Бесправно_доселување
Правен и политички статус
Во минатото голем број земји имале или и ден-денес имаат закони кои ја ограничуваат имиграцијата  од економски или националистички  политички причини. Резолуцијата 1373 на Советот за безбедност на ОН за борба против тероризмот, донесена во октомври 2001 година, побара од земјите-членки на ОН да ги ограничат законите за имиграција. Дали на некое лице ќе му биде дозволено легално да престојува во една земја, може да се одлучи со квоти или доселување по систем на точки  или може да се заснова на фактори како што се роднински врски (брак, постара мајка итн.) Исто така чести се и исклучоците поврзани со политичките бегалци или  луѓето кои имаат здравствени проблеми. Имигрантите кои не учествуваат во овие судски постапки или на кои во текот на овие постапки им била одбиена дозволата за престој, а кои и понатаму влегуваат или престојуваат во земјата се нелегални имигранти, како и лица кои се родени на територијата на државата (понатаму не се употребува поимот  „имигранти”) но  кои не  добиле  државјанство од земјата врз основа на раѓање  и немаат законско право на престој. Голем број земји имаат закони со кои се бара работниците да имаат соодветна документација, со  која тие често имаат за цел да го спречат или да го намалат  вработувањето на  имигранти кои немаат работна дозвола. Меѓутоа, често казните против работодавците се мали и прифатливите услови за идентификација се нејасни и недефинирани, а исто така и ретко се проверуваат или спроведуваат што им олеснува на работодавците да вработуваат нелегална работна сила. Нелегалните имигранти особено им се омилени на работодавците, бидејќи тие можат да им платат помалку од  законската минимална плата или да имаат небезбедни услови за работа, знаејќи со сигурност дека малкумина  работници кои немаат дозвола за работа  ќе ги пријават кај властите за злоупотреба. Често, минималните плати во една земја можат да бидат неколкупати поголеми од висината на платата која преовладува во земјата од која потекнуваат нелегалните имигранти, што прави дури и овие работни места да бидат привлечни за нелегалните  работници. Како одговор на негодувањето во однос на општопознатиот холокауст, новоформираните Обединети нации одржаа меѓународна конференција за бегалците, каде што беше одлучено дека бегалците ( законски дефинирани како лица кои во својата матична земја се прогонувани и потоа влегуваат во друга земја и бараат безбедност) треба да бидат изземени од законите за имиграција. Секако тоа зависи од засегнатите земји да одлучат дали одреден имигрант е бегалец или не, а со тоа дали тие се подложени на контролата на имигрантите. Често во уставот или во законите за човекови права на една земја е содржано правото на слобода на движење на лицето во рамките на националните граници, но овие права се ограничени на граѓаните и ги исклучуваат останатите. Некои тврдат дека слободата на движење во рамките на земјите и меѓу нив претставува основно човеково право и дека политиките на национализам и имиграција на владите на државите го прекршуваат ова човеково право, кое тие влади  го признаваат во рамките на своите граници. Според член 13 од Универзалната декларација за човекови права, основните човекови права се кршат кога на граѓаните им се забранува да ја напуштат својата земја. Меѓутоа,на имигрантите не им се обезбедува правото на влез во друга држава и тоа право ѝ се препушта на претпазливоста на  земјата-домаќин. Нелегалните имигранти имаат ограничен или немаат никаков пристап до здравствените системи, соодветно живеалиште, образование и банки, бидејќи  немаат  соодветен правен статус  и  важечки документи за идентификација, како на пример лични карти. Немањето пристап може да резултира во создавање или ширење на нелегално тајно фалсификување со цел  да ги добијат овие документи. Властите преангажирани во обидите да ја спречат нелегалната имиграција во одредени историски периоди прибегнувале кон амнестијата. Со амнестијата се поништува клаузулата „предмет на депортација” што се поврзува  со нелегалните странци.