cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wait Your Turn
Музичко видео
Видеото за „Wait Your Turn“ беше снимено на 16 октомври 2009 во Вашингтон, Њујорк и Берлин. Режисер на видеото е Ентони Медлер кој е и режисер на повеќето претходни видеа на Ријана. Официјалната премиера на видеото беше на 3 ноември 2009 на RihannaNow.com. Целото видео е изработено со црно-бел ефект. Во видеото има сцени на мост, сцена каде што во позадината има голем број на згради, а исто така и сцена во црква каде што Ријана ја пее песната.
Сазае-они
се суштества од јапонската митологија, кои наликуваат на огромни мекотели. Тие се еден вид на „обаке“, кои се формираат кога турбан полжавите, особено рогатиот турбан, ќе достигнат 30 години.
Митологија
Најпопуларната Сазае-они легенда потекнува од Уакајама кога група пирати спасиле давеничка од морето и ја качиле на бродот. Тие се натпреварувале за нејзиното внимание, но наскоро откриле дека таа била подготвена да има интеркурс со сите нив, за потоа да им ги отсече тестисите. Мажите, очигледно вознемирени, ја фрлаат во океанот, кога таа ја открива нејзината вистинска форма и се спогодува со капетанот за да им ги врати тестисите. Сазае-они на крајот си заминала со голема количина на пиратско злато. Тестисите понекогаш се нарекуваат како „кин-тама“ или „златни топки“ на јапонски, па поговорката вели дека златото било купено со злато. Другите легенди на овие суштества ги прикажувале како талкаат во крајбрежните или приморските гостилници, маскирани како луѓе, по што го јаделе гостилничарот во текот на ноќта, а потоа бегале пред зората.
Еисуки е дух на 30-годишна „сазае“, или похотлива жена фрлена во морето која се претворила во сазае, која по многу години се појавува во морето во ноќите со полна месечина. Постои и теоријата дека таа танцувала и изгледала како змеј.
Иако не се смета за сазае, постои „абалон чудовиште“ слично на турбан полжавите. Според „Босо Ширио“ и „Казуса но Ни“, морско уво од огромен габарит се појавило на брегот на Иуада во Онџуку, Чиба. Се вели дека чудовиштето би го разбранувало морето ако некој го допре. Некоја жена која се заљубила во некој рибар го налутила чудовиштето, разбранувајќи го морето, по што рибарот се удавил.
Сантилјана
Карлос Алонсо Гонзалес (шпански: Carlos Alonso González, роден на 23 август 1952 година), познат како Сантилјана, е шпански пензиониран фудбалер кој играл како напаѓач.
Тој е најпознат по својата игра во Реал Мадрид, која се состоела од 17 сезони во Ла Лига и 643 официјални натпревари. Тој бил познат по неговата ѕвездена способност и покрај тоа што имал 1.80 м и се смета за еден од најдобрите напаѓачи во историјата на шпанскиот фудбал.
Добитник е на повеќе од 50 „капи“ за Шпанија и тој ја претставувал нацијата во две светски првенства и уште многу европски првенства.
Клупска кариера
Роден во Сантилјана дел Мар, Кантабриа. Сантилјана (прекар земен од родното место) почнал професионално да игра со локалниот Расинг де Сантандер, се преселил во Реал Мадрид и Ла Лига во 1971 година, на возраст од само 19 години, и постигнал десет гола во 34 натпревари во деби сезоната, кога тимот бил крунисан во титулата.
Се вкупно, Сантилјана освоил девет трофеи, додавајќи четири трофеи на Копа дел Реј и Купот на УЕФА, и постигна гол во двете финалиња на последниот натпревар. Тој одиграл 778 натпревари за првиот тим - рекорд кој се одржа додека Мануел Санчис не го надминал за време на кампањата 1997-1988 - во која постигнал 352 гола; осмиот најдобар стрелец на сите времиња во шпанската прва дивизија, со 186 гола во 461 настап, сепак, тој никогаш не го освоил трофејот на Пичичи.
По само 12 настапи во 1987-88 година, во кои тој постигнал гол четири пати, Сантилјана се повлекол од фудбалот на возраст од речиси 36 години, наоѓајќи ја мрежата во победата од 2-1 против Реал Ваљадолид. Мадрид освоил три титули по ред во последните три сезони.
Меѓународна кариера
Сантилјана играл 56 пати и постигнал 15 гола за шпанската репрезентација, неговото деби бил на 17 април 1975 година во нерешен резултат 1-1 во Мадрид против Романија во квалификациите на УЕФА Еуро 1976 година. Тој ја претставувал својата земја на Светското првенство во 1978 и 1982 година, како и на три Европски првенства: 1976, достигнувајќи го четврт-финалето во 1980 година, не успеаја да стигнат до вториот круг, а 1984 година завршил како второпласиран во финале со домаќините Франција.
На 21 декември 1983 година, за време на квалификацискиот натпревар во Европското првенство против Малта, кој морал да биде освоен од 11 гола за да се квалификува, Сантилана постигнач хет-трик во првата половина и додал четврти во вториот период..
Автобус
Автобус — моторно возило за превоз на седум или повеќе патници. Автобусите со помалку од 5,5 метри се нарекуваат минибус.
Историја
Првиот автобус во светот бил произведен во 1801 година, од страна на Ричард Тревитик, а неговата демонстрација се одржала на 24 декември истата година во Кемброн, Англија. Тоа бил автобус со парна машина, а можел да носи осум патници. Првиот автобус со мотор со внатрешно согорување работел на бензин, а бил изработен во Германија во периодот 1894-1895 од страна на „Бенц“. Тој располагал со 8 седишта. Првиот градски автобус со мотор со внатрешно согорување се појавил на 12 април 1903 година, во Лондон. Тој бил дизајниран за 25 патници, тежел 6 тони, а силата на моторот изнесувала 26 КС.
