cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1696
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1696 година се протега во 4332 и 4333, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4392 и 4393 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2239. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1107 и 1108 исламска година.
Хавајски избув
Хавајска ерупција — тип на вулканска ерупција каде лава та тече од отворот во релативно нежни, не многу силни ерупции. Така е именувана затоа што е карактеристична за хавајските вулкани. Обично тие се ефузивни ерупции, со б азалтни магми со ниска вискозност, ниска содржина на гасови, висока температура на отворот. Многу мала количина вулканска пепел се произведува при ерупцијата. Овој тип на ерупција најчесто се појавува кај вулканите од врелата точка како што се К илауеа на Хаваите и во Исланд, иако може да се случи во близина на субдукциски зони (на пр. вулканот Медицин Лејк во Калифорнија, САД) и во судирни зони. Друг пример на хавајски ерупции се случиле на островот С уртсеј во Исланд од 1964 до 1967 година, кога стопена лава течела од кратерот во морето.
Хавајските ерупции можат да се појават околу вулкански отвори, како за време на ерупција на М ауна Лоа во 1950 година, или во централниот вентил, како во текот на ерупцијата во 1959 година на кратерот Килауеја Ики, којашто создала лавина фонтана висока 580 метри и формирала 38-метарски конус по име Пуу Пуаи. Во пукнатински тип на ерупции лавата истекува од пукнатина на вулканот во судирната зона во лавини потоци кои течат по падините. Во централнократерски ерупции, лавина фонтана може да избие на висина од 300 метри или повеќе (височина од 1600 метри била пријавена при ерупцијата во 1986 ерупција на вулканот Михара на Изу Ошима, Јапонија). Хавајските ерупции најчесто започнуваат со формирање на пукнатина во земјата од каде се појавува завеса на блескава магма или неколку тесно распоредени магматски фонтани. Лавата може да го прелие кратерот и да формира aā или pāhoehoe стил на течење. Кога таква ерупција од централниот конус е долготрајна, тоа лесно може да формира штитест вулкан, на пример Мауна Лоа во Хаваи или Скјалдбрејдур во Исланд.
Петрологија на хавајските базалти
Клучниот фактор за создавање хавајска ерупција е базалтската магма и нискиот процент на растворена вода (помалку од еден процент). Колку содржината на вода е помала толку помирен е резултатот на протокот. Речиси цела лава која произлегува од хавајските вулкани по состав е базалт на. Хавајски базалти кои ги сочинуваат речиси сите острови се толеитска магматска серија. Овие карпи се слични но не и идентични на оние кои се произведени во океанските гребени. Базалтот релативно побогат во натриум и калиум (поалкален) избил од подводниот вулкан Лоихи на крајниот југоисточен дел на вулканскиот ланец и овие карпи може да се карактеристични за раните фази во "еволуцијата" на сите хавајски острови. Во доцните фази на ерупција на поединечните вулкани, еруптирал и поалкален базалт а во многу подоцните фази, после периодот на ерозија, во многу мали количини биле произведени карпи од необичен состав, како нефелинит.
Безбедност и ризици
Хавајските ерупции се најпривлечни за туристи те и се најбезбедните од сите вулкански ерупции бидејќи постои мала опасност од пепел. Сепак, хавајските ерупции не се секогаш безбедни. Во 1790 година, во ерупција на Килауеја биле убиени 80 воини. На 18 мај 1924, некој сметководите на плантажа по име Труман Тејлор во посета на купата на Килауеја бил погоден со остатоци од вулканска експлозија. Во периодот помеѓу 1992 и 2002, според извештаите на Националниот парк на вулканите во Хаваи, имало 40 смртни случаи, 45 сериозни повреди 53 помали повреди. Бројот на фатални случаи се намалува со преземање на соодветни мерки на претпазливост.
355
355 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 355 година од новата ера, 355. од првиот милениум, 55. од IV век и шеста од 350-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 355 година се протега во 2991 и 2992, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3051 и 3052 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 898. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 275 и 274 година пред хиџра.
Борис Чушкаров
Борис Чушкаров (Боро Чушкар) ( во —  во Скопје) — првоборец и генерал.
Животопис
Тој е еден од македонските борци кои не дозволиле сите македонски жртви и борба за ослободување да ја преземе бугарската војска, која сакала да парадира како ослободителска војска низ Скопје.
Учесник на Првото заседание на АСНОМ. По ослободувањето вршел високи функции во УДБ на СРМ.
Автор е на повеќе публицистички и историографски дела и остави обемни мемоари. Исто така ги напишал сценаријата за „Прилеп, вчера и денес...“ и „Препородени полиња“. Носител е на Партизанска споменица од 1941.
Хетенслебен
Хетенслебен (Hötensleben) — општина во округот Берде во Саксонија-Анхалт, Германија.
Левтохор
Левтохор — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Мадагаскарски пигмејски нилски коњ
Мадагаскарскиот пигмејски нилски коњ (Choeropsis madagascariensis) е вид кој првично бил ставен во родот hippopotamus заедно со H. lemerlei, со кои имаат слична големина. После дополнителни истражување на морфологијата и на живеалиштето, докажано е дека овој вид е поблизок до пигмејскиот нилски коњ (Choeropsis liberiensis). Како и денешниот пигмејски нилски коњ, и овој вид слична поставеност на очите и слични заби. Се смета дека не поминувал премногу време во вода (како обичниот нилски коњ) поради многубројните фосили најдени длабоко во шумите на Мадагаскар.
