cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Марта Костуч
Марта Костуч (8 јули 1949 година, Мус Лејк, Минесота, Соединетите Држави - 23 април 2008 година, Роки Маунт Хаус, Алберта, Канада) ― канадски ветеринар и наградуван екологист. Во нејзината ветеринарна работа, таа идентификувала репродуктивни и имунолошки проблеми меѓу добитокот добиени од загадувачите на воздухот, како сулфур диоксид, од индустријата за кисел гас во регионот. Нејзината успешна кампања за намалување на загаденоста на воздухот го означило почетокот на нејзината работа како екологист.
Костуч и нејзиниот сопруг, Том М. Костуч, се преселиле во Алберта од Минесота во 1975 година. По раѓањето имале две деца, а посвоиле и два сина. Во 2001 година, еден од нејзините синови бил обвинет дека планирал да ја убие за да добие наследство. Тој се изјаснил за виновен „за советување за извршување прекршок“ затоа што на платен убиец му понудил 40.000 долари.
Во следните години таа придонела со своите напори во различни еколошки кампањи. Тоа вклучува блокирање на хотел и одморалиште за терени за голф. Во 1998 година таа го обвинила бизнисот за превоз на песок и чакал за прекршување на сојузниот Закон за рибарство. Таа водела кампања за запирање на изградбата на браната на реката Олдман и следела правна кампања што резултирало со еколошки подобрувања на проектот кога била одобрена браната и одлуката на Врховниот суд дека заштитата на животната средина е во јурисдикција и на сојузната и на покраинската влада. Во нејзината работа на комитетот на Стратешкиот сојуз за чист воздух, таа била дел од напорите што резултирале со намалување на загадувањето на воздухот.
Во есента 2007 година, Костуч објавила дека и била дијагностицирана како терминал со атрофија на мултиплекс систем. Таа изјавила дека има намера да избере кога ќе умре, наместо да дозволи болеста да одлучи наместо неа - поддржувајќи го правото да се умре.
Почести
Во 1992 година, Костуч ја добила наградата на Смарагдната задолжбина на Алберта во категоријата Засебна посветеност.
Во 2002 година, на Костуч и биле доделени Канадските награди за животна средина: Награда на заедницата за чист воздух.
Во 2003 година, таа ја добила Наградата „Даглас Х. Пимлот“ на Природа Канада.
Во 2004 година, Албертското здружение за дивина и доделила на Костуч Награда „Албертски бранители на дивината“.
На 15 април 2008 година, Смарагдната задолжбина на Алберта објавила дека на Костуч ќе и биде врачена Посебна награда за достигнување на церемонијата на доделување награди на 3 јуни 2008 година.
На 21 април 2008 година, владата на Алберта објавила образовна стипендија што ќе се створи во името на Костуч и ќе се доделува секоја година. Стипендијата е да се финансираат луѓе од невладини организации за студии на курс за сертификати за градење консензус.
Приеполе
Приеполе е град во општина Приеполе, во областа Златибор, во Србија. Сместен е во устието на реката Милешевка во Лим, во подножјето на планината Јадовник. Во негова непосредна близина се наоѓа манастирот Милешева и стариот град Милешевац. За време на Втората светска војна, тука се водела Битката кај Приеполе. Според пописот од 2011 г. во градот живееле 13.330 жители (според пописот во 2002 година, во градот имало 15.031 жител).
Кили
Кили (маршалски: Kōle ) е корален остров во Тихиот Океан. Островот е дел од Раличките Острови во Маршалските Острови и претставува една од општините во државата. Островот има 0.93 км2, нема лагуна, нема корален гребен и пртставува еден од најмалите острови во државата. Островот се наоѓа 49 км југозападно од Џалуит. Според податоците од 2005 година, на островот живеат 600 жители.
Со брод на островот не може да се пристигне со месеци, зависно од перидот, поради лошите води. Сепак, на островот има мала писта преку која оперира Air Marshall Islands.
Историја
Германија во 1884 тврдела дела Кили е под нивна контрола, како и останатите Маршалски Острови. По Првата светска војна островот бил под јапонска управа, а по Втората светска војна под американска управа. Со независноста на Маршалските Острови, атолот станал дел од новата држава.
Кога САД ја пробувале атомската бомба на Бикини, луѓето од Бикини биле преселени на Кили. Денес луѓето на Кили се воглавно потомци на луѓето од Бикини. На Островот има две цркви и основно училиште.
Вангари Матаи
Вангари Мута Матаи ( /w æ n ɡ ɑː r i m ɑː t aɪ / ; 1 април 1940 година – 25 септември 2011 година) била кениска социјална, еколошка и политичка активистка и првата жена од Африка што ја доби Нобеловата награда за мир. Како корисник на воздушниот лифт Кенеди, таа студирала во Соединетите Држави, со диплома од Маунт Сент Схоластика и магистерска диплома од Универзитетот во Питсбург. Таа стана првата жена во Источна и Централна Африка која станала доктор по филозофија, добивајќи го својот докторат. од Универзитетот во Најроби во Кенија.
Во 1977 година, Матаи го основала Движењето Зелен појас, еколошка невладина организација фокусирана на садење дрвја, зачувување на животната средина и правата на жените. Во 1984 година, ѝ беше доделена наградата за вистински живот за „претворање на кениската еколошка дебата во масовна акција за пошумување“. Матаи беше избрана за член на Парламентот на Кенија и помеѓу јануари 2003 и ноември 2005 година служеше како помошник министер за животна средина и природни ресурси во владата на претседателот Мваи Кибаки. Таа беше почесен советник на Светскиот иден совет. Како академик и автор на неколку книги, Матаи не беше само активистка, туку и интелектуалец кој даде значителен придонес во размислувањето за екологијата, развојот, полот и африканските култури и религии.
Матаи почина од компликации од рак на јајниците на 25 септември 2011 година.
Ран живот и образование
Матаи е родена на 1 април 1940 година во селото Ихите, округот Ниери, во централните висорамнини на колонијата Кенија. Нејзиното семејство било Кикују, најнаселената етничка група во Кенија, и живеела во областа неколку генерации. Околу 1943 година, семејството на Матаи се преселило во фарма во Раседната Долина, во близина на градот Накуру, каде што нејзиниот татко нашол работа. Кон крајот на 1947 година, таа се вратила во Ихите со нејзината мајка, бидејќи двајца нејзини браќа оделе основно училиште во селото, а на фармата каде што работел нејзиниот татко немало никакво образование. Нејзиниот татко остана на фармата. Набргу потоа, на осумгодишна возраст, таа им се придружи на своите браќа во основното училиште Ихите.
На 11-годишна возраст, Матаи се преместила во средното основно училиште Сент Сесилија, интернат во католичката мисија Матари во Ниери. Матаи студирала во Сент Сесилија четири години. Во тоа време, таа течно зборувала англиски и го прифатила католицизмот. Таа била вклучена во Легијата на Марија, чии членови се обидувале „да му служат на Бога служејќи им на другите луѓе“. Студирајќи во Сент Сесилија, таа била заштитена од тековното востание на Мау Мау, што ја принудило нејзината мајка да се пресели од нивниот дом во село во Ихите. Кога ги завршила студиите таму во 1956 година, била оценета прва во своето одделение и добила прием во единственото католичко средно училиште за девојки во Кенија, средното училиште Лорето во Лимуру.
Во пролетта 1969 година, таа се вратила во Најроби за да ги продолжи студиите на Универзитетскиот колеџ во Најроби како асистент предавач. Во мај, таа и Мванги Матаи (сопруг) се венчале. Подоцна истата година, таа забременила со своето прво дете, а нејзиниот сопруг водел кампања за место во парламентот, која подоцна ја изгубил. За време на изборите, Том Мбоја, кој бил клучен во основањето на програмата што ја испрати во странство, бил убиен. Ова доведе до тоа претседателот на Кенија делотворно да стави крај на повеќепартиската демократија во Кенија. Набргу потоа се роди нејзиниот прв син Ваверу. Во 1971 година, таа стана првата жена од Источна Африка која добила докторат, нејзиниот докторат по ветеринарна анатомија, од Универзитетскиот колеџ во Најроби, кој станал Универзитетот во Најроби следната година. Ја завршила својата дисертација за развој и диференцијација на гонадите кај говедата. Нејзината ќерка Ванџира е родена во декември 1971 година.
1972–1977: Активизам и политички живот
Маатај продолжила да предава во Најроби, станувајќи виш предавач по анатомија во 1975 година, претседател на Катедрата за ветеринарна анатомија во 1976 година и вонреден професор во 1977 година. Таа била првата жена во Најроби назначена на која било од овие позиции. За тоа време, таа водела кампања за еднакви придобивки за жените кои работат во персоналот на универзитетот, одејќи дотаму што се обидуваше да го претвори здружението на академскиот кадар на универзитетот во синдикат, за да преговара за бенефиции. Судовите ја одбиле оваа понуда, но многу од нејзините барања за еднакви придобивки подоцна биле исполнети. Покрај нејзината работа на Универзитетот во Најроби, Матаи била вклучена во голем број граѓански организации во раните 1970-ти. Таа била член на здружението на Црвениот крст на Кенија, и стана негов директор во 1973 година. Таа исто така била член на Здружението на универзитетски жени во Кенија. По формирањето на Центарот за врски со животната средина во 1974 година, од Маатај било побарано да биде член на локалниот одбор, а на крајот станала претседател на одборот. Центарот за врски со животната средина работел на промовирање на учеството на невладините организации во работата на Програмата за животна средина на Обединетите нации (UNEP), чие седиште било основано во Најроби по Конференцијата на Обединетите нации за човековата животна средина одржана во Стокхолм во 1972 година. Матаи, исто така, се приклучила на Националниот совет на жени на Кенија (NCWK). Преку нејзината работа во овие различни волонтерски здруженија, на Матаи и станало очигледно дека коренот на повеќето проблеми на Кенија е деградацијата на животната средина.
Во 1977 година, Матаи разговарала со NCWK во врска со нејзиното присуство на Хабитат I. Таа предложила дополнително садење дрвја, што советот го поддржа. На 5 јуни 1977 година, одбележувајќи го Светскиот ден на животната средина, NCWK маршираше во поворка од меѓународниот конференциски центар Кенија во центарот на Најроби до паркот Камукуњи на периферијата на градот, каде што засадиле седум дрвја во чест на лидерите на историските заедници. Ова бил првиот настан на движењето Зелен појас. Матаи ги охрабри жените од Кенија да засадат расадници низ целата земја, барајќи ги блиските шуми за семиња за да растат дрвја родени во областа. Таа се согласи да им исплати на жените мала стипендија за секое расадче кое подоцна би се засадило на друго место.
Во нејзината книга од 2010 година, Replenishing the Earth: Spiritual Values for Healing Yourselves and the World, таа разговара за влијанието на Движењето Зелен појас, објаснувајќи дека семинарите за граѓански и еколошки на групата ја истакнале „важноста заедниците да преземат одговорност за своите постапки и да се мобилизираат за одговори на нивните локални потреби“, и додава: „Сите ние треба да работиме напорно за да направиме разлика во нашите соседства, региони и земји, како и во светот како целина. Тоа значи да се погрижиме да работиме напорно, да соработуваме едни со други и да се направиме подобри агенти за промена.“ Во оваа книга, таа експлицитно се занимава со религиозните традиции, вклучително и домородната кикују религија и христијанството, мобилизирајќи ги како ресурси за еколошко размислување и активизам.
Движењето Green Belt
Матаи се преселила во мал дом и се фокусирала на NCWK пред повторно да се вработи. Во текот на нејзината работа преку NCWK, таа имала можност да биде партнер со извршниот директор на Норвешкото шумарско друштво, Вилхелм Елсруд. Маатаи стана координатор. Заедно со партнерството за Норвешкото шумарско друштво, движењето доби и „семенски пари“ од Доброволниот фонд на Обединетите нации за жени. Овие средства овозможија да се прошири движењето, да се ангажираат дополнителни вработени кои ќе го надгледуваат работењето и да продолжи да се плаќа мала стипендија за жените кои саделе садници низ целата земја. Тоа и овозможи да ги усоврши операциите на движењето, плаќајќи им мала стипендија на сопрузите и синовите на жените кои биле писмени и способни да водат точна евиденција за засадените садници.
ОН ја одржа третата глобална женска конференција во Најроби. За време на конференцијата, Матаи организирала семинари и презентации за да ја опише работата што ја вршеше Движењето зелен појас во Кенија. Таа ги придружуваше делегатите да ги видат расадниците и да засадат дрвја. Таа се сретна со Пеги Снајдер, шеф на УНИФЕМ, и Хелви Сипила, првата жена назначена за помошник генерален секретар на ОН. Конференцијата помогна да се прошири финансирањето на Движењето Зелен појас и доведе до етаблирање на движењето надвор од Кенија. Во 1986 година, со финансирање од УНЕП, движењето се прошири низ цела Африка и доведе до основање на Пан-африканската мрежа на зелениот појас. Четириесет и пет претставници од петнаесет африкански земји отпатуваа во Кенија во текот на следните три години за да научат како да воспостават слични програми во нивните земји за борба против опустинувањето, уништувањето на шумите, кризите со вода и гладот во руралните средини. Вниманието кое движењето го доби во медиумите доведе до тоа Маатаи да биде почестена со бројни награди. Владата на Кенија, сепак, побара Движењето зелен појас да се одвои од NCWK, сметајќи дека второто треба да се фокусира исклучиво на женските прашања, а не на животната средина. Затоа, во 1987 година, Матаи се повлекла од функцијата претседател на NCWK и се фокусирала на новоодвоената невладина организација.
Нобеловата награда за мир 2004 година
Вангари Матаи ја доби Нобеловата награда за мир во 2004 година за нејзиниот „придонес за одржливиот развој, демократијата и мирот“. Матаи е првата Африканка која ја освои престижната награда. Според волјата на Нобел, наградата за мир ќе се додели на личноста која во претходната година „ќе направила најмногу или најдобра работа за братство меѓу народите, за укинување или намалување на постојаните армии и за одржување и промовирање на мирот. конгреси“. Помеѓу 1901 и 2018 година, само 52 Нобелови награди се доделени на жени, додека 852 Нобелови награди се доделени на мажи. Преку нејзините значајни напори, Вангари Матаи станала првата африканска жена и првата екологистка што ја добила наградата за мир.
Тортелини
Тортелините се тестенини во облик на прстен кои потекнуваат од италијанскиот регион Емилија (особено од Болоња и Модена). Тие традиционално се полнети со мешавина од месо (свинско филе, сирова пршута, мортадела), сирење пармезан, јајца и морско оревче и се служат во супа од капон (чорба од капон).
Додека вообичаено се продаваат свежи или домашни во областа на потеклото, индустриски спакувани, сушени и замрзнати тортелини се појавуваат на многу локации низ светот, особено таму каде што има големи италијански заедници.
Потекло
Рецептот за јадење наречено „тортелети“ се појавува во 1570 година во Бартоломео Скапи. Записите на Винченцо Танаро во средината на 17 век биле одговорни за преименување на тестенините во тортелини. Во 1800-тите, се појавиле легенди кои го објаснат потеклото на рецептот, нудејќи компромис. Кастелфранко Емилија, сместен помеѓу Болоња и Модена, е претставен во легенда, во која Венера престојува во гостилница. Обземен од нејзината убавина, гостилничарот ја шпионира низ клучалката низ која може да го види само нејзиниот папок. Тоа беше инспирирано од создавањето на тестенини во оваа форма. Од оваа легенда произлегува терминот ombellico di Venere (Папокот на Венера), кој повремено се користи за опишување на тортелини. Во чест на оваа легенда, во Кастелфранко Емилија се одржува годишен фестивал. Друга легенда вели дека формата доаѓа од архитектурата на Модена, која наликува на желка.
Споредба со тортелони
Тортелоните се тестенини во слична форма, но поголеми, обично 5 g, наспроти 2 g за тортелини, и со различни затворени краеви. Додека тортелините имаат фил на база на месо, тортелоните се полнат со рикота, а понекогаш и со магдонос или спанаќ. Покрај тоа, додека тортелините традиционално се готват и се сервираат во супа, тортелоните се готват во вода, се пржат во смеса (традиционално со путер и жалфија) и се служат суви.
SU Лебед
SU Лебед (BD+28 3460, HD 186688, SAO 87659, HR 7518) — ѕвезда во соѕвездието Лебед, со привидна величина од 6,82, при ректасцензија 19:44:48,7 и деклинација +29°15′53″.
Приговор на совеста
Приговор на совеста на воени служба е одбивање на служење на воен рок од политички, верски, филозофски, морални или какви било други причини на совеста. Правото на приговор на совеста е изведено од слободата на совеста, мислењето и верувањето и им припаѓа на основните човекови права. Приговор на совеста во пракса е право на секого да ја одбие службата во воените единици и установи и со самото тоа да одбие учество во каков било вид на војна или воена подготовка.
Голем дел од приговарачите на совеста се инспирирани од мислата на Алберт Ајнштајн: „Војните ќе престанат кога луѓето ќе одбијат да се борат во нив.“ Во некои земји ова право е признаено во највисоките законски акти, додека пак во други земји е кривично дело. Поголемиот дел на европски држави најчесто на приговарачите на совеста им обезбедува алтернатива за служење на воениот рок во вид на цивилна служба, или на воена служба без оружје.
Цивилната служба е алтернативна државна служба, во која се упатуваат приговарачите на совеста и која се обавува во болници, старечки домови, градинки, организации за помош на инвалидите, спасителски организации и сите други организации кои се од општ јавен интерес. По меѓународните стандарди овие две служби се рамноправни и тие кои се одлучат за цивилна, а не за воена служба подоцна заради тоа не губат никакви права нити смеат на било кој начин да бидат дискриминирани.
Тотален приговор на совеста е одбивање на каква било воена или цивилна служба. Тоталниот приговор на совеста не е законски признаен во ниту една земја, но некаде е повеќе, а некаде помалку толериран.
Постојат групи кои сметаат дека алтернативната цивилна служба не е исчекор од воениот систем, бидејќи во нејзината основа сѐ уште лежи задолжителната воена служба, т.е. задолжителната регрутација. Тоталниот приговор на совеста беше посебно изразен во Шпанија, сè до укинувањето на воената обврска на 1 јануари 2002, каде тоталните приговарачи (Инсимусоси) поради одбивање да вршат цивилна служба неретко беа осудувани на повеќе од две години затвор.
Доследните антимилитаристи се жестоки противници на професионализацијата на војската, бидејќи според нив таа води кон создавање на професионални војници, т.е. слој на вооружени луѓе кои се спремни за пари да војуваат во разни краишта на светот, а неретко и против сопствениот народ, што е чест случај во историјата. Тие сметаат дека единственото трајно решение е општата демилитаризација и укинувањето на војската во целиот свет.
Антимилитаризам
Антимилитаризмот е спротивност на милитаризам, борба против милитаристичкиот дух, стоечката регрутна војска и нејзиното влијание во општествениот живот.
Иако пацифизмот и милитарзмот се сродни појмови, сепак, не се сите антимилитаристи пацифисти. Историски гледано, антимилитаризмот е поврзан со убеденоста дека поголемиот дел на војните се водат во интерес на владејачката класа, како што се феудалците и капиталистите. Кон крај на 19. и почетокот на 20. век, пред социјалистичките партии да ја преземат власта во било која држава, голем дел од социјалистите беа и антимилитаристи и одбиваа да се борат во националните и империјалистички војни. Сепак, антимилитаристите меѓу нив кои не беа пацифисти, можеа да употребат оружје против своите „класни непријатели“.
Панфорте
Историја
Панфорте датира барем од 13 век, во италијанскиот регион Тоскана. Документите од 1205 година, зачувани во Државниот архив на Сиена, потврдуваат дека лебот со вкус на пиперка и мед (panes melati et pepati) им бил плаќан на локалните монаси и монахињи од манастирот Монтечелези (модерен Монте Селсо, во близина на Фонтебечи) како данок. или десеток кој требал да се исплати на 7 февруари истата година.
