cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Плутино
Потекло
Се смета дека телата кои денес се во средни орбитални резонанции со Нептун првично имале свои разновидни хелиоцентрични патеки. Кога Нептун се преместувал нанадвор во раната историја на Сончевиот Систем, телата кои ги среќавал се расејувале; во текот на ова, некои биле зафатени во резонанции. Резонанцијата 3:2 е резонанција од низок ред и затоа е најсилна и најстабилна од сите. Ова е главната причина што има повеќе тела од другите Нептунови резонанции во Кајперовиот Појас. Облакот од нисконаклонети тела подалеку од 40 ае се кубевана, а они есо повисока занесеност (од 0,05 до 0,34) и голема полуоска блиску до резонанцијата 3:2 претежно се плутина.
Орбитални особености
Иако највеќето плутина имаат релативно низок орбитален наклон, дел од нив следат орбити слични на Плутоновата, со наклон од 10–25° и занесеност околу 0,2–0,25; поради тоа, многу од нив имаат перихели блиски до или дури во Нептуновата орбита, а истовремено и афели кои ги приближуваат до надворешниот раб на главниот Кајперовиот Појас (каде се наоѓаат телата се во резонанција 1:2 со Нептун, наречени тутина).
Орбиталните периоди на плутината просечно траат 247,3 години (1,5 пати Нептуновиот), со отстапување од неколку години.
Необични плутина се:
Долгорочна стабилност
Влијанието на Плутон врз другите плутина во минатото се занемарувало поради неговата релативно мала маса. Меѓутоа, ширината на резонанцијата (опсегот на полуоски складни со неа) е мошне теска и само неколкупати поголема од Плутоновата Хилова сфера (гравитациското влијание). Следствено на тоа, зависно од првичната занесеност, некои плутина со време ќе излезат од резонанцијата поради заемодејства со Плутон. Бројчените симулации упатуваат на тоа дека орбититите на плутината со занесеност за 10–30 % помала или поголема од Плутоновата не се стабилни во временски рамки од милијарди години.
NGC 337A
NGC 337A — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 337A се споменува и како MCG -1-3-65, IRAS 00589-0751.
Откривање
Објектот е откриен на 10 септември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 337A е од видот SBdm. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 15,6 m/лм2. NGC 337A има привидни димензии од 6,6' х 5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 1 м 33,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 7° 35' 18". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 337A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3671. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 262; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5270. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1206.
NGC 2128
NGC 2128 — елиптична галаксија во соѕвездието Жирафа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2128 се споменува и како UGC 3392, MCG 10-9-10, CGCG 284-6, IRAS 06002+5737.
Откривање
Објектот е откриен на 27 декември 1886 година од страна на Едвард Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2128 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 2128 има привидни димензии од 1,5' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 4 м 34 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 57° 37' 39". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на NGC 2128 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 18374. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 41; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3759. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 664.
Живко Мукаетов
Живко Мукаетов - македонски стопанственик и раководител, директор на фармацевтското претпријатие „Алкалоид“.
Животопис
Во 1998 година, Живко Мукаетов ги завршил постдипломските студии по маркетинг и менаџмент во Лондон.
Менаџерска кариера
Менаџерската кариера на Мукаетов започнала во септември 1999 година, кога бил поставен за раководител на проектот за маркетинг и пропаганда во „Алкалоид“, а во 2003 година бил назначен за директор на маркетинг и продажба на профитниот центар во Франција. Мукаетов бил и член на одборот на директорите на организацијата „Македонија 2025“. Во 2017 година, во рамките на одбележувањето на 95-годишнината од основањето на Стопанската комора на Македонија бил формиран Македонско-српски деловен совет, а за негов прв претседател бил назначен Живко Мукаетов.
Васил Рингов
Кариера
Роден во Струмица (СР Македонија, СФР Југославија), тој се смета за еден од најдобрите македонски фудбалери досега, заедно со победникот на „ Златната копачка “, Дарко Панчев. Тој започнал да игра додека сè уште бил тинејџер за Беласица Струмица, каде што после тоа се преселил во белградскиот гигант Партизан, но откако не добил многу шанса во Белград, се преселил во втората југословенска лига во тимот на Тетекс каде подоцна ќе стане главна ѕвезда на клубот. После две години, тој го привлекол вниманието на другиот македонски клуб во Втората лига, скопски Вардар. По одиграни две сезони, Вардар со помош на Рингов се вратил во Југословенската Прва лига каде ќе настапува во текот на поголемиот дел од осумдесеттите. Тој станал главен играч во клубот, настапувајќи до 1986 година на повеќе од 200 лигашки натпревари и постигнувајќи 93 лигишки голови. Во Скопје Рингов го одиграл најголемиот дел од својата кариера, со исклучок на кратката полусезонска магија во Динамо Загреб, а близу крајот на неговата играчка кариера, уште една полусезонска магија, овој пат во втората бундес лига во тимот на Ајнтрахт Брауншвајг.
Нептунец
Нептунец — секое астрономско тело сместено во орбитата на Нептун. Вообичаено под поимот се подразбираат оние далечни астероиди кои не се заднептунците: сите потпланетарни тела кои кружат околу Сонцето на далечината на Нептун, но вон орбитата на Јупитер. Тука спаѓаат ледените астероиди наречени кентаури, како и Нептуновите тројанци.
Вјоса Османи
Вјоса Османи-Садриу (родена на 17 мај 1982 година) е косовски албански правник и политичар, како и петтиот и актуелен претседател на Косово од 4 април 2021 година.
