cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Калиграфија
Мајанската цивилизација
Мајанската калиграфија беше изразена преку мајанските хиероглифи; современата мајанска калиграфија главно се користи на печати и споменици во Јукатан во Мексико. Мајанските хиероглифи ретко се користат во владините канцеларии; сепак во Цампече, Јукатан и Квинтана Ру, мајанската калиграфија е напишана на латински букви. Некои комерцијални компании во јужниот дел од Мексико ги користат мајанските хиероглифи како симболи на нивниот бизнис. Некои заедници и здруженија и модерни мајански братства ги употребуваат мајанските хиероглифи како симболи на нивните групи.
Повеќето од археолошките наоѓалишта во Мексико како што се Чичен Ица, Лабна, Ушмал, Едзна, Калакмук итн. содржат глифи во своите структури. Камени споменици познати како стели се најчестите извори на древната мајанска калиграфија.
Преродба
Откако печатењето стана сеприсутно од 15 век, производството на илуминирани ракописи почна да опаѓа. Сепак, порастот на печатењето не значело и крај на калиграфијата.
Ова го предизвика интересот на Џонстон за уметноста на калиграфијата направена со пенкало со широк врв. Тој започна со предавањето на предметот по калиграфија на Централната школа во Саутхемптон Роу, Лондон од септември 1899, каде што влијаел врз фонтскиот дизајнер и вајар Ерик Гил. Тој беше назначен од страна на Френк Пик за дизајнирање на новиот фонт за Лондонското метро, кој сѐ уште се користи до денес (со мали измени).
Неговиот прирачник Пишувањето и илуминирањето, и буквите (1906) бил особено влијателен за новата генерација на британски типографи и калиграфи, вклучувајќи ги Грејли Хјувит, Стенли Морисон, Ерик Гил, Алфред Фербенк и Ана Сајмонс. Џонстон исто така измислил едноставно направен кружнен калиграфски стил на ракописот познат денес како Основна рака. Тој за првпат го нарекол овој стил "Основна рака" во 1909 во публикацијата Ракописни & натписни писма за училишта и класови и за користење од страна на занаетчиите.
Последователен развој
Грејли Хјувит предавал на Централната школа за уметности и занаети и објавувал дела заедно со Џонстон во текот на почетокот на векот. Хјувит беше клучен при оживувањето на позлатувањето во калиграфијата и неговото најплодно творештво на типови на дизајн исто така беше помеѓу 1915 и 1943 година. Тој е кредииран за оживувањето на позлатувањето со леукус и златниот лист на велумот. Хјувит помогна при основањето на Општеството на книжниците и илуминаторите (SSI) во 1921 година, најверојатно првото калиграфско здружение во светот. Хјувит не беше ни без критичари  ни без поддржувачи при неговото обновување на средновековните леукуски рецепти на Ченино Ченини. Доналд Џексон, британски калиграф, има извори за леукуските рецепти од порани векови, неколку од кои во моментот немаат англиски преводи. Грејли Хјувит го создал патентот објавувајќи го крунисувањето на принцот Филип со титулата Војвода на Единбург на 19 ноември 1947, еден ден пред неговиот брак со кралицата Елизабета.
Ана Сајмонс, ученик на Џонстон, беше инструментална при зголемувањето на интересот за калиграфијата во Германија со нејзиниот германски превод на Пишувањето и улуминирањето, и буквите во 1910 година. Австрискиот Рудолф Лариш, наставник за букви во Виенското училиште за уметност, објави шест книги за букви кои во голема мера биле под влијание на калиграфите на германскиот јазик. Бидејќи земјите во кои се зборува германски не го напуштиле готскиот стил во печатењето, готскиот исто така имаше големо влијание и врз нивните стилови.
Рудолф Кох беше пријател и помлад современик на Лариш. Книгите на Кох, дизајновите на фонтовите и неговото предавање го направија еден од највлијателните калиграфи на 20 век во северна Европа, а подоцна и во САД. Лариш и Кох инспирирале и предавале на многу европски калиграфи, особено Карлгјорг Хефер и Херман Запф.
Современите фонтови користени од компјутерите, од програмите за уредување на текстови како Microsoft Word или Apple Pages до професионални дизајнерски софтвер како Adobe InDesign, должат значителен долг кон минатото и кон мал број на професионални фонтски дизајнери денес.
Unicode ги нуди латинските азбуки "Script" и "Fraktur" кои можат да се користат за калиграфија.
Список на кирилични букви
Многу јазици користат варијанти на кирилицата како свои писма, особено јазиците од поранешниот Советски Сојуз. Оваа таблица подолу ги прикажува сите можни кирилични букви и гласовите кои тие ги претставуваат во разни јазици.
Мустин (Мекленбург)
Мустин (Mustin) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Мустин
Мустин може да се однесува на следниве места во Германија:
Драге (Штајнбург)
Драге (Drage) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Драге
Драге може да се однесува на следниве места во Германија:
Бубачки (филм)
Бубачки — македонски краткометражен игран филм по сценарио и во режија на Игор Иванов Изи, во продукција на Сектор Филм Скопје. „Бубачки“ е номиниран за „Златна мечка“ на Берлинскиот филмски вестивал во 2004. година и е добитник на престижниот „Златен леопард“ на фестивалот во Локарно. Бубачки успева да се пласира помеѓу девет кратки филмови во трката за „Оскар“, но не се здобива со номинација. Улогите ги толкуваат: Ѓорѓи Крстевски, Оливер Митковски, Лабина Митевска, Владимир Јачев и Јелена Богојевиќ. Кинематографер е Томи Салковски, продуцент Владимир Анасатасов, монтажер Игор Андреевски, а музиката е на Зоран Спасовски.
Халбемонд
Во општината се наоѓа мотодромот Халбемонд, еден од најголемите брзински стадиони во Европа.
Спектар
Спектар претставува состојба што не е ограничена на одредено множество вредности, туку варира неограничено во даден континиум. Првпат зборот се појавил во оптиката за објаснување на виножито од бои во видлива светлина кога истите ќе се оделат со користење на призма. Оттогаш се користи по аналогија и во многу други полиња.
Џамија (Супурге)
Џамија (Супурге) — џамија во селото Супурге.
Местополоба
Џамијата се наоѓа на влезот во селото, на десната страна од патот.
Архитектура
Градбата на џамијата е со четириаголна основа. Џамијата има едно минаре со кружна основа и со едно шерефе. Објектот на храмот е покриен со кров од ќерамиди. Минарето во целост е обоено во бела боја.
Космос-2124
Космос-2124 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 февруари 1991 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6600 килограми. Космос-2124 бил надгледувачки сателит.
NGC 1185
NGC 1185 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1185 се споменува и како MCG -2-8-41, IRAS 03005-0919.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1185 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 1185 има привидни димензии од 1,2' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 2 м 59,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 9° 7' 59". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 1185 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11488. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 266; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5287. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1467.
Гвинејска струја
Гвинеската струја ― бавна топла водна струја која тече на исток долж брегот на Гвинеја во Западна Африка. Има одредена сличност со Екваторската спротивна струја во Индискиот и Тихиот Океан.
Западночадски јазици
Западночадските јазици се подгрупа на чадските јазици, кои пак се дел од јазичното семејство на афроазиски јазици. Јазиците воглавно се зборуваат во Нигер и Нигерија. Најголем јазик од оваа подгрупа е хауса.
Јазици
Западночадските јазици се:
Дополнително на ова, покискиот јазик е спомнат од Кемпбел и Хоскисон. Тој не е класифициран во рамките на западночадските јазици.
Заштитена област на планините Полана
Заштитена област на планините Полана (Chránená krajinná oblasť Poľana) — едно од 14те заштитени пределни области во Словачка. Пејзажното подрачје се наоѓа во планините Пожана, дел од планините Словенско страдохорие, во Централна Словачка. Сместено е во областите Банка Бистрица, Брезно, Детва и Зволен.
Полана бил прогласен за резерват на биосферата на УНЕСКО на 27 март 1990 година.
Географија
Највисоките планини се Пожана со 1.457 метри и Предна Полана на 1.367 метри.
Нагасаки
Нагасаки (јап. 長崎市) — град во Јапонија во перфектурата Нагасаки. Се наоѓа на југоисточниот брег на островот Кјушу. Според попусот на населението од 2005 година во градот живееле 442,624 жители.
На градот на 9 август 1945 година била фрлена атомска бомба, која усмртила веднаш 39,000 луѓе, а за 75,000 се верува дека починале накнадно од здобиеното зрачење.
Историја
Властелинот (дајмјо) од католичка вероисповед во 1568 г. основал пристаниште во Нагасаки. Португалците веќе во 1571 година го користат истото. Пристаништето во 1579 година било предадено на језуитската администрација. Градот во Јапонија стана језуитска колонија, а пристаништето под админситративна и воена команда на језуитите.
Тојотоми Хидејоши во 1587 година пристигнал на Кјушу во својата кампања за обединвуање на Јапонија. Тој забележал преголемо католичко влијание во јужниот дел на Јапонија, а посебно активно и арогантвно влијание на језуитите. Хидејоши наредил да се протераат сите мисионери и градот да се стави под негова контрола. Меѓутоа тоаа наредба била доста слабо спроведена, така да населението на Нагасаки останало католичко.
Кога во 1596 година Хидејоши дознал од еден навигатор на шпански брод дека претстои инвазија на Шпанци и Португалци во Јапонија тој убил 36 католици во Нагасаки.
Прогон на Португалците
Кога Токугава Ијејасу ја презел бласта бил толерантан, бидејќи му помогнале многу Јапонци кои биле католици, посебно католичките даимјо самураи. Во Шиманара побуната во 1637 година учество зеле многу селани католици. Токугава сметал дека Португалија стои зад самураите и селаните и ги протерал сите Португалци од Јапонија, а католицизмот го забранил како религија.
Наместо Португалците била прифатена трговија со Холанѓаните, бидејќи не се католици. Холанѓаните ја презеле трговијата на Јапонија со целиот свет. Во 1720 година било овозможено проучување на холандскиот јазик и користење на холандсски книги, така да Нагасаки станал главен центар на изучување на европската наука и уметност.
Атомска бомба
На 9 август 1945 година во 11:02 на Нагасаки била фрлена атомска бомба, која одмах усмртила 39,000 луѓе, а за 75,000 се смета дека починале накнадно од задобивање на зрачењето. Тоа била втора атомска бомба фрлена на Јапонија. Бомбата имала сила од 22 килотони ТНТ и била имплозиона плутониоумова бомба.
Мета за нападот бил Кокура, но затоа што било облачно земена е втората мета од листата, а тоа бил градот Нагасаки. Иако бомбата била фрлена појака од онаа на Хирошима, поради планинскиот терен разорувањето било многу помало од онаа во Хирошима.
Градот во Јапонија поново бил изграден по војната. Нагасаки останал пристанишки град со силна бродоградилишна индустрија.
Население
Според податоците од пописот од 2005 година, во градот живееле 442,624 жители.
Ресава
Ресава — село во Општина Кавадарци, во областа Тиквеш, во околината на градот Кавадарци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во средишниот дел од Општина Кавадарци, односно јужно од градот Кавадарци, во областа Тиквеш, а чиј атар се допира со вештачкото Тиквешко Езеро. Селото е ридско, на надморска височина од 330 метри. Од градот Кавадарци, селото е оддалечено околу 6 километри.
Селото е од збиен карактер од полуварошки тип, поделено на шест маала. На главниот пат е Сретселото со малата чаршија со дуќани и занаетџилници. Некои улици се калдрмисани, а повеќето куќи имале варошки изглед. Маалата во селото се Шуманово, Средско, Клинчарово, Синановско, Лалковско и Пејковско.
Историја
Подрачјето на Ресава е населено уште од младото камено време, зашто сведочат остатоците во наоѓалиштето Чаковец североисточно од селото.
Во турско време, селото најпрвин било слободно, а подоцна делумно станало чифлик на Синановци од Кавадарци, кога успеале на сила да го заземат Средско Маало и да го основаат Синановско Маало (наречено по нив). Ослободувањето од чифликот започнало во 1880 година. На 13 јуни 1905 година во селото се водела битка помеѓу Турците и четата на Добри Даскалов, кога селото настрадало, а околу 20 куќи биле запалени.
Во век, Ресава било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото има мешовита полјоделско-сточарска функција.
Селаните повеќе живееле од земјоделство, а дополнително се занимавале со сточарство, а неколкумина биле дуќанџии и занаетчии.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Ресава имало 650 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Ресава имало 720 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
Од Ресава се иселил значителен број од населението и од таа причина селото преминало од средно во мало село, населено со македонско население. Така, во 1961 година селото имало 616 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 179 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 71 жител, од кои 65 Македонци и 6 лица без податоци.
Родови
Како родови во Ресава се споменуваат:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кавадарци, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната општина, Конопиште. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Кавадарци.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Бегниште, во која се наоѓале селата Бегниште, Гарниково, Дабниште, Драгожел, Кошани и Ресава.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Бегниште, во која покрај селото Ресава се наоѓале селата Бегниште, Гарниково, Дабниште, Драгожел, Кажани и Куманичево.
Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната општина Кавадарци.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Кавадарци.
Избирачко место
Селото е опфатено во склоп на избирачкото место бр. 0700 според Државната изборна комисија, кое ги опфаќа селата Брушани, Дабниште и Ресава, кое е сместено во објект на општината, поранешно основно училиште во село Ресава.
Архитектура
Селото е познато по своите куќи изградени од црвени тули кои се направени со вино наместо со вода. Во минатото селаните имале многу вино, кое било тврдо „што можело во торба да се носи“ и иако има неколку водотеци и водопади во околината на селото, сепак било тешко да се стигне до водата, па затоа тулите со кои ги изградиле своите куќи ги направиле со вино наместо со вода. Денес, во селото постојат повеќе куќи изградени од црвени тули.
47 Лебед
47 Лебед — троен систем во северното соѕвездие, Лебед, на растојание од околу 4.000 светлосни години од Земјата. Може да се забележи со голо око при заедниичка привидна ѕвездена величина од 4,61. Системот се приближува кон Земјата со околусончева радијална брзина од −4.6 км/с.
Двојната природа на овој систем е препознаена од страна на Ени Џамп Канон во 1912 година, и таа на системот му дала одделни HD-ознаки. Тие се во орбита една околу друга при период од околу 52481 days. Првичната составница е и спектроскопска двојна ѕвезда во близу кружна орбита со период од околу 1117 days. a sin i за првичната ѕвезда е 30.8 ±, каде a е големата полуоска а i е орбиталниот наклон. Многупати е разделно набљудувана со точкеста интерферометрија од 1973 година. Забележани се радиосигнали од овој систем во 1985/86 година.
Првичната суперџиновска ѕвезда е спора неправилна променлива ѕвезда со амплитуда од 0,1 величина. Нејзиниот близок придружник е со маса 57% од Сончевата маса. Втората ѕвезда е бело-сина ѕвезда на главната низа,но за 2,5 величини помала сјајност од првичната ѕвезда.
Бајандун, Дорнод
Бајандун (Баяндун) е област во Монголија во покраината Дорнод. Во 2009 година, неговото население било 2,936.
Вајтендорф (Мекленбург)
Вајтендорф (Weitendorf) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Лаухар де Андаракс
Демографија
Source: INE (Spain)
Final Fantasy
Final Fantasy (на англиски; на македонски: Крајна Фантазија; на јапонски: ファイナルファンタジー Фаинару Фантаји) е бренд во сопственост на „Сквер Еникс“ (Square Enix) којашто вклучува видеоигри, филмови и други производи. Почнувајќи во 1987 со Final Fantasy, игра со играње на улоги за конзола (console role-playing game) создадена од Сквер Ко. (Square Co), раширувајќи се во серија од видеоигри коишто стануваат бренд на компанијата.
Видео игрите во сопственост на Final Fantasy се четврти најдобро продавани во јануари 2007, продавајќи преку 70 милиони копии во светот, следејќи ги на Марио, (Mario) Покемон (Pokemon) и Симс (The Sims). Сопственоста подоцна ќе се префрли и на други жанрови и платформи, како тактички игри со играње на улоги (tactical RPG), игри за портабл конзоли (portable game), масивни мултиплеер онлајн игри со играње на улоги (MMORPG) и игри за мобилни телефони. Серијата издаде три анимирани продукции и два долгометражни филмови со компјутерскогенерирани слики (computer-generated imagery CGI).
Првата инсталација од серијата имаше премиера во Јапонија на 18 декември 1987, и игрите на Final Fantasy биле софтверски локализирани за пазарите на Северна Америка, Европа и Австралија за повеќе конзоли за видеоигри, ИБМ компатибилни компјутери, и неколку различни модели на мобилни телефони. Идните инсталации што се најавени ќе излезат за седмата генерација на конзоли за видеоигри. Најавени се два наслови за Сони Плејстејшн 3 (Sony PlayStation 3), Крајна Фантазија XIII (Final Fantasy XIII) и Крајна Фантазија Версус XIII (Final Fantasy Versus XIII).
До март 2007 има 28 игри. Во овие бројки влегуваат инсталациите од Крајна Фантазија до Крајна Фантазија XII, заедно со неколку директни продолженија: Крајна Фантазија X-2 (Final Fantasy X-2) и Реквием за Кербер: Крајна Фантазија VII (Dirge of Cerberus: Final Fantasy VII).
Преглед
Сквер влегува во јапонската компјутерска и видео индустрија за игри во средина на осумдесетитте години, создавајќи повеќе едноставни РПГ игри, игри со трки и платформи за Фамиком диск систем за Нинтендо (Famicom Disk System (FDS) for Nintendo), засновано на периферен диск за компјутери. До 1987 паѓа интересот за ФДС и го става Сквер пред банкрот. Приближно во исто време, дизајнерот на Сквер, Хиронобу Сакагучи почнува да работи на амбициозна нова фантастичка РПГ игра за кертриџи засновани на ФДС, инспирирана од Ениксовата популарна игра Dragon Quest (Драгон квест, Потрага по змејови), позната како Dragon Warrior (Змејот Воин) во САД. Во тоа време Сквер и Еникс биле посебни компании. Тие се спојуваат по 17 години. Според непотврдени извори, Сакагучи планирал да се повлече по завршувањето на проектот, па затоа го нарекол Крајна Фантазија (Final Fantasy). Final Fantasy на Сквер им носи богатство и станува нивна водечка сопственост.
Следејќи го успехот на првата игра, Сквер брзо започнува со работа на втората инсталација. Наместо на типичен продолжеток, Final Fantasy II претставува потполно други ликови и приказна со малку сличности со претходникот. Некои од елементите во играта, како системот за напредување на ликовите, исто така е целосно сменет. Овој приод продолжува во идните инсталации низ серијата: со секоја игра на Final Fantasy се претставува Нов Свет, нова екипа на ликови и нов систем на игра. До 2007, поминати се 20 години како постои серијата. Нинтендо ДС Nintendo DS, заедно со Гејм Бој Адванс Game Boy Advance, овозможува компатибилност за играње на сите шест оригинални 2Д игри, Dawn of Souls (Зората на душите), римејк IV, V и VI и за ДС 3Д (DS 3D), римејк на III и за Плејстејшн 3 PlayStation 3, нуди можност за играње на римејк на Origins I и II (Почетоци I и II), Chronicles (Хроники IV и Chrono Trigger), Anthology (Антологија V и VI), оригинални наслови за Плејстејшн (PlayStation), (VII, VIII и IX), за Плејстејшн 2 (PlayStation 2) насловите (X, X-2, XI, XII). Final Fantasy XII, објавена во 2006 година, исто така вклучува борби во реално време во големи поврзани полиња за игра. Final Fantasy III сѐ уште не е достапна за Плејстејшн (PlayStation) серијата на конзоли. Final Fantasy XIII е во процес на изработка за PlayStation 3 и Xbox 360, и ќе биде достапна во 2009 година во Јапонија, а во 2010 година во Северна Америка и Европа. Таа ќе биде ѕвездата на компилацијата на Fabula Nova Crystallis Final Fantasy XIII. Исто така во изработка е Final Fantasy XIV, MMORPG која ќе биде достапна во 2010 година за PlayStation 3 и PC.
Слични елементи
Иако во сите Final Fantasy приказните се независни, многу теми и елементи од игрите се повторуваат низ серијата. Во некои наслови се појавуваат ликови од претходните приказни, но во повеќе случаи имињата повторно се искористени, така што секоја игра има своја уникатна колекција од ликови во потполно неповрзани светови.
Дизајн
Уметничкиот дизајн, вклучувајќи дизајн на ликови и чудовишта, биле направени од јапонскиот уметник Јошитака Амано од Final Fantasy до Final Fantasy VI, како и лого дизајн за сите главни серии и илустрации од Final Fantasy VII. Амано бил заменет од Тетсуја Номура, кој ја продолжува работата со серијата низ Final Fantasy X, со исклучок на Final Fantasy IX, во која на дизајнот на ликови работел Шукоу Мурасе со Тошијуки Итахана и Шин Нагасава. Номура исто така е дизајнер на ликови на Compilation of Final Fantasy VII, и на сите три инсталации на идната Fabula Nova Crystallis: Final Fantasy XIII. Во Final Fantasy XI, ликовите се дизајнирани од Нобујоши Михара.
Акихико Јошида, кој работел како дизајнер на ликови за насловот Final Fantasy Tactics, и како продуцент на Vagrant Story, неодамна станал повеќе инволвиран како дизајнер на ликови на римејковите на Final Fantasy XII и на Final Fantasy III.
