cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Оноре де Балзак
Први книжевни обиди
Сепак, немал успех во писателскиот занает и по шест години се префрлил на печатарска и издавачка дејност. Најпрво издавал еднотомни изданија на француски класици, вклучувајќи и дела на Молиер, кои не му донеле никаков успех. Повеќе среќа имал со објавување на мемоарите на грофицата Лора Жино, со која имал љубовна афера. Балзак позајмувал пари од семејството и пријателите да отпочне со печатарска дејност, а потоа и дизајнирање корици на книги. Поради неискуството и недостигот на пари ги предал овие дејности на близок пријател, кој подоцна успеал да ги направи профитабилни. Неговите пропаднати деловни потфати само го оптовариле со големи долгови со кои се борел во текот на целиот живот. До април 1828 година должел 50.000 франци само на неговата мајка. Сепак, тој не се предавал и во 1829 година, на триесетгодишна возраст, повторно ѝ се вратил на книжевноста, објавувајќи го романот Шуани, кој најпосле му донел слава.
Човечката комедија
Почетните книжевни обиди на Балзак завршиле неславно, што го принудило привремено да се откаже од пишувањето. На книжевноста ѝ се вратил на триесетгодишна возраст, кога стекнал голема слава со романот „Шуани“. Подоцна Балзак напишал многу подобри романи, но „Шуани“ е значаен по тоа што во него, по долго и мачно зреење, за првпат доаѓа до израз големата творечка сила на авторот. Истовремено, успехот на овој роман го поттикнал писателот да се оддаде на макотрпна работа, создавајќи околу 100 дела во период од 20 години, кои заедно ја сочинуваат неговата „Човечка комедија“ како општ назив за сите негови романи, поделени во осум циклуси. Идејата за „Човечката комедија“ ја добил во 1832 година, кога си поставил цел да напише серија книги кои ќе бидат панорамски портрет на сите сфери на општеството. Иако серијалот првично бил насловен „Студии за манирите“, подоцна станал познат под името „Човечка комедија“ и ги вклучени сите прозни дела објавени додека бил жив. Иновативноста на „Човечката комедија“ се состои во тоа што во неа систематски се поврзани личностите кои се појавуваат во одделни романи и новели. Бидејќи според неговото сфаќање, секоја генерација е драма со три-четири илјади ликови, „Човечката комедија“ била замислена да ја претставува таа драма во која светот ќе се појавува на сцената постојано, со истите ликови, но во различни години и во различни улоги, претставувајќи ги сите сталежи и занимања. На тој начин, „Човечката комедија“ требало да биде историја на современото општество насликано во дејство и во движење. Темпото со кое работел Балзак било неверојатно: за дваесет дена ги завршил „Цезар Бирото“ и „Банката Нисенжан“, за десет дена го напишал делото „Пјерета“, за осум дена напишал третина од „Изгубените илузии“, а за една ноќ „Тајната на браќата Руѓери“. Раната смрт го спречила Балзак да ја доврши својата слика на француското општество, но до ден-денес „Човечката комедија“ останува замисла што не е забележана во историјата на книжевноста и која спаѓа во најголемите дела на човековиот ум.
Иако е напишана во времето на романтизмот, „Човечката комедија“ го означува почетокот на реализмот во Франција. Ова монументално дело ги опфаќа романите: Луј Ламбер, Шагринска кожа, Селани, Цезар Бирото, Чичко Горио, Евгенија Гранде, Роднината Бети, Роднината Понс, и други. Балзак покажал извонредна способност да ги забележи и детално да ги прикаже сите случки, карактери, физичкиот изглед на ликовите и општествената средина. „Човечката комедија“ претставува обемна слика на француската буржоазија во време на владеењето на Луј Филип. Во „Човечката комедија“ тој ги насликал пороците на деловните луѓе и трката по пари, истакнувајќи дека со Франција не владеат ни кралот ни уставот, туку „семоќната банкнота од пет франка“. Оттука, неговото дело претставува осуда на јавниот морал во негово време и бунт против обичаите, неправдата и нечовечноста, па дури и против законите кои ги опишал како „пајажина низ која се провлекуваат крупните муви, а остануваат заглавени ситните мушички“.
Балзаковата „Човечка комедија“ се одликува со низа одлично насликани ликови — околу 2.000 мажи и жени, млади и стари, јунаци и плашливци, чесни и расипани, сите опишани во согласност со реалноста. Поради тоа, Балзак се вбројува помеѓу најголемите творци на живи ликови во историјата на книжевноста. Тој во создавањето општи човечки ликови ги занемарил безначајните подробности и го нагласил карактерното во нив. Оттука, преку главните ликови во „Човечката комедија“ се типизирани сите човечки особини. Балзак бил помалку заинтересиран за карактерно слабите личности, така што создавал ликови со силна волја, голема енергија и нагласени страсти. Во таа смисла, за Балзак не треба да се дава оцена само според едно негово дело, туку треба да се има предвид целокупното негово творештво. Само на тој начин може да се согледа неговиот творечки гениј и да се осети целата негова големина.
Со право, Балзак може да се нарече творец на современиот роман, којшто пред него бил сметан за понизок книжевен род. Тој го препородил и обновил романот, му ги проширил методите и му дал огромно пространство и неверојатна разновидност, со што целосно ги засенил другите книжевни родови. Во таа смисла, Балзак е синоним на романот, како што Хомер и Молиер се синоними на епот и комедијата. Пред Балзак, секојдневните случки, навики и потреби од обичниот живот биле сметани за неинтересни, безначајни и недостојни за книжевна обработка. Но, тој сфатил дека реалните вулгарности и тривијалности се најтипични одлики на животот и, оттука, ги претставуваат највозбудливите драми и трагедии.
