cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Полска школа за плакати
Плакатите на на полската извршиле значително влијаеле врз меѓународниот развој на графички дизајн во уметноста на плакатот. Главните одлики со кои полската школа за плакат, се истакнала во светски рамки биле: оригиналноста, индивидуалноста, творечкото авторство, специфичен колорит, типографија најчесто изведена со рачно испишани слова како и јасната концизна симболика и метафора со што постигнуваат визуелна впечатливост и доминантност.
Покрај естетските вредности, полскиот плакат ја содржи емоционалната, чувствителна вложеност на авторот поврзана со темата - најчесто во театарскиот плакат. Ова создава плакати кои не се само објективна презентација туку директна чувствителна вклученост на авторот во толкувањето на основната информација на плакатот.
Полскиот и јапонскиот плакат од втората половина на дваесеттиот век се најзначајните и најистакнатите творечки движења во областа на плакатот во светот.
Историски збирки
Најголемата и најкомплетната приватна колекција на полскиот плакат, која датира од 1909 е колекцијата на постери Розенберг (rosenbergcollection.com). Во оваа колекција можат да се следат полските плакати низ нивната стогодишна историја - преку кои можат да се следат сите сегменти на полското општество во најразличните околности на неговата егзистенција.
Најголемата државна колекција на полските плакати е Музејот на плакати Виланов во Виланов. Тој е најстариот музеј на плакати во светот, основан 1968 година, сместен во комплексот Виланов Палас во Варшава.
Радобор
Радобор — село во областа Пелагонија, во Општина Могила, во околината на градот Битола.
Потекло на името
Селото најпрвин запишано како Радобор се сретнува во век. Се верува дека името потекнува од личното име Радобор.
Според една легенда, пак, името на селото доаѓа од плодноста на земјиштето. Така, селаните за своето село викале „реди-бери“ или „радо-бери“, по што ова се претворило во „Радо-бер“, односно Радобор.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Пелагонија, во средишниот дел на Битолското Поле, во јужниот дел на територијата на Општина Могила. Селото е рамничарско, недалеку од Црна Река, на надморска височина од 531 метар.
Радобор се наоѓа на левиот брег на Црна Река, поради што страда од поплави. Околни села се: Трап, Далбеговци, Могила и други.
Селото е од збиен тип, а куќите се групирани по родови.
Селото се наоѓа во Пелагонија, североисточно од Битола.
Историја
Некогаш селото се наоѓало десно од Црна Река, во близина на денешното село Беранци. Месноста сега се нарекува Габа Бара. Мештаните избегале од таму од змии и го основале денешното село. Не се знае кога се случило преместувањето.
На месноста Копилица (2 километри јужно од селото) се наоѓа „тумба“. Друга „тумба“ се сретнува во месноста Стари Гробишта, во близина на коритото на Црна Река.
Во век, Радобор било село во Битолската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 8,6 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 752 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Радобор живееле 320 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Радобор имало 312 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, во селото Радобор живееле 145 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 107 жители, од кои 104 Македонци и 3 лица без податоци.
Родови
Радобор е македонско село.
Родови во селото се: Крепиовци (8 к.), Димовци (4 к.), Јошевци (4 к.), Мацовци (4 к.), Солзевци (2 к.), Волковци (2 к.), Багашевци (1 к.), Пелевци (1 к.) и Љумановци (1 к.), староседелци; Асанбелевци (5 к.), по потекло се од Мариово, го знаат следното родословие: Никола (жив на 62 г. во 1950-тите) Веле-Боше-Ристе, дошол неговиот татко најпрво во Чарлија; Јуруковци (3 к.), доселени се од некое блиско село; Шамбевци (10 к.), доселени се од Долно Српци, таму имаат истоимени роднини; Салиовци (5 к.), доселени се од Далбеговци; Ајдеровци (2 к.), доселени се од Црничани, а живееле и во Далбеговци; Здравевци (1 к.), доселени се од Могила, таму се викале Плазиковци и Јошевци (1 к.), доселени се од Путурус после 1912 година.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Могила, која била создадена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната рурална општина Добрушево.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Тополчани.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0193 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 117 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 113 гласачи.
Иселеништво
Се знае за следниве иселеници: Галевци (5 к.), живеат во Горно Оризари; Крепиовци (2 к.), живеат во Долно Оризари; Томановци (2 к.), живеат во Трн; Мацановци (3 к.) и Асанбелевци (2 к.), живеат во Карамани; Чадиовци (2 к.), живеат во Горна Чарлија; Грујовци (1 к.), живеат во Лопатица; Чурлиновци (4 к.) и Манаровци (2 к.), живеат во Дедебалци и Мазниовци (2 к.), живеат во Могила.
Од ова село има иселено над 300 лица. Најголем дел од нив се имаат иселено во градовите Битола и Скопје, но и во прекуокеанските земји и во Европа.
Горан Михајловски
Горан Михајловски (р. во ) — македонски новинар. Завршил на Студиите по новинарство на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, и во 1989 година започнал да работи како новинар во дневниот весник Вечер. Во Вечер ги минал сите новинарски скалила, а задачата главен и одговорен уредник на весникот ја извршувал од 1998 до 2000 година. Потоа со група новинари го основал весникот Вест, чиј прв број излегол на 5 јули 2000 година. Автор е на колумната „Сакам да кажам“, која непрекинато излегува од 12 јануари 1991 година секоја сабота. Колумната е отпечатена во четири книги, и има добиено пет награди, меѓу кои и „Златна бубамара“ за најчитана страница. По 15 години работа како главен уредник во Вест, Михајловски заминал поради одлука на издавачот да не му биде продолжен договорот.
Ерусалимски собор
Ерусалимски собор или Апостолски собор — црковен собор кој се одржал во градот Ерусалим, во периодот околу 50 година. На овој собор се собрале Дванаесетте апостоли, заедно со Павле од Тарс и неговите истомисленици. Соборот е опишан во Глава 15 од книгата „Дела на светите апостоли“ во Новиот завет, и се верува дека се одржал некаде од 48 до 50 г.
На овој собор биле донесени многу важни решенија за новата хртистијанска религија. Било решено дека Крштевањето е доволно за примање на христијанството, на новите верници им било порачано дека не мораат да се држат само по законите на Мојсеј, вклучувајќи ги и правилата во врска со обрежување на мажите. Податоци околу овој собор и неговите одлуки се наоѓаат во Делата апостолски, како и во посланието на Павле кон Галатјаните.
Ширли Темпл
Ширли Темпл (англиски: Shirley Jane Temple) (23 април 1928, Санта Моника, Калифорнија, САД — 10 февруари 2014, Вудсајд, Калифорнија, САД) — американска филмска глумица.
Животопис
Ширли Темпл е родена на 23 април 1928 година во Санта Моника, Калифорнија. Кон крајот на 1960-тите, Темпл влегла во американската политика и била републикански кандидат за Конгресот, а подоцна станала дипломат. Темпл починала од природна смрт на 10 февруари 2014 година, во својот дом во Вудсајд, Калифорнија.
Филмска кариера
Ширли Темпл се прославила во 1930-тите, како дете-глумица во Холивуд, а првата улога ја одиграла на тригодишна возраст. Со филмовите „Стани и навивај“, „Сјајни очи“ и „Малиот полковник“, таа станала голема ѕвезда, а веќе на шестгодишна возраст добила специјален „Оскар“ и до ден-денес, таа е најмладата добинтичка на оваа награда. Во текот на својата кариера, таа снимила 43 филма, но подоцна имала големи проблеми да ја одржи својата кариера и на возраст од 22 години се повлекла од филмската индустрија.
Гранха де Тореермоса
Гранха де Тореермоса — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура, Шпанија.
Гробишта (Криволак)
Гробишта — археолошко наоѓалиште во неготинското село Криволак. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. На западниот раб, веднаш кај влезот во селото, во 1972 година при изградбата на асфалтниот пат е уништен дел од некропола. Во профилите од засеците на патот се гледаат гробови со конструкција од камени плочи, поставени во правец запад-исток. Кај мештаните се чуваат повеќе археолошки предмети најдени во гробовите.
NGC 1562
NGC 1562 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1562 се споменува и како NPM1G -15.0224.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1562 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1562 има привидни димензии од 0,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 21 м 47,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 15° 45' 19".
Нова Кавала
Нова Кавала (Νέα Καβάλα, Неја Кавала) — село во Кукушко, Егејска Македонија, денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 140 жители (2011).
Историја
Селото е основано во 1930-те години со пресушувањето на Арџанското Езеро, на место кое дотогаш било под вода. Во новосоздаденото село се населиле луѓе од Кавала, кои биле Грци доселени од Мала Азија и времено сместени во тој град. Во прво време државата им изградила седумдесет живеалишта, и ја нарекло населбата Евдоминада — име кое го означува овој број. Подоцна е преименувана по градот од којшто дошле.
Нова Кавала за првпат се спомнува во пописот од 1940 г. кога е заведена со 361 жител, но оттогаш населението е во опаѓање.
Стопанство
Земјиштето е мошне плодно. Се одгледуваат памук, пченица, пченка, бостан и други земјоделски производи. Развиено е и краварството.
188 (број)
188 (сто осумдесет и осум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 187 а претходник на бројот 189.
Хас (имот)
Хас – особен вид на земјиштен имот во Османлиското Царство со годишен приход од 100 000 акчиња. Хасовите биле определни не толку според површината на земјата, колку по годишниот приход од неа.
За разлика од тимарот и зијаметот, за добивање на хас не било задолжително исполнување на воена служба. Хасовите се делеле од фондот на државни земјишта во замена за воена служба или други задолженија кон централната власт. Управителот на хасот (бегот) бил задолжен при воените походи да обезбеди вооружени коњаници за турската армија, по еден за секои 5 000 акчиња од доходот на хасот. Во 1844 година, воено-земјениот систем бил укинат.
Градина (Демир Капија)
Градина  — археолошко наоѓалиште во градот Демир Капија.
Наоѓалиштето претставува некропола и некропола од бронзено време, римско време.
Се наоѓа зад некогашните индустриски објекти - варници, од каде почнуваат да се издигаат масивите на Демиркаписката Клисура. Во 1947/1948 година Археолошки музеј на Македонија, под раководство на Ј. Корошец, извршил ископувања. Веднаш под површината на земјата биле откриени објекти, под нив римски гробови, а под гробовите остатоци од куќа и фрагменти од керамички садови од бронзеното време.
Волкан Демирел
Волкан Демирел (роден на 27 октомври 1981 во Истанбул) — турски фудбалер, голман на Фенербахче и на турската репрезентација.
Почетоци и рани години од кариерата
Демирел е роден во Фатих, Истанбул и започнал да игра фудбал во училишната екипа како играч од средниот ред сè до заминувањето на тимскиот голман (го напуштил училиштето и се префрлил во друго), по што Волкан ја зазел неговата позиција. Во 1999 година и се приклучил на екипата на Карталспор како 18-годишно момче, а веќе следната сезона станал првотимец на голманската позиција. Своето деби за Карталспор го имал на 24 септември 2000 во натпревар против Саријеспор што завршил 2-2. Демирел одиграл 51 натпревар за Карталспор во текот на следните две сезони, по што направил трансфер во еден од најпознатите турски клубови Фенербахче во летото 2002.
