cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прогонување на христијаните во Римското Царство
Диоклецијан
Гонењата на Домицијан не биле само од религиозен карактер, туку и од политички, па така, многу римски граѓани под обвинение дека примаат „безбожнички и јудејски обичаи“ биле убиени, а нивниот имот предаден на државата. Под безбожници се подразбираат христијаните. Во овој период христијаните сè уште не биле разликувани од евреите. Прогоните биле различни по интензитет и се преименувале во различни делови од империјата, на запад во Британија и Галија, каде прогоните биле делумно со мал интензитет, и на исток каде прогоните биле најжешки.
Како жртви од овој период најпознат е Флавиј Климент, роднина на самиот импертор.
Трајан
Трајан се смета за еден од најспособните императори на Римското Царство. Во негово време, Римското Царство доживеала најголема распространетост по територија. Во негово време започнало христијаните да ги сметаат за религиозна група различна од евреите – но истата не можела да биде припоена кон дозволените религии.
Во 99 година царот Трајан донел Указ против тајните здруженија, иако истиот не бил дирекно насочен против христијаните, сепак тие и не сакајќи ги исполнувале условите за да бидат сметани за тајни здруженија: се собирале тајно и на тајни места бидејќи биле гонети. По овој указ, Трајан бил приморан да издаде друг указ кој се однесувал директно на христијаните, а на барање на проконзулот на Витинија, Плиниј Младиот. Во Витинија имало многу христијани во тој период, па проконзулот се обратил до царот кој наредил христијаните да не смеат да бидат гонети од страна на институциите на државата, но доколку некој ги изведе пред суд да бидат судени и убедувани да се откажат од христијанството, во спротивно следувала смрт.
Самиот Трајан очигледно не ги сметал христијаните за толку голема опасност да мора државата самата да ги гони. Секое непочитување на императорската и државната власт за него било доволен повод некој да плати со својот живот за ваквото непочитување. Како жртви од овој период се издвојуваат Симеон Ерусалимски и Игнатиј Богоносец.
Адријан
За време на царот Адријан состојбата на христијаните не се изменила од онаа во времето на неговиот претходник со таа разлика што Адријан донел Декрет со кој се забранувало да се убиваат христијани на барање на разбеснета толпа и се барало строго почитување на судската постапка и запазување на сите судски формалности. Уште било посочено дека доколку се увтрди дека се работи за лажно обвинение, обвинителот бил казнуван.
Антонин Пиј
За време владеењеето на Антонин Пиј, во 155 – 156 година бил запален Поликарп Смирнски. Традицијата вели дека огнот бил подготвен и запален од страна на незнабошците и јудејците со неверојатна брзина, но самиот Поликарп бил неверојатно смирен. Самиот си ги соблекол алиштата и обувките, принел благодарствена молитва на Бога за честа да пострада маченички, неговата смиреност и храброст биле толку големи што кога сакале да го оковаат за столбот од кладата тој им рекол:'' „Не ме оковувајте. Оној Кој ми дал сила да го издржам огнот, тој ќе ми даде и сила да останам неподвижен на кладата“''. Огнот бил запален, но пламенот образувал свод на Поликарп и воопшто не го допирал, по ова еден од оние кои го потпалиле огнот со меч го убил епископот по што неговата крв го изгасила огнот.
Космос-352
Космос-352 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 7 јули 1970 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-352 бил надгледувачки сателит.
Карнавале
Карнавале е музеј во Париз е посветен на историјата на градот. Музејот опфаќа две соседни згради: Хотел Карнавале и поранешниот Хотел Ле Пелетје де Сен Фарго. По совет на баронот Осман, државен службеник кој го изменил ликот на Париз, во втората половина на 19 век, хотелот Карнавале бил купен од страна на Советот на општината Париз во 1866. Тој бил отворен за јавноста во 1880 година. Во вториот дел од 20 век, музејот веќе бил во полн капацитет. Хотелот Ле Пелетје де Сен Фарго бил припоен кон Карнавале и отворен за јавноста во 1989 година.
Карнавале е еден од 14-те градски музеи на Париз кои од 1 јануари 2013 станале дел од јавната институција Париски музеи. Музејот е затворен поради реновирање до крајот на 2019.
Збирки
Во дворот една прекрасна скулптура на Луј XIV, ги поздравува посетителите. Во внатрешноста на музејот, поставките ја покажуваат трансформацијата на селото Лутеција, населено од галското племе Паризии, во денешниот голем град Париз, кој брои околу 2,201,578 жители.
Карнавале поседува збирка од 2,600 слики, 20.000 цртежи, 300,000 гравури и 150,000 фотографии, 2,000 модерни скулптури и 800 делови мебел, илјадници парчиња керамика, многу украси, модели и релјефи, знаци, илјадници монети, безброј предмети, многу од нив сувенири на познати ликови и илјадници археолошки фрагменти. Периодот наречен Модерно време, кој се протега од ренесансата до денес главно е познат по огромното количество на слики од градот. Постојат многу слики од улиците и спомениците на Париз од 16 до 20 век, но исто така, и многу портрети на ликовите кои одиграле улога во историјата на главниот град и дела кои покажуваат настани што се случиле во Париз, особено многуте револуции кои го потресувале градот, како и многу сцени од секојдневниот живот, од сите социјални класи.
Зградите
Хотелот Ле Пелетје де Сен Фарго, исто така, бил изграден во средината на 16 век. Тој бил првично познат како Хотел Доргевал. Бил купен од страна на Мишел Ле Пелетје и останал во наследство на неговиот внук, Ле Пелетје де Сен Фарго кој бил претставник на аристократите во Собранието на сталежот од 1789 година. Во 1793 година, Ле Пелетје гласал за погубувањето на Луј XVI, и бил убиен, во одмазда заради неговиот глас, истиот ден кога кралот бил погубен на 20 јануари, 1793.
Требенишко Езеро
Требенишко Езеро (познато и како Бобано ) — природно езеро во непосредна близина на селото Требеништа, кое претставува најмладото природно езеро во Македонија настанато по природен пат.
