cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Горен Чинар
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 17 километри североисточно од градот Кавала на надморска височина од 316 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Кавалската каза во составот на Отоманското Царство.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција.
Демографија
Селото според пописот од 1961 година во селото живееле 193 жители, во 1971 година имало 108 жители, во 1981 година имало 19 жители, во 1991 година имало 8 жители, додека во 2001 година имало 10 жители. Денеска, населението на селото е 17 жители според пописот од 2011 година.
Променлива ѕвезда од типот на Алфа2 Ловечки Кучиња
Променлива ѕвезда од типот на Алфа2 Ловечки Кучиња (α2 CVn-променлива) — вид на променлива ѕвезда. Ова се хемиски необични ѕвезди од главната низа со спектрална класа од B8p до A7p. Имаат силни магнетни полиња и силни спектрални линии на силициум, стронциум или хром. Сјајноста обично им се колеба од 0,01 до 0,1 величини во текот на 0,5 до 160 дена.
Покрај разликите во јачините и профилите на самите ѕвезди, истите колебања важат за нивните спектрални линии и магнетни полиња. Сите имаат еднакви периоди, за кои се мисли дека се рамни на вртежниот период на ѕведата. Се смета дека разликите ги предизвикува нерамномерната распределба на металите во атмосферата на овиве ѕвезди, така што површинската сјајност се разликува од едно место до друго.
Овој тип на ѕвезди е наречен по ѕвездата α² Ловечки Кучиња во двојниот систем Карлово Срце од северното соѕвездие Ловечки Кучиња. Нејзината сјајност се разликува за 0,14 величини во период од 5,47 дена.
Хелијади
Хелијади (Heliades, ) се ќерки на богот сонце Хелиј и океанидата Климена.
Митологија
Кога богот Зевс го соборил со молња Фаетон, нивниот брат кој ја возел златната таткова кола по небесниот свод, поради загубата на братот, Фаетоновите сестри Хелијади се претвориле во тополи, а од нивните солзи, кои паѓале во ладната вода во реката Еридан, крај чиј брег четири месеци го оплакувале братот, настанал килибар.
NGC 1643
NGC 1643 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
1654 во книжевноста
1654 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
NGC 1643
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1643 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 1643 има привидни димензии од 1,2' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 43 м 43,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 5° 19' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 147°.
1653 во книжевноста
1653 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Набил Дирар
Набил Дирар (роден на 25 февруари 1986 година во Казабланка) — марокански фудбалер, играч од средниот ред на Фенербахче и на мароканската репрезентација.
Класика де Сан Себастијан 2011
Класика де Сан Себастијан 2011 било 30. издание на Класика де Сан Себастијан, еднодневна велосипедска трка. Се одржала на 30 јули, на растојание од 234 километри, почнувајќи и завршувајќи во Сан Себастијан, во Баскија, Шпанија. Била осумнаесетта трка од сезоната во Светската турнеја.
Гиз
Гиз (ግዕዝ, Gəʿəz ) порано наречен етиопски, е стар јазик од групата на семитски јазици. Јазикот се зборувал во денешна Етиопија и Еритреја. Подоцна јазикот бил службен јазик на Аксумското кралство и етиопскиот двор.
Класика де Сан Себастијан 2011
Слично на неговите напади во последните километри на Арденските класици претходно во годината, возачот на Филип Жилбер забрзал во последните 4 преостанати километри на трката и го достигнал, а подоцна и го поминал возачот на  Карлос Баредо. Баредо не можел да го држи ритамот на Жилбер и така Жилбер остварил предност од десет секунди на крајот, обезбедувајќи ја четиринаесеттата победа во сезоната. Баредо, победникот од 2009, завршил втор на крајот со спринт пред Грег ван Авермат за.
Гиз
Денес јазикот гиз опстојува во употреба само како литургиски јазик на Етиопската православна црква, Етиопската католичка црква и на еврејската заедница. Но за тие цели се користи и амхарскиот јазик во Етиопија, односно тигриња во Еритреја.
Класика де Сан Себастијан 2011
Екипи
Бидејќи трката се одржува под покровителство на светската турнеја, сите осумнаесет ProTour тимови се поканети автоматски. Три дополнителни вајлдкарти биле дадени на –, и  – да ја оформат групата од 21 екипа.
Екипите кои учествувале на трката биле:
Екипите се состоеле од осум возачи и 168 возачи стартувале на трката. Трката се одржала само една недела по завршувањето на Тур де Франс 2011 и многу возачи кои учествувале на трката, ја успориле самата трка.
NGC 3575
NGC 3575 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3575 се споменува и како NGC 3162, UGC 5510, MCG 4-24-19, CGCG 123-26, IRAS 10107+2259.
Откривање
Објектот е откриен на 21 февруари 1863 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3575 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 3575 има привидни димензии од 3,1' х 2,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 3575 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29800. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 144; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1968. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1380.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Надворешни врски
NGC 3575
Брег на Слоновата Коска
Брег на Слоновата Коска (Côte d'Ivoire), а често именувана само како Брегот или БСК — држава во Западна Африка. Зафаќа површина од околу 322.463 км2. Главен град е Јамусукро, додека најголем е Абиџан. Независна е од 1960 година. Населението се состои од повеќе племиња: Манде, Сенуфо, Ашанти и др. Религијата е претставена со христијанство, анимизам и тотемизам. Службен јазик е француски.
Историја
Главно поради густите тропски шуми, Брегот на Слоновата Коска во минатото бил минимално населен. Пред доаѓањето на колонизаторите, за историјата на земјата не се знае многу. Сепак, постојат индикации дека на просторот на денешната држава имало живот во Горниот Палеолит (15.000 до 10.000 п.н.е.), или пак во текот на Неолитот Првата пишана историја се добива од хрониките на трговците од Северна Африка, кои навлегувале кон внатрешноста на Африканскиот континент продавајќи сол, злато и робови. Во времето кога Суданската империја го прифатила исламот како официјална религија, познато е дека ширењето на верата започнало да се практикува и во Брегот на Слоновата Коска.
Земјата својата независност ја добила на 7 август 1960 година. Во 1986 година парламентот на земјата изгласил решение според кое бил забранет превод на земјата при меѓународна употреба. Затоа, денеска во меѓународен план се користи името Кот д`Ивоар.
Втората граѓанска војна 2011
Втората граѓанска војна во Брегот на Слоновата Коска избувна во март 2011 кога тековната криза ескалирала во полн обем на воен конфликт  помеѓу силите лојални на Laurent Gbago кој е  претседател на Брегот на Слоновата Коска од 2000 година и поддржувачи на меѓународно признатиот и ново избраниот претседател Alassane Quattara. После неколку месеци на неуспешни преговори и спорадично насилство помеѓу дете поддржувачки страни ,кризата влегна во критична фаза, како силите на  Alassane Quattara ја преземале контролата на пооголемиот дел од земјата со што Gbago се стационирал во Аbidjan кој е најголемиот град во земјата. Меѓународните организации пријавиле голем број на случаи на кршење на чивековите права од страна на двете страни, особено во градот Duékoué. Европската Унија и Француските сили преземале воени акции со намера да го заштитат нивните сили и цивилното население. Силите на Quattara го уапсиле Laurent Gbago во неговата резиденција на 11 април 2011  година.
Како се развил конфликтот
По спорните избори спорадичните случаи на насилство зазеле масто посебно во Аbidjan, каде што проврзаниците на Quattara се судриле со силите на владата и полицијата. Силите на Gbago биле одговорни за серијата на убиства, киднапирања на симпатизерите на Quattara. Насилството ескалирало во март 2011 година со бројни инциденти во Аbidjan во кој десетици луѓе загинале. Во еден од најкрвавите инциденти загинале 30 лиѓе на 17 март во ракетен напад во предргадие на Аbidjan. Обединетите нации дале соопштение во кое изјавиле дека бомбардирањето е чин извршен  врз цивили што може  да претставува криминал против човештвото. Помеѓу 21 и 26 март 52 лица биле убиени во продолжување на насилството во Аbidjan. Насилство се појавило и во западниот дел на Брегот на Слоновата  Коска про крајот на февруари 2011 година. Но 25 февруари новите сили ги освоиле Zouan Hounien и Binhouye во близина на границата со Нигерија и ја презеле контролата на 7  март во блискиот  Toulepleu. Градот Doke паднал на 12 март откако новите сили се пробиле накај Bloléquin кој го освоиле на 21 март после тешка борба. На 28 март новите сили биле прогласени за Републикански сили на Брегот на Слоновата Коска и започнале целосна офанзива во целата земја. Градовите Duékoué и Daloa во запдниот дел од земјата биле заробени од RFCI  како што биле и заробени некој градови блиску до границата  со Гана во источниот дел. На 30 март главниот пристаништен град на Брегот на Слоновата коска Yamoussoukro и заоаднуит Sobre биле преземени без отпор. Во пристанишниот град San Pedro најголемиот во светот како извозно пристаниште на какао, паднал од RFCI во раните часови на 31 март. Истото се случило во блискиот крајбрежен град  Sassandra. На истиот дел градовите на Брегот на слоновата коска со соседните земји биле одредени од силите на Quattara. На 30 март United Nations Security Council Resolution во 1975 беше издадена резолуција која што во главно бара под итно сите партии од Брегот на слоновата коска да ја почитуваат волјата на луѓето и избраниот Quattara како претседател на Брегот на слоновата коска. Quattara како претседател признаен од ECOWAS   ,Американската унја и остатокот од интернационалните заедници и  потврди дека UNOCI може да ги употреби сите потребни мерки за да ги заштитат цивилите од можни закани од напад. Во текот на борбите биле пријавени и рпедизвикани големи материјални штети во некој градови во кој жителите избегале масовно. Се вели дека голем број на луѓе се проајдени мртви од каде силите ја преземале контролата на централните градови на Брегот на слоновата коска. Во Duékoué преку 800 луѓе биле убиени според меѓународниот црвен крст, иако одговорноста  за масакрите била неразјаснета. Владата на Quattara изјавила дека голем број на масовни гробници биле пронајдени во Toulepleu, Bloléquin и Guiglo чии предизвикувачи биле никој друг освен лојалните сили ,платеници и милитантите на Gbago. Меѓутоа Обединетите нации ги обвинија RFCI за повеќето од загинатите.
Население, јазик и религија
Според последниот попис одржан во 2006 година, населението на Брегот на Слоновата Коска изнесува 17 654 843 луѓе. Во земјата живеат голем број на етнички групи. Најголеми се:
Службен јазик во земјата е францускиот јазик.
Религија
Христијанството се практикува во различни форми низ целата земја, иако главно најмногу е застапено во јужниот, додека исламот е најмногу застепен во северниот дел. Христијанските мисионери пристигнале во земјата ви текот на 17 век. Христијанските празници се официјално признати како и муслиманските.
Катерина Арагонска
Катерина Арагонска (шпански: Catalina de Aragón y Castilla, 16 декември 1485 – 7 јануари 1536, се нарекувала и Катарина) била принцеза на Велс, како сопруга на Артур, принцот од Велс, и кралица на Англија, како првата сопруга на кралот Хенри VIII од Англија. Шест месеци била и регент на Англија, додека Хенри VIII бил во Франција. Во тој период, англичаните победиле во Битката кај Флоден, настан во кој Катерина имала важна улога. Контраверзната книга Образованието на христијанските жени од Хуан Луис Вивес, во која се тврдело дека жените имаат право на образование, била посветена на и одобрена од Катерина.
