cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Германска окупација на Естонија (1918)
Вооружени акции во Естонија
Бројот на војници стационирани на островите на Мунсундскиот архипелаг во 1917 година изнесувал околу 15.000 луѓе. Подоцна, таму слетале уште 7.000 луѓе, вклучително и војници од вториот баталјон на 1. естонски полк. Војниците биле под команда на задниот адмирал Дмитриј Свешников, развојот на плановите го спроведувал началникот на Генералштабот, капетанот Николај Рик. Во Летонскиот Залив биле стационирани 2 борбени брода (Слава и Гражданин), 3 крстосувачи, 33 разурнувачи и голем број помали бродови, кои биле под команда на вицеадмиралот Михаил Бахирев.
На 12 октомври 1917 година, слетувањето на германските трупи на островот Сарема започнало преку операцијата Албион, која траела 5 дена. Со Германците командувал генералот Хуго фон Катен, кој го имал на располагање 23-от резервен корпус. Во операцијата учествувале и 42-та пешадиска дивизија на генерал-полковник Лудвиг фон Есторф. Во операцијата било планирано да се вклучат крстосувачот Молтке, 10 воени бродови, 9 крстосувачи, 58 уништувачи и 6 подморници, како и 181 резервни бродови и 124 моторни чамци. Флотата била под команда на вицеадмиралот Ерхард Шмит. Во операцијата учествувале 24.600 офицери и војници, кои имале на располагање 8.500 коњи, 2.500 коли, 40 топови, 220 митралези и 80 минофрлачи.
Германските трупи, на кои распаднатата руска војска не им пружила сериозен отпор, за кратко време успеале да го окупираат архипелагот. И покрај обидот на патриотските офицери да организираат отпор, многу војници со подигнати бели знамиња се предале. Дури ни резервниот контингент војници, кои пристигнале на островите од копното на Естонија, не можел да го спречи понатамошното напредување на Германците. За време на операцијата биле убиени само 184 Германци, 20.000 Руси биле заробени, голема количина муниција и пиштоли биле заробени.
По заземањето на островите на архипелагот и понатамошните успешни операции на флотата во Балтичкото Море, било планирано да се изврши офанзива во областа на Санкт Петербург со цел да се заземе. Но, како резултат на револуционерните пресврти во Германија и Русија, овој план останал неостварлив.
Револуција од 1917 година
1917 година била одбележана со третата годишнина од влегувањето на Русија во Првата светска војна. Огромните загуби и повлекувањето од претходно окупираните територии довеле до зголемување на бројот на пацифистите, повеќето војници и околу 50 % од цивилното население копнееле за итен прекин на непријателствата. Бесконечните демонстрации во Петроград имале влијание врз јакнењето на напнатата состојба во земјата, како резултат на што на крајот на февруари 1917 година се случила Февруарската револуција. Царот Николај II бил принуден да абдицира и власта преминала во рацете на Привремената влада.
Сепак, Русија продолжила да води непријателства. По инструкции на привремената влада, дури биле преземени голем број офанзиви, кои завршиле неуспешно. Националните малцинства, како Естонците, започнале да бараат автономија и независност за своите народи. Во март-април 1917 година, територијата на современа Естонија, која се наоѓала во провинцијата Ливланд, станала дел од провинцијата Естланд, а на власт дошол новоименуван гувернер. На 5 јуни, бил прогласен привремен Земски совет на Естонија.
За време на воените години, Германија, која ги финансирала руските револуционери, направила обиди да ја дестабилизира ситуацијата во земјата за да ја повлече Русија од војната. Една од најрадикалните партии била Болшевичката партија, на чело со Владимир Илич Улјанов, кој барал мир, префрлање на земјата во рацете на селаните и обезбедување леб за нив. Како резултат на Октомвриската револуција во ноември 1917 година, власта преминала од Привремената влада во рацете на болшевиците. Веќе на крајот на ноември 1917 година, борбите на Источниот фронт прекинале. Сепак, преговорите во Брест-Литовск не довеле до ништо, а германските трупи започнале нова офанзива на Источниот фронт. Руските војници, деморализирани и неспособни да се борат, се повлекле со мал или никаков отпор. За неколку дена Германците успеале да ги окупираат териториите на Естонија, северниот дел на Латвија, Белорусија и Украина. На 3 март 1918 година, владата на Ленин била принудена да го склучи Брест-литовскиот договор. Воените операции против Советска Русија, која губела огромни територии по големина, престанале.
Делови од естонската национална гарда
Во март 1917 година, по почетокот на револуционерните настани во Русија, во Естонија започнало формирањето на национални единици. До крајот на годината, Естонци те веќе имале 4 пешадиски полкови, резервен баталјон, инженерска чета и артилериска бригада во своите раце. Во октомври 1917 година, новоформираната 1-ва естонска дивизија ги вклучила сите горенаведени единици. Потполковник Јохан Лајдонер, вработен во Генералштабот, бил назначен за командант на дивизијата, а Јан Сотс бил началник на штабот на дивизијата. Повеќето од естонските офицери и војници, веќе искусни борци, служеле во националните единици, првите вооружени формации на естонската армија за време на војната за независност.
Естонската декларација за независност
По Октомвриската револуција, претставниците на партиите кои имале право на глас во Земскиот совет на Естонија, во врска со распоредувањето на Црвениот терор, се сомневале во можноста за создавање демократска држава Русија и решиле да дејствуваат на поинаков начин., што би ѝ овозможило на Естонија да го избере својот пат за понатамошен развој. До крајот на декември 1917 година бил претставен проект кој предвидувал елиминација на болшевиците и создавање на Руска унија, сојуз на скандинавските држави, како и почеток на соработка меѓу Финска и Естонија. Сепак, владите на земјите од Скандинавскиот Полуостров и Финска не се осмелиле да соработуваат со Естонија и балтичките земји.
