cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Антонио Ди Натале
Технички одлики
Како разноврсен напаѓач со смртоносно око за гол, Ди Натале може да игра било каде во нападот, како осамен напаѓач или по крилните позиции во формација со тројца напаѓачи. Тој е познат по неговите дриблинг вештини и неговата способност да реализира голови и да создава шанси.
Кариера
Својата кариера ја започнал во Емполи, а своето деби за првиот тим го направил во натпревар од Серија Б во сезоната 1996-97. Следувале две сезони кој ги поминал на заем во екипите на Иперцола, Варезе и Вијареџо, по што се вратил во Емполи во летото 1999 година. Во сезоната 1999-2000 се афирмирал во клубот играјќи во 25 првенствени натпревари и постигнал 6 гола. Во сезоната 2001-02 со 16 постигнати гола му помогнал на Емполи да избори промоција во Серија А. Во својата прва сезона во највисоката лига на италијанскиот фудбал оформил партнерствo во нападот со Томазо Роки и Лука Саудати и се истакнал со 13 постигнати голови.
Пред почетокот на сезоната 2004-2005, Ди Натале потпишал за Удинезе. Во следните 10 години тој станал капитен и икона на клубот со преку 400 натпревари и скоро 300 голови. Ди Натале бил најдобар стрелец во Серија А две сезони едноподруго во 2009-10 и 2010-11. Во 2010 година ја добил наградата за Италијански фудбалер на годината.
Роберт Стамболџиев
Роберт Александар Петар Стамболџиев — австралиски фудбалер со македонско потекло. Роден е на 26 октомври 1990 во Мелбурн, Австралија. Моментално игра во ФК Ники од Волос, Грција.
Kaриера
Кариерата ја започнал во австралиски Престон лајонс, кој всушност е клуб на македонските иселеници во Австралија. Во 2009 година се сели во Европа и тоа во грчкиот гигант Панатинаикос, со кој стана првак на Грција во сезоната 2010/11. По две сезони се сели во Кавала, па Продефтики и Трасиволос.
Во 2012 година Грција ја менува со Кипар, каде игра во дресот на Олимпијакос Никозија. На Кипар игра и за АЕК Куклиа, а во овој преоден рок потпиша за Ники Волос, со што направи кам-бек во Грција.
За квалитетот на Стамболџиев доволно говори фактот дека тој веќе има 7 настапи и 2 гола за австралиската млада репрезентација, но бидејќи нема настап за најсилната репрезентација на Австралија може да заигра за нашиот состав според правилата на ФИФА.
Радован Витошевиќ
Радован Витошевиќ  (17 мај 1986, Скопје) — автор на книгата Будење на свеста
Биографија
Магистар по економски науки, со специјализација во сферата на менаџмент, финансии, маркетинг и мрежен маркетинг, и тоа на Шефилд еден од 100-те најдобро рангирани универзитети во светот.
Менаџерска кариера
15 години работи како професионален менаџер во мултинационални компании и финансиски друштва. Извршен директор е во повеќе компании во повеќе земји, корпоративен тренер, јавен говорник, претприемач и инвеститор. Организатор и говорник на стотици бизнис настани и иницијатор на повеќе социјално одговорни настани и проекти за заштита на околината. Тој е еден од тимот основоположници на кешбек програмата и генерално лојалти индустрија, како и поставувач на нови стандарди во мрежниот маркетинг и популаризирање на препорачувачкиот маркетинг во Македонија.
За книгата
Во октомври 2019 година книгата Будење на свеста беше промовирана на 71-от саем за книга во Франкфурт, кој е најголемиот саем во оваа област во светот. Неодамна книгата беше објавена на неколку светски платформи меѓу која и Амазон каде што е достапна на англиски јазик во електронска форма и во мека корица под наслов Awakening Consciousness.
Tој верува дека оваа книга има моќ позитивно да го трансформира животот на сите човечки битија во општеството.
Апорофобија
Концептот на апорофобијата е измислен во 1990-тите години од филозофот Адела Кортина, професор по етика и политичка филозофија на Универзитетот во Валенсија, да се разликува овој став од ксенофобија, што се однесува само на отфрлање на странци и расизам, што е дискриминација според етничките групи. Разликата помеѓу апорофобијата и ксенофобијата или расизмот е во тоа што социјално не постои дискриминација или маргинализација на имигранти или припадници на други етнички групи кога овие луѓе имаат средства, економски ресурси и/или социјална и медиумска релевантност.
NGC 27
NGC 27 — спирална галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Телото е откриено на 3 август 1884 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 27 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 27 има привидни димензии од 1,2' х 0,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 10 м 32,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 28° 59' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 117°.
Други поделби
Проучување на NGC 27 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 742. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 89; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1735. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1257.
Противмелодија
Во музиката противмелодијата е низа на ноти, сфатени како мелодија, напишана да се свири истовремено со поистакнатата водечка мелодија. Со други зборови, таа е второстепена мелодија свирена во контрапункт со првостепената мелодија. Противмелодијата има подредена улога и типично се слуша во текстура која се состои од мелодија плус придружба.
На маршевите, противмелодијата често им се дава на тромбоните или хорните. Композиторот од САД, Дејвид Волис Ривс е заслужен за оваа иновација во 1876 година.
Поформалниот поим противпредмет се однесува на второстепена или подредена мелодиска идеја во фуга. Противмелодијата се разликува од хармонискиот дел што ја пее позадински пејач по тоа што во хармонискиот дел обично недостасува сопствена независна музичка линија, противмелодијата е посебна мелодиска линија.
Целзиусов степен
Од 1744 до 1954, 0 °C се сметале за точка на мрзнење на водата, а 100 °C за нејзината точка на вриење, обете при притисок од една стандардна атмосфера. Иако овие определници се застапени во образованието и денес, единицата „Целзиусов степен“ и Целзиусовата скала по меѓународен договор денес се дефинираат според две точки: апсолутната нула и тројната точка на водата. Оваа дефиниција дава прецизен сооднос помеѓу скалите на целзиусот и келвинот, која пак е основна единица на SI за термодинамичка температура (симбол: K). Апсолутната нула, коај е хипотетичка и недостижна температура при која материјата има нулта ентропија, се дефинира како точно 0 K и −273,15 °C. Температурната вредност на тројната точка на водата изнесува точно 273,16 K и 0,01 °C.
Со оваа дефиниција, величината на Целзиусовиот степен и Келвинот се утврдени како точно 1 дел од 273,16 (прибл. 0,00366) на разликата помеѓу апсолутната нула и тројната точка на водата, така израмнувајќи ги величините на двете единици. Покрај ова, дефиницијата ја утврдува разликата помеѓу нултите точки на двете скали како точно 273,15 Целзиусови степени (−273,15 °C = 0 K и 0 °C = 273,15 K).
Позастапени температури
Еве некои температури што почесто се среќаваат и нивните вредности на трите најзастапени скали.
Трап (археолошко наоѓалиште)
Трап — археолошко наоѓалиште во битолското село Трап. Претставува некропола од железно време. Се наоѓа во атарот на селото, каде месен жител орајќи во блокот на ЗИК „Пелагонија“, открил три гроба градени од монолитни камени плочи и во нив накит од бронза. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Битола.
Роман I Лакапин
Роман I Лакапин (Ρωμανός Α΄ Λακαπηνός, ~ 870 - 15 јуни 948) — византиски цар од 920 г. до 944 г. Тој бил Ерменец кој станал византиски поморски командант (друнгарија), кој подоцна му станал дедо (тест) на малотетниот цар Константин VII Порфирогенит, па станал негов совладетел, за потоа да си се постави за постар (прв) цар на Царството сè до неговото исфрлање од престолот од страна на неговите синови на 16 декември 944 г.
Потекло и воена функција
Роман Лакапин бил син на обичниот стратиот - Теофилакт Абастакт, кој и сам ја започнал кариерата како војник на темата Арменијака. Тој бил на чело на византиската морнарица, односно бил друнгарија на царската флота. Во тоа време Бугарија на чело со царот Симеон ја нападнал Византија која била водена од регентството под водство на царицата Зоја, мајка на Константин VII Порфирогенит.
Роман Лакапин како регент на Константин VII
Ако регентството на патријархот Никола Мистик паднало поради тоа што било премногу попустливо спрема Симеоновите барања (неговата ќерка да се омажи со Константин VII Порфирогенит), истовремено владата на царицата Зоја морала да падне затоа што нејзиниот непопустлив став бил во очигледна несогласност со нејзините сили и способности. Тешката положба во која западнало Царството барала јака и енергична влада. Единствен човек кој и бил дораснат на ситуацијата бил друнгаријата Роман Лакапин. Тој успеал да ги надитри сите свои аристократски соперници и да ја земе власта во свои раце. Со голема вештина Роман постепено ја отстранил царицата Зоја и нејзините помагачи и се зацврстил на власта. Младиот цар се оженил во мај 919 г., со Елена, ќерка на новиот регент. Како царев дедо, Роман Лакапин ја добил титулата василеопатор. Но наскоро тој се искачил уште повисоко: на 24 септември 920 г. неговиот зет го крунисал за цезар, а на 17 декември истата година за цар-совладетел. Така Роман го постигнал тоа што на Симеон не му пошло од рака: му станал дедо и совладетел на младиот легитимен цар, па според тоа и господар на Византиското царство.
Роман I и своите синови
Роман Лакапин ја зацврстил и ја обезбедил својата власт над Византиското царство. Тој долго не се задоволил со позицијата на совладетел на својот млад зет. Наскоро односот меѓу нив и официјално се променил: Роман I станал врховен господар, а Константин VII ја зазел положбата на совладетел на својот дедо. За цареви совладетели биле крунисани и синовите на Роман Лакапин: Христофор на 20 мај 921 г., а Стефан и Константин на 25 декември 924 г. Притоа и Христофор добил повисок ранг од Константин Порфирогенит, заземајќи ја положбата на втор цар и престолонаследник на својот татко, додека претставникот на легитимната Македонска династија морал да се задоволи со декоративната улога на трет цар. Така Роман Лакапин покрај Македонската династија создал своја споствена династија и и обезбедил предимство. Тројца негови синови носеле царска титула, а на четвртиот, Теофилакт, му била преодредена духовна кариера: уште како дете тој му бил синкел на патријархот Никола Мистик, а наскоро и самиот станал патријарх. Владетелскиот систем на Роман Лакапин многу личел на системот што во свое време го создал Василиј I. Но, за разлика од Василиј I, Роман не го отстранил претставникот на легитимната династија по насилен пат, туку го врзал за своето семејство со роднински врски, а потоа постепено, речиси незабележливо го потиснал во позадина.
Зближување со високите кругови
Вешт политичар и дипломат, Роман I бил олицетворение на мудра државничка умереност. Полн со енергија и цврста волја, тој ги спроведувал своите планови со ладнокрва истрајност, не навалувајќи но и никогаш не напуштајќи ги своите крајни цели. Покрај тоа имал и една од најважните владетелски доблести: способноста добро да ги избере своите соработници. Во личноста на протовестиаријата, подоцна паракимоменот Теофан, тој нашол вонреден министер, а во Јован Куркуас, кого во 923 г. го поставил за доместик на Схола, блескав војсководец. Кога дојденец со непознато потекло, Роман Лакапин не можел да биде по волјата на византиското благородништво. Меѓутоа, со омажувањето на своите помлади ќерки, свеските на царот Константин Порфирогенит, за претставници на старите аристократски семејства, тој стапил во роднински врски со најистакнатите семејства, како што биле Аргири и Мусели.
Односот со патријаршијата и папството
Црквата му била верна: патријархот Никола Мистик бил негов верен соработник, поврзан си пријателство и со заеднички интереси. Приврзаниците на покојниот Евтимиј (умрел во 917 г.) повеќе не играле некоја значајна улога, а римската црква, која минувала низ една од најматните епохи на својата историја, му се потчинувала на моќниот цар без поговор. Уште пред Романовото официјално крунисување за цар на Цариградскиот собор во 920 г., во присутство на папски легати, било донесено решение во врска со браковите на Лав VI, со кои четвртиот брак се забранувал, а третиот се осудувал и се допуштал во извесни околности. Оваа одлука му пружила големо морално задоволување на патријархот Никола Мистик, а на Роман му донела двојна добивка, бидејќи му задала тежок удар на угледот на Македонската династија, а нему му ја припишала улогата на обединител на црквата. По долги, немили расправии, византиската црква изгледала обединета повторно, и Никола Мистик можел во „Томот на обединувањето“ да го извести христијанскиот свет за својот триумф. Меѓу духовната и световната власт во наредните години владеела слога и соработка која потсетувала на идеалната слика од „Епанагогата“ (дело на Василиј I). Државниот поглавар го поддржувал и патријарховиот морален авторитет, а патријархот во време на борбите против Симеон настапувал како најверен царев помагач и советодавец.
Меѓутоа, на црковните услови во Византија им недостигала стабилност, дотолку повеќе што положбата на црквата во значителна мерка зависела од личноста на нејзиниот раководител, а за изборот на патријархот фактички решавала царевата волја. По смртта на Никола Мистик (925 г.), односите меѓу државата и црквата во основа се измениле, и од неодамнешниот висок углед на византиската црква не останала ниту трага. По два кратки и безначајни понтификати, патријаршискиот престол долго време бил празен, а потоа царот за патријарх го довел својот шестнаесетгодишен син Теофилакт. Неговото ракоположување го извршиле во 933 г. папските легати, што царот за таа цел ги викнал во Цариград. Младиот патријарх бил слеп извршител на татковата волја.
Закони и други акти
Државничката големина на Роман I Лакапин најмногу јасно се огледала во законските мерки што ги презел заради одржување на малиот земјопосед. Економско-социјалниот систем на византиската држава, заснован на земјосопствеништвото на селаните и војниците, дошоло во криза по наглото јакнење на феудалната велепоседничка аристократија. Земјата од селаните и војниците брзо преминувала во рацете на "моќни луѓе", а нивните сопственици, "сиромасите" се претворале во парици на властелинските и манастирските поседи. Роман Лакапин прва ја увидел опасноста што ја криел во себе овој процес и јасно ја формулирал неговата суштина со овие зборови: „Малиот посед донесува многу корист со тоа што плаќа државни даноци и врши воена служба; тоа сè ќе пропадне, ако бројот на малите сопственици се намали“. За да се зачува системот кој во вековните борби ја покажал својата сила, за да се одржува финансиската и воената моќ на византиската држава, Романовата влада се обидела да им застане на патот на опаѓањето на поседите на војниците и на селаните и на нивното преминување во рацете на властелата. Така меѓу централната власт и феудалната аристократија започнала борба кој била пресудна за целиот натамошен развој на Византиското царство.
Најпрвин Роман Лакапин, во април 922 г., ја објавил новелата со која го востановил правото на предимство на соседот при купувањето на селските имоти. Ова право, т.н. „протимисис“, укинато во времето на Лав VI, во Романовата новела нашло свој класичен израз. При оттуѓувањето на селските имоти преку продажба или закуп, пет категории купувачи односно закупци имале право на предимство: роднини-сопоседници; други сопоседници; поседници на имоти кои се наоѓале со имотот во продажба во меѓуземјишна сопственост; соседите кои заеднички ги плаќале даноците; другите соседи. Дури ако овие пет категории купувачи ја одбиле понудата, земјата можела да им се продаде на други лица.
Меѓутоа оваа одредба, и покрај својата строгост, не го постигнала очекуваното дејство. По необично долгата и силна зима во 927/28 г. Царството било погодено со тешка неродност, со глад и помор. Тоа го искористиле големосопствениците, купувајќи од изгладнетото население земја по најниски цени. Со овие околности била предизвикана новелата на Роман I од септември 934 г. Со најголемо огорчување царот мавал по себичност на големосопствениците кои се покажале "понемилосрди и од гладот и од поморот". Сепак, царот не нааредил безусловно да се вратат сите продадени поседи, како што тоа можело да се очекува со строго применување на законот од 922 г. Повторно се прогласувале за неважечки сите подароци, сите наследства и на тоа слични погодувања. Се анулирале и купувањата на оние имоти за кои е платено помалку од половина на "правичната" цена. Меѓутоа, во случај на "нормално" купување, враќањето на откупениот посед било условено со враќање на платената цена во рок од три години. Во иднина на властелите повторно им се забранувало секакво купување селански поседи со закана дека купената земја ќе им се одзеде без било како надомест и дека ќе плаќаат казна. На крајот царот изразил уверување дека со силата на законот ќе ги совлада сите внатрешни непријатели како што со силата на оружјето ги победил надворешните противници.
Судирот со Симеон I
Романовото издигнување претставувало тежок удар за Симеон. Напразно патријархот патријархот Никола Мистик се обидувал да посредува, упатувајќи му на Симеон многубројни писма и трудејќи се да го ублажи неговиот гнев и да го наговори на попуштање. Симеон не барал ништо помалку туку неговиот среќен соперник да се отстрани. Затоа што, се дотогаш додека Роман Лакапин ја задржувал својата позиција, сите патишта за остварување на неговата крајна цел останале затворени. Но, за да можело да се отстрани Роман Лакапин постоел само еден начин: освојување на Цариград. Тоа што Симеон во повеќе наврати ја пустошел Тракија и повторно го зазел Едрене (923 г.), битно не ја менувала ситуацијата. Зад моќните цариградски ѕидини, Роман останувал надвор од неговиот дофат и мирно чекал. Господар на ситуацијата бил оној што владеел со Цариград. Симеон тоа добро го знаел, но му недостигала флота без која освојувањето на таа единствена тврдина било невозможно. Оттаму тој склучил договор сојуз со египетските Арабјани, кои располагале со силна морнарица, заради заеднички план на Цариград. Меѓутоа, вештата византиска дипломатија го спречила тој план: добивајќи од Византија богати подароци, Арабјаните се откажале од планираниот поход. Кога во 924 г. дошол пред Цариград, Симеон, како и 913 г., морал да увиди дека неговата сила не им дораснала на цариграските ѕидини и како и тогаш го повикал својот соперник на состанок. Така, есента 924 г., дошло средба меѓу Симеон и Роман кој, закитен со легендите, им останал на Византијците до долго сеќавање. Но додека состанокот со патријархот Никола Мистик, пред единаесет години, му отворал на Симеон најблескави изгледи изгледи, дотогаш состанокот со царот Роман означувал крај на неговите големи надежи.
За разлика од Зоината влада, Роман I никогаш не го омаловажувал својот голем противник. Во едно писмо до Симеон од 923 г. тој енергично протестирал против тоа што Симеон се нарекувал цар на Бугарите и Ромеите. Во наредното писмо, тој додал дека неговиот протест не се однесува на царската титула како таква, туку на Симеоновите претензии да се смета за цар на Римјаните. Иако, нерадо, Византија сепак се помирила со тоа бугарскиот владетел да носи царска титула, под услов таа титула да важи само за бугарските земји. Исто така, веќе во 920 г. на Симеон му било понудено преку патријархот Никола, да стапи во брачни врски со новиот владеачки дом на Лакапин, што пак значело не мала почест, но немало ништо заедничко со Симеоновите династички планови. Натамошните отстапки Роман решително ги одбивал, па не сакал ни да чуе за територијалните концесии. Всушност, настаните од претходните години покажале дека Симеон, и покрај војничката надмоќност, не бил во состојба да ја спроведе својата програма со оружена сила, а дипломатската вештина на Византијците го доведувала во уште потешка положба.
Доминирајќи со вкупните збиднување на Балканскиот Полуостров, византиско-бугарската борба сè повеќе ги зафаќала и другите балкански земји. Византиските и бугарските влијанија посебно се вкрстувале и се судирале во Србија. Српските кнезови биле упатени на поддршка од едната или од другата велесила и им служеле како орудие во нивната меѓусебна борба. Час Симеон, час пак Роман Лакапин успевале на српскиот престол да доведат свој штитеник и да го отстрани штитеникот на спротивната страна. Симеон подготвувал нов поход против Византија, но на 27 мај 927 г. големиот бугарски владетел ненадејно починал.
По смртта на Симеон
По Симеоновата смрт ситуацијата со еден потег во основа се изменила. Неговиот син Петар (927 г.-969 г.) не го наследил татковиот воинствен дух, ниту неговите високи стремежи. Натамошната борба изгледала напразна, и Петар побрзал да склучи мир со Византија. Византијците го признавале за цар на Бугарија и за жена му ја дале принцезата Марија Лакапин, ќерка на најстариот Романов син Христофор. Призната била и бугарската патријаршија., која, како што изгледа, ја основал Симеон во последните години од неговото владеење. Симеоновите големи воени успеси, значи, не останале без резултат. Навистина, неговиот сон за универзално царство не се остварил, но и Зоиното одбивање на сите бугарски барања се покажало како нереално. Победила средната линија на царот Роман. Бугарскиот владетел ја добил царската титула, но со изречно ограничување на бугарскта територија. Стапил во семејни врски во византиската владеачка куќа, но не со легитимната Македонска династија, туку со семејството Лакапин. Улогите како да се измениле: бугарскиот владетел не станал дедо и заштитник на византискиот цар, како што тоа Симеон сакал, туку византиските цареви Роман и Христофор во личноста на бугарскиот цар Петар нашле послушен и верен зет. Значајните отстапки, што Роман I, сега без надворешен притисок, им ги направил на Бугарите, создале предуслови за поволен развој на бугарско-византиските односи. Никогаш мирот на бугарско-византиската граница не бил толку ненарушен и никогаш влијанието на Византија врз Бугарија не било толку силно како во времето по договорот склучен во 927 г. Во самата Бугарија, влијанието на византиската култура, кое постојано се зголемувало од нејзиното нејзиното покрстување, сега достигнало кулминација.
Походот против Хамданидите
Во 924 г. Византија кај Лемнос ја уништил флотата на Лав Триполитанец, освојувачот на Солун (904 г.), и го воспоставила своето господство на Егејското Море. Кога пак бугарската опасност конечно престанала, и византиската копнена војска, под водство на Јован Куркуас, започнала со офанзивни операции. Границата на Таура останала навистина, и натаму стабилна, борби се воделе во Ерменија, а посебно во северна Месопотамија. Првиот поголем успех било зазамањето на Мелитина: овој значаен град, кој веќе во повеќе наврати бил цел на византиските воени походи, му се предал на Јован Куркуас во 931 г., но потоа пак паднал во рацете на Арабјаните. На 19 мај 934 г. Јован Куркуас го освоил уште еднаш и оттогаш тој подолго време останал под византиска власт. Меѓутоа, Јован Куркуас нашол достоен противник во личноста на Саиф-ад-Даулах, емирот на Мосул и Алеп, претставник на династијата Хамданиди. Додека моќта на Абасидскиот калифат во Багдад се наоѓала во постојано опаѓање, силата на Хамданидите биле во пораст, така што и водството во борбата против Византија му припаѓало на Саиф-ад-Даулах. Заради одбрана од новиот непријател, Византија била приморана да склучи пријателски врски со калифатот во Багдад и со Ихшидидите во Египет. Во септември 938 г. Саиф-ад-Даулах го победил Јован Куркуас во областа на горен Еуфрат, се пробил во Ерменија, натерал повеќе ерменски и ѓурѓијански кнезови да ги признаат неговите врховни права, а потоа навлегол во византиските земји и ја пустошел областа Колонеја (940 г.). Меѓутоа, откако во Багдад избувнале немири, Саиф-ад-Даулах се повлекол, за да не ги пропушти можностите да се замеша во работите ка Калифатот.
Нападот на Игор и нов трговски договор со Киевска Русија
Привременото затишје на Исток му овозможило на Јован Куркуас да учествува во борбите на Босфор, кога, во јуни 941 г., флотата на киевскиот кнез Игор ја нападнала Византија. Русите се истовариле во Витинија и го опустошиле малоазискиот брег на Босфор. Цариград се нашол во тешка ситуација, но во овој нов судир со Русите, Византија покажала многу поголема сила отколку во 907 г. (кога кнезот Олег го нападнал Цариград) што јасно покажува колку зајакнала нејзината војска односно нејзината флота во меѓувреме. Русите биле поразени и потиснати од Витинија, а при нивното повлекување византиската флота, под заповедништво на паракимоменот Теофан, ги нападнал руските лаѓи и успеала да ги уништи со „течен оган“. Меѓутоа, во 943 г кнезот Игор се појавил на Дунав со голема руска и печенешка војска, па Византија се согласила на обновување на трговскиот договор со Киев. Овој договор, потпишан во 944 г., главно се совпаѓал со договорот склучен во 911 г. по Олеговиот напад на Цариград, но во извесни точки е поповолен за Византија.
Повторни акции на Истокот
Откако ги совладал Русите на Босфор, Јован Куркуас можел повторно да се сврти кон исток и да ја продолжи борбата во Месопотамија. Во победоносната офанзива, тој брзо ги освоил Мартиропол, Амида, Дара и Низибис (943 г.), а потоа тргнал на Едеса, каде што се чувала една од најголемите христијански светини, т.н. „неракотворена“ икона на Христос, позната од легендите за царот Авгар. Жестоката опсада ги принудила жителите на Едеса на предавање на познатата икона. Ослободена од неверниците со силата на византиското оружје, таа била свечено пренесена во Цариград. Нејзиниот пречек во византиската престолнина на 15 август 944 г. се претворил во голем политички и верски празник.
Победите на Јован Куркуас значително ја поместиле византиската граница на исток и го подигнале византискиот углед во Азија. Под впечатокот на тие победи, пограничните арапски племиња почнале да и приоѓаат на Византија и по примањето на христијанството, да се населуваат во византиските провинции. Оваа депопулација на пограничните арапски области многу ја олеснила големата офанзива на Византијците во времето на царевите Никифор Фока и Јован Цимискиј.
Отстранување на Роман од престолот и негова смрт
Преносот на Едеската икона во Цариград бил последниот триумф на царот Роман I. Трагичен крај го чекал овој голем владетел. Стариот цар Роман, чија позиција изгледала толку безбедна, станал жртва на властољубието на своите синови. Неговиот првенец Христофор, кого тој го определил за престолонаследник, умрел во 931 г. Точно оценувајќи ги своите помлади синови, Роман не ги ставил пред легитимниот цар Константин Порфирогенит, па Стефан и Константин, плашејќи се дека по татковата смрт царската власт ќе му припадне на Константин Порфирогенит, решиле да изведат државен удар. На 16 декември 944 г. стариот цар по нивни налог бил фатен и протеран во прогонство, каде што и го завршил животот како калуѓер на 15 јуни 948 г.
Форино (Италија)
Форино — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 31 декември 2017 година било 5,357 жители.
Горни Подлог
Горни Подлог — село во Општина Кочани, во околината на градот Кочани.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Горни Подлог живееле 230 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Долни Подлог имало 280 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, селото има 704 жители, од кои 702 Македонци, 1 Србин и 1 Влав.
Родови
Горни Подлог е македонско село.
Според истражувањата од 1959 година, родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 862 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на задружен дом.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 554 гласачи.
Обичен ползач
Опис
Сите птици од семејството на ползачките се слични по изглед; тие се мали со избразденошарени и точкави кафеави горни делови од телото, светлопортокалови над опашката и белкави долни делови. Имаат долг искривен, кукест клун и долга цврста опашка која им овозможува потпора кога се качуваат по кората на дрвјата барајќи инсекти.
Долги се околу 12.5 см, а тешки 7-12.5 грама. Кафеавите горни делови се прошарани со црно, бело и портокалово, а опашката е еднобојнокафеава. Стомакот, слабините и задникот имаат кремавопортокалова нијанса. Половите се исти, а младенчињата се со побледи горни делови, а одоздола белкави, со потемни точки на слабините.
Повикот за контакт е многу тивко, тенко и високо сит, но највпечатлив повик е продорното црии, со вибрирање, понекогаш повторувано во серија. Песната на мажјакот почнува со срри, срри, проследено со неколку чрчорливи ноти, подолг опаѓачки бран и свиркање што опаѓа, а потоа се крева.
Таксономија и систематизација
Обичниот ползач под своето научно име, за првпат е опишан од Linnaeus во неговата Systema naturae во 1758. Името произлегува од грчкото kerthios, мала птица што ползи по дрво, опишана од Аристотел и други, и латинското familiaris, семејно или обично. Има 9 до 12 подвида (зависно чиј таксономски поглед ќе се земе предвид):
Поведение
Како мала шумска птица со криптични пердуви и тивок повик, оваа птица може да не ја забележиме како вертикално потскокнува качувајќи се полека нагоре по стеблото на дрвото, помагајќи си со вкочанетата опашка и широко раширените прсти на нозете. Таа не е многу внимателна и плашлива и речиси е рамнодушна кон присуството на луѓето. Има карактеристичен непредвидлив брановиден лет, со наизменични замавнувања со крилјата, сличен на пеперугите. Зимно време живеат сами, но кога е многу студено може да се соберат по повеќе од десетина птици да спијат заедно на заштитено место за да се греат меѓусебно.
Исхрана
Обичниот ползач се храни со безрбетници од стеблата на дрвјата. Почнува од долу и се движи нагоре, и за разлика од лазачките, не се симнува надолу со главата, туку летнува до основата на некое друго блиско дрво. Го користи својот долг, тенок клун за да ги извади инсектите и пајаците од пукнатините во кората. Иако обично се хранат на дрвјата, повремено го ловат пленот на ѕидови, гола земја или меѓу паднатите борови иглички, па и додава некое иглолисно семе во својата исхрана во постудените месеци.
Женките обично се хранат на погорните делови од стеблото, а мажјаците на подолните. Ако мажјакот исчезне, неспарената женка ќе се храни во подолните делови на дрвото, задржувајќи се пократко време на секое дрво.
Зимно време може да се придружат кон мешано јато птици, но не сакаат да го делат изворот на храна со придружните сипки и кралчиња и можеби само ја искористуваат можноста за поголема заштита.
Размножување
Полова зрелост достигаат на едногодишна возраст. Гнездото го прават во дупка во дрвото или пукнатина од кората. Ако е присутна, ја претпочитаат џиновската секвоја, зашто лесно може да го ископаат мекото дрво. Понекогаш користат пукнатини во ѕидови и згради, како и куќички за птици. Гнездото го постилаат со гранчиња, борови иглички, трева и помеки материјали како пердуви, волна, мов, лишај или пајажина. Несат 5-6 јајца, бели со многу ситни розовикави светки на поширокиот дел. Ги инкубира само женката 13–17 дена, а потоа пилињата ги хранат обата родитела, но и понатаму ги грее само женката додека да се оперјат по 15-17 дена. Околу 20% од паровите на југ и запад имаат и второ легло. Животниот век на овие птици е 2 години, но максимален забележан е 8 години и 10 месеци.
Статус
Обичниот ползач има широк опсег од околу 10 милиони км² и многубројна популација од 11 - 20 милиони поединци само во Европа. Според Црвениот список на МСЗП, ова е вид со најмала загриженост од изумирање.
Ватерполо на Летните олимписки игри 2004 (мажи)
Ватерполото на Летните олимписки игри 2004 — официјален ватерполски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Атина, Грција. На турнирот учествувале вкупно 12 репрезентации.
Првото место го освоил Унгарија, второто Србија и Црна Гора и третото Русија.
Ставрикиј
Ставрикиј (Σταυράκιος; п. ) — византиски бил цар од 26 јули до 2 октомври 811 година, го наследил неговиот татко, Никифор I, кој загинал во Битката кај Плиска. Неговото владеење било кусо и прекинато поради сериозната рана здобиена во истата битка и бил приморан да се повлече во манастир на неговиот шура, Михаил I Рангабе, каде умрел набрзо потоа.
Живот
Синот на царот Никифор I, Ставрикиј бил крунисан како негов помошник во декември 803 година. Хроничарот Теофан Исповедникот изјавил дека тој бил целосно неспремен да стане негов помошник и тврдел дека Ставрикиј бил виновен за силување, тврдење можеби под влијание на неговата омраза кон Никифор I. На 20 декември 807 година, Атињанката Теофано, роднина на симнатата царица Ирена, била избрана од Никифор за жена на Ставрикиј од друштво на млади девојки, собрани од целото Царство. Двајцата се венчале истиот ден. Во текот на владеењето на татко му имал команда со елитната единица Хиканатои.
Ставрикиј учествувал во експедицијата на татко му против Крум од Бугарија во 811 година и одвај се спасил од ужасната Битка кај Плиска, каде неговиот татко бил убиен. Меѓутоа, Ставрикиј бил парализиран од повредата со меч близу неговиот врат, и бил спасен од царски стражар кој го спасил од битката и го донел во Адријанопол. Бегајќи со него бил и неговиот шура, Михаил Рангабе, командантот Стефан и магистрантот Теоктистос. Собрани околу кревето на Ставрикиј, тие расправале за наследството. Поради непознатата состојба, бил забрзано прогласен за цар од Стефан, кој ја имал поддршката на војската. Ова било првпат цар на Источното Царство да биде крунисан надвор од Цариград.
Меѓутоа во исто време, Теоктистос го притискал Михаил Рангабе да го преземе царскиот престол за себе — поради повредите на Ставрикиј и поради тоа што бил зет на Никифор, Теоктистос верувал дека тој бил најдобар избор за справување со бугарската закана. Меѓутоа, Михаил продолжил да го поддржува неговиот шура. Во меѓувреме, за да го обезбеди своето продолжение на престолот, Ставрикиј се појавил пред остатокот на царската војска во Адријанопол и имал некои критики кон сега починатиот негов татко, што наишло на нивна поддршка. Ставрикиј бил набрзо пренесен со носилка од Адријанопол во Цариград.
Поради раната, парализата на нозете и постојаната болка, набрзо се увидело дека Ставрикиј нема да може да ја извршува власта. Како што се влошувала неговата состојба, дворот бил поделен помеѓу фракциите на неговата жена Теофано и неговата сестра Прокопија, која се надевала дека нејзиниот маж, Михаил Рангабе, ќе биде избран како наследник на царот. Бидејќи немал негови деца за да го наследат, набрзо станало познато дека Ставрикиј сака да ја назначи Теофано како негов наследник. Под влијание на жена му, започнал да ги запира командантот Стефан и магистрантот Теоктистос и да ја префрли моќта, се обидел да го ослепи Михаил на 1 октомври 811 година. Ова дело било поттикнато од дејствата на Стефан. Имало и популарно озборување дека Ставрикиј планирал да го укина Царството и да ја основа како република. Поддржувачите на Михаил, кои сега ги вклучувале Стефан и Теоктистос, како и патријархот Никифор I, кој бил запознаен со плановите на Ставрикиј да го предаде престолот на Теофано, го приморале царот да абдицира на 2 октомври. Пред да биде испратен од дворецот бил посетен од неговата сестра Прокопија, шурата Михаил и патријархот, сите ги оправдувале неговите дејства со фактот за тешките повреди, додека Ставрикиј ги прекорил сите, особено патријархот.
Ставрикиј се повлекол во манастир каде починал од раните на 11 јануари 812 година. Михаил Рангабе станал цар како Михаил I.
Physical Graffiti
Physical Graffiti е шестиот албум на англиската рок група Лед Зепелин издаден на 24 февруари 1975 година. Тоа е првиот двоен албум на групата чие снимање е прекинато поради желбата на басистот Џон Пол Џонс да ја напушти групата. По повторното соединување во Хедли Гранџ, четирите членови снимаат осум песни чие траење е предолго за еден ЛП па решаваат да направат двоен албум вклучувајќи и неиздадените песни од претходните сесии за Houses of the Holy.
Метален прстен
Металниот Прстен е прстен кој е носен од повеќе инженери од Канада и претставува симбол и потсетник за обврските и Инженерската етика. Носењето на прстенот е незадолжителен стремеж, бидејќи не е предуслов за станување на професионален инженер. Прстенот се доделува на церемонија развиена со асистенција од Rudyard Kipling и познат како The Ritual of the Calling of an Engineer, одржано од институција наречена The Corporation of the Seven Wardens Inc./Société des Sept Gardiens inc.
Physical Graffiti
Physical Graffiti има голем успех на комерцијален план и добива одлични критики. Иако станува 16 пати платинест, тоа е поради фактот што е двоен албум, инаку продадени се 8 милиони копии.
Метален прстен
Материјал и дизајн
Металниот Прстен може да биде направен од ковано железо или од не’рѓосувачки челик. Прстените се давани на церемонии што се одржувале во поедини универзитети, секој доделен како еден од 25 кампови на корпорацијата на Седумте чувари. Денес, церемониите во сите кампови низ Канада, освен кампот во Торонто, го имаат комплетно стопирано доделувањето на прстени направени од железо, и се заменети со не’рѓосувачки челик. Во кампот во Торонто, поединечните церемонии се одржувани во University of Waterloo, University of Toronto, Ryerson University, York University и University of Ontario Institute of Technology, продолжuvaat да ги обезбедуваат корисниците со избор на прстени направени од ковано железо или од не’рѓосувачки челик.
Многу веруваат, неправилно, дека прстените се направени од челик од столбовите од првиот Квебешки мост, кој се срушил за време на изградбата во 1907. Седумдесет и пет градежни работници загинале со падот на мостот како резултат на лошиот план и дизајн од надлежниот инженер. Овие недоразбирања може да имаат корени во вообичаената практика на приложување како симбол на инженерски неуспех, како завртка од тој мост, како синџир кој е држан од учесниците во ритуалот. Rudyard Kipling, кој ја напишал заклетвата, потенцира дека прстенот е алегорија сам по себе да биде груб, не измазнет и како што прстенот нема почеток и крај. Нема докази дека постои некоја посебна историја за изворот на "Студеното железо" (од именувањето на инженерската церемонија) за прстенот, ниту некакви намери дека требало да постојат. Легендата за остатоците од Квебешкиот мост сè уште постои во Канада.
Physical Graffiti
Снимање
Ни требаше долго време за овој албум бидејќи кога почнавме да снимаме ЏПЏ беше болен и моравме да одложиме...едноставно сè се зафркна. Ни требаа цели три месеци да се средиме.
Метален прстен
Материјал и дизајн
Железниот прстен е носен на малиот прст ("pinky") на работната (доминантна) рака; тоа ќе биде левата рака за левучар. Таму, аспектите дејствуваат како остар потсетник за неговата обврска како инженер, бидејќи може да се влече по површината за пишување додека инженерот пишува или црта. Ова е особено точно на неодамна должен инженери, чие прстени носат остар, unworn, аспекти. Протоколот диктира дека прстените треба да се вратат од страна на пензионирани инженери или од страна на семејствата на починатите инженери. Некои кампови нудат претходно должни или "искусни" прстени, но сега тие се ретки поради медицински и практични компликации.
Прстенот сам по себе е мал и дискретен, дизајниран како постојан потсетник, а не парче од накит. Прстените првично биле правени рачно со груба надворешна површина. Современиот машински дизајн на прстенот е уникатен, потсетник на рачната изработка. Дванаесет полукружни аспекти се врежани на врвот и на дното од надворешната површина, со граница од две половини од еден аспектен полупречник.
Physical Graffiti
Снимање
Но експертот за групата Дејв Луис пак вели:
Метален прстен
Ритуалот на станувањето инженер
Ритуалот на станувањето на инженер е церемонија каде што металните прстени се давани на инженери кои се обврзуваат самите на највисок професионализам и скромност во својата професија. Тоа е симбол кој го одразува моралот, етиката и професионалната посветеност направено од инженерот кој го носи прстенот. Церемониите се приватни настани без публицитет. Покани се даваат на најинтересните локални инженери и професионалци од страна на учесниците. За некои училишта, поканата за присуство на церемонијата е отворена за секој од инженерската професија, а необврзаните инженери не можат да присуствуваат на церемонијата. Некои инженери избираат да го добијат прстенот од роднина или ментор, давајки и на церемонијата личен допир.
Прифатеност во други држави
Врз основа на металниот прстен во Канада, слични програми се започнати во САД, каде што Редот на инженерите беше пронајден во 1970, спроведува прстенови церемонии во некои од факултетите во САД, во кој примачот на прстенот потпишува "Обврска за инженер" и добива Инженерски прстен со не’рѓосувачки челик (кој за разлика од Канадскиот метален прстен, може да биде мазен и неизбрусен).
Physical Graffiti
Снимање
Подоцна имаше информации дека ЏПЏ сакал да се откаже од групата и да биде хорист во катедралата Винчестер. Менаџерот Питер Грант ги предупредил дека на басистот му било смачено од турнеите и ги советувал да направат пауза од неколку недели. ЏПЏ потоа се премислил и сесиите продолжиле по новогодишните празници.
Со помош на музичкиот инженер Рон Невисон групата снима осум песни во јануари и февруари 1974 во Хедли Гранџ. Роберт Плент изјавува дека песните биле одлични:
Снимивме осум песни... и повеќето од нив беа многу жешки. Направивме неколку одлични песни со вокали во живо, чудни ствари што испаднаа многу добро.
Слично како и сесиите за претходните два албуми, снимањето во Хедли Гранџ претставува одлична прилика за групата да импровизира и патем да создаде нов материјал. Плент изјавува:
Кога завршуваат со снимањето на осумте нови песни, ги додаваат претходните снимки на песните Bron-Yr-Aur, Night Flight, Boogie With Stu, Down by the Seaside, The Rover, Black Country Woman I Houses of the Holy. Пејџ изјавува:
Имавме вишок материјал, доволно за еден и пол албум па решивме да го направиме двоен со искористување на некои неиздадени песни од претходните сесии. Ни изгледаше како одличен момент за таква работа, да издадеме песни како Boogie With Stu, нешто во нормални околности не би можеле да го направиме... Овојпат решивме да го прошириме наместо да го скратиме.
Невисон признава дека проширувањето дојде како нова идеја и не било дел од планот:
Не знаев дека Physical Graffiti ќе биде двоен албум. Кога почнавме со снимање подготвувавме нови песни. Го напуштив проектот пред да почнат да ставаат песни од Houses of the Holy и незнаев дека ќе биде двоен сè додека не го издадоа.
Во октомври 1974 година во Олимпик Студиос, Лондон, Кит Харвуд ги додава последните наснимки, а насловот на албумот го смислува Џими со цел да ја покаже целата енерија која била потрошена при спремањето на албумот.
Песни
Според Дејв Луис: Physical Graffiti беше еден излив на музиката на Лед Зепелин и збир на целиот нивен репертоар. Двата диска им овозможија да ги вклучат сите аспекти на нивниот репертоар и на крајот се добива едно засрамувачки богат албум.
Албумот се снима низ неколку години и допира различни музички стилови како хард рок (The Rover, The Wanton Song, Sick Again, Houses of the Holy), ориентален оркестарски рок (Kashmir), фанк (Trampled Under Foot), акустичен рокенрол (Boogie With Stu, Black Country Woman), љубовна балада (Ten Years Gone), блуз рок (In My Time of Dying) и акустична инструменталка (Bron-Yr-Aur).
Глупачките не одат на небото
Глупачките не одат на небото (шпански: Las Tontas No Van Al Cielo) е хумористична мексиканска теленовела. Теленовелата во Мексико со прикажување започна на 11 февруари во ударниот термин. Впрочем, продуцент на серијата е Роси Окампо, која ја направи популарната Грдата Лети. Хаиме Камил, главниот глумец од истоимената серија исто така се појавува и овде како главен машки лик. Серијата е мешавина од хумор и драма т.н “телекомедија”. Во Мексико серијата бележи гледаност од високо ниво.
Physical Graffiti
Песни
Разновидноста е очигледна и со фактот што Physical Graffiti ги содржи најкратката (Bron-Yr-Aur) и најдолгата песна (In My Time of Dying) на Лед Зепелин. Првата две минути и шест секунди, а втората единаесет минути и пет секунди. Со исклучок на песната The Battle for Evermore од Лед Зепелин 4, ова е и првиот албум каде ЏПЏ свири помошна гитара на некои песни.
In My Time of Dying, Trampled Under Foot, Kashmir, Ten Years Gone и Sick Again стануваат заштитен знак на нивните концерти по издавањето на овој албум.
Според Плент, Physical Graffiti е најкреативното издание на Лед Зепелин и признава дека тоа е неговиот омилен албум од групата. Џими Пејџ исто така смета дека ова е највисоко достигнување за групата.
Глупачките не одат на небото
Прикажување на Балканот
Албанија: Визион + Словенија: Поп Телевизија
Physical Graffiti
Опаковка
На опаковката од албумот има слика од една зграда од Њујорк со илустрации на прозорците. Дизајнерот Питер Корисон бара симетрична зграда со интересни детаљи, непречена од други предмети и ќе ја собере на квадратната опаковка:
'Неколку недели се врткавме низ градот барајќи ја вистинската зграда. Имав концепт за групата заснован на една станбена зграда со луѓе кои се вселуваат и се иселуваат. Оригиналната опаковка имаше исечени прозори под кои можеше да се стават други слоеви на кои ги има насловите на песните и дополнителни детаљи.'
Двете згради на пет ката кои служат како модели за сликата на опаковката се наоѓаат на 96 и 98 St.Mark’s Place во Њујорк. Фотографијата претрпува многу обработки пред да биде ставена на опаковката. Петтиот кат мора да биде исечен за да ја собира, зградите од двете страни се променети за да одговараат, додадени се ќерамиди на покривот и променет е десниот балкон најгоре, додека задната слика е сликана ноќе. Заслуга за внатрешните слики добива Мајк Дауд, кој умира во раните 1990-ти и сликите од албумот се неговото најголемо достигнување во кариерата. Во 1976 година албумот е номиниран за Греми за најдобра опаковка на албум а Дауд добива Греми за најдобра опаковка во 1978.
Истите згради од сликата се појавуваат и во спотот за песната Waiting on a Friend на Ролинг Стоунс. Во подрумот на едната од куќите се појавува и продавница за стара облека наречена Physical Graffiti. Моментално има продавница наречена Physical Graffitеа. Зградата исто така се појавува во серијата Rock Junket.