cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Даница Раденковиќ
Кариера
Во сезонта 2014-15 Даница пристигнала во Полска и настапувала во Лигата Сиатковки Кобиет за клубот Музина. Подоцна заминала во екипата на Атом Трефт Сопот каде играла во наредната сезона. Во сезоната 2016-17 Даница се преселила во Азербејџан, бранејќи ги боите на клубот Колор Aзераил од Баку. Следната година се вратила во составот на Музина. Подоцна во сезоната 2018-19 се вратила во најкавлитетното италијанско првенство во екипата на Казалмаџиоре.
Црква „Воздвижение на Чесниот Крст“ - Сер
Воздвижение на Чесниот Крст (Ιερός Ναός Τιμίου Σταυρού) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Теа Ендрјус
Теа Ендрјус (Thea Andrews, р. година во Торонто, Онтарио, Канада) е македонско-канадска новинарка и телевизиска водителка за спортски и естрадни вести. Таа исто така била водител на реалити шоуа и утрински програми. Меѓу октомври 2003 и ноември 2006 година, Ендрјус била водител за неколку ESPN емисии како „Ладна пица“ (2003-2005), „Доручек кај Черчил Даунс“ (2004-2006), „Доручек кај Пимлико“ (2004-2006), „ESPY шоу на црвениот тепих“ (2005-2006), „ESPN Холивуд“ (2005-2006) и „Спортот и Холивуд“ (2006). Таа известувала за трки со коњи, универзитетски натпревари по кошарка и американски фудбал. Во сабота навечер ја водела програмата „Телевизија за момци“ на TSN во примарниот термин, како и канадската верзија на „Готвење со љубов“. Ендрјус била известувач и водител на „Естрадата вечерва“ меѓу ноември 2006 и октомври 2009 година. Била прв водител на „Маестро Шеф Канада“, како и на натпреварот во кантри пеење „Следната суперѕвезда“ на CMT. Меѓу јануари 2013 и јули 2015 година, Ендрјус ја водела емисијата „Инсајдер“.
Црква „Св. Петка“ - Турново
'''„Св. Петка“''' — православен храм кој се наоѓа во Турново, Општина Босилово.
Историја
Оваа мала црква била изградена во 2003 година, и главно се користи за крштевање. Црквата се наоѓа веднаш до црквата „Св. Ѓорѓи“.
Белоруси
Белорусите се словенски народ кој припаѓа на источнословенската група на народи и јазици. Вкупно Белоруси во светот има околу 10 000 000. Претежно живеат во Белорусија (каде сочинуваат 83.7% од населението односно 7 957 252 луѓе), а се населени и во околните поранешни советски републики. Од нив најмногу во Русија (521 443 луѓе) и  Украина (275 763 луѓе).
Белорусите говорат на белоруски јазик и се главно православни христијани.
Ларингитис
Ларингитис е инфекција на гласните жици, која ако продолжи да се развива може да има фатални последици. Ларингитисот не може да се лечи, само поминува во рок од најмалку 3 недели (ако е сосема развиен) и истиот се одвива во 6 фази:
Симптоми
Ако засипнатоста и мачнината траат подолго од една недела, може да станува збор за сериозно воспаление. Изложеност на грлото на отрови, отровни пареи или мириси може да ја влоши состојбата и да предизвика воспаление на гласните жици. Ако пак воспалението настанало поради користење на алкохол или поради хроничен бронхитис, потребна е лекарска помош. Кај помалите деца, кашлицата може да премине во голема кашлица (како лаење), а тоа може да доведе до отежнато дишење или дифтерија. Ако гласот се изгуби или пак е за неколку тонови повисок или понизок, и тоа е знак за ларингитис. Ако пак гласните жици се отечени, звуците стануваат чудни или гласот целосно се губи.
Причинители
Сè што доведува до отечување на гласните жици и предизвикува воспаление на грлото е причина за ларингитис. Освен алергиите и отровите, причинители можат да бидат и бактериите, напрегањето на гласните жици при навивање на фудбалски натпревари или пак последици од тумори (јазолчиња) на или околу гласните жици.
Гркланот и губање на гласот
Гласните жици се две затегнати нишки што се протегаат преку гркланот - комори слични на кутија во горниот дел на душникот. Воздухот предизвикува треперења кои создаваат звуци кои се преобразуваат во говор со помош на јазикот, забите и усните. Кога гласните жици се воспалени, гласот обично станува засипнат или придушен.
Лекување
Вирусното воспаление на грлото обично поминува само од себе за неколку дена без лекување. Затоа трајниот ларингитис е предупредување дека нешто друго е причина за болеста, а не само непријатен вирус кој предизвикал гребење во грлото.
Лекување со лековити билки
За да се поврати гласот, грлото треба да се исплакне со чај од жалфија (Salvia officinalis var.rubia), најквирц (Myrica spp.) или пак со кора од бел даб (Quercus alba). Тинктурата од ехинацеја секој час во текот на два дена помага за јакнење на имунолошкиот систем. Се ставаат 10 капки тинктура во чаша вода и се пијат.
Хомеопатија
Ако воспалението на грлото е последица од претерана употреба или повреда на гласните жици, се користи Arnica(6x-12x) секој ден. За ларингитис придружен со суво грло и затнатост се користи Spongia tosta(12x), 4 пати на ден. За ларингитис со сува болна кашлица која се појавува по изложеност на студено време или по првите знаци на настинка, се користи Aconite(6x-12x) на секои 2 часа.
Исхрана
Пиење многу течности, јадење големи количини на овошје и зеленчук и намалување на потрошувачката на рафинирани јаглехидрати може да го забрза заздравувањето од воспаление на грлото. За зајакнување на имунитетот се користат витамин Ц, 20.000 до 80.000 МЕ бета-каротин-витамин А на ден и лук.
Превенција
Најдобар начин за превенција на воспалението на грлото е избегнување на пренапрегнувањето на гласните жици и доволно одморање по напрегнувањето. Ако личноста е склона кон воспаленија на грлото, треба да избегнува чад од цигари и други отровни материи. Ако пак воспалението на грлото е последица од алергиска реакција на одредена храна, таа храна треба да се стави на списокот на сомнителни јадења, а потоа да се воведува една по една за да се види која храна точно ја предизвикала алергиската реакција.
Васка Петкова
Васка Милошева Петкова ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. По завршувањето на основното училиште, го продолжила своето образование во кумановската гимназија. а подоцна во Учителското училиште во Скопје. Како одлична ученичка покажала голем интерес и наклоност за читање на марксистичка литература. Се дружела со напредната младина. Учествувала во разни акции за помош на партизаните. Пред завршувањето на учебната година и самата станала борец на Третата македонска ударна бригада. Во борбите се покажала како цврст борец и со тоа станала мошне сакана од страна на соборците. Била примена и за член на КПЈ и поставена за политички комесар на чета. На 20 октомври 1944 година, била учесник во крвавата борба против побројните балисти и Германци, на реката Треска. Во оваа борба била тешко ранета и заробена. Како заробеничка бил подложена на нечовечки измачувања и малтретирања. Балистичките банди ја носеле како плен низ Тетово и Гостивар и ја малтретирале пред народот. Од тешката рана и ѕверското мачење, кон крајот на октомври 1944 година Васка починала.
Маркетинг на содржина
Маркетинг на содржина или контент маркетинг (content marketing) — техника на создавање и дистрибуција на содржина, чија цел е да остави впечаток и да создаде вредност кај целната онлајн публика. Овој маркетинг е насочен кон создавање комуникација со клиентите и градење на долгорочна доверба. Преку содржината се пренесуваат битни информации до потенцијалните потрошувачи кои добиваат јасна слика за производот.
Одлики на маркетингот на содржина
Главна одлика на овој тип на маркетинг е неговата ненаметлива комуникација со потенцијалните потрошувачи, чија цел е да ги информира и образува за да го доближи производот/услугата поблиску до нив.
Други, основни одлики на маркетингот на содржина се:
Содржина
Содржината може да биде сè:
11П/Темпел–Свифт–ЛИНЕАР
11П/Темпел–Свифт–ЛИНЕАР е периодични Семејство Јупитер комета во Сончевиот Систем.
Ернст Вилхелм Леберехт Темпел во (Марсеј) првично ја открил кометата на 27 ноември 1869 година, подоцна била забележана од Луис Свифт (Опсерваторија Ворнер) на 11 октомври 1880 година, кој што сфати дека е истата комета.
Кометата била забележана и за време на појавувањата во 2014 и 2020 година.
Блаже Тренески
'''Блаже Р. Тренески''' (12 октомври 1931, Врбјани) - македонски писател и собирач на народни творби.
Животопис
Блаже Тренески е роден на 12 октомври 1931 година, во селото Врбјани, Дебрца, во земјоделско-печалбарско семејство.
Творештво
Почетните книжевни творби на Тренески датираат од 1953 година, а позабележителен успех постигнал во 1974 година, со својата прва збирка поезија за деца, „Од виолината на штурчето“, издание на „Развиток“ од Битола. Една година подоцна, истиот издавач ја објавил неговата збирка со лирски народни песни од охридскиот крај, „Подгорум село собрано“, а во 1978 година се појавила уште една таква збирка, „Заѕвекоти герданчето“. Најпосле, во 1981 година, Тренески објавил уште една збирка со лирска народна поезија, „Стојна ситноода“, во издание на „Студентски збор“ од Скопје.
Лалола
Лалола (шпан. Lalola, „lal♂l♀“) е аргентинска телекомедија, или подобро кажано хумористична теленовела. Обижавателите на претходната серија со Kaрла Петерсон, која овде го глуми главниот лик, Ти си мојот живот, ги остави пресреќни со веста дека најзабавниот лик од истоимената серија се појавува како главен лик во нова телекомедија и тоа во лик како жена во машко тело. Серијата во Аргентина беше прикажувана на каналот Америка, но поради малата гледаност на каналот се очекуваше и мал резлутат, па така серијата се бореше со рејтинг од 10% па на крајот да опадне на 3%. Најголемата причина за ова е и терминот, бидејќи во истиот термин се емитуваат уште две популарни серии. Серијата беше прогласена за најдобра телекомедија, без разлика на постигнатиот успех.
Серијата кај нас се емитуваше на А2 телевизија.
Синопсис
Серијата започнува со приказната на Лало, познат стопанственик, водач, мачо и одличен женкар, чие хоби е да биде со убави жени и потоа да ги заразува до една за никогаш да не биде со неа. Се продолжува на тој начин сè додека една од жените не решава да му се одмазди. Станува збор за Ромина – една наивна и убава девојка, која разочарана и исполнета со грев од лагата, решава да не ги остави така нештата и да му се одмазди. Ромина пронаоѓа една вештерка да му се одмазди на Лало на најгрозниот начин. И така станува. Тој начин се состои во една магија, во која мажот се претвора во жена т.е. да се претвори Лало во Лола. На тој начин Лало ќе треба да адаптира кон животот на Лола и да го земе своето место во фирмата. Таа како секој ден во кои Лало се преслекува како Лола е многу важен, зошто му претстои една важна средба за работата, на која не може да биде отсутен. Лола прави така, и колегите ќе му поверуваат, дека е една братучеда, која поради лични прилини Лало ќе биде отсутен некое време. Така таа се запознава со Факундо, едно момче кое ќе се вљуби во Лола на прв поглед и ќе се бори за неа додека таа не му одговори. Но, тој и покрај тоа не помислува што всушност се крие под тоа тело. Малку по малку, Лало во кожата на Лола си дава сметка за вистинските работи во животот, за чувствата и за уште многу нешта, кои не ги познавал до пред некое време.
Јован X Цариградски
Јован X Цариградски — Вселенски патријарх од 5 август 1198 до април мај 1206 година.
Јован бил член на семејството Камтерови, на кое припаѓала и Ефросина Дукина Каматерина, сопруга на Алексиј III (1195–1203). Образован човек, запознаен со класичната литература, реторика и филозофија, тој бил на серија на верски позиции стигнувајќи до позицијата на хартофилакс, позиција која ја имал во моментот кога бил избран за Вселенски патријарх.
Во 1198–1200 тој разманил псима со папата Инокентиј III во врска со спорот за папоцентризмот и за филокве. Забележително е што тој го оспорил тврдењето за папоцентризмот засновано на Св. Петар, и тврдел дека потекнува од фактот што Рим бил стариот главен град на империјата. Тој се замешал во бунтовите во Цариград против апсењето на банкарот Каломиди, и го оигурал неговото ослободување, но за време на бунтот на Јован Комнин Дебелиот на 31 јули 1200 година се сокрил во креденец кога бунтовниците ја зазеле Аја Софија.
Крстосносците поставиле свој латински патријарх во Цариград, додека пак Теодоредноставно создал нов византиски патријархат во Никеја, што подоцна ќе се префрли во Цариград со остатокот на империјата во 1261 година.
Црква „Св. Недела“ - Драслајца
Света Недела — македонска православна манастирска црква  во струшкотото село Драслајца. Главна и единствена црква на Драслајчкиот мананстир. Црквата се наоѓа на излезот од селото, во близината на последните куќи, и е сместена од десната страна на патот. Црковниот двор е простран и мошне убаво украсен и уреден. На ва место има извор на вода, кој денес се наоѓа во внатрешноста на црквата. Од тој аспект оваа црква претставува една од ретките во чија внатрешност има базен со вода, која што верниците ја користат како света вода.
Камен-темелникот бил поставен во мај 1992 год. од страна на митрополит Тимотеј. Осветувањето на црквата е извршено на 17 јули 2011 год. од страна на митрополит Тимотеј.
Црквата претставува трибродна градба, чиј средиштен брод е подолг од останатите. Всушност страничните два брода составуваат една дел од црквата, кој е покриен на две води со ќерамиди и двата брода имаат мала полукружна апсида од исток. Страничните бродови на црквата се поставени на два кружни столба. Фасадата на оваа целина е украсена со камени плочки, кои на северната страна образуваат два крста, а на јужната страна има исто така два крста во чија средина се наоѓа влезот во црквата, поставен на мал мост, бидејќи на тој дел има оформена мало полукружно езерце. Меѓутоа во црквата се влегува од западната страна. Средишниот брод е подолг од другите два и во продолжението има мала купола поставена на покрив од ќерамиди на две води, а од исток е полукружната апсида во чија внатрешност се наоѓа олтарот на црквата.
Црквата е во целост фрескоживописана и во неа има поставен резбан иконостас на кој има 4 престолни икони и 13 помали поставени во вториот хоризонтален ред.
Поврзано
Галерија
Список на државни водачи во 29 година
Ова е список на државни водачи во 9 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Лава
Лавата — составена од стопен материјал кој се наоѓа во внатрешната обвивка и од парчињата кора кои се топат во одредени зони на земјата. Се состои од многу гасови како водена пареа (која обично сочинува малку повеќе од половина вкупните гасови), јаглерод диоксид, сулфурен диоксид, сулфурен водород, хлороводородна киселина, водород и јаглерод моноксид. Сите овие гасови се стопени во магмата благодарение на високиот притисок, но кога излегуваат надвор се ослободуваат како меурчиња од газиран пијалак кога се отвора шишето. Ако лавата излегува брзо, гасот се ослободува со поголема сила и ерупцијата е побурна, а ако излегува бавно гасот се ослободува полека.
Список на државни водачи во 29 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Во Селото (Бистрица)
Во Селото — археолошко наоѓалиште во битолското село Бистрица. Претставува населба од римско време. Се наоѓа во непосредната близина на селото, во нива на месен жител, каде се наоѓаат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди кои со орањето биле исфрлени на површината. Исто така има и грамади од кршен камен.
NGC 79
NGC 79 — елиптична галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Светозар Ристовски
Светозар Ристовски (р. год.) е македонски филмски режисер кој живее во Канада. Својот прв филм го снимил во 2000 година под името „Ловец“ како краткометражен филм за психата на воен снајперист. Прв филм на англиски јазик му е „Драг господине Гејси“ (2010) за американскиот сериски убиец Џон Вејн Гејси. Неговите филмови „Илузија“ и „Лазар“ имаат освоено бројни награди.
NGC 79
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 79 се споменува и како MCG 4-2-3, CGCG 479-3, NPM1G +22.0015.
Откривање
Телото е откриено на 14 ноември 1884 година од страна на Гијом Бигурдан, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 79 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 79 има привидни димензии од 0,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 21 м 2,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 22° 34' 2".
Други поделби
Проучување на NGC 79 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 126. Во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1340; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1730. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1188.
Бура (драма)
„Бура“ или „Луња“ (The Tempest) — драма на Вилијам Шекспир. Се верува дека драмата е напишана околу 1610-1611 година, а многу критичари сметаат дека е последната драма што Шекспир ја напишал сам. Дејствoто се одвива на далечен остров, каде Просперо, избрканиот војвода на Милано, користејќи илузии и манипулација, размислува за тоа како да ја врати својата ќерка Миранда на нејзиното вистинско место. Тој создава бура за да го намами својот брат Антонио, кој е сегашен војвода на Милано, иако нема право на тоа, и неговиот соучесник Алонсо, кралот на Неапол. Таму, неговите планови ја откриваат подлата природа на Антонио, избавувањето на Алонсо и бракот на Миранда со синот на Алонсо, Фердинанд.
Не постои единствен и очигледен извор кој служи како основа за приказната во „Бура“, но истражувачите пронашле паралели во „Науфрагиум“ на Еразмо Ротердамски, „Де орбо ново“ на Петар Мартир, и во изјавата од Вилијам Страхеј, кој запознал човек, очевидец на потонувањето на бродот „Морско патување“ кај Бермудските острови. Притоа, еден од говорите на Гонзало потекнува од есејот „За канибалите“ од Монтењ; и голем дел од прошталниот говор на Просперо е преземен од збор до збор од Медеја од поемата „Метаморфоза“ на Овид. Маскарадата во чин 4 се смета дека е додадена подоцна, во чест на венчавката на принцезата Елизабета и Фредерик Петти во 1613 година. Драмата за првпат е издадена во „Првото фолио“ во 1632 година.
Приказната се темели на традицијата на романтичарскиот жанр, но исто така на самата приказна влијаат трагикомедијата и кралската маскарада и можеби и „комедиа дел’арте“. Драмата се разликува од другите драми на Шекспир во нејзиното користење на построг, поорганизиран неокласичен стил. Критичарите ја гледаат „Бура“ како премногу само загрижувачка драма која често ја поврзува „уметноста“ на Просперо и театарската илузија; раните критичари го гледале Просперо како репрезентација на Шекспир и Просперовото простување со магијата го сметале како простување на Шекспир со театарот. Драмата го претставува Просперо како рационален маѓесник кој не се занимава со окултизмот и за да се докаже ова, во драмата е направено споредба помеѓу Просперо и Сикоракса. Магијата на Сикоракса е често опишана како деструктивна и ужасна, додека магијата на Просперо е опишана како чудесна и прекрасна. Во 1950-те години, со издавањето на „Психологија на колонизирањето“ од Октав Манони, „Бура“ била видена сè повеќе и повеќе низ призмата на пост-колонијалната теорија и има дури и школска статија за пост-колонијална критика наречена Калибан. Миранда обично била видена како девојка која длабоко го почитува патријахалниот ред на работите, сметајќи се себеси како потчинета на татка си.
„Бура“ не привлекувала доволно внимание пред затворањето на театрите во 1632 година и станала популарна по Реставрацијата, но само во приспособени верзии. На половината од 19 век, театарските продукции започнале да го враќаат оригиналниот текст, а во 20 век критичарите и научниците започнале значајно проучување на вредноста на драмата и ова го променило мислењето за драмата до таа мера што сега оваа драма се смета за едно од најдобрите дела на Шекспир. Драмата е адаптирана многупати во различни стилови и форми; во музиката, во најмалку 46 опери од композитори како што се: Фроментал Халеви, Зденек Фибих, Ли Хоиби и Томас Адес; во оркестарски дела на Чајковски, Артур Саливан и Артур Хонегер; во песни од различни изведувачи како што се Ралф Вилијамс, Мајкл Њуман и Пит Сигер; во литературата, како што се поемите „Со гитара“ и „До Џејн“ на Перси Биш Шели, поемата „Морето и огледалото“ на В.Х. Одн и новелите на Еме Чезаре и Маргарет Лоренс; во сликарството (Вилијам Хогарт, Хенри Фузели и Џон Еверет Миле); во кинематографијата, како што се сценскиот перформанс на Херберт Бирбум Три од 1905 година, научно-фантастичниот филм „Забранетата планета“ од 1956 и филмот „Книгите на Просперо“ на Питер Гринавеј во 1991 година.
Краток преглед
Маѓесникот Просперо, вистинскиот војвода на Милано и неговата ќерка Миранда, се заборавени на остров дванаесет години откако љубоморниот брат на Просперо, Антонио – потпомогнат од кралот на Неапол, Алонсо – го отфрла од престолот Просперо и го остава на брод со неговата тригодишна ќерка Миранда. Гонзало, кралскиот советник, тајно го полни бродот со многу храна, вода, алишта и највредните книги од библиотеката на Просперо. Поседувајќи волшебни моќи кои ги добил благодарение на долгогодишното образование и читање, на Просперо му служи дух по име Ариел, кој Просперо го спасил од дрво во кое Ариел бил заробен од вештерката Сикоракса. Просперо ја одржува лојалноста на Ариел ветувајќи му дека ќе го ослободи од должноста. Сикоракса била протерана на островот и починала пред да пристигне Просперо. Нејзиниот син Калибан, деформиран монструм и единствениот жител на островот пред пристигнувањето на Просперо, бил посвоен и одгледан од Просперо. Тој го научил Просперо како да преживее на островот, а за возврат Просперо и Миранда го учеле Калибан за религијата и нивниот јазик. Откако Калибан се обидел да ја силува Миранда, Просперо, со помош на своите моќи го направил Калибан свој роб. Како роб, Калибан започнал да ги мрази Просперо и неговата керќа, додека, Просперо и Миранда го гледаат Калибан со презир и одвратност.
Драмата започнува со Просперо, кој откако дознава дека Антонио се наоѓа на брод кој поминува блиску до островот, создава бура која го носи бродот на островот. На бродот исто така се наоѓаат и пријателот на Антонио, кралот на Неапол Алонсо, кој му помогна на Антонио да дојде на престолот, братот и синот на Алонсо (Себастијан и Фердинанд) и советникот на Алонсо, Гонзало. Сите овие патници се враќаат од свадбата на ќерката на Алонсо, Кларибел со кралот на Тунис. Просперо, со помош на своите магии, ги раздвојува патниците на неколку групи и така Алонсо, кој е разделен од Фердинанд, смета дека син му е мртов.
Од тој момент, три дејства се менуваат во драмата. Во првото, Калибан се сретнува со Стефано и Тринкуло, двајца алкохоличари, и верува дека тие се дојдени од месечината. Тие тогаш се обидуваат да кренат бунт против Просперо, бунт кој има лош крај. Во второто дејство, Просперо се обидува да воспостави љубовна врска помеѓу Фердинанд и Миранда; Фердинанд и Миранда се вљубуваат на прв поглед, но Просперо се грижи дека „премногу лесна победа ќе ја направи наградата да изгуби вредност“, и го прави Фердинанд свој слуга, лажејќи дека тој гледа на него како шпион. Во третото дејство, Антонио и Себастијан планираат да ги убијат Алонсо и Гонзало и со тоа Себастијан да стане крал на Неапол. Во ова ги спречува Ариел, по наредба на Просперо. Ариел им се појавува на „трите грешници“ (Алонсо, Антонио и Себастијан) како харпа, потсетувајќи ги на нивното предавство кон Просперо. Просперо го контролира патот по кој се движат неговите непријатели и со тоа ги привлекува се поблиску и поблиску кон себе.
Во заклучокот, сите главни ликови се наоѓаат пред Просперо, кој му простува на Алонсо. Тој исто така им простува на Антонио и Себастијан, но и ги предупредува да не направат уште едно предавство. На Ариел му е доделена задачата да создаде погодно време за патување и кое ќе ги води Алонсо и неговите сопатници (вклучувајќи ги Просперо и Миранда) назад кон кралската флота и потоа до Неапол, каде Фердинанд и Миранда ќе се венчаат. Откако Ариел ќе ја заврши оваа задача, тој ќе биде слободен. Просперо му простува на Калибан, кој е испратен да го подготви домот на Просперо, во кој Алонсо и неговата дружина се поканети на последна ноќ на островот пред да заминат. Просперо вели дека тој планира да ги забавува со неговата приказна за тоа како тој живеел на островот. На крајот, Просперо се одлучува да го скрши и закопа својот магичен стап и да ја „потопи“ својата книга со магии, и во епилогот, лишен од своите магични моќи, ја каниа публиката да го ослободи со аплауз.
Дата и извори
Повеќето научници сметаат дека „Бура“ е напишана околу 1610-1611 година и генерално е прифатено дека оваа драма е последна драма која Шекспир ја напишал сам. Научниците исто така не можат да утврдат дали оваа драма е напишана пред, подоцна или пак во исто време со „Приказната за зимата“, драма на која исто така не може да и се одреди времето кога е напишана. Едвард Блунт ја регистрирал „Бура“ во регистарот на 8 ноември 1623 година и е една од шеснаесетте Шекспирови драми кои Блунт ги регистрирал на таа дата.
Современи извори
Не постои единствен и очигледен извор кој служи како основа за приказната во „Бура“; драмата изгледа дека е составена од повеќе извори.Уште од 18 век, од самото започнување на школото кое ги истражува изворите, истражувачите пронашле извадоци во „Бура“ од „Нафрагиум“, напишана од Еразмо Ротердамски, и преводот на Ричард Еден од 1555 за „Де орбо ново“, напишана од Питер Мартр. Притоа, повеќето критичари сметаат дека „Вистинскиот извештај за бродоломот и избавување на Сер Томас Гејтс, витезот“ на Вилијам Страхеј, извештај кој е изјава од очевидец за потонувањето на бродот „Морско патување“ на островот Бермуда во 1609 година додека пловел кон Вирџинија, е земен како основен извор на Шекспир за „Бура“ поради сличностите во темата, приказната и речникот. Иако не е објавена сè до 1625 година, изјавата на Страхеј, една од неколкуте кои го објаснуваат инцидентот, е датирана од 15 јули 1610 година и критичарите велат дека Шекспир морал некаде да го види ракописот таа година. Е.К. Чејмберс го гледа „Вистинскиот извештај“ како шекспировиот „главен мотив“ за „Бура“, и современите издавачи велат дека Шекспир сигурно „преземал“ од Страхеј и Монтањ одредени делови во драмата. Но исто така има и скептицизам за наводното влијание на Страхеј. Кенет Мур тврди дека “нема сомневање дека Шекспир го прочитал „Вистинскиот извештај“ на Вилијам Страхеј, но степенот на вербалното ехо кој памфлетите го имаат е претеран. Не постои бродолом во историјата или фикцијата во кој не се спомнува делење, тонење на бродот поради товарот, сметањето на патниците за изгубени, недоволната острина на северните ветрови или пак неспособноста на патниците да се фатат за остатоците од бродот и да одпливаат до брегот“, и продолжува да вели дека „известувањето на Страхеј за бродоломот е комбиниран со мемоарите на Свети Павле и разговорите на Еразмо“.
Викторијанските антиквари Џозеф Хантер и Карл Елц го оспориле датумот на објавување (1610-1611), и ова оспорување е оживеано од Роџер Стритматер и Лин Коситцки во 2007, односно 2009 година. Тие велат дека изворите кои се пред писмото на Страхеј се совпаѓаат со шекспировите изразувања и текстови.
Друг преживеан од бродоломот, Силвестер Журден, исто така објавил извештај „Откритие на Бермудите“ датирано 13 октомври 1610 година, и Едмонд Мелоун, базирајќи ги своите аргументи на извештајот на Силвестер Журден, не се согласува со датумот на објавување (1610-1611).
Текст
„Бура“, во споредба со другите драми на Шекспир, претставува релативно мали текстуални проблеми. Текстот во својата денешна форма има едноставна историја; за првпат е објавено во „Првото фолио“ во декември 1623 година. Во ова издание, „Бура“ е првата драма во делот за комедии и притоа е првата драма со која започнува збирката. Ова издание исто така вклучува повеќе упатства за на сцената од која било друга драма на Шекспир, иако овие упатства изгледа дека се напишани повеќе за читателот отколку за глумецот. Ова ги наведува научниците да мислат дека издавачите на „Првото фолио“, Џон Хемингс и Хенри Кондел, ги додале упатствата во фолиото за да му помогнат на читателот и дека Шекспир немал намера да ги вклучи упатствата во драмата. Проучувачите исто така се запрашуваат за маскарадата во чин 4, која изгледа дека е додадена како последна, во чест на венчавањето на принцезата Елизабета и Фредерик Петти во 1613 година. Но други научници не се согласуваат со ова и сметаат дека ако се исфрли маскарадата од драмата, тоа ќе создаде повеќе проблеми.
Белендорф
Белендорф (Behlendorf) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Поетот и момчето (2017)
„Поетот и момчето“ (시인의 사랑, 2017) е јужнокорејска комедија напишана и режирана од Јанг-хи Ким.
Тап агол
Во математиката, тап агол е испакнат агол чија мерка е строго поголема од онаа на прав агол, со други зборови агол чија големина во степени е помеѓу 90° и 180° (т.е. помеѓу π/2 исклучени и π радијани).
Еквивалентен услов е неговиот косинус да биде строго негативен.
Испакнатиот агол чија големина е строго помала од прав агол се вели дека е „остар“.
За триаголник кој има еден тап агол се вели дека е „тап“.
Поврзано
Остар агол
Покраини во Руанда
Руанда е поделена на 5 покраини (intara), кои потоа се делат на окрузи (akarere) и општини (umujyi). Сè до почетокот на 2006 г, земјата се делела на 12 покраини, кога владата решила да ги прецрта границите за да се справи со проблемите што произлегуваат од геноцидот во 1994 г. Сегашните покраини се децентрализирани и имаат мултиетнички состав, како мерка за справување со поделеноста на населението по етничка линија.
Сè до 2002 г, покраините се нарекувале префектури (perefegitura).
Покраини
Покраините во Руанда се следниве:
Бјулетин (весник на ВМРО Обединета)
Бјулетин (eng. Bulletin) ― весник на Привременото претставништво на ВМРО Обединета.
Стојна ситноода
Стојна ситноода: Лирски народни песни од Охридско — книга на Блаже Тренески со лирска народна поезија од охридскиот крај. Книгата е објавена во 1981 година од издавачката куќа НИО „Студентски збор“ од Скопје, а во рамките на библиотеката „Културно наследство“.
Содржина
Збирката содржи 170 лирски народни песни, групирани во десет циклуси:
Николаус Ото
Николаус Аугуст Ото ( – ) (германски: Nicholaus August Otto) бил германски пронаоѓач и инженер кој го дизајнирал Ото-моторот - четворотактен мотор со внатрешно согорување. Ото-моторот бил пронајден во 1876 година. Иако идеите и концептот за четворотактен мотор со внатрешно согорување постоеле во времето кога Ото го развил својот пронајдок, тој бил првиот што направил практична и употреблива верзија, која е во примена и денес во речиси сите автомобили, како и во многу авиони, локомотиви, агрегати и други моторизирани уреди.
Пакт Рибентроп-Молотов
Пакт Рибентроп-Молотов - меѓународен договор - формален пакт за ненапаѓање помеѓу нацистичка Германија и Сојузот на Советските Социјалистички Републики (СССР) потпишан на 23 август 1939 година, додека во реалноста тоа било, во согласност со тајниот дополнителен протокол, додаток на официјалниот договор и вистинската цел на пактот - а тоа било поделба на териториите или наложување на автономност врз суверените држави: Полска, Литванија, Латвија, Естонија, Финска и Романија од страна на СССР и нацистичка Германија.
Беркентин
Беркентин (Berkenthin) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на Каналот Елба-Либек, околу 10 километри северозападно од Рацебург и 15 километри јужно од Либек.
Чинар
Чинар или платан (Platanus Orientalis) вид дрво кое е распространето во југоисточните подрачја на Балканскиот Полуостров, Мала Азија, Средна Азија, сè до Хималаите.
Опис
Чинарот петставува големо шумско дрво високо до 40 метри и дебело до 3 метри. Кората се лупи во вид на тенки неправилни лушпи кои опаѓаат со што се добива шарен изглед. Многу често, во понискиот дел од стеблото, кората напукнува во вид на подлабоки неправилни мали плочки. Пупките се конусни и долги до 9 мм, покриени со една покривна лушпа при што се целосно опфатени со основата на лисната дршка, поради што се гледаат по опаѓањето на лисјето. Лисната плојка е широка до 20 см., длабоко всечена на 5-7 дела и со клиновидна основа. Лисната дршка е долга до 7 см. По својата форма не се разликува лисјето од кусорастите и долгорастите. Цутењето се одвива едновремено со пролистувањето, кое се случува во текот на април. Цутовите се собрани во топчести соцутија, наредени машки и женски околу оски, со тоа што оските со машки и женски цутови е одвоени. По цутењето, машките соцутија се сушат и опагаат, а женските се развиваат во топчести соплодија и созреваат во есен, истата година. Нивниот број по секоја оска се држи 2-8, а средно 3-4. Тие се распагаат на почетокот на пролетта, следната година.
Платанот е светлољубив, топлољубив и хигрофилен вид. Оптимални услови за својот развој наоѓа по крајречните наноси, без оглед на нивниот состав и структура.
Платанот продуцира тврдо дрво кое е слично на буковото и може да најде најразлична примена.
Црвениот балон (филм од 1956)
Црвениот балон (француски: Le ballon rouge) - француски филм од 1956 година, во режија на Албер Ламорис, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Паскал Ламорис, Сабине Ламорис, Жорж Селие, Владимир Попов, итн. Во 1956 година, филмот ја добил „Златната палма“ за најдобар краток филм на Филмскиот фестивал во Кан, а во 1957 година ги добил наградата „Оскар“ за најдобро сценарио, како и специјална награда на БАФТА.
Содржина
Детето Паскал (го игра Паскал Ламорис) наоѓа црвен балон на улица и го зема со себе. Кога пристигнува дома, тој го остава балонот надвор, но балонот наместо да полета во воздухот, останува на истото место и стрпливо го чека детето. Утредента, балонот упорно го следи Паскал, а потоа влегува и во училиштето. За казна, Паскал е затворен во една просторија, но тогаш балонот го следи професорот и го вознемирува сè додека тој не се врати назад и не го ослободи детето. Меѓутоа, Паскал влегува во слаткарница и тогаш група деца му го крадат балонот. Сепак, Паскал не се предава и ги наоѓа децата, по што си го зема балонот назад. Тогаш, децата го бркаат по улиците и на крајот го стигнуваат и го уништуваат балонот. Во тој миг, сите балони во Париз излегуваат од продавниците, им бегаат на сопствениците и се собираат кај Паскал, а тој качен на нив лета над градот.
