cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јан Палах
Палах пред смртта упатил широко распространет повик до другите студенти да не го следат неговиот пример. Неговиот погреб се претворил во масовен протест против окупацијата. Еден месец подоцна, на 25 февруари 1969 година, уште еден студен, Јан Зајиц, се самозапалил на истото место. Во април истата година нивниот пример го следел Евжен Плоцек во Јихлава.
NGC 1568/2
NGC 1568/2 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1568/2 се споменува и како UGC 3032, MCG 0-12-27, CGCG 393-16, VV 809, 2ZW 10.
Откривање
Објектот е откриен на 2 октомври 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1568/2 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,8 m/лм2. NGC 1568/2 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 24 м 25,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 0° 44' 46". Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на NGC 1568/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15042. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 223; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4727. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1524.
Хеминген (Долна Саксонија)
Хеминген (Hemmingen) — град во округот Хановер, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 6 километри јужно од покраинскиот главен град Хановер.
Градски единици
Градот Хеминген се состои од седум окрузи (градски единици):
Образование
Во градот се наоѓаат три основни училишта и едно средно училиште.
Збратимени градови
Хеминген е збратимен со следниве градови:
Антарктичката станица „Командант Фераз“
Антарктичката станица Команданте Фераз (Estação Antártica Comandante Ferraz) — постојана истражувачка станица на Антарктикот именувана по командантот на Бразилската морнарица Луис Антонио де Карваљо Фераз (1940-1982), кој го посетувал Антарктикот многу пати со британскиот тим за истражување и успеал да ја убеди својата влада да создаде Бразилска Антарктичка Програма.
Се наоѓа во Заливот Адмиралитет (Baía do Almirantado), Остров на Кралот Џорџ (Ilha do Rei George), во близина на врвот на Антарктичкиот Полуостров, 130 км северно од полуостровот. Станицата започнала да работи на 6 февруари 1984 година, и била донесена на Антарктикот во модули од океанографскиот брод Барао де Тефе и неколку други бразилски поморски бродови. Сега има околу 60 луѓе, вклучувајќи истражувачи, техничари и персонал, војска и цивили.
Историја
Станицата го добила името по командантот на морнарицата Луис Антонио де Карваљо Фераз, хидрограф и океанограф кој двапати го посетил Антарктикот со британски бродови. Тој бил клучен во убедувањето на владата на неговата земја да развие програма за Антарктикот и ненадејно починал во 1982 година додека го претставувал Бразил на океанографска конференција во Халифакс, Нова Шкотска. Станицата била изградена на местото на старата британска „База Г“ и избришаните дрвени конструкции на старата база направиле остар контраст со светлозелените и портокаловите метални конструкции на бразилската станица, која за првпат била поставена на 6 февруари 1984 година. Над местото на базата има мали гробишта со пет крста: три од нив се гробови на персоналот на Британското антарктичко истражување (БАИ); четвртиот е комеморативен на водач на базата на БАИ, кој бил изгубен на море, а петтиот крст е гробот на бразилски наредник на радио оператор кој починал од срцев удар во 1990 година.
Пожар во 2012 година
На 25 февруари 2012 година, избувнала експлозија во машинската соба во која биле сместени генераторите на станицата, по кое следувал пожар кој, според бразилската морнарица, уништил приближно 70% од комплексот. Двајца војници, првично пријавени како исчезнати од бразилската морнарица, биле пронајдени мртви во остатоците од станицата по пожарот, додека третиот се здобил со повреди кои не се опасни по живот. Материјалната штета на базата е пресметана на 12,4 милиони американски долари. Во времето на инцидентот, бразилската влада проценила дека ќе бидат потребни две години за обнова на истражувачката станица.
Во август 2012 година, станицата била целосно демонтирана, при што приближно 800 тони отпад биле испратени назад во Бразил. Бразилската влада ослободила 20 милиони американски долари за изградба на нов модул за итни случаи за привремено сместување на истражувачи додека не се изгради постојана станица. Изградбата на привремената станица била завршена во мај 2013 година.
На 15 април 2013 година, бразилската морнарица објавила дека го избрала победничкиот дизајн за новата база „Командант Фераз“. Победничкиот предлог бил на архитектонската фирма Estúdio 41 со седиште во Куритиба. Новата станица се протега на 3,200 квадратни метри со сместување на 64 лица. Цената на проектот изнесувала околу 100 милиони американски долари. Приближно 200 кинески работници од CEIEC биле на градилиштето. Новата и современа станица била отворена во јануари 2020 година
Нова база
Во јануари 2020 година, новата станица била успешно завршена. Церемонијата на отворање, првично планирано да се одржи на 14 јануари, била одложена за следниот ден поради несоодветните временски услови кои го отежниле транспортот на достоинственици од Пунта Аренас, Чиле, до Антарктикот. На 15 јануари, свеченото отворање се одржало во присуство на потпретседателот на Бразил Хамилтон Мурао, меѓу другите гости. „Бразил се врати на Антарктикот со голема сила“, изјавил министерот за наука и технологија Маркос Понтес, единствениот бразилски астронаут. Понтес изјавил дека новиот објект од 4.500 квадратни метри (48.375 квадратни стапки) е поголем и побезбеден, со 17 лаборатории, хелиодром и други достигнувања. Научниците ќе ја користат базата за проучување на микробиологијата, ледниите и климата, меѓу другите области.
Клима
Сите 12 месеци имаат просечна температура под 10 °C (50 °F), Антарктичката станица се одликува со клима на тундра. Просечната температура на станицата е околу -1,8 °C; сепак, во регионот на планините Тиел, каде што е изградена новата станица Криосфера 1, температурата може да падне на -35 °C.
