cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џироламо Зулијан
Покровител на Канова
Зулијан умрел во 1795 година, оставајќи на јавната библиотека на Свети Марко дел од својата колекција, која го вклучувала и неговиот Камео.
Зулијанската колекција
Зулијан, човек со убав вкус и познавач на уметноста, составил вредна колекција на уметнички дела, кои ги чувал во Падова. Меѓу најскапоцените парчиња од збирката на Зулијан, имал скулптури и ретки скапоцени камења, собрани од Александрија и долж брегот на Анадолија. Зулијан починал непосредно пред падот на Републиката. Неговата колекција, завештана од него на градот Венеција, била поштедена од аукција и дисперзија, судбина што ги снајде повеќето локални колекции.
Патриоти (навивачка група)
Патриоти Ресен — македонска навивачка група од градот Ресен која ги поддржува сите спортски клубови што го носат името Преспа.
Бодрењето на овие клубови од страна на ресенчани има долга традиција, а било најизразено во фудбалските натпревари против градскиот соперник ФК Братство (кои секогаш претставувале натпревари од висок ризик). Познато е дека уште кон крајот на 80-те години од минатиот век на ресенскиот стадион одекнувала песната “Послушајте Патриоти„ по што подоцна групата го добила своето име. Во 1990 година се појавило првото сино знаме на кое пишувало ПАТРИОТИ, а потоа биле испратени писма до тогашниот ЈУ Спорт магазин по повод формирањето на групата. Во 1991 се случил еден од најголемите инциденти во кои учествувала групата, а тоа е судирот со навивачите на ФК Велешта при што се водела вистинска војна низ ресенските улици после победата на ФК Преспа со резултат од 3-2.
После изградбата на спортската сала во Ресен, навивачката група почнува да ги следи и натпреварите на ракометниот клуб Преспа. Во овој период почнува и доминацијата на РК Преспа (која тогаш го носела името Јафа Промет поради својот спонзор) во македонскиот ракомет која кулминира со шампионската титула во сезоната 1996/97 и настапот како прв македонски тим во Европската Лига на Шампиони во 1997/98. Во овој период се развива и дотогашното меѓуградско соперништво Ресен-Битола и на спортски план во двобоите со РК Пелистер кој претставувал главен соперник за титулата.
По повлекувањето на спонзорот, РК Преспа запаѓа во финансиски проблеми што подоцна резултира со испаѓање од Македонската Ракометна Супер Лига. Во меѓувреме ФК Преспа, која тогаш се натпреварувала во Втората Македонска Лига, од исти причина паѓа во понизок ранг. Со тоа се започнува еден период на неактивност на навивачката група сè до 2006 година кога РК Преспа гради силен тим и успева да избори враќање во македонската ракометна елита по освојувањето на Македонската Прва Лига и победата во бараж натпреварот на гостински терен против РК Весна од Велес на кој навивачката група се упатува со два автобуси и десетина автомобили. Следната сезона, Ресен претставува едно од најтешките гостувања во Македонската Супер Лига по што РК Преспа завршува на четвртото место и обезбедува настап во Европскиот Челинџ Куп. Наредните неколку сезони РК Преспа се соочува со проблеми во играчкиот и стручниот кадар што резултира со лоша игра на тимот, но навивачката група Патриоти, и покрај преполовениот број, е присутна на натпреварите на својот тим до денешен ден.
Верската служба во српската војска
Верската служба во српската војска е организирана активност на традиционалните цркви и верски заедници заснована на вековната традиција. Основната задача на верската служба во српската армија е да овозможи остварување на уставното право на слобода на вероисповед на нејзините припадници (војници, офицери и цивили). Една од главните цели на верската служба во Армијата на Србија е зајакнување на духовните и моралните вредности, обликувањето на граѓанската одговорност и негувањето на воените доблести и патриотизмот, што е во функција на развивање, градење, одржување и зголемување на оперативните способности на Српската армија.задачи и нема цел на мисионерските цркви и верските заедници во воената средина.
Вршењето богослужба во Војската на Србија е подетално регулирано со Уредбата за вршење богослужба во Војската на Србија. Дејностите на богослужбата се вршат во воени комплекси, во посебни простории - богослужби уредени и опремени за таа цел. Припадниците на српската војска учествуваат во активностите на верската служба по сопствена волја и убедување, почитувајќи ги и строго почитувајќи ги обврските кои произлегуваат од воената служба и се должни строго да ги чуваат во тајност признанијата на членови на одбранбениот систем.
Верската служба во Војската на Србија ја вршат свештеници -верски службеници на традиционалните цркви и верски заедници, регистрирани за вршење на овие дејности, во Србија. Свештениците-верски службеници во Армијата на Србија се професионални воени лица со високо образование во статус на офицери на Војската на Србија, кои вршат верски и други верски дејности во согласност со нивните автономни прописи. За разлика од другите припадници на армијата, припадниците на верската служба, односно воените свештеници, нема да носат оружје. Воен свештеник-верски офицер има помошник, професионално воено лице во статус на подофицер на Војската на Србија.
Министерството за одбрана на Република Србија склучило договор со седум цркви и верски заедници во врска со вршењето на богослужбата во Армијата на Србија, со; Српската православна црква, Римокатоличката црква во Србија, Словачката евангелистичка црква, реформираната христијанска црква, евангелистичката христијанска црква, еврејската заедница во Србија, исламската заедница на Србија.
