cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Скопски земјотрес (1963)
Проценки и претпоставки за настанување на земјотресот
Тлото во Вардарската долина постепено и незабележливо тоне поради притисокот што го што го вршат обата раздвоени планински делови на масивот, со што наталожените слоеви во вардарскиот ров постојано се во напната состојба. Напнатоста се зголемува повремено до таму што предизвикува слоевите да се виткаат надолу во вид на лак, или нагоре во вид на свод. Во моментот кога напрегнатоста ќе ја премине границата на еластичност на материјалите од кои што е составен свитканиот слој, местото каде што напрегнатоста е најголема се прекршува, при што едно парче од скршениот лачен слој се спушта, а друго се подигнува. Бидејќи во такви случаи доаѓа до нагло движење на огромни маси, овие раседнувања на површината на земјата се манифестираат како силни земјотреси, пратени од татнеж, и се катастрофално разорни ако во нивниот епицентар се наоѓаат населби, а особено градови.
Генерален список на разурнати градби
Градби од јавен карактер кои биле комплетно срушени или наполно растресени особено во замислениот правоаголник во и околу општината Центар:
По земјотресот
Непосредно по земјотресот, претседателот на СФРЈ, Јосип Броз-Тито, изјавил:
Овие зборови (букви) биле изработени од стиропор и закачени на старата железничка станица како меморијал за солидарноста во изградбата на пост-земјотресно Скопје. Пораката била отстранета во 2000 година од страна на тогашниот директор на Музејот, со објаснување дека буквите ќе се заменат со нови, а ѕидот ќе се реконструира. Но, до денеска тоа не е направено.
Наскоро, градот почнал да се гради по урнек по проектите на Кензо Танге и Адолф Циборовски. Старата железничка станица денес е Музеј на Град Скопје и претставува симбол на земјотресот. Часовникот на станицата е засекогаш сопрен на фаталните 5 часот и 17 минути изутрина.
Една од првите мерки на градските власти било организираното евакуирање на скопските деца низ Македонија и низ СФР Југославија. За да биде евакуирањето поорганизирано, било формирано Одделение за народна одбрана при Градското собрание, сместено на игралиштето на ФК Работнички, а со евакуација биле опфатени неактивните жители: жени, стари и изнемоштени, инвалиди и сите деца до 15-годишна возраст. Вкупно 105.000 лица биле евакуирани по земјотресот, од кои околу 30.000 биле деца. Дел од евакуираните (63.200 лица) заминале кај свои роднини и пријатели во внатрешноста на Македонија, а 41.743 биле распоредени во другите југословенски републики. Така, во деновите по земјотресот, Скопје станал град без деца.
Низ градовите во Србија биле евакуирани околу 44.000 лица, и тоа: во Белград, Ниш, Лесковац, Крагуевац, Краљево, Смедерево, Сремска Митровица, Шабац, Кањижа, Боговоѓа, Пионерскиот град и други помали места. Скопската општа околиска болница била преселена во Врање, а се користеле нервната клиника, венерологијата, гинекологијата и оториноларингологијата во Ниш. Во Косово и Метохија биле евакуирани болните во Интерната болница во Приштина.
Во Словенија биле евакуирани 2.875 деца од Скопје, во места како што се: Солкан кај Нова Горица, домот Иван Цанкар во Љубљана, Изола, Постојна и Дебели Ртич кај Копар. Низ Босна и Херцеговина биле сместени околу 11.000 евакуирани лица, во објекти во Сараево, Бихаќ, Бања Лука, Илиџа и на други места. Црвениот крст на Црна Гора овозможил сместување на околу 1.171 лице. Голем број од децата биле сместени на Црногорското приморје, како и во Титоград, Цетиње, Никшиќ, Бар, Рисан, Иванград, Жабљак и други места.
Во Хрватска заминале 3.136 евакуирани деца: Риека, Сплит, Осиек, Преко кај Задар, Водице кај Шибеник, женскиот дом кај Карловац, Српска Моравица, Црквеница, Загреб, а на хрватското приморје на гостите им биле откажувани туристичките аранжмани со цел да се примат скопските деца.
Гумнињата (Кавадарци)
Гумнињата — археолошко наоѓалиште во Кавадарци.
Претставува некропола од римско време На 2 км источно од градот е откриена надгробна стела со грчки натпис.
Гавалиница (Кавадарци)
Гавалиница — археолошко наоѓалиште во Кавадарци.
Претставува некропола од римско време На источниот раб на градот се откриени гробови градени од камени плочи - тип циста, и гробови „на две води“ од тегули. Исто така е откриена и стела со грчки натпис.
Санстефанска Бугарија
Санстефанска Бугариjа — иредентистички поим со кој се опфаќа предложената територија на Бугарија (автономно, вазално кнежевство на Отоманското Царство со христијанска влада и народна милиција) во периодот (3 март - 13 јули 1878) дефинирана по склучувањето на Санстефанскиот договор помеѓу Руската Империја и Отоманското Царство во 1878. Тој проект никогаш не се остварил, но одиграл огромна улога во формирањето на бугарскиот национализам.
Санстефанска Бугарија е држава која би се создала по Санстефанскиот мировен договор од 1878 година со кој Бугарија добивала автономија, и како таква таа би била најголема држава на Балканот во тоа време.
Таа требало да ги опфаќа териториите од Дунав долж новосоздадената српска граница и по западната граница преку Врање до Скопска Црна Гора. Оттаму границата преминувала по западните граници на Куманово, Кочани, до Кораб планина.
Потоа, границата се спушта на југ по Црн Дрим и потоа по западната граница на Охрид, Старово и Корча до планината Грамошта. Понатаму, границата тргнува на исток преку Костурското Езеро, стигнувала до река Магленица и се спушта до Солунскиот Залив.
Границата го заобиколува Солун и преку езерото Бешик Ѓол излегува на Струмскиот Залив. Од Бурувиот Ѓол границата се извиткува на север кон Родопите до Чепеларе, каде завива на исток и се спушта по Арда, па минува преку Источна Тракија до Црно Море, оставајќи го Едрене во Османлиското Царство, а Лозенград, Лилебургас и Мало Трново во Бугарија. Границата го напушта морскиот брег при Мангалија и преку Добруџа излегува на Дунав при Расово.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Љубојно
Свети Петар и Павле — главна манастирска црква на Љубојнскиот манастир, во селото Љубојно, Општина Ресен, Македонија. Се наоѓа 1 километар југоисточно од селото, во коријата над селото, сместена на доминантна височинка оградена со високи ридови и густа шума.
Црквата била изградена во 1923 година од браќата Никола и Јоше Стасовски.
Градба
Црквата е сместена во пошумениот дел од планината, на едно мало плато над селото Љубојно. Од селото до црквата се стигнува по земјен шумски пат за околу 30 минути.
Црквата била подигната во 1923 година, што може да се забележи и од натписот на западната фасада со средства на Никола Христов Стасовски од селото Љубојно.
Фасадите на западната, јужната и северната се украсени во согласност со архитектурата од периодот на двете светски војни. Во горните делови имаат триаголни завршетоци, врз кои се надоврзува кровната конструкција во облик на крст во чие средиште се издигнува куполата, со осумстраниот тамбур. Со внатрешноста на храмот се комуницира преку двата влеза на западната и северната фасада. Ентериерот е решен без употреба на столбови. Таванот е конструиран од два вкрстени полукружни сводови, на чие средиште е куполата од која се спуштаат висечки пандантифи, лачно поврзани помеѓу себе. Низ четирите прозорци поставени на тамбурот се обезбедува осветлувањето на куполниот простор, кој е насликан во целост.
Иконостас
Иконостасот е подигнат од висинската кота на подот од наосот со помош на три скалила по целата широчина на храмот. Претставува едноставна дрвена преграда со два реда на икони, царски двери и врата на северниот дел.
Таласа (митологија)
Во старогрчката митологија, Таласа ( / <span title="/θ/: 'th' in 'thigh'">θ <span title="/ə/: 'a' in 'about'">ə <span title="/ˈ/: primary stress follows">ˈ l <span title="/æ/: 'a' in 'bad'">æ s <span title="/ə/: 'a' in 'about'">ə / ; грчки: Θάλασσα,, "море") била исконски дух на морето.
Потекло на поимот
Бикс сугерира дека името е со пред-грчко потекло.
Митологија
Гај Јулиј Хигин ја опишал во предговорот на неговата книга Басни (латински: Fabulae) како ќерка на Небото и Х емера (Fab. Praef., 2). Со нејзиниот машки двојник Понт, таа ги создала Телхините (божества на бурите) и разните видови риби. Овој пар подоцна бил заменет со други морски парови, О кеан и Тетија, Посејдон и Амфитрита. Сепак, басните ѝ биле посветени на неа и од страна на Е зоп.
Некои ретки извори исто така ѝ ја припишуваат и морската нимфа Халија (Д иодор Сицилиски 5.55.4) и божицата А фродита откако отсечен екстремитет на У ран бил фрлен во морето (Нон, Дионисијака 12.43).
Двете басни на Бабриј
Две прилично слични басни се запишани од страна на Бабриј. Во едната, нумерирана под број 168 во Периевиот индекс, некој сопственик на фарма бил сведок на бродолом и му замерил на морето дека е "непријател на човештвото". Земајќи женски облик, морето одговорило дека виновни се ветриштата за нејзиниот немир. Инаку "јас сум понежна од твојата сува земја."
Во другата басна, еден преживеан од бродолом го обвинува морето за измама и го добива истиот изговор. Виновни се ветровите, а "по природа сум мирно и безбедно како земјата."
Други басни
Во една друга басна, со периев број 412 и само запишана од страна на Синтипас, реките му се жалат на морето дека нивната слатка вода, се претворила во непитка солена во контакт со него. Морето одговорило дека ако толку знаеле требале самите да го избегнат допирот со него. Коментарот сугерира дека приказната може да се примени и на луѓето кои несоодветнокритикуваат некој кој впрочем им помага.
Уметност
Додека морските божества Тетида и Океан биле порано во римскиот период биле претставени во мозаици, во подоцнежниот период биле заменети со ликот на Таласа, особено во Западна Азија. Таму таа била прикажана како жена облечена во алги и половина потопена во морето, со раковидни рогови, кои биле порано атрибут на Океан. Во една рака таа држи бродско кормило, и во другата делфин.
Во 2011 година, уметницата Свун (Каледонија Данс Кири) создала уметничка инсталација при што ја прикажала божицата во предворјето на музеј во Њу Орлеанс. Есента 2016 година, инсталацијата била подигната уште еднаш, овојпат во предворјето на Инсистутот за уметност во Детроит.
Во астрономијата
По оваа митолошка личност е наречено телото Таласа, кое е месечина на Нептун.
Светско првенство во атлетика 2011 – Жени скок во висина
Скок во висина за мажи на Светско првенство во атлетика 2011 се одржа на стадионот Тегу на 30 август и 1 септември.
Квалификации
Квалификации: Перформанс за квалификување 1.95 (Q) или најмалку 12 со најдобар перформанс (q) продолжуваат во финалето.
Месје 85
NGC 4382 — леќеста галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4382 се споменува и како M 85, UGC 7508, MCG 3-32-29, KCPG 334A, CGCG 99-45, VCC 798.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4382 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 4382 има привидни димензии од 7,1' х 5,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 4382 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40515. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 148; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1445. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1576.
