cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дитмаршен
Флора и фауна
Дел од националниот парк Ваденско Море се наоѓа во Дитмаршен. Тој е најважното станиште во округот. Овде живеат многу мекотели, кои се добредојдена храна за поголемите видови. Особено рибите го користат Ваденското Море како „градинка“, каде можат да ги научат нивните младинци за исхраната во заштитена околина. Иако многу видови на риби постојано се населени во Ваденското Море, користејќи го како зимско станиште или како место за одмор. Во Дитмаршен можат да се сретнат најразлични видови на птици. 200.000 гусковидни патки доаѓаат во август, скоро целосната колонија на патки во Северна Европа.
Три песочни брегови, Тришен, Тертиус и Блауорт се сместени во морето. Тие се едни од малкуте природни станишта на германскиот брег и од огромна важност за морските птици и фоки. По залудните обиди во 1930-тите години да се направат погодни за живот на луѓе, сега се дел од националниот парк, кој е затворен за луѓе. Многу птици кои претпочитаат влажни површини живеат во долината на Ајдер-Трене.
Историја
Во средновековниот период, мочуришните села во Дитмаршен имале особен автономија. Соседните принцови често се обидувале Дитмаршен да го стават под нивна контрола.
Принц-Архиепископот Хартвиг II подготвил борба за Дитмаршен, верски припаѓајќи на Архиепископијата Бремен, но одбивајќи ја секуларната власт на Бремен. Успеал Адолф III да го отфрли неговото барање кон Дитмаршен за возврат на редовни даноци од жителите на областа. Во 1187 и 1188 година, Хартвиг и неговиот сојузник Морис I, гроф на Олденбург, го освоиле Дитмаршен. Слободните селани ветиле дека ќе му плаќаат даноци, подбивајќи му се на Хартвиг, додека не си заминал тој и неговиот војници. Дитмаршаните добиле поддршка од Валдемар, управник на Војводството Шлезвиг и бискуп на Шлезвиг. Хартвиг, должејќи даноци на Адолф III и плата на војниците на Морис I, се нашол во стапица и не можел да си дозволи втора војна.
Во 1192 година, Бремен го избрал Валдемар како негов нов принц-архиепископ. Валдемар го поздравил неговиот избор, надевајќи се дека неговата нова позиција ќе му помогне во неговиот спор со војводата Валдемар од Шлезвиг и неговиот постар брат Канут VI од Данска. Пред да седне во Принц-Архиепископијата Бремен ја добил поддршката во Дитмаршен.
Во век, Дитмаршаните се споиле во селанска република. Неколкупати соседните владетели, заедно со нивните витези и платеници се обиделе да ја потчинат независната минидржава кон феудализмот, меѓутоа, без успех. Во 1319 година, Герхард III бил поразен во Битката кај Верден. Откако Ерик IV, војвода на Саксо-Лауенбург, го нападнал Дитмаршен, Дитмаршаните го обвиниле неговиот зет, Алберт II, гроф на Холштајн-Рендсбург, за соучество, кој тогаш го искористил ова како вовед во неговиот неуспешен обид за напад во 1403 година, умирајќи од здобиените повреди во борбата. Во 1468 година, Дитмаршен се здружил со Слободниот Град Либек за да ги заштитат нивните заеднички интереси за трговија и да растечкиот феудализам во областа. Дитмаршаните започнале трговија со Ливонија и соседните балтички одредишта од век, заснована на Ханзините користи од сојузот со Либек. Обете страни го обновиле нивниот сојуз неколкупати и така тој траел до последниот пораз на Дитмаршен и припојување од страна на Холштајн во 1559 година.
Во 1484 година, Магнус од Саксо-Лауенбург, тогашен вицерегент на Хаделнскиот крај, не успеал да им ја наметне власта на слободните фризиски селани во Вурстенскиот крај, де факто автономна област во естуарот на Везер, која била лабаво врзано со Принц-Архиепископијата Бремен. Ова ја засенило низата феудални обиди да се освои област на слободни селани, алармантен сигнал за Дитмаршаните и слободните селани во другите мочуришта во областа.
Во април 1499 година, грофот Јохан XIV од Олденбург ги нападнал мочуриштата долж Везер и Северното Море, Штадланд и Бутјадинген, обете на Принц-Архиепископијата Бремен, со цел да ги потчини тамошните слободни селани. Потоа, бременскиот принц-архиепископ Јохан Роде се обидел да создаде сојуз за да ги одврати овие и да спречи понатамошни напади, здружувајќи се со градовите Бремен, Хамбург и Штаде, кои ги сметале областите низводно од реките Елба и Везер како нивна територија важни за нивните слободни поморски трговски врски. Роде исто така ги придобил Дитмаршаните за одбранбен сојуз во корист на Вурстен, склучен на 1 мај 1499 година.
На 1 август, сојузниците, сега и Букстехуде, започнале да снабдуваат 1.300 војници и опрема за одбрана на Вурстен и за напад на Хаделн. Веќе на 24 ноември 1498 година, Јохан V и неговиот син Магнус од Саксо-Лауенбург се здружиле со Хајнрих IV Постариот од Брауншвајг и Линебург за да го освојат Вурстен. Хајнрих IV се обврзал да испрати 3.000 војници, кои требало својата плата да си ја добијат преку грабежи на слободните селани на Вурстен, откако претходно успешно би го освоиле.
Потоа, Роде покренал освета против Јохан V од Саксо-Лауенбург на 9 септември 1499. Сојузничките сили, Дитмаршаните го нападнале преминот на Елба, лесно го освоиле Хаделнскиот крај, поразувајќи го Магнус и дури исфрлајќи го од Хаделн.
Додека градовите сакале мирна завршница без силно влијание на било кого, Дитмаршаните биле повеќе за автономија на слободните селани. Хамбург и Дитмаршаните се разделиле. На 16 септември витез најмен од Хамбург го убил Корт фон дер Лит, член на бременскиот министеријал, предизвикувајќи го Отерндорфската побуна. Хамбуршките витези тогаш ги нападнале Дитмаршаните и убиле 76 лица во нивниот воен камп близу Отерндорф. Така, Дитмаршен го откажал сојузот со Роде, Бремен и Хамбург и Дитмаршаните се вратиле дома. Хамбург сакал да ја поврати власта во Хаделн, кој го поседувал од 1407 до 1481 година, кога Саксо-Лауенбург го заложил Хаделн на Хамбург како покритие за кредит. Поѕоа, врската помеѓу Дитмаршен и Хамбург тогаш станала ледена, Дитмаршаните ги зазеле потопените бродови на Хамбург и нивниот товар, кои се наоѓале на или близу брегот на Дитмаршен, според традиционалниот обичај за заземање, кој порано го имале двете страни. Страните се помиреле во 1512 година.
До 20 ноември 1499 година, Магнус ја најмил т.н. „Голема“ или „Црна гарда“ на 6.000 безмислосни и насилно Холанѓани и Источни Фризи, предводени од Томас Сленц. Црната гарда ја нападнале Принц-Архиепископијата Бремен, поминувајќи низ неа и уништувајќи област во Верден и Кнежевството Линебург-Целе, оставајќи зад себе пустош и ограбени манастири.
Потоа, Роде го преобразил Хајнрих IV Помладиот во негов столб, кој со своите сили се впуштил во потера на црната гарда. Бидејќи Магнус не им платил на витезите од гардата, тие станале понасилни кон месното население. Во средината на јануари 1500 година, кралот Јохан од Данска ја најмил гардата и ја гарантирал нивната безбедност преку Винзен на Луе и Хопте, преминот на Елба со фериботот Цоленшипкер до хамбуршко-либечкиот кондоминиум Бергедорф и Фирланде.
Оттука, црната гарда се упатила северозападно повторно преку Холштајн со цел да се приклучи на силите на кралот Јохан во Холштајн и на Калмарскиот сојуз. Потоа, овие сили се обиделе да го освојат Дитмаршен со цел да ги потчинат слободните Дитмаршани. Дитмаршаните се обврзале на завет да го предадат манастирот во чест на тогашниот национален светец Богородица, ако успеат да ја совладаат инвазијата. На 17 февруари 1500 година, во Битката кај Хемингштет, помногубројните Дитмаршаните, предводени од Вулф Изебранд, ги поразиле силите и така го уништиле сонот на кралот Јохан за потчинување на Дитмаршаните.
Во 1513 година, Дитмаршаните основале францискански манастир во Лунден исполнувајќи го нивниот завет, меѓутоа, хамбуршката катедралска комора во чија верска надлежност се наоѓал манастирот, барала таа да поставува свои пребендари. По години спорови, Советот на 48., избрано управно тело на селската република Дитмаршен, одлучило да основа галиникански вид на независна католичка црква во Дитмаршен во август 1523 година, отфрлувајќи ја хамбуршката надлежност на цел Дитмаршен. Комората не можела да ја поврати надлежноста, вклучувајќи го и својот удел во верските такси во Дитмаршен. По насилното отфрлање на првите проповедања на поддржувачите на реформацијата, убивајќи го Хајнрих Цутфен во декември 1524 година, сепак лутеранството започнале да навлегува во Дитмаршен. Во 1533 година, Советот на 48. ја прогласил Дитмаршанската католичка црква во лутеранска државна црква.
Во 1559 година се случила последната освета помеѓу данскиот крал и Дитмаршаните кога слободните селани биле приморани да се откажат од нивната политичка и верска автономија; биле освоени од грофот Јохан Ранцау од Штајнбург, еден од најдобрите стратези во тоа време. Оттогаш, грбот на Дитмаршен прикажува борец на коњ, претставувајќи го витезот од Ранцау. Овој витез подоцна бил претставуван како Свети Георги, тогаш сметан за патрон на Дитмаршен.
Освојувачите — кралот Фредерик II, војводата Адолф и војводата Јохан II Постариот — го поделиле Дитмаршен на два дела, југот станал дел од Холштајн во личен сојуз со Данска додека северот станал посед на другиот војвода на Холштајн. Од 1773 година, цел Холштајн бил обединет со личен сојуз со Данска и така останал до 1864 година, кога по Втората шлезвишка војна, Војводствата Холштајн и Шлезвиг станале окупирана територија на Германскиот Сојуз. Две години подоцна, по Австриско-пруската војна, Дитмаршен станал дел од Кралството Прусија, кое ги припоило Холштајн и Шлезвиг и ги споило во подоцнежната Покраина Шлезвиг-Холштајн.
Средниот век во Дитмаршен почнал да завршува во век, кога Килскиот Канал бил завршен, мочуриштата започнале да се сушат и започнале да се спроведуваат земјоделски реформи. Во рамките на сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, областа останала поделена на окрузите Северен Дитмаршен (Norderdithmarschen) и Јужен Дитмаршен (Süderdithmarschen) пред да бидат обединети во 1970 година како округ Дитмаршен.
Традиции
Луѓето во Дитмаршен прикажале голема гордост во нивната историја. Во неодамнешните децении многу традиции биле обновени и биле создадени нови настани во традиционален дух.
Јазик
Денес, литературниот германски јазик е преовладувачки јазик, но долногерманскиот јазик во неговата холштајнска верзија сè уште се сретнува во разговорниот јазик. До 1960-тите години, долногерманскиот јазик бил главен јазик во секојдневната комуникација. Повеќето Дитмаршани родени пред 1960 година сè уште го сметаат долногерманскиот јазик за нивен мајчин јазик. Тој е повеќе застапен во селските средини, отколку во градските и главно е говорен од повозрасните жители.
Најпознат писател на долногермански јазик бил Клаус Грот од Хајде. Денес, веројатно најпознат долногермански говорник во Германија е Вилхелм Вибен, поранешен водител на омиленото германско телевизиско издание „Тагесшау“ (Tagesschau), кој сега создава долногермански аудиокниги. Само две епизоди на омиленото криминалистичко телевизиско издание „Место на злосторството“ (Tatort) имале германски превод. Една од овие епизоди се случувале во Дитмаршен: се сметало дека долногерманскиот јазик во дијалозите бил претежок за општата германска јавност да го разбере!
