cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
61
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 61 година се протега во 2697 и 2698, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2757 и 2758 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 604. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 578 и 577 година пред хиџра.
Надворешни врски
60er
Меѓународен мечувалски сојуз
Меѓународен мечувалски сојуз или FIE (Fédération Internationale d'Escrime, International Fencing Federation) — меѓународен регулативен орган на олимпиското мечувалство. Основана е на 29 ноември 1913 г. во Париз. Денес седиштето се наоѓа во Лозана, Швајцарија. FIE се состои од 135 национални сојузи, признаени од нивните матични олимписки комитети како единствени претставници на таа земја.
Сојузот го организира Светското првенство во мечување и Светскиот мечувалски куп.
Харвард
Универзитетот Харвард или едноставно Харвард е најстариот универзитет во Кембриџ, Масачусетс, САД. Претставува еден од најпрестижните и најелитните Американски Универзитети и е член на таканаречената Бршленова лига, основан во 1636 година. Наречен е по свештеникот Џон Харвард.
Харвард како целина
Харвард ги охрабрува сите посветени и заангажирани средношколци да аплицираат, и притоа таму се запишани некои од најдобрите ученици од САД, а и од светот. Студентите на Харвард се одликуваат со академска екселенција и посветеност кон екстракурикуларните активности.
Колонијал
Харвард е основан во 1636 година со гласање на Големиот и Генералниот суд на Масачусетс Беј Колонија, што го направи најстарата институција за високо образование во САД. Првично наречен „Новиот Колеџ“ (New College) или „Универзитет на Њутаун“ (The College of New Town, a потоа на 13 март 1639 да биде преименуван во Универзитет Харвард. Именуван е по Џон Харвард, млад англиски свештеник од Саутварк, Лондон, економист од универзитетот Кембриџ (по што Кембриџ, Масачусетс е именуван), кој му ја остави на универзитетот својата библиотека од 400 книги и 779 фунти, кои се половина од неговиот имот. Договорот за создавање на корпорацијата Харвард универзитет, стигна во 1650 година. Во раните години, универзитетот тренирал многу пуритански министери. Универзитетот нудел класичен академски курс врз основа на моделот на англискиот универзитет – многу водачи во колонијата присуствувале на универзитетот Кембриџ, но еден постојан кој преовладува со пуританска филозофија. Универзитетот никогаш не бил поврзан со некоја посебна деноминација, но многу од поранешните дипломци станале свештеници во соборна и унитарна црква во текот на нова Англија. Брошура, објавена во 1643 година, го опишува формирањето на колеџот како одговор за желбата „да го унапредат учењето и да го овековечат со потомство, плашејќи се да остави неписмено свештенство во црквите“.
Религија и филозофија
Преземањето на Харвард од страна на унитарците во 1805 година резултираше со секуларизација на американскиот колеџ. Од 1850, Харвард бил „унитарен Ватикан“. „Либералците“ (унитарците) се обединиле меѓусебно со високите федералисти и почнале да создаваат групи приватни друштва и институции со цел да го поткрепат својот културен и политички авторитет, движење кое навестува појавата на Бостон Брамин класата. Од друга страна пак, теолошките конзервативци употребувале печатени медиуми за да се расправаат за отворена дебата и демократско владеење преку јавната сфера, гледајќи го либералното движење како обид да се создаде културна олигархија во опозизија на конгрегационалната традиција и главните републички политичари. Во 1846 година, предавањата по природна историја на Луј Агасиз биле одобрени и во Њујорк и во кампусот во универзитетот Харвард. Пристапот на Агисиз бил главно идеалистички и бараше од американците „учество во божествената природа“ и можност за разбирање на „интелектуални постоења“. Перспективата на Агисиз за науката комбинирана со набљудување со интуиција и претпоставката дека личноста може да го сфати „божествениот план“ во сите феномени. Кога станува збор за објаснување на формите на живот, Агасиз избегнува од прашањата од обликот врз основа на претпоставениот архетип за неговите докази. Овој двоен поглед на знаење е во концепт со учењето на разумен реализам од шкотскиот филозоф Томас Рид и Дугалд Стјуарт, чии дела беа дел од програмата на Харвард во тоа време. Популарноста на напорите на Агасиз да „расте со Платон“ веројатно исто така потекнува од други писатели на кои студентите од Харвард биле изложени, вклучувајќи ги расправите на Платон од Ралф Кудворт, Џон Норисанд, во романтична вена, Самјуел Колериџ. Записите од библиотеката на Харвард откриваат дека делата на Платон и неговите рани современи и романтични следбеници речиси редовно читале во текот на 19-от век, како оние од „официјална филозофија“ на поемпириските и подеистични шкотски училишта. Чарлс В. Елиот, претседател од 1869 до 1909 година, Ја елиминираше благонаклонетата позиција на христијанството од наставната програма при отворањето на поделбата на насоки за учениците. Додека пак, Елиот беше најважната фигура во секуларизацијата на американското високо образование, тој не бил мотивиран од желбата за секуларизација на образованието, туку од убедувањата од неприродните унитаристи. Донесени од Њилијам Елери Чанинг и Ралф Валдо Емерсон, овие убедувања биле фокусирани на достоинството и вредноста на лчовековата природа, правото и способноста на секоја личност да ја согледа вистината и Бог во секоја личност.
20 век
Во текот на 20-от век, меѓународниот углед на Харвард пораснал како дар и истакнатите професори го прошириле опсегот на универзитетот. Експлозивниот раст во студентската популаризација продолжила со додавање на нови универзитети за постдипломски студии и проширувањето на додипломската програма. Универзитетот Редклиф, изграден во 1879 како збратимен универзитет на Харвард, станал еден од најистакнатите универзитети за жени во САД. Харвард станал член од основачите на здружението на американски универзитети во 1900 година.
Жени
Жените се сѐ уште сегрегирани на Редклиф, иако сè повеќе и повеќе се Харвард класи. Сепак, додипломската популација на Харвард остана претежно машка, со околу четири мажи кои присуствуваат на универзитетот Харвард за сокја жена која студира на Реклиф. По спојувањето на Редклиф и Харвард во 1977, процентот на женски студенти се зголемил, отсликувајќи тренд во теков на високото образование во САД. Додипломските универзитети на Харвард кои ги прифатиле жените и другите групи во поголем број дури и пред универзитетот, исто така станале поразновидни во периодот по Втората светска војна. Во 1999 година, универзитетот Редклиф, основан во 1879 како „Харвард дополнување на жени“, формално се спои со универзитетот Харвард и станал Редклиф институт за напредни студии. Дру Гилпин Фауст, деканот на Редклиф, станала првата жена претседател на Харвард во 2007 година.
Библиотеки и музеи
Системот библиотеки на Харвард универзитетот е сместен во библиотеката Вајднер во Харвард Јард и се состои од 80 индвидуални библиотеки кои содржат околу 15 милиони книги. Според Американското здружение на библиотеки, ова е најголемата академска библиотека во Соединетите држави и една од најголмите во светот. Кабот научната библиотека, библиотеката Ламонт и библиотеката Вајднер се трите најпопуларни библиотеки кои ги користат студентите, до кои имаат лесен пристап и централни локации. Во библиотеките на Харвард може да се најдат ретки книги, ракописи и специјални колекции. Библиотеката Хагтон, библиотеката Артур и Елизабет Шлесингер за историјата на жената во Америка и архивите на Харвард универзитетот се состојат од ретки и уникатни материјали. Најстарата колекција на мапи, географки индекси и атласи, стари и нови се сместени во Пјузи библиотеката се отворени за јавноста. Најголемата колекција на материјали на источноазиски јазик надвор од источна Азија се наоѓа во Харвард Јенчинг библиотеката. Харвард раководи со неколку уметнички, културни и научни музеи: - центарот за визуелни уметности „Карптентер“, дело на Ле Корбизје, е дом на филмската архива на универзитетот и одделот за визуелни и општествени студии. - Харвард музејот на уметност, кој вклучува: - Артур М. Саклер музејот, музеј на древна, азиска, исламска и подоцнежна индиска уметност - Буш-Рејзингер музејот, претходно познат како Германскиот музеј, ја покрива централната и северната европска уметност. - Фог музејот на уметност со галерии кои ја претставуваат историјата на западната уметност од средниот век па до денес. Посебно се застапени италијанската рана ренесанса, британскиот пре-Рафаелит и француската уметност од 19 век. Комплексот природонаучни музеи на Харвард, кој вклучува: - Харвард минералошкиот музеј - Хербариумот на Харвард - Музејот на компаративна зоологија - Пибоди музејот за археологија и етнологија - Семитскиот музеј
Астипалеја
Астипалеја (грчки: Αστυπάλαια) — грчки остров кој припаѓа на Додеканезите, архипелаг на дванаесет поголеми острови во југоисточното Егејско Море. Островот има 1.334 жители (пописот во 2011 година).
Островот е долг 18 километри и покрива површина од 97 км2. Заедно со бројните помали ненаселени островчиња, ја формира Општина Астипалеја, која е дел од регионалната единица Калимнос. Општината има површина од 114.077 км2. Главниот град и претходно главното пристаниште на островот е Астипалеја или Хора, како што го нарекуваат месните жители.
Географија
Брееговите на островот се карпести со многу мали песочни плажи. Мала брана со површина од околу 126 метри речиси го дели островот во два дела.
Ново пристаниште е изградено во Агиос Андреас на средината на островот, од каде се воспоставени врски со запад и исток со Пиреја и другите острови на Додеканезите.
Историја
Во старогрчката митологија, Астипалеја била жена киднапирана од Посејдон. Островот бил колонизиран од Мегара, а нејзиниот систем на владеење и згради се познати од бројни натписи. Плиниј Постариот забележува дека Рим доделил на Астипалеја статус на слободна држава.
Во текот на средниот век Астипалеја припаѓала на Византијците до 1207 година, кога - по завршувањето на Четвртата крстоносна војна - станала феудален имот на фамилија Кверини, благородна венецијанска фамилија, до 1522 година. Кверини изградиле замок кој денеска сѐ уште се наоѓа на врвот од Хора. Островот бил освоен од Османлиите во 1522 година и останал под контрола на Османлиите до 1912 година, со два прекини: од 1648 до 1668, за време на Критската војна, островот бил окупиран од Венеција, и од 1821 до 1828 за време на Грчката војна за независност.
На 12 април 1912 година, за време на Италијанско-турската војна, силите на Италијанската кралска морнарица пристигнала на Астипалеја, со што станал првиот остров окупиран од Италија на Додеканезите. Од таму Италијанците, во ноќта помеѓу 3 и 4 мај, заминале на Родос. Островот останал под управа на Италија до Втората светска војна. Во воената поморска битка во близина на островот во септември 1943 година, грчкиот уништувач Василиса Олга заедно со британските уништувачи, потонале германски конвој.
Проширен генетски код
Проширен генетски код е вештачки модифициран генетски код во кој еден или повеќе специфични кодони се прераспределени да кодираат аминокиселина која не е меѓу 22-те белковинаогени аминокиселини.
Клучните предуслови за проширување на генетскиот код се:
Проширувањето на генетскиот код се врши со цел да ги дизајнира живите системи за точно определени, специфични цели и промени нивните својства различно од природниот генотип. Проширувањето на генетскиот код го збогатува репертоарот на корисни алатки достапни за науката.
