cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Понца (остров)
Стопанство
Градот Понца е пристаниште за риболов и пловидба со неколку големи докови кои можат да сместат големи бродови. Најголемата индустрија е туризмот проследено со бродоградба, бродска поправка и риболов.
Четири рудници на северниот крај — најубавиот дел од островот, биле затворени во 1975 година од страна на италијанската агенција за Заштита на животната средина, бидејќи рударските операции уништувале дивите животни и растителните видови, кои се загрозени. Рудниците произведувале каолин и бентонит. Каолинот се користи за изработка и производство на порцелан.
Сообраќај
На Понца има два пата кои водат од север кон југ но само за мали автомобили. Пистата планирана за северниот дел на островот била откажана поради загриженост за животната средина. Посетата на островот е со брод. Траекти стигнуваат до Понца од Неапол, Терачина, Формиа и Анцио.
Луѓе и настани
Жак Кусто и неговиот син, Филип Кусто, снимале неколку документарни филмови во областа.
Федерико Фелини филмот Сатирикон (1969) го снимил на Понца.
Некои сцени во Вес Андерсон е филм за Водниот живот биле снимени на островот.
Наводи
<references group="" responsive="">
Хезел
Хезел (Hesel) — општина во округот Лер, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 12 километри североисточно од окружниот град Лер и 25 километри источно од безокружниот град Емден.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Местоположба
Хезел се наоѓа во средишниот дел на Источна Фризија. Околината на Хезел е една од највисоките области на Источна Фризија. Највисока точка во општинското подрачје е 17 метри во Хезелската Шума.
Општински единици
Општината е составена од следниве единици:
Удмуртска азбука
Удмуртската азбука е една од официјалните азбуки на териротијата на руската република Удмуртија. Азбуката ја користи удмуртски јазик и е заснована стандардната кирилица но со поголем број додадени нови кирилични букви поради потребата на фонетско-фонолошкиот систем на јазикот.
Стивен Вајнберг
Стивен Вајнберг (роден - ) — американски физичар.
Вајнберг е најпознат по теоријата дека две основни сили - слабата интеракција и електромагнетната сила - се обединети (унифицирани), т.е. дека дејствуваат на ист начин, при екстремно високи енергии, како оние што постоеле веднаш по Големата експлозија (Биг Бен). Вајберговата таканаречена електрослаба теорија била потврдена при експериментите во акцелераторот на честички во 1973 година. Заедно со своите колеги доби Нобелова награда за физика во 1979 година.
Тој го поседува Josey Regental Chair за Науки на Универзитетот на Тексас во Остин, каде што тој е член на Одделнијата за Физика и Астрономија. Неговите истражувања за елементарните честички и космологијата се почестени со бројни награди и признанија, вклучувајќи ја и Нобеловата награда за Физика во 1979 и во 1991 Националниот Медал за Наука. Во 2004 тој го доби и Медалот Бенџамин Френклин од Американското Филозофско Општество, а доделувањето беше проследено со цитатот дека "Вајнберг се смета за еден најистакнатите живи теоретски физичари денес во светот." Тој бил избран за член на Американската Национална Акадмија на Науки, за член на Британското Кралско Друштвоo, како и за член на Американското Филозофско Општество и Американската Академија на Уетностите и Науките.
Вајнберговите статии на различни теми повремено се појавуваат во The New York Review of Books и во други списанија. Тој работел како консултант во Американската Агенција за контролна на оружје и разоружување, како Претседател на Филозофското Општество на Тексас, како член Одборот на Уредници на списанието Дедал, работел и во Советот на Научници на Билиотекарскиот Конгрес, во групта ЈАСОН составена од консултанти за одбрана, и во многу други одбори и комисии.
Cодржина
скриј
Образование и рано детство edit
Стивен Вајнберг е роден во 1933 во Њујорк, а неговите родители биле еврејски имигранти.[9] Тој дипломирал во Средното Училиште за Науки во Бронкс во 1950.[10] Тој бил во истиот генерациски клас со Sheldon Glashow, чии лични истражувања, независно од оние на Вајнберг (и заедно со Abdus Salam), ќе резултираат со делење на Нобеловата награда за Физика во 1979 (погледни подолу).
Кариера и истражување edit
Во 1966, Вајнберг заминува од Беркли и ја прифаќа позицијата како предавач на Харвард. Во 1967 тој бил visiting професор на МИТ. Во истата таа година на МИТ, Вајнберг го предлага својот модел за обединување на електромагнетните и слабите јадрени сили (како оние што се вклучени во бета-распаѓањето и каон-распаѓањето),[14] а со масите на сила-носителите од слабиот дел од интеракцијата може да се објасни спонтаното прекршување на симетријата. Еден од неговите фундаментални аспекти беше предвидувањето за постоење на Хигсовиот бозон. Вајнберговиот модел, познат како теорија на електрослабото обединување, ја имал истата симетрична структура како моделот кој бил предложен од страна на Glashow во 1961:следи дека и двата модела го вклучувале тогаш-непознатиот слаб интеракциски механизам помеѓу лептоните, познат како неутрално тековен и со посредство на Z бозонот. Експрименталното откритие во 1973 за слабиот неутрално тековен механизам[15](со посредство на Z бозонот) претставува верификација на електрослабото обединување. Листот хартија на кој Вајнберг ја презентирал оваа теорија е еден од најцитираните текстови некогаш во високо енергетската физика.[16]
По неговата плодотворна работа од 1967 за обединувањето на слабите и електромагнетните интеракции, Стивен Вајнберг ја продолжил својата работа во многу аспекти од партикуларната физика, квантната обласна теорија, гравитацијата, суперсиметријата, суперструните и космологијата, како и теоријата нареченаa Technicolor.
Вајнберг станува Higgins Професор по Физика на Универзитетот Харвард во 1973.
