cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ијан Флеминг
Образование и почетокот на животот
Во 1914 година, Флеминг го посетувал училиштето Дарнфорд, подготвително училиште на островот Пурбек во местото Дорсет. Тој не уживал додека претстојувал во Дарнфорд; претрпел големо страдање исхранувајќи се со невкусна храна, трпел физички тешкотии и малтретирање. Во 1921 година, Флеминг се запишува на колеџот Итон. Тој немал некои особено високи академски достигнувања. Ијан Флеминг се истакнал во спортот особено во атлетиката. Ја добил титулата Виктор Лудорум („Победник на игрите“) и тоа две години по ред, помеѓу 1925 и 1927 година. Тој станал и уредник во училишно списание The Wyvern. Неговиот начин на живот во Итон го довел во конфликт со неговиот куќен домаќин, господинот Е.В. Слејтер, кој бил против однесувањето на Флеминг, бидејќи тој имал специфичен изглед со ставено масло во косата, неговото лудување со автомобил и неговиот начин на однесување особено со жените. Домарот Слејтер ја убедил мајката на Флеминг да го отпише од факултетот Итон предвреме за да го запише на напорен, интензивен курс за да добие влез во Кралскиот воен колеџ, Сендхерст. Флеминг поминал помалку од една година таму, заминувајќи во 1927 година без да добие надоместок откако се заразил со болеста гонореја.
Флеминг повторно подлегнал на семејниот притисок во месец октомври 1933 година кога заминал да работи во банкарскиот сектор со позиција на финансиер во Кул & Co. Во 1935 година се преселил во Роу и Питман во Бишопсгејт како брокер. Флеминг бил неуспешен во новонастанатата положба. Истата година, Флеминг ја запознал Муриел Рајт додека скијала во скијачкиот ценатар Кицбил, Република Австрија и започнал долгогодишна врска со неа. По нејзината смрт во 1944 година, за време на бомбардирањето во Втората светска војна, Флеминг бил совладан со чувство на вина и каење. Генерално се сметало дека Муриел му дала инспирација за девојките што требало да ги создаде во неговите идни романи. На почетокот на 1939 година Флеминг започнал љубовна афера со Ен О'Нил, која била во брак со третиот барон О'Нил. Ен О'нил пак имала љубовна афера со господинот Есмонд Хармсворт, наследникот на Лорд Ротермер, сопственик на новинската агенција Дејли Меил.
Втора светска војна
Во месец мај 1939 година, Флеминг бил регрутиран од страна на адмиралот Џон Годфри, директор на поморското разузнавање на Кралската морнарица, за подоцна да стане негов личен асистент. Тој се приклучил на организацијата со полно работно време во месец август 1939 година, со кодно име „17F“, и работел во просторијата 39 во Адмиралитетот, денес позната како зградата Рипли. Биографот на Флеминг, Ендрју Лајсет, забележал дека Флеминг „немал очигледни квалификации“ за својата улога која ја извршувал. Како дел од неговото назначување, Флеминг во месец јули 1939 година бил поставен во волонтерскиот резерват на Кралската морнарица, најпрво како поручник, но неколку месеци подоцна бил унапреден во поручник-командант.
Ијан Флеминг се покажал незаменлив во улогата на личен асистент на Џон Годфри и бил со одлични квалитети во административните работи. Годфри бил познат како конфликтен лик кој создавал непријатели во владините кругови. Тој често го користел Ијан како врска со останатите делови од владината администрација за време на војната. Таков пример бил со администрацијата од Тајната разузнавачка служба, потоа со Извршниот директор за политичко војување, Извршниот директор за специјални операции (SOE), како и Заедничкиот разузнавачки комитет и секако со персоналот на Премиерот.
Во 1940 година, Флеминг и Годфри го контактирале Кенет Мејсон, професор по географија на Универзитетот Оксфорд, за нивната подготовка на извештаи за геограграфските одлики на земјите вклучени во воените операции. Овие извештаи били претходници на серијата Географски прирачници на Поморската разузнавачка дивизија, оформена и искористена помеѓу 1941 и 1946 година.
Операцијата Безмилосно, била план чија цел била да се добијат детали за кодовите Енигма, што ги користела германската морнарица. Овој план бил поттикнат од меморандумот напишан на 12 септември 1940 година од страна на Флеминг до Годфри. Идејата била да се „добие“ нацистички (германски) бомбардер, да се пополни со екипаж кој зборува германски, кој ќе биде облечен во униформи на Луфтвафе и да се урне во водите на каналот Ла Манш. Екипажот потоа требало да ги нападне своите германски спасувачи и да го врати нивниот брод и машината Енигма на територијата на Англија. Навредените Алан Тјуринг и Питер Твин кои биле незадоволни и некаде во паркот Блечли било заклучено дека таа мисијата никогаш не била извршена. Имено, според внуката на Флеминг, Луси, која била официјален претставник на кралските воздухопловни сили ако се фрлило соборен бомбардер, на пример од типот Хајнкел во каналот Ла Манш, тој со голема веројатност ќе потоне прилично брзо во морските длабочини.
Флеминг извесно време работел заедно со полковникот „Вајлд Бил“ Донован, специјалниот претставник на претседателот Френклин Д. Рузвелт за разузнавачка соработка меѓу Лондон и Вашингтон (Англија и САД). Во месец мај 1941 година, Ијан Флеминг го придружувал господинот Годфри во Соединетите Американски Држави, каде што помогнал во изработувањето план за потребите на Канцеларијата на координаторот за информации, подоцна познат како оддел што се претворил во Канцеларија за стратешки услуги и на крајот се преименувал во ЦИА.
Адмиралот Годфри помеѓу 1941 и 1942 година го поставил својот пријател Флеминг на чело на операцијата наречена „Златно око.“ Операцијата Златно око била план за одржување на разузнавачка рамка во Кралството Шпанија во случај на германско преземање на шпанската територија. Планот на Флеминг вклучувал одржување на комуникација со протокот и територија Гибралтар и започнување диверзантски операции против германските нацисти. Во 1941 година тој стапил во контакт со извесен американски претставник Донован, а во врска со американското учество во мерката наменета да се осигура дека Германците нема да доминираат по морските патишта.
30 - Единица за напад
Во 1942 година, Флеминг формирал единица од командоси, позната како Бр.30. Задачата на 30 АУ (Единица за напад) била да биде во близина на линијата на фронтот на напредување. Таа понекогаш требало да заплени непријателски документи од претходно насочени штабови. Единицата била заснована врз принципот на една германска група предводена од страна на Ото Скорцени, кој преземал слични активности во битката на островот Крит во месец мај 1941 година. Германската единица се сметала од страна на Флеминг за „една од најистакнатите иновации во целото Германското разузнавање“.
Флеминг со единицата никогаш не се борел на терен во првите борбени линии, туку избирал конкретни цели и ги насочувал своите операции од позадинските позиции. При нејзиното формирање, единицата имала јачина од 30 луѓе, но набрзо потоа таа пораснала во големина и состав пет пати поголема. Конкретната единица била пополнета со луѓе од други единици, пред сѐ од командоси и била обучена за невооружена борба. Специјалност ѝ била отворање на сефови и одбирање на заклучени и шифрирани објекти од типот на SOE. Кон крајот на 1942 година, капетанот (подоцна позадински, логистички адмирал) Едмунд Рашбрук го заменил Годфри како шеф на Поморската разузнавачка дивизија. Тогаш со спроведената измена влијанието на Флеминг во организацијата било видно намалено. Иако влијанието било намалено, тој ја задржал контролата над составот наречен 30 АУ. Флеминг не бил популарен кај членовите на единицата, бидејќи на припадниците на истата не им се допаднало кога тој ги нарекувал неговите или своите од единицата „Црвени Индијанци“.
Пред истоварувањето во Нормандија во 1944 година, повеќето од спроведените операции на единицата 30 АУ биле во реонот на Средоземното Море, иако било можно тајно да учествувале и во Рацијата позната како Диепе. Тоа била неуспешна рација за освојувањето на Енигма и нејзините сродни материјали. Ијан Флеминг го набљудувал нападот од делот наречен ХМС <i id="mwAXY">Ферни</i>, на оддалеченост од 700 јарди од брегот. Поради своите успеси во Сицилија и Италија, единицата 30 АУ добила голема доверба од одделот на поморското разузнавање.
Во месец март 1944 година, Ијан Флеминг ја надгледувал дистрибуцијата на разузнавачки информации до единиците на Кралската морнарица како подготовка за наредената операција наречена операција „Оверлорд“. Флеминг бил сменет од местото шеф на единицата 30 АУ на 6 јуни 1944 година, но ја задржал можноста за негово евентуално активно учество во истата. Тој ја посетил единицата 30 АУ на терен за време и по операцијата наречена Оверлорд, особено по нападот на битката за Шербур. Тој бил загрижен дека единицата била на погрешен начин користена како ударна тупаница и редовна командоска сила, наместо како единица задолжена за собирање разузнавачки информации. Ваквиот начин на злоупотреба ги трошела специјалистичките вештини на персоналот и ја ризикувале нивната безбедност. Со сето тоа директно било загрозено виталното собирање разузнавачки информации, за што и била првично наменета. Подоцна било извршено ревидирање на управувањето и раководењето на таквиот тип на единици. Флеминг ја следел единицата во една акција во Германија, откако таа го лоцирала, замокот Тамбах, каде се наоѓале германските поморски архиви од 1870 година.
Во месец декември 1944 година, Флеминг бил испратен на патување за утврдување факти некаде во реонот на Далечниот Исток, директно во име на директорот на поморското разузнавање. Голем дел од патувањето било потрошено за идентификување на можностите на единицата 30 АУ за евентуална акција во реонот на Тихиот Океан. Оваа единица имала мали акции во реонот на Тихиот Океан поради идната јапонска капитулација.
Т-Сила
Успехот на единицата наречена 30 АУ довело до одлуката во месец август 1944 година да се формира една друга единица наречена „Целна сила“, која станала позната како единица со ознака Т-Сила. Во официјалниот меморандум, но и на состанокот одржан во Националниот архив во Лондон, била дефинирана примарната улога на единицата на овој начин: „Т-сили или Целни сили, имале задача да чуваат и обезбедуваат документи, лица, опрема, со борбен и разузнавачки персонал и тоа веднаш по заземање големи градови, пристаништа и слично.Тоа требало да го вршат на ослободена и непријателска територија“.
Ијан Флеминг кога седнал во комитетот ги избрал носечките цели на единицата наречена Т-сили и ги запишал во списите на „Црните книги“ кои биле издадени за потребите на офицерите на единицата. Пешадиската компонента на Т-силите делумно била составена од 5-тиот баталјон, однодно полкот на кралот, кој давал поддршка на Втората армија. Флеминг бил одговорен за обезбедување цели од интерес за британската војска, вклучувајќи јадрени лаборатории, центри за истражување на воздухот и индивидуални научници поврзани со ракетни системи. Најзабележителните откритија на единицата биле за време на напредувањето во близина на германското пристаниште Кил. Исто така и во истражувачкиот центар за германски мотори користени во ракетата V-2 како и во авионите т.е ловците Messerschmitt Me 163 и секако брзите У-чамци. Флеминг подоцна употребил и елементи од активностите на Т-Форс во своето пишување, особено во неговиот роман Месечината од 1955 година, посветен на Џејмс Бонд.
Флеминг бил демобилизиран во месец мај 1945 година, но останал во РНВР уште неколку години, добивајќи на 26 јули 1947 година унапредување во ранг на суштински командант-поручник (Специјален огранок). Во месец октомври 1947 година, тој бил награден со Медал за слобода на кралот Кристијан X, за неговиот придонес во помагањето на данските офицери кои пребегале од Данска во Британија за време на германската окупацијата на Данска. Својата служба ја завршил на 16 август 1952 година, кога бил конечно избришан односно повлечен од активниот список на составот на РНВР со чин командант-потполковник.
Повоена активност
По демобилизацијата на Ијан Флеминг во месец мај 1945 година, тој станал странски управител во групата весници Кемсли, која во тоа време била во сопственост групацијата на Сандеј Тајмс. Во оваа улога тој имал задача да ја надгледува светската мрежа на дописници на весникот. Неговиот договор му дозволувал да има три месеци одмор секоја календарска зима, што го користел да замине на неговата омилена дестинација, островот Јамајка. Флеминг за весникот работел со полно работно време до месец декември 1959 година. Продолжил да пишува статии и да присуствува на неделните состаноци кои се одржувале секој вторник, некаде до 1961 година.
