cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Евангелско-методистичка црква на Македонија
Во Кралството СХС/Југославија
Службата не минувала без проблеми. Во Колешино, православниот свештеник дури и ја прекинал службата што ја држел Арнаудов, тврдејќи дека има право да ги прогонува оние кои не одат во неговата црква. Сличен настан се случил и во црквата во Моноспитово, кога проповедал Карамазов, кога непоканет поп влегол и почнал да држи литургија. Напредувањето на мето­дизмот во Струмичкиот регион, натерало многу православни свештеници да почнат да проповедаат во своите служби за да ги задоволуваат потребите на своите членови. Други православни свештеници избрале понасилни методи. Со закани со оружје и физичко малтретирање ги спречувале младите да се венчаваат во методистичка црква. Во еден случај на мешан брак кога зетот побарал од методистичкиот проповедник да ги венча, православниот свештеник го натепал со рачката од пиштолот, и му се заканил дека ќе го убие ако не се венча во неговата црква. Друг пак свештеник им се заканил на еден пар дека ќе ги убие ако не се венчаат во неговата црква и стоел цело време на пропове­далницата кога методистичкиот свештеник ја вршел венчавката, но не ја исполнил заканата. Проблем претставувале и погребите, каде родинините често не дозволувале погреб на евангелски начин. Проблем бил и погребот на исклучените членови од методис­тичката црква, бидејќи проповедниците одбивале да ги погребаат овие луѓе, а и конгрегацијата не сакала да им го пружи овој последен чин на некогашните членови.
Голем проблем изникнал околу крштевањето. Многу деца од методистички семејства биле насилно прекрстени од православниот свештеник во Муртино. Ова предизвикало негодување кај родителите, но свештеникот тврдел дека децата се од неговата вера. Општо во Македонија, браковите во којшто едниот брачен другар не бил христијанин биле поништувани, а доколку христијанка се омажела за муслиман, бракот не бил признаван. Многу жени кои биле венчани надвор од црквата, барале од проповедниците да им ги крстат децата. Тие посакувале да го сторат тоа, но државата тоа го забранувала. По Втората светска војна, црковниот брак не бил признаван, така што овие проблеми веќе не биле актуелни.
Во 1932 година, во црквите во Струмичкиот регион почнале да се создаваат младински организации. Ова предизвикало растеж од 30 проценти. И покрај примитивниот превпз (магаре, планински коњи и одење пеш), младинските поголеми настани биле посетени од 300 до 700 луѓе. Се претпоставува дека членството би се удвоило доколку луѓето биле слобод­ни да го сторат тоа. Во текот на евангелизациите, во помалите села, како на пример Муртино, 200 до 250 луѓе присуствувале секоја вечер, желни да го чујат говорникот.
На север сè уште немало словенско членство. Неколку чешки колонисти во црквата во Вршац барале да имаат служби на српски јазик, но бидејќи никој од проповедниците не зборувал доволно српски, барањето било одбиено. Ова ќе се покаже како клучен проблем, бидејќи по заминувањето на Германците во селата останувале само Срби, меѓу кои, методистите воопшто не работеле.
Најголемиот проблем бил недостатокот на евангел­ска книжевност на српски или македонски јазик, додека онаа на бугарски не смеела да се увезува. Проповедниците биле присилени да се потпрат само на Библијата, песнарката „Славопој“ и списанието „Пут живота“. Се претпоставува дека доколку имало поголем обем на напишана книжевност на српски, би се постигнале подобри резултати. Само проповедање­то и читањето на Библијата не биле доволни за подлабоки корени во евангелската или методистичката теолошка мисла и начела. Сепак, македонските методисти се одликувале го голема верност и елан за проповедање.
По повод убиството на кралот Александар, во сите методистички цркви била одржана комеморативна служба, со цел да се покаже верност кон државата. Најголемиот дел од методистите биле од народносните малцинства и често биле обвинувани за странско влијание. Пред војната, бројот на методисти во Југославија бил 2,440.
За време на Втората светска војна
Јужната (македонска) област била приклучена кон бугарската мисија, под водство на германскиот методист Алфонс Праш, кој им бил добро познат на југословенските методисти, бидејќи редовно ги посетувал годишните конференции. Методистите, за време на војната се соочиле со истите проблеми како и месното население, а нивната работа не била воопшто нарушена, туку многу подобра од онаа во поранешната северна област.
Во ослободена Македонија (ФНРЈ/СФРЈ)
Ситуацијата во ослободена Македонија околу национализацијата на имотите на црквата била далеку подобра, каде дејствувале пет пастори: Пане Темков, Владимир Даскалов, Крум Калајлиев, Коста Карамазов и Цеко Цеков. Тие ги опслужувале црквите во Скопје, Струмица, Прилеп, Муртино, Моноспитово, Колеши­но, Радовиш и Раклиш, а понекогаш и Битола, Приштина и Косовска Митровица. Со одлуки на властите, нивните патувања биле често ограничувани.
Во 1946 година била создадена Комисија за верски прашања, како тело одговорно за општење помеѓу Владата и црквите. Епископот бил со седиште во Женева. Југословенската влада сакала независна методистичка црква во рамките на Југославија. Затоа посетите на надлежниот епископ биле ретки, бидејќи властите често не му одобрувале виза. Но преносот на средства не бил попречуван, со што била овоз­можена работата на методистичката црква.
