cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кимоно
Период Нара (710-794 н.е.)
Во 718 н.е., бил воведен јоровскиот кодекс на облека, кој предвидувал дека сите наметки треба да се преклопуваат напред со затворање од лево кон десно, по типична кинеска мода. Овој начин на носење се применува и денес, со затворање од десно кон лево кое го носи само покојникот.
Период Хејан до период Азучи-Момојама (794-1600)
За време на периодот Хејан (794-1193 н.е.), Јапонија престанала да испраќа пратеници до кинеските династички дворови, што довело до спречување на влегување на кинески стоки, вклучително и облека, во Императорската палата, а со тоа и ширење на високите класи, кои биле главните посредници во развојот на традиционалната јапонска култура во тоа време, и единствените луѓе способни, или дозволени, да носат таква облека. Културниот вакуум што следел довел до олеснување на јапонската култура независна од кинеската мода во многу поголем степен; со тоа елементите што претходно биле подигнати од дворовите на династијата Танг, да се развиваат независно во она што е буквално познато како „национална култура“ или култура кокуфу (国風文化, кокуфу-бунка), поим што се користи за да се однесува на јапонската култура од периодот Хејан, особено онаа од високите класи.
Облеката станувала сè повеќе стилизирана, при што некои елементи - како што се округловратната и цевкасторакавната јакна чун џу, што ја носеле двата пола во почетокот на 7 век - биле оставени и од машките и од женските дворјани. Други, како завитканата предна облека исто така носена од страна на мажите и жените, биле задржани, а некои елементи, како што се здолништето мо носено од страна на жените, продолжило со намален капацитет, носено само за формални прилики.
За време на подоцнежниот период Хејан, разни уредби за облека го намалиле бројот на слоеви што една жена можела да ги носи, што доведе до косодето - букв. „мал ракав“ - облека, која претходно била сметана за долна облека, и станала горна облека до периодот Муромачи (1336-1573 г.). Првично била носена со панталони хакама - друг дел на долна облека во Хејанскиот период - косодето почнало да биде стегнато со мал појас познат како оби. Косодето наликувало на современо кимоно, иако во тоа време, ракавите биле зашиени одзади и биле помали во ширина од телото на облеката. За време на периодот Сенгоку (1467-1615) и периодот Азучи-Момојама (1568-1600), украсувањето на косодето било развиено дополнително, со посмели дизајни и светкави основни бои кои станале познати.
Период Едо (1603-1867)
За време на периодот Едо (1603-1867 н.е.), и културата и економијата на Јапонија била развиена значително. А особено фактор во развојот на периодот Едо бил раните денови на периодот Генроку (1688-1704 н.е.), каде што „културата Генроку“ - луксузни прикази на богатство и зголемување покровителство на уметноста - довело до понатамошен развој на многу уметнички облици, вклучувајќи ги и оние на облеката. Културата на Генроку била предводена од растечко-моќните трговски класи (чонин); Облеката на чонин класите, претставник на нивната зголемена економска моќ, се натпреварувал со онаа на аристократијата и самурајските класи, со нивното кимоно со светли бои кои користеле скапи техники на производство, како што е рачното боење. Ринзу, дамастна ткаенина, исто така, станала најпосакуван материјал за кимоно во тоа време, заменувајќи ја претходно познатата обично ткаена свила неринуки, која била користена за создавање цуџигахана.
Како одговор на зголеменото материјално богатство на трговските класи, шогунатот Токугава издал голем број закони за кимоно за пониските класи, забранувајќи употреба на виолетова или црвена ткаенина, златен вез и употреба на сложено обоени модели шибори. Како резултат на тоа, била развиена школа за естетска мисла позната како „ики“, која го вреднувала и давала приоритет на прикажувањето на богатството преку речиси секојдневни појави, концепт за дизајн и носење кимоно што продолжува до денес како големо влијание.
Од овој момент, натаму, основниот облик на кимоно за мажи и жени останал во голема мера непроменет. Во периодот Едо, ракавите на косодето почнале да растат во должина, особено кај невенчаните жени, а обито станало многу подолг и поширок, со различни стилови на јазли кои дошле во мода, заедно со поцврсти ткаени материјали за да ги издржат.
Во периодот Едо, пазарот на кимона била поделен на занаетчии, кои правеа танмоно и додатоци, тонја, или продавачи на големо и трговци на мало.
Период Меиџи (1868-1912)
Во 1869 година, класниот систем бил укинат, а со нив и кодексот на облекување за особените класи. Кимоно со порано ограничени елементи, како црвената и виолетовата боја, станало познато, особено со појавата на синтетички бои како што е мовеинот.
По отворањето на јапонските граници во раниот период на Меиџи кон западната трговија, голем број материјали и техники - како што се волната и употребата на синтетички бои - станале познати, при што обичното кимоно од волна било релативно вообичаено во Јапонија пред 1960 -тите; употребата на боја на шафран (бени) за ткаенини од свилени облоги (позната како моми ; буквално, „црвена свила“) била исто така вообичаена во Јапонија пред 1960-тите, правејќи го кимоното од оваа ера лесно препознатливо.
Период на Таишо (1912-1926)
Западната облека брзо станала стандарден издание како воена униформа за мажи и училишна униформа за момчиња, а помеѓу 1920 и 1930 година, морнарската облека фуку го заменила кимоното и неподелената хакама како училишна униформа за девојчиња. Сепак, кимоното сè уште останало познато како предмет на секојдневната мода; по големиот земјотрес во Канто во 1923 година, неформално и спремно за носење кимоно мејсен, ткаено од сурови и отпадни свилени нишки несоодветни за други намени, станало многу познато, по губењето на имотот на многу луѓе. До 1930 година, спремното за носење кимоно мејсен станало многу познато по нивните светли, годишновременски изменувачки дизајни, од кои многумина биле вдахнати од движењето ар деко. Кимоната мејсен обично биле боени со користење на икатска (касури) техника на боење, каде што или да искриват или двете искриват и вкрстат конците (позната како хеијо-гасури) биле обоени со помош на матрична шема пред ткаење.
