cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 6737
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 2 м 10 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -18° 32' 48"".
Други поделби
Проучување на NGC 6737 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 341; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6286. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1111.
Хорот на Циганите
Други употреби
Томас Бејкер го напиша Трубадурски квадрил (1855) за пијано, кој вклучува движење засновано на овој хор. Слично на тоа, пијанистот/композиторот Чарлс Гроуб напишал варијации за Хорот на Циганите за пијано во 1857 година. Свинг џез аранжман на Џери Греј за Глен Милеровиот оркестар во 1941 година стигнал до #3 на Билборд врвните списоци во САД. Мелодичната тема послужи и како вдахновение за „Rockin' the Anvil“ за свинг-џез ансамбл и хармоника на албумот на Џон Сери Постариот од 1956 година, Squeeze Play.
Мелодијата на рефренот била тесно пародирана во „Хорот на крадецот“ („Со конец налик на мачка“) во комичната опера на Гилберт и Саливан од 1879 година „Пиратите од Пензанс “, а набргу потоа стана популарна песна со текстот Hail, Hail, the Gang's All Here.
Сцени од животот на Дева Марија
Сцени од животот на Дева Марија (италијански: Le Storie della Vergine) ― циклус на фрески од Филипо Липи во Сполетската катедрала.
Историја
Циклусот бил нарачан во 1466 година, кога Липи ги завршил своите Приказни за Свети Стефан и Свети Јован Крстител во Пратската катедрала, и ненадејно бил прекинат со смртта на Липи во 1469 година, предизвикана од отров според Животите на најизвонредните сликари, вајари и архитекти на Вазари. Неговите помошници во студиото го завршиле делото за околу три месеци. Липи бил погребан во Сполетската катедрала и покрај барањето на Лоренцо Величествениот посмртните останки да бидат вратени во Фиренца, од градот Сполето одговориле дека за разлика од Фиренца, нивната голема нова катедрала немала погребани славни луѓе во неа.
Сцени
Од лево кон десно циклусот покажува:
IC 163
IC 163 — галаксија во соѕвездието Маса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 163 се споменува и како ESO 33-32, IRAS 05576-7655.
Откривање
Објектот е откриен на 18 декември 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 163 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. IC 163 има привидни димензии од 2,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 55 м 28,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -76° 55' 13". Положбениот агол на објектот е во износ од 107°.
Други поделби
Проучување на IC 163 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 18092.
Користена литература
A preliminary version on magnetic tape (1981) was used here. (23,17) (Catalog)
502 Сигуна
502 Сигуна астероид од главниот појас. Откриен од страна на Макс Волф на 9 јануари 1903 година.
Национална библиотека на Романија
Националната библиотека на Романија (Biblioteca Naţională a României) е национална библиотека на Романија. Наменета е да складира сè што е објавено во Романија.
Историја
Почетоците на библиотеката се поврзани со библиотеката на Свети Сава Колеџот, која била отворена во 1859 кога 1000 француски тома биле архивирани. По обединувањето во 1859 година, библиотеката добила национален статус (Bibliotecă Naţională şi Bibliotecă Centrală - Национална и централна библиотека). Во 1864 година, библиотеката била именувана како Централна државна библиотека (Biblioteca Centrală на Statului).
Во 1901 година сите збирки биле пренесени во Романската академска библиотека. Како резултат, од 1901 до 1955 година, Романската академска библиотека стекнала национален статус. Во 1955 година, Централната државна библиотека добила статус на национална библиотека. Во 1989 година, по падот на режимот, Централната државна библиотека повторно била го добила статусот национална, Biblioteca Naţională a României.
Антонио Табуки
Како приврзаник и познавач на португалската култура, Табуки предавал португалска литература и бил директор во италијанскиот културен центар во Лисабон.
Тој бил професор по португалски јазик и литература на Универзитетот во Сиена. Тој ги превел и подготвил собраните дела на португалскиот поет Фернандо Песоа на италијански. Неговото творештво е обемно и разновидно. Неколкупати бил номиниран за Нобелова награда за литература. Неговите книги се преведени на повеќе од 30 јазици.