Елизабета Јончиќ
Биографија
Елизабета Јончиќ свието детство и младост ги поминала во родниот град Прилеп. Дипломира на Педагошкиот факултет при Универзитетот „Св.Климент Охридски“ – Битола на студиска програма - Македонски јазик и книжевност. Пишува поезија, проза, книжевна китика и драмски пиеси за деца и возрасни.
Основач и претседател е на Културно иновативен клуб Новаци. Иницијатор и основач е на фестивалот за детско творештво „Мост меѓу две срца“. Член е на Друштво на писатели Битолски книжевен круг, а од 2018 и негов претседател. Член е на Друштвото на писателите на Македонија од 2013 год, и Македонското научно друштво – Битола (одделение за лингвистика и литература) од 2020 год.
Живее и работи во Новаци.
Објавени дела
Објавени книги поезија:
Објавени книги книжевна критика:
Објавени пиеси за деца:
Астероиден појас
Астероидниот појас е најмалиот и највнатрешниот познат кружен ѕвезден диск во Сончевиот Систем. Околу половина од неговата маса е содржана во четирите најголеми астероиди: Церера, Веста, Палада и Хигија. Вкупната маса на астероидниот појас е приближно 4% од масата на Месечината.
Церера, единствениот објект во астероидниот појас доволно голем за да биде џуџеста планета, е околу 950 km во пречник, додека Веста, Палада и Хигија имаат просечни пречници помали од 600 км. Останатите тела се со големина на прашинска честичка. Материјалот на астероидот е толку тенко распореден што бројни вселенски летала без екипаж го поминале без инциденти. Сепак, судири помеѓу големи астероиди навистина се случуваат, и тие можат да создадат семејство на астероиди чии членови имаат слични орбитални одлики и состав. Поединечните астероиди во астероидниот појас се категоризираат според нивните спектри, при што повеќето спаѓаат во три основни групи: јаглеродни (тип C), силикатни (тип S) и богати со метал (тип М).
Астероидниот појас настанал од исконската сончева маглина како група планетезимали. Планетитезималите се помалите претходници на протопланетите. Помеѓу Марс и Јупитер, сепак, гравитационите растројувања од Јупитер ги наполниле протопланетите со премногу орбитална енергија за тие да се насоберат во планета. Судирите станале премногу бурни, и наместо да се спојат, планетите и повеќето протопланети се скршиле. Како резултат на тоа, 99,9% од оригиналната маса на астероидниот појас била изгубена во првите 100 милиони години од историјата на Сончевиот Систем. Некои фрагменти на крајот го пронашле својот пат во внатрешниот Сончев Систем, што довело до удари на метеорити со внатрешните планети. Орбитите на астероидите продолжуваат да бидат значително нарушени секогаш кога нивниот период на револуција околу Сонцето формира орбитална резонанца со Јупитер. На овие орбитални растојанија, се јавува Керквудов јаз додека тие се префрлаат во други орбити.
Стара Црква (Бистрица)
Стара Црква — археолошко наоѓалиште во битолското село Бистрица. Претставува некропола од железно време. Се наоѓа во непосредната близина на селото, од северозападната страна, и на околу 700 м западно од патот за Битола, на блага падина што се спушта кон левиот брег на Бистричка Река. Со ерозијата на земјиштето се откриени гробови градени од камени плочи - тип циста, а по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Битола.
Астероиден појас
Класи на мали тела на Сончевиот Систем во други региони се објектите блиску до Земјата, кентаурите, објектите на Кајперовиот Појас, расеаните објекти од дискот, сендоидите и објектите на Ортовиот Облак.
На 22 јануари 2014 година, научниците од ЕСА објавиле откривање, за прв дефинитивен пат, на водена пареа на Церера, најголемиот објект во астероидниот појас. Откривањето било направено со користење на далечно-инфрацрвените способности на вселенската опсерваторија Хершел. Откритието било неочекувано затоа што обично се смета дека кометите, а не астероидите „содржат млазови и облаци“. Според еден од научниците, „линиите стануваат сè понејасни меѓу кометите и астероидите“.
Историја на набљудување
Во 1596 година, Јоханес Кеплер напишал: „Помеѓу Марс и Јупитер, поставувам планета“, во неговиот Mysterium Cosmographicum, наведувајќи го своето предвидување дека таму ќе се најде планета. Додека ги анализирал податоците на Тихо Брахе, Кеплер сметал дека има преголем јаз помеѓу орбитите на Марс и Јупитер за да одговара на тогашниот Кеплеров модел каде треба да се најдат планетарните орбити.
Во анонимната фуснота на неговиот превод од 1766 година на Чарлс Боне, Контемплација за природата, астрономот Јохан Даниел Тициус од Витенберг забележал очигледна шема во распоредот на планетите, сега позната како закон на Тициј -Боде. Ако некој започне нумеричка низа на 0, а потоа вклучи 3, 6, 12, 24, 48, итн., удвојувајќи се секој пат, и додаде четири на секој број и се подели со 10, ова ќе произведе неверојатно блиско приближување до полупречниците на орбитите на познатите планети измерени во астрономски единици. Но според ова, постои една планета која недостасува помеѓу орбитите на Марс (12) и Јупитер (48). Во својата фуснота, Тициј изјавил „Но, дали Господ Архитект требаше да го остави тој простор празен? Воопшто не.“
Кога Вилијам Хершел го открил Уран во 1781 година, орбитата на планетата речиси совршено се совпаѓала со законот, што ги навело астрономите да заклучат дека мора да има планета помеѓу орбитите на Марс и Јупитер. На 1 јануари 1801 година, Џузепе Пјаци, претседател за астрономија на Универзитетот во Палермо, Сицилија, пронашол мал подвижен објект во орбита со точно полупречник предвиден со оваа шема. Тој го нарекол „Церера“, по римската божица на жетвата и покровител на Сицилија. Пјаци првично верувал дека тоа е комета, но недостатокот на кома сугерирало дека станува збор за планета.