Активност
Главната цел на Бразилската Програма на Антарктикот лежи во истражувањето на климатските промени, како што се глобалното затоплување, ефектот на стаклена градина, осиромашувањето на озонот и подигањето на нивото на океаните. Персоналот кој работи на станицата собира примероци од загадувачи кои често доаѓаат од странство. Тие исто така вршат истражувања во метеорологијата, континенталната и морска геологија, океанографијата, астрофизиката, геомагнетизмот и јадрената геофизика.
Жејно
Жејно (словенечки: Žejno) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
NGC 3505
NGC 3505 — спирална галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3505 се споменува и како NGC 3508, IC 2622, MCG -3-28-31, IRAS 11005-1601.
Откривање
Објектот е откриен на 7 мај 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3505 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 3505 има привидни димензии од 1,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 3505 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33362. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 281; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6077. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1012.
Џамија Истигал
Џамијата Истигал е муслимански храм кој се наоѓа во Џакарта, Индонезија. Оваа џамија е најголемиот објект во југоисточна Азија. Овој објект бил завршен односно отворен за верниците во 1978 година, со капацитет од 120 000 верници. Нејзин архитект е Фредрик Силабан.
Црквиште (Корешница)
Црквиште — населба од доцната антика во атарот на селото Корешница, Македонија. На 1,5 километар југоисточно од селото, на левиот брег на реката Вардар има мала зарамнета тераса на која се среќаваат фрагменти од керамички садови, градежен материјал, како и делови од стебла на столбови, архитравни греди и друга архитектонска камена пластика.
Блаже Павловски
Блаже Павловски бил македонски поет.
Животопис
Павловски е роден на  година во с. Битуше, Дебарско. Починал во 1987 година. Завршил средно образование. Подолго време работел како коректор во весникот „Нова Македонија“. Автор е на книгите: Сенки на каменот (поезија, 1960), Осамени плочи (поезија, 1974), Нишан на болот (поезија, 1979).
Кенерн
Кенерн (Könnern) — град во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа на десниот брег на реката Зале, приближно 15 километри јужно од Бернбург и 25 километри северозападно од Хале (Зале).
Природонаучен музеј на Македонија
Природонаучен музеј на Македонија — национален музеј што собира и чува, проучува, депонира и изложува природното богатство на Македонија. Тоа е најстарата биолошка усатнова во земјата која на простор од 1.400 м2 го претставува богатството на македонската геа, флора и фауна.
Има постојани изложби на: минерали и карпи, фосили, растенија, безрбетници, инсекти, риби, водоземци и влекачи, птици и цицачи. Во Музејот се организираат и тематски изложби.
Зградата на Природонаучниот музеј на Македонија се наоѓа во склопот на Зоолошката градина во Скопје, но работи како посебна институција. Работното време е од 9.00 до 16.00 часот, секој ден, освен понеделник.
Прва фаза
Иако Македонија отсекогаш го привлекувала вниманието на многу истражувачи, пред сè поради својата местоположба во централниот дел на Балканскиот Полуостров, развиената геоморфологија, влијанијата на континентална и средоземна клима и богатата и хетерогена флора и фауна, сепак, историските податоци зборуваат дека во периодот на турското владеење, интересот на европските истражувачи за овие простори не бил така голем.
Ваквата состојбата се менува за време на Првата светска војна, кога во рамките на Генералштабот на германската армија се формира специјална истражувачка комисија, т.н. „Комисија за македонско земјознание“ (Mazedonishe Landeskundliche Kommission). Со оваа Комисија раководел познатиот истражувач на природата, проф. д-р Франц Дофлајн кој бил професор по зоологија на Универзитетот во Вроцлав, (тогаш Бреслау, Германија). Извештајот од целокупните теренски истражувања е публициран од страна на Дофлајн (1921), во неговото животно дело, монографијата Mazedonien („Македонија“). Излегувањето на оваа книга за Македонија, видно го зголемува интересот за природното богатство на нашата земја.
По осознавањето на податоците од монографијата, младиот вљубеник и истражувач на природата, д-р Станко Караман, решава да дојде во Македонија во 1922 година. За време на својот прв престој, тој врши интензивно истражување на рибната фауна, како резултат на што во 1924 година ја издава студијата Pisces Macedoniae. Богатството и разновидноста на живиот свет, придонеле тој да донесе одлука за дефинитивно останување на овие простори, во 1924 година. Живее во Македонија, со огромна љубов и интерес кон нејзиниот жив свет, на кој го посветува целиот живот. Резултатите од неговата научно-истражувачка работа набргу стануваат видливи за јавноста. Преку повеќе печатени трудови тој успева да го зголеми интересот кај странските истражувачи за природното богатство на Македонија.
Иако бил целосно преокупиран со колекционерската и научно-истражувачката работа, идејата за формирање на Зоолошки музеј кај него е цело време присутна. Во 1926 година тој успева да ја преточи во реалност. И така, на овие простори започнал да функционира еден мал зоолошки музеј, од кој потекнува денешниот Природонаучен музеј на Македонија.
Евангелско-конгрешанска црква
Евангелска-конгрешанска црква — евангелско-протестантска црква и е дел од Евангелско-протестантската иницијатива.
Природонаучен музеј на Македонија
Прва фаза
Со јасна концепција за организација и развој на Музејот, д-р Караман бил на чело на институцијата сè до започнувањето на Втората светска војна. Иако на почетокот се судрил со низа проблеми, тој во ниту еден момент не ја напуштил својата визија за развој на колекционерската, научно-истражувачката, издавачката и изложбената дејност на Музејот. Како единствен научен работник во тој период, заедно со уште еден препаратор и едно техничко лице, тој колекционирал и формирал богати збирки на животни.
Евангелско-конгрешанска црква
Историја
Група од триесетмина луѓе од методистичката црква, кои уште од 1987 година редовно се собирале по домовите, каде одржувале богослужби, молитви, обожавање на Бог и евангелизирање, во 1989 година стапила во допир со конгрешаните во Соединетите Држави, преку Мајкл Џонсон. Во ноември 1990 година, во вилата на Владо Карамазов, 60-мина членови го одржале основачкото собрание на Евангелско-конгрешанската црква. На собранието присуствувал претседателот на Светскиот сојуз на конгрешанските цркви, Клиф Кристенсени и генералниот секретар Давид Саундерс. Оттогаш, оваа црква станала дел од Светската асоцијација на евангелско-конгрешански цркви. Регистрацијата била на 20 ноември 1990 година, а името е земено во спомен и во обид да се возобнови конгрегациската црква којашто постоела до 1922 година, пред админи­стративно да прејде во методистичка црква.
Природонаучен музеј на Македонија
Прва фаза
Набргу по основањето, како резултат на брзиот развој, двете училници од музичкото училиште во кои бил сместен Музејот, станале претесни. Тоа било и причина да се бараат нови простории за Музејот. Тој набргу се преселил во една зграда во Дебар Маало каде останал сè до 1934 година. Кога станало очигледно дека условите за работа и во овие простории не се соодветни, Музејот повторно се преселил во Градскиот парк, во зградата на кафеаната „Кермес”. Во 1939 година, поради недостаток на простор, Музејот се сели во поголема зграда на булевар „Илинден” бр. 80.
Евангелско-конгрешанска црква
Историја
Црквата повторно го вовела управувањето од конгрегациски тип и црковниот завет, а го прифатила крштевањето верници. Во базенот „Карпош“, на 18 декември 1994 година биле покрстени 16 луѓе, од пастор Никола Неделчев од Софија и Дик Волтон, професор на „Логос“, евангелско теолошко училиште од Софија, Бугарија. По крштавањето, црквата се собирала во изнајмен простор во Ново Маало. Васе Азманов бил назначен за одговорно лице, а духовниот одбор го сочинувале: Владо Карамазов, Божин Костадинов, Павле Костадинов, Коста Карамазов, Драган Цикалов, Стефан Манчев, Илија Цеков и Киро Милчев. Проповедник бил Павле Костадинов.
Природонаучен музеј на Македонија
Прва фаза
Првите два ката во оваа зграда биле користени за музејските изложби, а на третиот кат биле сместени канцелариите, лабораториите и депоата. Тука се создале соодветни услови за интензивирање на музејската дејност, особено на колекционерската и научноистражувачката, кои под раководство на д-р Караман бргу се развивале. Во тој период (1939), за одбележување е и излегувањето на првото музејско списание Analles во чии седум броја се изложени резултатите од научно-истражувачките активности.
Евангелско-конгрешанска црква
Историја
Во евангелско-конгрешанската црква, во соработка со конгрешанската мисија од САД, во 1992 година дојде првиот мисионер Ерик Палмквист, а подоцна Филип Џексон и редица други, кои ги зголемиле активностите на црквата и започнале домашни заедништва во неколку населби во Скопје. Во 1993 година бил изнајмен простор на бул. Илинден, и црквата во следните три години нараснала со групи во Драчево и Шуто Оризари, каде што започнала црква со богослужби на ромски јазик.
Заедништвата на евангелско-конгрешанската црква во Шуто Оризари, прераснала во црква „Неви Гили“ во 2001 година и за неа бил одговорен Усеин Раман, додека за онаа во Драчево во 2006 год., одговорен е Тале Талевски. Постојат и црковни заедници во Свети Николе и с. Пеширово, основани во 2004 год., во с. Волково (2007), во Горно Лисиче и Ѓорче Петров (2009), како и во Топаана, во 2011 година. Членството на ЕКЦ се проценува на 530 членови и служат три пастори и 12 евангелизатори.
Природонаучен музеј на Македонија
Трета фаза
Во 1945 година, веднаш по завршувањето на Втората светска војна, за директор на Музејот бил назначен дипломираниот биолог Петар Икономов. Како млад истражувач, тој презема иницијатива за интензивирање на музејските активности, особено на полето на теренските истражувања и колекционирање, оспособување на технички кадри и поставување нови изложби.
По завршувањето на првата генерација дипломирани биолози на Филозофскиот факултет во Скопје, создадени се услови за брз развој на Природонаучниот музеј. Прво се формираат хидробиолошкото, ботаничкото и палеонтолошкото одделение, а подоцна и ентомолошкото, одделението за препарирање и библиотеката.
Со добро обучен технички и научен кадар и богат фонд на фаунистички материјали, во Музејот се создале услови за претставување на богата по содржини изложбена дејност. Во периодот од 1949-1954 година биле изработени дермопластични препарати од риби и цицачи, а посебно внимание се посветило и на преуредувањето на старите изложби. При уредувањето на изложбите, почнал да се применува и нов метод за изработка на флористички материјали, кои комбинирани со абиотичките овозможиле автентично прикажување на природата. На ваков начин Музејот станал институција во која современата музеологија имала постојана примена.
Во годините потоа, се преуредувале изложбите на птици, цицачи, водоземци, влекачи, како и ентомолошката и ботаничката изложба. Покрај тоа, биле уредени и 30 диорами со мотиви од природни живеалишта на некои наши покарактеристични птици и цицачи.