Фенербахче
Во неговата прва сезона во клубот го носел дресот со бр. 24 и бил трет избор на голманската позиција зад Рушту Речбер и Реџеп Билер. Кариерата во Фенербахче ја започнал бранејќи за првпат на 29 јуни 2002, во подготвителен пријателски натпревар против германскиот нисколигаш ТСВ Дорфен. Меѓутоа, на првиот официјален натпревар во дресот на Фенер чекал сè до 26 април 2003, кога поради повредата на Рушту Речбер, добил шанса да брани во првенствениот натпревар на домашен терен против Самсунспор (1-1). Тоа бил неговиот единствен настап за сезоната 2002-2003.
За сезоната 2003-2004 Речбер го напуштил Фенербахче и потпишал за Барселона, a тренер Криштоф Даум се почесто го користел Демирел на голот иако сезоната како стартер ја започнал Билер. Својот прв натпревар за сезоната Демирел го одиграл на 7 декември 2003 на гости против Анкарагучу во кој неговиот тим славел со 4-1 со головите на Пјер ван Хоијдонк (два), Умит Озат и Селчук Шахин. Шест дена подоцна Фенербахче на домашен терен го победил Денизлиспор со 2-0, а тој имал голем удел со неколку одлични одбрани запишувајќи ја својата прва сува мрежа во дресот на Фенербахче.
Своето прво појавување во дербито против Галатасарај, Демирел го имал на 28 февруари 2004 година; Фенербахче повел со голот на Нобре во 17-тата минута, а потоа Демирел не можел да го спречи ударот со глава на Омер Ердоган од непосредна близина за изедначување, меѓутоа на пет минути пред крајот Мехмет Јозгатли го постигнал победничкиот гол за Фенер, за конечен резултат 2-1.
Демирел ја завршил сезоната 2003-2004 со 19 настапи во првенството и 3 во купот, и го освоил трофејот во турското првенство со својот клуб.
Пред почетокот на сезоната 2004-2005, му бил доделен дресот со број 1. Но, и покрај тоа што ја добил единицата на својот грб тој паднал во втор план поради враќањето на Рушту Речбер во клубот. Сезоната 2004-2005 ја поминал како замена на Речбер, играјќи само во 6 првенствени натпревари, но покажал солидна форма сочувувајќи ја својата мрежа сува во три натпревари против Истанбулспор, Денизлиспор и Кајзериспор и на крајот стигнал до втората титула во турското првенство во неговата кариера.
Од сезоната 2007-2008 е прв голман на Фенербахче.
Луго
Луго (галициски: Lugo) — град којшто се наоѓа во северозападна Шпанија, административен центар на покраината Луго, во автономната област Галиција. Луго е четвртиот најголем град во Галиција. Градот бил престолнина на Галиција за да се премести во средниот век во Сантјаго де Компостела.
Луго има површина од 329,78 км² и население од 97.635 жители (2010). За првпат во шпаско време градот се споменува во 1 век п.н.е. УНЕСКО во 1985 година, стариот дел од градот го вклулчил во списокот на светско наследство.
NGC 3498
NGC 3498 — тројна ѕвезда во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 8 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3498 е од видот *3.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Валтер фест
Фестивалот е од натпреварувачки карактер и според одлуката на стручното жири ќе биде награден најдобриот филм. За време на фестивалот, галеријата „Фоаје“ на Центарот за култура и туризам Младеновац организира изложба на фотографии од животот и култните остварувања на филмскиот великан Велимир Бата Живојиновиќ, бројни тркалезни маси и средби со еминентни филмски творци, креативни филмски работилници, трибини и разговори со филмски глумци и многу други содржини.
2018 година
Првиот Валтер фест го отворила г-ѓа Јулијана Лула Живојиновиќ, сопруга на Велимир Бата Живојиновиќ. На отворањето посетителите имаат можност да го погледнат акциониот филм „ Јужен ветер“. На проекцијата на филмот, кој е и дел од натпреварувачката програма на фестивалот. Пприсуствувале жирито и членовите на советот, како и глумците и режисерот на филмот, кои се поклонилр на присутните.
Љуботен (полициска акција)
Љуботен е назив за полициска акција на македонските безбедносни сили за чистење на албанските терористи на 12 август 2001 година во скопското село Љуботен.
Сознанија
Според сознанијата на Управата за безбедност и контраразузнавање, во текот на јули 2001 година, по извлекувањето на терористите од т.н. ОНА од село Арачиново во кумановско-липковскиот регион, терористичка група на чело со командантите Џавит Асани и Назми Сулејмани се префрлала на подрачјето на Скопска Црна Гора, каде презела подготвителни активности за продолжувањето на вооружените дејствија и изведување терористички акции спрема припадници и објекти на Министерството за внатрешни работи и Армијата на Република Македонија.
Од страна на оваа терористичка група, селото Љуботен било определено за нивна главна логистичка база, набавка и складирање на оружје и мобилизирање на доброволци. Оваа група на неколку места го минирала патот кој водел спрема селото Башинец. Според оперативните сознанија на Управата за безбедност и контраразузнавање во текот на јули 2001 година, повеќе терористички групи од Генерал Јанковиќ преку селото Блаце пристигнале и се приклучиле во редовите на т.н. ОНА во село Љуботен.
Историја на настанот
На 10 август 2001 година во 08,00 часот на месноста викана Љуботенски Бачила на шумскиот пат меѓу село Љубанци и село Љуботен, возило на Армијата на Република Македонија наишло на две нагазни мини, поставени од албански терористи, при што во настанатата експлозија животот го загубиле 8 припадници на Армијата на Република Македонија, а 9 војници биле потешко и полесно повредени. По настанатата експлозија кон припадниците на Армијата на Република Македонија бил отворен оган од пешадиско оружје, на што од страна на армиските сили било возвратено. Овој терористички акт претходно бил подготвен и организиран од страна на т.н. ОНА. Главен организатор на поставувањето на мините бил Џавит Асани со група од 25 лица, од кои дел биле од Косово, а дел од село Љуботен. Оваа група добила логистичка поддршка од дел на месното население, кое било ангажирано за следење на движењето и доаѓањето на припадниците на безбедносните сили во тој реон.