Детство
Кетрин се родила на 16 декември 1485 год. во Алкала де Хенарес, Мадрид. Таа била најмладото дете на Фердинанд II Арагонски и кралицата Изабела I Кастиљска кое го преживеало детството. Катерина била ситна во нејзината градба, со златно-костенлива коса, големи сини очи, тркалезно лице и блед тен. Денес постојат многубројни портрети кои ја прикажуваат во нејзиното детство и тинејџерските години. Таа е потомок, од страна на мајка си, од Англиското кралство, бидејќи нејзината прабаба Кетрин од Ланчестер, од каде потекнува и нејзиното име, и нејзината пра-прабаба Филипа од Ланчестер биле ќерки на Џон од Гент и внуки на Едвард III од Англија. Всушност, следејќи ја оваа лоза, Кетрин му била трета братучетка на својот свекор, Хенри VII, и четврта братучетка на нејзината свекрва, Елизабета Јоршка.
Била подучувана од тутор, Алесандро Гералдини, кој бил службеник во редовите на црквата. Катерина учела за религијата, класиците, латинската историја, канонот и граѓанското право. Таа била образована во духот на религијата, и развила голема љубов кон верата која понатаму ќе игра важна улога во нејзиниот живот. Таа научила да зборува, чита и пишува на шпански и латински, а зборувала и француски и грчки. Исто така, учела работи поврзани со домаќинството како што се: изработување гоблени, шиење, везење, музика и танцување. Подоцна, големиот научник Еразмо, изјавува дека Катерина „...сакаше добра литература која ја проучуваше уште од детството“.
Уште од мала, Катерина се сметала за соодветна сопруга на Артур, принцот од Велс, најстариот син на Хенри VII од Англија и наследник на престолот, поради нејзините истакнати англиски предци од страна на мајка ѝ, Изабела I Кастиљска. Од страна на мајка ѝ, Катерина имала предци на англискиот престол преку првите две сопруги на Џон од Гент, првиот војвода од Ланчестер. Првата била Бланш од Ланчестер, а втората, шпанската инфанта, Констанца од Кастиља, преку кои Џон сакал да го преземе кралството Кастиља. Од друга страна, Хенри VII од Англија, бил потомок од бракот на Џон со третата сопруга, Кетрин Свинфорд, чии деца биле родени надвор од бракот и признаени по смртта на Констанца и бракот меѓу Џон и Кетрин. Децата на Џон и Кетрин, и покрај тоа што биле веќе признаени, не можеле да го наследат англискиот престол. Поради ова, династијата Тјудор не била прифатена од сите кралства во Европа. Во тоа време, династијата Трастамара била најценетата поради владетелите кои биле големи католици. Поради ова, бракот меѓу Кетрин и Артур ја озаконил династијата Тјудор во очите на останатите европски кралства и ја зацврстила фамилијата Тјудор на престолот поради предците на Катерина Арагонска. Доколку постоел машки наследник, фамилијата Тјудор би имала неоспорен владетел на Англија. На 19 мај 1499 година, Кетрин и Артур биле венчани одделно, а се допишувале на латински сè додека Артур не наполнил 15 години. На таа возраст било одлучено дека тој е доволно возрасен да стапи во брак.
Сопруга и вдовица на Артур
Двојката за првпат се сретнала на 4 ноември во Догмерсфилд, Хамшир. Не се знае многу за нивните први впечатоци, но Артур им напишал на родителите на Катерина дека ќе биде „вистински и добар сопруг“ и кажал на своите родители дека е неизмерно среќен што го „допрел лицето на својата прекрасна сопруга“. Тие бргу сфатиле дека не можат да зборуваат меѓусебе, бидејќи научиле различен изговор на латинскиот јазик. По десет дена, на 14 ноември 1501 година, тие се венчале во катедралата Св. Павле. Откако се венчале, Артур го испратиле во замокот Лидлоу, кај границата на Велс, за да го надгледува советот на Велс, бидејќи тоа била негова должност како принц на Велс. Бил придружуван од неговата невеста. По неколку месеци, двајцата се разболеле. Тој починал на 2 април 1502 година.
Во тој момент, Хенри VII требало да го врати нејзиниот мираз кај татко ѝ. За да се избегнат компликациите, се договориле Катерина да се омажи за вториот син на Хенри VII, Хенри, војводата од Јорк, кој бил пет години помлад од неа. Меѓутоа, со смртта на мајката на Катерина, нејзината вредност во бракот опаднала. Кастиља било многу поголемо кралство од Кралството Арагон кое го наследила нејзината ментално заостаната сестра, Јоана. Наводно, бракот бил одложен додека Хенри не порасне, но Хенри VII толку многу го оддолжувал поради неплатениот мираз, што не било сигурно дали воопшто ќе се случи бракот. Таа живеела како затвореник во Куќата Дурхам во Лондон. Некои од нејзините писма напишани за татко ѝ во кои се жали за условите во кои живее, постојат и денес. Таа имала малку пари и се трудела да соработува бидејќи требало да мисли и за добросостојбата на своите придружнички.
Бракот со братот на Артур зависел од добивањето ослободување од папата поради блиската врска. Катерина сведочела дека нејзиниот брак со Артур никогаш не бил конзумиран. Во тоа време, таа работа не била толку важна, бидејќи папата ја имал моќта да ги одбие сите приговори, без разлика дали имаат или немаат религиска основа.
Кралица на Англија (1509 – 1536)
Вториот брак на Катерина се случил на 11 јуни 1509 година, седум години по смртта на Артур. Таа тогаш се омажила со веќе крунисаниот Хенри VIII на приватна церемонија одржана во црквата Гринвич. Таа имала 23 години, а кралот речиси 18.
Крунисување
На 23 јуни, сабота, вечерта пред крунисувањето во Вестминстер, имало голема и весела толпа. Како што бил обичајот, ноќта ја поминале во Кулата во Лондон. На 24 јуни 1509 во недела, Хенри VIII и Катерина Арагонска биле крунисани заедно од архиепископот на Кантербури за време на раскошната церемонија во Вестминистерската катедрала. По крунисувањето имало банкет во салата на Вестминистер.
