cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шеријат
Молитва
Муслиманите се должни да се молат пет пати на ден, со одредени исклучоци. Овие задолжителни молитви, салах или намаз, се изведуваат за време на пропишани периоди од денот и најмногу се вршат во групи или самостојно. Исто така, постојат изборни како и посебни молитви кои може да се вршат, за одредени сезони, денови и настани. Муслиманите при молитва мора да го свртат лицето кон Каба во Мека, и мора да се претходно прочистени со цел нивните молитви да бидат прифатени. Лично, практикувано е неформална молитви да бидат прифатени. Класичниот исламски закон објаснува многу аспекти на чинот на молитвата, вклучувајќи и кој може да се моли, кога треба да се моли, како да се моли и каде да се моли.
Молитва при погреб
Муслиманите се поттикнати да ги посетат оние меѓу нив кои се болни и умираат. Болните муслимани, оние кои умираат, од оние кои ги посетуваат биваат потсетувани на Божјата милост и вредноста на молитвата. За возврат, посетителите се потсетуваат на својата смрт и минливата природа на животот. По смртта, муслиманите се капат и се обвиткуваат во чиста, бела одежда - чаршав. За починатиот се изведува посебна молитва - џеназе намаз, по можност со поголем број од муслиманската заедница. Телото се води на местото кое е ставено на страна за погребите на муслиманите. Гробот е ископан кон правецот на Мека, и телото се спушта во гробот да се одмори на нејзина страна, со лицето свртено кон Мека. Класичниот исламски закон објаснува за посетување на болните, подготовката на мртвите за погреб, на молитвата на погреб и начинот на кој е погребан муслиманот.
Данок за сиромашните
Сите богати муслимани мора да плаќаат годишен данок за сиромашните, познат како зекат. Ова не е милостина, туку обврска што им ја должат богатите муслимани на сиромашните со помош на заедницата. Износот се пресметува врз основа на нивното богатство кое предува една година, а не на нивните приходи. Основната стапка на оданочување изнесува 2,5%, но тоа се разликува во зависност од видот на богатство кое се проценува. Богатството вклучува заштеди, накит, добиток и земјиште. Класичниот исламски закон го објаснува данокот, како се проценува, собирањето и неговата дистрибуција.
Пост
Во текот на исламскиот месец на Рамазан, муслиманите се воздржуваат од храна, пијалак, секс и цигари помеѓу мугри и зајдисонце. Исклучоци на оваа обврска се направени за малите, болните и жените за време на нивниот период на менструација. Во текот на Рамазан, летно време често ќе започне и ќе заврши со голем оброк. По ручекот, многу муслимани учествуваат во специјални заеднички молитви кои се одржуваат за време на Рамазан. Крајот на постот на Рамазан се прославува со посебни молитви, собири на семејства и пријатели, и специјално подготвени јадења. Муслиманите исто така, може да постат и на други посебни денови во годината, и да ги заменат тие непостени денови од постот. Класичниот Исламски Закон ја објаснува точната дефиниција на постот, времи на постот, тоа како може да се пости, кој мора да пости,и дозволените исклучоци за постот.
Трговија
Исламскиот закон признава приватна сопственост и заедничка, како и се преклопуваат форми на право за добротворни цели, познат како вакиф или фондација. Според шеријатскиот закон, сепак, на крајот сопственоста на имотот му припаѓа само на Бог, додека поединечните права на сопственост се потврдени, има и соодветна обврска да се сподели, посебно со оние кои имаат потреба Законите на одредена работа и обврска, исто така, се формирани околу ова егалитарно барање на Куранот, забрана на нееднаква размена или нефер предност во трговијата. Врз основа на ова, наплатата на каматите на кредитите е забрането, како и други трансакции со кои ризици сноси несразмерно до потенцијално враќање меѓу страните во трансакцијата. Границите на лична одговорност дадена од страна на основање се смета за форма на камата, во таа смисла, како што е осигурување. Сите овие нееднаквости во ризик и награда помеѓу страните во трансакцијата, познати како камата, се забранети. Заради оваа причина, исламското банкарство и финансиско се партнерства помеѓу корисниците и институциите, каде што ризикот и наградата се дистрибуира правично. Партнерствата, наместо корпорации, се клучен концепт во колективниот исламски бизнис. Финансирање и инвестиции се остваруваат на овој начин, како што е купување и распродажба, со менување акционерски капитал во текот на времето помеѓу една институција и клиентот каде што се вршило исплата или се признава враќањето. Спротивно на тоа, ниту еден поединец не е оклопено со последиците од лошата судбина или лош тајминг. Исламските финансиски и инвестициски модели презеле корени на Запад и почнале да се развиваат, иако финансиските потпори на големите западни корпорации колабира под товарот на нерамномерно распоредени ризици. Класичниот исламски закон објаснува за начинот на склучување договори, типовите на трансакции, доделувањето на одговорност и награда, и одговорностите на партиите во исламската трговија.
Наследство
Правилата за наследство под шеријатскиот закон се сложени, а делот што и припаѓа на жената е обично половина од износот што може да добие машкото под исти околности. До една третина од имотот на едно лице може да биде дистрибуиран како наследство, или васијет односно тестамент, по нивната смрт. По решените долгови, остатокот од имотот ќе биде поделен меѓу семејството на починатиот во согласност со правилата за наследство, или ирс. Во исламските општества, наследеното богатство и имотот не се акумулира или останува лесно во одредени семејства. Големи концентрации на имотот ќе биде поделен на помали делови со текот на времето кај машките наследници. Сопственоста ќе се стреми во други семејства, каде женските наследници ги преземат своите акции во нивните бракови. Класичниот исламски закон раскажува на поделбата на имотот, акциите на членови на семејства кои имаат право на, усогласувања и Редистрибуција во акциите, наредби на првенство меѓу наследници, и замена помеѓу наследници.
