cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Катник
Значај
Најголемиот притисок при џвакањето е во пределот на моларите, што ја одредува нивната масивност, бројот и распоредот на чворчињата, како и бројот и распоредот на корењата. На тој начин е обезбедена добра механичка обработка на храната во устата и олеснето варење во останатите делови на дигестивниот тракт.
Летни олимписки игри 1988
Маскота
Официјална маскота за Летните олимписки игри - 1988 одржани во Сеул бил Ходори. Тоа бил сибирски тигар измислен од Ким Хјун, претставувајќи го пријателството на Корејците.
Габит Мусирепов (округ)
Габит Мусирепов е округ во Казахстан во покраината Северен Казахстан со центар град Новоишимка.
Ахмед Нијази-бег
Ахмед Нијази-бег Реснели (Resneli Ahmet Niyazi Bey, Ahmet Njazi Bej Resnja, 1873 — 17 април 1913) — отомански војник, политичар, учесник во Младотурската револуција кој воедно е и еден од почетниците на истата во 1908 година. По потекло бил Албанец.
Животопис
Во април 1909 година зема учество во задушувањето на контраударот против младотурците во Истанбул.
Во 1911 година учествувал во војната против Италија за Триполитанија.
Нијази-бег бил убиен во Валона, Албанија на 17 април 1913 година, од луѓе на султанот, на пат за Истанбул. Според друга верзија тој е убиен во Драч, качувајќи се на брод. Според Петар Чаулев, Нијази-бег не бил убиен по нечие решение, туку поради лична омраза и одмазда.
Сарајот на Нијази-бег во Ресен од 1978 година е Дом на културата.
Језерце (Залево)
Језерце (полски: Jezierce) е село во општината Залево, во рамките на округот Илава, во Варминско-мазурското Војводство, во северна Полска. Селото е сместено 7 километри југозападно од Залево, 25 километри северно од Илава, и 64 километри (40 милји) западно од регионалниот главен град Олстин.
Дуќан на ул. „Илинденска“ бр. 48 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Илинденска“ бр. 48''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Словио
Словио е пишан и устен вештачки јазик што го создал јазичарот Марк Хучко. Словио е меѓународен помошен јазик сè со цел за подобра комуникација и разбирање на словенските јазици меѓусебно. Граматичките правила на словио се слични со оние на есперанто со унифицирани именки, придавки и глаголи. Меѓутоа, зборовниот фонд на јазикот е создаден од зборови што се заеднички за сите словенски јазици. Името му доаѓа од зборот слово од старословенски јазик и значи збор. До 2005 година зборовниот фонд на словио се движел околу 30.000 зборови.
Азбука
Јазикот може да се пишува и на латиница и на кирилица:
Портрет на докторот Гаше
Портрет на докторот Гаше — една од наистакнатите слики на холандскиот уметник Винсент ван Гог. Во неа е прикажан д-р Пол Гаше, со кого Ван Гог другарувал,  а  Гаше и се грижел за Ван Гог во последните месеци од неговиот живот.
Постојат две верзии на портретот, обете биле насликани во јуни 1890 година. И во двете е прикажан Гаше како седи на маса и ја потпре главата на десната рака, но о се разликуваат по бојата и стилот. Исто така постои и графика од овој мотив.
Сликата е создавана со брзи, снажни потези, со густо нанесена боја. Некои ја сместуваат во пост - импресионистичкиот стил, но како и во сите негови дела, тој е афтентичен, оригинален, тешко дека може да биде сместен така лесно и компаративно во некаков стил, тој е секогаш оригинален и не припаѓа на ниедна школа, правец, влијание. Неговите пораки се директни, снажни, емотивни и духовно длабоки. Во ова дело, Ван Гог, не само што продрел во психологијата на ликот, тој ја изнесол на некој начин својата длабока меланхолија, осаменост, напуштеност и аскетска посветеност на творештвото. Сликата остава силен впечаток врз гледачот, затоа што е директна, уметнички снажна и искрена.
NGC 6206
NGC 6206 — леќеста галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6206 се споменува и како IC 1227, UGC 10506, MCG 10-24-18, CGCG 299-9, KAZ 78.
Откривање
Објектот е откриен на 23 октомври 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6206 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 6206 има привидни димензии од 0,7' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 40 м 7,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +58° 37' 2"".
Други поделби
Проучување на NGC 6206 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58723. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 52; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3885. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1101.
Чарлс Мелтон
Чарлс Мелтон (Charles Melton, р. 4. јануари 1991 год. во Џуно, Алјаска, САД) е американски актер и модел. Тој е познат по улогите на Реџи Ментел во телевизиската серија „Ривердејл“ и на Даниел Беј во филмот „И сонцето е ѕвезда“.
Детство
Мелтон е роден во Џуно, Алјаска, САД како најстариот син на Сукјонг и Фил Мелтон. Татко му Фил е Американец со домородно потекло од племето Чероки. Мајка му Сукјонг е доселеничка од Кореја. Неговото семејство често се сели бидејќи татко му работел за американската војска. Пет години живеат во Пјонгтајк, Гјонги, Јужна Кореја. Подоцна се населуваат во Менхетен, Канзас, САД, каде Мелтон завршува средно образование во Менхетенското средно училиште во 2009 година. Мелтон студира на Канзашкиот државен универзитет. Во текот на студиите, тој игра за универзитетскиот фудбалски тим. Во 2012 година, на 20-годишна возраст, ги напушта студиите и се сели во Лос Анџелес, Калифорнија, САД за да се испроба како глумец.
Кариера
Првите успеси на Мелтон се како манекен за Долче и Габана, Кенет Кол и МАК. Првите глумечки улоги ги добива како гостин во „Задоволство“ и „Американска хорор приказна“.