Буквално, панфорте значи „силен леб“, добиен од латинскиот збор, што се однесува на зачинетиот вкус. Првично Сиенците го нарекувале „панпепато“ (леб со пиперка), поради силниот бибер кој се користи. Оригиналниот десерт бил составен од пченично брашно, мед, зачини, суви смокви, џем, борови ореви и бил зачинет со бибер.
Производство
Процесот на правење панфорте е прилично едноставен. Шеќерот се раствора во мед и разни јаткасти плодови, овошје и зачини кои се мешаат заедно со брашното. Целата смеса се пече во плитко тавче. Готоваа смеса се посипува со шеќер во прав. Комерцијално произведеното панфорте често има лента од оризова хартија околу работ.
Во моментов има многу продавници во Италија кои произведуваат панфорте, а секој рецепт е нивна љубоморно чувана интерпретација на оригиналната слаткарница и спакувана во препознатливата обвивка. Обично, мал дел се служи со кафе или десертно вино по оброк, иако некои го уживаат со кафето за појадок.
Во Сиена, која многумина, ако не и повеќето жители на тој град ја сметаат за главен град на панфорте на Италија, понекогаш се вели дека панфорте треба да содржи седумнаесет различни состојки, бидејќи седумнаесет е бројот на Контрад во градските ѕидини.
Заштитена географска ознака
Во 2013 година Панфорте ја добил Заштитената географска ознака (ПГИ) на географските ознаки и традиционалните специјалитети во Европската Унија.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Commander Keen
Commander Keen е серија на видео игри направена од ид Софтвер. Серијата се состои од шест главни епизоди, "изгубена" епизода, и финалната игра; сите, освен финалната игра првобитно биле објавени за МС-ДОС во 1990 и 1991 година, додека во 2001 година Commander Keen беше објавена за Гејм Бој Колор. Серијата го следи насловниот Commander Keen, таен идентитет на осум-годишниот генијал Били Блеиз, како што тој ја брани Земјата и галаксијата од вонземјани со неговиот вселенски брод, зрачен пиштол, и пого. како shareware титулата Commander Keen и инвазијата на Вортиконите; "изгубената" епизода 3.5    Соништата на Commander Keen беше објавена како мала игра од Софтдиск; епизоди четири и пет беа објавени од Apogee  истовремено била направена епизода шест објавена за продавање. Десет години подоцна, во чест и продолжение на серијата е направена Commander Keen од Дејвид А. Палмер Продукции и објавени од Activision.
IC 520
IC 520 — галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 520 се споменува и како ESO 602-12, MCG -3-57-4.
Откривање
Објектот е откриен на 8 август 1896 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 520 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. IC 520 има привидни димензии од 1,2' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 22 м 31,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -18° 52' 9"".
Други поделби
Проучување на IC 520 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68674.
Македонија на Евровизија 2004
Република Македонија (официјално под привремената апелација „поранешна Jугословенска Република Македонија“, со кратенка „ПЈР Македонија“) беше претставена на натпреварот за песна на Евровизија 2004 година од Тоше Проески и песната „Life“. Македонскиот радиодифузер одлучи да го одбере изведувачот внатрешно и да одржи конкурс за избор на песна.
Внатрешен избор
Македонскиот радиодифузер го најави Тоше Проески за македонски учесник на Евровизија 2004. Тоше Проески учествуваше во 2000 година на македонското финале и во 1998 година. Во 2000 година Тоше Проески победи на телефонското гласање (со околу 38,000 гласови), а XXL беа втори (со околу 30 000 гласови). Во 1998 година го освои осмото место.
Проески, исто така, победи на Беовизија во Белград во април 2003 година, со српска песна под наслов „Чија си“, песна која стана огромен хит во Македонија и другите поранешни југословенски републики. Оваа песна требаше да ги претставува Србија и Црна Гора на Евровизија 2003, но ЕБУ рече дека премногу земји сакаат да влезат во таа година и така некои ќе бидат принудени да се повлечат. Србија и Црна Гора (кои учествуваа како една земја во тоа време) беа една од нив.
Национално финале
Се натпреваруваа осум песни, сите беа снимени на македонски јазик и се појавија во албумот на Проески, Ден За Нас. Шест песни од финалето беа снимени на српски јазик и се појавија на српската верзија на албумот со наслов Дан за Нас. Сите осум песни беа снимени на англиски јазик и мал примерок од секоја од нив се прикажуваше откако секоја песна беше изведена во националното финале, и траеше приближно 40 секунди. Ова беше да им даде на гледачите идеја како би изгледала песната на англиски јазик.
На Евровизија
За Евровизија 2004, воведена беше полуфинална рунда со цел да се прилагоди приливот на нации што сакаа да се натпреваруваат во натпреварот. Поради ненастапување на натпреварот во 2003 година, Македонија мораше да се натпреварува во полуфиналето на Евровизија 2004. На Евровизија, Проески создаде етно звук на сцената во Истанбул. Перформансот содржеше кореографија и танчери кои носеа многу малку облека. Тоше беше облечен во бело, додека придружните вокали беа облечени во црно. Тој настапи 15-ти, по Кипар и претходејќи на Словенија, Македонија се квалификуваше во финалето, пласирајќи се 10-та во полуфиналето и постигнувајќи 71 бод. Во финалето тој исто така настапи 15-ти, по Русија и претходејќи на Грција. Македонија заврши на 14-тата позиција. Бидејќи Македонија не успеа да стигне до првите 12 во финалето, земјата беше принудена да се натпреварува во полуфиналето на натпреварот 2005 година.
Полуфинале
Бодови доделени во полуфиналето:
Финале
Бодови доделени во финалето
NGC 6860
NGC 6860 — спирална галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6860 се споменува и како ESO 143-9, AM 2004-611, IRAS 20044-6114.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6860 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 6860 има привидни димензии од 1,3' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 8 м 47,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -61° 5' 59". Положбениот агол на објектот е во износ од 34°.
Други поделби
Проучување на NGC 6860 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64166. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 457; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9086. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
860 п.н.е.
860 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 860. година пред новата ера, 860. од првиот милениум п.н.е., 60. од 9 век п.н.е. и прва од 860-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 860 година се протега во 1776 и 1777, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1836 и 1837 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 317 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1527 и 1525 исламска година пред хиџра.
Милорад Медаковиќ
Милорад Медаковиќ (Звониград, ноември 1824 — Белград, 14 март/26 март 1897) бил српски историчар, новинар и дипломат. Медаковиќ бил и секретар и војвода на кнезот Данило, биограф на Његош и брат на Данило Медаковиќ (1819—1881)
Животопис
Милорад Георгије Медаковиќ и неговиот брат Данило го превртеле тркалото на историјата на нивнит народ. Подеднакво се борел за негово ослободување и отфрлање на плаштот на                                                             заостанатоста. Со романтичарски занос ја ширел идејата за словенството и љубовта према Русија, со чијае тогашна моќ бил горд колку и со својата српска припадност. Носен од патриотизмот на Милорад во годината 1844 година по препорака на тогашниот дубровнички парох и уредник на „Српско-далматински магазин“ Георгије Николајевиќ оди во Цетиње и станува учител. Од тогаш почнува милорадовата возбудлива дипломатска, новинарска, истражувачка и книжевна кариера. По неколку години на учителствување, Петар II Петровиќ Његош го именува Милорад за својот прв аѓутант. Наскоро стануваат големи пријатели, четиригодишни соработници и соборци. Заедно одат во Виена каде што Његош му ја доверува улогата на коректор на „Горски виенец".
По враќањето од Австрија Милорад свратува во Венеција, заради собирање на материјали за Црна Гора. Една година подоцна одлучил да го напушти Цетиње и заминал во новинарска и книжевна авантура, запишано е во „Глас Црногорца“ во бр. 51 на 26 ноември 1894година. Уште на 1 септември 1848 година Милорад се појавил во Котор, и два месеци подоцна  во Сремски Карловци каде што се приклучил на својот брат, д-р по филозофија Данило Медаковиќ, кој во тоа време бил познат новинар и издавач на списанието „Напредак“. Заради пишување на статии против метерниковата политики за угнетување на јужните Словени, Милорад во 1849 година бил затворен. По излегување од затвор заминал во Загреб, каде што се приклучил на Људевит Гај и станал соработник на „Народних новиниа“. Бил главен уредник на „Шумадинка“, ги покренал и списанијата "Војвоѓанка" и "Јужна пчела"(покренат на 15 октомври 1851)година. Кон крајот на 1854година Милорад добива повик од Цетиње "да ја прифати позицијата на секретар на кнезот Данило“. Во јуни 1885 година ја прифатил понудата и така влегува во политиката. Патувал во Русија, настојувајќи  да издејствува политичката независност на Црна Гора. Едно време бил чиновник на руското пратеништво во Белград. Работел и на собирање на книги за библиотеката во Цетиње, а во Дубровник завршил фотографски курс и така во 1845година станал прв црногорски фотограф. Починал во Белград на 14 март 1897година во 74 година од животот, завештувајќи ги трите куќи и сите акции на српскиот народ. Најважното дело на Милорад Медаковиќ е „Животот и обичаите на Црногорците“  („Живот и обичаји Црногораца“ ) од (1860) година.
Список на државни водачи во 550 година
Ова е список на државни водачи во 50 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
859 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4649 и 4650 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3891 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2901 и 2902 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 106 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 859 година се протега во 1777 и 1778, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1837 и 1838 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 316 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1525 и 1524 исламска година пред хиџра.
Милко Ѓуровски
Милко Ѓуровски (Тетово, ) — поранешен македонски фудбалер.
Животопис
Ѓуровски е роден на 26 јануари 1963 година во Тетово. Неговото семејство е од тетовското село Жилче, каде Ѓуровски израснал. Бил фудбалер на ФК Црвена Звезда и Партизан од Белград. Играл за младинската и сениорската репрезентација на Југославија. Во составот на Олимписката репрезентација на Југославија, на Олимписките игри во Лос Анџелес (САД, 1984) освоил бронзен медал. По осамостојувањето од 1991 година настапил неколкупати и за Фудбалската репрезентација на Македонија. Моментално е тренер на скопски Вардар.
Фужински Езера
Географија
Овие две езера се наоѓаат во подножјето на Јулиските Алпи, поточно во Мангартската долина. Тие се наоѓаат на неколку километри од патот кој ги поврзува Словенија и Италија на самиот север од овие земји и малиот град Фужине,односно Фужине во Валромана. Тие се наоѓаат едно над друго па посебно се нарекуваат Горно и Долно Фужинско Езеро. Долното езеро се наоѓа на 924 метри надморска височина, додека горното е на 929 метри.
Туризам
Иако се наоѓаат оддалечени од повеќето поголеми туристички центри, сепак се многу интересни, особено во текот на летната сезона. Од Крањска Гора се оддалечени само 15 минути со автомобил, додека во лето можни се и велосипедски тури. Околу езерото постои патека за шетање, додека околу долното езеро има два угостителски објекти. На дното има и мини хидроцентрала. Оттука поаѓаат полем број на планинарски тури кон околните врвови.
Сонце (астрологија)
Сонцето во астрологијата претставува централна точка, тоа го симболизира центарот на сѐ што постои околу личноста. Според положбата на Сонцето во хороскопот го дознаваме и времето во кое лицето се родило. Ако Сонцето се наоѓа над Хоризонтот, каде што се сместени од 1-та до 7-та хороскопска куќа (или хороскопски полиња) преку 10-та, тогаш лицето е родено дење. Доколку Сонцето се наоѓа под Хоризонтот, каде што се сместени од 1-та до 7-та хороскопска куќа (или хороскопски полиња) преку 4-та, тогаш лицето е родено ноќе. Во случај Сонцето да се наоѓа точно на Асцендентот тогаш моментот на раѓање е во зора, ако се најде точно на Десцендентот, се работи за залез, на точката Medium Coeli (или „Средина на Небото“ - 10-поле), тогаш лицето е родено на пладне, а ако Сонцето се најде точно на точката Imum Coeli (или „Дното на Небото“ - 4 поле), тогаш лицето е родено на полноќ.
Кога кажуваме дека некое лице е Овен во хороскоп, тоа значи дека Сонцето во моментот на раѓање се наоѓало во зодијачкиот знак Овен итн.
Симбол на Сонцето е еден круг со точка во центарот, што претставува заокруженост, единство и целосност.
Во астролошки смисол, Сонцето претставува свест за себе, за своето его, волјата за живот. Тоа укажува на делот од судбиата кој го создаваме самите. Тоа е рационален дел од човекот. Преку позицијата на Сонцето во хороскопот можеме да ги опишеме сите важни луѓе во нашиот живот: таткото, шефот, секоја личност која ја сметаме за некаков авторитет, а во женскиот хороскоп тоа ќе го претставува и сопругот.
Конструктивни одлики на Сонцето
Сонцето во астролошки смисол ги има следните конструктивни (позитивни) одлики: верност, способност, совесност, сила, волја, сигурност, независност, оптимизам, доверба, просперитет, виталност, просветлување, чесност.
Животни
Сонцето ги претставува слените животни: лав, пантер, леопард, сокол, петел, паун, орел,  коњ, рис, дива свиња, славејче, лебед.
Растенија
Сонцето ги претставува следните растенија: врба, рузмарин, маслина,  палма, пченка, сончоглед,  невен,  портокал, ориз, грејпфрут, грозје, камилица, лимон, лаванда, орев, лоза.
Бои
Сонцето ги претставува следните бои: пурпурна, златна, портокалова, сина, виолетова.
Органи
Сонцето ги претставува следните органи кај човекот: срце, очи, артерии, десната страна од  телото, мозок, нерви, ‘рбет,  тимус, десен тестис.
Минерали и метали
Сонцето ги претставува следните минерали и метали: злато и сите сјајни материи кои во себе содржат светлост.
Скапоцени камења
Сонцето ги претставува следните скапоцени камења: дијамант, рубин, хризолит.
Сонце во Овен
Оваа позиција укажува на личност која е дисциплинирана и борбена.
Сонце во Бик
Оваа позиција укажува на личност која е конзервативна, заштитничка, ги сака недвижностите.
Сонце во Близнаци
Оваа позиција укажува на личност која е брзоплета, талентирана за јазици и општо за комуникации.
Сонце во Рак
Оваа позиција укажува на личност која е неодлучна, фина, чувствителна, со слободен хумор.
Сонце во Лав
Оваа позиција укажува на личност која е супериорна во однос на другите, независна, праведна.
Сонце во Девица
Оваа позиција укажува на личност која е премногу склона кон анализирање, незадоволна, но со нагласен интелект.
Сонце во Вага
Оваа позиција укажува на личност која има префинет стил, често со убав надворешен изглед но исто така и неодлучна.
Сонце во Скорпија
Оваа позиција укажува на личност која е нетолерантна и не признава грешки, знае лесно да урива но и да гради.
Сонце во Стрелец
Оваа позиција укажува на личност која е лојална, интуитивна, го сака спортот, религијата и филозофијата.
Сонце во Јарец
Оваа позиција укажува на личност која е резервирана, конструктивна, упорна, фаталистички настроена.
Сонце во Водолија
Оваа позиција укажува на личност која има чудни идеи, друштвена е, има многу пријатели и често е неконзервативна.
NGC 4488
NGC 4488 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 28 декември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4488 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 4488 има привидни димензии од 4,1' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 176°.
Други поделби
Проучување на NGC 4488 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41363. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 874. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
858 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4650 и 4651 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3892 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2902 и 2903 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 105 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 858 година се протега во 1778 и 1779, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1838 и 1839 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 315 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1524 и 1523 исламска година пред хиџра.
Милет
Милет (старогрчки: Μίλητος) бил антички град на западниот брег на Анадолија (во сегашната покраина Ајдин во Турција), во близина на утоката на реката Меандер. Местото било населено од Бронзеното доба.
Легенда
Хомер наведува дека во времето на Тројанската војна, градот им припаѓал на Карите (Илијада, книга II). Други грчки митови велат дека градот бил основан според херојот Милет, кој го напуштил Крит поради кралот Минос. Овие митови кажуваат понатаму и дека херојот Милет го основал градот по убивањето на џинот наречен Астериус, син на Анакс; и дека регионот познат како Милет бил оригинално познат како „Анакторија“. Според една друга легенда, меѓу девојките од Милет завладеала епидемија на самоубиства. Оттука, за да се пречи оваа појава, било наредено младите самоубијки да се закопуваат голи заедно со ортомата околу вратот. Така, девојките од Милет се вразумиле, зашто се срамеле од таквиот начин за закопување.
Милетска школа
Милетската школа била отворена од страна на милетските филозофи при крајот на VII век п.н.е. Овие филозофи (уште наречени и први грчки филозофи) ќе дадат поинакво објаснување за Светот, односно материјалистичко сфаќање за постоењето на Светот. Основач на оваа школа е Талес, филозоф кој за архе ја гледа водата. Она бесконечното и неуништливото, она трајното и непроменливото, она што е прапричина за постоењето на Светот - тоа е водата. Од неа сè доаѓа во неа, сè завршува. Меѓутоа со појавата на нови филозофи се среќаваме и со нови теории. Тука бил Анаксимандер кој тврдел дека архето е всусношт апејрон, односно сè се засновува на спротивности топло-ладно, суво-влажно, а од таму и потекнуваат четирите праелементи во кои тој го гледа квалитативно-бесконечнотото, квантитативно-неопределеното. Наспроти него се среќаваме со уште еден филозоф, уште еден талесов ученик со своја теорија, според кого архето е воздухот, а од него со мешање настануваат останатите елементи. Еден од најпознатите милетски филозофи е Питагора веќе доста познат по теорема која го добила неговото име. Тој доаѓа со свое сфаќање за основата на Светот. Според него архето е бројот. Зад секој предмет или суштество постои број кој е всушност вечен, неминлив, траен, неуништлив и е основа на сè што постои. Од овој филозоф кој изјавува дека не е мудрец туку дека само ја љуби мудроста и настанува името филозофија (љубов кон мудроста).
Јана Динева
Јана Динева Динева (Яна Динева Динева; родена на 8 ноември 2002 година) ― бугарска фудбалерка кој игра како одбранбен играч за женската репрезентација на Бугарија.
Меѓународна кариера
Динева одиграла натпревар за Бугарија на сениорско ниво во пријателски пораз од 0-6 од Хрватска на 14 јуни 2019 година.
Алберто Моравија
Алберто Моравија (Alberto Moravia) (, -, ) — италијански писател, есеист, сценарист и критичар, чии дела проникнуваат во разни аспекти од совремието како сексуалноста, отуѓувањето и егзистенцијализмот.
Животопис
Моравија е роден во Рим, во 1907 година. Тој потекнувал од богато семејство, со што бил осуден да го помине детството во затворениот круг на богатите деца. Во младоста тешко се разболил и бил принуден времето да го поминува во креветот, а тоа му овозможило многу да чита и да размислува.
Ангел Гавровски
Ангел Гавровски — познат македонски сликар.
Алберто Моравија
Животопис
Алберто Моравија умрел во Рим, на 26 септември 1990 година.
Ангел Гавровски
Животопис
Гавровски е роден на година во тетовското село Жилче. Дипломирал на Факултетот за ликовна уметност во Белград во 1967 година. Член на ДЛУМ од 1968 година. Има излагано на три самостојни изложби и на многу групни изложби. Како професор предава вечерен акт, пластична анатомија, декоративно писмо, предмети од областа на уникатниот и украсниот текстил, и предмети на ликовното и применетото сликарство. Бил професор по дизајн на Технолошкиот факултет на Универзитетот во Скопје. Тој е еден од ретките уметници кои останале доследни на конзерваторската и зографската сликарска традиција, но создава и слики и нови фрески во традиционална техника и во мозаик. Покрај самостојни и групни изложби учествува на преку триесет ликовни колонии во Македонија, Србија, Словенија, Бугарија и Турција. Добитник е на наградата на Друштвото на ликовните уметници на Македонија (1975), и на наградата за цртеж (1999).