cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Конвенција за правата на детето
Факултативни протоколи
На 25 мај 2000 година, Генералното собрание на Обединетите нации ги донесе двата факултативни протоколи. Првиот протокол, односно Факултативниот протокол за вклучување на деца во вооружени конфликти налага Владите да се погрижат децата под осумнаесет години да не бидат задолжително регрутирани во нивните вооружени сили и апелира да направат сè што е можно за да се осигураат дека членовите на нивните вооружени сили коишто се под осумнаесет годишна возраст да не учествуваат во воени судири. Овој протокол стапи на сила на 12 јули 2002 година, а од октомври 2010 година, 139 држави коишто се држави-страни во протоколот и уште 24 држави го потпишаа но, сè уште не го ратификувале.
Вториот протокол, односно Факултативниот протокол за продажба на деца, детска проституција и детска порнографија им налага на државите да ја забранат продажбата на деца, детската проституција и детската порнографија. Протоколот стапи на сила на 18 јануари 2002 година, а од ноември 2010 година, 142 држави се држави-страни во протоколот и уште 25 држави го потпишале но, сè уште не го ратификувале.
Од 2010 година, се изготвува трет факултативен протокол со којшто на децата и/ или на нивните застапници ќе им биде дозволено да поднесат поединечни тужби за прекршување на правата на децата.
NGC 2383
NGC 2383 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Големо Куче, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 15 февруари 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2383 е од видот I3m. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,4 m. NGC 2383 има само една позната привидна димензија, која изнесува 5'.
Други поделби
Проучување на NGC 2383 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 319; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5978. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 647.
Петар Рајнхарт
Питер Рајнхарт е американски пекар, едукатор и автор. Најпознат е за пишување на "Револуцијата на леб", "Американски пита": "Мојата потрага по совршената пица", "Радоста на глутен", пекарството без шеќер и чиракот "Пекар". Четири од неговите книги се номинирани за наградите Џејмс Бирд, од кои тројца победуваат, вклучувајќи ја и "Книгата на годината" во 2002 година за чиракот "Хлеб Бејкер".
Рајнхарт се смета за еден од најпочитуваните пекарски едукатори во Америка. Тој исто така е основач на Пекарницата Брат Џунипер во Санта Роса, Калифорнија. Во моментов, тој служи како полновремен готвач на задачата на универзитетот Џонсон и Велс.
Кариера
Од 2003 година, тој е редовен готвач на задачата на универзитетот Џонсон и Велс во Шарлот, Северна Каролина, кој предава на универзитетот Провиденс кампусот за претходните четири години. За пет години пред наставата во Џонсон и Велс, Рајнхарт беше редовен инструктор на Калифорниската кулинарска академија во Сан Франциско.
Петар, исто така, се консултираше и за многу компании, вклучувајќи ги и Кујните на Amy, Kraft, Pepperidge Farm, Rich's, Frito Lay и многу други, вклучувајќи го и развојот на замрзнати пици, гевреци и производи без глутен. Во 2007 година, во неговата книга, Целото зрно Петар Рајнхарт, Рајнхарт иновираше техника која употребила напитка и преферфера, која на свој начин ги револуционизирала традиционалните методи кои претходно биле потребни цели 20 минути од рачно мешање за да се добие вистински вкус на целата пченица и текстура. Рајнхарт ги сумираше своите наоди и филозофијата на печење во популарниот ТЕД-разговор. Тој е исто така на Советот за готвачи на Центарот за кулинарски развој, кулинарен тинк-тенк кој се наоѓа во Сан Франциско, како и консултантски продуцент за Калифорниската кулинарна група за развој.
Рајнхарт предава образовни семинари за готвење на повеќе места, вклучително и Драгеровата школа за готвење во Менло Парк, Кулинарскиот институт на Америка, Школата за готвење во јужната сезона, Конференцијата за мешање, Фестивалот на хлеб Ешвил и Институтот за кулинарско образование. Тој исто така зборува за кулинарски, како и бизнис, религиозни и граѓански групи, на тема леб како метафора за лична трансформација и само-откривање..
Во 2009 година, тој се приклучил на Пит Таун, занаетчиска пицерија во Шарлот, каде што служел како креативен консултант и воведе 100% цела житна кора заедно со бројни иновативни додатоци и производи. Подоцна служел слична улога за Чиста пица, нова пицерија во фарма за виљушка во Шарлот.
Уживањето во правење без гуленски и без шеќер печива
Книгата беше позитивно разгледана. Лос Анџелес Недеаа напиша: "Имајте на ум дека ова не е само книга без глутен, туку, како што објаснува поднасловот, една за оние кои се на диета без ограничување на шеќер или калории."
Леб - Револуција
Последната книга на Реинхарт, "Револуција на леб": печење од светска класа со исфрлани и цела зрна, "Heirloom Flours & Fresh Techniques", беше објавена во 2014 година. Во книгата тој воведе нов вид на полно пченично брашно наречено никнена пченица. Прво научил за тоа во 2009 година кога еден локален мелничар му рекол на него да му каже за тоа и веднаш му испратил 25 килограми брашно за да ги тестира. Рајнхарт направил повеќе леб со брашното и го вкусил вкусот. Книгата содржи 50 рецепти кои користат никнувачко брашно, антички брашно како амарант и киноа, нови алтернативни направени од кожа од грозје и семиња, леб без глутен и неколку брзи лебници. Книгата, исто така, го промовира Рајнхарт-овата деформација и начин на производство на леб, за првпат воведена во една претходна книга, Artisan Breads Everyday.
Книгата доби позитивни критики. Додека пишуваше за процесот на правење тесто на Рајнхарт, Мајами Хералд пишуваше дека "ако мразиш месење, ова е процес за вас", а Бафало њуз пишува дека "... гуру за готвење е Петар Реинхарт. Лос Анџелес тајмс ја објави книгата во своите "6 најдобри книги за 2014 година" и напиша дека "се движи помеѓу основните инструкции и напредната техника, додека го држи расказот и тонот на Реинхарт."
Јавна услуга
Јавна услуга — услуга наменета да им служи на сите членовите на една заедница. Обично се обезбедува од владата на луѓе кои живеат во нејзина надлежност, или директно (преку јавниот сектор) или со финансирање на обезбедување услуги. Терминот е поврзан со социјален консензус (обично изразен преку демократски избори) дека одредени услуги треба да бидат достапни за сите, без оглед на приходот, физичката способност или менталната острина. Примери за такви услуги вклучуваат противпожарна единица, полиција, воздухопловство и болничари.
Дури и кога јавните услуги не се ниту јавно обезбедени ниту јавно финансирани, од социјални и политички причини тие обично подлежат на регулатива над онаа што се однесува на повеќето економски сектори. Јавната политика, кога е направена во интерес и мотивација на јавноста, може да обезбеди јавни услуги.
Сектори
Во современите развиени земји, терминот „јавни услуги“ (или „услуги од општ интерес“) често вклучува :
Јавна администрација
Во современите демократии, јавните служби често ги вршат вработени познати како државни службеници кои ги ангажираат избрани службеници. Владините агенции не се ориентирани кон профит и нивните вработени се мотивирани многу поинакуref name=":0" />. Студиите за нивната работа откриле контрастни резултати, вклучително и повисоки нивоа на напор и помалку часови работа. Истражувањето во Велика Британија покажало дека менаџерите за вработување на приватниот сектор не го кредитираат владиното искуство исто колку и искуството на приватниот сектор. . Јавните работници имаат тенденција да имаат помалку плати кога се прилагодуваат на образованието, иако таа разлика се намалува кога се вклучени бенефициите и часовите. Јавните работници имаат други нематеријални придобивки како што се зголемена безбедност на работното место и високи плати.
Одлики
Јавната услуга понекогаш може да има одлики на јавно добро (да биде неривалска), но повеќето се услуги кои може (според преовладувачките општествени норми) да бидат недоволно обезбедени од пазарот. Во повеќето случаи јавните услуги не вклучуваат производство на стоки. Тие можат да бидат обезбедени од локални или национални монополи, особено во сектори како природните монополи.
Историја
Одржувањето на редот преку локалната делегирана власт потекнува барем уште од периодот на завојуваните држави (5-ти до 3 век п.н.е.) во античка Кина со институцијата ксијан (префектури) под контрола на централно поставен префект. Историски докази за државно обезбедување на решавање на спорови преку правен или правосуден систем датираат од Стар Египет.
Примарна јавна служба во античката историја вклучувала обезбедување на општа наклоност кон боговите преку теолошки и церемонијално исправна државна религија.
Распространетата понуда на јавни комунални услуги како јавни услуги во развиените земји обично започнува кон крајот на 19 век, честопати со општинскиот развој на услугите за гас и вода. Подоцна, владите почнале да обезбедуваат други услуги како што се електрична енергија и здравствена заштита. Во повеќето развиени земји, локалните или националните влади продолжуваат да обезбедуваат такви услуги, најголем исклучок се САД и Велика Британија, каде приватните услуги се пропорционално позначајни.
Во земјите во развој јавните услуги имаат тенденција да бидат многу помалку развиени. На пример, услугите за вода може да бидат достапни само за богатата средна класа. Од политички причини услугата често се субвенционира, со што се намалуваат финансиите кои се потенцијално достапни за проширување кон посиромашните заедници.
Црквиште (Смолево)
Црквиште или Рамниште — археолошко наоѓалиште во историското битолско село Смолево. Претставува населба од среден век. Се наоѓа во месноста Мишева Ливада, што се наоѓа на 1 км западно од селската црква „Св. Атанасиј“, каде се гледаат гробови покриени со камени плочи.
Список на државни водачи во 882 година
Ова е список на државни водачи во 82 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Кримчаци
Кримчаци — туркиски народ и потомци на еврејските доселеници во реонот на Северното Море. Денес повеќето од нив се населени во Израел. Во времето на Втората светска војна 75% од нивниот број биле однесени во логори. По 1991 година целосно се населиле во Израел или САД.
Криви Стогови (Црнилиште)
Криви Стогови — археолошко наоѓалиште во прилепското село Црнилиште. Претставува осамен наод од римско време. Се наоѓа во непосредната близина на селото, од северната страна, каде се наоѓаат гробиштата на семејството Пироски. На еден од гробовите има античка надгробна плоча со старогрчки натпис, на кој, на крајот, е забележена годината која тешко се чита. Плочата била најдена во нивата на Рамзија Мусоски, во близината на турските гробишта.
Куба либре (коктел)
Куба либре (шпански: Cuba Libre = Слободна Куба) — долг коктел од кола, лимета и рум. Во САД и Канада често ја нарекуваат и „рум и кола“, и понекогаш и не додаваат лимета. Не може со сигурност да се утврди потеклото на пијалакот, иако производителите на рум се натпреваруваат во тоа кој прв го измислил, но се пие уште од раните 1900-ти.
Некогаш, пред постоењето на кока-кола и пепси-кола, пијалакот се сметал за егзотичен бидејќи се правел од кола ореви и кока.
Подготовка
За да направите правилно Куба либре, наполнете висока чаша со мраз и наполнете ја до пола со кола сок. Во шејкер сипете 2 дози бел рум и сок од пола лимета, додадете малку мраз и протресете. Потоа исцедете ја полека мешавината од шејкерот во чашата, така што да остане „да плива“ над колата.
Понова варијација на Куба либре е коктелот „Копертон“ кој користи малибу рум (рум со природен екстракт од кокос) и кола со вкус на цреша. Вкусот на пијалакот малку потсетува на мирисот на лосионот за сончање, од таму и името.
RetroShare
RetroShare е слободен софтвер за шифриран разговор, споделување на податотеки и инстант пораки, врз основа пријател на пријател мрежа изградено на GPG (GNU Privacy Guard). Од 2013 мрежното место prism-break.org го препорачува RetroShare.
Амортизер
Амортизер е направа за ублажување на енергијата на ударите или пригушување на осцилацијата. Има широка примена, посебно кај моторните возила и воздухопловите.
Елкслебен
Елкслебен може да се однесува на следниве општини во сојузната покраина Тирингија:
Островите (Острода)
Островите (Osterwitt) е село во административниот округ на општина Дабровно, во рамките на округот Острода, Варминско-мазурско Војводство, во северниот дел на Полска. Тоа се наоѓа на околу 5 километри, североисточно од Дабровно, 30 километри јужно од Острода и 46 километри југозападно од регионалниот капитал Олстун.
Населението на селото брои 330 жители.
Космос-732
Космос-732 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 мај 1975 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-732 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1471 км, а најмалото на 1404.
Мекерн-Лобург-Флеминг
Мекерн-Лобург-Флеминг (Möckern-Loburg-Fläming, до јули 2007: „Мекерн-Флеминг“) била заедница на општини во округот Јериховер Ланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓала на околу 30 километри источно од Магдебург. Седиштето на заедницата на општини било во Мекерн. Била распуштена на 1 јули 2012, кога Шопсдорф му се придружил на градот Гентин.
Поделба
Заедницата на општини Мекерн-Лобург-Флеминг се состоела од следниве општини:
Горско (пиво)
Горско — македонски бренд на пиво, кое започнало да се произведува како резултат на потребите на потрошувачите во 2003 година. Со тоа пивско семејство на Пивара Скопје било проширено со уште еден пивски бренд – Горско. Набрзо по неговото појавување, Горско ја зазеде позицијата за која е создадено – водач во својот сегмент на светли пива со полесен вкус.
Горско,– кога ќе се спомене неговото име, веднаш се добива асоцијација на природа, освежување и чистота, нешта кои се најважни кога станува збор за вкусот на пивото.
Горско e пиво кое ги слави и обединува сите оние коишто знаат да го живеат животот на свој начин. Носечката порака „Твое пиво, твој начин“ е инспирирана од инвентивноста прикриена во секое ќоше од нашата земја, која извира од луѓето како еден вид на непроценливо богатство со кое располагаме.
Сите негови врвни одлики, се доказ дека Пивара Скопје знае да го погоди вкусот на потрошувачите на квалитетно пиво. Поради тоа, но и поради почитувањето на високите стандарди за квалитет и трасираниот пат на успехот од страна на неговиот „постар брат“ СКОПСКО, Горско многу брзо, успеа да стане уште едно омилено пиво на македонските потрошувачи.
NGC 4607
NGC 4607 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4607 се споменува и како UGC 7843, MCG 2-32-176, CGCG 70-216, VCC 1868, IRAS 12386+1209.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4607 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 4607 има привидни димензии од 2,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 41 м 12,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 53' 8"". Положбениот агол на објектот е во износ од 2°.
Други поделби
Проучување на NGC 4607 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42544. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 878. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
IC 945
IC 945 — галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 6 декември 1893 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 945 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 30 м 27,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +14° 27' 30"".
Други поделби
Проучување на IC 945 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Бириште (Црнилиште)
Бириште — археолошко наоѓалиште во прилепското село Црнилиште. Претставува населба од римско време. Се наоѓа на 1 км од селото, во нива на месен жител, што се наоѓа покрај патот за селото Долгаец, каде има фрагменти од керамички садови, тегули, имбрекси и метални предмети.
Рокамонфина
Рокамонфина — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Раклиш
Раклиш — некогашно село и денешна населба на градот Радовиш, во Општина Радовиш.
Според пописот од 2002 година, населбата имала население од 570 жители, со што населбата се вбројува во средни села во областа на Конче и Радовиш.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат се сретнува во историските документи како Раклиш во век (1519 г.). Се претпоставува дека доаѓа од „ракла“ што означува раздел на дрво, чатал или сандак. Другата претпоставка е од личното име Ракле.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во средишниот дел на територијата на Општина Радовиш, недалеку од самиот град Радовиш, со што припаѓа на неговата рурбална зона. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 380 метри.
Историја
Според бројните археолошки наоѓалишта во близина на селото, може да се потврди дека во атарот на селото постоел живот уште во дамнина.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 6,6 км2, при што преовладува обработливото земјиште со површина од 616 хектари, па затоа селото има полјоделска функција. Во селото работат продавници и услужни објекти.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Раклиш живееле 270 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Раклиш имало 320 Македонци, од кои 240 под врховенството на Бугарската егзархија и 80 протестанти.
Селото е средно по големина, населено со македонско население. Во 1961 година, селото броело 430 жители, а во 1994 година бројот изнесувал 479 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Раклиш живееле 570 жители, од кои 561 Македонец, 1 Турчин, 2 Срби и 6 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 559 жители, од кои 509 Македонци, 1 Албанец, 11 Турци, 3 Роми, 3 останати и 32 лица без податоци.
Родови
Раклиш е македонско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1928 година родови во селото:
Самоуправа и политика
Во век, Раклиш било село во Радовишката каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Радовиш, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година со Општина Подареш. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Радовиш.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Радовиш.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Радовишка градска општина, во која покрај селото Раклиш, се наоѓале градот Радовиш и селата Али Коч, Козбунар, Коџалија, Прналија, Супурѓе и Шипковица. Во периодот 1950-1952, селото се наоѓало во некогашната градска општина Радовиш, во која влегувале градот Радовиш и селото Раклиш.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1589 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 543 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 546 гласачи.
Култура и спорт
Во селото работеле два фудбалски клубови.
Мекерн
Мекерн (Möckern) — град во округот Јерихов, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа источно од Магдебург. Бил дел од општинската заедница Мекерн-Лобург-Флеминг. Битката кај Мекерн се случила јужно од градот во 1813.
Историја
Низ вековите, суверенитетот на Мекерн имал неколку пресврти. Во 12 век, маркгрофот на Бранденбург имал суверенитет, но во 1196, Отон II (маркгроф на Бранденбург) го доделил на епископијата Магдебург. Од 14-от век, Мекерн станал дел од опатијата Кведлинбург. Во 1376, опатијата ја дала сувереноста назад на Бранденбург. Потоа, Мекерн бил менуван неколкупати, вклучувајќи ги и семејствата на благородници и Магдебуршката епископија. Во 1472, по неколку обиди, изборникот кнез на Бранденбург се откажал од епископијата во корист на својот вазал. Сопственоста на феудот отишла на грофовите од Арнштајн-Линдоф, кои го држеле до 1524, кога изумреле. Во 1710, сопственоста преминала на Кристијан Вилхелм фон Мунхаузен и во 1742, на друго семејство, кој го држеле до 1945.
Во 17 век, градот претрпел тешки оштетувања од окупацијата во 1626 во текот на Триесетгодишната војна и пожар во 1688. По 1680, градот припаднал на бранденбуршкото-пруско Војводство Магдебург и бил во поранешниот округ Јериховер Ланд. Новото градско собрание било изградени во 1700 и во 1715, Минхаузен изградил нов замок за да ја замени старат тврдина. Неговиот наследник, Вилхелм Хаген, го доградил замокот во 1840.
Серија на тешки судири помеѓу здружените пруско-руски трупи и француската армија на Наполеон јужно од Мекерн довеле до пораз на Французите на 5 април 1813. Ова било вовед во војната за ослободување против Наполеон и е позната како Битка кај Мекерн.
По пруската конечна победа, кралството ја реорганизирало окружната администрација. Ова го довело Мекерн во новоформираниот округ Јериховер Ланд, со Бург како урбан округ. Градот претходно бил фармерски град со пиварниците и отворени пазари, но инфраструктурата почнала да се развива со воденици, парни мелници и фабрики за скроб, поттикнати од отворањето на железничката линија во 1892 помеѓу Магдебург и Лобург. Во 1895, поранешното градско собрание било заменето од трикатна ренесансна зграда. На крајот на 19 век, Мекерн имал повеќе од 1.700 жители.
Релативниот развој на градот исто така се одразил и на приватната градба, која почнала во втората половина на 19 век и продолжила сè до почетокот на Првата светска војна. Серија на нови улици биле изградени во западниот дел на градот, некои со куќи во Југендстил. На 5 мај 1945, Мекерн бил окупиран од црвената армија, убивајќи 42 жители.
По крајот на Втората светска војна, советските окупациски сили спровеле аграрна реформа, конфискувајќи ја земјата од благородниците. Семејството Хаген ги изгубило замокот Мекерн и дел од покраинскиот архив од Магдебург бил преместен овде. Територијалната реформа во 1952 прво го поставила Мекерн во урбаниот округ Лобург, но подоцна во округот Бург. Во 1964, Мекерн имал население од 2.904.
Во 1960-тите била основана голема живинарска фабрика, меѓу најголемите од ваков вид во Источна Германија. По повторното обединувањето на Германија, фабриката бил преземена од корпоративна група, осигирувајќи 400 работни места во градот. Други поголеми производители се фабриката за ламинати кои се продаваат низ Европа. Поранешните сопственици на замокот, Хагенови, исто така се развила во 1991, тие се вратиле во Мекерн и ги повратиле деловите на нивните поранешно богатство. Замокот, кој останал во сопственост на градот, станал основно училиште во Мекерн во 1998, откако се иселил покраинскиот архив.
Градската администрација на Мекерн се споила со администрацијата на другите градови од 1991. Во 2005, и покрај големите локални протести, е основана болница за ментално неспособни криминални лица на 12 акри, во поранешна воена база во Лохов, дел од градот Мекерн.
ФК Такуари
Такуари Фудбал клуб е Парагвајски фудбалски тим, со седиште во соседството на Барио Хара, во Асунсион. Клубот бил основан во 1923 година. И покрај тоа што е мал тим кој заработил промоција во првата лига неодамна (во 2002), Такуари се квалификувал за престижниот Копа Либертадорес турнир двапати (во 2005 и 2007) и Копа Судамерикана во 2007 година.
Браиловски манастир
Историја
Манастирот бил изграден со подигнувањето на манастирската црква на почетокот од XX век. На местото на коешто е подигната манастирската црква се наоѓа истоимено археолошко наоѓалиште.
Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конак, чешма и неколку помошни објекти.
Шопсдорф
Шопсдорф (Schopsdorf) — село и поранешна општина во округот Јерихов, во Саксонија-Анхалт, Германија. Била дел од општинската заедница Мекерн-Лобург-Флеминг. Планираното спојување со градот Мекерн било оспорено од административниот суд во Десау во август 2011. Од 1 јули 2012 припаѓа на градот Гентин.
Долно Лисиче
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во источниот дел на територијата на Општина Аеродром и практично е приградска населба на Скопје. Расположено е на десниот брег на реката Вардар на 4 км. југоисточно од вливот на Маркова Река во Вардар. Граничи со населените места Подстаница и Драчево на југ, Горно Лисиче на запад и Јурумлери на север и воедно на спротивниот лев брег на Вардар.
Историја
Во век, селото било дел од Скопската каза, во Отоманското Царство.
Население
Според последниот попис на населението на Македонија од 2021 година, Долно Лисиче има 2.627 жители, од кои 2.481 Македонец, 1 Албанец, 1 Влав, 30 Срби и 114 останати. Се состоело од 869 домаќинства и 922 станови.
Родови
Во Долно Лисиче живеат следните македонски православни родови: Еровци, Миленковци, Неслатковци, Пупунчевци (сите старинци), Мусјаковци (од „планините“ од Алдинци или Палиград во изворишниот дел на Кадина Река), Чваровци (од Варвара), Ѓоковци (од с. Зркле во Поречје), Голубовци и Боргиовци (двата рода од Овче Поле), Ашиковци и Кечовци (од Драчево), Трабиновци (од Ракотинци), Малезановци (од Добри Дол), Дојранци (од Дојран).
Култура и спорт
Единствен спортски клуб во ова село е ФК Победа основан во далечната 1976 година од група ентузијасти. Клубот поседува свое тревнато игралиште со свое име ,,Купишта,,.Веќе 20 години низ школата на овој клуб поминале над 200 фудбалери од кои многумина ја продолжиле својата кариера во други Македонски клубови. Од многуте имиња на тренерската клупа треба да се одбележи името на прославениот Вардаров Ас Лазо Мојсов. Клубот успешно настапува во Меѓурегионалнaта лига. Поранешното име на ФК Победа било Аждер кој постоел уште пред 1950 година (може и постар).
Список на државни водачи во 1117 година
Ова е список на државни водачи во 117 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Мешач за коктели
.
Постојат разни видови на мешачи:
Патрик Зискинд
Патрик Зискинд (Patrick Süskind; 26 март 1949, Амбах, Германија) — познат современ германски писател и сценарист.
Животопис
Патрик Зискинд е роден на во Амбах, во близина на Минхен, Германија. Студирал средновековна и модерна историја на Универзитетот во Минхен. Зискинд живее и работи во Минхен.
Творештво
Зискинд се појавил на книжевната сцена во 1980 година, со својата прва пиеса „Контрабас“, со која се здобил со меѓународна слава. Во 1985 година го објавил својот прв роман „Парфем“, кој е воедно и негово најпознато дело и светски бестселер. „Парфем“ е преведен на четириесетина јазици и е продаден во повеќе од 12 милиони примероци. Романот е преведен на околу 40 јазици, а македонското издание (во превод на Слободанка Поповска) — објавено во 2005 година, од издавачката куќа “Темплум”. Во 1996 година, „Парфем“ бил прогласен за роман на годината од страна на Њујорк Тајмс. Оваа награда, по Втората светска војна ја имаат добиено само уште два германски автори: Бернхард Шлинк за романот "Читачот" и Лотар-Гинтер Бухајм за романот "Чамецот". Зискинд е автор и на книгите „Гулабот“, „Приказна за господинот Зомер“ и „Три приказни и рефлекција“. Зискинд работел и како сценарист, при што, најпознато е неговото соавторство за познатата германска серија „Кир Ројал“.
Космос-733
Космос-733 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 мај 1975 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-733 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 116,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1553 км, а најмалото на 1472.
Восток 1
Восток-1 — првиот вселенски брод од советскиот вселенски програм Восток (Исток). Гагарин за 108 минути еднаш ја обиколил Земјата. Гагарин полетал од космодромот Бајконур, а се спуштил јужно од Саратов. Како резервни астронаути во програмата биле уште и Герман Титов и Григориј Нељубов.
При крајот на педесеттите години на 20 век наредната голема цел на вселенската трка била јасна - која светска сила прва ќе прати човек во орбитата. Советите имале очигледна предност, бидејќи Спутник 2, нивниот втор сателит, веќе тежел половина тон, а успеле да ги пратат сондите надвор од Земјиното непосредно соседство. На 12 април 1961 година, изненадувајќи ги сите во светот, соопштиле дека полковникот Јуриј Гагарин станал првиот човек кој летал во вселената во леталото „Восток 1“. Гаргарин се вратил на земјата како херој на СССР, а американската вселенска програма, што тогаш ја водела НАСА, повторно заостаувала. Мисиите Восток исто така отвориле ново поглавје во историјата со праќањето на првата жена во вселената и зголемување на времето поминато во орбитата, а во орбитата пратиле дури и повеќе летала наеднаш.
Белуџистанска црна мечка
Белуџистанската црна мечка (Ursus thibetanus gedruosianus) е под-вид на азиската црна мечка. Некои веруваат дека ова е единствениот „вистински“ под-вид на азиската мечка.
Живеалиште
Белуџистанската црна мечка живее во високите делови на покраината Белуџистан во јужен Пакистан и југоисточен Иран. Најмногу ја има на ридовите јужно од Куздар. Во минатото ја имало низ целата територија на Белуџистан, но денес се смета дека е исчезната во повеќето региони. Како главна причина за исчезнувањето се смета уништувањето на шумите што претставува уништување на природното живеалиште на оваа мечка.
Особености
Како и останатите азиски мечки и оваа има белег со кремава боја на градите. Овие мечки се малку помали од азиската црна мечка. Достигнуваат должина од 1,4 до 1,8 метри, и тежина помеѓу 90 и 180 килограми. Повеќето мечки од овој под-вид имаат кратко крзно со кафеавкаста боја, која почесто е црвено-кафеава отколку црна. Животниот век им е помеѓу 25 и 30 години. Женките достигнуваат полова зрелост на возраст од 3-4 години. Во Пакистан, сезаоната за парење е во октомври, и носењето на малечките трае 7-8 месеци. Се смета дека во потоплите предели бременоста е пократка отколку во постуденит предели. Белуџистанската мечка раѓа од 1 до 3 младенчиња. Тие се раѓаат слепи и целосно зависни од мајката. Остануваат со мајката во текот на следните две години.
Исхрана
Белуџистанската мечка се храни со растенија, плодови, семиња, мед и инсекти. Исо така се храни и со мали ’рбетници како птици, глодачи и гуштери.
Заштитен статус
Белуџистанската црна мечка е еден од најретките цицачи на светот и се наоѓа на црвената список на загрозени видови (IUCN). Заштитена и е според CITES, односно постои забрана за каква било продажба на производи од оваа мечка. Се прават напори да се спречи истребувањето, меѓутоа најголем проблем претставува сечењето на шумите, кое е нивното природно живеалиште.
Химна на Албанија
Химна за знамето (алб. Himni i Flamurit) е државна химна на Република Албанија. Текстот е напишан од албанскиот поет Асдрени (Александар Ставре Дренова).
Химната за првпат била објавена на 21 април 1912 година, како песна во Слобода на Албанија (алб. Liri e Shqipërisë), албански весник во Софија, Бугарија. Подоцна била отпечатена во збирката песни од Асдрени насловена Соништа и солзи (алб.) Ëndra е lotë), објавена во Букурешт.
Музиката на химната била напишана од романскиот композитор Чипријан Порумбеску, првично за песната На нашето знаме пишува Сојуз ("Pe-al nostru steag e scris Unire").
Текст
Постојат две верзии на химната: долга и кратка. Подолу е текстот за долгата верзија.
Втората строфа се смета за рефрен и се повторува на крајот. Кратката верзија ги користи само првите две строфи, при што се повторуваат последните два стиха од втората строфа. Обично, на спортски натпревари меѓу државни репрезентации, официјално се користи кратката верзија. (Оригиналната песна има уште три строфи кои не се дел од химната - што се додаваат после втората строфа)
Мозелфранконски дијалекти
Мозелфранконските дијалекти е група западни средногермански дијалекти, дел од среднофранконската јазична област. Наречјето е присутно во јужниот дел на Рајнската област и покрај реката Мозел, од областа Зигерланд во Северна Рајна-Вестфалија, ширум Рајнската област-Пфалц и Сар, јужниот дел на германската заедница во Белгија па сè до соседниот француски депарман Мозел и трансилваниската област на Романија, пред сè заради големите преселби на т.н. „трансилваниски Саксонци“ помеѓу 1100 и 1300 г., главно од подрачјата кајшто тогаш се говорел мозелфранконскиот говор.
Јазици
Некои го сметаат луксембуршкиот јазик за вид на мозелфранконски дијалект, додека пак други принаваат само дека луксембуршкиот образува дијалектен континуум со мозелфранконските дијалекти што се говорат на германската страна од границата. Франконските дијалекти во француска Лорена обично се нарекуваат лоренски франконски дијалекти. трансилванискиот саксонски што се говори во Романија денес е загрозен јазик.
Рокаромана
Рокаромана — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Мило Ѓукановиќ
Мило Ѓукановиќ (црногорски: Мило Ђукановић; роден на ) е поранешен и денес претседател и премиер на Црна Гора. Ѓукановиќ отслужува три последователни мандати како премиер од 1991 до 1998 година (1991-1993, 1993-1996 и 1996-1998), а бил и тогашен претседател од 1998 до 2002 година и повторно премиер (2003-2008). Иако при крајот на 2006 тој одлучува да се повлече, во февруари 2008 се враќа на функција како премиер. Неговата коалиција победува на изборите во 2009 со целосно мнозинство обезбедувајќи го шестиот мандат. Тој се повлекува од функција како премиер во декември 2010.
Ѓукановиќ е исто така долгогодишен претседател на Демократската партија на социјалистите на Црна Гора, првенствено црногорска бранша на Југословенската комунистичка партија, која ја води Црна Гора од воведувањето на повеќепартискиот систем. Тој е контроверзен поради неговата улога во деведесеттите години и поради постојаното високо ниво на влијателност во политичкиот живот на Црна Гора. Кога Ѓукановиќ на млади години се појави на политичката сцена беше бизок соработник на Слободан Милошевиќ. Меѓутоа во 1996 се врти против Милошевиќ, напуштајќи ги традиционалните заеднички српско – црногорски гледишта во прилог на независната идеологија. Го предвиде преминувањето на Федерална Република Југославија во Државна заедница на Србија и Црна Гора и порастот на црногорското отцепување од Србија, кулминирајќи со победа во 2006 со референдумот на независност.
Потекло
Роден е во Никшиќ во семејство од средната класа (татко му Радован бил судија, а мајка му Стана медицинска сестра) од некогашното црногорско племе Цуца, Ѓукановиќ пораснал со неговиот постар брат Ацо и постарата сестра Ана. Основното и средното образование го завршил во неговиот роден град, Никшиќ, а подоцна се запишал на Факултетот за економија при Унирвезитетот „Вељко Влахович“ во Подгорица каде што во 1986 дипломирал на туристички студии. Во младоста Ѓукановиќ со неговите 190см. висина бил истакнат кошаркарски играч.
Политичка кариера
Во 1979, иако бил сè уште ученик во средно училиште, Ѓукановиќ се придружил на Комунистичката партија на Југославија. Неговиот татко, Радован, веќе бил истакнат комунистички црногорски функционер во партијата, со што му биле отворени многу врати на младиот Мило. До 1986год. бил член на претседателството на Социјалистичкиот сојуз на младите (ССО) на Црна Гора. како и член на претседателството на федералната организација. Како активен член на многубројните младински тела на партијата се издвоил од останатите, заслузжувајќи го прекарот „Бритва“ поради неговата директна и моќна реторика. Напредувајќи сигурно на скалата на партијата во средината на 1989год., следејќи ја, анти-бирократската револуција, Ѓукановиќ станал член на највисокото одлучувачко тело на Сојузот, Централниот комитет. Тој станал секретар на претседателството на Сојузот на комунистите на Црна Гора, место на кое ќе се задржи сè до неговата трансформација во Демократска партија на социјалистите на Црна Гора.
Доаѓање на власт во црна Гора
Активното следење со постарите членови на Комунистичкиот Сојуз како Момир Булатовиќ и Светозар Маровиќ, Ѓукановиќ имаше сè уште 26год. кога триото се здоби со моќ преку целосна институционална контрола во Црна Гора на 10 јануари 1989год. Тие ја истераа старата црногорска комунистичка гарда со доаѓањето на бранот на анти-бирократската револуција, административен пуч во рамките на Комунистичкиот Сојуз диригиран од Слободан Милошевиќ и од државниот безбедносен апарат. Всушност Ѓукановиќ, Булатовиќ и Маровиќ станаа продолжена рака на Милошевиќ во Црна Гора, контролирајќи ги политичкиот и безбедносниот систем тој беше во завршните фази на формирање на неговите сопствени повластувања. Во јануари 1989год. триото ги смени Миљан Радовиќ (водач на Комунистичкиот Сојуз на ЦрнаГора) и Божина Ивановиќ ( водач на Претседателството на СР на ЦрнаГора) со политички послушни избраници, Веселин Вукотиќ и Бранко Костиќ. Претседателот на извршниот совет на Црна Гора Вуко Букадиновиќ во почетокот го преживеа, државниот удар, но за неколку месеци и тој исто така беше на пат да биде сменет со Радоје Контиќ.
Ѓукановиќ и останатите го потикнаа јавното мислење во рамките на републиката со организирање и носење на работниците во главниот град, Титовград, да протестираат пред собранието. Иако многу тогаш покренаа оптужби за слабата улога на безбедносниот систем одиграна во принудениот трансфер на моќ (Славко Петровиќ меѓу останатите), неоспорно е дека и триото исто така капитализираше на ,,младите, убави и паметни,, што одекнуваше кај некои луѓе по државните медиуми развиени преку различни методи. Младолачкиот изглед и силната елоквентност на Ѓукановиќ се покажаа особено корисни во создавањето и ширењето на неговиот имиџ. За една година еднопартискиот систем беше укинат и првите слободни избори беа во подготовка.
Кецин
Кецин (или службено Кецин/Хафел; Ketzin/Havel) — град во округот Хафеланд, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа на реката Хафел, 17 километри северозападно од Потсдам и 40 километри западно од Берлин.
Мило Ѓукановиќ
Премиер (2002 – 2006)
На 25 ноември 2002год., Ѓукановиќ поднесува отставка на местото претседател, неколку месеци пред завршетокот на мандатот со цел да стане повторно премиер. Тој се враќа на местото премиер неколку недели подоцна. Филип Вујанович, премиерот во текот на неговото претседателство, го наследува за претседател. Од падот на Милошевиќ до признавањето на независноста на Црна Гора во јуни 2006год. Ѓукановиќ се бореше со Србија околу прашањето за независноста. Неговата про-независна политика резултираше со компромис, некои гледаа на тоа како наметнато од Европската Унија и од новоименуваниот шеф за надворешна политика Хавиер Солана (Javier Solana), со создавањето на новиот Државен Сојуз на Србија и Црна Гора (заменувајќи ги двете републики на Федерална Република Југославија), но ова исто така создаде последици со елементи на неговите поддржувачи кои сакаа тој да се стреми кон целосна независност. Како резултат на ова тој стана најголемиот поддржувач на црногорскиот референдум на независност во 2006год. Тој е надалеку почитуван како една личност одговорна за обновувањето на црногорската суевереност. Во јуни 2006год. парламентот го назначи Ѓукановиќ за министер за одбрана на Црна Гора, одлука која беше многу критикувана. Покрај неговите должности како премиер и сега министер за одбрана Ѓукановиќ исто така се однесуваше како претседател на Националниот Совет за одржлив раст, беше член на Советот за европски интеграции и претседател на управниот одбор на Агенцијата за промоција на странски инвестиции. На 3 октомври 2006год. беше соопштено дека Ѓукановиќ се повлекува од премиерското место, и покрај победата на неговата коалиција за европска Црна Гора на парламентарните избори во септември 2006год., сепак тој ќе остане водач на Демократската партија на социјалистите. На 4 октомври тој го назначува Жељко Штурановиќ како негов наследник. Изборот за Штурановиќ беше сметан за компромис помеѓу Ѓукановиќ и Светозар Маровиќ, а првиот кандидат на Ѓукановиќ беше Игор Лукшиќ, министер за финансии. Ѓукановиќ официјално престанува да биде премиер на 10 ноември 2006год. кога новата влада беше избрана од парламентот на Црна Гора. Тој ги наведува причините за повлекувањето соопштувајќи дека ,,е уморен од политиката,, и сакал да се проба себеси како стопанственик.
Кецин
Градот е составен од 6 градски единици (Ortsteile): Ецин, Фалкенреде, Кноблаух, Парец, Тремен и Цахов.
Фериботот Кецин е ферибот кој ја премостува Хафел помеѓу Кецин и Шмергов.
Мило Ѓукановиќ
2006 – 2010
Ѓукановиќ служеше како член на парламентот од октомври 2006год. до февруари 2008год. Тој објавил дека можеби повторно ќе се кандидира на претседателските избори во април 2008год., но на крај не се одлучил за овој чекор, дозволувајќи му на Вујанович лесно да го добие вториот мандат. Ѓукановиќ беше на чело на прогласувањето на новиот Устав на Црна Гора на 22 октомври 2007год. Тој добил поддршка од речиси сите општински одбори и комитети на Демократската партија на социјалистите. Од 2006год. Ѓукановиќ почнал пет приватни бизниси (последниот наречен Глобал Монтенегро, на 25 февруари 2008год.) и купил акции во банката на неговиот брат, се заедно имот вреден неверојатни милиони евра. Другите негови четри компании се: Универзитас (Universitas), Капитал Инвест (Capital Invest), Прајмари Инвест (Primary Invest) и Селект Инвестмнтс (Select Investments).
На 20 февруари 2008год. претседателот Вујановиќ го именуваше Ѓукановиќ за премиер откако Штурановиќ дал оставка поради неговата болест. Тој беше соодветно избран за премиер на 29 февруари 2008год. Од 2008год. мандатот на Ѓукановиќ беше одбележан со унапредувањето на интеграциониот процес на ЕУ и НАТО со кој Црна Гора за разлика од нејзините соседи најмногу напредуваше. Црна Гора ја поднесе својата апликација за членство во Европската Унија во декември 2008год. На 22 јули 2009год. комесарот за проширување на Европската Унија Оли Рен (Olli Rehn) ја предаде анкетата на Комисијата на премиерот Ѓукановиќ во Подгорица и на 9 декември 2009год. премиерот Ѓукановиќ му го испорача на комесарот Рен одговорот од Црна Горана на Анкетната комисија во Брисел. Подоцна, истата година Црна Гора доби визна либерализација од Европската Унија. На 1 мај 2010год. договорот за стабилизација и асоцијација (SAA) стапи на сила. На 17 декември 2010год. Црна Гора стана официјален кандидат за членство на Европската Унија.
Во меѓувреме, на 9 октомври 2008год. владата на Црна Гора ја призна независноста на Косово, станувајќи четврта поранешна југослловенска република што го признала Косово. Што се однесува до понудата за приклучување кон НАТО, Алијансата одлучи да го забрани барањето за приклучување на акциониот план за ченство (MAP) во декември 2009год.
Оставка во декември 2010
По давањето индикации дека ќе се повлече доколку Европската Унија го забрани статусот на официјална членка на апликацијата за членство на Црна Гора, што и се случи на 12 декември 2010год. Ѓукановиќ даде оставка на 12 декември 2010год. Неговиот водач на партијата го предложи вице-премиерот и министер за финансии Игор Лукшиќ да ја води новата влада. Лукшиќ се очекува да биде потврден како нов премиер од парламентот на Црна Гора на 29 декември 2010год. Ѓукановиќ ќе го задржи местото на водач на партијата ДПС, и не ги исфрла можните понатамошни кампањи за кандидирање, вклучувајќи ги и претседателските избори на Црна Гора во 2013год. или изборите за уште еден мандат на премиер.