Забележани се многу инциденти, како на пример кога суперинтендентот Себеле и црковната сестра Паула Мојзес биле во посета на црквите во Македонија, им било наредено да се вратат во Војводина во рок од неколку часа. Во летото 1950 година, два пастора биле уапсени, а едниот од нив, Цеко Цеков бил осуден на 4 години тешка принудна работа, бидејќи, наводно, помогнал на некој свој роднина да пребега во Грција. Обвинувањата најчесто биле на нерелигиозна основа, со цел да не се наруши сликата за декларираната верска слобода.
Во почетокот на 1950-тите, односите со државата се поправиле, а голема група Словаци од Војводина, припад­ници на Синиот крст, се приклучиле на методистичката црква, додека во Македонија се случило мало будење. Во 1953 година бил донесен Закон за правната положба на верските заедници, кој предвидувал забрана некој да се присилува или да се спречува да стане верник во некоја црква. За крштевање била потребна дозвола од еден родител, а за верска поука од двата родитела. Најтешка била одредбата за забрана на религиозните собирања во приватни домови. Во многу градови, заедниците биле премногу сиромашни за да си дозволат црковен објект, но Одборот за мисии за неколку години обезбедил неколку куќи што се користени како цркви. Методистичките цркви биле организирани преку тромесечни конференции кои не биле секогаш одржувани, особено во помалите цркви. Но, се одржувала Годишната конференција со голема посетеност. На годишните мисионерски конференции се собирале претставници од двата дистрикта, на коишто по правило требало да е присутен и епископот на Женевската област, но тоа ретко се случувало. Во 1946 година, епископот Паул Гарбер претседавал со конфе­ренцијата, како и епископот Артур Мур во 1953 год и Артур Сиг во 1957 година.
Во периодот од 1945 до 1953 година. служеле шест проповедници, еден на северот и пет на југот, а Владимир Даскалов и Пане Темков биле пензионери. Суперинтендет бил Георг Себеле, најсилната личност на југословенскиот методизам, кој неумерно работел и поминал илјадници километри во време и невреме, пеш, со велосипед и воз. Тој починал 1955 година. По неговата смрт, Паула Мојзес е поставена за в.д. суперинтендент. Во 1957 година, епископот Сиг го назначува Крум Калајлиев за прв суперинтендент - Македонец, а Паула Мојзес ја ракополага за ѓаконица заедно со уште тројца од северната област. Таа била активна во издаваштвото и била уредник на „Пут Живота“ и „Црквене Вести“, а го помогнала и правењето на македонската песнарка. Во црквата во Скопје проповедал Коста Карамазов. Црквата била срушена во земјотресот од 1963 година. Методистите од целиот свет собирале помош и помагале на верните и на останатите настрадани. Цеко Цеков, како најмлад имал најголем потенцијал, но по престојот и измачувањето во затворот, потребно му било цела година за да се соземе и да служи во црквата во Струмица и околните села.
Според методистичкиот принцип, проповедниците ротирале од едно место во друго. Така, по Пане Темков, во Скопје, во 1975 година проповедал Коста Карамазов, кој претходно бил проповедник во Муртино и Моно­спитово. Него, во 1980 година го заменувал Цеко Цеков, кој претходно бил во Струмица. По него, во 1984 година дошол Миле Цеков, а подоцна во 1986 година, го заменил Китан Петрески кој претходно бил во Прилеп.
По заминувањето на Карамазов, во Муртино дошол Асен Паланков, кој во 1958 година бил убиен во Нови Сад. Потоа во Муртино една година проповедала Зора Вучкова, па се заменувале со Киро Бухов, кој проповедал во Радовиш и Раклиш. Во Струмица проповедал Никола Арнаудов, додека Нада Шаманова проповедала во Колешино, па во Прилеп кон крајот на осумдесеттите кога ја заменил Китан Петрески. Борис Дончев проповедал во Колешино, па Муртино, а Божин Костадинов во Битола, проповедал по Калајлиев. Во Битола, од 1991 година проповедал Ацо Митев.
Од 1978 до 1988 година, Борис Трајковски бил претседател на Комисијата за детска и младинска работа. Во 1989 година бил избран за член на Црковниот одбор на методистичката црква на Југославија. Подоцна се занимавал со политика.
По осамостојувањето
При распадот на Југославија, епископ на методис­тичката црква бил Хајнрих Болетер, суперинтендент Мартин Хован од Нови Сад. Поради епископалното уредување на методистичката црква, промените при распадот на Југославија и осамо­стојувањето на Македонија, не довеле до некои поголеми промени кај методистичката црква, освен поделба на јужната област и назначување уште еден суперинтендент за Република Македонија.
Евангелско-методистичката црква продолжила да работи и дејствува на традиционалниот начин, пре­тежно меѓу своето членство, со минимална соработка со другите евангелско-протестантски цркви. Така таа само странично ќе биде дел од процесите што ќе следуваат. Мартин Хован од Нови Сад останал суперинтендент сè до април 1993 година, кога е назначен Китан Петрески. Тој останува на таа позиција до јуни 1996 година, кога за суперинтендент е назначен Вилхелм Науснер од Австрија.