Животопис
Одлучувачки ден во неговиот живот бил кога едно попладне, како матурант, заминал за Париз, сакајќи да ја пронајде својата професионална вокација. Пред да влезе во возот, немајќи многу пари, тој ја купил малата книга „Продавница за тутун“ од Фернандо Песоа, која целосно му го изменила животот. Ентузијазмот за творештвото на Песоа, го натерарало да го научи португалскиот јазик и љубов   кон португалската култура. Како резултат на тоа, тој дипломирал во 1969 година со теза на тема „Надреализмот во Португалија“. Потоа бил назначен за учител по португалски јазик и литература во Болоња во 1973 година. Во истата година, дебитирал како писател, објавувајќи го романот „Италијански плоштад“ (Bompiani 1975), во кој се обидел да ја опише историјата од гледна точка на губитниците, во случајов тосканските анархисти, во романот се надоврзал стилски и творечки кон традицијата  на големите италијански писатели од поблиското минатоо : Џовани Верга, Федерико де Роберто, Џузепе ди Лампедуза.
Кариера
Во 1978 година бил назначен за професор на Универзитетот во Ѓенова. Во тој период ги објавил делата: „,Малиот брод“, „Бекхенд игра“, „Жена на пристаништето Пим“. Неговиот прв поистакнат роман бил „Индиско Ноктурно“, кој бил  објавен во 1984 година, а според него бил снимен истоимениот фил во 1989 година во режија  на Ален Корно. Главниот јунак, се обидува да го најде својот пријател, кој исчезнал во Индија, но всушност е во потрага по сопствениот идентитет. Во 1987 година, ја доби француската награда - Француска награда Медичи, за најдобар странски роман (Индиско Ноктурно). Претседателот на Португалија му ја доделил титулата Do Infante Dom Henrique во 1989 година, а истата година француската влада го прогласила за Витез на уметноста и литературата. Во 1994 година тој го објавил романот што му донел најмногу признанија: „Переира потврдува“, добитник на „Награда  Кампело“,  и „Жан Моне за европска литература“. Протагонистот на овој роман станува симбол на одбраната на слободата во сите антидемократски режими.
Во 1997 година го објавил романот „Изгубената глава на Дамаскено Монтеиро“ инспириран од вистинската настан, за човекот чиј обезглавен  труп бил пронајден во парк. Откриено било дека човекот бил убиен во близината на полициската станица на Републиканската национална гарда (ГНР). Веста ја погодила чувствителноста и имагинацијата на писателот. За да го заврши овој роман, Табуки работел на документите собрани во Советот на Европа во Стразбур кои ги испитуваат  условите на притвор во Европа, вклучително и односот меѓу граѓаните и полицијата. Романот се покажал како пророчки кога полицискиот наредник Хозе дос Сантос подоцна го признал убиството, за кое бил осуден  на 17 години затвор.
Во 1997 година, Академијата Лајбниц му ја доделила наградата „Ханс Ерих Носак “.
Во 2001 година, Табуки го публикувал епистоларниот роман „Тоа се работи подоцна“, книгата ја добила наградата „Француска култура“ во 2002 година на (француското радио за културно ) за странска литература.
Табуки се сметал себеси за писател само во онтолошка смисла, затоа што од егзистенцијална гледна точка се дефинирал како „универзитетски професор“. За Табуки, книжевноста не била професија, „туку нешто што вклучува љубов, соништа и имагинација“.
Табуки редовно пишувал статии за за културната рубрика на весниците „Кориера дела Сера“ и „Ел Пис“.
Список на државни водачи во 1675 година
Ова е список на државни водачи во 675 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Антонио Табуки
Смрт
Табуки почина во болница во Лисабон на 25 март 2012 година, по долгата битка со ракот.
Список на државни водачи во 1675 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Антонио Табуки
Почести и награди
Во 2007 година, тој добил почесен докторат од Универзитетот во Лиеж. Португалската влада го именувала со Командант од Редот на принцот Хенри на 7 април 1989 година. Во 1989 година, француската влада го именуваше за Витез на уметноста и литературата. Во 2004 година, тој бил награден со наградата за новинарство „[Франциско де Церецедо], доделена од Здружението на европските новинари.
Јас сум легенда
Јас сум легенда (англиски: I Am Legend) — научнофантастичен хорор филм од 2007 год. Филмот е римејк на филмот Омега човек од 1971, а во главната улога се појавува американскиот глумец Вил Смит.
Приказна
“Моето име е Роберт Невил. Преживеав. Ако има уште некој, било кој... знај не си сам!” – е очајничката порака на генијалниот научник Роберт Невил ( Вил Смит ). Но науката не можела да го прекине смртоносниот вирус, страшен, злобен и – направен од човечка рака. Необјаслив имун, Роберт е единствениот преживеан човек во она што останало во Њујорк, а можеби и во светот. Додека како последна надеж за човечкиот вид, очајнички се обидува да го уништи вирусот и со помош на сопствената имуна крв да го открие лекот против овој вирус.
