cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 5899
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5899 се споменува и како UGC 9789, MCG 7-31-45, CGCG 221-43, IRAS 15132+4214.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 15 м 3,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +42° 2' 59"". Положбениот агол на објектот е во износ од 18°.
Други поделби
Проучување на NGC 5899 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54428. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 78; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3048. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1371.
Циклична компонента
Вовед
Временските низи се проучуваат со цел да се утврди специфичниот начин на движење на појавата во изминатиот период кој ќе служи како основа за предвидување. За да се утврди овој специфичен начин на движење, се претпоставува дека временските низи се состојат од неколку основни елементи. Компонентите на временските низи се:
Цикличната компонента покрај Тренд Компонентата, сезонаската компонента и резидуалната компонента е една од компонентите на временската низа до кои се доаѓа со помош на декомпозиција на временските низи. Цикличната компонента ги претставува циклусите на одредена временска низа. Најдобар и најреален пример за цикличната компонента е постоењето на циклусите во економијата наречени експанзија и рецесија (временски период од еден до друг пад или раст).
Со пресметување на трендот од серијата на годишни податоци всушност е изразена долгорочната тенденција на набљудуваната појава. На тој начин останале необјаснети цикличните (C) и резидуалните (R) варијации, бидејќи сезонското влијание не се појавува ако годината се земе за временска единица на набљудување. Интензитетот на цикличките варијации се открива со отстранување на трендот, а тоа се прави со помош на следнава формула каде што се ставаат во одонос оригиналните податоци со теоретските просечни вредности на трендот.
Движењето на цикличната и резидуалната компонента
Движењето на цикличната и резидуалната компонента на реалнито бруто-домашен производ се гледа на следнава слика:
Откако ќе се отстрани и резидуалната компонента, движењето на цикличната компонента на реалниот бруто-домашен производ појасно се гледа на следнава слика:
На оваа слика влијанието на резидуалната компонента е отстрането и циклусите се јасно видливи. Првиот циклус започнува од 1997 година и трае до 2001 година. Тоа е циклус на раст. Вториот циклус започнува од 2001 година и трае до 2007 година, и претставува циклус во кој реалниот бруто-домашен производ бележи пад. Последниот циклус започнува од 2007 година и трае до 2009 година. Последниот циклус е нов циклус на раст.
Утврдување на значајноста на цикличките варијации
Откако ќе се идентификуваат цикличките вариации, потребно е да се испита и нивната значајност. Тестирањето на значајноста на цикличките варијации се заснова на распоредот на честотите на должината на поединечните фази. Ако варијациите се случајни, бројот на краткотрајните фази ќе биде поголем, ако циклилните варијации се значајни, бројот на долготрајните фази ќе биде поголем. Ако варијациите се случајни, може да се докаже дека во низа од n опсервации, очекуваниот број на фази со должина d е даден со формулата:
Ако емпирискиот број на фази со соодветни должини се означат со, тогаш нултата хипотеза ќе гласи дека цикличките варијации се случајни, додека алтернативната хипотеза  гласи дека цикличките варијации се значајни.
Епинал
Епинал (фр. Epinal) — град и општина во Франција во регионот Лорена, во департментот Вогези. Според податоците, во 2006. година во општината живееле 35.794 жители, а густината на населението изнесувала 604 жители/км2. Градот е збратимен со македонскиот град Битола.
Астана Казахстан Тим
Астана Казахстан Тим (кратенка според UCI: AST) — професионална друмска велосипедска екипа спонзорирана од Самрук-Казина, група на државни претпријатија од Казахстан и именувана по нејзиниот главен град Астана, денес наречен Нур-Султан. Астана станала UCI World Tour екипа при самото основање на екипата во 2007 година. По големиот допинг скандал во кој бил вклучен казахстанскиот возач Александар Винокуров било променето раководството на екипата за сезоната 2008. Тогаш екипата била предводена од Јохан Брујнел, поранешен менаџер на екипата УС Постал/Дискавери Ченл. Иако Астана под водството на Брујнел била многу успешна, во составот биле вклучени победникот на Гранд Тур Алберто Контадор, како и Андрејас Кледен, екипата се соочила со финансиски колапс во мај 2009 година. Битката за контрола на екипата поврзана со враќањето на Винокуров за Вуелта а Еспања 2009 предизвикала Брујнел и најмалку четиринаесет возачи да заминат кон крајот на сезоната 2009, најмногу кон. Само четири шпански возачи, вклучувајќи го Контадор и најголем дел Казахстанци останале во екипата за 2010 година. Сите четворица Шпанци ја напуштиле екипата во 2011 година и се приклучиле на.
Две минути омраза
Две минути омраза е поим кој се споменува во романот 1984 од Џорџ Орвел и означува период во денот кога членовите на Партијата во општеството на Океанија мора да гледаат филм во кој се прикажани непријателите на Партијата (особено Емануел Голдстајн и неговите следбеници) и да изразат омраза кон нив.
NGC 1516B
NGC 1516B — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Две минути омраза
Филмот и неговите звучни и визуелни елементи (кои вклучуваат и непријатна бучава која Орвел ја опишува како да е „од некоја чудовишна машина што работи без масло“) се форма на перење мозок за членовите на Партијата, со цел да се западнат во треска на омраза кон Емануел Голдстајн и тековната супердржава-непријател. Очевидно, честа појава е оние кои ќе ги обземе ваквата омраза и физички да го напаѓаат теле-екранот, како што тоа го прави Џулија во текот на сцената.
NGC 1516B
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1516B се споменува и како NGC 1525, NGC 1516-2, MCG -2-11-18, IRAS 04057-0857.
Нова Битола
За Нова Битола се смета делот од градот над техничкото училиште и над супермаркетот "Веро". Овој дел од градот е изграден во 80-тите години и претставува едно од најновите населени места во Битола. Во населбата се претежно згради, но има и голем број куќи, како и ОУ „Св. Климент Охридски“. Во населбата исто се наоѓа и црквата „Собор на сите македонски светители“ - Битола, СОТУ „Ѓорѓи Наумов“, Клиничката болница Др Трифун Пановски, болницата за заразни болести и средното техничко училиште. Често кога се кажува Нова Битола се мисли и на населбите Ремо, Брусничка населба, Лавчанска населба и горниот дел на населбата Довлеџик, бидејќи овие населби исто така се изградени во поновата ера на градот. Улици кои спаѓаат овде се:
NGC 1516B
Откривање
Објектот е откриен на 30 јануари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1516B е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1516B има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 8 м 8,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 8° 50' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 126°.
Други поделби
Проучување на NGC 1516B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14516. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 268; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5312. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 912.
Надворешни врски
NGC 1525
Абдурахман Нуредин-паша
Абдурахман Нуредин-паша, познат и како Нуредин-паша (1833, Ќутахија - 1912, Цариград (сега Истанбул)), бил отомански државник. Тој беше голем везир на Османлиското Царство од 2 мај 1882 година до 12 јули 1882 година. Негов зет бил турскиот музиколог Хусеин Садедин Арел, а неговиот внук бил Монир Нуредин Селчук, турскиот музичар по класика.
Живот
Роден во Ќутахија во 1833 година, Абдурахман бил потомок на Гермијанидското беглукство, кои цветало во тоа подрачје по опаѓањето и евентуалниот пад на селџучкиот Римски султанат. Неговиот татко, Хаџи Али-паша, бил важен мештански службеник.
Две минути омраза
Во книгата, намената на омразате е да се задоволат притаените чувства на нелагодност и омраза поради цензурираниот живот што го водат граѓаните. При тоа, воведен е и годишен фестивал наречен Недела на омразата како екстраполација на секојдневниот двоминутен период.
Орвел не го измислил терминот „две минути омраза“, кој се користел во текот на Првата светска војна. Во тоа време, британските писатели ја сатиризирале германската кампања за омраза кон Англичаните и замислувале пруско семејство како седнува на кујнската маса за доза од „утринска омраза“.
Во текот на Првата светска војна, овој израз се користел за редовните дневни артилериски бомбардирања наменети за вознемирување на непријателот. }}
Орвел исто така може да ја сатиризира Британската церемонија на „Две минути молчење“ во чест на жртвите на Првата светска војна која се одржува во Велика Британија и земјите на Комонвелтот.
Косвиг
Косвиг може да се однесува на следниве градови во Германија:
Црква „Св. Атанасиј“ - Вазме
Свети Атанасиј (Αγίου Αθανασίου Εξοχής) — црква во селото Вазме, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен и парохиски храм на селото. Претставува трикорабна базилика со женска црква и трем на западната страна. Првично била покриена со плочи. Изградена е во 1866 г., за што сведочи плоча вградена на западната страна. Во 1909 г. заедно со целото село била под врховенството на Бугарската егзархија. Во извештај до митрополитот Иларион Неврокопски од 1909 се вели:
Старо Керамиди
Старо Керамиди (Παλαιό Κεραμίδι, Палеон Керамидион) — село во Општина Катерина во округот Пиерија, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 5 километри западно од градот Катерина и на 22 километри југоисточно од центарот на општината, Елафина.
Селото се наоѓа на надморска височина од 103 метри.
Историја
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
На пописот од 1913 година биле евидентирани 242 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 242 жители
Демографија
Во 1928 година селото броело 318 жители, додека во 1940 година селото броело 459 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 517 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 659 жители, во 1971 година имало 651 жител, во 1981 година имало 612 жители, додека во 1991 година имало 793 жители. Денеска, населението на селото е 890 жители според пописот од 2011 година.
Валдекаса
Валдекаса — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Ново Кралство
Новото Египетско Кралство, е период од древната египетска историја меѓу 16 век п.н.е. и 11 век п.н.е., и ги сочинувало Осумнаесеттата, Деветнаесеттата и Дваесеттата египетска династија. Новото Кралство се појавило по Вториот преоден период и по него следувал Третиот преоден период. Египет во ова време најмногу просперирал и го достигнал зенитот на својата моќ.
Подоцнежниот дел од овој период, за време на Деветнаесеттата и Дваесеттата династија (1292-1069 пне) се нарекува Рамзесов период, по единаесетте фараони кои го зеле името Рамзес.
Радиојаглеродното датирање укажува дека Новото Кралство можеби се појавило неколку години порано од општо сметаната 1550 година п.н.е.. Датирањето укажува на почеток околу 1570-1544 година пне, при што средна година е 1557 година пне.
Најверојатно како резултат од владеењето на Хиксите за време на Вториот преоден период, во Новото Кралство имало обиди да се создаде тампон зона меѓу Левантот и Египет и го достигнало најголемото територијално проширување. Слично на тоа, како одговор на нападите во 17 век од Кушанското Кралство, Новото Кралство сметало дека мора да се прошири на југ до Нубија и да контролира големи територии на Блискиот Исток. Египетските војски се бореле со хетските војски за контрола на територијата на денешна Сирија.
Осумнаесетта династија
Еден од најпознатите фараони од 18 династија бил Аменхотеп IV, кој си го променил името во Ехнатон во чест на Атон и ова верување во Атон често се смета за прв пример на монотеизам. Верскиот ентузијазам на Ехнатон се смета за причина поради која тој е избришан од египетската историја. За време на неговото владеење, египетската уметност од 14 век п.н.е. процветала и добила недостижно ниво на реалност.
Лушње (округ)
Лушње (албански: Rrethi i Lushnjës) е еден од 36-те окрузи во Албанија, дел од областа Фиер. Округот има население од 143,276 (2010), зафаќа површина од 712 км2, се наоѓа во западниот дел на земјата 80 км јужно од Тирана и центар е Лушње. Округот ги содржи следните населени места:
Ново Кралство
Деветнаесетта династија
Рамзес II (“Велики”) барал да ги врати териториите на Левантот кои биле египетски за време на 18 династија. Неговите походи за освојување кулминирале со Битката кај Кадеш, каде тој ги предводел египетските војски против хетскиот крал Муваталиш II и паднал во првата стапица забележана во историјата, но Рамзес успеал да ги собере своите војници и да ја сврти битката во негова корист, благодарение на пристигнувањето на Не’арин. Исходот на битката не бил решен и двете страни тврделе дека биле победници по враќањето дома, што резултирало со мировен договор меѓу двете држави.
Рамзес II исто така е познат по тоа што имал многу деца од различни жени и конкубини; гробовите кои ги изградил за своите синови (од кои многу надживеал), биле сместени во Долината на Кралевите, место што се смета за најголем погребен комплекс во Египет.
Дваесетта династија
Последниот “велик” фараон од Новото Кралство се главно се смета дека е Рамзес III, фараон од Дваесеттата династија кој владеел неколку децении по Рамзес II.
Во осмата година од неговото владеење, Морските народи го нападнале Египет и на копно и од вода. Рамзес III ги поразил во две големи и познати битки на копно и на вода. Тој тврдел дека ги направил поданици и ги населил во јужен Ханаан иако постојат докази дека тие насилно навлегувале во Ханаан. Нивното присуство во Ханаан, придонело во создавањето на нови држави како Филистија во овој регион, по пропаѓањето на Египетското Кралство. Тој исто така морал да се бори против нападите на либиските племиња во два походи во западната делта на Нил во шестата и единаесеттата година од неговото владеење.
Големите трошоци од овие битки полека ја испразниле касата на Египет и придонеле во постепеното намалување на Египетското Кралство во Азија. Тежината на овие проблеми е нагласена со фактот дека првиот штрајк забележан во историјата се случил во 29 година од владеењето на Рамзес III, кога храната не им била доставена за омилените и најпознати градители на гробници во селото Деир ел Медина. Нешто во воздухот ја попречувало светлината да навлезе до земјата и со ова се забавил растот на дрвјата насекаде во траење од две децении сè до 1140 година п.н.е.. Еден предложена причина е ерупцијата на вулканот Хекла на Исланд, но датирањето останува оспорувано.
По смртта на Рамзес III постоеле бескрајни расправии меѓу неговите наследници. Тројца од неговите синови ќе владеат како Рамзес IV, Рамзес VI и Рамзес VIII. Сепак во ова време Египет се соочувал со серија суши, мало надоаѓање на вода од Нил, глад, граѓански немири и официјална корупција. Моќта на последниот фараон Рамзес XI, толку се намалила, што на југ свештениците на Амун во Теба станале де факто владетели на Горен Египет, додека Смендес го контролирал Долен Египет дури и пред смртта на Рамзес XI. Потоа Смендес ја основал Дваесет и првата династија во Танис.
Хинксе
Хинксе — општина во Везел во Северна Рајна-Вестфалија во Германија.
Географија
Општина Хинксе има вкупна површина од 106,80 км2. Оваа општна е поделена на шест поделби: Хинксе, Хинксе-Брушхаузен, Бухолтвелмен, Древенак, Гартроп-Бил и Круденбург.
Црешнево (Порече)
Црешнево — село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Порече, во источниот дел од Општина Македонски Брод, чиј голем атар високо се издига на планината Даутица, каде што се допира со подрачјето на Општина Чашка. Селото е ридско-планинско, на надморска височина од 850 метри.
Атарот е мошне голем и зазема површина од 56,6 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 3.689 хектари, потоа следат пасиштата на површина од 1.340 хектари, а на обработливото земјиште отпаѓаат 301 хектар.
Светлана Калинкина
Светлана Калинкина е белоруска новинарка позната по нејзиното критичко известување за претседателот Александар Лукашенко.
Црешнево (Порече)
Историја
Во век, Црешнево било село во Прилепската каза на Отоманското Царство, иако географски се наоѓало во Порече.
Светлана Калинкина
Уредување на Белоруска Деловаја Газета
Во 2003 година, таа бил уредник на Belorusskaya Delovaya Gazeta ( BDG ), популарен деловен дневен весник со седиште во Минск. Весникот почнал да објавува извештаи и содржини кои ја критикуваат владата на Лукашенко, вклучително и написи кои ги покриваат судењата на Викто Казеко, поранешен директор на државната прехранбена компанија и Михаил Леонов, поранешен директор на Минск Тракторови. Едно издание вклучувало и анкета во која се прашувале читателите дали е соодветно Лукашенко да го користи својот претседателски авион за лични патувања.
Црешнево (Порече)
Стопанство
Селото има мешовита земјоделска функција.
Светлана Калинкина
Уредување на Белоруска Деловаја Газета
Наскоро весникот, наводно, тој бил предмет на кампања на службено вознемирување, вклучувајќи „политички мотивирани даночни инспекции, смртни закани и притворања“. Белоруското Министерство за информации почнал да го вознемирува секој печатач што се согласил да работи со хартијата, принудувајќи го BDG да печати во Русија. Печатеното издание на BDG во голема мера исчезнало од Белорусија до септември 2004 година, оставајќи ја само веб-страницата.
Црешнево (Порече)
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Црешнево имало 505 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Црешнево имало 640 жители.
Светлана Калинкина
Уредување на Белоруска Деловаја Газета
Калинкина потоа зела отсуство од весникот за да работи против национален референдум со кој се укинле ограничувањата на претседателските мандати, дозволувајќи му на Лукашенко да владее на неодредено време. Референдумот поминал.
Уредување на Народна Волја
Калинкина потоа прифатила уредник во независниот весник Narodnaya Volya (англиски „Волја на народот“), најтиражниот опозициски дневен весник во Белорусија. Во октомври 2005 година, притисокот од Министерството за информации ги спречило белоруските печатачи да работат со хартијата, принудувајќи ја Калинкина повторно да склучи договор со печатач во Смоленск, Русија. Почнувајќи од 1 јануари 2006 година, белоруската пошта одбила да го дистрибуира весникот, а на 9 јануари полицијата го конфискуваше целото печатено издание од 30.000 примероци. Кога граѓаните на Салихорск започнале петиција во име на весникот, полицијата ги посетила домовите на потписниците за да ги испрашува секој посебно.
Црешнево (Порече)
Население
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 102 жители, од кои 100 Македонци и 2 лица без податоци.
Родови
Црешнево е македонско православно село, во селото има многу староседелски родови, како и нешто доселенички. Родови во Црешнево се: Душевци (10 к.), Ѓорговци (10 к.), Петковци (6 к.), Милошовци (5 к.), Савевци (5 к.), Сокревци (4 к.), Пурчевци (3 к.), Џаровци (5 к.), сите овие родови се староседелски; Десовци (7 к.), доселени се од селото Модриште, каде имаат истоимени роднини, подалечно потекло имаат од околината на Скадар; Ѓоревци (5 к.), доселени се од селото Блаце, Охридско (?); Џолевци (5 к.), доселени се од селото Горно Крушје, таму имаат роднини, подалечно потекло имаат од некое село во Косово и Поповци (3 к.), доселени се од селото Осој, Кичевско.
Светлана Калинкина
Уредување на Народна Волја
На 13 март 2006 година, една недела пред претседателските избори кои ќе го воведат третиот мандат на Лукашенко, на Народна Волја, БДГ и Товаришч, нивниот добавувач од Смоленск ненадејно ги откажа нивните тиражи. Калинкина изјави за Њујорк Тајмс дека верува оти притисокот на белоруската влада е одговорен, велејќи: „Кога, една недела пред изборите, некој одбива да отпечати три труда, јасно е дека има политички причини“.
Црешнево (Порече)
Самоуправа и политика
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Модриште, во која влегувале селата Белица, Вир, Калуѓерец, Локвица, Могилец, Модриште и Црешнево.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Модриште, во која покрај селото Црешнево се наоѓале селата Белица, Брезница, Вир, Калуѓерец, Могилец, Модриште, Локвица и Тажево.
Светлана Калинкина
Уредување на Народна Волја
Во април 2010 година, компјутерите беа запленети од Калинкина и од репортерката на Народна Волја, Марина Коктиш, како и од уредничката на Повелбата 97, Наталија Радина и новинарката на Новаја Газета, Ирина Калип, како дел од истрагата за случајот за клевета поднесен од Иван Корж. Четворицата биле донесени и во полициска станица на распит. Во септември, Калинкина напишала една статија во која ја истражува неодамнешната сомнителна смрт на главниот уредник на Повелбата 97, Алех Бјабенин, и набргу потоа доби неколку смртни закани, што ја поттикнала организацијата за човекови права Норвешкиот Хелсиншки комитет кое издало предупредување во нејзино име.
На 29 април 2011 година, Министерството за информации повторно се обиде да ја затвори Народна Волја, поднесувајќи барање до Врховниот економски суд на Белорусија за затворање на весникот.
Црешнево (Порече)
Самоуправа и политика
Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Манастирец.
Светлана Калинкина
Уредување на Народна Волја
По 11 години во Народна Воља, Калинкина поднела оставка во 2016 година. Според нејзината изјава, таа заминала во пријателски односи со редакцијата и ќе продолжила да соработува со весникот како новинар.
Црешнево (Порече)
Самоуправа и политика
Во периодот 1957-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Брод.
Светлана Калинкина
Препознавање
Во 2004 година, Комитетот за заштита на новинарите ја доделил својата меѓународна награда за слобода на печатот на Калинкина, „годишно признание за храброто новинарство“. Наградата го пофали нејзиното „критичко известување за различни владини злоупотреби“ соочени со „годишното правно и бирократско малтретирање од белоруските власти“.
Црешнево (Порече)
Самоуправа и политика
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод.
Вандеја (река)
Вандеја – река во западна Франција, десна притока на реката Севр Ниортез, долга 82,5 км. Нејзиниот извор е во близина на Л'Апси, на запад во департманот Де Севр. Во должина од неколку километри таа претставува граница меѓу департманите Вандеја (наречен по неа) и Приморска Шаранта, пред да се влее во Севр Ниортез кај Маран.
Црешнево (Порече)
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0240 според Државната изборна комисија, кое е сместено во основното училиште.
Вандеја (река)
Вандеја тече ни следниве департмани и градови:
Црешнево (Порече)
Избирачко место
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 117 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 106 гласачи.
Спознание
Спознание или когнитивност (лат. congnosco - познание, изучување, осознавање) во науката означува група на умствени процеси како што се внимание, паметење, создавање и разбирање на јазик, учење, расудување, решавање на проблеми и одлучување. Различни дисциплини како психологија, филозофија, лингвистика, наука и компјутерска наука го изучуваат спознанието. Меѓутоа, поимот различно се употребува во овие дисциплини; така на пример, во психологијата и когнитивната наука, „спознание“ најчесто се однесува на информационо-обработувачко гледиште на психолошките функции на дадена единка. Исто така се користи во една гранка на социјалната психологија позната како општествено спознание за објаснување на ставовите, припишувањата и динамиката на групите.
Спознанието е факултет за обработка на информациите, примена на знаењето и менување на приоритетите. Спознанието или спознајните процеси можат да бидат природни или вештачки, свесни или несвесни. Овие процеси се анализираат од различни перспективи во рамките на различни контексти, особено во полето на лингвистиката, анестезијата, неврологијата и психијатријата, филозофијата, антропологијата, системиката, комјутерската наука и симболот на верата. Во психологијата и филозофијата, концептот на спознание е тесно поврзан со апстрактните концепти како ум, интелигенција.
Теорија на Пјаже за развитокот на спознанието
Жан Пјаже бил една од најважните и највлијателни личности во полето на развојната психологија. Тој верувал дека луѓето се единствени во споредба со животните поради тоа што ние ја имаме способноста да правиме „апстрактно симболично расудување“. Неговата работа се споредува со онаа на Лав Виготски, Зигмунд Фројд и Ерик Ериксон кои биле исто така големи придонесувачи во полето на развојната психологија. Денес Пјаже е познат по проучувањето на развитокот на спознанието кај децата. Тој ги проучувал сопствените три деца и нивниот интелектуален развиток и излегол со теорија која ги опишува стадиумите што децата ги минуваат за време на развитокот.
Основен суд Свети Николе
Основен суд Свети Николе — суд со основна надлежност сместен во градот Свети Николе и го опфаќа подрачјето на општините Свети Николе и Лозово.
Судот во Свети Николе ја извршува судската власт во прв степен во рамките на двете гореспоменати општини. Основниот суд во Свети Николе одлучува за сите дела во прв степен по кривични дела и прекршоци извршени на подрачјето на општините Свети Николе и Лозово.
Историја
Основниот суд во Свети Николе бил основан како Општински суд на 1 април 1956 година. Во тој момент, судот бил сместен во зграда спроти улицата каде денес се наоѓа судската зграда. Во таа зграда, судот работел до 18 септември 1976 година.
Внатрешна организација
Основниот суд во Свети Николе е поделен на пет одделенија: приемно, граѓанско, прекршочно, кривично и извршно одделение.
Претседатели на судот
Од неговото основање во 1956 година, претседатели на ОС Свети Николе биле следниве:
Црква „Покров на Пресвета Богородица“ - Каратманово
Покров на Пресвета Богородица — православна црква во светиниколското село Каратманово, Општина Лозово. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата почнала да се гради во 1994 г. со поставување и осветување на камен-темелникот од тогашниот митрополит Михаил Повардарски, а на 24 јули 2005 г. осветен е самиот храм од тогашниот администратор, митрополитот Тимотеј Дебарско-кичевски.
База „Генерал Бернардо О’Хигинс Рикелме“
База „Генерал Бернардо О'Хигинс Рикелме“, или Бернардо О'Хигинс, именувана по Бернардо О'Хигинс — трајно екипирана чилеанска истражувачка станица на Антарктикот и главниот град на комуната Антарктика. Лежи во -63.32083°N, -57.89861°W, на надморска височина од 13 метри, околу 30 км југозападно од Прајм Хед, најсеверната точка на Антарктичкиот Полуостров, кај Легопиловиот ’Рт.
Историја
Базата била основана на 18 февруари 1948 година од страна на Чилеанската Антарктичка Експедиција и е една од базите на Антарктикот со најдолго време на континуирана работа. Бројот на екипажот во зимскиот период е 16 луѓе, додека во текот на летниот период овој број е обично 44, иако може да се сместат до 60 лица. Базата е управувана од чилеанската армија. Позната е и како Пуерто Ковадонга по пристаништето на кое се наоѓа.
Смртта на Иван Илич
„Смртта на Иван Илич“ (Смерть Ивана Ильича) е повест од рускиот писател Лав Толстој, првпат објавена во 1886 година. Книжевната критика ја смета оваа повест за едно од ремек-делата на Толстоевата проза.
База „Генерал Бернардо О’Хигинс Рикелме“
Историја
Германската Антарктичка Приемна Станица (ГАПС) е основана во О'Хигинс во 1991 година од страна на Германскиот авиовселенски центар. Станува збор за сателитска копнена станица сместена на Антарктикот за да овозможи прием на податоци од сателитски сензори во јужнополарниот регион, кои инаку би можеле да се изгубат. Сензорите со висок пропусен опсег, како што е SAR, генерираат премногу податоци за да се складираат на сателитот за пренос на копнени станици на друго место. ГАПС бил сместен во О'Хигинс поради геологијата, инфраструктурата и пристапноста на базата.
Смртта на Иван Илич
Дејството во новелата се одвива ретроспективно, започнувајќи со погребната церемонија на 45-годишниот судски советник од царска Русија. Потоа следи приказ на животот на Иван Илич, кој навидум имал успешен живот, но по повредата на колкот самиот почнал да ја преиспитува својата навидум „супериорна положба“ во општеството.
База „Генерал Бернардо О’Хигинс Рикелме“
Историја
Триесетина случаи на КОВИД-19 биле пријавени на истражувачката база на 22 декември 2020 година. Ова се првите пријавени случаи на континентот.
Историски локалитет
Историскиот локалитет О'Хигинс на Легопиловиот ’Рт опфаќа структури од историско значење:
Местото било означено како историско место или споменик (HSM 37), по предлогот на Чиле на Консултативната средба на Договорот за Антарктикот.
Клима
Базата Бернардо О'Хигинс доживува гранична поларна клима која е исклучително блиску до климата на поларна ледена покривка. Просечните годишни врнежи изнесуваат 771 милиметри, и се распространува прилично рамномерно во текот на годината, обично достигнувајќи маргинален врв за време на австралната пролет. Температурите се ниски во текот на целата година; најтопол месец е јануари со просечна месечна температура од 1 °C, додека најстуден месец е јули со просечна месечна температура од -9 °C.
Гејша
Гејши (芸者), геико или гејџи (芸妓) се традиционални женски jапонски забавувачки, чии вештини вклучуваат изведба на различни јапонски уметности, како што се музика, танцување и поезија. Некои веруваат дека гејшите се проститутки, но тоа сепак е погрешно. Терминот „гејша“ е составен од 2 јапонски збора (геи) што значи уметност и 者 (ша) што значи „личност што прави“ или „се занимава со...“. Најбуквален превод на зборот гејша е уметник. Гејшите се многу почитувани и тешко е да се стане гејша.
Модерните гејши сѐ уште живеат во традиционалните куќи за гејши наречени „окија“ (置屋) во квартови наречени ханамачи ( „цветни градови“). Сепак, постарите гејши кои се успешни поседуваат своја куќа. Според зборовите на славната гејша Минеко Ивасаки „гејшата е како цвет, убава на свој начин, и како врба,грациозна, флексибилна и силна.“
Во Јапонија гејшата се смета за културна икона.
Поим
Зборот гејша, како и сите именки во јапонскиот јазик, нема посебни форми за еднина и множина. Зборот е составен од две канџи, 芸 (геи), што значи „уметност“ и, 者 (ша) што значи „личност“ или „оној што прави“. Според тоа зборот „гејша“ би бил „уметник“ или „уметник на изведба“. Друго име за гејша кое што се употребува во Јапонија е геико, со кое обично се нарекуваат гејшите од западна Јапонија, вклучувајќи го и Кјото. Гејшите почетнички се нарекуваат маико (舞子 или 舞妓) во буквален превод значи дете на танцот или хангиоку, (半玉) -полускапоцен камен - што значи дека тие се платени за половина помалку од целосната гејша, или со побуквалниот термин о-шаку, (御酌),што во буквален превод означува оној што налева (алкохол). Белата шминка, детално украсеното кимоно и фризура на една маико е вистинската претстава за поимот гејша. Жената која влегува во заедницата на гејшите не мора да започне како маико и има можност да ја започне својата кариера како целосна гејша. Се смета дека жената над 21 година е премногу возрасна за да биде маико и станува целосна гејша по нејзиното влегување во заедницата на гејшите. Меѓутоа, тие што поминуваат низ фазата на маико уживаат поголем престиж подоцна во нивните професионални животи.Во Кјото се наоѓаат единствените модерни хангиоку коишто можат да започнат со учење пред да наполнат осумнаесет години. На тој начин, во просек, хангиоку во Токио (кои обично започнуваат на возраст од 18 години) се малку повозрасни од нивните современички во Кјото (кои обично започнуваат на 15 години). Од историски аспект, гејшата често ја започнува најраната фаза на нејзината обука на најмала возраст, понекогаш дури и на возраст од 3 или 5 години. Раните фази на обучување на гејшата, шикоми (служител) и минараи (почетник набљудувач) траеле со години, што е значително подолго отколку во денешно време.
Потеклото
Во раните периоди на јапонската историја постоеле женски забавувачи: сабуруко (девојки што служат) најчесто биле девојки чиишто семејства биле раселени поради битките во доцните 600-ти. Некои од овие сабуруко девојки ги продавале нивните тела, додека други кои биле подобро образовани заработувале за живот како забавувачи на собири од висока класа. Откако империскиот суд во 794 година го поместил главниот град во Хеиан-кио, градот станал дом на елита која е опседната со убавина и се создале услови за формирање на културата на гејшите. Се појавиле вешти изведувачки, како што се танчерките ширабуоши. Традицонална Јапонија нудела сексуални задоволства (тоа не е табу) и мажите не се труделе да им бидат верни на своите жени. Идеалната сопруга била скромна мајка и раководител на домот и, според обичаите на Конфуциј, љубовта имала споредна важност. За сексуално уживање и романтични моменти, мажите не оделе кај нивните жени, туку кај куртизаните. Во 16 век се изградени квартови опкружени со ѕидови, а во 17 век биле изградени шогунате - квартови на задоволство -во кои иујо („танчерки“) биле класифицирани и лиценцирани, а проституцијата надвор од нив била нелегална. Највисока класа на иујо биле претходничките на гејшите, наречени ојран, комбинација од глумица и проститутка, кои на почетокот настапувале на сцени поставени во сувото речно корито на Камо во Кијото. Тие изведувале еротични танци и пародии, а оваа нова уметност била именувана како кабуку, со значење „да бидеш див и скандалозен“. Танцовите биле наречени кабуки, а тоа го означило почетокот на кабуки театарот.
Појавувањето на гејшите во 18 век
Овие квартови на задоволство набрзо се претвориле во гламурозни центри за забава и нуделе повеќе од секс. Високо образованите куртизани од овие области ги забавувале нивните клиенти со танцување, пеење и свирење. Некои биле познати поети и калиграфи. Со текот на времето, секоја од нив била специјализирана и се појавила новата професија која имала чисто забавен карактер. Првите забавувачи од квартовите на задоволството, наречени гејши, се појавиле пред крајот на осумнаесеттиот век. Првите гејши биле мажи кои ги забавувале своите клиенти додека чекале да ги видат најпопуларните и талентирани куртизани (оиран). Предвесници на женските гејши биле тинејџерите одорико (девојки кои танцуваат): скапо-обучени за да бидат девствени танчерки за изнајмување. Во 80-тите години од 17 век, тие биле популано платени забавувачи во приватните домови на високата класа на самураи, иако многу од нив до почетокот на XVIII век се насочиле кон проституцијата. Оние коишто не биле повеќе тинејџерки (и кои не можеле да се облекуваат во стилот на одорико) присвоиле други имиња – едно од нив било „гејша“, според машките забавувачи. Првата жена се нарекла гејша во 1750 година и била проститутка Фукагава. Таа била вешта пејачка и танчерка-шамисен, наречена Кикуја, која претставувала невиден успех, со што ги направила неверојатно популарни женските гејши од Фукагавите од 1750 година. Како што се распространувале во 60-тите и 70-тите години од 18 век, многу од нив почнале да работат само како забавувачки (наместо проститутки)
Развојот на културата на гејшите
Гејшата коишто работеле во квартовите на задоволството во суштина биле затворани и строго им било забрането да продаваат сексуални услуги, со цел да се заштити бизнисот на оиран - јапонските проститутки. Додека куртизаните постоеле за да ги задоволат сексуалните потреби на мажите, гејшите биле уметнички и начитани придружнички. До 1800 година, да се биде гејша било женско занимање (иако сѐ уште има машки гејши кои работат денес.) До 1830 година, создадениот стил на гејша бил подрржан од модерните жени низ општеството. Постоеле многу различни класификации и рангирања на гејшите. Некои жени имале секс со своите муштериите, додека други ги забавувале строго со своите уметнички форми. Проституцијата била легална до 1900-тите и се практикувала во многу квартови низ Јапонија. Втората светска војна довела до пад на уметноста на гејшите, бидејќи голем дел од жените морале да работат во фабриките или да одат на други места за да работат за Јапонија. Исто така, името на гејшата го загуби статусот во тој период, бидејќи пред американските војници проститутките почнале да се нарекуваат себеси „geisha girls“. Во 1944 година, сѐ што припаѓало на светот на гејшите било принудено да се затвори, вклучувајќи ги чајџилниците, баровите и куќите, а сите вработени морале да работат во фабриките. После една година подоцна, дозволено им било повторно да отворат. Малиот дел од жените кои останале да бидат гејши одлучиле да го отфрлат влијанието на Западот и да им се вратат на традиционалните начини на забава и живот. Сликата за гејшите е формирана за време на феудалното минато на Јапонија и ова е сликата што тие мораат да ја одржат за да останат гејши. Откако Јапонија ја изгуби војната, гејшите станале помалубројни и професијата почнала да губи од својата вредност. Кога тие повторно се собрале во 60-тите години од XX век, за време на повоениот економски бум на Јапонија, светот на гејшите се променил. Во модерна Јапонија, девојките не се продавале за договорени услуги, ниту пак биле придудени да влезат во сексуални врски а сексуалниот живот на гејшата е нејзина приватност.
Пред војната, девственоста на маико се ставала на аукција (во оригинал „мизуаге“) – тоа било забрането во 1959 година, но било сосема нормално во 90-тите години од 20 век, а било настан „на ограничена основа“ во 2001 година.
Обука
Традиционално, гејшите започнуваат со нивната обука на многу мала возраст. Некои девојки се поврзан со куќите на гејшите (окија) уште како деца. Овие девојки се нарекувале хангиоку и имале околу девет години. Тоа не беше случај на угледните области и исчезна во 50-тите години од 20 век со забраната на детскиот труд. Ќерките на гејшите често и самите се одгледувани како гејши, обично како наследници (атотори, што значи „наследник“) или улога на ќерка (мусуме-бун) на окија.
Фази на обуката на маико
Маико ја започнува нејзината формална обука за работата како минараи, што во буквален превод значи „учење со гледање“. Пред да го направи ова, таа мора да најде онее-сан („постара сестра“: постара гејша која ќе ја има улогата на нејзин учител). Онее-сан ја има одговорноста да ја донесе на озашики, за да седи и да гледа како онее-сан работи. Ова е начинот на којшто таа ќе има увид за работата и ќе бара можни клиенти. Иако минараи се присутни на озашики (банкети на кои гостите ги послужува гејша), тие не учествуваат на повисоко ниво. Нивното кимоно, понакитено од кимоното на маико, зборува наместо тие. Минараи може да биде изнајмена за забави, но обично не се поканети (сепак добредојдени) гости на забавите на кои присуствуваат нивните онее-сан. Тие наплатуваат само една третина од обичниот бакшиш. Минараи обично работи со одредна чајџилница (минараи-јаја) и учи од окаа-сан (во буквален превод „мајка“, сопственичката на куќата). Од неа, тие учат техники како што се разговор и играње игри, кои не ги учат на училиште. Оваа фаза трае околу еден месец. По краток период започнува завршната фаза од обуката и учениците се нарекуваат „маико“. Маико (во буквален превод „девојка што танцува“) се гејши ученички и оваа фаза може да трае со години. Маико учат од постарата гејша-учител и ги следат во сите нивни обврски. Врската на онее-сан и имоуто-сан (во буквален превод „постара сестра/помлада сестра“) е важна. Онее-сан ја учи нејзината маико сѐ за работата во ханамахи. Онее-сан ја учи на правилните начини на служење на чај, играње шамисен, танцување, секојдневен разговор и многу други вештини. Онее-сан помага во одбрањето на новото професионално име на маико со канџи или симболи кои се поврзани со нејзиното име.
Елементи на обуката
Има три поважни елементи во обуката на маико. Првиот е обука за формална уметност. Тоа се изведува во специјални училишта за гејши кои ги има во секоја ханамахи. Вториот елемент е обука за забавување кое маико го учи во различни чајџилници и забави со набљудување на нејзината онее-сан. Третиот е општествена вештина на управување со сложената општествена мрежа на ханамахи. Тоа се изведува на улиците. Формални поздравувања, подароци и посети се најважните делови на која било општествена структура на Јапонија и за маико, тие се важни за таа да изгради мрежа на поддршка која ѝ е потребна за да преживее како гејша.
Изгледот на Маико
Маико се смета за една од највпечатливите глетки од јапонскиот туризам и изгледаат многу поразлично од целосно квалифицираната гејша. Тие се врвот на традиционалната јапонска женственост. Јаката со светлоцрвени реси од кимоното на маикото виси многу слободно врз грбот со цел да го нагласи задниот дел од вратот кој се смета за главна ерогена зона во јапонската сексуалност. Таа става од истата бела шминка за лицето и на задниот дел од вратот, оставајќи две или понекогаш три дела од откриена гола кожа. Нејзиното кимоно е светло и шарено внимателно врзано оби кое виси по нејзините глуждови. Таа се движи со многу мали чекори и носи традиционални дрвени чевли наречени окобо, кои се високи околу десет сантиметри. Постојат пет различни видови на фризури кои ги носат маико, кои ги обележуваат различните фази на нејзиното учење. Фризурата „нихонгами“ со ленти за украсување на коса „канзаши“ е најтесно поврзана со маико, кои поминуваат многу часови секоја недела кај фризерот и спијат на перници со дупка за да го зачуваат украсениот изглед. Кај маико може да се појави ќелавост на темето предизвикана од триењето со Канзаши лентите и влечењето на косата додека се подготвува фризурата. Ова се поврзува со женственоста на маико, бидејќи потекнува од извлечен јазол во фризурата офуку која маико ја носи по нејзиното мизуаге или прво сексуално искуство (пред кое се носи девствената фризура варешинобу).
Од 20 до 22 години, маико се унапредува во целосно развиена гејша во церемонија наречена ерикае (завртување на јаката) Тоа може да се случи до две до пет години од нејзиниот живот како маико или хангиоку, во зависност од возраста на која дебитирала. Таа сега наплатува целосна сума за нејзиното време. Гејшите остануваат така сѐ додека не се пензионираат.
Доминација на жената во општеството на гејшите
"Најголемата индустрија во Јапонија не е изградба на бродови, изработка на култивирани бисери или производство на радиа или камери, туку забавата."Терминот гејша буквално се преведува со значење на „забавувач“. Во светот терминот гејша има многу различни толкувања; некои западни земји мислат дека гејшите се проститутки или придружнички на луѓето од високата класа. Дури и некои јапонски граѓани ги гледаат гејшите на тој начин поради гејшите од пониската класа кои ги продаваат своите тела и работат како проститутки. Најголемата погрешна претстава за гејшите е дека тие им даваат сексуални услуги на своите клиенти; најексклузивните гејши не го прават тоа. Нивниот сексуален живот и љубов обично се разликуваат од нивниот професионален живот. Успешната гејша може да го воодушеви својот клиент со музика, танц и разговор. "Гејшите не се покорни и понизни, но всушност тие се едни од најсилните жени во Јапонија кои се финансиски и емотивно успешни, а такви се веќе со традиција. Во моментот нема западен еквивалент за гејшата – тие се навистина најбеспрекорната форма на јапонската уметност."Гејшите ги учат традиционалните вештини на танцување и инструменти и држат висок социјален статус. Гејшите се самостојни жени, иако тие можеби имаат многу љубовници или момчиња кои лично ги избираат и кои финансиски ги издржуваат.
Привлечноста на гејшата од висок ранг за нејзиниот гостин историски е доста поразлична од привлечноста на неговата жена. Идеалната гејша ги покажувала своите вештини, додека идеалната сопруга била скромна. Идеалната гејша изгледала безгрижно, додека идеалната сопруга мрачно и одговорно. Гејшите понекогаш се венчаат со своите клиенти, но тогаш тие мораат да се повлечат; не постои венчана гејша.
Гејшите понекогаш грациозно флертуваат со своите (често занесени) гости, но тие секогаш се контролираат во границите на гостопримството. Во текот на многуте години поминати во учење тие учат како да се прилагодат на различни ситуации и личности, владеејќи со уметноста на домаќин.