cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мутимир
Доаѓање на власт и војна со Бугарите
Конфликтот веројатно се случил помеѓу 852 и 873 година. Ферјанчи во своите коментари кон Порфирогенитовите дела пишувал дека конфликтот бил помеѓу 852 (почетокот на владеењето на Борис) и 867 година (почетокот на владеењето на Василиј I Македонецот (867-886)), Живковиќ се определува за 853/854 година, Станојевиќ замислил дека се случил по 864 година, Златарски проценил дека до конфликтот дошло на самиот почеток на владеењето на Борис, додека Рансиман престојот на бугарските мисионери во Цариград во 860 година ги поврзал со овој конфликт. Проценките кои конфликтот го сместуваат по 873 година, како онаа на Веселиновиќ, дека бил околу 880 година се помалку сигурни. Сигурно е дека во моментот на конфликтот:
Наводот на Порфирогенит за српскиот подарок дел од историчарите не го споменуваат или не го толкуваат (Веселиновиќ, Станојевиќ), Живковиќ, врз основа на преводот што го наведува, извел заклучок дека Мутимир всушност ја признал врховната власт на Борис Михајло, но повторно оваа идеја била побиена внатре во самиот документ, во кој параграфот за Властимир завршува со тврдењето дека „архонтот на Србија никога  не бил потчинет на архонтот на Бугарија.“  Исто така Мутимир го победил Борис во војна, така да е ирационално да се претпостави дека победникот ја признал власта на победениот. Поверојатно е дека помеѓу Србија и Бугарија бил воспоставен сојуз отколку вазален однос, а Ферјанчиќ смета дека нема причина да се сметаа дека самиот подарок бил однапред договорен и го толкува како потврда за пријателството остварено при склучувањето на мирот
Конфликт со браќата
Се чини дека набргу по склучувањето на мирот со Бугарија дошло до судир меѓу браќата, а од судирот ДесаМутимир излегол како победник. Помладите браќа ги заробил и ги испратил кај бугарскиот владетел да ги чува, додека кај себе го задржал синот на Гојник Петар, кој тогаш сè уште бил дете.
Порфирогени, како причини за конфликтот, ја наведува желбата на Мутимир да ја има целокупната власт за себе. Историчарите, воглавно, не се занимавале со подлабоките причини за овој конфликт, туку само ги пренесувале списите на царот. Сепак, Тибор Живковиќ смета дека причината која ја навел Порфирогенит не е точна, бидејќи секогаш делните кнезови секогаш се побунувале и се обидувале да дојдат до власт (Деса (1153-1155, 1162 - 1165 ), Немања ((1165/ 1166 - 1196 ), а никогаш тоа не го правел врховниот владетел. Тој овој судир го толкува како судир на византиско и бугарско влијание во Србија, како оној кој ќе следи по соборувањето на Петар Гојниковиќ во 917 година. Со мировниот договор, Мутимир станал сојузник на бугарскиот хан Борис, наместо власта на византискиот цар, која ја признал порано. Оваа промена била негативно прифатена во Цариград, така што Византија се обидела преку неговите помлади браќа да изврши промена на државната политика во Србија, а тоа можело да доведе до војна меѓу браќата.
Задржувањето на Петар во Србија секако имало за цел да го обезбеди Мутимир од евентуалните нови напади на Стројимир и Гојник. Фактот дека покрај себе не го задржал синот на Стојмир Клонимир, може да се толкува само со фактот дека тогаш сè уште не е роден, туку дека се родил во Бугарија. Него подоцна Борис Михајло го оженил со една бугарска принцеза, со која го добил синот Часлав ( 933 - околу 960).
Борис Михајло околу 864 година го прифаќа христијанството од Византија, но тешкотиите за Византија со Бугарите не престанале. Бугарите му се обратиле на папата во 866 година барајќи од него да именува црковен старешина за Бугарија. Во 870 година Византија морала да се согласи да именува посебен архиепископ за Бугарија и тој да биде прв во рангот помеѓу византиските архиепископи. Привременото опаѓање на бугарската моќ и подемот на Византија доведуваат до фактот дека Мутимир можеби потпаднал под заштита на византискиот цар, можеби уште во 864 година, но секако не подоцна од 867 или 868 година. Кога Арапите го опседнале Дубровник и некои други градови на јадранскиото море во 867 година убровчани побарале заштита од царот. Василиј I (867-886) испратил голема флота која ги протерала Арапите, но и ги убедила српските владетели дека е поразумно да се биде сојузник со византискиот цар отколку да се биде во конфликт со него. Веројатно во врска со тие нови односи, единственото визаниско мисионерство упатено кон србите било околу 870 година. Извештајот за него се наоѓа во житието на свети Герман, кој во тоа време ги привршувал работите за завршетокот на манастирот посветен на Богородица (манастир Кушница во источна Македонија). Тој останал без средства за да ги плати работниците, но наместо него ги платиле царските пратеници Неофит и Никола, кои се враќале од мисионерството меѓу Србите. Не се знае што правеле кај Србите, но Житието тврди дека тие се движеле низ источна Македонија и Тракија и дека престојувале во континентална Србија или кај приморските кнежевства. Најверојатно поради нив Мутимир најдоцна до 870. бил потврден од византискиот цар како легитимен владетел на Србија. Постои шанса дека не му се обратиле на Мутимир, туку на некој кнез од Панонија со исто име.
Последиот податок за кнезот Мутимир е забележана во 873 година во едно писмото кое папата Јован VIII (872-882) го упатил до словенскиот кнез Мутимир, кој денес се идентификува со Мутимир Властимировиќ. Почетниот успех на Моравско-панонската мисија на Кирил и Методиј и добивање на благослов од Папата за нејзиното продолжување довеле до обновување на Панонската архиепископија, чие седиште порано беше во Сирмиум, а нејзин архиепископ станал Методиј. Во писмото од 873 година, папата побарал од Мутимир да му се потчини на епископот Методиј. Извесно е дека папата Мутимир во 873 година го сметал за христијански владетел, т.е. покрстен. Така јасно е дека во времето на кнезот Мутимир, пред 873 година, било извршено Покрстувањето на Србите. Од друга страна, црковните седишта во окружувањето на Мутимир биле Котор, Дубровник, Сплит и Задар - тие биле во 873 година под Цариградската патријаршија и надвор од црковната власт на Рим. Црковно седиште најблиску до Мутимир најверојатно било во Сирмиум. Не е познато што одлучил Мутимир, но сигурно е дека моравско-панонската мисија и словенското богослужение во средна Европа пропаднале во 885 година со смртта на Методиј.
