cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Момче во пижами со риги (филм)
Дејство
Филмот започнува со цитат од Џон Бетшеман: „Детството се мери со звуци, мириси и погледи, пред да пристигне темниот час на разумот“. Момчето Бруно живее со своето семејство во Берлин, нацистичка Германија за време на Втората светска војна. Тој дознава дека неговиот татко Ралф бил унапреден, па затоа семејството - вклучувајќи ја и мајката на Бруно, Елса и сестрата Гретел - се иселуваат од градот (во окупирана Полска). На Бруно не му се допаѓа неговиот нов дом бидејќи нема со кого да си игра и има многу малку работи за истражување. Откако рекол дека видел луѓе кои работат во некои куќи што наликуваат на фарма (што е, всушност, нацистички логор, за кој малиот Бруно не знаел), тие му забраниле да си игра во задниот двор кој гледал кон логорот.
Бруно и Гретел добиваат приватен учител Хер Лист, кој ја пропагирал агендата за антисемитизам и нацистичката пропаганда. Ова, покрај за заљубувањето во еден од поручниците (возачи), ја води Гретел до краен фанатизам за поддршка на Третиот рајх, па таа ги покрива ѕидовите на нејзината спална соба со постери на нацистичка пропаганда и портрети на Адолф Хитлер. Бруно е збунет затоа што Евреите што ги видел, поточно еврејскиот слуга на семејството Пол, се разликувал од антисемитските карикатури во учењето на Лист.
Еден ден, Бруно не им се покорил на своите родители и заминал во шумата низ дворот зад куќата и стигнал до бодликавата жица што го опкружувала кампот. Тој се спријателил со момче по име Шмул. Двете момчиња не ја разбирале вистинската природа на логорот: Бруно сметал дека ригите на униформите што Шмул, Павел и другите затвореници ги носат се пижами и некаква форма на маскирана игра, а Шмул верувал дека неговите баба и дедо починале од болест за време на патувањето до логорот. Бруно почнал редовно да се среќава со Шмул, тајно да му носи храна и да си игра „дама“ со него. На крајот, тој открива дека Шмул е Евреин и дека бил донесен во логорот со татко му и мајка му. Еден ден, Елса ја открива реалноста на унапредувањето на Ралф, откако поручникот Курт Котлер рекол дека црниот чад што доаѓа од логорот се должи на палењето трупови на Евреите. Таа му се спротивставува на Ралф, згрозена и потресена. На вечерата истата вечер, Котлер признава дека неговиот татко го напуштил семејството и отишол во Швајцарија. Кога го слушнал ова, Ралф му рекол на Котлер дека мора да ги извести властите за несогласувањето на неговиот татко со сегашниот политички режим, затоа што тоа е негова должност.
Подоцна истиот ден, Бруно го гледал Шмул како работи во неговата куќа. Шмул е таму за да ги исчисти чашите за вино затоа што им требал некој со мали раце да го стори тоа. Бруно му нуди колачи и Шмул прифаќа. За жал, Котлер влегува во просторијата каде што се дружат Бруно и Шмул. Тој се лути и му вика на Шмул разговарајќи со Бруно. Во тој момент, тој го гледа залакот што го џвака Шмул, а му го дал Бруно. Котлер го прашува Шмул кој му ја дал храната, а тој одговара дека тоа е Бруно. Бруно, исплашен од Котлер, го негира ова. Верувајќи му на Бруно, Котлер му кажува на Шмул дека подоцна ќе имаат „мал разговор“. Разочаран што го предал својот пријател, Бруно оди да му се извини, но Шмул повеќе го немало. Секој ден, Бруно се враќал на истото место каде се дружел со Шмул, но не можел да го најде. На крајот, Шмул се појавил зад оградата со повреда на неговото око. Бруно му се извинува на Шмул и Шмул му простува, па тие го обновуваат пријателството.
По погребот на неговата баба, која наводно била убиена во Берлин по бомбардирањето на сојузничките сили, Ралф им рекол на Бруно и Гретел дека Елса им предложила да одат во куќата на роднина, бидејќи тука не е безбедно. Вистина е дека таа го сторила тоа затоа што не сакала децата да живеат со таткото убиец. Шмул имал свои проблеми, неговиот татко исчезнал по „маршот“, тој не се вратил во логорот како другите. Бруно решил да му се оддолжи на Шмул помагајќи му да го најде својот татко. Следниот ден, Бруно - кој требало да замине тоа попладне - облечен во пижами во риги и капа на својата неострижена глава, копа под оградата за да му се придружи на Шмул во потрагата. Бруно потоа ја открива природата на логорот откако видел многу болни и слаби Евреи, што го шокирало (особено затоа што претходно гледал нацистички пропаганден филм за тоа како затворениците живеат добро во логорот, имаат разни активности, добра храна и сл.). Барајќи го таткото на Шмул во логорот, тие влегуваат во една колиба, и тука започнува „маршот“ спроведен од зондеркомандосите.
Во куќата, Гретел, Елса и Марија забележуваат дека го нема Бруно. Тие го откриваат отворениот прозорец низ кој избегал. Елса влегува на состанокот на Ралф за да го извести дека го нема синот. Ралф и неговите луѓе започнуваат со потрагата. Предводени од куче по трагата на Бруно, тие ја наоѓаат неговата облека покрај оградата. Загрижени, Елса и Гретел остануваат на тоа место, а Ралф влегува во кампот со луѓето и го бара Бруно, кој чека со Шмул и другите затвореници во соблекувалната каде им е кажано дека треба да ја однесат облеката за да се „тушираат“. Тие ги присилуваат да влезат во комората за гас, каде што Бруно и Шмул се држат за раце. Еден војник од Шуцштафел вметнува циклон Б пелети во комората, и затворениците почнуваат да паничат, викаат и тропаат на металната врата. Кога Ралф ќе сфати дека гушењето на Евреите е во тек, тој низ солзи го изговара името на неговиот син. Елса и Гретел, сè уште надвор од логорот каде што Бруно ја оставил облеката и ископал дупка, го слушаат Ралф како вика, а Елса очајно паѓа на колена и го повикува Бруно. Филмот завршува со прикажување на затворената врата од комората за гас во која сега владее тишина, што укажува на тоа дека сите - вклучително и Бруно и Шмул - починале.