Брак
Во бракот, паровите се наследуват едни од други. Миразот познат како mahr-мехр (венчален подарок) и се дава на невестата, правен договор е потпишан кога ќе влезат во брак, и мажот мора да плати за трошоците на сопругата. За да важи договорот, мора да има двајца сведоци под сунитска адвокатска фела. Не постои барање сведок за шиитските договори. Во сунитска јуриспруденција, договорот е неважечки ако постои определен разводен датум во бракот, со оглед на тоа дека во шиитската јуриспруденција, брачните договори со определени датум на разводи се трансформираат во nikah mut'аh - мутах брак, кој е неважечки кај суниите.
Постои контроверзија околу исламската законитоста на овој вид на брак. Муслиманите, по повод, се оженуваат според урф (обичај, или "знаење", на едно дадено општество компатибилно со шеријатскиот исламски закон) или локален обичај, без да ги следат барањата наведени во шеријатскиот закон. Ова може да е поради различни причини, како што е неможноста на парот да добие дозвола од старателот на невестата. Во овие случаи, нивниот брак може да биде непризнаен до подоцната точка, и имаат тешкотии да искористат правни поправи согласно со шеријатот.
Услови за исламски брак:
Полигамија
Иако полигамијата најчесто е појава која им се допаѓа на мажите, сепак не е многу честа појава. Исламската полигамија е дозволена но условите кои треба да се исполнат за еден маж да има повеќе жени се многу строги, критериумите се високо поставени. Поради тој факт исламското законодавство не ја наредува полигамијата туку ја дозволува, во случаите кои горе ги наведовме.
Развод
Мажите имаат право на едностраен развод под класичниот шеријат. Сунитски муслимански развод е делотворен кога човекот и раскажува на неговата жена дека тој се разведува од неа, сепак, шиитски равод бара исто така четири сведоци. По разводот, мажот треба да ѝ плати на сопругата и одложенo компонента на dower. А ако мажот ја пушти жената по третпат, тогаш, на мажот не му е дозволено да ја врати сè додека таа не се венча со друг маж. Ако овој ја пушти, тогаш, немаат грев да склучат брак ако мислат, секако, дека нема да ги преминат границите на Алах. Ете, такви се границите на Алах кои Он им ги објаснува на луѓето кои знаат!’’ Куран 2: 230
Во практика, едностраен развод е вообичаен само во неколку области на исламскиот свет. Многу почести се разводите што се оствараат со взаемна согласност.
Ако жената го прашува мажот за развод, и мажот одбива, жената има право под класичниот шеријат, да се разведе од khul ". Иако ова право не е признато секаде во исламот, сепак тоа станува се почеста. Во ова сценарио, судијата ќе се одрази на развод на жената, и таа може да бара да и се врати дел или се што и припаѓа од нејзиниот мираз.
Под „фасх“, кадијата може да суди крај или поништување на бракот. Одметнување од страна на маж или жена, исламски брак завршува на овој начин. Мака или страдање на жената во еден брак, исто така, може да се исправат на овој начин. Оваа постапка се користи и за поништување на бракот во кој еден од страните има сериозен хендикеп.
Освен во случај на развод на „хул“, предизвикан од страна на жената, разведената жена генерално го држи нејзиниот мираз од кога таа била во брак. На разведената жена и се дава издршка на дете, до возраст од одвикнување. На мајката обично и е дадено старателството над дете. Ако парот се има разведено помалку од трипати (што значи дека не е конечен разводот) жената, исто така, добива поддршка за три менструални циклуси по разводот, сè додека може да се утврди дали таа е бремена. Дури и во следниве три разводи, една бремена жена ќе биде поддржана за време на периодот на чекање, и детето исто така.
Старателство над деца
По разводот, детето останува со својата мајка додека детето не одбие да се храни од млекото на својата мајка, или на возраст до расудување (се однесува на возраста на која детето е во состојба да се грижи за себе, повеќе не бара помош од возрасни за да јаде, да се облекува, или да се чисти)., кога детето ќе може да избере со кого ќе живее. Возраста на расудување е 7 или 8 години.
Спроведување на правдата
Поимот на праведноста, отелотворен во шеријатот е различен од оној на секуларниот западен закон. Муслиманите веруваат дека шеријатскиот закон е откриен од Бог. Во исламот, законите кои ги регулираат меѓучовечките односи, се само еден дел од еден универзален сет на закони со кои се регулира и самата природа. Прекршувањата на исламскиот закон се дела против Бога и природата, вклучувајќи ја и човечката природа. Криминалот во исламот е грев. Без оглед какви кривични дела се направени, без оглед на било која казна пропишано за тоа злосторство во овој свет, еден на крајот мора да одговори пред Бога на Судниот ден.
Правна и судска постапка
Судски постапки на шеријатот имаат значителни разлики со други правни традиции, вклучувајќи ги и оние во двете обичајно право и граѓанско право. Шеријатски судови традиционално не се потпираат на адвокати; тужители и обвинети кои се претставуваат сами. Испитувања се изведуваат исклучиво од страна на судијата, и не постои жири-систем (како граѓанското право во земји како што се Русија и Франција). Не постои процес на предсудско откритие, ниту вкрстено испрашување на сведоци. За разлика од обичајното право, пресудите на судиите не поставуваат обврзувачки правни случаи  според принципот на ”stare decisis” (во правен контекст, ова значи дека судовите треба генерално да се придржуваат кон правни случаи,и да не пречат во решаваните прашања и проблеми. И за разлика од граѓанското право, шеријатот не користи официјално кодифицирани статути [106] (овие беа први воведени кон крајот на 19 век за време на падот на Отоманското Царство, цивилниот код на Отоманското Царство).Наместо кодови и правни случаи, шеријатот се потпира на правни прирачници и збирки на необврзувачки правни мислења, или хадис, (Ulama, посебно на муфтија); овие може да се направат обврзувачки за одреден случај по налог на судија.
