cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пелкосениеми
Сите жители на општината зборуваат само фински јазик.
Богословец
Богословец може да се однесува на следниве поими:
Ѓорев Рид (Суводол)
Ѓорев Рид — археолошко наоѓалиште во битолското село Суводол. Претставува населба од неолитско доцноантичко време. Се наоѓа на 2,5 км јужно од селото, во непосредната близина на РЕК „Битола“, каде во 1983 година Заводот и музеј од Битола вршел заштитно ископување со кое се утврдени остатоци од еднослојна неолитска населба од велушко-породинската културна група, со многубројни фрагменти од керамички садови и други предмети од материјалната и духовната култура. Исто така се пронајдени делови од темели на објект граден од камен и кал и со поплочен под, во кој се најдени фрагменти од керамички садови и покривни ќерамиди. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Битола.
Области во Белорусија
Белорусија административно се дели на 6 области () и градот Минск, кој има посебен статус како главен град, но воедно е административен центар и на Минската област.
Секоја област потоа е поделена на реони () кои имаат улога на окрузите во други земји.
Големината и распоредот на областите се утврдени во 1960 г. со административните реформи на тогашната Белоруска ССР.
Ораховац
Ораховац (албански: Rahovec) e град и општина во Западно Косово, во округот Ѓаковица. Општината брои 56,208 жители, а во градот живеат 15,892 жители.
Име
Името на градот до дале Србите, и доаѓа од зборот "орах" што на српски значи "орев". Албанската верзија на името е Rahovec.
Географија и демографија
Општината зафаќа површина од 276 км2 и во нејзин состав се наоѓаат 35 села. Во 2002 година градот имаше население од 23,200 жители, а општината 73,700. Во 2011 година градот имаше 15,892 жтели, а општината 56,208. Околу 800 Срби живеат во еден дел од градот и во селото Велика Хоча.
АКЕ инхибитор
АКЕ инхибиторите вршат инхибиција на активноста на ангиотензинскопретворачкиот ензим, важна компонента на системот ренин–ангиотензин, кој учествува во претворањето на ангиотензин I во ангиотензин II, и инхибиција на хидролизата на брадикинин. Оттука, АКЕ инхибиторите го намалуваат формирањето на ангиотензин II, кој е вазоконстриктор, и го зголемуваат нивото на брадикинин, кој е пептиден вазодилататор. Оваа комбинација е синергистичка во намалувањето на крвниот притисок.
Во оваа група на лекови спаѓаат: беназеприл, зофеноприл, периндоприл, трандолаприл, каптоприл, еналаприл, лизиноприл и рамиприл.
Дурутлија
Дурутлија (или Дурутли) — село во Општина Радовиш, источна Македонија. Денес нема жители.
Географија и местоположба
Селото е сместено на јужната падина на Плачковица. Атарот е мошне скромен, со површина од.
Историја
Во XIX век Дурутлија било турско село во Радовишката каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Дурутли имало 50 жители, сите Турци.
Според османистот Димитар Гаџанов во 1916 г. во Дуруќој живееле 68 Турци.
Население
Во текот на 1950-тите селото е наполно напуштено, веројатно поради иселувањето на Турците од Македонија. Според пописот од 2002 година, Дурутлија немала ниеден жител. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Казигурт (округ)
Казигурт е округ во Казахстан во покраината Јужен Казахстан. Центар е градот Казигурт.
Жолнаи
Жолнаи (Zsolnay Porcelánmanufaktúra Zrt; службено: Жолнаи фабрика за порцелан) — унгарски производител на порцелан, плочки и керамика. Компанијата го претстави процесот на застаклување на еозинот и пирогранитната керамика.
Историја
Фабриката Жолнаи е основана од Миклос Жолнаи (1800-1880) во Пе ч, Унгарија , за производство на каменина и друга керамика во 1853 година. Во 1863 година, неговиот син Вилмос Жолнаи (1828-1900) и се приклучил на компанијата и станал нејзин менаџер и директор по неколку години. Тој ја предводел фабриката кон светски признанија демонстрирајќи ги иновативните производи на светски саеми и меѓународни изложби, вклучувајќи го и Светскиот саем во Виена 1873 година, потоа на Светскиот саем во Париз во 1878 година , каде што Жолнаи доби Гранд При. Во 1893 година, Жолнаи вовел порцелански парчиња изработени од еозин. Таде Сикорски (1852-1940) се оженил со ќерката на Вилмос, Јулија, и станал главен дизајнер. Во 1900 година компанијата ја презел синот на Вилмос, Миклос. Златните украси на Жолнаи кои биле отпорни на мраз, биле користени во бројни згради, посебно за време на движењето Арт Нову. До 1914 година, Жолнаи била најголемата компанија во Австроунгарија. За време на Првата светска војна, производството на керамика и градежни материјали било ограничено, а фабриката произведувале производи за воена употреба, на пример, изолатори. По Првата светска војна, судбината на фабриката се намалила поради српската окупација, губењето на пазарите и тешкотијата да се обезбедат суровини. Сепак, по депресија, состојбите се подобриле.
Дуќан на ул. „Јане Сандански“ бр. 16 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Јане Сандански“ бр. 16''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Дури и на дожд
Дури и на дожд (шпански: También la lluvia) е шпански филм снимен во 2010. година. Филмот е сниман за време на кризата со вода во Кочабамба, Боливија. Времетраењето на филмот изнесува 104 минути, а буџетот изнесува 5 милиони евра.
Премиер на Прусија
Премиерот или поточно Министер-претседателот (Ministerpräsident) на Прусија е функција што постоела во еден или друг облик од 1702, па сè до правното укинување на Прусија во 1947. Во времето кога Прусија била независно кралство (од 1701), премиерот имал улога на главен министер на кралот и претседавал со Пруското собрание (основано во 1848). По обединувањето на Германија во 1871 до укинувањето на царството во 1918, премиерот ја извршувал функцијата заеднички со царскиот канцелар. Во Вајмарската Република, премиерот станал шеф на владата. Во 1935 Прусија нацистите ја укинуваат Прусија како покраина, и така функцијата станува чисто формална без никаква вистинска власт и надлежност и сосем исчезнува по II светска војна.
Каралобоси
Каралобоси — село во Општина Радовиш, во областа Јуруклак, во околината на градот Радовиш.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Каралобаси живееле 125 жители, сите Турци.
Хидрографија на Македонија
За екологијата доста значајно е префрлањето на води од еден во друг слив. Досега вакво префрлање има од сливот на река Радика во сливот на река Вардар (преку Мавровските ХЕЦ) и од сливот на река Брегалница во сливот на река Струмица (од акумулацијата Мантово). За иднина се планираат и други префрлања како на пример: од сливот на река Вардар во сливот на река Треска, од сливот на река Пчиња во Овче Поле и други).
Категоризација на водите во Македонија
Водите во нашата земја се поделени во следните категории:
Сливни подрачја
Реките припаѓаат на три сливни подрачја: Егејски, Јадрански и Црноморски слив. Егејскиот речен слив е најголем и зафаќа 87% од вкупната територија на РМ и позначајни реки од овој слив се реките: Вардар и Струмица. Јадранскиот слив опфаќа околу 13% од територијата на Македонија и најзначајна река е Црн Дрим. Црноморското сливно подрачје е доста мало и река во овој слив е Биначка Морава.
Тие се доста нерамномерно распространети така што западниот дел има поголеми количини на вода. Просечно вкупната количина на вода во Македонија се 6.63 милијарди м3 вода, која се влева во сливовите на следните реки: Вардар (4.77 милијарди м3), Струмица (0.18 милијарди м3) и Црн Дрим (1.68 милијарди м3). Реките имат висок водостој во пролетните и есенските месеци, а низок летно време. Во овие сливови има повеќе од 30 извори со проток поголем од 100 л/сек кои претставуваат главен извор на вода за пиење. Распоредот на искористувањето на водените ресурси е следно: за наводнување се користат 34%, за индустријата 11% и на населението 10%, а останатиот дел е за биолошки минимум. Но, планот за искористување на водите е стар и неефикасен. Tака, како проблеми може да се спомнат: лошо определен биолошки минимум кој не обезбедува услови за да преживеат рибите во нив и расправии околу некои корисници во источниот дел на Македонија околу користењето на водите. Хидрометеоролошкиот завод е задолжен за следење на водените ресурси во РМ кое го прави преку повеќе мониторинг станици, чии согледувања од добиените податоци е дека во последните години има намалување на врнежите. Поради тоа се јавува недостаток на вода во одредени делови и низок водостој на реките. Овој низок водостој доведува до сушни периоди и до зголемена загаденост на реките.
459 п.н.е.
459 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 459. година пред новата ера, 459. од првиот милениум п.н.е., 59. од 5 век п.н.е. и последна од 450-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5049 и 5050 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4291 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3301 и 3302 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 294.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 459 година се протега во 2177 и 2178, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2237 и 2238 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 84. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1113 и 1112 исламска година пред хиџра.
NGC 6182
NGC 6182 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6182 се споменува и како UGC 10424, MCG 9-27-48, CGCG 276-24.
Откривање
Објектот е откриен на 24 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6182 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 6182 има привидни димензии од 1,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 29 м 33,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +55° 31' 4"". Положбениот агол на објектот е во износ од 146°.
Други поделби
Проучување на NGC 6182 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58338. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 51; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3881. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1101.
NGC 1753
NGC 1753 — спирална галаксија во соѕвездието Орион, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 31 октомври 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1753 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 1753 има привидни димензии од 1,4' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 2 м 32,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 3° 20' 41". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на NGC 1753 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16610. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4754. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1519.
Кантабрија
Кантабрија (шпански: Cantabria) e автономна заедница во Шпанија. Се граничи на исток со Баскија, на југ со Кастиља и Леон, на запад со Астурија, а на север со Атлантскиот Окан. Има само една покраина (истоимената), а главен град е Сантандер.
NGC 3835
NGC 3835 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3835 се споменува и како UGC 6703, MCG 10-17-55, CGCG 292-21, IRAS 11413+6023.
Откривање
Објектот е откриен на 14 април 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3835 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 3835 има привидни димензии од 1,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на NGC 3835 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36493. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4153. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 59.
Херманплац (Берлин У-Бан)
Херманплац е метро станица во населбата Нуколн во Берлин која служи како размена на линиите БВГ У7 и БВГ У8. Управувана од страна на БВГ, таа е една од најпрометните места на У-Бан системот.
Историја
Станицата Херманплац за првпат била отворена на 11 април 1926 година со остатокот од новоизградените линии помеѓу станиците Хасенхеиде и Бергштрасе, кои се денес на У7 станици (Берлин У-Бан) и Карл-Маркс-Штрасе ( Берлин У-Бан). Вториот железничката платформа, изградене е над оригиналот,и била отворена на 17 јули 1927 да го опслужува сето тоа што е сега У8 линијата. Архитекти на станицата се Алфред Гренандер и Алфред Фехсе. Станицата била прва на мрежата во Берлин опремена со ескалатори, кој ги поврзувал двете платформи.
До 1930 година, трамвај линии биле присутни на сите улици конвергенција на Херманплац, а тоа се сервирало од страна на не помалку од 15 одделни правци. Во следните години, сепак, имаше постепено намалување на трамвајскиот сообраќај во поранешен Западен Берлин, а последниот трамвај возел на Херманплац на 1 октомври 1964 година.
Денес, плоштадот е центар на активности во еден од најгусто населените области на Берлин. Според тоа, тој го задржа својот статус како транспортен центар, и се служи од страна на пет автобуски линии во текот на денот (од кои две работат континуирано) и четири ноќни линии. На БВГ линиите У7 следната станица е Ратхаус (Берлин У-Бан) или Судстерн (Берлин У-Бан). На БВГ линиите У8 следната станица е Шоленштрасе (Берлин У-Бан) или Бодинштрасе (Берлин У-Бан).
Историски архив (Штип)
Архивот во Штип е формиран во 1956 година, а денес работи како подрачно одделение во рамките на Државниот архив на Република Македонија, со адреса на ул. „Сане Георгиев“ бр.35 во Штип. Од мај 1976 година Одделението работи во нова наменска зграда со читална. Овој архив има надлежност врз општините: Штип, Карбинци, Свети Николе, Лозово, Пробиштип, Кочани, Чешиново-Облешево, Зрновци, Виница, Делчево, Македонска Каменица, Радовиш и Конче.
Архитектура
Проектот за објектот на Архивот на град Штип е изработен од архитектот Георги Константиновски. Бидејќи локацијата се наоѓа на врвот на едно експонирано ритче сред град, авторот настојувал на објектот да му даде монументален карактер т.е. да делува како место на препознатливост. Во однос на концептот на објектот, депото се развива по хоризонтала, а административниот дел во којшто на верижен начин се обработува архивската граѓа се потенцира во височина. Во просториите за вработените, покрај добрите услови за работа авторот настојувал да обезбеди и слободни визури кон панорамата на градот.
Објектот се состои од два посебни габарита коишто се меѓусебно поврзани со мост на првиот кат. Понискиот волумен е наменет за депонирање на обработена архивска граѓа, а високиот волумен за нејзино средување и обработка. Во приземјето под високиот габарит е сместено депо за прифаќање на регистратурски материјал, а на најгорниот кат е сместено бифе од затворен тип коешто излегува на две просторни тераси од кадешто се овозможени непречени визури кон разиграната силуета на градот. Конструкцијата е од армиранобетонски платна и столбови. Партерот околу објектот е решен со богато зеленило и водени површини.
Работата на одделението
Работи со 275 иматели на архивски материјал. Одделението располага со 523 фонда и 22 збирки. Најстарите документи што се среќаваат во фондовите и збирките во ова одделение потекнуваат од 1895 година, потоа архивски материјал од почетокот на 20 век, но најглавен дел е материјалот што е создаден по 1944 година.
Поважни фондови
Позначајни фондови со кои располага ова Одделение се:
Позначајни семејни фондови се: “Балванлиеви” (1894-1957), “Караѓозови” (1918-1924) и “Хаџи Кимови” (1900-1940). Збирките се составени од биографии и мемоари на учесниците во НОБ од Штип (1939-1945), поткрепени со фотографии.
458 п.н.е.
458 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 458. година пред новата ера, 458. од првиот милениум п.н.е., 58. од 5 век п.н.е. и деветта од 450-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5050 и 5051 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4292 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3302 и 3303 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 295.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 458 година се протега во 2178 и 2179, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2238 и 2239 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 85. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1112 и 1111 исламска година пред хиџра.
Езерани
Езерани (многу ретко се сретнува и како Езерени) — село во Општина Ресен, во областа Горна Преспа, во околината на градот Ресен, сместено во близина на брегот на Големото Преспанско Езеро.
Потекло на името
Селото најпрвин запишано како Езерани се сретнува во турските пописни дефтери од 1568-69 година. Името му доаѓа од самата близина на Преспанското Езеро. Во врска со името на селото, Влоѓимјеж Пјанка пишува дека е етничко, образувано со помош на наставката „-ени“ и потекнува од апелативот „езеро“, што во потполност се совпаѓа и со преданијата на денешните езеренци.
Географија и местоположба
Езерани се наоѓа во јужниот дел на Ресенското Поле, на околу три километри северно од брегот на Големото Преспанско Езеро, од десната страна на Голема Река, поврзано со асфалтен пат од селото Царев Двор. Низ атарот на селото тече Голема Река, која во минатото честопати ги поплавувала нивите.
Езерани е село од собран тип со 60 куќи, повеќето обновени или новоизградени во современ стил, а внатре опремени. Околу куќите постојат разновидно оградени дворни места во кои се изградени стопански и други објекти (гаражи, магацини, летни кујни и др.) и парцели на зеленчукови, овошни и цветни градини. Според самата групираност на куќите може да се подели на две маала: Радевско и Маневско.
Езерани се граничи со следниве села: со Царев Двор и Горна Бела Црква на север, со Подмочани и Грнчари на исток, со Асамати и самото езеро на југ и на запад со селата Перово и Дрмени.
Месности во атарот на селото се следниве: Бранејнца, Вршица, Вител, Влогон, Вис, Визоо Лаѓе, Гумења, Гољон, Гојдарникон, Езерани, Жерајца, Зајмица, Иванден, Корија, Кочона, Ралеи Куќи, Куќиште, Ливачко Речиште, Лозјана, Лазон, Мерана, Манескине Ниви, Нисија, Прешленкон Мост, Пануклар, Под Село, Прекоп, Ракидјено, Радескине Ниви, Ружин Гроб, Старо Село, Стара Река, Ќошон, Шириње, Широкион и други.
Селото добило електрична енергија во 1958 година, телевизиски прием во 1965 година, асфалтен пат во 1980 година, а со телефонски приклучоци во 1988 година.
Историја
Езерани трипати ја менувало својата местоположба, секогаш поместувајќи се кон север. Како претходни положби се споменуваат Нисија или Грмада, Старо Село и Куќиште, кои се наоѓаат 2 до 3 километри јужно од денешното село. Причина за поместувањето секогаш било поплавувањето од езерото. Езеренци во месноста Нисија до неодамна се забележувале остатоци од пат, црква и гробишта.
Во верувањето меѓу мештаните се раскажува дека во месноста Старо Село живееле заедно езеренци и дрменци, која била поделена (второ преместување). Тогаш, Турците од Старо Село отишле во Дрмени, додека христијаните се преселиле во Куќиште (трето преместување). Околу 1800 година, христијаните од Куќиште се преселиле на денешното подрачје. Ова кажување го поткрепува фактот што во близина на црквата „Раѓањето на Св. Јован“ во Старо Село постоела џамија, по која месноста го добила името Дрменска Џамија.
Езерани е старо христијанско село во кое секогаш живееле православни Македонци. Под различен облик на денешното име (Езерно, Ечерени, Језерени, Езеране, Езерени и Езерани) неговото постоење е забележано во повеќе извори од различни периоди. Најрано е споменато во Слепчевскиот кодик од век.
Во XIX век, Езерани се наоѓало во Битолската каза, нахија Горна Преспа, во Отоманското Царство.
До 1912 година, Езерани било под турска власт, а со тоа и беговски чифлик. Во текот на подготовките за Илинденското востание учествувало активно. Во текот на востанието загинал 1 жител, а големи борби се воделе на просторот помеѓу Езерани и Подмочани.
Во Првата балканска војна (ноември 1912 г.), селото се нашло под српска власт, а во текот на Првата светска војна (октомври 1915 г.) под бугарска окупација. Подоцна, со поместувањето на фронтот, низ селото поминале и војските на Антантата. Во текот на војната, езеренци биле мобилизирани во војските на спротивставените страни.
По завршувањето на Првата светска војна, Езерани повторно се нашло под српска власт.
Во 1944 година во селото бил создаден НОО.
Стопанство
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Мештаните се занимавале со полјоделство, сточарство, риболов и пчеларство. До 1960-тите години најмногу се сеело жито (пченица, јачмен и пченка), се саделе градинарски култури (пипер, домати, зелка, лук, кромид, грав, компир и друго). Денес, преовладуваат овошните насади со јаболка. Во рамките на сточарството најмногу се одгледувале волови, коњи, овци и кози. Денес, оваа гранка е целосно замрена.
Доста се одело и на печалба.
Население
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дела во 1873 г. Езерани било село со 25 домаќинства и 70 жители.
Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија, етнографија и статистика“) од 1900 година во селото имало 240 жители, сите Македонци. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Езерани имало 280 Македонци под врховенството на егзархијата.
Селото е мало и во 1961 година броело 345 жители, а во 1994 година 217 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Езерани живееле 203 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 137 жители, сите Македонци.
Родови
Езерани е македонско село.
Родови во селото се: Андреевци, Буровци, Ѓоргијовци, Кузмановци, Маневци, Мановци, Петревци, Радевци, Стојановци, Стефановци, Ќосевци, Чингаровци, Џеповци, Шаговци и Шушевци.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1949 година, родови во селото се:
Општествени установи
Со своја прва училишна зграда селото се здобило во 1922 година.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Ресен, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Ресен.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Ресен. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Ресен.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Подмочани, во која покрај селото Езерани, се наоѓале и селата Асамати, Горна Бела Црква, Грнчари, Долна Бела Црква, Козјак, Курбиново, Подмочани, Претор и Рајца. Во периодот 1950-1952 година, селото било дел од некогашната Општина Долна Бела Црква, во која влегувале селата Горна Бела Црква, Долна Бела Црква, Езерани и Козјак.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1662 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 145 гласачи.
Топка
Топка (дем. топче) — заоблен предмет со различни намени. Често подразбира реквизит во игри и спортови, чие дејство се состои од фрлање, удрање или шутирање на истата. Во највеќето спортови има облик на сфера (или геометриската топка), но некаде е овална (рагби, американски фудбал итн). Помали топчиња имаат многу разни намени: во техниката како лагери, како тегови за мамци во риболовот, како зрна за муниција итн.
Многу од денешните топки се направени од гума, што не било случај никаде освен во Америка до откривањето на континентот. Гумените топки (од полна, т.е. ненадувана гума) први ги играле староседелските народи на Средна Америка оламалистли, и истите потоа се донесени во Европа. Во останатите делови од светот, топките се правеле од кожа наполнета со различни материјали или надувани меури на животни.
Историја
Топката е незаменлив дел од многу облици на физички игри и затоа сигурно води потекло од најстари времиња. Во прилог на ова сведочи и чинот што тркалавите предмети се привлечни како за човечките бебиња, така и за животните како мачињата и кутрињата. Игрите со топка во човечката друштвена култура се посведочени уште од длабоката антиката игрите со топка биле мошне застапени во секојдневниот живот и претежно се одржувале во вежбалните простори и крај бањите.
Шуплевец (Суводол)
Шуплевец — археолошко наоѓалиште во битолското село Суводол. Претставува населба од бакарно време. Се наоѓа на 2,5 км северно од селото, од левата страна на патот Битола-Маково, на издолжен рид со стрмни и тешко пристапни страни кои на северниот крај се издигаат благо кон ридот. Во 1958 и 1971 година се вршени сондажни (контролни) ископувања со кои е утврден културен слој со два хоризонта на живеење. Многубројниот археолошки материјал, особено керамичкиот, покажал дека се работи за остатоци од населба од бакарното време. Откривањето на населбата е големо дотолку што според неа, а и според населбата Бакарно Гумно во Прилепско, бакарното време во Пелагонија е издвоен како посебна културна група наречена Шуплевец-Бакарно Гумно. Ридот подолго време бил користен како каменолом со што населбата е целосно уништена. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Битола.
Втора фудбалска лига на Македонија 2001/2002
Втората фудбалска лига на Македонија 2001/2002 - 10. издание на Втората фудбалска лига на Македонија. Сезоната започнала во август 2001 и завршила на 29 мај 2002. Во оваа сезона првак бил Тиквеш.
Табела
Извор: MacedonianFootball.com
Дреновени
Дреновени (Κρανιώνας, Кранионас, до 1926 Δρανοβαίνη, Драновени) — село во Општина Костур во Костурскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција. Селото има две маала — Горно и Долно Дреновени.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 10 километри северозападно од градот Костур и Костурското Езеро во историско-географската област Корешта, на 1 километар источно од истоименото село Корешта (Неос Икисмос). Селото се дели на две маала — Долно и Горно Дреновени - на грчки: Κάτω Κρανιώνας или само Κρανιώνας и Άνω Κρανιώνας. Селото се наоѓа на надморска височина од 803 метри.
Црквата во Горно Дреновени се вика „Света Петка“, а во Долно — „Свети Димитриј“. На патот кон Чрновишча северно од Горно Дреновени има параклис посветен на Света Петка, во кој според селаните се чува чудотворна икона на Света Петка. Јужно од Горното маало има мала камена црква посветена на Свети Ѓорѓи. Според селска легенда на местото на оваа црква во минатото имало голем манастир, уништен во времето на османлиското освојување. Патронот на селото во минатото бил на Ѓурѓовден.
Историја
Селото првично се наоѓало на месноста Лабана, јужно од денешното село. Подоцна било преселено на местото на Горно Дреновени, додека последно било населено Долно Дреновени. Лабана се наоѓа да два часа пат јужно од денешното село, на височините, одделувајќи ја Корешта од Пополе. Истражувачот на селото Лабро Королов претпоставува дека преместувањето на новата локација се одвило во текот на последниот период на османлиското освојување на регионот.
Се смета дека првично името на селото било Дреново, а од XVI век се нарекува Дреновени. Во отоманскиот даночен регистар од 1530 година било евидентирано како село со 49 семејства.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Дреновени се состоело од 125 семејства со 125 жители муслимани и 350 Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Дреновени имало 650 жители Македонци.
Поради активното учество на месното население во Илинденското востание, селото настрадало од страна на османлиските војски. Според писмото на водачите на востанието во Костурско, Васил Чекаларов, Лазар Поптрајков, Пандо Кљашев, Манол Розов и Михаил Розов, кое било испратено до сите странски конзулати во Битола на 30 август 1903 година, во Горно Дреновени биле опожарени 55 куќи од вкупно 65, а биле убиени 8 лица: Наки Г. Королов (73 г.), поп Јани (75), Глигор Петрески (73), Геле Меанчеви (65), Лазо Сотиров (45), Крсто Калчов (57), Лазо Перелка (76), Стасо Петрески (62). Во Долно Дреновени биле опожарени 26 куќи од вкупно 30 и бил убиен Нумо Гувелов на 55 години. Според друг извор, од вкупно 110 куќи биле опожарени 101. Во текот на востанието загинале пет револуционери: Димитар Д. Каролев, Лексо Р. Лексовски, Јани Д. Фотев, Малиј Гилев и Георги Р. Перелов.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Горно Дреновени живееле 544 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија, додека во Долно Дреновени 350 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија и работеле две училишта.
Според грчката статистика од 1905 година селото било мешано со 577 жители Македонци. Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 185 македонски семејства. Во 1905 година селото настрадало од грчки андартски напади. На 13 август 1907 година во близина на селото се водела голема битка помеѓу четата на Пандо Кљашев и турски аскер, во која битка загинал самиот војвода и целата негова чета. Во близина на местото се наоѓа гробница на сите петнаесет загинати борци.
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 810 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 723 жители. Во 1927 година, селото било преименувано во Кранионас. Во текот на Првата светска војна, според 63 жители се засолниле во Бугарија. Во селото имало 15 политички убиства. .
Во текот на Втората светска војна, селото било окупирано од страна на италијанските окупатори, по кое било предадено на бугарските сили.
Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем број на жители на селото биле принудени да ги напуштат своите домови, и тие главно заминале во Македонија или во социјалистичките земји од Источна Европа. 91 деца од селото биле протерани како деца бегалци
По крајот на војната започнала масовна емиграција од селото кон Австралија, САД и Канада. Поради ова, бројот на населението започнал да се намалува.
Демографија
Во 1928 година селото броело 750 жители. , додека во 1940 година селото броело 472 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 424 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 194 жители, во 1971 година имало 132 жители, во 1981 година имало 123 жители, додека во 1991 година имало 68 жители. Денеска, населението на селото е 9 жители според пописот од 2001 година.
Камп „Академија“
Камп „Академија“ (лагер Академия) — камп кој се наоѓа во источниот дел на остров Ливингстон, Јужни Шетландски Острови, Антарктик, именувана по Бугарската академија на науките во благодарност за придонесот на Академијата во истражувањето на Антарктикот. Местото за првпат било окупирано во австралиското лето 2004/05 година, а од 2004 година било означено како летна пошта Тангра 1091, најјужната филијала на Бугарските пошти.
Патеки за пристап и истражување
Кампот Академија нуди удобен копнен пристап до главниот опсег на планините Тангра на југ (со патеки за истражување и искачување што водат од кампот Академија до врвот Лјасковец и планината Фрисланд преку Каталунско седло и до врвот Левски, Големиот иглен врв и врвот Хелмет); до областите Боулс Риџ, Видинските височини, ледникот Калиакра и областите Сноуфилд Саединени на север; до ледникот Хјурон на исток; и до гребенот Плиска, гребенот Бурдик, ледникот Перуника и ледникот Хантрес на запад.
Тангра 2004/05
Кампот Академија бил домаќин на базниот камп на бугарското топографско истражување Тангра 2004/05 од 3 декември 2004 година до 2 јануари 2005 година. Истражувањето од бродовите Вангардија и Академик Вавилов, а на копното на островот Ливингстон и островот Полумесечина, и било спроведено од 25 ноември 2004 година до 11 јануари 2005 година од двочлениот тим Љубомир Иванов и Дојчин Василев. Мисијата покрила преку скијање или одење пешки, вкупно растојание од околу 200 км, главно во сурови временски услови и предизвикувачки непознат терен во планините Тангра, гребенот Боулс, Видин Хајтс и ледниците Хурон, Калиакра и Перуника.
Првите искачувања се направени на врвовите Лјасковец (1473 m), Онгал (1149 m), Зограф (1011 m), Комини (774 m), Мелник (696 m), Мизија (604 m) и неколку помали врвови, како и третото искачување на врвот на планината Фрисланд (1700 m). Биле собрани опсежни геодетски и географски информации, вклучувајќи координати и податоци за висината, конфигурација на морското крајбрежје и зоните без мраз, како и детална фотографска документација на претходно неистражени и оддалечени области во внатрешноста на островот Ливингстон и островот Гринич.
Врз основа на истражувањето, за прв пат биле мапирани околу 150 географски одлики и во 2005 година била објавена нова топографска карта од 1:100000 на двата острови. Податоците од топографското истражување Тангра 2004/05 биле користени и на бугарската карта на островите Ливингстон, Гринич, Роберт, Сноу и Смит од 2008 година.
Теренската работа спроведена од кампот Академија за време на истражувањето Тангра 2004/05 е забележана од Дискавери Канал, Природонаучниот музеј, Кралската збирка и Британското истражување на Антарктикот како временски настан во истражувањето на Антарктикот.
Тангра 1091 Пошта
Поштата Антарктика Тангра 1091 на Бугарски Пошти, работела во текот на целото времетраење на експедицијата Тангра 2004/05 на Антарктикот од 25 ноември 2004 до 11 јануари 2005 година, во кампот Академија од 3 декември 2004 до 2 јануари 2005 година. Канцеларијата ја добила поштенската шифра 1091, а ја водел поштарот Љубомир Иванов во согласност со стандардните бугарски поштенски прописи и процедури.
Поштенската адреса на канцеларијата била: Камп Академија; 1091 Тангра; Остров Ливингстон; Антарктик. Поштата (т.е. нејзините поштенски марки) била поништена со стандарден кружен бугарски печат за откажување (метално издание) со натпис „POSTE BULGARE ANTARKTIKA TANGRA 1091“ на нејзината периферија и бројач за датум/час во центарот. .
Испратени се вкупно 517 појдовни пратки ( писма и разгледници), од кои 364 преку Софија, 150 преку Пунта Аренас и 3 преку поштата Св. Климент Охридски. Тие биле географски распределени меѓу 30 дестинации на земји и тоа: Бугарија – 146, Германија – 144, Белгија – 54, Чиле – 50, Британија – 18, САД – 15, Шпанија – 13, Нов Зеланд – 11, Франција – 9, Аргентина – 7, Австралија – 7, Австрија – 7, Швајцарија – 7, Фолкландските Острови – 5, Антарктикот (Островот Ливингстон) – 3, Авганистан – 2, Чешка – 2, Италија – 2, Јапонија – 2, Португалија – 2, Уругвај – 2, Данска – 1, Грција – 1, Индонезија – 1, Ирак – 1, Монсерат – 1, Словачка – 1, Словенија – 1, Јужна Африка – 1, Вануату – 1.
Местоположба
Кампот Академија се наоѓа на  62°38′41,9″S 60°10′18,3″WКоординати: 62°38′41,9″S 60°10′18,3″W, што е 3,6 км источно од портата Орфеј источно-25 на источно од 5 на истк. Резен, 3,2 км југо-југоисточно од превојот Омуртаг, 4 км југозападно од портата Пирдоп, 1,68 км западно од седлото Лозен, 7,1 км западно од превојот Карнобат и 2,68 км северо-северозападно од Каталунското седло.
Лука Дончиќ
Лука Дончиќ (роден на година во ) — словенечки кошаркар. Игра на позициите на плејмејкер и бек, а моментално настапува за Далас Маверикс.
Се смета за еден од најголемите млади таленти на европската кошарка и еден од најдобрите играчи во неговата генерација.
Јуниорска кариера
Основно училиште завршил во Љубљана. Кариерата ја почнал во младите категории на Унион Олимпија. Брзо го забележале скаутите од Реал Мадрид. Во септември 2012 година потпишал петгодишен договор со Реал Мадрид. Со јуниорите на Реал го освоил јуниорскиот турнир на Евролигата во 2015 година и бил прогласен за најкорисен играч.
Реал Мадрид
За првиот тим на Реал дебитирал на 30 април 2015 година и така станал најмладиот дебитант во историјата на кралскиот клуб на возраст од само 16 години и два месеци. Воедно станал третиот најмлад дебитант во историјата на првата шпанска АЦБ лига. ]].
Во текот на подготвителниот период пред почетокот на сезоната 2016/17 покажал голем напредок во играта. Така на пријателските мечеви во септември 2016 година првпат играл во почетната петорка и го покажал својот талент со многу добри настапи. Во тој период бил прв стрелец на тимот. . После тоа добивал поголема минутажа, а со тоа и поголеми можности за докажување.
Во декември 2016 година првпат заблескал во Евролигата. Прво на домашен терен на натпреварот против Жалгирис постигнал 17 бода, од кои осум во одлучувачките последни минути на мечот и бил најзаслужен за победата во неизвесната завршница. . Бил избран за најдобар играч на 13. коло на Евролигата. На натпреварот против германскиот Бамберг, остварил 16 бода, 6 скока, 5 асистенции и имал три украдени топки. Сето тоа со статистички индекс 25. Со добрите игри продолжил во Истанбул против Анадолу Ефес, кога стигнал до индекс 31, остварувајќи 17 бода, 5 скока и 9 асистенции и повторно бил најдобар стрелец на мечот. .
На 13 јануари 2017 година по вторпат бил најдобар играч на колото на Евролигата, а истовремено го достигнал и својот најголем индекс на статистичка ефикасност кој изнесувал 32. Со тоа станал четвртиот словенечки кошаркар кој успеал тоа да го постигне. Покрај него овој резултат го постигнале Јака Лакович, Матјаж Смодиш и Еразем Лорбек.
Во февруари успешно настапил во Куп на Шпанија во кошаркаКупот на кралот кога Реал го освоил трофејот, а Дончиќ во финалето придонел во победата на својот тим со 9 бода. Во април во четвртфиналето на Евролигата Реал играл против Дарушфака и двапати бил избран за најдобар играч на натпреварот. У априлу је у четвртфиналу Евролиге Реал играо против Дарушафаке и два пута узастопно је изабран за најбољег играча утакмице. Реал се пласирал во фајнал фор на Евролигата во Истанбул и го зазел четвртото место.
Репрезентација
За сениорската репрезентација на Словенија дебитирал на Европското првенство 2017. Словенија се пласирала во полуфиналето на ова првенство со победа против Летонија, а нејзин најефикасен играч бил Дончиќ со 27 бода и 9 скока. Во полуфиналето Словенците ја победиле Шпанија и ја освоиле првиот историски медал, а Дончиќ имал дабл-дабл остварување - 11 бода, 12 скока и 8 асистенции.
Комондор
Комондор е оригинален унгрски овчрски вид на кучиња.
Појава
Женките се високи до 69 см, додека мажјаците се високи и до 76 см. Има и повисоки и тоа ги прави највисоки во својот вид (комондори). Овие кучиња се многу брзи, што е изненадувачко за кучиња со оваа гплемина.
Влакна
Влакната се долги и кадрави, со бела боја и едни се од најгусти во светот на кучињата.
Влакната на кученцата се мека и дури со време, како се развива кучето, се појавуваат полните одлики на расата. Крзното мора да се одржува инаку би се претворило во замотано клупче. Опаѓање на влакната е минимално кај оваа раса. Во историјата овие долги влакна му помагале на комондорот во борба против волците. Волкот не може да го касне комодорот поради неговите специфични влакна, така што комодорот иако физички изгледа послаб од волкот, доста често излегувал како победник во борбите.
Историја
Потеклото на комондорот е несигурно. Едни извори укажуваат дека комондорите ги одгледале унгарите, додека други извори говорат дека комондор е од сумерско потекло.
По третата теорија комондорите ги донеле на унгарците Кумани. Изразот кјуман-дур (quman-dur), има значење припаѓа на кумани или пес на Кумани и се користел за кучиња који ги имале куманите и имал слични одлики и се вкрстувал со предокот на денешниот комондор.
Името комондор првпат е забележано во 1544 година во Историјата на кралот Астиагиса од Петер Какоњиј (Kákonyi Péter), на унгарски јазик. Следно споменување на комондорот наоѓаме во 1673 година во делото на Јан Амос Коменски (Amos Comenius).
Комондорот е одгледуван како овчарско куче чувар. Долгите и кадрави влакна му даваат отпорност на повеќето екстремни, високи и ниски температури, а исто така и во борба против грабливците кои го напаѓаат стадото. Долгите бели влакна исто така му даваат можност да се прикрие и да стане невидлив во стадото овци кое го чува, што му дава предност во изненадување при напад на волците.
Денес комондор е распространет вид кој се одгледува во Унгарија. Многу комондори е убиено во текот на Втората светска војна, бидејќи кога и да доаѓале некои војски комондорот го бранел стадото и војниците за да дојдат до храна, морале прво да го убијат песот чувар, комондорот.
Темперамент
Темпераментот на комондорот е како и кај повеќето овчарски кучиња. Кога ситуацијата е вообичаена кучето е мирно и сталожено. Ако се појави неволја на видикот, кучето одговара на секаков предизвик. Научен е да мисли и реагира самостојно. Многу е приврзан за семејството и сопственикот, а странците ги прифаќа со недоверба. Ја брани куќата и сопственоста и оваа раса има природен инстинкт за сопственост.
Многу е брз и силен. Најчесто се користи за чување на овци од волци и мечки. Во соединетите држави особено почнал да се одгледува и користити кога се увидело колку комондорите се корисни како чувари на стада од којоти.
NGC 6183
NGC 6183 — спирална галаксија во соѕвездието Јужен Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6183 се споменува и како ESO 69-8.
Откривање
Објектот е откриен на 25 април 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6183 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 6183 има привидни димензии од 1,8' х 0,6'.