cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Анри Динан
Заборавен период
Динан се преселил во Париз, каде што живеел во скудни услови. Сепак, продолжил со неговите хуманитарни идеи и планови. За време на Француско-Пруската војна (1870-1871), тој го основал Заедничкото општество за помош, а наскоро потоа Заедничката алијанса за ред и цивилизација. Тој дискутирал за преговори за разоружување и за создавање на меѓународен суд за посредување при меѓународни конфликти. Подоцна работел и на создавање на светска библиотека, идеја која има свое ехо во идни проекти како што е и УНЕСКО.
Во неговото понатамошо работење и застапување на своите идеи, тој продолжил да ја запоставува својата лична ситуација и приходот, и продолжил да паѓа во долгови, а бил избегнуван и од неговите познаници.
Во Хајден ги запознал младиот учител Вилхелм Зондерегер и неговата сопруга Сузана, кои го охрабриле да го евидентира своето животно искуство. Сопругата на Зондерегер основала општинска организација на Црвен крст во Хајден, а во 1890 г. Динан станал нејзин почесен претседател. Динан се надевал дека заедно со Зондерегер и понатаму ќе ги промовира своите идеи, вклучувајѓи и ново издание на неговата книга. Сепак, подоцна нивното пријателство станало спорно заради неоправданите обвинувања на Динан дека Зондерегер, заедно со Мојние, во Женева, на некој начин подготвуваат завера против него. Зондерегер починал во 1904 г. на возраст од само 42 г. И покрај нивното спорно пријателство, Динан бил длабоко погоден од неочекуваната смрт. Восхитот на Вилхелм и Сузана Зондерегер за Динан, и покрај неговите обвинувања, бил пренесен и на нивните деца. Во 1935 г. нивниот син Рене издал збирка од писмата кои Динан му ги пишувал на неговиот татко.
Враќање во јавното сеќавање
Во септември 1895 г., Георг Баумбергер, главниот издавач на весникот Остшвајц во Св.Гал, напишал статија за основачот на Црвен крст, со кого се запознал и разговарал за време на прошетка која се случила пред една година. Статијата со наслов ,,Анри Динан, основачот на Црвениот крст”, се појавила во германското списание Убер ланд унд мер, а наскоро била препечатена и во други изданија низ Европа. Статијата имала големо влијание, па тој одново добил внимание и поддршка. Ја добил швајцарската награда Бине-Фендт, како и нота од Папата лав XIII. Благодарение на неговата поддршка од руската царица и вдовица, Марија Феодоровна, како и на други донации, неговата финансиска состојба значително се подобрила. Во 1897 г., Рудолф Милер, кој тогаш работел како учител во Штутгарт, напишал книга за почетоците на Црвениот крст, притоа менувајќи ја официјалната историја за да ја нагласи улогата на Динан. Во книгата, исто така, се наоѓал и текстот ,,Сеќавање на Солферино”. Динан започнал и размена на дописи со Берта фон Сутнер и напишал голем број статии и трудови. Особено бил активен во пишување за правата на жените, и во 1897 г. помогнал при основањето на ,,Зелен крст”, организација на жените која краток период била активна во Брисел.
Нобелова награда за мир
Во 1901 г., Динан ја добил првата Нобелова награда за мир за неговата улога во оновањето на Меѓународното движење на Црвен крст и иницирањето на Женевската конвенција. Норвешкиот воен лекар, Ханс Даае, кој добил копија од книгата на Милер, го застапувал случајот на Динан пред Нобеловиот комитет. Наградата му била доделена и на Францускиот пацифист, Фредерик Паси, основач на Лигата за мир, кој заедно со Динан активно дејствуал и во Алијансата за ред и цивиизација. Официјалните честитки кои ги добил од Меѓународниот комитет конечно го претставиле обновувањето на репутацијата на Динан:
,,Не постои друг човек кој повеќе ја заслужува оваа чест, освен Вие, кој пред четириесет години ги поставивте темелите на меѓународната организација за помош на ранетите на бојното поле. Без Вас, Црвениот крст, највисокото хуманитарно достигнување на деветнаесеттиот век веројатно никогаш немаше да се случи.’’
Мојние и Меѓународниот комитет како целина, исто така, биле номинирани за наградата. Иако Динан за време на процесот на избирање бил поддржуван од мнозинството, тој сепак бил контроверзен кандидат. Некои дискутирале дека Црвениот крст и Женевската конвенција ја направиле војната поатрактивна и позамислива со елиминирање на некои од страдањата предизвикани со неа. Затоа Милер, во писмо до комитетот, изјавил дека наградата треба да биде поделена помеѓу Динан и Паси, кои одреден период за време на дебатирањето биле водечките кандидати за добивање на наградата. Исто така, Милер предложил дека ако наградата е гарантирана за Динан, да му биде доделена веднаш заради неговите поодминати години и слабото здравје.
