Исламски_краснопис
Искривени стилови
Ракописот „Наск“ во египетскиот Куран од 14-15 век Искривени стилови на калиграфија се појавиле во текот на 10 век. Тие биле полесни да се пишуваат и да се читаат и наскоро се замениле со претходниот геометриски стил, освен за украсни цели. Канонските ,,шест искривени ракописи" (Ал-aqlam ал-sittah) биле пионер на персиецот Ибн М.Ш.i (умрел 939 година), кои  подоцна биле усовршени од страна на неговите наследници Ибн ал-Баваб (умрел 1022 година) и Јакут ал-Мустасими (умрел 1298 година). Ракописот Naskh  бил најпопуларен, кој се користиел во текстот на Куранот, официјалните декрети и приватни преписки. Во античките текстови каде се разгледувале  овие шест стилови обично не се давало примери. Затоа е тешко да се разликуваат овие стилови. 1. Неш или “naskhi”  е едноставно искривено пишување кое се користело во преписка пред калиграфите коишто започнале да го користат  за пишување на текстот на Куранот. Тој е тенок и еластичен, без особен акцент и висока читливост . Тој останува меѓу најраспространетите стилови. Најпознатиот калиграф на овој вид бил Хафиз Осман, отомански  калиграф кој живеел во текот на 17 век. Тој е основа на модерното арапско печатење. 2.”Ṯuluṯ” е повеќе влијателен и енергичен стил на пишување, со издолжени вертикали. Тој бил употребуван од страна Мемлуксите за време на 14-15 век. Сепак стилот се обновува и преработува од страна на отоманските калиграфи. Денес мајсторите на овој стил сè уште живеат во Турција, вклучувајќи го Хусеин Ќутлу и Фуат Башар. 3.”Tawqī” се појавил од калифот Абасид , кога тој се користел за потпишување на службените акти. Со издолжени вертикали и широки криви линии под линијата за пишување, кој останал ракопис малку во употребуван. 4.”Riqaa " бил минијатурна верзија на “tawqi”. Тој немал никаква врска со ruq`ah, многу подоцнежен стил на Османлиите развиен за секуларен ракопис,  кој сè уште се користи денеска во арапските земји коишто потпаднале во рамките на Отоманската културна сфера. 5.”Muḥaqqaq” е доволен, ракопис со предупредување . Завршетоците на буквите се издолжени и нивните криви линии го  нагласуваат текстот. 6. “Rīḥānī” или “rayḥānī” е минијатурна верзија на “muḥaqqaq”. Од 14 век наваму, започнале да се користат  други искривени стилови во  турските и персиските земји. “Nasta'liq” е искривен стил развиен во Персија . “Nasta'liq” значи ,,изоставање", кој е добар опис на начинот на кој се изостава буква од  претходниот збор , односно на пониско отколку на исто ниво. Персиските калиграфи му именувале овој стил под името ,,ta'liq". Тоа му дава на стилот префинет изглед. Отоманските калиграфи изработувале прекрасни дела со овој стил. Поголемиот обем бил наречен “Jali-ta'liq" и се  користел на влезовите на џамиите  и другите згради. “Shikasteh” (испрекршен) е персиски ракопис кој се користел повеќе во неформални контексти. “Diwani” ракописот е искривен стил на арапската калиграфија развиена за време на владеењето на раните Отомански Турци (во 16-ти и почетокот на 17-ти  век). Бил воведен од страна на Хусам Р. и го достигнал својот врв на популарност под  Величествениот султан Сулејман први (1520-1566 година). Како декоративен и комуникациски ракописот “Diwani” се одликувал со сложеност на лините на буквите и блиското спротивставување на буквите во зборот. Варијациите на ракописот  Diwani, на Diwani Ал Jali , се одликува по неговото изобилство на каратеризирачки  и украсни ознаки. Ракописот Бихари бил користен во Индија во текот на 15-тиот  век. Најчестиот ракопис за секојдневна употреба е “Ruq'ah” (исто така познат како “Riq'a” ). Едноставен и лесен за пишување, каде неговите движења се мали, без многу амплитуди. Тој е оној ракопис кој најчесто може да го забележиме. Овој ракопис се смета за чекор понапред  од ракописот “Naskh”, кој прво го учеле децата. Во подоцнежните години тие се запознаваат со ракописот “Ruq'ah”. Во Кина, се развила калиграфската форма наречена ,”Sini”. Оваа форма имала очигледни влијанија од кинеската калиграфија, се користела со четка за коса од коњ, наместо стандардно пенкало од трска. Познатиот модерен калиграф во оваа традиција е дервишот Хаџи Нор Дин Ми Гуангијанг.