cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Иранска теорија за потеклото на Србите
Врска со денешните Срби
На основата на широко прифатената реконструкција на преселбата на Словените и изворите како што се Константин Порфирогенит и Ајнхард, кои недвосмислено укажуваат на западнословенско потекло на балканските Срба, се смета дека дел од овие Полабски Словени кој го присвоил името Срби (можно било уште под власта на веќе словенизираните Срби-Алани, се доселил на Балканот во седмиот век, каде се помешал со раните доселени словенски племиња и романизираните потомци на балканските староседелци. Друг дел на Србите, кој не се доселил на Балканот, останал да живее во Полабија, а нивните потомци се денешните Лужички Срби.
Потекло на сарматските Срби
Сарматите водат потекло од Средна Азија, од кадешто се преселиле на подрачјето на Источна Европа. Денешниот Осетски јазик, кој настанал од некогашниот скитско-сарматски, спаѓа во групата на источноирански јазици, а останатите јазици од оваа група денес се говорат на подрачјето на Таџикистан, Авганистан и Пакистан. Најсроден со осетскиот е јазикот на народот Јагноби, а потоа и јазикот на Паштуните, како и јазиците на Памирските народи.
Меѓу Паштуните постојат племенски групи со името Сарбани, а според една паштунска легенда, оваа племенска група потекнува од предокот кој се викал Сарбан, а кој било син на Каис Абдур Рашид, легендарниот предок на паштунскиот народ. Легендата кажува дека Каис Абдур Рашид имал три синови, Сарбан, Батан и Гургушт, од кој потекнуваат денешните паштунски племиња.
Византискиот цар, Константин VII Порфирогенит во својата книга "Book Of Ceremonies66" ги нарекува Хрватите и Србите "Krevatas" и "Sarban", што претставува интересна сличност со името на паштунските племенски групи.
Пишица
Пишица — село во Општина Пробиштип, во Злетовско-пробиштипскиот регион, во околината на градот Пробиштип.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на крајниот јужен дел на територијата на Општина Пробиштип, во долното сливно подрачје на Злетовска Река, а чиј атар се допира со подрачјето на Општина Карбинци и на Општина Чешиново-Облешево. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 320 метри. Од градот Пробиштип, селото е оддалечено 15 километри. Селото се наоѓа источно од падините на планината Манговица.
До селото поминува регионалниот пат 1205, при што најголемиот дел од селото се наоѓа западно од патот.
Историја
Подрачјето на Пишица е населено уште од доцноантичкото време, за што сведочи наоѓалиштето Жгандово во неговата околина.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 7,5 км2, при што преовладува обработливото земјиште со површина од 347 хектари, на пасиштата отпаѓаат 266 хектари, додека шумско земјиште нема.
Во основа, може да се каже дека селото има полјоделска функција. Во селото работи фабрички погон, како и продавници.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Пишица живееле 200 жители, сите Турци.
Пишица, според населеноста, преминала од средно во мало село по големина. Така, во 1961 година селото имало 401 жител, од кои 337 биле Македонци, а 62 жители се изјасниле како други (веројатно биле Власи). Во 1994 година, бројот се намалил на 204 жители, од кои 187 биле Македонци, а 17 жители Власи.
Според пописот од 2002 година, во селото Пишица живееле 168 жители, од кои 159 Македонци и 9 Власи.
Родови
Пишица е македонско-влашко село.
Според истражувањата од 1970-тите, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Пишица било село во Штипската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Пробиштип, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што биле споени поранешните општини, Пробиштип и Злетово. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Пробиштип.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Пробиштип. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Пробиштип.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Крупиште, во која покрај селото Пишица, се наоѓале и селата Горни Балван, Горно Трогерци, Долни Балван, Крупиште и Уларци. Општината Крупиште постоела и во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Гуњовци, Крупиште, Новоселани, Пишица и Уларци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1552 според Државната изборна комисија, сместено во простории на приватен објект.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 114 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 117 гласачи.
NGC 239
NGC 239 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 239 се споменува и како MCG -1-3-7, IRAS 00420-0401.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 44 м 37,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 3° 45' 36". Положбениот агол на објектот е во износ од 28°.
Други поделби
Проучување на NGC 239 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2642. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 216; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4676. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1206.
Регионален пат 2237
Регионален пат 2237 (ознака: Р2237) — регионален пат во Македонија, со насока на движење запад-исток. Има вкупна должина од 8,0 километри и само 1 делница. Патот започнува во градот Куманово и се движи долж новиот пат А2, завршувајќи во селото Младо Нагоричане.
Делници
Регионалниот пат 2237 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 1 делница.
Апостол Андреја (’рт)
Апостол Андреја (Ακρωτήριο Αποστόλου Ανδρέα или ’Рт на Победата (Zafer Burnu) — ’рт на крајниот североисток на островот Кипар. Сместен е на завршетокот на Карпас.
Грчкиот назив на ’ртот е даден по манастирот „Св. Апостол Андреја“ кој де наоѓа 5 км југозападно од него.
Ер и Лоар
Ер и Лоар (Eure-et-Loir) — департман во регионот Центар-Долина на Лоара, северозападна Франција. Наречен е по реките Ер и Лоар кои течат низ него.