Меѓународни договори, почетна точка за регулирање на верските права во вооружените сили
Забраната на дискриминација врз основа на религија или верување е еден од основните принципи во меѓународните договори што Србија ги потпишала под покровителство на Обединетите нации (Универзална декларација за човекови права, Меѓународен пакт за граѓански и политички права и Меѓународен пакт за економски, социјални и културни права), но и регионални договори, првенствено Европската конвенција за човекови права, чие толкување води до заклучок дека од државните органи не само што може да се бара да се воздржат од преземање чекори кои би ги попречиле мислите, совеста и религијата на граѓаните, туку и, во одредени околности, да преземат позитивни мерки за негуваат и штитат овие права.
Како секоја поединечна држава ја извршува оваа задача се оценува не само на нормативно ниво, туку и во практиката на државните органи кои треба доследно да го почитуваат принципот дека слободата на вероисповед може да се спроведува не само во граѓанското општество, туку и во војската на Србија, со убедувањето дека може или не може да подлежи на такви ограничувања што се пропишани со Законот за Армијата, а се неопходни за заштита на безбедноста, редот, здравјето или моралот или за заштита на правата и слободите на другите припадници на Армијата.
Термини
Термините што се користат на оваа страница ги имаат следниве значења:
Верска служба во арми
Тоа е организиран тип на активност на традиционалните цркви и верски заедници во воената средина што опфаќа; богослужба, верски обреди и други религиозни активности.
Богослужба и верски обреди
Богослужбени активности се верски активности кои за сите верници јавно ги извршуваат свештениците, односно верските службеници, во согласност со автономните прописи на нивните традиционални цркви и верски заедници, користејќи литургиски предмети и литургиска литература.
Храмови и други објекти и простори во сопственост на традиционални цркви и верски заедници или специјално определени и опремени простории за богослужба во касарните, воените објекти и други места каде што Армијата на Србија извршува задачи и мисии.
Овластен достоинственик
Достоинственик е висок припадник на традиционална црква или верска заедница, канонски надлежен за свештениците, односно верските службеници кои вршат верска служба во војската на Србија.
Свештеници-верски министри Воените свештеници, воените капелани, воените имами и воените рабини се верски службеници, чие име зависи од тоа на која традиционална црква или верска заедница припаѓаат.
Станува збор за професионални воени лица во статус на подофицери на Војската на Србија, кои се определуваат од редот на припадниците на подофицерскиот кор на Армијата на Србија, по нивна согласност, а по предлог на воени свештеници и верски службеници. Според законот, тие не можат да вршат богослужба. Помошниците на воените свештеници, односно верските службеници, се должни да се грижат за опремата, чистотата и уредноста на верските простории, а за време на богослужбите и верските обреди, врз основа на упатствата од воените свештеници, односно верските службеници, да ги поучуваат другите припадници на српската војска. На кој начин им помагаат на воените свештеници, односно верските службеници. Исто така, тие се одговорни за регулирање на протоколарни прашања и правила на однесување во богослужбениот простор. {Quote frame|'' 'Должностите што ги извршуваат помошници воени свештеници - т.е. верски службеници кои сами по себе не претставуваат богослужби и верски обреди:' ''
Претставништво на свештеници-верски службеници
Застапеноста на свештениците-верски функционери зависи од бројот на верници во вкупниот број на припадници на Војската на Србија.
Верска служба во војската на Кнежевството Србија (Кралство Србија)
За време на владеењето на кралот Милан I Обреновиќ, а на предлог на претседателот на Советот на министри и воениот министер, генерал Сава Грујиќ, на 14 јануари 1888 година била издадена наредба за славење на славата во Армијата и утврдено било слава да имаат сите команди и институции кои имаат знаме. За ден на празнување бил земен важен датум од минатото на единицата или денот на некој српски светец. Заштитник на единицата бил светец кој се празнувал според календарот на денот кога се празнувал, а денот на празнувањето бил објавен во Службен воен весник. Со прописот за празнување на славата на командата и институтот што го донел воениот министер на 6 април 1888 година. година, оваа област била детално регулирана. Воениот свештеник ден пред празнувањето ја осветил водата во канцелариите и воените студентски домови, а се приготвувал и колач, свеќник, кољиво и вино. На денот на празнувањето во касарната се служела литургија и била исечена торта со учество на командантот со старешините на командата и одреден број војници. Сите канцеларии во командата имале икона на патронот со лустери кои се вклучувале во недела и празници.
Веронауката, која била задолжителна за сите нејзини членови, била воведена во војската една година подоцна, со одлука донесена на 23 јануари 1889 година и истата донесена од воениот министер, генерал Коста С. Протик.
Во правилата за служба пропишани од кралот Александар I Обреновиќ во 1901 г. година, за прв пат за прашањето на верата елаборирало цело поглавје (поглавје II - Вера и побожност ), што е тесно поврзано со содржината на поглавјето III (наречено Воен дух ). Ова поглавје ги опишува воените доблести идентични со оние што се регулирани во современите армии со подзаконски акт познат како код на честа, кој покажува дека моралот (природноста) и честа произлегуваат од верата и побожноста, а не обратно.
