cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Економија на Либан
Реформи
Владата, исто така, ја задржала цврстата посветеност на либанската фунта, која е врзана за доларот од септември 1999 година. Кон крајот на 2000 година, владата значително ги намалила царините, усвоила шеми за унапредување на извозот за земјоделство, ги намалила надоместоците за социјално осигурување и ограничувањата на инвестициите во недвижнини од странци и донела политика на отворено небо, со позитивни ефекти врз трговијата во 1991 година. Како и да е, релативната апрецијација на либанската валута ја поткопала конкурентноста, при што извозот на стоки паднал од 23% од БДП во 1989 година на 4% во 2000 година.
Во 2001 година, владата го насочила фокусот кон фискални мерки, зголемување на даноците на бензин, намалување на трошоците и одобрување на данок на додадена вредност што стапил во сила во февруари 2002 година. Бавниот раст на парите и доларизацијата на депозитите ја попречуваат можноста на комерцијалните банки да ја финансираат владата, оставајќи и поголем товар на централната банка. Оваа монетизација на фискалниот дефицит извршила огромен притисок врз резервите на централната банка, со мала ублаженост, преку издавањето на нови еврообврзници во текот на изминатите претходните години. Централната банка одржува стабилна валута со директно интервенирање на пазарот, како и ниска инфлација и успеала да ја задржи довербата на инвеститорите во долгови. Тоа го сторила по поскапа цена, бидејќи меѓународните резерви се намалиле за 2,4 милијарди долари во 2000 година и за 1,6 милијарди долари во првата половина на 2001 година.
За 2002 година, владата ставила примарен акцент на приватизацијата, првично во телекомуникацискиот сектор и електричната енергија, со континуирано планирање за продажба на државната авиокомпанија, пристаништето во Бејрут и водоводните претпријатија. Владата ветила дека ќе ги примени приходите од продажбата за намалување на јавниот долг и буџетскиот дефицит. Покрај тоа, се предвидувало приватизацијата да донесе нови заштеди бидејќи се распаѓаат државните платни списоци, паѓаат каматните стапки, се стимулира растот на приватниот сектор и странските инвестиции. Владата, исто така, се справува со застрашувачката задача на административните реформи, со цел да донесе квалификувани технократи за решавање на амбициозните економски програми и да разгледа понатамошни заштеди што можат да се реализираат преку реформите на системот за данок на доход. Либанската влада се соочува со големи предизвици со цел да ги исполни барањата на програмата за фискално прилагодување, насочено кон даночни реформи и модернизација, рационализација на трошоците, приватизација и подобрување на управувањето со долгот. САД уживаат силна позиција на извозник со Либан, генерално рангирана како четврти по големина извор на увезена стока во Либан. Повеќе од 160 канцеларии што ги претставуваат американските бизниси моментално работат во Либан. Од укинувањето пасошките ограничувања во 1997 година (види подолу), голем број големи американски компании отвориле филијали или регионални канцеларии, вклучувајќи ги „ Мајкрософт“, „ Американски ерлајнс“, „ Кока-Кола“, „ Федекс“, УПС, „ Electricенерал електрик“, „ Парсонс Бринкерхоф“, „ Циско системи“, Ели Лили, компјутерски соработници и Пепси Кола. Земјата има и многу претпријатија управувани од етнички Либанци, како што е Телмекс на Карлос Слим.
Акциите на Солидер се најактивни со кои се тргува на берзата во Бејрут. Нејзината цена на акциите на Бејрутската берза нагло се зголемиле во последната година од околу 5,00 американски долари на почетокот на 2004 година на 17,50 во петокот, 23 декември 2005 година.
Плати на либанците
На 15 октомври 2011 година, откако разни синдикати, вклучително и синдикатот на наставници, генералниот синдикат на работниците и другите, се заканиле со штрајк, минималната плата била зголемена за 40% (200.000 ЛБП - 133 американски долари) на 700.000 ЛБП (466 американски долари). Повеќето синдикати продолжиле со штрајкот, освен генералниот синдикат на работниците.
Зголемувањето на платите било поздравено од повеќето Либанци, но исто така предизвикало критики од многу синдикати на работниците, велејќи дека зголемувањето не е според очекувањата, особено дека вработените кои заработуваат повеќе од 1200 американски долари немаат право на покачување. Други, пак, целосно ги критикувале покачувањата наведувајќи дека тоа ќе го оптоварува малиот бизнис што може да заврши целосно затворен, тие критичари биле главно опозициски политичари.
Според анализата на Индексот за квалитетен живот на Светска банка од 2013 година, се проценува дека:
Макро-економски тренд
Следува графикон на трендот на бруто домашниот производ на Либан по пазарни цени проценети од Меѓународниот монетарен фонд со бројки во милиони либански фунти. Бројките пред 1995 година се грубо искривени поради хиперинфлацијата. Следната табела ги прикажува главните економски индикатори во периодот 1980–2017 година.