Откако првиот сопруг на Ен Шартерис починал во војната, таа очекувала да се омажи за Ијан Флеминг, но тој сепак решил да остане во слободна брачна состојба. На 28 јуни 1945 година, таа се омажила за вториот виконт Ротермер. Како и да е, Шартерис ја продолжила својата афера со Флеминг, патувајќи често за Јамајка. Таа за да ја сокрие аферата, изнаоѓала изговор дека посетата на островот всушност била за да го посети својот пријател и сосед Ноел Кавард. Во 1948 година таа ја родила заедничката ќерка со Флеминг, Мери, која сепак била мртво родена. Ротермер и Шартерис се развеле во 1951 година, поради нејзината врска со Ијан Флеминг. Таа се венчала со Флеминг на 24 март 1952 година на островот Јамајка. Венчавката била само неколку месеци пред да се роди нивниот син Каспар во месец август истата година. И Флеминг и Ен Шартерис имале љубовни афери за време на нивниот брак. Таа со Хју Гејтскел, лидерот на Лабуристичката партија и лидер на опозицијата, а пак Флеминг имал долготрајна афера на островот Јамајка со една од неговите сосетки со име Бланш Блеквел, мајка на познатата Крис Блеквел од продукцијата Island Records.
Флеминг бил пријател со британскиот премиер Ентони Иден. Тој извесно време во месец ноември 1953 година му приредил на Еден одлично гостопримство во Голденај поради влошената здравствена состојба на Премиерот.
1950-тите години
За време на последните нацрт фази на Казино Ројал, Флеминг му дозволил на својот пријател Вилијам Пломер да погледне во една од копиите на написите, а тој со негодување забележал велејќи: „колку што можам да видам елементот на неизвесност е целосно отсутен“. И покрај тоа, Пломер мислел дека книгата има доволно добри надежи и очекувања, и испратил примерок до издавачката куќа наречена Џонатан Кејп. Најпрво луѓето од издавачката куќа не биле фасцинирани од романот, но под сугестии на братот на Флеминг, Питер, чии книги биле доста успешни, била убедена компанијата да го објави делото и на Ијан Флеминг. На 13 април 1953 година сепак Казино Ројал бил издаден за читателите на Обединетото Кралство во форма со тврд повез, по цена од 10,6s. Корицата на изданието била дизајнирана од самиот Флеминг. Книгата доживела голем успех и биле потребни три печатени серии за да се задоволела побарувачката.
Романот се фокусирал на подвизите на Џејмс Бонд, офицер во Тајната разузнавачка служба, попозната како МИ6. Бонд бил познат и по неговиот код 007 и воедно бил командант во Кралскиот поморски оддел. Ијан Флеминг го позајмил името за својот лик од познатиот американски орнитолог Џејмс Бонд, експерт за карипските птици и автор на финалниот теренски водич наречен Птици од Западна Индија. Флеминг, кој и самиот бил вљубеник на птици, имал копија од водичот за птиците на орнитологот Бонд. Ијан во една прилика и рекол на сопругата на орнитологот „дека тоа е кратко, неромантично, англосаксонско, но сепак доста маженствено име (се мисли на името на нејзиниот сопруг) е токму тоа што му било потребно, и така е роден и создаден вториот Џејмс Бонд“. Во едно интервју од 1962 година во списанието The New Yorker, тој дополнително објаснил дека: „Кога го напишав првиот дел во 1953 година, очекував Џејмс Бонд да биде крајно досаден, неинтересен човек на кој му се случуваа несекојдневни работи; посакував тој да биде тап инструмент (не многу забележителен) и кога барав име за мојот протагонист, мислев од Бога, (Џејмс Бонд) дека тоа претствува најглупавото име што сум го слушнал дотогаш.“
Ијан Флеминг своето создавање на поединци како ликови го втемелувал според ликовите кои ги запознал за време на неговото присуство во Поморската разузнавачка дивизија и признал дека ликот на Џејмс Бонд „бил соединение од сите тајни агенти и типови на командоси кои ги сретнал за време на штотуку завршената војна“. Меѓу тие типови бил и неговиот брат Петар, кого тој еднoставно го обожавал, а кој бил вклучен за време на војната во операциите во позадинските линии во Норвешка и Грција. Флеминг предвидел дека Бонд ќе личи на композиторот, пејачот и актер Хоаги Кармајкл, други пак, како што бил на пример авторот и историчар Бен Мекинтајр, го идентификуваат ликот со сопствениот изглед на Флеминг при неговиот опис на ликот на Џејмс Бонд. Општите наводи во романите го опишуваат ликот на Бонд како човек со: „мрачен, прилично суров, но добар изглед“.
Флеминг, исто така, го моделирал ликот на Бонд според Конрад О'Брајан-Френч, доушник (шпион) кој Флеминг го запознал додека скијал во зимскиот центар Кицбил во 1930-тите. Други личности од кои Флеминг црпел каректеристични особености биле Патрик Далзел-Џоб, кој служел во единицата 30 АУ за време на војната, и секако Бил „Бифи“ Дандердејл, раководител на станицата на МИ6 во Париз, кој карактеристично во приватниот живот носел манжетни и рачно изработени костуми. Бил додека ги вршел професионалните задачи низ Париз бил превезуван со возило од компанијата за експлузивни возила Ролс-Ројс. Сер Фицрој Меклин претставувал уште еден можен модел за ликот на Бонд, врз основа на неговата воена активност во позадинските непријателски линии на територијата на Балканот. Исто така постоел уште еден оригинален модел во ликот на двојниот агент на МИ6 од македонско потекло Душко Попов. Флеминг, исто така на Бонд му дал и дел од своите одлики, вклучувајќи го истиот хендикеп или недоволно разбирање во играта во голф, својот огромен вкус за пржени јајца, љубовта кон коцкањето и користењето на истиот бренд на тоалети.
