cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Елементарна реакција
Според пошироката дефиниција, за елементарна реакција се смета секоја промена на молекуларно ниво која е реализирана како единствен настан. Според оваа дефиниција, можат да се разграничат два вида на елементарни промени:
Кинетичка класификација
Во хемиската кинетика, неповратните елементарни реакции се класифицираат според критериумот молекуларност, кој во 1884 го дефинирал Вант Хоф. Молекуларноста претставува број на честички од реактантите кои учествуваат во самиот акт на набљудуваната елементарна реакција.
Брзината на оваа реакција, при постојана температура, е пропорционална со концентрацијата на единката А:
Брзината на оваа реакција, при постојана температура, е пропорционална со производот од концентрациите на единките А и В.
Вант Хофовиот критериум за молекуларност овозможува дефинирање на општите стехиометриски равенки на елементарните реакции, кои не зависат од квалитетот на хемиската промена или одликите на средината во која тие се одвиваат.
Хемиска класификација
Постојат различни хемиски реакции при кои вкупната хемиска претворба, која ја предвидува стехиометриската равенка, може да се одвива во еден чекор. Врз основа на видот на хемиските промени до кои се доаѓа во елементарните реакции, тие се делат на:
Секоја хемиска реакција може да се раздели на неколку елементарни реакции. Доаѓањето до изразот за вкупната брзина на некои вообичаени реакции не е секогаш можно, но постојат погодни начини за нејзино анализирање, како на пример со апроксимација за стационарната состојба или Микелис-Ментенова кинетика за рекациите катализирани од ензими.
Наводи
反応速度
Синхронизирано пливање на Летните олимписки игри
Синхронизирано пливање на Летните олимписки игри — спортска дисциплина која на Летните олимписки игри била воведена на Летните олимписки игри кои се одржале во Лос Анџелес во 1984 година.
Грци во Македонија
Грците во Република Македонија се мала заедница кои живеат најчесто во Гевгелија (грчки: Γευγελή, Gevgelī́) и Битола (грчки: Μοναστήρι, Monastī́ri) денес голем број од грците во Македонија се бегалци од времето на Грчката граѓанска војна. Според пописот од 2002 има 422 грци во Македонија
Медина де лас Торес
Медина де лас Торес — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Силвино Берчелино
Силвино Берселино (роден на 31 јануари 1946 година) - пензиониран италијански фудбалер кој играл како напаѓач.
Тој, исто така, бил наречен Берчелино II за да го разликува од неговиот брат Џанкарло Берчелино, исто така фудбалер. Неговиот татко Тересио Берчелино исто така професионално играл фудбал.
212 (број)
Наводи
Nombre 210
Зглоб
Зглобот е место на сврзување меѓу две или повеќе коски.
Видови зглобови
Зглобовите се поделени на три основни групи, врз основа на материјалот што се наоѓа меѓу клетките, па така постојат:
Градба на синовијални зглобови
Коските во подвижните зглобови се држат заедно со лигаменти. За подобра заштита и цврстина, зглобовите имаат и зглобна капсула од сврзливо ткиво што го затвора зглобот и е еден вид продолжение на периостеумот на коските. Површината на коските во подвижните зглобови е заштитена со мазна обвивка од ’рскавица наречена мазна ’рскавица.
Видови синовијални зглобови
Во зависност од движењето што го овозможуваат, синовијалните зглобови можат да бидат:
Основна фунцкија на синовијалниот зглоб е слободно движење на поврзаните коски со што се овозможува менување на положбата и одењето. има четири видови движења со менвуање на аголот, или движења кога агоолот меѓу коските се менува. Тоа се: свиткување, испружување, одвојување и придвижување.
Болести на зглобови
Зглобовите може да се пворедат со механичко дејство, пример за тоа се изместувањата или шинувањата. Изместувањето е разместување на деловите на зглобот. Hајчесто изместен зглоб во организмот е раменскиот зглоб. Шинувањето претставува истегнување на зглобот со кинење или распукување на лигаментите.
Артритис
Најчестиот вид на оштетување на зглобовите е артритисот, односно таканаречено „воспаление на злобови“. Постојат различни видови на артритис:
810 Атоса
810 Атоса — астероид кој припаѓа на Флориното семејство на астероиди.
Жужел
Жужел (Ζούζουλη, Зузули) — село во југозападниот дел на Егејска Македонија, Грција, дел од општина Нестрам во административната област Западна Македонија со 84 жители (2001).
Географија
Жужел се наоѓа на Жужелска Река, високо во североисточните падини на планината Смолика (Смоликас). Жужел е најјужното село на општина Нестрам и географски припаѓа на Епир, а не на Македонија. Близу до селото се наоѓа Жужелскиот мост.
Во Османлиското Царство
Според името, во XVIII век селото најверојатно е населено со Македонци, но е напуштено во конфликтните години по времето на управувањето на Али паша Јанински и е населено со Грци од Епир. Кон крајот на XIX век Жужел е село во Борботската нахија во Костурската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македония. Етнография и статистика“) во 1900 година Жужел има 120 жители Грци.
Според податоци на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („Lа Mаcédoinе еt sа Populаtion Chrétiеnnе“) во 1905 година во Жужел има 125 Грци и во селото работат грчкото основно и гимназиско училиште.
Грчка статистика од 1905 година го покажува Жужел како село со 189 жители Грци.
Во Грција
За време на Балканската војна селото е окупирано од грчки војници и по Втора балканската војна во 1913 година влегува во Грција. За време на граѓанската војна страда силно и е напуштено од жителите. По војната е повторно населено. Во 60-те години многу од жителите на Жужел се населиле во костурското село Мањак. Од 1997 година Висанско е дел од општина Аренес (Κοινότητα Αρρένων), која од 1 јануари 2011 година според закон Каликратис е споена со општина Нестрам.
460 Сканија
460 Сканија (460 Scania) е астероид од главниот астероиден појас. Откриен е на 22 октомври 1900 од германскиот астроном Макс Волф, кој му го дал привременото име 1900 FN. Сегашното име е усвоено во 1904 на состанок во Лунд, Сканија (Шведска).
Бохолско Море
Бохолско Море или Минданајско Море се наоѓа помеѓу островите во склоп на Филипините со Минданао на југ и Бохоли и Лејте на север. Двата поголеми острови коишто се наоѓаат во морето се Сикихор и Камигин. Поврзано е со Филипинското Море на исток, Камотско Море на север и Сулуското Море на запад. Најголеми градови коишто се наоѓаат на бреговите на ова море се:
Бургк
Бургк (Burgk) — општина во округот Зале-Орла, во Тирингија, Германија.
Сончев Брег
Сончев Брег (Bregu i Diellit или Kodra e Diellit) е најголема и најнаселена населба во Приштина, главниот град на Косово.
Географките координати се: 42.65028°N, 21.17028°W
NGC 1583
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1583 се споменува и како ESO 551-8, MCG -3-12-10, NPM1G -17.0162, PGC 15191.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1583 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 1583 има привидни димензии од 0,7' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 28 м 20,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 17° 35' 46".
Други поделби
Проучување на NGC 1583 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15193. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 313; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5894. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1476.
Жена со гитара (скулптура во Скопје)
Жена со гитара претставува мермерна скулптура на жена со гитара. Споменикот се наоѓа на на Кејот „13 ноември“ во центарот на Скопје. Автор на оваа скулптура е Синиша Новески. Скулптурата била поставена во април 2009 година.
Оваа скулптура е дел од проектот на Министерството за култура за поставување 36 скулптури во центарот на Скопје.
Џим Џармуш
'''Џејмс Р. „Џим“ Џармуш''' е американски независен режисер, сценарист, глумец, продуцент, уредник и композитор, еден од најзначајните претставници на „независниот филм“, особено во 1980-те и 1990-те години.
Животопис
"Клучно за Џим, мислам дека е што обелел во косата на 15 години... Како резултат на тоа, секогаш се чувствувал како имигрант во светот на тинејџерите. Оттогаш, тој е имигрант - добродушен, странец кој фасцинира. И сите негови филмови се за тоа.
Том Вејтс во изјавата за Њујорк Тајмс во 2005 година."
Џармуш е роден во семејство од средната класа, во едно предградие во Охајо, во 1953 година. Мајка му, со ирско и германско потекло, била рецензент за филм и театар за Акрон Бекон Журнал пред да се омажи за неговиот татко, кој бил стопанственик со чешко и германско потекло, вработен во компанијата Гудрич. Џим бил средното од трите деца, а мајка му го запознала со светот на филмот со тоа што го оставала во локалното кино денски додека таа била на работа. Првиот посериозен филм на кој Џим се сеќава дека го гледал бил филмот од 1958 година Патот со грмотевици (во кој глуми Роберт Мичам), а насилството во филмот оставило силен впечаток на седумгодишниот Џармуш. Друг филм кој му оставил впечаток во детството бил филмот Гуларди, ексцентричен хорор филм.
И покрај неговиот ентузијазам за филмот, Џармуш бил страстен читател во младоста, и многу се интересирал за литературата, во што го охрабрувала неговата баба. Одбивал да оди во црква со родителите (не бил восхитен од „идејата да седи во здодевна соба“), Џармуш ѝ дозволил на литературата да ги оформи неговите метафизички верувања и да го води кон сфаќање на теологијата во неговите тинејџерски години. Развил вкус за контракултурата: тој и неговите пријатели ги краделе плочите и книгите од своите постари браќа и сестри. Изработувале лажни документи со кои можеле да влегуваат во баровите за викенди, но исто и во локалното кино каде се прикажувале порнографски филмови, но и андерграунд филмови, како на пример филмот на Енди Ворхол Девојките од Челзи. Во еден период, Џармуш бил чирак на комерцијален фотограф. Подоцна изјавил: „Додека растев во Охајо, планирав да си одам од таму.“
Откако завршил средно училиште во 1971 година, Џармуш се преселил во Чикаго и се запишал во школата за новинари Медил на Северозападниот Универзитет. Откако бил избркан од таму затоа што не сакал да оди на часови по новинарство (Џармуш повеќе ги сакал часовите по литература и историја на уметноста) се префрлил на универзитетот Колумбија наредната година, со намера да стане поет. Студирал англиска и американска литература, а професори му биле авангардните поети Кенет Коч и Дејвид Шапиро. На универзитетот Колумбија започнал да пишува кратки „полураскажани апстрактни текстови“, и го уредувал списанието за литература Колумбија Ривју.
За време на последната година од студиите, Џармуш се преселил во Париз на летен семестар, размена на студенти, каде останал десет месеци. Таму работел како разнесувач во една уметничка галерија, а најголемиот дел од времето го минувал во француската синематека. "Таму ги видов нештата за кои само слушав и читав – филмовите на многумина добри јапонски режисери, како Имамура, Озу, Мицогучи. Исто така и филмовите на европските режисери како Бресон и Драер, па дури и американски филмови како ретроспектива на филмовите на Семјуел Фулер, за кои знаев бидејќи сум гледал неколку од нив на телевизија доцна навечер. Кога се вратив од Париз, сè уште пишував, а моето пишување стануваше сè повеќе филмско, со повеќе визуелни описи.
- Џармуш во интервју со Лоренс ван Гелдер од Њујорк Тајмс, 21 октомври 1984 година."
Џармуш дипломирал на универзитетот Колумбија во 1975 година.
По враќањето од Париз во 1976 година, Џармуш бил без пари и работел како музичар во Њујорк, каде од каприц се пријавил на престижната школа за филм на Универзитетот во Њујорк (во тоа време под водство на холивудскиот режисер Ласло Бенедек). И покрај тоа што немал никакво искуство со филм, примен е во школото. Таму студирал четири години, ги запознал студентите и идните соработници Сара Драјвер, Том Дичило и Спајк Ли. Кон крајот на 1970-те години, во Њујорк, Џармуш и неговите пријатели станале дел од алтернативната културна сцена во клубот „CBGB“.
Последната година од неговите студии во Њујорк, Џармуш работел како помошник на режисерот Николас Реј, кој во тоа време предавал на катедрата. Џармуш му го покажал на својот ментор своето прво сценарио, а Реј го одбил велејќи дека нема доволно акција, на што Џармуш одговорил со тоа што го преработил сценариото да биде со уште помалку настани. Кога Џармуш се вратил со преработеното сценарио, Реј позитивно изреагирал на тврдоглавоста на својот студент. Џармуш бил единствениот човек што Реј го зел со себе на работа - како личен помошник – на снимање на филмот „Громови над водата“, документарен филм за неговите години пред смртта, каде соработувал со Вим Вендерс. Николас Реј умрел летото во 1979 година, по долги години борба со ракот. Неколку дена подоцна, охрабрен од Реј и њујоршкиот филмски работник Амос По, со парите што ги добил од една фондација како школарина, Џармуш почнал да снима филм. Универзитетот не бил импресиониран од начинот на кој Џармуш ја трошел школарината, како ни од неговиот проект, одбил да му ја даде дипломата на Џармуш.
Првиот филм: Одмор и Рај
Проектот што го работел Џармуш на универзитетот во својата последна година, завршен е во 1980 година, и добил наслов „Постојан одмор“. Тоа е неговиот прв филм. Направен е со буџет од околу 12 илјади долари, а го снимил Том Дичило на 16 милиметарски филм. Филмот трае 75 минути, и е квазибиографија на еден скитник (Крис Паркер), неговото скитање низ центарот на Менхетн. Филмот не бил емитуван јавно, па не привлекол никаква критика, што нема да е случај со неговите натамошни филмови. Новинарот од „Вашингтон пост“ Хал Хинсон, омаловажувачки ќе искоментира за време на прикажувањето на филмот на Џармуш „Мистериозен воз“ (1989) дека кога режисерот имал деби (т.е. со првиот свој филм) „единствениот талент што го покажал било да собере неверојатно неталентирани глумци“. Така, недовршениот Постојан одмор е еден од најличните филмови на режисерот, каде се поставени многу од значенките што ќе ги покаже во своите подоцнежни филмови, како што се напуштени урбани средини, случајни средби и испревртена чувствителност.
Првиот позначаен филм на Џармуш е „Почудно од рајот“, произведен со буџет од околу 125 илјади долари, прикажан во 1984 година, и проследен со премногу критика. Овој филм е безизразна комедија, чудно патување на тројца разочарани млади од Њујорк низ Кливленд до Флорида, прекршил многу конвенции во традицијата на снимање филмови во Холивуд. Добитник е на наградата „Златна камера“ на Канскиот филмски фестивал во 1984 година, како и на наградата за најдобар филм во 1985 година што ја доделува Здружението на филмски критичари, и со тоа филмот станал симбол на новиот независен филм.
Надвор од законот, Мистериозен воз и Ноќ на Земјата
Во 1986 година, Џармуш го напишал и го режирал филмот „Надвор од законот“, во кој глумат музичарите Џон Лури и Том Вејтс, како и италијанскиот комичар Роберто Бенињи (што претставува негов прв настап за американската публика). Тие се тројцата затвореници кои бегаат од затворот во Њу Орлеанс. Снимен е исто како и претходните филмови на Џармуш - во црно-бела техника, а на овој филм Џармуш за првпат соработува со прочуениот холандски кинематограф Роби Милер, кој бил познат по соработката со Вендерс. Истата година, за филмот „Кафе и цигари“, на Фестивалот во Кан, Џармуш ја добил малата „Златна палма“ за најдобар краткометражен филм.
Неговите два наредни филма се експериментирање со паралелни раскажувања: „Мистериозен воз“ (1989) раскажува три последователни приказни кои се случуваат во иста ноќ во хотел во Мемфис, a „Ноќ на Земјата“ (1991) зборува за петмина таксисти и нивните патници кои се возат во пет различни градови во светот. Филмот почнува на зајдисонце во Лос Ангелес, а завршува на изгрејсонце во Хелсинки. Помалку мрачен од претходните негови филмови е „Мистериозен воз“, кој ја содржи концепцијата за Америка на Џармуш. Филмот „Ноќ на Земјата“ го напишал за една недела, додека бил разочаран поради колапсот што се случил со друг филм што претходно го напишал, и со желба да соработува на филмот со пријателите како Бенињи, Џина Роулендс и Исак де Банкол.
Како резултат на неговата работа, Џармуш станал влијателен во новиот тренд на САД на таканаречен уличен филм. Овие филмови на Џармуш станале омилени, и добиле мала но посветена група следбеници во Америка, но во Европа и Јапонија сметани за култни филмови. Секој од четирите филма имал своја премиера на еминентниот филмски фестивал во Њујорк, а „Мистериозен воз“ бил испратен на Канскиот филмски фестивал во 1989 година. Естетиката на Џармуш поттикнала лавина од критики во овој период.
Во 1991 година, Џим Џармуш се глуми себеси во првата епизода на култната телевизиска серија на Џон Лури, „Риболов со Џон“.