Местоположба
Се наоѓа на исток од село Требеништа на околу 1 км од центарот на селото. Езерото е природно, настанало пред околу средината на XX век кога од ридот Габер дошло до лизгање на земјиштето и се затворило коритото на потокот кој течел од Горно Поле према с. Требеништа и се влевал во каналот на река Сатеска. Езерото се протега исток-запад. Должината изнесува околу 200 м а ширината околу 80 м. Максималната длабочина изнесува околу 5 м, акумулира околу 30.000 м3 вода. Нивото на водата во летниот период се намалува од максимална за околу 2 м во висина. Северниот и западниот брег се пострмни а јужниот и источниот се поблаги. Во езерото се влева поток кој доаѓа од Горно Поле од источната страна а од езерото истекува поток кој извира под самото лизгалиште каде што и порано пред создавањето на езерото течел потокот, а се влева во каналот на река Сатеска. Водата во езерото е матна. Поради својата убава околина со ридови обраснати со зимзелена и листопадна шума, езерото е излетничко место, заради што непосредно до него се изградени и неколку летниковци. Непосредно покрај езерото минува и земјен пат кој води до селото Ливоишта, кој е многу погоден за велосипеди, а е во возна состојба и за сите видови моторни возила.
Рибен свет
Езерото е доста погодно и привлечно за рекреативен риболов. Во езерото постојат следните видови на риби: крап, клен, писа, јагула, црна мрена, плашица, грунец, моранец и амурче. Во 1998 година од голема суша дошло до намалување на водата во езерото и најголемата длабочина изнесувала помалку од 2 м. Во езерото, во минатото, од страна на концесионерот се констатирани неколку масовни помори на риба настанати како резултат на наалување на волуменот и појавата на бескислородни зони. Најголем помор е забележан кај: плашицата, кленот, мрената и моранецот во 2000 година. Во 2002 г. Езерото е порибено со околу 150 примероци на подмладок јагула и во два наврати со по 40-50 примероци на полово зрели единки на писа. Во 2004 г. порибено е со околу 100 примероци на подмладок од клен. Во 2005 г. порибено е со околу 100 примероци на подмладок на јагула. Исто така и во 2009 г. порибено е со околу 100 примероци на подмладок од јагула. Дополнително Езерото е порибено со рибата од Слатинско езеро која е префрлена за да се избега еколошка катастрофа, со околу 500 примероци на крап со тежина од 300 грама до еден килограм.
Авала
Авала — ниска планина, на 16,5 км јужно од Белград. Се протега од северниот крај на шумадиската греда, од планината Рудник се провлекува низ ниската Шумадија, и претставува граница меѓу сливовите на реките Сава и Дунав. Висока е 511 метри, и се издигнува сè до 200 метри над околниот терен. Минералот авалит го добил името според Авалa, каде е пронајден. На Авала се наоѓа импозантниот споменик на „Непознатиот јунак“ чиј твоец бил прочуениот југословенски (хрватски) вајар Иван Мештровиќ.
Кон крајот на 2007 година Собранието на градот Белград ја прогласило Авала за заштитено природно богатство со вкупна површина од 489 хектари. Претходно кнезот Милош Обреновиќ во 1859 година донел одлука да се загради и да се заштити Авала, а во 1936 година била прогласена за национален парк. Президиумот на Народното собрание во 1946 година донел одлука да биде прогласена како „добро од општо значење“.
На заштитеното подрачје има околу 600 видови на растенија. Има лековити билки, а некои билки претставуваат природна реткост, како што се зановет, златан и зеленика. Авала е добро пошумена со самоникнати дрвја, а на еден дел има борова шума.
Географија
На Авала е пронајден минералот наречен според планината, авалит. Тоа е зеленкав минерал, варијанта на минералот илит, пронајден од српскиот хемичар Сима Лозаниќ, кој ја поставил и формулата за овој минерал. Класифициран е како член на минералната група микашист.
Жив свет
Авала е позната по растителниот свет, каде виреат повеќе од 600 растенија. некои од нив се заштитени со закон, како на пример laburnum, зеленика, lembotropis, Ilex aquifolium и буков крин. Исто така на Авала виреат и лековити билки, како на пример салеп и беладона. Речиси 70% од Авала е пошумен. Од високите дрвја најчести се неколку видови на даб, габер, бука, липа, црн бор, багрем и други.
Од животинските видови, на Авала живеат речиси 100 вида на птици, меѓу кои се заштитените јастреб врапчар, осојад и зелениот клукајдрвец. На Авала е дозволен ловот.
Споменик на Непознатиот јунак
По Првата светска војна, месното население пронашло голем број на гробови на српски војници кои загинале во војната, меѓу низ и гроб на непознат српски војник. Народот од околните села во 1922 година направил скромен споменик во чест на тој непознат јунак. Подоцна, Државниот одбор за подигање на споменици, решил да се направи претставителен споменик на непознатиот јунак на врвот на Авала. Проектот за споменикот го изработил вајарот Иван Мештровиќ, во форма на мавзолеј со каријатиди кои претставуваат жени во народни носии од сите југословенски краеви. Споменикот бил граден од јабланички гранит, од 1934 до 1938 година. За потребите на изградбата на овој споменик, во 1934 година со динамит биле урнати остатоците од средновековниот град Жрнов, што и денес остро го осудуваат историчарите.
Србија се разликува од сите земји учеснички во Првата светска војна по тоа што сите други земји имаат споменици на Непознат војник, а само Србија има споменик на Непознат јунак.
Во непосредна близина се наоѓа и „Споменикот на советските воени ветерани“ кои погинале во авионска несреќа на Авала, на 19 октомври 1964 година.
Кулата на Авала
На понискиот врв на Авала во 1965 година била изградена телевизиска кула, според проект на архитектите Угљеша Богуновиќ и Слободан Јањиќ. Кулата била урната за време на бомбардирањето на НАТО силите на 29 април 1999 година. Кулата била највисоката градба во тогашна Југославија. Била обновена на 21 април 2010 година, со речиси идентичен изглед, освен што е повисока за еден метар.
Средневоковен град Жрнов
На врвот на Авала се наоѓа средновековен град-тврдина. Србите го нарекувале Жрнов или Жрнован, а Турците му го дале името „Авала“, што на арапски значи преграда или препрека. Не се знае кога е изграден, освен дека околината била населена уште во праисториско време. Градот ги штител околните рудници на жива и цинобар, како и рудникот на сребро во Рипањ.
Угостителство, туризам, спорт, екологија и заштита
На врвот на Авала се наоѓаат неколку угостителски објекти:
На падините на Авала во 1929 година бил одржан првиот натпревар во Србија во нордиско скијање на осум km. Првиот скијачки натпревар по Втората светска војна во Србија е одржан во 1946 година на оваа планина.
Собир на планинари
Традиционалниот собир на планинарите кој се одржува секоја година во организација на Службата на водичи при Планинарскиот сојуз, во 2006 година се одржал на Авали од 1 јули до 10 јули. Во рамки на собирот, биле одржани голем број активности: Исто така се одржале и натпревари во:
Идрија кај Бача
Идрија кај Бача (словенечки: Idrija pri Bači) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Лимес (појаснување)
Лимес може да се однесува на:
Алендорф
Алендорф може да се однесува на следниве места:
Мечување на Летните олимписки игри 2008 - Флорет (мажи)
Натпреварот во мечување со флорет во машка конкуренција на Олимписките игри 2008 во Пекинг се одржал на 13 август во Националниот собирен центар - Пекинг.
Бехштет (појаснување)
Бехштет може да се однесува на следниве места во Германија:
Дони Ролвинк
Дони Роелвинк (Donny Roelvink; Амстердам, 17 декември 1997) — холандски актер, модел и медиумска личност. Роелвинк главно се здоби со признание како син на пејачот Дрис Роелвинк. Тој е исто така познат по различни програми вклучувајќи ги програмите на РТЛ 5 Островот на искушенија ВИПС и Експедити Робинсон.
Раниот живот
Роелвинк е роден во Амстердам, тој е син на фолк пејачот Дрис Роелвинк. Тој е најмладиот во семејството, има постара сестра и постар брат, Дејв Роелвинк.
Кариера
Роелвинк првпат се појави на телевизија како дете во програмата Деца кои танцуваат на мраз каде тој и неговата партнерка во лизгање Ники Вориес стигнаа до финалето, а потоа го освоија.
Во 2015 година, Роелвинк и неговото семејство се појавија во нивната сопствена реалити серија наречена Де Роелвинкјес. Од 2016 година, Роелвинк го адаптираше својот животен стил и почна многу да тренира, по што неколку пати се појавуваше како модел на разни сјајни корици. Во 2017 година, програмата на семејството Ролвинк се врати, но потоа под името Де Роелвинкјес: Дејв и Дони прават бизнис. По настапот на Роелвинк во последната програма, тој стана попознат во Холандија, потоа беше виден во програмата Во брановите во која заврши втор. Оттогаш тој работи и на својата актерска кариера и одигра мала улога во серијата Нови времиња и споредна улога во филмот Несоодветно.
Од почетокот на 2018 година, Роелвинк е активен и со свој YouTube канал, од есен ќе го прави тоа заедно со неговиот брат. Од јуни, Ролвинк и неговата девојка можеа да се видат во Островот на искушенија ВИПС дванаесет недели. Во 2018 година, Роелвинк беше еден од учесниците во деветнаесеттата сезона на програмата РТЛ 5 Експедити Робинсон, тој доброволно ја напушти програмата и замина како петти учесник. Заврши на 17-то место. Пред да се емитува Експедити Робинсон, на Видеоленд се појави серијата Дејв и Дони на експедиција, која покажа како Роелвинк го подготвува неговиот постар брат, кој претходно беше учесник во седумнаесеттата сезона на Експедити Робинсон во 2016 година. за неговото учество во Експедицијата Робинсон.
Во септември 2018 година, Роелвинк се врати со своето семејство во програмата Де Роелвинкјес: Ниту еден денар да се направи.
Автомобилска несреќа
На 13 јуни 2022 година, Дони Роелвинк беше сериозно повреден во Хилверсум додека снимаше видео во кое се обидуваше да имитира вежбање лунг од бодибилдерот Рони Колман на улица: пријател во Хамер кој снимаше случајно притисна на педалот за гас. наместо сопирачката и удри во неа.
Здравје
Во декември 2022 година, Роелвинк рак на тестисите беше откриен, по добивањето на веста, веднаш започна план за лекување, откако КТ-скен покажа дека туморот нема метастази, по што беше опериран набргу потоа.
Миланска катедрала
Почеток
Во 1386 година, архиепископот Антонио Да Салуцо ја почнал изградбата на катедралата. Почетокот на изградбата се совпаднал со процесот на пристапување на власт во Милано на братучедот на архиепископот Џан Галеацо Висконти, и било како награда за благородничките и работничките класи, кои страдале под тиранијата на претходникот на Висконти, Бернабо Висконти. Пред да започнат работите околу градбата, три главни згради биле уништени: палатата на Архиепископот, Палатата Ординари и Крстилницата на Свети Стефан на пролетта, додека старата црква Света Марија Маџоре била искористена како каменолом. Ентузијазмот за огромната нова зграда, наскоро се проширил меѓу населението, и луцидниот Џан Галеацо, заедно со неговиот братучед – архиепископот, собрале големи донации за „работата во тек“. Програмата за изградбата била строго регулирана од фабриката на Дуомо, која имала 300 вработени, предводени од првиот главен инженер, Симон да Орсениго. Орсениго првобитно планирал да ја изгради катедралата од тула во Ломардо-готски стил.
