cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Општина Кичево
Историја
Историчарите забележале дека во близина на денешното Кичево постоел град Ускана кој се споменува во врска војувањето на македонскиот крал Персеј со Римјаните, во 170-169 година пред нашата ера. Други податоци не се познати, ниту со сигурност може да се каже каде бил и кој го подигнал.
Градот Кичево за првпат се споменува во 1018 година во една повелба на византискиот цар Василиј II, како место Кичавис кое во црковен поглед ѝ припаѓало на Охридската патријаршија и тоа по распаѓањето на Самоиловото Царство. Градот бил населен од племето Брсјаци кое претежно се занимавало со земјодели е и сточарство.
Градот Кичево го споменува и Охридскиот архиепископ Теофилакат во XI век, а меѓу пишаните извори се споменува и Кичевски триод пишуван од граматикот Георги.
По направените обиколки и првите контакти со печалбарите по Кичевските села, Пере Тошев заедно со Јосиф, во 1878 година, ја формираат првата вооружена чета на чело со Дуко Тасев, а во чии редови бил и Јордан Пиперката. Тие ќе бидат предводници на познатата Брсјачка буна во 1880 година. Исто така и на 2 август 1903 започнува востание на чело со Арсо Војвода и Јордан Пиперката, а се држат ослободени територии до 9 август кога било крваво задушено. Кичево и Кичевско дефинитивно е ослободено од петвековното ропство во 1912 година по завршувањето на првата Балканска Војна. Но, дури тогаш страдањата биле уште поголеми особено во Втората балканска војна кога населението било поделено на две страни па не се знаело на која страна и за чии интереси се гине.
Во 1919 година со Версајската Конференција овој регион припаѓа на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците кои водат систематска политика на асимилација на населението. Во неверојатно тешни услови овој регион ја дочекува фашистичката окупација 1941 година, каде поголемиот дел од Македонија ја окупираат Бугарските сили. Кичевско е окупирано од италијанската војска.
Но Кичево нема да ги изневери старите револуционерни обичаи и се одзива на повикот на КПМ за револуционерна борба за слобода, а како идеен водач се јавува Кузман Јосифоски - Питу. На 15 декември 1941 година била формирана првата партиска организација во село Карбуница.
Првото ослободување на Кичево доаѓа во 1943 година на 11 септември веднаш по капитулацијата на Италија. Во периодот сѐ до конечното ослободување во 1945 година, Кичево било ослободувано дури шест пати, а ќе остане запишано дека тој е прв ослободен град во Македонија во текот на НОВ.
Посебна гордост на градот се двајцата народни херои Мирко Милески и Миха Михајлоски, а за сите 555 паднати борци е подигнат споменик Китино Кале.
Со историскиот референдум во 1991 година на 8-ми Септември, Македонија станува независна држава, со изградба на повеќепартиски систем и пазарно стопанство, а Кичево влегува во системот на транзиција.
Демографија на стара Општина Кичево
Демографската структура на населението во Општина Кичево е мошне разновидна и интересна. Според пописот на населението во 2002 година Општина Кичево има 30.138 жители, односно се забележува пораст на населението од 9,42% во однос на претходната 1994 пописна година. Густината на населението изнесува 615,1 жител на 1 км2, 60% од населението е автохтоно, а од доселените жители во местото на вообичаено живеење 6,5% од друго место на истата општина (миграција село-град), 86,9% доаѓаат од друга општина, а 6,6% се доселени од друга држава.
Особено важен демографски податок е половата структура на населението. Во Општина Кичево, во 2002 година разликата во бројот меѓу машкото и женското население не е голема. Бројот на машката население изнесува 15,143 што претставува 50,2% од вкупното население во општината, додека пак женското население е застапено со 14,995 или 49,8%. Стапката на фертилитет во 2002 година изнесува 1,16. Просечната возраст на жените при раѓање е 25,9 години.
За оценка на природниот прираст на населението, како и за застапеноста на работоспособното или активно население, потребно е добро познавање на старосната структура на населението. Според пописот од 2002 година, просечната возраст на населението во Општина Кичево е 33,9 години. Младото население до 20 години е застапено со 30,6 %, застапеноста на населението помладо од 40 години е 61,4 %, додека пак ѓраѓаните со или над 60 години опфаќаат 12,6 % од населението во општината.
За учеството во вкупното население на основните функционални старосно-полови контингенти, бројките ни ја даваат следната слика.
Во периодот од 1994 до 2002 година настанале одредени промени во бројниот однос на населението според националната припадност. Меѓутоа и во едната и во другата пописна година преовладува бројот на македонското население, а пораснал и бројот на албанската население. Бројот на останатите етнички заедници е сличен во двете пописни години.
Во 2002 година македонското население брои 16,140 жители што претставува 53,6 % од вкупното население во општината. Во истата година албанското население брои 9202 жители или 30,5 % од вкупното население. Другите националности се помалку застапени. Турците бројат 2430 жители или 8,1 %, ромската население е застапена со 5,4 % односно бројка од 1630 жители, 76 лица се изјасниле како Власи односно тие се застапени со 0,3 %, бројот на Срби во општината изнесува 86 што претставува 0,3 %, како Бошњаци се изјасниле 7 лица, а на останатото население припаѓа бројка од 567 жители или 2,1 %.
Од следните броеви може да се види стуктурата на домаќинствата и семејствата во Општина Кичево.
Вкупниот број на домаќинства изнесува 8330 со просечен број од 3,6 членови во едно домаќинство. Од нив 7592 се семејни (едносемејни и повеќесемејни) домаќинства, а 738 се несемејни (самечки и несемејни со повеќе членови).
Во 2002 година во општината живеат 8482 семејства со 28366 членови на семејства или просечен број од 3,3 членови во едно семејство.
Според пописот од 2002 година, во општина Кичево живеат 30.138 жители од кои :
Според мајчиниот јазик, добиени се следниве резултати на пописот од 2002 :
Вероисповед на населението според пописот од 2002:
Демографија на новата Општина Кичево
По припојувањето на општините Другово, Вранештица, Зајас и Осломеј кон Кичево, општината ќе има 56.739 жители, а етничката слика изгледа вака:
Мајчин јазик на населението според пописот од 2002:
Вероисповед на населението според пописот од 2002:
Културни и природни знаменитости
Сигурно дека една од природните знаменитости на градот Кичево е реката Треска која претставува лева поголема притока на Вардар. Над Кичево се издигнува прекрасното ритче Крушино, богато со природа, чист воздух и зеленило кое претставува извонредно место за рекреација. Кичевското Кале е едно од обележјата на градот, а недалеку од Кичево се наоѓа и прочуениот Кичевски Манастир или Манастирот Пресвета Богородица — Пречиста кој во минатиот период претставувал важен центар за развојот на писменоста во овој дел од Македонија, а денес претставува прекрасно место во кое владее духовен мир облагороден од прекрасната местоположба, чистиот воздух и зеленилото. Манастирот Света Пречиста е место често посетувано од Кичевци како и од другите градови од Македонија. Интересен е и фактот што овој Манастир го посетуваат и лица од муслиманска вероисповед кои доаѓаат за да побараат здравје и среќа.
Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Кичево е Фатмир Дехари од редовите на ДУИ. Тој бил избран на локалните избори од 2017 година за мандат од четири години. Функцијата градоначалник ја извршувал и во периодот 2013-2017. Советот на општина Кичево е составен од 23 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2017-2021 се:
По март 2013 година, под општина Кичево се следниве населени места: Атишта, Арангел, Бачишта, Белица, Бериково, Бигор Доленци, Брждани, Букојчани, Видрани, Вранештица, Гарани, Големо Црско, Горна Душегубица, Горно Добреноец, Горно Строгомиште, Грешница, Длапкин Дол, Долна Душегубица, Долно Добреноец, Долно Строгомиште, Другово,Дупјани, Ехлоец, Жубрино, Зајас, Иванчишта, Извор, Јаворец, Јагол, Јагол Доленци, Јудово, Карбуница, Кичево, Кладник, Кленоец, Кнежино, Козица, Козичино,  Колари, Колибари, Крушица, Лавчани, Лазаровци, Лешница, Малкоец, Мало Црско, Мамудовци, Манастирско Доленци, Мидинци, Миокази, Ново Село, Орланци, Осломеј, Осој, Папрадиште, Патец, Подвис, Поповјани, Попоец, Пополжани, Премка, Прострање, Рабетино, Раштани, Речани-Зајаско, Речани-Челопечко, Светораче, Свињиште, Србица,  Србјани, Староец, Стрелци, Тајмиште, Трапчин Дол, Туин, Цер, Црвивци, Челопеци и Шутово
Александар Бородин
Александар Бородин (Санкт Петербург, Русија — ; Санкт Петербург) — руски композитор кој од 1862 година земал часови од Милиј Балакирев. Подгреани од националистичкото чувство, двајцата луѓе станале срцевината на група руски композитори познати како Руска петорка. Бил професор по хемија поголемиот дел од својот живот и оставил мал композициски опус, кој ги вклучува оркестарската свита „Во степите на Средна Азија“ (1880), два жичени квартета и три симфонии, од кои втората останала многу популарна. Неговата опера „Кнез Игор“, која ги содржи познатите „Половецки танци“, останала незавршена иако на неа повремено работел цели 18 години.
Радојко Аврамовиќ
Радојко „Ради“ Аврамовиќ (роден на 29 ноември 1949 година) е поранешен српски фудбалски тренер кој играл за репрезентацијата на Југославија на позицијата голман. Тој бил поранешен селектор на репрезентацијата на Сингапур и репрезентацијата на Мјанмар. Од јули 2019 година, тој бил назначен за тренер на Хоум Јунајтед.
Аврамовиќ ги прекинал студиите по право цели две години за да стане фудбалер. Играчката кариера ја започнал во ФК Борац од Чачак во Втората југословенска лига во далечната 1969 година. Во 1974 година потпишал за југословенскиот прволигаш ХНК Риека. Како победник на Купот на Југославија 1977–78 со екипата на Риека, тој играл во Купот на победниците на куповите 1978–79 на европско ниво. Го одиграл својот единствен меѓународен натпревар со репрезентацијата на Југославија во натпревар од Балканскиот куп против Грција и тоа на 15 ноември 1978 година. Тој бил избран од тренерот на Нотс Каунти, Џими Сирел, и подоцна потпишал договор со клупски рекорд од вкупно 200.000 фунти. Во 1979 година, па и подоцна, Аврамовиќ бил еден од најдобрите играчи на клубот. Тој придонел со вкупно 16 голови кога клубот на Нотс Каунти бил промовиран во тим од Првата дивизија. Тоа се случило во 1981 година или по цели 54 години од својата историја на постоење.За овој клуб Аврамовиќ одиграл 167 натпревари пред да се пресели во екипата на Ковентри Сити во сезоната 1983-1984. Во 1984 година, Аврамовиќ се вратил во Југославија и тоа во екипата на ОФК Београд каде ја одиграл својата последна сезона, помагајќи им да ја освои титулата во Втората источна дивизија. Потоа тој се пензионирал како играч на 35-годишна возраст.
Аврамовиќ од 1993 до 1998 година бил на чело на тимовите од сениорската лига во Оман. Во август 1998 година, тој бил назначен за помошник тренер на репрезентацијата на Кувајт, а како тренер на нивниот олимписки тим една година подоцна. Го водел тимот до 23 години низ азиските квалификации, па сѐ до Летните олимписки игри 2000 година. По заминувањето на Берти Фогтс во февруари 2002 година, Аврамовиќ ја презел функцијата национален селектор на репрезенатцијата на Кувајт. Тој го предводел сениорскиот тим до нивната прва титула на западноазиските игри во април, а тимот до 23 години до четврт-финалето на Азиските игри 2002 година во октомври. Во четврт финалето Кувајт загубил со резултат од 0:1 од подоцнежните освојувачи на сребрениот медал, репрезентацијата на Иран. Неговиот договор сепак бил раскинат во декември по лошиот настап на Купот на Арапските нации во 2002 година. Тој подоцна го предводел тимот на Оман Мускат клуб до титулата во Оманската лига 2002-03. Во овој клуб останал шест месеци до февруари 2003 година. Во јули 2003 година, Аврамовиќ бил претставен како тренер на репрезентацијата на Сингапур. Тој успеал да го донесе Сингапур до нивната прва меѓународна титула во фудбалското првенство на АСЕАН во 2004 година. Истиот успех со репрезентацијата на Сингапур го постигнал и во 2007, како и во 2012 година. По една деценија помината во Сингапур, Аврамовиќ се откажал од селекторската функција во декември 2012 година. Во февруари 2014 година, тој бил назначен за селектор на репрезентацијата на Мјанмар.
Во јули 2019 година, тој се вратил во Сингапур како главен тренер на екипата Хоум Јунајтед. Но, подоцна поради дијагностицирањето на болеста рак на бели дробови ја завршил својата тренерска кариера.
Клупска кариера
Аврамовиќ ја започнал својата играчка кариера со југословенскиот клуб од Втората лига ФК Борац од Чачак во 1969 година, откако ги прекинал студиите по право. Бидејќи тој не сакал да игра со глава, бил прекомандуван од централната одбранбена позиција на голманската позиција. Со клубот на Борча ја освоил титулата во Втората лига Источна Дивизија 1972-1973 година. Во 1974 година, тој потпишал за првиот лигашки клуб ХНК Риека од Риека, каде што одиграл вкупно 119 лигашки настапи и го освоил Купот на Југославија 1977-78. Како победник на Купот, Риека се квалификувала за Купот на победниците на куповите 1978–79. Во првото коло, Риека го победила велшкиот клуб Рексам со резултат 3:2 на двата натпревари и се пласирал во следната рунда. Риека одиграла нерешено против белгискиот тим КСК Беверен во второто коло на домашен терен и по нерешениот натпревар без голови во домашниот натпревар Риека примила два гола во реваншот и испаднала од натпреварувањето со вкупен резултат 0:2.
NGC 3409
NGC 3409 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Радојко Аврамовиќ
Клупска кариера
Во 1983 година, Аврамовиќ заминал за Канада за да игра за екипата на ФК Интер-Монтреал. Но, по кратко менаџерот на Ковентри Сити, Боби Гулд го убедил да им се приклучи во Првата дивизија 1983-84. Тој го одиграл својот прв натпревар во победата со 2:1 на стадионот Хајфилд Роуд над екипата на Лестер Сити. Аврамовиќ ја загубил стартната позиција на голман по голем број на голмански грешки. Таква грешка се случила против тимот на Стоук Сити. Гулд изјавил дека нема повторно да го постави Аврамовиќ на голот во интервјуто по натпреварот. По неуспехот во клубот, Аврамовиќ во 1984 година се вратил во Југославија во тимот на ОФК Белград. Таа година со тимот ја освојува титулата во југословенската Втора лига источна дивизија. Таа сезона му била една и единствена во клубот, но и последна во неговата кариера по што одлучува да се пензионира на 35 годишна возраст.
Репрезентација
Аврамовиќ го одиграл својот единствен натпревар со репрезентацијата на Југославија на 15 ноември 1978 година. Тој го одиграл целиот натпревар во кој репрезентацијата на Југославија ја победила репрезентацијата на Грција со 4:1 во Балканскиот куп.
NGC 3409
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Радојко Аврамовиќ
Репрезентација
Навод:
NGC 3409
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3409 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 3409 има привидни димензии од 1,2' х 0,2'.
Радојко Аврамовиќ
Признанија на играчот
ФК Борац Чачак
Небо од ванила (филм)
Небо од ванила (англиски: Vanilla Sky) е американски филм од 2001 година, во режија на Камерон Кроу. Главните улоги ги толкуваат: Том Круз, Пенелопе Круз, Камерон Дијаз, Курт Расел, Џејсон Ли, Тилда Свинтон итн. Овој романтичен трилер е американска обработка на шпанскиот филм од 1997 година „Отвори ги очите“.
NGC 3409
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Радојко Аврамовиќ
Признанија на играчот
ХНК Риека
Небо од ванила (филм)
Содржина
Дејвид Ејмс (го игра Том Круз) е згоден, харизматичен и успешен деловен човек од Њујорк, кој е обвинет за убиство. Тој му ја раскажува својата приказна на полицискиот инспектор Мекејб (го игра Расел), која вклучува повеќе испреплетени приказни: Дејвид е главен акционер во една фирма која ја наследил од своите починати родители; бидејќи тој се однесува неодговорно кон фирмата, одборот на директорите сака да се ослободи од него; неговата долгогодишна врска со Џули (ја игра Дијаз); неговото големо пријателство со Брајан, кој на една забава се појавува со Софија (ја игра Пенелопе Круз) во која се вљубува Дејвид; неговото лице е уништено во сообраќајна несреќа во која загинува Џули итн. Но, како што ја раскажува приказната, Дејвид не е сигурен што е вистина а што е само фантазија...
NGC 3409
Други поделби
Проучување на NGC 3409 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32470. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 325; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6075. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1012.
Радојко Аврамовиќ
Признанија на играчот
Каунти Нотс
ОФК Белград
NGC 3409
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Радојко Аврамовиќ
Почетните години
Аврамовиќ се преселил во Азија во 1991 година. Тој бил поставен да ги води тимовите од сениорската група на Оман од 1993 до 1998 година. Во август 1998 година, тој бил назначен за помошник тренер на Кувајт, а како тренер на нивниот олимписки тим една година подоцна. Тој го водел олимпискиот тим низ азиските квалификации до Летните олимписки игри 2000 година. По заминувањето на Берти Фогтс во февруари 2002 година, Аврамовиќ ја презел функцијата селектор на Кувајт. Тој го предводел сениорскиот тим до нивната прва титула на западноазиските игри во април, а тимот до 23 години до четврт-финалето на Азиските игри 2002 година во октомври, кои загубиле со 1-0 од евентуалните сребрени медалисти Иран. Сепак, неговиот договор бил раскинат во декември, кога домаќинот Кувајт не успеал да стигне до полуфиналето на Купот на Арапските нации во 2002 година. Од февруари до јули 2003 година, тој бил тренер на оманскиот клуб Мускат кој успеал да стигне до титулата во Оманската лига 2002-03.
Сингапур
Во декември 2002 година, Сингапур не успеал да ја постигне својата цел да стигне до финалето на Купот на Тајгер во 2002 година. Резултатите вклучувале пораз од 4:0 од традиционалниот ривал репрезентацијата на Малезија и тоа на Националниот стадион. Сингапур испаднал од натпреварувањето и тоа со помалата гол-разлика во групната фаза. По овие резултати тренерот Јан Б. Поулсен бил отпуштен и по шест месеци пребарување, Аврамовиќ бил назначен за тренер на Сингапур на сениорите и до 23 години тимовите, на договор за две и пол години во јули 2003 година. Фудбалската федерација на Сингапур ФАС му поставила цел да се квалификува со Сингапур на Азискиот куп во 2004 година, како и да стигне до финалето на Купот на Тигар во 2004 година. Дополнителна задача била да се освојат и Игрите на Југоисточна Азија во 2005 година. Аврамовиќ го презел водството на репрезенатацијата и на својот прв натпревар во август постигнал победата од 4:1 на меѓународниот пријателски натпревари против репрезентацијата на Хонгконг. Лавовите (популарно нааречени играчите на репрезентацијата на Сингапур) ги започнале квалификациите за Азискиот куп во 2004 година со два порази од поранешната репрезентација на Аврамовиќ, тимот на Кувајт во месец септември. Своите први бодови Сингапур ги освоил со победа и нерешен резултат со тимот на Палестина. Поразот со 2-0 од Катар во ноември ги уништил нивните надежи за пласман во финалето. Аврамовиќ по поразот и неуспехот истакнал дека треба да се стави акцент на развивање и оспособување на повеќе млади играчи во државната репрезентација.
Понудата на ФАС за нов двегодишен договор стигнала во мај 2005 година. Поради интересот за услугата на тренерот од страна на други репрезентации од Блискиот Исток и Азија, Аврамовиќ долго размислувал. Тој се жалел поради недостатокот на посилни натпреварувачки натпревари за државната репрезентација и малата поддршка за играчите од целата нација. Сепак тој останал во Сингапур. Во јуни, Аврамовиќ објавил скратен список од 40 играчи за Игрите на Југоисточна Азија кои би се одржале во месец ноември. Како дел од нивните подготовки, репрезентацијата на Сингапур учествувала на младинско првенство на АФФ У-23 што се одржало во месец септември. На овој турнир тимот на Сингапур завршил на второто место веднаш зад репрезентацијата на Тајланд. Иако тимот на Сингапур до 23 години бил составен од девет играчи кои го освоиле Купот на Тигар во 2004 година, тие не успеале да напредуваат повеќе од групната фаза на Игрите на Југоисточна Азија во 2005 година. И покрај претходните шпекулации за негово евентуално заминување од тренерската позиција, Аврамовиќ потпишал нов двегодишен договорот во месец декември.
Во 2006 година, Сингапур бил сместен во истата група со Ирак, Кина и Палестина за квалификациите за Азискиот куп 2007 година. Тие успеале да го победат тимот на Ирак со 2:0, но го загубиле следниот натпревар со само еден гол од репрезентацијата на Палестина. Иако Сингапур загубил само на голот и тоа во судиското надополнување од репрезентацијата на Кина и одиграл нерешено на реваншот дома, нивниот пораз од Ирак со 4:2 во октомври го потврдило нивното отсуство од Игрите во 2007 година. По апелот на ФАС, СНОК дозволило учество на Сингапур на фудбалското натпреварување до 23 години на Азиските игри 2006. Ова бил прв пат по 16 години фудбалскиот тим на Сингапур да биде испратен на Азиските игри. Иако Младите Лавови биле засилени со натурализираните играчи Ши Џиаји и Итими Диксон, тие не успеале да ја надминат првата пречка, завршувајќи на третото место во својата група по нерешените средби со репрезентацијата на Сирија и репрезентацијата на Индонезија и поразот од тимот на Ирак.
Сингапур бил ко-домаќин на фудбалското првенство на АСЕАН заедно со државата Тајланд. Тие ја започнале својата одбрана на титулата со нерешен резултат без голови против тимот на Виетнам на 13 јануари. Два дена подоцна, напаѓачот Но Алам Шах постигнал седум гола во рекордната победа од 11:0 над државната репрезентација на Лаос. Сингапур се пласирал во полуфиналето откако завршил на првото место во својата група. Тие се сретнале со репрезентацијата на Малезија во полуфиналето. Натпреварот завршил 1:1 и по изведување на пеналите Сингапур успеал да се квалификува во финалето. Во финалето против репрезентацијата на Тајланд кој го немале победено цели 30 години, успеале да победат со резултат од 2:1 во првиот натпревар, тим што го немале поразено во натпреварувачки натпревар 30 години, во финалето. Тие го победиле Тајланд со 2-1. Ова се случило на 31 јануари. Тајланд водел во Бангкок на вториот натпревар со резултат од 1:0, но подоцна тимот на Сингапур постигнал гол и успеал резултатот да го изедначи. Овој натпревар завршил со резултат од 1:1, и со вкупни 3:2 Сингапур успеале да го освојат турнирот. Со овој натпревар, Сингапур поставил серија без загубен натпревар од вкупно 15 натпревари под водство на тренерот Аврамовиќ што датира од турнирот во 2004 година и ѐвкупниот рекорд на турнирот од 17 натпревари без пораз кој важел од 2002 година.
