cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Саудиска Арабија
Здравствена грижа
Саудиска Арабија има животен век од 74,99 години (73,79 за мажи и 76,61 за жени) според најновите податоци на Светската банка за 2018 година. Детската смртност во 2018 година била 6 на 1.000. Во 2016 година, 69,7% од возрасната популација имала прекумерна тежина и 35,5% биле дебели.
Брезница (Неврокопско)
Брезница — село во Општина Неврокоп.
Црква „Св. Атанасиј“ - Старавина (стара)
Свети Атанасиј – манастирска црква на Старавинскиот манастир.
Историја
Црквата била изградена во 1860 година.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. Влезот на црквата се наоѓа на западната страна до којашто е доградена отворена припрата. Над влезот на црквата има ниша со застаклена фреска на Свети Атанасиј. На ѕидовите во припратата има врамени слики на коишто се прикажани: Преображението Христово, Свети Атанасиј, Богородица со Исус и Исус. Објектот е обоен во бела боја со ниско кафеаво цокле, а покриен е со кров од ќерамиди.
Внатрешноста на црквата не е зографисана, но е богата со бројни икони. Ѕидовите се обоени во сина боја со сиво цокле, а во нивните горни делови се закачени петокраки ѕвезди, што ја симболизира небесната шир. Иконостасот содржи еден ред икони над ѓаконските порти и царските двери. Лево од царските двери се прикажани Архангел Михаил и Богородица со Исус, додека од десната страна се Исус и Свети Јован Крстител. Во горниот ред икони од лево кон десно се претставени: Свети Ѓорѓи, Света Недела, Свети Антониј, Свети Лука, Свети Никола, Богородица Марија, Исус Христос, Свети Јован Крстител, Свети Петар, Свети Илија, Света Петка, Свети Василиј и Свети Димитриј. Во црквата има се наоѓа и дрворез на којшто е прикажан Свети Ѓорѓи како ја убива ламјата.
Стакло
Стакло или џам — хомоген, аморфен и цврст материјал, што обично се произведува кога соодветно вискозен стопен материјал се лади многу брзо, така што не се дава доволно време за да се формира нормална кристална структура. Едноставен пример е кога шеќерот се топи и брзо се лади преку контакт со студена површина. Поимот стакло во секојдневна употреба се однесува на специфичен тип на стакло, засновано на силициум диоксид и се користи како материјал за различни објекти, контејнери и декорации.
NGC 4194
NGC 4194 — галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4194 се споменува и како UGC 7241, MCG 9-20-119, MK 201, CGCG 269-43, 1ZW 33, VV 261, Arp 160, IRAS 12116+5448.
Откривање
Објектот е откриен на 2 април 1791 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4194 е од видот IBm/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4194 има привидни димензии од 2,7' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 168°.
Други поделби
Проучување на NGC 4194 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39068. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3834. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1389.
NGC 386
NGC 386 — елиптична галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 386 се споменува и како MCG 5-3-57, CGCG 501-88, ARAK 27, 4ZW 38, Z 0104.8+3205, VV 193, Arp 331, NPM1G +32.0045.
Откривање
Објектот е откриен на 4 ноември 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 386 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 386 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 7 м 31,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 21' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 9°.
Други поделби
Проучување на NGC 386 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3989. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2282. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 601.
Харалд Фриклаф
Харалд Фриклаф е роден во Упсала. Малку е познато за неговиот ран живот. Во 1901 година влегол во Кралскиот конзерваториум за музика, денешен Кралски колеџ за музика во Стокхолм. Студирал на Конзерваториумот во Стокхолм кај Јохан Линдегрен (контрабас) и Ричард Андерсон (пијано). Во 1902 година, тој започнал да зема приватни часови, покрај тоа што посетувал и конзерваториум. Во 1905 година, тој поминал време во Берлин, каде што студирал инструментација кај Филип Шарвенка. Фриклаф сметал дека ова искуство е од голема вредност за неговиот развој како композитор. Тој, исто така, зимал приватни часови по пијано во Шведска од 1904 до 1910 година, и воопшто континуирано се обидувал да ги подобри своите вештини и знаења во текот на неговиот краток живот. Од 1908 година предавал хармоника на Конзерваториумот во Стокхолм и служел како оргулист во Стокхолмската катедрала Свети Никола. Автор на Соната Ала легенда за виолина, пијано и оргули. Стилистички близок до Емил Сјогрен, Вилијам Зајмер, Фриклаф се сметал за ученик и наследник на Вилијам Зајмер. Заедно со Оскар Сандберг и Алберт Хелерстрим ја уредувале дво-томната збирка хорали Света музика (1915).
Починал од шпанскиот грип.
Список на државни водачи во 1614 година
Ова е список на државни водачи во 614 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Зошто ние Македонците сме одделна нација
Зошто ние Македонците сме одделна нација (познато и како Зошто ние Македонците сме посебна нација) е авторски текст, статија на македонскиот публицист и културен деец Васил Ивановски потпишан под псевдонимот „Бистришки“. Статијата е издадена во декември 1934 година од страна на Македонскиот народен сојуз во Америка од Детроит на неговиот четврт конгрес, помеѓу многуте изложувања, реферати и резолуции, откако статијата почнала да излегува во весникот „Македонско знаме“ на почетокот на истата година, кога весникот бил забранет од софиската фашистичко-монархистичка диктатура. Оваа статија претставува една од најголемите и најтемелните докази и изложувања (прокламации) на македонската национална посебност и идентитет напишана од Македонец на почетокот на XX век. Во оваа статија Васил Ивановски (Бистришки) преку 6 точки темелно ја објаснува и изложува посебноста на македонскиот народ, од балканските завојувачи, неговиот јазик, култура, историја, етногенетскиот процес на неговото создавање и економската засебност на територијата на Македонија, со што ја оправдува и целта на борбата за создавање на независна национална македонска држава.
