cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Никола Ѓорѓев
Репрезентативна кариера
Ѓорѓев е роден во Швајцарија од македонски родители кои имаат потекло од Ново Село, Македонија, и првично настапувал за помладите државни репрезентации на Швајцарија. Сепак, тој решил да настапува за репрезентацијата на Македонија, за која својот прв натпревар го одиграл на 29 мај 2016 година на пријателскиот натпревар против Азербејџан на кој Македонија победила со резултат 3-1.
Во јуни 2017, тој бил избран меѓу 23-цата играчи на македонската репрезентација за Европското првенство за играчи под 21 година 2017 во Полска. На 20 јуни 2017 во вториот натпревар од групната фаза против Србија што завршил нерешено 2-2, Ѓорѓев постигнал прекрасен погодок во 83-тата минута носејќи ја Македонија во водство од 2-1.
Гаврилов Посад
Гаврилов Посад (Гаври́лов Поса́д) — град во Ивановската област, Русија. Има население од, и.
Таубер
Таубер е река во Франконија (Баден-Виртемберг и Баварија), Германија. Таа е лева притока на Мајна и е 132 километри долга. Името произлегува од келтскиот збор за вода.
Таа тече низ Ротенбург об дер Таубер, Креглинген, Вајкерсхајм, Бад Мергентхајм, Кенигшофен, Таубербишофхајм и се влева во реката Мајна во Вертхајм на Мајна.
Постои средновековен мост над реката во близина на Ротенбург об дер Таубер.
Алхамбра
Алхамбра (арапски: الحمراء) — тврдина која се наоѓа во Гранада, Шпанија. Овој замок датира уште од времето на маврите.
Сè до 1492 година, замокот бил резиденција на маварските владетели, а денеска претставува еден од спомениците на исламската архитектура. Комплексот е вклучен во списокот на УНЕСКО.
Целиот комплекс се состои од повеќе градини, дворец и замок. Зазема површина од 142 000м², со размери од 740 метри со 205 метри, опкружена со ѕид и тринаесет кули. Во 2007 година, Алхамбра учествувала во кампањата на Новите седум светски чуда на светот, но не била избрана меѓу нив.
Хелен Фут Буел
Хелен Фут Буел (1902-1995) била американска ботаничарка, алголог, еколог и уредник.
Шивец
Шивец — село во Општина Кавадарци, во областа Тиквеш, во околината на градот Кавадарци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северниот дел од Општина Кавадарци, непосредно од десната страна на Црна Река. Селото е рамничарско, на надморска височина од 180 метри. Од градот Кавадарци, селото е оддалечено околу 8 километри. Селото е сместено во близина на регионалниот пат Кавадарци-Прилеп, а во непосредна близина на металуршкиот комбинат „Еуроникел индустри“.
Атарот зафаќа простор од 8,2 км2. На него обработливото земјиште зазема површина од 510 хектари, а на пасиштата отпаѓаат 157 хектари.
Селото се наоѓа во рамница на десниот брег на Црна Река. Селото има збиен карактер. Било поделено на Горно и Долно Маало.
Историја
Селото било христијанско, а денешното село настанало со спуштање на селаните поради вода од Пашини Грамади на Љубеш кон крајот на век.
Во век, Шивец било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото има полјоделска функција.
Селаните биле орачи и уште во времето на Турците се ослободиле. Селаните ловеле и риба на Црна.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Шивец имало 230 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Шивец имало 272 жители.
Селото е мало и населено со македонско население. Тоа, во 1961 година имало 271 жител, а во 1994 година 120 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Шивец имало 91 жител, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 52 жители, од кои 43 Македонци и 9 лица без податоци.
Родови
Како родови во Шивец се споменуваат:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кавадарци, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната општина, Конопиште. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Кавадарци.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Возарци, во која се наоѓале селата Брушани, Возарци и Шивец.
Витенбург (амт)
Витенбург (Wittenburg) — општинска заедница во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Витенбург.
Шивец
Самоуправа и политика
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Дреново, во која покрај селото Шивец се наоѓале селата Брушани, Возарци, Галиште, Грбовец, Дебреште, Добротино, Драдња, Дреново, Кесендре, Мрзен Ораовец, Праведник, Раец, Фариш и Шешково.
Витенбург (амт)
Општинската заедница Витенбург се состои од следниве општини:
Шивец
Самоуправа и политика
Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната општина Кавадарци.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Кавадарци.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0699 според Државната изборна комисија, кое е сместено во објект на општината.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 82 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 73 гласачи.
Боровец
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 2em; width: 22em; text-align: right; font-size: 0.86em; font-family: lucida grande, sans-serif; line-height: normal;">
<div style="border: 1px solid #ccd2d9; background: #f0f6fa; text-align: left; padding: 0.5em 1em; text-align: center;">
<strong style="font-variant:small-caps;">Боровец
<strong style="font-variant:small-caps;"> Бугарија
Боровец (до 1950 Чам Кориjа) e светски рекреативен скијачки центар во планината Рила.
Ситуиран е на надморска височина од 1350 м, и наjстарo планиско одморалиште во Бугарија - постои од 1896 година, кога царот Фердинанд создава летна резиденциjа. На 73 км северно е Софија, на 83 км jугозападно е Горна Џумаја, а на 125 jугоисточно е Пловдив. Располага со многу скијачки патеки и ски-лифтови. Наjвисоката точка на ски-центарот е Jастребец - 2369 м, откаде има излаз кон Мусала, највисокиот врв на Балканот.
Џамија Михримах Султан
Џамијата Михримах Султан (турски: Mihrimah Sultan Camii) е џамија која се наоѓа во Истанбул, Турција. Оваа џамија била изградена од страна на познатиот отомански архитект Мимар Синан и била посветена на ќерката на Сулејман Величествениот, принцезата Михримах. Џамијата се наоѓа на врвот од шестиот рид на стариот Цариград, правејќи ја една од главните обележја на градот.
