cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џулијана Морел
Биографија
Занемарувајќи го богатството и поволната понуда за брак, таа влегла во текот на истата година во манастирот Сент Праксед во Авињон. Во 1609 година се закалуѓерила, а на 20 јуни 1610 година ги зела заветите. Во три наврати таа била именувана за свештеничка. Две години пред нејзината смрт таа била во големи телесни страдања и нејзината смртна агонија траела пет дена; таа починала во 1653 година во Авињон.
Во една пофална песна Лопе де Вега зборува за неа „како четврта од благодатта и десеттата муза“ и вели „дека таа била ангел кој јавно ги предавала сите науки од професорските катедри и во училиштата“.
Дела
Морел оставила голем број религиозни списи:
Наводи
Во записот се наведува:
<references group="" responsive="1">
Бетисија Гоцадини
Бетисија Гоцадини (1209 – 2 ноември 1261) била правничка која предавала на Универзитетот во Болоња од околу 1239 година. Се смета дека таа е првата жена што предавала на универзитет.
Живот
Гозадини е родена во општина Болоња, во северна Италија, во 1209 година; нејзините родители, Амадоре Гоцадини и Аделасија де Пеголоти, биле од благородништвото. Гоцадини студирала филозофија, а потоа студирала право кај Џакомо Балдавино и Танкред од Болоња на Студиото во Болоња, каде што добила охрабрување и од Одофредо. Како млада жена се облекувала како маж; не е познато дали тоа е поради општествени притисоци или од личен избор.
Дипломирала на универзитетот во 1237 година и две години предавала право во нејзиниот дом. Ѝ било понудено столче во Студиумот, што на почетокот го одбила, но подоцна го прифатила. Според легендата, таа морала да носи превез кога предавала, за да избегне одвраќање на нејзините ученици; но, истата легенда е прикачена и на Novella d'Andrea, а не се знае на која – ако и на која – припаѓа. Гозадини била познат оратор и на 31 мај 1242 година таа го одржала говорот на погребот на епископот од Болоња, Енрико дела Фрата.
Гозадини починала со две други жени и четворица студенти на 2 ноември 1261 година, кога поплавите на Идице предизвикале уривање на куќата во која се засолниле откако побегнале од нејзината вила на реката меѓу. и Рикардина, сега во комуната Будрио на исток од Болоња. Во градот владеела општа жалост, а училиштата биле затворени. Нејзиниот погреб се одржал во црквата Падри Сервити.
Прием
Се смета дека Гозадини е првата жена која предавала на универзитет. Нејзината теракотна биста, една од серијата од дванаесет претстави на значајни болоњски жени од неименуваната „Scultore di Casa Fibbia“, датира од крајот на XVII век. Првично била во Salone d'Onore на Palazzo Fibbia Fabbri – сега Палацо Masetti Calzolari – и сега се наоѓа во Museo della Storia di Bologna во Палацо Пеполи. Гозадини е најраната од дванаесетте прикажани жени.
Нејзините записи, на <i id="mwTw">Digest</i> и на lex omnes populi, се верува дека се изгубени.
Мешалка (лажица)
Мешалка – предмет што служи за мешање; голема дрвена лажица. Оваа кујнска алатка се користи за подготовка на храна.
Употреба
Првите лажици кои се користеле за јадење биле изработувани од дрво и школки, а подоцна биле изработувани и од метала.
Денес дрвените лажици најчесто се користат за подготовка на храна. Дрвените лажици за разлика од металните не спроведуваат тополина, така што нивната дршка останува ладна и кога лажицата се наоѓа подолго време во жешка супа или сос.
Металните лажици може да ги оштетат садовите во кои се подготвува храната, додека со дрвените лажици можноста за оштетување е многу помала. Ова се однесува и на осетливите состојки во храната.
Дрвените лажици исто така се поудобни за држење бидејќи нивните дршки не се остри туку заоблени.
Постои верување дека медот треба да се јаде со дрвени и пластични, никако со метални лажици. Ова е оправдано само кај матичниот млеч, кој содржи аминокиселини кои во контакт со метал се разградуваат.
Недостаток на дрвените лажици во однос на металните е што потешко се чистата, односно може да впијат некои супстанци кои со миење тешко се отклонуваат.
Љубовна лажица
Рачно изрезбани дрвени лажици се користеле во Велс како љубовни подароци кои се нарекувале љубовни лажици. На нив биле изрезбани разни симболи од кои секој имал различно значење.
Во спортот
Во некои спортови дрвената лажица му се доделува на тимот кој е последно пласиран на натпреварот. Така на пример, на рагби турнирот Шест нации дрвена лажица ѝ се доделува на последнопласираната репрезентација.
Канбера
Канбера е главниот град на Австралија а воедно и на Австралиската престолнинска територија (АПТ или ACT).
Во Канбера се наоѓа македонската амбасада за Австралија.
Грејс Ени Локхарт
Грејс Ени Локхарт (22 февруари 1855 – 18 мај 1916 година) била првата жена во Британската империја која добила диплома. Таа формално се запишала на Универзитетот Маунт Алисон во Саквил, Њу Бранзвик, Канада во 1874 година и дипломирала со диплома за наука и англиска книжевност на 25 мај 1875 година. Иако нејзиниот подоцнежен живот го поминалa во поконвенционална улога, како сопруга на методистичкиот министер Џеј Е.
Квалификации за Европско првенство во фудбал 2020 - група А
Квалификации за Европско првенство во фудбал 2020 - група А била една од десетте групи во склоп на квалификациите за Европското првенство 2020. Во групата учествувале пет репрезентации, и се играло по Бергеров систем на натпреварување. Двете првопласирани репрезентации во групата, Англија и Чешка се квалификувале на Европското првенство 2020.
Натпревари
Распоредот на натпреварите УЕФА го објавила истиот ден после ждребот, кој бил одржан на 2 декември 2018 во Даблин. Времето на одигрување на натпреварите ќе биде прикажано по CET/CEST (месното време ќе биде прикажано во заграда).
Романски јазици
Романските јазици, поретко именувани како латински, сочинуваат подгрупа на италските јазици од семејството на индоевропски јазици. Овие јазици настанале од народниот (вулгарен) латински јазик.
Романските јазици се развиле од латинскиот во периодот од шестиот до деветтиот век. Денес има над 800 милиони говорници на романските јазици, воглавно во Европа и Америка, но и во останатиот дел од светот каде се зборуваат јазиците. Бидејќи е многу тешко да се одреди што е романски јазик а што романски дијалект, не е можно да се каже точниот број на романски јазици. Сепак, ако се земат предвид стандардните јазици, тие се 25 на број. Сепак и овој број не ги опфаќа сите стандарди бидејќи има романски јазици кои се изумрени. Така, порталот за јазици Ethnologue, дава дека има 47 романски јазици.
Според податоците за 2007 година, најголем романски јазик е шпанскиот со 385 милиони говорници, а потоа следат португалскиот со 210 милиони, францускиот со 75 милиони, италијанскиот со 60 милиони и романскиот со 23 милиони. Голем број од овие јазици имаат говорници на кои јазикот не им е мајчин, особено за францускиот јазик бидејќи тој е службен и национален во голем број африкански држави.
Класификација
Симбол:
† - мртви јазици, вештачки зачувани во црквата или познати на науката по текстови.
Примери
Лексичките и граматичките сличности меѓу јазиците е очигледна и во следниве реченици:
Лоаре (река)
Лоаре (Loiret) — кратка река во северно-средна Франција, притока на Лоара. Тече наполно во департманот Лоаре, по која е наречен. Долга е само 11,6 км, со сливно подрачје од.
Извира во преградието на Орлеан, од врелото Бујон кое денес е уредено како дел од парк. Водите претежно се потхрануваат од ракавци на Лоара. На Лоаре има живописни воденици и излетнички места за пешачење и пловидба со чамци. Се влева во Лоара кај Сен Илер-Сен Мемен, кое е југозападно предградие од Орлеан.
Таската Серски
Таската Серски (родено име: Атанас Спасов Даскалов; февруари 1876 или 1880 - 7 јули 1923) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Роден е во село Врања, Мелничко во февруари 1876 или 1880 г. Завршил педагошко училиште во Сер и неколку години работи како учител. Рано се вклучува во револуционерните борби.
Четник на Јане Сандански. Близок соработник на Гоце Делчев, бил учесник во борбата кај селото Баница, Серско, кога загинува Гоце. Голем противник на врховизмот и соидејник на Јане Сандански.
По Илинденското востание е околиски војвода на чета во Серскиот револуционерен округ и член на окружниот комитет.
Зема учество во Младотурската револуција. Активист на Народната федеративна партија, во 1910 г. е избран за член на Централното раководство на НФП заедно со д-р Христо Тенчев, Димитар Мирасчиев, Чудомир Кантарџиев и Александар Бујнов.
За време на Првата балканска војна е војвода на чета. Заедно со Јане Сандански и останатите војводи влегуваат во Солун пред настапувањето на бугарските единици, како претходница на бугарската коњаница.
По војните живее како емигрант во Бугарија. Член е на Привременото претставништво на „поранешната Внатрешна организација“.
Убиен од припадници на ВМРО во 1923, на операционата маса при операција на слепото црево која требало да ја изврши проф. Александар Станишев.
Софи Бланшар
Возењето со балони бил ризичен бизнис за пионерите. Бланшар ја изгубила свеста во неколку наврати, издржала ниски температури и речиси се удавила кога нејзиниот балон паднал во мочуриште. Во 1819 година, таа станала првата жена што загинала во авионска несреќа кога, за време на изложба во градините Тиволи во Париз, лансирала огномет што го запалила гасот во нејзиниот балон. Балонот и се урнал на покрив од куќа и таа паднала кон својата смрт.
Ран живот и кариера
Софи Бланшар е родена како Мари Медлин-Софи Армант од родители протестанти во Троа-Канон, во близина на Ла Рошел. Малку е познато за нејзиниот живот пред бракот со Жан-Пјер Бланшар, првиот професионален балонист во светот. Датумот на нејзиниот брак е нејасен; изворите цитираат датуми уште од 1794 година или 1797 година, но повеќето наведуваат 1804 година, годината на нејзиното прво искачување. Бланшар ја напуштил својата прва сопруга Виктоар Лебрун и нивните четири деца за да патува низ Европа, продолжувајќи ја својата кариера со балон, а таа подоцна умрела во сиромаштија. Различно опишана како „мала, грда, нервозна сопруга на Бланшар“, „мала со остри птичји одлики“ и подоцна како „мала и убава“, Софи била повеќе дома на небото отколку на земјата, каде што била со нервозно расположение што значело дека таа лесно се изненадувала. Била преплашена од гласни звуци и од возење во кочии, но била бестрашна во воздухот. Таа и нејзиниот сопруг доживеале несреќа на заеднички лет во 1807 година (нејзиното 11-то искачување, веројатно негово 61-то), во која се урнал и тој се здобил со повреда на главата. Очигледно шокот ја оставил нема некое време.
Софи го направила своето прво искачување во балон со Бланшар во Марсеј на 27 декември 1804 година. Двојката се соочила со банкрот како резултат на лошата деловна смисла на Бланшар, и тие верувале дека жена-балонист е новина што може да привлече доволно внимание за да ги реши нивните финансиски проблеми. Таа го опишала чувството како „неспоредлива сензација“. Софи направила второ искачување со Бланшар и за нејзиното трето искачување на 18 август 1805 година, таа полетала соло од градината на манастирот на Јакобинците во Тулуз.
Таа не била првата жена-балонист. На 20 мај 1784 година, Маркионесата и грофицата од Монталмбер, грофицата од Поденас и госпоѓицата де Лагард патувале на врзан балон во Париз. Ниту таа не била првата жена што се искачи во неврзан балон: во времето на Бланшар, Ситоен Анри, кој се искачила со Андре-Жак Гарнерин во 1798 година, била широко позната за тоа што била прва жена која се качила со балон, иако честа всушност и припаѓала на Елизабет Тибл. Тибле, оперска пејачка, се искачила за да го забавува Густав III од Шведска во Лион на 4 јуни 1784 година, четиринаесет години пред Ситоен Анри. Бланшар, сепак, била првата жена што пилотирала сопствен балон и првата што го прифатила балонирањето како кариера.
Во 1809 година, нејзиниот сопруг починал од повреди здобиени кога паднал од неговиот балон во Хаг, откако доживеал срцев удар. По неговата смрт, Софи продолжила да се искачува, специјализиријаќи за ноќни летови, честопати останувајќи цела ноќ нагоре.
Соло кариера
Софи правела експерименти со падобрани како што правел нејзиниот сопруг, фрлајќи кучиња со падобран од нејзиниот балон, а како дел од забавата лансирала огномет и фрлала корпи со пиротехнички средства закачени на мали падобрани. Други аеронаути се прославиле со демонстрација на скокови со падобран од корпите со балони, особено семејството на Андре-Жак Гарнерин, чија сопруга, ќерка и внука редовно настапувале. Неговата внука, Елиса Гарнерин, била главниот ривал на Бланшар како жена аеронаут и ретко се случувало на соодветен настан да му недостига настап на едниот или на другиот. Бланшар може да покажала некои демонстрации за скокање со падобран, но нејзиниот примарен интерес бил возење со балон.
Двојката сè уште била во долгови во времето на смртта на Бланшар, па за да ги минимизира нејзините трошоци, Софи била што е можно поштедлива во изборот на балон. Таа користела гасен балон наполнет со водород (или Шарлиер ), бидејќи и дозволувал да се искачи во кошница малку поголема од стол, и немало потреба за обемот на материјалот неопходен за балон со топол воздух. Водороден балон, исто така, ја ослободил од потребата да се запали оган за да го задржи леталото во воздух. Да се има помал балон кој лесно се надувува било исто така важно во ерата кога „немирите со балони“ биле вообичаени, а разочараната толпа било познато дека уништувала балони и ги напаѓала аеронаутите кога балоните не успевале да се искачат како што било планирано. Бидејќи била мала и лесна, можела да го намали количеството гас што се користи за надувување на балонот. Софи користела, или барем поседувала, балон со топол воздух; Полковникот Френсис Макерони запишал во своите мемоари дека му го продала во 1811 година за 40 фунти.
Таа станала миленичка на Наполеон, а тој ја назначил да го замени Андре-Жак Гарнерин во 1804 година. Гарнерин се посрамотил себеси со тоа што не успеал да го контролира балонот што го испратил за да го одбележи крунисувањето на Наполеон во Париз; балонот на крајот се оддалечил до Рим, каде што удрил во Лаго ди Брачано и станал предмет на многу шеги на сметка на Наполеон. Титулата што ѝ ја дал Наполеон е нејасна: тој сигурно ја направил „Аеронаут на официјалните фестивали“ („ Aéronaute des Fêtes Officielles “) со одговорност за организирање изложби со балони на големи настани, но можеби ја направил и негов Главниот министер за воздухопловство за балони, во чија улога се наведува дека изготвила планови за воздушна инвазија на Англија. Таа можела да го одврати Наполеон од овој непрактичен план со тоа што укажа дека ветровите што преовладуваат над Канал ја направиле таквата инвазија речиси невозможна. Таа направила искачувања за забавата на Наполеон на 24 јуни 1810 година од Шампионатот на Марс во Париз и на прославата што ја организирала Царската гарда за неговиот брак со Мари-Луиз од Австрија. На раѓањето на синот на Наполеон, Бланшар летала со балон над Париз од Шанзел де Марс и фрлала летоци со прогласување на раѓањето. Таа настапила на официјалната прослава на неговото крштевање во Шато де Сен-Клауд на 23 јуни 1811 година, со огномет лансиран од балонот, и повторно на „Féte de l'Emperor“ во Милано на 15 август 1811 година. Таа направила искачување во лоши временски услови над Кампо Марте во Неапол за да го придружува прегледот на трупите од страна на шурата на Наполеон, Јоаким Мурат, кралот на Неапол, во 1811 година Кога Луј XVIII влегол во Париз на 4 мај 1814 година, откако бил вратен на францускиот трон, Бланшар се искачила со нејзиниот балон од Понт Нојф како дел од триумфалната поворка. Луис бил толку импресиониран со нејзината изведба што ја нарекол „Официјален аеронаут на реставрацијата“.
Позната низ цела Европа, Бланшар привлекувала големи толпи за нејзините искачувања. Во Франкфурт таа очигледно била причина за лошиот прием на операта Силвана на Карл Марија фон Вебер на нејзиното отворање, на 16 септември 1810 година: луѓето од градот се собрале да ја видат нејзината демонстрација додека само неколкумина присуствувале на дебито на операта. Таа одржала многу изложби во Италија. Во 1811 година отпатувала од Рим до Неапол, поделувајќи го патувањето на половина со застанување по 60. милји (97 км), а подоцна повторно се искачила од Рим на висина од 12.000 стапки (3.660 м) каде што тврдела дека заспала во длабок сон некое време пред да слета во Таљакоцо. Истата година таа повторно ја изгубила свеста откако морала да се искачи за да избегне да биде заробена во град во близина на Винсен. Како резултат, таа поминала 14 и пол часа во воздух. Софи ги преминала Алпите со балон, и на патување во Торино на 26 април 1812 година температурата паднала толку ниско што доживеала крварење од носот и се формирале мразулци на рацете и лицето. Таа за малку ќе умрела на 21 септември 1817 година кога, на лет од Нант (нејзиниот 53-ти), помешала мочурливо поле за безбедно место за слетување. Настрешницата на нејзиниот балон се зафатила во дрво поради што столот се превртел; Бланшар, заплеткана во местењето, била принудена да влезе во водата на мочуриштето и ќе се удавела ако не пристигнела помош набргу по нејзиното слетување. Сочувствувајќи со Мари Тереза де Ламурус, која се обидувлае да управува со засолниште за „паднати жени“ ( La Miséricorde ) во Бордо, таа понудла и да ги донира приходите од едно од нејзините искачувања на потфатот. Де Ламурус ја одблаи понудата со образложение дека таа не може да биде причина некој друг да им го ризикува животот.
Смрт
На 6 јули 1819 година, во градините Тиволи во Париз, нејзиниот балон исполнет со водород се запалил и Бланшар, заплеткана во околната мрежа, паднала до смрт.
Бланшар редовно настапувала во Градините Тиволи, правејќи искачувања двапати неделно кога била во Париз. Таа постојано била предупредувана за опасноста од користење огномет на нејзините изложби. Овој приказ требало да биде особено импресивен со многу повеќе пиротехнички средства од вообичаено, и се чини дека предупредувањата и оставиле впечаток. Некои гледачи ја молеле да не се искачува, но други, желни да го видат шоуто, ја повикале да продолжи. Еден извештај сугерирал дека таа конечно одлучила и зачекорила на столот со зборовите „ Allons, ce sera pour la dernière fois “ („Ајде да одиме, ова ќе биде за последен пат“).
Околу 10:30 часот попладне (наводите се разликуваат во однос на точното време), Бланшар го започнала своето искачување, облечена во бел фустан, бела капа со ноеви пердуви и со бело знаме. Ветерот дувал силно и се чинело дека балонот се борел да се крене. Со фрлање баласт, Бланшард успеала малку да се подигне, но балонот се пробил низ дрвјата додека се искачувала. Откако ги расчистила дрвјата, Бланшар го започнал прикажувањето со мавтање со своето знаме. Балонот бил осветлен со корпи со „ Бенгалски оган “, пиротехника која бавно гори, обоена.
Неколку моменти по почетокот на прикажувањето и додека сè уште се искачувала, се видело дека балонот е во пламен. Некои извештаи велат дека балонот за момент исчезнал зад облак и дека кога повторно се појавил бил во пламен - без оглед на околностите, гасот во балонот горел. Бланшар почнала брзо да се спушта, но балонот, фатен од ветрот, продолжил да се оддалечува од градините за задоволство дури и кога се спуштал надолу. Некои гледачи мислеле дека овие настани се дел од шоуто и аплаудирале и извикувале нивно одобрување. Балонот не се искачил на некоја голема висина и, иако гасот што излегувал горел, гасот во балонот одржувал доволно подигање за да спречи пловилото да падне директно на земја. Со брзо фрлање баласт, Бланшар можела да го забави спуштањето. Повеќето извештаи велат дека таа изгледала како мирна за време на спуштањето, но се вели дека ги стегала рацете во очај додека леталото се приближувало до земјата. Подоцна кружеле гласини дека таа го зграпчила столот на нејзиниот балон толку цврсто што „неколку артерии се пробиле низ напорот“. Веднаш над покривите на улицата Прованса, гасот на балонот бил исцрпен, а леталото удрило во покривот на една куќа. Се сметало дека веројатно ќе преживеела ако тоа било крајот на инцидентот, но јажињата што го држат столчето за телото на балонот можеби изгореле или ударот ја исфрлил нанапред, како резултат на што Бланшар, заробена во мрежата на балонот, летнала преку страната на покривот на улицата долу.
Некои извештаи и велат дека извикала „ А мои !“ („помош“, или буквално, „мене“), додека удрила во покривот. Иако толпата ѝ притрчала на помош и се обиделе да ја спасат, таа или починала веднаш, од скршеница на вратот или најмногу десет минути подоцна.
Најверојатната причина за несреќата се чини дека била тоа што огнометот прикачен на нејзиниот балон бил исфрлен од положбата од дрво додека таа се искачувала; веројатно балонот бил силно натоварен и не успеал доволно брзо да се крене. Кога ги запалила фитилите, огнометот се упатил кон балонот наместо да се оддалечи од него; еден од нив изгорел дупка во ткаенината, при што се запалил плинот. Еден маж, наводно, го забележал проблемот и и викал да не ги пали фитилите, но неговиот плач се удавил од навивањето на толпата. Подоцнежните извештаи сугерирале дека таа го оставила вентилот за гас отворен, дозволувајќи им на искрите да го запалат гасот и да го запалат балонот, или дека нејзиниот балон бил со лоша конструкција и дозволувал гасот да излезе во текот на целото искачување.
Наследство
Кога слушнале дека починала, сопствениците на градините Тиволи веднаш објавиле дека влезните такси ќе бидат донирани за поддршка на нејзините деца, а некои гледачи застанале пред портите апелирајќи до граѓаните на Париз за донации. Апелот собрал 2.400 франци, но по собирањето било откриено дека таа нема преживеани деца, па парите наместо тоа биле искористени за подигнување на споменик, на кој бил претставен нејзиниот балон во пламен, над нејзиниот гроб на гробиштата Пере Лашез. Нејзиниот надгробен споменик бил изгравиран со епитафот „ viktima de son art et de son intrépidité “ („жртва на нејзината уметност и смелост“). Остатокот од парите, околу 1.000 франци, бил дониран на лутеранскиот Église des Billettes на кој присуствувала Бланшар. Иако не била богата, во моментот на нејзината смрт ги расчистила долговите што и ги оставил сопругот и била финансиски обезбедена. Секое нејзино искачување ја чинело околу 1.000 франци, не вклучувајќи ги трошоците за одржување на балонот. Во тестаментот оставила имот вреден меѓу 1.000 и 50.000 франци на ќерката на некои познаници.
Приказната за нејзината смрт била раскажана низ цела Европа. Жил Верн ја спомнал во „Пет недели во балон “, а во „Коцкар “, Фјодор Достоевски ја споредил возбудата од посветеноста на коцкањето со сензацијата што Бланшар мора да ја почувствувала додека паѓала. За други, нејзината смрт се покажала како предупредувачка приказна, или како пример за жена што ја надминува својата положба (како со Гренвил Мелен, кој кажал дека се покажало дека „жената во балон е или надвор од нејзиниот елемент или е премногу висока во него“ ) или како цена на суетата за обиди за вакви спектакуларни шоуа. Чарлс Дикенс прокоментирал „Бкалот често оди до бунарот, но сигурно е дека конечно ќе се испука“. Роман инспириран од приказната на Бланшар, „Малиот балонист “ на Линда Дон, бил објавен во 2006 година.
Објавен во 2019 година, <i id="mwAQM">The Aeronauts</i> има лик, „пилот“ Амелија Рен (ја игра Фелисити Џонс ), која делумно била инспирирана од Бланшар.
Санаториум под клепсидра (филм)
Санаториум под клепсидра (полски: Sanatorium pod klepsydra) - полски филм од 1973 година, во режија на Војќех Хас (Wojciech J. Has), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Јан Новицки (Jan Nowicki), Тадеуш Кондрат (Tadeusz Kondrat), Мјечеслав Војт (Mieczysław Voit), Халина Ковалска (Halina Kowalska), Густав Холубек (Gustaw Holoubek), Ирена Орска, Божена Адамек и Јанина Соколовска. Филмот е снимен според истоимената збирка раскази на Бруно Шулц. Во 1973 година, полската власт му забранила на Хас да учествува со филмот на Канскиот фестивал, но тој успеал да го прошверцува, па така филмот бил прикажан на фестивалот. Притоа, филмот бил награден од жири-комисијата, предводена од Ингрид Бергман, а Хас бил номиниран за „Златната палма“.
Синопсис
Во филмот се прикажуваат случките на Евреинот Јузеф (го игра Новицки), кој го посетува таткото Јакуб (го игра Кондрат) во тајниот санаториум во кој времето не тече нормално. Кога пристигнува во разурнатата болница, Јузеф ги среќава само д-р Готард (го игра Холубек) и медицинската сестра (ја игра Соколовска). Тогаш, Јузеф започнува необично патување низ времето, враќајќи се во детството, иако секогаш е прикажан како возрасен човек. Притоа, тој е сведок на разни сцени поврзани со трговската дејност на татко му, средбите со мајка му (ја игра Орска), девојката за која фантазирал во младоста, а постанува и командант на восочни фигури.
Анадолски јазици
Анадолски јазици — стари мртви индоевропски јазици кои се зборувале на територијата на Анадолија, денешна Турција. Денес не е познато многу за овие јазици, но има зачувано мал број записи и споменици од кои се црпат јазични тези.
Потекло
Анадолската група јазици, најверојатно, е една од првите која се одделила од праиндоевропскиот јазик. Оваа фаза, првата фаза на делење на праиндоевропскиот, се именува или како „индо-хетски“ или „средноиндоевропски“. Оваа развојна фаза на јазиците се датира од 4 милениум п.н.е. Според Кургановата хипотеза, има две теории за тоа како анадолските говорници стигнале до Анадолија: преку северниот правец од Кавказот и преку западниот правец преку Балканот. Според јазичарите како што се Малори, Стајнер и Ентони, теоријата за Балканот е поверојатна.
Исчезнување
По освојувањето на Анадолија од Александар Македонски, регионот потпаднал под силно хеленистичко влијание. Општото мнение на јазичарите е дека анадолските јазици исчезнале до 6 век. Така, анадолските јазици станале првата индоевропска јазична група што исчезнала. Денес се теоризира дека одреден број ерменски зборови имаат директно потекло од некој од анадолските јазици, најверојатно лувиски.
Слабо проучениот исаурски јазик, за кој се смета дека можеби е лувиски дијалект, изгледа е последниот анадолски јазик кој исчезнал. Епиграфските натписи, вклучително и надгробните натписи, датираат од 5 век.
Класификација
Симбол: † - мртви јазици.
Во оваа јазична група можеби имало и други јазици кои не оставиле пишани докази. Така на пример, помеѓу јазичарите, има верување дека ликаонскиот и исаурскиот, но и јазиците како што се памфилиски и лутескански (мизиски) се дел од анадолските јазици, но сепак нема докази за да се разработаат.
Историски годишнини
Скратен список на историски годишнини
Љубов Голота
Љубов Голота (Любов Голота; родена 31 декември 1949, Кривиј Риг) — украински писател, поет, публицист, романсиер, новинар. Добитник на наградата Шевченко во 2008 година. Почесен работник на културата на Украина.
Целе (појаснување)
Целе може да се однесува на следново:
Елена Корнаро Пископија
Елена Лукреција Корнаро Пископија ( US : / k ɔːr ˌ n ɑːr oʊ p ɪ ˈ s k oʊ p i ə /, Italian: [ˈɛːlena luˈkrɛttsja korˈnaːro piˈskɔːpja] ; 5 јуни 1646 – 26 јули 1684 година) или Елена Лукреција Корнер ( Italian: [korˈnɛr] ), позната на англиски и како Хелен Корнаро, била венецијанска филозофка со благородно потекло која во 1678 година станала една од првите жени што добила академска диплома од универзитет и првата што добила диплома доктор по филозофија.
Ран живот
Елена Корнаро Пископија е родена во Палацо Лоредан, во Венеција, Република Венеција на 5 јуни 1646 година. Таа била трето дете на Џанбатиста Корнаро-Пископија и неговата љубовница Занета Бони. Нејзината мајка била селанка и нејзините родители не биле во брак во времето на нејзиното раѓање. Лејди Елена затоа технички не била член на семејството Корнаро по раѓање, бидејќи венецијанскиот закон им забранувал на вонбрачните деца на благородниците да имаат благородни привилегии, дури и ако благородниот родител ги признава. Што е уште полошо за случајот на Занета, таа била од екстремно сиромашно селско семејство. Занета најверојатно побегнала во Венеција за да избега од глад и набрзо се нашла како љубовница на член на една од најмоќните благородни династии во Републиката. Џанбатиста и Занета официјално се венчале во 1654 година, но на нивните деца им било забрането да имаат благородни привилегии.
Во 1665 година, таа се закалуѓерила на бенедиктински ред без да стане калуѓерка.
Образование
Како млада девојка, Лејди Елена се гледала како чудо. По совет од Џовани Фабрис, свештеник кој бил пријател на семејството, таа започнала класично образование. Студирала латински и грчки јазик кај истакнати инструктори, а на седумгодишна возраст станала вешта во овие јазици, како и француски и шпански. Таа, исто така, владеела со хебрејски и арапски јазик, со што ја добила титулата („Оракл со седум јазици“). Нејзините подоцнежни студии вклучувале математика, филозофија и теологија.
Елена станала експертски музичар, владеејќи со чембало, клавикорд, харфа и виолина. Нејзините вештини ги покажала музиката што ја компонирала во текот на животот. Во доцните тинејџерски години и раните дваесетти години таа се заинтересирала за физиката, астрономијата и лингвистиката. , нејзиниот учител по филозофија, и во тој момент претседател на филозофија на Универзитетот во Падова, објавил книга во 1668 година напишана на латински и фокусирана на геометријата. Книгата била посветена на дваесет и двегодишната Елена. По смртта на нејзиниот главен учител Фабрис, таа уште повеќе се зближила со Риналдини, кој и ги презел студиите.
Кариера
Во 1669 година, таа го превела Колоквиумот на Христос од картузијанскиот монах Ланспергиј од шпански на италијански. Преводот бил посветен на Џан Паоло Олива, нејзиниот близок пријател и исповедник. Томот бил издаден во пет изданија во Републиката од 1669 до 1672 година. Таа била поканета да биде дел од многу научни друштва кога нејзината слава се проширила и во 1670 година станала претседателка на венецијанското друштво Accademia dei Pacifici. По препорака на Карло Риналдини, нејзиниот учител по филозофија, Фелис Ротонди побарал од Универзитетот во Падова да и ја додели на Корнаро лауреа во теологијата. Кога кардиналот Грегорио Барбариго, епископот од Падова, дознал дека таа се занимава со теологија, тој одбил со образложение дека е жена. Сепак, тој ѝ дозволи да добие диплома по филозофија и по брилијантниот курс на студии ја добила лауреата по филозофија. Дипломата била доделена на 25 јуни 1678 година, во катедралата во Падова во присуство на универзитетските власти, професорите на сите факултети, студентите и повеќето венецијански сенатори, заедно со многу поканети гости од универзитетите во Болоња, Перуџа. Рим и Неапол. Лејди Елена зборувала еден час на класичен латински, објаснувајќи тешки пасуси избрани по случаен избор од делата на Аристотел : едниот од Задната анализа, а другиот од физиката. Ја слушале со големо внимание и кога завршила, добила пофалби бидејќи професорот Риналдини ѝ ги доделил ознаките на лауреата: книга за филозофија, ловоров венец на главата, прстен на прстот и над нејзините рамена моцета од хермелин. Таа била прогласена за [„наставничка и докторка по филозофија“], со што станала една од првите жени што добила академска диплома од универзитет,.
Наследство
Неколку месеци по советувањето на Елена, Чарлс Патин, предавач по медицина во Падова, се пријавил за неговата ќерка Габриел-Шарлот [Карла Габриела] Патин да започне со диплома. Универзитетот, поддржан од Џанбатиста Корнаро-Пископија, го променил својот статут за да им забрани на жените да дипломираат. Следниот женски докторат бил доделен од Универзитетот во Болоња во 1732 година на Лаура Баси.
Смртта на Корнаро била обележана со комеморации во Венеција, Падова, Сиена и Рим. објавила два меморијални тома на почит од членовите: едниот за да ја одбележи нејзината диплома, и другиот нејзината смрт. Падовата Accademia dei Ricovrati, исто така, издала том по нејзината смрт. Нејзината статуа била поставена на Универзитетот во Падова, поради што во 1685 година бил создаден медал во нејзина чест.
Во 1895 година, игуманијата Матилда Пинсент од англиските бенедиктински калуѓерки во Рим, го отворила гробот на Корнаро, посмртните останки биле ставени во нов ковчег и соодветна плочка и била напишана во сеќавање. Нејзината церемонија на дипломирање е прикажана во прозорецот Корнаро, инсталиран во 1906 година во западното крило на меморијалната библиотека Томпсон на колеџот Васар. На предлог на Рут Крафорд Мичел, Корнаро е прикажана во муралот на Џовани Ромањоли од 1949 година во просторијата за италијанската националност на Универзитетот во Питсбург. На 5 јуни 2019 година, Google го прославил нејзиниот 373-ти роденден со Google Doodle.
Дела
Нејзините списи вклучуваат академски дискурси, преводи и побожни трактати.
Грција на Летните олимписки игри 2004
Грција била земја домаќин на Летните олимписки игри 2004 во Атина, кои се одржале во периодот од 13 до 29 август 2004 година. Како предродена нација и во согласност со традицијата, грчките спортисти се натпреварувале на секоја летна олимпијада во современиот период на Олимпијадите, заедно со Австралија, Велика Британија и Швајцарија. Грчкиот олимписки комитет испратил вкупно 426 спортисти на игрите, 215 мажи и 211 жени и имал постигнато места за автоматско квалификување во сите спортови, со исклучок на машки и женски хокеј на трева. Грчкиот тим бил исто така и најголемиот тим во историјата на Летните олимписки игри од одржувањето на првите современи игри во 1896 година.
Грција ги завршила Летните олимписки игри со вкупно шеснаесет медали (шест златни, шест сребрени и четири бронзени), завршувајќи на петнаесеттата позиција на вкупната ранг-листа за медали. Барем еден медал бил доделен на грчкиот тим во десет спортови; пет од нив дошле од атлетика, вклучувајќи и две престижни злата. Грција исто така се искачила на првото место на медалите во скокови во вода, гимнастика, џудо и едрење.
Меѓу носителите на медали на нацијата се нашле и Фани Халкија, тркачката во брзо одење Атанасија Цумелека, тинејџерскиот џудист Илијас Илијадис и нуркачкото дуо Томас Бимис и Николаос Сиранидис, кои ги освоија првите златни медали на Грција во нивните дисциплини. Појавувајќи се како еден од најголемите олимписки кревачи на тегови на сите времиња со три олимписки титули, Пирос Димас ја завршил својата светла спортска кариера со напор за бронзен медал во машка тешка категорија на четвртиот и последен олимписки настап. Во меѓувреме, Николаос Какламанакис, кој го освоил златото во Атланта осум години порано, и го запалил олимпискиот оган на крајот од церемонијата на отворањето, го освоил својот втор сребрен медал во мистрал во машка конкуренција.
Стреличарство
Како нација домаќин, Грција автоматски добила целосна распределба на шест индивидуални места, заедно со влегувањето во машки и женски тимски настани.
Атлетика
Во атлетика, грчкиот тим не добил автоматски места за претставување на нацијата домаќин, како што тоа го правеа во другите спортови. Грчките атлетичари досега имаат постигнато квалификациски стандарди во следните атлетски настани (најмногу до 3 спортисти во секоја од настаните во „А“ Стандард, и 1 во „Б“ Стандард).
Бадминтон
Како нација домаќин, грчкиот тим имал право да влезе само во двајца играчи на бадминтон, без оглед на тоа како поминале во квалификациските фази.
Бејзбол
Менаџер: 27 - Џек Родос. Тренери: 1 - Мајк Рискас, 14 - Јоанис Казанас, 42 - Скот Демтрал
Бокс
На Грција и биле загарантирани пет машки боксери на Игрите, благодарение на тоа дека е земја домаќин, но затоа специјалните места „домаќини“ за машка конкуренција станале неважечки, бидејќи Грците барале места преку Светските првенства и Европскиот квалификациски турнир АИБА.
Спринт
Легенда за квалификации: П = Квалификација до финале; q = Квалификација во полуфинале
Скокови во вода
Како нација домаќин, Грците автоматски имале право на места во сите четири синхронизирани нуркачки настани, но за индивидуални настани, тие морале да се квалификуваат преку свои настапи преку Светското првенство на ФИНА во 2003 година во Барселона, Шпанија и во 2004 година.
Коњички спорт
Грција автоматски имала тим и максимален број индивидуални натпреварувачи во скокови.
Мечување
Како земја домаќин, Грција добила десет места кои можат да бидат распределени на кој било настан со мечување. Дополнителни места може да се освојат во специфични дисциплини во серија квалификациски настани.
Машки турнир
Селектор: Стратос Апостолакис
Женски турнир
Селектор: Ксанти Константиниду
Машки турнир
Селектор: Улф Хакан Шефверт
Женски турнир
Селектор: Свејн Андре Олсен
Џудо
Грчки џудист добива по едно место во секоја од 14-те категории, благодарение на домаќинскиот статус на олимпискиот турнир - максималната можна распределба.
Современ петобој
Како нација домаќин, Грција добила едно автоматско квалификациско место по пол преку Европското и УИПМ Светското првенство.
Веслање
Грција добила само два брода и во машки и во женски лесен двоен скалп на Светското првенство во веслање 2003 година.
Легенда за квалификации: ФА = Финале А (медал); ФБ = Финале Б (немедал); ФК = Финале Ц (немедал); FD = Финале Д (немедал); FE = Финале Е (немедал); FF = Финале F (немедал); СА / Б = Полуфинале А / Б; SC / D = Полуфинале C / D; SE / F = Полуфинале E / F; R = репешажа
Едрење
М = трка со медал; OCS = Од страната на курсот на почетната линија; DSQ = Дисквалификуван; DNF = Не заврши; DNS = Не започна; RDG = Дадена исправка
Стрелаштво
Како нација домаќин, на Грција и биле доделени минимум единаесет места во квота на десет различни настани.
Синхронизирано пливање
Како нација домаќин, Грција имала состав од 9 синхронизирани пливачи кои учествувалеи во дует и во тимски настани.
Теквондо
Грција не имала официјално учество на квалификациски турнири во теквондо, бидејќи Грците веќе имале на располагање четири загарантирани места, две за мажи, две за жени.
Тенис
Како нација домаќин, Грција номинирала два машки и две женски тенисери.
Триатлон
Грција имала само едно загарантирано место во машки триатлон.
Одбојка
Како нација домаќин, Грција се здобила со автоматски влез за машки и женски екипи како во одбојка на затворено, така и на песок.
Мажи
Селектор: Стелиос Просаликас
Жени
Селектор: Димитриос Флорос
Мажи
Селектро: Алесандро Кампагна
Жени
Селектор: Киријакос Јосифидис
Кревање тегови
* Леонидас Сабанис првично го добил бронзениот медал, но бил дисквалификуван откако беше позитивен на тест за вишок тестостерон.
Тодор Скаловски
Тодор Скаловски (21 јануари 1909, Тетово - 1 јули 2004, Скопје) — истакнат македонски композитор, хорски и симфониски диригент. Се категоризира во првата генерација македонски повоени композитори. Автор е на голем број вокални, вокалноинструментални и сценски композиции, а покрај творештвото и диригирањето се занимавал со педагошка работа и организација на музичкиот живот во современа Македонија
Животопис
Музичко образование завршил во Белград, а диригентството го усовршувал на Конзерваториумот „Моцартеум“ во Салцбург кај професорот Вилхелм Фуртвенглер. Скаловски бил долгогодишен соработник на Ловро Матачиќ. Основач е, прв шеф-диригент и директор на Македонската филхармонија во 1944. Основач, прв шеф-диригент и директор на Македонската опера, како и прв заменик главен уредник на Македонското Радио. Како долгогодишен организатор на музичкиот живот Скаловски е основач на неколку меѓународни музички фестивали во Македонија, какви што се Охридско лето и посебно биеналниот меѓународен хорски фестивал во Тетово - ТЕХО. Член е на Македонската Академија на Науките и Уметностите, МАНУ од 1972 г. Добитник е на највисоката награда на некогашна С.Ф.Р. Југославија, АВНОЈ, како и највисоката награда на Република Македонија за животно дело, „11 Октомври“ и др.
Тодор Скаловски е познат по креативната употребата на фолклорни мотиви, во неговите композиции. Со употребата на хармонија, тонални и модални системи, и лиризмот тој е сличен на српскиот композитор Мокрањац и македонскиот композитор Трајко Прокопиев, иако во некои дела како „Македонско оро“, Скаловски користи драмски елементи кои се сметаат како музички пандан на „Тешкото“ на Блаже Конески. Тој исто така пишувал и духовна музика.
Соломија Бобровска
Соломија Бобровска (Соломія Бобровська; родена 20 декември 1989 година во градот Ривне) — Украински јавен и политички активист, народен заменик на Украина од 9-то свикување, од 29 август 2019 година, член на парламентарната фракција на политичката партија „Глас“, поранешен извршен шеф на Регионалната државна управа на Одеската Област (2016-2017 година).
Од 29 август 2019 година, секретар на Комитетот на Врховната Рада на Украина за надворешна политика и меѓупарламентарна соработка.
Вера Маркова
Биографија
Вера Маркова  (р. во )македонска судијка вработена во Уставниот суд на Македонија.
Животопис
Дипломирала на Правниот факултет во Скопје во 1973. Таа е одликувана со „Медал на трудот“ за покажаното добро работење како судија во 1986 година. Во март 1996 година е избрана за судија на Апелациониот суд Скопје. Учествувала на повеќе семинари и работни посети од областа на правото и примена на законите.
Хаифа Вахби
Хаифа Вахби или Хаифа (родена 10 март 1976 година во Махруна, Либан) е популарна либанска пејачка, актерка и модел во арапскиот свет. Финалист на натпреварот за убавина Мис Либан.
Теодора Керамичиева
Биографија
Теодора Керамичиева  родена во Скопје има 22 години, висока е 176 цм, е млада и перспективна македонска ракометарка.
Животопис
Таа е поранешен лев бек на ЖРК Вардар. Кариерата ја продолжи во Франција, каде што сега настапува за тимот на Шамбри Турен.
Викторија Јовановска
Биографија
Викторија Јовановска (р. ) е македонска скијачка во категоријата нордиско скијање.
Животопис
Во 2016 учествувала на Балкан куп во ролерски натпревар на релација Кривогаштани – Крушево, каде во трката на 5 километри завршила на шестата позиција.
The John & Space Rebel Gang (албум)
The John & Space Rebel Gang - музички албум на макеоднската рок-група „The John“. Албумот е издаден како 99. издание на „PMG recordings“.
Содржина
Албумот содржи 10 песни, и тоа:
Насте Настески
Насте Крстанов Настески (1922 во Требеништа, Охридско — септември 1944 во Вранештица, Кичевско) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Насте Крстанов Настески е роден во 1922 година во селото Требеништа. Се занимавал со земјоделство. Кон НОБ се приклучил доброволно на 16 јули 1944 година. Како борец на Првата македонска ударна бригада загинува во борбите против балистите кај селото Вранештица во септември 1944 година.
Waufvw!!! (албум)
Waufvw!!! - музички албум на македонската рок-група „The John“ од 2012 година. Албумот е издаден како 76. издание на „PMG recordings“. Албумот е снимен во периодот април-јуни 2012 година, а извршен продуцент е Мирко Попов. Автори на музиката се членовите на групата, а текстовите се дело на Љупа Ангелов. Неда Дамчевска е автор на обвивката на албумот.
Содржина
Албумот содржи 8 песни, и тоа:
The John (рок-група)
The John - македонска рок-група, составена од: Љупа Ангелов (пејач и гитарист), Дарко Тасевски (гитарист и пејач), Филип Пајдаков (басист) и Зоро Божиков (тапанар).
13/13
„13/13“ — музички албум на македонската рок-група „Mooger Fooger“. Албумот е издаден како седмо издание на „Литиум“. Албумот е снимен во студиото „Соник 57“, миксот и постпродукцијата ги направил Евгениј Каревски, а дизајнот на албумот е дело на Дана Андо.
Содржина
Албумот содржи 10 песни, и тоа:
Изведувачи
На албумот настапуваат следниве музичари:
Наум Наумоски
Наум Милев Наумоски (1924 во Климештани, Охридско — 7 февруари 1945 во гостиварско) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Наум Милев Наумоски е роден во 1924 година во селото Климештани. По занимање бил земјоделец. Бил младински активист од летото 1943 година. Доброволно пристапил кон НОБ на 15 август 1944 година. Како борец на Третата бригада на КНОЈ се истакнува во борбите против балистичките банди. Загинува во борба со балистите во гостиварско на 7 февруари 1945 година.
Никола Бутески
Никола Недев Бутески (28 ноември 1921 во Требеништа, Охридско — 16 април 1945 во Кајгана) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Никола Недев Бутески е роден на 28 ноември 1921 година во селото Требеништа. Се занимавал со земјоделство. Кон НОБ се приклучил доброволно на 16 јуни 1944 година. Како борец во Втората македонска ударна бригада загинува на Сремскиот фронт кај Кајгана, на 16 април 1945 година.
Илцен (округ)
Илцен (Uelzen) — округ (Landkreis) во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се граничи со (од југ надесно) окрузите Гифхорн, Целе, Хајде, Линебург и Лихов-Даненберг и со сојузната покраина Саксонија-Анхалт (округот Алтмаркрајс Залцведел).
Географија
Округот се наоѓа во источниот дел на Линебуршкото Поле. Реката Илменау извира во округот. Оттука тече на север до градот Линебург. Пејзажот е рамен и слабо населен.
Историја
Од средниот век, областа била дел од војводството Брауншвајг-Линебург и државите-наследнички.
Грб
Грбот прикажува:
Никола Базгалоски
Никола Ѓоргиев Базгалоски (5 септември 1919 во Скребатно, Охридско — ноември 1945 во Земун, Србија) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Никола Ѓоргиев Базгалоски е роден на 5 септември 1919 година во селото Скребатно. Се занимавал со земјоделство. Кон НОБ се приклучува доброволно на 12 август 1944 година. Како борец на Првата македонска ударна бригада учествува на Сремскиот фронт каде што се разболува. Се лекува и умира во болницата во Земун, во ноември 1945 година.
ФК Јувентус сезона 2019-2020
Дресови
Спортска опрема: Адидас Главен спонзор: Jeep Спонзор одзади на дресот: Cygames
Трансфери
Прикажани се само побитните операции
Завршна табела
Легенда:
Нотес:
Настапи и голови
! colspan=14 style=background:#DCDCDC; text-align:center| Голмани
! colspan=14 style=background:#DCDCDC; text-align:center| Одбрана
! colspan=14 style=background:#DCDCDC; text-align:center| Среден ред