Крајот на деведесеттите, експерименти со жанрот: Мртовец и Дух куче
Во 1995 година, Џармуш го снимил Мртовец. Приказната е за Дивиот Запад во 19 век, а главните улоги се на Џони Деп и Гари Фармер. Трошоците за филмот биле речиси 9 милиони долари, а во филмот се појавуваат и Џон Херт, Габриел Бирн и Роберт Мичам. Филмот претставува значајно отстапување од дотогашното режисерско остварување на Џармуш. Сериозен, тематски експанзивен, овој филм претставува еден надреален карактер. Филмот е снимен во црно-бела техника, снимател е Роби Милер, музиката е на Нил Јанг, за кого Џармуш потоа го снимил документарецот Година на коњот, прикажан во 1997 година. Иако лошо дочекан од американскиот мејнстрим, Мртовец наиде на прием кај публиката и критичарите надвор од САД, а многумина го нарекоа „визионерско ремек-дело“. Овој филм е поздравен како еден од ретките филмови направени од белци во кој се прикажува автентичната индијанска култура, а Џармуш одлично го претставил Дивиот Запад, насилството и посебно домородните народи.
Успехот и позитивните критики кај американската заедница на независен филм, Џармуш ги добил со филмот за далечниот Исток, филозофскиот криминалистички филм Дух куче: Патот на самурајот, снимен во Џерси. Форист Вајтејкер глуми млад градски човек кој смислата на животот ја наоѓа во бескомпромисното прилагодување кон Хагакура, филозофски текст од 18 век. Тој вежба да стане самурај. Музиката за филмот е на RZA од кланот Ву-Танг. Филмот покрај другото е уникатен поради многубројните книги што се дискутираат од страна на ликовите, а повеќето од нив се набројани на крајот. Филмот исто така се смета дека му укажува почит на постариот филм Le Samourai од 1967 година, француски нов бран од Жан-Пјер Мелвил, во кој глуми познатиот француски глумец Ален Делон.
Период: Цигари, Цвеќиња и Контрола
После филмот Дух куче, Џармуш прави пауза од пет години, како што самиот изјавил: поради креативна криза што настапила после терористичките настаните од 11 септември во Њујорк. Во 2004 година конечно се појавува филмот Кафе и цигари, колекција од единаесет кратки филмови на ликови кои седат, пијат кафе, пушат цигари и муабетат. Овие кратки филмови Џармуш ги снимал во текот на претходните 20 години. Првиот е снимен во 1986 година, со Роберто Бенињи и Стив Рајт. Во 1993 година, е снимен делот „Некаде во Калифорнија“, во кој се појавуваат Том Вејтс и Иги Поп, за кој има добиено награда Златна Палма за краток филм.
Во 2005 година се појавува Скршени цвеќиња, во кој игра Бил Мари како прерано пензиониран, кој оди да ја бара мајката на својот незнаен син со цел да ја надмине кризата на средновечноста. После овој филм, Џармуш потпишува договор со Фортисимо Филмс, со кој договор се одредува дека дистрибутерот ќе финансира, ќе има право прв да го дистрибуира филмот, но и ќе ги покрие дополнителните трошоци на неговата продуцентска куќа, Ексоскелетон.
Филмот Границите на контролата, премиерно е прикажан во САД на 22 мај 2009 година. Ова е криминалистички филм за Шпанија во кој главната улога е на Исак де Банкол како осамен атентатор на тајна мисија. Документарниот филм Позади со Џим Џармуш претставува три дена од снимањето на филмот „Границите на контролата“ во Севиља на режисерот Леа Риналди.
Во септември 2010 година, Џармуш помага во организација на музичкиот фестивал во Монтичело, Њујорк. Исто така работи на документарен филм за рок групата Стуџис и на сценариото на операта за пронаоѓачот Никола Тесла. Неговите идни планови вклучуваат снимање филм со Тилда Свинтон, Мајкл Фасбендер, Миа Васиковска и Џон Харт, чие снимање се очекува да започне на почетокот на 2012 година.
Стил и одлики
За Џармуш е карактеристичен минимализмот при снимањето на филмови, како и отсуството на акција. Тој често ја избегнува традиционалната раскажувачка псотапка, и повеќе се насочува на расположението и развојот на карактерот. Во едно интервју дадено на почетокот од неговата кариера, тој изјавил дека негова цел е „да го приближи реалното време до гледачите“. Првите филмови на Џармуш се одликуваат со контемплативен тон, со долги сцени на молк и продолжени мирни снимки. Тој експериментирал со форматот вињета во три филма: Мистериозен воз, Ноќ на Земјата и Кафе и цигари. Пристапот на Џармуш при снимање на филм, според зборовите на критичарот Шин П. Минс од The Salt Lake Tribune, е „мешавина на филмски стилови и жанрови со огромна снаодливост и црн хумор“, а е проткаен со специфичен и безизразен комичен тон.
Протагонистите од филмовите на Џармуш се обично осамени авантуристи. Машките ликови во неговите филмови се опишани како „трикратни губитници, ситни крадци и невешти измамници, сите [...] значајно симпатични, ако не и шармантни“, а роанописецот Пол Остер ги опишал како „лаконски, повлечени, тажни, кои мрморат“.
Теми
Иако неговите филмови најмногу се однесуваат на САД, Џармуш изјавил дека тој Америка ја гледа „низ очите на странец“, со намера да создаде филм што ќе биде синтеза на европскиот, јапонскиот и филмот на Холивуд. Во неговите филмови секогаш има странски глумци и ликови, дијалог на неанглиски јазик. Во неговите два филма од крајот на 1990-те, тој се задржува на тоа како различните култури го доживуваат насилството, како и на разликите меѓу културите: чудната љубов на Индијанецот за поезијата на Вилијам Блејк, посветеноста на црнецот на „Хагакуре“. Спојката меѓу различните култури, произволноста на националниот идентитет, како и непочитувањето на етничките, патриотските и националните чувства се теми кои постојано се појавуваат во филмовите на Џармуш.