Делови од статијата „Зошто ние Македонците сме посебна нација“
''Одговорот на тоа прашање е пред сè од големо политичко значење. Познато е дека, како бугарскиот, така и српскиот и грчкиот империјализам го одрекуваат постоењето на македонската нација. Според првиот „Македонците се најдобриот дел од бугарската нација“. Според вториот „Македонците се чисти Срби“, а според третиот „Македонците се словеногласни Елини“. Така, секој од тие наши поробувачи го „оправдува“ задржувањето под свое ропство на соодветниот поробен дел од нашата татковина и истовремено ги оправдува претензиите за завладување на цела Македонија .''
''За да ги разобличиме тие маневри на поробувачите и да покажеме дека тие немаат никакво право над Македонија, да ја попречиме нивната асимилаторска политика и да водиме доследна борба за извојување на правото на самоопределување на македонскиот народ до неговото издвојување од бугарската, српската и грчката империјалистичка држава и неговото обединување во самостојна независна република на работниот македонски народ, ние Македонците треба високо да изјавиме дека не сме ниту Срби, ниту Грци, ниту Бугари, туку сме одделна македонска нација која се бори за своето национално ослободување и одделување на своја македонска држава. Се разбира тоа не треба да го правиме само од политички причини. Доколку македонската нација не би постоела, не би можеле да говориме за таква. Меѓутоа таа е на лице, и нејзиното постоење треба да им се предочи на сите. На таков начин до голем степен тоа ќе ја олесни нашата националноослободителна борба. ''
Во Македонија постојат сите елементи на една самостоја македонска нација, со своја територија и економска целост, со свој јазик и општ национален карактер и со своја македонска историја
1. 'Територијата на Македонците е одделна од територијата на грчката, бугарската и српската нација. Таа има утврдени географски и етнографски граници меѓу реката Места, планините Родопи, Рила и Шар, реката Дрим, планината Грамос, реката Бистрица и Егејското Море со пространство од 65 илјади кв. километри'''. Тоа што денеска Македонија е распарчена - тоа е резултат на империјалистичките мировни договори. „Раскинувањето на единствената македонска територија на делови и нивното приклучување кон бугарската, српската и грчката држава е насилно .“''
'' 2. Економски Македонија претставува една целина одделена од државите што ја владеат. Уште под власта на Османлиското Царство Македонија тргна патот на својот самостоен развиток, подоцна но независно од Србија, Бугарија и Грција... Со појавата на капиталистичкото стопанство и во Македонија овде се создадоа внатрешни трговски патишта и пазари со еден општ и главен центар - Солун, а не Белград, Софија или Атина .''
'' 3. Јазикот на луѓето што ја сочинуват македонската нација е словенски, со особен дијалект - македонски. Тоа е јазик заеднички за нив. Различните провинцијални нијанси во македонскиот јазик се резултат на неизживеаните остатоци од некогашната родовска и феудална испокинатост на Македонија. Меѓутоа провинцијализмот на овој јазик се покрива со еден општ македонски словенски дијалект по кој секој го разликува Македонецот од Србинот, од Бугаринот, од Русинот и од секој човек од која и да е друга словенска нација. Провинцијалните нијанси во јазикот уште не се ликвидирани дури ни кај најразвиените нации, а не кај македонската нација којашто е национално поробена, не е организирана во своја национална држава и уште не изградила литературен јазик. Освен по дијалектот македонскиот јазик се разликува од српскиот и бугарскиот и по тоа што во него старословенскиот елемент е многу позачуван и содржи повеќе зборови што ги нема во јазиците на соседните други словенски нации. ''
'' 4. Четвртата по ред заедничка особина за луѓето што сочинуваат одделна нација е националниот карактер, во тој број и македонската нација. Еднакви се нивните нарави, обичаи, игри, песни, ора и другите умотворби коишто повеќе или помалку се разликуваат од оние на бугарската, српската и другите словенски нации. Елементите на самостојниот национален карактер на Македонците се толку силни, што наспроти националното угнетување во Македонија тие никогаш не престанале да се пројавуваат. По вечеринки, свадби, имендени итн. тие постојано се пројавуваат и среде емигрантско-бегалските маси во Бугарија, Америка и секаде каде што има такви .''
'Сите тие елементи, земени заедно, ја составуваат македонската нација. Тие се непобитен доказ за тоа дека ние, Македонците, не им припаѓаме на ниту на српската, ниту на бугарската, ниту на грчката нација, туку сме одделна нација.'
'' 5. Нациите не се племиња. Како и другите нации, така и македонската нација не се создала од едно племе, туку од неколку различни племиња: Старомакедонци, Илири, Срби, Бугари. Основниот елемент е словенскиот. Старите Македонци и Илири се претопија меѓу подоцна дојдените Словени во Македонија... ...'' (во продолжение на оваа точка се изложуваат докази за историските лаги лансирани од големобугарските, големосрпските и големогрчките шовинистички историчари во однос на националната припадност на Македонците .)