Критика
Ејмс Кристофер, од „ Тајмс“, го опишал филмот како „филм кој погоди многу“. Манола Даргис, од Њујорк Тајмс, рекла дека филмот е „тривијализиран, полиран, кич, комерцијално експлоатиран и присилно претставен како трагедија на холокаустот со нацистичко семејство“.
Во Чикаго Сан Тајмс, Роџер Иберт рекол дека филмот не е обична реконструкција на Германија за време на војната, туку „систем на вредности што преживува како вирус“.
Кели Џејн Торенс од Вашингтон пост изјавила дека филмот е трогателен и убаво раскажан. И покрај некои критики, Тај Бур од „ Бостон глоуб“ заклучил: „[Она] што ги спасува филмот од кич е студот, набљудувачката логика на раскажувањето на Херман“.
Научниот свет
Научниците го критикувале филмот за неговата нејасна историска презентација на фактите за холокаустот и создавањето лажна еквивалентност помеѓу жртвите и сторителите. На пример, на крајот од филмот е прикажан очајот на семејството на Бруно, што го принудува гледачот да чувствува симпатија кон извршителите на холокаустот. Мајкл Греј напишал дека приказната не е реална и содржи многу невозможни работи, бидејќи децата биле убивани веднаш штом пристигнувале во Аушвиц и не било можно да контактираат со луѓе од надвор. Студија на Центарот за образование за холокауст на Универзитетскиот колеџ во Лондон покажала дека филмот „има значајни проблематични влијанија врз начинот на кој младите се обидуваат да го разберат ова комплексно минато“. Сепак, неодамнешна студија покажува дека приемот на филмот во голема мера се заснова врз претходните знаења и верувања.
Студија на едукаторот за холокауст Мајкл Греј покажува дека повеќе од три четвртини од британските деца на училишна возраст (13-14 години) биле запознаени со делото, што е повеќе отколку со Дневникот на Ана Франк. Филмот имал значително влијание врз знаењето и верувањето на децата за холокаустот. Децата верувале дека приказната содржи многу корисни информации за холокаустот и се потпирале врз прецизен впечаток за настаните од реалниот живот. Повеќето верувале дека филмот се заснова на вистински настан. Греј исто така открил дека многу студенти донеле погрешни заклучоци од филмот, како што е претпоставката дека Германците не знаеле ништо за холокаустот само затоа што семејството на Бруно (освен таткото) не знаело, или дека холокаустот завршил откако нацистичкото дете погрешно се задушило во коморите. Други претпоставувале дека Евреите доброволно отишле во нацистичките логори на смртта затоа што биле измамени од нацистичката пропаганда, а точно е дека биле присилно однесени и депортирани. Греј препорачал да ја проучуваат книгата веднаш откако децата ќе ги научат клучните факти за холокаустот, затоа што тогаш има помалку шанси да се извлечат погрешни заклучоци.
Квалификации за Европското првенство во ракомет за мажи 2016
Оваа статија ги објаснува квалификациите за Европско првенство во ракомет за мажи 2016.
Квалификационен систем
Регистрирани биле 38 екипи за учество. 38 екипи се натпреварувале на 15 места на завршниот турнир во 2 различни фази на квалификации. Во секоја фаза, екипите биле поделени на неколку шешири според нивните позиции во ранг-списокот на репрезентацијата на ЕХФ.
Квалификациона фаза
Извлекувањето за квалификационата група било одржано на 23 јуни 2012 на ЕХФ конгресот во Монте Карло, Монако. Натпреварите се играле во серија дома и во гости, при што секој тим двапати играл меѓусебно. Победниците во групата се пласирале во втората фаза.
Иван Божинов
Иван Кузманов Божинов — македонски национален деец, писател, поет, издавач и печатар. Имал печатници во Софија и неколку други околни градови, па пишувал и издавал на тамошниот официјален бугарски, но и на македонски јазик.
1848 во уметноста
1848 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Иван Божинов
Списанието „Лоза“
Од 1892 - 1894, Божинов бил издавач и уредник на списанието „Лоза“, на чиишто страници се појавуваат повеќе истакнати имиња од македонското револуционерно движење и коешто ја вознемири бугарската јавност со прикриените обиди и заложби за македонски јазичен и национален сепаратизам.
По обидот за афирмација на македонскиот јазик, бугарските власти во 1892 го забраниле списанието „Лоза“. Под закана за затворање на печатниците, па и затвор, во списанијата издавани потоа, Божинов и сите други Македонци во Софија мораат да ги користат додавките „бугари“, „бугарско“… Тоа е всушност и основата на бугарската иредентистичка пропаганда во пишаните медиуми тогаш.
Општествена, издавачка и револуционерна дејност
Неговиот современик, истакнатиот македонски национален деец Исаија Мажовски вели дека Божинов учествува во Македонското револуционерно движење уште од 1887. За него, тој ќе рече дека е
Во 1897 година Божинов бил делегат на Четвртиот македонски конгрес на ВМОК во Бургас, а во 1899. учествува и на Шестиот македонски конгрес.
Во 1903 година ја издал својата „Народна песнопојка“, збирка од 425 песни - војнички, јуначки, народни, старонародни, љубовни, ороводни, смешни и разни други. Во книгата тој за себе вели дека е „дебранец по потекло“, натаму - и „издавач, печатар, главен уредник на „Лоза“ и автор на повеќе книги поезија“.
По Втората балканска војна во 1913 година, Македонија е поделена меѓу Србија, Грција и Бугарија, а во 1914 година, Божинов ја напишал брошурата „Стремежите на руската дипломатија".
