cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Така зборуваше Заратустра
Осврт кон делото
Во своето последно дело, „Ecce Homo“, Ниче го опишува настанувањето на „Така зборуваше Заратустра“: Основната концепција, мислата за вечното враќање, се родила во август 1881 година, за време на една планинска прошетка. Неколку месеци претходно, како некаков предзнак, дошло до голема промена на музичкиот вкус на Ниче, за време на неговиот престој во близината на Виченца. Завршниот дел го напишал 18 месеци подоцна, во февруари 1883 година, во часот кога умрел Рихард Вагнер. Таа зима, Ниче ја поминал во местото Порто Фино, во близината на Џенова. Според Ниче, Заратустра е тип кој може да се нарече „големо здравје“. Потоа, тој ја објаснува својата инспирација во текот на пролетта кога престојувал во Рим, каде ја напишал „Ноќната песна“ која ја нарекува „најсамотната песна која воопшто е напишана“. Летото му се појавил вториот Заратустра, а зимата, која ја поминал во Ница, го пронашол и третиот Заратустра. Според Ниче, ова дело стои потполно за себе и, споредено со него, сето останато човечко дело е бедно, вклучувајќи ги Гете, Шекспир, Данте и поетите на Ведите. Ниче вели дека Заратустра е најафирмативен од сите духови, а во него се споени сите спротивности во едно ново единство; во него, поимот на „натчовекот“ е изразен во најголемата стварност. Всушност, Заратустра го претставува поимот на Дионис, зашто тој вели „не“ на сето она за кое се зборувало дека е, тој ја смислил „најпонорната мисла“. Потоа, Ниче ја разгледува „Песната на ноќта“ за која вели дека е „бесмртна тажачка поради својата обилност на светлина и моќ, поради својата сончева природа, да се биде осуден да не се сака.“ Заратустра ја определува својата задача - човекот да се афирмира преку ослободување од сето што поминало при што човекот не може да биде никаков предмет на љубовта или на сочувство. Заратустра вели дека човекот е безобличност, градба, грд камен кому му треба вајар.
исто така, во „Ecce Homo“, Ниче вели дека, меѓу сите негови дела, „Заратустра“ стои само за себе и дека тоа дело е најголемиот подарок што му е даден на човештвото. Во него не зборува фанатичар, во него не се проповеда и не се бара вера, а нежната бавност е темпото на тие беседи. Ниче го нарекува „Заратустра“ „дитирамб на осаменоста или... на чистотата“. Според него, ова дело допира само до најизбраните читатели и за да може се разбере нешто од него, мора да се имаат истите услови као оние на авторот - „со едната нога да се биде од онаа страна на животот“. Оттука, тој предвидува дека во иднината ќе постојат посебни катедри за проучување на „Заратистра“. Притоа, Ниче сведочи дека штом фрли само еден поглед врз „Заратустра“, половина час шета немирен низ собата, немоќен да го совлада неподносливиот грч на јачењето.
Константинополски Вилает
Имал посебна организација, бидејќи бил под непосредна надлежност на министерот за полиција (Забтије назири; заптија), кој исполнувал улога еднаква на валијата во другите вилаети.
Вилаетот го вклучувал Константинопол (Стамбол; внатрешниот град, на турски јазик познат како Истанбул) и квартовите Ејуп, Касим Пача, Пера и Галата и сите предградија од Силиври на Мраморното Море до Црното Море на европската страна и од Гили на Црното Море до крајот на Измитскиот Залив од азиска страна.
Во 1878 година, била создадена покраинска структура, со валија и покраински службеници за извршување на истите функции во Константинопол што покраинските власти ги извршувале на друго место во Империјата.
Административни единици
Санџаци и кази, околу 1877 година:
IC 311
IC 311 — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 311 се споменува и како ESO 71-11, AM 1822-714.
Откривање
Објектот е откриен на 20 август 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 311 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. IC 311 има привидни димензии од 1,5' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 27 м 53,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -71° 36' 33". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на IC 311 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61906.
Системска биологија
Преглед
Системската биологија може да се гледа од многу различни аспекти:
Оваа разновидност на гледање е илустрирана со фактот дека системската биологија се однесуваат на кластер на периферно преклопувачки концепти, наместо на едно јасно разграничено поле.
NGC 4248
NGC 4248 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4248 се споменува и како UGC 7335, MCG 8-22-99, CGCG 244-1, CGCG 243-64.
Откривање
Објектот е откриен на 9 февруари 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4248 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 4248 има привидни димензии од 2,9' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 108°.
Други поделби
Проучување на NGC 4248 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39461. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 74; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3455. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1408.
Рио Бек
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Мексико.
Градски стадион Куманово
Градски стадион Куманово ― фудбалски стадион во Куманово, Македонија Се користи  за фудбалски натпревари и е домашен стадион на ФК Куманово 2012 и на поранешниот ФК Куманово. Има сместивост од 2.000 гледачи. Стадионот е во лоша состојба.
Историја
На 25 септември 1998 година, Репрезентацијата на Македонија го одиграла својот единствен натпревар на овој стадион. Тој ден Македонија играла против Египет при што натпреварот завршил 2-2 со присутност од 5,500 гледачи. На тој натпревар избрани биле репрезентативците Гоце Седловски, Артим Шаќири, Благоја Милевски, Срѓан Захариевски, Ока Николов, Тони Мицевски, Игор Николовски, Горан Ставревски, Џевџет Шаиновски, Влатко Гошев, Гого Јовчев, Ванчо Трајчов, Кире Грозданов, Ристо Божинов, Горан Станковски, Златко Тодоровски и Влатко Новаков.
Зоран Ѓорѓиевски кој бил кандидат за градоначалник на Општина Куманово, на локалните избори во март 2013 година, заедно со Лазар Поповски кој бил директор на Агенцијата за млади и спорт ветиле преизградба на стадионот доколку гласачите го изберат Ѓорѓиевски, тој не бил избран и не била извршена преизградба.
Во октомври 2019 година, Градскиот стадион и неколку други спортски зданија биле дадени под владение на Општина Куманово откако Јавното претпријатие за стопанисување на спортски објекти им ги одзело дозволите на тогашните тековни приватни стопанисувачи.
Алдеберт
Алдеберт или Адалберт - галски свештеник и проповедник и од VIII век, прогласен за лажен светец и изопштен од Католичката црква.
Како што ссведочи протоколот на Римскиот синод, Алдеберт бил по потекло Гал. Тој успеал да привлече голем број приврзаници во својата секта, особено жени и селани кои биле убедени дека тој бил „маж со апостолска светост“, способен да прави чуда. Тој успеал да поколеба и некои неуки епископи, кои го ракоположиле. Неговата популарност била толку голема, што неговите нокти и косата биле делени како свети реликвии, а луѓето паќале на колена пред него. Самиот Алдеберт за себе тврдел дека уште пред да се роди бил обележан со божјата милост, т.е. додека бил во мајчината утроба, мајка му имала визија. Исто така, тој тврдел дека ангелот божји му донел бројни свети реликвии од најоддалечените краишта на светот, поради што можел да го замоли Господа за сè што ќе посакал. Освен тоа, тврдел дека поседува послание од самиот Исус Христос кое паднало од небото во Ерусалим, а го пронашол архангелот Михаил. Текстот на ова послание делумно е цитирано во актите на Римскиот синод. На синодот, исто така, била прочитана и молитвата која ја составил Алдеберт во која тој им се обраќа на Господ и на Исус Христос, но исто така и на ангелите Уриел, Рагуел, Тубуел, Михаил, Адин, Тубуас, Сабаок и Симиел. Тој и неговите следбеници се собирале околу крстовите кои, по неговата наредба, биле поставени на ливадите и крај изворите, ги одвраќал луѓето од посетата на црквите и градел мали капели во полињата кои му биле осветувани во негова чест. Исто така, тој ја отфрлал црковната исповед, велејќи: „Ги знам сите ваши гревови, затоа што ми се познати вашите тајни. Нема потреба од исповедување, ви се простуваат претходните гревови. Спокојно во мир вратете се во вашите домови.“
Епископот Винфрид-Бонифациј го прогласил Алдеберт за „лажен свештеник“, „еретик“, „шизматик“, „слуга на Сатаната“ и „претеча на Антихристот“. Поради својата дејност, Алдеберт бил осуден, најпрвин на собирот на франкиските епископи во 744 година, а следната година и на Римскиот синод, предводен од папата Захариј. На синодот била прочитана молитвата која ја составил Алдеберт, а епископите побарале таа да биде запалена, зашто во неа се споменуваат ангелите кои само што не ги признава црквата, туку се имиња на ѓаволите. Всушност, оваа молитва била главната причина поради која Римскиот синод го осудил Алдеберт, прогласувајќи го за „безумен“ и „непресметлив“. Притоа, тој бил расчинет, осуден на црковно покајание и предупреден дека ќе биде анатемисан, ако продолжи со своите заблуди и гревови и со заведувањето на народот. Потоа, неговото име повеќепати било застапено во преписката меѓу папата и епископот Бонифациј, што потврдува дека тој не се покајал, туку продолжил со својата дејност. Подоцна, Бонифациј го затворил Алдеберт во еден манастир поради што имал бројни неприлики, зашто приврзаниците на Алдеберт го напаѓале и навредувале, а Алдеберт го нарекувале „најсветиот апостол“, „покровител и заштитник, поборник на праведноста и творец на чудесни знаменитости“.
Златна петорка (филм)
Златна петорка — македонски филм од 2016 година, во режија на Горан Тренчовски, кој е еден од авторите на сценариото, заедно со Елеонора Венинова и Билјана Гарванлиева. Директор на фотографија е Апостол Трпески, монтажата на Андрија Зафрановиќ заедно со Аристид Филактов, автори на музиката се Дарко Спасовски и Горан Керкез; сценографијата е на Кирил Спасески, костимографијата е дело на Нела Тодоровска; а шминката дело на Ирена Сенокозлиоска.
