cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Михајло Беркос
Изложби
Во октомври 1938 година, Националната галерија Харков изложи околу 120 слики создадени од уметникот во 1890-1919 година. Изложби на неговите слики беа одржани и во Музејот на уметност во Харков во 1962, 1990 и 1996 година. На изложбата Извонредни украински мајстори за пејзаж во 1990 година беа претставени 28 слики и три цртежи од музејот и приватните колекции.
Уметнички дела
Главната тема на уметноста на уметникот во текот на неговата кариера беше украинскиот пејзаж, специфичните одлики на природата, природата на вегетацијата. Беркос сакаше да слика за време на цветањето. Селските улици со бели куќи и бујни дрвја, цветните полиња со лен и хељда беа неговите омилени мотиви: слики Цветаат лен (1893), Леќата во цут (1894), јули. Афион цветаат (1913), јаболкница во цут (1919). Неговите скици Полни булки (1885), Долина, Лен (1893) забележаа комплетност, разумност на композицијата, свежина на бојата, посебна префинетост. Особено значајна е малата слика на Беркос од Музејот на уметност во Харков, 47 x 66 cm во големина наречена "Budyaki". Сликата, како и повеќето дела на мајсторот, плени нечии очи, онолку колку што сè уште има живот во овие исушени плевели! Следејќи го импресионистичкиот принцип дека „треба да има траги од тоа како е направено на сликата“, мајсторот користи заоблена, испреплетена, густа четка, која создава треперлива, вибрирачка површина, каде сончевата светлина сјае низ врела златна под сенка низ светло-воздушна позадина. Во рускиот музеј во Санкт Петербург е живописно дело на природата M. Berkosa "Поток". Големината на сликата била со димензии 120 на 177 см, сингл, масло, година на пишување 1889 г. Пејсажи Рим и Соренто (1899) го земаат романтичното обојување на минатите времиња со репродукција на чисто сино небо, светло сонце, богати нијанси на зелени високи дрвја, течно сликарство налик на емајл. Sketch Haven. Амалфи (1899) бил прикажан на лесен импровизаторски начин, тоа е елегантна слика, импрегнирана со динамично движење.
Светот што го пренесува Беркос блеска со прилив на сонце, светлина и боја.
Своите слики ги слика брзо, лесно, слободно.
Секоја слика има свое колористичко откритие, откритие. Постоел феномен наречен „апсолутно око“ на уметникот. Меѓу „сезонските предиспозиции“ на мајсторот се летото и пролетта, периодот на бујното цветање на сè на земјата. Со неговите хедонистички аспирации, желбата да го претстави светот во целост и сјај, уметникот е можеби најмногу привлечен од позадината на Реноар и Моне, нивната светла разнобојност. Меѓу сликите на Михаил Беркос, можете да се шетате, како во цветна градина, преплавена со пладневна светлина и убавина.
Црква „Св. Недела“ - Жужелци
Црквата е гробишен храм сместен јужно од сретселото. Изградена е во 1853 г. врз темелите на постар храм, од кој се зачувани три икони, меѓу кои таа на Света Недела е од 1776 г. Внатре има вредни фрески.
Фудбалска репрезентација на Франција под 20 години
Фудбалската репрезентација на Франција до 20 години е фудбалска репрезентација на Франција за играчи на возраст до и под 20 години.
Тие во моментов се актуелни светски шампиони во оваа категорија, по освојувањето на светското првенство 2013 во Турција, нивна прва титула во историјата на оваа возрасна група.
Зорнциг-Аблас
Зорнциг-Аблас (Sornzig-Ablaß) — село и поранешна општина во округот Северна Саксонија, во Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2011 година е дел од градот Мигелн.
Земоно
Земоно (словенечки: Zemono) — населба во Општина Випава во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
BNP Paribas Fortis
Судската одлука изречена, на 12 декември 2008 година, сопственост да биде резултат на нелегитимна акција, продажбата е направена контингент со акционерско одобрување. На 11 февруари 2009, состанокот на акционерите одбил да ја одобри продажбата, но по некои промени кој биле направени дополнително во договорот дошло до повторни преговори со BNP Paribas, што завршило со продажба која била одобрена од страна на акционерите на 28 април (Гент) и 29 (Утрехт), а завршилa на 12 мај.
Алон
Алон е река во округот Норботен, Шведска. Има должина од приближно 70 километри. Има сливна површина од 592 километри, од кои речиси 10% се состојат од езера. Алон тече од езерото Лонгсјан во општина Боден, а потоа во Слитрескет, на 87 метри надморска височина; таа тече низ поголемите езера Алтраскет а потоа преку Вастмарксјон, Вандтраскет потоа повторно до Моцктрескет пред конечно влевање во Ботнискиот залив на Ерсас во општина Лулео. Најважниот дел од реката е во воденицата на Селет, каде што е обновена индустриската област од 19 век, вклучувајќи ја и браната. Најважните извори на текови се потоците Хатбекен и Сјан. Најголемата притока е Бјурбекен (Бодукен) од Бјурстраскет, која се протега од запад во Алон кај Алвик.
Список на државни водачи во 554 година
Ова е список на државни водачи во 54 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Список на долини на Месечината
Ова е список на најголемите долини на Месечината кои имаат свои имиња.
Бергквара
Бергквара е локалитет сместен во општина Торс, Калмар, Каунти, Шведска, со население од 940 жители според пописот во 2010 година.
Список на долини на Месечината
Највеќето од нив се наречени по блиски кратери.
Crazy Little Thing Called Love
„Crazy Little Thing Called Love“ е песна на рок групата Квин. Песната ја напишал Фреди Меркјури во 1979 година и се наоѓа на нивниот албум The Game во 1980 година и исто така се појавува на компилацискиот албум на бендот, Greatest Hits. Песната го достигнала второто место на табелата на синглови во Велика Британија во 1979 година и станала број еден хит на Билборд Хот 100 во САД на 23 февруари 1980 година, задржувајќи се таму непрекинато четири недели. Таа била на врвот на табелата за музички синглови во Австралија седум недели.
Бидејќи ја компонирал „Crazy Little Thing Called Love“ на гитара, Меркјури додека настапувал во живо свирел ритам гитара, што било првпат да свири гитара на коцерт. Квин ја свиреле песната во живо меѓу 1979 и 1986 година, а изведба на песната во живо е снимена на албумите Queen Rock Montreal и Queen at Wembley. Откако била издадена песната била преработувана од голем број артисти. Песната била отсвирена во живо на 20 април 1992 година за време на концертот во чест на Фреди Меркјури, изведена од Роберт Плант заедно со Квин. Стилот на песната бил опишан од авторот Карл Корјат како рокабили во неговата книга насловена како „The Bass Player Book“ во 1999 година.
Композиција
Како што Фреди Меркјури соопштил во весникот Melody Maker на 2 мај 1981 година, тој ја компонирал „Crazy Little Thing Called Love“ на гитара за пет до десет минути.
Песната била напишана во чест на Елвис Присли од страна на Меркјури. Тапанарот на Квин, Роџер Тејлор во едно интервју, додал дека Меркјури ја напишал за десет минути додека се излежувал во бањата во хотелот Баернрихтчер Хоф во Минхен за време на едно од нивните долги минхенски снимања.
Набргу откако ја напишал, Меркјури ја однел во студиото и им ја пуштил на Роџер Тејлор и Џон Дикон. Тројцата заедно со нивниот продуцент Мек ја снимиле во музичкото студио во Минхен. Целата песна наводно била снимена за помалку од половина час (иако Мек вели дека биле шест часа).
Бидејќи Меркјури „Crazy Little Thing Called Love“ ја напишал на гитара и бидејќи ја свирел ритам гитарата на снимката, за првпат дотогаш свирел на гитара и на концерти, како на пример на Live Aid концертот на стадионот Вембли во Лондон во 1985 година.
Видео запис
Музичкото видео за песната било снимено во септември 1979 година во студиото Трилион во режија на Денис де Валанс кое вклучувало четири танчерки и „под од раце“. Променета верзија од оригиналот вклучувала други агли, сцени на отворено и снимки зад сцената била искористена на „Days Of Our Lives“ ДВД-то и изданијата со висока резолуција.
Музички персонал
Иако Меркјури свирел дванесет-жичена електрична гитара на бина (а подоцна и шест-жичена електрична гитара), во студио тој снимал со шест-жичена акустична гитара со надворешни микрофони. Фреди Меркјури го отсвирел оригиналното гитарско соло на верзијата која се изгубила.
Издавање на песната
Песната „Crazy Little Thing Called Love“ го достигнала второто место на Британската табела за синглови во 1979 година и станала првиот број еден хит на бендот во САД задржувајќи се на врвот на Билборд Хот 100 четири недели. Песната исто така била и на врвот на листите на австралиската АРИА непрекинати седум недели од 1 март до 12 април 1980 година. Некои копии содржат и Б-страна со песната „Spread Your Wings“ во живо.
Верзијата на Двајт Јоакам
Американскиот пејач на кантри музика Двајт Јоакам вклучил преработка на песната на неговиот албум од 1999 година Last Chance for a Thousand Years: Dwight Yoakam's Greatest Hits from the 90's. Преработката на Јоакам била издадена како сингл завршувајќи на 12-тото место на табелата за синглови во САД во 1999 година. Во времето на издавање на албумот, таа била искористена за телевизиска реклама за продавницата за облека ГАП. Музичкиот спот бил режиран од Јоакам.
Теса Кан
Теса Кан (Tessa Khan) — адвокатка за животната средина која живее во Обединетото Кралство. Таа е соосновач и е содиректор на мрежата за климатски спорови, која поддржува правни случаи поврзани со ублажување на климатските промени и климатска правда.
Кан тврди дека националните влади свесно профитирале од зголемувањето на нивото на јаглерод диоксид и предизвикале штета на животната средина, вклучително и како дел од глобално важниот преседан климатски случај Ирска.
Биографија
Теса Кан била вклучена во законот за човекови права и кампања за застапување.
Во Тајланд работела за непрофитна организација за заштита на човековите права на жените. Додека била таму во 2015 година, таа дознала за судската пресуда во Хаг со која се наложува на Холандија да ги намали своите емисии на стакленички гасови. Инспирирана од случајот, Кан се преселила во Лондон за да се приклучи на правниот тим на Фондацијата Ургенда.
Кан е соосновач на мрежата за климатски спорови со фондацијата Ургенда за да ги поддржи климатските случаи ширум светот. Таа служи како содиректор на мрежата за климатски спорови. Преку организацијата, таа успешно им помогнала на активистичките групи да ги тужат сопствените влади. Се справува со случаи ширум светот, вклучително и Канада, Холандија, Нов Зеланд, Норвешка, Пакистан и Јужна Кореја.
