел и спринтерски пласман, кој се наградувал со сина маичка, промена од зелена боја во 2018 година. Во спринтерскиот пласман, велосипедистите добивале бодови доколку завршат на некое од првите 15 места на некоја етапа. За победа на етапа, возачот заработувал 15 бода, кои се намалуваат за еден бод сè до еден бод за 15. место. Бодови за пласманот исто така можеле да се добијат и на средните спринтови на секоја етапа; овие средни спринтови исто така нудат бонус секунди за генералниот пласман. Исто така, постоел и планински пласман, каде се доделувала точкастата маичка. Во планинскиот пласман, бодови се добивале доколку велосипедистите се искачат на некое искачување пред другите велосипедисти, така што повеќе бодови има на повисоките категоризирани искачувања.
Карлови Вари
Карлови Вари (Karlovy Vary, Karlsbad) — познат бањски центар и град во западниот дел на регионот Чешка во Чешката Република. Се наоѓа на реките Огже и Тепла, на околу 130 км западно од Прага. Наречен е по светиот римски цар Карло IV Луксембуршки, кој го основал градот во 1370 година. Познат е по своите топли извори (13 големи и околу 300 помали, и топлата река Тепла).
Градот е главен административен центар на Карловарскиот крај.
NGC 5172
NGC 5172 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5172 се споменува и како UGC 8477, MCG 3-34-41, CGCG 101-57, IRAS 13268+1718.
Откривање
Телото е откриено на 7 мај 1826 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5172 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 5172 има привидни димензии од 3,4' х 1,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 29 м 19 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +17° 3' 6"". Положбениот агол на објектот е во износ од 103°.
Други поделби
Проучување на NGC 5172 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47330. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 150; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1458. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 80.
Велшки НЛО инцидент
Велшки НЛО инцидент (англиски: Wales UFO sightings) е назив за необјаснив НЛО настан која се случил во околината на јужниот дел на Велс во Велика Британија во јуни 2008 година.
Случка
Во 00:40 сат наутро, 8 јуни 2008 година, јужновелшките полициски хеликоптери додека слетувале на своето одредиште, 150 метри над тлото, приметиле чудни објекти кои летеле над нив. Група на хелихоптерите тие објекти ги опишале како предмети кој наликуваат на летечата чинија. Тогаш изненадно тие објекти пролетеле под полициските хелихоптери со многу голема брзина.
Насала
Нејзината сегашна локација во азиска Турција е нејасна.
Историја
Насала била доволно важна во доцноримската провинција Месопотамија Секунда за да стане суфраган на нејзината митрополитска архиепископија ( Дара, заменета во 19 век со Ресаина ), но ќе згасне.
Мувоморка
Мувоморка (Amanita muscaria), попозната како црвена мувоморка, бесна габа, кучешка габа или змиска габа, таа е базидиомицет од родот Аmanita. Домородна низ умерените и крајбрежните и на Северната полутопка, мувоморката (Amanita muscaria) е ненамерно донесена во многу земји на јужната полутопка, генерално како симбионт со корените на дрвата бор и бреза, и сега е вистински космополитски вид. Се поврзува со разни листопадни и иглолисни дрвја.
Несомнено најраспространет вид, мувоморката е голема печурка со бело-жабло, бели-точки, обично црвена и е една од најпрепознатливите и најшироко сретнувана во популарната култура. Ова вклучува и дизајн на видео игри, како што е широката употреба на препознатлива мувоморка (Amantia muscaria ) во франшизата Марио и неговото напојување со Супер печурки.
И покрај нејзините лесно препознатливи одлики, мувоморката (Amanita muscaria) е печурка со неколку познати варијации или подвидови. Овие подвидови се малку поинакви, некои имаат жолти или бели шапки, но сите тие обично се нарекуваат мувоморки, а во најголем дел од времето се препознаваат по нивните забележителни бели дамки. Меѓутоа, неодамнешното истражување за ДНК на габите покажало дека некои од овие варијации воопшто не се мувоморки, како што е на пример, Amanita persicina која има шапка во бојана праска, но општото име „мувоморка“ сè уште важи.