Во Правилникот за служба пропишан од кралот Петар I Караѓорѓевиќ во 1913 година, точките 389 и 390 гласат:
„Исто така, за секоја црква на Велики петок се поставува стража на Христовиот гроб од труповите што се на место. Силата на овие стражари ќе ја утврдат командирите на местото на барање на црковните старешини. Стражарите околу Христовиот гроб чуваат со оружје и со симнати капи“.
Верска служба во армијата на Кралството Срби, Хрвати и Словенци (Кралство Југославија)
По обединувањето во 1918 година, Кралството СХС (Кралство Југославија) било држава на слобода и еднаквост на религијата. Новоформираната организација на државата и армијата на принципите на мултиетничност и мултиконфесионализам, наметнала барање решение за верска служба во армијата што ќе одговара на сите во Кралството. Имајќи го ова предвид, Министерскиот совет на седницата одржана на 30 јануари 1920 г. година, донел одлука за воведување на воени свештеници од религијата кои беа признати во Кралството СХС.
Во Министерството за војна и морнарица постоело тело кое раководело со свештеничката професија. Имало еден воен свештеник од прва класа за православна, римокатоличка и муслиманска вероисповед. Во штабот на секоја армиско-дивизиска област, полк и гарнизон имало постојан воен свештеник.
Свештениците во војската на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците биле поделени на постојани (назначени од кралот со негова уредба) и вонредни (кои по потреба и во соработка со министерот за религија ги назначувал министерот за Армијата и морнарицата). Службата на постојаните воени свештеници била поделена на три класи. На кој од класовите ќе му биде доделен свештеникот зависело од времето поминато во свештенството. Меѓу воените свештеници од првиот клас на православната, римокатоличката и исламската вероисповед бил избран еден, кој бил поставен на функцијата поглавар на свештеничката професија од својата вероисповед. Бил и офицер на министерот за армија и морнарица.
Кралот Александар I Караѓорѓевиќ, 26 јануари 1922 година година, го потпишал Законот за уредување на положбата на воените свештеници, со кој е заменета одлуката на Министерскиот совет од 30 јануари 1920 година, по што министерот за армија и морнарица, генерал Милош Васиќ, 4 мај 1922 година, го пропишаl Правилото за должностите на воените свештеници, според кое должностите на воените свештеници биле поделени на општи и посебни:
Така, според правилата на службата од Кралството Србија, била воспоставена шема дека богослужбата е во функција на развивање на моралот, патриотизмот и воените доблести.
Верската служба во современите армии
Врз основа на истражување спроведено во Европа и Северна Америка, утврдено е дека верска служба постои во вооружените сили на Република Грција, САД, Романија, Сојузна Република Германија, Велика Британија, Канада, Хрватска, Полска, Чешка. Република, Босна и Херцеговина и Италија., Република Унгарија, Австрија и Белгија, Руската Федерација итн. Верска служба не постои во вооружените сили на Република Бугарија, Поранешната Југословенска Република Македонија и Република Црна Гора.
Во сите овие земји се забележани одредени заеднички одлики:
Верата и моралот во армијата
Поимите на вера и духовност не смеат да бидат подредени на поимите на моралот или етиката. Верата не може да биде една од содржините на моралот на армијата, туку напротив, мора да се има предвид дека побожноста и онтолошката етика на верниците на војската на Србија ги црпат нивните воени доблести, кои треба да се усогласат со основните вредности на воената професија.
За припадник на војската на Србија основните вредности се: ''лојалност кон татковината, посветеност на професијата, лојалност, храброст, дисциплина, солидарност, хуманост, достоинство, пожртвуваност и почит. ''
Затоа, кога станува збор за организациски одлуки на органите на верската служба, единственото можно решение е воените свештеници, односно верските службеници, да бидат директно подредени на командантите (началниците, директорите), во статус на нивните советници, а никогаш во составот на морални тела, ресурси на човечки тела, тела за односи со јавноста итн.
Важно е да се истакне дека секој евентуален напор да се постави морален закон над Бога не би бил ништо повеќе од негирање на Бога. Со други зборови, за припадник на војската на Србија - верник, секој институционален обид да се стави неспоивиот Бог во која било ограничена рамка, вклучително и морално право, би довело до губење на смислата на слободата на вероисповед.
Богослужбени активности
Богослужбите и верските обреди во Војската на Србија се вршат начелно на богослужбени места или посебни простории уредени за таа цел, со можност за извршување во одредени ситуации и со посебно одобрение надвор од богослужбите, но и надвор од воени комплекси.
Богослужбите и верските обреди во војската на Србија, аналогно на Законот за цркви и верски заедници, можат да бидат постојани, повремени и соодветни.
Постојаното богослужение и религиозните обреди, како што сугерира името, се вршат секојдневно и може да се класифицираат на следниов начин:
Овие активности на верските заедници се вршат повремено и може да се класифицираат на следниов начин:
Од практични причини, повремените богослужби и верски обреди се вршат во неделите, како и во деновите кои со автономни прописи на традиционалните цркви и верски заедници или нивните календари се веќе обележани како празници, но и на празниците на кои е посветен просторот за богослужба. Овие богослужби ќе се вршат на државни и воени празници, како и за време на полагањето заклетва. Важно е да се истакне дека засега оптималното решение во Армијата на Србија би било одбележувањето на државните и воените празници и полагање заклетва, од една страна, и богослужбите и верските обреди, од друга страна, посебно.