Постојат три категории на кривични дела од шеријатскиот закон, qisas, hudud, и tazir. Qisas - вклучува лични повреди, има неколку категории: намерно убиство (прв степен), квазинамерно убиство (втор степен), ненамерно убиство (убиство од небрежност-невнимание), намерна батерија, и ненамерна батерија. Често се третира како граѓански случај наместо вистински криминален случај. Ако биде прогласен за виновен, жртвата (или во смртта, семејството на жртвата) ја утврдува казната. Тие можат да бараат одмазда (qesas-е-nafs), што значи извршување, во случај на намерно убиство, затворање, а во некои случаи на намерна батерија, ампутација на екстремитет, кој беше изгубен, или тие може да побараат diyya, што е надомест (крв пари), за загубата на животот, екстремитет, повреда. Судијата (или во модерни шеријатски системи како Иран или Ирак, државата) може само да осуди, и законски казни за qesas криминалот по својот авторитет, а жртвата (или семејство), мора да го утврди тоа. Сепак, државатан или судијата може да тужи за кривични дела извршени заедно со убиство. Ако семејството на жртвата се помилува на криминалот, тој нормално ќе добие tazir казна затвор, заедно со криминал (како што се 10-20 години затвор) за кривични дела како "намерно губење на живот", "tazir напад и батерија" нарушување на мир ", и такви сл.
На втората категорија е „худуд“ (или „хад“), со значење „граница“, или „ограничување“. Hadd кривични дела се злосторства, чии казни се утврдени од страна на Куранот, и се сметаат како „побарувања кон Бога" .Hadd кривични дела се: неверство (Зина): вклучува прељуба, блуд, инцест / педофилија и силување, подведување, содомија / лезбејството (или содомија силување); hiraba (уникатно познато како moharebeh / mofsed-е-filarz во Иран) борба против Бог и општество: вооружен грабеж, тероризам, вооруженото насилство, кражба, користење на intoxicants (алкохол/дрога); отпадништво / богохулење; и клевета (значи несправедливо обвинение на било која од овие работи).
Овие случаи не означуваат крајни казни, туку како методи за заплашување, едноставно да му се даде пример на пошироката јавност, и да се тужи најмногу флагрантното насилство. Худуд значи како како заплашување, а не општа казна. Овој е исклучително строг процес, се бараат минимум двајца сведоци да ги поткрепат доказите, а во случај на сексуални кривични дела, четири сведоци, со тоа што ја прави потешко ситуацијата во повеќето случаи, ако не и невозможно, да добие насилна казна. Посредни докази не се дозволени да бидат дел на сведочењето. Ако некој ги добил тие докази, тоа обично се случило во случај кога кривичното дело било толку очигледно, непристојно или флагрантно што е невозможно да не бидат осудени.
Многу често, луѓето од Запад ја грешат hudud казната како редовна казна дадена под шеријатскиот закон, но тоа е неточно, овие казни значат само како заплашување за ретки случаи. Најмногу казни се дадени како злосторства „тазир“.
Како резултат, повеќето земји не ги осудуваат делата „худуд“ (со исклучок на Саудиска Арабија и Авганистан под режимот на Талибанците, кои редовно успеа да ги судаат прекршоците во криминалот „худуд“). Речиси сите други земји, како Иран, обично ги казнат на истиот прекршок, како криминал „тазир“.
На третата категорија за злосторство е „тазир“. Тоа ги опфаќа сите други дела кои веќе не беа споменати. Тоа е „побарување на државата“ и добива дискреционолна пресуда. Казната не смее да биде потешка од казната на криминалот „худуд“. Тоа може да варираа, во зависност од делото или околностите, од смрт до затворска казна дури и за заедничка служба. Посредни докази се дозволени, и повеќето земји ги осудуваат своите злосторства како злосторства „тазир“, поради флексибилноста на собирање и изрекување на казна. Казната е наменета да одговара на криминалот. На пример, насилникот може да не биде осуден за Зина, но, сепак, ќе биде осуден на tazir силување, или по кражба, тие ќе бидат прогласени за виновни за кражба „тазир“ и ќе му се даде време затвор отколку ампутација. Убиецот, сепак, ќе го помине времето во затвор, иако тој добил простување од семејството. Тешките казни „худуд “од ампутација и каменувањето не се применувани (иако некои држави користат физичко казнување). Повеќето современи земји како Иран имаат фиксен казнувачки законик со кои се регулира тоа какви пресуди треба да се даваат во зависност од делото и околностите на случајот.
Наместо писмените докази, изјави под заклетва се ускладени во многу поголема важност, отколку да се користат само за да се гарантира вистината на следното сведоштво, тие самите се користат како докази. Тужителите немаат други докази па за да ги поддржат нивните барања може да побарат од обвинетите да се заколнат со свечена заклетва, инаугурација за нивната невиност, одбивањето од него може да резултира со пресуда за тужителот. . Заколнувањето за муслиманите може да биде сериозен акт;. Една студија во судовите во Мароко откри дека лажните парничари често ќе го „одржат право своето сведоштво до моментот на заклетва, а потоа да прекинат, да ја одбијат клетвата, и да го предадат случајот“. Според тоа, обвинетите не се рутински барани да се заколнат пред сведочење, која би ризикувал случајно на световниот Куран, треба обвинетите да извршат вероломство; наместо заклетви кои се прославна постапка изведувани како финален дел од доказниот процес.