Таксономија и именување
Се смета дека името на печурката на многу европски јазици произлегува од неговата употреба како инсектицид кога се попрскува во млеко. Оваа практика е забележана од германски и словенски говорни делови од Европа, како и од регионот Вогерзин и региони на други места во Франција и Романија. Албертус Магнус бил првиот што го забележал тоа во своето дело De vegetabilibus некое време пред 1256 година, коментирајќи го vocatur fungus muscarum, eo quod in lacte pulverizatus interficit muscas, „се нарекува мувоморка затоа што е во прав во млекото за да ги убие мувите. " Фламанскиот ботаничар од 16 век, Каролус Клусиус, ја проследил практиката да го попрска во млеко во Франкфурт во Германија, додека Карл Линеус, „татко на таксономијата“, го забележал од Смоланд во јужна Шведска, каде што живеел како дете. Тој го опишал во том два од неговиот вид Plantarum во 1753 година, давајќи му го името Agaricus muscarius, специфичен епитет што произлегува од латинскиот musca што значи „мува“. Сегашното име го стекнале во 1783 година, кога било ставено во родот Аманита од Жан-Батист Ламарк, име санкционирано во 1821 година од „таткото на микологијата“, шведскиот натуралист Елиас Магнус Фрајс . Датумот на започнување на целата микота бил утврден со општ договор како 1 јануари 1821 година, датум на работа на Фрајс, и така, целосното име било Amanita muscaria (L.: Fr.) Hook. Изданието на Меѓународниот кодекс на ботаничка номенклатура од 1987 година ги сменило правилата за датумот на започнување и примарната работа за имињата на габите, а имињата сега може да се сметаат за валидни уште од 1 мај 1753 година, датумот на објавување на делото на Линеј. Оттука, Линеј и Ламарк се земени како имиња на Amanita muscaria  (L.) Lam.
Англискиот миколог Џон Рамсботом објавил дека мувоморката се користела за ослободување од бубачки во Англија и Шведска, а печурка за бубачки е старо алтернативно име за видот. Францускиот миколог Пјер Булиар изјавил дека без успех се обидел да ги реплицира неговите својства за убивање на мува во неговото дело  (1784), и предложил нов бином име Agaricus pseudo-aurantiacus поради ова. Едно соединение изолирано од габата е 1,3-диолеин (1,3-ди (цис-9-октадеценоил) глицерол), кој ги привлекува инсектите. Се претпоставува дека мувите намерно бараат мувоморки за неговите опојни својства. Алтернативна изведба предлага терминот мува - да не се однесува на инсекти како такви, туку на делириум што произлегува од употребата на габата. Ова се заснова на средновековното верување дека мувите можат да влезат во главата на некоја личност и да предизвикаат ментална болест. Неколку регионални имиња се чини дека се поврзани со оваа конотација, што значи „луда“ или „будала“ верзија на високо ценетата за јадење печурка Јајчарка (Amanita caesarea). Оттука постои „луд ориол“ (' на каталонски), (mujolo folo од Тулуз), (' од одделот Авејрон во Јужна Франција), ( од Трентино во Италија). Локалното име на дијалект во Фрибург во Швајцарија е tsapi de diablhou, што во превод значи „капа на ѓаволот“.
Класификација
Мувоморката е типски вид на родот. Како продолжение, тоа е исто така тип на видови на Аманита под родот Amanita, како и дел Amanita во рамките на овој под род. Под род Аманита Аманита ги вклучува сите Аманита со неамилоидни спори. Аманита вклучува видови со трнлив универзален превез остатоци, вклучувајќи волва дека ќе се сведе на серија концентрични прстени, како и остатоци на превезот на шапката и серија на лепенки или брадавици. Повеќето видови од оваа група имаат и луковична основа. Amanita делот Amanita состои од мувоморка (A.muscaria) и нејзините блиски роднини, меѓу кои и пантерова мувоморка (A. pantherina), светложолта мувоморка (А.gemmata),  A. farinosa, и A. xanthocephala. Современите габични таксономисти ја класифицираат мувоморката (Amanita muscaria) и нејзините сојузници на овој начин засновани врз груба морфологија и инамилоидија на спорите. Две неодамнешни молекуларни филогенетски студии ја потврдуваат оваа класификација како природна.
Контроверзии
Amanita muscaria значително се разликува по својата морфологија и многу власти препознаваат неколку подвидови или сорти во рамките на видовите. Во „Agaricales in Modern Taxonomyа“, германскиот миколог Ролф Сингер наведува три подвида, иако без опис: А.muscaria ssp. мускарија, А.muscaria ssp. americana, и ''А. muscaria'' ssp. flavivolvata
Сепак, молекуларна филогенетска студија од 2006 година на различни регионални популации на мувоморката (А.muscaria) од микологот Јозеф Гемл и неговите колеги пронашле три различни клад во овој вид што претставува, приближно, евроазиско, евроазиско „субалпинско“ и северноамериканско живеалиште. Примероци кои припаѓаат на сите три клад се пронајдени на Алјаска; ова довело до хипотеза дека ова е центар на диверзификација за овој вид. Студијата разгледала и четири именувани сорти на видовите: вар. alba,, вар. flavivolvata, вар. formosa (вклучувајќи вар. guessowii) и вар. regalis од двете области. Сите четири сорти се пронајдени и во евроазиската и во северноамериканската обвивка, доказ дека овие морфолошки форми се полиморфизми отколку различни подвидови или сорти. Понатамошната молекуларна студија на Гемл и неговите колеги објавена во 2008 година покажува дека овие три генетски групи, плус четвртата поврзана со дабово-букова- борова шума во југоисточниот дел на САД и уште две на островот Санта Круз во Калифорнија, се разграничени доволно генетски да се сметаат за посебни видови. Така мувоморката, како што стои во моментов, е очигледно, комплекс на видови. Комплексот, исто така, вклучува најмалку три други тесно поврзани таксони, кои во моментов се сметаат за мнозинство на видови: А.breckonii е печурка со затворен слој, поврзана со четинари од северозападниот дел на Тихиот Океан, и А.gioiosa и А.heterochroma од средоземниот слив и од Сардинија, соодветно. Последниве две се наоѓаат со дрвјата Еукалиптус и Цистус, и не е јасно дали се домородни или се пренесени од Австралија.
Amanitaceae.org наведува четири варијанти, но вели дека тие ќе бидат одделени во сопствените таксони „во блиска иднина“. Тие се:
Опис
Голема, видлива печурка, мувоморка (Amanita muscaria) е генерално честа и многубројна каде што расте, и често се наоѓа во групи со базидиокарпи во сите фази на развој. Агарични плодни тела излегуваат од почвата и изгледаат како бели јајца. По излегувањето од земјата, шапката е покриена со бројни мали брадавици во форма на пирамида. Ова се остатоци од универзалниот превез, мембрана што ја затвора целата печурка кога е сè уште многу млада. Дисекцијата на печурката во оваа фаза открива карактеристичен жолтеникав слој на кожа под превезот, што помага во идентификација. Како што расте габата, црвената боја се појавува низ скршениот превез и брадавиците стануваат помалку истакнати; тие не се менуваат по големина, но се намалуваат во однос на проширената површина на кожата. Шапката се менува од топчеста во полутопкична и, конечно, кај зрели примероци слични се на плочи и рамни се. Целосно израснати, имаат светло-црвена шапка и обично е околу 8-20 см во пречник, иако се пронајдени и поголеми примероци. Црвената боја може да исчезне за време на дожд и кај постарите печурки.
Слободните жабри се бели, како и отпечатоците од спори. Овалните спори имаат димензии 9–13 со 6,5–9 мм ; тие не стануваат сини со примена на јод. Дршката е бела, 5-20 см висока и 1-2 см широки, и има малку кршлива, влакнеста текстура типична за многу големи печурки. Во основата е проширена и носи универзални остатоци од превез во форма на два до четири различни прстени или навлаки. Помеѓу базалните универзални превези и жабри се остатоци од делумниот превез (кој ги покрива жабрите за време на развојот) во форма на бел прстен. Може да биде доста широк и слаб со возраста. Општо, не постои поврзан мирис, освен благо на земја.
Иако е многу карактеристичен по изглед, мувоморката е заблуда за другите видови печурки од жолта до црвена боја на Америка, како што е Armillaria cf. mellea и јадливата Amanita basii - мексикански вид сличен на јајчарка во Европа. Центрите за контрола на отровите во САД и Канада станале свесни дека (Шпански за „жолто“) е вообичаено име за мувоморки Видови слични на caesarea во Мексико. Amanita caesarea се одликува со нејзиното целосно портокалово до црвено капаче, на кое му недостасуваат бројните бели брадавички дамки од мувоморката. Понатаму, стеблото, жабрите и прстенот на A. caesarea се светложолти, а не бели. Волвата е изразена бела торба, не разделена на бразди. Во Австралија, воведената мувоморка може да се меша со домашната мувоморка (Amanita xanthocephala ), која расте заедно со еукалитусот. На вториот вид генерално му недостасуваат бели брадавици на А.muscaria и нема прстен.
Распространетост и живеалиште
Мувоморката е космополитска печурка, родена во иглолисни и широколисни шуми низ умерените и крајбрежните региони на Северната полутопка, вклучувајќи поголеми издигнувања на потоплите географски широчини во региони како што се Хинду Куш, Медитеранот и Средна Америка. Неодамнешна молекуларна студија предлага дека има потекло од предците во сибирско - бериншкиот регион во терцијалниот период, пред да се прошири кон надвор низ Азија, Европа и Северна Америка. Сезоната за плодните тела варира во различна клима: плодот се случува во лето и есен низ поголемиот дел од Северна Америка, но подоцна во есен и рана зима на брегот на Тихиот Океан. Овој вид често се наоѓа на слични локации на летен вргањ (Boletus edulis) и може да се појави во самовилни прстени. Пренесено со борови садници, тој е широко распространет на јужната полутопка, вклучително и Австралија, Нов Зеланд, Јужна Африка и Јужна Америка, каде што може да се најде во јужните бразилски држави Парана и Рио Гранде до Сул.