cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шакен Нијазбеков
Проектот на Нијазбеков за националното знаме на Република Казахстан бил избран меѓу повеќе од 600 предлози.
Капиштец
Капиштец — населба во состав на Општина Центар во Скопје. Населбата се наоѓа на околу 1 км југозападно од плоштадот во Скопје, на подножјето на планината Водно. На север, таа се граничи со населбата Буњаковец, на запад со населбите Тафталиџе и Козле, а на југ со населбата Водно.
Сообраќај и инфраструктура
Населбата Капиштец е оддалечена од центарот на Скопје околу 15-20 минути одење пеш. Поврзаноста со центарот е преку источниот крај на ул. „Васил Ѓоргов“ и источниот крај на ул. „Народен Фронт“, а преку нивните западни краеви, „Васил Ѓоргов“ продолжува кон населбата Козле, а „Народен Фронт“ кон населбата Тафталиџе. Исто така, магистралната улица „Митрополит Теодосиј Гологанов“ (во минатото наречена „Иво Лола Рибар“) поминува низ Капиштец, која всушност ја поврзува населбата Ѓорче Петров со центарот на Скопје.
Во декември 2014 година, во населбата Капиштец бил пуштен во употреба паркот „Капиштец“, со површина од 20.000 квадратни метри, од кои 12.000 се тревна површина. На тој начин, паркот „Капиштец“ е најголемиот парк во рамките на општината Центар. Во состав на паркот се наоѓаат две детски игралишта и кошаркарски игралишта. Паркот е осветлен со амбинетално осветлување и со канделабри и располага со автоматски систем за полевање.
Население и етнички состав на населението
Во Капиштец живеат околу 12 100 луѓе од кои:
Според образованието, во Капиштец писменоста е околу 99,9%, а 3,5% се лица со високо образование (завршен факултет). Како високо урбанизирана населба, карактеристичен е големиот број на младо население (околу 29-31%), но и на доста старо население. Како понова населба, во Капиштец се доселувале Македонци од сите краишта на Македонија во првите години од изградбата на населбата (1980-1985), а во поново време се забележува миграцијата на луѓе од другите населби во Скопје.
Историја на Капиштец
На местото на зградите на улица „Козара“ и куќите по нив, одамна постоело населено место, за што сѐ уште сведочат плочките и подовите од куќи кај тополите и паркингот меѓу двата блока згради на оваа улица (се мисли на зградите кај 511, Балила и тие од спротива кај Лингвалинк) кои биле срушени кога се граделе зградите. Најголем сведок е каналот (сега пресушен, без вода, полн со лисја и земја) низ кој течел јаз (поток) кон Центар (Зелено Пазарче) и се вливал во Вардар кај Маџир Маало (потокот е пресушен некаде 1956/57, односно во годините околу Скопскиот земјотрес). Се претпоставува дека тука се наоѓало селото Долно Водно, бидејќи селото Горно Водно се наоѓало кај училиштето „Кочо Рацин“ и било раселено од таму 1955/56 кога таму се граделе резиденции за владини функционери,па бидејќи биле на зорт бркани луѓето од таму местото го завикале и Зорле. Поради поставеноста на теренот најверојатно Долно Водно било на местото кај овој поток и зградите што денес се наоѓаат овде.
Изградбата на населбата се одвивала во 1980-1985 година, односно Капиштец е релативно нова населба. Пред да се изградат зградите, делот на Капиштец на ул. Народен фронт бил ливади и тука поминувала железничката пруга кон Ѓорче Петров и Охрид.
На местото на зградата на Бетон т.е. Министерство за економија била ложилницата каде се раѓало комунистичкото работничко движење против бугарскиот окупатор за време на Втората светска војна од каде излегле голем број Македонци и Македонски партизани и борци за слобода. Таму работел и дејствувал народниот херој Владо Тасевски од Прилеп (пругата е дислоцирана по земјотресот).
Во изградбата на Капиштец во тоа време учествувале Македонските градежни претпријатија (Маврово, Бетон, Гранит, Пелагонија), а во поново време новите згради се градат од приватни инвеститори.
За дел од Капиштец во поново време се сметаат и новите згради кои се изградени на местото од куќите кај фабриката Треска сè до Католичката црква, ова место е попознато (меѓу младите) како Нов Капиштец или Мал Капиштец (овие куќи беа под К.О. Дебар Маало 2, но се префрлени под Капиштец).
Потекло на името Капиштец
Името на Капиштец е поврзано со капиштето на потокот кој течел низ него, а кое, како сите такви места, во паганско време служело за поставување на идоли.
Важни економски значајни и знаменити објекти
Освен големиот број станбени објекти, во Капиштец се наоѓаат два трговски центри („Капиштец“ и „Беверли Хилс“), со голем број трговски дуќани и црквата „Свети Јован Крстител“ на подножјето на Водно, во чиј состав е Богословскиот факултет.
Данок
Данокот — јавен приход кој произлегува од обврската што ја наложува државата на граѓаните и на претпријатијата задолжително да издвојуваат дел од својот приход или имот за задоволување на државните потреби.
Основната функција на даноците е фискална, но многу често тие се користат за постигнување на определени економски и социјални цели. Во современи услови, даноците се користат во остварување на стабилизационата политика и во борбата против инфлацијата, бидејќи со зголемувањето на даноците се намалува куповната моќ на граѓаните.
Елементи
Основни елементи на секој вид данок се:
Видови даноци
Според предметот на оданочувањето, даноците се делат на:
Основната предност на данокот на потрошувачката е тоа што предизвикува помали економски дисторзии во споредба со данокот на доходот, односно не го намалува поттикот на луѓето за работа и за инвестирање. Тоа произлегува оттаму што кај данокот на потрошувачката, заработениот доход не се оданочува сè додека не се потроши. Исто така, данокот на потрошувачката е ефикасен начин на оданочување, зашто може да се примени на широка даночна основа, т.е. со него може да се оданочува сè што се купува. На тој начин, поради пошироката даночна основа, даночната стапка кај овој данок може да биде пониска. Од друга страна, главнито аргумент против данокот на потрошувачката е од политичка природа: поради тоа што даночната стапка е константна, оданочувањето со овој данок значи дека посиромашните луѓе всушност плаќаат повеќе данок во споредба со побогатите луѓе, т.е. данокот на потрошувачката е регресивен по својата природа. Со текот на времето, во развиените земји се забележува тренд на зголемување на значењето на данокот на потрошувачката: така, во 1965 година, овој данок учествувал со 12 % во вкупните даночни приходи (3,5 % во БДП), а во 1992 година неговото учество изнесувало 16 % во вкупните даночни приходи, односно 7 % во БДП.
Според лицето кое ги плаќа, даноците се делат на:
Според даночните стапки, даноците се делат на:
Даночен обврзник
Носители на даночната обврска се фирмите и граѓаните.
Даночна основица
Даночна основица е оној обем и износ од предметот на оданочување врз кој се пресметува данок. На пример, данок на добивка се плаќа на остварената добивка во текот годината, а персоналниот данок на доход се плаќа на сите приходи што ги има граѓанинот по сите основи во текот на една година.
Даночна стапка
Тоа е процентот, делот што треба да се плати во вид на данок од утврдената даночна стапка. Ако даночната стапка е утврдена на 15% тоа значи дека толкав процент од вкупната добивка која се оданочува, треба да се плати како данок на државата.
Најчесто се практикуваат два вида даночни стапки:
Плаќањето на данок со пропорционалан стапка значи да се плаќа данок секогаш со иста стапка, независно од големината на имотот или приходот. Кај прогресивната стапка, на поголем износ на имот, приход или добивка, се предвидува повисока стапка, а на помала добивка пониска стапка.
Даночен систем на Македонија
По економското осамостојување на Македонија била преземена сеопфатна даночна реформа. Во 1993 година бил донесени Законот за Управата за јавни приходи, Законот за персонален данок на доход и Законот за данок на добивка со примена од 1.1.1994 година.
''Табела бр. 1 - Даночните приходи во Македонија, 2003-2016'' (во милиони денари)
Ефекти на данокот на потрошувачката
Промените на даноците на потрошувачката предизвикуваат различни ефекти врз потрошувачкиот вишок и врз даночните приходи во зависност од тоа дали важи законот за константни, опаѓачки или растечки приноси:
Космос-834
Космос-834 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Данок
Наводи
Taxa Taxe Tassa Taxa Taxă
Космос-834
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 24 јуни 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-834 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 233 км, а најмалото на 214.
Берзенбрик
Берзенбрик (Bersenbrück; Bessenbrügge) — мал град во округот Оснабрик, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Хазе, околу 30 километри северно од безокружниот град Оснабрик.
Градот претставува административно седиште на истоимената општинската заедница.
Градски единици
Градот е составен од следниве единици:
Клима
Градот е под влијание на мешана морска клима со влажни северозападни ветришта од Северното Море. Годишна просечна температура на воздухот изнесува од 8,5 до 9,0 °C и паѓаат околу 616 милиметри врнежи. Најтопли месеци се јули и август со просечни температури од 17,2, односно од 16,9 °C, додека најладни месеци се јануари и февруари со 1,6, односно 2,2 °C во просек. Најмногу врнежи паѓаат во месеците јуни и јули со просечно 69 односно 75 милиметри, додека најсуви месеци се февруари и март со просечни 36, односно 42 милиметри.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 23 избрани членови од три различни партии. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
Следната табела ги прикажува општинските резултати од 1996 година.
Збратимени градови
Берзенбрик е збратимен со следниве градови:
Џон Хјустон
Џон Хјустон (англиски: John Marcellus Huston, 5 август 1906 — 28 август 1987) — ирско-американски режисер, сценарист и глумец. Хјустон бил државјанин на САД по раѓање, но се откажал од државјанството на САД за да стане ирски државјанин и жител. Тој се вратил да живее во САД, каде што и умрел. Тој ги напишал сценаријата за 37 филмови што тој ги режирал од кои многумина денес се сметаат за класици: „Малтешки сокол“ (1941), Богатството на Сиера Мадре (1948), Џунгла на асфалтот (1950), Африканска кралица 1951), Неприлагодени (1961), Град на изобилството (1972) и Човекот кој ќе биде крал  (1975). За време на неговата 46-годишна кариера, Хјустон добил 15 номинации за Оскар, двапати освоил и го насочил и неговиот татко, Волтер Хјустон и ќерката, Анжелика Хјустон во Оскар во различни филмови.
