cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 2501
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2501 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 2501 има привидни димензии од 1,4' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 58 м 30 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 14° 21' 15". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 2501 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22354. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 275; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5424. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1484.
NGC 7249
NGC 7249 — леќеста галаксија во соѕвездието Жерав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7249 се споменува и како ESO 190-1.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7249 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7249 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 20 м 30,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -55° 7' 29"". Положбениот агол на објектот е во износ од 136°.
Други поделби
Проучување на NGC 7249 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68606. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 438; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8825. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
Хариет Гулдсмит
Хариет Гулдсмит (1787 г. – 6 јануари 1863 година) била англиски сликар за пределно сликарство.
Биографија
Гулдсмит била ученичка на Вилијам Малриди, со кого била романтично поврзана, а преку него го запознала Џон Линел, кој имал влијание врз нејзината работа. Таа сликала и со масла и со акварел, прво изложувајќи ја својата работа во 1807 година на Академијата и продолжила да се прикажува таму до 1859 година (создавајчи го Пејзаж со колиби на дрвосечачи во Кент ). Таа, исто така, изложувала во Друштвото за бои на вода (до 1820 година), за чиј член била избрана во 1813 година, во Британската институција и, повремено, во Галеријата на улицата Сафолк.
Освен пејзажи, насликала и неколку портрети и една тематска слика на тема „Дон Кихот“. Во 1819 година, таа објавила четири пејзажни офорции на Клермонт, и во 1824 година, четири пејзажни литографии. За неа се вели дека е експерт за офорт и „цртала на камен за литографот Хулмандел“.
Во 1839 година, таа се омажила за капетанот Арнолд, Р.Н., и оттогаш натаму изложувала под нејзиното брачно име. Во таа година таа објавила, анонимно, книга илустрирана од неа, „Глас од слика“.
Етенраку
Етенраку (越天楽, буквално „музика доведена од рајот“) ― јапонска гагаку мелодија и танц. Таа е обично свирена на хичирики или рјутеки, и е придружувана со други традиционални инструменти како шо, кото и како.
Историја
Потеклото на етенракуто не е целосно познато. Постојат теории дека мелодијата била создадена во Јапонија, но други веруваат дека е од хотанска, вазална држава на династијата Танг, која станала дел од репертоарот на кинескиот двор.
За време на периодот на Хејан, познат е обликот на гагаку позната како имајо (今様, буквално современ стил). Во овој облик, песните би се пееле со употреба на мелодии. Етенракуто било една од најпопуларните мелодии што биле користени во имајото.
Во 1931 година Хидемаро Коноје организирал оркестарска верзија на делото, а подоцна било земено од Леополд Стоковски.
Овие денови, етенраку често се изведува на свадбени церемонии.
Мелодија
Постојат различни верзии на етенраку во три од режимите на гагаку - хјоџо, ошики и баншикичо. Се претпоставува дека баншикичо верзијата е најстарата од мелодиите, но хјоџо верзијата е најпозната во Јапонија.
Органска храна
Здравата органска храна (здрава храна) се произведува по одредени производствени стандарди. Конвенционалната употреба на неоргански пестициди, инсектициди и хербициди е цврсто забранета и избегнувана како последна мерка. Сепак, спротивно на популарните верувања, се употребуваат и одредени вештачки ѓубрива. Доколку станува збор за добиток, животните мораат да бидат израснати без рутинираната употреба на антибиотици, како и хормони за раст. На животните мора да им се обезбеди и здрава исхрана. Во повеќето држави, органските производи не смеат да бидат генетски изменети.
Производството на органска храна е тешко регулирана индустрија, разграничена од приватното градинарство. Во моментов, Европската Унија, САД, Канада, Јапонија и многу други држави бараат од производителите специјални сертификати за да ја пласираат израснатата храна како „органска“, во рамките на нивната територија. Повеќето сертификати овозможуваат употреба на одредени хемикалии и пестициди, па консумирачите треба да внимаваат на стандардите кои треба да се исполнат за храната да биде квалификувана како органска, во локалите каде купуваат.
Обработената органска храна обично содржи само органски состојки. Доколку во храната постојат и неоргански состојки, одреден процент од растителните и животинските состојки на храната мора да биде органски, за таа да го задржи статусот на органска храна (95% во САД и Австралија). Сите неоргански произведени состојки во органската храна се подложни на разни земјоделски услови. Органската храна е често обработувана со што е можно помал број на вештачки методи, материјали и услови како што се хемиското созревање, зрачење на храната и генетски изменети компоненти. Покрај тоа, храната мора да биде ослободена и од вештачки адитиви. Органската храна по можност се произведува со технологии кои заштедуваат енергија, и се пакува во биораспадливи материјали, и материјали кои можат да бидат рециклирани.
Повеќе научни проекти биле формирани со цел да ги истражат и споредат конвенционалните и органските системи на земјоделството. Генералниот консензус меѓу овие истражувања е дека органското земјоделство е значително помалку штетно поради следните причини: Сепак, некои критичари на органските методи на земјоделството веруваат дека органските фарми бараат повеќе земја од конвенционалните за да го произведат истото количество храна. Тие тврдат дека доколку е ова вистинито, органските фарми можат да ги уништат дождовните шуми и да збришат повеќе екосистеми.
Некои студии покажале дека органската храна има поголеми хранливи вредности од конвенционално одгледаните производи. Најважната студија на органската храна во историјата била остварена во 2007 г. и според неа, органското овошје и зеленчук содржат 40% повеќе антиоксиданси од конвенционалните еквиваленти, а во однос на органското млеко, процентот бил 60%. Четиригодишната студија била финансирана од страна на Европската Унија, и е најобемната од својот вид. Студија во 2001 година од истражувачи од Државниот универзитет во Вашингтон, заклучила дека органските јаболки се повкусни. Заедно со вкусот и благоста, текстурата и цврстината на јаболките исто така била повисока од онаа на конвенционално израснатите јаболки. Овие разлики се препишани на поголемиот квалитет на почвата што резултира од органските земјоделски техники. Сепак, во 2002 година мета-анализа (преглед на сите студии на темата) не нашла каков било показател дека органската храна нуди поголеми хранливи вредности, поголема безбедност за консумирачот или особени разлики во вкусот.
Органската храна вреди од 10 до 40 проценти повеќе од конвенционалната, во различни држави.
Иако органската храна претставува 1-2% од вкупната продажба на храна низ светот, пазарот на органската храна расте особено брзо, далеку побрзо од останатиот дел од индустријата за храна, во развиените земји, и во земјите во развој.
NGC 2502
NGC 2502 — спирална галаксија во соѕвездието Кобилица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2502 се споменува и како ESO 209-8, AM 0754-521.
Откривање
Објектот е откриен на 5 јануари 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2502 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 2502 има привидни димензии од 2,1' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 55 м 51,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 52° 18' 25". Положбениот агол на објектот е во износ од 126°.
Други поделби
Проучување на NGC 2502 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22210. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 424; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8147.
Светско првенство во друмски велосипедизам 2014
Светско првенство во друмски велосипедизам 2014 — 81. издание на светското првенство кое се одржувало во градот Понферада, Шпанија, од 21 до 28 септември 2014.
Првенството се состоело од 12 настани за сениори, јуниори и до 23 години, меѓу кои една друмска трка, екипни хронометри, како и по еден поединечен хронометар за мажи и жени, како и друмски трки и поединечни хронометри за возачите до 23 години, јуниорите и јуниорките.
Шпанија е домаќин по седми пат на светското првенство, по Ласарте-Орија (1965), Монжуик (1973), Барселона (1984), Бенидорм (1992), Сан Себастијан (1997) и Мадрид (2005).
Кандидатури
Меѓународниот велосипедистички сојуз објавил на 4 април 2011 година дека градот Понферада имал најдобра кандидатура за домаќин на првенството. Кандидатурата на Понферада имала најдобар резултат на севкупните спортски и економски делови. Понферада имала неуспешен обид за организатор во 2013 година, кое било доделено на Тоскана. Други кандидатури за првенството биле Хогледе-Гитс во Белгија, Чихуахуа во Мексико и областа Вандеја во Франција.
Распоред
Сите настани започнале и завршиле во Понферада. Времето е според средноевропското време (UTC+1).
Земји
Велосипедисти од 69 национални федерации се регистрирани за првенството. Покрај овие земји, еден возач од Намибија е регистриран за екипниот хронометар за мажи. Бројот на велосипедисти по земја кои ќе настапат, исклучувајќи ги возачите во екипните хронометри, е прикажан во загради.
1785
1785 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1785 година од новата ера, 785. од вториот милениум, 85. од XVIII век и шеста од 1780-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7293 и 7294 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6535 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5545 и 5546 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2538.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1785 година се протега во 4421 и 4422, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4481 и 4482 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2328. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1199 и 1200 исламска година.
1127 п.н.е.
1127 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1127. година пред новата ера, 127. од вториот милениум п.н.е., 27. од 12 век п.н.е. и осма од 1120-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Карл Дејвид Андерсон
Карл Дејвид Андерсон (Carl David Anderson — ) — американски физичар. Тој е најпознат по неговото откривање на позитронот во 1932, достугнување за кое бил награден со Нобеловата награда за физика во 1936, а исто така и за мионот во 1936.
1127 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4381 и 4382 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3623 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2633 и 2634 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 374 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1127 година се протега во 1509 и 1510, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1569 и 1570 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 584 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1802 и 1801 исламска година пред хиџра.
Карл Дејвид Андерсон
Животопис
Андерсон се родил во Њујорк, како син на шведски имигранти. Тој студирал физика и инженерство во Калтех (каде дипломирал во 1927, а докторирал во 1930). Под надзор на Роберт Миликан, тој почнал да истражува за космичкото зрачење за време на курсот во кој наишол на неочекувани траги од честички во неговите фотографии од маглена комора која точно ја протолкувал дека е создадена од честичка со иста маса како електронот, но со спротивен електричен полнеж. Ова откритие, објавено во 1932 и подоцна потврдено од други, го потврдило теоретското предвидување на Пол Дирак за постоењето на позитронот. Андерсон прв ги открил честичките во космичкото зрачење. Подоцна тој создал поубедлив доказ со тоа што сликал гама-зраци создадени од природен радиоактивен нуклид ThC '' (208Tl) во други материјали, резултирајќи со создавање на позитрон-електронски парови. За оваа работа, Андерсон ја поделил Нобеловата награда за физика во 1936 со Виктор Франц Хес.
Исто така во 1936, Андерсон и неговиот прв дипломиран студент, Сет Недермаер, го откриле мионот, субатомска честичка 207 пати поголема од електронот, но со ист негативен електричен полнеж и спин 1/2 како електронот, повторно во космичкото зрачење. Андерсон и Недермаер најпрво сметале дека го виделе пионот, честичка која Хидеки Јукава ја постулирал во неговата теорија за силно заемнодејство. Кога станало јасно дека тоа што Андерсон го видел „не“ е пионот, физичарот Исидор Ајзек Раби, збунет од тоа како неочекуваното откритие може да биде дел од било која логична шема на честичната физика, гледајќи прашал „Кој го нарача ’тоа‘?“ Мионот бил прв на долгиот список на субатомски честички чие откритие најпрво ги збунило теоретичарите кои не можеле да ја сместат конфузната „зоолошка“ во некоја средена концептуална шема. Вилис Лем, на неговото Нобелово предавање во 1955, се пошегувал дека слушнал „пронаоѓачот на новата елементарна честичка е награден со Нобелова награда, но таквото откритие сега се казнува со 10.000 долари казна“.
Андерсон ја поминал цела своја академска и истражна кариера во Калтех. За време на Втората светска војна, тој спровел истражување во тамошната ракетарија. Бил избран за член на Американската академија на уметностите и науките во 1950. Тој починал на 11 јануари 1991, а неговите смртни поставки биле погребани на гробиштата „Холивуд хилс“ во Лос Анџелес, Калифорнија. Неговата жена, Лорен, починала во 1984.
Бренва (ледник)
Ледникот Бренва е долински глечер, кој се наоѓа на јужната страна на масивот Мон Блан на Алпите. Тој е вториот најдолг и осми по големината глечер во Италија и се спушта во Вал Вени, блиску до Ентревес, во близина на Курмаер. Низ вековите доживеал голем број големи карпести лавини кои го обликувале ледникот и влијаеле на неговото движење.
Опис
Горните акумулациони зони на ледникот Брена се опкружени со Еги Ноар де Петери, Еги Бланш де Потер, Мон Блан де Курмаје, Мон Блан, Мон Модит, Бренва Арете, Тур Ронде и Еги де ла Брена.
Ледникот Бренва е формиран од три гранки и стрмно се спушта во југоисточен правец, поминувајќи низ тесно грло на 2,460 до 2,550 метри над морското ниво, а потоа нагло паѓа како серачко поле, пред да се реформира како широк глацијален јазик покриен со карпи. Од 2004 година, долниот дел под серакското поле стана целосно одвоен од горниот дел, што резултира со активниот фронт на ледникот сега на 2,350 метри н.в. – околу 1,000 метри повисоко отколку што било претходно.
Во 1989 година, Ледникот Бренва имал максимална должина од 7.64 километри, и површина од 8.06 километри, што го прави осми по големина во Италија по површина. Како и повеќето алпски ледници, тој се повлекува од тоа време и сега е приближно 6.7 километри по должина, но сепак останува втор најдолг. Има површина од околу 7 квадратни километри и, во горниот регион, ледникот има регистрирана брзина на проток од 180 метри годишно.
Падот на карпите и глацијалниот напредок
Мали карпи се случува да паднат многу често од стрмните планини над ледникот Бренва.
На 18 Јануари 1997 година се случи голем пад на карпи на околу 3,275 метри што предизвика огромна лавина која патуваше 5.5 километри хоризонтално, спуштајќи се над 2,285 метри во подот на Вал Вени. Уби двајца скијачи и изгради 25 метри -висока брана од снег и мраз која привремено ја блокираше реката Дора Балтеа, додека воздушната експлозија уништи зрели шумски дрвја и згради од спротивната страна на долината. Вкупниот волумен на карпи, снег и мраз бил проценет на четири милиони кубни метри. Понатамошната истрага сугерираше дека лавината не била предизвикана директно од падот на карпите, туку од сеизмички удар што предизвикал колапс на сераците што, пак, потоа иницирала снежна и ледена лавина.
Долниот дел од ледникот Бренва е покриен со карпи - остатоци од претходните падови на карпи во ноември 1920 година од источната страна на Големиот Пилиер д'Англ. Тоа беа четири посебни настани, составени од помеѓу 2,4 и 3,6 милиони кубни метри карпи, кои потоа мобилизираа дополнителни 7,8 до 9,9 милиони кубни метри снег и мраз. На ледникот Бренва, исто така, се идентификувани четири дополнителни настани од паѓање на карпи пред 20 век. Овие се случија во 1767 н.е.; почетокот на 14 век; помеѓу 426 и 615 година од нашата ера; и помеѓу 2750 и 2350 календарски години БП.
Доказите за повторното унапредување на ледникот во минатото се пронајдени во форма на древни трупци закопани во наслаги на морена. Тие укажуваат на тоа дека самите тие морени некогаш биле изложени и пошумени, но потоа повторно закопани од нови морени за време на друг период на глацијално напредување.
Повлекувањето на ледникот Бренва од 1988 година ги изложи неговите странични морени кои служеле за канализирање на огромната карпеста лавина од 1997 година меѓу нив. Спротивно на тоа, претходното напредување на ледникот што започнало во 1913 година служело за подигање на нивото на мразот над морените, што предизвикало карпата во таа лавина да застане надвор од морените.
Главните настани од паѓање на карпите на ледникот Бренва депонираа толку многу остатоци од карпи што нормалната рамнотежа помеѓу горната зона на акумулација и долната зона на аблација е нарушена. На пример, карпестата лавина од 1920 година додаде толку многу дополнителен материјал во долната зона веќе покриена со карпи, што аблацијата била значително намалена. Ова ефективно го изолирал тој дел од ледникот, што резултираше со негово напредување за дополнителни 490 метри помеѓу 1920 и 1941 година, и во време кога другите ледници во близина се повлекуваа.
Колиба Бренка Бивак
Сместено на многу голем карпест гребен помеѓу горните гранки на ледникот, Бренва Бивак е многу мало планинско засолниште кое обезбедува засолниште за најмногу пет лица. Се наоѓа на надморска височина од приближно 3,140 метри надморска височина. Отворен во текот на целата година, не се посетува, а е во сопственост на италијанскиот алпски клуб.
Дука (династија)
Византиското Царство од страна на династијата Дука била управувана во периодот од 1059 година со назначувањето на Константин X Дука за цар а завршило во 1081 по крајот на владеењето на Никифор III Вотанијат.
Позадина
Првото управување на династијата на Комнините траело кратко, само две години. Михаил VI во 1057 година бил соборен од престолот и заменет со командантот Исак I Комнин. Кога веста стигнала до главниот град, Сенатот го принудил Михаил VI Вринга да абдицира, по што тој побегнал во Света Софија, за да побараат азил. Тогаш му овозможиле да се повлече во манастир, каде што набргу починал. Исак Комнин влегол во Цариград на чело на армијата на 1 септември 1057 година. Во декември 1059 година, болниот и обесхрабрен цар Исак, по упорното инсистирање на Псел, се откажал од престолот и се замонашил во Студитскиот манастир. Пред да почине го отворил прашањето околу неговиот наследник, кој сакал да биде нејговиот син, но градската аристократија овој предлог го одбила и за нов цар го поставиле Константин X Дука, додека неговиот брат Јован се повлекол во самотија заедно со своето семејство.
Управување
Во времето на Константин, Норманите под водство на смелиот Роберт Гвискард постигнале сè поголеми успеси во јужна Италија. Угрите преземале силен напад и во 1064 го зазеле Белград. На Печенезите им се придружиле сродните Узи и со тоа започнала нова тешка неволја. Како што своевремено Узите под притисокот на Куманите ја напуштила јужно-руската рамница и во есента 1064 г. навлегле во Балканскиот Полуостров. Нивните безбројни орди дивјачки го пустошеле Балканскиот Полуостров. Во овој период започнале и посериозните напади на Турците Селџуци. Воената заслабност на Византија им овозможила брз продор во централните покраини на царството. Во времето на Алп Арслан, вториот селџучки султан, Турците поминале низ Ерменија и го освоиле Ани (1065 г.), ја опустошила Киликија, навлегле во Мала Азија и ја зазеле Цезареја (1067 г.). Политиката на византиските властодршци тешко им се одмаздила.
Во 1078 година Михаил VII бил соборен од Никифор III Вотанијат. Михаил се оженил со грузиската принцеза Марија која го родила Константин. Михаил бил детониран во 1078 година од страна на војсководачот Никифор III Вотанијат и испратен во манастир заедно со неговата сопруга и син. Никифор имал околу осумдесет години кога станал цар. Бидејќи бил без деца, тој се оженил со Марија, жената на Михаил, но Никифор одбил да го признае нејзиниот син Константин за свој наследник и Марија започнала да прави план за соборување од престолот со Алексиј I Комнин. На првиот ден на Велигден, 4 април 1081, Алексиј Комнин бил крунисан за цар на Византија а Никифор III Вотанијат Никифор Вотанијат се откажал од престолот и се закалуѓерил. Со тоа бил ставен крајот на династија Дука.
Српоклун
Српоклун — род птици од семејството на рајските птици (Paradisaeidae) од шуми на Нова Гвинеја. Имат свиени клунови налик на срп и долги опашки. Мажјаците имаат сјајноцрни делови од перјето, додека пак женките се целосно кафеави, а оздола пругави.
Двата члена на родот Drepanornis понекогаш се сметаат за српоклуни, но опашките им се многу покуси и имаат помалку изразен полов диморфизам.
Енергетска мешавина
Енергетска мешавина се однесува за група на различни примарни извори на енергија од кои се произведува секундарна енергија за директна употреба - како што е електричната енергија. Енергетската мешавина се однесува на сите директни употреби на енергија, како што се транспортот и домувањето, па затоа не треба да се помеша со терминот „мешано производство на енергија“, што се однесува само на производството на електрична енергија.
Глобална енергетска мешавина
Во 2007 година, светската енергетска потрошувачка беше 12,5 милиони тони нафтен еквивалент, или 145,375 гигават-часови (523,350 ТЈ/тераЏули). Според „Меѓународната Енергетска Агенција“ (МЕА), 13,6% од светската примарна енергија е искористена од Европската унија (ЕУ). Во рамките на ЕУ, 75,9% од енергијата се добива од фосилните горива, 14,1% од јадрената енергија, 7% од биогоривата и 2,9% од обновливи извори.
Вкупната потрошувачка на првична енергија во САД во 2015 година најмногу се потпира на нафтата (35 e15BTU), природниот гас (29 e15BTU) и јагленот (16 e15BTU). Обновливите извори придонеле за 9 e15BTU и јадрената енергија за 8 e15BTU. Истата година, во САД се генерирани околу 4,000,000 GWh електрична енергија, од кои 67% се производ од фосилни горива (јаглен, природен гас и <1% нафта), 20% од јадрена енергија, 6% хидроенергија и 7% обновливи извори.
Во 2018 година, глобалната употреба на примарната енергија била 33,6% нафта, 27,2% јаглен, 23,9% природен гас, 6,8% хидроенергија, 4,4% јадрена и 4% обновливи извори, како што се ветерната енергија, топлинските извори, биоенергиите, сончевата енергија и отпадот. Потрошувачката на енергија ширум светот се зголеми за 2,9%, што е најголемото зголемување од 2010 година. Европа користела помалку нафта од глобалниот процент, а повеќе јадрени и обновливи извори, со тоа што Франција користела помалку гас и повеќе јадрена енергија. Северна Америка ја има најголемата потрошувачка по жител, со Русија на второ место, а следни се Европа и Средниот Исток. Додека Северна Америка користела 240 гигаџули по глава на жител, Африка користела само 15 гигаџули по глава на жител.
Одржливост
Како што се зголемува потрошувачката на енергија, вниманието се врти кон одржливи и еколошки практики. 2018 година забележа најголемо зголемување на потрошувачката на енергија во светот од 2010 година, со 27,2% од таа енергија произведена од јаглен. Ослободувањето на од горење на јагленот за да се произведе енергија, претставува 44% од светските емисии. Производството на сурова нафта сочинува скоро 1/3 од светските емисии на. Ова придонесува за глобалното зголемување на температурата.
Многу земји, како Пакистан и Малезија започнаа да разгледуваат опции за поодржливи енергетски практики. Некои од овие опции го вклучуваат ветерот, за мали и средни проекти, сончева енергија, и биомаса, што значи енергија произведена од биолошки отпад како што се лушпите од ориз, животинскиот измет и остатоци од житни култури.
МЕА разви план, наречен „сценарио за одржлив развој“ (СОР), што би довело до 800 Mtoe (милиони тони нафтен еквивалент) намалување на глобалната потрошувачка на енергија со промените во секторите на станбената и транспортната енергија. Следејќи го ова сценарио, употребата на фосилни горива би опаднала значително, но за тоа е потребно драматично зголемување на употребата на обновливите извори, особено во Азија.
IC 1307
IC 1307 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1307 се споменува и како NGC 2804, UGC 4901, MCG 3-24-28, CGCG 91-47.
Откривање
Објектот е откриен на 9 април 1896 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1307 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. IC 1307 има привидни димензии од 1,4' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 16 м 49,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +20° 11' 54". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на IC 1307 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26196.
Дани Карвахал
Даниел Карвахал Рамос (Daniel Carvajal Ramos), - шпански фудбалер, кој игра како десен бек и настапува за шпанскиот Реал Мадрид.
Реал Мадрид Кастиља
Карвахал влегува во академијата на Реал Мадрид на десетгодишна возраст и игра во сите формации на клубот. Во текот на 2010 година стига до вториот тим на клубот – Реал Мадрид Кастиља.
Во својата прва сезона за резервниот тим, Карвахал станува стартер и ја презел капитенската лента. Во следната сезона, 2011/12, одигрува 38 натпревари и постигнува два гола, помагајќи му на тимот да се врати во Сегунда дивисион после петгодишно отсуство.
Бајер Леверкузен
На 11 јули 2012 година, Карвахал преминува во германскиот Бајер Леверкузен, со договор на 5 години. Клаузула во договорот за продажба му дава право на Реал да си го врати Карвахал за сума од 6,5 милиони евра по една сезона, 7 милиони евра по две и 8 милиони евра по три сезони.
Карвахал дебитира за Леверкузен на 1 септември 2012 година со победата со 2 : 0 на домашен терен против Фрајбург. На 25 ноември 2012 година го постигнува својот прв гол за клубот, постигнувајќи го вториот гол за победа од 2 : 1 над Хофенхајм.
Реал Мадрид
Во 2013 година преминува во тимот на Реал Мадрид за сума од 6,5 милиони евра, согласно клаузулата од договорот за трансфер со Бајер Леверкузен. На 8 јули 2015 година го обновува договорот со Реал Мадрид до 30 јуни 2020 година.
Репрезентативна кариера
Карвахал настапува за Шпанија до 18 години, Шпанија до 19 години и Шпанија до 21 година, а на 2 септември 2014 година дебитира за првиот тим на репрезентацијата на Шпанија на пријателскиот меч со репрезентацијата на Франција загубен со 1 : 0 на гости.
Клупски
Реал Мадрид
Делта на Дунав
Делта на Дунав (Delta Dunării, Дельта Дунаю) – втора најголема речна делта во Европа, веднаш после делтата на Волга. На околу 70 км од своето устие Дунав се дели на два крака – Килија и Тулча. Тулча од своја страна се дели на ракавците Св. Ѓорѓи, кој во Дунав се влева со двоструко устие, и Сулина која е најпогодна за пловидба. Тоа се главните притоки на делтата на Дунав, втората најголема река во Европа. Дунав поврзан со пристаништето Констанца е важен пловен пат за Романија и сите останати земји низ кои тој тече како и за пловниот пат Рајна-Мајна- Дунав.
Самата делта има површина од 4 170 км2, од кои 3 465 км2 ѝ припаѓаат на Романија, а останатите на Украина. Солените езера често се приклучуваат на ова подрачје, и со нив вкупната површина изнесува 4 400 км2. Околу 2 000 км2 од делтата се под нивото на морето, така што заедно со малата густина на населеност овој факт му придодава на изгледот на делтата и на нејзината зачуваност.
Оваа делта е право царство на реки, рекички, бари, мочуришта, езера, лагуни, заливи и сл.
Флората и фауната се богати, а најзабележлива е барската трска. Ова подрачје е заштитено и е дом на многубројни видови птици. Во делтата се наоѓаат преку 40 разни видови риби, па 50% од риболовот се остварува во подрачјето на делтата. Во пејзажот забележителни се и бројните ветерници. Одгледувањето на трска е многу битно од економска гледна точка. Во седумдесеттите години на 20 век производството било околу 330 000 тони годишно. Во делтата живеат само околу дваесетина илјади жители, па нема поголеми урбани населби.
Историја
Делтата на Дунав почнала да се образува после 4000 година п.н.е. со исполнување на заливот на Црното Море со речни седименти, во кој процес Дунав се поделил на ракавци Св. Ѓорѓи (3500 година п.н.е. – 1600 година п.н.е.), Сулина (околу 1600 година п.н.е), Св. Ѓорѓи II (од 1 година до денес) и Килија (1600 година до денес).
Најстариот пишан спомен за делтата на Дунав го напишале Дачаните кои ја контролирале пред истата да ја освојат Римјаните. По инвазијата на Готите, ова подрачје неколкупати го менувало сопственикот, сè додека во 15 век не ја освоиле Османлиите.
Романскиот дел од делтата на Дунав веќе во 1938 година е прогласен за резерват на природата, а украинскиот бил прогласен во 1973 година. Откога во 1991 година делтата на Дунав станала светско наследство, УНЕСКО помогнал за основање на резерват на биосфера на површина од 6 264 км2, и истиот е поделен меѓу Романија и Украина. Тоа е најголемото заштитено зелено подрачје во Европа кое го делат две држави. Од почетокот на 21 век овде забрзано се развива туризмот, па само во јули 2004 година забележани се повеќе од 54 000 посетители, двојно повеќе од вкупниот број на жители.
Емануел Чучков
Емануел (Емануил, Мане) Чучков (, -, ) — македонски професор и политичар. Тој е и првиот штипски доктор по географски науки.
Делта на Дунав
Биоразновидност
Делтата на Дунав е единствен екосистем и најголемо моклишко подрачје на тлото на Европа на кое живеат околу 4 000 животински и 1 000 растителни видови. Нејзините шуми главно се даб, топола и врба, кои растат на бреговите на речните ракавци.
Емануел Чучков
Рани години
Чучков го завршува основното образование во Штип, гимназија во Скопје, а дипломира 1925 г. на Филозофскиот факултет во Белград - на фундаменталната група за географија (антропогеографија и физичка географија, етнологија и етнографија, историја и словенска филологија).
Делта на Дунав
Биоразновидност
Во густата водена мрежа на делтата на Дунав живеат околу 450 видови риби, од кои најзастапени се: крап, карас, црвеноперка, и др., како и грабливките: штука, сом и др. Тука се фатени некои од најголемите примероци на овие риби во Европа.
Емануел Чучков
Рани години
Како ученик, во 1919 година се вклучува во социјалистички кружок. Активно учествува во агитирањето за време на изборите и во 1921 година по што за првпат бил приведен од полицијата. Во 1923 година, Чучков е еден од учесниците во основањето на огранокот на Македонската младинска тајна револуционерна организација (ММТРО) во Скопје. Во 1924 година на митинг во Штип, Чучков бил уапсен и затворен. Повторно е затворен во 1927 година и е еден од обвинетите на Скопскиот студентски процес, но поради немање докази е ослободен од обвинението.
Првото службување како стажант му било во Охрид, каде повторно бил затворен. По ослободување, стажирањето го продолжува во Свилајнац (Србија). Во 1929 година го положува професорскиот испит во Белград, по што службува сè до 1941 година како гимназиски професор во Србија и Босна: Свилајнац, Чачак, Бијељина, Смедеревска Паланка и Ќуприја. Во меѓувреме, една учебна година 1935/36, работи во родниот град, а во 1941 година во Великата медреса во Скопје.
Во Втората светска војна
По бугарската окупација, како внук на војводата Ефрем Чучков, Мане Чучков е поставен за директор на гимназијата во Прилеп, а потоа во Скопје и Штип.
Во 1943 година Чучков станува член на групата интелектуалци кои го сочинуваат Акциониот народноослободителен комитет (АНОК). Во април 1944 година станува член на проширениот состав на Иницијативниот одбор за свикување на АСНОМ. На почетокот од мај 1944 година, заедно со Методија Андонов - Ченто и Кирил Петрушев, заминува за Вис на средба со Народниот комитет за ослободување на Југославија на чело со Јосип Броз Тито. Во август 1944 година учествува на Првото заседание на АСНОМ и е избран за член на Президиумот на АСНОМ како негов втор потпретседател.
На 14 август Президиумот на АСНОМ го избира за член на Комисијата за утврдување на престапите на окупаторите и нивните слуги. Како претставник од Македонија, на 30 август 1944 година е испратен во Народниот комитет за ослободување на Југославија. Во НКОЈ ја врши функцијата повереник за земјоделство, а на 7 март 1945 година кога е формирана Привремената сојузна влада на чело со Јосип Броз Тито, станува министер за Македонија. Ставовите на Чучков како сојузен министер за Македонија во раководните кругови на Федерацијата се оценети како националистички сепаратистички и анти-југословенски, поради што е тргнат од функцијата и е вратен во Македонија.
По војната
Иако деградиран, од 1946 до 1950 година е пратеник во Народното собрание на Македонија, а од 1946 до 1947 година ја врши функцијата директор на Народната библиотека во Скопје. Како музиколог етнолог во 1947 го основа Заводот за домашни уметнички ракотворби „Македонски фолклор“, а од 1948 година станува соработник на новооснованиот Институт за национална историја. Во 1949 станува директор на државниот ансамбл за народни песни и игри „Танец“.
Во педесеттите години повторно се враќа на својата професија и извесно време е потпретседател на Комитетот за високи школи. Потоа во 1954 година станува хонорарен доцент, а во 1957 година и редовен наставник по Економска географија на Економскиот факултет во Скопје. Во март 1958 година ја одбранува порано започнатата докторска дисертација „Овче Поле. Географско-стопанска студија“. Автор е на повеќе универзитетски и средношколски учебници и прирачници и истражувања од областа на историјата, географијата, економијата, фолклористиката, етнографијата и просветата во Македонија. Својот живот го завршил како професор на Економскиот факултет во Скопје.
459
459 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 459 година од новата ера, 459. од првиот милениум, 59. од V век и последна од 450-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5967 и 5968 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5209 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4219 и 4220 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1212.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 459 година се протега во 3095 и 3096, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3155 и 3156 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1002. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 168 и 167 година пред хиџра.
Маријана Аларкон
Маријана Аларкон (20 ноември 1986 - 2 август 2014) — аргентинска активистка за човекови права фокусирана на работничките права за транс-жените, воспоставување државјанство и здравјето на трансродовите лица. Член на Народната библиотека Крисалида за род, сексуално-афективно разновидност и човекови права на Тукуман, таа била пионер во јавната видливост на транс заедницата во социјалната сфера на Сан Мигел де Тукуман. Од 2012 до 2014 година, таа спровела обука и сензибилизација на полициските сили во провинцијата Тукуман за целосна примена на Законот за родов идентитет.
Животопис
Маријана Аларкан е родена во провинцијата Тукуман и пораснала во населбата Сан Мигел на Хуан XXIII, со прекар „Ла Бомбиља“ за високите стапки на општествено насилство. Таа започнала да го манифестира нејзиниот транс-идентитет уште во многу рана возраст, издржувајќи дискриминација што ја натерало да се откаже од учењето по завршувањето на основното училиште.
Трка околу Фландрија 2012
Трката околу Фландрија 2012 било 96. издание на овој еднодневен монументален класик, кој се одржал на 1 април. Растојанието било 256,9 километри, помеѓу Брухе и Ауденарде и била осма трка во сезоната 2012 во Светската турнеја.
Трката била решена со спринт од тројца велосипедисти во самата завршница, каде победил возачот на Том Бонен, кој со тоа, станал петти возач, кој успеал да победи на трката трипати, и го презел водството во генералниот пласман во Светската турнеја. Бонен завршил пред возачот на Филипо Поцато и победникот од 2007 Алесандро Балан од, кој го комплетирал подиумот.
Маријана Аларкон
Признанија
По смртта на Маријана Аларкон во 2014 година, следејќи ги упатствата на законот 26.657 и законот 26.743, собранието започнало собрание за артикулација на темите за сексуална разновидност и родови идентитети со перспектива за ментално здравје. Во чест на нејзината работа, во 2016 година бил назначен „Пријателски јазол Маријана Аларкон“, кој се состоело од простор за Прво слушање, кој обезбедувало не-клиничка грижа за ЛГБТ заедницата, нивните семејства, референтни групи и заедниците воопшто. Обезбедувало насоки и поддршка на оние кои присуствуваат, промовирајќи врски со државните служби.
Трка околу Фландрија 2012
Промена на рутата
Рутата на класикот била променета драстично. Целта била променета од Мербеке во Ауденарде, како последица на промената на патеката на класикот. Познати ридови како што се Мур ван Герардсберген и Босберг биле две искачувања, кои биле присутни во скоро секое издание на трката од 1975, но сега биле повлечени од патеката. Нови крајни искачувања биле Ауде Куаремон и Патерберг, обете биле искачувани по третпат. Исто така во патеката ќе биде вклучен и неславниот Копенберг (искачуван по првиот премин на Ауде Куаремон и Патерберг), Стенбекдрис и Клуисберг.
Победникот во 2010 Фабијан Канчелара изјавил во белгиската телевизиска емисија 'De Laatste Show' дека ја сака новата завршница на Трката. Тој вели дека не го сакал мртвиот момент од Тенбосе до Мур на старата рута и исто така рамниот дел по последното искачување (Босберг) до целта. Додека Канчелара ја сака новата патека, некои возачи изразиле негативни мислења за новата рута. Двократниот победник Стајн Дефолдер изјавил дека: „Ова не е повеќе Трка околу Фландрија“. Поранешниот белгиски велосипедист и трикратниот победник Јохан Музеув изјавил дека можеби патеката е направена претешка: „Трипати искачување на Ауде Куаремон и Патерберг може да те разнесат. Патеката не треба да биде направена потешка“.
Многу велосипедски обожаватели (и особено белгиските) исто така изразиле загриженост за промените на патеката и мислат дека промените се направените само поради комерцијални причини. Особено повлекување на „Мур“ не е добро прифатено од обожавателите и сакаат „повлекување на Поџио ди Санремо од завршницата на Милано-Санремо. „Мур“ е вклучен во првото издание во Светската турнеја на Е3 Харелбеке.
Екипи
18 UCI ProTour екипи биле автоматски повикани да учествуваат во трката, додека дополнително биле повикани шест екипи, кои добиле покани на 16 јануари 2012:
18 ProTour екипи:
Екипи со дополнителна екипа:
Преглед од трката
Два главни фаворити биле именувани пред трката, Том Бонен (победник во 2005 и 2006) и Фабијан Канчелара (победник во 2010), со аутсајдери, како што се Мати Брешел, Силвен Шаванел, Петер Саган, Филипо Поцато и Сеп Ванмарке.
Група на 15 возачи, вклучувајќи ги меѓу другите Тајлер Фарар, Пабло Ластрас и Мартен Тјалинги, направиле рано бегство, но поради големината на групата, тие не успеале да добијат повеќе од пет минути предност пред главната група.