Соодветните верски активности се вршат на барање на припадниците на војската на Србија или на предлог на воени свештеници, односно верски службеници врз основа на специфични потреби. Повремените богослужби и религиозните обреди на воените свештеници вклучуваат;
Број на верски објекти (2020)
Според изјавата на началникот на Одделот за веронаука во Генералштабот, полковник д-р Саша Милутовиќ ... ''на почетокот на воведувањето на верската служба во вооружените сили, долгорочен план за развој на верските Беше извршена служба, која вклучува 50 богослужби. Досега се отворени 44, но и 5 молитвени простори, а верска служба е извршена и на членовите на Мировните мисии. ''
Доксат
Доксат (Δοξάτο, Доксато) — село во Општина Доксат во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 10 километри југоисточно од градот Драма на надморска височина од 66 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 2190 жители од кои 120 Македонци, 850 Турци, 900 Грци, 120 Власи и 200 цигани. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 48 македонски гркомани и 1100 Грци.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 1117 жители
Во 1927 година, селото било преименувано во Доксато.
Демографија
Во 1928 година во селото биле сместени 258 грчки семејства со 1099 лица. Во 1928 година, бројот на населението бил 4295 лица, додека во 1940 година селото броело 4760 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 4409 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 4402 жители, во 1971 година имало 3440 жители, во 1981 година имало 3389 жители, додека во 1991 година имало 3594 жители. Денеска, населението на селото е 2884 жители според пописот од 2011 година.
NGC 881
NGC 881 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 881 се споменува и како MCG -1-6-89, IRAS 02160-0650.
Откривање
Телото е откриено на 10 септември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 881 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 881 има привидни димензии од 2,3' х 1,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 18 м 45,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 38' 22". Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на NGC 881 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8822. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 264; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4696. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1281.
Манастир „Св. Троица“ - Џорданвил
'''Манастир „Св. Троица“''' (Свято-Троицкий монастырь, Holy Trinity Monastery) е машки ставропигиален манастир на Руската Задгранична Православна Црква. Манастирот Пресвета Троица се наоѓа во држава Њујорк во местото Џорданвил, во САД, на 4 часа од градот Њујорк.
Историја на манастирот
Основан е од двајца монаси - Пантелејмон Нижник (+ 1984) и Јосиф Колос (+ 1970) во 1930 г. По изградбата на црквата и по осветувањето на истата и првата литургија во храмот, додека сите биле за заедничниот ручек, црквата се запалила и изгорела до темел. По ова големо искушение архимадритот Пантелејмон рече: “Тоа беше Божјо испитување на нашата вера“.
Во 1946 година, четиринаесет нови монаси пристигна во Џорданвил од Европа, на чело со епископот Серафим Иванов. До 1946 повторно е изградин нов, поубав и поголем храм, кој во истата година беше осветен.
12 октомври 1948 година на манастир отвори училиште за потребите на монашкото братство. Наскоро го добиле официјалното признавање и регистрација на акредитација орган училишта од државата Њујорк.
Во Троитскиот манастир поминале многу монаси, архимандрите, некои од нив подоцна биле и Митрополити и Архиепископи, како што се Архиепископ Аверки Таушев, митрополит Антониј (Храповицки), Митрополит Анастасиј (Грибановски), Митрополит Филарет (Вознесенски) и др.
Духовната богословија е во делот на манастирот и фукционираат заедно. Богословијата има огромна библиотека со нас 50 000 книги со разна духовна и светска содржина. Манастирот живее активен духовен живот. Се истакнува со својата убавина, посебно катедралниот храм. Целиот манастирски комплекс (покривите) е во зелена боја. Истиот манастир има своја печатница, која го носи името на свети Јов Почаевски. Во оваа печатница се печатат речиси сила главни списанија, книга и православни календари за Руската Задгранична Црква. Има и своја свеќоливница, во која се прават свеќи од чист восок.
Настанок и развој на Сончевиот Систем
Настанокот и развојот на Сончевиот Систем започнало пред околу 4,5 милијарди години со гравитациониот колапс на мал дел од џиновски молекуларен облак. Поголемиот дел од масата што се распаднала се собрала во центарот, образувајќи го Сонцето, додека остатокот се срамнил во протопланетарен диск од кој се образувале планетите, месечините, астероидите и другите мали тела на Сончевиот Систем.
Овој модел, познат како маглинска хипотеза, првпат бил развиен во 18 век од Емануел Сведенборг, Имануел Кант и Пјер Симон Лаплас. Неговиот последователен развој испреплетува различни научни дисциплини вклучувајќи астрономија, хемија, геологија, физика и планетарна наука. Од почетокот на вселенската ера во 1950-тите и откривањето на вонсончевите планети во 1990-тите, моделот бил и предизвик и рафиниран за да ги објасни новите набљудувања.
Сончевиот Систем значително се развил од неговиот првичен настанок. Многу месечини се образувале од кружни дискови со гас и прашина околу нивните матични планети, додека другите месечини се смета дека настанале независно и подоцна биле заробени од нивните планети. Други, како што е Месечината на Земјата, може да бидат резултат на џиновски судири. Судирите меѓу телата постојано се случувале до денес и биле централни за развојот на Сончевиот Систем. Положбите на планетите можеби се смениле поради гравитационите интеракции. Оваа планетарна миграција сега се смета дека е одговорна за голем дел од раниот развој на Сончевиот Систем.
Околу 5 милијарди години, Сонцето се ладило и се проширило нанадвор многукратно од неговиот сегашен пречник (станувајќи црвен џин), пред да ги отфрли своите надворешни слоеви како планетарна маглина и да остави зад себе ѕвезден остаток познат како бело џуџе. Во далечната иднина, гравитацијата на ѕвездите кои поминуваат постепено ќе ја намалува дружината на планетите на Сонцето. Некои планети ќе бидат уништени, други исфрлени во вселенскиот простор. На крајот, во текот на десетици милијарди години, веројатно е дека Сонцето нема да остане со ниту едно од првобитните тела во орбитата околу него.
Историја
Идеите за потеклото и судбината на светот потекнуваат од најраните познати списи; сепак, речиси целото тоа време, немало обид да се поврзат таквите теории со постоењето на „Сончев Систем“, едноставно затоа што генерално не се мислело дека постои Сончевиот Систем, во смисла што денес го разбираме. Првиот чекор кон теоријата за настанок и развој на Сончевиот Систем било општото прифаќање на хелиоцентризмот, кој го поставил Сонцето во центарот на системот, а Земјата во орбитата околу него. Овој концепт се развивал со милениуми (Аристарх од Самос го предложил уште во 250 п.н.е.), но не бил широко прифатен до крајот на 17 век. Првата забележана употреба на терминот „Сончев Систем“ датира од 1704 година.
Тековната стандардна теорија за настанокот на Сончевиот Систем, хипотезата за маглина, започнала да се користи од Емануел Сведенборг, Имануел Кант и Пјер Симон Лаплас во 18 век. Најзначајната критика на хипотезата била нејзината очигледна неспособност да го објасни релативниот недостаток на аголен момент на Сонцето во споредба со планетите. Сепак, од раните 1980-ти студии на млади ѕвезди покажале дека се опкружени со ладни дискови од прашина и гас, токму како што предвидува хипотезата за маглината, што довело до нејзино повторно прифаќање.
Разбирањето за тоа како се очекува Сонцето да продолжи да еволуира барало разбирање на изворот на неговата моќ. Потврдата на Артур Стенли Едингтон за теоријата на релативност на Алберт Ајнштајн довела до негово сознание дека енергијата на Сонцето доаѓа од реакции на јадрено соединување во неговото јадро, спојувајќи го водородот во хелиум. Во 1935 година, Едингтон отидел подалеку и сугерирал дека и други елементи може да се образуваат во ѕвездите. Фред Хојл ја елаборирал оваа премиса тврдејќи дека еволуираните ѕвезди наречени црвени џинови создале многу елементи потешки од водородот и хелиумот во нивните јадра. Според него, кога црвениот џин конечно ќе ги отфрли своите надворешни слоеви, овие елементи потоа ќе се рециклираат за да образуваат други ѕвездени системи.
Пресоларна маглина
Маглинската хипотеза вели дека Сончевиот Систем настанал од гравитацискиот колапс на фрагмент од џиновски молекуларен облак. Облакот бил околу 20 парсек (65 светлосни години) во широчина, додека фрагментите биле приближно 1 парсек (три и четвртина светлосни години) во широчина. Понатамошниот колапс на фрагментите довел до образување на густи јадра 0,01-0,1 парсек (2.000-20.000 ае) во големина. Еден од овие фрагменти што се уриваат (познати како претсончева маглина) го образувале она што станало Сончев Систем. Во составот на овој регион со маса нешто повеќе од онаа на Сонцето (M ☉) е приближно иста како онаа со денешнното Сонце, со водород, заедно со хелиум и траги од литиум, сочнувајќи околу 98% од неговата маса. Останатите 2% од масата се состоеле од потешки елементи кои биле создадени со нуклеосинтеза во претходните генерации на ѕвезди. Доцна во животот на овие ѕвезди, тие исфрлиле потешки елементи во меѓуѕвездената средина. Најстарите подмножества пронајдени во метеорити, за кои се смета дека го следат првиот цврст материјал што се образувал во претсоларната маглина, се 4568,2милиони години, што е една дефиниција за староста на Сончевиот Систем. Студиите на древните метеорити откриваат траги од стабилни јадра на краткотрајни изотопи, како што е железо-60, кои се образуваат само во експлодирани, краткотрајни ѕвезди. Ова покажува дека една или повеќе супернови се случиле во близина. Ударниот бран од супернова можеби ја активирал образбата на Сонцето со создавање релативно густи области во облакот, предизвикувајќи колапс на овие региони. Бидејќи само масивните, краткотрајни ѕвезди произведуваат супернови, Сонцето мора да настанало во голема ѕвездообразбена област што создал масивни ѕвезди, веројатно слични на маглината Орион. Студиите за структурата на Кајперовиот Појас и за аномалните материјали во него сугерираат дека Сонцето се образувало во грозд од помеѓу 1.000 и 10.000 ѕвезди со пречник помеѓу 6,5 и 19,5 светлосни години и колективна маса од. Овој кластер почнал да се распаѓа помеѓу 135 и 535 милиони години по настанокот. Неколку симулации на нашето младо Сонце кое комуницира со ѕвезди кои поминуваат блиску во текот на првите 100 милиони години од неговиот живот, создаваат аномални орбити забележани во надворешниот Сончев Систем, како што се одвоените објекти.
Поради зачувувањето на аголниот моментум, маглината се вртела побрзо додека се рушела. Како што се кондензирал материјалот во маглината, атомите во неа почнале да се судираат со зголемена честота, претворајќи ја нивната кинетичка енергија во топлина. Центарот, каде што се собирал најголемиот дел од масата, станувал сè потопол од околниот диск. Во текот на околу 100.000 години, конкурентните сили на гравитацијата, притисокот на гасот, магнетните полиња и ротацијата предизвикале маглината да се израмни во ротирачки протопланетарен диск со периметар од околу 200 AU и да образуваат жешка, густа протоѕвезда (ѕвезда во која водородното спојување сè уште не започнало) во центарот.
Во овој момент од неговиот развој, се смета дека Сонцето било ѕвезда од типот Т Бик. Студиите на ѕвездите Т Бик покажуваат дека тие често се придружени со дискови од предпланетарна материја со маса од. Овие дискови се протегаат на неколку стотициастрономски единици — вселенскиот телескоп Хабл забележал протопланетарни дискови до 1000 AU во пречник во областите што образуваат ѕвезди како што е маглината Орион - и се прилично ладни, достигнувајќи температура на површината од само околу 1,000 К (730 °C; 1.340 °F) во нивната најжешка. Во рок од 50 милиони години, температурата и притисокот во јадрото на Сонцето станале толку големи што неговиот водород почнал да се спојува, создавајќи внатрешен извор на енергија што се спротивставува на гравитациското контракција додека не се постигне хидростатска рамнотежа. Ова го означило влегувањето на Сонцето во главната фаза од неговиот живот, познато како главна низа. Ѕвездите од главната низа добиваат енергија од соединување на водород во хелиум во нивните јадра. Сонцето и денес останува ѕвезда од главната низа. Како што раниот Сончев Систем продолжил да се развива, тој на крајот се оддалечил од своите браќа и сестри во ѕвездениот расадник и продолжил сам да кружи околу центарот на Млечниот Пат.
Настанок на планетите
({Главна|Протопланетарен диск}) Се смета дека различните планети настанале од сончевата маглина, облакот од гас и прашина во облик на диск, кој останал од образувањето на Сонцето. Моментално прифатениот метод со кој настанале планетите е акреција, во која планетите започнале како зрна прашина во орбитата околу централната протоѕвезда. Преку директен контакт и самоорганизирање, овие зрна се образувале во грутки до 200 м во пречник, кој пак се судрил за да образува поголеми тела (планетезимали) од ~ 10 км (6,2 ми) во големина. Тие постепено се зголемувале преку понатамошни судири, растејќи со брзина од сантиметри годишно во текот на следните неколку милиони години.
Внатрешниот Сончев Систем, регионот на Сончевиот Систем внатре на 4 AU, бил премногу топол за испарливите молекули како вода и метан да се кондензираат, така што планезималите што се образувале таму можеле да се образуваат само од соединенија со високи точки на топење, како што се метали (како железо, никел и алуминиум) и карпести силикати. Овие карпести тела станале копнени планети (Меркур, Венера, Земја и Марс). Овие соединенија се доста ретки во Универзумот, сочинуваат само 0,6% од масата на маглината, така што копнените планети не би можеле да пораснат многу големи. Земјените ембриони пораснале на околу 0,05 Земјини маси и престанале да акумулираат материја околу 100.000 години по настанокот на Сонцето; последователните судири и спојувања меѓу овие тела со големина на планети им овозможило на копнените планети да пораснат до нивната сегашна големина.
Кога настанале копнените планети, тие останале потопени во диск од гас и прашина. Гасот бил делумно поддржан од притисок и затоа не орбитирал околу Сонцето толку брзо како планетите. Резултирачкото влечење и, уште поважно, гравитационите интеракции со околниот материјал предизвикале пренос на аголниот моментум, и како резултат на тоа планетите постепено мигрирале во нови орбити. Моделите покажуваат дека густината и температурните варијации во дискот управуваат со оваа стапка на миграција, но нето трендот бил внатрешните планети да мигрираат навнатре додека дискот се распаѓа, оставајќи ги планетите во нивните сегашни орбити.
Џиновските планети (Јупитер, Сатурн, Уран и Нептун) се образувале подалеку, надвор од мразовата линија, што е точката помеѓу орбитите на Марс и Јупитер каде што материјалот е доволно ладен за испарливите ледени соединенија да останат цврсти. Мразовите што ги образувале Јовијанските планети биле пообилни од металите и силикатите што ги образувале копнените планети, дозволувајќи им на џиновските планети да пораснат доволно масивни за да го апсорбират водородот и хелиумот, најлесните и најзастапените елементи. Планетезималите надвор од линијата на мраз се акумулирале до во рок од околу 3 милиони години. Теоретичарите веруваат дека не е случајно што Јупитер лежи веднаш зад мразовата линија. Бидејќи таа акумулирала големи количества вода преку испарување од падот на леден материјал, таа создала регион со помал притисок што ја зголемил брзината на орбитирачките честички од прашина и го запрела нивното движење кон Сонцето. Всушност, линијата делувала како бариера што предизвикала материјалот брзо да се акумулира на ~ 5 ае од Сонцето. Овој вишок материјал се споил во голем ембрион (или јадро) од редот на, која почнал да акумулира обвивка преку насобирање на гас од околниот диск со постојано зголемување. Откако масата на обвивката станала приближно еднаква на масата на цврстото јадро, растот продолжил многу брзо, достигнувајќи околу 150 Земјини маси ~ 10 5 години потоа и конечно се надополнува на. Сатурн може да ја должи својата значително помала маса едноставно на тоа што настанал неколку милиони години по Јупитер, кога имало помалку гас на располагање за консумирање.