Винсент ван Гог
Винсент Вилем ван Гог ( - ) бил холандски постимпресионистички сликар, чии дела имале големо влијание врз уметноста во XX век, поради живите бои и отсликувањето на чувствата. Боледувал од анксиозност и имал чести напади на ментална болест, а починал на 37-годишна возраст, извршувајќи самоубиство.
Додека бил жив не бил многу ценет, но неговата слава пораснала по неговата смрт. Денес, тој се смета за еден од најголемите сликари во историјата и има значаен придонес во почетоците на современата уметност. Ван Гог почнал да слика кон крајот на третата декада од својот живот, и најголемиот дел од неговите најпознати дела ги изработил во последните две години од животот. Изработил повеќе од 2.000 уметнички дела, од кои околу 900 слики и 1100 цртежи и скици. Иако бил малку познат додека бил жив, неговата работа имала силно влијание врз современата уметност. Денес многу од неговите дела, вклучувајќи ги и многубројните автопортрети, пејзажи, портрети и сончогледи, се меѓу најпрепознатливите и најскапи уметнички дела.
Својата рана зрелост, Ван Гог ја поминувал работејќи во фирма за трговија со уметнички дела и често патувал во Хаг, Лондон и Париз, по што заминал да учителствува во Англија. Како мал имал желба да стане свештеник и да го проповеда евангелието, па од 1879 година работел како мисионер во рударски регион во Белгија. Во тоа време почнал да црта луѓе од локалната заедница, и во 1885 го насликал своето прво значајно дело „Компиројадачи“. Во тоа време, неговата палета на бои се состоела главно од мрачни земјени тонови и воопшто не ја навестувала употребата на живописен колорит, препознатлив за неговите подоцнежни дела. Во март 1886 година, се преселил во Париз, каде се запознал со француските импресионисти. Подоцна живеел во јужна Франција и бил понесен од силната сончева светлина која ја пронашол таму. Во неговите дела, ја зголемил употребата на светли бои со што создал единствен и препознатлив стил, кој бил целосно разбран за време на неговиот престој во Арл во 1888 година.
NGC 4141
NGC 4141 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Винсент ван Гог
Писма
Најопширен извор за разбирање на Ван Гог како уметник е збирката на писма, испраќани меѓу него и неговиот помлад брат, трговец со уметнички дела, Тео ван Гог. Тие се извор на најголемиот дел информации за мислите и верувања на уметникот. Тео постојано му давал финансиска и емоционална поддршка на својот брат. Нивното доживотно пријателство и голем дел од она што е познато за уметничките погледи и теории на ван Гог е запишано во стотиците писма кои тие ги разменуваче од август 1872 до 1890 година. Поголемиот дел од писмата биле пишувани од Винсент до Тео. Повеќе од 600 писма од Винсент до Тео и 40 од Тео до Винсент се зачувани до денес, и иако многу од нив немаат датум, историчарите на уметност успеале да ги сложат хронолошки. Проблематични остануваат писмата кои биле пишувани за време на престојот на Винсент во Арл. Сепак, се знае дека во текот на овој период, ван Гог напишал 200 писма до пријателите на холандски, француски и англиски јазик. Периодот кога Винсент живеел во Париз е најтежок за испитување за историчарите на уметност, бидејќи тој и Тео живееле заедно, поради што немало потреба да се допишуваат и оставиле мал или речиси никаков историски запис за тоа време.
NGC 4141
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4141 се споменува и како UGC 7147, MCG 10-17-152, CGCG 292-74.
Винсент ван Гог
Писма
Во прилог на писмата до и од Тео, пронајдени се писмата пишувани до Антон ван Рапард, Емил Бернар, сестрата на ван Гог, Вил и нејзиниот пријател Лине Крусе За овие писма во 1913 година пишувала вдовицата на Тео, Јохана ван Гог-Бонгер. Во нејзиниот предговор. таа изјавила дека тоа го објавува со „возбуда“, бидејќи не сака драмата во животот на уметникот да го засени неговото дело. И самиот ван Гог бил страстен читател на биографии од други уметници и претпоставувал дека нивниот живот е соодветен со карактерот на нивната уметност.
Младост
Винсент Вилем ван Гог се родил на 30 март 1853 во Цундерт, село во близина на Бреда во покраината Северен Брабант, во јужниот дел на Холандија. Тој бил син на Ана Корнелија Карбентус и Теодорус ван Гог, свештеник во Холандската реформаторска црква. Винсент го добил името по дедо му и неговиот прв мртвороден брат. Ваквиот начин на добивање име не бил невообичаен. Името Винсент често се среќавало во семејството, а неговиот дедо ја добил дипломата по теологија на Универзитетот во Лајден во 1811 г. Дедото Винсент имал шест синови, од кои тројца станале трговци со уметнички дела, меѓу кои и уште еден Винсент кој бил споменуван во писмата на Ван Гог како „чичко Сент.“ Можеби дедо му Винсент го добил името по неговиот чичко, успешниот вајар Винсент ван Гог (1729-1802). Уметноста и религијата биле главните професии кон кои било насочено семејството Ван Гог. Неговиот брат Теодорус (Тео) е роден на 1 мај 1857. Имал уште еден брат, Кор, и три сестри: Елизабет, Ана и Вилемина (Вил)
NGC 4141
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4141 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 4141 има привидни димензии од 1,3' х 0,9'.
Винсент ван Гог
Младост
Како дете, Винсент бил сериозен, молчелив и внимателен. Се школувал во селското училиште од 1860 година, каде што само еден наставник-Католик им предавал на околу 200 ученици. Од 1861 година, тој и неговата сестра Ана биле подучувани дома од гувернанта, сè до 1 октомври 1864 година, кога тој заминал во интернатот во Цевенберген, на оддалеченост од околу 32 километри. На 15 септември 1866, заминал во средното училиште Вилем II во Тилбург. Константин Ц. Хисманс, успешен уметник во Париз, бил учител на Ван Гог, и се залагал за систематски пристап кон предметот. Во март 1868, Ван Гог ненадејно го напуштил училиштето и се вратил дома. А подоцна коментарот за неговите рани години гласел: Мојата младост беше мрачна и студена и неплодна... Во јули 1869 година, неговиот чичко му помогнал да добие работа во фирмата Goupil & Cie во Хаг. По обуката, во јуни 1873, фирмата го испратила во Лондон. Тоа бил среќен период за него, бидејќи бил успешен на работа и на 20 години заработувал повеќе од неговиот татко. Сопругата на Тео забележала дека таа година му била најсреќна во целиот негов живот. Се заљубил во ќерката на газдарицата, Евгение Лојер, но кога конечно ѝ ги признал неговите чувства, таа го одбила, велејќи му дека е тајно верена за поранешен потстанар. Потоа се изолирал и се посветил на религијата. Татко му и чичко му го пратиле во Париз за да продолжи со работата. На 1 април 1876 прекинал со работа.
NGC 4141
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 75°.
Винсент ван Гог
Младост
Се вратил во Англија и таму работел без да добива плата. Работел како учител на замена во мал интернат, кој имал поглед кон пристаништето во Рамсгејт, од каде што го нацртал убавиот поглед. Сопственикот на училиштето се преселил во Ислворт, а потоа и Ван Гог заминал во новото место, одејќи со воз до Ричмонд, а остатокот од патот го изодел пешки. Подоцна работел и како методистички помошен свештеник, исполнувајќи си ја желбата да го „проповеда Евангелието насекаде“. На Божиќ, се вратил дома и шест месеци работел во книжарница во Дордрехт. Сепак, не бил задоволен со оваа работа и најголем дел од своето време го поминувал во задниот дел од продавницата, каде преведувал извадоци од Библијата на англиски, француски и германски јазик.
Љубовта на Ван Гог кон религијата била сè поголема и тој почувствувал дека ја пронашол вистинската професија. Со цел да му помогнат во остварувањето на неговата желба да стане свештеник, неговите родители го испратиле во Амстердам да студира теологија. Живеел со неговиот чичко Јан ван Гог, кој бил вице-адмирал. За приемниот испит се подготвувал заедно со чичко му Јоханес Стрикер, почитуван теолог кој го објавил делото „Животот на Исус“, кое може да се најде во Холандија. Ван Гог не го положил испитот, и заминал од куќата на чичко му Јан во јули 1878 година. Во јануари 1879, започнал да работи како мисионер на село, во областа Боринаж во Белгија.
NGC 4141
Други поделби
Проучување на NGC 4141 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38669. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3840. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1389.