Хјустон бил познат со визијата за уметник, студирал и работел како сликар во Париз во неговите рани години. Тој продолжил да ги истражува визуелните аспекти на неговите филмови во текот на својата кариера, претходно ја скицирал секоја сцена на хартија, а потоа внимателно ги обликувал своите ликови за време на снимањето. Додека повеќето режисери се потпираат на пост-продукциското уредување за да ја обликуваат својата финална работа, Хустон наместо тоа ги создал своите филмови додека биле снимани, што ги прави и поекономични, односно со потреба од мала монтажа.
Најголем дел од филмовите на Хјустон биле адаптации на важни романи, честопати прикажувајќи „херојска потрага“, како во „Моби Дик' или "Црвениот знак на храброст". Во многу филмови, различни групи на луѓе, додека се борат за заедничка цел, ќе бидат осудени на пропаст, формирајќи „деструктивни сојузи“, давајќи им на филмовите драматична и визуелна напнатост. Многу од неговите филмови опфаќаа теми како што се религијата, значењето, вистината, слободата, психологијата, колонијализмот и војната.
Хјустон е познат како „титан“, „бунтовник“ и „ренесансен човек“ во холивудската филмска индустрија. Авторот Јан Фрир го опишува како „филмски режисер Ернест Хемингвеј“, кој „никогаш не се плашел да се справи со тешките проблеми“.
1194 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4314 и 4315 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3556 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2566 и 2567 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 441 пред основањето на Рим.
Откритија
1194 av. J.-C.
NGC 4894
NGC 4894 — леќеста галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 30 март 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4894 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 4894 има привидни димензии од 0,5' х 0,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 0 м 16,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 58' 1"". Положбениот агол на објектот е во износ од 27°.
Други поделби
Проучување на NGC 4894 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44732. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Елисавета Сошкина
Елисавета Димитриевна Сошкина (1889 - 1963) била советски геолог и палеонтолог, специјалистка за девонски и силурски корали, докторка по биолошки науки (1946) и професорка (1948).
Биографија
Родена била на 17 октомври 1889 година (во градот Рјазањ, Рјазањска губернија, во буржоаско семејство. Таа имала два браќа и три сестри.
Образование
Во 1909 година дипломирала во женската гимназија Мариински во Рјазањ, со златен медал. Студирала кај В. П. Екимецкој. Во 1915 година дипломирала на одделот за природни науки на физичко-математичкиот факултет на Московските виши курсеви за жени со диплома од 1 степен. Таа постдипломските студии ги продолжила на Катедрата за геологија (1916-1918).
Нејзини професори биле: Чаплигин, Сергеј Алексеевич (директор), Зелински, Николај Дмитриевич, Вернадски, Владимир Иванович, Менцбир, Михаил Александрович, Сушкин, Петар Петрович, Колцов, Николај Константинович, Голенкин, Михаил И во тоа време и биле учители: Котс, Александар Федорович, Наметкин, Сергеј Семјонович, Алехин, Василиј Василевич, Мајер, Константин Игнатиевич, Кречетович, Лев Мелхиседекович, Мисуна, Ана Болеславовна (асистент), Чернов, Александар Александрович и други.
Наставна работа
Педагошката работа ја започнала во 1911 година на курсеви за работници „Пречистенски“. Во 1913-1915 година предавала природни науки и географија на вечерните општообразовни курсеви. Во 1915-1922 година била учителка во московските женски гимназии Иванова и Потоцкаја. Од 1919 година работела како асистент на Катедрата за геологија на II Московски универзитет, како вонреден професор (1930-1937). Во 1937-1942 година предавала палеонтологија на Московскиот институт за геолошки истражувања.
Научна работа
Од 1913 година таа заминала на научни експедиции на Урал. Во 1924-1933 година работела во експедициите на Геолошкиот комитет и Институтот за изучување на Северен Урал, под раководство на А. А. Чернов. Составиле геолошки карти на Урал и територијата Печора (122, 123, 124 листови од Геолошката карта на СССР). Во 1924 година го открила наоѓалиштето на јаглен кај Инта.
Последните години од животот
Во 1956 година се пензионирала и се преселила во Рјазањ. Починала на 4 февруари 1963 година во градот Рјазањ.
NGC 7205
NGC 7205 — спирална галаксија во соѕвездието Тукан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7205 се споменува и како ESO 146-9, AM 2205-574.
Откривање
Објектот е откриен на 10 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7205 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7205 има привидни димензии од 4' х 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 8 м 33,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -57° 26' 33"". Положбениот агол на објектот е во износ од 73°.
Други поделби
Проучување на NGC 7205 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68128. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 438; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8817. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Реџо Емилија
Реџо Емилија познат едноставно како Реџо од неговите жители, и познат до 1861 година како Реџо ди Ломбардија, е град во северна Италија, во регионот Емилија-Ромања. Има околу 171.944 жители и е главна општина (општина) во провинцијата Реџо Емилија.
Жителите на Реџо Емилија се нарекуваат Реџиaни, додека жителите на Реџо Калабрија, на југозапад од земјата, се нарекуваат Реџини.
Стариот град има шестоаголна форма, која произлегува од античките ѕидини, а главните градби се од 16-17 век. Територијата на комуната целосно лежи на рамнина, која ја минува потокот Кростоло.
Антички и раниот среден век
Реџо започнаl како историска локација со изградбата од страна на Маркус Аемилиус Лепидус на Виа Аемилија, која води од Пјаченца до Римини (187 п.н.е.). Реџо станал центар за судска администрација, со форум наречен најпрво Региум Лепиди, потоа едноставно Реџиум, од каде што е сегашното име на градот.
За време на римската ера, Региум го наведуваат само Фест и Цицерон, како една од воените станици на Виа Аемилија. Сепак, тоа бил процут на градот, муниципиум со свои статути, магистрати и уметнички колеџи.
Аполинарис од Равена го донел христијанството во 1 век од нашата ера. Изворите го потврдуваат присуството на епископија во Реџо по Миланскиот едикт (313). Во 440 година, епархијата Реџо била ставена под јурисдикција на Равена од страна на западниот римски цар Валентинијан III. Меѓутоа, на крајот на IV век, Реџо се распаднал толку многу што свети Амвросиј го вклучил меѓу трошните градови. Дополнителна штета настанала со варварските инвазии. По депонирањето на Ромул Августулус во 476 година, Реџо бил дел од царството на Одоакар. Во 489 година потпаднал под контрола на Остроготите; од 539 година бил дел од Римската империја (Италија), но бил преземен од Ломбардите на Албоин во 569 година. Реџо бил избран за седиште на Војводството Реџо. Во 773 година, Франките го зазеле Реџо. Карло Велики му дал на епископот овластување да врши кралска власт над градот и ги утврдил границите на епархијата (781). Во 888 година, Реџо бил предаден на кралевите на Италија. Во 899 година, Маџарите силно го оштетиле, убивајќи го епископот Ацо II. Како резултат на ова, беа изградени нови ѕидови. На 31 октомври 900 година, царот Луј III дал овластување за подигање на каструм (замок) во центарот на градот.
Во 1002 година, територијата на Реџо, заедно со онаа на Парма, Бреша, Модена, Мантуа и Ферара, биле споени во Маршот на Тоскана, подоцна одржан од Матилда од Каноса.
Слободна комуна
Реџо станал слободна комуна околу крајот на 11 или почетокот на 12 век. Во 1167 година бил член на Ломбардскиот Сојуз и учествувал во битката кај Лењано. Во 1183 година градот го потпишал Договорот од Констанц, од кој конзулот на градот, Роландо дела Карита, ја добил царската инвестиција. Подоцнежниот мир поттикнал период на просперитет: Реџо усвоил нови статути, имало ковачница, училишта со славни мајстори и ги разви своите занаети и уметности. Сè повеќе ги потчинувала и замоците од соседните области. Во тоа време, потокот Кростоло бил скршнат на запад, за да добие простор за градот.
Меѓутоа, 12-от и 13-тиот век биле периоди на насилна внатрешна борба меѓу партиите Скопацати (што значи „однесени од градот со метли“, благородници) и Мацаперлини (што значи „убијци на вошки“, плебејци), а подоцна и оние на Руџери и Малагуци, вклучени во жестоко домашно ривалство. Во 1152 година Реџо војувал и со Парма и во 1225 година со Модена, како дел од општата борба меѓу Гелфите и Гибелините. Во 1260 година, 25.000 покајници, предводени од еден пустиник од Перуџа, влегле во градот и овој настан ја смирил ситуацијата за некое време, поттикнувајќи значаен процут на религиозниот жар. Но, споровите набрзо повторно се појавија, и веќе во 1265 година Гибелините го убиле водачот на Гелфовите, Како да Реџо, и стекнале преминантност. Расправиите со владиката продолжиле и се формирале две нови партии, Инфериори и Супериори. Конечната победа му припаднала на вториот. За да ги спречи злоупотребите на моќните семејства како што се Сеси, Фољани и Каноса, Сенатот на Реџо му го доделиле владеењето на градот во период од три години на Обицо II д'Есте. Овој избор го означил идниот пат на Реџо под сењорија на семејството на вториот, бидејќи Обицо продолжил да владее де факто по престанокот на неговиот мандат. Неговиот син Ацо бил протеран од Реџани во 1306 година, создавајќи република управувана од 800 обични луѓе. Во 1310 година, императорот Хенри VII го наметнал Маркиз Спинето Маласпина за викар, но тој набрзо бил истеран. Републиката била укината во 1326 година кога кардиналот Бертрандо дел Погето го анектирал Реџо кон Папската Држава.
Градот потоа бил под управа на Јован Бохемски, Николо Фољани и Мастино II дела Скала, кој во 1336 година му го дал на Лујџи Гонзага. Гонзага изградил цитадела во квартот Свети Назарио и уништил 144 куќи. Во 1356 година, миланезите од династија Висконти, потпомогнати од 2.000 прогонети Реџани, го зазеле градот, започнувајќи нерешен период на поделба на власта со Гонзага. На крајот тие го продале Реџо на Висконти за 5.000 дукати. Во 1405 година, Отобоно Терци од Парма го зазел Реџо, но бил убиен од Микеле Атендоло, кој му го предал градот на Николо III д'Есте, кој затоа станал сењор на Реџо. Градот, сепак, одржувал релевантна автономија, со свои закони и монети. Николо бил наследен од неговиот вонбрачен син Лионело, а од 1450 година и од Борсо д'Есте.
Војводството Реџо
Во 1513 година, Реџо му бил предаден на папата Јулиј II. Градот бил вратен на Есте по смртта на папа Адријан VI на 29 септември 1523 година. Во 1551 година, Ерколе II д'Есте ги уништил предградијата на градот во неговата програма за реконструкција на ѕидовите. На крајот на векот започнала работата на познатата градска базилика дела Гиара, на местото каде што се верувало дека се случило чудо. Владеењето на Есте продолжило до 1796 година, со кратки прекини во 1702 и 1733–1734 година.
Наполеонова возраст и реставрација
Пристигнувањето на републиканските француски трупи во градот било дочекано со ентузијазам. На 21 август 1796 година, војводскиот гарнизон од 600 луѓе бил протеран, а Сенатот побарал владеење на Реџо и неговото војводство. На 26 септември, доброволците на привремената влада ја оттурнале австриска војска, во битката кај Монтехиаруголо. Иако помал, овој судир се смета за прв на Обединувањето на Италија. Самиот Наполеон Бонапарт го наградил Реџани со 500 пушки и 4 пиштоли. Подоцна ја окупирал Емилија и формирал нова провинција, Циспаданска Република, чие постоење било прогласено во Реџо на 7 јануари 1797 година. Италијанското национално знаме, наречено Ил триколоре (знаме со три бои), било сошиено по тој повод од жените од Реџо. Во овој период на патриотски жар, Јузеф Вибицки, поручник во полските трупи на генералот Јан Хенрик Домбровски, сојузник на Наполеон, во Реџо го компонирал Домбровска мазурка, која во 1927 година станала полска државна химна. Договорот од Виена од 1815 година го вратил Реџо на Францис IV од Австрија-Есте, но во 1831 година Модена се кренала против него, а Реџо го следел неговиот пример организирајќи корпус под команда на генералот Карло Цуки. Меѓутоа, на 9 март, војводата го освоил градот со неговата придружба на австриски војници.
Во 1848 година, војводата Франциско V ја напуштил својата држава плашејќи се од револуција и Реџо ја прогласил својата унија со Пиемонт. Поразот на вториот на Новара го вратил градот под контрола на Есте. Во 1859 година, Реџо, под диктаторот Лујџи Карло Фарини, станал дел од обединета Италија и, со плебисцитот од 10 март 1860 година, дефинитивно влегол во новото обединето Кралство.
Современа историја
Реџо потоа поминал низ период на економски и пораст на населението од 1873 година до уништувањето на античките ѕидини. Во 1911 година имало 70.000 жители. Пораснал со силна социјалистичка традиција. На 7 јули, градот бил домаќин на 13-тиот Национален конгрес на Италијанската социјалистичка партија. На 26 јули 1943 година, падот на фашистичкиот режим бил поздравен со ентузијазам од страна на Реџаните. Во градот и околните села биле формирани бројни партизански чети.
Еврејска историја
Евреите почнале да пристигнуваат во Реџо на почетокот на 15 век. Многу Евреи биле сефарди од Шпанија, Португалија и други делови на Италија. Речиси сите бегале од религиозно прогонство. Еврејската заедница била просперитетна и уживала значителен раст во следните неколку стотици години. Синагогата на Реџо Емилија била претворена во 1672 година во гето и повторно изградена во 1858 година.
По ерата на Наполеон, Евреите од Реџо стекнале еманципација и почнале да мигрираат во другите делови на Европа барајќи поголема економска и социјална слобода. Така, еврејската заедница во Реџо почнала да се намалува. Германската окупација за време на Втората светска војна и холокаустот го забрзале опаѓањето. Денес во Реџо Емилија живее само еден Евреин. Еврејската заедница на Реџо Емилија била споена со Модена. Сепак, неискористена синагога и гробница сè уште постојат. Во 2016 година, Градскиот совет поставил неколку мали улични табли пред куќите на депортираните Евреи за да го зачува сеќавање на нив.
Клима
Климата во Реџо Емилија е умерена континентална, со топли прилично влажни лета (температурите понекогаш може да се искачат над 35 °C) и прилично крути зими со чести мразови (температурите може да паднат под -10 °C). Врнежите се рамномерно распоредени во текот на целата година, но октомври, ноември и април се најврнежливи месеци, додека јули и јануари се најсушни месеци. Во градот ретко може да се види снег, иако речиси секоја година има период кога врне снег. Поради прилично високите температури не се таложи или ако се таложи, слојот снег не е многу конзистентен.
Во текот на есента и зимата е многу честа појава, особено во подрачјата надвор од градот, да се наидува на многу густа магла, иако во денешно време таа е поретка отколку во минатото. Други метеоролошки појави што може да се очекуваат во областа се силниот дожд, замрзнат дожд во зима и град во текот на летото, но ретко во текот на пролетта.
Областа не е особено ветровита и често има денови на целосна смиреност, особено за време на антициклонските фази во зима, додека пролетта е попроветрена. Најинтензивни ветрови се оние кои дуваат од североисточен (Бора) или од југозапад (Либечо). Вториот, за време на неговото спуштање од Северните Апенини, понекогаш има тенденција да стане ветар надолу и затоа е многу сув и топол. Во ретки и посебни услови, ветрот на Алпите, Фоен, може да стигне до Реџо Емилија од северо-запад. Во Реџо Емилија, просечната годишна висока температура е 18 °C, годишната ниска температура е 9 °C, а годишните врнежи се 700 mm.
Образование во детството
Пристапот на Реџо Емилија кон предучилишното образование е започнат од училиштата во Реџо Емилија по Втората светска војна и е добро познат низ целиот свет. Се заснова и инспирира на теориите на Малагуци, Брунер, Виготски, Дјуи, Пјаже и Гарднер. Реџо Емилија го поседува Меѓународниот центар Лорис Малагуци, модерна структура каде пристапот на Реџо Емилија се имплементира, извезуваат и се шират низ целиот свет.
Економија
Економијата на провинцијата Реџо Емилија долго време се засновала на земјоделството. Еден типичен производ, познат во светот и имитиран, е сирењето Пармиџано-Реџиано. Друго е виното Ламбруско. Реџо Емилија произведува и„Балсамико оцет“ зачини за салата, но и сирење, јагоди и многу други јадења. Во дваесеттиот век, Реџо Емилија и нејзината територија забележале брз развој на малите и средни индустрии, особено во секторот на земјоделски машини.Повеќе од 100 години, постои силна традиција која го поддржува развојот на потрошувачките задруги, како и на градежните и банкарските задруги. Новите случувања во механиката и информатичката технологија се во потеклото на некои нови компании кои работат во мехатрониката. Друг добро воспоставен сектор е индустријата за керамички плочки (главно концентрирана во областите Скандијано и Казалгранде).
Индустрискиот раст привлекол имиграција од Северна и Централна Африка, Источна Европа и Далечниот Исток (Кина, Пакистан, Индија). Стапката на имиграција во покраината е околу 25%. Истражувањата за квалитетот на животот покажуваат дека во последните години Реџо Емилија е во многу добра позиција меѓу италијанските провинции.
Транспорт
Железничката станица Реџо Емилија, отворена во 1859 година, е дел од железничката пруга Милано-Болоња. Тоа е, исто така, крај на три секундарни железници, кои ги поврзуваат Реџо Емилија со Чано д'Енца, Гвастала и Сасуоло, соодветно. Станицата се наоѓа на Плоштадот Гулиелмо Маркони, на источниот раб на центарот на градот.
Другата голема железничка станица, Реџо Емилија АВ Медиопадана, е на брзата железница Милано-Болоња (исто така има врска со железницата Реџо Емилија-Гвастала). Се наоѓа во локалитетот Манкасале, приближно 4 км. северно од центарот на градот.
Спорт
Реџо Емилија е дом на различни професионални спортски клубови и арени:
Главни спортски места во градот се:
Мостови
Автопатот А1, има три моста дизајнирани од Сантијаго Калатрава и отворени во 2005-2006 година. Трите моста ја поврзуваат Автопат на сонцето A1 (главниот италијански автопат север кон југ) со градот Реџо Емилија. Централен своден мост ја опфаќа брзата железничка линија Милано-Болоња и автопатот, додека двојните мостови со кабел се наоѓаат на двата краја. Двојните мостови минуваат преку сервисните кружни текови и пристапните патишта за да овозможат поврзување со соседната брза железничка станица Реџо Емилија АВ Медиопадана.
Ото Штерн
Ото Штерн (Otto Stern — ) — германски физичар и добитник на Нобеловата награда за физика во 1943.
Животопис
Штерн се родил во еврејско семејство (татко Оскар Штерн и мајка Евгенија Розентал) во Сохрау (сега Жори) во југоисточна Шлеска, Кралство Прусија (сега во Полска). Тој студирал во денешен Вроцлав.
Штерн ги завршил неговите студии во Вроцлавскиот универзитет во 1912, каде докторирал по физичка хемија. Тој потоа го следел Алберт Ајнштајн во Краловиот универзитет во Прага, а подоцна во Циришкиот универзитет. Штерн ја добил неговата хабилитација во Франкфуртскиот универзитет во 1915, а во 1921 станал професор во Ростошкиот универзитет, кој го напуштил во 1923 за да работи на новооснованиот Институт за физичка хемија во Хамбуршкиот универзитет.
Како експериментален физичар Штерн придонел во откривањето на спиновата квантизација во Штерн-Герлаховиот експеримент со Валтер Герлах во февруари 1922 во "Physikalischer Verein" во Франкфурт на Мајна;  демонстрација на брановата природа на атомите и молекулите; мерење на атомските магнетни моменти; откритието на протонскиот магнетен момент; развиток на молекуларниот зрачен метод кој е специјализиран за техниката на молекуларна епитаксија на сноп.
Тој бил награден со Нобелова награда за физика во 1943, првиот кој бил награден од 1939. Тој бил единствен добитник таа година и при цитатот било испуштено спомнувањето на Штерн-Герлаховиот експеримент, поради тоа што Герлах останал активен во нацистичката Германија.
Лосатал
Лосатал (Lossatal) — општина во округот Лајпциг, во Саксонија, Германија, создадена на 1 јануари 2012 со спојување на Хобург и Фалкенхајн.
1246 п.н.е.