Брак
На 31 јануари 1510 година, Катерина родила мртвороденче. Синот Хенри, војводата на Корнвал, се родил на Нова година, 1511 година. Тој починал по само 52 дена. Во 1513 година Катерина повторно забременила. Хенри ја назначил за регент кога тој заминал за Франција за некој воен поход. Кога Шкотланѓаните извршиле напад, Катерина им нанела пораз во Битката кај Флоден. Катерина му испратила писмо на Хенри, заедно со крвавото палто на кралот на Шкотланѓаните, Џејмс IV од Шкотска, кој умрел за време на битката.
Злотски пештери
Локација
Сите спелео објекти познати под називот Злотски пештери се наоѓаат во источна Србија, поточно на просторот на источен Кучај, како и во околината на селото Злот, кое се наоѓа во непосредна близина на градот Бор.
Катерина Арагонска
Брак
Катерина изгубила уште еден син кога Хенри се вратил од Франција. Или било мртвороденче или умрело по кратко време откако се родило. Во ноември 1514 година таа родила уште едно мртвороденче. На 18 февруари 1516, Кетрин родила здраво женско дете. Ја нарекле Мери и ја крстиле три дена подоцна на голема церемонија во црквата на Капуцинерите. Во 1518 година Катерина останала бремена за последен пат. На 10 ноември родила ќерка, но бебето по само неколку часа починало. Вкупно, Катерина била бремена шест пати.
Со текот на годините, интересот на Кетрин за религијата и науката се зголемиле. Таа продолжила да го зголемува своето знаење, а обезбедувала и обука за својата ќерка. Образованието на жените станало модерно, особено поради влијанието на Катерина. Исто така, таа донирала огромни суми на пари во некои колеџи. Сепак, Хенри продолжил да мисли дека најважно е да добие машки наследник. Династијата Тјудор била нова, и нејзината легитимност сѐ уште не била докажана. Последниот пат кога жена седела на престолот (ќерката на Хенри I, кралицата Матилда) избувнала граѓанска војна која траела многу долго. Ужасите од Војната на Розите сѐ уште се чувствувале.
Во 1520 година, внукот на Катерина, Карло V, светиот римски цар, пристигнал во посета на Англија. Таа го терала Хенри да стапи во сојуз со Чарлс а не со Франција. Веднаш по неговото заминување, Катерина и Хенри заминале на прослава во Франција кај Франсис I. Во рок од две години, Англија објавила војна на Франција и императорот повторно бил добродојден во Англија. Имало и планови за венчавка меѓу него и ќерката на Катерина, Мери.
Пресврт во кралството
Во 1525 година Хенри се заитересирал за Ана Болејн, придружничка на кралицата Катерина, која била околу 10 или 17 години помлада од Хенри (не се знае нејзината точна дата на раѓање). Во тој период, Катерина не можела повеќе да раѓа деца. Хенри започнал да верува дека неговиот брак е проколнат и барал утеха во Библијата. Тој протолкувал дека во Библијата е напишано дека доколку некој се ожени со вдовицата на својот брат тогаш никогаш нема да имаат деца. Иако нејзиниот брак со Артур не бил конзумиран (Катерина тврдела до крајот на својот живот дека се омажила за Хенри како девица), грубото толкување на тој дел од Библијата значело дека нивниот брак бил погрешен во очите на Бога. Прашањето дали папата во времето на свадбата меѓу Хенри и Кетрин имал право да го отфрли тој пасус, ќе стане главната причина за барање поништување на бракот пред новиот папа. Можно е идејата за поништување да му била предложена на Хенри многу порано и веројатно го сакал тоа поништување поради големата желба за син. Пред престолот да биде наследен од таткото на Хенри, Хенри VII, во Англија беснееле војни за превласт на престолот и можеби поради оваа причина, Хенри сакал да избегне слична несигурност со наследувањето на круната.
Наскоро, единствената желба на Хенри станала добивање на тоа поништување. Кога ѝ предложиле на Кетрин да се повлече во манастир таа одговрила дека „...Господ никогаш не ме повика во манастир, јас сум вистинската сопруга на кралот“. Хенри поднел молба до Светиот престол, независно од кардиналот Томас Вулзи, кој не го ни известил за своите планови. Вилијам Најт, секретарот на кралот, бил испратен кај папа Климент VII да бара поништување, бидејќи наводно одобрението од папа Јулиј II било добиено со измама.
Најт не можел лесно да стигне до папата бидејќи по ограбувањето на Рим во мај 1527 година, тој станал затвореник на внукот на Катерина, императорот Карло V. На крајот морал да се врати назад без некој позначаен напредок. Хенри немал многу избор. Морал да ја остави оваа работа во рацете на Вулзи, кој направил се што може за да ја реши ситуацијата во полза на Хенри. Вулзи дури и повикал црковен суд во Англија, со специјален делегат пратен од папата. Во претставата на Шекспир, 'Хенри Осми', опишано е како Кетрин се поклонува пред Хенри, го објаснува својот случај со непоборлива елоквенција и потоа си заминува од судницата, како еден пример за извонредна жена. Папата немал намера да дозволи случајот да се разреши во Англија, па така го повикал назад својот делагат. (Колку папата бил по влијание на имераторот, внукот на Кетрин, не се знае, но било јасно дека тој нема да дозволи поништување на бракот). Папата му забранил на Хенри повторно да се ожени сè додека не се донесе одлука во Рим. Во 1529 год. Вулзи не успеал во својата работа па поради тоа бил отстранет од должност. Тогаш, Вулзи започнал да работи на план за заговор за да ја протера Ана Болејн од земјата, па дури и почнал да се договара со самиот папа. Кога Хенри дознал за измамата, го уапсил и доколку не умрел од болест во 1530 г. тој би бил погубен поради предавство. Една година подоцна, кралицата Кетрин била протерана од дворецот, а нејзините соби им биле доделени на Ана. Кога архиепископот од Кантербури, Вилијам Вархам починал, капланот на фамилијата Болејн, Томас Кранмер го зазел неговото место.