Градбата на оваа џамија траела во периодот од 1562 до 1565 година. Самиот комплекс бил на неколкупати разрушуван од страна на земјотреси и тоа во 1719, 1766, 1814 и 1894 година. Во текот на времето, џамијата била реконструирана постојано. Во 1999 година исто така бил разрушен дек од џамијата како и еден дел од минариња.
Бајан-Ул, Гови-Алтај
Бајан-Ул (Баян-Уул) е област во Монголија во покраината Гови-Алтај. Во 2009 година имала население од 2.943 луѓе.
Штајнах (Тирингија)
Штајнах (Steinach) — мал град во округот Зонеберг, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Се наоѓа во подрачјето на Тириншката Шума, 12 километри северно од окружниот град Зонеберг.
Географија
Штајнах се наоѓа во областа Франконија, на крајниот југ од покраината Тирингија, сместена во долина на истоимената река. На североисток се граничи со Гросен Тирберг.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 16 членови и распределбата согласно изборите на 26 мај 2019 година изгледа вака:
Градоначалник
На изборите за градоначалник на 15 април 2018 година бил избран Улрих Курц, кандидат од Заедно за Штајнах.
Збратимени градови
Штајнах е збратимен со следниве градови:
Срце на ангелот
Филмот опфаќа 48 часа во секојдневниот живот на луѓето кои работат во станицата, вклучувајќи ги и надзорникот на метро во Лондон, Реј Стокер, продавачот на билети Дерек Перкинс, групите жени наречени „флафери“ кои чистат човечка коса надвор од шините за да ги избегнат опасност од пожар и банди на мажи кои работат со пиксови во скоро црни услови за да реновираат делови од патеката навреме за следниот ден.
Тохолабалци
Густина на населението
Тохолабалците се раширени низ државата Чијапас, Мексико. Се верува дека Лас Маргаритас има најголема група на Тохолабалци, а следното место најголемо по густина на население е Комитан. Околу општините, има 439 тохолабалскии села во кои престојува најголем дел од населението.
Срце на ангелот
2. "40 Minutes 'Heart of the Angel'" https://www.bbc.co.uk/iplayer/episode/b0074tkn/40-minutes-heart-of-the-angel
Тохолабалци
Археологија
Тохолабалците се познати по древното наоѓалиште Катепан, храмовна градба на планината, до која може да се пристапи по големи скалила.
Космос-2150
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 11 јуни 1991 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 900 килограми. Космос-2150 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 100,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 807 км, а најмалото на 782.
Општина Кршко
Општина Кршко (Občina Krško) — општина во Посавскиот регион, источна Словенија. Подрачјето традиционално е поделено помеѓу областите Долна Штаерска (на левиот брег на Сава) и Долењска (на десниот). Во 2020 г. населението броело 26.224 жители.
Историја
Археолошките наоди покажуваат дека подрачјето е населено уште во праисторијата. Долж реката Сава има бројни наоѓалишта од бронзеното и железното време, како и од римскиот период, што укажува на непрекинато живеење. По средновековниот период овој крај станал владение на Хабсбурговците. Од од XV до XVII век кршкото подрачје било мета на османлиски напади.
Знаменитости
Општината има разни знаменитости како the енориската црква „Св. Јован Богослов“ во Кршко, црквата „Св. Руперт“ во Видем, црквата „Св. Дух“ на десниот брег на Сава, Капуцинскиот манастир, и остатоците замокот Кршко. Понајуг се наоѓа замокот Шрајбарски турн, изграден во XVI век. Од природните знаменитости можат да се одвојат пештерата Костањевичка Јама во подножјето на венецот Горјанци и Краковската Шума — единствената прашума во Словенија каде расте дабот стежер (Quercus robur) и претставува живеалиште за неколку ретки и загрозени животински видови.
Стопанство
Во Општина Кршко Поле се развиени градежништвото, металообработката, производството на хартија, текстилството, дрвопреработката, земјоделството, трговијата и превозот, додека туризмот сè уште е во развој. Во плодната раминица на југоисток од градот Кршко крај брегот на Сава наречена Кршко-брежичко Поле има лозја и овоштарници со јаболка, круши, праски, кајсии и сливи. Овдешните винарии се познати по сортите „цвичек“, „лашки ризлинг“, „модра франкиња“, а и по помалку познати месни вина како бел и црвен сремичан.
Населени места
Покрај општинското седиште Кршко, општината ги опфаќа и следните населени места:
Рамунас Навардаускас
Рамунас Навардаускас (Ramūnas Navardauskas; р. ) — литвански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Кариера
По четири години како аматер, Навардаускас станал професионалец со во 2011 година.
Во текот на Џиро д’Италија 2012, Навардаускас завршил на шестото место на првата етапа, на воведниот поединечен хронометар, само 22 секунди зад победникот Тејлор Фини. На четвртата етапа, на екипниот хронометар, биле победници и Навардаускас го презел водството на трката, станувајќи првиот Литванец кој ја облекол розовата маичка. Меѓутоа, Навардаускас ја загубил маичката од Италијанецот Адријано Малори на шестата етапа.
Досега трипати победил на националните друмски првенства (2007, 2011, 2016) и на националното хронометарско првенство (2012, 2014, 2015).
Личен живот
Роден во Шилале, Литванија, Навардаускас сега престојува во Олива, Шпанија.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Осредек кај Крмељ
Осредек кај Крмељ (словенечки: Osredek pri Krmelju) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Лука (Тирингија)
Лука (Lucka) — град во округот Алтенбург, во Тирингија, Германија.
Меѓународни односи
Лука е збратимен со:
Идарска Шума
Идарска Шума (Idarwald, келтски: „ид ар“, ридска шума над земјиштето) — дел од нискиот планински венец Хунсрик во сојузната покраина Рајнланд-Пфалц, Германија.
Географија
Ридот лежи во окрузите Бернкастел-Витлих и Биркенфелд во североисточниот дел на Природниот парк Сар-Хунсрик. Се наоѓа повеќе или помалку во триаголникот образуван од селата Морбах (на северозапад), Рауен (североисток) и Идар-Оберштајн (југоисток), но освен од Морбах — не се протега до овие места. Основните карпи првенствено се состојат од долни девонски кварцити.
Планини
Меѓу највисоките планини во Идарската шума се:
NGC 3119
NGC 3119 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3119 се споменува и како CGCG 93-45, NPM1G +14.220.
Откривање
Објектот е откриен на 14 декември 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3119 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 3119 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 6 м 47,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 14° 18' 20".
Други поделби
Проучување на NGC 3119 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29381. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 189; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 836. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1356.
Петабајт
Петабајт (изведено од SI-претставката „пета-“) е единица за податоци или компјутерска меморија еднаква на еден квадрилион бајти, или (1000 терабајти или 1.000.000 гигабајти). Кратенката за оваа единица е PB (или ПБ). Самата претставка пета- (P) означува 1000-ти степен:
Поимот „пебибајт“, со бинарна претставка пеби- (Pi) се користи за изразување на 10245 бајти.
Петабајтите во употреба
Еве некои примери за користење на „петабајти“ за изразување на количина на податоци во различни полиња:
Ташко Георгиевски
Ташко Георгиевски ( - ) — македонски раскажувач, романописец и филмски сценарист, по потекло од Егејска Македонија. Во современата македонска книжевност внел оригинални теми со изразита национална боја. Главна тема во неговите дела се трагичните прогонства и преселби на егејските Македонци, нивните несреќи и раселувањето по Граѓанската војна во Грција. Во 1983 година станал дописен член на МАНУ, а во 1988 година станал редовен член.
Животопис
Георгиевски е роден на 15 март 1935 г. во с. Кронцелево, Воденско. Во 1946 година, заедно со семејството, пребегал во Македонија, најпрвин во селото Старавина (Мариово), потоа во прилепското село Долнени и во Гаково, Војводина. Средното училиште го завршил во Скопје, а потоа студирал југословенска книжевност на Филолошкиот факултет, но не ги завршил студиите, туку се оженил по што заминал на извршување на воената обврска. Имал три деца. Работел во редакцијата на весникот „Млад борец“ и во списанието „Современост“, а потоа како уредник во Македонската телевизија и во издавачките куќи „Мисла“ (во два наврати) и „Македонска книга“. Починал на 13 април 2012 во Скопје, на возраст од 77 години.
Книжевно творештво
Георгиевски дебитирал на книжевната сцена во 1952 година, кога го објавил својот прв расказ, а четири години подоцна ја објавил и првата книга. Тој е автор на следниве дела:
Покрај тоа, тој е автор на три филмски сценарија („Црно семе“, „Црвениот коњ“ и „Жолтиот трендафил“), четири радио-драми („Огнови“, „Пепелта на моето огниште“ и „Борис Тушев“ и „Сандак со срцето на татко“) и две телевизиски драми („Недела“ и „Очите на синот“).
За своите дела е добитник на наградите: „Кочо Рацин“, „11 Октомври“, „13 Ноември“, „Стале Попов“ и „Рациново признание“.
Јужноомотски јазици
Јужноомотските јазици сочинуваат подгрупа на омотските јазици, кои пак се дел од семејството на афроазиски јазици. Јазиците се зборуваат во Етиопија.
Бигер, Гови-Алтај
Бигер (Бигэр) — област во Монголија во покраината Гови-Алтај. Во 2009 година имала население од 2.197 луѓе.
Јужноомотски јазици
Јазици
Во оваа група спаѓаат следните јазици :
Леополд Зингерле
Леополд Зингерле (германски: Leopold Zingerle, 10 април 1994) — германски фудбалер кој игра како голман за СК Падерборн 07. Роден е и израснат во Минхен, Германија,
Марачинени
Марачинени (Mărăcineni) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 4.528 жители.
Џамија Пул-е Кишти
Џамијата Пул-е Кишти е џамија која се наоѓа во Кабул, Авганистан. Сместена во стариот дел на градот, оваа џамија се смета како најголема сина купола. Џамијата била изградена кон крајот на XVIII век, но била реконструирана во 1960 година во времето на Мухамед Захир, последниот крал на Авганистан. Била повторно оштетена за време на борбите во 1990-тите, но повторно била целосно обновена во 2019 година.
Бугат, Гови-Алтај
Бугат (Бугат) е област во Монголија во покраината Гови-Алтај. Во 2009 година имала население од 2.257 луѓе.
Витенбург
Витенбург (Wittenburg) — град во округот Лудвигслуст-Пархим, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Градот претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Стоунхенџ
Стоунхенџ (англиски: Stonehenge) — најпознатиот мегалитен споменик во светот со пречник од 100 метри. Се наоѓа во Велика Британија. Се претпоставува дека бил изграден пред околу 5000 години, во времето на неолитската архитектура од бронзеното време. Денешните останки на Стоунхенџ се само камени, но не во целост бидејќи или биле затрупени или биле срушени во текот низ историјата. Целата градба нема своја т.н. единствена структура, туку таа е променлива. За архитектите на оваа градба сѐ уште не е познато. Во 17 век, Џон Обри дошол до теорија дека Стоунхенџ бил храм на друидите. Според друга претпоставка, се смета дека бил изграден од страна на Римјаните. Овие две теории владееле сè до XX век, кога се открило дека градбата постоела или била изградена пред околу 2000 години, пред доаѓањето на друидите и Римјаните на овие простори. Денеска се смета дека бил изграден пред 5000 години. До ден денес, не е позната целта поради кој бил изграден Стоунхeнџ. Се смета дека Стоунхенџ бил некое свето или религиозно место, каде се одржувале некои обреди.
Во списокот на УНЕСКО бил вклучен во 1986 година.
Космос-2151
Космос-2151 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 13 јуни 1991 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 2000 килограми. Космос-2151 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 663 км, а најмалото на 635.
Кнул
Кнул е мал планински венец во северниот дел на Хесен, Германија, околу 45 километри јужно од Касел. Неговиот највисок врв е Ајзенберг, со надморска височина од 635,5 километри. Областа е пошумена и има ниска густина на населеност во споредба со соседните региони. Главен град во регионот е Шварценборн, со население од 1158 (2006), што е седиште на германската армија Јагеррегимент 1.
Визија (музичка група)
Визија — македонска рок-група оформена во ноември 2011 година  во Скопје.
Музиката која оваа група ја изведува се заснова на рок жанрот, проследено со експериментирање на различни стилови што резултира со формирање на свој сопствен стил.
Историја
Еден од најголемите успеси на бендот бил настапот на „Заечарска гитаријада“ во август 2013, откако биле единствениот македонски бенд кој се најде во најдобрите 12 балкански рок групи кои настапиле пред 30.000 публика. Една година подоцна, Визија настапува на Јелен Демофест во Бања Лука каде што добива одлични критики, а во рамките на програмата „Rock 'n' pop the borders", бендот бележи концерт во бугарскиот град Благоевград. Во декември истата година, Визија настапи на јубилејното 30-то издание на Рок фест, каде што Марко Џамбазоски ја освојува наградата „најдобар гитарист“ на фестивалот. Бендот исто така има настапено на уште дел од поголемите балкански рок фестивали како што се „Миксер“ - Белград, „Лејк Фест“ - Никшиќ, „Пиволенд“ - Скопје итн.
Покрај овие настапи, Визија добива позитивни критики од британската музичка страна „Emerging Indie Bands“, која на нејзината листа од најдобри 90 нови бендови ширум светот за 2014 година, ја поставува Визија на 7-мото место, како и американската радио станица „WMBR“, која ја вбројува песната „Гласот на мојата душа“ меѓу најдобрите за 2013 од територијата на поранешна Југославија.
Крокодилски мост
Крокодилски мост е името и на кампот по јужната граница на националниот парк Кругер и на портата кон паркот. Портата е на мост со низок воден премин преку реката Крокодил и води директно кон кампот за одмор на мостот Крокодил. Влезот во паркот, вклучувајќи плаќање, е во рамките на самиот камп.
Објекти
Како и со сите поголеми кампови за одмор во Кругер, мостот Крокодил обезбедува продавница, простории за кујна, комунални кујни, станица за прва помош, перална и бензиска.
Општи објекти
Како еден од помалите поголеми кампови на Кругер, мостот Крокодил нема полн ресторан. Наместо тоа, во продавницата е обезбеден оддел за храна за носење. Други нормални објекти, како перална за перење, бензинска пумпа, прва помош, поштенска кутија и јавни телефони сè уште се достапни.
Околни објекти
Мостот крокодил е на 15 минути (12 км) возење од градот Коматипорт, кој се наоѓа на сливот на реките Крокодил и Комати и по должината на границата на Мозамбик. Патувањата до градот мора да се прават во текот на денот, бидејќи портите сè уште се затвораат во вообичаеното време.
Сместување
Крокодилскиот мост обезбедува 20 двокреветни или трикреветни куќи со сопствени бањи и 8 двокреветни трајно опремени платно со шатори, вклучително и тушеви и фрижидери, но со заеднички простории. Исто така, достапни се 18 места за шатори или приколки со електрична енергија и локации за скари.
Активности
Крокодилскиот мост е во областа за гледање на играниот Јужен круг, кој е познат по своите неколку лавови, секој со различни техники на лов и однесување.
Историја
Патниот мост кај мостот Крокодил првично бил создаден како понтонски премин за да се овозможи пристап на ренџерот до паркот од Коматипорт. Во дваесеттите години од минатиот век, бил додаден пат што го поврзувал мостот Крокодил со сегашниот логор за одмор Долна Саби. Во 1927 година, одборот на паркот побарал од Јужноафриканските железници да ја поврзат железничката пруга Селати преку реката Крокодил. Додека стариот железнички мост е во фаза на распаѓање, тој сè уште може да се види од кампот за одмор. Исто така, бил изграден пат од мостот Крокодил до Скукуза, поминувајќи покрај денешниот Долен Саби. Во 1931 година, на мостот Крокодил биле изградени осум рондавели, што е првпат да се користи како порта кон паркот и како логор. Во 1935 година, биле подигнати неколку колиби Кнап. Тоа биле квадратни згради со покрив од брановиден челик и цементни блокови. Ова било многу непопуларно бидејќи колибите се сметаа за грозни, па затоа некогаш беа изградени само мал број. Во 1931 година, на мостот Крокодил е изградена станица за полнење на нафта Пегасус. Оригиналниот премин на патиштата бил надграден во автопат во 1945 година, со што се стави крај на употребата на последниот понтон во паркот.
Фалечки дијалект
Фалечкиот (Pfälzisch/Pälzisch или Pfaelzisch/Paelzisch) — западнофранконски дијалект на германскиот јазик што се говори во долината на Рајна, во подрачјето помеѓу градовите Цвајбрикен, Кајзерслаутерн, Алцај, Вормс, Лудвигсхафен, Манхајм, Хајделберг, Шпајер, Ландау, Верт на Рајна и границата регионот Алзас во Франција. Постојат говорници и вон ова подрачје. Пенсилванискиот германски потекнува главно од фалечките дијалекти на населението што се преселило во Северна Америка од XVII до XIX век. Многу елементи на ова наречје се застапени и во говорот на Дунавските Шваби во Хрватска и Војводина.
Дијалектот може да се подели на две групи: западнофалечки (Westpfälzisch) и источнофалечки (Vorderpfälzisch). Некои примери за разликите помеѓу горногерманскиот и фалечкиот говор се:
Орешје над Севница
Орешје над Севница (словенечки: Orešje nad Sevnico) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долна Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Ангкор Ват
Ангкор Ват (អង្គរវត្ត) е хиндуистички комплекс храмови во Ангкор, Камбоџа кој бил изграден во чест на кралот Сурјаварман II во 12 век. Комплексот бил наменет за државен храм и бил дел од територијата на главниот град на Кмерското Кралство. Како најдобро сочуван комплекс храмови во регионот, Ангкор Ват е единствениот храм кој е значаен религиски центар уште од самото негово основање па сè до денес. Првично, Ангкор Ват бил хиндуистички храм посветен на богот Вишну, а подоцна станал будистички храм. Храмот е на врвот на развиената класична кмерска архитектура. Храмот станал симбол на Камбоџа, постанувајќи централен елемент на камбоџиското знаме и главна туристичка атракција.
Ангкор Ват е комбинација на два основни кмерски архитектонски стила. Првиот стил на градба бил храм во вид на планина, а подоцна биле додадени и елементи на галериски храмови кои се базирале на јужноиндиската архитектура. Самиот храм бил замислен да ја претставува планината Меру, дом на девите од хиндуистичката митологија. Самиот комплекс се наоѓа во шанец опколен со надворешен ѕид долг 3.6 километри. Ѕидовите опколуваат три галерии, секоја повисока од наредната. Во средината на храмот се наоѓа квинкункс од пет кули. За разлика од останатите ангкорски храмови, Ангкор Ват е свртен кон запад и ова довело до одредени дебати за тоа дали има некоја симболика самата местоположба. Ангкор Ват побудува воздишки поради хармонијата на архитектурата, бас-релјефот и многуте духови-чувари распоредени на ѕидовите.
Денешното име Ангкор Ват значи „градски храм“. „Ангкор“ е разговорна форма од кмерскиот збор នគរ (нокор), кој пак доаѓа од санскритскиот збор नगर (нагара) и значи „град“ или „главен град“. „Ват“ е кмерски збор за храм. Претходно, храмот бил познат како Преах Писнулок, име дадено според пост-смртната титула на основачот Сурјаварман II.
Традиција
Во 11 век, кралот Јасоварман градел бројни системи за наводнување и вештачки езера, кои им овозможиле на селаните три жетви на ориз годишно. Успешното земјоделство довело до појава на вишоци на храна, а кралството на Кмерите се стекнало со големо богатство. Со тоа, земјата станала втора најважна азиска сила по Кина, а Кмерите можеле да градат големи градови и храмови.
Владетелите на Кмерите сметале дека се божествени владетели. Секој крал градел свој храм, кој бил посветен на некое божество. Со тоа кралот станувал поданик на некој бог, со којшто по смртта требал да се соедини. Овој хиндуистички обичај влијаел на кралот Сурјаварман II, кој верувал дека по смртта ќе се соедини со богот Вишну, па поради тоа започнал со изградбата на комплексот на храмови Ангкор Ват како свој династики храм и гробница.
Историја
Изградбата ја започнал кралот Сурјаварман II (владеел од 1113 до околу 1150). Храмот е посветен на богот Вишну и е изграден како кралски државен храм.
Со прифаќањето на будизмот во 13 век, храмот станал будистички, со што хиндуистичката традиција престанала да има влијание и принципот на божествени кралеви престанал да постои. По 16 век, храмот бил запуштен, но никогаш не бил напуштен. Поради временските услови и ширењето на џунглите, храмот бил оштетен, но неговите канали му пружале соодветна заштита. Во овој период започнало да се употребува денепното име на храмот, Ангкор Ват, што во превод значи „градски храм“. Претходното име на храмот не е познато.
Од Европејците, прв кој го посетил храмот бил португалскиот монах Антонио де Магдалена во 1586 година.
Во Европа, храмот не бил познат, сè до средината на 19. век, кога францускиот истражувач Анри Муо го открил храмот, патувајќи низ џунглите во Камбоџа. Наскоро, се утврдило дека Ангкор Ват не е единствен храм, туку дел од голем комплекс на храмови, изградени во периодот од 800 до 1200 година на површина од скоро 80 км2. Во својот патопис, Муо го споердува храмот со Соломоновиот храм и смета дека храмот е повеличествен од било кој храм од Стара Грција или Стар Рим.
Архитектура
Комплексот Ангкор Ват е окружен со канали, кои меѓу другото им служеле на работниците за превоз на големите каменин блокови за време на изградбата. Јужниот дел е окружен со воден канал широк 200 и долг 6 m, кој го симболизира праокеанот. Заедно со бројните храмови, тој се вклопува во вселената.
Самиот храм е одраз на кмерската космологија. На врвот од терасата се наоѓаат пет кули, кои се обликувани како лотосови цветови и кои ја симболизираат планината Мехру, домот на боговите. Камениот насип, кој е сместен меѓу двете поранешни библиотеки и церемонијални складишта за вода или вештачки езера, се простира сè до величествениот западен влез. До него се стигнува по влезниот пат, заграден со голем балустер, кој е изграден на широкито камен насип и поминува преку шанец широк 189 m и завршивува до просторот во форма на крст пред влезот. Влезот се состои од три павиљони, при што секој од нив има кула, а низ него се стигнува до двор во кој има галерии во облик на крст со гробници во правец на првата тераса меѓу кулите, кои се наоѓаат во аглите. Галериите со гробници на средната тераса се прекинати со влезните павиљони и трикратните латерални бродови во облик на крст се поврзани со внатрешното светилиште. До средната кула, која е висока 66 m се стигнува по многу стрмни камени столбови. Ангкор Ват е изграден од камени коцки, кои потоа биле резбани. Камените коцки биле брусени и биле поставувани една врз друга без оставање на простор. Резбани биле и камените кровови. Тие се во конвексен облик, а на стреата се малку налегнати на спротивната страна. Најголем дел од столбовите се со четириаголни капитоли, кои се проширени за да може безбедно да ја држат масата на архитравот.
Наративните релјефи, кои ги пополнуваат тремовите околу галериите спаѓаат меѓу чудата на Ангкор Ват. Убаво и плитко обработувани, скулптурите кои илустрираат ликови или настани од хиндуистичките епови ја дополнуваат архитектурата на храмот. Многу ѕидови на храмот се украсени со танчерки, наречени Апсари, кои имаат свое обележје и не се меѓусебно слични.
Национално значење
Ангкор Ват, денес е национален симбол, кој ги претставува кмерската култура и камбоџанскиот народ. Неговата слика се наоѓа на многу национални симболи, како што се националното знаме и банкнотата од 500 риели. И за време на владеењето на Црвените Кмери, златна силуета на храмот била дел од знамето на земјата.
Нова Швабија
Нова Швабија (норвешки и германски: Neuschwabenland) — спорна територија на Антарктикот, која Нацистичка Германија ја барала во норвешката Земјата на Кралицата Мод, а сега е картографско име кое понекогаш се дава на област на Антарктикот помеѓу 20° ИГД и 10° ЗГД во Земјата на Кралицата Мод. Нова Швабија била истражена од Германија на почетокот на 1939 година и именувана по бродот на таа експедиција, Швабенланд, и самиот именуван по германскиот регион Швабија.
Позадина
Како и многу други земји, Германија испратила експедиции во регионот на Антарктикот кон крајот на 19 и почетокот на 20 век, од кои повеќето биле научни. Експедициите од крајот на 19 век на Јужниот Океан, Јужна Џорџија, Кергелен и Островите Крозе биле астрономски, метеоролошки и хидролошки, главно во тесна соработка со научни тимови од други земји. Како што заврши 19 век, Германија почнала да се фокусира на Антарктикот.
Првата германска експедиција на Антарктикот била експедицијата на Гаус од 1901 до 1903 година. Предводена од арктичкиот ветеран и професор по геологија Ерих Дагоберт фон Дригалски, ова била првата експедиција што користела балон со топол воздух на Антарктикот. Исто така, ја нашол и именувал Земја на Кајзер Вилхелм II. Втората германска експедиција на Антарктикот (1911–1912) ја предводел Вилхелм Филхнер со цел да го премине Антарктикот за да дознае дали е едно парче земја. Како што се случувало со други такви рани обиди, преминот не бил успешен уште пред да започне. Експедицијата го открила и го именувала брегот Луитполд и ледениот гребен Филхнер. Германската флота на китови била пуштена во употреба во 1937 година и по нејзиното успешно враќање на почетокот на 1938 година, биле изготвени планови за трета германска експедиција на Антарктикот.
Германска експедиција на Антарктикот (1938–1939)
Третата германска антарктичка експедиција (1938–1939) ја предводел Алфред Ричер (1879–1963), капетан на германската морнарица. Главната цел била да се најде област на Антарктикот за германска станица за китови, како начин да се зголеми производството на маснотии во Германија. Китовото масло тогаш било најважната суровина за производство на маргарин и сапун во Германија, а земјата била вториот најголем купувач на норвешко китско масло, увезувајќи околу 200.000 метрички тони годишно. Покрај недостатокот на зависност од увоз, се сметало дека Германија наскоро ќе биде во војна, што премногу би ги оптоварило девизните резерви на Германија. Друга цел била да се извидат можните локации за германска поморска база. На 17 декември 1938 година, експедицијата на Нова Швабија го напуштила Хамбург за Антарктикот со Швабенланд (товарен брод изграден во 1925 година и преименуван во 1934 година по регионот Швабија во јужна Германија) кој исто така можел да носи и катапултира авиони. Тајната експедиција имала 33 членови плус екипажот на Швабенланд од 24. На 19 јануари 1939 година, бродот пристигнал на Брегот на Принцезата Марта, во област за која Норвешка во последно време се сметала за земја на Кралицата Мод, и почнал да го мапира регионот. Нацистичките германски знамиња биле поставени на морскиот мраз долж брегот. Именувајќи ја областа Ној-Швабенланд по бродот, експедицијата воспоставила привремена база и во следните недели тимови пешачеле по брегот, запишувајќи ридови и други значајни знаменитости. Седум летови со фотографско истражување биле направени од двата хидроавиони на бродот Дорние Вол наречени Пасат и Бореас. Околу дузина алуминиумски стрели долги 1,2 метри, со челични конуси од 30 сантиметри и три горни стабилизаторски крила врежани со кукасти крстови, биле фрлени на мразот на точките на вртење на многуаголниците на летот. Ниту еден од нив никогаш не бил обновен. Биле направени уште осум летови до областите од голем интерес и на овие патувања, некои од фотографиите биле направени со филм во боја. Авионите вкупно прелетале стотици илјади квадратни километри и направиле повеќе од 16.000 воздушни фотографии, од кои некои биле објавени по војната од Ричер. Оазата Ширмахер без мраз, која сега е домаќин на истражувачките станици Маитри и Новолазаревскаја, била забележана од воздух од Ричард Хајнрих Ширмахер (кој ја именувал по него) непосредно пред Швабенланд да го напушти брегот на Антарктикот на 6 февруари 1939 година.
При враќањето во Германија, експедицијата направила океанографски студии во близина на островот Буве и Фернандо де Нороња, пристигнувајќи назад во Хамбург на 11 април 1939 година. Иако некои, особено норвешкиот писател Бјарне Агард и германскиот географ Ернст Херман, тврдат дека Германија всушност никогаш не ја окупирала територијата, добро е документирано дека Германија издала декрет за основање на германски антарктички сектор наречен Нова Швабија по враќањето на експедицијата во август 1939 година.
Германија никогаш не покрена никакви територијални претензии кон регионот, кои беа напуштени во 1945 година.
Теории на заговор
Нова Швабија со децении е предмет на неколку теории на заговор. Повеќето од нив претпоставуваат дека во пресрет на германската експедиција од 1938-1939 година, таму била изградена огромна воена база, во која неколку високи нацисти и силни трупи се повлекле во 1945 година. САД и Велика Британија наводно се обидувале да ја освојуваат областа тајно и залудно со децении, а се вели дека користеле јадрено оружје во овој контекст. Поддржувачите веруваат дека опстанокот на нацистичките трупи е можен поради топлите извори кои даваат енергија и топлина.
Радио драмата на ВДР „Нојшвабенланд-Симфонија“ од 2012 година ги опфаќа теориите на заговор.
Книга на кралевите и будалите
Книга на кралевите и будалите (српски: Књига краљева и будала) - расказ на српскиот писател Данило Киш, дел од збирката раскази „Енциклопедија на мртвите“ од 1983 година.
Содржина
Во август 1906 година, во Петроград, главниот уредник на едно списание, А. П. Крушеван го објавил постоењето на еден документ со наслов „Завера или Каде се корените на пропаста на европското општество“, дело на анонимен автор, во кое се кажува дека Антихристот активно делува да ја уништи европската цивилизација. Малку подоцна, Сергеј Александрович Нилус, познат како отец Сергеј, ја вклучил „Заверата“ како дел од својата книга „Антихрист“. Постепено, книгата добивала сè повеќе читатели и, откако е утврдено дека примерок од неа имала и руската царица, за време на граѓанската војна во Русија, офицерите на Белата гарда им читале на војниците извадоци од неа. По Октомвриската револуција, отец Сергеј живеел на југот на Русија сè додека не бил уапсен од НКВД, за да умре во еден логор, во 1930 година.
Меѓутоа, историјата на „Заверата“ продолжила да тече: руските емигранти ја прошириле книгата во Западна Европа, но останала мистеријата за нејзиното потекло. Во 1921 година, во Истанбул, еден анонимен белогардејски офицер ја откупил личната библиотека на друг офицер и во неа случајно пронашол анонимна книга чија содржина била многу слична на „Заверата“. Така било откриено дека „Заверата“ била само фалсификат на книгата „Дијалог во пеколот меѓу Монтескје и Макијавели или Макијавелиевата политика во девентаесеттиот век, напишана од еден Соременик“ во која се критикувала политиката на Наполеон III. Книгата ја напишал Морис Жоли во втората половина на 19 век и тој се обидел тајно да ја пренесе во Франција, но таа била запленета од полицијата и уништена. Сепак, еден примерок останал и кон крајот на 19 век, шефот на руската тајна полиција во Париз, извесен Рачковски извршил фалсификат и ја напишал „Заверата“ која подоцна се раширила низ Русија, Германија и низ цела Европа, претворајќи се во прирачник за современите диктатори.
Осврт кон расказот
Во пост-скриптумот кон збирката, Киш објаснува дека првобитно расказот бил замислен како есеј и дека тоа оставило траги врз него, а намерата му била да ја изложи повеста за настанувањето на „Протоколот на Сионските мудреци“, нивното влијание врз читателите и трагичните последици што ги предизвикал. Притоа, расказот претставува разработка на неговата повеќегодишна преокупација со идејата дека книгите не служат само за добро. Меѓутоа, оценувајќи дека не може да продолжи понатаму во истражувањето на таа тема, Киш се откажал од намерата да напише есеј и тогаш го променил насловот од „Протоколи“ во „Завера“.
Мојзелвиц
Мојзелвиц (Meuselwitz) — град во округот Алтенбург, во Тирингија, Германија. Се наоѓа 12 километри северозападно од Алтенбург и 11 километри источно од Цајц.
Историја
Во текот на Втората светска војна, во градот постоел подкамп на концентрацискиот камп Бухенвалд. Тој обезбедил работна сила за HASAG, третиот најголем барател на принудна работна сила во текот на војната. Сите подкампови на Бухенвалд биле фабрики на „HASAG“. Подкампот во Мојзелвиц имал 1.666 затвореници, од кои 1.376 жени. СС плаќал помалку за жени, бидејќи имале повисока стапка на морталитет. Винтерсдорф е дел на градот Мојзелвиц од 1 декември 2007.
Мак. Робертсонова Земја
'''Мак. Робертсонова Земја''' (Mac. Robertson Land) — дел од Антарктикот lying southward of the брег помеѓу заливот Вилијам Скорсби и ’ртот Дарнли. In the east, Мак. Робертсоновата Земја includes планините Принц Чарлс. It was named by Британската австралиско-новозеландска антарктичка истражувачка експедиција (BANZARE) (1929–1931) под водство на Даглас Мосон, after Макферсон Робертсон of Мелбурн, покровител на експедицијата.
Земјишни облици
Типично за антарктичката географија, Мак. Робертсоновата Земја содржи значајни земјишни облици како врвот Чуферт, Поултон и Севен; ’ртот Рауз, заливот Тили и капата Фрастрејшн. Две најзабележителни нешта во Мак. Робертсоновата Земја се станицата „Сојуз“ сместена на планините Принц Чарлс и Ејмериевиот Леден Гребен.
Царентин (амт)
Царентин (Zarrentin) — општинска заедница во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Царентин.
Општинската заедница Царентин се состои од следниве општини:
Тумба (врв)
Тумба — врв на планината Беласица во југоисточна Македонија на 1.881 м.н.в. На врвот се наоѓа тромеѓата меѓу Бугарија, Грција и Македонија.
До планината Беласица може да се стигне преку селото Смолари, кое се наоѓа на 28 километри од Струмица. Од Смолари се стигнува до планинарскиот дом „Шарена Чешма“. Потребни се 2,5 часа пешачење до домот и уште толку од таму до врвот Тумба.
Бидејќи овој врв се наоѓа на македонско-бугарската и македонско-грчката граница, потребно е да се добие дозвола за движење долж границата. Дозволата се издава во место на живеење. Патеката е обележана, а домот „Шарена Чешма“ работи по потреба, со претходна најава во планинарското друштво „Ентузијаст“ од Струмица. Од 2001 година секоја година во август се организира меѓународен планинарски поход за искачување на врвот, насловен „Балкан без граници“.
Приоди за искачување
Најпогодни приоди за искачување на врвот се следните:
Мусала
Мусала е највисокиот врв на Балканскиот Полуостров. Се наоѓа на планината Рила во Република Бугарија.
„Мусала“ е највисокиот врв во Република Бугарија и на Балканскиот Полуостров, со висина од 2.925 м, измерено од пристаништето во Варна.
Се наоѓа на планината Рила, во близина на зимскиот центар Боровец, и на 80 км од Софија. Според некои пишувања, името му произлегува од „Мус Алах“, или „место за молитва“, „врв за молитва“, и името е дадено за време на турското ропство. Во периодот 1949-1962, врвот се нарекувал „Сталин“ по името на советскиот диктатор Јосиф Сталин.
Преку летото го посетуваат многу туристи од светот, но најмногу од планинари од Бугарија и соседните земји. Средната годишна температура изнесува -2,9оС, апсолутната минимална -31,2оС, апсолутната максимална 18,7оС. Во просек 254 денови во годината врвот Мусала е покриен со снег. Преовладуваат северозападни ветрови.
Најлесниот начин за искачување на врвот Мусала е патеката од скијачкиот центар Боровец, 10км во една насока. Има лифт, кој води до месноста Јастребец на висина од 2.369 м. Оттаму може да се стигне пеш до колибата Мусала (околу 1 час одење), а потоа до самиот врв Мусала (околу 2 часа пешачење) до самиот врв. На околу 200 м под врвот се наоѓа „Леденото езеро“ на висина од 2.709 м, каде што може да се преноќева.
Мајк Цирбес
Мајк Цирбес (роден на 29 јануари 1990 година ) е германски професионален кошаркарски играч кој моментално играл за Гуангкси Вајцхуанг, кој настапува во Националната кошаркарска лига (Кина). Тој исто така го претставува и националниот германски тим на меѓународните натпревари. Висок е 208 сантиметри, па поради неговите физички склоности игра на позицијата центар.
Алуминиум карбид
Алуминиум карбид, хемиска формула Al4C3, е карбид на алуминиум. Има изглед на бледожолти до кафени кристали. Стабилен е до 1400 година °C. Се распаѓа во вода со производство на метан.
Структура
Алуминиум карбид има необична кристална структура која се состои од наизменични слоеви на Al2C и Al2C2. Секој алуминиумски атом е координиран со 4 јаглеродни атоми за да се добие тетраедарски распоред. Јаглеродните атоми постојат во 2 различни сврзувачки средини; едниот е деформиран октаедар од 6 атоми Al на растојание од 217 pm. Другата е искривена тригонална бипирамидална структура од 4 атоми Al во 190-194 pm и петти Al атом во 221 pm. Други карбиди (номенклатура на IUPAC : метиди ) исто така покажуваат сложени структури.
Реакции
Слични реакции се случуваат и со други протички реагенси:
Реактивно топло изостатско пресување (кокање) на ≈40 MPa на соодветни мешавини на Ti, Al4C3 графит, 15 часа на 1300 °C дава претежно еднофазни примероци на Ti2AlC0,5N0,5, 30 часа на 1300 °C дава претежно еднофазни примероци на Ti2AlC ( титаниум алуминиум карбид ).
Подготовка
Алуминиум карбид се подготвува со директна реакција на алуминиум и јаглерод во електрична лачна печка.
Силициум карбид исто така реагира со алуминиум за да добие Al4C3. Оваа конверзија ги ограничува механичките примени на SiC, бидејќи Al 4 C 3 е покршлив од SiC.
Композитен материјал од алуминиум-алуминиум карбид може да се направи со механичко легирање, со мешање на алуминиумски прав со честички од графит.
Појава
Мали количини на алуминиум карбид се вообичаена нечистотија на техничкиот калциум карбид. Во електролитичкото производство на алуминиум, алуминиум карбид се формира како производ на корозија на графитните електроди.
Апликации
Алуминиум карбид може да се користи како абразив во алати за сечење со голема брзина. Има приближно иста цврстина како топазот.
Тома Димитровски - Томаки
Тома Димитровски - Томаки ( во —  во ) — македонски партизан, учесник во НОВ.