cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Изоамил алкохол
Синтеза
Изоамил алкохол може да биде синтетизиран со кондензација на изобутен и формалдехид каде што се добиваат изопренол, а потоа со негово хидрогенирање се добива изоамил алкохол. Тој е безбојна течност со густина од 0.8247 g/cm3 (0 °C), температура на вриење од 131.6 °C, малку растворлив во вода и добро растворлив во органски растворувачи. Има карактеристичен силен мирис и остар лут вкус. Со спроведување на неговите пареи низ усвитено-жешка цевка, се распаѓа на ацетилен, етилен, пропилен и други компоненти. Може да се оксидира со хромна киселина до изовалералдехид и формира кристали на адициони соединенија со калциум хлорид и калај(IV) хлорид.
Употреба
Покрај употребата во синтеза на маслото од банана, изоамил алкохол исто така е компонента во Kovac реагенсот, кој се користи во индолниот тест за бактериска дијагностика.
Изоамил алкохол се користи во фенол-хлороформ екстракција измешан со хлороформот за понатамошна инхибиција на активноста на рибонуклеазните (РНК-азите) и да спречи растворливост на РНК молекулите со долги поли-А опашки.
Лена Нилсон
Лена Нилсон (родена на 4 јануари 1962 година во Стокхолм ) е шведска глумица. Филмските заслуги на Нилсон се: „Љубов и среќа“, „Петтата зима на магнетизаторот“. Нејзините телевизиски кредити ги вклучуваат „Каспер и Нуџедалена“, „Не заборавајте мамо!“ и „Убиството во Сандамн“.
Волга
Волга е река во западна Русија. Таа е најдолгата река во Европа (3.530 км) и е јадрото на најопширниот речен систем на континентот (површина на сливот 1.360.000 км2). Средното и долното течение на реката ја образуваат географската област Поволжје.
Името Волга произлегува од најмногубројното племе што ја населувало во минатото, Волгарите. Пред тоа, реката се викала Итил. Волга извира од Валдајското возвишение и се влева во Каспиското Езеро (површина 19.000 км2). Замрзнува во периодот декември-април. Реката Волга има околу 200 притоки. Со канали е поврзана со Балтичко Море, Бело Море, Азовско Море и Црно Море. Водите на Волга се користат за водоснабдување, напојување, добивање на енергија и др.
Сексизам
Сексизам или полова дискриминација е предрасуда или дискриминација врз основа на полот на една личност. Сексистички ставови можат да потекнуваат од традиционалните стереотипи за половите улоги, и можат да вклучуваат верувањето дека лице од еден пол е суштински супериорно на лице од другиот пол. Кандидатот за вработување може да се соочи со дискриминаторски платеници, или (ако вработен) да добива нееднаков надомест или третман во споредба со оној на неговите врсници од спротивниот пол. Екстремниот сексизам може да поттикне сексуално малтретирање, силување и други форми на сексуално насилство.
Поимот сексизам обично се поврзува со негативните настроенија кон жената кои произлегуваат од верувањето дека жените се помалку вредни или помалку способни од мажите. Низ историјата, жените биле угнетувани од мажите, често игнорирани и во областите како академија. Во социјалната психологија, истражувањата на предрасудите како што е „Кој ги сака компетентните жени“, довеле до истражувања на предрасудите основани на полот. Ова резултирало во две широки теми или фокуси во ова поле: првата се фокусира на ставовите кон еднаквоста на половите, а втората на верувањата на луѓето за мажите и жените. Денешните истражувања основани на сексизам продолжуваат да се остваруваат во психологијата, со тоа што истражувачите се обидуваат да разберат како мислите, чувствата и однесувањата на луѓето влијаат и се повлијаени од другите.
Смоларски Водопад
Смоларски Водопад — водопад сместен на северните падини на планината Беласица, по текот на реката Ломница, на надморска висина од 600 м во регионот на селото Смолари.
Вкупната височина на вертикалниот отсек на Смоларскиот Водопад изнесува 39,5 метри. Водопадот е тектонски предиспониран со раседна структура која лежи попречно на правецот на течењето на водата на Смоларска Река. На дното од водопадот формиран е џиновски лонец, чија должина во правец на течењето на речната вода изнесува 5 метри, широчината е 11 метри, а длабочината се движи од 0,5 до 0,7 метри.
Смоларе е како повеќето села во Македонија, мало село во кое живеат љубезни и гостопримливи луѓе. Но ова село има посебно богатство скриено во планината, Смоларски Водопад.
За да дојдете до водопадот, треба да патувате по тесен, кривулест пат и да ја намалите брзината бидејќи тракторите и запрежните возила се карактеристични за оваа област. Овде главното занимање е земјоделството.
На патот кон водопадот ќе наидете на мал пазар од каде можете да купите локални производи. Овој пазар беше отворен во јануари 2007 година каде месното население е секогаш таму да ви понудат локални пиперки, јаболка, краставици и уште многу вкусни и здрави производи. По краткиот разговор на пазарот продолжувате со искачување до водопадот.
Загрозен вид
Загрозен вид е организам кој е во опасност да изумре поради неговата малубројност, или поради заканите што произлегуваат од промената на животната околина и начин на издршка. Меѓународниот сојуз за заштита на природата (МСЗП, IUCN) смета дека дури 40 % од видовите на светот се на некој начин загрозени.
Многу земји имаат закони за заштита и запазување на видовите: забранет лов, ограничувања во стопанските и градежните активности и создавање на природни резервати. Само дел од загрозените видови добиваат заштита во законски рамки, зависно од нивната значајност. Климатските промени исто така играат значајна улога во намалувањето на бројноста и изумирањето на видовите и претставуваат голема грижа за научниците.
Заштитен статус
Заштитниот статус на видовите е показател за положбата на еден вид и веројатноста тој да изумре. При проценката се земаат предвид повеќе фактори: не само бројот на преостанати единки, туку и севкупниот пораст или намалување на бројноста со текот на времето, успех на размножувањето, познати закани итн.
Вкупно 199 земји во светот имаат потпишано согласност да изработат т.н. „акциони планови“ со цел да ги заштитат загрозените и другите видови под закана.
Црвен список на МСЗП
Црвениот список на МСЗП има повеќе поединечни категории на видови под закана и тука може да влезат и критично загрозените видови.
Списокот на видови под закана на МСЗП го користи изразот „загрозен вид“ (англ. endangered species, EN) како конкретна категорија на положба, наместо како општ поим. Според аовие категории и критериуми загрозените видови се рангираат помеѓу критично загрозените и ранливите видови. Напати критично загрозените видови влегуваат во „загрозени видови“ како поширока категорија, запазувајќи ги сите критериуми.
За видовите во неповолна положба МСЗП го користи поимот „видови под закана“ (threatened species), каде заедно со гореспоменатите влегува и помалку ризичната категорија ранливи видови.
Еве ги сите категории на МСЗП, зависно од положбата:
Во Република Македонија
Во Република Македонија важат разни законски мерки за запазување на видовите и средината. Тука спаѓаат Законот за заштита на природата, Законот за животната средина и Законот за ловство Покрај ова, Министерството за животна околина и просторно планирање и други органи имаат Акционен план и Национална самооценка на капацитетите, како и национална Црвена книга во изработка.
Парјаски јазик
Класификација и статус
Парјаскиот е класифициран како јазик од средишно индоариски јазици во семејството на индоариски јазици.
Загрозен вид
Надворешни врски
Віды пад пагрозай выміраньня
Парјаски јазик
Класификација и статус
Организацијата SIL International проценува дека може да има помеѓу 2.500 и 7.500 говорници.
Загрозен вид
Надворешни врски
Bedreigde spesie Especie en periglo d'extinción أنواع مهددة بالانقراض Віды пад пагрозай вымірання Застрашен вид Spesad en arvar Ugrožena vrsta En perill Ohrožený druh Rhywogaeth mewn perygl Truet art Minacata specio Especie en peligro de extinción Ohustatud liik fa:گونه در معرض خطر Erittäin uhanalainen laji Espèce menacée Especies ameazadas בעלי חיים בסכנת הכחדה विलुप्तप्राय प्रजातियां hif:Endangered species Ugrožena vrsta Espès ki reprezante menas Veszélyeztetett faj Specie in periculo Spesies terancam Tegund í útrýmingarhættu Specie a rischio 絶滅危惧種 Spesies jroning bebaya cures ವಿಪತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಜೀವಜಾತಿ 멸종위기종 Cureyên bi xetereya nemabûnê Species periclitata Nykstanti rūšis വംശനാശ ഭീഷണി നേരിടുന്ന ജീവികൾ चिंताजनक प्रजाती Spesies terancam Bedreigde soort Truga artar Trua arter Espècia menaçada Gatunek zagrożony pnb:مکدے جاندار Espécie ameaçada Вымирающие виды Ugrožena vrsta Endangered species Ogrožena vrsta Угрожена врста Utrotningshotad art அருகிய இனம் Мункариз Nanganganib na mga uri Tehlikedeki türler Види під загрозою вимирання Loài nguy cấp Rutay nga hayop 瀕危物種
Парјаски јазик
Класификација и статус
Јазикот не е службено признат ниту се користи во училиштата и е категоризиран како сериозно загрозен.
Говорници на парјаскиот јазик
Парја се зборува во Хисарската Долина во Таџикистан, западно од Душанбе и соседниот слив на Сурхандарја во Узбекистан, вклучувајќи ги градовите Хисар, Шахринав, Регар/Турсунзода, Сурчи, Афгонобод, Калај Хисар, Правда Восток, Болој Канал, и Колкхози Ленинизм.
Јазикот најчесто се зборува со семејството и роднините, а речиси секогаш се зборува во домовите на мајчин јазик.
Говорниците на парјаскиот имаат тенденција да бидат двојазични на преовладејувачките јазици што ги опкружуваат, но имаат тенденција исклучиво да го користат парјаскиот дома.
Роман на годината (Македонија)
Роман на годината е годишна литературна награда што ја доделува „Утрински весник“ за роман објавен во Македонија.
За наградата одлучува петчлена жири-комисија, која е составена од реномирани книжевни дејци и еден претставник на редакцијата. По згаснувањето на весникот во 2017 година, конкурсот го распишува и наградата почнува да ја доделува Фондацијата за унапредување и промоција на културните вредности „Славко Јаневски“, формирана во ноември 2017 г. од страна на повеќе искусни новинари и уредници во некогашниот „Утрински весник“.
Контроверзи
Во последните години некои од книжевните критичари забележуваат недоречености околу критериумите за доделувањето на наградата „Роман на годината“. Овде особено паѓа во очи критериумот за должината на романот како прозна форма. Во меѓународни рамки, романот е определен како прозно дело составено од најмалку 40 000 зборови. Некои светски асоцијации и критичари ја ставаат долната граница на романот на 50.000, 60.000 зборови и повеќе. Сепак, некои од романите, како на пример, романите „Единаесет жени“, „Телото во кое треба да се живее“, Собирачи на пепел“ од младите автори Снежана Младеновска-Анѓелков, Петар Андоновски и Давор Стојановски наградени со ова признание, според својот обем спаѓаат во рамките на жанрот новела (помалку од 40.000 зборови) определен согласно меѓународните стандарди за овие прозни форми.
Постојат и бројни забелешки од книжевните критичари околу критериумите за доделувањето на наградата во поново време, особено со оглед на фактот дека неколку години по ред книгите-добитници на наградата беа во издание на издавачката куќа „Или-или“, дела од релативно понови авторски, дури и дебитантски имиња, како на пример романот „Единаесет жени“ од Снежана Младеновска-Анѓелков. Со оглед дека праксата наложува претседател на жири-комисијата да е лауреатот од претходната година, во книжевните кругови постојат сомнежи за можно циркуларно доделување на оваа награда.
Демонот и госпоѓицата Прим
Резиме
Во малото фиктивно гратче Вискос, стара жена по име Берта веќе петнаесет години седи на прагот од својот дом зборувајќи со својот мртов сопруг. Таа чека да се појави демонот, како што предвидел нејзиниот сопруг. Еден ден, мистериозен туѓинец доаѓа во селото со намера да остане седум дена, странец во кој Берта го препознава демонот.
Шантал по средбата станува вознемирена и почнува да води борба самата со себе, околку тоа дали да го извести селото или пак да молчи и да го земе златото само за себе. По целото страдање кое и го причинува златото, Шантал верува дека постои добро и решава да се соочи со странецот со што ќе го извести селото за целата ситуација и ќе докаже дека жителите не се подготвени на таков ужасен чин. Откако го известува селото за предлогот на странецот, жителите почнуваат да гледаат непријател во Шантал и да ја прекоруваат заради нејзините непромислени одлуки. Како и да е, жителите жедни за успех и проширување на градот со што ќе му се врати старата слава решаваат да го прифатат предлогот на странецот, со што целото село ќе учествува во убиството, односно во принесувањето жртва, за што ја бираат старата Берта како најсоодветна за жртвување.
Во меѓувреме, странецот на прагот на победата и ја открива на Шантал својата животна приказна. Имено, тој бил богат и влијателен човек, трговец со оружје. Но еден ден, терористи го киднапирале неговото семејство и барале од него голема сума пари, тој ги земал парите не знаејќи дека терористите веќе ги убиле неговата жена и ќерка. Шантал конечно сфаќајќи ја причината на странецот и уверувајќи се себеси дека покрај сè не сите жители се подготвени на жртвување решава да го спречи жртвувањето. Шантал се испречува пред Берта моментот кога треба да биде убиена и му кажува на селото дека се е игра на странецот и дека убиство не се оправдува под никакви околности и дека извршување на истото е волева и свесна човечка одлука. Таа исто така ја оспорува теоријата на странецот дека луѓето се предводат од најдоминантната човечка емоција - стравот, односно дека сите чувствуваат страв како и таа самата, но таа успеа да го победи стравот а со тоа да го протера и демонот.
Странецот соборен од Шантал заминува од селото но овојпат не е попратен од демон. Шантал, од друга страна, исто така заминува од селото, но овојпат со златото подготвена да започне нов живот. Таа објаснува дека на крајот го зема златото бидејќи исправно ѝ припаѓало на неа уште од самиот почеток, но нејзиниот ангел требал да ја предводи низ тежок пат за конечно го сфати тоа.
Валтер го брани Сараево
Валтер го брани Сараево (српски: Valter brani Sarajevo) — југословенски филм од 1972 година, во режија на Хајрудин Крвавац по сценариото на Ѓорѓе Лебовиќ. Главните улоги ги играат: Бата Живоиновиќ, Љубиша Самарџиќ, Раде Марковиќ, Неда Спасојевиќ, Слободан Димитријевиќ, Хањо Хасе, Ролф Ремер, Павле Вуисиќ, Фарук Беголи, Стево Жигон, Јован Јаниќијевиќ-Бурдуш и Драгомир Бојаниќ-Гидра.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во Сараево за време на Втората светска војна. Германската војска треба да го организира транспортот на бензин од Сараево до Вишеград за потребите на армијата која се повлекува од Грција кон Германија. Истовремено, во Сараево е уфрлен германскиот агент Кондор (го игра Бојаниќ-Гидра), кој лажно се претставува како Валтер и околу себе има собрано група илегалци. Меѓутоа, во градот пристигнува вистинскиот Валтер (го игра Живоиновиќ) кој почнува да го лови германскиот агент, а истовремено настојува да открие што е целта на германската акција. Германците успеваат да ја откријат партизанската лозинка и уфрлаат агент кој му закажува средба на Валтер при што германската војска му подготвува стапица. Сепак, членот на движењето на отпорот Сеад Капетановиќ (го игра Марковиќ) успева да го спаси Валтер, но притоа погинува. Потоа, Валтер го открива предавникот во движењето на отпорот - Мирна (ја игра Спасојевиќ) која своевремено била уапсена и врбувана од Гестапо. Мирна закажува средба со Кондор и го предупредува за опасноста при што тој ја убива неа, но погинува во борбата со Валтер и неговите другари Сури (го игра Димитријевиќ) и Зис (го игра Самарџиќ). Најпосле, Валтер открива дека германската армија организира превоз на бензин. Тој, Сури и Зис се уфрлаат во германската војска, го преземаат управувањето на возот и ја уништуваат композицијата така што германската армија останува без гориво. Поради тоа е сменет командантот на германската војска во Сараево, кој со години неуспешно се обидувал да го фати Валтер.
Елебен
Елебен (Elleben) — општина во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Општината Елебен се наоѓа во јужниот дел на Тириншката Котлина.
Соседни општини
Општината се граничи со следниве општини (почнувајќи од север, надесно): Амт Ваксенбург, Клетбах, Хоенфелден, Остхаузен-Вилферсхаузен, Алкерслебен и Елкслебен.
Општински единици
Општината Елебен е составен од следниве единици:
NGC 2903
NGC 2903 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2903 се споменува и како UGC 5079, MCG 4-23-9, KARA 347, CGCG 122-14.
Откривање
Објектот е откриен на 16 ноември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2903 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 9,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 2903 има привидни димензии од 12,6' х 6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 32 м 9,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 21° 29' 57". Положбениот агол на објектот е во износ од 17°.
Други поделби
Проучување на NGC 2903 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27077. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 143; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1409. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 25.
Ларс Бендер
Ларс Бендер (Lars Bender; р. 27 април 1989) — германски фудбалер кој игра како играч од средниот ред за Баер Леверкузен и германската репрезентација. Израснал во Браненбург, град во областа на Розенхајм. Тој е брат близнак на Свен Бендер, кој исто така игра за Баер 04 Леверкузен.
Клупска кариера
Рана кариера
Ларс Бендер играл од 1993 до 1999 година во младината на ТСВ Браненбург, од 1999 до 2002 година бил дел од младинските тимови на SpVgg Unterhaching. Во летото 2002 година, тој се преселил во младинскиот тим во Минхен 1860 година.
1860 Минхен
Во август 2006 година тој го одиграл својот прв натпревар за Минхен II 1860 година во Регионалната лига. Во октомври тој бил неискористена замена во сениорскиот тим во Минхен 1860, а на 27 ноември 2006 година, кога имал 17 години, го направил своето професионално деби во домашното првенство против Тус Кобленц во Втората Бундеслига. Во својата прва професионална сезона, тој изиграл 13 натпревари, од кои девет во стартот. Во оваа сезона, Бендер освоил Фриц Валтер трофеј, во пресрет на тогаш Mönchengladbach ОК Марко Марин и неговиот брат близнак, Свен Бендер. Во својата втора сезона, тој бил редовен играч во дефанзивната средина. На првиот ден од новата сезона, го постигнал својот прв гол. Бендер започнал повторно во сезона 2008-09 како редовен играч. Во втората лига игра против ФСВ Франкфурт на 3 октомври 2008 година, тој ја презел капитенската функција и беше најмладиот капетан во историјата на Минхен 1860, но на 20 октомври тој бил сериозно повреден и по неколку повреди ја завршил таа сезона со само 15 одиграни натпревари. Во неговите три професионални сезони изииграл за Минхен 1860 во втората Бундеслига 58 натпревари и постигнал четири гола.
Баер 04 Леверкузен
На 18 август 2009 година, Бендер потпишал тригодишен договор со Баер Леверкузен. Тој го одиграл својот прв натпревар во Бундеслигата, кој се симна од клупата на шестиот сезџонски натпревар и бил искористен како замена во повеќето од 20 натпревари што ги играл за време на неговата прва сезона во Баер Леверкузен. Тој го постигнал својот прв гол во Бундеслигата против Ајнтрахт Франкфурт на 16 септември. Во следната сезона, неговата позиција во одбранбен играч останала конкурентна и тој често бил втор избор, но изиграл 27 натпревари и постигнал три гола. Во сезоната 2011-12, тој беше редовен играч и ги играл најголемиот дел од натпреварите во текот на целата сезона, само прекинати од принудната пауза за повреда на мускулната пукнатина во пролетта 2012 година. На 21 март 2012 година, Бендер потпишал нов договор со Леверкузен до 2018 година. Во сезоната 2012-13 во Бундеслигата изиграл 33 натпревари, постигнал 3 гола и направил 6 асистенции. На 31 октомври 2013 година, тој го продолжил договорот со Леверкузен до 2019 година.
Во сезоната 2013-14, тој изииграл 29 натпревари и постигнал три гола во Бундеслигата, и покрај тоа што бил повреден. Во сезоната 2014-2015, тој се вратил на терен и одиграл 26 натпревари во Бундеслигата, во која постигнал само еден гол во истата и тоа против Падерборн 07. Во Лигата на шампионите тој му помогнал на Леверкузен да биде финализиран во фазата на групата зад Монако, но подоцна загубил од Атлетико Мадрид во 16-тото коло. За сезона 2015/16 тренерот Роџер Шмит го назначил за нов капитен на местото на Симон Ролфес, кој ја завршил својата кариера по завршувањето на претсезоната. Оваа сезона била борба за него, откако имал долгогодишна повреда во октомври 2015 година до март 2016 година, кога имал само 10 настапи во Бундеслигата и неколку настапи во Лигата на шампионите.
Тој бил дел од германската репрезентација која победила на Европското првенство во фудбал за 2008 година под 19 години. Тој и неговиот брат близнак Свен биле именувани заедно како играчи на турнирот. Бендер бил избран како дел од 23-члениот состав на Германија за Евро 2012. На 29 мај 2013 година Бендер постигнал два гола во победата од 4-2 над Еквадор.
Тој бил именуван во привремениот тим на Германија за Светското првенство во ФИФА 2014, но се повлекол на 23 мај, по повреда на бутот за време на тренинг. Менаџерот Јоахим Лев рекол: "Лично ми е жал за Ларс бидејќи знам колку сака да биде во Бразил, кога играчот е исклучен толку близу пред турнирот, тогаш тоа е многу разочарувачко за секого". Ларс бил дел од германската олимписка фудбалска екипа за Рио, заедно со неговиот близнак и Нилс Петерсен, кои биле тројца избрани над 23-годишни играчи, освојувајќи го сребрениот медал.
Стил на игра
Ларс Бендер вообичаено игра како централен играч од средниот ред. Тој е познат по својот стил на дејствување и поседува добро справување, поминување и следење на топката.
Андреја Пирло
Андреја Пирло (роден на ) — поранешен италијански фудбалер-освојувач на светско првенство. Неговата позиција е внатрешен играч за врска, но со своите квалитети при додавањата и разигрувањето на топката во својата половина може да се каже за него дека тој имал улога на изнесувач-плејмејкер и во Јувентус и во италијанската репрезентација.
1994-2001: Рани години
Пирло ја започнал кариерата како офанзифен напаѓач во тимот од неговиот роден град Бреша, каде што подоцна и помогнал да ја освои Серија Б и со тоа да добие промоција во Серија А во 1997 година. Неговите ветувачки перформанси го довеле да се пресели во Интер во 1998 година. Со неговото доаѓање во Интер, тој се борел да се здобие со поголема минутажа во својот нов клуб, како и со големата конкуренција со другите играчи на својата позиција, а потоа беше испратен на позајмица во 1999 година. И покрај успешните позајмици со Реџина, и Бреша, Пирло сѐ уште не можел да се пробие во Интер во почетната постава, па затоа бил продаден на градските ривалитеМилан во 2001 година.
Милан
Во Милано, менаџерот Карло Анчелоти одлучил да го префрли Пирло во предниот дел на одбраната, како класичен плејмејкер, што му дало простор да ги диригира нападите на својот тим. Пирло брилирал во својата нова улога, а наскоро се развил во играч од светска класа, кој одиграл клучна улога во подоцнежните успеси на Милан, каде што тој освоил две титули во Лигата на Шампионите, во сезоната 2002-03 и 2007 година,  две титули УЕФА Супер Купот  (2003 и 2007), две титули во Серија А во (2004 и 2011 година),  Клупско Светското првенство (2007),  Супер Куп на Италија (2004), и Купот на Италија (2003) со клубот.
Јувентус
По пристигнувањето во Јувентус како слободен трансфер во 2011 година, Јувентус беше без трофеј од 2003 година, со неговите добри игри тој додаде уште четири титули во Серија А (2012, 2013, 2014 и 2015), кој ги освои последователно, како и две титули Супер Куп на Италија во 2012 и 2013 година, и Купот на Италија во 2015 година.
Нујорк Сити
По играње во Италија повеќе од 20 сезони, Пирло се приклучил во МЛС во тимот на Њујорк во 2015 година, за да му помагане на тимот да стигне до плејофот во својата втора сезона. Тој го имал својот последен професионален настап на 5 ноември, настапувајќи како замена во 90-та минута во победата од 2-0 над Колумбус Кру, во вториот дел од полуфиналето на источната конференција на МЛС Купот; Њујорк биле елиминирани од плеј-офот по загубата од 4-3. Вкупно, Пирло реализирал 62 настапи за Њујорк - од кои 60 биле во регуларната сезона на МЛС, додека другите два настапи во плеј-офот на МЛС Купот - во текот на своите три сезони со клубот постигнал еден гол и 18 асистенции, од кои сите биле за време на регуларната сезона на МЛС. Pirlo officially communicated his retirement from professional football the following day, on Twitter.
Репрезентација
На репрезентативно ниво, Пирло е играч од историјата на италијанската репрезентација кој е на списокот на фудбалери со 100 или повеќе настапи, а Пирло настапил 116 пати за фудбалската репрезентација на Италија. Тој настапувал и за италијанските младински категории Италија под-15, Италија под-18 и Италија под 21 фудбалски тим. Тој беше капитен на реппрезентацијата Под-21 на Европскот првенство за млади 2000 година и избран како Златен играч и најдобар стрелец на турнирот. Тој се приклучи на италијанскиот сениорскиот тим во септември 2002 година и беше капитен на олимпискиот тим кој освои бронзен медал во Летни олимписки игри 2004 година. Подоцна, тој беше инволвиран во својата победа во 2006 ФИФА Светско Првенство. Тој беше прогласен за  играч на натпреварот  трипати, после големиот успех на фудбалската репрезентација на Италија, освојувајќи го Светското првенство во Германија 2006 година. На тоа светско првенство тој беше избран во Ол-Стар тимот на турнирот. Исто така, беше дел од националниоот тим на Еуро 2012, откако Италија после одличните игри беше поразена во финалето од Шпанија. Беше претставник на Италија и на  Евро 2004 и  Еуро 2008, како и на Светските првенства во Јужна Африка 2010 и  во Бразил 2014 година и беше дел од Купот на конфедерациите во2009 и 2013, каде што заврши на третото место во второто негово издание во Бразил, и повторно беше избран во тимот на турнирот. Пирло ја завршил кариерата во ноември 2017 година, со завршувањето на МЛС првенството.
Елденбург Либц
Елденбург Либц (Eldenburg Lübz) — општинска заедница во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Либц.
Општинската заедница Елденбург Либц се состои од следниве општини:
Маса Мартана
МАСА МАРТАНА
Маса Мартана(во близина на добро потврдената античка локација на Викус Мартис Тудертиум на Виа Фламиниа) е антички италијански градот и комуна воМонти Мартани планински венец во провинцијата Перуџа(Умбрија). Се наоѓа на 10 km северно од Акваспарта, 18 км северно од Сан Гемини и 32 km северно од Нарни; 14 км јужно од Бастардо и 27 км јужно од Бевања. Според пописот во 2003 година, градот имал 3558 жители.
Тој е еден од класичните градови со ѕидови во централна Италија, а во неговата главна порта може да се видат неколку антички натписи, вклучително и римски од одреден интерес. Модерниот град се шири кон север покрај патот.
ТЕРИТОРИЈА
Територијата на комуната вклучува три добро сочувани романескни цркви, секоја изградена во дел од римски камен во опатијата на С. Фиденцио, на Санта Марија во Пантано и на Сан Фаустино. Средновековната опатија црква на Санта Марија во Виепри е подигнат во 12 век. Модерното светилиште во Колваленца (6 километри југозападно) сега привлекува аџии.
Другите цркви ги вклучуваат:
ЗЕМЈОТРЕС ОД 1997 ГОДИНА
Зградите на заградениот град претрпеа големи оштетувања во земјотресот на 12 мај 1997 година, претходник на Земјотрес од 1997 година што оштети голем дел од Умбрија, вклучувајќи ги и Базиликата и градот на Асизи. Комуната го прослави завршувањето на реставраторските работи и повторното отворање на стариот град во август 2006 година, десет години по земјотресот.
КУЛТУРА
Градот Маса Мартана има годишен фестивал на сладолед ("sagra del gelato") на почетокот на Август секоја година. Слични фестивали на храна се слават во летните месеци во голем број околни села и села во рамките на комуната, вклучувајќи ги Колпетрацо и Вилата Сан Фаустино. За време на божиќниот период во Маса Мартана се одржува популарна Божиќна изложба, наречена „Presepi d'Italia“ со традиционални божиќни креветчиња и уметнички дела: сите посветени на Светото Рождество. Уметничките дела доаѓаат од сите италијански региони и се одликуваат со нивната локална традиција и различна култура.
"Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011"
2.     ''"Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018". Превземено на 16ти Март 2019.''
НАДВОРЕШНИ ВРСКИ
(Текстот на оваа статија е делумно заснован на написот во весникот на Италија на Бил Тајер, со дозвола.)<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Црква „Св. Никола“ - Слоештица
Свети Никола — средновековна манастирска црква во рамки на Топличкиот манастир во близина на селото Слоештица.
Црквата е единствениот зачуван објект во рамки на манастирот. Во својот првобитен облик најверојатно била изградена и живописана во XIV век врз темелите на постар објект од V-VI век, додека својот денешен облик го добила по обновувањето во 1536-1537 година. Ктитор на црквата бил кратовскиот кнез Димитар Пепиќ, додека фрескоживописот е дело на зографот Димитар од Леуново.
Денес, црквата е запуштена и е оставена во лоша состојба.
Историја
Првобитната манастирска црква најверојатно била изградена и живописана во XIV век, на што укажуваат двослојните фрески зачувани на нејзиниот западен ѕид. Таа била градена од кршен камен и кал, и од неа денес се зачувани само западниот ѕид, западниот влез, а најверојатно и подот од камени плочи поставени во средишниот дел на наосот во вид на медалјон. Со археолошките ископувања во 1982 и 1984 година било утврдено дека најстарата средновековна црква била еднокорабна градба која лежела на местото на постар објект со базиликален облик од V-VI век, чиј обиколен ѕид делумно бил искористен како темел за изградба на црквата.
Во периодот непосредно пред 1534 година, кон постарата црква од кршен камен и варов малтер била доградена и денешната припрата, којашто е засводена со полуобличест свод и е со иста ширина како постарата црква. Црквата била срушена, при што останал остаток на западниот ѕид. Откако била срушена, таа била обновена, а нејзин ктитор станал кратовскиот кнез Димитар Пепиќ. Како доказ за тоа служи и главниот ктиторски натпис во наосот на манастирскиот собор над западната врата од 1536-1537 година, според кој црквата е изградена во времето на игуменот и еромонах Павнутие кој бил потпомогнат од Кир Димитар Пепиќ. При обновувањето на црквата, внатрешниот простор бил пподелен на три дорати преку поставување на по два пара пиластри по должината на северниот и јужниот ѕид на кои лежи издолжениот полуобличест свод. Истовремено, црквата била проширена од јужната и северната страна за по еден метар, на кои подоцна се доѕидани два параклиса засводени со полуобличести сводови, од кои јужниот е во руинирана состојба.
Денес, црквата е запуштена и оставена во лоша состојба. Нејзините ѕидови се растресуваат како последица на минирањето на карпите во околниот каменолом. Во внатрешноста на црквата, олтарниот простор, наосот и страничните параклиси се во многу лоша состојба. Во црквата долго време нема богослужба, а внатрешноста нема црковен мебел или каков било инвентар.
Архитектура
Црквата има базиликален облик со по два доѕидани параклиса на јужната и северната страна, како и дополнителна просторија на западната страна. Главната апсида на олтарскиот простор е нагласена и однадвор е втопена во ѕидна маса. Лево и десно од неа се наоѓаат нишите на олтарниот простор и ѓаконик, кои исто како и главната олтарска апсида однадвор се втопени во ѕидна маса. Олтарскиот простор своевремено бил одделен од наосот со иконостас, но денес од него денес нема остатоци освен лежиштето на подот и сликаните бордури на страничните ѕидови.
Јужниот и северниот параклис се со правоаголна основа и се издвоени како засебна целина, која на источната страна завршува со олтарска апсида и ниша на олтарниот простор. Параклисите однадвор се втопени во ѕидна маса и се засводени со полуобличест свод. Северниот параклис е издвоен како засебна целина со функција на гробна црква. На неговата западната страна има мала просторија во вид на припрата, а поврзаноста на наосот со северниот дел е изведена преку едноделна ниска врата, која упатува дека биле истовремено изградени. Освен овој влез, двата параклиса имаат засебен влез на западната страна. На западниот дел, над припратата има тесна просторија којашто служела како костурница и во неа се влегува преку лачен отвор.
Фрескоживопис
Од натписите во наосот над западната врата може да се заклучи дека црквата била зографисана од страна на Димитар од село Леуново, при што ктиротот Димитар бил една, а зографот Димитар друга личност. Се споменува и дека зографот Димитар имал помошник по име Јован. Врз основа на натписите, зографисувањето на олтарниот простор и наосот е извршено во периодот од 1 септември 1536 до 31 август 1537 година.
Во црквата денес се зачувани фреските во наосот на црквата, припратата и северниот параклис. Фреските се од XVI век и се значајни по нивната тематска и иконографска содржина. На олтарната апсида е насликана композицијата „Служба на архијереите“, којашто претставува фрагментарано зачувана сцена од „Христовите исцелувања“ и „Визија на Св. Петар Александриски“. Покрај фреските, сочувани се и два портрета на Свети Климент Охридски. Постариот од нив е од 1534 година и се наоѓа во припратата, каде што Свети Климент е насликан како монах во цел раст. Другиот портрет е од 1536-1537 година е во олтарниот простор, каде што Свети Климент е претставен како епископ со медалјон.
Ктиторската композиција е изработена во духот на старите традиции и ја повторува иконографската творба од црквата „Св. Никола“ во Манастирскиот манастир од 1271 година. Така, ктиторот Димитар со макетата во рака е предводен од патронот на црквата Свети Никола, кој го држи за рака и го носи пред големиот судија Исус Христос седнат на престол. Покрај главата на ктиторот пишува „Димитар“. Ктиторот е претставен во обична облека, при што долната кошула е кафеава, а долната темно-сина и е покриен со наметка која наликува на монашките. Тој на главата носи капа и воопшто е скромно насликан во споредба со неговиот портрет на северниот параклис.
Името на ктиторот Димитар се среќава и врз престолната икона на Исус Христос, каде што е запишано: Прими Господи и моление раба своего кир Димира.
Името на зографот Димитар од Леуново, пак, се среќава врз две икони на иконостасот, како и на иконата „Слегување на Светиот Дух“. На иконостасот е запишано: Помени Господи раба своего Димитра от селе Леуново.
Галерија
Фрескоживопис
Фогелзанг-Варзин
Фогелзанг-Варзин (Vogelsang-Warsin) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Киријак Држилович
Киријак Држилович (Неделко Држиловски; почеток на 19 век во — околуво ) ― печатар и деец.
Учествувал во грчкото национално ослободително движење од 1821 до 1829 година. По ослободувањето на Грција од турското владеење, извесно време живеел и работел во Атина. Кон средината на 19 век, дошол во Солун. Иако таму отворил грчка печатница, во неа главно печател словенски книги со кирилични букви. Кон печатницата наскоро отворил и книжарница, каде што претежно ги пласирал книгите отпечатени во неговата печатница. Во 1851 година, печатницата на браќата Држилови со грчки букви и со македонски јазик ги печати во Солун „Канонаме за селата битолски“, а во 1852 година „Неделно евангелие“ (Кониковско евангелие) од Павел Божигропски (Солон, Стампа Кирјакова Дарзилен, 1852).
Бил во блиски односи со Партенија Зографски, Димитар Миладинов, Стефан Верковиќ, Венијамин Мачуковски, Димитар Македонски, соработувал со Георги Раковски и со неговиот весник Дунавски лебед. Исто така се грижел и за дистрибуирањето на цариградскиот весник Македонија во Солун и околината, на ениџе-вардарски дијалект.
Двојазичната печатница работела до 1860 година, кога по наговор од грчките првенци во Солун и од воденскиот митрополит, била затворена од солунскиот валија Хусни-паша. Учествувал во преордбенските антипатријаршиски борби за своја црква, јазик и училиште и учествува во конституирањето на солунската црковно-училишна општина. Тој е помал брат на Константин Држилович.
Грчко-турски односи
Турско-грчките односи во текот низ историјата се проследени со меѓусебни непријателства и помирувања уште во времето кога Грција добила независност во 1821 година од Османлиското Царство. Од тогаш, двете земји меѓусебно војувале дури четири пати, и тоа во Грчко-турската војна од 1897 година, Балканските војни, Првата светска војна и Грчко-турската војна во периодот од 1919 до 1922 година.
Отоманска ера
Грчката држава својата независност од Османлиското Царство ја прогласила во 1821 година. Нејзинит почетни граници биле признати во 1832 година. Границата започнувала од Арта кон Волос плус Еубеја и Киклади во Егејското Море. Остатокот од територијата каде што живееше грчко население, вклучувајќи ги: Крит, Кипар, остатокот од островите на Егејското Море, Епир, Тесалија, Македонија и Тракија, останале под турска власт. Во минатото, повеќе од еден милион Грци живееле на територијата на денешна Турција, главно во егејскиот регион околу Измир и во регионот на Понт на Црното Море.
Грчките политичари од 19 век биле решени во својата држава да ги вклучат сите овие територии во составот на грчката држава, врз основа на византиската карта и градот Цариград односно Цариград да стане престолнина на новата земја на Балканскиот Полуостров. Причината за ова било тоа што и тогашните, како и денешните грчки политичари ја сметаат Грција  за наследник на Византија. Оваа идеја била позната како Голема Идеја (Мегали Идеја). Цариград бил главниот град на Источото Римското Царство сѐ до неговото заземање од страна на Османлиите во 1453 година. Османлиите од своја страна направиле големи напори за да се спротиват на овие планови.
За време на Кримската војна (1854-1856), Велика Британија и Франција биле во сојуз со Османлиското Царство против Руската. Повторно, за време на Руско-турската војна од 1877 година, Грците биле заинтересирани да се приклучат во офанзиватa, но земјата сепак не била во состојба да ги делотворно да учествува во војната. Сепак, по Берлинскиот конгрес, во 1881 година, кон територијата на Грција се приклучиле Тесалија и дел од Епир.
Во 1897 година, на Крит избувнале големи немири кои довеле до Грчко-турска војна. Неподготвеноста на грчката армија довела до нејзин пораз. Грција била принудена да ѝ исплати на Османлиското Царство репарација, а Крит добил автономија под протекторат на големите европски сили.
По крајот на Младотурската револуција и доаѓањето на Младотурците на власт во Отоманското Царство во 1908 година, администрацијата во империјата започнала да биде управувана од страна на големи централно-националистички дејци. Состојбата на христијанските малцинства во империјата уште повеќе се влошила. Следувале Балканските војни кои траеле од 1912 до 1913 година. По крајот на двете балкански војни, Грција излегла во голема корист бидејќи кон нејзината територија се приклучиле Крит, голем број на острови, остатокот од Тесалија и Епир, како и делови од Македонија. Со ова, Грција која до ртогаш била претежно планинска земја ги добила плодните полиња од северот (меѓу кои и Солунското) што ќе придонесе за нејзин забзан развој.
Првата светска и меѓусебната војна
Грција во Првата светска војна влегла во 1917 година. Како главна и крајна цел на Грција била зазимањето на Цариград (Истанбул) и Смирна (Измир) од Османлиите, преку помошта на Франција и Велика Британија. Исто така, на Грција и било ветено дека и Кипар ќе влезе во составот на нејзината територија. Иако имало мала директна борба помеѓу Грците и Турците, сепак кон 1918 година започнало распаѓањето на Османлиското Царство и Грција сметала дека нејзините планови скоро ќе бидат остварени. Во 1920 година и договорот од Северес, Грција ги добила Источна Тракија и површина од околу 17.000 км2 во Западна Анадолија околу Измир. Овој договор бил потпишан од страна на турската влада, но никогаш не стапил во сила бидејќи никогаш не бил ратификуван од страна на парламентот.
Грција на 15 мај 1919 година ја окупирал Смирна (односно Измир), додека Мустафа Кемал Паша (подоцна Ататурк), кој бил водач на турската опозиција, се стационирал во Самсун на 19 мај 1919. Оваа акција се смета за почеток на турската војна за независност. Неговата прва цел била создавање на организирано национално движење против окупаторските сили. Во јуни 1919 година, тој и неговите блиски соработници изјавиле дека независноста на земјата е во опасност. Мустафа Кемал побарал национални избори за да се воспостави нов турски парламент, кој ќе има свое седиште во Анкара. На 12 февруари 1920 последниот отомански парламент се собрал во главниот град. Парламентот бил распуштен од страна на британските сили, откако бил прогласен Misak-i Milli („Национален пакт“). Мустафа Кемал ја искористил оваа можност за воспоставување на „Големото национално собрание“. На 23 април 1920 година Собранието се започнало со работа, а Мустафа Кемал претседавал. На 10 август 1920 година, отоманскиот големиот везир Дамат Ферид Паша го потпишал Договорот од Севр. Со тој договор се завршиле плановите за поделба на Отоманското Царство.
Турската војска влегла во Измир на 9 септември 1922. Ова го означило крајот на војната. Грчката војска и администрацијата заминале од морското крајбрежје. Во 1923 година бил потпишан Лозанскиот договор. Договорот од Лозана предвидел размена на население меѓу Грција и Турција што започнал пред крајниот потпишувањето на договорот во јули 1923 година. На ваков начин околу 1.500.000 Грци морале да заминат од новата турска држава, а околу 500.000 Турци се иселиле од Грција. Исклучоци се направиле само за градот Истанбул и делови на Западна Тракија, островите Имброс и Тенедос, вклучително и Вселенскиот Патријарх.
Доколку се има предив дека Грци на овие простори живееле во претходните 3000 години, може да се каже дека губењето на Анадолија и текот на Првата светска војна за Грција биле катастрофални. Наводните злосторства извршени од страна на грчката армија за време на грчката окупација на Западна Анадолија (1919-1922) оставиле траен белег во турската свест. Грчките обвинувања, од друга страна пак, се темелат на големиот пожар во Смирна, и за нив е посебно заслужна книгата издадена од страна на Џорџ Хортон - генерален конзул на САД во градот во периодот од 1919 до 1922 година Во оваа книга конзулот ја опишува асимилацијата на немуслиманското население во градот и околината.
Меѓусебни конфликти
Пост-воените водачи на Грција и Турција, Кемал Ататурк и Елефтериос Венизелос биле решени да воспостават нормални односи помеѓу двете држави. По неколку години преговори, конечно во 1930 година биле воспоставени дипломатски односи помеѓу Грција и Турција. Венизелос бил во официјална посета на Истанбул и на Анкара. Грција се откажала од сите свои претензии кон турската територија. Ова било проследено со потпишувањето на Балканскиот Пакт во 1934 година, во која освен Грција и Турција се приклучиле и Кралството Југославија и Романија. Договорот предвидувал меѓусебна помош и соработка (Бугарија се обидела да се приклучи, но сепак таа сѐ уште имала територијални претензии кон своите соседи). Обете држави признале дека имаат потреба од мир, а тоа резултирало со повеќе средби и со пријателски односи. Претставниците на двете земји биле нминирани за Нобеловата награда за мир.
Во 1941 година Турција била првата земја која испратила хуманитарна помош за Грција по окупацијата на Атина од страна на Силите на Оската. Турскиот претседател Мустафа Исмет Инени ја потпишал одлуката за да им се помогне на луѓето кои се бореле против војската со која тој самиот се борел пред деветнаесет години. Голема количина на прехранбени производи биле обезбедени од страна на од страна на Турската Црвена полумесечина и истите биле испратени од пристаништето на Истанбул до Грција. Помошта била транспортирана со бродот СС Куртулуш, со големи симболи на Црвената полумесечина насликани од двете страни.
Почетокот на Студената војна го означило дополнителното зближување на двете земји и во 1954 година Грција, Турција и Југославија формирале нов Балкански Пакт за меѓусебна одбрана против Советскиот Сојуз.
И покрај зближувањата на двете земји, сепак и Грција и Турција воделе се обидувале да го намалат влијанието на другата земја во сопствената политика. Турската политика главно се однесувала кон напорите да се намали економското присуство на Грците во Турција. Во септември 1955 година се случил т.н. Септемвриски Погром кој бил директно насочен кон грчкото малцинство во Истанбул. Конфликтот се смета дека започнал кога пристигнале гласините дека куќата во Солун во која живеел Кемал Ататурк била уништена од страна на грчките терористи.
Во период од 9 часа, етничките Грци биле подложени на големи притисоци. Така, помеѓу 13 и 16 Грци биле убиени, како и најмалку еден Ерменец како последица од насилство. Помеѓу жртвите имало и двајца свештеници. 32 Грци биле тешко ранети. Покрај ова, околу десетина девојки од грчка националност биле силувани. Повеќе од илјада грчки куќи, училишта, цркви, хотели итн. биле уништени. Проценките за штетата се разликувале во зависност од изворот. Според турската влада, штетите изнесувале околу 69.5 милиони турски лири, според британските извори околу 100 милиони британски фунти, а според грчки околу 500 милиони долари. Немирите предизвикале брз процес на емиграција, а тоа довело до исчезнување на грчкото малцинство во Турција. Според пописот од 1924 година, во Турција живееле околу 200.000 Грци. Во 2005 година, нивниот број се намалил на само 5.000.