cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Асамати (археолошко наоѓалиште)
Асамати — археолошко наоѓалиште во преспанското село Асамати. Претставува осамен наод од римско време. Покрај западниот ѕид на селската црква се наоѓа постамент од надгробна плоча со оштетен натпис, нечитлив. Плочата била донесена многу одамна, така што наоѓалиштето не е познато. Во бавча, непосредно до селото биле откопани питоси.
Колешино
Географија и местоположба
Селото Колешино се наоѓа на југоисточниот дел од Македонија, во близина на границата на Грција и Бугарија. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 19 километри. Селото е познато по својот живописен Колешински Водопад, формиран на реката Баба и висок 19,5 метри.
Легенди за името
Постојат две легенди околу името на селото. Според првата селото своето име го добило по Беласичката битка од 1014 година помеѓу силите на Цар Самуил и византискиот цар Василиј II, кога во страшен колеж загинале голем број македонски војници. Во чест на тоа, среде село е поставена табла со легендата за настанокот на името Колешино. Втората легенда е дека името е добиено по овчарот Коле, кој прв се доселил на местото каде денес се наоѓа селото. Имено, луѓето кога поминувале покрај бачилото на Коле викале: „Ова е Колешино“ (бачилото на Коле).
Отоманско Царство
Според кажувањата на постарите жители на ова место, селото првин било сместено 500 метри појужно во месноста Лееште (Леши) и се викало Спаса. Потоа луѓето се преселиле во месноста Морлада, кога селото почнало да се вика Колешино, па дури отпосле се населиле на местото каде што и ден денес живеат. Кањонот пак, на реката Баба е познат по случка од минатото, кога 16 калуѓери соочени со опасноста да бидат фатени од непријателот, ставиле марамчиња на очите и се фрлиле во бездната.
Југославија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион, додека по крајот на Втората светска војна, во рамките на СФРЈ.
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Ново Село.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Кулешино живееле 660 жители, сите Македонци. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Колешино имало 768 Македонци, патријаршисти и 16 протестанти.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 845 жители, од кои 838 Македонци, 3 Срби и 4 останати.
Општествени установи
Селото е познато по тоа што во него има цркви на четири различни вероисповеди: православната црква „Св. Спас“ (посетена од 160 семејства); евангелско-методистичка (60 семејства); адвентистичка (15 семејства) и црква на Јеховините сведоци (10 семејства).
Во селото се наоѓа чешмата Даревица која била изградена во 1939 година. Составен дел на селото се и Домот на културата, филтер станицата, канализациската мрежа.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 765 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Недалеку од Општина Ново Село се наоѓа мотелот Подгорски Ан.
На неколку километри од селото Колешино се наоѓа хотелот Цар Самоил.
NGC 6072
NGC 6072 — планетарна маглина во соѕвездието Скорпија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6072 се споменува и како PK 342+10.1, ESO 389-PN15, AM 1609-360, CS=17.5.
Откривање
Објектот е откриен на 7 јуни 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6072 е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m. NGC 6072 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,63'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 12 м 58,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -36° 13' 46"".
Други поделби
Проучување на NGC 6072 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 374; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7355. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Селска Црква (Мал Радобил)
Селска Црква — археолошко наоѓалиште во прилепското село Мал Радобил. Претставува осамен наод од римското време.
Во дворот на селската црква „Рождество на Пресв. Богородица“ се чува фрагментирана плоча од мермер со старогрчки натпис.
253 п.н.е.
253 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 253. година пред новата ера, 253. од првиот милениум п.н.е., 53. од 3 век п.н.е. и четвртта од 250-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5255 и 5256 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4497 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3507 и 3508 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 500.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 253 година се протега во 2383 и 2384, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2443 и 2444 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 290. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 901 и 900 исламска година пред хиџра.
Иван Тавчар
Иван Тавчар (с. Поњане, кај Шкофја Лока, -, ) e словенечки писател и политичар. Се смета за еден од најпознатите раскажувачи на романтичарскиот правец. Во некои дела се приближува и кон реализмот,.
Познати негови дела се:
Книжевен круг
Книжевен круг е годишна литературна награда за најдобри ракописи на државно ниво којашто од 2011 година ја доделува Друштвото на писатели Битолски книжевен круг - Битола.
Наградата ја доделува жири-комисија составена од членови на Друштвото за необјавени ракописи во три категории: проза, поезија и книжевна критика. Наградата била доделена и во категоријата драма.
Наградените ракописи се публикувани и промовирани на меѓународната манифестација „Битолски книжевни паметења“ која секоја година се одржува во Битола.
Помеѓу останатите имиња, како добитници на наградата Книжевен круг се издвојуваат: Блаже Миневски, Стефан Марковски, Братислав Ташковски, Трајче Кацаров, Весна Мундишевска - Велјановска, Зоран Пејковски, Љубинка Донева, Петре Димовски, Панде Манојлов и други.
Петрушевец (Чифлик)
Петрушевец  — археолошко наоѓалиште кај местото Чифлик во општина Дечево.