Габревци
Габревци — село во Општина Конче, во околината на градот Радовиш.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 355 жители, со што селото се вбројува во средни села во областа на Конче и Радовиш.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во североисточниот дел на територијата на Општина Конче, во горното сливно подрачје на реката Крива Лакавица, десна притока на Брегалница, на чиј атар е изградена вештачката акумулација на езерото Мантово. Сместено е во подножјето на западната падина на ниската планина Смрдеш. Од три страни над селото кон север, исток и запад се издигнува ридско земјиште со највисоки точки Елени Рид (763 м) и Вела Глава (705 м) додека кон југ е отворот на Дујков Дол кој се спојува со долината и полето крај реката Крива Лакавица од чија десна страна се наоѓа Габревци. Самите куќи на селото со препознатливите ѕидани фурни и амбари во дворовите се распоредени во три маала наречени Горно, Долно и Крајно Маало на благо зарамнето земјиште со бројни грижливо и убавои обработени ниви од околу, додека кон север е застапена дабова, габрова, тополова и нискостеблеста шума. Во непосредна близина на запад веднаш под селото започнува заезерувањето на езерото Мантово во кое се влева и суводолицата Габрешка Река. Габревци е ридско село, расположено на надморска височина од 500 метри. Од градот Радовиш е оддалечено 14 километри (поточно 20 км), додека од централното место односно општинското средиште Конче е оддалечено 11 километри. До него води асфалтен пат кој се одвојува од главниот афлатен пат кој одвојувајќи се од патот Радовиш - Конче води кон браната и вештачкото езеро Мантово. Атарот на Габревци зафаќа постор од 10,8 км2, при што на него шумите заземаат површина од 519,4 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 323,9 ха, а на пасиштата 197,4 ха.
Историја
Селото Габревци е доста старо, бидејќи за него постојат пишани историски податоци уште од средновековниот период, како и предание меѓу неговите жители за историското миното на селото. Според народното предание, селото Габревци поради чума трипати ја променувало својата местоположба, за што постои и народна песна во која се пее:
Најпрвин селото се наоѓало на месноста Куќиште долу под селото, потоа се преместило во месноста Илиница, која се наоѓа северно над селото во ридскиот предел, па потоа тоа излегло односно било „растрсано од габерје“ т.е. габрова шума, според што го носи и името Габревци и повторно се преместило во месноста Селиште. За да се спаси и избави од чумата и болестите, како што е случај и со многу други села ширум Македонија, по границите на атарот селото било заорано - „заокружено“ со дрвено рало.
Најстарите пишани податоци за селото Габревци потекнуваат од турските пописни дефтери од XVI век, односно од 1570 година кога тоа било чисто христијанско македонско село во посед на видниот Хајдар кој бил воен старешина на царскиот двор при што тоа припаѓало во рамки на засебната Нахија Конче во состав на Ќустендилскиот санџак, а на него му било додадено и селото Градец (Валандовско) кое било дервен што припаѓал под нахијата Тиквеш. Во ова време во селото, запишано како Габрешчи живееле 13 македонски христијански семејства како и 8 неженети со имиња Петре Николин, Димитри Петре, Тодор Михо, Бојо Пејко, Стојан Тодор, Стале Стојко ид-р кои произведувале 8 товари пченица, 10 товари мешано жито, уров, памук, градинарски култури, грозје и вино, сено, се чувале и свињи и пчели во улишта и кошници, за што се остварувло приход и давачки од 1656 акчиња.
Во век селото било дел од Радовишката каза на Отоманското Царство.
Потекло и значење на името
Името на селото Габревци потекнува од името на дрвото габер кое што е застапено во шумовитиот предел околу селото. Самите селани кажуват дека при трикратното преместување на местоположбата на селото поради чума, тоа било „растрсано од габерје“ односно излегло т.е. била искрчена шумата со габрови дрвја за неговата повторна изградба. Според книгата „Речник на топонимите во областа на Сливот на Брегалница“ за селото Габревци е запишано дека неговото име потекнува од ботаничкото име на дрвото габер, а стои и претпоставката дека тоа произлегува од месно име или топоним Габреш
Стопанство
Селото Габревци, според струкутрата на атарот во основа има полјоделско-шумарска функција. Сепак, селото Грабревци во целата околина на Радовишко и Лакавичко е најпознато и најпрочуено по развиеното грнчарство. Габревци е познато по изработката на квалитетни грнчарски производи. Порано со изработка на грнчарски садови се занимавало секое домаќинство, а нивните производи се продавале во сите радовишки села, самиот град Радовиш како и на пазарите во Струмица, Штип, Неготино. Сепак со развојот на индустријата, до 1980 година останал само уште еден грнчар во селото Габревци. Јасен доказ за силно развиеното грнчарство во Габревци е фактот што во народните игри и ора од селото играорките играат со стомна полна со вода од 12 литри на главата. Денес жителите најмногу се занимаваат со земјоделство, а во одредена мерка и со сточарство. Од поледелството секоја куќа одгледува тутун (најмногу од локалкната сорта „јака“) и пипер (од сите видови, а најмногу зелен и ајварка), додека дополнително се одгледува и жито (најмногу пченица и јачмен). Секоја куќа има и насади од разни градинарски култури (патлиџан, кромид, марула, зелка) под пластеници, од кои дел се за продажба на пазарите, а дел за сопствени потреби. На нивите во Габревци е застапено е и одгледувањето на индустриски култури. Во моментот 3 семејства одгледуваат афион, кој во минатото бил значително многу застапен во целиот крај, но неговото одгледување особено почнало да опаѓа од пред десетина години поради задолжителната обврска за одобрение и тешкотиите со пласманот и ниската цена. Од индустриските култури исто така повторно заживува и се сади и памукот. Од сточарството се одгледуваат крави и крупни говеда, а во помала мерка и кози. Некои домаќинства се занимаваат и со пчеларство и производство на мед, а во шумата над селото, како и по целата падина на планината Смрдеш се сече дрво за огрев кое се продава во околните места, Радовиш и Скопје. За разлика од другите радовишки села, тука овоштарството е застапено во помала мерка, претежно сливи, јаболка и круши. Во самото село работи продавница и услужен објект - клуб.
