cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Длабоко грло
Улогата во Вотергејтската афера
Приказните на Вудвард и Бернштајн содржеле информации коишто биле значително слични со информациите откриени од страна на истражувачите на ФБИ. Ова претставувало новинарска предност којашто не ја уживал никој од новинарите во тој период. Во нивната подоцнежна книга, „Сите луѓе на Претседателот“, Вудвард и Бернштајн ја потврдиле оваа информација, којашто доаѓала од единствениот анонимен информатор наречен „Длабоко грло“. Подоцна било откриено и потврдено од страна на Вудвард и Бернштајн дека Длабокото грло бил заменик директорот на ФБИ, В. Марк Фелт. Неколку години пред тоа, Вудвард се спријателил со Фелт и се советувал со него за статии пред Вотергејтската афера. Вудвард, Бернштајн и некои други ги довериле информациите обезбедени од страна на Длабокото грло со being instrumental во обезбедување на успехот од истрагата во Вотергејтската афера.
Начини на комуницирање со Длабокото грло
Вудвард, во „Сите луѓе на Претседателот“, првпат го спомнува Длабокото грло на 71 страница, а претходно во книгата го спомнува нарекувајќи го „стар пријател и некогашен извор кој работел за федералната влада и не сакал да го бараат во неговата канцеларија“. Подоцна го опишува како „извор во извршната власт кој имал пристап до информации од CRP, како и од Белата куќа“. Во книгата тој е наречен и „неизлечив озборувач“, „во единствена положба да ја надгледува извршната власт“, и човек „чијашто борба била исцрпена во многу битки“.
Вудвард тврдел дека му давал знак на Длабокото грло кога сакал да има средба со него, со поставување саксија со црвено знаме на балконот од неговиот стан. Ако Длабокото грло сакал средба, тој ќе ставел посебни знаци на дваесеттата страница од примерокот на Вудвард од Њујорк тајмс, ќе го заокружел бројот на страницата и ќе нацртал часовник за да го означи часот. Тие често се сретнувале во подземна гаража наспроти мостот Key Bridge во Розлин, во 2 часот наутро. Гаражате се наоѓа на булеварот 1401 Wilson.
Многу луѓе се сомневале во овие начини на комуникација. Адријан Хавил ги истражувал овие тврдења за биографијата на Вудвард и Бернштајн, којашто ја пишувал во 1993 година и открил дека се невозможни. Тој забележал дека станот на Вудвард 617 на улицата 1718 P Street, Northwest, во Вашингтон имал поглед кон внатрешен двор и не се гледал од улицата. Хавил рекол дека некој што редовно го проверува балконот, а се велело дека „Длабокото грло“ го прави тоа секој ден, би бил фатен на лице место. Хавил, исто така, кажал дека примероците од The Times не биле разнесени во одредени станови, но бил разнесен куп неадресирани примероци на рецепцијата во зградата. Немало шанси да се знае кој примерок е наменет за Вудвард. Меѓутоа, Вудвард изјавил дека во раните 1970-ти години внатрешниот двор бил улица и сè уште не бил преграден и дека неговиот балкон бил видлив за пешаците кои поминувале по улицата. Вудвард претпоставувал и дека тој бил видлив и за сите од ФБИ кои ги надфледувале амбасадите во близина. Откриен бил и фактот дека на примерокот на Вудвард од Њујорк тајмс бил означен бројот на неговиот стан. Поранешниот сосед Херман Книпенберг истакнал дека Вудвард некогаш доаѓал до неговата врата гледајќи во својот обележан примерок од Тајмс и барал „Сакам да го имам во одлична состојба и да имам свој сопствен примерок“.
Понатаму, додека Вудвард во неговата книга ги нагласувал овие предупредувања, признал и дека му се јавувал на „Длабокото грло“ на телефонскиот број во неговиот дом.
Дискусии наспроти причини
Во својата книга „Тајниот човек“, Вудвард го опишува Фелт како приврзаник и обожавател на Џ. Едгар Хувер. По смртта на Хувер, Фелт бил налутен и згрозен кога Л. Патрик Греј, искусен морнарички офицер и адвокат од  l Division на Министерството за правда без претходно искуство за спроведување на законот, бил назначен за директор на ФБИ, над Фелт, 3о годишен veteran на одделот. Фелт бил делумно незадоволен од начинот на управување на Греј со ФБИ, којшто бил многу поинаков од тој на Хувер. Фелт ги одбрал Вудвард и Бернштајн, бидејќи знаел дека тие се назначени за истражување на кражбата. Наместо да бара обвинители од Одделот за правда или Судскиот комитет задолжен за истражување претседателско погрешно работење, тој плански им давал информации на Вудвард и Бернштајн да ја водат истрагата, а неговиот идентитет и вклученост ги чувал безбедно сокриени.
Некои заштитници кои работеле за Никсон, како што се Пат Буханан и Г. Гордон Лиди, го обвинувале Фелт и го бранеле нивното мислење дека Никсон бил неправедно избркан од неговата функција.
Откривање на Длабокото грло
Иако потврдувањето на идентитетот на Длабокото грло останало неоткриено над 30 години, имало некои сомнежи дека Фелт бил навистина тајниот извор на новинарите, многу порано пред јавноста да дознае во 2005 година.
Самиот Ричард Никсон мислел дека Фелт можеби е Длабокото грло, но не се обидел да го отпушти. Неговиот принцип за ова бил дека ако постапел така, Фелт јавно би открил информации што ќе му наштетат на ФБИ и на другите моќни луѓе и институции. Во тој период, Никсон изјавил дека „Фелт знае сѐ што се знае во ФБИ“. Причините на Никсон поради коишто не го отпуштил Фелт можеби не биле целосно несебични. Постои мало сомневање дека човекот којшто е најмногу повреден, јавно открил сѐ што знае за Фелт, а дека тоа е самиот Никсон.
Вудвард одржувал близок контакт со Фелт во тој период, дури и се појавил неочекувано во неговата куќа во 1999 година, откако започнала деменцијата на Фелт, како и во домот на ќерката на Фелт, Јоан, во Санта Роса, Калифорнија. Во тој период, некои луѓе се сомневале дека Вудвард можеби го прашувал Фелт дали смее да открие дека тој е Длабокото грло, иако Фелт, кога бил директно прашан од страна на други луѓе, убедливо негирал дека е Длабокото грло.
Во 2002 година, Тимоти Ноа го нарекол Фелт „најдобриот претпоставен за идентитетот на Длабокото грло“. Во февруари 2005 година, поранешниот советник на Никсон од Белата куќа, новинарот Џон Дин, известил дека неодамна Вудвард го информирал Бредли дека Длабокото грло е болен и близу до смртта и дека Бредли ја напишал посмртницата на Длабокото грло. Вудвард и тогашниот уредник на Вашингтон пост, Леонард Дауни, ги негирале овие тврдења. Фелт бил сомнителен, особено по неговата мистериозна средба со Вудвард во летото 1999 година. Но, со текот на годините, им се посветувало повеќе внимание на други луѓе, кои се сметале за сомнителни, како што се Пат Буханан, Хенри Кисинџер, Вилијам Ренквист, Генералот Хаиг, и пред да се открие дека Длабокото грло не е жена, Дајана Сојер.
На 31 мај 2005 година, магазинот Венити фер известил дека Вилијам Марк Фелт, кој тогаш имал 91 година, потврдил дека тој е човекот познат како Длабокото грло. Истиот ден подоцна, Вудвард, Бернштајн и Бредли дале изјава во Вашингтон пост, со којашто потврдиле дека прикaзната е вистинита.
На 2 јуни 2005 година, Вудвард објавил цела страница во Вашингтон пост, во којашто тој детално го опишува неговото пријателство со Фелт во периодот пред Вотергејтската афера. Вудвард пишувал дека тој првпат го запознал Фелт случајно во 1970 година, кога Вудвард бил поручник на воената морнарица во неговите 20-ти години, којшто бил испратен да однесе пратка во левото крило на Белата куќа. Наскоро пристигнал Фелт, за состанок и седнал до Вудвард во чекалната. Вудвард започнал разговор и дознал за положбата на Фелт во ФБИ. Вудвард, кој во тој период планирал да излезе од поморницата и бил несигурен во врска со неговата идна насока во животот, бил одлучен во тоа да го користи Фелт како ментор и советник за кариера, и така го земал телефонскиот број на Фелт и одржувал контакт со него.
Откако одлучил да започне кариера на новинар, Вудвард му се приклучил на Вашингтон пост во август 1971 година. Фелт, за кого што пишува Вудвард, долго време имал поглед на управата на Никсон и започнал да му праќа информации на Вудвард, иако тврдел дека Вудвард не ги спомнува ФБИ и одделот за правда во тоа што го пишува. Вудвард првпат искористил информации од Фелт во сторија во Вашингтон пост во средината на мај 1972 година, еден месец пред скандалот Вотергејт, кога Вудвард известил за човекот кој се обидел да му изврши атентат на кандидатот за Претседател Џорџ Ц. Валас од Алабама; Никсон го задолжил Фелт за истрагата во врска со обидот за убиство. Месец подоцна, само неколку денови по нападот во Вотергејт, Вудвард го повикал Фелт во неговата канцеларија и тогаш Вудвард првпат зборувал со Фелт за Вотергејт. Во коментарите поврзани со причините на Фелт, поради коишто служел како изворот Длабоко грло, Вудвард пишува: „Фелт веруваше дека ќе го заштити бирото преку наоѓање начин, во овој случај прикриен, да ѝ даде информации на јавноста од интервјуа и досиеја на ФБИ, со цел да помогне да се создаде јавен и политички притисок за Никон и неговите луѓе да станат одговорни. Тој немал ништо освен презир за Белата куќа на Никсон и нивните напори да манипулираат со бирото поради политички причини“.
Во 1980 година, Фелт бил осуден поради наредба за незаконски упади во домовите на сомнителните на Weathermen и нивните семејства. Ричард Никсон сведочел во негово име. Претседателот Роналд Реган му опростил на Фелт и потоа обвинението било избришано од записникот.
Теорија на повеќе особини
Пред откривањето на Фелт дека „Јас сум човекот кој го викаат Длабокото грло “ и потврдувањето на Вудвард, некои паметни историчари и други научници имале тешкотии при откривањето на вистинскиот Длабоко грло, бидејќи ниту еден човек не одговарал на личноста опишана во „Сите луѓе на Претседателот“. Поради тоа, некои научници и коментатори дошле до заклучок дека Длабокото грло не е возможно да е една личност, туку е составено од повеќе извори.
Неодамнешните проучувања на истражувачките досиеја на ФБИ, записите на Вудвард од средбите со Длабокото грло и текстовите од „Сите луѓе на Претседателот“ посветени на Длабокото грло, отикриле дека не е возможно Фелт да му ги има кажано сите информации, припишани на Длабокото грло, на Вудвард.
Поточно, во своето истражување на записите на Вудвард поврзани со Длабокото грло, Ед Греј ги цитира записите, цитирајќи го Длабокото грло, кој вели „Мишел спроведе своја сопствена истрага за десет денови и полуде – ние имавме назначено луѓе да му помогнат“.
Греј истакнува дека ако тој извор „...бил Марк Фелт, неговото „ние“ може да се однесува само на ФБИ. Но, сигурно немало ФБИ агенти назначени за внатешната истрага на КРЕЕП на нивните сопствени вработени веднаш по упадот, чии резултати јасно покажуваат дека Мишел и КРЕЕП сакаат да се држат настрана од ФБИ. Ако имало ФБИ агенти „назначени да помогнат“, кои „ќе ги откријат сите нови работи“, нема да биде објавен само случајот Вотергејт за време на овие десет денови, туку и досиејата на ФБИ ќе бидат исполнети со интервјуата што би произлегле. Такво нешто немаше“. Греј цитира и разговор што го имал со Доналд Сантарели, службеник во Министерството за правда во периодот на скандалот Вотергејт, во којшто Греј раскажува содржини од некои записи на Вудвард што се однесуваат на Длабокото грло. Како одговор, наводно, Сантарели му кажал на Греј: „Ова сигурно бев јас. Боб ми се јавуваше редовно и ме прашуваше вакви работи“. Потоа тој тврди дека „Длабокото грло се повеќе личности...Не е само Марк Фелт“.
Фред Филдинг
Друг водечки кандидат бил помошниот советник на Белата куќа, Фред Ф. Филдинг. Во април 2003 година, Филдинг бил претставен како потенцијален кандидат како резултат на детален преглед на изворен материјал од Вилијам Гаинес и неговите студенти по новинарство, како дел од ча на Универзитетот во Илиноис. Филдинг му бил помошник на Џон Дин и така имал пристап до досиејата поврзани со аферата. Гаинес сметал дека изјавите на Вудвард ја отфрлиле можноста дека Длабокото грло е во ФБИ и дека Длабокото грло има некои информации пред ФБИ. Х.Р. Халдеман се сомневал дека Филдинг е Длабокото грло.
Дин бил еден од најпосветените ловци на „Длабокото грло“. Тој и Леонард Гармент ја отфрлиле можноста дека тоа е Филдинг, известувајќи дека тој бил отфрлен од Вудвард во 1980 година, кога барал важна положба во управата на Роналд Реган. Но, ова изјавување на Филдинг не било потврдено.
Една од причините што многу експерти верувале дека Длабокото грло е Филдинг, а не Фелт, била поради јасното негирање на Вудвард во едно интервју дека „Длабокото грло“ работи во разузнавачката заедница:
Лукас: Дали го негирате тврдењето на некои критичари дека Вашите извори за Вотергејт – меѓу кои е и легендарното „Длабокото грло“ – можеби се луѓе од разузнавачката заедница?
Вудвард: Го негирам тоа, бидејќи е невистинито.
Во ретроспектива, изгледа дека Вудвард ги исклучил странските разузнавачки агенции, а не ФБИ.
Други веродостојни кандидати
Сите кандидати што умреле пред признавањето на Фелт, не одговарала не критериумите на Вудвард во тој период, откога Вудвард изјавил дека тој слободно може да го открие идентитетот на Длабокото грло по неговата смрт.
Џон Ерлихман: советник на Никсон. Умрел во 1999 година.
Рон Циглер: портпарол. Умрел во 2003 година.
Вилијам Е. Колби: шеф на ЦИА. Умрел во 1996 година.
Чарлс В. Бејтс: извршител на ФБИ, кој е спомнат од Ман, но е земен предвид помалку од Фелт.
Вилијам Ц. Суливан: поранешен шеф на разузнавачкото работење на ФБИ, отпуштен од страна на Џ. Едгар Хувер во 1971 година. Умрел во 1977 година.
Л. Патрик Греј: директор на ФБИ, кој живеел после четири блокови од Вудвард, обвинет од документарецот на Си Би Ес. Умрел во 2005 година.
Роберт Кункел: шеф на канцеларијата на ФБИ во Вашингтон, кој Ман го земал предвид помалку од Фелт, бидејќи за време на истрагата се преселил во Св. Луј.
Корд Мајер: агент на ЦИА спомнат во романот на Марк Риблинг: Тајната војна помеѓу ФБИ и ЦИА. Меѓутоа, Вудвард истакнал дека Длабокото грло не е дел од разузнавачката заедница. Умрел во 2001 година.
Рејмонд Прајс: ги пишувал говорите на Никсон.
Стивен Бул: административен помошник. Ловел Вајкер: сенатор на САД од Конектикат, за кој Пат Буханан верувал дека можеби е Длабокото грло.
Техничари од тајната служба: Ричард Коен сметал дека тоа може да е кој било од тајната служба што ги одржува уредите на Никсон.
Помалку веродостојни кандидати
Вилијам Ренквист: јавен правобранител на Соединетите Американски Држави, претходно имал функција во одделот за правда во управата на Никсон, каде што работел за врховниот обвинител Џон Н. Мишел. Повеќе од пет месеци пред упадот во Вотергејт, тој бил назначен во Врховниот суд и речиси е невозможно тој да има пристап до информациите што ги знаел Длабокото грло. Во февруари 2005 година, Дин известил дека Длабокото грло е болен и познато било дека Ренквист боледувал од рак, којшто ја предизвикал неговата смрт подоцна истата година. Со извештајот се предизвикале претпоставките дека Ренквист е Длабокото грло. Меѓутоа, Вудвард изјавил дека мислењето дека Длабокото грло е болен, е погрешно.
Хенри Кисинџер: советник за национално обезбедување на Никсон и државен секретар, бил надвор од земјата на некои датуми кога Вудвард известил дека се сретнувал со Длабокото грло.
Џорџ Х. В. Буш: бил именуван од страна на Адријан Хавил, автор на биографијата на Вудвард и Бернштајн во 1993 година, Deep Truth, по откривањето на записите на Вудвард во Универзитетот во Тексас. Хавил во неговата биографија тврди дека Длабокото грло е сложена фигура, но во писмо до Poynter Online изјавил дека, врз основа на понови настани и истражувања, тој сега мисли дека Длабокото грло е Џорџ Х. В. Буш.
Генерал Александар Хаиг: авторите Лен Колодни и Роберт Гетлин во својата книга од 1991 година Silent Coup: The Removal of a President претпоставиле дека можеби Хаиг е Длабокото грло. Умрел во 2010 година.
Дајана Сојер: била најмена од портпаролот на Белата куќа, Рон Циглер, за службеничка во управата на Ричард Никсон. Еден од поддржувачите на Никсон, Барух Корф, на својата смртна постела лажно тврдела дека Сојер е Длабокото грло.
Бен Штајн: пишувач на говорите на Никсон и син на економскиот советник на Никсон, Херберт Штајн, подоцна глумец, политички коментатор и домаќин на една емисија.
Гералд Р. Форд: поддржувач на Никсон.
Ричард Никсон: имало некои претпоставки дека Никсон користел канали за да комуницира со Вудвард во необичен обид да showcase неговото прогонување од страна на медиумите, коешто завршило ужасно. Оваа теорија, во голема мера била недоверлива. Никсон умрел во 1994 година.
Белетристички опишувањa
Хал Холбрук го опишал Длабокото грло во филмската верзија на „Сите луѓе на Претседателот“.
Во филмот комедија „Детектив“ од 1999 година се исмејуваат настаните од скандалот Вотергејт и опишано е дека „Длабокото грло“, всушност, се две девојки тинејџерки.
Телевизиската серија „Досиеја икс“ опишува еден информатор кој го користел името „Длабоко грло“ и му давал информации на агентот Мулдер во првите епизоди, на начин сличен на средбите опишани од страна на Вудвард. Никогаш не е спомнато дали тој имал намера да биде истото „Длабоко грло“ од Вотергејт.
Во филмот The Fairly OddParents се прикажува како родителите на Тими се запознаваат со Тоти, кој е покриен со капа и капут за да го скрие своето лице и тело. Таа им дава информации, откривајќи дека Вики е ѓавол, под псевдонимот Длабоката труба. Во анимираниот филм Hey Arnold!: The Movie Хелга се маскира и тајно му помага на Арнолд за да го спаси градот, нарекувајќи се себеси „Длабокиот глас“.
Во епизодата од Симпсонови „Sideshow Bob Roberts“, Вејлон Смитерс игра улога слична на Длабокото грло кога тајно им помага на малите Симпсонови да најдат начин да го соборат новиот градоначалник на Спрингфилд, Сајдшоу Боб (дури и парафразира една од изјавите на Длабокото грло).
Во книгата на Тери Прачет, „Вистината“, Гаспода го користи псевдонимот „Длабоката коска“.
Полноќно сонце
Поларниот ден или полноќното сонце е природна појава кој се случува во летните месеци на географски ширини северно и јужно близу до Арктикот, како и јужно и северно близу до Антарктикот каде сонцето останува видливо и на полноќ по месно време. Во зависност од времето сонцето може да се гледа цели 24 часа без прекин, најчесто северно од Арктикот и јужно од Антарктикот. Бројот на потенцијални поларни денови во годината се зголемува како што се приближуваме до половите.
Нема постојани живеалишта јужно од Антарктикот, што значи бројот на земји и територии чии населенија имаат можност да го доживеат овој феномен е ограничен на оние низ кои минува Арктикот, како на пример: Канада (Јукон, Северозападни Територии, Нунавут), Гренланд, Финска, областа Лапонија, Норвешка, Русија, Шведска, САД, Алјаска и краците на Исланд. Четвртина од територијата на Финска се наоѓа северно од Арктикот, а на најсеверната точка сонцето не заоѓа 73 дена во текот на летото. На Шпицбершките Острови, Норвешка, најсеверната населена област во Европа, нема зајдисонце приближно од 19 април до 23 август. Најекстремни места се половите каде сонцето може да биде видливо и до половина година.
Спротивниот феномен, поларната ноќ, се случува во зима кога сонцето останува под хоризонтот во текот на целиот ден.
На самите полови сонцето изгрева и заоѓа само по еднаш годишно. За шесте месеци кога сонцето е над хоризонтот на половите, тоа во текот на денот постојано се движи околу хоризонтот, достигнувајќи го најголемиот круг на небото при летната рамноденица.
Поради прекршувањето на светлината, полноќното сонце може да се види на географски ширини малку под поларникот, но не за повеќе од еден степен (во зависност од локалните услови). На пример, можно е да се доживее поларен ден на Исланд, иако поголемиот дел од него е малку јужно од Арктикот. Дури и во северните краеви на Шкотска во овој период (и места со слична географска ширина) може да дојде до постојан самрак или светлина на небото.
Часовни појаси и летно сметање на времето
За целите на овој напис поимот „полноќно сонце” се однесува на феноменот на 24-часовна сончева светлина северно од Арктикот или јужно од Антарктикот. Но, има некои други случаи кога се споменува „полноќно сонце”, иако тие всушност се поради промената на часовни појаси и летното сметање на времето. На пример во Фербенкс, Алјаска, кој се наоѓа јужно од Арктикот, сонцето заоѓа во 12:47 за време на летната рамноденица. Ова е поради тоа што Фербенкс е еден час пред неговата вистинска часовен појас (поради промените со цел целата земја да биде во една часовен појас) и поради тоа што државата Алјаска користи летно сметање на времето. Ова значи дека до сончева кулминација доаѓа околу 14:00 часот наместо како што е во повеќето места во 12:00 часот. Обратно, пак, до астрономска полноќ доаѓа во 02:00 часот. Во Бетел, Алjаска, кој се наоѓа јужно од Енкориџ, сонцето, за време на летната рамноденица, од истите причини, заоѓа во 12:24 часот. Овие примери не се вистински феномени на поларен ден/полноќно сонце затоа што сонцето е под хоризонтот секој ден од годината во времето на локалната астрономска полноќ.
Бели ноќи
Наместо ова, на местата со над 60 степени географска ширина кои се јужно од Арктикот или северно од Антарктикот доаѓа до полноќен самрак. Сонцето е на хоризонтот до 6 степени под хоризонтот, па дневни активности како читање се сѐ уште возможни без употреба на вештачка светлина доколку не е облачно.
Белите ноќи станаа познат симбол на Санкт Петербург, Русија. Тие траат од 11 јуни до 2 јули и последните 10 дена од јуни се проследени со културни манифестации.
Кога може да го видите полноќното сонце
Според Visit Norway полноќното сонце е видливо на Арктикот од 12 јуни до 1 јули. Колку се оди посеверно толку овој период е подолг.
Во Нордкап, Норвешка, познат како најсеверна точка во континентална Европа овој период трае од 14 мај до 29 јули. Северно, на Шпицбершките Острови овој период трае од 20 април од 22 август..
Влијание врз луѓето
На многумина им е тешко да заспијат навечер кога сонцето грее. Најчесто најголеми проблеми имаат посетителите и новодојденците. На мештаните исто така им е проблем, но во помала мера. Немање на ноќ долго време може да предизвика хипоманија, која се одликува со постојана и честа промена на расположението и нервоза.
Ова може да предизвика симптоми на хиперкинетичко нарушување (Attention deficit hyperactivity disorder/ADHD), менувајќи го опсегот на внимание кај луѓето, кои мора да брзаат при кратката сончева светлина во ноќта и зголемувајќи ја избувливоста и хиперактивноста при постојана светлина.
Исто така, полноќното сонце претставува посебен предизвик за религиозните луѓе како Евреите, чии обичаи се засновани на 24-часовниот деноноќен циклус.
Наводи
1. Lutgens F.K., Tarbuck E.J. (2007) The Atmosphere, Tenth Edition, page 39, PEARSON, Prentice Hall, NJ.
1698 во музиката
1698 година во музиката содржи некои значајни настани.
Yelawolf
Кариера
Ата првпат се појавил во ТВ шоуто Патот до ѕвездите со Миси Елиот. По неговото елиминирање од шоуто, тој ја издал својата демо снимка „Pissn' in a Barrel of Beez“ во 2005 г. Истата година го издадал својот независен деби албум Creek Water. Две години подоцна, Мајкл потпишал договор со Колумбија Рекордс, под чија капа го издал синглот „Kickin'“ од неговиот претстоен прв студиски албум, кој бил објавен под истата продуцентска куќа. Од 2008 до 2010 година, Ата објавил еден мини албум и четири касети со незавршени песни. Trunk Muzik, четвртата негова демо касета, беше, исто така, издадена од страна на Интерскоп Рекордс, како мини албум наречен Trunk Muzik 0-60. Во 2011 година, тој потпишал договор со Шејди Рекордс, и неговиот деби албум Radioactive бил издаден на 21 ноември 2011 г. Проектот наишол на позитивни оценки од музичката критика. Дебитирал на 27-то место на Билборд листата. Магазинот Esquire го прогласил Yelawolf за еден од најдобрите млади рапери за 2011 година.
Телевизија
Во декември 2010 г. во интервју со еден канадско музичко мрежно место, тој изјавил дека негов идол е Андре 3000 од OutKast. Во февруари 2011 год, тој се појавил во една епизода на крими-серијата Истрага на местото на злосторството, заедно со раперот Пол Вал и пејачката Кристина Милан.
Музика
Yelawolf потпишал договор со Колумбија Рекордс во 2007 год, и го снимил својот деби албум насловен како „Fearin' and Loathin' in Smalltown, USA“ кој никогаш не бил објавен, но и синглот „Kickin'“ бил издаден со видео запис. Подоцна истата година Yelawolf бил отпуштен од продуцентската куќа на Рик Рубин. Во 2010 година, тој направил гостување на албумит на Бизар од Д12, Friday Night at St. Andrews, како и на албумите на Биг Бои, Пол Вал, и Џуел Сантана. Неговата демо снимка, Trunk Muzik 0-60, беше неговиот прв позначаен музички проект, кој бил издаден на 22 ноември 2010 под Ghet-O-Vision Entertainment и Интерскоп Рекордс. Yelawolf исто така беше учесник во ТВ шоуто Патот до ѕвездите со Миси Елиот. Yelawolf беше на насловната страница на мартовското издание на магазинот XXL за 2011, заедно со колегата рапер Еминем и другите новопотпишани рапери од Шејди Рекордс семејството. Неговиот прв студиски албум Radioactive, беше издаден на 21 ноември 2011. Yelawolf е исто така беше изгласан во групата Топ 10 надежни рапери за 2011 од страна на XXL, најмногу поради макотрпната работа и многуте снимени песни. Пред него на листата биле Кендрик Ламар, Cyhi Da Prynce, Big KRIT и други.
Еминем и Џим Џонсин работеа заедно со Yelawolf на неговиот деби албум Radioactive, кој беше издаден преку Интерскоп и Шејди Рекордс. На 14 април, Yelawolf открил дека тој ќе го издаде својот претстоен албум во почетокот на септември, а меѓу продуцентите ќе бидат Еминем, Џим Џонсин, J.U.S.T.I.C.E. League, Diplo, The Audibles, Pooh Bear и WillPower of SupaHot Beats. На 18 мај Yelawolf го објавил својот прв сингл од Radioactive кој беше насловен „Gangsta of Love“, со музичка поддршка на Cyhi Da Prynce. На 10 јуни, Yelawolf го открил датумот на излегување на Radioactive во Лондон, Англија пред неговиот прв тамошен настап, велејќи дека ќе биде објавен на 25 октомври. На први јули, спотот за „Gangsta of Love“ беше поставен на интернет, каде раперот Cyhi da Prynce рецитираше само при крајот на песната. Композицијата беше во продукција на Џим Џонсин. На 7 јули, Yelawolf изјавил дека објавената незавршена верзија на песната нема да биде негов прв сингл повеќе и дека нема да се најде во конечниот избор песни за албумот. Yelawolf исто така соопштил дека ќе дозволи негова песна да се најде на видео играта Driver: San Francisco. Бил снимен нов музички спот за песната „No Hands“, која требаше да биде вклучена во Radioactive. Видеото се снимаше во Сан Франциско, во режија на Ерик Пејтон кој претходно има работено со Снуп Дог, како и со други помалку познати изведувачи.
На 24 јануари 2012 год, Yelawolf објавил промотивна нумера со британскиот пејач Ед Ширан со наслов „You Don't Know (For Fuck's Sake)“. Песната се нашла на мини албумот „The Slumdon Bridge“, кој бил дигитално достапен од 12 февруари 2012 г. На 31 јануари 2012 год, беше прикажана реклама за албумот, прикажувајќи ги двајцата музичари во студиото како работат на изготвување на дискот. За време на видео Yelawolf открил дека мини албумот бил снимен за само 10 часа, вклучувајќи ги сите планирани песни. ЦД и винил изданијата беа подоцна објавени од Warner Music на 24 април.
На 20 март 2012 год, Yelawolf објавил на својот Твитер профил дека студиските сесии за новиот албум ќе започнат во јуни истата година, а албумот ќе биде со наслов Love Story. Во текот на интервјуто со DJ Skee тој открил дека продолжението на неговиот демо проект од 2010 г. „Trunk Muzik“ ќе биде објавен во август 2012 година, под наслов „Trunk Muzik Returns“ и додал дека работа со Биг Бои за него била бесценето искуство. Двајцата одлучиле заеднички да направат албум под името „Country Cousins“, каде како гостин би се појавиле раперите Биг KRIT и DJ Skee.
Ловро Кос
Ловро Кос (роден на 23 јули 1999 година ) ― словенечки скијачки скокач.
Кос го имал своето деби во Светскиот куп во скијачко скокање на ФИС во јануари 2021 година во Вилинген. Неговиот најдобар резултат во Светскиот куп досега е третото место, постигнато во Гармиш-Партенкирхен на 1 јануари 2022 година на турнирот четири ридови 2021/22. Тој се натпреварувал на Зимските олимписки игри 2022 во Пекинг и освоил сребрен медал во дисциплината машки екипен голем рид.
Снегулка
Снегулките се замрзнати кристали кои паѓаат преку Земјината атмосфера како снег. Тие започнуваат како снежни кристали кои се создаваат кога микроскопската изладена капка од облак замрзнува. Снегулките ги има во различни големини и форми. Сложени форми се појавуваат кога снегулката се движи низ различни режими на температура и влажност. Одредени снегулки се речиси единствени по структурата. Типови на снегулки кои паѓаат во форма на топка поради топењето и повторното замрзнување, познати се како снежни топчиња, топчиња мраз и зрнест снег.
