cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Градско
Потекло на името
Самото село Градско своето име го има земено од античката населба Стоби, оддалечена 3 километри источно од селото. Во 518 година од нашата ера, по катастрофалниот земјотрес што ја зафатил Античка Македонија, градот Стоби бил разрушен и опустошен. Поради тоа околното население го нарекло Пуст Град, а тоа го прифатиле и жителите на селото Градско како име на своето село. Бидејќи со време придавката Пуст одпаднала останало името Град, кое подоцна се нарекло Градско.
Географија и местоположба
Ова големо село се наоѓа на крајниот јужен дел на истоимената општина, од десната страна на реката Вардар, чиј атар се допира со територијата на Општина Росоман. Селото е рамничарско, расположено на надморска височина од 135 метри. Од градот Велес селото е оддалечено нешто повеќе од 20 километри.
Во минатото селото се наоѓало на самата траса на регионалниот пат од Велес до Гевгелија, а денес е во непосредна близина на новиот автопат помеѓу овие два града.
Селото Градско се наоѓа во рамнина, на десниот брег на реката Вардар, над устието со Црна Река. До 1912 година, селото земало вода од самата река, за подоцна да биде ископан бунар. По Првата светска војна биле ископани четири пумпи.
Селото имало чифлички карактер во минатото, но денес претставува збиена населба, долж патот за станицата Градско.
Селото Градско или старата населба се наоѓа непосредно до брегот на реката Вардар, на оддалеченост од 2 километри источно од новата населба Градско, која е сместена на самата железничка пруга Скопје–Солун. До селото, поголеми градови се Неготино и Кавадарци, оддалечени околу 18 километри на север од местото.
Историја
Во век, Градско било село во Велешката каза, нахија Клепа, на Отоманското Царство.
Сѐ до изградбата на железничката линија Велес-Прилеп-Битола во средината на 1930-тите години, Градско имало тенденција да порасне во поголема населба, бидејќи од кон Прилеп водела теснолиниска пруга, која што престанала со работа по изградбата на стандардната пруга.
Селото во Втората светска војна било ослободено од страна на Петтата македонска народноослободителна бригада на 6 септември 1944 година.
Стопанство
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Селаните главно се занимавале со земјоделство, употребувајќи ги површините покрај реките Вардар и Црна. Неговите пасишта се користат во зимно време од страна на овчари од другите краеви од земјата.
Население
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Градско било село со 11 домаќинства и 49 жители.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото има 158 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Градско имало 144 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Градско е големо село, коешто во 1961 година броело 1.132 жители, од кои 1.035 биле Македонци, 35 Турци, 23 Албанци и 22 Срби. По голема имиграција на населението, Градско во 1994 година пораснало на 2.221 жител, од кои 1.936 биле Македонци, 18 Турци, 31 Ром, 8 Албанци, 9 Срби и 219 други (претежно муслимани од Санџак).
Според последниот попис од 2002 година, во селото Градско живееле 2.219 жители, од кои 1.920 Македонци, 6 Албанци, 7 Турци, 48 Роми, 14 Срби, 215 Бошњаци и 9 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2.008 жители, од кои 1.651 Македонец, 10 Албанци, 16 Турци, 82 Роми, 13 Срби, 154 Бошњаци, 13 останати и 69 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Градско:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Општествени установи
Како развиено село и седиште на општина, Градско поседува бројни општествени установи:
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Градско, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1962 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Титов Велес, додека во периодот по војната од 1955 до 1962 година селото било во рамките на некогашната општина Градско.
Во периодот 1952-1955 година, селото било седиште на тогашната Градска општина, во која покрај Градско се наоѓале и селата Виничани, Водоврати, Горно Чилево, Долно Чичево, Подлес, Убого и Уланци. Самата Градска општина била дел од Титоввелешката околија. Во периодот од 1950-1952 година, селото било седиште на некогашната Општина Градско, во која влегувале селата Градско и Уланци.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 2218, 2219 и 2219/1 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.922 гласачи.
IC 1688
IC 1688 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1688 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. IC 1688 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 23 м 51,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +25° 33' 25".
Други поделби
Проучување на IC 1688 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Поморски споменик Лабо
Поморски споменик Лабо (понекогаш Кула Лабо) — споменик сместен во Лабо, близу Кил, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Започнат со градба во 1927 година и завршен во 1936 година, споменикот првично бил посветен на германските морнари од Првата светска војна, додека загинатите морнари од Втората светска војна биле додадени по 1945 година. Во 1954 година бил повторно изменет во чест на сите морнари од сите земји кои загинале во текот на двете светски војни.
Споменикот на италијанските морнари во Бриндизи, Италија (започнат во 1932 година, завршен во 1933 г.) — сличен со кулата Лабо. Споменикот е отворен секој ден од 9:30 до 18:00 часот.
Бојан (роман)
Содржина
Книгата содржи 27 глави, распоредени во два дела: Јужен ветер
Орелска Чука
Во романот се опишани доживувањата на детето Бојан за време на неговиот престој во планинската колиба на дедо му Димо. Откако го испратил својот дедо во селото, Бојан останал сам во колибата грижејќи се за стоката. Притоа, тој се спријателил со старецот, дедо Иван кој живеел сам во неговата планинска колиба. Кога зафатило големо невреме, Бојан спасил една повредена срна, а се грижел и за јагнето чија мајка во меѓувреме умрела. Набргу, колибата ја нападнале волците, кои го растргнале кучето Караман, но Бојан пронашол стара пушка и така ги растерал. Потоа, тој се разболел, но по неколку дена, во колибата пристигнале дедо му и татко му кои го пронашле веќе исцрпениот Бојан.
Пролетта, во селото дошле двајца учени луѓе од Скопје, а Бојан се пријателил со детето Денко. Еднаш, тие го спасиле девојчето Иринка, кое за малку ќе се удавело. По некое време во селото пристигнало и девојчето Елена во кое се вљубил Бојан. Набргу се случиле немили настани: од удар на гром загинале две овчарчиња, а потоа Бојан морал да се раздели со дедо Иван, кој се разболел и го однеле во градот. Еден ден, Бојан и Денко се искачиле на карпестиот врв Орелска Чука, а Елена му се налутила на Бојан зашто не ја зеле со неа. Поради некои итни работи, учените луѓе морале да се вратат во градот, така што Бојан не стигнал да се поздрави со Елена. Сепак, таа му оставила писменце во кое жалела за лошиот однос кон него. Од жал за неа, Бојан по вторпат, овојпат сам, се искачил на Орелска Чука. Кон крајот на летото, тој добил писмо и фотографија од Елена, а потоа, со тешко срце морал да ја напушти планината и да се врати во градот.
Издание на „Детска радост“ од 2004 година
Книгата, објавена од Редакцијата „Детска радост“ при издавачката куќа „Просветно дело“ АД Скопје, како дел од библиотеката „Лектирни изданија“, има обем од 262 страници. Таа е испечатена во печатницата „Напредок“ од Тетово, во формат од 20 сантиметри, со мек повез. Книгата е каталогизирана во Народната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-477-7. Дизајнот и графичкото уредување се дело на Жарко Туниќ, а лектурата и коректурата ги извршила Кате Ноневска.
NGC 2776
NGC 2776 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2776 се споменува и како UGC 4838, MCG 8-17-56, CGCG 238-20, IRAS 09089+4509, KARA 314, KUG 0908+451.
Откривање
Објектот е откриен на 19 март 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2776 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 2776 има привидни димензии од 2,8' х 2,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 12 м 14,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 44° 57' 17". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Botrytis fabae
Botrytis fabae бил растителен патоген, габа која предизвикувала болест на чоколадна дамка кај растенијата од широки или фава грав, Vicia faba. Научно бил опишан од галицискиот микробиолог Хуан Родригез Сардиња, роден во Мексико, во 1929 година.
Симптоми
Болеста на чоколадна дамка предизвикана од Botrytis fabae се манифестирала како мали црвено-кафени дамки на лисјата, стеблата и цветовите на растенијата од боранија. Тие се зголемувале и развивале сива, мртва точка со црвено-кафеава маргина. На мртвото ткиво се формирале спори и ја ширеле инфекцијата на други растенија. При тешки инфекции, лисјата и цветовите можеле да паднат, а лошо погодените стебла можеле да се намалат.
Животен циклус
Патогенот преживувал како склеротија во почвата или на стрништата и остатоците од културите. Можело да се воведе и со употреба на заразено семе. Склеротиите ртеле и се формирале кондиофори, конидиите (асексуални спори) се распрснувале со воздушни струи и се таложеле со дожд на осетливи млади растенија. Кога конидиите ртеле, се формирале мали лезии на претходно здрави лисја. Како што растела културата и во рок од четири или пет дена по инфекцијата, се произведувале конидиофори и се произведувал секундарен инокулум. Конидиите се ослободувале од мртвите или умирале лисја и цветови, обично оние што паднале на земја, и се ширеле на други растенија во близина со ветер и прскање со вода. Ова секундарно ширење на инфекцијата се одвивало најбрзо при ладни, влажни услови, оптимални услови биле температура помеѓу 15 °C и 22 °C и релативна влажност од најмалку 90%. Во суви услови патогенот останувал во границите на дамките во боја на чоколадо, но при влажни услови лезиите агресивно се проширувале. Наизменичните влажни и суви услови можеле да доведат до дамки со низа концентрични прстени за раст, но за време на подолги периоди на влажно време габата напредувала и листот бил убиен. По бербата, габата останувала во полузаспана состојба во растителните остатоци до следната вегетативна сезона. Инфицираното семе можело да се складира со здраво семе и да заразело нова култура.
Контрола
Инфекцијата можело да се минимизирала со уништување на растителните остатоци на крајот на сезоната, избегнување на локации неодамна користени за култури на фаба грав и избор на сорти со високо ниво на отпорност на болеста. Можело да се користат фунгициди, но за најдобри резултати културата требало внимателно да се следи, патогенот требало точно да се идентификува и родот да се испрскал со правилниот производ во оптимално време. Најголемото влијание на болеста со чоколадна дамка била преку губење на цвеќето и со прскање за време на цветниот период веројатно ќе се постигнело најголемо зголемување на приносот.
Дистрибуција
Габата била широко распространета, пријавена од југоисточна Азија, Австралија, североисточна Африка и Јужна Африка, Европа, Блискиот Исток, Северна Америка и Јужна Америка.
Лаки (река)
Лаки, река во северниот дел на планината Плачковица, југоисточно од Виница, поминува низ селото Лаки, и се влева во Малешевска Река. .
Грос Мекелзен
Грос Мекелзен (Groß Meckelsen) — општина во округот Ротенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општински единици
Кон општината покрај главното место Грос Мекелзен припаѓа и местото Кумилен.
Соседни општини
Општината се граничи со Клајн Мекелзен, Зитензен, Хамерзен и Елсдорф.
Список на Јупитерови тројанци (грчки табор)
Ова е список на Јупитерови тројанци сместени во грчкиот табор — издолжено закривено подрачје околу водечката Лагранжова точка, 60° пред Јупитер во неговата орбита.
Сите астероиди во Јупитеровата точка носат имиња на учесници во Тројанската војна од грчка страна, со исклучок на 624 Хектор, кој е наречен пред да се воведе ова правило. Така, 617 Патрокле е астероид со грчко име во „тројанската“ Лагранжова точка.
Тројанците во грчкиот и тројанскиот табор се откривани на различни наврати, бидејќи се одвоени за 120°, па кога едната група е видлива, другата е зад Сонцето и обратно.
Религија во Буркина Фасо
Статистика
Статистиките за религија во Буркина Фасо се неточни, бидејќи исламот и христијанството често се практикуваат во тандем заедно со африканските традиционални религии. Според владините истражувања и пописот од 2006 година, 60,5% се припадници на исламот и поголемиот дел од оваа група припаѓаат на Сунитите. Значителен број на сунитските муслимани се идентификуваат како Тиџаниски суфисти. Исто така, Владата проценува дека околу 23,2% се христијани (19% се католици и 4,2% припадници на различни протестантски деноминации), 15,3% ги почитуваат традиционалните домородни верувања, 0,6% се со другите религии.
Дивокози
Дивокозите (науч. Rupicapra) се род на животни од семејството Шуплороги (Bovidae). Родот содржи два вида:
Објект на ул. „Гоце Делчев“ бр. 55 (Штип)
'''Објект на ул. „Гоце Делчев“ бр. 55''' ― староградска куќа во Штип, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
NGC 7576
NGC 7576 — леќеста галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7576 се споменува и како MCG -1-59-12, IRAS 23148-0500.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7576 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 7576 има привидни димензии од 1,3' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 17 м 22,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -4° 43' 40"". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на NGC 7576 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70948. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 259; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5246. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 306.
Унктехи
Унктехи (Unktehi) е митско суштество од Минесота во Соединетите Американски Држави, кое се споменува во преданијата на племето Сиукс.
Опис на криптидот
Наводно се опишува како диносаурус од групата на Анкилосауриди. Опишан е како четвороножно, оклопено, „рогасто“ животно.
Сутјеска
Сутјеска (Sutjeska/Сутјеска) — река во Република Српска, Босна и Херцеговина, притока на Дрина, во која се влева кај Фоча. Зборот „сутјеска“ значи кратка клисура.
Реката е најпозната како место на одигрување на значајната Битка на Сутјеска (1943) во Втората светска војна.
Географија
Сутјеска е сместена во Националниот парк „Сутјеска“ и ја дели планината Зеленгора од планините Маглиќ, Волујак и Биоч, со впечатлива клисура длабока 1.200 м и долината Тјентиште.
Поради големиот пад од 1.037 метри, Сутјеска е многу брза и располага со околу 20.000 кВч хидроенергија.
Притоки
Реката ги има следниве притоки:
Ервин Зелеринг
Ервин Зелеринг (Erwin Sellering; р. во Шпрокхефел близу Бохум) — министер-претседател на германската сојузна покраина Мекленбург-Западна Померанија од 2008 година. Моментално живее во Грајфсвалд.
Зелеринг студирал право и живее во Мекленбург-Западна Померанија од 1994, каде започнал да работи во судовите на Шверин и Грајфсвалд. Како член на Социјалдемократската партија на Германија, работел во владата на Мекленбург-Западна Померанија од 1998, најпрвин како државен секретар, подоцна како министер за правда, а од 2006 како министер за социјални работи. Во 2007, станал претседавач на неговата партија за Мекленбург-Западна Померанија. Во 2008 го наследил Харалд Рингсторф како премиер на покраината.
Зелеринг е познат како многу строг кон неонацистите и учествува во промовирањето на семејниот живот и семејствата. Тој е оженет и има две деца.
Луњи
Луња е општ назив за разни птици од семејството јастреби (Accipitridae) од две потсемејства. Во потесна научна смисла, поимот се однесува на само потсемејствота Milvinae, а во поширока и поопшта смисла, го вклучува и потсемејството сиви луњи (Elaninae).
Во Македонија се застапени два вида, обата од родот луња (Milvus): црвена луња (M. milvus) и црна луња (M. migrans).
Сон на тркала
„Сон на тркала“ — збирка со песни за деца на македонскиот писател Стојан Тарапуза.
Издание на „Детска радост“ од 2015 година
Книгата е објавена од Редакцијата „Детска радост“ на издавачката куќа Просветно дело АД Скопје, како дел од библиотеката „Лектирни изданија“. Таа има 112 страници, а испечатена е во печатницата Напредок од Тетово, во формат од 20 сантиметри, со мек повез. Книгата е каталогизирана во Народната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ од Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-228-201-5. Илустрациите во книгата се дело на Натали Николовска, а лектурата и коректурата ги извршил Дениз Тесторидес.
Содржина
Книгата содржи 73 песни: „Разденување“, „Око“, „Сончева песна“, „Зрак и јога“, „Игра“, „Со оваа песна“, „Кога човек ќе се роди“, „Здравица“, „Детето е жива слика“, „Дете и кловн“, „Ние сме деца“, „Тоа место“, „Наутро во часот ран“, „Песна“, „Шетај низ полето“, „Со два ата по два пата“, „Кога нешто убаво ми се случува“, „Денеска нешто во мене расте“, „Синолички“, „Принцезата капка“, „Дрво“, „Борови“, „Една птица златара“, „Дожд“, „Реките се станови“, „На облак скитник, „Желба“, „Зошто да кријам“, „Книгата е живот“, „Јас знам што е поток“, „Ах, ова лето“, „Облак се поти“, „Во полето овој час“, „Што им стори, бре, Илија“, „Огинот со огин се разгорува“, „Ветер капки шутирал“, „Ветерот еднаш направил грешка“, „Дибек глава“, Погледот на зимата“, „Зимата на децата им пее“, „Седум брода“, „Лебец јадам, слатко лижам“, „Кажи ми, мамо“, „Те молам, тато, води ме“, „Чевлите на дедо ми“, „Има едни очи“, „Два погледа“, „Љубовна песна“, „Бреза и јавор“, „Одам шарам нешто барам“, „Има нешто што ме вика“, „Често се прашувам“, „Умна глава“, „Каша не закашувам“, „Мора еднаш да се знае“, „Шајка ајка“, „Што видов, „Што купив на сон за мојот роденден“, „Какви топки има“, „Циркус“, „Покана за циркус“, „Кога настапува мрак“, „Сонцето се скрило, „Испади го мракот“, „Сè си мислам“, „Ѕвездичка“, „Ѕвезда“, „Како се повикува ѕвезда“, „Месечинке“, „Детскиот сон“, „Сношти на сон зборев“, „Каде одат соништата“, и „Добра ноќ, дете“. Покрај песните, на крајот од книгата е поместена белешка за авторот.
Мирослав Вулиќевиќ
Мирослав Вулиќевиќ (роден на 29 мај 1985 година) бил поранешен српски професионален фудбалер кој настапувал на позицијата дефанзивец.
Почетните години
Вулиќевиќ започнал да игра фудбал во екипата на Космет од Лепосавиќ, пред да се пресели во составот на Бејн. За првиот тим во Втората лига на СР Југославија за прв пат настапил на 17 годинишна возраст. Во 2004 година, за време на зимскиот преоден рок, Вулиќевиќ се префрлил во екипата на Јавор од Ивањица, каде останал до летото 2009 година. Тој бил член на тимот кој ја освоил првата српска лига во сезоната 2007-08 со сѐуште несрушен рекорд. Во меѓувреме, во првата полусезона од сезоната 2006/07 Вулиќевиќ поминал шест месеци какао позајмен играч во екипата на Борац од Чачак.
Војводина
На 17 јуни 2009 година, Вулиќевиќ бил префрлен во екипата на Војводина, заедно со неговиот соиграч Ннаемека Ајуру. Двајцата играчи потпишале тригодишни договори со клубот од Нови Сад. На 30 јули 2009 година, Вулиќевиќ го одиграл својот прв официјален натпревар за составот на Војводина, играјќи цели 90 минути во нерешениот натпревар од 1:1 со екипата на Австрија од Виена. Тој веднаш се наметнал како прв избор за десен бек на тимот, пропуштајќи само еден од вкупно 30 лигашки натпревари во сезоната 2009-2010.
Во зимата 2012 година, по заминувањето на соиграчот Слободан Медојевиќ во екипата на Волфсбург, Вулиќевиќ бил именуван за капитен на тимот од страна на тренерот Дејан Вукиќевиќ. Својот прв натпревар за клубот го имал на 12 мај 2012 година во победата од 2:0 на гостински терен во лигата над неговиот поранешен клуб Борац од Чачак.
На почетокот на 2013 година, Мирослав Вулиќевиќ потпишал нов едногодишен договор со екипата на Војводина. Тој го постигнал својот прв официјален гол за клубот на 27 февруари 2013 година во победата од 2:1 во лигата над составот на Смедерево. Вулиќевиќ одиграл вкупно 26 првенствени натпревари и постигнал три гола во сезоната 2012-13. Со тие резултати бил сместен во идеалниот тим на сезоната.
Партизан
Во зимата 2014 година, Мирослав Вулиќевиќ се преселил во екипата на Партизан и тоа преку слободен трансфер, склучувајќи договор со траење на 3 години и половина. Тој му се приклучил на новоименуваниот тренер Марко Николиќ. И двајцата претходно соработувале во екипата на Војводина. Исто така, Вулиќевиќ беше еден од тројцата играчи, заедно со Петар Шкулетиќ и Бранислав Трајковиќ, кои направиле преселба од екипата на Војводина во составот на Партизан за време на преодниот рок. Тој го добил дресот со број 4, кој последен пат го носел Мохамед Камара. Откако го пропуштил првиот пролетен натпревар во лигата, поради суспензија од жолти картони, Вулиќевиќ својот прв официјален натпревар за екипата на Партизан го имал на 1 март 2014 година, играјќи ги сите 90 минути во победата од 2:1 над екипата на Раднички од Ниш. Тој се појавил на уште 11 лигашки натпревари до крајот на сезоната 2013-14. На крајот на сезоната клубот на Партизан не успеал да ја освои седмата последователна титула.
На 18 октомври 2014 година, Вулиќевиќ заработил повреда на вкрстените лигаменти за време на белградското дерби, поради што го пропуштил поголемиот дел од сезоната 2014–15. Тој се вратил на теренот во месец мај 2015 година, по точно 200 дена отсуство, остварувајќи две асистенции во пријателската победа со 6:1 над екипата на Срем од Јаково. Целосно закрепнат, Вулиќевиќ успеал да одигра два првенствени натпревари, славејќи ја својата прва шампионска титула во новиот клуб.
На 29 јули 2015 година, Вулиќевиќ го постигнал својот прв натпреварувачки гол за екипата на Партизан во првиот натпревар од третото квалификациско коло на Лигата на шампионите на УЕФА против составот на Стеауа од Букурешти. Натпреварот завршил со нерешен резултат од 1:1. Тој го одиграл најголемиот дел од натпреварите на неговиот тим во првата половина од сезоната 2015-16, но главно бил користен како резервен десен бек на соиграчот Иван Бандаловски под водство на новоименуваниот менаџер Иван Томиќ.
Во сезоната 2016-17, Вулиќевиќ остварил рекорд во својата кариера со дури 43 одиграни натпревари во една сезона во сите натпреварувања. Таа сезона му помогнал на тимот на Партизан да ја освои двојната круна. Тој по трет пат во кариерата кариерата бил именуван во најдобрите единаесет играчи во лигата.
Во мецец јуни 2017 година, Вулиќевиќ потпишал двегодишно продолжување на договорот со екипата на Партизан.
Репрезентација
На 6 јуни 2014 година, по четиригодишно отсуство од државната репрезентација, Вулиќевиќ го одиграл својот трет натпревар за селекцијата на Србија, на пријателскиот натпревар кој завршил со пораз од селекцијата на Бразил со 0:1 во Сао Паоло. На тој натпревар влегол во игра во 87 минута како замена за соиграчот Душан Баста.
1274
1274 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1274 година од новата ера, 274. од вториот милениум, 74. од XIII век и петта од 1270-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6782 и 6783 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6024 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5034 и 5035 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2027.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1274 година се протега во 3910 и 3911, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3970 и 3971 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1817. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 672 и 673 исламска година.
Мојот Скендербеј
Мојот Скендербеј – македонски роман од Драги Михајловски. Книгата е издадена во 2006 година од издавачката куќа Каприкорнус.
Романот е постмодернистички опит да се раскаже приказната за големиот балкански јунак од петнаесеттиот век, Георгија Кастриот-Скендербеј низ судбините на десетици ликови од наше време. Стилски извонредно, Михајловски низ својот препознатлив прозен говор, ги претставува резултатите од своите долгогодишни истражувања на животот и делото на Скендербеј.
Романот ја добил наградата „Стале Попов“ за 2006 година.
Содржина
Мојот Скендербеј, романот кој е истовремено историски и современ. Ова дело е резултат на долгогодишното истражување на Михајловски на животот на балканскиот јунак од петнаесеттиот век, Георгија Кастриот-Скендербеј, за кој авторот го има напишано и својот магистерски труд. Михајловски ги прикажува ликот и делото на Скендербеј преку судбините на повеќе современи ликови. И покрај тоа што авторот ги истакнува сите совршености, квалитети, доблести и јунаштва на Скендербеј, тој со огромна умешност успева да создаде еден уникатен човечки лик, за потоа фиктивното да го испреплете со фактичкото, внесувајќи во романот голем број научно документирани податоци од разни автори кои пишувале за овој легендарен јунак.
Михајловски денес е еден од најнаградуваните, најанализираните, најомилените и најпреведуваните писатели во Македонија, но и пошироко. Ова секако се должи на неговиот привлечен и податлив за читателите прозен стил во кој е вградена народната раскажувачка традиција. Покрај стилот на авторот, треба да се истакне и книжевната вредност на прозното творештво на Михајловски кое е вонвременско, бидејќи најчесто може да се чита и како историски и како современ текст, а неретко и како предвидување за иднината. Покрај тоа што е апликативна за сите времиња, треба да се потенцира и тематската сеопфатност на прозата на Михајловски која е подеднакво привлечно четиво за сите генерации. Преку огромниот семантички потенцијал на своето творештвото, мајсторот на прозниот збор, Михајловски, постојано создава нови значења во имагинацијата на читателите. Затоа прозното творештво на Михајловски останува неисцрпен извор за нови креативни читања, критички осврти и толкувања од страна на читателите и книжевните критичари, а поттик и инспирација за младите писатели.
Љут Дол
Љут Дол, река на јужниот дел на планината Плачковица, југоисточно од Виница, источно од селото Смиланци, североисточно од Радовиш, се влева во Смиланска Река. .
Племе (биологија)
Во биологијата, племе (лат. tribus) е таксономски ранг над родот, а под семејството. Понекогаш племето се дели на потплемиња, а племињата се групираат во натплемиња.
Примери за племиња се: Canini, Acalypheae, Hominini, Bombini и Antidesmeae.
Едуард Гезелшап
Едуард Гезелшап (роден на 22 март 1814 година во Амстердам, † 5 јануари 1878 година во Диселдорф) бил германско-холандски сликар на училиштето во Диселдорф.
Кариера
Едуард Гезелшап е роден во големо семејство трговци. По учењето во гимназијата во Везел, каде што го подучува сликарот Јохан Фридрих Велш, Гезелшап студирал од 1833 до 1844/1845 на Академијата за уметност во Диселдорф, меѓу другото. До 1841 година тој сликал во зградата на Академијата, а потоа во приватното студио.
Клас
Класот е релативно постојана работна заедница на ученици на приближно еднаква возраст (временска и умствена) и приближно еднакви предзнаења, кои водејќи се по заедничкиот наставен план и програма под непосредно водство на наставникот, систематски се стекнуваат со образование и воспитување. Се споменува и постарото име – годиште како ознака на група ученици со подеднакви години живот, односно подеднакви години на школување.
Историски развиток
Сè до 17 век во наставата доминирало поединечното поучување на ученикот. Иако наставникот пред себе имал поголема група ученици, сепак директно работел со поединци. Останатите во тоа време самостојно учеле според претходно добиените задачи од наставникот. Поединечното поучување било условувано од хетерогениот состав на учениците по возраст и предзнаење. При тоа треба да се има на ум дека само некој процент од младото поколение бил опфатен со школувањето.
Со економскиот развој на општеството расте потребата за образование на граѓаните, а исто така и за повисокиот степен на образование, па школувањето мора да биде помасовно. Но, со преминот на масовно школување на младото поколение се бара поекономична организација на наставата со формирање класови како постојани и хомогени социолошки формации на ученици во кои наставникот истовремено работел со сите ученици.
Така, со воведување на класот и класната настава, од поединечно поучување на поединци се преминува на истовремена работа со постојана група на ученици.
Клас и одделение
Од поимот клас треба да се разликува поимот одделение. Тоа е исто така релативно постојана група на ученици кои истовремено ги поучува еден наставник или наизменично неколку наставници во иста училница. Значи, поимот одделение вклучува ознака за простор (просторен поим), а поимот клас означува година односно степен на школување (временски поим).
Во училишната пракса можат да постојат различни односи меѓу класовите и одделенијата. Некаде еден клас се совпаѓа со едно одделение, односно едно одделение воедно прави и еден клас. Така на пример, во основно училиште може да постои едно одделение од петти, шести, седми и осми клас. Во училиштата со поголем број ученици, пред сè, во централните училишта, постојат повеќе одделенија од истиот клас на пример Va, Vб, Vв итн. Римскиот број го означува класот, а буквите одделението. Тоа се т.н. паралелни одделенија на исти клас. Од двата примера тоа се т.н. чисти одделенија затоа што во секое одделение се ученици од исти клас.
Меѓутоа, некаде поради малиот број ученици, пред сè во малите основни училишта (т.н. џуџести училишта), учениците на два или повеќе класа се спојуваат во едно одделение. Тоа се комбинирани одделенија, на пример комбинирано одделение I и II, III клас и IV клас и сл.
Според тоа, едно основно училиште од осум класа може да има различен број одделенија, што зависи од бројот на ученици. Бројот на учениците во едно одделение се регулира според видот и степенот на училиштето и според тоа одделението е чисто или комбинирано. Со оглед на педагошките и хигиенските причини, најдобро би одговарало во чистите одделенија во основното училиште да бидат од 30 до 35 ученика, а во средното училиште 25 до 30 ученика. Ако во основното училиште има повеќе од 45 ученика на исти клас, а во средното повеќе од 40 класот ќе се дели на две паралелни одделенија. Во комбинираното одделение, бројот на учениците се одредува според бројот на споени класови, колку што во одделението има повеќе класови, толку треба да има помалку ученици.
Дидактички погледи
Од дидактичко гледиште, класовите и класните одделенија треба да се формираат за да се создадат поволни услови за единствена работа со сите ученици според пропишаниот наставен план и програма. Тоа ќе биде можно ако класното одделение е постојана група на ученици со приближно подеднаква возраст и предзнаење. Константноста на групата е услов да се формира класен колектив, а подеднаквата возраст и подеднаквото предзнаење е предуслов со сите истовремено да се изведува наставната работа. Од аспект на тоа, секое класно оддеение донекаде е хомогена група ученици, иако хомогеноста никогаш не е потполна и апсолутна.
Во историјата на наставата имало обиди да се формираат потполно хомогени класови според психофизичките особини на учесниците за да со тоа се создадат уште поповолни услови за максимлано развивање на нивните поединечни способности. Имено, се сметало дека класовите со хетероген состав овозможуваат поволни услови за поинтензивен поединечен напредок на секој ученик, односно дека во класот со хетероген состав најдобро поминуваат т.н. просечни ученици, а надарените не доаѓаат до израз поради тоа што наставата им е прелесна и затоа неинтересна, додека на слабите им е претешка, не можат да ја следат со останатите ученици и поради тоа заостануваат. Во настојувањето подобро да се искористат поединечните разлики на учениците се барале различни мерила за формирање хомогени класни одделнија во кои поединечните разлики потполно би ги сменило или барем би се смалиле.
Меѓутоа обидот за формирање потполно хомогени класови значел педагошка утопија, затоа што таквите апсолутни еднаквости меѓу учениците не можеле да се утврдат, ниту такви еднаквости меѓу учениците реално постојат. Секој ученик е поединечност за себе во многу работи, па според тоа класот е група на ученици со различни поединечност. Поради тоа и настојувањето на формирање потполно хомогени класови впрочем водело кон нивелирање на поединечните разлики и унифицирање на наставната работа, што било негативно. Освен тоа, во помалите училишта формирањто на хомогени класови практично е неспроведливо затоа што во секој клас има ученици само за едно одделение.
Кога во одредувањето на поимот клас земеме предвид подеднаква возраст и предзнаење, на ум го имаме општиот психофизички развој на учениците на одреден развоен степен како основен предуслов за заедничка наставна работа. Одредената хетерогеност на класот која произлегува од специфичните поединечни разлики меѓу учениците не е препрека да се работи по заеднички наставен план и програма и да се формира класен колектив. Поединечните разлики на учениците наметнуваат потреба за поголема диференцијација и индивидуализам на наставата, а не создавање на еднакви индивидуалитети.
Хамерзен
Хамерзен (Hamersen) — општина во округот Ротенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа три километри јужно од Зитензен, помеѓу Хамбург и Бремен.
Ли Бај
Ли Бај или Ли Бо (李白, }}; 701 – 762) — кинески поет. Тој бил дел од групата на поети и научници наречени „Осум бессмртници на виното“ во поема од Ту Фу. Ли Бај често се смета еден од најголемите поети во кинеската книжевност, заедно со Ту Фу. Околу 1.100 поеми напишани од Бај денес се зачувани. Првиот превод на некој од западните јазици бил во 1862 година во Франција.
Надворешни врски
Слободна енциклопедија за Ли Бај:
Преводи на делата:
Список на земјотреси во Русија
Мапа
Некои од најголемите руски земјотреси од втората половина на 20 век се: земјотресот во 1958/ 1963 година и 2006 година / 2007 година и земјотресите во Курилските острови во близина на Јапонија.Други поголеми земјотреси се земјотресите во 1952 година / 1959 година во Камчатка, од кои сите биле ≥ 8.0 М.
Патрик Блекет
Младост
Блекет е роден во Кенсингтон, Лондон, како син на Артур Стјуарт Блекет, брокер, и неговата сопруга Каролин Мејнард. Неговата помала сестра Марион Милнер била психоаналитичар. Неговиот дедо по таткова страна бил отецот Хенри Блекет, брат на Едмунд Блекет кој бил австралиски архитект, бил долги години свештеник во Кројдон. Неговиот дедо по мајчина страна Чарлс Мејнард бил офицер во Кралската артилерија во времето на Индискиот бунт. Семејството Блекет живееле во Кенсингтон, во Кенли, Вокинг и Гилдфорд, Сари, каде Блекет одел во подготвително училиште. Неговото главно хоби било правење модели на авиони и радија. Кога отишол на интервју за влез на Кралскиот поморски колеџ, во Озборн, на островот Вајт, Чарлс Ролс го завршил неговиот лет над Каналот, при што Блекет кој го следел летот на неговиот радиоприемник бил во можност да зборува и излага опширно на таа тема. Тој бил примен и поминал две години пред да премине во Дартмутскиот поморски колеџ каде бил „првенец во својот клас“.
Во август 1914 година, на почетокот на Првата светска војна Блекет бил во активна служба како дел од бродскиот екипаж. Тој бил префрлен на Зелениот ’Рт на ХМС Карнаврон и бил учесник во битката на Фокландските Острови. Потоа бил префрлен на ХМС Бархам и учествувал во Битката кај Јитланд. Додека бил на ХМС Бархам, Блекет бил сопронаоѓачот на уред за артилериско пукање за кој адмиралитетот бил носител на патентот. Во 1916 година тој се обидува да се приклучи во Кралската поморска воздушна служба, но неговото барање било одбиено. Во октомври истата година тој станал потпоручник на ХМС P17 задолжен за патролите околу Довер, а во јули 1917 година бил поставен во служба на ХМС Стурџен како дел од силите на Харвич под водство на адмиралот Реџиналд Тирвит. Блекет е особено загрижен од лошиот квалитет на артилериското вооружување во споредба со онаа на непријателот и со своето претходно искуство, и почнува да чита научни учебници. Тој е унапреден во поручник во мај 1918 година, но се одлучил да ја напушти морнарицата. Потоа, во јануари 1919 година, воената морнарица ги испратила морнарите, чија обука била прекината од страна на војната, на Кембричкиот универзитет на обука за генерали. На неговата прва ноќ на колеџот Магдалена, Кембриџ тој се запознал со Кингсли Мартин и Џефри Веб, потсетувајќи се дека тој никогаш пред тоа, во својата поморска служба, не слушнал интелектуален разговор. Блекет бил импресиониран од престижната Кевендишка лабораторија, и ја напуштил морнарицата за да учи математика и физика на Кембричкиот универзитет.
Академски живот и истражување
По дипломирањето на колеџот „Магдалена“ во 1921 година, Блекет поминал десет години работејќи во Кавендишката лабораторија како експериментален физичар заедно со професорот Радерфорд и во 1923 година станал соработник на Кралскиот колеџ во Кембриџ, позиција на која останал до 1933 година.
Радерфорд дознал дека јадрото на атомот на азот може да се распадне со брзо стрелање на алфа-честички во атомите на атомот. Тој побарал Блекет да ја користи Вилсоновата комора за да се видат трагите на ова распаѓање, а до 1924 година, тој направил 23.000 фотографии кои покажуваат 415.000 траги од јонизирани честички. Осум од нив биле чаталести, а тоа покажувало дека комбинацијата на алфа-честички во атомот на азот се создавал атом на флуор, кој потоа се распаднал во изотоп на кислородот и протон.
Блекет поминал извесно време во 1924-1925 во Гетинген, Германија каде работел со Џејмс Франк за атомскиот спектар. Во 1932 година, во соработка со Џузепе Окијалини, тој измислил систем на Гајгерови бројачи со кој правел фотографии само кога еден космички зрак честички поминувал низ комората. Тие откриле 500 траги на високоенергетски честички на космички зраци со 700 автоматски експозиции. Во 1933 година, Блекет открил четиринаесет слики кои го потврдиле постоењето на позитронот и открил сега веќе препознатливи спротивставени спирални траги на создавањето на позитронско-електронски пар. Оваа работа и таа за зрачењето при анихилација го прави еден од првите и водечките експерти за антиматеријата.
Истата година тој се префрлил колеџот Бирбек, каде работел како професор по физика четири години. Потоа, во 1937 година тој заминал да работи во Манчестерскиот универзитет, каде што создал голема меѓународна истражувачка лабораторија. Спомен-салата Блекет и предавалната Блекет за предавање на Манчестерскиот универзитет биле именувани во негова чест.
Во 1947 година, Блекет вовел теорија за магнетното поле на Земјата, како функција на нејзината ротација, со надеж дека на тој начин ќе ги обедини електромагнетната сила и силата на гравитацијата. Тој поминал неколку години во развој на висококвалитетни магнетометри за да ја тестира неговата теорија, за на крајот да открие дека сè било залудно. Неговата работа на оваа тема, сепак, го довела во областа на геофизиката, каде што на крајот помогнал во процесот на обработка на податоците кои се однесуваат на палеомагнетизмот и помогнал да се обезбеди силен доказ за континенталното движење.
Во 1948 година, тој бил награден со Нобеловата награда за физика, за своето истражување на космичките зраци со помош на неговиот пронајдок на контра-контролираната Вилсонова комора.
Професорот Блекет бил назначен за раководител на одделот за физика на Кралскиот колеџ во Лондон во 1953 година и заминал во пензија во јули 1963. Моменталниот оддел за физика на Кралскиот колеџ е именуван како Блекетова лабораторија.
Втората светска војна и оперативни истражувања
Во 1935 година Блекет добил покана за членство во Воздухопловниот истражувачки комитет на чело со сер Хенри Тизард. Комитетот вршел ефикасен притисок за предвремена инсталација на радарот во противвоздушната одбрана. Во почетокот на Втората светска војна, Блекет поминал поголем период во разни комисии и на (КВР) на аеродромот во Фарнборо, каде што дал огромен придонес кон осмислувањето на нишанот на бомбата Марк XIV што дозволило бомбите да бидат пуштени без бомбардирачкото ниво да биде наместено. Во 1940-1941 Блекет членувал во Комитетот МАУД во кој било заклучено дека е возможно да се создаде атомска бомба. Тој не се согласувал со заклучокот на комисијата дека Велика Британија би можела да произведе атомска бомба во 1943 година, и препорачал на таа тема да се разговара со Американците. Тој бил избран за член на Кралското друштво (ФРС) во 1933 година и му бил доделен Кралски медал во 1940 година.
Во август 1940 година Блекет станал научен советник на поручникот генерал Сер Фредерик Пајл, главен командант на противвоздушната команда и со тоа почнал да работи што резултираше со полето на изучувања познато како оперативни истражувања. Бил директор на оперативните истражувања во адмиралитетот од 1942 до 1945 година, и неговата работа со Еван Џејмс Вилијамс ги подобриле шансите за опстојување на конвоите, кои изгледале отпрво неразумно, со чии препораки за подобрување на оклопот на авионите и постигнал многу други успеси. Неговата цел, била да се најдат броеви на коишто ќе се гради стратегијата, а не налетите на емоции. За време на војната, тој ги критикувал претпоставките на лордот Червел за обездомување и застанал на страната на Тизард кој тврдел дека помал број на ресурси треба да бидат дадени за бомбардерите на Кралското воено воздухопловство, а повеќе да се доделат на другите вооружени сили. Според неговите мислења бил против постојната воена власт и бил отсечен од различни кругови на комуникации, по војната, истражувањата на сојузниците за стратешкото бомбардирање покажале дека Блекет бил во право.