Благодарение на меѓународниот интерес за овие публикации и размената со голем број домашни и странски институции, денес музејската библиотека располага со околу 50.000 библиотечни единици.
Покрај научно-истражувачката и изложбената дејност, во тие години, Музејот ја развивал и просветно-педагошката дејност. Се подготвувале разни тематски изложби, прилагодени на наставните програми по биологија, со што се правел напор да се зголеми бројот на музејските посетители.
Четврта фаза - современа
Долгогодишните резултати од работата на Музејот, во еден миг ги уништил катастрофалниот земјотрес во Скопје, во 1963 година. Музејската зграда била оштетена, како и музејските депоа со научните збирки. Се загубија засекогаш голем број типски материјали. По земјотресот, Музејот се сели во три монтажни згради, од кои во двете биле сместени музејските експонати, а во третата лабораториите и работилниците.
Новонастанатата состојба не ги задоволувала минималните услови за нормално работење на Музејот. Поради тоа, вработените заедно со тогашниот директор Ристо Групче, почнале да размислуваат за една нова организација и функција на Природонаучниот музеј на Македонија. По изградбата на новата музејска зграда, Музејот се вселува во неа 1969 година. Просторот од 1400 м2, наменет за постојаните изложби требало да биде што поскоро пополнет. Тоа бил голем предизвик за вработените, кои имале обврска да ја изработат концепцијата за постојаните музејски изложби.
Реализацијата на првата фаза започнала во 1969 година, а завршила во 1976 година. Со неа биле поставени изложбите на приземјето, во кои се изложувале карпи и минерали, фосили, растенија, безрбетници и инсекти. По завршувањето на изложбите на приземјето, следејќи го истиот концепт, започнала изработката на изведбените елаборати за претставување на ’рбетниците од Македонија. Со целосното поставување на изложбите во 1981 година, Природонаучниот музеј станува една од првите музејски институции во Државата, кои имаат реализирано свои постојани изложби.
Научно-истражувачка работа
Научно-истражувачката дејност во Музејот, исто така, има долга традиција. Нејзините почетоци се поврзани со името на д-р Станко Караман, кој интензивно истражувал поголем број животински групи, вклучително риби, водоземци, влекачи, птици, цицачи, како и одредени инвертебратни групи, фокусирајќи се подоцна на фауната на подземните води. Овие плодни научни истражувања беа продолжени подоцна од новите музејски генерации на научни работници.
Соработки
Преку многубројните научни проекти, во кои учествуваа домашни и странски експерти, реализирани се голем број истражувања врз фосилната и рецентна фауна во земјата. Резултатите од ваквите истражувања во најголем дел се печатени во музејските изданија.
Како најстара биолошка и национална институција, Природонаучниот музеј на Македонија континуирано соработува со сродни институции од земјата и странство. Во последните неколку години посебно е интензивирана соработката на полето на изложбената дејност, преку гостувања на тематски изложби во други градови во земјата и странство, кои го претставуваат природното богатство и биолошката разновидност на Македонија.
Минерали и карпи
Богатството и разновидноста на минерали и руди во Македонија се потврдува со фактот што во поранешна Југославија, од откриените 12 минерали, 9 се наоѓаат тука: лорандит, врбаит, косматит, рагенит, пикополит, парапиеротит, македонит, ребулит, симонит. Сместена на приземјето, во оваа постојана изложба прикажана е богата збирка од карпи и минерали во Република Македонија. Дел од карпите претставуваат значаен градежноархитектонски украсен материјал (гранит, мермер, сиенит, бреча, габро).
Составот и генезата на минералите што се среќаваат кај нас, претставува ретко природно богатство во светски рамки. Некои од минералите за првпат се откриени во Македонија: ребулит, доралшарит и јанковицит од наоѓалиштето Алшар кај Кавадарци, додека наоѓалиштето Алинци кај Прилеп претставува единствено наоѓалиште во светот за минералот македонит. Единствено наоѓалиште во светот на минералот косматит е рудникот за мермер Сивец кај Прилеп. Во следните витрини се претставени петрографските реткости од карбонатниот комплекс кај Крива Лакавица, Радовишко, со карбонатни и силикатни карпи искристализирани со карбонатна магма. Вакво наоѓалиште во Европа, постои само уште во Германија. Во изложбата на Музејот е прикажан само мал дел од минералното богатство на Македонија.
Во изложбата особено внимание привлекува единствениот метеорит најден на територијата на Македонија, наречен Струшки, кој по состав е силикатно-железен хондритен метеорит.
Фосили
Во првиот дел од палеонтолошката изложба е претставена геолошката историја на Земјата и еволуцијата на растителниот и животинскиот свет низ геолошките ери, периоди и епохи. Во овој дел, на сликовит начин, преку карти, цртежи и илустрации се претставени постарите геолошки ери и периоди. Од фосилната фауна, низ палеозојската ера доминираат трилобитите, најстари фосили откриени во Македонија, со старост од над 550 милиони години.
Во вториот дел од изложбата, претставен е богат фосилен материјал од помладата геолошка историја. Оваа фауна е претставена со фосилни остатоци од изумрени видови на слонови, жирафи, носорози, антилопи, хипариони, мајмуни, сабјест тигар и други животни, кои живееле на територијата на денешна Република Македонија, пред 8 до 10 милиони години, во плиоценот. Особено импресивни се бивните — втори горни секачи, што му припаѓале на Bunolophodont sp., со должина над 4 метри. Животното тежело веројатно 5 тона.