Симетрија
Несоединетата снегулка често зафаќа симетрија која е шест пати „радијална“. Почетната симетрија се појавува бидејќи кристална структура од мраз е шестаголна. Шесте „краци“ на снегулката потоа растат независно, и секоја страна од секој крак расте одделно. Повеќето снегулки не се целосно симетрични. Микро-средината во која расте снегулката динамично се менува како што самата снегулка паѓа низ облакот и трпи мали промени на температурата и влажноста на воздухот кои влијаат на начинот на кој молекулите на водата се прикачуваат за снегулката. Откако микро-средината (и нејзините промени) се речиси идентични околу снегулката секој крак расте речиси на ист начин. Ако микро-околината на една снегулка не е иста со микро-средина на друга снегулка многу неверојатно е дека двете снегулки ќе бидат идентични.
Единственост
Неверојатно е две снегулки да бидат апсолутно слични поради 1019 молекули на водата кои сочинуваат една снегулка и кои растат со различна брзина и во различни модели во зависност од менувањето на температурата и влажноста во атмосферата низ која паѓа снегулката за да го помине својот пат соединета до земјата. Првичните обиди за да се најдат идентични снегулки датираат уште од 1885 година преку фотографирање на илјадници снегулки со микроскоп од страна на Вилсон Алвин Бентли кога тој го нашол широкиот спектар на снегулки за кои знаеме и денес. Повеќе од веројатно е дека две снегулки би можеле да бидат виртуелно идентични ако нивните средини биле доволно слични. Спарувањето на снежните кристали било откриено во Висконсин во 1988 година. Кристалите не претставувале снегулки во вообичаената смисла на зборот туку тие наликувале на шупливи шестаголни призми.
Употреба како симбол
Снегулката често е традиционален сезонски знак кој особено се користи во Европа и САД околу Божиќниот период, со тоа најавувајќи го Белиот Божиќ. За време на овој период многу популарна во поранешниот Советски Сојуз била изработката на хартиени снегулки со преклопување на едно парче хартија неколкупати потоа со ножици се сечел шаблон кој се расклопувал и имал форма на хартиени снегулки кои потоа се натопувале во бела боја и се лепеле на прозорците како украс.
Снегулките исто така често се користат како симболи кои ја претставуваат зимата или ладните временски услови. На пример зимските гуми кои го подобруваат движењето на автомобилот при возење во сурови зимски услови во планинските симболи се означени со снегулки. Снегулката била симбол за време на Зимски олимписки игри 2002 година во Солт Лејк Сити, во Јута.
1697 во музиката
1697 година во музиката содржи некои значајни настани.
Хектор
Хектор (старогрчки: Ἕκτωρ = „потпора, потпирач“) — лик во старогрчката митологија, тројански принц и најголемиот воин на Троја во Тројанската војна при што бил штитеник на Аполон. Како првороден син на кралот Пријам и кралицата Хекаба, потомок на Дардан, кој живеел под планината Ида, како и на Трос, основоположникот на Троја, тој бил принц од кралската куќа и наследник на престолот на својот татко. Хектор бил оженет со Андромаха, со која го имал синот Скамандриј (кого Тројанците го викале Астијанакт). По освојувањето на Троја, грчката војска го фрлиле Скамандриј од ѕидините на Троја поради пророштвото дека тој ќе го обнови тројанското кралство. Хектор бил водач на Тројанците и на нивните сојузници во одбраната на Троја, убивајќи 31 грчки воин. Во европскиот Среден век, Хектор имал улога како еден од Деветте достоинственици, познат не само по својата храброст, туку и по својот благороден и љубезен карактер. Хомер го прикажува Хектор како мирољубив, грижлив, како и храбар, добар син, сопруг и татко, без скриени намери. Кога Тројанците се расправале дали предзнаците се благонаклонети, тој одговорил: „Еден предзнак е најдобар: одбраната на татковината.“
Потекло на името
На старогрчки, името Хектор е изведено од глаголот „да се има“ или „да се држи“. Исто така, Хектор е епитет на Зевс за неговото својство како „оној кој држи (сѐ заедно)“. Името на Хектор според тоа може да има значење „држи“.
Најголемиот воин од Троја
Според Илијадата, Хектор не ја одобрувал војната меѓу Грците и Тројанците. Ахајците и нивните сојузници од истокот десет години ја опседнувале Троја. Хектор со повеќе потчинети управувал со Тројанската војска, вклучувајќи ги и неговите браќа Дејфоб, Хелен и Парис, како и Полидамант. Сепак, според кажувањата, Хектор бил најдобриот воин кого Тројанците и нивните сојузници можеле да го изберат, а неговите борбени вештини биле почитувани и од Грците и од неговите луѓе. Диомед и Одисеј, кога се соочиле со неговиот напад, го опишале како „непобедлив брз терор“ и „лудак“, според преводот на Роберт Феглс.
Двобојот со Протесилај
Во Илијадата, подвизите на Хектор во војната пред настаните во книгата се резимирани. Тој се борел против грчкиот првак Протесилај на почетокот од војната и го убил. Според пророштвото, првиот Грк кој ќе стапне на тројанска земја ќе умре. Протесилај, Ајант и Одисеј поради тоа не слегувале на брегот. На крајот, Одисеј го фрлил својот штит и стапнал на него, а Протесилај скокнал после него од својот брод. Во борбата што претстоела, Хектор го убил, исполнувајќи го пророштвото.
Двобојот со Ајант
По советот на својот брат Хелен (кој исто така бил пророк) и бидејќи му било кажано дека сѐ уште не му е време да умре, Хектор успеал да ги собере двете војски и да предизвика кој било од грчките воини во борба. Аргајците во почетокот биле неволни да го прифатат предизвикот. Сепак, по Несторовото критикување, девет грчки херои го прифатиле предизвикот и влечеле ждрепка кој ќе се соочи со Хектор. Победил Ајант и се борел со Хектор во нерешена борба цел ден. Поради тоа што никој од нив не успевал да победи, и двајцата изразиле восхит за храброста, вештините и силата на другиот. Хектор му го дал на Ајант својот меч, со кој Ајант подоцна се самоубил. Ајант му го дал на Хектор својот појас, кој подоцна било искористен за да се заврзи телото на Хектор за кочијата на Ахил со која тој бил влечен околу ѕидините на Троја.