Атанас Петровски
Атанас (Ацо) Петровски (Тетово, - Скопје, ) — македонски филмски режисер и продуцент.
Животопис
Петровски е роден во Тетово на 12 мај 1923 година. Од 1945 година вршел одговорни функции во конституирањето на македонската кинематографија. Тој е еден од организаторите на првата македонска независна филмска продукција ФРЗ во 1968 година. Во 1976 е именуван за прв директор на Кинотеката на Македонија, каде што останува до пензионирањето во 1985.
Филмографија
Режирал околу 20 документарни филмови, меѓу кои и:
Љубојнски манастир
Љубојнски манастир − македонски православен манастирски комплекс сместен на околу 1 километар југоисточно од преспанското село Љубојно, во коријата над селото. Неговиот комплекс го сочинува црквата „Св. Петар и Павле“, чешмата и камбанаријата.
Црквата „Св. Петар и Павле“ се одликува со архитектура од двете светски војни, изградена во 1923 година од страна на браќата Никола и Јоше Стасовски.
Историја
Црквата, но и самиот манастир, биле изградени во 1923 година со средства обезбедени од браќата Никола и Јоше Стасовски.
Објекти
Главната и единствена манастирска црква е посветена на Света Петар и Павле. Црквата е сместена во пошумениот дел од планината, на едно мало плато над селото Љубојно. Од селото до црквата се стигнува по земјен шумски пат за околу 30 минути. Црквата била подигната во 1923 година, што може да се забележи и од натписот на западната фасада со средства на Никола Христов Стасовски од селото Љубојно.
Од северната страна, практично на самиот влез во манастирскиот комплекс, се издигнува камбанаријата, со дрвени скалила, од каде се овозможува прекрасна глетка кон селото Љубојно и Преспанското Езеро.
Јужно од црквата, во непосредна близина се наоѓа чешмата, која според натписот е изградена истовремено со храмот.
Дисанско Мовче (Кавадарци)
Дисанско Мовче — археолошко наоѓалиште во Кавадарци.
Претставува некропола од доцната антика На 3,5 км источно од градот се откриени повеќе камени плочи од гробови - тип циста.
Црноорабна седефка
Црнорабна седефка (Brenthis ino) е пеперутка од видот на пеперутки седефки.
Распространетост
Оваа пеперутка живее во скоро цела Европа (вклучително и Македонија), Сибир, потоплите краеви на Азија до Кина и Јапонија. Пеперугата живее на надморска висина до 1500 метри.
Опис
Распонот на крилјата е од 34 до 42 мм. Женките се поголеми од мажјаците. Антените се закривени и се светлокафени исто како и телото. Горната страна на крилјата е портокалова исполнета се неправилни и разновидни црни линии и дамки. Рабовите на крилјата се црни. Долната страна на крилјата е порановидна, каде горната половина е портокалова со црни дамки, а долната е шарена со светли кремасти делови и портокалови мета, со изразени вени Пеперугата лета од јуни до август.
Димидово
Димидово (Самуилово ) — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во полупланинска област, во северниот дел на подножјето на планината Беласица (во Подгорје). Селото Димидово се наоѓа на 13 километри западно од Петрич, на надморска висина од 175 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 11.979 км2. Соседни села се Коларово и Камена. Климата е преодно средоземна со летен минимум и зимски максимум на врнежи од дожд (просечни годишни врнежи од дожд од околу 720 мм). Реката Струмица тече северно од селското земјиште. Почвите се претежно делувијални-ливади и песочни. Населението расте од природен раст. Селото е едно од погодните почетни точки за искачување на планинскиот врв на Беласица - Радомир и високите делови на планината. Од селото до месноста и Лоповска колиба води пат од 14 км.
Историја
Селото има богата античка историја. Остатоци од античка населба од римската ера се пронајдени во месноста Герковец. Во месноста Кинлуко има остатоци од средновековна населба.
Османлиско Царство
Селото се споменува во османлиски дефтери од 1570 година, во 1664-1665 година. Според првиот дефтер, во 1570 година во селото живееле 4 муслимански семејства и 39 христијански семејства. Според другиот, во селото живееле 9 христијански семејства.
Веројатно до раните 1830-ти, христијанското население било протерано и на негово место се населиле турски семејства кои емигрирале од Србија и Грција. Во текот на 19 век, селото било во составот на Петричката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Димидово (Dimidovo) е село со 70 семејства и 144 Турци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 350 жители, сите Турци.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Турското население било протерано а на нивно место дошле бегалци од Егејска Македонија (главно од селата Горно Порој, Долно Порој и Липош, Демирисарско и градот Кукуш) и Струмичко. За време на Првата светска војна, Шестата пешадиска дивизија била сместена во селото, која во 1916 година ја изградила чешмата, позната денес како Бела чешма.
На територијата на селото на планината Беласица лежи преминот Демир Капија, каде на 19 октомври 1925 година започнал познатиот Петрички инцидент.
==Население ==
Редовни настани
Традиционалниот собор на селото се одржува секоја година на 15 август — Успение Богородично.
Пешак (појаснување)
Пешак може да се однесува на:
Антипсихотик
Антипсихотици, исто така познати како невролептици, се класа на лекови кои се користат во третманот на психози (делузии, халуцинации, параноја), воглавно на шизофренија и биполарно растројство.
NGC 4383
NGC 4383 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4383 се споменува и како UGC 7507, MCG 3-32-30, MK 769, IRAS 12228+1644, CGCG 99-44, VCC 801, KUG 1222+167.
Откривање
Објектот е откриен на 23 мај 1862 година од страна на Едвард Шенфелд, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 6 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4383 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 4383 има привидни димензии од 2' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 28°.
Други поделби
Проучување на NGC 4383 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40516. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1445. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1576.
Пешак (шах)
Движење на пионот
Пешаците во партија шах имаат 4 можни начини на движење:
Промоција
Пионот кој ќе дојде до 8. Ред на плочата е промовиран во фигура по желба на играчот (обично кралица, како најјака фигура), освен се разбира кралот, кој може да биде само еден.
Билев
Седзевице Билев [ˈbilɛf] е село во административниот округ на општина Седзевице, во рамките на округот Лакс,Лодз Војводство, кој се наоѓа во централна Полска.Тоа се наоѓа на околу 6 километри (4 милји) западно од Ласк и 37 километри (23 милји)  југозападно од регионален капитал Лодз.
Желковец (Кавадарци)
Желковец — археолошко наоѓалиште во Кавадарци.
Претставува некропола од римско време
На источниот дел од атарот на градот е најдена стела со грчки натпис, што упатува на некропола. Стелата се чува во лапидариумот на Музеј на Македонија во Скопје.
Ињевско-конечка парохија
Ињевско-конечка парохија — македонска православна парохија, дел од Радовишкото архијерејско намесништво на Брегалничката епархија на МПЦ - ОА. Нејзино седиште е црквата „Вознесение Христово“ во селото Ињево. Парохиски свештеник е Златко Пуреовски.
Парохијата ги опфаќа селата: Ињево и Дедино и Лакавичките села: Конче, Долни Липовиќ, Горни Липовиќ, Ракитец, Загорци, Лубница, Габревци, Скоруша и Гарван.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Карамански Рид (Кавадарци)
Карамански Рид  — археолошко наоѓалиште во Кавадарци.
Претставува населба од римско време На едно доминантно плато, на 2 км северозападно од населбата се среќаваат фрагменти од керамички садови и многу градежен материјал.
Филимена Попоска
Филимена Попоска (Тетово, 1946) – е македонски научник и редовен професор на Технолошко-металуршкиот факултет во Скопје.
Животопис
Поповска е родена во Тетово во 1946 година. Дипломирала (1969), магистрирала (1977) и докторирала (1980) на Технолошко-металуршкиот факултет во Скопје. На истиот факултет работи од 1969 г., а редовен професор е од 1991 г. Била продекан на Технолошко-металурш киот факултет во Скопје. Имала повеќе студиски престои во Европа. Подрачја: хемиски реактори, екстракциони процеси, преработка на нафта, оптимизација и проектирање на технолошки процеси.
Библиографија
Автор е на научни трудови и истражувачки проекти.
Список на ѕвезди во соѕвездието Јужен Триаголник
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Јужен Триаголник, надолно подредени според сјајноста.
Лукјановски еврејски гробишта (Киев)
Еврејските гробишта на тогашната периферијата на Киев, Лукјановка, биле отворени во 1894 година на просторот помеѓу денешните улици Мелников и Репјахов јар. На овие гробишта биле погребани десетици илјади евреи. Во 1937 година, комплексот бил затворен за погреби, а за време на германската окупација, голем број на гробови биле уништени. Уништувањето на гробовите продолжило и по војната.
Во 1958 година, голем дел од еврејските гробови, односно останки, биле пренесени на северозападниот дел од периферијата на градот, односно на Берковечките гробишта. Во 1962 година, советот на градот конечно излегол со резолуција според која градот се откажува од гробитата. Така, голем дел од истите биле разрушени, ограбени или исчезнати.
Jus Cogens право
Jus Cogens императивни норми и принципи
Jus Cogens (или ius cogens ) нормите се по дефиниција највисоки ("перемпторни" ) обичајни норми, правила и принципи посилни од диспозитивното те. пишано право (jus dispositivum), вклучувајќи и нормите содржани во уставите (на држави) и меѓународните договори и конвенции. Овие норми и принципи не се подложни на дерогирањето. Тие се: правото на државна и народна самоодбрана, правото на самоопределување и интегритетот, правото на правна и суверена еднаквост и правото на државен и територијален суверенитет и интегритет, правото на политичка назавиност, правото на немешање во строга внатрешна надлежност, правото на не-дерогирање на елементите од правниот субкетивитет, правото на недискриминација на државите, правото на заштитата на основните човекови поединечни и колективни права, и слични егзистнцијални права (геноцид, тортура, итн). Овде спаѓаат инхерентните те. вродените права, од кои држава и да сака не може да се откаже со пишан документ односно закон, устав или меѓународен договор, бидејќи мора да ги поседува како држава (основните елементи на државност односно права поврзани со правната должност држава да ги поседува и да не ги дерогира).
Вообичаено за jus cogens нормите и правилата во меѓународното кривично право се сметаат забрана за водење на агресивната војна, злосторствата против човештвото, воените злосторства, геноцид, ропство и тортура, и слични екстремни кршења на правото или пошироко според меѓународното јавно право и фундаменталните норми на јавниот морал.
Според дејството сите jus cogens норми се применуваат erga omnes (према сите).
Зора (книга)
Зора - Мисли за моралот како предрасуда (германски: Morgenröte. Gedanken über die moralischen Vorurteile) - книга на германскиот философ Фридрих Ниче од 1881 година.
Осврт кон делото
Според Ниче, речиси секоја реченица во оваа книга се родила на морскиот брег, во близината на Џенова, а со оваа книга започнала неговата војна против моралот. Во неа, тој се залага за ослободување од сите морални вредности и одобрување на сето она што било забрането и презирано. Притоа, тој тврди дека поимите, како што се: „бог“, „душа“, „дух“, „слободна волја“, само го упропастуваат човештвото.
Дворец Монсоро-Музеј на современата уметност
Дворец Монсоро (Château de Montsoreau, (Château de Montsoreau-Musée d'art contemporain) е музеј на современа уметност во Дворецот Монсоро во долината на Лоара во Франција.   Музејот е основан во 2016 година од Филип Меајл и се наоѓа во Монсоро.
Историја
Се наоѓа во Франција, во одделот на Мен и Лоара. Дворецот Монсоро бил изграден во долината на Лоара во 1455 година од Жан де Шамбус, виш советник на кралот Чарлс VII. Дворецот се наоѓа на сливот на две реки: Лоара и Виена, кој ја утврди својата стратешка вредност како тврдина, овозможувајќи контрола на реката. Дворецот има посебна осумаголна кула за набљудување, која била изградена во италијанскиот стил на XV век.
Градење
Таа е една од првите ренесансни замоци во Франција, која е дел од долината на Лоара од Сули-сур-Лоар до Шалон-сур-Лоар на списокот на светско наследство на УНЕСКО. .
Постојана колекција
Во моментов, најголемата колекција уметнички дела од светот од концептуалната група уметници Уметност и Јазик се чува во Дворецот Монтсоро-Музеј на современа уметност.
Наградата Франсоа Морелет
Од 2016 година, Дворецот Монтсоро-Музеј на современа уметност соработуваше со Националните книги и денови за вино во Сомур, за годишно наградуваье на еден писател-уметнички критичар со наградата Франсоа Морелет.
Поврзано
Шамбор (дворец)
Лариса (месечина)
Лариса (или Нептун VII) — внатрешна месечина на Нептун. Наречена е по нимфата Лариса, љубовница Посејдон (Нептун) во старогрчката митологија и истоименичка на градот во Тесалија.
Откривање
Телото е откриено на 24 мај 1981 г. од екипа составена од Харолд Рејтсема, Вилијам Хабард, Лери Лебофски и Дејвид Толен при случајни набљудувања на ѕвезденото прикривање. Месечината ја добила привремената ознака S/1981 N 1, а откритието е објавено на 29 мај истата година. Леталото „Војаџер 2“ во 1989 г. повторно ја забележало месечината, од што се видело дека таа е единственото тело во нејзината орбита, по што ја добила дополнителната ознака S/1989 N 2 на 2 август 1989 г. Од соопштението Стивен Синот може да се заклучи дека забележувањето се случило некаде пред 28 јули. Трајното име го добила на 16 септември 1991 г.
Особености
Лариса е четврта по големина меѓу Нептуновите месечини и има неправилен (несферен) облик покриен со кратери, без траги од геолошка изменетост. Веројатно е дека таа, како другите месечини повнатре од Тритон, е збировит отпад составен од парчиња од првобитните Нептунови месечини, кои се судриле поради растројувања од Тритон наскоро по нејзиниот зафат во многу занесена првична орбита.
Истражување
Телото е посетено еднаш, од леталото „Војаџер 2“. Сондата направила фотографии на кои се гледаат многуте кратери на површината.
Весела наука
„Весела наука“ (германски: Die fröhliche Wissenschaft) — книга на германскиот философ Фридрих Ниче од 1882 година.
Осврт кон делото
Ниче вели дека за „Веселата наука“ (la gaya scienza) вреди сето она што е речено за „Зора“ - речиси во секоја реченица од ова дело провејуваат длабочината и „највисоката надеж“.
Џамија (Царев Двор)
Џамија (Царев Двор) — главна и единствена џамија во селото Царев Двор, во Општина Ресен, Македонија.
Свето Серафимов
Свето Серафимов ( во — ) — македонски новинар и преведувач.
Животопис
Серафимов е роден во Тетово на 19 јули 1928 година. Од 1950 година целиот свој работен век го минал како уредник и коментатор во Културната и во Надворешно-политичката рубрика на „Нова Македонија“. Постојан дописник бил од Атина и од Бејрут и известувач од многубројни настани во светот. Тој е плоден преведувач на значајни дела од англиски јазик. Свето Серафимов е добитник на наградата „30 септември“ што Сојузот на литературни преведувачи ја врачува по повод Светскиот ден на преведувачот. Наградата ја добил за неговите преводи од англиски на македонски јазик на дела од англосаксонски автори и за придонес во афирмацијата на преведувачката дејност во Македонија.
Адријан Пети
Адријан Пети (Adrien Petit; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Во септември 2015 година, објавиле дека Пети ќе им се приклучи за сезоната 2016.
Ливадиште (Кавадарци)
Претставува некропола од римско време На 3 км југоисточно од градот се откриени 4 стели со грчки натписи кои упатуваат на постоење на некропола.
Преднонепчена носна согласка
Пренонепчените носни согласки се почести од преднонепчените избувни согласки како и  (македонскиот ги има сите три). Во македонскиот јазик, овој глас е претставен со буквата њ. Во шпанскиот и оние под влијание на шпанскиот правопис, се користи буквата ñ, додека италијанскиот и францускиот ја претставуваат согласката со диграмата gn.
Српскохрватската буква њ/nj не го претставува овој глас, туку венечно-преднонепчената носна согласка. Некои јазици што го имаат овој глас напати го користат симболот ⟨⟩, бидејќи за него нема посебен (единечен) симбол по МФА, а покрај тоа, ниеден јазик не ги разликува обете во својот гласовен систем.
Особености
Преднонепчена носна согласка:
Кантарион
Кантарион или засекник — повеќегодишна тревна билка од истоимената фамилија (Hypericaceae).
Опис
Кантарион е повеќегодишна тревна билка со разгранет корен. Стеблото е исправено, без лисја, со висината од 20 до 100 сантиметри. Цветовите се жолти, додека плодот е како ѕвонче. Цвета од мај до септември.
За да биде добро одгледано, земјиштето треба да биде средно богато со хранливи материи, топлината треба да е умерена како и светлината. Поради тоа, кантарионот најмногу успева во умерени предели и суптропска клима ширум светот. Кантарионот се состои од: хиперицин, изохиперицин, хиперозид, кверцетин, рутин, кверцитрин, биапигенин, аменофлавон, катехин, епикатехин, хлорогенска киселина, кафена киселина, хиперфлорин, каротеноиди, стероли, леукоаноцијани, етерично масло.
Лековити својства
При истражувања спроведени во 2015 година во врска со антидепресивното дејство на кантарионот, било утврдено дека не е делотворен како други антидепресиви, и дека лекувањето од депресија со кантарион се должи на плацебо ефектот.
Отаде доброто и злото
Отаде доброто и злото - Предигра на философијата на иднината (германски: Jenseits von Gut und Böse. Vorspiel einer Philosophie der Zukunft) - книга на германскиот философ Фридрих Ниче од 1886 година.
Осврт кон делото
Оваа книга Ниче ја опишува како „критика на модернитетот“, вклучувајќи ги и модерната наука и уметност, па дури и политиката. Откако претходо го решил афирмативниот дел од својата задача, во ова дело тој ја остварил нејзината негативна половина, т.е. преодредувањето на досегашните вредности (големата војна). Имајќи предвид дека ова дело доаѓа по „Така зборуваше Заратустра“, во него тој се зафаќа со сфаќање на она најблиското околу нас.
Убава
Убава (некаде се сретнува и како Убово ) — планински врв на планината Караџица на масивот Мокра во средишниот дел на Македонија. Неговата надморска височина изнесува 2.346 метри. Всушност, со името Убава, кое во денешно време најмногу се користи за највисокиот врв, се именува поголем предел на планината Караџица кој ја опфаќа висорамнината помеѓу врвовите Остри Врв, Пепелјак и Каменити Брег веднаш на сртот над двете Салаковски Езера, малата долина која од овој предел се спушта кон изворите на Кадина Река во месноста Јуручка Карпа и камениот (карпест) гребен кој ги ограничува оваа висорамнина и дол на запад и чијашто надморска височина се движи по котите 2346, 2301, 2288, 2295, 2261 и завршува повторно со 2346 метри на југ. Во својата книга Материјали по изучувањето на Македонија, македонскиот револуционер Ѓорче Петров, запишал дека Црн Врв е соединет со основите на Јакупица преку гребенот Темна Бука, над којшто се издигнува пирамидалниот врв Убово ( Убава  н.з.), кој по височината и местоположбата го зазема средното место помеѓу врвовите Јакупица и Црн Врв, а некогаш на тој врв била убиена некоја убава мома, по што и врвот се нарекува така. За патникот од Скопје за Каршијак, четирите врвови: Ибраимица, Црн Врв, Убава и Јакупица стојат на изглед како истегната линија и по височината претставуваат еден столб со четири стапки коишто постепено се издигнуваат една зад друга, при што тоа место и оној дел од Салакова Планина, којашто се издигнува зад него, го нарекуваат Мокра.
Социолект
Социолект е наречје својствено за одредена општествена група како општествена класа, етничка група, старосна група итн.
Овој вид на говор се усвојува пасивно со самото тоа што поединецот е дел од извесна локална заедница, но и активно, со свесно усмено и писмено усвојување и практика, со цел да се изрази припадност на определена група.
Поимот првично се однесувал на говорните практики на групите, но подоцна почнал да се применува и за говорите што се усвојуваат по писмен пат, вклучувајќи ги и поновите облици на писмено усвојување на говори по пат на општење преку интернет.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Воден
Успение на Пресвета Богородица (Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου), наречена и Стара митрополија (Παλιά Μητρόπολη Έδεσσας) — средновековна црква во градот Воден, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во маалото Варош, и според живописот се датира во XIV век. Првично го носела името „Св. Софија“, што се гледа од натписот на макетата претставена на фреска на јужниот ѕид, каде непознат ктитор му ја предава на Христос. Денес храмот е трикорабна базилика со припрата од запад, а порано имала друг изглед, изменет со подоцнежни преправки. За вредни се сметаат столбовите кои се од првобитниот храм; особено е забележителен источниот, каков што се среќава и во италијанскиот град Равена. Забележителни се и иконостасот и владичкиот престол од XVIII век. Зачуваните фрески се од два периода. Најстарата, насликана во 1375 – 1385 или 1389 г. опфаќа три крила и е зачувана во фрагменти. Следните фрески се изработени во XVII век. Веројатно помеѓу 1598 и 1688 г. црквата е преименувана и посветена на Успението Богородично.
Според зографскиот натпис, живописана е и во 1877 г. од зографот Константин Хаџизафиров.
Во 1934 г. храмот е прогласен за споменик на културата.
Христијанска адвентистичка црква - Кавадарци
Христијанската адвентистичка црква - Кавадарци - една од неколкуте месни цркви на Христијанската адвентистичка црква во Македонија.
Месопотамија (римска провинција)
Во 113 година, императорот Трајан (р. 98–117) започнал војна против долгогодишниот источен соперник на Рим, Партската Империја. Во 114 година ја освоил Ерменија, која била претворена во провинција и до крајот на 115 година ја освоил северна Месопотамија. Истата била организирано како провинција во почетокот на 116 година, кога биле ковани монети за да се прослави фактот.
Подоцна во истата година, Трајан се упатил кон средишна и јужна Месопотамија (проширувајќи и комплетирајќи ја на провинцијата Месопотамија) и преку реката Тигар до Адијабена, која ја анектирал во другата римска провинција, Асирија. Но, тој не застанал тука. Во последните месеци од 116 година, тој го заробил големиот персиски град Суза. Тој го соборил партскиот крал Хосрое I и си поставил свој марионетски владетел Партамаспат на патрскиот престол. Никогаш повеќе Римската Империја не напредувала до толку на исток.
Веднаш штом умрел Трајан, неговиот наследник Адријан (р. 117–138) се откажал од неговите освојувања источно од реката Еуфрат, што повторно станала источна граница на Римската Империја.
Кампањата на Лукиј Вер
Северна Месопотамија, вклучително и Осроена, повторно дошла под римска контрола во експедицијата на Лукиј Вер во 161–166 година, но не биле формално организирани во провинции; наместо тоа, тие биле оставени под локалните вазални владетели, иако римските гарнизони биле оставени, особено во Низибис.
Година на петте императори
Оваа контрола била загрозена во 195 година, за време на граѓанската војна помеѓу Септимиј Север (р. 193–211) и узурпаторот Пескениј Нигер, кога избувнале востанија во областа, а Низибис била опсадена. Север брзо го вратил редот и ја организирал Осроена како целосна провинција.
Преосвојувањата од страна на Север
Следно, Северус започнал војна против Партија, која успешно ја завршил со освојувањето на партската престолнина Ктесифон. Како имитација на Трајан, тој повторно ја основал провинцијата Месопотамија во 198 г., со Низибис, издигнат со статусот на целосна колонија, како нејзин главен град.
За разлика од провицијата на Трајан, која ја опфаќала целата римско окупирана Месопотамија помеѓу реките Еуфрат и Тигар, новата провинција била ограничена помеѓу провинцијата Осроена на југ, Еуфрат и Тигар на север, и реката Хаборас (денешен Хабур) на исток.
Воена зона
За остатокот од своето постоење, новата провинција ќе остане јаболко на раздорот меѓу Римјаните и нивните источни соседи, претрпејќи големи страдања во повторливи римско-персиски војни. Во немирот што следел по Годината на шесте императори, во 239–243 г., Ардашир I (вл. 224–241), основачот на новото Сасанидска Империја, кој ги заменил кревките Парти, го нападнал и ја зафати областа, но истата била повратена од Тимеситеј пред неговата смрт во 243 година. Во 250-тите, персискиот шах Шапур I (вл. ок. 240-270) ја нападнал Месопотамија и се борел против римскиот цар Валеријан (вл. 253–260), кого го заробил во Едеса во 260 година. Во наредната година, сепак, Шапур бил силно поразен од Оденант од Палмира и бил истеран од Месопотамија.
Реорганизација
Според реформите на Диоклецијан (вл. 284–305) и Константин Велики (вл. 306–337), таа станала дел од Источната Диецеза, која, пак, била подредена на преториската Источна Префектура. Низибис и Сингара, заедно со територијата во Адијабена освоена од страна на Диоклецијан биле изгубени по дебаклот на персиската експедиција на Јулијан во 363 година, а главниот град бил префрлен во Амида, додека седиштето на воениот командант, т.н. Dux Mesopotamiae, се наоѓало на Константина. Други вклучени градови биле Мартиропол и Кефа.
По неволјите со кои се соочиле римските сили во Анастазиската војна од 502–506, римскиот цар Анастасиј I (вл. 491–518) ја изградил тврдината Дара како против тежа на Низибис и како нова база на месопотамискиот командант.
За време на реформите во Јустинијан I (вл. 527-565), провинцијата била поделена: северните окрузи со Мартиропол отишле во новата провинција Ерменија IV, додека остатокот бил поделен на две граѓански и црковни области, една (регионот) јужно од Тигар) со главен град во Амида и другиот (регионот Тур Абдин) со главен град во Дара. Провинцијата претрпела многу за време на скоро постојаните војни со Персија во 6 век. Во 573 година, Персијците дури ја зеле Дара, иако Римјаните ја повратиле под мирот од 591 година. Тие повторно ја изгубиле од Персијците во Големата војна од 602–628 година и ја вратиле потоа само за да го загубат целиот регион трајно од арабјанските освојувања во 633–640.
Генеалогија на моралот
Генеалогија на моралот - Борбен запис (германски: Zur Genealogie der Moral, Eine Streitschrift) - книга на германскиот философ Фридрих Ниче од 1887 година.
Осврт кон делото
Ова дело, кое се состои од три расправи, Ниче го опишува како „најнеобичното“. Притоа, почетокот е студен, научен, па дури и ироничен, а потоа светнува молња, а на крајот се доаѓа до некоја нова вистина. Првиот есеј се занимава со психологијата на христијанството, предмет на вториот есеј е психологијата на совеста, а третиот есеј дава одговор на прашањето: од каде потекнува силната моќ на аскетскиот идеал. Со еден збор, Ниче заклучува дека ова дело ја содржи првата психологија на свештенството.
Галатија (римска провинција)
Галатија е името на провинцијата на Римската Империја во Анадолија (денешна средишна Турција). Основана била од првиот император Август (самостојно владеел 30 п.н.е. - 14 н.е.), во 25 п.н.е., опфаќајќи го поголемиот дел од некогашната независна Келтска Галатија, со главен град на Анкира.
Според тетрархиските реформи на Диоклецијан, нејзините северни и јужни делови биле поделени за да го створат јужниот дел на провинцијата Пафлагонија и провинцијата Ликаонија, редоследно.
Во ок. 398 година, за време на владеењето на Аркадиј, таа била поделена на провинциите Прва Галатија (Галатија Прима) и Втора Галатија (Галатија Секунда) или Салутарис. Прва Галатија го покривала североисточниот дел на старата провинција, задржувајќи ја Анкира како главен град и била водена од конзулар. Салутарис ја сочинувала југозападната половина од старата провинција и била предводена од пресиди, со седиште во Песинунт. И двете провинции биле дел од Диецезата Понт. Провинциите биле кратко обединети во 536-548 година под Јустинијан I. Иако подрачјето на крајот било вметнато во новата тема Анатолија во втората половина на VII век, трагите од старата провинциска администрација преживеала до почетокот на 8 век.
