cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Церица
Церица — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Поличани и во општината Жепа.
Андесаурус
Андесаурус (што значи „гуштер од Андите“) — род на титаносауруски сауроподски диносаурус кој живеел за време на Доцна Креда на територијата на денешна Аргентина. Како и повеќето сауроподи, тој имал мала глава на крајот од долгиот врат и подеднакво долга опашка. Андесаурусот бил многу големо животно, како и многу други негови роднини, влегувајќи во списокот на најголемите животни што некогаш оделе по Земјата.
Историја на откритието
Единствениот познат материјал на Андесаурус е делумен скелет кој се состои од серија од четири пршлени од долниот дел на грбот, како и 27 пршлени на опашката, поделени во две серии од одделни делови на опашката. Пршлените од средниот дел на опашката имале издолжена центра. Откриени се и елементи на карлицата, вклучително и две седални коски и препонска коска, заедно со фрагменти од ребра и нецелсна рамена коска и бутната коска.
Опис
Вкупната должина го проценува Андесаурусот на 15 до 18 метри должина. Во 1995 година, Јан Печкис создал масовни проценки на диносаурусите и ги поставил по редослед на категории според големината (секоја категорија била поделена на третини); со помош на техника за проценка на масата што се екстраполира од обемот на бедрената коска, Андесаурусот бил наведен во категоријата 40-70 метрички тони (44-77 кратки тони). Грегори С. Пол, сепак, наведува дека Андесаурусот тежел 7 тони. Во 2020 година Молина-Перез и Лараменди процениле вкупна должина од 22 метри и 20 метрички тони.
Грбните пршлени на Андесаурусот ги носат типичните одлики на Опистоцеликаудија и голема странична пневматска депресија. За разлика од сродниот Фувангосаурус, има пневматска одлика на предниот дел. Потенцијално дијагностички за Андесаурус, постои дополнителен гребен кој ја поддржува долната артикулација за ребрата иако лошото зачувување кај другите пршлени значи дека може да се идентификува само на една коска.
Класификација
Неколку примитивни одлики го карактеризираат Андесаурусот како најбазалниот познат член на Титаносаурија. Всушност, овој клад ги содржи Андесаурусот, Салтасаурусот, нивниот последен заеднички предок, и сите негови потомци. Најистакната одлика е артикулацијата помеѓу неговите пршлени на опашката. Кај повеќето изведени титаносауруси, пршлените на опашката се артикулираат со топчести споеви, додека кај Андесаурусот, двата краја на пршлените се рамни. Самиот Андесаурус се одликува само со единствена одлика, високите нервни боцки на горниот дел од пршлените на грбот, но за него е потребно дополнително проучување.
Некои други основни титаносауруси од Аргентина, вклучително и Аргентиносаурус и Портасаурус, исто така биле сауроподи со огромна големина. Најмногу изведената група на титаносаури, Салтасауриди, вклучувала некои од најмалите познати сауроподи, вклучувајќи го и самиот Салтасаурус.
Палеоекологија
Овие фосили биле откриени во формацијата Канделерос, најстарата формација во рамките на групата Нојкен во провинцијата Неукен, Аргентина. Оваа формација датира во фаза на кеноман од доцниот период на Креда, пред околу 99,6 до 97 милиони години. Оваа формација содржи фосили од Битрераптор и огромниот Гигантосаурус.
NGC 2949/2
NGC 2949/2 — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2949/2 се споменува и како CGCG 92-25.
Откривање
Објектот е откриен на 1 април 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2949/2 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 2949/2 има привидни димензии од 0,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 39 м 57,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 16° 47' 13".
Други поделби
Проучување на NGC 2949/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27579. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 188; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1410. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1509.
Луд, збунет, нормален (6 сезона)
Шестата сезона на телевизиската серија Луд, збунет, нормален премиерно била прикажана на Нова ТВ во Хрватска во периодот од 3 ноември 2014 година до 1 април 2015 година.
Дејство
Иако сите помислиле дека Фазлиновиќ загинал во авионската несреќа на патот кон Стокхолм, тие сепак успеаале случајно да преживеат.Всушност поради Фарук тие задоцниле на авионот. Во Сараево, во меѓувреме, верувајќи дека починале, сите ќе се обидат да извлечат некаква корист од нивните предмети. Еден од водачите на иницијативата е Самир. Бахро Бурек доаѓа во продукција на „Акорд“. Бурек е сценарист и ТВ-продуцент кој излегува со предлог да снима ТВ-серија. За да ја добие работата, Фарук мора да купи ХД камера. Поради тоа, тој станува подготвен на сè, дури и да се занимава со проституција, а Индира ќе се погрижи за тој „бизнис“. Менторот наследува два милиони долари во новата сезона, но тој не сака никој да го дознае тоа.Откако ќе се договорат да ја снимаат серијата,Фарук ќе ја преземе режисерката палка.Изет управува со финансиите и тие се согласуваат со Марија да ја постават сценографијата на просторот на кафулето Сан Ремо. Главната женска улога ќе и припадне на Барбара. Братот на Комбет, Куфе, потекнува од Америка, тој започнува да работи како инженер за звук во продукцијата. Дамир и Барбара сакаат да ја обноват својата врска и планираат голема венчавка. Сепак, тие ќе бидат изненадени од информацијата дека никогаш не биле разведени. Фарук и Сенада исто така сакаат да ја обноват својата врска, но работите не одат според нивниот план.Изет е во врска со Ружа,мајката на Барбара. Бидејќи сите се против оваа врска, особено Дамир и Барбара, тие решаваат да се гледаат во тајност. Нивната љубовна идила ќе трае сè додека Изет на сфати дека таа „Титомрзец“. Изет се решил да замине во Шведска на операција поради здравствени проблеми. За да обезбеди пари за операцијата, тој го продава станот, и тоа не на било кого.