Историја
Ова е еден од првобитните 83 департмани создадени со Француската револуција на 4 март 1790 г. согласно законот усвоен претходната година. Создаден е од делови на дотогашните покраини Орлеане (Бос) и Мен (Перш), но и делови од Ил де Франс (Друе, Тимере, Долина на Авр, Ирепоа).
Денешниот департман Ер и Лоар ја опфаќа средишната територија на галскиот народ Карнути, чија престолнина била во Аутрикум (Шартр). Припадниците на овој народ биле следбеници на друидската вера и се среќавале на годишен друидски собор во местото Шума на Карнутите. Во северниот дел на департманот живеел помалку познатиот народ, Дурокаси, чија престолнина била во Дре.
Географија
Ер и Лоар го зафаќа главниот дел на земјоделскиот крај Бос, а управно е во состав на регионот Центар-Долина на Лоара. Се граничи со департманите Лоар и Шер, Лоаре, Есона, Ивлин, Ер, Орн и Сарта.
Земјоделство
Департманот има многу развиено земјоделство, особено во областа Бос. Ова подрачје е најголемиот производител на жито, маслодајна репка и грашок во Франција. Земјоделското стопанство во голема мера е зависно од регулираноста на пазарите на земјоделски култури. Житото во голема мера е најзастапена култура; зафаќа 40 % од обработливото земјиште и учествува со 29 % од земјоделското производство.
Енергетика
Департманот е предводник во обновливата енергетика. Го зазема второто место во земјата по производството на струја од ветерни електрани и првото место во сончевото електропроизводство.
Чапати
Чапати или ротис — бесквасен, свежо печен тенок леб што се користи во Јужна Азија. Зборот „чапати“ потекнува од јазикот хинду, со значење „да се исплеска“. Овој леб е особено популарен во ајурведската кујна.
Подготовка
Традиционалниот начин на подготовка на лебот чапати се состои во обликување на тестото така што тоа се плеска меѓу влажните дланки. Притоа, со секое плескање се ротира тркалезното тесто направено од „атта“ (индиско пченично брашно), а потоа се пече на отворен оган, и тоа најпрвин на топла плоча, а потоа директно на пламенот. Чапати се прави од пченично или друг вид брашно, како: јачмен, ориз, наут, овес, леќа, пченка итн. Чапати не содржи квасец и се прави само од природни состојки.
La Macédoine et sa Population Chrétienne
„La Macédoine et sa Population Chrétienne“ (во превод на македонски: „Македонија и нејзиното христијанско население“) — дело отпечетано на француски јазик во 1905 г. во Париз. Автор на книгата е поранешниот секретар на Бугарската егзархија Димитар Мишев, кој на неа се води под псевдонимот Бранков (Brancoff).
Книгата претставува подробен статистички попис на населените места во Македонија во своите пошироки тогашни граници. Даддени се податоци за бројот на населението, етничката и вероисповедна припадност на христијанското население, како и за присуството на христијански училишта (бугарски, грчки, српски и влашки), со бројот на учители и ученици. Делото дава добар преглед на црковно-образовната поделеност на македонското население, растргнато меѓу споменатите странски пропаганди, каде, во духот на својата егзархиска агенда и воспитание, Мишев сите Македонци ги нарекува Бугари. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“ е втората обемна статистика на населението на Македонија од бугарски автор, по капиталното дело на Васил К’нчов од 1900 г. насловено како „Македонија. Етнографија и статистика“.
Во моментот на објавување на делото, дел од информациите за Кумановската, Паланечката и Кочанската каза веќе не биле актуелни поради активизирањето на српската пропаганда, каде дел од селата биле преземени од егзархијата.
Цадик Данон
Цадик Данон (20 април 1918, Сараево — 2 март 2005, Белград) — врховен рабин на Сојузот на еврејските општини во Југославија и дипломат.
Животопис
Роден е во угледна семејство од татко Даниел и мајка Грасие, спрема семејното предание потекнува од Моша Данон чиј гроб е во Столац место познато за поклонение. После завршувањето на основното образование во Травник, во 1932 година бил примен во Еврејското средно теолошко училиште, каде што и дипломирал во 1937 година. Прво бил учител по веронаука во Косовска Митровица и Приштина, а подоцна на основа на конкурс дошол во Сплит.
Во априлиската војна во 1941 година, бил заробен од страната на Третиот Рајх и Кралството Бугарија, но успеал да побегне од заробеништво во Сплит каде што се занимавал со илегална работа. Во април 1942 година, бил уапсен од страна на италијанците, при што бил префрлен во заробнички логор на југот на Италија, но и нив успел да им избега. После капитулацијата на Италија, се предружул на италијанското ослободително движење, каде што после завршувањето на војната бил именуван за член на југословенската војна мисија во Милано.
Во Југославија се вратил во 1947 година и дознал дека од целото негово семејство прерживеале само две негови сестри. Неговиот татко, мајка, браќа, зетови биле жртви на усташкиот геноцид.
После војната работел како рабин од (1947-1950), а подоцна и како висок званичник на ФНР Југославија, на функцијата шеф на одделението за нордиските земји од (1953—1970 година). Меѓу останатото, тој ја вршел функцијата во Меѓународната мисија за пловодба на Ѓердап од (1958—1962) и званичник во амбасадата на СФР Југославија во Шведска (1968-1970 година).