Во октомври 2003, Казушинге Ноџима, пишувач на сценарија во серијата уште од Final Fantasy VII, си оди од Сквер Еникс и формира сопствена компанија Стелависта (Stellavista). Тој делумно или целосно ги пишува приказните за Final Fantasy VII, Final Fantasy VIII, Final Fantasy X, и Final Fantasy X-2. Сквер Еникс продолжува со договорот за работа на приказни и сценарија со Ноџима и Стелависта.
Музика
Final Fantasy е прва видеоигра од Јапонија која масовно ја пласира својата музика на пазарот на САД. Интернационалната популарност на музиката од видеоиграта ќе продолжи во целата серија на Final Fantasy, посебно во Final Fantasy VI и во следните игри од серијата. Нобуо Уематсу (Nobuo Uematsu) бил шеф музички композитор на серијата на Final Fantasy сè до неговото пензионирање од Сквер Еникс (Square Enix) во ноември 2004. Неговата музика играла голема улога во создавањето на популарноста на серијата на Final Fantasy. На Летните олимписки игри 2004, тимот на САД во синхронизирано пливање, Алисон Бартосик (Alison Bartosik) и Ана Козлова (Anna Kozlova) биле наградени со бронзен медал за нивниот перформанс со песната 'Liberi Fatali' од Final Fantasy VIII. Други композитори кои биле вклучени во серијата се Масаши Хамаузу (Masashi Hamauzu),Јуниа Накано (Junya Nakano) и Хитоши Сакимото (Hitoshi Sakimoto). Хитоши Сакимото, Хајао Матсуо (Hayao Matsuo), Јуји Торијама (Yuji Toriyama), и Нобуо Уематсу (Nobuo Uematsu) ги компонирале песните за Final Fantasy XII.
Екрани на играта
Игрите типично имаат неколку типови на екрани, или модови на интеракција категоризирани како:
Хајлигенштетен
Хајлигенштетен (Heiligenstedten) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Снежник (замок)
Снежник (Grad Snežnik, Schloß Schneeberg) — замок од 13 век сместено во кај Лошко Поле близу селото Козаришче, Општина Лошка Долина, Словенија. Неговото име е случајно идентично со универбација заснована на словенечкиот збор „снег“, но всушност е словенизиран облик на името на благородничката куќа на Шнеберговци, кои првично го поседувале. По Шнеберговците, сопственици биле Ламберговците, Егенберговците, Лихтенберговците и Шенбургoвци-Валденбурговците.
Историја
Датумот на изградбата на замокот е нејасен; неговото постоење за прв пат се подразбира во 1269 година, со спомнување на неговиот сопственик Мајнхард фон Шнеберг (Meinhard von Schneberg, Majnhard Snežniški, ). Самиот замок првпат бил споменат во 1461 година, како замок на „Снеберк“; во тоа време таа била сопственост на Аквилејската Патријаршија, со Шнеберговците како нивна корисници. Семејството го разделил имотот преку повеќе наследници; до крајот на 14 век замокот имал неколку заеднички сопственици. Во 1393 година, четвртина дел од неа и неколку соседни фарми биле купени од Вилијам II фон Ламберг, роднина на Шнеберговците; неговите потомци го зголемиле својот удел во текот на 15 век додека не го поседувале целиот имот, давајќи му на замокот и повеќе или помалку сегашниот ренесансен изглед.
Со бракови, замокот преминал на семејството Шејеровци, по што следеле Пранковците и, во првата третина од 17 век, бароните Рамбшисловци, кои го продале на императорниот управник на Крањска, принцот Егенберг. Заедно со Снежник, принцот го купил господарството во Лож, преместувајќи го неговиот административно средиште од неудобниот на врв на рид Замок Лож во попријатниот и подобро пристапниот имот во Снежник. Во 1669 година, Јанез Жига Егенберг го продал господарството Лош-Снежник на принцот Јанез Вајкард Ауерсперг, грофот на Кочевско/Готше (Кочевје).
Во 1707 година имотот го презел грофот Јуриј Готфрид Лихтенберг, кој во 1718 година трајно се приклучил на господарството на Лож и Снежник. Лихтенберговци го држеле имотот 140 години, период обележан со централистичката политика на Хабсбуршката Монархија, особено постојаното намалување на правата на благородништвото. До почетокот на 19 век, Лихтенберговци биле принудени длабоко да се задолжат; во 1816 година се случила судска наредба. Во 1832 година семејството било принудено да прифати заем од лотарија; главната награда била целиот имот на Снежник, или 250.000 флорини. Среќниот добитник, еден унгарски ковач, ја зел готовината, додека семејството Лихтенберговци продолжиле да го продаваат имотот во 1847 година на една виенска двојка по име Карис, кој банкротирала набргу потоа. Имотот бил купен на наддавање во 1853 година за 800.000 флорини од германскиот принц Отон Виктор Шенбург-Валденбург.
Принцот Јуриј, третиот син на Отон Виктор, го наследил замокот во 1859 година и во голема мера го преуредил за употреба како летна куќа и ловечка куќа. Покрај тоа што додал кат, две одбранбени кули, тераса и подигнување на одбранбените ѕидови, тој исто така богато ја опремил внатрешноста и воспоставил околен парк во англиски стил.