Технички факултет - Битола
Технички факултет - Битола – еден од факултетите при Универзитетот „Св. Климент Охридски“ – Битола во Битола.
Историја
Почетоците на факултетот датираат од 1961 година кога била формирана Вишата техничка школа со два отсеци во нејзиниот состав: машински и електротехнички. Во 1972 година почнал со работа и трет отсек, отсекот за сообраќај и транспорт, кој е единствен од таков вид во Република Македонија. Во 1977 година Вишата техничка школа прераснала во Технички факултет.
Просторни можности
Техничкиот факултет располага со 30 училници за користење на видео презентации, еден амфитеатар и свечена сала, библиотека. Факултетот располага и со следните лаборатории: за термотехника; за физика; за испитување на машински материјали и конструкции; за мотори со  внатрешно согорување и моторни возила; за електротехника; за електрични машини; сметачки центар со 6 училници, како и училница со современа мултимедијална и интернет опрема.
HACCP
HACCP (од Hazard Analysis and Critical Control Point = Анализа на опасности и критични контролни точки) — систем со чија помош се врши идентификација, проценка и контрола на опасностите што се значајни за безбедноста на храната.
Историја
Од 1993 ЕС со директивата 93/43 ЕЕС за хигиена на храната, го наметнува HACCP системот како законско решение за сигурност на храната при извоз.
Во Македонија имплементацијата на HACCP стандардите за квалитет на храна се регулирани со Закон за безбедност на храната донесен во 2004 година.
Принципи на HACCP планот
Претставуваат барања за примена на HACCP системот кој се состои од следните принципи:
Прв принцип: Спроведување на анализа на опасности,
Втор принцип: Одредување на ККТ,
Трет принцип: Утврдување критични граници - критериум кој ги разграничува прифатливото од неприфатливото ниво,
Четврти принцип: Утврдување на систем за вршење контрола на ККТ,
Петти принцип: Дефинирање на корективни мерки,
Шести принцип: Утврдување постапка за верификација,
Седми принцип: Утврдување документација за сите процедури и записи кои произлегуваат од овие принципи и нивната примена.
Упатство за имплементација на HACCP планот
HACCP системот е научно заснован и систематичен приод кој ги дефинира специфичните опасности и мерките за нивна контрола со што го осигурува произвотството на безбедна храна. HACCP е алатка за проценка на опасностите и за воспоставување на контролни системи, што се фокусираат на спречување на овие опасности, а не на контрола и анализа на крајниот производ. Примената на HACCP системот трба да се прегледува и да се вршат неопходни промени во случај на модификација на производот, процесот или друга фаза од производството. Успешната апликација на HACCP системот бара целосна посветеност и вклучување на менаџментот на фирмата и мултидисциплинарен пристап. HACCP е компатабилен со останатите системи за утврдување на квалитет како оние од серијата на ISO 9000.
Пред да се воведе HACCP системот во било кој сектор од прехранбената индустрија, организацијата мора да ги има веќе имплементирано пред условните барања (програми) за добра производна пракса. Примената на HACCP системот се спроведува преку исполнување на следните задачи:
Наводи
1. Закон за безбедност на храна
2. Управување со квалитет - проф. д-р Миле Пешевски; Факултет за земјоделски науки и храна 2006 година
3. Стандардизација - Александра Матриновска; Факултет за земјоделски науки и храна
Надворешни врски
Закон за безбедност на храна
ХАСАП стандард
Дирекција за храна
International HACCP Alliance
HACCP Discussion Forum
Aquificae
Aquificae е колено на бактерии кои живеат во средини со екстремни услови. Името на коленото потекнува од името на најрано идентификуваниот род од оваа група кој бил наречен Aquifex ("создавач на вода"), бидејќи овие бактерии се способни да создаваат вода со оксидација на водородот. Досега тие се пронајдени во океани, езера и извори. Овие бактерии се автотрофи, и служат како примарни врзувачи на јаглеродот во екосистемите во кои живеат. Тие се Грам-негативни, стапчести бактерии, и не се способни да формираат ендоспори.
Таксономија
Коленото во моментов содржи една класа, два реда, 15 родови и 42 потврдени видови. Редот Aquificales се состои од фамилиите Aquificaceae и Hydrogenothermaceae, додека редот Desulfobacteriales ја содржи само фамилијата Desulfurobacteriaceae. Видот Thermosulfidibacter takaii не се класифицира во ниту една од фамилиите, иако во моментов се смета за член на редот Aquificales. Сепак, овој вид покажува многу физиолошки сличности со Desulfobacteriaceae.
Молекуларни обележја и филогенетска позиција
Компаративните геномски студии идентификуваа неколку CSIs (анг. conserved signature indels) кои се специфични за сите видови на коленото Aquificae и се сметаат за потенцијални молекуларни маркери. Редот Aquificales се разликува од редот Desulfobacteriales со неколку CSIs кај различни белковини кои се специфични за секој од редовите. Дополнителни CSIs биле пронајдени на ниво на фамилии, и може да се користат за разграничување на Aquificae и Hydrogenothermaceae. Покрај ова, членовите на двата реда меѓусебе покажуваат и физиолошки разлики. Членовите на Desulfurobacteriales се стриктни анаероби кои оксидираат водород за енергија, додека членовите на Aquificales се микроаерофили, кои се способни да оксидираат и други супстанци (како што се сулфур или тиосулфат) во дополнение на водородот.