Винсент ван Гог
Младост
Се вратил во Квесмес и таму живеел заедно со рударот Чарлс Декрук до октомври истата година. Почнал да се интересира за обичните луѓе и за местата околу нив. Времето поминато таму го посветил на цртањето, и таа година го послушал советот на Тео да започне сериозно да се занимава со сликање. Есента заминал во Брисел, а имал намера да ги послуша советите на Тео, да учи заедно со истакнатиот холандски уметник Вилем Роелофс, кој го наговорил да ја посетува Кралската академија за уметност во Брисел. За време на студирањето, тој не само што учел анатомија, туку и основни правила за вајање и сликање на предмети. Ван Гог посакувал да стане уметник, за што и самиот рекол: ...да се обидеш да го разбереш вистинското значење на тоа што ни го прикажуваат големите уметници, вистинските мајстори во нивните ремек-дела, тоа води до бога; некој го кажува тоа во книга, друг во слика.
Етен, Дренте и Хаг
Во април 1881 година, Ван Гог заедно со неговите родители се преселил во село во околината на Етен, каде што продолжил со цртање, често користејќи ги соседите како предмет на неговите дела. Преку летото долго време поминувал во прошетки и разговори со неговата братучетка, вдовицата Ке Вос-Стрикер. Таа била ќерка на постарата сестра на неговата мајка и Јоханес Стрикер. Ке била седум години постара од Ван Гог и имала осумгодишен син. Ван Гог ѝ предложил брак, но таа одбила со зборовитем велејќи му: Не, никогаш, никогаш.
Подоцна, во ноември, му испратил писмо на чичко му Стрикер и заминал во Амстердам, каде повторно разговарал со Стикер во неколку наврати. Ке одбивала да се сретне со него и нејзините родители напишале:
Тој, во очај ја држел неговата лева рака во пламенот од светилката и рекол: Дозволете ми да ја видам толку долго колку што можам да ја задржам раката во пламен.
Не кажал што точно се случило, само спомнал дека чичко му го изгаснал пламенот. Таткото на Ке јасно кажал дека не станувало никаков збор за брак, додавајќи ја неспособноста на Ван Гог да се издржува себеси финансиски. Согледувањето на хипокризијата на неговиот чичко и поранешен учител силно влијаело врз него. Тој Божиќ, Ван Гог имал толку жестока расправија со татко му, така што ги одбил парите што му ги поклонил и заминал во Хаг.
Во јануари 1882, се преселил во Хаг, каде што го повикал братучед му, ликовниот уметник Антон Мауве (1838-1888). Мауве го поддржувал Ван Гог во сликањето, но по кратко време се скарале и подолго време не бил присутен во неговите писма. Ван Гог бил во врска со проститутката и алкохоличарка Класина Марија Сиен Хорник (1850-1904). Ја сретнал Сиен кон крајот на јануари, која тогаш имала петгодишна ќерка и била бремена. Веќе имала родено две деца кои починале, но сето тоа не го загрижувало Ван Гог. На 2 јули, Сиен родила машко дете, кое го добило името „Вилем“. Кога татко му на Ван Гог ги дознал деталите за оваа врска, вршел силен притисок врз неговиот син, со цел да ги напушти Сиен и децата, иако Винсент се однесувал дрско кон татка си.
Во јуни, поминал три недели во болница болен од гонореја. Истото лето, започнал да слика со употреба на маслени бои. Есента 1883, по една година, ги напуштил Сиен и нејзините две деца. Тој размислувал да се пресели заедно со нив надвор од градот, но се премислил и заминал. Можно е лошата финансиска состојба да ја принудила Сиен да се врати на проституцијата, па во домот сè повеќе се чувствувала лошата атмосфера, а Ван Гог сметал дека не може да ја подобри ваквата ситуација со неговиот уметнички подем. Откако заминал, Сиен ја дала ќерката кај мајка ѝ, а синот кај нејзиниот брат. Таа се преселила во Делфт, а подоцна и во Антверпен. Вилем се сеќавал на моментот кога го однеле да ја посети мајка му во Ротердам, на 12-годишна возраст и неговиот вујко се обидувал да ја убеди Сиен да се омажи, за да може да го препознаат детето. Вилем се сеќавал на зборовите од мајка му: ...но јас знам кој му е татко. Тој беше уметник и со него живеев пред околу 20 години во Хаг. Се вика Ван Гог.
Тогаш, таа се завртила кон Вилем и рекла: Го доби името по него.