Сакајќи да го зачува имотот за своите наследници, принцот воспоставил непродажна клаузула за имотот. Порибувајќи ги шумите со елени и барите со пастрмка, тој наредил да бидат изградени неколку патеки низ шумата, ангажирал и стручњаци за одржување на околната дивина и бил покровител на првото шумарско училиште на словенечки, отворено во замокот во 1869 година, но затворено во 1875 година поради германогласен политички притисок. Изградбата на кнезовите на парна пилана го започнала индустрискиот развој во Лошко Поле.
Во 1902 година, принцот Јуриј бил наследен од неговиот првороден син Херман, дипломат. По Првата светска војна имотот бил поделен помеѓу Кралство Италија и Кралството на Србите, Хрватите и Словенците со Рапалскиот договор. Принцот Херман починал во 1943 година во семејниот замок Хермсдорф во Дрезден. За време на Втората светска војна, чуварот на замокот верно го чувал имотот, одбивајќи ги ограбувачите; како последица на тоа, внатрешното опремување на Шенбурговците преживеало недопрено. Во 1945 година, замокот и имотот биле национализирани и станале ловечка куќа резервирана за важни државни функционери. Во 1983 година, замокот бил отворен за јавноста како музеј.
Архитектура
Во фасадата на замокот биле вградени гробни обележја ограбени од урнатините на античкоримскиот пункт во Шмарата. Четирикатната зграда е опкружена со ѕид од ренесансно време. Замокот бил значително преизграден во втората половина на 19 век; поголемиот дел од внатрешниот мебел датираат од овој период, како и парковите на замокот, кои се одликуваат со бројни ливади поврзани со патеки за јавање и пешачење, граничи со бројни дрвореди на костен и липа, и кои содржат две мали вештачки езера исполнети со потоците Обрх и Брезно.
Гравура во Валвазоровата „Слава на Војводството Крањска“ од 1689 година го прикажува Снежник (како „Шнеперг“); додека со воглавно сличен изглед и распоред како денес, двојните кружни и дијагонално квадратни аголни куполи што ја чувале главната порта тогаш биле помали, квадратни дрвени караули. Гравурата, исто така, покажува дека одбранбениот ров на замокот сè уште не бил поплавен и низ него поминувал едноставен дрвен мост, наместо камен со повеќесводници.
Училиштен одбор на округот Пил
Училиштниот одбор на округот Пил (англиски: Peel District School Board, старо име English-Language Public District School Board No. 19 ) е училиштен округ во Онтарио, Канада. Окугот опфаќа околу 155.000 ученици во 230 училишта. Во одборот се вработени околу 15.000 редовни вработени лица и тој е најголем работодавач во регионот Пил. Овој училиштен одбор е втор најголем во Канада.
Хагермарш
Хагермарш (Hagermarsch) — општина во округот Аурих, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа целосно во поранешниот Хилгенридски Залив (познат и како Хагермаршки Залив), кој длабоко навлегувал во историската област Нордерланд до век.
NGC 3103
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3103 се споменува и како NGC 3100, ESO 435-30, MCG -5-24-18, AM 0958-312.
Откривање
Објектот е откриен на 27 февруари 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3103 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 3103 има привидни димензии од 3,2' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 0 м 40,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 31° 39' 51". Положбениот агол на објектот е во износ од 154°.
Ламприни Цакалу
Ламприни Цакалу (родена на ) е грчка ракометарка, среден или десен бек на Подравка Копривница и на грчката репрезентација.
Кариера
Цакалу е родена во Арта, град во којшто се наоѓа еден од најуспешните женски ракометни клубови во земјата, Анагениси Артас. Таа започнала да игра ракомет како дете во своето училиште, кога тогашниот тренер на Анагениси Артас, Фотуидиу ја приметила и ја повикала да му се приклучи на клубот. Во 2010 година, Ламприни ја напуштила својата родна Арта и се преселила во ОФ Неа Јонија. Со овој клуб таа освоила 4 титули во грчкото првенство и две во Купот на Грција.
Во 2017 година, Цакалу потпишала словенечкиот Крим. Со Крим дебитирала во најсилното европско ракометно женско натпреварување, Лигата на шампионите, во натпреварот против ЧСМ Букурешт од групната фаза. Во првата сезона во Крим ги освоила словенечко првенство и Купот на Словенија, а истите натпреварувања ги освоила и следната сезона откако клубот од Љубљана успеал да ги одбрани титулите.
Во летото 2019 година, Цакалу потпишала за хрватскиот клуб Подравка Копривница.
Конвексност (финансии)
Во финансиите, конвексност (англиски: Convexity) е поим што се употребува при мерењето на ефектите на промената каматните стапки врз вредноста на финансиските инструменти со фиксни приноси, т.е. како мерка на каматниот ризик. Притоа, за разликa од времетраењето кое ги прикажува непосредните, првостепени ефекти, конвексноста ги прикажува второстепените ефекти од промената на каматните стапки. Конвексноста се пресметува на следниов начин:
CV =  Σ
каде: CV - ковексност, t - време, C - паричен прилив, y - принос до достасување.
Одлики на конвексноста
C p = Σ x i C i
каде: C p - конвексност на портфолиото, C i - конвексност на поединечните инструменти, x i - пондери на поедничените инструменти
Прешлен
Прешлен или пршлен (лат. vertebra) — градбена единка на ’рбетниот столб. Тие се многубројни коскени елементи кои се сместени во медијалната рамнина, под кожата на грбот. Ембрионално, тие потекнуваат од хордата (на латински chorda dorsalis).
Општа градба на прешлените
Секој прешлен се состои од тело (corpus vertebrae), лак (arcus vertebrae), странични израстоци (processus laterales vertebrae), зглобни израстоци (processus articulares vertebrae) и бодлест израсток (processus spinosus vertebrae).