Работни навики
Во текот на следните дваесетина година, колку што живеел, Балзак се предал на трескавична работа, создавајќи обемна збирка романи. Балзак имал обичај да спие од осум часот навечер до еден или два часот по полноќ, а потоа седнувал да пишува до шест часот наутро, а некогаш дури и подолго. Дури и кога ги примал пријателите на вечера, тој ретко останувал со нив подолго време, туку по завршената вечера ги оставал сами и се повлекувал на спиење. Тој пишувал релативно брзо. Брзината со која се напишани дел од неговите романи со перо, соодветствува на 30 зборови во минута на машина за чукање. Претпочитал да руча лесен оброк во 17 или 18 часот, а потоа спиел. Се будел и пишувал многу часови, консумирал повеќе шолји црно кафе. Често работел и по 15 часа без прекин, а тврдел дека еднаш имал работено 48 часа, со една тричасовна пауза. Потоа се капел, појадувал, пиел шолја со горко кафе, го примал својот издавач кој му ги носел ракописите за поправка и повторно работел до пладне. Тогаш, тој ручал нешто лесно, пиејќи кафе, и веднаш продолжувал да работи до шест часот навечер, кога повторно јадел и го примал својот издавач. Така изгледал неговиот работен ден во текот на целиот живот. Во писмата упатени до грофицата Ханска, отсликувајќи ја макотрпната работа, Балзак напишал: „Последната седмица не сум спиел сè на сè десет часа“; „Дваесет и шест дена не сум излегол од работната соба. Спиев само по четири часа.“; „Работам по дваесет часа без прекин.“; „Знаете ли колку ноќи не сум спиел? Четириесет и две.“
Балзак имал навика и често да ги преправа своите текстови, некогаш дури за време на печатење, што создавало финансиски загуби за него и за издавачот. Поради тоа, крајниот текст значително се разликувал од првично напишаниот. Иако Балзак бил самотник по природа, одржувал контакт со случувањата во градот, што често ги вклучувал во неговите дела. Бил пријател со Теофил Готје и Шарл де Бернар, а се познавале со Виктор Иго. Сепак, не минувал многу време во париските џентлменски клубови, за разлика од ликовите во неговите романи. Многу време минувал во замокот во Саше, близу Тур, дом на неговиот пријател Жан де Маргон, љубовник на неговата мајка со која имал и дете. Во спалната на вториот кат од замокот биле создадени многу од неговите ликови-маченици. Замокот денес е претворен во музеј посветен на Балзак.
Стил на пишување
Иако Човечката комедија останала недовршена во моментот на неговата смрт, Балзак планирал уште неколку дела кои никогаш не ги почнал. Тој од книгите кои тековно ги пишувал постојано се навраќал на делата кои биле готови за да ги ревидира. Според биографот Виктор Причет, оваа навика била одраз на вистинскиот живот на Балзак врз неговото творештво, алудирајќи на постојаните преселби. Балзак бил легалист по политичко убедување, за разлика од демократскиот републиканизам на Иго. Неговото внатрешно портретирање на ликовите од средната класа му донело почит од социјалистите и марксистите. Балзак бил омилен писател на Енгелс, а Карл Маркс го споменува творештвото на Балзак во својата книга „Капитал“. Литературното расположение на Балзак еволуирало од почетната безнадежност до солидарност, но не и оптимизам. „Шагринска кожа“ е песимистичка приказна за бунилото и уништувањето на главниот лик, а присутен е и цинизмот во делото. Како растел творечкиот опус на Балзак, така се намалувал цинизмот, за во Изгубените илузии писателот да искаже симпатии за ликовите кои се изолирани од општеството. Балзак мислел дека „книгите се напишани за секого“, како дел од растечката популарност на романот помеѓу широките народни маси. Балзак себеси се сметал за писател кој ја набљудува мрачната страна на човековата природа, како и корупцијата во средните и високи општествени слоеви. Тој често шетал незабележано низ париските улици со цел да се запознае со вистинските карактерни црти на масите. Често вклучувал случки и лица од сопствениот живот во неговите романи.
Тоа што Балзак детално го разработувал карактерот на ликовите, го направило еден од првите претставници на реализмот. Иако бил инспириран од шкотскиот писател од времето на романтизмот, Волтер Скот, тој сепак развил сопствен препознатлив стил на пишување, често давајќи детални описи на облеката на ликовите, местото каде се одвива дејството, итн. со цел да им вдахне живот. Некои литературни критичари го сметаат Балзак како претставник на натурализмот поради аналитичната и песимистична нишка во неговиот реализам, мислејќи дека тоа е со цел да прикаже дека однесувањето на ликовите е поврзано со нивната животна средина. Писателот Емил Зола дури го прогласил Балзак за татко на натуралистичкиот роман. Зола забележал дека романтичарите го гледаат светот преку обоено стакло, додека натуралистите преку проѕирно стакло. Балзак сакал да ги претстави ликови онакви какви што навистина се, а не да ги претстави целосно добри или целосно злобни. Истовремено, во ликовите се наоѓаат луѓе секакви социјални слоеви: благородни војници, горди работници, бестрашни шпиони, привлечни љубовници, итн. Балзак се трудел да ги балансира добрите и лоши особини на ликовите, за да не испаднат прототипови на едно поединечно својство. Балзак прикажува исти ликови во повеќе романи од „Човечката комедија“ со цел да ја зајакне реалистичната позадина. Ја употребувал постапката „интроспективна илуминација“, односно го откривал минатото на ликовите долго по нивното прво појавување. Ликовите на Балзак имале особина да се борат против човечките нарави и општеството, т.е. повеќепати губат отколку што добиваат, но никогаш не се откажале.