Растенија
Територијата на Република Македонија се одликува со големо флористичко богатство, во кое доминираат вишите растенија, претставени со околу 3.700 видови. Во рамките на вишите растенија, најбројна група се цветните (скриеносемените) растенија со околу 3.200 видови, потоа следуваат мововите со околу 400 видови и папратите со 42 видови.
Рецентната флора на вишите растенија претставува мозаик од хетерогени флорни елементи: терциерни реликти, средоземни, грчко-малоазиски, илирски, кавкаски, средноевропски, евроазиски, аркто-алпски и космополитски. Покрај многубројните балкански ендемити, во флората на вишите растенија се присутни и 117 видови македонски ендемити. Во постојаната ботаничка изложба, од таксономски аспект, прикажани се вкупно 600 видови од нижите и вишите растенија, што претставува само мал дел од целокупната флора на Македонија. Во првите витрини на изложбата се прикажани нижите растенија: алгите, габите и лишаите; потоа следуваат мововите, папратите и иглолисните од вишите растенија. Многубројните виши растенија се претставени со одлики на цветниците; лилиумовите растенија; тревите. Богатата ендемска флора на Македонија е претставена во неколку витрини. Следуваат витрините со: паразитски растенија; деловите на растенијата: лист, стебло, цвет, корен; буковите растенија; трендафиловите; пеперугоцветните; здравците; генцијановите; усноцветните; сложеноцветните. Во посебна витрина се прикажани и лековитите растенија, а во централните витрини има неколку диорами со покарактеристични биоценози, како што се: букова шума, реликтниот папрат Osmunda regalis и познатиот ендемит Ramonda nathalie, високопланинска ливада и дел од макијата со познатото растение Dracuncalus vulgaris, барска вегетација со локвањот, трската и тифата итн.
Безрбетници
До сега се опишани 1.072.000 животински видови, а се претпоставува дека бројот е најмалку 2 милиона. Поделбата на животните на ’рбетници и безрбетници не е природно групирање, но е погоден начин да се опише една група животни, наспроти единствениот тип ’рбетни животни. Фауната на безрбетниците во Македонија не е доволно проучена, но има една одлика: има многу ендемски форми што го населуваат Охридското Езеро, како што се некои видови сунѓери, црви, мекотели и сл. Во изложбата најпрво се претставени сунѓерите, од Охридското, Преспанското и Дојранското Езеро, и најпознатиот меѓу нив - Ochridospongia rotunda. Следните експонати се: плоскатите глисти, валчестите глисти, прстенестите глисти, членконогите и мекотелите. Членконогите се претставени со вишите и нижите ракови; пајаковидните со скорпиите, крлежите и пајаците; стоногалките и шкраплите; мекотелите со полжавите и школките.
Инсекти
Инсектите, заедно со пајаците, стоногалките, раковите и другите раководни животни припаѓаат кон типот членконоги (Arthropoda). Тие се најмногубројна група организми кои ги населуваат трите животни средини: копното, воздухот и водата. Досега се утрвдени преку еден милион видови, различни по форма, боја и големина. Изложбата во Музејот ги содржи само крилните инсекти, изведено на паноа или во диорами во животната средина. На почетокот од изложбата се прикажани анатомијата, морфологијата и биологијата на инсектите, а потоа е претставен биолошкиот феномен на нецелосната и целосната преобразба (метаморфоза). Во витрините се претставени разни инсекти: гнезда од социјални осички, водни коњчиња, правокрилци, дрвеници, пеперуги. Во централниот дел на изложбата има три големи диорами со мотиви од шума со шумски мравки, скачки и дел од брегот на Преспанското Езеро со претставници од водните коњчиња. На спротивната страна има повеќе мали диорами со примероци од тврдокрилците и пеперугите.
Риби
Фауната на рибите во Македонија потекнува од трите речни слива: Вардарскиот со Дојранското Езеро, Јадранскиот со Преспанското и Охридското Езеро и реката Црн Дрим, и Беломорскиот, со реката Струмица (притока на Струма). Иако територијално Македонија е мало подрачје, таа изобилува со различни видови риби, од кои најголемиот дел ѝ припаѓа на семејството шарани. Во Охридското Езеро и реката Дрим е присутно големо богатство ендемски видови: охридската пастрмка, белвицата, грунецот, моранецот, малото грунче и др. Изложбата на риби во Природонаучниот музеј започнува со прикажување на надворешната градба на шаранот, како типичен претставник на рибите во Македонија, со посебен осврт кон внатрешните органи, скелетот, рибниот меур и страничната линија. Потоа е прикажана градбата на органите за репродукција, видовите јајца, шематски приказ на градбата на јајцеклетката, оплодувањето, ембрионалниот развиток и неговата зависност од температурата на водата. На паноата се претставени рибите на Македонија, и пооделно на Охридското Езеро, Преспанското Езеро, Дојранското Езеро, реките Вардар и Струмица, како и ендемските и реликтните видови во Македонија. Посебно место ѝ е дадено на јагулата која ја има во нашите езера и реки, а опишан е нејзиниот „свадбен пат“ до Сарагасовото Море. На повеќе места се уредени диорами со карактеристични места на живеење на рибите.
Водоземци и влекачи
Фауната на водоземците и влекачите во Музејот е претставена со вкупно 47 претставници или поточно со 15 вида водоземци и 32 видови влекачи. Класата на водоземците ја сочинуваат еден вид дождалец, четири вида мрморци (tritoni) и десет вида жаби. Класата на влекачи опфаќа четири вида желки, 12 вида гуштери и 16 вида змии.