Севница (замок)
Севница — замок во стариоt дел на градот Севница, Словенија. Оваа е еден од најубавите и најзачуваните замоци во Словенија.
За првпат, овој замок се споменува во 1309 година под името “Castellum Lichtenwald“. За тоа кога била за првпат изградена денеска не е познато, но се смета дека била во времето на Конрад фон Абенсберг (1106 - 1147), кој ги купил и колонизирал овие области по запирањето на унгарската инвазија во 10 век и во почетокот на 12 век. Единствен преостанат дел од зградата од тој период, кој постои до денес, е дел од една кула која се наоѓа во дворецот. Оваа кула најверојатно била дел од поголема зграда и во однос на дебелината на своите ѕидови (2,6 m; 8,5 стапки) се смета дека била висока околу четири или пет спрата.
Во овој замок се наоѓала канцеларијата на Архиепископијата од Салцбург сè до 1479 година, кога за архиепископ бил назначен Бернард Втори фон Рохр, кој дошол во судир со царот Фредерик III. За време на овој конфликт, Бернард основал сојуз со кралот на Унгарија, Матијаш Корвин. По неговата смрт, бил потпишан договор во 1491 во Братислава и замокот станал сопственост на царот, и новиот император Максимилијан I, во 1494 година седиштето на Архиепископијата на Салцбург повторно ја вратил во дворецот.
Д-р Виктор Тилер објавил прирачник во 1938 година со наслов "Sevnica во okolica" (Севница и Неговата околина), во кој тој тврди дека дека замокот во средниот век бил поврзан со подземен тунел со Долниот замок во Севница и дека жителите на градот го користиле како скривалиште, во времето на турската инвазија на овие простори. Меѓутоа, не постојат никакви историски докази кои ги потврдуваат овие тврдења, а од друга страна пак градот никогаш не бил жртва на турската инвазија, па тоа се подразбира дека оваа приказна е само легенда. Во средината на 16 век на најужната страна од замокот била изградена т.н. Лутеранска визба.
Замокот останал во сопственост на Архиепископијата од Салцбург до 1803 година, но во меѓувреме, семејството Ауерсперг станале наследнци на реонот во 1675 година, а потоа сопственоста се менувала на повеќе семејства, како семејството Драшковиќ во 1688 година, во 1725 повторно Ауерсперг и во 1769 семејството Каглевиќ.
Александар Димитров (Ќустендил)
Александар Димитров ( во ―  во ) — бугарски политичар од македонско потекло (од македонски бегалци), деец на Бугарскиот земјоделски народен сојуз (БЗНС).
Животопис
Одржувал блиски врски со серското крило на ТМОРО на Јане Сандански. Од 1908 година до крајот на животот бил народен пратеник на Народното собрание на Бугарија. Водел енергична борба против личниот режим на царот Фердинанд I, за што во 1911 година бил осуден на шест месеци затвор. Како противник на политиката на Бугарија за учеството во Првата светска војна, бил затворен сè до завршувањето на војната.
Во 1919 година станал министер за внатрешни работи и за народно здравје во земјоделската влада на Стамболиски, а од 1921 година министер на војската. Бил во блиски односи со левицата на ВМРО. Како министер за внатрешни работи и на војската водел политика за зближување на Кралството СХС и за спречување на комитските акции на ВМРО (Автономистичка) во вардарскиот дел на Македонија.
Заради ваквата негова политика бил убиен од страна на слугите на царот Фердинанд, односно четници на Тодор Александров на чело со Иван Јанев-Брло.
NGC 5512
NGC 5512 — елиптична галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5512 се споменува и како CGCG 163-6, NPM1G +31.0310.
Откривање
Објектот е откриен на 3 мај 1883 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5512 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5512 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 12 м 41,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +30° 51' 20"". Положбениот агол на објектот е во износ од 78°.
Други поделби
Проучување на NGC 5512 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50749. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 110; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2546. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 70.
Америка (ТВ серија)
Америка е романтична бразилска теленовела. Серијата е снимена во Бразил и САД, во текот на 2005 година, со 203 епизоди за бразилското население, а 140 за меѓународниот пазар. Кај нас серијата се емитуваше на А1 телевизија. Последната епизода во Бразил достигна рекордна гледаност од 66%.
Синопсис
Сол е девојка со борбен карактер, која живее во Вила Изабел, северна зона во Рио де Жанеиро. Работи како фризерка и козметичарка, но заработува многу малку што постојано и ствара финансиска нестабилност. Сол не сонува за тоа да биде богата, но би сакала да има безгрижен живот, своја сопствена куќа и да биде финанскиски стабилна. Секако, сето тоа таа сака да го стекне со својата работа, а не да ја издржува сопругот или некој друг. И поради тоа Сол сонува за живот во САД. Таа верува дека во таа земја, луѓето имаат повеќе прилика за успех од Бразил. Од мала таа ги слуша приказните на луѓето како се одселуваат таму, успеваат во животот, и дури имале доволно пари и да му праќаат на фамилиите во Бразил. Проблемот е тоа што таа не успеала да добие ниту туристичка виза за одмор во САД, а камоли онаа за живееење во таа земја. И затоа Сол одлучува да побегне илегално за Америка. Животот на Тијао е сличен како на Сол, и тој е сиромашен. Како и Сол, тој секогаш живеел со мали средства, и морал да работи многу за да донесе пари дома. Но сличностите на нивните животи завршуваат овде. Тијао живее во Бојадерос, северно од Сао Паоло и е професионален матадор. Сонот на Тијао е да заработи доволно пари и да го изгради имотот кој неговиот татко никогаш не успеал. Неговиот татко умрел уште кога бил мал, обидувајќи се да го оствари својот сон и да пронајде скриени дијаманти. Кога ќе се сретнат Тијао и Сол се појавува љубов на прв поглед, Но, тие планираат свој заеднички живот и заедничка иднина. Она што ќе ги рездели се нивните соништа: тој сака да остане во негобвата родна земја, а таа верува дека среќата ќе ја пронајде во САД. Ако тој оде со неа, неговиот сон ќе пропадне. А ако таа остане со него, никогаш нема да приме плата од американски долари. Заради тоа, тие се разделуваат и секој заминува по свој пат, во потрага по остварање на својот сон. Но каде е љубовта во оваа приказна? Зар двајцата ќе ја отфрлат љубовта на својот живот?