Период Шова (1926-1989)
За време на војната, фабриките за кимона биле затворени, а владата ги охрабрила луѓето да носат монпе - панталони направени од старо кимоно - наместо тоа. Влакната како вискоза станале широко распространети за време на Втората светска војна, евтини за производство и евтини за купување, и обично имале печатени дизајни. Рационализацијата на ткаенината опстојувала до 1951 година, така што повеќето кимона биле правени дома од пренаменети ткаенини.
Во втората половина на 20 век, јапонската економија процветала, и свилата станала поевтина, што овозможувало просечното семејство да си дозволи свилено кимоно. Малопродажната индустрија за кимона развила кодификација на правила за носење кимоно, со типови кимона, нивоа на формалност и правила за сезоност, кои се засилиле по војната; претходно имало правила за носење кимоно, но тие не биле строго кодифицирани и варирале по регион и класа. Формализацијата барала совршенство, без набори или нерамномерност во кимоното, и сè повеќе цевкаста фигура била промовирана како идеална за жени во кимоно. Малопродажната индустрија за кимона, исто така, промовирала остра разлика помеѓу јапонската и западната облека; на пример, носењето западни чевли со јапонска облека (иако вообичаено во периодот Тајшо) било кодифицирано како несоодветно; овие правила за правилно облекување често се опишуваат на јапонски со помош на фразата „Време, место и прилика“. Бидејќи ниту јапонските мажи или жени најчесто не носеле кимоно, комерцијални училиште за кицуке биле подготвени за да ги учат жените како да носат кимоно. Мажите во овој период ретко носеле кимоно, а машката облека така избегнала најголем дел од формализацијата.).
Кимоната биле промовирани како основни за свечени прилики; на пример, скапите фурисоде носени од младите жени за Денот на полнолетството (Сејџиншики) биле сметани за неопходност. Чеизните сандаци што содржеле десетици кимона од секој можен подвид, исто така, биле промовирани како потребни, а родителите биле задолжени да им обезбедат сандаци за кимоно кои чинеле и до 10 милиони јени (70.000 фунти), кои биле прикажувани и проверувани јавно како дел од свадбата, вклучително и превоз во проѕирни камиони.
До 1970 -тите, формалното кимоно створило огромно мнозинство од продажбата на кимона. Трговците на кимоно, поради структурата на цените на сосема новото кимоно, развиле релативен монопол не само за цените, туку и за гледиштето на знаењето за кимоно, овозможувајќи им да диктираат цени и силно да промовираат поформални (и скапи) продажби, бидејќи продавањето на едно формално кимоно можело удобно да го издржи продавачот три месеци. Индустријата за кимона го достигнала својот врв во 1975 година, со вкупна продажба од 2,8 трилиони јени (18 милијарди фунти). Продажбата на неформално сосема ново кимоно во голема мера била занемарена.
Период Хејсеј (1989–2019)
Економскиот колапс во 1990-тите банкротирал голем дел од индустријата за кимона и завршил голем број на скапи обреди. Правилата за тоа како да се носи кимоно го загубиле претходното владеење во целата индустрија, и поранешните скапи традиции, како што биле венчалните чеизни сандаци, главно исчезнале, а кога сè уште биле давани, биле многу помалку обемни. Во тоа време станало прифатливо, па дури и претпочитано жените да носат западен фустан во свечени пригоди како свадби и погреби. Многу жени имале десетици, па дури и стотици кимона, главно неизносени, во своите домови; половно кимона, дури и да не е носено, би се продало за околу 500 јени (помалку од 3,50 фунти; околу 5 долари на САД), неколку проценти од новокуповната цена. Во 1990-тите и раните 2000-ти, многу продавници за половни кимона биле отворени како резултат на ова.
Во раните години на 21 век, поевтината и поедноставна јуката станата позната кај младите луѓе. Околу 2010 година, мажите повторно почнале да носат кимоно во други ситуации освен нивната свадба, и кимоната повторно биле промовирани и носени како секојдневен фустан од мало малцинство.
Период Реива (2019 -денес)
Во 2019 година, градоначалникот на Кјото најавил дека неговиот персонал работи на регистрирање на „Кимоно културата“ на списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО.
Џамија (Долно Житоше)
Џамија (Долно Житоше) — селска џамија во селото Житоше, во Општина Долнени, Македонија.
Местоположба
Џамијата се наоѓа во селото Житоше, во некогашното Долно Житоше.
Страшна приказна
„Страшна приказна“ — советски цртан филм за деца од студиото „Сојузмултфилм“ во 1979 година.
Заплет
Гофер и Хамстер си раскажуваат застрашувачки приказни, а потоа не се осмелуваат да заспијат.
ДВД-изданија
Цртаниот филм бил повторно издаден на ДВД во колекции на цртани филмови:
Иванов Алберт. Страшна приказна. — Астрел, 2012. — 50 стр. — (презентира SOIUZMULTFILM). — ISBN 978-5-271-44235-3.
Поврзано
Покрај цртаниот филм „Страшна приказна“,различни цртани филмови биле снимени од различни режисери во различни стилови засновани на приказните за Алберт Иванов за хрчакот Хома и неговиот пријател Гофер:
Литература
Целосен наслов на серијата книги на корицата: СОЈУЗМУЛТИФИЛМ претставува: за прв пат легендарни цртани филмови во книги!
Осврти
<blockquote class="ts-Начало_цитаты-quote">Главната тема на делата на Галина Баринова беа руски бајки за деца за животни, раскажани ненаметливо, со лесен јазик, хумор и симпатични мелодии. Меѓу успесите — „Жирафа и очила“, „Страшна приказна“, „Лукав врана“, „Мечка — нога од вар“. Во сите свои филмови, Галина Баринова работи и како дизајнер на продукција.<div class="ts-Конец_цитаты-source"> - Сергеј Капков
Суша
Низ историјата, луѓето обично ги гледале сушите како „катастрофи“ поради влијанието врз достапноста на храната и остатокот од општеството. Луѓето често се обидувале да ги објаснат сушите или како природна катастрофа, предизвикана од луѓе или како резултат на натприродни сили. Тој е меѓу најраните документирани климатски настани, присутен во Епот за Гилгамеш и поврзан со библиската приказна за доаѓањето на Јосиф и подоцнежниот егзодус од древниот Египет. Миграциите во 9.500 п.н.е. во Чиле се поврзани со феноменот, како и егзодусот на раните луѓе надвор од Африка и во остатокот од светот пред околу 135.000 години. Во денешно време, тие древни практики во најголем дел се пренесени во фолклорот и се заменети со порационално управување со водите.
Видови
Луѓето имаат тенденција да ги дефинираат сушите на три главни начини:
Како што сушата продолжува, условите околу неа постепено се влошуваат и нејзиното влијание врз локалното население постепено се зголемува.
Недостаток на врнежи
Механизмите за производство на врнежи вклучуваат конвективни, стратиформни, и орографски врнежи. Конвективните процеси вклучуваат силни вертикални движења кои можат да предизвикаат превртување на атмосферата на таа локација во рок од еден час и да предизвикаат обилни врнежи, додека стратиформните процеси вклучуваат послаби движења нагоре и помалку интензивни врнежи на подолго време. Врнежите може да се поделат во три категории, врз основа на тоа дали паѓаат како течна вода, течна вода што замрзнува при контакт со површината или мраз. Сушите се случуваат главно во области каде што нормалното ниво на врнежи се, сами по себе, ниски. Ако овие фактори не го поддржуваат обемот на врнежите доволно за да стигнат до површината за доволно време, резултатот е суша. Сушата може да биде предизвикана од високо ниво на рефлектирана сончева светлина и натпросечно преваленца на системи со висок притисок, ветрови кои носат континентални, а не океански воздушни маси и гребени на подрачја со висок притисок нагоре може да го спречат или ограничат развојот на активноста на грмотевици или врнежи над една одреден регион. Штом регионот е во суша, механизмите за повратни информации, како што се локалниот сушен воздух, топли услови кои можат да промовираат издигнување на топлото јадро, и минимална евапотранспирација може да ги влошат условите за суша.
Сушен период
Во тропските предели, се појавуваат различни, влажни и суви сезони поради движењето на интертропската зона на конвергенција или коритото на монсуните. Сушната сезона во голема мера ја зголемува појавата на суша, и се одликува со нејзината ниска влажност, со водоводи и сушење на реките. Поради недостигот на овие дупки за наводнување, многу животни од пасење се принудени да мигрираат поради недостаток на вода во потрага по поплодни земјишта. Примери за такви животни се зебрите, слоновите и дивите пчели. Поради недостаток на вода во растенијата, пожарите се вообичаени. Бидејќи водената пареа станува поенергична со зголемување на температурата, потребна е повеќе водена пареа за да се зголемат вредностите на релативната влажност до 100% при повисоки температури (или за да се намали температурата до точката на росење). Периодите на топлина го забрзуваат темпото на производство на овошје и зеленчук, го зголемуваат испарувањето и транспирацијата од растенијата, и ги влошуваат условите за суша.
Ел Нињо
Посуво и потопло време се јавува во делови од сливот на реката Амазон, Колумбија и Средна Америка за време на настаните на Ел Нињо. Зимите за време на Ел Нињо се потопли и посуви од просечните услови во северозападниот, северниот дел на среден запад и северниот дел на Блискиот Исток на САД, така што тие региони доживуваат намалени снежни врнежи. Условите се исто така посуви од нормалните од декември до февруари во јужноцентрална Африка, главно во Замбија, Зимбабве, Мозамбик и Боцвана. Директните ефекти на Ел Нињо што резултираат со посуви услови се јавуваат во делови од Југоисточна Азија и Северна Австралија, зголемувајќи ги пожарите, влошувајќи ја маглата и драстично намалувајќи го квалитетот на воздухот. Посуви од нормалните услови се општо забележани и во Квинсленд, во внатрешноста на Викторија, во внатрешноста на Нов Јужен Велс и во источна Тасманија од јуни до август. Како што топлата вода се шири од западниот Пацифик и Индискиот Океан кон источниот Тихи Океан, таа предизвикува голема суша во западниот дел на Тихиот Океан. Сингапур го доживеал најсувиот февруари во 2014 година од почетокот на евиденцијата во 1869 година, со само 6,3 мм дожд што паѓа во месецот и температури до 35 °C на 26 февруари. Годините 1968 и 2005 година ги имале следните најсуви февруари, кога паднал дожд само 8,4 мм.
Ерозија и човечки активности
Човечката активност може директно да предизвика влошувачки фактори како што се прекумерното земјоделство, прекумерното наводнување, уништувањето на шумите и ерозијата, негативно влијание врз способноста на земјиштето да зафаќа и задржува вода. Во сушните клими, главниот извор на ерозија е ветерот. Ерозијата може да биде резултат на движење на материјалот од ветрот. Ветерот може да предизвика подигнување на мали честички и преместување во друг регион (дефлација). Суспендираните честички во ветрот може да влијаат на цврсти предмети предизвикувајќи ерозија со абразија (еколошка сукцесија). Ветерната ерозија генерално се јавува во области со мала или без вегетација, често во области каде што нема доволно врнежи за да се поддржи вегетацијата.
Климатска промена
Глобалните климатски промени се очекува да предизвикаат суши со значително влијание врз земјоделството низ целиот свет, а особено во земјите во развој. Заедно со сушата во некои области, поплавите и ерозијата може да се зголемат. Некои предложени решенија за глобалното затоплување кои се фокусираат на поактивни техники, управување со сончевото зрачење преку употреба на вселенски заштитник за сонце, исто така може да носат со себе зголемени шанси за суша.
Климатските промени влијаат на повеќе фактори поврзани со сушите, како на пример колку дожд паѓа и колку брзо дождот повторно испарува. Затоплувањето над копното предизвикува зголемување на побарувачката за испарување на атмосферата што ќе ја зголеми сериозноста и зачестеноста на сушите низ поголемиот дел од светот. Поради ограничувањата за тоа колку податоци се достапни за сушата во минатото, често е невозможно самоуверено да се припишат сушите на климатските промени предизвикани од човекот. Меѓутоа, некои области, како што се Средоземјето и Калифорнија, веќе покажуваат јасен човечки потпис. Нивните влијанија се влошуваат поради зголемената побарувачка на вода, растот на населението, урбаната експанзија и напорите за заштита на животната средина во многу области.
Космос-1646
Космос-1646 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Суша
Последици
Може да се поделат ефектите од сушите и недостигот на вода во три групи: еколошки, економски и социјални.
Зет-Екхолт
Зет-Екхолт (Seeth-Ekholt) — општина во округот Пинеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Космос-1646
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 93,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 443 км, а најмалото на 428.
Суша
Последици
Ефектите варираат во зависност од ранливоста. На пример, земјоделците за егзистенција имаат поголема веројатност да мигрираат за време на суша бидејќи немаат алтернативни извори на храна. Областите со население кои зависат од изворите на вода како главен извор на храна се поранливи на глад.
Сушата, исто така, може да го намали квалитетот на водата, бидејќи пониските водни текови го намалуваат разредувањето на загадувачите и ја зголемуваат контаминацијата на преостанатите извори на вода. Вообичаени последици од сушата вклучуваат:
Влијанија врз земјоделските култури
Водениот стрес влијае на развојот и квалитетот на растенијата на различни начини: прво сушата може да предизвика слабо ртење и нарушен развој на садниците. Во исто време, растот на растенијата се потпира на клеточната делба, зголемувањето на клетките и диференцијацијата. Стресот од сушата ја нарушува митозата и издолжувањето на клетките преку губење на тургорскиот притисок што резултира со слаб раст. Развојот на листовите зависи и од тургорскиот притисок, концентрацијата на хранливи материи и јаглеродниот асимилат  од кои сите се намалуваат поради сушните услови, така што стресот од сушата доведува до намалување на големината и бројот на листовите. Се покажало дека висината на растението, биомасата, големината на листот и обемот на стеблото се намалуваат кај пченката во услови на ограничување на водата. Приносот на културите е исто така негативно погоден од стресот од суша, намалувањето на приносот на културите е резултат на намалување на стапката на фотосинтетика, промени во развојот на листовите и променета распределба на ресурсите, сето тоа поради стресот од суша. Посевите кои се изложени на стрес на суша страдаат од намалување на потенцијалот за вода во лисјата и стапката на транспирација, но се покажало дека ефикасноста на користењето на водата се зголемува кај некои растителни растенија, како што е пченицата, додека се намалува кај други, како што е компирот.
Заштита, ублажување и олеснување
Земјоделски, луѓето можат ефикасно да ублажат голем дел од влијанието на сушата преку наводнување и плодоред. Неуспехот да се развијат адекватни стратегии за ублажување на сушата носи голема човечка цена во современиот период, влошена со постојано зголемување на густината на населението. Претседателот Рузвелт на 27 април 1935 година, потпишал документи за создавање на Службата за зачувување на почвата (SCS) - денес позната како Служба за зачувување на природните ресурси (NRCS). Моделите на законот биле испратени до секоја држава каде што биле донесени. Овие биле првите трајни практични програми за намалување на идната подложност на суша, создавајќи агенции кои први почнале да ги нагласуваат мерките за зачувување на почвата за заштита на земјоделските површини денес. Дури во 1950-тите, важноста на зачувувањето на водата била ставена во постојните закони (NRCS 2014).
Стратегиите за заштита од суша, ублажување или олеснување вклучуваат:
Историја
Познати историски суши вклучуваат:
Конфликтот во Дарфур во Судан, кој исто така го погодил Чад, бил поттикнат од децениската суша; комбинација на суша, опустинување и пренаселеност се меѓу причините за конфликтот во Дарфур, бидејќи арапските номади Багара кои бараат вода мора да го однесат својот добиток на југ, на земјиште главно окупирано од неарапски земјоделци. Приближно 2,4 милијарди луѓе живеат во одводниот слив на реките на Хималаите. Индија, Кина, Пакистан, Бангладеш, Непал и Мјанмар би можеле да доживеат поплави проследени со суши во наредните децении. Сушата во Индија што го погодува Ганг е особено загрижувачка, бидејќи обезбедува вода за пиење и земјоделско наводнување за повеќе од 500 милиони луѓе. Западниот брег на Северна Америка, кој добива голем дел од својата вода од ледниците во планинските венци, како што се Карпестите Планини и Сиера Невада, исто така ќе биде погоден.
Во 2005 година, делови од басенот на Амазон ја доживеале најлошата суша во последните 100 години. Една статија од 23 јули 2006 година ги објавила резултатите од Истражувачкиот центар Вудс Холе, кои покажуваат дека шумата во нејзината сегашна форма може да преживее само три години суша. Научниците од Бразилскиот национален институт за амазонско истражување во написот тврдат дека овој одговор на сушата, заедно со ефектите од уништувањето на шумите врз регионалната клима, ја туркаат прашумата кон „пресвртна точка“ каде што неповратно би почнала да умира. Се заклучува дека прашумата е на работ да се претвори во савана или пустина, со катастрофални последици за климата во светот. Според WWF, комбинацијата на климатските промени и уништувањето на шумите го зголемува ефектот на сушење на мртвите дрвја што ги поттикнува шумските пожари. Далеку најголемиот дел од Австралија се пустински или полусуви земји. Студијата од 2005 година на австралиски и американски истражувачи го истражувала опустинувањето на внатрешноста и сугерирала дека едно објаснување е поврзано со човечки доселеници кои пристигнале пред околу 50.000 години. Редовното палење од овие доселеници можело да ги спречи монсуните да стигнат до внатрешноста на Австралија. Во јуни 2008 година станало познато дека експертска комисија предупредила на долготрајна, можеби неповратна, сериозна еколошка штета за целиот слив на Мареј-Дарлинг доколку не добие доволно вода до октомври 2008 година. Австралија би можела да доживее посериозни суши и тие би можеле да станат почести во иднина, се вели во извештај нарачан од владата на 6 јули 2008 година. Австралискиот екологист Тим Фланери предвидел дека доколку не се направат драстични промени, Перт во Западна Австралија би можел да стане првата метропола на духови во светот, напуштен град без повеќе вода за одржување на населението. Долгата австралиска илјадагодишна суша избила во 2010 година.
Повторливите суши кои водат до опустинување во Источна Африка создале тешки еколошки катастрофи, предизвикувајќи недостиг на храна во 1984-85, 2006 и 2011 година. За време на сушата во 2011 година, се проценува дека загинале од 50.000 до 150.000 луѓе, иако овие бројки и обемот на кризата се спорни. Во февруари 2012 година, ОН објавиле дека кризата е завршена поради зголемувањето на напорите за помош и зголемената жетва. Агенциите за помош последователно го префрлиле својот акцент на напорите за обновување, вклучително ископување канали за наводнување и дистрибуција на семиња од растенија.
Во 2012 година, тешка суша го погодила западниот дел на Сахел. Методистичкиот фонд за помош и развој (MRDF) објавил дека повеќе од 10 милиони луѓе во регионот се во опасност од глад поради едномесечниот топлотен бран што лебди над Нигер, Мали, Мавританија и Буркина Фасо. Фонд од околу 20.000 фунти бил поделен на земјите погодени од суша.
Студијата од 2021 година покажала дека порастот на сложените суши во топла сезона во Европа е динамичен феномен што се развива.
Надворешни врски
The dictionary definition of Drought at Wiktionary
Грета Гарбо
Грета Гарбо (18 септември 1905 — 15 април 1990) — шведска актерка од периодот на холивудскиот нем филм, како и за време на неговата златна доба.
Се сметала за една од најголемите и најтаинствени филмски ѕвезди што некогаш се појавиле на филмскиот екран. Гарбо трипати била номинирана за наградата Оскар за најдобра филмска глумица и добила Почесен оскар во 1955 година "за нејзините сјајни и незаборавни изведби на сцена" и е рангирана на петтото место на списокот на најголеми глумици во историјата од страна на Американскиот филмски институт. Според Гинисовата книга на рекорди, Гарбо била прогласена за "најубавата жена што некогаш живеела на земјата".
Детство и младост
Грета Ловиса Густафсон е родена во Седермалм, Стокхолм, Шведска. Таа била третото и најмалото дете на Ана Ловиса (родена Карлсон, 1872-1944), домаќинка која подоцна работела во фабрика за џем и Карл Алфред Густафсон (1871-1920), работник. Гарбо имала постар брат, Свен Алфред (1898-1967) и постара сестра, Алва Марија (1903-1926).
Нејзините родители се запознале во Стокхолм, а татко ѝ живеел во Фринарид. Тој потоа се преселил во Стокхолм и работел на разни работни места - чистач на улица, продавач, фабрички работник и месарски помошник. Се оженил со Ана која во Стокхолм се преселила од Хегзби. Семејството било сиромашно и живееле во трисобен стан во полошиот дел на градот. Гарбо подоцна се сеќава:Гарбо била срамежливо и повлечено дете. Го мразела училиштето и повеќе сакала да си игра сама. Сепак, била креативна, се интересирала за театарот уште на рана возраст и сонувала да стане глумица. На 13 години, Гарбо го завршила училиштето и како повеќето Швеѓанки на тоа време кои потекнувале од работничката класа, не се запишала во гимназија. Подоцна рекла дека поради тоа имала комплекс на пониска вредност.
Зимата 1919, во Стокхолм имало епидемија на шпанска треска и таткото на Гарбо се разболел. Тој почнал да отсуствува од работа и најпосле добил отказ. Гарбо седела дома и се грижела за него, носејќи го во болница на неделни третмани. Тој починал во 1920 кога таа имала 14 години.
Почетоците (1920–1924)
Гарбо најпрвин работела како во берберница а потоа во продавница каде со време станала модел за шапки за каталозите а од 1920 започнала да снима реклами за женска гардероба. Премиерата на нејзината прва реклама била на 12 декември 1920, а потоа следеле и други. Оттука започнала филмската кариера на Гарбо. Во 1922, таа го привлекла вниманието на режисерот Ерик Артур Печлер кој ѝ дал улога во неговата кратка комедија Скитникот Петар Од 1922 до 1924 година учела во глумечката школа на Кралскиот драмски театар во Стокхолм. Во1924 таа била ангажирана од страна на истакнатиот фински режисер Мориц Стилер да ја игра главна улога во неговиот класичен филм Сагата за Геста Берлинг, драматизација на познатиот роман на добитничката на Нобелова награда Селма Лагерлеф. Во филмот глумела заедно со Ларс Хансон, многу познат шведски глумец. Стилер станал нејзин ментор, ја обучувал како филмска глумица и управувал со сите аспекти на нејзината кариера. . Во 1925 година,добила улога во германскиот филм Улица без радост во режија на Георг Вилхелм Пабст, во кој глумела и Аста Нилсен. Виктор Сестром, почитуван шведски режисер во МГМ, бил добар пријател на Стилер и го охрабрувал Луис Б. Мајер, кој во тоа време бил заменик претседател и генерален директор на филмската компанија, да се сретне со него на патување во Берлин. Мајер, секогаш во потрага по нов талент, се заинтересирал за Стилер. Тој му дал понуда, но Стилер побарал Гарбо да биде дел од секој договор, убеден дека ќе биде предност за неговата кариера. Мајер отпрвин одбил, но при приватното гледање на филмот Сагата за Геста Берлинг, веднаш се заинтересирал за неа. Во една друга верзија, наводно Мајер претходно го видел филмот на Стилер и негов прв интерес била Грета Гарбо а не договорот што требал да го потпише со режисерот.
Ѕвезда на немиот филм (1925–1929)
Во 1925, Гарбо на 20 годишна возраст, не зборувајќи англиски, заминала за САД, заедно со Стилер. Стигнале во Њујорк во јули 1925, по десетдневно патување со брод каде останале 6 месеци без никакви вести од страна на филмската компанија МГМ. Тие одлучиле сами да заминат за Лос Анџелес и уште 5 недели немале никаков контакт со студиото и таа веќе почнала сериозно да размислува да се врати во Шведска. Некој шведски пријател ѝ помогнал да оствари контакт со Ирвинг Талберг, продуцент на МГМ, кој се согласил да ѝ овозможи на Гарбо пробно снимање.
Иако таа очекувала да работи со Стилер на нејзиниот прв филм, ангажирана била во Поток (1926), адаптација на романот на Виченте Бласко Ибањез, во режија на Монта Бел. Филмот бил хит а изведбата на Гарбо била поздравена од страна на критиката. По успехот МГМ ја ангажирале во слична улога во филмот Примамничка (1926), заснован на друг роман на Ибањез, во кој глумела со Антонио Морено. Стилер,кој воедно бил и режисер на филмот, ја убедил да ја прифати улогата што таа не ја сакала. Потоа таа снимила уште 8 неми филмови,од кои 3 со популарниот глумец Џон Гилберт и сите биле хитови. Гарбо станала ѕвезда добивајќи пофалби од критиката Заработката остварена со нејзиниот трет филм со Гилберт, Жена за афери (1928) ја ставила на врвот на Метро ѕвездите за 1928-1929, пред дотогаш најпознатата глумица на немите филмови Лилијан Гиш.
Влијанието на глумечката игра на Гарбо и присуството на екранот набрзо ја утврдиле нејзината репутација како една од најголемите глумици во Холивуд. Филмскиот историчар и критичар Дејвид Денби тврди дека Гарбо вовела суптилност во изразување на уметноста на немиот филм оставајќи силен впечаток кај публиката.
Јака Трла (Горно Црнилиште)
Јака Трла — населба од римско време. На 1,5 километри западно од селото Горно Црнилиште, во нивата на И. Петрушевски се сретнуваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Грета Гарбо
Ѕвезда на немиот филм (1925–1929)
Покрај популарноста како ѕвезда на немиот филм, студиото страхувало дека нејзиниот шведски акцент ќе штети на работата и го одложувале снимањето на звучен филм колку што е можно подолго. Студиото МГМ било последно холивудско студио кое се префрлило на звук. Последниот нем филм на Гарбо а воедно и на МГМ, бил филмот Бакнеж (1929).
Кариерата во ерата на звучниот филм (1930–1939)
Кон крајот на 1929, МГМ ја ангажирал Гарбо во Ана Кристи (1930), филмска адаптација на пиесата на Јуџин О‘Нил од 1922. Тоа била нејзината прва звучна улога. Филмската премиера била на 21 февруари 1930 и филмот доживеал голем успех. Гарбо ја добила првата номинација за Оскар за најдобра глумица. За номинацијата придонела и нејзината улога во филмот Романса (1930). Подоцна, со различна глумечка екипа и режисер, Гарбо снимила уште една верзија на Ана Кристи, на германски јазик, чија премиера била во декември 1930. Овој филм на Гарбо ѝ овозможил успешен преод од немите филмови кон градењето кариера во звучната кинематографија. Во 1931, глумела заедно со Роберт Монтгамери во филмот Инспирација (1931), а нејзината популарност истата година била искористена да се поттикне кариерата на тогаш релативно непознатиот Кларк Гејбл во филмот Сузан Ленокс (Нејзиниот пад и подем). Во 1930-31. Грета Гарбо била прогласена за најпопуларна женска глумица во Соединетите Држави. Во 1931, таа глуми германска шпионка од Првата светска војна во филмот Мата Хари, наспроти Рамон Наваро. Следната година глумела руска балерина во филмот Гранд Хотел (1932) заедно со Џон Баримор и Џоан Крафорд. Таа година филмот добил Оскар за најдобар филм. И двата филма на Гарбо имале голема заработувачка а Гарбо станала „најголемата машина за правење пари која некогаш се појавила на екранот“. Откако се појавила во филмот Како што ме посакуваш (1932), првиот од трите филма со кои таа глумела со Мелвин Даглас, договорот на Гарбо со МГМ истекол и таа се вратила во Шведска.
По речиси една година преговори, Гарбо се согласила да го обнови договорот со МГМ под услов да глуми во Кралицата Кристина а нејзината плата се зголемила на 300.000 долари по филм. Иако МГМ не сакал да го направи филмот, попуштиле на инсистирање на Гарбо. За главната машка улога, МГМ ги предлагале Чарлс Бојер или Лоренс Оливие, но Гарбо ги отфрлила и двајцата, претпочитувајќи го нејзиниот поранешен партнер и љубовник, Џон Гилберт. На студиото не му се допаѓала идејата главната улога да му ја даде на Гилберт чија мала популарност можела да му наштети на профитот на филмот, но ја исполниле желбата на Гарбо. Во декември 1933, филмот доживеал голем успех и заработка и контроверза околу цензурата бидејќи Гарбо преправена во маж бакнува жена. Во 1935, Дејвид О. Селзник сакал да ја ангажира во улога во филмот Темна победа, но Гарбо одбрала да глуми во Ана Каренина (1935), според романот на Толстој. Филмот бил меѓународен успех а во САД поминал подобро од очекувањата на МГМ. Сепак заработката била значително намалена поради големиот хонорар на Гарбо. Во 1936, Гарбо глумела во романтичната драма Дамата со камелии (1936) заедно со Роберт Тејлор и Лајонел Баримор. Филмот бил голем успех а таа за него ја освоила наградата за најдобра глумица од кружокот за филмска критика на Њујорк и по вторпат била номинирана за наградата Оскар. Следната улога на Гарбо била во филмот Освојување (1937) во кој глумела заедно со Чарлс Бојер во романтична драматизација на приказната за Наполеон и Марија Валевска. Тој бил најголемиот и најрекламираниот филм на МГМ за 1937, но по прикажувањето забележал загуба од повеќе од милион долари со што станал најголемото промашување на студиото таа деценија. Популарноста на Гарбо била значително намалена и кога наскоро ѝ завршил договорот таа накратко се вратила во Шведска.
По неуспехот на филмот Освојување, МГМ одлучил дека е потребна промена за да се врати нејзината популарност. За нејзиниот следен филм, студиото го одбрал продуцентот и режисер Ернст Љубич за филмот Ниночка, прва комедија во која се појавила Грета Гарбо. Филмот бил еден од првите холивудски филмови кои, во форма на сатирична, лесна романса, го прикажал Советскиот Сојуз под Јосиф Сталин. Ниночка премиерно бил прикажан во октомври 1939 година. Заработката добро поминала во САД и во странство но филмот бил забранет во Советскиот Сојуз и неговите сателити.
Алби (издавачка куќа)
'''Д.И.Д.П.П.У. Алби ДОО''' — македонска издавачка куќа од Скопје.
Грета Гарбо
Повлекувањето од филмот (1941–1948)
Иако Гарбо била понижена со негативните критики за Жената со две лица, отпрвин немала намера целосно да се повлече од сцената. Но нејзините филмови зависеле од европскиот пазар а во Европа имало војна. Во 1942 таа потпишала за снимање на филмот Девојката од Ленинград, но проектот набрзо пропаднал. Во 1948, потпишала договор за снимање на филмска адаптација на романот на Балзак, Војвотката од Ланже со продуцентот Волтер Вангер. Таа направила неколку пробни снимања, го научила сценариото и пристигнала во Рим летото 1949 за да го сними филмот. Меѓутоа поради недостиг на финансирање, проектот пропаднал. Пробните снимки кои се сметале за изгубени биле пронајдени во 1990 од страна на филмските историчари Леонард Малтин и Џанин Бејсингер. Дел од нив биле вклучени во документарниот филм Гарбо. Иако во тек на животот одбивала да ги каже причините за нејзиното повлекување од филмската сцена, четири години пред смртта таа на шведскиот биограф Свен Броман му го кажала следново:"Уморна бев од Холивуд. Не ја сакав работата. Имаше денови кога морав на сила да се натерам себеси да отидам во студиото... Навистина сакав да живеам друг живот."
Алби (издавачка куќа)
Организација и менаџмент
Издавачката куќа „Алби“ е организирана како друштво со ограничена одговорност. Управител на друштвото е Александар Стефановски, а одговорен уредник е Билјана Ангелова.
Грета Гарбо
Јавна личност
Уште од раните денови на нејзината кариера, Гарбо ги избегнувала јавните функции, претпочитајќи да го минува времето сама или со пријателите. Никогаш не потпишала автограми ниту одговорила на пошта, а ретко давала и интервјуа. Никогаш не се појавила на церемониите Оскар, дури и кога била номинирана. Нејзината аверзија кон публицитет и печатот несомнено била вистинска и искрена. Во едно интервју во 1928 година, објаснила дека нејзината желба за приватност започнала уште кога била дете, наведувајќи дека "откако паметам, сакам да бидам сама. Мразам гужва, не сакам многу луѓе".
Приватен живот
На почеток на 1940-тите станала колекционер на уметнички дела. Многу од делата коишто ги купила не биле со голема вредност, но купила и слики од Реноар, Руо, Кандински, Бонар и Јавленски. Нејзината уметничка колекција вредела милиони кога умрела во 1990.
На 9 февруари 1951, таа станала државјанка на Соединетите држави а во 1953 купила седмособен апартман на Менхетен, Њујорк каде што живеела до крајот на нејзиниот живот.
Во тек на животот никогаш не се омажила, немала деца и живеела сама. Нејзината најпозната љубовна романса била со глумецот Џон Гилберт со кого живеела со преминни во тек на 1926 и 1927. Гилберт наводно повеќепати ѝ предложил брак но Гарбо се премислувала во последен момент. "'Вљубена бев во него. Но се плашев дека ќе ми кажува што да правам и ќе се прави главен. А јас секогаш сакав да бидам главната.'"Подоцна таа имала други кратки љубовни врски, со диригентот Леополд Стоковски, додека патувала во Европа, со Ерих Марија Ремарк, во 1941. Во 1941 таа го запознала милионерот Џорџ Шли сопруг на модниот творец Валентина, кој бил нејзин пријател, љубовник и советник до неговата смрт во 1964 Поновите биографи тврдат дека Грета Гарбо била бисексуалка или лезбијка и дека имала интимни односи како со жени така и со мажи. Ѕвездата на немиот филм Луиз Брукс тврдела дека таа и Гарбо биле во кратка врска. Во 1931, Гарбо се дружела со писателката и позната лезбијка Мерцедес де Акоста. Тие двете останале пријатели 30 години во тек на кои Гарбо ѝ напишала 181 писма, разгледници и телеграми, кои денес се во Музејот- библиотека Розенбах во Филаделфија. Од нив 87 се достапни на јавноста од страна на семејството на Гарбо Во 2005, достапни на јавноста станале 60 писма кои Грета Гарбо ѝ ги напишала на Мими Полак од кои неколку сугерираат дека Гарбо најверојатно со години имала романтични чувства кон неа.
Грета Гарбо успешно го излекувала ракот на дојката во 1984. Кон крајот на животот само неколкумина нејзини добри пријатели знаеле дека оди на дијализа, по 6 часа, трипати неделно во болница во Њујорк. Грета Гарбо починала на 15 април 1990, на возраст од 84 години, во болница, како резултат на пневмонија и откажување на бубрезите. Била кремирана на Менхетен, а нејзината пепел во 1999 била пренесена на гробиштата во нејзиниот роден град Стокхолм.
Целото наследство на Гарбо во износ од 32,042,429—57,000,000 долари, според вредност проценета во 2013 година—го наследила нејзината внука Греј Ристфилд.
Награди и почести
Гарбо била трипати номинирана за Оскар за најдобра глумица. Во 1930 година, Гарбо добила номинацијата за нејзината работа и во Ана Кристи и Романса. Изгубила од Норма Ширер, жената на продуцентот Ирвинг Талберг, која го добила Оскарот за филмот Разведена. Во 1937, Гарбо била номинирана за Дамата со камелии, но оскарот го добила Луиз Рејнер, за филмот Добрата земја. Најпосле, во 1939 година, била номинирана за Ниночка, но ниту тогаш не го добила оскарот. Таа година поголемиот дел награди отишле кај филмот Одвеано од виорот а Оскарот за најдобра глумица го добила глумицата Вивиен Ли. Таа била наградена со Почесна награда на Академијата за „нејзината блескава и незаборавна изведба на сцената“ во 1954. Не се појавила на церемонијата а статуетата ѝ била испратена по пошта на нејзината домашна адреса. Двапати добила награда за најдобра филмска глумица од Кружокот на филмски критичари од Њујорк: за изведбата во Ана Каренина (1935) и за Дамата со камелии (1936). Таа освоила награда за најдобра глумица од Националниот одбор за ревизија, за Дамата со камелии во 1936, за Ниночка во 1939 година и за Жена со две лица во 1941 година. Во јануари 1937 година, таа ја добила шведската кралска медаља, (Litteris et Artibus), која им се доделува на луѓе кои дале значаен придонес во културата, драмската уметност или книжевноста. Во 1950 година, при анкета на Дејли Варајети, гарбо била изгласана за Најдобра глумица за половина век, Во 1957, била наградена со наградата Џорџ Истман, за значителен придонес во филмската уметност.
Во ноември 1983 година, ѝ бил доделен Шведскиот орден на поларната ѕвезда по налог на кралот Карл XVI Густаф, крал на Шведска. За нејзините придонеси во кинематографијата, во 1960 година добила ѕвезда на холивудската улица на славните на 6901 Холивуд Булевар.
Рику Риски
Рику Олави Риски (роден на 16 август 1989 во Турку) е фински фудбалер, напаѓач на норвешкиот Розенборг.
NGC 835
NGC 835 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 835 се споменува и како MCG -2-6-31, MK 1021, Arp 318, IRAS 02069-1022, HCG 16A, KUG 0206-103.
Откривање
Телото е откриено на 28 ноември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 835 е од видот SBab/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. NGC 835 има привидни димензии од 1,3' х 1,1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 9 м 24,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 10° 8' 7". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 835 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8228. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 264; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5281. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1183.
Ватиски мост
Ватиски мост (Γεφύρι της Βαθιάς) — стар камен мост кај селото Мирали, Населичко, Егејска Македонија.
Мостот ја преминува малата река Ватија, притока на Праморица. Се наоѓа на еден километар од населичкото село Мирали, по патот за Бурша. Изграден е во јули 1795 г. според натписот кој е преместен на новиот мост изграден до него. Има еден лак, а порано имал камен парапет, од кој денес се зачувани само остатоци.
Панславистички бои
Најчесто користени симболи на панславизмот се панславистичките бои (црвено, бело, сино). Трите пансловенски бои кои ги симболизираат слободата и револуционерните идеи се јавуваат на знамиња на држави во кои словенската нација e застапена, како Русија, Чешка, Србија, Словачка, Хрватска, Словенија, Црна Гора (старото знаме), но и држави кои немаат словенски нации како Велика Британија, САД, Холандија, Филипини.
868
868 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 868 година од новата ера, 868. од првиот милениум, 68. од IX век и деветта од 860-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6376 и 6377 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5618 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4628 и 4629 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1621.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 868 година се протега во 3504 и 3505, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3564 и 3565 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1411. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 253 и 255 исламска година.
Излегол невен Пејо
„Излегол невен Пејо“ — македонска народна песна. Песната е посветена на овчарот Пејо кој имал трло со овци на Шар Планина, кого некои арамии му го ограбиле трлото и притоа го врзале. Песната има општествен карактер.
Текст
-Излегол невен Пејо по Шар Планина,
Везден ми го паслo Пејо, ем до полноќум.
Еј, од полноќум, џанам, стадо ми дотерал,
ми го затворил џанам во ново трло.