cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ториум
Јадрено гориво
Во рекаторите ториум се користи за производство на ураниумов изотоп 233U. Од изотопот 232Th по пат на бомбардирање на неутрони се добива изотоп 233Th. Тој подоцна се распаѓа преко проактиниум 233Pa на ураниум 233U. Денес е развиена технологија со која овој процес се одвива во реактори со водено разладување со цел да се намали количеството на јадрен отпад. Настанатиот изотоп 233U може да се дели и користи во јадрени реактори.
Библиотека „Искра“ - Кочани
Библиотеката „Искра“ во Кочани е градска библиотека формирана во јуни 1941 година.
Историјат
Во јуни 1941 се одржало основачко собрание за формирање на читалиште во Кочани, кое било меѓу првите формирани во тоа време во Македонија, со значајна и прогресивна улога во ширењето на народно-ослободителното движење во Кочани и Кочанско. На одржаното собрание е избрана управа на читалиштето и притоа за претседател бил избран д-р Тодор Апостолов - Доче, виден и лојален граѓанин на тогашната власт. Изборот на ова лице претставувал „покритие“ на вистинските идеи на тогашните основачи, напредни младинци од редовите на Комунистичката партија или нејзини симпатизери. Така, во управата бил избран Благоја Попов, Стојан Христов (библиотекар), Љупчо Ефремов Сантов, Бота Трендова, Боро Ефремов, Страшо Христов, Геро Максимов и други.
По изборот на управата се пристапило кон избор на името на читалиштето. Имало многу предлози и по бурна дискусија на крајот се прифатил предлогот на еден од членовите, Славко Митев, читалиштето да се вика „Искра“. Така, во летото 1941 година во куќата на Љубо Павловиќ (во тоа време веќе иселен во Србија), на главната улица и шеталиштето во Кочани, својата работа ја започнала Библиотеката „Искра“.
Активноста на читалиштето завршила при крајот на окупацијата, со опожарувањето на Кочани, кога била изгорела и куќата на Љубо Павловиќ. По ослободувањето Читалиштето „Искра“ прераснало во Градска библиотека, а бројот на книгите повторно се обновил. Во истото време почнало и ширење на мрежата на библиотеки и читалишта во Оризари, Зрновци, Грдовци, Облешево, Чешиново. Библиотеката „Искра“ станала Матична библиотека на општинско ниво.
Локација
Кочанската библиотека често била преселувана (приватни куќи, Дом на култура „Бели мугри“, во Домот на АСНОМ), за најпосле, во 1989 година, повторно да се најде на местото каде што била и основана.
Денес Јавната општинска установа Библиотека „Искра“ опстојува заедно со две подрачни библиотеки: една во населбата Оризари, Библиотека „Св.Кирил и Методиј“, и другата во основното училиште во село Чешиново, „Никола Карев“.
Книжен фонд
Вкупниот книжнен фонд на библиотеката „Искра“ е околу 67.050 монографски публикации. Од 1967 година вработените во МБ „Искра“ се формираат библиотечните одделенија и клонови кои започнуваат со стручната обработка на монографските публикации според светските библиотечни стандарди ISBN(M).
Најголемиот оддел е Одделот за возрасни. Тој е носител на околу 31.500 монографски публикации, од кои 23.800 се на македонски јазик, 7.700 се на српскохрватски јазик, а останатите книги се на другите светски јазици.
Фондот во Детското одделение има 22.250 монографски публикации.
Издавачка дејност
ЈОУ Библиотека „Искра“ за издавачка дејност била регистрирана во далечната 1985 година. Издавачката дејност и продукција ја координира Издавачки одбор кој се менувал повеќепати. Последниот, кој е актуелен, го сочинуваат: Вангелија Цавкова, претседател, Илија Захариев, член и Данута Ананиева, директор на Библиотеката. Во зависност од содржината на понудениот материјал за печатење, Издавачкиот совет се дополнува со членови, стручни лица од одредена област.
Литературен клуб „Копнеж“
Литературниот клуб „Копнеж“, како организациона единица на ЈОУ Библиотека „Искра“, постои од 1968 година. Во него членуваат луѓе со афинитет за пишување во сите литературни жанрови, а членовите се од сите возрасти, од различни образовни степени. Членовите на „Копнеж“ се активни учесници на многу литературни настани во општината и надвор од неа, а носители се на две големи манифестации: Детски поетски фестивал „Мајски цвет“ (од национален карактер) и Месец на книгата.
Роднокрајно одделение
Одделот за роднокрајна дејност во Јавната општинска установа Библиотека „Искра” - Кочани е формиран во 1982 година, а е во функција од април 1983 година. Роднокрајниот фонд во Библиотеката „Искра“ е организиран како самостоен, a соодветно на тоа претставува и специјален фонд. Граѓата во овој фонд е универзална по својата содржина: збирка магистерски трудови, докторски дисертации, публикувани трудови на роднокрајни автори и тоа како монографски публикации, сепарати, ракопис на рака, ракопис на машина, касети, ЦД-а.
Збирката која содржи секаков вид материјал кој му дава информации на корисникот од историјата, земјоделието (производството на ориз - најзначајното обележје на Кочани), економијата, политиката, поточно од сите сфери на општественото живеење на градот Кочани и општината во старите рамки. Оваа збирка содржи: монографски публикации, фотографии, разгледници, ситен печат, весници што биле издавани порано, а и оние што сега се издаваат во Општина Кочани.
Библиотечната граѓа од овој фонд е достапна за сите корисници – истражувачи, ученици, студенти на кои им се потребни податоци за Кочани и Кочанско, а можат да ја користат само во просториите на библиотеката.
Музејска збирка
Во периодот од 1983 година, па заклучно со јануари 2010 година во состав на Библиотеката, согласно законските прописи, функционирал и Оддел за музејска дејност. Во согласност со новите законски решенија истиот продолжил со работа како Музејска збирка - депанданс на НУ Музеј на Македонија.
