cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Договор за неширење на јадрено оружје
Индија
Од јануари 2011, Австралија, една од трите најголеми производители на ураниум и дом на најголемите светски резерви, продолжила со одбивањето да извезува ураниум во Индија и покрај дипломатскиот притисок од Индија. Во ноември 2011 година австралискиот премиер објавил желба да дозволи извоз во Индија, промена на политиката која била овластена од националната конференција на нејзината партија во декември. На 4 декември 2011 година, премиерот Џулија Гилард ја поништила долгогодишната забрана на Австралија за извоз на ураниум во Индија. Таа понатаму рекла: „Треба да донесеме одлука во национален интерес, одлука за зајакнување на нашето стратешко партнерство со Индија во овој азиски век“ и рекла дека секој договор за продажба на ураниум на Индија ќе вклучувал строги заштитни мерки за да се осигура дека тој ќе биде користен само користени за цивилни цели, и дека немало да заврши во јадрено оружје. На 5 септември 2014 година; Австралискиот премиер Тони Абот потпишал граѓански јадрен договор за продажба на ураниум на Индија. „Потпишавме договор за јадрена соработка затоа што Австралија има доверба во Индија да ја направи вистинската работа во оваа област, како што тоа го правеше и во другите области“, изјавил Абот пред новинарите откако тој и индискиот премиер Нарендра Моди потпишале пакт за продажба на ураниум за мирна моќ генерација.
Пакистан
Во мај 1998 година, по јадрените тестирања на Индија на почетокот на истиот месец, Пакистан спровел две групи јадрени тестови, Чагаи-I и Чагаи-II. Иако има малку потврдени информации во јавноста, заклучно со 2015 година, се проценува дека Пакистан има дури 120 боеви глави. Според анализите на Карнегиската фондација за меѓународен мир и Центарот Стимсон, Пакистан има доволно пукан материјал за 350 боеви глави.
Пакистанските власти тврдат дека Договорот е дискриминирачки. На прашањето на брифинг во 2015 година дали Исламабад ќе го потпишел НПТ доколку Вашингтон го побарал тоа, министерот за надворешни работи Аизаз Ахмад Чаудри бил цитиран како одговорил: „Тоа е дискриминаторски договор. ''Пакистан има право да се брани, па Пакистан нема да го потпише НПТ. Зошто треба?''“ До 2010 година, Пакистан секогаш ја одржувал позицијата дека ќе го потпише НПТ доколку Индија го стори тоа. Во 2010 година, Пакистан се откажал од оваа историска позиција и изјавил дека ќе се приклучи на НПТ само како призната држава со јадрено оружје.
Упатствата на НСГ во моментов исклучуваат извоз на јадрено ниво од сите големи добавувачи во Пакистан, со многу тесни исклучоци, бидејќи нема целосен опсег на заштитни мерки на МААЕ (т.е. заштитни мерки за сите негови јадрени активности). Пакистан се обиде да постигне договор сличен на оној со Индија но овие напори биле отфрлени од Соединетите Држави и другите членови на Групата на јадрени снабдувачи (НСГ), со образложение дека дотогашните резултати на Пакистан како јадрен снабдувач го оневозможувале да има вид на јадрен договор во блиска иднина.
До 2010 година, Кина, наводно, потпишала граѓански јадрен договор со Пакистан, користејќи го оправдувањето дека договорот бил „мирен“. Британската влада го критикувала ова, со образложение дека „сè уште не е време за граѓански јадрен договор со Пакистан“. Кина не барала официјално одобрување од групата добавувачи на јадрено оружје и наместо тоа тврдела дека нејзината соработка со Пакистан била прекината кога Кина се приклучила на НСГ (јадрените снабдувачи), тврдење кое било оспорено од другите членови на НСГ. Пакистан поднел барање за членство на 19 мај 2016 година, поддржано од Турција и Кина Сепак, многу членови на НСГ се спротивставиле на кандидатурата за членство на Пакистан заради нејзиното минато, вклучително и илегалната мрежна набавка на пакистанскиот научник АК Кан, кој им помагал на јадрените програми на Иран, Либија и Северна Кореја. Пакистанските официјални лица го повториле барањето во август 2016 година.
Израел
Израел има долгогодишна политика на намерна двосмисленост во однос на својата јадрена програма (види Список на земји со јадрено оружје). Израел развил јадрена технологија на својата локација Димона во Негев од 1958 година, а некои аналитичари за неширење на јадреното оружје проценуваат дека Израел може да има собрано меѓу 100 и 200 боеви глави користејќи преработен плутониум. Позицијата за НПТ била објаснета во смисла на „израелска исклучителност“, израз измислен од професорот Гералд М. Штајнберг, во врска со перцепцијата дека големина на државата, целокупната ранливост, како и историјата на длабокото непријателство и големи-размери на напади од соседните држави, барало способност за одвраќање.
Израелската влада одбива да потврди или негира поседување на јадрено оружје, иако ова денес се смета за јавна тајна откако израелскиот помлад јадрен техничар Мордехај Вануну - последователно уапсен и осуден за предавство од Израел - објавил докази за програмата за британскиот Сандеј тајмс во 1986 година.
Северна Кореја
Северна Кореја се приклучила на спогодбата на 12 декември 1985 година, но дала известување за повлекување од договорот на 10 јануари 2003 година по наводите на САД дека започнала нелегална програма за збогатено ураниумско оружје, а САД последователно ги запрела испораките на мазут во рамките на Договорената рамка кои ги решиле проблемите со оружје со плутониум во 1994 година. Повлекувањето станало делотворно на 10 април 2003 година, со што Северна Кореја станала првата држава што некогаш се повлекла од договорот. Северна Кореја еднаш претходно најавила повлекување, на 12 март 1993 година, но го прекинала тоа известување пред да стапи на сила.