Ѕвездите на Т Бик како младото Сонце имаат многу посилни ѕвездени ветрови од постабилните, постари ѕвезди. Се смета дека Уран и Нептун настанале Јупитер и Сатурн, кога силниот сончев ветер однел голем дел од материјалот на дискот. Како резултат на тоа, тие планети акумулирале малку водород и хелиум - не повеќе од  секој. Уран и Нептун понекогаш се нарекуваат неуспешни јадра. Главниот проблем со теориите за настанокот на овие планети е временскиот распоред на нивниот настанок. На сегашните местоположби би биле потребни милиони години за да се насоберат нивните јадра. Ова значи дека Уран и Нептун можеби се настанале поблиску до Сонцето - блиску, па дури и помеѓу Јупитер и Сатурн - и подоцна мигрирале или биле исфрлени нанадвор (видете Планетарната миграција подолу). Движењето во планезималната ера не била целосно навнатре кон Сонцето; враќањето на примерокот од Ѕвезден прав од кометата Wild 2 сугерира дека материјалите од раното образување на Сончевиот Систем мигрирале од потоплиот внатрешен Сончев Систем во регионот на Кајперовиот Појас.
По меѓу три и десет милиони години, сончевиот ветер на младото Сонце би ги исчистил сите гасови и прашина во протопланетарниот диск, дувајќи го во меѓуѕвездениот простор, со што ќе го прекине растот на планетите.
Последователен развој
Првично се сметало дека планетите се образувале во близина на нивните сегашни орбити. Ова било доведено во прашање во последните 20 години. Во моментов, многу планетарни научници мислат дека Сончевиот Систем можеби изгледал многу поинаку по неговото првично образување: неколку објекти барем масивни како Меркур биле присутни во внатрешниот Сончев Систем, надворешниот Сончев Систем бил многу покомпактен отколку што е сега, и Кајперовиот Појас бил многу поблиску до Сонцето.
Копнени планети
На крајот на епохата на планетарната образба, внатрешниот Сончев Систем бил населен со 50-100 планетарни протопланети со големина од Месечината до Марс. Понатамошен раст бил возможен само затоа што овие тела се судриле и се споиле, што траело помалку од 100 милиони години. Овие објекти би имале гравитациски интеракција еден со друг, влечејќи се меѓусебните орбити додека не се судриле, растејќи сè додека четирите копнени планети што ги знаеме денес не се обликувале. Се смета дека еден таков џиновски судир ја создал Месечината, додека друг ја отстранил надворешната обвивка на младиот Меркур.
Еден нерешен проблем со овој модел е тоа што не може да објасни како првичните орбити на прото-земјените планети, кои би требало да бидат многу ексцентрични за да се судрат, ги создале извонредно стабилните и речиси кружни орбити што ги имаат денес. . „Гравитациското влечење“ на овој остаток на гас на крајот ќе ја намали енергијата на планетите, измазнувајќи ги нивните орбити. Меѓутоа, таков гас, доколку постоел, на прво место ќе ги спречил орбитите на копнените планети да станат толку ексцентрични. Друга хипотеза е дека гравитационото влечење не се случило помеѓу планетите и преостанатиот гас, туку помеѓу планетите и преостанатите мали тела. Како што големите тела се движеле низ мноштвото помали објекти, помалите објекти, привлечени од гравитацијата на поголемите планети, образувале област со поголема густина, „гравитационо будење“, во патеката на поголемите објекти. Како што го правеле тоа, зголемената гравитација на будењето ги забавил поголемите објекти во поредовни орбити.
Астероиден појас
Надворешниот раб на копнениот регион, помеѓу 2 и 4 AU од Сонцето, се нарекува астероиден појас. Астероидниот појас првично содржел повеќе од доволно материја за да се образуваат 2-3 планети слични на Земјата, и таму се образувале голем број планетезимали. Како и кај копнените, планетезималите во овој регион подоцна се споиле и образувале 20–30 планетарни ембриони со големина од Месечината до Марс; сепак, близината на Јупитер значела дека по образувањето на оваа планета, 3 милиони години по Сонцето, историјата на регионот драматично се променила. Орбиталните резонанции со Јупитер и Сатурн се особено силни во астероидниот појас, а гравитационите интеракции со помасивните ембриони расеале многу планетезимали во тие резонанции. Гравитацијата на Јупитер ја зголемила брзината на предметите во овие резонанции, предизвикувајќи тие да се скршат при судир со други тела, наместо да се насобират.