Висконти имал амбиции да се следат најновите трендови во европската архитектура. Во 1389 година, францускиот главен инженер Никола де Бонавентуре бил назначен додавајќи го на црквата својот Рајонант-готски стил, француски стил, којшто не бил типичен за Италија. Тој одлучил дека структурата од тула треба да биде обликувана со мермер. Галеацо и дал на фабриката на Дуомо ексклузивна употреба на мермерот од каменоломот Кандоглија и ја ослободил од даноци. Десет години подоцна уште еден француски архитект, Жан Мигнот, бил повикан од Париз да се суди и да се подобри со работата, како на ѕидарите потребна техничка помош за кревање камења до невидена височина. Мигнот ја прогласил завршената работа дотогаш како „опасност од пропаст“ (pericolo di ruina), како што тоа било направено „без наука“ (sine scienzia). Во следните години предвидувањата на Мигнот се покажале како неточни, но во секој случај ги поттикнале инженерите на Галеацо да ги подобрат своите инструменти и техники. Работата продолжила брзо, и пред смртта на Џан Галеацо во 1402 година, речиси половина катедрала била завршена. Изградбата сепак прекинала речиси целосно до 1480 година поради недостаток на пари и идеи: најзначајните дела од овој период се гробовите на Марко Карели и Папа Мартин V (1424) и прозорците на апсидата (1470-тите години), од кои овие постојат како портрети: Евангелистот Свети Јован, од Кристофоро де Мотис, и Свети Елигиус и Свети Јован Дамаскин, двете од Николо да Варало. Во 1452 година, од страна на Франческо Сфорца, наосот и патеките биле завршени до шестиот залив. Во 1500-1510 година, од страна на Лудовико Сфорца, осумаголната купола била завршена и украсена во внатрешноста со четири серии од петнаесет статуи, секоја претставувајќи светци, пророци и други ликови од Библијата. Надворешноста долго останала без декорација, освен за Џуглието дел Амадео, изградена 1507-1510 година. Ова е ремек-дело на ренесансата што, сепак е усогласено со општиот готски изглед на црквата.
Во текот на следната шпанска доминација, новата црква се покажала корисна, иако ентериерот во голема мера останал недовршен, а некои заливи на наосот и трансептот сè уште недостигале. Во 1552 година, Џакомо Антегнати бил овластен да се изгради голем орган за северната страна на хорот, а Џузепе Веда обезбедил четири од шест пали кои требало да ја красат областа на олтарот (програмата била завршена од страна на Федерико Боромео). Во 1562 година биле додадени Свети Вартоломеј на Марко д Аграте, и познатата канделабра Тривулцио (12-ти век).
Карло Боромео
По пристапувањето на Карло Боромео на престолот на архиепископот, сите лежечки споменици биле отстранети од Дуомо. Тука спаѓаат гробовите на Џовани, Барнабо и Филипо Марија Висконти, Франческо I Сфорца и неговата сопруга Бјанка Марија Висконти, Галеацо Марија Сфорца и Лудовико Сфорца, кои биле однесени на непознати одредишта. Сепак, главната интервенција на Боромео била именувањето во 1571 година на Пелегрино Пелегрини како главен инженер - спорен потег, бидејќи назначувањето на Пелегрино барало ревизија на статуите на фабриката.
Боромео и Пелегрини се бореле за нов, ренесансен изглед на катедралата, со што ќе ја истакне својата римско-италијанска природа, а ќе биде употребен готскиот стил, кој во тоа време бил гледан како странски. Како што фасадата била сè уште во голема мера недовршена, Пелегрини дизајнирал еден „римски“ стил, со колони обелисци и голем тимпан. Кога дизајнот на Пелегрини бил откриен, бил најавен конкурс за дизајнот на фасадата, а тоа изнудило речиси десетина записи, вклучувајќи еден и од Антонио Барка.
Овој дизајн никогаш не бил спроведен, но внатрешната декорација продолжила: во 1575-1585 година црковната општина била повторно изградена, додека нови олтари и крстилници биле додадени.
Дрвени хор тезги биле изградени до 1614 година за главниот олтар од страна на Франческо Брамбила.
Во 1577 година Боромео, конечно ја осветил целата градба како нова црква, различна од старата Санта Марија Маџоре и Санта Текла (кои биле обединети во 1549 година по тешките спорови).
17 век
На почетокот на 17 век Федерико Боромео ги имал поставено темелите на новата фасада од страна на Франческо Марија Ричини и Фабио Мангоне. Работата продолжила сè до 1638 година со изградбата на пет портали и два средни прозорци. Во 1649 година новиот главен архитект Карло Буѕи воведил впечатлива револуција: фасадата требало да се врати на оригиналниот готски стил, вклучувајќи ги и веќе завршените детали во рамките на големите готски пиластри. Други дизајни биле обезбедени од, меѓу другите, Филипо Јувара (1733 година) и Лујџи Ванвители (1745 година), но сите останале неостварени. Во 1682 година фасадата на Санта Марија Маџоре била урната и покривот на катедралата бил завршен.
Во 1762 година една од главните одлики на катедралата, копјето на Мадонина било подигнато на височина од 108,5 метри. Копјето било дизајнирано од страна на Карло Пеличани и спортови на врвот на позната полихромна статуа на Мадонина, дизајнирана од страна на Џузепе Перего, што му доликувало на оригиналниот раст на катедралата. Со оглед на влажната и маглива клима во Милано, жителите на Милано го сметаат тоа за фер-временски ден кога Мадонина е видлива од далечина, како што е Милано толку често покриено со магла.
Завршување
На 20 мај 1805 година, Наполеон Бонапарт за да биде крунисан Крал на Италија наредил фасадата да биде завршена од страна на Карло Пеликани. Со својот ентузијазам, тој ги уверил луѓето дека сите трошоци ќе паднат на француска сметка, кој ќе ги надомести Фабриката за недвижности. Иако овој надомест никогаш не бил платен тоа значело дека во рок од само седум години катедралата и нејзината фасада биле завршени. Новиот архитект, Карло Пеликани Јуниор, во голема мера проследил проект Buzzi, додавајќи некои нео-готски детали во горните прозорци. Како форма на благодарност, статуа на Наполеон била ставена на врвот на едно од кубиња. Наполеон бил крунисан Крал на Италија во Дуомо.
Во следните години, поголемиот дел од недостасувачките арки и кубиња биле изградени. Статуите на јужниот ѕид исто така биле завршени, а во 1829-1858 година, со нови витраж прозорци биле заменети старите, но со помал број естетски значајни резултати. Последните детали на катедралата биле завршени само во XX век: во последните портата била отворена на 6 јануари 1965 година. Овој датум се смета самиот крај на еден процес кој постапувал со генерации, иако дури и сега, некои блокови остануваат да се завршат како статуи. Главната фасада на Дуомо била завршена со реновирање од 2003 до почетокот на 2009 година: од февруари 2009 година, таа е целосно откриена, покажувајќи повторно боите на мермерот Кандољиa.
Архитектура и уметност
Планот се состои од еднокорабна градба со странични влезови кои преминуваат во трансепт, а потоа следат хорот и апсида. Висината на храмот е околу 45 метри, што е највисока од готските сводови на комплетна црква (помалку од 48 метри од Бове катедрала, која никогаш не била завршена).
Покривот е отворен за туристите (со плаќање), кој им овозможува на многу крупен поглед на некои спектакуларни скулптури. Покривот на храмот е познат по „шумата“ на отворените врвови и кубињата, направени според деликатните „летачки“ поткрепувачи.
Катедралата има пет широки кораби, поделени со 40 столбови, кои се рефлектираат во хиерархиски отвори на фасадата. Дури и трансептот имаат патеки. Колоните на храмот се долги 24,5 метри (80 стапки), и апсидалните прозорци се 20,7 x 8,5 метри (68 x 28 стапки). Оваа огромна градба е изградена од тули, кои се соочуваат со мермер од рудниците што Џан Галеацо Висконти донирани за вечни времиња на катедралното поглавје. Неговото одржување и поправки се многу комплицирани.
Катедралата во Милано неодамна разви нов систем за осветлување, врз основа на LED светла.
Естетски критики
Катедралата била изградена во текот на неколку стотини години во голем број на спротивставени стилови и квалитетот на изработка варира значително. Реакциите се движеле од восхит до немилост. Во списанието Guida d’Italia: Милано 1998 година (во клубот за уредници на турнеи, стр. 154) се посочува дека на почетокот на романтизмот со тенденција ја ставале во „Првиот интензивен ентузијазам за готски стил“.
Џон Раскин не дава толку добри критики. Тој мисли дека катедралата е со многу измешани стилови кој тој не ги гледал како еднина. Тој повеќе би сакал катедралата да биде само во готски стил. Оваа критика се соодветствува со опишувањето на Хенри Џејмс.
Главни споменици и знаци
Внатрешноста на катедралата вклучува бројни споменици и уметнички дела. Тие вклучуваат:
Дуомо во литературата
Поетот Перси Биш Шели читал литература во внатрешноста на Дуомо. Алфред, Лорд Тенисон уживал во поглед на Алпите од покривот Дуомо.
Американскиот писател и новинар Марк Твен го посетил Милано во текот на летото во 1867 година. Тој 18-тото поглавје од „Невините во странство“ го посветил на катедралата Милано, вклучувајќи многу физички и историски детали, и невообичаената посета на покривот. Тој го опишува Дуомо како што следува:
Оскар Вајлд го посети Милано во јуни 1875 година. Во писмото до неговата мајка тој напишал: „Катедралата е страшен неуспех. Надвор дизајнот е страотен и неартистичен. Над-разработените детали се заглавени високо каде што никој не може да ги види; сè е грдо во неа, тоа е, сепак.., наметнувајќи и гигантски неуспех, преку својата голема големина и ненадминливите перформанси во извршување.“
Во Италијански часа - Хенри Џејмс опишува: „одредена изложба каде јас приватно уживам на моштите на Св. Чарлс Боромеј. Овој свет човек лежи во неговато вечно одморалиште, во една мала, но прекрасна сепулкрална капела ... и за скромна сума од пет франци можеби ќе треба неговата збрчкана смртност да се претстави и да зјапаат во него. Католичката црква никогаш не се откажува од шансата на возвишеното, поради страв од шанса на смешното - особено кога шансата на возвишеното може да биде многу одлична шанса за пет франци. Претставата е во прашање, на кое добро платен од Сан Карло, беше импресииониран, секако, но како монструозно прашање или мрачната комедија што уште може да биде. Тоа е извонредна мешавина од смртта и животот; на овошје од глина, бледи партали, на малку грозна црна маска и черепот, и живите, блескаво е треперењето и раскошот на дијаманти, смарагди и сафири. Колекцијата е навистина во ред, и многу големи историски имиња се во прилог на различни придонеси. Што може да биде подобро мислење за иднината на Црквата, не можам да им помогнам на размислувањата што ќе ги направи личност во светот толку долго како што таа го задржува овај голем фонд од скапоцени „својства“, овој ненормален капитал Декоративна инвестиција во текот на христијанството во ефикасно-расфрлани бодови.“
Руски ковчег
Руски ковчег (руски: Русский ковчег) е руско-германски филм од 2002 година, во режија на Александар Сокуров, кој е автор и на сценариото, заедно со Анатоли Никифоров. Главните улоги ги толкуваат: Сергеј Дрејден, Марија Кузнецова, Максим Сергеев, Владимир Баранов и Ана Алексахина. Филмот е добитник на вкупно 10 награди.
Содржина
На почетокот од филмот, машки глас (гласот на Сокуров) раскажува дека му се случила несреќа, дека оттогаш ништо не се сеќава и дека не знае каде се наоѓа. Притоа, група мажи и жени низ спореден влез влегуваат во Зимската палата во Санкт Петербург, облечени во костуми од 19 век. Раскажувачот среќава непознат човек (кого го нарекува Европпецот), кој се претставува како маркизот де Кустин, француски дипломат (го игра Дрејден) кој во 19 век ја посетил Русија. Тие двајца започнуваат прошетка низ Зимската палата (музејот Ермитаж) при што Европеецот дава коментари за руската и за европската историја и култура. За време на нивната прошетка се прикажани повеќе сцени од различни историски периоди: царот Петар Велики го кара и удира еден свој генерал, театарски и оперски претстави од времето на Катерина Велика, приемот на персискиот шах на дворот на царот Николај I, ќерките на царот Николај II, директорот на Ермитаж во времеот на Сталин, посетители на музејот во денешното време итн. На крајот од филмот е прикажан голем бал со многу учесници, кои потоа посетепно ја напуштаат палатата и тогаш Европеецот му кажува на раскажувачот дека тој му припаѓа на тоа време и затоа не сака да продолжи понатаму. Тогаш, раскажувачот, одејќи наназад, ја напушта палатата.
Плевење (село)
Плевење — село во Општина Чашка, во околината на градот Велес.
Историја
Селото Плевење е во сопственост на семејството Лопатаровци (кое исто така има голем имот во Папрадиште), кое во минатото е купено од турски бег за канта злато. Селото е купено за чување на овците во зимскиот период. Според пописот од 2002 г. селото се води со 2 жители. Потомците на Лопатаровци во селото ги одржуваат трите куќи и истите ги користат во зима за лов.
Население
Во 2002 година во селото живееле 2 жители, Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Родови
Плевење е македонско село.
Според истражувањата од 1967 година, родови во селото се
Тршка Гора (Кршко)
Тршка Гора (словенечки: Trška Gora) — населба во Општина Кршко во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
ФК Стумбрас
ФК Стумбрас (Futbolo klubas "Stumbras") — литвански фудбалски клуб од Каунас.
Историја
Фудбалскиот клуб Стумбрас бил формално формиран во 2013 година.
Во летото 2019 година, клубот престана да постои. Конечно, тие беа елиминирани од елитната поделба.
Кал (Толмин)
Кал (словенечки: Kal) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Воен музеј (Белград)
Воен музеј (Белград) е музејска институција која собира, проучува и прзентира различни предмети за воена употреба, а пред сè оружје, униформи, војни знамиња, војни документи и уметнички дела со воена тематика. Војниот музеј во Белград е сместен на првиот бастион на југоисточниот фронт на Белградската тврдина во зграда која е подигната во 1924 година, за потребите на Военогеогравскиот институт кој во 1956 година му бил предаден на Музејот. Опкурежен со бедеми и најголеиот белградски парк Калемегдан, претставува еден од симболите на Белградската тврдина.
Николас Тинберген
Николас „Нико“ Тинберген FRS (Nikolaas "Niko" Tinbergen; во  —  во ) — холандски биолог и орнитолог, кој ја поделил Нобеловата награда за физиологија или медицина во 1973 година со Карл фон Фриш и Конрад Лоренц  за нивните откритија во врска со организацијата и измамувањето на поединечните и групните шеми на однесувања кај животните.
Во 1951 година ја објавил „Студија на инстинктот“, влијателна книга за поведението на животните.
Во 1960-тите соработувал со режисерот Хју Фалкус на повеќе филмови за дивиот свет, вклучувајќи ги „Загатката на враната“ (The Riddle of the Rook; 1972) и „Сигнали за преживување“ (Signals for Survival, 1969), кои ја освоиле италијанската награда таа година и американската сина лента во 1971 година.
Животопис
Бил едно од петте деца на Дирк Корнелиус Тинберген и на Жанете ван Ек. Неговиот брат, Јан Тинберген, ја освоил првата Нобелова награда за економија во 1969 година. Уште еден негов брат, Лук е познат биолог и орнитолог.
Интересот на Тинберген за природата се покажал уште како дете. Студирал биологија на Лејденскиот универзитет. Бил воен заробеник во текот на Втората светска војна. Искуството на Тинберген како затвореник на нацистите довело до судир со долгогодишниот интелектуален соработник Конрад Лоренц, кој траел неколку години пред да се помират. По војната, Тинберген се преселил во Англија, каде предавал на Оксфордскиот универзитет и најпрво бил член на колеџот Мертон, а подоцна на Волфсон. Неколку од неговите дипломирани студенти на Оксфорд станале познати биолози, како што се Ричард Докинс, Мериен Докинс, Дезмонд Морис и Ијен Даглас Хамилтон.
Се оженил со Елизабет Рутен и имале пет деца. Подоцна во животот страдал од клиничка депресија и се плашел дека можеби, како неговиот брат Лук, ќе изврши самоубиство. Бил лекуван од неговиот пријател, на чии идеи имал силно влијание, Џон Боулби. Тинберген умрел на 21 декември 1988 година, откако доживеал удар во неговиот дом во Оксфорд, Англија.
Студија на инстиктот
Во 1951 година била издадена „Студијата на инстинктот“ на Тинберген. Етолозите и еволуционистите сè уште го признаваат придонесот на оваа книга на полето на бихевиористичките науки. „Студија на инстинктот“ ги изложува идеите на Тинберген за вродените реакции на поведението кај животните и прифаќањето и еволуциските аспекти на овие однесувања. Под поведението, тој подразбира вкупни движења направени од животното; вроденото поведение е тоа кое не се менува од процесот на учење. Главното прашање на книгата е улогата на внатрешните и надворешните стимули во контролирањето на поведението. Особено бил заинтересиран во објаснувањето на „спонтаното“ поведение: она кое се случува во неговата целосна форма првпат кога е изведено и кое се чини отпорно на ефектите на учење. Објаснува како поведението може да биде сметано како мешавина на овие спонтани шеми на однесувања и како низа на реакции на одредени стимули. Поведението е реакција на тоа до одреден опсег и на надворешни стимули, меѓутоа исто така е и спонтано бидејќи е зависно и на внатрешните фактори. Неговиот модел за тоа како одредени бихевиористички реакции се предизвикани се засновани на работата на Конрад Лоренц. Лоренц напишал дека за секој инстинктивно делување постои специфична енергија која се гради во мозокот. Во овој модел, Лоренц предвидел резервоар со изворен вентил врз основа на соодветен стимул. Тинберген додал комплексност на овој модел, денес познат како хиерархиски модел на Тинберген. Сугерирал дека мотивациските импулси поттикнати од нервните центри во мозокот се задржувани од препреки. Препреките се отстрануваат од вроден механизам кој дозволува енергијата да тече до следниот центар (секој центар содржи препрека која треба да биде отстранета) во каскада додека поведението не се прикаже. Моделот на Тинберген покажува повеќе нивоа на комплексност и тие поврзани поведение се групирани. Пример во неговите опити е со пчелите. Покажал дека пчелите покажуваат љубопитност за жолтите и сините хартиени облици на хартија и посочил дека овие се визуелни стимули кои предизвикуваат да се изгради енергија во одреден центар. Меѓутоа, пчелите ретко се спуштале на цвеќињата доколку немало и соодветен мирис на моделот. Притоа, хемискиот стимул на мирисот бил врската во низата, кој предизвикувал пчелата да слета. Крајниот чекор бил пчелата да ги вметне своите делови на устата во цвеќето и да започне смукање. Тинберген го предвидел ова како завршување на поведението на пчелата.
Нобелова награда
Во 1973 година, Тинберген, заедно со Конрад Лоренц и Карл фон Фриш, ја добил Нобеловата награда за физиологија или медицина „за нивните откритија во врска со организацијата и измамувањето на поединечните и групните шеми на однесувања кај животните“. Наградата ги признала нивните студии на генетичките модели на поведение, нивното потекло, зреењето и измамувањето од клучните стимули. При неговото предавање за Нобеловата награда, Тинберген навел ова било донекаде невообичаена одлука на Нобеловата фондација да им ја додели наградата за физиологија или медицина на тројца луѓе, кои до неодамна биле сметани како „ништожни набљудувачи на животни“. Тинберген изјавил дека нивното оживување на пристапот за „набљудување и мислење“ во изучувањето на поведението може да придонесе за олеснување на човечкото страдање. Студиите изведени од тројката на риби, инсекти и птици довеле до основа за понатамошни студии за важноста на одредени искуство во текот на критичните периоди на нормалниот развој, како и ефектите на абнормалните психосоцијални ситуации кај цицачите. Во тоа време, овие откритија биле наведувани како „пробив во разбирањето на механизмите зад различни симптоми на душевните болести“. Придонесот на Тинберген кон овие студии вклучувало испробување на хипотезата на Лоренц/Фон Фриш преку „опсежни, внимателно изведени и досетливи опити“ како и неговата работа на супернормалните стимули. Работата на Тинберген во тоа време време била исто така сметана како можни импликации за понатомошни истражување во детскиот развој и поведение.
Четири прашања
Тинберген опишал четири прашања кои верувал дека треба да бидат прашани за секое животинско поведение. Тоа се следниве прашања:
Во етологијата и социобиологијата, причиноста и онтогенезата се изложени како „најблизок механизам“, додека адаптацијата и филогенијата како „крајни механизми“. Тие сè уште се сметаат како камен-темелници на современата етологија, социобиологијата и повеќедисциплинарноста во човечките науки.
Аутизам
Тинберген ги применил неговите методи за набљудување на проблемите на децата со аутизам. Препорачал „терапија на држење“, во која родителите ќе ги држат своите аутистични деца долги временски периоди додека се обидуваат да воспостават очен контакт, дури и кога детето одбива. Меѓутоа, на неговите интерпретации на аутистичното поведение и на терапијата која ја препорачал, им недостигале научна подлога и терапијата е опишана како контроверзна и веројатно насилна.
Други интереси и погледи
Бил член на советодавниот комитет за проектот „Антиконкорд“.
Во поглед на религијата, Тинберген бил атеист.
Чукут (Кравари)
Чукут — археолошко наоѓалиште во битолското село Кравари. Претставува некропола од доцноантичко време. Се наоѓа на околу 500 м западно од селото, каде при обработувањето на земјата, жителите откриле гробови градени од камен, покриени со големи камени плочи.
Осло
Осло (норвешки Oslo, а во Норвешка се изговара како Услу и Ушлу е главен град на Норвешка. Се наоѓа на северниот брег на заливот Ослофор.
Историја
Во минатото името на градот бил Христијаниха (1624-1877) или Кристијанија (1877-1925). Во Осло се доделува Нобеловата награда за мир. Се претпоставува дека градот бил основан во 1048 година од страна на кралот Харалд III Сигурдсон, но според најновите археолошки ископувања се смета дека градот постоел и во најраното христијанство. Во 2000 година Осло го отпразнувал своето 1000 годишно постоење. Името “ос“ значи или партенон или некое брдо, а “ло“ значи лука. Во 1952 година во Осло биле одржани Зимските олимписки игри.
Географија
Осло се простира на површина од 454 км2.
Население
Градот има 876 391 жители (2009).
Студенски Домови
Студенскиот дом Согн (Нор. 'Sogn Studentby') се наоѓа во Нордре Акер областа на градот Осло. За овој како и за повеќето студенски домови во Осло е одговорна организацијата СИО SIO. Овој студенски дом се наоѓа во непосредна близина на главниот универзитет во Осло UIO на растојание од 1.3 - 2.3 километри. До овој студенски дом лесно се стигнува со јавен превоз со автобусите број 22 и 25. Во блиско опкружување на овој студенски дом (5-7 минути одење) се наоѓа и градскиот фудбалски стадион на градот Осло Ullevål Stadion. До стадионот има и метро станица преку која може да се стигне до центарот на Осло со линиите 3,4 и 6.
Шин Фејн
Шин Фејн (ирски: Sinn Féin - “ние самите“) е назив за неколку националистички партии во Ирска. Всушност, се работи за политичко крило на ИРА (Ирска републиканска армија) и републиканска партија чиј основач е Артур Грифит. Партијата била основана во 1905 година и се води од идеологијата на социјализмот и ирскиот републиканизам, односно се залага за обединување на Република Северна Ирска со матичната држава Ирска.
