Гулаг
Позадина
Царот и Руската Империја користеле присилно прогонство и принудна работа како форми на судска казна. Каторга, категорија на казна резервирана за оние осудени за најтешки злосторства, имала многу од одликите поврзани со затворот во работниот логор: затворање, поедноставени установи (наспроти затворите) и присилна работа, обично вклучувајќи тешка, неквалификувана или полу -квалификувана работа. Според историчарот Ен Еплбаум, каторга не била вообичаена пресуда; приближно 6.000 осудени катарга издржуваа казни во 1906 година и 28,600 во 1916 година. Според царскиот руски казнен систем, осудените за помалку сериозни злосторства биле испраќани во поправните затвори и исто така биле принудени на работа. Присилното прогонство во Сибир се користело од XVII век за широк спектар на прекршоци и било вообичаена казна за политичките неистомисленици и револуционери. Во XIX век, членовите на неуспешниот Декемвриски револт, полските благородници кои се спротивставиле на руското владеење, и членовите на различните социјалистички револуционерни групи, вклучувајќи ги и болшевиците како Григориј Орџоникиѕе, Лав Троцки и Јосиф Сталин, биле испратени во егзил. Осудениците кои издржувале работни казни и прогонетите биле испратени во недоволно населените области на Сибир и Рускиот Далечен Исток - региони кои имале малку градови или извори на храна и немале организирани системи за превоз. И покрај изолираните услови, имало затвореници кои успешно избегале во населените места. Самиот Сталин избегал три од четири пати кога бил испратен во егзил. Од овие времиња, Сибир ја добила својата страшна конотација на казна, што уште повеќе го зајакнало советскиот систем на Гулаг. Сопствените искуства на болшевиците во егзил и присилната работа им дало модел врз кој понатаму го засновале нивниот систем, вклучувајќи ја и важноста на строгото спроведување.Во текот на 1920–50 година, водачите на Комунистичката партија и Советската држава сметале дека репресијата била алатка што требала да се користи за обезбедување на нормално функционирање на Советскиот државен систем, како и за зачувување и зајакнување на позициите во нивната социјална база - работничката класа (кога болшевиците ја презеле власта, селаните претставувале 80% од населението). Среде руската граѓанска војна, Ленин и болшевиците воспоставиле „специјален“ систем на затворски логори, одделен од нивниот традиционален затворски систем и под контрола на „Чека“ (главна тајна руска полиција). Овие логори, како што ги замислувал Ленин, имале изразито политичка цел. Овие рани логори на системот ГУЛАГ биле воведени со цел да се изолираат и елиминираат странците, социјално опасните, нарушувачките, сомнителните и други нелојални елементи, чии дела и мисли не придонесувале за зајакнување на диктатурата на пролетаријатот. Принудната работа како „метод на реедукација“ била применета во затворскиот логор Соловки уште во 1920-тите, врз основа на експериментите на Троцки со логори за присилна работа за чешки воени заробеници од 1918 година и неговите предлози за воведување на „задолжителна работна служба“ изразени во „Тероризам и Комунизам“. Биле дефинирани различни категории затвореници: ситни криминалци, воени заробеници од руската граѓанска војна, официјални лица обвинети за корупција, саботажа и проневера, политички непријатели, неистомисленици и други луѓе што се сметаат за опасни за државата. Во првата деценија на советското владеење, судскиот и казнениот систем не биле ниту унифицирани ниту координирани и постоела разлика помеѓу криминални затвореници и политички или „специјални“ затвореници. „Традиционалниот“ судски и затворски систем, кој се занимавал со криминални затвореници, најпрво бил надгледуван од Народниот комесаријат за правда до 1922 година, по што тие биле надгледувани од Народниот комесаријат за внатрешни работи, познат и како НКВР. Чека и нејзините наследнички организации, ДПД или Државниот политички директорат и ЗДПД (Заедничка државна политичка дирекција), ги надгледувале политичките затвореници и „специјалните“ логори во кои биле испратени. Во април 1929 година, судските разлики меѓу криминалните и политичките затвореници биле елиминирани, а контролата врз целиот советски казнен систем била предадена на ЗДПД. Во 1928 година имало интернирано 30.000 лица; властите биле против присилна работа. Во 1927 година службеникот одговорен за затворската администрација напишал: