cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Меморијален музеј „Кузман Јосифоски-Питу“
Распоред на поставките
Во гостинската соба е изложена историската поставка од фотографии од неговото детство, од ученичките денови во основното училиште во Прилеп и Битолската гимназија, како и од времето додека студирал во Белград; писма со историска содржина, преписки со ПК на КПЈ, подоцна ЦК на КПМ и преписки со месни партиски раководства; напредна литература што ја читал во свое време и други експонати. Во посебни витрини се сместени Указот за прогласување на Кузман Јосифоски-Питу за Народен херој бр. 290 од 29 јули 1945 година и неговиот фотоапарат “Кодак”.
Градинарска стрнарка
Градинарската стрнарка или градинарската овесарка е врапчевидна птица овесарка од семејството на стрнарките Emberizidae, група, која современите авторитети ја издвоија од семејството на зебите Fringillidae. Распространета е речиси низ цела Европа и западна Азија, вклучувајќи ја и Македонија. Таа е птица преселница која зимува во тропска Африка.
NGC 3851
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3851 се споменува и како MCG 3-30-77, CGCG 97-106, ARAK 316.
Градинарска стрнарка
Опис
Градинарската стрнарка е долга 16 см и тежи 20-25 грама, а по надворешен изглед личи на жолтогрлата стрнарка, но ѝ недостасува светлата обоеност. На пример, главата на градинарската е зеленикавосива, немасто светложолта. Песната е слична, монотоно чрчорење.
Поведение
Живеалиштето на оваа птица се нивите, ораниците, полињата со пченка и сл. Живее и во лозовите насади, но не се храни со грозје.
NGC 3851
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3851 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3851 има привидни димензии од 0,6' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 71°.
Градинарска стрнарка
Гастрономија
Исто така, во 1996 година, прошталната вечера на Франсоа Митеран содржела специјално подготвена ваква птица.
Ловот на градинарската стрнарка е забранет во Франција 1999 година, но законот слабо се применувал и се смета дека околу 50.000 птици биле убиени секоја година. Во 2007 година, под притисок на Француската лига за заштита на птиците и Европската унија, француската влада вети дека ќе се спроведе директивата на ЕУ за заштита на оваа птица.
NGC 3851
Други поделби
Проучување на NGC 3851 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36516. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1443. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1406.
Црква „Св. Јован Богослов“ - Богословец
Свети Јован Богослов — главна селска црква во селото Богословец.
Местоположба
Црквата е сместена во југозападниот крај од селото, на повисок предел од северната падина на планината Богословец, што ѝ дава доминантна положба во однос на остатокот од селото.
Архитектура
Градбата на црквата е трикорабна со правоаголна основа и има три полукружни апсиди на источната страна, од кои средишната е поголема од страничните. Кон јужната, западната и северната страна е доградена отворена припрата. Главниот влез на црквата се наоѓа на западната страна и над него има ниша со фреска на којашто е насликан Свети Јован Богослов. Храмот има и спореден влез на северната страна над којшто исто така има ниша со фреска којашто е во лоша состојба. На североисточниот раб од црквата е забележителен орнамент во облик на глава од овен. Внатрешноста на црквата не е зографисана, а иконостасот се состои од икони во четири реда. Според начинот на обликување и украсување на таваниците и појавата на профани елементи во внатрешното украсување, забележително е големо влијание од црквите изградени по примерот на градителот Андреј Дамјанов.
Зоран Костиќ (музичар)
Зоран Костиќ (српска кирилица: Зоран Костић; роден на 17 август 1964 година во Белград) надалеку познат по неговиот прекар Цане е српски рок музичар, познат првенствено како водач и вокал на српската панк рок група Партибрејкерс.
Рани години
Костиќ е роден во 1964 година од родителите Слободан и Мирјана. Гаврило Принцип му е роднина (мајката на Гаврило и неговиот прадедо биле биолошки браќа и сестри). Растејќи во близина на областа Ушќе во Нов Белград, тој го основа својот прв бенд во 1979 година, на 15-годишна возраст - група наречена Копилад (Копилиња). Во 1980 година, тој свирел со Урбана Герила кратко време, пред да се приклучи на Радничка контрола во 1981 година, каде свирел заедно со некои, исто така, наскоро познати музичари: тапанарот Срѓан „Жика“ Тодоровиќ, главниот гитарист Дарко Милојковиќ и басистот „Ср. Ѓиле“ Марковиќ. Тие снимиле две нумери, „Досада“ („Досада“) и „ТВ у колору“ („ТВ во боја“), од кои и двете се појавиле на уметничката компилација Уметничка радна акција, издадена од Југотон во 1981 година. Оваа изложеност довела до место на изложбениот концерт на белградскиот стадион Ташмајдан во септември 1981 година со серија други дејствија кои се во иднина. Костиќ непрестајно ја провоцирал толпата до точка кога шоуто мора да биде прекинато. Ова му донело одреден, главно негативен, публицитет во дневните весници со тоа што поттикнал дискусија за вредностите и моралот на југословенската младина.
Партибрејкери
Во август 1982 година, Костиќ и тапанарот Горан „Манзанера“ Булатовиќ имале идеја за бенд наречен Партибрејкерс. Набрзо им се придружиле гитаристот Небојша „Антон“ Антонијевиќ и гитаристот Љуба Констандиновиќ и официјално биле формирани Партибрејкерс. Од формирањето, Костиќ е вокал и главен текстописец на бендот.
Личен живот
Во средината на 1990-тите, Костиќ се борел со болеста предизвикана од проблем со штитната жлезда поради која морал да се оперира, а Партибрејкерите две години биле на пауза и на работ за можно распаѓање. Во 1995 година се оженил и се преселил во Зрењанин каде закрепнал со сопругата. Оставајќи го притисокот од Белград зад себе, тој се свртел и кон религијата, за која смета дека му помогнала да се смири и да всади самодисциплина.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Климе Силјаноски
Животопис
Климе Наумов Силјаноски е роден во Долно Средоречие. Се занимавал со земјоделие. Во НОБ пристапил во јануари 1945 година. Како борец на Шестата артилериска бригада се разболува и умира во воената болница во Љубљана.
Скоруша
Скоруша — село во Општина Конче, во околината на градот Радовиш.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 11 жители, со што селото се вбројува во мали села во областа на Конче и Радовиш.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа меѓу Конечка Планина и Смрдеш во Општина Конче.
Историја
Атарот на селото е населен уште од бронзеното време, за што сведочат наодите од наоѓалиштето Белата Лоза западно до селото.
Селото во век било дел од Радовишката каза на Отоманското Царство.
Население
Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото имало 300 жители, сите Македонци. По податоци на секретарот на егзархијата, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Скоруша имало 360 Македонци.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 11 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Родови
Скоруша е македонско село.
Според истражувањата од 1928 година, родови во селото.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Конче, една од ретките општини во Македонија, која не била променета по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Конче.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Радовиш. Селото припаѓало на некогашната општина Радовиш во периодот од 1957 до 1965 година, додека во периодот 1955-1957 припаѓало на тогашната општина Конче.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Лакавица, во која покрај селото Скоруша, се наоѓале и селата Балталија, Брест, Гарван, Гарочино, Загорци, Лакавица, Лесковица, Липов Дол, Љуботен, Ново Село, Пиперово, Пухче, Степанци, Суво Грло, Танатарци, Чифлик и Шопур. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на тогашната Општина Загорци, во која влегувале селата Гарван, Долни Радеш, Загорци и Скоруша.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1614 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна заедница. Во ова избирачко место е опфатено и селото Долни Радеш.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 2 гласачи.
Мамлиут (округ)
Мамлиут е округ во Казахстан во покраината Северен Казахстан со центар Мамлиутка.
Горновардарска носија
Горновардарската етничка целина го зафаќа северозападниот дел од Македонија и во нејзиниот состав влегуваат пределите - Кумановско, Скопска Котлина, Полог и Овче Поле. Народната носија од оваа целина се одликува со извонредно богатство на извезени и вткаени орнаментирани мотиви, бројни облеки и други декоративни елементи.
Волфенбител (округ)
Волфенбител (Wolfenbüttel) — округ (Landkreis) во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се граничи со (од север надесно) слободниот град Брауншвајг, округот Хелмштет, округот Харц во покраината Саксонија-Анхалт и окрузите Гослар Хилдесхајм и Пајне. Слободниот град Залцгитер го дели округот Волфенбител на два дела.
Географија
Реката Окер влегува во округот од југ, тече низ градот Волфенбител и излегува во северозападниот дел.
Историја
Округот бил создаден во 1832 година кога Војводството Брауншвајг-Линебург било поделено на шест окрузи. Останал непроменет до 1941 година, кога со законот за Залцгитер (Salzgitter-Verordnung) му биле одземени 20 општини, а истовремено добил 10 општини од тогашниот округ Мариенбург. Повторно биле променети границите на округот во 1974 година (како дел од административната реформа), кога делови од поранешниот округ Брауншвајг биле додадени на Волфенбител. Дополнително, неколку општини, меѓу кои и градот Бад Харцбург, станале дел од соседниот округ Гослар.
Грб
Лавот на врвот на грбот ја претставува Велфската династија, владејачка династија на Војводството Брауншвајг од век. Класјето долу го претставува земјоделскиот карактер на округот.
Знаме на Токелау
Знамето на Токелау е усвоено во мај 2008 година. Знамето има сива основа на која се наоѓа жолто едро, над кое е претставено соѕвездието јужен крст.
Апелационен суд на Филипините
Апелациониот суд на Филипините (Филипински: Hukumang Paghahabol ng Pilipinas) — вториот највисок суд во Филипините, веднаш после врховниот суд. Судот е состевен од 68 Придружни Судии и 1 Судија Претседател. Сегашен претседател е Корнадо М. Васкес, кој е на донлжноста од 22 март 1994 и е до 2 јануари 2010. Судот е сместен на Maria Orosa Street, Ermita во Manila.
Терпсихора
Терпсихора во старогрчката митологија била муза заштитничка на танцот. Нејзиното име значи „она која сака да игра“. Претставена е прекриена со венци од цвеќеиња, како игра и свири на харфа.
Либерштет
Либерштет (Lübberstedt; Lübbs) — општина во округот Остерхолц, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината Либерштет се наоѓа во Северногерманската Низина, северно од Бремен.
Општински единици
Општината Либерштет се состои од следниве единици:
Историја
Во 1944 година при Втората светска војна во близина на селото бил подигнат подкамп на концентрацискиот камп Нојенгаме за Евреинки од Аушвиц-Биркенау.
Липљан
Име
Името на градот доаѓа од српската верзија на името на античкиот град Улпијана, а воедно доаѓа од зборот "липа", кој во словенските јазици означува вид на дрво. Античкиот град Улпијана се наоѓа во непосредна близина на Липљан и беше имануван по римскиот цар Маркус Улпиус Нерва Трајанус.
Стопанство
Општината Липљан е претежно земјоделски ориентирана. После војната во 1999, повеќето фирми и бизниси беа затворени. Многу продавници, ресторани и други угостителски објекти беа отворени, но сепак, околу 80% од населението останува невработено.
Демократска партија на Турците на Македонија
Демократска партија на Турците (Türk Demokratik Partisi) — политичка партија, претставник на етничките Турци во Република Македонија. Претседател на партијата е Бејџан Илјаз, додека Јусуф Хасани е пратеник во Собранието на Република Македонија како дел од коалицијата на ВМРО-ДПМНЕ.
На парламентарните избори во 1994 година каде што освојува 14.423 гласови (1.5%) во првијот, односно 6.343 (0.7%) гласови во вториот круг но не освои пратеничко место.
парламентарните избори во 1998 година партијата освои 3.933 или 0.35% гласови, но не освои пратенички мандат.
На парламентарните избори во 2002 година партијата се приклучи во коалицијата предводена од СДСМ и освои 2 пратенички мандата.
И на парламентарните избори во 2006 година со коалиција предводена од СДСМ и освоји 2 пратенички мандата.
На парламентарните избори во 2008 година се приклучи во коалицијата предводена од ВМРО ДПМНЕ и освои 1 пратенички мандат. и 2011, 2014, 2016 по 1 пратенички мандат.
Франкфуртски автосаем
Франкфуртскиот автосаем (герм. Internationale Automobil-Ausstellung или IAA) е најголемиот автосаем на светот. Се одржува на секои две години во Франкфурт, Германија.
Саемот го организира Здружението на автопроизводителите на Германија. Од 1992 г. наваму саемот е поделен на два дела: во парни години се изложуваат стопански возила во Хановер, а во непарни се исложуваат патнички возила (и некои мотоцикли) во Франкфурт. Распоредот го прави Меѓународната организација на автопроизводители.
Курбиново
Курбиново — село во Општина Ресен, во областа Долна Преспа, во околината на градот Ресен, сместено во близина на источниот брег на Големото Преспанско Езеро.
Потекло на името
Во врска со името на ова село, Влоѓимјеж Пјанка пишува дека е посесивно, произведено од личното име Курбин или Корубин, или ако наставката „-ово“ е секундарен (во структурална функција), можно е за своја основа Курбиново да ги има именките со истоветното значење „корубино“, „коруба“ или „кора“.
Денешните курбинци пренесуваат преданија кои значително не отстапуваат од констатациите на Пјанка. Едно предание кажува дека нивното село името го добило по некојси мештанин (ајдук или војвода) Корубин, а според друго (кое е помалку веројатно) името се врзува со некојаси елементарна непогода (водена стихија), кога луѓето биле присилени да се спасуваат со корита (корублини) и според трето, Курбиново името го добило по зборот „курбан“ (давање жртва) кога некогаш во минатото курбинци биле присилени на такво нешто заради спас од разбојнички банди.
Географија и местоположба
Селото е сместено на 2 километри од североисточното крајбрежје на Големото Преспанско Езеро, во подножјето на планината Баба, односно нејзиниот разгранок Голема Чука, лево од патот Макази-Маркова Нога (македонско-грчка граница). Сместено е на надморска височина од околу 950 метри. Селото е оддалечено 17 километри од градот Ресен.
Курбиново се граничи со следниве села: со селата Рајца и Грнчари на север, со подрачјето на Општина Битола (во тој склоп со селото Маловиште) на исток, со Сливница на југ, со Претор на југозапад и со Асамати на запад.
Атарот на Курбиново се простира на површина од 1350 хектари (околу 13,50 км2) и зафаќа ридско-планинско, во повисоките места обраснато со листопадна шума (даб, бука, дрен, леска и др.). На месностите Згриљас, Краиште и Ветро Кладенче околу 1960 година е засаден бор. Од вкупната површина на атарот, 218,6 хектари се обработливо земјиште, 306,2 хектари пасишта и 787,3 хектари шуми.
Низ атарот на селото тече Курбинска Река, која никогаш не пресушува, но нејзиниот водотек во летниот период значително се намалува, посебно од кога дел од изворите на реката се зафатени со водоводот на Курбиново, Асамати и Претор со туристичката населба.
Курбиново е село од собран тип со околу 40 куќи, обновени или новоизградени, со балкони и тераси. Околу куќите постојат уредени дворни места во кои се сместени стопанските и други објекти (штали, плевни, магацини, гаражи и др.). На куќите преовладуваат белите фасади. Според групираноста на куќите и семејствата, селото се дели на три маала: Горно Маало (источниот, повисокиот), Средно Маало (средишниот) и Долно Маало (западниот, понискиот дел на селото).
Историја
Курбиново е старо христијанско село во кое отсекогаш живееле православни Македонци. Под различен облик на името (Курбин, Курбино, Корбиново, Курбиново) се спомнува во повеќе извори од различни периоди.
Во XIX век, Курбиново се наоѓало во Битолската каза, нахија Долна Преспа, во Отоманското Царство.
До 1912 година, Курбиново било под турска власт, а тој склоп и беговски чифлик. Активно земало учество во подготовките и текот на Илинденското востание со своја востаничка чета. За војвода на Преторската, Рајчанската, Курбинската и Сливничката чета се спомнува Јонче Стасовски (од с. Љубојно). Во текот на востанието, курбинци поминале шест недели во бег и имало 6 загинати.
Во Првата балканска војна (ноември 1912), селото се нашло под српска власт, а во текот на Првата светска војна под бугарска окупација. Подоцна, со поместувањето на фронтот, низ селото поминале и војските на Антантата. Во еден период од војната (1916-1918), курбинци биле евакуирани во селата Грнчари и Рајца. Во оваа војна, курбинци биле мобилизирани во војските на спротивставените страни, а цивилите често биле ангажирани за изградба на утврдувања.
По завршувањето на Првата светска војна, Курбиново повторно се нашло под српска власт. Во ова време, Курбиново било во состав на општината Подмочани.
Во Втората светска војна селото паднало под окупација на фашистичка Италија (мај 1941 година), со што се нашло во составот на т.н. Голема Албанија. Во тоа време, во селото имало италијанска војска и карабињери. По капитулацијата на Италија (8 септември 1943 година) паднало под окупација на фашистичка Бугарија, под која останало до ослободувањето на 5 септември 1944 година. Загинале двајца жители.
Стопанство
Курбинци во минатото својата издршка ја обезбедувале преку поледелството и сточарството. Во рамките на поледелството најмногу сееле жито (’рж, пченица, овес, јачмен, пченка), саделе градинарски култури (пиперки, домати, лук, кромид, зелка, праз, компири и др.) и доста одгледувале лозја и јаболка. Во рамките на сточарството најмногу одгледувале волови, овци, кози, коњи и друго.
Население
Во текот на своето постоење, Курбиново го бележело следниот демографски развој: во 1568/69 година селото имало 42 семејства (опширен пописен дефтер за казите Горица, Биглишта и Хрупишта); во 1889 година, 30 куќи и 258 жители (С. Верковиќ).
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Курбиново имало 200 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Курбиново имало 232 жители.
Курбиново е мала населба и во 1961 година броела 229 жители, а во 1994 година 122 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Курбиново имало 137 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 101 жител, сите Македонци.
Родови
Денешниве курбинци се потомци на следниве семејства: Бојчевци, Видиновци (доселени од Маловиште околу 1750 година), Гелевци, Диновци, Јовановци, Јовевци, Јанковци, Костиовци, Савевци, Ставревци, Стерјовци, Талевци и Трајчевци.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1949 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Ресен, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Ресен.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Ресен. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Ресен.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Подмочани, во која покрај селото Курбиново, се наоѓале и селата Асамати, Горна Бела Црква, Грнчари, Долна Бела Црква, Езерани, Козјак, Подмочани, Претор и Рајца. Во периодот 1950-1952 година, селото било дел од некогашната Општина Подмочани, во која влегувале селата Асамати, Грнчари, Курбиново, Подмочани, Претор и Рајца.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1658 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на селски дом.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 98 гласачи.
435 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5073 и 5074 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4315 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3325 и 3326 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 318.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 435 година се протега во 2201 и 2202, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2261 и 2262 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 108. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1088 и 1087 исламска година пред хиџра.
Меше на годината
Меше на годината: поема со масни наслаги — збирка куси раскази на македонскиот писател Иван Шопов, објавена во 2012 година од издавачката куќа “Темплум”.
Технички податоци
Збирката „Меше на годината“ е објавена како 101 книга од библиотеката „Магма“. Таа има 91 страница и е испечатена во мек повез и со мал формат (17 сантиметри). Книгата е каталогизирана во Народната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје, со ознаката ISBN 978-608-4658-10-8. На предната корица е ставена слика од Жан Арп, на крајот од книгата има список на изданијата во рамките на библиотеката „Магма“, додека на задната корица е даден кус осврт врз делото и куса биографија на авторот. Книгата е финансирана од Министерството за култура на Република Македонија.
Содржина
Збирката „Меше на годината“ содржи предговор, напишан од авторот, 33 нумерирани песни во проза, еден расказ насловен како „Награда за животно дело“, како и 25 куси раскази без наслови, кои условно можат да се наречат гатанки.
Циркуше (Литија)
Циркуше (словенечки: Cirkuše) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Дуќан на ул. „Стив Наумов“ бр. 15 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Стив Наумов“ бр. 15''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Дренок
Дренок може да се однесува на следниве места во Македонија:
Мелпомена
Мелпомена во старогрчката митологија била муза заштитничка на трагедијата. Нејзиното име потекнува од грчкиот збор melpein, што значи „пее“. Претставена е со венец од бршлен околу главата, а во раката држи скиптар и бодеж прекриен со крв. Секогаш е со трагична маска на лицето.
NGC 1771
NGC 1771 — спирална галаксија во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1771 се споменува и како ESO 85-27, IRAS 04585-6322.
Откривање
Објектот е откриен на 25 декември 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1771 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1771 има привидни димензии од 1,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 58 м 55,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 63° 17' 54". Положбениот агол на објектот е во износ од 136°.
Други поделби
Проучување на NGC 1771 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16472. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8881.
Втора пробиштипска парохија
Втора пробиштипска парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Штипското архијерејско намесништво на Брегалничката епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Св. Еремија“ во селото Долни Стубол. Парохијата ги опфаќа селата: Горни Стубол, Горно Барбарево, Долни Стубол, Долно Барбарево, Дренак, Стрисовци и Стрмош.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Омбудсман на Филипините
Омбудсманот на Филипините е омбудсман или Народен правобранител одговорен за истрага за наводните лица кои се виновни за некој криминал.
Омбудсманот исто така е одговорен да прима жалби на граѓани, организации, корпорации итн од земјата. Начесто Филипискиот Омбудсман процесуира официјални лица кои се замешани во политички криминал и корупција. Сегашен Филипински Омбудсман е Мерседитас Наваро-Гутиерез. На должност е од 2005 година.
Гул Дев
Гул Мустафа Дев - првиот индиски олимпиец од државата Џаму и Кашмир, кој ја претставувал Индија на Зимските олимписки игри, со уште двајца учесници на Зимските олимписки игри 1988 што биле одржани во Калгари, Канада.
Достигнувања
Освен учеството на Олимписките игри, Гул Дев бил меѓу првите што ја претставувале екипата на Индија на првите Азиски зимски игри, кои се одржале од 1 до 8 март 1986 година во Сапоро, Хокаидо, Јапонија. Тој исто така отишол како национален тренер за екипата на Индија на Младинските азиски зимски игри што се одржале во Кина во 2005 година. Тој бил водач на индискиот тим на Треофео Пинокио Сугли Ши, одржан во Италија во 2009 година. Тој бил добитник на Наградата за извонредност во спортот за Џаму и Кашмир во 2011 година.
Тихабој
Тихабој (словенечки: Tihaboj) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Европска асоцијација на археолози
Европската асоцијација на археолози (ЕАА) е невладина и непрофитна организација, која почива на своите поединечни и колективни членови. Членувањето во ЕАА е отворено за археолози и други поврзани или заинтересирани поединци или организации во Европа и пошироко. ЕАА е основана во 1994 година на инаугуративниот состанок во Љубљана, Словенија, каде што се одобрени и нејзиниот прв статут и правилници. Таа е призната од Советот на Европа во 1999 година. ЕАА на својата база на податоци има над 11.000 членови од 60 земји во светот, кои работат во областите на праисторијата, класиката, средновековната и историската археологија. ЕАА одржува годишна конференција, а го издава и најпрестижниот весник за европската археологија, Европски весник за археологија. ЕАА. Организацијата, исто така, објавува и внатрешен билтен, наречен Европскиот археолог (ТЕА). Седиштето на здружението е во Прага, Република Чешка.
Со ЕАА управува извршен одбор, кој се избира од полноправните членови на организација. Извршниот одбор се состои од тројца или четворица службеници (претседател, новоизбран претседател (во доаѓање), благајник и секретар) и шест обични членови. Актуелен претседател на Европската асоцијација на археолози е Фелипе Криадо-Боадо од Галиција.
Знаме на Хаваите
Знамето на Хаваи го претставува Хаваи како кралство, протекторат, република, територија држава во САД. Знамето се состои од осум хоризонтални линии црвена, бела и сина боја. Линиите ги претставуваат осумте главни острови на Хаваите: Хаваи, Оаху, Каваи, Кахолаве, Ланаи, Мауи, Молокаи и Нихау. Во горниот лев агол (кантон) се наоѓа знамето на Обединетото Кралство.
NGC 3852
NGC 3852 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3852 се споменува и како NGC 3825, UGC 6668, MCG 2-30-18, CGCG 68-36, HCG 58B.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Илуминации (песни)
Илуминации е збирка лирски призни песни на Артур Рембо од 1874 година, каде се забележуваат голем број алузии кон неговиот voyant (визионерски) период, кој започнува во 1869 година; но Илуминациите не се ниту признание ниту каење. Четириесетината кратки прозни песни и можеби првите две песни во слободен стих на француски јазик жанровски се неодредливи и се издигнуваат над сите граматички правила преку чудесната употреба на зборовите, кои многу често знаат да ги избегнат речничките дефиниции. Елузивни, бунтовни и преплавени со брановидни каденци, Илуминациите ги надминуваат песните од Престој во Пеколот исто како што оние од Престојот во Пеколот ја надминуваат првичната Рембоова поезија. Некои критичари на делото на Рембо сметаат дека дел од песните во Илуминациите го означуваат конечното збогување на Рембо со литературата.
Илуминациите содржат толку деликатни симболи и алузии што со секое ново читање нудат нов начин на восприемање и можност нешто ново да се сфати. Постои необјаслива привлечност во нивниот непровиден импресионизам и совршен ритам. Во ниту еден момент песните не престануваат да бидат еден боженствен спектакл и дури и нивните најсветовни пасажи се исполнети со еден невиден тип на супер-реалност.
Сепак, за разлика од слободниот стих, лирската прозна поезија безмалку почнува и завршува да постои со ликот и делото на Артур Рембо. Митот за неговата генијалност ќе се изгради токму околу Илуминациите - иако сѐ уште тинејџер, со овие четириесет песни тој го забарикадира своето место на врвот на светската оригинална поезија - прв користи слободен стих, ја воспоставува и истовремено усовршува лирската проза, го збогатува речникот со доста нови зборови и ги разновиднува ритмите застапени во француската поезија; сѐ на сѐ, со Илуминациите Рембо и дефинитивно станува најуникатна појава во светската литература.
NGC 3852
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Други поделби
Проучување на NGC 3852 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36348. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 192; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 860. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 468.
Умерена клима
Умерениот климатски појас (умерена зона) е подрачје што ги опфаќа напоредниците на Земјината топка што лежат помеѓу тропите и поларните региони. Во овие подрачја разликата помеѓу летото и зимата е релативно умерена, и нема крајности во топлина и студ. Меѓутоа во некои места како Азија и средна Северна Америка, разликите знаат да бидат огромни поради нивната голема оддалеченост од морето, па затоа имаат континентална клима. Во тропските подрачја, местата на голема надморска височина (на пр. делови од Андите) може да имаат умерена клима.
Северниот умерен појас се протега од Северниот Повратник (~ 23.5 ° СГШ) до Северниот Поларник (~ 66.5° СГШ). Јужниот умерен појас Се протега од Јужниот Повратник (23,5° ЈГШ) до Јужниот Поларник (~ 66.5° ЈГШ).
Во овие граници постојат повеќе видови клими, што се делат на шест групи: океанска (морска), средоземна, влажна суптропска, континентална, пустинска клима и степска (полупустинска).
Морската клима ја диктираат океаните, кои одржуваат стабилни температури во текот на годината. Во умерените појаси преовладуваат западните ветрови, па затоа крајните западни области најчесто имаат ваква клима. Вакви региони се западна Европа и западниот дел на Северна Америка помеѓу 40° и 60° СГШ (65° СГШ во Европа).
Континенталните, полупустинските и пустинските климатски услови се среќаваат во внатрешноста на континентите. Летата се потопли, а зимите се постудени. Губитокот и примањето на топлина тука се потпомогнати од големата континентална конпнена шир. Во Северна Америка, Карпестите Планини играат улога на климатска препрека, спречувајќи ги морските воздушни струи од запад, така што истокот има полупустинска и континентална клима. Во Европа, морската клима ги стабилизира температурите на копното, поради тоа што големите планински венци како алпите се протегаат во правец исток-запад (подрачјето источно од Скандинавските Планини претставува исклучок).
Огромен ден од населението во светот живее во умерени појаси, особено на северната полутопка, поради големата копнена маса. Покрај ова, населението во умерените појаси е во опаѓање поради низок наталитет и сè повеќе преселби од умерените подрачја во тропите.
Акшиј
Акшиј е село во покраината Алмати во југоисточен Казахстан.
Ричард Аведон
Richard Avedon (15 мај 1923 – 1 октомври 2004 година) е американски моден фотограф  и фотограф на портрети. Во посмртницата во дневниот весник Њујорк Тајмс објави дека: „ неговите портрети и модни фотографии и помогнаа на Америка да го оформи својот стил за мода, убавина и култура во последната половина на дваесеттиот век.
Биографија и образование
Аведон е роден во Њујорк Сити во семејство со еврејско потекло. Неговиот татко, Џејкоб Израел Аведон, е руски имигрант кој од обичен работник отвора свој бутик за фустани на Петтата Авенија наречен „Кај Аведон  на Петта Авенија“. Како дете од семејство во бизнисот за мода, неговата љубов кон модата и уметноста сè повеќе расте, а неговата мајка Ана постојано го поддржува во тоа. Во периодот кога тој има 12 години се зачленува во клубот на фотографи во „Асоцијацијата на млади евреи“. Со фотоапаратот на своето семејство (Kodak Box Brownie) тој ја буди љуботпитноста кон светот и се повлекува во себе. Критичниот и строг татко го воспитува дека физичката подготвеност, образованието и парите го подготвуваат човекот за живот. Првата муза на Ричард е неговата сестра Луиза. Во тинејџерските години таа се бори со шизофренија, која ја одвојува од реалноста. Овие влијанија поврзани со модата и семејните проблеми тој често ги изразува во своите фотографии каде прикажува трагична убавина.
Аведон го завршува средното училиште DeWitt Clinton High School, во Бедфорк Парк, каде работи за училишниот весник „Мегпај“ заедно со Џејмс Болдвин , од 1937 година до 1940 година. Како тинејџер ја добива наградата Scholastic Art and Writing Award По завршувањето на средното училиште тој се запишува на Универзитетот Колумбија за да студира филозофија и поезија, но ги напушта студиите после една година. Во тоа време тој започнува да работи во морнарицата фотографирајќи портрети на екипажот за документи за лична идентификација со неговиот апарат (Rolleiflex), подарок од неговиот татко. Од 1944 година до 1950 година, Аведон студира фотографија заедно со Алексеј Бродотович во Новата школа за социјални истражувања. .
Кариера во фотографијата
Во 1944 година Аведон работи како маркетинг фотограф за една стоковна куќа, но набрзо Алексеј Бродотович кој работи како уметнички директор за модниот магазин Харперс Базар го зема во закрила. Лилиан Басман исто така ја поддржува кариерата на Аведон, па во 1945 негови фотографии се наоѓаат во Џунир Базар за една година подоцна да бидат објавени и во престижното списание Харперс Базар.
Во 1946 година отвора свое фото студио и започнува да фотографира за познати списанија како Вог и Лајф а наскоро станува и главен фотограф за Харперс Базар. Од 1950 година дава особен придонес за списанијата Лајф, Лук и Графис а во 1952 година работи како уредник и фотограф во списанието за театарска уметност. Аведон не ја користи класичната техника за фотографирање на модели, кои позираат индиферентно пред камерата, без емоции. Наместо тоа, неговите модели се насмеани, весели и често фотографирани во надворешни услови, што за тоа време било револуционерно. При крајот на педесеттите години тој не е задоволен од фотографиите на дневна светлина па решава да се врати на фотографирање во студио.
Кога Дијана Врееланд го напушта хрперс Базар во 1962 година и почнува да работи за Вог, Аведон веднаш и се придружува. Таму тој станува главен фотограф и неговите фотографии се на насловните страници  од 1973  па сè до доаѓањето на Ана Винтур како главен уредник во 1988 година. Едни од неговите најзначајни фотосесии се оние за Џани Версаче за колекцијата пролет/лето во 1980 година. Тој фотографира за кампањата на  Келвин Клајн, каде ја фотографира петнаесетгодишната Брук Шилдс а исто така ја режира во последователните телевизиски реклами. Аведон првпат соработува со Брук Шилдс во 1974 година во рекламата за КОлгејт, за подоцна да ја фотографира за потребите на модната куќа Версаче.Таа е вклучена во дванаесетте најдобри насловни страници на Вог како и во кампањата на Ревлон. На деветти февруари 1981 година во изданието Њузвик, Аведон изјавува: „Брук е како громобран. Таа го впива бесот на луѓето од опаѓањето на моралот на денешницата и уништувањето на невиноста во светот“. За работата со Аведон Шилдс во мај 1992 година, изјави за магазинот Интервју „Кога Дик влегува во некоја просторија многу луѓе се застрашени од неговата строгост, но кога работи, тој е толку креативен, толку чувствителен...И не сака кога некој зборува или се шета наоколу додека работи. Постои една взаемна ранливост, момент на ссоединување, или го разбираш или не.“
Во прилог на континуитет во модната фотографија до крајот на шеесеттите години Аведон се посветува и на фотографирање портрети на работниците за граѓански права, политичари и маргинализирани групи од „дупки“ низ Америка каде владее насилство и раздор. Тој ги проширува своите видици со фотографирањето на: пациенти од психијатриски болници, граѓанското движење во 1963 година, протестанти за војната во Виетнам и паѓањето на Берлинскиот ѕид.
Во 1964 година издава книга под наслов „Ништо лично“ со текст на неговиот соученик од средно училиште Џејмс Болдвин. Во текот на овој период Аведон ги фотографира Битлс и овие фотосесии стануваат едни од највпечатливите за нив. Првата фотосесија, направена во 1967 година, стана една од најпопуларните серии на постери. На фотографиите се пет психоделични портрети од бендот. Следната година го фотографира бендот многу посмирено од претходниот пат и овој пат фотографиите се на омотот на албумот на Битлс во 1968 година. Од многуте рок бендови кои ги фотографира, една од највпечатливите фотосесии е  онаа на Електрик Лајт Оркестар во која членовите го покажуваат папокот.
Аведон секогаш бил заинтересиран на темата за портретирање на карактерот и душата на личноста. Со зголемувањето на неговата репутација како фотограф, фотографира многу значајни личности во своето студио, некои од нив се: Бастер Китон, Мариан Андерсон, Мерилин Монро, Езра Паунд, Ајзак Динесен, Двајт Д. Ајзенхауер, Енди Ворхол и Чикаго Севен. Портрети се во минималистички стил, каде субјектот позира на бела позадина, гледајќи во фотоапаратот. Со елиминирање на нежните тонови светлина и реквизитите Аведон се концентрира на внатрешниот свет на субјектот со евоцирање на емоции и реакции. Понекогаш тој ги наведува на непријатни теми на дискусија со тоа што ги распрашува лични прашања. Со овој метод тој создава фотографии каде им ја соголува личноста на субјектите која дотогаш не била откриена.
Аведон фотографира и групни готографии со еминентни личности: Енди Ворхол со ѕвездите од The Factory; Седумката на Чикаго, радикална политичка група осудена за предизвикување бунт за време на Демократската Национална Конвенција во 1968 година; поетот Ален Гинсберг и неговата поширока фамилија; и групата на воени и владини претставници кои го водеа учеството на соединетите држави во војната со Виетнам.
Во 1982 година Аведон изработи инвентивна серија на рекламни спотови за модната куќа Кристијан Диор, заснована на идејата од филм стил фотографии. Режисерот Андре Грегори, фотографот Винсент Валарин и моделот Кели Ле Брук, се дел од фотографиите во боја кои ја прикажаа лудата страна на едно „Диор семејство“ кое живее  во полигамна љубов.
Во 1992 година Аведон е првиот фотограф за списанието Њу Јоркер, каде работи на постапокалиптични, откачени модни бајки „Во сеќавање на г-дин и г-ѓа Комфорт“ со Надја Ауерман како модел, кои се издаваат во 1995 година. Фотографиите почнувајќи од првата публикација се теми на широка дискусија: неиздадени фотографии од Мерилин Монро, Кристофер Рид во количка како толкува, голи фотографии од Шарлиз Терон во 2004 година итн. Некои од не толку контроверзните фотосесии ги вклучуваат Саул Беул, Хилари Клинтон, Тони МОрисон, Дерек Валкот, Џон Кери и Стефан Сондхајм. Во подоцнежните години дава придонес на Егоист, каде неговите фотографии се појавуваа од 1984 сè до 2000 година. Во 1999 година Аведон ја фотографира јапонско-американската пејачка Хикару Утада.
Ени Лебовиц го именува Аведон како огромно влијание, опишувајќи го неговиот стил како „лична репортажа“ развивајќи блиска врска со фотографираните личности.
Во 1974 година Аведон преживува сериозни проблеми со срцето. Ова кризно време го инспирира да погледне од друга перспектива и да создаде нови фото колекции. Во 1979 година Мичел А. Вилдер, директорот на музејот Амон Картер во Форт Ворт, Тексас, му нуди на Аведон да го заврши проектот The Western Project. Овој проект е  пресвртна точка во кариерата на Аведон. Тој фотографира работници во работна облека, домаќинки, фармери и бездомници наместо гламурозни и јавни личности кои за него се веќе позната мамка. Изработувањето на проектот трае пет години а исходот е изложба и каталог. . Аведон со неговата екипа фотографира 762 луѓе и изложува седумнаесет илјади негативи на 8x10 (kodak tri-x) филм. Аведон создава една приказна на луѓе во нивните највнатрешни пориви, врска која не би се случила доколку Аведон не претрпел лични проблеми кои му го загрозуваат здравјето и животот. Тој патува низ панаѓури, карневали, рудници, кланици и затвори за да пронајде соодветни фигури за фотографирање. Подоцна во 1994 година повторно ги посетува луѓето кои ги фотографирал и зборува за тоа во „Западот во Америка“. Били Мад е еден од личностите кои Аведон имал прилика да ги сретне и фотографира. Тој е возач на камион кој е постојано на пат и ретко го гледа семејството. Депресивен, осамен човек кој  во една прилика се среќава со Аведон кој му нуди да го фотографира. Кога за првпат Били Мад го гледа својот портрет, Мад забележал дека Аведон го наоѓа кај луѓето она внатрешното, неискажливото. Тој портрет го менува животот на Били Мад, таа фотографија му помогна да види дека му треба животна промена, тој ја напушта работата и се враќа на своето семејство.
Документарниот серијал „Американски мастери“ го отсликува веќе остарениот Аведон во епизодата „Аведон: Темнина и Светлина“, таму тој проектот за западот во Америка го споменува како негова најдобра фотографска приказна досега. Проектот ја исполнува целта на фотографот, а тоа е да пронајде нова димензија кај себе, да го покаже неговиот пат, од еврејско дете од истокот кое со објективот го слави животот на еминентни фигури во елитните кругови до старец кој го живее последното поглавје од својот живот кој до открива својот внатрешен свет со приказните на луѓето од руралните области на западот.
Во продукцискиот дел Аведон се соочува со проблемот за изнајдување квалитетна хартија за принтање. Експериментира со платина за на крај да се реши за портрига рапид, двослоен материјал со сребрена основа изработена од Агфа-Геваерт. Секој принт бара прецизна работа, во просек од триесет до четириесет манипуалции. Изработени се два изложбени примероци за потребите на  „Западот во Америка“, едната е во споственост на Картер а другата во сопственост на фотографот патува со изложбените фотографии. Принтањето на фотографиите е во период од девет месеци и за него беа искористени 6317 m2.
Иако оваа изложба е една од најзначаните дела на фотографот често е критизирана од јавноста за испревртување на Западот со воајерските теми и експоатацијата на своите модели. Критичарите често се запрашуваат зошто фотограф со углед да го претставува гламурозниот живот на јавните личности оди на западот да ја прикаже работничката класа која сама по себе претставува симбол за тешкотијата и измачувањето. Тие расправаат за намерите на Аведон, а тоа е да се побуди чувство на сожалување и милостиња кај публиката.
Фото колекции
Работата на Аведон се наоѓа во трајните поставки на:
Пазар на уметност
Во 2010 негова фотографија во принт од три и пол метри од моделот Довима која позира во фустан од Кристијан Диор околу слоновите на циркузот Дивер, сликана во Париз 1955 година, достигнува рекордна цена од 719,000 фунти. Принтот од оваа фотографија е изработен во 1978 година за потребите на ретроспективната изложба на Аведон во Метрополитен музејот во Њујорк и е купена од Маисон Кристијан Диор.