Вернер_Хајзенберг
Ураниумово здружение
Во Декември 1938, германските хемичари Ото Хан и Фриц Штрасман испратиле ракопис до Naturwissenschaften известувајќи дека тие го откриле елементот бариум по бомбардирањето на ураниумот со неутрони и Ото Хан го заклучил “пукањето” на ураниумовите јадра истовремено, Хан ги соопштил овие резултати до неговиот пријател Лисе Мајтнер, кој истата таа година побеганл во Холандија а потоа заминал за Шведска. Мајтнер и нејзиниот внук Ото Роберт Фриш точно ги протолкувале резултатите на Хан и Штрасман како јадрено цепење. Фриш го потврдил ова со експеримент на 13 јануари 1939. Фриш заедно со Рудолф Пајерлс, до тогаш двајцата во Британија, подоцна го напишал Фриш-Пајерловиот меморандум и се приклучил кон проектот за цевки од легури. Пол Хартек бил директор на физичко-хемиското одделение на хамбурскиот универзитет и советник на Heereswaffenamt (Канцеларијата за армија и артилерија). На 24 април 1939 заедно со Вилхелм Грот, Хартек потпишал договор со Reichskriegsministerium (рајхот или Министерство за војна) да ги предупреди за можната апликација за воени цели. Две години порано на 22 април 1939 по слушањето на предавање од Вилхелм Ханле за употребата на ураниумот и јадреното цепење во Uranmaschine (машина за ураниум, т.e., јадрен реактор), Џорџ Џош, заедно со Ханле, известувале во Reichserziehungsministerium (рајхот Владин оддел на министерство за образование), за потенцијалните воени апликации на јадрената енергија. Комуникацијата била предадена до Абрахам Есау, директор на секцијата за физика во Reichsforschungsrat (советот за истражување на Рајхот). На 29 април група организирана од Есау се сретнала во советот за да ги дискутира потенциите на јадрената верижна реакција. Во групата членувале и Волтер Боте, Роберт Допел, Ханс Гајгер, Волфанг Гентнер, Вилхелм Ханле, Герхард Хофман и [[Џорџ Џош. Петар Дабје бил поканет, но не се појавил. По ова започнала неформална работа на Готингентскиот универзитет од страна на Џош, Ханле и нивниот колега Рајнхолд Манфопф. Оваа група е позната како првото германско здружение за ураниум и формално познато какоArbeitsgemeinschaft für Kernphysik. Работата на групата била прекината во август 1939, кога тројцата биле повикани на воен тренинг.  Второто германско здружение за ураниум започнало со работа по Heereswaffenamt (Армиската канцеларија за ордени) истиснувајќи го  Reichsforschungsrat (советот за истраување на Рајхот) од Reichserziehungsministerium (Министерството за образование на Рајхот) и така започал со работа проектот на Германија за јадрено оружје во воени цели. Второто здружение за ураниум било формирано на 1 септември 1939, денот кога започнала втората светска војна и првата средба се одржала на 16 септември 1939. Состанокот бил организиран од Курт Дибнер. Меѓу поканетите биле и Волтер Боте, Зигфрид Флуге, Ханс Гајгер, Ото Хан, Пол Хартек, Герхард Хофман, Џозеф Матаух и Џорџ Стетер. Вториот состанок се одржал за кратко време., но овој пат биле вклучени и Клаус Клусиус, Роберт Допел, Вернер Хајзенберг и Карл Фридрих фон Вајцзакер. Исто така овој пат Kaiser-Wilhelm Institut für Physik (Кајзер-Вилхелмовиот Институт за Физика, по втората светска војна Макс-планков институт за Физика), во Берлин-Дахлем, бил под водство на други институции со водство на Дибнер како административен директор.  Кога беше очигледно дека проект за јадрена енергија нема да направи одлучувачки воен придонес за ставање крај на војната во блиска иднина, контролата врз KWIP беше вратена во јануари 1942 година на чадор организација, Кајзер-вилхелмовото друштво подоцна познато како Макс-планков институт за Физика во јули 1942. Проектот за јадрена енергија бил назначен како kriegswichtig (важен за војната) за означување и финансирање од војната. Како и да е проектот за германската јадрена енергија бил одложен во следните области: ураниум и производство на тешка вода, изотоп делба на ураниум и Uranmaschine  или јадрен реактор. Исто така проектот се поделил помеѓу институтите, каде што директорите доминирале со истражувањата и наметнувале своја сопствена агенда за истражување.  The dominant personnel and facilities were the following:   Хајзенберг бил назначен за директор на 1 јули 1942 кога Петар Дебие сè уште бил директор и заминувал за САД. Дебие заминал како граѓанин на Холандија и одбил да стане германски државјанин. Хајзенберг имал исто така оддел на Лајпцишкиот универзитет каде што Роберт Допел и неговата сопруга Клара Допел работеле за Uranverein (ураниумовото здружение). Со текот на времето Курт Дибнер го водел KWIP под водство на програмата од  HWA, и започнуваат лични и неподносливи непријателства помеѓу Хајзенберг  и Дибнер inner circle – Хајзенберг. Поентата во 1942 година, кога војската се откажала од својата контрола врз германскиот енергетски проект за јадрена енергија, била зенитот на проектот во однос на бројот на вработените и нивното посветено време и напори врз проектот. Имало само 70 научници кои работеле на проектот, и околу 40 кои посветуваат половина од своето работно време на истражувањето за јадреното цепење. После ова, бројот на научници кои работат на проектот за јадрено цепење драматично се намалил. Многу од научниците кои не работеле во главниот институт престанале да работат на проектот за јадрено цепење и посветиле внимание на позначајни истражувања поврзани со војната. Со тек на време, HWA и RFR ја контролирале работата врз проектот за јадрена енергија. Најзначајни (највијателни) луѓе (научници) поврзани со проектот биле Курт Дибнер, Авраам Исав, Волтер Герлах и Ерих Шуман. Шуман бил еден од најмоќните и највлијателните физичари во Германија. Шуман бил директор на Одделот за Физика II на Фридрих-вилхелмовиот Универзитет (Берлински универзитет), кој бил финансиран од Oberkommando des Heeres (АВК, Армијата Висока Команда) за да се спроведат истражувачки проекти поврзани со  физиката. Исто така тој бил главата на истражувачкиот оддел на HWA, асистент сектетар на Научниот Оддел на OKH и Bevollmächtiger (ополномоштен) за експлозивни материјали. Diebner, во текот на својот живот посветен на проектот за јадрена енергија, имал повеќе контрола врз истражување јадрено цепење отколку Волтер Боте, Клаус Клусиус, Ото Хан, Пол Хартек или Вернер Хајзенберг.