Америка на Балканот
Македонија: А1 Телевизија Србија: Фокс ТВ Хрватска: РТЛ Телевизија Бугарија: Нова ТВ Босна и Херцеговина: БН Телевизија Црна Гора: РТЦГ2
125. источен меридијан
125. источен меридијан — меридијан со должина која се протега од Северниот Пол преку Северноледениот Океан, Азија, Австралија, Индискиот Океан, Јужниот Океан и Антарктикот до Јужниот Пол.
125. источен меридијан образува голема кружница со 55. западен меридијан.
Места
Почнувајќи од Северниот Пол и тргнувајќи на југ кон Јужниот Пол, 125. источен меридијан минува низ:
! scope="col" width="130" | Координати ! scope="col" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Лаптевско Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" | ! scope="row" | 🇰🇵 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Жолто Море ! scope="row" | 🇰🇵 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Жолто Море ! scope="row" | 🇰🇵 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Жолто Море ! scope="row" | 🇰🇵 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Жолто Море ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Источнокинеско Море ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | 🇵🇭 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Согодски Залив ! scope="row" | 🇵🇭 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Бохолско Море ! scope="row" | 🇵🇭 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Целебеско Море ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Молучко Море ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Бандско Море ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Савуанско Море ! scope="row" | 🇹🇱 ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" | 🇹🇱 ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тиморско Море ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индиски Океан ! scope="row" | 🇦🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индиски Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
Луковец
Луковец или Старо Луковец — (Παλαιά Σωτήρα, Палеја Сотира, до 1926 г. Λούκοβιτς, Луковиц ) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Денес нема трајни жители (2011). Иако формално постои како село, неговото население по Граѓанската војна е преселено во Ново Луковец на северозапад.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа 10 км северно од Воден, на патот за Драгоманци. Лежи на надморска височина од 470 м.
Пред сегашното место, селото било претходни две места, од кои првото било во месноста на Ушанци, а второто во месноста на Тополите кај Пожаренскиот Пат. Првото место е најстаро и датира од пред нашата ера. Двете места се археолошки потврдени. Првото е напуштено поради страв од духови, а второто поради напаст од мравки.
Селото Луковец има интересна конфигурација на земјиштето, неговиот западен, северозападен и југозападниот предел претежно е пошумен и таа со пошумена површина која изнесува околу 75%. Додека останатата површина од 25% е обработлива, на која се одгледуваат претежно житни култури. Додека источниот предел, североисточниот и југоисточниот предел главно е рамничарски со 75% обработливи ниви,а 25% се мали ритчиња пошумени со разновидна шума: даб, габер, брест, смрека и други грмушести растенија. На обработливите површини покрај житните култури застапени се градинарските и индустриските како на пример: сусамот, конопот и др.
Од географска гледна точка е интересен западниот и југозападниот предел со тоа што тука се наоѓаат трите планински врвови, подредени како на оптегнат конец, почнувајќи од: Кобилица кој е претставен со 649 метри надморска висина, се наоѓа над селото Луковец, кое пак е распослан на надморска висина од 375 метри. Овој врв претставува и војностратегиски објект. Како нај висок врв во Мегленската Област. Во Втората светска војна германските стратези го користеа како објект од кој се контролираат сите настани од воен карактер.
Другите два планински врвови се јужно од Кобилица југозападно од селото: Бомбацина со 592 метри висина и Будим со 592 метри висина. Планинскиот врв Кобилица има карактеристичен облик, со тоа што претставува пресечен конус, има рамна површина која на неговата највисока точка изнесува околу четири декари. Токму овој податок покажува дека овој планински врв да биде искористен како военостратешки објект. Неговата северна страна е густо пошумена со дабова шума од видот облика. Ова северна страна се спушта со косина од 10% сè до Балинов Дол, овој дол продолжува на исток сè до Лошиот Дол северно од селото. На овој теснец 1942 г. е извершена заседа на германскиот конвој од возила. Настанот бил изрежиран од раководството на ЕЛАС, за да ги предизвика германските единици да го запалат селото и да ги стрелаат мажите.
Источната косина на Кобилица е нешто поблага од северната и се спушта да селото, ретко е пошумена, застапени се грмушести шумски растенија: смрека, капина, шипика, трлинка и др, на дел од ова стрмнина подигнати се и лозови насади.
Врвот Бомбацина се издига јужно од селото Луковец со висина од 592 метри нема толкаво значение како Кобилица,и е оддалечено од селото Луковец на 2,5 километри. Северната и западната падина и се густо пошумени со дабова шума, заппадната се спушта со поголема косина од 10% сè до Леските каде преминува во обработливи површини.