Неколку CSIs се исто така идентификувани дека се специфични за видовите на Aquificae и можат да служат како потенцијални молекуларни маркери за ова колено. Освен тоа, беше идентификувана 51-аминокиселинска вметнување во SecA пребелковинската транслоказа која ја споделуваат неколку членови на Aquificae, како и два вида од Thermotoga. Во генетските дрва градени врз основа на 16S рРНК, видовите на Aquificae се гранаат во близината на коленото Thermotogae (колено кое исто така вклучува хипертермофилни бактерии) во близина на точката на разгранување меѓу бактериите и археите. Сепак, блиското сродство на Aquificae со Thermotogae и длабокото разгранување на Aquificae не е поддржано од други филогенетски студии засновани на други генски и белковински секвенци   и од CSIs во неколку универзални белковини. Присуството на вметнувањета во видовите на Thermotoga може да се должи на хоризонтален пренос на гени. Длабокото разгранување на видовите на Aquificae во филогенетското дрво, засновано на рРНК гени, се објаснува како артефакт кој произлегува од високата содржина на G+C на нивните 16S-23S-5S оперони. Високата содржина на G+C во рибозомната РНК (повеќе од 62%), може да се објасни со потребата за стабилност на вторичната структура на рРНК при екстремно високите температури на кои живеат овие бактерии, а дополнителен доказ дека ова колено не претставува длабоко разгранувачка лоза се CSIs во голем број на есенцијални белковини (Hsp70, Hsp60, RpoB, RpoB и AlaRS), кои го поддржуваат сместувањето на ова колено во близина на коленото Proteobacteria. Специфична врска меѓу Aquificae и Proteobacteria е поддржана со CSI од две аминокиселини во ензимот неорганска пирофосфатаза, кој исклучиво се наоѓа само во видовите на овие две колена. Томас Кавалир-Смит, исто така, има сугерирано дека Aquificae се најсродни со Proteobacteria. Спротивно на погоре наведените анализи, кои се засновани на неколку CSIs или на поединечни гени, анализите на информациските гени, кои поретко се пренесувале на лозата на Aquifex отколку не-информациските гени, најчесто ги групираат Aquificales блиску до Thermotogales. Овие автори групирањето на Aquificae со Epsilonproteobacteria го објаснуваат како резултат на чести хоризонтални преноси на гени кои се должат на делењето на исти еколошки ниши.
Филогенија
Моментално прифатената таксономија е заснована на Списокот на имиња на прокариотите со евиденција во номенклатурата (анг. List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature - LPSN) и Националниот центар за биотехнолошки информации (анг. National Center for Biotechnology Information - NCBI), а филогенијата е заснована на 16S рРНК-заснованото LTP ослободување 123 од страна на Проектот "Животно дрво на сите видови" (анг. The All-Species Living Tree Project). Забелешка: ♠ Видови кои се наоѓаат во Националниот центар за биотехнолошки информации (анг. National Center for Biotechnology Information - NCBI), но не се наведени во Списокот на имиња на прокариотите со евиденција во номенклатурата (анг. List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature - LPSN).
Француско Конго
Француско Конго (француски: Congo français) — француска колонијална територија во федерацијата на Француска Екваторска Африка во периодот од 1882 до 1910 година. Земјата се наоѓала на територијата на Република Конго, Габон и Централноафриканската Република.
Историја
Француско Конго бил основан во Бразавил на 10 септември 1880 година како протекторат народот Батеке по должината на северниот брег на реката Конго, додека формално како Француско Конго бил основан на 30 ноември 1882 година , потврдена со Берлинската конференција од 1884-1885. Нејзините граници со Кабинда, Британски Камерун и Слободна Држава Конго биле основани со договори во текот на следната деценија. Планот за развивање на колонијата бил преку давање на големи отстапки на околу триесет француски компании, кои ветувале брз развој. Овој развој бил ограничен и главно се работело на екстракција на слонова коска, гума и дрво. Овие операции честопати вклучувале голема бруталност и ропство на месното население.
Дури и со овие мерки повеќето од компаниите изгубиле голем број од своите пари. Голем дел од фармите на компаниите постоеле само на хартија со речиси никакво присуство на теренот во Африка.
Францускиот Конго понекогаш бил познат како Габон-Конго. Формално кон земјата се приклучил Габон во 1891 година, и во тој период земјата била позната како Среден Конго.
Уфтрунген
Уфтрунген (Uftrungen) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Зидхарц.
K (латиница)
K — единаесеттата буква од латиницата. Оваа буква има фонетската вредност /k/ или /g/. Оваа буква се користи во македонскиот јазик за транскрипција на кириличната буква к.
Чик’нешт
Чик’нешт (Cicăneşti) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 2.276 жители.
Порфириј Палеолог
Порфириј Палеолог  бил православен свештеник и охридски архиепископ во период во 1624 година.
Немања Николиќ (фудбалер роден во 1992)
Немања Николиќ (19 октомври 1992) е српски професионален фудбалер кој игра како напаѓач за Спартак Суботица.
Раните години
На 22 февруари 2013 година, откако поминал десетдневен пробен период со еден клуб, Николиќ потпишал тригодишен договор со Ростов. Тој го направил своето деби во руската Премиер лига на 20 октомври 2013 година за ФК Ростов во натпреварот против ФК Крилија Советов Самара под тренерот Миодраг Божовиќ.
На 5 август 2016 година Николиќ потпишал за ФК Актобе на слободен трансфер. По завршувањето на сезоната во Казахстанската Премиер лига, Николиќ го напуштил клубот.