Родена во Косово и израсната во градот Митровица, Османи станала политички активист и студирала право на Приштинскиот универзитет и на Правниот факултет на Питсбуршкиот универзитетот. Таа работела како советник на тогашниот претседател на Косово Фатмир Сејдиу пред да биде избрана во Собранието. Османи ја вршела функцијата претседател на Собранието од февруари 2020 година до март 2021 година, а била и вршител на должноста претседател во периодот од ноември 2020 до март 2021 година по оставката на претседателот Хашим Тачи. По изборот за претседател на Косово, Османи станала втората жена на оваа позиција, како и првата личност што била и в.д. претседател и претседател на Косово.
Османи успешно се кандидирала на антикорупциска платформа и изразила желба за нормализирање на односите меѓу Косово и Србија. Откако стапила на функцијата, Османи го вратила знамето на Дарданија како официјален симбол на претседателството.
Ран живот и образование
Вјоса Османи била родена на во Митровица, тогаш дел од Југославија, а нејзините родители биле етнички Албанци. Таа пораснала со четири браќа и сестри, а основното и средното образование го завршила во родниот град. Османи била тинејџерка за време на војната во Косово, и еднаш изјавила дека „сè уште може да ја почувствува“ цевката од пушка АК-47 што војник ѝ ја внел во уста кога нејзиниот дом во Митровица бил нападнат.
Академија
Османи била асистент на Приштинскиот универзитет, предавач на РИТ Косово, и визитинг професор на Питсбуршкиот универзитет.
Политика
Османи придонела за независноста на Косово, како претставник на претседателот во Уставната комисија, телото кое го подготвило косовскиот устав. Таа го застапувала Косово во случај пред Меѓународниот суд на правдата, каде што ја бранела законитоста на независноста на Косово.
Во рамките на пратеничките должности, Османи била претседател на Комисијата за надворешни работи, дијаспора и стратешки инвестиции и на Комисијата за евроинтеграции. Таа била и потпретседател на Комитетот за уставни реформи на Косово.
Во 2014 година, Османи се нашла во конфликт со раководството на ЛДК, вклучувајќи го и партискиот лидер Иса Мустафа, кога таа ја критикувала ЛДК поради формирањето на коалициска влада со долгогодишната ривалска партија, Демократската партија на Косово (ПДК), прекршувајќи го претходно даденото ветување. Османи ги бојкотирала и претседателските избори во 2016 година, на кои лидерот на ПДК Хашим Тачи бил избран за претседател како дел од коалицискиот договор.
Изборите во 2019 година
Османи била сметана за можен премиер на Косово од ЛДК на предвремените парламентарни избори во 2019 година. Додека водела кампања за изборите, таа рекла дека косовскиот народ е подготвен за жена премиер и дека таа може да се бори против корупцијата и да направи реформи во областа на слободниот пазар за Косово. Таа освоила 176.016 гласови и загубила на изборите од Албин Курти, водачот на левичарската антиестаблишмент партија Ветевендосје.
На, Османи била сменета од функцијата заменик-претседател на нејзината партија, откако лидерот на ЛДК Иса Мустафа повикал на нејзино разрешување поради нејзиното јавно противење на одлуките донесени од партијата. Премиерот Авдулах Хоти ја заменил како заменик-претседател на ЛДК. Османи подоцна целосно ја напуштила ЛДК на, наведувајќи дека партијата не ѝ оставила избор, но додавајќи дека ќе се врати доколку партијата се реформира.
В.д. претседателство
Во 2020 година, Османи била назначена за вршител на должноста претседател на Косово, откако претседателот Тачи поднесел оставка по обвинението од страна на Специјализираните совети на Косово и Специјалното обвинителство во Хаг.
Како подготовка за косовските парламентарни избори во 2021 година, Османи објавила дека ќе основа сопствената политичка партија, наречена Гуксо, на. Таа, исто така, се здружила со партијата Ветевендосје на Курти. Основајќи ја нивната кампања на антикорупциска платформа, двете партии имале значителни победи, а Османи лично добила повеќе од 300.000 гласови. Изборите, исто така, им дадоа на жените една третина од 120-члениот парламент и шест позиции од петнаесет во кабинетот.
Во спротивност, ЛДК, поранешната партија на Османи, поминала многу лошо на изборите, како што предвидувале членовите на ЛДК кои јавно го критикувале претходното соборување на Османи во 2020 година. ЛДК ги изгубила приближно половина од своите места во парламентот, а лидерот на партијата Мустафа поднел оставка на година.
Претседателство
На, собранието ја избрало Османи за претседател на Косово за време на третиот круг на гласање. Иако гласањето било без присуство на две опозициски партии, како и партија што го претставува етничкото српско малцинство во Косово, 82 пратеници од 120-члениот парламент го дадоа својот глас во текот на вториот ден од вонредната седница. Таа освоила 71 од гласовите, додека 11 гласа биле прогласени за неважечки, а потоа положила заклетва за петгодишен мандат подоцна истиот ден, станувајќи втората претседателка на Косово. Османи рекла дека се надева дека ќе ги нормализира односите меѓу Косово и Србија, а истовремено го повикала Белград да се извини за војната што довела до прогласување независност на Косово и да ги гони оние кои извршиле воени злосторства.
Османи пред да ја положи заклетвата поднела оставка од раководната позиција на Гуксо. Новоименуваниот министер за надворешни работи Доника Гервала ја заменила на чело на Гуксо.
Официјални посети
Бројот на посети по земји во кои што патувала претседателката Османи се:
Награди
За време на магистерските студии на Универзитетот во Питсбург, Универзитетот двапати ѝ ја доделил на Османи наградата „Екселенција за иднината“. Во 2017 година, Центарот за меѓународни студии на Универзитетот во Питсбург ѝ ја доделил наградата за достигнување на меѓународни млади алумни Шет за нејзиниот придонес во демократијата и човековите права.
На 28 февруари 2022 година, Османи била наградена со Honoris Causa од Анкарскиот универзитетот.
Личен живот
Османи во 2012 година се омажила за Приндон Садриу, работник во Министерството за надворешни работи. Тие имаат ќерки близначки. Османи зборува албански, англиски, српско-хрватски, шпански и турски јазик.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Ѓоко Зајков
Ѓоко Зајков (роден на 10 февруари 1995 година, во Скопје) — македонски фудбалер, играч од одбраната на и на македонската репрезентација.
Клупска кариера
Роден во Скопје во семејство по потекло од Удово, Зајков ја започнал својата фудбалска кариера во младинските категории на Работнички. Своето деби за првиот тим го направил во завршницата на сезоната 2011-2012, а во наредните две сезони бил стандарден првотимец на Дебармаалците. Вкупно за Работнички одиграл 51 натпревар и постигнал 3 гола.
На 23 јуни 2014 година, уште како тинејџер на возраст од само 19 години, тој го имал првиот ангажман во странство потпишувајќи тригодишен договор со францускиот прволигаш Рен. Во својата прва сезона во клубот, тој најчесто играл за вториот тим во петтото ниво на францускиот фудбал. Својот прв и единствен настап за првиот тим на Рен го направил на 17 декември 2014, играјќи од почеток до крај во победата на домашен терен со 1-0 над Кретеј во осминафиналето на Лига купот. Следната сезона, тој бил позајмен во Шарлероа, каде одиграл 7 натпревари во белгиското првенство.
Во летото 2016 година, Зајков потпишал траен договор со Шарлероа минувајќи ги таму следните пет сезони од кариерата, но во ниту една од нив тој не успеал да се наметне и да биде стандарден првотимец. Откако му истекол договорот со белгискиот клуб, во летото 2021 година, тој потпишал едногодишен договор со Левски Софија. Дебитирал за бугарскиот клуб на 28 август, во победата на домашен терен над Берое со 2-1. Својот прв гол во дресот на Левски го постигнал на 4 декември, во победата на домашен терен над Ботев со 2-0.
Во јануари 2022 година, Зајков потпишал за украинскиот клуб Ворскла од Полтава.
Репрезентативна кариера
Зајков играл за репрезентациите на Македонија под 19 и под 21 година, за втората забележал 21 настап и 1 гол вклучувајќи и три настапи на Европското првенство за играчи под 21 година 2017 во Полска.
Во 2021 година, тој бил повикан да ја претставува Македонија на Европското првенство 2020, но не забележал ниту еден настап на турнирот.
The Banks of the Oise
Бреговите на Оис е слика од 1877-1878 година на Алфред Сисли. Претходно во сопственост на три приватни галерии (Bernheim-Jeune во Париз, Dilenn во Брисел и конечно Galerie Jacques Dubourg во Париз) била продадена на Честер Дејл на 9 јуни 1926 година Сега е во сопственост на Националната галерија на уметност во Вашингтон, која го купила со остатокот од колекцијата на Дејл, сега е изложен во делот 88 (француски импресионистички пејзажи).
NGC 6744A
NGC 6744A — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6744A се споменува и како ESO 104-38.
Откривање
Објектот е откриен на 30 јуни 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6744A е од видот IBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,6 m/лм2. NGC 6744A има привидни димензии од 1,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 8 м 43,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -63° 43' 48"". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на NGC 6744A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62815. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 456; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9079. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
HD 185657
HD 185657 (BD + 48 2922, SAO 48673,HR 7477) — ѕвезда со привидна величина од 6.47, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 19:37:56,7 и деклинација +49°17′04″
Мега-
Мега- (симбол M) епретставка во системот SI која означува фактор од 1×106 т.е., еден милион; 1 000 000. Единицата е потврдена во 1960 г. Потекнува од грчкиот збор μέγας, што значи голем.
Пример
1 MW (мегават) = 1 000 000 вати = 1 000 киловати.
תחיליות במערכת היחידות הבינלאומית
Список на NGC-објекти (1–1000)
Ова е список на објектите со број 1–1000 во Новиот општ каталог (NGC). Овој астрономски каталог е претежно составен од ѕвездени јата, маглини и галаксии. Другите објекти во каталогот се наведени на другите потстраници списокот на NGC-објекти. За секој објект е наведено соѕвездието на кое му припаѓа и неговиот морфолошки вид.
Јатрвата Адамско колено
Содржина
Една самохрана мајка ги одгледала своите два сина, Видо и Винко, а кога пораснале, ги оженила. По три години, двете невести родиле по едне син, но една година подоцна, жената на Винко се разболела и умрела. Пред смртта, таа ја замолила својата јатрва Ковиљка да се грижи за нејзиното сираче Мирко. Ковиљка го одгледала Мирко со истата грижа и љубов како и својот син Маринко. Кога двајцата наполниле 18 години, Мирко и Маринко биле мобилизирани во царската војска. Уште во првата битка, Маринко бил убиен, а девет години подоцна, по завршувањето на војната, Мирко се вратил кај стрина си.
Список на државни водачи во 332 година
Ова е список на државни водачи во 32 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Светски чуда
Разни листи на Светски чуда биле составени од антиката до денес, за најспектакуларните природни светски чуда и изработени структури.
Седумте чуда на античкиот свет е првиот познат список на највпечатливите созданија на антикатата. Тој се темели на прирачници популарни меѓу хеленски те излетници и ги вклучува само делата околу Средоземното Море и Месопотамија. Бројот седум бил избран, бидејќи Грците верувале дека претставува совршенство и изобилство, и бидејќи тоа бил бројот на петте познати планети во старо време, плус Сонцето и Месечината. Многу слични листи биле направени.
Седумте чуда на античкиот свет
Историчарот Херодот (484 – околу 425 п.н.е.) и научник Калимах од Сирена (околу. 305-240 п.н.е.), во Александрискиот музеј, ја составил првиот список на седумте светски чуда. Нивните списи не преживеале, освен како наводи.
Старите седум светски чуда биле: Единственото светско чудо од античкиот свет што сè уште постои, е Големата пирамида во Гиза.
Листи од други епохи
Во 19 и почетокот на 20 век, некои писатели напишале нивните сопствени листи со имиња како што се Чудата на Средниот век, Седумте чуда на средниот век, Седум чуда на средновековниот ум и Архитектонските средновековни чуда. Сепак, малку е веројатно дека овие листи потекнуваат од средниот век, бидејќи зборот "средновековен" не бил измислен до Просветителството, а концептот среден век станал популарен дури во 16 век. Речникот на фраза и приказна на Бруер ги споменува како "подоцнежни листи", сугерирајќи дека биле создадени после средниот век.
Многу од градбите во овие листи биле изградени многу порано од средниот век, ама биле добро познати.
Типични претставници се: Други локации понекогаш биле вклучени во таквите листи:
Скорешни листи
Следејќи ја традицијата на класичната листа, луѓето и организациите на денешницата направиле свои листи на чудесни нешта, антички и модерни. Некои од најзначајните листи се прикажани подолу.
Американското друштво на градежници
Во 1994 година, Американското друштво на градежници составило список на Седумте чуда на современиот свет, оддавајќи почит на "најголемите градежни достигнувања на 20-от век":
Новите седум светски чуда на САД денес
Во ноември 2006 година, американскиот национален весник USA Today и американското телевизиско шоу Добро утро Америка објави нова листа за новите седум светски чуда избрани од страна на шест судии. Осмото чудо било избрано на 24 ноември 2006 од повратна информација на гледач.
Седум природни светски чуда
Слично на другите листи на чудата, немало консензус на листата седум природни чуда на светот, и имало дебата колку треба да биде голема листата. Една од многуте постоечки листи била составена од страна на CNN:
Нови 7 светски чуда
Во 2001 година, почнала иницијатива од страна на швајцарската New7Wonders фондација да се изберат Нови 7 светски чуда од селекција на 200 постоечки споменици. Дваесет и еден финалист биле објавени на 1 јануари 2006 година. Египќаните не биле задоволни што единствениот преживеан од оригиналните чуда, Големата пирамида во Гиза, ќе мора да се натпреварува со лајковите на Статуата на слободата, Сиднејската опера, и други знаменитости, велејќи дека проектот е апсурден. Како одговор, Гиза била прогласена за почесен Кандидат. резултатите биле објавени на 7 јули 2007 година, во Лисабон, Португалија:
Новите 7 чуда на природата
Нови 7 чуда на природата (2007-11), било обид да се создаде список на седум природни чуда  избрани преку глобална анкета, организирана од страна на истата група како во кампањата Новите 7 светски чуда.
Седумте чуда на подводниот свет
Седумте светски чуда на подводниот свет била листа составена од  CEDAM International, американска НВО група за нуркачи, посветена на истраување и зачувување на океаните.
Во 1989 CEDAM споил група морски истражувачи, вклучително д-р Евгениј Кларк да одберат подводни подрачја за кои сметале дека заслужуваат заштита Резултатот бил објавен во Националниот аквариум во Вашингтон од страна на глумецот Лојд Бриџис, ѕвезда на ТВ шоуто Морски Лов:
Седумте чуда на индустрискиот свет
Британскиот автор Дебора Катбери ја напишала книгата Седумте чуда на индустрискиот свет, за седумте големи дострели во инженерството на 19 и раниот 20век. Во 2003, BBC прикажал серијал документарни филмови во седум дела кои ги проучувале достигнувањата. Секоја епизода прикажала изградба на следниве индустриски чуда:
Други листи на светски чуда
Бројни други автори и организации составиле листи на светски чуда. Патописецот Хауард Хилман објавил две книги на темата, една со 10 чуда кои биле дела на човештвото и една со 10 природни чуда. Британскиот биограф, научен писател и романописец Роналд В. Кларк објавил книга со наслов Чудата на светот каде фигурираат 52 чуда, по едно за секоја недела во годината.
Филмот Седумте чуда
Седумте светски чуда е филм од 1956 во кој Ловел Томас го истражува светот за природни и изградени чуда и ги кани гледачите да се обидат да ја надградат списокот на античките светски чуда.
Седумте чуда на Сончевиот Систем
Во написот од 1999, списанието Астрономија ги објавило Седумте светски чуда на Сончевиот Систем. Од овој напис подоцна било направено и видео.
Мирна улица (филм од 1917)
Мирна улица (англиски: Easy Street) - американски филм од 1917 година, во режија на Чарли Чаплин, кој е автор и на сценариото и ја игра главната улога, заедно со Една Пурвианс (Edna Purviance) и Ерик Кембел (Eric Cambell).
Содржина
Еден скитник (го игра Чаплин) влегува во просторија во која е во тек богослужба, каде запознава убава девојка (ја игра Пурвианс). По завршувањето на мисата, свештеникот му одржува лична проповед на скитникот, кој се засрамува и ја враќа кутијата со парични прилози којашто во меѓувреме ја украл. Потоа, скитајќи низ улиците, тој здогледува оглас за прием на нови полицајци и се пријавува за работата. Така, тој е распореден на дежурство во т.н. Мирна улица во која постојано има тепачки и каде што полицијата не смее ниту да стапне. На улицата господари еден голем и неверојатно силен насилник кого, со помош на итрина, новопечениот полицаец успева да го победи. Поради тоа, сите насилници од улицата имаат голем страв од него, меѓутоа во полициската станица, насилникот се ослободува и се враќа во улицата, бркајќи го малиот полицаец. Другите насилници успеваат да ги заробат девојката од црквата и полицаецот и ги затвораат во една подземна просторија. Таму, полицаецот случајно зема хероин и добива голема храброст и сила, така што успева да ги совлада главниот насилник и сите други силеџии од улицата. Потоа, улицата навистина се претвора во мирно место за живеење во кое нема криминал, а поранешните силеџии се добри и пристојни луѓе.
Храмот на брегот
Храмот на брегот (околу 725 н.е.) е комплекс од храмови и светилишта што се огледуваат на брегот на Бенгалскиот залив .Тој се наоѓа во Махабалипурам, на околу 60 километри јужно од Ченаи во Тамил Наду, Индија.
Станува збор за структурен храм, изграден од блокови гранит. Во времето на неговото создавање, локацијата била пристаниште за време на владеењето на Нарасимхаварман II од индиската династија Палава. Како еден од групата споменици во Махабалипурам, тој е класифициран како светско наследство на УНЕСКО од 1984 година. Тој е еден од најстарите структурни камени храмови во Јужна Индија.
Историја
Марко Поло и европските трговци го нарекле локалитетот Седум пагоди. Еден од нив,се верува дека е храмот Шор. Храмот веројатно делувал како обележје за морнарите. Како што изгледа како пагода, името им стана познато на морнарите.
Овој структурен храмски комплекс беше кулминација на архитектонските креации што ги иницираше кралот Нарасимхаварман II во средината на VII век, почнувајќи со пештерските храмови и монолитниот Ратас. И покрај тоа што архитектонското создавање на скулптурни отсечени и исечени структури, како што се гледа во пештерата Атираначанда, Пидари ратас и пештерата Тигар, главната заслуга за архитектонската елеганција на комплексот на храмот Шор во категоријата од структурните храмови оди кај кралот Рајасимха,познат и како Нарасимхаварман II,од династијата Палава. Сега се заклучува дека овој храмски комплекс бил последниот во низата храмови кои изгледале дека постојат во потопеното крајбрежје; ова е поткрепено со појавата на преглед на нејзините сестрински храмови во близина на брегот за време на цунамито во 2004 година кое го погоди ова крајбрежје.
Цунамито од 2004 година што го погоди крајбрежјето на Коромандел изложил стар урнат храм изграден целосно од блокови гранит. Ова ги обнови зборувањата дека Махабалипурам Сутшакесије бил дел од седумте пагоди опишани во дневниците на Европејците. Цунамито изложило и некои карпести скулптури на лавови, слонови и пауни кои ги украсувале ѕидовите и храмовите за време на периодот на Палава во текот на VII и VIII век.
Иако цунамито од 26 декември 2004 година што се случи во Индискиот Океан го погоди храмот и околната градина, храмот Шор не беше многу оштетен, бидејќи нивото на водата се врати на нормалното ниво за неколку минути. Оштетувањето беше на темелот на бали петам (жртвениот олтар) пред храмот, скалите што водат до бродскиот насип и малото светилиште со скулптурата Вараха (Вара) во подрумот на храмот Шор. Бидејќи основата на храмот е на тврда гранитна карпа, може да ги издржи брановите создадени од цунамито; заштитни насипи подигнати околу областа на храмот на крајбрежјето, исто така, помогнаа во неговата заштита.
Архитектура
Сите три храмови на комплексот храмови на брегот се изградени на иста платформа. Гледано од северниот крај, храмовите се чини дека се копија на Дармараја Рата. Главниот храм Шор, кој е свртен кон исток, така што сончевите зраци го сјаат главното божество на Шива Линга во храмот, е петкатен структурен хинду храм, а не издлабен во карпа како што се другите споменици на локацијата. Изграден со извајани гранитни камења извлечени од блискиот каменолом, тој е најраниот важен структурен храм во Јужна Индија. Неговата пирамидална структура e високa 18 метри и е поставен на 15 метарска квадратна платформа. Има мал храм пред кој бил првобитниот трем. Изработен е од фино сечен локален гранит.
Храмот на брегот е еден од најпопуларните храмови во Махабалипурам. Ископувањата во раните 2000-ти открија нови структури овде под песокот.
Храмот е комбинација од три светилишта. Главниот храм е посветен на Шива, како и помалиот втор храм. Мало трето светилиште, меѓу двете, е посветено на лежечкиот Вишну и можеби имало канализирано вода во храмот, влегувајќи во храмот Вишну. Двете светилишта на Шива се ортогонални по конфигурација. Влезот е преку попречен барел свод гопурам. Двете шихари имаат пирамидална контура, секое поединечно ниво е различно со надвиснати стреи кои фрлаат темни сенки. Надворешниот ѕид на храмот на Вишну и внатрешната страна на граничниот ѕид се опширно извајани и на врвот од големите скулптури на Нанди. Надворешните ѕидови на храмот се поделени со пиластри на заливи, а долниот дел е издлабен во низа лавови кои одгледуваат. Ѕидовите на храмот се опкружени со скулптури на Нанди. Храмот има гарбагриха (sanctum sanctorum) во кој е вградено божеството Сивалинга и мала мандапа опкружена со тежок надворешен ѕид со мал простор помеѓу за обиколување. Одзади има две светилишта свртени во спротивни насоки. До внатрешното светилиште посветено на Ксатријасимнесвара се стигнува преку премин, додека другиот, посветен на Вишну, е свртен нанадвор. Дурга седи на нејзиниот лав вахана. Во шуплината во градите на лавот можеби се наоѓало мало светилиште. Храмовите на брегот, како и многу големи хинду храмови, вклучуваат храмови и иконографија и шајвизам и ваишнавизам.
Покривите на храмовите имаат украси слични на Панча Ратас. Покривите имаат завршетоци на врвот, што укажува на неговата религиозна функционална природа, бидејќи бил завршен храм. Осумаголната форма на шикарите на двата храма посветени на Шива се во дравидски архитектонски стил. Под кулите, ѕидовите на светилиштето се претежно празни без никакви украси, но колоните се врежани над лавовски основи. Декорациите на надворешните лица на овие светилишта се слични на оние што се гледаат на Панча Ратас, иако поради нивната близина со морето, делумно се еродирани поради солените ветрови. Најкарактеристичната одлика на храмот се Даралинга и панелот Сомасканда, кои се вградени во внатрешните ѕидови на светилиштето на исток свртен кон храмот Кшатријасимхесвара. Даралингата е обожена во гарбагриха, која е во квадратна форма од 12 ft а висината е 11 ft. Даралинга или Шивалинга е во стилот Рајасимха, издлабена од црн базалтен камен. Има шеснаесет лица со мало флутање за да се создаде круна на врвот. Горниот дел од лингата е оштетен. Неговата вкупна висина е 6 ft со една нога вградена во основата за да се обезбеди стабилност. Бас-релјефот, кој е семејна слика на Шива и неговата сопруга Парвати со нивното дете Картикеја изградена над камена плоча се наоѓа во мало светилиште во храмот. Ова се нарекува и панел Сомасканада, плоча од врежан камен. Уште две слични паноа се гледаат на влезниот трем на храмот. Овој тип на панели е прикажан и во блиската Дармараја Рата од ерата на Парамесварварман. Ардамантапа или полукомора, која е првата одаја пред да влезе во светилиштето, има и скулптури на Брахма на јужниот ѕид и Вишну на северниот ѕид. Скулптурите на Шива како Трипурантака и Дурга се гледаат на задната страна на северниот ѕид на главното светилиште. Постои, исто така, кружен премин за да се заобиколи главниот храм во насока на стрелките на часовникот. Помалиот храм Шива зад главниот храм е двокатна структура со скалеста пирамидална кула со октагонална шихара изградена над кружна грива. Над шихарата се поставени каласа и финале . кудус (проекции како потковица) и мали светилишта се дел од корнизите на двете нивоа на структурата. Панел Сомасканда го украсува задниот ѕид на внатрешниот храм. Нема мантапа (сала) пред ова светилиште (најверојатно оштетено). Надворешните ѕидови прикажуваат два панели. Еден од нив се нарекува Екападамурти, форма на Шива со око, со Брахма и Вишну кои произлегуваат од неговите страни. Вториот панел е на Нагараја (крал на змиите) кој стои под змија со пет качулки.
Ананташаји Вишну (лежечко држење на Вишну што лежи на змијата Ананта ) е вградено во мало правоаголно светилиште помеѓу големиот храм Кшатријасимхесвара и храмот Рајасимха Палавешвара. Вишну е прикажан со четири раце, но неговите атрибути недостасуваат (оштетени). Недостасува правоаголната кула на структурата на храмот. Типичниот дизајн на кудус и малите квадратни светилишта се дел од аранжманот на корнизот. Надворешните ѕидови имаат резби на Кришна како го убива демонот Кеси, Кришна танцува над Калија (седумте змија со качулки) и Вишну седи на неговото возило Гаруда во чинот на спасување на Гајендра (слон) од устата на крокодил. Натписот забележан во писмото Палава Грант е на надвратната страна што го означува како најраното светилиште на комплексот.
Целиот сложен ѕид што ги опкружува храмовите е извајан со големи скулптури на Нанди, возилото или планината на Шива, а исто така и со Јалис и Варахас (вепари).
Лав монолит
Монолитна скулптура на делумно врежан и делумно извајан лав со дупка во торзото е подигната во сложениот ѕид на храмскиот комплекс. На задната страна на сликата е извајана минијатурна слика на Дурга, која е приказ на Дурга како Махишасаурамардини. Отворената уста на лавот се заклучува како претстава за неговата улога на омилен лав.
Минијатурен храм
Во 1990 година, Археолошкото истражување на Индија (АСИ) откри минијатурно светилиште со ликот на Бувараха во затворен тип на бунар. Ова е датирано од владеењето на кралот Палава Нарасимхаварман Мамала (АД 638–660). Тој бил ограден со елипсовиден бунар изграден за време на периодот на Рајасимха (700–728 н.е.). Тие се врежани на основата на која има и лежечкиот Вишну во комплексот Шор храм. Минијатурното светилиште е исто така посветено на Шива. Има шеснаесетстрана основа која е издлабена од камен. Кружниот ѕид и надградбата се од конструктивен тип. На пиластрите се прикажани лавови. Пријавен е како уникатен едностепен храм и не е виден во другите храмови од периодот на Палава. Неговата кружна шикара е во архитектура во стилот на весара. Шихарата е подигната на кружна грива, која има кудус и маха-насика на четирите страни и секоја нашика има слика на Ганеша. Недостасува каласата над шикара. Резбата на Бувараха го прикажува Вараха како инкарнација на свиња на Вишну. Оваа слика е во необична форма, за разлика од другите прикази на Вараха во другите региони на земјата, бидејќи не е прикажан ниту Будеви, ниту океан. Приказот е во форма на Вараха како изведува нуркачки чин во океанот за да го спаси Будеви или мајката земја. Симболиката на овој чин го означува митот, само кога храмот е потопен во вода, бидејќи е под нивото на земјата. Скулптурата се гледа скршена, а на основата има натпис што се однесува на титулите на кралот Палава Рајасимха. Ѕидот што го опкружува храмот за да спречи навлегување на песок од морето има и натпис на најгорниот слој, со писмо Палава-Гранта, што го поистоветува кралот со Арџуна.
Џ. Д. Селинџер
Џером Дејвид Селинџер (англиски: Jerome David Salinger, роден на - ) — американски писател, најпознат по романот „Ловецот во 'ржта“ (The Catcher in the Rye).
Животопис
Џером бил единственото машко дете на Сол и Миријам Селинџер. Татко му бил увозник на деликатесна стока и, според некои извори, син на кливлендски рабин. Неговата мајка по мажењето го сменила своето име Марија Џилиќ во еврејското Миријам.
Селинџер останал верен на својот јунак Холден. Неговиот изолиран начин на живеење станал легенда, како и самото негово дело. Уште во 1953 г. се повлекол од Њујорк во својата колиба во планините во Њу Хемпшир, а во 1965 година престанал да објавува и се повлекол далеку од очите на јавноста. Со децении, со него не било можно да се оствари контакт, а последното интервју го направил во 1980 г.
Творештво
Првата книга на Селинџер, единствениот роман кој го објавил), „Ловецот во 'ржта“, излегла од печат на 16 јули 1951 г. На Селинџер му требале речиси 10 години да го напише ова дело, кое ги изразило сексуалните конфликти и егзистенцијални стравувања на младата генерација во повоена Америка, како и бунтот против лицемерноста и лагата во светот на главниот јунак, Холден Колфилд.
Селинџер е можеби најчитаниот писател на светот од они екои напишале малку - сѐ на сѐ, објавил четири книги проза, од кои само „Френи и Зуи“ (Franny and Zooey, 1961) донекаде го повторила огромниот успех на „Ловецот во 'ржта“.
Селинџер е автор на следниве дела:
Мирослав Лазански
Мирослав Лазански (Мирослав Лазански, – ) — српски новинар и воен аналитичар. Пишувал за политички и воени прашања, но исто така бил дописник и коментатор за белградскиот весник „Политика“. Од 24 април 2016 г. бил член на Националното собрание на Србија како член на коалицијата предводена од Српската напредна партија. Во подоцнежнот дел од кариерата бил амбасадор на Србија во Русија.
Починал од срцев удар на 3 август 2021 г. во неговиот дом во Белград.
Променлива ѕвезда од типот на FS Големо Куче
Променлива ѕвезда од типот на FS Големо Куле (FS CMa-ѕвезда) — вид на избувна променлива ѕвезда, чија класа е наречена по нејзиниот прототип FS Големо Куче.
Ова се недоволно проучени, најверојатно двојни ѕвезди чиј масен пренос е во тек или неодамна навршил, и каде една од составниците е бело сина ѕвезда од главната низа (тип B) во обвивка од прав. Претрпуваат неправилни промени во светлината во долги временски периоди, со сјајносна промена од барем 2 величини. Водородните оддавни линии на овие ѕвезди се многу посилни од нормалните Be-ѕвезди; во спектарот се присутни и извесни забранети линии, поради што се класификуваат како B[e]-ѕвезди.
FS CMa-ѕвездите се ретки и нивните својства тешко се одредуваат до степен за да се открие причината за нивниот настанок. Неколку вакви ѕвезди се откриени во ѕвездени јата, со што се отфрлени некои теории за нивниот настанок. Најзастапено е мислењето дека се двојни по потекло, можеби како последица од ѕвездено спојување.
NGC 4146
NGC 4146 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4146 се споменува и како UGC 7163, MCG 5-29-28, CGCG 158-36.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4146 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4146 има привидни димензии од 1,4' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 66°.
Договор за отстапување на побарување
Договор за отстапување на побарување – е договор меѓу две страни со кој едната страна (отстапувач) се согласува определено достасано но ненаплатено побарување да му го отстапи на некој свој доверител (примач). Со договорот за отстапување, првата страна (отстапувачот) може навремено и брзо да ја исполни својата обврска кон некој доверител, додека интересот на втората страна (примачот) лежи во тоа што го прима побарувањето со сите негови права (камата, казнена камата итн.). Исто така, интерсот на примачот се состои од тоа што износот на отстапеното побарување вообичаено се намалува за одреден процент (од 5 до 15%) во корист на примачот.
Договорот за отстапување на побарување во македонското право
Во Македонија, договорот за отстапување е регулиран со Законот за облигационите односи, чиј член 424 пропишува дека доверителот може да склучи договор со трето лице на кого му го пренесува своето побарување, освен она чие пренесување е забрането со закон или кое е врзано за личноста на доверителот или кое според својата природа е спротивно на пренесувањето. Притоа, договорот за пренос на побарувањето нема дејство ако доверителот и должникот се договориле дека побарувањето не може да се пренесе на трето лице или дека не може да се пренесе без согласност на должникот. Сепак, законот пропишува дека за пренос на побарувањето не е потребна согласност на должникот, иако пренесувачот има обврска да го извести за извршеното отстапување. Врз основа на договорот за пренос на побарувањето, врз примачот на побарувањето преминуваат и сите споредни права, како што се: залогот, хипотеката, правото на камата, договорната казна итн. Исто така, се претпоставува дека достасаните а ненаплатени камати се пренесуваат врз примачот на побарувањето.
Патен систем на Инките
Покрај големиот број на патни системи во пред-колумбиска Јужна Америка, патниот систем на Инките или наречен Капак Њан бил најраспространетиот патен систем и најнапреден. Мрежата се засновала на два големи и главни патишта север-југ. Источниот дел започнувал од Кито во Еквадор до Мендоза, Аргентина. Запдниот дел се протегал покрај брегот, освен во пустинскиот дел од Јужна Америка. Над 20 патни правци се протегале во високите планински предели. Сите патишта ги поврзувале покраините на Империјата на Инките, од Еквадор до Чиле.
Салман Ружди
Салман Ружди (अहमद सलमान रुशदी или ) — индиско-британски писател и есеист. Познат е по своите прозни дела, во кои со својот наративен стил ги спојува фантазијата и митологијата со реалниот свет, и му дава нови димензии на магискиот реализам.
Живот
Салман Ружди е роден во Бомбај, Индија, во 1947 година, во муслиманско семејство од средната класа. Неговиот предедо е роден во планинските области на Кашмир, додека дедо му се школувал во Сијалкот, гратче во Западен Пакистан, потоа дипломирал медицина во Германија и живеел во Алигар, кој во тоа време бил важен центар на муслиманскиот универзитетски и културен живот во североисточна Индија (денешната држава Утар Прадеш). Татко му на Салман Ружди дипломирал англиски, арапски и персиски јазик (со одличен успех) на Универзитетот во Кембриџ, а потоа живеел како бизнисмен во Мумбај сè до преселбата во Карачи, Пакистан, во 1964 година, за време на муслиманскиот егзодус за време на војната меѓу Индија и Пакистан. На возраст од 14 години, Салман Ружди заминал во Англија за да учи на елитното приватно училиште во Рагби, каде имал прилика да се стекне со извонредно образование, но исто така, бил подложен на ситни прогони, расистички напади, а повремено бил и тепан. Поради, тоа, по завршувањето на училиштето, тој немал намера да го продолжи натамошното образование, но по наговор на татко му се запишал на студиите по историја на Кембричкиот универзитет, каде студирал од 1965 до 1968 година. За време на студирањето, тој не ја прекинал врската со семејството, кое во меѓувреме се преселилов во Пакистан. Сепак, по завршувањето на студиите, тој одлучил да не се врати дома, туку останал во Англија, занимавајќи се со глума, литература, телевизија и новинарство. Најпосле, почнал да пишува комерцијални реклами, работа за која во едно интервју од 1983 година изјавил дека „беше толку глупаво преплатена, што можев да живеам работејќи два дена неделно“. Паралелно со таа работа, во текот на 1970-тите, Ружди бил активен во борбата против расизмот и дискриминацијата, а непосреден мотив за таквата активност бил нападот на неговата сестра од страна на неколку белци во лондонската подземна железница. Така, тој работел неколку години во општинските одбори за расни прашања во Камден. Подоцна, во 1982 година, тој ја објавил статијата „Новата империја во Англија“ во која напишал: „Расизмот, секако, не е наш проблем, туку ваш. Ние едноставно го трпиме дејството на вашито проблем.“
Во 2004 година, Ружди се оженил по четврти пат, овојпат со познатата индиска глумица и манекенка Падма Лакшми.
Творештво
Ружди започнал да пишува во 1970-тите, паралелно со основната негова работа — пишувањето реклами. Во тоа време, тој ги напишал двата свои необјавени романа, како и романот „Грајмус“ во 1975 година, во кој наводно се раскажува за американските Индијанци, иако се темели врз една персиска наративна поема од 12 век во која се собираат 30 птици кои го бараат бога. Инаку, насловот на романот претставува анаграм од зборот симурт, што означува премудра птица од предисламската персиска митологија. Овој роман во најголем број на случаи поминал незабележан кај читателската публика и критика, иако во него се содржат голем број на одлики од подоцнежната Руждиева проза.
Сепак, неговиот следен роман, „Децата на полноќта“ (1981), на кој започнал да работи уште во 1975 година, постигнал голем успех, а критиката го смета за неговото најдобро дело. Подоцна, романот бил награден со Букеровата награда (придружена со паричен износ од 10 000 фунти), како и со Џејмс-Тејт Блековата меморијална награда и Книжевната награда на Здружението за англиски јазик. Поради успехот на оваа книга, Ружди бил приморан да ја напушти Индија поради заканите, а тие настани му донесле голем публицитет и солидна продажба на книгите (над 50 000 примероци во Индија и над 250 000 примероци во САД). Во такви услови, тој го напишал романот „Срам“ (1983), во кој со помош на историјата на едно семејство, дава слика за Пакистан. За овој роман, Ружди ја добил француската награда за најдобар странски писател.