Во 2004 година, кога влегла како една од петте верски заедници во Уставот на Република Македонија, евангелско-методистичката црква била организирана во седум окрузи со 13 цркви и еден социјален центар: Скопје (вклучително Драчево) ‒ одговорен Михаил Цеков, Струмица (Вељуса, Кочани) – Мирче Танчев, Муртино – Славчо Азманов, Моноспитово ‒ Живко Пенев, Колешино – Мирче Танчев, Радовиш (Раклиш) – Зора Вучкова и Прилеп ‒ Нада Шамнова (Битола – Ацо Митев). Покрај редовните богослужби, црквата активно водела грижа и за духовното воспитување на децата и младите, преку часови коишто се држат од стручно оспособени лица. Црквата има две информа­тивни списанија. „Пат на животот“, месечно списание со обработка на теми од духовната сфера, содржела разни информации и активности во рамките на црквата. „Харизма“ излегувала четирипати годишно и било списание за жени, коешто обработувало теми со духовна тематика, но и теми што биле директно поврзани со потребите на жените. Редовно бил печатен и годишен календар (календар-книга), којшто опфаќал текстови и толкувања од Библијата. Покрај овие редовни информа­тивни изданија, црквата печатела книги и брошури со разновидна духовна и историска содржина.
Социјалната служба на црквата била организирана во „Дијаконија Македонија“, којашто организирала разни активности: кампови за млади, кампови за деца со посебни потреби, хуманитарна помош на самохрани мајки, социјални случаи, инвалидизирани лица и сл. „Мис Стон Центар“ бил изграден во 2000 година, а со работа почнал во 2001 година. Од кујната во „Мис Стон“ секојдневно се добивало храна за околу 150 лица. Бројот на членови во евангелско-методистичката црква во Македонија е различен. Според книгата за историјата на методизмот, тој број е 6.000. На пописот во 2002 година, како евангелисти-методисти, се попишале 1.303 луѓе.
Кукеч
Кукеч (словенечки: Kukeč) — населба во Општина Горњи Петровци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Урду
Урду (, اردو, транс. Urdū, историски Ordu) (исто така познат во родната форма како Лашкари, لشکری ) е дел од групата на централните јазици на  индоариските јазици. Јазикот е службен во Пакистан еден од 23 службени јазици во Индија. Зборовниот фонд на јазикот се развил на основа на санскритскиот, персискиот, арапскиот и турските јазици. Јазикот почнал да се создава за време на султанатот Делхи и Могулското Царство во Јужна Азија.
Научниците независно го карактеризираат јазикот како стандарден како дел од хиндистанските јазици. Граматичкиот опис на оваа статија е заснован на стандардниот урду јазик. Општо гледано, терминот урду може се однесува кон дијалекти на хиндустански отколку стандардната верзија на јазикот. Оригиналниот јазик на мугалите бил турскиот јазик, но со доселувањето во Јужна Азија го прифатиле персискиот јазик а подоцна и урду јазикот. Името на урду се верува дека доаѓа од турскиот збор ордо. На почетокот се нарекувал Забан-е-орду или јазикот на војската, а подоцна се нарекувал едноставно урду.
Стандардниот урду јазик е еден од дваетсетте најголеми јазици покрај сите јазици. Тој е еден од 23 службени јазици во Индија и е национален јазик на Пакистан.
Чука (Ново Село)
Чука — археолошко наоѓалиште во Ново Село, Општина Ново Село.
Урду
Урду јазикот често е споредуван со хинди јазикот, другата стандардизирана форма на хиндистанскиот јазик. Главната разлика помеѓу двата јазика е тоа што урду се пишува со писмото насталик и зборовите се под влијание на арапски и персиски јазик додека стандардниот хинди јазик се пишува со деванагари и зборовите се под влијание на санскритски јазик. Според одередени научници и јазичари, урду и хинди се два стандарди на еден ист јазик а од друга страна, други ги класифицираат посебно поради социојазичарички причини. .
Распространетост
Има околу 60 до 80 милиони говорници на јазикот. Според Ethnologue, Хинди е петтиот најголем јазик во светот. Според статијата на Џорџ Вебстер, Хинди/ урду јазикот е четвртиот најзборуван јазик во светот со околу 4.7% од вкупното светско население веднаш зад кинески јазик, англиски јазик и шпански јазик. Поради сличноста на урду со хинди, луѓето од двете држави можат да се разберат меѓу себе. Поради вакавата состојба лингистите ги ставаат во една група на јазици и ги нарекуваат дијасистем. Покрај јазичаричките сличности, јазиците се различни од аспект на социо-политиката. Исто така, поради теренот каде се зборува, јазиците можат да се поделат на дијалекти.
Во Индија, урду се зборува на места каде има поголем број на муслиманско население или градови кои биле дел од муслимански империи. Така јазикот во Индија се зборува во Утар Прадеш, Делхи, Бопал, Хајдерабад, Бангалор, Калкута, Мајсур, Патна, Аџемер и Ахемдабад. Некои од индиските училишта држат настава на урду јазик. Во Индија постојат над 3.000 публикации на урду од кои 405 се весници.
Во Пакистан, урду се зборува од поголемиот број на урбани жители во државата. Исто така се зборува во сите покраини во Пакистан, покрај фактот дека се зборуваат и различни јазици од урду. Јазикот се изучува до средното образование во сите училишта на Пакистан и тоа довело до зголемување на бројот на говорители на јазикот бидејќи и луѓето што ги зборувале панџаби, паштунски или синди јазиците сега го разбираат урду јазикот. Голем број зборови се воведени во урду јазикот како резултат на регионалните јазици Покрај во овие две држави, јазикот се зборува и во:
Службен статус
Урду е исто така национален и службен јазик на Пакистан. Јазикот се користи во образованието, литературата, судството итн. Покрај тоа што има многу јазици во Пакистан, урду е лингва франка во државата.