Италијански Езера
Италијанските езера ( Grandi laghi prealpini, букв. „Големи Предалпски Езера“) ― група големи езера што лежат на јужната страна на Алпите, во сливот на реката По и Средоземното Море. Како што предложува нивното име, тие се во суштина сместени во северна Италија, меѓутоа, тие се делумно сместени и во јужна Швајцарија. Сите тие се леднички езера кои настанале по повлекувањето на ледниците на крајот од последното ледено доба. Групата е составена од езерата (од запад кон исток): Орта, Маџоре, Варезе, Лугано, Комо, Изео, Идро и Гарда. Трите најголеми се сите над 100 км2, тоа се: Гарда (најголемото во Италија), Маџоре (најголемото во јужна Швајцарија) и Комо.
Езерата се наоѓаат во италијанските региони Пиемонт, Ломбардија, Венето и Трентино-Горно Адиџе/Јужен Тирол и во швајцарскиот кантон Тичино. Сите тие се наоѓаат барем делумно во Италија, додека две од нив (Маџоре и Лугано) се делумно во Швајцарија.
Клима
На географските широчини помеѓу 45° и 46° северно и на височини под 400 метри надморска височина, Италијанските Езера уживаат многу сонце и многу благо време. Регионот е познат по својата подсредоземна клима, што го прави најтоплата област во Швајцарија и значително потопла од повеќето региони во северна Италија. Таму суптропските растенија можат да растат во текот на целата година во многубројните градини, особено оние на Боромеовите и Брисашките Острови. Во текот на зимата, езерата помагаат да се одржи повисока температура во околните региони (бидејќи водата ја ослободува топлинската енергија побавно од воздухот) при што снежните врнежи се непредвидливи и првенствено влијаат на повисоките височини околу езерата. Врнежите се најмали во текот на зимските месеци, а најобилни околу летото, достигнувајќи го својот врв во пролет и есен.
Особено благата клима на Италијанските Езера го фаворизира растот на некои цврсти средоземни растенија, вклучително и маслиново дрво, чадорски бор, средоземен чемпрес, кинеска ветерничка палма и ананасова палма. Во близина на езерото Лугано е едно од ретките места во Швајцарија каде што се одгледуваат маслинки. Околу езерото Гарда може да се најдат и некои цврсти цитрусни дрвја, како што се тврдите лимони и сацума, кои се исклучително ретки на оваа географска ширина.
Празеодиум
Празеодиум (Pr, лат. praseodymium) — латиноид. Името го добил од грчките зборови (prasios) и διδυμoς (didymos) кои заедно имаат значење „зелени близнаци“.
Празеодиум е застапен во Земјината кота во количини од 9,5 ppm (анг. parts per million).
Најважни минерали на празеодиум се:
Дива Патка (ѕвездено јато)
Дива Патка (NGC 6705 или Месје 11) — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Штит, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како Дива Патка се споменува и како NGC 6705, M11 и OCL 76.
Откривање
Објектот е откриен на 1681 година од страна на Готфрид Кирх, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, Дива Патка е од видот I2r. Видливиот сјај со голо око изнесува 5,8 m. Дива Патка има само една позната привидна димензија, која изнесува 11'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 51 м 5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -6° 16' 12"".
Други поделби
Проучување на Дива Патка е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 295; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5126. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1085.
Фудбалот во 1908 година
1908 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Russula fragilis
Russula fragilis е нејадливата габа, која е припадник на родот Гулапка. Таа е мала, кревка, со долга дршка и различно обоена, кршлива,  се наоѓа во мешани шуми  во Европа, Азија и Северна Америка.
Опис
Шапката е 2-5 см во пречник. Има многу променлива боја и може да биде темно виолетова, со темен, речиси црн центар, или може да има различни нијанси на маслинесто-зелена, или виолетово-розова, па дури и бледо жолта. Бојата има тенденција брзо да бледнее и може да стане многу бледа. Во почетокот обликот на шапката е конвексен, но подоцна се израмнува. Кожата на шапката се лупи до три четвртини, а постарите примероци често имаат избраздена маргина. Кревката, бела дршка е долга колку големината на шапката, и има тесен облик на палка. Ливчињата се прикачени и бели, дава отпечаток на спори со бела боја. Тие имаат карактеристични предели, или засеци на нивните слободни рабови, кои можат да се видат под рачната леќа, што е многу добар дијагностички поим за видовите. Месото е бело и има многу лут вкус, со овошен мирис.
Слични видови
Russula betularum често се среќава со бреза, и иако обично побледи може да се помеша со измиени примероци на R. fragilis, Russula gracillima е слична по изглед, и расте на истите локации, иако ниту еден од видовите нема прекар (назабени) на рабовите на ливчињата.
Распространетост и живеалиште
Russula fragilis се појавува кон крајот на летото и есента, обично расте во мали групи. Распространета е во северните умерени зони на Европ а, Азија и Северна Америка. Веројатно е во микориза со различни дрвја, вклучувајќи бреза и даб. Често се појавува на или во близина на гнило дрво.
Токсичност
Оваа печурка не се јаде поради токсините што ги содржи и нејзиниот многу лут вкус. Многу видови Гулапка со лут вкус предизвикуваат проблеми од гастроинтестинална природа кога се консумираат, што резултира со дијареа и повраќање.
Градиште (Дукатино)
Градиште — археолошко наоѓалиште во Дукатино, Општина Василево.
Претставува населба и некропола од доцноантичко време. На 2 км северно од селото има издолжено зарамнето плато со површина од 100 × 40 м, опкружено со остатоци од темели на бедем. Во просторот меѓу бедемот се забележуваат темели од десетина помали и поголеми објекти. На западниот крај на наоѓалиштето, на самиот преслап што го одделува од другите ридови, се наоѓа некропола.
Список на државни водачи во 1710 година
Ова е список на државни водачи во 710 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Хачакјум
Хачакјум е мајански бог-патрон на Лакандонците.
