cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Безжична локална мрежа
Историја
Безжичната локална мрежа е дел од едно од најголемите технолошки откритија за 19 век, а тоа е безжичната мрежа. Во 1970 година на универизтетот во Хаваи, под водство на Norman Abramson била развиена првата безжична сметачка мрежа наречена ALOHAnet. Станувало збор за ѕвездеста топологија од седум сметачи распоространети на четири острови коишто комуницирале со еден централен сметач без користење на телефонски линии. Во годините коишто следувале биле направени најразлични истражувања и најголемите биле поврзани со IEEE. Имено, оваа институција основала своја работилница за развивање на безжично локално вмрежување (LAN) и стандарди за користење на истите. На почетокот на 80-тите години од минатиот век бие произведени првите безжични насочувачи. Првите безжични локални мрежни производи за комерцијална употреба се појавиле во доцните 1980-ти години и биле рекламирани како замена за традиционалните жичени локални мрежи. Безжичната локална мрежа не бара инсталација на кабли и го олеснува преместувањето и другите модификации на мрежната структура. Сепак, оваа мотивација наскоро го загубила значењето. Пораснала свеста за потребата од локални мрежи, но со веќе постоечката технологија. Новите згради биле проектирани со пообемно вжичување за потребите на податочните комуникации. Мрежите веќе масовно се потпирале на каблирање со бакрани жици, а особено со незаштитентие бакрани жици од Категорија 3 и Категорија 5. Затоа, употребата на безжични локални мрежи како замена за жичените локални мрежни системи, не се случила во голема мера. Пресвртот настанува кон крајот на 1990-тите години кога цената за безжичната мрежа, уредите и имплементацијата драстично се намалува. Ова доведува до зголемување на употребата, но и развитокот на оваа технологија.
Примена на безжичните LAN мрежи
Во многу средини како големи згради и фабрики, безжичната локална мрежа е ефикасна и поатрактивна метода за имплементирање - наспроти жичената мрежа. Во повеќето случаи, организацијата исто така ќе има и жичена локална мрежа за да ги поддржува опслужувачите и некои неподвижни работни станици. Затоа, безжичната локална мрежа вообичаено ќе биде поврзана со жичената, односно ќе настане проширување на локалната мрежа. Постојат безжични локални мрежи со една ќелија и со повеќе ќелии.
Безжичните локални мрежи со една ќелија се типични за повеќе средини. Постои т.н. контролен модул кој е интерфејс меѓу жичената и безжичната мрежа. Жичената мрежа често е Етернет мрежа која поддржува опслужувачи, работни станици и мостови или упатувачи за поврзување со останатите мрежи.
Безжичните локални мрежи со повеќе ќелии се мрежи кадешто постојат повеќе контролни модули поврзани со жичената мрежа. Секој контролен модул поддржува повеќе безжични крајни системи кои се наоѓаат во неговиот досег.
Меѓуповрзување на згради е друга примена на безжичната локална мрежа. Овој принцип често се користи без разлика дали внатре во зградата имаме жичен или безжична локална мрежа. Се извршува точка-точка поврзување и иако ова не претставува локана мрежа сама по себе, обично оваа примена спаѓа под поимот безжична локална мрежа.
Ад-хок вмрежување е поим кој претставува теме-теме мрежа и нема централен опслужувач. Овој вид на мрежа се поставува привремено за да задоволи некоја моментална потреба. Се поврзуваат неколку сметачи или било кои други уреди и комуницираат меѓу себе.
Технологии на безжичните локални мрежи
Една од главните поделби кои можат да се направат на безжичните локални мрежи е поделбата според техниката за пренос којашто ја користат. Инфрацрвени локални мрежи се еднни од техниките и тие овозможуваат користење на инфрацрвениот дел од спектарот. Овие бранови се речиси неограничени што нуди можност за пренос со екстремно големи брзини. Иако првин се користени во секој дом за разни уреди со далечински управувач, поради дел од своите одлики стануваат сè попривлечни за користење при одредени типови на распоредување на локалните мрежни системи. Инфрацрвената светлина не поминува низ ѕидови и други непроѕирни објекти, па затоа овие бранови може лесно за да заштитат од прислушкување. Друга силна страна на инфрацрвената светлина е тоа што опремата е релативно евтина и едноставна.
Евровизија 1969
Евровизија 1969 е 14. издание на Евровизија. Се одржа во Мадрид, Шпанија на 29.03.1969 г. Ппобедици беа Шпанија, Обединетото Кралство, Холандија, Франција.
Eurovision Song Contest Logo 1969.svg Лого на Евровизија 1969
Дани ван Попел
Дани ван Попел (Danny van Poppel; р. во ) — холандски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Почетоци и личен живот
Тој е син на поранешните професионални велосипедисти Жан Пол ван Попел и Леонтин ван дер Линден; неговиот постар брат Бој ван Попел, исто така, е професионален велосипедист.
Кариера
Ван Попел се приклучил на за сезоната 2014, откако неговата претходна екипа –  – се распаднала на крајот на сезоната 2013. Бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2015, каде ја остварил најголемата победа во својата кариера дотогаш на дванаесеттата етапа. Подоцна било објавено дека Ван Попел ќе се приклучи на за сезоната 2016.
Во мај 2018 година бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2018.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Кочо Битољану
Кочо Битољану (Крушево, 8 јануари 1924 – Скопје, 18 јуни 2015) — македонски комунист, првоборец и повоен општествен работник. Бил носител на Партизанска споменица 1941.
