cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ернест Гулбис
2011
Гулбис ги пропуштил следните три планирани турнири и на АТП турнејата се вратил на крајот на февруари. Тој се појавил на турнирот во Дубаи, и како осми носител потешко од очекуваното го победил својот поранешен партнер во двојки Михаел Берер во првото коло. Како и да е, во второто коло, Гулбис загубил од Сергеј Стаховски во три сета.
Следен турнир за латвиецот бил Мастерсот во Индијан Велс, каде поради тоа што бил носител на турнирот го пропуштил првото коло. Во второто коло, Гулбис во израмнет натпревар успеал да забележи тешка победа над Лу Јен-Хсун, за во третото коло да биде убедливо победен од Новак Ѓоковиќ освојувајќи само еден гем во натпреварот. Две недели подоцна на Мастерсот во Мајами, Гулбис бил слободен во првото коло, и во второто коло бил поразен од Карлос Берлок. Рангиран на 30. место на АТП листата, Гулбис заиграл на Мастерсот во Монте Карло, и во првото коло бил подобар од 21. играч во светот, Александар Долгополов во два сета. Сепак во второто коло Гулбис загубил од Милош Раониќ исто така во два сета. Потоа тој отпатувал во Белград, на Отвореното првенство на Србија но изненадувачки бил поразен уште во првото коло од Иљја Марченко.
Од крајот на април до средината на мај, Гулбис три недели паузирал поради замор а потоа се појавил на турнирот во Ница. Во првите две кола, тој забележал победи над Фабио Фоњини и Денис Истомин, но во четвртфиналето загубил од 6. играч во светот, Томаш Бердих. По овој пораз, Гулбис забележал низа на лоши резултати и паднал од 30. на 85. место на АТП листата, неуспевајќи да ги повтори добрите резулати од 2010. Тој доживеал четири порази по ред: против Блаж Кавчиќ на Отвореното првенство на Франција, против Адријан Манарино на Квинс, против Дмитриј Турсунов на Вимблдон (што бил седми пораз по ред на Гренд слем турнирите и по кој паузирал еден месец за да тренира со својот тренер), и против Џејмс Блејк на турнирот во Атланта.
По оваа серија на лоши резултати, Гулбис се вратил на победничките патеки освојувајќи ја својата втора АТП титула во кариерата, на турнирот во Лос Анџелес, каде на патот до финалето забележал победи над Ксавие Малис, Даниел Косаковски, Хуан Мартин дел Потро и Алекс Богомолов. Во финалето, Гулбис остварил победа над првиот носител на турнирот, Марди Фиш, во три сета.
Гулбис добил вајлд карта за настап на Роџерс Купот. Во првото коло тој го победил поранешниот бр. 1 Хуан Карлос Фереро во три сета, а во второто коло остварил победа над Микаел Лодра. Во третото коло, тој загубил од Марди Фиш, кој му се одмаздил за победата во Лос Анџелес. Следен турнир за Гулбис бил Мастерсот во Синсинати, каде во првото коло загубил од Иван Додиг. Тој конечно ја прекинал серијата од седум порази по ред на Гренд слем турнирите, со победата над Михаел Јужни во првото коло на Отвореното првенство на САД. Сепак, во второто коло тој загубил од Жил Милер. До крајот на годината, латвиецот играл на уште пет турнири, но само на еден од нив успеал да го помине првото коло.
Тој сезоната ја завршил на 61. место на АТП листата.
2012
Гулбис годината ја започнал со три последователни порази на турнирите во Доха и Мемфис, како и на Отвореното првенство на Австралија. Тој сепак бил успешен во Дејвис Купот и успеал да победи на своите два натпревари против Египет. Тој стигнал до четвртфиналето на турнирот во Делреј Бич, поразувајќи ги Алехандро Фаља и Стив Дарцис, но потоа бил поразен од Маринко Матошевиќ. Дека Гулбис не бил во форма говори фактот дека на сезоната на земјена подлога тој успеал да победи на само два натпревари, против Ксавиер Малис на турнирот во Минхен и против Михаил Кукушкин на Отвореното првенство на Франција. За време на овој период, Гулбис го сменил тренерот и за свој нов тренер го назначил Гунтер Бресник, кој претходно работел со Борис Бекер и Анри Леконт.
Гулбис стигнал до второто коло на Вимблдон победувајќи го шестиот носител Томаш Бердих во првото коло во три тај-брејк сета. Сепак во второто коло, Гулбис во пет сета бил поразен од Јежи Јанович.
Следен турнир за латвиецот бил турнирот во Умаг, каде во второто коло бил поразен од Фернандо Вердаско. Потоа Гулбис заиграл на Отвореното првенство на Швајцарија, и во првите две кола забележал победи над Филипо Воландри и Беноа Пер. Во четвртфиналето, Гулбис бил поразен од Пол-Анри Матје, и покрај тоа што успеал да го освои првиот сет. Тој успешно ги поминал квалификациите на турнирот во Винстон-Салем и откако успеал да победи во првите две кола против Карлос Берлок и Кевин Андерсон, во третото коло бил поразен од Марсел Гранољерс.
На Отвореното првенство на САД, во првото коло, Гулбис бил подобар од Томи Хас, но во второто коло разочарувачки загубил од американскиот квалификант Стив Џонсон.
Тој пазуирал еден месец поради повреда и на турнејата се вратил на турнирот во Виена каде бил поразен во второто коло од Јанко Типсаревиќ. Гулбис не успеал да се квалификува за турнирот во Базел, но веќе следната недела успеал да стигне до финалето на челинџер турнирот во Екентал, во кое бил поразен од Даниел Брaндс. Тој ги пропуштил последните два челиџери во годината поради болест и решил накратко да одмори за да биде подобро подготвен за следната сезона.
2013
Следен турнир за Гулбис бил турнирот во Делреј Бич, каде тој успешно ги поминал квалификациите. По трите победи во квалификациите, тој победил на уште три натпревари и се пласирал во финалето на турнирот, во кое го победил Едуард Рожер-Васлен во два сета, со што ја освоил својата трета АТП титула во кариерата, прва по две години.
Гулбис го продолжил својот одличен почеток во сезоната со одличниот резултат што го остварил на Мастерсот во Индијан Велс. Тој најпрво успешно ги поминал квалификациите, а потоа забележал победи над Фелисијано Лопез, Јанко Типсаревиќ и Андреас Сепи и закажал натпревар против Рафаел Надал во четвртото коло. Гулбис го загубил натпреварот во три израмнети сета откако успеал да го добие првиот сет со 6–4, со што ја завршил својата победничка низа од 13 натпревари. На Отвореното првенство на Франција, Гулбис стигнал до второто коло во кое загубил од Гаел Монфис.
Сезоната на тревна подлога, Гулбис ја започнал на турнирот во Хале, каде во првото коло бил подобар од Маркос Багдатис, за потоа во второто коло да биде поразен од Томи Хас. На Вимблдон тој забележал победи над Едуард Рожер-Васлан и Жо-Вилфред Цонга, но во третото коло бил поразен од Фернандо Вердаско.
На Роџерс Купот, Гулбис стигнал до четвртфинлаето во кое бил поразен од Милош Раониќ во три сета, откако претходно остварил победи над Фелисијано Лопез, Фабио Фоњини, и Енди Мари. Тој не ја продолжил својата добра форма на Мастерсот во Синсинати и на Отвореното првенство на САД и на двата турнири бил елиминиран уште во првото коло.
Гулбис успеал да стигне до својата четврта АТП титула во кариерата, на Отвореното првенство на Санкт Петербург, каде во финалето со пресврт успеал да го победи шпанецот Гуљелмо Гарсија-Лопез во три сета. Со овој резултат, Гулбис се искачил на 27. место на АТП листата.
Гулбис ја завршил сезоната со поразите од Џон Иснер и Фернандо Вердаско на турнирот во Валенсија, односно на Мастерсот во Париз, завршувајќи на 24. место на АТП листата.
Дејвис куп
Гулбис е дел од Латвискиот дејвис куп тим од 2005 година. Тој за својата држава има одиграно вкупно 41 натпревар од кои забележал 30 победи (22 во поединечна конкуренција, 8 во двојки) и 11 порази. Во септември 2007, тој бил најзаслужен во победата над Монако и пласманот на Латвија во првата група од Евро/Африканската зона, за првпат во историјата на земјата.
Резултат против топ 20 играчи
Билансот од победи-порази на Гулбис (29–63, 31%) против играчи кои биле рангирани на бр. 20 или повисоко на денот на натпреварот е следен:
Стил на игра
Гулбис главно применува напаѓачки стил на игра од основната линија. Најсигурен удар на Гулбис е неговиот бекхенд, кој го изведува со огромна брзина, релативно рамно и е тежок да се прочита. Гулбис исто така е познат по неговите умешни и тактички удари, како што се напаѓачкиот топспин лоб и дропшотот, кои може да ги изведе од секоја позиција, па дури и доколку се наоѓа длабоко во теренот. Играта на Гулбис главно се темели на неговата крајно агресивна игра, која често го доведува до голем број на неизнудени грешки, со што се доведува во прашање неговата сигурност и постојаност во тешки натпревари. И покрај тоа што неговиот стил на игра одговара на брзи подлоги, неговите одлични настапи на Отвореното првенство на Франција во 2008, Мастерсот во Рим во 2010 и Отвореното првенство на Франција во 2014 се резултат на неговите силни и рамни удари кои може да ги одигра на Земјината подлога.
Тој е спонзориран од адидас за неговата спортска опрема.
Балинт Балаши
Балинт Балаши, (унгарски: Balassi Bálint, - ), е ренесансен лирски поет, основач на модерната унгарска лирика.
Животопис
Потомок е на едно од најбогатите протестантски семејства во Унгарија, поради што добил одлично образование и зборувал десет јазици. Кога имал петнаесет години, татко му влегол во конфликт со виенскиот двор, поради што Балаши изгубил голем дел од имотот.
По рехабилитацијата на татко му, тој се приклучува на армијата и се бори против Турците кај Егер во североисточна Унгарија. Тука се заљубува во Ана Лошонци, ќерка на темешварскиот капетан, и, според неговите стихови, љубовта му била возвратена. Сепак, по смртта на нејзиниот прв маж, Ана ја дава раката на Криштоф Угњад.
Нормално, Балаши сфаќа колку ја сакал Ана дури откако ќе ја изгуби. Ѝ носи дарови и ѝ пишува стихови, но таа останува верна на својот маж, поради што нему му преостанува само да ја овековечи во своите стихови.
Во 1574 Балинт е ранет и заробен во текот на една битка. Во ропство ги минува следните две години, по што се враќа во Унгарија. Тогаш умира и неговиот татко Јанош.
Во 1584 се венча со својата роднина, Криштина Добо, ќерка на храбриот командант, Иштван Добо од Егер. Ова ќе стане главна причина за неговата несреќа во текот на наредните години. Алчните роднини на неговата жена речиси го доведуваат до банкрот, а кога во 1586 станува католик тие го наклеветуваат, па тој наскоро, заедно со својот син, станува муслиман. Во 1589 оди во Полска за да служи во армијата за следната војна против Турција, која нема да се случи во скоро време, поради што Балаши, во 1591 се враќа во Унгарија. Сепак, три години подоцна, кога конечно ќе отпочне оваа војна, Балаши повторно се приклучува на армијата. Најпосле, смртно ранет во една битка против Турците, умира, читајќи ја Енеида од Вергилиј во 1594 година.
Дела
Песните на Балаши може да се поделат во четири категории: религиозни химни, патриотски и витешки песни, љубовни поеми и адаптации со латинско и германско потекло. Сепак, најголем дел од неговите песни се оригинални, а циклусот на песните за Јулија (веројатно неговата Ана), претставува еден од врвовите на унгарската поезија. Автор е и на првите еротски песни во Унгарија, кои се генерации ќе циркулираат преку ракописи, но нема да бидат издадени сè до 1874 година, кога Фаркаш Дејак открива совршена копија од нив во една библиотека. Според нивната убавина и искажана страст, тие стојат на самиот врв на унгарската поезија до доаѓањето на Витез Михај Чоконаи и Шандор Петефи. Балаши е исто така и авторот на еден тип строфа која името ќе го добие според него. Се состои од девет стиха, распоредени во шема a a b c c b d d b, односно три римувани парови, кои наизменично се прекинати од трократната рима што се појавува во третиот, шестиот и деветтиот стих.
Договор од Рид
Договор од Ријд (8 октомври 1813 година) — договор што бил потпишан помеѓу Кралството Баварија и Австриското Царство. Со овој договор, Баварија го напушти Рајнскиот Сојуз, кој беше сојузник на Наполеон, и се согласи да се приклучи на Шестата коалиција против Наполеон во замена за гаранција на нејзиниот суверен и независен статус. На 14 октомври, Баварија официјално објави војна против Првото Француско Царство. Договорот беше страсно поддржан од престолонаследникот Лудвиг и маршалот фон Вреде.
Договорот беше подготвен од Клеменс фон Метерних, кој ги обедини германските држави во Шестата коалиција. Со одвојување на Баварија од Рајнскиот Сојуз, Метерних ги провери амбициите на германските националисти како Хајнрих Фридрих Карл, кој имал за цел да го искористи падот на Наполеон за да создаде пан-германска држава. Метерних, конзервативен Австриец, сакаше да избегне создавање на пан-германска држава која ќе го намали локалниот суверенитет и ќе предизвика зајакнување на либерализмот. Тајните написи во договорот гарантираа целосен суверенитет на Баварија под нејзините постоечки граници.
Донесувањето на договорот ги прекина линиите за комуникација на Наполеон и две недели подоцна тој беше поразен во битката кај Лајпциг.
Mafia: Definitive Edition
Со дејство во измислениот град Лос Хевн, Илиноис (заснован на Чикаго) во текот на 30-тите години на минатиот век, приказната го следи подемот и падот на еден сицилијанско-американски мафијаш од Лост Хевн, Томи Анџело, во криминалното семејство Салиери. Заедно со режимот на приказна, играчите исто така можат да го истражуваат градот во режим на отворен свет, кој има странични мисии и можност да наоѓаат тајни на свое слободно време. Преработката со себе донела неколку подобрувања во приказната и играта на оригиналот, вклучително и реконструиран амбиент, подобрена динамика на мисијата и воведување на мотоцикли во серијата. Додека најголемиот дел од ветеранската главна екипа на чешката „Мафија“ се вратила на новото дело, англиските гласови биле преработени. Покрај тоа, програмерите создале изворен резултат за преработката.
Играта била издадена за „Microsoft Windows“, „PlayStation 4“ и „Xbox One“ на 25 септември 2020 година, како засебна, така и како дел од пакетот „Мафија: трилогија“, кој исто така вклучувал и подобрена верзија на втората игра и верзија на третата игра составена од нејзината дополнителни пакети со приказни. По излегувањето, таа добила општо поволни критики од критичарите, со пофалби за заживување на приказната, перформансите и графиката, но сепак се соочила со некои критики во врска со нејзините анимации.
Начин на играње
Замислен како целосна преработка на оригиналот, „Мафија: Дефинитивно издание“ била изграден од темел со нови средства и проширена приказна, иако мисиите од првичната игра биле пренесени. Како и со играта од 2002 година, играчите го контролираат Томи Анџело во текот на целата кампања на играта со еден играч, а неговиот свет се движи пеш или со возило. Ново во преработката е воведувањето мотоцикли, прва во серијалот. Механиката за игра на „Мафија: Дефинитивно издание“ се заснова на оние на „Мафија III“. Вклучена е и поставка „Класична тешкотија“, која служи како поставување на најтешките тешкотии во играта што менува некои механики на игра, како што се управување со муниција и полициска реакција на злосторства, приближувајќи ја играта до првичната игра од 2002 година.
Надвор од режимот на главна приказна, вклучен е посебен режим за слободно возење „како глава кон првичната игра“, што му овозможува на играчот да го истражува градот на свое слободно време без никакви задолжителни цели на мисијата. За разлика од првичната игра, сепак, слободно возеење и екстремно слободно возење се споени во режим на една игра, со необичните и надворни странични мисии на вторите вметнати во главниот сегмент слободно возење како скриени тајни што треба да ги открие играчот.
Ажурирањето по објавувањето објавено во октомври 2020 година додало нови активности во режимот слободно возење во играта, вклучително и такси мисии и режим за тркање што се одвива во автодромот претставен во мисијата „Фер плеј“. Исто така, во ажурирањето е вклучена можноста играта да се игра во црно-бела боја, означена во менито за поставки на играта како „Ноар мод“ како почит за ерата на ноар филмовите, како и разни можности што му овозможуваат на играчот да прикаже скријте делови од главниот приказ на играта.
Заплет
Во 1930 година, за време на Големата депресија, осиромашениот таксист Томас „Томи“ Анџело е силно вооружен од двајца членови на криминалното семејство Салиери - Поли Ломбардо и Сем Трапани - за да им помогне да избегаат од заседа од соперникското семејство на криминал Морело. Иако му се нуди работа и е компензирано за неговата помош, Томи Анџело се враќа на својата работа следниот ден сè додека двајца членови на семејството Морело не го нападнат како одмазда. Откако Сем и Поли го спасиле, Томи бара помош од Дон Енио Салиери и им се одмаздува на неговите напаѓачи, додека се согласува да се приклучи на организацијата на Салиери како соработник. Помагајќи при работењето на рекетарите на Салиери преку Лост Хевн, под надзор на неговиот совесник Френк Колети, тој се спријателува со Сем и Поли за време на заедничките работи, додека ја заслужува почитта на Салиери спречувајќи го обидот на семејството Морело да преземе еден од неговите рекети.
Во 1932 година, Томи, сега веќе изграден човек, започнува врска со Сара Марино, ќерка на шанкерот на Салиери, Лујџи, откако ја заштити од некои багабонти. Под наредба на Салиери, Томи и Поли извршуваат рација во сксоперникиштето на бандата како одмазда, но Салиери им замери за убиството на нивниот водач, кој бил син на корумпираниот градски советник Роберто Гилоти. На Томи подоцна му е наредено да бомбардира бордел затоа што ги сменил своите верности кон Морело и да убие информатор кој работи таму, но ја поштедил на барање на Сем и ја пуштил да замине во замена за молк. Во 1933 година, Дон Марку Морело ги зголемува своите напори за разбивање на организацијата на Салиери и добива поддршка од Гилоти, кој сака да се одмазди за убиството на неговиот син. Кога Френк исчезнува со книгите за сметки на семејството, Томи го наоѓа како се подготвува да ја напушти земјата со своето семејство, откако склучил таен договор со Морело и ФБИ. Дознавајќи дека Морело му се заканувал на своето семејство и сочувствувал со разочарувањето на Френк од начинот на мафијашкиот живот, Томи му дозволува да замине со своето семејство за Италија во замена за книгите, подоцна лажејќи го Салиери дека ги убил.
До 1935 година, со профибицијата завршена, и двете мафијашки семејства започнуваат да се иселуваат во нови рекетирања, додека Томи, унапреден како шеф за неговите успеси, се оженил со Сара и создава семејство. Откако дознал дека Салиери се обидува да ги поткупи полицијата и градските власти во за себе, Морело се обидува да го убие во ресторан. Томи го штити, а кога ќе се открие дека телохранителот на Салиери го шпионирал за неговиот соперник, семејствата одат во војна. Томи е испратен да го убие јавно Гилоти за да испрати порака дека Морело не може да ги заштити своите пријатели и го убива братот на Морело и десната рака Серџо. Војната на крајот завршува кога Томи, Сем и Поли го убиваат самиот Морело кога се обидувал да лета надвор од градот. До 1938 година, семејството Салиери има целосна контрола врз рекетите на градот. Кога Томи, Сем и Поли ќе бидат испратени да извадат парче дијаманти скриени во кутиите со цигари запленети од царинските службеници, тие се шокирани кога наместо тоа пронаоѓаат скриена пратка хероин. Тројцата тогаш сфаќаат дека штотуку ризикувале живот во затвор за трговија со дрога и дека Салиери знаел за вистинската природа на товарот.
Томи и Поли се лути од дволичноста и лицемерието на Салиери и, спротивно на советот на Сем, ограбуваат банка без дозвола на Дон, со намера да го остават зад себе начинот на живот на толпата. Иако работата е успешна, Томи го пронашол Поли застрелан во неговиот стан следниот ден и украдени пари исчезнати. Сем му се јавува на Томи за да го предупреди дека Салиери им задал удар на двајцата затоа што отишле зад грб и се договорил да се сретне со него во градската уметничка галерија. Меѓутоа, еднаш таму, Сем признава дека го убил Поли и открива дека минатите прикривања на Томи биле изложени: Сем намерно го замолил да ја поштеди Мишел, а Френк го препознал пријател на семејството откако за кратко се скрил; и двајцата потоа биле убиени од луѓето на Салиери. Откако го преживеа обидот на Сем за живот, Томи го убива својот поранешен пријател и го напушти Лост Хевн со своето семејство. Подоцна контактирал детектив Норман за помош, кому му ја пренесува својата приказна пред да понуди да сведочи против семејството Салиери во замена за заштита на неговото семејство. Норман се согласува на барањето, од почит кон тоа дека самиот бил семеен човек. Како резултат на истрагата и судењата за толпа дошло до тоа повеќето од семејството Салиери, вклучувајќи го и Дон Салиери, да бидат осудени и осудени на доживотен затвор.
По издржувањето на осумгодишна затворска казна, Томи е повторно обединет со своето семејство, сите се ставени под заштита на сведоци и се преселени во Импаер Беј. Томи живее мирен живот со своето семејство сè до 1951 година, кога двајцата убијци приоѓаат. Прифаќајќи ја својата судбина и знаејќи дека неговото минато како мафијаш го стигнало, Томи е застрелан и оставен да умре на неговиот пред тревник. Тој им подлегнува на раните опкружен со семејството, задоволен од тоа што сега се безбедни. Играта завршува со говор што Томи го одржа на свадбата на неговата ќерка за важноста на семејството; заклучувајќи дека додека сè друго доаѓа и си оди, семејството е засекогаш.
Гола Чука (Мариово)
Гола Чука е чука со висина од 1.336 м нмв во Република Македонија, со координати 41° 4' 14" СГШ, и 21° 36' 11" ИГД.
Галиште
Галиште — село во Општина Кавадарци. Денес нема жители.
Географија и местоположба
Селото е сместено во источниот дел на областа Тиквешко Мариово, на надморска височина од 740 м. Има многу голем атар кој зафаќа површина од. Се претпоставува дека во постаро време Галиште се наоѓало на друго место поради положбата на црквата „Св. Атанасиј“.
Гола Чука (Мариово)
На 25 септември 1903 г. македонските чети и војводи од Егејска Македонија на Пајак планина кај врвовите Гантач и Гола Чука воделе една од најхрабрите и најславни големи битки против многубројниот турски аскер. Во овие битки се истакнале војводите Апостол Птков и И. Карасулијата со своите чети кои на турската војска и нанесле тешки загуби од 180 загинати турски војници и неброен ранет аскер додека на своја страна загубиле само еден комита. За ваквиот диспропорционален број на загуби, македонските герилци ја имале главната предност во стратешката доминантна позиција на запоседнатите врвови кои биле практично неосвоиви а се што доаѓало кон нив било лесна цел. Покрај тоа и познавањето на секоја педа од своите планини, на истренираната македонска герила и било дополнително олеснение за прифаќање на битката.
Галиште
Географија и местоположба
Околу возвишението на селото течат потоци кои подолу ја образуваат Галишка Река, која пак тече во јужен правец и завршува како притока на Црна на јужната атарска граница.
Историја
Подрачјето на Галиште е населено уште од доцната антика, за што сведочат археолошките наоѓалишта во околината.
Меѓу околното население постои легенда за основањето и настанокот на името на селото, која вели дека во некое многу дамнешно минато во овој крај живееле тројца браќа: Гале кој заминал преку Трибор и го основал Галиште, Вито кој се населил и го основал Витолиште и Раде кој заминал преку Дрен Планина и го основал Радобил.
Следат османлиски пописни податоци за Галиште од XV и XVI век кои го покажуваат растот на селото според бројот на неговите домаќинства:
Во XIX век Галиште било чисто македонско село во Рожденската нахија (Мариово) на Тиквешката каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Галиште (Galischté) било село со 49 домаќинства, сочинети од 232 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Галишта имало 700 жители, сите Македонци христијани.
Стопанство
Галиште има полјоделско-шумарско стопанство. Според податок од 1998 г. селото располага со 4.011,7 ха шуми, 155,3 ха обработливо земјиште и само 16,7 ха пасишта.
Население
Иако порано било релативно големо село, Галиште почнало да се раселува во XX век, така што веќе по Втората светска војна имало значително помалку жители. Намалувањето на населението продолжило и понатаму, при што најдраматичниот пад се случил во 1970-тите, сведувајќи се од 292 жители во 1971 на само 15 жители во 1981 г. Во следните периоди имало по двајца жители, а според пописот од 2002 година, Галиште веќе немало ниеден жител. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Иселеништво
Според истражувањата направени во 1920-тите, родови со потекло од Галиште има во следниве населени места во тиквешкиот и мариовскиот крај:
Швјетослава
Швиетослава била полска принцеза, ќерка на Миешко I од Полска и сестра на Болеслав I од Полска. Според германските хроничари, оваа принцеза, чие име не се наведува, се омажила прво за Ерик Победникот од Шведска, а потоа Свејн Форкберд од Данска, давајќи му на првиот сопруг син Олоф, а на вториот синовите Харалд и Кнут. Името што ѝ е дадено ретроспективно, Швиетослава, произлегува од името на веројатна ќерка, под претпоставка дека оваа девојка можеби го носела истото име како нејзината мајка.
Исландските саги ја даваат нејзината улога како последователна кралица на овие двајца монарси на Сигрид Горделивиот, ќерката на Скагул Тосте. Овој извештај се смета за помалку сигурен од современите хроничари од страна на голем број научници, според Биргита Фриц во Svenskt biografiskt lexikon, и историската автентичност на Сигрид се гледа скептично. Snorre Sturlasson исто така споменува словенски принцеза тој ја нарекува Gunhild Венден, ќерка на царот Burislav на Вендите, старите Словени живеат во северните региони на денешна Полска, и се смета дека Гунхилд може да биде малку збунети сметка на сестрата на Полскиот крал Болеслав I, опишан од хроничарите. Полскиот генеалог Рафал Т. Принке смета дека германските хроничари ги комбинирале улогите на две различни сопруги на Свејн Форкберд, при што полската принцеза всушност е Гунхилд, мајка на Кнут, Харолд и ќерката Швиетослава, додека тој ја гледа Сигрид Гордата како автентична. последователна сопруга на Свејн како вдовица на Ерик Победникот, мајка на синот на Ерик, Олаф и на ќерката на Свејн, Естрид. Тој понатаму сугерира дека иако Швиетослава било името на полската сопруга на Свејн, името имало историја во семејството, дека можеби тоа било името на инаку непознатата сопруга на таткото на Миешко, Сиемомисл.
Современи извори
Има слаб материјал во средновековните хроники за да се обезбедат детали во врска со браковите на Свејн од Данска и Ерик од Шведска:
NGC 1147
NGC 1147 — засега неутврден објект во соѕвездието Еридан, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1147 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 55 м 9,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 9° 7' 11".
Други поделби
Проучување на NGC 1147 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 265; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5287. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1467.
Улрика Елеонора од Данска
Улрика Елеонора од Данска и Норвешка (11 септември 1656 - 26 јули 1693) била кралица на Шведска како сопруга на кралот Карл XI.
Името Улрике е данска верзија на името; на шведски ја нарекуваат Ulrika Eleonora den äldre (англиски: Ulrica Eleanor the Elder ), за да ја разликуваат од нејзината ќерка, идната кралица.
Ран живот и брак
Улрика Елеонора била ќерка на данскиот крал Фредерик III и неговата сопруга, кралицата Софи Амалија од Бранзвик-Линебург. Таа добила строго воспитување под надзор на нејзината мајка. Ја учеле неколку различни јазици и наводно била добар ученик по цртање и сликање.
Во 1675 година била свршена за шведскиот крал Карл XI. Целта на спарувањето, од шведска гледна точка, била да се спречи Данска да склучи сојуз со непријателите на Шведска. Нејзиниот брат, кралот на Данска, не бил воодушевен од парот, но одлуката и ја препуштил на нејзината мајка, која многу сакала да ја доврши бидејќи на Улрика ќе и дал статус на кралица. Свршувачката била објавена на 13 јули 1675 година.
За време на сканската војна меѓу Данска и Шведска во 1675-1679 година, таа била охрабрена да ја прекине свршувачката. Нејзиниот брат Кралот и го скршил во 1676 година, но таа самата продолжила да се смета себеси за свршена. Таа била сметана за можна невеста од принцот од Оринџ во 1676 година, а потоа и од Леополд I, светиот римски цар, но таа одбила поинаков натпревар. За време на војната, таа се здобила со репутација на лојалност кон нејзината идна матична земја покажувајќи љубезност кон шведските затвореници: го заложила својот накит, дури и нејзиниот веренички прстен, за да купи храна, осе и лекови за шведските воени затвореници. Таа, исто така, одбила да учествува на прославите организирани во чест на данските победи над Шведска.
За време на мировните преговори меѓу Шведска и Данска во 1679 година, бракот меѓу неа и Карл XI бил на дневен ред и ратификуван на 26 септември 1679 година. Брачниот договор бил потпишан на 6 февруари 1680 година, а кога шведскиот претставник Јохан Герансон Гиленстиерна се вратил во Шведска, тој ја придружил во Шведска при неговото враќање дома. За време на една од прославите во чест на нејзиниот брак, на ноќното небо со огномет било испишано нејзиното име и името на младоженецот. Еден од гледачите истакнал дека лицето чие име прв изумрело е тој што прв требало да умре. Кога нејзиното име прво излегло, таа изјавила дека се надева дека навистина ќе биде така, бидејќи не можела да поднесе да го надживее својот брачен другар.
Улрика Елеонора била популарна во Данска поради нејзината добротворна организација. Кога заминала за Шведска, нејзиниот брат Кристијан V се простил во Фредериксборг, при што ѝ го вратил накитот што го заложила во корист на шведските воени заробеници, вклучувајќи го и нејзиниот веренички прстен. Кога се збогувала со него, таа рекла дека не мисли дека никогаш повеќе ќе го види, но: „Бидејќи сега ме сметаат за пион на мирот меѓу Данска и Шведска, го молам Бога за милост да исполни таква славна посветеност; така што моето однесување може да придонесе да се искорени сето непријателство меѓу овие двајца луѓе и наместо тоа засекогаш да ги обедини во пријателство“.
Во Хелсингор, каде што се простила со мајка си и сестрите, таа им се заблагодарила на Данците за нивните проштални честитки со зборовите:
Животот како кралица
Улрика Елеонора пристигнала во Хелсингборг во Шведска на 4 мај 1680 година, каде што била пречекана со канонски поздрав и кралицата Давагер, шведскиот двор и локалната аристократија. Два дена подоцна, таа го запознала и се омажила за Чарлс во Скоторп Манор на 6 мај 1680 година. Свадбата била избрзана и релативно едноставна афера во присуство на тесен круг дворјани. Причината за тоа била тоа што кралот, кој во тоа време бил во напнати односи со Франција, сакал да го избегне присуството на францускиот амбасадор Феукиер и тоа можел да го стори само ако времето и местото на церемонијата можеле да се чуваат доволно долго во тајност. за да биде невозможно да присуствува амбасадорот. Церемонијата требало официјално да се одржи во Халмштад, а Улрика Елеонора требало само да ја помине ноќта во Скоторп на пат таму, но кога пристигнала, наместо тоа, таа набрзина се омажила. На 25 ноември 1680 година, таа била крунисана за кралица во Сторкиркан во Стокхолм.
Првично, Карл XI бил разочаран од нејзиниот изглед и го прашал Јохан Гиленстиерна дали не можел да биде избрана поубава сопруга, на што му бил даден одговорот: „Вашето височество ќе види дека во неа има ангел“. Улрика Елеонора била опишана како религиозна, трпелива, блага и добротворна, умерено убава и со едноставно достоинство. Таа била примена со ентузијазам во јавноста, бидејќи на неа се гледало како на надеж и симбол на траен мир. Нејзината популарност била зголемена поради нејзините лични заслуги. Таа оставила поволен впечаток на храброст пред нејзиното пристигнување во Стокхолм, кога поминалаа извесно време во кралските резиденции надвор од градот, чекајќи го нејзиното официјално влегување во главниот град и крунисувањето. Патувајќи по Маларен помеѓу Кепинг и Кунгсор, бродот Каролус удрил во карпа и речиси потонал. Таа во оваа прилика ја смирила паниката велејќи: „Бидете мирни, не плачете така! Ако умреме, тоа ќе биде Божја волја и нека биде Божјата волја!“
Улрика Елеонора, исто така, брзо станала популарна со тоа што веднаш ја испратила речиси целата нејзина данска придружба назад во Данска, изјавувајќи дека повеќе не и треба ништо од Данска и дека нејзиниот сопруг и неговите министри ќе се грижат за неа. Карл XI ѝ обезбедил сопствен двор и голем додаток од нејзините имоти. Данскиот амбасадор Јенс Јуел (дипломат), кој бил испратен да ги обезбеди нејзините лични интереси, протестирал против нејзиното инсистирање да одбие се што може да биде во нејзина корист. Таа навистина прифатила да ѝ дадат свој двор, иако коментирала дека би била среќна само да го дели домот на кралот, но таа самата презела иницијатива да се откаже од правото да ја контролира сопствената економија, откажувајќи се од администрацијата на нејзината довери на службениците на монархот. Кога Јуел се побунил дека отишла премногу далеку во нејзината желба да се покаже покорна и дека го отстапува своето право на независност, таа одговорила: „Како што не сакам ништо друго освен она што е исправно и правилно, кралот и неговите службените лица никогаш не би можеле да го одбијат тоа што го барам од нив без да го оштетат сопственото име. Понатаму, се надевам дека ова мое уживање ќе ги олесни понатамошните преговори со Данска“, и на ова, Јуел не можел да протестира. На кралскиот двор, Улрика Елеонора била ставена во сенката на нејзината свекрва. Додека недовербата меѓу Данска и Шведска предизвикана од Сканската војна траела, Хедвиг Елеонора и владата на Шведска не биле приемчиви на идејата на синот да се ожени со данска принцеза. Иако неговиот брак бил опишан како среќен, Карл XI продолжил да ја става својата мајка пред неговата сопруга. Свекрвата на Улрика Елеонора никогаш сосема не и ја предала функцијата кралица на својата снаа. По пристигнувањето на Улрика Елеонора во Хелсингборг, нејзината свекрва и го понудила најистакнатото место во кочијата при нивното заминување од пристаништето, но Улрика Елеонора наместо тоа инсистирала да го заземе најскромното место. После ова, нејзината свекрва продолжила да го монополизира првото место во ранг во сите прилики, како што се ставајќи се покрај кралот Карл XI на масата и на приемите и шетајќи покрај него во процесија, оставајќи го второто најдобро место до Улрика Елеонора. Самиот крал, навикнат секогаш да се однесува со својата мајка со послушност и почит, се приспособил на тоа. Кралот секогаш ја нарекувал Улрика Елеонора како „Мојата сопруга“, а на неговата мајка како „Кралицата“; прво и оддавал почит на мајка си и второ на сопругата. Имајќи го предвид ова, странските амбасадори секогаш ја посетувале прво Хедвиг Елеонора, а потоа и Улрика Елеонора кога му оддавале почит на кралското семејство. Ова било негувано од круговите на судот кои го фаворизирале сојузот меѓу Шведска и Холштајн-Готорп против Данска и укажале на фактот дека во Данска, мајката на Улрика Елеонора, исто така, се ставила пред онаа на нејзината снаа, и исто така дека Хедвиг Елеонора не била само кралицата Давагер туку и поранешен регент.
Ова создало одредена тензија меѓу неа и нејзината свекрва, но никогаш немало отворен конфликт. Меѓутоа, во јули 1686 година, Улрика Елеонора го напуштила Стокхолм кога Карл XI ја посетувал земјата и се сместила во замокот Упсала во Упсала со кралските деца и нејзиниот сопствен двор, изјавувајќи дека ќе биде таму не само за лето. Причината всушност била нејзиното незадоволство поради односот помеѓу нејзиниот сопруг и свекрвата. Во меѓувреме, нејзиниот сопруг патувал низ земјата со неговата мајка. Во август ја посетиле и неуспешно се обиделе да ја убедат да се врати во Стокхолм. По посетата на нејзината свекрва сама во септември, таа конечно се вратила. Подоцна истата година, таа стапила во контакт со епископот Самуел Вирениј и го замолила да дејствува како посредник и да му наложи на кралот официјално да каже какви грешки можела да направи. Сепак, ништо повеќе не се знае за овој конфликт. Улрика Елеонора навистина прифатила дека рангот на нејзината свекрва е ставен пред неа, но изјавила дека не и се допаѓа што тоа значи дека и нејзините дворјани биле рангирани под оние на нејзината свекрва. Нејзиниот приватен семеен живот со сопругот и децата бил опишан како среќен. Нејзиниот сопруг никогаш не ѝ бил неверен. На својата смртна постела во 1697 година, тој и рекол на мајка си дека не бил среќен откако неговата сопруга починала. Меѓутоа, за време на нејзиниот живот, Улрика Елеонора никогаш не развила добри односи со нејзината свекрва, која некогаш ја нарекувала „Ѓаволот на мојот брак“. Нејзиното слабо здравје и многуте бремености често ја спречувале да учествува во репрезентацијата. Во 1688 година, таа имала планови да го посети своето семејство во Данска, но слабото здравје ја принудило да се откаже од идејата. Во летната резиденција Карлберг Палас, таа уживала во среќен семеен живот далеку од дворот и развила интерес за сликање. Таа била заинтересирана за театар и танц и дејствувала како покровител на аматерскиот театар на судот. Во зимата 1683–1684 година, група женски дворјани ја извеле шведската премиера на Ифигенија од Рацин на суд на нејзино барање. Во претставата, Јохана Елеонора Де ла Гарди глумела во делот на Ифигенија, Амалија Кенигсмарк како Ахил, Аурора Кенигсмарк како Клитемнестре, Аугуста Врангел како Агамемнон и Еба Марија Де ла Гарди како Ерифил. Ова се смета за значаен настан како прва претстава изведена од целата женска екипа во Шведска и како воведување на францускиот класицизам во Шведска. Очигледно, самата Улрика Елеонора првично сакала да учествува, но нејзината бременост во тоа време го оневозможила тоа. Нејзиниот личен круг на интимни пријатели се смета за нејзиниот личен исповедник Јохан Карлберг, нејзината љубовница на наметките грофицата Марија Елизабет Стенбок, нејзината данска дама Софија Амалија Маршалк и Ана Марија Клод. Таа, исто така, им задолжила на посетите на нејзиниот зет и сестра, војводата и војвотката од Холштајн-Готорп.
Улрика Елеонора немала политичко влијание врз Карл XI, кој претпочитал да разговара за државните работи со својата мајка наместо со својата сопруга. Таа еднаш се обидела да изврши одредено политичко влијание врз Карл XI. За време на Големото намалување на круната на окрузите, бароните и големите господари од благородништвото (повеќето од нив богато подарени од кралицата Кристина ), таа се обидела да зборува во име на луѓето чиј имот бил конфискуван од круната. Но, кралот едноставно ѝ рекол дека причината поради која се оженил со неа не е затоа што сака политички совет од неа. Наместо тоа, таа им помагала на луѓето чиј имот бил конфискуван со тајно економско обесштетување од сопствениот буџет. Вообичаен метод што таа го користела бил да купува накит и други предмети што ги продавале осиромашените благородници, а потоа да им ги враќа на нив или на нивните роднини. Довербата на Карл XI во неа се зголемила со текот на времето: во 1690 година, тој ја именувал како идна регент, доколку неговиот син го наследи како сè уште малолетен.
Улрика Елеонора е најпозната по својата голема активност во добротворни цели. Таа основала голем број добротворни институции, со кои раководеле Софија Амалија Маршалк. Познато е дека Улрика Елеонора повремено го заложувала сопствениот имот за да ги финансира нејзините добротворни проекти. Нејзините најпознати проекти биле Tapetskolan vid Karlberg, училиште за таписерија во палатата Карлберг, основано во 1688 година, каде што девојчињата сирачиња се школувале за производство на таписерија од три немажени фински благороднички под водство на Ана Марија Шмилау ; Drottninghuset („Куќата на кралицата“), дом за сиромашни вдовици во Стокхолм основан во 1686 година и сиромашна куќа во Кунгшолмен. Таа финансирала житни култури и помош за дистрибуција на области кои страдаат од неуспешни култури и глад, како што се Финска во 1687 година, Естонија во 1688 година, Даларна во 1691 година и Ингрија. Таа ги платила и медицинските сметки за голем број луѓе во Стокхолм. Во 1682 година, таа ги доделила Јохан фон Хорн и Урбан Хјерне да ја организираат професијата акушерство и научна акушерка во Шведска, но таа починала пред да може да се заврши работата: сепак, Јохан фон Хорн ја објавил првата книга на тема акушерство во 1697 година со помош. од нејзината бабица, Катарина Вентин, која исто така вежбала меѓу сиромашните во главниот град со нејзин благослов. Таа издржувала голем број луѓе со редовни надоместоци од нејзиниот личен буџет, како што се инвалидни војници и нивните сопружници и преобратените во протестантизам од јудаизмот, исламот и католицизмот, особено преобратениците. Меѓу нив имало и француски хугеноти. Во 1693 година, 17.000 луѓе биле поддржани од неа.
Смрт
Во 1690 година, ослабена од породувањата, Улрика Елеонора била погодена од недијагностицирана болест, која се сметала за смртна и често ја ограничувала со недели во кревет од овој момент па натаму. Лекарите и препорачале да патува во топлите бањи во Германија. За таа цел биле издвоени средства, но таа изјави дека е во Божја рака во Шведска колку и во Германија и наместо тоа, парите ги искористила за нејзината добротворна организација.
Таа починала во палатата Карлберг на 26 јули 1693 година, откако ја поминала зимата 1692-1693 во кревет. На нејзината смртна постела, таа ги замолила своите деца да не бидат горделиви, туку да ја сметаат нивната висока положба како начин да им помагаат на другите; да се избегне ласкање и гордост; никогаш да не слушаат озборувања и, доколку ги слушнат, да ја повикаат наклеветената страна, да го слушаат нивното објаснување и да го сметаат за вистина. Таа го замолила својот брачен другар да покаже милост кон жртвите на намалувањето: на смртната постела, таа ги раскажала имињата на многу од поединечните жртви на намалувањето за него и барала од него да покаже милост, секој пат завршувајќи ја реченицата со зборовите : „Вака ќе ми ветите? Таа побарала и обичен погреб, а средствата одвоени за него да им ги даде на сиромашните. На нејзината смртна постела, Карл XI наводно рекол: „Еве оставам половина од моето срце“.
При нејзината смрт, грофицата Де ла Гарди забележала: „Не верувам дека некој кралски дом бил толку тажен како нејзиното височество. Овде има едногласно плачење и кукање, и сите се облекуваат во жалост, за во целиот град да нема повеќе црна ткаенина за купување“ На Улрика Елеонора во историјата и е дадена светичка репутација, што е пример за зборовите на Франс Фердинанд Карлсон: „Ретко кога на престолот е поставено суштество подопадливо. Мислеше на сите освен на себе.“
Постои добро позната стара легенда поврзана со нејзината смрт. Легендата вели дека додека кралицата лежела умирајќи во палатата Карлберг, нејзината омилена и главна дама во чекање, грофицата Марија Елизабет Стенбок, лежела болна во Стокхолм. Ноќта кога кралицата умрела, грофицата Стенбок го посетила Карлберг и била примена сама во собата со посмртните останки на кралицата. Одговорниот офицер, капетанот Стормкранц, погледнал во дупката за клучот и ги видел грофицата и кралицата како зборуваат на прозорецот од собата. Тој бил толку шокиран од глетката што почнал да кашла крв. Грофицата, како и кочијата со која пристигнала, веќе следниот момент ја немало. Кога предметот бил истражен, било јасно дека грофицата била во кревет, тешко болна тој ден и не го напуштила градот. Кралот наредил аферата да не се споменува понатаму. Без оглед на објаснувањето, точно е дека грофицата Стенбок починала од својата болест неколку недели по кралицата, а капетанот Стормкранц исто така го сторил тоа кратко време по настанот за кој тврдел дека се случил.
Карл XI не ја почитувал нејзината желба за едноставен погреб. Меѓутоа, тој им платил на сиромашните еднаков износ од трошоците. Тој објавил двегодишна жалост за кралскиот двор, а кога периодот завршил во 1695 година, тој одбил да се ожени и покрај притисокот да го стори тоа.
Пимен Европски
Пимен, роден како Сотир Илиевски — владика на МПЦ - ОА, митрополит на европската епархија.
Животопис
Пимен е роден во Ресен во 1971 година. Уште како студент на Теолошкиот факултет, кај него се родила желбата да отиде во манастир, па по завршување на трета година факултет, заминал во Водочкиот манастир во Струмица во 1997 година, каде и го добил монашкиот потстриг. Набрзо потоа, станал игумен на истиот манастир, период кога и вонредно го завршил Теолошкиот факултет. На предлог на Синодот на МПЦ, како Архимандрит, заминал во Париз во 2004 година, на постдипломски студии на „Св. Сергеј“ факултетот, каде и ја обавува парохиската служба во тамошната црковна општина. За време на студиите, г. Пимен е хиротонисан, заедно со Методиј и Климент, при што станува викарен епископ Пољански и како таков е ракоположен на соборот на сите Македонски светии во октомври 2005 година во „Св. Софија“ во Охрид. Најпосле на 6 април 2006 е поставен за митрополит Европски, при што го сели седиштето на епархијата во Малме, Шведска.
Како митрополит, по барање на некои дневни весници и интернет портали пишува и колумни секогаш со теолошка содржина и смисла.
Гола Чука (Кривопаланечко)
Гола Чука — чука во Македонија со координати 42° 18' 23" СГШ, и 22° 18' 43" ИГД.
Добојска тврдина
Добојската тврдина се наоѓа во близина на градот Добој, Босна и Херцеговина. Тврдината била изградена во 13 век. Во почетокот на 21 век била реконструирана со помош на Шведската меѓународна организација за развој. денеска е една од поголемите туристички атракции во Босна и Херцеговина и е прогласена за споменик на културата.
Росано Ерколини
Росано Ерколини е италијански наставник и основен екологист од Тоскана. Тој бил награден со Голдман еколошка награда во 2013 година, особено за неговите напори за информирање на јавноста за здравствените и еколошките ризици од согорување и за неговото залагање за принципите на нула отпад.
Домари (јазик)
Домари е загрозен индоаријски јазик, кој го зборуваат луѓето наречени Дом, расфрлани низ Блискиот Исток и Северна Африка. Се известувало дека јазикот се зборувал дури на север до Азербејџан и на југ до централен Судан, во Турција, Иран, Ирак, Палестина, Израел, Јордан, Египет, Судан, Либија, Тунис, Алжир, Мароко, Сирија и Либан. Врз основа на систематичноста на звучните промени, со соодветен степен на сигурност било познато дека имињата Домари и Роми потекнуваат од индоарискиот збор ḍom. Самиот јазик всушност произлегувал од индоариевски јазик. Арапите ги нарекувале навари бидејќи биле номадски народ кој првично емигрирал на Блискиот Исток од индискиот потконтинент.