Ако е точна претпоставката дека почнал да владее околу 851 година, последниот многубожечки и прв христијански владетел на балканските Срби, Мутимир, владеел околу четири децении. Сигурно е дека починал околу 891 година, а го наследил неговиот најстар син Прибислав (891-892). Покрај него, Мутимир имал и двајца помлади, а претходно споменати, синови Бран и Стефан.
Христијанизација
Србите ги крстиле цариградските мисионери, кои ги испратил Василиј I, по што Мутимир го признал византиското сизеренство. Најверојатно е дека за времето на владеењето на Коцељи (861-872 / 4) постоела врска помеѓу Србија и Моравија. Постои веројатност дека некои од учениците на Кирил и Методиј стигнале до Србија во 870 година, поради што дошло до употреба на христијански имиња. Првата српска црква била основана во центарот Рас, во близина на денешниот град Нови Пазар на реката Ибар. Црквата на Светите апостоли Петар и Павле во Рас може да датира уште од 9 или 10 век. Епископот бил воспоставен набргу по 871-та година за време на владеењето на Мутимир, и бил дел од општиот план за основање на бискупија во словенските земји, кој го потврдиле цариградските катедрали во 879 - 880 година.
Мутимир и понатаму продолжил да ја одржува комуникацијата со источната црква, сè додека папата Јован VIII предложил да му се признае надлежноста на бискупијата од Сирмиумската жупанија, во писмо од мај 873  година.
Никејско Царство
Никејското Царство — најголемото од трите византиски грчки држави–наследнички, основани од аристократијата од Византиското Царство кое побегнало кога Цариград бил окупиран од западноевропските и венецијанските сили за време на Четвртата крстоносна војна. Основано од династијата Ласкариди, постоело од 1204 до 1261 кога Никејците го вратиле Цариград и повторно го формирале Византиското Царство.
Основање
Во 1204 ГОДИНА, византискиот цар Алексиј V Дука побегнал од Цариград откако градот бил нападнат од крстоносците. Теодор I Ласкарис, зет на Алексиј III Ангел, бил прогласен за цар, но тој исто така побегнал, во Никеја (денешен Изник) во Витинија, откако сфатил дека ситуацијата во Цариград е безнадежна.
Латинското Царство, кое било основано од крстоносците во Цариград, имало слаба контрола врз поранешните византиски територии, и држави–наследнички на Византија се појавиле во Епир и Трабзон (Трапезунт), како и во Никеја, иако Трапезунт се осамостоил како независна држава неколку недели пред падот на Цариград. Никеја, сепак била најблиску до Латинското Царство и била во најдобра позиција да се обидува повторно да го обнови Византиското Царство.
Теодор Ласкарис не бил веднаш успешен, бдејќи бил поразен кај Поеманенум и Пруса (денешна Бурса) во 1204 година, но успеал да освои поголем дел од Анадолија откако латинскиот цар Балдуин I морал да се брани од напад од бугарскиот цар Калојан. Теодор исто така ја поразил војската од Трапезунт, како и други помали соперници, со што дошол на чело на најсилната држава – наследничка. Во 1206 година, Теодор се прогласил за цар во Никеја.
Голем број на примирја и сојузи биле склучувани и растурани во следните неколку години бидејќи државите – наследници на Византија, Латинското Царство, Бугарите и Селџуците од Икониум (Конија) (чија територија се граничела со Никеја) воделе војни меѓу себе. Во 1211 година, кај Антиохија во долината Меандер, Теодор сопрел инвазија од Селџуците, кои го поддржувале враќањето на Алексиј III на власт. Загубите претрпени кај Антиохија довеле до пораз од страна на Латините кај реката Риндакус и губењето на Мизија и крајбрежјето на Мраморното Море со Договорот од Нимфеј.
Теодор се обидел да го докаже неговото барање на царскиот престол со назначување на Цариградски Патријарх во Никеја. Во 1219 година, тој се оженил со ќерката на латинската царица Јоланда од Фландрија, но умрел во 1222 година и бил наследен од неговиот зет Јован III Дука Ватац.
Проширување
Во 1224 година, латинското Солунско Кралство, било освоено од Епирското Деспотство, но Епир потпаднал под бугарска контрола во 1230 година. Бидејќи Трапезунтското Царство не било доволно моќно, Никеја била единствената преостаната византиска држава и Јован III ги проширил териториите до Егејското Море. Во 1235 година, склучил сојуз со Иван II Асен од Бугарија, со што му се овозможило да го прошири своето влијание над Солун и Епир.
Во 1242 година, Монголите ја нападнале селџучката територија источно од Никеја и иако се загрижил дека можат да го нападнат следно, тие ја елиминирале заканата од Селџуците. Во 1245 година, Јован стапил во сојуз со Светото Римско Царство преку бракот со Констанца II од Хоенштауфен, ќерка на Фридрих II. До 1248 година, Јован ги победил Бугарите и го обиколил целото Латинско Царство. Тој продолжил да освојува територии од Латините сè до неговата смрт во 1254 година.
Повторното освојување на Цариград
Во 1260 година Михаил го започнал нападот на Цариград, нешто што неговите претходници не успеале на го направат. Тој склучил сојуз со Џенова, а неговиот генерал Алексиј Стратегопул поминал неколку месеци надгледувајќи го Цариград, за да може да испланира напад. Во јули 1261 година, поголемиот дел од латинската војска била ангажирана на други места, па Алексиј успеал да ги убеди чуварите да ги отворат вратите на градот. Штом влегле внатре, тие ја запалиле венецијанскиот кварт (бидејќи Венеција била непријател на Џенова и била најодговорна за заземањето на градот во 1204 година).
Михаил бил признат како цар по неколку недели, со што Византиското Царство повторно било создадено. Ахаја била за брзо време освоена, но Трапезунт и Епир продолжиле да постојат како независни византиски држави. Царството исто така се соочило со нова закана во Османлиското Царство, кое се издигнало и ги поразило Селџуците.
Војска
Никејското Царство било составено од најнаселениот грчки регион на Византија, со исклучок на Тракија која била под латинска/бугарска власт. Како такво, царството било способно да собере војска со добар број на војници во својот зенит (20000 војници) – оваа бројка постои во записи од војните водени против крстоносните држави.
Никејците продолжиле некои аспекти од војската на Комнините, но без бројот на ресурси со кој располагале Комнините, Никејците не можеле да соберат толкав број, ниту пак тие војски да го имаат квалитетот на војските кои царот Мануил и неговите претходници ги имале. Западна Мала Азија имала излез на море, со што била побогата од останатите држави кои настанале по освојувањето на Цариград и низ текот на годините станала најмоќната држава во регионот, но само за краток период.
Список на реки во Тирингија
Список на реки во Тирингија, Германија:
Миозин
Миозин е тип на контрактилна белковина, наречена и филамент, кој учествува во мускулната контракција.
Список на ледени гребени на Антарктикот
[[Податотека:Antarctica ice shelves.svg|мини|Поголеми ледени гребени на Антарктикот:
Ова е список на ледени гребени на Антарктикот.
Ледените гребени се припоени кон голем дел од антарктичките брегови. Зафаќаат вкупна површина од 1.541.700 км2. Гребените се наведени од лево надесно, почнувајќи западно од Источниот Антарктик:
Црква „Св. Мина“ - Гарниково
Свети Мина — урната главна селска црква во селото Гарниково.
Црквата е сместена под селото. Пред две децении оваа црква се урнала од дотраеност и поради негрижа, а само дел од иконите биле пренесени во црквата „Св. Димитрија” во Кавадарци.
Историја
Црквата била изградена во 1837 година, што го дознаваме од зачуваниот натпис кој се наоѓал над западната врата од надворешната страна на црквата.
Пред две децении селската црква се урна од дотраеност и поради негрижа. Непосредно по уривањето црквата имаше страотна и морничава глетка: купишта од камења, греди, остатоци од таваници, икони под урнатините, делови од иконостасот со кандила кои висат, фрески расфрлани по подот со малтерот кој се одлепил од ѕидот. Тоа што можеше да се прибере беа иконите кои беа однесени во Кавадарци во црквата Св. Димитрија.
Архитектура
Според својата архитектурна форма била трикорабна градба со нагласен среден кораб што се надвишувал над страничните. На западната страна имало нартекс, кој се одвојувал од наосот на црквата со два реда колони. Црквата имала и отворени тремови на јужната и западната страна, додека камбанаријата била во урнатини уште пред уривањето на црквата.
Фрескоживопис
Црквата била целосно фрескоживописана во 1877 година од страна на зографот Крсте Зограф од Велес, напишана во ктиторскиот натпис на црквата.
Фрескоживописот во црквата потекнувал од два временски периоди: олтарната апсида и горните партии на наосот, во главниот кораб, биле од 1837 година, кога била подигната црквата, а другиот - во долните зони и оној во тремот бил од 1877 година.
На западната фасада било насликано Второто пришествие Христово (Страшниот суд). Во олтарната апсида била насликана Богородица Ширшаја со по еден ангел од левата и десната страна, а во нишата на проскомидијата ликот на Христос. Во наосот на црквата над седиштето на северниот ѕид имало неколку сцени: Бесење Јудино, Христос пред Пилат, Бичување Христово, Распетие Христово и други. Втората зона од северниот ѕид ги претставуваше композициите Јуда дава согласност, Тајната вечера, Предавство Јудино и други. На јужниот ѕид во првата зона било насликано Оплакување Христово, Воскресение Христово, Жртва Аврамова и Св. Атанасиј. Во втората зона беа насликани композициите: Воскресение Лазарево и Влегување во Ерусалим (Цветници).
На една икона каде што е претставена Св. Мина во нејзиниот долен дел има натпис: „Анастасија иконописател от село Крушево в лета 1840".
Верона
Верона (Verona) — град во Северна Италија. Верона е вториот по големина град после Венеција. Верона светски е позната како место каде што се одвива Шекспировата драма Ромео и Јулија, во чија чест се уредени повеќе места во градот, поради тоа уште се нарекува и „Град на романтиката“. Римската арена во Верона од 1 век е една од најголемите и најдобро сочуваните. Можела да прими 22,000 гледачи, а и денеска се користи за разни приредби. Во Верона, покрај останатото, секоја есен се одржува и најголемиот светски саем на Каменот.
Историја
Пошироката област на Венеција била населено уште во времето на праисторијата. Околу 300 п.н.е. година оваа област паднала под власт на Римјаните. Иако античка Верона немала исклучително значење меѓу староримските градови, во Верона останале многу солидно сочувани градби, арени и неколку градски капии.
Демографија
Според проценките од 2010 година во Верона живееле 263.964 жители. Во 2008 година во Верона живееле околу 270.000 жители, што е 2,5% повеќе од пред еден век. Верона има и значително приградско подрачје, со кое брои околу половина милион жители. Според податоците од 2009 година во Верона 87% биле Италијанци. Најголемата имигрантска група доаѓа од еврпските нации (најголемата од Романија): 3.60%, Јужна Азија: 2.03%, Потсахарска Африка: 1.50%. Во градот претежно има Римокатолици, но поради имиграцијата сега има и Православни Христијани, Муслимани и Хиндузи.
Спорт
Градот има два професионални фудбалски тима. Историски, главниот тим на градот бил ФК Хелас Верона, којшто сега е во втората дивизија на лигата Серија А. Другиот тим ФК Кјево Верона, моментално игра во Серија А. Тимот ФК Хелас Верона го освоил Италијанското првенство во сезоната 1984/1985, со што им се овозможи учество во Европскиот куп следната година. Верона е дом на одбојкарскиот тим Марми Ланза Верона (сега во Серија А1), рагби тимот Френклин и Маршал Кус Верона (сега во Серија А1), и кошаркарскиот тим Скалигера Баскет (сега во Легаду).
Градска архитектура
Верона е град со голема историја. Во градот се сочувани неколку антички градби (арени, градски капии).
ПФК ЦСКА Москва
Во 2005 година ЦСКА го освоил Купот на УЕФА како прв руски тим кој освоил европска титула. Во 2009 година станале и првиот руски тим кој ја преминал групната фаза во Лига на шампиони,
Тубулин
Тубулин — натсемејство на глобуларни белковини или еден од членовите на ова натсемејство. Алфа- (α-) и бета- (β-) тубулините полимеризираат во микротубули, кои се главна компонента на еукариотскиот цитоскелет. Микротубулите учествуваат во мноштво на важни клеточни процеси, вклучувајќи го процесот на митоза.
Кај еукариотите постојат шест членови на тубулинското натсемејство, иако не сите се присутни во сите еукариотски видови. И α- и β-тубулините имаат маса од околу 50 kDa, која е приближна на масата на актинот (~42 kDa). Меѓутоа, тубулинските полимери (микротубулите) се многу поголеми од актинските филаменти, што се должи на нивната цилиндрична форма.
Долго време се мислело дека тубулинот е специфичен за еукариотските организми и дека го нема кај прокариотите. Сепак, во поскоро време, докажано е дека некои прокариотски белковини се хомологни (сродни) на тубулинот.
Карактеризација
Тубулинот е карактеристичен по еволутивно сочуваниот GTPаза белковински домен, Tubulin/FtsZ.
Овој GTPaза белковински домен се наоѓа во составот на сите еукариотски тубулини, како и во бактериската белковина TubZ, во aрхејската белковина CetZ и во белковинската фамилија FtsZ која е распространета кај бактериите и археите.
Микротубули
α- и β-тубулинот полимеризираат во динамични микротубули. Кај еукариотите, микротубулите се една од главните компоненти на цитоскелетот, кој учествува во многу важни клеточни процеси, како што се структурна поддршка на клетката, внатрешноклеточен транспорт и сегрегација на хромозомите.
Микротубулите се формираат од димери на α- и β-тубулинот. Овие подединици имаат изоелектрична точка помеѓу 5,2 и 5,8, и се со слабо кисел карактер. Секоја од подединиците има молекуларна маса од околу 50 kDa.
За да изградат микротубули, димерите на α- и β-тубулинот врзуваат GTP и се прикачуваат за (+) крајот на микротубулите. β-тубулинската подединица е изложена на плус крајот на микротубулата, додека α-тубулинската подединица е изложена на минус крајот на микротубулата. По инкорпорација на димерот во микротубулата, молекулата на GTP, врзана за β-тубулинската подединица, хидролизира во GDP по пат на интердимерни контакти во микротубулниот протофиламент. GTP молекулата врзана за α-тубулинската подединица не хидролизира во текот на целиот процес. Стабилноста на димерот во состав на микротубулата зависи од тоа дали β-тубулинската подединица е врзана за GTP или GDP. Димерите кои имаат врзано GTP имаат тенденција да се врзуваат за микротубулите, додека димерите кои имаат врзано GDP имаат тенденција да се одделуваат од микротубулите; затоа GTP циклусот е од суштинско значење за динамичната нестабилност на микротубулите.
Бактериски микротубули
Хомолози на α- и β-тубулинот биле идентификувани во родот на бактерии Prosthecobacter. Тие се означуваат како BtubA и BtubB, за да се истакне дека станува збор за бактериски тубулини. Тие покажуваат хомологија и со α- и со β-тубулинот. Иако структурно се многу слични на еукариотските тубулини, тие поседуваат неколку специфични одлики, како што се склопувањето без помош на шаперони и слабата димеризација. Испитувањата со криогена електронска микроскопија покажале дека BtubA/B формира микротубули in vivo и дека овие микротубули се состојат од само пет протофиламенти, за разлика од еукариотските микротубули, кои обично содржат тринаесет. Последователните in vitro истражувања покажале дека BtubA/B градат четириверижни „мини-микротубули“.
Клеточна делба кај прокариотите
Белковината FtsZ се наоѓа во речиси сите бактерии и археи, каде што учествува во клеточната делба. Тој гради прстен во средината на клетката која се дели и учествува во регрутирањето на други компоненти на дивизомот, групата на белковини кои заедно вршат констрикција на клеточниот ѕид за да се добијат две клетки-ќерки. In vitro, FtsZ може да полимеризира во цевки, плоснати формации и прстени, а in vivo тој формира динамични филаменти.
Белковината TubZ учествува во сегрегацијата на мал број на копии на плазмиди за време на бактериската клеточна делба. Оваа белковина формира структура која е необична за тубулински хомолог; две спирални филаменти кои се завиени еден околу друг. Ваквата структура можеби е оптимална за извршување на функцијата, бидејќи несродната белковина ParM, кој исто така учествува во сегрегација на плазмидите, има слична структура.
Клеточна форма
Кај плеоморфните халобактерии, белковината CetZ учествува во промената на клеточната форма. Кај видот Haloferax volcanii, CetZ гради динамични цитоскелетни структури кои се потребни за преобразување на клетката од плочеста форма во стапчеста форма со пливачки мотилитет.
Еукариотски тубулини
Тубулинското натсемејство содржи шест фамилии: алфа-(α), бета-(β), гама-(γ), делта-(δ), епсилон-(ε) и зета-(ζ) тубулини.
α-Тубулин
Поттипови на човечки α-тубулин се:
β-Tубулин
Сите лекови за кои е познато дека се врзуваат за човечки тубулин се врзуваат за β-тубулинот. Тука спаѓаат паклитакселот, колхицинот и винка алкалоидите, од кои секој има различно сврзно место за β-тубулинот.
Класа III β-тубулинот е елемент на микротубулите, со експресија исклучиво во невроните, и се користи како специфичен идентификатор за неврони во нервно ткиво. Тој многу побавно се врзува за колхицинот од други изотипови на β-тубулинот.
β1-тубулинот, понекогаш наречен класа VI β-тубулин, е најдивергентниот тубулин на ниво на аминокиселинска низа. Неговата експресија кај луѓето се јавува исклучиво во мегакариоцитите и тромбоцитите, а веројатно игра важна улога во формирањето на тромбоцитите.
Катанинот е белковински комплекс кој ги „сече“ микротубулите на местото на β-тубулинските подединици, а е неопходен за брзиот транспорт на микротубулите во невроните и кај растенијата.
Поттипови на човечки β-тубулин се:
γ-Тубулин
γ-Тубулинот е неопходен за нуклеацијата и поларната ориентација на микротубулите. Тој главно се среќава во центрозомите и во телцето на половите на делбеното вретено, бидејќи тоа се местата каде е најинтензивна нуклеацијата на микротубулите. Во овие органели се наоѓаат неколку γ-тубулини и други белковински молекули, во комплекси познати како γ-тубулински прстенести комплекси (γ-TuRCs), кои хемиски го имитираат (+) крајот на микротубулите и на овој начин овозможуваат врзување на микротубулите. γ-Тубулинот, исто така, бил изолиран и како димер, а и како дел на γ-тубулински мал комплекс (γTuSC), кој по големина е помеѓу димерот и γTuRC. γ-Тубулинот е најдобро проучениот механизам за нуклеација на микротубули, но некои истражувања покажале дека одредени клетки се способни да се прилагодат на неговото отсуство.
Поттипови на човечки γ-тубулин се:
Членови на γ-тубулинскиот прстенест комплекс се:
δ и ε-Тубулин
Делта (δ) и епсилон (ε) тубулинот се наоѓаат во центриолите, а може да играат улога во структурата и функцијата на центриолите. Тие не се толку добро проучени како α- и β-тубулините.
Човечки гени за δ- и ε-тубулин се:
ζ-Тубулин
Зета-тубулинот е присутен во многу еукариоти, но го нема кај плаценталните цицачи.
BtubA/B
Белковините BtubA/B се среќаваат во некои Verrucomicrobia бактериски видови од родот Prosthecobacter. Нивниот еволутивен однос кон еукариотските микротубули е нејасен, иако тие можеби биле пренесени од еукариотски во прокариотски домаќин по пат на хоризонтален пренос на гени.
TubZ
Белковината TubZ била идентификувана во видот Bacillus thuringiensis, каде игра улога во одржување на плазмидите.
CetZ
CetZ се наоѓа во археите Methanomicrobia и Halobacteria, каде игра улога во менувањето на клеточната форма.
Фармакологија
Тубулините се цел на антиканцерозните лекови, како што се винка алкалоидите  винбластин и винкристин,  и паклитакселот. Анти-гихт лекот колхицин се врзува за тубулинот и го инхибира формирањето на микротубулите, со што се спречува подвижноста на неутрофилите и се намалува воспалението.
Посттранслациони модификации
Кога станува инкорпориран во микротубулите, тубулинот акумулира голем број на посттранслациони модификации, од кои многу се уникатни за овие белковини. Овие модификации вклучуваат детиронизација, ацетилација, полиглутамилација, полиглицилација, фосфорилација, убиквитинација, сумолација и палмитолација. Тубулинот е исто така склон на оксидативна модификација и агрегација за време на акутна клеточна повреда.
Градиште (Шестево)
Местоположба
Тврдината е сместена на врвот на мал рид, на кратко растојание источно од Шестево. Пристапот до неа е мошне тежок и возможен само низ премин од северна страна на замокот, што ја прави важно и недостапно утврдување.
Историја
Групи проучуваања на тврдината направил истакнатиот археолог Николаос Муцопулос, кој утврдил дека средновековната тврдина се темели на постара римска населба. Римската ѕидина била укрепена со кула во времето на големите градежни потфати на Јустинијан I во VI век. Може да станува збор за тврдината Лагис (Λάγης), која стои на долгиот список на Прокопиј Кесариски за тврдините на Јустинијан во Македонија и останала непрепознаена.
Следното сведоштво, кое веројатно се однесува на таа тврдина, е на Георги Акрополит, кој ги опишува судирите помеѓу армиите на Никејското Царство и епирскиот деспот Михаил II Комнин, кој им се приклучил на Норманите. Во 1259 г. се одиграла решавачка битка меѓу никејската и норманската армија. Таа е позната како Пелагониска битка, но започнала со судир кај Бориловата Шума (Βορίλλα λόγγος). Тројца византиски историчари — Георги Пахимер, Георги Акрополит и Никифор Григора ја нарекуваат Битка кај Костур и некои историчари сметаат дека таа се водела во малата долина северно од езерото, близу старата тврдина Лонга.
На крајот на византискиот и почетокот на османлискиот период на подножјето на ридот, 3 км западно од Тиолишта, е создадено селото Л’ка. Тоа село е напуштено пред 1880 г. поради свлечишта и поплави од реката која се спушта од Вишени, како и поради зулумите на албанските банди.
Опис
Внатре има напречни ѕидови кои ја двојат тврдината на две нивоа. На југоисточниот крај се остатоците од црквата, мала базилика со внарешен двор одзади. Откриени се многу фрагменти од керамика и стаклени садови, водоводни цевки, два гроба и метални предмети како ножеви, стрели и накит.
Гимнастика на Летните олимписки игри 2016 – трамбулина за жени
Формат на натреварување
Натпреварувањето се состои од две фази: квалификации и финале. Во овалификациите, гимнастичарките изведуваат две рутини: задолжителна и доброволна. Резултатите за двете рутини се собираат, и најдобрите осум гимнастичарки се пласираат во финалето. Финалето се состои од една рутина, а квалификациските резултати не се пренесуваат.
Распоред
Сите саатници се по месно време (UTC−3).
АГ2Р Ситроен Тим
АГ2Р-Ла Мондијал (Ag2r-La Mondiale; кратенка на екипата според UCI: ALM, порано АГ2Р Превојанс) — француска професионална велосипедска друмска екипа, која настапува во рамките на Светската турнеја. Нејзини спонзори се групата АГ2Р, француска осигурителна компанија и пензиски фонд и групата Ла Мондијал, француски меѓународен пензиски фонд и осигурување на недвижности.
Мирча Елијаде
Мирча Елијаде (Mircea Eliade; во  —  во ) — историчар на религијата, писател, филозоф и професор на Чикашкиот универзитет, водечки толкувач на религиите, воспоставува парадигми во проучувањата на религиите што важат и денес. Неговата теорија за хиерофаниите ги дава основите на религијата и го дели човековото искуство на свет и световен простор и на време. Меѓу неговите најзначајни придонеси во проучувањето на религиите е неговата теорија за Вечното враќање, според кое митовите и ритуалите не одаваат само почит на хиерофаниите туку и учествуваат во нив.
Неговата литерарна работа припаѓа на жанрот на фантастиката и на автобиографскиот роман. Негови најдобри дела се Бенгалси ноќи, Летни ноќи ("Забранета шума"), Изабела и ѓаволските води и Роман за кратковидот адолесцент, романите Госпоѓица Кристина и Младост без младост и кратките раскази Тајната на д-р Хонигбергер и Циганка.
Уште во младоста Елијаде е познат новинар и есеист, следбеник на романскиот филозоф и новинар Нае Јонеску од екстремната десница и член на литерарното друштво Критерион. Во 1940 година тој е културно аташе во Обединетото кралство и во Португалија. Во доцните триесетти години, Елијаде јавно ги поддржува Железната гарда и фашистичките и антисемитиски политички организации. Неговите политички интереси од тоа време, како и другите негови екстремнодесничарски врски, често биле критикувани по Втората светска војна.
Познат по својата огромна ерудиција, Елијаде течно говорел пет јазици (романски, француски, германски, италијански и англиски), а читал на (хебрејски, персиски и санскрит). Посмртно е избран за член на Романската академија.
Детство
Роден во Букурешт како син на романски офицер Георге Елијаде (оригинално име му било Јеремија) и на Жана, родена Василеску. Како православен верник, Георге Елијаде го завел својот новороден син четири дена пред реалниот датум на раѓање со цел датумот да се совпадне со литургискиот календар односно со празникот на Четириесетте маченици. Мирча Елијаде имал сестра Корина, мајка на семиологистот Сорин Александреску. Неговото семејство се сели во главниот град Букурешт во 1914 година, и купува куќа близу до Пјата Розети, Мирча таму ја живее својата младост.
Елијаде памети многу од своето детство и подоцна во животот ќе пишува како разни епизоди од младоста влијаеле врз неговата свест. На пример, кога Елијаде имал десетина години, во текот на Првата светска војна, за време на Романскиот поход, го доживеал бомбардирањето на Букурешт од страна на германските цепелини како и патриотскиот полет во окупираниот град и веста дека Романија може да го спречи напредувањето на непријателските сили кон Молдавија.
Тој ја опишуваа таа фаза од својот живот како непофторлива епифанија. Потсетувајќи се на своето влегување во дневната соба, ќе напише дека „енда мистериозно обоена светлина“ ќе се претвори во „палата од бајките“:
„Со години вежбав да го доловам тој епифаниски момент и секогаш се чувствував еднакво исполнет. Сакав да се вовлечам во него како во дел од еден живот, без траење и без почеток, без средина и без крај. На последната година од гимназијата, кога се борев со јаки напади на меланхонија, понекогаш успевав да се вратам во зеленозлатестата светлина на тоа попладне. [...] И иако блаженството беше исто, не можев да го поднесам бидејќи премногу ми ја влошуваше тагата. Уште тогаш знаев на кој свет му припаѓа дневната соба [...] свет кој беше засекогаш загубен.“
Роберт Елвуд, професор по религија кој докторира на Мирча Елијаде, гледа на таквиот вид носталгија како на најкарактеристична тема во животот на Елијаде и на неговото академско творештво.
Младост и литерарни почетоци
Кога ќе заврши основно образование во училиштето на улицата Мантулеаса, Елијаде се запишува во Спиру Харет Национал Колеџе во иста класа со Аршавир Актеријан, Хаиг Актеријан, Петре Вифореану (и неколку години постариот Николае Стеинхард, кој ќе стане близок пријател на Елијаде). Меѓу неговите соученици се и идниот филозоф Константин Ноика и пријателот на Ноика, идниот историчар на уметноста, Барбу Брезијану.
Универзитетски студии
Меѓу 1925 и 1928, тој студира на Универзитетот во Букурешт филозофија и книженост и во 1928 година дипломира на тема на италијанскиот филозоф Томазо Кампанела. Во 1927 година, Елијаде патува во Италија каде што се запознава со Папини и соработува со Џузепе Тучи.
За време на студентските години Елијаде се запознава со Нае Јонеску, кој предава логика, и станува негов пријател и следбеник. Особено го привлекле радикалните идеи на Јонеску и неговиот интерес за религијата што значело прекин со рационалистичката традиција претставена од постарите академици како Константин Радилеску-Мотру, Димитрие Густи и Tудор Виану (на кои им го должи поттикот за згаснатото литерарно друштво Јунимеа.
Научните работи на Елијаде почнуваат по долг период на проучување во Британска Индија, на Универзитетот во Калкута. Кога дознал дека махараџата на Касимбазар доделува средства во Европа за студирање во Индија, Елијаде се пријавил и добил средства за четири години, а подоцна добил и романска стипендија. Есента во 1928 година, запловил кон Калкута за да студира санскрит и филозофија кај Сурендранат Дасгупта,на Cambridge alumnus и професор на Калкута Универизтет, кој е автор на петтомната Иаторија на индиската филозофија. Пред да стаса на Индискиот полуостров, Елијаде го посетил и Египет, а кратко престојувал и на Хималаја.
Ги изучувал основите на индиската филозофија, а напоредно учел и санскрит пали и бенгалски јазик под водство на Дасгупта. Истовремено, се заинтересирал и за дејствувањето на Махатма Ганди. Подоцна, Елијаде ги приспособува идеите на Ганди во своите гледишта кон спиритуалноста и кон Романија.
Во 1930 година, додека живеел кај Дасгупта, Елијаде се вљубил во неговата ќерка Маитреји Деви, и подоцна во автобиографскиот роман Маитреји (познат и под насловот "Бенгалска ноќ" или "Бенгалски ноќи"), тврдел дека имал физичка врска со неа.
Елијаде го одбранил својот докторат во 1933 година, со теза за практикување јога. Трудот што по три години бил преведен на фрацуски, имал големо влијание во академските кругови, и во Романија и надвор од неа.
Подоцна изјавил дека трудот бил чекор за разбирање не само на индиските религиски практики, туку и на романската духовност. Во тој период, Елијаде почнал да се допишува со Ананда Комарасвами филозоф од Шри Ланка. Од 1936 до 1937 година, работел како хонорарен асистент за курсот на Јонеску.
Во 1933 година, Мирча Елијаде бил во врска со глумицата Сорана Топа, но се вљубил во Нина Марешна и се оженил. Таа ја имала ќерката Гиза, Елијаде ја посвоил, и тројцата се преселиле во апартман на Дачиа булевар. Во 1936 година, заминал на птување во Обединетото кралство Англија и во Германија, ога првпат ги посетил Лондон, Оксфорд и Берлин.
Критерио и Кувантул
Со својот придонес, главно низ полемики во универзитетските списанија, Елијаде станува интересен за новинарот Памфил Шеикару кој го кани да соработува во националистичкото гласило Кувантул, кој пак бил познат по своите остри ставови. Кувантул исто така објавувал и написи од Јонеску.
Во 1934 година, кога Себастијан бил јавно навреден од Нае Јонеску, кој го напишал предговорот за неговата книга (За две илјади години...) со став за "вечната проколнетост" на Евреите, Мирча Елијаде зборува против таквата перспектива и коментира дека Јонеску мисли на пресудата "Нема спас надвор од црквата" противејќи се на поимот за божјата omnipotence. Меѓутоа, тој тврдел дека текстот на Јонеску не е доказ за антисемитизам.
Тој со своите пријатели Емил Сиоран и Константин Ноика веќе бил под влијание на Траирисм, школата што била формирана околу идеалите што ги изразил Јонеску. Како облик на егзистенцијализам Траирисм исто така претставува синтеза на традиционалните и понови десничарски убедувања. Пред тоа, била поведена јавна полемика меѓу Елијаде и Камил Петреску; тие ќе се помират и подоцна ќе станат добри пријатели.
Како и Михаил Себастијан, кој потпаѓа под влијание на Јонеску, и тој одржува врска со интелектуалци од целиот политички спектар: во неговото опкружување се и луѓе од десницаата, Дан Бота и Мирча Вулканеску, потоа политички незаинтересираните Петреску и Јонел Жану, но и Белу Зилбер, кој бил член на илегалната Комунистичка партија на Романија.
Во групата припаѓале и Хаиг Актеријан, Михаил Полихронијаде, Петру Комарнеску, Мариета Садова и Флорија Капсали.
Исто така бил близок и со Марчел Аврамеску, поранешен надреалист писател кој го запознал со трудовите на Рене Генон. Доктор за Кабала и иден свештеник на Романската православна црква, Аврамеску му се приклучува на Елијаде во издавањето, што кратко траело, на списанието за Езотерија Мемра (единствено од таков вид во Романија).
Елијаде подоцна ќе рече дека самиот како соработник на Кувантул го објавувал Зилбер за да даде марксистичко видување на прашањата за кои се расправало во списанието. Нивниот однос се влошил во 1935 година, кога последниот јавно го обвинил Елијаде дека ѝ служи како агент на тајната полиција Сигуранта Статулуи (Себастијан на таа изјава одговорил со обвинување дека самиот Зилбер е таен, но подоцна го повлекол обвинувањето).
Политички определби во триесеттите години
Написите на Елијаде пред и по неговото прифаќање на принципите на Железна гарда (во тоа време била позната и како Легионерско движење), почнуваат со прочуениот Духовен итинерер (изложен во Кувантул во 1927 година) и се собрани околу неколку политички идеали на крајната десница.
Тие го изразуваат отфрлањето на либерализмот и ги модернизираат целите на Влашката револувија 1848 (сфатени како "апстрактно извинување на човештвото" и како "мајмунска имитација на [Западна] Европа"), како и на самата демократија (обвинувајќи ја за тоа дека "успева да ги скрши сите обиди за национален препород", и подоцна ја фали фашистичка Италија на Бенито Мусолини врз основа на тоа што, според Елијаде, "[во Италија,] тој што мисли само на себе за кратко време напредува до највисоката служба"). Ја оправдува етнички националистичката држава насочена кон православната црква, на која го спротивставува секуларниот национализам на Константин Радилеску-Мотру; повикувајќи се на идеалот "Романианисм", на кој Елијаде во 1934 година гледа како "ни фашизам, ни шовинизам".
Во 1936 година, Елијаде бил во фокусот на една кампања на крајната десница затоа што пишувал "порнографија" во Госпоѓица Кристина и Изабела и ѓаволските води; слични обвинувања имало и кон други личности од светот на културата, како, на пример, Тудор Агрези и Гео Богза. Работата на Елијаде била различно оценувана, зашто во таа иста 1936 година, Елијаде добил награда од Друштвото на писателите на Романија, во кое членувал од 1934 година. Летотот во 1937 година, поради официјалната одлука која била резултат на обвинувањата, и покрај студентските протести, го загубил своето место на универзитетот.
Елијаде решил да го тужи Министерството за образование, барајќи симболичен надомест од 1 леј. Го добил процесота, а со тоа и работното место асистент на Нае Јонеску.
Од 1937 година, тој давал интелектуална поддршка на Железната гарда, во која видел "христијанска револуција со цел да се создаде нова Романија", и група која е во состојба да ја "помири Романија со Господ". Неговите написи од тоа време, објавени во весниците на Железна гарда, како што биле Сфарма Пјатра и Буна Вестире, се полни со пофалби за водачите на движењето (Корнелиу Зеља Кодреану, Јон Мота, Василе Маарин, и Георге Кантакуцино-Граничерул). Менувањето на неговите определби било слично како на многу негови колеги и блиски соработници, иако имало и чесни исклучоци како што биле Петру Комарнеску, социологот Хенри Х. Стал и идниот драмски писател Ежен Јонеско, како и Себастијан.
На крајот се зачленил во партијата Totul pentru Țară ("Сѐ за татковината), што била политички израз на движењето Железна гарда, и учествувал во иаборната кампања од 1937 година во Прахова — како што покажува списокот на членовите на партијата од округот- објавена во Буна Вестире).
Интернирање и дипломатска служба
Ставот што го зазел Елијаде довел до негово апсење, на 14 јули 1938 година, по забраната на Железна гарда од страна на кралот Карол II. Кога бил уапсен, ја прекинал својата колумна "Провинцијата и легионерската идеологија" (Provincia și legionarismul) во Времеа, затоа што премиерот Арманд Калинеску го сметал како автор на пропагандата на Железна гарда.
Елијаде бил три седмици во ќелија во штабот на Сигуранта Статулуи, во обид да потпише "изјава за раздружување" од Железна гарда, но тој одбил. Во август бил префрлен во привремениот камп во Миеркуреа-Чиук. Кога во октомври 1938 година почнал да кашла крв, бил одведен во клиниката Мороени. Бил пуштен на 12 ноември, и времето го минувал пишувајќи ја драмата Ифигенија. Во април 1940 година, со помош на Александру Розети, станал културно аташе во Британското кралство, местото било укинато кога романско-британските односи биле прекинати.
Откако заминал од Лондон, бил преместен како секретар за печат (подоцна културно аташе) во романската амбасада во Португалија, каде што бил како дипломат на државната Железна гарда и на режимот на Јон Антонеску. Неговата канцеларија ширела пропаганда во корист на ромунската држава. Во февруари 1941 година, неколку седмици по крвавиот бунт на гардата сузбиен од Антонеску, во Национаниот театар во Букурешт била поставена Ифигенија — пиесата наскоро поттикнала сомнежи дека е инспирирана од идеологијата на Железната гарда и дека нејзиното поставување на програма е обид на гардата за субверзија.
Во 1942 година, Елијаде пишува книга во која ја фали новата држава, воспоставена во Португалија од Антонио де Оливеира Салазар, изјаснувајќи се дека "Салазаровата држава, христијнството и тоталитаризмот се засноваат на љубов". На 7 јули истата година, бил примен лично од Салазар, кој пак го задолжил Елијаде да го предупреди Антонеску да ја повлече романската армија од Источниот фронт ("Да сум на негово место, не би бил алчен за Русија"). Елијаде тврдел дека поради контактот со водачот на таа неутрална земја бил под надзор на Гестапо, но дека успеал Салазаровиот совет да му го пренесе на Михаи Антонеску, романскиот министер за надворешни работи.
Во есента 1943 година, отпатувал во окупирана Франција, каде што му се придружил на Емил Сиоран, се среќавал со Жорж Димезил и со колаборационистичкиот писател Пол Моран. Тогаш се пријавил за лектор на Универзитетот во Букурешт, но отпаднал од трката оставајќи ги Константин Ноика и Ион Зафиреску да се борат за тоа работно место. Во своите лични белешки Елијаде напишал дека не се интересирал веќе за тоа место зашто по патувањата во странство бил убеден дека има "нешто значајно да каже" и дека не може да функционира ограничен од една "минорна културa". За време на војната, Елијаде патувал во Берлин, каде што го запознал контроверзниот политички теоретичар Карл Шмит, и често ја посетувал франкистичка Шпанија, каде што во 1944 година присуствувал на научен конгрес во Кордоба. За време на тие патувања во Шпанија, Елијаде ги запознал филозофите Хозе Ортега и Гасет и Еугени д’Орс. Се спријателил со Д’Орс и по војната се сретнал со него неколкупати.
Нина Елијаде заболела од рак и умрела во Лисабон во 1944 година. Подоцна напишал дека тоа било најверојатно поради прекината бременост. Страдал од клиничка депресија, која се влошила по поразот на Романија и на силите на оската на Источниот фронт. Размислувајќи за тоа да се врати во Романија како војник или како монах, бил во потрага по делотворни антидепресиви и самиот се лекувал со екстракти од страсни тервки и евентуално со метамфетамин. Тоа најверојатно не било негово прво искуство со дрогите. Во неговите белешки има навестувања дека Мирча Елијаде земал опиум за време на патувањата во Калкута. Подоцна, расправајќи за делото на Олдос Хаксли, Елијаде напишал дека англискиот автор користел мескалин што како извор на инспирација имало нешто заедничко со неговото искуство, напомнувајќи ја 1945 година како значајна и додавајќи дека "нема потреба да се објаснува што е тоа".
Прво прогонство
Со првите навестувања дека во Романија ќе се воспостави комунистички режим, Елијаде решил да не се врати во земјата. Во септември 1945 година, тој заминал во Франција со својата посвоена ќерка Giza. Таму воспоставил контакт со Димезил кој му помогнал да се вработи на академија. На препорака на Димезил, предавал на Практична школа за виши науки во Париз. Во тоа време знаел да работи и по 15 часа на ден. Елијаде се преженил со Романката Кристинел Котеску. Втората жена била потомок на бојари, бил снаа на познатиот диригент Јонел Перлеа.
Со Емил Сиоран и други Романци во прогонство, Елијаде се поврзал со поранешниот дипломат Александру Бузујочеану, кој му помогнал да го објави јавно својот антикомунистичкиот став пред Западна Европа. Кратко време учествувал и во објавувањето на списанието на романски јазик Лучеафарул ("Утринска ѕвезда"), и повторно бил во контакт со Михаил Шора, кој имал стипендија за студии во Франција, и со жената на Шора - Маријана. Во 1947 година, имал финансиски тешкотии и Ананда Кумарасвами му нашол работа како наставник по француски јазик во Соединетите Американски Држави во училиште во Аризона; договорот за работа завршил кога Кумарасвами починал во септември.