Ждрепката за третото квалификациско коло за Светското првенство го сместила Сингапур во друштво на репрезентациите на Узбекистан, Саудиска Арабија и Либан, а натпреварите започнале во месец февруари 2008 година. И покрај двете победи над Либан, разликата во квалитетот била очигледна во поразот на домашен терен од Узбекистан со резултат од 3:7. Подоцна Сингапур загубил и од Саудиска Арабија и повторно од Узбекистан со резултати од 3:0, 1:0 и 2:0. Бранењето на титулата Сингапур на АФФ Сузуки Купот 2008 го започнал со совршени резултати во групната фаза, забележувајќи победи над репрезентацијата на Камбоџа, Мјанмар и ко-домаќинот Индонезија. Првиот полуфинален натпревар против репрезентацијата на Виетнам завршил нерешено без голови. Сингапур подоцна во вториот натпревар загубил од тимот на Виетнам и така не успаеале да го освојат турнирот.
Сингапур бил сместен во групата Е од квалификациите за Азискиот куп 2011 заедно со репрезентациите на Тајланд, шампионот на Западна Азија од 2008 година Иран и второпласираниот тим на Јордан. Сингапур бил поразен со резултат од 6:0 на гостувањето кај Иран во јануари 2009 година, но подоцна го победиле Јордан со резултат од 2:1 на домашен терен. Сингапур загубил со резултат од 3:1 од Тајланд во градот Каланг во ноември. На возвратниот натпревар го победил тимот на Тајланд со резултат од 1:0. Понатамошните порази од репрезентациите на Иран и Јордан, на почетокот на 2010 година го сместиле Сингапур на дното во групата. Аврамовиќ сметал дека неуспехот на тимот да се квалификува за Азискиот куп во 2011 година било негово најголемо разочарување како тренер на репрезентацијата. Следната задача за тимот на Сингапур била АФФ Сузуки Купот во декември 2010 година. Сингапур доживеал шокантно нерешен резултат со 1.1 со репрезентацијата на Филипините за освојување на првото место во групата Б. Затоа и подоцна му била потребна победа против тимот на Мјанмар. Сингапур успеал да го победи Мјанмар со резултат од 2:1.
По разочарувачкиот крај од Сузуки купот поради извештаите за лоша дисциплина кај играчите, ФАС одлучил комплетно да го распушти и повторно од почеток да го создаде државната репрезентација, при што претседателот на ФАС Заинудин Нордин изјавил дека само четири или пет играчи ќе останат во новиот тим. Аврамовиќ, сепак, повикувал на внимателност при изборот на играчи за државната репрезентација. Во провизорниот тим од 33 играчи објавен за пријателските и претстојните квалификации за Светското првенство, тринаесет играчи ги добиле на своја прва покана, додека осум играчи од тимот кои настапувале на Сузуки Купот во 2010 година биле отстранети. ФАС ги прецизирал наредните цели и тоа да се стигне до третото коло од квалификациите за Светското првенство и да се обезбеди најмалку финале на Купот Сузуки за 2012 година. Сингапур одиграл нерешено против традиционалниот ривал репрезентацијата на Малезија во второто коло од квалификациите за Светското првенство 2014 година. На 23 јули 2011 година, Сингапур ја победил Малезија со 5:3 на стадионот Јалан Бесар. Лавовите успеале да одиграат со Малезија нерешено 1:1 во Куала Лумпур на гостински терен. Со вкупен резултат 6:4 тимот отишол во следното коло. По извлекувањето на третото коло Сингапур бил сместен во иста група со репрезентациите на Ирак, Јордан и Кина. Сингапур ги загубил сите натпревари и завршил на дното во групата, постигнувајќи само два гола, а примајќи притоа дури дваесет. Поразот од 7:1 од Ирак во февруари 2012 година довело до остри повици до тренерот Аврамовиќ за да се повлече од тренерската позиција. И покрај тоа што добил две тренерски понуди, Аврамовиќ одлучил да остане на селекторската функција. На 11 април 2012 година, Сингапур паднал на најниското рангирање на ФИФА во историјата на репрезентацијатаа и тоа на 158 место. Лошата серија на репрезентацијата продолжила и со дополнителни порази на пријателските натпревари од тимовите на Малезија и Филипини. Поразот од Филипини бил прв по цели 40 години.
Во октомври 2012 година, било објавено дека Аврамовиќ и ФАС постигнале заеднички договор дека неговиот ангажман нема да биде продолжен, без оглед на настапот на тимот на Купот на АФФ Сузуки во 2012 година. Репрезентацијата на Сингапур била извлечена во иста група, а тоа била групата Б со ко-домаќините Малезија, Индонезија и Лаос. На 21 ноември, ФАС го објавила финалниот состав на тимот од 22 играчи, при што Аврамовиќ избрал само пет одбранбени играчи за турнирот. Сингапур го започнал турнирот со победа од 3:0 над бранителот на титулата Малезија. И покрај поразот со 1:0 од Индонезија во следниот натпревар, Сингапур успеал да го освои првото место во групата со тесната победа од 4:3 над репрезентацијата на Лаос. Полуфиналната пресметка ги спротивставила репрезентациите на Сингапур и таа на Филипините. Првиот натпревар во градот Манила завршил нерешено. Во реваншот, Хаирул Амри го постигнал единствениот гол на натпреварот за да му овозможи на својот Сингапур да игра во финалето. Во финалето репрезентацијата играла против тимот на Тајланд, и двете репрезентации биле дотогаш по трипати освојувачи на тој турнир. Сингапур на домашен терен успеал да направи разлика и да победи со резултат од 3:1. Тоа се случило на 19 декември. Пред реваншот, тренерот Аврамовиќ ги потврдил претходните информации дека сепак по крајот на турнирот ќе се повлече од тренерската позиција. Иако Тајланд победил со гол во Бангкок три дена подоцна, вкупната победа од 3:2 го потврдила Сингапур како рекорден 4-кратен победник на Купот. Ова била вкупно трета победа на тренерот Аврамовиќ на тој турнир. По завршувањето на Сузуки купот, ФАС најавила заминување на Аврамовиќ како национален селектор.
Мјанмар
Во февруари 2014 година, Аврамовиќ бил назначен за национален тренер на Мјанмар со договор на една година и половина. На 17 октомври, Фудбалската федерација на Мјанмар објавила дека се разделуваат со Аврамовиќ и дека на негово место доаѓа Герд Зајсе, кој го предводел Мјанмар на Светското првенство за играчи до 20 години во 2015 година.
Хоум Јунајтед
Во јули 2019 година,Аврамовиќ бил назначен како главен тренер на екипата на Хоум Јунајтед. Сепак, неговиот ангажман бил одеднаш скратен должина од 1 месец. Причината била дијагностифицирањето на болеста рак на белите дробови. Неговата оставка била конечен крај за неговата славна тренерска кариера.
Приватен живот
Аврамовиќ ја запознал својата сопруга Братислава во летото 1973 година, а се венчале две години подоцна. Таа се откажала од кариерата како професионален психолог за да може да го придружува својот сопруг во Англија кога потпишал за тимот на Нотс Каунти. Заедно имаат еден син и двајца внуци.
Аврамовиќ заболел од рак на белите дробови во 2019 година, со што ја завршил својата тренерска кариера како фудбалски стручњак и продолжил да се лекува во родната земја, Србија.
Тренерски почести
Кувајт
Клуб Мускат
Сингапур
Мјанмар
Индивидуални достигнувања
Музеј на играчки (Истанбул)
Истанбулскиот музеј на играчката (турски: İstanbul Oyuncak Müzesi) е мал музеј посветен на детски играчки. Музејот е сместен во областа Ѓозтепе, Истанбул, Турција. Музејот бил основан од страна на турскиот поет и романописец, Сунај Акин, во 2005 година. На 23 април, националниот празник на Турција, бил отворен и музејот во истата година. Во моментот во него се наоѓаат околу 4.000 играчки по потекло од Турција и странство. Голем дел од експонатите датираат од пред двесте години.
Алшар
Алшар — рудник на планината Кожуф во кој за првпат е откриен талиумовиот минерал лорандит.
Историјата на рудникот
Историјата на Алшар започнува уште од времето на античка Македонија, преку римскиот период и Османлиското Царство до денес. Историјата на рудникот Алшар е многу интересна, но малку позната и документирана. Станува збор за рудник што има особено голема традиција. Минерали од Алшар се најдени и во археолошките остатоци на Стоби. Во пишувани документи рудникот Алшар се споменува во турските дефтери од 1481 година. Во овој документ, кој се однесува на Рожденскиот атар (селото Рожден е во близина на Алшар), се споменува годишниот приход на турскиот султан кој изнесувал 13.380 акчиња, од кои 1.500 акчиња се дел од продажбата на арсенската руда од Алшар. Во текот на XV и XVI век регионот бил добро развиен како резултат на дејноста во рудникот Алшар.
Следни податоци за работата на рудникот се среќаваат во документи од 1877 година, кога почнала да се формира и рударската населба Мајден. Во тој период Алшар бил даден под концесија на англиско-француска компанија со седиште во Солун, а работите во рудникот ги надгледувал инженерот Шарто. Во почетокот во рудникот биле вработени 500 работници. Денес, во долните делови на селото Мајден се забележуваат траги од старата сепарација на арсенската руда. Вака издробената и сепарирана руда со каравани со коњи и маски се транспортирала во Солун, а оттаму со воз во топилниците во Фрајберг, Германија. Токму од тие вагони биле земени и првите примероци во кои било откриено присуството на минерали на талиум (крај на XIX и почеток на XX век). За време на Балканските и Првата светска војна рудникот престанал со работа.
Геолошки истражувања
По Втората светска војна рудникот бил главно геолошки истражуван, а редовно експлоатирање не било воведено. Истражувањата до 1965 година резултирале со откривање количество руди на антимон, арсен и на талиум. При истражувањето е утврдено постоење на талиум во концентрации од 0,11-0,22%, посебно во северниот дел на наоѓалиштето наречено Црвен Дол.
Во почетокот на 1980-тите за минералите од Алшар (особено за минералот лорандит) се заинтересирал и американскиот астрофизичар Мелвин Фридман, од аспект на употреба на талиумските минерали од Алшар како детектори на неутрината по потекло од Сонцето.
Опсада на Кандија
Опсадата на Кандија (современ Ираклион, Крит) — воен судир во кој османлиските сили го опседнале градот кој бил под контрола на Венеција. Опсадата траела од 1648 до 1669 година, или вкупно 21 години, и таа е втората најдолга опсада во историјата по опсадата на Сеута; сепак, Османлиите на крајот победиле и покрај отпорот на Кандија.
Долгото времетраење на опсадата и трошоците за османлиската страна може да се припишат на помагањето во падот на Отоманското Царство, особено по Големата турска војна.
Позадина
Во 17 век, моќта на Венеција на Медитеранот опаѓала како што растела отоманската. Република Венеција верувала дека Османлиите ќе користат каков било изговор за да продолжат со натамошни непријателства.
Во 1644 година, витезите од Малта нападнале отомански конвој на пат од Александрија кон Цариград. Тие слетале во Кандија со пленот, во кој бил вклучен и поранешниот главен црн евнух на Харемот, кадијата од Каиро, и аџии кои патувале кон Мека.
Како одговор на тоа, 60.000 отомански војници предводени од Јусуф-паша се истовариле на венецијански Крит додека Венеција сметала дека се упатуваат кон Малта. Наместо тоа, Османлиите изненадувачки удриле против Крит во јуни 1645 година, опседнувајќи и окупирајќи ја Ла Канеа (денешна Хања) и Ретимо (Ретимно). На секој од овие градови му биле потребни два месеци за да се освои. Помеѓу 1645 и 1648 година, Османлиите го окупирале остатокот од островот и се подготвувале да го заземат главниот град Кандија.
