cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Степски удав
Степски удав или песочница — вид на змија од семејството удави (Boidae). Ова е типски вид на родот вистински песочни удави (Eryx).
NGC 2093
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 41 м 49,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 55' 17".
Други поделби
Проучување на NGC 2093 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9163.
Степски удав
Опис
Змијата расте во должина до 80 см. Боите во голема мера се разликуваат. Во задниот дел се сивкасти, свелокафеави, кафеави или црвеникави, со потемни дамки или црти во неправилен мрежест распоред. Обично има темна линија од очите до аголот на устата. Од долната страна е белузлава или жолтеникава. Телото ѝ е набиено и има кратка, тапа опашка. Стомачниот појас дел е многу тесен, помалку од од ширината на телото. Челниот дел е голем и широк со аглест хоризонтален раб. Очите се одвоени од уснените лушпи со два реда на ситни лушпи. Горните уснени крлушки се 10-14 на број. Задните лушпи се распоредени во 40-50 реда, мазни во предниот дел на змијата, но малку засртени во задниот. Има 165-200 стомачни и 15-34 подопашни лушпи.
Изварица
Изварица е едно од селата во општина Жагубица, Србија. Според пописот во 2002 година, селото имало 376 жители.
Наводи
44.21667°N, 21.7°W
Список на државни водачи во 1702 година
Ова е список на државни водачи во 702 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Витовница
Витовница претставува село сместено во општина Петровац на Млави во Србија. Ова село било родно место на значајниот српски духовен писател старец Тадеј кој е роден во 1914 година како Томислав Штрбуловиќ. Во селото се наоѓа и Витовничкиот манастир на Српската православна црква. Старец Тадеј бил игумен во Витовничкиот манастир од 14 април 1962 година до крајот на март 1972 година. Неговиот гроб се наоѓа во манастирот.
Опис
Поранешна фармерска сточарска, рурална населба од збиен тип, на (230 метри) на бреговите на реката Витоница (48 километри), на нејзиниот излез од тесната клисура и на падините на Фаца Манастир, Урлај и Чукар (380 метри), 12 км источно од Петровац на Млави. Површината на атарот е 2.717 хектари. Во селото и атарот има шест посилни извори: Васиљин, Будимиров, Сименов кладенац, Црни извор.
Археолошките наоди (парчиња згура, стари рударски алатки и др.) на локалитетите Витовница Летиште и Појана Кушењ укажуваат на значајна рударска активност (сребро, олово, железо) во античко време. Потеклото и името на селото се поврзани со Витовничкиот манастир, кој, според традицијата, го изградил кралот Милутин.
NGC 310
NGC 310 — ѕвезда во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 31 декември 1866 година од страна на Роберт Стовел Бол, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 310 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 56 м 47,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 1° 45' 53".
Други поделби
Проучување на NGC 310 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 217; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4674. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1196.
Турски гостиварски дијалект
Турскиот гостиварски дијалект или турскиот гостиварски говор е дијалект на турскиот јазик кој се зборува на територијата на Гостивар и гостиварски села, односно во села каде има значително турско население во рамките на административната општина Гостивар. Дијалектот спаѓа во групата на југозападни турски говори во Македонија. Дијалектот е признат како културно нематеријално наследство на Република Македонија од категоријата на „особено значење“ и поткатегоријата „исклучително значење“.
Особини
Гостиварскиоот дијалект, како дел од југозападните дијалекти, споделува голем број заеднички одлики со соседните говори, како и пошироките румелиски говори на турскиот јазик. Како и да е, овој дијалект има одредени особини кои го издвојуваат од околните говори, особено на фонетско ниво.
Фонолошки особини
Одредени фонолошки особини на дијалектот се:
NGC 6712
NGC 6712 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Штит, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6712 се споменува и како GCL 103.
Откривање
Објектот е откриен на 16 јуни 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6712 е од видот IX. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,1 m. NGC 6712 има само една позната привидна димензија, која изнесува 9,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 53 м 4,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -8° 42' 20"".
Други поделби
Проучување на NGC 6712 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 295; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5693. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1085.
LS II +34 26
LS II +34 26 — планетарна маглина во соѕвездието Лебед.
Црква Свети Илија (Мокриево)
Црква Свети Илија — археолошко наоѓалиште во Мокриево, Општина Ново Село.
IC 132
Откривање
Објектот е откриен на 23 декември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 132 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 132 има привидни димензии од 1,4' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 12 м 59,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -32° 33' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 65°.
Други поделби
Проучување на IC 132 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14670.
Метопа
Кај класичната архитектура, метопа е местото меѓу два триглифа на Дорски фриз. Често метопите се украсуваат со резби; најкпознати се 92-те метопи на фризот на Партенонот кои ја осликуваат битката помеѓу кентаурите и лапитите.
Антонио Амури
Антонио Амури (Antonio Amurri), (, –, ) бил италијански автор, писател на радио и телевизиски сценарија, лиричар.
Роден бил во Анкона, Амури бил автор на некои од најпопуларните ревии на РАИ - Радио - телевизија Италија, како што се Канзонисима, Гран Вариета, Фантастико и Студио Уно. Тој исто така бил автор на четиринаесет книги, неколку од нив биле со голем тираж и бројна читателска публика, најчесто тоа биле збирки раскази, кои се состоеле од сатирични мотиви за семејни проблеми и недоразбирања.
Амури бил татко на телевизиската писателка Валентина Амури и на филмскиот режисер Франко Амури; тој бил и  дедо на американската глумица Ева Амури,.
PSR B1951+32
PSR B1951+32 — пулсар во соѕвездието Лебед.
Гертруд Фрид
Гертруд Фрид (26 ноември 1921–11 октомври 1984) била шведска сценска и филмска глумица.
Биографија
Роденa во Гетеборг, Фрид подоцна студиралa глума во глумечката школа на Градскиот театар во Гетеборг од 1941 до 1944 година. Работела во 1940-тите и 1950-тите години во градските театри во Гетеборг и Малме. На второто, таа стапила во контакт со режисерот Ингмар Бергман, кој ја режирал на сцената, а подоцна ја играла во силни делови во некои од неговите најнезаборавни филмови, вклучувајќи ги Диви Јагоди(1957), Магионичарот/Лицето (1958), Окото на Ѓаволот (1960), Сите овие жени (1964) и Час на волкот (1967).
Од 1956 до 1978 година, Гертруд Фрид била дел од ансамблот на шведската национална сцена, Кралскиот драмски театар во Стокхолм. Таму таа извела голем број прославени делови, од Титанија во Сон на летната ноќ (1956) до Федра во Хиполит на Еврипид (1965) и Мумијата во Сонатата на духот на Стриндберг (1973). Еден од нејзините најфалени делови беше нејзината Хеда Габлер, во легендарната драматен продукција на драмата Ибзен во 1964 година, во режија на Бергман. Успешната продукција дала 89 настапи, а подоцна таа гостувала во Хелсинки, Берлин и Лондон. И покрај фактот дека многу шведски глумици ја преземале улогата на Хеда Габлер со текот на годините, во Шведска, Гертруд Фрид се уште се сметала за дефинитивна Хеда на сите времиња.
Турски дебарски дијалект
Турскиот дебарски дијалект или турскиот дебарски говор е дијалект на турскиот јазик кој се зборува во одреднеи села на територијата на Општина Центар Жупа и во мал дел од градот Дебар, односно во села каде има значително изворно турско население. Дијалектот спаѓа во групата на југозападни турски говори во Македонија. Дијалектот е признат како културно нематеријално наследство на Република Македонија од категоријата на „особено значење“ и поткатегоријата „исклучително значење“.
Особини
Гостиварскиоот дијалект, како дел од југозападните дијалекти, споделува голем број заеднички одлики со соседните говори, како и пошироките румелиски говори на турскиот јазик. Како и да е, овој дијалект има одредени особини кои го издвојуваат од околните говори, особено на фонетско ниво.
Фонолошки особини
Одредени фонолошки особини на дијалектот се:
Морфолошки особини
Одредени морфолошки особини во дијалектот се:
Уликс (музичка група)
Историја
Кон крајот на 1983 година, браќата Јовковски, Јовко и Ристо-Ицо, гитара и бас, интензивно се обидувале да најдат тапанар за да се придружи на нивниот бенд во формирање. При една случајна средба, во бендот ќе биде поканет шеснаесетгодишникот со бендовско искуство, Зоран Спасовски (екс Flesh). Откако ќе им се придружи, за кратко време, ќе се комплетира и остатокот од бендот. Игор Јордановски ќе биде пејач, а Валентино Скендеровски-Тино (екс Кикс) ќе застане зад клавијатурите. Почетното копирање на „Pink Floyd", набргу ќе биде заменето со фасцинацијата од симфо-рокот, односно од ,,Yes". Во есента, наредната година. Зоки ќе премине во Берза, а неговото столче зад тапаните ќе го заземе Златко Симеонов. Својот прв посериозен концерт, бендот ќе го има на 22 февруари 1985 година, во Домот на младите ,,25 Мај", како предгрупа на белградската ,,Аеродром", и во придружба на придружните вокали Луција Поповска, Анета Маневска и Јасна Шоптрајанова. Дваесетина дена потоа, членовите ќе влезат во студиото ,,М-2°” на РТС за да ги снимат Епизода бр. 2 и Сизиф. На инсистирање на снимателот во РТС, тапаните ќе ги изудира, тогаш студискиот музичар, Павел Ренџов. Во тој период Уликс е веќе модерен бенд со освежен њу вејф звук, налик на ,,Stranglers". Крајот на годината, во кариерата на Уликс ќе биде одбележан со неколку гостувања во ТВ-емисии, како и со учество во снимањето на Новогодишната програма на РТС. Наредната година, на 5.11.1985, Уликс ќе има не многу забележително учество на четвртиот рок фест. Неколку дена по тој настап, Тино ќе настапи и со групата Берза, по што ќе продолжи да настапува само со неа. Само еден месец потоа, и Ицо ќе ги напушти останатите членови, за да премине во групата Меморија. Уликс и официјално ќе престане да постои.
Вошановац
Вошановац претставува село сместено во општина Петровац на Млави во Србија.
Опис
Аграрна рурална населба од збиен тип, на (155 метри) од долинските страни на Бучинскиот поток, десна притока на Чокордин (28,7 километри) и падините на Кошица и Чукар, 13 километри југозападно од Петровац на Млави. Површината на атарот е 1.016 хектари. Најпознат извор (бунар) во околината е Точак, а во селото Кладенац под Косом, Живадиновски и Милошев кладенец, Општинска чешма, Љубисављев, Милетин, Бугарски и Радосављев кладенец. Поделена е на две главни физиономски единици со седум „маала“: Горна (Живадиновска, Бранковска и Бањска маала) и Доња (Зеленковиќска, Бугарија, Краина и Влашка маала). Значајни се трагите од антиквитети (остатоци од темел на непознат слој во местото Селиште, кое мештаните го нарекуваат „Црквиште“).
Наводи
44.33333°N, 21.3°W
Список на државни водачи во 298 година
Ова е список на државни водачи во 98 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Крај (Мокрино)
Крај — археолошко наоѓалиште во Мокрино, Општина Ново Село.
Претставува некропола од средновековно време. Во непосредната близина на селото, со земјоделските работи биле откриени гробови со камени конструкции и во нив биле најдени повеќе гробни прилози од кои се зачувани две масивни белезици со отворени краишта што завршуваат во облик на змиски глави. Наодите се чуваат во Музејот на Македонија во Скопје.
Крнци
Крнци (словенечки: Krnci) — населба во Општина Моравске Топлице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Алекса Шантиќ
Алекса Шантиќ (српски: Алекса Шантић) (27 мај 1868, Мостар, Австроунгарија - 2 февруари 1924, Мостар, Кралство СХС) - српски поет.
Животопис
Шантиќ е роден во богато трговско семејство, што му овозможило да заврши трговско училиште во Љубљана и во Трст при што од него се очекувало да ја наследи работата на татко му. Подоцна, Шантиќ се соочил со смртта на целото негово семејство: таткото (кој умрел додека Алекса бил дете) и мајката, браќата Јефта и Јаков (кој, исто така, бил поет, а умрел во 1905 година) и сопругата.
Творештво
Своите први песни Шантиќ ги објавил меѓу 1887 и 1891 година во списанијата „Голуб“, „Босанска вила“, „Јавор“ и „Нова Зета“, додека неговите стихозбирки со наслов „Песни“ (Pjesme) се објавени во 1891, 1895, 1911, 1908, 1911, 1918 и 1929 година, во Мостар и Белград. Во Мостар, во 1913 година го објавил и циклусот патриотски песни, со наслов „На старите огништа“ (Na starim ognjištima), инспириран од Балканските војни. Шантиќ е автор и на неколку драмски дела, како што се: „Под магла“ (1907), „Хасанагиница“ (1911), „Анѓелија“ (1912) и „Драми“ (1927). Исто така, тој е преведувач на неколку значајни дела: „Лирски интермецо“ на Хајнрих Хајне, „Вилјем Тел“ на Фридрих Шилер и „Песни на робот“ на С. Чех, а тој е преведувач и составувач на антологијата „Од германската лирика“ (1910). Најпосле, тој имал голема улога во заживувањето на книжевниот живот на Мостар преку членството во т.н. Мостарски книжевен круг, како и во основањето на книжевното списание „Зора“ (1896 - 1901) за кое се смета дека спаѓа меѓу најмодерните и најдобрите српски книжевни списанија на преминот од XIX во XX век.
Вреднувањето на поезијата на Шантиќ се менувало во текот на времето во насока на преиспитување на нејзината вредност и на улогата на Шантиќ во развојот на српската поезија. На пример, дури дванаесет песни на Шантиќ биле вклучени во познатата „Антологија на поновата српска лирика“ која Богдан Поповиќ ја објавил во Загреб, во 1911 година. Меѓутоа, подоцна, кога Зоран Мишиќ ја составил својата „Антологија на српската поезија“, објавена во Белград во 1963 година, во неа тој вклучил само една песна на Шантиќ („Вечер на Шкоље“), додека во антологијата на Миодраг Павловиќ, со наслов „Антологија на српската поезија XIII - XX век“, се вклучени само две песни на Шантиќ („Мраз“ и „Предпразнична вечер“). Сепак, нема сомнение дека Шантиќ одиграл голема улога во модернизирањето на српската поезија кон крајот на XIX и почетокот на XX век. Во таа смисла, Шантиќ е лирски толкувач на националните и социјалните идеали, а во неговите песни провејуваат како интимните расположенија, така и патриотските чувства. Во поезијата на Шантиќ се среќаваат бројни мотиви, како што се: патриотски песни („Мојата татковина“, „Судбината своја“, „Прогнаник“, „Бока“, „Гаврило Принцип“ итн.), социјални песни („О, класје мое“, „Леб“, Вечерни ѕвона“, „Вечер на Шкоље“ итн.), патриотско-социјални песни („На голото поле“, „Татко“, Останете овде“ итн.) и љубовни песни („Емина“, „пролет“ итн.). И покрај тоа, многу е тешко во неговите песни да се издвојат чисти мотиви, туку тие се надоврзуваат формирајќи сложен мотивски поглед со полифона семантичка структура и впечатлива мелодичност.
Во песните на Шантиќ е синтетизирано личното и народното искуство. Неговата лирска синтеза е сложена, зашто тој ги контрастира интимните расположби, патриотските чувства и противречноста меѓу минатото и сегашноста, а од друга страна ги користи сите средства на лирскиот говор за да постигне максимална експресивна сугестивност на стихот. Тој се надоврзал на романтичарската традиција во српската поезија (Јован Јовановиќ Змај, Ѓура Јакшиќ и Воислав Илиќ), но по интуиција ги следел и тогашните модерни текови во европската поезија - симболизмот. Врз неговиот поетски развој големо влијание имала критиката на Богдан Поповиќ („За „Песните“ на Алекса Шантиќ“, 1901 година). Според некои критичари, и во неговата подоцнежна фаза се забележува силен печат на романтичарската естетика при што светлосната митологија претставува одраз на Његош, титанските акценти се преземени од Јакшиќ, болните штимунзи го одразуваат влијанието на Змај, а епигонскиот развлечен стих и аристократизмот во дикцијата се должат на В. Илиќ.
Ернани (опера)
Ернани е оперска драма лирико во четири чина од Џузепе Верди по италијанско либрето од Франческо Марија Пјаве, заснована на драмата Ернани од 1830 година од Виктор Иго.
Верди добил надомест од Театро Ла Фениче во Венеција за да напише опера, но изнаоѓањето на добра тематика потрајало одредено време.
Ернани била премиерно изведена на 9 март 1844 година и веднаш станала популарна. Таа била најпопуларната опера на Верди, а по 1853 година тој епитет го презела операта Трубадур. Во 1904 година Ернани станала првата опера која била целосно снимена.
Создавање на операта
По успехот со оперите Набуко и Ломбардијците, на Верди му пристапиле многу оперски компании кои сакале да напише опера за нивните куќи.
Есента 1843 г., Верди започнал да работи на новата опера, Ернани, заснована на истоимената драма од Виктор Иго, за венецијанскиот театар Ла Фениче. Театарот на Верди му препорачал поетот Франческо Марија Пјаве да работи на либретото. Верди бил толку инспириран од драмата на Иго, така што тој самиот го подготвил планот на операта, го одредил списокот на оперски пејачи и развил посебни сцени. Така, задачата на Пјаве била ограничена само на пишување стихови за либретото. Операта била искомпонирана многу брзо, за околу еден месец. Овие напори на крајот се исплатиле: операта постигнала голем успех - била поставена во речиси сите театри во Италија.
Чин 1
Планините во Арагон
Ернани е заљубен во Елвира која треба да се омажи против своја волја со стариот Гомез де Силва (О tu che l'alma adora). Затоа бара од бандитите да ја киднапираат.
Во одајата на Елвира
Елвира е загрижена за бракот кој ѝ претстои (Сцена:„Сега тоне сонцето и Силва не се враќа“; Каватина: Ernani, Ernani involami/ „Ернани, Ернани, спаси ме“) додека слугите ѝ ги носат свадбените подароци на Силва. Таа повторно ја искажува својата љубов кон Ернани (Tutto sprezzo che d'Ernani). Влегува кралот Карлос, преправен во селанец, но Елвира го препознава и ја отфрла љубовта што тој ѝ ја нуди. Додека тој се обидува да употреби сила, таа дофаќа кама, но одеднаш Ернани пристигнува и го запира Карлос (Трио: „Пријател ти доаѓа на помош“). Карлос го препознава Ернани како водач на бандитите. Ернани одговара дека Карлос му ја одзел земјата и го натерал на бандитски живот. Додека го повикува на Карлос да се бори, се појавува Силва и го гледа Ернани (Infelice!... e tu credevi ... che mai vegg'io! / „Страшна глетка“; Каватина на Силва: „Несреќен човек! Мислевте дека прекрасново ... е твое“).
Ернани сака да се бори со двајцата, но Рикардо тогаш го препознава кралот. Силва е ужаснат и му се извинува на кралот, а Ернани ѝ шепоти на Елвира да се подготви за бегство.
Чин 2
Сала во палатата на Силва Влегува Ернани маскиран како аџија. Силва го остава да преноќи, а потоа дознава дека Елвира верува дека Ернани е мртов. Ернани ѝ го открива својот вистински идентитет на Елвира а таа му кажува дека планира да се самоубие пред олтарот (Дует: Ah, morir potessi adesso / „Ах, кога би можел да умрам сега“). Во тој момент влегува Силва, го затекнува парот, но се согласува да го одржи зборот кон Ернани и да го заштити од кралот, за што Ернани вечно ќе му биде должен. (Трио: No, vendeta più tremenda). Пристигнува Карлос, а Силва одбива да го предаде Ернани (Арија на Карлос: Lo vedremo, veglio audace /„Ќе видиме, храбро старче“). Луѓето на Дон Карлос не можат да го најдат Ернани. Силва си го одржува зборот, дури и кога кралот ја зема Елвира како заложник. Силва го ослободува Ернани, а потоа го предизвикува на двобој. Ернани одбива да се бори, и се придружува на плановите на Силва да ја ослободи Елвира од кралот. Ернани дава завет дека ќе се појави на неговиот повик, без разлика каде се наоѓа во тоа време ( Odi il voto o grande Iddio / „О Боже, слушни го заветот“),
Чин 3
Крај гробното место на Карло Велики во Ахен
Карло го посетува гробот на императорот Карло Велики, во моментот кога делегати од соодветните земји бираат нов цар на Светото Римско Царство. Карлос решава да го промени својот живот ако биде крунисан (Каватина:Oh, de' verd'anni miei// „Ох, соништата и измамите на мојата младост“). Криејќи се зад гробот, слуша заговорници меѓу кои Силва и Ернани. Ернани се колне дека ќе го убие Карло. Заговорот е осуетен и влегуваат придружниците на Карлос, а заговорниците се затечени. Кралот повела да бидат погубени сите предавници. Ернани истапува, и вика дека тој не е разбојникот Ернани, туку Дон Хуан од Арагон, чија земја му била одземена. Елвира, која била донесена кај Карлос како неговата царица, моли милост за нејзиниот љубовник, а Карлос, чие расположение се променило, им простува на двајцата и ја става раката на Елвира во раката на Ернани.
Чин 4
Елвира и Ернани се штотуку венчани, и во тој момент Ернани запрепастен го слуша рогот. Пристигнува Силва и тивко му подава кама на Ернани. Ернани бара уште малку време за да „голтне од чашата на љубовта“ ( Ascolta, ascolta un detto ancor / „Слушај, само еден збор...“), но, Силва му вика дека е кукавица. Ернани го одржува заветот и се прободува во срце (Трио со Силва: È vano, o donna, il piangere, è vano / „Залудно ти е плачењето, жено“). Тој умира во прегратките на Елвира, велејќи ѝ да живее.
Триглиф
Триглиф е архитектонски поим за вертикално врежани плочки кај Дорскиот фриз, така наречени заради глестите канали во нив, два совршени и еден поделен, со тоа што двата фасирани агла или хемиглифи се сметаат за еден. Квадратните вовлечени места помеѓу триглифите на фриз се нарекуваат метопи.
Триглифот се смета за тектонска репрезентација во камен на краевите на дрвените греди на типичната примитивна колиба, според описот на Витрувиј и други класични и ренесансни дејци. Двените греди биле засечени на три засебни места за фрлање во сенка на нивните грубо исечени краеви. Старогрчката архитектура (а подоцна и римската) ја има зачувано оваа одлика, како и многу други елементи од првобитните дрвени градби, како признание за потеклото на архитектурата и нејзината улога во историјата на цивилизацијата.
Боуен Јанг
Боуен Јанг (Bowen Yang, 杨伯文, р. година во Бризбејн, Квинсленд, Австралија) е американски глумец, комичар, поткастер и писател од Аурора, Колорадо, САД. Заедно со Мет Роџерс, го води „Las Culturistas“, комедиски поткаст за поп-култура. На Твитер е активен со споделување на видеа со усна синхронизација на теми поврзани со поуларната култура. Од 2018 година, Јанг е дел од сценарискиот тим на „Сабота вечер во живо“ (SNL), каде веќе следната година почнал да се појавува во живо со што станал првиот кинески Американец, трет геј маж и четврти азиски Американец како дел од тимот водители.
Russula nobilis
Russula mairei  сега повторно класифицирана габа како Russula nobilis (Velen.) е базидиомицетна габа од родот Гулапка. Оваа група на габи се познати по нивните кршливи ливчиња и светли бои.
Таксономија
Претходно била именувана во чест на францускиот миколог Рене Маир од Ролф Сингер во 1929 година, но било откриено дека е истиот таксон како и претходниот Russula nobilis од 1920 година, кој има приоритет на именување.
Опис
Шапката е црвена или розова боја, 3–6 cm широка, конвексна до рамна, или малку потисната и слабо леплива. Се лупи само до третина од својот полупречник, со што се открива розово месо. Месото е цврсто и бело или понекогаш жолтеникаво, мириса на кокос и има лут вкус. Често се оштетува. Дршката е 2–5 cm долга, 1–1,5 cm широка, цилиндрична, (поцврста од истоимената која има живеалиште на четинари, Бесна гулапка ) и бела. Ливчињата се тесно распоредени, додадени, заоблени и бели, често со слаб сино-зелен сјај. Отпечатокот на спори е бел.
Распространетост и живеалиште
Видот е во микориза со бука во шумските предели. Таа е широко распространета и вообичаена во Европа, Азија и Северна Америка, каде што растат овие дрвја.
Јадливост
Russula nobilis не може да се јаде и веројатно е отровна по количина, но не и смртоносна. Многу видови со црвена шапка со горчлив вкус може да предизвикаат проблеми ако се јадат сирови. Симптомите се главно гастроинтестинални по природа: дијареа, повраќање и колични стомачни грчеви. Активниот агенс не е идентификуван, но се смета дека е предизвикан од хемиски соединенија познати како сесквитерпени, кои се изолирани од сродниот род Lactarius и од Russula sardonia.
Црква „Св. Никола Антимов“
Свети Никола Антимов (Άγιος Νικόλαος του μοναχού Άνθιμου) — црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата на „Св. Ѓорѓи“.
Цквата е подигната во 1565 г. Претставува трикорабна базилика со дрвен двоводен покрив. Според ктиторскиот натпис, храмот е изграден од монахот Антим како манастирска црква. Во периодот од 1565 до 1570 г. црквата е живописана со префинети фрески, меѓу кои сцените на Исус Христос Велик Архијереј, Богородица Поширока од небесата, Успение Богородично и Страстите Христови. Авторите на фреските се вбројуваат меѓу најдобрите во своето време.
Мимар Синан
Коџа Мимар Синан Ага (отомански турски: قوجه معمار سنان آغا; 29 мај 1489 - 17 јули 1588) — главен отомански архитект за султаните Селим I, Сулејман I, Селим II и Мурат III. Неговото најголемо ремек-дело е Селимовата џамија во Одрин, иако неговото најпознато дело е Сулејмановата џамија во Истанбул. Синан исто така бил еден од првите противземјотресни инженери во светот. Бил раководител на државната установа за градежништво со голем кадар и многубројни проекти. Обучил многу помошници кои подоцна самите се истакнале, меѓу кои најпознат е Седефкар Мехмед Ага, архитект на Султан Ахмедовата џамија (наречена „Сина џамија“). Се смета за најголемиот архитект на класичниот период на отоманската архитектура, кој во Турција го споредувале со Микеланџело, негов западен современик. Микеланџело бил мошне прочуен во Истанбул по неговите планови за базиликата Св. Петар во Рим, бидејќи тој (како и Леонардо да Винчи) во 1502 г. добил покана од султанот Бајазит II да изгради мост преку Златниот Рог во Инстанбул.
Потекло и почетоци
Синан се родил како христијанин во Анадолија во местото Агирнас, денес во состав на градот Кајсери, а неговото потекло е или грчко или ермененско (не може точно да се знае бидејќи во отоманските пописи се запишувала само верата). Во 1511 г. бил регрутиран во војска и испратен во Истанбул каде прешол во ислам. Таму служел на големиот везир Ибрахим Паша како кадет во Сарајската школа. Таму тој го променил името во муслиманското Синан. Три години подоцна тој бил вешт архитект и инженер и зел учество во воените походи на султанот Селим како воен инженер. Кога Турците го зазеле Каиро, Синан бил унапреден во главен архитект и имал привилегија да руши згради за кои сметал дека не се по градскиот план. Исто така Синан бил поставен за ага (командант) на пешадија, но по негово барање бил преназначен за командант на артилерија. За време на персискиот поход во 1535 г. тој конструирал бродови за преминување на езерото Ван. За ова тој бил назначен за „асекија“, редар во личната гарда на султанот, кој бил ранг еднаков на јаничарски ага.
Работа
Првото дело на Синан била Шехзадската џамија, изградена во 1548 г. Почнал да ја гради Сулејмановата џамија во 1550, а завршил во 1557 г. Пред тоа никој не градел џамии со полукубни кровови. Синан ја добил идејата од Света Софија. Исто така градел џамии и други згради околу Истанбул, како Селимовата џамија во Одрин, Риуштем-пашината џамија во Истанбул, Џамија Михримах Султан во Едринекапи, и Џамија Мехмед Паша Соколовиќ во Истанбул. Исто така Синан го конструирал карвансарајот Такија ал-Селујманија и џамија во Дамаск, која сѐ уште е еднo од најзначајните зданија во градот.
Ремек-дело
Спооред неговата автобиографија “Tezkiretü’l Bünyan”, неговото ремек-дело е Селимовата џамија во Одрин. Додека се градела, неговата најголема мотивација била да се порекне исказот на христијанските архитекти дека никогаш не може да се направи поголем свод од тој на Света Софија, особено не од муслимани. При крајот на изградбата Синан изјавил дека го направил најголемиот свод на светот, но всушност висината на сводот од приземјето била помала, а пречникот речиси идентичен на Света Софија која била илјада години постара. Оваа џамија ја завршил на 80-годишна ворзаст.
Градби
Се смета дека Синан изградил:
Гари Каспаров
Гари Кимович Каспаров (руски: Га́рри Ки́мович Каспа́ров) е руски шахист роден на 13 април 1963 во Баку. Од млад се интересира за шахот, а подоцна, по желба си ги сменил името и презимето за како што и самиот вели да звучи по руски.
Во 1976 година станува младински првак на Советскиот Сојуз во шах, а во 1980 под водство на легендарниот Михаил Ботвиник станува младински светски првак. Во 1984 по 24 последователни реми партии против светскиот првак Анатолиј Карпов, мечот е одложен за наредната 1985 во која 22-годишниот млад талент станува најмлад светски првак во шах.
Оттогаш започнува и владеењето на Гари Каспаров во областа на шахот во светот. Кон крајот на 80-тите тој освојува и златен медал од шаховските олимпијади, а по распаѓањето на Советскиот Сојуз истото го прави и со репрезентацијата на Русија. Во 1993 година ја формира втората по големина шаховска организација (Професионална Шаховска Организација) која и станува вистинска конкуренција на ФИДЕ.
Во 1995 година длабоко е потресен по веста за смртта на неговиот учител Михаил Ботвиник, по што му посветува неколку победи од шаховски турнири од највисока 20-та категорија, а во 1997 губи од компјутерски програмираниот шаховски велемајстор Deep Blue.
Српска агресија врз Македонија (1994)
Српската агресија врз Македонија (1994) се случи на 14 јуни 1994 година, кога Војската на СР Југославија влезе 250 метри на територијата на Република Македонија кај местото Чупино Брдо, близу селото Луке, кај Крива Паланка. Според српски извори дошло и до минофрлачки оган од страна на војската на АРМ. Инцидентот на Чупино Брдо воедно и е прва акција на тукушто ново формираната единица „Волци“. Противправното воено заземање на дел од македонскиот државен простор на моменти се закануваше да прерасне во отворен вооружен судир помеѓу Војската на СРЈ Југославија (денешна Србија) и Армијата на Република Македонија (АРМ).
Војската на СР Југославија се повлече од Чупино Брдо на 2 јули 1994 година, без да има жртви или повредени кај двете страни.
Граничен инцидент на Чупино Брдо на македонско - српска граница
Постои веројатност дека овој облик на политичко насилство од позиции на големосрпски хегемонизам беше пресметан и комбиниран со економското и транспортното ембарго спрема Република Македонија од страна на Грција со што дополнително ќе беа онеспособени транспортните капацитети на одредени патни правци. Инаку, од воено-стратегиски аспект на Војската на СРЈ, противправното воено заземање беше реализирано во услови на солидна концентрациона основа и релативно поволни воено-географски услови за отпочнување и поддршка на воени дејства во општиот правец на воени дејства од север, конкретно, во зоната на јужноморавскиот-вардарски оперативен правец. Од аспект на просторот на противправното воено заземање/запоседнување, се работи за спореден правец, односно правецот Чупино Брдо – с. Луке кој е тешко прооден и погоден исклучиво за пешадиски единици во јачина од 2-3 лесни пешадиски батаљони, кои по длабочина би биле воведувани во повеќе ешалони. Во ваква варијанта на воена агресија со ограничена цел, како стратегиски објекти и цели на агресорот најверојатно ќе беа првенствено Скопје (негово заземање или закана со заземање), а потоа и Куманово и Тетово.
Србите ја тестираат новата македонска војска?
Една од најверојатните претпоставки за инцидентот е самото формирање на АРМ во 1992 година, а особено на елитната единица „Волци“. Нејзин основач, како што е познато, е тогашниот капетан од прва класа Мирослав Стојановски. Поранешниот командант на антитерористичката единица на ЈНА сместена во Ниш важел за мошне способен специјалец. Стојановски е уште поинтересен бидејќи пред доаѓањето во Македонија учествувал во агресијата на ЈНА на Хрватска. Хрватските ветерани го обвиниле дека учествувал во масакр на хрватски цивили, но не е поднесено обвинение.
NGC 2094
NGC 2094 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
NGC 4116
NGC 4116 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
NGC 2094
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2094 се споменува и како ESO 57-SC26, in LMC.
NGC 4116
Откривање
Објектот е откриен на 6 март 1851 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
NGC 2094
Откривање
Објектот е откриен на 31 јануари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
NGC 4116
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4116 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 4116 има привидни димензии од 3,8' х 2,3'.
NGC 2094
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2094 е од видот OCL.
NGC 4116
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
NGC 2094
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 42 м 8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 21' 48".
NGC 4116
Други поделби
Проучување на NGC 4116 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38492. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 238; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 283. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1611.
NGC 2094
Други поделби
Проучување на NGC 2094 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9163.
Унгарска дијаспора
Унгарска дијаспора ( magyar diaszpóra ) е терминот кој ги опфаќа целата етничка унгарска популација која се наоѓа надвор од денешна Унгарија. Постојат две главни групи на дијаспора. Првата група е оние кои се домородци на својата татковина и живеат надвор од Унгарија од промената на границите на Трианскиот договор од 1920 година. година. Победничките сили ги промениле тогашните граници на Унгарија, и како резултат на тоа, 3.300.000 Унгарци се пронашле надвор од новите граници. Втората главна група се емигранти, кои неколкупати ја напуштиле Унгарија, особено за време на Унгарската револуција од 1956 година. Откако Унгарија пристапила во Европската Унија, имало неколку миграции на унгарското население, особено во Германија.
Унгарско државјанство
Предлогот поддржан од Демократската алијанса на Унгарци во Романија за доделбата на унгарското државјанство на Унгарците коишто живеат во Романија, но без исполнување на условот за престој, не пројде референдум во Унгарија во 2004 година. Референдумот бил неважечки поради недоволниот број на учесници. По неуспехот на референдумот во 2004 година, водачите на унгарските етнички партии во соседните земји го формираа Форумот на унгарските организации во странство во јануари 2005 година, како инструмент за лобирање за преференцијален третман при одобрување на унгарско државјанство.
Во 2010 година некои промени беа усвоени во унгарскиот закон, олеснувајќи го забрзаниот процес на натурализација за етничките Унгарци што живеат во странство. Во периодот од 2011 година до 2012 година, 200.000 луѓе го искористија новиот процес за забрзување на процесот на натурализација, а во 2012 година имаше уште 100.000. година. Од февруари 2013 година во пресрет на годината, унгарската влада одобри речиси 400.000 унгарски државјанства на Унгарците „надвор од границите". Во јуни 2013 година Вицепремиерот Золт Семен објави дека очекува оваа бројка да достигне околу половина милион до крајот на годината.
Новиот закон за државјанство, кој стапи на сила на 1 јануари 2011 година не им овозможи на Унгарците надвор од унгарското гласање, дури и на националните избори. Сепак, 2014 година Унгарските државјани од странство добија можност да учествуваат на парламентарните избори без унгарското живеалиште, меѓутоа, не можеа да гласаат за кандидатите кои се кандидираат за изборна единица, туку само за партиска листа.
Потисок
Потисок е реакциска сила квантитативно опишана со Вториот и третиот Њутнов закон. Кога систем исфрла или забрзува маса во една насока, забрзаната маса ќе предизвика сила со еднаква магнитуда, но спротивна насока на тој систем. Силата што се применува на површина во насока вертикална или нормална на површината е наречена потисок. Силата, а со тоа и потисокот, според Меѓународниот систем на единици (SI) се мерат во њутни (симбол: N) и потисокот ја претставува потребната сила за забрзување на маса од 1 килограм со брзина од 1 метар во секунда за секунда.
Во машинското инженерство, силата ортогонална на главниот товар се нарекува потисок.
Примери
Летало со неподвижни крила генерира потисок напред кога воздухот се движи во спротивна насока на летот. Ова може да се изведе на повеќе начини: со перките на пропелер или со вентилатор кој го турка воздухот надвор од задниот дел на млазен мотор, или со исфрлање на гасовите од ракетен мотор. Потисокот нанапред е пропорционален на масата на воздушниот проток помножен со разликата на брзината на воздушниот проток. Обратен потисок може да биде генериран за да помогне при кочењето по слетувањето со користење на реверсер на потисок на млазен мотор. Леталата со вртежни крила и V/STOL леталата го користат потисокот на моторот за да ја поддржат тежината на леталата. Векторскиот збир од потисок нанапред и наназад ја дава брзината на леталото.
Моторен чамец генерира потисок кога пропелерите се свртени да ја забрзуваат водата наназад (или нанапред). Резултантниот потисок го турка чамецот во спротивната насока од збирот на промената на импулсот во водата која минува низ пропелерот.
Ракета се движи напред со сила на потисокот која е еднаква по магнитуда, но спротивна во насока, до временски интервал од промената на импулсот од издувниот гас забрзан од комората за согорување низ млазницата на ракетниот мотор. Ова е издувната брзина во однос на ракетата, помножена со временскиот интервал кога масата е исфрлена, или во математички поглед: каде T е генерираниот потисок (сила), е брзина на промена на масата во однос на времето (проток на маса на издувните гасови) и v е брзината на издувните гасови измерени во однос на ракетата.
За вертикално лансирање на ракета, почетниот потисок мора да биде поголем од тежината на ракетата.
Потисок до моќ
Потребната моќност за да се генерира потисок и силата на потисокот можат да бидат поврзани на нелинеарен начин. Генерално. Пропорционалната константа варира и може да се реши за рамномерен проток:
Имајте на ум дека овие пресметки се точни само кога дојдовниот воздух е забрзан од состојба на мирување - пример кога лебди.
Обратно на пропорционалната константа, „ефикасноста“ на инаку-совршениот потиснувач, е пропорционална на површината на пресекот од движењето на пропелираниот волумен на флуидот (A) и густината на флуидот(\rho). Ова помага во објаснувањето зошто движењето низ вода е полесно и зошто воздушните летала имаат многу поголеми пропелери отколку водните возила.
Потисок до пропулзивна моќ
Многу често прашање е како да се направи споредба меѓу големината на потисокот на млазниот мотор со големината на моќта од клипен мотор. Ова е тешко за споредување, затоа што овие величини не се исти. Клипниот мотор сам по себе не го движи леталото (пропелерот го прави тоа), па клиповите на моторите се обично рангирани според тоа колку моќ му испорачуваат на пропелерот. Освен од измените во температурата и воздушниот притисок, оваа величина во основа зависи од регулирањето на гасот.
Млазниот мотор нема пропелер, па пропулзивната моќ од млазниот мотор е определена од неговиот потисок. Така, моќта е потребната сила (F) да се помести нешто на некоја дистанца (d), поделена со времето (t) потребно да се помине таа дистанца:
Ако се работи за ракета или млазно летало, силата е точно потисокот (Т) произведен од моторот. Ако ракетата или леталото се движи со константна брзина, тогаш дистанцата поделена со времето е брзина, па моќта е потисокот помножен со брзината:
Оваа формула изгледа многу изненадувачка, но е точна: пропулзивната моќ на млазниот мотор се зголемува со зголемувањето на брзината. Ако брзината е нула, тогаш и пропулзивната моќ е нула. Спореди го тоа со клипот на моторот. Комбинацијата клипен мотор - пропелер, исто така има пропулзивна моќ со истата формула, и исто така ако брзината е нула, пропулзивната моќ би била нула, но тоа важи за комбинацијата клипен мотор - пропелер. Самиот мотор ќе продолжи да ја произведува својата моќ со константна вредност, без разлика дали леталото се движи или не.
Сега, замисли дека силниот ланец е скршен и млазното летало и леталото со клипен мотор почнуваат да се движат. При мала брзина:
Клипниот мотор ќе има постојана 100% моќ, а потисокот на пропелерот ќе варира со брзината.
Млазниот мотор ќе има постојан 100% потисок, а моќта на моторот ќе варира со брзината.
Центар на потисок
Центар на потисокот за еден објект е средната точка во која може да се смета дека делува тоталниот потисок. Таа може да се разликува од центарот на гравитација.
PSR B2016+28
PSR B2016+28 — пулсар во соѕвездието Лебед.
Скршени стакла (филм)
Заплет
Филмот ја раскажува приказната за Кејт, гневна, но креативна млада жена, која преку серија на среќни случки станува една од најголемите поп ѕвезди на своето време. Нејзиниот пријател и менаџер Дени (Фил Дениелс) се вози на нејзината слава. За нив сѐ оди добро до оној момент кога Кејт ќе доживее нервен слом предизвикан од насилство на демонстрации. Истовремено Кен (Џонатан Прајс), саксофонистот во групата, станува зависник од интровенозни дроги. Тогаш се појавува доминантниот менаџер Вудс кој го оттрунува Дени на страна и го зазема неговото место како менаџер на групата и љубовник на Кејт.
NGC 6713
NGC 6713 — леќеста галаксија во соѕвездието Лира, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6713 се споменува и како UGC 11365, CGCG 201-38, KAZ 497, IRAS 18489+3353.
Откривање
Објектот е откриен на 3 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6713 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,6 m/лм2. NGC 6713 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.