Население
Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото имало 330 жители, сите Македонци. По податоци на секретарот на егзархијата, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото Габревци (Gabrevtzi) имало 360 Македонци.
Врз основа на бројот на жителите селото Габревци се вбројува во средни села во областа на Конче и Радовиш. . Разгледувајќи го бројот на населението во текот на целиот XX век, за Габревци може да се забележи дека тоа покажува стабилност и постојаност на бројот на своите жители, кој се движи околу 350 жители. Најголем број на жители е забележан на пописот во 1953 година од 461 жител. По овој попис, бројот на жители забележува благ постојан пад, така што на пописот во 2002 година истиот изнесувал 355 жители. Одржувањето на бројот на населението во одредена мера се должи на поволните услови за живот и стопанисување, поради што во селото живеат деца и млади луѓе, односно стабилен природен прираст и стапка на раѓање, при што иселувањата не се во голем обем.
Според пописот од 2002 година, селото имало 355 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 220 жители, од кои 190 Македонци и 30 лица без податоци.
Родови
Селото Габревци отсекогаш па сè до денес е населено само со Македонци од православна христијанска вероисповед. Родови наречени соеви или „племиња“ кои живеат во селото Габревци се: Јанковци, Мандаци, Коцеви, Димитриеви, Икшовци, Пунковци, Фрчевци кои според родовското презиме најверојатно потекнуваат и се доселени од блиското раселено село Фрча, кое што според записите на Ѓорче Петров се уништило од чума околу 1790 година. Речиси сите родови во селото се староседелски, а од други места како Владевци во Струмичко и др. потекнуваат повеќе жени кои се омажени во селото. Останати презимиња на семејства кои живеат во Габревци се: Божинови, Миткови, Ристови/(ски), Петрови, Андонови (можно е да имаат потекло од соседните села Горна или Долна Враштица), Василеви, Стевчеви, Камчеви.
Самоуправа и политика
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Радовиш. Селото припаѓало на некогашната општина Радовиш во периодот од 1957 до 1965 година, додека во периодот 1955-1957, селото било во рамките на тогашната општина Конче.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Конче, во која покрај селото Габревци, се наоѓале и селата Горно Липовиќ, Долно Липовиќ, Долни Радеш, Конче, Лубница, Негреновци и Ракитец. Во периодот 1950-1952, селото било дел од Општина Дедино, во која влегувале селата Горни Липовиќ, Долни Липовиќ, Дедино, Габревци, Негреновци и Ракитец.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1617 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место е опфатено и селото Долна Враштица.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 253 гласачи.
Култура и спорт
Во минатото постоело и КУД „Македонски глас“, кое на 31. Државен фестивал на народни игри и песни „Илинденски денови“ ја добило наградата за најбогат изворен фолклор. . Поради знаменитоста на народните игри, ора и фолклорот, селото Габревци е неколкупати посетувано за проучување од истражувачи - фолклористи, историчари и археолози од штипскиот Универзитет „Гоце Делчев“
Детска недела
Детската недела  (српски: Дечја недеља) е национална манифестација во Србија. Секоја година се реализира со цел да се подобри положбата на детето во Србија.
Детската недела се одбележува секоја година во првата недела од октомври.
Историја
На просторите на Србија Детската недела се одбележува од 1934 година, и оттогаш се менува и се развива, приспособувајќи ги своите програмски цели на реалните потреби и проблеми на децата. Од 1987 година е воведен во законот за социјална грижа за деца на предлог на организацијата Пријатели на децата на Србија. Основен документ за планирање и спроведување на активностите за време на Детската недела е Конвенцијата на Обединетите нации за правата на детето, усвоена во 1989 година.
Амазонки
Амазонки — митолошки народ составен од женски воини во старогрчката митологија и антиката. Херодот сметал дека се од регионот кој се граничи со Скитија во Сарматија (денес во Украина). Други историографии сметаат дека биле од Мала Азија, а понекогаш и Либија.
Детска недела
Цели на Детската недела
Целите на Детската недела се:
Амазонки
Значајни кралици на Амазонките се Пентесилеја, која учествувала во Тројанската војна, и нејзината сестра Хиполита, чиј магичен појас, подарен од нејзиниот татко Арес, бил причина за еден од подвизите на Херкул. Амазонските напаѓачи често биле прикажувани во битка со грчките воини во амазономахиите во класичната уметност.
Мит
Според Филис Чеслер, "во Амазонските општества жените биле мајки и единствените политички и религиозни водачи на нивното општество", а исто така и единствените воини и ловци; "кралиците биле избирани" и очигледно "секоја жена би можела да се стреми и постигне целосен човечки израз". Херодот објавил дека сарматите биле потомци на Амазонките и Скитите, и дека жените ги задржале античките обичаи на своите мајки", често ловејќи на коњи со нивните сопрузи, борејќи се во војните; и носејќи иста облека како мажите". Покрај тоа, рекол Херодот, "никоја девојка нема да се венча додека таа не убила маж во битка“. Амазонките играле улога во римската историографија. Јулиј Цезар зборувал за освојувањата на големи делови на Азија од страна на Семирамите и Амазонките. Иако Страбон бил скептичен во врска со нивната историчност, Амазонките биле сметани како историски факт во текот на антиката. Неколку Црковни Отци зборувале за Амазонките како вистински луѓе. Средновековните автори ја продолжиле традицијата на лоцирање на Амазонките на север, Адам од Бремен сметајќи дека живееле блиску до Балтичкото Море и Павле Диаконус во срцето на Германија.