'' 6. Македонската нација си има своја историја и културно и политичко пројавување. Браќата Миладиновци се првите македонски просветители. Тие први ги посветија своите сили за '''разбудување на самостојното национално чувство на македонскиот роб. Тие ги опеаа Охрид и Македонија како своја татковина на чист македонскословенски дијалект. Тие не го учеа македонскиот народ ниту на српски, ниту на бугарски, тугу го учеа на родниот македонски јазик '''... ... ''
''По браќата Миладинови доаѓаат и многу други народни учители и духовни будители како охридскиот епископ Теодосиј и групата околу в.„Лоза“ под уредништво на Петар Арсов, кои еднакво се бореа против Грчката патријаршија, Бугарската егзархија и Српската патријаршија, за самостојни македонски училишта и цркви. Тие таканаречени македонски сепаратисти укажуваа на постоењето на одделна македонска нација и пледираа за самостоен државен живот на таа нација. ''
'' Од истите средини произлезе Внатрешната македонска револуционерна организација. Петар Арсов влезе во првиот ЦК на таа Организација, а Ѓорче Петров, кој произлегува исто така од тие средини, стана идеолог на Организацијата. Тој уште на времето во духот на сепаратистичката идеја ја напиша книгата „Географијата на Македонија“.''
'Меѓутоа притисокот на великобугарската пропаганда - Егзархијата и врховистите - се покажа толку силен што го задуши прашањето за самостојна нација и успеа да внесе во свеста на многу Македонци дека се Бугари. Тоа беше спроведено со запирањето на в. „Лоза“, којшто излегуваше во Софија, со прогонувањето од Македонија на епископот Теодосиј и на народните учители коишто не се потчинија на Егзархијата, со забраната на книгата на Ѓорче Петров, која и денес се наоѓа во ракопис во бугарското воено министерство.'
'' Но наспроти тоа, македонскиот народ со долги и упорни борби за економско ослободување и самостоен државен живот си создаде своја историја. Тие борби во минатото се разгрнаа под раководството на старата Гоце Делчева ВМРО против ропството на турските султани и бегови, како и против аспирациите на балканските држави. ''
'' Македонскиот народ со сопствената крв во својата историја ја запиша првата македонска револуција - Илинденското востание, чијшто венец е првата македонска народно-револуционерна република во Крушево. ''
'' Откако ВМРО беше врховизирана и претворена во машина на бугарскиот империјализам, ослободителната борба на македонскиот народ не запре туку се подзеде од следбениците централисти-сепаратисти на ВМРО, на чело со Ѓорче Петров, Петар Поп-Арсов, Јане Сандански, Димо Хаџи-Димов и Чернопеев. Денес во новите услови борбата на македонскиот народ против новите поробувачи - српскиот, бугарскиот и грчкиот империјализам за национално, политичко и економско ослободување се води со уште поголема упорност и доследност под раководството на ВМРО (Обединета). ''
'' Целата таа македонска историја не е само пројава на македонската нација, не е само нејзин стремеж кон своја национална држава, туку таа, македонската историја, во исто време е елемент што го дооформува и доопределува самостојниот карактер на македонската нација. ''
Статијата Васил Ивановски - Бистришки ја завршува со последниот краток дел во кој се споменуваат останатите националности коишто живеат во Македонија, а не спаѓаат во македонската нација (Власите, Евреите, Турците, Грците, Албанците, Србите и Ромите). Бистришки во последниот дел го споменува и нивното учество во национално-ослободителната борба на македонскиот народ, со цел нивно слободно национално, економско, рамноправно и проспертитено живеење во новата слободна македонска независна држава.
ФК Брентфорд
Клубот е основан во 1889 година. Најголемиот период од своето постоење Брентфорд го поминал играјќи во понисиките лиги на англискиот фудбал. Својот најголем успех клубот го остварил во сезоната 1935-1936, кога го освоил петттото место во старата Прва дивизија, што е нивниот највисок лигашки пласман до денес. Покрај тоа Брентфорд, исто така, четири пати стигал до четвртфиналето на ФА купот и трипати бил финалист во Трофејот на фудбалската лига. Во сезоната 2020-2021, како победник на плејофот во Чемпионшип, Брентфорд изборил промоција во Премиер лигата за првпат во својата историја. Така, тие се вратиле во најсилната фудбалска лига на Англија после 74 години.
Прекарот на клубот се пчели. Од 1904 година, својте домашни натпревари Брентфорд ги игра на Брентфорд Комјунити Стедиум, кој има нешто повеќе од 17,000 седечки места. Најголеми ривалства клубот има со својте лондонски соседи Фулам и Квинс Парк Ренџерс. Традиционалната опрема во која играат се пругаст црвено-бел дрес и црни шорцеви.
Грамадиште (Куково)
Грамадиште — населба и некропола од доцноантичко време. На еден мал простор во селските ниви, оддалечени 1 километар северно од селото Куково, се наоѓаат остатоци од градежен материјал и фрагменти од питоси. На северниот крај на наоѓалиштето се пронајдени неколку гробови со конструкции од камени плочи.
Самовилски народни песни
Самовилски народни песни — митолошки народни песни што ги опеваат самовилите и нивните односи со луѓето.