Архитектура
Во пејзажот на Дитмаршен долго преовладувале црквите. Дворците и велепоседничките домови никогаш не биле изградени во селската република. Неколкуте замоци кои биле изградени имале мали улоги. Наспроти тоа, црквите биле симболи не само на верска основа, туку и на световна сила. Средновековната република била организирана во парохии („Kirchspiele“) поделени врз основа на црквите. Црквата во Дитмаршен не била само верска градба; била исто така главно место за политичките собири. Администрацијата на верските и политичките работи била вршена од истите луѓе во истото место, па така имало мала потреба за да се подигнат претставителни секуларни градби. Политичкиот и верскиот живот во Дитмаршен останал неподелен до припојувањето на Шлезвиг-Холштајн во Прусија во 1867 година.
Во рамните мочуришта на Дитмаршен, црковните кули често можеле да се видат на растојание од 10 километри. Црквите вообичаено биле градени на највисоките точки во селата. Селските улици воделе кон средишната црква, давајќи им на селата поинаков средновековен карактер. Веројатно постарите куќи биле срушени за да се направи место за овие цркви.
Најважната црква во Дитмаршен била црквата Св. Јован во Мелдорф, која поради нејзината големина била наречена и Мелдорфска катедрала. Помеѓу и  век била единствена црква во Дитмаршен и една од неколкуте северно од реката Елба. Во средниот век, црквата била место на претставниците на административните парохии на Дитмаршен. Местото околу оваа црква била најважното собирно место во Дитмаршен, а самиот Мелдорф бил единствената населба која се развива во урбана населба. Дури и откако политичкиот центар се преселил во Хајде, црквата Св. Јован во Мелдорф останала најважната верска градба во Дитмаршен. Реформацијата во Дитмаршен започнала тука во 1524 година, кога Дитмаршен преминал на лутеранство.
Денешната црква била изградена во век. Додека надворешната главно била повторно изградена во век, внатрешноста сè уште содржи делови од готската архитектура од периодот 1250-1300. Сликите се меѓу најизвонредните во Шлезвиг-Холштајн, давајќи поглед на поранешното богатство на селската република.
Црквата Св. Јирген во Хајде започнале да се гради како капела во век. Поради конфликтите во Дитмаршен, Мелдорф ја загубил својата улога како средишно собирно место. Луѓето од северниот дел на Дитмаршен започнале да се сретнуваат во 1447 година „на Хајде“ (auf der Heide); подоцна, Советот на 48. претставници на најважните семејства и средишно одлучувачко тело на Дитмаршен се сретнувал во Св. Јирген. Сржта на долгата, еднокорабна црква е сè уште градбата од век. Нејзиниот надворешен изглед е преовладуван од ренесансната кула додадена во 1724 година.
Црквата Св. Вартоломеј во Веселбурен била исто така изградена во 1737/1738 од Јохан Георг Шот. Подигнал барокна градба од остатоците на постари цркви откако Веселбурен бил опожарен во 1736 година. Нејзината кромидеста купола е многу необична за Северна Германија. Исто така познати се црквата во Телингштет од век и црквите во Хеме и Бизум.
Образование
Во 2004 година, 17.900 студенти учеле во сите училишта во Дитмаршен. Во округот постојат шест гимназии, три стручни гимназии, две стручни училишта и 44 основни училишта.
Економија
Економијата во Дитмаршен главно се состои од туризам, земјоделство и енергија. Туризмот е сконцентриран во северниот дел на округот, во Бизум и на југ, во Фридрихског. Повеќето туристи доаѓаат како семејства за да уживаат на плажите на Северното Море. Значаен број на туристи исто така доаѓаат за велосипедски тури. Скоро сите од околу два милиони туристи секоја година доаѓаат од Германија.
Стапката на невработеност била 11,6% во септември 2004 година. Откако бил воведен концептот „Харц“ и прифатени нови статистички методи, стапката на невработеност се искачила на 17,4% во јануари 2005 година. Стапката на невработеност досега била над просекот на Шлезвиг-Холштајн (12,7%) и остатокот на Германија. Најважни работодавци во округот се Бајер во Брунсбител (1.000 вработени), Шпаркасе Западен Холштајн (600), рафинеријата на Ројал Дач Шел во Хемингштет (570), хемиската фабрика Зазол во Брунсбител (570), издавачкото претпријатие Еверс во Мелдорф (560) и производственото претпријатие Бајшлаг во Хајде. Германската војска има училиште за офицери во Хајде.
Во изминативе години, голем број на луѓе од Дитмаршен работат во Хамбург. Во 2002 година, 9.200 лица патувале на работа надвор од округот, вклучувајќи 1.700 кои оделе до Хамбург.
Енергија
Приватните ветропаркови започнале во Дитмаршен. Првиот ветерен парк во Германија бил отворен во 1987 година во Кајзер-Вилхелм-Ког, пробна ветерна турбина стоела на местото од 1983 до 1987 година. До 2008 година, највисоката ветерна турбина во светот била пробната турбина близу Емден.
Нафтното поле на отворено море Мителплате близу брегот произведува 2 милиони тони нафта, околу 54% од германското производство. Рафинеријата во Хемингштет обработува околу 4 милиони тони нафта секоја година, делумно од Мителплате и делумно од нафта доставена преку пристаништето во Брунсбител. Уште едно нафтено поле помеѓу Хајде и Хемингштет било активно до 1991 година. Атомската централа во Брунсбител е една од најстарите во Германија, која произведувала евтина електрична енергија за важната алуминиумска индустрија во Шлезвиг-Холштајн. Била затворена во 2007 година.
Туризам
Главни туристички одредишта во Дитмаршен се Северното Море и Националниот парк Ваденско Море. Округот поседува околу 10 километри зелени плажи; Бизум исто така поседува вештачки песочни плажи. Во 2003 година, 205.382 туристи направиле 1.173.205 ноќевања во Дитмаршен, главно во Бизум (756.630 ноќевања), пред Фридрихског (75.654) и Бизумер Дајхаузен (33.811). Туризмот малку опаднал во наредните години, но не толку како на балтичкиот брег на Шлезвиг-Холштајн.
Во округот се развила жестока дискусија за плаќањето влезници за плажите. Бизум (околу 1.000.000 посети секоја година) и Фридрихског (300.000) вовела такса, додека повеќето помали села не.
Туризмот во Дитмаршен се обидува да воведе разновидни знаменитости. Фитнесот и здравјето имаат растечка улога во германскиот живот, па така патеки за велосипеди и скејт-паркови биле изградени. Во источниот дел на Дитмаршен се промовира еколошкото патување со кану или кајак долж Ајдер.
Градови и општини
Градовите и општините во Дитмаршен се развиле од старите парохии кои биле независни административни единици во средновековната селска република. Овие парохии постоеле како првични административни единици до век. Само Мелдорф успеал да се развие во урбана заедница во текот на средниот век.
Во поново време, Хајде станал соперник на Мелдорф. Веселбурен и Верден имале некаква важност како средишни села во богатиот северен дел.
Откако Шлезвиг-Холштајн била припоена од Прусија во 1867 година, некои села станале градови и со тоа административни ги напуштиле нивните стари парохии: Мелдорф во 1869 година, Хајде во 1878 година, Марне во 1891 година и Веселбурен во 1899 година. Старото сел Брунсбител и новосоздаденото Брунсбителког се соединиле во 1970 година за да го создадат градот Брунсбител.
Парохиите биле распуштените и поединечните села станале независно во текот на нацистичкиот период. За поефикасна администрација, општините се обединувале во општински заедници, кои поради некои историски причини биле именувани Амт Црковни Општини (Amt Kirchspielslandgemeinden).
Најнаселен град е Хајде. Бизум има специјална улога на туристичко одморалиште. Иако член на општинска заедница, со неговото население лете станува најголем во округот.
Збратимување
Моментално, Дитмаршен е збратимен со Рестормел, дел од британскиот округ Корнвал.
NGC 6028
NGC 6028 — леќеста галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6028 се споменува и како NGC 6046, UGC 10135, MCG 3-41-43, 1ZW 133, CGCG 108-63, PRC C-49, Hoag type.
Откривање
Објектот е откриен на 4 мај 1886 година од страна на Гијом Бигурдан, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6028 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 6028 има привидни димензии од 1,3' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 1 м 29,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 21' 34"". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Милош Цветковиќ
Милош Цветковиќ (роден на 6 јануари 1990 година) е српски фудбалер кој игра на позицијта на десен бек. Моментално настапува во екипата на Младост од Лучани.
Земун
Милош Цветковиќ е роден во Белград. На тимот на ФК Земун му се приклучил во 2005 година. Таму ја изградил својата младинска кариера, а подоцна започнал да игра професионален фудбал за сениорскиот тим. Претходно бил член на младинските категории екипата на Црвена ѕвезда од Белград. Цветковиќ својот прв натпревар за сениорската екипа на Земун ја имал на 10 ноември 2007 година, на 17-годишна возраст, заменувајќи го Бошко Чворков во второто полувреме од натпреварот против екипата на РФК Нови Сад. Тој одиграл уште еден натпревар, против тимот на ОФК Младеновац до крајот на сезоната 2007–08. Откако клубот испаднал од српската прва лига, Цветковиќ одиграл дополнителни 24 натпревари во сезоната 2008-09 но во српската лига на Белград, придонесувајќи за враќање на клубот во повисок ранг на натпреварување. Помеѓу 2009 и 2011 година има одиграно 45 натпревари во Првата лига за клубот на Земун.
Рад / Палиќ
Милош му се приклучил на тимот на ФК Рад во летото 2011 година, но, набргу потоа бил позајмен на тимот на Палиќ, каде што ја поминал првата половина од сезоната 2011-12. За екипата на Палиќ одиграл 10 натпревари во српската лига на Војводина со просечен рејтинг на оценки од 7,05.
Хајдук Кула
На почетокот на 2012 година Цветковиќ се преселил во тимот на Хајдук од Кула. Тој пристигнал во клубот како резерва за фудбалерот Бранко Пауљевиќ. Настапувал на позицијта на лев бек до крајот на сезоната 2011–12 во српската Суперлига. По својата прва сезона во Суперлигата, Цветковиќ ја започнал новата сезона како резервен играч, но подоцна станал прв избор и тоа на десната бековска позиција. На 20 октомври 2012 година, постигнал гол на натпреварот против екипата на Војводина. Во текот на сезоната играл и како лев бек и како дефанзивен играч за врска. Цветковиќ го напуштил клубот како слободен играч, откако истиот се распаднал и прекинал да постои.
Напредак Крушевац
Во летото 2013 година, Цветковиќ потпишал тригодишен договор со екипата на Напредок од Крушевац. Тој одиграл 27 лигашки натпревари и 2 натпревари во купот во сезоната 2013-2014. Во првата половина од сезоната 2014-15, со клубот на Напредок од Крушевац имал одиграно 10 натпревари во лигашкиот дел и еден натпревар во делот на купот.
Црвена ѕвезда Белград
По повредата на Марко Петковиќ, Милош Цветковиќ се приклучил на екипата на Црвена ѕвезда од Белград и тоа по препорака на Ненад Лалатовиќ. Тој во декември 2014 година потпишал двегодишен договор со клубот. До крајот на сезоната одиграл 14 натпревари и постигнал 1 гол, и тоа против тимот на Нови Пазар. Откако тренерот Миодраг Божовиќ го заменил тренерот Лалатовиќ, Цветковиќ и понатаму останал во првиот тим на почетокот на сезоната 2015-16, но подоцна постепено се преселувал на клупата за резервни играчи и остатокот од сезоната во најголем дел бил на таа позиција. Подоцна заработил повреда и бил оддалечен од тимот. Тренерот Божовиќ во новата сезона започнал да го користи Цветковиќ како прв избор на десната бековска позиција. И покрај тешкиот пораз од екипата Лудогорец од Разград, во вториот натпревар од третото квалификациско коло на УЕФА Лигата на шампиони 2016-2017, Цветковиќ бил еден од најдобрите поединци на тој натпревар. Тој имал асистенција на неговиот прв одигран натпревар во сезоната 2016-17 во српската Суперлига, против клубот на Вождовац. По истекот на договорот, Цветковиќ го напуштил клубот.
Враќање во Напредак Крушевац
Во февруари 2017 година, Цветковиќ се вратил во екипата на Напредок Крушевац.
Левски Софија
На 16 јуни 2017 година, Милош Цветковиќ потпишал со бугарскиот клуб Левски од Софија за период од 2+1 година.
Тода (јазик)
Тода (தோதா) е дравидски јазик познат по големиот број на струјни и трепетни согласки. Ова е матичен јазик на народот Тода (~ 1.000 жит.) што живее во Нилгирските Ридови во јужна Индија.
Самогласки
Јазикот има шеснаесет самогласки, што е необично многу за дравидски јазик. Постојат осум вида на самогласки, секоја во долга и кратка варијанта. Разликата во самиот глас помеѓу кратките и долгите е мошне мала, освен кај, што се јавува како кога е кратка, а како  кога е долга.
Согласки
Јазикот тода има необичен број на струјни и трепетни согласки. Има дури седум места на творба - највеќе од сите дравидски јазици. Безвучните странични согласки се вистински струјни гласови, а не безвучни приближни согласки. Крајно необична е свиената странична согласка.
Безвучните струјни согласки алофонски се озвучуваат меѓусамогласно. (Постојат и неменливо звучни струјни согласки, но тие се маргинални) Носните гласови и алофонски се обезвучуваат или делумно обезвучуваат во крајна положба или кога стојат до безвучни согласки.
Науката во 1752 година
1752 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Esprit
Esprit Holdings Limited е  јавно поседуван производител на  облека, обувки,  додатоци, накит и куќни производи под етикетата ЕСПРИТ (ESPRIT). Седиштето на компанијата е во Коулун,Хонгконг и Ратинген (во близина на Диселдорф), Германија.Во деловната 2007-2008  година,  Esprit Holdings Limited во целиот свет генерираше  продажба од околу 3.25 милијарди евра (почнувајќи од 30.06.2008). Esprit управува со повеќе од 770  продавници низ целиот свет и ги  дистрибуира производите на повеќе од 15.150  големопродажни  локации во целиот свет. Esprit има повеќе од 1,1 милион квадратни метри простор  за  малопродажба  во  40  земји. Името на брендот ЕСПРИТ (ESPRIT) е лиценцирана од други производители. Покрај тоа групата е сопственик на козметичкиот  бренд  Црвената Земја (Red Earth).
Адмиралскиот брод на продавници на Есприт заедно со модните линии на Есприт и лиценцираните производи функционираат под едно раководство.Есприт има архитектонски оддел кој е одговорен за дизајнот на своите продавници низ целиот свет.
Историја
Првaта заедничка модна линија основана од Сузи и Даг Томпкинс беше продавана од VW  автобус   и нивното седиште беше станот на Томпкинс во Сан Франциско. Сузи ја презеде креативната, а Даг Томпкинс финансиската улога во бизнисот.
Во 1978 година,Џон Касада го создал логото на Есприт.
Во 1980-та беше поткрената   "Кампањата Вистински луѓе ", која беше снимена од  фотографот Оливие Tоскани. Есприт беше во можност да вработува архитекти и дизајнери за нејзините проекти, почнувајќи со италијанецот Еторе Сотсас,кој го развил првото европско седиште на Есприт во Диселдорф.Тој го оформил севкупниот концепт  на  продавниците во стилот на модното движењето во Мемфис,како и на јазикот на брендот.
Дополнително беа вклучени архитектите и дизајнерите Алдо Цибик, Антонио Китерио,Норман Фостер и Шигери Ушида (Shigeru Uchida), кои ги дизајнирале водечките продавници во разни земји,од архитектурата до внатрешниот ентериер. Денес брендот ги надгледува новите случувања во областа на дизајнот и архитектурата.На пример,академијата ЕСПРИТ даде иницијатива за промовирање на талентирани креативни млади дизајнери,одржа натпревар во областа на архитектурата за дизајнирање на нов глобален изглед на сите ЕСПРИТ продавници.
Мајкл Јинг, се повлече од функцијата извршен директор во 2002 година, поднесе оставка и како претседател во 2006 година.
Линии на производи
ЕСПРИТ ги подели своите производи во организациски оддели кои дејствуваат како независни деловни единици.
Во 1998 година,беше основан ланец за млади EDC од ЕСПРИТ.Ланецот за девојки од 14 до 24 години истакнува 12 основни модни линии во годината. Врз основа на успехот и растот на edc од ЕСПРИТ, edc за мажи беше основана во 2002 година. Edc портофолието беше докомплетирано со сопствени обувки, додатоци и долна облека, како и edc лиценцирани производи.
Од 2007 година, Edc од ЕСПРИТ е независна марка со свој тим.
Од 1990 година, ЕСПРИТ започна проширување на низа лиценци.Повеќе од 30 носители на лиценците, вклучувајќи ги и Coty/Lancaster (парфеми) и Falke (чорапи и хулахопки). Под името “ЕСПРИТ часовници + накит ”, холдингот Егана лтд. произведува часовници и накит. Постојат планови за понатамошно проширување на лиценцирани бизниси низ целиот свет.
ЕСПРИТ е фокусиран на два сектори:ЕСПРИТ во домот со избор на мебел, теписи, тапети, осветлување, додатоци за домот,текстилни производи за во домот и ексклузивни бањи  и детскиот свет кој вклучува од трудничка облека,играчки и детски колички до мебел за во забавиште.
Компанијата
Во деловната 2007-2008 година, Esprit Holdings Limited, објави светска продажба за 3.25 милијарди евра. Со акциите на Esprit Holdings Limited се тргувало на берзата во Хонгконг и се вклучени во Ханг Сенг индексот, MCSI индексот во Хонгконг, како и во FTSE сите светски индекси за Хонгконг, S&P/ HKEx LargeCap индексот и С&П Азија 50 индекс.
Групата управува со повеќе од 835 продавници за малопродажба низ целиот свет и ги дистрибуира своите производи во повеќе од 15.150 големопродажни локации низ светот. Компанијата има повеќе од 1,1 милиони квадратни метри продажен простор во повеќе од 40 земји. Нејзините акции се составен дел од следните пазарни индекси :
Важни настани
Шеесеттите години
Седумдесеттите години
Деведесеттите години
Од 2000-тата до денес
Цицерон
Марко Тулиј Цицерон или Кикерон (Marcus Tullius Cicero, 3 јануари 106 п.н.е. – 7 декември 43 п.н.е.) — римски оратор, државник и филозоф. Важи за најголемиот говорник на сите времиња.
Животопис
Цицерон се родил во Арпинум, а бил убиен во Формија, додека се криел од своите политички непријатели. Тејлор напишал (како што е цитирано во „Освртти“) „Не е претерано да се каже дека најбрилијантната ера на Римскиот јавен живот беше отворена од Цицерон и затворена со неговата смрт — тој стоеше зад својот живот (потекло) и ја следеше својата судбина до гроб.“
Според Плутарх, Цицерон бил многу добар студент, а неговата ученост се расчула низ цел Рим. Тој особено ја сакал поезијата, иако не заостанувал и во другите дисциплини. Во 89 п.н.е-88 п.н.е, Цицерон служел кај Гнеј Помпеј Страбон и Луциј Корнелиј Сула во граѓанската војна, иако немал никаква желба за војување. Тој, исто така, сакал сè што е грчко, и во неговата последна желба напишал дека сака да биде погребан во Грција. Тој ги сакал старите филозофи од времето на Платон и ги сметал нивните идеи како провокации за мислење.
По својата природа, Цицерон бил многу срамежлив и кога излегувал на трибината за да држи говори, тој трепрел повеќе отколку кога заповедал со легиите во воените походи. И тој самиот зборува за својот страв, пишувајќи: „На почетокот на говорот пребледувам и почнувам да се тресам со целото тело.“ Сепак, неговата срамежливост не била поврзана со скромноста, т.е. во Рим никој не бил толку нескромен како Цицерон.
Цицерон служел како квестор во западна Сицилија во 75 п.н.е.. Тој напишал дека на Сицилија го видел надгробниот споменик на Архимед од Сиракуза, на кој бил изгравиран Архимедовото омилено откритие во геометрија: соодносот на волумените на впишана топка во најмал можен цилиндар е 2:3. Во тоа време го изградил и своето прво успешно обвинение во случајот против Гај Верес, поранешен гувернер на Сицилија. Сепак, и покрај неговите големи успеси како адвокат, Цицерон страдал поради недостаток на претставителни предци. Тој не бил ниту нобел-благородник ниту патрициј-слободен граѓанин и неговото семејство не била сметана за многу важна. Тој, исто така, бил попречуван и од фактот што последниот конзул кој бил избран, а не поседувал конзулски предци (т.е. последниот „Нов човек“, или Novus Homo) бил политички радикалниот и воинствен Мариј.
Цицерон бил венчан со Теренција, но потоа ја раскинал свршувачката, зашто таа не го сакала. Цицерон имал син кој, според Сенека, „од таткото не наследил никакви други дарови, освен господскиот начин на живеење, а пиењето уште повеќе му ја уништила неговата природна слаба памет.“
Говори
Се знае дека постојат 88 говори, но од нив се зачувани само 58.
Писма
Постојат повеќе од 800 писма на Цицерон за други личности, како и над 100 писма од други лица за него.
Значење и влијание
Според италијанскиот поет Џакомо Леопарди, Цицерон е првак во профинетоста на латинската проза и најзначаен писател во латинската книжевност.
Белешки
Everitt стр. 215
Опидум
Опидиум (латински oppidum) е назив кој значи главна утврдена населба во било која административна област на Стариот Рим. Зборот потекнува од раниот латински облик ob-pedum, "опкружен простор" кој пак веројатно доаѓа од праиндоевропскиот збор *pedóm- или "окупиран простор". Јулиј Цезар како опидиуми ги опишал големите населби од железното време на кои наидувал во Галија, а денеска терминот се употребува за да ги опише големите пре - Римски градови кои постоеле низ цела Западна и Централна Европа. Многу опидиуми израснале од ридските тврдини, и како непишано правило сите тие имале значајна одбранбена функција.
Сатеска
Сатеска — река која тече во југозападниот дел на Македонија. Извира во планинскиот дел на областа Дебрца во пазувите на Плакенска Планина и Илинска Планина. Течејќи низ котлината Дебрца собира вода од повеќе притоки, за потоа пробивајќи се низ Ботунската Клисура да навлезе во Струшкото Поле, каде тече сè до нејзиното влевање во Црн Дрим односно Охридското Езеро.
Реката е долга 31,2 километри и зафаќа сливно подрачје од, во кое се влеваат реките Бигорштица, Мала Река, Песочанска, Котунска, Ботунска и Грашишка.
Потекло на името
Името на реката потекнува од зборот  затеска  што означува теснина помеѓу две страни, два рида, каков што впрочем е најголемиот дел од нејзината долина особено во горното и средното течение низ клисурите во Дебрца. Етимолошки, ова е единствено име на река во Македонија. Во Македонија, постои топоним Раечка Сатеска, кој се однесува на теснина по течението на реката Раец.
Течение
Реката Сатеска е најголема река во сливното подрачје на Охридското Езеро. Изворниот дел на реката се наоѓа во планинскиот регион, додека средниот и долниот тек на реката се наоѓаат во низински дел.
Се смета дека во минатото (до век) се влевала директно во Охридското Езеро, за потоа поради човекови активности да го смени своето природно корито кај селото Волино и да се влева во реката Црн Дрим. Во 1961 година коритото на Сатеска е свртено и истата е пренасочена кон Охридското Езеро.
Проток
Протокот на реката се менува значително и зависи од климатски услови, при што има две горни граници: напролет (март-април) како последица на топењето на снеговите и ноември (поинтензивни врнежи на дожд и снег). Годишниот проток на реката е околу 129 милиони кубни метри.
