cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лиза Мајтнер
Образование
Најраните истражувања на Мајтнер започнале на 8-годишна возраст, кога таа под перницата чувала тетратка од своите записи. Таа била особено заинтересирана за математика и наука и најпрво ги проучувала бои на масна површина, тенката филмска лента и рефлексијата на светлината. Во периодот кога Мајтнер растела на жените не им било дозволено да посетуваат јавни установи за високо образование во Виена околу 1900 година, но Мајтнер бела во можност да се стекне со приватно образование за физиката благодарение на нејзините родители, и истото го завршила во 1901 година со испит за „надворешна матура“ во Академската гимназија.
Мајтнер студирала физика и станала втора жена која се стекнала со докторска диплома по физика на Виенскиот универзитет во 1905 година (нејзината дисертација била на тема „ топлоспороводливост во нехомогено тело“). Додека била на Универзитетот, таа сериозно им пристапувала на студиите. Бидејќи не била сигурна дали сака да студира математика или физика, присуствувала на повеќе предавања од двете области на студии, „запишувајќи повеќе белешки од редовните студенти“.
Додека го проучувала зрачењето на алфа-честичките, таа забележала дека расејувањето се зголемило со зголемување на атомската маса на атомите на металите. Во нејзините експерименти со колиматори и метална фолија, што му помогнало подоцна на Ернест Редерфорд да ја даде својата идеја за јадрениот атом, а кој бил нејзиното обележје, поднесувајќи го нејзиниот труд на истата тема во „Physikalische Zeitschrift“ (во превод „Физички весник“) на 29 јуни 1907 година.
Откако се стекнала со титулата доктор на науки, Мајтнер ја одбила понудата за работа во фабриката за гасни ламби. Охрабрена од нејзиниот татко и со помош на неговата финансиска поддршка, таа отишла во Хумболтовиот универзитет во Берлин, каде што славниот физичар Макс Планк и дозволил да присуствува на неговите предавања, што било необичен гест од негова страна, кој дотогаш не дозволувал да присуствуваат жени на неговите предавања.
Гроф
Гроф — благородничка титула која означува благородник кој управува со грофовија.
Столе Аранѓеловиќ
Столе Аранѓеловиќ (Белград, 1930 — Белград, 1993) — филмски, театарски и телевизиски глумец.
Дипломирал глума на Академијата за театар, филм и телевизија. Од 1952 до 1954 година е член на ансамблот на Југословенското драмско позориште во Белград.
Добитник е на Златната арена на Југословенскиот филмски фестивал во Пула.
Евгениј Онегин (опера)
Евгениј Онегин (руски: Евгений Онегин), оп. 24 - опера во три чина (седум сцени), од композиторот Петар Илич Чајковски. Либретото го структурирал самиот композитор, многу прецизно следејќи одредени делови од романот во стихови на Евгениј Онегин на Александар Сергеевич Пушкин, при што задржал голем дел од неговите стихови. Константин Шиловски, пријател на Чајковски, додал стихови за Месје Трике (Monsieur Triquet) во првата сцена од вториот чин, додека самиот Чајковски го уредил текстот за ариосото на Ленски во првата сцена од првиот чин и текстот за речиси целата Арија на принцот Гремин во првата сцена од третиот чин.
Евгениј Онегин е познат пример за лирска опера, на која Чајковски ѝ додал драматична музика. Приказната се занимава со себичен херој кој се кае затоа што тврдоглаво ја одбил љубовта на девојката и поради небрежното предизвикување на дуел на својот најдобар пријател.
Историја на делото
Во мај 1877 година, оперската пејачка Јелисавета Лавровскаја разговарала со Чајковски за можноста за создавање опера заснована на романот во стих на Пушкин, Евгениј Онегин. На почетокот, судејќи според неговите мемоари, идејата на композиторот му изгледала недостижна. На Чајковски му се чинело дека романот нема доволно впечатлив заплет - богат пријател отфрла млада девојка од провинција, таа успешно прераснува во космополитска жена, тој се обидува да ја заведе, но предоцна. Силата на романот лежи во развојот на ликовите и општествениот коментар, како и убавината на книжевната изведба. Сепак, многу брзо, по непроспиената ноќ, Чајковски ја прифатил идејата. Предлогот му предизвикал возбуда и сценаријата ги напишал за само една вечер пред да почне да се занимава со компонирање музика.
Чајковски, со мала вклученост на Константин Шиловски, користел оригинални стихови од романот на Пушкин и избрал сцени кои вклучуваат прикажување на емотивниот свет и судбината на неговите херои, нарекувајќи ја операта „лирски сцени“. Операта е епизодна, нема континуирана приказна, одбрани се само важни моменти од животот на Онегин. Композиторот ја завршил операта во јануари 1878 година.
Историја на изведување
Чајковски се грижел дали јавноста ќе ја прифати операта, на која ѝ недостасувале традиционални сценски промени. Тој верувал дека нејзината изведба бара целосна едноставност и искреност. Имајќи го ова на ум, тој им ја доверил првата продукција на студентите на Московскиот конзерваториум. Премиерата се одржала на 29 март 1879 година во Малиот театар во Москва, под диригентската палка на Николај Рубинштајн, со сценографија на Карл Валц.
Две години подоцна, била изведена првата изведба на операта во Бољшој театарот во Москва - 23 јануари 1881 година со Едуард Направник како диригент.
Вон Русија, првичниот прием на операта бил млак. Операта многу бавно доаѓала во европските градови, била доживувана како руски куриозитет. Првата изведба вон Русија бил на 6 декември 1888 година во Прага, под раководство на самиот Чајковски, иако пробите ги водел Адолф Чех. Операта била изведена на чешки јазик, во превод на Мари Червинкова-Ригроув.