Вовед
Генетскиот код за сите организми, со многу мали исклучоци, е ист, така што сите живи суштества користат ист „генетски јазик“. Општо земено, воведувањето на нови, синтетски, вештачки, абиогени аминокиселини во белковините на живите клетки ја нарушува универзалноста на генетскиот јазик, што води до алтернативни форми на живот. Белковините се произведуваат благодарение на системот за транслација, кој ги декодираат пораките на РНК во низата аминокиселини. Транслацијата на генетските информации содржани во информациската РНК (иРНК) во дадена белковина е катализирана од рибозомите. Трансфер РНК (тРНК) се користи како клуч за декодирање на иРНК во полипептидот кој таа го кодира. тРНК препознава специфичен кодон во иРНК со комплементарна низа наречена антикодон на една од нејзините јамки. Секој кодон со три нуклеотиди се преведува во една од дваесетте природни аминокиселини. Постои најмалку една тРНК за кој било кодон, кои ја кодираат истата аминокиселина. Ензимот наречен аминоацил тРНК синтетаза ковалентно ја прикачува аминокиселината на соодветната тРНК. Повеќето клетки имаат различни синтетази за секоја аминокиселина (20 или повеќе синтетази). Од друга страна, некои бактерии имаат помалку од 20 синтетази и ја внесуваат „недостасуваната“ аминокиселина(и) со модификација на структурно поврзана аминокиселина со ензим на аминотрансфераза. Одликата искористена во проширувањето на генетскиот код е фактот што аминоацилна тРНК синтетазата често не го препознава антикодонот, туку друг дел од тРНК, што значи дека ако антикодонот се промени, кодирањето на таа аминокиселина би се променило во нов кодон. Во рибозомите, информациите од мРНК се преведуваат во специфична аминокиселина кога кодонот на иРНК се совпаѓа со комплементарниот антикодон на тРНК, а аминокиселината се додава на растечкиот полипептиден ланец. Кога се ослободува од рибозомот, полипептидниот ланец се витка во функционална белковина.
Со цел да се воведе нова аминокиселина во генетскиот код, потребни се неколку промени. Прво, за успешно декодирање на новата аминокиселина, кодонот на кој и е доделена не може да се користи за било која од 20-те природни аминокиселини. За ова се стоп-кодон или кодон со четири бази, кој се декодира со посебен тип на рибозоми. Второ, потребен е нов пар на тРНК и аминоацил тРНК синтетаза, кои се нарекуваат ортогонални парови, во смисла на тоа да истите ги нема во природниот фенотип на организмот. Во идеален случај, ортогоналните парови не смеат да интерагираат со било кој пар на ендогена тРНК/синтетаза, меѓутоа целиот тој систем треба да биде компатибилен со рибозомот и системот на белковинска транслација. Најчесто, активниот каталитички центар на синтетазата лабораториски се менува на таков начин да истиот е специфичен само и само за абиогената, не-стандардна амино акселина. Синтетазата исто така се модифицира за да ја интерагира само ортогоналната тРНК.
20-те белковинаогени аминокиселини кои се ендогени на организмот во кој се врши експанзија на генетискиот код се нарекуваат стандардни аминокиселини, односно природни или канонски, додека новите аминокиселини се означуваат како нестандардни аминокиселини (нсАК) или неприродни, киселини или не-канонски аминокиселини.
Нестандардни аминокиселини
Покажано е дека над 71 различни нсАК се можат да се додадат во протеомот на E. coli, квасеци или цицачи. НсАК се структурно поголеми од стандардните аминокиселини. Најчесто, поради физиолошка сличност, имаат основна структура на фенилаланин која содржи различни супституенти, давајќи им различни својства. Ваквата разновидност овозможува мноштво на нови функции, како што се означување на белковини со помош на т.н. клик хемија, флуоресцентни маркери или белковинини во E. coli со еукариотски пост-транслациони модификации (на пр. фосфосерин, фосфотреонин и фосфотирозин).
Основата на проширувањето на генетскиот код е за првпат покажана од Ролф Фуртнер, кој сам, користејќи тРНК која кодира за фенилаланин и соодветната синтетаза, инкорпорирал п-јодофенилаланин во E.coli.
До сега, неприродните аминокиселини кои биле инкорпорирани во белковините содржат радиоактивни тешки изотопи со цел да се овозможат одредени кристалографски испитувања со х зраци; аминокиселини кои имаат нови електроснки и стерни својства; фото-врзувачки аминокиселини кои може да се користат за испитување на меѓубелковински интеракции in vitro или in vivo; кето, ацетилен, азид и боронатни супституенти за означување in vitro или in vivo; редокс својства за испитување и модулирање на процесот на пренос на електрони; фотоактивни својства за регулација на биолошките процеси; лиганди за метали кои може да бидат катализатори или сензори за метални јони; флуоресцентни или инфра-црвени својства за испитување на структурата и динамиката на белковините; α-хидрокси киселини и D- аминокиселини како алатки за проучување на конформацијата и интеракциите помеѓу на водородните врски; миметици на фосфорилирани аминокиселини како проби за пост-транслациски модификации.
Бидејќи се абиогени, нсАА е потребно или да се внесат егзогено или истите да бидат биосинтетизирани. Во првиот случај, нсАА најпрвин хемиски се синтетизира во нејзината оптички чиста L- форма. Потоа истата се додава во хранливиот медиумот кој овозможува раст и одржување на соодветните клетки. Во вториот случај, преку соодветни софтвери се идентификуваат соодветните ензими и истите по пат на генетски инжењеринг се внесуваат во организмот од интерес кој треба да ја биосинтетизира новата аминокиселина. На пример, создаден е сој на E. coli кој биосинтетизира p-аминофенилаланин од основни претходници истата ја декодира во својот генетски код.
Распределба на кодон
Главната препрека за проширувањето на генетскиот код е тоа фактот што сите кодони кодираат за соодветните биогени аминокиселини. Генетскиот код има точно определен распоред кој покажува знаци на различни фази на еволуцијата, но во определен временски период истиот престанал да се менивуа и е речиси универзално зачуван. Во однос на честотата во која се случува, некои кодони се поретко застапени од другите. Кај многу сите организми, употребата на 3-те стоп кодони е различно распространета. Кај E. coli најреткиот е т.н. килибарен стоп-кодон (UAG).
Супресија на килибарниот кодон
Можноста за повторно користење на кодоните е за прв пат покажана од Normanly et al. во 1990 година, кога сој на E. coli го пропушта UAG (килибарниот) стоп-кодон. Ова беше возможно поради ретката застапеност на овој кодон и фактот дека факторот на ослободување 1 сам го катализира процесот на завшеток на транслацијата под дејство на овој кодон. Во лабораторијата на Шулц, тРНКTир/тирозил-тРНК синтетаза (TирРС) од Methanococcus jannaschii, архебактерија, била искористена за воведување на тирозин наместо стоп, стандардната функција на килибарниот кодон. Ова е овозможено поради разликите помеѓу ендогените бактериски синтази и ортогоналната археална синтетаза, кои не се препознаваат и интерагираат меѓу себе. Дополнително, групата го еволуирала ортогоналниот пар тРНК/синтетаза за да ја инкорпорира нестандардната аминокиселина О- метилтирозин. Ова било дополнително проследено со стерно поголемиот нафтилаланин и супституентот за фото-врзување бензоилфенилаланин, што ја докажало потенцијалната корисност на системот.
Килибарниот кодон е најмалку користениот кодон кај E.coli, но неговата промена и распределба со друга функционалност резултира со значително губење на нормалниот раст на бактеријата. Едно истражување, покажало дека има најмалку 83 пептиди кои се доминантно главно засегнати и зависат од неговото прескокнување во самата белковинска синтеза Дополнително, инкорпорирањето на аминокиселината која килибарниот кодон ја кодирал наместо запирање на транслацијата било нецелосно. Како последица на тоа, преку генетски инжињеринг создадени се неколку соеви со цел да се подобри растот на бактеријата, вклучително и отстранување на сите килибарни кодони од геномот. Во повеќето соеви на E. coli K-12 (т.е. <i id="mwAas">Escherichia coli</i> (молекуларна биологија)) има 321 UAG стоп-кодони. Следствено, огромни напори се вложени со цел истите да се заменат со аналогни стоп кодони. Единствениот успешен пристап до сега е од страна на групата на проф. Џорџ Чрч од Харвард, т.н. MAGE во CAGE: овие методи се потпираат на мултиплексна трансформација и последователна рекомбинација на добиените соеви во секој чекор за да се отстранат сите UAG кодони - рекомбинацијата претставувал главниот дел на запирање во првиот труд, но истиот бил надминат. Ова резултирало со сојот C321ΔA, на кој му недостасуваат сите UAG кодони и факторот на ослободување 1 (ФО1). Дополнително, овој сој бил дополнително направен „зависен“ од нсАК бисфенилаланин со еволуирање на неколку клучни ензими.
Четири базни (квадруплетни) кодони
Додека тројните кодони се основата на генетскиот код кај секој природен генотип, програмираното +1 рамково поместување е природен процес кој овозможува употреба на четиринуклеотидна низа (квадруплетен кодон) за кодирање на аминокиселина. Покажано е дека квадруплетниот кодон може да се користи за кодирање на нсАК во експериментални услови. Ова овозможува истовремена употреба на две неприродни аминокиселини, р- азидофенилаланин (пАзФ) и N6-[(2-пропинилокси)карбонил]лизин (КАЛ), кои меѓусебно интерагираат преку циклоадиција по Хусиген. Квадруплетното декодирање во нормалниот генотип, кој претходно не е генетски модифициран и инжењиран е неефикасно. Ова произлегува од фактот што интеракцијата помеѓу инженерските тРНК со терцијарните комплекси или други компоненти на транслациониот систем не е поволна и силна како кај ендогените елементи. Овој проблем може да се надмине со специфично инженерство и развој на тРНК која може да декодира квадруплетни кодони во соеви со нормален, немодифициран геном и фенотип. На овој начин може да се генерираат до 4 различни квадруплетни парови на ортогонални тРНК/тРНК синтетаза. Пристапот за декодирање на квадруплетни кодони, исто така, бил применет за развој на вакцина против ХИВ-1.
Парови на тРНК/синтетаза
Друг клучен елемент се тРНК/синтетаза паровите.
Ортогоналнит пар на тРНКА/синтета може да се мутира на точно определени делови во соодветанта низа и преку процесот на насочена еволуција истиот да биде инжењиран со цел да може да ја користи било која аминокиселина. Покрај прекодирањето на тРНК на различен кодон, истите можат да се мутираат за да препознаат кодон со четири бази, овозможувајќи дополнителни опции за кодирање и додавање на останати нсАК.
Ортогонални парови во моделне организми
Ортогоналните парови на тРНК/синтетаза кои се ендогени во еден организам, не треба да бидат активни во нормален, ендоген генотип на друг организам, бидејќи синтетазата може погрешно да ги аминоацилира ендогените тРНК или ортогоналната тРНК да биде погрешно аминоацилирана од ендогена синтетаза. Како резултат на тоа, ортогоналните парови создадени до денес се разликуваат во нивната активност во организмите.
Во 2017 година бил создаден глушец со проширен генетски код кој може да произведува белковини со неприродни аминокиселини.
Ортогонални рибозоми
Слично на ортогоналните тРНК/синтетаза парови, ортогоналните рибозоми се дизајнирани да вршат транслација паралелно и независно од природните рибозоми. Ортогоналните рибозоми користат различни транскрипти на иРНК од ендогените рибозоми и интерагираат со посебна група на тРНКи. Ова треба да го ублажи ефектот на губењето на нормалната, здрава состојба која е дел произлегува од техниките како што е супресија на амбер кодон. Дополнително, ортогоналните рибозоми може да се мутираат и оптимизираат за одредени задачи, како што е препознавање на четворни кодони. Таквата оптимизација не е можна, или е многу неповолна за природните рибозоми.
о-Рибозоми
Во 2005 година беа објавени три групи на рибозоми, кои не ја препознаваат ендогената мРНК, туку вршат транслација на посебни ортогонални иРНК (o-иРНК). Ова било постигнато со промена на низата на препознавање на иРНК, т.н. Шајн-Далгарно низа, и соодветната низа на 16S рРНК во рибозомите, т.н. анти-Шајн-Далгарно низа. На овој начин спарувањето на базите, кое обично се губи доколку било која низа е мутирана, останува достапно.
Рибо-Х
Во 2007 година, групата на Џејсон Чин произвела ортогоналени рибозоми, кои биле оптимизирани за супресија на килибарните кодони. 16S рРНК-та била мутирана на таков начин што го интерагирала со ФО1 помалку силно отколку ендогениот рибозом. Овој систем сепак не го решил проблемот со нарушената физиолошка состојба како резултат на супресијата на стоп-кодоните во ендогените белковини. Меѓутоа, преку подобрената специфичност, значително се зголемиле приносите на правилно синтетизираната целна белковина (од ~ 20% до >60% проценти за еден килибар кодон да биде потиснат и да формира <1% до >20% за два килибарни кодони).
Метод на инкорпорација под селективен притисок за производство на алобелковини
Постојат многу студии кои демонстрираат синтеза на белковини со нестандардни аминокиселини, без притоа да биде променет генетскиот код. Овие белковини, наречени алобелковина, се создаваат со инкубирање на клетките со нсАК во отсуство на слична кодирана аминокиселина со цел првата да биде инкорпорирана во белковината наместо онаа која би се инкорпорирала нормално, на пример L- 2-аминохексанска киселина наместо метионин.
Во овој контекст, инкорпорацијата под селективен притисок генерира рекомбинантни белковини или алобелковини директно со замена на природните аминокиселини со неприродни аналози. Клетката домаќин која покажува ауксотрофична зависност е дополнета со аналози за време на експресијата на целната белковина. Овој пристап ги избегнува недостатоците на методите засновани на супресија и е супериорен во однос на ефикасноста, репродуцибилноста и исклучително едноставната експериментална постава. Бројни студии покажуваат како глобалната замена на биогените аминокиселини со различни изостерични аналози предизвикува минимални структурни промени, но драматични промени во термодинамските својства, виткањето, агрегацијата, спектрални својства и ензимската активност.
Ин витро синтеза
Проширувањето на генетскиот код опишано во претходниот параграф е in vivo. Друг пристап е користење на ин витро системи. Ова бара отстранување или целосна сатурација на тРНКи и селективно воведување на одредени аминоацилирани-тРНК, некои кои се однапред хемиски аминоацилирани.
Хемиска синтеза
Постојат неколку техники за хемиска синтеза на пептиди, кои се базираат на заштитни групи и цврста подлога.
Во ноември 2017 година, тим од Истражувачкиот институт Скрипс објавил дека конструирал полусинтетички геном на E. coli користејќи шест различни нуклеински киселини (наспроти нормалните четири пронајдени во природата). Двете дополнителни „букви“ формираат трет, неприроден базен пар. Добиените организми покажале репордукција и синтеза на нови белковини користејќи „неприродни аминокиселини“. Неприродниот базен пар кој се користел е dNaM –dTPT3. Овој неприроден базен пар е претходно идентификуван и синтетизиран, но ова е прва студија која демонстира транскрипција и транслацијад на белковини заснована на неприродени базни парови.
Филип (принц на Грција)
Филип, принцот на Грција и Данска (грчки: Φίλιππος της Ελλάδος; роден на во ) е петтото дете на Константин II, кралот на Елините и Ана Марија.
NGC 2675
NGC 2675 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2675 се споменува и како UGC 4629, MCG 9-15-37, CGCG 264-21.
Откривање
Објектот е откриен на 2 декември 1861 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2675 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 2675 има привидни димензии од 1,5' х 1,1'.
Други поделби
Проучување на NGC 2675 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 24909. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 44; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3798. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 982.
Ла Конвенсион (покраина)
Ла Конвенсион (La Convención) е покраина во регионот Куско. Таа е најголема покраина во регионот и главен град на покраината е Квилабамба.
Административна поделба
Покраината е поделена на десет окрузи. Окрузите и главните градови се:
Пјер Шодерло де Лакло
Пјер Шодерло Де Лакло (француски: Pierre Ambroise François Choderlos de Laclos, роден на  во  - починал на  во ) — француски армиски генерал, државен службеник и писател, познат најмногу со романот „Опасни врски“ (Les Liaisons dangereuses).
Мухамед Мехмедбашиќ
Мухамед Мехмедбашиќ (1886-1943) — револуционер, припадник на движењето Млада Босна и учесник во атентатот на австроунгарскиот престолонаследник Франц Фердинанд.
Животопис
Мухамед Мехмедбаши е роден во 1886 година во Столац, во Херцеговина (БиХ). Како припадник на Млада Босна бил поканет од страна на Мустафа Голубиќ во 1913 година да оди во Франција, во Тулуза, каде што добил задача да го убие австроунгарскиот поглавар во БиХ, Оскар Почорек. За таа прилика добил отров, кој поради претресот во возот од Дубровник кон Сараево го фрлил.
Пјер Шодерло де Лакло
Животопис
Иако бил унапреден во чин на капетан во 1771 година, Шодерло де Лакло се ограничувал од обврските во артилерискиот гарнизон и воениот живот како целина и го посветувал своето слободно време на пишување. Неговите први дела, неколку мали поеми, биле објавени во „Алманах на музите“ (Almanach des Muses). Подоцна ја напишал и оперета „Ернестина“, инспириран од романот на Мари Жан Рикобони. Премиерата на операта на 19 јули 1777 година доживеала неуспех, без оглед на присуството на Марија Антоанета. Во истата година основал артилериски училиште во Валанс, каде дипломирал Наполеон Бонапарт.
Мухамед Мехмедбашиќ
Животопис
Се откажал од атентат на Почорек кога дознал дека се подготвува атентат врз Франц Фердинанд, па се придружил на таа група. Тој требало да фрли бомба, но се правдал дека не го сторил тоа поради брзото поминување на колоната. По атентатот единствено тој успеал да побегне од Сараево и заминал во Црна Гора, во Никшиќ, каде наскоро бил откриен и уапсен, а потоа префрлен во Србија. Учествувал во Прва светска војна. Како потпоручник, учествувал во повлекувањето на српска војска преку Албанија, а на Солунскиот фронт се приклучил кон Драгутин Димитријевиќ Апис и на организацијата Црна рака. Во Солунскиот процес од 1917 година, кога Апис поради заговор за убиство на српскиот престолонаследник Александар I Караѓорѓевиќ бил осуден на смрт, Мехмедбашиќ бил осуден на 15 години затвор. Бил амнестиран во 1919 година, кога се вратил во Сараево.
Пјер Шодерло де Лакло
Животопис
По враќањето во Безансон пред 1778 година Шодерло де Лакло бил унапреден во втор капитен на Инженерските војници. Во овој период напишал неколку дела преку кој се восхитувал од идеите на Жан-Жак Русо. Освен од Русо, бил под влијание и од делата на Семјуел Ричардсон.
Мухамед Мехмедбашиќ
Животопис
Во 1943 година го уапсиле усташи во Сараево и бил изложен на страотни мачења, по што и починал на 29 мај 1943 година.
Пјер Шодерло де Лакло
Животопис
За време на престојот во Гренобл (1769-1775 година) го набљудувал животот и карактерот на локалните аристократи и разговарал со дамите од градската елита, од чии тајни и признанија, црпел идеи за романот „Опасни врски“ (1782 година). Во 1779 година бил испратен во Ил д`Екс како асистент на Марк-Рене Маркиз Монталамбер, кој бил одговорен за изградба на заштитен гарнизон против Британците. Поголемиот дел од времето Шодерло де Лакло го поминувал во пишување на новото дело, романот „Опасни врски“, и на „Писмо до госпоѓа Монталамбер“.
„Опасни врски“ бил објавен во четири тома од Дуран Невју на 23 март 1782 година и истиот доживеал огромен успех. Шодерло де Лакло бил повикан назад во гарнизонот во Бретања, а во 1883 година бил испратен повторно во Ла Рошел да помага во изградбата на ново оружје. Под влијание на протагонистот на „Опасни врски“, Виконт Де Валмон, Лакло ја заведил 18 години помладата ќерка на воениот службеник Соланж - Мари-Суланж Дипере. Како резултат на оваа врска Мари родила вонбрачна дете. По три години (1786 година) Лакло се оженил за мајката на својот син. Следната година се зафатил со проектот за уличната нумерација во Париз.
Во 1788 година Шодерло де Лакло ја напуштил армијата и бил ангажиран од страна на Луј-Филип, војводата од Орлеанс, за кој работел како дипломат по избувнувањето на Француската револуција. Освоен од револуционерните идеали, тој ја напуштил службата кај војводата и станал комесар во Министерството за војната. Реформите кој ги споведел, довеле до победата на Револуционерната армија во Битката кај Валми. По дезертирањето на генерал Димурие, Шодерло де Лакло бил уапсен како „орлеанист“, но бил ослободен по Термидоријанскиот удар.
Некое време потоа се занимавал со балистички истражувања кои довеле до отворањето на артилериски гранати. Во 1795 година неговото барање да постапи повторно во армијата било одбиена. Неговите обиди да најде дипломатска работа и да формира банка исто така пропаднале. Тогаш Шодерло де Лакло се приклучил на младиот генерал и неодамна прогласен прв кунсол, Наполеон Бонапарт. На 16 јануари 1800 година била формирана служба во која тој го добил чинот генерал на бригада. Така, тој учествувал во Биберахската битка.
Набргу откако бил преназначен во командант на армијата во Италија (1803), Шодерло де Лакло починал ненадејно во поранешниот манастир „Св. Франциск от Асизи“ во Таранто, Италија, најверојатно од дизентерија и маларија. Бил погребан во фортификација, што и до денес го носи неговото име (Форт де Лакло) во близина на градот, изграден по негови инструкции. По обновувањето на власта на Бурбоните во Јужна Италија гробницата му била уништена, додека се смета дека посмртните останки му биле фрлени во морето.
Опасни врски
За првпат епистоларниот роман „Опасни врски“ бил издаден во март 1782 година во Париз. Печатењето доживеало необичен успех, но и огромен скандал. Успехот се објаснува од исклучителните заслуги на самата книга и од големиот интерес кон неа (продадени биле над 1000 примероци само за еден месец). Последователно бил прогласен за „светско ремек-дело“, а скандалот настанал од тоа што критичарите и јавното мислење го сметаат делото полно со порнографија. Лакло бил отфрлен од париската елита.
Тасдорф
Тасдорф (Tasdorf) — општина во округот Плен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Абел Ернандес
Абел Матијас Ернандес Платеро (роден во Пандо на 8 август 1990) — уругвајски фудбалер, напаѓач, на англискиот Хал Сити во Премиер лигата и на Уругвајската репрезентација.
Неговиот прекар е La Joya (превод на мак. - скапоцен камен).
Технички карактеристики
Брз играч со одлична техника, добар во воздухот со силен и прецизен удар со глава.
Бенуе-конгоански јазици
Бенуе-конгоанските јазици ја сочинуваат најголемата јазична група од семејството на нигер-конгоански јазици, како по бројот на јазици (Ethnologue наведува 900), така и по број на говорници (500 милиони). Во рамките на нигер-конгоанското семејство, бенуе-конгоанските јазици претставуваат огранок на атлантско-конгоанските, а можеби и на волта-конгоанските јазици ако ова е исправна група. Според првиот предлог на Џозеф Гринберг (1963), тука спаѓаат и волта-нигерските јазици (како западни бенуе-конгоански); разраничувањето помеѓу тие јазици како и јазикот ква е предмет на расправа.
Се смета дека гранките на бенуе-конгоанските јазици (наведени со бројот на јазици во секоја) се следниве:
Сроден на нив е и јазикот укан. Ова може да биде најоддалечениот од нив, или пак вон групата, но во најблиско сродство со тие јазици.
Јазикот фали (од Бајса) исто така може да биде бени-конгоански, но досега не е класификуван.
Банту-јазици
Банту-јазици — група јазици од семејството на нигер-конгоански јазици кои се одликуваат со аглутинативност. Во групата влегуваат околу 250 јазици според критериумот на заемoразбирливост, иако во многу случаи е тешко да се утврди кој е посебен јазик а кој е наречје (Ethnologue дава бројка од 535 јазици). Географски, јазиците се застапени источно и јужно од денешен Камерун, т.е. во централна, источна и јужна Африка. Во овие подрачја има и јазици од други семејства (вид. карта).
Според Ethnologue, неколку од најзастапени јазици во Африка припаѓаат на оваа група, вклучувајќи ги шона и зулу. Од нив највеќе говорници има свахили - 80 милиони луѓе во осум земји (бројката секојдневно расте). Шона има 10,8 милиони говорници во Зимбабве. Потоа доаѓа зулу со 10,3 милиони. Ethnologue ги наведува мањика и ндау како посебни јазици, но говорниците на шона ги сметаат за две од петте наречја на нивниот јазик. Ако кон шона ги вброиме и 3,4 милиони говорници на мањика и ндау, тогаш добиваме 14,2 милиони говорници на шона како прв јазик.
Се смета дека банту-јазиците водат потекло од подрачјето што го опфаќаат денешните држави Нигерија и Камерун. Пред 2500–3000, години, говорниците на првобитниот „прабанту“ почнале да се раселуваат на исток и на југ - голема преселба што траела илјадници години. Со овие преселби, Банту-народите ја населиле потсахарска Африка и го распространиле земјоделскиот начин на живот.
Особености
Меѓу најистакнатите проучувачи на банту-јазиците е англискиот јазичар Малком Гатри, кој го има реконструирано фонемскиот инвентар и основниот лексикон на прабанту (предокот на овие јазици).
Најкарактеристична граматичка особина на банту-јазиците е обилната употреба на афикси. Така, сите зборови се распоредени по категории (луѓе, животни, предмети, растенија, итн.) и секоја категорија има посебна претставка. Секоја именка припаѓа на одредена класа, и секој јазик има по неколку класи (нешто како родот кај европските јазици). Класата се познава по претставката што сочинува дел од именката, како и деловите за сложност на глаголот како и придавната (описната) основа поврзана со именката. Множината се образува со промена на класата, менувајќи ја претставката. Исто така, со претставката се означуваат еднината, множината и времето, додека наставките ги означуваат глаголските начини. Притоа, основната претставка се повторува во целиот синтаксички комплекс. На пример, „кити“ значи стол, додека „кити киле кимеангука“ значи: столот падна. Интересно е тоа што јазиците од групата банту многу брзо се збогатуваат. На пример, во племето Коса постои обичај, штом невестата влезе во новиот дом, повеќе не смее да ги употребува зборовите што почнуваат со првито слог на името на свекорот. На тој начин, таа е принудена да формира нови зборови, а некои од нив подоцна влегуваат во секојдневниот говор.
Глаголот има разни претставки кои во европските јазици се засебни зборови. На пример, на свахили Mtoto mdogo amekisoma, (шона: Kamwana kadoko kariverenga) значи 'Малото дете прочита [книга]'. Mtoto (дете) ја диктира придавната претставка m- и подметната претставка a-. Потоа доаѓа делот за свршено време -me- и прирочниот дел -ki- кој се слага со подразбраниот збор kitabu (книга). Во множина, со 'деца' добиваме Watoto wadogo wamekisoma (шона: Vana vadoko variverenga), а со 'книги' (vitabu) добиваме Watoto wadogo wamevisoma.
Зборовите најчесто се сочинети од отворени слогови од типот Сг-См (согласка-самогласка), т.е. повеќето јазици имаат само вакви слогови. Исклучок од ова е јазикот Бушонг. Сливањето на завршниот слог (при говор) е често во јазикот Тонга во Малави. Морфолошки, зборовите го имаат обликот Сг-См, См-Сг-См, Сг-См-Сг-См, См-Сг-См-Сг-См итн, т.е. било која комбинација на Сг-См, па така речиси сите зборови завршуваат со самогласка поради отвореноста на слоговите. Согласните групи се избегнуваат и при усвојување на позастапени заемки од англиски и други јазици. На пример, на њанџа (чичева): зборот „school“ (училиште) е усвоен како sukulu со вметнување (епентеза) на -u- и негово додавање на крајот на зборот. Меѓутоа, групирање на почетокот од зборот се забележува во јазици како шона (ндау) и некои наречја на макуа.
Позначајни банту-јазици
Ова е список на најважните банту-јазици во секоја земја. Наведени се јазиците што сочинуваат барем 1% од говорниците и имаат барем 10% до говорниците на најзастапениот банту-јазик во земјата.
Ралник
Ралникот (vomer) е тенка непарна коскена плочка која наликува на ромб и учествува во градбата на коскената носна преграда.
Kaj животните
Kaj коскените риби ралникот е поврзан со коските кои го формираат предниот дел на покривот на устата. Кај водоземци и влекачи ралникот е потесен тоа се должи на присуството на зголемени носни ноздри (во внатрешноста на двете страни) и тие може да се проширират понатаму назад во вилицата. Ралникот кај птиците е мал, каде што го формира горниот дел од клунот (се наоѓа помеѓу носните ноздри). Кај цицачите ралникот е потесен и е споен во единствена, вертикално поставена коска.
Фризија (округ)
Фризија (Friesland) — округ (Landkreis) во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Административното окружно седиште е во градот Јефер.
Се граничи со (од југоисток надесно) окрузите Везермарш, Амерланд, Лер и Витмунд и со Северното Море. Градот Вилхелмсхафен е опкружен, но не е дел од округот.
Географија
На исток округот се граничи со плиткиот Јадски Залив на Северното Море. Островот Вангероге, еден од Источнофризиските Острови, е дел од Фризија.
Жителите на Фризија инсистираат дека не се дел на Источна Фризија, иако е конфузно, бидејќи Фризија се наоѓа источно од Источна Фризија и географите ја сметаат Фризија за дел од таа област. Разликата има историски причини: Фризија била независна држава од 1438 до 1575.
Дел од округот влегува во Националниот парк Ваденско Море.
Историја
Областа била владеена од локални феуди до век.
По нејзината смрт, Јефер станал дел од Олденбург, но Источна Фризија тврдела дека територијата била нејзина. Во следните децении, Источна Фризија се обидувала да ги блокира сите патишта помеѓу Јефер и Олденбург. Непријателството траела до почетокот на век.
Јужниот дел на денешниот округ е Фризише Веде (Friesische Wehde, букв. „фризиски дрвја“), кој исто така поголемиот дел од времето бил на Олденбург. Оваа област подоцна го создала округот Фарел.
Округот бил основан во 1933 година со спојување на поранешните окрузи Јефер и Фарел под името „Фризија“. Во 1977 година бил распуштен и поделен помеѓу околните окрузи Витмунд и Амерланд. Распуштањето било прогласено за неуставно во 1979 година, бидејќи ги нарушило правата на поранешната држава Олденбург и округот повторно бил основан во своите стари граници во 1980 година.
Грб
Лавот е од грбот на грофовите на Јефер, кој бил нивен симбол.
И секој ден, мрмотот те поздравува
И секој ден, марморот те поздравува (англиски: Groundhog Day) — американски филм за комедија од 1993 година. Бил Мари игра во него арогантен, самоцентричен и циничен метеоролог кој е заглавен во временска основа и го доживува истиот ден одново и одново, како прочистен човек може да го продолжи својот живот. Режија: Харолд Рамис.
Церска битка
Церска битка (на Schlacht von Cer, на Ceri csata), исто така позната и како Јадарска битка (на Schlacht von Jadar, на Jadar csata) бил воен судир воден меѓу Австроунгарија и Србија во август 1914 година околу планината Цер и неколку села во нејзината непосредна околина, како и во Шабац, во текот на раната фаза на српската кампања во Првата светска војна.
И секој ден, мрмотот те поздравува
Содржина
Но, кога тој се обидува да ја заведе својата колега Рита, тој ден од ден на ден пропаѓа. Конечно, тој се уморува и почнува да очајува. Тој извршува самоубиство на многу начини, но никој не може да стави крај на феноменот на бескрајно повторувачкиот ден - тој секогаш се буди повторно во шест часот во неговата хотелска соба. Тој му верува на Рита, и еден од нејзините совети му помага да пронајде други цели чекор по чекор во неговиот затворен живот: Фил почнува да ги поминува своите денови значајни и образовани. Секој ден Фил мора повторно да ја освои довербата на Рита затоа што се вљубил во неа. Фил станува добродетел на другите и може да им помогне на речиси секој во градот да има подобар ден. Само еден изнемоштен бездомник не може да го спаси од смрт во било кој од неговите обиди.
Церска битка
Борбата била дел од првата австроунгарска офанзива на Србија и избила во ноќта на 15 август кога делови од српската Комбинирана дивизија I наишле на австроунгарска извидница залогорена на падините на Церска планина. Борбите кои следеле прераснале во борба за контрола на неколку градчиња и села во околина на планината, како и за контрола на Шабац. Моралот на австроунгарските трупи на 19 август опаднал и илјади војници се повлекле во Австроунгарија, а многу се удавиле во Дрина бегајќи во паника. Србите на 24 август повторно влегле у Шабац, со што борбата званично завршила. Борбата била борба во средба, од маневарски тип, што значи дека во текот на борбата не се користени ровови, бидејќи ровови во оваа војна се користени за првпат кон крајот на 1914 година по борбата на Марна.
Во текот на десетдневната борба српските загуби изнесувале 3.000 мртви и 15.000 ранети. Австроунгарските загуби биле значително поголеми. Имало 8.000 мртви војници, 30.000 ранети и 4.500 заробени. Српската победа над бројно надмоќниот непријател ја означила првата победа на Сојузниците во Прва светска војна.