Историја_на_филмот
1960-тите
За време на 1960-те, студискиот систем во Холивуд опаднал, затоа што многу филмови се правеле на локации во други земји или со користење на студиски помагала во странство, како „Пајнвуд“ во Велика Британија и „Синесита“ во Рим. „Холивудските“ филмови сè уште во голема мера биле насочени кон семејната публика и најчесто старомодните филмови биле оние кои ги донеле најголемите успеси на студијата. Продукциите како „Мери Попинс“ (1964), „Мојата yбава дама“ (1964) и „Звукот на музиката“ (1965), биле помеѓу филмовите со најголем приход во деценијата. Растот на независните продуценти и продукциски компании, како и зголемената моќ на поединечните глумци исто така придонеле за падот на традиционалното холивудско студиско производство. Исто така имало зголемено присуство на странската кинематографија во Америка за време на овој период. Во текот на доцните 1950-ти и 1960-ти, француските режисери од новиот бран како Франсоа Трифо и Жан-Лик Годар произвеле филмови како „Les quatre cents coups“, „Breathless“ и „Jules et Jim“ кои ги прекршиле правилата на наративна структура на холивудското кино. Исто така и публиката станала свесна за италијанските филмови, како „Ла Долче Вита“ на Федерико Фелини и неизбежните драми на Ингмар Бергман од Шведска. Во Велика Британија, „Слободното кино“ на Линдзи Андерсон, Тони Ричардсон и други водело кон група на реални и иновативни драми вклучувајќи ги „Саботна вечер“ и „Неделно yтро“, „Начин на сакање“ и „Овој спортски живот“. Други британски филмови како „Одбивност, „Драга, „Алфи“, „Скандал“ и „Девојката Џорџи“ (сите од 1965-1966), помогнале да се намалат забраните за секс и голотија на екранот, додека повремениот секс и насилство во филмовите со Џејмс Бонд, започнувајќи со „Д-р Не“ во 1962, ги направиле серите популарни во светот. За време на 1960-тите, Усман Сембене произвел неколку филмови на француски и на волоф јазик и станал „татко“ на африканската кинематографија. Во Латинска Америка, доминацијата на „холивудскиот“ ја оспорувале многу режисери. Фернандо Соланас и Октавио Гетино повикале на политички поврзано Трето кино за разлика од Холивуд и Европското креативно кино. Понатаму, јадрената параноја на добата и заканата од апокалиптични јадрени напади (како близкиот повик со СССР во 1962 година за време на кубанската ракетна криза) предизвикале реакции и во филмската заедница. Филмовите на Стенли Кјубрик како „Д-р Стрејнџлав“ и „Безбеден пад“ со Хенри Фонда се произведени во Холивуд, кој некогаш бил познат по својот отворен патриотизам и воена пропаганда. Во документарните филмови шеесеттите го виделе цутот на „директното кино“, што било еден набљудувачки стил на правење филмови, како и доаѓањето на повеќето отворени партизански филмови, како „Во годината на свињата“, филм за „Виетнамската војна“ на Емил де Антонио. Сепак до крајот на 1960-тите, холивудските режисери започнале да создаваат сè повеќе иновативни и револуционерни филмови кои ја рефлектираат општествената револуција земена од западниот свет во поголема мера, како „Бони и Клајд“ (1967), „Дипломец“ (1967), „2001: вселенска Одисеја“ (1968), „Бебето на Розмари“ (1968), „Полноќен Каубој“ (1969), „Смирен возач“ (1969) и „Дивата група“ (1969). „Бони и Клајд“ често се смета како почеток на таканаречениот „Нов Холивуд“. Во јапонската кинематографија режисерот Акира Куросава, добитник на Академска Награда, го направил „Јојимбо“ (1961), кој како и неговите претходни филмови, имал големо влијание во целиот свет. Влијанието на овој филм е најочигледно во „Дланка полна со долари“ на Серџо Леоне (1964) и „Последниот човек што стои на Волтер Хил“ (1996). Јојимбо исто така бил инспирација за трендот „Човек без име“. Во меѓувреме во Индија, добитникот на Оскар, бенгалскиот режисер Сатјајит Рај, го напишал сценариото за „Вонземјанинот“ во 1967 година врз основа на бенгалската научно фантастична приказна која тој самиот ја напишал во 1962 година. Филмот требало да биде неговото деби во Холивуд, но снимањето на крај било откажано. Сепак, сценариото имало влијание врз подоцнежните филмови како „Е.Т.“ на Стивен Спилберг (1982) и „Koi... Mil Gaya“ на Ракеш Рошан (2003).