На 10 февруари 2005 година, Северна Кореја јавно изјавила дека поседува јадрено оружје и се повлекла од шестпартитните разговори во Кина, за да се нашло дипломатско решение за ова прашање. „Ние веќе презедовме решителна акција за повлекување од Договорот за неширење на јадреното оружје и произведовме јадрено оружје за самоодбрана за да се справиме со вечно нескриената политика на администрацијата на Буш за изолација и задушување на ДДРК [Демократска народна Република Кореја],“ се вели во изјавата на Министерството за надворешни работи на Северна Кореја во врска со ова прашање. Шестпартиските разговори продолжиле во јули 2005 година.
На 19 септември 2005 година, Северна Кореја објавила дека ќе се согласи на прелиминарен договор. Според договорот, Северна Кореја ќе го укинела целото постоечко јадрено оружје и производствените капацитети за јадрено оружје, повторно ќе се приклучела кон Договорот и повторно да ќе ги примела инспекторите на МААЕ. Тешкото прашање за снабдување со реактори на лесна вода во замена на програмата за автохтони атомски централи на Северна Кореја, согласно Договорената рамка од 1994 година, било оставено да се реши во идните дискусии. Следниот ден Северна Кореја го повторила својот познат став дека сè додека не се снабдела со реактор за лесна вода, таа немало да го расклопи својот јадрен арсенал или повторно да се приклучи на НПТ.
На 2 октомври 2006 година, министерот за надворешни работи на Северна Кореја објавил дека неговата земја планирала да спроведе јадрена проба „во иднина“, иако не наведе кога. Во понеделникот, 9 октомври 2006 година во 01:35:28 часот (универзално време) Геолошкиот институт на САД открил сеизмички настан со јачина од 4,3 степени со величина од 70км северно од Кимчак, Северна Кореја што укажувало на јадрен тест. Севернокорејската влада кратко потоа објавила дека завршиле успешен подземен тест на уред за јадрено цепење.
Во 2007 година, извештаите од Вашингтон сугерираа дека извештаите на ЦИА во 2002 година, во кои се наведувало дека Северна Кореја развивала програма за збогатено ураниумско оружје, што довела до тоа Северна Кореја да го напушти НПТ, ги преувеличувала или погрешно ги прочитала разузнавачките информации. Од друга страна, дури и покрај овие тврдења за печатот, останале некои информации во јавниот запис што укажуваат на постоење на напор за ураниум. Освен фактот дека првиот заменик-министер на Северна Кореја, Канг Сок Ју, во еден момент признал дека постои програма за збогатување на ураниум, тогашниот претседател на Пакистан, Мушараф открил дека мрежата за размножување А.К. Кан и обезбедила на Северна Кореја голем број гасни центрифуги наменети за збогатување со ураниум. Дополнително, извештаите за печатот ги цитирале американските официјални лица дека доказите добиени при демонтирање на либиските програми за оружје се насочени кон Северна Кореја како извор за либискиот хексафлуорид на ураниум (УФ6) - што, ако е точно, би значело дека Северна Кореја имала установа за претворање за производство на суровина за збогатување на центрифуги.
Иран
Иран е странка на НПТ од 1970 година, но било утврдено дека не била во согласност со Договорот, а статусот на неговата јадрена програма останал спорен. Во ноември 2003 година, генералниот директор на МААЕ, Мохамед ел Барадеи, објавил дека Иран повеќе пати и подолг период не ги исполнил своите заштитни обврски согласно НПТ во врска со:
По околу две години дипломатски напори предводени од ЕУ3 и Иран привремено ја прекинал својата програма за збогатување, Одборот на гувернери на МААЕ, постапувајќи според членот XII. Ц од Статутот на МААЕ, утврдено во ретка одлука за не-консензус со 12 воздржани дека овие неуспеси претставувале непочитување на договорот за заштита на МААЕ. Ова било известено до Советот за безбедност на ООН во 2006 година, по што Советот донел резолуција со која се барало Иран да го прекине своето збогатување. Наместо тоа, Иран ја продолжил својата програма за збогатување.
Соединетите држави заклучиле дека Иран ги прекршил своите заштитни мерки на член III НПТ, и понатаму тврдел врз основа на аргументирани докази дека програмата за збогатување на Иран била наменета за оружје и затоа ги прекршила иранските обврски за неширење на оружјето на членот II. Проценката на Националното разузнавање на САД (НИЕ) во ноември 2007 година подоцна заклучила дека Иран ја запрел активната програма за јадрено оружје есента 2003 година и дека останала стопирана од средината на 2007 година. „Клучните пресуди“ на НИЕ, исто така, јасно ставиле до знаење дека она што Иран навистина го запрел во 2003 година било само „работа за дизајнирање и вооружување на јадрено оружје и скриена работа поврзана со претворање на ураниум и збогатување на ураниум“ - имено, тие аспекти на иранските јадрена напори за оружје што до тој момент веќе не излегле во јавноста и станале предмет на истраги на МААЕ.
Бидејќи иранската програма за збогатување на ураниум во Натанц - и нејзината континуирана работа на реактор за тешка вода во Арак, кој би бил идеален за производство на плутониум - започнала тајно години порано, во врска со самата работа за вооружување што ја дискутирала НИЕ и со цел развој на јадрено оружје, многу набљудувачи сметале дека континуираниот развој на иранските способности за производство на цепни материјали биле јасно загрижувачки. Особено затоа што одамна се сфаќало дека достапноста на цепен материјал било главната пречка за развој на јадрено оружје и примарниот „елемент на ритам“ за програма за оружје, фактот дека Иран, наводно, ја прекинал работата за вооружување можеби не значела многу. Како што изјавил директорот на администрацијата на Буш за национално разузнавање (ДНИ) Мајк Меконел во 2008 година, аспектите на неговата работа што Иран, наводно, ги суспендирал биле „веројатно најмал значаен дел од програмата“.
