cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Египет
Персиско владеење
Персиското освојување на Египет се случило во 618 година. Иако царот Ираклиј успеал да ги прогони Персијците во 629 година, сепак следниот напад не бил доволен да се зачува земјата. Во периодот од 623-642 година, Египет бил освоен од страна на Арапите, кои го донеле исламот и арапскиот јазик. Со земјата во почетокот владееле намесниците на калифите. Во текот на IX век, силата на Адасидите од Багдад ослабнала, па земјата била раководена од страна на династија Тулунида (868—905) и династија Ихшидида (935—969). Во 969 година Египет бил освоен од страна на династијата на Фатимидите, кои биле шиити. Градот Каиро станал пресолнина на нивната земја во 973 година. Во 1099 година, во текот на првата крстоносна војна паднал градот Ерусалим во рацете на христијаните. Владетелот на фатимидите, Саладин, во 1168 година ги започнал своите војни против крстоносците. Не само што постигнал големи успеси против христијанската војска, туку Саладин го симнал од власт на последниот фатимидски владетел, повторно го воведел сунитскиот ислам и се прогласил за султан во 1175 година. Во следните векови, Египет бил на неколкупати напаѓан од страна на крстоносците, но безуспешно. Во 1250 година власта преминала во рацете на Мамелуците, кои во 1277 година ја зазеле Арка истерувајќи ги крстоносците од Светата Земја.
NGC 5787
NGC 5787 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Египет
Османлиско и британско владеење
Египет под власта на Османлиското Царство се нашол во 1517 година, во времето на Селим II. Значењето на Египет за Отоманците било економско и стратешко. Приходите од порезот на земјата, царевината за морските и речните патишта биле користени за финансирање на војската. Градот Каиро станал голем центар во рамките на империјата. Во текот на XVIII век, Египет започнал со своите акции за добивање на автономија. Во 1798 година земјата била заземена од страна на Наполеопн Бонапарта. Сепак, Французите се повлекле во 1801 година. Во 1854 година Франција добила концесија за изградба на Суецкиот Канал, отворен во 1869 година. Поради големите трошоци, египетскиот кедив бил принуден каналот да го продаде на Обединетото Кралство. Поради големото незадоволство, во 1879 година на чело со Ахмед Ураби, било формирано првото национално движење. Во 1882 година тој станал претседатењл на владата. Плашејќи се од губењето на контролата на каналот, Франција и Обединетото Кралство извршиле воена интервенција врз египетската војска.
NGC 5787
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5787 се споменува и како UGC 9599, MCG 7-31-8, CGCG 221-13, 1ZW 98.
Откривање
Објектот е откриен на 9 април 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Египет
Модерна историја
На почетокот на Втората светска војна, Египет повторно станал протекторат на Велика Британија. Во 1952 година бил извршен воен удар, и на чело на земјата дошол Гамал Абдел Насер, a за нов крал бил избран Фуад II. Во 1953 година Египет бил прогласен за република.
NGC 5787
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5787 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5787 има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Египет
Географија
Географската положба на Египет е многу поволна. Синајскиот Полуостров претставува копнен мост кој го поврзува Египет со Азија. Средоземното Море е поврзано со Европа, а Суецкиот Канал претставува трговска целина помеѓу двата континента.
NGC 5787
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 55 м 15,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +42° 30' 26"". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Египет
Географија
На север од земјата се наоѓа Средоземното Море, на исток Газа, Израел и Црвеното Море; на југ Судан и на запад Либија. Максималната должина север-југ изнесува 1.105 км а максималната ширина 1.129 км. Површината на Египет изнесува 997.739 км2.
NGC 5787
Други поделби
Проучување на NGC 5787 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 53339. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 78; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3050. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1371.
Египет
Географија
Географски координати: 27° 00' с.ш., 30° 00' и.д.
Површина:
вкупно: 1.001.450 км2
земја: 995.450 км2
вода: 6.000 км2
Површина — за споредување: Малку повеќе од плоштината на Ново Мексико (САД)
Граници по копно:
вкупно: 2.689 км
гранични држави: Газа 11 км, Израел 255 км, Либија 1.150 км, Судан 1.273 км
Брежна линија: 2 450 км
Морски периметар:
Релјеф
Повеќе од 90% од територијата на Египет е покриена со пустини, вклучувајќи ја и Либиската (Западна Пустина), дел од Сахара, Арабиската Пустина (Источна), која граничи со Црвено Море и Суецкиот Канал на исток. Либиската пустина е многу попозната како големото песочно море, најпознати оази се Баријах, Дактил, Каријах и Фарафра.
На јужниот дел од границата со Судан се наоѓа Нубиската Пустина, која претставува огромна територија од камена површина и песок. Синајскиот Полуостров ги опфаќа песочните пустини на север и огромните планински венци на југ со врвови до 2.100 метри. Планината Катарина е најголемата планина во Египет со висина од 2.637 метри. Таа се наоѓа на Синајскиот Полуостров како и планината Синај (односно Јабал Муса), каде според Библијата, Мојсеј ги примил Десетте божји заповеди.
Реката Нил во Египет доаѓа од Судан и тече на север кон Средоземното Море. Во древните времиња оваа река одиграла многу важна, а денес Египет има голема корист од неа.
Клима
Египет се наоѓа во суптропско подрачје. Климата се одликува со суви и топли лета како и топли зими односно топли периоди од мај до септември, а умерено студени од ноември до март. Просечната температура во Египет е околу 37 °C до минимални 14 °C. Во пустинските подрачја температурите достигнуваат до 46 °C. Во зимските периоди температурите се намалува и до 0º. Просечното врнење на дожд се движи околу 200 мм годишно, додека просечното врнење во главниот град на Египет, Каиро изнесува само 256 мм годишно, а во пустинските подрачја дожд врне еднаш на неколку години. Камсин (сув и топол пустински ветер) се појавува во април и мај и достигнува брзина до 150 км/ч.