Таа ги поддржала случаите во Холандија и Ирска кои успешно ја оспоруваа адекватноста на владините планови за намалување на емисиите. Во декември 2019 година, во Државата Холандија спроти во случајот на Фондацијата Ургенда, Врховниот суд на Холандија ѝ наредила на владата да го намали капацитетот на електраните на јаглен и да надгледува околу 3 милијарди евра инвестиции за намалување на емисиите на јаглерод. Победата е опишана од Гардијан како „најуспешна климатска тужба до сега“.
Во август 2020 година, во она што е познато како Климатски случај Ирска, Врховниот суд на Ирска пресуди дека нејзината влада мора да направи нов и поамбициозен план за намалување на јаглеродот. Ирска е на третото место по емисии на стакленички гасови по глава на жител меѓу земјите од Европската унија.
Теса Кан ја доби наградата „Climate Breakthrough“ во 2018 година. „Тајм“ ја вклучи во својата листа од 15 жени за 2019 година што ја предводат борбата против климатските промени.
Месје 75
NGC 6864 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Стрела, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6864 се споменува и како M 75, GCL 116, ESO 595-SC13.
Откривање
Телото е откриено на 27 август 1780 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6864 е од видот I. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,6 m. NGC 6864 има само една позната привидна димензија, која изнесува 6,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 6 м 4,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -21° 55' 15"".
Други поделби
Проучување на NGC 6864 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 343; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6326. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1112.
Ипсвич
Ипсвич е окружен град на Сафолк, Англија, сместен на вливот на реката Орвел, околу 66 милји североисточно од Лондон. Градот континуирано бил окупиран од времето на Саксонскиот период. Неговото пристаниште е едно од најважните во Англија за целата негова историја.
Модерното име е изведено од средновековното име Gippeswic, кое веројатно се зема или од личното име на некој стар Саксон или од претходното име на устието Орвел.
Римска населба
Ипсвич е еден од најстарите градови во Англија, ако не и најстар. Тврдењето исто така било направено од Елсекс, град на Колчестер, но тој град бил напуштен веќе некое време, оставајќи го Ипсвич да тврди дека е најстариот постојано населен град во Англија.
Почеток на модерната ера
Во периодот од 14 до 17 век Ипсвич бил контор за Ханзеатската лига, пристаниште кое се користело за увоз и извоз во Балтичкиот регион.
Во времето на Кралицата Марија Ипсвичските маченици биле изгорени на клада на Корнхил за нивните протестантски верувања. Споменик што го одбележува овој настан сега стои во Крајстчерч парк. Од 1611 до 1634 Ипсвич бил главен центар за емигрирање во Нова Англија. Ова било поттикнато од градскиот предавач, Самуел Вард. Неговиот брат Натаниел Ворд бил прв министер на Ипсвич.
XIX и XX век
Во 1824 година Џорџ Биркбек, со поддршка од неколку локални стопанственици, основал еден од првите институти за механика кој опстојува до денес како независен.
Во средината на 19 век фосилизиран животински измет бил откриен, материјалот бил миниран, а потоа растворен во киселина, добиената мешавина која ја формира основата на бизнисот со ѓубрива Fisons.
21 век
Ипсвич има претрпено обемна реконструкција и гентрификација, главно околу водата. Иако ова го претворило подрачјето од пристаниште во нов станбен и трговски центар, неговото завршување беше на сметка на голем дел од индустриското и поморското наследство во градот и покрај на напорите на локалната граѓанска група.
Ипсвич нема катедрала, па Епископот на Св. Едмундсбери се наоѓа во Бери Св. Едмундс, поранешниот град на Западен Сафолк. Меѓутоа, сега има универзитет, Универзитетот во Сафолк.
На 13 март 2007 година Ипсвич беше избран за најчистиот град.
Сообраќај
Ипсвич се наоѓа во близина на патиштата А14 и А12. Постојат две железнички станици, Ипсвич железничка станица и Железничка станица на Дерби]]. Таа е еден час од Станстед аеродромот.
Автобуските услуги во Ипсвич се управувани од страна на Прв Норфолк и Сафолк и неколку помали компании. Градските услуги, главно, функционираат од автобуската станица Кула Рампи.
Ипсвич порано имал аеродром Ипсвич аеродром на југоисточниот дел на градот, кој бил отворен во 1929 година од Ипсвич корпорација. Аеродромот бил контроверзно затворен во 1996 година од страна на Советот на Ипсвич. Мрежната страница била преработена за домување како имот на Рејвенвуд.
Училишта
Средните училишта финансирани од државата вклучуваат сеопфатни училишта како што се Коплстон средно учичиште и академии како Ипсвич академија и Чантри академијата.
Дедовец (Габрово)
Дедовец  — археолошко наоѓалиште во околината на гевгелиското село Габрово. Наоѓалиштето претставува рударска населба од римското време.
На 2 км јужно од селото, лево од патот за Висока Чука, во нивата на Л. Ристов се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули, имбрекси и градежен камен. Наодите од згура на топена руда упатуваат на помала рударска населба.
Прикривање (астрономија)
Прикривање или окултација — појава каде едно небесно тело е скриено зад друго кое поминува меѓу него и набљудувачот.
Во случаи кога поблиското тело нецелосно го покрива подалечното, настанот се нарекува премин. Двете појави можат да се наречат попречување или оклузија Ако врз набљудувачот има сенка, тогаш појавата се нарекува затемнување.
Симболот за прикривање, особено во случај на затемнување на Сонцето е (U+1F775 🝵).