Во постојаната изложба на водоземци и влекачи изложени се вкупно 86 експонати. Тие ги вклучуваат сите досега регистрирани видови од нашата херпотофауна. Поголемиот број од нив се вклучени во диорами, во кои се прикажани нивните карактеристични природни средини.
Птици
Птиците се разликуваат од другите ’рбетници по перјаната покривка на телото, со видоизменети предни крајници во крилја и со високоразвиен нервен систем. Најголемиот број птици се среќаваат во тропскиот појас на Јужна Америка, Африка и Азија. Во светот има околу 10.000 вида птици и 22.000 подвида. Диверзитетот на орнитофауната во Македонија опфаќа 319 вида и 19 подвида птици, или вкупно 338 таксони, што претставува 62% од вкупниот број видови регистрирани во Европа. Од овој број, 213 видови се гнездилки, додека останатите се јавуваат само во текот на зимата или во периодите на миграција.
Најзначајни центри на диверзитетот на орнитофауната се трите природни езера - за водните птици, клисурите на реките - за грабливите птици и планинските масиви во Западна Македонија - за бореалниот и аркто-алпинскиот комплекс видови. Помеѓу ’рбетниците, изразено во апсолутен број видови, со 66 загрозени, птиците се на прво место.
Изложбата започнува со две витрини во кои е прикажана надворешната и внатрешната градба на телото, со посебно нагласени специфичности: перјаната покривка, крилјата, внатрешните органи и скелетот. Фаунистичкиот преглед започнува со приказ на птиците од семејствата нуркачи (Podicipedidae) и морски нуркачи (Gaviidae), застапени со мал број видови. Тоа се птици врзани за езерата и блатата (водите) кои се добри пливачи, одлични нуркачи и слаби летачи. Северните нуркачи само во текот на зимата се задржуваат во нашите краишта. Во овој дел на изложбата се прикажани и неколку диорами во кои се гледаат големиот корморан во гнездо со младенчињата, повеќе видови птици, жители на трската, блатата и плитките бари и др. Во следните витрини е даден преглед на претставниците од семејствата на чапјите, кормораните и патките; прикажани се повеќе видови чапји, нуркачи, некои видови ибиси, диви гуски и речиси сите видови патки, завршувајќи со пеликаните и лебедите. Потоа се претставени ловните птици, еребиците, фазаните, шлуките; а во следните витрини грабливите птици, семејствата на јастребите и соколите, кои за жал, сè помалку ги има и на некои од нив им се заканува истребување. Понатаму се претставени семејствата на фазаните, тетребите и дроплите; од кои особено е интересен големиот тетреб кој се среќава во некои наши планини, како на пример, Шар Планина; како и големата дропла која ја посетува нашата земја само во долгите снежни зими. Во изложбата, во неколку витрини се прикажани претставниците на блатните кокошки, мочварките и галебите, кои се претежно птици преселници и се задржуваат во Македонија само при пресебата од север кон југ и обратно, а престојот им зависи од временските услови. Во одделна витрина се претставени семејствата на утките и гулабите; а во овој дел има и повеќе диорами со карактеристичните места на живеење на еребиците, модровраните, кукумјавките.
Во голема диорама е прикажан дел од Демиркаписката Клисура на која ги гледаме белоглавите мршојадци, заедно со чавките, гавранот и страчките како се хранат со мрша од коза. Во следната витрина се изложени клукајдрвците, па ластовиците, чучурлигите и тресиопашките. Во овој дел, исто така, има неколку диорами, со пчеларките, водниот кос, славејчето и нивните карактеристични места на живеење. Сврачињата, карполазачот, водниот кос и славејот се прикажани во одделна витрина. Во средишна витрина се претставени градбите на гнездата, а потоа следуваат најситните птици - грмушарите, и најмалите од нив, палчето и царчињата. При крајот на изложбата се прикажани уште малите до средни птици, сипките, дроздовите и стрнарките; а последната витрина е со зебите (ѕвингалките), врапчињата и враните. Во постојаните изложби на Музејот, прикажани се вкупно 253 видa птици, со 459 препарирани експонати, по систематска припадност и во нивните природни живеалишта.
Цицачи
На територијата на Македонија досега се регистрирани вкупно 84 вида цицачи или повеќе од половина од вкупниот број копнени цицачи регистрирани во Европа.
Редовите глодачи (Rodentia) и лилјаци (Chiroptera), и двата со по 26 видa се најбогато застапени со видови. Потоа следува редот ѕверови (Carnivora) со 13, инсектојадни цицачи (Insectivora) со 11, парнокопитни цицачи (Artiodactyla) со 6 и зајаковидни цицачи (Lagomorpha)  со 2 вида. Од вкупниот број цицачи, 16 вида или 19% се вклучени во категоријата на загрозени видови.
Чесменски столб
Чесменски столб (Чесменская колонна) — рострален победнички столб во Катеринскиот парк на катеринскиот дворец, поранешна руска кралска резиденција во Царское Село, а предградие на Санкт Петербург. Столбот ги одбележува трите победи на руската морнарица во 1768–1774 година Руско-турска војна: Битката кај Хиос, Битката кај Чесма и Битката кај Митилена. Изграден е од 1774 до 1778 година во големото езерце на пејзажниот парк на Палатата Катерина според дизајните на Антонио Риналди.
Историја
Столбот на Големото Езерце Парк Екатеринински е подигната во чест на победата на руската флота во |}} (5-7 јули) 1770 година, за време на [[Руско-турска војна (1768-1774)|Руско-турска војна од 1768-1774 година. За значењето на оваа победа за Руската империја сведочи фактот дека битката била одбележана одеднаш со голем број споменици во предградијата на Санкт Петербурга. Покрај Чесменскиот столб во Царское село, во Паркот на палатата Гатчина се појави Обелиск на Чешме, во близина на патишта од Санкт Петербург до Царское Село беа подигнати на патот Палата Чесме и Црквата Чесме, во Голема Палата Петерхоф е дизајниран споменик Сала Чесме. Во 19 век, една од предните галерии на Great Gatchina Palace стана позната како Chesme
Проектот споменика е изготвен од италијанскиот архитект Антонио Риналди во 1771 година.
Моделот земен како основа за проектот бил типот на рострален столб, може да се следи од ерата на Стариот Рим, конкретно од столбот конзул Гаја Дуилиус во римскифорум, кој бил основан во чест на Битката кај Мила 260 п.н.е., период од Првата пунска војна Рим со Картагина - првата позната поморска победа на Римјаните. Идејата на Риналди беше единствена во многу аспекти, бидејќи во современата странска практика немаше дизајни на колони украсени со ростер (предни краеви) на брод; само во 1780-тите во Франција се појавија архитектонски проекти со рострални столбови.
Во истата 1771 година, царицата Катерина II го одобрила цртањето на споменикот и му наредила на шефот на Градежната канцеларија Катедрала Свети Исак Грофот Ја. А. Брус да подготви столб за идниот споменик и да ја испрати на делови до Царское Село, укажувајќи дека грофот треба да го држи ова прашање под негова посебна контрола. Авторот на еден од првите водичи во Руската империја (1830) И. Ф. Јаковкин, кој работел во архивата Администрација на палатата Царское Село, веројатно сметал дека грофот Брус е автор на самиот проект. Во секој случај, според кој пишувал за Царское Село на почетокот на 20 век, на документите поврзани со изградбата на столбот, складирани во управата на палатата, раката на Јаковкин напишала белешка „според цртежите на грофот Брус“.
Војна и обнова
За време на окупација на градот Пушкин во годините на Втората светска војна, столбот Чесме е значително оштетен. Багажникот на столбот е оштетен од гранати. Украдени се три бронзени барелјефи од постаментот на споменикот. Еден од нив, тешко оштетен, беше пронајден во близина на станицата Антрошино, на неколку километри од Царско Село, во близина на топилница за бакар организирана за потребите на Германските трупи. Големи фрагменти од барелјефи беа пронајдени последователно на дното на Големото езерце. Украдени се бронзените букви од комеморативната плоча на четвртата страна на постаментот. Според некои извештаи, напаѓачите се обиделе да ја соборат столбот со јаже прикачено на тенк.
Првата реставрација на споменикот е извршена во 1953-1954 година од страна на Специјалните научно-реставраторски производствени работилници. Е. Л. Турова и Л.В. Јемина подготвија историска белешка, која стана научна основа за реставрација на споменикот. Архитект А. А. Кедрински и техничарот А. Е. Полјаков развија проекти за пресоздавање на скулптурните украси на столжбот. Надоместокот за загубата на каменот стана тешка задача. Специјалистот за реставрација на мермер В. работилница за подготовка и прелиминарна обработка на потребните за реставрација на камен. Сепак, начинот на надоместување на загубите со влошки се сметаше за несоодветен, бидејќи доведе до дополнително уништување на материјалот, а оштетувањето на столбот беше елиминирано со методот мастика, под надзор на истражувач I. G. Blak
Во 1994-1996 година, според проектот на А. А. Кедрински, вајарот В. Г. ги обновиизгубените барелјефи. Во јуни 1996 година, како дел од прославата на 300-годишнината од [[Морнарицата на Руската Федерација|Руската морнарица, тие беа поставени на нивните оригинални места на пиедесталот на столбот. Во 2001 година, Владата на Руската Федерација го додаде споменикот на списокот на објекти на историско и културно наследство од федерално значење. Во 2017-2019 година, преку напорите на работилницата за реставрација на наследството, столбот бил испитан, а потоа повторно обновен. Обновен е и преживеаниот дел од историскиот барелјеф поставен на северниот брег на Големото езерце.
Опис
Големото езерце е композициски центар на пејзажниот дел на паркот Кетрин. Чесменскиот столб, сместена во близина на островот во средината на резервоарот, делува како една од доминантна на околниот пејзаж. Во однос на бојата, боите на мермерите и гранитите на конструкцијата, во комбинација со темните дамки од бронзените елементи, се конзистентни со меките нијанси на површината на водата. Позадината на споменикот се групи дрвја на островот и покрај бреговите на езерцето. Другите објекти на парковиот комплекс сместен во близина на езерцето Бољшој се гледаат од столбот - Сала на островот (се наоѓа на централниот остров, во непосредна близина на Чесменскаја Колона), Адмиралштаб, Грото, Турска бања. Споменикот е видлив од Галерија Камерон.
Беркау
Беркау (Berkau) — село и поранешна општина во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Бизмарк.
Бизмарк (Германија)
Бизмарк (Bismark) — град во округот Штендал, во историскиот регион Алтмарк, во северниот дел на Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа околу 22 километри западно од Штендал.
Во раниот 12 век, површината била под власт на Алберт Мечката и била населена од селани, кои потекнувале од Долните земји. Името на градот е изведено од блискиот поток Бизе (по bies што значи брзи растенија), притока на Аланд; иако исто така може да се однесува на бискупски марш, посед на бискупите од Хафелберг, спомнат во 1209 во декрет издаден од асканискиот гроф Алберт Втори. Со Алтмарк, Бизмарк бил дел од Грофовија Бранденбург, додека не бил приклучен кон пруската Провинција Саксонија.