Првата изведба во Хамбург, на 19 јануари 1892 година, била одржана под диригентската палка на Густав Малер, во присуство на композиторот. На Чајковски му аплаудирале по секоја сцена и на крајот морало да се излезе на бис. Овој успех Чајковски му го припишал на Малер, кого го опишал како „не некој просечен, туку едноставно гениј кој гори од желба да диригира“.
Првата изведба во Англија била на 17 октомври 1892 година во Олимпискиот театар во Лондон под диригентската палка на Хенри Џ. Вуд. Била отпеана на англиски, во превод на Х.С. Едвардс.
Виена првпат ја видела операта Евгениј Онегин на 19 ноември 1897 година, повторно под диригентската палка на Густав Малер. Операта првпат била изведена во Хрватска малку порано, на 30 октомври 1897 година, во хрватски превод на Ѓуро Девиќ.
Премиерата во САД била одржана на 24 март 1920 година во Метрополитен операта во Њујорк. Во таа прилика била испеана на италијански јазик.
Оркестрација
Извор: Истражување за Чајковски
Кратка содржина
Време на одвивање: 1820-ти
Место на одвивање: Санкт Петербург и околината
Прв чин
Ларина и дадилката Филипјевна седат во градината. Ги слушаат двете ќерки на г-ѓа Ларина, Татјана и нејзината помала сестра Олга како пеат љубовна песна. Ларина почнува да се сеќава на периодот на нејзиното додворување и венчавање. Влегува група селани и со песни и ора ја слават жетвата. Татјана и Олга гледаат. Татјана прочитала љубовен роман и е концентрирана на приказната; нејзината безгрижна сестра, пак, сака да се приклучи на жетварските веселби. Мадам Ларина ѝ кажува на Татјана дека стварниот живот е многу различен од нејзините романи. Филипјевна го најавува доаѓањето на гостите, свршеникот на Олга, Ленски, млад поет, и неговиот пријател Евгениј Онегин, кои дошле да ја посетат областа од Санкт Петербург. Двајцата се запознаваат со семејството и Ленски ги запознава со Онегин. Онегин првично бил изненаден што Ленски ја избра екстровертната Олга за своја вереница, наместо нејзината посуптилна постара сестра. Татјана веднаш чувствува силна привлечност кон Онегин. Ленски го изразува своето задоволство гледајќи ја Олга, на што таа кокетно одговара. Онегин на Татјана ѝ зборува за тоа колку му е здодевно во провинцијата и ја опишува смртта на неговиот вујко, по што го наследил неговиот имот во близина. Филипјевна забележува дека Онегин оставил длабок впечаток на Татјана.
Сцена 2: Собата на Татјана
Татјана е облечена за спиење. Немирна е, не може да заспие, ја моли дадилката Филипјевна да ѝ каже за младоста и бракот. Татјана признава дека се заљубила. Оставена сама, Татјана ги излева своите чувства во писмо до Онегин. Во него таа му пишува дека го сака и верува дека никогаш нема да почувствува такво нешто кон некој друг и го моли за разбирање и помош. Пишувањето на писмото завршува в зори. Оддалеку се слуша овчарска флејта. Филипјевна влегува во собата да ја разбуди Татјана, а таа ја убедува да го испрати внук ѝ за да му го однесе писмото на Онегин.
Сцена 3: На имотот
Слугинките берат овошје и пеат додека работат. Татјана нестрпливо го чека одговорот од Онегин. Онегин влегува да ја види Татјана и ѝ дава одговор на нејзиното писмо. Тој на убав начин објаснува дека не е човек кој лесно би се заљубил и дека не е способен за брак. Тој не е достоен за нејзината љубов и може да и понуди само братска љубов. Ја предупредува Татјана да не биде толку емотивно отворена во иднина. Повторно се слушаат гласовите на слугинките. Татјана е скршена и не може да реагира.
Втор чин
Сцена 1: Сала за танц во домот на Лариновите
Се одржува бал по повод именденот на Татјана. Онегин танцува со неа. Сè повеќе го нервираат група соседи кои го озборуваат него и Татјана, а и Ленски кој го убедил да дојде на балот. Затоа решил да возврати танцувајќи и флертувајќи со Олга. Ленски е запрепастен и обземен од силна љубомора. Ја нападнал Олга, но таа мисли дека не згрешила и му вели да не биде смешен. Онегин повторно ја моли Олга за танц и таа се согласува, за „казна“ на Ленски за љубомората. Повозрасниот француски учител Месје Трике (Monsieur Triquet) пее во чест на Татјана, по што конфликтот меѓу Ленски и Онегин се засилува. Ленски се откажува од пријателството со Онегин пред собраните и го предизвикува на дуел, кој Онегин е принуден да го прифати. Татјана колабира и балот завршува во збрка.
Сцена 2: На бреговите на шумски поток, рано наутро
Ленски го чека Онегин со својот секундант Зарецки. Размислува за својот живот, стравот од смртта и љубовта кон Олга. Онегин пристигнува со својот слуга Гијо. И Ленски и Онегин тргнуваат на дуел со тешко срце, свесни за залудноста на нивното ненадејно непријателство. Но, доцна е, никој нема храброст да го спречи тој дуел. Зарецки им дава знак и Онегин го убива Ленски.