Значење и влијание
Балзак влијаел многу како врз писателите од негово време така и врз подоцнежните. Често бил споредуван со Чарлс Дикенс, при што литературниот критичар В. Х. Хелм го нарекувал „францускиот Дикенс“, а Дикенс „англискиот Балзак“. Друг критичар, Ричард Лехан, напишал дека Балзак бил „мост помеѓу комичниот реализам на Дикенс и натурализмот на Емил Зола“. Гистав Флобер, фалејќи го Балзак за портретирањето на општеството, но истовремено и критикувајќи го неговиот прозен стил, напишал: „Каков човек би бил кога би знаел да пишува!“ Иако Флобер себеси не се сметал за реалист, тој го преземал начинот на детаљно сликање на луѓето од средната класа од Балзак. Ова е најзабележливо во делото Сентиментално предавање, кое потсетува на Балзаковата Изгубени илузии. Марсел Пруст одблизу ги проучувал делата и реалистичниот стил на пишување на Балзак, но и го критикувал за на места вулгарниот јазик. Прустовиот роман Во потрага по изгубеното време ги презел длабоките морални двоумења на ликовите и раскажувањето „од минута во минута“ од расказот Час од мојот живот на Балзак. Сепак, Пруст подоцна напишал дека лично повеќе го цени Толстој од Балзак.
Во романот „Наспроти“, францускиот писател Жорис-Карл Уисманс се изразува поволно за творештвото на Балзак, нарекувајќи го „чудесниот автор на Човечката комедија“ чие творештво се одликува со „здрава уметност“. Стилот на Балзак бил ценет и од американскиот романописец Хенри Џејмс, кој напишал четири есеи во кои го пофалил него. Џејмс сметал дека големината на Балзак не била сфатена од неговите современици и дека модерната критика не посветила многу внимание на неговото дело. Во своите романи, Џејмс не обрнувал многу внимание на историскиот контекст, туку акцентот го ставал на психологијата на ликовите. Џејмс сметал дека историската позадина го гушела уметничкото во Човечката комедија. Коментирајќи го Балзаковиот приказ на општеството, каде парите, социјалниот статус, и личните амбиции биле водечки мотиви, филозофот Фридрих Енгелс кажал дека тој повеќе научил од Балзак отколку од сите историчари и економисти заедно. Балзак бил позитивно оценет и од Валтер Бенџамин и Џејмс Болдвин.
Од друга страна, според српскиот поет Јован Дучиќ, иако напишал повеќе од Данте или Тасо, а можеби бил талентиран колку овие двајца поети, во неговите дела се забележува трага на брзање и ниту една негова книга не е напишана за целото човештво и за сите времиња, ниту по содржината, ниту по обликот. Според него, во творештвото на Балзак нема некое централно и есенцијално дело.
Влијанието на Балзак е присутно и во популарната култура, а дел од неговите романи се поставени и на филмското платно.
Список на руски десерти
Ова е список на руски десерти. Руската кујна е составена од различни традиции на готвење на рускиот народ. Кујната е разновидна, бидејќи Русија е по површина најголемата земја во светот.
Лидневи
Лидневи е пишан и усен вештачки јазик што го создал јазичарот Libor Sztemon.
Азбука
Јазикот може да се пишува и на латиница :
5542 Мофат
5542 Мофат, привремена ознака, е маријански астероид од централните региони на астероидниот појас, со пречник од 9 километри. Бил откриен на 6 август 1978 година од астрономите во опсерваторијата Перт во Бикли, Австралија. Веројатниот астероид од типот S има период на ротација од 5,19 часа. Името го добил по Австралиецот Етелвин Мофат, донатор на оперваторијата.
Орбита и класификација
Мофат е член на семејството Марија, големо средно појасно семејство на камени астероиди. Алтернативно, исто така е доделено на каменото семејство Еуномија, едно од најистакнатите семејства во средниот главен појас со повеќе од 5.000 членови.
Кружи околу Сонцето во централниот главен појас на растојание од 2,2–3,0 ае еднаш на секои 4 години и 2 месеци (1.520 дена; голема полуоска од 2,59 ае). Неговата орбита има орбитално занесување од 0,16 и наклон од 16° во однос на еклиптиката. Набљудувачкиот лак на телото започнува со неговото прво набљудување во опсерваторијата Паломар во јули 1978 година, еден месец пред неговото официјално откритие во Бикли.
Физички одлики
Мофат е претпоставен каменен астероид од типот S.
Вртежен период
Во ноември 2011 година, вртежната светлинска крива на Мофат била добиена од фотометриските набљудувања на кинеските астрономи користејќи ги телескопите SARA на Југоисточната асоцијација за истражување во астрономијата во Кит Пик и CTIO. Анализата на кривата на светлина го дала период на ротација од 5,187 часа и варијација на осветленоста од 0,12 магнитуда. Ова го заменува претходниот резултат од фрагментарната светлинска крива на Алваро Алварез-Кандал што дала период од 5.195 часа со амплитуда од 0.27 светлинска величина.
Убодна пила
Употреба
Убодната пила многу се користи во дрводелството бидејќи нејзините мала големина ѝ овозможува да биде многу погодна за ракување и да може да пили заоблени форми или да следи слободно избрана траса, за разлика од циркуларите кои се направени да може да пилат само по права линија. Таа исто така нуди предност да може да се извршат отсекувања во центарот на некое парче на пример.
Нејзината мала големина пак наметнува други ограничувања, па може да се сечат само не толку дебели штици (според моќноста отприлика до 9 см).
Убодните пили може да се користат и за сечење пластични и метални материјали со мала дебелина.
Зилт (појаснување)
Зилт може да се однесува на:
Шехитка
Во поранешните советски држави, овие жени се познати исто така и како „црни вдовици“ (руски: чёрные вдовы), алудирајќи на токсичноста на истоимениот пајак. Ова се должи на фактот дека повеќето се вдовици на мажи убиени од страна на руските сили во Чеченија. Овие жени станаа познати кај јавноста по заложничка криза во Москва во октомври 2002 година. Во 2003 година, руската новинарка Јулија Јузик ја скова фразата „невести на Алах“ за да се опише процесот со кој Шамил Басаев (командант во паравојската Бригада на маченици) регрутира чеченки.
Димитар Костов
Димитар Костов ( во —  во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
Филмографија
Костов ги остварил филмските улоги:
ОУ „Вук Караџиќ“ - Куманово
Вук Караџиќ — основно училиште во Куманово, Општина Куманово. .
Правилник за селски чети
Правилникот за селските чети е норматив акт на Македонската револуционерна организација, со кој четите во секое село и град биле задолжени да одат на помош, со цела селска милиција, со што дошло до разграничување на административо - граѓанскиот дел од воениот и уште повеќе се поставила воената основа на Организацијата.
Особености
Правилникот за селските чети се состои од 15 члена поделени во III глави. Во првата глава се регулирани составот и устројсвото на четите, како и казните за четниците. Во втората и третата глава се задачите и инструкциите.
Мем (буква)
Мем е тринаесетта буква од семитските абџади („азбуки“). Буквата се користи во феникискиот, арамејскиот, сирискиот, хебрејскиот и арапскиот јазик. Основанат звучна вредност на буквата е „м“ (/m/).
Арапски
Буквата се пишува како م:
Буквата се изгобвара како „м“ (/m/).
Хебрејски
Буквата се изговара како „м“ (/m/).
Буквата е една од ретките во хебрејскиот кои имаат поседни форми ако се најдат на крај од зборот. Така на крај од зборот се пишува како.
No Remorse
No Remorse е англиска RAC група основана во Лондон во 1986 година, постоела до 1996 година. Групата е една од основачите на "Крв и чест".
Дискографија
Албум
Синглови/EPs
Компилации
Џами Тепе
Џами Тепе (Ильов връх, до 1942 г. Джамо/Джамa) — највискиот врв на Малешевските Планини. Висок е 1.803 м и лежи на самата македонско-бугарска граница кон Пиринска Македонија.
Се издига во северниот дел на главното планинско било. На северозапад преку седлото наречено Седлото се поврзува со првенецот на планината Влаина — врвот Кадиица; на југоисток седлото Конското го поврзува со врвот Трите Гроба. Врвот е заоблен, со налегнати падини и не се истакнува особено над околните зарамнети била. На североисток оd него се одвојува ридот Краиште.
Врвот е изграден од метаморфни карпи. Почвата е планинско-ливадска. Високите делови се образснати со подалпска тревна растителност, а падините со бука и бор.
Точно низ Џами Тепе поминува државната граница, делејќи го Пехчевско во Р. Македонија од Горноџумајско во Пиринска Македонија. На таа кота стои гранична пирамида со број 51.
Бугарско име
На 29 јуни 1942 г. бугарската држава го сменила бугарското име во Иљов Врв, кое дотогаш гласело Џамо или Џама. Новото име на врвот е дадено во чест на Дедо Иљо Малешевски согласно политиката на присвојвуање на македонските национални дејци.
ОУ „Ѓ. К. Скендербег“ - Порој
'''„Г.К. Скендербег“''' — основно училиште во с. Порој, Општина Тетово. .
Црква Успение на Пресвета Богородица (Ерусалим)
Црквата Света Марија е црква која се наоѓа во Ерусалим, Израел, поточнно на сионската гора, надворешно од стариот дел, блиску сионската порта.
Хунски јазик
Хунски јазик — исчезнат јазик и јазик на народот Хуни. Денес слабо се зачувани записи за овој јазик. Хунскиот јазик бил сметан за јазик што е многу сличен со исчезнатиот прабугарски јазик и денешниот чувашки јазик според голем број на генетски шеми. Денес сите овие јазици заедно со турко-аварскиот и со хазарскиот јазик се сместени во една подгрупа наречена огурска подгрупа на туркиските јазици.
Нефректомија
Нефректомија е хируршко отстранување на бубрег.
Историја
Првата успешна нефректомија е извршена од страна на германскиот хирург Густав Симон на 2 август 1869 година во Хајделберг. Симон претходно ја извел операцијата на експериментални животни. Со тоа тој покажал дека еден здрав бубрег може да биде доволен за излачување на урина кај луѓето.
IC 1801
IC 1801 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Кожани
Кожани (грчки: Κοζάνη, Козани) — град во Егејска Македонија, Република Грција. Кожани се наоѓа во западниот дел на Егејска Македонија и е главен и најголем град на регионот Западна Македонија.
IC 1801
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Кожани
Потекло на поимот
Општоприфатено мислење е дека името на градот потекнува од селото Kósdiani (Косдиани) во Епир, од каде што потекнуваат доселениците од 1392 година. Првото име на Кожани било Kózdiani (Коздиани), па Kóziani (Козиани), по што го добил денешното име.
IC 1801
Други поделби
Проучување на IC 1801 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Калидаса
Калидаса — индиски поет и драматург и еден од најпознатите писатели на санскрит. Живеел најверојатно околу 400 година за време на Гупта царството. Го сметале за еден од деветте драгоцености на дворот на кралот Викрамадитје. Неговите дела биле главно инспирирани од хинду митологијата и филозофијата.
Освен неговите дела, сѐ друго од неговиот живот со сигурност не може да се потврди. Не се знае точно каде и кога живеел. Според легендата, поетот бил познат по својата убавина, поради што во него се вљубила принцеза со која тој подоцна и се оженил. Но, според истата легенда, Калидаса не бил особено образован, па принцезата се срамела од неговата неукост и грубост. Бидејќи бил посветен верник на божицата Кали (неговото име во буквален превод значи слуга на Кали), тој ја повикал божицата во помош тогаш кога сакал да изврши самоубиство поради потсмевот на сопругата. Божицата му помогнала така што го наградила со особен ум. Тогаш, тој станал еден од деветте драгоцености на дворот. Според легендата тој бил на крај убиен од куртизана во Шри Ланка, за време на владеењето на Кумарадаса.
Неговите најпознати дела се: „Малавикагнивитра“, „Шакунтала“, „Викраморвашија“, „Малавика и Агнимитра“ и други.
Младост
Научниците шпекулирале околу местото на живеење на Калидаса; дали живеел блиску до Хималаите, во близина на Уџајин, или во Калинга. Овие шпекулации се засноваат главно на неговите детални описи на Хималаите во делото Кумарасамбхава; во приказот на неговата љубов кон градот Уџајин во делото Мегхадут; и во високо воспеваните описи на кралот Хемангат од Калинга, во шестото поглавие на Рагхувамши.
Санскритскиот научник Лакшми Дхар Кал (1891-1953 г.) и Кашмири Пандит, ја напишале книгата „Родно место на Калидаса“ (1926 г.), во која тие се обиделе да, на основа на неговите записи, го одредат местото на неговото раѓање. Заклучиле дека Калидаса е роден во Кашмир, и од таму се преселил на југ, барајќи покровителство од локалните владетели за сопствениот напредок. Калидасините записи кои послужиле како доказ за неговото место на раѓање биле неговите описи:
Според народното предание, Калидаса изворно бил необразована личност. Се оженил за принцеза која го поттикнувала да проучува поезија за да подоцна стане голем поет. Друга легенда кажува дека тој го посетил Кумарадаса, кралот на Шри Ланка, каде поради некакво предавство бил убиен.
Период
Неколку древни и средновековни книги наведуваат дека Калидаса бил дворски поет на легендарниот крал Викрамадитја, кој владеел од престолнината Уџајин околу 1 век п.н.е. За него дел од историчарите тврдат дека тој не бил историска личност. Постојат неколку кралеви кои владееле од Уџајин, а кои го презеле името Викрамадитја, од кои најпознати биле Чандрагупта II (владеел 380-415 г.) и Јасодхарман (владеел во 6 век).
Најприфатена е теоријата дека Калидаса работел за време на владеењето на Чандрагупта II и, според тоа, живеел во периодот 4-5 век. Неколку западни научници, како Вилијам Џонс и А.Б. Кит, како и многу од индиските научници, на пример, Васудев Вишна Мираши и Рам Гупта, се сложуваат дека Калидаса живеел и творел во овој период. Според оваа теорија, Калидаса творел и за време на Кумарагупта I (владеел од 414-455 г.) и за време на Скандагупта (владеел од 455-467 г.).
Најраните палеографски докази за Калидаса биле најдени во санскритскиот натпис од околу 473 година, кој бил најден во Храмот на сонцето во градот Мандсаур. Името на Калидаса заедно со името на поетот Бхарави биле врежани во камен кој бил датиран од 634 година, во древното наоѓалиште Ајхоле (денес Карантака).
Теорија за постоење на повеќе Калидаси
Некои научници, како М. Сринивасачаријарар и Т.С. Нарајана Састри, сметаат дека сите трудови кои му биле припишувани на Калидаса не се дело на една личност. Според Сринивасачаријарар, писателите од 8 и 9 век, укажале на постоење на три познати книжевници кои се нарекувале Калидаса. Тоа биле: Девендра (авторот на Кави-калпа-лата), Рајашекар и Апхинанда. Састри, пак, како Калидаса ги наведувал следните автори:
Освен овие, Састри спомнува уште шест книжевни фигури под името Калидаса: Паримала Калидаса или Падмагупта (автор на Navasahasanka Charita); Калидаса или Јамакакавиј (автор на Nalodaya); Нава Калидаса (автор на Champu Bhagavata); Калидаса Акбари (автор на неколку загатки); Калидаса VIII (автор на Lambodara Prahasana) и Абхинава Калидаса или Матхава (автор на Sankshepa-Sankara-Vijayam).
Според К. Кришнамурти, зборовите Калидаса и Викрамадитја биле користени како заеднички имиња за било кој дворски поет и/или дворски покровител.
Драмски дела
Калидаса напишал три драмски дела од кои Абијнанасакунталам (За Шакунтала препознаена по токен) се смета за ремек дело. Тоа било прво санскритско дело кое било преведено на англиски, а после и на многу други јазици. Другите се:
Епови
Калидаса бил автор на две епски поеми: Рагувамса (Династијата Рагу) и Кумарасамбава (Раѓањето на Кумара или Субраманја).
Мали песни
Калидаса напишал две Кандакавјасе (мали поеми):
Преводи
Монтгомери Скајлер Помладиот објавил библиографско издание и превод на драмата за Шакунтала во „Библиографија на Санскритски драми“. Сер Вилијам Џоунс, во 1791 година, објавил англиски превод на Шакунтала, а Ртусамара како оригинален текст ја објавил во 1792 година.
Подоцнежни култури
Творештвото на Калидаса бил инспирација во уметничките кругови на Европа и во тек на доцниот XIX и раниот XX век.
Кудијатамската уметничка Натја Шастри Мани Мадава Чакјар (1899-1990 г.) направила кореографија и ги прикажувала популарните драмски дела на Калидаса.
Снимани се повеќе филмови кои се филмска обработка на повеќе дела на Калидаса. Од 1955 година, познат е филмот Махакави Калидаса, од 1983 година филмот Кавиратна Калидаса, а и двата се засновани на животот на индискиот поет. Во 1961 година бил снимен филмот Стри од В. Шантаран кој го преработил делото за Шакунтала. Во 1966 година бил снимен тамилскиот филм Махакави Клидас од режисерот Р. Р. Чандран, во кој улогата на поетот ја играл познатиот глумец Надигар Тилаган Савиј Ганесан, добитник на орденот Шевалие. Филмот Махакави Калидасу (Телугу 1960 г.) исто така бил заснован на животот и делото на Калидаса, со Акинен Нагесфара Роам во главната улога.
Од драмските претстави позната е Сурендра Верме на Атаван Сарга, изведувана 1976 година, која го прикажува животот на Калидаса како дворски поет Чандрагупта.
Во делото Калидас о рабиндронат, од Бишнупада Батачарје, била направена компаративна студија за Калидаса и поетот Рабиндранат Тагоре.
Влијанија
Калидаса имал големо влијание во целокупната индиска литература. Тој влијаел на познатиот поет Рабиндранат Тагоре, посебно на описите на монсуните во неговите поеми. Калидаса со своите драми влијаел на европската култура од крајот на 19 и почетокот на 20 век. <references group="N" responsive="1">
Внукот на маѓепсникот
Дејството на романот започнува во раните 1900-ите во Лондон. Двајцата главни ликови, Дигори Кирк и Поли Пламер, се деца кои случајно ќе се најдат во работната соба на вујкото на Дигори, кој со помош на магија ќе ги испрати во друг свет за кој децата подоцна откриваат дека е местото каде што сите светови се спојуваат и дека од таму тие можат да пристапат во сите светови што постојат. Овој роман го раскажува настанувањето на светот Нарнија, влегувањето на злото во тој свет, и за многу други мистерии кои се појавиа во претходните книги од серијалот.
Иако пишувањето на овој роман започнало кратко по Лавот, вештерката и ормарот, К. С. Луис ја пишувал оваа книга приближно шест години, и вметнал многу авто-биографски елементи од својот живот. Оваа книга исто-така истражува неколку христијански теми како каењето, првородниот грев, искушенијата, и редот на природата.
NGC 5228
NGC 5228 — елиптична галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5228 се споменува и како UGC 8556, MCG 6-30-43, CGCG 190-26.
Откривање
Телото е откриено на 1 мај 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5228 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 5228 има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 34 м 35,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +34° 46' 40"". Положбениот агол на објектот е во износ од 9°.
Други поделби
Проучување на NGC 5228 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47837. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2539. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 116.
Еба Спаре
Еба Ларсдотер Спар (1629 — 19 март 1662) — шведска дворска дама и благородничка. Таа била позната како интимна пријателка и љубовница на шведската кралица Кристина.
Живот
Еба Спаре била ќерка на државникот и маршал Ларс Ериксон Спаре и Марта Банер и внука на канцеларот Ерик Ларсон Спаре. Таа пристигнала на дворот во 1644 година, каде што била назначена за hovfröken (почесна дама) на кралицата Кристина.
Спаре била прославена убавица на кралскиот двор и го добила прекарот La belle comtesse (The beautiful countess). Таа често ја играла улогата на Венера во аматерските балети што ги изведувале благородниците на дворот. Нејзината интимна врска со кралицата Кристина покренала шпекулации дека се љубовнички. Ова никогаш не било потврдено. Сепак, таа припаѓала на неколкуте жени за кои кралицата Кристина покажала интерес за време на нејзиниот живот во Шведска: со некои исклучоци, како што се Еба Спаре, Лејди Џејн Рутвен и Луиз ван дер Ноут, Кристина не покажувала никаков интерес за нејзините дворјанки и генерално ги спомнувала само за да изрази презир кон нивната женственост и да се прикаже себеси како помажествена од нив. Во 1639 година таа го спомнува нејзиниот став кон нејзините дворски дами во однос на Беата Оксенстиерна и нејзината ќерка, слугинката Марта Улфспаре: „Господарката на облеката, Дамата Беата Оксенстиерна, и нејзината ќерка пристигнаа токму сега. Колку повеќе доаѓаат овде, толку е полошо.“
Поголемиот дел од слободното време, Кристина го поминувала со „la belle comtesse“, а таа често привлекувала внимание на својата убавина. Таа ја запознала со англискиот амбасадор Булстрод Вајтлок како нејзин „соработник во кревет“, уверувајќи го дека интелектот на Спаре е впечатлив како и нејзиното тело. Кога Кристина ја напуштила Шведска, таа продолжила да пишува страсни љубовни писма до Спаре, во кои и кажала дека секогаш ќе ја сака. Таквите емотивни писма биле релативно вообичаени во тоа време, а Кристина го користела истиот стил кога им пишувала на жени кои никогаш не ги запознала, но на чии дела се восхитувала.
Еба била свршена со Бенгт Габриелсон Оксенстиерна, но ја раскинала веридбата за да се омажи за грофот Јакоб Касимир де ла Гарди, помлад брат на миленикот на кралицата Магнус Габриел де ла Гарди, на иницијатива на Кристина. Тие се венчале во 1652 година. Бракот бил несреќен.
Спаре и Кристина одржувале контакт откако Кристина ја напуштила Шведска во 1654 година. Во 1661 година, Кристина ја поканила Спаре да ја посети во Хамбург, а исто така сакала да ја види за време на нејзината посета на Шведска во 1660 година, но тоа било спречено од семејството на Спаре.
1184
1184 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1184 година од новата ера, 184. од вториот милениум, 84. од XII век и петта од 1180-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6692 и 6693 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5934 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4944 и 4945 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1937.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1184 година се протега во 3820 и 3821, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3880 и 3881 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1727. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 579 и 580 исламска година.
Уго Кампањаро
Уго Армандо Кампањаро (роден на 27 јуни 1980 година) — аргентински фудбалер, играч од одбраната на Пескара.
Почетоците со Депортиво Морон и трансферот во Пјаченца
Кампањаро ја започнал својата кариера во Депортиво Морон најпрво како напаѓач и, благодарение на дискретниот квалитет е купен од страна на екипата на Пјаченца која го довела во Италија во 2002, и каде бил преместен поназад, најпрво како играч од средниот ред, а потоа последователно и во одбраната. Тој го направил своето деби во Серија А на 22 септември истата година, во натпреварот Пјаченца - Удинезе кој завршил со резултат 2-0. На 27 април 2003 година тој го постигнал својот прв гол во Серија А, а подоцна во истатиот натпревар погодил уште еднаш што биле неговите први два гола во Серија А во натпреварот Пјаченца-Перуџа што завршил 5-1 за неговиот тим. . Во наредните години постепено го заработил почетното место во центарот на одбраната на Пјаченца.
Сампдорија
На 3 јули 2007 Уго е купен целосно од страна на Сампдорија, која ја победила конкуренцијата од нивните градски соперници Џенова, и потпишале четиригодишен договор На 16 август 2007 година, Кампањаро го направил своето деби во реваншот од втората квалификациска рунда од купот на Купот на УЕФА против Хајдук Сплит, а исто така тој го постигнал и својот прв гол за Сампдорија придонесувајќи за успехот на неговиот тим. За кратко време Кампањаро станал омилен меѓу навивачите на Сампдорија.
За време на сезоната 2008-2009, Кампањаро се вратил на теренот во натпреварот против Интер. Меѓутоа следната недела, повторно го повредил десниот лист во пријателски натпревар против Кијасо и бил принуден да отсуствува уште два месеци пред да се врати на теренот повторно на 9 ноември, но исто така и во натпреварот во Неапол ја заработил истата повреда. На 27 ноември, тој се вратил за натпреварот од фазата по групи од Купот на УЕФА против Штутгарт. На 14 јануари повторно го повредил десниот лист во натпреварот во Удине. Тој повторно се вратил во игра на 26 февруари на натпреварот од шеснаесеттина финалето од УЕФА Купот против Металист Харков. На 3 мај 2009, Кампањаро го постигнал неговиот трет гол во Серија А и втор во дресот на Сампдорија, во Дербито на Џенова во кое Џенова ја победила Сампдорија со 3-1. Во последниот натпревар од сезоната во финалето на италијанскиот куп, Кампањаро станал трагичар промашувајќи го решавачкиот пенал во седмата серија, со кој му овозможил на Лацио да го освои трофејот, во финалето одиграно на 13 мај кое завршило со резултат 6-5 за Лацио на пенали.
Наполи
Во следната сезона, тој постигнал гол на 10 септември 2011 против Чезена на Мануци носејќи му водство на Наполи од 2-1. Натпреварот завршил 3-1 во корист Наполи. Четири дена подоцна тој дебитирал во врвен европски натпревар, Лигата на шампионите, почнувајќи од првата минута во натпреварот против Манчестер Сити, кој завршил 1-1. На 20 мај 2012, го освоил првиот трофеј во кариерата, Купот на Италија, кога како стартер бил на победничката страна во финалето во Рим против Јувентус.
Во неговата последна сезона во Наполи, Кампањаро го одиграл целиот натпревар во Суперкупот на Италија во кој неговата екипа по продолженија загубила со 4-2 од Јувентус во натпреварот игран Националниот стадион во Пекинг во Кина. Во првенството, тој одиграл 28 натпревари, постигнувајќи еден гол во ремито 1-1 против Лацио на 9 февруари 2013 година. На 1 јули 2013 година, откако договорот со клубот му истекол тој го напуштил Наполи.
Интер
На 6 јули 2013 година, Кампањаро како слободен играч потпишал двегодишен договор со Интер. Своето деби со нероаѕурите го направил во натпреварот од третиот круг на Купот на Италија, во кој Интер со 4-0 ја совладал Читадела и се квалификувал во следната рунда. Тој го започнал натпреварот и одиграл 65 минути играјќи заедно со Ранокија и Хуан Жезуз во последната тројка. Тој дебитирал во Серија А на 25 август во првото коло од сезоната 2013-2014 против Џенова во победата со 2-0 на Сан Сиро. Својата прва сезона во Интер ја завршил со 23 настапи во сите конкуренции.
За сезоната 2014-2015, се појавиле многу гласини во врска со негово можно заминување од Интер, но играчот одбил да преговара со откажување на договорот и не го напуштил клубот. Сезоната ја завршил со само 16 настапи од кој 10 биле во првенство и 6 во Лигата на Европа.
Пескара
Тој останал во клубот и во наредната сезона.
Репрезентативна кариера
На 15 февруари 2012, на возраст од 31-на година, тој го добил првиот повик во репрезентацијата на Аргентина за пријателскиот натпревар против на Швајцарија на 29 февруари. Своето деби го имал во споменатиот натпревар, играјќи го целиот натпревар.
Штребек
Штребек е мало село во Саксонија-Анхалт, Германија, во близина на градот Халберштат. Селото е и поранешна општина во округот Харц. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Халберштат. Познато е како Schachdorf (село на шахот), поради долгата историска врска со шахот. Селото има околу 1.200 жители.
Првото спомнување на селото во историјата било во 995 година. Меѓутоа, главниот историски факт, кој се одиграл во селската историја е во 1011. Според легендата, Арнулф, бискуп на Халберштат, бил затворен од војводата Гунцелин. Тој го направил тоа во Wartturm, кула во Штребек и им наредил на локалните фармери да го чуваат. Во текот на досадата во затворот, Гунцелин го создал шаховска табла во собата и ги учел неговите чувари на играта. Играта станала традиција помеѓу месното население, иако отпрвин мислеле дека се работи за игра за деца.
Локалното училиште е единственото јавно училиште во Германија, во кое се изучува шах како дел од наставата и со тоа е започнато од 1823. Почнувајќи од 2004, училиштето е под закана дека ќе биде затворено, поради премалку ученици.
Методизам
Методизмот претставува деноминација во христијанството, движење во рамките на Англиканската црква. Првата Методистичка црква била основана во 1784 година во САД. Соединетите Американски Држави биле формирани една година порано и претставуваат прва модерна држава каде што црквата е одделена од државата. Првичната намера не била да се основа нова црква.