Спартак Суботица
Во февруари 2017 година, Николиќ потпишал две ипол годишен договор со Спартак Суботица. Во првата полусезона со клубот, Николиќ најмногу се користел како резервна копија на Огњен Мудрински, со 7 настапи без голови. На почетокот на сезоната 2017-18 во српската Суперлига, Николиќ станал првиот избор на напаѓач под водство на тренерот Александар Веселиновиќ, постигнувајќи гол на воведниот натпревар на сезоната против ОФК Бачка. По 2 постигнати гола и 2 асистенции во победата со 4-0 на гости против Борац Чачак во вториот натпревар во сезоната, Николиќ бил избран за играч на неделата. Тој ја доделил наградата по втор пат во седмиот натпревар од истата сезона, со 2 гола и асистенција во победата од 5–0 на гости кај Војводина на стадионот Караѓорѓе. Постигнувајќи гол во ремито 1–1 против Партизан, Николиќ бил избран за најдобар на теренот во мечот одигран на 26 ноември 2017 година. Николиќ награден како најдобар асистент на клубот во средината на сезоната. Во мај 2018 година, Николиќ беше избран во најдобрите 11 играчи за сезоната 2017–18 во српската Суперлига, по избор на капитените и менаџерите на клубовите.
Партизан
На 22 мај 2018 година, Николиќ му се приклучил на Партизан во трансфер од 350.000 евра од Спартак Суботица. Медиумите објавија дека зделката вклучува и 20 отсто од идниот трансфер. Тој беше официјално промовиран на 28 мај 2018 година, склучувајќи тригодишен договор, кога исто така избрал да го носи дресот со број 9. Тој го имал своето деби за Партизан во првиот натпревар од првото квалификациско коло за сезоната 2018–19 на УЕФА Лига Европа, против Рудар Пљевља.
Николиќ постигнал гол во 159-то белградско вечно дерби, кое завршило нерешено 1–1.
Позајмица во Војводина
На 19 август 2019 година, Николиќ потпишал едногодишна позајмица, со опција за откуп по 6 месеци, за Војводина.
Тобол
На 28 март 2021 година, Николиќ потпишал за ФК Тобол до крајот на сезоната. На 30 јули 2021 година, Тобол го објавил заминувањето на Николиќ откако неговиот договор бил раскинат со заедничка согласност.
Враќање во Спартак Суботица
На 18 септември 2021 година се вратил во Спартак Суботица.
Веќе видено (филм)
Југословенски филм снимен во 1987 година Веќе видено. во режија и сценарио на Горан Марковиќ.
Дејство
Михаило,,некогаш одличен млад пијанист,сега наставник по пијано во образовен центар. Колегите го сметаат за чудак но сепак го оставаат на мира да го живее својот осамен живот..Сè се менува во моментот кога една млада девојка ќе се појави во неговото училиште.Контактот со неа, нов, еротски интензивен живот, предизвикува чуден феномен кај него - како што сето тоа го видел еднаш претходно. Имено, ситуациите што ги доживува му се чинат како повторени. Неговата траума, пијаното, предизвикува болни емоции и патолошки страв, спојувајќи го минатото и сегашноста, туркајќи го во трагедија.
Улоги
Мустафа Надаревиќ   Михаило
Северен Егеј
Северен Егеј е една од тринаесетте периферии на Грција. Се состои од префектурите Хиос, Лезбос и Самос.
Веќе видено (филм)
Улоги
Аница Добра             Олгица
Милорад Мандиќ        Зоран
Радмила Живковиќ      жената на Столе
Богдан Диклиќ         Професор по есперанто
Владимир Јевтовиќ   татко на Михаило
Гордана Гаџиќ          мајка на Михаило
Михајло Бата Паскаjeевиќ    татко на Олгица
Награди
Филмот е снимен во 1987 година.Ја добил наградата за најдобро сценарио на Фестивалот на филмско сценарио во Врњачка Бања.
Бујковци
Бујковци — село во Општина Илинден, во околината на градот Скопје.
Географија и местоположба
Бујковци се наоѓа во источниот дел на Скопската Котлина во средишниот дел на Општина Илинден, недалеку од левата страна на делницата на Скопје - Куманово на автопатот „Александар Македонски“. Селото е рамничарско и лежи на надморска височина од 300 метри. Селото Бујковци е сместено како последно село во широката долина на Бучинската Речица која се спушта високо од Скопска Црна Гора кон североисточниот раб на Скопската Котлина, а во која уште се сместени од север кон југ и селата Грушино, Бучинци и Мршевци. Расположено е во подножјето на ридовите кои се издигнуваат кон запад, а непосредно веднаш до самото село од исток е рафинеријата за нафта „ОКТА“. Од градот Скопје селото Бујковци е оддалечено 25 километри. Атарот на селото зафаќа површина од 8,5 км2, на кој обработливото земјиште зазема простор од 516,2 хектари, пасиштата 241,7 хектари, а шумите само 1,3 хектари. Бујковци е село од збиен тип издолжено од север кон југ. Северниот дел кој е постар и каде што се наоѓа селската црква се нарекува Горно Маало и во него куќите се наоѓаат поблиску една до друга, додека по Првата светска војна во јужниот дел се основало Долно Маало чии куќи се пооддалечени една од друга и со обработени површини околу нив.