Грците и Тројанците склопиле примирје за да ги закопаат мртвите. Во раната зора на следниот ден, Грците го искористиле тоа за да изградат ѕид и да ги фрлат наоколу бродовите, додека Зевс гледал од далеку.
Двобојот со Ахил
Друго споменување на Хекторовите подвизи во почетните години на војната е дадено во деветтата книга на Илијада. За време на пратеништвото кај Ахил, Одисеј, Феник и Ајант се обидувале да го натераат Ахил повторно да се придружи во војната. Во својот одговор, Ахил укажал на тоа дека сега Хектор ги тероризира грчките сили; додека тој самиот се борел во првите редови, Хектор „немал желба“ да ги одведе своите сили зад ѕидините и надвор од Скејската порта и во близина на дабот. Тој потоа се пожалил: „Таму тој стоеше пред мене сам, еден ден, и одвај побегна од мојот напад.“
Во филмската верзија на Троја од 2004 година, Ахил го погубува Хектор по двобојот, додека во Илијада тоа е поинаку. Хектор останал зад ѕидините, додека неговата војска побегнала во градот. Како што Ахил се приближувал, Хектор не попуштал, се борел и умрел гледајќи кон Троја. Филмската верзија на неговата смрт е слична на борбата меѓу прваците спомената од Ахил во Илијада, книга 9.
Во десеттата година од војната, забележувајќи дека Парис избегнува војна со Менелај, Хектор го обвинил Парис поради тоа што ѝ донел неволја на целата земја и сега одбива да се бори. Парис поради тоа предложил борба меѓу себе и Менелај, а Елена да отиде со победникот и со тоа да заврши војната. Двобојот, сепак, довел до нерешавачки крај поради интервенцијата на Афродита која го одвела Парис надвор од бојното поле. Откако Пандар го ранил Менелај со стрела, борбата започнала повторно.
Грците нападнале и ги прогониле Тројанците. Хектор морал да изврши против-напад. Неговата жена, Андромаха, држејќи го во своите раце нивниот син Астијанакт, го задржала пред портата, молејќи го да не оди надвор од ѕидините поради неа и нивниот син. Хектор знаел дека Троја и куќата на Пријам биле проколнати да паднат и дека мрачната судбина на неговата жена и син ќе биде да умрат или да бидат робови во туѓа земја. Со разбирање, сочувство и нежност тој ѝ објаснил дека лично тој не може да одбие да се бори и ја утешил со мислата дека никој нема да го убие сѐ дури не дојде неговото време. Одблесокот од бронзениот шлем го исплашил и го расплакал Астијанакт. Хектор се соблекол, ги прегрнал своите жена и син и поради неа започнал да му се моли гласно на Зевс за неговиот син да биде водач по него и да стане пославен во битка од него. Хектор и Парис поминале покрај портата и ги собрале Тројанците, предизвикувајќи пустош меѓу Грците.
Тројански противнапад
Зевс ги мерел на вага судбините на двете војски и судбината на Грците почнала да паѓа. Тројанците ги притиснале Грците кон нивните логори преку каналот и ѕидот и ќе стигнеле и до нивните бродови, ако Агамемнон лично не ги соберел Грците. Тројанците биле истерани. Паднала ноќта и Хектор решил да го преземе логорот и да ги запали бродовите следниот ден. Тројанците логорувале во бојното поле.
Следниот ден Агамемнон ги собрал Грците и ги истерал Тројанците
Хектор се воздржал од битка додека Агамемнон да го напушти бојното поле, ранет со копје во раката. Потоа Хектор ги собрал Тројанците:
Диомед и Одисеј го спречиле Хектор, а со тоа им дале малку време на Грците да се повлечат. Но, Тројанците го нападнале ѕидот и почнале да удираат врз него. Грците во логорот се бореле со портите за да обезбедат влез за своите побегнати воини. Тројанците се обидувале да ги соборат бедемите додека Грците пуштале дожд од стрели врз нив. Хектор ја разбил портата со голем камен, ја исчистил портата и ги повикал Тројанците да се качуваат по ѕидот, што тие тоа и го направиле и
Борбата беснеела во логорот. Хектор паднал, погоден од каменот што го фрлил Ајант, но Аполон слегол од Олимп и му дал сила на „пастирот на луѓето“, кој наредил напад со кочии, при што Аполон го расчистил патот. По многу битки, смрт, фалби, закани, епитети, стилски фигури, приказни, поезија и книги во Илијада, Хектор го заземал бродот на Протесилај и повикал за оган. Тројанците не можеле да му го донесат, бидејќи Ајант го убивал секој што ќе се обидел. На крајот, Хектор го скршил копјето на Ајант со својот меч, со што го натерал да се предаде и при тоа го запалил бродот.
Овие настани се случувале според волјата на боговите, кои пресудиле дека Троја ќе падне и поради тоа планирале да го намамат Ахил назад во војната. Патрокле, најблискиот придружник на Ахил, маскиран во оклопот на Ахил, влегол во борба предводејќи ги Мирмидонците и останатите Ахајци да ги натераат Тројанците да се повлечат. Откако Патрокле ја победил Тројанската војска, Хектор помогнат од Аполон и Еуфорб, го убил Патрокле, фалејќи се врз него:
„Јас сум најголемиот од сите тројански воини кој го одложи денот на ропството од нив; а што се однесува до тебе, мршојадци ќе те изедат овде.“
Патрокле, кој бил на умирање, му вратил:
„...смртта и твојот суден ден се блиску...“
Последната борба на Хектор
За жал боговите ме намамија кон мојата пропаст. ...смртта сега навистина е многу блиску и нема исход од неа-бидејќи така Зевс и неговиот син Аполон, далеку-стрелачот сакаа, иако досега секогаш беа подготвени да ме заштитат. Мојата пропаст ме стигна; тогаш не дозволувај да умрам неславно и без борба, туку дозволи ми прво да направам нешто големо што ќе биде раскажувано меѓу луѓето од сега натаму.
Хектор го соблекол Ахиловиот оклоп од паднатиот Патрокле и им го дал на своите луѓе да го однесат во градот. Главк го обвинил Хектор дека е плашливец бидејќи не го предизвикал Ајант. Налутен, Хектор повикал да му го дадат оклопот, го облекол и ги собрал Тројанците. Зевс го сфатил облекувањето на оклопот на херојот како чин на дрскост од страна на една будала која ќе умре, но тоа само го направило да биде порешителен засега.
Следниот ден, гневниот Ахил го отфрлил бесот што го држел подалеку од борбата и ги натерал Тројанците да се повлечат назад кон градот. Хектор избрал да остане надвор од портите на Троја и да се соочи со Ахил, делумно бидејќи да го послушал Полидамант и да се повлечел со своите трупи претходната ноќ, Ахил немало да убие толку многу Тројанци. Сепак, кога го видел Ахил, тој бил преплашен и почнал да бега, а Ахил го бркал трипати околу градот. Хектор потоа го надминал својот страв и се соочил со Ахил. Но Атена, преправена како Хекторовиот брат Дејфоб, го измамила Хектор. Тој побарал од Ахил, победникот да го врати телото на другиот по двобојот, (иако самиот Хектор јасно кажал дека планирал да го фрли телото на Патрокле на кучињата), но Ахил одбил. Ахил го фрлил своето копје кон Хектор, кој го избегнал, но Атена го вратила повторно во рацете на Ахил без Хектор да забележи. Потоа Хектор го фрлил своето копје кон Ахил, кое го погодило неговиот штит, но без корист. Кога Хектор се вратил да се соочи со својот наводен брат за да добие друго копје, видел дека таму нема никој. Во тој момент, тој сфатил дека е осуден на пропаст. Хектор одлучил да продолжи да се бори и дека луѓето ќе зборуваат за неговата храброст во годините што доаѓаат; желбата да постигне вечна чест била една од најжестоките кај војниците кои живееле во тимократско (засновано на чест) општество во тоа време.
Хектор го извадил својот меч, кое сега било негово единствено оружје, и нападнал. Ахил, кој знаел дека слабата точка на неговиот стар оклоп, кој Хектор сега го носел, е на вратот, замавнал со копјето низ оклопот во грлото на Хектор, но ги промашил гласните жици. Хектор, во неговите последни моменти, го молел Ахил да добие чесен погреб. Сепак, Ахил му возвратил дека ќе ги пушти кучињата и мршојадците да го јадат Хекторовото месо. (Низ Химеровите поеми, неколку обраќања се направени кон кучињата, мршојадците и други суштества што ги јадат мртвите. Тоа може да се сфати како друг начин да се каже дека некој ќе умре.) Хектор умрел, пророкувајќи дека Ахиловата смрт ќе дојде набрзо.
Ахил трогнат од зборовите на Пријам и следејќи ги наредбите од мајка му испратени од Зевс, го вратил телото на Хектор и му ветил на Пријам примирје од дванаесет дена за да им овозможи на Тројанците да ги извршат погребните ритуали за Хектор. Пријам се вратил во Троја со телото на својот син, на кој му биле дадени целосни погребни почести. Дури и Елена го оплакувала Хектор, бидејќи тој секогаш бил љубезен кон неа и ја заштитувал од злоба. Последните стихови од Илијада се посветени на Хекторовиот погреб. Хомер завршува обраќајќи се кон Тројанскиот принц како „скротувач на коњите.“
Историски наводи
Постојат малку директни докази за историското постоење на Хомеровите херои, т.е., нема записи, потписи, извори од сведоци, итн. Теориите за нив мора да се потпираат на предност од други докази, кои самостојни не се доволно цврсти за да гарантираат завршеност. Највредните докази, ако се соодветни, се договори и писма споменати во текстови со хетитско клинесто писмо од околу истото време, кои споменуваат непокорен западно-анатолиски воен господар наречен Пијама-Раду (веројатно Пријам) и неговиот наследник Алаксанду (веројатно Александар, прекарот на Парис), двајцата засновани во Вилуша (веројатно Илион/Илиос), како и богот Апалиунас (веројатно Аполон).
Други такви делови од полудокази се имињата на тројанските херои на плочи со линеарно писмо Б. Дваесет и пет од педесет и осум имиња на мажи исто така познати од Хомер, вклучувајќи го и e-ko-to (Хектор) се тројански воини, а некои, вклучувајќи го и Хектор се со потчинета улога. Нема потврда за заклучокот дека ти се деца на тројански заробенички. Главно, јавноста треба да биде задоволна со знаењето дека овие имиња постоеле во Грција во Микенијското време, иако Пејџ претпоставува дека Хектор „може да биде ...слична грчка форма обележана на странско име со слично звучење.“
Кога Паузаниј ја посетил Теба во II-от век од нашата ера, му бил покажан гробот на Хектор и му било кажано дека коските биле префрлени во Теба според пророштвото од Делфи. Мозес И. Финли забележува : „овој типичен дел на приказна мора да значи дека таму имало некој стар тебански херој Хектор, Грк, чии митови им претходеле Хомеровите поеми. Дури и откако Хомер го лоцирал Хектор во Троја за сите времиња, Тебанците се задржале за својот херој, а пророштвото од Делфи ја овозможило потребната дозвола.“
Филм и телевизија
Многу глумци во бројни филмови ја играле улогата на Хектор, вклучувајќи ги следните:
Св. Никола (Сопотско)
'''Св. Никола''' — археолошко наоѓалиште во преспанското село Сопотско. Претставува осамен наод од римско време и средновековна црква со некропола. При изградбата на новата црква „Св. Никола“, која се наоѓа 1 км јужно од селото, биле откриени темели од постара црква. Во олтарниот дел на црквата е најдена мермерна плоча со старогрчки натпис во 36 реда, од кои подобро се зачувани последните неколку реда. Освен неа, се најдени уште 3 поголеми плочи, а по должината на темелите бронзени монети - скифати. Западно и јужно од новата црква се гледаат монолитни камени плочи од гробни конструкции. Плочата со натпис се чува во Музејската збирка во Ресен, а останатите три се пред влезот на црквата.
Прошќанско Езеро
Опис
Езерото, според една верзија, името го добило според колците (прошќе), а според друга потеклото на името се врзува со легендата во која Црната кралица „проси“ за вода. Вкупната должина на езерото е 2.100 метри, а ширината од 180 до 400 метри. Брегот на езерото е обраснато со четинарска шума. Водата преку слап се прелива во езерото Цигановац.