Иран изјавил дека имал законско право да збогатува ураниум за мирољубиви цели според НПТ и понатаму велел дека „постојано ги почитувал своите обврски согласно НПТ и Статутот на Меѓународната агенција за атомска енергија“. Иран исто така изјавил дека неговата програма за збогатување била дел од неговата цивилна програма за јадрена енергија, што е дозволено според членот IV од НПТ. Движењето на неврзаните ја поздравил континуираната соработка на Иран со МААЕ и го потврдило правото на Иран на мирна употреба на јадрена технологија.
На почетокот на неговиот мандат како генерален секретар на Обединетите нации, помеѓу 2007 и 2016 година, Бан Ки Мун го поздравил континуираниот дијалог меѓу Иран и МААЕ. Тој повикал на мирно решавање на прашањето.
Во 2015 година, Иран преговарале за јадрен договор со П5+1, група земји што се состоеле од пет постојани членки на Советот за безбедност на ООН (Кина, Франција, Русија, Велика Британија и САД) плус Германија. На 14 јули 2015 година, П5+1 и Иран склучија Заеднички сеопфатен план за акција, укинувањето на санкциите за Иран во замена за ограничувања и за иранските јадрени активности и зголемена верификација од страна на МААЕ. На 8 мај 2018 година, САД се повлекле од ЈЦПОА и повторно вовеле санкции за Иран.
Јужна Африка
Јужна Африка е единствената земја што развила јадрено оружје сама по себе и подоцна го расклопила - за разлика од поранешните советски држави Украина, Белорусија и Казахстан, кои наследиле јадрено оружје од поранешниот СССР и исто така пристапиле во Договорот како земји што не се јадрено наоружани.
За време на апартхејдот, јужноафриканската влада развила длабок страв и од црното востание и од заканата од комунизмот. Ова довело до развој на тајна програма за јадрено оружје како крајна пречка. Јужна Африка имала големо снабдување со ураниум, кој се ископувал во рудниците за злато во земјата. Владата изградила објект за јадрено истражување кај Пелиндаба во близина на Преторија, каде ураниумот бил збогатен до степен на гориво за Атомската централа Коеберг, како и со оружје за производство на бомби.
Во 1991 година, по меѓународен притисок и кога претстоела промена на владата, амбасадорот на Јужна Африка во Соединетите држави Хари Шварц го потпишал Договорот за неширење на јадрено оружје. Во 1993 година, тогашниот претседател Фредерик Вилем де Клерк отворено признал дека земјата развила ограничена можност за јадрено оружје. Ова оружје последователно било демонтирано пред Јужна Африка да пристапи кон НПТ и да се отвори за инспекција на МААЕ. Во 1994 година, МААЕ ја завршила својата работа и изјавила дека земјата целосно ја раскинала својата програма за јадрено оружје.
Либија
Либија го потпишала (во 1968 година) и го ратификувала (1975 година) Договорот за неширење на јадреното оружје и била предмет на инспекции на јадрените заштитни мерки на МААЕ, но презела тајна програма за развој на јадрено оружје, прекршувајќи ги своите обврски за НПТ, користејќи материјал и технологија обезбедени од Мрежа за размножување на А.К. Кан - вклучително и вистински дизајни на јадрено оружје, наводно, со потекло од Кина. Либија започна тајни преговори со Соединетите држави и Велика Британија во март 2003 година за потенцијално елиминирање на нејзините програми за наоружување со оружје. Во октомври 2003 година, Либија била посрамотена од забранувањето на пратката делови за центрифуги во пакистански дизајн, испратени од Малезија, исто така како дел од прстенот за ширење на А.К. Кан.
Во декември 2003 година, Либија објавила дека се согласува да ги елиминира сите свои програми за оружје и им дозволила на американските и британските тимови (како и инспекторите на МААЕ) во земјата да го помогнат овој процес и да го проверат неговото завршување. Конструкциите на јадрено оружје, центрифугите на гас за збогатување на ураниум и друга опрема - вклучително и прототипи за подобрени балистички ракети СЦУД - биле отстранети од Либија од Соединетите држави. (Залихите на либиско хемиско оружје и хемиските бомби биле уништени и на лице место со меѓународна верификација, со тоа што Либија се приклучила на Конвенцијата за хемиско оружје.) Непочитувањето на Либија кон нејзините заштитни мерки на МААЕ било известено до Советот за безбедност на ООН, но без преземени активности, бидејќи било поздравено враќањето на Либија кон почитување на заштитните мерки и членот II од НПТ.
Во 2011 година, либиската влада на Муамер ал-Гадафи била соборена во Либиската граѓанска војна со помош на воена интервенција на силите на НАТО кои дејствуваа под покровителство на Резолуцијата 1973 на Советот за безбедност на ООН. Падот на Гадафи 8 години по разоружувањето на Либија, во кој Гадафи се согласил да ја елиминира програмата за јадрено оружје на Либија, повеќепати бил цитиран од Северна Кореја, која сметала дека судбината на Гадафи била „приказна за претпазливост“ што влијаела на одлуката на Северна Кореја да ги задржи и интензивира своите програма за оружје и арсенал и покрај притисокот за денуклеаризација.
Сирија
Сирија е држава членка на НПТ од 1969 година и има ограничена цивилна јадрена програма. Пред доаѓањето на Сириската граѓанска војна се знаело дека работи само еден мал истражувачки реактор изграден во Кина, СРР-1. И покрај тоа што е поборник за слободна зона за оружје за масовно уништување на Блискиот Исток, земјата била обвинета за спроведување на воена јадрена програма со пријавен јадрен објект во пустината сириска област Деир ез-Зор. Компонентите на реакторот најверојатно биле дизајнирани и произведени во Северна Кореја, со неверојатна сличност на обликот и големината на реакторот со севернокорејскиот центар за јадрено научно истражување Јонгбјон. Таа информација ги вознемирила израелските воени и разузнавачки служби до тој степен што била замислена идејата за насочен воздушен напад. Резултирало во операцијата „Овоштарник“, што се одржала на 6 септември 2007 година и учествувале дури осум израелски авиони. За Израелската влада се вели дека се откажала од идејата за операција на администрацијата на САД Буш, иако таа одбила да учествува. Јадрениот реактор бил уништен во нападот, во кој загинале и десетина севернокорејски работници. Нападот не предизвикал меѓународно негодување или некои сериозни сириски одмазднички потези, бидејќи обете страни се обиделе да го задржат во тајност: И покрај воената состојба на половина век, прогласена од околните држави, Израел не сакал публицитет во врска со кршење на примирјето, а Сирија не била подготвена да ја признае својата тајна јадрена програма.
Напуштање на договорот
Членот X дозволува една држава да го напушти договорот ако „вонредни настани, поврзани со предметот на овој Договор, ги загрозил врховните интереси на нејзината земја“, давајќи известување од три месеци (деведесет дена). По овој член, од државата се бара да се дадат причини за напуштање на НПТ во ова известување.
Државите на НАТО тврделе дека при состојба на „општа војна“, договорот повеќе не би се применувал, што им овозможува на државите кои се вклучени да го напуштат договорот без никакво известување. Ова е неопходен аргумент за поддршка на политиката за споделување на јадрено оружје на НАТО, но вознемирувачки за логиката на договорот. Аргументот на НАТО се заснова на фразата „последователна потреба да се вложат максимални напори за да се спречи опасноста од таква војна“ во преамбулата на спогодбата, вметната по налог на американски дипломати, тврдејќи дека договорот во тој момент не успеал да ги исполни своите функција на забрана на општа војна и со тоа повеќе не бил обврзувачки. Многу држави не го прифаќаат овој аргумент.
Северна Кореја, исто така, предизвикала бука од користењето на оваа одредба од договорот. Членот X.1 бара државата да даде само три месечно предупредување и не дозволува другите држави да го доведуваат во прашање толкувањето на државата за „врховните интереси на нејзината земја“. Во 1993 година, Северна Кореја дала известување да се повлече од НПТ. Сепак, по 89 дена, Северна Кореја постигнала договор со Соединетите држави за замрзнување на нејзината јадрена програма според Договорената рамка и го „суспендираше“ известувањето за повлекување. Во октомври 2002 година, Соединетите држави ја обвиниле Северна Кореја за кршење на Договорената рамка со спроведување на тајна програма за збогатување на ураниум и ги прекинаа пратките со мазут според тој договор. Како одговор, Северна Кореја протерала инспектори на МААЕ, ја онеспособила опремата на МААЕ и, на 10 јануари 2003 година, објавила дека ставила крај на прекинувањето на претходното известување за повлекување на НПТ. Северна Кореја рекла дека само еден ден бил доволен за повлекување од НПТ, како што дал 89 дена претходно.
Одборот на гувернери на МААЕ го отфрлило ова толкување. Повеќето земји сметале дека е потребно ново тримесечно известување за повлекување, а некои се прашувале дали известувањето на Северна Кореја ги исполнувало условите за „вонредни настани“ и „врховни интереси“ на договорот. Заедничката изјава од 19 септември 2005 година на крајот на четвртата рунда од шесте партиски разговори повикал на Северна Кореја „да се врати“ во НПТ, имплицитно признавајќи дека се повлекла.
Неодамнешни и претстојни настани
Главниот исход на Конференцијата во 2000 година било усвојување со консензус на сеопфатен Конечен документ, кој вклучувал, меѓу другото, „практични чекори за систематски и прогресивни напори“ за спроведување на одредбите за разоружување на НПТ, најчесто нарекувани Тринаесет чекори.
На 18 јули 2005 година, американскиот претседател Џорџ В. Буш се состанал со индискиот премиер Манмохан Синг и изјавил дека ќе работи на промена на американскиот закон и меѓународните правила за да се дозволи трговија со цивилна јадрена технологија на САД со Индија. Во тоа време, британскиот колумнист Џорџ Монбиот тврдел дека американско-индискиот јадрен договор, во комбинација со обидите на САД да го негираат Иран (потписник на НПТ), цивилната технологија за производство на јадрено гориво, можело да го уништи режимот на НПТ. Во првата половина на 2010 година, силно се верувало дека Кина потпишала цивилен јадрен договор со Пакистан, тврдејќи дека договорот бил „мирољубив“.
Застапниците за контрола на вооружувањето го критикувале пријавениот договор меѓу Кина и Пакистан, како и во случајот на договорот помеѓу САД и Индија, тврдејќи дека и двата договори го кршат НПТ преку олеснување на јадрените програми во државите кои не се странки на НПТ. Некои извештаи тврделе дека договорот бил стратешки потег на Кина за балансирање на влијанието на САД во Јужна Азија.
Според извештајот објавен од Министерството за одбрана на САД во 2001 година, Кина му доставила на Пакистан јадрени материјали и му дала критична технолошка помош во изградбата на објекти за развој на јадрено оружје во Пакистан, што е во спротивност со Договорот за неширење на јадрено оружје, од кој Кина и тогаш била потписник.
На Седмата конференција за преглед во мај 2005 година, имало големи разлики помеѓу Соединетите држави, кои сакале конференцијата да се фокусира на неширење на оружјето, особено на нејзините обвинувања против Иран, и повеќето други земји, кои истакнале дека нема сериозно јадрено разоружување од страна на јадрените сили. Неврзаните земји го повториле својот став нагласувајќи ја потребата од јадрено разоружување.
Конференцијата за преглед во 2010 година, се одржала во мај 2010 година во Њујорк и го усвоила финалниот документ кој го вклучувал резимето на претседателот на конференцијата за преглед, амбасадорот Либран Капактулан од Филипините, и Акциониот план кој бил усвоен со консензус. Конференцијата во 2010 година генерално се сметала за успешна, бидејќи постигнала консензус каде што претходната Конференција за преглед во 2005 година завршила со неред, факт што многумина го припишувале на заложбата на американскиот претседател Барак Обама за јадрено неширење и разоружување. Некои предупредувале дека овој успех предизвикал нереално големи очекувања што можеле да доведат до неуспех на следната Конференција за преглед во 2015 година.
„Глобалниот самит за јадрена безбедност“ се одржал на 12-13 април 2010 година. Самитот бил предложен од претседателот Обама во Прага и имал за цел да го зајакне Договорот за неширење на јадреното оружје, заедно со иницијативата за безбедност на ширењето и глобалната иницијатива за борба против јадрениот тероризам. Четириесет и седум држави и три меѓународни организации учествувале на самитот кој издал коминикат и план за работа. Во главниот говор за политика на Бранденбуршката порта во Берлин на 19 јуни 2013 година, претседателот на Соединетите држави Барак Обама ги истакнал плановите за понатамошно намалување на бројот на боеви глави во американскиот јадрен арсенал. Според „Foreign Policy“, Обама предложил „една третина намалување на стратешките јадрени боеви глави - покрај намалувањето што веќе го побарал новиот договор СТАРТ - со што бројот на распоредени боеви глави во готовност го спушта на околу 1.000“. Обама се обидувал да „преговара за овие намалувања со Русија за да продолжи да се движи подалеку од јадрените пози на Студената војна“, според брифинг документите доставени до „Foreign Policy“. Во истиот говор, Обама ги истакнал напорите на неговата администрација да ги изолира сите можности за јадрено оружје што произлегуваат од Иран и Северна Кореја. Тој исто така повикал на обновување на двопартиските напори во Конгресот на Соединетите држави за ратификување на Договорот за забрана на јадрено тестирање и ги повикал земјите да преговараат за нов договор за ставање крај на производството на цепен материјал за јадрено оружје.
На 24 април 2014 година, било објавено дека нацијата Маршалови острови покренала тужба во Хаг против Соединетите држави, поранешниот Советски Сојуз, Велика Британија, Франција, Кина, Индија, Пакистан, Северна Кореја и Израел барајќи одредбите за разоружување на НПТ да се применат.
Конференцијата за ревизија во 2015 година на странките на Договорот за неширење на јадреното оружје (НПТ) се одржала во Обединетите нации во Њујорк од 27 април до 22 мај 2015 година и предводена од амбасадорот Таус Ферухи од Алжир. Договорот, особено членот VIII, став 3, предвидува преглед на работата на Договорот на секои пет години, одредба што била потврдена од државите странки на Конференцијата за преглед и проширување на НПТ во 1995 година и на Конференцијата за преглед на НПТ во 2000 година. На Конференцијата за преглед на НПТ во 2015 година, земјите странки ја испитале имплементацијата на одредбите на Договорот од 2010 година. И покрај интензивните консултации, Конференцијата не била во можност да постигне договор за суштинскиот дел од нацртот на Завршниот документ.
Критика и одговори
Со текот на годините, во многу држави од Третиот свет НПТ се гледа како „заговор на јадрените 'поседници' за да се замолчат јадрените 'непоседници' на место. Овој аргумент влече корени од членот VI од договорот кој „ги обврзува државите со јадрено оружје да ги ликвидираат своите залихи на јадрено оружје и да извршат целосно разоружување. Нејадрените држави не гледаат знаци на ова да се случи“. Некои тврдат дека јадрено вооружаните земји не ги исполниле целосно своите обврски за разоружување согласно член VI од НПТ. Некои земји како Индија го критикувале НПТ, бидејќи „ги дискриминирале државите што не поседувале јадрено оружје на 1 јануари 1967 година“, додека Иран и бројните арапски држави ги критикувале Израел зошто не го потпишале НПТ. Постои разочарување од ограничениот напредок во однос на јадреното разоружување, каде што петте овластени држави за јадрено оружје сè уште имаат 22,000 боеви глави помеѓу нив, и покажале неподготвеност за понатамошно разоружување.
Како што е наведено погоре, Меѓународниот суд на правдата, во своето советодавно мислење за законитоста на заканата или употребата на јадрено оружје, изјавил дека „постои обврска да се продолжи со добра волја и да се донесе заклучок за преговори што водат до јадрено разоружување во сите неговите аспекти под строга и делотворна меѓународна контрола. Некои критичари на државите со јадрено оружје тврдат дека не успеале да го почитуваат членот VI со тоа што не го препознале разоружувањето како движечка сила во националното планирање и политика во однос на јадреното оружје, додека тие бараат од другите држави да планираат за нивната безбедност без јадрено оружје.
Соединетите држави одговараат на критиките за нивниот рекорд за разоружување посочувајќи дека, од крајот на Студената војна, уништиле над 13,000 јадрени оружја и растуриле над 80% од распоредените стратешки боеви глави, заедно со 90% од распоредените нестратешки боеви глави на НАТО, во целиот процес елиминирајќи цели категории на боеви глави и системи за нишанење и намалување на зависноста од јадрено оружје. Американските официјални лица ја посочиле и тековната работа на САД за расклопување на јадрените боеви глави. Со завршувањето на забрзаните напори за демонтирање нарачани од претседателот Џорџ В. Буш, американскиот арсенал бил помалку од една четвртина од неговата големина на крајот на Студената војна и бил помал отколку што бил во кој било момент од администрацијата на Ајзенхауер, далеку пред изготвувањето на Договорот.
САД исто така купиле ураниум во вредност од многу илјадници оружја од поранешните советски јадрени оружја за претворање во реакторско гориво. Како последица на овој последен напор, се проценува дека еквивалентот од една светилка на секои десет во САД се напојува со јадрено гориво отстрането од боевите глави претходно насочени кон САД и нивните сојузници за време на Студената војна.
Специјалниот претставник на САД за неширење на јадреното оружје се согласил дека неширењето и разоружувањето се поврзани, истакнувајќи дека тие можат меѓусебно да се зајакнат, но исто така и дека растечките ризици за ширење создаваат средина што го отежнува разоружувањето. Велика Британија, Франција и Русија исто така ги бранат своите белешки за јадрено разоружување, а петте НПТ јадрени сили издале заедничко соопштение во 2008 година, потврдувајќи ги своите заложби за членот VI за разоружување.
Според Томас Рид и Дени Стилман, „НПТ има една џиновска дупка“: Членот 4 им дава на секоја држава од јадрено оружје „неотуѓиво право“ да користи јадрена енергија за производство на моќ. „Голем број високи функционери, дури и во рамките на Обединетите нации, тврдат дека тие можат да направат малку за да запрат државите да користат јадрени реактори за производство на јадрено оружје“. Во извештајот на Обединетите нации од 2009 година се вели дека:"Оживувањето на интересот за јадрената енергија може да резултира со ширење на технологијата во светот за збогатување на ураниум и технологиите за преработка на потрошеното гориво, што претставува очигледен ризик од проширување, бидејќи овие технологии можат да произведат цепни материјали што се директно употребливи за јадрено оружје."Според критичарите, оние држави кои поседуваат јадрено оружје, но не се овластени да го сторат тоа според НПТ, не платиле значителна цена за намалување на капацитетите на оружје. Исто така, НПТ е експлицитно ослабен со голем број билатерални зделки склучени од потписниците на НПТ, особено САД.
Надворешни врски
__ИНДЕКС__
Скакаличко Езеро
Скакаличко Езеро е едно од 27-те природни леднички (леднички) езера на Шар Планина. Сместено е на надморска височина од 2258 метри на самото подножје под врвот Скакало според кој се нарекува целиот околен предел и шарски гребен. Езерото има длабочина од околу 1.60 метри. Водата е проѕирна, бистра и беспрекорно чиста но доста студена. Дното на езерото е целосно составено од тиња и песок, па поради малата длабочина од далеку езерото изгледа и има бела боја заради што од местното албанско население се нарекува и Jezeri i Bardh (Бело Езеро). Веднаш над самото езеро има силен и студен извор, а од езерото истекува Скакаличка Река која е лева притока на Пена и се влева во нејзиното горно изворишно подрачје помеѓу пределите Бабасаница и Рафша над селото Бозовце.
696 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 696 година се протега во 1940 и 1941, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2000 и 2001 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 153 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1357 и 1356 исламска година пред хиџра.
Леарница
Леарница е фабрика која произведува метални одлеаноци. Металите се фрлаат во облици со топење во течност, истурање на метал во калап, и отстранување на материјалот од мувла или кастинг по металот сè додека не се зацврсти додека се лади. Најчести преработени метали се алуминиум и леано железо. Сепак, други метали, како што се бронза, месинг, челик, магнезиум и цинк, исто така се користат за производство на одлеаноци во леарници. Во овој процес, може да се формираат делови од посакуваните форми и големини.Во Македонија производствени погони ладна и топла валавница (денес приватизирани) во рамки на металуршкиот индустриски комбинат Рудници и железарница „Скопје“, како и леарницата во поранешнен Металски Завод - Тито.
Принц Густав (леден гребен)
Ледениот гребен на Принц Густав — леден гребен кој се наоѓа на повеќе од 15 наутички милји (28 км) на јужниот дел на каналот Принц Густав, вклучувајќи го Росовиот Залив, на Росовиот Остров. Именуван од Комитетот за имиња на места на Обединетото Кралство на Антарктикот (UK-APC) во 1990 година. Ледениот гребен оттогаш се повлекувал и пропаднал; во 1995 година Каналот на Принцот Густав бил отворен во текот на целата негова должина, а останал само еден остаток во заливот Рос.
Ледениот гребен, исто така, се повлекол во периодот на средината на Холоценот, 5000 до 2000 години пред сегашноста.
Школска Тумба (Могила)
Школска Тумба или Тумба II — археолошко наоѓалиште во битолското село Могила. Претставува населба од неолитско време. Се наоѓа во селото, на растојание од околу 120 м од наоѓалиштето Тумба I (Сред Село). Има пречник во основата од 180 м и височина од 2 м. На неа се подигнати неколку селски куќи, а и осумгодишното училиште, со што се направени големи оштетувања, особено на горните слоеви кои се наполно уништени. Во 1977 година е извршено сондажно ископување во дворот на месен жител, при што е пронајден културен слој дебел 6,90 м, исполнет со множество керамички садови и друг археолошки материјал од времето на постариот неолит (велушко-породинска група). Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Битола.
Храстје-Мота
Храстје-Мота (словенечки: Hrastje-Mota) — населба во Општина Раденци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Старина
Старина или антиквитет (од лат. antiquus, „стар“) — предмет доволно стар за да посведочи за претходно раздобје од човечката цивилизација.
Ова обично се предмети со извесен степен на мајсторство во нив, или пак извесно внимание на детали како старо биро или ран автомобил.
Во потрошувачкото општество, старина, пред сѐ, е предмет со необична конструкција и старост окј има пазарна цена повисока од слични предмети произведени во поскоро време. Сите историски музеи користат старина за илустрација на историски настани и ставање на истите во соодветен контекст.
Било кој предмет може да стане актиквитет ако преживее доволно долго време, но за задоволување на снобовските вредности и опшстествена профатливост, предметот вреди само доколку има цена на пазарот.
Масимилијано Алегри
Масимилијано Алегри (роден на 11 август 1967 во Ливорно) — италијански фудбалски тренер и поранешен играч од средниот ред. Во моментов ја води екипата на.
Старина
Старините се продаваат во старинарници (антикварници), или пак се оставаат во наследство. Некои вредни старини можат да се купат и од старинари и служби за наддавање, или пакда се купат он-лајн со или без наддавање.
Дефиниција на поимот
Дефиницијата за старина се разликува од еден до друг извор, од производ до производ и од година до година. Но еве некои дефиниции кои важат веќе подолго време:
Масимилијано Алегри
Клупска кариера
Откако почетокот на својата кариера ја поминал во пониските лиги, вклучувајќи го клубот од неговиот роден град Ливорно, Алегри и се приклучил на Пескара во 1991. Тој многу добро се снашол како играч од средниот ред, по што екипата на Џовани Галеоне изборила промоција во Серија А во 1992. Алегри бил извонреден играч за Пескара во Серија А. И покрај испаѓањето во втората лига со последното место на табелата, Алегри постигнал импресивни 12 гола. Тој продолжил во Каљари, потоа во Перуџа и Наполи пред да се врати пак во Пескара. Краток периоди играл и во Пистоезе и Алјанезе пред да се пензионира од професионалниот фудбал како играч во 2003.
Старина
Дефиниција на поимот
Треба да се напомене дека и предмети со помала старост може да се сметаат за вистински старини, што е впрочем релативно на целокупната историја на постоење на предмет од таков тип. На пример, телефон од 1920-тите речиси секогаш се смета за старина.
Покрај ова, старина може да значи и уметничко дело или секојдневен предмет од времето на стариот век, кои често самите се археолошки артефакти.
Старински мебел
Собирањето на старински мебел е особено популарно заради неговата практична вредност како старина. Тука спаѓаат трпезариски маси, столици, бироа, витрини, ковчези итн. Најчестите дрва од кои се изработени овие предмети се махагонија, даб, бор, орев и плисандер. Секое од овие има своја карактеристична шара и боја. За истиот овој ефект многу од денешните мебели користат ламинат или фурнир како евтино решение за сличен изглед. Старинскиот мебел се дели по стилот во кои се направени. Најчестите се оние во француски стил (Луј XIV, Луј XV, Луј XVI), како и џорџијанскиот, регентскиот и викторијанскиот стил.
Масимилијано Алегри
Сасуоло
Во август 2007 Алегри стана тренер на амбициозниот тим од Серија Ц1, Сасуоло, кој Алегри успеа да брзо да го доведе во врвните места во лигата. На 27 април 2008 Сасуоло математички ја обезбеди титула за сезоната 2007-08 во Серија Ц1/А, со тоа освојувајќи прва историска промоција во Серија Б за неровердите.
Каљари
На 29 мај 2008 беше најавен како нов тренер на Каљари во Серија А, заменувајќи го Давиде Балардини. И покрај разочарувачкиот старт на сезоната, со пет порази во првите пет натпревари во лигата, Алегри беше потврден од страна на претседателот на клубот Масимо Челино и продолжи како тренер по што го доведе својот тим до средината на табелата до декември. На 9 декември по домашната победата од 1-0 против Палермо, Каљари Калчо најави дека склучиле нов две годишен договор со Алегри, кој истекнува на 1 јуни 2011. Потоа беше откриено дека договорот бил склучен во октомври, во средината на раните кризни резултати на рособлу-ите.
Тој ја заврши сезоната 2008-09 во извонредно деветто место, кој беше поздравен како огромен резултат земајќи ги предвид ограничените ресурси, недостатокот на топ играчи и високиот квалитет на напаѓачкиот фудбалски стил на Каљари кој ги доведе Сардинците многу блиску до квалификација во УЕФА Европа Лига. Таквите резултати го доведоа да биде награден со Панкина д'Оро (Златна Клупа), награда која му се доделува на најдобриот фудбалски менаџер од Серија А според гласовите на другите менаџери. Тој ја освои истата награда за вторпат по ред, исто така, за неговите резултата за сезоната 2009-2010, каде успеа да ги потврди високите фудбалски нивоа на Каљари и покрај загубата на редовниот напаѓач Роберто Аквафреска, како и водејќи импресивен број од три играчи од неговиот тим (имено, Давиде Бјондини, Федерико Маректи и Андреа Косу) да добијат повик за италијанската фудбалска репрезентација за неговото време во клубот.
NGC 1929
NGC 1929 — оддавна маглина во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Црква Сан Григорио ин Велабро
Црквата Сан Григорио ин Велабро  (италијански :Chiesa di San Giorgio in Velabro) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во 7 век. Посветена е на Свети Георгиј.
Масимилијано Алегри
Каљари
На 13 април 2010 Каљари изненадувачки го отстрани Алеги од неговите менаџерски задачи и покрај доброто дванаесетто место со 40 бодови, и тренерот на младите Џорџо Мелис (со Џанлука Феста како негов помошник) бил назначен на неговото место.
NGC 1929
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1929 се споменува и како ESO 56-EN107, in LMC.
Масимилијано Алегри
Милан
Тој беше ослободен од неговиот договор со Каљари на 17 јуни 2010, под барање на гигантите од Серија А, Милан, кои беа заинтересирани да го назначат него нивен нов тренер. На 25 јуни, Алегри беше официјално назначен за нов тренер на Милан. Во неговата прва сезона на чело, Алегри ги предводи Милан до нивната прва шампионска титула од 2004, победуваќи го Интер во двете натпревари, но сепак, неговиот тим не успеа да го помине полуфиналето на Купот на Италија, губејќи од Палермо со вкупен резултат 4-3 во неговата прва сезона. Тимот исто така се квалификуваше и во осмина финалето на Лигата на Шампионите за 2010-11, кога беа елиминирани од Тотенхем Хотспар.
Сепак, Масимилијано Алегри се докажа во Серија А дека тој е млад талентиран тренер и ги предводи Милан до шестиот Супер Куп на Италија, враќајќи го резултатот во 2-1 против Интер во меч кој беше одигран во Националниот Стадион на Пекинг.
NGC 1929
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Масимилијано Алегри
Јувентус
На 16 јули 2014, Алегри ја преземал тренерската функција во Јувентус откако Антонио Конте еден ден пред тоа поднел оставка од непознати причини. Тој го направил своето деби како тренер на Јувентус на 30 август, во првото коло од првенството 2014-2015 на гостувањето кај Кјево, со победа од 1-0. На 9 декември, со нерешените 0-0 на домашен терен против вице-шампионот на Европа Атлетико Мадрид, го одвел Јувентус во нокаут фазата од Лигата на шампионите. Потоа, го одвел до четвртфиналето, поразувајќи го Борусија Дортмунд, со 2-1 во Торино, а потоа со убедливи 0-3 на гостувањето во Германија. На 7 април, со победата над Фјорентина со вкупен резултат од 4-2, Алегри и неговите пулени се пласирале во финалето на италијанскиот куп. На 22 април, Алегри го води Јувентус во полуфиналето на Лигата на шампионите, по 12 години, победувајќи го Монако во првиот натпревар на домашен терен со 1-0 и потоа реми без голови (0-0) на гости. На 2 мај, победувајќи ја Сампдорија на гостувањето со 0-1, ја освоил титулата во Серија А, 4-та по ред за Јувентус, и негова втора лична титула во италијанското првенство.
NGC 1929
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1929 е од видот EN.
Масимилијано Алегри
Јувентус
Со овој успех, Алегри влегол во клубот на тренери кои го имаат освоено популарното скудето со најмалку два различни клубови. Тука спаѓаат: Капело, кој победил со три екипи (Милан, Рома и Јувентус), Вајс (Интер и Болоња), Бернардини (Фиорентина и Болоња), Лидхолм (Милан и Рома), Трапатони (Јувентус и Интер).
Тренерска статистика
Статистиката е ажурирана на 4 мај 2015.
NGC 1929
Други поделби
Проучување на NGC 1929 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9162.
Црквиште (Конопница)
Наоѓалиштето претставува населба од доцна антика.
На 1,5 км североисточно од селото на површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Момчула војвода
Момчула војвода — македонска епска народна песна.
Содржина
Ноќе, Момчула го подготвува коњот. Кога сопругата го прашува каде ќе оди, тој одговара дека ќе оди во Солун и во Белград, каде има две љубовници, како и во Истанбул каде ја љуби сестрата на царот Костадин. Тогаш, таа испраќа писмо до царот, советувајќи го да собере војска и да го пречека Момчула во недела, кога тој оди ненаоружан в црква во Манастир (Битола). Додека Момчула се враќа дома, го опколува царската војска од три илјади војници, но благодарение на својот коњ, Момчула успева да го пробие обрачот. Тој пристигнува во својот дворец, но ги наоѓа портите заклучени. Тогаш, тој ја повикува својата сестра на помош, но таа му кажува дека неговата сопруга ѝ ја залепила. Сепак, сестра му си ја сече косата и така се ослободува, па зема платно и го спушта со цел Момчула да се искачи по него. Меѓутоа, неговата сопруга го сече платното, па Момчула паѓа и погинува. Кога влегува во неговиот двор, царот ја бара облеката на Момчула, а кога гледа колку е таа голема, тој сфаќа каков јунак бил Момчула. Затоа, царот наредува да ја запалат неговата сопруга, а сестра му ја носи во Истанбул.
Петрија Обреновиќ
Петрија Обреновиќ (Брусница, 1808-Неапол, 1870) била најстарата ќерка на принцот Милош Обреновиќ, ја крстил Караѓорѓe Петровиќ.
Биографија
Со оглед на тоа дека принцот Милош Обреновиќ бил патријархален човек и не верувал во воспитување на женски деца, Петрија, неговата омилена, никогаш не одела на училиште. На петнаесетгодишна возраст се омажила за Тодор Бајиќ во Земун. Бил образован, богат и зборувал унгарски, германски и грчки јазик. Студирал финансии во Виена, каде подоцна живееле во луксузна куќа и имот. По повод предлогот за брак, принцот Милош за престојот во Крагуевац нарачал порцелански чинии и чаши од Виена, за Петрија, дрвени столчиња и маси (различно од претходните троножни и гарнитура), како и фустани. Дури по бракот делумно се образувала. Покрај тоа што е првата Србинка која се омажила во венчаница, таа била и првата жена во Србија, што се наоѓала на портрет. Сликана е од Павле Ѓурковиќ, но за жал не била зачувана. Таа сè до 1829 година носела народна носија.
Имала четири сина-Лазар, Настас, Јеврем и Милош (кој станал барон). Нејзиниот татко ѝ давал совети како да ги воспитува децата. Нејзините деца ги учеле приватни професори, а попатно учела и таа.
Починала во Неапол во 1870 година.