NGC 4801
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4801 се споменува и како MCG 9-21-60, CGCG 270-30, NPM1G +53.0141.
Откривање
Објектот е откриен на 26 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4801 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 4801 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 54 м 37,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +53° 5' 26"". Положбениот агол на објектот е во износ од 138°.
Други поделби
Проучување на NGC 4801 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43946. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 48; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3842. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 729.
Костанајска област
Костанајска област (, Костанайская область) — една од 14-те области на Казахстан. Главен град е Костанај со население од 207.000 жители, додека целата покраина има 900.300 жители, или 23% од населението на областа. Друг поголем град во областа е Рудни.
Национални олимписки комитети на Океанија
Национални олимписки комитети на Океанија или НОКО (англ. Oceania National Olympic Committees, ONOC) е меѓународна организација во која членуваат 17 национални олимписки комитети (НОК-ови) од Океанија.
Гонфалониер
Гонфалониер (итал. gonfaloniere, „знаменосец“) — високопрестижна комунална функција средновековна и ренесансна Италија, особено во Фиренца. Името доаѓа од поимот „гонфалон“ - знамето на комуната.
Во Фиренца тој бил еден од деветте граѓани избрани со ждрепка секои два месеци, кои ја сочинувале владата наречена „Сињорија“. Како „знаменосец на правдата“ (Gonfaloniere di Giustizia) тој бил привремениот знаменосец на Република Фиренца и чувар на знамето, кој се обесувал за средината на пренослив крст. За да се разликува од другите осум колеги, неговиот црвен капут, поставен со ермелин, имал опшиено и златни ѕвезди. Секое соседство во Фиренца имал свој старешина (priore) кој можел да биде избран за да служи во советот, и свој „задружен знаменосец“ (gonfaloniere di compagnia) избран од најистакнатите семејства од секое соседство.
Други комуни во средна и северна Италија, од Сполето до Пиемонт, исто така поставале свои гонфалониери. Во XVI век, семејството Бентивољо од Болоња се стремеле кон оваа функција. Меѓутоа по еден век, во 1622 кога Артемизија Џентилески го насликала портретот на Пјетро Џентиле како гонфалониер на Болоња со гонфалонот во позадината, оваа функција веќе имала само симболично значење.
Љубомир Левчев
Љубомир Левчев (, -, ) — бугарски поет и писател, народен деец на уметноста и културата. Поранешен член на ЦК на БКП. До неговата смрт бил во брак со уметницата Дора Бонева. Татко е на поетот Владимир Левчев и на уметницата Марта Левчева.
Животопис
Роден е на 27 април 1935 година во Тројан. Завршил гимназија во Софија и високо образование на софискиот универзитет „Климент Охридски“, насока „Библиографија и библиотекарство“ на Филозофско-историскиот факултет. Бил член на Комунистичката партија на Бугарија од 1961 година. Како ученик и студент бил секретар на Комсомолското друштво. Од 1959 до 1963 година бил инструктор во ЦК на ДКМС.
Неговата прва книга „Ѕвездите се мои“ била објавена во 1957 година, а вкупно 58 негови книги се преведени во 36 земји. Автор е на три романи и сценарија за филмовите „Тивките патеки “, „Падот на Александар Македонски“ и „Слатко и горчливо“.
Работел во Радио Софија и весникот „Литературен фронт “. Од 1972 до 1975 година бил заменик претседател на Народното собрание на ОФ. Подоцна, тој бил прв потпретседател на Комитетот за култура. Претседател на Сојузот на бугарските писатели од 1979 до 1988 година, Левчев беше дел од блиската придружба на Тодор Живков, познат како „ловечки одред“ и делувал како неформален советодавен персонал. Бил член на Президиумот на Националното собрание на ОФ, Светскиот совет за мир и Европската академија на науките и уметностите. Од 1991 година бил сопственик на издавачката куќа Орфеј, која издава збирки песни и истоимено списание.
Поезија
Автор е на текстовите на песните „Да те радост“ на рок групата „Сигнал“ и „По љубов“ на музика на Александар Јосифов, вклучени во албумот „Борис Гуџунов '78“.
Болен Дојчин
Болен Дојчин (српски: Болани Дојчин) — епска (јуначка) песна, која е дел од македонското и српското народно творештво. Српската верзија на песната прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од еден трговец од Босна кого го сретнал во Сремски Карловци во 1815 година.
Македонска верзија
Во околината на Солун дошол Црна Арапина кој секој ден барал по две фурни леб, крава јаловица, бочва ракија, две бочви вино, една невеста и една девојка кои ги обљубувал и потоа ги убивал. Бидејќи редот дошол на Ангелина, таа го метела дворот и ронела солзи. Неа ја забележал брат ѝ Дојчин, а таа му ја кажала причината за својата тага. Дојчин, кој лежел болен веќе девет години, ѝ рекол на сестра си да не тагува, туку да му ги превие раните со платно и да појде кај Умер за да ја наточи сабјата. Меѓутоа, Умер одбил да ја наточи сабјата бесплатно, туку ги побарал црните очи на Агелина. Тогаш, Дојчин ја испратил сестра си кај побратимот, Митре Поморјанче, со молба да му го поткова коњот, но тој го побарал нејзиното бело лице. Исто така, кога Дојчин ја испратил Ангелина кај побратимот Павле Плетикоса за да му го измие оружјето, тој ја посакал нејзината тенка снага. Сепак, Дојчин отишол надвор од градот и го убил Црна Арапина, заедно со Жолта Евреина. Потоа, со главата на Арапина прошетал по солунската чаршија, а сите луѓе се чуделе на неговата јунаштина. Тогаш, Дојчин ги посетил Умер, Митре и Павле и на сите им ги пресекол главите. Потоа, тој се вратил дома, побарал од Ангелина да викне попови и свирачи и набргу умрел.
Српска верзија
Војводата Дојчин од Солун се разболел и лежел закован во постелата во текот на девет години, така што повеќето луѓе мислеле дека тој е умрен. За тоа слушнал Усо Арапот (српски: Усо Арапин), кој пристигнал во Солун и барал некој јунак да излезе на мегдан со него. Меѓутоа, во целиот Солун не се нашол ниеден јунак кој би се борел со Усо, зашто Дојчин бил болен, Дука го болела раката, а Илија бил младо момче, кое сè уште не видело борба, така што мајка му не го пуштила да излезе на мегдан. Оттука, Усо му наметнал данок на градот: секоја куќа требало да даде овен, фурна леб, товар вино, казан ракија, 20 дукати и една девојка или млада невеста. Кога дошло ред куќата на Дојчин да ја плати давачката, неговата жена Анѓелија и сестра му Јелица ги подготвиле работите, но Усо Арапот не сакал да ги прифати без да му се даде една девојка. Очајна, сестра му Јелица седнала крај Дојчин, почнала да плаче и му раскажала за нивната мака. Тогаш, Дојчин ѝ рекол на жена му да го однесе коњот кај неговиот пријател, ковачот Петре и да го замоли да го поткова бесплатно. Но, Петре одбил да го поткова коњот на вересија, туку за работата посакал да ги љуби нејзините очи. Дојчин се налутил и побарал да му го подготват коњот и воената опрема, а него да го завиткаат со платно околу половината, со цел да не му се размрдаат коските. Потоа, Дојчин отишол кај Усо Арапот кој, кога го видел, многу се исплашил и го поканил да пијат вино, ветувајќи му дека него ќе го ослободи од данокот. Но, Дојчин му го растурил шаторот, а потоа го бркал сè до Солун, каде со копјето го заковал за градската порта, а потоа му ја пресекол главата и му ги ископал очите. Откако го убил Арапот, Дојчин отишол кај својот побратим Петре и нему му ја пресекол главата и му ги ископал очите. Кога пристигнал дома, Дојчин седнал во дворот, ги извадил очите на Усо и ѝ ги дал на сестра си, велејќи дека нема да го љуби Арапот додека е тој жив. Исто така, на својата жена ѝ ги дал очите на ковачот Петре, велејќи дека нема да ги љуби додека е тој жив. Откако го рекол тоа, Дојчин ја испуштил душата.
Осврт кон песната
Иако се одликува со стереотипен почеток и крај, „Болен Дојчин“ е една од најубавите епски народни песни. Болен Дојчин е еден од најоригиналните и најреволуционерните ликови во народната епика, а и во светската книжевност ретки се ликовите како него. Исцрпен од деветгодишната болест, тој сепак наоѓа сила да му се спротивстави на злото и така претставува отелотворување на стремежот на угнетениот народ за одмазда. Тој не може и не смее да умре сè додека на светот постојат такви крвници и никаквеци како што се Арапот и ковачот Петар.
IC 1143
IC 1143 — галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 20 јануари 1900 година од страна на Херберт Хоу.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1143 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. IC 1143 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 14 м 56 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 11' 29"".
Други поделби
Проучување на IC 1143 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 941480.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Старина Новак и кнезот Богосав
Старина Новак и кнезот Богосав (српски: Старина Новак и кнез Богосав) е српска епска (ајдучка) песна.
Содржина
Новак пие вино во домот на кнезот Богосав во Босна, а Богосав го прашува, зошто на стари години заминал во ајдуци. Тогаш, Новак му раскажува како се случило тоа: кога Ерина (српски: Јерина) го градела Смедерево, Новак работел цели три години, не добивајќи ниту пара. Потоа, таа почнала да гради и кули и затоа на луѓето им наметнала давачка од 300 дукати. Бидејќи Новак бил сиромашен, тој не можел да го плати данокот и затоа заминал во ајдуци, бегајќи преку Дрина во Босна. Кога стигнал до планината Романија, него го пресретнала турска свадбена поворка при што младоженецот започнал да го удира по грбот. Новак трипати го замолил Турчинот да си замине, но кога тој не го послушал, Новак го убил, му ги зел коњот, сабјата и парите и избегал во планината. Оттогаш, поминале четириесет години откако Новак со својата дружина ги пресретнувал жителите на Сараево, ограбувајќи ги.
Осврт кон песната
Песната прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од Гаја Балаќ, кој бил родум од Лика, а Караџиќ го сретнал во Крагуевац во 1830 година. Главниот јунак во песната, Старина Новак, навистина постоел, само што во овој лик се претставени две историски личности: јунакот од XV век, Новак Дебелиќ и Баба Новак, заповедник на ајдучките чети од крајот на XVI век. Од друга страна, кнезот Богосав не е познат во историјата.
Атентат врз Александар Протогеров
Атентатот врз Александар Протогеров бил извршен на 7 јули 1928 година во Софија од страна на тројца атентатори: Стефанов, Гузданов и Витларев, под раководство на Кирил Дрангов од михајловистичкото крило на ВМРО. Притоа бил убиен и неговиот телохранител Атанас Гоцев. Наредбата за атентатот била издадена од Иван Михајлов, под обвинение дека Протоѓеров учествувал во заговорот против Тодор Александров.
Предисторија
Александар Протоѓеров во македонското револуционерно движење влегол многу порано пред почетокот на овие меѓусебни вооружени пресметки. Во годините кога македонското револуционерно движење започнало да добива организиран облик, Протоѓеров се активирал во Врховниот комитет, за да неговото забележително учество започне со членувањето во раководството на Извршниот комитет на македонските братства, кое во периодот непосредно по Првата светска војна барало македонското прашање да се реши во полза на бугарската кауза. Паралелно со ова Александар Протоѓеров напредувал и во својата војничка кариера во рамките на бугарската војска, при што успеал да дојде и до генералскиот чин. И по обновувањето на дејствувањето на автономистичката ВМРО кога тој бил кооптиран како член на ЦК по завршувањето на војната, Протоѓеров не успеал да се издигне до самиот врв во хиерархијата на македонското револуционерно движење.
Обвиненија
Настаните што следувале за време на убиството на Тодор Александров по многу нешта ја отстранувале евентуалната вмешаност на Протоѓеров, бидејќи според сите докази тој со неговата второстепена улога во раководството на ВМРО немал моќ и сила да преземе таков чекор. Во тој поглед по физичката елиминација на Александар Протоѓеров не делувале убедливо наводните докази со кои излегол новиот водач на ВМРО, Михајлов, според кои убиениот бил замешан во заговорот против Александров, а обвинувањата оделе до тој степен што Александар Протоѓеров се товарел дека во тие наводни планови се имал поврзано и со Димо Хаџи Димов и неговите приврзаници од македонската левица. Како и да е, и покрај сите дискредитации на личноста на Протоѓеров, само една работа не му се оспорувала податокот што, според ЦК на ВМРО, тој не бил алчен за пари и тоа не била целта на неговото влегување во Организацијата.
Причина
Суштинската причина за убиството на Александар Протоѓеров била борбата за превласт во редовите на терористичката ВМРО, каде Иван Михајлов решил преку физички ликвидации да ги отстрани сите негови евентуални конкуренти за водачкото место во ЦК.
Последици
По убиството на членот на ЦК на ВМРО, Александар Протоѓеров, покрај вербалните пресметки преку весниците, расправиите и несогласувањата меѓу двете спротивставени фракции - протоѓеровисти и михајловисти, се преселиле на улиците на бугарските градови и се расчистувале со куршуми.
Бубачки и градски ѕверки
Бубачки и градски ѕверки — првиот и единствен објавен албум на македонската изведувачка Ена Веко. Издаден во 1991 година од Македонска Радио Телевизија и Радио Телевизија Скопје.
Список на песни
= Извор =
Ела Луиз Нејпер
Ела Луиз Нејпер, (9 февруари 1886 - 1972) била англиски златар, грнчар, дизајнер и сликар.
Биографија
Нејпер е родена во Чарлтон, таа е едно од деветте деца на Алфред Шампион, пожарникар и Мери Ен Шампион. Таа ја посетувала Камбервелската школа за уметности и занаети од 1904 до 1906 година. Таму, под менторство на златарот Фредерик Џејмс Партриџ, научила широк спектар на техники за работа во метал, дрво и емајл. Таа била под големо влијание на дизајнот на Југендстил. Во 1906 година таа отишла во Бранскомб, Девон, каде Патриџ изнајмила неколку куќички за своите студенти. Таму го запознала архитектот и сликар Чарлс Нејпер, со кого се омажила во 1910 година. Двојката поминала две години во Лу, Корнвол, пред да го направат својот постојан дом во Тревуф во Ламорна. Двојката станале активни членови на колонијата на уметници позната како Њулин школа.
Ела Нејпер работела од дома и произведувала украсен накит со емајл и рогови. Нејзиниот дизајн на накит вклучува сребрени брошеви, ѓердани и обетки, како и чешли и шноли за коса. Таа вклучувала обрасци засновани на растенија, цвеќиња и инсекти во нејзината работа, често во стилови на Југендстил. Таа продала голем дел од нејзината работа преку настани како што се изложби за уметност и занает, Женска уметничка изложба, Либерти во Лондон и, по 1924 година, изложби на занаети во Њулин уметничката галерија. За време на Првата светска војна, Ела Непер и Лора Најт соработувале на дизајнот на неколку парчиња насликан накит и емајлирани плакети, вклучувајќи ги и Двајца танчери (1912). Во 1915 година, Нејпер и Најт изложиле неколку од овие дела на заедничка изложба, со Ламорна Бирч, одржана во Лондонското друштво за ликовни уметности. Нејпер добила нарачки за градоначалнички синџири и воени споменици, вклучително и еден во катедралата во Ексетер и исто така го дизајнирала споменикот на уметникот Бенџамин Лидер во црквата Свети Бурјан. Од раните 1920-ти години, Нејпер, заедно со Кејт Веструп и Емили Веструп, ја воделе грнчарство Ламорна, кое продолжило да се произведува до 1935 година.