После пензионирањето,се вратил во свештеништвето и ја обавувал функцијата на врховен рабин на Југославија од (1972-1998 година). Повеќе децении бил автор на еврејскиот верски календар, а и ја напишал книгата „Основни поими на Јудаизмот". Во 1974 година, потикнал курсеви за учење на хебрејскиот јазик. На ова сложено и одговорно место бил сè до 1998 година, кога должноста ја пренел на рабинот Исак Асијел. Собирал еврејски мелодии, синагогални и фолклорни. Сакал да пее шпански песни. Починал во Белград во 2005 година.
Crocodile (песна)
„Crocodile“ е песна од групата Underworld, издадена како сингл на 12 септември 2007, прво во Јапонија, за да го промовираат најавениот албум Oblivion with Bells. На 5 септември, Underworld го издале спотот за „Crocodile“ на нивното мрежно место.
Шеруп
Шеруп — река во западниот дел на Македонија, која се влева во Радика како нејзина десна притока.
Тек
Реката извира на планината Кораб.
NGC 6646
NGC 6646 — спирална галаксија во соѕвездието Лира, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6646 се споменува и како UGC 11258, MCG 7-38-8, CGCG 228-10.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6646 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 6646 има привидни димензии од 1,6' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 29 м 38,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +39° 51' 54"". Положбениот агол на објектот е во износ од 63°.
Други поделби
Проучување на NGC 6646 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61944. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 82; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3108. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1445.
Георги Папанчев
Георги Папанчев наречен Сучурумски, е македонски револционер, војвода, офицер во бугарската армија и воен инструктор во Лерински револционерен округ на ВМОРО.
Адренергичен рецептор
Адренергичните рецептори или адренорецептори се цел на катехоламините како норадреналин (норепинефрин) и епинефрин (адреналин), но и на голем број лекови како бета блокатори, β2 агонисти и α2 агонисти, кои се користат во третманот на висок крвен притисок и астма. Иако допаминот е катехоламин, тој се поврзува за други рецептори.
Постојат две главни групи на адренорецептори, α и β, со вкупно 9 поттипови.
Список на државни водачи во 222 година
Ова е список на државни водачи во 22 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Канал 5
Канал 5 Телевизија е национална телевизија основана во 1998 година во Скопје и е една од водечките помлади телевизиски куќи во Македонија. Таа е телевизија од претежно забавен општ формат. Во 2010 година, во рамките на Канал 5 Телевизија била оформена и нова Канал 5+ телевизија.
Телевизијата располага со две комплетно опремени студија, најсовремена телевизиска дигитална техника (Sony), аналогни и дигитални студиски камери, најнови дигитални камери dsr 200 и dsr 250 dv-cam (Sony), современи компјутерски и кат монтажни едници.
Со сето ова се произведуваат емисии од најразличен карактер. Јавувањата во живо од местото на настаните се овозможува со вклучување на врска преку репортажните возила кои се опремени со комплетна опрема. Програмската шема на телевизијата преку емисиите од своја продукција пред сѐ, ги задоволува потребите на гледачите.
Од многуте емисии би ги издвоиле: дневно информативни, политички емисии, вести, контактно забавни, детски емисии, спортски натпревари, актуелни филмови и серии и нагласени документарни емисии. Разновидните програмски содржини што секојдневно се нудат, привлекуваат сѐ поголем број гледачи. Во сите медија-истражувања веќе подолг период расте трендот на гледаност на програмата. Со тоа рекламниот простор е сѐ повеќе цел на многу клиенти и тие своите производи и услуги можат да ги претстават по слободен избор и пристапни цени. За успешна презентација на сето ова задолжен е маркетинг тимот на Канал 5 Телевизија. Зад функционалноста на телевизијата стои раководен тим заедно со уште 80-тина вработени кои се стручно оспособени, а своите задолженија ги извршуваат на најпрофесионален начин.
Јеншвалде
Јеншвалде или Јаншојце (Jänschwalde, Janšojce) — општина во Долна Лужица на исток од округот Шпре-Ниса, во Бранденбург, Германија. Јаншојце лежи на левиот брег на реката Лужичка Ниса во близина на границата со Полска. Јаншојце е едно од малкуте села на север од Котбус („Хошебуз“), во кое сè уште се говори долнолужичкиот јазик.
NGC 4049
NGC 4049 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4049 се споменува и како UGC 7027, MCG 3-31-21, CGCG 98-31, KUG 1200+190.
Откривање
Објектот е откриен на 27 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4049 е од видот Sd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4049 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 52°.
Други поделби
Проучување на NGC 4049 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38050. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 148; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1444. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 89.
Инфекција на мочните патишта
Инфекција на мочните патишта — заболување на урогениталниот тракт, најчесто предизвикана од некоја бактерија.
Причини за појава
Оваа инфекција е прилично честа мачнина, која се јавува кога микроорганизмите што живеат во урогениталниот тракт во цревата ќе навлезат во мочниот меур. Речиси 90% од инфекции на мочните патишта се предизвикани од бактеријата ешерихија коли која вообичаено се наоѓа во цревата. Почесто се јавуваат кај жените кои имаат многу пократка мочна цевка, така што бактериите полесно навлегуваат во мочниот меур. Притоа, овие инфекции најчесто се јавуваат кај девојките кои штотуку започнале со сексуални односи, како и кај жените во менопауза. За зголемување на ризикот од појава на овие инфекции придонесуваат неколку фактори, како: лошите хигиенски навики и прекумерната хигиена (примена на агресивни сапуни и гелови за туширање кои ги уништуваат добрите бактерии), капењето во када или во базен, одложување на мокрењето (уринарна ретенција), сексуално преносливите болести (гонореја, кламидија итн.), зголемената простата кај мажите, ослабен имунитет итн.