Факти за филмот
Пред да започне снимањето на филмот, авторите го развивале сценариото дури две години при што биле напишани шест верзии. Непосредно пред премиерата на филмот починала една од сценаристките, Билјана Гарванлиева. Филмот бил снимен во октомври 2015 година, со финансиска поддршка од Агенцијата за филм, како и од општините Василево, Босилово и Струмица. Филмот конечно бил завршен во август 2016 година, а првата гала-проекција била во рамките на фестивалот „Браќа Манаки“ во Битола. Потоа филмот се прикажувал десет дена во Струмица, каде што го виделе околу 10.000 гледачи. Исто така, филмот имал светска премиера на фестивалот „Реинденс“ (Raindance) во Лондон, како и на фестивалите во Сиднеј, Торонто, Њу Џерси, Берлин, Париз, Њу Делхи, Перуџа, Санкт Петербург, Варна, Темишвар, Варшава, Кардиф, Брно, а на фестивалот во Кан продуцентот и режисерот го претставиле филмот пред филмските дистрибутери. Филмот е селектиран на 25 фестивали и добил 10 награди, од кои 5 за најдобар филм. Се смета дека е најгледан македонски филм во последнава деценија и повеќе. Според статистиката, претходно тоа беа „Пред дождот“, “Бал-кан-кан“ и „Викенд на мртовци“. Од филмот произлезе играна серија во 5 епизоди под наслов „Љубов и предавство“.
Содржина
Маки, Ката и Џиџи се пријатели кои веруваат во своите младешки идеали. Но откако Маки и Ката ќе ја објават својата свршувачка, кај Џиџи се раѓа љубомора. Во момент на слабост, тој ги клевети Маки и неговите другари. Набргу се случува неразјаснето убиство на петтeмина студенти, меѓу кои е и Маки. „Петорката“ е свирепо убиена од тајните комунистички служби. По 65 години, Алавантие, како сведок и истражувач, се враќа во родниот крај со досието „Златна петорка“. Неговите тајни и сознанија внесуваат дополнителен немир во брачниот живот на Ката и Џиџи. Во филмот провејува вистинитиот мотив за 5-темина струмички студенти мистериозно ликвидирани на 13 август 1951 година. Сценариото е делумно правено врз основа на романот „Расцепен ум“ на Братислав Ташковски.
Улоги
Петте студенти ги играт: Александар Ристоски, Влатко Илиевски, Григор Јовановски, Игор Тодоров и Виктор Јакимовски.
Поразот на Леонат од Антифил
Поразот на Леонат од Антифил се случил за време на Ламиската војна (323-322 п.н.е.) воден меѓу грчките сојузници кои се побуниле против Македонската Империја, и Леонат, македонскиот сатрап на Фригија, кој дошол да му помогне на регентот Антипатар, кој бил опсаден од страна на Грците во Ламија. Грците ги поразиле Македонците.
Грците, слушнајќи вести за напредокот на Леонат, ја подигнале опсадата на Ламија и го испратиле нивниот товар и следбениците на логорот кон Мелитија и напредувале со својата војска брзајќи да го совладаат Леонат пред да можат да му се придружат силите на Антипатар. Грците и македонските војски биле еднакви на број, но 3.500 коњаници на Грците, вклучително и елита 2.000 Тесалијци, командувани од Менон, против 1.500 коњи на Македонците, им дало предност на подвижноста на Грците.
Кога започнала битката, иако македонската фаланга ја имала предноста насекаде, Тесалијците ја истерале македонската коњаница, а Леонат бил однесен од бојното поле веќе смртно ранет. Откако нивната коњаница била притисната назад, неподдржаната македонска фаланга се повлекла од рамнината на тежок терен каде што непријателската коњаница не можела да ги гони.
Следниот ден Антипатар пристигнал на теренот и се придружил со поразената војска. Тој решил да не се бори против Грците сè уште, со оглед на нивната надмоќна коњаница, и наместо тоа се повлекол низ грубиот терен.
Брезовица во Подбочје
Брезовица во Подбочје (словенечки: Brezovica v Podbočju) — населба во Општина Кршко во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Лесново
Успението на Пресвета Богородица — македонска пештерна црква која се наоѓа во месноста Коларско крај Лесновскиот Манастир во пробиштипто село Лесново. '
Јуруково
Јуруково — село во Општина Јакоруда.
Список на државни водачи во 439 година
Ова е список на државни водачи во 39 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Страна на возење
[[Податотека:Countries_driving_on_the_left_or_right.svg|мини|400x400пкс|Страна на возење, 2017
]]
Поимите сообраќај по десната страна (СДС) и сообраќај по левата страна (СЛС) се однесуваат за практични ситуации, во двонасочни сообраќајни ситуации, со цел да возилото се задржи на десната страна или на левата страна на патот, соодветно. Ова е толку фундаментално за протокот на сообраќај што се нарекува преднос.
СДС се применува во 163 земји и територии, а останатите 76 земји и територии применуваат СЛС. Земјите кои користат СЛС се смета дека претставуваат околу шестина од светската територија и една четвртина од нејзините патишта. Во 1919 година, 104 од светските територии применувале СЛС и еднаков број применувале СДС. Од 1919 до 1986 година, 34 од териториите со СЛС се префрлиле на СДС.
Многу од земјите со СЛС биле порано дел од Британската Империја. Покрај тоа, Јапонија, Индонезија и други земји ја задржале традицијата за СЛС. Спротивно на тоа, многу од земјите со СДС порано биле дел од француската колонијална империја или, во Европа, биле предмет на француско владеење за време на освојувањата на Наполеон.
Кај железничкиот сообраќај, СЛС преовладува во Западна Европа, Латинска Америка и во земјите кои порано биле делови од британската или француската империја, додека кај северноамериканските, како и централните и источноевропските возови преовладува СДС.
Според меѓународните регулативи за спречување на судири на море, водниот сообраќај се одвива според СДС. За воздухопловите, Федералните воздухопловни регулативи на САД сугерираат користење на СДС, како во воздухот така и на водата.
Кај здравите популации, се смета дека безбедноста во сообраќајот е иста, без оглед на насоката на движење, иако некои истражувачи шпекулирале дека СЛС може да биде побезбеден за постарото население, бидејќи луѓето се почесто доминантни со десното око отколку со левото око.
Историја
Старите грчки, египетски и римски војници се држеле на левата страна кога марширале. Во 1998 година, археолозите пронашле добро сочувана двојна патека што води кон римски каменоломи во близината на Свиндон, во јужна Англија. Каналите на патот од левата страна (гледано надолу по патеката, во насока од каменоломот) биле многу подлабоки од оние од десната страна, што укажува на СЛС, барем на оваа локација, бидејќи количките излегувале од каменоломот натоварени, а влегувале празни.
Првата референца во англиското право за правилото СЛС била во 1756 година, во врска со Лондонскиот мост.
Некои историчари, како што се Ц. Норткот Паркинсон, верувале дека античките патници на коњи или пеш вообичаено се движеле на левата страна, бидејќи повеќето луѓе ја користеле десната рака. Ако двајца мажи кои јавале на коњи, требале да започнат борба, секој од нив се поместувал кон работ на левата страна. Во 1300 година, папата Бонифациј VIII ги насочувал верниците да се движат на левата страна.
Во доцните 1700-ти, сообраќајот во САД во основа се одвивал по СДС, врз основ на употребата на големите товарни вагони на тимстерите, кои биле влечени од неколку пара коњи. Вагоните немале возачко седиште, така што (вообичаено во десната рака) управувачот го држел камшикот во десната рака и седел на задниот лев коњ. Седејќи лево, возачот претпочитал другите вагони да го поминат од левата страна, за да може да биде сигурен дека ќе се оддалечи од тркалата на вагоните што му доаѓале во пресрет.
Во Франција, традиционално, пеш сообраќајот се одвивал по десната страна, додека сообраќајниот превоз се одвивал по левата страна. По Француската револуција, целиот сообраќај се одвивал по десната страна. По Наполеоновите војни, Французите наметнале СДС во делови од Европа. За време на колонијалниот период, СДС бил воведен од страна на Французите во Нова Франција, Француска Западна Африка, Магреб, Француска Индокина, Западните Инди, Француска Гвајана и Реинион, помеѓу другите.
Во меѓувреме, СЛС бил воведен од страна на Британците во делови од Канада (Атлантска Канада и Британска Колумбија), Австралија, Нов Зеланд, Протекторатот Источна Африка (сега Кенија, Танзанија и Уганда), Британска Индија, Родезија и Колонијата Кејп (сега Замбија, Зимбабве и Јужна Африка), Британска Малаја (сега Малезија, Брунеј и Сингапур), Британска Гвајана и Британски Хонгконг. СЛС бил воведен и од Португалската Империја и тоа во Португалскиот Макао, Колонијалниот Бразил, Португалскиот Тимор, Португалскиот Мозамбик и Португалска Ангола.
Првиот закон за правилото држи се десно за возење во Соединетите Американски Држави бил донесен во 1792 година и се применувал во Филаделфија и Ланкастер Трнпајк. Њујорк го формализирал СДС во 1804, Њу Џерси во 1813 и Масачусетс во 1821 година.
Европа
Париската конвенција од 1920 година била влијателна во Европа, која советувала да се вози на десната страна на патот, со цел да се усогласи сообраќајот низ континентот со многу граници. Така било и покрај фактот дека СЛС сè уште бил широко распространет: на пример во 1915 година, СЛС бил воведен насекаде во Австроунгарската Империја. Меѓутоа, три години подоцна Империјата се поделила на неколку држави, и сите тие на крајот се смениле во СДС, особено кога нацистичка Германија го вовела СДС со речиси моментален ефект во Чехословачка во 1938-39 година.
IC 312
IC 312 — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Страна на возење
Европа
Во Шведска бил СЛС од околу 1734 до 1967 година, и покрај тоа што таа имала копнени граници со земјите со СДС, а околу 90 проценти од автомобилите возеле по левата страна (СЛС). Во 1955 година се одржал референдум, со големо мнозинство гласови против промена во СДС. Сепак, неколку години подоцна владата наредила промена, која започнала да се спроведува од 5 часот во неделата, на 3 септември 1967 година. Стапката на несреќи остро се намалила по промената, но наскоро се вратила на првобитното ниво. Денот бил познат како Dagen H („Денот- H“), а „H“ за Högertrafik („вистински сообраќај“). Кога Исланд се префрлил наредната година, тој ден бил познат како H-dagurinn, што повторно значело „Денот- H“.
Во доцните 1960-ти, Британскиот оддел за транспорт сметал дека може да се префрлат на СДС, но го прогласил за небезбеден и премногу скап за веќе така изградена нација. Стандардите за изградба на патишта, особено за автопатиштата, овозможуваат асиметрично дизајнирани патни споеви, каде што лентите што се спојувааат и разминуваат се разликуваат по должина.
IC 312
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 312 се споменува и како ESO 71-12, AM 1822-714, IRAS 18222-7143.
Откривање
Објектот е откриен на 20 август 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Страна на возење
Азија и Тихиот Океан
И Северна Кореја и Јужна Кореја се префрлиле во СДС во септември 1945 година, по ослободувањето од Јапонија, која била поразена и им се предала на сојузниците.
Мјанмар се префрлил на СДС во 1970 година.
IC 312
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 28 м 10,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -71° 41' 35". Положбениот агол на објектот е во износ од 48°.
Други поделби
Проучување на IC 312 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61914.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Страна на возење
Азија и Тихиот Океан
На Филипините воглавно бил СЛС, за време на шпанскиот и американскиот колонијален период, како и за време на ерата на Комонвелтот. За време на јапонската окупација Филипините останале на СЛС, исто така и поради тоа што јапонците барале да бидат на СЛС, но за време на Битката за Манила ослободителните американски сили ги возеле своите тенкови на десната страна за полесно олеснување на движењето. СДС бил формално финализиран со Извршниот налог бр. 34, потпишан од претседателот Серџо Осмења на 10 Март 1945 година.
Африка
Голем број несоседни поранешни британски колонии во Западна Африка првично возеле по СЛС и се префрлиле на СДС во раните 1970-ти за да совпаднат со околните земји. Сиера Леоне се префрлила на СДС во 1971 година, Нигерија во 1972, а Гана во 1974 година. Пред овој период Гамбија, држава која е целосно содржана во СДС Сенегал, официјално се префрлила на СДС во 1965 година.
Безбедност
Во една студија, истражувачите заклучиле дека сообраќајот од левата страна може да биде побезбеден за постарите возачи, бидејќи луѓето се најчесто доминантни на десното око во споредба со левото око. Споредувајќи статистички податоци од несреќи помеѓу земјите што имаат СЛС или СДС, Лииминг заклучил дека СЛС е супериорен. Сепак, Вотсон го критикувал малиот број на примероци и ја отфрлил идејата.
Менување страни на границите
Иако многу СЛС јурисдикции има на островите, има случаи каде возилата можат да бидат возени од СЛС преку границата во СДС области. Виенската конвенција за патен сообраќај ја регулира употребата на странски регистрирани возила во 74 земји, кои ја ратификувале.
Тајланд кој има СЛС има три СДС соседи: Камбоџа, Лаос, Мјанмар. Повеќето од нејзините граници користат едноставен семафор за да го направат префрлањето, но има исто така и клучки кои овозможуваат префрлање, притоа задржувајќи го континуираниот проток на сообраќајот.
Постојат четири гранични премини меѓу Хонгконг и Кина. Во 2006 година, дневниот просечен број на патувања со возила, снимени на Лок Ма Чау, изнесувал 31.100. Следниот најголем е Ман Кам То, каде што нема систем за префрлање, а граничните патишта од страна на копното Венџинду се пресекуваат како еднонасочни улици со главен пат.
Мостот Такуту (кој ги поврзува СЛС Гвајана и СДС Бразил) е единствената граница во Америка каде сообраќајот се менува.
Иако Обединетото Кралство е одвоено од континентална Европа со Англискиот канал, нивото на сообраќај преку каналот е многу високо; само тунелот под каналот пренесува 3,5 милиони возила годишно, по железница, помеѓу Обединетото Кралство и Франција.
Позиција за седење на возачот
Кај СДС јурисдикциите, возилата се конфигурирани за СЛС, а возачот седи на левата страна. Кај СДС јурисдикциите, важи обратното. Страната на возачот, страната што е најблиску до центарот на патот, понекогаш се нарекува далечна страна, додека страната на совозачот, страната која е најблиску до страната на патот, понекогаш се нарекува и блиска страна.
Историски гледано, имало помала доследност во односот помеѓу позицијата на возачот и страната на одвивање на сообраќајот. Повеќето американски автомобили произведени пред 1910 година биле наменети за СДС. Во 1908 година Хенри Форд го стандардизирал Моделот Т како ВЛС (Возач од левата страна) во СДС Америка, тврдејќи дека со ВДС (Возач од десната страна) и СДС, патникот бил должен да „излезе на улица и да шета околу автомобилот“ и дека кај тие со волан од левата страна, возачот „е во можност да ги види дури и тркалата на другиот автомобил и лесно ја избегнува опасноста“. До 1915 година другите производители го следеле водството на Форд, поради популарноста на моделот Т.
Во специјализирани случаи, возачот ќе седи на блиската страна, или на страната на тротоарот. Примерите вклучуваат:
Општо земено, конвенцијата е да се монтира мотоцикл на левата страна, а ударните штандовите обично се на левата страна, што го прави попрактично да се монтира на побезбедната страна на тротоарот, како што е случајот со СЛС. Некои јурисдикции забрануваат поставување на приколка на подалечната страна на мотоциклот.
Фарови и друга опрема за осветлување
Повеќето предни средни светла даваат асиметрична светлина, која е погодна за користење само на едната страна од патот. Фаровите со средно светло, во СЛС јурисдикциите, најголем дел од светлината ја фрлаат напред и во лево; оние за СДС најголем дел од своето светло фрлаат напред и во десно, со што се осветлуваат пречките и сообраќајните знаци, а го минимизираат отсјајот од сообраќајот кој доаѓа во пресрет.
Во Европа, фаровите одобрени за употреба од едната страна од патот, мораат да бидат прилагодливи, за да обезбедат соодветно осветлување со контролиран отсјај, за привремено возење на другата страна од патот. Ова може да се постигне со поставување на маскирни ленти или призматични леќи на дел од објективот, или со поместување на целата или на дел од оптичката светилка на фарот, така да целиот или дел од зракот се префрла, а  асиметричниот дел се затвора. Некои видови на фаровите од проекторски тип можат да бидат целосно прилагодени за да произведат соодветен зрак за СЛС или СДС, со поместување на рачка или друг подвижен елемент, во или на склопот од светилки. Некои возила автоматски ги прилагодуваат предните фарови, кога ГПС уредот на возилото ќе детектира дека возилото се преместило од СЛС во СДС и обратно.
Без приклучени странични возила, мотоциклите, моторните скутери, мопедите и велосипедите се речиси симетрични, со нивните управувачи во центарот. Меѓутоа, мотоциклите често се опремени со автомобилски типови на асиметрични фарови, кои исто така бараат приспособувања или замена, кога се доведуваат во земја со спротивна сообраќајна насока на возење.
Задни светла за магла
Во Европската Унија, возилата мораат да бидат опремени со едно или две црвени задни светла за магла. Единечното задно светло за магла треба да биде сместено помеѓу надолжната централна линија на возилото и надворешната страна од возачката страна на возилото.
Разлики во тестовите за кршење (краш тест)
Австралиски извор за вести објавил дека некои автомобили со ВДС увезени во таа земја, помалку добро ги поминуваат краш тестовите за несреќи отколку верзиите со ВЛС, иако причината е непозната, а може да се должи на разликите во методологијата за тестирање.
Светска дистрибуција по држави
Од 193 земји моментално признаени од ОН (и непризнаената Палестина), 140 користат СДС и 54 користат СЛС.
Железнички сообраќај
Неколку држави во Европа имаат СДС за патишта, но СЛС за возови. Франција воглавно има СЛС за возови, освен во Алзас-Лорен, источната француска територија која припаѓала на Германија, во поголемиот дел од својата историја.
NGC 426
NGC 426 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 426 се споменува и како UGC 760, MCG 0-4-35, CGCG 385-26, NPM1G -00.0041.
Откривање
Објектот е откриен на 20 декември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 12 м 48,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 0° 17' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на NGC 426 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4363. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 217; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4681. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1259.
Танках
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Мексико.
Оикофобија
Оикофобија ( грчки: + ; позната и како доматофобија и екофобија) е аверзија кон домашната средина или абнормален страв (фобија) од нечиј дом.
Во психијатријата, терминот исто така се користи во потесна смисла на зборот за да се означи фобијата на содржината на една куќа: „страв од апарати за домаќинство, опрема, кади, хемикалии за домаќинства и други вообичаени предмети во домот“. Спротивно на тоа, доматофобијата специјално се однесува на стравот од самата куќа.
Терминот се користи во политички контекст за да се алудира критички на политичките идеологии кои ја негираат сопствената култура, а ги величаат туѓите култури. Една истакната ваква изјава на Роџер Скратон може да се најде во неговата книга Англија и потребата за нации 2004 година.
Во 1808 година, поетот и есеист Роберт Саути го употребил зборот за да опише желба (особено од Англичаните) да го напуштат домот и да патуваат. Употребата на Саути како синоним за луталка била земена од други писатели од 19 век.
Во психијатријата
Во психијатриската употреба, оикофобијата може тесно да се однесува на страв од физичкиот простор во внатрешноста на домот, каде што е особено поврзана со стравот од апарати за домаќинство, бањи, електрична опрема и други аспекти на домот, за кои се смета дека се потенцијално опасни. Во овој психијатриски контекст, поимот правилно се применува на стравот од предметите во куќата, додека стравот од самата куќа се нарекува доматофобија.
Политичка употреба
Скратон го користи терминот како антитеза на ксенофобијата. Во својата книга, Роџер Скратон: Филозоф на плажата Довер, Марк Дули ја опишува оикофобијата како центрирана во западниот академски естаблишмент за „и заедничката култура на Западот и старата образовна програма која сака да ги пренесе неговите хумани вредности“. Оваа диспозиција прераснала во, на пример, пишувањата на Жак Дерида и на „нападот на Мишел Фуко врз „ буржоаското“ општество што резултирала во „анти-култура“која била насочена кон светите работи, осудувајќи и одбивајќи ги како угнетувачки и моќни“. Тој продолжува: "Дерида е класичен оикофоб, сè додека го отфрла копнежот за дом што го задоволуваат западните теолошки, правни и книжевни традиции. Деконструкцијата на Дерида се обидува да го блокира патот до ова „суштинско искуство“ на членството, претпочитајќи наместо тоа бесмислено постоење засновано „на ништо“."Екстремната аверзија кон светото и спречувањето на врската на светото со културата на Западот е опишано како основниот мотив на оикофобијата; а не замена на јудео-христијанството со друг кохерентен систем на верување. Парадоксот на оикофобот се чини дека треба да се охрабрува какво било спротивставување насочено кон теолошката и културната традиција на Западот, дури и ако тоа е „повеќе значително како парохиско, ексклузивистичко, патријархално и етноцентрично “. Скратон ја опишува „хроничната форма на оикофобија [што] се шири низ американските универзитети, во маската на политичката коректност “.
Скратоновата терминологија ја презеле некои политички коментатори на САД за да се повикаат на она што го сметаат за отфрлање на традиционалната американска култура од страна на либералната елита. Во август 2010 година, Џејмс Таранто напишал колумна во Волстрит журнал под наслов „Оикофобија: Зошто либералната елита ги наоѓа Американците како се бунтуваат“, во која тој ги критикува приврзаниците на предложениот исламски центар во Њујорк како оикофоби кои бранеле муслимани и имале за цел да искористат нападот на Кулите близначки на 11 септември 2001.“ како повод.
Во Холандија, терминот оикофобија е усвоен од страна на Тиери Баудет, политичар и писател, кој го опишува во својата книга „Оикофобија: Страв од домот“.
Концептот на Саути
Во неговата книга Писма од Англија (1808), Роберт Саути ја опишува оикофобијата како производ на „одредена состојба на цивилизација или луксуз“. осврнувајќи се на навиката кај богатите луѓе да ги посетуваат спа градовите и морските одморалишта во летните месеци. Тој исто така ја споменува модата за живописно патување во диви предели, како што се високите планини во Шкотска.
Поврзаноста на Саути со оикофобија кон богатството и потрагата по нови искуства ја презеле другите писатели и ја цитирале во речниците. Еден писател во 1829 година објавил есеј за неговото искуство како сведок на Битката кај Ватерло, велејќи: "Љубовта кон патувањето за Англичанец е толку природна, што ништо не може да го окова дома, туку апсолутната невозможност да живее во странство. Нема таква империјална потреба што дејствува врз мене, му дадов место на мојата оико-фобија и летото 1815 година ме затекна во Брисел."Во 1959 година, англо-египетскиот автор Ботаина Абд Ел-Хамид Мохамед го користел концептот на Саути во својата книга Оикофобија: или книжевна лудост за образование преку патувања.
Германски воени гробишта (Битола)
Изградба на гробиштата
Во есенската битка во 1916 година линијата на фронтот минувала низ планината над Битола, каде подоцна ќе бидат поставени воените гробишта. Во 1932 година, Германската комисија за воени гробишта започнува со изградба на централни воени гробишта за паднатите борци во битките во Македонија во периодот 1915-1918. Како благодарност за отстапувањето на земјиштето за гробиштата во 1936 година градот Битола од комисијата добива ѕвона, кои се вградени во саат-кулата во центарот на градот, од каде и денес во определено време може да се чуе една македонска народна песна и песната за „добриот пријател“. Гробиштата се обиколени со цврст кружен ѕид од гранитни блокови, од кои е подигнат и влезниот простор налик на кула. Кружната гробишна површина е опколена од малку повисоко поставена патека обиколена со високиот ѕид. Градежните работи траеле скоро 5 години, бидејќи тешките гранитни блокови морале да се носат од далеку.
На 25 октомври 1936 се отвораат воените гробишта во кои почиваат 3.406 загинати. Во 1969 година една локална компанија го реновира просторот бидејќи со текот на годините се уништуваат неколку блокови и мозаикот на кровот на влезниот простор. Гранитните блокови можеле повторно да а се спојат или да се заменат, но орелскиот мозаик не можел да се зачува. Заменет е со „зграфито“ на германските уметници Франц Грау/Јозеф Еберл. Во седумдесеттите години започнува изградбата на тунелот кој минува низ планината на мала оддалеченост од гробиштата. Секоја година на Денот на народната жалост на германските и на француските гробишта се оддава почит за паднатите борци.
Ослободување на Прилеп
Ослободувањето на Прилеп во Втората светска војна е дел од завршните операции за ослободување на Македонија.
Распоред на силите
Распоредот на германските сили бил следниот: 600 војници и офицери во касарната, северно од неа 2 топа и 5 митралески гнезда. Кај месноста Сарика, од едната страна на реката 2 тешки митралези, а од другата уште 3. На Брдо, под Пиварницата, 3 топа противавионски и една чета Германци кај железничката станица. На Црвени Брегови, на излезот кон Битола, 2 противавионски топа и 2 артилериски, како и 300 Германци.
Борбата
Штабот на 15 корпус на 24 октомври издал наредба на 28/29 октомври 41-та и 49 -та девизија да го нападне и ослободи Прилеп. Претходно на 27 октомври единиците на 41-та девизија го ослободиле Кавадарци.
На 29 октомври бил запоседнат Плетвар од страна на 21 бригада. Германците биле опседнати околу селото Плетвар. Наредниот ден првиот баталјон почнал напад. Но, Германските сили ги збиле редовите и го одбиле првиот и вториот јуриш. По 40 часовна борба Германците биле совладани. Наредниот 31 октомври, Германците биле потпомогнати со засилени трупи и вршеле силен притисок да продрат повторно до Плетвар, но сите нивни заложби биле неуспешни, бидејќи бригадата се држела добро и давала силен отпор.
Силни борби се воделе и на Маркови Кули. Таму германските сили биле помогнати од артилериско оружје, а партизанските трупи, иако биле со малку муниција, го напаѓале непријателот, дури и со камења. Ги држел силниот дух и желбата за слобода. Во повлекувањето кон Варош и Прилеп, Германците ги запалиле зградите на Институтот за тутун. Потоа сите сили ги упатиле кон Плетвар, каде успеале да направат продор меѓу позициите на 21-та бригада. Но, обидите биле спречени од страна на Штабот, кој издал наредба 5-тата бригада да нападне од кај касарните и да го пресече патот за Плетвар.
Во мугрите на трети ноември почнал последниот напад за ослободување на Прилеп. Последните германски истрели од кај гробиштата и Варош набргу запреле. Најтешката задача ја имал Третиот баталјон кој во огромен јуриш, правејќи жртва, настојувал да зароби што повеќе непријателски војници. Кај седум часот се слушнала и последната германска детонација, кога биле активирани мините под Ленишкиот мост. Тоа е последната акција за Прилеп и во градот влегле ослободителите.
Во последните два дена Прилеп дал 78 жртви, херои на Народноослободителната војска на Македонија. Германците претрпеле 160 жртви и стотици ранети и заробени. Со запленетото оружје, борците се упатиле кон Битола, при што ја ослободиле на 4 - ти ноември.
NGC 4249
NGC 4249 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4249 се споменува и како MCG 1-31-39, CGCG 41-68, VCC 266, NPM1G +05.0333.
Откривање
Објектот е откриен на 26 мај 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4249 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4249 има привидни димензии од 0,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4249 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39481. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 287. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1611.
Резиме
Резиме е документ што содржи список на релевантни работнo искуствo и образование. Резиме е првото нешто на што наидува потенционалниот рабoтодавач, кога станува збор за лице кое бара работа, и најчесто се користи за проверка на апликантите, често проследено со интервју, при барање работа. Резимето може да се спореди со CV, но сепак е поразлична форма.
Општо
Во повеќе случаи резимето е кратко и содржи само искуства релевантни за одредената позиција. Многу резимеа содржат одредени клучни зборови, кои ги бараат потенцијалните работодавачи, масовно користат активни и ја прикажуваат содржината на примамлив начин. Во минатото, резимето не било подолго од две страни, затоа што потенцијалните работодавачи не посветувале многу време на читање детали од резимето на секој кандидат посебно. Во некои земјиработодавачите ги смениле своите размислувања во однос на прифатливата должина на резимеата. Бидејќи сè поголем број на апликанти и работодавачи користат интернет пребарувачи за барање работа и пополнување работни места, потребни се подолги резимеа за да се изделат апликантите и да се истакнат себеси, а и работодавачите се почесто прифаќаат резимеа кои се подолги од две страни. Многу професионални пишувачи на резимеа и експерти за човечки ресурси мислат дека резимето треба да биде доволно долго за да може да вклучи концизен, соодветен и прецизен опис на искуствата и способностите на апликантот. Праќањето на резиме директно кај работодавачот стана значително популарно во 2002 г. Апликантите можеа да го заобиколат процесот на аплицирање и да ги контактираат работодавачите директно преку електронска пошта и масовна дистрибуција на резимето за зголемување на личното присуство во рамки на пазарот на трудот, меѓутоа масовната дистрибуција на резимето на работодавачи може често да има негативен ефект на шансите на апликантот за вработување, затоа што резимето нее специјално направено за одредената позиција за која апликантот аплицира. Па затоа подобро е да се прилагоди резимето посебно за секоја позиција за која се аплицира. Сложеноста или едноставноста на различни формати на резиме дава различни резултати за различни лица, работа или индустрија. Важно е да се забележи дека резимето кое се користи од медицински лица, професори, уметници и луѓе од други специфични полиња може да бидат подолги. На пример, резиме на еден уметник, не вклучувајќи ги искуствата надвор од уметничката бранша, може да вклучат опширна список на самостојни или групни изложби/настапи.
Потекло и спелување
Résumé е француски збор и значи „резиме“, иако е настанат од минато време на францускиthe résumer (што значи општо "да резимираш", и одредено "да сумираш" ).
Стилови
Едноставното резиме е преглед ограничен на една или две страни од A4 формат или формат на писмо, нагласувајќи ги само оние искуства и квалификации кои авторот ги смета за најрелевантни во однос на посакуваното работно место. CV е обично подолго.
Резимето може да биде организирано на различни начини:
Хронолошко резиме во обратен редослед
Во хронолошкото резиме во обратен редослед се набројани работни искуства на апликантот во обратен хронолошки ред, опфаќајќи ги последните 10-15 години. Хронолошкото резиме во обратен редослед се користи најчесто. При користење на овој формат, главно тело на документот е делот за професионално искуство, почнувајќи од најновото, и враќајќи се наназад хронолошки кон секое претходно искуство. Хронолошкото резиме во обратен редослед е за да се види веродостојоста на стекнатото искуство, а истовремено и илустрирање на напредокот во кариерата.
Функционално резиме
Функционалното резиме опфаќа работни искуства и одлики сортирани според бараната област или функцијата. Во функционалните резимеа се нагласуваат одлики кои се бараат за позицијата за која се аплицира. Овој формат ги потенцира професионалните способности. Се препорачува за оние кои сакаат да ја променат професијата, и имаат разновидна професионална историја со малку работно искуство. Се препорачува и за апликанти кои треба да наведат специфични одлики или јасно дефинирани лични особини.
Комбинирано резиме
Комбинираното резиме е баланс помеѓу функционалните и хронолошките достигнувања. Тоа опфаќа функционална список на одлики, проследена со хронолошка список на работодавци. Ова резиме се повторува и затоа најмалку се користи.
Он-лајн резиме
Интернетот го пренесе резимето во нова ера. Како што барањето работа се почесто е по електронски пат, така и резимето го следи овој тренд. Работодавците, заради практичност, примаат резимеа исклучиво по електронски пат. Ова доведе промени и во начинот на кој резимеата се пишуваат, читаат и третираат.