Во народното македонско верување самовилите се исклучително убави и секогаш млади девојки, а живеат во групи покрај планинските езера и реки, каде што често се бањаат. Поради верувањето дека живеат во тешко достапни предели, нивните средби обично се со овчарите. Како иреални суштества, самовилите градат необични градби (ѕид, кула, град, манастир) на необично место (под облаци, насред слано море) и со необичен материјал (Што диреци ми редеше, / се јунаци одбирани, / Што пармаци ми редеше, / сè девојки одбирани...). Тие често јаваат на сур елен, а за узди и камшик користат змии. Сурово го казнуваат секој што ќе се обиде да им се меша во нивниот свет. Чести се и нивните средби со Марко Крале, когошто некогаш го казнуваат, другпат тој им се одмаздува, но некогаш меѓу нив тој има и свои посестрими. Опеани се и натпреварите меѓу јунакот и самовилите, кога тој свири, а тие играат. Ако го надиграат, да му ги земат црните очи, а ако ги натсвири, да му ја дадат „Ѓурѓа самовила, најкрајна девојка“. Самовилите се среќават и во други односи со луѓето: ослепуваат човек, тераат робје, јавуваат дека некој е заробен или загинат, даваат совет, лекуваат или оживуваат човек, одведуваат луѓе и сл.
Ѓурѓа самовила и Крал Марко ̘ Кула прави Ѓурѓа самовила, Кула прави на Косово рамно:
Темељ клава старите дедови, Ај, дзидишта, ајди, стари баби; Прозор, врата, ај, дробни дечиња, Ај, покривач јубави девојки, Ем девојки, јубави невести; Ај, потпори све млади јунаци, Све јунаци по једен на мајка, —
Ами једен, једен кусо дошло! Ми се чуди Ѓурѓа самовила: Кај да најди једен млади момок, Млади момок, ај, једен на мајка?!
Тјумењска област
Тјумењска област (Тюменская область) е федерален субјект на Русија (област) во рамките на Уралскиот федерален округ. Административен центар е градот Тјумењ. Содржи два автономни округа, Ханти-Мансискиот и Јамало-Ненецкиот. Без автономните окрузи, Тјумењската област зафаќа површина од 159.870 км2 (вклучувајќи ги автономиите, ова е трета по големина поделбена единица во Русија) со население од 3.264.841 (2002). Тјумењ е најголемиот град, со над половина милион жители.
Часовен појас
Тјумењската област спаѓа под Екатеринбуршката часовен појас (YEKT/YEKST). UTC +0500 (YEKT)/+0600 (YEKST).
Демографија
Етнички групи: Во Тјумењската област постојат 36 признаени етнички групи, секоја со над 2000 души, и со тоа е една од етнички најразнообразните области во Русија. За време на пописот составот на населението бил следниот:
останати 0,50%.
Покрај ова, дополнителни 0.96% од населението не одговорило на прашањето.
Градел Илија манастир
„Градел Илија манастир“ — македонска народна песна, напишана од непознат автор.
Береникина Коса (соѕвездие)
Береникина Коса — обичаен астеризам подоцна одреден како едно од 88-те современи соѕвездија. Со местоположба во близина на Лав, каде и порано припаѓало, и во истото бил сместен северниот галактички пол. Името во превод значи „Беренкина Коса“, и станува збор за митот за македонската кралица на Египет, Береника II, која ја жртвувала својата долга коса.
Историја и митологија
Береникина Коса е едно од неколкуте соѕвездија чие име потекнува од историска личност, во вој случај Береника II, сопруга на македонскиот крал на Египет, Птоломеј III (246 п.н.е –221 п.н.е), кралот во чие владеење Александрија станала важен културен центар.
Во 243 г. п.н.е, за време на Третата сириска војна, Птоломеј презел опасен напад против Селевкидите, кои ја убиле неговата сестра. Неговата скорешна сопруга, Береника, се заколнала на божицата Афродита дека ќе ја жртвува својата долга, сина коса, од чија убавина истата била мошне горда, ако нејзиниот сопруг се врати безбедно. Истиот се вратил, па ја пресекла својата коса и ја положила во храмот на божицата. Наредното утро нејзината коса исчезнала. За да го смири разбеснетиот крал, дворскиот астроном, Конон, изјавил дека понудата толку ја озадоволила божицата, што истата косата ја поставила на небото. Тој посочил на јато од ѕвезди кои оттогаш се познати како Бернекина коса.
Овој настан го вдахнал дворскиот поет Калимах од Кирена да напише поема наречена „Береникина плетенка“ (Βερενίκης πλόκαμος). Околу 2/3 од оригиналот на грчки е изгубен, но целосната поема постои на латински и е превод на римскиот поет Катул, и неговиот превод опстојува до денес.
Бернекината Коса се состои од одреден број на ѕвезди кои се близу една до друга, и е позната како независен астеризам од Хеленистичкиот период. Ератостен го нарекува ова соѕвездие „Ариаднова Коса“ и „Береникова Коса“. Птоломеј го нарекува „прамен“ од коса, но не го споменува во неговите 48 соѕвездија, го смета за дел од Лав, односно, снопчето на крајот од лавовата опашка.
Тихо Брахе, за кого се вели дека го воздигнал статусот на соѕвездието, кое е наведенов о списокот на неговиот каталог од 1602 г., но првично е наведено во небесниот глобус на картографот Каспар Вопел од 1536 г. Герард Меркатор исто така се смета за оздигнувач на соѕвездието во 1551 г. Береникината коса и сега отфрленото соѕвездие Антониј се сметаат за првите пост-Птоломејски соѕвездија кои се запишани на небесниот глобус.
Се појавува и во Бајеровата Уранометрија (Uranometria) од 1603 г., и во век, уште неколку карти го следеа истиот пример.
Забележителни особености
Иако Береникината Коса не е големо соѕвездие, содржи осум Месјеови објекти. Соѕвездието е богато со галаксии, го содржи северниот дел на јатото Девица. Постојат и неколку збиени јата. Овие објекти можат да се видат со минимална попреченост од правта бидејќи не е во насока на галактичката рамнина. Но, поради овој факт, постојат неколку расеани јата, дифузни маглини, или планетарни маглини.
Ѕвезди
Береникината Коса не е особено светло соѕвездие, нема ѕвезди посветли од 4 големина. Бета Береникина Коса е најсветлата ѕвезда во соѕвездието, со големина 4,2, на растојание од 30 сг. од Земјата. Како и Сонцето, станува збор за жолта ѕвезда од главната низа. Незначително е посветла од Сонцето и е добар пример за тоа колку би било светло Сонцето гледано од Бета Береникината Коса.
Втората најсветла ѕвезда во Бернекината коса е α Береникина Коса наречена и Дијадема. Името го скапоцениот камен во Береникиновата круна. Станува збор за двојна ѕвезда, каде и двете ѕвезди се скоро подеднакви. За голото око, наликува како една ѕвезда со светлинска голенина од 4,3. Бидејќи орбиталната рамнина е близу линијата на погледот од Земјата, долг временски период се сметаше дека станува збор за еклиптички двојни ѕвезди, но сега се знае дека орбиталниот наклон е 0,1° во однос на линјата на погледот, така да ѕвездите не се препокриваат една со друга, како што се набљудува од Земјата. Двете ѕвезди се малку жолтеникави со светлинска големина од 5,1. Обвие двојни ѕвезди имаат период од 26 години и се нарастојание од 47 сг. од Земјата.
Гама Бернекина Коса, која е пред јатото Береникина Коса, е портокалова џиновска ѕвезда со светлинска големина 4,4, и на растојание од 170 сг. од Земјата.
Познати се преку 200 променливи ѕвезди во Береникината Коса, иако многу од овие се прикриени. FK Беренкина Коса, која има интервал со светлинска големина од 8,14m и 8,33m со временски период од 2,4 денови, и е the FK Com класата на променливите ѕвезди. It is believed that the variability of FK Com stars is caused by large, cool spots on the rotating surfaces of the stars.FS Беренкина Коса полупроменлива ѕвезда,  црвен џин со минимална светлинска големина 6,1 и максимална светлинска големина од 5,3. Временскиот период изнесува 2 месеци и е на растојание од 572 сг. од Земјата.
Ричард Хинкли Ален ги наведува и следниве имиња за ѕвезди во Береникинината Коса:
Расеано јато Беренинкина Коса
Ѕвезденото јато Береникина Коса нема Месјеова или NGC ознака, но го има во Мелотовиот каталог на расеани ѕвездени јата, каде ја носи ознаката Melotte 111. Станува збор за големо, дифузно расеано јато со околу 50 ѕвезди кои имаат светлосна големина меѓу 5 и 10, каде припаѓаат и неколкуте видливи со голо око ѕвезди во соѕвездието. 12 Беренинкина Коса, со светлинска големина 4,8, е најсветлиот објет во јатото. Јатото се простира на огромна област, повеќе од 5 степени напреку, во близина на γ Беренинкина Коса. Јатото има толкава привидна големина бидејќи се наоѓа во непосредна близина на оддалеченост од само 288 сг..
Збиени јата
M53 е збиено јато откриено од страна на Јохан Елерт Боде во 1775 г. и независно од страна на Шарл Месје во февруари 1777 г. со светлинска големина од 7,7 и на растојание од 56.000 сг. од Земјата. M53 e јато од Шејплиевата класа V, што укажува дека јатото има зголемена концентрација во центарот. Само на 1° е NGC 5053, збиено јато кое е поретко и со помалку ѕвезди во центарот. Вкупната сјајност е околу 16,000 suns, што е всушност една од најниските сјајности за едно збиено јато. Откриено е од страна на Вилијам Хершел во 1784 г. Има светлинска големина од 9,9. NGC 4147 е нешто потемно (со светлинска големина од 10,2) збиено јато со многу помала привидна големина.
Галактичкото јато Девица
Береникината Коса го содржи северниот дел од галактичкото јато Девица, кое се наоѓа на растојание од 60 милиони сг.
M100 е со светлинска големина 9 и станува збор за спирална галаксија гледан челно. Припадник на галактичкото јато Девица. Со пречник од 7 лачни минути, ја поседува најголемата привидна големина за сите галаксии во галактичкото јато Девица. Пречникот изнесува 120.000 сг., што ја прави една од најголемите спирални галаксии во галактичкото јато Девица. На фотографиите се забележува светло јадро, две изразени спирални краци и бројни секундарни, како и неколку прашинкасти ленти.
M85 е елиптична галаксија во галактичкото јато Девица. Станува збор за еден од посветлите членови на јатото со светлинска големина 9. Јадрото е светло и наликува на ѕвезда во помалите аматерски телескопи.
M98 е светла, издолжена спирална галаксијакоја скоро целосно се гледа од работ, налукува на елиптична поради невобичаениот агол. Светлинската големина е 10 и станува збор за член на галактичкото јато Девица.