Во некои верзии на митот, на мажите не им било дозволено да имаат сексуални односи или да живеат во Амазонската земја; но еднаш годишно, со цел да се спречи изумирањето на нивната раса, тие ги посетувале Гаргареаните, соседното племе. Машките деца кои биле резултат на овие посети биле или убиени, или вратени на нивните татковци; девојките биле чувани и израснати од страна на своите мајки, и обучени во ловот и уметноста на војната. Во другите верзии кога Амазонките отишле во војна тие не ги убивале сите мажи. Некои ги зимале за робови, и еднаш или двапати годишно тие имале секс со своите робови.
Џорданис во "Гетика“ (560 г.), раскажува како по неколку векови, по инцидентот во кој Готските жени успешно им се спотивставиле на соседно племе, додека мажите биле зафатени со походот против фараонот Весосис, жените формирале своја сопствена војска на чело со Марпесиа и ја преминале реката Дон, напаѓајќи ја Азија. Нејзината сестра Лампеда остана во Европа за да ја штити мајковината. Тие репродукцирале со мажите еднаш годишно. Овие Амазонки ги освоиле Ерменија, Сирија, и цела Мала Азија, а дури и постигнувале до Јонија и Еолија, владеејќи над оваа огромна територија 100 години. Џорданис исто така споменува дека тие се бореле со Херкул, и во Тројанската војна, и дека помал контингент од нив останале во Кавказ до времето на Александар. Тој ги спомнува со име кралиците Меналип, Хиполита и Пентесилеја. Постои предание дека Тезеј учествувал во успешниот поход на Херкул против Амазонки и дека како удел во својот воен плен ја добил нивната кралица Антиопа, која е позната и како Меланипа, ноо тоа за неа не било страдање оти таа веќе била вљубена во него и му помогнала во заземање на некои градови. За нивната врска постои и предани според кое Тезеј ја грабнал кога таа му донела подароци на еговиот брод.
Скити и Сармати
Шпекулации дека идејата за Амазонките е врз основа на реалноста е заснована на археолошките наоди од погребувања, што укажуваат на можноста дека некои сарматски жени учествувале во битки. Овие наоди довеле научниците да укажуваат на тоа дека амазонската легенда во старогрчката митологија можела да биде "инспирирана од вистински жени воини".
25% од воените погребувања биле на вооружени сарматски жени обично вклучувајќи поклонува. Рускиот археолог Вера Ковалевскаја укажува дека кога скитските мажи биле далеку во борба или лов, номадските жени би требало да можат да се бранат себеси, нивните животни и пасишта. Со текот на времето Скитите напреднале во Азија и постигнале речиси хегемонијата во Блискиот Исток, имало период од дваесет и осум години, кога мажите би биле далеку на кампањи за долги периоди. Во ова време жените не само што би требало да се бранат, туку и да репродукцираат и ова би можело да биде потеклото на идејата дека Амазонките репродукцирале еднаш годишно со своите соседи, ако Херодот, всушност, ги базирал своите тврдења на факти.
Минојски Крит
Кога минојската археологијата била сè уште во повој, теорија спомената во есеј во врска со Амазонките придонесена од страна на Луис Ричард Фарнел и Џон Мирс во 1908, го постави нивното можно потекло во минојската цивилизација, обрнувајќи внимание на занемарените сличности помеѓу двете култури. Според Мирс, традициите на Амазонските култови изгледале многу слични и можеби дури и потекнувале од минојската култура.
NGC 3859
NGC 3859 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3859 се споменува и како UGC 6721, MCG 3-30-91, CGCG 97-122, IRAS 11423+1943.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1884 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3859 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3859 има привидни димензии од 1,2' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 58°.
Други поделби
Проучување на NGC 3859 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36582. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1443. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1406.
Брендан Роџерс
Брендан Роџерс (Brendan Rodgers; р. 26 јануари 1973 година) — северноирски фудбалски тренер и поранешен фудбалер. Во моментот се наоѓа на тренерската позиција на ФК Лестер Сити.
Од 2008 година тој ја започнал својата самостојна тренерска кариера, како менаџер на Ватфорд, за по една година да стане тренер за својот бивш клуб Рединг, но таму не се задржал долго и за шест месеци го напуштил клубот поради лошите резултати. Од 2010 година бил менаџер на велшкиот клуб Свонзи со кој се изборил за промоција во Премиер лигаи во првата сезона го заземал 11 место со тој клуб. Резултате со Свонзи го препорачале во управата на ФК Ливерпул и на 1 Јуни 2012 година станал менаџер на местото на Кени Даглиш кој со Ливерпул зацршил на 8 место. Со Ливерпул во првата сезона не остварил голем напредок во резултатите, и заземал 7 место, но бил вшечатлив напредокот на Ливерпул со многу поофанзивна и побрза игра во однос на претходната сезона, Во текот на следната сезона, три кола пред завршување на првенството, Ливерпул на изненадување на големиот број навиваќи и љубители на фудбалот бил прв на табела и после 24 година бил блиску до освојување на титулата.
Роџерс е оженет со Сузан со која има син Антони, кој е професионален фудбалер во Олдам Атлетик и ќерка Миша.