Кога Хенри одлучил да го поништи бракот со Кетрин, Џон Фишер станал нејзин доверител и еден од нејзините најголеми поддржувачи. Тој се појавил во судот во нејзино име, каде ги шокирал присутните со својата директност и со изјавата дека исто како свети Јован Крстител и тој е подготвен да умре во име на веродостојноста на бракот. Хенри бил толку лут што напишал едно долго писмо до пратениците како одговор на изјавата на Фишер. Копијата на Фишер сѐ уште постои, со некои негови прибелешки од страна, со што се покажува дека не се плашел од Хенри. Иако на крајот Фишер бил тргнат од случајот, Хенри никогаш не му простил. Други луѓе кои ја поддржувале Кетрин биле: Томас Мор, Мери Тјудор (сестрата на Хенри), кралицата на Франција, Марија де Салинас, Карло V од Германија, папа Павле III, и протестанските реформатори: Мартин Лутер и Вилијам Тиндал.
Подоцнежните години
Кон враќањето во Довер, по средбата со кралот Франсоа I во Кале, Хенри и Ана Болејн тајно се венчале. Постои можност Ана да била бремена. Некои поддржувачи на Кетрин го сметале новиот брак за лажен. Ако бракот на Кетрин со Артур бил конзумиран, за што постои голема веројатност, Хенри VIII според канонското право можел повторно да се жени. На 23 мај 1533, Кранмер го поништил бракот меѓу Кетрин и Хенри, а пет дена подоцна, на 28 мај 1533 бракот меѓу Хенри и Ана го пргласил за валиден.
До крајот на нејзиниот живот, Кетрин се сметала себеси за вистинската сопруга на Хенри и едиствената кралица на Англија. Така ѝ се обраќале и нејзините верни поданици. Меѓутоа, единствената титула која Хенри ѝ ја дозволил било ,,принцезата Довагер од Велс”, признание на нејзината положба како вдовица на брат му.
Во 1535 Кетрин ја испратиле во далечниот и веќе распаднат замок Кимболтон. Затворена само во една соба, излегувајќи само за да слуша миса и постејќи поголемиот дел од времето, Кетрин се подготвувала за својот крај. Иако ѝ било дозволено да прима некои посетители, сепак не смеела да ја види ќерка си Мери. Меѓутоа, имало тајни симпатизери кои пренесувале писма меѓу мајката и ќерката. Хенри им понуди на двете подобро сместување и можност за средби само доколку ја признаат Ана за кралица. Тие не го стприле тоа.
Кон крајот на декември 1535, Кетрин ја претчувствувала смртта, па затоа го напишала својот тестамент. Му пишала и на својот внук, Карло V, да ја заштити нејзината ќерка, како и на Хенри, каде му се обратила како ,,најдраг господару и сопруг”. На 7 јануари 1536 во замокот Кимболтон, Кетрин од Арагон починала. Наредниот ден, кралот дознал за нејзината смрт. Според летописецот Едвард Хал, за периодот на жалење Ана носела жолто. Тоа може да се протолкува на неколку начини. Според Полидор Вергил, Ана не жалела, меѓутоа Шапуис тврди дека всушност Хенри бил облечен во жолто и ја славел нејзината смрт. Многумина помислиле дека ова е невкусно и вулгарно. Имало и гласини дека Хенри и Ана ја отруле, бидејќи Ана се заканувала дека ќе ги убие Кетрин и Мери. Тие гласини започнале по балсамирањето на телото на Кетрин кога се открило дека нејзиното срце било оцрнето. Модернните медицински експерти, кажуваат дека тоа не се случило од труење туку од рак на срцето, нешто што во тоа време било непознато. Друга теорија е дека жолтата боја била знак на почит, бидејќи во тоа време во Шпанија се носела жолта боја за време на жалење. Со сигурност е потврдено дека подоцна во текот на денот, и Хенри и Ана плачеле поради нејзината смрт. Таа била закопана кај катедралата Петербороу, со церемонија достојна за принцеза, а не за кралица. Хенри не присуствувал на погребот, а не ѝ дозволил ни на Мери.
Наследство, спомен и историја
За време на владеењето на нејзината ќерка Мери I од Англија, бракот меѓу неа и Хенри бил признаен за законски. Исто така, Мери наредила да се насликат неколку портрети од мајка ѝ. Драмата на Шекспир не вклучува значајни елементи за триаголникот Кетрин – Хенри – Ана. Во неа, Ана и Хенри се прикажани како наивни и невини за несреќата на Кетрин (мора да се има предвид дека драмата е пишувана за Елизабета I, ќерката на Ана и Хенри, па морал да ја напиши на начин кој нема да биде навредувачки), а кардиналот Вулзи како главниот виновник за разводот, извртувајќи ја историјата за да изгледа како Ана да ја заменила Кетрин по нејзината смрт, а не порано. Приказната запира пред погубувањето на Ана. Претставата воопшто не го прикажува Хенри Тјудор како зол човек, што е една голема лага.
Нејзиниот гроб во катедралата Петербороу е до ден денес украсен со цвеќиња или калинки, нејзиниот хералдички симбол. На него пишува: Кетрин, кралица на Англија. Во чест на Кетрин, Петербороу е збратимен со Алкала де Хенарес, нејзиното родно место. Децата од училиштата во двата града, учат за меѓусебната историја, а уметници од Алкала де Хенарес одат до гробот на Кетрин за да го насликаат.
Во 1942, американскиот историчар Гарет Матингли, напишал биографија за Кетрин од Арагон. Во 1966 година, Џон И. Пол напишал книга за Кетрин и нејзините поддржувачи: 'Кетрин од Арагон и нејзините пријатели'. Во 1967, Мери М. Лук ја напишала првата книга од нејзината триологија за фамилијата Тјудор, Кралицата Кетрин во која е опишен нејзиниот живот и ерата во којашто живеела.
Пред некоја година, писателката Алисон Веир го опишала нејзиниот живот во книгата Шесте сопруги на Хенри VIII, објавена за првпат во 1991 година. Антонија Фрејзер го направила истото во нејзината книга објавена во 1992 година, која го имаше истиот наслов, како и британскиот историчар Дејвид Старки во книгата Шест сопруги: кралиците на Хенри VIII, објавена во 2003 г.