Во 1979, шест гоини после експрименталното откривање на неутрално тековниот механизам односно откривањето на заклучното постоење на Z бозонот – но и по експрименталното откритие во 1978 на предвидениот износ на паритет за повреда на теоријата односно мешањето на Z бозоните со електромагнетните интеракции, Вајнберг беше награден цо Нобелова награда за Физика, заедно со Sheldon Glashow, и Abdus Salam кој независно ја предложил теоријата за електрослабото обединување заснована врз спотаното прекршување на симетријата.
Во 1982 Вајнберг се преселил на Универзитетот на Тексас во Остин како Џек С. Josey-Welch Foundation Regents Chair во Науката и ја основа Теориската Група на Одделението за Физика.
Постои сегашен (2008) интерес за Вајнберговиот предлог од 1976 за постоење на нови силни интеракции[19] – предлог наречен "Technicolor" од страна на Leonard Susskind– поради шансата да биде забележан во LHC како објаснување на хиерархискиот проблем.[20]
Стивен Вајнберг е често меќу врвните научници со највисоки ефективни истражувачки индекси, како што е h-индексот и индексот за креативност.[21]
Стивен Вајнберг станува Добитник на Нобеловата награда за Физика, во декември 2014
Други придонеси edit
Покрај неговите научни истражувања, Стивен Вајнберг е истакнат јавен потпарол на науката, сведочејќи пред Конгресот за поддршка на Суперкомпјутери Супер Collider, пишувал и статии за New York Review of Books,[22] и држи различни предавања за пожирокото занаќење на науката. Неговите книги за науката напишани за јавноста комбинираат типична научна популаризација за она што традиционално се смета за историја и филозофија на науката и атеизмот.
Вајнберг е главен учесник во она што е познато како Научна Војна, на страната на Paul R. Gross, Norman Levitt, Alan Sokal, Lewis Wolpert, и Richard Dawkins, кои се застапуваат за хард реализам на науката и научните сознанија, против конструкционизмот за кој се залагале социјалните научници како Stanley Aronowitz, Barry Barnes, David Bloor, David Edge,Harry Collins, Steve Fuller, и Bruno Latour.
Иако сè уште предава физика, тој во последните години се осврнува кон историјата на науката, а неговите напори кулминираа со делото 'Да се Објасни Светот: Откритието на Модерната Физика' (2015).[23] Непријателскиот преглед на ова дело во[24] Wall Street Journal од страна на Stephen Shapin привлече голем број на коментари,[25] како и одговор од страна на Вајнберг,[23] и размена на ставовите и мислењата помеѓу Вајнберг и Arthur Silverstein во NYRB во февруари 2016.[26]
Персонален живот edit
Вајнберг е оженет со Louise Weinberg од 1954 и со неа има една ќерка Елизабет.[10]
Политика edit
Вајнберг е исто така познат по поддршката за Израел. Тој напиша есеј под насловот "Ционизмот и неговите Културни Противници" за да ги објасни своите политички ставови.
Вајнберг ги откажал своите патувања на универзитетите во Велика Британија, токму поради Британските бојкоти насочени против Израел. Тој објасни:
Религија edit
Вајнберг е атеист.[29] Вајнберг ги изнесе своит ставови за религијата во 1999:
Frederick Douglass изјавил во неговата приказна дека неговата положба како роб се влошила кога неговиот господар бил принуден да ја промени верата, што му овозможило да го оправда ропството како казнување на децата на Хем. Mарк Твен ја опишал неговата мајка како вистински добар човек, чие меко срце би го сожалило дури и Сатаната, но која воопшто не се двоумела за легитимноста на ропството, бидејќи за време на долгогодижното живеење во предвоениот Mисури таа никогаш не слушнала ниту една проповед против ропството, туку само бројни проповеди што говорат дека ропството е Божја волја. Со или без религија, добрите луѓе се однесуваат добро и лошите луѓе- лошо, но за да добрите луѓе направат зло потребна е религијата.[30]
Почести и награди edit
Почести инагради кои професорот Вајнберг ги примил:
Сицилијански нилски коњ
Сицилијанскиот нилски коњ (Hippopotamus pentlandi) е изумрен вид од семејството Hippopotamidae. Живеел на островот Сицилија за време на плеистоценот. Овој вид бил најмал од џуџестите нилски коњи од Средоземјето и тежел околу 320 килограми.
Ојем
Ојем е град во Габон во покраината Воле Нтем. Се наоѓа во северниот дел на земјата, 80 km југоисточно од тромеѓето Екваторска Гвинеја-Камерун-Габон и 410 km североисточно од главниот град, Либрвил. Лежи на реката Нтем. Во градот живееат 60,685 жители, според пописот во 2013 година.
Китка (Петралица)
Китка  — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Петралица. Наоѓалиштето претставува некропола од доцноантичко време. Во непосредната близина на месната канцеларија, на простор од 50 џ 50 м е откриен гроб граден од камени плочи, во кој бил најден керамички сад..
Мануил I Комнин
Мануил I Комнeн (грчки: Μανουήλ Α' Κομνηνός, 28 ноември 1118 - 24 септември 1180) — византиски цар од династијата Комнини кој владеел од 1143 до 1180 година. За време на своето владеење, како и Јустинијан I се обидел да ги освои деловите на бившото Западно Римско Царство.
Желен да го обнови неговото Царство на неговата мината слава како супермоќ во Средоземниот свет, Мануил водел енергична и амбициозна надворешна политика. Во тој процес тој направил сојуз со Папата Адријан IV и заживеаниот Запад, го нападнал норманското Кралство Сицилија, иако неуспешно, умешно го раководел преминот на крстоносците од Втората крстоносна војна низ неговото Царство, и воспоставил византиски протекторат над прекуморските крстоносни држави. Соочувајќи се со муслиманските напредувања во Светата земја, тој имал заедничка цел со Кралството Ерусалим и учествувал во заедничката инвазија на Фатимидскиот Египет. Мануил ја преобликувал политичката карта на Балканот и источното Средоземје, ставајќи ги Унгарија и крстоносните држави под византиска хегемонија и вршел агресивни кампањи против неговите соседи на запад и исток. Сепак, кон крајот на неговото владеење достигнувањата на Мануил на истокот биле загрозени поради сериозниот пораз во Битката кај Мириокефалон, која во голем дел резултирала поради неговата арогантност кога ги нападнал добро бранетите селџучки позиции. Иако Византијците се повратиле кај Битката кај Хиелион и Лемошеир и Мануил склучил поволен мир со султанот Килиџ Арслан II, Мириокефалон се покажал како конечниот, неуспешен обид на Царството да ја поврати внатрешноста на Анадолија од Турците.
По смртта Мануил бил наследен од неговиот син Алексиј (1180-1183), но набрзо потоа Византија била зафатена од граѓанска војна која на крајот довела до мешање со крстоносците и првиот пад на Цариград и на падот на Византија во 1204 години.
Западното влијание и татковата политика
Постарите синови на Јован, Алексиј и Андроник, умреле од епидемија уште во 1042 г. Според неговата последна желба, царска круна ја наследил четвртиот и најмлад син Мануил. Мануил I се истакнал како владетел со големи и многукратни способности. Бил храбар војсководец и уште повешт димпомат и државник со смели и далекусежни идеи. Тој бил вистински Византиец, проникнат од идејата на универзалното царство и со страста за теолошки дискусии, а воедно бил и витез од западен ков. Мануил претставувал нов тип византиски владетел. Од него се гледало колку силно дејствувал на византискиот живот допирот со крстоносците. Мануил ги сакал западните обичаи и ги воведувал на својот двор, а и двата негови браќа со западните принцези придонеле за продирањето на западните навики во Византија. Во Влахернскиот дворед, дворецот на Комнини, завладеала лесна и ведра атмосфера. Ја немало веќе познатата источна величествена церемонијална притеснетост којашто некогаш ги опкружувала византиските цареви на Големиот дворец на Златниот Рог, туку се одомаќила нова витешка елеганција од западен тип. Приредувани биле витешки турнири во кои учествувал и самиот цар што на Византијците претставувало необична и непријатна глетка. Странците од Запад играле сè поголема улога во Царството и заземале високи позиции, на големо незадоволство на неговото население.
Несомнено, личните склоности на Мануил влијаеле на неговата политика. Во својот занес тој се впуштал во пресмели потфати, какви што неговиот татко знаел мудро да ги избегне, но тоа не значи дека може да се говори за начелна спротивност меѓу западната ориентација на неговата политика и политиката на Јован II, претежно ориентирана спрема Исток. Во центарот на вниманието се наоѓал византиско-норманскиот антагонизам и од промената на самата политичка ситуација и од реалниот однос на силите било условено тоа што Јован II на тој проблем му пришол од антиохиска, а Мануил од италијанската страна. Мануиловата западна ориентација не била плод на неговиот карактер туку нужност којашто му ја наметнал развојот на настаните на самиот Запад. Почнала епохата кога државите групирани околу Средоземното Море воделе општа европска политика. Како средоземна сила Византија не можела да остане настрана. Мануил активно се вмешал во таа политика, истакнувајќи ги, во согласнот со византиските традиции, универзалните претензии на своето Царство. Желбата за воспоставување светско владеење била прастар стремеж на Византијците која ниту на внимателниот цар Јован II не му била туѓа. Во суштина на Мануиловата програма не се разликувала од Јовановата. Нивните крајни цели биле исти. Судбоносната грешка на Мануил било тоа што тој претерал и преминал од желба на дело, не водејќи сметка за реалните можности.
Велепоседништво
Владата на военото благородништво го поддржувала велепоседништвото, особено световното. Со хрисовулата од март 1158 г. Мануил им забранил на манастирите во Цариград и во неговата околина зголемување на земјишните поседи. Истовремено било забрането и отуѓувањето на подареното земјиште, освен во полза на лица од сенаторски сталеж, т.е. на прониерите, и оваа карактеристилна одлука била повторена и во една подоцнежна наредба. Без сомнение царот Мануил не бил непријател на манастирите. Тој на манастирите свеченоо им ги потврдил сите нивни поседи и покрај тоа им подарил мошне широки права на имунитет. Меѓутоа, соочен со старото соперништво меѓу црковното и световното велепоседништво, тој застанал на страната на световното и одлучно ги фаворизирал световните магнати и прониерите, последните, секако, најмногу.
Војска
Покрај прониерите во византиската војска и натаму имало многу наемници, па и давачките што биле барани за издржување на војската биле поголеми од било кога и да е. Бидејќи државните средства биле недоволни на војниците им било препуштено сами да ги задоволуваат своите потреби на сметка на населението. „Жителите во внатрешноста“, вели Никита Хонијат, „поднесуваа голема штета од ненаситната лакомост на војниците коишто им ги одземале не само парите туку и последната кошула“.
Војниците биле господари во државата. Во споредба со времети пред Комнини ситуацијата од корен се изменила. Во времето на владеењето на цивилното благородништво под династијата Дука, воената служба се избегнувала. „Војниците“, како што кажува Јован Скилица, „го отфрлале оружјето и станувале адвокати и правници. Сега, напротив, воената служба станала особено привлечна. „Секој сакаше“, раскажува Никита Хонијат, „да биде војник, едни ја отфрлаа иглата, зошто таа со голем труд даваше само најскудни средства за живот, други ги напуштаа коњските обори, други пак ја тресеа од себе правта од тулите или саѓите од ковачницата, и сите итаа кон оние коишто врбуваа војници, им давале персиски коњи или неколку златници и веднаш бидувале примени во војска“. Воената служба била единствениот вносен занает. Се и се жртвувало на војската.
Положбата на населението
Населението се наоѓало во тешка сиромаштија бидејќи даночните побарувања растеле, а вообичаените злоупотреби на собиралите на данок ги зголемувале и без тоа прекумерните товари. По градовите многумина ја продавале својата слобода и станувале робови во домовите на великодостојниците. За да ја спречи оваа појава Мануил со закон им ја вратил слободата на лицата слободни од раѓањето, коишто самите се продале во ропство, и се чинело дека, барем во престолнината, ги откупил таквите робови на државен трошок. Меѓутоа, целиот развиток, порастот на велепоседништвото од една, сиромаштијата и задолженоста на пошироките слоеви од друга страна, неизбежно водел ако не кон кметство на мнозинството од населението. Несопирливо развивајќи се процесот на феудализација сè повеќе ја поткупувал отпорната моќ на државниот организам.
Односите со Германија
Мануил се обидел да го зацврсти сојузот со Германското кралство на кое неговиот татко му ги поставил темелите. Како што било решено уште при животот на Јован, тој се оженил за роднината на Конрад III, со Берта од Зулцбах, којашто во Византија го добила името Ирина. Меѓутоа, соработката на двајцата владетели против Норманите, а со тоа и главната цел, била попречена од Втората крстоносна војна, во која покрај францускиот зел учество и германскиот крал, поттикнат од вжарените проповеди на Бернард од Клерво. За Мануил, обожавателот на Запад, Втората крстоносна воја била исто толку непријатно изненадување како што за неговиот дедо била Првата. Успехот на крстоносците би ги зајакнал латинските држави на Исток, во прв ред Антиохиското кнежевство - стариот противник на Византија. И не само тоа, Конрадовото заминување во Светата земја целосно го изолирало византискиот цар на Запад, а неизбежните заплети со крстоносците му ја одзеле слободата на акција спрема норманскиот крал.
Втората крстоносна војна
Преминот на крстоносците низ византиските земји, проследен со вообичаени истапи, тешко ги заматил односите меѓу Византијците и Германците. Се чини дека Мануил не се ни состанал со својот сојузник, шурата Конрад III. Уште полоши биле односите со францускиот крал Луј VII, пријателот на Рожер II. Во неговата близина веќе се говорело за освојувањето на Цариград. Како некогаш Алексиј I, и Мануил настојувал што побрзо крстоносците да ги префрли во Мала Азија и барал од водачите на крстоносците да му положат вазалска заклетва и да го признаат византискиот суверенитет над сите земји кои ќе ги освојат. Повеќе заради приближувањето на Французите отколку Мануиловото инсистирање, Конрад III решил да премине во Мала Азија. Меѓутоа, таму неговата војска ја снашла жалосна судбина. При првиот судир со Турците, таа целосно била совладана. По долгите преговори и натегања во Мала Азија преминал и Луј VII. Неговата војска се обединила со остатоците од германските трупи, но крстоносците се откажале од планираниот поход против Иконија и тргнале во правецот на Аталеја. Преминот низ тешкиот терен, проследен со насилство над месното население, со кавги меѓу Французите и Германците, со судири на Латините со Грците, конечно ја исцрпил силата на крстоносците. Конрад III по патот се разболел, па во Ефес ја напуштил војската на крстоносците. Од Аталеја и Луј VII се упатил со своите барони за Сирија, препуштајќи ги своите луѓе на судбината.
Политичкиот поларитет во тогашна Европа
Полза од овој неславен поход на крстоносците имале само Турците и норманскиот крал Рожер. Бидејќи Мануил бил врзан на Исток со заплетите со крстоносците, Рожер II есента 1147 г. презел директен напад на Византија, го освоил Крф, а потоа Коринт и Теба, најбогатите градови во тогашна Грција и главни средишта на византиското свиларство. Од Коринт и Теба, Рожер ги одвел византиските мајстори и ги вработил во младата норманска свиларска индустрија во Палермо.
Неуспехот на крстоносната војна овозможил ново зближување меѓу Византија и Германија. На враќањето од Мала Азија, Конрад III убаво бил дочекан во Цариград и се обврзал дека ќе завојува против Рожер II. И Венецијанците и се придружиле на антинорманската коалиција и му помогнале на византискиот цар да го поврати Крф (1149 г.). Сепак, последиците од несреќната крстоносна војна и понатаму се чувствувале, во полза на норманскиот крал, а за штета на византискиот цар и неговиот германски сојузник. Планот на византиско-германската офанзива во Италија бил пресретнат со дипломатска против-акција на Рожер II. Норманскиот крал склучил сојуз со војводата Велф и го поддржувал во борбата против Штауфовците, така што Конрад III итно морал да се врати во Германија и за извесно испаднал од играта. Од друга страна, Рожер II против византискиот цар ги потпомагал Угрите и Србите. Веќе во 1149 г. Мануил морал да стапи во борба против побунетата Рашка, а потоа избила и војната со Угрите, првата во долгата низа византиско-унгарски војни. Рожер II имал природен сојузник во францускиот крал Луј VII кој, огорчен против Византија, подготвувал нова крстоносна војна. Неговите планови наишле на живо одобрување од Бернард од Клерво и папата Евгениј III, кој се обидувал германскиот крал да го одврати од сојузот со шизматичката Византија. Така, под водството на Рожер II, била создадена моќна антивизантиска коалиција. Меѓутоа, плановите за новата крстоносна војна, која не била ништо друго норманско-француски напад на Византија, биле разбиени со отпорот на француските витези, и Конрад III му останал верен на својот сојузник. Европските држави се поделиле на два табора: на една страна Византија, Германија и Венецијанците, на другата Норманите, Велфите, Франција, Унгарија и Србите и во заднина - папата Евгениј III. Почнало групирањето на европските држави и создавањето разгранети коалиции. Се разбира, распоредот на силите во коалициите често се менувал, а со времето и другите држави биле вовлечени во оваа дипломатска игра. Византиско-унгарското соперништво имало одек дури во Русија. Двете сили се замешале во борбата на руските кнезови, и додека Унгарија го потпомагала киевскиот кнез Изјаслав, Византија го поддржувала Јуриј Долгоракиот Суздаљски и Владимирко Галициски. Од друга страна, Мануил во седумдесеттите години на XII век, стапил во врска со англискиот крал Хенри II.
Конрад III успеал да го совлада Велф и почнал да се подготвува за поход во Италија. Но во моментот кога конечно требало да отпочне византиско-германската борба против Норманите, Конрад III умрел (1152 г.) Со неговиот наследник Фридрих I Барбароса, Мануил никогаш не можел да се спогоди и покрај честите преговори. Политиката и на едниот и на другиот се раководела од идејата за царство со сиот нејзин максимилизам и исклучивост. Во ова време Западот почнал да се запознава со Јустинијановото римско право, кое и таму ја засилувало претставата за возвишеноста и универзалниот карактер на царската власт. Фридрих Барбароса им се спротивставил на византиските претензии на Италија и со крајна недоверба гледал на универзалистичките стремежи на Мануил I, којшто за него бил само грчки крал. Наместо сојуз дошло до соперништво на двете царства. И едната и другата страна за себеси барале исклучиво право на царската круна и на римското наследство. Наместо да соработуваат против Норманите, и Фридрих и Мануил се обидувале во прв ред обострано да се претекнат во Италија.
Мануел успеал да ја зацврсти својата позиција на Балканот. На унгарска граница привремено завладеал мир. Киевскиот престол го зазел византискиот сојузник Јуриј Долгоракиот. Во 1154 г. умрел и стариот непријател на Византијците Рожер II. Тоа биле поволни предуслови за поголема акција на Запад и Мануил решил да преземе офанзива во Италија, со германскиот цар или без него, ако трева и против него. Во 1155 г. тој испратил флота во Анкона и оттука започнала големата византиска офанзива. Со мала војска, со помошта на норманските вазали, кои царот успеал да ги придобие за себе, во најкусо време биле запоседнати најзначајните градови на Апулија: целата област од Анкона до Тарент ја признавале власта на византискиот цар.
Краткото владеење во Италија
Успехот ги надминувал и најсмелите очекувања и надежи. Воспоставувањето на Римското Царство, највозвишената цел на византиската политика, не изгледало веќе невозможно. Постојат два меча, така Јован II му пишувал на папата Инокентиј II, световен и духовен. Тој, царот, ќе го преземе световниот, а на папата ќе му го остави духовниот меч, за да се воспостави единство на христијанската црква и светска власт на единственото Римско Царство. Се чинело дека дошол мигот оваа програма да се оствари. Мануил решил да го оствари стариот византиски сон и со помош на папата, по цена на унија, да ја обнови Јустинијановата и Константиновата светска империја.
Меѓутоа, ако Јустинијановата реставрација на Римското Царство не била со долг век, обидот за обнова на Мануил пропаднал одвај што бил направен првиот чекор во тој правец. Уште поголем отколку во времето на Јустинијан бил сегашниот несклад меѓу високите цели на царот и средствата кои му стоеле на располагање. Многу посилен бил и отпорот однадвор. Сложениот систем на европските ја исклучувале можноста од создавање светска империја. Сите сили што биле заинтересирани за Италија се обединиле против Мануил. Спрема византискиот цар непријателски став не зазел само Фридрих Барбароса. И Венецијанската република која дотогаш соработувала со Византија против Германците и Угрите, се почувствувала загрозена од нејзиното утврдување во Италија и и свртела грб. Норманскиот крал Вилхелм I преминал во противнапад и во 1156 г. кај Бриндизи на Византијците им нанел пораз кој го забрзал крајот на византиското владеење во Италија. Премногу јасно се покажала слабоста на нејзината власт, создадена повеќе со помош на парите и дипломатијата отколку со воената моќ. Византијците морале да ја напуштат Италија, и во 1158 г. царот Мануил, кој за свој главен непријател веќе не го сметал норманскиот крал туку германскиот цар, со посредување на папата склучил мирот со Норманите и заминувањето на византиските трупи од Италија значеле, всушност, крај на византискиот сон за светска империја.
Крстоносните држави на Исток
Спрема латинските држави на исток, напротив, Мануил, продолжувајќи ја политиката на својот татко, постигнал навистина извонредни успеси. Ерменскиот кнез Тор, кој се утврдил во Киликија, бил принуден во 1158 г. да се покори и царот го „запишал меѓу робовите на Ромејците“. Уште поголемо значење имало потчинувањето на Антиохиското кнежевство. Антиохискиот кнез Рајнолд го признал суверенитетот на византискиот цар и се обврзал дека ќе му испраќа помошни трупи. Освен тоа византискиот цар го задржал правото на поставување антиохиски патријарх. Во знак на потчинетоста Рајналд дошол во логорот на царот гологлав, бос со јаже околу вратот, носејќи меч во левата рака. Дури и ерусалимскиот крал Балдуин III му напрабил посета на Мануил и се ставил под негова заштита. Како што вели Евстасиј Солунски, „тој поита кај нас од Ерусалим привлечен од славата и големите подвизи на царот и ги призна неговите врховни права“. Возвишениот став што го зазел византискиот цар спрема латинските држави на Исток се манифестирал на интересен начин за време на свеченото влегување на Мануил во Антиохија во 1159 г. Со сите царски инсигнии царот јавал на коњ. Ерусалимскиот крал го следел јавајќи далеку зад него и не носејќи никакви инсигнии, додека антиохискиот кнез одел пеш покрај коњот на царот и го држел сременот на царот. Тоа била впечатлива глетка во којашто јасно се одразувала хиерархијата на христијанските владетели. Тешките проблеми пред кои создавањето на крстоносните држави на Исток ја ставиле Византија и со кои таа со децении се борела, сега биле решени и била воспоставена византиска хегемонија. Византискиот цар извојувал позиција на поглавар на целиот христијански Исток, па и самите латински држави, загрозени од Турците, во него гледале свој бранител.
Унгарија
И спрема Унгарија, Мануил ја продолжил политиката на својот татко, но и овде неговата активност била многу поголема, а неговата крајна цел многу поамбициозна. Тој се стремел кон потчинување на Унгарија и нејзино присоединување кон Византиското царство. Смртта на кралот Геза II (1161 г.) дала повод за ново мешање во унгарските прилики. Против Стефан III, синот на Геза, Мануил со оружје и пари ги поддржувал браќата на Гејза - Стефан IV и Владислав. Поради тоа избила војна полна со тешки и променливи променливи борби. Најпосле, во 1164 г. бил склучен договор врз основа на кој братот на Стефан III - Бела бил испратен во Цариград, откако бил признат за унгарски престолонаследник и откако му се доделени во апанажа Хрватска и Далмација. Меѓутоа, Мануил морал да води нови борби за да ги реализира големите предности кои му ги овозможил овој договор. Опсежни воени и дипломатски подготовки му претходеле на избивањето нови непријателства. Специјален пратеник на царот упатен бил дури во Русија да и осигура на Византија поддршка на киевскиот и галицискиот кнез. Резултатот одговарал на потрошените средства и напори: Хрватска, Далмација, Босна и Срем биле присоединети кон Византиското царство (1167 г.).
Колкаво значење Мануил му припишал на унгарското прашање се гледа од тоа што тој решил принцот Бела, наследникот на унгарската круна да го прогласи за свој престолонаследник, за да подготви спојување на Унгарија со Византија. Како престолонаследник, Бела, којшто во Цариград бил наречен Алексиј, бил оженет со ќерката на царот и ја добил титулата деспот. Оваа титула дотогаш му припаѓала само на царот, а сега добила карактер на посебна титула која доаѓала непосредно зад василевсот, а пред севастократорот и цезарот. Кога му се родил синот, царот се откажал од својот план што во Византија предизвикало големо незадоволство. Меѓутоа, тој успеал по смртта на Стефан III на унгарскиот престол да го доведе својот штитеник Бела-Алексиј и со тоа Унгарија да ја стави под влијание на Византија.
Рашка
Паралено со војните во Унгарија, се воделе борби со Србите, коишто во борбата за ослободување од византиската власт се потпирале на соседна Унгарија. Востанијата на Србите зачестиле, за Византија - Рашка станала легло на постојани немири. Навистина, Мануил секојпат успевал да ги задуши тие востанија, но тој не можел да ги прекине без оглед на тоа што често ги менувал неверните жупани на Рашка. Во 1166 г. за голем жупан бил поставен Стефан Немања, но и тој наскоро се одметнал од византискиот цар. Меѓутоа, големите успеси на Мануил спрема Унгарија ја измениле ситуацијата, и резултирале со одземање на унгарската поддршка на Србите. Сојузот со Венецијанците се покажал недоволно ефикасен и кога царот во 1172 г. влегол во Рашка со силна војска, Немања се откажал од отпорот кој станал безнадежен. Морал да ја потврди својата покорност според ритуалот којшто бил применет уште при потчинувањето на Рајнолд Антиохиски и при свеченото враќање на царот во Цариград да чекори во неговата триумфална поворка. Победата над непокорната словенска земја и над нејзиниот голем жупан била славена во патетичните говори на дворските ретори и прикажувана на фрески во царскиот двор.
Односот со италијанските градови-држави
Како што византискиот напад на Анкона ја довел во прашање соработката на Византија и Венецијанците против Норманите, така и анексијата на Далмација довела до прекин на византиско-венецијанската соработка против Унгарија. Од друга страна, привилегираната положба на венецијанските трговци во Византиското царство тешко го погодувала византиското население. Мануил ја засилил врската со другите италијански приморски градови и склучил договор со Џенова (1169 г.) и со Пиза (1170 г.). Односите со Венецијанците се влошувале сè повеќе и во 1171 г. избил остар судир. Сите Венецијанци во Византиското царство биле уапсени а нивните бродови запленети. Венецијанската против-акција не изостанала. Силна венецијанска флота впловила во византиските води и ги окупирала Хиос и Лезбос. Потоа долго се преговарало без конкретни резултати. Односите меѓу Византија и Венецијанците останале прекинате во наредните десетина години.
Последните години од владеењето
И покрај сите успеси спрема латинските држави на Исток и спрема Унгарија осаменоста на Византија сè повеќе се манифестирала и кон крајот на седумдесеттите години позициите на Мануил биле разнишани на сите страни. Надежите за соработка со Рим се изјаловиле. Дури куријалната странка секаде - во Венеција, Унгарија, Хрватска и Далмација - работела против византискиот цар, а сите преговори за црковна унија пропаѓале заради неискоренливата омраза меѓу Грците и Латините. Никита Хонијат го изразувал општото чувство на Византијците кога вели: „Проклетите Латини се желни за нашето богатство и сакаат да го уништат нашиот род... Меѓу нас и нив постои длабока омраза, ние не можеме со нив да се зближиме и во сè се разликуваме“. Неуморен во изнаоѓањето нови патишта и начини, Мануил против Фридрих Барбароса, својот главен противник, го поддржувал Сојузот на ломбардските градови, но ова оружје му било одземено со договорот во Венеција (1177 г.) кој ја окончал војната на Фридрих со Ломбардскиот сојуз и овозможил негово помирување со папата. Потоа исчезнала и последната надеж на Мануил во поддршката на Рим против германскиот цар.
Како што Мануил се обидувал да ја исползува секоја сила со која Фридрих Барбароса доаѓал во судир, така и Барбароса одржувал врски со сите непријатели на византискиот цар. Уште во 1173 г. тој стапил во врска со иконискиот султан Килиџ Арслан. Доминантната положба којашто ја стекнал Мануил спрема латинските држави во предна Азија ги засилила и неговите позиции спрема Иконискиот Султанат. Вештото ползување на антагонизмот меѓу селџучките поглавари и извесните воени успеси во Мала Азија уште повеќе ја зголемиле неговата надмоќ. Во 1162 г. Килиџ Арслан поминал три месеци во Цариград и се обврзал со договор дека на византискиот цар ќе му испрати помошни трупи и дека ќе му врати повеќе малоазиски градови. Меѓутоа, овие ветувања останале неисполнети, и додека Мануил бил зафатен на Запад и во Унгарија, Килиџ Арслан успеал да ги консолидира своите сили. Охрабрен од поддршката на германскиот цар тој заземал се поагресивен став спрема Византија, и во 1175 г. дошло до раскин. Следната година Мануил со голема војска тргнал против Иконискиот Султанат. Меѓутоа, во фригиските клисури кај Мариокефалон на 17 септември 1176 г. му се случила страотна катастрофа. Турците ја опколиле и ја уништиле неговата војска. Самиот Мануил овој пораз го споредил со катастрофата којашто Византија ја доживеала пред 105 годин кај Манцикерт.
Овој удар бил дотолку потежок што дошол во времето кога и на Запад византиската политика била во ќорсокак. Колку длабоко бил разнишан угледот на византискиот цар покажува и писмото коешто Фридрих Барбароса му го упатил на Мануил по мариокефалонската битка. Во него Фридрих, како "римски цар", го повикувал „грчкиот крал Мануил“ да му ја укаже должната послушност.
Пасхалис Терзис
Пасхалис Терзис (грчки: Πασχάλης Τερζής) (роден на година во ) е грчки пејач. И покрај тоа што неговата кариера започнала во 1972 година, првиот албум го издал во 1982 година. Карирата ја започнал пеејќи заедно со негови блиски пријатели по разни локали, некои од кои подоцна му помогнале во неговата акриера. По преселувањето му во Атина, тој започнал да настапува во неколку музички центри, со познати грчки пејачи од 1960-тите.
По издавањето на своите први албуми, тој станал еден од најпопуларните пејачи во Грција. Во текот на 2006-2007 година имал музичка емисија заедно со Елена Папаризу. Неговата ќерка, Јана Терзис исто така е пејачка.
Аеродром Абаде
Аеродромот Абаде( Фарудегах-е Абаде)  ― аеродром во близина на Абаде, покраината Фарс, Иран. Аеродромот е наменет да му служи на поголемиот регион на Северен Фарс, вклучувајќи ги окрузите Абаде, Еглид и Абаркух.
Аеродромот се наоѓа во руралниот округ Бидак, округот Абаде, Фарс, достапен преку чакалски пат кој се разгранува кај Амирабад, од автопатот Абаде-Шираз.
Потенцијално опасно тело
Потенцијално опасно тело (ПОТ) или потенцијално опасен објект — близуземско тело (астероид или комета) со орбита која може да се доближи до Земјата и е доволно големо за да причини поголеми штети во случај на судир. Се дефинираат како тела со најмало растојание на орбитално пресекување со Земјата помало од 0,05 астрономски единици (19,5 месечеви растојанија) и апсолутна величина од 22 или посјаен. Проценето е дека 98 % од познатите потенцијално опасни тела не закана во следните 100 години. Само 32 ПОТ се ставени на табелата на ризици на „Сентри“, а изземени се сите кои не се закана за следните сто години. Во текот на стотици или илјадници години, потенцијално опасните атероиди имаат можност да ги изменат орбитите на начин кој ќе ги направи недвосмислено опасни.
Највеќето овие тела се потенцијално опасни астероиди (ПОА), а неколку од нив се комети. Во март 2021 г. имало 2.173 познати ПОА (околу 9 % од од близуземските тела), од кои 158 имаат пречник поголем од 1 км (погл. списокот на списокот подолу). Most of the discovered ПОА are аполонски астероиди (1.730) а помал број се атонски (171).
По спроведувањето на неколку астрономски прегледи од доцните 1900-ти наваму, бројот на познати ПОА е десеткратно поголем (погл. столбниот графикон подолу). Подробни информации за овие тела во список се објавува ати на мрежна страница на Центарот за мали планети.
Преглед
Едно тело се смета за ПОТ доколку неговото најмало растојание на орбитално пресекување (МРОП) во овнос на Земјата е помало од 0,05 ае (7.500.000 км) — околу 19,5 месечеви растојанија — а неговата апсолутна величина е посјајна од 22, што приближно одговара на пречник над 140 м. Телото би било доволно големо да предизвика регионален разор на човечките населби ако падне на земја, или пак големо цунами ако удри во океан. Ваков настан во просек се случува еднаш на 10.000 години. Земајќи ги податоците на NEOWISE, се проценува дека постојат 4.700 ± 1.500 потенцијално опасни астроиди со пречника над 100 метри.
Потенцијално опасни комети
Краткопериодните комети со тековно МРОП помало од 0,05 ае се: 109P/Свифт-Татл, 55P/Темпел–Татл, 15P/Финли, 289P/Бланпен, 255P/Леви, 206P/Бернард–Боатини, 21P/Џакобини–Цинер и 73P/Швасман–Вахман.
Бројност
мини|300п|Утврдени [[близуземско тело|БЗТ од разни проекти. ПОА се подмножество на БЗТ во поширока смисла.
Неколку проекти за астрономски прегледи како Истражувањето на околуземски астероиди на Линколнската опсерваторија (LINEAR), Каталинскиот небесен преглед (CSS) и Pan-STARRS продолжуваат да трагаат по уште ПОТ. Секое пронајдено тело се проучува на различни начини како оптички, радарски и инфрацрвено со цел да се утврдат неговите особености како големината, составот, вртежната состојба и да се добие поточна слика за неговата орбита. Во овие набљудувања и следења учествуваат како стручни, така и аматерски астрономи.
Големина
Астероидите со пречник поголем од 35 метри се закана по еден цел град со умерена големина. Меѓутоа пречникот на највеќето мали астероиди не е добро утврден, бидејќи се одредува според сјајноста и растојанието, а не со непосредно мерење. Од оваа причина, НАСА и Лабораторијата за реактивен погон (JPL) ја користат попрактичната мерка апсолутна величина (H). Секој астероид со апсолутна величина 22,0 или посјаен се смета за доволно голем.
Големината на телото може само грубо да се процени бидејќи мора да се направи претпоставка за неговото албедо, кое најчесто не е со сигурност познато. Програмата за близуземски тела на НАСА за оваа цел се служи со претпоставено албедо од 0,14.
Најголеми потенцијално опасни тела
Со среден пречник од околу 7 км, аполонскиот астероид е веројатно најголемото потенцијално опасно тело, и покрај послабата апсолутна величина (15,2) во однос на другите тела во табелата. Телото со најниска бројна ознака е 1566 Икар.
Статистика
Подолу е даден список на најголеми ПОА (според апсолутна величина H) откриени во дадена година. Историските податоци за збирниот бро на откриени ПОА од 1999 г. наваму е прикажан во столбни графикони — едниот за вкупниот број, а другиот за тела поголеми од еден километар.
Јорго Шундовски
Јорго Шундовски — архитект и политичар, министер за урбанизам, градежништво и заштита на животната средина во владата на Македонија од 1994 до 1997 година.
Животопис
Роден е во Битола, 1955 година. Дипломирал на Архитектонскиот факултет, при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, во 1979 година. Во почетокот на 1980 година се вработил во тогашниот Завод за урбанизам и проектирање во Битола, како проектант во отсекот високоградба. Во април 1993 година е избран за заменик министер во Министерството за урбанизам, градежништво, сообраќај и екологија на Владата на Република Македонија, а во 1994 година Собрание на Република МакедонијаСобранието на Република Македонија го избрало за министер во истото министерство. Оваа функција ја извршува до 1997 година кога поднесува оставка заради вмешаност во аферата ТАТ
Во 1998 година, го формирал архитектонското биро „Форми“.
Хафелзе
Хафелзе (Havelsee) — град во округот Потсдам-Мителмарк, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа на реката Хафел, 12 километри северозападно од Бранденбург на Хафел.
Ферибото Прицербе поминува низ Хафел и го поврзува со Кицков.
ФК Милан сезона 2022-2023
Сезоната 2022-2023 година — 124-ра сезона во историјата на ФК Милан и нивната 89-та во најсилното италијанско фудбалско првенство. Милан се натпреварувал во Серија А, Суперкупот на Италија и во Купот на Италија. Милан исто така се квалификувал во Лигата на шампиони, каде стигнал до полуфиналето.
Играчи
.
Натпревари
}}
Групна фаза
{|
Асистенции
{| class="wikitable" style="text-align:center"
Танаско Чековиќ
Танаско Перо Чековиќ ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Завршил основно училиште во селото, а подоцна се занимавал со обработување на земјата и чување добиток. Во септември 1944 година во Кучевиште била формирана Шеснаесеттата македонска ударна бригада. На денот на формирањето и тој стапил во Бригадата. Со неа учествувал во многубројните борби против балистите и германските моторизирани колони во Качаничката Клисура, како и во ослободувањето на Скопје. Потоа со Бригадата заминал на Косово и учествувал во акциите за ликвидирање на одметнатите балистички банди. По извршувањето на оваа задача заминал на Срем. На 12 април 1945 година во пробивот на фронтот, храбро загинал. Бил закопан на местото каде што загинал.
Синоличка Трпкова
Животопис
Трпкова е родена на 22 јули 1965 година во Скопје. По завршувањето на Академија за драмски уметности во Скопје, била ангажирана во ансамблот на Драмата на Македонскиот народен театар од 1989 до 1991 година. Учествувала во независни театарски проекти. Работи како професор по предметот Филмска, телевизиска и радио игра на Факултетот за драмски уметности во Скопје.
Маратонска патека на Летните олимписки игри 2012
Сегашниот изглед на маршутата бил потврден во октомври 2010 година. Стартот на маратонската патека е на улицата Мол. Патеката поминува покрај некои од најголемите знаменитости на Лондон како: Плоштадот Трафалгар, Обелискот на Клеопатра, Катедралата Свети Павле, Лондонската Кула, Биг Бен, Викториниот споменик пред Бакингемската палата и други.
Официјалното мерење на патеката било извршено на 13 јуни 2012 година од страна на Меѓународната асоцијација на атлетски федерации.
Аспарагин
Аспарагинот (со ознаки Asn или N) е една од 20 најчести природни аминокиселини. Таа поседува карбоксамид како функционална група од својот страничен ланец. Аспарагинот не е есенцијална аминокиселина. Нејзините кодони се AAU и AAC.
Со хемиска реакција помеѓу аспарагинот и некој редуктивен шеќер или карбонилна група се добива акриламид (акрилски амид) во храната кога таа се загрева на доволно висока температура.
Структурна улога во белковините
Бидејќи аспарагинскиот страничен ланец може да формира водородна врска со пептидниот молекуларен скелет, остатоците од аспарагин најчесто се среќаваат близу почетокот или крајот на алфа завојниците.
Аспарагинот во белковините е главно место за реакција со N-поврзаната гликозилација.
Нотис Сфакијанакис
Нотис Сфакијанакис (грчки: Νότης Σφακιανάκης) (роден на на Крит) — грчки пејач.
Дискографија
На грчки:
Мариенхаген
Мариенхаген (Marienhagen) — село и поранешна општина во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 ноември 2016 година е дел од општината Дуинген.
IC 1525
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1525 е од видот *Grp. IC 1525 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 27 м 42,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -79° 44' 9"".
Други поделби
Проучување на IC 1525 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Порт Жантил
Порт Жантил (Port-Gentil) е град во Габон.
Се наоѓа на западната страна од државата, и е административен центар на провинцијата Приморско Огове и департаманот Бенџе. Разделен е на 4 области. Има околу 136,462 жители (2013) и е вториот најголем град по население во државата. Исто така претставува најголемото пристаниште во Габон.
Градот е познат со хотелите и ноќниот живот, а како атракции за туристите се – црквата „Свети Луи“ (изграден во 1927 г.), зоолошката градина, казината, плажите, како и дивите ѕверови во блиските мочуришта.