Трет чин
Сцена 1: Куќа на богат благородник во Санкт Петербург
Сцена 2: Соба во куќата на принцот Гремин
Главните арии и бројки
Прв чин
Втор чин
Трет чин
Структура
Прв чин
Втор чин Трет чин
Тур де Свис 2014
Тур де Свис 2014 — 78. издание на велосипедската етапна трка Тур де Свис. Започнала на 14 јуни со поединечен хронометар во Белинцона, а завршила на 22 јуни во Зас-Фе, одржувајќи вкупно девет етапи. Претставувала седумнаесетта трка во сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена трета година по ред од возачот на Руј Кошта, кој ја преземал водечката жолта маичка по освојувањето на последната етапа, планинска етапа на растојание од 157 километри,, надоместувајќи ја разликата од 1' 05" од претходниот предводник на трката Тони Мартин од , кој бил предводник на трката од првата етапа. Разликата помеѓу Кошта и второпласираниот Матијас Франк од  била триесет и три секунди, додека подиумот бил заокружен од возачот на  Бауке Молема, седумнаесет секунди зад Франк и педесет зад Кошта.
Во другите пласмани на трката, возачот на Петер Саган повторно бил победник на бодовниот, остварувајќи и етапна победа на третата етапа, како и постојани солидни настапи. Планинскиот пласман во трката бил освоен од страна на Бјерн Турау од, додека завршила на чело на екипниот пласман.
Екипи
Бидејќи Тур де Свис е настан од Светската турнеја на UCI, сите 18 UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да испратат екипа. Дополнително биле доделени четири специјални покани на професионални континентални екипи.
Поредок
На Тур де Свис 2014 биле доделени четири различни маички. За генералниот пласман, пресметуван преку завршното време на секој велосипедист на секоја етапа, предводникот ја добивал жолтата маичка. Овој пласман бил сметан за најважен на Тур де Свис 2014 и победникот на овој пласман бил сметан за победник на трката.
Постоел и планински пласман, кој бил наградуван со црвена маичка. За планинскиот пласман, бодови се добивале на врвот на некое искачување, доколку стигнеш пред другите велосипедисти. Секое искачување било категоризирано како екстра, прва, втора, трета или четврта категорија, а повеќе бодови носеле повисоките категории. Постоеле дваесет и едно категоризирано искачување на трката, кои биле поделени на пет различни категории.
Третата маичка го претставувало бодовниот пласман наградуван со црвено-бела маичка. За бодовниот пласман, велосипедистите добивале бодови доколку се пласираат на првите места на етапите. На етапите 4, 5, 6 и 8, победата носела 25 бода, второто место 20 бода, третото 16, четвртото 13, петтото 11 и еден бод помалку за секое место подолу, сè до еден бод за 15. место. На сите останати етапи, победата носела 15 бода, второто место носело 12 бода, третото 10 и еден бод помалку за секое место подолу сè до еден бод за 12. место. Бодови за овој пласман можеле да се добијат и на секој од средните спринтови; овие бодови биле доделувани на секој од тројцата најбрзи возачи низ целта и тоа 6 бода за првиот, 3 за вториот и 1 за третиот.
Постоел и екипен пласман, каде се пресметувале времињата на најдобрите тројца велосипедисти од секоја екипа на секоја етапа; водечката екипа на крајот на екипата била онаа со најмало вкупно време.
Космос-1692
Космос-1692 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 9 октомври 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 220 килограми. Космос-1692 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 113,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1416 км, а најмалото на 1389.
Ваксенбургемајнде
Ваксенбургемајнде (Wachsenburggemeinde) — село и поранешна општина во округот Илм, во Тирингија, Германија. Општината била именувана по замокот Ваксенбург, кој се наоѓа во нејзиниот средиштен дел. Се состои од пет села: Битштет, Хархаузен, Холцхаузен, Рерензе и Зилценбрикен. Од 31 декември 2012 е дел од општината Амт Ваксенбург.
Џовани Батиста Морони
Биографија
Морони бил син На архитектот Андреа Морони. Тој бил под Алесандро Бонвичино "Ил Морето" во Бреша, каде што бил главен асистент во студиото во текот на 1540-тите, и работел во Тренто, Бергамо и неговиот роден град Албино, во близина На Бергамо, каде што бил роден и умрел. Неговите два кратки периоди во Тренто се совпаднале со првите две сесии на Советот На Трент 1546-48 и 1551-53. Во двата наврати Морони насликал голем број верски дела (вклучувајќи го и олтарот на Доктори На Црквата за црквата на Санта Марија Маџоре, Бергамо) како и серијата портрети по кои бил запаметен.
За време на неговиот престој во Тренто, тој остварил контакт и со Тицијан и грофот-епископ, Кристофоро Мадруцо, чиј сопствен портрет бил на Тицијан, но за кого Морони насликал портрети на синовите на Мадруцо. Имал тврдења од деветнаесеттиот век дека бил обучен од Тицијан во Тренто, меѓутоа, неверојатно било дека некогаш се осмелил во студиото на Венецијан долго, ако воопшто. Периодот на Морони како моден портретист од Бергамо, никаде документиран, но во впишаните датуми на неговите портрети, бил неочекувано збиен, опфаќајќи ги само годините околу 1557–62, по што Бергамо бил згрчен во внатрешните расправии и Морони трајно се пензионирал во Албино, (Роси, Грегори и други) каде, во неговата провинциска изолација, бил целосно занемарен од Џорџо Вазари. Неговиот труд во Бергамо, делумно под влијание на проучувањето на реализмот на Саволдо, создал долга серија портрети кои, иако не биле баш херојски, биле полни со достоинствена хуманост и втемелени во секојдневниот живот. Темите не биле извлечени исклучиво од бергамаската аристократија, туку од новосвесната класа на научници, професионалци и примерни владини бирократи, со неколку војници, претставени во одвоени и внимателни ставови со прецизните пасуси на мртвата природа на Морони и поголемо внимание на текстил и облека отколку на психолошка пенетрација.
