cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Семејна средоземна треска
Третман
ФМФ се лекува најчесто со Kolhicin, меѓутоа терапијата мора да се зема до крајот на животот. Лекувањето на ФМФ не е сложено, едноставно е и евтино доколку државата го има обезбедено лекот за редовно користење. Денес Kolhicin-от е еднинствен лек кој го земаат болните од ФМФ, и тој ги спречува нападите на треската кај 70% од заболените. Мора да се напомене дека лекот исто така ја спречува појавата на амилоидоза, што е една од компликациите кај ФМФ, сепак треба да се напомене дека родителите сами несмеат да ја менуваат дозата на лекот, туку редовно треба да соработуваат со стручните лица.
Дали луѓето заболени од ФМФ можат непречено да ги извршуваат секојдневните активности?
Во некои случаи, нападите можат да претставуваат проблем во извршување на секојдневните обврски, но по воведувањето на Kolhicin во терапијата во најголем процент нападите исчезнуваат. Децата кои одат на училиште можат слободно да си ги извршуваат обврските, но сепак нивните раководители треба да знаат за нивната ситуација и да ги разберат нивните чести изостаноци. Децата исто така можат и треба да се занимаваат со спорт како и сите други деца.
Единствено оние кај кои се покажале хронични проблеми со зглобовите поради оваа болест треба да се консултираат со специјалист. Во врска со половата способност, овие луѓе се целосно полово способни, а земањето на лекот Kolhicin може без проблем да се користи за време на бременоста, иако порано се сметало дека може да му наштети на плодот.
Папа (Унгарија)
Папа (Pápa) — град во Унгарија. Папа е втор по големина град во округот на Веспрем.
Според податоците од 2008 година градот има 32.617 жители.
Градот Папа е познат по своите добро сочувани стари градски јадра. Папа има голем историски центар, со реновирани куќи, кафулиња и музеи на резиденцијата, вклучувајќи го и Музејот за сино боење (Kékfestő Múzeum), формиран во поранешна фабрика која произведува облека и други текстили обоени со индиго сина под уникатен метод.
Градот е познат по своите термални бањи, особено новоизградениот комплекс за пливање, палатата на семејството Ештерхази, неговата голема римокатоличка црква и калвинистичкото средно училиште; градот е важен религиозен центар. Исто така може да се пофали со голем парк во близина на центарот на градот.
Географија
Градот Папа се наоѓа во северозападниот дел на Унгарија. Градот е околу 130 километри западно оддалечен од Будимпешта. Градот се наоѓа во северозападниот дел на Панонската Низина на ободите на островската Бакоњска планина.
Население
Според проценките од 2017 година, во градот имало 30.561 жител.
IC 58
IC 58 — галаксија во соѕвездието Вајар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 58 се споменува и како NGC 568, ESO 353-3, MCG -6-4-37.
Откривање
Објектот е откриен на 4 септември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 58 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. IC 58 има привидни димензии од 2,2' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 27 м 56,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -35° 43' 3". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на IC 58 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5468.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Битолски триод (појаснување)
Битолски триод може да се однесува на:
Кула (Црвулево)
Кула — археолошко наоѓалиште во селото Црвулево општина Карбинци. Наоѓалиштето претставува градиште од доцната антика. На 1,5 км југоисточно од селото, на левата страна на Руљачка Река има мала височинка, дел од расклоненијата на [[Плачковица. На неа има две тераси поставени една под друга. На првата, која има неправилен елипсовиден облик, со димензии од 70 × 30 м, се забележуваат остатоци од темели на бедем, распоредени по нејзините рабови. Втората е поголема, со димензии од 100 × 40 м, и на неа има фрагменти од керамички садови работени на колце, питоси, тегули и друг градежен материјал.
Емил Ниами
Емил Ниами — еден од најмладите истражувачи и афирматори на рускиот јазик во Република Македонија. Toj e доктор по филолошки науки, лектор на филолошкиот факултет на Московскиот државен универзитет „М. В. Ломоносов“, Москва.
Животопис
Средно училиште завршил во Скопје во 1995 година и истата година се запишал на филолошкиот факултет „Блаже Конески“ на групата за руски јазик и книжевност. Дипломирал во 1999 година. По дипломирањето започнал да работи како преведувач во редакцијата за обработка на странска програма на А1 Телевизија. По извесен период преминл во редакцијата за промоција на програма, а во исто време бил и автор на неколку телевизиски програми, како што се емисијата за деца „Моето ТВ катче“, научно-популарната емисија „П.С.“, емисијата за тинејџери „Тинклуб“ и неколку други емисии од различен карактер. Во меѓувреме активно се занимава со преведувањето и тоа како од руски, така и од англиски и од италијански јазик. Во 2004 година, во дневниот весник „Време“ почнал да ја води рубриката за тинејџери, а во 2005 година започнал да работи и во неделникот „Ланова“ како член на редакцијата. Истата година ѝ се придружува и на редакцијата на неделниот магазин за деца и млади „Оправдано присутни“. Кон крајот на 2005 година, со започнување на месечникот „Бебе магазин“, бил ангажиран и како стручен консултант од областа на јазикот, со статии за лингвистичките, ортоепските проблеми и логопедијата. За сето тоа време им преведено голем број играни и сериски филмови, документарна програма, вести, како и голем број симултани и консекутивни преводи.
Ушмал
Ушмал (јукатански мајански: Óoxmáal) бил мајански град кој датира од периодот од пред шпанската колонизација на Јукатан. Градот се наоѓа во сојузната држава Јукатан во Мексико.