Наоѓалиштето претставува некропола и могили од римско време. Јужно од населбата, во непосредната близина на зградата на земјоделското стопанство, до самата куќа на М. Димитров има 2 добро зачувани могили. Едната е со пречник од 20 м во основата и височина од 4-5 м, а другата, која е триесетина метри подалеку, има пречник од 15 м во основата и височина од 4 м. На околу 1 км источно од куќата на Димитров се наоѓа уште една могила со пречник од 20 м во основата и височина од 5 м.
Љубе Бошкоски
Љубе Бошкоски, познат и како Брат Љубе (р. 24 октомври 1960 во с. Челопек, Тетовско) — македонски политичар и поранешен министер за внатрешни работи.
Образование
Бошкоски дипломирал на Правниот факултет во Скопје во 1985 година. По дипломирањето работел како приправник во суд, а потоа како правник на Фондот за здравствено осигурување во Ровињ — Хрватска.
Рана политичка кариера
По Парламентарните избори во 1998 година и победата на ВМРО-ДПМНЕ, Бошкоски бил именуван за заменик на директорот на Дирекцијата за безбедност и контраразузнавање (ДБК) во Министерството за внатрешни работи на Македонија. На 31 јануари 2001 година, бил именуван за државен секретар во МВР.
За време на Вооружен конфликт од 2001, на 13 мај 2001 година бил назначен за Министер за внатрешни работи на Македонија во широката владина коалиција.
По Парламентарните избори на 15 септември 2002 година, бил разрешен од функцијата Министер и станал пратеник во Собранието на Република Македонија.
Во април 2004 година, со собрани 10.000 потписи, Бошкоски се кандидирал на Претседателските избори, но од страна на Државната изборна комисија неговата кандидатура била отфрлена заради неисполнување на условот за 15 години непрекинато живеење во Република Македонија.
Апсење
Во мај 2004 година Парламентарната комисија за мандатно-имунитетни прашања му го одзела пратеничкиот имунитет, поради сомневање за негова вмешаност во случајот Раштански Лозја, поточно за потикнување на убиство на шест пакистански и еден индиски државјанин на 3 март 2001 година.
По обидот за негово повикување од страна на истражен судија, заминува за Хрватска, каде што се пријавува во полициската станица во Загреб. По објавената меѓународна потерница и доставеното барање за негово судење во Хрватска од страна на Министерството за правда на Република Македонија, Бошкоски е притворен во затворот во Пула.
По шестмесечна истрага, основниот јавен обвинител Нуиќ покренува обвинение за вмешаност на Бошкоски за извршени седум дела на убиство, но судењето не отпочнало заради барањето од Меѓународниот кривичен суд за поранешна Југославија во Хаг да биде депортиран во затворот во Шевенинген за случајот Љуботен, поточно за убиство на 10 цивили на 12 август 2001 година во селото Љуботен.
На 22 април 2005 година Основниот суд во Скопје донесе ослободителна пресуда за 4 обвинети во случајот Раштански лозја, па се очекува и судот во Пула, кој го замрзнал предметот заради заминување на Бошкоски во Хаг, да го ослободи за истот случај.
Во август 2004 година е уапсен со Хрватска. Во декември истата година Меѓународниот кривичен суд за поранешна Југославија покрена обвинение против него и Јохан Тарчуловски и во март 2005 година е префрлен во Хаг. Судењето започнало на 16 април 2007 година, а заврши на 10 јули 2008 година, кога Бошковски е прогласен за невин од страна на Хашкиот трибунал за настаните во скопското село Љуботен во август 2001 и е ослободен.
Враќање во Македонија: Обединети за Македонија и ново апсење
По враќањето од Шевенинген, во Македонија го пречекуваат најважните македонски државници со големи почести. Бошкоски имал првична намера да се приклучи кон ВМРО-ДПМНЕ, но не нашол заеднички јазик со Никола Груевски, по што се дистанцирал од партијата.
На Претседателските избори во 2009 година Бошкоски се кандидарал како независен кандидат и освоил 146.878 гласови. По изборите на 29 мај 2009 година, тој формирал своја партија „Обединети за Македонија“. На Парламентарните избори во 2011 година, Бошкоски и неговата партија освоиле 1,52% од гласовите, со што тој не успеал да стане пратеник.
Веднаш по изборите, односно на 6 јуни 2011 година, пред ресторанот „Воденица“ во Скопје, Бошковски бил уапсен од страна на припадниците на мобилната полициска единица „Алфа“, под сомнение за нелегално финансирање на изборната кампања. Потоа, во рамките на случајот „Кампања“, Бошкоски бил осуден на затворска казна во траење од пет години, која ја служел во затворот „Идризово“.
Европскиот суд за човекови права пресуди дека на поранешниот министер за внатрешни работи Љубе Бошкоски му биле прекршени правата на фер судење, да повика и да испитува сведоци во текот на судскиот процес против него, по обвинувањето за нелегално финансирање на неговата партија „Обединети за Македонија“ за време на изборите во 2011 година.