Дијалекти
Урду има четири дијалекти: дахини, пинџари, рехта и модерен урду заснован на хариболи дијалектот. Социојазичарите го сметаат урду како еден од дијалектите на хинди-урду дијасистемот.
Дахини се зборува во регионот декан во јужна Индија. Тој се разликува поради мешавината на зборови со маратски и телугу јазиците како и со арапскиот, персискиот и турскиот јазик. Кога станува збор за изговорот, најлесно се позната кога се изговара буквата "qāf" (ﻕ) како "kh" (ﺥ).
Модерниот урду јазик е форма на јазикот што се зборува околу Делхи и е дијалект што ги изгубил арапските и персиските зборови.
Зборовен фонд
Урду има богат зборовен фонд со потекло од хинди и од јазиците околни на Пакистан, така има зборови со арапско и персиско потекло. Исто така има и мал број на зборови од турско, португалско и англиско потекло. Повеќето позајмени арапски зборови имаат различно значење одошто правилното оригинално значење.
Ентрописка стапка
Во математичката теорија на веројатност, стапката на ентропија или стапката на изворна информација на стохастички процес е, неформално, временската густина на просечната информација во стохастичкиот процес. За стохастички процеси со пребројлив индекс, стапката на ентропија H(X) е граница на заедничката ентропија на n членови на процесот X_k поделено со n, кога n се стреми кон бесконечност:
кога постои граница. Алтернативно, соодветната количина е:
За силно стационарни стохастички процеси,. Ентрописката стапка може да се смета како општо својство на стохастичките извори; ова е својство на асимптотска еквиподелба. Стапката на ентропија може да се користи за да се процени сложеноста на стохастичките процеси. Се користи во различни апликации кои се движат од карактеризирање на сложеноста на јазиците, слепо одвојување на изворите, до оптимизирање на квантизаторите и алгоритми за компресија на податоци. На пример, може да се користи критериум за максимална стапка на ентропија за избор на одлики во машинското учење.
Ентрописки стапки за Марковски вериги
Бидејќи стохастичкиот процес дефиниран со Марковска верига која е несводлива, апериодична и позитивно рекурентна има стационарна распределба, стапката на ентропија е независна од почетната распределба.
На пример, за таква Марковска веригаY_k дефинирана на пребројлив број на состојби, со оглед на транзициската матрица P_{ij}, H(Y) е дадена со:
каде \mu_i е асимптотската дистрибуција на веригата.
Едноставна последица на оваа дефиниција е дека стохастичкиот процес на независни еднакво распределени случајни има стапка на ентропија која е иста како ентропијата на секој поединечен член на процесот.
Ѓорѓи Мавродиев
Ѓорѓи Мавродиев (Георги Мавродиев) — македонски физичар и професор.
Предавал механика, термодинамика и електромагнетизам, како и општа физика на останатите факултети. Објавил повеќе трудови за електричната спроводливост на гасовите и плазмата, за фазните дијаграми на тврдите тела и легурите, проучувани преку нивната дилатација, за тенките филмови и примената на сончевата енергија.
Соавтор е на повеќе средношколски учебници. За периодот 1975-1976 бил декан на ПМФ.
Капустин Јар
Капустин Јар е руски државен ракетен космодром. Се наоѓа во северозападниот дел на Астрахањската област. Полигонот е основан во 1946 година и користел за тестирање на првите балистични ракети. Името на полигонот доаѓа од населбата која се наоѓа во близина. Населбата Капустин е од градски тип, има население од 6.000 луѓе (2004) и има отворен граѓански режим. До полигонот се наоѓа и селото Знаменск во кое што се води "затворено административно-територијално образование", т.е. населба со специјален контролен режим.
Координатите на космодромот Капустин Јар се: 48 ° 50 'северна должина и 45 ° 80' источна ширина.
Сенаторска кула (Москва)
Сенаторската кула  (руски:Сенатская башня) е кула која се наоѓа во Кремљ, на Црвениот плоштад во Москва, Русија.
Кулата била изградена во 1491 година од страна на италијанскиот архитект Пјетро Антонио Солари. Името кулата го добила според изградбата на Сенаторскиот дворец во 1787 година. Пред ова, кулата немала некое посебно име. Пред кулата се наоѓа Мавзолејот на Ленин.
Кулата е висока 34 метри.
NGC 4389
NGC 4389 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4389 се споменува и како UGC 7514, MCG 8-23-28, CGCG 244-14.
Откривање
Објектот е откриен на 10 април 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4389 е од видот SBbc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 4389 има привидни димензии од 2,6' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 4389 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40537. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 75; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3456. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1408.
Дарбхане
Дарбхане ― ковница за пари, тарапана, монетарница во Турското Царство. Во Македонија имало во Солун, Сер, Кратово, Скопје и на други места.