Воден потенцијал
Кај селото Песочани на реката Сатеска е изградена брана со мала хидроелектрична централа. Во најголем дел водата од реката се користи за наводнување на земјоделското земјиште на повеќе села во источниот крај на Охридско-струшката котлина.
Загадување
Поради нерешените комунални проблеми на селата низ кои поминува самата река, квалитетот на водата во реката значително се менува по нејзиното одминување на селата. Водите на реката се од I или II класа. .
Науката во 1751 година
1751 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Хидроенергија
Хидроенергија — енергија која потекнува од силата на водата (hydro), па од тука и нејзиното име. Претставува конвенционален обновлив извор на енергија, кој со векови се користи за добивање механичка, а веќе подолго од сто години и електрична енергија.
Историја
Во старите воденици за мелење брашно, енергијата на водата која се движи се пренесувала на воденичко тркало, кое се превртувало и преку осовина пренесувало движење на мелнички камен, кој ги дробел зрната за да се добие брашно. Сличен директен механички пренос е користен за пилани и разни други потреби.
Предноста на директните методи била едноставност, сигурност и практично "слободна" енергија со многу малку забележливо влијание врз околината.
После откритието на електричен генератор во 19 век, почнале да се градат сè повеќе хидроелектрани, каде механичка енергија на водата се претвора во електрична и во генератор. Една од првите која произведувала наизменична струја, со голем придонес и учество на Никола Тесла, изградена на Нијагарските Водопади, САД и Канада.
Предноста на овој е да се енергија преку жица да може да се пренесува на голема оддалеченост. Порано скоро секоја фабрика морала да биде на крајбрежје на некоја река за директно да се произведува и искористува хидроенергија, особено пред откривањето на првата парна машина. Парните машини меѓутоа не биле погодни за мала потрошувачка, па дури по појавата на евтин електрицитет од хидроелектрана бил совладан тој проблем.
Особености
Денес во светот се користи 18% технички искористлив, односно 28% економски искористлив потенцијал. Најголем дел на неискористен резерви се наоѓа во земјите во развој.
Развојни можности
Хидроенергијата пружа големи можности за понатамошен развој. Иако поголемите реки се воглавно искористени, помалите реки и потоци пружуваа можности за понатамошна изградба, поготово хидроелектрана со проточен вид или со мали брани.
Кога се зборува за хидроенергија тогаш тука првенствено се подразбира енергија на водотеците ( енергија на река). Ледник енергија и енергија на морски струи се во овој момент неисплатливи и технички со големи барања за користење, тие не се користат или нивното користење е во експериментна фаза (енергија на морски струи). Енергија на плимите и осеките со своето постоење должи на гравитацијата, на незјиното дејство. Бран енергија е енергија на ветарот, тие некогаш се наведува одвоено од хидроенергијата.
Енергијата на ветрот, енергијата на плимата и осеката и енергија на морската струја воопшто се класифицираат во енергија на морето.
Република Конго
Конго (Congo; Kongo; Kongó) или официјално Република Конго (République du Congo; Repubilika ya Kongo; Republiki ya Kongó) или уште позната како Конго-Бразавил или Мало Конго е држава во Централна Африка. Државата се граничи со Габон на запад, со Камерун на северозапад, со Централноафриканската Република на север, со Демократска Република Конго на запад и југ и со Ангола или поточно со ексклавата Кабинда на југозапад. На југозапад државата излегува на Атлантскиот Океан. Главен и најголем град е Бразавил, додека службен јазик е францускиот.
Порано државата била француска колонија. По независноста, регионот Средно Конго во 1960 година станал Република Конго. Прво државата била со комунистички систем и била позната како Народна Република Конго, но во 1991 година се променила во повеќепартиски систем. Вкупната површина на Република Конго изнесува 342.000 км2 каде живеат 3.686.000 жители.
Историја
Во периодот од 15 век до 16 век, на територијата на денешен Конго постоеле две земји: Теке и Лоанго.
Француска колонијална ера
Во 1880 година, овие земји биле заземени од страна на француските колонијални сили. Така местото било наречено Француско Конго до 1910 година, кога станал дел од Француска Екваторска Африка под името Середен Конго. Бразавил бил избран за главен град. Економскиот развој во текот на првите 50 години од колонијално владеење на Конго, главно бил во центарот на искористување на природните ресурси.
Независност
Во 1958 година била објавена автономија на Конго, а на 15 јули 1968 година била прогласена независноста на земјата. Во текот на јануари 1970 година, по десетгодишни преврати, на власт дошол Националниот револуционерен совет по кое земјата била објавена за народна република. Во текот на 1990 година бил изгласен нов устав на земјата и воведен повеќепартиски систем. Во 1992 година на власт дошле опозициските партии, по кое била објавена Република Конго за официјално име на земјата. Денеска, земјата е член на ООН и ОАЕ (Организација за африканско единство).
Географија и клима
Република Конго се наоѓа во Централна Африка во близина на екваторот. На југ и на исток од државата се наоѓа Демократска Република Конго, на запад е Габон, на север е Централноафриканската Република и Камерун и на југозапад е Кабинда, односно Ангола. На југ, исто така, државата излага на Атлантскиот Океан. Главен град на државата е Бразавил, кој се наоѓа во јужниот дел од земјата на реката Конго. Градот се наоѓа веднаш до главниот град на ДР Конго Киншаса, односно двата града ги дели реката Конго.
Југозападниот дел од земјата е рамница со голем број на речни корита, додека внатрешноста е плато. Шумите во Конго е во зголемена сеча и трговија.
Климата во Конго е екваторска со просечна дневна температура од 24 степени. Вкупната површина на Република Конго е 342.000 км2 каде живеат околу 3.686.000 жители.
Политички систем
Политичкиот систем на Конго е во рамките на претседаелска република. Претседателот на Република Конго е шеф на државата и шеф на владата, како и на повеќепартискиот систем. Извршната власт е во рацете на владата на Република Конго. Законодавната власт е во рацете на владата и на дводомниот парламент на Република Конго. Пред граѓанската војна во 1997 година, систем на управување на Конго беше сличен со тој од Франција. По земањето на власта од страна на Денис Сасу Нгуесо се донел нов устав и се усвоиле сегашните политички структури.