Животопис
Роден е во Крушево во 1924 година, а во 1933 се преселил во Скопје каде што завршил основно училиште и запишал гимназија. Како член на Месниот комитет на СКОЈ е раководител на диверзантските групи во Скопје. Во август 1942 година ја предводел диверзантската група која извршила атентат врз бугарскиот агент Мане Мачков. Осуден е на 15 години затвор од бугарската окупаторска власт, а кон крајот на август 1944, на десетина дена пред капитулацијата на Бугарија, избегал од затворот во Идризово и заминал во партизани. Учествувал во ослободувањето на Прилеп, а потоа пак илегално се вратил во Скопје каде што ги организирал младинските групи за заштита на клучните објекти во градот од диверзиите на германската окупаторска власт.
По Ослободувањето бил повереник и секретар на Градскиот народен одбор, раководител на ОЗНА за Македонија и на УДБ за Југославија, државен потсекретар и секретар за внатрешни работи на СРМ (до 1967 година), потпретседател на Собранието на град Скопје до 1969 година и пратеник во Собранието на СРМ.
Кохма
Кохма (Кохма) — град во Ивановската област, Русија. Има население од, и.
Истурање вода за среќа (обичај)
Истурање вода за среќа е народен обичај во Бугарија, Македонија, Србија, Турција и други околни земји. Според народното верување, истурањето вода зад тој што оди на пат, или да заврши некоја работа, ќе донесе среќа и се прави така што патувањето или работата ќе заврши среќно. Се практикува и при одење на училиште, на испит, на интервју за работа, одење во војска и слично.
Во етнологијата на земјите од Балканскиот Полуостров се сметало дека истурената или проточната вода симболизира подвижност и леснотија на движење, бидејќи не застанувала или заглавувала, па истурањето вода се прави така што работата што некој ја започнал би оди глатко како истурената вода. На самиот чин на истурање вода во некои области се вели: „Нека оди чист и чист како вода“.
Уметноста во 1011 година
1011 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Евровизија 1962
Евровизија 1962 е 7. издание на Евровизија. Се одржа во Луксембург, Луксембруг на 18.03.1962 г. Победник беше Франција со песната “Un premier amour” од Isabelle Aubret
Eurovision Song Contest Logo 1962.svg Лого на Евровизија 1962
Кајл Вокер
Кајл Ендрју Вокер (роден на 28 мај 1990 година, во Шефилд) — англиски фудбалер, играч од одбраната на Манчестер Сити и на англиската репрезентација.
Волфершвенда
Волфершвенда (Wolferschwenda) — општина во округот Кифхојзер, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа на работ на Тириншката Котлина, североисточно од Хајлингер Хеен, помеѓу општините Гросенерих и Фрајенбесинген.
Науката во 1909 година
1909 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Шине-Идер, Ховсгол
Шине-Идер (Шинэ-Идэр) е област во Монголија во покраината Ховсгол.
Евровизија 1966
Евровизија 1966 е 11. издание на Евровизија. Се одржа во Луксембург, Луксембруг на 05.03.1966 г. Победник беше Австрија со песната “Merci Cherie” од Udo Jürgens
Eurovision Song Contest Logo 1966.svg Лого на Евровизија 1966
Лазо Каровски
Лазо Каровски — ( во —  во Скопје) ― македонски поет, литературен историчар и фолклорист
Животопис
Тој е еден од најпознатите македонски фолклористи, а истовремено е и познат автор и поет.
Библиографија
Од неговото творештво за деца се издвојуваат следните збирки поезија:
Во спомен на дванаесетте младинци од Ваташа убиени од Бугарите во Втората светска војна, ја напишал поемата: Крвава Балада (1947).
Од неговото творештво за возрасни се издвојуваат следните збирки поезија:
Од неговото прозно творештво се издвојуваат:
Каровски е исто така автор и на романсираните биографии на Климент и Наум Охридски.
Добитник е на бројни награди за литературна дејност.
Петар I Александриски
Петар бил ученик и следбеник на Теон Александриски. Некое време бил учител во прочуената филозофска школа на Ориген. На архиепископскиот престол стапил во 299 или 300 година, а починал во 311. Со црквата управувал во претешко време, кога над верните насилствувале однадвор неверниците, а однатре кривоверците. Во негово време во Александрија пострадале шестотини и седумдесет христијани. Често цели семесјтва биле изведувани на губилиште и погубувани. Во тоа време Ариј ги сматувал верните со своето криво учење.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2011 - 50м градно во женска конкуренција
Натпреварите во 50м градно за жени во пливачките дисциплини на Светско првенство во водени спортови 2011 се одржаа на 30 јули со прелиминациите и 31 јули со финалето.
Рекорди
Пред натпреварувањата, светките и шампионатските рекорди беа следниве:
Ниту светски ниту шампионатски рекорд беа поставени во ова натпреварување.
Прелиминации
36 пливачи учествуваа во 5 групи.
Полуфинале
Полуфиналето се одржа во 18:16.
Финале
Финалето се одржа во 18:02.
Бакау (округ)
Бакау (Judeţul Bacău) е округ во Романија, сместен во средишниот дел на земјата. Главен град на округот е градот Бакау, а значајни градови се и Обешти и Тергу Очна.
Местоположба
Округот Бакау е копнен округ во Романија. Окружен е:
Релјеф
Бакау се наоѓа во регионот Молдавија. Округот се простира по средишниот дел од течението на реката Серет. Во западниот дел од округот се издигаат Карпатите, а во остатокот од округот е нивното подножје. Во јужниот дел од округот течезначајната река Тортуш.
Демографија
Округот спаѓа во групата окрузи во Романија, во кои претежно живее романско население. Според пописот во Романија во 2002 година, Романците сочинуваат повеќе од 96% од населението во округот. Сепак овој округ е специфичен по тоа што во него живее специфичната унгарска етничка заедница Чанго, кои сочинуваат 0,7% од населението. Од останатото население, најбројни се Ромите.
Евровизија 1973
Евровизија 1973 е 18. издание на Евровизија. Се одржа во Луксембург, Луксембруг на 07.04.1973 г. Победник беше Луксембург со песната “Anne-Marie David” од
Eurovision Song Contest Logo 1973.svg Лого на Евровизија 1973
Јаунпиебалга (општина)
Јаунпиебалга (Jaunpiebalgas novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2009.
Марков Стап (Мрзен Ораовец)
Марков Стап — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Мрзен Ораовец, Општина Росоман. Претставува рудник за мермер од римско и доцноантичко време.
На 2 км северно од селото, на еден висок рид, на повеќе места има траги од експлоатација и обработка на мермер. Најдени се повеќе фрагменти од мермерни столбови, делумно обработени. Се смета дека оттука се вадени и подготвувани архитектонски елементи кои биле носени и дообработувани во Стоби.
Науката во 1908 година
1908 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Маглина
Маглина (или небула, од лат. nebula = „облак“); — меѓуѕвезден облак од прашина, водороден гас, хелиум и јонизирани гасови. Originally, маглина бил општ назив за секој раширен астрономски објект, вклучувајќи галаксии подалеку од Млечниот Пат (на пример, галаксијата Андромеда се нарекувала „маглина Андромеда“ пред Едвин Хабл да ги открие галаксиите). Маглините честопати обликуваат ѕвездообразбени области, како онаа во маглината Орел. Оваа маглина е претставена на една од најпознатите слики на НАСА насловена како „Столбови на настанокот“. Во овие области, прашината нечистотиите и другите материјали се спојуваат и образуваат поголеми маси, кои потоа привлекуваат уште материјал, за потоа да достигнат доволна големина за да станат ѕвезди. Се смета дека преостанатиот материјал образува планети и други објекти од планетерниот систем.
Историја
Постои доказ дека Маите знаеле за маглини пред да биде измислен телескопот. Ова може да се види од еден мит во кој се зборува за еден предел на небото кај соѕвездието Орион каде има „размачкана дамка околу пламенот“. a Околу 150 г, римскиот научник Птоломеј книгите VII и VIII на неговото дело „Алмагест“ завел пет ѕвезди што изгледаат магливо. Исто така забележал и област со магливост помеѓу соѕвездијата Голема Мечка и Лав на кои не им принадлежи ниедна ѕвезда. Првата вистинска маглина, која не е ѕвездено јато, ја пронашол персискиот астроном Абдурахман ел-Суфи и ја споменува во неговото дело „Книга на неподвижните ѕвезди“ (964). Тој забележал облаче кајшто се наоѓа галаксијата Андромеда. Го завел ѕвезденото јато Омикрон Велорум како „маглива ѕвезда“ и други магливи објекти, како Брокиевото јато. Суперновата SN 1054 што ја создала Раковидната Маглина е забележана од страна на арапските и кинеските астрономи во 1054 г.
Од непознати причини, ел-Суфи не ја забележал маглината Орион, која е барем подеднакво видлива на небото како галаксијата Андромеда. На 26 ноември 1610, францускиот астроном Никола-Клод Фабри де Пејреск ја открил маглината Орион со телескоп. Оваа маглина ја забележал и Јохан Баптист Кисат во 1618. Меѓутоа маглината Орион е внимателно проучена дури во 1659 г. од страна на Кристијан Хајгенс, кој се сметал себеси за првиот што ја открил оваа магливост.
Во 1715 г, Едмунд Халеј објавил список на шест маглини. Во текот на XVIII бројот на откриени маглини постепено се зголемувал. Во 1746 Жан-Филип де Шезо составил список од 20 (вклучувајќи осум дотогаш непознати). Во 1751–53, Никола Луј де Лакај попишал 42 маглини од ‘Ртот на Добра Надеж, највеќето дотогаш непознати. Потоа Шарл Месје составил каталог од 103 маглини (1781), но со намера да ги избегне објектите што не се комети.
Бројот на познати маглини во голема мера се збогатил со работата на Вилијам Хершел и неговата сестра Каролина Хершел, објавена во делото „Каталог на илјада нови маглини и ѕвездени јата“ (1786). Во 1789 е издаден уште еден каталог на илјада маглини, проследен од трет последен каталог од 510 маглини во 1802 г. Во поголемиот дел од неговиот работен век, Вилијам Хершел сметал дека овие маглини се само нераздвоени ѕвездени јата. Меѓутоа, во 1790 открил ѕвезда опкружена со магливост и заклучил дека ова е вистинска магливост, а не некое пооддалечено јато.
Во 1864 Вилијам Хагинс почнал да ги испитува спектрите на околу 70 маглини и заклучил дека барем третина од нив имаат апсорпциони спектри на гас. Останатите имале постојан спектар и затоа сметал дека се толпи од ѕвезди. Во 1912 г. е додадена трета категорија, кога Весто Слајфер дека спектарот на една маглина околу ѕвездата Меропа одговара на спектрите на ѕвезденото јато Плејади. Така востановил дека маглината зрачела отсјај од други ѕвезди.
Слајфер и Едвин Хабл продолжиле да собираат спектри на голем број расеани маглини, и нашле 29 со спектри на зрачење и 33 со постојани спекари на ѕвездена светлина. Во 1922 Хабл изјавил дека речиси сите маглини имаат придружна ѕвезда, и дека ѕвездите се одговорни за нивната светлина. Хабл открил и дека маглините со спектар на зрачење речиси секогаш имаат придружна ѕвезда со спектрална класификација од B1 или поголема топлина, додека пак маглините со постојани спектри имаат ѕвезди со пониска температура. Хабл и Хенри Норис Расел заклучиле дек маглините што ги опкружуваат најврелите ѕвезди се преобразуваат на еден ист начин.
Образување
Многу маглини или ѕвезди настануваат од гравитациски колапс на гасот во меѓуѕвездената материја. Материјалот се руши сам во себе, па во средиштето може да се образуваат големи ѕвезди. Нивното ултравиолетово зрачење го јонизира околниот гас, кој така станува видлив на оптичка бранова должина. Примери за ваков вид маглини се маглините Розета и Пеликан. Големината на овие маглини, познати како подрачја HII, варира во зависност од големината на првобитниот облак од гас. Ова се местата кајшто се јавува ѕвездообразбата. Образуваните ѕвезди понекогаш се нарекуваат младо лабаво јато.
Некои маглини се образуваат благодарение на експлозија на супернова, посмртен остаток од голема кратковечна ѕвезда. Материјалот што го исфрла експлозијата на суперновата се јонизира од енергијата и збиениот објект што може да го создаде. Еден од најдобрите примери за ваква маглина е Раковидната Маглина во соѕвездието Бик. Појавата на супернова забележана во 1054 г. и ја носи назнаката SN 1054. Цврстиот објект добиен по експлозијата е сместен во средиштето на маглината Рак и претставува неутронска ѕвезда.
Други маглини пак, можат да се јават во облик на планетарни маглини. Ова е последната фаза од животот на една ѕвезда со мала маса, како што нашето сонце. Ѕвездите со маса до 8-10 сончеви маси се претвораат во црвени џинови и постепено ги губат надворешните слоеви во текот на пулсирањата во нивните атмосфери. Кога ѕвездата ќе изгуби доволно материјал, температурата ѝ се накачува и ултравиолетовото зрачење што го испушта може да ја јонизира околната маглина што ја исфрлила. Маглината се состои од 97% водород и 3% хелиум со остаточни примеси. Главна цел во оваа фаза е да се постигне рамнотежа.
Класични видови
Маглините се делат на четири главни групи (ѕвезди). Порано се сметало дека галаксиите и збиените јата се други видови маглини. Спиралниот состав на галаксиите се образложувал со спирални маглини.
Оваа класификација не ги опфаќа сите познати облаковидни состави. Еден пример е Хербиг–Ароовото тело.
Расеани маглини
Расеаните маглини (дифузни маглини) близу ѕвездите се пример за отсјајни маглини (рефлексиони маглини).
Највеќето маглини се расеани, што значи дека се раширени и немаат добро утврдени граници. На видливо светло, овие маглини се делат на оддавни и отсјајни маглини — поделба која зависи од тоа како е создадена светлоста што ја гледаме. Оддавните маглини содржат јонизиран гас (претежно јонизиран водород) што прави зрачење од спектрална линија. Овие оддавни маглини честопати се нарекуваат подрачје HII. Поимот „HII“ во стручната астрономија означува јонизиран водород. За разлика од емисионите маглини, отсјајните маглини не оддаваат видлива светлина самите по себе, туку само прават отсјај на околните ѕвезди.
Темните маглини се слични на расеаните маглини, но е се гледаат благодарение на оддадената или одбиената светлина, туку како темни облаци испречени пред пооддалечените ѕвезди или оддавни маглини.
Иако овие маглини изгледаат поинаку на оптичка бранова должина, сите тие зрачат силна светлина на инфрацрвена бранова должина. Ова доаѓа главно од прашина во маглините.
Планетарни маглини
Планетарните маглини се маглини кои настануваат од гасните обвивки што се исфрлаат ѕвезди со асимптотни џиновски краци при нивната преобразба во бели џуџиња. Овие маглини се оддавни маглини со спектрално зрачење што е слично на зрачењето на маглините што ги наоѓаме во областите на ѕвездообразба. Технички, тие се област HII бидејќи најголемиот дел од водородот ќе се јонизира. Меѓутоа, планетарните маглини се погусти и поцврсти од оддавните маглини во ѕвездообразбените области. Планетарните маглини се нарекуваат така поради тоа што астрономите што ги откриле сметале дека личат на дискови на планети. Се смета дека нашето сонце ќе стане вакво 12 милијарди години по неговото образување.
Претпланетарна маглина
Претпланетарната (протоплентарна) маглина е астрономски објект кој е во краткотрајна фаза во брзиот развој на една ѕвезда, помеѓу доцната фаза на асимптотен џиновски крак (АЏО) и фазата на планетарна маглина. Во текот на фазата на АЏО, ѕвездата трпи загуба на маса, зрачејќи обвивка од водород. Со крајот на оваа фаза, ѕвездата станува претпланетарна маглина.
Претпланетарната маглина добива енергија од средишната ѕвезда, почнува да оддава силно инфрацрвено зрачење и станува отсјајна маглина. Коламинираните ѕвездени ветрови од средишната ѕвезда ја обликуваат обвивката во оскино-симетричен облик, истовремено предизвикувајќи брз молекуларен ветер. Точниот момент кога претпланетарната маглина станува планетарна зависи од температурата на средишната ѕвезда. Кога таа ќе достигне 30.000 K, веќе може да го јонизира околниот гас.
Остатоци од супернови
Суперновата се јавува кога ќе дотрае една ѕвезда со голема маса. Кога јадреното соединување ќе запре, ѕвездата се руши. Гасот што паѓа навнатре или се одбива, или толку силно се загрева, што се шири нанадвор од јадрото, и со тоа предизвикува експлозија на ѕвездата. Оваа гасна обвивка се шири и образува остаток од супернова, која е посебна расеана маглина. Иако изворот на добар дел од оптичкото и Рентгенското зрачење на остатокот од суперновата е јонизиран гас, големо количество на брановото зрачење доаѓа од нетоплотно зрачење наречено синхротроно зрачење. Ова зрачење доаѓа од електрони со голема брзина што треперат во магнетни полиња.
Космос-2277
Космос-2277 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 11 април 1994 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1400 килограми. Космос-2277 бил навигациски сателит ГЛОНАСС.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 675,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9146 км, а најмалото на 9110.
Таријалан, Ховсгол
Таријалан (Тариалан) е област во Монголија во покраината Ховсгол.
NGC 1262
NGC 1262 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1262 се споменува и како MCG -3-9-14, IRAS 03132-1604.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1262 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 1262 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 15 м 33,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 15° 52' 48". Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на NGC 1262 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12107. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 266; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5872. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 947.
Евровизија 1984
Евровизија 1984 е 29. издание на Евровизија. Се одржа во Луксембург, Луксембруг на 05.05.1984 г. Победник беше Шведска со песната “Diggi-Loo Diggi-Ley” од Herreys
Eurovision Song Contest Logo 1984.svg Лого на Евровизија 1984
Антерија
Антерија - старинска горна облека, долга до под колена или куса до појас, изработена од памук. Антериите можат да бидат машки и женски. Зборот е архаизам од турско време и како таков е присутен во подрачјата кои биле под турска власт.
Мајсторите кои ги изработувале антериите се викале терзии. За нивна изработка се користеле разни материјали: памук, свила, сомот, брокат. Антериите во секој крај се одликувале со одредени особености - материјал, боја, вез, должина и сл.
Хиуаз Доспанова
Хиуаз Каировна Доспанова ( – ) беше казахстански пилот што служи во Втората светска војна во 588. Ноќен бомбашки полк, наречен „Ноќни вештерки“. Таа е единствената жена од Казахстан во „Ноќните вештерки“, па иако не е прогласена за Херој на Советскиот Сојуз како нејзините руски и украински колешки, прогласена е за Херој на Казахстан по независноста во 2004 година.
Ран живот
Родена е во Атирау, денешен Казахстан и од нејзиното рано детство сонува да стане пилот. По завршувањето на средното училиште, добива сертификат на резервен пилот. Со почетокот на Втората светска војна, аплицира на воздухопловната академија Жуковски во Москва, но е одбиена бидејќи академијата е само за машки; наместо тоа, се запишува на медицински институт во 1941.
Воена кариера
Кога слуша за скоро формираните женски воздухопловни полкови од страна на Марина Раскова, Доспанова аплицира на воздухопловниот колеџ во Саратов. Во 1942 е сместена во 588. Ноќен бомбашки полк под команда на искусниот пилот Евдокија Бершанскаја, каде Доспанова се здобива со 300 часови лет во борба како навигатор и артилерист, на тој начин стигнувајќи до чинот постар поручник.
При слетувањето по мисија во 1943, авионот Поликарпов По-2 во кој летаат Доспанова и пилотот Јулија Паскова се судира со друг По-2, чии пилоти загинуваат на лице место, додека Паскова умира за време на операција; Доспанова ја сметаат за мртва бидејќи не мрда некое време, но медицинските сестри забележуваат дека по долго време не покажува знаци на палор мортис или мртовечко бледило, па во наредните неколку дена минува низ серија на операции. Нејзините нозе развиваат гангрена, но докторот одбива да ѝ ги ампутира, велејќи дека ќе и требаат на Хиуаз. Доспанова мора да носи лонгети на двете нозе со недели, а по отстранувањето на лонгетите оди со бастун. Се враќа во полкот, но често ѝ е потребна помош при влегувањето и излегувањето од авионот. Подоцна станува шеф на комуникации на полкот откако претходниот шеф на комуникации, Валентина Ступина, умира.
Признанија
Доделени ѝ се различни медали, вклучувајќи ги и Орденот на Црвената Ѕвезда, Ордени на Патриотската Војна прва и втора класа и е прогласена за Херој на Казахстан. Постои лизгалиште именувано по неа, како и училиште и Ембраер 190 на Аир Астана; Атираускиот меѓународен аеродром ќе биде преименуван во нејзина чест.
Космос-2278
Космос-2278 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 23 април 1994 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6000 килограми. Космос-2278 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 101,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 71,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 855 км, а најмалото на 848.
Пејот
Од цветовите на кактусот понекогаш се развиваат розови овошки, кои личат на феферонки со деликатен и сладок вкус. Растението има мали, црни семки на кои им требаат влажност и топлина за да изртат, што е и една од причините за тоа што се поретко може да се најде на своите природни наоѓалишта. Нивниот број се намалува и поради нивното стопанско исползување. Пејотот содржи многу типови на фенетиламински алкалоиди, од кои најзастапен е мескалинот. Сите видови на Lophophora во природа растат многу полека, често им се потребни и до триесет години додека да почнат да цветаат (до тој момент без коренот имаат големина колку едно голф топче). Додека оние видови кои ги одгледуваат луѓето растат значително побрзо. Вообичаено им се потребни шест до десет години од никнувањето додека да ги дадат првите цветови. Поради mногу спориот раст на пејотот и прекумерното берење, се смета дека постои опасност од истребување на ова растение.
Ова растение е тема и на есејот „Врати на восприемањето“ (The doors of perception) од Олдос Хаксли, а според истиот тој есеј за ова растение е засновано името на рок-групата The Doors.
Калиум цијанид
Вкусот на калиум цијанид е опишан како остар и горчлив, со чувство на печење слично на лугата.
Производство
KCN се произведува со третирање на водород цијанид со воден раствор на калиум хидроксид, проследено со испарување на растворот во вакуум:
Годишно се произведуваат околу 50.000 тони калиум цијанид.
Историско производство
Пред 1900 година и пронаоѓањето на Кастнеровиот процес, калиум цијанидот бил најважниот извор на цијаниди од алкални метали. Во овој историски процес, калиум цијанидот бил произведен со распаѓање на калиум фероцијанид:
Структура
Во воден раствор, KCN дисоцира на хидрирани јони на калиум(K+) и цијанидни јони (CN−). Вообичаената форма на цврст KCN, стабилна на амбиентален притисок и температура, ја има истата кубна кристална структура како и натриум хлоридот, при што секој јон на калиум е опкружен со шест јони на цијанид, и обратно. И покрај тоа што јоните на цијанид се двоатомски, а со тоа и помалку симетрични од хлоридот, тие ротираат толку брзо што нивната форма во просек за време е сферична. При ниска температура и висок притисок, оваа слободна ротација е попречена, што резултира со помалку симетрична кристална структура со цијанидни јони распоредени во листови
Aпликација
KCN и натриум цијанид (NaCN) широко користени во органската синтеза за подготовка на нитрили и карбоксилни киселини, особено во реакцијата на von Richter. Исто така, наоѓа употреба за синтеза на хидантоини, кои можат да бидат корисни синтетички посредници, кога реагираат со карбонилно соединение како што е алдехид или кетон во присуство на амониум карбонат.
Чиклајо
Чиклајо (Chiclayo) — град во Перу и главен град на регионот Ламбајеке. Чиклајо се наоѓа на околу 13 километри од бреговите на Тихиот Океан и на околу 770 километри оддалеченост од главниот град Лима.
Калиум цијанид
Aпликација
KCN се користи како фотографски фиксатор во процесот на колодиум на влажна плоча. KCN го раствора среброто онаму каде што не станало нерастворливо од развивачот. Ова ја открива и стабилизира сликата, што ја прави повеќе нечувствителна на светлина. Модерните фотографи со влажна плоча можеби претпочитаат помалку токсични фиксатори, често избирајќи натриум тиосулфат, но KCN сè уште се користи
Чиклајо
Чиклајо бил основан од шпанските истражувачи во 16 век и бил првично именуван како Санта Марија де лос Валес де Чиклајо. Како град бил назначен на 15 април 1835 година од претседателот Фелипе Сантјаго Салавери. Исто така, овој претседател го именувал градот како „херојски град“, титула која се користи за градот и денес. Оваа титула произлегува од фактот што голем број граѓани на Чиклајо се приклучиле за борбата за независност на Перу.
Денес, Чиклајо е еден од најзначајните градови во Перу. Така, Чиклајо прераснал во четврти најголем град во државата со население од 738,000 жители во градското подрачје, и 972,713 во метрополитенската област на Чиклајо.
Калиум цијанид
Калиум злато цијанид
Сличен процес користи NaCN за производство на натриум злато цијанид (NaAu(CN2)).
Токсичност
Калиум цијанидот е моќен инхибитор на клеточното дишење, делувајќи на митохондријалната цитохром c оксидаза, па оттука ја блокира оксидативната фосфорилација. Потоа се јавува млечна ацидоза како последица на анаеробен метаболизам. Првично, акутното труење со цијанид предизвикува црвен или румен тен кај жртвата бидејќи ткивата не се во можност да го користат кислородот во крвта. Ефектите на калиум цијанид и натриум цијанид се идентични, а симптомите на труење обично се јавуваат во рок од неколку минути по внесувањето на супстанцијата: лицето ја губи свеста и на крајот следи мозочна смрт. Во овој период жртвата може да претрпи конвулзии. Смртта е предизвикана од церебрална хипоксија. Очекуваната доза на LD100 (човечка) за калиум цијанид е 200–300 mg додека средната смртоносна доза LD50 се проценува на 140 mg.
Луѓето кои умреле со самоубиство или биле убиени користејќи калиум цијанид се: Високи личности во нацистичка Германија, како Ервин Ромел, долгогодишната придружничка на Хитлер, Ева Браун, Џозеф Гебелс, Хајнрих Химлер и Херман Геринг
KCN може најефикасно да се детоксицира со водород пероксид или со раствор од натриум хипохлорит. Таквите раствори треба да се чуваат алкални секогаш кога е можно за да се елиминира можноста за создавање на водород цијанид:
NGC 5607
NGC 5607 — спирална галаксија во соѕвездието Мала Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5607 се споменува и како IC 1005, UGC 9189, MCG 12-41-1, MK 286, 7ZW 547, IRAS 14188+7148, CGCG 337-7.
Откривање
Објектот е откриен на 16 март 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5607 е од видот S/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5607 има привидни димензии од 0,9' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 19 м 26,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +71° 35' 17"". Положбениот агол на објектот е во износ од 66°.
Други поделби
Проучување на NGC 5607 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51182. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 27; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4406. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1442.
NGC 3208
NGC 3208 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3208 се споменува и како ESO 500-25, MCG -4-25-3, AM 1017-253, IRAS 10173-2533.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3208 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 3208 има привидни димензии од 1,8' х 1,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 3208 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30180. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 324; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6623. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1523.
Оливје Кесен
Оливје Кесен (Olivier Kaisen; р. ) — поранешен белгиски професионален друмски велосипедист, кој настапувал професионално од 2005 до 2014 година. На 10 февруари 2014 година било објавено дека Кесен бил принуден, од здравствени причини, да се повлече од велосипедизмот, поради кардиоваскуларни проблеми.
Џенет Френклин
Janet Френклин (родена на 8 јули 1959 година во Франкфурт, Германија ) е американски географ, ботаничар и екологист за предели. Таа во моментов е истакнат професор по биогеографија на Одделот за ботаника и растителни науки на Универзитетот во Калифорнија, Риверсајд.
Работата на Френклин се фокусира на употребата на техники за далечинско откривање за моделирање и разбирање на растителни предели. Таа даде значителен придонес во студијата за промена на пејзажот предизвикан од луѓе и предвидливото мапирање на растителноста. Во последниве години, голем дел од нејзината работа се фокусира на климатските промени, и сегашни и историски.
Френклин е член на Националната академија на науките и соработник на Американската асоцијација за унапредување на науката и Американската академија на уметностите и науките. Таа е исто така актуелен главен уредник на „ Разновидност и дистрибуција“, високо рангиран журнал за конзерваторска биогеографија.
Ран живот и образование
Френклин израснала во близина на Сан Франциско. Таа добила диплома за биологија на животната средина од Универзитетот во Калифорнија, Санта Барбара во 1979 година. Потоа, таа добила магистратура од UCSB по географија во 1983 година, и на крајот д-р од истата институција во 1988 година. Нејзината теза се фокусирала на далечинско насетување на структури на дрвенеста растителност во Мали.
Кариера
Френклин го добила својот почеток во далечинско насетување како кандидат за докторски студии кога била регрутирана од професор врз основа на нејзината способност да разликува различни видови борово дрво од воздушни фотографии.
Во 1988 година, Френклин започнала да предава и истражува на Државниот универзитет во Сан Диего, каде останала до 2009 година. Нејзиниот труд од 1995 година, Предвидувачко мапирање на растителноста: географско моделирање на биопросторни обрасци во однос на градиенти на животната средина, се смета за основна работа на модерната екологија заснована на далечинско набљудување. Во 2009 година, таа била назначена за професор по географија на Државниот универзитет во Аризона, станувајќи професор на регент во 2015 година. Од 2014 до 2016 година, таа била претседател на американското поглавје на Меѓународната асоцијација на екологија на пејзаж. Некои од нејзините истражувања се фокусирани на островските екосистеми на Западна Индија и Полинезија. Во 2017 година, таа била назначена на Универзитетот во Калифорнија, Риверсајд.
Избрани дела
Френклин е автор на една книга и над 120 рецензирани академски трудови.
Фелкермаркт (округ)
Фелкермаркт (Bezirk Völkermarkt) или Великовец (Okraj Velikovec) — округ во сојузната покраина Корушка, јужна Австрија. Податоците за населението се од 1 јануари 2021 г.
Општини
Округот е поделен на 13 општини, од кои 8 се обични, 2 се градски, а 3 се трговишни.
Станислав Петров
Овој инцидент е еден од неколкуте одлуки со висок ризик кои биле донесени од стратешки јадрени сили за време на годините на Студената војна, честопати во последен момент, од страна на административните службеници далеку од главната команда.
Инцидент од 1983 година
Станислав Петров бил дежурен офицер во бункерот Серпухов 15 близу Москва на 26 септември 1983 година, во време кога Студената војна била на својот врв. Одговорноста на Петров била да ја следи мрежата на сателити за рано предупредување и да ги информира своите претпоставени за секоја лансирана ракета во Советскиот Сојуз. Во случај на ваков напад, стратегијата на Советскиот Сојуз била веднаш да се започне сеопфатен јадрен напад против Соединетите држави, бидејќи била наметната доктрина за меѓусебно осигурено уништување.
Кратко по полноќ, во 00:40 часот,компјутерите во бункерот известиле дека е лансирана интерконтинентална балистичка ракета од САД кон Советскиот Сојуз. Петров сметал дека компјутерот направил грешка, бидејќи не било веројатно и немало можност САД да лансираат само една ракета доколку го нападнат СССР, но многу поверојатно би било дека тие би лансирале голем број на ракети. Исто така, веродостојноста на сателитскиот систем била доведена во прашање и претходно, па затоа тој го прифатил предупредувањето како лажен аларм, заклучувајќи дека немало лансирање од САД.
Набргу потоа, компјутерите покажале дека е истрелан вториот проектил, а потоа третиот, четвртиот и петтиот. Петров сè уште верувал дека компјутерскиот систем не е во ред, но тој немал други извори на информации што би ги потврдило неговите сомневања. Советскиот радар на копно не бил во можност да открие ракети зад хоризонтот, па дури и ако радарот забележел закана, ќе било доцна да се реагира.
Дилемата на Петров била: ако се работи за вистински напад, Советскиот Сојуз би бил уништен од јадрено оружје без никакво предупредување или можност да одговори и тој не би ја завршил својата должност. Од друга страна, ако извештајот за нападот е лажен, тогаш неговите претпоставени може да одлучат да започнат подеднакво катастрофален вистински напад против непријателот. И во двата случаи милиони луѓе би умреле.
Сфаќајќи дека ако не е во право, јадрените ракети наскоро ќе почнат да паѓаат врз Советскиот Сојуз, Петров одлучил да ѝ верува на својата интуиција дека системот дава лажен аларм. По кратко време се покажало дека тој е во право. Немало дојдовни ракети. Кризата го ставила под голем притисок и стрес, но расудувањето на Петров било точно, така што била избегната страшна јадрена војна.
Св. Илија (Мрзен Ораовец)
'''Св. Илија''' — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Мрзен Ораовец, Општина Росоман. Претставува населба и некропола од доцноантичко време.
Хелбединдорф
Хелбединдорф (Helbedündorf) — општина во округот Кифхојзер, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа во западниот дел на округот, на јужниот раб од ридскиот масив Дин. Надморската височина се движи од 522 метри на Којла, до околу 260 метри во Тобаin der Beckenlandschaft.
Станислав Петров
По настанот
И покрај спречувањето на потенцијална јадрена катастрофа, одбивајќи да ги информира своите претпоставени за предупредувањата на компјутерскиот систем, полковникот Петров ги прекршил наредбите и воениот протокол. Подоцна тој бил испрашуван од претпоставените за неговите постапки за време на настанот, што довело до тоа тој повеќе да не биде сметан за сигурен воен офицер.
Св. Илија (Мрзен Ораовец)
Во дворот на селската црква, како и во самата црква има повеќе примероци од мермерна архитектонска пластика, фрагменти од керамички садови, питоси и друг градежен материјал. Голем е и бројот на најдените надгробни стели со грчки и латински натписи.
Станислав Петров
По настанот
Советската армија не го казнила Петров за неговите постапки, ниту го наградиле, ниту му доделиле одликување. Неговата постапка ги открила несовршеностите на советскиот воен систем, а неговите претпоставени ги ставила во лошо светло. Тој добил негативна оценка за непочитување на писмена наредба и неговата воена кариера завршила. Тој бил префрлен на помалку доверливо работно место, а потоа се пензионирал.
Хелбединдорф
Местоположба
На исток од местото се наоѓа окружниот град Зондерсхаузен, додека на југозапад е сместен Милхаузен.
Станислав Петров
По настанот
Овој инцидент првпат бил официјално објавен во текот на 1990-ти години од 20 век, во мемоарите на генерал-полковник Јуриј Вотинцев, поранешен командант на советските единици за противвоздушна ракетна одбрана. Оттогаш распространетите медиумски извештаи го зголемиле интересот на јавноста за постапките на Петров.
Петров сега е пензионер кој ги поминува своите пензионерски денови во релативна мизерија во градот Фрјазино. Тој за себе вели дека не се гледа како херој за она што го сторил тој ден. Сепак, на 21 мај 2004 година, здружението на светски граѓани во Сан Франциско му ја доделило Светската награда на полковникот Петров заедно со пехар и награда од 1000 американски долари за улогата што ја имал во спречувањето на катастрофи.
Во јануари 2006 година, Петров отпатувал за Соединетите држави, каде што бил награден на состанокот на Обединетите нации во Њујорк. Потоа, Здружението на светски граѓани му ја доделило и втората специјална награда на петров, „Светски граѓанин“. Негово интервју, заедно со другите настани за време на патувањето на Петров во Соединетите држави, е вклучено во документарниот филм „Човекот што го спаси светот“, објавено на крајот на 2006 година.
Скептицизам
Сепак, некои аналитичари од Студената војна се прашуваат дали овие протоколи ќе биле строго спроведени во случај на предупредување за ракетниот напад во кој бил вклучен и Станислав Петров. Самиот Петров рекол: „Мислам дека бевме најблиску до јадрена војна предизвикана од грешка“.
Во интервју за документарниот филм „Црвеното копче и човекот што го спаси светот“ Петров рекол: ''„Сè што се случи тој ден не ми е важно - тоа беше моја работа. Јас само ја работев својата работа и бев вистинската личност во вистинско време, тоа е сè. Мојата подоцнежна сопруга 10 години не знаеше ништо за тоа.  'Па што стори?', ме праша таа. Јас реков - ништо не направив.“''
Интересни факти
Помалку од два месеци по настаните во септември 1983 година во САД го прикажале контроверзниот филм „Ден потоа“. Уметничката драма ја опишува јадрената војна меѓу Соединетите држави и Советскиот Сојуз и какви ефекти би имала врз семејниот живот во обичен град во Соединетите држави. Настаните околу Петров не ѝ биле познати на јавноста во САД во тоа време. Многу луѓе (погрешно, но разумно) верувале дека кубанската ракетна криза дваесет години порано е последниот настан кога била можна јадрена војна.
Случајно, филмот Воени игри бил прикажан во САД во јуни 1983 година. Филмот го опишувал почетокот на можна јадрена војна помеѓу САД и СССР поради компјутерската грешка. Можеби најголемата случајност во тој филм била ситуацијата во која луѓето што ги воделе ракетите одбиле да извршат соодветен напад.