По овој терористички акт во село Љуботен и околината, продолжиле воените дејствија на припадниците на т.н. ОНА спрема македонските безбедносни сили (10-12.08.2001 година). Од страна на терористичките групи сместени во селото, повторно бил извршен вооружен напад на позициите на безбедносните сили стационирани кај одморалиштето во близина на село Љубанци, а во внатрешноста на село Љуботен била забележана раздвиженост на униформирани и вооружени лица, како и испукување на поединечни и рафални истрели.
Терористи
Во борбите со македонските безбедносни сили учествувале терористичките групи на командантите: Џавит Асани и Назми Сулејмани (околу 200-300 лица), специјална единица за брза интервенција, под команда на Назим Буши “Адаши”, командант на 114 бригада Фадил Нимани - Тигар, која броела околу 150 лица, како и единицата на командант “ Тели ” (Лефтер Коџај) од Албанија. Командантот Адаши - Назим Буши, издал наредба за напад врз македонските безбедносни сили во село Љубанци и село Бродец каде била стационирана артилериска единица на Армијата на Република Македонија. Наредбата за напад врз македонските безбедносни сили во село Бродец била со цел одземање на артилериско оружје. Ова оружје терористите на т.н. ОНА планирале да го употребат за гаѓање на Рафинеријата и градот Скопје. Во врска со акцијата во село Бродец, командант “ Ада ши ” го информирал Гзим Остреми (командант “ Дајо ” ). За време на борбените дејствија, командантот “ Дајо ” одговорен за логистика, го информирал “ Туши ” (генерал Зејадин Туши од Армијата на Република Македонија), дека од селаните во село Љуботен биле забележани војници во селото. Туши го запознал “ Дајо ” дека тоа биле нивни војници кои дејствувале без команда, но дека имале и две единици подготвени за напад во секое време. Во нападот кај село Љуботен врз македонските безбедносни сили учествувале терористичките групи на командантите “ Адаши ” – Назим Буши, Енвер Барди од С. Блаце (дезертер од специјалната единица “ Шкорпиони ” на Армијата на Република Македонија), Халил Палоши, Гафур Адили и командант “ Шкупи ” од Скопје.
Полициска акција
Заради зачестеноста на вооружените напади кои беа директно насочени кон безбедносните сили на Република Македонија, како и проценките за опасност од проширување на терористичките дејствија на пошироко подрачје, безбедносни сили презеле акција за одбивање на нападите и разбивање на терористичките групи. Истовремано, Министерството за внатрешни работи, согласно законските овластувања, презел интезивни мерки за откривање на сторителите на терористичките напади, при што биле приведени 73 лица од село Љуботен. По спроведената законска постапка, како и од вештачењето на земените “ парафински ракавици ” и утврденото присуство на барутни честички, 27 од лицата со кривични пријави биле предадени на Основното јавно обвинителство во Скопје, поради основано сомнение дека сториле кривично дело тероризам и подготвување на тероризам, со што го загрозиле уставниот поредок и безбедноста на Република Македонија. Притоа било утврдено дека пријавените лица, на 12 август 2001 година, со претходно набавено оружје и муниција, отпочнале директен вооружен напад врз позициите на македонските безбедносни сили во атарот на село Љуботен. Со овие дејствија пријавените продолжиле во текот на целиот ден, сè до нивното разбивање, факање и лишување од слобода во реонот на борбените дејствија во село Љуботен и околината. Од страна на Истражниот судија, на овие лица им била одредена мерка притвор во траење од 30 дена.
Денот потоа
На 14 август 2001 година во 12,55 часот Министерството за внатрешни работи добило известување дека во реонот на село Љуботен се пронајдени 5 трупа. За настанот веднаш била формирана увидна екипа составена од Истражен судија од Основниот суд Скопје 2, Заменикот на основниот јавен обвинител во Скопје и стручни лица од Министерството. Пред упатувањето на екипата на лице место, биле направени проверки за безбедносната состојба во селото преку соработка со пратеникот во Собранието на Република Македонија, Фатмир Етеми, кој предупреди да не се влегува во селото поради зачестени пукања од огнено оружје и раздвижување на вооружени лица. По повторниот обид на увидната екипа да влезе во селото Љуботен и да изврши увид, беше заклучено дека фактичката состојба е изменета и не може да се изврши веродостоен увид, затоа што лицата се погребани.
На 16 август 2001 година терористички групи сместени во селото Љуботен повторно со автоматско и снајперско оружје ги нападнале позициите на полициските сили сместени на ова подрачје, а забележан е и случај на палење на куќата на Димо Ацевски, жител на селото.
Прокопиовден
Прокопиовден — еден од поголемите христијански празници од летниот циклус којшто е непроменлив празник и секогаш се паѓа на 8 јули, односно на 21 јули по стариот календар. Народот го смета за тежок празник, односно за да не го прокопа порој полето, а жените го држат празник за да им се прокопсани децата.
Житие
Светиот великомаченик Прокопиј живеел во време на царот Диоклецијан, а тоа е време на најжестоки прогони на христијаните. Пред да стане христијанин се викал Неаниј. Татко му бил христијанин, но мајка му не била христијанка, туку верувала во многу богови. И Прокопиј во младоста не бил христијанин, туку многубожец, а во службата брзо напредувал и станал александриски војвода. Но еднаш за време на бура слушнал глас од небото, а кога погледнал нагоре видел крст. Веднаш порачал да му се направи таков крст што го носел секогаш со себе. По една борба од која излегол како победник, мајка му го повикала да им принесе жртва на римските богови. А кога тој одбил тоа да го направи признавајќи дека е христијанин таа го пријавила кај царот. Царот најпрвин го убедувал да се откаже од христовата вера и да му се врати на паганството, а кога Прокопиј без размислувaње тоа го одбил бил затворен, мачен, а потоа исечен со меч, во 303 година во Кесарија.
Преданието раскажува дека заедно со Прокопиј биле мачени и дваесетина девојки затоа што станале христијанки. Прокопиј ги советувал да истраат во верата и во смртта да појдат со задоволство како да одат на свадбена свеченост. Поради тоа што ги поврзал бракот со христијанската чистина, Прокопиј се споменува во црквата при венчавањето.
Во Македонија
Споменот на Светиот великомаченик Прокопиј се празнува на 21/8 јули, овој ден народот го смета за тежок празник и тогаш не се работи. Според народната етимологија на зборот Прокопија се поврзува со прокопување па во Дебрца се верува дека ако на тој ден се работи облак ќе го прокопа полето. „На Прокопија не идевме на работа, на жетва дан ватит облак, да е прокопат нивата, никако нас татко не не пушташе“. И.Е. Спространов забележал предание за жената што работела на овој празник. ''„Една жена си ткаела платно и, ко је рекле: Зашчо ткајш денеска? Опитала: Ами денеска шчо је? – Прокпија“, – је рекле. – Ами ќе ми прокопат г’зоф! – рекла. Тога веднуш је протонал Прокопија“.'' Како што забележал Марко Цепенков „Свети Прокопија го држат во град Битола жените за да му прокопсаат децата“.
Во Бугарија
Во Бугарија овој ден се нарекува и „Св. Прокопиј Пчелар“, бидејќи се смета дека Прокопиј е заштитник на пчелите. Благословени од Бога, пчелите можат да скокаат над границата на видливиот и невидливиот свет, да го прислушуваат Ѓаволот, да го чувствуваат злото, но тие се и помошник и десна рака на доброто. Благословени се да создаваат медот - еликсир на животот, кој дава сила и долг живот. Преданието вели дека дури ни злите сили не можат да и сторат на пчелата ништо лошо, за да не исчезне нивната омилена храна. На 8 јули пчеларите стануваат рано, уште пред да изгреее сонцето, за да „сварат пчелите во кошниците“. Одат кај нив со 2 бели погачи (едната за Господ, другата за Св. Прокопиј), делат пред кошниците леб намачкан со мед и потоа го раздаваат на соседи и познаници за здравје и берекет и, се разбира, за добар мед. Кошниците се благословуваат од секого кој откинува по парче од саќето. Овој прв мед има магични својства - со него се лекуваат секакви болести. Затоа треба се чува на безбедно место и да се пази во текот на целата година: ако децата се разболат од грло, ако некој сериозно е каснат од инсекти, пчели, стршлен, пајак и сл. Со овој мед се мачкаат и питите во чест на Баба Шарка, а исто така и челата на децата, момите и невестите, за да не фаќаат уроци.
Во Србија
Во некои српски области се смета дека овој ден е погоден за свадби, затоа што Св. Прокопиј ги посетувал и благословувал младенците. Народот избегнува копање по нивите, дури и погреб, па дури и не избегнувало капење на овој ден. Во постаро време, овој ден бил заштитник на рударите. Се смета за заштитник на децата. Го славеле каменоресците и бунарџиите. Низ разни српски краеви постојат различни обичаи и верувања во врска со празникот и се придава големо значење на него. Постојат семејства, иако ретки, кои го слават Прокопиј како светец-заштитник.
189 (број)
189 (сто осумдесет и девет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 188 а претходник на бројот 190.
Национален парк Вестленд Таи Поутини
Националниот парк Вестленд Таи Поутини (англ. Westland Tai Poutini National Park) се наоѓа на Јужниот Остров на Нов Зеланд. Основан е во 1960, по повод стогодишнината од европското населување на регионот Вестленд. Зафаќа површина од и се протега од највисоките врвови на Јужните Алпи, па до диво изолирано крајбрежје.
Паркот има ледници, живописни езера и густа умерена дождовна шума, како и остатоци од стари рударски гратчиња долж крајбрежјето.
Националниот парк Вестленд нуди добар лов на елени, дивокози и тарови. Ловците доаѓаат до непристапните предели со хеликоптер. Спротиводно од мостот на реката Карангаруа, паралелно на неа се извива познатата Коплендска Патека. Покрај планинските пејзажи, во паркот има и топли извори кај Велкам Флет Хат.
Срцев залисток
Кај цицачите постојат четири срцеви залистоци:
Амбасада на Македонија во Вашингтон
Амбасада на Македонија во Вашингтон е дипломатско претставништво на Македонија која се наоѓа во главниот град на Соединетите Американски Држави, Вашингтон. Амбасадата е сместена во историската област Шеридан-Калорама во објект познат како „Мојсеевата куќа“. Адресата на амбасадата е Macedonian Embassy, 2129 Wyoming Avenue N.W. 20008, Washington D.C.
Должноста Македонски амбасадор во Соединетите Американски држави ја извршува Неговата Екселенција д-р Васко Наумовски.
Стара Липа (Липа)
Стара Липа — археолошко наоѓалиште во неготинското село Липа. Наоѓалиштето претставува средновековна црква и некропола. Се наоѓа на 3,5 км северно од селото, на терен што претставува мала котлина. На површината лежат урнатини од објект поставен во правец исток-запад, а во непосредната близина аморфни плочи од гробни конструкции, поставени во правец запад-исток.