M99 е спирална галаксија гледана челно. Како и M98, станува збор за објект со светлинска големина 10 член на на галактичкото јато Девица. Р.Х. Ален ја нарекол „Тркало на кочија“, иако ова име почесто се применува за Триаголната галаксија.
M88 е многукракна спирална галаксија, гледана од 30° по должина на работ.
Галактичко јато Береникина Коса
Поради големото растојание до јатото, повеќето од галаксиите се видливи само со големи телескопи. Најсветлите членови се NGC 4889 и NGC 4874, и двете имаат светлинска големина 13, додека пак повеќето останати членови се со светлинска големина од 15 и помала. NGC 4889 е џиновска елиптична галаксија, и е дом ана најголемата позната црна дупка со маса еднакава на 21 милијарда сончеви маси. Јатото Береникина Коса содржи и неколку спирални галаксии. NGC 4921 е најсветлата од нив.
Други галаксии
M64 е позната како Црно око (галаксија) поради изразената темна линија од прав пред светлото јадро на галаксијата. Правливата линија е видлива само со употреба ан поголеми аматерски телескопи, иако галаксијата е лесно воочлива за најмалите аматерски инструменти бидејќи светлинаската големина е 9. Позната и како Заспаната убавица и Злобно око (галаксија), е во релативна близина на Земјата, од околу 17 милиони сг. Неодамешните истражувања покажале дека меѓуѕвездениот гас во надворешните области на галаксијата кои се вртат во спротивна насока од внатрешните области, што ги наведе астрономите да веруваат дека барем едена придружна галаксија се судрила со истата пред милијарда години. Сите останати докази од помалите галаксии се проголтани. На пресекот меѓу спротивно вртечките области, постојат многу нови маглини и млади ѕвезди.
NGC 4314 е челна пречкеста спирална галаксија на растојание од 40 милиони сг. Единствена е според својата област на силно создавање на ѕвезди кои образуваат прстен околу јадрото, откриено од страна на вселенскиот телескоп Хабл. Силното создавање на ѕвезди започнало пред 5 милиони години и е област со пречник од 1.000 сг. Архитектурата на јадрото е понатамошно единствена поради постоењето на мал прстени краци кои оддават гас во пречката.
NGC 4565 е многу добро позната рабна спирална галаксија. Со светлинска големина 10 како да се наметнува на галактичкото јато Девица, иако е само на 20 милиони сг. од Земјата. Како и многуте рабни спирални галаксии има изразена правова линија кај централната испакнатост.
NGC 4676, понекогаш наречена и „Глувци“ (галаксии), е пар од заемнодејствувачки галаксии на растојание од 300 милиони сг. од Земјата. Првичните галаксии биле спирални галаксии, и астрономите предвидуваат дека истите се приближиле најблизу пред 160 милиони години. Оваа блиска средба предизвикала големи области од гас да создаваат ѕвезди во двете галаксии, по должините на „опашките“ од прав, ѕвезди, и гас. За двете првични галаксии се предвидува дека ќе заемодејствуваат значително уште еднаш пред истите целосно да се спојат во поголема, најверојатно елиптична галаксија.
Квазари
Квазарот PG1247+26° е најсветлиот квазар во Беренинкината Коса. Како и, W Com која првично била препознаена како променлива ѕвезда а со тоа и означена како променлива ѕвезда, но подоцна било откриено дека станува збор за објект на BL Гуштери. Има светлинска големина од 16,5 но постигнува и светлинска големина 12.
NGC 2186
NGC 2186 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Орион, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2186 е од видот II2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,7 m. NGC 2186 има само една позната привидна димензија, која изнесува 5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 12 м 7,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 5° 27' 31".
Други поделби
Проучување на NGC 2186 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 227; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 139. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 229.
Бајројт
Бајројт (Bayreuth) — познат град во северна Баварија, Германија, во долината на реката Црвена Мајна, меѓу Франконска Јура и Фихтелските Планини. Градот датира од 1194 година, а денес е главен град на Горна Франконија. Тој е познат во светот по Бајројтскиот фестивал од XIX век, кој и денес се одржува секоја година, а се прикажуваат опери на германскиот композитор Рихард Вагнер.
среден век
Се верува дека градот е основан од страна на грофовите Андекс, најверојатно околу средината на XII век, но првпат се споменува како Бајеруте (Baierrute) во 1194 година, во еден документ на епископот Отон II од Бамберг. Слогот -руте (гер. -rute) може да значи „расчистување”, додека Бајер (гер. Baier-) укажува на доселеници од подрачјето на Баварија.
Веќе споменати порано, некои села подоцна биле споени во Бајројт: Зојлбиц (Seulbitz) во 1035 година бил наречен кралски имот на Зилевице во документот на царот Конрад II) и Санкт Јоханис (од 1149 година познато и како Алтентребгаст (Altentrebgast). Дури и областа кај стариот град, западно од центарот на градот мора да е постар од самиот град Бајројт. Постари траги на човечко присуство биле пронајдени во населбите Мајернберг: парчиња керамика и дрвени садови кои датираат од IX век, врз основа на нивното украсување.
Бајројт претходно (во 1199 година) бил нарекуван село, а терминот „Civitas” (град) се појавил за првпат во еден документ објавен во 1231 година. Се претпоставува дека на Бајројт му се доделени градските права меѓу 1200 и 1230 година. Со градот владеела династијата Андекс до 1248 година. По нивната смрт во 1260 година, грофовите од Нирнберг од династијата Хоенцолерн го презеле владеењето. Меѓутоа, првично престолот и центарот на територијата бил во замокот Пласенбург во Кулмбах. Градот Бајројт се развивал бавно и повторно бил подложен на катастрофи.
Уште во 1361 година, царот Карло IV му дал право на Фридрих V да кова пари за градовите Бајројт и Кулмбах.
Во февруари 1430 година, Хуситите го уништиле градот Бајројт и градското собрание, а црквите биле срамнети со земја. Матхојс Меријан го опишал овој настан во 1642 година на следниов начин: „''Во 1430 година, Хуситите од Бохемија нападнаа / Кулмбах и Бареут / и извршија големи сурови дела / како диви животни / против обичните луѓе / и одредени поединци. / Свештениците / монасите и монахињите беа изгорени на клада / или ги однесоа врз мразот на езерата и реките / (во Франконија и Баварија) и ги полеваа со ладна вода / ги убија на непристоен начин / како што Борек изјави во хрониката „Бохемија”, страница 450“ ((Извор: Frühwald (Hg.): Fränkische Städte und Burgen um 1650'' засновано на текстови и гравури од Меријан, Sennfeld 1991.)
Од 1528 година, помалку од десет години од почетокот на реформацијата, господарите на териториите на франконските грофовии и војводства се преобратиле во лутеранска вера.
Во 1605 година, голем пожар предизвикан од небрежност, уништил 137 од 251 куќи во градот. Во 1621 година, избувнала чума, а во 1621 година имало уште еден голем пожар во градот. Градот исто така, многу претрпел во текот на Триесетгодишната војна.
Пресвртна точка во историјата на градот дошла во 1603 година, кога грофот Кристијан, син на изборниот кнез Јохан Георг Бранденбург, ја преместил аристократската резиденција од замокот Пласенбург над Кулмбах во Бајројт. Првата палата Хоенцолерн била изградена во 1440-1457 година под водство грофот Јохан. Таа била претходник на денешниот стар замок (Altes Schloss), кој многупати бил прошируван и реновиран. Развојот на новиот главен град стагнирал поради Триесетгодишната војна, но потоа многу познати барокни згради биле изградени во градот. По смртта на Кристијан во 1655 година, го наследил неговиот внук Кристијан Ернст, кој владеел од 1661 до 1712 година. Тој бил образуван и шетан човек, чиј учител бил државникот Јоаким Фридрих фон Блументал. Тој ја основал христијанската граматичка школа „Ернестинум”, а во 1683 година, учествувал во ослободувањето на Виена, која била опколена од Турците. За да го одбележи тој подвиг, изградил фонтана, како споменик на кој е претставен како победник над Турците, која сега се наоѓа пред новиот замок (Neues Schloss). Во тоа време биле изградени надворешните ѕидини црквата во замокот (Schlosskirche).
XVII век
Неговиот наследник, принцот и подоцна „маркгроф“, Георг Вилхелм, во 1701 година започнал да го гради својот замок во тогашниот независен град Санкт Георген ам Зе (денес, округ во градот), т.н. Орденшлос (Ordenschloss), со градско собрание, затвор и мала касарна. Во 1705 година, тој го основал редот на Искреноста (Ordre de la Sincérité), кој во 1734 година бил преименуван во Орден на Црвениот Орел и изградил манастирска црква, која била завршена во 1711 година. Во 1716 година е основана кнежевска фабрика за порцелан во Санкт Георген.
Првиот замок во паркот Ермитаж бил изграден за време на маркгрофот Георг Вилхелм (1715-1719 година).
Во 1721 година, градскиот совет ја стекнал палатата на бароницата Шпонхајм (денес старото градско собрание или Altes Rathaus) како замена за градското собрание изградено во 1440 година среде главниот плоштад, кое подоцна било уништено во пожар.
Во 1735 година е основан старечкиот дом (Gravenreuth Stift) од приватно здружение во Санкт Георген. Цената на зградата ги надминала средствата на здружението, но во изградбата помогнал и маркгрофот Фридрих.
Бајројт ја доживува својата златна ера за време на владеењето на маркгрофот Фридрих (1735-1763) и неговата сопруга Вилхемина Бајројтска (омилената сестра на Фридрих Велики). Во тоа време, под раководство на дворските архитекти, Јозеф Сен-Пјер и Карл фон Гонтард, биле создадени бројни ексклузивни и знаменити згради: Маркгрофската оперска куќа со нејзиниот раскошно украсен театар (1744-1748), Новиот замок и храмот „Сонце“ (1749-1753) во паркот Ермитаж, новата палата со градина (1754 година), ја заменила старата палата која била запалена поради негрижата на маркгрофот и прекрасниот ред на згради на денешната улица Фридрих. Имало дури и уникатна верзија на рококо архитектонскиот стил, т.н. Бајројт рококо, кој се употребувал во споменатите објекти, особено во внатрешниот дизајн.
Старите мрачни порти биле срушени, бидејќи го попречувале сообраќајот и биле застарена форма на одбрана. Ѕидините биле изградени насекаде. Маркгрофот Фридрих успешно го сочувал своето кнежевство од војните, кои се воделе од страна на неговиот шура, Фридрих Велики во тоа време, а како последица на ова донел мир во Франконија.
Во 1742 била основана Академијата Фридрих, која станала Универзитет во 1743 година, но по сериозните немири и поради несакани реакции на населението, бил преместен во Ерланген. Универзитетот останал таму сè до денес. Од 1756 до 1763 година била отворена Академијата на науките и уметностите.
Во 1769 година, маркгрофот Карл Александар, од линијата Ансбах на франските Хоенцолерни, наследник на бездетниот Фридрих, го свел Бајројт на втора резиденција. Карл Александар продолжил да живее во Ансбах и ретко доаѓал во Бајројт.
Во 1775 година, езерото Бранденбург (Brandenburger Weiher) во Санкт Георген било исушено.
По абдикацијата на последниот маркгроф, Карл Александар, од кнежевствата на Ансбах и Бајројт на 2 декември 1791 година, неговите територии станале дел од Прусија. Прускиот министер Карл Август фон Харденберг го презел администрирањето на почетокот на 1792 година.
Центарот на градот сè уште има типична структура на баварски плоштад: околу патот е направен плоштад, а градското собрание е сместено на средина. Покрај неа се наоѓа црквата, а на мал рид стои замокот. Некои шеесет години подоцна, градот (кој во тоа време бил мало село) станал подреден на државата Хоенцолерн, а кога оваа држава била поделена, Бајројт завршил во грофовијата Кулмбах.
XIX век
Во 1804 година, писателот Жан Пол Рихтер се преселил од Кобург во Бајројт, каде живеел сè до неговата смрт во 1825 година.
Владеењето на династијата Хоенцолерн со кнежевството Кулмбах-Бајројт завршило во 1806 година по поразот на Прусија од страна на наполеонска Франција. За време на француската окупација (1806-1810) Бајројт станал провинција во рамките на Француското царство и морал да плаќа високи воени придонеси. Тој бил ставен под управа на грофот Камил де Турнон, кој направил детален попис имотите на поранешното кнежевство Бајројт. На 30 јуни 1810 година француската армија го предала поранешното кнежевство на тогашното кралство Баварија, која го купила од Наполеон за 15 милиони франци. Бајројт станал главен град на баварскиот округ Мајна, кој подоцна бил преименуван во Горна Мајна, за конечно да биде именуван како Горна Франконија.
Кога во Баварија била отворена железницата, главната линија од Нирнберг до Хоф поминувала покрај Бајројт, преку Лихтенфелс, Кулмбах и Нојенмаркт-Вирсберг до Хоф. Во Бајројт првпат била пуштена железницата во 1853 година, кога била изградена железницата Бајројт-Нојенмаркт-Нирнберг, а која била изградена со средства на градот. Потоа во 1863 година следеле линиите до Вајден, во 1877 година до Шнабелвајд, во 1896 година до Варменштајнах, во 1904 година до Холфелд и во 1909 година преку Турнау до Кулмбах.
На 17 април 1870 година, Рихард Вагнер го посетил Бајројт, бидејќи чул за Маркгрофовската оперска куќа, чија голема сцена се чинела тамам за неговите дела. Сепак, делот за оркестар не можел да се приспособи на големиот број потребни музичари; на пример, за „Прстенот на Нибелунзите“ амбиентот на публиката се чинел несоодветен за неговото дело. Така, тој си дал за задача да изгради своја фестивалска сала во Бајројт. Градот го поддржал во овој проект и му доделил парче земја на располагање, неразвиена област во непосредна близина од центарот на градот. Во исто време, Вагнер стекнал сопственост над областа Хофгартен, каде планирал да ја изгради својата куќа. На 22 мај 1872 година бил поставен камен-темелник за фестивалската сала и на 13 август 1876 година била отворена. Планирањето и изградбата биле во рацете на архитект од Лајпциг, Ото Бриквалд, кој веќе го докажал талентот во проектирање на театралните згради во Лајпциг и Алтенбург.
Во 1886, во Бајројт починал композиторот Франц Лист, додека бил во посета на својата ќерка Косима Лист, вдовицата на Вагнер. Обајцата, Лист и Вагнер, се закопани во Бајројт, но Вагнер не умрел таму. Тој починал во Венеција во 1883 година, но неговото тело го донело неговото семејство во Бајројт.
Вајмарска Република
Во 1914-15 година, еден дел од северниот крак на реката Црвена Мајна бил исправен и проширен, откако областите долж реката биле поплавени во 1909 година.
Откако завршила Првата светска војна, Советот на работници и војници на кратко ја презел власта во Бајројт. На 17 февруари 1919 година, имало тридневен државен удар, т.н. „Speckputch“, краток период на немири во инаку прилично мирниот град.
На 30 септември 1923 година, нацистичката партија во Бајројт организирала серии народни и националистички движења под името „Германски денови“. Иако министерот за одбрана го забранил учеството на војници од Рајхсвер, на настанот присуствувале повеќе од 5.000 воени и цивилни лица (еднакво на 15% од сите жители). Меѓу гостите биле градоначалникот Алберт Прој, како и Зигфрид и Винифред Вагнер, кои го поканиле Адолф Хитлер во нивната куќа, палатата Ванфрид. Таму тој се сретнал со писателот Хјустон Стјуард Чемберлен, зетот на Рихард Вагнер и теоретичар на антисемитизмот. Исто така, на тој ден Ханс Шем за првпат се сретнал со Хитлер.
Во 1932 година, окрузите Горна и Долна Франконија биле споени и Ансбах бил избран како нивно седиште. Како мала компензација, во Бајројт се сместила државната осигурителна компанија за Горна и Долна Франконија. За разлика од спојувањето на окрузи, спојувањето на осигурителната компанија никогаш не било повторно вратено.