Во 1915 година, за време на Првата светска војна, бугарските власти, заради популизам, т.е. за да ги придобијат дебрани, го назначиле Божинов за градоначалник на Дебар. По војната, тој се вратил во Бугарија.
Последните години од животот
Според Мажовски, Божинов во 1923, ја прославил 40-годишнината од почетокот на својата книжевна дејност.
Иван Божинов починал во 1927 година во Софија.
NGC 5741
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5741 се споменува и како MCG -2-38-8, NPM1G -11.0410.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5741 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 5741 има привидни димензии од 1,1' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 45 м 51,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -11° 54' 49"".
Други поделби
Проучување на NGC 5741 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52718. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 288; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5573. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1025.
Ендре Кукорели
Ендре Кукорели (унгарски: Kukorelly Endre), (1951, Будимпешта, Унгарија -) е современ унгарски писател - поет и прозаист.
Творештво
Кукорели е автор на поголем број поетски и прозни дела кои се преведени на повеќе европски јазици: шпански, шведски, германски, бугарски, словенечки и словачки. Исто така, два негови расказа се објавени на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "Сецирање на живо", во издание на Темплум.
Негови поважни дела се:
Признанија
Кукорели е добитник на повеќе награди, како што се:
Јулијан Александриски
Јулијан Александриски бил Патријарх на Александрија во периодот од 178 до 189 година. Тој е признаен како папа на некогашната единствена Александриска црква, односно од страна на денешната Коптска православна црква и Грчка православна црква на Александија.
Невидливи љубови
Невидливи љубови - книга на македонскиот писател Владимир Јанковски од 2015 година, објавена од издавачката куќа „Антолог“.
Содржина
Во книгата се содржани три посебни приказни: првата се однесува на Мила и Марко, втората на Андреј и Марија и третата на Филип Алексовски, Емил и Лидија.
Во првиот дел од книгата, Марко открива дека има необична способност - да се преобразува во предмети. Притоа, сакајќи да ѝ се приближи на Мила, тој се претвора во предметите од нејзината близина, а најесктремниот пример е кога се претвора во бодеж со кој ѝ задава рани по телото. На тој начин, низ болката, тој стапува во контакт со Мила. Во втората приказна, Андреј ја набљудува непознатата сосетка, сакајќи да го открие нејзиниот свет, да дознае сè за неа и за нејзините тајни, за да може, кога ќе се запознае со неа, да се претстави себеси како совршен маж. Сепак, откако ќе успее да воспостави контакт со неа, Андреј повторно се повлекува во своето дувло и продолжува да ја набљудува. Во третата приказна, Емил добива идеја како повторно да го почне заедничкиот живот со Лидија, откако за време на неколкугодишниот брак нивниот брак и љубовта се распаѓаат. Затоа, тој го замолува својот пријател, лекарот Филип, да ја убеди Лидија дека Емил има амнезија и дека, за да му се врати сеќавањето, таа треба да му раскажува заеднички настани од нивниот живот. Измамата успева, но притоа некои од случките Емил ги доживува сосема спротивно од раскажаното.
Морпион
Морпион (англиски: Morpion) е мал ненаселен остров во Карипското Море. Островот е дел од групата на острови Гренадини во државата Свети Винцент и Гренадини. Островот има површина од 0.02 км2, се наоѓа североисточно од Петит Сент Винсент. Околу островот има неколку песочни гребени.
1847 во уметноста
1847 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Психолошки нативизам
Во областа на психологијата, нативизмот е гледиштето кое бара одредени вештини или способности кои се вродени или цврсто поврзани со мозокот при раѓањето. Ова е во спротивност на емпиризмот, „празната плоча“ или гледиштето „табула раса“, со кое се тврди дека мозокот има вродени способности за учење од околината, но не содржи нешто како вродени верувања.
Некои нативисти мислат дека специфичните верувања или избори се цврсто поврзани. На пример, еден расправа за тоа дека некои морални интуиции или пак изборот на бои се вродени. Помалку основан аргумент е тоа дека природата го снабдува човековиот ум со уреди за специјализирано учење. Ова подоцнежно гледиште се разликува од емпиризмот само по дополнувањето дека алгоритмите кои го преведуваат искуството во информација, може да бидат посложени и поусовршени кај теориите за нативизмот отколку кај теориите за емпиризмот. Сепак, емпиристите повеќе остануваат отворени за природата на изучувањето алгоритмите и по секое средство се забранети за историските механизми од приврзаниците на бихевиоризмот.
Во филозофијата
Нативизмот има своја историја во филозофијата, особено како реакција на правилно насочените гледишта на Џон Лок и Дејвид Хјум. Хјум изнел убедливо логички аргументи за тоа дека луѓето не можат ја заклучат каузалноста од перцептивниот влез. Најнадежното нешто според што може да се заклучи е тоа дека два настани се случуваат последично или истовремено. Одговорот на овој аргумент вклучува постулат дека концептите кој не се обезбедени преку искуство, како на пример каузалноста, мора да постојат пред секое искуство и оттука доаѓа дека мора да се вродени.
Модулација
Нативизмот најмногу се поврзува со делата на Џери Фодор, Ноам Чомски и Стивен Пинкер, кои тврделе дека сме родени со одредени когнитивни модули (специјално генетички наследени психолошки способности), што ни овозможува да изучуваме и стекнуваме одредени вештини (на пр. јазикот). На пример, децата покажуваат умешност за стекнување на говорен јазик но имаат потреба од постојан тренинг за да научат да читаат и пишуваат. Во делото „празната плоча“, Пинкер вели дека тоа е доказ за вродената умешност на луѓето за обогатување со јазик (но не и за стекнување на писменост).
Голем број на други теоретичари не се согласиле со овие тврдења. Наместо тоа, тие издале алтернативни теории за тоа како модулацијата може да се поттикне со правецот на развојот, како резултат на системот кој постепено ги рафинира и дотерува своите реакции на околните дразби.
Критика
Нативизмот понекогаш се сфаќа како премногу неодреден за да е лажен, како што нема точна дефиниција за тоа кога способноста треба да се оцени дали е вродена. Освен тоа, со современата теорија за нативизмот се создаваат многу малку начини за специфични предвидувања кои може да се тестираат и од повеќето емпиристи се споредува со псевдо – науката или како злобната гранка на „психолошкиот креатизам“. Хенри Л. Редигер трети, како влијателен психолог забележал дека Чомски бил и рационалист; немал потреба од експериментални анализи или податоци од никаков вид кои припаѓаат на јазикот, па дури и експерименталната психолингвистика не му била од голем интерес. Некои научници расправаат за тоа дека претпоставките на лингвистичкиот нативизам биле мотивирани од мислења со поминат рок и дека потребно им било повторно разгледување. На пример, нативизмот бил барем делумно мотивиран од перцепцијата дека статистичките заклучоци, изведени преку искуството, биле недоволни за да гарантираат за сложените јазици измислени од луѓето. Неколку нативистички аргументи биле поттикнати од изјавата на Чомски за тоа дека децата не можеле да ја научат комплицираната граматика која се основала врз лингвистичкиот влез кој тие најчесто го примале и дека заради тоа морало да имаат вроден модул за изучување на јазикот, или уред за стекнување на јазикот. За време на последните децении, доаѓањето на се посложените и пософистицираните видови на математика, како што е на пример теоријата за комплексноста и теоријата на играта, значително видливо било дека екстремно комплицираните системи може да бидат создадени од агенти со неколку (или без) правила за пред програмирањето. Современите емпиристи се трудат да ги применат моделите и техниките на учењето на прашањето за стекнувањето со јазикот, со забележан успех.
Св. Атанас (Варош)
'''Св. Атанас''' — археолошко наоѓалиште во прилепското село Варош. Претставува осамен наод од римското време и средновековна населба и некропола.
Во темелите на црквата се вградени поголем број антички сполии од мермер, и тоа делови од архитравни греди, столбови и др. Со археолошките ископувања околу црквата се откриени повеќе слоја на живеење од населба, од XII до XIV век. Во долниот слој има траги од дрвени куќи, четвртести во основата. Над него, во средниот слој се наоѓаат остатоци од куќи ѕидани од кршен камен и кал, јами за чување на жито, работилници за топење на железна руда, како и работилници за изработка на предмети од железо и керамика. Овде се најдени предмети за секојдневна потреба (орудија, оружје, монети и др). Во последниот слој има гробови од крајот на средновековието и турскиот период.
Котону
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 2em; width: 22em; text-align: right; font-size: 0.86em; font-family: lucida grande, sans-serif; line-height: normal;">
<div style="border: 1px solid #ccd2d9; background: #f0f6fa; text-align: left; padding: 0.5em 1em; text-align: center;">
Котону, Бенин
Котону е економскиот главен град на Бенин, како и неговиот најголем град. Според некои извори, овој град има околу 1,2 милиони жители. Урбаниот дел од градот продолжува да се шири, најзабележливо во западниот дел. Котону лежи во југоисточниот дел на земјата, помеѓу Атлантскиот Океан и езерото Нокоуе.
Во Котону има многу владини и дипломатски служби, иако официјалниот главен град е Порто Ново. Градот е најпознат како главно пристаниште, благодарение на Автономното пристаниште на Котону; исто така, Котону има свој аеродром и железничка линија до Параку. Знаменитостите на Котону се стадионот, катедралата во Котону, централната џамија и 20-хектарскиот пазар Дантокпа, кој има принос од милион франци секоја година. Националниот универзитет на Бенин се наоѓа во Котону. Друга позната знаменитост на овој град се такси-моторите познати како земидџанс.
Името "Котону" на фонскиот јазик значи "устата на реката на смртта".
Кремпермарш
Кремпермарш (Krempermarsch) — општинска заедница во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа помеѓу Ицехо и Гликштат. Седиштето на општинската заедница е во градот Кремпе. Општинската заедница Кремпермарш се состои од следниве општини:
1846 во уметноста
1846 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Јоаким Вит
Јоаким Вит (роден на 22 февруари 1949 година во Хамбург, Германија) - германски музичар и глумец.
Животот и работата
Јоаким Вит беше гитарист/пејач во серијата „Краутрок“ од 1970-тите, Даузенберг. Со нив излегол три албуми, „Duesenberg“ (1977), „Duesenberg 2“ (1978) и „Strangers“ (1979), пред да започнат соло кариера како пејач и глумец.
Јоаким Вит стана главен ѕвезда на германската поп-сцена во текот на 1980-тите со огромни хитови, а како еден од најголемите е „Goldener Reiter“. Тој беше едно од најголемите имиња на " Ное Дојче веле " (Нов германски правец), од кои исто така беа дел од изведувачите како Нена и Фалко.
Тој направи голем пресврт кон крајот на 1990-тите, кога постигна голем хит со "Die Flut", дует со Петар Хепнер, пејач на популарната група германски синтипоп Волфсхајм. Албумот на Вит " Бајројт 1 " (1998) постигна платина во Германија и Австрија. „Бајројт 2“ следел две години подоцна. Тој соработувал со уметници како Апокалиптика, Омф!, Ангелзом, Тило Волф од Лакримоза и неодамна, германската електропроп група Пурвиен.
Гликоген
Гликогенот е резервен шеќер кај животните, кој се складира во црниот дроб и во мускулите. При состојба на хипогликемија, под дејство на глукагонот, тој се мобилизира и претвора во глукоза.
Гликогенеза
Гликогенезата претставува процес на синтеза на гликоген. Глукоза-6-фосфатот се изомеризира до глукоза-1-фосфат (G-1-P) со помош на фосфоглукомутаза, а подоцна е активирана од UTP (уридин трифосфат) во вид на високоенергетскиот биосинтетски претходник UDP-глукоза (уридин дифосфат-глукоза):
Високоенергетското соединение UDP-глукоза се користи за пренос на глукозна единица до гранките од гликогенот. Оваа реакција е катализирана од гликоген синтетаза (Е. К. 2.4.1.11). Случајниот нуклеотид кој се користи за глукозна активација при процесот на синтеза на гликоген кај E. coli е ATP кој дава ADP-глукоза од глукоза-1-фосфат.