1246 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1246. година пред новата ера, 246. од вториот милениум п.н.е., 46. од 13 век п.н.е. и седма од 1240-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4262 и 4263 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3504 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2514 и 2515 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 493 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1246 година се протега во 1390 и 1391, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1450 и 1451 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 703 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1924 и 1923 исламска година пред хиџра.
Откритија
1246 av. J.-C.
Алфеслое
Алфеслое (Alveslohe) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Желево
Желево (Ανταρτικό, Андартико; до 1927 г. Ζέλοβο, Зелово ) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Преспа на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 84 жители (2011) — сите Македонци.
Географија
Атарот е мошне голем, со површина од. Три четвртини отпаѓа на планински предели. Селото на североисток се граничи со Песодер, на север со Герман, на северозапад со Рудари и П’пли, на запад сп Оровник и Буковик, а на југоисток со Оштима и Трсје.
Во Отоманското Царство
Селото најпрвин се наоѓало на повисоко место, во месноста денес наречена Лазина или Старо Желево. Според преданието, тоа село е напуштено поради голем порој во кој се пролизгале и срушиле селските градби. Првите преселници во новото село се занимавале со дрварство, изработка на дрвена покуќнина и орудија кои ги продавале во Лерин. Забележано е дека во 1915 г. во Старо Желево сè уште биле зачувани темелите на тие куќи.
На крајот на XIX век Желево било македонско село в Костурската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Селево (Sélévo) било серло во Костурската каза со 90 домаќинства и 265 жители Македонци.
Кон средината на XIX век во Желево почнале да се чувствуваат струењата на македонската преродба. Во 1864 г. по иницијатива на преродбеникот и војвода во Македонското востание, Павле Јанков во селото е изградена втора црква — „Св. Атанасиј“, но грчкиот владика од Костур одбивал да ја освети сè додека не бидат отстранети словенските натписи. За нив е постигната спогодба, па овие натписи останале избришани сè до повлекувањето на патријаршијата во 1908 г. кога селаните ги обновиле и нарачале нови икони и живопис од мајсторот Ѓорѓи и син му Никола од Лазарополе.
Во селото работела и бугарската пропаганда, бидејќи е познато дека во 1880-тите Желево имало бугарско училиште, кое грчкиот владика лично дошол да го затвори. Според историчарот на селото, Фото Томев, првиот обид за отворање на бугарско училиште во селото е направен во 1883 г., но ова не успеало поради противдејствата на грчкиот учител.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Жељово имало 1.250 жители Македонци.
Во Желево со полна пареа работела и грчката пропаганда и успеала да стекне разни приврзаници. Селото било база на грчките андарти кои војувале со четите на Македонската револуционерна организација. По грчки податоци во летото 1902 г. во селото живееле 300 семејства, од кои 10 биле под врховенството на Бугарската егзархија, а сите останати под Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Желево имало 1.760 Македонци под патријаршијата и во селото работело грчко училиште. По Илинденското востание половина од жителите прешле под врховенството на Бугарската егзархија, иако до 1907 г. двете селски цркви биле во контрола на грчката патријаршија. Бугарската пропаганда извлекла голема полза од силните обиди за погрчување на населението, па во јануари 1907 г. населението било приморано да бара преоѓање под водството на егзархијата и бугарски учители како единствена и подобра алтернатива. До летото 1908 г. егзархиските семејства ги опслужувал поп од с. Оштима. Неколку недели по Хуриетот во селото почнал да работи и првиот месен егзархиски свештеник, Илија Трајанов. Во 1909 г. во Желево имало над 200 куќи под бугарско врховенство од вкупно 250, иако прогрчките патријаршисти уште ги држеле црквите и училиштето. Според Георги Константинов Бистрицки Желево пред Првата балканска војна се состоело од 270 македонски куќи.
Во 1906/7 г. по неколкугодишни судски тужби и саботажи, желевци успеале да го откупат чифликот на Усеин-ефенди на север од селото. Во 1909 г. неколку семејства ја откупиле и месноста Селца западно од Желево од бегот Цафо.
Во 1908 г. во Желево почнало да работи бугарско основно училиште, со што бугарската пропаганда доста се зајакнала, принудувајќи ги прогрчките дејци да им ја отстапат училишната зграда. Во 1911 г. прогрчкото население изградило ново училиште на три ката со средства од Грција. Во патописниот попис од овој период, Боривое Милоевиќ забележал 250 македонски куќи.
Во Грција
По Балканските војни селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога населението броело 1.415 жители. Во следниот период населението опаднало; во 1920 г. се попишани 1.162 жители, а во 1928 г. во селото живееле 1.136 лица. Во 1927 г. грчките власти го преименувале Желево во Андартико, што во превод значи андартско или бунтовничко. Предизвикано од жестоката грчка политика на прогонување, национално негирање и асимилација, во периодот меѓу двете светски војни населението бележи пад поради значајно иселување во прекуокеанските земји; шест семејства се иселиле во битолското село Породин, а извесен број во Бугарија. Така, во 1940 г. селото имало 1.040 жители.
Во текот на Втората светска војна во Желево е основана чета на бугарската паравоена организација „Охрана“, на чело со Кузе Глигоров и Филе Беќаров. Желево силно пострадало во Грчката граѓанска војна, поради што од него се иселиле дури 200 семејства — претежно во Р. Македонија, а некои во источноевропски земји. На пописот од 1951 г. забележани се 1.047 жители, но набргу отпочнал голем бран на иселување во Северна Америка, така што во 1961 г. населението било речиси преполовено, со само 605 жители. Со понатамошни иселувања, во 1971 г. населението опаднало на 418 лица, за во 1981 г. да се сведе на 169, а во 1991 г. на 133 жители. Во 2001 г. селото имало 135 жители кои во 2011 г. се намалиле на само 84.
Според истражување од 1993 г. селото е „словенојазично“ и македонскиот јазик во него е зачуван на средно ниво.
Во Канада желевските доселеници ја имаат основано и организацијата Macedonian Human Rights Movement of Canada („Движење за македонски човекови права во Канада“) која се бори за правата на Македонците низ светот.
Иселеништво во Северна Америка
На почетокот на XX век започнало иселувањето на жителите на Желево во Северна Америка. Најпрвин се одело само на печалба, но потоа желевци трајно се вдомиле во САД и Канада. Први на печалба во САД во 1902 г. занимале Ламбро и Андреја Николовски. Во Торонто, Канада први се доселиле браќата Димитар и Христо Хаџипавлови, Спиро Додев и Крсте Дибранов. Печалбарството се засилило по Илинденското востание. Во 1905 г. 30 желевци пристигнале на работа во Торонто. Благодарение на средствата спечачени од соселаните во Северна Америка, во периодот пред Балканските војни, селото приметно напреднало — се граделе нови куќи, се купувале нови земјишта и домашни животни. По Првата светска војна сè повеќе желевци почнале трајно да се отседнуваат во Канада. По некои проценки, нивниот број во поново време изнесува 400 семејства.
Голем број Македонци од ова село под притисок од грчката влада и најзиниот геноцид се иселија во западните земји. Во Канада тие ја основаа организацијата Macedonian Human Rights Movement of Canada која се бори за правата на Македонците низ светот.
Желевско братство во Торонто
Во 1907 г. преселниците од Желево го создале Желевското братство во својата колонија во Торонто, со Атанас Марковски како претседател и Фото Марков како негов благајник. Набргу потоа друштвото е затворено, па пресоздадено одново на 1 октомври 1921 г. За прв претседател е избран Трпе Стефов, а за секретар — Крсте Петров. Во дејноста на братството се вклучиле и патријаршисти. Во 1929 г. основано е и Младинско друштво при Братството, но наскоро е затворено. Во 1948 г. во друштвото изградило и своја зграда во Торонто, наречена „Желевски дом“.
Стопанство
Желево се смета за сиромашно село. Населението одгледува жито и грав, а е занимава и со сточарство.
Редовни настани
Традиционална слава на селото е Свети Атанас Велики - Летен, кој ја одбележува смртта на св. Атанасиј Александриски на 2 мај.
Личен превоз
Личниот превоз (наспроти јавен превоз) е превоз што се врши од или за поединци и не е достапен јавно. Примери за ваквиот превоз се:
Ирвинг Фишер
Ирвинг Фишер (роден на - починат на ) бил американски економист, статистичар, пронаоѓач и социјалeн активист. Тој бил еден од најраните американски неокласични економисти, иако неговата подоцнежна работа на теоријата за должничка дефлација била прифатена од страна на посткејнзијанската школа.
Фишер направил значајни придонеси и во побласта на теоријата за општа рамнотежа. Неговото истражување за теоријата за количеството на парите било основа на една посебна школа на макроекономската мисла, позната како "монетаризам".
Неговата теорија за должничка дефлација, како објаснување на Големата криза, во голема мера биле игнорирани, но неговиот углед бил обновен во доцните 1950-ти. Така, денес, некои важни концепти се именувани по Фишер, како: Фишеровото равенство, Фишеровата хипотеза, меѓународниот Фишеров ефект, и сл.
Животопис
Ирвинг Фишер е роден на 27 февруари 1867 година во Соџертис, Њујорк. Неговиот татко бил учител и свештеник кој го поттикнал неговиот син да се труди да биде корисен член на општеството. И покрај тоа што израснал во религиозно семејство, тој подоцна станал атеист. Како дете, тој имашл извонредени математички способности и таленти.
Во 1884 година, по една недела од приемот Фишер на Универзитетот Јејл, неговиот татко починал оставајќи му 500 долари за неговото високо образование. По смртта на татко му, семејството се преселило во Њу Хевен и заедно некако успевале за врзат крај со крај. Голем придонес за тоа дал и Фишер со тоа што подучувал колеги за време на распустот и во текот на летото. И покрај овој напорен начин на живот, сепак, тој постигнал одличен успех во неговите студии и добил голем број награди, особено за достигнувањата во математиката.
Големо влијание врз Фишер имал Вилард Гибс, познатиот физичар, кој предавал математика, и особено Вилијам Греам Самнер, професор по економија, кој му помогнал на Фишер да ги комбинира овие две науки. Резултатот била неговата докторска теза на математички аспекти на трошоците и цената.
Во 1893 година, Фишер отишол во Европа да учи виша математика. По неговото враќање, тој предавал математика на Универзитетот Јејл, а потоа во 1895 година се преселил во одделот за економија. Во 1898 година, точно десте години по пишувањето на докторската теза, тој станал професор.