Неговите религиозни слики, наменети за помалку софистицирана публика во локалните суб-алпски долини, биле помали и помалку успешни од неговите портрети: „точната вистина на деловите никаде не се собраа, во неговите олтар слики, дури и на привидот на кредибилитет. “, СЈ Фридберг ги забележал нивните дијаграмски шеми позајмени од Морето, Саволдо и други. на пример, тој насликал Последна вечера за парохијата во Романо во Ломбардија; Крунисување на Богородица во Сант Алесандро дела Кроче, Бергамо; исто така за катедралата во Верона, ''С.С. Петар и Павле, и во Брера во Милано, Успение на Богородица''. Морони бил ангажиран на Последниот суд во црквата Горлаго, кога умрел. Генерално, неговиот стил во овие слики покажувал влијанија на неговиот господар Лоренцо Лото и Џироламо Саволдо. Џовани Паоло Кавања бил неистакнат ученик на Морони, но се велело дека во следните генерации, неговиот прониклив портрет влијаел на Фра Галгарио и Пјетро Лонги.
Фридберг забележал дека додека неговите религиозни платна биле „архаични“, потсетувајќи се на адитивните композиции на доцниот Кватроченто и прикажувалр набиени немотивирани светци, неговите портрети биле извонредни по нивниот софистициран психолошки увид, достоинствен воздух, течна контрола и извонредна сребрена тоналитет. Покровители на религиозната уметност не биле заинтересирани за индивидуализирана, експресивна „Мадона“, тие посакувале нуминозни архетипски светци. Од друга страна, патроните биле заинтересирани за анимираниот портрет.
Јавни збирки со дела од Морони
Националната галерија (Лондон) имала една од најдобрите збирки на неговите дела, вклучувајќи го и прославениот портрет познат како Il sarto ( Кројачот ). Други портрети биле најдени во Уфици      (благородникот покажува на пламенот напишал „Et quid volo nisi ut ardeat?“), Берлинската галерија, Канонот Лудовико де Терци и автопортретот на Морони; и во Националната галерија, Вашингтон, ДЦ, Господин во обожавање пред Мадона, целосниот портрет на Џан Федерико Мадруцо, и седечката полуфигура на језуитот Ерколе Тасо, традиционално наречена, Тицијановиот учител“, иако немал вистинска врска со Тицијан.
Меѓу јавните збирки во кои се чувале дела од Џовани Батиста Морони биле Академија Карара (Бергамо) (Портрет на старец), Музејот Ашмолин (Универзитет во Оксфорд), Музејот на уметноста Брукс (Мемфис, Тенеси), Институтот за уметност во Детроит, Музеи за ликовни уметности во Сан Франциско, Музејот Ермитаж, Музејот на уметноста во Хонолулу, Музејот на Кунстисхис (Виена), Музејот на Лихтенштајн (Виена), Музејот Лувр, Музејот Конде Шантили (Шантили, Франција), Музејот Полди Пецоли (Милан), Музејот за ликовни уметности, Бостон, Националните галерии на Шкотска, Националната галерија на уметност (Вашингтон, ДЦ), Метрополитен музејот на уметност (Њујорк), Уметничката галерија на Нов Јужен Велс, Националната галерија на Канада (Портрет на еден човек), Националната галерија, Лондон, музејот Нортон Сајмон (Пасадена, Калифорнија), Пинакотека Амброзијана (Милан), Пинакотека ди Брера (Милан), Ријксмузеумот, Музејот на уметноста на Џон и Мејбл Ринглинг (Сарасота, Флорида), Студио Есечи (Падова, Италија), Музеј за уметност на Универзитетот во Аризона, Музеј за ликовни уметности во Вирџинија, Национална галерија на Ирска (Портрет на господин и неговите две деца), Уфици (портрет на Џовани Антонио Пантера), Прадо (Војник), и Музејот на уметност во Ворчестер ( Портрет на човек).
Во 2016 година, „Портрет на човек“, припишан на работилницата на Џовани Батиста Морони, бил вратен на наследниците на д-р Аугуст Либман Мајер. Сликата била ограбена од нацистите, вратена во Франција и складирана во музејот Лувр во Париз од 1951 година.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Ѓевгир
Ѓевгир (kevgir) — кујнски сад што има издупчено дно и се користи за цедење варени тестенини, компири, месо, ориз или бланширан зеленчук. Покрај тоа, се користи и за миење овошје (најчесто грозје) и зеленчук, па дури и за пасирање или цедење сок од овошје или зеленчук.
Во изворниот облик, тие се метални или земјени кружни конусни садови. Во поново време, тие се претежно изработени од лесни метали како алуминиум или не’рѓосувачки челик или дрво, но во последниве години почнаа масовно да се произведуваат од пластика.
Топлица (река)
Топлица — река во Србија, најголемата лева притока на Јужна Морава. Се одликува со фактот дека, заобиколувајќи го ридот Хисар на влезот во Прокупље, дел од нејзиниот тек тече по угорнина. Оваа ретка појава се нарекува епигенија, а Топлица е единствената река во Европа што ја има оваа аномалија.
Геологија
По повлекувањето на поранешното Панонско Езеро, еден од чии заливи се протегал длабоко помеѓу планините Јастребац и Пасјача, неговото зарамнето дно останало меѓу овие планини. На такво земјиште - составено од хоризонтални слоеви глина, лапор и жолтеникава глина - настанала Топлица пред повеќе од 600.000 години. Tаа брзо се всекувала во некогашното езерско дно, додека не стигнала до потврди карпи, кристалните шкрилци на Пасјача, кога всекувањето значително успорило. Кога, по неколку стотици илјади години, водата го однела поголемиот дел од наносите на поранешното езеро помеѓу Вршник и огранокот на Пасјача, Топлица се всекла во повисоко земјиште составено од цврсти карпи, додека кон север останало пониското и помекото земјиште, што е аномалија позната како епигенија.