По склучувањето на одделниот мировен договор Брест-Литовск, германските трупи започнале офанзива на Балтикот, како резултат на што Естонците морале веднаш да донесат одлука за прогласување независност. На 24 декември, во врска со окупацијата на сè повеќе територии од страна на Германците, Советот на старешини на Земскиот совет на Естонија одлучил да создаде независна естонска држава со цел на постоечкиот судир да му даде глобални размери.
До средината на јануари 1918 година, по избрзаното повлекување на болшевиците, претставниците на сите политички партии, вклучително и социјалистичките револуционери и социјалдемократите, кои се двоумеле од декември 1917 година, ја одобриле идејата за создавање естонска држава.
Дреново (Кавадаречко)
Дреново — село во областа Раец, во Општина Кавадарци, во околината на градот Кавадарци.
Географија и местоположба
Селото Дреново се наоѓа на 12 километри оддалеченост од Кавадарци, со обезбеден асфалтен пат и вкупно население од околу 648 жители. Селото Дреново лежи на ниската тераса на Тиквешкото Езеро, под северната падината на Вров, над вливот на реката Црна во Раец. Селото е од збиен тип.
Историја
Во минатото било населено со христијанско и муслиманско население. Се дели на седум маала. На сред село се наоѓале училиште, џамија, чешма, општинска зграда и дуќани.
Во XIX век селото било дел од Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Александар Невски
Александар Невски (руски: Алекса́ндр Яросла́вич Не́вский; 30 мај 1220? во Переслава-Залески - 14 ноември 1263 во Городец) — голем кнез на Новгород и Владимир и светец за време на најмачните денови од историјата на градот. Познат е како клучна фигура во средновековниот регион Рус. Тој бил внук на Всеволод-Големото гнездо и го добил својот легендарен статус благодарение на воените победи над германските инвазии за време на ангажирањето на посредници против моќната Златна орда.
Во 2008 г. Александар Невски бил прогласен за најголема личност во историјата на Русија.
Дреново (Кавадаречко)
Стопанство
Денес, селото го има зафатено миграција и голем број на семејства се доселени во Кавадарци. Сепак за време на летните месеци и викендите се враќаат во селото и го обработуваат своето земјиште. Жителите на Дреново располагаат со поголем број на крупна и ситна стока (коњи 51, говеда 8, овци 799, свињи 57живина 700) и претежно се занимаваат со земјодеслтво и сточарство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Дреново живееле 1.040 жители, сите Македонци, од кои 800 муслимани и 240 христијани. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Дреново имало 144 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Дреново е тиквешко село, но со намалување на бројот на населението. Така, во 1961 година броело 1.136 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 699 жители, македонско население.
Родови
Дреново е македонско село. Во минатото позастапени биле Македонците-муслимани.
Македонци-православни
Македонци-муслимани
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 695 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на младински дом.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 468 гласачи.
Редовни настани
Водоснабдувањето во селото е решено со иградбата на новиот бунар и потисен цевовод со капцитет од 5 л/сек. Пред изградбата на овој инфраструктурен објект, селото се снабдуваше со вода од каптираните извори во „Мотичани“ и „Црквата“ со капацитет од 0,8 м/сек и резервоари 2 ч. 65 м3 па се чувствуваше голем недостиг на вода и проблем со водоснабдувањето. Денес проблемот со водоснабдувањето е решен, а во тек е решавање на проблемот со канализацијата, кој е проект на Локалната самоуправа со поддршка на USAID.
Лобез
Лобез (Łobez, Labes) — град во Западнопоморското Војводство во Полска. Градот претставува административен центар на истоимениот округ. Во септември 2014 година, населението изнесувало 10.409 жители.
Се наоѓа на реката Рега.
Софи Ериксдатер
Софија од Данска ( дански : Sofie Eriksdatter и шведски : Sofia Eriksdotter ; 1241–1286) била кралица на Шведска како сопруга на кралот Валдемар.
Позадина
Софија била најстарата ќерка на Ерик IV од Данска и Јута од Саксонија. Таа немала браќа, туку три сестри, Ингеборг, Агнес и Јута. Нејзиниот татко бил убиен во 1250 година кога таа и нејзините сестри биле деца. Бидејќи не оставил син, тој бил наследен од неговиот брат Авел, а потоа во 1252 година од неговиот втор брат Кристофер I.
Брак
Бракот помеѓу Софија од Данска и шведскиот крал Валдемар бил договорен како дел од политиката на мирољубива дипломатија меѓу Данска и Шведска која ја фаворизирала Биргер Јарл, таткото на Валдемар и де факто шведскиот регент. Во 1254 година, Биргер Јарл дејствувал како посредник меѓу Кристофер I и кралот Хокон од Норвешка, и кога на Кристофер I му била потребна поддршка против надбискупот Јакоб Ерландсен од Лунд, бил склучен сојуз помеѓу Кристофер I, кралот Хокон од Норвешка и Биргер Јарл во 1258 година. Во врска со ова, Кристофер I ја свршил својата внука Софија со синот на Биргер, Валдемар од Шведска, а неговата внука Ингеборг со синот на Хокон Магнус VI од Норвешка. Неопходно било ослободување од папата за да се дозволи брак во рамките на степенот на афинитет, што го доделил Александар IV на 1 март 1259 година со мотивација дека Швеѓаните и Данците преку овој брак ќе бидат поспособни да се борат против нивните соседни пагани. Во Erikskrönikan се вели дека кога ја известиле за договорениот брак, таа ја напуштила собата, влегла во својата одаја и ја замолила Дева Марија: „Дајте ми среќа со него и тој со мене“.
Кралицата
Според Ерикскроникан, венчавката помеѓу Софија и Валдемар се одржала во 1260 година во Имнинге (најверојатно Онинге во Одешег), и била опишана како голем настан со турнири, танци, игри и поезија. На Софија и биле дадени приходите од Малме и Трелеборг, како и богатство во злато и сребро како мираз. Сепак, нејзината позиција на свадбата веќе била нешто помалку среќна отколку кога била објавена свршувачката. Самиот нејзиниот свекор Биргер Јарл се оженил со вдовицата на нејзиниот вујко Авел, данската кралица Матилда од Холштајн, а на Софија и била дадена вдовицата на нејзиниот вујко Авел, посочена како убиец на нејзиниот татко, како нејзина свекрва. Во времето на нејзината венчавка, нејзиниот вујко Кристофер I бил наследен од Ерик V од Данска под регентството на Маргарет Самбирија, која одбила да го признае правото на Софија на наследството по нејзиниот татко до 1263 година.
Во 1266 година, нејзиниот сопруг конечно станал крал де факто по смртта на неговиот татко Биргер Јарл, а свекрвата ја напуштила Шведска. Во конфликтот меѓу кралот Валдемар и неговите браќа, кралицата Софија застанала на страната на кралот и, наводно, исто така го влошила конфликтот со навреда на нејзините девери: таа славно го нарекла војводата Магнус Биргерсон „ket-laböther“ („Магнус нескопосник “). и војводата Ерик Биргерсон „Erik alls intet“ („Навистина-ништо-Ерик“).
Додека самата Софија и нејзината сестра Ингеборг биле во брак со кралеви, нивните сестри Агнес и Јута биле принудени да станат калуѓерки од данскиот регент, за да избегнат поголем дел од огромното богатство на сестрите да ја напуштат Данска. Во 1271 година, Агнес и Јута избегале од манастирот во Роскилде и побегнале кај нивната сестра кралица Софија во Шведска. Тие биле љубезно пречекани на шведскиот кралски двор, но Јута и Валдемар направиле скандал со тоа што се дружеле. Тоа може да резултирало со дете во 1273 година. Скандалот - не само прељубата, туку и инцестот, бидејќи црквата ја сметала снаата за вистинска сестра - наводно довел до тоа Валдемар да мора да оди на аџилак во Рим за да побара простување од папата. Дали тој навистина го извршил аџилакот е неизвесно. Според хрониките, кралицата Софија коментирала: „Никогаш нема да закрепнам од оваа тага. Проклет нека е денот кога сестра ми го виде кралството Шведска.“
Во 1274 година, отворена граѓанска војна избувнала во Шведска кога браќата на кралот, војводите Магнус и Ерик, го предизвикале за тронот. По битката кај Хова во јуни 1275 година, војводата Магнус се прогласил себеси за крал на Шведска. Веста славно стигнала до кралицата додека таа играла шах. Кралот Валдемар ги искористил врските на Софија и се здружил со кралот на Данска и Норвешка против Магнус, но без успех. Потоа се обидел да се здружи со Бранденбург и принцовите од Северна Германија со договор за брак помеѓу неговата ќерка Ингеборг и Герхард II од Холштајн и со заложување на Готланд во Бранденбург. Софија застанала на страната на Валдемар за време на конфликтот: на 8 септември 1277 година, таа како и Валдемар го потпишале писмото за заложување на островот Готланд на Банденбург во Копенхаген.
Подоцнежниот живот
Во 1278 година, Валдемар конечно прифатил трајно да абдицира во корист на неговиот брат Магнус и ја зел титулата quondam rex (поранешен крал) и му биле дадени некои земји во Вестерјетланд и Естерјетланд. Валдемар се населил во Данска во 1280 година, додека Софија останала во Шведска. Од овој момент, тие живееле одвоени животи.
Кралицата Софија се нарекувала себеси како regina quondam (поранешна кралица) и сениор регина (постара кралица). Таа е спомната во неколку деловни документи, како на пример кога приходот од риболовот на лосос во Норшепинг го донирала на опатијата Скенинге во 1283 година. Следната година, данскиот суд во Ниборг конечно го решил прашањето за наследството на неа и нејзините сестри и им дал пристап до сите земји што ги наследил нивниот татко во Данска. Отприлика во исто време, кралот Магнус го прогласил неговиот брат Валдемар за неспособен да управува со својот бизнис (на крајот го затворил Валдемар во 1288 година). Не е јасно како и дали тоа влијаело на Софија, но Магнус навистина го презел управувањето со имотите на Валдемар и старателството на ќерката на Софија, чии бракови ги договорил.
Софија починала во 1286 година. Еден извор тврди дека била погребана во опатијата Врета, а друг во опатија Рингстед во Данска. Нејзиниот сопруг бил затворен во 1288 година и живеел отворено со љубовниците во неговиот удобен затвор до неговата смрт во 1302 година.
Пантанос де Центала
Пантанос де Центала (мочуришта на Центла) — тропски влажен шумски екорегион во јужниот дел на Мексико, кој вклучува сезонски поплавени шуми и мочуришта, во текот на летото.
Поставеност
Екорегионот зафаќа површина од 17.200 км2 во државите Табаско и Кампече. Мочуриштата Центала ја окупираат делтата на реките Усумацинта и Гријалва, кои преку бројни растоки се испразнуваат во Мексиканскиот Залив и Лагуна де Терминос. Екорегионот вклучува целогодишни мочуришта и слатководни мочуришни шуми кои се преплавени во текот на летната дождовна сезона.
Мангровите Усумацинта лежат во солена вода во зоната помеѓу мочуриштата Центла и отворената вода на Лагуна де Терминос и Заливот. Влажните шуми Петен – Веракрус лежат на запад и на југ, а влажните шуми на Јуката лежат на исток.
Флора
Најголемата растителна заедница во екорегионот е полузимзелена шума. Заедничките растенија на мочуриштата, вклучително и мочуришните области и слатководните шуми на мочуриштата, покриваат над една третина од регионот.
Преовладувачките дрвја во полузимзелената шума вклучуваат црно маслиново дрво (Bucida buceras) и дрво (Haematoxylum campechianum), со Spondias mombin, Tabebuia rosea, Lonchocarpus hondurensis, горчлив ангелим (Vatairea lundelii), гумбо-лимбо (Bursera simar) (Calophyllum brasiliense), махагони (Swietenia macrophylla) и кедар (Cedrela odorata).
Конзервација и закани
Проценка од 2017 година покажа дека 5.644 км2 или 33% од екорегионот е во заштитени подрачја. Најголемото заштитено подрачје е биосферниот резерват Пантанос де Центла, основан во 2006 година.
Дуги Оток
Дуги Оток е остров во Јадранското Море. Припаѓа на Хрватска. Тој му припаѓа на групата острови на островите Задар, на северните далматински острови. Површината на островот е 124 квадратни километри, должина 43 км, а максималната ширина е 4,6 км. На островот живеат 2873 жители.
Географија на островот
Островот се протега во правец северозапад - југоисток, во низа, во која е северниот остров Молат, а во јужно Корнат. Најголем остров е Вела Стража (338 м, на островот се карпести полиња на Велото Езеро, Арнево Поле, Стивање Поле, Средно Поле, итн;. Постојат бројни пештери (страшна пештера, Козја пештера, Вели Бадањ и Црвени Дупки. На островот нема извори или водотеците. Јужниот дел на островот е карпест, среден и западните делови се покриени со грмушките, а во некои места има шуми. Западниот брег е стрмен и висок, и на брегот се формирани бројни островчиња (Голац, Бршчак, Магарчич, Мал и Голем Планатак, Утра, Мртовњак, Порт, Кркнета, Лагници, Межањ, Катина ...). Населението се занимава со земјоделство, лозарство, одгледување на маслинки, риболов и сточарство.
Населени места
На островот се наоѓаат: Сали (најголемото населено место на островот), Заглав, Жман, Лука, Савар, Брбињ, Дравев, Солин, Босава, Голем Рат, Веруниќ (Верона) и Поље.
Сообраќај
Дуги Оток има неколку домашни дневни траекти и бродски врски со Задар, и сезонска врска со Анцоном. Поголемите пристаништа се траектни во Брбињ и Заглав, Сали и Божава. Сите населби се поврзани со островот со кој функционира локалната автобуска линија.
Знаменитости
Островот има многу природни убавини, особено паркот на природата Телашчица на јужниот дел на островот, големо и мало езеро во близина на Жман, заливот Солинштица и заливот Сахарун. Постојат многу историски остатоци (вклучувајќи ги и праисториските). На островот има 3 езера (две периодично слатки и постојано солени во Телашчица). Во близина на островот има многу помали острови и карпи. Во непосредна близина е Националниот парк Корнати.
Знаменитости на островот се и светилникот Вели Рат кај Велог Рат и црквата Св. Пелегрин во Савар, како и манифестацијата на Товариќ во Салим.
Неодамна е направен обид за заживување на интересот за пештерата Страшна пештера која се наоѓа во близина на селото Савар на надморска височина од 70 метри.
Историја
На Дуги Оток се споменува Константин Порфироген во средината на 10 век под името Pizuh. Во 10-11 век островот се викал Инсула Тилагус во документите (име спасен во името на заливот Телаштица). Името Големиот Остров за првпат е забележано од страна на Глаголиците од 1460 година. Истакнатите врвови на островот содржат остатоци од илирските утврдени населби и камени гробници. На котлината Мала бил пространиот римски замок (вила рустика), делумно истражуван и зачуван. Од стариот хрватски период, биле делумно сочувани цркви, стари куќи и гробови.
Едно од поранешните имиња на овој остров е Темпли, наречен така според темпларите кои живееле на островот.
Штолпе
Штолпе може да се однесува на следниве места во Германија:
Инстинсион
Демографија
Source: INE (Spain)
Entombed (бенд)
Entombed е шведски дет метал бенд формиран во 1987 година под името Нихилист. Entombed ја започнале својата кариера како рани пионери на скандинавскиот дет метал, кој првично се разликувал од американската варијанта со посебнио тон на гитара „зуи“. Сепак, до раните 90-ти нивниот звук бил проширен и вклучувал гаражен рок и други влијанија. Овој нов стил на крајот би бил опишан како "дет ен рол". Entombed е под влијание на бендови како Slayer, Exodus, Black Sabbath, Celtic Frost, Autopsy, Repulsion, Kiss, The Misfits, Motörhead, Discharge, Death and Testament. Заедно со Dismember, Grave и Unleashed, Entombed се нарекува една од „големите четворица“ на шведски метал метал.
Историја
Entombed се вкоренети во групата Нихилист кои беа формирани од тапанарот Нике Андерсон, гитаристот Алекс Хелид и басистот Леиф Кузнер, кои се формирале во 1987 година. Откако користеле голем број привремени вокалисти за нивните први шоуа, бендот на крајот го регрутирал Л.Г. Петров, кој бил тапанар на групата Морбид, во кој учествувал вокалот на Мејхем, Дед. Бендот исто така го регрутирал сесискиот гитарист на Морбид, Уфе Цедерлунд, како втор гитарист и снимиле голем број демо-снимки со нумери што на крајот се појавиле во деби албумот на Entombed. По зголемените тензии помеѓу членовите на бендот, мнозинството од бендот одлучило да се преименува во Entombed.
Деби-албумот на Entombed, Left Hand Path, бил издаден во 1990 година, култен фаворит што ги воспоставил како популарен шведски дет метал бенд. Левата патека и нејзиното продолжение, „ Кландстеин“, биле уникатни по тоа што го претставувале она што понекогаш се нарекувало звук на гитара „зуи“. Пред снимањето на Clandestine, Петров бил отпуштен од бендот поради лични расправии. Вокалите на албумот биле снимени од Андерсон, а за турнејата по издавањето на албумот во 1991 година, бендот го ангажирач вокалистот Џони Џорџевиќ, претходно член на групата Карнаџ.
Петров на крајот се смирил со бендот откако издал албум со бендот Комекон, а бендот на крајот го издал Wolverine Blues во 1993 година. Албумот се одликувал со заминување на звукот од претходната работа на бендот, со поголемо влијание на хард рок и хеви метал заедно со нивните првични стилови на метал, во стил што сега честопати се нарекува death 'n' roll. Иако изданието било раздор меѓу фанбазата на бендот, тоа ја воспоставило нивната главна и критичка репутација. Вулверин Блуз се смета за класика на дет метал од раните 90-ти.
Истата разлика од 1998 година бил првиот албум на групата без тапанарот и основач член Нике Андерсон, кој го напуштил бендот да се концентрира на својот нов проект Хелакоптери. Него го заменил Питер Стернвинд. Во 2000 година, Entombed го издаде Востание со следното издание насловено Morning Star ''објавено следната година. ''
Во 2001 година, групата работела со изведувачите Карина Рајх и Богдан Сиберб и Кралскиот шведски балет. Продукцијата била под наслов Нестварен имот.
Во 2003 година излегол „ Пекол“, проследен со „ Змиски светци - десетте измени“, објавен на 9 јули 2007 година. Албумот имал поголемо влијание од традиционалниот дет-метал и е првото издание на бендот со тапанарот Оле Далштет (од Алфа Сафари и поранешна Мизерија Лавс Ко.), кој го заменил Стирнвинд во 2006 година, а исто така бил и првиот без гитаристот Уфе Цедерлунд, кој се придружил на Дисфеар.
Во 2014 година, ЛГ Петров се разделил со остатокот од бендот, кој пак го формирал Entombed AD како резултат на трговската марка на бендот што ја држеше Хелид.
Хелид, Седерлунд и Софстром повторно се обединиле за да ја изведат „Кластестина“ во целост со симфониски оркестар, во февруари 2014 година. Нике Андерсон имал намера да учествува, но бил спречен заради зафатеност.
Хелид, Андерсон и Седерлунд повторно се обединиле за да настапат како Entombed во 2016 година.
Космос-2096
Космос-2096 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 23 август 1990 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 3000 килограми. Космос-2096 бил воен извидувачки сателит за следење на флоти.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 417 км, а најмалото на 404.
Софија Магдалена од Данска
Софија Магдалена од Данска ( Sophie Magdalene , Sofia Magdalena   ; 3 јули 1746 – 21 август 1813 година) била кралица на Шведска како сопруга на кралот Густав III.
Ран живот
Принцезата Софија Магдалена е родена на 3 јули 1746 година во палатата Кристијансборг во Копенхаген како најстарото преживеано дете на данскиот крал Фредерик V и неговата прва сопруга, поранешната принцеза Луиз од Велика Британија. Таа била наследник на престолот на Данска од смртта на нејзиниот постар брат во 1747 година до раѓањето на нејзиниот втор брат во 1749 година, и го задржала статусот како следна во редот на данскиот престол по нејзиниот брат до нејзиниот брак. Затоа, таа често се нарекувала престолонаследничка принцеза на Данска. Во пролетта 1751 година, на петгодишна возраст, била свршена за Густав, наследникот на шведскиот престол, и била воспитана да биде шведска кралица. Бракот бил договорен од Riksdag of the Estates, а не од шведското кралско семејство. Бракот бил договорен како начин за создавање мир меѓу Шведска и Данска, кои имале долга историја на војна и кои имале затегнати односи по изборот на наследник на шведскиот престол во 1743 година, каде што данскиот кандидат изгубил. Свршувачката била дочекана со одредена загриженост од кралицата Луиз, која се плашела дека нејзината ќерка ќе биде малтретирана од шведската кралица Луиза Улрика од Прусија. Спарувањето се знаело дека не и се допаѓа на шведската кралица, која била во постојан конфликт со Парламентот; и која во Данска била позната по својата гордост, доминантна личност и омраза кон било што данско, што го покажа во односот кон данските амбасадори во Стокхолм.
По смртта на нејзината мајка рано во животот, Софија Магдалена добила многу строго и религиозно воспитување од нејзината баба и нејзината маќеа, кои сметале дека нејзиниот татко и брат се морално дегенерирани. Забележано е дека имала добри односи со нејзините браќа и сестри, нејзината баба и нејзината маќеа; Меѓутоа, нејзиниот татко често ја плашел кога пијан доаѓал пред неа, и наводно бил познат по тоа што ја навалувал со своите кучиња, предизвикувајќи кај неа доживотна фобија.
Во 1760 година, свршувачката повторно ја покренала Данска, која го сметала за прашање на престиж. Преговорите биле водени меѓу Данска и шведската кралица, бидејќи шведскиот крал Адолф Фредерик никогаш не се сметал за ништо повеќе од чисто формално значење. Наместо тоа, Луиза Улрика фаворизирала спарување помеѓу Густав и нејзината внука Филипини од Бранденбург-Шведт, и тврдела дека сметала дека свршувачката е неважечка и ја натерал Карл Густаф Тесин. Таа преговарала со Катерина Велика и нејзиниот брат Фридрих Велики за да создаде некаква политичка корист за Данска во замена за прекината веридба. Сепак, шведската јавност била многу поволна за спарувањето поради очекувањата дека Софија Магдалена ќе биде како последната шведска кралица родена во Данска, Улрика Елеонора од Данска, која била многу сакана поради нејзината добрина и добротворни цели. Овој став бил поддржан од политичката партија Капи, која очекувала Софија Магдалена да биде пример за доблесен и религиозен претставник на монархијата за разлика од надмената Луиза Улрика. Фредрик V од Данска исто така бил желен да го заврши спарувањето: „Неговото данско височество не можеше да ги жртвува интересите на неговата ќерка поради предрасудите и каприците на шведската кралица“. Во 1764 година, престолонаследникот Густав, кој во овој момент сакал да се ослободи од својата мајка и да формира сопствено домаќинство, го искористил јавното мислење за да ѝ каже на мајка си дека сака да ја почитува свршувачката, а на 3 април 1766 година, веридбата била официјално прославена. Кога во Стокхолм бил изложен портретот на Софија Магдалена, Луиза Улрика коментирала: „Зошто Густав, ти изгледа веќе си заљубен во неа! Изгледа глупаво“, по што се свртела кон принцот Чарлс и додала: „Повеќе би ти одговарала!“
Престолонаследничка
Софија Магдалена на почетокот оставила добар впечаток на шведското благородништво со нејзината убавина, елеганција и вешт танц; но нејзината срамежлива, тивка и воздржана природа набрзо ја разочарала во општествениот живот. Бидејќи била воздржана, таа се сметала за ладна и арогантна. Нејзината свекрва, кралицата Луиза Улрика, која еднаш изјавила дека не може да сфати ништо попонижувачко од положбата на кралицата, ја малтретирала на многу начини: типичен пример бил кога го поканила Густав на прославата на нејзиниот роденден, но го прашала да ја натера Софија Магдалена да се оправда со тоа што се преправа дека е премногу болна за да присуствува. Луиза Улрика на различни начини поттикнувала на дистанца меѓу двојката, а Густав во голема мера ја игнорирал за да не ја направи мајка му љубоморна. За Софија Магдалена било позната по тоа што била популарна кај Капите (партијата), кои биле поддржани од Данска, додека Луиза Улрика и Густав застанале на страната на Шапките (партијата). Капите ја сметале Софија Магдалена за симбол на доблест и религија во дегенериран кралски двор и официјално ја покажале својата поддршка. Данскиот амбасадор на Софија Магдалена и препорачал да не се меша во политиката, а кога шпионите на Луиза Улрика известиле дека Софија Магдалена добивала писма од данскиот амбасадор преку нејзината данска придружба, кралицата ја сметала за симпатизер на Данската поддржана Капи: таа била изолирана од каков било контакт со данската амбасада, а кралицата го охрабрила Густав да ја принуди да ги испрати своите дански слуги дома. Тоа го направила дури во 1770 година, а неговото барање придонело за нивната напната и далечна врска. Во 1768 година, Шарлота Спар се обидела да ја помири двојката во нивната летна резиденција замокот Еколсунд, но бракот останал неостварен.
По смртта на шведскиот крал Адолф Фредерик во 1771 година, Густав III станал крал на Шведска. Следната година, Софија Магдалена била крунисана за кралица.
Кралицата
Крунисувањето на Густав III и Софија Магдалена се одржало на 29 мај 1772 година. Таа не била информирана за државниот удар на Густав III, кој ја вратил апсолутната монархија и ставил крај на парламентарното владеење на имотите во револуцијата од 1772 година. Во тоа време, таа била сомнителна и политички недоверлива во очите на кралот, особено од нејзината свекрва, која ја насликала како про-Данска. Се претпоставувало дека Данска се спротивставила на пучот, а во тоа време имало и планови за освојување на Норвешка од Данска.
Се чини дека Софија Магдалена сепак била информирана за политиката; таа се изразила задоволна од парламентот од 1772 година, бидејќи грофот Фредрик Рибинг, за кого таа се интересирала, си го вратил своето место. Конфликтот меѓу неа и нејзината свекрва бил јавно познат и не им се допаѓал, а симпатиите биле на нејзина страна. Во современиот труд Даглигт Алеханда, била претставена басна за Rävinnan och Turturduvan [Лисицата и желката]. Басната била за невината желка (Софија Магдалена) која била наклеветена од злобната Ше Фокс (Луиза Улрика), која била поддржана од Втората Ше Фокс (Господарката на наметки Ана Марија Хјерне ) и другите Лисици (благородништвото ). Се верувало дека басната е испратена од партијата Капи.
Во 1784 година, откако кралот се вратил од своето патување во Италија и Франција, односите меѓу кралот и кралицата се влошиле. Во тоа време, Густав III поминувал се повеќе и повеќе време со машките омилени. Во 1786 година, ова довело до отворен конфликт. Кралот требало да поминува повеќе време на интимните вечери со неговиот омилен Густаф Мауриц Армфелт, од кој го исклучи нејзиното друштво. Кога некои од нејзините соби во Кралската палата му ги дал на Армфелт, Софија Магдалена одбила да учествува во какво било претставување додека собите не ѝ бидат вратени, а исто така им забранила на своите чекачки да ги прифаќаат неговите покани без нејзина дозвола. Во 1787 година му се заканила дека ќе побара поддршка од парламентот против него доколку го земе нивниот син со себе во Финска, на што таа се спротивставила, а годината потоа успешно го спречила во тоа. Таа, исто така, го прекорил да дозволи неговите машки омилени да ја клеветат пред него.
Кралицата Софија Магдалена никогаш не се занимавала со политика, освен еднаш во една прилика. Во август 1788 година, за време на Руско-шведската војна (1788-1790), кралот и дал задача да влезе во преговори со Данска за да спречи објавување војна од Данска за време на тековната војна против Русија. Тој ја замолил да го повика данскиот амбасадор Ревентлоу и да му даде писмо да биде прочитано во данскиот кралски совет пред нејзиниот брат, данскиот крал. Тој и дал слобода да пишува како што сака, но да го искористи аргументот дека зборувала како сестра и мајка со син со право на данскиот трон и по сопствена иницијатива. Софија Магдалена го повикала данскиот амбасадор, одржала говор со него проследен со долг разговор, а потоа му предала писмо напишано како „топол апел“ до нејзиниот брат. Копија била испратена до Густав III, а нејзиното писмо било прочитано во кралскиот дански совет, каде наводно оставило добар впечаток. Сепак, нејзината мисија сè уште била неуспешна, бидејќи руско-данскиот сојуз го направило неизбежно Данска да објави војна набргу потоа. Во тоа време, имало белешка дека таа запознала двајца руски воени заробеници во паркот на палатата Хага и им дала по 100 круни. На парламентот од 1789 година Густав III ги обединил другите имоти против благородништвото и за да добие поддршка за војната и за неговата уставна реформа. Доаѓајќи во судир со благородништвото, тој затворал многу негови претставници. Овој чин довел до социјален бојкот на монархот од страна на женските членови на аристократијата, кои го следеле примерот на Жана фон Лантингсхаузен, како и сестрата и снаата на кралот, Софи Албертин од Шведска и Хедвиг Елизабет Шарлот. Кралицата не учествувала на овие политички демонстрации и одбила да дозволи секакви разговори за политика во нејзино присуство. Таа сепак била вклучена во конфликтот. Кога кралот го известил својот син за настанот, тој открил дека детето е веќе информирано на други начини од она што го наумил. Тој се сомневал дека Софија Магдалена е одговорна и побарал од гувернерот на принцот, грофот Нилс Гилденстолпе, да разговара со неа. Гилденстолпе сепак испратич еден од милениците на кралот, баронот Ерик Боје. Кралицата, која ги презирала милениците на кралот, бесно му рекла на Боје дека зборува со својот син како што сака и дека само нејзиниот презир кон него ја спречил да го исфрли од прозорецот. Таа била позната по тоа што не ги сака реформите од 1789 година, и таа им дала до знаење на нејзините претставници. На прославите на Победата во Фредрикшам во 1790 година, таа одбила да биде придружувана од риксрад грофот Јоаким Бек-Фриис, кој се залагал за реформата, и побарала да биде придружувана од грофот Аксел фон Ферсен Постариот, кој бил противник на тоа.
Прашања за сукцесија
Софија Магдалена е најпозната во шведската историја по скандалот создаден околу завршувањето на нејзиниот брак и сомнителната легитимност на нејзиниот син. Нејзиниот брак бил тогаш нормален договорен кралски натпревар за политичка погодност, во кој Софија Магдалена на почетокот била опишана од нејзиниот сопружник како „ладна како мраз“. Религиозното воспитување и интровертниот карактер на Софија Магдалена ја натерале да го избегне живиот и спонтан Густавовски дворски живот, што ја направило уште помалку привлечна во очите на нејзиниот сопружник во заминување. Нивниот брак бил склучен дури во 1775 година, девет години по венчавката. Статус квото помеѓу Густав III и неговата сопруга го негувала кралицата Давагер, која не сакала конкуренција во нејзиното влијание врз нејзиниот син. Имаше гласини дека кралот бил хомосексуалец или сексуално неразвиен. Неговата сексуалност, која имала големо влијание врз животот на Софија Магдалена, бидејќи кралскиот брак бил дизајниран да произведе потомство, била многу дебатирана. Неговото сексуално неискуство е обвинето за незрелоста или неговото исто така асексуалност. Како тинејџер, тој имал љубовна врска со мајката на Аксел фон Ферсен, Хедвиг Катарина Де ла Гарди, иако оваа наклонетост никогаш не била физичка. Во 1768 година, тој имал уште еден занес со благородната Шарлот Ду Риец, но се верува дека ниту тоа не било сексуално консумирано. Различни документи напишани за време на неговиот живот тврделе дека тој бил бисексуалец или хомосексуалец.
Во 1774 година, кралот го договорил бракот помеѓу неговиот брат, идниот Чарлс XIII од Шведска и Хедвиг Елизабет Шарлот од Холштајн-Готорп, за да го реши, засега, непосредното прашање за наследник на тронот. Војвотката имала само лажни бремености и спонтани абортуси, што можеби го забрзало кралот да го забрза завршувањето на сопствениот брак и да роди свој син.
Во 1778 година, Софија Магдалена го родила Густав Адолф, наследник на тронот, а во 1782 година го родила вториот син, Чарлс Густав, кој живеел само една година. Во некои кругови бил сугерирано дека првиот син на кралот Густав бил дете на некој друг. Кога се родил наследникот, кралицата Давагер, меѓу другите, верувала дека таткото е грофот Адолф Фредрик Мунк аф Фулкила, потоа Рикссталмјестаре. На оваа гласина и верувале елементи на јавноста и на кралскиот двор, а нејзиното прифаќање довело до едногодишна пауза меѓу кралицата Давагер и нејзиниот син.
Скандал со сукцесија
Кралот, тврдејќи дека е сексуално неискусен, повикал Манк да му помогне во помирувањето со неговата сопруга, да ја поучи двојката за начините на сексуален однос, и физички да им покаже како да го постигнат својот брак. Мунк, фински благородник и, во тоа време, стабилен господар, во тој момент бил љубовник на Ана Софија Рамстром, слугинката на кралицата. Преку Ана Софија Рамстром, Манк стапил во контакт со Ингрид Марија Венер, на која и било назначено да ја извести кралицата за желбата на кралот, бидејќи таа била мажена и доверлива на кралицата. Мунк и Рамстром требало да бидат присутни во соба блиску до спалната соба, спремни да помогнат кога е потребно, а во некои моменти бил повикан во спалната соба. Самиот Мунк пишува во својот писмен извештај, кој е зачуван во Националниот архив на Шведска, дека за да успее, бил должен физички да ги допре и двајцата.
Кога се дознало дека Манк учествувал во помирувањето меѓу кралската двојка, се појавиле гласини дека тој е татко на првороденото на Софија Магдалена.
Овие станале предмет на обвинувања од политичката опозиција, дури во 1786 и 1789 година, каде што се тврдело дека целата нација била свесна за гласините дека кралот побарал од Манк да ја забремени кралицата. Памфлети за таа цел биле поставени на аглите низ улиците низ Стокхолм.
Ова го карикатурирал и Карл Август Еренсвард во приватни писма откриени подоцна - неговиот цртеж бил објавен во 1987 година - каде што пренесувал голем број гласини и шеги за Густав III, Софија Магдалена и Мунк без да заклучи дека верувал дека тие се вистинити. Имало и гласини дека кралот и кралицата се развеле тајно и дека кралицата се омажила за Манк.
Нема доказ дека Мунк бил татко на престолонаследникот. Ерик Лонрот сугерирал дека анатомските проблеми споменати во извештајот на Манк, познати само на неколку иницирани лица, биле примарен фактор во нивното доцнење во создавањето наследник. Во тоа време, гласините станале поупорни, меѓутоа, кога кралската двојка му подарила подароци на Манк: кралот го унапредил, а кралицата му дала пензија, дијамантски прстен и часовник со нејзиниот лик.
Неколку социјалисти застанале на страната на кралицата мајка во поддршката и ширењето на гласините, како што се Ана Шарлота Шредерхајм и Ева Хелена Ловен.
Кругот околу братот на кралот, војводата Чарлс, идниот Чарлс XIII од Шведска, кој го посакувал престолот, исто така ги поттикнал овие гласини. Нивната мајка била цитирана како рекла, за време на бременоста на Софија Магдалена, дека во јавноста се ширеле гласини дека идното дете е вонбрачно и дека таа самата верувала дека кралот го ангажирал Манк да ја оплоди Кралицата и дека никогаш нема да прифати тронот да дојде во рацете на „нелегитимното потомство на обичниот благородник“.
Кралицата мајка му наредила на војводата Чарлс да го испрашува Манк, а веста се проширила до кралот, кој бил шокиран. Софија Магдалена била подеднакво шокирана од обвинувањата. Таа се заколнала дека никогаш повеќе нема да зборува со кралицата Давагер, и навистина никогаш не го направила тоа.
Кралот договорил неговата мајка јавно да се извини за нејзиното обвинување во присуство на остатокот од кралското семејство на 12 мај 1778 година. Сцената привлекла големо внимание и ги раскинала врските меѓу Густав III и неговата мајка. Скандалот ги нарушил прославите, како и несреќата со јавниот банкет. Јавноста била поканета на голема гозба за да го прослави раѓањето на наследникот, но биле пуштени премногу луѓе, а толпата ја фатила паника. Меѓу шеесет и сто луѓе биле прегазени до смрт во толпата.
Свен Андерс Хедин, лекар на кралскиот двор, и оженет со една од собарките на кралицата, Шарлота Хелман, дал две изјави кои се цитирани во врска со скандалот. Во летото 1780 година, за време на отсуството на кралот во странство, тој поминал низ приватните станови на кралицата, кои се очекувало да бидат празни во тој час. Таму, тој тврдел дека ги видел кралицата и баронот Манк како се прегрнуваат низ не сосема затворената врата во нејзината спална соба. За да ги предупреди дека не се сами, потпевнувал мелодија и се преправал дека зборува сам со себе, велејќи дека ќе биде во неволја доколку кралицата го открие таму, а потоа ја напуштил собата. Тој тврдел дека пронашол три скапи дворски костими во својата соба неколку дена по овој настан. Во октомври 1781 година, Хедин го сретнал кралот во ходникот на пат кон спалната соба на кралицата. Густав III го прашал Хедин колку е часот, а Хедин тврди дека на неговиот одговор додал: „За девет месеци ќе можам точно да одговорам!“ во кој Хедин инсинуирал дека кралот очекувал од него да се сеќава на времето доколку се испрашува татковството на следното дете. Во 1782 година, Софија Магдалена имала втор син. По смртта на нејзиниот помлад син во 1783 година, нејзиниот брак се влошил. Во мај 1784 година, се верува дека Софија Магдалена имала спонтан абортус, а после тоа, нема дополнителни забелешки за бременост. Краткото помирување во 1787 година, војвотката Хедвиг Елизабет Шарлот го оценила во нејзините дневници како привремено, без надеж дека ќе биде целосно и трајно, бидејќи кралот не бил „приемчив за женскиот шарм“: уште една инсинуација дека е хомосексуалец.
Во 1787 година, Софија Магдалена депонирала сума од 50.000 риксдалери на сметката на Манк, за која генерално се шпекулирало дека е „проштален подарок“. Во овој момент, Манк започнал афера со балерината Џована Баси, на која Софија Магдалена и покажала големо незадоволство. Кралот се преплашил кога слушнал дека кралицата го направила тој депозит и се обидел да спречи трансакцијата да стане јавно позната, што, сепак, не успеало. Меѓутоа, Манк продолжил да се користи како посредник и гласник меѓу кралот и кралицата, особено за време на конфликти.
Детето на Џована Баси, за кое се шпекулирало дека е дете на Манк, имало силна сличност со престолонаследникот.
Кралицата Давагер
На 16 март 1792 година Густав III бил нападнат и смртно ранет. Софија Магдалена наводно била шокирана и ужасната од нападот. Заговорниците имале намера да ја направат регент на нејзиниот син за време на неговото малцинство. Со оглед на тоа што била неопходна влада на Гардијан со поставување на малолетен монарх на престолот, нивниот план бил да ѝ ја понудат оваа улога на Софија Магдалена со преземање воена контрола и нудење на кралицата да биде претседавач со советот на чуварите наместо нејзиниот брат. закон војводата Чарлс. Непосредно откако и било кажано за нападот, Софија Магдалена испратила да го побараат миленикот на кралот, Густав Мауриц Армфелт, и тој бил однесен во болниот кревет на кралот. Таму, таа ги фатила рацете на кралот меѓу своите и му извика на Армфелт: „Колку е страшно! Такво сурово злосторство!“ Армфелт ја информирал за неговата состојба, но била спречена од понатамошни посети бидејќи Густав не сакал да прима посети од жени поради мирисот од неговите рани. По смртта на Густав III на 29 март 1792 година, таа се обидела да го посети, но била блокирана од нејзиниот зет војводата Чарлс, кој паднал на колена пред неа за да ја спречи да влезе во собата за кревет. Софија Магдалена предизвикала скандал бидејќи било забележано дека не се облекувала во жалост освен кога била принудена да го прави тоа на посети и во свечени прилики. Оваа критика најверојатно била влошена бидејќи била изложена на некои сомнежи, бидејќи било познато дека заговорниците планирале да ја направат регент.