Емил Ниами
Животопис
Во 2007 година ја одбранил магистерската теза „Паронимите во македонскиот во споредба со рускиот јазик“ (ментор д-р Красимира Илиевска). Неговите научни интереси се насочени кон лексикологијата, лексикографијата и контрастивната анализа.
III Проекти
Како дел од неговите работни задачи беше и координатор на проектот на А1 Телевизија и дневниот весник „Време“ за унапредување на руско-македонските односи. Притоа во 2004 година во библиотеката за странска литература „М. И. Рудомино“ во Москва беше поставена бистата на Марко Цепенков. Во декември 2004 година беше коорганизатор од македонска страна на изложбата на репродукции од Казимир Малевич и изложбата посветена на руските декабристи.
Ушмал
Античка историја
Мајанските хроники укажуваат дека Ушмал бил основан во 500 година од Хун Уицил Чак Тутул Шиу. Со години Ушмал бил владеен од династијата Шиу која била меѓу најсилните кралски династии на Јукатан и заедно со Чичен Ица ги контролирале сите северни делови на мајанската империја. После 1200 година, според археолошките докази, не се направиле нови згради во Ушмал, најверојатно поради падот на моќта на Ушмал и на Чичен Ица а издигнување на Мајапан.
Емил Ниами
III Проекти
Во 2005 година беше координатор од македонска страна за изданието на книгата „Македонија во очите на Русите“. Негов последен телевизиски проект е документарниот филм посветен на животот и делото на академик Р. П. Усикова.
Контакти: Катедра за словенска филологиjа на филолошкиот факултет на Московскиот државен универзитет «М.В.Ломоносов», 119991, ГСП-1, Москва, Ленинские горы, МГУ им. М.В. Ломоносова, 1-ый корпус гуманитарных факультетов, филологический факультет; http://www.philol.msu.ru/~slavphil/staff.html
Ташмајдански гробишта
Гробиштата Ташмајдан или Старите гробишта во Белград биле изградени по Второто српско востание кога принцот Милош Обреновиќ, градејќи српски град, наредил околу 1826 година старите српски гробишта да се преселат од портата Варош во Ташмајдан, во селото Палилулу недалеку од Белград. Сепак, иако гробиштата биле формирани во 1826 година, погребувањата започнале дури десет години подоцна (1836), откако старата црква Свети Јован Крстител била изградена на платото Ташмајдан во 1835 година. Старата црква Св.Марко (која била урната по пожарот во 1940 година). Гробиштата на Ташмајдан биле во функција до 1886 година, бидејќи педесет години подоцна биле дел од градот кој забрзано се ширел, а бројот на жители се зголемувал. Првата иницијатива за нивно преместување е покренато во 1871 година од страна на митрополитот Михаило, а тогашниот претседател на белградската општина, д-р Владан Ѓорѓевиќ, оваа идеја ја реализирал во 1888 година со преместување на гробиштата на локацијата на денешните Нови гробишта. Но, поради противењето на граѓаните, спорадично било закопувањето до почетокот на 20 век.
Положба и простор
Гробиштата Ташмајдан, кои биле на местото на поранешниот каменолом, се протегале од Таковска до денешната улица Старине Новак и не ја минувале границата на сегашниот Правен факултет.
На северозапад се граничиле со тогашните улици: Тимичка, Светогорска на североисток, Фишеклијска улица на југозапад и новоизградениот хиподром на југ.
Историја на гробиштата
Српскиот дел на градот во Белград, по Второто српско востание, се распространувал околу старата црква на савската страна на белградскиот срт, кој постоела на местото на денешната Соборна црква, околу која имало гробишта во почетокот на 19 век во во согласност со турските гробишта околу сите џамии. Оваа област била во доцните дваесетти 19-ти години. век и сè повеќе се развивал на повеќе нивоа: политичко, културно, жетварско, комунално и економско, што ја наметнало потребата од трансформација на просторот околу гробиштата на Зелениот венец. Со изградбата и урбанизацијата на овој дел од градот, неговите содржини и функции постепено се умножувале, иако до осамостојувањето на Кнежевството Србија, тој сепак останал помалку атрактивен простор од соседниот Врачар.
Како дел од овие урбанистички промени, се појавила идејата за преместување на гробиштата, покрај патот, кон Зелениот венец на далечната периферија кај каменоломот Ташмајдан. Преместувањето на гробиштата на далечната периферија до каменоломот Ташмајдан не било само потреба за изградба на белградскиот срт, туку и дел од политиката на освојување на просторот, надвор од онаа каде што дотогаш живееле Србите. Тоа предизвикало незадоволство кај везирот, а тој му протестирал на кнез Милош дека српската заедница го поправа патот до „новопоставените“ гробишта кај Ташмајдан и каменоломот кај Цариградскиот пат. Така, Србите, сфаќајќи ја важноста на овој дел од Белград, го окупирале просторот околу новоформираните гробишта - подоцна наречени Нови или Ташмајдан гробишта.
Кога на тумбата кај гробиштата се читал познатиот Хатишериф од 1830 година гробиштата и околината добиле големо симболично значење за српскиот народ и граѓаните на Белград.
Иако основањето на гробиштата започнало во 1826 година, погребувањето во него започнало десет години подоцна, во 1836 година. Набргу по формирањето на гробиштата во нивна близина, била изградена оставината на трговецот со потекло од Цинчар Лазо Панче, црква посветена на Св.Марко Фактот дека кнезот Милош лично се погрижил за реализација на тоа наследство укажува дека одлуките за лоцирање на црквата и гробиштата биле усогласени со неговиот основен концепт за урбан развој на српскиот дел од градот - надвор од рововите и за главните комуникации до внатрешноста на Србија - Константинопол и патиштата Крагуевац и патот Топчидер, бидејќи својот иден политички центар го лоцирал во Топчидер.
Кога српските гробишта биле преместени од Зелен венец во Ташмајдан, во ослободеното подрачје, поради потребата од проширување на српскиот Белград биле отсечени улиците Господска и Космајска, кои денес се нарекуваат Бранкова и Маршал Бирјузова.
Кратка историја на Ташмајдан, како локација за гробишта
Кога Турците првпат бомбардирале во 1867 г. Катакомбите служеле и како засолништа за ранети војници и луѓе.
Во месноста Ташмајдан, камени ископувања се забележани уште од римско време. Многу од камењата вградени во водотеците, зградите и храмовите на римските згради во Сингидунум потекнуваат од каменоломот на Ташмајдан.
Изгледот на гробиштата
Според општиот изглед гробиштата Ташмајдан не биле „гордост“ на белграѓани во тоа време, бидејќи поголемиот дел од нив бил обраснат со плевел и прилично запуштен поради неодржување. Многубројни автори на оваа последна белградска гостилница за покојникот, од крајот на 19 век, биле лути и разочарани од односот меѓу граѓаните и градските власти и го опишуваат вака:
Еден од големите недостатоци на гробиштата бил тоа што во парохијата немало докази за тоа кој е погребан на гробиштата бидејќи немало книги или пишани записи. Наместо црковни книги, информации за покојникот можел да даде само тогашниот осумдесет годишен црковник, дедо Јово, кој тоа го правел од кога памети.
Грдата слика на гробиштата ја оставило тоа што на гробиштата немало стражарска служба, па каменорезците со помош на гробарот ноќе отстранувале повредните споменици и ги носеле за да ги продадат на роднините за друг починат. Исто така, натписите на надгробните споменици оставале грда слика бидејќи не можело со сигурност да се знае чиј е гробот.
Престанок на погребите и преместување на гробиштата
Многу од тамошните жители протестираа поради миграцијата.
Градските власти, на чело со тогашниот претседател на белградската општина, д-р Владан Ѓорѓевиќ, биле непопустливи, па незадоволните белграѓани во знак на протест долго време ги нарекувале Новобелградските гробишта „Владановац“.
Во следните децении, на местото на некогашните Ташмајдански или Стари гробишта е изграден прекрасен парк Ташмајдан со многубројни објекти. Но, и денес, по повеќе од еден век, во паркот Ташмајдан и неговата околина се уште се наоѓаат остатоци од надгробни споменици, на пр. веднаш до зградата на Сеизмолошкиот завод, кои толку добро се вклопиле во амбиенталната целина на паркот што не потсетуваат дека се дел од нечиј гроб. По последниот владетел од династијата Обреновиќ, кралот Александар, заедно со кралицата Драго,кои биле убиени во 1903 година, нивните посмртни останки биле погребани тајно, под закрила на ноќта, во старата црква Свети Марко на Ташмајдан.
Откако била донесена одлуката да се урне старата црква Свети Марко на Ташмајдан, која била оштетена во априлската војна, белградските власти среде војната имале непријатна задача да ги отстранат посмртните останки на брачниот пар Обреновиќ од оваа црква и неколку нивни покојни роднини, како и неколку епископи и митрополити кои со децении почивале во овој храм. ''Овој потег морало да се направи со префрлање на коските во криптите на „големата“ црква Свети Марко, каде што почиваат и денес. ''
Со одлука на архиепископската власт, тогаш е направен многу прецизен запис за тој настан, кој е во сопственост на свештеникот на црквата Свети Марко. Во записникот се вели дека пред комисијата да започне со копање на гробовите, г-ѓа Милица, вдовица на покојниот Ѓоко Трифковиќ, поранешен судски лимар, пријавила и изјавила:
Јадро (информатика)
Јадро (kernel) — основни функции на еден оперативен систем. Јадрото на оперативниот систем содржи бројни функции од ниско ниво кои го управуваат начинот на функционирање на сметачот: начинот на пренос на податоците на системот, начинот на планирање на извршување на задачите во обработувачот, начинот на алоцирање на меморија, итн.
За да се разбере улогата на јадрото на оперативниот систем, корисно е да се знае што се случува кога се стартува некој програм на сметачот. На пример, кога сакаме да го стартуваме текстуалниот обработувач, се извршува сложена низа на настани. Бараниот програм (текстуален обработувач) мора да се идентификува, а поединечната податотека во која се наоѓа програмот мора да се пронајде на системскиот медиум за чување на податоци (обично тврд диск). Во системската меморија мора да се резервира слободен простор за програмата, а потоа програмот се чита од дискот и се запишува во меморијата. Потоа мора да се испланира обработувачско време за извршување на програмата од страна на обработувачот. Конечно, влезот и излезот на програмата мора да се насочува и управува.
Ако програмот работи со периферни уреди, како што се печатачи или други мрежни уреди, влезот и излезот на овие уреди, исто така, мора да се управува и форматира.
Манастирот (Лаки)
Во месноста Боровец, што се наоѓа на тромеѓата меѓу атарите на селата Лаки, Блатец и Пекљани, според кажувањето на Стојан Манасиев, постојат темели од објект со апсида на источната страна, со димензии од 20 × 10 м. На површината се забележуваат и темели од други помали објекти.
Претставка
Претставка или префикс  – јазичен елемент што се додава на почетокот на зборот и со него образува нов збор. На пример, кога претставката „не“ се додаде на зборот „среќен“ се добива зборот несреќен.
Монкмерски јазици
Мон-кмерските јазици се автохтоно јазично семејство на полуостровот Индокина. Заедно со мундаскиот јазик, овие јазици формираат посебна гранка од австроазиските јазици.
Список на државни водачи во 1771 година
Ова е список на државни водачи во 771 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Електролитна дисоцијација
Дисоцијациона константа
дисоцијационата константа Kd го претставува односот на дисоцирано и недисоцирано соединение: каде заградите ги означуваат концентрациите на рамнотежа на хемиската единка.
Соли
Дисоцијацијата на солите со растворање во раствор (како на пример вода) го означува одделувањето на анјоните од катјоните. Солта може да се поврати со испарување од растворувачот. Видете и: Константа на растворливост.
Електролит е супстанца која содржи слободни јони и може да се користи како електричен спроводник. Поголем дел од растворената супстанца не дисоцира во слаб електролит, додека во јак електролит, поголем дел од неа дисоцира и дава слободни јони.
Слаб електролит е раствор чијашто растворена супстанца постои во вид на молекули, додека само мал дел од неа е во форма на јони. Тоа што една супстанца бавно се раствора (дисоцира), не ја прави и слаб електролит. Оцетната киселина (CH3COOH) и амониумот (NH4+) се добри примери за ова. Оцетната киселина е многу растворлива во вода, но поголем дел од ова соединение се раствора до молекули, што ја прави слаб електролит. Слабите бази и слабите киселини обично се слаби електролити. Во воден раствор би имало малку CH3COOH и малку CH3COO- и H+ јон.
Гасови
Степенот на дисоцијација кај гасовите се обележува со симболот α, кој се однесува на процентот на гасни молекули кои дисоцираат. Постојат различни врски меѓу Kp и α, во зависност од стехиометријата на равенката. Како пример ќе се земе дисоцијацијата на диазот тетраоксид (N2O4) до азот диоксид (NO2):
Доколку почетната концентрација на диазот тетраоксид е 1 мол на литар, таа ќе се смалува од страна на α при рамнотежна состојба, што ќе даде, по стехиометрија, 2α моли или NO2. Константата на рамнотежа (во рамки на притисок) е дадена со равенката:
каде p го претставува делумниот притисок. Оттука, преку дефиницијата за делумен притисок и користејќи го pT за претставување на вкупниот притисок и x за претставување на молската фракција, имаме:
Вкупниот број на моли при рамнотежа е (1-α)+(2α), што е еднакво на 1+α. Според ова, со замена на молските фракции со реални вредности со цел поедноставување и во полза на алфа, имаме:
Оваа равенка е во согласност со Принципот на Ле Шателје и Браун. Kp ќе остане постојана со температурата. Додавањето на притисок на системот ќе ја намали вредноста на pT, така што α ќе мора да се намали за да ја одржи 'K''p постојана. Всушност, зголемувањето на притисокот на рамнотежата поттикнува поместување на лево, фаворизирајќи го образувањето на диазот тетраоксид (бидејќи на оваа страна од рамнотежата постои помалку притисок поради тоа што притисокот е пропорционален со бројот на моли) и со тоа намалувајќи го досегот на дисоцијацијата α.
Фрагментација
Фрагментацијата на молекулата може да се случи со процеси на хетеролиза или хомолиза.
Рецептори
Рецепторите се белковини кои врзуваат мали лиганди. Дисоцијационата константа Kd се користи како индикатор на афинитетот на лигандата кон рецепторот. Колку е поголем афинитетот на лигандата за рецепторот, толку е помала вредноста на Kd (и поголема е вредноста на pKd).
Пуздерци
Пуздерци — село во Општина Пробиштип, во Злетовско-пробиштипскиот регион, во околината на градот Пробиштип.
Географија и местоположба
Пуздерци се наоѓа во југозападниот дел на Пробиштипско-злетовскиот басен и територијата на Општина Пробиштип. Сместено е на левиот брег на реката Белошница, во подножјето на ридот Припор (581 м), кој се спушта и преминува во релативно пространа рамнина, над која од североисточна страна се издига ридот Костомар (707 м). Пуздерци спаѓа во групата на села од збиен тип. Селото е ридско и се наоѓа на надморска височина од 460 м. Од Пробиштип е оддалечено 9 км, а неговиот атар зафаќа површина од 6,8 км2.
Историја
Според народното кажување, првобитната селска населба била сместена во месноста Грамадиште на Долг Рид, каде што и денес се среќаваат грамади од камења. На местото се зборува дека во римско време имало црква.
Од средниот век не се останати писмени извори што се однесуваат на селото, а истото не се споменува ниту во документите кои потекнуваат од Лесновскиот манастир. Првите информации за селото се среќаваат во турски пописни тефтери од 1573 година, во коишто е наведено дека меѓу населението на селото се јавувале баштини на четворица селани, од кои едната била на вдовица по име Јанка. Со воените порази на Отоманското Царство од Полска, Русија и особено од Австрија во текот на XVII век, започнал процесот на одземање на земјишните поседи во селото и претворање на христијанското население во чифлигари, а баштините во чифлици. Во 1689 година, кога австриските војски продреле до Велес и Штип, населението од селото било измачувано како и во другите села од истиот крај, при што жените и децата биле врзувани со синџири и одведувани како робови, а постарите лица биле убивани. Некој свештеник запишал:
Оф, оф, оф! Тешко мене! Лут страв и неволја тогаш беше. Мајките од татковците ги делеа, а од таткото синот, младите ги робеа, а старите ги сечеа и давеа. Тогаш луѓето кон себе смртта ја повикуваа, а не животот, од проклети Турци Татари. Тешко мене, лута тага.
NGC 247
NGC 247 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Пуздерци
Историја
Во XIX век, Пуздерци се наоѓало во Штипската каза, во Отоманското Царство.
NGC 247
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 247 се споменува и како ESO 540-22, MCG -4-3-5, UGCA 11, IRAS 00446-2101.
Пуздерци
Историја
Интересно сознание од периодот на отоманската власт е тоа дека во селото немало траги на видлив отпор, а во документите и преданијата нема податоци за појавата на ајдути, што било случај во соседните села.
За време на Втората балканска војна, реката Белошица била линија на фронтот меѓу српските трупи распоредени околу Пуздерци и врвот на ридот Костомар на кој биле сместени бугарските трупи.
Во Народноослободителната војна во 1944 година имало борци и од селото Пуздерци. Тие се бореле во битките на Косово и на Сремскиот фронт, но нема податоци за загинати борци од селото.
Мост Рио-Андирио
Рио-Андирио (грчки: Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου), или официјално Харилаос Трикупис е висечки мост кој го премостува Коринтскиот Залив во близина на Патра, и го поврзува градот Рио на Пелопонез со градот Андирио на грчкото копно.
Надворешни врски
38.32139°N, 21.77278°W
NGC 247
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 247 е од видот SBcd. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,1 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 9,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,4 m/лм2. NGC 247 има привидни димензии од 19,2' х 5,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 47 м 8,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 20° 45' 36". Положбениот агол на објектот е во износ од 172°.
Други поделби
Проучување на NGC 247 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2758. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 306; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5849. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1199.
Бренстед-Лауриева теорија
Во хемијата, Бренстед-Лауриевата теорија е една од теориите кои определуваат што е киселина, а што база. Таа е дадена независно од страна на научниците Јоханес Николаус Бренстед и Мартин Лаури во 1923 година. Според оваа теорија, киселина претставува секоја хемиска единка (молекула или јон) која е способна да губи или дава (донира) протон (односно водороден јон), додека база е хемиска единка која може да собира или прифаќа протон. Според ова, следува дека за едно соединение кое се однесува како киселина, оддавајќи притоа протон, мора да постои база која ќе го прифати тој протон. Така, Бренстед-Лауриевиот концепт може да се претстави со равенката:
Пуздерци
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Пуздерци имало 100 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Пуздерци имало 96 жители. Во тоа време, селото имало пет чифлика на Турци од Штип и Крива Паланка, а месното население главно го сочинувале чивчии.
Бренстед-Лауриева теорија
Конјугирана база е јонот или молекулата која останува откако киселината оддала протон, додека конјугирана киселина е хемиската единка создадена кога базата прифатила протон. Оваа реакција може да продолжи понатаму или да е повратна; во секој случај киселината оддава протон на базата.
Пуздерци
Население
Поради невоедначена методологија на пописите на населението во 1921 и 1931 година, каде што вкупното население било претставено како збир за повеќе населби, не е можно да се изврши веродостојна споредба со развојот на населението од пописите во времето на СФРЈ. Во тој период е забележителен раст на населението како последица на доселувањето на лица од Кривопаланечко. Сепак, бројот на населението започнал значително да опаѓа од пописот во 1971 година, во време кога селските средини биле запоставени и се соочувале со низа инфраструктурни проблеми.
Според пописот од 2002 година, во селото живееле 34 жители, од кои 32 Македонци и 2 Роми. Бројот на домаќинства изнесувал 17, а бројот на живеалишта 31.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 9 жители, сите Македонци.
Бренстед-Лауриева теорија
Примери
Ацетатниот јон, CH3CO2-, е конјугираната база на оцетната киселина, додека хидрониум јонот, H3O+, е конјугираната киселина на базата - вода.
Пуздерци
Родови
Според истражувањата од 1970-тите, родови во селото се:
Општествени установи
Во минатото во селото имало основно училиште, коешто денес е затворено. Објектот во којшто било сместено училиште служи за стопанисување.
Бренстед-Лауриева теорија
Примери
каде H2O донира протон на NH3. Хидроксидниот јон е конјугирана база на водата, која се однесува како киселина.
Пуздерци
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Пробиштип, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што биле споени поранешните општини, Пробиштип и Злетово. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Пробиштип.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Пробиштип. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Пробиштип.
Бренстед-Лауриева теорија
Примери
Säure-Base-Konzepte
Пуздерци
Самоуправа и политика
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Трооло, во која покрај селото Пуздерци, се наоѓале и селата Бучиште, Гајранци, Гујновци, Зарапинци, Куково, Лезово, Пестришино, Стризовци и Трооло. Во периодот 1950-1952 година, селото било седиште на некогашната Општина Пуздерци, во која влегувале селата Зарапинци, Куково, Пестришино, Пуздерци, Стризовци и Трооло.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1545 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватен објект.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 21 гласач.
Водениче
Aldrovanda vesiculosa, позната како растение на водени тркала, е единствениот постоечки вид од родот на цветни растенија Aldrovanda од фамилијата Droseraceae. Растението фаќа мали водни без'рбетници користејќи стапици слични на оние на стапицата на Венера. Стапиците се исто така наредени во кривини околу централно, слободно лебдечко стебло, што и го дава заедничкото име. Ова е еден од ретките растителни видови способни за брзо движење.
Додека родот Aldrovanda сега е многу монотипичен, во фосилните записи се познати дури до 19 изумрени видови. Додека видот ни покажува одреден степен на морфолошка пластичност помеѓу популациите, A. vesiculosa поседува многу ниска генетска разновидност низ целиот нејзин опсег.
A. vesiculosa се има намалено во текот на минатиот век на само 50 потврдени постоечки популации ширум светот. Тие се распространети низ Европа, Африка, Азија и Австралија. Сепак, потенцијално инвазивни популации постојат и во источниот дел на САД. Го чуваат хобисти.
Морфологија
Aldrovanda vesiculosa е водно растение без корени. Садниците развиваат краток протокорен, но сепак, ова не успева понатаму да се развива и старее. Растението се состои од неколку пловечки стебла кои достигнуваат должина од 6–40 cm (2-16 во). На листовите од стапица растат во кругови од 5 до 9 тесно едноподруго должината на централното стебло на растението. Вистинските стапици се држат со ливчиња кои имаат воздушни кеси кои им помагаат во флотација. Едниот крај на стеблото постојано расте додека другиот крај изумира. Растот е доста брз, така што во оптимални услови се создава нов свиткувач еднаш или повеќе секој ден.
Стапица
Вистинските стапици се состојат од два лобуси кои се превиткуваат заедно за да формираат стапица слична на стапицата на Венера, освен што е помала и таа се наоѓа под вода. Овие стапици, кои се искривени така што отворите на стапицата се насочени кон надвор, се обложени однатре со фина обвивка од влакна од чкрапалото, кои се затвораат како одговор на контакт со водни безрбетници и ги заробуваат. Затворањето на оваа стапица трае 10-20 милисекунди, што го прави еден од најбрзите примери за движење на растенијата во кралството. Ова заробување е можно само во топли услови од најмалку 20 °C. Секоја стапица е опкружена со меѓу четири и шест 6-8 милиметри (0.24-0.31 ин) долги влакна кои го спречуваат активирањето на стапици од остатоци во водата.
Цвеќиња
Малите, осамени бели цветови на A. vesiculosa најчесто се потпираат над водата со кратки педуни кои произлегуваат од секири на вртење. Цветот се отвора само неколку часа, по што структурата се враќа под водата за производство на семе. Семињата се криптокотиларни: котиледоните остануваат скриени во обвивката на семето и многу служат како складиште на енергија за расадот. Цветењето, сепак, е ретко во умерените региони и слабо успешно во однос на развојот на плодовите и семињата.
Поделби
Aldrovanda vesiculosa најмногу се размножува најчесто преку вегетативно размножување. Во поволни услови, возрасните растенија ќе произведуваат огранок секој, што резултира со нови растенија додека врвовите продолжуваат да растат, а старите краеви изумираат и се одвојуваат. Поради брзата стапка на раст на овој вид, безброј нови растенија може да се произведат за краток временски период на овој начин.
Туриони
Зимски отпорна Алдрованда формира турони како стратегија за преживување мраз. На почетокот на зимата, врвот на растот почнува да произведува силно намалени немесојадни лисја на сериозно скратено стебло. Ова резултира со тесна пупка од заштитни листови кои, потешки и со ослободување на флотациони гасови, го раскинуваат мајчиното растение и тоне на дното на водата, каде што температурите се стабилни и потопли. Овде може да издржи температури до -15 °C. Во дивината,многу забележано е дека турјоните на Алдрованда имаат релативно ниска стапка на успешно тонење. Оние хранливи турјони кои не успеваат да потонат, потоа ги пасат водните птици или ги убиваат со почетокот на мразот. Во пролет, кога температурата на водата се искачува над 12–15 °C, турјоните ја намалуваат својата густина и пливаат дури до врвот на водата, каде што ртат и продолжуваат да растат. Како одговор на летната суша, може да се формираат и органи кои не се во мирување.
Дистрибуција
Aldrovanda vesiculosa е вториот најшироко распространет месојаден растителен вид, само зад утрикулариите, роден во Европа, Азија, Африка и Австралија. Алдрованда се шири главно преку движење на водни птици: растенијата што најмногу се лепат до нозете на птицата се транспортираат до следната водна дестинација на птичјиот пат. Како резултат на тоа, повеќето популации на Алдрованда се сместени покрај миграционите патишта на птичјите. Во текот на минатиот век, видот станува сè поредок, наведен како исчезнат во сè поголем број земји. Во 1970-тите, месојадните растителни хобисти го воведоле овој вид во малите езерца во дворот во Соединетите држави во државите Њу Џерси, Вирџинија и во Њујорк, и тие можеле да бидат потенцијално инвазивен вид поради нивните ефекти врз водните безрбетници.
Живеалиште
A. vesiculosa претпочита чиста, плитка, топла, стоечка вода со силна светлина, ниски нивоа на хранливи материи и малку кисела pH вредност (околу 6). Може да се најде како лебди меѓу Juncus, трска, па дури и ориз.
Ботаничка историја
Aldrovanda vesiculosa првпат била спомната во 1696 година од Леонард Плукенет, врз основа на колекции што биле направени во Индија. Растението го нарекол Lenticula pulustris Indica. Модерното ботаничко име потекнува од Гаетано Лоренцо Монти, кој ги опишал италијанските примероци во 1747 година и ги нарекол како Aldrovand i a vesiculosa во чест на италијанскиот натуралист Улисе Алдрованди. Кога Carl Linnaeus го објавил својот Species Plantarum во 1753 година, и било исфрлено од името (очигледна грешка при копирање) за да се формира модерниот бином.
Могила (Лаки)
Се наоѓа на 2 км северозападно од селото, на левиот брег на реката Осојница. Тумулот во основата има пречник од 8 м и височина од 2 м. На јужната страна има оштетувања.
Светско првенство во атлетика 2011 – Мажи 800 метри
800 метри за мажи на Светско првенство во атлетика 2011 се одржаа на Стадионот Тегу на 27, 28 и 30 август.
Квалификации
Квалификации: Првите 3 од секоја група (Q) и следниот 6 најбрзи (q) продолжуваат полуфиналето.
Полуфинале
Квалификации: Првите 2 од секоја група (Q) и следните 2 најбрзи (q) продолжуваат финалето.
Говедарски Пат (Црвулево)
Говедарски Пат — археолошко наоѓалиште во селото Црвулево општина Карбинци. Наоѓалиштето претставува населба и некропола од доцната антика. На 400 м североисточно од селото, од десната страна на Руљачка Река има зарамнета тераса. Во нивата на Ц. Карајанов во 1976 година е откриена и истражена гробница со голем број гробни прилози од керамика, коска, стакло и метал, од III-IV век. Околу неа на површината има остатоци од градежен материјал.
Ирина Бокова
Нејзиниот такто Георги Боков бил еден од најблиските новинари до власта за време на комунистичкиот режим во Бугариjа.
Цеко Торбов
Цеко Торбов (, -,  — бугарски правник, филозоф и универзитетски професор. Познат е по неговите преводи на Имануел Кант, направени со неговата сопруга Валентина Топузова. Се смета за најзначајниот следбеник на Имануел Кант во Бугарија во областа на филозофијата на правото.
Животопис
Роден е во 1899 година во Орјахово во семејство по потекло од влашкото село Гопеш, Битолско. Неговиот татко му бил прв братучед на архитектот Наум Торбов. Во 1923 година го одбранил својот докторат по право во Гетинген. Потоа предавал меѓународно право, филозофија на правото и германски јазик во Бугарија. Помеѓу 1956 и 1980 година ги превел главните дела на Кант. За нив ја добил Хердеровата награда од Виенскиот универзитет во 1970 година. Предавал на Универзитетот во Софија, како и на Вишата школа за финансиски и административни науки (сега УНСС).
Цеко Торбов има придонес за подобрување на италијанскиот превод на „Критичари на чистиот разум“.
Почести
Аудиториумот во Новиот бугарски универзитет бил именуван по Цеко Торбов.
На 15 мај 2019 година била организирана национална научна конференција по повод 120-годишнината од неговото раѓање.
Дуова Пештера
Дуовата Пештера се наоѓа на југоисточната страна непосредно под врвот Козјак на планината Бабуна. Сместена е на десната страна на скарстена суводолица, непосредно под врвот Козјак на надморска височина од 1670 метри. Формирана е во калцитски мермери. Се одликува со вкупна должина од 81 метар, а од украсите кои се во мал број, се издвојуваат сливовите во вид на топки. Била истражувана од ПСК Златоврв од Прилеп на 9 април 2006 година. .
Во внатрешноста на пештерата постои извор наречен Дуова Вода, за чии води околното население верува дека се лековити, поради што постои обичај изворот да се посетуваат и од него да се полни вода на Духовден, поради што и самата вода и пештера е наречена Ду(х)ова. Во непосредна близина на изворот има повеќе глинени садови и шишиња, а во самиот извор има и голем број монети.
Во својата книга Материјали по изучувањето на Македонија, македонскиот револуционер Ѓорче Петров, опишувајќи го врвот Козјак, запишал дека како и сите планини со варовнички состав, Козјак е многу богат со подземни пештери и пропасти, од коишто некои се полни со вода во дното. Попознати од нив се две: една на врвот (Дуова), друга по западната падина над с.Ореовец (Рамниште), при што втората е позната по исцелителната „Дуова Вода“ (вода на Св. Дух, затоа што на Св. Дух одат да се мијат од неа). По еден тесен премин влегуваш под земјата на 20-30 стапки и достигнуваш до една пештера на којашто карпите и се мокри и од нив во дното капе малку вода. Тоа е „Духовата Вода“.
NGC 2027
NGC 2027 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2027 се споменува и како ESO 86-SC13, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 6 ноември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 34 м 59,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 66° 54' 59".
Други поделби
Проучување на NGC 2027 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8891.
Чарлс II
Чарлс II (англ. Charles II) (29 мај 1630 – 6 февруари 1685) бил крал на Англија, Шкотска и Ирска.
Таткото на Чарлс II, кралот Чарлс I, бил погубен во Вајтхол на 30 јануари 1649 година, на врвот од Англиската граѓанска војна. Иако Парламентот на Шкотска го прогласил Чарлс II за крал на Велика Британија и Ирска во Единбург на 6 февруари 1649 година, Англискиот парламент донел закон што секоја таква прокламација ја прави незаконска. Англија влегла во период познат како „Англиско меѓувладеење“ (лат. интерегнум) или Англиски Комонвелт, а земјата била де факто република, предводена од Оливер Кромвел. Кромвел го поразил Чарлс во Битката кај Ворчестер на 3 септември 1651 година, по што Чарлс побегнал во континентална Европа. Кромвел станал де факто диктатор на Англија, Шкотска и Ирска. Чарлс ги поминал следните девет години во егзил во Франција, Обединетите Покраини и Шпанските Ниски Земји.
