Владимир_Санџакоски
Служба во с. Мешеишта и трет струшки парох
Следна парохија на отецот Владимир било селото Мешеишта. Кога дошол во селото, селаните го дочекале непријателски. Во селото веќе имале свој свештеник: поп Ристо. Отецот Владимир  го доживеале како натрапниккој доаѓа да ја открадне парохијата на поп Ристо. Тие не знаеле дека отецот Владимир  беспоговорно го послушува својот канонски архијереј. Всушност, мешеиштани немале никакво знаење за личноста на отец Владимир. Имајќи послушност кон својот епископ, отец Владимир  останал во селото и покрај нескриеното непријателство на селаните кон него. Ставот на селаните брзо потоа почнал да се менува. Односот на отец Владимир кон нив бил несфатливо добар. Тоа особено се однесувало на односот на отец Владимир спрема отецот Ристо. Отец Владимир им мирисал на светост. Како мирисниот цвет кој, колку повеќе се гази, толку повеќе мириса. Таков свештеник никогаш не виделе. Освен тоа, биле убедени, дека проклетството на отец Виктор, не ги напушта. Отец Виктор бил страстотрпелив и бескрајно кроток и смирен руски свештеник. Тој дошол во Мешеишта од Русија по Октомвриската револуција. Но, мешеиштани не се однесувале добро со него. Постојано го исмевале така,  што  честопати ставале јајца во неговата камилавка и потем му ја набивале на главата. Кога чашата на страданието се преполнала, отецот Виктор ги проколнал така, што им ја наложил клетвата   свештеник во нивното село да не се задржи. И покрај тоа, отецот Владимир сè повеќе ги освојувал со својот благ карактер и со неговиот патристички формиран лик. Неговата внатрешност преполна со братска љубов кон отецот Ристо ги стопи смрзнатите срца на мешеиштани. Самиот отец Ристо доброволно и со радост прифатил да го има отец Владимир за свој духовен раководител. Подоцна отец Ристо со една група мешеиштани ќе биде свирепо убиен од косоварите  додека ги работеле своите ниви. Отец Владимир останал сам, но необично многу сакан од селаните. Доаѓањето на новите, богоборни комунистички власти донело нови страданија во животот на отец Владимир. Прогонот на православниот свештеник не само што не стивнувал, туку се разгорувал со нова сила. Во Мешеишта се родиле неговите синови Јован, Јоаким и Ромил (Охрид), а Стефан пак се родил во Струга, по преселувањето од Мешеишта во Струга. По девет години најсовесно, од Духот Свет проникнато, служење во Мешеишта, отецот, имајќи го благословот на владиката, си замине од Мешеишта. Тој бил поставен за трет парох струшки. На новата струшка парохија и припаѓале  околните струшки села: Драслајца, Ложани и Биџево. Овде  треба да се спомне еден исклучително важен момент врзан за одењето на отецот од Мешеишта. Имено, кога си одел од селото, со него се случило спротивното од она што се случило кога доаѓал во него. Кога селаните разбрале, дека нивниот (овој пат) најомилен отец го напушта селото, решиле да го задржат. Тоа наликува на едно кажување за Св. Григориј Неокесариски Чудотворец. Кога дошол во Нова Кесарија имало само дванаесет христијани, а кога си заминувал од неа, останале само дванаесет пагани. Отецот решил тајно да ја напушти Мешеишта. За таа цел најпрвин ги испратил членовите на семејството и сета покуќнина. Доброволниот егзил се случил со камион по полноќ. А потоа сам се вратил во Струга. Подоцна селаните на Мешеишта доаѓале да го молат да се врати назад, нудејќи му поудобен живот и мотор или автомобил. За отецот сето тоа не било прифатливо. Својата парохија ја опслужувал, секогаш, пешки. Еднаш селаните  од селото Ботун го прашале зошто не се послужи со коњ или со велосипед. На тоа прашање одговорил така, што се повикал на Светите Апостоли. Тие, движејќи се пешки, сиот свет го уловиле во мрежите на верата, им одговорил отец Владимир. Всушност, неговата пастирска философија на живеење му налагала крстот на страданието носен од народот божји, тој,  како свештеник да го понесе попрв од сите, во крстоносењето да предводи. Со оглед на фактот дека голем број мешеиштани работеле во Амрика, Канада и Австралија, даденото ветување можеле да го исполнат, само отецот да им се врати. По еднодецениско талкање по охридско - струшката регија, отецот со семејството повторно се скрасил во Струга. И тој тоа не го направил по сопствен ќеф и вкус, туку како исполнување на промислата Божја за Црквата во Струга. Набрзо потоа бил избран архијерејски намесник на струшкото архијерејско намесништво.