Веднаш по објавувањето на изданието на Казино Ројал, Ијан Флеминг го искористил својот годишен одмор во неговата куќа на островот Јамајка за да може да напише уште еден серијал за јунакот Џејмс Бонд. Биле објавени вкупно дванаесет романи за Бонд, како и две збирки раскази помеѓу 1953 и 1966 година. Последните две збирки (Човекот со златен пиштол и Октоподот и Живите дневни светла) биле објавени постхумно. Голем дел од содржината на приказните потекнувала од претходната активност на Флеминг додека бил активен во Поморската разузнавачка дивизија или од настани инспирирани за време на Студената војна. Во заплетот на делото Од Русија, со љубов била користена измислена советска машина за декодирање наречена „Спектор“ како специјална мамка за да го зароби Џејмс Бонд. Машината Спектор ги црпела своите корени во воената германска машина наречена Енигма. Заплетот пак на романот за доушникот на Ориент Експрес бил втемелен врз приказната за Јуџин Карп, американско поморско аташе и разузнавачки агент со седиште во градот Будимпешта, кој успеал да го премести Ориент експрес во месец февруари 1950 година од Будимпешта во Париз, носејќи документи за разнесените шпионски мрежи на САД на територија на Источниот блок. Во тој серијал Советските атентатори кои веќе се наоѓале во возот кој се движел од Будимешта за Париз успеале да го надозираат со недозволени суптанции кондуктерот Карл, а потоа набргу било пронајдено тело во железнички тунел јужно од градот Салцбург. Многу од имињата користени во делата за Бонд потекнувале од луѓе кои Флеминг ги лично ги познавал: Скараманга, главниот негативец во делото Човекот со златен пиштол, бил именуван по колегата Итон со кој Флеминг заедно учествувал во одредени акции.Ликот на Голдфингер, од истоимениот роман, бил според британскиот архитект Ерно Голдфингер,за чие дело Флеминг имал доза на згрозеност. Сер Хуго Дракс, антагонистот во делото Мунрејкер, бил именуван според познаникот на Флеминг, адмиралот Сер Реџиналд Ајлмер Ранфурли Планкет-Ернле-Ерле-Дракс. Помошникот пак на Дракс, Кребс, го носел истото име како и последниот началник на Генералштабот Адолф Хитлер. Еден од хомосексуалните негативци од делото Дијамантите се вечни, „Буфи“ Кид, го добил името по еден од блиските пријатели на Флеминг - и роднина на неговата сопруга - Артур Гор 8-ми Ерл од Аран, уште попознат како Буфи на неговите пријатели.
Првото дело на Флеминг кое било нефикција наречено Шверцерите на дијаманти, било објавено во 1957 година и било делумно втемелено на заднинско истражување за неговиот четврти дел на Бонд романот, Дијамантите се вечни. Голем дел од материјалот се појавил во списанието Сандеј Тајмс кој бил заснован на интервјуата на Ијан Флеминг со Џон Колард, член на Меѓународната организација за безбедност на трговија со дијаманти кој претходно работно бил ангажиран во МИ5. Книгата добила најразлични критики во Обединетото Кралство и САД.
За првите пет книги (Казино ројал, Живеј и нека умре, Мунрејкер, Дијамантите се вечни и Од Русија, со љубов) Флеминг добил општо и генерално позитивни критики. Генерално позитивните критики се менувале во месец март 1958 година кога Бернард Бергонзи, во списанието Twentieth Century, ја критикувал работата на Флеминг во однос на тоа дека содржи „силно изразена низа на воајеризам и садо-мазо ефекти“ и напишал дека книгите го покажуваат „вкупниот недостаток на која било етичка референтна рамка“. Во написот Флеминг бил неповолно споредуван со Џон Бјукен и Рејмонд Чендлер според моралните и книжевни критериуми. Еден месец подоцна имало критика и за делото, Доктор Но. Најсилно формулираните критики пристигнале од Пол Џонсон од Њу Стејтсмен, кој во својата рецензија наречена „Секс, снобизам и садизам“, романот на Флеминг бил искоментиран како: „без сомнение, најужасната книга што некогаш сум ја прочитал“. Џонсон продолжил и додал „додека поминав една третина од делото, морав да потиснам силен импулс на вознемиреност и да го фрлам предметот“. Џонсон препознал дека во делото за Бонд „постоело општествен феномен од одредена важност“, но ова се сметало за негативен елемент, бидејќи феноменот се однесувал „во трите основни составни делови во Доктор Но, сите биле со нездрава содржина, со чисто англиски тип: превејуавало одреден садизам на еден училишен силеџија, потоа механички, дводимензионални сексуални копнежи на еден фрустриран адолесцент и груби желби на еден возрасен човек од предградијата на градовите“. Џонсон не видел позитивни елементи во делото Доктор Но и притоа додал: „Господинот Флеминг не поседува литературна вештина, конструкцијата на книгата е хаотична, цели инциденти и ситуации се случајно вметнати, а потоа сепак заборавени, на еден случаен начин“.
И Лајсет забележал дека Флеминг: „заминал во личен и креативен пад“ и по брачните проблеми и нападите врз неговата професионална работа, делото Златниот прст било напишано пред објавувањето на делото Доктор Но. Наредната книга која Флеминг ја создал била Само за твоите очи. Таа претставувала збирка раскази добиени според контури напишани за една телевизиска серија што сепак не се реализирала. Додека Флеминг ги пишувал телевизиските сценарија и расказите Лајсет забележал: „расположението на Ијан, пред се заморот и сомнежот кој го имал во себе започнале да влијаат на неговото пишување“, што можело конкретно да се согледа во мислите на делото за Бонд.
1960-тите
Во 1960 година, Ијан Флеминг бил задолжен од Кувајтската нафтена компанија за да напише книга за државата Кувајт и нејзината нафтена индустрија. Кувајтската влада не го одобрила вообичаеното писание, Состојба на возбуда: Впечатоци од Кувајт, и тоа никогаш не било објавено. Според Флеминг: „Нафтената компанија изразила одобрување за составот книгата, но сметала дека нивна должност била да ја достави до членовите на Владата на Кувајт за нејзино одобрување. Засегнатите шеици сметале дека имало непријатни одредени коментари и критики, а особено пасусите кои се однесувале на авантуристичкото минато на земјата која во тој момент посакувала да биде „цивилизирана“ во секој поглед и да го заборави своето романтично и авантуристичко минато“.