Еволуција и класификација
Фосили на двата вида на нилски коњи кои живееле на Мадагаскар покажуваат дека тие биле адаптирани за трчање низ шумите, што е адаптација поразлична од нилските коњи на африканскиот континент. Поради овие сличности се смета дека и двата вида потекнуваат од ист предок, а сличноста со денешните обични и пегмејски нилски коњ е резултат на паралелна еволуција. Во 1849 година Мортон ги класифицирал овие животни во родот Choeropsis заедно со пигмејскиот нилски коњ, потоа во 1977 биле преместени во родот Hexaprotodon заедно со фосилните видови од Азија. После дополнителните истражувања е откриена е разлика помеѓу пигмејските и азиските нилски коњи, поради што првите се повторно префрлени во родот Choeropsis. Овие нилски коњи живееле во шумите на островот Мадагаскар, но сѐ уште е непознато до кога биле присутни на островот. Најновите истражувања со јаглерод покажуваат дека фосилите датираат од 1000тата година од новата ера. Макфи и Флеминг во 1999 базирајќи се на усни преданија, предлагаат дека и можно нилски коњи да биле присутни и многу подоцна.
Можни причини за истребување
Островските нилски коњи се смета дека биле лесен плен на човекот, што може да довело до нивно истребување. Мекфи и Барни во 1991 откриле докази за огромни гробници на нилски коњи во југозападен Мадагаскар кои датираат од првиот век од новата ера. Одтука се претпоставува дека на островот, човекот и нилските коњи живееле заедно најмалку 1000 години. Колку големо влијание имал човекот врз изумирањето на овие животни сѐ уште не е со сигурност утврдено.
Тате (ТВ серија)
Тате е српска теленовела која се прикажува од 2020 година на ТВ Прва. Станува збор за римејк на аргентинска теленовела.
Серијата првично е најавена во мај 2019 година под името Драги татковци. Планирано е да се емитува од септември 2019 година како наследник на теленовелата Вистини и лаги, која завршиле по третата сезона, меѓутоа, во август е објавено дека Вистини и лаги се обновени за новата сезона, а Драги татковци е одложена. Во декември 2019 година е откриено дека серијата ќе се емитува од јануари 2020 година под називот Тате.
Синопсис
Работата на серијата се наоѓа во современ Белград. Главните ликови се Петар, Влада, Марко и Тома, модерни, добронамерни и сегашни мажи, кои се дружат преку татковството. Влада е традиционален и донекаде груб сопственик на пицерија, татко на три момчиња кој има огромни проблеми со сопругата поради сопствената љубомора. Марко е незадоволен глумец во климакс, кој има нестабилна работа, поранешна сопруга и две ќерки, но и нова, премногу амбициозна жена, која го родила неговиот син. Петар е успешен адвокат, вљубен во себе и во својот начин на живот, кој од корен се менува кога ќе сфати дека има син за кој не знаел. Тома е убав ветеринар, кој со својата ќерка се преселил во Белград по смртта на сопругата, за да започне нов живот. Животите на овие четворица херои ќе се испреплетат на необичен начин, што ќе доведе до разни животни пресврти, смеа, интриги, солзи, разделби, нови љубови и пријателства во кои разни луѓе, нивните пријатели, жени, девојки, соработници итн. бидат вклучени.
Непростено
„Непростено“ (англиски: The Unforgiven) — американски вестерн филм од 1960 година. Филмот е режиран од Џон Хјустон, а главните улоги ги играат: Берт Ланкастер, Одри Хепберн, Оди Марфи, Џон Саксон, Чарлс Бикфорд и Лилијан Гиш.
Филмот не бил толку значаен во кариерите на филмските ѕвезди кои настапуваат во него, но тој оставил длабоки траги во нивните животи. Така, во 1959 година, снимањето било запрено бидејќи Хепберн го повредила грбот откако паднала од коњот при снимањето на една сцена. Иако постепено се опоравила, несреќата била виновна за нејзиниот подоцнежен спонтан абортус. Според неколку биографи на Хепберн, Хјустон се обвинувал себеси за несреќата и поради тоа во еден момент се откажал од филмот, а потоа го продолжил снимањето дури откако Хепберн се чувствувала доволно добро.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во Тексас по Граѓанската војна. Семејствата Закари и Ролинс одржуваат блиски односи. Меѓутоа, кога едно момче од семејството Ролинс ќе почне да ѝ се додворува на Рејчел Закари, девојката која е посвоена, семејството остро се противи на таа врска. Уште повеќе, во местото почнуваат да се шират гласови дека Рејчел има индијанско потекло, а тоа предизвикува општо негодување...
IC 1403
IC 1403 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1403 е од видот E5. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. IC 1403 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 18 м 30,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +9° 28' 27". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на IC 1403 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1365644.
Спокој (филм од 1980)
Спокој (полски: Spokój) - полски филм од 1980 година, во режија на Кшиштоф Кишловски, кој е и соавтор на сценариото. Главните улоги ги играат: Јежи Стур, Изабела Олшевска, Јежи Трела, Елжбјета Каркошка, итн. Филмот бил снимен во 1976 година, но неколку години бил чуван во бункер, пред да биде дозволено неговото прикажување.