Историја
Во пишаните историски документи селото Бујковци се споменува уште во средновековието. На 10 август 1355 година во грамота од царот Душан е потврдено дека селото Боиковци е приложено како дар на Богородичниот манастир во Ахрилевица од страна на севастократот Дејан Драгаш. Имајќи го предвид географскиот опфат на подрачјето што го држел под власт Дејан Драгаш кое што се протегало во Скопско, со сигурност може да се заклучи дека споменатото село Бојковци се однесува токму на Бујковци. На повеќе места источно од селото во правец на автопатот и пругата се наоѓани поголем број старини како гробиштата со остатоци од старословенски и римски гробови, остатоци од градби, темели и ќерамиди поради што може да се претпостави дека тие се остатоци од некогашното средновековно село кое се раселило кон крајот на XVII век односно во времето на Карпошевото востание и Австриско-турската војна од 1689 година. Голема е веројатноста на оваа претпоставка, ако се има предвид дека географската местоположба на селото Бујковци се наоѓа токму во средиштето на ова востание и голема војна. Сегашното село Бујковци најверојатно е основано на почетокот на XVIII век. До крајот на отоманското ропство постоеле повеќе чифлици на „стари беглери“ кои живееле во Скопје и еден новоснован чифлик пред самиот крајот на владеење од страна на албанскиот род Кајраковци од скопското село Љуботен. За време на турското ропство според населението Бујковци било чисто македонско село, при што Македонците ја обработувале земјата на чифлиците и живееле во „беглерски“ куќи, додека како лична сопственост ја имале само живата стока. Во 1908 година селото имало 23 македонски домаќинства, но поради тогашните комитски акции на четите на ВМРО на железничката пруга и репресалиите на турската власт некои македонски семејства се иселиле во Скопје, при што во 1912 година при заминувањето на отоманската империја Бујковци било затечено со 15 македонски домаќинства. На поединечни предели на голите ридови западно од селото во минатото сѐ до XIX век постоеле шуми кои во тоа време биле исечени и „ископачени“ за потребите за правење барут во селата Јурумлери, Кадино, Трубарево и Белимбегово во Скопското Поле. По заминувањето на турската власт обработливото земјиште од чифлиците им било доделено на жителите на селото, додека по Првата светска војна три предели со пасиштата од српската окупаторска власт биле доделени на колонистите кои биле населени во соседното село Мршевци.
Сѐ до скорешната изградба на селската црква, селото Бујковци никогаш немало своја црква, заради што за верски потреби биле посетувани црквите во прилично оддалечените села Таор и Студена Бара сѐ до изградбата на познатиот Дељадровски манастир манастир во Дељадровци. Во селото уште во турско време „на сила“ бил поставен камен крст посветен на Свети Атанасиј, кој и денес постои зачуван и ограден веднаш до новоизградената селска црква. За селските слави Св. Атанасиј и посебно за Ѓурѓовден селаните од Бујковци со своите гости и селаните од околните села сѐ до 1924 година приредувале голем општонароден собор во месноста Светец во атарот на соседното село Текија, по што соборот бил преместен во тогаш новоизградениот Дељадровски манастир.
Потекло и значење на името
Името на селото Бујковци потекнува од македонскиот јазик. Според проучувањата на топономастиката во периодот меѓу двете светски војни за името на селото Бујковци се смета дека е придавка („адјектив“) од прекарот („хипокористик“) Бујко кој доаѓа од личното име Буислав. Ваква претпоставка за потекло на името Бујковци од личното име Бојко доста присутно во средновековниот период (како и денес) може да се потврди и со записот за селото во Душановата грамота од XIV век по обликот Боиковци. Во ваков облик Бујковци би имало значење на село во посед на некој Бујко (или Бојко). Сепак врз основа на географската местоположба во земјен и каменест дол на Бучинската Речица, за името на селото Бујковци може да се даде претпоставка и дека потекнува од македонскиот збор буица со значење на вода што тече силно, брзо, што надоаѓа обично по пороен дожд. Ако се земе предвид местоположбата на Бујковци во самото подножје на ридовите со неколку испресечени помали долови, а на самиот крај и дно на широката долина на Бучнската Речица од билото на Скопска Црна Гора, појавата на буици по силни поројни дождови била честа појава како во минатото така и денес, поради што можно е името да потекнува од овој збор со што Бујковци би значело место каде што има буици и бујна вода.
Стопанство
Според составот на атарот, селото Бујковци има поледелска функција. Местоположбата и земјиштето на Бујковци овозможуваат одлични услови за земјоделство и сточарство, кои се две гранки кои меѓусебно се надополнуваат. Таква комплементарна земјишна основица е создадена како една географска целина околу селото. Со изградбата на рафинеријата „ОКТА“ на плодното долинско дно, зарамнетите делови на ридовите сѐ повеќе се искористуваат за одгледување на поледелски култури, особено жита. Од земјоделските кутури најмногу успеваат пченица, пченка и тутун, додека од стока најмногу се одгледуваа овци (до 30 грла), говеда и свињи. Населението сепак најмногу се занимава со полјоделство особено со одгледување на житни култури. Потоа следи одгледувањето на градинарски култури под пластеници и на отворено како домат, пиперки, кромид, лук, марула, морков, спанаќ, како и помали овошни насади од јаболка, цреши, сливи, ореви и кајсии во дворовите и на ридскиот предел. Земјоделството и сточарството кај селските домаќинства по Втората светска војна добиле послаби размери на развој, поради тоа што младите започнале сѐ повеќе да се иселуваат ида се вработува во државни претпијатија во Скопје. Напуштената земја на иселените домаќинства од 1959 година ја преземал земјоделскиот комбинат „Скопско Поле“, по чие распаѓање по социјализмот повторно е вратена и се обработува од месното население. Во непосредната близина на самото село на почетокот на осумдесеттите години на XX век, била изградена рафинеријата за нафта - денешна ОКТА, во која сѐ до денес е вработен дел од жителите на Бујковци, како полначи (манупуланти), возачи на цистерни и други работни места. Помал дел од жителите се занимава и со автопревоз, градежништво, работа во фабричките погони во блиската индустриска зона „Бунарџик“ или претпријатија во градот Скопје.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Бујковци живееле 105 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Бујковци имало 120 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото Бујковци бележи постојан пораст на бројот на своите жители, па така во 1961 година во Бујковци живееле 543 жители од кои 447 Македонци, 54 Срби и 39 Турци, додека во 1994 бројот се зголемил на 645 жители од кои 613 Македонци и 23 Срби. Околу етничкиот состав на селото треба да се забележи дека Бујковци е населено исклучиво со Македонци, додека значителниот број попишани Роми кој воопшто не е забележан во претходните пописи е поради тоа што ромската населба која се наоѓа на нешто повеќе од 3,5 км од Бујковци, сместена веднаш преку патот, железничката пруга и бензинската пумпа на влезот на рафинеријата „ОКТА“, а на самиот крај на селото Миладиновци (по основното училиште) всушност се наоѓа на подрачјето на пространиот атар на Бујковци кој се протега и преку автопатот. Поради ова најверојатно Ромите се запишани како жители на селото Бујковци, иако административно на терен, нивната населба се наоѓа во рамките на Миладиновци (по самата патоказна табла) и воопшто не е просторно поврзана со селото Бујковци, туку е физички оддалечена повеќе од 3,5 километри. Ова се потврдува и доколку се земат предвид и податоците за населението во Миладиновци во кое во 1994 се попишани 277 Роми, а во 2002 само 62.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 946 жители, од кои 641 Македонец, 295 Роми, 5 Срби и 5 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 946 жители, од кои 504 Македонци, 349 Роми, 1 Влав, 17 Срби, 7 останати и 40 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Бујковци е мешано село.