Гликогенолиза
Гликогенолизата или разградувањето на гликогенот се одвива со помош на ензимот фосфорилаза (E.К. 2.4.1.1) за отстранување на глукозните единици со фосфорилација (наместо со хидролиза), по што се добива глукоза-1-фосфат.
Регулација на метаболизмот на гликоген
Синтезата на гликоген и неговото разградување се заеднички регулирани преку внатреклеточни (алостерични) и надворешноклеточни (хормонски) сигнали. Внатреклеточната регулација е посредувана од нивоата на ATP и AMP, додека хормонската контрола дејствува преку посттранзиционална ензимска фосфорилација и дефосфорилација. Хормоните глукагон и епинефрин го стимулираат разградувањето на гликогенот преку ензимска фосфорилација, со што ја инхибираат неговата синтеза. Инсулинот е антагонист на глукагонот и епинефринот, при што ја стимулира синтезата на гликоген преку дефосфорилација на гликогенската синтаза (сега активна) и фосфорилаза (сега неактивна). Така, со едно копче, гликогенската синтеза може да биде активирана (или инхибирана) додека разградувањето на гликогенот е инхибиран (активиран).
Во отсуство на хормонска активација, цитоплазматскиот AMP ја активира фосфорилазата b. ATP се натпреварува со AMP за инхибиција на фосфорилазата b. Фосфорилацијата на фосфорилазата b со помош на киназа, ја претвора во целосно активната фосфорилаза a, која е независна од нивоата на ATP и AMP. Ова е клеточен (локален) контролен механизам.
Владимир Јанковски
Владимир Јанковски — македонски писател.
Животопис
Јанковски работел како уредник во издавачката куќа „Темплум“, а потоа преминал во издавачката куќа „Магор“.
Творештво
Јанковски влегол прилично дозна на македонската книжевна сцена, и тоа како прозаист и како критичар, истражувач, преведувач, промотор и организатор на книжевни манифестации. Неговото прво дело, романот „Вечно сегашно време“ влегол во најтесниот избор за наградата на роман на годината на „Утрински весник“. Во 2015 година, Јанковски ја објавил својата втора книга „Невидливи љубови“, во издание на „Антолог“. Овој роман бил избран за македонски претставник за меѓународната награда „Балканика“. Покрај тоа, Јанковски е автор на книгата разговори со Влада Урошевиќ и книгата со фотоесеи, потпишана заедно со фотографот Иван Блажев.
Основни творечки опсесии на Јанковски се љубовта и градот, урбаноста. Во таа смисла, тој е дел од генерацијата кои целосно ги отфрлија големите, историски, метанаративни или постмодернистички теми и кои во својот фокус го имаат секојдневниот живот. Притоа, тој е под големо влијание на надреализмот и најревносен ученик на Влада Урошевиќ.
Шутка Сити ТВ
Шутка Сити ТВ (Sutka City TV) е приватна телевизија сместена во Париз, Франција. Оваа телезија е единствена телевизија во Европската Унија која прикажува програма на ромски јазик. Нејзин основач и моментален директор е Андријан Џеладин, ром по потекло од Македонија. Името на телевизијата е инспирирано од скопската населба Шуто Оризари, или популарно наречена Шутка.
Шутка Сити ТВ е основана во септември 2012 година по двегодишни напори на нејзиниот раководител, чија цел е преку овој медиум да ја промовира ромската култура и традиција. Џеладин сака да ги отстрани предрасудите за Ромите во Франција. Програмата освен музика, содржи и снимени и емисии во живо.
1845 во уметноста
1845 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Сан Хуан Баутиста (Чиле)
Сан Хуан Баутиста е главниот град на островите Хуан Фернандес во Чиле. Некои извори велат дека е основана во 1877 година, додека други даваат претходна дата 1750 година. Сместено е на заливот Камберленд, во центарот на североисточниот брег на островот Робинзон Крусо.
Иако заедницата одржува рустикален спокој, зависен од трговијата со шилести јастози, жителите вработуваат неколку возила, сателитска интернет-врска и многу телевизиски апарати. Од пописот во 2012 година, во градот живееле 800 жители на површина од 0.31 км2.
На северниот крај на селото има фудбалски терен. Во близина на училиштето се вика Дрезденско училиште, според германскиот лесен крстосувач СМС Дрезден, кој потонал таму за време на Првата светска војна, како и улицата на која се наоѓа. Имињата на другите генерално неасфалтирани улици во селото ги вклучуваат Лараин Алкалде, Игнасио Карера Пинто, Ел Сандало, Висенте Гонзалес, Тениенте Кортес и Ла Полвора.
Со поглед кон Сан Хуан Баутиста се наоѓаат Лас Куевас де лос Патриотиас (Пештери на патриотите), каде што живееле 42 чилеански активисти за креол за независност за време на нивното прогонство од шпанските власти по Битката кај Ранкагва во октомври 1814 година. Во прогонетите имало истакнати личности како Хуан Егања и Мануел де Салас.
Транспорт
Од почетокот на 2010 година, еден пар бродови управувани од чилеанската морнарица пристигнуваат секој месец од копното Чиле. Бројот на патници е ограничен, така што аранжманите мора да се направат колку што е еден месец однапред. Морнарицата им дава предност на месното население. Времето за еднонасочно патување е 24 - 36 часа или повеќе во зависност од морските услови.
Постои краток, 885 метри воздушна лента на аеродромот Робинзон Крусо на југозападниот крај на островот Робинзон Крусо, единствениот разумно рамен дел на островот. Операциите се претежно во двомоторни, лесни седум седишта, со многу ограничени можности за багаж. Времето на летот од копното на Чиле е околу 2 часа 30 минути, плус траект со брод од 1 час 30 минути до селото од спротивната страна на островот.
Клима
Сан Хуан Баутиста има многу блага средоземна клима (Копен), со врнежи од дожд средно помеѓу онаа на Валпараисо и Консепсион. На температурата влијаат студената струја Хумболт, која тече северно на исток од островот Робинзон Крусо и југоисточните трговски ветрови.
Цунами од 2010 година
На 27 февруари 2010 година, најмалку осум лица го загубиле животот кога цунамито предизвикано од чилеанскиот земјотрес од 8,8 го погодил островот го преплавил градот. Повеќето згради во заедницата биле уништени. Катастрофата можела да биде полоша ако не било навремено предупредување од 12-годишно девојче по име Мартина Матурана, кое спасило многу од нејзините соседи од штета.
Национален парк Торес дел Пајне
Националениот парк Торес дел Пајне (Parque Nacional Torres del Paine) е национален парк кој опфаќа планини, ледници, езера и реки во јужната чилеанска Патагонија. Кордилера дел Пајне е централното парче во паркот. Лежи во преодна област помеѓу магеланските супополарни шуми и патеките на Патагонија. Паркот се наоѓа 112 км2 северно од Порто Наталес и 312 км2 северно од Пунта Аренас. Паркот се граничи со националниот парк Бернардо О'Хигинс на запад и со Националниот парк Лос Гласијарес на север на територијата на Аргентина. Пајн значи „сино“ на мајчин јазик Tehuelche (Aonikenk) и се изговара ПИЕ-не, додека Торес значи „кули“.
Националниот парк Торес дел Пајне е дел од Система Национален де Áреас Силвестрес Протегидас дел Естадо де Чиле (Национален систем на заштитени шумски области на Чиле). Во 2013 година, се мери приближно 181.414 хектари. Тој е еден од најголемите и најпосетувани паркови во Чиле. Паркот во просек годишно има околу 252.000 посетители, од кои 54% се странски туристи, кои доаѓаат од многу земји од целиот свет. Исто така е дел од Крајот на светскиот пат, туристички сценска рута.
Паркот е едно од 11-те заштитени подрачја на регионот Магаланес и Чилеанскиот Антарктик (заедно со четири национални паркови, три национални резервати и три национални споменици). Заедно, заштитените шумски подрачја сочинуваат околу 51% од земјиштето во регионот (6.728.744 хектари).
Торес дел Пајне се карактеристични три гранитни врвови на планинскиот венец Пајне или масивот Пајне. Од лево надесно тие се познати како Торес д’Агостини, Торес Централ и Торес Монцино. Тие се протегаат до 2.500 метри надморска височина, и им се придружува Куернос дел Пајне. Областа исто така може да се пофали со долини, реки како што се Пајне, езера и ледници. Добро познатите езера вклучуваат Греј, Пехо, Норденшелд и Сармиенто. Ледниците, вклучувајќи ги Греј, Пинго и Тиндал, припаѓаат на ледното поле на Јужна Патагонија.
ФК Охрид
ФК Охрид — македонски фудбалски клуб од Охрид кој моментално игра во Третата македонска лига - Југозапад. Натпреварите ги игра во бели (домашни) и сини (гостински) дресови. Стадионот на СРЦ „Билјанини извори“ каде настапува клубот е со капацитет од 3000 гледачи. Препознатливи прекари за ФК Охрид се: „Бели“ и „Рибари“ Моментално се натпреварува во Втора македонска фудбалска лига како ФК Охрид 2004. Клубот е поддржан од навивачката група Рибари Охрид 1989
Историја
Фудбалскиот клуб Охрид е еден од најстарите фудбалски клубови формирани во Македонија и воопшто на Балканот и е вистински репрезент на фудбалската традиција во Охрид. Почетоците на клубот се од далечната 1921 година кога е формиран тогашниот ОСК Охрид. Под името ФК Охрид се натпреварува од 1946 година кога под тоа име се соединуваат охридските фудбалски клубови: ОСК, ФК Охридски бранови, ФК Југославија, ФК Рашанец и ФК Граѓански. Клубот за првпат во Македонската фудбалска лига, во времето на поранешна Југославија, настапил во 1948 година кога завршил на осмото место. Еден од најзаслужните за развој на фудбалот во Охрид во тоа време бил тогашниот тренер на клубот, инженер Бошко Симоновиќ (селектор на репрезентацијата на Југославија која го освои третото место на светското фудбалско првенство во Уругвај 1930 година). Во 1950 година Охрид бил седми, а една година подоцна во сезоната 1951 година го освоил шестото место во Македонската лига. Клубот се натпреварувал и во купот на поранешна Југославија. Во периодот од 1992 година па навака се натпреварувал во III-та, II-та и 3 сезони (1994/95 - осмо место, 1995/6 - тринаесетто место и 2011/12) во I-та Македонска фудбалска лига. Неколкупати е освојувач на Охридскиот општински куп и има настапи во националниот куп. Во сезоната 1993/94 е освојувач на првенството во II-та Македонска фудбалска лига (запад). Од редовите на ФК Охрид произлегуваат неколку одлични фудбалери кои своевремено биле репрезентативци на поранешна Југославија и Македонија, како што се: Здравко Точко (младински репрезентативец на Југославија), Џевдет Шаиновски, Данчо Целевски, Мирослав Ѓокиќ (репрезентативци на Македонија).
Национален парк Торес дел Пајне
Историја
Флоренс Дикси, во својата книга објавена во 1880 година, дадел еден од првите описи на областа и ги спомнал трите кули како игли на Клеопатра. За неа и нејзината партија понекогаш се смета дека се првите „странски туристи“ што ја посетиле областа што сега се нарекува Национален парк Торес дел Пајне.
Во 1976 година, британскиот планинар Johnон Гарнер и двајца чувари на Торес дел Пајне, Пепе Аларкон и Оскар Гвинео, биле пионери на патеката Круг, која кружи околу масивот Пајн.