Англиканскиот проповедник Џон Весли (1703-1791) бил длабоко погоден од сиромаштијата во Англија, која земала сè поголем замав во XVIII век. Тој се смета и за основач на методизмот. Почетокот на индустриската револуција предизвикала огромни социјални проблеми (невработеност, голема експлотација на возрасните, злоупотреба на детскиот труд, алкохолизам итн). Заедно со неколку истомисленици, Џон Веслеј формирал движење во рамките на Англиканската црква, кои се залагала за овие луѓе и за нивните проблеми. На луѓето кои го предводат оваа движење им го даваат прекарот „методисти“, затоа што се одликувале со еден дисциплинарен начин на живеење (секојдневно читање на Библија, постојана молитва, постење, служење на другите итн).
Со тек на времето, сè повеќе луѓе започнале да емигрираат од Англија во Америка. Методистичкото движење се проширило на новиот континент. Со независноста на САД, Англиканската црква се повлекла од колониите и останала под патронство на Англиската црква. Методистичката црква не се издигнува со разликите во учењето, туку заради духовната потреба на луѓето дојдени во новата замја.
Учење
Методистичката црква го задржила учењето и начинот на Боголужба како Англиканската црква, иако и двете скратувале или додавале нешта кои се неопходни за да се следат промените кои настануваат во модерниот свет.
Денес Евангелско-методистичката црква е распространета ширум светот и брои околу 70 милиони членови. Иако Методизмот не е истовремено појавен со реформацијата, сепак спаѓа во редот на протестанските цркви и исповеда заедничко верување, чија основа е љубовта Божја кон сите луѓе и Неговото безусловно прифаќање на грешната природа на човекот.
Чувашки јазик
Чувашкиот јазик (изворно чӑвашла) е туркиски јазик кој се зборува западно од планината Урал, односно во централна Русија на територијата на федералната република Чувашија. Тој е единствен жив јазик од огурската подгрупа на туркиските јазици. Чувашкиот е мајчин јазик на Чувашите и службен јазик во руската република Чувашија. Јазикот е зборуван од околу 2 милиони луѓе од кои 86% се етнички Чуваши и 8 % се луѓе од други националности што живеат во републиката. Чувашкиот јазик користи кирилица со видно влијание од руската азбука но има и свои уникатни букви како што се буквите Ӑ, Ӗ, Ҫ и Ӳ.
Историја
Чувашкиот јазик е најразличен од сите туркиски јазици и често не може да биде разбран од луѓе чиј мајчин јазик е некој друг туркиски јазик. Денес, чувашкиот е класифициран како дел од огурската подгрупа на туркиските јазици, заедно со исчезнатите прабугарски, турко-аварски, хазарски и најверојатно хунски јазик. Исто така, како што може да се забележи, чувашкиот денес е единствениот жив јазик од оваа подгрупа на јазици. Оваа група на јазици се формирала така што сите нејзини членови се од групата на јазици каде зборовниот фонд е од групата r- и l-, додека сите други туркиски јазици се од или z- или š- група. Бидејќи денес нема голем број зачувани елементи на изумрените јазици од подгрупата на чувашкиот јазик, во лингвистиката има спор за тоа дали чувашкиот е директен потомок на еден од овие огурски јазици или формира своја посебна гранка рамноправна со останатите. Порано научниците го сметале чувашкиот јазик како турцизиран угро-фински јазик, дел од уралската група на јазици.
Употреба
Чувашкиот јазик е мајчин јазик на Чувашите и е службен јазик во руската република Чувашија заедно со рускиот јазик. Чувашкиот јазик го зборуваат околу 1,640,000 луѓе во Русија и околу 34,000 лица надвор од земјата. Според пописот на Русија од 2002 година, околу 86% од Чувашите и 8% од останатите етнички заедници во Чувашија тврделе дека имаат знаење на чувашки. Како и да е, и покрај тоа што јазикот се користи во републиката, се вовел во образованието и има медиуми на чувашки, јазикот се смета за загрозен, бидејќи рускиот јазик е доминантен јазик во најголем дел од општествената сфера на републиката.
Дијалекти
Чувашкиот јазик е составен од два големи дијалекта, „вирјалски“ или горен и „антриски“ или долен дијалект. Литературниот чувашки јазик е заснован на двата дијалекта. Чувашкиот лексикон е доста богат каде поголемиот дел од зборовниот фонд се од огурско чувашко потекло, но врз јазикот видно се гледаат и руското, татарското, угро-финското, арапското, монголското, мариското и персиското влијание.
Современо чувашко писмо
Денес, чувашкиот јазик се користи со кирилицата. Чувашката азбука е заснована на руската кирилица, но има додадено карактеристини букви кои се вметнати поради фонолошкиот систем на јазикот. Денешната азбука има 37 букви. Во следната табела се наведени буквите со нивните чувашки називи, но и МФА еквиваленти и можни транскрипции кои се користат за буквите.
Претходни писма
Модерната чувашка азбука е создадена во 1873 година од училишниот инспектор Јаковлевич Јаковлев. Оваа првична азбука подоцна претрпела значителни промени при што се добила денешната современа чувашка азбука. Првичната чувашка азбука била:
Најстарото писмо со кое се запишувал чувашкиот јазик е орхонското писмо кое престанало да се користи кога Волшките Прабугари го прифатле исламот. Подоцна, со воведувањето на исламот, овие туркиски народи го прифатиле арапското писмо за запишување на своите јазици. Оваа традиција на пишување со арапско писмо спласнала со освојувањето на Монголците. Подоцнежната историја на Чувашите е во рамките на Руското Царство и Болшевичка Русија при што се вовела кирилицата како прво и основно средство за запишување на чувашкиот јазик.