cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сатурнови прстени
Прстен Јанус/Епиметеј
Слаб прстен од прашина е присутен околу регионот окупиран од орбитите на Јанус и Епиметеј, како што е откриено од снимките направени во напред расфрлана светлина од вселенското летало Касини во 2006 година. Прстенот има радијален опсег од околу 5.000 км. Неговиот извор се честички кои се фрлаат од површините на месечините од удари на метеороиди, кои потоа формираат дифузен прстен околу нивните орбитални патеки.
Г-прстен
Г-прстенот е многу тенок, слаб прстен околу половина пат помеѓу Ф-прстенот и почетокот на Ф-прстенот со неговиот внатрешен раб околу 15.000 км внатре во орбитата на Мимант. Содржи единствен јасно посветол лак во близина на неговиот внатрешен раб (сличен на оние во прстените на Нептун) кој се протега околу една шестина од неговиот обем, средиште на месечината Егеон со пречник од половина км, која се држи на место со 7:6 орбитална резонанца со Мимант. Се верува дека лакот е составен од ледени честички до неколку метри во пречник, а остатокот од Г-прстенот се состои од прашина ослободена од внатрешноста на лакот. Радијалната ширина на лакот е околу 250 km, во споредба со широчината од 9.000 km за Г-прстенот како целина. Се смета дека лакот содржи материја еквивалентна на мала ледена месечина со пречник од околу сто метри. Прашината ослободена од Егеон и другите изворни тела во лакот со помош на микрометеороидни удари се оддалечува од лакот поради интеракцијата со магнетосферата на Сатурн (чија плазма коротира со магнетното поле на Сатурн, кое ротира многу побрзо од орбиталното движење на Г-прстенот). Овие ситни честички постојано се еродираат од понатамошни влијанија и се дисперзираат со влечење на плазмата. Во текот на илјадници години прстенот постепено ја губи масата, која се надополнува со дополнителни влијанија врз Егеон.
Метонски прстенест лак
Слаб прстенест лак, првпат откриен во септември 2006 година, покривајќи надолжен опсег од околу 10 степени е поврзан со месечината Метон. Се верува дека материјалот во лакот претставува прашина исфрлена од Метон со удари од микрометеороиди. Ограничувањето на прашината во лакот се припишува на резонанца од 14:15 со Мимант (слично на механизмот на затворање на лакот во Г-прстенот). Под влијание на истата резонанца, Метон отчукува напред-назад во својата орбита со амплитуда од 5° должина.
Прстенеста арка Анта
Слаб прстенест лак, првпат откриен во јуни 2007 година, покривајќи надолжен опсег од околу 20 степени е поврзан со месечината Анта. Се верува дека материјалот во лакот ја претставува прашината исфрлена од Анта од удари на микрометеороиди. Ограничувањето на прашината во лакот се припишува на резонанца од 10:11 со Мимант. Под влијание на истата резонанца, Анта се движи напред-назад во својата орбита над 14° од географската должина.
Паленов прстен
Слаб прстен од прашина ја дели орбитата на Пален, како што е откриено од сликите направени во напред расфрлана светлина од вселенското летало Касини во 2006 година. Прстенот има радијален опсег од околу 2.500 км. Неговиот извор се честички кои се разбиени од површината на Пален од удари на метеороиди, кои потоа формираат дифузен прстен околу неговата орбитална патека.
Е-прстен
Е-прстенот е вториот најоддалечен прстен и е исклучително широк; се состои од многу ситни (микронски и подмикронски) честички воден мраз со силикати, јаглерод диоксид и амонијак. Е-прстенот е дистрибуиран помеѓу орбитите на Мимант и Титан. За разлика од другите прстени, тој е составен од микроскопски честички наместо од макроскопски парчиња мраз. Во 2005 година, било утврдено дека изворот на материјалот на Е-прстенот се криовулкански облаци кои произлегуваат од „тигарските појаси“ на јужнополарниот регион на месечината Енкелад. За разлика од главните прстени, Е-прстенот е повеќе од 2.000 km во дебелина и се зголемува со оддалеченоста од Енкелад. Структурите слични на ластари, забележани во Е-прстенот може да се поврзат со емисиите на најактивните јужни поларни млазови на Енкелад.
Честичките на Е-прстенот имаат тенденција да се акумулираат на месечините кои орбитираат во него. Екваторот на водечката полутопка на Тетида е обоен малку сино поради материјалот што паѓа. Тројанските месечини Телесто, Калипсо, Елена и Полидевк се особено погодени бидејќи нивните орбити се движат нагоре и надолу по прстенестата рамнина. Ова резултира со тоа што нивните површини се обложени со светол материјал кој ги измазнува одликите.
Прстен Феба
Во октомври 2009 година, било објавено откривање на слаб диск со материјал внатре во орбитата на Феба. Во моментот на откривањето, дискот бил порамнет до Земјата. Овој диск може слободно да се опише како уште еден прстен. Иако е многу голем (како што се гледа од Земјата, привидна големина на две полни месечини ), прстенот е практично невидлив. Тој бил откриен со помош на НАСА односно со вселенскиот телескоп Спицер, и бил виден во текот на целиот спектар на набљудувања, кој се проширил 128-207 пати од полупречникот на Сатурн, со пресметките што покажува дека тоа може да се прошири надвор до до 300 полупречници на Сатурн и навнатре кон орбитата на Јапетус со 59 полупречници на Сатурн. Прстенот потоа бил проучуван со помош на вселенското летало WISE, Herschel и Cassini; Набљудувањата на WISE покажуваат дека се протега од најмалку помеѓу 50 и 100 до 270 полупречници на Сатурн (внатрешниот раб се губи во сјајот на планетата). Податоците добиени со WISE покажуваат дека честичките на прстенот се мали; оние со полупречници поголеми од 10 cm сочинуваат 10% или помалку од површината на напречниот пресек.
Феба кружи околу планетата на растојание од 180 до 250 полупречници. Прстенот има дебелина од околу 40 полупречници. Бидејќи се претпоставува дека честичките на прстенот потекнуваат од удари ( микрометеороиди и поголеми) на Феба, тие треба да ја делат нејзината ретроградна орбита, што е спротивно на орбиталното движење на следната внатрешна месечина, Јапет. Овој прстен лежи во рамнината на орбитата на Сатурн, или приближно на еклиптиката, и затоа е наклонет за 27 степени од екваторската рамнина на Сатурн и другите прстени. Феба е наклонета за 5° во однос на рамнината на орбитата на Сатурн (често се пишува како 175°, поради ретроградното орбитално движење на Феба), а неговите вертикални движења над и под прстенестата рамнина тесно се согласуваат со набљудуваната дебелина на прстенот од 40 полупречници на Сатурн.
Постоењето на прстенот било предложено во 1970-тите од Стивен Сотер. Откритието го направиле Ен Ј. Вербисер и Мајкл Ф. Скрутски (од Универзитетот во Вирџинија) и Даглас П. Хамилтон (од Универзитетот во Мериленд, Колеџ Парк). Тројцата студирале заедно на Универзитетот Корнел како дипломирани студенти.
Материјалот од прстенот мигрира навнатре поради ремисија на сончевото зрачење, со брзина обратно пропорционална на големината на честичките; а 3 cm честичка би мигрирала од околината на Феба до онаа на Јапет во текот на староста на Сончевиот Систем. Така, материјалот би ја погодил водечката полутопка на Јапет. Ударот на овој материјал предизвикува мало затемнување и поцрвенување на водечката полутопка на Јапет (слично на она што се гледа на уранските месечини Оберон и Титанија), но директно не создава драматична двобојна боја на таа месечина. Наместо тоа, материјалот што паѓа иницира позитивен процес на топлинска самосегрегација на сублимација на мразот од потоплите региони, проследен со кондензација на пареа во поладни региони. Ова остава темен остаток од „заостанат“ материјал кој го покрива најголемиот дел од екваторскиот регион на водечката полутопка на Јапет, што е во контраст со светлите ледени наслаги што ги покриваат поларните региони и поголемиот дел од задната полутопка.
Можен прстенест систем околу Реја
Втората по големина месечина на Сатурн, Реја, се претпоставува дека има сопствен систем на слаб прстен кој се состои од три тесни појаси вградени во диск со цврсти честички. Овие наводни прстени не се снимени, но нивното постоење е заклучено од набљудувањата на Касини во ноември 2005 година за исцрпување на енергетските електрони во магнетосферата на Сатурн во близина на Реја. Инструментот за магнетосферска слика (MIMI) забележал благ градиент пробиен со три остри капки во протокот на плазмата на секоја страна од Месечината во речиси симетрична шема. Ова би можело да се објасни ако тие биле апсорбирани од цврст материјал во форма на екваторијален диск кој содржи погусти прстени или лакови, со честички можеби од неколку дециметри до приближно еден метар во пречник. Понов доказ кој е во согласност со присуството на прстените на Реја е збир на мали ултравиолетови-светли точки распоредени во линија што се протега три четвртини од обемот на Месечината, на 2 степени од екваторот. Дамките се толкуваат како точки на удар на материјалот од прстенот што се деорбитира. Сепак, насочените набљудувања на Касини на наводната рамнина на прстенот од неколку агли не покажале ништо, што сугерира дека е потребно друго објаснување за овие загадочни одлики.
Сорбас
Сорбас  — општина во покраината Алмерија, во автономната заедница Андалузија.
Демографија
Source: INE (Spain)
Agusta/Bell AB-206
Компанијата Agusta лиценцирано го произведува хеликоптерот AB 206, инаку производ на американската компанија Bell, пред сè за пазарот во Италија, односно за нејзините воени и за цивилни потреби. Во хеликоптерот е вграден турбомлазен мотор Allison 250 C20 R4 и хеликоптерот може да понесе пет патници.
Масакр во Голема Иванча
Масакрот во Голема Иванча се случил на 8 април 2013 година во селото Голема Иванча во Србија. За време на настанот, 13 луѓе биле убиени и тројца биле повредени, вклучително и сторителот на злосторството. Полицијата го идентификувала 60 годишниот Љубиша Богдановиќ како сторител на убиствата, а голем дел од убиените биле негови роднини. Овој масакр бил најголем во земјата по завршувањето на Југословенските војни. 9 април 2013 година бил пригласен за ден на жалост во државата.
Убиства
Убистават започнале во 5 часот наутро и човекот пукал и ги убил неговата мајка и син. Во меѓувреме пукал и во неговата сопруга, која била тешко повредена. Убиецот потоа влегол во соседните куќи и убил пет мажи, пет жени и едно мало детенце, сите убиени додека спиеле. Убиецот пукал со пиштол CZ-88 9mm pistol. Убиствата прекинале кога на местото пристигнала полицијата, која ја викнала сопругата на сторителот. Полицијата го пронашла сторителот во неговиот двор во моментот кога се обидел да изврши самоубиство. Тој не успеал да се самоубие, туку тешко се повредил во главата. Тој бил прогласен за сторител на злосторствата.
Доротеја од Данска (електорка на Фалц)
Доротеја од Данска и Норвешка (10 ноември 1520 - 31 мај 1580 година) била данска, норвешка и шведска принцеза и електорка на Пфалц како сопруга на електорот Фредерик II од Пфалц. Таа била кандидат за данскиот, норвешкиот и шведскиот престол и титуларен монарх во 1559-1561 година.
Биографија
Принцезата Доротеја е родена на 10 ноември 1520 година од кралот Кристијан II од Данска и Норвешка и Изабела од Бургундија, сестра на светиот римски цар Карло V. Доротеја имала постар брат, Јохан „Ханс“, роден на 21 февруари 1518 година. Нејзините постари браќа близнаци, Филип Фердинанд и Максимилијан, родени на 4 јули 1519 година, двајцата умреле пред нејзиното раѓање, вториот во 1519 година и првиот во 1520 година. Нејзината сестра Кристина се родила две години подоцна, во 1522 година, и била нејзиниот единствен брат или сестра кој достигнал полнолетство. Кристина ќе се омажи двапати, прво со Франциско II, војводата од Милано, и второ со Францис I, војводата од Лорен.
На 20 јануари 1523 година, нелојалните благородници го принудиле нејзиниот татко да абдицира и му го понудиле тронот на неговиот вујко, војводата Фредерик од Холштајн. Тој месец мајка и родила мртвороден син. Тригодишната Доротеа и нејзината сестра и брат ги следеле своите прогонети родители во Вере во Зеланд, Холандија, а за нив се грижеле холандските регенти, нивната внука и тетка, Маргарет од Австрија и Марија од Унгарија. Нејзината мајка починала кога имала пет години, на 19 јануари 1526 година. Холандскиот двор бил официјално католичка средина, но под влијание на симпатиите кон протестантизмот, а самата Доротеја рано стекнала протестантски симпатии.
Доротеја многу рано била предмет на предлози за брак. Ја опишуваат најчесто во споредба со нејзината сестра и ја нарекуваат убава, пониска и послаба од нејзината сестра. Во 1527 година, Волси го предложил војводата од Ричмонд како натпревар или за Доротеја или за Кристина, но овој предлог не бил прифатен од Хабсбурзите бидејќи Ричмонд бил нелегитимен.
Нејзиниот брат Ханс починал во 1532 година на околу четиринаесет години. Како најстарото преживеано дете на абдицираниот Кристијан II, Доротеја имала претензии за данскиот, норвешкиот и шведскиот престол. Поради ова, данскиот крал Фредерик и предложил на Доротеја да се омажи за својот најмлад син, принцот Џон, по што тој ќе го именува Јован за негов наследник и наместо тоа ќе го остави својот најстар син и сегашен наследник Кристијан како наследник на Војводството Шлезвиг-Холштајн. Ова било отфрлено од царот и регентот Марија бидејќи не сакале да преговараат со Фридрих, кого го сметале за узурпатор. Работата стана спорна кога Фредерик починал во 1533 година. Во 1532 година, таа добила предлог од војводата од Милано, но царот наместо тоа ја избрал нејзината сестра за тој натпревар. Долго време се очекувало Доротеја да се омажи за кралот Џејмс V од Шкотска, но планот никогаш не бил реализиран во страв да не го навреди францускиот монарх, кој сакал Џејмс да направи француски натпревар, надополнето со тешкотијата да се најде соодветен мираз за неа.
Брак
Доротеја станала популарна во Пфалц. Таа имала добри односи со Фредерик и неговото семејство. Двојката имала слични карактери, споделувала љубов кон авантурите и веселбите, а таа „секогаш била подготвена да го придружува на опасните патувања, да се искачува по планини или реки Форд, со истата неизгаслива храброст и веселост на срцето“. Таа немала деца. Во нејзината вознемиреност да забремени, таа отишла на аџилак и носела свети појаси: „тоа беше направено без никаков дух на посветеност, но со голема веселба и смеа“.
Во 1537-1538 година, таа била домаќин на нејзината сестра Кристина, војвотката од Милано, за време на нејзиното патување назад во Холандија од Италија. Доротеја и Фредерик ги опишувале како големи расипници и се зборувало дека не била среќна додека не го потрошила својот последен денар. Бидејќи Фредерик бил од ист карактер, нивното заедничко трошење пари ги задолжило многу.
Фредерик и Доротеј никогаш не се откажале од своето барање за тронот на Данска и активно работеле на тоа царот да го поддржи. Во 1539 година, тие го посетиле императорот во Шпанија за да го истражат ова прашање, но безуспешно. Доротеја била личен пријател на царицата Изабела од Португалија, и кога Исабела умрела истата година, тие изгубиле сојузник во нивните обиди да го убедат императорот. Двојката го посетила францускиот двор на враќање во Холандија, каде што Доротеја го привлекла вниманието на францускиот крал до тој степен што нејзината роднина, кралицата на Франција, Елеонора од Австрија, наводно, цело време била на нејзина страна за да ја спречи. да стане љубовник на кралот. Во 1540 година, Доротеа го поддржала посакуваниот љубовен брак на нејзината сестра Кристина со Рене, принцот од Портокал.
Во февруари 1540 година, Доротеја била нарачана од Фредерик да ја посети и да се заложи за каузата на нејзиниот татко кај императорот, за да спречи обновување на примирјето меѓу Холандија и кралот Кристијан III. По консултации со архиепископот Карондел, претседателот на советот, и Гранвел, Доротеја и Кристина ја испратиле следната молба до императорот:
Жалбата сепак била неуспешна.
Во 1544 година, Фредерик станал изборник Палатин. Царот официјално го признал Кристијан III од Данска истата година, но Фридрих продолжил да го притиска своето тврдење. Таа присуствувала на погребот на сопругот на нејзината сестра, Френсис од Лорен, во Нанси. На Божиќ во 1546 година Фридрих и Доротеја се причестувале на протестантски начин во Хајделберг, што предизвикало незадоволство на царот. Извесно време, Фредерик застанал на страната на протестантската опозиција. Сепак, тој наскоро повторно се приклучил на католичката кауза на императорот. По ова, Доротеја и Фредерик го спречиле воведувањето на протестантската реформација. Доротеја имала лутерански симпатии цел живот. Во 1551 година, Доротеја и Фредерик допатувале во официјална посета на Лорен.
Подоцнежниот живот
Во 1556 година, Фредерик умрел, негуван од Доротеа. Таа испратила по неговиот наследник, Ото Хенри, електор Палатин. Ото Хенри ја вовел протестантската реформација, која Доротеја ја поддржувала. Кога ја посетила својата сестра во Холандија во 1557 година, за неа било кажано дека: „позната е дека е лутеранка и против императорот, и овде е исто толку омразена колку што е сакана нејзината сестра Кристина“. Поранешниот император Карло V му наложил на својот син Филип да ја покани Доротеја да остане во Холандија за таа повторно да стане католик, а Кристина исто така се обидела да ја убеди да го стори тоа, но Доротеј одбила.
Како вдовица, таа живеела во пензија во замокот Палатин во Нојбург. Имало размислувања за брак со синот на Филип од Хесен, или со Алберт Алкибијад, Маркграв од Бранденбург-Кулбах, но ниту еден не се остварил, а вториот починал во 1557 година. По смртта на нејзиниот татко во затвор во Данска во 1559 година, Доротеја ја презела титулата кралица на Данска како негов наследник. Сепак, ѝ требала помош од династијата на нејзината мајка за да го искаже своето тврдење, но династијата Хабсбург не покажала интерес да и помогне да го преземе тронот. Затоа, данските лојалисти, на чело со Педер Окс, побарале од Кристина да ја убеди Доротеја да ги предаде своите барања на Кристина и нејзиниот син. Во 1561 година, Кристина ја посетила Доротеја, и наводно го направила тоа.
Доротеја починала во 1580 година и била погребана во црквата Свети Дух во Хајделберг.
Поље кај Тржишче
Поље кај Тржишче (словенечки: Polje pri Tržišču) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
1966 во спортот
1966 година во спортот содржи некои значајни настани.
Краставец (Праведник)
Краставец — населба од римското време во атарот на селото Праведник, Македонија. На 500 метри источно од селото, на три тераси со површина од околу 100 на 100 метри има множество фрагменти од керамички садови и градежен материјал (тегули, имбрекси и кршен камен).
NGC 5545
NGC 5545 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5545 се споменува и како UGC 9143, MCG 6-31-91, VV 210, IRAS 14149+3648, KUG 1414+368, KCPG 422B, PRC D-46, Arp 199.
Откривање
Објектот е откриен на 10 април 1852 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5545 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 5545 има привидни димензии од 1' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 17 м 4,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +36° 34' 29"". Положбениот агол на објектот е во износ од 58°.
Други поделби
Проучување на NGC 5545 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51023. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 110; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2552. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 127.
Федерална Лига
Инспириран и предводен од Хозе Хервасио Артигас, прогласи независност од шпанската круна во 1815 година и испрати провинциски делегати на Конгресот на Тукуман со инструкции во врска со целта што не може да се преговара за прогласување целосна независност на обединетите провинции на Рио де ла Плата и формирање конфедерација. на провинциите, сите на еднакви основи и владата на секоја е директно одговорна пред своите народи со непосредни демократски средства на владеење. Делегатите од овие провинции беа одбиени на формалности од Конгресот кој ја прогласи независноста на обединетите провинции на Рио де ла Плата на 9 јули 1816 година.
Федералната лига се соочи со централистичките влади, како и со интересите на економската и културната елита на Буенос Аирес и Монтевидео, во она што подоцна стана граѓанска војна. Во 1820 година, федералистичките гувернери на провинциите Санта Фе и Ентре Риос, Естанислао Лопез и Франциско Рамирез, ја поразиле намалената Директорска армија, ставајќи крај на централизираната влада на обединетите провинции и воспоставувајќи федерален договор со провинцијата Буенос Аирес.
Лигата беше распуштена откако нејзините конститутивни провинции повторно се приклучија на обединетите провинции, сега под федерална привремена организација, и по инвазијата на Банда Ориентал од страна на Бразилско-португалската империја и поразот на Артигас. Во својот најголем обем, Лигата се протегала на териториите на денешен Уругвај, јужната бразилска држава Рио Гранде до Сул и аргентинските провинции Ентре Риос, Санта Фе, Кориентес, Мисионес и Кордоба.
Космос-2188
Космос-2188 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 3 јуни 1992 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 45 килограми. Космос-2188 бил комуникациски сателит.
Трговија со дрога
Трговијата со дрога (наркотрговија) — глобален црн пазар кој опфаќа одгледување, производство, дистрибуција и продажба на супстанци кои се забранети со закон. Повеќето земји ја забрануваат трговијата на многу видови дроги освен доколку за тоа не се поседува лиценца. Според извештај на ОН, во 2003 година, глобалната трговија со дрога остварила 321,6 милијарди американски долари. Истата година, со БДП од 36 милијарди американски долари, трговија со дрога може да се процени на нешто помалку од 1 процент од вкупната светска трговија. Користењето на дрога е распространето низ целиот свет.
Историја
Оваа трговија се појавила како резултат на законите кои ја забранувале дрогата. Во Првата опиумска војна, кинеските власти го забраниле опиумот, но Обединетото Кралство ја присилило земјата да им дозволи на британските трговци да го продаваат опиумот на населението. Во 19 век, пушењето на опиум станало вообичаено поради зголемениот увоз од страна на британските трговци. Тргувањето со опиумот било мошне профитабилно (како што е случајот со хероинот денеска). Како резултат на ваквата трговија, два милиони Кинези станале зависници од дрога. Британската Круна (со договорите од Нанѓинг и Тианјин) зела огромни суми на пари од кинеската влада преку оваа трговија која ја нарекла "надомест на штета".
Мафиите ги имале насочиле своите активности кон коцкањето и кражбите сè до 1920, кога организирале шверцување како одговор на забраната за дрога. Пример за спектакуларниот бунт на мафијата како резултат на Забраната е синдикатот на Ал Капоне кој владеел со Чикаго во 1920-те години. Официјалниот подем на трговијата со дрога започнал во 1954 година. Во 1979 година продажбата на дрога го достигнала својот врв.
Законски казни
Во многу земји за шверцување на дрога се добива строга казна, вклучувајќи ја и смртната казна (на пример во Кина и Сингапур). Во 2010, две лица биле осудени на смрт во Малезија за незаконско внесување на 1 килограм канабис внатре во државата.
Во САД, федералниот закон наложува минимална затворска казна од 1 до 3 години за престапници кои ќе бидат осудени за првпат.
Трговијата со дрога е широко прифатена како најсериозен прекршок за разлика од останатите прекршоци поврзани со дрогата. Меѓутоа, казните често зависат од типот на дрога (и нејзината класификација во земјата во која се шверцува) и од тоа каде дрогата се продава и како се дистрибуира; на пример ако дрогата се продава или дистрибуира на малолетни лица, тогаш казните ќе бидат поостри отколку да би станувала збор за други околности.
Влијанието на трговијата со дрога врз општествата
Земјите во кои се произведува дрога се сметаат за најмногу погодени од светската трговија со дрога. Сепак, земјите во кои се внесува исто така се соочуваат со проблеми кои водат потекло од трговијата со дрога. На пример, Еквадор наводно примил 300.000 бегалци од Колумбија кои бегале од герилците, паравоени лица и „кралеви“ на дрогата, вели Линда Хелфрих. Додека некои побарале азил, други се сè уште во илегала, а дрогата која поминува од Колумбија низ Еквадор до другите делови на Јужна Америка создава економски и социјални проблеми.
Насилен криминал
Во многу земји низ светот нелегалната трговија со дрога се смета дека е директно поврзана со насилен криминал како што е убиството; ова особено е изразено во земјите од третиот свет, но исто така претставува проблем и во многу развиени земји низ светот. На пример, во доцните 1990-ти во САД, Федералното биро за истрага направило пресметка дека 5% од убиствата се поврзани со дрогата. Меѓутоа, откако властите на САД и Мексико презедоле остри мерки во првата декада од 21-от век (како дел од поострото погранично обезбедување по нападите на 11 септември), насилството долж границата на Мексико нагло се зголемило, а мексиканската влада проценила дека 90% од убиствата се поврзани со дрогата.
Канабис
Додека рекреативната употреба (а со тоа и дистрибуцијата) на канабис е нелегална во повеќето земји низ светот, тој е достапен е на рецепт на многу места, вклучувајќи и некои држави во САД и Канада. Употребата на канабис се дозволува во некои подрачја, особено во Холандија.
Алкохол
Во некои области во светот, главно во и околу Арапскиот полуостров, трговијата со алкохол е забранета со закон. На пример, Пакистан ја забранува трговијата поради големиот процент на муслиманско население. Исто така, Саудиска Арабија забранува во своето кралство да се увезува алкохол. Чист алкохол е исто така забранет во многу земји, како и течности со висока концентрација на алкохол чија дозволена граница варира од земја до земја, и која најчесто се мери во проценти или густина на течноста се мери во волумен или маса.
Тутун
Иако во повеќето меѓународни земји тутунот има легален статус, важен исклучок е Кралството Бутан каде што од декември 2004 година е нелегално да се продава тутун и оттогаш голема залиха на тутун е достапна на црниот пазар. Во 2006 година, тутунот и бетеловиот орев биле најчесто запленувани дроги во Бутан.
Хероин
Хероинот бил шверцуван во САД и Европа од области како што е Златниот триаголник (Југоисточна Азија) и Авганистан кој моментално е најголем светски извозник на хероин. Во 2007 година 93% од опијатите на светскиот пазар потекнувале од Авганистан што довело до сума од околу 64 милијарди долари од кои една четвртина ја заработувале произведувачите на опиум, а остатокот службеници, бунтовници, воени водачи и шверцувачи на дрога.
Според Управата за сузбивање на дрога, цената на хероинот обично се вреднува 8 до 10 пати повеќе отколку кокаинот на американските улици, со што претставува високо профитабилна супстанца за дилерите и шверцерите. Во Европа, на пример, (освен во земјите на транзит: Португалија и Холандија) грам уличен хероин, околу 700-800 мг светло до темнокафеав прашок содржи 5 - 10% основа на хероин, чини од 30 до 70 евра со што реалната вредност на грам чист хероин изнесува помеѓу 300 и 2,000 евра. Хероинот е препорачлив за шверцување и дистрибуција отколку непреработениот опиум бидејќи носи повеќе пари и има поголема моќ.
Хероинот многу лесно се шверцува бидејќи мало четириаголно шишенце може да содржи стотици дози. Од 1930-те до раните 1970-ти години таканаречената Француска врска ја задоволувала побарувачката во САД. Наводно, за време на Виетнамската војна, „кралевите“ на дрогата како што е Ајк Аткинсон шверцувале стотици килограми хероин во САД во мртовечки сандаци со мртви американски војници. Оттогаш станало уште потешко да се внесува дрога во САД отколку порано, но тоа не ги спречило шверцерите да го донесат хероинот на тлото на САД. Чистотата на хероинот зависи од регионот; во САД североисточните градови го имаат најчистиот хероин (според неодамна објавен извештај на УСД; Камиден и Њуарк во Њу Џерси како и Филаделфија го имаат најчистиот првокласен хероин во САД).
Луис Окања
Хесус Луис Окања Пернија ( Jesús Luis Ocaña Pernía; 9 јуни 1945 година - мај 19, 1994 година ) — поранешен шпански професионален велосипедист во период од 1969 до 1977. Тој бил исклучителен хронометраш и планинар. Најголемиот успех го постигнал во 1970 година, кога ја освоил Вуелта а Еспања, и во 1973 година кога го освоил Тур де Франс.
Почеток на кариера
Окања е роден во шпанската провинција Куенка, тој започнал со велосипедизам да се занимава на 12-годишна возраст, а станал професионалец во 1968 година, во шпанскиот тим Фагор, истата година го освоил државното првенство и учествуваше во Џиро д’Италија, каде заврши на 34 место Тоа бил единствениот пат кога го возел на Џиро. Следната година, Окања учествувал во Вуелта а Еспања, каде го освоил второто место, планинска класификација и три етапи (пролог и два хронометра).
1970—1974 година
Во 1970 година, тој се преминал во францускиот БИК, со кој го завршил Тур де Франс на 31-то место, а потоа ја освоил Вуелта а Еспања, по што шпанските медиуми го прогласиле за најдобар шпански хронометраш досега.
Во 1971 година, Окања завршил на третото место во Париз-Ница и на второто место во Критериумот на Дофин, и двапати зад Меркс, што најавил голема борба на Тур де Франс. По 11 етапи на Тур, Окања имал осумминутна предност пред Меркс. После еден ден одмор, Меркс намали на седум минути, а потоа, во Пиринеите, на Кол де Монт, Меркс нападнал, Окања не можел да одговори, се борел сè додека не завршил на асфалтот барајќи помош. Тој бил пренесен во болница каде се опоравил, но неговиот сон да го освои Тур бил срушен. Следниот ден, Меркс одбил да носи жолта маица. На Вуелта, Окања стигнал до третото место. Меркс решил да ја вози Вуелта наместо Тур де Франс следната година, но ја смени својата одлука поради тврдењето дека го освоил Тур само затоа што Окања морал да се откаже. Окања го освоил Критериумот Дофин и државното првенство, и се чинело дека ќе биде нов голем судир меѓу Окања и Меркс. Окања нападнал неуспешно по ридовите, сè додека не морал да го напушти Тур поради бронхитис. Меркс победил во Тур де Франс во 1972 година.
Во 1973 година, по проблемите од претходните две години, Окања не бил фаворит. Меркс реши да не учествува на Тур, по четири победи во низа, решил да ги вози Џиро и Вуелта. Окања против себе ги имал Јоп Зутемелк и Ремон Пулидор. Окања бил многу силен во ридовите, освојувајќи две етапи со огромна предност и по 11 етапи, Окања имал девет минути пред Фуенте кој бил втор, додека Зутемелк и Пулидор заостанале над 20 минути. Окања исто така го освои хронометарот на 12 етапи, а до крајот тој освоил уште две планински етапи и го освоил Тур де Франс со 15 минути предност од второпласираниот Бернар Тевне. После тоа се очекувал голем двобој помеѓу Окања и Меркс на Вуелта, но Еди Меркс победил на четири минути пред Окања, кој завршил на второто место, а потоа освоил бронза на Светскиот куп.
Во 1974 година тој не учествувал на Тур де Франс и го освои четвртото место на Вуелта.
1975—1977 година
Окања само еднаш го завршил Тур де Франс во топ 10, во 1973 година, кога го освоил. Во 1975 година Окања повторно имал проблеми и го напуштил Тур на 13-та етапа, и освоил уште едно четврто место на Вуелта.
Окања во 1976 година завршил на третото место во трката Париз-Ница и успеал да го заврши Тур де Франс, но само на 14-то место. Тој дошол во Вуелта а Еспања уште еднаш во одлична форма и го освоил второто место.
Во 1977 година Окања го завршил Тур де Франс на 25-то место, по што ја завршил кариерата. Окања победил на вкупно 110 трки, вклучително и девет етапи на Тур де Франс.
Смрт
Окања извршил самоубиство на 19.05.1994 година, во Франција (во Ногар), поради финансиски проблеми; тој исто така страдал од карцином и хепатит Ц.
NGC 3142
NGC 3142 — леќеста галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 5 мај 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3142 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 3142 има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 10 м 6,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 8° 28' 46". Положбениот агол на објектот е во износ од 3°.
Други поделби
Проучување на NGC 3142 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29586. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 279; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5477. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1530.
Антарктичка филателија
Антарктичка филателија - собирање и проучување на колекцијата на поштенски марки, од поштенска и географска зона на Земјата јужно од 60°С. географска ширина, каде што се наоѓаат Континентот Антарктик и голем број соседни острови. Во пошироката смисла, тоа е собирање и проучување на какви било знаци на поштарина и поштенски белези, карактеристични за пошта или пратки на кои се однесуваат на оваа зона.
Статус
Во согласност со Антарктичкиот договор, кој стапил на сила на 23 јуни 1961 година, сите земји јужно од 60°С ш. не може да биде во сопственост на која било држава, демилитаризирана и ненуклеарна. Сепак, и покрај неговото потпишување и ратификација, голем број држави ја толкуваат Антарктикчката екстратериторијалност само како „замрзнување“ на нивните територијални претензии кон континентот и соседниот простор, но не како нивно отфрлање. Според тоа, тие издаваат специјални поштенски марки за „нивните“ територии или периодично ја покриваат темата на нивните барања (на пример, објавуваат географски карти) на обични марки, во овој контекст, спаѓаат следниве држави:
Во исто време, британскиот, аргентинскиот и чилеанскиот сектор делумно се преклопуваат еден со друг, и никој сè уште не го презеде барањето за секторот „Пацифик“ помеѓу 90° и 150° западна географска должина (освен островот Петар I). Од 1939 година, Јапонија официјално го сметала овој сектор за свој, но во 1951 година, според условите на Мировниот договор во Сан Франциско, нејзините побарувања биле откажани.
Бидејќи Антарктикот, поради екстремната клима, нема постојано население, вистинската поштенска активност на Антарктикот е ограничена на потребите на неколку работни метод и персонал како и сезонски или постојани истражувања сместени во бази, преку експедиции, експедиции, бродски екишажи и туристи.
На многу начини издавањето на специјални поштенски марки за Антарктикот е симболичен по природа, што ја потврдува релевантноста на територијалните претензии на една држава. Антарктичката филателија стана скриена форма на такви тврдења, забележуваат експертите. Сепак, повеќето тиражи од овие поштенски марки се издаваат за комерцијални цели, за продажба на филателистите бидејќи филателија е најзаинтересирана за вакви тематски изданија .
Британски
Во 1944 година, bila izdadena серија од Фокландски марки за истоимената територија претпечатоци, како и за за секоја од териториите посебно - за Земја Греам, Јужна Џорџија, Јужна Оркнеја и Јужен Шетланд.
Од 1946 година поштенски прашања за „независноста на Фолкландските Острови“ станаа вообичаени. Во 1962 година, независна Британска антарктичка територија (БАТ) беше одвоена од колонијата и продолжи да издава свои марки. Од 1963 година издадена е специјална поштенски марки за Јужна Џорџија, од 1986 година го носат натписот " Јужна Џорџија и Јужните Сендвич Острови.
ОК издава посебни поштенски марки за БАТ од 1963 година. Првата серија на БАТ беше посветена на истражување на Антарктикот и претставуваше различни видови човечка активност на овој континент. Се состоела од поштенски марки 15 деноминации од половинадени до една фунта стерлинг и, се разбира, била придружен со портрет на Кралица Елизабета II. Во 1971 година, кога ОК се префрли на децимална валутен систем серијата била препечатена со броевите на новите деноминации
Ако во 1960-тите изданијата на поштенски марки биле спорадични, тогаш од 1970-тите ОК почна да издава 10-20 поштенски марки за БАТ годишно, а на секои неколку години - големи серии, чија тема се однесувала Антарктик и околниот Јужен Океан: во 1973 година - поларни истражувачи, во 1984 година - подводни микроорганизми, во 1990 година - фосили на Антарктик, во 1993 година - научно истражување флота, итн. Од 1963 до 2000 година областа на британските антарктички побарувања не беше означена на ниту една поштенска марка БАТ, иако картата на Антарктикот периодично се објавуваше на поштенските марки на БАТ
Австралиски
Австралија го бара својот сектор на Антарктикот од 1933 година, откако го наследи од Велика Британија, во 1841 година и Земја на Ендерби во 1930 година.
Првите изданија на поштенски марки на Австралиската антарктичка територија датираат од 1957 година. Тие не беа комбинирани во серија, туку на три од петте марки за прв и досега единствен пат кога била прикажана карта на Антарктикот со ознаката AAT. До почетокот на 1990-тите, Австралија почна да издава поштенски марки за ААТ годишно (до 2002 година беа издадени 118 поштенски марки, што е релативно малку). Како и во случајот со НДТ, нивната тема се однесува на Антарктикот. Сите марки AAT се со поштенска вредност и во самата Австралија, така што де факто може да се сметаат за посебен вид австралиски марки.
Нов Зеланд
Рос Ленд (Зависност од Рос) првично беше именувана Полуостров Едвард VII (што сè уште се користи денес и се однесува на ледничката област  западно од Ртот Колбек). Во 1908 година, 23.492 црвени 1p поштенски марки беа препечатени вертикално од Пошта Нов Зеланд со „Земја на кралот Едвард VII“ („Земја на кралот Едвард VII“). Овие поштенски марки биле користени само од Британската експедиција на Антарктикот и се сметаат за први светски марки на Антарктикот. Не можејќи да слета на земјата Едвард VII, шефот на експедицијата, британскиот истражувач Ернест Хенри Шеклтон бил принуден да кампува на местото на сегашната станица Мекмердо што е, всушност, во соседната Викториина Земја. Сепак, со поштенските марки што ги донесе со себе, станува првиот официјално овластен поштар на Антарктикот. Календарот на Шеклтон печат што се користеше за поништување на поштенски марки бил натписот „Брит. Антарктичка експедиција" во круг со кратенка "NZ"'', датум и време откажување во четири реда во центарот
За време на експедицијата од 1910-1913 година (позната во врска со трката до Јужниот Пол со паралелна експедиција организирана од Норвежанецот Амундсен) во базата Мекмердо во јануари 1911 година слета Роберт Скот. Како поштар на владата Нов Зеланд за време на траењето на експедицијата, Скот откажа две специјално издадени ½ d и 1d новозеландски поштенски марки препечатени со Victoria Land. Неверојатно, тие беа откажани со истиот печат користен во 1908 година од Шеклтон. Пет лица, вклучувајќи го и самиот Скот, загинаа на враќање од Јужниот пол.
Од 1923 година, Нов Зеланд официјално ја бара земјата Рос, а од 1957 година, издава специјални поштенски марки за неа со натпис Ross Dependency (Рос Територија), официјално за употреба во експедиции на Антарктикот. и истражување станици Нов Зеланд. Познати се прашањата од 1957, 1967, 1972 и 1982 година. Вкупно 20 поштенски марки (4 серии) се издадени од 1957 до 1987 година. Во 1988 година, поради високите трошоци и реорганизацијата на New Zealand Post, поштата во Новозеландската антарктичка база „Скот“ била затворена. Печатењето поштенски марки за Рос Ленд престанала, иако тие останаа во оптек и можеа да се користат за плаќање за внатрешна кореспонденција.
Француски
Адел Ленд е административн дел од колонијата на Француските јужни и антарктички територии (FSA).
Франција го побара земјиштето на Адели во 1924 година (официјално во 1938 година)SATF ила институционализирана во август 1955 година како подготовка за независност на Мадагаскара, а истата година била издадена првата поштенска марка SATF - црвен отпечаток на името на територијата на Марш на Мадагаскар. Од следната 1956 година, колонијата објавува свои поштенски марки речиси секоја година.
Територијалните претензии кон Адели Ленд првпат се евидентирани на првиот печат на авионска пошта FSA 1956 и уште пет пати оттогаш на печат од 1981 година за комеморација на 30-годишнината од договорот за Антарктикот, на блок од 1995 година, на печат од авионска пошта од 1996 година, на печат од 2000 година и на печат на авионска пошта 2001. Со приближно ист број интервали, мапата на Антарктикот се појавува на марките на FSA, без засенчениот сектор на Адели Ленд.
Аргентински
Аргентина го смета „својот“ сектор на Антарктикот како дел од покраината Огнена Земја, Антарктик и Јужноатлантски Острови.
Територијалните претензии на Аргентина на Антарктикот почнаа да се оформуваат во 1903-1904 година за време на развојот на блиските делови на Антарктикот, во јули 1939 година тие добија официјален статус, но првите поштенски марки што го забележаа овој факт се појавија дури во 1947 година.
Чилеански
Чиле смета дека „неговиот“ сектор на Антарктикот е дел од провинцијата Магелан (Región de Magallanes y de la Antártica Chilena), која за прв пат била официјализирана од специјален декрет на Министерства за внатрешни работи на Републиката во ноември 1940 година.
Сепак, првите поштенски марки посветени на ова беа издадени дури во 1947 година. Оттогаш, Чиле редовно објавува карта на антарктичкиот сектор на своите поштенски марки, но со помал интензитет од соседна Аргентина. Од 1992 година, во некои случаи, чилеанските поштенски марки со поларна тема се придружени со натписот „Antártica Chilena“. Чиле"'' иако, како и останатите изданија, тие циркулираат низ целата земја а во каталози на поштенски марки не се издвојуваат во посебна категорија.
Nорвешки
Островот Петар I станаl предмет на норвешки територијални претензии во 1929 година (официјално од 1931 година), Земјата на Кралицата Мод од јануари 1939 година, со посебен кралски декрет, како „Сектор Остров Буве“ (приложен кон Норвешка во 1927 година).
Меѓутоа, поштенска марка која ги прикажува нејзините побарувања се појавува само еднаш во нејзината историја, во истата 1957 година, во серијата посветена на Меѓународна геофизичка година (1957-1958). Инаку, картата на Антарктикот на норвешките марки останува празна.
Останати
Останатите потписнички на Антарктичкиот договор, вклучително и СССР (Русија) и САД, не полагаат право на ниту еден дел од Антарктикот, иако последните две претендираат дека го задржуваат таквото право.
Земјите потписнички на Договорот, по правило, применуваат стратегија не на секторска сопственост, туку на „делотворна окупација“ на најперспективните области на Антарктикот за научно истражување. Тие активно ја развиваат насоката на Антарктикот, вклучително и во нивната филателија. Пред сè, ова се однесува на државите кои имаат организирано мрежи на нивните поларни станици и сезонски теренски бази - Русија, Јужна Африка, НР Кина, Јапонија, Јужна Кореја, [ [Германија|Германија]], Полска, Бугарија, САД, Белгија, Италија, Украина, итн. Многу други земји, па сè до најегзотичните, исто така издаваат свои поштенски марки на теми на Антарктикот, на пример, Обединети Арапски Емирати.
Фантастични изданија
За појавата на „држава“ наречена „Федерација на островите Dougherty и Hesperies“ (Federation of Dougherty and Hesperies Islands), без никакво објаснување, дава друго име за оваа фиктивна земја - 'Западна држава' (Estado Hespério). наводно, кон средината на 1960-тите, , „Генералниот директор на пошта“ на оваа „територија“. Сепак, „официјалниот претставник“ не можеше да ја именува точната локација на неговата „земја“. Тој се ограничил на нејасна изјава дека тоа е „остров сместен во морињата на југ Тихи Океан“. Најверојатно, Стопахио избрал за своја „држава“ мистериозен остров со слично име, откриен крај брегот на Антарктикот во средината на 19 век, а потоа исчезнал без трага. Очигледно, тоа беше само огромна санта мраз по грешка за непозната земја. Првите „поштенски духови“ на островот се појавија во 1964 година за олимписки игри 1964 во Токио
За фантастични прашања на непостоечката држава „Република Меву“ (Република Меву), можете да се најдат во написот на — Антарктичка пошта .
Сто години самотија
Сто години самотија (Cien años de soledad) е роман на Габриел Гарсија Маркес објавен во 1967. Романот го обработува животот на повеќе генерации од семејството Буендија во гратчето Макондо, основано од страна на патријархот на семејството, Хосе Аркадио Буендија. Нелинеарната приказна се раскажува од повеќе временски точки, техника преземена од аргентинскиот писател Хорхе Луис Борхес.
Сто години самотија е ремек-дело на Маркес, преведено на триесет и седум јазици. Стилот „магичен реализам“ и тематиката го воспоставиле делото како важен роман - претставник на процутот на латиноамериканската литература во 1960-те и 1970-те, којшто беше под влијание на модернизмот (од Европа и Северна Америка) и кубанското книжевно движење.