Така, гореспоменатата шема ги предвидела големите полуоски на сите осум планети од тоа време (Меркур, Венера, Земја, Марс, Церера, Јупитер, Сатурн и Уран).
Петнаесет месеци подоцна, Хајнрих Олберс открил втор објект во истиот регион, Палада. За разлика од другите познати планети, Церера и Палада останале светлосни точки дури и при највисоките телескопски зголемувања наместо да се разрешуваат во дискови. Освен по брзото движење, тие не се разликуваат од ѕвездите.
Според тоа, во 1802 година, Вилијам Хершел предложил тие да се стават во посебна категорија, наречена „астероиди“, според грчките астероиди, што значи „ѕвездести“. По завршувањето на серијата набљудувања на Церера и Палас, тој заклучил, "Ниту називот на планетите, ниту оној на комети, не може со каква било пристојност на јазикот да им се даде на овие две ѕвезди... Тие наликуваат на мали ѕвезди толку многу што тешко може да се разликуваат од нив. Според ова, нивниот астероиден изглед, ако го земам моето име, и ги наречам Астероиди; но, резервирајќи ја за себе слободата да го сменам тоа име, доколку се појави друго, поизразено од нивната природа."До 1807 година, понатамошната истрага открила два нови објекти во регионот: Јунона и Веста. Палењето на Лилиентал во Наполеоновите војни, каде што била извршена главната работа, го завршил овој прв период на откривање.
Откривањето на Нептун во 1846 година довело до дискредитација на законот Тициус-Боде во очите на научниците бидејќи неговата орбита не била ни блиску до предвидената позиција. До денес, не постои научно објаснување за законот, а консензусот на астрономите го смета за случајност.
Изразот „астероиден појас“ стапил во употреба во раните 1850-ти, иако е тешко да се прецизира кој го измислил терминот. Првата употреба на англиски јазик се смета дека е од 1850 година на Александар фон Хумболт: "[...] за на 13 и 11 август, на снимањето ѕвезди, кои веројатно се дел од појасот на астероиди кои ја сечат Земјината орбита и се движат со планетарна брзина“. Друго рано појавување се случило во Водич за знаењето на небото на Роберт Џејмс Ман: „Орбитите на астероидите се поставени во широк појас на вселената [...]“. Се смета дека американскиот астроном Бенџамин Пирс ја прифатил таа терминологија и бил еден од нејзините промотори.
Сто астероиди биле сместени до средината на 1868 година, а во 1891 година, воведувањето на астрофотографијата од Макс Волф уште повеќе ја забрзало стапката на откривање. Пронајдени биле вкупно 1.000 астероиди до 1921 година, 10.000 до 1981 година, и 100.000 до 2000 година. Современите системи за истражување на астероиди сега користат автоматизирани средства за лоцирање на нови помали планети во сè поголеми количини.
Формирање
Во 1802 година, кратко по откривањето на Палада, Олберс му предложил на Хершел дека Церера и Палада се фрагменти од многу поголема планета што некогаш го окупирала регионот Марс-Јупитер, а оваа планета претрпела внатрешна експлозија или удар на комета многу милиони години пред тоа (Одесанскиот астроном Савченко сугерирал дека Церера, Палада, Јунона и Веста биле побегнати месечини, а не фрагменти од експлодираниот објект). Големото количество на енергија потребна за уништување на планета, во комбинација со ниската комбинирана маса на појасот, што е само околу 4% од масата на Земјината Месечина, не ја поддржува хипотезата. Понатаму, значајните хемиски разлики помеѓу астероидите стануваат тешко да се објаснат ако тие доаѓаат од иста планета. Во 2018 година, студија од истражувачи на Универзитетот во Флорида покажала дека астероидниот појас е создаден од остатоци од неколку древни планети наместо од една планета.
Планетитезималите во регионот што ќе стане астероиден појас биле премногу силно растроени од гравитацијата на Јупитер за да формираат планета. Наместо тоа, тие продолжиле да кружат околу Сонцето како порано, повремено судирајќи се. Во регионите каде што просечната брзина на судирите била превисока, разбивањето на планезималите имало тенденција да доминира над самогто насобирање, спречувајќи формирање на тела со големина на планета. Орбиталните резонанции се случиле кога орбиталниот период на објектот во појасот формирал цел број од орбиталниот период на Јупитер, вознемирувајќи го објектот во различна орбита; регионот што се наоѓа помеѓу орбитите на Марс и Јупитер содржи многу такви орбитални резонанции. Како што Јупитер мигрирал навнатре по неговото формирање, овие резонанции би го зафатиле појасот на астероиди, динамично возбудувајќи ја популацијата во регионот и зголемувајќи ги нивните брзини во однос на едни со други.
Развој
Астероидите не се примероци од примордијалниот Сончев Систем. Тие претрпеле значителна еволуција од нивното формирање, вклучувајќи внатрешно загревање (во првите неколку десетици милиони години), топење на површината од удари, вселенско атмосферско влијание од зрачење и бомбардирање од микрометеорити. Иако некои научници ги нарекуваат астероидите како преостанати планетизимали, други научници ги сметаат за различни.
Се верува дека сегашниот астероиден појас содржи само мал дел од масата на исконскиот појас. Компјутерските симулации сугерираат дека оригиналниот астероиден појас можеби содржел маса еквивалентна на Земјината. Првенствено поради гравитационите пертурбации, најголемиот дел од материјалот бил исфрлен од појасот во рок од околу 1 милиони години формирање, оставајќи зад себе помалку од 0,1% од првобитната маса. Од нивното формирање, дистрибуцијата на големината на астероидниот појас останала релативно стабилна: нема значително зголемување или намалување на типичните димензии на астероидите од главниот појас.