Српски
Албански
Редовни настани
Прослава на селските слави Свети Атанасиј (31.01.) и Ѓурѓовден (06.05.) со голем општонароден собор.
Иселеништво
Во 60-тите години на XX век во Бујковци живееле и 6 српски и 2 албански родови доселени од Врањско и с. Никуштак, кои постепено целосно се иселиле.
Финале на Лига Европа 2017
Финале на Лига Европа 2017 бил финалниот натпревар на УЕФА Европа Лигата, во сезоната 2016-2017 година, како 46та сезона на Европ ското средно клупско фудбалск о натпреварување организирано од страна на УЕФА, и 8 сезона, под називот Лига Европа, бидејќи турнирот бил преименуван од КУП на УЕФА во УЕФА Европската Лигата. Натпреварот се одиграл игра на Пријателската Арена во Солна, Шведска на 24 мај 2017, меѓу холандскот  Ајакс и англискиот Манчестер Јунајтед. Манчестер Јунајтед победил со резултат од 2-0 со што ја обезбедил  својата прва титула во ова натпреварување. Со оваа победа, тие се приклучиле на Јувнетус, Ајакс, Бајерн Минхен и Челси, како клубови кои ги имаат освоено сите три големи Европски трофеи (Европски Шампион Клубови на куповите/ Лига на Шампиони, УЕФА Куп/Лига Европа, и сега веќе непостоечкиот Куп на Победниците на Куповите).
Манчестер Јунајтед со оваа победа се здобил со право да игра против победникот на Лигата на Шампионите, Реал Мадрид во сезоната 2016 и 2017 година во УЕФА Супер Купот 2017 година. Исто така, на победникот му бил овозможен директен влез во групната фаза на Лигата на Шампионите. Полицијата на Стокхолм преземала мерки против потенцијалните терористички напади кои тие се опишани како "нова нормалност", бидејќи две се случи во Стокхолм во 2010 и 2017, а исто така биле подготвени за потенцијални судири помеѓу поддржувачите.
Тимови
Во следнава табела, финалето до 2009 година беа во УЕФА Купот ера, од 2010 година беа во УЕФА Европа Лигата ера.
NGC 1026
NGC 1026 — леќеста галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1026 се споменува и како UGC 2145, MCG 1-7-18, CGCG 414-33, NPM1G +06.0110.
Откривање
Објектот е откриен на 24 декември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1026 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1026 има привидни димензии од 1,7' х 1,3'.
Други поделби
Проучување на NGC 1026 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10055. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 175; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 52. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1306.
Црна Гора на Евровизија
Црна Гора по стекнувањето на независност и спроведувањето на Референдумот за независност, се стекна со право да учествува на Евровизија како самостојна држава. Црна Гора дебитираше на Евровизија 2007 во Хелсинки, која беше одржана во мај 2007, кога ги претставуваше Стеван Феди.
Црна Гора на Песна на Евровизија учествуваше во периодот помеѓу 2007–2009. Сепак црногорските претставници не се пласираа во Евровизиското финале, во сите три обиди. Радио-телевизија Црне Горе (РТЦГ) не се пријави за учество на Евросонг 2010, поради финансиски проблеми. Црна Гора повторно се врати на Евросонг 2012, во Баку, Азербејџан, кога ги претставуваше Рамбо Амадеус со песната "Еуро Невро".
Претходните учества на црногорски изведувачи имаше на Евровизија 1983 и Евровизија 1984 во составот на СФРЈ и на Евровизија 2005 во состав на државната заедница Србија и Црна Гора (СЦГ).
Историја на гласање
Црна Гора најмногу бодови му дала (до 2008):
НАПОМЕНА: Вкупниот број на бодови во горенаведените табели се однесува само на бодовите од финалето, додека полуфиналните бодови не се прикажани.
Црна Гора најмногу бодови му дала на
Викероде
Викероде (Wickerode) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 септември 2010 е дел од општината Зидхарц.
Стефан Ашковски
Стефан Ашковски (роден на 24 февруари 1992 година) ― македонски професионален фудбалер кој игра како крилен напаѓач за клубот Ламија од Суперлигата Грција.
Клупска кариера
Стефан Ашковски е роден во Скопје, Македонија. Играл за младинските екипи на Металург и Вардар. Во 2010 преминал во екипата на Телеоптик во Србија. За тој тим во периодот од 2010 до 2012 година настапил на 57 натпревари, постигнувајќи 5 голови. Во 2012 година преминал во екипата на Партизан од Белград. Но за тој тим настапил само на 1 натпревар, при што за време на престојот во екипата бил праќан на позајмици во различни екипи. Во 2016 година настапувајќи за екипата на Кајсери од Турција, настапил на 12 натпревари и постигнал 1 гол. Од 2016 до 2018 година играл во Холандија за екипата на Фортуна Ситарт, настапил на 49 натпревари и постигнал 12 голови. Во сезоната 2018/2019 година настапувал во екипата на Славија Софија во Бугарија, и забележал 16 настапи. Од 2019 до 2021 година играл во Романија во екипата на Ботошани, забележувајќи 56 настапи со 6 постигнати погодоци. Во сезоната 2021/2022 настапувал за екипата на Шепши ОШК во Романија, при тоа забележал 37 настапи со 2 постигнати погодоци. Во 2022 преминал во екипата на Ламиа во Грција и досега настапил на 15 средби.
Репрезентативна кариера
Своето деби за македонската фудбалска репрезентација го има во 2015 година. Досега за македонската репрезентација има настапено на 18 натпревари.
Honours
Сепси ОСК
Космос-1942
Космос-1942 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 12 мај 1988 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6600 килограми. Космос-1942 бил надгледувачки сателит.
Ливадска треперка
Ливадската треперка е мала врапчевидна птица од семејството на тресиопашките (Motacillidae), родот на треперките (Anthus); која се размножува претежно во северниот дел на Европа и северозападна Азија, од југоисточен Гренланд и Исланд до Урал во Русија на исток, и на југ до централна Франција и Романија; и има изолирана популација на Кавказ. Таа е птица преселница на речиси целиот свој опсег, која зимува во јужна Европа, северна Африка и југозападна Азија, но е резидентна во Ирска и Британија и во соседните области на западна Европа. Но, и тука, многу птици се селат на бреговите или пониските места зиме.
Поведение
Живеалиштето на овој вид се отворените простори или некултивираните (или со слаб интензитет употребените земјоделски простори), како што се пасиштата, мочуришатата, ливадите. Зимно време се среќаваат кај солените мочуришта или ливади. Таа е многу земна птица, која секогаш се храни на земја, но понекогаш може да се види како се перчи на гранки или жици како набљудувачки места за грабливци.
Многу е слична на црвеногушестата треперка (Anthus cervinus), која е повеќе прошарана со линии и (само летно време) има портокаловоцрвено грло, и на шумската треперка (Anthus trivialis), која е малку поголема, помалку прошарана, со посилни фацијални ознаки и пократка задна канџа. Песната на ливадската треперка на крајот забрзува, а онаа на шумската успорува.
Ливадската треперка се храни претежно со инсекти и други безрбетници, со малечки нешта, до 5 мм долги. Исто така, јаде семиња и бобинки зимно време.
Гнезди на земја во бујната вегетација, и несе 2-7 (најчесто 3-5) јајца. Инкубацијата трае 11-15 дена, а пилињата се оперјуваат по 10-14 дена. Најчесто имаат две легла годишно. Овој вид е еден од најважните како домаќин на кукавицата, а како плен е важна за малиот сокол и полската еја.
Статус
Популацијата на овој вид изнесува околу 12 милиони парови. Многу е честа во северниот дел од нејзиниот опсег. Има по 80 пара на километар квадратен во северна Скандинавија и по 5 до 20 пара во појужниот дел од опсегот, а само по еден пар во обработливи земјишта. Мал број изолирани популации се забележани во планините на Шпанија, Италија, и на Балканот.
Церјани
Церјани — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар, во округот Пешкопеја и во општината Мелан.
Богиња Гучева
Богиња Гучева (моминско: Владиславова; Куманово, 30 март 1927 - Скопје, 8 август 2005) — македонски универзитетски професор и ревматолог.
Животопис
Богиња Гучева дипломирала на Медицинскиот факултет во Белград, а специјализирала интерна медицина во Скопје. Повеќе години работела на Одделот и Клиниката за нефрологија и учествувала во воведувањето лекување со хемодијализа. Професионалниот живот го продолжила на Клиниката за ревматологија како нејзин соосновач, заедно со професорот Д. Арсов, и долгогодишен директор. Вовела поголем број на методи за дијагноза и терапија на ревматолошки болести.
Јоасаф (охридски архиепископ)
Порфириј Палеолог  бил православен свештеник и охридски архиепископ во период во 1628 година.
Оча
Течение и одлики
Извира во западниот дел на планината Караџица, недалеку од месноста Јалоарник и ги прима потоците Бурин Дол и Варен Дол како десни притоки. Се одликува со асиметрична долина, а во средниот тек тоне под земја. Тече во северозападен правец, покрај падинската месност Подово, и по десниот брег ги одминува пештерите (поточно, поткапини) Црна Пеш и Веља Пеш кај Селиште во атарот на с. Тажево, каде го прима потокот Буков Дол од лева страна, а потоа минува крај пештерата Грнец од десно. Оча потоа постепено се спушта на понизок терен во атарот на с. Брезница и го прима Широк Дол од десната страна. По неколку километри Оча навлегува во атарот на с. Здуње, каде во неа дотекуваат Козји Дол и Црковни Дол од левата. Последна притока ѝ е потокот Сремечки Дол во стрмнината Капина, со кој заедно ја образуваат северозападната граница на Сува Планина.
Оча се одликува слаб површински протек поради понорниот карактер (просечно само ), но затоа има забележителни наслаги и прегради од бигор кои се сметаат за природна знаменитост.
Реката завршува влевајќи се во тесен залив во езерото Козјак на Треска кај археолошките наоѓалишта Градиште (Градец) и Подградец во атарот на Здуње. Овој залив е значаен како природно мрестилиште македонската пастрмка и затоа постои предлог за забрана на риболовот во него.
Богуславски (кратер)
Телото на кратерот има насипи и затоа е релативно безлично. Рабовите е донекаде истрошен и релативно низок во однос на околната површина. Преку источниот раб се наоѓа придружниот кратер Богуславски D.
Кратерот е наречен по германскиот астроном Палм Хајнрих Лудвиг фон Богуславски. Предвиден е како место на слетување на руската сонда Луна-25.
Придружни кратери
На месечевите карти овие придружни кратери се бележат со ставање на латинична буква од страната поблиску до Богуславски.
Финале на Лига Европа 2012
УЕФА Европа Лига Финалето во 2012 беше финалниот натпревар на 2011-12 УЕФА Европа Лигата, 41ва сезона на второто по квалитет европско фудбалско клупско натпреварување организирано од страна на УЕФА (по Лигата на Шампиони), и 3-та сезона откако ова натпреварување беше преименувано од Куп на УЕФА во Лига Европа. Натпреварот се одиграл на 9 мај 2012 година на Националната Арена во Букурешт, Романија, и беше натпревар помеѓу двата шпански клуба – Атлетико Мадрид и Атлетик Билбао. Натпреварот завршил со победа на Атлетико Мадрид од 3-0, со погодоците на Радамел Фалкао постигнувајќи два гола и Диего постигнувајќи гол за поставување на конечниот резултат. Притоа, Falcao е избран за играч на натпреварот, и станал првиот играч да освои две последователни титули во Лига Европа со различни тимови.
Брајтенбург
Брајтенбург (Breitenburg) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на реката Штер, околу 4 километри југоисточно од Ицехо.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Синагога „Бет Јаков“ (Скопје)
Синагога „Бет Јаков“ — единствена преостаната синагога во Скопје. Во минатото се наоѓала во скопското Еврејско маало. Денес е повторно активна по повторното отворање во 2000 година. Оваа синагога денес се наоѓа во просториите на Еврејската заедница во Македонија.
Нова синагога
Обновената синагога „Бет Јаков“ била осветена на 11 март 2000 година во зградата на Еврејската заедница во Скопје. Во неа редовно се одржуваат служби за поголемите еврејски празници според еврејскиот календар.
Синагогата е изградена и уредена според обичаите и традицијата на сефардските Евреи и спаѓа во групата на сефардските ортодоксни синагоги. Прозорците се украсени со прекрасни витражи со мотиви од еврејскиот животен циклус. Парохетот („завеса“) којшто го краси светиот орман („арон хакодеш“ — орманот во којшто стои Тората) е истиот оној што се наоѓал на орманот на старата скопска синагога и потекнува од 5698 година по еврејскиот календар или од 1937 година.
Изградена е со помош на донации од Владата на Македонија, JOINT, Pasadena Jewish Temple and Center California, Temple Beth Israel Phoenix, како и од донации на еврејските членови и Евреи од дијаспората и Израел.
Со изградбата на синагогата повторно се обновила религиозната практика во заедница. Сепак, во моментов не постојат редовни служби за Шабат.
Пинкас
Во Еврејскиот историски музеј во Белград се наоѓа многу значаен примерок на пинкас, кој се наоѓал во Еврејската општина во Скопје во синагогата „Бет Јаков“ од 1749 до 1913 година. Пишуван е со мешавина на хебрејски и ладино со закосено писмо „раши“. Содржината претежно се однесува на хуманитарно-верските организации во Скопје, за синагогата, еврејската организација Хевра Кадиша, еврејскиот закон Бикур холим и други. Во ракописот се забележани статути (хаскаме), со кои било регулирано наплатувањето на давачките за членовите во општината, а забележано е дека споменатите организации редовно им помагале на сиромасите со пари, храна, облека, а особено на вдовиците и сираците. Водени биле и белешки за патниците од Палестина, кои доаѓале во Скопје да собираат прилози за светата земја. Значењето на пинкасот е во тоа што дава податоци за економската положба на еврејската заедница во Скопје, за нејзината социјална работа, врската со сограѓаните од други националности и со Палестина.
Знаме на Кенија
Знамето на Кенија е официјалното знаме на оваа африканска држава кое било усвоено на 12 декември 1963 година.
Симболизам
Знамето на Кенија е засновано на знамето на Кенијската Африканска Национална Унија. Црната боја го симболизира африканското црно население, црвената боја ја симболизира крвта пролеана за време на борбата за независност и зелената боја ја симболизира земјата. Белата боја била додадена нешто подоцна и симболизита мир. Традиционалниот штит на Масаите кој е во црвена, црна и бела боја со две вкрстени копја во позадината симболизира одбрана на споменатите симболи на знамето.
Продажна промоција
Постојат повеќе причини за употреба nа продажна промоција:
Ева Александерсон
Ева Ингрид Елизабет Александерсон (9 јануари 1911 година - 20 декември 1994 година) била шведска писателка, преведувачка и издавач. Нејзини најпознати дела се нејзиниот лезбејски роман „ Kontradans “ од 1969 година и нејзиниот превод на 1983 година на романотИмето на розата одУмберто Еко.