cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гренада на Олимписките игри
Гренада првпат настапила на Олимписките игри во 1984 г. и оттогаш учествувала на сите игри.
Гренада на Зимските олимписките игри никогаш не учествувала. Спортистите на Олимписките игри немаат освоено ниту еден медал.
Националниот олимписки комиотет на Гренада бил основан во 1984 година и бил признаен истата година.
Светско првенство во водени спортови 2017
XVII Светско првенство во водени спортови (2017-es úszó-világbajnokság) беше одржано во Будимпешта, Унгарија од 14 до 30 јули 2017 година. Во склоп на првенството се наоѓале шест поединечни спортови, и тоа: пливање, ватерполо, скокови во вода, високи скокови во вода, далечинско и синхронизирано пливање.
Избор на домаќин
На 15 јули 2011 година, на генералниот конгрес на ФИНА одржан во Шангај, град домаќин за Светското првенство во водени спортови 2017 бил избран Гвадалахара (Мексико). На истото гласање за град домаќин на Светското првенство во водени спортови 2015 бил избран Казањ (Русија), додека кандидатурата на Хонгконг (Кина) била одбиена. Градовите Гуангжу (Кина) и Монтреал (Канада) ги повлекле своите кандидатури набрзо пред почетокот на гласањето.
Распоред
Биле доделени медали во вкупно 75 натпревари во шест поединечни спортови.
Табела на медали
Земја домаќин
Кондензатор
Кондензатор — електротехнички елемент, кој може да ја сочува енергијата во облик на електрично поле. Најзначајната големина на кондензаторот е неговиот електричен капацитет. SI единицата за електричен капацитет е 1 F (фарад).
Во електрониката, кондензаторот е пасивен електронски елемент, па поради потребата за поголем капацитет и други работни својства се произведуваат технолошки различни видови кондензатори.
Постојат повеќе видови на кондензатори: повеќеслоен керамички, дисков керамички, повеќеслоен фолиски, цевчест керамички, полистиролски (осен и радијален), електролитски.
Опис
Кондензаторот претставува систем од две меѓусебно изолирани проводни тела, со каков било облик и големина, електризирани со исти по износ, но спротивни по предзнак полнежи. Проводните тела се нарекуваат електроди. Полнежите се распределени по површината на проводните тела и создаваат електрично поле чии силови линии почнуваат од површината на позитивното и завршуваат на површината на негативното тело. Меѓу електродите постои напон.
Нека едната електрода на еден кондензатор е наелектризирана со количество електрицитет Q, а другата со -Q, при што напонот меѓу нив е U. Со помош на низа мерења (електризирајќи го кондензаторот со различни количини електрицитет и мерејќи го напонот) или со помош на теоретски испитувања, се заклучува дека напонот меѓу електродите е правопропорционален со количината електрицитет. Константата на пропорционалност C се нарекува „капацитет на кондензаторот“ и е дадена со изразот
е карактеристичен за дадениот кондензатор. Оваа величина се вика капацитет на кондензаторот, а единицата во која се мери се вика фарад (F), во чест на Фарадеј. Фарадот е многу голема единица за практична примена, затоа се користат помалите единици: микрофарад, нанофарад и пикофарад.
Електричниот кондензатор е, всушност направа во која при определен потенцијал може да се собере (кондензира, натрупа) големо количество електричество.
Историја
Во октомври 1745 година, Евалд Георг фон Флајст од Померанија, Германија, открил дека електричниот полнеж може да се складира поврзувајќи високонапонски електростатички генератор со жица со вода во  стаклена чаша. Фон Клајстовата рака и водата делувале како спроводници, чашата како диелектрик (иако деталите на механизмот биле некоректно идентификувани во тоа време). Фон Клајст утврдил дека допирањето на жицата доведувало до силни искрења, многу посилни од оние добиени со електростатичка машина. Наредната година холандскиот физичар Питер ван Мушенбрук изумил сличен кондензатор, што го нарекол Лајденска тегла, по Лајденскиот универзитет каде работел. Тој исто така бил импресионира со силата на шокот кој го примил, пишувајќи „Јас не би поднел друг шок за кралството Франција“.
Даниел Гралат прв паралелно комбинирал неколку боци заради зголемување на капацитетот на складирање. Бенџамин Френклин ја истражувал Лајденската тегла и дошол до заклучок дека електрицитетот бил складиран на стаклот, не во водата како што други претпоставувале. Тој исто така го користел терминот „батерија”, (во смила на зголемување на моќта со ред слични единици како во батериски топови, што дополнително е применето на китки од електрохемиски ќелии. Лајденските боци подоцна се правени со обложување на внатрешноста и надворешноста на боците со метална фолија, изоставувајќи го просторот при врвот за да се спречи појава на електрични лакови меѓу фолиите. Најрана единица за капацитивност бил џар, еквивалентен на околу 1,11 нанофаради.
Лајденските боци или помоќните уреди во кои се користат рамни стаклени плочи наизменично со фолиски спроводници исклучиво се користеле до 1900-тите години, кога изумот на безжична телефонија ((радио) створил потреба од стандардни кондензатори и постојано поместување кон повисоките честоти создавал потреба од кондензатори со пониска индуктанса. Дошло до примена на покомпактни методи на конструкција, како што се флексибили диелектрични плочи (како замаслена хартија) меѓу плочите на металната фолија, завиткани во мал пакет.
Раните кондензатори биле познати како кондензери, термин кој повремено сè уште се користи во денешно време, особено при високонапонски примени, како што се автомобилските системи. За таа цел терминот првпат го користел Алесандро Волта во 1782 година, во смисла на способност на овој уред за складирање на поголема густина на електричен полнеж отколку што е тоа можно во изолиран спроводник. Терминот донекаде има двосмислено значење, ако се има во вид намената на парниот кондензатор.
Од почетокот на изучувањето на електрицитетот изолационите материјали како стаклото, порцеланот, хартијата и лискунот, се користени како изолатори. Овие материјали со децении подоцна исто така биле соодветни за понатамошна употреба како диелектрици за првите кондензатори. Хартиените кондензатори направени во вид на сендвич-лента од импрегнирана хартија меѓу лентите од метал и замотани во цилиндри биле во широка употреба во доцниот XIX век. Нивното производство почнало во 1876 година, и биле користени од раниот XX век како раздвојни кондензатори во телекомуникациите (телефонијата).
Порцеланот бил користен во првите керамички кондензатори. Во раните години Маркониев безжичен трансмисиски апарат порцеланските кондензатори биле користени за високонапонски и високофреквенциски цели во радиопредавателите. На приемната страна, помалите лискунски кондензатори биле користени за резонантни кола. Тие диелектрични кондензатори ги изумил Вилијам Дибилиер во 1909 година. Пред Втората светска војна, лискунот бил најзастапениот диелектрик за кондензатори во Соединетите Американски Држави.
Чарлс Полак (роден Карол Полак), бил пронаоѓач на првите електролитски кондензатори. Тој утврдил дека слоевите оксиди на алуминиумската анода останувале стабилни во неутрален или алкален електролит, дури и кога ќе се исклучи напонот. Во 1896 година, во САД издаден му патентот бр. 672,913 за „Електричен течен кондензатор со алуминиумски електроди“. Танталовите кондензатори со цврст електролит го измислиле Беловите лаборатори во текот на раните 1950-ти години како минијатурни и подоверливи нисковолтни кондензатори кои биле соодветни за вклопување во кола со нивните новоизмислени транзистори.
Со развојот на пластичните материјали во текот на Втората светска војна, индустријата на кондензатори почнала да ја заменува хартијата со потенки полимерни филмови. Еден многу ран развој во области на филмските кондензатори е опишан во британскиот патент 587,953 од 1944 година.
Последни, но не помалку важни, измислени се електричните двослојни кондензатори (суперкондензатори). Во 1957 година, Х. Бекер развил „нисконапонски електролитски кондензатор со порозни јаглени електроди“. Тој сметал дека енергијата е складирана како наелектрисување во јаглените пори користени во неговите кондензатори, како во порите на изгравирани фолии на електролитски кондензатори. Бидејќи механизмот на двоен слој не бил познат во тоа време, тој во патентот напишал: „Не е познато точно што се случува во компонентата ако се користи за складирање на енергијата, но доведува до исклучително голем капацитет“.
Нанак
Гуру Нанак Дев (ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ, गुरु नानक, گرونانک Guru Nānak) (роден на 15 април 1469 во Раи Бои ди Талванди (денес Нанкана Сахиб, во близина на Лахор, Пакистан - починал на 7 мај или 22 септември 1539) е индиски светец и верски водач, кој се смета за централна фигура во сикизмот. Тој бил прв од десетте гуруа на Сиките.
Ритмичка стапка
Ритмичката стапка е целина од нагласен и ненагласен слог. Ритмичката стапка како поим ја откриле античките теоретичари на литературата, се разбира, проучувајќи го античкиот стих. Во античкиот стих рамномерно се повторувале долги и кратки слогови кои на стихот му давале ритмичко обележје. Со текот на времето се развила цела една наука под името версификација, која ги проучува сите елемнти на стихот. Главно, постојат два вида на версификација: квантитативна и квалитативна. Квантитативната е наречена и метричка версификација и е својствена за античкиот стих. Својствен белег на античкиот стих се слоговите, кои се делеле на кратки и долги, во зависност од тоа колку траел нивниот изговор. Два кратки слога сочинувале еден долг. Долгиот слог се обележува со -, а краткиот со U(полукруг). Бидејќи постоеле повеќе ритмички стапки. Стапките можеле да бидат составени од: два, три или четири слога. Секоја стапка имала свое име: јамб(U-), трохеј (-U), спондеј(--), пирих (UU), дактил (-UU), амфибрих (U-U), анапест (UU-), бахус (--U), антибахус (U--), и други. Како изгледал и како се слушал не можеме да си претставиме бидејќи старогрчкиот е одамна мртов јазик.
Нанак
Рани години
Гур Нанак Дев Ји се родил на 15 април 1469 во Хинду и Хатри семејство со кастинско уредување на односите, во селото Раи Бои ди Талванди (денес Нанкана Сахиб, во близина на Лахор, Пакистан. Денес, неговото родно место е обележано од Гурдвара Јанам Астан. Неговиот татко, Мехта Каљан Дас, познат како Мехта Калу бил патвари (сметководител) на приходот од жетва на целото село Талванди, со вработени Муслимани на плодното земјиште, Раи Булар Бати . Неговата мајка била Трипта Деви. Нанак имал постара сестра, Бебе Нанки.
Најраните бографски извори за живтото на Нанак се Јанам сакис (животни сметки) и варс (составува стихови) на писарот Баи Гурдас. Најпознатите Јамсаки се смета дека биле напишани во тесна врска со Нанак, пред тој да почине. И покрај тоа, стилот на пишување и заикот употребен во записите им дале на историчарите, меѓу кои и Макс Артур Мекалиф со право да размислуваат дека овие записи се напишани по неговата смрт.
Баи Гурдас, којшто наводно се смета за писател на Гуру Грант Сахиб, во својот варс, исто така пишувал за животот на Нанк. Иако овие текстови биле довршени, нешто по смртта на Нанак, тие се подетални од Јанамсакис, а современите сикиски идеологии се обидуваат да ги сочуваат со голема претпазливост. Во Јанамсакис се раскажува за околностите во минутата на раѓањето на гуруто. Тие потврдуваат дека, рпри неговото раѓање, еден астролог, кој го пишувал својот хороскоп, настојувал да го види детето. Гледајќи го новороденчето, се смета дека тој го благословил, цврсто држејќи го своите прегратки и забележал дека „Жал ми е дека нема да доживем да го видам малиот Гуру Нанк како возрасен.“
На петгодишна возраст, се вели дека Нанак покажал интерес за богословските предмети. На 7 години, неговиот татко, Мехта Калу го запишал во селското училиште, како што било обичај. Познатата традиција говори дека како дете, Нанак го изненадил учителот, опишувајќи му го имплицитниот симболизам на првата буква во азбуката, којашто е права линија во персиското или арапското писмо, наликувајќи на математичката верзија на буквата и со неа објаснувајќи ја единственоста на Бог. Други факти од неговото детство посочуваат на необични и чудни настани за Нанак, за кои сведочи Раи Булар, како што е отровната кобра, која ја заштитувала главата на детето од топлото сонце.
Брак и семејство
Гуру Нанк Дев се оженил со Мата Сулакни. Нивниот брак бил склучен во градот Батала, додека нивната свадба се одржала во Султанпур Лоди. Од овој брак, тој имал два сина: Шри Чад и Лакми Чад. Шри Чад основал аскетска секта, позната како Удасис, откако Нанк не го именувал како свој наследник. Помладиот син бил воспитуван да влезе во светскиот живот. Гуру Нанак ја обрнувал особено внимание на неговата дисциплина. Една приказна е мошне интересна. Кога Гуру Нанак се шетал накај гробиштата, тој фрлал златни монети. Кога пристигнал на гробиштата, останал само еден, Баба Лена.
Основањето на сикизмот
Раи Булар Бхати, којшто бил локален земјопоседник и сестрата на Нанак, Бебе Наки, биле првите кои ги признале божгословските квалитети на Гуру Нанак. Тие го охрабрувале и поддржувале Нанак да учи и да патува. Околу 1499, на триесетгодишна возраст, сикиската традиција наведувала дека Нанак пропуштил да отиде и бил навреден, бидејќи се откажал по одењето за една од неговите утрински бањи и отишол покрај потокот Кали Беин. Еден ден, тој истакнал: „Таму нема Хинду, таму нема Муслимани“ (на пенџапски „nā kōi hindū nā kōi musalmān“). ОД овој момент, било јасно дека Нанак ќе започне да ги шири учењата, кои претставувале зачетопк на сикизмот.
Патувањата на Гуру Нанак
Нанак целиот свој живот го поминал патувајќи од едно место во друго. Тој отишол во Сајидпур во Гуџранвала. Оттаму, тој продолжил во Курукшетра, Хардвар, Бриндаван, Варанаси, Агра, Канпур, Ајдохја, Прајаг, Патна, Раџгир, Гаја и Пури. Тој патувал низ цела Индија.
Иако се расправа за точниот податок за неговиот план за патување, на Нанак му се признава дека направил 4 големи патувања, поминувајќи илјадници километри. Првото патување било на исток, накај Бенгал и Асам, второто накај Тамил Наду, третото на север, накај Кашмир, Ладак и Тиобет и четвртото, на запад, накај Багдад и Мека на Арабискиот Полуостров. . Во Индија, тој имал критички разговори со Пандитите, а на запад со исламските верници. Тој дебатирал, и на многу места на кои верниците оделе на аџилак. Тој ја собирал облеката нам многул луѓе поради незнаење и долгови на многу луѓе. Нанак им наложувал на сите луѓе како да живеат правилно, со гбратската љубов и здравје. Тој проповедал, велејќи: „До Нама Смарана. Сакајте го Бог. Бидете потчиети на еден Бог. Служете им на вашите другари. Бог е сè во сè. Молете се. Молете го секогаш. Достигнете го блаженството на зедништво со него.“. Нанк останал забележителен во менувањето на мислите на луѓето и победувајќи ја нивната љубов и самоувереност и насочувајќи ги по патот на павдината и блаженството. Тој направил сè што можел за да ги обедини Хиндуистите и Муслиманите.
Гуру Нанак продолжил во Мултан. Тој се задржал на едниот брег од една река. Мултан било место, кое секогаш било полно со факири. Според записите, тау е роден Прахлад. Во Мултан живееле и Шамс Тебриз и Менсор. Пирите дошле да дознаат зошто Гуру Нанак дошол во Мултан. Тие му испратиле преполна чаша млеко. Нанк истурил во чашата, малку баташи (грутки шеќер) и цвеќе под нив и го вратил млекото. Баи Мардана му рекол на неговиот господар дека, нешто како млеко не смеее да се враќа и дека треба да се пие. Гуру Нанк, на тоа одговорил: „Види овде Мардана. Ти си глупав. Пирите прават мал трик. Тие не ми го испратија мелкото за да го испијам. Во него се крие длабока филозофија. Во него има мудро значење. Значењето е дека, Мултан веќе е пол со пири и факири, исто како што и чашата е полна со млеко и дека нема соба за уште еден верски учител. Им платив со истата монета. Мојот одговор е дека ќе ги измешам со баташа и ќе преовладеам над нив како цвеќето во чашата млеко“. . Пирите и факирите, тогаш дошле да го видат Гуру Нанк. Нанaк пеел песна. Доаѓањео на годрите и арогантни пири, овој пат имало смисла. Тие биле скромни и му се обратиле на Нанак со зборовите: „,Извинете не, о почитуван Гуру! Ние сигурно бевме вообразени. Учтиво дај ни духовни инструкции и благослови нè.“ Гуру Нанк ги благословил и им инструкции.
Последните години
Како што минувале годините и се приближувал крајот на животот на Гуру Нанакк, така тој започнувал да ја набљудува побожноста и надареноста на неговите синови и блиските следбеници, демонстрирајќи ги ставовите во мислите на другиот. Имало бројни случаи, а еден приврзаник, Баба Лена, прераснал во величествена личност, бидејќи некогаш не ја изгубил вербата во Гурту Нанак.
Гуру Нанк го именувал Баба Лена за негов наследник како гуру, менувајќи му го името во Гуру Ангад Дев, што во превод значи „единечна сопственост„ или „дел од тебе“. Ова наследување не било едноставен чин. Преку трансфопрмацијата, во споредбна со сикиската традиција како преминување од огнот на една свеќа на друга, титулата гуру на Гуру Нанак преминала во рацете на Гуру Ангад. Гуру Ангад станал Гуру Нанак. Во Гуру Грант Сахиб, ова е опишано како физичка манифестација, при што Ангад е личност, која ненадејно се појавува за да изгледа како Нанак.
Смртта
Кратко по именувањето на Баба Лена за наследник, Нанак соопштил дека времето на неговата смрт е пристигнато и се повлекол на дрво, при што седел во лотус позиција и праан (животна сила) бил воден нагоре и надвор од неговото тело. Ова се вели дека се случило на 22 септември 1539 во Картарпур, Пенџаб, Пакистан, кога Нанк имал 70 години. Сепак, постојат податоци кои потврдуваат, дека Нанак починал во 1538 година.
Учењата на Гуру Нанак
Гуру Нанк Дев го практикувал стариот систем на јога, којшто умствено бил свртен кон животната енергија, нагоре и надолу, околу шесте ’рбетни мозоци, кои одговарале на дванаесетте хороскопски знаци и го зимболизирале космичкиот човек. Половина минута од оваа револуција на енергија околу чувствителниот ’рбетен канал на човекот влијае на прогресот во неговата еволуција. Оваа половина минута од оваа револуција е еднаква на една година од природниот духовен развој. Ослободувањето може да се постигне со оваа внатрешна пранајама, којашто се достигнува со разделување на правецот на инспирација и експирација. Ова се нарекува Гурмуки Видја (знаење кое е граница со врската на учениците на гуруто). Овој систем на јога се состои од бројни нивоа на пранајама, врз основа на рехники, кои настојуваат да го забрзаат развојот и да создадат мудар став на смиреност и сојузништво со Бог.
Секое живо суштество во овој свет има вообичаена активност, а тоа е дишењето. Праан (Универзална космичка енергија), којашто вклучува сè во процесот на дишење, собира сè во универзумот и го соединува. Вдишувањето во издишување и издишувањето во вдишување се неутрализирани од јогито; тој освен тоа ослободува праан од срцето го става под контрола.Тогаш, тој го остварува тоа што не се граничи со некое име или атрибут. Тој проникнува насекаде во универзумот и сè што е материјално и нематеријално е во него, тој нема граница, тој е во просторот. Ако некој го види во секого, тогаш како се чувствува зависта спрема човека? Обединувајќи се со Бог, неговото присуство ја ослободува околината од сите закани. Ова е зошто Раи Булар ја видел отровната кобра, како ја заштитува главата на заспаното дете (Гуру Нанк) од топлото сонце.
Меѓу различните учења на Гуру Нанак Дев, основно било „Апсолутно е потребно за сите, целосно да му се предадат на нивниот гуру. Повеќето можат да му се предадат на гуруто, повеќе тој може да дознае за најфината од фините техники на јогата од неговиот гуру. Без предавање, ништо не може да се добие од гуруто.“ Баба Лахина го докажал ова. Тој рекол: „Секогаш присети се дека никому не припаѓаш и никој не ти припаѓа тебе. Размисли дека еден ден, ненадејно ќе мора да напуштиш сè во светот, па запознај се Бог сега. Подготви се за светлото патување на смртта, кое ти претстои, со дневно ослободување на надуеноста на божјите согледувања. Из измамата, ти се поистоветуваш како збир на сјај и коски, што во најдобар случај е гнездо на неволји. Медитирај постојано, така што може да се видиш како бесконечно битие, слободно од секоја форма на мизерија. Престани да бидеш заробеник на телото; користејќи го тајниот клуч на јогата, научи да избегаш во духот.“ Тој ја предавал оваа тајна техника на оние кои искрено ја побарувале. Баба Лахина бил еден од нив.
Од нив, некои вообичаени принципи изгледаат лесно забележителни. Прво, надмоќниот Бог, кој иако несфатливо се јавува во различни верски облици, еднинскиот „Доер“ и изворот без облик на сите облици. Опишани се трајните и безвременски облици и во лични и безлични облици. Спасувањето или ослободувањето зависи од милоста на Бог и надвор од моќта на поединеците се огледа низ поединеците, на кои се гледа постојано во нивните напори. Религиозното будење се споредува со подложувањето на животна смрт. Гуру Нанак ги опишува опасностите на сопствената личност („хаумаи“ - „јас сум“) и ги повикува посветените да се зафатат во култот кон Божјото име и пеењето на Божјите квалитети, отфрлајќи ги долговите во тој процес. И покрај тоа, ваквите култови мора да бидат несебични („сева“). Божјото име го чисти поединецот за да го направи култот возможен. Ова е поврзано со откривањето дека Бог е „Доер“ и без Бог нема никој друг. Гуру Нанк предупредувал против хипокризијата и лагата, велејќи дека тие се продорни во хуманоста и дека религиозните акции може да бидат суетни. И покрај тоа, практикувањето на пеење во состојба на седење се смета за величествено. Исто така, може да се каже дека аскетските проби се немилосни за Гуру Нанк, кој препорачува останатата духовност да се одвои од живеењето како домаќин.
Во народната традиција, учењето на Гуру Нанак е сфатено, како нешто што треба да се практикува на 3 начиниз:
Гуру Нанак особено го нагласувал значењето на култот на „Вистинското име“ (Наам Јапна). Еден треба да ја следи насоката на разбудените поединци одошто умот (став на „мамук“ - да се биде воден од умот).
Двете чуда
Постои забележителен инцидент, кој е поврзан со посетата на Нанак на Мека. Во Мека, Нанак бил пронајден како спие со неговите нозе свртени накај Каба, пред што Муслиманите се молеле. Кази Рукан уд-дин, кој го забележал ова, луто извикал: „Неверство! Како се осмелуваш нечесно спрема божјото место, вртејќи ги нозете спрема него?“, а притоа и удирајќи го Нанк. Нанк тивко одговорил: „Јас сум уморен. Заврти ги моите нозе во онаа насока на која не е Бог.“ Кази Рукан уд-дин луто ги фатил нозете на Нанак и ги завртел во спротивната страна. Но, џамијата, исто така започнала да се пиместува. Кази бил зачуден од она што гледа. Тогаш, тој ја признал славата на Гуру Нанак.
Гуру Нанак бил во Хасан Абдал во северозападната погранична провинција во 1520 година. Тој седел пред една смоква на едно ритче. На врвот на ридот, живеел исламски светец, кој се викал Вали Квандхари. На врвот на ридот имало извор со вода. Баи Мардана сакал да наполни вода од изворот. Гуру Нанак станал многу популарен за кратко време, а исламскиот светец бил љубоморен и му забранил на Мардана да наполни вода и да си замине со неа од изворот. Тој го известил Гуру Нанк, за опва, а овој му одговорил: „О Мардана! Немој да се плашиш. Бог наскоро ќе ни испрати вода надолу.“ Изворот којшто бил на врвот од ридот се наслонил веднаш и водата започнала да тече надолу. Светецот бил бесен и фрлил голем камен по изворот, точно на местото каде што седел Нанак. Гуру Нанк го застанал тркалањето на каменот со својата рака. Чувството на неговата рака над каменот постои и денес. Тогаш светецот се приближил до гуруто и клекнал пред неговите нозе и го помолил за прошка. Гуру Нанак се насмеал и му простил на арогантниот светец. Денес, на тоа место се наоѓа храм, на страната на изворот, кој е наречен „Пунџа Сахиб“.
Баабурбаани
Баабурбаани (Баани на Баабар) се стихови од химната, компонирана од Гуру Нанак, која е запишана во Гуру Грант Сахиб и се однесува на могулската инвазија на Индија, настан кој се случувал додека Наанк бил жив. Позната ггледна точка на овие стихови е тоа пто, ние обично не го бараме преработените описи на настанот. Во оваа химна, Гуру Нанак, како метафора го користи поимот „свадба“, опишувајќи ја инвазијата на Баабур.Ироничната употреба на поимите асоцира на свадбените обичаи, кои изгледа дека се подверзии на народникот и распространетиот архетип на саканото, кое е привлечено од северно индиските религиозни и уметнички обичаи од тоа време.
Гуру Нанк го опишал настанот во прилог на милоста на семоќниот Бог, опишувајќи ја моќта со нема економија на државата и како ова е поврзано со прашањата на страдањето и угнетувањето ненаучноста во животот.
Јуриј Жирков
Јуриј Жирков (руски: Ю́рий Валенти́нович Жирко́в, роден на во ) — руски фудбалер кој во моментот настапува за екипата на ФК Анжи Махачкала.
Жирков својата професионална кариера ја започнал во 2001 година како играч на ФК Спартак Томбов, и во истиот тим се задржал до 2004 година, кога преминал во ФК ЦСКА Москва, за да во 2009 година премине во ФК Челзи. Во англискиот премиерлигаш одиграл две сезони, освојувајќи го првото место во сезоната 2009/2010 година во Англиската Премиер лига. По крајот на сезоната 2010/2011, заминал во ФК Анжи Махачкала.
За Руската фудбалска репрезентација дебитирал во 2005 година и досега има одиграно 43 натпревари.
Столб на Маркијан
Столбот на Маркијан (турски: Kıztaşı) се наоѓа во Истанбул, Турција. Столбот бил изградена во 455 година и била посветен на императорот Маркијан. Материјалот од којшто бил изработен споменикот е црвено-сив египетски мермер. На неговата западна страна стои натпис кој гласи: Principis hanc statuam Marciani / Cernem torumque ter vovit quod Tatianus opus.
Александар Опарин
Александар Иванович Опарин (Алекса́ндр Ива́нович Опа́рин; - ) — руски биохемичар.
Во 1924 година Опарин ја поставил теоријата за животот во океаните. Тој тврдел дека простите супстанци во древните мориња ја апсорбирале Сончевата светлина и создале органски соединенија што се наоѓаат во клетките. Подоцна овие соединенија се развиле во живи клетки.
NGC 3335
NGC 3335 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3335 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 3335 има привидни димензии од 1,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 3335 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31706. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 325; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6633. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1017.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Манастир Калениќ
Манастирот Калениќ е женски манастир на Српската православна црква, кој припаѓа на Шумадиската епархија. Тој се наоѓа во близина на Рековац и 12 од селото Опариќ. Посветен е на Воведението на Богородица.
Манастирот претставува недвижно културно наследство како споменик на културата од исклучително значење.
Архитектура и живопис
Според ликовните вредности, манастирот се вбројува помеѓу најзначајните споменици на културата во Србија. Моравската црква, богатодекорирана однадвор, фреските спаѓаат меѓу најдобро зачуваните животописни остварувања во 15 век.
Основата на манастирот е триконхос од концизен тип со една купола; има припрат со слепа купола. Се вели дека Калениќ е најраскошниот манастир во моравски стил, кој се одликува со богата архитектонска камена пластика и наизменично редење на камен и тула. Што се однесува до ѕидните декорации и фреските, застапени се вообичаените мотиви, како што се големите празници, земниот живот на Христос и неговите чуда, како и циклусот на апокрифните житија на Богородица во припрати, во кој сенаоѓа и ктиторската композиција - протовестирот Богдан заедно со сопругата Милица и братот Петар му приоѓаат на деспотот Стефан.
Во периодот меѓу 1928 и 1930 година година извршено е големо стручно обновување на манастирот.
Слушен прозорец
Скушен прозорец — психолингвистичка парадигма развиена на Државниот универзитет во Мичиген од Фернанда Фереира и колеги. Фереира и неговите колеги ја изградија парадигмата со цел да се справат со недостигот на (течна) литература за разбирање на говорен јазик наспроти стабилноста на таа за обработка на визуелни зборови. Слушниот прозорец може да се искористи за индиректно проценување на оптоварувањето на реченицата: ова оптоварување на обработката се проценува со аналог на времето на реакција во рамките на парадигмата (дискутирано подолу). Времето на реакција во рамките на парадигмата е чувствително на барем честотата на зборовите и ефектите на патеката во градината.
Парадигмата се користи во студијата за синтаксичка обработка во студијата за афазични пациенти. Една таква студија сугерира дека многу афазични пациенти ги задржуваат своите способности да ги обработуваат синтаксичките структури on-line. Понатаму, доказите сугерираат дека експресивните афазии имаат деградирана можност за обработка на сложена синтакса on-line, додека рецептивните афази се нарушени само откако ќе се заклучи на on-line разбирање
Примена на слушниот прозорец
Парадигмата за слушниот прозорец, поради нејзината сличност со парадигмата за следење на очите, има широк спектар на апликации. Доволно е чувствително за да открие ефекти на честотата врз разбирањето: зборовите со ниска честота имаат поголем ИРТ и ДТ од зборовите со висока честота, што укажува на релативна тешкотија при лексичкиот пристап. Понатаму, таа е чувствителна на ефектите од патеката
Технички детали
Презентацијата на подготвен примерок зависи од тоа каков софтвер се користи. Следното е апстракција на општата стратегија.
Слушниот прозорец е приближно аналоген на задачата за следење на очите претставена во слушниот модалитет. Променливата за следење на окото од интерес за која се смета дека е најблиску до ДТ е онаа на времетраењето на фиксацијата. За нив се смета дека се директно поврзани: поголем ДТ е кореспондент за поголемо времетраење на фиксацијата. Неколку студии за следење на очите користат времетраење на фиксацијата како индиректна мерка на оптоварувањето на обработката: поголемо времетраење на фиксацијата е кореспондентно за поголемо оптоварување на обработката. Истото важи и за DT.
Операција „Табарин“
Операција „Табарин“ — кодно име за тајната британска експедиција на Антарктикот за време на Втората светска војна, во периодот 1943–1946. Спроведена од Адмиралитетот во име на Колонијалната канцеларија, нејзината примарна цел била да ги зацврсти британските претензии за суверенитет на британската територија на Зависностите на Фолкландските Острови (ЗФО), на кои Аргентина и Чиле имале контрапретензии од избувнувањето на војната. Тоа било направено со воспоставување на трајно окупирани бази, вршење административни активности како што се поштенските услуги и преземање научно истражување. Метеоролошките набљудувања го помогнале сојузничкиот брод во јужниот дел на Атлантскиот Океан.
По одобрението од Кабинетот во јануари 1943 година, следувал интензивен период на планирање, регрутирање и набавки, пред експедицијата да го напушти Обединетоо Кралство во ноември 1943 година, предводена од потполковник-командантот Џејмс Мар. Две бази биле основани во почетокот на 1944 година - прво, базата Б, на островот Дисепшен, Јужни Шетландски Острови, а подоцна и главната база, Базата А, во пристаништето Локрој, островот Виенке. Биле извршени различни научни и мапирачки работи. 14 мажи презимиле во 1944 година.
Во летото на Антарктикот 1944/45 година, капетанот Ендрју Тејлор станал лидер, по оставката на Мар поради лошо здравје. Била изградена основна колиба на островот „Крунисување“, Јужни Оркниски Острови (База В), но не била окупирана. Базата Д, Хоуп Беј, Полуостровот Тринити, била основана како центар за втората година на експедицијата. Резервирањето на базите вклучувало мажи, материјали и опрема, заедно со 25 кучиња со санки за продолжување на теренската работа на копното на Антарктичкиот Полуостров. Била преземена целосна програма за наука и мапирање. 21 мажи презимала во 1945 година.
Експедицијата била ослободена во март 1946 година од членовите на новоформираното Истражување за Зависностите на Фолкландските Острови (ИЗФО). ИЗФО бил формиран во јули 1945 година, по крајот на војната во Европа, за да ја стави работата започната со операцијата Табарин на трајна основа. Во 1962 година, ИЗФО бил преименуван во Британско Антарктичко истражување (БАИ), по ратификацијата на Антарктичкиот договор од страна на Британија и создавањето на Британска Антарктичка Територија.
Операцијата „Табарин“ ги воспоставила првите трајно окупирани станици на Антарктикот и во почетокот на геологијата, биологијата и мапирањето, преставувала основата за континуирано британско научно истражување на Антарктикот. Хаските го обезбедиле јадрото на британската популација на хаски на Антарктикот, користена за патувања, кои траеле педесет години.
Позадина
Важните трговски патишта околу ’Ртот Хорн и ’Ртот на Добрата Надеж ги направиле водите на Јужниот Атлантски Океан посебна цел, со соодветна закана за Фолкландските Острови и нивните зависности. Во јануари 1941 година, германскиот крстосувач GERMAN AUXILIARY CRUISER Pinguin ја нападнал невооружената и без придружба норвешката флота на китови. Пингвин запленил товар од 20.320 тони китово масло, една од најголемите награди запленети од трговски напаѓач за време на војната.
Како одговор, британските власти го испратиле вооружениот трговски крстосувач „Кралица на Бермуда“ да патролира во областа помеѓу Јужна Џорџија, Јужните Шетландски Острови и Веделово Море. На 5 март, Кралица на Бермудите ја посетила напуштената норвешка китова станица Хектор во заливот Војлерс, кој бил добро познато безбедно пристаниште, уништувајќи резерви на јаглен и нафта и придружна опрема, за да спречи да паднат во непријателски раце.
Влегувањето на Јапонија во војната во декември 1941 година ја зголемило заканата, со страв дека Јапонија може да се обиде да ги заземе Фолкландските Острови како база во Јужниот Атлантик. Одбраната на островите била минимална, а пристапите кон САД за поддршка биле неуспешни, иако биле одобрени од британскиот премиер Винстон Черчил.
Во јануари 1942 година, аргентинската Национална антарктичка комисија го испратила транспортниот ARA Primero de Mayo до островот Дисепшен, потоа пловела до островите Мелхиор, Палмеровиот Архипелаг и Зимскиот Остров. Аргентинските знамиња биле подигнати на овие локации и на сите територии јужно од 60° S и помеѓу 25° Ш и 68,34° W биле прогласени за припоени.
На 28 јануари 1943 година, на состанокот на Воениот кабинет, со кој претседавал Клемент Атли, биле разгледани предлозите на Форин Офис за решавање на она што се сметало за зголемени аргентински навлегувања на британската територија. Тие требало да го испратат вооружениот трговски крстосувач Кастал Карнарвон да спроведе административни активности и да ги отстрани ознаките на аргентинските претензии и, најважно, да воспостави трајно окупирани бази на стратешки локации. И двете биле одобрени.
По пристигнувањето на островот Дејспинг, Кастал Карнарвон го заменил аргентинското знаме и со онаа на британската круна. Еден месец подоцна Примеро де Мајо се вратил и го заменил со аргентинското знаме. Британците заклучиле дека окупацијата е навистина неопходна за да се стави крај на овие тактики.
Планирање и подготовка
По голем број меѓусекторски состаноци, во мај 1943 започнало планирањето за експедиција за окупирање на места во Зависностите од Фолкландските Острови  Шетландските Острови и островот Сињи, Јужни Оркнински Острови, финансирани преку продажба на ново издание на марки од ЗФО, иако во случај најголемиот дел од трошоците биле покриени преку Адмиралитетот. За време на фазата на планирање, приоритетот за локацијата на втората база бил променет на ’Ртот на Добрата Надеж, бидејќи бил на копното, со опција да се подигне колиба на островот Сигни доколку дозволат ресурсите. Конечните инструкции биле издадени во ноември 1943 година, со кои се разјаснети физичките и политичките цели, важноста на издавањето на поштенски марки, назначувањето на судии и други акти на суверенитет. На терен експедицијата била под надлежност на гувернерот на Фолкландските Острови, кој добил инструкции од државниот секретар за колониите.
Во јуни 1943 година бил формиран Комитет за експедиција, со кој претседавал А.Б. Ачесон, потсекретар на колонијалната канцеларија, со членови од Колонијалната канцеларија, Министерството за надворешни работи, Адмиралитетот, Министерството за финансии, Министерството за воен транспорт. Било договорено научно истражување и мапирање да ги преземе експедицијата и биле вклучени тројца научници со значително искуство на Антарктикот. Двајца му се придружиле на комитетот од самиот почеток: геологот и поларен истражувач Џејмс Ворди, член на Царската задантарктичка експедиција на Шеклтон и еден од основачите на Скотовиот институтот за истражување и Нил Мекинтош, зоолог и директор на Истражувањата за откривање. Третиот, Брајан Робертс, бил орнитолог во британската копнена експедиција на Греам, кој работел со Води во Одделот за разузнавање на Адмиралитетот на облека и опрема за ладна клима. Тој бил формално вклучен по февруари 1944 година, кога зазел функција во Одделот за истражување на Министерството за надворешни работи. Мекинтош подготвил детална научна програма за групите на брегот.
Кодното име на експедицијата „Табарин“ било прифатено во октомври кога биле информирани одделенијата во Адмиралитетот, иако најверојатно било во употреба порано. Рачно напишана белешка од Робертс објаснува дека името, по парискиот ноќен клуб Бал Табарин, е избрано поради количината на потребна ноќна работа и хаотичната организација. Според некои извори, експедицијата била накратко наречена Операција Брансфилд, по офицерот на Кралската морнарица Едвард Брансфилд. =
1943-1944
Двата брода го напуштиле Стенлиовото пристаниште на 29 јануари. Покрај експедицијата, Фицрој ги носел Тим Хули, неговата сопруга и 14-годишната ќерка. Хули заземал двегодишно работно место како безжичен оператор за владината станица во Јужна Џорџија и семејството требало да слете таму откако ќе се постигнат приоритетните цели за воспоставување на двете бази Табарин. На 3 февруари 1944 година, експедицијата пристигна во Фостеровиот Брег. Ова било најверојатното место за засолниште на аргентинските или германските бродови, тие биле олеснети што немало знаци на неодамнешна окупација, освен аргентинско знаме насликано на резервоар за гориво, кое веднаш било избришано. Неколку од зградите можеле да се населат, но еден од домовите на китоловците бил избран за база Б. Растоварувањето започнало веднаш и до 6 февруари двата брода можеле да заминат, оставајќи го геологот Флет како водач на групата од пет лица.
Експедицијата отпловила за заливот Хоуп, пристигнувајќи на 7 февруари, за да открие дека пристапот до заливот од Антарктик Саунд се одвива преку 10 милји широка лента со мраз. Ова претставувало ризик за безбедноста на Фицрој, кој не бил зајакнат со мраз на кој било начин. Вилијам Скорзби продолжил низ морскиот мраз и слетал на групата за извидување, но, иако бил повикан да го следат, капетанот на Фицрој, Кит Пит и капетанот Дејвид Робертс (претставник на компанијата Фолкландски Острови), одлучиле дека не можат да го ризикуваат бродот. Следниот ден обидот неволно бил напуштен и била донесена одлука да се продолжи југозападно долж брегот на Антарктчкиот Полуостров во потрага по алтернативна местоположба на копното. Поради густата магла, дури на 10 февруари бродовите го напуштиле теснецот Брансфилд и ја започнале потрагата. Со оглед на тоа што Фицрој снемал јаглен и не било пронајдено соодветно место за слетување, Мар се согласил дека експедицијата треба да се упати кон пристаништето Локрој, на островот Виенке, добро познато безбедно пристаниште со неколку ниски карпести островчиња каде што може да се изгради базата. Двата брода пристигнале таму попладнето на 11 февруари. Иако долго време се користеле од бродови кои ја посетувале областа, местоположбата на Локрој го ограничил опсегот на можни научни активности бидејќи Жерлашкиот Проток ретко замрзнувал, па го отсекувал пристапот до копното. Покрај тоа, како место на островот, тој бил инфериорен во однос на заливот Хоуп од перспектива на зајакнување на британскиот суверенитет, иако тоа било донекаде ублажено со тоа што е толку добро познат. И двата фактори додале на притисокот под кој се наоѓал Мар. Така, за место каде се изградила колибата бил избран островот Гудиер и била воспоставена базата А. Знаците за аргентински територијални претензии оставени од Примеро де Мајо биле отстранети. Главната колиба, наречена Брансфилд Хаус во спомен на нивниот оригинален експедициски брод, била завршена до 17 февруари за Вилијам Скорзби и Фицрој да се вратат на Фокландите, земајќи официјална пошта. Локрој почнал да испраќа поштенски ознаки на 12 февруари, што укажува на важноста што им се дава на филателистичките должности. Користени се поштенски марки на Фолкландските Острови со натпис „Graham Land, Dependency of“. На 15 февруари генераторот бил непрекинато инсталиран, овозможувајќи да се воспостави безжична комуникација со Стенли и базата Б. Три екстензии на колибата биле додадени помеѓу февруари и април, користејќи материјали донесени од островот Дисепшан или пронајдени во близина, а исто така и колиба Нисен за складирање.
Вилијам Скорзби ја посетил базата А уште двапати пред да започне зимата. На 19 март таа го донела Џон Блит, кој му се придружил на тимот како готвач/мајстор на местото на Блер. На 17 април, бродот доставил големо количество пошта за да се стави печат. На 22 април Мар и други биле на бродот кога бродот го посетил Ренардовиот ’Рт и подигнале знаме на британската круна. Градското собрание на Стенли, во кое се наоѓала поштата, било уништено од пожар на 16 април. Покрај губењето на поштата од експедицијата, со кореспонденцијата која сега минува низ Монтевидео, тајноста на експедицијата била загрозена и нејзиното постоење станало познато на надворешниот свет.
Двете бази правеле метеоролошки набљудувања, пренесувани двапати на ден до метеоролошката станица во Стенли и набљудувања на морскиот мраз во текот на зимата. На Островот Дисепшан биле направени набљудувања на горниот воздух со помош на метеоролошки балони. Бил направен и геолошки преглед и забележани аспекти на глациологијата и физиографијата. Научната работа во Локрој започнала на почетокот на мај со собирање примероци од карпи од подножјето на врвот Џабет и врвот Савоја. Било направено ботаничко истражување, главно на лишаи, кое вклучувало откривање на голем број нови видови, вклучувајќи го и Verrucaria serpuloides, единствениот познат вистински морски лишаи, со што имало значителен придонес во таксономијата на антарктичките лишаи. Во текот на зимата, деветте мажи вежбале скијање, подготвувале опрема за планираните екскурзии и Тејлор извршил локална работа со мапирање. Во септември, една група од четири лица, управувајќи со две санки, извршиле топографско истражување на островот Виенке во текот на 25 дена, при предизвикувачки терен и лоши временски услови. Како што напредувале, тие ги искористиле плимата и топењето на снегот за да спроведат еколошка студија на локалните плажи. На 18 ноември Ламб водел група на терен назад во Блит Поинт (на островот Виеке) за да го заврши своето ботаничко собирање таму. Биле собрани примероци од птици и лишаи, првите за потребите на Британскиот музеј по природна историја.
Група од 1944 година
База А, Локрој
База Б, Остров Дисепшан
1944-1945
На 6 декември, Вилијам Скорсби се вратил во станицата Б, носејќи растенија. На 3 февруари 1945 година, Фицрој и 550 тонскиот брод Игл пристигнале во пристаништето Локрој, со Виктор Расел и Дејвид Џејмс, Норман Бертрам Маршал, Гордон Локли, Френк Вајт, Алан Рис, Томас Доначи и Норман Лејтер. Магазинот, опремата и членовите на екипажот наменети за подигање на беспилотна база Е на островот Стонингтон се преселиле во Игл, други се качиле на Вилијам Скорсби и Фицрој со цел да ја изградат станицата Д на заливот Хоуп.
На 7 февруари, Мар поднел оставка поради лоша здравствена состојба, а подоцна се вратил на Фокландите, при што Тејлор го заменил како водач на експедицијата. Тејлор се откажал од планот за изградба на станицата на островот Стонингтон, фокусирајќи го своето внимание на станицата Д. На 13 февруари, Seal Point била избрана како најпогодна локација за станицата D и биле направени првите чекори за нејзино подигнување, изградбата била завршена на 20 март. На 23 февруари била изградена колиба на островот „Крунисување“ за да ги зајакне британските претензии за областа. Подоцна, британската експедиција ја посетила аргентинската метеоролошка станица на островот Лори.
Неколку фосилни примероци биле собрани во заливот во февруари, со систематско собирање на палеоботанички примероци од шкрилците на планината Флора што започнало на 8 јуни. Во август била лансирана експедиција за санки. На 29 декември, забавата со санки се вратила во базата Д, откако ги посетила островот Вортекс, заливот Дузе, островот Џејмс Рос и бројни мали острови во неговата близина.
Патувањето резултирало со примероци од лишаи, фосили и карпи, метеоролошки и глациолошки мерења, како и корекции на мапите на Ото Норденшелд.
Група 1945 година
База А, Локрој
База Д, Хоуп
1945-1946
На 14 јануари 1946 година, Вилијам Скорзби, Фицрој и 300-тонскиот Трепаси почнале да ги евакуираат членовите на експедицијата на Фолкландите. На 11 февруари, оние кои служеле во војската се качиле на Ајакс (22), а останатите отпловиле дома со Хајленд Монарх.
Рибница
Рибница — село во Општина Маврово и Ростуше, во областа Горна Река.
Потекло на името
Името на селото Рибница потекнува од македонскиот јазик и има значење на место со многу риба, односно река каде што има риби или река богата со риби. Настанало од хидронимската придавка Рибна (=река) + додавката -ица или од именката Рибник и додавката -ица.
Во овој облик името на селото се користело и од околното албанско население, кое во поново време се обидува да го видоизмени изговарајќи и употребувајќи го името Римница (Rimnicё).
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во областа Горна Река, во високиот западен дел на територијата на Општина Маврово и Ростуше. Сместено е во горното сливно подрачје на Радика. Сместено е на стрмна падина со јужен наклон, на планината Кораб, веднаш под врвот Рибничка Скала, од десната страна на Рибничка Река. Рибница е планинско село, расположено на надморска височина од 1.110 метри.