cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 2147
Други поделби
Проучување на NGC 2147 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9163.
Ромас Каланта
Ромас Каланта (22 февруари 1953 – 14 мај 1972 година) бил 19-годишен литвански средношколец познат по неговото јавно самозапалување протестирајќи го советскиот режим во Литванија. Смртта на Каланта ги предизвика најголемите повоени немири во Литванија и инспирираше слични самозапалувања. Во 1972 година, уште 13 лица извршиле самоубиство со самозапалување.
Каланта станал симбол на литванскиот отпор во текот на 1970-тите и 1980-тите. Во 2000 година, тој беше постхумно одликуван со Орденот на Крстот на Витис.Во 1971 година, Каланта имал конфликт со управниот одбор на средното училиште, бидејќи го критикуваше марксизмот во својата презентација на час по историја. Тој, исто така, размислувал да се приклучи на католичката семинарија во Каунас. Конечно бил исклучен од Младата комунистичка лига, а откако не ја положил матурата, преминал на вечерни часови и почнал да работи во фабрика.
Животот и смртта
Каланта бил религиозен; во училишниот есеј тој посочи дека би сакал да стане католички свештеник, што му предизвика некои проблеми со властите. Посетувал вечерно училиште додека работел во фабрика. Каланта свирел на гитара и направил неколку цртежи; имал долга коса и сочувствувал со хипиците. Овие симпатии подоцна беа искористени од Советите за да го дискредитираат Каланта меѓу постарото население. Имал постар брат по име Антанас.
На пладне на 14 мај 1972 година, Каланта се поли со 3 литри нафта врз себе и се запали на плоштадот блиску до Лаисвес Алеја пред Државниот музички театар Каунас, каде што, во 1940 година, марионетскиот законодавен дом Народен Сејмас прогласи формирање на Литванската ССР и поднесе петиција до Советскиот Сојуз да ја прими Литванија како една од советските социјалистички републики. Починал околу 14 часа во болница. Пред самоубиството Каланта ја оставил својата тетратка со кратка белешка на клупа. Неговата содржина станала позната дури по прогласувањето независност во 1990 година и отворањето на тајните архиви на КГБ. Белешката гласеше „обвини го само режимот за мојата смрт“ (литвански: Dėl mano mirties kaltinkite tik santvarką ). Не беа пронајдени други белешки за да се објасни подетално што го предизвикало самоубиството.
По неговата смрт се проширија гласини дека неколку негови соученици формирале патриотска група и дека одржале лотарија за да одредат кој од нив ќе треба да ја изврши мисијата. Официјалната советска пропаганда тврдеше дека Каланта е ментално болен.
Немири и последици
Советската влада се обиде да го прикрие настанот, но нејзините сведоци ја пренесоа веста усно на уста. На 18 мај, советските власти го забрзаа погребот на Каланта за неколку часа за да спречат публицитет. Неговата погребна поворка предизвика полни два дена бунт во кој илјадници луѓе излегоа на улиците извикувајќи: „Слобода за Литванија!. Тие нападнаа полициска станица и партиските канцеларии. Насобраните луѓе, главно средношколци и млади работници, упаднаа во политички напорен бунт, кој беше насилно растурен од КГБ, милицијата и внатрешните трупи. Следниот ден, околу 3.000 луѓе маршираа по Лаисвес Алеја, од кои 402 беа уапсени. „Њујорк тајмс“ објави бројни повредени и една смрт меѓу советските трупи.
Јавната агитација се чувствуваше во текот на 1972 и 1973 година, бидејќи КГБ регистрираше различни антисоветски инциденти на уште поголем степен. Литванија забележа уште 13 самоубиства со оган во 1972 година, вклучувајќи го и 24-годишниот В. Стонис во Варена на 29 мај, 60-годишниот А. Андриушкевичиус во Каунас на 3 јуни, 62-годишниот Залишаускас на 10 јуни, и 40-годишниот Јуозапас Барацевичиус во Шијаулиаи на 22 јуни.
IC 200
IC 200 — галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 200 се споменува и како ESO 375-29, IRAS 10250-3337.
Откривање
Објектот е откриен на 1 мај 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 200 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 200 има привидни димензии од 1,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 27 м 22,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -33° 52' 42". Положбениот агол на објектот е во износ од 141°.
Други поделби
Проучување на IC 200 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30753.
Златна бубамара на популарноста
23-то издание на шоуто, одржано на стадионот „Борис Трајковски“ во февруари 2020 година, било проследено од 55% од македонското население со кое Златна бубамара претставува едно од најгледаните шоуа во земјата.
Историја и позадина
Првата церемонија и инаугурација на шоуто се одржала во 1997 година од страна на организаторот Ранко Петровиќ.
Златна бубамара се одржува секоја година во Скопје. Презентерите на претставата обично користат сатира за да ја опишат социо-политичката состојба и другите секојдневни настани во земјата. Покрај тоа, настапи од музички уметници и танчери се исто така дел од програмата на шоуто.
Награди
За време на претставата, се доделуваат награди за најпопуларните дела во повеќе категории поврзани со македонската популарна култура, вклучувајќи достигнувања во музика, филмови, спорт, ТВ-емисии и танц. На последната церемонија, награди беа доделени во следниве категории:
Скандинавско јајце (Фабержеово јајце)
Дизајн
Јајцето се отвора за да се открие емајлирана жолчка, која содржи минијатурна квачка.
Историја
Пронајдено во банкарски сеф во Осло, во имотот на Марија Квислинг, вдовицата на фашистичкиот соработник во Втората светска војна, Видкун Квислинг, јајцето било стекнато од Малком Форбс за неговата збирка во 1980-тите.
Збирката „Форбс“ била продадена во 2004 година на Виктор Векселберг за скоро 100 милиони долари.
Миноритски плоштад
Миноритски плоштад (Minoritenplatz) — едниот од најстарите јавни плоштади во Виена, Австрија. Сместен е во првиот округ Иннер Штат (германски: Innere Stadt) и во него доминира Миноритската црква, по што е именуван плоштадот. Самата црква е изградена од монасите минорити, откако австрискиот војвода Леополд VI (војвода од Австрија) ги поканил во Австрија во 1224 година. Бидејќи плоштадот е во непосредна близина на Царската палата Хофбург, голем број на аристократски семејства престојувале на плоштадот од 16-ти до 18-ти век. Палатата Хофбург е палата сместена во Виена. Таа била дом на најмоќните луѓе во историјата на Австрија, вклучувајќи ја и Хабсбуршката династија, во која биле владетелите на големото Австроунгарско царство. Моментално, палатата служи како официјална резиденција на австрискиот претседател.
Градски палати (Palais) кои се наоѓаат на Миноритскиот плоштад се:
На првиот Миноритски плоштад се наоѓа Државниот архив на Австрија (Österreichisches Staatsarchiv), основани во 15 век од Максимилијан Први (Свето Римско Царство), Светиот римски цар како семејство, суд и државен архив (Haus-, Hof- und Staatsarchiv). Зградата сега датира од 1901 година. Во близина на Архивата се наоѓа Министерството за надворешни работи, сместено на плоштадот со адреса бр. 8.
NGC 4165
NGC 4165 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4165 се споменува и како IC 3035, UGC 7201, MCG 2-31-45, KUG 1209+135, CGCG 69-78, VCC 47.
Откривање
Објектот е откриен на 8 април 1864 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4165 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 4165 има привидни димензии од 1,2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Други поделби
Проучување на NGC 4165 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38885. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 872. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1385.
Историска позадина на проруските немири во Украина во 2014 година
Различни социјални, економски, културни, етнички и јазични фактори придонеле за предизвикување на немирите во источна и јужна Украина во 2014 година, и последователната ерупција на Руско-украинската војна, како последица на раната Револуција на достоинството во 2014 година. По украинската независност од Советскиот Сојуз во 1991 година, повторното појавување на историските и културните поделби и слабата државна структура го попречиле развојот на обединет украински национален идентитет.
Во источна и јужна Украина, русификацијата и етничките руски населби за време на вековното руско владеење предизвикало рускиот јазик да го добие приматот, дури и меѓу етничките Украинци. На Крим, етничките Руси го сочинуваат мнозинството од населението по депортацијата на домородните кримски Татари од советскиот генерален секретар Јосиф Сталин за време на Втората светска војна. Ова е во контраст со западна и централна Украина, кои историски биле управувани од различни сили, како што се Полско-литванската Државна Заедница и Австриското Царство. На овие простори, украинскиот етнички, национален и јазичен идентитет останал недопрен. По Портокаловата револуција во 2004 година, Русија започнала децениски напори да го врати своето политичко влијание во Украина, играјќи на постојните домашни раседни линии и поткопувајќи ја централната власт.
Тензиите меѓу овие две конкурентни историски и културни традиции избувнале во политички и социјален судир за време на Евромајдан, кој започнал кога тогашниот украински претседател Виктор Јанукович одбил да потпише договор за асоцијација со Европската унија во ноември 2013 година Поддршката за поблиски врски со Европа била силна во западна и централна Украина, додека многумина во источна и јужна Украина традиционално се залагале за поцврсти односи со Русија. Претседателот Јанукович, кој имал најголема поддршка од источните региони, бил принуден да ја напушти функцијата во февруари 2014 година. Неговото соборување било проследено со протести во источна и јужна Украина кои ставиле силен акцент на важноста на историските врски со Русија, рускиот јазик и антипатијата кон движењето Евромајдан.
Царски период
По Руско-турската војна од 1768–1774 година, Кримското Ханство, вазал на Отомското Царство, формирано во 1441 година, било номинално независно со Ќучуккајнарџискиот договор во 1774 година Крим бил припоен од Руското Царство во 1783 година како „ Тауридска Губернија“. Демографијата на Крим претрпела драматични промени во вековите по анексијата. Пред неговото инкорпорирање во Русија, Крим бил населен првенствено од Кримските Татари, турски народ кои биле претежно муслимани. Полуостровот бил населен и со Понтски Грци (Уруми), Кримски Готи и Ерменци, кои главно биле христијани. Во пресрет на анексијата и веднаш по неа, Русија поттикнала, а подоцна и наредила, отстранување на сите христијани од Крим и ги населила на северниот брег на Азовското Море, помеѓу Мариупол и Нахичеван-на-Дон. Царицата Екатерина Велика им дала многу од земјите што ги припоила на своите советници и пријатели. Домородните жители на овие земји често биле принудувани да ги напуштат, предизвикувајќи голем егзодус на Татари во Анадолија контролирана од Османлиите. Руските доселеници биле донесени за да ги колонизираат земјите што некогаш биле окупирани од Татарите кои бегале. До 1903 година, 39,7% од населението на Крим, со исклучок на градовите Севастопол и Јени-Кале, биле припадници на руската православна религија. 44,6% биле муслимани. Во контекст на ова истражување, идентификаторот „муслиман“ бил синоним за етничките Кримски Татари. Русите го сочинувале мнозинството од населението во двата исклучени и одделно управувани града. За време и непосредно пред тоа време, Крим се сметал за „срцето на рускиот романтизам“. Бил популарен кај Русите за одмор поради топлата клима и море. Оваа асоцијација продолжила и во советскиот период.
Советски период
Крим имал автономија во рамките на Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република (СФСР) како Кримска автономна Советска Социјалистичка Република (АССР) од 1921 до 1944 година. Според Советскиот попис од 1926 година, 42,2% од населението на Кримската АССР биле етнички Руси, 25% биле Кримски Татари, 10,8% биле етнички Украинци, 7% биле Евреи и 15% биле од други етнички групи. Германците ја нападнале Украинска ССР и го нападнале самиот Крим со започнувањето на Кримската кампања која траела од 18 октомври 1941 година до 4 јули 1942 година. Советите го вратиле Крим во 1944 година со нивната Кримска офанзива. Советскиот лидер Јосиф Сталин го депортирал целото население на Кримските Татари од Крим и ја укинал автономијата на Крим во 1944 година Во тоа време, Кримските Татари сочинувале околу една петтина од населението на Крим и броеле околу 183.155 луѓе. Повеќето биле испратени во пустините на Средна Азија под контрола на Советскиот Сојуз. Околу 45% од депортираните починале за време на процесот на депортација. Крим станал „Кримска област“ на Руската СФСР. По овие настани, за прв пат во историјата, етничките Руси го сочинувале мнозинството од населението на Крим.
Советскиот прв секретар Никита Хрушчов го префрлил Крим од Руската СФСР во Украинската ССР во 1954 година. Овој настан поминал со мал публицитет и се сметал за безначаен „симболичен гест“, бидејќи и двете републики биле дел од Советскиот Сојуз и одговарале пред владата во Москва. Автономијата на Крим била повторно воспоставена во 1991 година по референдумот, непосредно пред распадот на Советскиот Сојуз.
Украински период
Украинската независност била потврдена со референдум одржан на 1 декември 1991 година На овој референдум, 54% од гласачите на Крим ја поддржале независноста од Советскиот Сојуз. Ова било проследено со гласање во 1992 година од страна на кримскиот парламент за одржување референдум за независност од Украина, што предизвикало двегодишна криза околу статусот на Крим. Во исто време, Врховниот совет на Русија гласал за поништување на цесијата на Крим на Украина. Во јуни истата година, украинската влада во Киев гласала да му даде на Крим голема количина на автономија како Автономна Република Крим во рамките на Украина. И покрај тоа, борбите меѓу владата на Крим, руската влада и украинската влада продолжиле. Во 1994 година, рускиот националист Јуриј Мешков победил на претседателските избори на Крим во 1994 година и го спровел претходно одобрениот референдум за статусот на Крим. 1,3 милиони луѓе гласале на овој референдум, од кои 78,4% поддржале поголема автономија од Украина, додека 82,8% го поддржале дозволувањето на двојното руско-украинско државјанство. Подоцна во истата година, статусот на Крим како дел од Украина бил признат од Русија, која ветила дека ќе го зачува територијалниот интегритет на Украина преку Будимпештанскиот меморандум. Овој договор го потпишале и САД, Обединетото Кралство и Франција. Украина го укинала Уставот на Крим и ја укинала функцијата претседател на Крим во 1995 година На Крим му бил доделен нов устав во 1998 година, кој дал помала автономија од претходниот. Кримските власти подоцна се обиделе да ги вратат овластувањата од претходниот устав. Во текот на 1990-тите, многу депортирани кримски Татари и нивните потомци се вратиле на Крим.
Една од главните тензии во односите меѓу Русија и Украина по распадот на Советскиот Сојуз бил статусот на Црноморската флота, која била и е со седиште во Севастопол. Според Руско-украинскиот договор за поделба од 1997 година, кој ја одредувал сопственоста на воените бази и бродови на Крим, на Русија и било дозволено да има до 25.000 војници, 24 артилериски системи (со калибар помал од 100 мм), 132 оклопни возила и 22 воени авиони на Крим. Овој договор бил продолжен во 2010 година од страна на украинскиот претседател Виктор Јанукович. Според овој нов договор, на Русија и биле доделени правата да ја постави Црноморската флота на Крим до 2042 година Жителите на кримскиот град Феодосија протестирале против приклучувањето на бродот на американската морнарица „Advantage“ во јуни 2006 година Демонстрантите носеле натписи со слогани против НАТО, а присуството на трупите поврзани со НАТО го сметале за „упад“. Некои коментатори во Украина сметале дека протестите се водени од „руска рака“.
На изборите за кримскиот парламент во 2010 година, Партијата на регионите добила најголем дел од гласовите, додека второпласираната Комунистичка партија на Украина добила многу помал дел. И двете од овие политички партии подоцна ќе бидат мета на движењето Евромајдан. Поранешниот претседател на Крим Јуриј Олександрович Мешков повикал на референдум за враќање на Уставот на Крим од 1992 година во јули 2011 година. Како последица на ова, локалниот суд на Крим го депортирал Мешков од Украина на пет години.
Современа демографија
Според украинскиот попис од 2001 година, етничките Руси сочинуваат 58,5% од населението на Крим. Следните две најголеми етнички групи биле Украинците, кои сочинувале 24% од населението и Кримските Татари, кои сочинувале 10,2%. Други малцински етнички групи регистрирани како присутни на Крим вклучуваат Белоруси и Ерменци. 77% од населението на Крим го пријавиле својот мајчин јазик како руски, 11,4% го навеле кримскотатарскиот, а 10,1% украинскиот.
Царски период
Донбас (Донбас ; Донба́сс), или Донецкиот басен, е регион кој денес е составен од областите Донецк и Луганск во Украина. Претходно е познат по т.н. „Диви полиња“ (дике поле ). Ообласта која сега се нарекува Донбас во голема мера била под контрола на украинскиот Козачки Хетманат и турското Кримско Ханство до средината на крајот на 18 век, кога Руското Царство, предводено од царицата Катерина II, го освоила хетманатот и го припоиоа ханството. Освоените територии биле наречени „Нова Русија“ (Новоро́ссия). Како што започнала Индустриската револуција низ Европа, огромните ресурси на јаглен на Донбас почнале да се експлоатираат во средината на крајот на 19 век. Ова довело до бум на населението во регионот, главно поттикнат од руските доселеници. Во 1858 година, населението во регионот било 700.767. До 1897 година, достигнало 1.453.109. Според рускиот царски попис од 1897 година, етничките Украинци сочинувале 52,4% од населението во регионот, додека етничките Руси сочинувале 28,7%. Етничките Грци, Германци, Евреи и Татари, исто така, имале значително присуство во Донбас, особено во областа Мариупол, каде што сочинувале 36,7% од населението. И покрај тоа, Русите го сочинувале мнозинството од индустриската работна сила. Украинците доминирале во руралните области, но градовите често биле населени само со Руси кои пристигнале во регионот за да бараат работа во тешката индустрија. Оние етнички Украинци кои навистина се преселиле во градовите за работа, брзо биле асимилирани во работничката класа што зборувала руски.
Советски период
Украинците во Донбас биле многу погодени од гладот од Холодомор од 1932 до 1933 година и политиката на русификација на Јосиф Сталин. Бидејќи повеќето етнички Украинци биле рурални селани земјоделци (наречени „кулаци“ од советскиот режим), тие го носеле најголемиот дел од гладот. Според Здружението на Украинците во Велика Британија, населението во областа која сега е Луганска област се намалило за 25% како резултат на гладот, додека се намалило за 15-20% во областа која сега е Донечка област. Според една проценка, 81,3% од оние кои умреле за време на гладот во Украинска ССР биле етнички Украинци, додека само 4,5% биле етнички Руси. За време на реконструкцијата на Донбас по Втората светска војна, многу руски работници пристигнале за повторно да го населат регионот, дополнително менувајќи го балансот на населението. Во 1926 година, во Донбас живееле 639.000 етнички Руси. До 1959 година, етничкото руско население се зголемило повеќе од двојно на 2,55 милиони. Русификацијата била дополнително унапредена со советските образовни реформи од 1958-1959 година, кои довеле до скоро елиминација на целокупното школување на украински јазик во Донбас. До времето на советскиот попис од 1989 година, 45% од населението на Донбас ја пријавило својата етничка припадност како руска.
Украински период
Гласачите и политичарите во Донбас имале големо влијание врз украинската политика до Портокаловата револуција во 2004 година. Тогашниот премиер Виктор Јанукович, кој бил цел на таа револуција, потекнува од Донбас и таму пронашол најголема поддршка. Во екот на револуцијата, регионалните политичари, подржвачи на Јанукович во Донбас повикале на референдум за формирање на „Југоисточна украинска автономна република“ или за отцепување од Украина. Тоа не се случило и Партијата на регионите на Јанукович победила на парламентарните избори во Украина во 2006 година. Тој подоцна бил избран за претседател во 2010 година. Неговата влада, предводена од премиерот Микола Азаров, спровела контроверзен регионален закон за јазици во 2012 година. Со овој закон на јазикот му бил доделен статус на „регионален јазик“ каде што процентот на претставници на неговата етничка група надминува 10% од вкупното население на одредена административна област. Статусот на регионалниот јазик дозволил употреба на малцинските јазици во судовите, училиштата и другите владини институции во овие области на Украина. Тоа значело дека рускиот јазик добил признание во Донбас за прв пат од независноста на Украина. Овој закон бил прогласен за неуставен од Уставниот суд на Украина на 28 февруари 2018 година и заменет со нов во 2019 година, со цел зајакнување на употребата на украинскиот јазик.
Современа демографија
Според украинскиот попис од 2001 година, 57,2% од населението на Донбас биле етнички Украинци, 38,5% биле етнички Руси, а 4,3% припаѓале на други етнички групи, главно Грци (1,1%) и Белоруси (0,9%). 72,8% од населението изјавиле дека нивниот мајчин јазик бил рускиот, додека 26,1% изјавиле дека е украински. Другите јазици, кои главно ги зборувале малцинските етнички групи, сочинувале 1,1% од населението. Помеѓу овие групи, само Ромите биле пријавени дека не користат руски јазик во секојдневниот живот, а наместо тоа го навеле ромскиот јазик.
Харковска област
Голем број етнички украински доселеници првпат дошле на територијата која денес се наоѓа Харковската област, претходно ретко населен регион, околу времето на востанието Хмелницки од 1648–57 година. Овие доселеници побегнале од борбите меѓу украинските Козаци и Полско-литванската Државна Заедница во близина на реката Днепар. Областа во која се населиле била наречена „Слобода Украина“ (Слобiдська Україна, Слободска Украина). Во текот на следните векови, повеќекратните бранови на имиграција во Слобода Украина донеле и етнички Украинци и етнички Руси. Пред 19 век, само мал број Руси се населиле во областа. Тие обично живееле во градовите, додека во руралните области доминирале етнички Украинци. Регионот имал автономна козачка влада се додека не била укината од Катерина Велика во 1765 година До 1832 година, урбано-руралната поделба станала цврсто вкоренета: 50% од трговците биле етнички Руси, како и 45% од сопствениците на фабрики. Во согласност со оваа зголемена русификација, името Слобода Украина било заменето со Харковска Гувернерија во 1835 година. Етничките Руси во Харков во кој доминирало земјоделството никогаш не биле толку многубројни како во индустрискиот Донбас, а регионот секогаш ја задржал посебната украинска култура. Царскиот попис од 1897 година го запишал мајчиниот јазик на 80,6% од населението на гувернеријата Харков како украински, додека рускиот бил запишан како мајчин јазик на само 17,7% од населението.
Современа демографија
Според украинскиот попис од 2001 година, етничките Украинци сочинувале 70,7% од населението на Харковската област, додека етничките Руси сочинувале 25,6%. Други малцински етнички групи регистрирани како присутни во Харковската област вклучуваат Ерменци, Евреи и Белоруси. 53,8% од населението изјавиле дека нивниот мајчин јазик е украински, додека 44,3% изјавиле дека е рускот.
Одеска област
Во 1593 година, Отоманското Царство ја освоила областа која денеска се наоѓа Одеската област, и ја вклучила во Силистренскиот Пашалак, неофицијално позната како Кан Украина. По Руско-турската војна од 1787–1792 година, Једисан, кој приближно одговара на современиот град Одеса, бил признат од Отоманското Царство според Јашкиот мировен договор како дел од Руското Царство. Според првиот попис на Руското Царство на регионот Једисан, спроведен во 1793 година по протерувањето на Ногајските Татари, четириесет и девет села од шеесет и седумте помеѓу реката Днестар и реката Јужна Буг биле етнички романски (исто така наречени Молдавци). Потоа, етничките Руси ја колонизирале областа и основале многу нови градови и пристаништа. Во 1819 година, градот Одеса станак слободно пристаниште. Тој бил дом на многу разновидно население, а го посетувале трговците од Црното Море. За помалку од еден век, градот Одеса прераснал од мала тврдина во најголемиот град во регионот на Нова Русија.
Во времето на царскиот попис од 1897 година, населението на приближната област на современата област Одеса било 1.115.949. Според тој попис, 33,9% од населението биле етнички Украинци, 26,7% биле етнички Руси, 16,1% биле етнички Евреи, 9,2% биле етнички Молдавци, 8,6% биле етнички Германци, 2% биле етнички Полјаци и 1,6% биле етнички Бугари. Овие бројки покажуваат дека постоело високо ниво на етничка различност во регионот и дека ниту една група немала целосно мнозинство.
Во раниот период на Украинска ССР, Одеската гуверернерија била формирана од делови на поранешната Керсонска гувернерија. Оваа нова област ја формирала основата за современата Одеска Област. Во текот на меѓувоениот период Буџак бил дел од Кралството Романија. Гладот од Холодомор од 1932 до 1933 година оставил длабок демографски ефект врз регионот. Неговото население се намалило за 15-20%. Околу една деценија подоцна, нацистичката окупација на Украина за време на Втората светска војна имало разорно влијание врз претходно големото еврејско население во регионот. Исто така, за време на војната, етнички разноликата Буџак била припоена кон Украинската ССР како Област Измаил. Во 1954 година бил споен во Одесската област.
До времето на советскиот попис од 1989 година, 27,4% од населението на Одеса се идентификувале како етнички Руси, додека 55,2% се идентификувале како етнички Украинци. Остатокот го сочинувале главно Молдавци, Бугари и Гагаузи.
Современа демографија
Според Украинскиот попис од 2001 година, етничките Украинци сочинуваат 62,8% од населението на Одеската Областа, додека етничките Руси сочинуваат 20,7%. Биле присутни значајни бугарски и молдавски заедници, со центар на историскиот регион Буџак. Тие сочинувале 6,1% и 5% од населението на областта, соодветно. 46,3% од населението изјавиле дека нивниот мајчин јазик е украински, додека 41,9% изјавиле дека е руски. 11,8% навеле други јазици, главно бугарски и молдавски.
HD 189395
HD 189395 (BD + 30 3837, SAO 69188,HR 7640) — ѕвезда со привидна величина од 5.49, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 19:58:38 и деклинација +30°59′01″
Полуотворена задна незаоблена самогласка
Полуотворена задна незаоблена самогласка или ниско-средна задна незаоблена самогласка — вид самогласен глас застапен во низа јазици. Акустички претставува полуотворена задно-средишна незаоблена самогласка. Симболот во меѓународната фонетска азбука кој го претставува гласот. При препис на англискиот јазик, овој симбол често се користи за речиси отворената самогласка од среден ред, а во преписот на данскиот, за (донекаде средоредната) отворена задна заоблена самогласка.
NGC 2148
NGC 2148 — спирална галаксија во соѕвездието Сликар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2148 се споменува и како ESO 120-24, IRAS 05581-5907.
Откривање
Објектот е откриен на 4 декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2148 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 2148 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 58 м 45,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 59° 7' 35". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 2148 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 18171. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 422; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8532.
Вржогрнци
Вржогрнци — село во Општина Ранковце, сместено во областа Славиште, во околината на градот Крива Паланка.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во крајниот западен дел на Општина Ранковце. Оддалечено е 7 килиометри од општинското средиште Ранковце и 26 километри западно од Крива Паланка. Претставува село од растурен маалски тип.
Историја
Се верува дека на местото на денешното село постоела населба од доцното античко време
Стопанство
Населението во селото главно се занимава со сточарство. Во селото нема никакви стопански или услужни објекти.
Население
Според податоците од пописот во 2002 година во Вржогрнци живеат 29 жители сите од македонско етничко потекло и со православна вероисповед.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 18 жители, сите Македонци.
Родови
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Ранковце, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Список на државни водачи во 1647 година
Ова е список на државни водачи во 647 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Ајендорф
Ајендорф (Eyendorf) — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Ајендорф се наоѓа во Линебуршкото Поле.
Мани Римду
Мани Римду ― 19-дневен фестивал што го слават будистите во регионот Еверест во Непал за да го одбележи основањето на будизмот од гуруто Ринпоче Падмасамбава. Во манастири во Тенгбоче, Таме и Чиуонг се одржувани величествени претстави. Огромна толпа лами и Шерпи се среќаваат во манастирот за благосостојба на светот. Тие уживаат во фестивалот со маскирани танци, молитви и гозби.
Мани Римду е забележан од првиот ден од десеттиот месец од тибетскиот месечев календар кој паѓа помеѓу октомври и ноември според Грегоријанскиот календар.
Потекло
Мани Римду започнал во манастирот Ронгпук во Тибет во раните 1900-ти, на иницијатива на Нгауанг Тензин Норбу, кој студирал во манастирот Миндролинг, во Средиштен Тибет. Како и поголемиот дел од обредувањето на манастирот Ронгпук, повеќето од ритуалите што го сочинуваат Мани Римду го наоѓаат својот извор во манастирот Миндролинг, големиот манастир Њингма во средиштен Тибет.
Развој
Во 1980-тите и 1990-тите, Ричард Џ. Кон работел на универзитетско истражување насочено на Мани Римду. Фестивалот Мани Римду бил изведуван во шерпанските и тибетските манастири во областа Солу Кумбу во регионот Еверест во Непал: манастирите во Чивонг, Тами, Тенгбоче. Денес, Мани Римду е најголемиот настан во годината за шерпите од регионот Кумбу.
NGC 354
NGC 354 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 354 се споменува и како UGC 645, MCG 4-3-37, MK 353, CGCG 480-37, IRAS 01005+2204.
Откривање
Објектот е откриен на 24 октомври 1881 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 354 е од видот SB?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 354 има привидни димензии од 0,8' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 3 м 16,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 22° 20' 34". Положбениот агол на објектот е во износ од 29°.
Други поделби
Проучување на NGC 354 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3763. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 127; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1195. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 857.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Ињево
Свети Архангел Михаил — манастирска црква на Ињевскиот манастир „Св. Архангел Михаил“.
Историја
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен на 27 април 1999 година од страна на Митрополитот Брегалнички г. Стефан. Црквата била осветена на 20 октомври 2002 година од страна на Митрополитот Брегалнички г. Агатангел.
Архитектура
Градбата на црквата претставува крстокуполен храм со осумаголна купола и полукружна апсида на источната страна. На секоја страна од куполата има по една монофора. Главниот влез на црквата е сместен на западната страна кон којашто е доградена отворена припрата, а над влезот од припратата има ниша со фреска на којашто е прикажан Архангел Михаил. Црквата има и спореден влез на северната страна. Објектот е граден од тули коишто се забележливи на најголем дел од површината на ѕидовите, додека апсидата и крилата се обоени во бела боја. Покриен е со кров од ќерамиди.
Внатрешноста на црквата не е фрескоживописана. Престолните икони се од монахињата Макрина од Беровскиот женски манастир, а останатите икони се дело на зографот Тони од Радовиш.
NGC 6760
NGC 6760 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Орел, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6760 се споменува и како GCL 109.
Откривање
Објектот е откриен на 30 март 1845 година од страна на Џон Расел Хајнд, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6760 е од видот IX. Видливиот сјај со голо око изнесува 9 m. NGC 6760 има само една позната привидна димензија, која изнесува 9,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 6760 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 251; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 463. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 323.
Ванка (расказ)
Публикација
Во малку ревидирана верзија, тој бил вклучен во збирката „Раскази“ од 1888 година (Рассказы, Санкт Петербург) и се појавил непроменет во сите свои преизданија од 1888-1899 година. Се нашол во збирките „Деца“ (Детвора, 1889) да се препроизведува непроменет во второто и третото издание (1890, 1895). Во 1900 година, со неовластено намалување, се појавил во читателот за деца „Златни шилци“ (Золотјие Колосја). Чехов ја вклучил приказната во Том 4 од неговите собрани дела објавени од Адолф Маркс во 1899–1901 година.
Содржина
Деветгодишно момче е во очајна потреба да го убеди својот дедо, неговиот единствен роднина (неповолен лик, кој се чини дека е целосно рамнодушен кон судбината на момчето), да го врати назад во неговата селска куќа. Страшно, тој пишува писмо за да го опише неподносливиот живот што го води во куќата на чевлар Алијахин, за кого служи како чирак, страдајќи од глад, злоупотреба и понижување. Конечно, многу задоволен од неговиот труд, го става во плик, ја впишува адресата: „Селото, на мојот дедо, Константин Макарич“ и го фрла во поштенска кутија, добро свесен дека токму на оваа скапоцена ствар неговиот целиот живот сега целосно зависи.
Влијание врз јазикот
Фразата „До селото на дедо“ (руски: на деревню дедушке) од приказната станала идиоматски израз, што се однесува на испраќање нешто на неточна, нецелосна, нејасна, сомнителна или непостоечка адреса, каде што нема да биде доставена или одговори.
Синиша Младеновиќ
Синиша Младеновиќ (роден на 5 јануари 1991 година) е српски фудбалски дефанзивец кој моментално настапува за екипата на ФК Графичар од Белград.
Слога од Краљево
Синиша е роден во Мостар. Тој ја минал младинската академија во екипата на Слога од Краљево. Својот прв натпревар за првиот тим на истиот клуб го имал во текот на сезоната 2008-09. Во таа сезона одиграл два натпревара во српската лига Запад. Бидејќи следната сезона екипата не настапувала во првата српска лига, шест месеци пред крајот на младинската кариера, тој бил позајмен во соседниот клуб, за пролетната половина од сезоната 2009-10, односно во клубот на Металац Трговачки кој настапувал во српската лига Запад.
Сезона 2010-11
Откако екипата на Металац испаднала во Лигата на зоната Морава, Младеновиќ се вратил во составот на Слога за сезоната 2010–11. Тој во текот на сезоната најмногу се наоѓал на клупата за резервни играчи. По заминувањето на Јовица Василиќ од клубот како позајмен играч во екипата на Слобода од Ужице во паузата на полусезоната, Младеновиќ започнал неколку натпревари на теренот како стартер. Тој одиграл 13 натпревари, вклучувајќи натпревари против екипите на Полет од Љубиќ, Јединство Уб, Шумадија од Аранѓеловац, Слобода од Чачак, Слога Петровац од Млав, Мачва од Шабац. Тој одиграл и еден натпревар од полуфиналето на куп натпреварот на зоната Шумадија и Западна Србија против екипата на Златар од Нова Варош. Во текот на сезоната тој бил користен главно како десен бек, но се појавувал и како поширок и централен играч за врска. Понекогаш играл на позицијата како централен бек.
Сезона 2011-12
Синиша Младеновиќ првиот натпревар во сезоната 2011/12 го минал на клупата, но откако соиграчот Јовица Василиќ ја продолжил кариерата како позајмен играч во екипата на Слобода од Ужице, Младеновиќ ја добил можноста да настапува во првиот состав. Тоа се случило на вториот натпревар против екипата на Телеоптик, одигран на Градскиот стадион во Краљево. На наредниот натпревар против екипата на Младост од Лучани добил црвен картон по само 20 минути игра и суспензија за наредниот натпревар. Подоцна, во текот на сезоната Младеновиќ главно бил стандарден на десната бековска позиција. Тој пропуштил неколку натпревари и тоа помеѓу 23 и 25 коло. На 26 натпревар на гостински терен кај екипата на Напредак од Крушевац, Младеновиќ бил заменет со соиграчот Рашо Бабиќ за време на полувремето.
Сезона 2012-13
Младеновиќ ја започнал сезоната 2012-13 во првиот тим. По првиот натпревар против клубот на Колубара, одигран на гостински терен, тој го пропуштил домашниот натпревар против составот на Борац од Чачак, кога на таа позиција настапил Вељко Антонијевиќ. Подоцна, тој ги одиграл сите натпревари до крајот на првата полусезона, вклучувајќи го и куп натпреварот против екипата на ОФК Белград, кога го заменил Душан Младеновиќ во второто полувреме. Младеновиќ започнал 2 натпревари од клупата, едниот против екипата Јединство Путеви и вториот против клубот на Раднички од Нова Пазова. Младеновиќ во првиот пролетен натпревар против составот на Колубара добил црвен картон по еден дуел со играчот Саша Јовановиќ. Претходно тој се преселил да игра на левата бековска позиција поради повредата на соиграчот Милош Миловановиќ. Подоцна тренерот на екипата Нешко Миловановиќ го прекомандувал Марко Гобељиќ на позицијата десен бек, па Синиша се преселил на клупата за резерви. Во остатокот од сезоната, тој одиграл 8 натпревари и само двапати бил на теренот цели 90 минути.
Сезона 2013-14
Доаѓајќи Вељко Доведан за тренер на екипата на Слога од Краљево, Младеновиќ често ја менувал позицијата на теренот за сезоната 2013–14. Гобељиќ продолжил да игра како десен бек, па Младеновиќ ја започнал сезоната на клупата за резервни играчи, најчесто заменувајќи некои играчи во текот на натпреварот. Додека екипата на Слога ја започнала сезоната со два стандардни стопери, Милетиќ и Драшковиќ, Младеновиќ на неколку можности играл како централен бек. Првата сезона ја започнал на гостински терен против екипата на Радник од Сурдулица. Подоцна, тој најчесто настапувал на позицијата на лево крило. Играјќи на таа позиција го постигнал својот единствен гол за тимот на последниот натпревар од првата полусезона, против екипата на Пролетер од Нови Сад. На гостувањето кај екипата на Металац од Горњи Милановац, Младеновиќ бил во пар со Данијел Гашиќ на стоперските места, поради добиените жолти картони на соиграчот Немања Милетиќ. Тој, исто така, се појавил како лев бек на натпреварот против составот на Инѓија, на местото на казнетиот Милош Миловановиќ. По тој натпревар тренерот Доведан го напуштил клубот, а наследникот Игор Туфегџиќ го вратил Младеновиќ на неговата првобитна десна бековска позиција и тоа до крајот на сезоната. По капиталната грешка на натпреварот против екипата на Борац од Чачак, противничкиот играч Милан Јевтовиќ постигнал гол за гостинскиот тим, а Младеновиќ во вториот дел бил заменет со соиграчот Марко Гобељиќ. На крајото од првата полусезона Младеновиќ го напуштил клубот.
Бокељ
Во летото 2014 година, Младеновиќ му се приклучил на составот на Бокељ од Котор. Првата сезона во клубот бил еден од најстандардните играчи со вкупно 32 натпревари во црногорската прва лига, колку што имале само соиграчите Милан Мијатовиќ и Мирко Тодоровиќ. Во наредната сезона тој продолжил да игра во екипата на Бокељ. Одиграл вкупно 30 натпревари во лигата и 6 во куповите. Постигнал еден гол од директен слободен удар против екипата на Младост од Подгорица. Најчесто настапувал на позицијата како десен бек. Младеновиќ, останал во клубот и за квалификациите за УЕФА Лигаата Европа 2016-17. Тој му асистирал на соиграчот Дејан Ѓениќ за гол во првото коло против екипата на Војводина. По поразот од 5:0 на гостински терен во Нови Сад, Младеновиќ го напуштил клубот на Бокељ.
HD 189432
HD 189432 (BD + 37 3703, SAO 69193, HR 7642) — ѕвезда со привидна величина од 6.32, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 19:58:34,4 и деклинација +38°06′20″
Адријан Гаџа
Адријан Гаџа (роден на 13 февруари 1984) - македонски пејач, текстописец и продуцент од албанска националност.
Ран живот
Адријан Гаџа е роден на 13 февруари во Скопје од татко Албанец и мајка Македонка. Започна да свири на виола уште како мало дете и заврши средно музичко училиште. Моментално студира англиски јазик во Скопје.
Kaриера 2001-2008
Гаџа започна со пеење во 2001 година на албанскиот музички фестивал Nota Fest. Таму, тој ја освои првата награда, каде за првпат дебитант освојува прва награда од жирито и публиката. За кратко време, Адријан стана популарен пејач во Македонија, Албанија и Косово. До денес има снимено четири албуми, три на албански и еден на македонски јазик.
Неговите настапи најчесто вклучуваат танцувачки вештини во кореографијата. Исто така, има учествувано и на фестивали како Videofest во Приштина, Макфест во Штип, и ја освои првата награда на Охрид Фест. Во 2006, заврши втор на скопскиот фестивал за песна на Евровизија со песната Љубов е, заедно со Есма Реџепова.
2008: Евросонг 2008
Toj ja претставуваше Македонија на Евровизија 2008, изведувајќи ја песната "Let Me Love You" заедно со Тамара Тодевска и Врчак. Песната не успеа да се пласира во финале, завршувајќи 10-та со 64 бода.
2008 до сега
Од 2008, Адријан се фокусира со пеење на албански јазик и албански пазар. Учествуваше на Kënga Magjike 2012, со Флоријан Беќири и на "Ngjyra e kuqe" (Црвена боја) и се плариа 10-ти. Песната беше голем хит на радио и на друштвените мрежи, особено на Јутјуб каде има над 8 милиони прегледи. После фестивалот, ја објави песната "Kjo zemër" (Ова срце), која стана исто популарна.
Региони на Македонија
Регионите на Македонија се усвоени во Владата на Македонија во 2007 година, а во Собранието на 29 септември 2009 година. Официјално, Македонија е поделена на осум плански региони, кои служат за статистички, економски и административни цели. Покрај регионите, првостепена административна поделба на Македонија се општините.