Во уметноста и медиумите
Во текот на годините, многубројни уметници и книжевни работници твореле, пишувале и ја споменувале Кетрин во своите дела. Дури и нејзиниот сопруг Хенри VIII пишувал за неа, а Хуан Луис Вивес ѝ ја посветил ,,Образованието на христијанските жени”. Кетрин од Арагон била играна и на филм, драми, книги, телевизија итн. па поради тоа е запаметена и ден денес. Досега немало филм или телевизиска серија во која таа е главна улога, иако има исклучок во првата епизода од 'Шесте сопруги на Хенри VIII', приказна раскажана од нејзина гледна точка. Во нејзина улога се појави Анет Крозби. Исто така, има многубројни романи, песни, поеми напишани за неа. Претставата на Шекспир, Хенри VIII, многу добро ја прикажува Кетрин, како и нејзината изјава на суд за валидноста на својот брак. Меѓутоа, остатокот од претставата е обид за ослободување од вина за мнозинството, особено за Хенри VIII (тој е прикажан како невин пион на кардиналот Вулзи, и претставата запира пред погувањето на Ана Болејн), а исто така, важни настани се или изменети или избегнати.
Иако на филм Кетрин е портретирана како типична Шпанка, со темна коса и очи и маслинест тен, сепак, постоечките портрети и современите описи ја опишуваат како жена со сини очи, блед тен и црвеникава коса, карактеристични црти за луѓето од Арагон, земјата на нејзиниот татко. Често ја играат со шпански акцент. Според доказите, тоа е точно бидејќи никогаш целосно не го совладала англискиот јазик. Покрај тоа, таа имала и англиско потекло, преку нејзините предци, Кетрин од Ланчестер и Филипа од Ланчестер, ќерки на Џон од Гент, првиот војвода од Ланчестер.
Нума Помпилиј
Нума Помпилиј (латински: Numa Pompilius, 714 п.н.е. - 671 п.н.е.) бил, според римските легенди, вториот крал на Римското Кралство, наследник на Ромул. Тој бил припадник на Сабините, италски народ кој ги населувал пределите на Лациум. Според митологијата, ноќе се среќавал со нимфата Егерија крај светото Арициско Езеро и таа му кажувал какви обреди треба да изврши за да ги придобие боговите.
Сао (месечина)
Сао — напредна неправилна месечина на Нептун. Откриен е од Метју Џ. Холман и сор. на 14 август 2002 година. Сао кружи околу Нептун на растојание од околу 22,4 милиони км и има пречник од околу 44 километри (под претпоставка дека албедото е 0,04).
Сао следи исклучително наклонета и умерено ексцентрична орбита илустрирана на дијаграмот во однос на другите неправилни месечини на Нептун. Месечините над хоризонталната оска ја следат ротацијата на Нептун, а месечините под него се движат спротивно од ротацијата на Нептун. Жолтите сегменти се протегаат од перицентарот до апоцентарот, покажувајќи ја ексцентричноста.
Месечината е во Козаина резонанција, односно неговата склоност и ексцентричност се споени (наклонот на орбитата се намалува додека ексцентричноста се зголемува и обратно).
Сао или Нептун XI, како и многу од надворешните месечини на Нептун, е наречена по една од Нереидите; Сао бил поврзан со едрењето и се нарекува „Спасителот“ или „Безбедност“. Пред објавувањето на неговото име на 3 февруари 2007 година (IAUC 8802), Сао бил познат привремено како S/2002 N 2.
Магаданска област
Магаданска област (руски:Магада́нская о́бласть) е федерална област во Русија. Административен центар е градот Магадан.
Триптис
Триптис (Triptis) — мал град во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Се наоѓа 22 километри југозападно од Гера.
Градот претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Местоположба
Градот Триптис се наоѓа недалеку од вододелницата помеѓу Зале и Вајсе Елстер. Во источниот дел се наоѓа изворишното подрачје на Орла, југоисточно од градот е истоименото вештачко езеро.
Соседни места
Соседни општини се Бремсниц, Карлсдорф, Рентендорф во округот Зале-Холцланд, Шварцбах и градот Аума-Вајдатал во округот Грајц, како и Герода, Мителпелниц, Темелсдорф, Лемниц, Мизиц, Драјцш, Розендорф и градот Нојштат на Орла во округот Зале-Орла.
Градски единици
Триптис се состои од следниве места:
Градоначалник
Од 2018 година, градоначалник е Петер Орош (Противпожарна бригада).
Збратимени градови
Триптис е збратимен со следниве градови:
Битката кај долината на Еригон
Битката кај долината Еригон ( Црна Река ) или битката кај рамнината Линкус се случила во 358 година П.н.е. помеѓу Дарданците под Бардили и Македонците под Филип Втори. По четириесет години на континуирана дорданска доминација и експанзија под Бардилис, Филип Втори откако се оженил со Авата, илирска принцеза, марширал во Илирија и се соочил со дарданските племиња. Битката опишана од Диодор и Фронтинус ја покажува моќта и извонредноста и на македонската и на дарданската војска.
Македонски кампањи
Се чини дека Бардил се спротивставил на договорот со Аминта II и Сирас и ја нападнал Македонија во 393 година П.н.е. Бардил користеше нови воени тактики што никогаш порано не ги користел Илирите. Победил решавачка битка против Аминта III, го протерал и управувал со Македонија преку марионетски крал. Во 392 година П.н.е., Аминта III се здружил со Тесалците и ја презел Македонија под своја власт од Дарданците. Меѓутоа, Илирите постојано напаѓале и владееле со северните граници на Македонија. По континуирани инвазии, Бардил ги принудил Македонците да му платат годишна почит во 372 година П.н.е.