Хербордус од Бизмарк бил спомнат како градоначалник на Штендал околу 1280. Неговиот наследник Ото фон Бизмарк го добил статусот почесен граѓанин на Бизмарк во 1895.
По административната реформа, која влегла во сила од 1 јануари 2010, градот Бизмарк се состои од поранешните општини Бадинген, Беркау, Бисте, Доберкау, Гарлип, Грасау, Хоенвулш, Холцхаузен, Кетен, Кледен, Кенигде, Кремкау, Месдорф, Кверштет, Шеплиц, Шерникау, Шорштет и Штајнфелд.
Џамија Масџид Раја
Џамијата Масџид Раја е муслимански храм кој се наоѓа во Бинтан, Индонезија. Оваа џамија била изградена во 1844 година.
Пантограф
Пантограф – уред кој се наоѓа на кровот на возило на електричен погон (локомотива, трамвај, тролејбус) преку кој се пренесува електричната енергија од контактниот електроспроводник до возилото.
Пантографот го измислил германскиот инженер Валтер Рајхел (Сименс и Халске) во 1879 година.
Хабсбуршка Шпанија
Топонимот Хабсбуршка Шпанија се однесува на периодот од историјата на Шпанија во текот на 16 век и 17 век (1516-1700), кога Шпанија била управувана од Хабсбуршката династија. Под нејзино владеење, односно во времето на Карло V и Филип II, Шпанија била една од најголемите светски сили која контролирала делови од територијата на Америка до Филипините во Азија, Франција, Бенелукс, Германија, поголемиот дел од денешна Италија во Европа, а од 1580-1640 ја вклучувала и Португалија. Поради оваа причина, овој период на шпанската историја, исто така, бил познат како „ера на експанзија“. Во времето на последниот хабсбуршки крал, во втората половина на 17 век, Шпанија постепено навлегувала во политички и културен пад.
Својата поморска надмоќ Шпанија ја докажала по победата на Османлиите во Битката кај Лепанто во 1571 година, како и серија победи кои ги издвојувала против Англија во Англо-шпанската војна во периодот од 1585 до 1604 година. Но во средината на 17 век Шпанија започнала да ги губи битките од Република Холандија. Следувала Триесетгодишната војна, во која Шпанија и нејзината коалиција биле поразени од страна на Франција, која била предводена од кралот Луј XIV. Хабсбуршкото владеење на Шпанија завршило по смртта на последниот хабсбуршки крал на Шпанија, Карлос II, што резултирало со започнување на Војната за шпанското наследство.
Електромоторна сила
Електромоторна сила, наречена и ЕМС (ознака \mathcal{E}, и единица мерка еден волт), — напонот развиен од страна на било кој извор на електрична енергија, како што се батеријата или динамо. Генерално се дефинира како електричен потенцијал на изворот во едно коло. Уред кој е снабдувач со електрична енергија се нарекува извор на електромоторна сила или  'емс' . Емс може да се добие од хемиски, механички и други облици на енергија преку електрична енергија. Добиената електрична енергија од таков уред е исто така позната како ЕМС.
Зборот "сила" во овој случај не се користи за да се означи механичка Сила, која се мери во Њутни, туку еден потенцијал, или енергија по единица на напојување, која се мери во волти.
Кај електромагнетната индукција, ЕМС може да се дефинира околу затворена јамка како електромагнетна работа што ќе се направи на еден полнеж ако направи еден круг околу таа јамка. (Иако полнежот се движи низ целата јамка, тој истовремено може да ја изгуби енергија во вид на топлинска енергија преку отпорот.) За временско променлив магнетен флукс поврзуван со јамката, а  потенцијалното електрично скаларно поле не е дефинирано поради циркулирачкото електрично векторско поле, но сепак постои ЕМС и таа може да се измери како виртуелен електричен потенцијал околу таа јамка.
Во случај на двотерминален уред (како што е електрохемиската ќелија или електромагнетниот генератор) кој е моделиран како Тевениново еквивалентно коло, еквивалентната ЕМС може да се измери како отворено коло на разлика на потенцијали или напонска разлика помеѓу два терминала. Оваа потенцијална разлика може да создаде тек на струја доколку се додаде надворешното коло на терминалите.
Уредите кои можат да создадат ЕМС се: електрохемиски ќелии, термоелектрични уреди, сончеви ќелии, фотодиоди, електрични генератори, трансформатори, па дури и Ван де Графов генератор. Во природата, ЕМС се создава кога осцилациите на магнетно поле се случуваат преку одредена површината. Со менувањето на Земјиното магнетно поле за време на геомагнетна бура, се индуцира струја во електричната мрежа, додека линиите на магнетното поле се преместуваат и се сечат низ проводниците.
Кај батеријата, поделбата на напојувањето кое доведува до зголемување на промената на напонот помеѓу терминалите, се остварува од страна на хемиски реакции на електродите кои ја претвораат хемиската потенцијална енергија во електромагнетна потенцијална енергија. Волтаичната ќелија може да се смета како „полнежна пумпа“ со атомски димензии на секоја од електродите, тоа:
<blockquote href="геомагнетна бура">За извор на ЕМС може да се смета и како еден вид на „полнежна пумпа“ '' која што дејствува за да се движи позитивниот полнеж од низок потенцијал преку нејзината внатрешност до точка на висок потенцијал. ... Со хемиски, механички или други средства, изворот на ЕМС врши работа  dW  на ова напојување за да се движи кон високо потенцијалниот терминал. ЕМС ℰ  на изворот се дефинира како работа "dW " направена за полнеж  dq :  ℰ  =  dW / dq .''