Нејзините претставници се наоѓаат во Даил Еиран (Ирскиот парламент).
Знаме на Намибија
Знамето на Намибија е националното знаме на државата кое било усвоено на 21 март 1990 по независноста од Јужноафриканската Република.
Значењето на боите се:
Папирус
Историја
Папирусот околу 2000 години пред нашата ера го пронашле Египќаните. Папирусот е билка слична на трска, припаѓа на семејството оштрика, расте во висина до 3 метри, стеблото му е меко и понекогаш дебело како човечка рака. На врвот на стеблото се наоѓаат гранки кои личат на неисчешлана и неуредна коса. Листовите на папирусот се малечки, а корените се силни. Римскиот историчар Плиниј оставил запис за тоа како се произведува папирус. Срцевината се земала само од оној дел на стеблото кој е под вода, а потоа биле кинати во вид на врвки, којшто потоа се измазнувани. Средниот дел на врвката бил најширок, па според тоа и најкорисен. Врвките потоа се редени една до друга, а преку нив, под прав агол се редени други врвки. Првиот слој се пермачкувал со лепливо брашно, потоа се сушел,се гланцал со слонова коска, и се сечел. Папирусот некое време бил еден од главните извозни производи на Египет. На пример, сите дипломатски документи биле пишувани на папирус сè додека не го истиснал пергаментот. Секое парче папирус било обележано со посебен печат за да се потврди неговата вредност. Од тенките стебла на папирусот се изработувале корпи, а од дебелите стебла дури и едра. Јадрото или сржта на папирусот, кога ќе се зготви, претставувало храна за сиромашните, а откако ќе се исуши се употребувало како гориво. Од сево ова се гледа колку оваа билка во старото време била корисна. На папирус се пишувало до 11 век. Освен во Египет на папирус се пишувало и во градот Херкуланеум кој заедно со Помпеја настрадал од вулкан. Во него се пронајдени ќупови со папирус. Исто така папирусот се користел и во текот на средниот век во период од 7 до 11 век. На него биле пишувани исклучиво повелби на владетелите и книжевни записи. На папирусот се пишувало со каламус.
Стерадијан
Стерадијан (симб. ср, sr) — изведена SI-единица за просторен агол. Го изразува дводимензионалниот аголен зафат во тридимензионален простор, исто како што радијанот ги изразува аглите што лежат на рамнина. Името е кованка од грчкиот збор στερεός = „цврст“ и латинскиот збор radius = „зрак“.
Дефиниција
Стерадијанот може да се дефинира како просторниот агол што завршува во средиштето на единична топка со единична плоштина на површината. За општа топка со полупречник r, секој дел од нејзината површина со плоштина A = r2 опфаќа еден стерадијан.
Бидејќи A = r2, тоа значи дека соодветствува со плоштината на калота (A = 2πrh) (каде h е „висина“ на калотата), а и важи односот h/r = 1/(2π). Затоа еден стерадијан соодветствува на плоснатиот (радијански) агол на пресекот на прост конус што опфаќа агол на рамнината од 2θ, со θ и е се добива:
Овој агол соодветствува на аголот на отвор во рамнина од 2θ ≈ 1,144 rad или 65,54°.
Бидејќи површината на топката е 4πr2, дефиницијата подразбира дека топката има 4π ≈ 12,56637 стерадијани. Од истата причина, максималниот просторен агол што заршува во некоја точка изнесува 4π sr. Стерадијанот може да се нарече и квадратен радијан („радијан на квадрат“).
Еден радијан е еднаков и на сферната површина на многуаголник со аголен одвишок од 1 радијан, на 1/(4π) за целосна топка или на (180/π)2 ≈ 3282,80635 квадратни степени.
Просторниот агол (во стерадијани) што го опфаќа гореспоменатиот конус (чиј напречен пресек го опфаќа радијанскиот агол 2θ) се добива вака:
Во радијани
Во две димензии, аголот во радијани е поврзан со должината на лакот што ја отсекува:
Во три димензии, просторниот агол во стерадијани е поврзан со плоштината што ја отсекува:
Содржатели во SI
Стерадијанот има максимална вредност од 4π ≈ 12,56637, па затоа оваа единица не користи поголеми содржатели. Меѓутоа овие содржатели напати се среќаваат при изразување на величини што ги покрива просторниот агол, како на пример:
Николај Богољубов
Николај Николајевич Богољубов (Никола́й Никола́евич Боголю́бов; 21 август 1909 — 13 февруари 1992) бил советски математичар и теоретски физичар познат по својот значаителен придонес за теорија на квантно поле, класичната и квантната статистичка механика, како и за теоријита за динамичните системи. Добитник е на Дираковата награда во 1992 година.
Младост
Николај Богољубов е роден на 21 август 1909 во Нижни Новгород во Руската Империја како син на свештеник на Руската православна црква, семенички предавач на теологија, психологија и филозофија Николај Михајлович Богољубов и Олга Николајевна Богољубова, професорка по музика. Николај имал двајца помлади браќа: Алексеј Николаевич Богољубов (1911 - 2004) кој бил математичар, историчар на науката и член на Националната академија за наука и Михаил Николаевич Богољубов (1918 - 2010), кој бил лингвист и академик на Руската академија на науките. Семејството Богољубов се преселило во селото Великаја Круча во провинцијата Полтава (денешен Полтавски регион во Украина) во 1919 година, каде што младиот Николај Богољубов започнал да учи физика и математика. Наскоро се преселиле во Киев во 1921 година, каде продолжиле да живеат во сиромаштија, бидејќи постариот Николај Богољубов нашол место како свештеник дури во 1923 година.
Тој присуствувал на истражувачки семинари на Киевски универзитет и набрзо почнал да работи под надзор на познатиот савремен математичар Николај Крилов. На 15 години, Николај Богољубов во 1924 година го напишал своето прво објавено дело. По една година се запишал на докторска програма на Академијата на науките на Украинската СССР, и стекнал диплома кандидат на науката (еквивалент на докторат) во 1928 година.