cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
920
920 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 920 година од новата ера, 920. од првиот милениум, 20. од X век и прва од 920-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6428 и 6429 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5670 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4680 и 4681 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1673.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 920 година се протега во 3556 и 3557, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3616 и 3617 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1463. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 307 и 308 исламска година.
Карби
Карби (Karby) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Список на македонијарси
Ова е список на сите познати македонијарси, функционер кој бил на чело на Сојузот на Македонците. Познато е дека имало само 11 такви функционери.
Сидни Поатје
Сидни Поатје (Sidney Poitier;, - , ) — американски глумец и режисер. Тој ја освоил наградата оскар за најдобар глумец, и бил првиот црн глумец што ја освоил таа награда, за која бил номиниран и по вторпат.
Покрај тоа, тој бил номиниран шест пати за наградата „Златен глобус“ за најдобар глумец и наградата од Британската академија за филм и телевизиска уметност (БАФТА) за најдобар странски глумец. Од 1997 до 2007 година, тој работел како бахамски амбасадор во Јапонија.
Неговото семејство живеело на Бахамите, но Поатје е роден во Мајами додека неговото семество било на патување, при што се стекнал со американско државјанство. Тој пораснал на Бахамите, и се преселил во Њујорк кога имал 16 години. Тој се зачленил в Северноамериканскиот Негро театар, со добиванње на својата успешна филмска улога како средношколец во филмот „ Табла на њунглата“ од 1955 година.
Алисон Пино
Алисон Пино (родена на 2 Мај 1989 г. во Шартр) е француска ракометарка која игра во ЖРК Вардар СЦБТ и за женската репрезентација на Франција.
Алисон Пино е француска репрезентативка, која во 2009 година беше прогласена за најдобра ракометарка во светот од Меѓународната ракометна федерација (ИХФ). Ракометната кариера Пино ја почна во 2001 година во јуниорската екипа на Обервил (CM Aubervilliers). Од 2003 три сезони настапуваше во составот Вилмомбл (Villemomble). Во 2007 година го потпиша првиот професионален договор со францускиот клуб Изи ле Молино (Issi-les-Moulineaux). По две сезони минати во Париз, Пино во 2009 година се пресели во Мец (Metz Handball), а оттаму во 2012 година замина во тимот на Олчим Валча (Oltchim Ramanicu Valcea) во Романија, што беше нејзино прво интернационално искуство. Во април годинава, Пино си замина од Романија и како свое следно одредиште ја избра Македонија и ЖРК Вардар СЦБТ.
Во репрезентацијата на Франција, Алисон Пино дебитираше на 27 февруари 2007 година на натпреварот против Кина во Нант, во подготовките пред Светското првенство на кое Франција беше домаќин. Како исклучително талентирана, но сè уште млада ракометарка, Пино беше резервен петнаесетти играч во францускиот олимписки тим на ОИ 2008 во Пекинг. Првиот медал со репрезентацијата на Франција, Пино го освои на СП 2009 во Кина. На овој мундијал Франција стана светски вицешампион, а Пино беше избрана за најдобар среден бек во ол-стар тимот. Истата година Алисон Пино од ИХФ беше прогласена за најдобра ракометарка во светот. Франција беше вицешампион и на СП 2011 во Бразил, а Пино и на ова првенство го доби признанието за најдобар среден бек. Со француската репрезентација, Пино настапи ОИ 2012 во Лондон (четвртфинале),на три европски првенства (СП 2008, СП 2010, СП 2012) и на три светски превенства (СП 2007, СП 2009, СП 2011) и обезбеди пласман на СП 2013 во Србија.
Сидни Поатје
Неговата кариера продолжи со уште три успешни филмови од 1967 година, секој од нив бил за расната дискриминација : До Господинот, со љубов ; Погодете кој доаѓа на вечера, и во топлината на ноќта. Тој доби номинации за Златни глобуси и БАФТА за овој филм.Тој глумел во најразлични други филмови, меѓу кои и трилерот „Конспирацијата Вилби “ (1975), заедно со Мајкл Кејн, Појтер се свртел кон глума и режија во акционите комедии како Ајде да го сториме тоа повторно (1975) и парче од акцијата (1978). За време на една деценија подалеку, тој ги режираше успешните Промешајте Луди (1980) во кој глуми Ричард Прајор и Џејн Вајлдер. Тој и се вратил на глумата кон крајот на 1980-тите и почетокот на 90-тите години со неколку трилери и телевизиски улоги.
Растојца
Растојца — село во Општина Демир Хисар, во областа Железник, во околината на градот Демир Хисар.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во крајниот северен дел на територијата на Општина Демир Хисар, недалеку од патот Демир Хисар-Крушево. Селото е ридско, сместено на надморска височина од 720 метри.
Сидни Поатје
Поатје добил почесен витез од кралицата Елизабета Втора во 1974 година. Во 2009 година, Поатје бил награден со претседателски медал за слобода, најголема цивилна чест на Соединетите држави.
Растојца
Географија и местоположба
Атарот на селото зафаќа простор од 8 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 540 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 125 хектари, а на пасиштата 116 хектари.
Селото е мало, населено со македонско население. До 2004 година селото припаѓало на Општина Крушево, кој и физички е поблиску до селото, но сепак поради подобрата патна поврзаност било припоено кон Општина Демир Хисар. Најблиски соседни села се Кочиште и Ракитница.
Околни села се: Острилци од исток, Кочиште од север, Ракитница од југ, и Радово од запад. А исто така граничи и со градот Крушево од североисток.
Сидни Поатје
Раниот живот
Сидни Појтиер бил најмладиот од седумте преживеани деца на Евелин (н.е. Оттен) и Реџиналд Џејмс Појтер, Бахамисти, земјоделци кои поседувале фарма на островот Кат. Семејството отпатувало во Мајами за да продава домати и други производи. Реџиналд исто така работел како возач во Насау, Бахами. Појтер е роден во Мајами додека неговото семејсво пило на патување. Неговото раѓање било два месеци предвреме и не било очекувано да преживее, но неговите родители останале во Мајами три месеци за да го негуваат неговото здравје. Појтер пораснал на Бахамите, тогашна британска колонија на круната. Заради неговото раѓање во Соединетите Држави, тој автоматски добил право на американско државјанство.
В.д.
Поитиер се приклучил на северноамериканскиот Негро театар, но бил одбиен од публиката. Наспроти она што се очекувало од црните глумци во тоа време, глувоста на тонот на Поатје го натерал да не може да пее. Решил да ги рафинира своите глумечки способности и да се ослободи од забележливиот акцент на Бахам, тој ги поминал следните шест месеци посветувајќи се на постигнување театарски успех. На својот втор обид во театарот, тој бил забележан и добил водечка улога во Бродвеј.
Растојца
Легенда
Старото село, кое исто го викале Растојца, се наогало на друга местоположба, 6-7 километри југоисточно од сегашната, односно меѓу селата Прибилци и Ново Село на место викано „Стара Растојца“. За време на турското ропство, во близината на селото Прибилци бил разместен турски гарнизон. Аскерот, башибузукот често правеле зулуми. Населението давало отпор. Еден ден, биле убиени неколку турски војници. Аскерот се вратил во Прибилци, се прегрупирал имал за цел да го запали селото и сурово да го казни населението. Растојчани очекувале одмазда и штом забележале движење на аскерот кон нивното село, веднаш избегале од селото оставајќи го празно. Селото било опожарено, разурнато до темел. Мештаните заминале во различни правци, само со најнеопходното. Двајца браќа заминале во правец на север за да се скријат во густата шума. Тука оформиле живеалиште, а новото живеалиште го нарекле Растојца.
Сидни Поатје
Режија
Поатје режирал неколку филмови, од кои најуспешни биле Ричард Прајор - Комедија еин Вајлдер, Стир Луд, која долги години бил филм со највисок степен, во режија на личност со африканско потекло. Неговото играно филмско режисерско деби бил Западниот, Бак и Проповедникот , во кој глуми и Поатје, заедно со Хари Белафонте. Поатје го заменил оригиналниот режисер, Џозеф Сарџент.
Растојца
Стопанство
Селото во основа има полјоделско-шумарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Растојца имало 170 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Растојца имало 200 жители.
Растојца е мало село, населено со македонско население. Така, во 1961 година броело 238 жители, а во 1994 година бројот се намалил само на 23 жители македонско население.
Сидни Поатје
Снимање
Поатје снимил албум со композиторот Фред Катц, наречен Појтер се запозна со Платон, во кој Поатје рецитира пасуси од списите на Платон.
Растојца
Население
Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 19 жители, сите Македонци.
Зимно време има само неколкумина жители, не повеќе од 10. А летно време бројката се зголемува, до дваесетина жители.
Сидни Поатје
Бизнис
Од 1995 до 2003 година Поатје бил член на управниот одбор на компанијата „Волт Дизни“.
Растојца
Население
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 10 жители, сите Македонци.
Родови
Растојца е македонско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1951 година родови во селото:
Сидни Поатје
Личен живот
Поатје бил оженет со Хуанита Харди од 29 април 1950 година, па сè до 1965 година. Во 1959 година, Поатје започнал деветгодишна афера со глумицата Дајајан Керол, која родила ќерка во тој период. Тој е во брак со Јоана Шимкус, канадска поранешна глумица, од 23 јануари 1976 година. Тој има шест ќерки со својата прва сопруга и две со втората: Беверли, Памела, Шери, Гина, Аника, и Сиднеј Тамија.
Покрај неговите шест ќерки, Поатје има осум внуци и три паравнуци.
Растојца
Самоуправа и политика
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Демир Хисар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Демир Хисар, во која покрај селото Растојца, се наоѓале и селата Бараково, Вардино, Белче, Граиште, Единаковци, Журче, Кутретино, Мургашево, Ново Село, Лесково, Прибилци, Ракитница, Сладуево, Слепче, Стругово и Суви Дол. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната Општина Растојца, во која влегувале селата Зашле, Кочиште, Ново Село, Растојца, Радово и Ракитница.
Сидни Поатје
Личен живот
Кога ураганот Доријан ги погоди Бахамите во септември 2019 година, семејството на Поатје имало 23 исчезнати роднини.
Растојца
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 640 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 5 гласачи.
Сидни Поатје
Автобиографии
Поатје е исто така предмет на биографијата Сидни Поатје: Човек, глумец, икона (2004) од историчарот Арам Гуддузијан.
Растојца
Иселеништво
Од родовите поединечно се знае за следните иселеници до 1951 година:
Сидни Поатје
Автобиографии
Поатје го напишал романот Монтаро Кејн, објавен во мај 2013 година.
Св. Стефан (Охрид)
'''Св. Стефан - Горица''' — археолошко наоѓалиште во Охрид. Претставува депо на средновековни монети.
Во 1948 г. при копањето на темели за изградба на Синдикалното одморалиште се најдени византиски монети од XII век.
Монетите се чуваат во Заводот и музеј во Охрид.
Мелинген (Германија)
Мелинген (Mellingen) — општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија.
Лајсниг
Лајсниг (Leisnig) — мал град во округот Средна Саксонија, во сојузната покраина Саксонија во Германија.
Историја
Првпат на ова место била спомната населба во 1046 година. Во градот се наоѓа замокот Милденштајн, кој е стар 1000 години. Една куќа на главниот плоштад го содржи грбот на семејството Апијан.
Лајсниг е родното место на Фридрих Олбрихт. Во 1944 година, тој учествувал во Јулската завера, за обид на атентат на Адолф Хитлер и бил погубен поради неговото учество во атентатот.
919
919 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 919 година од новата ера, 919. од првиот милениум, 19. од X век и последна од 910-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6427 и 6428 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5669 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4679 и 4680 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1672.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 919 година се протега во 3555 и 3556, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3615 и 3616 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1462. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 306 и 307 исламска година.
Кошински манастир
Кошински манастир — манастир во јужниот дел на Македонија, во близина на селото Кошино.
Местоположба
Манастирот се наоѓа источно од селото Кошино.
Историја
Во 1950-тите години, од манастирот немало скоро никакви траги, освен зачуваната стара дабова шума.
Црква „Св. Атанасиј“
Црквата е единствениот храм во манастирот.
Јосип Андреис
Јосип Андреис (Сплит, 19 март 1909 година - Загреб, 16 јануари 1982 година), бил хрватски музиколог и историчар на музика. Во Загреб дипломирал на романистика (италијански, француски) на Филозофскиот факултет и наставниот оддел на Музичката академија. Студирал композиција приватно кај И. Параќ. Прво бил професор во средно училиште (Шибеник, Херцег Нови, Сплит), а потоа професор на Музичката академија во Загреб (1948–72). Редовен член на ЈАНУ (денес ХАНУ), претседател на Хрватското здружение на композитори (денес Хрватско друштво на композитори) и добитник на повеќе награди, медали и признанија; Во 1975 година ја добил наградата за животно дело.
Животно дело
Музиколошкото дело на Андреис се состои од низа основни студии за истакнати музичари од хрватската историја - И. Лукачиќ (критичко издание на Шеснаесет мотори, 1970), Ј. Приција, И. Параќ, Ј. Готовац и други, околу проблематиката на првите музички списанија (Св. Сесилија, Гусли, Музика) во XIX век, т.е., резултатите и задачите на музикологијата во Хрватска. Тој бил еден од првите во Хрватска што се занимавале со музичка естетика (Вовед во музичката естетика, 1944; Вечен Орфеј, 1968). Андреис е најзаслужен како незаменлив историчар на музика во Хрватска во XX век. Неговата историја на музиката е објавена од 1942 до 1976 година во четири изданија со различни наслови, а во најновата верзија во три тома останува единствената општа енциклопедиска историја. Историографските модели на Андреис во оваа област се првенствено француската и италијанската музичка историја од првата половина на XX век (Ј. Комбарие, Р. Ролан, А. Дела Корте). Андреис е првиот современ историчар на хрватската музика, а неговата Историја на хрватската музика (од 1962 до 1982 година во 2 хрватски и 2 англиски изданија) е сèуште најстандардното дело на хрватскиот историограф за музика. Андреис е прв во Хрватска што вовел научни стандарди во сеопфатното разбирање на музичката историја од средниот век до XX век, застапувајќи се првенствено за спроведување на принципите на еднаквост на стилските избори и ориентации и за објективноста во пристапот кон материјалот (дела, феномени, лица, артефакти). Тој бил првиот што ги донел основните податоци за неевропските музички култури и музиката на помалите европски народи во Хрватска. Денес, стилот на пишување на Андреј и неоромантичниот поглед на светот, особено во однос на музиката на XIX и XX век, e застарен, но неговите текстови сèуште покажуваат висок степен на фактичка сигурност и практична применливост за љубителите на музиката и за професионалците. Андреис е исто така првиот главен уредник на Музичката енциклопедија во Хрватска (1. издание во 2 тома 1958–62).
Летачки брод (цртан филм)
„Летечки брод“ е музички цртан филм во режија на Хари Бардин, заснован врз истоимената руска народна приказна.
Содржина
Таткото цар сака неговата принцеза Забава да ја омажи за богатиот болјар Полкан. Забава не сакала да се омажи за Полкан - тој биле грд, злобен и таа не го сакала, ни тој не ја сакал; потребни му биле само личните врски на кралот за да го изгради своето богатство и статусот на престолонаследник. Едноставен оџачар Вања се вљубува во Забава. Љубовта се покажала како заедничка. Забава го прашува Вања како ќе ја спаси. Тој предлага да се изгради летачки брод. Забава е итра - таа рекла дека ќе се омажи само за оној што ќе изгради брод што лета. Кралот го прашал Полкан дали ќе го изгради она што го бара, на што тој одговара дека ќе го купи.
Хероите наизменично пеат за својот сон, што појаснува дека соновите на Царот и Полкан се дијаметрално различни од оние на Забава, но главниот лик и неговата сакана ги имаат истите соништа. Иван се среќава со Водијани, кој пее за неговиот мрачен живот. Човекот му помага на Вања да изградат летачки брод, давајќи му алатки за столарија и столарија. Тие се покажале волшебни, затоа што и самите ќе сработат сè ако можат да ги задржат. Вања ја дознава тајната на летањето од Баба Рога, следејќи како полетуваат, велејќи: „Земја, збогум!", И малку кревајќи се, тие велат:" Среќно! „И летај понатаму.
Полкан се обидува нелегално да го заземе бродот. Вања, како доказ дека ова е неговиот брод, почнува да фрла магија, но има време да каже само половина - „Земја, збогум! " Чуварите подредени на Полкан го врзуваат Иван и го фрлаат во вода, но Водијани го спасува. Полкан му кажува на Царот дека го изградил летечкиот брод, и сега му е забавно. Кралот повторувал дека неговиот брод доаѓа кај него, но, откако ја изговорил првата половина од магијата што му е позната, висел во воздухот и не можел ниту да лета, ниту да се спушти на земјата. Забава одбила да му ја отвори вратата на Полкан.
Иван, на барање на Царот да го спаси, нудел размена - скала до Царот и круната на Полкан. Кралот неволно се согласил и Полкан ја земал круната за себе. Царот е вознемирен, неговата понатамошна судбина е непозната (веројатно, тој скокнал по скалите, но ова останало зад сцената). Полкан и изјавува на Забава дека сега е крал, а договорот е поскап од парите, но Забава сè уште не му отворала. Иван паѓа низ цевката во светлосната просторија, Забава му кажува дека доцни - Полкан веќе изградил брод. Но, Вања ја поправа и смирува Забава и вели дека всушност тој го изградил бродот и заедно избегале низ прозорецот.
Песни
На цртаниот филм има песни од Јуриј Ентин во музика на Максим Дунаевски изведена од познати уметници: Михаил Бојарски, Татјана Шабелникова, Гари Бардин, Марк Аизикович и Анатолиј Папанов. Во снимањето на песните од цртаниот филм, на Максим Дунаевски му помагал ансамблот „Фестивал“, специјално поканет од него да снима музика за претстави и филмови. Движењата на Баба Рога биле изведени од женската група на Московскиот камерен хор.
Јуриј Ентин, според сопственото признание, ги напишал зборовите на друга песна од цртаниот филм (песната на Водијано), седејќи во бањата, 10 минути. Песната брзо станала популарна.
Подоцна, за објавување во формат на книга, Јуриј Ентин ги транспонирал заплетите на овој и на неколку други цртани филмови („Волкот и седумте јариња на нов начин“, „Синото кутре“) во нова форма наречена „Приказни со песни“. Песните таму се оставени непроменети, но на нив е додадена поетска нарација во име на авторот.
Песните од цртаниот филм се објавени многу пати во разни збирки детски песни. Исто така, на дисковите имало аудио-сказна снимена во студиото Сојузмултфилм и во Студиото за снимање на сите униони во 1981 година, за првпат објавено од Мелодија во 1982 година. На пример - со друга бајка заснована на цртаниот филм „Сино кутре“.
ДВД-изданија
Цртаниот филм бил објавен на ДВД како дел од неколку колекции (обновување на слика и звук не било применето):
Шинтаи
Во шинто, шинтаи (神 体, „телото на ками“) или го-шинтаи [go-shintai (御 神 体)], „свето тело на ками“) кога се користи почесниот префикс го-, има физички предмети што се обожуваат во близина на шинто светилиштата, како складишта во кои живеат духови или ками. Шинтаи што се користи во шинто храм (Џинја Шинто) може да се нарече и митамаширо (御 霊 代, „замена на духот“ или „замена“).
И покрај тоа што нивното име може да сугерира, шинтаи не се дел од ками, туку се само привремени складишта, достапни за човечко обожување. Шинтаи се исто така неопходни јориширо, тоа се предмети со својата природа способни да привлечат ками.
Опис
Најчестите шинтаи се вештачки предмети како огледала, мечеви, накит (на пример камења во форма на запирка наречени магатама), гохеи (стапчиња што се користат за време на верски обреди) и скулптури на ками наречени шинзоо (神像|神像), но може да бидат и природни предмети како карпи (шиниши (神 石)), планини (шинтаи-зан (神 体 山)), дрвја (шинбоку (神木)) и водопади (шинтаки (神 滝)) Пред насилното одвојување на ками и Буда од 1868 година (шинбутсу бунри) шинтаи може да биде дури и статуа на будистичко божество.
Познати шинтаи вклучуваат огледало (дел од Империјалната Регалија на Јапонија), планината Миуа, планината Нантаи, водопадите Начи и карпите Меото Иуа. Многу планини како планината Миуа или трите планини Кумано (Кумано санзан) се сметаат за шинтаи и затоа се нарекуваат шинтаизан (神体山, планина шинтаи). Најшироко познат и најпознат шинтаи е планината Фуџи.
Јокозуна, борач на врвот на пирамидата на моќта на сумо, е жив шинтаи. Поради оваа причина, неговиот струк е заокружен со шименава, свето јаже кое ги штити светите предмети од зли духови. Кануши, односно шинтовски свештеник, може да стане жив шинтаи кога ками ќе влезе во неговото тело за време на верски церемонии.
Основањето на ново светилиште бара присуство или на претходно постоечко, природно појавено шинтаи (на пример карпа или водопад во кој се наоѓа локален ками), или на вештачки, што мора да се набави или да се направи според целта. Пример за првиот случај се водопадите Начи, обожувани во храмот Хирјуу кај Кумано Начи Таиша, се верува дека се населени со ками, наречен Хирјуу Гонген. Во втората, митама (духот) на ками е поделен на половина преку процес наречен канџоо и една од половините потоа се чува во јориширо. Ова е процес што довел до создавање мрежи на храмови во кои се наоѓаат истите ками, како на пример мрежите на храмот Хачиман, храмот Инари или храмот Кумано.
Бидејќи со текот на годините шинтаи се завиткуваат во сè повеќе слоеви на скапоцено платно и се чуваат во сè повеќе кутии, без некогаш да бидат прегледани, нивниот точен идентитет може да се заборави.
Космос-1592
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 4 септември 1984 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6000 килограми. Космос-1592 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 288 км, а најмалото на 225.
Андон Андонов
Андон Андонов (, - , ) — македонски дисидент, претседател на Здружението на политички прогонувани граѓани за идеите на самобитноста на македонскиот народ.
Животопис
Андонов е роден во Штип во 1924 година. Во 1948 година, скопскиот окружен суд го осудил на четири години затвор и принудна работа и на една година одземање на граѓанските и политичките права, со исклучок на родителските. Во пресудата било наведено дека Андонов бил припадник на непријателска група која се бори против уставниот поредок на ФНРЈ, со цел соборување на народната власт и создавање капиталистички систем на уредување. Андонов и други обвинети биле осудени поради создавање, како што проценил тогашниот суд, автономна Македонија, под закрила на Британија и САД. Една година претходно, со слична пресуда, во затвор завршил и неговиот брат, а потоа и нивниот татко, кој бил осуден како воен богаташ. На семејството Андонови им бил конфискуван имотот во Штип. Починал во Скопје на 10 декември 2010 година.
Растворливост
Растворливоста е својство на супстанциите кои можат да се раствораат во одредени растворувачи под одредени услови.
Карактер (филм од 1997)
Карактер (холандски: Karakter) - холандски филм од 1997 година, во режија на Мајк ван Дим (Mike van Diem), кој е автор и на сценариото, засновано врз романот на Фердинанд Бордевајк (Ferdinand Bordewijk). Главните улоги ги граат: Јан Деклер (Jan Decleir), Федја ван Хует (Fedja van Huet), Бети Шурман (Betty Schuurman) и Тамар ван ден Доп (Tamar van den Dop). Филмот, кој е прво остварување на режисерот ван Дим, се одликува со кафкијанска атмосфера во која се опишуваат сложените односи меѓу таткото и синот. Режисерот посветува големо внимание на секој лик, но најмногу се истакнува ликот на Древерхавен кој го игра Деклер. Филмот се одликува со емотивна длабочина каква што ретко се среќава во поновата филмска продукција, а квалитетното и интелигентно сценарио потврдува дека големите книжевни дела можат да бидат успешно екранизирани. Во 1998 година, филмот ја освоил наградата „Оскар“ за најдобар странски филм.
Синопсис
Дејството на филмот се одвива во Ротердам, во 1920-тите. Полицијата го апси младиот правник Катадројфе (го игра ван Хует) и го обвинува за убиството на еден од најмоќните луѓе во градот, банкарот и судскиот извршител Древерхавен (го игра Деклер). За време на испитувањето, Катадројфе ја раскажува својата животна приказна која е поврзана со Древерхавен. Имено, Катадројфе бил вонбрачен син на Древерхавен, кој упорно ја молел неговата мајка Јобе (ја игра Шурман) да се омажи за него, но таа ги одбивала понудите за брак. Поради тоа, Древерхавен, одлучил да ѝ се одмазди така што постојано ќе поставува пречки пред нивниот син. И навистина, уште како дете, Катадројфе завршува во затворот при што за време на испитувањето кажува дека е син на Древерхавен, но татко му одбива да му помогне. Подоцна, како млад човек, Катадројфе се обидува да започне свој бизнис, но веднаш банкротира, а во постапката за стечај на неговата фирма е вклучен Древерхавен. По тој неуспешен обид, Катадројфе се вработува во една адвокатска канцеларија, каде набргу се истакнува со своите квалитети и брзо напредува во работата. Исто така, таму, тој се вљубува во една колешка, но се разочарува кога открива дека таа има момче. Тој успева да го положи испитот за правник, а потоа се запишува на факултет. Во меѓувреме умира мајка му, а на закопот присуствува и Древерхавен. На денот на дипломирањето, Катадројфе го посетува Древерхавен и започнува кавга со него. Тогаш, тие почнуваат да се борат при што си нанесуваат тешки повреди, а по заминувањето на Катадројфе, Древерхавен извршува самоубиство. Меѓутоа, тој му го остава целото богатство на својот син. На крајот, полицијата верува дека Катадројфе е невин и го ослободува.
IC 1954
IC 1954 — галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1954 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. IC 1954 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Други поделби
Проучување на IC 1954 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2141362.
Козел
Козел (Kosel) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
NGC 7820
NGC 7820 — леќеста галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7820 се споменува и како UGC 28, MCG 1-1-22, CGCG 408-21.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7820 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 7820 има привидни димензии од 1,3' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 4 м 30,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +5° 11' 59"". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Хлор
Хлор (грчки χλωρóς chloros, со значење бледозелен) — хемиски елемент со атомски број 17 и симбол Cl. Тој е халоген елемент, а се наоѓа во 17 група од периодниот систем. Како хлориден јон, кој е дел од натриум хлоридот (кујнската сол), тој е најраспространет во природата и е потребен на речиси сите животни форми, вклучувајќи ги и луѓето. Во својата елементарна форма при стандардни услови, хлорот е бледозелен гас кој е околу 2,5 пати погуст од воздухот. Има задушувачки мирис и е отровен. Хлорот е моќен оксиданс и се употребува во белењето и дезинфикацијата.
Елементарниот хлор комерцијално е произведуван од саламура со електролиза, претежно во хлоралкалната постапка. Високиот оксидирачки потенцијал на елементарниот хлор довело до развој на комерцијални белила и средства за дезинфекција и реагенс за многу постапки во хемиската индустрија. Хлорот е користен во производството на широк спектар на производи за широка потрошувачка, околу две третини од нив органски хемикалии како што се поливинил хлорид (ПВЦ), многу посредници за производство на пластика и други крајни производи кои не го содржат елементот. Како вообичаено средство за дезинфекција, елементарниот хлор и соединенијата што создаваат хлор се користени подиректно во базените за да ги одржуваат санитарни. Елементарниот хлор при висока концентрација е исклучително опасен и отровен за повеќето живи организми. Како средство за хемиска војна, хлорот првпат бил користен во Првата светска војна како оружје кое е отровен гас.
Во облик на хлорид јоните, хлорот е неопходен за сите познати видови на живот. Другите видови хлорни соединенија се ретки кај живите организми, а вештачки произведените хлорирани органски материи се движат од инертни до токсични. Во горната атмосфера, органски молекули што содржат хлор, како што се хлорофлуоројаглерод се вмешани во осиромашување на озонот. Мали количини елементарен хлор се создадени со оксидација на хлоридните јони во неутрофилите како дел од имунолошкиот систем одговор против бактериите.
Поважни одлики
Хлорниот гас е диатомен, со хемиската формула Cl2. Брзо се комбинира со речиси сите други елементи, без разлика на тоа што не е толку многу реактивен како флуорот. На 10 °C еден литар вода би растворил 3,20 литри гасовит хлор, а при 30 °C само 1,77 литри.
Овој елемент е член на солоформирачките халогени серии од елементи и се екстрахира од хлориди преку оксидација, а често и преку електролиза. Како хлориден јон, Cl–, тој е најзастапената честица во океанската вода.
Наоѓање
Во природата, хлорот е најден главно како хлориден јон, состојка на солта што е складирана во почвата или, пак, растворена во океаните; околу 1,9% од масата на морска вода е хлоридни јони. Многу поголеми концентрации на хлоридни јони се најдени во Мртвото Море и во подземните соленоводни депозити. Повеќето хлоридни соли се растворливи во вода, и, како резултат на ова, минералите кои содржат хлориди најчесто можат да се најдат при сува клима или длабоко под земјата. Најпознати хлоридни минерали се халит (натриум хлорид), силвит (калиум хлорид) и карналит (калиум магнезиум хлорид хексахидрат).
Индустриски, елементарниот хлор е произведуван со електролиза на натриум хлорид растворен во вода. Заедно со хлорот, овој хлороалкална постапка дава водороден гас и натриум хидроксид според следната хемиска равенка:
Соединенија
Соединенија во кои дел е хлорот се:
Исто така, познати се и следните хлорни соединенија:
Употреба на хлорот
Хлорот е важна хемикалија за некои процеси на пречистување на водата, дезинфекција и во белењето.
Во форма на HCl, тој се користи за уништување на бактериите и други микроби од водата за пиење и базените. Како и да е, во повеќето некомерцијални базени хлорот не се користи, туку мешавина на натриум хипохлорид. Хлорот се употребува и во производството на хартија, потоа како aнтисептик, растворувач, во боите итн.
Биолошка улога
Хлорид анјонот е суштинска хранлива материја за метаболизмот. Хлорот е потребен за производство на солна киселина во желудникот и во функциите на клеточната пумпа. Главниот извор на исхрана е кујнска сол или натриум хлорид. Премногу ниски или високи концентрации на хлорид во крвта се примери за електролитни нарушувања. Хипохлоремија (има премалку хлорид) ретко се јавува во отсуство на други абнормалности. Понекогаш се поврзува со хиповентилација. Тоа може да биде поврзано со хронична дишевна ацидоза. Хиперхлоремија (има премногу хлорид) обично не предизвикува симптоми. Кога се појавуваат симптоми, тие имаат тежнеење да личат на оние на хипернатремија (имаат премногу натриум). Намалувањето на хлоридот во крвта доведува до церебрална дехидрација; симптомите најчесто се предизвикани од брза рехидратација што резултира со мозочен оток. Хиперхлоремијата може да влијае на преносот на кислород.
Поглед во зеницата на сонцето
„Поглед во зеницата на сонцето“ (српскохрватски: Pogled u zjenicu sunca) - југословенски филм од 1966 година, во режија на Вељко Булајиќ. Главните улоги ги играат: Антун Налис, Велимир Бата Живоиновиќ и Фарук Беголи. Филмот спаѓа во почетоците на т.н. „авторски филм“ во Југославија, така што наместо епски замав, филмот ја прикажува драмата на неколку изолирани поединци. На Пулскиот фестивал, Налис бил награден со „Златна арена“ за најдобра машка улога, а филмот бил прикажан надвор од конкуренција и на Канскиот филмски фестивал во 1966 година.
Синопсис
Четворица партизани се одвојуваат од својата чета поради снежната бура. Тројца од нив се болни од тифус, а единствениот здрав меѓу нив настојува да ги доведе на сигурно...
Марија Штериова
Од 2004–2006 година игра за младинскиот тим на РК Еуролинк кај тренерот Дарко Панов, од кој за една сезона преминува во првиот тим на овој клуб.
Од 2006–2008 година игра за сениорскиот тим на РК Еуростандард ЃП кај тренерот Владимир Радиќ. Поради добрата игра потпишува договор на 4 години со РК Кометал Ѓорче Петров, но поради лошата финансиска состојба, клубот се распаѓа и во 2011 година, таа потпишува договор со РК Жито Прилеп каде што игра една година.
Има завршено спортска гимназија. Со сениорската репрезентација на Македонија настапи на ЕП 2012 во Србија.
Во летото 2016 година, Штериова потпишала за турскиот клуб ЖРК Кастамону.
Летечки брод (приказна)
„Летечки брод“ е трета книга на рускиот писател Андреј Белјанин. Првпат објавена во 2000 година. Во 2001 година, на Меѓународниот фестивал на научна фантастика „Ѕвезден мост“ во Харков, Белјанин за „Летечкиот брод“ бил повторно награден. Првиот пат Белјанин бил награден во 2000 година со наградата на Националниот универзитет Харков со формулација „За вистинско размислување со помош на фантазијата работата на службениците за спроведување на законот“.
Заплет
Книгата го претставува новиот случај на помладиот поручник на полицијата Никита Иванович Ивашов, кој, случајно, станал војвода во служба на цар Грашок и неговата работна група (составена од експерти за судска медицина Баба Јага и помладиот вработен Дмитриј Лобов). Овој пат, од тајниот кралски ковчег биле украдени нацрти на летачки брод. Истрагата стигнала доќорсокак, а болјарите се жалеле, формирајќи алтернативна група за пребарување со учество на службеникот Груздев. И иако цртежите ќе ги најдат приврзаниците на болјарот, само војводата и неговите другари ќе можат да ги отстранат неволјите што се надвиснуваат над Лукошкино.
Во „Летечкиот брод“, главниот јунак за првпат забележува дека тој веќе не брза дома како порано, сфаќајќи дека чудесниот Лукошкино (каде обичните луѓе се без заштита на својата родна полиција) нему му е подраго ова, отколку трговската Москва од крајот на XX век.
Изданија
Летечкиот брод за првпат е објавен од Алфа Книга во 2000 година. Потоа влегол во колекциите на циклусот на тајната истрага на Цар Грашок.
Во 2006 година, романот бил објавен како аудио книга (во MP3 формат) од Елитајл во серијата Соларен ветер.
Татар Синан Бег џамија (Куманово)
Татар Синан Бег џамија е муслимански храм кој се наоѓа во Куманово, Македонија.
Историја
Џамијата е една од најстарите исламски историски споменици во Општина Куманово. Според протоколарни податоци била изградена од Татар Синан бег во 1532 година. Првото споменување на џамијата е во 1550 година кога „...селото добило голем муслимански храм, кој имал свој имам, два муезини и еден прислужник - каим. .” Познатиот патописец Евлија Челебија, кој во 1660 година поминувал низ Куманово, забележал:
Во текот на овој временски период џамијата била реновирана неколкупати. Своето најголемо оштетување го доживеала во 1944 година, при што било погодено минарето и нејзиниот горен дел.
Архитектура
Во натписот на една надгробна плоча во дворот на џамијата стои дека 1659/60 година Хаџи Осман Сулејман бил прв мутевелија на оваа џамија. Џамијата претставува еднокуполна градба со трем на северната страна, што претставува основна архитектонска одлика на раноосманлиската џамија и еден од најмногубројните типови на џамии во 16 век на Балканот. Преминот од молитвениот дел кон куполата е решен со помош на т.н. фриз на турски триаголници, доста интересно и ретко преодно решение под купола, кое и со појавата на необично високиот тамбур на куполата на џамијата (кој како и кај средишната купола над тремот е кружен и од внатре и од надвор), ја сврстуваат џамијата меѓу најинтересните, а воедно и единствен пример со вакво архитектонско решение во Македонија од 16 век. Во внатрешноста на џамијата се сместени вообичаените елементи присутни во молитвениот простор – михраб, минбер и махвил кои се одликуваат со едноставност на формите.
Единственоста на џамијата е присутна и во декоративната обработка во плиток релјеф на натпрозорниците од втората зона на прозори од надвор, но и во обработката на надвратникот над главниот влез во молитвениот простор и шерефето, што говори за прецизна мајсторска рака и важноста која била дадена при градбата на овој објект. Флоралните и геометриските орнаменти употребени за декорирање на натпрозорниците од горната зона на прозорите, со своите стилски одлики во голема мера потсетуваат на декоративните елементи од црквата Св. Ѓорѓи во Младо Нагоричане, што упатува на можноста дека се работени од локални мајстори.
Целата џамија (исклучувајќи ги нејзините подоцнежни доградби) е градена од добро обработени камени квадри од жолто-кафен камен од реонот на Жеглигово, и на начин ретко применуван при градењето на овој вид објекти во Македонија. Минарето кое му дава вертикален акцент на објектот е сместено на западната страна од џамијата. Тоа не е многу високо, поставено на четириаголен постамент кој продолжува во многуаголно тело и се одликува со елегантно изведена сталактитна декорација под шерефето. Во дворот, западно од џамијата, се наоѓа некропола со поголем број на нишани. Џамијата, во зависност од потребите, повеќепати била реновирана и проширена со што е нарушен нејзиниот првобитен изглед.
Мехелрода
Мехелрода (Mechelroda) — општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија.
Гаспар Гистав Кориолис
Гаспар Гистав Кориолис или Гистав Кориолис ( – ) — француски математичар и машински инженер. Најдобро познат е по својата работа за дополнителните сили кои се откриени во вртежниот појдовен систем. (Погледнете Кориолисов ефект). Кориолис е првиот кој го употребил терминот „механичка работа“ за пренос на енегијата која дејсвува на одредено растојание.
Животопис
Кориолис е роден во Париз во 1792 година. Во 1808 тој полагал приемен испит и се пласирал на второ место од сите суденти кои се запишале истата година, за да во 1816 година, стане учител во Политехничкото училиште, каде и ги правел експериментите за триење и хидраулика.
Во 1829 година, Кориолис го издал делото, „Пресметка на машинскиот ефект“ (Calcul de l'Effet des Machines), каде механиката била претставена на начин кој може лесно и ефикасно да се примени во индустријата. Во овој период, бил основан најточниот термин за кинетичката енергија, ½mv2, и нејзината поврзаност со механичката работа.
Во 1835, Королис го објавил математичкиот труд за судири на сфери: (Théorie Mathématique des Effets du Jeu de Billard), труд кој се смета за класика на оваа тема.
Кориолисовото име започнало да се појавува во метеоролошката литература при крајот на век, иако терминот „Кориолисова сила“ не бил употребен сè до почетокот на  век. Во денешницата името Кориолис се поврзува со метеорологијата, но сите големи откритија за општоти циркулирање и односот меѓу притисокот и ветровитите полиња биле направени без знаење за Гаспар Гистав Кориолис.
Кориолис бил и професор на Централната академија за уметност и производство во 1829 година. По смртта на Навје во 1836 година, тој го наследува неговото место за применета механика на Школата за мостови и патишта и неговото место во Академијата на науките. Во 1838 година, го наследува и Дулонг како директор за студии на Политехничката школа.
Умрел во 1843 година на возраст од 51 година во Париз. Неговото име е едно од 72-те имиња на списокот од 72-те имиња изгравирани на Ајфеловата кула.
918
918 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 918 година од новата ера, 918. од првиот милениум, 18. од X век и деветта од 910-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6426 и 6427 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5668 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4678 и 4679 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1671.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 918 година се протега во 3554 и 3555, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3614 и 3615 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1461. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 305 и 306 исламска година.
Многу голем телескоп
Многу голем телескоп или МГТ (Very Large Telescope, VLT) – многу голем телескоп) – голем оптички телескоп на светот сместен во Чиле во пустината Атакама. МГТ е назив на четирите телескопи на Европската јужна опсерваторија (англиски, European Southern Observatory – ESO) сместени на висорамнината Серо Паранал во Чиле со огледала со пречник од 8,2 м. Може да се користат самостојно или заедно (заедно имаат делотворност како еден телескоп со пречник на огледалото од 16,4 м). Имињата на поедините телескопи на старочилеанскиот јазик мапуче и нивните значења се: Анту (Сонце), поставен во 1998 година, Куејен (Месечина), поставен во 1999 година, Мелипал (Крст), поставен во 2000 година и Јепун (Сириус), поставен во 2001 година.