Сепак, Бошкоски сака да ја докаже својата невиност. Судењето „Кампања“ за Љубе Бошковски во 2021 се враќа на повторно судење, 10 години по апсењето пред ресторанот „Воденица“, под сомнение за нелегално финансирање на изборната кампања. Од Кривичниот суд соопштуваат дека Кривичниот совет постапувајќи по барање на одбраната на Бошкоски, го уважил барањето за повторно судење на предметот.
Бошкоски е ослободен од делото помагање на убиството на Марјан Тушевски.
Образложението за последната пресуда од судот е дека се следени насоките од Апелација, која двапати ги укинуваше осудителните пресуди. Не биле докажани делата на секој обвинет поединечно и нема докази кои ги поврзуваат сите. Ослободени од вина се и Зоран Трајковски, Сашко Јовановски, Ивица Ристиќ, Гоце Митревски и Никола Негриевски.
Протезилај
Протесилај или Протезилај (старогрчки: Πρωτεσίλᾱος) — јунак во старогрчката митологија, првиот грчки воин кој бил убиен под ѕидините на Троја. Тој бил син на Ификло и Астиоха и брат на Подарг. Кога погинал во Тројанската војна, неговата жена Лаодамија ги замолила боговите да ѝ дозволат само три часа да поразговара со мртвиот сопруг. Боговите ѝ дозволиле и Хермес го вратил Протесилеј од светот на мртвите. Кога изминало предвиденото време и Протесилеј морал да се врати во подземниот свет, со него отишла и неговата верна жена.
Љубе Бошкоски
Враќање во Македонија: Обединети за Македонија и ново апсење
Според најновата пресуда виновни се само српските државјани Предраг Чубрило, Милан Илиќ и Милорад Ковачевиќ, четвртиот Вук Вукичевиќ е ослободен.
Бошкоски е автор на делото Мојата борба за Македонија.
Хифи
Хифите (од грч. ὑφή — пајажина) се кончести творби кај габите кои се состојат од многу клетки или содржат повеќе јадра.
Се разликуваат септирани хифи (многуклеточни) и несептирани хифи (претставени со една џиновска многујадрена клетка). Кога имаме септирани хифи, тогаш во клеточните прегради (септи) може да постојат отвори низ кои цитоплазмата и органелите (вклучително и јадрата) слободно преминуваат од клетка во клетка.
Некои хифи растат по пат на апикален раст, при што во текот на растот тие можат силно да се разгранат. Хифите се способни да се обединат во надолжни групации, со што образуваат поголеми (неколку метри долги и неколку милиметри широки) конци наречени ризоморфи (ст.грч. ῥίζα — корен, μορφή — форма). Погуста мрежа или плексус од хифи формираат склероциите (ст.грч. σκληρός — цврст), од кои можат да се добијат плодните тела. Сите хифи кај една габа го образуваат мицелиумот.
Густо испреплетените групи на хифи во плодните тела на габите го образуваат плектенхимот. Тоа е лажно ткиво кое потсетува на паренхим, но не се создава од тридимензионалната делба на клетките, туку со густо зближување на нишките од хифи.
Основната функција на хифите е апсорпција на вода и хранливи материи. Некои хифи се претворени во хаустории (органи за „искачување“ на водата и хранливите материи), ловечки стапици (кај грабливите габи) итн.
Канадски Арктички Архипелаг
Канадски Арктички Архипелаг (Canadian Arctic Archipelago, Archipel arctique canadien) или само Арктички Архипелаг — островска група која лежи на север од копнена Канада.
Архипелагот е сместен во крајниот северен дел на Северна Америка и зафаќа околу. Се состои од 36.563 острови во Северноледениот Океан и сочинува најголем дел од територијата на Северна Канада — речиси цел Нунавут и дел од Северозападните Територии. Канадскиот Арктички Архипелаг почнува да трпи извесни последици од глобалното затоплување, при што некои проценки целат дека стопениот мраз од островите ќе го покачат морското ниво за  до 2100 г.
Историја
Британија полагала право на островите поради откритијата на морепловецот Мартин Фробишер во 1570-тите. Канада првично (1870–80) имала суверено право само на оние делови од островите што чии водотеци се сливаат во подводната Фоксова Котлина, Хадсоновиот Залив и Хадсоновиот Проток. ВО 1880 г. Британија ги предала сите острови во канадска сопственост. . Канада вели дека сите водни патишта по Северозападниот Премин се канадско владение, но САД и највеќето поморски земји ги сметаат за меѓународни води. Спорот со премините во Канада неглегува во полето на екологијата и државната безбедност, како и општата сувереност на земјата. Хансовиот Остров во Нерсовиот Проток источно од островот Елсмир се предмет на територијален спор меѓу Канада и Данска.