Во 370 година П.н.е., достојниот Аминта починал со години, откако го вратил богатството на своето кралство по катастрофите во Илир. Неговиот брак со Евридика од Илирската Сирас роди три сина и една ќерка. Неговиот најстар син бил Александар Втори. Во 369 година П.н.е., Бардил го спречи Александар II да ги елиминира Дарданците од Македонија. По битката, се вели дека Бардил накратко го држел како заложник Филип Втори, најмладиот брат на Александар Втори. Во 365 година П.н.е., Александар II го наследил неговиот брат Пердика III.
Пајонците започнале серија рации против Македонците како поддршка на дарданската инвазија од север. Пердика III, крал на Македонија, понижен од недостоинството да мора да им оддаде почит на Дарданците, маршираше на север во пролетта 358 година. П.н.е. во македонската војска да го реши прашањето со битка. Ова не беше прва прилика во која се бореше против Бардил, но Македонците ја загубија битката. Самиот крал бил меѓу 4.000 загинати Македонци. Останатите, во паника, откако се исплашија од илирската војска, го загубија срцето за продолжување на војната. Ова беше најлошата загуба што ја претрпеа Македонците во опсегот на нивните напори да се ослободат од Илирите. Дарданците ја проследија својата победа со проширување на контролата кон југ до езерото Лихнитис ( Охридското Езеро ) и на запад во горната Македонија. Со дејствијата на Бардил, Дарданците ја доведоа Македонија до колапс.
Кога Филип Втори, најмладиот од тројцата браќа го презеде престолот, тој беше решен да ги потчини Илијците под Бардил еднаш засекогаш, уништувајќи ја илирската закана.
Владеењето на Филип Втори
Во 359 година П.н.е., Македонија може да се врати на полето на битката против Илирите, откако ќе ја надмине внатрешната состојба на политички хаос и ќе го отстрани ризикот од напад од другите противници. Кога Филип Втори го презеде македонскиот престол, значителни области од горната Македонија останаа под контрола на Бардил. Со цел да се концентрира на внатрешната борба неопходна за да ја обезбеди својата круна, Филип го потврди договорот што Дарданците и го воведоа на Македонија со сила на оружје и го запечати сојузот со неговиот брак со Авата, веројатно внука или ќерка на Бардилис. Оваа акција несомнено ја одврати целокупната дарданска инвазија врз Македонија во време кога земјата беше најранлива.
До пролетта 358 година П.н.е., Филип конечно го обезбеди својот престол и сега беше во можност да се осврне на окупацијата на северозападна Македонија од Бардил. Кога зборот за мобилизација на македонската војска го привлече вниманието на Бардил, тој му предложи на Филип да потпишат договор за одржување на статус кво, под услов двете страни да ги одржуваат градовите кои во тоа време веќе беа во нивна сопственост. Ова, се разбира, беше неприфатливо за Филип, бидејќи тој не беше подготвен да прифати какви било услови, освен целосно повлекување на Дарданците од северозападна Македонија. Бардил, сепак, не беше склон да се откаже од својата добивка без борба. Филип го мобилизираше секој способен војник во Македонија за битката. Бардил, како и досега, најверојатно нема да земе затвореници, така што секој македонски пораз ќе резултира со осакатени жртви.
Битка
Со оглед на тоа што неговата северна граница засега е безбедна, Филип се сврте кон запад тоа лето за да ја врати територијата изгубена од неговиот брат. Илирите претставуваа застрашувачки предизвик, способни да одговараат на работната сила на Филип со 10.000 пешадија и 500 сопствени коњаници против Филипс со малку поволни 10.000 пешадија и 600 коњаници. Покрај тоа, пешадијата на Бардил имаше силна компонента на борци за шок, веројатно сочинувајќи 7.000 од вкупниот број. Илирските воини користеле копје на сибина со тешка глава и штит. Филип мораше да знае дека ќе ги стават неговите сè уште несудени хипасписти и родни фалангити на тежок тест за борба од рака до рака. Македонците не се соочуваа со новоовластен крал како Филип, туку со разочаран ветеран од многу војни, бидејќи Бардил можеше да има 90 години, но сепак беше доволно цврст за да го земе полето на коњ.
Формациите се затворија заедно, илирски со брзо темпо и македонски полека за да се одржи добар ред. Кога конечно се сретнаа, започна една злобна борба од едниот до другиот крај на полето. Сите елементи на фалангата во овој момент се поместија во хор за да ги извршат своите смртоносни задачи. Оставени низ центарот пикерите се држеа цврсто, нивното долго оружје ги држеше илирските копја далеку од опсегот, бидејќи ранеа барем неколку од оние што ги водеа илирските напори. Во исто време, Филип и неговите копја напредуваа од десната страна удирајќи ги Илирите, бидејќи импулсот од задните редови немилосрдно ги туркаше напред. Илирските фронтовски борци што им се спротивставуваа добија многу помала помош одзади и беа немоќни да одолеат на интензивниот притисок, долг досие, што доаѓаше врз нив. На крајот, Илирите немаа друг избор освен да попуштат. Додека Илирите заминаа, почнаа да се враќаат наназад, токму хетаироите и нивните престрелки сега се истакнаа, олеснувајќи им го патот на хоплитите и хипаспистите со расчистување на целата илирска коњаница и лесна пешадија од тоа крило. Изложени и ставени надвор од издржливост, Илирската левица сега целосно попушти и го испрати остатокот од нивната формација во избезумен лет под жестока потрага.
Диодор Сицилиски (1 век п.н.е.) го пишува ова за настанот:"И во почетокот, долго време, битката беше рамномерно подготвена поради преголемата галантност прикажана од двете страни, и колку што беа убиени и уште повеќе ранети, богатството на битката се разниша прво на еден начин, а потоа на друг, постојано се занишан од храбрите дела на борците; но подоцна, додека коњаниците притискаа од крилото и одзади и Филип со цветот на своите трупи се бореше со вистински херој, масата на Илирите беше принудена да тргне набрзина во бегство. Кога потрагата се одржуваше на значително растојание и многумина беа убиени во бегство, Филип се потсети на Македонците со труба и подигнувањето трофеј на победата ги закопа своите мртви, додека Илирите, откако испратија амбасадори и се повлекоа од сите Македонските градови, добија мир. Но, повеќе од седум илјади Илири беа убиени во оваа битка."Бројот на 7.000 убиени од Диодор меѓу Илирите во оваа акција (16.4.7) е очигледно претерано. Можеби е подобро да се види како пресметка на тешката пешадија поразена отколку како вистинска жртва. Во исто време, жртвите на Дарданците мора да биле многу високи ( неколку илјади по Јустин (7.6.7)), со веројатно 20-30 проценти убиени. Цената на Филипс ќе беше доста пониска, можеби 3-5 проценти ќе се намалат во борба или ќе умрат набргу потоа. Бардил го ценеше обемот на својот пораз и не загуби време во тужба за мир. Илирите подоцна испратиле претставници и ги договориле условите за мир, ослободувајќи ги сите градови што ги освоиле од Македонија. Во оваа битка, вознемирувачкото прашање на Линкестис беше решено, менувајќи ја ситуацијата во западните граници во корист на Македонија. Филип ги обезбеди Македонците на северозападната граница со анектирање на дарданската територија до Линкестис. Ова би формирало одбранбен тампон против сите идни илирски напади обидени преку долината Дрилон. Околу Охридското Езеро долго време останаа границите меѓу илирското и македонското.
Аминта I
Аминта I бил крал на Античка Македонија (ц. 540 - 498 п.н.е.), даночен вазал на перскискиот крал Дариј I. Син на Алкет I, татко на Александар I, кој го наследил на престолот.
Може да се каже дека со Аминта I почнува историјата на Античка Македонија. Тој бил прв македонски владетел кој одржувал врски со другите држави. Се сојузил со атинскиот тиран Писистрат, а кога неговиот син Хипија бил протеран од Атина, Аминта му ја понудил територијата на Антем на Термајскиот Залив (Солунски Залив) за да може да ги стави грчките феудалци во тој регион под македонска контрола. Оваа понуда е отфрлена од страна на Хипија.
Во почетокот владее со Пиерија и Ботиаја, ги освојува областа покрај делтата на Аксиос и Западна Мигдонија (областа Анатемунт) до северната граница на државата, планината Дисорос. Има добри политички и трговски врски со Пизистратите од Атина. По походот на Дариј против Скитија, Македонија е принудена да ја признае персиската власт; персискиот војсководец Мегабаз испраќа седум персиски пратеници да побараат „земја и вода“ за Дариј (сп. Херодот); на гозбата синот на Аминта, Александар, ги убива Персијците затоа што побарале и жени, што било спротивно на македонските обичаи.
Според попатните забелешки во изворите, кралството на Аминта Први веројатно ги опфаќало областите Пиерија, Ботиаја, Еордаја и Антемунт како и помал дел на подоцнежната Амфакстида. Се чини дека во ова време, притисокот на „вечните“ непријтели на Аргеадите сè уште се чувствувал, илирските племиња на запад и тракиските на исток ниту биле обединети ниту пак толку моќни за да можат посерионо да го загрозат кралството на Аргеадите.
Најголемиот и најсериозниот притисок врз државата на Аминта можел да дојде само од бројните хеленски колонии на крајбрежјето на Халхидик, јужната меѓа на географска и етничка Македонија. Преку овие колонии Хелените веќе вооспоставиле живи трговски врски со Долна Македонија. Но, Аминта кој бил атински проксен одржувал врски со семејството на атинскиот тиранин Пејсисрат.
Вистински неприлики имало единствено долж долниот тек на реката Аксиј, таму се чувствувал отпорот на соседните автономни владетелски куќи, кои жестоко се опирале на централната власт на Аргеадите. Последните години од владеењето на Аминта Први несомнено биле одбележани од политички и воени судири со соседните, автономни македонски племиња.
Црква Свети Борис и Глеб (Киев)
Црквата на Свети Борис и Глеб (украински: Церква святих Бориса й Гліба) е поранешна православна црква кој се наоѓала во Киев, Украина. Црквата била изградена во 1692 година, а била разрушена во 1936 година.
Се смета дека првата црква на ова место била уништена во 1482 година од страна на Татарите. Кон крајот на 16 век била изградена дрвена црква, која подоцна, во 1692 година била срушена и изградена нова црква.
Црквата во следните години била реконструирена, а во 1811 година била опожарена, но од неа останале вредните реликви. Кон крајот на XX век, црквата била посветена на Свети Борис и Глеб и на Свети Јован Крстител. Во 1936 година, црквата била разрушена.
Медведник
Медведник е планина во западна Србија, во близина на градот Ваљево. Нејзиниот највисок врв има надморска височина од 1.247 метри надморска височина.
Клетвата на кнезот
Клетвата на кнезот (српски: Клетва кнежева) - српска епска (јуначка) песна. Песната прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од татко му Стефан.
Содржина
Во песната се опишува навлегувањето на Османлиите во српската средновековна држава и подготовката за Косовската битка. По пристигнувањето во Косово, царот Мурат му праќа писмо на кнезот Лазар, барајќи да му ги предаде клучевите од сите градови и да му плати арач за седум години, а ако не послуша, тогаш го кани на борба. Царот Лазар го чита писмото и ја искажува клетвата: „Кој не дојде на битката на Косово, од раката ништо да не му се роди: ни во полето бела пченица, ни на ридот винова лоза!“
Словенец (весник)
Словенец (словенечки: Slovenec) бил главен весник на политичкиот католицизам во Словенија. Почнал да се печати во 1873 година како одговор на младословенскиот весник Словенски народ (словенечки: Slovenski narod). Најпрво излегувал трипати неделно, а од 11 јули 1883 година бил трансофрмиран во дневник. Продолжил да излегува како Политички лист за словенскиот народ. Во периодот меѓу 1888-1896 година го издавал прилогот Domoljub, а во периодот меѓу 1924–1932 година, илустрираниот прилог Slovenec.