Експедиција_на_„Јужен_Крст“
Психолошка ситуација и живот
Зимувањето во кампот Ридли се одвивало во релативно поволни услови. И покрај суровото време, научните набљудувања биле континуирани, обезбедувајќи вработување и оттргнувајќи од мрачните мисли. Научниците се занимавале и со фотографија, Бернаки се сметал за главен фотограф, иако Еванс имал и своја камера. Било одлучено да не се ризикува со неразвиените негативи, па експериментирањето со експозиција, развивањето решенија и печатењето слики барало генијалност и трпение, особено кога се работи со желатински филм. Бернаки експериментирал и со филмска камера. Главниот проблем, сепак, била пренатрупаноста, со десет луѓе заробени во нивната колиба поради лошите временски услови. Излегувањето во воздух во бурно време претставувало посебен тест: јажињата биле испружени до магнетниот павилјон и метеоролошката станица, на кои било неопходно да се врзат за да не се изгубат за време на снежна бура. Психолошката ситуација била комплицирана од емоционалноста на Борхгревинк и неговата чувствителност на какво било прекршување на неговиот авторитет. Покрај тоа, тој барал почитување на неговите научни вештини, иако не знаел како да ракува со опремата и правилно да ги снима набљудувањата. Еднаш ги превидил хронометрите, од кои едниот запрел. Бернаки бил толку лут на својот дилетантизам што еден ден физичарот изјавил дека Борхгревинк не треба ни да ги допира инструментите. Ова зголемено сомневање кај командантот, тој се обидел да фати и најмали знаци на заговор против него. На Денот на средината на зимата (15 јули), командантот се обидел да го принуди тимот да потпише документ на норвешки јазик, наводно изготвен од Њунс и неговиот адвокат, дека непослушноста кон шефот ќе се смета за бунт и ќе се казни според британскиот закон со 15 години затвор. Вечерта истиот ден, по скандалот, бил отпуштен Колбек, кој по ова се сметал за „гостин“ на експедицијата и не му било дозволено научна работа. Бернаки успеал да се воздржи и нежно му објаснил на Борхгревинк дека е длабоко навреден, бидејќи на прво место ги ставил интересите на науката, а не „евтината популарност“. Норвежанецот потоа се извинил, но тие не разговарале со Колбек цела недела, додека Карстен не му подадел на Англичанецот молитвеник со белешка што му понудил да се помири. Разговарале на отворено и соопштиле дека отказот е поништен. Сепак, Бернаки потоа почнал да го нарекува шефот во својот дневник на француски „Дете“ ( L'enfant ). Бернаки подоцна се пожалил дека зимата била помината во безделничење и „демократска анархија“, куќата била валкана, а Борхгревинк не бил доволно авторитарен лидер за да ги стави работите во ред. Борхгревинк се обидел да ги искористи ноќите осветлени од месечината за истражување околу Адеровиот ’Рт. На 21 јули тој тргнал со Лапонците и Фугнер и со триесет кучиња преку морскиот мраз. Сепак, патувањето се покажало како премногу исцрпувачко: мразот сериозно ги истрошил тркачите и ги повредил шепите на влечените животни, и покрај мразот, тие морале да спијат без шатор за веднаш да одговорат на компресија на мраз и појава на разредувања. Враќањето се покажало како неславно, иако Савио успеал да избрка фока од дупката, која ја принудило да стигне до логорот, каде што била убиена и изедена. 24 јули би можел да биде последниот ден од експедицијата. Тимот се разбудил ноќе од мирисот на чад: Колбек, одејќи да чита инструменти ноќе, оставил свеќа што ја запалило смреката од внатрешната обвивка. Ова поминало без последици. На 26 јули, во пресрет на поларната зора, Борхгревинк започнал низа последователни патувања по бреговите на Робертсоновиот Залив, што ги правел во следните два месеци. Тој бил придружуван од Сами и Еванс. Мразот бил лошо скршен, освен тоа, од 28 јули до 30 јули беснеело невреме, што ги задржало патниците на едно место. Дури на 31 јули стигнале до островот кој го добил името по војводата од Јорк. На 4 август, поради мраз кој достигнал -52 F, патниците се преселиле во нивниот камп. Со залихите, Борхгревинк се вратил на островот, каде што поставил камено дувло изолирано од снег. Масните светилки овозможиле одржување на температурата внатре на точката на замрзнување на водата. Фактот дека командантот и Лапонците живееле со недели на островот војвода од Јорк, донекаде ја ублажило тензијата во базата. Од ова засолниште, Борхгревинк го открил Колбековиот Залив, Земјата на Гејки и ледниците Дагдејл и Мареј. За време на еден од летовите за снабдување, Савио за малку ќе умрел, кога паднал во глацијална пукнатина. Со сета сила успеал да се сврти и, потпрен наназад, со нож ги пресекол скалите додека Борхгревинк не го извлекол. Поглаварот имал опсесија дека неговиот остров е богат со злато, иако пронајдените примероци биле пирит. Тој дури и специјално го подигна британското знаме и го зел островот во сопственост на сер Џорџ Њунс. Соништата на Борхгревинк многу го изнервирале Бернаки; тој напишал во својот дневник дека тоа го одвлекува вниманието од навистина важната научна работа и го докажува дилетантизмот на шефот. Австралиецот, исто така, се посомневал на поглаварот за пијанство, на кое му се препуштил во зимскиот логор на островот војвода од Јорк. Кучињата со санки целосно ги оправдале сите инвестиции во нив: тие паселе, продолжиле да се размножуваат на Антарктикот, луѓето силно се приврзале кон нив, што ја развеселило и ја подобрило моралната клима. Борхгревинк напишал дека бил вчудовиден кога едно од кучињата што исчезнале во снежната бура се вратило два месеци подоцна без да биде исцрпено: веројатно ловел пингвини. Тим Боман истакнал дека Британците не научиле од историјата на експедицијата на Јужен Крст, која ги покажала речиси неограничените можности за санкање на кучињата во услови на Антарктикот.