Фасцинацијата на Џармуш за музика е уште една одлика која се појавува во неговите филмови. Често во главна или клучна улога се појавуваат музичари – Џон Лури, Том Вејтс, Гери Фармер, Јуки Кудох, RZA и Иги Поп се појавуваат во повеќе филмови на Џармуш, а Џо Страмер и Скримин Џеј Хокинс се појавуваатво „Мистериозен воз“ и GZA, Џек Вајт и Мег Вајт во „Кафе и цигари“. Песната на Хокинс „I Put a Spell on You“ е централна тема во филмот Почудно од рајот, додека филмот „Мистериозниот воз“ е инспириран и наречен така според песната „Mystery Train“ популаризирана од Елвис Присли, што е исто така тема во дел од „Кафе и цигари“. Според зборовите на критичарот Винсент Кенби, „филмовите на Џармуш го имаат темпото и ритмот на блузот. Неговите филмови делуваат на чувствата на истиот начин на кој музиката делува, сè додека не стане предоцна да ги избркаш од мислите.“
Во интервју од 1989 година, Џармуш изјавил: „ Не верувам во ништо што е модерно или е во тренд. Јас попрво ќе снимам филм за момче што си го шета кучето, отколку за императорот на Кина.“
Освен како режисер, Џармуш работел и како глумец, сценарист, продуцент, монтажер и композитор. Во тој домен се ситакнува неговиот документарен филм за рок-групата „Стуџис“ (The Stooges), како и за сценариото за операта за Никола Тесла.
Приватност
Џармуш не дискутира јавно за својот приватен живот. Неговата долгогодишна девојка, која е исто така во филмската иднустрија, Сара Драјвер, работела со него на неговите први филмови, но кавгите од работа ги пренесувале во приватниот живот, така што раскинале, а подоцна решиле да не работат заедно. Од тогаш живеат заедно повеќе години. Џармуш живее на релација Њујорк Сити и Катскил Маунтајнс во внатрешноста на Њујорк. Престанал да пие кафе во 1986 година, годината кога го снимил првиот дел од Кафе и цигари, но сепак останал пушач.
На почеток од 1980-те години, Џармуш беше дел од музичарите во проектот „Дарк Деј“ на Робин Крачфилд, а подоцна стана клавијатурист и еден од двајцата вокалисти за „The Del-Byzanteens“, новобранов бенд чиј единствен ЛП Лаги со кои живееш (Lies to Live By) беше андерграунд хит во САД и Британија во 1982 година. Џармуш учествувал и во албумот Ви-Танг го среќава индиската култура (Wu-Tang Meets the Indie Culture) (2005).
Џармуш заедно со Мајкл Гондри придонеле за ремиксот со ограничен тираж на песната „Сина орхидеја“ (Blue Orchid) од „Вајт Страјпс“ (The White Stripes) во 2005 година.
Автор е на серија есеи за влијателните групи, а има објавено и најмалку две поеми. Тој е основач на „Синовите на Ли Марвин“, хумористична „полутајна“ заедница на уметници, кои се среќаваат и заедно ги гледаат филмовите на Марвин.
Северно Перу
Република Северно Перу (шпански: República Nor-Peruana) — една од трите конститутивни републики на краткотрајната Перуанско-Боливиската Конфедерација од 1836-1839 година.
Северно Перу е формирано од поделбата на Република Перу на Република Северно Перу и Република Јужно Перу. Овие две републики се основани во 1836 година за да бидат (со Боливиската Република) конститутивни републики на Перуанско-боливиската Конфедерација.
Чарџино
Во честичната физика, чарџино е хипотетична честица која се однесува на масата eigenstates на наелектризиран суперпартнер, т.e. било кој нов електрично наелектризиран фермион (со спин 1/2) предвиден од суперсиметрија. Тие се линеарни комбинации на наелектризираниот вино и наелектризираниот хигсини. Има два чарџини што се фермиони и се електрично наелектризирани, кои се типично обележани со (најлесната) и  (најтешката) иако понекогаш  и  се користи кога се однесува на чарџини, кога  се користи кога се однесува на неутрината. Потешкиот чарџино може да се распадне преку неутралниот Z бозон во полесниот чарџино. Двата можат да се распаднат преку наелектризиран W бозон во неутралино:
Обична белочелна гуска
Обичната белочелна гуска (Anser albifrons) е тесно поврзано со малата белочелна гуска (A. erythropus). Во Европа е попозната како Белочелна гуска, а во Северна Америка како Голема белочелна гуска и ова име е усвоено на меѓународно ниво. Именувана е по белите пердуви кои ги има околу клунот. Оваа гуска ја има во Македонија.
Опис
Обичните белочелни гуски достигнуваат должина од 64 до 81 см, имаат од 130 до 165 см распон на крилјата и тежина од 1.93 до 3.31 кг.Тие имаат светлопортокалови нозе, сиви предуви на грбот, а карактеристични им се воочливите бели пердуви на лицето и црните линии на стомакот. Освен што е поголема од малата белочелна гуска, се разликува од неа по тоа што нема жолт прстен околу окото.
Таксономија и распространетост
Обичната белочелна гуска се дели на пет подвида. A. a. albifrons се размножува на далечниот север на Европа и Азија, а зимува во јужна и западна Европа. A. a. frontalis е незначително поголема и со малку подолг клун; распространета е од Сибир до арктичка Канада, а зимува во САД и Јапонија. Два подвида со ограничена распространетост живеат на север од Северна Америка A. a. gambeli и A. a. elgasi. Сите овие подвидови се слични, а се разликуваат само по големина. Единствено петтиот подвид, A. a. flavirostris која се размножува на запад од Грнеланд е многу потемна и со многу тенка бела линија кај опашката. Има повеќе црни линии и портокалов, а не розов клун. Зимува во Ирска и западна Шкотска. Неодамнешните истражувања предложија гренландскиот подвид да се одвои од A. albifrons. Интересно за овој подвид е тоа што грижата за младенчињата е многу долга, дури и по неколку години, па се случува и бабите и дедовците да се грижат за младите, што би можело да биде единствен ваков пример од редот на гусковидните.
Исхрана
Се храни претежно со растителна храна, зрнести култури, а понекогаш нанесува штети на насадите на нивите.
Размножување
Почетокот на гнездењето е обично во втората половина на јуни. Малечките се испилуваат во втората половина на јули. Гнездото го сместуваат директно на земја, во мала дупка слабо послана со сува трева, мов и пердувчиња. Несат 3-6 јајца кои ги инкубираат 27-28 дена. За време на инкубацијата и одгледувањето на малечките, мажјакот е постојано до женката. Кога ќе се испилат, малечките се доволно развиени да может да се движат и хранат самостојно. Во август, кога малечките се потпораснати, обичната белочелна гуска образува мешани јата со други патки и гуски.
Ангела Воде
Ангела Воде (5 јануари 1892 – 5 мај 1985 година) била словенечки педагог, феминистка автор и човекови права активист. Рана членка на Комунистичката партија на Југославија, таа била исклучена од Партијата во 1939 година поради критиките против Пактот Хитлер-Сталин. За време на Втората светска војна, таа се приклучила на Ослободителниот фронт на словенечкиот народ, но била протерана во 1942 година поради несогласувања со Комунистичката партија на Словенија. Во 1944 година била интернирана во Нацистички концентрационен логор. По војната, таа била уапсена од властите на Југославија комунистички, ѝ се судело на Судењето на Нагоде и беше затворена неколку години. По излегувањето од затвор таа била исклучена од јавниот живот до крајот на својот живот. Во 1990-тите, таа стана еден од најистакнатите симболи на жртвите на тоталитаристичка репресија во Словенија.
Ран живот
Ангела Воде е родена во Љубљана, во тогашната Австро-унгарска империја. По дипломирањето на наставничкиот колеџ во Љубљана во 1912 година, таа работела како учителка во неколку училишта.
Во 1921 година, таа презема специјализација за подучување на деца со ментална попреченост. Следните 25 години работела како учител-дефектолог. Објавила неколку написи за образованието на хендикепираните деца, а во 1936 година објавила книга на оваа тема, со наслов "Важноста на Помошни училишта и нивниот развој во Југославија (Pomen pomožnega šolstva in njegov razvoj v Jugoslaviji'').
Воде беше еден од првите активистки за женски права во Словенија и една од првите организатори на групи за човекови права. Во меѓувоениот период, таа била избрана за претседателка на женското движење на Југославија и за претседателка на Женското учителско друштво на Словенија.
Објавила бројни текстови кои се занимаваат со социјална неправда и правата на жените. Некои од нејзините најважни книги се „Жената во современиот свет“ 1934, „Жената и фашизмот“ („Жена и фашизам“, 1935 година, напишана на српски јазик). Нејзиното најважно теоретско дело беше „Полот и судбината“ („Spol in usoda“), објавено во 1938 година.
Активна во голем број женски организации, Воде беше претседател на Унијата на работни жени и девојки (Zveza delavskih žena in deklet) и беше член на балканската регионална асоцијација, Малата Антанта на Жени (LEW).
Помеѓу 1927 и 1937 година, таа била претседателка на Словенечкото женско движење. Помеѓу 1929 и 1934 година, за време на владеењето на Кралот Александар, здруженијата често биле забранети и членовите ги пресоздавале со друго регистрирано име. Поради ова, Воде се поврзува со голем број организации во меѓувоениот период, како и учествувала на неколку конференции, како што е Прашката конференција на LEW од 1927 година; Берлинската конференција на Меѓународната алијанса за право на глас во Берлин во 1929 година и конференцијата во Дубровник на Меѓународниот совет на жените од 1936 година.
Во 1922 година, таа се приклучила на илегалната Комунистичка партија на Југославија. За неа оваа одлука бил чин  на идеализам, произлезен од искреното верување во борбата против неправдата и поддршката за слабите. Таа го гледаше комунизмот како идеал за социјална и политичка еманципација, кој би ја вклучил целосната еднаквост на словенечкиот народ во Југославија и автономијата на Словенија во децентрализирана федерација.
Покрај словенечки, Ангела Воде течно зборувала и германски, англиски, француски и српско-хрватски, а зборувала и италијански и малку руски. .
Конфликтот со Комунистичката партија и Втората светска војна
Во 1939 година, Воде остро го критикуваше Пактот Молотов-Рибентроп, што доведе до нејзино исклучување од Комунистичката партија.
По инвазијата на оската на Југославија на почетокот на април 1941 година, Воде повика на обединет антифашистички фронт, критикувајќи словенечките комунисти кои ја поддржувале соработката на Сталин со Хитлер. И покрај нејзиниот конфликт со Комунистичката партија, Воде се приклучи на Ослободителниот фронт на словенечкиот народ предводен од комунистите по нападот нацистички германски на Советскиот сојуз во јуни 1941 година, кога југословенските комунисти решија да започнат вооружена борба против окупаторските сили Оската. Воде стана еден од членовите на Врховниот пленум на Ослободителниот фронт на словенечкиот народ како претставник на словенечките женски движења. Кон крајот на 1941 година, таа се приклучила на групата „Стара Правда“ („Стара правда“) предводена од левичарскиот активист Чртомир Нагоде. Во 1942 година, групата на Нагоде беше исфрлена од Ослободителниот фронт поради постојани несогласувања со словенечките комунисти.
Прогон во комунизмот
По Втората светска војна продолжила да работи како учителка. Во 1947 година, таа била уапсена од Комунистичка југословенска тајна полиција, затворена и мачена два месеци. Во есента 1947 година, таа била изведена пред суд на Судењето на Нагоде, евидентно судење организирано против неколку познати словенечки прозападни политичари и активисти. Сите тие беа обвинети дека се непријатели на работничката класа, агенти на капитализмот, западни шпиони итн. Сите тие биле осудени на смрт или долгорочен затвор и укинување на сите права.
Воде беше обвинета дека „напишала опширен шпионски извештај за политичката и економската ситуација во Словенија, во кој напишала тешки клевети за народните власти во врска со војната и имала намера да му го претстави на претставник на Американскиот Црвен крст во Југославија“. Таа е осудена на 20 години затвор и укинувањето на сите права во наредните пет години. Таа била ослободена по шест години, веројатно поради притисоците на меѓународните организации врз Титова Југославија.
По излегувањето од затвор, Воде била без никакви права. Таа не можела да има работа или личен приход. Немала здравствено осигурување, ниту социјална поддршка. Таа не можела да добие пасош. Нејзиното име било забрането во јавноста: таа била спречена да објавува, додека нејзините дела не можеа да се цитираат во книги или написи. Таа неколку години целосно се грижеше за нејзината сестра Иванка Шпиндлер. Нејзиниот пасош ѝ бил даден дури во средината на 1970-тите. Нејзиното прво појавување во јавноста се случи непосредно пред нејзината смрт во средината на 1980-тите, кога даде интервју за алтернативното списание Нова ревија.
Почина во Љубљана во 1985 година.
Скриените мемоари
Во доцните 1960-ти, Воде започна да ја пишува својата автобиографија, во тајност. Таа го завршила ракописот во 1971 година и го нарекла „Skriti spomin“ или „Скриени мемоари“. Текстот всушност остана скриен во следните 30 години. Таа му наложила на нејзиниот внук Јанез Шпиндлер (кој живеел во странство) да ја објави книгата во соодветно време во иднина. Во 1990-тите, ракописот беше даден на реномираната авторка, новинарка и историчар Аленка Пухар која го уредуваше. Објавен е во 2004 година од издавачката куќа Нова Ревија.
Книгата е поделена на три дела. Во првиот дел, Воде го опишува времето на војната од нејзина лична гледна точка. Таа ги прикажува нејзините судири со словенечките комунисти, кои нејзините воени напори да им помогне на Словенките ги третирале како чин на соработка со окупаторските сили. Во вториот дел, таа го прикажува нејзиното затворање, вклучувајќи испрашувања и мачење. Таа потоа го опишува својот живот без основните човекови права, кои ги дефинира како „живот на олеснета и разводнета варијанта“. Воде во третиот дел го оценува југословенскиот комунистички систем. Таа го анализира словенечкиот и југословенскиот комунистички режим како полу-тоталитарно општество, каде владејачката елита го заведува народот со лаги, ветувајќи му подобра иднина, но всушност само задоволувајќи ја сопствената алчност.
Во 2008 година, ТВ Словенија го продуцираше филмот „Скриено сеќавање на Ангела Воде“, заснован на вториот дел од ракописот на Воде. .
Бела Ахмадулина
Бела Ахмадулина (руски Бе́лла (Изабе́лла) Аха́товна Ахмаду́лина, татарски: Bella Äxät qızı Äxmädullina) ( – ) — руска писателка и преведувач.
Животопис
Бела Ахмадулина е родена на 10 април 1937 година во Москва. По потекло од татков страна била Татарка, додека мајка ѝ по потекло била Италијанка. Татко ѝ бил заменик министер, додека мајка ѝ работела како руско-италијанска преведувачка. Почнала да пишува поезија во текот на училишните денови. Првата песна ја напишала на петнаесет години. Нејзините стихови се објавени во весникот „Октомври“ во 1955 година. Песните ѝ биле детски и нежни. Нејзината работливост го привлекла вниманието на рускиот писател Евгениј Евтушенко кој бил изненаден од необичните рими и стилот на песните.
Општина Кисела Вода
Општина Кисела Вода — општина во градот Скопје. Зафаќа површина од и се простира во југоисточниот дел на Скопската Котлина. Таа се граничи со општина Центар како и со ноформираните општини Аеродром, Студеничани и Сопиште. Според податоците од последниот попис на територијата на Општина Кисела Вода во 2002 година, има вкупно население од 58.216 жители од кои 91,2% се Македонци. На територијата на општината функционираат 13 месни заедници. Центар на неговата општина е истоимената населба. Општината се намалила во Законот за територијална поделба од 2004 година на 12 април 2005 година по оформувањето на Општина Аеродром кога за првпат била одржана седница на советот на оваа општина.
Во рамките на општината егзистираат повеќе спортски клубови кои успешно се натпреваруваат во сите македонски лиги. Во границите на Општина Кисела Вода постојат повеќе цркви и манастири кои се главно туристичко одредиште во овој регион.
Географија
Границата на Општината Кисела Вода започнува од надвозникот на железничката пруга и улицата “Трета македонска ударна бигада” (тромеѓе на општините Кисела Вода, Аеродром и Центар) и се движи по трасата на старата железничка пруга до надвозникот на булеварот „Кочо Рацин“, се движи по улицата „Јордан Мијалков“, улицата „Црниче“ и улицата „346“ и излегува над институтот за земјотресно инженерство и инженерска сеизмологија ИЗИИС, односно на тромеѓето на општините Центар, Карпош и Кисела Вода, продолжува по гранизата на парк шумата “Водно” до наоѓалиштето “Теферич”, продолжува по катастарската граница КО Сопиште и КО Драчево до железничката станица Драчево, свртува на северозапад по железничката пруга Скопје-Велес, како граница со општина Аеродром до надвозникот на улицата “Трета македонска ударна бигада” (тромеѓе на општините Кисела Вода, Аеродром и Центар).
Историја
Во 1955 година, Општина Кисела Вода го опфаќала подрачјето на десната страна по средината на реката Вардар, почнувајќи од границите на Општина Идадија па се до тогашниот крај на Скопје во правец кон Драчево, вклучувајќи ги во Општината и населените места Горно Лисиче и Усје. Седиштето на Народниот одбор на Општината било во Кисела Вода, Скопје.
Стопанство
Општина Кисела Вода е една од најголемите индустриски зони во градот Скопје со значителен континуиран подем во последните 5 години. Бруто-домашниот производ по жител изнесува 11.964 (според попис од 2002 г.). Примарната економија која генерално е составена од земјоделство зафаќа површина од и неметали со површина од 6,73 км. Секундарната и терцијалната економија на територијата на општина Кисела Вода претставуваат потенцијал за одржлив економски развој на општината. Бројот на економски субјекти според стопанските гранки кои делуваат на територија на општина Кисела Вода се: 1.910 вклучени во производство; 908 во градежништво; 490 во хотели и ресторани; 1.492 економски субјекти вклучени во транспорт; 24 во финансии; 1.092 во недвижности; 26 вклучени во јавната администрација и 868 во комуникации. Најважни стопански гранки во општината се хемиската индустрија, транспортот и шпедицијата, градежништвото, прехранбената индустрија и производството на безалкохолни пијалаци, трговската и услужната дејност
Демографија
Според последниот попис на населението на Македонија од 2002 година, општината има 57.236 жители, од кои 50.702 се Македонци.
Општина Кисела Вода се простира во јужниот и југоисточниот дел на Скопската Котлина. Источната граница на општината е до централното градско подрачје на општината Центар. Северната граница се простира по железничката линија Скопје - Велес со кој патен правец општината граничи со новофорнираната општина Аеродром. На источната и југоисточната страна граничи со општината Студеничани, а на јужната страна со планината Водно каде се простира граничната линија со општината Сопиште. Кисела Вода има правец на простирање исток - запад во должина од 14,2 км и правец север - југ во должина од 3,3 км. Во рамките на ваквите гранични линии со соседните општини, општината Кисела Вода има површина од.
Во општината во непосредното градско подрачје се наоѓаат населбите Чешма и Бирарија, на ниските делови од северната страна на планината Водно се наоѓаат населбите Црниче и Пржино и во источниот дел населбите Припор и Усје. Во централниот дел од општината се наоѓаат населбите: 11 Октомври, Кисела Вода и Цветан Димов. На источниот дел од општината се наоѓаат населбите: Пинтија и Драчево.
Според пописот 2002 година
Општествени установи
Градоачалник на Општина Кисела Вода е Филип Темелковски. Негов претходник беше Билјана Беличанец - Алексиќ.
Подрачни единици на органи на државна управа:
-Министерство за одбрана п.е. Кисела Вода;
-Министерство за земјоделство, шумарство и водостопанство п.е Кисела Вода;
-Меѓуопштински центар за социјална работа п.е. Кисела Вода;
-Министерсво за здравство п.е. Кисела Вода;
-Министерство за образование п.е. Кисела Вода;
-Министерство за финансии и имотно-правни односи п.е. Кисела Вода;
-Министерство за правда
-Дирекција за заштита и спасување.
Редовни настани
Бидејќи Кисела Вода е претежно општина со македонско православно христијанско население, во неа редовно се организира палење на Бадниковиот оган, кога на територијата на општината се палат повеќе од 12.000 огништа на различни места. Овој настан често е придружен со настап на многу изведувачи од македонската естрада. Исто така, традиционален настан е одењето во Крушево и Пелинце, кога граѓаните на Кисела вода имаат бесплатно еднодневно патување на сметка на општината.
Алеутски јазик
Алеутски јазик (Unangam Tunuu) — ескимско-алеутски јазик кој се зборува на Алеутските и Прибиловските Острови во Алјаска и на Камчатка во Русија. Според податоците од 2007 година, јазикот го зборувале околу 150 Алеути.
Правопис
Модерната латинична азбука која се користи во Алјаска има 4 самогласки и 21 согласка.
Во минатото, а и денес, јазикот се пишувал на кирилица. Кириличната азбука е заснована на руската азбука од пред рефорите во 1918 година. Азбуката го содржела и буквите г̑, ҟ, ҥ, ў, х̑ за алеутските гласови.
Азбуката има 24 букви, од кои 6 се самогласки, 2 редуцирани самогласки и 16 согласки.
Црква „Св. Никола“ - Орланци
Свети Никола — главна селска црква во кичевското село Орланци, Македонија.
Црквата е сместена во Предно Маало и околу нејзе се сместени гробиштата за мештаните од тоа маало.
Местоположба
Црквата се наоѓа во Предно Маало на селото Орланци.
Историја
Храмот бил подигнат во 1872 година. Црквата била запалена во 1903 година од страна на Турците, поради што пет години подоцна била обновена, задржувајќи го нејзиниот поранешен изглед.
Иконостас
Иконостасот, кој е пренесен од старата црква, бил изработен во периодот 1882-1885 година.
865 Зубаида
865 Зубаида — астероид што кружи околу Сонцето.
100. западен меридијан
100. западен меридијан — меридијан со должина која се протега од Северниот Пол преку Северноледениот Океан, Северна Америка, Тихиот Океан, Јужниот Океан и Антарктикот до Јужниот Пол.
100. западен меридијан претставува голема кружница со 80. источен меридијан.
Места
! scope="col" width="130" |Координати ! scope="col" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Париев Канал ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Неименувана водена површина ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Париев Канал ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Меклитоков Канал ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Ларсенов Залив ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Викторински Проток ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Кралицата Мод ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" | 🇲🇽 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
САД
Во Соединетите Американски Држави, 100. западен меридијан ја определува источната граница на Тексас со Оклахома (која е определена со Адамс-Ониевиот договор во 1819 година, кој ја определи границата меѓу Нова Шпанија и САД меѓу Црвената река и Арканзас ). Доџ Сити, Канзас е токму на пресекот на реката Арканзас и 100. западен меридијан.