Административна поделба
Република Конго е поделена на 12 департмани кои пак се поделени на 7 општини, а општините на 86 окрузи.
Департманите на Република Конго (со нивните административни центри) се:
Стопанство
Економијата на Република Конго е мешавина од земјоделство и производство. Индустрискиот сектор се заснова на производство на петролеум и услуги. Владата на Република Конго има проблеми со буџетот и голем број на административни работници. Во 2008 година 65% од БНП и 92% од извозот бил во нафтениот сектор.
Население, јазик и религија
Населението на Република Конго е сконцентрирано во југозападниот дел од земјата, додека северните делови не се населени. Сепак, Конго е една од најурбанизираните држави во Африка, каде 70% од населението живее во урбани средини како во градовите Бразавил или Поинт Ноар. Поради урбаното население, руралните средини се зависни од актовностите на владата за нивно подобрување.
Населението во етничка и лингвистичка смисла е разновидно. Според Етнолог во државата се зборуваат околу 62 јазици но овие јазици можат да бидат групирани во три големи категории. Најголема етничка заедница е народот Конго и скоро сочинуваат половина од населението. Втопра најголема заедница се народот Батаке кои сочинуваат 17% и живеат северно од Бразавил и понатака следуваат Буланги со 12%
Пред војната во 1997 година околу 9.000 странци живееле во Конго, но денес има мал број останато. Пигмејците сочинуваат околу 5 до 10 % од населението.
Религиски, населението е измешано од христијани и анимисти и се околу 50%. од вкупното население
Култура
Писменоста во Република Конго е на висок степен, особено кај машкото население. Јавното образование е теоретски бесплатно и задолжително за деца под 16 години, но во пракса трошоци постојат. Покрај основното образование, во државата постојат и високообразовни институции.
Долен Богдан
Долен Богдан — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Рошник.
Јон Арне Рисе
Јон Арне Семундсет Рисе (роден на 24 септември, 1980 година во Молде, Норвешка) — норвешки фудбалер кој игра на позицијата лев бек. Во моментов тој игра за англискиот Фулам и норвешката репрезентација, каде што со 109 настапи тој е рекордер по бројот на изиграни натпревари.
Рисе ја започнал својата професионална кариера во Алесунд, откаде потоа преминал во редовите на Монако. Во 2001 година се преселил во Премиер лигата, потпишувајќи за Ливерпул, за кој играл седум години и станал европски клупски првак, а во 2008 година направил трансфер во екипата на Рома.
Тој е постар брат на Бјерн Хелге Рисе, кој е исто така професионален фудбалер.
Почетокот на кариерата
Рисе ја започнал својата кариера во неговата татковина со екипата на Алесунд. По една одиграна сезона за сениорите на клубот, тој се преселил во странство во 1998 година, потпишувајќи за Монако, каде поминал три години во кој се афирмирал како играч.
Тој бил редовен член во почетната постава на Монако во сезоната 1999-2000 во Лига 1, давајќи сериозен придонес во освојувањето на титулата за својот клуб. Сепак, тој паднал во немилост на тренерот Клод Пуел, откако признал дека сака да го напушти клубот. Рисе бил предмет на интерес на англиските клубови од Премиер лигата, особено на Фулам и Лидс Јунајтед па и двата клуба испратиле понуди вредни 4.000.000 £ во 2000 година, но и двете не довеле до ништо откако Монако објавил дека бара 6.000.000 £ за неговите услуги.
На крајот тој бил продаден на Ливерпул за сума од 4.000.000 £, наредното лето.
Ливерпул
Тој одиграл две сезони (2002-03 и 2003-04) кој стручњаците ги сметале за под-просечни, но повторно ја вратил својата најдобра форма во сезоната 2004-05 кога Рафаел Бенитез бил назначен за менаџер. Освоил победнички медал во Лигата на шампионите, кога во финалето асистирал за првиот гол на Ливерпул, со кој бил наговестен пресвртот во натпреварот против Милан. Иако Рисе бил единствениот играч на Ливерпул кој нереализирал во пенал-рулетот (неговиот удар бил одбранет), по завршувањето на натпреварот имал право да се радува и ужива во трофејот исто колку и неговите соиграчи заради големиот придонес кој го дал во кампањата на црвените. Во фианлето на Лига купот 2005 година тој постигнал погодок уште во првата минута од натпреварот, но сепак, Челзи на крајот победил со 3-2 по продолженијата.
Во јануари 2006 година, Рисе потпишал нов договор со клубот од Енфилд кој би требало да го задржи до 2009 година. Во февруари 2008 година, Рисе ја објавил својата желба да остане во Ливерпул до крајот на неговата кариера.
Тој му помогнал на клубот да го освои ФА Купот во сезоната 2005-06, постигнувајќи гол во полуфиналето против Челзи и успешно го извел неговиот удар од белата точка во пенали-серијата против Вест Хем во финалето.
По сиромашните перформанси и слабата формата на гостувачките натпревари на Ливерпул во есента 2006 година, Рисе реагирал на коментарите поставени од соиграчиите Пепе Реина и Џејми Карагер дека Ливерпул може да се отпише од трката за титулата во лигата, велејќи: "Ние никогаш нема да се откажеме. Кукавиците се откажуваат.".
Рисе влегол во првите 50 на списокот на играчи со најмногу настапи за Ливерпул на сите времиња, играјќи во нивната убедлива победа со 5-0 над Лутон Таун на 15 јануари 2008 година.
На 22 април 2008 година, Рисе доживеал еден од својте најлоши моменти за време на неговата кариера на Енфилд. Во првиот натпревар од полуфиналето на Лигата на шампионите против Челзи во Ливерпул, тој постигнал автогол во 95-тата минута од натпреварот со кој го изедначил резултатот. Ливерпул го загубил вториот натпревар нагости со 3-2 по продолженија и биле елиминирани од турнирот со вкупен резултат од 4-3.