cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Министерство за одбрана на Кина
Министерството за национална одбрана на НР Кина (国防部; ) е министерство во надлежност на Државниот совет, а начие чело стои министерот за национална одбрана. Основано е по одлука на првата седница на I Национално народно собрание во 1954 г. За разлика од други земји, министерството не заповеда со вооружените сили, бидејќи тие се под раководство на Централниот воен комитет (ЦВК). Министерството е орган кој служи како претставник на ЦВК и војската во воена размена и соработка со армиите на други држави.
Службените должности на министерството подразбираат обединето раководење со развојот и одржувањето на воените сили, каде спаѓаат регрутацијата, организацијата, опремувањето, обуката, военонаучните истражувања на армијата, но и да водат сметка за чиновите и паричниот надомест на офицерите и професионалните војници. Во практика, сите овие функции ги врши Генералштабот на самата војска, со кој раководи ЦВК.
Структура
Министерството за одбрана има неколку одделенија:
Општата служба на министерството воедно игра улога на Општа служба на Генералштабот. Кадрите на другите служби се припадници на генералштабот.
Министер
Иако самото министерство нема значајни надлежности, функцијата на Министерот за одбрана важи за една од најважните во државата. Лицето на оваа функција секогаш е старешина во активна служба и обично е потпретседател на ЦВК, државен советник и член на ЦК на партијата, што му овозможува да носи одлуки на воено, државно и партиско ниво.
Порна
Порна — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Сол (зачин)
Сол — минерал составен првенствено од натриум хлорид, хемиско соединение кое припаѓа на поголемата класа на соли. Солта во својот природен облик, како кристален минерал, е позната како камена сол или халит. Солта е присутна во огромни количини во морската вода, каде што е главна минерална компонента. Отворениот океан има околу 35 грама сол на литар вода, соленост од 3,5‰.
Во принцип, солта е од суштинско значење за животот, а соленоста е еден од основните човечки вкусови. Солта е еден од најстарите и најзастапени зачини за храна, а солењето е важен начин конзервирање.
Некои од најстарите докази за преработка на сол датираат од пред околу 8.000 години, кога луѓето што живееле во денешна Романија вареле изворска вода за да извлечат сол. Солта во Кина датира приближно од истото раздобје. Солта ја ценеле и старите Евреи, Грци, Римјани, Византијци, Хетити, Египќани и Индијци. Солта станала важна трговска ставка и била превезувана со брод преку Средоземното Море, по специјално изградени солени патишта, а преку Сахара со каравани со камили. Недостигот и глобалната потреба за сол ги натерало народите да војуваат поради неа и да ја искористат за зголемување даночните приходи. Солта се користи во верски церемонии, а има и други културни и традиционални значења.
Солта се добива од рудници за сол и со испарување на морска вода (морска сол) или изворска вода богата со минерали во плитки базени. Нејзини главни индустриски производи се каустична сода и хлор. Солта се користи во многу индустриски процеси, како што се производството на поливинил хлорид, пластика, граѓа и многу други производи. Од светското годишно производство од околу двесте милиони тони сол, само околу 6% се користат за човечка исхрана. Други употреби вклучуваат процеси на уредување на водата, одмрзнување на автопатишта и земјоделска употреба. Солта за јадење се продава како морска сол и готварска сол, која обично содржи средство против стврднување, а исто така може да се јодира за да се спречи недостаток на јод. Освен што се користи во готвењето и на трпезата, солта е присутна и во многу преработени намирници.
Натриумот е суштински нутриент за човековото здравје преку својата улога како електролит и осмотски раствор. Прекумерната употреба на сол може да го зголеми ризикот од кардиоваскуларни болести, како хипертензија кај деца и возрасни. Ваквите здравствени ефекти на солта проучувани се од поодамна. Затоа, многу светски здравствени здруженија и експерти од развиените земји препорачуваат да се намали потрошувачката на популарна солена храна. Светската здравствена организација препорачува возрасните да консумираат помалку од 2.000 натриум, што е еднакво на 5 грама сол дневно.
Историја
Трговијата со сол често била предмет на оданочување и се претпоставува дека тоа започнало уште во 2000 година пр.н.е. во Кина. Римјаните многу ја ценеле солта и дел од платите на војниците биле исплаќани во сол. Зборот што на латински значи сол е коренот на зборот плата во многу европски јазици (salary).
Солта била особено скапа во средниот век на запад од пустината Сахара. Во Царството Мали во текот на 12 век, солта била толку ценета што во пустината јужно од ова царство вредела колку злато со иста тежина.
Хемија
Солта е главно натриум хлорид, јонско соединение со формулата, кое содржи еднакви количини на натриум и хлор. Морската сол и свежо ископаната сол (од кои повеќето е сол од праисториските мориња) исто така содржат мали количини на елементи во трагови (кои во тие мали количини генерално се добри за здравјето на растенијата и животните). Рудната сол обично се пречистува при производството на кујнска сол. Се раствора во вода, се прочистува со таложење на други минерали од растворот и повторно испарува. За време на истиот процес на рафинирање (пречистување), често се врши јодирање. Кристалите на сол се делумно проѕирни и со кубен облик. Обично изгледаат бели, иако нечистотиите може да им дадат сина или виолетова боја. Моларната маса на солта е 58,443, нејзината точка на топење е 801 °C (1.474 °F) и неговата точка на вриење е 1.465 °C (2669 °F). Густината на солта е 2,17 грама на кубен сантиметар и лесно се раствора во вода. Кога се раствора во вода, се дели на + и − јони, а растворливоста е 359 грама на литар. Од ладните раствори, солта се кристализира како дихидрат. Растворите на натриум хлорид имаат многу различни својства од чистата вода; точката на мрзнење е −21,12 °C (−6,02 °F) за 23,31 wt% сол, а точката на вриење на заситен раствор на сол е околу 108,7 °C (227,7 °F).
Поделба на солта
Солта се дели на природна, рафинирана и јодирана. Секој посебен вид сол има единствена содржина на минерали што му дава единствен вкус.
Природна сол
Камена сол (понекогаш и минерална сол) е сол добиена од рудниците за сол. Овие „рудници“ се подземни локации на наталожена сол и се наоѓаат во подрачја каде порано имало море или исклучително солено езеро. Камената сол има сива боја.
Се смета за највкусна од сите соли ( Fleur de sel). Оваа сол е прилично скапа бидејќи се создава со рачно отстранување само на површинскиот слој од морската сол што се населил во солената тава, пред да се бере солта. Ова е профитабилно само во тави за сол со највисок квалитет на сол, па затоа неговата употреба се смета за екстремен луксуз. Вкусот на оваа сол е уникатен за секој регион каде што е направена. Французите први почнаа да произведуваат ваква сол, а и денес нивната ја држи репутацијата на најдобрата сол во светот.
Рафинирана сол
Рафинираната сол е најчесто употребуваната сол денес и содржи најмногу натриум хлорид. Најчесто се добива со одвојување на натриум хлорид од камена сол која не е доволно чиста за да може да се користи како храна. Во текот на овој процес се отстранува целата несакана содржина, така што рафинираната сол е една од најчистите, но има и најмалку минерали кои исто така се отстрануваат во текот на процесот. Нејзината боја е претежно бела.
Иако обично ја нарекуваме „готварска сол“ или „кујнска сол“, оваа сол се користи почесто и е поважна за индустријата. Се користи во производството и преработката на хартија, како додаток на бои кои се користат за боење ткаенина и платно и во производството на сапуни и детергенти.
Јодирана сол
Јодирана сол е сол, обично рафинирана, на која ѝ е додаден јод. Некои ја сметаат за најздрава сол бидејќи содржи повеќе јод од кој било друг вид сол.
Здравје
Натриумот и хлорот, основните состојки на солта, се неопходни за сите живи организми. Може да се најдат во растенијата, рибата и месото, но солта, поради високата концентрација на натриум хлорид, е најдобар извор на натриум и хлор.
Некои цивилизации како Јаномамо, домородци од Бразил и Венецуела, не користат сол во нивната исхрана.
Правишта
Правишта или Правиште (Ελευθερούπολη, Елевтеруполи, до 1929 г. Πнеράβι, Прави ) — град во Правишко, Егејска Македонија, денес во општина Кушница, денес во Источна Македонија и Тракија. Населението брои 4.360 жители (2011).
Географија
Правишта се наоѓа 17 км западно од градот Кавала в во југоисточното подножје на плнината Кушница (Пангео), на реката Лаџа (Мармара).
Потекло на поимот
Според Јордан Н. Иванов Правишта е патронимно лично име од личното име *Прав(о). Жителското име е правишќанин, правишќанка, правишќани. Според академик Иван Дуриданов етимологијата на името е од првичниот патроним на -ишти * Правишти од личното име Прав(о).
Во Османлиското Царство
Во Правишта имало голем турски арсенал. От XVII век тук се изработуваат ѓулиња за турската атрилерија, а веројатно се одлеваат и други железни предмети за армијата. Кон крајот на XIX век, Правишта бил центар на мала каза во Османлиското Царство. Во 1889 г. Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) пишува за Правишта:
В 1891 година Георги Стрезов пишува за Правишта:
Во 1900 г. според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Правишта живет 1 250 Турци, 1 100 жители Грци христијани и 1 200 Роми. а Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. в Правишта има 1 100 Грци и 1 200 Роми.
Градот е заземен од четата на кумановскиот војвода Панајот Бајчев на 31 октомври 1912 г. за време на Првата балканска војна. Истовремено во Правишта влегува и четата на грчкиот андарти капетан Дукас Дукас, по што во градот остануваат бугарски воени единици. Петар Бајчев станува воен комендант на Правишта.
Во Грција
Во 1913 г. гратчето влегува во грчката држава по Втората балканска војна. Во 20-те години на XX век е иселено турското население со спогодбата за размена на население меѓу Грција и Турција по Лозанскиот договор и на негово место се доселени грчки дојденци. Во 1928 г. грчкото бегалско население од Турција броело 160 семејства со 745 жители. В 1929 година паланката е преименувана на Елевтеруполис.
Селиште (Оризари)
Селиште — археолошко наоѓалиште во кочанската населба Оризари.
Претставува населба од железно време и римско време.
Лежи јужно од селото, над Долно маало, на мала височинка што се спушта кон север. Северозападно од неа тече Оризарска Река, а на околу 100 м западно е наоѓалиштето Куново -Чуки. Уште во првата половина на педесеттите години оттука е вадена земја што овозможило да се констатира  културен слој дебел 1 м и во него да се забележат фрагменти од керамички садови карактеристични за железното време II, како и за III i IV  век. Оттука потекнува и една бронзена држалка во облик на делфин, што се чува во Заводот и музеј во Штип.
Левкада
Левкада или Лефкада (Λευκάδα) — остров кој припаѓа на групата Јонски Острови во источна Грција. Административно Левкада заедно со неколку помали околни острови го сочинува округот Левкада. Најважно и најголемо место е истоимениот град Левкада.
Природни услови
Вкупната површина на островот е преку 300 км2 (90% од префектурата). Островот е одвоен од копното со проток, широк околу 2 км, но споен со мост. Северно од Левкада се наоѓа Крф, а јужно Кефалонија и Итака. Левкада е главно карпеста и ридеста. Постојат и неколку мали плодни долини.
Климата на островот е средоземна со долги и топли лета и благи и врнежливи зими. Растителниот и животинскиот свет е препознатлив за Средоземјето. Разни култури се одгледуваат во неколкуте мали долини - маслинка, винова лоза, агруми и останат зеленчук и овошје.
Историја
Левкада е населена уште од праисториско време. Лежи северозападно од полуостровот Пелопонез, а северно од островот Кефалонија во Јонско Море, и денес припаѓа на Грција. Во средниот век островот припаѓал на Византија. Средновековниот дворец, со италијанско име Santa Maura го основал италијанското владетелско семејство Токо (Tocco).
Турците го држеле островот под контрола повеќепати. Почнувајќи од 1479. до 1502. и од 1504. до 1684. Островот го зазедоа уште еднаш, но кратко, од 1715. до 1716. Тој бил единствен Јонски Остров кој го контролирале Турците. Во 1716. година Млетачката република го вратила островот под своја управа, која го поседувала од 1684. па сè до 1797 година. Во 1864. Левкада е припоена кон грчкото кралство.
Растдорф
Местоположба
Растдорф се наоѓа во североисточниот дел на областа Химлинг во Емсланд. Поголеми градови во близина се Фризојте на околу 16 километри североисточно, Клопенбург на околу 24 километри источно, Папенбург на околу 28 километри, Хазелине на околу 31 километар јужно и окружниот град Мепен на околу 37 километри југозападно.
Највисока точка кај Растдорф е Квекенберг со 35 метри.
Соседни општини
Соседни општини на север се општините Хилкенброк во општинската заедница Нордхимлинг, на североисток е градот Фризојте во округот Клопенбург, на југоисток е општината Фрес, на југ е градот Верлте и Бокхолте и на запад се општините Шпанхаренштете и Лоруп.
Кевин Кузманов
Кевин Кузманов во Њупорт Бич, Калифорнија) е американски безбол играч со македонско потекло..
Кевин пораснал во Евергрин, Колорадо, каде што играл безбол за своето средно училиште, како и во универзитетската лига на Арканзас, од каде што направил трансфер за професионалната екипа Вали Скрејперс во 2003 година.
Кевин Кузманов е трета генерација од истоименото македонско семејство иселено во САД. Тој е еден од четворицата професионални играчи кои успеале да направат grand slam home run, односно home run при првото топче упатено кон нив во сезонаета. Познат е под псевдонимот „Македонската машина“.
Моментално игра за Оукленд Атлетикс, а кариерата ја започнал во Кливленд Индијанс.
Јордан Поп Костадинов
Јордан Поп Костадинов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Јордан Поп Костадинов е роден во Прилеп, тогаш во Отоманското Царство. Работел како учител и книжар. Заедно со Даме Груев, Александар Хаџи Панов и Јордан Гавазов го создаваа Прилепскиот ревоуционерен комитет на Македонската револуционерна организација во 1894 година. Предводел долги години терористичката група на Организацијата, како таков е уапсен и лежел во Битолскиот затвор. Починал веднаш по излегувањето оттаму.
Trichiida
Trichiida е еден од петте редови на лигави габи од класата миксомицети.
Одлики
Видовите од Trichiida имаат светол, често жолт или црвен, а поретко сив или светлокафен споров прашок. Секогаш присутниот и често добро развиен капилициум обично поседува карактеристични обележја на својата површина. Тој може да биде масивен или цевкаст, мазен или со скулптурирани нишковидни елементи. Колумела отсуствува. На плодните тела не се забележуваат траги од калцификација.
Систематика
Редот е воведен во 1922 од страна на Томас Хастон Мекбрајд и се состои од 14 родови и две фамилии со околу 100 видови :
Во Средна Европа се многу чести видовите од Trichia, Hemitrichia и Arcyria.
Молекуларно-генетските истражувања покажуваат дека сестрински таксон на овој ред е редот Liceida. Монофилијата на овој ред не е оспорена.
Црква „Св. Илија“ - Кадино
'''Св. Илија''' — црква во скопското село Кадино, Општина Илинден. Му припаѓа на Северноскопското архијерејско намесништво во Скопската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата веројатно е средновековна, обновена во подоцнежен период. Во 1857 г. истакнатиот мијачки мајстор Дичо Зограф насликал две престолни икони за иконостасот — „Пресвета Богородица со Христос“ и „Исус Христос Седржител“, потпишани и датирани на 20 април 1857 г.
Неукен (покраина)
Неукен (Neuquén) е покраина во Аргентина, сместена во западниот дел на земјата, а во северниот дел на Патагонија. Се граничи со покраините Мендоза на север, Рио Негро на југоисток, и Чиле на запад.
Административна поделба
Покраината е поделена на 16 департмани departamentos.
Кралство Таволара
Кралство Таволара — микронација на островот Таволара, во близина на североисточниот брег на Сардинија. Основано од семејството Бертолеони, наводно одобрено од Чарлс Алберт, кралот на Сардинија, тврди дека е едно од најмалите кралства во светот.
Марија Гимбутас
Марија Гимбутас (литвански: Marija Gimbutienė; 23 јануари 1921 - 2 февруари, 1994), била литванско-американски археолог позната по нејзиното истражување за културите на неолитот и бронзеното доба на "Стара Европа" и за нејзината широко прифатена хипотеза за Курган, која ја укажува праиндоевропската татковина во Понтската Степа. Гимбутас тврдеше дека неолитските наоѓалишта во Литванија и во цела Европа обезбедуваат докази за прединдоевропски општества кои биле ниту матријархални ниту патријархални, иако подоцна во одредени научни кругови се проширило верувањето дека предложила дека тие општества биле матријархални.
Ран живот
Гимбутас е родена во Вилнус, главниот град на Литванија. Нејзините родители биле членови на литванската интелигенција, општествена класа која се издигна од земјоделската класа за време на владеењето на империска Русија. Нејзината мајка доби докторат по офталмологија во Берлин во 1908 година и стана првата жена лекар во Литванија. По руската револуција во 1917, родителите на Гимбутас ја основале првата Литванска болница во главниот град. Родителите на Гимбутас ја познавале традиционалната литванска народна уметност и често поканувале современи музичари, писатели и автори во нивниот дом.
На смртната постела на нејзиниот татко, Гимбутас му вети дека ќе учи за да стане научник: "Одеднаш морав да мислам што да бидам, што да правам со мојот живот. Сум била толку невнимателна во спортското-пливање со милји, уметничкото лизгање, возењето велосипед. Се променив целосно и почнав да читам."
Кариера
По пристигнувањето во САД, Гимбутас веднаш отиде на работа во Универзитетот Харвард преведувајќи археолошки текстови од Источна Европа. Таа потоа стана професор на Одделот за антропологија.
Курганска хипотеза
Во 1956 година Гимбутас ја претстави својата хипотеза за Курган, која комбинирала археолошки студии на карактеристичните Кургански могили со лингвистиката за да реши некои проблеми во студиите за луѓето што зборувале праиндоевропски, кои таа ги нарече "кургани"; имено, за да го открие нивното потекло и да се определат нивните миграции во Европа. Оваа хипотеза, и чинот на премостувањето на дисциплините, имале значително влијание врз индоевропските студии.
Во текот на 1950-тите и раните 1960-ти, Гимбутас заработила репутација како врвен специјалист за индоевропското бронзено доба, како и за литванската народна уметност и праисторијата на Балтичките народи и Словените, делумно сумирани во нејзиниот конечен опус, Културите од бронзеното доба во Средна и Источна Европа (1965). Во нејзината работа таа ја реинтерпретирала европската праисторија благодарение на нејзината работа во лингвистиката, етнологијата и историјата на религиите, и ги открила грешките во многу од традиционалните претпоставки за почетоците на европската цивилизација.
Подоцнежна археологија
Гимбутас стекна слава - и озлогласеност - со нејзините последни три книги: Божиците и Боговите на Стара Европа (1974); Јазикот на Божицата (1989), која инспирирала изложба во Висбаден, 1993-1994; и нејзината последна книга, Цивилизацијата на Божицата (1991), која врз основа на нејзините документирани археолошки наоди презентирала преглед на нејзините заклучоци за неолитските култури во Европа: моделите на домување, социјалната структура, уметноста, религијата, и природата на писменоста.
Цивилизацијата на Божицата ги артикулирала разликите што Гимбутас ги виде помеѓу Стариот Европски систем - центриран на божицата и жената, и индоевропската патријархална (андократична) култура од бронзеното доба која го истисна. Според нејзините толкувања, матристичните општества биле мирни, ги почитувале хомосексуалците, и се залагале за економска еднаквост.
Андократичните Кургански народи, од друга страна, ја нападнале Европа и го воспоставиле хиерархиското владеење на машки воини.
Малин Гјоруп
Гјоруп е родена во Лулео. Студирала на Малме Академијата за музика и настапи, на Гетеборгшкиот градски театар, Рикстеатар и Фолкопера. Работела во Агенција за концерти на Шведска и како продуцент во симфонискиот оркестар „Јевле“.
Подоцна, таа отишла во Норландсоперан во Умеј, Шведска, каде што станала оперски раководител на програма за нејзиниот симфониски оркестар. Гјоруп почина во мај 2020 година, на возраст од 56 години, од ненадејна церебрална хеморагија.
Шторкау
Шторкау (Storkau) — село и поранешна општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 септември 2010 е дел од градот Вајсенфелс.
Шарл Кро
Животопис
Роден бил во 1842 година во Фабрезан, Пиринеи, од татко филозоф и правник. Шарл имал двајца постари браќа, Антони кој бил доктор и Хенри, по струка вајар. Уште од детството покажал интересирање за различните области на знаења. Работел како учител за музика и сликарство, студирал медицина и проучувал теологија. Од 1863 година се занимавал со книжевност и технички пронаоѓања. Шарл го сакал боемскиот, париски живот и во тоа време се сретнал со девојката на која и посветил голем дел од својот живот - Нина де Виар. Во 1867 на светската изложба во Париз претставил автоматски телеграф. На 27 години, Чарлс објавил научна работа под името „Генерално решавање на проблемите за фотографии во боја” и „Преглед на можните врски со планетите”. Во 1877 тој го испратил палеофонот во Академијата на науките во Франција - еден од претходните уреди за грамофон. Оваа идеја ја смислил пред Томас Алва Едисон. После раскинувањето со Нина, се оженил со Мери Хиардемал, со која је имал двајца синови. Умрел во Париз во 1888 година.
Гондола
Изглед
За изградба на гондола се употребуваат осум различни видови дрво (лимон, ариш, бука, бор, вишна, орев, брест и махагон) и истата се состои од 280 делови. Нејзиниот асиметричен облик овозможува лесно управување со само едно весло со кое гондолиерот весла стоејќи на крмата. Левата страна од гондолата е направена подолга од десната за точно 24 cm со цел да се створи рамнотежа поради телесната тежина на гондолиерот.
Сите се долги точно 10.87 метри и 1.42 метар широки.
Историја
Во писмото на војводата Фалиере од 1094 година за првпат се спомнува гондолата која тогаш, како и денес, се употребувала за превоз на патниците низ градот. Во XVIII век низ каналите од градот пловеле можеби околу 14.000 гондоли што значи дека Венеција била еден од најпрометните водени патишта во светот. Денес од нив се останати околу 500 и претставуваат најчесто туристичка атракција.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Јанешево
Свети Ѓорѓи (Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Јанешево, Кукушко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Архитектура
Црквата е гробишен храм, сместен на рид во северниот дел на селото. Претставува трикорабна базилика — најраспространетиот тип во доцните години на османлиското владеење. Имала и женска црква, која денес не е зачувана. По тлоцртот, храмот е павоаголен со полукружна апсида со сопствен покрив на исток. Покривот е двоводен со засеци на источната и западната страна. Влезот е од јужната страна и над него има фреска на Свети Ѓорѓи на коњ. На западната страна имало влез за припратата, но денес е заѕидан. Црквата имала трем на север, запад и југ, но истиот е уништен, а остатоците од дрвените потпори сè уште се видливи во ѕидовите.
Во внатрешноста, во источниот ѕид има пет апсиди, што овозможува вршење на повеќе литургии. На западната страна е зачуван издигнат нартекс со три скалила кон него.
Наосот се состои од три кораба одвоени со две колонади од четиристрани дрвени столбови покриени со гипс за да изгледаат округли. Покривот е од прости дрвени лајсни. Црквата се осветлува од окна со карактеристички железни решетки на северната и јужната страна.
Живопис
Големиот полукружен свод е украсен со претстави кои тешко се разликуваат — Богородица, Рождеството Христово, Поклонението на мудреците и други. Забележителни се ангелските лица распоредени меѓу фреските кои потсетуваат на западни примери.
Олтарот е одделен од наосот со дрвен насликан иконостас, кој според натписот датира од 1820 г. Поголемиот дел од иконостасот е насликан живописно со цветни мотиви, што е типично за Македонија во XIX век. Мотивите се преземени од традиционалната архитектура во народен стил, полни со симболизам. На еден реставиран дел од оградата се издвојува сцената со бакалот кој краде при мерењето како дел од темата за пеколните маки. Во други делови е темата за Крстот и Страстите Христови. Царските икони во вториот дел се дело претежно на уметници од Кулакиската школа од Солунско. Следват херувимите и Јесеевото дрво. Третиот дел на иконостасот се состои од иконите на Дванаесетте празници, поставени под лаковидните отвори со шарени украси. Горе се Апостолите и на крајот е Крстот, потпрет на два двојни змеја. Царските двери се резбани и украсени со претстави на Благовештението, пророци и јерарси.
Македонка Јанчевска
Македонка Јанчевска — македонски поет за деца.
Животопис
Македонка Јанчевска е родена 1940 година во Градско. Основно образование завршила во родното место. Средно образование учи во гимназиите во : Кавадарци, Кочани, Скопје. Завршила Филолошки Факултет во Скопје, група “Историја на книжевностите на југословенските народи и македонски јазик”. Работи како наставник во Велес и Кратово, лектор е во Општина Велес, а од 1984 до пензионирањето е директор на Центарот за детско творештво “Ѓоре Органџиев” во Велес. Долги години е во одборот за организирање на Детските Рацинови Средби, поетско ликовна манифестација за деца. Откако е во пензија е претседател на Друштвото на писатели на Велес, исто работи во рамките на локалната библиотека. Во литературата се јавува со стихозбриката “Годината моја и твоја”(1977 г.), а потоа следат збирките поезија, “Светот ваш меѓу А-Ш” (1978 г.), “Шумска болница – поема” (1981 г.), “Ѕвездено небо” (1985 г.), “Мониста за Ѓерданџе” (1994 г.), “Нешто ново насетувам” (1997 г.), “Пазар – сликовница” (1999 г.), “Шарена Поплава” (1999 год), “Невенчиња во венчиња” (2002 г.), “Кој тоа ме вика” (2005 г.), “Не знам зошто е така” (2007 г.), “Сонот на душата” (2010 г.). Соавтор е и за читанката за четврто и читанката за трето одделение. Голем е бројот на тие што со восхит се огласиле за творештвото на Македонка Јанчевска. Тука се бардот на нашата поетска реч за деца : Видое Подгорец, Катица Јулафкова, Томе Арсовски, Глигор Поповски, Светлана Христова – Јоци, Миодраг Друговац, Ката Мисиркова – Руменова, Тихо Најдовски, Радован Цветковски, Тихо Најдовски, Павлина Климкар – Меанџиева, Наум Попевски, Бистрица Миркуловска како и многу други. Во основата на сите нивни искази лежи високото признание на уметничките вредности. Нејзините песни се преведени на јазиците на бившите Југословенски народи, на албански, на бугарски, на турски, на влашки и англиски јазик. Добитник е на повеќе награди и признанија и тоа: “9 Ноември” на град Велес, “Ванчо Николески” (прва награда – Битола), две први и една трета награда на литературната средба “Курирче”, награда за најуспешен текст “Златно славејче”, наградата за животно дело на Здружението на просветни работници – литературни творци на Македонија, Златна плакета на просветните работници и признание на Републичкиот педагошки совет: Особено истакнат педагошки работник, награда за животно дело “Гемиџии” на општина Велес, прва награда за книгата “Не знам зошто е така “ на Здружението на просветни работници – литературни творци .
NGC 917
NGC 917 — спирална галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 917 се споменува и како UGC 1890, MCG 5-6-39, CGCG 504-79.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 917 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 917 има привидни димензии од 2,5' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 26 м 7,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 31° 54' 44". Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.
Други поделби
Проучување на NGC 917 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9258. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 93; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2327. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1248.
Дваесет и дветочкеста бубамара
Дваесет и дветочкеста бубамара (Psyllobora vigintiduopunctata) е 3–5 mm долга бубамара од Европа. Наткрилцата ѝ се жолти со 22 црни точки. Пронотумот е жолт со 5 црни точки. За разлика од повеќето други бубамари кои се хранат со лисни вошки, 22-точкестата бубамара јаде еден вид на габична мувла - особено од штитоцветни и нискорастечки грмушки. 22-точкестата бубамара најдобро се бара меѓу ниската вегетација.
Лосон Кредок
Грегори „Лосон“ Кредок (Gregory "Lawson" Craddock; р. ) — американски професионален велодромски и друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Станал познат откако го завршил Тур де Франс 2018, иако бил сериозно повреден на воведната етапа. Исто така, познат е по собирање средства за санирање на оштетен велодром од ураган.
Кариера
Откако ги поминал сезоните 2014 и 2015 со, се префрлил во соперничката екипа за сезоните 2016 и 2017.
Кредок настапил на Тур де Франс 2018. Паднал на првата етапа, при што се здобил со фрактура на плешката, но продолжил да вози. Тој бил последен што ја поминал целта и имало многу фотографии од него со крв преку целиот лев образ. По падот објавил на друштвените мрежи дека ќе донира 100 долари по секоја завршена етапа за обнова на велодромот Алкек, каде Кредок започнал да вози велосипед, кој бил оштетен од ураганот Харви. Била поставена и страница на GoFundMe за луѓето да прават директни донации. Кредок ја завршил трката како последен возач, станувајќи прв возач во историјата на Тур, кој го одржал последното место по секоја етапа и заработувајќи над 250.000 долари за обновата. Тој е единствен Американец кој ја добил наградата последна ружа.
На 11 јуни 2020 година, американската велосипедска федерација објавила дека Кредок ќе биде дел од нивната екипа за Летните олимписки игри 2020 (одржани во периодот 23 јули-8 август 2021). Во октомври 2020 година бил вклучен во почетниот состав за Џиро д’Италија 2020. Тој бил исто така одбран да биде дел од екипата за Вуелта а Еспања 2021 каде на етапата 19 возел на чело на трката и ги контролирал последните километри од бегството од напади со цел неговиот колега Магнус Корт да ја освои етапата. Откако Корт нападнал, Кредок заостанал и го гледал неговиот колега како ја освојува етапата, а пет секунди подоцна ја поминал целта со кренати раце прославувајќи ја победата.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Лоруп
Лоруп (Lorup) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината Лоруп се наоѓа во североисточниот дел на Химлинг, на височина до 73 метри. Највисока точка во рамки на селото е 42 метри на Бушхее. Околу 18 километри североисточно се наоѓа градот Фризојте.
Соседни општини
Соседни општини на север се општините Бреденберг, Естервеген и Хилкенброк во општинската заедница Нордхимлинг, на исток е општината Растдорф, на југ е општината Шпанхаренштете и на запад е општината Бергер во општинската заедница Зегел.
Тодор Арсов
Тодор Арсов (во —  во ) — македонски партизан, партиски и воен раководител во НОВ.
Животопис
Роден на 27 септември 1912 година во куќа на десната страна на река Отиња-Штип, до црквата “Свети Никола”, промената од забот на времето, а денес ревитализирана, постои и ќе постои како Завод - музеj во коj се врежани спомените на Тошо Арсов. Основно училиште завршил во родниот град, а гимназија во Врање и Заечар (1933/1934 година), каде што бил член на Литературната дружина „Јован Скерлиќ“ и станал член на СКОЈ. Како студент на Правниот факултет на Белградскиот универзитет, бил активен учесник во студентското движење и член на КПЈ (септември 1935 година), при што бил упасен и поминал три месеци под истрага во затворот Главњача (1935 година). По излегувањето бил протеран во Штип, каде што станал член на обновениот МК на КПЈ. Повторно бил уапсен (април 1937 година) и по три месеци истрага во затворот во Велес и во Централниот затвор во Скопје, бил суден во Белград, а казната ја издржал во затворот Лепоглава. Априлската војна (1941 година) го затекнала на отслужување на воениот рок во авто-единица во Охрид, а по брзиот слом на кралската војска се вратил во Штип и станал член на обновениот МК на КПЈ (јуни 1941 година). Барајќи вработување, извесно време работел како адвокатски приправник во Окружниот суд во Скопје, кон средината на 1942 година. Пред опасноста да биде провалена неговата партиска дејност, се засолнил во Ќустендил, а потоа пак се вратил во Штип (20 април 1943 година). Како истакнат организатор на НОВ, бил назначен за политички комесар на штабот на Четвртата оперативна зона на НОВ и ПОМ.
Загинал во судир со бугарската војска и полиција како политички комесар на Вториот плачковички (штипски) НОПО „Гоце Делчев“. Херојот Тошо Арсов живее и денес. Живее во се она што значи слобода, еднаквост и заедништво. Градот под Исарот, градот Штип, вечно ќе го чува споменот за него. Во знак на сеќавање во Штип е откриена спомен биста и спомен плоча. Неговата куќа е ставена под заштита на Законот за културно наследство.
Луиза Хамарстрем
Луиза (Ловиса) Катарина Хамарстрем ( – ), била шведска хемичарка. Таа била првата формално обучена и образована жена шведска хемичарка.
Луиз Хамарстрем била ќерка на викар. Останала сираче на рана возраст, таа пораснала во Железарница во Даларна, во централна Шведска, каде што се заинтересирала за хемиски супстанции. Била студентка на Констфак, студирала хемија на приватни часови и во 1875 била вработена во лабораторијата на инженерот Вернер Кронквист во Стокхолм, каде била активна како асистент во 1876-1881 година. Таа тогаш била активна како хемичарка за минерали во Железарница на Бангро (1881-1887), Фагерста (1887-1891) и Скишитан (1891-1893). Во 1893 година, таа отворила своја сопствена лабораторија, во која првенствено била насочена кон минерали и геолошки студии.
Вајсензе (Тирингија)
Вајсензе (Weißensee)) — мал град во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Се наоѓа 6 километри северозападно од окружниот град Земерда и 35 километри северно од покраинскиот главен град Ерфурт.
Местоположба
Вајсензе се наоѓа во северниот дел на Тириншката Котлина, оддалечен 35 километри од Ерфурт.
Соседни општини
Вајсензе се граничи со следниве општини (почнувајќи од север, надесно): Кинделбрик, Гинштет, Ритген, Грифштет, Земерда, Вундерслебен, Штраусфурт, Ганглофземерн и Гројсен.
Градски единици
Кон градот Вајсензе припаѓаат следниве единици:
Градски совет
Градскиот совет се состои од 16 места, како и гласот на градоначалникот.
Градоначалник
Од 2015 година, градоначалник на градот Вајсензе е Матијас Шрот.
Збратимени градови
Вајсензе е збратимен со следниве градови:
Во срцето на морето (филм од 2015)
Во срцето на морето (англиски: In the Heart of the Sea) е американски филм од 2015 година, во режија на Рон Хаувард. Главните улоги ги толкуваат: Крис Хемсворт, Бенџамин Вокер, Силијан Марфи, Брендан Глисон, Бен Вишо, Том Холанд итн.
Содржина
Во 1820 година, бродот „Есекс“ бил потопен од огромен кит. Многу години подоцна, писателот Херман Мелвил (го игра Вишо) го посетува Том Никерсон (го играат Глисон и Холанд), кој е единствениот жив сведок на тој настан. Мелвил му нуди голема сума пари на Никерсон за да го одоброволи да му ја раскаже приказната за доживувањата на екипажот на „Есекс“. Најпрвин, Никерсон ја одбива понудата, но по наговор на неговата сопруга, се согласува и започнува да раскажува: Бродот „Есекс“ испловува во Атлантскиот Океан во лов на китови. Капетан на бродот е неискусниот Џорџ Полард (го игра Вокер), син на познато морнарско семејство, додека прв офицер е искусниот китоловец Овен Чејс (го игра Хемсворт). Чејс заминува на патувањето привлечен од можноста за добра заработувачка и од желбата да стане капетан на брод, оставајќи ја дома својата бремена сопруга. Набргу, меѓу капетанот и првиот офицер избувнува нетрпеливост, предизвикана од арогантниот однос на капетанот. По долго пловење, бродот успева да пронајде китови, но ловот е премногу слаб и поради тоа, пловидбата продолжува во Тихиот Океан. Во Еквадор, капетанот и првиот офицер слушаат од еден шпански капетан дека многу далеку се наоѓа големо јато китови, меѓу кои и еден огромен кит кој ги уништува бродовите и ги убива китоловците. И капетанот и првиот офицер се маѓепсани од приказната и одлучуваат да заминат надалечното патување. По многу денови пловидба, далеку од копното, тие навистина ги здогледуваат китовите, но тогаш се појавува огромниот кит кој го уништува бродот „Есекс“. Морнарите продолжуваат да талкаат по океанот, но китот постојано ги следи и им ги уништува и чамците. Дел од посадата успева да стигне на еден пуст остров, каде што остануваат неколку морнари, додека повеќето решаваат да го продолжат патот. Притоа, тие поминуваат мачни денови пловејќи бесцелно по океанот, мачејќи се да преживеат без храна и вода. Поради гладот, морнарите започнуваат да јадат човечко месо од умрените морнари. Еднаш, огромниот кит повторно им се приближува, но овојпат, за чудо, не им го уништува чамецот. За возврат, Чејс одбива да го фрли харпунот кон китот. Во таа агонија, тие пловат 90 денови и најпосле, кога на крајот од силите, здогледуваат брод којшто ги спасува. Кога се враќаат во родното место, загрижени од последиците на страшната приказна, сопствениците на бродовите сакаат да ги натераат капетанот и офицерот да дадат лажен извештај дека бродот удрил во карпа, т.е. да ја прикријат вистинската причина. Сепак, капетанот и офицерот одбиваат да излажат.
Неделко Дамјанов
Неделко Дамјанов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Неделко Дамјанов е роден во 1869 година во Битола, тогаш во Отоманското Царство. Во 1890 година завршил при бугарската егзархиска гимназија во Солун, а потоа учителствувал во Прилеп, Битола, Смилево и на други места. Подоцна бил трговец. Во 1900 година е избран за член на Битолскиот окружен револуционерен комитет заедно со Георги Поп Христов, Васил Пасков, Георги Пешков и Ацо Дорев. Георги Поп Христов за него пишува:
Рајко Јовчевски
Рајко Јовчевски — македонски писател за деца и преведувач.
Тагевербен
Тагевербен (Tagewerben) — село и поранешна општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 септември 2010, е дел од градот Вајсенфелс.
Заја Тонг
Заја Тонг е телевизиска личност и продуцент во Канада.
Таа е родена во Лондон, Англија и има кинеско и македонско потекло. Живеела во Хонгконг, а кога наполнила 11 години заминала во Канада.
Завршила на Университетот на Британска Колумбија психологија и социологија.
По завршувањето на студиите работела како новинар и како виш продуцент за Orientation Global Networks во Њујорк.
Џевахир скај сити
Џевахир скај сити (неофицијално познати како Кулите Џевахир) — највисокиот комплекс што треба да биде изграден во Скопје, но и на целата територија на Република Македонија. Изградбата на комплексот започнала во 2011, а се завршила во 2020 година.
Инвеститор на овој проект е турската компанија Џевахир холдинг, низ неговата фирма-сателит —Турк-Мак.
Надворешни врски
__ИНДЕКС__
Фидел Кастро
Фидел Кастро (Fidel Castro ( audio) ;  — 25 ноември 2016) — поранешен Претседател на Куба и Генерален секретар на Комунистичката Партија на Куба.
Младост
Роден е на 13 август 1926 (според некои 1927) во Мајари во провинцијата Ориенте. Татко му бил сопственик на плантажа со шеќерна трска со површина од 23.000 акри. Во младоста Фидел посетувал две езуитски училишта - Ласал и Долорес, и двете во Сантјаго де Куба. Во 1942 се запишал во езуитското училиште во Хавана и успешно го завршил во 1945.
Рани активности
Во 1950 завршил правни науки на Универзитетот во Хавана. По завршувањето на факултетот Кастро планирал да се кандидира за пратеник во кубанскиот парламент на изборите закажани за 1952, но генералот Фулгенсио Батиста извршил воен удар и ги откажал изборите. Заедно со група истомисленици на 26 јули 1953 тој извршил напад врз касарната во Монкада. Нападот бил неуспешен и Кастро бил затворен. Во затвор останал до 1955. По напуштањето на затворот Кастро прво отпатувал за САД, а потоа и за Мексико, каде што го организирал револуционерното движење наречено “26 јули”.
Револуција
Во 1956 заедно со група истомисленици, меѓу кои и Ернесто Че Гевара и брат му Раул Кастро, се истоварува на брегот на Куба и ја поведува борбата против диктатурата на Батиста. Во тоа време неговото движење застапува општи демократски принципи и не се залага за воведување на комунизам. Напротив, тогашната кубанска комунистичка партија не се согласува со начинот на водење на борбата и со целите на движењето на Кастро и го нарекува “ситно-буржоаско”. На почетокот на 1959 силите на Кастро навлегле во Хавана и диктатурата на Батиста била соборена.
Власт
На почетокот на своето владеење Кастро не спроведувал радикални општествени реформи. Дури и не бил непријателски расположен кон САД. Но поради притисоците од масите, Кастро почнал да презема мерки кои одеа против интересите на американскиот капитал во Куба. Голем удар на американскиот капитал на Куба бил национализацијата на нафтените рафинерии во 1960, по што САД престанале да купуваат кубански шеќер и вовеле економско ембарго кон Куба. Уште повеќе, почнале да ги организира кубанските бегалци за насилно соборување на Кастро од власт, што кулминирало со фијаското со истоварувањето во Заливот на свињите во 1961.
Притисоците од страна на САД го тераат Кастро да се приближи до СССР. СССР почнал да го купува кубанскиот шеќер, многу важен за целата кубанска економија, но за тоа барале и противуслуги. Меѓу нив беше инсталирањето на советски балистички проектили со долг дострел на Куба, што во 1962 предизвикало тешка криза во односите помеѓу САД и СССР позната како “Кубанска криза”.
Во меѓувреме Кастро успеал да ја зацврсти својата власт на Куба при што посебен акцент бил ставен врз обезбедувањето на основните економски и социјални права на Кубанците, во што беше постигнато несомнено многу. Инаку, и покрај тоа што кубанскиот тип на комунизам е несомнено тоталитарен, тој е еден од најмалку репресивните системи споредено како со останатите екс-комунистички земји така и со некомунистичките диктатури од Латинска Америка, често непосредно поддржани од САД.
Наследување
На 31 јули 2006 Кастро му ги отстапува своите претседателски должности на својот брат, врховниот командант и заменик-претседател, Раул Кастро. На 18 февруари Кастро изјавил дека се пензионира и повеќе нема да учествува во политика, па така на 24 февруари истата година Националното собрание едногласно го избира Раул Кастро за претседател на Куба.
Никола Филипчев
Никола Филипчев — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Никола Филипчев е роден во 1863 година во Охрид, тогаш во Отоманското Царство. Завршил при Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“ во 1892 година, по што предавал во Охрид и Солун. Во 1894 година е меѓу основачите на Охридскиот револуционерен комитет на Македонската револуционерна организација и е избран за негов член. Умира на 11 август 1910 година во Охрид.
Ѓуџенли
Ѓуџенли е село во Серско, Егејска Македонија, денес во Грција.
Амфитеатар
Амфитеатар или театрон — отворенo собиралиште кое било употребувано за вечерна забава или собиранка наменета за спортски игри и спортски активнсти. Терминот доаѓа од старогрчките зборови Старогрчки јазик ἀμφιθέατρον (амфитеатрон- амфитеатар), и од ἀμφί (амфи), што значи "седиште за обајца, клупа за двајца, или едно седиште за двајца" или " околу " и θέατρον (тхеатрон ), со значење "место за гледање- приредба".
Античките Римските театри- амфитеати биле со овална или кружна форма, која повеќе им наликувала на јајцевидна форма, и биле опкружени со седишта околу централната арена за изведување, нешто како денешните отворени стадиони, или теренски игралишта. Спротивно од двете старогрчки јазик и Стар Рим театрите биле изградени во полукружна форма со седишта наредени на нивоа- на спратови наредени од едната страна од изведувачката сцена. Како резултат на ова во светот може да се најдат сцени со еднострани седишта за публика Кружни театри. Повеќето театри се наредени во природна формација на местоположбата, или самото место на кое се наоѓа театарот или театарската сцена. За три најголеми Римски амфитеатри (во оринална смисла) во светот по ред се Colosseum, Santa Maria Capua Vetere и Амфитеатарот на El Djem.
Римски амфитеатар
Стар Рим амфитеатрите биле големи јавни места со кружна или овална форма и биле користени како места за настани наменети за борби, битки, како што се гладијаторските битки Гладијатор, трка со двококи,  (измачување на животни)и погубувања.За 230 Римски амфитеатри биле пронајдени околу Римското Царство Римско Царство. Нивната типична форма, функција и име Римски театар, се помалку или повеќе полукружни во форма ; од кружна (коњски трки) кружните кои се многу подолги,и биле дизајнирани со многу поголеми кружни кругови наменети за коњски трки и најразлични спортски трки ; и помали стадиони Стадиони, кои примарно биле дизајнирани за спортски ативности, тркиитн. '''
најраните римски амфитеатри датираат од средината на првиот век, меѓутоа повеќето биле изградени под власт на Империјата на Август од периодот (27 п.н.е. -14 н.е.), па наваму. Амфитеатрите биле изградени околу и во Римското Царство ; а најголемиот амфитеатар можел да прими и до 40.000-60.000 гледачи, уредени со фасади и биле богато украсени со мермер, малтер и вајарство. After
Природни амфитеатри
Природниот амфитеатар е претстава за простор се наоѓа во местото каде има стрмен планински или посебено формиран карпест терен кој овозможува или природно го засилува или одекнува звукот, што го прави идеален за музички и театарски претстави. Терминот амфитеатар, исто така може да се користи за да се опише како природно се случуваат формации кои ќе бидат идеални за оваа намена, дури и ако нема изградено театар таму.
Значајните природни амфитеатри вклучуваат Drakensberg amphitheatre во Drakensberg, Јужна Африка, Slane Castle во Ирска, и Supernatural Amphitheatre во Victoria, Australia, и Echo amphitheatre, Red Rocks Amphitheatre во морисон, Колорадо и The Gorge Amphitheatre во Вашингтон, УСА.