Слив
Топлица извира на источната страна на Копаоник под Панчиќев Врв и се влева во Јужна Морава кај Дољевац. Долга е околу 136 километри. Во горниот тек, до над Куршумлија, на должина од околу 50 километри, тече низ тесна и длабока долина, така што порано оваа област била наречена „Топлица Тијесна“. Во овој дел, Топлица е широка до 15 метри и длабока до 1 метар. Низводно од Куршумлија, тече низ тесната Топличка Котлина, длабока и до 500 метри. Нејзината долина е широка до 20 метри и плитка, длабока е само 1,5 метри. Тоа е поранешната „Топлица Равна“. Кај Прокупље, тече низ краток теснец (Хисарски Теснец), а потоа влегува во рамнината Добрич и до устието има изглед на обична река со изразито кривулест тек, каде што е малку подлабока, а ширината се зголемува до 25-35 метри.
Воден проток
Минималниот принос на изворот на реката Топлица е 1,1 m³/s, а максималниот е 45 m³/s. Температурата на водата во изворот е 7 °С. Водата истекува на надморска височина од 2.017 метри надморска височина. Топлица просечно во Јужна Морава носи 102 m³/s вода. Во 1935 година Топлица имала проток од дури 986 m³/s, што бил најголемиот забележан проток на Топлица.
Структура на текот
Текот на Топлица е композитна долина. По нејзиниот тек наизменично се менуваат клисури и долини.
Ојеронке Ојевуми
Ојеронке Ојевуми — нигериски научник за пол и редовен професор по социологија на Универзитетот Стони Брук. Таа се стекнала со диплома на Универзитетот во Ибадан во Ибадан, Нигерија и продолжила да дипломира социологија на Универзитетот во Калифорнија, Беркли.
Интердисциплинарната работа на Ојевуми е во преден план африканска гледна точка што останува во голема мера недоволно застапена во академските институции. Голем дел од нејзиното академско истражување и пишување користело африкански искуства за осветлување на теоретските прашања поврзани со широк спектар на дисциплини, вклучително социологија, политички науки, женски студии, религија, историја и литература, сето тоа во обид да се прошири научното разбирање да вклучува и не Западните култури. Во целата нејзина работа, Ојеронке Ојевуми се обидува да обезбеди нијанса разбирање за овие општества, со што се избегнуваат редукционистички формулации.
Во нејзината монографија од 1997 година, „Пронајдокот на жените: создавање африканско чувство од западните полови дискурси “, таа нуди постколонијална феминистичка критика за западната доминација во африканските студии. Таа објаснува дека и покрај огромните количини академски истражувања кои тврдат спротивно, раслојувањето на полот во културата во Јоруба е целосно колонијално наследство. Книгата е добитник на Наградата за одлична книга на Американското социолошко здружение во 1998 година во категоријата пол и род.
Пронаоѓањето на жените
Во пронајдокот на жените, Ојевуми ја претставува модерното раслојување на родовите Јороба како западен колонијален конструкт. Преку оваа деконструкција, таа воведува алтернативен метод за разбирање и на западните и на јорупските култури.
Таа започнува со именување на биолошкиот детерминизам како централно значење за западното разбирање на полот. Оваа идеја дека биолошките разлики служат како принцип на организирање за општествата е западна филозофија која не се пренесува на јорупските општества кои не го користат телото како основа за какви било социјални улоги. Како и да е, Ојевуми објаснува како колонијалните институции го наметнале ова биолошко разбирање за полот на Јорубите. Дополнително, таа се справува со несогласувањата во феминистичката теорија кои го тврдат родот како социјален конструкт и потчинувањето на жените како универзално. Ојевуми тврди напротив дека полот никогаш не бил социјално конструиран во општеството на Јоруба и релативната возраст била главниот принцип на организирање. "„Ако нешто, мојата работа е врвен доказ за фактот дека полот е навистина социјално конструиран. Не дојде од рајот, не дојде од природата, постојат овие категории што се создаваат, историски и културно. Она што всушност го афирмира мојата работа е потврдување на идејата дека полот е социјално конструиран “."Според нигерискиот писател Биби Бакаре-Јусуф, додека делото на Ојевуми со право го предизвикува раслојувањето на половите како увоз од запад, нејзиниот заклучок се заснова на неисправното расудување на јазичниот детерминизам. Ојевуми во голема мера се потпира на недостаток на родови изрази и огромно присуство на старосни изрази на јорубашки јазик за да докаже дека овие категоризации се соодветно познати и непознати за ова општество. Сепак, Бакаре-Јусуф тврди дека заканата од погрешно преведување работи оди во два правци. Исто како што има помалку системи на полова класификација меѓу Јорубите, во западните култури може да има помалку системи на стареење. Работата на Ојевуми треба да служи како именување на културно специфични системи, но не и како сведоштво дека овие системи не можат да се разменуваат и преведуваат.
100 работи
100 работи — германски филм од 2018 година во режија на германскиот режисер Флориан Давид Фиц. Овој филм е комедија и за првпат е прикажан во германските кино сали на 6 декември 2018 година. Оригинален наслов на овој филм е 100 Dinge. Јазик во филмот е германски и филмот трае 111 минути. Позначајните улоги во филмот ги играат Флориан Давид Фиц, Матиас Швајгхефер,Мириам Штајн и Ханелоре Елснер. Музиката во филмот е од Арне Шуман,Јосеф Бах,Честер Тревис и Џонатан Клут. Камерман е Бернхард Јеспер.
NGC 5491A
NGC 5491A — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5491A се споменува и како UGC 9072, MCG 1-36-22, CGCG 46-63, IRAS 14084+0636.
Откривање
Објектот е откриен на 12 мај 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5491A е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5491A има привидни димензии од 1,4' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 10 м 57,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +6° 21' 54". Положбениот агол на објектот е во износ од 78°.
Други поделби
Проучување на NGC 5491A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50630. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 197; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 323. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 96.
Винени
Винени (Πύλη, Пили, до 1926 г. Βίνενι, Винени) — село во Преспанско, Егејска Македонија, денес во општината Преспа на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 89 жители (2001).
Географија
Селото се наоѓа во областа Долна Преспа, на самиот западен брег на Малото Преспанско Езеро. Сместено е недалеку од од границата со Албанија, односно со македонската област Мала Преспа.
Топонимија
Ова е список на позначајните топоними во Винени и неговата околина:
Винени, Виненски Ливадје, Виненско Поле, Виништа, Изворите, Оровска Река, Расипаната Црква, Сатеска Планина, Урвој Камен, Урида.
Во Отоманското Царство
Селото за првпат е посведочено во документи од XV век. Во XV век во Винани по име се набројани 49 глави на домаќинствата. Во XIX век селото сè уште било населено со Македонци, но бидејќи имало поволни услови, Албанците од с. Граждано насила ги приграбиле имотите во Винени и го истерале македонското население, кое било приморано да се пресели во Граждано. Со ова, Винени станало единственото немакедонско село во подрачјето. Веќе на почетокот на XX век Винени било чисто арнаутско село во Битолската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. в селото живееле 155 Арнаути муслимани. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Винени (Vineni) имало 306 Албанци. Боривое Милоевиќ нешто подоцна го спомнува Винени како село со 18 албански куќи.
Во Грција
По грчките окупации во Балканските војни и Букурешкиот договор, Винени во 1913 г. било припоено кон Грција, кога имало 224 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 202.
За време на Грчката граѓанска војна селото било напуштено, а неговото население се населило во побогатото село Оровник од другата страна на езерото, чие македонско население се иселило во војната. Поради ова, на пописот од 1951 г. Винени се води како напуштено, но нешто подоцна грчките власи во него населиле Власи — сточарски номади од Епир. Нивниот број во 1961 г. изнесувал 122, па се намалил на 112 во 1971 г. Во 1981 г. населението нараснало на 137 лица, за повторно да се смали на 118 во 1991, 116 во 2001 и 89 жители во 2011 г.
Според испитувањето од 1993 г. Винени било наполно влашко село, каде влашкиот јазик бил зачуван на средно ниво.
Знаменитости
Во Винени може да се посетат рушевините на старата средновековна црква „Св. Никола“, изградена во XIV век, денес проглсена за заштитен историски споменик.
Маршмело
Кристофер Комсток ( година), професионално познат како Маршмело, е американски продуцент на електронска музика и диџеј. Тој за првпат добил меѓународно признание од страна на ремикс песни од на Џек Ь и Зед, и го издал својот деби студиски албум, Време за забава, во почетокот на 2016 година. Во мај 2016 година, тој ја објавил песната „Сам“ преку издавачката куќа Монстеркат, која се појавила на американскиот Билборд Топ 100, и станала негов прв сингл за сертифицирана платина во САД и Канада.
Во 2017, неговата соработка со Калид, „Тишина“, и „Волци“ со Селена Гомес, биле објавени и станале меѓународно успешни. Во февруари 2018, тој ја објавил песната „Пријатели“ со Ана-Мари, за нејзиниот деби студиски албум Зборувај тоа што го мислиш. Во јуни 2018, Маршмело го издал својот втор студиски албум, Веме за забава II, со песните „Кажи ми“ и „Провери го ова“.
Неговото сценско име, Маршмело, е погрешно спелување на маршмелоу. Тој носи шлем налик на маршмелоу за јавни настапи. Тој го крие неговиот идентитет слично како други електронски музички уметници како Дедмаус 5 и Дафт Панк, и лажно се појавувал како Тиесто, Вил Ферел, и Шон Мендес во минатото. Во текот на неговата кариера, тој, исто така, соработувал со уметници вклучувајќи ги и Омар Линкс Слуши, Џоз, Океј, Лил Пиип, Лоџик и Бастил.
2015: Рана кариера
На 3 март, 2015, Маршмело ја објавил својата прва оригинална песна „Бранови“ на неговата СаундКлауд страница. Како што тој објавувал повеќе песни,почнал да добива поддршка од познати диџеи како Скрилекс, кој ја објавил песната „Пронајдете ме“ на неговата СаундКлауд страница. Набрзо потоа, Маршмело имал настап во Њујорк Пјер 94, Помона, на Калифорнискиот „Тежок ден“ на фестивалот на мртвите, и имал настап и на музичката недела во Мајами. Во 2016 година, Маршмело објавил компилација од неговите претходно објавени песни, време за забава, која го достигнала бројот пет на американскиот Билборд. Вклучена во албумот била и песната „Чувајте го Мело“, во која бил вклучен и раперот Омар Линкс. Тој бил раководен од страна на Мое Шалзи на Црвеното Светло за Управување, кој исто така управувал и со уметници како Џоз, Океј и Слуши.
2016 година: Време за забава
На 8 јануари, 2016 година, Маршмело го издал својот деби албум Време за забава, кој се состоел од 10 песни. Еден единствен сингл бил објавен од албумот, со наслов „Чувајте го Мело“, со раперот Омар Линкс. Албумот стигнал до место број пет на Билбордот за електронски албуми.
На 19 јуни 2016 година, Маршмело имал настап на Електричниот карневал на маргаритки 2016 во Лас Вегас, каде холандскиот диџеј Тиесто, кој носел иста облека како Маршмело.
На 20 август 2016 година, Маршмело најавил турнеја на Твитер, на која тој настапувал во неколку земји, вклучувајќи ги САД, Кина, Јужна Кореја, Индија и Парагвај. Турнејата траела од 30 септември 2016 година до 21 јануари 2017 година.
Жешко столче
Жешко столче — германски филм од 2018 година во режија на режисерката Лучиа Чиарла. Оригиналниот наслов на филмот е Reise nach Jerusalem. Филмот е драма и позначајни глумци во филмот се Ева Лебау, Бениамино Броги и Констанце Пристер. Овој филм трае 118 минути.
NGC 898
NGC 898 — спирална галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 898 се споменува и како UGC 1842, MCG 7-6-4, CGCG 538-58, CGCG 539-4, IRAS 02201+4143.
Откривање
Телото е откриено на 17 октомври 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 898 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 898 има привидни димензии од 1,8' х 0,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 23 м 20,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 41° 57' 6". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на NGC 898 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9073. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 62; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2839. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 931.
Кралој Загони (Враништа)
Кралој Загони — археолошко наоѓалиште во близина на струшкото село Враништа. Претставува населба од неолитско време. Денес, на местото се наоѓаат ниви, на чијашто површина се среќаваат фрагменти од керамички садови, камени и кремени орудија.
Неда Арнериќ
Неда Арнериќ (Књажевац, - ) — српска филмска, театарска и телевизиска глумица. Неда Арнериќ дебитира на филм на 13 годишна возраст. Во текот на филмската кариера реализира голем број улоги како во југословенски, така и во копродукциски филмови.
Добитник е на Сребрена арена на Филмскиот фестивал во Пула во 1977 година за улогата во филмот „Исправи се, Делфина“. За истиот филм на режисерот Александар Ѓурчинов е наградена и со Наградата „Царица Теодора“ во Ниш,.
Ихтерсхаузен
Ихтерсхаузен (Ichtershausen) — село и поранешна општина во округот Илм, во Тирингија, Германија. Од 31 декември 2012 е дел од општината Амт Ваксенбург.
Андонис Влахакис
Андониос или Андонис Влахакис (Αντώνης Βλαχάκης) бил андарстки капетан, деец на Елиномакедонскиот комитет и ученик во Борбата за Македонија.
Биографиј
Влахакис е роден 1874 година во селото Мирсини (Паница во областа Мани на Пелопонес. Како грчки војник учествувал во Грчко-турската војна од 1897 година, бил ранет во Битката кај Фарсала и поради тоа бил одлкуван со сребрен крст.
Во септември 1905 година формирал чета од 48 души и заминал за МАкеоднија. Дејствувал во реонот на Костенаријата под псевдонимот капетан Лицас. Во селото Старичани, тој се судрил со Митре Влаот, војвода на Македонската револуционерна организација. На 20 декември 1905 година, Лисац заедно со четата на капетан Лукас го нападнал селото Езерец, при нападот биле изгорени две куќи и биле убиени неколку души од селската милиција. На 1 јануари 1906 година соединетата чета на Лисац и Лукас повторно го нападнале Езерец, но андартите биле одбиени од страна на Фарсала и селската милиција. По овој судир Влахакис се вратил во Атина за да ја реорганизира својата чета и во април 1906 година се вратил во Македонија со 85 души.
Административна поделба на Аргентина
Аргентина е поделена на 23 покраини (provincias) и еден автономен град (ciudad autónoma). Сите имаат свои устави, но сепак сочинуваат една федерална целина.
Покраините потоа се делат на департмани (departamentos), освен покраината Буенос Аирес, која е поделена на делови (partidos).
Покраини
а Не се вклучени претензиите врз Фолкландските Острови и Аргентински Антарктик.
Серџо Бурзи
Серџо Бурци (1901 – 1954) бил италијански сликар и илустратор. Тој бил сестран уметник, специјализиран за илустрации на списанија и книги за деца, како и креативен акварел сликар на пејзажи и морски теми.
Зафатен од менталната болест, на 27 години бил хоспитализиран во клиника за ментално здравје, каде продолжил да ја црта околината, амбиентот и луѓето. Отпуштен во 1934 година, тој ја продолжил својата уметничка активност во неговото студио во Болоња, концентрирајќи се на секојдневниот градски живот и неговите ликови, честопати гледајќи ги од прозорецот на неговото студио. Неговите ментални проблеми, сепак, го придружувале во текот на неговиот живот, што влијаело и на неговото уметничко производство.
Бурзи бил добро ценет од италијанските уметнички критичари, кои често ја пофалувале неговата работа на списанија и каталози за ликовни уметности.
Космос-1693
Космос-1693 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 9 октомври 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 220 килограми. Космос-1693 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 113,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1415 км, а најмалото на 1394.
Прва руска антарктичка експедиција
Првата руска антарктичка експедиција — научна експедиција која се одвила во периодот од 1819 до 1821 година под раководство на Фабијан Белингсхаузен и Михаил Лазарев. Експедицијата имала за цел да стигне до Јужниот Океан со цел да го докаже или негира постоењето на сомнителен седми континент, Антарктикот. Бродот Восток бил под команда на Белингсхаузен, додека Лазарев командувал со Мирни. Генерално, мисијата се состоела од 190 луѓе.
Поради екстремното брзање во опремувањето при патувањето (наредбата била објавена на 15 март, а поаѓањето се случило на 4 јули 1819 година), било невозможно да се собере научен тим. Така, речиси сите научни набљудувања од областа на географијата, етнографијата и природната историја биле спроведени од офицери и единствениот научник на бродот, вонредниот професор Иван Михајлович Симонов, кој предавал на Казањскиот царски универзитет. Сликарот почетник, Павел Михаилов, бил ангажиран да ги отслика настаните, пејзажите и биолошките видови кои се сретнале за време на експедицијата. Неговите слики на Јужните Шетландски Острови биле користени во англиските пловидни подвизи до 1940-тите.
Руската експедиција на Антарктикот завршила со целосен успех и станала втората експедиција што го обиколила Антарктикот по експедицијата на Џејмс Кук половина век претходно. Од 751 денови на експедицијата, 527 биле поминати на море; вкупната должина на рутата изнесувала 49.860 наутички милји. 127 дена експедицијата била над 60° јужна географска ширина; екипажот се приближил до брегот на Антарктикот девет пати, четири пати поблиску од 13-15 километри од континентот. На мапата на Антарктикот што се појавила се прикажани околу 28 објекти, а откриени и именувани се 29 острови на високи јужни широчини и тропските предели.
Резултатите од експедицијата биле објавени на руски јазик во 1831 година во два тома со цртежите применети во атлас. Во 1842 година, во Германија бил објавен краток извештај. Во 1945 година, целосниот англиски превод на единствената книга на Белингсхаузен бил уреден од поларниот истражувач Френк Дебенхам и објавен. Во врска со норвешката анексија на островот Петар I и предлозите на Соединетите Американски Држави за колективен суверенитет над целиот континент во 1930-тите и 1940-тите, избувнала дебата за предноста на Белингсхаузен и Лазарев во откривањето на антарктичкиот континент. Овој судир добил „хиперполитички“ карактер (следејќи го поимот на историчарот Ерки Тамиксар) за време на Студената војна. Како резултат на тоа, дури и во 21 век, претставниците на руската, британската и американската историографија се изјасниле за и против приоритетот на Белингсхаузен. Со зголемена зачестеност, може да се најдат изјави во литературата дека, во периодот помеѓу 1819 и 1821 година, Белингсхаузен, Едвард Брансфилд и Натаниел Палмер истовремено го откриле Антарктикот. Белингсхаузен го запознал Палмер на Јужните Шетландски Острови, па дури и го поканил на бродот Восток.
Позадина
Антарктичката експедиција на Белингсхаузен и Лазарев била опремена приближно во исто време со слична експедиција на Арктикот што ја преземале Михаил Василјев и Глеб Шишмарјов со бродовите Откритие и Благонамерени. Во 1950-тите, историчарите го поставиле прашањето кој ги иницирале двете руски експедиции на високите северни и јужни поларни ширини. Во тоа време преовладувало мислењето дека во 1810-тите, Адам Јохан фон Крузенштерн, Гаврил Саричев и Василиј Головнин самостојно ги претставиле двата проекти. Напротив, англиските писатели верувале дека планот дошол од министер на морските сили, Траверсе. Оваа теорија била промовирана од Хју Роберт Мил, библиотекар на Кралското географско друштво и Френк Дебенхам, директор на Институтот за истражување на поларните истражувања Скот на Универзитетот во Кембриџ. Иван Михајлович Симонов, астроном и шеф на експедицијата Белингсхаузен, тврдел дека тоа бил царот Александар I кој го иницирал патувањето.
Според Тамиксар и Т. Кик, во 1818 година Александар I бил многу заинтересиран за резултатите од Првото руско обиколување на светот. Во септември, царот побарал детален извештај за експедицијата. Извештајот го подготвил Крузенстерн, кој на Траверсе му го испратил и ракописот од неговата статија за првиот обид на Василиј Чичагов во 1765–1766 година да достигне високи арктички широчини. Потоа Траверсе успеал да го заинтересира царот – Крузенстерн објавил за тоа на 26 јануари.
Крузенштерн разбрал дека расположението на владата е поволна за испраќање државна научна експедиција на Антарктикот. Откритијата на Коцебу во северниот дел на Тихиот Океан обезбедиле репер за достигнување до Северноледениот Океан преку Беринговиот Теснец. Во својот извештај до Траверсе, Крузенстерн го споменал и Белингсхаузен како потенцијален кандидат за шеф на експедицијата. До јануари 1819 година, царот го одобрил овој план, иако наместо тоа за шеф на експедицијата бил назначен Глеб Шишмарјов.
Во овој контекст, не е јасно како експедицијата станала глобална и како се појавил планот за истражување и на јужнополарниот регион. Во 18 и 19 век, секој обид да се стигне до хипотетичкиот јужен континент бил диктиран од географските теории кои биле во мода во тоа време. Една популарна теорија тврдела дека големите копнени маси на северната хемисфера треба да бидат избалансирани на јужната хемисфера; во спротивно, Земјата би можела да се преврти.
На 17 јануари 1773 година, Џејмс Кук станал првиот морепловец што го преминал Јужниот Поларник за време на неговото второ обиколување. Меѓутоа, кога стигнал до 67°15′ јужна географска ширина, се соочил со несовладлив морски мраз. Во јануари 1774 година, Кук достигнал до 71°10′ јужна географска ширина, но повторно бил запрен од морскиот мраз. Иако Кук никогаш не го негирал постоењето на јужен континент, тој сметал дека е невозможно да се достигне: Крузенстерн целосно му верувал на авторитетот на Кук и директно изјавил дека познатиот англиски морепловец ја „закопал“ идејата за Terra Australis. Набргу по враќањето на Коцебуе, на 30 јули 1818 година, Крузенстерн го претставил својот проект за истражување на регионот на Тихиот Океан во појасите на 20° северно и јужно од екваторот на претседателот на Академијата на науките во Санкт Петербург Сергеј Уваров. Целта на проектот била да се истражат неоткриените архипелази и да се стави крај на добата на откритијата. Тој предложил проектот да се реализира како заедничко вложување меѓу академијата и Министерството за поморски сили. Крузенштерн исто така го спомнал овој проект во својот предговор на извештајот за експедицијата Коцебуе од 1821 година.