Витни_Хјустон
1995-1997: Waiting to Exhale, The Preacher’S Wife и Cinderella
Во 1995 година, Хјустон глумеше заедно со Ангела Басет, Лорета Девин и Лела Рочон во нејзиниот втор филм “Waiting to Exhale”, филм за четири афроамерикански жени кои се борат со љубовните врски. Хјустон го играше главниот лик Савана Џексон, ТВ продуцентка која е вљубена во оженет маж. Таа ја прифати улогата бидејќи го виде филмот како “подобрување на сликата за црните жени, бидејќи ги претставува и како професионалци и како грижливи мајки. Откако веднаш се најде на местото број еден и заработувајќи 67 милиони долари во Соединетите држави и 81 милион долари ширум светот, докажа дека филмот, првенствено насочен кон црната публика може да премине во успех, додека им го отвори и патот на други црнечки филмови како што се “How Stella Got Her Groove Back” и “Tyler Perry”, филмови што станаа популарни во 2000-тите Филмот е исто така познат по отсликувањето на црните жени како граѓани од силна средна класа што е спротивно на стереотипите. Во целост повеќето коментари беа позитивни. The New York Time напиша дека “г-ца Хјустон ја отфрлила нејзината одбранбена надменост, што направи нејзиниот портрет на поп-ѕвезда во “The Bodyguard” да изгледа толку далечен”. Хјустон беше номинирана за наградата NAACP Image за “Најдобра глумица во филм “ но изгуби од нејзината колешка Басет. Саунтрак за филмот, “Waiting to Exhale”: Оригиналниот саунтрак албум беше продуциран од Хјустон и Бејбифејс. Иако Бејбифејс првенствено сакаше Хјустон да го сниме целиот албум, таа одби. Наместо тоа, таа сакаше “да биде албум од жени со разлика во вокалите” и затоа за саундтракот собра неколку афроамерикански артистки за заедно да ја пренесат филмската силна женска порака. Како резултат на тоа, албумот беше оформен од модерни R&B женски артисти заедно со Хјустон, како Мери Џеј Блајџ, Арета Френклин, Тони Брекстон, Пети Лебел и Бренди. Албумот се искачи на место број 1, а потоа остана рекордни единаесет недели на место број 2 и осум недели на врвот на R&B топ листите. “Count On Me”, дует со Сиси Винанс, го освои врвот на US Top 10; и третата соработка на Хјустон “Why Does It Hurts So Bad” беше во Топ 30. Албумот дебитираше на место број 1 и беше оценет со 7× платина во Соединетите Држави, со испорачани седум милиони копии. Беше ранкиран како еден од 100те најдобри музики за филм. Подоцна таа година, детската добротворна организација на Хјустон беше наградена со почесна награда VH1 за целата добротворна работа. Во 1996 година, Хјустон учествуваше во празничната комедија “The Preacher’s Wife”, заедно со Дензел Вашингтон. Таа глуми црковна-пејачка која е жена на свештеник (Кортни Б. Венс). Филмот беше современа преработка на филмот од 1948 година “The Bishop’s Wife”, во кој глумеа Лорета Јанг, Дејвид Нивен и Гери Грант. Хјустон за улогата заработи 10 милиони долари, што ја направи една од најплатените глумици во Холивуд и афроамериканска глумица која најмногу заработува во Холивуд. Филмот и покрај афроамерикански имаше добар успех, заработувајќи приближно 50 милиони долари. Филмот и донесе на Хјустон намногу коментари дотогаш. The San Francisco Chronicle напиша “изгледа ангелски, го прикажува боженствениот талент, изгледајќи достоинствено и кокетно во истовреме” и дека таа “зрачи со нежна и енергична топлина, посебно кога го слави Господ во нејзиниот инзвореден глас” Хјустон беше повторно номинирана за награда NAACP Image и победи за Најдобра глумица во филм. Хјустон го сними и го продуцираше филмскиот црковен саундтрак за филмот заедно со Мервин Варен. Оригиналниот саунтрак албум за “The Preacher’s Wife” се состоеше од 6 црковни песни заедно со масовниот хор Џорџија кои беа снимени во Баптистичката црква Great Star Rising во Атланта. Хјустон исто така имаше дует со госпел легендата Ширли Кеисер. Албумот се продаде во шест милиони копии ширум светот и доби хит синглови со “I Believe in You and Me” и “Step by Step” станувајќи најдобро продаваниот црковен албум на сите времиња. Во главно, албумот доби позитвни коментари. Некои критичари како USA Today го забележа присуството на нејзината емоционална длабочина, додека The Times напиша дека “да се слуша Хјустон заедно со 35 гласа од црковниот хор, додека таа се бори да остане во чекор со нив, е да се сфати дека нејзиниот глас е создаден за тоа”. Во 1997 година, продукциската компанија на Хјустон го промени своето име во BrownHouse Productions а и се придружи и Debra Martin Chase. Нивната цел беше “да се покажат аспекти од животот на афроамериканците што дотогаш не биле прикажани на телевизискиот екран”, додека ја подобруваат сликата за афроамериканците што се прикажува на филмови и телевизија. Нивниот прв проект беше телевизиската проработка на “Пепелашка” од Роџерс и Хамершстејн. Во прилог на заедничкото продуцирање, Хјустон настапи во филмот,глумејќи ја добрата самовила заедно со Бренди, Џејсон Александар, Вупи Голдберг и Бернадет Питерс. Првeнствено на Хјустон и беше понудена улогата на Пепелашка,но се вмешаа и други проекти. Филмот е познат по расната и не-стереотипичната порака. Понатаму, Хјустон и Чејс ги добија правата за приказната на Дороти Дендриџ. Хјустон требаше да ја игра Дендриџ, која што беше првата афроамериканска глумица што беше номинирана за Оскар. Таа сакаше приказната да биде раскажана со достоинство и чест. Меѓутоа, Хали Бери исто така ги имаше правата за проектот и таа ја издаде нејзината верзија попрво. Подоцна таа година Хјустон им оддаде почит на нејзините идоли како Арета Френклин, Дајана Рос и Дион Варвик пеејќи ги нивните хитови за време на концертот Classic Whitney што се одржуваше во три часот по полноќ Вашингтон пренесуван во живо на HBO. Од овој концерт беа донирани над 300 000 долари во фондазијата за одбрана на децата. Хјустон на 12-тото издание на Soul Train музичките награди доби The Quincy Jones награда за Достигнувања во кариерата во областа на забавата.