cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Трицентрична двоелектронска врска
Други соединенија
Оваа шема на поврзување се гледа и кај триметилалуминиумот, кој формира еден димер Al 2 (CH 3 ) 6 со јаглеродните атоми на две од метил групите во премостувачки јаки позиции. Овој тип на врска се јавува и во јаглеродните соединенија, каде што понекогаш се нарекува хиперконјугација ; друго име за асиметрични трицентрални двоелектронски врски.
Карбокации
Реакциите на преуредување на карбокација се случуваат преку транзициони состојби на врска со три центри. Бидејќи трите структури на централните врски имаат приближно иста енергија како карбокациите, генерално практично нема енергија за активирање за овие преуредувања, така што тие се случуваат со невообичаено високи стапки.
Јаглеродни јони како што е етаниум       имаат трицентрични двоелектронски врски. Можеби најпознатата и проучена структура од овој вид е 2-Норборнил катјон.
1895 во уметноста
1895 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Статистичко обележје
Објектите на една популација се опишуваат со променливи величини кои се заеднички за сите и во статистиката најчесто се нарекуваат статистички обележја.
За да може едно обележје да биде значајно за една популација тоа не треба да биде идентично за сите објекти во популацијата.
Соборна џамија (Боруџерд)
Соборна џамија (персиски: جامع بروجرد) е џамија која се наоѓа во Боруџерд, Иран. Изградена во времето на Сасанидското Царство.
1894 во уметноста
1894 година во уметноста содржи некои значајни настани.
The City (албум од Вангелис)
The City  е албум од Вангелис објавен во 1990 година.
Реал Мадрид Кастиља
Реал Мадрид Кастиља е шпански фудбалски клуб, кој моментално се натпреварува во Сегунда Дивисион Б, третата лига по ранг во Шпанија.
Клубот е подружник на првиот тим на Реал Мадрид, се наоѓа во главниот град на Шпанија и ги игра својте домашни натпревари на Стадионот Алфредо ди Стефано, кој се наоѓа во Мадрид во Валдебебас, инаугуриран е на 9 мај 2006 година и има капацитет од 12,000 седишта.
Историја
Клубот бил основан во 1930 година под името Плус Ултра, и биле аматерска екипа. Осумнаесет години подоцна, во 1948 година склопиле договор со Реал Мадрид и станале нивна Б екипа. Реал им ветил финансиска помош, a Кастиља својте најдобри играчи ги препуштала на сениорскиот тим. Во 1949 година Кастиља го одиграла својот прв натпревар во Сегунда, а од 1952 станале и официјално Втор тим на Реал Мадрид. Во 1959 година стигнале до четвртфиналето на Купот на Шпанија познат уште и како Копа дел Реј, но таму загбиле од Гранада. Во педесеттите и шеесеттите станале вистински "расадник" на добри фудбалери кои подоцна играле за Реал и за шпанската репрезентација.
Од 21 јули 1972 официјално се нарекуваат под името Кастиља. Во тоа време владее "златната доба на клубот". Тогаш сè уште резервните екипи имале право да се натпреваруваат во Копа дел Реј. Во сезоната 1979-80, Кастиља стигнала до финалето. На патот до најголемиот успех дошле преку четири прволигашки екипи. Од натпреварувањето ги исфрлиле екипите на Еркулес, Атлетик Билбао, Реал Сосиедад и Спортинг Хихон. Последните две екипи завршиле на второто и третото место во Примера, додека прв бил Реал. Во финалето Кастиља требало да и се спротивстави на својата сениорска екипа, Реал Мадрид. И покрај тоа што пружиле добра игра, поразени се убедливо од силниот противник со вискоки 6-1. Тоа е единствениот случај во историјата кога А и Б тимовите на некоја екипа играле финале во некое домашно натпреварување. Откако завршил натпреварот, капитените на двата тима заедно го подигнале пехарот и со него направиле почесен круг. Бидејќи таа година Реал ги освоил и Примера и Копа дел Реј, со пласманот во финалето Кастиља обезбедила право да учествува во Купот на победниците на куповите. Меѓутоа таму ги завршиле настапите уште во 1. коло каде биле елиминирани од Вест Хем Јунајтед. Во 1984 Кастиља ја освојува 2. лига, но не се пласирале во повисок ранг затоа што таму веќе настапувала сениорската екипа. Таа година во клубот играле Емилио Бутрагуењо, Маноло Санчис, Мартин Васкес, Мичел и Мигел Пардеса, петка попозната како Quinta del Buitre. Во доцните 80-ти години за Кастиља играл, a од 1993 до 1995 бил тренер Рафаел Бенитес.
Во 1991 година Шпанската фудбалска федерација забранила посебни имиња за резервните екипи, па името Кастиља морало да се промени. Тогаш го носеле името Реал Мадрид Б или Реал Мадрид Депортива. Во вој период во школата на Реал никнале легенди како што се Раул Гонсалес, Гути и Икер Касиљас како и други играчи кои направиле одлчина кариера во други клубови како Хуан Мата и Сантјаго Кањисарес.
Во сезоната 2004-2005 тренерот Хуан Рамон Лопес Каро го внел тимот во Сегунда и повторно "оживува" името Кастиља. Името се враќа, се сели на нов стадион, а клубот и понатаму дава одлични млади играчи како Роберто Солдадо, Алваро Арбелоа и Алваро Негредо. Во сезоната 2006-2007 тимот испаднал во Сегунда Б.
Кастиља повторно се враќа во Сегунда во сезоната 2011-2012, кога во плејофот ја "прегазиле" екипата на Кадис со вкупен резултат во двата натпревара 8-1. Првата сезона (2012-2013) по враќањето била одлична и Реал Мадрид Кастиља го зазема 8. место во Сегунда. Меѓутоа, следната сезона двајцата најдобри играчи Алваро Мората и Хесе Родригес му се приклучуваат на сениорскиот тим, а Кастиља повторно испаѓа во Сегунда Б, заземајќи го 20. место со 49 освоени бодови, 2 помалку од првата екипа што изборила опстанок.
Космос-2448
Космос-2448 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 25 декември 2008 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на км, а најмалото на.
Твејтсов Ледник
Твејтсов Ледник, (наречен и Ледник на Судниот Ден) — невообичаено широк и огромен ледник на Антарктикот што се влева во Пајнајлендовиот Залив, како дел од Амундсеновото Море, источно од планината Марфи, на брегот Волгрин во Земјата на Мари Берд. Неговата површинска брзина надминува 2 километри годишно во близина на нејзината линија за заземјување. Неговиот најбрзо течен заземјен мраз е центриран помеѓу 50-100 источно од планината Марфи. Во 1967 година, Советодавниот комитет за имиња на Антарктикот го именувал ледникот по Фредрик Т. Твајтс (1883–1961), глацијален геолог, геоморфолог и почесен професор на Универзитетот во Висконсин-Медисон.
Твејтсовиот Ледник е внимателно следен за неговиот потенцијал да го подигне нивото на морето. Заедно со Пајнајлендовиот Ледник, тој е опишан како дел од „слабиот долен дел“ на ледената покривка на Западниот Антарктик, поради неговата очигледна ранливост на значително повлекување. Оваа хипотеза се заснова и на теоретски студии за стабилноста на морските ледени плочи и на набљудувања на големи промени на овие два ледници. Во последниве години, протокот на двата од овие ледници се забрзал, нивните површини се спуштиле и нивните заземјувачки линии се повлекле.
Твејтсовиот Леден Гребен, пловечки леден гребен кој го зацврстува и го задржува источниот дел од ледникот, најверојатно ќе се урне во рок од една деценија од 2021 година, што ќе доведе до зголемен одлив и придонес во порастот на нивото на морето. Поради оваа причина, ледникот и неговиот леден гребен се предложени како места за интервенции на климатско инженерство за стабилизирање и зачувување на неговиот мраз.
Истражување
Во 2001 година, студијата на Твејтсовиот Ледник користејќи податоци за интерферометрија на сателитски радар од Земјините далечински сетилни сателити 1 и 2 открил дека линијата за заземјување на ледникот се повлекува со 1 километар годишно и дека ледникот е значително надвор од рамнотежа на масата, што потврдува Претпоставки за колапс од Теренс Хјуз, Универзитетот во Мејн, во 1973 година. Во 2002 година, тим од научници од Чиле и НАСА на одборот P-3 Orion од Чилеанската морнарица го собрале првото радарско звучење и ласерска височина на ледникот за да се открие екстензивно разредување и забрзување при истенчувањето. Ова откритие поттикнало обемна воздушна кампања во 2004 година од страна на Универзитетот во Тексас во Остин, која потоа била проследена со последователни воздушни кампањи во рамките на кампањата на НАСА IceBridge во 2009-2018 година.
Во 2011 година, со помош на геофизички податоци собрани од летовите над Твејтсовиот Ледник (податоци собрани во рамките на кампањата на НАСА IceBridge), студија на научниците од опсерваторијата Ламонт-Доерти на Земјата на Универзитетот Колумбија покажала карпеста одлика, гребен висок 700 метри што помага да се закотви ледникот и помага да се забави лизгањето на ледникот во морето. Студијата исто така ја потврдила важноста на топографијата на морското дно во предвидувањето како ледникот ќе се однесува во блиска иднина. Сепак, ледникот се смета за најголема закана во релевантните временски скали, за подемот на морињата, сегашните студии имаат за цел подобро да го квантифицираат повлекувањето и можните влијанија.
Од 1980-тите, ледникот имал нето загуба од над 600 милијарди тони мраз до 2017 година Во 2017 година, научниците откриле претходно непознати вулкани во близина.
Во 2020 година, научниците за прв пат откриле топла вода под ледникот. Местото каде ледникот бил во контакт со морето било забележано како 2 степени целзиусови над температурата на замрзнување. Откритието било дел од Меѓународната соработка на ледниците Thwaites, партнерство првенствено помеѓу академски институции во САД и Велика Британија. Оваа студија предизвикала тревога во врска со колапсот на ледникот, што може да доведе до речиси 3 ft пораст на нивото на морето.
Огромното паѓање на дел од мразот на ледникот на морскиот крај на Твејтсовиот Ледник се следи со далечинско набљудување и сеизмолошки набљудувања, при што најголемите настани се сеизмички забележливи на опсег до 1.600 км.
Студијата од 2022 година на Nature Geoscience го опишало „брзото повлекување“ на Твејтсовиот Ледник, заклучувајќи го неговото минато движење во предсателитската ера со анализа на „ребрата“ формирани на дното на океанот од плимата и осеката и мразот. Студијата покажала дека во одреден момент во последните два века, ледникот се движел 1,3 милји (2,1 километри) годишно, што е двојно повеќе од стапката во периодот од 2011 до 2019 година, што ја прави таквата стапка на повлекување можна закана, доколку ледникот се повлече и е дислоциран надвор од морското дно што моментално го одржува донекаде стабилно.
Одводнување на вода под ледникот
Во основата на ледникот стојат подрачја на канали и потоци слични на мочуришта. Возводните мочуришни канали ги хранат потоците со суви области помеѓу потоците што го забавуваат протокот на ледникот. Поради ова триење, ледникот се смета за стабилен на краток рок.
Предвидувања
Студија на Универзитетот во Вашингтон од 2014 година, користејќи сателитски мерења и компјутерски модели, предвидела дека Твејтсовиот Ледник постепено ќе се стопи, што ќе доведе до неповратен колапс во следните 200 до 1.000 години.
Студијата од 2021 година сугерира дека Твејтсовиот Гребен, кој моментално го ограничува источниот дел од Твејтсовиот Ледник, може да почне да се урива во рок од пет години, што ќе доведе до зголемување на придонесот за зголемување на нивото на морето од источниот дел и на крајот да стане еквивалентен на оној на други, неодбранети делови од ледникот. Научниците не тврдат дека целиот ледник ќе се урне во рок од пет години, туку дека ледениот гребен кој лежи на океанот и го ограничува источниот дел од Твејтсовиот Ледник. Пловечкиот леден гребен делува како преграда што спречува побрз проток на мразот нагоре. Ова би значело зголемен одлив од ледникот и на тој начин зголемен придонес за зголемување на нивото на морето за 26 инчи (66 см) (зголемување од 4% од порастот на нивото на морето на 5% од порастот на нивото на морето на краток рок). Според хипотезата за нестабилност на морските ледени карпи, изложувањето на високите карпи од неуспехот на ледениот гребен може да доведе до верижна реакција на колапс во текот на вековите, иако точноста на оваа хипотеза е оспорена од други студии.
Според Тед Скамбос, глациолог на Универзитетот во Колорадо Болдер и водач на Меѓународната соработка за Твејтсовиот Ледник, во интервјуто од крајот на 2021 година од станицата Мекмердо, „Работите овде се развиваат навистина брзо. Тоа е застрашувачко.“ На состанокот на Американскиот геофизички сојуз во Њу Орлеанс, Луизијана во декември, ситуацијата била опишана како загрижувачка.
Јазик на Твејтсовиот Ледник
Твејтсовиот леден јазик (-75°N, -106.83333°W ), е околу 50 км широк и прогресивно се скратува поради породувањето на мразот, врз основа на записот за набљудување. Првично бил исцртан од воздушните фотографии собрани за време на операцијата „Хајџамп“ во јануари 1947 година.
Твејтсов јазик
Твејтсовиот јазик (-74°N, -108.5°W ) бил голем санта мраз кој бил насукан во Амундсеновото Море, околу 32 км североисточно од полуостровот на Мечките. Одликата била околу 112 км долга и 32 км широка, а во јануари 1966 година нејзиниот јужен дел бил само 5 км северно од Твејтсовиот леден јазик. Се состоел од санта мраз кои се откинала од ледениот јазик и не треба да се меша со вториот, кој сè уште е прикачен на заземјениот мраз. Тој бил исцртан од страна на USGS од воздушни фотографии собрани за време на операцијата „Хајгџамп“ и операцијата Deepfreeze. Првпат беше забележан во 1930-тите, но конечно се одвоил од ледениот јазик и се распаднал кон крајот на 1980-тите.
Подводна празнина
Во јануари 2019 година, НАСА открила подводна празнина под ледникот, со површина две третини од големината на Менхетен. Шуплината се формирала главно во претходните три години и е висока скоро 305 метри, што веројатно го забрзува распаѓањето на ледникот. Твејтс моментално придонесува со приближно 4% во глобалното зголемување на нивото на морето.
Меѓународна соработка за Твејтсовиот Ледник (МСТЛ)
5-годишна меѓународна соработка за проучување на Твејтсовиот Ледник била воспоставена во 2018 година
На почетокот на 2020 година, истражувачите од МСТГ направиле мерења за да развијат сценарија за иднината на ледникот и да ја предвидат временската рамка за можен колапс: ерозијата на ледникот од загреаната океанска вода се чини дека е посилна од очекуваното. Истражувачите забележале со загриженост дека, на основната линија на ледникот, температурата на водата е веќе повеќе од два степени над точката на мрзнење. Тие потврдуваат дека одмрзнувањето на Твејтсовиот Ледник придонесува за околу четири отсто од глобалното зголемување на нивото на морето. Само колапсот на овој ледник би го подигнал нивото на морето за околу 65 сантиметри (25 инчи).
Какуичи Мимура
Какуичи Мимура ( - ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Летните олимписки игри 1956.
Јамусукро
Јамусукро — главен град на Брегот на Слоновата Коска со 200.000 жители кој се наоѓа на 240 км северно од Абиџан. Неговите географски координати се 6°50' северно и 5°15' западно (6.8333, -5.25).
Името на градот води потекло од поглаварката Јамусо.
Душко Костовски
Душко Костовски (Дебар, - Скопје, ) — театарски, филмски и телевизиски глумец.
Професионална кариера
Костовски се школувал во Скопје. За време на студиите членува во Драмската секција при Културно-уметничкото друштво „Кочо Рацин“. Од 1963 година е член на театарот „Антон Панов“ во Струмица. Во 1970 година доаѓа во Македонскиот народен театар во Скопје. За својот глумечки ангажман има добиено повеќе награди меѓу кои се и Наградата на град Скопје „13 Ноември“ во 1985 како и Републичката награда „11 Октомври“ во 1986. На Театарските игри „Војдан Чернодрински“ во Прилеп во 1968 г. ја доби истоимената награда за глумечко остварување. Во 1986 година на Филмскиот фестивал во Пула ја доби „Златната арена“ за најдобра споредна машка улога.
Инфинитив
Инфинитивот е јазичен термин за одредена глаголска форма во јазикот. Традиционално, инфинитивот се дефинира како основната форма на глаголот, односно формата на глаголот во сегашно време која се користи низ речниците. Сепак, давање генерална дефиниција за инфинитивот не е можна поради тоа што не сите јазици имаат инфинитив. Така на пример, инфинитив имаат англискиот (work, to work), српскохрватскиот (raditi), словачкиот (robot') итн. Јазиците како што се македонскиот, бугарскиот или поголем број од американските, африканските и австралиските староседелски јазици немаат инфинитив. Таквите јазици изнаоѓаат други средства за одредување на основната форма на глаголот. Така на пример, македонскиот како основна форма ја зема сегашната глаголска форма за трето лице еднина.
Албански
Албанскиот нема инфинитив и наместо него како основна форма на глаголот се зема сегашната глаголска форма за прво лице еднина.
Германски јазици
Англискиот, традиционално има две форми на инфинитивот наречени чист инфинитив (bare infinitive) и да-инфинитив (to-infinitive). Така на пример инфинитивните форми на глаглот игра се: play (игра) и to play (да игра).
Инфинитвот во германскиот јазик завршува на -en (sagen, вели), а некои глаголи завршуваат и на -eln или -ern. Постои и можност да се стави zu пред инфитивот кое функционира како англиското to.
Во холандскиот јазик инфинитивот завршува на -en. Постои и можност да се стави te пред инфитивот кое функционира како англиското to. Африканс не разликува инфинитив од сегашна форма на глаголот.
Во скандинавските јазици инфинитвот од -en се редуцирал на -е или -а.
Романски јазици
Инфинитивот на скоро сите глаголи во латинскиот јазик завршувале на -re. Денес во италијанскиот јазик инфинитивот завршува на -are, -ere, -rre, или -ire, и -arsi, -ersi, -rsi, -irsi за повратни глаголи.
Во шпанскиот инфинитивот завршува на -ar, -er, or -ir, а во францискиот на -re, -er, oir, и -ir.
Романскиот има т.н. долга и кратка форма. Долгите форми завршуваат на -are, -ere, -ire и тие функционираат како глаголски именки. ). Кратките форми завршуваат на -a,-ea, -e, и -i.
Балтословенски јазици
Инфинитивот во рускиот јазик обично завршува на -ть или -ти. Инфинитивот во полскиот јазик завршува на -ć (меко ќ, а понекогаш и на -c), во словачкиот на -t’ (-ќ), во чешкиот на -t, во латвискиот најчесто на -s, во украинскиот на -ти, во белорускиот на -ць, во литванскиот на -ti, во словенечкиот на -ti или -či и во хрватскиот (српскохрватскиот и босанскиот) на -ti или -ći. Во српскиот инфинитивот завршува на -ti или -ći, но е пофлексибилен одошто останатите јазици.
Македонскиот и бугарскиот се единствените словенски јазици кои ги загубиле инфинитивните форми, а завршувале на -ти, кои биле наследени од старословенскиот. Наместо инфинитив, македонскиот јазик ја користи сегашната форма на глаголот за трето лице единина, а бугарскиот сегашната глаголска форма за прво лице единина.
1893 во уметноста
1893 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Википедија на француски јазик
Француската Википедија е издание на Википедија на германски јазик, дел од фондацијата Викимедија.
Џамија Хаџар Катун
Џамијата Хаџар Катун (курдски:مزگت هاجه رخاتوون ) е џамија која се наоѓа во Сананда, Иран.
1892 во уметноста
1892 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Роса Плавева
Роса Плавева (Велес, 1878 - Белград, 1970) била македонска социјалистка, една од првите борци за женски права во Македонија.
Животопис
Родена е во фурнаџиско семејство како Роса Варналиева. Се школува во Велес, а потоа во Софија. Таму ги остварува своите први контакти со социјалистичкото движење. Во 1900 година станува член на првата социјалистичка организација во Македонија, формирана во 1894 година од Васил Главинов во Велес. Зема учество во Илинденското востание.
Во деновите на Младотурската револуција, заедно со Накие Бајрам, ги организира турските жени во борба против зарот и фереџето. Во 1908 година организира демонстрации во Скопје за рамноправност на жените, а во 1909 година, заедно со својот сопруг Илија Плавев, работи на формирањето социјалдемократска организација во Скопје, која е формирана на 1 мај 1909 година.
Во 1917 година собира потписи од скопските жени за резолуцијата со која се бара ослободување на Роза Луксембург и Карл Либкнехт од затвор и успева да собере околу 100 потписи. Во 1919 година е еден од основачите на СРПЈ, а на 29 февруари 1920 година ја формира „Организацијата на жените социјалистки“ во Скопје. Оваа организација се залагала за еднакви плати на мажите и жените, за укинување на капиталистичката експлоатација и за активно и пасивно избирачко право на жените. Во 1920 година е забележано и залагањето на Плавева за отворање на бесплатна аптека и се изборила работниците двапати неделно да добиваат бесплатен преглед, во што и успеала. Нејзината активност во следните години се намалува, а повторно зема учество во текот на НОВ.
Т. С. Елиот
Томас Стернс Елиот (T.S. Eliot; — ) роден во САД — англиски поет, драмски писател и книжевен критичар. Според некои, Елиот е најважниот поет кој пишувaл на англиски јазик во XX век. Славата ја стекнал со песната „Љубовната песна на Џ. Алфред Пруфрок“ (The Love Song of J. Alfred Prufrock), која се смета за ремек-дело на модернистичкото движење. Негови најпознати дела се: Геронтион“ (Gerontion) (1920), „Пуста земја“ (The Waste Land) (1922), „Шупливи луѓе“ (The Hollow Men) (1925), „Чиста среда“ (Ash-Wednesday) (1930), и „Четири квартети“ (Four Quartets) (1945), драмата „Убиство во катедралата“ (Murder in the Cathedral) (1935) итн. Т.С. Елиот е добитник на Нобеловата награда за литература во 1948 година.
Млади години и образование
Од 1898 до 1905 година, Т.С. Елиот учел на „Академијата Смит“ (Smith Academy), каде ги изучувал латинскиот, старогрчкиот, францускиот и германскиот јазик. Започнал да пишува поезија кога имал 14 години, под влијание на Рабајат на Омар Кајам (Rubayat of Omar Khayyam) на Едвард Фицџералд (Edward Fitzgerald), превод на поезијата на Омар Кајам (Omar Khayyam). Но, според неговото сопствено признание, резултатите од тој обид биле депримирачки и очајни, така што тој ги уништил. Неговата најстара песна што преживеала, ненасловена лирика, датира од јануари 1905 година. Првата песна што ја покажал некому била „Басна за оние што се гостат“ (A Fable for Feasters), напишана како училишна задача кога имал 15 години, а била објавена во „Смит Академи Рекорд“ (Smith Academy Record), и подоцна во „Харвард Адвокат“ (The Harvard Advocate), училишниот весник на Универзитетот во Харвард.
По дипломирањето, Елиот престојувал една подготвителна година на Академијата Милтон (Milton Academy) во Масачусетс, каде што се запознал со Скофилд Тејер (Scofield Thayer), кој подоцна ја објавил „Пуста земја“. Т.С. Елиот студирал филозофија на Харвард од 1906 до 1909 година, при што дипломирал за три наместо вообичаените четири години. Според Френк Кермоуд (Frank Kermode), најважниот момент во кариерата на Елиот пред дипломирањето се случил во 1908 година, кога го открил „Симболистичкото движење во литературата“ на Артур Симонс (Arthur Symons). Преку ова дело, Елиот се запознал со Жил Лафорк (Jules Laforque), Артур Рембо (Arthur Rimbaud) и Пол Верлен (Paul Verlaine). Подоцна, Елиот напишал дека „без Верлен, можеби никогаш немаше да слушнам за Тристан Корбиер (Tristan Corbiere)“. Весникот „Харвардски Адвокат“ објавил уште неколку негови песни, и тој станал доживотен пријател со Конрад Ејкен (Conrad Aiken), американски романописец.
Од 1909 до 1910 година, Елиот работел како асистент по филозофија на Универзитетот Хаврвард, а потоа се преселил во Париз, каде од 1910 до 1911 година, учел филозофија на Универзитетот Сорбона, каде ги посетувал предавањата на Анри Бергсон (Henri Bergson) и читал поезија со Ален Фурније (Alain-Fournier). Од 1911 до 1914 година, повторно се вратил во Харвард, каде ги изучувал индиската филозофија и Санскрит. Во 1914 година му била доделена стипендија за Колеџот Мертон (Merton College), во Оксфорд. Всушност, најпрвин заминал во Марбург, Германија, каде планирал да се вклучи во летната програма, но кога избувнала Првата светска војна заминал во Оксфорд. Во тоа време, толку многу американски студенти студирале на Колеџот Мертон, што од „Џуниор комон рум“ (The Junior Common Room) (Друштво на студентите запишани на додипломски студии) била поднесена поплака дека „ова друштво трпи американизација на Оксфорд“, но таа била одбиена за два гласа, откако Елиот ги потсетил студентите колку ѝ должат на американската култура.
Елиот не останал во Мертон, туку по една година си заминал. На пречекот на 1914 година, тој му напишал на Конрад Ејкен: „Ги мразам универзитетските градови и универзитетските луѓе, кои се насекаде исти, со трудни жени, деца на сите страни, многу книги, и одбивни слики на ѕидовите... Оксфорд е многу убав, но не ми се допаѓа да бидам „мртов“. Во 1916 година ја завршил докторската дисертација на Харвард за „Искуството и предметите на познавањето во филозофијата на Ф. Х. Бредли“ (Knowledge and Experience in the Philosophy of F.H. Bradley), но не успеал да се врати за да ја одбрани.
Брак
Во писмото упатено до Ејкен во декември 1914 година, на возраст од 26 години, Т.С. Елиот напишал: „Многу сум зависен од жени (мислам од женско друштво)“. За помалку од четири месеци, Тајер го запознал Елиот со Вивиен Хеј Вуд (Vivienne Haigh-Wood) гуветнанта во Кембриџ и тие се венчале во Хемпстед (Hampsted) на 26 јуни 1915 година. По кратката посета на семејството во САД, Елиот се вратил во Лондон, каде предавал на неколку места, како Колеџот Биркбек (Birkbeck College) во состав на Универзитетот во Лондон. Филозофот Бертранд Расел се заинтересирал за Вивиен во времето додека младенците престојувале на неговиот кат. Некои научници сметаат дека таа и Расел биле во врска, но овие наводи не биле никогаш докажани. Во приватна белешка напишана во шеесеттите години од неговиот живот, Елиот признал: „Дојдов до тоа да се убедувам себеси дека сум вљубен во Вивиен само затоа што сакав да ги запалам бродовите и да се осудам себеси да останам во Англија. И таа се убедуваше себеси (исто така под влијание на Езра Паунд) дека ќе го спаси поетот ако го задржи во Англија. За неа бракот не донесе среќа. Мене пак, ме доведе до состојбата на умот од која произлезе „Пуста земја“. Нивната врска е тема на „Том и Вив“, тетарска претстава од 1984 година, која во 1994 година била адаптирана за филм).
Предавања, Лојдс, Фабер и Фабер
По заминувањето од Мертон, Елиот работел како учител, најмногу во Хајгејт Скул (Highgate School), приватно училиште во Лондон, каде предавал француски и латински јазик. Помеѓу неговите ученици бил и младиот Џон Беџеман. Подоцна предавал во Кралското граматичко училиште, Хај Вајкомб (Royal Grammar School, High Wycombe), и во државното училиште во Бакингемшир. За да заработи повеќе, пишувал критики на книги, а навечер давал дополнителни часови. Во 1917 година се вработил во познатата лондонска банката Лојдс (Loyds Bank), каде што работел осум години. На пат до Париз во август 1920 година, се запознал со писателот Џејмс Џојс и со уметникот Виндам Луис (Wyndham Lewis). Подоцна, Елиот изјавил дека на почсетокот Џојс му изгледал арогантен (Џојс во тоа време се сомневал во поетските способности на Елиот), но набргу тие станале пријатели, при што Елиот го посетувал Џојс секогаш кога доаѓал во Париз. Во 1925 година, Елиот ја напуштил работата во Лојдс за да ѝ се придружи на издавачката куќа „Фабер и Гвајер“ (Faber and Gwyer) подоцна преименувана во „Фабер и Фабер“ (Faber and Faber), каде што останал до крајот на својата кариера, станувајќи и нејзин директор. Виндам Луис и Елиот станале блиски пријатели, што резултирало со Луисовата добро позната слика на Елиот, изработена во 1938 година.
Преминување во англиканство и британско државјанство
На 29 јуни 1927 година, Елиот преминал од унитарианизам во англиканство, а во ноември истата година се здобил со британско државјанство. Истовремено, станал управник на неговата парохиска црква Св. Стефан, на улицата „Глостер Роуд“, во Лондон (Saint Stephen's, Gloucester Road), како и доживотен член на Друштвото на крал Чарлс Маченикот (The Society of King Charles the Martyr). Посебно се идентификувал како англо-католик, прогласувајќи се за „класичар во литературата, ројалист во политиката и англо-католик во религијата“.
Според признанието на самиот Елиот, врската меѓу САД и Англија имала големо значење за неговата поезија, велејќи: „Мојата поезија очигледно има повеќе заедничко со моите ценети современици во Америка, отколку со што било напишано во мое време во Англија. Не би била тоа што е, и претпоставувам дека не би била толку добра ... ако бев роден во Англија, но не би била тоа што е и ако останев во Америка. Се работи за комбинација на нештата. Но по нејзините извори, по нејзините емотивни извори, доаѓа од Америка“. Откажувајќи се од неговото американско државјанство, Елиот вели: „Мојот ум можеби е американски, но моето срце е британско“.
Развод и преженување
Од 1946 до 1957 година, Елиот живеел на истиот кат со неговиот пријател Џон Дејви Хејворд, кој ги собирал и архивирал делата на Елиот, назначувајќи се себеси за „чувар на архивата на Елиот“. Хејворд, исто така, ги собирал стиховите на Елиот напишани пред Пруфрок, кои биле објавени по смртта на Елиот, со наслов „Песни напишани во рана младост“. Од 1957 година, Елиот и Хејворд веќе не живееле заедно, но Хејворд ја задржал својата збирка од делата на Елиот, кој ја оставил на Кралскиот колеџ во Кембриџ (King's College) во 1965 година.
На 10 јануари 1957 година, на возраст од 69 години, Т.С. Елиот се оженил со Есме Валерија Флечер, која имала 32 години. За разлика од првиот брак, Елиот ја познавал Флечер добро, бидејќи таа му била секретарка во „Фабер и Фабер“ од август 1949 година. Тие ја држеле нивната венчавка во тајност, а церемонијата била одржана во една црква, во 6 часот и 15 минути изутрина, во присуство само на родителите на неговата жена. По смртта на Елиот, Валерија го посветила своето време на зачувување на неговото наследство и ги редактирала „Писмата на Т.С. Елиот“ (The Letters of T. S. Eliot) и преписот од првата верзија на „Пуста земја“. Во раните 1960-ти, со нарушено здравје, Елиот работел како уредник за „Веслиан јуниврзити прес“ (Wesleyan University Press), во потрага по нови поети од Европа за издавање на нивните дела.
Смрт и почести
Елиот умрел од емфизем, во Лондон, на 4 јануари 1965 година. Долги години пред тоа, тој има здравствени проблеми предизвикани од прекумерното пушење, а често страдал и од бронхитис и тахикардија. Елиот бил кремиран во „Голдерс грин крематориум“ (Golders Green Crematorium), а во согласност со неговите желби, неговата пепел била однесена во црквата Св. Мајкл во Ист Коукер (St Michael's Church, East Coker), селото од кое неговите предци емигрирале во Америка. На неговата спомен-плоча бил ставен цитат од неговата песна „Ист Коукер“: „Во мојот почеток е мојот крај. Во мојот крај е мојот почеток“ (In my beginning is my end. In my end is my beginning). Во 1967 година, на втората годишнина од неговата смрт, во спомен на Елиот бил ставен голем камен на подот на Поетс корнер во лондонската Вестминстерска опатија. На каменот, обликуван од дизајнерот Рејнолдс Стоун (Reynolds Stone), биле впишани датата на неговото раѓање и на смртта, неговиот Орден за заслуги, и цитат од неговата песна „Литл Гидинг“: The communication / Of the dead is tongued with fire beyond / the language of the living.
Поезија
Елиот оставил релативно мал поетски опус, а тој бил свесен за тоа во раните години од неговата кариера. Така, во писмото до Џ. Х. Вудс (J. H. Woods), еден од неговите поранешни професори на Харвард, тој напишал: „Мојата репутација во Лондон е изградена врз мал број стихови, а одржувана со печатење на две или три песни на година. Она што е единствено важно е дека тие песни треба да претставуваат совршенство од нивен вид, за секоја од нив да претставува важен настан“.
Обично, Елиот најпрвин ги објавувал песните во списанија, во мали книги или во памфлети, а дури потоа ги собирал во книги. Тој се појавил на поетската сцена во 1915 година, кога списанието „Поезија“ од Чикаго ја објавило „Љубовната песна на Алфред Ј. Пруфрок“, која ја добило од неговиот европски дописник, Езра Паунд. Во таа прилика, Паунд напишал писмо до главната уредничка на списанието, Хериет Монро, наведувајќи: „Елиот ми ја испрати најдобрата песна од некој Американец што до сега сум ја имал (во рацете) или сум ја видел... ќе ја имате за неколку дена. Тој е единствениот Американец за кој знам дека го постигнал она што можам да го наречам адекватна подготовка за пишување...и запаметете ја оваа дата (30.9.1914) во бележникот“.
Неговата прва поетска збирка била „Пруфрок и други опсервации“ (Prufrock and Other Observations), објавена во 1917 година. Во 1920 година, тој објавил уште неколку песни во „А сега ве молам“ (Ara Vos Prec) (во Лондон) и во „Песни“ (Poems) (во Њујорк), кои ги содржат истите песни (со различен редослед) освен што песната „Ода“ (Ode) во британското издание била заменета со „Хистерија“ (Hysteria) во американското издание. Потоа, славата на Елиот се ширела многу брзо и, според зборовите на поетот и критичарот Стивен Спендер, веќе во 1928 година, Елиот бил легенда за младите поети. , а Ајвор А. Ричардс го оценил како еден од ретките поети кого не го совладале тековните услови. Во 1925 година, Елиот ги собрал песните од збирката „Пуста земја“, од „Пруфрок“ и од „Песни во еден том“, ја додал „Шупливи луѓе“ (The Hollow Men) и ја создал збирката „Песни: 1909-1925“' (Poems: 1909–1925). Оттогаш, тој само го надградил ова дело, објавувајќи го во 1936 година, со насловот „Собрани песни“ (Collected Poems). Исклучок се „Книгата на стариот Посум за практични мачки“ (Old Possum's Book of Practical Cats) (1939), збирката со хумористична поезија „Песни напишани во рана младост“, посмртно објавена во 1967 година (составена главно од песни објавени помеѓу 1907 и 1910 година во „Харвард едвокат“), како и „Пронајдоците на Мартовскиот зајак: Песни 1909-1917“ (Inventions of the March Hare: Poems 1909–1917''), материјал кој Елиот немал намера никогаш да го објави, а се појавил дури во 1997 година.
Љубовната песна на Џ. Алфред Пруфрок
Песната за првпат биал објавена во 1915 година, кога Езра Паунд, надворешен уредник на списанието „Поетри“ (Poetry), ѝ препорачал на Хариет Монро (Harriet Monroe), основачот на списанието, да ја објави „Љубовната песна на Џ. Алфред Пруфрок“. Иако изгледа како ликот Пруфрок да е средовечен човек, Елиот ги напишал најголемиот број од песните кога имал само 22 години. Нејзините славни воведни стихови, кои го споредуваат вечерното небо со „пациент опиен на болничка маса“ биле сметани за шокантни и навредливи, особено во времето кога била славена георгијанската поезија поради нејзините извори од романтичарските поети на XIX век. Песната го следи свесното искуство на Пруфрок (предадено преку „текот на свеста“, форма карактеристична за Модернистите), оплакувајќи ја неговата физичка и интелектуална инертност, изгубените можности во неговиот живот и недостатокот на духовен напредок, заедно со постојаната тема за неостварената телесна љубов. Критичките мислења се поделени во врска со тоа, дали раскажувачот го напушта своето престојувалиште за време на текот на нарацијата. Опишаните места може да бидат толкувани како актуелни физички искуства, ментални преселувања или како симболички слики од потсвеста, како на пример во рефренот „во собата жените доаѓаат и си одат“ (In the room the women come and go). Врз структурата на песната особено влијаело екстензивното читање на Данте Алигиери на италијански јазик, а авторот се повикува на бројни книжевни дела, вклучувајќи го „Хамлет“ и делата на француските симболисти.
Нејзиниот прием во Лондон може да се процени според една непотпишана критика во „Литературниот додаток на Тајмс“ (The Times Literary Supplement) од 21 јуни 1917 година: „Фактот што овие работи се случиле во умот на господинот Елиот сигурно дека е од најмала важност за кого било, дури и за него самиот. Сигурно е дека немаат никаква врска со поезија...“
Пуста земја
Во октомври 1922 година, Елиот ја објавил поемата „Пуста земја“ во „Крајтирион“ (The Criterion). Посветата на il miglior fabbro („подобриот мајстор“) се однесува на значителната помош на Езра Паунд во редактирањето и преобликувањето на песната од подолгиот ракопис на Елиот во скратената верзија што била објавена. Поемата била напишана во тежок период од личниот живот на Елиот: неговиот брак се распаѓал, а тој и Вивиен страдале од нервни пореметувања. Песната често се чита како отсликување на разочарувањето на повоената генерација. Во годината на нејзино објавување, Елиот живеел во Лозана, Швајцарија, каде закрепнувал од нервен слом. Таму го напишал последниот дел „Што кажа громот“ (What the Thunder Said), каде што често се споменуваат планини. Пред да биде објавена како книга (во декември 1922 година), Елиот се дистанцирал себеси од нејзината визија на очај. На пример, на 15 ноември 1922 година, во писмото до Ричард Алдингтон (Richard Aldington), тој напишал: „Што се однесува до „Пуста земја“ тоа е дело од минатото, далечно ако се прашувам јас, и сега се надевам на нова форма и стил“.
Песната е позната по нејзината мрачна природа, нејзиното премин од сатира до пророштво, нејзините ненадејни промени на местото и времето. И покрај тоа, таа станала мерило за модерната литература, поетски пандан на романот што бил објавен истата година „Улис“ на Џејмс Џојс. Помеѓу нејзините најпознати фрази се: „Април е најсуровиот месец“ (April is the cruelest month), „Ќе ти покажам страв во грст прав“ (I will show you fear in a handful of dust) и „Шантих, шантих, шантих“ (Shantih shantih shantih), санскритската мантра со која завршува песната.
Шупливи луѓе
„Шупливи луѓе“ се појавила во 1925 година, а според критичарот Едмунд Вилсон (Edmund Wilson), таа го означува „дното на фазата на очај и самотија дадени со толку делотворна експресија во Пуста земја“. Станува збор за најголемата поема на Елиот од доцните 1920-ти. Слично како и во другите дела, неговите теми се преклопувачки и фрагментарни: Европа по Версајскиот договор (кој Елиот го презирал), проблематиката на надежта и промена на верата, и неговиот пропаднат брак. Ален Тејт (Allen Tate), забележувајќи промена на методот на Елиот, напишал дека „сите митологии исчезнуваат во Шупливи луѓе“. Во неа, постојаната паралела помеѓу современоста и антиката, која е толку карактеристична за неговиот митолошки метод, е задржана во суптилна форма. Шупливи луѓе содржи некои од најпознатите стихови на Елиот, особено нејзиниот заклучок: Вака на светот му доаѓа крај
Вака на светот му доаѓа крај
Не со татнеж, ами со цвилеж.
Чиста среда
„Чиста среда“ e првата долга песна на Елиот напишана по неговото преминување во англиканство, во 1927 година. Објавена во 1930 година, таа се занимава со борбата што произлегува кога на оној кому му недостасувала верба ја добива. Понекогаш нарекувана „преобразителната песна“ на Елиот, таа е богата, но двосмислено алузивна и се занимава со аспирацијата да премине од духовен пустош во надеж за спас на луѓето. Стилот се разликува во однос на поезијата од пред неговото менување на религијата. „Чиста среда“ и песните што следуваат се во пообичен, мелодичен и контемплативен метод. Многу критичари се особено наклонети кон ова дело. На пример, Едвин Мјур (Edwin Muir) остана на мислењето дека станува збор за една од најтрогателните песни на Елиот, а можеби и најсовршената негова песна и покрај тоа што таа не била најдобро прифатена.
Книгата на стариот Посум за практични мачки
Во 1930 година Елиот ја објавил збирката поезија за деца, „Книгата на стариот Посум за практични мачки“ („Стар Посум“ е неговиот прекар даден од Езра Паунд). Притоа, првото издание на збирката содржи илустрација на авторот на корицата. Во 1954 година, композиторот Ален Ровсторн (Alan Rawsthorne) сместил шест од песните во музичкото дело насловено „Практични мачки“ (Practical Cats). По смртта на Елиот, книгата била адаптирана како подлога за мјузиклот „Мачки“ на Ендру Лојд Вебер (Andrew Lloyd Webber), којшто најпрвин бил поставен на сцената на лондонскиот театар „Вест енд“ во 1981 година, а на Бродвеј бил изведен следната година.
Четири квартети
Елиот ја сметал збирката „Четири квартети“ од 1944 година за негово ремек-дело и токму тоа му ја донело Нобеловата награда за литература. Тоа се состои од четири долги песни (секоја составена од пет дела), кои претходно биле објавени посебно: „Бернт Нортон“ (Burnt Norton) (1936), „Ист Коукер“ (East Coker) (1940), „Драј Селвејџис“ (The Dry Salvages) (1941) и „Литл Гидинг“ (Little Gidding) (1942). Иако не се лесни за карактеризирање, секоја од нив почнува со размислувања за географската местоположба во нејзиниот наслов и секоја длабоко навлегува во природата на времето од некој важен аспект, теолошки, историски, физички, и неговата поврзаност со состојбата на луѓето. Секоја песна е поврзана со еден од четирите основни елементи: воздух, земја, вода и оган. „Бернт Нортон“ се запрашува, што значи да се размислува за работите што можеле да бидат. Го гледаме скелетот на напуштена куќа, а Елиот си поигрува со идејата дека сите овие речиси неможни стварности се присутни заедно, невидливи за нас. Сите можни начини на кои луѓето би можеле да се шетаат низ еден двор, сведени на огромен танц што не се гледа, децата што не се таму се кријат во грмушките. Чекорите оддекнуваат во сеќавањето
Врз преминот по којшто не појдовме
Кон вратата што никогаш не ја отворивме
Во градината со ружи.
„Ист Коукер“ го продолжува испитувањето на времето и значењето, фокусирајќи се во еден познат пасус на природата на јазикот и поезијата. Од темнина (од никаде) Елиот нуди решение: „И реков на својата душа, мирувај и чекај без надеж“ (I said to my soul, be still, and wait without hope). „Драј Селвејџис“ го разгледува елементот на водата, преку слики на река и море. Се стреми кон тоа да ги скроти спротивностите: …„минатото и иднината / се освоени и помирени“. „Литл Гидинг]]“ (елементот на оганот) — најантологизиран дел од „Квартетите“. Искуството на Елиот како управник за време на ненадејното бомбардирање на Британија ја засилува песната, и тој замислува дека го среќава Данте за време на германското бомбардирање. Почетокот на „Квартетите“ („Куќите .../Се однесени, уништени“) стана насилно секојдневно искуство; од ова произлегува возбуда, во која за првпат тој зборува за љубовта како движечка сила зад сето искуство. Од оваа позадина, „Квартетите“ завршуваат со тврдењето на Џулиан од Норвич (Julian of Norwich): „сѐ ќе биде во ред и / Најрзличните нешта ќе бидат во ред“ (all shall be well and / All manner of thing shall be well). Делото „Четири квартети“ не може се разбере без да се свртиме кон христијанската мисла, традицијата и историјата. Елиот позајмува од теологијата, уметноста, симболизмот, Данте, и мистиците Св. Јован од Крстот (St. John of the Cross) и Џулиан од Норвич. „Подлабоката комуникација“ кон која се тежнее во „Ист Коукер“, „алузиите и шепотите на децата, болеста што мора да се влоши за да се најде лек“, и истражувањето кое неизбежно нѐ води дома, сѐ упатува на патеката на поклоникот долж патот на посветувањето.
Драми
Со исклучок на „Четири квартети“, голем дел од неговата креативна енергија по „Чиста среда“ Елиот ја насочил на пишување драми во стихови, главно комедии. Всушност, во текот на долг период тој бил критичар и обожавател на елизабетанската и  јакобинската драма во стихови, за што сведочат неговите алузии на Вебстер (Webster), Томас Мидлтон (Thomas Middleton), Вилијам Шекспир (William Shakespeare) и Томас Кид (Thomas Kyd) во „Пуста земја“. Во едно предавање од 1933 година, Елиот изјавил: „претпоставувам дека секој поет би сакал да мисли дека имал некаква директна општествена полза... Би сакал да биде нешто како популарен забавувач и да биде во можност да ги осмисли сопствените мисли зад трагична или комична маска. Тој би сакал да ги пренесе задоволствата од поезијата, не само на пошироката публика, но и на поголеми групи на луѓе колективно, а театарот е најдоброто место за да се направи тоа“.
Еден од проектите што ги имал замислено е да напише драма во стихови, со џез темпо, заедно со Свини (Sweeneу), лик кој се појавува во голем дел од неговите песни. Елиот не ја завршил драмата, но објавил одделно два дела од она што го напишал. Двете, „Фрагмент од пролог“ (Fragment of a Prologue) (1926) и Фрагмент од агон (Fragment of an Agon) (1927) биле објавени заедно во 1932 година, како „Атлетскиот Свини“ (Sweeney Agonistes). Иако Елиот нагласил дека ова не било замислено да биде едночинка, делото понекогаш се изведува како таква.
Цереморијалната претстава на Елиот, наречена „Карпа“ (The Rock), била изведена во 1934 година, како хуманитарен придонес за црквите во лондонската епархија. Поголемиот дел од претставата бил направен со здружен труд, а на Елиот му се препишува само авторството на една сцена и хорот. Џорџ Бел (George Bell), бискупот од Чичестер, имал важна улога во поврзувањето на Елиот со продуцентот Е. Мартин Брауни (E. Martin Browne) за продукцијата на „Карпа“. Тој подоцна го замолил Елиот да напише уште една драма за Кантербершкиот фестивал во 1935 година. Оваа претстава, „Убиство во катедралата“, во која се зборува за смртта на маченикот Томас Бекет (Thomas Becket), е во поголема мера под контрола на Елиот. Подоцна, тој работел на покомерцијални драми, наменети за пошироката публика: „Повторна средба на семејството“ (The Family Reunion) (1939), „Коктел забава“ (The Cocktail Party) (1949), „Доверливиот службеник“ (The Confidential Clerk), (1953) и „Висок државник“ (The Elder Statesman) (1958). Бродвејската изведба во Њујорк на „Коктел забава“ во 1950 година ја добила наградата „Тони“ (Tony Award) за најдобра претстава.
Есеистика и книжевна критика
Елиот дал значаен придонес и во областа на книжевната критика, силно влијаејќи врз школата на „Новата критика“. Иако донекаде самопотценувајќи се и потценувајќи ја својата работа (еднаш има речено дека неговиот критика е само „нус-производ“ на неговата „приватна поетска работилница“), некои сметаат дека Елиот е еден од најголемите книжевни критичари на XX век. Критичарот Вилијам Емпсон (William Empson) рекол: „не знам за сигурно колку од моите сопствени размислувања се всадени од Елиот, а не пак колку од нив се реакција против него или се вистински последица на погрешно читање на неговите дела. Тој претставува могу продорно влијание, можеби како она на источниот ветар.“
Поопшто, Новите критичари се поведуваат по Елиот кога станува збор за неговите „класични“ идеали и неговата религиска мисла. Неговото внимание врз поезијата и драмата од раниот 17 век, неговото омаловажување на Романтичарите, особено на Шели (Shelley), тврдењеот дека добрите песни не претставуваат „пресвртливо ослободување на емоција, туку бегство од емоција“, и настојувањето дека „поетите...во денешно време мора да бидат проблематични“.