2019 – сегашна економска криза
Според извештајот на Светска банка, јавната економија во Либан која била структурно затегната пред сирискиот шок станала сериозно затегната како резултат на сириската криза, која донела околу 1,5 милиони сириски бегалци во Либан. Стапката на БДП, која достигнала двоцифрена бројка пред сириската криза, се намалила на околу 1 процент во 2018 година. Во август 2019 година, паралелниот курс на американскиот долар започнал да се менува од официјалниот курс; официјалниот курс за американскиот долар изнесувал 1507,5 либански фунти од 1997 година, додека паралелниот курс во есента 2019 година изнесувал 1,600 либански фунти и се зголемил на околу 4.200 либански фунти во мај 2020 година. Паралелниот курс на американскиот долар се зголемува поради недостиг на долари во Либан. Во обид да ја намали цената на доларот, централната банка склучила договор со лиценцираните разменувачи да ги направат понудените официјални стапки на 3.860 / 3.910. Сепак, и покрај напорите на централната банка, на 23 јуни 2020 година, доларот на црниот пазар достигнал неверојатна стапка од 6.075 за една либиска фунта, девалвирајќи ја либанската фунта за 75%. Овој недостиг на долари, исто така, предизвикало затворање на 785 ресторани и кафулиња помеѓу септември 2019 година и февруари 2020 година и предизвикало 25.000 вработени да останат без работа. Оваа економска криза го направила бруто домашниот производ на Либан да падне на околу 44 милијарди долари, што било околу 55 милијарди долари претходната година. Кризата станала полоша кога започнала пандемијата КОВИД-19 која имала дополнително влијание врз либанската економија. Во 2020 година, земјата за прв пат не пласирала обврзници од 30 милијарди долари и се обидела да побара помош од ММФ, но преговорите никогаш не се реализирале.
Веќе нападнатата економија на Либан претрпела нов удар со експлозијата во пристаништето на 4 август 2020 година. Економистите тврдат дека експлозиите може да резултираат во намалување на БДП на Бејрут за околу 20-25% за годината. Сегашната бројка ја надминува последната прогноза на ММФ за пад на БДП од 12% поради тековната и зголемена економска и политичка криза во Либан.
Надворешен долг
По граѓанската војна, либанската влада прибегнала кон масовно задолжување за да го финансира своето повоено преструктуирање. Годишниот раст на бруто долгот помеѓу 1993 и 1995 година изнесувал 123 проценти, а помеѓу 1995 и 2000 година изнесувал 171 процент. Помеѓу 2005 и 2018 година, годишниот раст на долгот бил во просек околу 22 проценти и за споредба, стапката на раст на БДП за истиот период е едноцифрена, со исклучок на 2009 година. Овој висок долг предизвикал Либан да потроши голем дел од своите приходи во сервисирање на долгови, во просек, близу 45 проценти ги троши владата како исплата на камати. Во 1996 година, исплатите на камати сочинуваале скоро 68 проценти од буџетскиот дефицит за таа година. Со натрупувањето на долговите и намалување на растот, стапката на либански долг кон БДП достигнала 178 проценти до крајот на 2019 година, што ја прави трета најзадолжена земја по Грција и Јапонија. Во 2020 година, Бејрут не ја исполнил својата обврска за еврообврзница од 1,2 милијарди американски долари, првото суверено неисполнување на обврските од нејзината историја.
Девизна криза
Националната валута на Либан, либанската фунта е врзана за американскиот долар од 1507 за 1. Но, стабилноста на оваа фиксна стапка е нестабилна поради амортизационата вредност на црниот пазар. Според извештаите, фунтата се тргувала за 8,100 ЛБП за 1 американски долар во 2019 година на црниот пазар. Причините за амортизацијата може да се пронајдат во зависноста на економијата од увоз. Либан во 2018 година увезел стока во вредност од 20 милијарди американски долари и извезел стока во вредност од само 3 милијарди американски долари. Овој трговски дефицит се проширил и со учеството на дознаките, што изнесувало околу 24 проценти во 2008 година, на скоро 12 проценти во 2018 година. Ова, заедно со геополитичките тензии во регионот, предизвикало да се намали стапката за размена фунта-долар. Како одговор, централната банка прибегнала кон поголемо задолжување, а исто така издала и директива според која сите канцеларии за трансфер на пари треба да исплаќаат трансфери во локална валута, што дополнително ја влошува кризата на доларот.
Корупција и политичка нестабилност
По разорната експлозија во Бејрут на 4 август во која загинале најмалку 200 лица, владата, предводена од премиерот Хасан Дијаб, објавила дека неговата влада се повлекува. Во својот говор тој рекол дека случаите на корупција се широко распространети во политичкиот и административниот пејзаж на земјата; другите несреќи што се кријат во многу умови и магацини и кои претставуваат голема закана, се заштитени од класата што ја контролира судбината на земјата.
Според извештаите, финансиските проблеми и политичката неактивност предизвикале растечки гнев и фрустрација кај луѓето кои започнале да протестираат во октомври 2019 година. Демонстрантите побарале крај на корупцијата и оставка на политичките лидери, вклучително и тогашниот премиер Саад ал-Харири. Во 2020 година, новоформираната влада се соочила со истите обвинувања за корупција. Во ноември 2019 година, Централната банка на Либан била обвинета за водење на пирамидална измама бидејќи се потпирала на ново задолжување за да го сервисира својот долг. Банката ги негирала обвинувањата во кои се наведува дека нејзиното дејствие било на исто ниво со Кодексот на пари и кредит од 1963 година. Среде пропаднатиот банкарски систем, банките прибегнале кон ставање неформални ограничувања на повлекувањето на доларот и меѓународните трансфери, предизвикувајќи масовни протести и полициско насилство. Пандемијата ги прекинала протестите некое време, но експлозијата во пристаништето во Бејрут повторно донело луѓе на улиците, кои, како што наведуваат извештаите, ја изгубиле вербата во политичката елита. Некои проценки наведуваат дека половина од населението во Либан живее близу или под линијата на сиромаштија и илјадници луѓе останале без работа. Имало и прекинување на електричната енергија и некои жители ги нарекувале прекините на струјата полоши од оние што биле сведоци на граѓанската војна од 1975 до 1990 година.
Џеф Бек
Џефри Арнолд „Џеф“ Бек ( - ) — англиски рок гитарист. Тој е еден од трите познати гитаристи кои свиреле во „The Yardbirds“, заедно со Ерик Клептон и Џими Пејџ. Бек ги формирал бендовите „The Jeff Beck Group“ и „Beck, Bogert & Appice“.