Монголска азбука
Монголската азбука е официјална азбука на територијата на Монголија и ја користи монголскиот јазик. Ова е кирилична азбука, засновата на руската. Наизглед, разликата помеѓу нив се состои во само две букви, но гласовите не се исти. Оние што се верни на руската фонологија се приздивни варијанти, додека чистите гласови обично ги претставуваат нивните парници, а не како што би се читале на руски или македонски. Подолу е дадена македонска транскрипција на секоја монголска буква.
Супа од морков
Супа од морков (на француски јазик се нарекува Potage de Crécy, Potage Crécy, Potage à la Crécy, Purée à la Crécy и Crème à la Crécy ) е супа подготвена со морков како примарна состојка. Може да се подготви како крем-супа и потаж. Во неговата подготовка може да се користат дополнителни зеленчуци, коренест зеленчук и разни други состојки. Може да се сервира топла или ладна, а постојат неколку рецепти.
Супата од морков е опишана како „класично“ јадење во француската кујна. Кралот Едвард VII ја јадел супата секоја година на 26 август во знак на сеќавање на Битката на Креси во 1346 година.
Содржина
Супата од морков може да се подготви како крем-супа и како потаж. Зеленчуковата залиха или пилешката залиха може да се користат како состојки во двата типа на супа. Во садот може да се користи друг зеленчук, вклучително и коренест зеленчук, од кои вториот може да вклучува лук кромид,  лук,  компир  и друго. Во неговата подготовка може да се кориси сок од морков, а некои верзии се подготвуваат со помош на пире од морков. По готвењето, садот може да се помине низ сито за да се процеди. Користените моркови можат да бидат излупени или излупени, а употребата на излупени моркови може да придонесе за зголемена мазност кај одредени верзии на јадењето. Оние подготвени со пире од морков може да имаат густа конзистентност, а исто така да бидат мазни во текстурата. Бојата на супата може да варира во зависност од бојата на користените моркови. Младите моркови имаат тенденција да ја направат супата послатка и да добие светлопортокалова боја, додека постарите, поголемите моркови обезбедуваат помалку сладост и може да засадат жолта боја. Употребата на стари, испукани моркови кои имаат дрвена текстура во нивниот ентериер може да произведе супа со инфериорен квалитет.
Во Обединетото Кралство, посебна варијација на оригиналната супа од морков е супа од морков и коријандер, направена со крупно сецкан или рендан морков, лук и семе од коријандер.
Кора од портокал може да се користи како гарнир, како состојка во садот во двете варијанти. Дополнителни состојки може да вклучуваат копар, лисја од морков,  рендан, мелен или коцки морков,  кромид,   други свежи, сецкани билки, крутони. Супата од морков може да се подготви како веганска храна.
Супата од морков може да содржи значителна количина нитрит.
Во француската кујна
Супа од морков ( Potage de Crécy, Potage Crécy, et al.) Е јадење во француската кујна, и е опишано како „класично“ и „познато“ јадење во кујната на истата земја. Потаж е разновидност на супи кои имаат густа конзистентност. Potage Crécy е именуван по Креси-ан-Понтие, комуна во Северна Франција, за која се тврди дека произведува моркови со најдобар вкус во земјата.
Во француската кујна, супата Креси обично се подготвува со ориз, кој може да се послужи и како гарнир. Оризот може да се користи како состојка за згуснување на јадењето, и јачмен исто така се користи.
Историја
Иако модерниот сладок морков не бил развиен дури до 16 век, во Ниските земји, тој бил претставен како традиција, а некогаш било вообичаено англичаните да јадат супа - Креси, еднаш годишно на 26 август во чест на годишнината од Битка кај Креси, што се случила во Креси, Франција, на тој датум во 1346 година.
Супата Креси ја јадел еднаш годишно кралот Едвард VII, крал на Обединетото Кралство помеѓу 1901 и 1910 година, на денот на годишнината на битката, во чест на неговиот предок Едвард, Црниот принц,  кој ја водел битката. Исто така, се претпоставува дека супата им била послужена на триумфални англиски војници по завршувањето на битката, користејќи моркови од Креси. Ернст Моро, австриски лекар и педијатар ја измислил " супата од морков на професорот Моро ", што се покажува дека е ефикасна против дијарејата предизвикана од бактерии отпорни на антибиотици.
Дионисиј III Цариградски
Дионисиј III Цариградски (? - 1696) — грчки духовник и вселенски патријарх од 1662 до 1665 г.
Животопис
Роден е на островот Андрос во семејството Вардалис, Пардалис или Спанос (Βαρδαλής, Παρδαλίς, Σπανός). Од 1652 до 1662 г. служел како лариски митрополит. Во 1659 г. ја презема и Пруската (Бурсенска) епархија по бесењето на митрополитот Гавриил Бурсенски на 30 април 1657 г.
Во 1662 г. е избран за вселенски патриајрх. По негова иницијатива, во 1663 г. Мануил Костурски ја основа Големата народна школа во Цариград, која потоа е прогласена за Патријаршиска академија. Се вклучува и во црковните спорови во Русија, предизвикани од промените на патријархот Никон.
На 21 октомври 1665 г. се повлекува од престолот и во 1666 г. ја возглавува Солунската епархија. Во 1669 г. оди во Ерусалим, а потоа се сместува на Света Гора. Таму ги обновува Големата Лавра и скитот „Света Ана“, каде потоа живее. Таму умира, и погребан е на 14 октомври 1696 г.
Ана Винтур
Ана Винтур, РБИ (родена на година) е британскиот главен и одговорен уредник на американското издание на Vogue, позиција на која е уште од 1988 година. Со нејзиниот заштитен знак кратката “bob” фризура и очилата за сонце, Винтур стана институција во светот на модата, насекаде возвишувана поради нејзиното чувство за модни трендови и поддршката на млади дизајнери. Нејзината наводна резервираност и тежок карактер и го наметнаа прекарот “Јадрена Винтур”.
Таа е најстарата ќерка на Чарлс Винтур, уредник на лондонскиот Evening Standard. Ана се заинтересирала за модата како тинејџерка. Татко и ја советувал како да го направи списанието соодветно за младината во оваа доба. Нејзината кариера во модното новинарство започнала во две британски списанија. Подоцна се преселила во Америка, со обврски во списанијата New York и House & Garden. Се вратила дома на една година за да се насочи кон британскиот Vogue, а подоцна да ја преземе контролата врз списанието во Њујорк, обновувајќи го она што многумина го сметаа за издание во мирување. Нејзиното користење на списанието за да влијае на модната индустрија беше тема на дискусија. Активистите за правата на животните ја напаѓаа за промовирање на крзно, додека други критичари ја обвинија за користење на списанието за промовирање елитистички гледишта на женственоста и убавината.
Содржина
1 Семејство
2 Почеток на животот
3 Кариера 3.1 Од мода до новинарство 3.2 Њујорк 3.3 Condé Nast 3.4 1990-те 3.5 2000-те 3.6 Моќен брокер во модната индустрија
4 Приватен живот 4.1 Лични модни склоности 4.2 Политика
5 Ѓаволот носи Прада 5.1 Филмска адаптација
6.1 Карактер 6.2 Став за крзното 6.3 Елитизам 6.4 Одговор на критиките
Семејство Винтур е родена во Лондон во 1949 година како дете на Чарлс Винтур (1917-1999) уредник на Evening Standard и Еленор (“Нони”) Трего Бејкер, ќерка на професор по право на Харвард. Двојката се венчала во 1940 година и се развела во 1979 година. Винтур го добила своето име по нејзината баба, Ана (Гилкисон) Бејкер, ќерка на трговец од Пенсилванија. Одри Слотер, уредник на списанија и основач на изданија како Honey и Петикоут, е нејзина маќеа. Писателката од крајот на 18 век Лејди Елизабет Фостер, војвотката од Девоншир, е пра-пра-пра-прабаба на Винтур, а Сер Август Вер Фостер, последниот баронет со тоа име, е нејзин правујко.
Тројца од четворицата браќа и сестри се живи. Нејзиниот постар брат, Џералд, загинал во сообраќајна несреќа како дете. Еден од помалите браќа, Патрик, е исто така новинар, моментално политички уредник на The Guardian. Џејмс и Нора Винтур работеле во локалната влада на Лондон, односно за меѓународни невладини организации.
Почеток на животот
Младата Винтур е образована во независната Академска Школа во северен Лондон, каде често се спротивставувала на кодексот на облекување со вадење на рабовите од нејзините здолништа. На 14-годишна возраст почнала да носи кратка “bob” фризура. Се заинтересирала за модата како редовен гледач на Кети МекГован во Ready Steady Go!, и од изданијата на Seventeen кои и ги испраќала баба и од Америка. “Мора да носете вреќа на главата и да растете во Лондон во 60-те години, а да не знаете дека нешто необично се случува во светот на модата” се сеќава таа. Нејзиниот татко честопати се консултирал со неа кога разгледувал идеи за зголемување на бројот на младите читатели на пазарот.
Од мода до новинарство
“Навистина мислам дека мојот татко одлучи за мене дека треба да работам со мода” се сеќава таа во Септемвриското издание. Тој ја средил првата работа на својата ќерка, во влијателниот бутик Biba, кога таа имала 15 години. Следната година, таа ја напуштила Школата во северен Лондон и започнала програма за обука во Harrods. По наредба на нејзините родители, таа посетувала и часови за мода во училиште во близина. Наскоро се откажала од нив, велејќи “Или ја познаваш модата или не.” Уште едно постаро момче, Ричард Невил, и го овозможил нејзиното прво искуство во неговата продукција на популарното и контроверзно списание Oz.
Во 1970 година, кога Harper’s Bazaar UK се соедини со Queen за да стане Harper’s & Queen, Винтур беше ангажирана како една од првите уреднички асистенти, почнувајќи ја својата кариера во модното новинарство. Им кажала на своите соработници дека сака да го уредува Vogue. Додека била таму, ја открила манекенката Анабел Ходин, соученичка од северен Лондон. Нејзините врски и помогнале да си обезбеди локации за иновативни фото снимања на Хелмут Њутн и други трендовски фотографи. На едно од нив биле реконструирани делата на Реноар и Моне со модели во чизми до колена. По ужасните несогласувања со новиот уредник Мин Хог, соперник, таа дала отказ и се преселила во Њујорк со нејзиното момче, хонорарниот новинар Џон Бредшо.
Њујорк
Кон крајот на 1978 година, Гучионе го затворил непрофитабилното списание. Винтур одлучила да не работи некое време. Раскинала со Бредшо и започнала врска со француски продуцент Мишел Естебан, делејќи го своето време две години помеѓу Париз и Њујорк. Се вратила на работа во 1980 година, наследувајќи ја Елса Кленш како моден уредник во ново списание за жени Savvy. Било предодредено да им се допадне на професионални жени со кариера кои трошат свои сопствени пари, читателот кој подоцна за Винтур ќе биде целта во Vogue.
Следната година, таа станала моден уредник во New York. Таму, модата се ширела и фото снимањата кои ги склопувала со години конечно почнале да привлекуваат внимание. Уредникот Едвард Коснер понекогаш прекршувал строги правила за неа и и дозволувал да работи и во други делови од списанието. Преку работата за насловната страна со Рејчел Ворд дознала колку делотворно славните личности на насловна го продаваат изданието. “Ана го предвиде ова со славните личности пред кој било друг” рече Грејс Кодингтон три децении подоцна. Поранешен колега средил за интервју со уредничката на Vogue Грејс Мирабела кое завршило кога Винтур и рекла на Мирабела дека ја сака нејзината работа.
Condé Nast
Таа подоцна отишла да работи во Vogue кога Алекс Либерман, редакциски директор на Condé Nast, издавач на Vogue, разговарал со Винтур за позиција таму во 1983 година. Таа на крајот прифатила по војната со наддавање која двојно и ја зголемила платата, станувајќи првиот креативен директор на списанието, позиција со нејасно дефинирани одговорности. Промените во списанието што таа ги направила биле често без знаење на Мирабела, предизвикувајќи конфликт меѓу вработените. Почнала да се гледа со психијатарот за деца Дејвид Шафер, стар познаник од Лондон. Се венчале во 1984 година.
Една година подоцна, го остварила своето прво уредништво, преземајќи го британскиот Vogue по пензионирањето на Беатрикс Милер. Штом станала одговорна, заменила многу вработени и имала многу повеќе контрола врз списанието од кој било друг уредник, патем заслужувајќи си го прекарот “Јадрена Винтур”. Уредниците кои биле задржани таму почнале да го именуваат тој период како “Винтурот на Нашето Незадоволство”. Нејзините промени го извадиле списанието од својата традиционална ексцентричност во насока послична на американското издание. Идеалниот читател ан Винтур била истата Savvy жена до која сакала да допре. “Постои нов вид на жена” изјавила за Evening Standard. “Таа е заинтересирана на бизнис и пари. Нема веќе време за шопинг. Таа сака да знае што, зошто, каде и како.”
По десет месеци таа конечно станала уредник на Vogue. Под раководство на Мирабела, списанието повеќе било фокусирано на начинот на живот во целина, отколку на мода. Луѓето во оваа индустрија се загрижиле дека ја губи предноста пред неодамна воведеното американско издание на Elle.
По огромните промени во кадарот, Винтур исто така го сменила и стилот на насловните фотографии. Мирабела претпочитала збиени фотографии на глави од познати модели во студио; насловните на Винтур покажувале малку повеќе кожа и биле снимени на отворено, како оние на Дијана Вриленд пред многу години. Таа најмувала помалку познати модели, и комбинирала евтина облека со висока мода – првото издание за кое била одговорна, во ноември таа година, го красела 19-годишната Михаела Беркју во избледени фармерки од 50 долари и накитена маичка од Кристијан Лакроа вредна 10 000 долари. За првпат модел од насловната на Vogue носел фармерки. “Пристапот на Винтур беше полн погодок – на овој начин вистинските жени комбинираат облека (со веројатниот исклучок на маичките од повеќе илјади долари)” вели еден критичар. На насловната од јуни 1989 година, друг модел бил прикажан со мокра коса, само во бањарка и без видлива шминка. Фотографите, шминкерите, фризерите, како и моделите ги добиле своите заслуги.
1990-те
Под нејзино уредништво, списанието го пренасочило својот фокус кон модата и се вратило на значајната положба од времето на Вриленд. Vogue ја држел својата позиција на водач на пазарот против тројца кандидати: Elle; Harper's Bazaar, што ја оддалечи Лиз Тилберис, најистакнатиот заменик на Винтур, и Mirabella, списание кое Руперт Мурдок го создал за отпуштениот претходник на Винтур. Нејзин најголем конкурент бил во компанијата: Тина Браун, уредник на Vanity Fair и подоцна на The New Yorker.
На крајот на деценијата, уште една личност од потесниот круг на Винтур останала да го води Harper’s Bazaar. Кејт Бетс, која се сметала за потенцијален наследник на Винтур, го проширила опсегот на списанието со објавување на статии со поостар карактер, како жените во политиката, уличната култура и финансиските проблеми на некои познати дизајнери. Таа исто така го додала и “Index” делот, неколку страници со совети со цел да се оттргнат од списанието. На состаноците со вработените, таа се здобила со почитта на Винтур како единствената личност која јавно и се спротивставила.
Тие две почнале да не се согласуваат околу насоката на списанието. Бетс мислела дека модата во списанието станува се поограничена. Винтур, пак, сметала дека статиите со популарни културни видици кои ги одредувала Бетс биле под нивото на нивните читатели, и почнала да ја споредува Бетс со Плам Сајкс, која Бетс ја презирала како “вообразена глупачка”. На крај таа напушта, жалејќи се во New York Times дека Винтур дури не и ни испратила подарок за бебето. Винтур напишала писмо до уредникот со комплименти за Бетс во кое и посакува се најдобро.
2000-те
Бетс била една од неколкуте долгогодишни уредници кои го напуштиле Vogue околу 2000 година. Една година подоцна, Сајкс, уште еден наводен наследник, си заминала за да се фокусира на своите бестселери за високите кругови во градот и на сценариото. Голем број уредници исто така напуштиле за да го преземат врвот на други изданија. Бидејќи некои од нивните замени не траеле долго, била формирана нова, основна група на уредници.
Септемвриското издание од 2004 година имало 832 страни и било најголемото издание на месечно списание воопшто издадено во тоа време, оттогаш надминато од септемвриското издание од 2007 година за документарецот на Катлер. Таа исто така ги надгледувала трите нус-изданија: Teen Vogue, Vogue Living и Men’s Vogue. Teen Vogue имал објавено повеќе реклами и заработено повеќе рекламни приходи од кое било издание на Elle Girl и Cosmo Girl, а 164-те рекламни страници во деби-изданието на Men’s Vogue биле најголемата бројка во историјата на први изданија на Condé Nast. Списанието AdAge ја именувало за “Уредник на годината” во овој домен. Кралицата Елизабета Втора ја назначила за Офицер на Редот на Британската Империја (РБИ) во Одликувањата на Роденденот во 2008 година.