Како што Јупитер мигрирал навнатре по неговото образување, резонанциите би го зафатиле астероидниот појас, динамично возбудувајќи ја популацијата на регионот и зголемувајќи ги нивните брзини една во однос на друга. Кумулативното дејство на резонанциите и ембрионите или ги распрснало планезималите подалеку од астероидниот појас или ги возбудило нивните орбитални склоности и ексцентричности. Некои од тие масивни ембриони исто така биле исфрлени од Јупитер, додека други можеби мигрирале во внатрешниот Сончев Систем и одиграле улога во конечното собирање на копнените планети. Во текот на овој примарен период на исцрпување, ефектите на џиновските планети и планетарните ембриони го оставиле астероидниот појас со вкупна маса еквивалентна на помалку од 1% од онаа на Земјата, составена главно од мали планетезимали. Ова е сепак 10-20 пати повеќе од сегашната маса во главниот појас, која сега е околу. Се смета дека следел секундарен период на исцрпување што го довел астероидниот појас до неговата сегашна маса кога Јупитер и Сатурн влегле во привремена орбитална резонанца 2:1.
Периодот на џиновски удари на внатрешниот Сончев Систем веројатно одиграл улога во стекнувањето на Земјата со сегашната содржина на вода (~ 6 кг) од раниот астероиден појас. Водата е премногу испарлива за да била присутна при настанокот на Земјата и мора да била испорачана од надворешните, постудени делови на Сончевиот Систем. Водата најверојатно била испорачана од протопланети и мали планетезимали исфрлени од астероидниот појас од Јупитер. Популацијата на комети од главниот појас, откриена во 2006 година, исто така е предложена како можен извор за вода на Земјата. Спротивно на тоа, кометите од Кајперовиот Појас или подалечните региони испорачале не повеќе од околу 6% од водата на Земјата. Хипотезата за панспермија тврди дека самиот живот можеби се наталожил на Земјата на овој начин, иако оваа идеја не е широко прифатена.
Планетарната миграција
в) По исфрлањето на телата на Кајперовиот Појас од страна на Јупитер
]]
Според моделот Ница, по образувањето на Сончевиот Систем, орбитите на сите џиновски планети продолжиле бавно да се менуваат, под влијание на нивната интеракција со големиот број преостанати планетезимали. По 500-600 г милиони години Јупитер и Сатурн паднале во резонанца 2:1: Сатурн кружел околу Сонцето еднаш на секои две орбити на Јупитер. Оваа резонанца создала гравитациски притисок врз надворешните планети, веројатно предизвикувајќи го Нептун да премине покрај Уран и да се упати во древниот Кајперов Појас. Планетите го расеале поголемиот дел од малите ледени тела навнатре, додека самите се движиле нанадвор. Овие планетезимали потоа се распрснале од следната планета на која наишле на сличен начин, придвижувајќи ги орбитите на планетите нанадвор додека тие се движеле навнатре. Овој процес продолжил сè додека планетезималите не стапиле во интеракција со Јупитер, чија огромна гравитација ги испратило во високо елипсовидни орбити или дури ги исфрлил директно од Сончевиот Систем. Ова предизвикало Јупитер малку да се придвижи навнатре. Оние објекти расеани од Јупитер во високо елиптични орбити го образувале Ортовиот Облак; тие објекти расеани во помал степен од миграцискиот Нептун го образувале сегашниот Кајперов Појас и расеан диск. Ова сценарио ја објаснува сегашната мала маса на Кајперовиот Појас и расфрланиот диск. Некои од расеаните објекти, вклучително и Плутон, станале гравитациски врзани за орбитата на Нептун, принудувајќи ги во резонанции со средно движење. На крајот, триењето во планезималниот диск ги направил орбитите на Уран и Нептун повторно кружни.
За разлика од надворешните планети, се смета дека внатрешните планети не мигрирале значително во текот на староста на Сончевиот Систем, бидејќи нивните орбити останале стабилни по периодот на џиновските удари.
Друго прашање е зошто Марс излегол толку мал во споредба со Земјата. Студијата на Југозападниот истражувачки институт, Сан Антонио, Тексас, објавена на 6 јуни 2011 година предлага дека Јупитер мигрирал навнатре до 1,5 AU. По настанокот на Сатурн, мигрирал навнатре и ја воспоставил средната резонанца на движењето 2:3 со Јупитер, студијата претпоставува дека двете планети мигрирале назад на нивните сегашни позиции. Така, Јупитер би потрошил голем дел од материјалот што би создал поголем Марс. Истите симулации ги репродуцираат и одликите на современиот астероиден појас, со суви астероиди и објекти богати со вода слични на комети. Сепак, не е јасно дали условите во сончевата маглина би им дозволиле на Јупитер и Сатурн да се вратат на нивните сегашни позиции, а според сегашните проценки оваа можност изгледа неверојатна. Покрај тоа, постојат алтернативни објаснувања за малата маса на Марс.
Доцно бомбардирање
Гравитациското нарушување од миграцијата на надворешните планети би испратило голем број на астероиди во внатрешниот Сончев Систем, сериозно исцрпувајќи го првобитниот појас додека не ја достигне денешната екстремно мала маса. Овој настан можеби го предизвикал доцното тешко бомбардирање што се случило пред околу 4 милијарди години, 500-600 милиони години по настанокот на Сончевиот Систем. Овој период на силно бомбардирање траел неколку стотици милиони години и е евидентен во кратерот кој сè уште е видлив на геолошки мртвите тела на внатрешниот Сончев Систем како што се Месечината и Меркур. Најстариот познат доказ за живот на Земјата датира од 3.8 милијарди години - речиси веднаш по крајот на доцното тешко бомбардирање.