Петси Клајн
Петси Клајн (родена како Вирџинија Патерсон Хенсли; 8 септември 1932 ― 5 март 1963 година) ― американска пејачка, една од највлијателните пејачки од XX век и една од првите кантри-пејачки што почнале да пејат поп-музика. Во нејзината осумгодишна професионална музичка кариера Клајн имала неколку хитови на Билбордовата топ-листа.
Фудбалот во 1907 година
1907 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Петси Клајн
Клајн се смета за една од најславните, најпочитуваните и највлијателните изведувачи од XX век. Нејзината музика влијаела врз многу музичари од различни стилови и жанрови. Таа, исто така, поради тоа што е меѓу првите жени што продавале плочи и одржувала концерти, се смета за предвесник на жените во кантри-музиката. Во 1973 година, станала прва пејачка што била примена во Куќата и музејот на славата на кантри-музиката. Во 1985 г., нејзиниот живот и кариера биле прикажани во животописниот филм „Слатки соништа“ со Џесика Ланг во улогата на Петси Клајн. Во осумдесетите биле објавени уште неколку други документарни филмови и сценски претстави, меѓу кои и мјузиклот Засекогаш...Петси Клајн од 1988 година. Албумот со нејзините најголеми хитови во 2005 се продал во преку 10 милиони копии во 2005 година. Во 2011 година, нејзината куќа од детството била реставрирана во музеј што можат да го посетат нејзините обожаватели.
Живот и кариера
Вирџинија Патерсон Хенсли е родена во Винчестер, Вирџинија, на 8 септември 1932 година. Освен „Вирџинија“ во детството, ја викале и „Џини“.
Во детството, нејзиното семејство често се преселувало во различни градови во САД, за на крај да се насели во Винчестер, Вирџинија. Петси Клајн подоцна изјавила дека нејзиниот татко сексуално ја злоставувал.
Родителите на Клајн, за време на нејзиното детство имале брачни несогласувања и во 1947 година нејзиниот татко го напуштил семејството. Писателката Елис Насур во биографијата Интимната приказна за Петси Клајн напишала дека Клајн имала „убава врска“ со нејзината мајка; ја цитирала мајката на Клајн која рекла дека тие „повеќе биле како сестри“ наместо како родител и дете. По завршување на основното училиште Петси Клајн се запишала во средното училиште Џон Хендли во Винчестер. Сепак, семејството по напуштањето на нејзиниот татко имало парични проблеми. За да помогне во издржувањето на семејството Петси Клајн го напуштила средното училиште. Таа почнала да работи во аптека и како продавачка.
1948–1953: Рана кариера
На 15 годишна возраст се пријавила за аудиција во Grand Ole Opry. Неколку недели подоцна добила повратно писмо во кое барале да им испрати слики и снимки. Била повикана на аудиција во Нешвил; аудицијата поминала многу добро и Петси очекувала да добие одговор уште истиот ден, но тие воопшто не одговориле а семејството се вратило во Вирџинија.
До почетокот на 1950-тите, Клајн настапувала по локални кафани. Во 1952 година, била повикана на аудиција за месна кантри група. По аудицијата, почнала редовно да настапува како член од групата Bill Peer's Melody Boys and Girls. Започнала романтична врска со Бил Пир, водачот на групата, која опстоила неколку години. Сепак тие не се развеле од своите сопружници. Пир ја наговорил да одбере посоодветно уметничко име. Таа го променила своето име од Вирџинија во Петси (преземено од нејзиното средно име „Патерсон“), а го задржалала презимето Клајн. Станала естрадно позната како „Петси Клајн“.
Во август 1953 година, Клајн учествувала на месен кантри музички натпревар. Освоила 100 долари и можност редовно да настапува во Town and Country Time. Во шоуто учествувале кантри ѕвезди како Џими Дин, Рој Кларк, Џорџ Хамилтон IV и Били Грамер, а се снимало во Вашингтон и Арлингтон, Вирџинија. До октомври 1955 година не била официјално додадена во телевизиските емисии на програмата. Телевизиските изведби од Клајн добиле признание од критиката. Списанието „Вашингтон Стар“ го пофалило нејзиното сценско присуство, со коментир: „Таа те расположува со движењето на рацете и телото и со ритамот на нејзиниот глас, кој ѝ допира длабоко во душата за да ја изнесе мелодијата. Повеќето кантри пејачки стојат неподвижни, пеат со монотон назален висок тон. Петси има грлен стил пропратен со движење и емоција.“
1954–1960: Four Star Records
Во 1954 година, Бил Пир на Бил Меккол, претседател на Four Star Records, му пратил демо снимки од Петси Клајн. На 30 септември 1954 година, потпишала двегодишен договор за снимање со издавачката куќа заедно со Пир и нејзиниот сопруг Џералд Клајн. Договорот им овозможувал на Four Star да добијат најголем дел од приходите од песните што ги снимила. Поради ова, Клајн добивала малку од авторските права од издавачот, вкупно 2,34 посто од нејзиниот договор за снимање. Нејзината прва сесија за снимање се одржала на 5 јануари 1955 година во Нешвил, Тенеси. Four Star снимките ѝ ги отстапила на поголемата Decca Records. Нејзин прв сингл бил „A Church, a Courtroom, Then Goodbye“ (1955). Иако Клајн ја промовирала со настап на Гранд Оле Опри, песната не била успешна.
Додека снимала за Four Star, Петси Клајн пеела различни музички жанрови како госпел, рокабили, традиционална кантри музика и поп. Во 1956 година, Клајн била повикана да настапи во емисијата од Артур Годфри, Скаут за таленти, национална телевизиска емисија каде што таа била на аудиција неколку месеци претходно. Ја прифатила понудата, а нејзината мајка Хилда Хенсли ја искористила како нејзин скаут за таленти за емисијата. Според правилата на емисијата, скаутите на таленти не смеело да бидат членови од семејството. За да се појави на шоуто мајка ѝ излажала дека се само од ист град. Кога Артур Годфри ја прашал Хенсли дало ја познава Клајн цел живот, таа одговорила: „Да, речиси!“
Петси клајн дебитирала во емисијата на 21 јануари 1957. Истиот ден се сретнала со продуцентката на серијата Џенет Дејвис. Клајн сакала да ја пее „A Poor Man's Roses (Or a Rich Man's Gold)“, но Дејвис претпочитал друга нејзина песна, „Walkin' After Midnight“. Таа ја извела „Walkin' After Midnight“ и победила на натпреварот за таа вечер. Песната сè уште не била објавена како сингл. За да излезе во пресрет на побарувачката од јавноста, Decca Records ја објавила песната како сингл на 11 февруари. Песната се искачила на 12-тото место на поп листата на Билборд. Од нејзиното објавување, па сѐ до денес, песната се смета за класика во кантри музиката.
Музичките критичари ја пофалиле „Walkin' After Midnight“. Успехот на на песната ѝ овозможило на Клајн да настапи во многу емисии на поголеми телевизиски мрежи. Исто така, се појавила на Гранд Оле Опри во февруари и телевизиската програма Western Ranch Party во март. Од учествата заработила вкупно десет илјади долари, и сите пари ѝ ги дала на мајка ѝ, за да ја плати хипотеката за куќата во Винчестер. Во август 1957 година, Decca Records го објавила нејзиниот деби студиски албум, Patsy Cline.
Пo „Walkin' After Midnight“ другите песни на Петси не забалежале успех. Ова делумно се должело на квалитетот на материјалот што таа го одбрала да го сними. Речиси истовремено, Клајн била отпуштена од нејзиниот редовен термин на Town and Country Jamboree. Според Кони Б. Геј, таа доцнела на емисии и „доаѓала мирисајчи на алкохол“. Во септември 1957 година, Клајн се омажила за Чарли Дик, кој веднаш потоа бил испратен во на воена задача во Форт Браг, Северна Каролина. Клајн ја родила и својата прва ќерка Џули. Со надеж дека ќе ја рестартира својата кариера, Клајн и нејзиното семејство се преселиле во Нешвил.
1960–1961: Нови почетоци и сообраќајна несреќа
Професионалните одлуки на Петси Клајн вродиле со плод во раните 1960-ти. По преселувањето во Нешвил, потпишала менаџерски договор со Ренди Хјуз. Таа прво сакала да работи со Хуберт Лонг, но тој бил зафатен со менаџирање на други уметници. Затоа, се одлучила за Хјуз. Со помош на Хјуз, почнала да настапува во поголеми локали и да заработува повеќе. Во јануари 1960 година, Клајн официјално станала член на Opry. Исто така, во јануари 1960 година, Клајн ги снимила последните песни со Four Star Records. Истата година биле објавени нејзините последни синглови со издавачот: „Lovesick Blues“ и „Crazy Dreams“. По напуштањето на Four Star, кон крајот на 1960 година Клајн официјално потпишала договор со Decca Records. Откако почнала да работи со издавачот по нејзино инсистирање добила 1.000 долари аванс.
Нејзина прва песна под Дека била „I Fall to Pieces“. Објавена како сингл во јануари 1961 година, песната на почетокот не го привлекла вниманието на публиката. Во април, песната се пласирала на Hot Country и Western Sides топ-листата. На 7 август, песната станала нејзина прва песна на врвот на кантри топ-листата. Исто така, „I Fall to Pieces“ се нашла и на Билборд поп-листата, каде дошла до 12-тото место.
На 14 јуни 1961 година, возејќи се автомобил со нејзиниот брат Сем Хенсли Џуниор, Петси Клајн доживеала сообраќајна несреќа. Нивниот автомобил удрил директно во друго возило, а ударот ја фрлил директно во шофершајбната на автомобилот, по што се здобила со тешки повреди на лицето. Исто така се здобила со скршен зглоб, изместен колк и голема исеченица на челото. Кога била однесена во болница, нејзининиот живот бил во опасност и не се очекувало да преживее. Била оперирана и преживеала. Според нејзиниот сопруг Чарли Дик, откако се разбудила му рекла: „Исус беше овде, Чарли. Не грижи се. Ме фати за рака и ми рече: „Не, не сега. Имам и други работи што треба да ги направиш'“. Поминала еден месец во болница на опоравување.
1961–1963: Врв на кариерата
Клајн се вратила на музичката кариера шест недели по нејзината сообраќајна несреќа. Следен сингл на Клајн по „I Fall to Pieces“ била песната „Crazy“.
„Crazy“ била објавена како сингл во октомври 1961 година, и се нашла на кантри листите на Билборд во ноември. Таму се искачила на второ место, а и на 9-то место на поп-листата. „Crazy“ ќе стане најголем поп-хит на Клајн. Нејзиниот втор студиски албум Patsy Cline Showcase бил објавен кон крајот на 1961 година. На албумот се нашле и повторно снимените верзии од нејзините претходни хитови „Walkin' After Midnight“ и „A Poor Man's Roses (Or a Rich Man's Gold)“. „Crazy“ и следните записи на Петси Клајн со Decca добиле пофалби од критиката.
Во ноември 1961 година, била поканета да настапи како дел од шоуто на Гранд Оле Опри во Карнеги Хол во Њујорк. Кон крајот на годината, Клајн освоила неколку големи музички награди меѓу кои и „Омилен женски вокал“ од списанието Билборд и „Најемитуван женски изведувач“ од списанието Cashbox.
Во 1961 година, Клајн почнала да го снима нејзиниот следен албум. Меѓу првите песни што ги снимила била „She's Got You“. Песната станала нејзина трета песна која се искачила на прво место на Билбордовата кантри листа. „She's Got You“, исто така, била прва песна од Петси Клајн која се пласирала на листата за синглови во Обединетото Кралство, каде се искачила до 43-то место.
Во 1962 година, Клајн имала три големи хита: „When I Get Through with You“ „So Wrong“ и „Imagine That“. Купила ранч куќа во предградие на Нешвил. Клајн ја нарекуваше нејзин „дом од соништата“ и често ја посетувале пријателите. По нејзината смрт, куќата била продадена на кантри музичарката Вилма Бурџес.
Летото 1962 година, менаџерот Ренди Хјуз средил да добие улога во филм. Во филмот исто така глумеле и Доти Вест, Веб Пирс и Сони Џејмс. Откако пристигнала на снимање во Деланд, според Вест продуцентот „побегнал со парите“. Филмот не бил снимен. Во август го објавила нејзиниот трет студиски албум Sentimentally Yours. На него била и песната „She's Got You“, како и неколку други кантри и поп песни. Според биографот Елис Насур, авторските хонорари ѝ „биле скусени“ и ѝ требало „финансиско обезбедување“. Затоа, Ренди Хјуз договорил таа 35 дена да работи во театарот Мери-Минт во Лас Вегас. На Клајн не ѝ се допаднал ангажманот. Исто така, била носталгична и сакала повеќе време да поминува со своите деца. Со овој ангажман, Петси Клајн станала првата жена-кантри уметник со свое шоу во Лас Вегас.
Во овој период се смета дека Клајн ја претчувствувала сопствената смрт. Доти Вест, Џун Картер Кеш и Лорета Лин се сеќавале како Клајн им велела дека има чувство на неминовна пропаст и дека не очекува да живее уште многу долго. Во јануари 1963 година, бил објавен нејзиниот следен сингл „Leavin' on Your Mind“ и набрзо се нашол на кантри-листата од Билборд. Во февруари, ги снимила последните песни за Decca Records. Меѓу снимените песни биле: „Sweet Dreams“, „He Called Me Baby“ и „Faded Love“.
Бракови
Петси Клајн се мажела двапати. На 7 март 1953 година се омажила со нејзиниот прв сопруг, Џералд Клајн. Неговото семејство поседувало компанија за ископување во Мериленд. Џералд Клајн рекол: „Можеби за Петси не беше љубов на прв поглед кога прв пат ме виде, но беше за мене“. Иако уживал во нејзините настапи, не можел да се навикне на нејзините турнеи и честите отсуства од дома. За време на нивниот брак, Петси на еден пријател му се доверила дека откако се омажила за Џералд мисли дека „не знае што е љубов“. Кон крајот на 1956 г., парот почнал да живее одвоено и се развеле во 1957 година.
Штефенсхаген
Штефенсхаген (Steffenshagen) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Петси Клајн
Бракови
Клајн се омажила за својот втор сопруг Чарли Дик на 15 септември 1957 година. Тие се запознале во 1956 година додека Клајн настапувала со локал во Вирџинија. Во тоа време, Дик работел за локалниот весник „Винчестер стар“. Според Дик, тој ја поканил Клајн да танцуваат, а таа му одговорила: „Не можам да танцувам додека работам, добро?“ Сепак, почнале да поминуваат одредено време заедно, а Клајн им кажала на блиските пријатели за нивната врска. Со Чарли Дик, Петси Клајн имала две деца: Џули и Ренди. Нивната врска се сметала за романтична и бурна. Според Роберт Оерман и Мери Бафвак, бракот на Клајн и Дик бил „подгреан од алкохол, расправии, страст, љубомора, успех, солзи и смеа“.
Според биографот Елис Насур, тие често се карале, но останале заедно. Имале репутација на „тешки пијаници“, но според самиот Дик, тие не биле „пијани“. По смртта на Клајн во 1963 година, Дик во 1965 година се оженил со кантри пејачката Џејми Рајан, но се развеле на почетокот од 70-тите. Дик починал во 2015 година и бил погребан до Клајн.
Смрт
На 3 март 1963 година, Клајн настапувала во Меморијалната сала на војници и морнари во Канзас Сити. Нејзината последна песна била последната песна што ја снимила претходниот месец, „I'll Sail My Ship Alone“.
Авионот еднаш застанал во Роџерс, Арканзас за да наполни гориво и во 17 часот уште еднаш слетал на општинскиот аеродром Даерсбург во Тенеси  Хокинс го заменил на Били Вокер, откако Вокер требало да оди на комерцијален лет. Менаџерот на аеродромот во Даерсбург им предложил да преноќат таму поради силните ветришта и лошото време. Но, Хјуз, кој не бил обучен за летање со инструменти, рекол: „Веќе стигнав до овде. Ќе бидеме таму пред да дознаете“. Авионот полетал во 18:07 часот.
Авионот во кој била Клајн се урнал при тешки временски услови вечерта во вторник, 5 март 1963 година. Нејзиниот рачен часовник застанал на 18:20 часот. Авионот го нашле на околу 140 км од неговата дестинација во Нешвил, во шума крај Камден, Тенеси. Форензичкото вештачење утврдило дека сите во авионот веднаш убиени.
Музика
По смртта на Клајн, Decca Records (подоцна купена од MCA) повторно ја објавила нејзината музика. The Patsy Cline Story бил прв компилациски албум што издавачот го издал по нејзината смрт. На него биле песните „Sweet Dreams (Of You)“ и „Faded Love“. Двете песни биле издадени како синглови во 1963 година. „Sweet Dreams“ се искачил на 5-тото место на кантри-листата на Билборд и 44-то на Hot 100. „Faded Love“ исто така станал топ 10 хит на кантри-листата на Билборд, (7-мо место) во октомври 1963 година. Во 1967 година, Дека ја издал компилацијата Најголемите хитови на Петси Клајн. Албумот не само што се искачил на 17-то место на кантри-листата на Билборд, туку имал и дијамантски тираж сертифициран од Здружението на музичките сниматели на Америка. Во 2005 година, Гинисовата книга на рекорди го вклучила албумот Најголемите хитови како албум од пејачка кој најдолго се задржал на топ листа за албуми.
Во 1991 година, MCA records издала бокс сет под наслов The Patsy Cline Collection. На албумот е целиот снимен материјал на Петси Клајн за Four Star и Decca Records. Бокс сетот добил позитивни критики, а Том Јурек од Allmusic го оценил со пет од пет ѕвезди.
Ролинг Стоун го вброил бокс сетот во нивните „50 најдобри албуми на сите времиња“. Поранешниот издавач на Клајн, MCA продолжува да објавува материјали до ден-денес. Клајн е на листата на „Најпродавани изведувачи“ на Американското здружение на музички сниматели со вкупно над 14 милиони продадени плочи до денес.
Филм и телевизија
Клајн неколку пати во 1980-тите била претставена на филм и телевизија. Биографскиот филм на Лорета Лин, „Ќерката на рударот“ (1980) повторно го пробудил интересот за нејзиниот живот и кариера. Глумицата Беверли Д'Анџело ја играла Клајн во филмот и сама ги пеела песните на Клајн. Д'Анџело била номинирана за наградата Златен глобус за нејзината улога. Во интервју што Д'Анџело го направила за документарен филм на PBS во 2017 година, навела дека играњето на улогата на Петси Клајн „имало големо влијание“ врз нејзиниот живот и кариера.
Во 1985 година бил објавен игран филм за животот на Петси Клајн под наслов Слатки соништа. Во филмот Џесика Ланг ја глумела Петси Клајн, а Ед Харис нејзиниот сопруг Чарли Дик. Филмот бил критикуван поради недоволната точност на животот на Клајн и неговата музичка продукција. Ланг била номинирана за Оскар за најдобра женска улога за нејзината улога како Петси Клајн.
Дискографија
Студиски албуми
Постхумни студиски албуми
Фудбалот во 1906 година
1906 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Aнгелина Бановиќ-Марковска
Ангелина Бановиќ-Марковска (Скопје, 10 октомври 1966) – универзитетски професор на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје, есеист, книжевен критичар и теоретичар.
Животопис
Ангелина Бановиќ-Марковска е родена на 10 октомври 1966 година во Скопје. Во родниот град завршува основно и средно училиште, а дипломира во 1989 година на Катедрата за историја на книжевностите на народите на СФРЈ на Филолошкиот факултет во Скопје (денес: Катедра за македонска книжевност и јужнословенски книжевности ). На истиот факултет магистрира во 1999 година (наслов на магистерскиот труд: Ликови-антагонисти: структура и функција) и докторира во 2002 година (наслов на докторската дисертација: Дијалогизмот како интертекстуален феномен во современите јужнословенски книжевности). Денес е редовен професор и предава група предмети од областите наука за книжевност и културологија. Покрај редовниот ангажман на матичниот факултет, од 2012. до 2015. била визитинг професор на Универзитетските интердисциплинарни докторски студии по културологија и општествено-хуманистички науки на Универзитетот „Јосип Јурај Штросмаер“, во Осиек, Р. Хрватска, а од 2008. до 2013. визитинг професор на втор циклус Интердисциплинарни културолошки студии во книжевноста на Институтот за македонска литература во Скопје. Како соработник и странски консултант на неколку меѓународни научно-истражувачки проекти и конференции, застапена е во бројни зборници и списанија. Била член на стручни жириjа за доделување на национални награди од областа на книжевноста („Браќа Миладиновци“ во рамки на СВП, „Димитар Митрев“, „Роман на годината“ и „Григор Прличев“) и уредник на првото двојазично електронско списание во Македонија „Блесок / Shine“. Автор е на 7 книги и 2 антологии. Член е на Друштвото на писателите на Македонија и добитник на наградата „Димитар Митрев“ за најдобра книга критика и есеистика за 2017 година.
Надворешни врски
1. Cvjetko Milanja, „Propitkivanja o identitetu (Zlatko Kramarić/ Angelina Banović-Markovska: Politika. Kultura. Identitet, Školska knjiga - Sveučilište J. J Strossmayera, Zagreb-Osijek, 2013.)“
>http://www.matica.hr/kolo/401/propitkivanja-o-identitetu-22931/<
2. Venko Andonovski, „The Intercultural Event of the Year“, Blesok no. 89, March-April, 2013
>http://www.blesok.com.mk/tekst.asp?lang=eng&tekst=1415&avtor=Venko%20Andonovski&naslov=The%20Intercultural%20Event%20of%20the%20Year#.Wu4r14iFPIU <
3. Венко Андоновски, „Интеркултурен настан на годината (Кон книгата на Златко Крамариќ/Ангелина Бановиќ-Марковска: Политика, култура, идентитет“, Скопје, „Магор“, 2012)
>https://www.rastko.rs/cms/files/books/51e15a75cb72a<
4. Banović-Markovska, Angelina. „Od tranzicije do globalizacije: politički (ne)identitet(i) Europe“. Kultura, identitet, društvo – europski realiteti, Odjel za kulturologiju – Sveučilište Josipa Jurja Strossmayera, Osijek & Institut društvenih znanosti Ivo Pilar, Zagreb, Osijek – Zagreb, 2014, p. 115-121.
>http://www.uaos.unios.hr/wp-content/uploads/2019/09/Zbornik-2013.pdf<
5. Angelina Banović Markovska. „Pisanje i razumevanje istorije na Balkanu“,VREME | BR 571 | 13. DECEMBAR 2001
>https://www.vreme.com/cms/view.php?id=303746<
6. Angelina Banovik´-Markovska, „Verità taciute a fatica: confi ni e identità, muri e obiettivi dell’imperialismo psicologico“
>http://www.fupress.net/index.php/ss/article/view/3391/2967 <
7. Angelina Banovic Markovska, „The concept of the European Political Identity“>http://makedonija.rastko.net/delo/14601<
>https://iml.edu.mk/images/dokumenti/Context9.pdf<
8. А. Бановиќ-Марковска, „Концептот европски политички идентитет и границите на Европа: реални, имагинарни и идеолошки“
>http://estudosculturais.com/congressos/europe-nations/pdf/0052i.pdf<и >http://idiprints.knjiznica.idi.hr/225/1/C%202011_9%20Klepa%C4%8D.pdf<
>https://journals.cultcenter.net/index.php/culture/article/view/101/87<
10. Angelina Banović-Markovska, „Makedonien, der Balkan und Europa als „Zeit-Raum-Spiel“
>https://www.owep.de/ausgabe/2015-1<
Хобнил
Хобнил е име, кое се поистоветува со мајанскит бог Бакаб. Тој се смета за Бакаб од истокот.
Aнгелина Бановиќ-Марковска
Надворешни врски
11. A. Banovich-Markovska, „Cultural Memory as Memory Manipulation: Between Past Experiences and Present Values“
12. Аngelina Banovik-Markovska, „Bakhtin a Epštein – dialóg diskurzov (z totality do virtuality, z hypertextuality do hyperreality)“
13. Angelina Banović Markovska, „No man’ s land ili kozmopolitizam bez korijena“
>http://www.matica.hr/kolo/309/no-man-s-land-ili-kozmopolitizam-bez-korijena-20540/<
14. Angelina Banović Markovska, „Narativ nacije“
>http://www.matica.hr/kolo/309/narativ-nacije-20539/<
15. Ангелина Банович-Марковская. „Бегство и пограничные субъекты в ‘Романе о Лондоне’ Милоша Црнянского
>https://cyberleninka.ru/article/n/begstvo-i-pogranichnye-subekty-v-romane-o-londone-milosha-tsrnyanskogo<
16. Angelina Banović-Markovska, „Književne enigme makedonske povijesti“,
>http://makedonija.rastko.net/cms/files/books/5040820378000<
17. Ангелина Бановиќ-Марковска, „Тимос или Логос: критичкиот скалпел на либералната свест и етнократската идеологија на варварогениот“, >http://mirage.com.mk/index.php/component/content/article/334-miraz/24/knizevna-hermenevtika/117-2013-04-23-08-23-27 <
18. Ангелина Бановиќ-Марковска, „Имаголошки рефлексии во расказите на Иво Андриќ“,
>http://makedonija.rastko.net/cms/files/books/5040838638f9f<
19. Angelina Banović-Markovska, „Cultural Memory as Memory Manipulation: Between Past Experiences and Present Values“ >http://eprints.ugd.edu.mk/8669/7/Proceedings%20CM%20vol%201.pdf<
21. Ангелина Бановиќ-Марковска. Интерпретативни стратегии, Ѓурѓа, Скопје, 1999.
>https://www.yumpu.com/xx/document/read/51440870/a-ne-e-dozvoleno-nikakvo-razmnouvawe-ili-koristewe-bez-<
22. Angelina Banovic-Markovska. „The Incest – Oneof The Inclinations That The World Hasn’t Finished Dreaming Yet“
>https://www.yumpu.com/en/document/read/35317616/the-incest-a-one-of-the-inclinations-that-the-world-hasnt-finished-<
23. Ангелина Бановиќ-Марковска. „VIRGINA: ендемска манифестација на другиот или оригинал на фалсификатот“
>https://www.yumpu.com/xx/document/read/35195544/angelina-banovi-markovska<
Витезот од Арментал (роман)
Витезот од Арментал (изворен француски наслов: Le chevalier d'Harmental ), познато и како Заговорници, роман напишан од Александар Дима и Огист Маке, објавен во 1843 година. Дима преработил прелиминарна верзија од Маке; ова биле почеток на нивната соработка која требала да створи осумнаесет романи и многу драми. Драматизацијата на романот - во пет чина, пролог и десет табели - за првпат била изведена на 16 јули 1849 година во Историскиот театар во Париз. Тој бил приспособен во опера, „Витез од Арментал“, од Андре Месаже со либрето на Пол Ферје, кое првпат било изведено на 5 мај 1896 година.
Дејствието на романот е во 1718 година, а неговата тема е заговор против регентството на Филип Орлеански, кој ја водел Франција за време на малолетноста на Луј XV. Подоцнежниот роман на Дима и Маке, „Ќерка на регентот“, содржи некои од истите ликови.
Џорџ Сентсбери го опишал романот како „обично рангиран меѓу ремек-делата [на Дима]“; Самиот Дима почувствувал дека има и силни и слаби страни. Ричард Стоу, животописецот на Дима, го нарекол најдобриот од неговите романи сместени за време на владеењето на Луј XV.
Дел од романот кој вклучува улица наречена „rue du Temps-Perdu“ (улица на потрошеното време) можеби го вдахнал насловот на „Во потрага по изгубеното време“ на Марсел Пруст.
Дислалија
Дислалија (лат. dyslalia) е поим за пореметување на говорот. Означува непрецизна или погрешна артикулација (изговор на гласови), а може да се презентира и како пропуштање на некој глас (omissio), негова замена со некој друг глас (supstitutio), искривен изговор на одредени гласови (distorsio) и додавање на гласови на некои зборови или група на гласови (addition).
Возраст
Се смета дека развојот на говорот трае дури и до 9-тата година, кога говорот дефинитивно се автоматизира. Меѓутоа, децата до 3-тата година би требало правилно да изговараат најголем број на гласови. Постојат хронолошки норми до кои детето треба да ја развие правилната артикулација. Ако погрешната артикулација трае над одредените норми што се дијагностицира во соработка со специјалист оториноларинголог за подрачјето на фонијатријата, потребно е да се започне со лекување.
Поделба
Дислалијата ја делиме на органска и функционална.
Органска дислалија
Причина за органска дислалија е некое пореметување во анатомијата на артикулацијата на говорот, на пример:
Сигматизам
Сигматизам (sigmatismus) е поим за неисправен изговор на гласови (с, з, ц, ш, ч, џ). Кај мали деца најчесто се работи за испуштање (omission) и замена на тие гласови, а кај возрасните за искривен изговор (дисторзија). Латералниот сигматизам е најнепријатниот вид на сигматизам за слушателите. Настанува во текот на развојот на трајното забало, кога детето поради губитокот на секачите го поставува јазикот на страна (латерално), барајќи потпора на преткатниците. Доколку и после израснувањето на секачите останува истиот механизам на создавање на гласови, резултат е латерален сигматизам кој треба да се решава со говорна терапија.
Ротацизам
Ротацизам (rotacismus) е назив за пореметен изговор на гласот – р. Тоа пореметување е најчесто после сигматизмот, а се манифестира со испуштање, замена и искривување на изговорот. Ако изостанувањето и замената на гласот р, потрае и после 3-тата година, потребно е да се побара помош од лекар оториноларинголог – фонијатрија или логопед.
Лабдацизам
Ламбдацизам (lambdacismus) е пореметување во изговарањето на буквата л и љ.
Гемацизам
Гамацизам (gamacismus) е пореметување во изговорот на буквата г.
Делтацизам
Делтацизам (deltacismus) е пореметување во изговорот на буквата д.
Тетизам
Тетизам (thetismus) е говорно пореметување кај кое поголем број на согласки преминуваат во д или т и претставува значително сериозно пореметување во однос на досега наброените. Тука може да се работи за сериозни пореметувања во развојот на централниот нервен систем.
Терапија
Лекувањето на дислалијата се спроведува со отстранување на причините на пореметувањето на говорот ако е тоа возможно (на пример хируршка исправка на расцепите на непцето, вилиците и усните). Ако причината не може да се отстрани или не е позната, лекувањето се состои првенствено од говорни вежби.
Герго Киш
Герго Киш (19 јануари 1988) е унгарски пливач кој плива слободен стил.
Кариера
Кис учествувал на Летните олимписки игри 2004 1500м слободно, кој се рангирал на 23 место во групата. На Европското јуниорско првенство за пливање во 2006 година го освоил златниот медал во поединечно мешан стил на 400 метри поставувајќи рекорд од 4: 16,82, освоил сребрен медал на 200 метри делфин и заврши на 4-ти во 1500 метри слободен стил.
На Европското пливачко првенство во 2007 година завршил трет во 400 метри слободно и освоил сребро во 1500 метри слободно.
Во 2008 година на Европското првенство тој освоил златен медал за 800 метри слободен стил што се одржал за првпат. Тој освоил бронзен медал на Европското првенство во водство во 400 метри слободно и станал четврти во 800 метри слободен стил.
На Светското првенство во Шангај во 2011 година, Киш направи историја со тоа што стана првиот унгарски човек кој освоил медал во слободен стил на Светското првенство во водени спортовис, бронза во 800 м.
На Летните олимписки игри 2012, тој се натпреварувална 400 и 1500 метри слободен стил и бил дел од унгарската штафета на 4 х 100 м и слободни тимови од 4 х 200 метри. Тој завршил на 6-тото место во 400 метри во финалето, 19-тото место во 1500 метри, екипата на 4 х 100 метри дојде на 14-то, а екипата на 4 х 200 метри беше осма во финалето.
На Летните олимписки игри 2016, тој се натпреварувал во 400 метри слободен стил и 4 х 200 м слободен стил.
Роберт Хартинг
Роберт Хартинг ( во ) е германски фрлач на диск, Олимписки, трикратен светски и двократен европски првак.
Првиот поголем успех, Хартинг го постигна на светското јуниорско првенство во 2001 година, на кое го освои второто место. На следните неколку поголеми првенства нема остварено забележителни резултати, сè до победата на светското првенство за млади сениори во 2005 година.
На светските првенства, првиот медаљ го освои на првенството во Осака во 2007, освојувајќи го второто место. Веќе на следното светско првенство во Берлин, Хартинг ја израдува домашната публика со освоениот златен медаљ, а истиот успех го повтори и две години подоцна, на првенството во Тегу, како и четири години подоцна на светското првенство во Москва.
Хартинг за првпат на Олимписките игри настапил на игрите во Пекинг во 2008 година, на кои го зазел четвртото место. Четири години подоцна, на игрите во Лондон го освоил златниот медал со префрлени 68,27 m во финалето.
Освен на Олимписките игри и светските првенства, тој има постигнато забележителни успеси и на европските првенства. Така, освојувач е на сребрен медал на Европското првенство во Барселона во 2010, како и на златен медал на првенствата во Хелсинки во 2012 и во Цирих во 2014 година.
Неговиот личен рекорд изнесува 69,69 m и е постигнат на 28 август 2010 во Нојбранденбург.
Немашница (Мустафино)
Се наоѓа на 2,5 км североисточно од селото, до патот што води за селото Буриловци. Претставува зарамнета тераса што се издига над Буриловска Река, со простор од околу 300 × 300 м, на која се простираат ниви сопственост на ЗИК „Овче Поле“.
Со земјоделските работи, особено со длабокото орање, на површината е исфрлен многуброен археолошки и градежен материјал. Најмногубројни се фрагментите од керамички садови со разновидни облици (паници, чинии, пехари, бокали и др.), од домашно производство и увозни. Се среќаваат и рачни мелници, тегули, имбрекси, тули, делкан и обичен кршен камен од темели на објекти.
Површински наоди се чуваат во Народниот музеј во Свети Николе.
Кантон (остров)
Откривање и име
Островот бил „откриен“ на 5 август 1824 година од капетан Џон Палмер и Едвард Рид. Првично островот бил наречен Мери Балкут „Mary Ballcout's Island“, во чест на жената на капетанот. Сегашното име на островот потекнува од китоловскиот брод Кантон (Canton).