Опсада
Опсадата на Кандија започнала во мај 1648 година. Османлиите три месеци го опсадувале градот, го прекинале снабдувањето со вода и ги прекинале морските патишта на Венеција кон градот. Тие го бомбардирале градот во следните 16 години, но со мал ефект.
Венеција добила поголема помош од другите западноевропски држави по Пиринескиот договор од 7 ноември 1659 година и последователниот мир меѓу Франција и Шпанија. Сепак, Варшавскиот мир (август 1664) ослободил дополнителни османлиски сили за акција против Венецијанците во Кандија.
Во 1666 година, обидот на Венеција за повторно заземање на Ла Канеја не успеал. Следната година, полковникот Андреја Бароци, венецијански воен инженер, пребегнал кај Османлиите и им дал информации за слабите точки во утврдувањата на Кандија. На 24 јули 1669 година, француска копнена/морска експедиција под команда на Франсоа де Бофор не само што не успеала да ја крене опсадата, туку и го загубила заменик-предводникот на флотата, Ла Терез, француски воен брод тежок 900 тони вооружен со 58 топови, по случајна експлозија. Оваа двојна катастрофа била погубна за моралот на бранителите на градот. Покорени од нивните неуспешни напори за помош и загубата на толку вреден воен брод, Французите ја напуштиле Кандија во август 1669 година, оставајќи го капетанот генерал Франческо Морозини, командантот на венецијанските сили, со само 3.600 способни луѓе и малку резерви за одбрана на тврдината. Затоа, тој ги прифатил условите и му се предал на Ахмед Ќопрулу, големиот везир на Отоманското Царство на 27 септември 1669 година. Меѓутоа, неговото предавање без претходно да добие овластување од Венецијанскиот сенат го направил Морозини контроверзна личност во Венеција неколку години потоа.
Како дел од условите за предавање, на сите христијани им било дозволено да ја напуштат Кандија со се што можат да носат. Во исто време, Венеција го задржала поседувањето на Грамвуса, Соуда и Спиналонга, утврдени острови кои ги штителе природните пристаништа каде венецијанските бродови можеле да застанат за време на нивните патувања до источниот Медитеран. По падот на Кандија, Венецијанците донекаде го компензирале својот пораз со проширување на нивните територии во Далмација.
Предложен напад за биолошка војна
Податоците добиени од Архивата на Венецијанската држава, а се однесуваат на операција организирана од венецијанските разузнавачки служби, опишуваат план чија цел е да се укине опсадата со заразување на отоманските војници со чума; тоа требало да се направи со напад врз нив со течност направена од слезините на жртвите. „Иако планот беше совршено организиран, а смртоносната мешавина беше подготвена за употреба, нападот на крајот никогаш не беше извршен“. Според еден научник од американскиот Национален одбранбен универзитет, овој напад претходно бил непознат за историчарите на биолошката војна сè додека не бил објавен во декември 2015 година.
Во фикцијата
Опсадата на Кандиа е интегрален дел од позадината на историскиот роман „Примерок на столбот на прстот“, каде што значаен протагонист е венецијански ветеран од таа опсада и неколку настани на заплетот стануваат јасни преку опсежните ретроспективи на настаните во Кандија.
Пресуда (македонски филм)
„Пресуда“ - македонски филм од 1977 година. Го режирал Трајче Попов, а сценариото го напишал Јово Камберски.
Улоги
Останати улоги ▼
Ајмарски јазик
Ајмарски јазик (Aymar aru) — дел од групата на ајмарски јазици зборувани од ајмарите на Андите во Јужна Америка. Тој е еден од ретките индијански јазици со преку милион говорници. Јазикот, заедно со кечуа и шпански, е службен јазик во Перу и Боливија. Исто така јазикот се зборува и во Чиле и Аргентина.
Потекло на поимот
Според старата теза за потекло на зборот, зборот „ајмара“ потекнува од зборовите хаја (jaya) што значи „стар“ и мара (mara) што значи „години“ или „време“, но оваа традиционална теорија не е прифатена помеѓу јазичарите. Според денешните толкувања за потеклото на името, зборото потекнува од името на етничка група која се нарекувала „ајмараес“ ви регионот Апуримак. Сепак не е целосно прифатена ниту оваа теорија.
Клиц (Саксонија-Анхалт)
Клиц (Klietz) — општина во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија.
Инџарли
Инџарли (Πολύσυκο, Полисико)' — село во Општина Бук во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 53 километри североисточно од градот Драма и на 9 километри северно од центарот на општината, Бук.
Селото се наоѓа на надморска височина од 252 метри.
Историја
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.
Демографија
Во 1940 година селото е испуштено од евиденција. Селото во пописот од 1951 година броело 62 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 74 жители, во 1971 година имало 31 жител, додека во 1991 година имало 18 жители. Денеска, населението на селото е 15 жители според пописот од 2011 година.
Ница
Ница (Nice; Niça [класичен облик] или Nissa [нестандардно], Nizza или Nizza Marittima, Νίκαια, Nicaea) — петти најнаселен град во Франција, по Париз, Марсеј, Лион и Тулуза. Урбаната област на Ница се протега надвор од административните граници на градот со население од околу еден милион и зафаќа површина од 721 км2. Сместен на југоисточниот брег на Франција на Средоземното Море, Ница е вториот најголем француски град на средоземниот брег, веднаш зад Марсеј.
Градот е наречен Nice la Belle (окситански: Nissa La Bella), што во превод значи Убавата Ница, а исто така е името на неофицијалната химна на Ница, напишана од Меника Рондели во 1912. Ница е главен град на департманот Приморски Алпи и втор најголем град во регионот Прованса-Алпи-Азурен Брег по Марсеј.
Површината на денешна Ница се протега на „Тера Амата“, археолошко наоѓалиште во кое се најдени докази за многу рано користење на оганот. Околу 350 п.н.е., Грците од Марсеј основале постојана населба и ја нарекле Никеја, по божицата на победата Ника. Низ вековите, градот бил заземан многупати од разни освојувачи. Неговата стратешка местоположба и пристаништето значајно придонеле за неговата поморска сила. Низ вековите бил владение на Савоја, потоа станал дел од Франција помеѓу 1792 и 1815, кога бил вратен на Пиемонт-Сардинија до неговото повторно припојување кон Франција во 1860.
Природната убавина на Ница и нејзината умерена средоземна клима им го привлекло вниманието на богатите Англичани во втората половина на XVIII век, кога голем број на благороднички семејства ги поминувале нивните зими овде. Главното градско шеталиште крај морето, Англиската променада (француски: Promenade des Anglais) го добило своето име во име на посетителите на градот. Сега со декади, сликовитата околина на Ница не ги привлекува само оние во потрага по одмор, туку и оние кои бараат инспирација. Чистиот воздух и пријатното светло особено ги привлекле некои од најдобрите сликари, како Марк Шагал, Анри Матис, Ники де Сен Фал и Арман. Нивните дела се прикажани во многуте градски музеи, вклучувајќи ги музејот „Марк Шагал“, музејот „Матис“ и музејот „Бо-Арт Жил Шере“. Ница го има вториот најголем хотелски капацитет во земјата и е еден од најпосетените градови, посетувајќи го над 4 милиони туристи секоја година. Градот го поседува третиот најпрометен аеродром во Франција по двата аеродрома во Париз. Таа е историски главен град на Грофовството Ница (француски: Comté de Nice).
Основање
Првите населувања во областа на Ница датираат од пред приближно 400.000 години; археолошкиот предел Тера Амата ја покажува првата употреба на оган и изградба на куќи, како и наоѓалишта на кремен кои датираат од пред 230.000 години. Ница (Nicaeа) веројатно била основана околу 350 година п.н.е. од страна на Грците од Марсеј и била наречена „Никеја“ во чест на победата над Лигурците (Ника е грчката божица на победата). Градот набрзо станал едно од најпрометните трговски пристаништа на лигурскиот брег; но имал голем соперник во римскиот град Цеменелум, кој продолжил да постои како засебен град до времето на ломбардските инвазии. Урнатините од Цеменелум сега се наоѓаат во Симје (Cimiez), денес округ на Ница.
Ран развој
Во VII век Ница се приклучил на Џеновската лига основана од страна на градовите во Лигурија. Во 792 година градот ги поразил Сарацените; но во 859 и повторно во 880 година, Сарацените го ограбиле и запалиле и за време на поголемиот дел од X век останале владетели на околните земји.
Во текот на средниот век, Ница учествувала во војните и историјата на Италија. Како сојузник на Пиза била непријател на Џенова, и кралот на Франција и царот настојувале да го потчинат градот; но, и покрај тоа, градот ја задржал својата слобода. За време на XIII и XIV век, градот повеќепати паднал во рацете на грофовите од Прованса, но на крајот останала независна, иако била поврзана со Џенова.
Ница и Савоја
Во 1388 година градот прифатил да биде под заштита на грофовите на Савоја. Ница директно или индиректно учествувала во историјата на Савоја, сè до 1860 г.
За време на борбата меѓу Франсоа I и Карло V била направена голема штета од страна на армиите кои ја напаѓале Прованса; чума и глад во градот владееле неколку години. Во 1538, во соседниот град Вилнев-Лубе, двајцата монарси потпишале десетгодишно примирје, со посредство на папата Павле III.
Во 1543, Ница била нападната од обединетите османлиско-француски сили на Франсоа I и пашата Хајрудин Барбароса; иако жителите пружиле отпор на нападот кој следел по ужасното бомбардирање, тие биле принудени на крајот да се предадат, а на Барбароса му било дозволено да го ограби градот и да одведе 2.500 заробеници. Чумата повторно се појавила во 1550 и 1580.
Во 1600, Ница била на кратко преземена од војводата од Гиз. Со отворањето на пристаништата за сите народи и објавувајќи целосна слобода на трговија (1626), на трговијата на градот ѝ бил даден голем поттик, а благородните фамилии учествувале во трговските претпријатија.
Заземен од страна на Катина во 1691 година, Ница била одново вратена на Савоја во 1696; но, во 1705 била повторно запоседната од страна на Французите и следната година биле уништени тврдината и бедемите.
Со договорот од Утрехт во 1713 градот повторно е вратен на војводата од Савоја, кој со истиот договор станал Крал на Сицилија. Во мирните години кои следеле подоцна бил изграден „новиот град“. Од 1744 до Ахенскиот мир (1748), Французите и Шпанците повторно стануваат владетели. Во 1775, кралот, кој во 1718 го заменил суверенитетот на Сицилија за Кралството на Сардинија, ги уништил сите слободи на комуната. Освоено во 1792 од страна на армиите на Првата Француска Република, Грофовството Ница продолжило да биде дел од Франција сè до 1814 година; но потоа било вратено на Кралството Сардинија-Пиемонт.
Француска Ница
По Торинскиот договор склучен во 1860 година помеѓу кралот на Сардинија и Наполеон III, грофовството повторно и за последен пат било отстапено на Франција како територијална награда за помошта на Французите во Втората италијанска војна за независност против Австрија, по која Ломбардија била обединета со Пиемонт-Сардинија. Отстапувањето било потврдено на регионален референдум од страна на 25.000 од вкупно 30.700 избирачи во корист на припојувањето кон Франција. Савоја била предадена на француската круна на сличен начин. Џузепе Гарибалди, роден во Ница, силно се противел на отстапувањето кон Франција (тврдејќи дека тоа не било направено со „универзално“ гласање) и во 1866 имало уште попопуларни немири во градот, поддржани од страна на „Гарибалдини“ во корист на соединувањето на Ница со Италија. Италијанските иредентисти ја сметале Ница како едно од нивните главни националистички барања, заедно со Истра, Далмација, Корзика и Тренто. Во 1942-1943 година, градот бил окупиран и управуван од страна на Италија за време на Втората светска војна.