Нејпер била и талентиран сликар, често работела во акварели. Таа изложувала во уметничката галерија Вокер во најмалку дваесет и еден наврат, а исто така и во Меѓународното друштво на вајари, сликари и гробари и во Кралското друштво на британски уметници. Нејпер била предмет на неколку слики од други уметници кои живеат во Ламорна, вклучувајќи го и нејзиниот сопруг Чарлс Нејпер, Рут Симпсон и Харолд Најт. Таа е една од манекенките во сликата на Харолд Харви „Критичарите“ (1922), а исто така била насликана од Глук и направила некои дела со него. Нејпер се појавила и во неколку дела на Лора Најт, вклучувајќи ја пролетта (1916–1920) и е моделот на Најт како слика во Автопортрет со акт (1913).
Национален парк Кангченџанга
Националниот парк Кангченџанга исто така наречен Биосферен резерват Канченџанга ― национален парк и биосферен резерват кој се наоѓа во Сиким, Индија. Во јули 2016 година, тој бил вклучен во списокот на светско наследство на УНЕСКО, со што станало првото место на „мешано наследство“ во Индија. Тој бил вклучен во Програмата „Човекот и биосферата“ на УНЕСКО. Паркот е именуван по планината Кангченџанга, која е трет највисок врв во светот со 8,586 м. Вкупната површина на паркот е 849.5 км2.
Човечка историја
Во паркот има неколку лепчански племенски населби.
Географија
Паркот Канченџанга се наоѓа во северниот и западниот дел на Сиким во индиската држава Сиким. Има надморска височина од 1,829 до над 8,550 м и има површина од 849.50 км2. Тој е еден од ретките национални паркови на Индија на висока надморска височина и неодамна бил вклучен како место на светско наследство на УНЕСКО со мешани критериуми.
На север се граничи со Националниот природен резерват Ќомолангма во Тибет, а на запад со зачуваната област Канченџанга во Непал.
Клима
Снежните врнежи се обилни во текот на зимските месеци, а монсунските дождови се случуваат од мај до средината на октомври.
Флора
Вегетацијата на паркот опфаќа умерени широколисни и мешани шуми составени од даб, ела, бреза, јавор, врба. Вегетацијата на паркот вклучува и алпски треви и грмушки на повисоки надморски височини заедно со многу лековити растенија и билки.
Фауна
Паркот содржи многу видови на цицачи, вклучувајќи мошусни елени, снежни леопарди, хималајски тарови, азиски диви кучиња, тромави мечки, видериди, хималајски црни мечки, црвени панди, тибетски диви магариња, барали, серов, горали и такин, како и влекачи вклучувајќи стаорски змијата и Раселовата отровница.
Студијата од 2014 година откри дека азиските диви кучиња станале многу ретки во областа. Се смета дека дивите кучиња во биосферниот резерват Кангченџанга припаѓаат на ретките и генетски различни подвидови C. a. primaevus.
NGC 7118
Откривање
Објектот е откриен на 30 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7118 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 7118 има привидни димензии од 1,4' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 46 м 9,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -48° 21' 12"". Положбениот агол на објектот е во износ од 50°.
Други поделби
Проучување на NGC 7118 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67318. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 413; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8440. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Етрурски јазик
Етрурски јазик — мртов јазик кој го зборувале древните Етрурци, за кој нема податоци за неговото потекло. Најраспространетата верзија за неговото потекло се јавува со верзијата на Игор Дјанков за сродството со изумрените хуријски и урартски јазици, која станува поверодостојна. Во секој случај, неговата морфологија осетно го оддалечува од секој индоевропски јазик. Во тоа време постојат незначителни хипотетички лексички совпаѓања со хатскиот јазик, коин може да се објаснат со населеноста на предците на Етрурците во Мала Азија.
Во последните 100 години е постигнат значаен напредок во изучувањето на етрурскиот јазик: идентификувани беа многу граматички форми, до тој степен на сигурност за значењето на 200 зборови. Сепак, за дешифрирање на целиот јазик сѐ уште е прерано.
Консензусот на мнозинството е дека етрурскиот јазик е поврзан само со други членови на она што се нарекува Тиренско јазично семејство, што само по себе е изолирано семејство, т.е. не е поврзано директно со други познати јазични групи. Општо прифатено е дека Тиренските семејни групи Ретски и Лемноски се поврзани со етрурските.
Старина Новак и Дели-Радивој
Содржина
На планината Романија, Старина Новак пиел вино со брат му дели-Радивој, со синовите Груица и Татомир и со уште триесет ајдуци. Тогаш, Радивој му соопштил на Новак дека ајдуците ќе го напуштат, зашто е остарен и повеќе не е способен за ајдуштвото. Така, Новак останал само со своите двајца малолетни сина. Кога заминал во акција, дели-Радивој имал лоша среќа, налетувајќи на Арапот Мехмед со неговите триесет делии. Тие ги убиле ајдуците, а дели-Радивој го заробиле. Одејќи низ планината, дели-Радивој почнал да пее на цел глас една метафорична песна, кажувајќи дека поминуваат луѓе со богатство, а дека тој е заробен. Него го слушнал детето Груица, кој веднаш го известил Новак и тројцата поставиле заседа, чекајќи го Мехмед. Потоа, Новак го убил Мехмед, му ја зел сабјата и заедно со своите два сина ги убил сите триесет делии, ослободувајќи го дели-Радивој и земајќи го богатството. Тогаш, Новак го прашал својот брат, дали се подобри триесетте ајдуци или стариот Новак, а дели-Радивој одговорил дека ајдуците биле подобри, но ја немале среќата на Новак.
Осврт кон песната
Песната прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од Марко Немањиќ. Според народната песна, дели Радивој му бил брат или побратим на Старина Новак, но не е познато дали навистина постоел, исто како ни другите ликови од оваа песна, дели Татомир и малиот Груица, синот на Старина Новак.
Леон Ледерман
Леон Ледерман (Leon M. Lederman ) — американски експериментален физичар кој ја добил Волфовата награда за физика, заедно со Мартин Луис Перл, во 1982 година, за нивното истражување на кварковите и лептоните, како и Нобеловата награда за физика во 1988 година, заедно со Мелвин Шварц и Џек Стајнбергер, за нивното истражување на неутрината. Тој е директор во пензија на Фермилаб во Батавија, Илиноис, САД. Тој ја основал Илиноишката академија за математика и наука, во Аурора, Илиноис во 1986 година, и во истата бил предавач сè до 1998 година. Во 2012, тој бил награден со Бушова награда за неговите придонеси во разбирањето на основните сили и честичките на природата.
Младост и кариера
Ледерман е роден во Њујорк како син на Мина и Морис Ледерман. Ледерман дипломирал во месното училиште во Јужен Бронкс. Дипломата ја стекнал од Градскиот колеџ во Њујорк во 1943 година, и доктотрат од Колумбискиот универзитет во 1951 година. Подоцна се придружил на Колумбискиот универзитет каде станал хигинсов професор по физика. Тој земал продолжен одмор од Колумбискиот универзитет во 1979 година за да стане директор на Фермилаб. Давајќи отказ на Колумбискиот универзитет (и пензионирајќи се во Фермилаб) во 1989 година за накусо да предава на Чикашкиот универзитет, за подоцна да премине на одделот за физика при Илиноишкиот институт за технологија, каде е професор по наука. Во 1991 година, Ледерман станал претседател на Американскиот сојуз за унапредување на науката.
Ледерман е исто така еден од поддржувачите на движењето „Прво физиката“ (Physics First). Ова движење се залага за преуредување на наставната програма така што физиката би имала предност пред хемијата и биологијата.
Како поранешен пртседател на Американското друштво на физичарите, Ледерман бил награден и со Национален медал за наука, Волфова награда и Лоренсов медал. Ледерман е претседател на одборот на спонзори на Билтенот на атомските физичари. Тој исто така служел во одборот на доверители на Научниот сервис, денес познато како Друштво за наука и јавност, од 1989 до 1992 година, и е член на советодавната група JASON одбранбената советодавна група.
Меѓу неговите постигнувања се откривањето на мионското неутрино во 1962 година и длабинскиот кварк во 1977 година. Ова помогнало да се воспостави меѓу физичарите како врвен честичен физичар.
Во 1977 година, група на физичари предводена од Ледерман објавила дека забележала честичка со маса од околу 6.0 GeV во забрзувчот во Фермилаб. Првичното име на честичката било грчката буква ипсилон (\Upsilon\,). По добивањето на повеќето податоци, групата открила дека всушност оваа честичка не постои, и откритието било именувано „упслион“ како каламбур на оригиналното име (погрешниот изговор и името на Ледерман.
Во 1988 година, Ледерман ја добил Нобеловата награда за физика заедно со Мелвин Шварц и Џек Стајнбергер „за неутринскозрачниот метод и покажувањето на двојната структурас на лептоните преку откривањето на мионското неутрино“. Ледерманисто така го добил и Националниот медал за наука (1965), Кресеновиот медал за физика (1976), Волфовата награда за физика (1982) и Фермиевата награда (1992).
Во 1995 година, тој добил награда 'Создавање историја' од Историскиот музеј на Чикаго за истакнувања во научната медицина и технологија.
Ледерман бил поддржувач на Научната дебата 2008, иницијатива за кој требало тогашните кандидати за претседател на САД, Барак Обама и Џон Мекејн, да дебатираат за врвните предизвици во националната наука. Во октомври 2010 година, Ледерман учествувал во Американскиот научен и инженерски фестивалски ручек програма во која средношколци и основци имаат информативни раговори со научници добитници на Нобеловата награда додека ручаат заедно. Ледерман исто така бил и член на одборот на овој фестивал како и на CRDF Global.
Личен живот
Во неговата книга,Боженствената честичка: ако универзумот е одговорот, кое е прашањето?, Ледерман запишал, иако студирал хемија, тој бил фасциниран од физиката, поради јаснотијата и логиката и недвосмислените резултати од експериментите. Неговиот најдобар другар за време на студиите на колеџот, Мартин Клајн, го убедил за „убавините на физиката за време на една долга вечер кога испиле многу пива.“ По разговорот тој се одлучил да ја изучува физиката. Кога тој служел во војската на САД  со диплома по хемија, тој се одлучил да започне да изуќува физика по завршувањето на воениот рок.
По поминати три годии во Американската армија за време на Втората светска војна, се запишал на physics на Колумбискиот универзитет, и магистрирал во 1948 година. Ледерман го започнал својот докторат работејќи на Колумбискиот Невисов Синхроциклотрон, кој бил најмоќниот забрзувач на честички во тој период. Двајт Д. Ајзенхауер, тогашниот претседател на Колумбискиот универзитет, и идниот претседател на САД, ја пресекол лентата пуштајќи го во работа овој синхроциклотрон во јуни 1950 година. Овие судирачи на атоми штотуку станувале важни за истражувањата и создале ново поле на честичната физика.
По стекнувањето на докторатот станал дел од персоналот на Колумбискиот универзитет а станал професор во 1958 година.
Во „Божествената честичка“ тој запишал „Историјата на атомизмот е историја на редукционизам – усилбата сите операции во природата да се сведат на мал број закони кои раководат со мал број праисконски објекти.“ И ова била потрагата која тој ја започнал. Книгата покажува дека тој го барал кваркот, и се надевал дека ќе го пронајде Хигсовиот бозон. Врвниот кварк, кој тој и другите физичари согледале дека мора да постои според стандардниот модел, всушност бил добиен во Фермилаб кус период откако книгата била објавена.
Тој е познат по својата смисла за хумор во заедницата на физичарите. На 26 август 2008 година Ледерман бил снимен од страна на научно фокусираната организација наречена ScienCentral, на улицата на големиот американски град, како одговара на прашања на минувачите. Тој одговорал на прашања како што се „Што е силното заемодејство?“ и „Што се случувало пред Големата експлозија?“.
Тој е атеист.
Џелатот
Џелатот - (шведски: Bödeln) - новела на шведскиот писател Пер Лагерквист од 1933 година.
Содржина
Во една меана, на масата седел џелатот, а околу него присутните разговарале за работата на џелатите. Еден човек раскажувал за следнава случка од неговото детство: Еден ден, отишол во шумата и таму влегол во куќата на џелатот. Штом го допрел мечот, се чуле плач и воздишки, а тоа било знак дека, во иднината, тој ќе биде погубен од џелатот. Жената на џелатот го вратила детето дома, а неговите родители паднале во очај. Еден ден, мајка му го однела во куќата на џелатот, кој му дал на детето да се напие вода од блискиот поток и така се поништила судбината. Друг човек ја раскажал приказната за џелатот кој се вљубил во проститутката која требало да ја убие, а потоа се оженил со неа; набргу, таа останала бремена, но го убила бебето, поради што била осудена на смрт, а нејзиниот сопруг, џелатот, ја закопал жива. Потоа, во меаната влегол измамникот Ласе, кој тврдел дека една ноќ, од местото каде се извршувале погубувањата ископал корен од едно растение, кое му овозможувало успешно да краде.
Осврт кон делото
Околу 1930 година, Лагерквист ја предвидел заканата на нацизмот и станал еден од најангажираните и најодлучните противници на нацистичката идеологија, а „Џелатот“ е најизразениот пример на неговата реакција на тогашните политички злучувања. Сепак, доследен на своите творечки определби, тој им дал поширока рамка на своите политички ставови и напишал модерна парабола за човековото зло, за неговите корени и видови, како и за односот на човекот кон злото во различни временски периоди. „Џелатот“, кој може да се опише како симболична повест за озаконетото зло, во прв ред е приказна за човековиот однос кон злото. Притоа, во првиот дел на новелата е опишан средновековниот однос кон џелатот, додека во вториот дел совршено прецизно се зборува за современиот однос кон злото. Така, во полумрачната меана, луѓето наивно и суеверно се обидуваат да ја протолкуваат страшната сила на џелатот, припишувајќи му ја на Сатаната; потоа, во модерниот бар, џелатот е во центарот на вниманието и присутните го почитуваат како олицетворение на општоприфатената идеологија. Во делото, авторот не го слика толку џелатот, колку луѓето околу него при што со широки и прецизни потези на ангажиран писател немилосрдно го осудува системот на насилната дехуманизација, дезинтеграцијата на човечките вредности и моралното распаѓање на цивилизацијата. Но, тој не се задоволува ниту со едноставна конфронтација, ниту со непосреден политички ангажман, туку на својата повест ѝ дава општа димензија, продлабочена со монологот на џелатот.
NGC 4802
NGC 4802 — леќеста галаксија во соѕвездието Гавран, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4802 се споменува и како NGC 4804, MCG -2-33-61, IRAS 12532-1147.
Откривање
Објектот е откриен на 20 април 1882 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4802 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4802 има привидни димензии од 2,4' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 55 м 49,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -12° 3' 17"". Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Други поделби
Проучување на NGC 4802 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44087. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5538. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1591.
Квинт Курциј Руф
Квинти Куртиј Руф (латински: Quintus Curtius Rufus) бил римски писател кој ја напишал биографијата на Александар III Македонски во своето дело Historiae Alexandri
Лига 1 (Романија)
Лига 1 (Liga I) позната и како Лига 1 Бетано поради спонзорски причини, е професионална фудбалска лига во Романија, и претставува највисоко ниво на романскиот фудбал.
Лигата е основана во 1909 година. Мометналниот број на клубови кој се натпреваруваат во неа е 14. Една сезона во лигата трае од јули до јуни. На крајот на секоја сезона шампионот обезбедува место во квалификациите за Лигата на шампионите, а второпласираната и третопласираната екипа во Лигата на Европа. Двете последнопласирани екипи испаѓаат во понизок ранг, Лига 2.
Моментален шампион е екипата на ЧФР Клуж, додека најуспешен клуб е Стеауа Букурешт со 26 титули.
Северноказахстанска област
Северен Казахстан (, Северо-Казахстанская область) — една од 14-те области во Казахстан. Главен град е Петропавловск со население од 193.300 жители Вкупното население на облата брои 665.800 жители.
Скокови во вода на светското првенство во водени спортови 2009 - скок од 3м во машка конкуренција
Резултати
Зелената ги означува финалистите
IC 1144
IC 1144 — галаксија во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1144 се споменува и како ESO 157-13.
Откривање
Објектот е откриен на 7 декември 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1144 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 1144 има привидни димензии од 0,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 14 м 58,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -54° 20' 11"". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на IC 1144 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14729.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Магаза на Сулејман Хамди Џељо
Магаза на Сулејман Хамди Џељо — магаза во градот Охрид, прогласена за културно наследство на Македонија.
Архитектура
Градбата се наоѓа на чаршиската улица „Свети Климент Охридски“ бр. 5, на плоштадот „Крушевска Република“ спроти Стариот чинар. Изградена е во втората половина на XIX век од непознати мајстори. Се состои од подрум и приземје и кат. Првите две се изградени од камен, а катот е напарвен од наизменични хоризонтални појаси од бигор и полна тула. Аглите се обликувани од обработени блокови со плитка во вид на пиластри. Отворите на приземјето и на катот се сводести, од полна тула. Од полна тула е пиластерот во средината на фасадата, тимпанонот и венецот. Металните капаци типични за магазите не се зачувани. Високо горе на фасадата има мермерна плоча со натпис на арабица — единствената плоча на туѓ јазик од деветте зачувани плочи на охридските магази. Му припаѓала на Сулејман Хамди Џељо.
Дамјан Касапов
Дамјан Касапов ( во Смилево) — македонски револуционер, деец на Внатрешната македонско-одринско револуционерна организација.
Вечната насмевка
Вечната насмевка (шведски: Det eviga leendet) — новела на шведскиот писател Пер Лагерквист од 1920 година.
Дамјан Касапов
Животопис
Касапов е роден во 1877 година во Смилево, Отоманско Царство, во денешна Македонија. Завршил IV клас во машката гимназија во Битола и работел како учител. Влегол во редовите на ВМОРО во 1899 година.
Вечната насмевка
Содржина
Во темнината седат неколку мртовци и зборуваат за убавината на животот и се сеќаваат на своите животи. Еден старец раскажува како живеел осамено, работејќи како клучар, а дури во староста го засакал животот, откако случајно видел една убава девојка. Кога почувствувал дека ќе умре, се обидел да влезе во нејзината куќа, но не успеал и умрел на улицата. Разговорите на мртовците ги слуша еден старец, кој живеел скромен, сиромашен живот без никој да му обрне внимание. Еден млад мртовец почнува да раскажува за својата прошетка во шумата, каде дошол до една воденица, каде добро вечерал, потоа легнал со жената на воденичарот, а потоа се фрлил во реката. Друг млад мртовец копнее по саканата девојка, но старецот кој седи до него му кажува дека девојката е одамна мртва, а тој бил нејзиниот син. Друг човек раскажува за својата сакана девојка со која подоцна се оженил, но која умрела штом го родила бебето, а целото село погинало од природна катастрофа. Потоа зборуваат неколку луѓе кои, секој на свој начин, се претставуваат како спасители на човештвото. Најпосле, едне човек ги повикува мртвите да појдат кај господ за да им ја каже смислата на животот. Постепено се собираат безброј луѓе кои со векови патуваат низ темнината. Меѓутоа, кога доаѓаат кај бога, тој не им дава никаков одговор, туку ги поразува со својата едноставност, а децата почнуваат да си играат со него. Наеднаш, сите мртовци наоѓаат спокојство и сфаќаат дека животот е вреден сам по себе, по што мирно се враќаат назад.
Осврт кон делото
„Вечната насмевка“ е дело за потрагата по смислата на животот, парабола за богатството и разноликоста на животот и неговата неможност да се сведе на еден елемент. Параболичната рамка во која Лагерквист го набљудува човечкиот род - за да ѝ побегнат на вечноста, мртовците разговараат за своите животи на земјата - претставува основа врз која авторот ја гради својата едноставна порака за несовпаѓањето на човековото искуство и за вечната релативност на животот, среќата, задоволството, победите и поразите. Оваа лирска приказна, исткаена од едноставни, скржави вињети за различните човечки судбини, го освојува читателот со својата едноставна, непретенциозна сериозност со која авторот ја развива тезата за животот како „нешто најразбирливо од сето она што не може да се разбере“. Преку убедливиот човечки мозаик, возбудлив во својата едноставност, ова дело нуди една голема вистина - дека сопственото искуство е мерка на сите нешта и дека секој човек има свое место во животот во кое треба најпотполно да се оствари.
Дамјан Касапов
Животопис
Во Илинденското востание бил војвода на чета која броела 26 комити и земал учество во ослободувањето на неговото родно село. При избувнувањето на Балканската војна во 1912 година бил доброволец во македонско-одринските доброволни чети и служел во Штабот на I бригада. Во Првата светска војна бил подофицер во 11. дивизија.
Класика де Сан Себастијан 2012
Класика де Сан Себастијан 2012 било 32. издание на Класика де Сан Себастијан, еднодневна велосипедска трка. Била одржана на 14 августр 2012 на растојание од 234 километри, започнувајќи и завршувајќи во Сан Себастијан, во Баскија, Шпанија. Била 21. трка од сезоната 2012 во Светската турнеја.
Трката била освоена по вторпат за три година од возачот на Луис Леон Санчес, откако направил напад во подножјето на Алто де Аркале. Второпласиран бил возачот на Сајмон Геранс, додека Џани Мерсман го заокружил подиумот, завршувајќи на третото место за.
Екипи
Бидејќи Класика де Сан Себастијан е дел од Светската турнеја, сите 18 UCI ProTeam екипи биле повикани автоматски и се обврзани да испратат свој состав. Две други екипи – и  – биле дополнителни на трката и со тоа се создала главната група од 20 екипи.
Екипите кои настапиле на трката биле:
NGC 4803
NGC 4803 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4803 се споменува и како MCG 2-33-36, CGCG 71-73, CGCG 43-69.
Откривање
Објектот е откриен на 25 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 55 м 33,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 14' 24"". Положбениот агол на објектот е во износ од 6°.