Македонски_народни_носии
Ткаеници
Интегритетот на технолошкото и креативното, основна одлика на ракотворната дејност, присутен во сите фази од процесот на обликување на народните носии, е посебно изразен кај орнаментираните ткаенини – скутините. Ткаенини во правоаголна форма, дел од нив обликувани од една дипла или обликувани од две хоризонтални или вертикално соединети дипли, најчесто орнаментирани со вткаена орнаментална декорација уште при самиот процес на ткаењето, сами по себе претставуваат посебни декоративни изработки со впечатлива убавина. Како елементарен и задолжителен дел од составот на женските носии,а кај помал дела кај машките носии со својата правоаголна форма и централното место што го имаат во однос на другите облековни делови, на визуелен план имаат важна улога во физиономијата на определена носија. Со евидентна практична и естетска функција, широката намена на разни возрасти и прилики, во составот на македонските народни носии, тие се застапени во бројни варијанти, со најразличен декоративно – орнаментален третман и ликовно–естетски ефект. Геометрискиот орнаментален третман условен од ограничените ткајачки техники е присутен кај сите скутини, од оние со најмали, до оние со најголеми димензии, каков што е случајот со рустичната прилично масивна скутина ’’чултар’’ од Прилепско–битолско Поле. Во зависност од локалната традиција на определена општествена средина, кај некои од овие толку карактеристични ракотворби покрај доминантна вткаена орнаментална декорација, своја улога, во прилог на декоративноста, имаат и други дополнителни украсни елементи: На пример, во некои планиско–сточарски предели, во кои овчарството било главна стопанска гранка волната како материјал се покажала како многу податлив материјал за изработка на специјалните вешто усукани волнени рески, не само присутни во декорацијата на облековни делови, туку и во декорацијата на женските скутини. Преку примената на овие рустични украсни елементи како најкарактеристична се издвојува невестинската скутина ’’кивчена бовча’’ составен дел од женската мијачка носија. Покрај вткаената орнаментална декорација, волнените украсни рески и другите понапред спомнати дополнителни украсни елементи, кај одделни примероци на скутини, како на пример во Горна Река и Мавровско Поле, декоративноста е засилена и со везена декорација. Овој начин на украсување е најоригинално применет кај невестинската скутина ’’срмена утајка’’ во Скопска Црна Гора, целата извезена со сребрена и златна срма со релјефно изведени кружни мотиви ’’колца’’. Истиот, покажува посебен ликовен третман и вредност кој на свој начин укажува на неограничените можности во сферата на народното ликовно изразување. Во контекст на ткајачката вештина, од технолошко – естетски аспект, задолжително треба да се спомене и специфичниот начин на ткаење на таканаречените ткаени оранаментални делови – ’’берени’’ или ’’пребир’’ со кои се украсувани одделни текстилни изработки, но и делови од носиите, на пример некои женски кошули и ’’саи’’ од Југоисточна Македонија: Радовишко–струмичко Поле, Разлошко, Петричко, Светиврачко, Мелничко, Драмско, Серско, Неврокопско, Његушко и Воденско. Вешто вткаени уште при процесот на ткаење на самото платно, тие оставаат впечаток на везена декорација со посебна ликовно – естетска фактура и вредност. Не случајно ваквиот начин на ткаење е познат и како ’’шар на разбој’’ или ’’вез на разбој’’. Најрепрезентативен, компониран во поголеми орнаментирани површини, најзастапен е во декорацијата на долниот дел од женските кошули од Воденско. Истиот вид на ткаење е присутен кај невестинските покривала за на глава – ’’убрусите’’ во Прилепско–битолско Поле, во Мариово и кај невестинските марами во Охридско и Струшко Поле.