Во некои земји, шеријатски судови, со својата традиција на pro se застапеност, едноставни правила за докази, и отсуството на жалбени судови, јавните обвинители, меѓу испитување, комплексни документираните докази и откривање постапка, жири и voir очајна постапка, посредни докази, криминалистичката техника, судски закон, стандардизирани кодови, исклучиви правила, а повеќето од друга инфраструктура на граѓански и обичајното право на судски системи, како резултат имаат релативно неформални и ефикасни постапки. Ова може да обезбеди значителен пораст на брзината и ефикасноста, и може да биде предност во јурисдикциите каде што општиот судски систем е бавен или корумпирани и каде што неколку парничари можат да си дозволат адвокати. Во Нигерија, каде што воведувањето на шеријатот беше контроверзен, дури и министерот за правда во Нигерија беше принуден да признае дека во шеријатски судови," ако некој ти должи пари, можете да ги добиете парите во вечерните часови. Со оглед на редовните судови, можете да седите во судот за десет години и да нема правда. Други системи, како што се Иран, Ирак и Пакистан, користат граѓански шеријатски код сличен на западните земји, и имаат бранители, обвинители, апелационени судови. Тие исто така имаат Врховен суд, и дефиниран стил за граѓанско право на кривичниот законик, но сè уште се цврсто депласирани на неформалност и едноставност на "чист" шеријатски суд, и затоа судските процеси често сè уште се во прашање на часови или денови понекогаш.
Казни
Казната зависи од тоа дали кривично беше осуден на qesas, hudud, или tazir. Во tazir криминал, казната ќе биде обична казна затвор, физичкото казнување во некои земји, или погубување во повеќе сериозни случаи (како што е случај што не бил обвинет како hudud, како силување, трговија со дрога). Одкога hudud кривични дела се исклучително тешко да се казнат, тоа е вообичаена рута што ќе се преземи. Каменување и ампутација сигурно не би биле извршени во tazir казна, а казната нема да биде фиксна, но дискретна. Повеќето земји имаат цивилен код со кој се регулираат казните кои треба да бидат примени во tazir криминал, како што е смртна казна во случај на трговија со дрога, отежнато силување, или затвор време во случајот.
Во најретките од редок случај кога некое лице е осудено за кривично дело hudud (или почесто осуден во Саудиска Арабија или во Талибан во кое пресуди Авганистан), казната е многу поостра. Во согласност со Куранот и неколку хадиси, кражбата е казнето со затвор или ампутација на раце. Неколку барања се во место за ампутација на раце, тие се:
Во согласност со Хадис, каменување до смрт е казната за женети мажи и мажени жени кои вршат прељуба. Покрај тоа, постојат неколку услови кои се однесуваат на личноста кој го прави тоа, кои мора да бидат исполнети. Еден од оние тешките услови е дека казната не може да биде примена, освен ако постои исповед на лицето, или четири машки сведоци/очевидци кои секој го видел делото како се извршило. Сите овие мора да бидат исполнети под преглед на судските органи. За неоженетите мажи и жени, казна пропишана во Куранот и хадисот е 100 удари со камшик.
Стандардот "Четири сведоци" доаѓа од самиот Куран, откровение кое Мухамед го објавил како одговор на обвинувањата за неверство кон неговата сопруга, Ајша.
Казните се овластени од страна на други премини во Куранот и хадиси за одредени кривични дела (на пример, вонбрачен секс, прељуба), и се воведени од страна на некои како образложение за екстра-правна казнена акција, додека другите не се согласуваат:
“И не приближувајте се кон блуд. Тоа, навистина, е разврат и пат лош!’’
Во најголем број толкувања на шеријатот, преобраќањето од страна на муслиманите кон другите религии или да станат немуслимани е строго забрането и се нарекува отпадништво. Немуслиманите, сепак, се дозволени да се преобратат во исламот. Муслиманската теологија го поистоветува отпадништвото како предавство, а и во повеќето толкувања на шеријатот, казната за отпадништво е смрт. Во времето на Мухамед, предавство и отпадништво се смета за едно и исто; во денешно време, многу научници го разликуваат предавството и отпадништвото, верувајќи дека казната за отпадништво не е смрт, туку само за предавство е смрт.
Обвинението за одметнување може да се користи против неконвенционални толкувања на Куранот. Неколкуте прогони на познатиот експерт на арапската литература, Абу Наср Zayd, е пример за тоа. Слични обвинувања и прогони беа славно израмнати против авторот Салман Ружди.
Исхрана
Исламскиот закон не претставува сеопфатна список на чиста храна и пијалаци. Сепак, забранува: :
Забрана на мртво месо не важи само за риби и скакулци. Исто така Хадис литература забранува ѕверови што имаат остри кучешки заби, птици што имаат канџи и талони во своите нозе, Jallalah ( животни чие месо носи смрдеа во него, бидејќи тие се хранат со нечистотија смират магариња, и секое пресечено парче од животно.
Алкохол и комар
Алкохолот и комарот се изречно забрането во Куранот, и шеријатскиот закон. Пророкот Мухамед е наведено дека рекол: Тој што игра со коцки е како оној кој се справува со телото и крвта на свињите.
Абд Алах ибн Амр објавил дека пророкот Мухамед ги забранувал сите игри на среќа и игри на карти што предизвикале финансиска добивка или загуба.
Обичаи и однесување
Практичарите на исламот обично се научени да следат некои посебни обичаи во нивниот секојдневен живот. Поголемиот дел од овие обичаи може да се проследи наназад до Аврамски традиции во општеството на предисламска Арабија. Поради санкцијата на Мухамед или премолчена согласност на ваквите практики, овие обичаи се сметаат за Sunnah (практики на Мухамед, како дел од религијата) од Умах (муслиманскиот народ). Тоа вклучува обичаи како:
Ритуали
Постојат два фестивали кои се сметаат за Sunnah. .
Ритуали поврзани со овие фестивали се::
Облекување
Куранот исто така го поставува и кодексот на облекување над своите следбеници. Правилото за мажите е ракоположен пред жените:
Потоа Алах вели во Куранот Сите оние луѓе во чие присуство жената не е должна да го практикува кодексот на облекување се познати како нејзин роднина. Мажите имаат порелаксиран кодекс на облекување: телото мора да биде покриено од колено до половината. Сепак, под (строго толкување) на шеријатскиот закон, од жените се бара да го покријат целото тело, освен рацете и лицето. Образложението дадено на овие правила е во тоа што мажите и жените не треба да се гледаат како сексуални објекти. Од мажите се бара да бидат штитници а жените да се заштитат себеси. Во теорија, ако едниот пропадне, другиот го спречува општеството од паѓање во "Фитна" (искушение или раздор).
Постојат многу различни мислења, сепак, за тоа дали превезот (шамија) или марамата е вистинска обврска на Куранот. Некои научници како Јусуф ел Кардави тврдат дека тоа е обврска од Куранот, додека други тврдат дека не е. Сепак, првата група се појавува доминантно: "Џамал ал Бана бил неколку години еден од ретките муслимански научници кои тврдат дека муслиманската шамија или марама, не е исламска обврска."
Историски развој и современи проблеми
Во текот на XIX век, историјата на исламскиот закон остро се променило заради новите предизвици со кое се соочувал муслиманскиот свет: Западот се искачил на една глобална сила, колонизирајќи голем дел од светот, вклучувајќи и муслимански територии. Во западниот свет, општествата се промениле од земјоделско на индустриската сцена, се појавиле нови општествени и политички идеи, и социјалните модели полека се префрлиле од хиерархиски кон рамноправност. Отоманското Царство, и остатокот од муслиманскиот свет биле во опаѓање, а повиците за реформи станале погласни. Во муслиманските земји, кодификуваната правна држава започнало да ја заменува улогата на научно правно мислење. Западните земји понекогаш инспирирани, понекогаш под притисок, а понекогаш и ги принудиле муслиманските држави да ги променат своите закони. Секуларистичко движења провира за законите што отстапувале од ставовите на исламските правни научници. Исламската правна стипендија останала единствен орган за раководење со работите со ритуали, обожавање, и духовност, додека тие ја загубиле власта во државата и во други области. Муслиманската заедница станала поделена во групи кои реагираа различно на промената. Оваа поделба трае до денешен ден (Браун 1996 година, Халик 2001 година, Рамадан 2005, Аслан 2006, Сафи 2003, Ненезик 2006).
Современа пракса
Денес постои огромна разновидност во толкувањето и спроведувањето на исламски закон во муслиманските општества. Либералното движење во исламот се сомневаат во релевантност и применливост на шеријатот од различни перспективи; исламски феминизам носи на повеќе гледни точки на дискусија. Некои од најголемите муслимански земји, вклучувајќи ги и Индонезија, Бангладеш и Пакистан, имаат во голема мера секуларни устави и закони, со само неколку одредби на исламски закон во законот за семејство. Турција има устав кој официјално е силно секуларен. Индија и Филипини се единствените држави во светот кои имаат одделни муслимански граѓански закони, целосно врз основа на шеријатот. Во Индија, муслиманските државни закони се врамени од одборот на муслиманскиот Личен Закон, додека во Филипини, тоа е врамена со Кодексот на муслиманските Лични закони. Сепак, кривичните закони во двете земји се униформа.
Во септември 2008 година, весниците во Обединетото Кралство наведиле дека владата "тивко го санкционирало", признавањето на шеријатскиот суд. Ова се однесува на ситуации во кои и двете страни во спорот слободно го избират шеријатски суд како врзувачки арбитар наместо да работи пред официјалните судови. Одлуката не скрши нови земји: одлуките на слични еврејски Бет дин суд биле признаени во Англија повеќе од 100 години. Ниту една страна не може да биде принудена на арбитража од страна на шеријатот, или еврејски суд.
Повеќето земји од Среден Исток и Северна Африка одржуваат двоен систем на секуларни и религиозни судови, во кои, верските судови, главно, регулираат брак и наследство. Саудиска Арабија и Иран одржуваат верски судови за сите аспекти на правните науки, и Мутавен (верска полиција) брани социјална согласност. Закони кои произлегуваат од шеријатот се применуваат и во Авганистан, Либија и Судан. Шеријатскиот закон и официјално е признат од страна на правниот систем во Израел во работите на личната состојба на муслиманите, ако тие избираат шеријатски суд (на пример, брак, развод, старателство.) Платите на судиите се платени од страна на државата. Либан, исто така, вклучува шеријатски закон за муслиманите во работите на семејството.. Некои држави во северниот дел на Нигерија повторно воведувале шеријатски судови. Практично новите шеријатски судови во Нигерија се најчесто наменети за повторно воведување на строгите казни без да ги почитуваат многу строгите правила за докази и сведоштво. Казните вклучуваат ампутација на една / двете раце за кражба и каменување за прељуба..
Повеќето, вклучувајќи го и Европскиот суд за човекови права, сметаат дека казните пропишани од шеријатот во некои земји да се варварско и сурови. Исламски научници тврдат дека, ако спроведувано правилно, казните послужат како средство за заплашување на криминал.. Во меѓународните медиуми, практики од земјите-применувани со исламски закон спаѓале под голема критика од време на време. Ваков е особен ослучајот кога извршената изјава се увидува со големо навалување далеку од воспоставените стандарди на меѓународното право за човекови права. Ова важи за примената на смртна казна за злосторства на неверство, богохулство, одметнување и хомосексуалноста, ампутации за кривично дело на кражба, и камшикување за блуд или јавна интоксикација.
Законот предложен од страна на пратениците во индонезиската провинција Ацех ќе спроведе шеријатски закон за сите немуслимани, вооружените сили и полициските службеници, соопшти еден локален официјален претставник на полицијата. [Појаснување потребни] Веста доаѓа два месеца по Дојче Прес- Агентур опоменувани на"талибански стил исламска полиција тероризирајќи ја Индонезијската Ацех."
Демократија
Од една страна, постои повеќе заедничка основа меѓу шеријатот и демократијата. На пример, и двете ја оценуваат изборната постапка. Од друга страна, официјалните институции во демократски земји, како што е Европскиот суд за човекови права, тврдат дека шеријатот е неспојлив со една демократска држава.
Правниот научник Л''. Али Кан'' заклучува "дека уставните наредби основани на принципите на шеријатот се целосно компатибилни со демократијата, доколку верските малцинства се заштитувани и актуелното исламско раководство останува посветено на правото за отповикување."
Западни судови честопати го критикувале шеријатот. Во 1998 година Уставниот суд на Турција ја забранила и распуштила Партијата на благосостојба, со образложение дека "правилата на шеријатот", која партијата се обидела да ги воведе биле некомпатибилни со демократскиот режим, наведувајќи дека "демократијата е антитеза на шеријатот."
Човекови права
Каиро декларација за човекови права во исламот Неколку големи, претежно муслимански земји го критикувале неуспешното донесувањето на Универзалната декларација за човекови права (УДЧП) за да се земе предвид културниот и верскиот контекст на не-западните земји. Иран тврди дека УДЧП бил "едно секуларно разбирање на јудео-христијанската традиција", што не можело да се имплементира од страна на муслиманите, без прекршување на исламскиот закон. Затоа во 1990 година Организацијата на исламската конференција, група претставници од сите поголеми муслимански народи, ја усвоиле Декларацијата за човекови права во исламот во Каиро.
Ен Елизабет Мејер означува некои работи што недостигат од оваа декларацијата: одредби на демократските принципи, заштита за верските слободи, слободата на здружување и слободата на печатот, како и еднаквоста во правата и еднаква заштита пред законот. Член 24 од Каиро декларација се наведува дека "сите права и слободи наведени во оваа Декларација се предмет на исламскиот шеријат".
Професор Х. Патрик Глен тврди дека Европскиот концепт за човекови права се развил во реакција на една вградена хиерархија спротивно од тоа на класа и привилегијата, и отфрлено од страна на исламот. Како што е имплементиран во шеријатскиот закон, заштита на поединецот е дефинирана во однос на взаемна обврска, а не за човекови права. Оттука произлегува дека Концептот на човековите права, како што е применувано во Европската рамка, е непотребна и потенцијално деструктивна за исламските општества.
Многу секуларни, човекови права, како и водечките организации го критикувале ставот на исламските држави во врска со човековите права. Во 2009 година, списанието "Слободна Анкета’’ ја резимирало оваа критика во една редакција:
Слобода на говор
Кади Ијад тврди дека шеријатот не дозволува слобода на говорот во такви работи како што е критика за Мухамед. Таквата критика е богохулство и се казнува со смрт.
Клевета, озборување и кодошување, или "ghiba" се смета како главен грев.
Хомосексуалност
Хомосексуалната активност е илегална според шеријатот, но сепак, пропишаните казни се разликуваат од една школа на јуриспруденцијата на друга. На пример, овие поголеми муслимански земји можат да ја наметнат смртната казна за содомија и хомосексуални активности. Иран, Нигерија, Саудиска Арабија,,. Наспроти тоа, во некои мнозинства муслимански земји, како што се Индонезија (надвор од провинцијата Ацех), Јордан, Турција, Египет и Ирак сексуалните активности од ист пол се легални.
Жени
Во однос на верските обврски, како што се некои елементи на молитва, плаќање на закат данок на сиромашните, почитување на постот Рамазан, и на аџилак, жените не се третираат поинаку од мажите. Има, меѓутоа, некои исклучоци направени во случај на молитви и пост, што на жените им е забрането да се молат или да постат за време на менструација.
Нема потреба од свештеници или свештенство за вршење на обреди и свети во исламот. Водачот на молитвата е познат како имам. Традиционално мажите се имами и кај жените и кај мажите во молитвата. Во пракса, многу вообичаено е мажите да бидат научници, отколку жените, но во првите денови на исламот, жените биле тие почести научници. Исламот не им забранува на жените да работат, како што се вели:
Мажените жени може да бараат вработување иако често во патријархалните општества верувале на мислењето дека улогата на жената како сопруга и мајка треба да биде на прво место. Исламот несомнено дозволува и мажените и немажените жени да поседуваат свој имот во своето право. Исламот го одобрува правото на жените за наследување имот од другите членови на семејството, и овие права се детално опишани во Куранот. Ете Алах ви остава во васиет, што се однесува до вашите деца да им оставите: на машкото дел колку од две женски. А ако, пак, бидат женски повеќе од две ним им припаѓаат две третини од она што го оставил а ако е едно му припаѓа половина. А на родителите, за секој поединечно, шестина од она што го оставил ако има дете,а ако нема дете, во случај да го наследуваат родителите, на мајката и припаѓа една третина. А ако има браќа на мајката и следува шестина. Ова е по васиетот и помирувањето на долгот.
Шеријатскиот закон бара женските членови на семејството или мажите да се поддржуваат меѓу себе кога е потребно; споредувано од женско наследство во Салик законот. Мажите се целосно должни финансиски да ги задржат своите домаќинства, додека жените не се, тоа е често речено дека дури и ако жената е милионер и тој е сиромашен, тој сè уште е должен да потроши за неа. Таа не е должна да го споделе своето богатство со нејзиниот сопруг, освен ако таа тоа го прави од љубезност.
Исламски правници традиционално се одржуват дека муслиманските жени може да влезат во брак само со муслимански мажи, иако некои современи правници се прашуваат за основата на ова ограничување. Од друга страна, Куранот и овозможува на човекот муслиман, да се ожени со чиста жена од Луѓето на Книгата, термин кој ги вклучува евреите и христијаните. Меѓутоа, законот „фих“ се задржува во тоа дека е покудено за еден човек, муслиман да се ожени со некоја немуслиманска жена во немуслиманска земја.
Во 2003 година, еден малезиски суд пресуди дека според шеријатскиот закон, мажот може да се разведе од својата жена преку СМС-пораки додека пораката е јасна и недвосмислена.
Разведената жена секогаш го задржува нејзиниот мираз од кога таа била во брак, и ѝ се дава издршка на дете, до возраст од одвикнување. На мајката обично му е дадено старателството над детето. Ако парот се има разведено помалку од трипати (што значи дека не е конечен развод) жената, исто така, добива брачна поддршка за три менструални циклуси по разводот, сè додека може да се утврди дали таа е бремена
Женски права
Статусот на жените според исламските закони пред 19 век
Според некои, исламскиот закон, им овозможува на жените некои законски права што ги нема под Западни правни системи до XIX и XX век. Ное Фелдман, професор по право на Универзитетот Харвард, означува:
Статусот на жените според исламскиот закон од 19 век
Ропство и еманципација
Главните правни школи на исламот, традиционално, ја прифатиле институцијата на ропството. Меѓутоа, исламот има пропишано пет начини да се ослободат робовите, ги има сериозно казнено оние кои поробуваат слободни луѓе, и ја има регулирано трговијата со робови. Изворот на робови беше ограничен на војната во предност за масовно убиство на цели племиња, како што беше традиција во тоа време. Робовите, исто така, имале повеќе права според исламот што сопствениците не можеа да ги малтретираат. Многу робови, ако се согласуваа да го прифатаат исламот, или ако тие се откупува, биле ослободени после еден одреден период на време,
Шеријатот и немуслиманите
Врз основа на стиховите на Куранот и исламските традиции, класичeн шеријат се разликува помеѓу муслиманите, следбеници на другите Аврамски монотеистички религии, како и паганите или лица кои припаѓале на други политеистички религии. Како монотеисти, евреитe и христијаните традиционално се сметале за "луѓе на Книгата", и давале посебен статус познат како dhimmi добиени од теоретска договор - "dhimma" (е теоретски договор врз основа на широка одржана исламска доктрина доделувајќи посебен статус на припадниците на јудаизмот, христијанството, и некои други немуслиманските религии. Дима обезбедува права на живеење во замена за даноци. или "место на живеење во замена за даноци". За ова постојат паралели во римски и еврејски закон. средниот век, хиндусите и будистите од Индија почнале да се сметаат dhimmis од своите муслимански владетели. Конечно, најголемото училиште на исламската стипендија го примени овој термин за сите немуслимани кои живеат во исламските земји надвор од светото место околу Мека, Саудиска Арабија.
Противењето на шеријатот од немуслимани е вкоренето во верувањето дека тоа ќе се наметне врз нив "нема музика, нема уметност, нема право на жените.
Класичнниот шеријат припишува различни законски права и обврски на различни верски групи, во пракса, ова се состоело од ограничувања на правата и слободите на немуслиманите. Меѓутоа, класичниот dhimma договор повеќе не е на сила. Западното влијание било инструментална во елиминирање на ограничувањата и заштита на dhimma договорот, со што придонесува за моменталната состојба на односите меѓу муслиманаските и немуслиманските живеења во исламските земји.
Според професорот по право Х. Патрик Глен на Универзитетот Мекгил "Денес се вели дека dhimmi се" исклучени од специјално муслиманските привилегии, но од друга страна тие се исклучени од специјалните муслимански обврски, додека (и тука постојат јасни паралели со западните јавно и приватна закон постапка на странци - Fremdenrecht, состојбата на странци), или останатото, муслиманската и dhimmi се еднакви во практичноста на целиот закон на имотот и на договори и обврски ".
Класичниот шеријат ги приклучуваше верските закони и судовите на христијани, Евреи и хиндуси, како што се гледа во почетокот на калифот, ел-Андалуз, индискиот потконтинент и Отоманскиот милет систем –(Милет е термин за верски заедници во Отоманското Царство).. Во средновековните исламски општества, кадијата (исламски судии) обично не може да се меша во работите на немуслиманите, освен ако страните доброволно изберат да им се суди според исламскиот закон, па така dhimmi заедници кои живееле во исламските држави обично имале свои сопствени закони независно од шеријатскиот закон, како на пример Евреите, кои имаа свои Halakha судови. Овие судови не ги покријат случаите каде се вклучени и други религиозни групи, или капитални дела или заканите за јавниот ред. До 18 век, сепак, често dhimmis присуствуваше на Отоманските муслимански судови, каде случаите беа преземени против нив од страна на муслиманите, или тие добија случаи против муслимани или други dhimmis. Заклетви заколнати на dhimmis во овие судови беа подложени во согласност со нивните верувања.
На немуслиманите им беше дозволено да се вклучат во одредени практики (како што е потрошувачката на алкохол и свинско месо), кои обично беа забранети од страна на исламскиот закон. Зороастриец "самобрачност", кои биле сметани инцестуозно според шеријатот, исто така беа толерирани. Ибн Казим (1292-1350) сметал дека немуслиманите имале право на ваквите практики, откако тие не можеа да бидат претставени на шеријатските судови и верските малцинства го прифатија тоа. Оваа одлука беше основана на преседанот дека пророкот Мухамед не ги забранува, така како самобрачно меѓу Zoroastrians одошто да стапаш контакт со Zoroastrians и знаејќи за оваа практика. Религиозните малцинства исто така беа слободни да прават што сакаат во своите домови, под услов тие јавно да не се вклучат во недозволена сексуална активност на начин на кој може да се загрози јавниот морал.
Споредби со обичајното право
Паралели со обичајното право, концепти се наоѓаат во класичниот исламски закон и јуриспруденција вклучувајќи сооднос decidendi (illah).
Споредби со граѓанско право
Една од институциите создадена од класичните исламски правници каде влијаело граѓанското право било Хавала, прв трансфер систем на неформална вредност, кој е спомнат во текстовите на Исламската јуриспруденција во почетокот на 8 век. Хавала самата подоцна влијаело на развојот на Авал во француското граѓанско право и Авало во италијанскиот закон. [65] "Европскиот commenda" ограничени партнерства (исламски Qirad) што се користале во граѓанското право, како и концепцијата на граѓанското право на res judicata може, исто така, да имаат потекло од исламскиот закон.
Меѓународно право
Исламскиот закон, исто така, направи "голем придонес" кон меѓународните Адмиралитетски закон, поаѓајќи на неколку начини од претходните римски и византиски поморски закони. Овие ги вклучуваат муслиманските морнари "платени со фиксна плата" однапред "со разбирање дека тие ќе должат пари во случај на напуштање или злоупотреби, во согласност со исламските конвенции ", кајшто во договорите треба да се наведе познат надомест за познато траење, за разлика од римските и византиските морнари кои биле чинители во поморско вложување, колку што е капитенот и членови на екипажот, со неколку исклучоци, биле исплатени со пропорционални поделби на профитот на море потфатот, со акции распределени по ранг, само по успешното завршување на патувањето. Муслиманските правници, исто така, разликува помеѓу "крајбрежна пловидба, или каботажа" и патувања на "отворено море", и тие исто така, шпедитерите ги сметале "одговорни за товар во повеќето случаи, освен запленувањето на брод и неговиот товар." Исламскиот закон, исто така, "се повлече од Јустинијан's Digest и номос Rhodion Nautikos во осудата за отфрлување роб товар", и Исламскиот Qirad исто така било претходник на Европската коменда на ограничено друштво. "Исламското влијание во развојот на меѓународното право на морето" на тој начин може да се препознае заедно со онаа на римското влијание.
Правно образование
Потеклото на Ijazah датира од дозвола да се учат и да издаваат правни мислења, во средновековниот исламски правен образовен систем, што било еквивалентно со квалификација „Доктор по право„ и бил развиен во текот на 9 век по формирањето на правни школи. За да се добие докторат, студентот "морал да учи во еснафот на Правниот факултет, обично четири години за основните додипломски курси", и десет или повеќе години за пост-дипломски курс. "Докторатот се добивало по усно испитување за да се утврди оригиналноста на тезите на кандидатот," и тестирање на студентот за "способноста да ги брани тие тези од сите приговори, во оспорувања поставени за таа цел", кои беа научни вежби практикувани во од студентот во текот на "кариерата како дипломиран студент по право." Студентите по завршењето на нивното постдипломско образование, им беа доделувани докторати давајќи им статус на Факих (што значи "Господар по право"), муфтија (што значи "професор по правни мислења") и мударис (што значи: "Учител"), кои подоцна беа преведени на латински соодветно како магистер, професор и лекар.
Улога во економскиот развој и корпоративно право
Шеријатот класично признава само физички лица, и никогаш не го разви концептот на правно лице, или корпорација, односно правно лице кое ги ограничува обврските на своите менаџери, акционери и вработени; постои надвор од животите на своите основачи, и дека може да поседува средства, потпишуваат договори, и да се појави на суд преку претставници. Така, шеријатот нема мајчинска традиција на корпоративното право. Ова, во комбинација со егалитарно правила за наследство за машки потомци (споредено со primogeniture), ја спречило концентрација на богатство и развивање на поголеми и пософистицирани претпријатија, според Тимур Куран на Универзитетот Дјук. Забрани за интерес, или "РИБА", исто така, ги обесправени немуслиманските малцинства во пристапот кон банките и осигурителните, кога овие услуги за првпат биле воведени од Запад. Интерес забраните, исто така, наметнале средни трошоци за обесхрабрување на евиденција, и го одложувале воведувањето на современо сметководство. Ваквите фактори, според Куран, одиграле значајна улога во економскиот развој на Блискиот Исток.. Иако се тврди дека Западот е фатен во економска криза во почетокот на 21 век, кога голем дел од гореспоменатите економските политики контраефекти на глобално ниво и се закани дека ќе банкротира цели држави.
Qanun
По падот на Абасидите во 1258, практиката позната кај Турците и Монголите се трансформирала во Канун, кој им дал право на калифите, гувернерите, и султаните, така да "направат сопствени прописи за активностите кои не се опфатени со шеријатот." Qanun започнал да се расплетува, уште од времето на Умар I (586-644).. Многу од прописите опфатени со Qanun биле засновани на финансиските прашања или даночни системи прилагодени преку законот и прописите на овие територии што исламот ги освоил. Qanun на арапски значи закон или правилo.
Многу луѓе во муслиманскиот свет, веруваат погрешно, дека shari'ah е компилација на правни правила кои се применуваат подеднакво во сите муслимански земји. Но, фактите се поинаку: овие правила значително се разликуваат од една земја во друга, како и со текот на времето. Како резултат на тоа, состојбата на жените во муслиманските земји, кој е управуван од страна од шеријатот, се разликува во многу работи од една во друга земја. На секој даден проблем, некои национални "кодови лични состојби" им доделуваат повеќе права на жените или подобро да ги заштитаат нивните интереси, отколку другите кодови.
Според работата во областа на правата на муслиманките во женските невладини организации, ако владите прифаќаат да аплицираат поповолни правила во секое исламско семејно право (означени како "најдобри практики"), ова ќе придонесе значително за реформа на законот за семејство ", во рамките на верските рамка ", доближувајќи го до современите меѓународни стандарди.
Но, оваа разновидност на толкувања ја покомплексира повеќе задачата на здруженијата на одбраната за правата на жените, кога тие мора да се справат со различни случаи во муслиманските правни системи, на шример како оние во Саудиска Арабија и Мароко, иако и двете земји тврдат дека го применуваат шеријатот.
Два спротивни примери: Саудиска Арабија и Мароко
Според извештајот поднесен во 2007 година од страна на Саудиското здружение " Жените за реформа " до ООН "Комитетот за елиминација на дискриминацијата на жените " (КЕДЖ ), жените во Саудиска Арабија се соочуваат на рутиниран начин, во нивниот секојдневен живот, со големи потешкотии, должни на следниве фактори: