cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Залцведел
Историја
Градот од 1247, почнал да се развива со повторното градење од стариот дел на градот. Во 1701, станал дел на Кралството Прусија. Во 1713, двата града Altstadt and Neustadt станале еден. Залцведел станал дел од пруската Провинција Саксонија во 1815 по војните на Наполеон. Во 1870, добил железничка врска. Средновековниот дел на градот останал комерцијален и административен центар на градот сè досега.
Како и во другите германски градови во текот на нацистичка Германија под Адолф Хитлер, еврејското население на градот било систематско исчистено и однесено надвор од градот.
Во 1943, концентрациониот камп Нојенгаме изградел женски подкамп во Залцведел, со капацитет за чување на повеќе од 1.000 женски затвореници. Всушност, повеќе од 3.000 жени биле сместени таму, Еврејки, но и други. Како чувари во кампот биле вклучени шеесет СС-мажи и жени. Една Aufseherin е позната денес по името, Лизелот Дарнштет, кој е родена во 1908. Дарнштет служела во Равенсбрик пред да дојде во Залцведел. На 29 април 1945, американката армија го ослободила женскиот подкамп Залцведел, како и машкиот кампо во близина за машки негермански политички затвореници. Тие биле шокирани од погледот на деведесет тела на жени, кои умреле од тифус, дизентерија и маларија. На почетокот на 1945, пред пристигнувањето на американските пешадиски сили, воените сојузнички авиони ја нападнале главната железничка станица во Залцведел, убивајќи 300 луѓе. Американската војска, всушност го предала градот на советската Црвена армија, предизвикувајќи така Залцведел да стане дел од Германската Демократска Република.
На 9 ноември 1989, граничниот премин на источно-западната германска граница близу Залцведел бил отворен, заедно со граничните премини во остатокот на земјата, дозволувајќи им на источните Германци да излезат од Залцведел и да патуваат слободно во Западна Германија за првпат од градењето на Берлинскиот ѕид. Во 1990, Залцведел ја добил и неговата прва демократска избрана градска влада.
Официјалното име на градот било променето во Hansestadt Salzwedel на 1 април 2008, во однос на неговата историја како член на Ханзата.
Главни знаменитости
Места кои можат да се посетат, се историскиот дел на градот, опкружен со историскиот градски ѕид и градските порти. Градот исто така ја содржи куќата, во која се родила Џони фон Вестфален, подоцна жена на Карл Маркс.
Храна
Деликатеси на градот се Baumkuchen, Залцведелер (Алтмеркер) свадбена супа и Tiegelbraten (овца).
Сообраќај
Залцведел е достапен преку сојузниот автопат Б71 (север-југ) и сојузниот автопат Б248 (запад-исток). Пристап до најблискиот автопат е A39 кој е 59 километри оддалечен во Волфсбург, A250 е 80,9 километри оддалечен во Линебург, A24 во Драјек и A241 е 81,4 километри оддалечен.
Поврзан е со железница, која Amerikalinie (Линија Америка) беше обновена во 1990-тите поврзувајќи ги Берлин и Бремен. Оваа линија припаѓа на Штендал/Илцен. Други станици има во Витенберге близу Арендзе и во Ебисфелде.
Меѓународни врски
Залцведел е збратимен со:
1729 во архитектурата
1729 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
1728 во архитектурата
1728 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Грабшинци
Грабшинци (словенечки: Grabšinci) — населба во Општина Свети Јуриј на Шчавница во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Бунарје (Тремник)
Бунарје— археолошко наоѓалиште во неготинското село Тремник. Наоѓалиштето претставува градиште од доцната антика. На 1,5 км југозападно од селото, на блага падина што се наоѓа на десниот брег на реката Поројница, отворена кон запад, се гледаат остатоци од одбранбен бедем што зафаќа простор од 100 × 100 м. По површината има фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал. Во западниот дел на градиштето се наоѓа бунар.
1727 во архитектурата
1727 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Гилен Тајдер
Гилен Тајдер била шведска поп група со пејачот, гитарист и текстописец на Роксет, Пер Гесле. Тие биле еден од најпопуларните шведски бендови досега и имале бројни хитови во Скандинавија, почнувајќи со пробивната песна „Flickorna på TV2“ во 1980 година. Бендот добил легендарен статус во Шведска по нивниот пауер поп.
Историја
Во 1977 година, Пер Гесле го запознал Матс Персон, член на бендот Аудиовизуелт Ангреп, формирајќи го дуото „Грејп рок“. Подоцна се приклучиле Мике Сид Андерсон, Андерс Херлин и Горан Фрицон и го направиле квинтетот. Името на групата било променето во „Гилен Тајдер“. Во 1980 година бил издаден албумот Гилен Тајдер, кој станал огромен успех во Шведска. „Девојките на ТВ2“ бил најголемиот хит на албумот.
Вториот албум, издаден во 1981 година под името „Современи времиња“, исто така имал огромен успех и бил проследен со национална турнеја која собори рекорди. Следната година бил објавен Пулс, вклучувајќи ги хитовите „Летни времиња“ и „Девојката во песната на Кол Портер “. Во март 1985 година, Гилен Тајдер официјално се распадна откако го објавија нивниот единствен албум на англиски јазик; Кафето „Хартленд“. Пер Гесле продолжил со соло-кариера и ја формирал Роксет со Мари Фредрикссон во 1986 година.
По распадот биле објавени неколку и се одржаа голем број обединувања во живо, почнувајќи со неизмерно популарната турнеја Återtåget во 1996 година. Во 2004 година, бендот ја прослави својата дваесет и петта годишнина со првиот нов албум по повеќе од 20 години и огромната летна турнеја во јули и август. Турнејата, наречена GT25, била огромен успех, бидејќи била најголемата турнеја во Скандинавија досега и втора по големина на сите времиња во цела Европа, се насобраа повеќе од половина милион луѓе низ цела Шведска. Кога настапија на стадионот Улеви во Гетеборг на 7 август 2004 година за време на GT25, 58.984 фанови го следеа концертот во живо, соборувајќи го рекордот поставен од Брус Спрингстин, и настапот подоцна бил прикажан на ТВ4.
Гилен Тајдер повторно се обедини на 14 август 2010 година како изненадувачки бис за време на концертот на Роксет во Халмстад, родниот град на двата бенда. Тие изведоа сет од три песни, со песните „Јуни, Јули, Август“, „Сомартајдерr“ и „Нер ала венерна гот хем“, при што Мари Фредрикссон и остатокот од бендот Roxette им се придружија на сцената за последниот број. Во јануари 2013 година, групата објави нов албум и летна турнеја во Шведска, и двете наречени „Дагс ат тенка по рефренген“. Албумот беше издаден на 24 април 2013 година; распродадената турнеја од 19 претстави започна на 5 јули 2013 година во Халмштад и заврши на 10 август во Халмштад.
Во јануари 2019 година, Гилен Тајдер најавиле проштална турнеја за да прослави 40 години што се одржа во Шведска и Норвешка во летото 2019 година. Турнејата започна на 4 јули во Халмстад, Шведска, а заврши таму и на 10 август.
Нивниот последен албум Сама скрот ох корн бил објавен на 14 јуни 2019 година.
Студиски албуми
Други
Алпско скијање на Зимските олимписки игри 2014 - суперкомбинација за мажи
Суперкомбинацијата за мажи на Зимските олимписки игри 2014 во Сочи била одржана на 14 февруари во скијачкиот центар Роза Хутор близу Краснаја Полјана, Русија.
Спустот започнал на надморска височина од 1.947 метри, бил долг 3,219 км со вертикален пад од 977 метри. Слаломот започнал на 1.160 метри надморска височина со вертикален пад од 200 метри и 62 порти.
Поради топлото време, спустот бил поместен за еден час, но температурите сè уште биле над нулата на стартот. Попладнето, за време на слаломот температурата изнесувала 11°С.
Златниот медал го освоил Сандро Вилета од Швајцарија. Ивица Костелиќ од Хрватска го освоил сребрениот медал, четврти во неговата кариера (три од нив во суперкомбинација). Кристоф Инерхофер од Италија, сребрениот медалист во спуст, ја освоил бронзата.
Резултати
Спустот започнал во 11:00, а трката во слалом започнала во 15:00.
Yield (албум)
„Yield“ — петтиот студиски албум на американскиот рок бенд Pearl Jam, објавен на 3 февруари 1998 година преку Епик Рекордс. По кратка промотивна турнеја за нивниот претходен албум No Code (1996), Pearl Jam го снимил Yield во текот на 1997 година во Studio Litho и Studio X во Сиетл, Вашингтон. Албумот бил поздравен како враќање на раниот, едноставен рок-звук на бендот, и ги означил заедничките напори на бендот за создавање на музиката. Најголемиот дел од текстовитесе напишани од вокалистот Еди Ведер и текстовите се занимаваат со контемплативни теми, иако се гледаат на попозитивен начин во споредба со претходната работа на бендот.
Албумот добил позитивни критики и дебитирал на второто место на Билборд 200. За разлика од No Code, каде албумот наскоро по неговото објавување започнал да паѓа на листите, Yield на крајот го надминал својот претходник. Бендот направил повеќе промоции за албумот во споредба со No Code, вклучувајќи го и враќањето на целосната турнеја и објавувањето на музичко видео за песната „Do the Evolution“. Албумот е последното издание на бендот со тапанарот Џек Ајронс, кој го напуштил бендот за време на промотивната турнеја на албумот.
Чукајлица (Клисура)
Чукајлица — населба и некропола од хеленистичко и римско време во атарот на селото Клисура, Македонија. На 1,5 километри северно од селото има неколку височинки. На висорамнинката од најголемата височинка јасно се забележуваат траги од акропол, чија населба лежи во подножјето. Речиси по целата површина се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал. На источниот раб од населбата е откриен гроб „на две води“ со конструкција од тегули.
Просек (Демир Капија)
Просек, наречено и како археолошко наоѓалиште Кале или Стрезов Град, ― археолошко наоѓалиште од античкото и средновековното време. Наоѓалиштето претставува утврден град/населба кој било владеан од благородникот Добромир Хрс во преминот од XII кон XIII век.
Географска положба
Магистралниот пат по долината на Вардар преку Подунавјето, ја поврзувал Средна Европа со Егејот и со земјите на Средоземјето. Најтесниот пат на реката Вардар, која јужно од реката Бошава се пробива низ карпестиот терен, создава клисура долга 10 километри, позната под името Демир Капија, што во превод од турски значи Железна Врата. Нејзиниот најтесен дел е северниот крај, каде варовитите карпи се издигаат во височина од 100 до 220 метри.
Етимологија и споменување
Во повеќе прикази во античките географски карти, местото што претставува самата клисура било нарекувано Стенае што значи теснина, клисура, стена. Потоа, во почетокот на XI век, местото се споменува под името Просек. Во два османлиски дефтери, од 1519 и 1530/31 година, местото е нарекувано Демир Капи, буквално значејќи Железна Порта. Името Просек (τον Προσακον) за прв пат било запишано во грамотата за правата на Охридската Архиепископија, издадена од римскиот император Василиј II во 1019 година. Во овие документи Просек спаѓал под Мегленската Епископија. Во хрониката што ја напишал Јован Скилица на крајот на XI век, тој споменува дека Василиј II во 1014 година поминал оттука, за да замине кон самоиловата престолнина Охрид. Најголемото споменување на местото Просек е од страна на хроничарот Никита Хонијат, кога Просек го доживеал најголемиот подем под власта на Добромир Хрс.
Историја за утврдување на наоѓалиштето
Археологот Петар Мутафџиев го сместил средновековниот град Просек во Демир Капија на почетокот на 20 век, без да се обезбеди точна местоположба на нејзината тврдина. Во текот на претстојниот период, истражувањата биле согласни со ова идентификување на просторот, додека се обидувале прецизно да ја сместат положбата на населбата и тврдината Просек. Во согласност со најновите археолошки истражувања што се одвиваат на наоѓалиштето Кале - Стрезов Град, кај селото Челевец, се чини дека мислењето на Иван Микулчиќ е најмногу прецизно. Тој го сместил средновековниот Просек на ова место и го идентификувал како најголема доцноантичка/раносредновековна и средновековна тврдина во овој регион. Оваа теорија е поткрепена со описот даден од современикот на настаните поврзани со Просек, римскиот хроничар Никита Хонијат.
Општ опис
Старата градска населба, што се наоѓала на овие простори, имала посебно значајна стратегиска и воена позиција во минатите епохи. На ова упатува и присуството на цел систем на утврдувања на камените масиви од двете страни на Вардар, меѓу кои најистакнати се Марков Град и Кале-Стрезов Град од левата страна и Рамниште од десната страна на реката. Од сите нив се зачувани остатоци од бедеми. Внатрешната тврдина-акрополот на Марков Град, е изградена од големи квадери од варовник, без малтер. Наодите од керамика од класичното и хеленистичкото време и неколкуте хеленистички монети укажуваат дека таа била користена многу векови пред римската доминација. Иако подигната во архајскиот период, техниката на ѕидањето и самиот карактер на тврдината има пајонски белег. Но, подоцна бил подигнат на доцноантичкиот ѕид, ѕидан од камен и малтер,оставен од надворешната страна, на кои се гледаат остатоци од четири кули.
Кале - Стрезов Град
Археолошкото наоѓалиште Кале - Стрезов Град се наоѓа помеѓу Демир Капија и Челевец, односно во Демиркаписката Клисура, во близина каде што се влева Челевечка Река на левата страна на Вардар. Наоѓалиштето е на самите варовнички карпи кои ја створиле клисурата. Тоа било откриено од археологот Иван Микулчиќ во периодот 1988-89. Евидентирањето било преку проектот „Стари градови и тврдини во Средното Повардарие“. Тогаш биле извршени топографски истражувања. Подоцна, во периодот 2015-2017 година, биле извршени сондажни и систематски истражувања во деловите Црква и Кула.
Оддел Црква
Во 2015 година, на северното плато, била откриена сакрална градба. Со понатамошно истражување во 2016 и 2017 година, била откриена и истражена еднокорабна црква со наос и нартекс со помошните простории А и Б. Црквата како градба е вкопана во карпата за да е прилагодена на теренот. Црквата со пастофоријата (просторија А) биле подигнати во VI век. Просторијата Б била набрзо изградена и служела како крстилница. Во оваа почетна фаза бил користен камен и градежна керамика со варов малтер. Поради рушење до темели за правење на нова градба, не се знае до кога траела и функционирала првичната градба. Обновата, односно новата градба била направена во средниот век. Има археолошки показатели дека новата градба постои од X век, посигурно може да се датира од XII-XIII век. Во ова време наосот и нартексот опстанале со нивната функција, но местата на помошните простории биле претворени во гробишта односно некропола. За оваа доградба биле користени камења и посен варов малтер и покривни ќерамиди од типот тегули и имбрекси. За време на крајот на XV век, следела третата доизградба на одделот Црква. Тогаш била изградена целосно нова еднокорабна црква со трем. Тремот бил вкопан во наосот на двете претходни градби. На тремот постоело ѕидно сликарство. Освен со камења, за оваа временски трета градба, бил користен и кал. Третото градење временски соодејствува со владеењето на феудалниот владетел Добромир Хрс, каде што пишаните извори споменуваат дека ја напуштил својата престолнина Струмица и се преселил во тврдината Просек која дотогаш била напуштена.
Оддел Некропола
Просторот на некрополата се наоѓа северно и јужно од постоечката црква, која содржела 32 погребувања. Поради долготрајната употреба на некрополата, очигледно е преискористување на гробните места и преместување на тогаш старите гробници/скелети. Постојат неколку облици на гробници: тип на две води, слободи укопи со или без маркери на пократките страни, гробни камари создадени со камени плочи со или без покривни плочи. Поради теренот и зафатеноста на просторот со другите поважни градби, закопаните морале да бидат закопувани со главите положени на запад. Според различната демографија на закопаните, јасно укажува дека се работи за некропола на населба. Во гробниците биле откриени бронзени копчиња од облека, како и накит за на раце и глава.
1726 во архитектурата
1726 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Карабалик (округ)
Карабалик е округ во Казахстан во покраината Костанај со центар град Карабалик.
Бејби, мора да заврне
Бејби, мора да заврне е американска драма, филм од 1965 година во кој главната улога ја толкува Стив МекКвин, а режијата е на Роберт Малиган. Драматургот Хортон Фут, кој го напишал сценариото, дејството го засновал на неговата драма "Дамата која патува“ (The Travelling Lady).
Содржина
Жоржет Томас и нејзината шестгодишна ќерка Маргарет Роуз патуваат до еден мал град на југот од Тексас за да се сретнат со нејзиниот сопруг Хенри Томас, кој е пуштен од затвор по отслужување на казната за убиство на човек при една тепачка. Хенри е неодговорен рокабили пејач и гитарист.
Тој се обидува да направи дом за своето семејство, но Кејт Досон, стара немажена девојка која го одгледала откако му починале родителите, и понатаму е сериозно присутна во неговиот живот и се обидува да ги спречи неговите напори, заканувајќи се да го врати во затвор ако тој не ги исполни нејзините барања. Кога жената конечно ќе умре, Хенри во пијана состојба го уништува нејзиниот имот и го сквернави нејзиниот гроб. Тој се враќа во затвор, а Жоржет и Маргарет Роуз го напуштат градот со локалниот шериф Слим.
Продукција
Филмот е сниман на локации во градовите Беј Сити, Колумбус, Локхарт и Вартон во државата Тексас.
Насловната музичка нумера, што ја компонирал на Елмер Бернштајн, а текстот го напишал Ерни Шелдон, ја изведува Глен Јарбрoу за време на најавната шпица на филмот. Песната на Јарбрoу стигнала до 12 позиција на Билборд Хот 100 (Billboard Hot 100).
NGC 6293
NGC 6293 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Змијоносец, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6293 се споменува и како GCL 55, ESO 519-SC5.
Откривање
Објектот е откриен на 24 мај 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6293 е од видот IV. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,3 m. NGC 6293 има само една позната привидна димензија, која изнесува 8,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 10 м 10,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -26° 34' 52"".
Други поделби
Проучување на NGC 6293 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 337; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6820. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 172.
Грабонош
Грабонош (словенечки: Grabonoš) — населба во Општина Свети Јуриј на Шчавница во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Базилика Свети Иштван
Архитектура
Своето име црквата го има добиено од унгарскиот светец, а воедно и прв крал на Унгарија Иштван I (975–1038 год.), чија мумифицирана десна рака е чувана во посебен кивот во базиликата.
Еднаква со зградата на унгарскиот парламент, таа е една од двете највисоки згради во Будимпешта, висока 96 m. Според последните пресметувања не постои повисока зграда во градот од 96 m. Има широчина од 55 m и должина од 87.4 m. Нејзината изградба била довршена во 1905 година, после 54 години градење. Голем дел од ова одложување му се припишува на колапсот на куполата во 1868 година, која барала целосно уривање на завршените работи и обнова од земјата нагоре.
Архитектонскиот стил е во неокласична архитектура; а земниот план е во форма на грчки крст. Фасадата е всидрена со две големи бели ѕвона. Во јужната кула се наоѓа највисокот ѕвоно во цела Унгарија, кое тежи околу 9 тони. Неговиот претходник имал тежина од околу 8 тона, но бил употребуван за воени цели за време на Втора светска војна. Посетителите можат да пристапат до куполата со лифт или ако сакаат да имат поглед на Будимпешта од 360° треба да се искачат по 364 скалила.
1725 во архитектурата
1725 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Отпечатник
Отпечатник, дактилоскоп или читач на отпечатоци на прсти — биометриски безбедносен систем. Овие уреди се користат во полициски станици, индустрии за безбедност, паметни телефони и други преносни уреди.
Функционирање
Секој има обрасци на гребени на триење на прстите, и токму овој примерок се нарекува отпечаток од прст. Отпечатоците од прсти се уникатно детални, издржливи во текот на животот на поединецот и тешко се менуваат. Бидејќи постојат безброј комбинации, отпечатоците од прсти станаа идеално средство за лична исправа.
Видови отпечатници
Постојат четири вида на дактилоскопи: оптички читач, капацитивен читач, ултразвучен читач и топлински читач. Основната функција на секој вид читач е да се добие слика од отпечатокот од прст на некоја личност и да најде соодветен на него во својата база на податоци. Мерката за квалитетот на сликата од отпечатоци е во точки по инч (DPI - dots per inch).
Сите читачи за отпечатоци се подложни на измама со техника која вклучува фотографирање отпечатоци од прсти, обработка на фотографии со помош на специјален софтвер и печатење копии од отпечатоци со помош на 3D печатач.
Конструктивни облици
Постојат две конструкциски форми: фиксен и подвижен читач за отпечатоци.
Самостојни отчитувачи
Мајкрософт вовел читач на отпечатоци во 2005 година.
Интегрирани отчитувачи
Од почетокот на 2000 година, некои лаптопи со поддршка за сметачка картичка можат да бидат опремени со отчитувачи; на пример, Compaq Armada E500 може да биде опционално опремен со надворешен отчитувач на отпечатоци од 2000 година - модулот за отчитување го вовела Тошиба. IBM произведува лаптопи со интегрирани отчитувачи од 2004 година. Маркетиншкото име на Епл за електронско препознавање отпечатоци од прсти, познато како Touch ID, било воведено во 2013 година само за паметни телефони, а опцијата за лаптоп била објавена дури во 2016 година. Имплементацијата била одложена до 2013 година само затоа што интегрираниот со оптички читач за патеки бил патентиран од RIM ( Blackberry) во 2004 година. Блекбери произведувал паметни телефони со отчитувачи од 2010 година - првиот модел со оваа функција бил Blackberry Curve.
1724 во архитектурата
1724 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Градиште (Тремник)
Градиште— археолошко наоѓалиште во неготинското село Тремник. Наоѓалиштето претставува населба од бронзено време. На околу 1 км северно од селото, на височинка со зарамнето пространо плато се среќаваат фрагменти од керамички садови претежно со груба фактура.
Протосингел
Протосингел (грчки: πρωτοσυγκελλος = „прв соќелијник“) — одликување со кое се одликуваат претставниците од високиот клир. Како што е случајот со поголемиот број титули коишто се пренеле од Источното Римско Царство, денес ова одликување има само титуларен смисол. Историски гледано, протосингелот бил монахот со којшто епископот ја делел неговата ќелија, и му помагал во секојдневните активности.
Во денешно време оваа почесна титула најчесто му се доделува на највозрасниот клирик во една епархија.
Историја на ФК Арсенал (од 1966 наваму)
Историјата на Арсенал Фудбалски Клуб ги покрива третиот, четвртиот, и петтиот период на успеси во историјата на Арсенал, вклучително и три Двојни Круни, Двојна Круна во куповите и успех во европскиот фудбал.
По назначувањето на Берти Ми за менаџер во 1966, Арсенал го освоил Купот на Саемски Градови, нивниот прв европски трофеј, во сезоната 1969–70, и првата Двојна Круна со освојувањето на лигата и ФА Купот во сезоната 1970-71. Сепак, составот што ја освоил Двојната Круна набрзо била растурена и следната сезона била карактеризирана со многу речиси освоени трофеи - Арсенал бил поразен во три финалиња на ФА Купот (1971–72, 1977–78 и 1979–80) и поразот на пенали во финалето на Купот на Победниците на Куповите во сезоната 1979–80. Единствен успех на клубот во овој период била победата во финалето на ФА Купот против Манчестер Јунајтед во сезоната 1978–79.
Петтиот период на успеси дојде по назначувањето на Арсен Венгер во 1996. Под негово водство, Арсенал ја освои својата втора Двојна Круна (Лигата и ФА Купот) во 1997–98 а потоа и третата во сезоната 2001–02. Клубот исто така го освои ФА Купот во сезоните 2002–03 и 2004–05, и ја освои титулата во Премиер Лигата во 2003–04 без ниту еден пораз. Во 2005–06 станаа првлондонски клуб кој стигнал до финалето на Лигата на Шампионите, но беа поразени со 2-1 од ФК Барселона. За време на следната сезона Арсенал се пресели од Хајбери на новиот Стадион Емирати во близината.
Првата Двојна Круна(1966–76)
По отпуштањето на Били Рајт летото 1966, Арсенал го назначил физиотерапевтот Берти Ми за негов наследник. Овој потег изненадил многу луѓе вклучително и Ми, кој побарал да може да се врати на своето работно место како клупски физио доколку после 12 месеци клубот не е задоволен од неговата работа. Со Дејв Секстон како помошник, Ми имал попрофесионален пристап кон клубот и се залагал за таленти развиени во Академијата; Младинскиот тим на Арсенал го освоил Младинскиот ФА Куп во сезоната 1966, а талентираните напаѓачи како Чарли Џорџ, Џон Радфорд, Питер Симпсон и Реј Кенеди беа унапредени во првиот тим.
Ми го надополнил напаѓачкиот состав со неколку поискусни играчи, капитенот Френк Меклинток ја организирал одбраната од својата положба во средината на теренот додека цврстиот Петар Стори ја пополнил улогата играч од дефанзивен среден ред. На почетокот овој тим многу ветувал, стигнувајќи до две последователни финалиња на Лига Купот во 1968 и 1969 година. Во двата случаи Арсенал останал со празни раце. Во првото финале клубот изгубил од Лидз Јунајтед кој бил под водство на Дон Реви во натпревар со многу малку шанси на двете страни, единствениот гол бил дело на Тери Купер.
Второто финале бил катастрофален пораз од 3-1 против Свиндон Таун тим кој во тоа време играл во Третата Дивизија. Осум играчи на Арсенал имале грип, што довело до оддолжување на претходниот натпревар во лигата, и тимот одвај се изборил за продолженија благодарејќи на голманска грешка која Боби Гулд ја искористил. Во продолжњнијата Дон Роџерс постигнал два гола додека Арсенал се борел да дојде до победничкиот гол. Сепак таа сезона не била целосна пропаст, клубот завршил на четврто место со што добил излез во Европа за сезоната 1969-70.
Ова се покажало како благослов, бидејќи Арсенал го освоил својот прв трофеј после 17 години, истовремено и прв трофеј во европско натпреварување. Во сезоната 1969-70 Арсенал во Купот на Саемски Градови го победиле Ајакс со вкупен резултат 3-1 во полуфиналето, а потоа во финалето против Андерлехт го извеле славниот пресврт, кога во првиот натпревар Арсенал губеле со 3-0, во 74 минута на стадионот Емил Версе, но голот на гости постигнат при крајот на натпреварот од Рај Кенеди му дал на клубот мала надеж; на вториот натпревар пред полниот Хајбери, предводени од капитенот Френк Меклинток, тимот победил 3-0 со головите на Џон Радфорд, Еди Кели и Џон Самелс, за победа со вкупен резултат 4-3.
Таа сезона клубот завршил на 12 место во лигата, можеби поради европските натпревари, но биле далеку од титула. Но затоа веќе следната сезона 1970-71, Арсенал станал втор клуб кој ја освоил Двојната Круна освојувјќи ги Лигата и ФА Купот. Тоа била првата Двојна Круна за тимот. По одличниот старт на сезоната, се добил впечаток дека Арсенал се излезени од трката за титулата по поразот од 5-0 против Стоук Сити во септември. Сепак тимот се опоравил и по серија од одлични резултати (не изгубиле ни еден натпревар до јануари), и на крајот од сезоната дошло до тесна трка меѓу нив и Лидз Јунајтед.
По поразот од 1-0 од Лидз во април, Арсенал морал да победи со 1-0 кај Тотенхем за да ја освои титулата со подобра гол разлика. Со голот на Реј Кенеди во 87 минута, клубот ја освоил титулата на Вајт Харт Лејн стадионот на неговиот најголем соперник. Во меѓувреме Тимот стигнал и дофиналето на ФА Купот, по тешкото полуфинале во кое Арсенал се вратил во игра откако губрл 2-0, на повторениот натпревар тимот остварил победа. Во финалето, пет дена по победата кај Тотенхем, Арсенал го победил Ливерпул со 2-1 на Вембли; Арсенал прв примил гол во продолжението, но израмнил со голот на Еди Кели во 101 минута. Десет минути подоцна Чарли Џорџ го постигнал победничкиот гол од врвот на шестнаесетникот со што Арсенал го освоил Купот и Двојната Круна.
По Двојната Круна, тимот имал неколку добри шанси за титула, но сепак до титула не дошло. И покрај купувањето на Алан Бол, најмладиот член на англиската репрезентација на Светското Првенство во 1966 година, за £220000 фунти, клупски рекорд во тоа време Арсенал лошо ја започнал сезоната 1971-72 со три порази по ред во август. Клубот бил приморан да го брка водачот до крајот на сезоната, која ја завршил на петто место. Неговата прва сезона во Европскиот Куп почнала охрабрувачки но бил исфрлен во четвртфиналето од страна на Ајакс кој бил предводен од одличниот Јохан Кројф. Ајакс го освоила Европскиот Куп таа сезона, негова трета последователна титула во Европа. Арсенал стигнал и до финалето на ФА Купот во 1972 втора година по ред, во реприза од финалето на Лига Купот од 1968 и поразот од Лидз со 1-0 во досаден натпревар со малку шанси.
Клубот ја завршил сезоната 1972-73 во лигата на второ место, но во рок од една година тимот кој ја освоил Двојната Круна, а Берти Ми не можел да состави нов тим. Формата на Арсенал рапидно опаднала и завршил на 16 во сезоната 1974-75 и 17 во 1975-76, најнизок пласман во последните четириесетина години, после ваквиот неуспех Ми дал отказ. Менаџерот на Тотенхем Тери Нил, поранешен играч на Арсенал, бил назначен наместо него, иако со Тотенхем не постигнал ништо повеќе од средината на табелата. Тери Нил бил најмладиот менаџер во историјата на Арсенал.
Измешаните резултати на Нил и Хоу
Под водство на Нил, тимот се вратил во горната половина на табелата, предводени од ирската суперѕвезда Лиам Брејди. Брејди бил само дел од големиот ирски контингент на Хајбери, вклучително и Пет Рајс, Френк Стејплтон, Пет Џенингс и младиот Дејвид О‘Лири. На овие играчи им се придружиле и искусните Малком Макдоналд и Алан Хадсон. Дон Хоу кој бил на тренерскиот список во времето кога Арсенал ја освоил Двојната Круна, бил назначен за асистент менаџер.
Иако, во тоа време не можел да се врати во трка за титулата, поради доминацијата на Ливерпул, кон крајот на декадата успеал во ФА Купот. Арсенал стигнале до три финалиња во ФА Купот во 1978, 1979 и 1980, но освоил само едно во 1979 против Манчестер Јунајтед. Брјди бил главен инспиратор на играта на Арсенал кој дошол до водство од 2-0 со головите на Брајан Талбот и Френк Стејплтон и изгледал како сигурен победник; на пет минути до крајот Јунајтед постигнале два брзи голови. Кога сите се подготвувале за продолженија Алан Сандерленд го постигнал победничкиот гол по нафрлувањето од Греам Риксво последните минути од судиското продолжение со што му овозможил на Арсенал победа со 3-2 (познатото „Пет минутно финале“).
Следната сезона, 1979-80, била сурова за Арсенал кој изиграл рекордни 70 натпревари и стигнал до финалето на два купови, но сезоната ја завршиле со празни раце. Во финалето на ФА Купот Арсенал бил фаворит против Вест Хем Јунајтед (кој во тоа време играл во Втората Дивизија), но изгубил со 1-0 со голот со глава на Тревор Брукинг. Во меѓувреме тимот стигнал и до финалето на Купот на Победниците на Куповите против Валенсија, откако во полуфиналето го совладале Јувентус со голот на Пол Весен; финалето завршило без голови и Арсенал загубил на пенали, откако Брејди и Рикс не погодиле од белата точка.
Лиам Брејди си заминал за Јувентус во летото 1980, и тимот повторно западнал во „сушен“ период. Тимот продолжил да завршува меѓу првите четири во почетокот на осумдесеттите, но нитуеднаш не се бореле за титулата, и имале лоши настапи во ФА Купот; најдоброто издание им било во сезоната 1982-83, кога стигнале до полуфиналето на двата домашни купови но биле исфрлени од двете од страна на Манчестер Јунајтед.
Нил, на моменти, имал тешкотии да го контролира својот тим. За време на неговото управување имал проблеми со многу од играчите (вклучително и Хадсон и Макдоналд) и не можел да го контролира нивното пиење. Другите играчи купени од него како Чарли Николас немале импресивни настапи, и Нил бил отпуштен во декември 1983 откако имал слаб старт на сезоната 1983-84, вклучително и шокантниот пораз во Лига Купот од страна на третолигашот Валсал.
Асистентот на Нил, Дон Хоу го наследил но и тој имал тешкотии и неуспеал да освои ниеден трофеј. Иако Арсенал завршиле на шесто и седмо со Хоу на чело, но не успеал да се бори за титулата, и биле исфрлени од ФА Купот од страна на третолигашот Јорк Сити во 1984-85. Навивачите почнале да се разочаруваат од лошите резултати и посетеноста почнала да опаѓа под 20000. Во март 1986, откако чул дека клубот му пристапил на тренерот на ФК Барселона, Тери Венеблс за да го наследи, Хоу дал отказ.
Ерата на Џорџ Греам
Летото 1986 менаџерот на Милвол и поранешен играч на Арсенал Џорџ Греам, бил назначен за долгорочна замена на Хоу. Со ова назначување започнала нова ера на успеси на Хајбери. Греам го исчистил тимот од старите и ги заменил со нови играчи, донесени од други клубови и унапредени од младинскиот состав. Тој исто така вовел и построга дисциплина како во соблекувалната така и на теренот. Ова веднаш донело добри резултати, и Арсенал се нашол на врвот на табелата во декември 1986, што претставувало прво искачување на во последните десет години. Пригоден начин да се прослави стогодишнината од основањето на клубот.
Иако Арсенал завршил на четврто место во првата сезона под раководство на Греам, сепак го освоил Лига Купот. Во полуфиналето клубот играл против Тотенхем, по поразот од 1-0 на Хајбери во првата рунда, и примениот гол во првото полувреме на Вајт Харт Лејн, Арсенал се вратил со погодоците на Вив Андерсон и Ниал Квин за вкупен резултат 2-2 со што се избориле за повторен натпревар; во повторениот натпревар Хотспур повел со 1-0, но головите на Ијан Алисон и Дејвид Рокасл кон крајот му ја донеле победата на Арсенал. Финалето против Ливерпул имало сличен изглед; Ливерпул повеле со голот на Ијан Раш, а двата погодоци на Чарли Николас му го донеле на клубот првиот триумф во Лига Купот.
И покрај поразот во финалето на Лига Купот следната сезона (шокантен резултат 3-2 против Лутон Таун), формата во Лигата постепено се подобрувала. Тимот на Греам имал силна дефанзивна дисциплина, предводена од младиот капитен Тони Адамс, кој заедно со Ли Диксон, Стив Боулд и Најџел Винтербрн, биле основа на одбраната на Арсенал повече од десет години. Сепак, за разлика од мислењето на многумина, во овој период тимот на Греам не бил исклучиво дефанзивен; Греам користел и компетентни играчи во средниот ред, на пример Дејвид Рокасл, Мајкл Томас и Пол Мерсон, и напаѓач от Алан Смит, кој со редовните голови ја завршувал секоја сезона со повеќе од 20 голови во лигата.
На крајот на третата сезона на Греам (1988-89), клубот ја освоил првата титула во Лигата од 1971, на многу драматичен начин. Водејќи на табелата уште од крајот на декември, Арсенал бил поминат од Ливерпул откако изгубил од Дерби Каунти и изиграл нерешено дома со Вимболдон во мај. Сите мислеле дека клубот ги изгубил шансите за титулата, но последниот натпревар од сезоната на 26 мај, бил против Ливерпул на Енфилд; Арсенал морал да победи со два гола разлика за да ја освојат титулата; Ливерпул го имал освоено ФА Купот и биле фаворити за Двојната Круна. Алан Смит постигнал гол на почетокот на второто полувреме, но играчите не можеле да постигнат уште еден гол, на крајот на 90 минути на Арсенал сѐ уште му требал уште еден гол. На моменти пред последното судиско свирче, нафрлувањето на Смит стигнало до Мајкл Томас кој се пробивал низ одбраната на Ливерпул; младиот играч од средниот ред смирено ја подигнал топката над Брус Гробелаар постигнувајќи го вториот гол, со што Арсенал ја освоил титулата во Лигата.
Клубот не можел да ја одбрани титулата следната сезона (1989-90), завршувајќи на четвртото место зад шампионот Ливерпул, второ пласираната Астон Вила и трето пласираниот Тотенхем. Арсенал не успеал да постигне било што и во куповите. Поради забраната, поставена по катастрофата на Хејсел, Арсенал не можел да ја претставува Англија во Европскиот Куп.
Греам во обид да го подобри тимот го потпишал голманот Дејвид Симан и шведскиот крилен играч Андерс Лимпар; двајцата се докажале како клучни во успешната борба за титулата во сезоната 1990-91, и покрај големите проблеми. На клубот му биле одземени два бода во октомври 1990 поради тепачка меѓу десет играчи на Арсенал и играчите на Манчестер Јунајтед на натпревар на Олд Трафорд, а капитенот Тони Адамс пропуштил четири натпревари поради затворска казна за возење во пијана состојба во декември. Сепак овие случки немале многу голем ефект врз напредокот на Арсенал. Тимот загубил само еден натпревар од Лигата и завршил со седум бода предност на врвот на табелата. Клубот стигнал и до полуфиналето на ФА Купот, на натпреварот против Тотенхем Хотспур; Пол Гаскоњ постигнал гол од слободен удар од триесетина метри пет минути по стартот на натпреварот и Тотенхем победиле со конечен резултат 3-1, уништувајќи ги надежите за Двојна Круна.
Сезоната 1991-92 напаѓачот (кој потоа ќе стане и втор анјдобар стрелец за клубот) Ијан Рајт се префрлил од Кристал Палас во составот на Топчиите во октомври. Во истата сезона клубот влегол во европскиот куп, првпат по сезоната 1971-72. Европската кампања поминала лошо за клубот, Арсенал бил исфрлен во втората рунда од СК Бенфика и неуспеал да стигне до фазата по групи. Сезоната тргнала од лошо на полошо кога тимот бил исфрлен од ФА Купот по поразот од нисколигашот Врексам, сепак Арсенал се опоравил од лошиот старт и успеал да заврши на четвртото место во Лигата.
По оваа сезона Греам ја сменил својата тактика, тимот почнал да игра многу подефанзивно. Составите биле помалку ориентирани кон напади, зависејќи од головите на Рајт, за разлика од дотогашните тимови во кои голови постигнувале речиси сите играчи. Сезоните од 1986-87 до 1991-92 во Лигата, Арсенал имал просек од 66 голови по сезона (со постигнати 81 во сезоната 1991-92), но меѓу 1992-93 и 1994-95 имал просек од само 48; вклучително и 40 постигнати 1992-93, кога клубот завршил на десетто место во првата сезона од Премиер Лигата, постигнувајќи најмалку од сите клубови во лигата.
Формата во куповите била подобра од онаа во Лигата, во сезоната 1992-93 Арсенал станал првиот клуб кој успеал да ги освои двата домашни купови (ФА Куп и Лига Куп). Во финалето на Лига Купот клубот играл против Шефилд Венсдеј; Арсенал предводен од Мерсон се вратил од еден гол дефицит и го освоил трофејот со победа од 2-1 со голот на Стив Мороу. Во ФА Купот Арсенал го победил Тотенхем со 1-0 во полуфиналлето (одмаздувајќи се за поразот од 1991), и во финалето повторно играл со Шефилд Венсдеј. Натпреварот завршил 1-1, па се играл повторен натпревар; Рајт прв постигнал гол на реваншот но Крис Вадл израмнил. Во дополнителното време ниедниот тим не можел да постигне победнички покодок, сè до 120 минута, кога Енди Линиган ја свртел нафрлената топка од корнер во голот, носејќи му на Арсенал победа на натпреварот и купска Двојна Круна.
Во сезоната 1993-94 Арсенал го освоил вториот европски трофеј, и покрај отсуството на неколку клучни играчи (Џон Џенсен и Мартин Кион биле повредени, Ијан Рајт суспендиран) успеал да победи против фаворитот Парма со 1-0 во финалето на Купот на победниците на куповите во Копенхаген, со тесна дефанзивна формација и со голот на Алан Смит постигнат во 21 минута. Трофејот од Купот на Победниците на Куповите од 1994 бил последен за Џорџ Греам освоен со Арсенал; следниот февруари шкотланѓанецот бил отпуштен по речиси 9 години на чело на Арсенал. Отказот дошол поради земање мито од £425,000 фунти од норвешкиот агент Руне Хауге за купувањето на Џон Џенсен, кој бил клиент на Хауге, во 1992.
Брус Риох: Транзицијата (1995-96)
Асистентот на Греам Стјуарт Хјустон го презеде раководењето со тимот до крајот на сезоната 1994-95. Арсенал ја заврши сезоната на 12 место (најнизок финиш во Премиер Лигата досега), но повторно успеа да стигне до финалето на Купот на Победниците на Куповите, по тешкиот полуфинален двомеч со Сампдорија, двомешот го освои Арсенал на пенали по вкупен резултат од 5-5. Во финалето клубот се соочи со Реал Сарагоса; Хуан Едуардо Еснајдер постигна гол за шпанците а Џон Хартсон израмни за Арсенал. Кога сите очекуваа натпреварот да заврши 1-1 и да се раши на пенали, кога играчот од средниот ред Најим со шут од четириесетина метри во 120 минута, буквално последниот шут на натпреварот, ја донесе победата за Сарагоса. Дејвид Симан, кој во полуфиналето беше херојот на Арсенал  при изведувањето на пеналите, не успеа да се врати доволно брзо и само со врвот на прстите ја допре топката пред да ја затресе мрежата.
Во јуни 1995 Брус Риох, кој како менаџер го одведе Болтон до финалето на Лига Купот и унапредување во Премиер Лигата, дојде на чело на менаџерската позиција на Арсенал. Риох постави нов англиски рекорд со сумата од £7,5 милиони фунти кој му ја плати на Интер за холандскиот напаѓач Денис Беркамп. Новиот играч веднаш воспостави импресивно партнерство со Ијан Рајт. Арсенал стигна до полуфиналето на Лига Купот и заврши на петто во Премиер Лигата во сезоната 1995-96, со што си обезбеди место во Купот на Уефа, и постоеа шанси тимот да конкурира за титулата во Премиер следната сезона. Менаџирањето на Риох заврши ненадејно; во август 1996, пред стартот на новата сезона, тој беше отпуштен поради недоразбирање околу средствата за трансфер со одборот на клубот. Со отпуштањето на Риох започнаа и неколку месечните превирања во клубот. Стјуарт Хјустон повторно беше поставен како привремен менаџер; тој останал на позицијата само еден месец, пред да поднесе оставка за да ја прифати работата во Квинс Парк. Тренерот на Младинскиот состав Пет Рајс го надгледуваше тимот неколку натпревари, пред да му го отстапи местото на французинот Арсен Венгер на крајот на септември.
Уште две Двојни Круни
Тимот веднаш се подобри под водството на Венгер, завршувајќи на трето со што доби место во Купот на УЕФА во сезоната 1996-97, клубот ја пропушти втората позиција (и место Лигата на Шампионите) поради послаба гол разлика. Венгер го освежи составот со потпишувањето на неколку француски играчи кои до тогаш беа непознати во Обединетото Кралство. Патрик Виера беше поотпишан поради негова препорака, уште пред тој официјално да ја прифати положбата, дополнително Венгер ги купи и Николас Анелка и Емануел Пети, како и холандското крило Марк Овермарс во летото 1997. Тој успеа да направи успешна комбинација од новите играчи и „старата гарда“, во составот останаа Адамс, Диксон, Винтербрн, Кион и Болд, го задржа и Пет Рајс како асистент менаџер.
Венгер го освои првиот трофеј, станувајќи првиот менаџер странец кој ја освоил англиската лига, следната сезона, носејќи го клубот до втората Двојна Круна. Иако изгледаше како Арсенал да губат чекор во трката за титулата уште во декември по поразот со 3-1 на Хајбери од Блекбурн, тимот успеа да надомести дефицит од 12 бода зад Манчестер Јунајтед; со победата од 4-0 дома против Евертон на 3 мај Арсенал ја освои титулата на два натпревари пред крајот на сезоната. На 16 мај, со победа од 2-0 против Њукасл во финалето на ФА Купот тимот ја комплетираше Двојната Круна. За крај на прекрасната сезона, Ијан Рајт го надмина рекордот на Клиф Бастин како најдобар клупски стрелец, постигнувајќи го својот 185 гол пред да го напушти клубот летото 1998.
И покрај потпижувањето на Фредерик Љунберг во 1998 и Тјери Анри една година подоцна, следните неколку години не беа многу успешни за Арсенал, иако неколкупати беа блиску до титула. Клубот беше на чело на табелата во поголемиот дел од сезоната 1998-99, сè до поразот со 1-0 од Лидз Јунајтед со што Манчестер Јунајтед успеа да ги помине; Арсенал победи против Астон Вила на последниот натпревар од сезоната но победата на Јунајтед против Тотенхем им ја донесе титулата. За да биде уште полошо, тимот изгуби и во реванш натпреварот од полуфиналето на ФА Купот против Манчестер (последн пат кога се играа реванш натпревари во полуфинале); Денис Беркамп промаши пенал во регуларниот дел од натпреварот, а Рајан Гигз го постигна победничкиот гол во продолжението откако ја помина одбраната на Арсенал со делотворен соло пробив. Враќањето во Лигата на Шампионите, првпат по седум години, исто така беше неуспешен бидејќи не тимот не успеа да ја помине ни фазата по групи.
Клубот заврши на второ во сезоната 1999-2000; овој пат немаше вистинска трка за титулата, Арсенал заврши со 18 бода заостанување зад Манчестер Јунајтед. Во Лигата на Шампионите тимот повторно имаше лоша сезона, завршувајќи на третото место во групата; во Купот на Уефа Арсенал сепак успеа да стигне до финалето. Финалето против Галатасарај се играше во Копенхаген каде Арсенал го освои Купот на Победниците наКуповите во 1994. По натпревар без страст кој заврши со 0-0 победникот се решаваше на пенали, Арсенал загуби откако Давор Шукер и Патрик Виера промашија од белата точка.
До сега Венгер мораше да го обновува составот кој ја освои Двојната Круна во 1998; Анелка, Овермарс и Пети заминаа во шпански клубови, а годините почнаа да им прават проблеми на дефанзивците; Болд и Винтербрн веќе беа заминати, а Адамс и Диксон можеа да издржат само уште една сезона. На нивно место, Венгер ги купи Сол Кембел и Лорен за одбраната, и го унапреди Ешли Кол од младинскиот состав. Во средниот ред го донесе Робер Пирес и неговиот сонародник Силвиан Вилтор во нападот. Во меѓувреме Тјери Анри се имаше адаптирано на англискиот фудбал и стана еден од најдобрите стрелци во Премиер Лигата.