Прав агол
Во елементарната геометрија, прав агол е агол чија ротација е четвртина кружница. Тој има 90 степени. Краците на прав агол се нарекуваат меѓусебно нормални. Внатрешниот дел од прав агол е четвртина рамнина. Прав агол:
Геометриски фигури со прав агол
Најпознатите геометриски фигури имаат еден или повеќе внатрешни прави агли. Формално, велиме дека аголот помеѓу две страни од некоја геометриска фигура е прав агол ако имаат заедничко теме и аголот формиран со него и продолжувањата на страните од него во полуправи формира прав агол.
Конструкција на прав агол
Конструкција на прав агол, односно конструкција на нормала или конструкција на симетрала на отсечка е еден од основните 7 конструкции со шестар и линијар.
За цртање на прав агол во точката А на отсечката m (види инормални прави). Нацртаната права е нормална со m, односно аголот помеѓу двете отсечки е прав агол со теме А.
Стандардна позиција
Во декартов правоаголен координатен систем, аголot α е во стандардна позиција ако темето е О(0,0), а почетниот крак е позитивниот дел од х-оска. Крајниот крак се добива по ротација за големината на α во насоката спротивен на стрелките на часовникот.
Тригонометрија
Кај прав агол, крајната точка на хипотенузата c е (0,1). Оваа точка лежи на (позитивниот дел од) y-оската. Значи крајната точка на легната (соседната) страна b e (0,0), т.е. триаголникот нема ширина и b=0. Значи спротивната страна a и хипотенузата се преклопуваат и a=1. Се разбира дека хипотенузата е полупречник c=1 (види слика).
Доказ:.
Кај негативен прав агол, односно за аголот 270°=-90° крајната точка на хипотенузата c е (0,-1). Оваа точка лежи на (негативниот дел од) y-оската. Крајната точка на легната (соседната) страна b e (0,0), т.е. триаголникот нема ширина и b=0. Спротивната страна a и хипотенузата се преклопуваат и a=-1. Се разбира дека хипотенузата е полупречник c=1 (види слика).
Jumbo (песна)
„Jumbo“ е песна од групата Underworld, којашто се појавува како трета песна на албумот Beaucoup Fish и била издадена како сингл во 1999.
Нишава
Нишава е река која тече низ Бугарија и Србија и со должина од 218 км е најдолгата притока на Јужна Морава. Изворот на Нишава се наоѓа под врвот на древната Хема или денешната Стара Планина која се нарекува Ком. Овој врв се наоѓа непосредно над денешното бугарско село Гинци, па реката се нарекува и Гинска Река, сè додека тече низ територијата на Бугарија. Во делот на Годечка котлина, реката врти кон запад, и некаде кај граничниот премин Калотина, влегува во Србија. Речниот тек на Нишава ги поврзува градовите Димитровград, Пирот, Бела Паланка, Нишка Бања и Ниш за конечно 10 км западно од градот Ниш да се спои со Јужна Морава.
Потекло на името
Се смета дека античкото име на Нишава било Navissus, па во историографијата може да се најде податок дека гградот Ниш го добил името по реката. Но научниците не се согласни за тоа дали името на реката доаѓа од келтскиот хидроним „Нова” или „Новие”, или пак името на реката е тракиско.
Низ Бугарија
Нишава извира во Бугарија под врвот Ком на Стара Планина. Изворот е во близина на границата со Србија, и затоа текот на Нишава низ Бугарија изнесува само 67 км, без големи притоки.
Бидејќи минува низ селото Гинци, реката е позната и како Гинска Река. Тече кон југ, а потоа нагло врти кон запад низ Годечката Котлина, минува низ селото Разбоиште, а потоа формира клисура. Доаѓа до селото Калотина, кое е на граница меѓу Бугарија и Србија (Калотина-Градина), и продолжува западно низ Србија.
Низ Србија
Низ Србија тече главно кон запад, и има должина од 151 км. Нишава минува низ градовите: Димитровград, Пирот, Бела Паланка, Нишка Бања и Ниш. Околу 10 км западно од Ниш (кај селото Трупале) се влева во Јужна Морава.
638 п.н.е.
638 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 638. година пред новата ера, 638. од првиот милениум п.н.е., 38. од 7 век п.н.е. и деветта од 630-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4870 и 4871 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4112 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3122 и 3123 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 115.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 638 година се протега во 1998 и 1999, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2058 и 2059 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 95 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1298 и 1297 исламска година пред хиџра.
К’шла (Коњух)
К’шла — археолошко наоѓалиште кај кратовското село Коњух. Претставува некропола од железното и римското време.
Се наоѓа на големо широко плато што се надвиснува над десниот брег на Крива Река. На североисточниот крај се надоврзува на повисоките ритчиња покрај коритото на реката. Поради загрозеноста со изградбата на железничката пруга Куманово - Деве Баир, во 1995 г. Републичкиот завод за заштита на спомениците на културата извршил заштитно ископување. Откриени се и истражени 54 гроба, од кои 8 од железното, а останатите од раноримското време.
Раноримските гробови биле вкопани во тумул, речиси целосно уништен, од кој е откриен дел од заштитниот прстен изведен од речни бајки. Имаат конструкција од тегули на „две води“ и во нив се погребувани кремирани или закопани покојници. Од гробни прилози се најдени разни керамички садови, белезици, обетки, прстени, ѓердани и друго. Овие гробови ѝ припаѓаат на северната некропола на наоѓалиштето Големо Градиште.
Николска кула (Москва)
Николската кула  (руски:Никольская башня) е кула која се наоѓа во Кремљ, на Црвениот плоштад во Москва, Русија.