Со разделувањето на наградата помеѓу Паси, пацифист, и Динан, филантроп, Нобеловиот комитет утврдил преседан за условите за избор на Нобеловата награда за мир, кој во подоцнежните години имал значителни последици. Дел од нобеловците ќе покажат дека наградата треба да ја добие личност која работи на намалување или отстранување на постоечките војски, или директно промовира мировни конференции, што го направило Паси природен избор за неговата мировна работа. Од друга страна, хуманитарните напори некои ги гледале како широка интерпретација на Нобеловата волја. Сепак, според друг дел од тестаментот на Нобел, наградата за најзаслужна личност треба да ја добие оној кој најмногу постигнал за зајакнување на ,,братството меѓу луѓето”, и поопшто може да биде толкувана како препознавање на хуманитарна работа, како онаа на Динан, а во исто време поврзана и со градењето мир. Голем дел од добитниците на Нобелова награда за мир во подоцнежните години можеле да бидат назначени и за двете категории, кои првично и грубо биле воспоставени со одлуката на Нобеловиот комитет во 1901 г.
Смрт и наследство
Меѓу неколкуте други награди во годините кои следеле е и Почесниот докторат, кој во 1903 г. му бил доделен на Динан од страна на Медицинскиот факултет при универзитетот Хајделберг. Живеел во дом за згрижување во Хајден сè до неговата смрт. Во последните години од неговиот живот страдал од депресија и параноја заради прогонството од страна на неговите доверители и Мојние. Имало и денови кога Динан инсистирал готвачот од домот прв да го проба неговото јадење, пред негови очи, за да се заштити од можно труење. Иако продолжил да ги практикува христијанските верувања, во неговите последни години го одбивал и напаѓал калвинизмот, и воопшто, религијата. Како што кажувале неговите негуватели, последниот чин во неговиот живот бил да испрати копија од книгата на Милер кај италијанската кралица со лична посвета. Починал на 30 октомври 1910 год, а негови последни зборови биле: ,,Каде замина хуманоста?’’. Тој го надживеал својот немесис само два месеци. Освен честитките на МКЦК на доделувањето на Нобеловата награда, двајцата соперници никогаш не успеале да се помират.
Како што била неговата желба, тој бил погребан без церемонија на гробиштата Зилфелд во Цирих. Во неговиот тестамент, пишувало дека донира средства на домот за згрижување во Хајден за да обезбеди ,,слободен кревет” кој секогаш ќе биде на располагање на сиромашните граѓани од регионот, а оставил и пари за пријатели и добротворни организации во Норвешка и Швајцарија. Остатокот од неговите средства отишол кај неговите доверители, делумно олеснувајќи го неговиот долг. Неговата неспособност целосно да ги избрише своите долгови било голем товар за него сè до неговата смрт.
Неговиот роденден, 8 мај, се слави како Светски ден на Црвениот крст и Црвената полумесечина. Поранешниот дом за згрижување во Хајден денес е Музеј на Анри Динан. Во Женева и на други места постојат голем број улици, плоштади и училишта кои го носат неговото име. Највисоко одликување е медалот Анри Динан, кој се доделува секоја втора година од страна на комисијата на Движењето на Меѓународниот Црвен крст и Црвена полумесечина.
Неговиот живот, со елементи на фикција, е претставен во филмот Дом а хом (1948 г.), во кој учествува Жан Луј Баролт, а периодот од неговиот живот кога бил основан Црвениот крст во меѓународната филмска копродукција Анри Динан: црвено на крстот (2006 г.). Во 2010 г. театарската група Такаразука Реву режирала мјузикл заснован на неговот време поминато во Солферино и основањето на Црвениот крст (Зората во Солферино или Каде замина Хуманоста?).
Сламники
Сламники (словенечки: Slamniki) — населба во Општина Блед во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Космос-688
Космос-688 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Стар град (Баку)
Стар Град или Внатрешен Град (İçərişəhər) – историско средиште на Баку, азербејџанската престолнина, кое во 2000 година е запишано во списокот на светското наследство на УНЕСКО во Европа.
Космос-688
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 18 октомври 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-688 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 346 км, а најмалото на 179.
Стар град (Баку)
Градби во Стариот Град
Внатрешниот Град има сочувани градски ѕидини и кули од 1806 година, а неговите улици се сликовити, тесни и излегуваат на мали плоштади на кои се наоѓаат знаменити градби како што се:
Ширваншахов сарај
Ширваншаховиот сарај (Şirvanşahlar sarayı) од 15 век изграден е на брдо така што се гледа од сите делови на Стариот Град и од море. Тој е најголемиот историски комплекс градби во Азербејџан, а се состои од дворец, диванхан (сала), мавзолеј и гробници, шахова џамија со минаре, порта „Муратова капија“, резервоар и остатоци од амам. Дворецот е оштетен во руско бомбардирање во 18 век и до 20 век е обновена, но поголемиот дел од неговите скапоцености е украден и денес се наоѓа во Топкапи-сарај во Истанбул.
Девствена кула
Девствената кула (Qız Qalası) од 12 век е изградена на место на постар пагански храм од 7 или 6 век п.н.е. Таа е цилиндрична градба на осум ката од кои секој кат има плиток свод. Првите три ката се од 7 или 6 век и претставуваат древна астрономска опсерваторија или храм на огнот. Во нејзините агли постојат 4 оџаци високи 15 метри низ кои од тлото е воден природен плин до кровот, каде непрекинато горел со висок пламен. Катовите се споени со камени скали од ѕидовите, а осветлени се со тесни прозорци.
Медреса
Медресата на Мехмед Мезџид (1078-1079) со две простории.
Џума-џамија
Џума-џамија и амам (кое едно време била азербејџански музеј на теписи и уметности)
Тука се наоѓаат и бројни други градби, како малите и многу слични џамии.
Дел од светското наследство
После земјотресот во 2000 година, Стариот Град на Баку е ставен во пописот на светското наследство. Од 2003 до 2009 година бил ставен во пописот на загрозени места од светското наследство.
Црква Св. Никола - Оштима
Историја
Црквата е гробишен храм на селото, сместен во неговито источен крај. Претставува трикорабна базилика, изградена во 1866 или 1867 г. Иконостасот е дело на попот Ѓорѓи, изработен во 1867 г..
Камбанаријата е изградена во 1911 г.
Оберукерзе
Оберукерзе (Oberuckersee) — општина во округот Укермарк, во Бранденбург, Германија.
NGC 2363
NGC 2363 — галаксија во соѕвездието Жирафа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2363 се споменува и како UGC 3847, MCG 12-7-39, KCPG 133A.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2363 е од видот I. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 15,3 m/лм2. NGC 2363 има привидни димензии од 1,6' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 28 м 29,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 69° 11' 34". Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Други поделби
Проучување на NGC 2363 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 93088. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 21; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4360. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 680.
Камена гатанка
Камена гатанка (португалски: Ciranda de Pedra) е романтична бразилска теленовела. Писател на серијата е Алцидес Ногуеира. Ова е втора верзија на истоимениот роман на Лигија Фагундес Телес (првата верзија е направена во 1981). Серијата според плановите би требала да има 137 епизоди.
Синопсис
Д-рот Прадо и Лаура не беа создадени еден за друг. Таа има модерни идеи и е посветена на уметноста, додека тој е познат адвокат со традиционални верувања. Притисната од сопругот, Лаура доживува тешка траума и д-р Прадо ја затвора во лудница. Тие се разведуваат и семејството се разделува: тој ги задржува двете постари ќерки Отавија и Бруна, а Лаура најмалата ќерка, Виржинија.
Болна и со економски проблеми, Лаура оди да живее кај д-р Даниел, неврологот кој го следи нејзиниот случај со години. Даниел е заљубен во неа и верува дека нејзината болест не е ментална, туку физичка, и сака таа да закрепне. Лаура пак, од друга страна, крие една тајна од сите: Виржинија е, всушност, ќерка на Даниел. Тој и Прадо се сомневаат во ова, но Даниел сепак почувствително се однесува со девојчето, а Прадо пак, индиферентно.
682
682 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 682 година од новата ера, 682. од првиот милениум, 82. од VII век и трета од 680-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6190 и 6191 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5432 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4442 и 4443 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1435.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 682 година се протега во 3318 и 3319, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3378 и 3379 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1225. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 62 и 63 исламска година.
Надворешни врски
680'erne
Список на државни водачи во 1140 година
Ова е список на државни водачи во 140 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
IC 935
IC 935 — галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 2 ноември 1891 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 935 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. IC 935 има привидни димензии од 0,7' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 55 м 18,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -12° 43' 55". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Ново Луковец
Ново Луковец (Σωτήρα, Сотира) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција.
Географија
Селото се наоѓа на 11 км северно од Воден и на 3 км северозападно од старото село Луковец (денес наречено Старо Луковец).
Историја
Селото е изградено по завршетокот на Граѓанската војна и во него са сместени жителите на старото село Луковец.
Култура и спорт
На оваа културна манифестација покрај учеството на играорните и пејачките групи од селото Луковец учествуваат и групи од Воден и соседните села.
За подготовки за одржувањето на манифестациите се грижи одбор од селото и со помош од Одборот за култура и други културни манифестации од градот Воден.
Куп на саемските градови
Куп на саемските градови (Inter-Cities Fairs Cup; понекогаш само Саемски куп, Fairs Cup) — поранешно меѓународно фудбалско натпреварување помеѓу клубови претставници на европските држави кое настанало во 1955 година, а последната сезона е одиграна во 1970/71. Згаснато е поради создавањето на УЕФА Купот.
Историја
Иницијатор за ова натпреварување бил швајцарецот Ернст Томен, потпретседател на УЕФА, кој во 1955 година во Базел свикал претставници од 10 европски велесаемски градови (Барселона, Базел, Бирмингем, Франкфурт, Копенхаген, Лозана, Лајпциг, Лондон, Милано и Загреб) и предложил натпреварување на репрезентации од градовите, кои можеле да бидат претставувани и од клубови.
Првото издание било замислено како двегодишно натпреварување но се протегало на три. Следните две сезони, 1958/60 и 1960/61 биле одржани како натпреварувања помеѓу градски клубови, а од сезоната 1961/62 станува едносезонско клупско натпреварување во кое секоја земја членка на УЕФА имала право да прати до три свои претставници. Бројот на учесниците, конкуренцијата и угледот континуирано растеле. Од сезоната организацијата на ова натпреварување ја презема УЕФА и го менува називот во УЕФА Куп. Од претставниците на поранешна Југославија, Динамо од Загреб бил победник во сезоната 1966/67 и финалист во 1962/63.
Победници и финалисти
Забелешка:
Лондон XI била репрезентација на Лондон
Полнети пиперки
Полнети пиперки, тоа е јадење кое постои под најразлични имиња и форми насекаде низ светот.
Шпанија
Полнетите пиперки (pimientos rellenos) се дел од шпанската кујна, особено во областа Баскија. Обично се користат пикило пиперки. Состојките за полнењето најчесто се различни на пример: манчего сирење, потоа пилешкото, но сепак полнетите пиперки со пилешко се најпознати.
Индија
Полнети пиперки (Bharvan Mirch или Bharva Hari Mirch) се една од неколкуте полнети јадења од зеленчук (Bharvan subji). Се состои од пиперки полнети со варено месо, компири и кромид и зачинети со чили, куркума, коријандер, магдонос, сол и сок од лимон. Пиперките потоа се пржат во тава или се печат во рерна додека не се изгорат пиперките.
Mirchi bajji или pakora е улична храна и е жешко омилен за време на монсуните и поладните месеци. Во Мумбаи и западните области, големата зелена чили пиперка е полна со печено, зачинето мешано брашно и пржено. На југ, големите зелени чили пиперки, се натопени во тесто од брашно и пржени. Тоа може да биде придружено со chutneys(индиски сос од зеленчук или овошје, со додаток на оцет, зачини, и шеќер) и сосови. Во Андра Прадеш и Тамил Наду, некои од помалите, но помоќни чили се исто така полнети и пржени, особено со ориз.
Гватемала
Во Гватемала, пиперчето "pimento" е полнето со мелено свинско месо и зеленчук. Како мексиканска верзија, таа е покриена со тесто од јајца и пржена. Се сервира со сос од домати или во сад од леб.
Балканот и во Средна Европа
Punjena paprika (хрватски и српски за "полнети пиперки"), Speca të mbushur (албански), Filovana paprika (босански), Faszerowana papryka  (полска), Polnjena paprika (Словенечка), Полнети пиперки (македонски)Plněná paprika (Чешка), Plnená Paprika (словачки), Töltött paprika (унгарски), Gefüllte Paprika (германски) или Pulnena piperka / Pulnena chuska (бугарски) е средно и југоисточно европско јадење составено од пиперки полни со мелено месо и ориз. Најпопуларен во Загорје и Војводина, под влијание на унгарската кујна. Месото, обично мелено месо, се меша со билки, зачини и ориз. Во Бугарија, пиперките обично се јадат со јогурт. Друга разновидност на полнети пиперки во Бугарија е направена со мешано бело сирење и јајца, наместо месо и ориз како полнење. Ardei umpluţi (романски изговор: [ardej umplut͡sʲ]) е романски за "полнети пиперки". Ова јадење обично се подготвува со пиперки полнети со мелено месо (обично свинско месо), ориз, кромид и друг зеленчук и зачини, а потоа се варат во сос направен од крем, домати и зачини.
САД
Полнетите пиперки во американската кујна се јадења каде што пиперките (често зелените, жолтите и црвените сорти) обично се полнети со мелено месо, кои се мешаат со трошки од леб или варен ориз, јајца, билки и зачини (особено пиперка и магдонос) и сирење. Рецептите се разликуваат, но често вклучуваат отстранување на семето на пиперката, да се варат, да се наполнат, да се покријат со сирење и да се печат или алтернативно да се зготват на врвот на шпоретот со бавно вриење во конзервиран сос од домати, додека пиперките не се меки. Сосот  може да се служи со нив, често сос од домати, но и тоа, во голема мера, варира.
Севиља
Севиља (Sevilla) — културен, финансиски и уметнички центар на јужна Шпанија и главен град на покраината Андалузија и покраината Севиља.
Градот е стар повеќе од 2.000 години.
Зоран Пејковски
Зоран Пејковски — македонски драмски писател, драматург, поет, сценарист, прозаист, публицист, театролог и единствен натуралист во македонската литература. Тој е и доцент од областа Драматургија на Факултетот за театарски уметности при Интернационалниот универзитет „Европа Прима“ од Скопје.
Животопис
Неговите професионални почетоци во литературата започнуваат од 1987 година, кога за прв пат се одигра драмскиот текст „Атомско време“ надвор од Република Македонија, на алтернативните сцени во Црна Гора. Во меѓуврееме во Македонија работи како новинар. Зоран Пејковски живее и работи во Битола.
Награди
Странски награди и признанија Во 2016 година, од институцијата Светски амбасадори на мирот (Universelle des Ambassadeurs de la Paix, Suisse/France) назначен за почесен амбасадор на мирот;
Во 2017 г. член на Друштвото на светските поети (Poetas delmundo), со седиште во Чиле;
Во 2017 г. од академикот на Чувашката народна академија, од претседателот Е. Е. Ерагин ја добива Меѓународната награда Почесен сребрен медал „Елтебер“;
Во 2017 г, редовен академик на Чувашката народна академија;
Во 2018, по втор пат прогласен со научно звање Чувашки народен академик, како почесен народен академик на Чувашката народна академија;
Во 2018 г. ја добива меѓународната книжевна награда Петар Канавелиќ, која ја доделува Хрватското книжевно друштво;
Во 2018 г. ја добива Меѓународната книжевна награда за литература Клеменс Јаницки од Полска;
Во 2018 г., ја добива наградата Европски медал за поезија и уметност „Хомер“ доделена од Номинациската комора за награди од Брисел, при Европската Унија;
Во 2018 г, Министерството за култура на Република Украина му ја доделува Грамотата - Наградата од Украинскиот фонд за култура од Киев, при што му е доделен и Медалот на оваа висока меѓународна награда,
Во септември 2018 г, примен за почесен член на Сојузот на писателите на Република Украина, добивајќи ја и наградата од Сојузот на писателите на Украина Грамота - награда за литературна критика и посебен придонес во светската литература.
Во септември 2018 г од Сојузот на писателите на Република Украина го добива, златниот медал „Почесна видзнака“;
Во 2022 година- светската книжевна награда „Naji Naaman Merit Prize 2022 (Lebanon)“ - Creativity prizes (награда за креативност);
Во 2022 година - Благодарницата од Меѓународниот театарски фестивал „Театар на раскршћу“ („Театар на крстопат“) за ангажираноста на 3. театарски фестивал на Балканскиот културен простор и за афирмација на сличностите и разликите на културниот идентитет на државите и народите кои го делат истиот крастопат на европските и светските патишта во предизвиците и перспективите на современиот театар од Народниот театар – Ниш.
372 Палма
372 Палма  (ознака за мала планета: 372 Палма) е еден од најголемите главен појас астероид. Тоа е Б-тип на астероид.
Откриена е од Август Шарлоа на 19 август 1893 година во Ница. Се смета дека е именуван по главниот град Мајорка, остров во Балеарските Острови (Шпанија), кои се наоѓаат јужно од Франција. Тоа е едно од седумте откритија на Шарлоа кои беа експлицитно именувани од Astromomisches Rechen-Institut (Институт за астрономски пресметки).
Прикривање
Од 2000 година, тој е забележан 14 пати во прикривање на астероид настан, од кои голем број произвеле повеќе акорди откривајќи ја големината и обликот на астероидот. На 13 септември 2018 година, беше откриено дека е долга 120 милји (долга 193 километри). Сепак, никогаш нема да удри во Земјата бидејќи е во фиксна орбита околу Сонцето помеѓу орбитите на Марс и Јупитер.
Космос-689
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 19 октомври 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 680 килограми. Космос-689 бил военoнавигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 105,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1018 км, а најмалото на 975.
Перметрин
Перметрин е соединение кое широко се употребува како инсектицид, акарицид и репелент на инсекти. Перметринот е избор од прва линија во третман на шуга.
Припаѓа на групата синтетски соединенија наречени пиретроиди, и делува како невротоксин, влијаејќи врз невронските мембрани преку пролонгирање на активацијата на натриумовите канали.
Село кај Блед
Село кај Блед (словенечки: Selo pri Bledu) — населба во Општина Блед во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Рандовтал
Рандовтал (Randowtal) — општина во округот Укермарк, во Бранденбург, Германија.
Список на премиери на Барбадос
Ова е список на премиери на Барбадос. Титулата денес гласи Prime Minister, а пред независноста на земјата гласела Premier.
Отушиште
Отушиште — историско село во Тетовско, денес населба на општинското седиште Теарце, северозападна Македонија.
Географија
Отушиште е се наоѓало во Долен Полог — северниот дел на Полошката Котлина, веднаш од левата страна на патот Тетово - Јажинце, на 10 км северно од Тетово. Селото денес е споено со Теарце, кое е на југозапад.
Историја
Црквата „Св. Јован Богослов“ во Отушиште е изградена во XIII век. Селото е споменато во вакуфски документ од 1468-1469 г. како Отушишта. Се смета дека името на селот потекнува на личното име * Хотуш.
Старата џамија во селото е изградена во XIX век.
Бугарскиот учител Андреј Стојанов, кој предавал во Тетово од 1886 до 1894 г. напишал за селото. 60 арнаутски и македонски куќи.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Орушница имала 215 жители Македонци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. сите 160 христијански жители на Отушица (Otuchitza) се Македонци.
Со порастот на Отушиште и Теарце, двете села се споиле, и Отушиште станало населба на Теарце.
Фудбал на Летните олимписки игри 1928
Фудбалот на Летните олимписки игри 1928 — официјален фудбалски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Амстердам, Холандија. На турнирот учествувале вкупно 17 репрезентации.
Првото место го освоил Уругвај, второто Аргентина и третото Италија.
683
683 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 683 година од новата ера, 683. од првиот милениум, 83. од VII век и четвртта од 680-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 683 година се протега во 3319 и 3320, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3379 и 3380 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1226. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 63 и 64 исламска година.
Надворешни врски
680'erne
Административна поделба на Полска
Територијата на Полска денес на национално ниво е поделена на војводства, понатаму поделени во окрузи (повјати), а тие пак поделени во основната административна единица, општините (гмини). Оваа тековна поделба е во функција од 1999 година. Денес Полска има 16 војводства, 380 окрузи и 2.478 општини. Наспроти овие три нивоа, општините може да се поделат и на помошни единици како оседле и дзелница за градовите, и солецтво за руралните средини.
Војводства
Главната административна единица во Полска е војводството (województwo; мн. војводства, на województwa). Со поделбата од 1999 година денес постојат 16 војводства. Надлежностите во војводството се поделени меѓу регионалниот гувернер наречен војвода, назначен од Владата, Војводскиот Сејмик (совет, регионално собрание), кој се избира на секои 5 години на избори, составен од советници, и меѓу извршната управа (zarząd województwa), која пак ја избира советот.
Окрузи
Второстепената административна единица е округот, во Полска наречен повјат (powiat; мн. повјати, на powiaty). Денес има 380 окрузи од кои 66 градски и 314 селски. Тие се потчинети на војводството, а самите се поделени пак во општини. Градовите се посебни целини со статус на градски окрузи (powiaty grodzkie, формално: miasta na prawach powiatu) и тие не се делат општини. Вообичаените окрузи се наречени „земски“ или „селски окрузи“ (powiaty ziemskie). Секој округ придавно е наречен по најважниот град во него.
Законодавната власт на округот ја има избран окружен совет (rada powiatu), а извршната е во рацете на окружната управа (zarząd powiatu). На чело на управата стои старешина (starosta), избран помеѓу членовите на советот. Службата на старешината се нарекува старешинство (starostwo). Кај градските окрузи, истите улоги ги имаат градскиот совет (rada miasta), градоначалникот (burmistrz или prezydent) и градската служба (urząd miasta).
Општини
Третостепената но основна административна единица во државата е општината, наречена гмина (gmina, мн. гмини, на gminy). Општините се делат на три видови: градска општина, составена само од еден град, градско-селска, од помал град и околните села, и селска општина, составена само од неколку села, а ретко и само едно село. Општините имаат свои совети и избран градоначалник, познат како prezydent во поголемите градови, burmistrz во градовите и градско-селските општини и wójt во селските општини.
Помошни единици
Некои општини се делат понатаму и на помошни единици (jednostki pomocnicze). Градските и урбани места вообичаено се делат во помошните единици оседле (osiedle) и дзелница (dzielnica), а за руралните средини се користи терминот солецтво (sołectwo), но се користат и многу други имиња како дистрикти, приселок, реони.
Македонци
Македонци — посебен и автохтон народ што го населува историско-географскиот регион Македонија. Поголемиот дел од Македонците живеат во Македонија, а има значителни македонски малцинства во Албанија, Бугарија, Грција и Србија. Македонците го говорат македонскиот јазик, кој припаѓа во групата на јужнословенски јазици. Само поради јазикот, Македонците ги третираат како јужнословенски народ.
Укерфелде
Укерфелде (Uckerfelde) — општина во округот Укермарк, во Бранденбург, Германија.
Македонци
Целата историја на македонскиот народ е една непрекината борба за зачувување на својата слобода и достоинство. Почнувајќи од Државата на Аргеадите, потпаѓањето под Рим, контактот на Старите Македонци и останатите антички народи во Македонија со Словените, потпаѓањето на Македонија под Османлиите и подоцнежните буни на Македонците против османлиската власт, масовните вооружени востанија против Османлиите на крајот од XIX и почекотокот на XX век, сѐ до револуционерното движење и антифашистичката народносослободителна борба 1941 — 1944 во Вардарскиот дел на Македонија и 1943 — 1949 во Егејскиот дел на Македонија.
Македонците се претежно православни христијани, припадници на МПЦ. Втори по бројност се Македонците-муслимани, а по нив се католиците и протестантите. Исто така, постои одреден број на атеисти.
Официјален став
Официјалниот македонски став за генетскиот карактер на македонскиот народ е дека современите Македонци се производ на мешањето на словенските племиња кои се населуваат во Македонија во 6|VI и VII век, со месното население (Тракијци, Илири, Стари Грци, Антички Македонци, и др.) Официјалниот став за културолошкиот карактер на Македонците е дека македонското културно наследство е словенско, со силни византиски и отомански влијанија и примеси. Македонците имаат богат средновековен културен фонд, чиј показатели се многубројните фрески, иконостаси и дрворези во црквите и манастирите, народните носии, книжевноста и друго.
Македонскиот народ исто така има голема историска улога во создавањето на словенската писменост. Имено, гласовниот инвентар на дијалектот на македонските Словени од околината на Солун е земен за основа на првото словенско писмо (глаголицата), а самиот дијалект издигнат до ниво на прв книжевен словенски јазик (во науката познат како старословенски), што чини Македонците да имаат извонреден придонес за општословенската и европската култура.
Постојат неколку други теории за карактерот на македонскиот народ. Најпопуларната од нив е тезата за директна врска меѓу античките со денешните Македонци. Според оваа теорија, поддржувана особено од Александар Донски и Васил Иљов, Македонците се автохтоно население, кое и покрај преодот на други народи на овие подрачја, сепак ги има задржано цртите од своите антички предци.
Генетски истражувања
Со развојот на генетика на населението во XXI век почнуваат истражувањата на македонскиот ДНК-профил. Меѓу праисториските настани наведени во набљудуваните халпогрупи, голем е придонесот на месните ловци-собирачи од мезолитот. Македонскиот генетски фонд носи исто така траги од постледникова реколонизација од различни засолништа и проширувањето на неолитски земјоделци од Блискиот Исток. Според резултатите од анализата на Y-ДНК и мтДНК, Македонците припаѓаат на групата на европските народи, но се наоѓаат малку настрана од главното јато. Генетски, денешните Македонци се потесно поврзани со соседните балкански народи (Бугари, Срби, Бошњаци, Грци, Романци и Албанци), отколку со другите Европејци. Според комбинираните ДНК истражувања со различни варијанти на тестови, конструирани врз основа на автосомна ДНК, хаплоидна ДНК, Y-ДНК и мтДНК, даваат најдобра идеја за „потеклото“ и „сличноста“ помеѓу народите, во Балканскиот генетски кластер постојат неколку генетски супкластери, така што во источниот спаѓаат Македонците, Бугарите и Романците. Иако Македонците се дел од словенската група, тие како и повеќето други Јужни Словени се одликуваат со доминантен генетски супстрат кој е различен од оној на Западните и Источните Словени. Овој феномен се објаснува со јазичната асимилација на бројно староседелско балканско население од средновековните словенски доселеници.
Култура
Културата на Македонците е импресионистичко-традиционалистичка. Таа е силно поврзана со родната земја и поднебјето во коешто живеат. Богатото културно наследство на Македонците доаѓа до израз во народното творештво, раскошните народни носии, украсите и орнаментите во градските и селските куќи, самиот архитектурен стил, манастирите и црквите, иконостасите, иконите, дрвозерите, книжевните дела итн.
Македонија се смета за лулката на словенската писменост и култура, а градот Охрид за Ерусалим на словенското православие. Имено во Македонија била создадена првата словенска азбука, и се направила прва кодификација на старословенскиот јазик. Солунскиот македонски дијалект се зел како основа за црковно-словенскиот јазик на кој до ден денес се држи богослужба.
Вероисповед и религија
Македонците во најголем дел се христијани и се еден од првите народи кои го примиле христијанството. Најголемото мнозниство припаѓа на православието, односно Македонците се претежно православни христијани. Втори по бројност се Македонците-муслимани, а по нив се католиците кои во најголемиот дел се унијати односно со источен (православен) обред под духовенство на папата и протестантите. Исто така, постои одреден број на атеисти. Во последно време, може да се сретнат и следбеници на агностицизмот.
Градителство и архитектура
Типичниот образец за македонската градска куќа е двокатна нискоградба со испакнат горен кат, варосана бела фасада, и црно-обоени дрвени носечки столбови и рамки за прозорци.
Селската куќа, пак, е изградена најчесто од камен, со здрава камена фасада и чардак на вториот кат.
Идентитет на Македонците
Македонците, иако посебен народ со своја посебна култура, поради теократскиот милетски систем се делеле на Грци и Бугари (односно таканаречените „патријаршисти“ и „егзархисти“), но и во недамнешно време како Срби (види Србомани). Но во втората половина на XIX век и почетокот на XX век, започнува Македонската преродба, која трае до периодот меѓу двете светски војни, кога македонската самоличност добива масовен карактер, а врвната точка ја достигнува пред, и за време на Втората светска војна, кога се создаваат македонски воено-политички организации, се печати современа литература на изворен македонски јазик, и се отвораат училишта, кои на младите Македонци им овозможуваат да го учат и негуваат мајчиниот јазик. Сепак, со новите истражувања и отворање на ватиканските архиви се увидува дека официјален Ватикан уште во 1612 година Македонците ги признава како одделен народ, посебен од Србите и Бугарите и давал посебни стипендии за Македонци.
Причини за проблемот со идентификацијата во минатото
Управниците на Отоманското Царство, преку создавањето на Рум-милетот исклучителното право за раководење со духовниот и политичкиот живот на христијаните во империјата им го дала на грчките црковни власти. На овој начин, грчката црква станала официјална институција во отоманска Турција, и започнала да се бори против секоја национална пројава кај различните народи - осoбено на Балканскиот Полуостров.
Имено, овој милетски систем довел до тоа Македонците да се определуваат според црквата под чијашто ингеренција се наоѓале. Со создавањето и на бугарскиот и српскиот милет, Македонците биле третирани како Грци, а подоцна и како Бугари и Срби. Со создавањето на училиштата на црковно-просветната пропаганда на соседните држави, овие разделби уште повеќе се задлабочиле.
Македонската преродба
Со појавувањето на вакви личности кои пропагираат постоење на посебен македонски народ, започнува периодот наречен Македонска преродба. А луѓето кои се директно влкучени во овој процес се наречени македонски преродбеници.
Некои преродбеници се декларираат како директни потомци на Словените кои се населиле во Македонија во VI век; други сметаат дека се потомци на античките Македонци и на Александар Македонски (кого го сметаат за Словен), а трети пак мислат дека се мешавина од двата народа. Едно е важно и кај трите мислења - тоа што се застапуват за посебноста на Македонскиот народ.
Истакнати преродбеници
Посебноста на Македонците се споменува и во писмото што Исаија Мажовски, за време на својата посета на Петербург во 1885, му го предава на рускиот цар Александар III од името на македонското (словенското) население од дебарскиот крај, со надеж дека ќе го заинтригира за состојбата во Македонија. Своевидна прокламација на македонскиот национален индивидуалитет и засебност претставува и неговиот говор на рускиот брод „Рицар“ на 18 јули 1888 година, на пат за Киев, по повод прославата на 900-годишнината од покрстувањето на Русите, кога тој ја истакнува својата теза дека Македонците се директни потомци на античките Македонци, донесени на балканските простори од цар Каран пред 2500 години. Иако историски неточна, оваа изјава е многу важна за процесот на оформување на Македонците.
Преродбеникот Димитар Македонски бил првиот Македонец кој уште во 1871 година во својата статија во весникот „Македонија“ од 16 февруари 1871, по повод македонското прашање запишал: „не зинала земјата па да ги голтне старите Македонци, ами тие се влеале во масата на овој народ“. Оваа негова изјава се смета за прва прокламација на тезата за мешање на македонските Словени и Античките Македонци.
Докази за пројава на македонски идентитет се и изјаснувањата на војниците од Македонскиот полк во Русија, кои во своите документи, при пристигнувањето во Русија во 1752 година, запишуваат дека се припадници на Македонската нација.
Подоцна, во времето на Разловечкото и Кресненското востание, во периодот на 1875 и 1878 година, востаниците себеси јасно се декларираат како Македонци, припадници на македонскиот народ, кој е посебен словенски народ различен од бугарскиот и српскиот. Доказ за ова е Уставот на револуционерниот комитет на Кресненското востание напишан од Димитар Поп-Георгиев Беровски, во кој јасно се говори дека во Македонија живеат Македонци христијани и муслимани и во кој е зацртано создавање на македонска држава.
Во овој период за силната национална свест на Македонците, сведочи и големиот македонист, и еден од најнационлно освестените Македонци во тоа време, охриѓанецот Темко Попов. Тој во своето дело „Кој е крив“, напишано на македонски народен јазик во 1887 година, ја запишува реченицата од суштинско значење за свеста за нацоналната посебност кај Македонците: „И сам Исус Христос ако слезит од небоно не можит да го уверит Македонеца оти е Б’лгарин иљи Србин“.
Прв странски автор кој пишува за постоење на луѓе од Македонија кои се декларираат како припадници на посебен македонски народ е бугарскиот писател Петко Славејков, во својата статија насловена „Македонското прашање“ објавена на 18 јануари 1871 година, во весникот „Македонија“. Неговата статија е сведоштво за постоење на силната македонска национална свест меѓу Македонците за нивната национална посебност од останатите соседни народи. Во неговата статија тој вели: Македонците себеси се сметале за потомци на старите Македонци, и сметале дека немале ништо заедничко со Бугарите, кои погрдно ги нарекувале „Шопи“, и исто така дека оваа „опасност“ земала големи размери во многу македонски средини (Велес, Скопје, Прилеп, Битола).
Во тоа време се прават и првите обиди за воведување на народен македонски јазик во училиштата, на местото на грчкиот јазик што се изучувал дотогаш. Пример за тоа е и одлуката на Костурската црковна општина во 1882 да воведе народен македонски јазик во училиштата, како и да се изработат учебници на македонски јазик. Ова, тие го побарале и од турските власти, во што јасно се изјасниле дека се Македонци и сакаат да се учи на македонски јазик во нивната област.
Треба да се спомене весникот „Лоза“, којшто се издава во 1892 година од страна на Младата македонска дружина во Софија (по кој и целото ова движење ќе го добие името „лозари“), уредувано од страна на Петар Попарсов и други македонски дејци. Иако карактерот на весникот е спорен (заради учество на врховисти како Милан Матов и Андреј Љапчев во редакцијата), весникот е од огромно значење за посебноста на македонскиот јазик, а со тоа и народ - заради фактот што и покрај тоа што издавачите го владееле бугарскиот јазик, тие сепак сите статии ги пишуваат на изработена од нив азбука (слична со денешната македонска) и на народен македонски говор. Токму поради јазикот на кој бил издаван (македонски народни говори, фонетски правопис, воведување на нови букви), како и заради својата содржина која обработува етнографски, политички и културни елементи од животот на Македонците, наскоро бил забранет од бугарските власти со образложение дека бил сепаратистички.