Содржина
Откако поминува три години в затвор, Антек Гралак (го игра Стур) е ослободен. Тој е решен да почне нов живот и сонува да има свој дом, семејство и мирен живот. Како затвореник, тој ја запознава девојката Божена (ја игра Олшевска) и по излегувањето од затворот се доселува во местото во кое живее таа, со цел да ја побара за жена. Таму, тој се вработува како градежен работник, изнајмува стан и се зближува со колегите од работата. Проблемите настапуваат кога на градилиштето се јавува недостиг од материјал, поради што работниците се незадоволни. Управникот на градилиштето (го игра Трела), со помош на Антек, успева да го прикрие кусокот, но работниците подготвуваат штрајк. Една вечер, управникот го кани Антек во својот дом, а во исто време, работниците пак го канат на состанок. Антек оди кај управникот, каде дознава дека тој планира да им даде отказ на работниците и тој станува во нивна одбрана. Меѓутоа, кога се враќа дома, неговите колеги го претепуваат, мислејќи дека тој му е соработник на управникот. Филмот завршува така што претепаниот Антек кажува дека сака спокојство.
Ќучуккајнарџиски договор
Овој договор бил потпишан по крајот на петтата по ред Руско-турски војни и поразот на Османлиите. , која била иницирана од руската царица Катерина Велика против султанот Мустафа III. Договорот бил потпишан во селото Ќучук Кајнарџа, денес Кајнарџа во североисточна Бугарија, во Добруџа, во близина на Дунав и на југоисток од Силистра.
Според договорот, Керч и неколку други црноморски пристаништа од Кримскиот полуостров биле отстапени на Русија остатокот од Кримското ханство било прогласено за независно. Дозволено било на руските трговски бродови да пловат во турските води. Молдавија и Влашка биле вратени под властта на султанот, но Русија стекнала право на мешање во Високата порта (судот на султанот) во име на овие две кнежевства. Покрај тоа, Русија добила одредени права во име на грчките православни поданици на султанот.
Во посебен договор од 1775 година Османлиите ја отстапиле Буковина на Австрија.
Управување со софтверска конфигурација
Управување со софтверска конфигурација претставува употреба на стандарди и процедури и ги опфаќа следните области: започнување, еволуција, контролирање и следење на промените на софтверскиот продукт, и во фазата на неговиот развој и подоцна. Повеќе акцент се става на значењето на контролата при конфигурација кај управувањето со софтверскиот производ. Оваа поддисциплина на софтверското инженерство, е вклучена кај процесите за развој на софтвер и низ сите фази на животниот циклус на софтверот и негова задача е да бидат направени промени во постоечката документација, без притоа да се наруши интегритетот на софтверот.
Википедија на азербејџански јазик
Азербејџанската Википедија е издание на Википедија на азербејџански јазик, дел од фондацијата Викимедија. Ова издание има над 33.000 регистрирани корисници и над 119.443 статии заклучно со 6 јуни 2017 година, додека до 2015 година имало 128 избрани статии.
Управување со софтверска конфигурација
Управувањето вклучува четири активности :
План за управување со софтверската конфигурација
Планoт за управување со софтверска конфигурација за одреден проект треба да биде усогласен со организациската содржина и ги опишува стандардите и чекорите кај управувањето. Тој план треба да ги има следните делови:
Управување на промени
При секоја промена што се прави мора да се води евиденција и да се документира, во спротивно може фазата на одржување на софтверот, па и останатите фази, да излезат од контрола и тешко да се спроведуваат. Сепак пред да се одобри некоја промена на системот потребно е за истата да има објаснување, односно која е причината, дали е по барање на клиентот или пак се прави како резултат на некој недостаток.
Управување со верзии
Управувањето со верзии ни овозможува идентификација и евиденција на различните верзии кои се направени над еден систем. Верзијата претставува примерок на системот, што се разликува од останатите примероци. Нешто што мора да се обезбеди при секоја верзија е да се има уникатна идентификација. Обично секоја верзија идентификува со броеви на пример: верзија 1.0, верзија 1.1, верзија 2.0 итн. Постојат и други начини на идентификација како идентификација одредена од својствата, идентификација ориентирана на промени, но сепак идентификацијата со броеви е најчеста и најдобро прифатена.
Градење на системи
Градењето на системи претставува процес во кои се компајлираат и поврзуваат компонентите во програмата која треба да се извршува на одредена целна конфигурација. Прашањата што требаа да се имаат предвид се:
Конче (појаснување)
Конче може да се однесува на:
Црква „Св. Илија“ - Клисура (Костурско)
Свети Илија (Προφήτη Ηλία) — црква кај селото Клисура, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Местоположба
Црквата е сместена на 3 км југоисточно од Клисура, на билото на истоимениот врв Свети Илија на планината Мурик.
Историја
Храмот е изграден во XIX век. На првиот ден на Илинденското востание, Мокренската чета на ВМРО составена од 74 борци на чело со војводата Никола Андреев водела тешка битка со редовна турска војска од 150 војници и грчка чета од 50 борци. Загинале 7 македонски четници — мокренците Ѓорѓи Папастерев, Геле Тегов Пачин, Христо Н. Матин, Тоде Михалин, Динче на Уанката, како и конујците Симо Х. Касабов и Насе Пуљов, кои се погребани во црковниот двор.
Томас Дилејни
Томас Дилејни (роден на 3 септември 1991 во Копенхаген) — дански фудбалер, играч од средниот ред на Борусија Дортмунд и на данската репрезентацијата.
Животопис
Дилејни е роден и израснал во Данска. Неговиот татко исто така е роден во Данска, но има и американско државјанство поради неговиот татко (дедото од таткото на Дилејни), кој е роден во САД.
Копенхаген
Дилејни ја започнал својата кариера играјќи за КБ, вториот тим на данскиот гигант ФК Копенхаген.
Во сезоната 2008-2009 и покрај тоа што настапувал за КБ, тој бил регистриран во списокот со играчи на ФК Копенхаген за натпреварите од Купот на Данска. Своето деби го направил во првиот натпревар од полуфиналето против Нордвест. Две недели подоцна во реваншот Дилејни играл 60 минути како стартер пред да биде заменет од Шабан Оздоган. Сезоната 2008-2009 ја завршил со само два настапи за првиот тим и двата во Купот на Данска против истиот противник.
Во летото 2009, Дилејни бил промовиран во првиот тим на Копенхаген заедно со Оздоган. На 22 јули дебитирал во европските натпреварувања со погодок во победата со 6-0 на гости над црногорскиот Могрен во квалификациите за Лигата на шампионите. Своето деби за Копенхаген во Данската Суперлига го направил на 9 август 2009 во победата со 1-0 над Сендерјуск влегувајќи како доцна замена на местото на Атиба Хатчинсон на самиот крај на натпреварот. Својата прва сезона како професионален фудбалер ја завршил со 12 настапи (9 во лигата, 2 во купот и еден во квалификациите за Лигата на шампионите) и 1 постигнат гол, но и со првиот освоен трофеј во кариерата откако Копенхаген триумфирал во данското првенство.
Во текот на следната сезона бројот на настапи на Дилејни се зголемил на 20 (16 во лигата, 2 во купот и 2 во Лигата на шампионоите) придонесувајќи повеќе во однос на мината сезона за освојувањето на првенствената титула. Својот прв гол во Суперлигата на Данска го постигнал на 16 мај 2011, во ремито 1-1 на гостувањето кај Хорсенс. Тоа бил неговиот единствен погодок за таа сезона.
Во сезоната 2011-2012, Дилејни конечно се изборил да биде стартер во тимот играјќи претежно на позицијата лево крило, а поретко како внатрешен играч од средниот ред. Сепак, успешната сезона му била испресечена со повреди како онаа на мускулното влакно, a потоа и менискалното оштетување со кое се здобил во натпреварот против Лингби на 1 април 2012 поради што морал предвреме да ја заврши сезоната. Тој го пропуштил и финалето на Купот на Данска против Хорсенс во кое Копенхаген победил со 1-0. Тој се вратил во акција дури на крајот на август играјќи ги како замена од клупата последните 11 минути во победата со 1-0 на домашен терен над Лил во последното квалификациско коло од Лигата на шампионите.
На 6 јули 2013, Дилејни го продолжил договорот со клубот до 2015 година. Исто така, пред почетокот на сезоната 2013-2014 го променил бројот на својот дрес од 27 на 8. На 1 септември 2013, тој го одиргал својот 100-ти натпревар за Копенхаген против Виборг. Во текот на оваа сезона бил преместен како централен играч за врска и покажал одлични перформанси во натпреварите против големи екипи како Јувентус, Реал Мадрид и Галатасарај во групната фаза од Лигата на шампионите. На 1 декември 2013, Дилејни за првпат ја носел капитенската лента на клубот во победата со 3-1 на гости кај Брондби во дербито на данското првенство.
Седум месеци подоцна тој бил назначен за регуларен капитен на тимот за сезоната 2014-2015, на возраст од само 22 години. На 16 мај 2015, Дилејни бил прогласен за играч на натпреварот во победата со 3-2 по продолженија над Вестшелан во финалето на Данскиот куп.
На 27 септември 2016, Дилејни постигнал прекрасен погодок со волеј удар од преку 25 метри оддалеченост во победата со 4-0 над Брухе во Лигата на шампионите. Голот влегол и во изборот за најдобар гол за сезоната во Лигата на шампионите и завршил на третото место.
Вкупно за Копенхаген Дилејни одиграл 246 натпревари на кој постигнал 24 гола, освојуваќи 4 шампионски титули во данското првенство (2009–2010, 2010–2011, 2012–2013 и 2015–2016) и 3 Купа на Данска (2011–2012, 2014–2015 и 2015–2016).
Вердер Бремен
На 17 август 2016 година, Вердер Бремен објави дека Дилејни ќе му се приклучи на клубот во јануари 2017 година. Своето деби во Бундеслигата го направил на 21 јануари 2017, играјќи го целиот натпревар против Борусија Дортмунд во поразот на неговиот тим на домашен терен со 1-2. На 18 февруари 2017 година, го постигна својот прв гол за клубот, од слободен удар, во победата на Вердер Бремен со 2-0 над Мајнц 05 пред да биде изваден од игра во 54-тата минута поради сомневање дека се здобил со потрес на мозокот. Тоа била прва победа на клубот во новата календарска година по четири порази во низа. На 1 април 2017 година, Дилејни постигнал хет-трик, прв во својата кариера, во победата на Вердер Бремен со 5-2 против Фрајбург. Сезоната ја завршил со 13 настапи и 4 гола за Вердер сите во лигата, помагајќи му на клубот да заврши на 8-мото место во Бундеслигата.
На почетокот на сезоната 2017-2018, поради повредите на Златко Јунузовиќ и Никлас Моисандер Дилејни бил назначен за капитен на Вердер во победата против Вурцбургер Кикерс со 3-0 во првото коло од Купот на Германија. Тој продолжил да биде капитен и во првите пет натпревари на Вердер во лигата, сè до шестото коло кога во тимот се вратил Моисандер. Својот прв гол за сезоната го постигнал на 10 септември 2017 во ремито 1-1 на гости кај Херта Берлин.
Борусија Дортмунд
На 7 јуни 2018, Дилејни потпишал четиригодишен договор со Борусија Дортмунд. Сумата која ја добил Вердер Бремен за трансферот на данецот изнесувала 20 милиони евра.
Репрезентативна кариера
Дилејни одиграл 3 натпревари за данската репрезентација под 18 години и 11 за репрезентацијата под 19 години, за која исто така постигнал и еден гол. На 11 август 2010 дебитирал за репрезентацијата под 21 година во пријателски натпревар против врсниците од Италија.
На 15 октомври 2013 дебитирал за сениорската репрезентација во победата со 6-0 над Малта во квалификациите за Светското првенство 2014. Својот прв репрезентативен погодок го постигнал на 1 септември 2014, во победата со 4-0 над Полска во квалификациите за Светското првенство 2018. Само три дена подоцна, во следниот квалификациски натпревар тој постигнал хет-трик во победата со 4-1 на гости против Ерменија.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 14 април 2014.
Теофан Затворник
Теофан Затворник роден како Георгиј Василиевич Говоров (руски: Феофан Затворник; 10 јануари 1815 – 6 јануари 1894 г.) е руски светец, архиепископ, теолог и книжевник.
Животопис
Роден е во село Чернавска, Орловска Губернија во Царска Русија. Татко му, свештеник отец Василиј Тимофеевич Говорв преку целиот свој живот се одликувал со чист живот. Мајка му, Татјана Ивановна исто така била ќерка на свештеник. Семејството на отец Василиј било составено од четири сина и три ќерки.
Во 1823 г. Ѓорѓи пристапил во Ливенското духовно училиште. Татко му го сместил Ѓорѓи кај учителот на духовното училиште Иван Васиљевич Петин, кој му укажал големо позитивно влијание на момчето. Ѓорѓи лесно го поминал духовното училиште и по шест години во 1829 г., како еден од најдобрите како еден од најдобрите ученици бил преместен во Орловската духовна богословија (богословија).
На 1 октомври 1840 г. (стар стил) на празникот Покоров на Пресвета Богородица, студентот Ѓорѓи Говоров дал писмена изјава: “Имајќи постојана усрдност и интерес кон богословските предмети и уединет живот, јас, за да можам да ги усогласам и едното и другото во служба на црквата која што ми претстои, давам ветување, да си го посветам својот живот на монашки позив”.
На 15 февруари 1841 г. примил монашко потстрижување под името Теофан (богојавлен), во чест на преподобен исповедник Сигријански. На 6 април 1841 г. бил ракоположен за ероѓакон, а на 1 јули за еромонах од ректорот на Киевската духовна академија Јеремија, викариј на Киевскиот митрополит, во соборниот храм “Успение на Пресвета Богородица” во Киево – Печерската Лавра.
Во 1842 г. бил преместен во Новогородската духовна богословија.
Во 1847 г. бил назначаен за член на духовната мисија во Ерусалим. За своите постигнувања во мисијата, еромонах Теофан во 1854 г. бил возведен во чин архимандрит.
Во 1854 – 55 г. бил во Санкт Петербуршката духовна академија.
Во септември бил назначаен за професор и ректорна Лунецката духовна богословија сè до 1856 година.
Со указ на Светиот Синод од 21 мај 1856 г. повторно бил испратен на истокот на должност настојател – старешина на црквата кон руската амбасада во Цариград.
Во 1857 г. бил назначаен со указ на Светиот Синод за ректор на Санкт Петербуршката духовна академија, каде што бил и професор по Догматика, а воедно и раководтиел на истата катедра. Подоцна бил ослободен од катедрата и требало да го контролира предавањето на Закон Божји во Москва и областа. Да биде претседател во академијата на науките по византологија, а од 1858 г. кога официјално било возобновено делото за превод делото за превод на Светото Писмо, бил назначаен за претседател на тоа дело, а воедно бил и уредник на академското списание: “Христијанско чтение”.
На 1 јуни 1859 г. Архимадрит Теофан прима епископски чин, Тамбовски и Шацски.
На 5 јули 1859 г. во денот на св. Сергиј Радонежски чудотворец стапил на Тамбовската и Шацка катедра.
На 22 јули 1863 г. св. Теофан бил преместен поголема – Владимирска епархија, со тивка наскрбеност се покорил на Божјата воља.
На 17 јули 1866 г. епископ Теофан бил ослободен од Владимирската епархија и назначаен за настојател на вишенската пустиња.
Смрт
Друг таков пр. имало во 1879 г. од отец Николај Касаткин, (подоцна канонизиран како св. Николај рамноапостолен мисионер на Јапонија), тој официјално го поканил за мисијата во Јапонија, владиката кротко и смирено одговорил: “Слепому куда ехат” – кое што значи – “слепиот човек каде да оди”.
Од тогаш па сè до последниот ден од својот земен живот, - Богојавление 1894 г. тој служел на Бога и Црквата на свој начин, оставајќи ни големо книжевно наследство во кое што доаѓа до израз чистота на православието.
Емилија Андреева
Емилија Андреева (, -, ) — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица.
Животопис
Емилија Андреева е родена на 18 јули 1955 година во Прилеп. Дипломирала на Вишата музичка школа во Скопје, на отсекот за драмски глумци, во 1977 година. Вработена е во Македонскиот народен театар од 1979 година до 2022 година до нејзиното пензионирање.
NGC 7320A
NGC 7320A — леќеста галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Откривање
Објектот е откриен на 23 септември 1876 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7320A е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 7320A има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 36 м 32,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +33° 47' 46"". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 7320A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 123; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2743. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 838.
Иванчице
Иванчице (Ivančice; Eibenschütz) — град во Јужноморавскиот крај, Чешка, 21 км југозападно од Брно. Населението брои околу 9.300 жители. Се наоѓа на местото кајшто се слеваат реките Ослава, Јиглава и Рокитна.
1411 п.н.е.
1411 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1411. година пред новата ера, 411. од вториот милениум п.н.е., 11. од 15 век п.н.е. и втора од 1410-тите п.н.е.
Иванчице
Историја
Местото за првпат се споменува во 1221 г., а во 1288 г. добива статус на кралско место. Во XV век преоѓа во сопственост на семејството фон Липа и останува во негово владение сè до Битката на Бела Гора (1620). Во XVI век Иванчице бил важен центар на евангелистичката заедница „Братско единство“. Во градот работел епископот на братството, Јан Благослав, кој бил и истакнат хуманист и јазичар. За време на Триесетгодишна војна во Иванчице насилно е повратен католицизмот и градот ја изгубил дотогашната важност.
1411 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Иванчице
Историја
Во градот има музеј посветен на глумецот Владимир Меншик (1929-1988). Иванчице е познато и како родно место на истакнатиот сликар и графичар Алфонс Муха (1860-1939)
1411 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4097 и 4098 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3339 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2349 и 2350 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 658 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1411 година се протега во 1225 и 1226, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1285 и 1286 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 868 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2094 и 2093 исламска година пред хиџра.
Откритија
1411 av. J.-C.
Мојот сосед Тоторо
Мојот сосед Тоторо (となりのトトロ, My Neighbor Totoro) — фантастичен јапонски филм од 1988 година напишан и режиран од Хајао Мијазаки во продукција на Студио Гибли. Филмот го следи животот на двете мали ќерки на еден професор и нивното другарување со пријателски настроените шумски духови во земјоделска Јапонија. Филмот ги освои наградате Animage Anime Grand Prix и Mainichi Film Award за најдобар филм на 1988 година.
Необичајното суштество Тоторо по овој филм стана заштитен знак на Студио Гибли. Мијазаки изјавил дека приказнава всушност темели на неговото детство, кога му се разболела мајката и морала да оди во болница. Заедно со „Патување со душите“ се наоѓа на топ 50 списокот на филмови кое секое дете треба да ги погледа. Музиката за Мојот Сосед Тоторо како и за останатите филмови на Мијазаки е компонирана од Џо Хисаиши.
Кратка содржина
Ова е приказна за тоа како две девојчиња, Меи и Сацуки, се сретнале со духовите чувари на шумата. Заради болестта на мајката семејството се преселува на село и двете девојчиња постепено почнуваат да го откриват Новиот Свет ним непознат — селската куќа, дворот и соседството. Куќата е толку стара што наскоро би распаднала. Дури и во неа има духови - мали купчиња прашина наречени сусуватари. Додека мајката е болна, сета работа дома паѓа на најстарата ќерка Сацуки. Помалата и немирна сестра Меи заследува малечок шумски дух кој, не сакајќи, ја одведува кај поголем дух, а потоа и кај огромниот Тоторо — чуварот на шумата кој живее во близина.
На девојчињата им дава дава мал подарок од бамбусови лисја во кој се наоѓаат семиња. Заедно ги посадуваат семињата во градината, а ноќе Тоторо им помага да раснат и пораснат во огромни дрва.
Еден ден од болницата соопштуват дека мајката не ќе може да си дојде дома за време на викендот. Вознемирената Меи се отправува сама на пат во посета на мајка си, но го згрешува патот. Тоторо и помага да се најде со постарата си сестра. Катбус ги носи девојчињата во болницата Ситикоку кај мајка им, каде увидуваат дека со неа е сè во ред.
Руско-турска војна (1768-1774)
Руско-турската војна (1768–1774) била една од клучните војни помеѓу Руската Империја и Османлиското Царство. Целта на Руската Империја била да излезе на Црно Море, и поради ова руската дипломатија тргнала во подготовка низ европските земји и успеала да ги потикне грчките, романските и црногорските народи за учество. Распрстати на повеќе фронтови, Османлиите во оваа војна излегле како поразена земја.
Оваа војна довела до знаитено слабеење на Османлиското Царство. Русија кон својата територија ги присоединила јужна Украина, северен Кавказ и Крим како и право да се меша во внатрешната политика на Османлиите во прашањето за заштита на христијанското население.
Позадина
Избувнувањето на војната била како последица од затегнатата ситуација во Полска каде избувнало востание против кралот Станислав II, некогашниот љубовник на Катарина Велика. Бунтовниците ги нападнале на војниците на Катарина а по ова се повлекле во соседните земји. Една група од овие руски козаци во 1768 година се упатила кон градот Балта во потрага на полските востаници. Поради ова Кримските Татари се пожалиле на османлискиот султан Мустафа III. Така на 25 септември 1768 година тој прогласил војна на Русија со поддршка на полските востаници. Од друга страна Русија добила поддршка од Велика Британија која овозможила пристап на руските бродови во Средоземно Море.