Детство и младост
Роџерс е роден на крајбрежјето на морето, во местото Карнлох во Северна Ирска. Неговиот отатко Малаки бил молер и декоратер, додека неговата мајка Кристина била волонтер во ирската католичка хуманитарна организација Трокаир. Брендан е најстариоѕ од петорицата момчиња во семејството. Неговиот помлад брат Малаки станал познат како пејач кантри музика и моментално ја прави својата кариера во Нешвил, на американскиот среден запад.
Брендоновиот татко бил католик, а неговата мајка протестантка. Основното образование го завршил во училиштето "Сви свети" во Валимени. а потоа колеџот во "Сви свети" во градот. Поради тоа што таткому бил католик а мајкаму протестантка религијата немала никакво влијание врз Брендовииот живот. Брендоновата мајка Кристина починала 2010 година, во нејзината 53 година од животот, а за брзо во септември 2011 починал и неговиот татко. на возраст од 59 години.
Швидњица
Швидњица (Świdnica) — град кој се наоѓа во Полска, во Долношлеското Војводство, со население од 59.002 жители според податоци од 2014 година. Швидњица е седиште на истоимениот регион, како седми по големина град во војводството.
Ауе-Шварценберг
Ауе-Шварценберг (Aue-Schwarzenberg) — поранешен округ во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се граничел со (од југ надесно) Чешка и окрузите Фогтланд, Цвикау, Штолберг и Анаберг.
Швидњица
Историја
Швидњица бил основан во 1250 година, иако денеска основачкиот акт не постои. Во почетокот градот бил во состав на Броцлавското Војводство. До 1290-те биле изградени градските ѕидини и шестте порти. Во овој период населението на градот се занимавало со занаетчиство и трговија. Во периодот од 1291-1392, Швидњица бил бил главен град на Швидњичкото Војводство.
Ауе-Шварценберг
Историја
Рудните Планини (германски: Erzgebirge) биле скоро ненаселени во раниот Среден век. Имало изолиран манастир во век. Повеќето од градовите во планините биле основани во век, по откривањето на рудите сребро и калај.
Швидњица
Историја
Кон крајот на 14 век градот бил под власт на Кралство Бохемија, период во кој започнал голем економски развој. Последниот полски пјаст бил војводата Болко II, а по неговата смрт во 1368 година војводството било преземено од страна на неговата сопруга. По нејзината смрт војводството било приклучено кон Бохемија а подоцна и кон Светото Римско Царство. Во 1493 година, градот бил споменет од страна Хартман Шедел во неговата Nuremberg Chronicle.
Ауе-Шварценберг
Историја
Окрузите Ауе и Шварценберг биле основани во 1873 година. Во 1994 година, двата окрузи биле споени во еден заеднички округ, кој бил наречен Вестерцгебиргскрајс и една година подоцна бил преименуван во неговото постојно име (Ауе-Шварценберг). На 1 август 2008 година, бил припоен кон новиот округ Рудни Планини.
423 п.н.е.
423 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 423. година пред новата ера, 423. од првиот милениум п.н.е., 23. од 5 век п.н.е. и четвртта од 420-тите п.н.е.
Ауе-Шварценберг
Географија
Округот се наоѓал во западниот дел на Рудните Планини. Сртот на овој планински масив ја формира јужната граница на округот, која исто така е и германско-чешка граница. Највисокиот врв во округот е Ауерсберг (1019 м), вториот највисок врв во Саксонија, по Фихтелберг.
Швидњица
Историја
Во 1526 година, целата област Шлеска бил приклучена кон територијата на Хабсбуршката Монархија. Градот бил седиште на Швидњичкото Војводство. Градот во голема мера бил разрушен во времето на Триесетгодишната војна (1618-1648). Во текот на Првата шлеска војна (1740-1742), Швидњица била окупирана оод страна на Кралство Прусија. Таа потоа се претвори во тврдина од страна на Фридрих Велики.
Ауе-Шварценберг
Географија
Изворот на Цвикауер Мулде се наоѓа во округот. Оттука тече кон север до Цвикау.
423 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Швидњица
Историја
Швидњица повторно била окупирана од страна на Австрија кон крајот на 1762 година, за време на Третата шлеска војна но останала пруска територија по завршувањето на војната. Потоа, таа станала дел Германското Царство во 1871 година за време на обединувањето на Германија и останала во територијата на Германија до крајот на Втората светска војна.
423 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5085 и 5086 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4327 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3337 и 3338 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 330.
Швидњица
Историја
По поразот на Нацистичка Германија во 1945 година, градот како и поголемиот дел од Шлеска станал дел од Полска. Голем дел од германското население било протерано во Германија.
423 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 423 година се протега во 2213 и 2214, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2273 и 2274 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 120. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1076 и 1075 исламска година пред хиџра.
Швидњица
Географија
Градот се наоѓа во историската област Долна Шлеска. Сместен е крај реката Бистшица, југозападно од Вроцлав и североисточно од Валбжих.
Образование
Швидњица е дом на колеџот за комуникациска технологија.
Градби
Други значајни одредишта се стариот дел на градот и плоштадот Стари Ринек, замокот Gola Dzierżoniowska, средновековниот град Ниемца итн.
Карлос Кони
Карлос Ејтор Кони (португалски: Carlos Heitor Cony) (14 март 1926, Рио де Жанеиро, Бразил) - бразилски писател.
Животопис
Карлос Кони е роден во 1926 година, во Рио де Жанеиро, но кога бил на четиригодишна возраст неговото семејство се преселило во блискиот град Нитерои. Како последица на стресот што го преживеал при прелетување на хидроавион, Кони привремено ја загубил способноста за говор и до петгодишна возраст не прозборел ни збор. Оттука, за да избегне дополнителни стресови, неговото семејство одлучило да му обезбеди домашно образование. Во 1934 година, семејството на Кони повторно се вратило во Рио, а поради проблемите со говорот тој бил предмет на исмејување од неговите врсници. Подоцна, во текот на 1960-тите, Кони бил често прогонуван од воената диктатура. Инаку, целиот работен век го поминал како писател и новинар при што бил истакнат колумнист на „Folha de Sao Paolo“.
Творештво
Во 1956 година, под влијание на Жан Пол Сартр, Кони го напишал романот „Утроба“. Следната година, со делото „Секојдневна вистина“, напишано за само девет дена, учествувал на конкурс за најдобар роман при што ја освоил наградата „Мануел Антонио де Алмеида“. Во 1958 година го напишал романот „Безбедносна тула“ и повторно ја освоил истата награда. По избувнувањето на револуцијата во 1964 година, Кони продолжил интензивно да работи и ги објавил хрониките „Акти и факти“, романот „Пред летото“ и еден расказ вклучен во збирката „Седум смртни гревови“, објавена во 1964 година со учество на значајни имиња од интелектуалната елита на Бразил. Во 1974 година излегол деветтиот роман на Кони, „Пилат“ и тогаш објавил дека повеќе нема да пишува романи, така што следниот негов роман, „Квази меморија“, се појавил дури во 1995 година. Како признание на неговото творештво, Кони бил избран за член на Бразилската академија на уметностите. Исто така, тој бил добитник на бројни награди, меѓу кои и наградата „Мачадо де Асис“ за животно дело, којашто ја добил во 1996 година.
1572 во уметноста
1572 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Мирослав Ѓукиќ
Мирослав Ѓукиќ (роден на 19 февруари 1966 година) е поранешен српски фудбалер кој играл во одбранбената линија како одстранувач. По професионалната кариера тој работел и како тренер.
Тој поминал 14 години од својата професионална кариера во Шпанија, играјќи во тимовите на Депортиво Ла Коруња и Валенсија. Во овие два клуба тој одиграл вкупно 368 натпревари во Ла Лига, а притоа постигнал 11 гола. Со двата тима Ѓукиќ имал освоено 6 големи титули.
Мирослав Ѓукиќ за репрезентацијата на СР Југославија играл на едно Светско и на едно Европско првенство. По пензионирањето, тој започнал тренерска кариера на клупско и на меѓународно (репрезентативно) ниво.
Клупска кариера
Мирослав Ѓукиќ е роден во градот Шабац во Социјалистичка Република Србија, Социјалистичка Федеративна Република Југославија. Тој ја започнал својата играчка кариера со клубот на ФК Мачва од Шабац. Подоцна во 1988 година преминал во Белград во екипата на ФК Рад и покрај тоа што бил објавен интерес од двата национални фудбалски гиганти ФК Партизан и ФК Црвена ѕвезда од Белград.
Во средината на деведесетите години, Ѓукиќ потпишал за екипата на Депортиво од Ла Коруња во Шпанија. Цената која била платена во 1990 година за него била 40 милиони шпански пезети. Се појавил само на пет првенствени натпревари за Галицијаните во неговата прва сезона, која завршила со промоција на тимот во Ла Лига. Од тогаш па натаму, Ѓукиќ бил неприкосновен стартер во тимот, никогаш не бил под 35 натпревари во сезона и 3.000 минути игра во пет последователни сезони.
На 14 мај 1994 година, во последното коло во лигата, на домашен терен против екипата на Валенсија ЦФ, Ѓукиќ промашил пенал во последната минута од натпреварот. Натпреварот завршил со резултат од 0:0. Вообичаениот играч кој изведувал пенали Донато Гама да Силва веќе бил заменет, а втората опција фудбалерот Бебето одбил да ја преземе одговорноста, бидејќи на претходните натпревари не успеал да реализира удар од белата точка. Како резултат на тоа, екипата на ФК Барселона била крунисана за шампион таа сезона. Мирослав Ѓукиќ ја напуштил Ла Коруња на крајот на 1996-97 кога имал 31-година, бидејќи неговиот договор не бил обновен.
Подоцна Мирослав Ѓукиќ ѝ се приклучил на екипата на Валенсија. Бил сартер во сите првенствени натпревари во првите три сезони, во кои настапувал, помагајќи му на клубот да стигне до две последователни финалиња во Лигата на шампионите на УЕФА. Во двата финални натпревари екипата на Валенсија била поразена. Подоцна, во 2002 година Ѓукиќ како резервен играч одиграл 16 натпревари за Валенсија, а клубот го освоил првото државно првенство на Шпанија по пауза од цели 31 година.
Мирослав Ѓукиќ се вратил во Сегунда Дивизион по 12 последователни години поминати во првата лига. Во втората лига настапувал за клубот на ЦД Тенерифе. Својата професионална кариера ја завршил на 38-годишна возраст, откако настапил на точно 400 натпревари во шпанската лига (во двете големи нивоа првата и втората лига).
Репрезентација
Ѓукиќ својот прв настап за репрезентацијата на Југославија го одиграл на 27 февруари 1991 година, во пријателскиот натпревар кој завршил со резултат од 1:1 против репрезентацијата на Турција во градот Измир. Тој продолжил да игра за селекцијата на својата земја и настапил на вкупно 48 натпревари постигнувајќи два гола. Играл за новоформираната репрезентација на СР Југославија на УЕФА ЕВРО 2000 (ги одиграл сите натпревари и минути за тимот кој стигнал до четврт-финалната фаза).