Управници
(Список заснован на Бернар Реми, Les carrières sénatoriales dans les provains romaines d'Anatolie au Haut-Empire (31 av. ''[http://www.persee.fr/doc/anatv_1013-9559_1989_mon_2_1 Ј.- Ц. - 284 апр.] Ј- Ц.)'' (Истанбул: Institut Français d'Études Anatoliennes-Georges Dumézil, 1989).)
(Помеѓу 70 и 111 година н.е. Галатија била комбинирана со Кападокија.)
Црковна администрација
Според каноните на Халкидонскиот собор (451) и Синекдемот на Хиерокле (околу 531), провинцијата Прва Галатија ја имала Анкира како нејзино митрополитско седиште, со шест епископски седишта: Тавиум, Аспона, Кина, Лаганија или Анастасиопол, Мнизос и Јулиопол.
Според каноните на Халкидонскиот собор и Синекдемот, провинцијата Втора Галатија го имала Песинунт како свое митрополитско седиште, со осум епископски седишта: Оркистос, Петинесос, Амориум, Кланеос (отсутен во Халкедон), Трокнадис, Евдокија, Мирика и Герма или Миријангелон. Песинунт паднал во распаѓање кога Јустинијанопол бил основан во средината на 6 век и на крајот тука бил префрлен митрополитското седиште, додека ја задржувал својата титула.
Вртешка (река)
Вртешка — река во Македонија, на планината Плачковица, источно од градот Штип.
Реката поминува низ селата Вртешка и Кучица.
Устие
Реката се влева во Коџа Дере кај селото Кучица.
Шон Лејк
Шон Лејк (Sean Lake; р. во ) — австралиски професионален друмски велосипедист, кој последно возел за континенталната екипа.
Ја освоил маичката за планинскиот пласман на првата етапа на Тур Даун Андер 2016. Лејк е двократен океански хронометарски првак.
Галоромански јазици
Други можни класификации
Некои стручњаци го ставаат каталонскиот заедно со окситанскиот во подгрупата на окситанскоромански јазици.
Историска распределба
Во минатото, разните галоромански јазици се говореле ширум Франција (со исклучок некои периферни подрачја), во регионите Валонија во Белгија и Романдија во Швајцарија, на Каналските Острови, во делови од шпанските Пиринеи и во северна Италија.
Малинови Куќи (Кавадарци)
Малинови Куќи — археолошко наоѓалиште во Кавадарци.
Галоромански јазици
Историска распределба
Денес, во ова поголемо географско подрачје предоминира само еден галоромански јазик (францускиот) (вклучувајќи ги и поранешните неромански јазични подрачја во Франција), кој воедно се има проширено и во разни прекуморски земји. Друг јазик од оваа група (франкопровансалскиот) сè уште е застапен во автономниот регион Аостинска Долина (Италија). На Каналските Острови денес се говори претежно англискиот, кој е јазик од германското семејство.
Малинови Куќи (Кавадарци)
Претставува населба и некропола од доцната антика Се наоѓа на 5 км североисточно од градот, на левиот брег на Овча Река. На површината има фрагменти од керамички садови и градежен материјал. Пронајдени се и камени плочи одгробни конструкции.
Струма (автопат)
Струма (Автомагистрала „Струма“) е автопат во Бугарија, која го поврзува автопатот Љулин преку Даскалово во близината на градот Перник со граничниот премин „Кулата-Драготин“ и на тој начин се обезбедува патна врска на Софија со Егејска Македонија во денешна Грција.
Трасата на идниот автопат е со приближна должина од 156 километри во правец на патот Е79 и е дел од европскиот транспортен коридор 4. За автопатот има прединвестициони истражувања со утврдена траса, со исклучок на делот во Кресненската Клисура. Во овој регион изградбата е проблематична, бидејќи автопатот се планира да помине низ една од најважните заштитени територии на биоразновидноста во Бугарија.
Придружна галаксија
Придружна галаксија (или сателитска галаксија) е помала придружна галаксија која патува по врзани орбити во гравитациониот потенцијал на помасивната и посјајна галаксија домаќин (позната и како примарна галаксија). Придружните галаксии со нивните составни делови се врзани за нивната галаксија домаќин на ист начин како што планетите во нашиот сопствен сончев Систем се гравитациски врзани за Сонцето. Додека најголемиот број придружни галаксии спаѓаат во видот џуџести галаксии, придружните галаксии на големите јата галаксии можат да бидат многу помасивни. Млечниот Пат го орбитираат педесетина сателитски галаксии, од кои најголема е Големиот Магеланов Облак.
Покрај тоа, придружните галаксии не се единствените астрономски објекти кои се гравитациски врзани за поголеми галаксии домаќини (види збиени ѕвездени јата). Како последица на тоа, галаксиите се дефинирани како гравитациски врзан збир на ѕвезди кои покажуваат својства што не можат да се објаснат преку комбинација на барионска материја (т.е. обична материја ) и Њутновиот закон за гравитација. На пример, мерењата на орбиталната брзина на ѕвездите и гасот во рамките на спиралните галаксии покажуваат крива на брзината што значително отстапува од теоретското предвидување. Ова поттикнало разни објаснувања, како што се теоријата на темната материја и измени на Њутновата динамика. Затоа, и покрај тоа што се сателити на галаксии домаќини, збиените ѕвездени јата не треба да се мешаат со придружни галаксии. Придружните галаксии не само што се попроширени и порассеани во споредба со збиените ѕвездени јата, туку се опфатени и со масивни ореоли од темна материја, за кои се смета дека им биле дадени за време на процесот на формирање.