Хидрографија
Реката Нил во државата навлегува кај Вади-Халф, на јужната граница. Таа тече низ пустината 1,5 – 2 км широката долина до Асуан. Потоа, од Асуан по долината се шири и до 20 км и поминува низ Каиро со некои 700 километри. Останатите 300 километри до Средоземното Море ги поминува градејќи делта, која завршува во морето со ширина од околу 250 километри.
На територијата на Египет, реката Нил нема ниту една притока. Климата која владее покрај долината на реката е доста топла, пустинска. По нејзината долина се чувствува и постојана свежина.
Население
Според пописот на населението од 2003 година, Египет има 74.718.797 жители. Просечната густина на населението е 75/км2. Како еден податок, Египет во 1976 година имал 36.626.204 жители што означува дека многу брзо се зголемува наталитетот на населението.
Етнички состав: Египќани 98%, Нубијци 0.8% и други.
Религија
Службена религија во Египет е исламот. Според пописот, од 1986 година 94% од населението на Египет се муслимани. Друга религија која е застапена во државата е египетското христијанство, т.н. Копти. Другите религии (православни Грци и Ерменци, католички Грци и Ерменци и протестанти) претставуваат 4% од вкупниот број на населението. Коптите сметаат дека службениот попис не е валиден и дека тие се барем 10% од населението.
На просторот на денешен Египет живееле Евреи, кои иако биле во мал број, економски се многу важни. Земјата ја напуштиле по 1956 година кога сојузниците предводени од Израел, Франција и Велика Британија го нападнале Египет. Во почетокот на 1980-тите години, исламските војници учествувале во исламската група Џихад, и во 1992 година започнале многу големи нереди низ улиците на Каиро. Востаниците сакале да се основа влада која ќе се залага строго за исламските права. Жртви на оваа насилство биле Коптите, службениците на владата и туристите. Организацијата за човекови права установила дека владата во Египет врши дискриминација над Коптите.
Јазик
Службен јазик кој се користи во Египет е арапскиот јазик. Стандардниот книжевен арапски јазик го разбираат само високо образованите луѓе. Нубијците се служат со стариот јазик. Берберскиот јазик се употребува во неколку населени места во оазите на западната пустина. Христијаните говорат на коптскиот јазик, на кој се служат и православните црковни литургии.
Стопанство
Индустријата во Египет е на средно ниво по развиеност во однос на светските стандарди. Најмногу се вложува во текстилната, шеќерната и нафтената индустрија. Нафтата го зазема првото место на списокот на најзначајните извозни производи. Економијата бележи големи успеси и поради развиениот туризам во Египет, а Суецкиот Канал исто така има голем придонес. Но големиот наталитет на населението пак, од друга страна дополнително ја отежнува сиромаштијата.
Туризам
Според податоците на владата на Египет, во 1999 година 4.500.000 туристи го посетиле Египет, од кои 90% Каиро, пирамидите во Гиза и храмовите во Луксор. Кон крајот на 1980-те и почетокот на 1990-те години многу туристи започнале да го посетуваат и Црвеното Море поради добрата клима. Но од 1992 година поради исламските терористички напади врз туристите, туризмот е намален.
Административно уредување
Египет е поделен на 27 области, наречени „мухафази“:
Како да го дресирате вашиот змеј (филм)
Како да истренираш змеј (англиски: How to Train Your Dragon) е анимиран филм од 2010 година, во режија на Дин Деблоа и Крис Сандерс. Гласовите на ликовите во филмот ги позајмуваат: Џеј Баричел, Џерард Батлер, Крег Фергусон и Америка Ферера. Филмот, кој бил номиниран за две награди „Оскар“, е заснован врз истоимената книга на Кресида Кауел.
Содржина
Негувајќи го змејот, Хикап почнува да се однесува чудно, поради што неговата другарка Астрид го следи до шумата и открива дека тој има змејски пријател. Таа е преплашена, но Хикап ѝ покажува дека змејот е добар, наспроти предрасудите на Викинзите, кои ги сметаат змејовите за лути непријатели. Подоцна, за време на тренирањето за борба против змејовите, Хикап знае како да ги скроти нив и тоа побудува општо воодушевување во селото, така што тој испаѓа голем јунак. Кога се враќа татко му, тој дознава за јунаштвото на Хикап и од него бара да го убие својот прв змеј. За време на борбата против змејовите, Хикап паѓа во опасност, но тогаш доаѓа неговиот змејски пријател, кој го спасува. Сепак, Викинзите, уплашени од неговата појава, се нафрлаат на него и го заробуваат.
Хипохлорит
Во хемијата, хипохлоритот е анјон со хемиска формула ClO-. Се комбинира со голем број катјони и формира хипохлоритни соли. Вообичаени примери вклучуваат натриум хипохлорит ( белило за домаќинство) и калциум хипохлорит (компонента на прашок за белење, базен „хлор“). Растојанието Cl-O во ClO − е 1,69 Å.
Името може да се однесува и на естри на хипохлорна киселина, имено органски соединенија со ClO- група ковалентно врзана за остатокот од молекулата. Главниот пример е терц-бутил хипохлорит, кој е корисен агенс за хлорирање.
Повеќето хипохлоритни соли се постапуваат како водени раствори. Нивната примарна примена се како средства за белење, дезинфекција и третман на вода. Тие се користат и во хемијата за реакции на хлорирање и оксидација.
Кисела реакција
Закиселувањето на хипохлоритите генерира хипохлорна киселина, која постои во рамнотежа со хлорот. Високата pH вредност ја придвижува реакцијата налево:
Стабилност
Хипохлоритите се генерално нестабилни и многу соединенија постојат само во раствор. Литиум хипохлорит LiOCl, калциум хипохлорит Ca(OCl) 2 и бариум хипохлорит Ba(ClO) 2 се изолирани како чисти безводни соединенија. Сите се цврсти. Може да се произведат уште неколку како водени раствори. Општо земено, колку е поголемо разредувањето, толку е поголема нивната стабилност. Не е можно да се одредат трендовите за соли на алкалните метали, бидејќи многу од нив не можат да се формираат. Берилиум хипохлорит е нечуен. Не може да се подготви чист магнезиум хипохлорит; сепак, цврстиот Mg(OH)OCl е познат. Калциум хипохлоритот се произведува на индустриско ниво и има добра стабилност. Стронциум хипохлоритот, Sr(OCl) 2, не е добро карактеризиран и неговата стабилност сè уште не е одредена.
При загревање, хипохлоритот се разградува до мешавина од хлорид, кислород и хлорати :
Оваа реакција е егзотермна и во случај на концентрирани хипохлорити, како што се LiOCl и Ca(OCl) 2, може да доведе до опасно термичко бегство и потенцијални експлозии.
Хипохлоритите на алкалните метали ја намалуваат стабилноста низ групата. Безводниот литиум хипохлорит е стабилен на собна температура; сепак, натриум хипохлоритот не е подготвен посув од пентахидратот (NaOCl·( H2O ) 5 ). Ова е нестабилно над 0 °C; иако поразредените раствори што се среќаваат како белило за домаќинство имаат подобра стабилност. Калиум хипохлорит (KOCl) е познат само во раствор.
Хипохлоритите на лантанид се исто така нестабилни; сепак, тие се пријавени како постабилни во нивните безводни форми отколку во присуство на вода. Хипохлоритот се користи за оксидација на цериум од неговата оксидациска состојба +3 до +4.
Самата хипохлорна киселина не е стабилна изолирано бидејќи се распаѓа и формира хлор. Неговото распаѓање резултира и со некаква форма на кислород.
Реакции со амонијак
Хипохлоритите реагираат со амонијак прво давајќи монохлорамин, потоа дихлорамин , и на крајот азот трихлорид.
Хипохлоритни соли
Хипохлоритни соли настанати од реакцијата помеѓу хлорот и хидроксидите на алкалните и земноалкалните метали. Реакцијата се изведува на блиску до собна температура за да се потисне формирањето на хлорати. Овој процес е широко користен за индустриско производство на натриум хипохлорит (NaClO) и калциум хипохлорит (Ca(ClO) 2 ).
Големи количини на натриум хипохлорит се произведуваат и електрохемиски преку неразделен процес на хлоралкали. Во овој процес саламурата се електролизира за да се формира    кој се дисоцира во вода за да формира хипохлорит. Оваа реакција мора да се спроведе во некисели услови за да се спречи ослободување на хлор:
Некои хипохлорити може да се добијат и со реакција на метатеза на сол помеѓу калциум хипохлорит и разни метални сулфати. Оваа реакција се изведува во вода и се потпира на формирање на нерастворлив калциум сулфат, кој ќе таложи надвор од растворот, доведувајќи ја реакцијата до крај.
Органски хипохлорити
Хипохлоритните естери генерално се формираат од соодветните алкохоли, со третман со кој било од голем број реагенси (на пр. хлор, хипохлорна киселина, дихлор моноксид и разни закиселени хипохлоритни соли).
Биосинтеза на органохлорни соединенија
Хлоропероксидазите се ензими кои го катализираат хлорирањето на органските соединенија. Овој ензим ги комбинира неорганските супстрати хлорид и водород пероксид за да произведе еквивалент на Cl +, кој заменува протон во јаглеводородна супстрат:
Изворот на "Cl + " е хипохлорна киселина (HOCl). Многу органохлорни соединенија се биосинтетизираат на овој начин.
Имунолошки одговор
Како одговор на инфекцијата, човечкиот имунолошки систем генерира мали количества хипохлорит во посебни бели крвни зрнца, наречени неутрофилни гранулоцити. Овие гранулоцити ги голтаат вирусите и бактериите во внатреклеточната вакуола наречена фагозом, каде што се вари.
Дел од механизмот за варење вклучува ензимски респираторен излив, кој произведува реактивни соединенија добиени од кислород, вклучително и супероксид (кој се произведува од NADPH оксидаза ). Супероксидот се распаѓа до кислород и водород пероксид, кој се користи во реакција катализирана од миелопероксидаза за претворање на хлоридот во хипохлорит.
Утврдено е дека ниските концентрации на хипохлорит стапуваат во интеракција со белковините од топлински шок на микробите, стимулирајќи ја нивната улога како интра-клеточен придружник и предизвикувајќи бактериите да се формираат во грутки (слично како јајце што е варено) кои на крајот ќе изумрат. Истата студија покажа дека ниските (микромоларни) нивоа на хипохлорит предизвикуваат E. coli и Vibrio cholerae да активираат заштитен механизам, иако неговите импликации не беа јасни.
Во некои случаи, базната киселост на хипохлоритот ја загрозува липидната мембрана на бактеријата, реакција слична на пукање на балон.
Индустриска и домашна употреба
Хипохлоритите, особено на натриумот („течно белило“, „вода од џавел“) и калциумот („прашок за белење“) се широко користени, индустриски и домашно, за избелување на облеката, осветлување на бојата на косата и отстранување на дамки. Тие беа првите комерцијални производи за белење, развиени набргу откако тој имот беше откриен во 1785 година од францускиот хемичар Клод Бертоле.
Хипохлоритите се исто така широко користени како средства за дезинфекција со широк спектар и дезодоранси. Таа примена започнала набргу откако францускиот хемичар Лабарак ги открил тие својства, околу 1820 година (сè уште пред Пастер да ја формулира својата бактериска теорија за болеста).
Како оксидирачки агенси
Во органската хемија, хипохлоритите може да се користат за оксидација на примарните алкохоли до карбоксилни киселини.
Како средства за хлорирање
Хипохлоритните соли можат да послужат и како средства за хлорирање. На пример, тие ги претвораат фенолите во хлорофеноли. Калциум хипохлоритот го претвора пиперидин во <i id="mwAaI">N</i> -хлоропиперидин.
Поврзани оксијаниони
Хлорот може да биде јадро на оксианиони со оксидациски состојби од -1, +1, +3, +5 или +7. (Елементот може да претпостави и состојба на оксидација од +4 се гледа во неутралното соединение хлор диоксид ClO 2 ).
Зеланд (појаснување)
Зеланд (со значење „морска земја“ на разни германски јазици) може да се однесува на:
NGC 3308
NGC 3308 — елиптична галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3308 се споменува и како ESO 501-34, MCG -4-25-32.
Откривање
Објектот е откриен на 24 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3308 е од видот E/SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 3308 има привидни димензии од 1,7' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 32°.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Настани од 2013 година на Антарктикот
Настани од 2013 година на Антарктикот
Непознат датум
На 23 јануари 2013 година, радио контактот беше изгубен со DHC6-300 (C-GKBC) кој го управуваше Kenn Borek Air на еден ден позициониран лет без приходи од станицата Јужен Пол до заливот Тера Нова според правилата за визуелен лет (VFR). По напорите за пребарување и спасување врз основа на преносите од ELT, потоа беше откриено дека авионот се урнал додека бил на пат во Инструмент метеоролошки услови (IMC), што резултирало со смрт на тројца патници.
.do
.do — највисок семрежен домен на Доминиканската Република. Со доменот управува NIC.DO.
Надворешни врски
Toppdomän
Гуам на Олимписките игри
Спортистите од Гуам имаат учествувано на 6 Летни олимписки игри (1988-2008), а на Зимските олимписки игри само еднаш (1988).
До 2009, Гуам нема освоено медали на Олимписките игри.
Борис Спиров
Борис Спиров (с. Брждани, Кичевско, година - 1974) — македонски лекар и политичар.
Животопис
Потекнува од земјоделско печалбарско, но и револуционерно семејство. Татко му и неговиот чичко биле селски војводи, вклучени во македонското револуционерно ослободително движење. И самиот Борис Спиров бил член на ВМРО (Обединета).
Основното петгодишно образование го завршил во родното село. Три класа завршил во тогашната кичевска прогимназија, која ја нарекувале егзархиски пансион, истовремено работејќи и како овчарче кое извршувало и земјоделски работи.
Школувањето го продолжил во Софија, каде што татко му отворил кафеана што ја наследил братот на Борис Спиров, а во која и самиот тој работел за да обезбеди средства за своето натамошно школување. Во текот на 1916 година, Борис бил мобилизиран во Пешадискиот баталјон, во рамите на 41. пешадиска софиска дивизија. Во периодот од септември 1916 до март 1917 година, тој бил испратен на Македонскиот фронт. Во 1919 година со успех завршил гимназија во Софија.
Во 1921 година почнал да студира медицина во Австрија. Медицинските студии ги продолжува во Лајпциг (Германија), каде што во 1928 година дипломирал, а потоа одбранил и докторска дисертација од областа на медицинските науки. Извесно време работел како лекар во Плевенско (Бугарија), а подоцна во Плевен имал и приватна медицинска ординација.
Во 1928 година бил член на Бугарската работничка партија, а од 1931 година и член на нелегалната Комунистичка партија на Бугарија. Поради неговата комунистичка активност често бил прогонуван, затворан и мачен, па дури и двапати бил осудуван на смрт и во последен момент бил амнестиран. Во својство на претседател на Обласниот комитет на Отечествениот фронт на Плевен, на 9 септември 1944 година зел активно учество во преземањето на власта од фашистите, а учествувал и во организирањето на новата власт.
На 20 септември 1944 година бил доброволец во бригадата „Гоце Делчев“, што била формирана во Софија и бил шеф на санитетската служба. Таквата должност подоцна ја извршувал и во Пехчево, во штабот на Брегалничко-струмичкиот корпус. На 27 септември 1944 година е кооптиран за член на АСНОМ како народен пратеник од Кичевско. На Второто заседание на АСНОМ во декември истата година е избран за прв секретар на Президиумот на АСНОМ. Истовремено бил и член на Извршниот одбор на Единствениот народноослободителен фронт (ЕНОФ). На Третото заседание на АСНОМ, на 16 април 1945 година, бил преизбран за прв секретар на Президиумот на Народното собрание на Народна Република Македонија.
Во 1946 година извесно време бил и министер за социјални грижи, а во ноември истата година бил избран за претседател на Уставотворното собрание на НР Македонија. Од 30 декември 1946 до 30 декември 1947 година е претседател на Народното собрание на Македонија, а потоа бил прв потпретседател на Президиумот на Народното собрание, сè до крајот на 1950 година кога му завршува редовниот пратенички мандат.
При формирањето на Медицинскиот факултет во Скопје е избран за професор на Медицинскиот факултет во првиот наставнички состав. Во почетоците на факултетот бил избран за продекан. Повеќе години работи како шеф на Одделот при Хигиенскиот завод на НРМ, при што значајни се неговите епидемиолошки испитувања на заразните болести во Македонија, посебно на маларијата, тифусот и распространетоста на гушавоста во Западна Македонија. Игра важна улога во основањето на Македонското лекарско друштво чиј прв претседател е во периодот од 1946 до 1948 година.
По пензионирањето во 1960-тите, работел приватно во Скопје. Подоцна се преселил во Бугарија, каде ги поминал последните години од животот. Во 1966 година Президиумот на Народното собрание на Народна Република Бугарија го одликувала Борис Спиров со „Орден 9 септември“. Починал на 19 октомври 1974 година во Софија, а бил погребан во Плевен.
Георги Урдов
Георги Урдов - Џоџо — македонски национален деец од Егејскиот дел на Македонија. Роден е во градот Воден во 1914 година. Како млад се приклучил на работничкото движење, а е член на КПГ од 1935 година. Учествувал во сите работнички демонстрации во Воден. Втори политички комесар на Окружниот комитт на КПГ за Воденско. Од јуни 1944 година е комесар на Воденскиор баталјон на ЕЛАС, како и заменик командант на првата македонска бригада во Грција. Учествува во формирањето на НОФ. Загинал како член на штабот на ДАГ за централна и западна Македонија во јуни 1947 година за време на големата офанзива на монархофашистичката војска на планината Пиерија.
Жена со вага
Жена со вага или Жена која вага злато (Vrouw met weegschaal) – славна слика која ја насликал барокниот сликар Јоханес Вермер од 1662 до 1663 година.
Од нешто помалку од 40 платна кои со сигурност му се припишуваат на Вермер, повеќето прикажуваат смирени сцени во ентериер, со ниски тонови на боите, со асиметрична но снажна геометриска композиција. Вермер успеал да го оствари својот израз низ јасно архитектонско обликување на просторот во кој секој предмет има своја улога во значењето и рамнотежата на композицијата. Благото светло кое продира низ прозорецот често има дава цврстина на фигурите и предметите во просторијата. Сите емоции се обуздани додека Вермер ја повикува смиреноста на медитацијата. Дури и потезите со четка се така контролирани така што стануваат скоро невидливи, освен кога ја слика рефлексијата на светлото со ситни дамки боја.
Химна на Казашката Советска Социјалистичка Република
Државната химна на Казашката Советска Социјалистичка Република (Қазақ ССР мемлекеттік әнұраны; Казахская ССР Национальный гимн) била државната химна на Казахстан кога била република на Советскиот Сојуз и била позната како Казашката ССР.
Позадина
Музиката ја компонирале Мукан Тулебајев, Јевгениј Брусиловски и Латиф Хамиди, а стиховите ги напишале Абдилда Тажибаев, Х. Мухамеџанов и Габит Мусирепов. Во 1992 година, нови текст бил усвоен со истата мелодија како химна на независен Казахстан, сè до 7 јануари 2006 година.
Од 1991 до 1997 година, таа била една од петте преостанати републики што ја ценела својата стара химна (Русија ја користела Патриотската песна (Патриоти́ческая пе́сня)), а од 1997 до 2000 година, таа била една од единствените четири преостанати републики што го правеле истото (Туркменистан ја сменил химната до таа година). Од 2000 до 2006 година, таа била една од петте други што преостанале (новата химна на Русија била усвоена во 2000 година). Таа е единствената химна од советските републики, свирена во 3/4. Сите други советски химни користеле 4/4.
Хелмштет (слободна област)
Хелмштет (Helmstedt) — слободна област во округот Хелмштет, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Името на областа доаѓа од соседниот окружен град Хелмштет.
Областа има површина од 18,56 км2 и се граничи на запад со градот Хелмштет и на север со слободната област Мариентал во истиот округ. На исток и на југ се граничи со округот Берде во сојузната покраина Саксонија-Анхалт.
Слободната област е ненаселена. Од статистички причини се води под бројот 03 1 54 502.
Скочино (Грнчари)
Скочино — археолошко наоѓалиште во преспанското село Грнчари. Претставува населба, црква и некропола од средниот век. Се наоѓа на околу 2 км источно од селото, каде на поголем простор се гледаат грамади од градежен материјал, а по површината се среќаваат фрагменти од питоси и покривни ќерамиди. На највисокиот дел од наоѓалиштето се зачувани остатоци од средновековна црква посветена на св. Никола. Околу црквата се забележуваат гробови градени од камени плочи. Во 1978 година биле изведени заштитни ископувања. Наодите се чуваат во Музејската збирка во Ресен.
Царевна Миладинова
Царевна Миладинова ( - — македонски просветен работник, еден од основачите на Солунската женска гимназија.
Царевна Миладинова е ќерка на Димитар и Митра Миладинови. Првото образование го стекнала кај учителот Георги Икономов. Во 1866 година преку Битола и Цариград стигнала во Киев, каде што учела во Фундуклеевската класична гимназија. По завршувањето на гимназијата во 1874 година, заминала во Цариград, од каде што била назначена за учителка во Шумен. Учителствувала и во Етрополе (1881) и во Свиштов (1882). Во овој период се омажила за учителот и трговец Никола Алексиев од Охрид. По основањето на Солунската женска гимназија „Свето благовештение“, била назначена за управителка (1883/1884), а потоа за помошничка управителка и за учителка по литература (1884 – 1889). Во 1889 година Царевна одговорила позитивно на барањето на Прилепската црковна општина и организирала училиште за девојчиња во градот. Таа била директор од 1889 до 1891 година, а потоа повторно заминала во Солун, каде основала егзархиско училиште во маалата Пиргите, во јужниот дел на Солун.
Празникот на свети Јурген
Празникот на свети Јурген (руски: Праздник святого Йоргена) - советски филм од 1930 година, во режија на Јаков Протазанов, кој е автор и на сценариото заедно со Иљја Иљф, Евгениј Петров, Сигзимунд Кржижановски и Олег Леонидов. Главните улоги ги играат: Игор Илински и Анатолиј Кторов. Филмот е оригинално снимен како нем филм, а отпосле е додаден звук и претставува еден од првите звучни филмови во советската кинематографија.
Содржина
Дејството е засновано врз мотивите од прозата на данскиот писател Харалд Бергстед и се одвива во една неименувана земја. Двајца професионални измамници и арамии сакаат да ги ограбат учесниците на прославата на еден локален светец. Пред прославата, крадецот Коркис бега од затворот и се меша со учесниците собрани на прославата на празникот, каде гледа дека свештениците заработуваат многу пари. Оттука, заедно со својот соработник, тој смислува план како да ги украде парите.
Индиска книжевност
Ведска книжевност
Најстарата индиска книжевност во вид на збирка од химни и различни религиозни записи е напишана на архајски санскрит. Се смета дека овие книжевни творби се собирани во X век п.н.е. Збирката од химните и религиозните записи се состои од 4 книги: риг-веди, сама-веди, јаџур-веди и атхарва-веди. Најстари се риг-ведите и се верува дека тие настанале пред хомеровите спевови. Книжевноста на ведите со векови е пренесувана усмено.
Сутрите се најдоцна создадени и припаѓаат на книжевните облици од околу 400 г. п.н.е. Упанишадите (тајните науки), брахманите и аријанаките се прозни дела со филозофско-религиозен карактер.
Среден период
Овој период од развитокот на старата индиска книжевност опфаќа најразлични епови. Главни дела се Махабхарата и Рамајана, а покрај нив и делото Валмики.
Темата за Махабхаратата е земена од времето на индиската експанзија од север во централна Индија, додека темата за Рамајана е земена од времето на походот на Цејлон (денешна Шри Ланка). И двете дела се напишани на санскрит, како и делата наречени пурани, книги со религиозни и историски преданија.
Философските системи ги основале Махавира и Буда, а нивните следбеници ги запишале низ списи на јазикот пали и разни други дијалекти.
Златен период
Златниот период на веќе санскритската книжевност е поврзан со династијата Гупта од Канауџ. Тогаш особено се негувале драмите, кои обично се изведувале во дворците на владетелите, со две карактеристични лика: Видушака и Вита, односно будала и мрза. Писателот Судрака ја напишал една од најстарите класични драми - Мркчакатика (односно Глинена количка, драмата се вика така бидејќи накитот на главната хероина по низа перипетии е најден во детски глинени играчки). Историската драма Мудриот Ракшаса (или Ракшаса и неговиот прстен) се случува во дворот на владетелот Чандра од Гуптите. Најголем дострел од времето на Гуптите на полето на книжевноста е постигнат во делата на Калидасе, лиричар и драматичар. Од него останале драмите Љубовта на Маловика и Агни, Урваси и Сакунтала (Изгубениот прстен). Последното дело, Сакунтала, е ремек-дело на кое многу му се восхитувал и Гете. Калидаса ги напишал и еповите за Семејството Рагу, за Создавањето на богот на војните, Облакот на гласниците и други.
Освен драмите на Калидаса, прочуена е и драмата на Бхавабхутиј Последна приказна за Рами и ѓерданот. Најдобар претставник на подоцнежниот златен период е Џајадева (нарекуван и Кавираџ, поетот-кнез), а најдобро му е делото лирската драма Гитаговинда (Песна за кравјиот чопор), во кој ја слави љубовта на малиот Кришна и млекарката Радхе.
Прави историски записи не постоеле во овој период. Поетот Бана ја испеал Харшакарита, историска романска за животот на владетелот Харша (606-647), а во XII век од школата за летописци од Кашмир се истакнува Калхан, писател на историјата за кралевите.
Посебен книжевен вид, особено негуван во Индија, се басните и приказните со морални и религиозни параболи и поуки. Најпознати дела од ваков вид се Панчатантра (Пет поглавја) и Хитопадеса (Книга со корисни совети). Од овие зборници, преку класичната грчка, а подоцна и арапска книжевност, многу мотиви преминале во приказните на европските народи. Констатирано е дека во езоповите басни, во средновековниот Геста романорум, во бокачовиот Декамерон, па сè до Лафонтен, Браќата Грим и Вук Караџиќ, одделни мотиви се црпени од Панчатантра.
Има многубројни приказни во Илјада и една ноќ кои се со потекло од Индија. Многу се значајни и прочуените правни споменици Дхарма-састра, прописи за церемониите и кастовите обичаи, Мануовиот законик и Артха-састра, кој учи како кралевите треба да управуваат, односно некој вид на индиски Макијавели.
Хиндска книжевност
Вишнаистичките идеи повторно оживеале, а книжевноста од т.н. период Бакти ја има за главна тема вербата во еден семоќен бог со човечки облик кој се бори против злото во светот. Во овој потпериод се истакнале поетите Кабир, кој основите на хиндуизмот и исламот ги прилагодил на својата филозофија; потоа Тулсидас, кој во VI и XVII век одново ја напишал "Рамајана" на стариот аватхи облик на источниот хинди јазик; поетесата Мирабаи од Раџастан испеала химна во божја слава со многу голем успех.
Помеѓу XVII и XIX век е напишана одлична лирска поезија која на почетокот на XIX век го изгубила својот висок квалитет. Со отворањето на печатниците и под влијание на англиската книжевност силно се развила прозата, достигнувајќи го својот врв во делата на Прем Чамд (кој пишувал на урду), а кој воедно ја вовел и кратката приповетка. Освен овој писател, други млади автори ги негуваат сите книжевни облици.
Бенгалска книжевност
Еден од најпознатите бенгалски поети од XIV и XV век е Чандидас, кој пишувал одлични лирски песни, додека Кришандас Кавираџ ја дал одличната биографија на Чаитање, вишнуански религиозен реформатор. Ова дело е едно од најпознатите на бенгалската индиска книжевност.
Пишувани се и многу јуначки приповетки и романтични балади. Пред Рабиндранат Тагоре, за најистакнат писател на модерната бенгалска книжевност се смета Банким Чандра, додека голема популарност во Бенгал стекнал и Исварчандра Видјасагар. Мајкл Матхусудан пишувал на англиски и бенгалски успешни лирски песни. Рабиндранат Тагоре е најпознат и најголем бенгалски книжевник. Во 1913 година ја добил Нобеловата награда и негова е заслугата што бенгалскиот јазик се претворил во виртуозен книжевен јазик.
Асамска книжевност
Асамската индиска книжевност се состои главно од побожни списи. Од писателите во XV и XVI век се истакнува Санкардева, а важно место заземаат прозните историски записи наречени буранџис, настанати под влијание на сијамските хроничари.
Маратска книжевност
Оваа книжевност се пишувала во западниот дел на Индија, каде и се зборува маратскиот јазик. Инандава дал значаен коментар за Бхагавадгита, дел од "Махабхарата" во кој богот Кришна дава божествена санкција: да се употреби насилство во уништувањето на злото. Од низа на поети и реформатори, најпознат е Тукарам. Одредени делови од историјата на овие области на Индија се опишани во баладите или проповедите.
Основите на модерната проза ја наложиле есеистите од XIX век, пишувајќи за општествените и политичките реформи. Меѓу најпознатите есеисти треба да се споменат Чипланкара, Агаркара, Ранадеа и Тилака, додека романи со општествени мотиви пишувал Хари Нарајан Апте.
Современа гуџаратска книжевност
Во оваа индиска книжевност, со своите прилози се истакнале Махатма Ганди и К.М. Мунши. Може да се каже дека модерните индиски писатели, за разлика од оние до крајот на Првата светска војна, сè повеќе ја напуштаат темата за индиското минато и митологија, и како Прем Чанд, и Мулк Раџ Ананд наоѓа свежи извори во секојдневниот живот на селанецот и граѓанинот, во нивните проблеми, борби, во настанувањето на индиската работничка класа, која со индустријализацијата на земјиштето станува се побројна.
Јенс Фогт
Јенс Фогт (Jens Voigt; р. во ) — поранешен германски професионален друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 1997-2014 година. Фогт е познат по неговата склоност за напаѓање и по неговата позитивност кон возењето. Способен е за последователни напади, одржувајќи високо темпо и одвојувајќи се од групата. Ја носел жолтата маичка на Тур де Франс двапати, иако никогаш не се борел за генералниот пласман поради неговиот недостиг на вештини во планините. Тој се смета за еден од најдобрите универзални возачи до денес. Во септември 2014 година поставил нов часовен рекорд пред да се повлече од велосипедизмот. Рекордот бил срушен од Матијас Брендле на 30 октомври истата година.
Фогт е општо омилен меѓу велосипедските обожаватели, поради неговиот борбен возачки стил и неговиот пријатен, искрен и добро искажан стил во справувањето со јавноста и медиумите. Течно говори француски и англиски јазик, покрај неговиот мајчин германски јазик.
Личен живот
Фогт и неговата сопруга Стефани имаат шест деца, најмладото од нив е родено во јануари 2011 година. Живеат во Берлин, Германија.
Детство и рана младост
Фогт е роден во Гревесмилен, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, во некогашната Источна Германија, во истата покраина како и победникот на Тур де Франс Јан Улрих. Фогт бил охрабрен од неговите родители да учествува во спорт, откако често имал проблеми како младинец благодарение на неговата прекумерна енергија. Неговите рани резултати покажале дека имал голем потенцијал за издржливост и откако се приклучил на националната спортска школа на 14 години, започнал да тренира велосипедизам.
Почеток на кариерата
Ја освоил Мировната трка во 1994 година и се искачил на врвот на пласманот во „аматерскиот предизвик“ на UCI во декември 1994 година. По четиригодишен престој во Германската армија, поголемиот дел од времето поминато во специјалната спортска единица, започнал со професионален велосипедизам во 1997 година, освојувајќи трки за австралиската екипа Џајант-АИС Сајклинг Тим.
Во 1998 година, со поддршка на поранешниот спортски директор на АИС, Германецот Хајко Залцведел се преселил во француската екипа (која станала ) каде поминал пет години, постигнувајќи 20 победи, а помеѓу нив било и носењето еден ден на жолтата маичка на Тур де Франс 2001. Фогт му помогнал во победата на Јан Улрих за германската репрезентација на Олимпијадата 2000 година.
2004
Во 2004 година, Фогт му се приклучил на поранешниот колега од Кредит Агрикол Боби Џулич со префрлањето во, тогаш позната како Саксо Банк. Како специјалисти за темпо, биле силен двоец кој преовладувал на трката ЛуК Челинџ 2004 и 2005, хронометар на двајца.
Фогт возел на Тур де Франс 2004 за предводникот на Тим ЦСЦ Иван Басо. Фогт и колегата Јакоб Пил биле често во бегства, покривајќи го одвојувањето за ЦСЦ. На 15. етапа, Фогт бил во бегство откако Улрих нападнал на Кол де л’Ешарасон, оставајќи го предводникот на трката Ленс Армстронг и второпласираниот Басо. Бидејќи екипата на Армстрон не можела да го врати Улрих, на Фогт му било наредено да се врати назад и да му помогне на Басо во одбраната на второто место. Фогт го видел Улрих како го поминува чекајќи го неговиот предводник, пред самиот да ја достигне разликата до Улрих. Следниот ден бил хронометарот до Алп д’Ез со 900.000 гледачи на патот. Фогт бил опсипан од германските обожаватели нарекувајќи го Јуда поради неговите напори да ги униште шансите на сонародникот Улрих. Фогт го критикувал телевизискиот канал АРД за започнувањето лов на вештерки против него и истакнал дека тој е платен од Тим ЦСЦ, не Германија и дека благодарение на неговата помош, Улрих го освоил олимпискиот златен медал во 2000 година.
2005
На почетокот на 2005 година, Фогт ја освоил Средоземната трка, пред колегите Френк Шлек (2. место) и Ники Серенсен (4. место). Фогт го освоил првиот настан од UCI ProTour, прологот на трката Париз-Ница 2005, на која победил Џулич. Фогт скоро го освоил класикот Лиеж-Бастон-Лиеж 2005, кога бил поразен на целта од Александар Винокуров, иако Фогт бил во бегство цело време.
2006
Сезоната 2006 започнала со побавно темпо за Фогт споредено со 2005 со цел да зачува енергија и да биде во положба да му помогне на Басо во неговата потера да победи на трките Џиро д’Италија 2006 и Тур де Франс 2006. Негов единствен резултат до Џиро во мај бил нападот на петтата етапа на Трката околу Баскија, но морал да се помори со второто место зад етапниот победник Тома Веклер.
На Џиро д’Италија возел како поддршка на Басо. По победата на Тим ЦСЦ на екипниот хронометар на петтата етапа, Фогт се нашол на второто место, доцнејќи зад предводникот на трката Сергиј Гончар шест секунди. Во текот на првите планини, Фогт му помогнал на Басо да го преземе водството, додека тој паднал во пласманот и завршил на 37. место. На планинската етапа 19, Фогт и Џулич биле во бегство од 20 членови, но бидејќи Тим ЦСЦ ја предводела главната група како одбрана на првото место на Басо, Фогт и Џулич не работеле. До последното искачување, Фогт бил сам со шпанскиот возач Хуан Мануел Гарате, но бидејќи Фогт мислел дека не сработил доволно да ја заслужи победата, му допуштил на Гарате да победи. Фогт конечно ја остварил својата прва победа во сезоната на Стер Електротур во јуни. Ја освоил четвртата етапа и му помогнал на колегата Курт Асле Арвесен да победи на трката, две недели пред Тур де Франс.
Деновите пред Тур, Басо бил суспендиран од Тим ЦСЦ откако неговото име се појавило во истрагата за допинг „Операција Пуерто“. Карлос Састре станал екипен предводник. Фогт ја преземал улогата на ран напаѓач и бил дел од неколку неуспешни бегства на неколку етапи. На етапата 13, најдолгата етапа на Тур 2006 со 231 километар, Фогт бил дел од петочлено бегство, кои завршиле 29 минути и 58 секунди пред главната група. На целта, Фогт го претекнал Оскар Переиро за своја втора етапна победа на Тур. На етапата 15, Фогт му помогнал на Френк Шлек, влечејќи го во бегство со колегата Дејвид Забриски од САД, што на крајот му донело победа на Шлек. Фогт завршил на Тур 2006 на 53. место, помагајќи му на Састре да заврши на 4. место.
2007
Во февруари 2007 година, Фогт ја освоил третата етапа на Трката околу Калифорнија, која имала бројни искачувања. Откако групата ги достигнала 17. бегалци, Леви Лајпхајмер од нападнал и само Крис Хорнер  и Фогт успеале да го следат. На крајот, Фогт преовладал во спринтот пред двајцата велосипедисти и му се доближил на само три секунди на Лајпхајмер во генералниот пласман благодарение на временските бонуси. Успеал да се одржи на неговото второ место во генералниот пласман на следните четири етапи, завршувајќи 21 секунда зад победникот на трката, Лајпхајмер. Во април остварил уште еден успех на Критериум Интернасионал, освојувајќи го генералниот пласман и втората етапа. Фогт нападнал на 25 километри пред целта и ја поминал целната линија сам, 48 секунди пред останатите. Последната етапа на трката бил краток поединечен хронометар од 8,3 километри, кој бил возен попладнето истиот ден и Фогт изјавил дека дал сè од себе, но бил многу внимателен при кривините. Завршил седми, задржувајќи ја водечката маичка и ја освоил трката, додека Швеѓанецот Томас Левквист од го освоил второто место. Друга поголема победа во сезоната 2007 била на Трката околу Германија, која ја освоил втора година по ред, а Леви Лајпхајмер го зазел второто место со разлика од 1'57", а Давид Лопез Гарсија од го заокружил подиумот. Фогт изјавил дека победата била потешка да се оствари од претходната година и дека дошла делумно како изненадување.
2008
Јенс Фогт ја започнал неговата сезона со учество на Париз-Ница и Трката околу Калифорнија, каде не постигнал големи лични резултати. Во март, Фогт го остварил четвртиот успех на кратката етапна трка Критериум Интернасионал, забележувајќи победа на втората етапа на трката. Друг успех постигнал на етапата 18 на Џиро д’Италија. Бил дел од групата која се одвоила од главната група на шест километри по почетокот на трката. На 36 километри пред целта и шестминутно водство, Фогт го напуштил бегството и сам се упатил кон целта и победа во Варезе. Во јуни бил на петтото место на националното друмско првенство и на шестото место на националното хронометарско првенство. Одиграл голема улога за неговата екипа на екипните успеси на Тур де Франс, заштитувајќи го предводникот Карлос Састре, кој ја освоил осумнаесеттата етапа на искачувањето Алп д’Ез. Пред одлучувачката етапа, екипата се соочила со тројна закана откако предводниците за генералниот пласман се одвоиле, со браќата Шлек, кои сепак завршиле четврти и шести на оваа планинска етапа. Састре победил на Тур, а екипата ЦСЦ го освоила екипниот пласман. Фогт бил избран да ја претставува Германија на Летните олимписки игри 2008 заедно со Фабијан Вегман, Гералд Чолек, Берт Грабш и Штефан Шумахер. Учествувал на друмската трка, на која не успеал да заврши. Потоа учествувал на Трката околу Полска, освојувајќи поединечна етапа и помагајќи ѝ на екипата да го освои екипниот хронометар на трката. Наведувајќи ја долгата и истоштувачка сезона, Фогт се откажал од учеството на Светското друмско првенство, одлука која неговата екипа ја поддржала.
2009
Фогт ја започнал сезоната добро со победа на Критериум Интернасионал по петти пат во неговата кариера, изедначувајќи се со рекордот на Французинот Рајмон Пулидор, притоа освојувајќи етапна победа, како и бодовниот и планинскиот пласман. Го напуштил Тур 2009 на 21 јули 2009 година како последица на страшен пад при спуст од Кол ду Пети Сен Бернар со групата на жолтата маичка во текот на шеснаесеттата етапа. Се здобил со фрактура на десната јаболчница и потрес на мозок. Морал да пропуштил неколку трки за да се опорави од неговите повреди, вклучувајќи го Светското друмско првенство. Не бил активен шест месеци и се вратил на Трката околу Мисури, каде бил одлично поздравен од велосипедските обожаватели.