Ѓукиќ бил член на тимот што се натпреварувал на Светското првенство во фудбал во Франција во 1998 година, но не настапувал поради повреда.
Клупска тренерска кариера
На 23 јануари 2007 година, Ѓукиќ бил именуван за главен тренер на клубот на Партизан. На крајот од сезоната бил избран за Тренер на годината. На 11 јуни 2009 година потпишал за клубот на РЕ Мускрон во Белгија, заменувајќи го Енцо Шифо, на тренерската позиција. Тимот на Мускрон се натпреварувал во Про лигата. Кога пристигнал Ѓукиќ во новиот клуб му се придружиле поранешните соиграчи од Валенсија, Амедео Карбони и Хуан Санчез Морено, едниот бил спортски директор, а другиот технички директор. Но, многу брзо сите тројца заминале од клубот, бидејќи екипата на Мускрон навлегла во сериозни економски проблеми.
Кон крајот на месец март 2011 година, Ѓукиќ станал тренер на екипата на Херкулес ЦФ откако тренерот Естебан Виго бил отпуштен. Неговиот прв натпревар на чело на новиот клуб бил во победата со резултат од 3:1 на гостински терен против составот на Реал од Сосиедад, но сепак Валенсијанците на крајот од сезоната доживеале испаѓање во понизок ранг.
На 6 јули 2011 година, Ѓукиќ бил назначен за тренер на друг второлигаш, согласувајќи се на тригодишен договор со екипата на Реал од Ваљадолид. На почетокот на јуни 2013 година, откако Ѓукиќ го донел клубот до промоција во својата прва сезона во Ла лига и по освоеното 14 место во наредната сезона, тој решил да замине од клубот за да го замени тренерот Ернесто Валверде во поранешниот негов клуб Валенсија.
Ѓукиќ бил ослободен од своите должности на 16 декември 2013 година, по осмиот пораз на тимот во сезоната, со резултат од 0:3 од екипата на Атлетико од Мадрид. Подоцна, на 20 октомври 2014 година, Ѓукиќ бил назначен за нов тренер на ФК на Кордоба, наследувајќи го Алберт Ферер на клупата.
На 23 јануари 2017 година, Ѓукиќ станал главен тренер на тимот на Ал Шабаб, но бил принуден да го напушти откако клубот се споил со екипата на Ал Ахли по што се формирал нов клуб со име Шабаб Ал Ахли.
Во јуни 2017 година, тој се вратил во екипата на Партизан откако го заменил тренерот Марко Николиќ кој заминал во екипата на Видеотон ФК. За време на неговиот втор престој на стадионот на Партизан, тој дал неколку контроверзни изјави, почнувајќи од март 2018 година кога употребил вулгарности на прес-конференција, велејќи дека тој „е роден во ебаниот Штитар, а не во сончевата Валенсија “ и дека е „клошар како сите кои биле до него во моментот“. Во мај изјавил „ако Марко Јанковиќ успее да го совлада Црногорецот во него, тој ќе биде голем играч“; а пак во јули изјавил дека членовите на тимот на ФК Тракаи се „Индијанци со пердуви“.
Ѓукиќ на 22 декември 2019 година се вратил во шпанската втора лига преземајќи го кормилото на екипата на Спортинг од Хихон. По крајот на сезоната во месец јули и освоеното 13-то место, тој бил заменет со тренерот Дејвид Галего.
Меѓународна (репрезентативна) кариера
На 19 декември 2007 година, Ѓукиќ одлучил да не го продолжи својот истечен договор со клубот на Партизан. Тој бил назначен за селектор на репрезентацијата на Србија. Функцијата ја напуштил многу брзо, на 19 август следната година без да одигра никакви официјални натпревари. Тоа се случило поради различни проблеми со Фудбалскиот сојуз на Србија.
Натпреварувачки клупски признанија
Депортиво
Валенсија
Тренерски признанија
Србија У21
Ваљадолид
Партизан
Индивидуални признанија
Нанга Парбат
Нанга Парбат (урду: نانگا پربت) — планина во Пакистан, во ланецот Хималаи. Планината е една од вкупно четиринаесетте планини со над 8000 метри надморска височин, и со својата висина од 8126 метри претставува деветтата највисока планина во светот. Планината е трета по ред најсмртоносна планина во светот (зад Анапурна и К2) од каде што го добила прекарот „планина убиец“. Нанга Парбат е голем врв кој доминира над околните краеви.
Локација
Планината, чие име од јазикот урду се преведува како „Гола планина“, нанга - од санскритскиот збор нагна (nagna, नग्न) што значи „гол“, и парбат од санскритскиот парбат (parvata पर्वत), „планина“, се наоѓа на крајниот западен дел на Хималаите, како најзападен врв со над 8000 метри надморска висина, јужно од реката Инд во пакистанското северно подрачје. Околу 150 километри североисточно се наоѓа ланецот Каракорум со втората највисока планина во светот К2.
1574 во уметноста
1574 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Сапиенс: Кратка историја на човечкиот род
Сапиенс: Кратка историја на човечкиот род (קיצור תולדות האנושות, [Ḳitsur toldot ha-enoshut]) – книга од Јувал Ноа Харари, првично издадена на хебрејски во Израел во 2011 врз основа на низата предавања кои Харари ги држел на Хебрејскиот универзитет во Ерусалим, на англиски во 2014 и на македонски јазик во 2018 година. Книгата дава преглед на историјата на човештвото од еволуцијата на архаичните човечки видови во каменото доба, до дваесет и првиот век, фокусирајќи се на Хомо сапиенс. Објаснувањата се во рамки на природните науки, особено еволутивната биологија.
Содржина
Пред 100 000 години најмалку шест човечки вида живееле на Земјата. Денес има само еден. Ние. Хомо сапиенс. Како се случило нашиот вид да преовладее во Битката за доминација? Како нашите предци, собирачи и ловци, се соединиле и создале градови и кралства? Како дојдовме до тоа да веруваме во богови, нации и човекови права; да им веруваме на парите, книгите и законите; да бидеме заробеници на бирократијата, временските рокови и потрошувачката? И каков ќе биде светот во следните милениуми?
Во „Сапиенс“ д-р Јувал Ноа Харари ја опфаќа целата човечка историја, од првите луѓе на Земјата до радикалните – а понекогаш и катастрофалните – откритија на когнитивните, земјоделските и научните револуции. Врз основа на согледувањата од биологијата, антропологијата, палеонтологијата и економијата, тој истражува како струите на историјата ги обликуваат нашите човечки општества, животните и растенијата околу нас, па дури и нашите личности.
Структура
Книгата е поделена во 4 дела:
Антонио Каладо
Антонио Каладо (португалски: Antônio Callado) (26 јануари 1917, Нитерои, Бразил - 28 јануари 1997, Рио де Жанеиро, Бразил) - бразилски писател и новинар.
Животопис
Иако дипломирал право, Каладо никогаш не се занимавал со таа професија, туку се определил за новинарството. Заедно со бројни други бразилски интелектуалци, во 1960-тите, Каладо ѝ се спротивставил на воената диктатура, поради што во два наврати бил уапсен.
Творештво
Каладо дебитирал во бразилскиот книжевен живот во 1951 година, со неколку драми што биле позитивно оценети од критиката и коишто постигнале успех кај публиката. Неговиот најплоден период бил во текот на 1960-тите и во 1970-тите, кога ги објавил најдобрите романи, меѓу кои и „Години на водство“ и „Кваруп“. За своите дела, Каладо добил бројни награди во Бразил и во странство.
Ждрепка (змија)
Ждрепка — неотровна змија од семејството на смоковите (Colubridae).
Опис
Возрасните единки се жолтеникаво кафеави со четири темни пруги, на кои се однесува научното име на видот. Од окото до аголот на устата накосо се протега долгнавест темен белег. Младите на грбот имаат низа темнокафеави дамки со наизменични темнокафеави точки од страните, сите на светла заднина. Возрасните змии достигнуваат должина од 2,6 м, а понекогаш и повеќе. Лушпите на грбот се малку (но сепак забележливо) засртени. Највеќето имаат и предочни лушпи.
Распространетост
Оваа змија се среќава во Македонија, јужна Европа, и тоа претежно во Италија и на Балканот, од Словенија до Грција.
Заштита
Од Европските документи видот е заштитен согласно: Директива за живеалишта 92/43/EEC Анекс II: Животински и растителни видови кои се значајни за Унијата и чија заштита бара определување на посебни подрачја за заштита; Анекс IV: Животински и растителни видови кои се значајни за Унијата и се под строга заштита, Конвенција за заштита на европскиот див свет и природните живеалишта (BERN) – Апендикс II строго заштитени фаунистички видови, како и според Конвенцијата за меѓународна трговија на загрозени видови од дивата фауна и флора (CITES).
Ферик Ибрахим-паша
Ферик Ибрахим-паша (роден во во  - починал во  во Усќудар, ) — османлиско-турски сликар, еден од првите кои изработиле слики од масло во западен стил.
Животопис
Во 1835 година дипломирал на „Mühendishane-i Berr-i Hümâyun“, денес познат како Истанбулски технички универзитет, и бил еден од двата изучувачи на уметноста избрани да бидат испратени во Европа за понатамошни студии. Познато е дека тој отишол во Виена и можеби го посетил и Лондон. Во текот на овој период, неговите колеги студенти биле во голема мера дипломци на Турската воена академија. Според книгата на Халил-бег, Elvahı Nakşiye, тој создал многу слики од кои повеќето биле купени од страна на Шеќер Ахмед-паша.
Не е познато кога се вратил од Европа, но на крајот постигнал ранг на генерал-полковник и станал член на Врховниот воен совет.
Александровка, Казахстан
Александровка е село во покраината Алмати во југоисточен Казахстан.
Старофранцуски јазик
Старофранцуски јазик бил романски јазик зборуван во териториите на северна Франција и делови на денешна Белгија и Швајцарија во периодот околу 1000 до 1300 година. Тогаш бил познат како Langues d'oïl или Оил јазик за да се разликува од окситанскиот јазик, локално наречен и „провансалски“ што се зборувал во јужна Франција.
Милан Ристески
Милан Костадинов Ристески (7 декември 1945 во Мраморец, Охридско — 28 октомври 1944 во Струга) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Милан Костадинов Ристески е роден во селото Мраморец. Се занимавал со земјоделие. Младински активист 0д 1943 година. доброволно пристапува во НОБ на 5 август 1944 година. Како борец на Шестата македонска бригада загинува во борбите за ослободување на Струга, на 28 октомври 1944 година.
Про арте
Про арте – музичка група од Сараево од седумдесеттите гоини на 20 век. Групата била препознатлива по карактеристичниот звук и по вокалот Владимир Савчиќ Чоби. Групата имала договор со загрепскиот Југотон, а до разидувањето во 1980 година продала преку седум милиони грамофонски плочи. Групата објавила педесет сингл-плочи, триесет лонг-плеј плочи и неколку ретроспективни компакт-дискови.
Дискографија
Најпознати песни:
Фестивали
Ваш шлагер сезоне (Ваш шлагер на сезоната), Сараево:
Опатија:
Београдско пролеће (Белградска пролет):
Сплит:
Загреб:
Омладина (Младина), Суботица: