cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мајлс Дејвис
„Kind of Blue“ (1959-64)
Трубата која Дејвис ја користел во текот на снимање, моментално е изложена во музичката зграда во универзитетскиот кампус на универзитетот “Северна Каролина” во Гринсбру. Беше донирана во училиштето од страна на Артур Бади Гист, кој се запознал со Дејвис во 1949 година и станал негов близок пријател. Поради подарокот се појави и причината зошто џез програмата во универзитетот е наречена “Miles Davis Jazz Studies Program”. Во 1959 година, квинтетот на Мајлс Дејвис настапуваше во познатиот ноќен клуб Бердленд во Њујорк. По завршувањето на 27-минутното снимање за потребите на војската на САД, Дејвис зел пауза надвор од клубот. Исто така тој придружувал привлечна русокоса девојка по тротоарот со цел да ја смести во такси, кон Дејвис пришол полицаецот Џералд Килдаф кој му рекол да продолжи да врви по патот. Дејвис му објаснил дека работи во ноќниот клуб и дека одбива да се помрдне од местото на којшто стоел. Полицаецот му се заканил дека ако не го послуша ќе биде приморан да го уапси, зграпчувајќи го Дејвис, по што Дејвис почнал да се брани. Сведокот на настанот посочил дека Килдаф до удрил Дејвис во стомакот со неговиот пендрек, без каква било провокација. Два детектива којшто биле во близина ја држеле јавноста подалеку од настанот, додека третиот детектив, Дон Ролкер, му пришол на Дејвис отпозади и го удирал во тилот. Дејвис потоа бил уапсен и ставен во притвор каде што бил обвинет за напад врз полицаец. Потоа бил однесен во болницата Сеинт Клер каде што добил пет конци поради повредата здобиена на неговата глава. Дејвис се обидел да ја добие својата правда на суд, па за на крајот да се произнесат страните за спогодба, со што му се вратила дозволата да настапува во кабаре, а со тоа ја повратил дозволата да настапува во клубовите низ Њујорк.
Дејвис се обидувал да го убеди Колтрејн да настапува во неговата група низ последната нивна турнеја низ Европа во пролетта 1960 година. Иако не бил во можност да свири во неговата стара постава сочинета од квартет, сепак се вратил да изведува песни од албумот на Дејвис од 1961 година “Someday My Prince Will Come”. По Колтрејн, Дејвис се обидел да намами различни саксофонисти, како што се Џими Хит, Сони Стит и Хенк Мобли. Квинтетот заедно со Хенк Мобли имаат снимено песни во студио, како и неколку живи настапи во Карнаги Хол (”Carnegie Hall”) и во Блек Хок џез клубот во Сан Франциско. Перформансот на Стит во бендот може да се пронајде на снимка направена во музичкиот клуб Олимпија во Париз, (каде Дејвис и Колтрејн имаат свирено неколку месеци пред тоа), и во албумот ”Live in Stockholm album”.
Во 1963 година, Кели, Чемберс и Коб како долгорошно решение на Дејвис во ритам секцијата, наскоро ќе се промени. Тој набргу составил нов бенд, вклучувајќи го и тенор саксофонистот Џорџ Колман и басистот Рон Картер. Дејвис, Колман, Картер и неколкумина други музичари, снимија половина песни за потребите на албум излезен во пролетта 1963 година. Неколку недели подоцна, седумнаесет-годишниот тапанарТони Вилијамс и пијанистот Херби Хенкок му се придружија на бендот, и потоа Дејвис, Колман и новиот перкусионист го снимија остатокот на албумот “Seven Steps to Heaven”.
Ритам тимот се споија заедно како едно со трубачкиот дел. Брзиот развој на бендот може да се лоцира во албумот “Seven Steps to Heaven” снимен во Европа во јули месец 1963 година, во албумот “My Funny Valentine” издаден февруари 1964 година, и ”Four and More”, исто така издаден февруари 1964 година. Квинтетот ги свиреле претежно истите песни од бибоп стилот и стилски поврзани со раните дела на Дејвис, но сепак биле допрени од зголемената структура и ритмичка слобода, со зголемена брзина.
Колман си заминал во пролетта 1964 година, но по сугестија на Тони Вилијамс беше заменет со авангардниот саксофонист Сем Риверс. Риверс останал во бендот само накратко, но успева да излезе на албум снимен во Јапонија во јули 1964 година наречен ”Miles in Tokyo”.
Кон крајот на летото, Дејвис успева да го убеди Вејн Шортер да си замине од бендот на Арт Блејки и да се придружи на неговиот. Шортер наскоро ќе стане главниот композитор и некои негови композиции во овој период (вклучувајќи ги “Footprints” и ”Nefertiti”) станале стандардни во подоцнежните џез изведби. Додека биле на турнеја низ Европа, бендот набргу се здобил со својот прв официјален албум “Miles in Berlin” издаден во септември 1964 година. На враќање во САД кон крајот на годината, музичкиот агент, Џеки де Шенон барајќи од него, Дејвис успеал да го намами бендот Д Бердс да потпишат за Колумбија Рекордс.
Вториот голем квинтет (1964-68)
Во периодот до албумот на Дејвис од 1965 година “E.S.P.”, поставата на бендот ја сочинуваат Вејн Шортер на саксофон, Херби Хенкок на пијано, Рон Картер на бас и Тони Вилијамс на тапани. Последен во редот на бендови со акустичен призвук, овој бенд и неретко беше нарекуван вториот голем квинтет.
Мајлс во албумите “Miles in the Sky” ”Filles de Kilimanjaro”, каде што електричната бас гитара, електричната клавијатура и електричната гитара беа само привремено користени во некои песни, посочи кон неговата нова фаза во кариерата полна со џез фузија или џез рок. Дејвис во овие албуми исто така почнал да екпериментира и со ритми кои се повеќе ориентирани кон рок-музиката. Кога биле завршени половина од песните од албумот ”Filles de Kilimanjaro”, Картер и Хенкок биле заменети со басистот Дејв Холанд и пијанистот Чик Кореја, но и двајцата ќе добијат шанси да се појават во подоцнежните студиски изданија.
Електричниот Мајлс (1968-75)
Музичките вилијанијата на Дејвис беа популарните есид рок и фанк стилови од 60-те години, преку артистите како што се Фемили Стоун, Џејмс Браун и Џими Хендрикс, кој Дејвис ги запознал преку неговата тогашна девојка, идна сопруга, Бети Мабри, која била модел и текстописец со кого Дејвис се оженил во септември 1968 година и се развел од неа само година дена потоа.
Музичкиот премин барал од Дејвис и неговиот бенд да прејдат од акустични на електрични инструменти, за студиските снимки како и за настапите во живо. Додека беше сè уште во фаза на снимање албумот ”In a Silent Way”, го го проширил составот на својот бенд. Во различен период Хенкок или Завинул биле доведени да му се придружат на Кореја на синтисајзер, и гитаристот Џон Меклауглин кој тогаш ги направи своите први чекори како член на бендот на Дејвис. До тука, Шортер исто така имаше свое удвојување на позицијата на сопрано саксофон. По завршување на албумот, Вилијамс си заминал за да го формира сопствениот бенд Лајфтајм, а беше заменет со Џек Дежонет.
Шест месеци подоцна, во проширен состав на бендот, во кој биле и Џек Дежонет, Аирто Мореира и Бени Мапин, со снимиле нивното дупло LP наречено “Bitches Brew”, кој стана доста продаван, добивајќи златен статус на продажба до 1976 година. Овој албум како и ”In a Silent Way”, биле меѓу првата мешавина на џез и рок кој успеа да се искомерцијализира, надоградувајќи ја работата која што ја започнале Чарлс Лојд, Лери Корјел и другите кои биле пионерите во жанрот кој подоцна ќе стане познат под името џез-рок фузија. Во текот на овој период, Дејвис правел турнеја заедно со Шортер, Кореја, Холанд и Дежонет. Репертоарот на песни се движел од албумите издадени во 60-те, неколку стандардни мелодии но најмногу од албумите ”Bitches Brew” и “In a Silent Way”.
Во 1972 година, од страна на Пол Букмастер, Дејвис бил запознаен со музиката на Карлхајнц Штокхаузен, по што во неговата музишка кариера следел нов пеиод на музичко-креативно истражување.
”Big Fun” беше двоен албум издаден во 1974 година, содржејќи четири долги импровизации, снимени помеѓу 1969 и 1972. Слично и со албумот “Get Up With It ” кој содржи собрани снимки од изминатите пет години. Овој албум ги вклучува песните ”He Loved Him Madly”, посветена до Дјук Елингтон, како и една од највоспеаните мелодии на Дејвис од овој период ”Calypso Frelimo”. Во 1974-75 со Колумбија Рекордс издадоа три двојни LP изданија кои беа во живо: ”Dark Magus”, ”Agharta” и ”Pangaea”. Првиот беше концерт снимен во Њујорк, а другите два се снимки од настапи во 1976 година во Осака. Во тој период, само ”Agharta” беше пуштена во продажба во САД, а другите два беа наменети само за јапонскиот пазар. Во сите три албума имаше два гитаристи, пренесувајќи го стилот на Џими Хендрикс и неговите електронски дисторзирани звуци. Овој беше последниот албум што тој го снимил во рок од пет години. Дејвис пател од остеоартритис, поради што морал во 1976 година да направи операција за замена на колк, од анемија, депресија, бурситис и чир на дванаестопалачното црево, се повратиле неговите навики за конзумирање дрога и алкохол, по што неговиот перформанс опаднал, а со тоа и бил мета на критичарите. Кога групата стигнала во Јапонија 1975 година, Дејвис бил многу близу до нервен напад, па барал големи количини на алкохол и наркотици за да го издржи настапот. Сепак, како што забележале Ричард Кук и Брајан Мортон, неговите изведби на труба биле на највисоко ниво.
По Њупорт Џез Фестовалот во Њујорк на 1 јули во 1975 година, Дејвис целосно се повлече од очите на јавноста цели шест години. Како што Гил Еванс изјавил: ”неговиот организам е исцрпен, и по целокупната музика кој ја има создадено во изминатите 35 години, потребен му е одмор”. Во неговите мемоари, Дејвис е мошне искрен околу неговата ментална состојба во тој период, опишувајќи се како испосник, како неговата куќа е во хаос и детално опишувајќи ја неговата зависност од дрога и секс. Во списанието ”Rolling Stone” беа објавени гласини дека тој е во посмртна постела. И покрај тоа што тој запре да вежба труба секојдневно, Дејвис продолжи повремено да компонира и додека сè уште беше повлечен од музичката сцена се обиде во три наврати да снима во студио. Овие сесии, заедно со Пол Букмастер и Гил Еванс, не ги задоволија критериумите па останаа неиздадени. Во 1979 година, во изборот кој го спроведе магазинот “Down Beat” тој беше ставен во списокот на најдобрите 10 трубачи за таа година. Издавачката куќа Колумбија продолжи да издава компилациски албуми и снимки од неиздаден материјал што беше морално да го прават според договорот. Во текот на овој пасивен период, џез фузијата која тој ја ширеше пред една деценија сега почна да добива на популарност. Кога излезе од пензија неговите музички претходници ќе бидат во стилот на новобрановиот рок и делумно стилот на Принц.
Подоцнежни години
Во 1979 година, Дејвис ја возобнови врската со глумицата Сисел Тајсон. Со неа тој ќе го надмине неговиот проблем со кокаинот и ќе воспостави повторен интерест кон музиката. Поради тоа што тој нема свирено труба повеќе од три години, неговата позната техника на свирење на труба со неговите усни се покажа многу неуспешна и напорна. Додека го снимал албумот ”The Man with the Horn” Дејвис свирел со бендот во подмладен состав. Овој подмладен состав на бендот беше распуштен како резултат на формирањето на помал бенд составен од саксофонистот Бил Еванс и басистот Маркус Милер кои цела деценија ќе соработуваат со Дејвис. Тој се омажи со Тајсон во 1981 година, а се развеле во 1988 година. ”The Man with the Horn”  конечно беше пуштен во продажба во 1981 година и претрпе тешки критики и покрај големата продажба на албумот. Во мај новиот бенд свирел на Њупорт Џез Фестивал. Концертите како и снимките од настапите кои беа објавени во албумското остварување ”We Want Miles” помина со позитивни критики.
До втората половита на 1982 година во бендот на Дејвис се имаше приклучено францускиот перкусионист Мино Чинелу и гитаристот Џон Скофилд со кого го направија албумското остварување ”Star People”. Во средината на 1083 година, додека работеле на песните за албумот ”Decoy”, произлезе албумот кој беше мешавина на соул музика и електроника, објавен во 1984 година. Подоцна Дејвис го доведе во своите редови продуцентот, композитор и клавијатурист Роберт Ирвинг Третиот, со кого соработувале порано на ”The Man with the Horn”. Со бенд составен од седум члена, вклучувајќи го и Скофилд, Еванс, клавијатуристот и музичкиот директор Ирвинг, тапанарот Ал Фостер и басистот Дерил Џонс, Дејвис имал неколку европски настапи кои доста позитивно минаа кај аодиториумот. Додека беа во Европа, тој учествуваше во снимање на албумот ”Aura”, кој беше посветен во негова чест од данскиот трубач Пале Микелборг.
Следниот албум на Дејвис наречен ”You're Under Arrest” беше објавен во 1985 година, кој стилски се разликуваше од минатите изданија. На овој албум беа и интерпретациите на баладата на Синди Лопер “Time After Time” и поп хитот на Мајкл Џексон ”Human Nature”. Дејвис размислувал да објави цел албум со поп песни, снимени биле неколку пред таа идеја да пропадне. Дејвис напоменал дека тогашните прифатливи џез стандарди биле всушност поп пени од Бродвејскиот Театар, и дека тој едноставно го надополнувал репертоарот на тие “стандарди” со нов материјал. Во 1985 година тој се појавува како гостин во телевизиска серија ”Miami Vice” во улога на макро и како ситен криминалец под името Ајвори Џонс во епизодата ”Junk Love”.
”You're Under Arrest” му беше последниот албум на Дејвис под палката на Колумбија Рекордс. Трубачот Вајтон Марсалис јавно има изјавено дека поновите студиски албуми не се ориентирани кон вистинскиот правец на џезот, но Дејвис ги отфрли тие изјави нарекувајќи го Марсалис ”добар млад човек, само збунет. Меѓу двајцата подоцна се случил инцидент, кога Марсалис се искачил на сцената додека Дејвис настапувал на Ванкуверскиот Интернационален Џез Фестивал во 1986 година. Марсалис пришол до Дејвиса и почнал да му зборува на уво, наводно бидејќи некој му рекол да го направи тоа, Дејвис пробал да го натера да слезе од бината. Дејвис почнал да се иритира поради каснењето на реиздавањето на ”Aura” од страна на Колумбија. Нивното несогласување ескалирало кога џез продуцентот на Колумбија побарал Дејвис да му испрати роденденска честитка на Марсалиц. Дејвис го раскинал договорот и потпишал за Варнер Брос Рекордс.
Дејвис соработувал и со солиден дел од музичкиот опус од британската новбранова сцена, како и со Скрити Полити. По покана од страна на продуцентот Бил Лазвел, Дејвис снимил неколку трубачки солоа за потребите на албумот на Паблик Имиџ. Со зборовите на Лајдон ”може да звучи чудно но ние не го ставивме неговиот музички дел во албумот. Бидејќи прво тој имал склучен договор со издавачката куќа Артистс Јунајтед Агенст Апартхеид, Дејвис подоцна потпишал со Варнер Бродерс со што повторно се сретнаа со Маркус Милер. Средбата резултираше со албумот ”Tutu” од 1986 година, првиот албум снимен со модерна студиска опрема, програмски синтисајзер, семплер и лупови од тапани, со цел да се постават нови методи во начинот на свирење. Албумот ќе добие одлични оценки, опишан како продолжеток на ”Sketches of Spain” со што доби и Греми награда во 1987 година.
Во последната година од неговиот живот, се ширеа гласини дека тој боледува од СИДА, на што тој и неговиот менаџер Питер Шукат жестоко ги отфрлаа. И покрај тоа што на јавноста не и беше познато, до тогаш Дејвис земал зидовудин, вид на противвирусна дрога која го спречувало ширењето на ХИВ вирусот.
Дејвис умира на 8 септември 1991 година на 65 годишна возраст, во болницата Санта Моника во Калифорнија, од комбинацијата што ја претрпел на срцев напад, пневмониа и проблеми со дишните патишта. Тој бил погребан на гробиштата во Вудленд во Бронкс.
Гледишта за неговите рани дела
Во неговиот подоцнежен живот, од ”електричниот период” па наваму, Дејвис во повеќе наврати напоменувал како не е задоволен од неговите рани дела, како што се ”Birth of the Cool” или ”Kind of Blue”. Во гледиштето на Дејвис, беше погрешно да се остане стилистички статичен. Тој коментираше: ”So What” или ”Kind of Blue” се остварувања кои биле направени во таа област, во вистинско час, во вистински ден и ете се случи. Сега се е завршено...тоа што го имав користено заедно со Бил Еванс, сите тие различни модалитети и смена на акорди, тогаш поседувавме енергија и ни се допаѓаше. Но веќе немам одредени чувства кон нив, за мене се како изладено јадење кое се обидувате повторно да го загреете”. Кога во 1990 година Ширли Хорн инсистираше Мајлс да ги отсвири своите балади од неговиот албум ”Kind of Blue”, тој се спротивстави: “Не, ме болат усните од нив,” се имаше изјаснето тој. И другите музичари жалеа на промената која Дејвис ја направи во неговиот стил, на пример, Бил Еванс кој беше инструменталистот кој придонесе во создавањето на ”Kind of Blue” изјавил: ”би сакал да чујам повеќе од музичкиот мајстор, но чувствувам дека неговата издавачка куќа и бизнис интересите влијаеле на него и неговиот музички материјал. Веројатно поради тоа што рок и поп стилот привлече поголем број на симпатизери. Тоа се случува, сè повеќе и повеќе денеска, неквалификувани луѓе на извршни места се обидуваат да им посочат на музичарите што е добра, а што лоша музика.
Наследство и влијание
Мајлс Дејвис се смета за еден од најиновативните, највлијателните и најреспектираните фигури во музичката историја. Тој е опишан како „еден од најголемите иноватори во џезот“. Енциклопедијата на рокенролот, издадена од списанието „Ролинг стоун“ забележала дека „Мајлс Дејвис играл критичка и неизбежно контроверзна улога во целокупниот развој на џезот уште од средината на 1940-те и никој џез музичар немал оставено толку длабок ефект на рок-музиката“. Мајлс Дејвис е широко признат џез музичар од негово време, како и ненадминлив општествен критичар, стилист во облека и однесување, како и во музиката. Неговиот албум Kind of Blue е најпродаваниот албум во историјата на џез музиката. На 5 ноември 2009 година, претставникот од Мичиген, Џон Конјерс, издал резолуција во Претставничкиот дом на САД да се прогласи и да му се оддаде признание на албумот и да се прослави 50 годишнината од неговото издавање. Резолуцијата го прогласил џезот за национално богатство и: „ја охрабрува владата на САД во зачувување и развивање на џез уметноста“. Таа била усвоена едногласно на 15 декември 2009 година, со 409 гласа за.
Многубројни познати музичари се прославија учествувајќи во неговиот бенд, вклучувајќи ги тука:
Како иновативен водач на бенд и композитор, Мајлс Дејвис оставил влијание кај многубројни значајни музичари и бендови од различни жанрови. Тука спаѓаат: Вејн Шортер, Кенонбол Адерли, Херби Хенкок, Касандра Вилсон, Лало Шифрин, Танџерин Дрим, Бренд Икс, Мтуме, Бени Бејли, Џо Бонер, Дон Чери, Урсула Дуџијак, Сигузо, Вил Еванс, Бил Хардман, Лонг Лизардс, Хју Масекела, Џон Меклафлин, Кинг Кримсон, Стили Ден, Френк Запа, Најл Роџерс, Дуан Алман, Пинк Флојд, Нил Јанг, Рејдиохед, Флејминг Липс, Лидија Ланч, Ток Ток, Мајкл Френкс, Стинг, Луни Листон Смит, Жири Сивин, Тим Хаганс, Џули Кристенсен, Џери Гарсија, Дејвид Грисман, Васар Клеменс, Снуки Јанг, Принц и Кристијан Скот.
Влијанието на Дејвис врз другите музичари е опишано од страна на музичкиот автор и текстописец Кристофер Смит, според него музичкиот интерес бил создаден од ритуалниот простор, каде гестовите се обдарени со симболичка моќ доволно голема да создаде функционален и музички вокабулар. Традиционалниот начин на неговото свирење кај него се нагласува со преносот на информации и уметничкиот белег кој се разликува од едно дело до друго дело. Тој негов став во обичаите и неговата личност, талент и музички интерест, го натерало да тргне во потрага по уникатно поединечно решение на проблемите и можностите што се криеле во самите импровизирачки перформанси. Неговиот пристап, кој имал многу влијание од афроамериканските традиции во музичките изведби кој се фокусирал на поединечното изразување, решително нагласување, давајќи креативен одговор во содржината која постојано се менувала, па овој пристап имал оставено длабоки траги во неколку генерации на џез музичари.
Филмографија
Само една песна е компонирана од Мајлс Дејвис во соработка со Маркус Милер („Theme For Augustine“). Главната музичка тема на филмот била компонирана од Мајлс Дејвис во соработка со Мајкл Легранд.
Амиши
Амишите се група на традиционални здруженија на христијанската црква кои сочинуваат една подгрупа на Менонитската црква. Амишите се познати по нивниот едноставен живот, обичната облека како и неподготвеноста да ги прифатат бројните погодности на модерната технологија. Историјата на Амишката црква започнала со едно разидување во Швајцарија во 1693 год. во рамките на една група на швајцарски и алзашки анабаптисти предводена од Јакоб Аман. Оние кои го следеле Аман станале познати како Амиши. Во почетокот на XVIII век, многу Амиши се доселиле во Пенсилванија од различни причини. Денес, најконзервативните потомци на Амишите сè уште зборуваат пенсилваниско-германски, исто така познат како пенсилваниско-холандски. Сепак, во некои заедници на Стариот амишки ред доминира дијалект на швајцарско-германски, особено во американската сојузна држава Индијана. Почнувајќи од 2000 година во САД живеат преку 165,000 Амиши од Стариот ред, а околу 1500 живеат во Канада. Едно истражување од 2008 год. укажа дека нивниот број се зголемил на 227,000. Истражувањето од 2010 пак покажа дека нивното население се зголемило за 10 отсто во последните две години т.е. на 249,000 со зголемено движење на Запад. Членството во Амишката црква започнува со крштевањето, обично на возраст помеѓу 16 и 25 години. Тоа е услов за брак и кога личноста веќе еднаш се приклучила кон црквата, тој/таа можат да се оженат само со некој од таа вера. Црковните области во просек опфаќаат од 20 до 40 семејства, и секоја втора недела се одржуваат богослужби во домот на некој приврзаник. Областа е предводена од страна на епископ и неколку свештеници и ѓакони. Правилата на црквата, Орднунг (збирка од правила за живеење на Амишите) мора да се почитуваат од страна на секој член и ги опфаќаат сите аспекти од секојдневното живеење, вклучувајќи ги забраните и ограничувањата за користење на електрична енергија, телефон и автомобили, како и прописи во врска со облеката. Повеќето Амиши немаат комерцијално ниту пак социјално осигурување. Како денешните анабаптисти, амишките црковни членови не применуваат насилство и не служат никаков воен рок.
Членовите коишто не ги следат овие верувања на заедницата и што одбиваат да се покајат ќе бидат исклучени од црквата. Во прилог на исклучувањето, членовите може да бидат избегнувани, обичај што ги ограничува контактите со општеството за да го засрами своеглавиот член и да го принуди да се врати во црквата. Речиси 90 отсто од Амишите тинејџери избираат да бидат крстени и да се приклучат на црквата. Во текот на тинејџерската rumspringa(ритуал кога младите Амиши бираат дали ќе бидат крстени или пак ќе ја напуштат заедницата) во некои заедници, лицето кое што било крстено и чиешто несоодветно однесување довело до избегнување, можат сите да го игнорираат. Амишките црковни групи се обидуваат да останат одделени од неамишкиот (англиски) свет. Општо, главен акцент се става на црквата и семејните односи. Тие обично ги водат нивните училишта со по една училница и го прекинуваат редовното образование до осмо одделение (возраст 13/14). Го ценат руралниот живот, рачната работа и понизноста.
Историја
Амиш-менонитското движење потекнува од едно здружение од 16 век познато како Swiss Brethren(Швајцарски Браќа).Тие биле анабаптисти и често се смета дека биле дел од Радикалната реформација.”Анабаптист” значи “оној што повторно ќе крштева” - што се однесува на оние кои биле крстени како бебиња,но подоцна пристапиле кон верувањето во “крштевање на верникот” и потоа повторно се крстиле како возрасни.Овие Swiss Brethren водат потекло од Феликс Манц(околу 1498-1527 г.) и Конрад Гребел(околу 1498-1526 г.),кој се одделил од реформаторот Улрих Цвингли. Амишкото движење го носи името на Јакоб Аман (околу 1656-1730 г.),водач на швајцарските Менонити.Аман смета дека Менонитите,мирољубните анабаптисти од Белгија,Холандија и Германија,се оддалечиле од учењата на Мено Симонс и Менонит Дордрехт Исповедувањето на Верата од 1632 г.Аман се залагал за построга црковна дисциплина,вклучувајќи поригорозна примена на “избегнувањето”,општествено исклучување на членови исфрлени од црквата.Швајцарските анабаптисти,кои беа распрскани по прогонувањето низ Алзас и изборното кнежевство Пфалц, никогаш не практикуваа строго “избегнување” како што беше случајот со некои низински Анабаптисти.Аман инсистираше на оваа практика,дури до тој степен очекувајќи сопружиците да одбиваат да јадат заедно,сè додека не се покае казнетиот сопружник.По ова прашање,како и по другите,овој тип на строг буквализам придонесе  за поделбата  помеѓу Менонитите од Јужна Германија,Алзас и Швајцарија во 1693 и доведе до повлекување на оние што застанале на страната на Аман. Оттогаш,Швајцарскиот анабаптизам се разви во два паралелни правца.Оние кои го следееа Аман станаа познати какоАмиши или Амиш Менонити,а другите на крајот ја основаа Швајцарската Менонитска Конференција.Поради ова заедничко наследство,Амишите и Менонитите задржале многу сличности.Оние што ја напуштаат заедницата на Амишите настојуваат да се приклучат кон различни заедници на Конзервативните Менонити. Амиш Менонитите започнале да мигрираат во Пенсилванија во 18 век,како дел од една поголема доселба од Пфалц и соседните области.Оваа миграција се должеше на религиозните војни,сиромаштијата и религиозните прогонства во Европа.Првите Амишки имигранти се населиле во Беркс Каунти,Пенсилванија,но подоцна ,поттикнати од земјиштето и безбедносните причини поврзани со Француската и индијанската војна,се преселиле.Многу од нив конечно се населиле во Ланкастер Каунти во Пенсилванија.Други групи подоцна се населиле,или се прошириле кон Алабама, Делавер, Илиноис, Индијана, Ајова, Канзас, Кентаки, Мичиген, Минесота, Мисисипи Мисури, Монтана, Небраска, Њујорк, Охајо, Мериленд, Тенеси, Висконсин, Мејн и Онтарио.
Преостанатите Амишки заедници во Европа полека се соединиле со Менонитите.Последната која се соединила била Ixheim Амишката заедница ,која се соединила со соседната Менонитска црква во 1937 г.Некои Менонитски заедници,вклучувајќи ги повеќето во Алзас,имаат директно потекло од поранешни Амишки заедници. Повеќето Амишки заедници кои биле создадени во Северна Америка на крајот не го задржале нивниот Амишки идентитет.Најголемото разидување што резултирало со губење на идентитетот се случило во 1860-те.За време на таа деценија,во Вејн Каунти,Охајо, биле одржани Dienerversammlungen(свештенички конференции) во врска со тоа како Амишите да се справат со притисоците на современото општество.Самите состаноци биле напредна идеја.Собирањето на епископи и разговарањето за единство била невидена идеја во црквата на Амишите.До првите неколку состаноци,поконзервативните епископи решиле да ги бојкотираат конференциите.Понапредните членови,сочинувајќи околу две третини од групата,го задржале името Амиш Менонити.Многу од овие на крајот се соединиле со Менонитската црква и други менонитски секти,особено во почетокот на 20 век.Поконзервативно-ориентираните групи станале познати како Амиши од Стариот ред.
Религиозни практики
Двата клучни концепти за да се разберат практиките на Амишите се нивното отфрлање на Hochmut (гордост,ароганција и надменост) како и нивното големо вреднување на Demut(понизност) и Gelassenheit(смиреност,сталоженост и ведрост),често преведувано како “потчинување” или “допуштање”.Gelassenheit можеби најдобро може да се сфати како неподготвеност да се биде современ,да се самоунапредува или одлучно да се искаже став.Желбата на Амишите да се покорат на “Волјата на Исус”,изразена преку групни норми,е во контрадикција со индивидуализмот којшто преовладува во пошироката американска култура.Анти-индивидуалистичките ставови на Амишите се причина поради која тие ги одбиваат технологиите кои заштедуваат работна рака и што можат да придонесат човекот да е помалку зависен од заедницата.Модерните иновации како што е електричната енергија може да предизвикаат борба за престижни стоки,а фотографиите можат да предизвикаат самобендисаност.
Кулинарство
Амишката кујна е позната по својата едноставност и традиционални квалитети.Храната игра важна улога во општествениот живот на Амишите и се служи на свечени гозби,свадби,настани за собирање на средства,проштални забави и други прилики.Многу нивни производи се продаваат на пазарите како на пример:пити,кознервирани овошја и зеленчуци,лебови,закиселени производи,десерти и конзервирани производи.Многу амишки заедници отворија ресторани за посетители.
Население и поделба
Тешко е да се одреди точната бројка на Амишите поради фактот што тие обично се крстат после 18та година и децата не се вброени во локалните заедници.Груби проценки од различни истражувања покажаа бројки од околу 125,000 Амиши во 1992,166,000 во 2000 и 221,000 во 2008.Според тоа,од 1992 до 2008,порастот на Амишите во Северна Америка беше 84 проценти(3.6 проценти годишно.)За тој период тие основале 184 нови населби и се преселиле во шест нови држави.Во 2000 г. живееле околу 165,620 Амиши од Стариот ред,од кои 73,609 биле членови на црквата.Амишите се вбројуваат меѓу најбрзо растечките населенија во светот,во просек 7 деца по семејство. Во 2010 година,неколку религиозни органи,вклучувајќи ги Амишите,го сменија начинот на кој нивните следбеници беа пријавувани за подобро да одговара на стандардите на Здружението на статистичари на американските религиозни органи(ASARB.)Кога ќе се погледнат сите амишки следбеници,а не само оние од Стариот ред,тогаш во 2010 имало околу 241,000 амишки приврзаници во 28 држави. Во 27 сојузни држави на САД и канадската провинција Онтарио постојат заедници од Стариот ред.Охајо има најголемо население(55,000),потоа следи Пенсилванија(51,000) и Индијана(38,000).Најголемите амишки населби се наоѓаат во Холмс Каунти,во централен Охајо,Ланкастер Каунти во јужно-централна Пенсилванија како и областите Елкхарт и ЛаГранџ на југоистокот во Индијана.Најголемата концентрација на Амиши западно од реката Мисисипи е во Мисури заедно со други населби во источна Ајова и Југоисточна Минесота.Покрај тоа,во западно-централен Висконсин живеат околу 10,000 Амиши од Стариот ред.Поради брзиот раст на населението се градат нови населби за да се добие доволно обработливо земјиште.Други причини кое доведуваат до појавата на нови населби се: сместувањето во изолирани области што им одговараат на нивниот начин на живот, преселувањето во области каде што културите се погодни за нивниот животен стил,одржувањето близина со семејството и другите амишки групи,а понекогаш и разрешување проблеми со црквата и раководството. Во Република Ирска постои т.н Бичи Амишка заедница која е поврзана со амишко-менонитската црква од Вивертаун.
Етничка група
Амишите во голема мера имаат германско или швајцарско-германско потекло.Тие обично го користат терминот “Амиш” само за членови од нивната верска заедница,а не како етничко обележје.Оние кои ќе изберат да се приклучат на црквата, вклучувајќи ги малите деца пораснати во амишки домови кои се сè уште премлади за да станат членови на црквата,се сметаат за Амипи.Одредени менонитски цркви имаат голем број луѓе кои порано биле дел од амишки заедници.Иако повеќето Амиши имигрирале во Америка во 19 век отколку за време на 18-тиот,поголемиот број од денешните  Амиши имаат потекло од имигрантите за време на 18 век.Второспоменатите во голема мера настојувале да ја нагласат нивната традиција и можеби имале поголема веројатност да одржат посебен амишки идентитет.Постои голем број на амишко-менонитски црковни групи што никогаш во нивната историја не биле поврзани со Амишите од Стариот ред.Поранешната Западна менонитска конференција во Онтарио(WOMC) беше составена речиси целосно од поранешни Амиш-менонити  кои се обединија со менонитската црква во Канада. Во својата книга Амиши од Канада,Орланд Џинџерих поголемиот број од своите странци го посветува на заедниците на поранешната WOMC,а не на оние Амиши од Стариот ред или од Бичи.
Здравје
Иако тоа не е забрането или не се смета за неморално,повеќето Амиши не користат никаква контрацепција,па оттука се и нивните големи семејства.Тие се против абортусот и сметаат дека вештачкото оплодување,генетиката,евгениката како и истражувањата за матични клетки се недоследни за амишките вредности и верувања.Помагатели на луѓето е мрежа организирана од Амишите и се состои од пружатели на помош кои им помагаат на семејствата да се справат со менталните заболувања и им препорачуваат професионални советници.Стапката на самоубиства кај Амишите од Ланкастер Каунти била 5.5 проценти наспрема 100,000 во 1980,околу половина од тоа на општото население.
Издавачка дејност
Амишите од Стариот ред поддржуваат една неофицијална издавачка куќа позната како Петвеј издавачка компанија во ЛаГранџ,Индијана, и Елмер,Онтарио.Петвеј објавува бројни учебници, книги за читање и списанија.
Подгрупи на Амишите
Со текот на годините многу цркви на Амишите се разишле поради спорови во врска со доктрината.Стариот ред на Амишите,се најголемите конзервативни групи кои се спротивставиле и одделиле од Амишите во 1860-тите и оние кои најмногу ги нагласуваат традиционалните практики и верувања.Постојат околу осум поголеми подгрупи на Амишите со најголема припадност со растечки ред на конзервативизам,како Бичи Амишите,Новиот ред,Стариот ред како и Шварцентрубер амишките секти.
Судири
Судирите помеѓу подгрупите на Амишите доведоа до случаи на напади на “сечење на брада” врз членови на амишката заедница.Поради повлечената одлика на нивниот начин на живот,тие често се колебаат да поднесат тужби во локалната полиција која ги опишува овие напади како “многу ретки”.Во септември 2012 година,на група од 16 мажи и жени Амиши од Бергхолц,Охајо,им беше изречена пресуда поради државни злосторства од омраза и обвиненија за заговор.Тука вклучен беше Семјуел Малет Сениор кој не учествуваше во петте напади со сечење на брада и коса, но му се судеше за водство на акцијата.
Слични групи
Менонитите од Стар ред,Конзервативните менонити,Хутеритите и Старо германските баптист бретхрен се разликуваат од Амишите.Сите тие емигрирале од Европа,но пристигнале со поинакви германски дијалекти,одделни цркви и различни религиски традиции, особено Хутеритите кои живеат заедно и најчесто ја прифаќаат модерната технологија. Плејн Квекерите се слични по нивниот начин на однесување и животен стил,вклучувајќи ги и нивните ставови за војната,но сепак не се во сродство со Амишите.Поранешните Квекери до некој степен биле под влијание на анабаптистите,а за возврат влијаеле врз Амишите во колонијална Пенсилванија.Оттогаш,поголемиот број Квекери го отфрлиле нивното традиционално облекување.
Арно Брекер
Роден е во Елберфелд (денес дел од Вупертал), а починал во Диселдорф.
Живот
Брекер е роден во Елберфелд (Северна Рајна-Вестфалија) како син на каменорезец. Почнал да учи архитектура, камена резба и анатомија, а на возраст од 20 години се запишал во Диселдорфската уметничка академија каде се задржал на вајарството. За првпат го посетил Париз во 1924, кога бил при крајот на студиите. Таму ги запознал Жан Кокто, Жан Реноар, Пабло Пикасо, Даниел Анри Канвајлер и Алфред Флехтхајм. Во 1927 решил конечно да се пресели во Париз. Таму галеристот Алфред Флехтхајм набргу го прифатил како свој, а Брекер се спријателил со влијателни уметници како Шарл Деспио, Исаму Ногучи, Морис де Вламенк и Андре де Сегонзак, кои подоцна ги овековечил во бисти. Пропатувал низ северна Африка и изработич литографии објавени под насловот „Патување во Тунис“. Го посетил и Аристид Мајол, кој подоцна го опишал како „германскиот Микеланџело“.
Во 1932 министерството за култура на Прусија го наградило со едногодишен престој во Рим. Во 1934 се вратил во Германија по совет на Макс Либерман. Во овој период Алфред Розенберг бил уредник на весникот „Фелкишер Беобахтер“ и се изразил негативно за некои дела на Брекер, кои ги сметал за „изродени“. Меѓутоа Брекер наишол на поддршка од многу функционери, особено Адолф Хитлер. Подоцна дури и Розенберг ги величал неговите скулптури како израз на „моќта на влијание и волјата“ (Wucht und Willenhaftigkeit) на Германија. Од 1933 до 1942 примал нарачки од нацистичките функционери и изложувал дела на разни места, вклучувајќи го Париз за време на окупацијата (1942) каде се сретнал со Жан Кокто, кој ги ценел неговите дела. Одржувал и лични пријателски врски со Алберт Шпер и Хитлер. Во 1936 победил на конкурсот за две скулптури на атлетско јунаштво по повод Олимпијадата во 1936 - едната е скулптура на десеттобоец, а другата е женска скулптура наречена „Победничка“ (Die Siegerin). Во 1937 се оженил со грчкиот модел Деметра Месала. Истата година земал книшка во Нацистичката партија и Хитлер го назачил за „официјален државен вајар“, му дал голем имот и студио со илјада помошници. Исто така бил ослободен од служење војска. На почесно место во дворот на Рајхсканцеларијата стоеле две негови скулптури: „Партијата“ и „Војската“.
Неокласичното карактер на неговите дела, со наслови како „Другарство“, „Факелоносец“ и „Жртва“ наоѓал израз за нацистичките идеали, и бил во склад со духот на нацистичката архитектура. Меѓутоа доколку се подразгледаат пропорциите на телата, нијансираниот третман на површините (силниот контраст помеѓу темните и светлите нагласени делови) и мелодраматичната напнатост на мускулатурата, ќе заклучиме дека овие својства се должат на италијанските маниристички вајари од XVI век. Оваа маниристичка тенденција на Брекеровиот неокласицизам укажува на поголема блискост со експресионистичката наклоност на германскиот модернизам отколку што тоа се признава во критиката.
Сè до падот на Третиот Рајх, Брекер бил професор по ликовна уметност во Берлин. Иако речиси сите скулптури ја преживеале војната, над 90% од јавните дела се уништени од сојузните сили по војната. Во 1948 бил прогласен за соучесник на нацистите и му била наложена парична казна, по што се вратил во Диселдорф. Тука решил да остане до крајот на животот, со повремени периоди на престој во Париз. Работел на архитектура, но и понатаму работел на скулптури во неговиот препознатлив класичен стил, по нарачка на претпријатија и поединечни лица. Изработил и голем број бисти на разни личности. Во 1970 кралот на Мароко нарачал скулптура за зградата на ООН во Казабланка, но делото било уништено. По ова следеле бројни други дела како бистите на египетскиот претседател Анвар ел Садат и германскиот канцелар Конрад Аденауер. Неговата рехабилитација продолжила и дошла до тој степен што било решено да се отвори музеј на неговите дела. Музејот е основан со финансии од семејството Боденштајн, кои го отстапиле замокот Нерфених (меѓу Ахен и Келн) за таа намена. Отворен во 1985 г.
Рехабилитацијата на Брекер предизвикала реакции кај антинацистичките активисти, со изложувањето на неговите дела во центарот Помпиду во Париз (1981). Истата година во Берлин е отворена изложба на негови дела, што повторно предизвикало протести. Неговите обожаватели тврделе дека Брекер никогаш не ја поддржувал нацистичката идеологија (иако бил член на партијата), туку едноставно го прифатил нивното покровителство.
Последното дело на Брекер е монументална скулптура на Александар III Македонски по нарачка на Грција.
Џејмс Стерлинг
Џејмс Фрејзер Стерлинг (22 април 1926 година – 25 јуни 1992 година) бил британски архитект.
Стерлинг работел во партнерство со Џејмс Гован од 1956 до 1963 година, потоа со Мајкл Вилфорд од 1971 до 1992 година.
Вестерхорн
Вестерхорн (Westerhorn) — општина во округот Пинеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
847
847 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 847 година од новата ера, 847. од првиот милениум, 47. од IX век и осма од 840-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6355 и 6356 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5597 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4607 и 4608 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1600.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 847 година се протега во 3483 и 3484, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3543 и 3544 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1390. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 232 и 233 исламска година.
Наум Наумовски
Наум Наумовски - Борче (Крушево, - Скопје, ) — македонски комунист, учесник во НОВ, народен херој. Станал член на КПЈ во 1940 година. Учествувал на Првото заседание на АСНОМ. По ослободувањето врши повеќе високи функции. Во два мандата е градоначалник на Скопје: во 1950 и од 1956 до 1960 година.
Бугарски конзулат во Битола
Генерален конзулат на Бугарија во Битола — дипломатско претставништво на Бугарија во Битола, денес сместено во зграда на булеварот „1 Мај“ бр. 53.
Наум Наумовски
Животопис
Наум Наумовски е роден во многудетно семејство од Крушево. Завршил два класа гимназија во Прилеп, а потоа со семејството се преселиле во Белград, каде го довршил школувањето. По школувањето, се вработил во белградската фабрика за авиони „Рогожарски“.
Бугарски конзулат во Битола
Историја
Конзулатот бил отворен во 1897 година, кога градот бил во Отоманското Царство, со ранг на трговска агенција. Конзулатот се наоѓал во еклектична зграда со неокласични влијанија, денес на улицата „Јорго Османо“ бр. 20. Првиот трговски агент бил Никола Стојчев (1897 - 1899).
Наум Наумовски
Животопис
Во Белград, Наумовски присуствувал на демонстрации и манифестации организирани од Комунистичката партија, и таму се запознал со Мирче Ацев. За време на штрајот во фабриката во која работел, Наум Наумовски учествувал во спречување на штрајкбрехерите да влезат во фабриката, поради што бил затворен и однесен во политичкиот затвор „Ада Циганлија“. По излегување од затворот, во 1940 година Наум Наумовски станал член на КПЈ.
Бугарски конзулат во Битола
Историја
По прогласувањето на независноста на Бугарија во 1908 година добива статус на конзулат. Бил затворен по објавувањето на Балканската војна на 5 октомври 1912 година
Наум Наумовски
Учеството во Народноослободителната војна
Во текот на 1941 година, се вратил во родното Крушево, но откако во градот дошол Мирче Ацев, Наум Наумовски заедно со него учествувал во организирање на партизанскиот одред „Питу Гули“, кој бил оформен на 16 април 1942 година. Со партизанското име „Зеко“, Наумовски станал секретар на Месниот комитет во Крушево, а потоа и политички комесар, и често говорел на митинзи. При крајот на ноември 1942 година, одредот добил задача испратена од Страшо Пинџур, да ја презими зимата, односно да не дејствува до пролет. Наум Наумовски таа зима ја поминал во Крушево, и го сменил партизанското име од Зеко во Борче.
Бугарски конзулат во Битола
Историја
Неговата архива се чува во фондот 331K во Централниот државен архив во Софија. Се состои од 381 архивска целина од периодот 1897 - 1912 година.
На 27 декември 2006 година, Бугарскиот конзулат повторно бил отворен во Битола, сега во Република Македонија.
Наум Наумовски
Учеството во Народноослободителната војна
На Велигден 1943 година, во Крушево дошол Шула Мину, кој носел порака до Борче од Главниот штаб да се активира во партиското раководство на првата оперативна зона. По нападот на Крушево на 2 август, Наум Наумовски бил поставен за заменик политички комесар на втората оперативна зона, а по капитулацијата - политички комесар на баталјон, и брзо потоа, на група баталјони. Во декември 1943 година, Борче бил поставен за политички комесар на Втората македонска ударна бригада, а на Илинден 1944 година, политички комесар на Втората оперативна зона. Три недели подоцна, бил назначен за политички комесар на Првата македонска дивизија, а во октомври истата година член на ЦК на КПМ и политички комесар на Втората корпусна област.
Наум Наумовски - Борче напредувал до функцијата заменик политички комесар на Главниот штаб на НОВ и ПОМ, а во почетокот на февруари 1945 година, бил поставен за политички комесар на Главниот штаб на Македонија.
За народен херој бил прогласен на 29 ноември 1953 година.
По ослободувањето, Наум Наумовски работел во инструкторското одделение во ЦК на КПМ, а во два наврати бил градоначалник на Скопје.
Во негова чест е именувана улица во општина Центар, како и средното училиште во Крушево.
Лихирски јазик
Лихирскиот е австронезиски јазик кој се зборува на Лихирскиот Остров, во покраината Нова Ирска, Папуа Нова Гвинеја. Јазикот во лингвистиката е познат по тоа што има 5 граматички броја: еднина, двоина, троина, множина и паукален број. Овој јазик го има најголемиот број на граматички броеви во светот. Оваа разлика се јавува и кај самостојните заменки и присвојни наставки.
Forest Silence
Forest Silence е унгарска Блек метал група, основана во 1996 година во Сомбатхељ.
Состав
Поранешни членови
Дискографија
Full-length
Demo
EP
Есад Бајрам
Есад Бајрам (турски: Esad Bayram) бил поет, раскажувач, преведувач од турска националност во Македонија.
Животопис
Роден е во Охрид на година. Завршил Виша педагошка школа во Скопје. Бил општествено-политички работник. Член на ДПМ од 1987 година.
Неговите предци од Турција дошле во Македонија. Есад Бајрам се гордеел што тие не биле освојувачи туку камилари. Всушност тие носеле храна за војската. Неговиот прадедо се населил во Пештани а татко му и тој се родени Намазија, во Охрид. Мајка му живеела на Имарет. Бајрам бил најмалиот во семејството од уште двајца браќа и една сестра.
Првите стихови ги напишал во почетокот на шеесеттите години од минатиот век, а биле објавени во Млад борец и Бирлик.
Од поранешниот турски претседател Сулејман Демирел добил награда за придонес во афирмацијата на турската литература во светот.
По повод Светскиот ден на преведувачот, 30 септември, во 2012 година Друштвото на писателите на Македонија му ја врачило повелбата “30 Септември“ што се доделува на истакнат македонски книжевен преведувач за долгогодишна успешна преведувачка активност.
Во 2016 година, на една од литературните средби организирани од страна на Институтот „Јунус Емре“ во Скопје било одржано претставување на личноста и делата на Есад Бајрам од страна на турскиот писател од Македонија Илхами Емин.
Крк
Крк е еден од островите во хрватскиот дел на Јадранско Море. Климата на островите е претежно средоземна, населението главно се занимава со полјоделство, риболов и туризам. Од полјоделството најзастепено е лозарството и одгледувањето на маслинки. Овој остров зафаќа површина од 405 km2. Населението, според пописот во 2001 изнесува 17.860. Главен град на островот е Крк.
Аништа (Белица)
Аништа — археолошко наоѓалиште во поречкото село Белица. Претставува средновековна некропола