cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мориц Лајтнер
Семејството и детството
Татко на Лајтнер, Ервин Фелдбергер (роден 1943) доаѓа од Баден-Виртемберг град во близина на Бурладинген. Неговата мајка, која е родена со презимето Лајтнер е по потекло од Австрија. Ервин Фелдбергер исто така бил фудбалер во Минхен 1860. Мориц е роден во 1992 година како едно од двете деца во Минхен и израснал во предградието Антерфоринг.
Кариера
Лајтнер го направил своето професионално деби за Минхен 1860 на 14 август 2010, кога влегол во игра како замена за Александар Игњовски во натпревар од купот против Ферл. Во јануари 2011, Лајтнер е купен од страна на Борусија Дортмунд, но милионерите го праќаат на заем во Аугсбург, до крајот на сезоната 2010-11. Откако му помогнал на Аугсбург да обезбеди промоција во Бундеслигата, Лајтнер се вратил во Борусија во текот на летото 2011. Откако одлично се покажал на подготвителните натпревари, Лајтнер го добил дресот со број 7 и бил сместен во списокот со играчи на Борусија Дортмунд за претстојната сезона 2011-12 во Бундеслигата. Своето деби тој го имал на 24 септември 2011, кога се појавил во игра на местото на Шинџи Кагава во 70-тата минута, во победата против Мајнц на гости со 1-2.
IC 1309
IC 1309 — галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Мориц Лајтнер
Кариера
На 1 јули 2013, Лајтнер му се приклучил на Штутгарт на позајмица до јуни 2015.
IC 1309
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1309 се споменува и како NPM1G +35.0157.
Откривање
Објектот е откриен на 25 април 1903 година од страна на Стефан Жавел.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 18 м 59,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +34° 51' 46"". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на IC 1309 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2055725.
Напоредно општество
Поимот беше воведен во дебатата за миграцијата и интеграцијата во раните 1990-ти од страна на германскиот социолог Вилхелм Хајтмајер. Тој станал истакнат во европскиот јавен дискурс по убиството на холандскиот режисер и критичар на исламот Тео ван Гог. Во 2004 година, Здружението за германски јазик го избрал како второ како Збор на годината.
Сан Бенедето дел Тронто
Сан Бенедето дел Тронто (San Benedetto del Tronto; Sammenedèttë на локалниот дијалект) е град и општина во покраината Асколи Пичено, во регионот Марке, Италија. Со население од над 50.000 жители, тој е вториот најнаселен град во покраината. Се наоѓа на брегот на Јадранското Море и е активно рибарско пристаниште и едно од главните морски одморалиште во средишниот јадрански брег. Сместен на устието на реката Албула, неговата територија се протега до реката Тронто на југ.
Главни знаменитости
Торионе е кула сместена на највисокиот и најстариот дел од градот, познат како Сан Бенедето Алта. Кулата е висока 15 метри и обезбедува целосно поглед на градот.
Спорт и култура
Сан Бенедето дел Тронто е дом на фудбалскиот клуб УС Самбенедетезе. Екипата играла во Серија Б и моментално се игра во Серија Д. Во март, во градот се одржува завршницата на последната етапа на велосипедската трка Тирено-Адријатико.
Во февруари, градот е домаќин на карневал на неговите главни улици.
Збратимени градови
Сан Бенедето дел Тронто е збратимен со:
Софија Толстаја
Грофицата Софија Андреевна Толстаја (родена Берс, понекогаш англицирана како Софија Толстој; 22 август 1844 – 4 ноември 1919 година), била руски дневник и сопруга на рускиот писател гроф Лео Толстој.
Биографија
Софија Берс била една од трите ќерки на германскиот лекар Андреј Евстафиевич Берс (1808–1868) и неговата руска сопруга Лиубов Александровна Иславина (1826–1886). Нејзиниот прадедо по мајка, грофот Пјотр Завадовски, бил првиот министер за образование во историјата на Русија. Софија првпат била запознаена со Лав Толстој во 1862 година кога имала 18 години. На 34 години, Толстој бил 16 години постар од неа. На 17 септември 1862 година, парот официјално се верил откако Толстој ѝ дал на Софија писмен предлог за брак, венчајќи се една недела подоцна во Москва. Во времето на нивниот брак, Лав Толстој беше добро познат како романописец по објавувањето на Козаците. Во пресрет на нивниот брак, Толстој ѝ ги дал на Софија своите дневници во кои се детализирани неговите сексуални односи со женските кметови. Во Ана Каренина, 34-годишниот Константин Левин, полуавтобиографски лик се однесувал слично, барајќи од неговата 19-годишна свршеница Кити да ги читала неговите дневници и да дознаела за неговите минати престапи. Дневникот го вклучувал фактот дека Толстој добил дете од жена која останала на имотот Јаснаја Полјана. Во Соња на Ен Едвардс: Животот на грофицата Толстој, таа ја опишувала Софија дека има длабок страв дека Толстој повторно ќе влезе во врска со другата жена. Семејството Толстој имало тринаесет деца, од кои осум го преживеале детството. Семејството било просперитетно, благодарение на ефикасното управување на Толстој со неговите имоти и на продажбата на неговите дела, што овозможило да се обезбеди соодветно за семејството. Софија делувала како препишувач на Војна и мир, копирање и уредување на ракописот седум пати од почеток до крај дома навечер на свеќи, откако децата и слугите си легнале, користејќи пенкало со мастило и понекогаш барала лупа за да го прочита текстот на нејзиниот сопруг.
Во 1887 година, Толстаја го вратила интересот за релативно новата уметност на фотографија, која научила да ја практикува на 16-годишна возраст. Таа направила повеќе од 1.000 фотографии кои го документирале нејзиниот живот, вклучително и со Толстој и падот на предсоветската руска империја. Таа била дневник и го документира својот живот со Лео Толстој во серија дневници кои биле објавени во превод на англиски јазик во 1980-тите. Толстаја ги напишала и своите мемоари, кои ги нарекла Мојот живот. По долги години сè понемирен брак - парот се расправал околу желбата на Толстој да го даде целиот свој приватен имот - Лео ненадејно ја напуштил Софија во 1910 година, на 82-годишна возраст, со нивната ќерка Александра и неговиот лекар Душан Маковицки (Душан Маковицки ). Толстој умрел 10 дена подоцна на железничка станица, а Софија била држена подалеку од него (како што било прикажано во филмот Последната станица ). По смртта на нејзиниот сопруг, Софија продолжила да живее во Јаснаја Полјана и ја преживеала Руската револуција во релативен мир. Таа починала на 4 ноември 1919 година.
Во популарната култура
Таа била портретирана од Хелен Мирен во „Последната станица“ во 2009 година, заснована на истоимениот биографски роман од 1990 година на Џеј Парини, а Лео Толстој бил портретиран од Кристофер Пламер. И двајцата глумци биле номинирани за Оскар во нивните соодветни категории. Нејзиниот живот исто така бил серијализиран во август 2010 година од Радио 4 на Би-Би-Си со наслов Едноставен живот.
Кукла (филм)
„Кукла“ — македонски ТВ-филм од 1973 година. Го режирал Димитрие Османли, а сценариото го напишал Влада Урошевиќ.
NGC 2504
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2504 се споменува и како UGC 4152, MCG 1-21-4, CGCG 31-15, IRAS 07572+0544.
Откривање
Објектот е откриен на 25 март 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2504 е од видот P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,4 m/лм2. NGC 2504 има привидни димензии од 0,5' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 59 м 52,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 5° 36' 28". Положбениот агол на објектот е во износ од 96°.
Други поделби
Проучување на NGC 2504 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22414. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 185; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 189. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 27.
Баукау (општина)
Баукау (португалски: Município Baucau, тетум: Munisípiu Baukau) е општина, и поранешна област на Источен Тимор, на северниот брег во источниот дел на земјата. Главниот град е исто така наречен Баукау (поранешно Вила Салазар). Населението во општината е 123 203 и има површина од 1.506 км².
Географија
Границите на тогашниот округ Баукау за време на колонијалната ера беа исти како и сега. Северниот раб на општината е до теснецот Ветар; исто така се граничи со општините Лаутен на исток, Викеке на југ и Манатуто на запад.
Баукау има и широко крајбрежје со песочни плажи, идеално за пливање и други водни спортови.
Население
Покрај официјални јазици тетумски и португалски јазик, повеќето од жителите зборуваат на папуанскиот јазик макасае. Додека повеќето жители се римокатолици, но има и неколку муслимани.
Економија
Баукау има најразвиено земјоделство во Источен Тимор. Покрај главните, ориз и пченка, Баукау произведува грав, кикирики, сладок компир, копра и маниoк. Исто така, одгледува биволи и кози. Недостаток на транспортни врски и непредвидливоста на достапноста на енергијата го спречуваат развојот на нови индустрии.
Транспорт
Баукау го има најголемиот аеродром во земјата, аеродромот Какунг. Аеродромот се наоѓа на шест километри од градот Баукау. Тој служеше како главен аеродром во земјата пред индонезиската инвазија во 1975 година, кога беше преземен од индонезиската војска. Буколи, село со симболична улога во движењето на отпорот во Источен Тиморес, се наоѓа во подрачјето на Баукау.
Берит Валенберг
Ана Берит Валенберг (1902 - 1995) била шведски археолог, антрополог, историчарка на уметност, фотографка и филантропка. Таа формирала истражувачка фондација, Фондацијата Берит Валенберг, која доделувала средства за овие области. Од своето основање, давала поддршка на институциите за културно наследство, историчари на уметност и археолози. Во 1936 година, таа станала првата Швеѓанка што била назначена за надзорник на комитетот за национално наследство, одговорен за реставрација на (црква).
Берит Валенберг станала единствената жена која добила почесен докторат на Универзитетот во Стокхолм. Нејзината кариера била посветена на различни форми на истражување, локална историја и зачувување на споменици. Научното знаење, христијанските верувања и локалната историска работа, особено околу островот Дротнингхолм и Лова, станале најзначајните аспекти од нејзиниот живот.
Во текот на нејзината кариера учествувала во бројни археолошки ископувања. Автопортретот на еден од најпознатите доцносредновековни шведски сликари, Албертус Пиктор, бил пронајден од Валенберг во црквата Лидс за време на ископување. Таа фотографирала значајни места и споменици, кои се користени во повеќе историски и археолошки видови на истражувања.
Нејзините фотографии претставуваат културно и историски вредна временска документација. Нејзината колекција од околу 25.000 фотографии била предадена како подарок во архивата на шведскиот одбор за национално наследство во раните 1980-ти со надеж дека ќе биде зачувана за идни истражувања.
Раниот живот и семејството
Берит Валенберг е родена на 19 февруари 1902 година, во парохијата Скепсхолм, Стокхолм. Таа била ќерка на Оскар Валенберг (1872 - 1939) и неговата сопруга Беатрис, моминско Кеилер. Таа била внука на Андре Оскар Валенберг, кој ја основал Стокхолмската банка Енскилда. Таа била роднина на таткото на Раул Валенберг, Раул Оскар Валенберг. Нејзиниот татко бил поморски офицер и стопанственик. Нејзината мајка, Беатрис Келер била ќерка на сопственикот на фабрика, производителот и трговецот на големо Александар Кејлер Јуниор, од Гетеборг. Берит Валенберг имала брат, Керол, со кого била израсната во, регион во кој живееле многубројните поединци кои биле динамични во бизнисот, а дополнително живееле и општествените елити. Семејството, исто така, живеело во Саро кратко време, каде што пораснала нејзината мајка. Тие исто така живееле во Ловон, Дротнингхолм, во летна куќа што ја поседувале.
Образование
Во 1922 година, на 20-годишна возраст, таа одлучила да стане историчар на уметност, а со тоа научила латински за да влезе во средно училиште, спротивно на желбата на нејзините родители. Сепак, нејзиниот татко го поддржувал и се восхитувал на нејзиниот академски живот и кариера кога таа влезе на универзитет. Во 1925 година, таа дипломирала на, поранешно приватно училиште за девојки во Стокхолм. Подоцна истата година, таа присуствувала на Универзитетот во Стокхолм. Нејзините фокуси на студии биле на археологијата и историјата на уметноста на класичната Северна Европа, Кипар и Кина. Студирала и етнологија. Специјализирала за средновековните фрески на Финска, Данска и Шведска, во рамките на историјата на уметноста. Како дел од нејзината напредна програма по археолошка историја, таа ја завршила својата програма за диплома во 1931 година на тема Бронзено време, иако чекала до следната година да ја добие својата диплома. Таа година отишла во Шведскиот институт во Рим и додека била во Италија, добила диплома од Византискиот институт во Равена. Во 1942 година, Валенберг станала филозофска дипломка по историја на уметност и археологија на Универзитетот во Стокхолм, каде студирала историја на уметност.
Филантропија
На 19 ноември 1955 година, таа ја основала фондацијата Берит Валенберг со донација од 406.000 шведски круни. Фондацијата промовирала истражување во археологијата и историјата на уметноста, по можност до крајот на 19 век. Грантовите на средства се даваат првенствено за истражување во врска со шведскиот и нордискиот материјал.
Фотографија
Валенберг почнала да фотографира уште на рана возраст. Нејзината колекција од околу 25.000 фотографии била предадена како подарок во архивата на Националниот одбор за наследство во раните 1980-ти со желба таа да биде зачувана за идни истражувања. Претставителен избор од околу 5.000 слики од колекцијата е дигитализиран од Шведскиот одбор за национално наследство, што е овозможено преку грант од Фондацијата Берит Валенберг. Дигитализираните слики може да се пребаруваат во базата на слики на Националниот одбор за наследство Kulturmiljöbild.
Сликите се направени од 1920-тите до 1980-тите. Повеќето од сликите се црно-бели. Мотивите ги одразуваат професионалните интереси на Валенберг како археолог и историчар на уметност. Фотографирала антички споменици, археолошки ископувања, цркви, фрески, други објекти, урбани средини и пејзажи. Многу фотографии биле направени за време на нејзините студиски патувања во Европа, главно во текот на 1920-тите и 1930-тите. Освен во нордиските земји, таа патувала и во Франција, Белгија, Холандија, Германија, Италија, Обединетото Кралство, Ирска и Русија. Берит отпатувала во Шингвелир, Исланд во 1930 година и направила многу фотографии кои ја документираат 1000-годишнината од националниот парламент Алтинг. Други фотографии ја прикажуваат приватната сфера со соучениците, роднините и пријателите, извидничките активности, божиќните прослави и празниците. Има слики од домовите на Вилагатан 4, Малмвик на Линдо и Викен на Ловон и слики од меѓународен студентски состанок во Исланд во 1930 година.
Фотографиите на Валенберг претставуваат културно и историски вредна временска документација. Околини и градби кои денес не постојат или значително се промениле се фотографирани, на пример, урбани средини во Германија пред Втората светска војна.
Личен живот
Валенберг била немажена. Нејзиниот личен живот бил под влијание на трите столба на семејството, сродството и религиозните верувања. Таа била активна мисионерка, писателка на колумни во весници и кантата, а нејзината социјална средина вклучува верски и духовни водачи. Неколку блиски пријатели на Валенберг одиграле важни улоги во нејзиниот професионален и приватен живот, вклучувајќи ги писателката Стина Ридерштад, Дин Густаф Брункрона и Герда Боетиус, директорката на музејот за уметност Герда Боетиус. Подоцна служела како регионална кураторка за антиквитети и археологија, Грета Арвидсон, и кустос и историчар на уметност Агнес Гајгер, нивното пријателство со Валенберг траело до нејзината смрт.
Смрт
Берит Валенберг починала на 4 септември 1995 година. Како и многу членови на нејзиното семејство, таа била погребана во црквата Лово од страна на свештеникот Ларс Џерф на 14 септември. Подоцна ја напишал нејзината биографија, која била објавена во 2003 година.
Наследство
Кариерата на Валенберг била посветена на различни форми на истражување, локална историја и зачувување на споменици. Научното знаење, христијанските верувања и локалната историска работа, особено околу островот Дротнингхолм и Ловон, станале најзначајните аспекти од нејзиниот живот. Фотографиите и документите донирани од неа на различни музеи и архивски организации се користени во историските истражувања. Нејзините фотографии претставуваат културно и историски вредна временска документација. Од неа се фотографирани средини и градби кои денес не постојат или значително се изменети, кои се докажуваат како корисни за различни историски и археолошки истражувања. Од почетокот на основањето на нејзината фондација, таа им давала поддршка на институциите за културно наследство, историчари на уметност и археолози.
Орта Оба
Орта Оба или Ортоба (Μεσόκαμπος, Месокамбос; до 1926 г. Ορτά Ομπά, Орта Оба ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 67 жители (2011).
Географија
Селото се наоѓа на 20 км североисточно од градот Лерин и 16 км североисточно од Долно Клештино. Лежи на северниот крај од Леринското Поле, мошне близу до границата со Општина Новаци во Р. Македонија.
Во Отоманското Царство
На почетокот на XX век Орта Оба било чисто турско село во Леринската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото броело 250 жители, сите Турци. Малку подоцна Боривое Милоевиќ го споменува со 60 турски куќи.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Во 1924 г. по сила на Лозанскиот договор сето население е иселено во Турција, а на негово место се доведени Грци од Понд. Во 1926 г. селото е преименувано во Месокамбос. На пописот од 1928 г. во Орта Оба се заведени 179 жители. По 1930 г. тука се доселиле и малобројните македонски семејства од соседното Рахманли, со што станало етнички мешана населба. Така, во 1940 г. во Орта Оба имало 27 македонски и 60 доселенички семејства — вкупно 463 жители.
За време на Грчката граѓанска војна, 16 македонски семејства се преселиле во Р. Македонија, а останале 11. Со тоа, населбата и понатаму останала мешана, но во значајна полза на доселените Грци. Во 1951 се заведени 312, а во 1961 г. 322 жители. Населението почнало да опаѓа поради иселување, па така во 1971 г. се попишани 237, во 1981 г. се заведени 211, а во 1991 — 193 жители. Иселувањето се засилило во следните десетлетија: во 2001 г. Орта Оба имала 133 жители, но во 2011 г. само 67.
Стопанство
Селото важи за прилично сиромашно. Главни производи се житото и сточарските преработки. Атарот има површина од само.
Гринендајх
Гринендајх (Grünendeich; долногермански: Greundiek) — општина во округот Штаде, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Метаморфна карпа
Метаморфните карпи (Meta - morphe - изменување на формата, видоизменување) се голема група на карпи. Тие се настанати со преобликување на магматските и седиментните, или веќе постоечките метаморфни карпи. Ваквите промени се резултат на физичко - хемиски услови кои се разликуваат од оние кои владееле во времето на настанување на матичната (магматска или седиментна) карпа. Најчесто метаморфизмот се врши поради промена на притисокот и температурата, при што преобразбата на матичната карпа може да биде структурна, минералошка и хемиска. Со процесот на прекристализација се зголемуваат зрната, при што, на пример од варовниците настануваат мермери, од песочниците кварцити и сл.
Терминот шкрилавост или фолијација се користи за взаемниот паралелен распоред на листовидните минерали, како биотит, мусковит, хлорит, талк итн.
Метаморфните карпи се делат на регионално-метаморфни, динамометаморфни и контактно-метаморфни.
Младинска активност
Младинската активност претставува ангажман на младите во нивнито општество и заедница. Често се користи како стенографија за учество на младите во какви било форми вклучувајќи донесување одлуки, спорт, училишта и каква било активност каде што младите историски не се ангажирани.
Ново значење
Учествотото на младите кое е исто така наречено младинска активност се користи од владини агенции, истражувачи, едукатори и други за да се дефинира и испита активниот ангажман на младите во училиштата, спортот, владата, развојот на заедницата и економската активност.
Во 1975 година, Националната комисија за ресурси за млади во САД ја дефинираше младинската активност како:". . . Младинската активност е вклучување на младите во одговорна, предизвикувачка акција што ги исполнува вистинските потреби на можности за планирање и / или донесување одлуки кои влијаат и на другите кои не спаѓаат во групата на млади активисти. Други пожелни одлики на активноста на младите се одредбите за критичко размислување за партиципативната активност, и можноста за групни напори кон заедничка цел."Во 1995 година, Канадското здружение за ментално здравје (CMHA) воспостави дефиниција за значајно учество на младите како:"Значајното учество на младите подразбира препознавање и негување на силните страни, интересите и способностите на младите преку обезбедување реални можности на младите да се вклучат во одлуки што влијаат врз нив на поединечно и системско ниво."Во 2006 година, Програмата за млади на Комонвелтот и УНИЦЕФ забележаа: „Бидејќи има многу видови на развојни процеси, култури и уникатни поединци во светот, учеството не е само една појава. Постојат различни дефиниции за учество, но сепак, основен концепт на учество е дека луѓето можат слободно да се вклучат во социјалните и развојните процеси, и дека само-вклучувањето е активно, доброволно и информирано“.
Платформата за вклучување на младите продолжува да се зголемува во современото општество, но сепак овие можности не го зголемуваат доволно гласот на младите во општеството.
Модели
Постојат различни модели на активност на младите во општеството кои можат да се следат кога се прават напори да се вклучат младите лица во донесување одлуки или дејствување на некоја промена.
Марк Јанс и Курт Де Бакер го претставуваат Триаголникот на младинско учество. Ова сугерира дека младите луѓе активно ќе се вклучат во општеството кога ќе бидат претставени со три специфични димензии; прво тие мора да имаат нешто што ќе можат да го предизвикаат. По ова, тие мора да сметаат дека имаат капацитет да направат разлика и конечно мора да бидат во можност да се поврзат со другите за ефикасно решавање на проблемот.
Скалата за учество на Харт е модел што може да се користи при развој и работа на проекти за младинско улество. Таа има за цел да им овозможи на младите да земат активно учество во донесувањето одлуки и да им даде можност да имаат „глас“ во општеството.
Харт изјавува дека има 8 чекори на „Скалата за учество“ Првите три чекори како манипулација, декорација и токенизам не се сметаат за ангажирање на млади луѓе во активно учество на младите, туку наместо тоа обезбедуваат патека за премин кон другите фази на младоста учество. Следните пет чекори по ова разгледуваат како целосно да ги интегрираат младите во процесот на донесување одлуки и како активно да се вклучат. Овие чекори еволуираат со тоа што следниот чекор што возрасните го преземаат е организирање на настани за младите да можат да волонтираат (млади луѓе назначени за одредени активности, но не и информирани). По ова, мислењата на младите ќе имаат одредено влијание врз донесените одлуки и тие ќе добијат повратни информации за овие мислења (Младите се консултираат и информираат). Следниот чекор вклучува донесување првични идеи од страна на возрасните, а потоа преземање на неопходни чекори за имплементирање на со свои идеи и организација од страна на младите (иницирана од возрасни, заедничка моќ со младите). Претпоследниот чекор за младите луѓе кои имаат целосна моќ и креативна лиценца над своите идеи и проекти (Младите водат и иницираат акција). Последниот чекор се однесува на спојувањето на некои од последните неколку чекори, со тоа што младите ја иницираат идејата и ги покануваат возрасните да се приклучат, што доведува до еднакво партнерство. (Младите и возрасните споделуваат донесување одлуки.)
Примери
Активностите за учество на младите можат да вклучуваат некои од овие форми:
Учеството на младите честопати бара одредена мерка на студентски глас или младински глас, како и партнерства за млади / возрасни. Резултатите често се мерат со развојните цели на младите, академските резултати или враќањето на социјалниот капитал. Тие можат да бидат во форма на граѓански ангажман, младински права или меѓугенерациски правичност.
Видови на активности
Работејќи под УНИЦЕФ во 1992 година, социологот Роџер Харт создал модел за размислување за учеството на младите како континуитет на активности. Под наслов „Скала на учество“, овој спектар идентификува осум типа на младинско учество, почнувајќи од токенизам и манипулација, до ангажирање на младите како партнери. Адам Флечер од Фричилд Проектот идентификуваше низа младински учества во социјалните промени преку неговиот „Циклус на ангажман“. Дејвид Дрикел, друг истражувач поврзан со ООН, идентификувал неколку „чекори“ кон учеството на младите, додека Даниел Хо-Санг ги анализирал моделите според хоризонталниот континуитет.
Начин на учење на домородните американски заедници
Во некои домородни заедници на Америка, децата се сметаат за легитимни учесници и имаат пристап до учење со цел да имаат важно влијание во нивната заедница. Нивната висока вклученост во семејните напори им овозможува да ги набудуваат и искусат вештините што ќе им бидат потребни како членови на заедницата. Децата се во можност да учат затоа што имаат шанса да соработуваат со сите во заедницата. Тие исто така се желни да учествуваат и да преземат иницијатива да се вклучат во семејни настани и настани во заедницата.
На различна возраст децата извршуваат различни задачи во нивната заедница. Во заедницата Јукатеј Маите во Мексико, без оглед на возраста може да се забележи како секој член учествува во секојдневните напори на нивното семејство. На возраст од 18 месеци, Мари е најмалото дете во своето семејство. Мари ја имитира својата мајка користејќи лист за чистење на столицата како нејзината мајка. Мајката на Мари пријатно ја набљудува додека таа продолжува да го чисти мебелот. Иако е многу млада, нејзината мајка ја поздравува нејзината желба да учествува во секојдневните активности на семејството.
Домородните деца на Сан Педро се занимаваат со активности како игра, часови, работа и самостоен разговор со семејството и членовите на заедницата од различна возраст. Децата на возраст од две до три години се интегрирани во активности со нивните постари. На пример, многу деца од две до три години прават работи околу заедницата и продаваат овошје или друга стока. Ова им дава на децата поголема пристапност до напорите на нивните постари, и поголеми шанси да научат корисни вештини.
Околу три години, домородните деца од Маите од Сан Педро, Гватемала се занимаваат со зрели работи како земјоделство, готвење и згрижување. На оваа возраст тие набљудуваат што прават другите околу нив, но околу пет-годишна возраст тие започнуваат директно да помагаат преку самостојно водење на работите. Децата од Маите се во можност да учат така што се многу вклучени во работата на возрасните.
Во заедницата Чилихуани во високиот перуански Андите, деца на возраст од околу четири години придонесуваат за своето семејство преку завршување на основни работи околу куќата, и помагаат во грижата за помладите браќа и сестри. Четиригодишниот Виктор придонесува за своето семејство преку извршување на домашни задачи, преку помагање во одгледувањето на неговите две помлади сестри, носење на пелени на неговата мајка, чистење на прашина на нивните мали ќебиња, и држење на шишиња додека неговите сестри пијат млеко. Ова им овозможува на децата да набудуваат, слушаат и учат за да можат значајно да придонесат во овие потфати како што стареат.
Како што децата стареат, тие можат да преземат повеќе одговорности. Исто така како што нивните вештини стануваат понапредни, децата можат да преземат иницијатива за различни задачи. Во Гвадалахара, Мексико, децата околу девет до десет години редовно преземаат иницијатива и придонесуваат за семејни работи во домаќинството и активности, како на пример чистење на куќата. Оваа иницијација им овозможува на децата да бидат повеќе вклучени во нивната заедница. На пример, во Јукатан, Мексико, деца на возраст од петнаесет години ја преземаат работата на полето што нивниот татко го поседува, со што помагаат неизмерно на нивното семејство. Децата покажуваат интерес да преземаат иницијатива, и учествуваат колку што можат во домашните активностите.
Во еден експеримент, браќа и сестри од мексиканско потекло биле поканети да изградат играчка заедно. Тие биле во можност да научат како да ја градат играчката работејќи заедно, разгледувајќи ги идеите на другите и комбинирајќи ги нивните методи. Оваа студија покажува дека за да се биде дел од заедницата, децата на рана возраст треба да научат важни вредности како што се вклученост и придонес во заедницата што ги учат преку вршење на нивните активности.
Во многу домородни американски заедници децата се сметаат за легитимни учесници кои придонесуваат. Децата се интегрирани во секојдневните напори на семејството и заедницата. Тие имаат поголем пристап до разни можности за набљудување и учење за да можат да имаат значајно влијание во нивното семејство и заедница.
462
462 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 462 година од новата ера, 462. од првиот милениум, 62. од V век и трета од 460-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5970 и 5971 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5212 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4222 и 4223 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1215.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 462 година се протега во 3098 и 3099, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3158 и 3159 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1005. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 165 и 164 година пред хиџра.
Ирина Монфератска
Ирина Монфератска (италијански: Violante degli Aleramici, Jolanda di Monferrato, Irene di Bisanzio; 1273/1274 во Казале Монферато, † 1317 во Драма, блиску до Солун )) била германска принцеза и византиска царица, втора сопруга на цар Андроник II Палеолог.
Ирина е родена со името Јоланда во 1274 во Казале Монферато, денешна Италија. Таа била ќерка на Вилхелм VII (1240-1292) и а втората сопруга Беатрис Кастилска (1254-1286). Ирина била внука по мајчина линија на Виоланта Арагонска и кралот Алфонсо X од Кастиља.
Во 1284 година Јоланда била мажена за византискиот цар, Андроник II. За целта го прифатила православието и името Ирина.
Ирина му родила на Андроник II Палеолог четири деца:
Благодарение на овој брак Андроник II подоцна ги добил и правата врз Солунско Кралство, кое веќе половина век било во рацете на Ромејците, но по традиција титулата  Крал на Солун  продолжувала да ја имаат Монферат, од чиј род во 1204 година биле избрани првите кралеви на Солун. Во 1305 година починал Јован I, брат на Ирина и последен машки претставник на династијата на Монфератите. По неговата смрт за негов наследник бил прогласен синот на Ирина Монфератска, Теодор.
Михаил IX Палеолог, заварениот син на Ирина, станал соцар на Андроник II Палеолог, а синот на Михаил IX, Андроник бил прогласен за наследник на престолот. Оваа ситуација сепак не одговарала на Ирина Монфератска, која се стремила да обезбеди власт за сопствените деца. Во 1303 таа го напуштила Цариград и се населила во Солун. Таму царицата создала сопствен двор, започнувајќи да ги контролира финансиите на градот и во текот на 14 години водела сопствена надворешна политика како самостоен владетел. Никифор Григор ја опишува царицата како амбициозна и арогантна жена.
Ирина Монфератска починала во 1317 година во Драма и била погребана во манастирот Пантократор во Цариград.
Килотоа
Килотоа — купа исполнета со вода и најзападен вулкан во Еквадорските Андите. Купата од 3 километри била формирана по распадот на овој дацитен вулкан по катастрофалната ерупција со показател на вулканска избувност од 6, пред околу 800 години, кој произвел пирокластични текови и лахари кои стигнале до Тихиот Океан. Оваа последна ерупција следела по период на латентност од 14.000 години и е позната како ерупција од 1280 година. Четвртата еруптивна фаза била фреатомагнатска, што укажува на тоа дека езерото веќе постоело во тоа време. Купата оттогаш акумулирала длабоко кратерско езеро од 250 метри, кое има зеленикава боја како резултат на растворени минерали. Фумаролите се наоѓаат на дното на езерото и на источниот дел на вулканот се појавуваат топли извори.
Килотоа е туристичка локација со зголемена популарност. Патот кон врвот обично започнува со камион или автобус од градот Зумбахуа, 17 километри на југ, или почесто со автобус од Латакунга. Посетителите веќе не треба да плаќаат два долари за да ја разгледаат купата. Постојат голем број на едноставни хостели во непосредна област кои ги нудат своите услуги. Активностите вклучуваат пешачење од четири до пет часа околу купата (чиј пречник е нешто над 3 км). Купестиот раб е мошне нерегуларен и достигнува максимални височини (3810 метри до севвер, 3894 метри до северозапад и 3915 метри до југоисток) во три лавини куполи. Искачувањето од 10 километри е стрмно на некои места и може да биде доста тешко, особено ако има магла.
Површината на езерото се наоѓа на 3.500 метри над морето. Вкупниот волумен на вода што се чува во езерото Килотоа е 0,35 км3. Според месните жители, нивото на езеро полека се намалува во текот на последните 10 години. Травертинските депозити се случуваат долж брегот до 10 метри над нивото на езерото (во 2000 година).
Аделсе
Аделсе е остров среде езерото Меларен во Шведска, во близина на Бјоркфјерден. Административниот центар на значајната населба Бирка (на соседниот остров Бјорко) се наоѓал кај Ховгорден на Аделсе.
Географија
Пејзажот на Аделсе се состои од карпести ридови обложени со бор и гребени од морена полни со полиња и листопадни дрвја, главно даб. Највисокото место на Аделси е планината Кунста, која е 53,2 метри надморска височина. Врвот на Кунста има кула со поглед што нуди одличен поглед кон средината на езерото Маларен.
Постојат многу печурки за јадење и овошје што може да се најдат на Аделсе, вклучувајќи лустери, црна труба, сини бобинки, боровинки, смреки, цреши, јаболка и круши.
Демографија
Аделсе има околу 700 постојани жители, број кој е доста стабилен низ вековите. Многу жители одат на работа во Стокхолм, но има и земјоделци и рибари. Во текот на летните месеци, островот е популарен кај туристите.
Транспорт
Автобусите (линии 311 и 312) сообраќаат од автобускиот терминал кај Бромаплан, среде Брома, до Шоенген на Мунсо. Оттука, ферибродот за кабелски возила преминува до Аделсе. Автобусот 312 патува со траект и поминува низ целиот остров. Ферибродот сообраќа на секои половина час во текот на денот и на час во вечерните и ноќните часови. Ноќниот траект сообраќа поретко во текот на летните месеци.
Историја
Историјата на Аделсе започна со камено доба. Аделсе во тоа време се состоеше од мали острови што излегоа од морето на крајот на леденото доба. Меларен, слатководно езеро, сè уште не постоело, па скериите што требало да станат Аделсе лежеле под Балтичкото Море.
Риболов, лов на птици и фоки ја создадале основата за животот на луѓето што живеат таму. Постојат гробови од раното и доцното камено време, но повеќето гробници потекнуваат од железното време, најчесто викиншкото време. Исто така, постојат два древни ридови (форнборгар) на Аделсе; еден од нив, сместен на Скансберг во близина на Стенби, е невообичаено добро сочуван. Аделсе, порано наречен Алсно или Алсну ја одразува важноста на областа за време на Викиншката ера. Куќата на кралот (Кунгсгорден) била веднаш до Ховгорден, а монархот владеел со блискиот град Бирка. Ова е исто така местото на Кунгшигарна во Ховгорден. Kungs значи крал или кралски и купиштата, од старонордискиот збор haugr, значи насип или венец.
Во текот на вториот дел од 12 век, христијанска црква била изградена веднаш до Ховгорден. Синовите на Биргер Џарл го изградиле Куќа Алсен, прекрасен замок каде кралот Магнус I во 1279 година го собра состанокот на Алсно. На тој состанок била воспоставена Уредбата на Алсно, воведувајќи ги привилегиите на шведското благородништво.
За време на средниот век, Куќата Алсно се користела како летна палата за кралеви и гувернери, но подоцна пропаднала. Она што останало од замокот и неколку гробови во близина на Ховгорден е ископано за време на археолошките ископувања спроведени помеѓу 1916 и 1926 година.
1782
1782 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1782 година од новата ера, 782. од вториот милениум, 82. од XVIII век и трета од 1780-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7290 и 7291 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6532 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5542 и 5543 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2535.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1782 година се протега во 4418 и 4419, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4478 и 4479 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2325. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1196 и 1197 исламска година.
Поважни истражувања по големите географски откритија
Големите истражувања продолжиле и по годините на географските откритија. До почетокот на 17 век, бродовите биле доволно добро изградени и нивните навигатори биле доволно способни за да патуваат виртуелно речиси насекаде на планетата по морски пат. Во 17 век холандските истражувачи Вилем Јанз и Авел Тасман ги истражувале бреговите на Австралија. Шпански експедиции од Перу го истражувале Јужниот Пацифик и откриле архипелази како Вануату и Питкерн. Луис Ваез де Торес ги закупил бреговите на Нова Гвинеја и Соломонските Острови, и  го открил морскиот теснец  кој го носи неговото име. Европската поморска истражувачка единица ги забележала на мапа западните и северните брегови на Австралија, но источниот брег мораше да почека повеќе од еден век, бидејќи во XVIII век британскиот истражувач Џемс Кук, бил тој кој открил голем дел од Полинезија. Најдалечното место до кое стигнал Кук била Алјаска. Во подоцнежниот 18 век Тихиот Океан стана фокус на обновениот интерес, со пристигнувањето на шпанските експедиции во северниот дел на Канада и Алјаска, и со истражувањето кое го направиле Северно-Европејците на други непознати региони во западниот брег на Северна Америка.
Центарот на Америка беше откриен до средината на 16 век, иако имаше неистражени области до XVIII и XIX век. Европејците ги немале истражено длабоките внатрешни области на Австралија Африка од средината па сè до крајот на 19 и почетокот на 20 век, што се должи на недостаток на трговски потенцијал во овој регион, како и на сериозниот проблем на заразни тропски болести како во случајот со Потсахарска Африка. Конечно, внатрешниот дел на Антарктикот беше истражен, со откривањето на Северниот и Јужниот Пол во 20 век.
Истражувањето на Џејмс Кук за Тихиот Океан (1768-1779)
. Британскиот истражувач Џејмс Кук беше првиот кој го означи Њуфаундленд на карта пред да направи три патувања до Тихиот Океан за време на кои тој овозможи  да се постигне првиот европски контакт со источниот брег на Австралија и на Хавајските Острови, иако усните преданија наведуваат дека многу порана шпанска експедиција овозможила да се постигне доцнежната, исто како и првото забележано заобиколување на Нов Зеланд. 12 годишното едрење по Тихиот Океан на Кук многу придонело кон европските познавање на областа. Неколку острови во кои припаѓаат и Сендвич Островите (Хаваи) за првпат беа сретнати од Европејците, и огромен успех на Кук беше неговото точно навигациско обележување на поголеми области од Тихиот Океан.
При создавањето на точна мапа, мора да бидат познати ширината и должината. Навигаторите со векови биле во можност точно да ја измерат географската ширина со мерење на аголот на сонцето или некоја ѕвезда над хоризонтот употребувајќи го инструментот наречен квадрант. Географската ширина е потешка да се измери точно, бидејќи таа бара прецизни знаења за временската разлика помеѓу точките на површината на земјата. Земјата врти полн круг од 360 степени околу сонцето секој ден. Според ова должината одговара на времето: 15 степени на секој час, или 1 степен на секои 4 минути.
Кук ги собра точните мерки за географската должина за време на неговото прво патување со помош на астрономот Чарлс Грин и со употреба на ново објавената таблица на Наутички Календар, преку методот на месечево растојание – мерејќи ја аголната далечина од Месечината до сонцето во текот на денот или до една од осумте светли ѕвезди во текот на ноќта  да го утврди времето во Кралската опсерваторија во Гринвич, и да го спореди тоа со неговото месно време утврдено преку висината на сонцето, месечината, или ѕвездите. На неговото второ патување Кук го употребувал хронометарот К1 изработен од страна на Ларкум Кендал. Бил копија на часовникот H4 изработен од Џон Харисон, кој се докажа дека е првиот часовник кој може да покаже точно време кога се патува на море и бил употребен на патувањето на бродот Депфорд кон Јамајка, 1761-1762. Кук бил првиот Европеец кој имал долгогодишен контакт со различни луѓе на Тихиот Океан. Тој бил во право кога заклучил дека има некаков односот меѓу сите луѓе во Тихиот Океан, и покрај тоа што тие се разделени илјадници милји со океанот. Во Нов Зеланд доаѓањето на Кук често се користи за да се означи почетокот на колонизацијата. Џејмс Кук исто така ја измисли теоријата дека полинезијците потекнуваат од Азија, што подоцна беше докажано дека е точно од научникот Брајан Сајкс.
Александар фон Хумболт (1799-1804)
Помеѓу 1799 и 1804 година, Александар фон Хумболт кој е германски природонаучник и истражувач, интезивно патувал во Латинска Америка, под заштита на шпанскиот кра Карло VII. Хумболт имал за цел да истражи како силите на природата комуницираат меѓусебе и да дознае за единството на природата. Се смета дека неговата експедицијата ги поставила темелите во науките за физичката географија и метеорологија, истражувајќи и опишувајќи, на начин кој за првпат генерално се смета за модерен од научна гледна точка.