Политичката криза која следела по смртта на Кромвел во 1658 година довела до обновување на монархијата, а Чарлс бил повикан да се врати во Британија. На 29 мај 1660 година, на неговиот 30-ти роденден, тој бил примен во Лондон на јавно признание. По 1660 година, сите правни документи биле датирани како да Чарлс го наследил својот татко како крал во 1649 година.
Англискиот парламент на Чарлс донел закони познати како Кларендонскиот Код, создаден да ја зацврсти позицијата на повторно воспоставената Црква на Англија. Чарлс го прифатил Кларендонскиот Код иако самиот тој ја фаворизирал политиката за религозна толеранција. Втората Англо-Холандска војна била главниот проблем во надворешната политика за време на раното владеење на Чарлс. Во 1670 година, Чарлс станал дел од тајната спогодба од Довер, сојуз со неговиот прв братучед, францускиот крал Луј XIV. Луј се согласил да му помогне на Чарлс во Третата англо-холандска војна и да му исплати пензија, а Чарлс тајно ветил дека ќе премине во римокатоличка вера во неодредено идно време. Во 1672 година, Чарлс се обидел да воведе верска слобода за католиците и протестантските дисиденти со неговата Кралска декларација за толерантност, но Англискиот парламент го принудил да ја повлече. Во 1679 година, откритието на Тит Оут за недокажаната Папска завера (англ. Popish Plot) ја предизвикало Кризата на исклучување, кога било откриено дека братот на Чарлс и негов наследник (Џејмс, војводата од Јорк) е римо-католик. Од кризата се создале партијата Виг, која се залагала за исклучување и партијата Тори, која била против исклучување. Чарлс бил на страна на Ториевците, а по откривањето на заверата Рај Хаус (англ. Rye House Plot) во 1683 година за да се убијат Чарлс и Џејмс, некои водачи на партијата Виг биле убиени или принудени на егзил. Чарлс го распуштил Англискиот Парламент во 1681 година и владеел сам сè до својата смрт на 6 февруари 1685 година. Тој бил прифатен во Римокатоличката црква на неговата смртна постела.
Чарлс бил познат како Веселиот Монарх, поради неговата живост и хедонизам на неговиот двор и општата утеха при враќањето во нормала по повеќе од 10 години власт на Оливер Кромвел и пуританците. Жената на Чарлс, Катерина од Браганца, не родила деца, но Чарлс признал најмалку 12 незаконски деца од неколку љубовници. Бидејќи незаконските деца биле исклучени од правото на наследство, на престолот го наследил неговиот брат Џејмс.
Ран живот
Чарлс е роден во палатата Семт Џејмс на 29 мај 1630 година. Неговите родители биле кралот Чарлс I, кој владеел со трите кралства на Англија, Шкотска и Ирска, и кралицата Хенриета Марија, сестрата на францускиот крал Луј XIII. Чарлс бил нивниот втор син и дете. Нивниот прв син, кој е роден околу една година пред Чарлс, починал неколку часа по раѓањето. Англија. Шкотска и Ирска биле христијански земји, но обожавањето било поделено меѓу различни деноминации како католицизам, англицизам, презвитеризам и пуританизам. Чарлс бил крстен во кралската капела на 27 јуни од англиканскиот бискуп на Лондон, Вилијам Лод и воспитан од протестанстката војвотка од Дорсет, иако неговите кумови ги вклучувале Луј XIII и Марија де Медичи, католичките роднини на неговата мајка. При раѓањето, Чарлс станал војвода од Корнвол и војвода од Ротсеј, заедно со неколку други поврзани титули. На неговиот осми роденден, тој бил назначен за принц од Велс, иако нему никогаш формално не му биле доделени почестите на кнежевството Велс.
За време на четириесеттите години од XVII век, кога Чарлс сè уште бил млад, неговиот татко ги победил парламентарските и пуританските сили во Англиската граѓанска војна. Чарлс го придружувал неговиот татко во Битката на Еџхил, и на 14-годишна возраст учествувал во борбите во 1645 година, кога бил прогласен за заштитник-командант на англиските сили во Вест Кантри. До пролетта во 1649 година, неговиот татко ја губел војната и Чарлс ја напуштил Англија поради страв за неговата безбедност, упатувајќи се прво на островите на Сицилија, потоа во Џерси и на крај во Франција, каде неговата мајка веќе живеела во егзил, а неговиот прв братучед, осумгодишниот Луј XIV, бил крал.
Во 1648 година, за време на Втората англиска граѓанска војна, Чарлс се преселил во Хаг, каде неговата сестра Мери и неговиот зет Вилем II Орански, можеле да овозможат поцврста помош на ројалистичката цел отколку француските роднини на кралицата. Сепак, кралската флота која била под контрола на Чарлс не била во предност и не успеала да стигне до Шкотска навреме за да се спои со кралската енгејџерска армија (анг. Engagers) на војводата од Хамилтон, пред да биде поразена во Битката кај Престон од страна на парламентарците.
Во Хаг, Чарлс имал кратка афера со Луси Волтер, која подоцна лажно тврдела дека тие тајно се венчале. Нејзиниот син, Џејмс Крофтс (подоцна војвода од Монмут и војвода од Баклеј), бил едно од многуте незаконски деца на Чарлс кои тој подоцна ги признал, и кој бил видна личност во политичкиот живот и општеството во Британија.