Историја_на_Србија_под_Хабсбуршката_монархија
Миграција во Русија
Првиот конкретен чекор во политичкото зближување на српскиот народ во Австрија и Русија бил престојот на рускиот претставник Возњичин на мировните преговори во Карловац во 1699 година. Надежите за ослободување што српскиот народ ги положил во царот Леополд се претвориле во надеж на „големиот руски цар Петар“. Ова е донекаде и разбирливо, бидејќи Србите и Русите биле поврзани со припадност на иста, словенска група на народи и православна црква. Во предвечерието на Руско-турската војна во 1710 година, поморскиот граничен полковник Јован Текелија му испратил на капетанот Богдан Поповиќ писмо до цар Петар во кое изразува надеж за победа на руската војска и им нуди помош на Србите. Во 1711 година во руската војска се борел и српска чета под команда на капетанот Јован Албанец. Војната со Турција на рускиот суд му покажал дека јужните граници не се ни способни за одбрана, а камоли појдовна точка за можно натамошно ширење на руската држава во тој правец. Иако ја признале руската влада, месното население не било подготвено да се потчини на апсолутизмот на рускиот цар и стапи во контакт со Полјаците и Кримскиот Кан. Тоа ја покренал идејата дека одреден број Срби ќе се населат во тие области и ќе формираат нешто слично на Воената граница во Австрија. Мисијата за регрутирање Срби му била доверена на Јован Албанец, а во 1727 година од првите српски доселеници бил основан српскиот хусарски полк. По враќањето од војната со Персија во 1729 година, полкот бил распореден меѓу Славјански и Линија, а војниците добиле земја да обработуваат, што потсетувало на системот на Воената граница. Во следните години немало повеќе масовни миграции, туку се случувале индивидуални доселувања. Поттик за нови миграции се појавил во 1750 година, кога бил објавен развојот на Потиско-Поморската граница, со рок до 1751 година. Моментот бил исклучително поволен за Русија, бидејќи сега таа била најдобра можна дестинација за српските офицери и војници кои сакале да ја продолжат војната кариера и не сакале да станат обични цивили. Рускиот претставник во виенскиот двор, Михајло Рјумин, ѝ напишал на царицата Јелисавета дека би било добро српските граничари да се населат во Русија, бидејќи тие се многу добра војска, а бидејќи Австрија ги отфрла, нема да биде потешко да се преселат. нив. Тој ја потсети царицата дека нејзиниот татко, императорот Петар Велики, вложил големи напори да ги привлече Србите на своја страна. Тој напоменал дека најважно е да се придобијат офицерите Јован Хорват, Рајко Прерадовиќ, Јован Чарнојевиќ и Јован Шевиќ, бидејќи народот во голема мера ги следи и нивните постапки. Царицата испратила декрет со кој му се доделува чин генерал-мајор на Јован Хорват и чин на други офицери повисок од оној што го имале во австриската војска. Ова имало големо влијание врз нивната посветеност бидејќи имале широко отворена врата за кариера. Потполковникот Јоват Хорват побарал да биде отпуштен од војската и да му биде дозволено да се приклучи на руската служба, а на 5 јули 1751 година царицата го одобрила. Со него пасоши добиле и други службеници, а потоа почнале да регрутираат што е можно повеќе граничари. Локалните власти забележале дека се подготвува иселување на голем број жители, што се заканувало целосно да се напуштат одредени области, па забраниле регрутирање и почнале да ги прогонуваат оние што го сториле тоа. Јован Хорват сфатил дека неговата акција е при крај и на крајот на септември ја напуштил австриската државна територија, заедно со околу 1000 емигранти.