Симптоми
Симптоми на инфекција на мочните патишта се:
Црква „Св. Михаил“ (Хамбург)
132-метарското висока барокна купола потполно покриена со бакар е истакната одлика на панорамата на Хамбург и отсекогаш била за бродовите кои пловат по реката Елба.
Историја
Сегешната зграда на црквата е трета на ова место. Првата била изградена од 1647 до 1669. Станала црква на новиот град (Neustadt), кога била изградена во 1625 во рамките на новите градски ѕидини и постојано растела оттогаш. Во 1687, Мишел станал петта главна црква (Hauptkirche) и новиот град (Neustadt) станал парохија. Таа црква била уништена на 10 март 1750 од удар на молња. Првичната црква била повторно создадена и изградена во 9 различни градови низ светот.
Нудејќи 2.500 места, Мишел е најголемата црква во Хамбург. Куполата, која нуди одличен поглед над градот и пристаништето, може да се искачува, но исто така има и лифт.
Лутерански бискупи
Црквата е седиште на еден од трите бискупа на Северноелпската евангелистичко-лутеранска црква.
Надворешни врски
53.54833°N, 9.97889°W
Тауер (Германија)
Тауер (Tauer) — општина во округот Шпре-Ниса, во Бранденбург, Германија.
Шведско вино
Шведското вино, во однос на виното произведено комерцијално од грозје одгледано во Шведска, е многу маргинална, но растечка индустрија која ги забележала своите први почетоци во доцните 1990-ти.
Во помалку строга употреба, терминот „шведско вино“ се применува и на овошното вино од Шведска, кое има многу долга традиција, како и на виното произведено во Шведска од увозен гроздов сок, кое има подолга историја од вистинското лозарство во Шведска.
Историја
Шведска е северно од областа каде што природно се појавува европската лоза Vitis vinifera и нема традиција за производство на вино од грозје во земјата. Некои извори тврдат дека некои монашки лозја биле основани кога Римокатоличката црква основала манастири во Шведска во средновековно време, кога климата во Шведска била поблага, но трагите од ова наводно лозарство се многу помалку очигледни од соодветните активности во Англија, на пример.
Одгледување на грозје во мали размери се случува долго време во шведските оранжерии и други стаклени градини, но целта на таквите насади била да се обезбеди трпезно грозје како овошје или за украсување или изложба, а не да се обезбеди грозје за производство на вино.
Кон крајот на 20 век, комерцијалното лозарство полека навлегувало на север, во области надвор од добро воспоставените вински региони, како што бил потврдено од канадското вино, англиското вино и данското вино. Овој тренд делумно бил овозможен со употребата на нови хибридни сорти грозје, а делумно со новите лозарски техники.
Идејата за комерцијално слободно лозарство во Шведска се појавила во 1990-тите. Некои пионери, особено во Сканија, ја добиле својата инспирација од блиската Данска, каде што лозарството започнало порано отколку во Шведска, додека други се инспирирале од искуствата во другите земји кои произведуваат вино.
Можеби изненадувачки, првите две винарии со одредена големина не биле основани на крајниот југ на Шведска, туку во округот Седерманланд, блиску до Флен (во област каде што овоштарниците биле вообичаени) и на островот Готланд, кој има најголем број сончеви часови во Шведска. Подоцнежните проширувања биле главно во Сканија.
Мали количини од неколку комерцијални шведски вина биле продадени од Системболагет од раните 2000-ти.
Прописи
Како членка на Европската унија, производството на вино во Шведска мора да се придржува до прописите за вино на Европската унија. Меѓутоа, бидејќи вкупната површина на комерцијални лозови насади во Шведска останала под 100 ha, Шведска не морала да ги применува правата за садење. Бидејќи овој дел од прописите бил укинат во 2015 година, Шведска никогаш не била засегната од нив.
Досега, Шведска има донесено само минимум национално законодавство и регулативи поврзани со лозарството, што вклучува листа на дозволени сорти грозје. Сепак, не постојат заштитени ознаки на потекло за шведското вино, што значи дека шведските производители се ограничени на маркетинг на трпезни вина и не можат да продаваат квалитетни вина. Ова значи неколку ограничувања за практиките на етикетирање. На пример, гроздоберската година може да не се споменува на етикетата.
Лешочка Река
Лешочка Река извира под врвот Плоча и поминува низ Лешок, Слатина и се влева во реката Вардар кај Копанце. Лешочката Река од изворите на Плоча и Генов камен до Лешочкото кале поминува низ бујна вегетација. Таа е типично планинска река со многу мали убави водопади и мали вирови во кои има речни пастрмки.
Франц Бервалд
Франц Бервалд (23 јули 1796 година, Стокхолм, - 3 април 1868 година Стокхолм) - шведски композитор.
Биографија
Франц Адолф Бервалд е роден на 23 јули 1796 година во Стокхолм. Мајката на Франц Бервалд е Брита Агнета Бруно. Неговиот татко Кристијан Фридрих Георг Бервалд (1740-1825) бил виолинист и потекнувал од династија музичари, од кои многумина биле извонредни музичари и композитори од своето време, тој се образувал во Берлин (во 1760-тите) и бил дворски виолинист на кралот Фредерик втори крал на Прусија, во 1772 година се преселил во Стокхолм, бил назначен за виолинист во капелата на Кралскиот двор, бил одличен учител, а исто така основал музичка библиотека во Шведска.
Франц Бервалд бил обучуван од неговиот татко: од 5 годишна возраст студирал виолина кај него, освен тоа, татко му го извадил од училиште и му предавал и други предмети. Од 1810 година, Франц Бервалд земал лекции од Жан-Батист-Едуард ду Пуј (1770-1822) и во 1812 година тој веќе бил првиот виолинист на капелата на Кралскиот двор. Во 1819-1820 година, тој започнал да ги објавува своите дела и написи во музичките списанија („Музикалиск списание“, „Journal de Musique»“). Неколку години подоцна, како хонорарен уметник, тој отишол на турнеја со својот брат Кристијан Август, потоа се вратил во Стокхолм и од 1824 до 1828 година бил виолист на капелата на Кралскиот двор, каде ги запознал најпознатите опери во своето време. Бервалд ја напишал својата прва опера Густав Васа во 1828 година, по што направил голем број патувања во Русија, Германија, Австрија, Норвешка и Финска во потрага по нови впечатоци и креативна инспирација.
Самиот Франц Бервалд подоцна бил многу критичен кон неговите рани дела и многу од нив биле уништени. Кон крајот на 1810-те, некои од неговите дела прво привлекле внимание и тој се сметал за талентиран композитор и имал поддршка од различни грантови, вклучително и од престолонаследникот Оскар (подоцна крал Оскар I) отишол во Берлин во 1829 година, каде што стапил во контакт со Феликс Менделсон.
Музичката активност практично не му донела приход, интересот за него и неговата работа почнале да паѓаат и тој морал да се обезбеди за себе на поинаков начин. Во Германија, тој се запознал со модерната ортопедија и отворил своја клиника во Берлин, која исто така била бесплатна за сиромашните. Тој бил иноватор, неговата клиника била првата компанија што користела разни механички уреди што самиот ги измислил. Така, тој станал ортопед кој имал значителен успех. Во 1835 година основал приватен ортопедски институт. И покрај напредокот во ортопедијата, тој бил музичар и сакал да биде, па во 1841 година се преселил во Виена за да го стори тоа што највеќе го посакувал. Операта Естрела Сорија (1841), првата симфонија („Сериозна“) и втората симфонија („Каприциозно“), симфониски слики, Игри на џуџињата (1841) и Спомени за норвешките планини (1842). Написите биле забележани, но не генерирале приход. Бервалд бил принуден да се врати во својата татковина, што го примил со рамнодушност. Операта „Естрела“ не била поставена во Стокхолмската опера до 1862 година, а премиерите на двете оперети пропаднале целосно, и покрај светски познатите изведувачи на главните улоги. Во 1841 година, Бервалд се оженил со Германка Розина Шерер, која му родила син, Јалмар Бервалд (татко на пијанистката Астрид Бервалд). Во 1846-1849 година, Бервалд повторно одлучил да ја проба среќата во странство (во Париз, Виена и Салцбург). Во 1847 година, во Салцбург, тој бил избран за почесен член на Моцартеум. Неговата музика била поиграна и со разбирање во странство отколку во Шведска, но, за жал, тоа не му дало можност да заработи за живот како слободен музичар. Тој повторно се вратил во Шведска.
Залудни биле обидите да се вработи како музичар. Неговиот братучед, кој (до пензионирањето во 1849 година) ја држел позицијата Капелмајстер од дворскиот оркестар (капела на Кралскиот двор), не можел да му помогне при вработување во капелата. На Бервалд, исто така, му била одбиена позицијата музички директор на Универзитетот во Упсала. Во 1850 година, Франц Бервалд станал шеф на работилница за стакло, а подоцна и пилана, во провинцискиот град Сандо (на северот од Шведска). На 22 јануари 1864 година, тој бил избран за член (бр. 386) на Кралската музичка академија. Од 1867 година предавал композиција и инструментација на Конзерваториумот во Стокхолм, а исто така држел и приватни часови. Неговото последно сценско дело, Кралицата на Голконда, било завршено во 1864 година, а премиерата се одржала само во 1968 година, на 100 годишнината од смртта на композиторот.
Франц Бервалд починал на 3 април 1868 година во Стокхолм. Тој бил погребан таму на Norre Begravingsplatsen (Северни гробишта). Вториот став на Симфонија број 1 бил отсвирен на неговиот погреб.
Признание
Музиката на Бервалд не била ценета од неговите современици (од четирите симфонии што ги напишал, само првата била изведена за време на животот на композиторот). Сега е признат како еден од водечките шведски романтични композитори. Името на композиторот е една од концертните сали во Стокхолм - Бервалдаллен.
NGC 2020
NGC 2020 — оддавна маглина во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2020 се споменува и како ESO 56-?148, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 30 декември 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2020 е од видот EN. NGC 2020 има само една позната привидна димензија, која изнесува 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 33 м 12,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 67° 42' 57".
Други поделби
Проучување на NGC 2020 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9162.
Спомен-куќа на Страшо Пинџур
Спомен-куќа на Страшо Пинџур — спомен-куќа во селото Ваташа, роден дом на народниот херој Страшо Пинџур. Оваа спомен-куќа е прогласена за споменик на културата и е заштитена со закон.
Историја
Куќата станала музеј во 1958 година, а во 1976 година е целосно обновена и за време на Денот на ослободувањето на градот Кавадарци (7 септември), свечено е пуштена во употреба како меморијален спомен-музеј, во која е сместена и историска поставка за животот и делото на Страшо Пинџур.
Со финансиски средства на Општина Кавадарци и на Министерството за култура, спомен-куќата во текот на 2014 година била целосно обновена, при тоа почитувајќи го автентичниот изглед на истата. Проектот за обнова на куќата бил изготвен од архитектката Гордана Белевска-Мустафа.
Алфред Хајош
Алфред Хајош (1 февруари 1878 - 12 ноември 1955) бил унгарски пливач и архитект. Тој бил првиот модерен олимписки шампион во пливање и прв олимписки шампион во Унгарија. Ниту еден друг пливач досега не освоил толку голем дел од сите олимписки настани на една единствена игра.
Животопис
Во 1896 година, Хајош бил студент по архитектура во Унгарија, кога се одржаа Атинските игри. На него му било дозволено да се натпреварува, но дозвола од универзитетот да го пропушти класот било тешко да се добие. Кога се вратил кај деканот на Политехничкиот универзитет, деканот не му честитал на Хајош за неговиот олимписки успех, туку наместо тоа рекол: "Вашите медали не ме интересираат, но не сакам да ги слушам вашите одговори во следниот испит".
На игрите во 1896 година, пливачките настани се одржале во Средоземното Море и се бореа со елементите. 18-годишниот Хајош ги освоил своите две златни медали во екстремно студено време (температурата на водата била околу 55 степени фаренхајтови, или 13 степени Целзиусови) со бранови долги 12 стапки (4 метри). Тој победил на  100 метри слободен стил време со време од 1: 22.2, и слободниот стил од 1.200 метри во 18: 22.1. Хајош сакал да победи на сите три дисциплини, но слободниот стил од 500 метри бил веднаш по 100 и непосредно пред 1,200. Пред трката со 1200 метри, тој го намачкал телото со дебел слој маст од половина инч (еден сантиметар), но се покажало дека е многу мала заштита од студот. Тој признал по победата на трката дека "Мојата волја да живеам потполно ја надмина мојата желба да победам". Додека на вечерата во чест на олимписките победници, грчкиот принц од Грција го праша Хајош каде научил да плива толку добро. Хајош одговори: "Во водата". Следното утро, атинскиот весник Акрополис го прикажал Алфред со поднаслов: "Унгарски делфин". Тој бил најмладиот победник во Атина.
Пред Олимписките игри во Атина, Хајош бил шампион во Европскиот пливачки шампион во слободен стил од 100 метри во 1895 и 1896 година.
Во 1924 година, Хајош, архитект специјализиран за спортски објекти, влегол во уметничките натпревари на Олимписките игри во Париз. Неговиот план за стадион, измислен заедно со Дезшо Лаубер (кој играл тенис на Летните олимписки игри во 1908 година ), бил награден со сребрен медал; жирито не доделило златен медал во натпреварот. Така што го прави еден од само двајца Олимпијади кои некогаш освоиле медали и на спортските и уметничките олимписки натпреварувања.
Најпознатиот спортски објект дизајниран од Хајош е пливачкиот стадион изграден на Маргитзегете (Маргарет) во Дунав во Будимпешта, кој бил изграден во 1930 година и се користел за Европското првенство за водени спортови од 1958, 2006 и 2010 година, како и за FINA Men's Water 2006 Поло Светското првенство.
Во 1953 година, Меѓународниот олимписки комитет му доделил Олимписка диплома за заслуги. Тој бил член на Меѓународната пливачка сала на славните, а во 1981 година бил и член на Меѓународната еврејска спортска сала на славните.
Неговиот брат, Хенрик Хајош, освоил златен медал на 4х250 метри пливање во слободен стил на Олимписките игри во Атина 1906 година.
Згради
Неговите први дизајни биле во Арт Нову и еклектичен стил, подоцна тој се свртел кон модернизмот и бил под влијание на италијанските стилови.
Национален парк Абел Тасман
Националниот парк Абел Тасман (англ. Abel Tasman National Park) е национален парк насеверниот крај на Јужниот Остров на Нов Зеланд. Основан е во 1942 г. и зафаќа површина од само 225,3 км2. Со тоа ова е најмалот национален парк во земјата. Паркот се состои од шумски ридести предели северно од долините на реките Такака и Ривака, и на север се граничи со водите на Златниот Залив и Тасмановиот Залив. Паркот е именуван по холандскиот истражувач Абел Тасман, кој во 1642 г. бил првиот Европеец кој го открил Нов Зеланд.
Националниот парк Абел Тасман се е протега повеќе од средниот висок водостој на блиското крајбрежје. Помеѓу средниот висок водостој и средните ниски извори, плажите се сметаат за пејзажен резерват, и зафаќаат вкупна површина од 7,74 км2 (околу 70 км во должина).
Одговорен управен орган за паркот е Службата за заштита на природата. Пејзажниот резерват пак, е под управа на генералниот директор на регионалниот совет на Тасман на функционерот т.н. „конзерватор“ при службата заштита на природата одговорен за Нелсон и Марлборо. Активностите во соседните крајбрежни води се надлежност на регионалниот совет. Овие подрачја имаат свои засебни регулативи.
Абел Тасмановата крајбрежна патека (Abel Tasman Coast Track) е популарна планинарска патека која се протега долж крајбрежјето. Постои и внатрешна, копнена патека наречена Абел Тасманова внатрешна патека (Abel Tasman Inland Track), но таа е послабо посетена. Други значајни активности во паркот се кајакарството, кампувањето и посетувањето на природни знаменитости.
Во 2008 кон паркот се придодадени 7,9 км2, вклучувајќи и земја дотогаш во приватна сопственост.
Таијас Браунинг
Таијас "Тај" Браунинг (роден на 27 мај 1994 во Ливерпул) — англиски фудбалер, играч од одбраната на Евертон.
Технички одлики
Талентиран десен бек познат по неговото брзо темпо и физичка сила.
Евертон
Роден во Ливерпул, но има кинеско потекло. Браунинг се приклучил на академијата на Евертон во 2004 година и оттогаш има забележано некои импресивни достигнувања за време на неговиот престој во клубот. Тој направил неколку настапи за Евертон во категоријата под 18 години во текот на сезоната 2009-10, а исто така бил дел од тимот на карамелите кој настапил на FA Youth купот.
Во јуни 2011 година, Браунинг потпишал двегодишен професионален договор со клубот, само неколку недели откако му помогнал на составот под 18 години да ја освои националната титула.
Тој сега е редовна стартер во тимот под 21-на година, а во април 2012 година, им помогнал да стигнат до последните четири на Далас купот. На 30 декември 2012, тој бил повикан за натпреварот на првиот тим на Евертон од менаџерот Дејвид Мојес во поразот од Челзи со 1-2, но останал неискористена резерва.
По враќањето од заем го имал својот втор повик за првиот тим на 1 март 2014, во победата над Вест Хем Јунајтед со 1-0, но ниту новиот менаџер Роберто Мартинез не му дал шанса да дебитира.
Виган Атлетик
На 10 јануари 2014, Браунинг заминал на едномесечен заем во Виган Атлетик, правејќи го своето професионало деби еден ден подоцна против Борнмут во победата од 3-0, заменувајќи го Џејмс Перч во второто полувреме.
Репрезентативна кариера
Во март 2013, е повикан за репрезентацијата на Англија до 19 години, а своето деби го направил во натпревар против Турција.
Тој исто така има право да ја претставува репрезентацијата на Кина на меѓунродно ниво.
Томас Карлајл
Томас Карлајл (Thomas Carlyle; — ) — шкотски филозоф, сатиричар, есеист, историчар и просветен работник од викторијанскиот период. Економијата ја нарекувал „стуштената наука“, пишувал написи во „Единбуршка енциклопедија“ и станал контроверзен критичар на општеството. Неговите предавања на соборите санале познати по нивната проникливост, а од нив подоцна се родило и неговото дело „За хероите, обожувањето на хероите и херојското во историјата“, каде Карлајл го издвојува „великанот“ како најголема движечка сила во историјата, сметајќи ја историјата за ништо повеќе од „биографија на великаните“.
Произлегувајќи од строго калвинистичко семејство, неговите родители се залагале да стане проповедник, но во текот на студиите ја загубил вербата во Бога. Но покрај тоа, калвинистичките вредности го следеле во текот на целиот живот. Оваа комбинација од верски темперамент со изгубената побожност била особено привлечна за многумина во викторијанското време кои се обидувале да се справат со научните и политичките промени што му се заканувале на традиционалниот општествен поредок.
Младост и влијанија
Карлајл е роден во Еклфехан, Шкотска. Родителите го испратиле на Ананската академија во Анан, но таму постојано бил малтретиран од некои соученици, и затоа ја напуштил по три години. Во детството, изразените калвинистички вредности што се негувале во семејството се врежале во умот на младиот Карлајл.
Во периодот 1819–1821 г., Карлајл се вратил на Единбуршкиот универзитет, каде почнал нагло да ги губи христијанските убедувања. Ова ќе биде материјал за неговото првото дело „Прекроениот кројач“ (Sartor Resartus) со кое се прочул во јавноста.
Во овој период Карлајл се здобил со болна стомачна болест (веројатно желудочни чирови), што во тоа време било припишано на неговата неблагочестивост. Оваа болест продолжила да го следи сè до крајот животот, и истата придонела јавноста да го смета за препирлива и непријатна личност. Неговиот прозен стил се одликувал со зајадивост и жестина, уште повеќе зацрвстувајќи го во умот на современиците како тежок човек.
Во 1826 г. Карлајл се оженил со писателката Џејн Бејли Велш, која ја сретнал во 1821 г. .
Во 1828 г. Карлајл решил да се пресели во родното место, на фармата во Крејгенпаток (Дамфрисшир, Шкотска), каде впрочем напишал поголем дел од делата. Тука ги напишал најистакнатите есеи и оформил доживотно пријателство со американскиот есеист Ралф Валдо Емерсон. Во 1834 г., Карлајл се преселил во Челси (Лондон), каде бил познат како „Мудрецот од Челси“ и се приклучил кон книжевниот кружок кајшто членувале Ли Хант и Џон Стјуарт Мил.
Во Лондон го напишал тритомното дело „Француската револуција: Историја“ (The French Revolution: A History, 1837) - историски осврт кој го обработува угнетувањето на сиромашните. Делото веднаш доживеало успех, и ова го поттикнал авторот да ги напише следните дела.
Рани дела
Во 1821 Карлајл се откажал од идејата да стане свештеник и решил да стане писател. Почнал да пишува роман („Кратерс и Џонсон“),но по неколку обиди се откажал. Преведувајќи го Гетеовото дело „Образовните години на Вилхелм Мајстер“, изгубил доверба во реалистичниот роман и решил да создаде свој вид на белетристика. Напишал неколку есеи во кои се обработува германската книжевност, по што се осврнал на поопшти теми од современата култура во есеите со наслов „Белези на времето“ (Signs of the Times) и „Одлики“ (Characteristics) со кои стекнал влијание.
Прекроениот кројач
Првото поважно дело на Карлајл е „Прекроениот кројач“ (Sartor Resartus), започнато во 1831 г. во неговиот дом во Крејгенпаток, и е замислено како нов вид на книжевно дело: едновремено фактографско и измислено, сериозно и сатирично, шпекулативно и историско. Делото иронично коментира на сопствената структура, принудувајќи го читателот да се соочи со проблемот каде да се најде „вистината“. „Прекроениот кројач“ првпат се појавил во продолжетоци во списанието Fraser's Magazine (1833-1834). Текстот е претставен како обид на еден безимен уредник да ѝ го претстави на британската јавност германскиот филозоф на облеката Диоген Тојфелсдрек, кој всушност е лик измислен од Карлајл. Уредникот е восхитен од Тојфелсдрек, но во голема мера збунет од неговата чудна филозофија, која им ја претставува на читателите во избрани делови. Во обид да ја сфати Тојфелсдрековата филлсофија, уредникот се обидува да скрпи негова биографија, но ова го прави не толку успешно. Но зад привидно апсурдните искази на филозофот се кријат жестоки напади врз утилитаријанството и комерцијализацијата на британското општество. Нецелосната и расцепката биографија на Тојфелсдрек што уредникот ја составува од купишта документи го токрива духовното патешествие на филозофот. Мислителот искажува омраза кон исчашеното совремие. Размислува за „вечното Не“, доаѓа до „центарот на рамнодушноста“, за на крај да го прифати „вечното Да“. Трите фази на отфрлање, оттргнување и будењето на волја и желба подоцна е опишано како дел од егзистенцијалистичкото будење.
Земајќи ја предвид загадочноста на „Прекроениот кројач“, не е чудо што делото првично не доживеало успех. Неговата популарност растела во текот на следните години, за во 1836 г. да биде објавено во облик на Книга во Бостон, со предговор на Ралф Валдо Емерсон. Делото извршило влијание врз развојот на движењето наречено „новоанглиски трансцендентализам“. Во 1838 г. е објавено првото британско издание.
„Француската револуција“
Во 1834 г., Карлајл се преселил во Лондон и почнал да се движи во друштво на познати личности. Успехот во Велика Британија го осигурал со објавувањето на тритомно дело „Француската револуција: Историја“ (The French Revolution: A History) во 1837 г. Ракописот на првиот том настрадал кога слугинката на мислителот Џон Стјуарт Мил по грешка го запалила како огрев, па Карлајл продолжил со пишување на вториот и третиот том, пред да го препише првиот одново.
Делото е полно со сила и страст, дотогаш невидена во историската литература. Во контекст на тогашната бурната политичка состојба во Европа, Карлајловото толкување на причинителите за случувањата во Франција претставувало мошне актуелна и релевантна анализа на времето. За ова највеќе сведочи неговиот стил на пишување, со постојан акцент на непосредноста на дејствата – честопати изразувајќи се во сегашно време.
Според Карлајл, општеството страда од бурни спротивставености, пред да дојде „херој“ кој ќе ги скроти силите. Иако не ги порекнувал економските и практичните образложенија за настаните, силата на промените сепак ја сметал за духовна – дека надежта и стремежите на луѓето  добиваат облик на идеи, кои потоа прераснуваат во идеологии („формули“ или „изми“, како што тој ги нарекувал). Според Карлајл, овие сили можат да ги совладаат само динамични личности, кои ги насочуваат духовните струења во извесен правец. Но штом идеолошките „формули“ ќе го истиснат херојското водство, општеството почнува да се отчовечува.
„За хероите и обожувањето на хероите“
Идеите искажани во ова дело се покажале како важни во развојот на социјализмот, но исто така влијаеле врз подемот на фашизмот во Европа. Во 1840-тите Карлајл прешол на второспоменатиот начин на размислување, што довело до тоа да раскрсти со разни стари пријатели и соработници како Мил и, во помала мера, Емерсон. Убеден во важноста на херојското водство, Карлајл ги преточил мислите во делото „За хероите, обожувањето на хероите и херојското во историјата“ (On Heroes, Hero-Worship, and the Heroic in History), каде споредува широк дијапазон на херои како што се Один, Оливер Кромвел, Наполеон, Вилијам Шекспир, Данте Алигиери, Семујел Џонсон, Жан-Жак Русо, Роберт Бернс, Џон Нокс, Мартин Лутер и Мухамед.