Во 1977 година, Гвидо Монцино донирал 12.000 хектари (30.000 хектари) на чилеанската влада кога биле утврдени нејзините дефинитивни граници. Паркот бил назначен за Светски Биосферен резерват од УНЕСКО во 1978 година.
Пожари
Во 1985 година, еден турист започнал пожар во кој изгореле околу 150 км2 на паркот. Пожарот ги зафатиl областите источно и јужно околу езерото Пехо.
Во февруари 2005 година, несреќен пожар предизвикан од чешки планинар, кој траел околу десет дена, уништил 155 км2 од паркот, вклучувајќи околу 2 км² родна шума. Владата на Република понудила помош по пожарот и донирала 1 милион US$ за напорите на пошумување.
Кон крајот на декември 2011 година до јануари 2012 година, еден виновник од Израел бил прогласен за виновен за подметнат пожар откако го фатил чувар на паркот кога запалил хартиена ролна во забранета област. Ова изгоре околу 176 км2 на резерватот, уништувајќи околу 36 км² од природната шума и влијаело на повеќето области околу езерото Пехо и западните области околу езерото Сармиенто, но се оддалечило од Кордилера дел Пајне, централното парче на паркот. Израелската влада испратила експерти за пошумување во зоната и се обврза да донира дрвја за да ги засадат погодените области.
Како и да е, неодамнешните палео-еколошки студии извршени во рамките на Паркот индицираат дека пожарите биле чести феномени барем во текот на последните 12.800 години.
Клима
Според Кепеновата класификација на климата, паркот лежи во „умерената клима на студен дожд без сува сезона“. Метеоролошките услови на паркот се променливи поради сложената орографија.
Паркот е познат по силните ветрови. Најмногу ветрови се ноември - јануари, што се совпаѓа со врвната туристичка сезона.
Температури
Зоната се одликува со ладни лета, со температури пониски од 16 C текот на најтоплиот месец (јануари). Зимата е релативно студена, со просечна висока температура во 5 C, и просечно ниско ниво од -3 C.
Врнежи
Најмногу врнежи се март и април, со месечни просечни врнежи од 80 мм Ова претставува двојно поголема количина на врнежи од јули до октомври (зима), кои се суви месеци. Извршена е студија за точните хемиски компоненти на врнежите во паркот.
Хидрологија
Паркот поседува голема дренажна мрежа, која се состои од бројни реки, потоци, езера, езерца и каскади кои доаѓаат од леденото поле Јужна Патагонија и течат кон југоисток до звукот Елтима Есперанца кој ги погодува бреговите на градот Порто Наталес. Тековите на вода доаѓаат од надолжен профил и се многу турбулентни со брутални промени во текот, генерирани од водопади и брзаци.
Ледното поле Јужна Патагонија ја зазема целата западна страна на паркот. Ледното поле Јужна Патагонија храни четири главни ледници, тие се наоѓаат од север до југ од ледниците: Диксон, Греј, Запата и Тиндал. Овој последен ледник брзо се повлекува. Најголем е Ледникот Греј. Поделена е на две краци, поради појавата на полуостровниот мраз, вообичаено наречен Остров или Нунатак, кој станува очигледен малку повеќе со секоја измината година. Источната рака мери околу 1,2 км додека западниот има ширина околу 3,6 км. Должината на ледникот по нејзината патека кон внатрешноста на паркот е 15 км.
Студиите за ледниците во паркот им дадоа на научниците појасна слика за епохи на земјата или за тоа што се случило после последното време на ледницата.
Географија
Главата на Француската долина е цирк формиран од високи карпи. Колосалните sидови на Серо Кота 2000 и Серо Катедрал го интерпунираат западниот регион на Долината. Серо Кота 2000 е именуван по својата височина, нејзината највисока линија на контура е околу 2.000 метри. Серо Катедрал е именуван така затоа што неговото источно лице личи на фасадата на катедралата. На север, стои гранитниот арте, наречен Алета де Тибурон (англиски : Shark's Fin). На исток, од север кон југ, лежат врвовите Форталеза (Тврдина), Ла Еспада (Мечот), Ла Хоџа (Сечилото), Ла Маскара (Мумерот), Куерно Норте (Северен рог) и Главниот Куерно (Главен Рог).
Во долината на тишината гигантските гранитни ѕидови на Серо Форталеза и Серо Ескудо (Шилд планина) стојат лице в лице со западните лица на Торес дел Пајне. Долината Асенсио е нормална маршрута за да се стигне до глетката во Торес дел Пајне, која се наоѓа на брегот на млечно зелениот плев. Највисоката планина во групата е Пејн Гранде, чија висина била измерена во 2011 година со помош на GPS и било откриено дека е 2.884 метри.
Ледното поле Јужна Патагонија наметнува голем дел од паркот. Ледниците вклучуваат Диксон, Греј и Тиндал.
Меѓу езерата се наоѓаат езерото Диксон, езерото Норденшелд, езерото Пехо, езерото сиво, езерото Сармиенто и езерото Дел Торо. Само дел од второто е во границите на паркот. Сите се живописно обоени, најмногу поради карпестото брашно суспендирано во нивните води. Главната река што тече низ паркот е реката Пајне. Повеќето реки и езера од паркот се влеваат во Елтима Есперанца Саунд преку реката Серано.
Геологија
Голем дел од геологијата на областа на Пајн масив се состои од креда седиментни карпи, кои биле упад од страна на миоценот. Орогените и ерозивните процеси ја обликуваат денешната топографија, а глацијалната ерозија е главно одговорна за вајарството на масивот во последните десетици илјади години. Добар пример за второто е Куернос дел Пајне, чиишто централни ленти со изложен гранит силно се контрастираат со темниот аспект на нивните врвови, кои се остатоци од силно еродираниот седиментен слој. Во случајот на Лас Торес, она што некогаш било нивниот надвисен седиментен камен слој е целосно еродиран, оставајќи го задниот отпорен гранит.
Во јуни 2014 година, научниците откриле фосили од најмалку 46 антички примероци од скоро целосни скелети на суштества слични на делфини, наречени Ихтиосаури, кои живееле пред 245 и 90 милиони години. До откритието се дошло откако топењето на ледниците открило нови карпести лица под нив.
За време на последниот глацијален период, опсегот на ледникот во областа достигнал врв пред околу 48.000 години, многу порано отколку за северните локации на Чилое и Ленкихју. За време на доцниот плеистоцен и раниот холоцен, постоеле низа проглацијални езера во областа Торес дел Пајне. Последното од овие езера, Големиот Техуелче Палеолаке, ги опфаќа денешните езера Сармиенто и Дел Торо, плус голема површина на исток, со што опсегот Казадор е полуостров. Големиот Техуелче Палеолаке исчезнал откако бил исцеден околу 7.113 години пред сегашноста. Античките езерски тераси го означуваат нивото достигнато од овие езера, иако постои голема несигурност во однос на нивната еволуција.
Биологија
Националниот парк Торес дел Пајне е украсен со прекрасна растителност, вклучувајќи го и зимзелениот Embothrium coccineum, кој произведува живописни црвени цвеќиња групирани во корими, и Calceolaria uniflora, со неверојатна форма и бои.
Паркот има 7 документирани видови Orchidaceae, вклучувајќи ја и Chloraea magellanica.
Во паркот се евидентирани 85 невородени растителни видови, од кои 75 се од европско потекло, а 31 се сметаат за инвазивни.
Паркот содржи четири вегетациони зони: степска Патагонија, грмушка пред-Анда, супеполарни шуми Магеланија и пустина на Андите. Во растителноста на степската патагонија доминираат видовите Вуик (главно Festuca gracillima), кои се отпорни на суровите ветрови и временските услови, карактеристични за регионот на Патагонија. Некои од доминантните растителни видови на пред-Андските грмушки се Mulinum spinosum (растение за перница) и Escallonia rubra, кои често се поврзуваат со други видови, вклучувајќи ги Anathrophyllun desideratum и Berberis buxifolia. Магеланската листопадна шума е дом на разни видови дрвја како што се Nothofagus pumilio и Nothofagus antarctica. Над дрворедот во пустината Андите, Escallonia rubra, Empetrum rubrum и Senecio skottsbergii го заземаат местото на дрвјата Nothofagus pumilio.
Студија за буковите дрвја и моделите за обновување на шумите во паркот е објавена во 1992 година.
Фауна
Гуанакос се едни од најчестите цицачи пронајдени во паркот. Другите цицачи вклучуваат лисици и пуми. Во него се наоѓа и загрозениот чилеанец Хуемул. Проучено е предаацијата на гванако од страна на пумата во паркот.
Паркот содржи популации за размножување од 15 видови птици грабливки и уште двајца други најверојатно се размножуваат тука. Меѓу нив се кондор, јастреб-орелот, каркара, магеланов був, пигмејскиот був. Другите птици што живеат во паркот се чилеанското фламинго, Дарвиновата реа, лебед, лебед со црн врат, магелански клукајдрвец, магеланска гуска и ибиси со црно лице.
Туризам
Националниот парк има над 252.000 посетители годишно. Тоа е популарна дестинација за пешачење во Чиле. Постојат јасно обележани патеки и многу рефугии кои обезбедуваат засолниште и основни услуги. Планинарите можат да се определат за еднодневно патување за да ги видат кулите, Француската долина или Ледник Греј или повеќедневна прошетка. Повеќедневните патеки вклучуваат популарна патека „W“, која трае околу три до пет дена и целосниот круг или маршрутата „О“, што обично трае од 7 до 9 дена. Локациите за рефугио исто така имаат кампови и шатори за изнајмување. Готвење со камперска печка не е дозволено освен во локации за рефугио. Кампување е дозволено само на одредени кампови, а пожарите на дрва се забранети низ целиот парк. Фантастико Сур (приватно) и Вертице Патагонија (концесионер) и службата за национални паркови КОНАФ располагаат со разни рафјуџи и кампови во паркот. Од октомври 2016 година, задолжително е да се резервираат кампови или рефугии пред да влезете во паркот. За помалку авантуристички посетители, има неколку хотели сместени во и околу паркот.
Потребен е заверен водич за пристап до некои делови од паркот. Овие аранжмани треба да се направат пред да влезете во паркот.
Посета на паркот се препорачува помеѓу септември и април, за време на јужната пролет, лето и рана есен. За време на летото, долгите светлосни часови се долги со оглед на јужната ширина. Надвор од оваа временска рамка, времето станува екстремно за поголемиот дел од јавноста. За време на јужната зима, дневната светлина се намалува на само 8 часа на ден.
Паркот е избран за петто најубаво место во светот од страна на National Geographic, и 8-то светско чудо од TripAdvisor.
Патеки за пристап
До паркот може да се стигне по патот Чиле 9, кој е асфалтиран и ги поврзува Пунта Аренас и Порто Наталес и продолжува како асфалтен пат за 100 км, а потоа станува чакалски пат. Во зима се користи синџир на гуми поради нестабилни климатски услови. До паркот може да се стигне и преку поморски и воздушни патишта. Постојат автобуси кои заминуваат од Порто Наталес.
Гарабет Тавитјан
Гарабет Тавитјан ( во ) — македонски тапанар со ерменско потекло и еден од основоположниците на Македонската модерна музика и промотор на неправилните ритми. Тој е член на групата Леб и сол. Освен како тапанар во групата, тој на неколку албуми се појавува и како композитор и вокал. Една од тие песни е „Распукала Шар Планина“ како и „Дикијева Игра“ и „Хогар“. Претходно бил член на некои од првите музички групи, а подоцна е основач и на џез рок составот Парамециум во кој членуваат и неговите синови Диран и Гаро. Се смета за најзначајниот Македонски тапанар.