Најголемиот дел од издадените снимки на Бек се инструментални, фокусирајќи се на иновативен звук кој се протега помеѓу жанровите блуз рок, хеви метал, џез фузија, електроника и други. Бек снимил и два хит албуми (во 1975 и 1976) како соло акти, но не успеал да ја задржи славата на високо ниво како неговите соработници од „The Yardbirds“. Тој се појавува во албуми на Мик Џегер, Кејт Буш, Роџер Вотерс, Донован, Стиви Вондер, Лес Пол, Зучеро, Синди Лупер, Брајан Меј и „ZZ Top“. Во 1988 снимил кратка сцена во филмот Близнаци.
Едуард Асадов
Едуард Аркјадевич Асадов (руски: Эдуа́рд Арка́дьевич Аса́дов; 7 септември 1923 – 21 април 2004 ) бил руски поет и писател од ерменско потекло.
Животопис
Роден е во градот Мерв, Туркистан од  ерменско семејство. Двајцата родители биле наставници. Таткото (роден 1898 година) се борел во Кавказ за време на граѓанската војна. По смртта на неговиот татко во 1929 година, Едуард и мајка му се преселиле до нејзиниот татко Иван Калустович Курдов. На возраст од 8 години Едуард ја создал  неговата прва поема. Се преселил во Москва во 1939 година, учел  во училиштето Број 38 и завршил во 1941 година. Една недела по завршувањето, СССР влегол  во Големата Патриотска Војна. Асадов отишол како волонтер. Како војник тој бил  ловец, а потоа помошник командант на 4 украински фронт. Ноќта  помеѓу 3-4 мај 1944  во одбрана на Севастопол тој бил тешко ранет. По континуирана терапија во многу болници хирурзите не успеале да ги спасат неговите очи, заради тоа до  крајот на својот живот, тој носел црна маска.
Во 1946 година Едуард влегол во Литературниот институт  именуван по Максим Горки, од каде што дипломирал со чест во 1951 година. Во истата година  ја извадил неговата прва колекција на песни кои се нарекуваат „Патот на светлината“. Потоа, Асадов  станал член на Комунистичката партија на СССР и на Сојузот на Писатели. Тој починал во Одинцово на 21 април 2004 година. Неговиот гроб е во Москва.
Роберто Карлос
Роберто Карлос да Силва Роча (роден на 10 април 1973, во Гарса), попознат само како Роберто Карлос, е бразилски фудбалски тренер и поранешен играч, на позицијата лев бек.
По неговото пристигнување во Европа, неговиот прв клуб бил Интер, но во Милано се задржал само една сезона, за да му се приклучи на Реал Мадрид во 1996 година, каде што тој поминал 11 успешни сезони, играјќи 584 натпревари во сите натпреварувања и постигнал 71 гол. Со Реал, тој четири пати ја освоил шпанската Ла Лига и трипати Лигата на шампионите. Во април 2013 година, тој бил избран од страна на шпанскиот весник Марка во "Најдобрите странски единаесет фудбалери во историјата на Реал Мадрид". Во август 2012 година, тој го најавил своето пензионирање од фудбалот на возраст од 39 години. Роберто Карлос го презеде управување на тускиот Сиваспор како тренер во турското првенство во јуни 2013 година. Тој поднесе оставка како тренер во декември 2014 година. Во јули 2015 година, тој беше назначен како играч / менаџер во Индиската Супер лига во клубот Делхи Дајнамос.
Роберто Карлос почна да игра за националениот тим на Бразил во 1992 година Тој играше на три Светски првенства, помагајќи му на тимот да дојде до дофат до финалето во 1998 година на ФИФА Светското првенство во Франција, и да го освои ФИФА Светското првенство во 2002 година во Кореја / Јапонија. Тој беше именуван во Ол- Стар тимот на ФИФА Светското првенство во 1998 година и 2002 година.
Кариера
треба да се дополни
Совет на Министрите на Украинската ССР
Совет на Министрите на Украинската ССР (Рада Міністрів Української РСР) — највисокото извршно и распоредбено тело на државната власт на Украинската Советска Социјалистичка Република во 1946–1991 гг. Советот го замени Советот на народните повереници што постоеше во Украина од воспоставувањето на советскиот режим. Во април 1991 година, Советот беше заменет со Кабинетот на Министрите на Украинската ССР, кој по адаптацијата на Декларацијата за независност на Украина беше преобразуван во Кабинетот на Министрите на Украина.
Општи одлики
Во рамките на надлежностите на Украинската ССР, како сојузна република, Советот на Министрите ја организираше работата на управниот апарат и раководеше со него. Според член 43 од Уставот на Украинската ССР, Советот на Министрите на Украинската ССР:
Сè до 1965 година, целосојузните министерства и агенции имаа свои комесари во Украинската ССР, кои беа дел од Советот на Министрите и чии активности на територијата на Украинската ССР беа координирани од Советот на Министрите на Украинската ССР. За возврат, Советот на Министрите на Украинската ССР имаше Постојано претставништво на Советот на Министрите на Украинската ССР при Советот на Министрите на СССР за постојано општење помеѓу државните апарати на СССР и републиката.
Формално, Советот на Министрите на Украинската ССР беше отчетен и одговорен само пред Врховниот Совет на Украинската ССР, а во периодот помеѓу неговите седници и пред Президиумот на Врховниот Совет на Украинската ССР. И бидејќи овие тела теоретски беа највисокото претставничко тело на Украинската ССР и не беа отчетни пред соодветните сојузни тела, може да се добие впечаток дека Украинската ССР беше навистина суверена република, а Советот на Министрите беше нејзиното највисоко административно тело, независен од Советот на Министрите на СССР. Сепак, ова мислење не е точно од следниве причини:
Братучед
Братучед — во македонскиот јазик значи роднинска врска според која роднинските сродства се засноваат на заедничко потекло, односно според кој роднините го следат потеклото од еден или повеќе исти предци.
Првото колено се однесува на врска заснована на потекло од иста баба или дедо, или и двете. На македонски оваа врска се нарекува прв братучед или прва братучеда, со напомена дека е братучед по тетка, стрико или вујко или братучеда од тетка, вујко или чичко.
Второто колено се однесува на потекло од иста прабаба или прадедо или и двете. Оваа врска се нарекува втор братучед или втора братучеда.
Ab urbe condita
Ab urbe condita (Anno Urbis Conditae: AUC или a.u.c. или само a.u.) — латинска фраза која значи „од основањето на градот (Рим)“, која традиционално се смета дека е 753 година п.н.е. AUC е систем за броење на години кој се користи од старите римските историчари за да се идентификуваат одредени римски години. Издавачите од времето на ренесансата на записите понекогаш додавале AUC, со што се создавал изгледот дека римјаните го користеле овој систем. Всушност, современите историчари го користеле AUC многу почесто отколку самите римјани. За времне на римското владеење се користеле два вида на броење на годините и тоа според конзулски според тоа кој бил конзул во таа година, и владеечка година на императорот,годината кога владеел императорот. Владеечката година се користела од страна на Византија по 537 година кога Јустинијан го вовел како задолжителен овој начин на мерење на времето. Примери за продолжено сметање на според владеечките години, особено присутно кај германските автори, е делото Историјата на Рим од авторот Теодор Момзен, и сметањето според ситемот наша ера.
Значење
Од владеењето на Клавдиј (владеел од 41–54) па натаму, Марко Теренциј Варон ја воведува пресметката (Погледајте подолу) која ги заменила сите останати пресметки на времето. Славењето на годишницата ан градот станало дел од империјалната пропаганда. Клавдиј бил првиот кој ги одржал величествените славења во чест на годишницата на градот, во 48 година, 800 години по основањето на градот. Хадријан и Антонин Пиј одржале слични славења, во 121 година и 147/148 година.
Во 248 година, Филип Арапски го прославил првиот милениум на градот Рим, заедно со секуларните игри за наводниот десетти saeculum. Монетите од овој период ги одбележале овие славења. Монета од соперник за римскиот престол, Пакацијан, има испишано „илијада и прва година“, што наведува дека граѓаните на империјата имале познавање за почетокот на новата ера Saeculum Novum.
Кога Римското Царство станаала христијанска во наредниот век, овие натписи се користеле само во метафизичка смисла, со што се отстраниле правните пречки за развојот и јавната употреба на ситемот за броење на годините наречен наша ера, кој целосно започнува да се применува во времето на владеењето на Карло Велики.
Пресметките на Варон
Традиционалниот датум за основањето на Рим 21 април 753 година п.н.е. бил воведен од страна на Марко Теренциј Варон. Варон најверојатно го користел списокот со владеењата на конзулите кој пак изобилувал со грешки, и годината на првите конзули ја одредил да биде „245 ab urbe condita“, прифаќајќи го 244 годишниот интервал од Дионисиј Халикарниски за кралевите по основањето на Рим. Точноста не пресметките на Варон не е потврдена научно, но сепак истите се користат ширум светот.
Поврзаност со наша ера
Наша ера систем за одбројување на времето осмислен од монахот со име Дионисиј Мали во Рим за време на 525 година, како резултат на неговата работа за пресметување на датумот на Велигден. Во неговата табела за 532 година била означена како 248 година од владеењето на императорот Диоклецијан. Табелата ги броела годините започнувајќи од претпоставеното раѓање на Исус, наместо по стапувањето на власт на императорот Диоклецијан на 20 ноември 284 година, или као што запишал Дионисиј: „sed magis elegimus ab incarnatione Domini nostri Jesu Christi annorum tempora praenotare...“ Блекбурн и Холфорд-Стивенс ги прегледале овие пресметки на Дионисиј кој го сместувале отелотворението во 2 година п.н.е, 1 година п.н.е или 1 година. Подоцна било пресметано (од историските записи за владеењето на римските конзули) дека 1 година е всушност 754 AUC, според Вароновата епоха. Ова пак довело оваа година да не соодејствува со животните периоди на историските личности кои требало да бидат живи, или на некој начин да се поврзани со отелотворението господово, на пример Ирод Велики или Квириниј.
Други видови на пресметки
Според Велеј Патрекул основањето на Рим се случило 437 години по Тројанската војна. Настанот се случил пред затемнувањето на Сонцето кое можело да се забележи од Рим на 25 јуни 745 година п.н.е. со покриеност од 50,3%. Почетокот бил во 16:38, средината во 17:28, а крајот во 18:16.
Квинт Фабиј Пиктор вели дека римските конзули првпат се споменуваат 239 години по основањето на градот Рим. Тит Ливиј го дава скоро истиот податок, 240 годишен интервал. Полибиј вели дека натанот бил 28 години по походот на последниот персиски цар Ксеркс во Грција, и настанот се случил во 478 година п.н.е за време на две сончеви затемнувања.
IC 1537
IC 1537 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1537 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 31 м 20,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +10° 38' 6".
Други поделби
Проучување на IC 1537 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Звонко Варга
Звонко Варга (27 ноември 1959, Црвенка) бил поранешен играч на екипата на Партизан, Лиеж и југословенски репрезентативец. Фудбалската игра ја играл од 1976 до 1997 година.
Звонко Варга за екипата на Партизан одиграл вкупно 451 натпревар и постигнал 167 голови. Од одиграните натпревари 199 биле на првенствени натпревари во кои постигнал 58 прволигашки голови.
Кариера
Фудбалската кариера Звонко Варга ја започнал во екипата на Црвенка, од каде на осумнаесет години како голем талент бил донесен во клубот на Партизан од Белград. Брзо се приклучил на првите единаесетмина во клубот на Партизан и во наредните осум години имал голем придонес во успесите на клубот.
За времето што го минал во екипата на Партизан, соиграчи му биле многу познати играчи и репрезентативци, како што биле: Драган Манце, Момчило Вукотиќ, Слободан Сантрач, Зоран Чава Димитријевиќ, Џевад Прекази, Звонко Живковиќ, Ранко Стојиќ и Владимир Вермезовиќ.
Како играч на екипата на Партизан Варга освоил две шампионски титули и тоа во сезоните 1982/83 и 1985/86 година. Таа година бил најдобар стрелец во составот на Партизан со вкупно 17 голови. На почетокот на својата кариера во екипата на Партизан тој го освоил и централноевропскиот куп во 1978 година.
Во рамките на подготовките за фудбалската сезона 1979/80, екипата на Партизан гостувала во Австралија и одиграл два натпревари против репрезентацијата на Австралија. Првиот натпревар, бил одигран на 29 јуни 1979 година и воедно бил посветен на збогувањето на капитенот на австралиската репрезентација Питер Вилсон, кој за државната репрезентација одиграл вкупно 114 натпревари. Конечниот резултат на тој натпревар бил нерешен 1:1. Вториот натпревар, кој се одиграл на 1 јули во Сиднеј пред 9.600 гледачи, завршил со победа на тимот на Партизан од 1:0, а голот го постигнал токму Звонко Варга, во 47 минута. Екипата на Партизан тогаш била предводена од тренерот Милутин Шошкиќ. За силата на тогашната австралиска репрезентација говорел податокот дека наредниот натпревар, два месеци подоцна, кој се одиграл против екипата на ФК Космос од Њујорк завршил со победа на селекцијата на Австралија од 2:0. Во екипата на Космос тогаш настапувале: Франц Бекенбауер, Владислав Богичевиќ, Џорџо Кинаља и Карлос Алберто.
По одличните игри во тимот на Партизан, Звонко Варга добил понуда за трансфер во белгискиот ФК Стандард од Лиеж, која и ја прифатил. Во првата сезона екипата на Лиеж со Варга успеала да стигне до финалето на Купот на Белгија. Во финалниот натпревар составот на Лиеж загубил, но успеал да ја освои титулата шампион во Купот на Белгија во фудбал во сезоната 1989/90. Како победник на Купот екипата на Лиеж настапувала во Купот на победниците на куповите каде успеал да ги елиминира норвешкиот ФК Ставангер со резултати 2:0 и 3:0, вкупно (5:0), португалската Естрела Амадора со резулати од 2:0 и 0:1 или вкупни (2:1), но сепак во четвртфиналето неговиот Лиеж загубил од италијанскиот клуб Јувентус со резултати од 1:3 и 0:3, или вкупни (1:6).
Тренерска кариера
По завршувањето на неговата активна играчка кариера, Звонко Варга станал тренер. Бил тренер на клубовите на ОФК Белград, ФК Рад, ФК Сартрид  и ФК Галеника. Во неколку наврати бил и помошник тренер во екипата на Партизан, додека на чело во клубот биле Лотар Матеус, Владимир Вермезовиќ и Славиша Јокановиќ. Извесно време како помошник тренер минал и во екипата на ФК Телеоптик.
Клубови
Составот на шампионскиот тим на Партизан од 1982/83 година:
Составот на шампионската екипа на екипата на Партизан од 1985/86 година:
Кралот на стрелците
Во периодот поминат во клубот бил најдобар стрелец на екипата на Партизан во шампионската сезона:
Како играч на екипата на ФК Лиеж, иако не настапувал на позицијата центарфор, тој бил 4 пати најдобар стрелец на тимот во првата лига и еднаш во конкуренција од пониската класа, во сезоната 1995-96 со 19 голови.
Втор стрелец на ФК Лиеж бил двапати:
Звонко Варга го поставил рекордот на постигнати голови во белгиската лига на 13 мај 1989 година на натпреварот против екипата на Жерминал Бершот. Екипата на Лиеж го добила тој натпревар со резултат од 6:1, а Звонко Варга ги постигнал сите шест голови. Со овие голови тој се нашол на третото место во Белгија на сите времиња. Само двајца играчи, Весли Сонк и Марк Вилмотс постигнале повеќе голови од Звонко Варга во белгиското првенство.
ФИФА У-20, Група Б
Звонко Варга како југословенски репрезентативец настапувал на Светското првенство во фудбал ФИФА - 20 кој се одржал во Јапонија. Репрезентацијата на Југославија настапувала во групата Б заедно со селекциите на Полска, Аргентина и Индонезија. Репрезентацијата на Југославија била елиминирана веднаш по првата групна фаза од натпреварувањето, постигнувајќи само една победа. Репрезентацијата настапила во следниот состав:
Статистика на игри во ФК Партизан
Статистика на Звонко Варга извадена од официјалниот клупски сајт на Партизан: {|
Печатени вести
''Врвот на мојата кариера беше во 1987 година во дресот на Лиеж. Во тоа време игравме против силната Бенфика, која претходната година го изгуби финалето на пенали во Лигата на шампиони, како и две сезони подоцна. Значи, на португалците им направивме такво шоу, победувајќи ги со мојот и голот на Малбаш во Лиеж со 2:1, а во Лисабон одигравме нерешено.''
''Против загребчаните одиграв навистина два несекојдневни натпревари. Во претпоследното коло на Максимир, и покрај тоа што противниците имаа два пенала, победивме со 3:2, а јас двапати се запишав на листата на стрелци. Па така, Црвена ѕвезда која не бркаше цело време ништо не ѝ вредеше победата против Приштина. Другите два големи натпревари со Динамо беа на стадионот на Ѕвезда, бидејќи на нашиот се одржуваше манифестација за Денот на младоста. На Маракана се собраа околу 70 000 наши навивачи, а гостите кои од клупата ги водеше Мирослав Блажевиќ, брзо поведоа со резултат од 2:0. Но, продолживме со помош на нашата прекрасна публика и стигнавме до израмнување, што нам ни беше доволно за титула, бидејќи наш единствен конкурент ни беше токму Динамо.''
Етинген
Етинген (Etingen) — село и поранешна општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Ебисфелде-Веферлинген.
Цел за одржлив развој 2
Цел за одржлив развој 2 (скратено ЦОР 2) — втора од Целите за одржлив развој на Обединетите нации донесени во 2015 година којашто има за цел да „нема глад“. Официјалниот текст гласи: „да се стави крај на гладувањето, да се постигне безбедност на храната и подобрување на исхраната и да се промовира одржливо земјоделство“. Целта има 5 потцели коишто треба да бидат постигнати до 2030 година, а напредокот кон остварување на потцелите се мери со помош на 14 показатели.
ЦОР 2 ги нагласува сложените меѓузависности на безбедната храна, исхраната, руралната преобразба и одржливото земјоделство. Според Обединетите нации, во светот има околу 690 милиони луѓе коишто се гладни, што соодветствува на 9,9% од светското население. Многу потрагичен е податокот дека едно од девет лица во светот секоја вечер си легнува гладно, вклучувајќи 20 милиони луѓе коишто се под ризик да останат гладни во земји како Јужен Судан, Сомалија, Јемен и Нигерија.
Лакепа
Лакепа е едно од четиринаесетте села во Ниуе. Неговото население на пописот во 2017 година било 87, за разлика од 70 жители во 2011 година.
Сувак (Крајници)
Сувак — археолошко наоѓалиште во атарот на селото Крајници, Македонија. Наоѓалиштето претставува некропола од римското време. На околу 300 метра јужно од селото, при изведување на земјоделски работи е откриена некропола од каде потекнува и еден релјеф со натпис на грчки јазик. Се чува во Народниот музеј во Велес.
Орланци (Кичевско)
Орланци — мало село во областа Рабетинкол, во Општина Кичево, во околината на градот Кичево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Кичевската Котлина, во областа Рабетинкол, во источниот дел на територијата на Општина Кичево. Селото е ридско, на надморска височина од 700 метри. Од градот Кичево е оддалечено 7 километри и лежи во подножјето на планината Челоица.
Селото е познато во Кичевско, сместено во подножјето на југоисточната падина на масивот Голи Рид. Околни села се: Челопеци, Речани и Крушица.
Селото има разреден тип. Поделено е на Предно, Средно и Долно Маало. Првото е во североисточниот дел, а последното во југозападниот дел. Роднинските куќи се групирани и се поблиску една до друга.
Историја
Орланци спаѓа во старите населби во Кичевско. Под истото име се споменува во втората половина на век, кога било поголемо од денес и броело 97 словенско-христијански куќи. Селото во тоа време се наоѓало 2 километри северно од денешната положба, сместено на планинската падина во месноста Мала Ливада. Мештаните се префрлиле на денешната положба во првата половина на век.
Во месноста Селиште се наоѓаат остатоци од срушен храм, каде мештаните се собираат на Св. Ѓорѓи (посен). Слаби остатоци има и јужно од Орланци, каде се наоѓа црквиште и мештаните одат на Атанасовден. На месноста Попоо Гумно се наоѓаат стари гробови.
Во век, Орланци било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 12,6 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 732 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 212 хектари, а на пасиштата 168 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
За време на отоманскиот период, селаните сами ја поседувале земјата. По заминувањето на Турците, селаните збогатени од печалбите купувале плодна почва во рамнината околу Треска, во атарите на торбешките села.
Население
Според податоците од 1873 година, селото Орланци имало 48 домаќинства со 184 жители христијани (Македонци).
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото имало 640 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Орланци имало 800 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училиштен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Орланци:
Селото преминало од средно во мало село, коешто во 1961 година броело 392 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 76 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Орланци живееле 37 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 17 жители, од кои 14 Македонци и 3 лица без податоци.
Родови
Во селото Орланци живеат Македонци, христијани. Во селото има староседелски и доселенички родови.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се:
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Вранештица.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната истоимена општина, во која покрај селото Орланци, се наоѓале и селата Дупјани, Козичино, Крушица, Миокази, Патец, Рабетино, Речани, Светораче и Челопеци. Во периодот 1950-1952, селото влегувало во рамки на некогашната Општина Челопеци, заедно со селата Лисичани, Миокази, Орланци и Челопеци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0809 според Државната изборна комисија, сместено во селскиот дом.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 35 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Во минатото се бележи дека селото имало 12 цркви и манастири. Од нив се зачувани само гореспоменатите две. Меѓу оние за кои се знае дека се урнати се: „Св. Атанасиј“, за која се верува дека била средновековна, но без точен датум на изградба; манастирот „Св. Богородица“ и црквата „Св. Ѓорѓи“.
Иселеништво
Од селото се имаат иселено бројни жители. Најмногу иселувања се забележани во Белград и Земун, каде по Втората светска војна се иселиле 30 домаќинства. Сосем се имаат иселено родовите Колевци и Силјановци. Родот Поповци во кичевското село Русјаци е доселен од Орланци.
Мадагаскарски нилски коњ
Мадагаскарскиот нилски коњ (Hippopotamus lemerlei) се смета дека изумрел на островот Мадагаскар некаде во 10 век. Овој вид бил со слична големина како и Choeropsis liberiensis и сличен начин на живот, односно живееле повеќе во шумите отколку во реките. Истражувањата на черепот покажуваат сличност со денешните нилски коњи, но и значителни разлики во големината помеѓу единките што укажува на присуство на полов диморфизам. Најголемите единки биле со должина од 6,5 стапки и високи 2,5 стапки. Се смета дека овој вид изумрел пред најмалку 500 години. Се смета дека нивното изумирање е поврзано со колонизацијата на овој остров од страна на човекот. Сепак не се знае со сигурност дали причина бил човекот или пак климатските промени во тој период. Постојат докази кои укажуваат на тоа дека луѓето и нилските коњи живееле на островот во исто време.
Локалните легенди и усни преданија не упатуваат на тоа дека е можно овие нилски коњи да преживале повеќе отколку што се претпоставува. Според овие легенди тие живееле во поизолираните региони на островот. Постојат и извештаи од 19 век, па дури и од 1970-тите за чудовиште по име „Kilopilopitsofy“ кое наликувало на нилски коњ. Сепак не постојат независни докази за овие тврдења.
Наводи
Мадагаскарски нилски коњ
Madagassische Flusspferde Malagasy Hippopotamus Madagaskarinvirtahevot
Id Tech 1
id Tech 1 (се чита: ид тек), претходно познат како погонот (од) Doom (Doom engine), е погон за видеоигри што ги придвижува видеоигрите Doom и Doom II од id Software. Исто така се користи и за HeXen, Heretic, Strife и HacX, како и за други игри преку лиценци. Напишан е од Џон Кармак, со помошни функции од Мајк Абраш, Џон Ромеро, Дејв Тејлор и Пол Радек. Првично бил напишан на компјутери NeXT, но со издавањето на Doom била напишана и верзија за DOS, а подоцна и за други играчки конзоли и оперативни системи.
Изворниот код за верзијата на Doom за Линукс е пуштен во јавноста во 1997 година под лиценца што дава права за некомерцијални употреби, а подоцна во 1999 година и под ГНУ-овата општа јавна лиценца. Многуте неофицијални верзии на Doom за други подлоги направени оттогаш овозможуваат играта да работи на претходно неподдржани оперативни системи и понекогаш радикално ја зголемуваат функционалноста на погонот со нови можности.
Не е „вистински 3Д погон“, бидејќи не е можно да се гледа горе и долу и два сектори не може да бидат еден врз друг, но системот е сепак прилично елегантен и дава псевдо-3Д рендеринг. Во нејзиното време, Doom беше револуционерна во способноста за брзо 3Д цртање на текстури.
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 1em; padding: 0.5em; background: #fffff4; border: 1px solid #ddddbb; width: 250px;"> Едноставно поставување што покажува како Doom ги претставува нивоата внатрешно
NGC 5040/1
NGC 5040/1 — леќеста галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5040/1 се споменува и како NPM1G +51.0230.
Откривање
Објектот е откриен на 26 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5040/1 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,8 m/лм2. NGC 5040/1 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Други поделби
Проучување на NGC 5040/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3087263. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 48; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3462. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 675.
Џан Галеацо Висконти
Џан Галеацо Висконти (роден на - починал на ) бил првиот војвода на Милано од 1395 година.
По зазимањето на Милано тој ги презел Верона, Виченца, Падова и Пјаченца. Во 1390 година ја загубил Падова а во 1395 година од страна на Вацлав IV за 100.000 форинти бил прогласен за војвода од Милано. Следната година основал одделение за подобрување на здравјето на луѓето, по кое бил заслужен за создавањето на првата модерна бирократија
Неговиот сон бил обновувањер на некогашната Ломбардска империја. Како најголема пречка му биле градовите Болоња и особено Фиренца. Во 1402 година започнал напади врз овие градови, но војувањето било исклучително скапо за двете страни. Фиренското население многу бргу било мобилизирано, но градот бил соочен со глад, болести и сиромаштија.
Сепак, тој се разболел и починал на 3 септември. По неговата смрт земјата била доведена во граѓанска војна.
Надворешни врски
Миланско војводство
Улоф Палме
Улоф Палме (Стокхолм, 1927 —, ) — шведски премиер.
Хединген
Хединген (Hödingen) — село и поранешна општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Ебисфелде-Веферлинген.
Бангладеш на Летните олимписки игри 2004
Бангладеш учествувал на Летните олимписки игри 2004 во Атина, Грција, од 13 до 29 август 2004 година.
Атлетика
Спортистите од Бангладеш имале постигнато квалификациски стандарди во следните атлетски дисциплини (најмногу до 3 спортисти во секоја од дисциплините според „А“ стандардот и 1 според „Б“ стандардот“).
Ураниум
Ураниум — хемиски елемент со симбол U и атомски број 92. Тој е сребрено-бел метал во актинoидите во периодниот систем. Во составот на атомот на ураниумот има 92 протони и 92 електрони, од кои 6 се валентни електрони. Ураниумот е слабо радиоактивен затоа што сите негови изотопи се нестабилни. Најчестите изотопи во природниот ураниум се ураниум-238 (кој има 146 неутрони) и ураниум-235 (кој има 143 неутрони). Ураниумот има втора највисока атомска маса од првобитните нуклиди кои се јавувачки елементи, полесни само од плутониум. Неговата густина е отприлика 70 % повисока од густината на оловото, и малку пониска од густината на златото или волфрамот. Се појавува во ниски концентрации во почвата, камењата и водата и е извлечен од ураниумски минерали како што е уранитот.
Во природата, ураниумот се пронаоѓа како ураниум-238 (99,2739–99,2752 %), ураниум-235 (0,7198–0,7202 %), и мала количина од ураниум-234 (0,0050–0,0059 %). Ураниумот се распаѓа полека со испуштање алфа-честички. Полураспадот на ураниум-238 е скоро 4,47 милијарди години а на ураниум-235 е 704 милиони години, што ги прави корисни за да се дознае староста на Земјата.
Во 1789 откривањето на ураниумот во минералот уранинит се препишува на Мартин Хајнрих Клапрот, кој новиот елемент го нарекол по планетата Уран. Ежен-Мелшиор Пелиго е првиот човек кој изолирал металот и неговите радиоактивни особини се откриени во 1896 од страна на Анри Бекерел. Истражувањето на Ото Хан, Лиза Мајтнер, Енрико Ферми и останати научници, како Роберт Опенхајмер започнато во 1934 довело до примената на неговото гориво во јадрената индустрија а воедно и во Little Boy, првата атомска бомба искористена за воени цели.
Особености
Кога е рафиниран, ураниумот е сребрено бел, слабо радиоактивен метал. Има Мосова тврдост од 6, доволно да скрши стакло и приближно еднаква цврстина со цврстината на титаниумот, родиумот, манганот и ниобиумот. Тој е податлив, дуктилен и малку парамагнетичен, силно електропозитивен и слаб електричен спроводник. Ураниум металот има многу висока густина од 19,1 g/cm3, погуст од оловото (11,3 g/cm3), но со помала густина од волфрам от и златото (19,3 g/cm3).
Ураниум металот стапува во реакција со речиси сите неметални елементи (со исклучок на благородните гасови и нивните соединенија, со реактивност која се зголемува со температура. Хлороводородната и азотната киселина го раствораат ураниумот, но неоксидираните киселини освен хлороводородните киселини го напаѓаат елементот многу споро. Кога се ситно поделени, може да реагираат со ладна вода; во вода, ураниум металот е обложен со темен слој од ураниум оксид. Ураниум рудата е извлечена хемиски и претворена во ураниум диоксид или други хемиски форми корисни во индустријата.
Со само 15 lb (7 кг) ураниум-235 може да се создаде атомска бомба. Првата јадрена бомба искористена во војна е Little Boy (Малото момче), која е направена од ураниумска цепење, но првиот јадрен експлозив (Gadget), употребен во Тринити) и бомбата што го уништила Нагасаки (Fat Man) биле плутониумски бомби.
Ураниум металот има три алотропски форми :
Воена примена
Осиромашениот ураниум исто така се користи како заштитен материјал за контејнери кои се користат за чување и транспорт на радиоактивни материјали. Додека самиот метал е радиоактивен, неговата висока цврстина го прави поефективен од оловото во справување со зрачењето од силни извори како радиумот Другите примени на ураниумот вклучуваат подесување тежина во авионите, пригушување на различни проектили, заштита на разни материјали. Поради големата густина се применува во навигациските уреди и гироскопските компаси. Осиромашениот ураниум има предност над другите материјали со подеднаква густина поради лесната обработка и можноста за леење, како и поради неговата релативно ниска цена. Спротивно со раширеното мислење, поголема опасност на користењето ураниум претставува хемиското труење со ураниумски оксид отколку неговата радиоактивност бидејќи тој слабо испушта алфа зрачење.
На крајот на Втората светска војна, за време на Студената војна, па и потоа, ураниумот поради експлозивото цепење се користел за производство на јадрено оружје. Направени се два типа цепни бомби, релативно едноставна направа која користи ураниум-235 и со многу посложен механизам со плутониум-239 произлезен од ураниум-238. Подоцна, многу покомплициран и далеку помоќен тип на фисиска/фузиска бомба (термојадрена бомба) која користи плутониумски направи за да создаде мешавина од тритиум и деутериј (тежок водород со хемисли симбол 2H или D) за добивање јадрено соединување.
Цивилна примена
Ураниумот во општеството и воцивилниот сектор главно се користи како гориво за атомски централи. Еден килограм ураниум-235 теоретски може да произведе околу 20 тераџули енергија (2 џули), колку што дава енергија 1500 тони јаглен.
γ
Откако Марија Кири го открила радиумот во ураниумска руда, истиот се користел потоа за часовници и авионски броила кои светат во темно. Процесот на издвојување радиум од ураниум оставал голема количина на ураниум како отпаден производ, со обзир на тоа дека е потребно 3 тона ураниум за да се добие 1 грам радиум. Овој отпаден производ бил насочен кон производство на керамички глазури и ураниумски плочки со широка примена, вклучително и како санитарна и кујнска керамика, во разни бои. Ураниумот бил исто така користен и во хемикалиите за фотографија (посебно ураниум нитрат како тонер, во кожната и дрвната индустрија во боите и пигментите (ураниумски соли се боја за свила и волна). Со откривањето на радиоактивноста на ураниумот проширени се неговите научни и практични примени. Долгиот полувек на изотопи U-238 (4,51 × 109 godina), го прави погоден за проценка на староста на најраните магматски карпи,како и кај останатите техники на радиометриско датирање (ураниумско-ториумска метода, ураниумско-олово метода). Ураниум металот се користи како метална мета за електрони кои произведуваат силни рендгенски зраци.