Прикривања од Месечината
Поимот прикривање најчесто се користи за месечеви прикривања. Ова се релативно чести појави кога Месечината ќе помине пред една ѕвезда во текот на нејзиното орбитално движење околу Земјата. Бидејќи Месечината, со аголна брзина од 0,55 лмин/с (2,7 μрад/с) во однос на ѕвездите, има многу тенка атмосфера, а ѕвездите имаат аголен пречник од највеќе 0,057 лсек (0,28 μрад), ѕвездата прикриена од Месечината ќе ја снема и повторно ќе се појави од работ на Месечината во рок од 0,1 секунди или помалку. Од особен интерес за набљудувачите е кога ова ќе се случи во темниот дел на Месечината бидејќи отсуството од одблесок го прави настанот повидлив и полесен за времеодредување.
Месечевата орбита има мал наклон во однос на еклиптиката, што значи дека може да прикрие секоја ѕвезда со еклиптичка ширина помеѓу –6,6 и +6,6 степени. Овие ѕвезди од прва величина (Регулус, Спика и Антарес) се добро сместени во тој појас, што значи дека може да бидат прикриени од Месечината или од планетите. Алдебаран во оваа епоха може да го прикрие само Месечината бидејќи планетите го одминуваат северно. Сега не се возможни ни планетарни ниту месечеви прикривања на Полукс, но пред неоклку илајди години тој бил прикриван од Месечината. Месечината може да прикрие и некои значајно блиски длабоконебесни тела како Плејадите.
На растојание од неколку километри од предвидената патека на прикривањето (нареч. северна или јужна граница), ѕвездата неизменично исчезнува и се појавува бидејќи се наоѓа на работ на Месечината чиј облик е неправилен. Ова се нарекува допирно месечево прикривање. Овие допири се најдинамичните и најинтересни месечеви прикривања за астрономите.
Аматерските астрономи редовно ги пресметуваат месечеви прикривања со значајна точност. Ова е доста корисно за подобрувањето на нашите сознанија за месечевата топографија. Фотоелектричната анализа на месечевите прикривања исто така откриле дека некои ѕвезди се мошне блиски визуелни или спектроскопски двојки. Со месечевите прикривања се измерени некои аголни пречници на ѕвездите, според кои се одредуваат делотворните температури на тие ѕвезди. Раните радиоастрономи се служеле со прикривањата на радиоизворите од Месечината како полезно средство за одредување на нивните точни положби бидејќи долгите бранови должини на радиобрановите ја ограничувале забележливоста со непосредно набљудување. Ова одиграло пресудна улога во пронаоѓањето на радиоизворот 3C 273 со оптичкиот квазар и неговиот млаз, и основен предуслов за откривањето на космолошката природа на квазарите од страна на Мартен Шмит.
Месечината прикрива планета неколку пати во годината. Бидејќи планетите, за разлика од ѕвездите, имаат значајни аголни големини, месечеви прикривања на планетите создаваат тесен поја с на Земјата од кои се гледа делумно прикривање на планетата. Набљудувачот во овој појас може да го забележи планетарниот диск делумно препречен од бавнодвижечката Месечина. Истиот механизам важи и за Сонцето, при што набљудувачот ова го гледа како затемнување на Сонцето. Затоа, целосното затемнување на Сонцето во основа е прикривање на Сонцето од Месечината.
Прикривања од планети
Ѕвездите може да бидат прикриени од планети. Прикривањата на сјани ѕвезди се ретки. Во 1959 г. Венера го прикрила Регулус, а следното прикривање на сјајна ѕвезда од планета (истите две) ќе се случи во 2044 г. Урановите прстени се откриени кога таа планета прикрила ѕвезда во 1977 г. на 3 јули 1989 г. Сатурн поминал пред ѕвездата 28 Стрелец, која е од 5-та величина. Џуџестата планета Плутон прикрила ѕвезди во 1988, 2002 и 2006 г. што овозможило изучување на неговата слаба атмосфера со помош на аерологија.
Во ретки случаи една планета може да помине пред друга. Тогаш поблиската планета изгледа поголема од подалечната, а настанот се нарекува заемно планетарно прикривање. Последното прикривање или премин се случило на 3 јануари 1818 г., а следното ќе биде на 22 ноември 2065 г. Во обата случаја се работи за истите две планети — Венера и Јупитер.
Јупитер исклучително ретко го прикрива Сатурн. Ова е една од најретките појави, и следната ќе се случи на 10 февруари 7541 г. Настанот ќе биде видлив од секое место на светот бидејќи двете планети ќе бидат сместени речиси во противположба на Сонцето, на границата меѓу соѕвездијата Орион и Бик. Последен пат ова се случило во 6857 г. п.н.е.
Прикривања од помали тела
Прикривања се случуваат и кога мало тело во Сончевиот Систем или џуџеста планета ќе помине пред некоја ѕвезда, привремено попречувајќи ја нејзината светлина кон Земјата. Овие прикривања се корисни за мерење на големината и положбата на телото си многу поголема точност отколку што е можно со други средства. Може да се утврди дури и пресечен профил на обликот на телото ако има набљудувачи на различни места недалеку едно од друго. Со прикривање се пресметувани и пречниците на заднептунци како, Иксион и Варуна.
Покрај тоа, може да се случаи и заемни прикривачки и затемнувачки настани помеѓу мала планета/астероид и нејзината месечина. Голем број месечини се откриени со анализа на фотометриските светлински криви на мали тела и пронаоѓање на втора препречена сјајносна варијација; од ова може се изведува орбиталниот период на месечината (споредното тело), и пречничкиот сооднос на главното и споредното тело (за двоен систем).
Двојни прикривања
Месечината и друг небесно тело може истовремено да прикријат повеќе небесни тела.
Поради нејзиниот релативно големи аголен пречник, Месечината во секое време прикрива неодреден број на ѕвезди и галаксии. Меѓутоа, прикривањето на две сјајни тела истовремено (на пр. две планети или сјајна ѕвезда и планета) е крајна реткост и може да се види само од мал дел на светот: последниот ваков настан се случил на 23 април 1998 г. кога Месечината ги прикрила Венера и Јупитер за набљудувачите од јужноатлантскиот остров Вознесение.
Космос-406
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 14 април 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-406 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 239 км, а најмалото на 214.
Византиска уметност
Византиска уметност — назив за уметничките производи на Византија, како и на нациите и државите кои ја наследиле културата од империјата. Империјата настанала од падот на Рим и траела сè до падот на Цариград во 1453 година, многу источни православни држави во Источна Европа, и во некои од муслимански држави во источното Средоземје, зачувале голем број од делата на империјалната култура и уметност во наедните векови.
Дел од држави современици со Византија ниле под културно влијание на империјата, без притоа да бидат дел од византиската држава. Такви се на пример Бугарија, Србија, и Русите, како и неправославните држави како Венецијанската република и Кралството Сицилија, кои имале блиски односи со Византија и покрај тоа што биле дел од западноевропската култура. Уметноста создавана од источните православни христијани кои живееле во Отоманското Царство честопати се нарекува „поствизантиска.“ Одредени уметнички традиции кои потекнувале во Византиското Царство, особено во поглед на цртањето на иконите и црковната архитектура се задржани во Грција, Србија, Бугарија, Македонија, Русија и други православни држави до денес.
Вовед
Како што Византија претставувала политички дел од Римското Царство, византиската уметност се развила од уметноста на Римското Царство, која пак била под влијание на старогрчката уметност. Византиската уметност никогаш не изгубила поврзаност со класичното наследство. Главниот град, Цариград, бил украсен со огромен број на класични скулптури, иако тие во еден момент ќе станат загонетка за жителите на градот. И анвистина, уметноста создавана во периодот на Византија, одбележана со периодично заживување на класичната естетика, пред сè била одбележана со развојот на нова естетика.
Најизразена особина на оваа нова естетика била нејзината “апстрактност” или неприроден карактер. Ако класичната уметност била означена со обид да се создадат претстави кој ја имитирале реалноста колку што е можно поблиску, византиската уметност го напуштила овој обид во корист на посимболичниот приод.
Природата и причините за оваа трансформација, која во најголем дел се случила во доцната антика, се дел од научната дебата низ вековите. Џорџо Вазари вели дека ова се должи на падот на уметничката вештина и стандарди, кои пак за возврат биле повторно оживеани од страна на неговите современици од италијанската ренесанса. Иако ова гледиште спомнувано најчесто од Бернард Беренсон, современите научници заземаат попозитивен поглед кон византиската естетика. Алоис Ригл и Јозеф Штрзиговски, кои пишувале на почетокот на век, се највиновни за откривањето на оваа доцноантичка уметност. Алоис Ригл гледал на ова како на природен развој на предпостоечките насоки во римската уметност, додека пак Јозеф Штрзиговски гледал како на производ на “ориенталните” влијанија. Значајни неодамнешни пидонеси во дебатата се оние на Ернст Китцингер, кој забележал “дијалектика” меѓу “апстрактните” и “хеленистичките” тенденции во доцната антика, и Џон Онианс, кој согледал “зголемување на визулениот одговор” во доцната антика, низ кој набљудувачот “може да погледне низ нешто што во век ње чисто апстрактно и го гледаат претставително.”
Во секој случај, дебатата е современа: јасно е дека виантијците не ја сметале својата уметност за апстрактна и нереална. Како што забележал и Сирил Манго, “нашиот сопствен восхит на византиската уметност потекнива во голем дел од фактот што оваа уметност е неприродна, сепак самите византијци, судејќи според нивните опширни изјави, кои ја сметале за високо природна и била во директна поврзаност со традицијата на Фидија, Апел и Зевксид.”
Темите на монументалната византиска уметност била пред сè религиозна и империјална: двете теми се честопати комбинирани, како во портретите на подоцнежните византиски императори кој ја краселе внатрешноста на црквата од век Аја Софија во Цариград. Овие претстави се делумно резултат на благочестивата и автократна природа на византиското општество, и делумно се резултат на неговата економска структура: богатството на империјата било сконцентрирано во рацете на црквата и империјалните власти, кои ја имале најголемата можност да преземат монументални уметнички зафати.
Верската уметност не била, сепак, ограничена на монументалната украсеност на црковната внатрешност. Еден од најважните жанрови на византиската уметност била иконата, сила на Исус, Богородица, или светец, искористен како објект на почит во православните цркви и приватните домови. Иконите биле по природа порелигиозни отколку естетски: особено по крајот на иконоборствот, за истите се сметало дека искажуваат единствено “присуство” на личноста прикажана како “наликува” на личноста која грижливо е прикажувана таква со каноните за претставување.
Украсувањето на книгите бил уште еден жанр на византискат уметност. Најчесто украсуваните текстови биле со верска природа, заедно обичните текстови и теолошките текстови (како што се Лествица од Јован Лествичник или пак беседите на Свети Григориј Богослов). Секуларните текстови биле исто така украсувани: важни примери се оние на Александрида и ситоријата на Јован Скилица.
Византијците го наследиле ранохристијанскиот сомнеж во монументалната скулптура во верската уметност, и созавале само релјефи, од кои само мал број се зачувани и се изработени во природна големина, со голема разлика од западната уметност од тој период, каде монументалната скулптура заживеала од Каролингенската уметност па натаму. помали изработки од слонова коска биле во најголем дел релјефи.
Таканаречените “мали уметнички дела” биле многу важни за византиската уметност и луксузни добра, вклучувајќи ги тука релјефите изрезбани во слонова коска како формална претстава на конзулските диптиси или ковчези како што се Веролскиот ковчег, тврдокамените резби, лакови, накит, метална изработка, и укрсната свила биле произведувани во големи количества низ периодот на византиското владеење. Многоу од овие дела биле со верска содржина, сепак биле создавани во голем број предмети со секуларно или нерепрезезационо украсување, како на пример изработки од слонова коска со теми од класичната митологија. Византиската керамика била релативно груба, бидејќи керамикате не се користела на масите на богатите, кој најчесто јаделе од сребрени садови.
Периоди
Византиската уметност и архитектура по убедување е поделена на четири периоди: ран период, започнува со Миланскиот едикт (кога било легализирано христијанството) и империјалното седиште било префрлено во Цариград, и трае сè до 842 година, со завршетокот на иноноборството, среден период, или висок период, започнуива со возобновувањето на иконите во 843 година и кулуминира со падот на Цариград под власта на крстоносците во 1204 година, доцен период кој ја вклучува еклектичната осмоза меѓу западноевртопските и византиските елементи во уметноста и културата, и завршува со освојувањето на Цариград од страна на Османлиите во 1453 година. Поимот псотвизантизам се користи за подоцнежниот период, каде нововизантизам се користи како име за уметноста и архитектурата од век па натаму, кога распадот на Отоманското Царство започнал ново ценење на Византија од страна на уметниците и историчарите.
Рановизантиска уметност
Константин посветил доста време на украсувањето на Цариград, украсувајќи го просторот со антички скулптури, и го изградил форумот составен од столб кој на врвот имал негова статуа. Големите цариградски цркви се изградени во периодот на Константин и неговиот син, Констанциј II, вклучувајќи ги тука и првичните темели на Аја Софија и црквата на Светите Апостоли.
Следната голема градежна кампања во Цариград била спонзорирана од страна на Теодосиј I. Најважниот зачуван споменик од овој период е обелискот и основа изградена од Теодосиј во хиподромот, кој, големиот сребрен диск наречен мисориј на Теодосиј I, претставува класичен пример за нешто што се нарекува „Теодосиева ренесанса“. Најстарата зачуван црква во Цариград е базиликата на Св. Јован во Студитскиот манастир, изградена во век.
Поради повторното градење и уништување, мал е бројот на Цариградски споменици кои се останати непроменети од најраниот период. Сепак, развојот на раната византиска уметност може да се следи преку градбите во останатите градови. На пример, важни ранохристијански цркви може да се видат во Рим (вклучувајќи ја Света Сабина и базиликата „Голема Богородица“), и во Солун (Ротунда и Богородица Неракотворна).
Бројни важни книги, како верски така и секуларни, се зачувани од овој период. Класичните автори, како на пример Вергилиј (претставен со Ватикански Вергилиј и Римски Вергилиј) и Хомер (претставен со Амброзиската илијада), ббиле илустрирани со наративни слики. Украсените библиски книги се зачувани само делумно: на пример, Кведлинбурска итала е само мал дел од богато украсената копија на книга Царства.
Раната византиска уметностистот така е одбележана со негувањето на резбање на слонова коска. Диптисите изработени од слонова коска, честопати раскошно украсени, биле давани како подароци од новоназначените конзули. Сребрените чинии биле важен облик на луксузна уметност : меќу најраскошните од овој период се мисоријот на Теодосиј I. Исто ткак во голем број се произведувале и Саркофази.
Владеење на Јустинијан I
Значајни промени во византиската уметност се случиле во периодот на владеењето на императорот Јустинијан I (527–565). Јустинијан посветил поголем дел од своето владеење на повторното освојување на Италија, Северна Африка и Шпанија. Тој исто така ги воспоставил темелите на царскиот апсолутизам во Византија, кодифицирајќи ги законите и наметнувајки ги своите верски гледишта на сите поданици со закон.
Значаен дел од Јустинијановиот проект за обнова на царството била и голема градежна програма, која била опишана во книга, Згради, напишана од дворскиот историчар, Прокопиј. Јустинијан градел, преизградил, или пак основал голем број цркви во Цариград, вклучувајќи ја Аја Софија, која била уништена за време на Никејскиот бунт, црквата Свети Апостоли, и црквата мала Света Софија. Јустинијан исто така изградил голем број на цркви, утврдувања низ целата империја вклучувајќи го тука и манастирот Света Катерина на Синајската Гора во Египет, и базиликата Св. Јован во Ефес.
Неколку поголеми цркви од овој период биле изградени во провинциите од страна на месните епископи кој го следеле начинот на градба својствен за Цариград. Базиликата Сан Витале во Равена, била изградена од епископот Равенски Максимијан. Украсувањети на Сан Витале вклучува важни мозаици на Јустинијан и неговата сопруга, Теодора, иако никој од нив двајца не ја посетил црквата. Исто така треба да се спомене и Еуфразиевата базилика во Пореч.
Археолошките откритија во и  век откриле голем број на рановизантиски мозаици на Средниот Исток. Источните провинции на Византија наследиле силна уметничка традиција од доцната антика. Христијанската мозаична уметност цветала во овбласта од век па натаму. Традицијата на изработка на мозаици била пренесена и на омејадите сè до крајот на век. Најважните зачувани примери се Мадабската карта, мозаиците од Небојската Гора, манастирот Св. Катерина и црквата Св. Стефан во Кастрон Мефа (денес Ум Ар-Расас).
Првите целосно зачувани украсени ракописи потекнуваат од првата половина на век, од кои најзначаен е Виенски генезис, како и Росанскиот кодекс, и Синопсискиот кодекс. Виенскиот диоскорид е богато украсен ботанички ракопис, подарок за византиската аристократка Јулија Аникија.
Важни скулптури од слонова коска од овој период се Барберинскиот диптих, на кои најверојатно е прикажан самиот Јустинијан, и Архангел во слонова коска во Британскиот музеј. Сребрените садови и понатаму се украсувале со сцени од класичната митологија, како на пример, чинија зачувана во Cabinet des Médailles, Париз, на која е претставен Херкул, кој се бори со Немејскиот лав.
Криза од седмиот век
По завршетокот на владеењето на Јустинијан следел политички пад, бидејќи поголемиот дел од освојувањата на Јустинијан биле изгубени и империјата се соочила со акутна криза со инвазијата на аварите, словените, персијците и арапите во век. Цариградк итот така бил оптоварен со верски и политички судири.
Најзначајните зачувани монументални проекти од овој период биле надвор од главниот град. Црквата на Свети Деметриј во Солун била повторно изградена по пожарот во средината на век. Новите делови содржеле мозаици изведени во доста апстрактен стил. Црквата на Предположението во Никеја (денес Изник), уништена на почетокот на век но документирана низ слики, го покажува преживувањето на покласичниот стил на црковно украсување. Црквите во Рим, кој во тој период сè уште бил византиска територија, исто така имаат значајни зачувани црковни украси, особено Санта Марија Антиква, Сант Агнезе фуори ле мура, како капелата на Сан Венациј во базиликата Свети Јован Латерански. Византиските мозаисти итот така најверојатно придонеле и во украсувањето на првите  омејадски споменици, вклучувајќи ја тука и Златната купола во Ерусалим и Големата Дамаска џамија.
Важни дела од луксузната уметност од овој период ги вклучува и сребрените Давидови чинии, изработени за време на владеењето на императорот Ираклиј I, и на истите се прикажани сцени од животот на хебрејскиот крал Давид. Најважните зачувани ракописи се сириските евангелиски книги, како што е на пример т.н. Сириска библија од Париз. Сепак, Лондонските канонски таблици се сведоци на понатамошното создавање на богато украсени евангелија на старогрчки јазик.
Периодот меѓу Јустинијан и иконоборството е исполнет со големи промени во општествените и верските улоги на сликите во Византија. Обожувањето на чудата, или светите слики „неизработени од човечки раце,“ станале значајна појава, и во некои случаи сликите биле заслужни за спасување на градови од напади на странски војски. Кон крајот на век, одредени слики на светци биле гледани како „прозорци“ преку кои може да се разговара со личностите кои се прикажани на сликата. Проскинезата пред појавата на сликите е присутна во текстовите од крајот на век. Овие појави го означуваат почетокот на теологијата на иконите.
Во истиот период, дебатата за соодветната улога на уметноста во украсувањето на црквите се заострувала. Трите канони од Трулскиот собор во 692 година и разгледувал споровите поврзани со оваа област: забраната за прикажување на крстот на црковните подови (канон 73), забраната за прикажување на Исус како јагне (канон 82), и општо правило против „слики, безразлика дали тие се насликани или мна каков било начин го привлекуваат вниманието и го расипуваат умот, и да предизвика разгорување на основните задоволства“ (канон 100).
Иконоборство
Интензивната дебата за улогата на уметноста во обожувањето довела до периодот познат како „иноборство.“ Спорадичнити изблици на иконоборство кај дел од месните епископи е забележан во Мала Азија во периодот на 720-ите. Во 726 година, подводен земјотрес меѓу островите Тера и Теразија од страна на императорот Лав III бил протолкуван како гневот божји, и довело до тоа Лав да ја отстрани познатата икона на Исус од Чалке веднаш до цаерскиот двор. Сепак, иконоборствотоне станало царска практика сè до владеењето на Лавовиот син, Константин V. Иконоборскиот собор, свикан од страна на Константин во 754 година, ги донел правилата за изработка на иконите на Христос. Ова довело т.н период на иконоборство, кој траел со прекини сè до 843 година.
Додека иконоборството строго ја ограничувало улогата на верската уметност, и довело до отстранување на некој поранешни мозаици и (најверојатно) до спорадично уништување на движните икони, но никогаш не забранило целосно производство на на фигурна уметност. Непосредни книжевни извори покажуваат дека секуларната уметност (на пример сцени од лов и прикажување на игрите на хиподромот) продолжиле да се создаваат, и неколку споменици кои со сигурност можат да се поврзат со тој период (најзабележителни ракопис е оној на  Птоломеј „Корисни табели“ денес се чуваат во Ватикан ) покажува дека градските уметници го задржале високиот квалитет на изработка.
Големите цркви од тој период како црквата Света Ирена во цариград, која била повторно изградена во 760-ите по големиот земјотрес од 740 година. Внатрешноста на црквата, во која доминира голем мозаичен крст на апсидата, е еден од најдобрите зачувани примери на иконоборно црковно украсување. Црквата Света Софија во Солун исто така била изградена при крајот на век.
Одредени цркви градени надвор од империјата во овој период, но украсувани со употреба на византиски стил, се исто така сведок на активностите на византиските уметници. Особено важни поради својата природа се сметтат оригиналните мозаици на дворска капела во Ахен (бидејќи денешните се целосно обновени) и и фреските во црквата Св. Марија во Кастелсерпио.
Македонска уметност
Сказите на Иконоборскиот собор биле поништени од соборот во 843 година, кој до овој ден се слави во православните цркви како ден на победа на православието. Во 867 година поставувањето на нов мозаик во Аја Софија на кој била прикажана Богородица и Исус било славено од страна на Вселенскиот патријарх Фотиј во познатата беседа за победата над злобното иконоборство. Подоцна истата година, императорот Василиј I, наречен „Македонецот,“ седнал на престолот, и следел период во визнатиската уметност кој понекогаш се нарекува „македонска ренесанса“.
Во и  век воената состојба во империјата се подобрила, и покровителството во уметноста и градбата се зголемува. Биле изградени нови цркви, и стандардниот архитектурен облик („крст во квадрат“) и украсната шема во средиштето на црквата биле стандардизирани. Примери за овој вид на уметност кои се зачувани денес се Осиос Лукас во Беотија, Дафновиот манастир во близина на Атина и Неа Мони во Хиос.
Имало заживување на интересот во прикажувањето на сцени од класичната митологија (како на Веролскиот ковчег) и употребата на „класичен“ стил за да се прикажат верските, и особено старозаветните, сцени (познати примери се Парискиот псалтир и Џошуевата ролна)
Доба на Комнините
По македонската династија на престолот дошла династијата Комнини, чие владеење го започнал императорот Алексиј I во 1081 година. Византија неодмана настрадала и доживела тешки загуби по Битката кај Манцикерт во 1071 година, загубата на Мала Азија поради освојувањето од Турците. Сепак, Комнини донеле стабилност во империјата, (1081–1185), и во текот на 12 век нивната енергетична кампања направила се за да се обнови славата на империјата. Комнини биле големи поддржувачи на уметностите, и со нивната поддршка византиските уметници продолжиле да се движат во насока на поголем хуманизам и емоција, од кои Богородица Владимирска, циклусот на мозаици во Дафновиот манастир, и муралите во Нерези се добри примери. Изработката на луксузни скулптури од слонова коска биле заменети со изработка на фрески и икони, кои за првпат се рашириле насекаде низ империјата. Покрај сликањето на иконите, постоеле и други облици - како мозаични така и керамички.
Некои од најдобрите византиски изработики од овој период може да се најдат надвор од границите на империјата: како во мозаиците во Гелатскиот манастир, Киев, Торчело, Венеција, Монреале, Чефачу и Палермо. На пример, венецијанската Базилика Свети Марко, започната во 1063 година, во голм дел била заснована на црквата Свети Апостоли во Цариград, денес не постои, и на некој начин претставува ехо на владеењето на Јустинијан. Алчните навики на венецијанците на еден начин напавиле од базиликата музеј на секаков вид на византиска уметност (на пример Златното платно).
Доба на Палеолозите
Две илијади и двесте години на римска традиција и илијада и шесто години на хеленизам биле доведени во ненадеен прекин во 1024 година со грабежот на Цариград од венецијанските и француските витези од Четвртата крстоносна војна, катастрофа од која империјата никогш не се опоравилаa. Стивен Рунциман, најголемиот историчар стручњак за кртоносните војни од век, ќе запише во 1954 година: „Не постои поголем криминал против човештвото од Четвртата крстоносна војна.“ Уништувањето и грабежот и подоцнежната негрижа за градскита секуларна архитектура не оставиле со несовршено согледување на византиската уметност.
Иако византијците го вратиле под свое владени градот повторно во 1261 година, империјата била мала и слаба држава ограничена на денешната територија на јужна Грција и островите во Егејот. За време на полувековниот прогон, сепак, следел последниот голем бран на анадолискиот хеленизам. Како што Никеја станала центар на отпор под водство на императорите од семејството Ласкарити, започнале ренесанса, привлекувајќи научници, поети, и уметници од целиот свет. Од сето ова произлегол сјаен двор од обесправената интелегенција нашла во хеленистичките традиции гордост и индентитет неосквернавен од поврзаноста со омразениот „латински“ непријател. Со повторното освојување на главниот град под водство на новата палеолошка династија, византиските уметници развиле нов интерес во пејзажите и пастриските сцени, и традиционалните мозаици (од кои најпознат зачуван пример е црквата Исус Спасител во Цариград) постепен отстапиле пред деталните циклуси на наративните фрески (што може да се забележи од големиот број на мистрински цркви). Иконите, кој биле омилена средина за уметничко изразување, биле карактеризирани со помалку посторг став, мновото ценење на чисто украсните квалитети на сликите и прецизното внимание на деталите, довеле до создавање на општиот поим за ваквата уметност - палеолошки маниризам.
Венеција се стекнала со контрола на Крит во 1212 година, и византиските уметнички традиции продолжиле долг период по отоманското освојување на последната византиска држава во 1461 година. Критската школа,името под кое денес е позната, постепено вовела западни елементи во стилот, и изнела голем број на икони на запад. Најпознат уметник на оваа традиција бил Ел Греко.