Тек на војната
И покрај тоа што Османлиите објавиле војна, тие не зеле интервенција бидејќи во текот на цела војна имале катастрофална стратегија. Тоа довело да генералот Александар Суворов да го задуши востанието во Полска и во 1768 година го зазеде Краков. Во меѓувреме, во 1770 година руската флота пристигнала во Мореја каде со помош на месното население започнале востание кое немало успех. Сепак Османлиите морале војската од Украина да ја префрлат во Грција каде следувал пораз во поморската битка кај Чешма на 7 јули.
Во следните денови следувале порази во Егејско Море и во Украина. Рускиот напад врз Крим довел да кримскиот кан го испрати својот син во Санкт Петербург на преговори по кое Крим го сфртел грбот на Османлиите.
Во 1773 година, Суровов влегол во Украина каде редел победа по победа каде во 1774 година Османлиите побарале мировен договор.
Мировен договор
Војната завршила со потпишување на Кучуккајнарџискиот договор во јули 1774 година и поразот на Османлиите. .
Договорот бил потпишан во селото Кучук Кајнарџа, денес Кајнарџа во североисточна Бугарија, во Добруџа, во близина на Дунав и на југоисток од Силистра.
Исто така Русија добила право на користење на Босфорот и Дарданелите а руските трговски бродови добиле и дозволс да пловат во турските води. Молдавија и Влашка биле вратени под властта на султанот, но Русија стекнала право на мешање во Високата порта (судот на султанот) во име на овие две кнежевства. Покрај тоа, Русија добила одредени права во име на грчките православни поданици на султанот.
Последици
Оваа војна можеби била пресудна за османлиската сила во европа. По оваа војна следувале неколку востанија на нетурските народи во империјата кои успешно завршиле по еден век. Успехот во војната која го имала Катерина Велика во голема мера бил поради востанието во Северна Америка и Велика Британија поголемиот дел од своето внимание го имала таму наместо кон Босфорот.
Во Црна Гора пак за цар се прогласил Шчепан Малиот кој самостојно управувал со земјата во периодот од 1767 до 1773 година.
Теквондо на Летните олимписки игри 2020 – 80+ кг во машка конкуренција
Натпреварувањето во теквондо во 80+ кг во машка конкуренција на Летните олимписки игри се одржало на 27 јули 2021 година, во салата А во Макухари Месе.
Белешница
Белешница — река на планината Стогово источно од Дебар, лева притока на Мала Река (Мијачка).
Течение и хидрографски одлики
Извира високо на северната падина на планината Стогово на надморска височина од 2.070 - 2.080 метри во циркот Маруша во близина на истоименото ледничко езеро со кое не е поврзана. Настанува од два поголеми извори кои како речни ракавци се спојуваат на надморска височина од 1.970 метри. Тече во правец север-југ со мало отклонување кон североисток во најдолното течение, низ многу шумовита долина помеѓу селата Могорче и Осој и се влева во Мала Река од нејзината лева страна под патот Дебар - Бошков Мост - Гари - Кичево, недалеку од познатиот мост Елен Скок на надморска височина од 733 метри. Нејзината должина изнесува околу 6 километри. Реката Белешница се одликува со изразити и особени одлики на планинска река поради многу високиот пад, за што изобилува со брзаци, слапови и помали водопади, а поради стрмнината на нејзиното корито и големата силина на водата таа има силни ерозивни дејства при што во нејзината долина има големи одрони и свлечишта, а поради тоа реката има и големи наноси од големи камења и дрвја. Бистрата вода со брзиот тек и каменестото и песокливо дно на водата на реката и даваат изглед на бела боја, поради што таа најверојатно го добила и името Белешница.
Мери Младеновска-Ѓорѓиевска
Мери Младеновска-Ѓорѓиевска (родена на година во Крива Паланка) — македонски правник, адвокат и политичар.
Животопис
Мери Младеновска-Ѓорѓиевска е родена на година во Крива Паланка. Дипломирала на Правниот факултет во Скопје во 1992 година. Правосуден испит положила во 1994.
Од 1994 до 2002 година работела како адвокат. Младеновска била и член на Собранието на Адвокатската комора на Македонија. Од 1998 до 2002 година била дисциплински судија во Дисциплинскиот суд при Адвокатската комора, а од 2002 член на Управниот одбор на Комората.
Во периодот од 2000 до 2002 година била заменик член на Државната изборна комисија, а во периодот од 2002 до 2004 година била полноправен член.
Од 12 ноември 2002 до 3 јуни 2004 година ја извршувала функцијата заменик министер за правда, додека во во периодот од 15 ноември 2004 до 27 август 2006 година ја извршувала функцијата Министер за правда. По завршувањето на мандатот била пратеник во Собранието на Република Македонија во периодот од 2006 до 2008 година.
Илијада
Кратка содржина
Во десеттата година на Тројанската војна избувнала караница меѓу Ахил и Агамемнон, кога аполоновиот свештеник Хрис го замолил Агамемнон да му ја врати ќерката Хрисеида, која како дел од пленот ја заробил Агамемнон по освојувањето на градот Теба од страна на Ахајците. Агамемнон не сакал да му ја исполни молбата на Хрис, и богот Аполон налутен од оваа негова постапка за казна испратил страшен помор меѓу грчката војска. За да го умилостиви Аполон, Агамемнон му ја вратил Хрисеида на свештеникот, но ја зел Брисеида, заробеничката на Ахил. Кога ова го дознал Ахил - најсилниот ахајски јунак - се разгневил и не сакал да се бори против Тројанците. Разжалостен седнал крај „многуводното“ море и ја замолил мајка му, божицата Тетида да се одмазди за таа неправда што му ја сторил гордиот цар Агамемнон. Тетида го убедила Зевс да се застапи за син ѝ и да им помогне на Тројанците. Тогаш воената среќа поминала на страната на Тројанците.
Тројанците кои десет години не се решавале да излезат од градот и да војуваат на отворено бојно поле бидејќи во редовите на ахајската војска се наоѓал Ахил, тогаш излегле надвор од ѕидиштата на Троја и почнале двобои и општи битки. На двобој излегле Менелај и Парис каде што победил Менелај, но божицата Афродита го спасила Парис на тој начин што го направила невидлив и го одвела во неговиот дворец. На двобој излегле Ајант и Хектор. Хектор бил ранет, но богот Аполон бргу го излечил.
Боговите на Олимп се поделиле на два табора. Тетида и Зевс останале заштитници на Тројанците, а Хера и Атина - заштитници на Ахајците (Грците). Додека налутениот Ахил не се борел, многу јунаци од двете страни успеале да ја покажат својата храброст и борбени вештини: Агамемнон, Менелај, Диомед, Одисеј, Идоменај и други. Меѓу Тројанците како најсилен се покажал „вртишлем“ Хектор, Ајнеј, ликискиот цар Сарпедон и многу други. Кога бројот на убиените станал многу голем, двете страни склучиле примирје за да ги спалат загинатите. По примирјето борбата продолжила со уште поголема жестокост и според волјата на Зевс победиле Тројанците. Поразените Ахајци побегнале на своите кораби, гонети од Хектор, кој ликувал поради успехот. Ноќта го прекинал гонењето, а Тројанците радосни, цела ноќ палеле огнови и им принесувале жртви на боговите.
Во грчкиот логор Агамемнон не можел да се смири поради поразот, па затоа се согласил да ги испратат најдобрите грчки јунаци војник, Ајант и Одисеј кај Ахил и да го замолат да престане со гневот за да се врати на бојното поле. Ахил не се согласил и ги одбил даровите што му ги испратил Агамемнон и им рекол дека има намера да се врати назад во родната земја. Откако во борбите биле ранети Диомед, Одисеј и Еврипил, мудриот јунак Нестор го наговорил Патрокле, најдобриот пријател и побратим на Ахил, да појде кај својот пријател и да го замоли да престане да се лути, а ако не успее, да се облече како Ахил и да прифати двобој. Патрокле се согласил, а штом го виделе Тројанците, мислејќи дека е Ахил, се исплашиле и се повлекле од бојното поле. Патрокле успеал да ги потисне Тројанците и го убил Сарпедон. Хектор разгневен се замешал во двобојот и го убил Патрокле, мислејќи дека е Ахил. По смртта на Патрокле се сменила воената среќа на Ахајците и Тројанците.
Кога Ахил дознал за смртта на својот најдобар пријател, решил да се одмазди за неговата смрт и тогаш се помирил со Агамемнон. Почнале нови борби, Ахил прво излегол на мегдан со Ехеј, кого од сигурна смрт го спасил богот Посејдон. Ахајците биле надмоќни и Пријам наредил Тројанците од бојното поле пред ѕидиштата на Троја да се повлечат во градот. Војската се повлекла, единствено храбриот Хектор останал, а кон него се упатил Ахил и го повикал на двобој. Хектор се исплашил и почнал да бега, зашто не очекувал да го види Ахила. Ахил почнал да го гони и успеал да го убие. Му ја соблекол облеката, го врзал за својата кола за нозете, а главата му ја оставил да се влече по земја. Откако неколкупати обиколил околу Троја за да видат Тројанците дека нивниот најголем јунак е мртов, Ахил телото го довлечкал до ахајските кораби.
Цела Троја ја обзел ужас од смртта на Хектор. Мајка му тажела гласно и си ги кубела белите коси. Плачот бил толку голем како Троја да се урива во пожар. Во тоа време Ахил наредил да му се подготви свечен закоп на Патрокле. Несреќниот Пријам, таткото на Хектор, со богати дарови дошол во грчкиот логор со цел да го откупи мртвото тело на синот. Потресен од плачењето и молбите на Пријам, Ахил му го дал телото на убиениот Хектор, кого Тројанците го пречекале со плачење. Епопејата завршува со свечениот закоп на Хектор, кого го спалуваат на клада.
Јунаците во Тројанската војна
Ликовите на Хомер се типични и поединечни во исто време. Тие се дрски херои кои ги уриваат забраните и законите, заслепени од заблуда или гнев. Противтежа на гневниот и суров Ахил е Хектор, претставен како морален и благороден јунак. Наспроти верната сопруга и нежна мајка Андромаха, е ликот на лекомислената жена Елена, која станала причина за толку несреќи. Двајцата браќа принцови на Троја се исто така поларитетни ликови: Хектор е морален и храбар, а Парис е егоист и кукавица. Хомер не ги анализира душевните состојби на своите јунаци. Откако физички ќе ги опише, натаму остава самите да зборуваат за себе преку дијалозите.