Ијан Флеминг го следело разочарувањето од делото „За твоите очи" со Тандербол, новелизацијата на филмското сценарио на кое работел со уште неколку други сосработници. Активностите за тој проект започнале во 1958 година кога пријателот на Флеминг, Ајвар Брајс, го запознал Ијан со младиот ирски писател и режисер, Кевин МекКлори. Тројцата соработници, заедно со уште еден пријател на Брајс, Ернест Кунео, работеле на идното сценарио на погоре споменатото дело. Во месец октомври Кевин МекКлори го довел и го претставил искусниот сценарист Џек Витингем како дополнителен член на новоформираната екипа. До месец декември 1959 година, МекКлори заедно со Витингем му испратиле на Флеминг готово сценарио за проектот. Флеминг размислувал извесно време за вклученоста на Кевин МекКлори во тимот и конечно во месец јануари 1960 година ја објавил својата намера да го достави сценариото до продуцентската куќа МЦА, со една препорака која предвидувала тој заедно со МекКлори да бидат заеднички продуценти. Тој дополнително му рекол на својот соработник дека ако продукцијата МЦА го отфрли филмот поради неговата вклученост, тогаш МекКлори треба да склучи договор и да се понуди на продукциската куќа МЦА, да се повлече од договорот или пак како трета опција да поднесе тужба на судот.
Работејќи во Голденај во помеѓу месец јануари и месец март 1960 година, Флеминг го напишал романот наречен Thunderball, врз основа на сценариото напишано од Витингем и МекКлори и самиот тој. Во месец март 1961 година, господинот МекКлори предвреме прочитал една од копиите и заедно со Витингем веднаш поднеле петиција до Високиот суд во Лондон за со брз налог да се запре евентуалното објавување. По две судски дејствија, (рочишта), односно по второто судско заседание во месец ноември 1961 година, Флеминг му понудил на соработникот МекКлори одреден договор, со кој се решил проблемот без учество на судот. Господинот МекКлори ги добил литературните и филмските права на сценариото, додека Флеминг ги добил правата на романот, под услов да бидат признаени како единствени заеднички застапници.
Книгите на Ијан Флеминг отсекогаш добро се продавале, особено во 1961 година кога продажбата драстично се зголемила. На 17 март 1961 година, четири години по нејзиното објавување и три години по големите критики книгата Д-р Но, во една статија во списанието Живот била издадена книгата Од Русија со љубов и таа била една од 10-те омилени книги на американскиот претседател Џон Ф. Кенеди. Претседателот Кенеди и Ијан Флеминг претходно пред да се објават десетте омилени книги на Претседателот се сретнале во една прилика во градот Вашингтон. Ова големо признание и поврзаниот публицитет, довеле до голем пораст на продажбата, што го претворила Флеминг во најпродаваниот писател за криминални романи во САД. Ијан Флеминг ја сметал делото Од Русија, со љубов за негов најдобар роман. Тој изјавил:„одлична работа бидејќи секоја од книгите се чини дека била омилена кај еден или кај друг дел од јавноста и ниедна книга до тогаш не била целосно проколната односно критикувана со тешки зборови“.
Во месец април 1961 година, непосредно пред вториот судски случај за случајот Тандербол, Флеминг доживеал срцев удар и тоа за време на еден редовен неделен состанок во редакцијата на Сандеј Тајмс. Додека тој закрепнувал, еден од неговите пријатели, со име Даф Данбар, му дал една копија од замислената Приказна за верверицата Нуткин, на господинот Беатрикс Потер и му предложил да пронајде време и да го напише текстот за приказната која секоја вечер, пред спиење Флеминг му ја раскажувал на својот син Каспар. Флеминг со задоволство го одобрил проектот и веднаш му напишал на својот пријател и издавач Мајкл Хауард од редакцијата Џонатан Кејп, со една мала шега во која се вели: „Имам можност да ти робувам, дури и кога се наоѓам на работ од гробницата“. Крајниот резултат од тие преписки бил, реализацијата на единствениот роман за деца на Ијан Флеминг насловен како, Чити-Чити-Банг-Банг, кој бил објавен во месец октомври 1964 година, два месеци по неговата смрт.
Во месец јуни 1961 година, Флеминг продал шестмесечна можност за филмските права на неговите публикции и идните романи и кратки раскази на Хари Салцман. Салцман подоцна го формирал продукциското студио Еон Продукција, заедно со Алберт Р. „Каби“ Брокула, и по детална и темелна потрага, тие го најмиле актерот Шон Конери за договор за снимање најпрво за шест филмови, а подоцна намален на само пет. Првиот фим бил обработка на романот почнувајќи со Др.Но (1962). Приказот на јунакот Бонд од страна актерот Шон Конери влијаел подоцна на литературниот лик во делото You Only Live Twice, инаку првата книга напишана по издавањето на легендарната ''Д-р Но. Ијан'' Флеминг му вдахнал на Џемс Бонд големо чувство за хумор што го немало во претходните приказни.
Втората нефикционална книга на Флеминг била објавена во месец ноември 1963 година со наслов: Возбудливи градови. И ова дело било печатено во серија статии во издавачката куќа на Sunday Times. Книгата како што кажува насловот, заснована е на здобиените впечатоците на Флеминг додека патувал по светските градови во периодот на 1959 и 1960 година. Во1964 година продуцентот Норман Фелтон го поттикнал за да може напише шпионски серијал за телевизиска изведба, Флеминг дал неколку идеи, вклучувајќи ги и имињата на ликовите како Наполеон Соло и Април Танчер, кои би настапувале во серијата наречена Човекот од чичко. Сепак, Флеминг подоцна се повлекол од проектот по барање од Еон продукцијата. Позадинската причина за повлекувањето била да избегнат какви било правни проблеми што би можеле да настанат доколку проектот се преклопи со филмовите за Џемс Бонд.
Во месец јануари 1964 година, Ијан Флеминг заминал во Голден ај на Јамајка. Тоа бил неговиот последен одмор. Тогаш ја напишал првата верзија на книгата со наслов Човекот со златен пиштол. Флеминг бил незадоволен од првата верзија и веднаш му напишал на Вилијам Пломер, уредникот на неговите романи, барајќи комплетно да се преработи верзијата на книгата. Тој станал комплетно понезадоволен од книгата и бил на размислување самиот да ја преработи, но сепак бил разубеден од страна на уредникот Пломер, кој ја сметал истата за релативно добро изводлива за објавување.
Смртта на Флеминг
Ијан Флеминг бил тежок зависник од цигари и голем пушач, но и љубител на алкохолни пијалоци и би можело да рече дека бил и алкохоличар. Во текот на неговиот подоцнежен живот страдал од срцеви заболувања. Во 1961 година, на 53-годишна возраст, доживеал срцев удар и оттогаш себорел да се опорави од болеста. На 11 август 1964 година, додека престојувал во хотел во Кентербери, Флеминг заминал на ручек во голф клубот Ројал Сент Џорџ, а подоцна вечерал во неговиот хотел во друштво на пријателите. Денот бил доста напорен за него, и по оброкот колабирал пропратено со нов срцев удар. Флеминг починал на 56-годишна возраст во болницата Кент и Кентербери во раните утрински часови на 12 август 1964 година точно на 12-тиот роденден на неговиот син Каспар. Неговите последни снимени зборови биле извинување до возачите на брзата помош кој ги вознемирил велејќи им: „Жал ми е што ве мачам, момчиња. Не знам како се снаоѓате толку брзо во сообраќајоѕ на патиштата овие денови. Флрминг бил погребан во дворот на црквата во Севенхемптон во близина на градот Свиндон. Неговиот тестамент бил отворен на 4 ноември, при што имотот му бил проценет на 302 147 фунти што е еквивалентно на 6,513,977 фунти во 2021 година.
Последните две книги на Флеминг, со наслов Човекот со златен пиштол и Октопод и Живите дневни светла биле објавени постхумно. Човекот со златен пиштол бил објавен осум месеци по смртта на Флеминг и не поминал низ целиот процес на уредување од страна на Флеминг. Како резултат на тоа, издавачката куќа Џонатан Кејп сметала дека романот е со сомнителен квалитет, односно е тенок и „слаб“. Издавачите му го предале ракописот на Кингсли Амис за да го прочита далеку од очите на јавноста, односно да го прочита на одмор. Но, и покрај тоа, неговите предлози кој ги доставил не биле земени предвид. Биографот на Флеминг, Хенри Чендлер, забележал дека романот „добил љубезни и прилично тажни критики, признавајќи дека книгата всушност била оставена полузавршена и како таква не го претставувала Флеминг во највисокото можно издание“. Последната книга за Џејмс Бонд, која содржела два раскази под наслови Octopussy и The Living Daylights, била објавена на 23 јуни 1966 година во Британија.
Во месец октомври 1975 година, синот на Флеминг, Каспар, на возраст од 23, извршил самоубиство од предозирање со дрога и бил погребан заедно во гробот на неговиот татко. Вдовицата на Флеминг, Ен, починала во 1981 година и таа била погребана во заедничката гробница со нејзиниот сопруг и нивниот син.
Пишување
Авторот Рејмонд Бенсон, кој подоцна напишал серија романи за Џејмс Бонд, забележал дека книгите на Флеминг припаѓаат на два стилски периоди. Оние книги напишани помеѓу 1953 и 1960 година имале тенденција да се концентрираат на „расположението, развојот на карактерот и унапредувањето на заговорот“, додека оние книги објавени помеѓу 1961 и 1966 година вклучувале повеќе конкретни детали, но и повеќе фотографии. Рејмонд Бенсон тврдел дека Ијан Флеминг бил „мајсторски раскажувач“ сѐ до моментот кога го напишал делотоТандербол во 1961 година.
Џереми Блек ја поделил серијата втемелена на негативците што ги создал авторот Флеминг. Таа забелешка била поддржана и од колегата, академикот Кристоф Линднер. Така, на пример, првите книги Казино Ројал и Само за твоите очи биле класифицирани како „Приказни за Студената војна“ и ако се споредат со СМЕРШ би се квалифицирале како антагонисти или спротивставени верзии. По нив следеле Блофелд и Спектар како изразени противници на Џејмс Бонд во трите романи Тандербол, Тајната служба на нејзиното височество и Живееш само двапати. Овие пак романи биле создадени по настаните и по затоплувањето на односите на затегнатоста на релација Исток-Запад. Блек и Линднер ги класифицираат преостанатите книги со наслови: Човекот со златен пиштол, Октопод и Живите дневни светла и Шпионот што ме сакаше - како „подоцнежните приказни на Ијан Флеминг“.
Стил и техника на пишување
Флеминг за своето литературно дело изјавил: „иако трилерите можеби не се литература со голем квалитет, може да се напише она што најдобро можам да го опишам и тоа 'трилерите сепак се дизајнирани да се читаат како литература'“. Како влијателни личности поврзани со тој тип на романи ги именувал господата Рејмонд Чендлер, Дешиел Хамет, Ерик Амблер и Греам Грин. Вилијам Кук во писанието во Њу Стејтсмен напишал дека делото за Џејмс Бонд преставувало кулминација на важна, но многу доста омаловажена традиција во англиската литература. Како младо момче, Флеминг ги проучил приказните за булдогот Драмонд од потполковникот Х.Ц. Мекнил (познато како „Сапер“) и приказните на Ричард Ханеј од авторот Џон Бјукен. Неговото генијално достигнување било да ги препакува тие застарени авантури за да одговараат на модерните текови на повоена Британија. Во делото за Џејмс Бонд, тој го создал Булдогот Драмонд за потребите на новата ера.“ Умберто Еко пак сметал дека личноста на Мики Спилејн претставувала уште едно големо влијание за Ијан Флеминг.
Во месец мај 1963 година, Флеминг напишал едно мало парче текст за списанието Books and Bookmen во кое го опишал својот пристап кон пишувањето книги особено за ликот за Бонд, па изјавил: „Пишувам наутро околу три часа ... па работам уште еден час некаде помеѓу шест и седум часот навечер. Никогаш ништо не корегирам и никогаш не се враќам да видам што сум напишал...Ако ја следите мојата формула, тогаш пишувате околу 2.000 зборови дневно.“ Бенсон го идентификувал она што го опишал како: „Флеминговото - бришење“и употребата на знаците во вид на „куки“ на крајот од поглавјата, за да би се зголемила напнатоста и да се привлече вниманието на читателот за наредното поглавје. Куките во текстот се комбинираат со она што Ентони Бурџис го нарекувал „засилен новинарски стил“ за да се произведе „брзина на раскажување, која би го натерало читателот по секоја точка на одреден тип на потсмев“.
Умберто Еко ги анализирал делата на Флеминг од структуралистичка гледна точка и идентификувал низа спротивставености во рамките на приказните кои обезбедуваат структура и наратив, вклучувајќи:Бонд - М, Бонд - Негативец, Негативец - Жена, Жена - Бонд, Слободен свет - Советски Сојуз, Велика Британија -Не англосаксонска земја, Должност - Жртва, Купидон - Идеали, Љубов - Смрт, Можност - Планирање, Луксузност - Непријатност, Вишок - Умереност, Продорност - Невиност, Лојалност -Обесчестување.
Умберто Еко, исто така истакнал дека негативците и противниците на Бонд имале тенденција да доаѓаат од Централна Европа или од словенските и медитеранските земји. Тие имале измешано наследство и „комплексно или нејасно потекло“. Еко открил дека негативците биле генерално со асексуални или хомосексуални манири, инвентивни, организациски доста остроумни, но и многу богати. Блек ја забележал и напишал: „Флеминг не користеше класни непријатели за своите негативци. Можеби требало повеќе да се потпира на физичкото искривување или етничкиот идентитет. Исто така на територија на Британија странците кои дејствувале како негативци користеле надворешни службеници, но и надворешни вработени. Овој таканаречен расизам ја рефлектирал не само нагласената тема на меѓувоените авантуристички пишувања, како што биле романите на Букан, туку и пошироката книжевна т.е литературна култура. Писателката Луиз Велш открила дека романот Живеј и нека умре „ ја допира паранојата што некои сектори на Белото општество ја чувствувало“ додека движењата за граѓански права ги предизвикуваат предрасудите и нееднаквоста.
Ијан Флеминг често користел добро познати брендови, но и секојдневни детали за да го поддржел чувството за конкретен реализам. Кингсли Амис тоа го нарекол „ефект на Флеминг“, опишувајќи го како „имагинативна употреба на информации, при што продорната фантастична природа на светот на Бонд... била прицврстена на некаков вид реалност, или барем за контраумереност.“
Позицијата на Британија во светот
Книгите за Џемс Бонд се напишани во повоената Британија, кога земјата сè уште била империјална сила. Како што серијата напредувала, Британската империја се движела кон опаѓање. Новинарот Вилијам Кук забележал дека „Ликот на Бонд се поклонил на набилданата и сè понесигурна слика за себе и на Велика Британија како држава, ласкајќи ни со фантазијата дека сепак Британија сè уште би можела да биде над нејзината големина“. Овој пад на британската моќ бил спомнат во неколку романи и тоа во: Од Русија, со љубов, особено тоа се манифестирало во разговорите помеѓу Бонд и извесен Дарко Керим. Во тој разговор Бонд признал дека во Англија „веќе не се покажувале забите туку само непцата“. Темата била најсилна во една од подоцнежните книги од серијата на романот „Живееш само двапати “ од 1964 година. Имено тоа се случило во разговорите водени помеѓу Бонд и шефот на јапонската тајна разузнавачка служба, Тигар Танака. Ијан Флеминг бил акутно свесен за губењето на британскиот престиж во 1950-тите и раните 1960-ти години, особено за време на конфронтацијата помеѓу Индонезија и Малезија. Тој го натерал Танака да ја обвини Британија дека ја фрлила империјата и тоа „со двете раце“.
Блек подоцна укажал на проблемот со пребегнувањето на четворицата членови на МИ6 во правец на Советскиот Сојуз. Тој настан многу говорел за големото влијание врз тоа како се гледа на државата Британија од страна на американските разузнавачки кругови. Последното пребегнување било она на Ким Филби во месец јануари 1963 година, додека Флеминг сè уште го пишувал првиот нацрт на делото You Only Live Twice. Разговорот помеѓу Бонд и извесен М бил прв пат во дванаесетте издадени книги на Флеминг да го признае проблемот со пребегнувањата на службениците од разузнавачките служби. Блек тврдел дека разговорот помеѓу извесниот и заштитен М и Бонд му дозволувало на Флеминг да разговара за падот на Британија, и проблемот со пребегнувањето особено истакнато во аферата Профумо од 1963 година. Две од пребегнувањата се случиле непосредно пред Ијан Флеминг да го напише делото Казино Ројал и книгата може да се смета како „обид на писателот да ја одрази вознемирувачката морална двосмисленост на повоениот свет што може да произведе предавници како што биле Бурџис и Меклин“. Ова трвдење било според извесен Лајсет.
Ефекти од војната
Честа тема низ серијата бил ефектот од Втората светска војна. Новинарот на Тајмс, Бен Мекинтајр, сметал дека ликот на Бонд бил „идеална противтежа на повоеното британска штедење, рационализирање и претчувството за изгубената моќ“ во времето кога стратешкиот јаглен и многу други важни производи сè уште биле во голема мера рационализирани. Флеминг често ја користел војната како сигнал за утврдување на доброто или злото во обработката на ликовите. Во делото „Само за твоите очи“, негативниот лик Хамерштајн бил поранешен офицер на злогласното Гестапо, а од друга страна пак позитивниот лик бил симпатичниот офицер на кралската канадска коњичка полиција, полковникот Џонс, кој служел за Британците во делот на Осмата армија под раководство на генералот Монтгомери. Многу слично било во делото Мунрејкер, Дракс (Граф Хуго фон дер Драче) бил „мегаломански германски нацист кој често се маскирал во англиски господин“, а неговиот помошник, Кребс, го носел истото име како и последниот началник на Генералштабот на Хитлеровата Армија. Во тоа Ијан Флеминг „искористува уште една британска културна антипатија од времето на 1950-тите години, а Германците, во пресрет на Втората светска војна, направиле уште една лесна и очигледна мета за печатот за да може да известува во негативен контекст.“ Како што серијата напредувала, така заканата од повторна појава на Германија како нацистички лидер била надмината. Новите романи на Флеминг се пренасочиле кон Студената војна и целокупниот фокус бил насочен во тој правец.
Другарство во серијалот
Периодично во серијата се наметнувала темата за другарство или пријателство, и тоа со машки сојузник кој обично соработувал со Бонд во неговите мисии. Рејмонд Бенсон верувал дека односите што Бонд ги имал со своите пријатели „додаваат уште една димензија на ликот на Бонд, особено на крајот од тематскиот континуитет на романите“. Во делото Живеј и нека умре, агентите Кварел и Феликс Лејтер ја претставувале важноста на машките пријатели и сојузници, што се гледало особено во одговорот на Бонд на нападот на ајкулата врз пријателот во филмот Лејтер. Бенсон забележувал дека „лојалноста што Бонд ја чувствувал кон своите пријатели била исто толку силна колку и неговата посветеност на неговата професионална работа“. Во делото Др.Но кавгата била „незаменлив сојузник“. Бенсон не гледал докази за дискриминација во нивната врска и го нагласувал вистинското каење и тагата на Џејмс Бонд поради смртта на неговиот соработник Кварел.
„Внатрешниот предавник“
Од почетниот роман во серијата, темата за предавството била многу силна. Целта на Џејмс Бонд во серијалот Казино Ројал, била Ле Шифр, кој бил финансиран од францускиот комунистички синдикат. Но, призвукот на таканаречената петта колона ја погодил особено британската читателска публика, бидејќи комунистичкото влијание во синдикатите било голем проблем во медиумите, но и во британскиот парламент. Тоа особено се засилило по пребегнувањето на Бурџис и Меклин во 1951 година во СССР. Темата „внатрешен предавник“ продолжила да се развива и во делата Живеј и нека умре и секако во Мунрејкер.
Доброто наспроти злото
Рејмонд Бенсон сметал дека најочигледната и носечка тема на целокупната серија претставува борбата или битката на доброто наспроти злото. Тоа било кристализирано во делото Златниот прст особено со мотивот на Свети Ѓорѓија, кој е експлицитно наведен во книгата. Имено било нагласено и следното: „Бонд уште еднаш уморно воздивна и во процесот на пробивање, драг пријателе! Овој пат навистина биле Свети Ѓорѓија од една страна и змејот од друга. Свети Ѓорѓија би било подобро да продолжи и да успее да стори нешто со змејот“. Блек забележал дека фотографијата на Свети Ѓорѓија бил конкретно и чисто англиска, наместо да биде опширна британска персонификација.
Англо-американските односи
Романите за Бонд се занимавале со прашањето за англо-американските односи, како одраз на централната улога на САД во одбраната на Западот и западниот свет. По Втората светска војна, се појавиле тензии помеѓу британската влада која се обидувала да ја задржи својата империја и империјална моќ и американската желба за нов капиталистички светски поредок. Флеминг сепак не се фокусирал директно на тоа прашање. Наместо тоа тој создал „впечаток на нормалност во британското општество и нејзиното царско владеење и дејствување“. Авторот и новинар Кристофер Хиченс забележал дека: „централниот парадокс на класичните приказни за Џејмс Бонд е тоа што, иако има површна посветеност на заедничката англо-американската војна пред се против комунизмот, тие сепак се полни со презир и огорченост кон Америка и Американците“. Флеминг бил свесен за оваа тензија која постои помеѓу двете земји, но не се фокусирал со силен интензитет на таа проблематика. Кингсли Амис, во неговото истражување на ликот Бонд во делото Досието за Џејмс Бонд, истакнал дека „Лајтер, кој бил карактеризацијата за Американец, секогаш примал наредби од Бонд кој е Британец, и дека на Бонд секогаш работите му одат посовршено отколку тие на Лајтер- Американецот“.
Во три од романите и тоа во:,Златниот прст, Живеј и нека умре и Д-р.Но, британскиот агент Бонд бил тој што треба да го реши она што се испоставило дека е американски проблем, а Блек истакнал дека во делото Д-р Но американско богатство се наоѓа директно под вистинска закана. Флеминг станувал сè пожолчен во врска со Америка и американското, а неговите коментари во претпоследниот роман „Живееш само двапати“ посебно го одразуваат тоа. Одговорите на Бонд на коментарите на јапонецот Танака го одразувале снижувачкиот односно намалениот однос меѓу Британија и Америка. Сето тоа било во голем контраст на сепак блискиот, топлиот и кооперативен однос помеѓу Бонд- Британецот и Лајтер Американецот од претходните книги.
Наследство
Кон крајот на 1950-тите, авторот Џефри Џенкинс му предложил на Ијан Флеминг да напише роман за ликот на Бонд, но локализиран на тлото на регионот на Јужна Африка и воедно му испратил своја идеја за изгледот на првичната верзија на заплетот. Џефри Џенкинс сметал дека Флеминг има голем потенцијал. По смртта на Ијан Флеминг, Џенкинс бил ангажиран од издавачката куќа на Бонд, Глидроз продукција, да го напише продолжението на романот за Џејмс Бонд наречен Per Fine Ounce. И покрај тоа што бил напишан, тој никогаш не бил објавен. Почнувајќи со делото Полковникот Сан на авторот Кингсли Амис, под псевдонимот „Роберт Маркам“ во 1968 година, неколку автори добиле задача да напишат романи за ликот на Бонд. Помеѓу повеќето автори тука секако бил и Себастијан Фолкс. Тој бил замолен во 2008 година од продукцијата на Ијан Флеминг да напише нов роман за Бонд во чест на 100-тиот роденден од раѓањето на Ијан Флеминг.
За време на неговиот живот, Флеминг продал над триесет милиони книги, а двојно повеќе од тој број биле продадени во само две години по неговата смрт. Во 2008 година редакцијата наТајмс го рангирала Флеминг на четиринаесеттото место на својата листа од вкупно „50-те најголеми британски писатели за периодот од 1945 година“. Во 2002 година, Ијан Флемиг продукцијата го објавила лансирањето на наградата CWA Ian Fleming Steel Dagger, која би била доделувана од страна на Здружението на писатели кои пишуваат за криминал, за најдобриот трилер за авантуристички или пак за шпионски роман за прв пат објавени на територијата на Обединетото Кралство.