Кулата била изградена во 1491 година, од страна на италијанскиот архитект Пјетро Антонио Солари. Кулата е посветена на Свети Никола. Во времето на Советскиот Сојуз, на нејзиниот врв била ставена комунистичка ѕвезда. Така, нејзината висина од 67,1 метри, денеска заедно со ѕвездата изнесува 70,4 метри.
Наводи
List of Moscow Kremlin towers
Крижевци (Горњи Петровци)
Крижевци (словенечки: Križevci) — населба во Општина Горњи Петровци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
637 п.н.е.
637 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 637. година пред новата ера, 637. од првиот милениум п.н.е., 37. од 7 век п.н.е. и осма од 630-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4871 и 4872 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4113 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3123 и 3124 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 116.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 637 година се протега во 1999 и 2000, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2059 и 2060 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 94 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1297 и 1296 исламска година пред хиџра.
Шопов Рид (Ново Село)
Шопов Рид — археолошко наоѓалиште во Ново Село, Општина Ново Село.
Претставува могила од римско време. Во непосредната близина на наоѓалиштето Чука се наоѓаат две могили со пречник во основата од околу 30 м, од кои едната е оштетена.
Трудла Малинкова
Трудла Малинкова, родена Грофиц (Trudla Malinkowa; р. во Казов) — главна уредничка на списанието Помхај бу, научна соработничка на Лужичкосрпскиот институт како и раководителка на историската секција на Српска Матица во Будишин. Живее и работи во Будишин. Авторка е на многу публикации меѓу кои можат да се споменат делата кои се фокусираат на Лужичките Срби во дијаспората (во Тексас и Суринам), за Марја Кубашец (учителка) и за лужичкосрпските споменици во Лужица. Трудла Малинкова е активна и како публицистка. Освен во Помхај бу, нејзини текстови се објавуваат во научното списание Летопис и во единственото културно лужичкосрпско списание Розхлад.
Основа за шминка
Основа за шминка е козметика во боја за кожа која се нанесува на лицето за да создаде рамномерна и еднаква боја на тенот, за да покрие недостатоци и понекогаш да го промени природниот тен на кожата.Општо,основа за шминка нанесена на тело се однесува на „боење на лице“.
Историја
Употребата на козметика за зајакнување на тенот е позната уште од антиката.„Боење на лицето“ е споменато во Стариот завет (Езекиел 23:40).Старите египјани користеле основа за шминка.Во 200 година п.н.е. древните гркинки нанесувале бело олово во прав и креда за да ја избелат нивната кожа.Се сметало за модерно грчките жени да имаат бел тен.Римјанките исто така претпочитале блед тен.И мажите ставале шминка за да го осветлат тенот на кожата.Тие користеле бело олово во прав, креда, и креми за да го осветлат тенот на кожата.Богатите Римјани претпочитале паста од бело олово која може да доведе до малформации на лицето и смрт.Кремата се состоела од животинско сало, скроб и калај оксид.Салото се правело од животински мрши при што ги загревале  мршите за да отстранат каква било боја.Калај оксидот се правел со загревање на металот калај во воздух.Животинското сало овезбедува мазна текстура а калај оксидот дава боја на кремата.
Во Средниот век во Европа се сметало за модерно жените да имаат блед тен.Грчко-Римските жени од погорните слоеви во изобилие ја покажувале бледоста.Да се има бледо лице значело да се припаѓа на побогата класа.Жена со потемен тен се сметала за жена од ниска класа.Жените носеле боја од олово или пудра растворливи во вода.Во 6-от век жените често искрварувале за да добијат блед тен.Една од најпопуларните пудри се вика Aqua Tofana (Аква Тофана), пудра за лице од арсен.Пакувањето содржело порака која ги информирала жените да ја посетат креаторката г-ѓа Тофана.Инструкциите за употреба можеле да ги добијат од неа.Таа им кажувала да нанесат пудра на нивните образи.Без да знаат дека пудрата е отровна, жените ја нанесувале пудрата на нивните образи и умирале.За време на Италијанската ренесанса многу жени носеле боја од олово растворлива во вода на нивните лица.Низ 17-от век и ерата на Елизабет, жените носеле ceruse (церуза), смртоносна мешавина од оцет и бело олово.Нанесувале и белки од јајца на нивните лица за да направат сјаен тен.Многу мажи и жени умреле носејќи шминка заснована на олово.
Во ерата на Едвард, жените носеле основа за лице и не ја избелувале нивната кожа толку многу како жените во претходните векови.
Модерната основа за лице ги повлекува своите корени од Карл Баудин од Leipzeiger Stalt театарот во Германија.Тој е пронаоѓачот на маслената боја.Сакал да ја прикрие спојката меѓу неговата перика и челото па развил паста направена од цинк, охра и свинска маст со боја на кожата.Оваа формулација била толку популарна што Баудин почнал да ја произведува на големо и така се родила првата театарска шминка.
Pan-Cake (Пен-Кејк)
Првата достапна основа за лице била Pan-Cake (Пен-Кејк) на Макс Фактор.Најпрвин била направена да се употребува во филм, глумиците биле толку запрепастени од резлутатите што Макс Фактор бил обземен од нивната побарувачка на производот за лична употреба.Пробивот во неговата формула била првата „основа и пудра во едно“, традиционално глумецот бил нашминкан со шминка заснована на масло/масло за омекнување на кожа која подоцна била покриена со пудра за да го намали одразот и да осигура дека нема да избледи или размачка. Подобро отколку масло или восок, Pan-Cake (Пен-Кејк) користела талк како основа која се нанесувала директно на кожата со навлажнето сунгерче, обазбедувала доволно покриеност (можела да биде нанесена во слоеви без тие да се стврднат на кожата) за да ја елиминира потребата од основа под неа.Ова се сметало значајно од полесна категорија и со поприроден изглед на кожата отколку стандардниот метод, оттука и големата желба на луѓето да ја покажуваат во јавност.Иако основата за лице  како шминка била широко достапна и користена во филмската индустрија употребата на козметика сè уште била некако срамна и никој не се обидувал да купува основа за лице (иако карминот, руменилото и лакот за нокти биле популарни за дневна употреба) како секојдневен производ.Фактор го патентирал производот во 1937 година, и покрај немирите во ерата Pan-Cake (Пен-Кејк) станала најуспешната козметичка компанија на сите времиња.До 1940 година, се проценувало дека една од три Северно американски жени ја имала и се шминкала со Pan-Cake (Пен-Кејк).Во февруари 2009 година сопственикот на Procter and Gamble (Проктер и Гембл) потврдил дека оригиналната формула која Фактор ја развил и ја користел самиот е сè уште непобедлива.
Боја
Бојата може да се препознае по име, број, буква или било која комбинација од овие три.Меѓутоа, за разлика од системите на Пантон или Мунсел кои се користат во уметничките и модните индустрии имињата на комерцијалните козметички производи не се стандардизирани.Ако шминкер побара ‘’ Medium Beige’’ течна пудра, резлутатот може драстично да варира од бренд до бренд и понекогаш преку различни формули во еден бренд.Козметичките компании исто така можат да ги менуваат и прилагодуваат нивните формулации и нијанси во било кое време така да без предупредување Medium Beige (Медиум беж) течната пудра која потрошувачот ја користел со години може да биде направена потемна, посветла и повеќе или помалку жолта отколку што била претходно.
Класификација на бои
Многу компании ги класифицираат нивните нијанси како Warm (топла), Neutral (неутрална), или Cold (ладна).Различните тркала на бои кои се користат меѓу уметноста и убавината се додатни на конфузијата.Традиционалната уметничка палета ја поставува линијата поделувајќи ги Ладната и Топлата преку примарна сина, додека козметичката палета ја поставува линијата преку Primary Red (примарно црвена).Па затоа на уметничкото тркало на боја Жолтата е секогаш Ладна, Црвената е секогаш Топла а Сината може да биде Неутрална(Примарна), Топла(Виолетова) или Ладна(Зелена).Спротивно на тоа козметичката палета ја класифицира Жолтата секогаш како Топла, Сината е секогаш Ладна а Црвената е или Неутрална(Примарна), Топла(Портокалова) или Ладна(Сино Црвена).Козметичката палета никогаш не се користи  на друго место освен во шминката и е многу честа во индустријата, иако голем број на професионални линии како што се Вилијам Татл, Бен Ни, Васидора, М.Е.К и дури и Макс Фактор ја користат традиционалната уметничка палета на бои.Па,Warm Beige течната пудра може да има или жолта или розова нијанса во зависност од тоа која палета ја користи креативниот директор.Треба да се забележи дека уметничката палета е дизајнирана да се користи на сликарско платно (кое е бело) спротивно од шминкерската палета која се користи на живо тело (од боја на слонова коска па до кафени тонови).
Избор
Иако повеќето уметници се препираат околу значењето на изборот на точната нијанса на тенот на носителот, намерното користење на несоодветниот тон може да го постигне саканиот ефект.Прекумерниот црвен тен може да се минимизира со користење на чиста што (значи ниту жолта ниту розова) бежово тонирана нијанса на основа за лице.Бледиот или безживотен тен може да биде оживеан со розова до црвена нијанса,зрелата кожа која ја изгубила својата боја и изгледа бледа и безживотна може да биде оживеана со чисто розова нијанса и маслинестата и пепеласта кожа може да биде оживеана со нијанса на праска.Клучен момент во одбирањето на нијанса на основа за лице е да се препознае дека нијансата во пакувањто може да не е во доволна мера за влијанието на бојата која ќе ја има на кожата, основата за лице може да биде премногу или премалку жолта во шишенцето а воопшто да не излезе жолта.
Знаме на Лаос
Знамето на Лаос е националното знаме на Лаос и било усвоено на 2 декември 1975. Ова знаме било кратко време користено од лаоското движење во 1945 година.
Опис
Знамето се состои од три хоризонтални ленти, од кои горната и долната се црвени додека средната е сина. Во средината има бел диск. Соодносот на знамето е 2:3.
Националното знаме на Лаос било усвоено на 1975 година кога државата станала демократска република. Ова е ретко комунистичко знаме кое не користи петокрака во самиот дизајн. Ова знаме го заменило оригиналното лаоско знаме кое е црвено и има слон на него. Со тоа знаме се објаснува изреката „држава на милион слонови“ и датира од 19 век.
ХК Лулео
Хокеарскиот клуб на Лулео доаѓа од истоимениот град Лулео во Шведска, и моментално се натпреварува во елитната прва шведска хокеарска лига. Клубот во сезоната 1995/96 година бил победник во шведското првенство (шампион на Шведска).
Своите домашни натпревари ги игра во арената „Коп Норботен“ со капацитет од 6.300 места за седење.
Историја
Клубот е формиран во 1977 година под името Гроко, а по две години го добива денешното име. Во 1986 година тимот на Лулео влегува во првата лига каде што и денес настапува.
Најголеми успеси на тимот се: една шампионска титула од 1996 година и трипати второ место (играње во финале) и тоа 1993, 1997 и 2013 година.
ФК Осогово (Крива Паланка)
ФК Осогово е македонски фудбалски клуб од Крива Паланка. Клубот е оформен во 1934 година, и во неговата историја неколкупати го има менувано името. При независноста на Македонија клубот го носеше името Бентос, поради спонзорот, рудикот Бентомак. Во овој клуб својата кариера ја има започнато Срѓан Захариевски.
Знаме на Катар
Знамето на Катар (علم قطر) е национално знаме на државата. Ова знаме има сооднос од 11:28 со лилава асиметрична вертикална половина со девет краци (линии) и со бела втора половина. Знамето на Катар е единственото национално знаме со ширина повеќе од двојно поголема од неговата висина
Значењето на катарското знаме е:
Знамето било официјално прифатено на 9 јули 1971 година иако многу слично знаме, скоро идентично, било користено до 1949 година. Ова знаме е слично со знамето на Бахреин, кое има помалку црвени јазли со различен сооднос на знамето.
Кошаровци
Кошаровци (словенечки: Košarovci) — населба во Општина Горњи Петровци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Кочи Ѕоѕе
Коци Ѕоѕе — роден во 1917 година во селото Негован, Леринско, Егејска Македонија. Завршил грчка гимназија во Солун. Неговото семејство се преселило во Албанија во 1930 година. Таму влегол во редовите на комунистичката партија и бил еден од нејзините најактивни членови на подрачјето на Корча. Заради својата дејност е уапсен и затворен сè до 1939 година, кога успеал да побегне. За време на Втората светска војна е еден од раководителите на комунистичкото движење во Албанија. Месец мај 1944 година е избран за заменик-претседател на Високиот совет на Албанија, и повишен во генерал-поручник. По војната е начело на Министерството за внатрешни работи, организатор на тајните служби за борба со антикомунистичкиот отпор. Исто така бил член на Политбирото и пратеник во собранието. Тој е човекот, кој бил најтесно поврзан со комунистичките водачи на Југославија и политички соперник на Енвер Хоџа. По прекинувањето на дипломатските односи меѓу Албанија и Југославија е тргнат од фукцијата начелник на МРВ. Наскоро по посетата на Москва од Енвер Хоџа ( 28 ноември 1948 година), е уапсен. На таен процес, на 11 мај 1949 година, заедно со група соработници (Темелко Кристо, Панди Кристо, Нести Керенџи) — суден од воен суд, при што му е изречена смртна казна и обесен. До ден денес не се знае каде е неговиот гроб.
Се смета дека заслуга на видните партиски функционери на некогашната Комунистичка партија, Коци Ѕоѕе, Панди Кристо и др. кои биле по потекло Македонци, е зачување правото на образование на мајчин македонски јазик за македонското малцинство во Мала Преспа и оставање на работа на Никола Беровски по истерувањето на македонските учители во 1948 година.
HD 200253
HD 200253 (BD + 35 4357, SAO 70794, HR 8051) — ѕвезда со привидна величина од 5.97, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 21:01:12,9 и деклинација +36°01′34″
Бусилци
Бусилци — село во областа Клепа, во Општина Чашка, во околината на градот Велес.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Клепа, во источниот дел на територијата на Општина Чашка, сместена на брегот на реката Бабуна, од левата страна на патот Велес-Чашка. Селото е рамничарско, на надморска височина од 250 метри. Од градот Велес, селото е оддалечено 16 километри.
Историја
Во век, Бусилци било село во рамките на Велешката каза на Отоманското Царство.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат е споменато како „Бусилци“ во турски документи од 1568 година. Името потекнува од личното име „Бусил“ или „Босил“ кој пак потекнува од името на растението босилек (лат. Ocimum basilieum), а оттаму во редуциран облик во Босилци→Бусилци. . Имајќи ја превид местополжбата на Бусилци кое е сместено во тревнати ридови со изобилна и бујна трева (поволна за пасишта), неговото име секако е поврзано со имиња на растенија, па така тоа може да се поврзе и со бусен на трева или растението бозел.
Стопанство
Атарот зафаќа површина од 11,4 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 586,7 хектари, на пасиштата отпаѓаат 406,9 хектари, а на шумите само 6,9 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Бусилци имало 155 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Бусилци имало 200 жители.
Селото е мало, на пат сосема да се расели. Во 1961 година селото броело 251 жител, додека во 1994 година само 26 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Бусилци живееле 18 жители, од кои 10 Македонци, 6 Албанци и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 15 жители, сите Албанци.
Селото Бусилци во целост е населено исклучиво со родови на Македонци од православна христијанска вероисповед, а попишаните Албанци муслимани се доселуваат во најново време од селата Горно и Долно Јаболчиште како сточари, кои овде зимуваат со овците и стоката преку зимата, но се почесто и трајно се населуваат.