Географија
Архипелагот се протега надолжно и  од канадското копно до ’ртот Колумбија, најсеверната точка на островот Елсмир. На запад се граничи со Бофортовото Море, на северозапад со Северноледениот Океан, на исток со Гренланд, Бафиновиот Залив и Дејвисовиот Проток; јужно од островите се наоѓаат Хадсоновиот Залив и континентална Канада. Разните острови се поделени едни од други со овие премини со збирен незив Северозападниот Премин. Како северно продолжение на континенталната канадска територија се јавуваат два големи полуострова — Бутија и Мелвил.
Архипелагот опфаќа вкупно 36.563 острови, од кои 94 важат за поголеми (преку ), и заземаат вкупна површина од. Следат најголемите острови, со површина од барем :
По Гренланд, архиеплагот е најголеата поларна област во светот. Климата е арктичка, а теренот е тундра, со исклучок на планинските подрачја. Највеќето острови се ненаселени; населените се наоѓаат на југот и имаат мошне мали и крајно раштркани инуитски населби по крајбрежјата.
Список и карта
Острови вон картата
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Грко Поле
Свети Ѓорѓи (позната и како Свети Георги или Свети Ѓорѓија) — главна селска црква во селото Грко Поле, во областа Дебрца.
Црквата се наоѓа на рид кој се издига североисточно од селото.
Историја
Познато е дека црквата ја граделе членови на родот Лазоровци од Малесија, кои по името на областа од којашто потекнуваат ги нарекуваат и Малесорци.
Галичани
Галичани — село во Општина Прилеп, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Селото Галичани се наоѓа во Прилепско Поле, југозападно од градот Прилеп.
Историја
Галичани претставува старо село во Прилепскиот крај. За него постои помен уште од средниот век: се споменува во 1335 година.
При крајот на турското владеење во селото постоеле повеќе чифлици: Османов, Чаталоски, Амет-Ножарски, Ќамиловски, Фаиковски, Раифов, Амди-бегов, Шевет-бегов, Рамзи-бегов, Џемаилов. По 1912 година, жителите ја откупиле земјата од муслиманските сопственици.
Население
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Прилепскиот Вилает (Vilayet-I Prilepe) под името Каличани и имало 35 семејства, 2 неженети и 3 вдовици, сите христијани.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Галичани живееле 300 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Галичани имало 200 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Галичани е средно по големина село, но со намалување на бројот на населението. Така, во 1961 година броело 341 жител, а во 1994 година 253 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Галичани живееле 251 жител, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 193 жители, од кои 184 Македонци, 1 Албанец и 8 лица без податоци.
Родови
Галичани е македонско село.
Родови во селото се:
Самоуправа и политика
Во век, Галичани било село во Прилепската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Прилеп, која била проширена при новата територијална поделба во 2004 година. Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел од некогашната Општина Прилеп.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Прилеп.
Во периодот од 1950 до 1955 година, селото било дел од тогашната општина Старо Лагово, во која поради селото Галичани, се наоѓале и селата Алинци, Беровци, Волково, Мало Рувци, Ново Лагово, Прилепец, Старо Лагово, Чумово и Штавица.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1434 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 189 гласачи.
Иселеништво
Се знае за следните постари иселени родови и семејства од ова село.
Шумкаровци иселени се во Мажучиште. Барлевци иселени се во Мало Коњари. Черкези, Томевци и Бутрка иселени се во Беровци. Милошевци иселени се во Старо Лагово. Томевци иселени се во Волково.
Каратал (округ)
Каратал е округ во Казахстан во покраината Алмати. Центар е градот Уштобе
Немања Зеленовиќ
Немања Зеленовиќ (27 февруари 1990) е српски ракометар на германскиот клуб Фриш Ауф Гепинген и на репрезентацијата на Србија.
Клупска кариера
Откако поминал низ младинските категории на Црвена звезда, Зеленовиќ го направил своето деби за сениорскиот тим во сезоната 2007–08, кога клубот ја освоил шампионската титула. Тој се преселил во странство и потпишал со словенечки Целје во 2011 година.
Репрезентативна кариера
На репрезентативно ниво, Зеленовиќ ја претставувал Србија на две Светски првенства (2013 и 2019 година) и на пет европски првенства (2014, 2016, 2018, 2020 и 2022 година).
Црква „Св. Никола“ - Јаворец
Свети Никола — главна селска црква во селото Јаворец.
Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото Јаворец.
Историја
Црквата била изградена во почетокот на век на место на стара црква. Иконостасот бил изработен неколку години подоцна, а иконите на него се дело на Теодосиј Колоски од селото Лазарополе.
Ѓупско Маало (Старо Лагово)
Ѓупско Маало — археолошко наоѓалиште во прилепското село Старо Лагово. Претставува населба од римското време. Во непосредната близина на селото се среќават делови од керамички садови, имбрекси и многу градежен материјал. Била најдена скулптурална вотивна претстава на змија, многу убаво изработена од бронза, која се чува во Заводот и музеј во Прилеп.
Градиште (Моштица)
Градиште  — археолошко наоѓалиште кај местото Моштица во општина Македонска Каменица.
Наоѓалиштето претставува градиште од доцната антика. На левиот брег на Каменица, до утоката на долот Моштеница во реката, на зарамнето плато од 100 × 100 м се гледаат остатоци од темели на бедем граден од кршен камен и варов малтер. Според податоците од жителите, на овој простор биле откопани питоси и рановизантиски монети кои се чуваат кај селаните.
Области во Таџикистан
Таџикистан е поделен на една автономна покраина (Вилояти мухтор, ), две покраини (вилоятҳо, = вилаети) и републички-потчинети реони. Покрај ова, главниот град Душанбе претставува посебна административна единица рамносилна на покраините.
Секоја област потоа се дели на нахии (реони), кои се разделени на „џамоати“, па тие на села („дехи“). Таџикистан има вкупно 58 окрузи (без четирите во Душанбе).
Салии (Стар Рим)
Салии (латински: Salii) — свештеници на богот Марс во Стариот Рим. Во определени прилики, тие трчале низ градот и изведувале посебна игра (латински: tripudium) при што со копје удирале во штитот (латински: ancile). Поворката која се одржувала во март траела десет дена, а секоја вечер се служила богата гозба во која учествувале свештениците и другите учесници во свеченоста. Овие гозби биле познати како Салиски гозби (латински: Saliares dapes).
Енис Барди
Енис Барди (роден на во Скопје) — македонски фудбалер од албанска народност, играч од средниот ред на Леванте и на македонската фудбалска репрезентација.
Рани години
Енис Барди е роден во Скопје. Своите фудбалски почетоци ги имал за екипата на ФК Шкупи. Во 2013 година заминал во младинската школа на ФК Брондби, но истата година потпишал едногодишен договор со шведскиот второлигаш ФК Преспа Бирлик. За екипата на Преспа одиграл десет натпревари и постигнал пет погодоци, помагајќи екипата да се спаси од испаѓање.
ФК Ујпешт
Во август 2014 година, Барди се преселил во редовите на унгарскиот клуб ФК Ујпешт, потпишувајќи тригодишен договор кон крајот на месецот. За клубот дебитирал на 14 септември, започнувајќи со загуба од 2-0 против ФК Видеотон.
Барди го постигнал својот прв гол за Ујпешт на 24 октомври 2014 година во домашната победа од 3-2 против ФК Њиреѓхаза Спартак. Тој станал клучен играч во сезоната 2016-17, постигнувајќи 12 гола и станал најдобар стрелец во клубот.
Леванте
На 17 јули 2017 година, Барди се согласил на тригодишен договор со шпанскиот клуб од ФК Леванте. За новиот тим дебитирал на 21 август во домашната победа со 1-0 против ФК Виљареал. .
На 26 август 2017 година, Барди го постигнал својот прв гол во новиот клуб преку директен слободен удар во домашниот натпревар против Депортиво Ла Коруња кој завршил со резултат од 2-2. На 23 април 2018, во победата со 3-1 на гостувањето кај Атлетик Билбао Барди постигнал два гола од слободен удар од речиси иста позиција во период од само две минути со кој му донел пресврт и водство на Леванте од 2-1, по почетната негатива на неговиот тим.
Репрезентативна кариера
Барди ја претставувал Македонската фудбалска репрезентација под 18 години, до 19 години и 21 година пред да го има своето деби за сениуорската репрезентрација на 27 март 2015 година во квалификациската домашна загуба од 1-2 против Белорусија.
Со Фудбалската репрезентација на Македонија под 21 година учествувал на Европското првенство во фудбал за играчи под 21 година во Полска.
NGC 3711/2
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3711/2 се споменува и како MCG -2-29-35.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Други поделби
Проучување на NGC 3711/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35392. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 282; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5512. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1029.
Атмејдански инцидент
Атмејданскиот инцидент претставувал бунт во времето на стагнацијата на Османлиското Царство. Името Атмејдани на турски го означува плоштадот Султанахмед или хиподромот во денешниот град Истанбул.
Позадина
Султанот Ибрахим I на 12 август 1648 година бил симнат од престолот а потоа и убиен од бунтовниците. На негово место застанал неговиот шестгодишен син Мехмед IV. По стапувањето на престолот на еден султан било обичај да се подарат парични средства на војниците, но земјата во тоа време се наоѓала во криза поради војната со Венеција за Крит и регентите на султанот не биле во можност да ги исплатат на војниците. Најмногу се побунила главната коњаница на армијата.
Инцидент
По два месеци од стапувањето на престолот на Мехмед, неговите регенти решиле да ги испратат спахиите на Крит. Но наместо тоа налутените спахии се вратиле во престолнината за да си ги заштитат своите права, а кон нив се придружиле и дел од жителите на градот. Тие се упатиле кон денешниот плоштад Султанахмед. Според некои историчари овој протест бил тајно поддржан од Косем султан како мајка на поранешниот султан Ибрахим. Иако портата ги исполнила нивните барања тие како услов да се повлечат доставиле дополнителни барања, како на пример да се разрешат дел од везирите. Властите испратиле двајца државници за да разговараат со толпата, но еден од нив кој бил член на јаничарскиот корпус бил убиен од толпата. По овој настан јаничарите ги обвиниле на спахиите и започнале улични пресметки каде јаничарите победиле.
По овој настан јаничарите добиле голема моќ и самите тие започнале немири во Истанбул. Проблематичните години на империјата продолжиле до почетокот на т.н. Ќопрулски период во 1656 година.
Есватини
Есватини (eSwatini), или службено Кралство Есватини (Umbuso weSwatini), до 2018 г. Свазиленд — држава во Јужна Африка. Се граничи со Јужноафриканската Република на север, југ и запад а додека на исток се граничи со Мозамбик. Нацијата и државата се именувани по кралот од 19 век Мсвати II.
Есватини бил населен постојано уште од праисторијата. Денес, населението е дел од банту црнците наречени Свазијци. До Втората светска војна, Есватини бил протекторат на Обединетото Кралство и државата се изборила за независност во 1968. Есватини е членка на Јужноафриканската заедница за развој, Африканската Унија и Комонвелтот на нации.
Економијата на Есватини е главно заснована на земјоделството. Земјата се соочува со епидемија на СИДА и ХИВ, што ја прави земјата прва во светот со најмногу случаи на инфекција.
Потекло на поимот
Името на државата доаѓа од кралот на Есватини, Мсвати I. Како и да е, името Нгване е алтернативно име за државата.
Историја
Артефактите индицираат човеково населување на Есватини уште од каменото доба, пред 200.000 години. Праисториските карпести уметности датираат од 25 000 година и продолжуваат сè до 19 век.
Најраните жители на оваа територија биле познати како ловците Коисан. Докази за употреба на железо и обработка на земјата има од 4 век и денешните народи, Сото и Нгуни, биле доселени во 11 век. Народот познат како Свази се доселиле во 15 век.
Географија и клима
Есватини е мало кралство кое не излегува на море. Есватини на север, запад и југ се граничи со Јужноафриканската Република и на исток се граничи со Мозамбик. Иако територијата на Есватини има 17.364 км2, кралството е поделено на четири географски региони.
Растителен свет
Растителноста Есватини е претставена со типична савана на запад, ксерофитските грмушки се вообичаени на исток. Флората е богата со богатство: познати се околу 2.400 видови - од лишаи и папрати до магноли и фикуси. Еден алое - 25 видови, 12 видови орхидеи, 10 - лилјани.
Фауна
Од големите цицачи, има сино бивол, антилопи на рогови, зебри и хипополи. Крокодилите се наоѓаат во реките.
Политички систем
На чело на Есватини е кралот или локално именуван како „нгвенјама“ (Ngwenyama ) што во превод значи лав. Моментален крал на Есватини е Мсвати III кој го наследил престолот по смртта на неговиот татко кралот Собхуза II. Традиционално, кралот владее со неговата мајка или пак со нејзина замена наречена ндловукати („слоница“). Кралот именува премиер на Есватини и членови на парламентот. Сентатот се состои од 30 членови, додека парламентот се состои од 65 членови. Избори во Есватини има секои пет години во месец ноември.
Административна поделба
Есватини е поделен на 4 окрузи. Окрузите потоа се делат на 55 околии („инкундли“), а тие пак, на главатарства („умфакација“).
Регионите се следниве:
Стопанство
Економијата на Есватини е составена од различни стопански гранки, па така има: земјоделство, шумарство и рударство со 13 % од БНП, индустриско производство со околу 37 % и услуги со околу 50 % од БНП.
Голем број од населението е вработено, околу 75 %. Во Есватини во подем е производсвото на текстил и земјоделски производи.
Население, јазик и религија
Поголемот број од населението на Есватини се етнички свази, со мал процент на мешано население со белци. Во последно време во Есватини се доселуваат емигранти од Мозамбик и доселеници од Португалија. Најголема религија во Есватини е христијанството, но сепак тоа помешано со локални верувања и обичаи.
Јазик
Јазикот свази (сисвати) е дел од групата на банту-јазици кој се зборува во Есватини и ЈАР. Јазикот го зборуваат околу 2,5 милиони луѓе и се учи во училиштата. Тој е службен јазик во Есватини, заедно со англискиот и е еден од 11-те службени јазици на ЈАР.
Религија
Најголемата религија во Есватини е христијанството со околу 82,7% од вкупното население.
Црква „Св. Антониј“ - Бигор Доленци
Свети Антониј — селска црква во кичевското село Бигор Доленци, Македонија.
Црквата се наоѓа на рид над регионалниот пат Кичево-Македонски Брод, веднаш над самото вртење за патот кон селото Бигор Доленци и околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
Црквата се наоѓа во близина на денешното село Бигор Доленци. Сместена е во непосредна близина на регионалниот пат Кичево-Македонски Брод.
Историја
Била изградена во втората половина на век или поточно во 1865 година.
На почетокот на март 2012 година, црквата била мета на кражба, при што биле украдени пари и 10 икони.
Иконостас
Иконостасот е дело на резбари од селото Лазарополе.
NGC 6073
NGC 6073 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Артур Девис
Животопис
Артур е роден во Престон, Ланкашаир, најстариот син на Девис. Неговиот татко, бил член од градскиот совет како столар и книжар, веројатно тој бил одговорен што Артур станал ученик на фламанскиот сликар Питер Тилеманс. На почетокот на 1730-тите, Девис бил познат како асистент во Тилеманското студио, очигледно ги копирал гледиштата на италијанските артисти како што се Панини и Марко Рици. Не изнендувачки, првата работа на Девис, била цртање по нарачка; цртежот со паркот и куќата, особено го покажува неговиот интерес за пејзаж (Хоктон Товерс од Дуксон Хил, Ланкашаир, 1735, приватна колекција).Од 1737, сепак, тој станал портретист. Во 1745, тој се вклучил во студиото на Греит Квин Стрит во Лондон, каде се стекнал со значителна репутација.
NGC 6073
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6073 се споменува и како UGC 10235, MCG 3-41-139, CGCG 108-160, IRAS 16078+1649.
Артур Девис
Животопис
Девис добил најголем број на нарачки на портрети во периодот помеѓу 1748 и 1758 година. Голем дел од сликите покажуваат луѓе што позираат во пејзаѓна околина. Според прецизни аналиѕи на топографски детали овие дела, како и интериерите, утврдено е дека се најголем дел се изработени од Девис. Значајни се портретите на годподин Роџер Њудигејтнеоготската во библиотека во Арбари Хал.
NGC 6073
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Артур Девис
Животопис
Во текот на 1760-тите, успехот на Артур Девис драстично се намалил.
NGC 6073
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6073 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 6073 има привидни димензии од 1,3' х 0,7'.
Артур Девис
Животопис
Девис добил голем број на комплименти за портретите кои ги изработил помеѓу 1748 и 1758 година. Многу од сликите покажуваат поглед во пејзажи. Иако она што е претставено наликува на прецизни топографски детали, овие погледи наликуваат на сè освен на еден од интериерите, кои биле претежно измислени од Девис. Исклучок е нео-готска библиотека во Арбури салата во која се изложени портретите на Девис на Сер Роџер Њудигејт, кои ги држи плановите на собата на своите колена.
NGC 6073
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 10 м 10,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +16° 42' 0"". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 6073 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57353. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 200; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1504. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 83.
Артур Девис
Животопис
Во текот на 1770-те и 1780-те тој морал да ги преработува своите слики за да може да преживее. Неговата најзастапена работа која била сработена помеѓу 1777 и 1778 година била преработената слика на Сер Џејмс Торнхил во сликарската сала во старата кралска болница во Симен, Гринвич (сега е стариот кралски Навал Колеџ). Девис се пензионирал во Бриктон во 1783 година и починал таму во 1787 година. Девис е закопан во црковниот двор на Света Мери Падингон, во Лондон.
254 п.н.е.
254 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 254. година пред новата ера, 254. од првиот милениум п.н.е., 54. од 3 век п.н.е. и петта од 250-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5254 и 5255 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4496 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3506 и 3507 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 499.
Друштво на писатели Битолски книжевен круг
Друштвото на писатели Битолски книжевен круг е писателска асоцијација со седиште во Битола.
Друштвото било регистрирано на 21.02.2006 г., а основачи биле писатели кои живеат на подрачјето на Општина Битола.
Друштвото од 2011 година ја организира меѓународната манифестација „Битолски книжевни паметења“ и ја доделува наградата Книжевен круг во категориите: проза, поезија и книжевна критика.
Цели и задачи
Основни цели и задачи на Друштвото на писатели Битолски книжевен круг се:
● Да дејствува врз база на афинитетот и жанровската припадност во афирмација на литературното творештво и неговиот развој.
● Да остварува и развива соработка со ограноци и други писателски асоцијации.
● Да го стимулира уметничкото творештво на подрачјето во Општина Битола.
● Да ги поттикнува и стимулира литературните творци на теми значајни за ова подрачје.
● Да врши поширока презентација на творештвото.
● Да развива соработка со институциите од областа на литературата, културата и науката.
● Да издава свои изданија и литературни дела, да доделува награди и признанија.
● Да соработува со образовните институции и да го поттикнува литературното творештво.
Членување
Член на Друштвото може да биде секој писател од подрачјето на Битола кој е член на Друштвото на писатели на Македонија или во независни писатели, и кој ги прифаќа одредбите на Статутот и има желба и интерес да работи за остварување на целите и задачите на Друштвото.
Друштвото е организирано и дејствува на жанровски принцип. Друштвото е отворено за сите граѓани, асоцијации, организации и институции кои ја прифаќаат неговата Програма и Статут.
Раководство
2019 - тековно: претседател Елизабета Јончиќ, секретар Никола Кочовски
2015 - 2018: претседател Зоран Пејковски, секретар Весна Мундишевска Велјановска
2011 - 2014: претседател Петре Димовски, секретар Кире Неделковски
Европско првенство во ракомет за мажи
Европско првенство во ракомет за мажи — натпревар помеѓу сениорските машки ракометни репрезентации на Европа кој се одржува на секои две години, а воедно има улога на квалификации за Светското првенство. Од воведувањето на првенството во 1994 г., досега како најуспешни се покажале репрезентациите на Шведска, Франција, Данска и Шпанија.
Историја
Во 1946 г. е основана Меѓународната ракометна федерација со тогашен состав од осум земји-основачи. . Иако на Светското првенство учествуваат разни земји од светот, титулата досега ја имаат освоено само европски екипи. Европската ракометна федерација е основана во 1991 г. Во 1995 г. Светското првенство почнало да се одржува на секои две наместо четири години, па со тоа европската федерација почнала со свои првенства преку кои земјите од континентот се квалификуваат и за светското првенство.
Рекордот за највеќе дадени голови на едно првенство го држи Сандер Сагосен со 65 гола за Норвешка постигнат на првенството во 2020 г. во Австрија, Норвешка и Шведска..
Податоци за учества
1: Вклучувајќи 2 настапа како Србија и Црна Гора. Вклучувајќи ги достигнувањата на Југославија до 2003 г. и Србија и Црна Гора до 2006 г.
Општи статистики
Последна поднова: 29 јануари 2012
Хенришин (Новодвурски Округ)
Хенришин (Henrysin) — село во општината Закрочим во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Гиско писмо
Писмото гиз е прилагодена да се пишува на други јазици, претежно семитски, особено амхарски во Етиопија и тигрињски и во Еритреја и во Етиопија. Исто така се користи за себат бет јазикот, менскиот и повеќето други јазици во Етиопија. Во Еритреја се користи за тигре јазикот и традиционално се користи во биленскиот, кушитски јазик. Тигре, кој се зборува во западна и северна Еритреја, се смета дека повеќе личи на гиз, отколку другите дериватни јазици. Други кушитски народи во Африканскиот рог, како што се Оромите, Сомалијците и Афарите, користеле ортографии со засновани на латиница.
За претставување на звуците, овој напис користи систем кој е вообичаен (иако не универзален) меѓу јазичарите кои работат на етиопски семитски јазици. Ова нешто се разликува од конвенциите на Меѓународната фонетска азбука.
Историја и потекло
Најраните натписи на семитски јазици во Еритреја и Етиопија датираат од 9 век пр.н.е. во античкото-јужноарапско писмо, кое е познато како епиграфско јужноарапско (ЕСА), абџадски систем споделен со современите кралства во Јужна Арабија.
По 7 и 6 век пр.н.е., варијантите на писмото се појавиле, развивајќи се во насока на подоцна гиска абугида или алфасилабарен систем. Оваа еволуција може да се види најјасно во доказите од натписите (главно графити на карпи и пештери) во регионот Тиграј во северна Етиопија и поранешната покраина Акеле Гузаи во Еритреја.
До првите векови н.е., она што се нарекува „староетиопска“ или „старогиска азбука“ се проширила, абџад напишан лево од десно (наспроти бустрофедонот како ЕСА) со букви во основа идентични со формите од прв ред на современата вокализирана азбука (на пр. "к" во форма на "ка"). Исто така, имало мали разлики, како што е буквата „г“ свртена кон десно наместо лево како во вокализираниот гиз, и пократката лева нога на „л“, како во ЕСА, наместо подеднакво долги нозе во вокализираниот гиз (донекаде слична на грчката буква ламбда). Вокализацијата на гиз се случила во 4 век, и иако првите комплетно вокализирани текстови што се познати се натписи од Езана, вокализираните букви му претходеле неколку години, бидејќи во монета на неговиот претходник Вазеба Аксумски има вокализирани букви. Јазичарот Роџер Шнајдер, исто така, во необјавените рачни аномалии на почетокот на 90-тите години ги посочил во познатите натписи на Езана Аксумски што имплицира дека тој за време на неговото владеење свесно користел архаичен стил, што укажува на тоа дека вокализацијата можела да се случи многу порано. <sup class="noprint Inline-Template noprint noexcerpt Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to better sources. (August 2013)">подобро  извор   потребно  ] Како резултат, некои веруваат дека вокализацијата може да била прифатена за да се зачува изговорот на текстовите на гиз заради веќе морибундниот или исчезнатиот статус на гиз, и дека, до тоа време, заедничкиот јазик на народот веќе биле подоцна етиопските семитски јазици. Најмалку една од монетите на Вазеба од крајот на 3-ти или почетокот на 4 век содржи вокализирано писмо, околу 30 или повеќе години пред Езана. Кобишчанов, Питер Т. Даниелс и други предложиле можно влијание од брахимските писма во вокализацијата, бидејќи тие исто така се абугиди, а Кралството Аксум бил важен дел од големите трговски патишта кои ги вклучувале Индија и грчко-римскиот свет низ целата класична антика.