Сен Реми (мај 1889-мај 1890)
На 8 мај 1889 г. Ван Гог отишол во болницата Сен Пол де Масол. Болницата била сместена во манастир во Сен Реми, оддалечено помалку од 32км од Арл. Манастирот се наоѓал во област со пченкарни полиња, виногради и маслинови дрвја, и во тоа време го предводел од д-р Теофил Пејрон. Ван Гог имал две мали соби,т.е. соседни ќелии кои имале прозорци со решетки. Втората ја користел како ателје. Главен предмет на неговите слики за време на тамошниот престој била болницата и градините. Понекогаш можел да шета со придружба и од тие прошетки ги направил сликите со маслинови и кипрусови дрвја. Меѓутоа, поради ограничениот број на прошетки Ван Гог немал доволно инспирација за сликање. Затоа работел на интерпретации на слики од други уметници и варијации на неговите претходни слики. Во септември, насликал уште две верзии од Спална соба во Арл, а во февруари 1890г. четири портрети, направени врз основа на скиците кои ги нацртал Гогин кога Мадам Гино им била модел на двајцата уметници, во почетокот од ноември 1888г.108 Пофалби за неговата работа добил од Алберт Орие, кој го нарекол гение. Во февруари, на покана од здружението на авангардни уметници во Брисел, учествувал на нивната годишна изложба. Членот на ова здружение, Хенри де Гро, ги навредил делата на Ван Гог. Сињак изјавил дека и понатаму ќе продолжи да се бори за славата на Ван Гог. Подоцна, кога се прикажувала изложбата на Ван Гог заедно со Независните Уметници во Париз, Моне забележал дека неговите дела биле најдобри од сите дела на изложбата.По раѓањето на неговиот внук Винсент Вилем, во февруари 1890г., и‘ пишал писмо на мајка му во кое вели дека веднаш ја започнал сликата за новороденчето - големи гранки со бел бадемов цвет спроти сино небо, која треба да стои во нивната спална соба.
Овер на Оаза (мај–јули 1890 г.)
Ван Гог заминал од болницата во мај 1890г., и се преселил во близина на докторот Пол Гаше(1828г.-1909г.), во Овер на Оаза, надвор од Париз, со што бил поблиску и до Тео. За Д-р Гаше добил препорака од Камил Писаро(1830г.-1903г.); Гаше и претходно лечел неколку уметници, а и самиот бил уметник-аматер. Првиот впечаток на Ван Гог за докторот бил „... поболен од мене, односно, колку мене“ Во јуни 1890 го нацртал Портретот на д-р Гаше и довршил уште два портрети на Гаше во масло. Во сите го нагласувал меланхоличното расположение на Гаше.
Последната недела во Сен Реми, Ван Гог во мислите се сеќавал на животот на Север, и неколку од 70-те слики во масло изработени за време на 70-дневниот престој во Овер на Оаза, меѓу кои и Црквата во Овер, се спомени од животот на север.
Пченкарни полиња со врани (Јули 1890г.) е пример за необичните правоаголни платна кои ги користел во последната недела од неговиот живот. Поради својот интензитет, ова е едно од најзабележаните негови дела. Многу често погрешно се истакнува дека ова е неговото последно дело, но научникот Јан Хулскер наведува уште седум дела кои ги изработил после него. Во јули 1890г. Ван Гог завршил две слики Градините на Добињи, и најверојатно едната од нив е неговото последно дело.112 Исто така, има слики кои не биле довршени, како Колиби на рид.
Смрт
Откако заминал од болницата, Ван Гог доживеал неколку неуспеси. Иако целиот свој живот имал проблеми со неговото ментално здравје, последните неколку години тие биле посебно изразени. Во тој период често се случувало да нема желба, па дури и да ја изгуби способноста за сликање, поради што доживувал низа неуспеси баш во периодот кога ги сликал неговите ремек-дела. Се‘ повеќе паѓал во депресија. На 27 јули 1890г., на 37-годишна возраст, заминал в поле и се застрелал во градите. Истрелот го преживеал, незнаејќи дека ќе биде фатален за неговиот живот. Починал два дена подоцна. Тео побрзал да биде покрај него последните денови од животот. Неговите последни зборови биле "La tristesse durera toujours" ( тагата ќе трае вечно).
Здравјето на Тео се влошило по смртта на брат му. Добил сифилис, иако неговото семејство не сакало да го признае тоа долго време. Бил примен на болница, и не можејќи да се помири со смртта на брат му, починал шест месеци подоцна, на 25 јануари во Утрехт Во 1914г. телото на Тео било ексхумирано, и заедно со неговиот брат, презакопано во Овер на Оаза.
Иако поголемиот дел од последните слики на Ван Гог се мрачни, во суштина тие се оптимистички и го одразуваат копнежот по времето кога бил здрав. Сликите кои ги завршил пред самоубиството се изразено темни и мрачни. Делото Врата кон вечноста, портрет на стар човек кој ја држи главата со рацете, е особено мрачно. Сликата ја претставува трогателната психичка состојба во последните денови од неговиот живот. Повеќе од 150 психијатри се обделе да ја најдат причината за неговата болест, при што биле поставени 30 различни дијагнози. Дел од дијагнозите се: шизофренија, биполарно растројување, сифилис, труење од бои, епилепсија и акутен порфир. Некои од овие болести би можеле да бидат причина, потпомогнати од неисхранетоста, истоштеноста, несоницата и наклонетоста кон алкохол, особено кон апсинт.
Работа
Додека одел на училиште, Ван Гог сликал со водени бои; некои од овие дела се зачувани, но авторството на дел од нив е спорно. Подоцна, кога прифатил сериозно да се занимава со уметност, започнал со копирање на Курс де дизајн. Пролетта 1882г., чичко му кој бил сопственик на галеријата за современа уметност во Амстердам, од Ван Гог побарал цртежи од Хаг. Но неговите дела не ги исполниле очекувањата на чичко му. Подоцна уште еднаш го ангажирал, прецизирајќи му што точно бара, но по вторпат бил разочаран од резултатот. Но тој не се разочарувал. Ја подобрил осветленоста во ателјето местејќи ролетни и експериментирал со различни материјали за цртање. За нешто повеќе од една година започнал да работи на еднофигурни композиции, за кои тогаш бил многу критикуван. Денес тие се сметаат за први ремек-дела од него. Во 1883г. започнал да црта композиции со повеќе фигури. Некои од нив ги фотографирал, но кога брат му забележал дека во нив недостасува свежина и живот, почнал да ги бои. Тео му обезбедувал финансиска поддршка за првите слики, но сите пари набргу биле потрошени. Пролетта 1883г. се запознал со уметници од училиштето во Хаг, Вајзенбрух и Блумерс, и од нив добивал техничка поддршка, како и од сликарите како Де Бок И Ван дер Веле, исто така уметници од втората генерација на ова училиште. Кога се преселил во Нуенен започнал со сликање на големи слики, но поголемиот дел од нив ги уништил. По посетата на Државниот музем, Ван Гог станал свесен дека неговиот неуспех се должи на немањето искуство во техниката на работа. Затоа заминал во Антверпен, а подоцна и во Париз да ги усовршува овие техники.
Помалку или повеќе запознаен со импресионистичките и неоимпресионистичките техники и теории, Ван Гог заминал во Арл да ги развива новите можности. Но, за кратко време почнал повторно да ги употребува старите идеи за сликање. Како што се развивала неговата работа, насликал повеќе автопортрети. Во 1884г. во Нуенен работел на циклус кој требало да ја декорира трпезаријата на негов пријател во Ајндховен. Исто така и во Арл, пролетта 1888г. подготвувал серија фигури кои завршиле во домот на фамилијата Рулин, а најпосле, со доаѓањето на Гогин во Арл, почнал да работи на Декорацијата за жолтата куќа, што претставува негов најамбициозен циклус на дела. Пролетта 1889г. насликал уште еден помал циклус овоштарници. Историчарот на уметност Алберт Боиме бил првиот кој покажал дека дури и во фантастичното дело како Ѕвездена ноќ, Ван Гог се потпира на реалноста. Белата куќа навечер претставува куќа во самрак и ѕвезда на небо опкружена со светлина. Астрономите од Универзитетот во Тексас пресметале дека ѕвездата е всушност Венус, која сјаела на небото во јуни 1890, за кога се смета дека Ван Гог го насликал ова дело. Сликите од Сен Реми се одликуваат со виори и спирали. Светлината која ја прикажува во сликите е соодветна со Колмогровиот статистички модел на турбуленција.
Техники на работење
Како самоук уметник со мала обука, Ван Гог бил се освен академик во техниките на боење и цртање. Едно истражување покажува дека делата познати како масло на платно или цртежи, подобро би се опишале како „мешавина“. Под самата слика Мостот Ленглои во Арл има добро изработен цртеж со мастило, а се покажало дека и неколку дела од Сен Реми и Овер за кои се сметало дека дека се цртежи или акварели, како Дворот на болницата, Сен Реми (Септември 1889г.) биле изработени со разводнети маслени бои и четка. Радиографските испитувања покажале дека Ван Гог сликал на едно платно повеќепати отколку што се мислело, а дали навистина повеќе од една третина од неговите дела биле сликани на овој начин, останува да покажат натамошните истражувања. Во 2008г. тим од Универзитетот за технологија во Делфт и Универзитетот во Антверпен користел напредна техника со рендгенски зраци со цел да се добие јасна слика од лицето на жената, кое било нацртано под делото Трева.
Посмртна слава
Од неговата прва изложба во доцните 1880-ти, неговата слава меѓу колегите, критичарите, трговците и колекционерите сè повеќе се зголемувала. По смртта, биле поставени повеќе изложби во негова чест во Брисел, Париз, Хаг и Антверпен. На почетокот на XX век, биле организирани ретроспективни изложби во Париз (1901 и 1905) и во Амстердам (1905), како и значајни изложби во Келн (1912), Њујорк (1913) и Берлин (1914) Тие имале големо влијание врз наредните генерации уметници.
Влијание
Во неговото последно писмо до Тео, Винсент кажува дека со оглед на тоа што немал деца, своите дела ги гледа како свое потомство. На ова се надоврзува историчарот Симон Шама кој вели: „се разбира дека има дете, експресионизмот, и многу, многу наследници“. Шама спомнува голем број уметници кои презеле елементи од неговиот стил, меѓу кои Вилем де Конинг, Ховард Ходкин и Џексон Полок. Француски уметници како Анри Матиз ги користат неговите бои и начинот на кој Ван Гог ги применувал, а исто и германскиот експресионист во делото Мостови. Апстрактниот експресионизам од четириесеттите и педесеттите години е делумно инспириран од јасните потези со четка на Ван Гог. Во 1957г., Френсис Бекон (1909г.-1992г.) направи неколку серии слики, базирајќи се на репродукциите од Уметникот на патот до Тараскон, чијшто оригинал бил уништен за време на Втората светска војна. Бекон не бил инспириран само од делата туки и од самиот Ван Гог, кој Бекон го окаректеризирал како туѓинец. Ирскиот уметник се идентификувал со уметничките теории и цитатите од писмата за Тео, „Вистинските уметници не ги сликаат предметите такви какви што се ...Ги сликаат онака како што тие ги доживуваат“ Изложбата посветена на писмата од Ван Гог се одржа во Амстердам од октомври 2009г. да јануари 2010г. и потоа беше преместена во Кралската академија во Лондон од крајот на јануари до Април.
Порта (Чемерско)
Порта — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Чемерско. Наоѓалиштето претставува утврдена населба од римското време. На границата со атарот на селото Бохула, оддалечена 8 км јужно од селото, на рид со впечатливо поволна местоположба се забележуваат остатоци од утврдување (градежен камен, тегули и имбрекси), а спорадично и фрагменти од керамички садови.
Бријан Кокар
Бријан Кокар (Bryan Coquard; р. ) — француски професионален велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа. Бил сребрен медалист на Летните олимписки игри 2012 во омниум.
Младинска и аматерска
Кокар започнал со велосипедизам во 1999 година на седумгодишна возраст, во клубот Поншато. Во септември 2008 година, на 16 години, се приклучил на клубот Бордо.
Во 2009 година, Кокар станал светски јуниорски првак во омниум, а ја освоил и скреч-трката на европското првенство. Ја одбранил титулата во омниум во 2010 година, освојувајќи четири од шест дисциплини, а исто така завршил и втор во скреч. Поради неговите велодромски успеси, во јуни 2011 година, Кокар потпишал договор со Тим Јуропкар за почеток како професионалец во 2013 година. Истиот месец, станал првак во омниум на Франција, освојувајќи пет од шест дисциплини. По ова, бил избран да ја претставува Франција во омниум на Летните олимписки игри. Го освоил сребрениот медал завршувајќи зад Ласе Норман Хансен од Данска.
Професионална
Кокар потпишал договор за професионална кариера во друмскиот велосипедизам од сезоната 2013 година, потпишувајќи со UCI World Tour екипата. Неговата сезона во 2013 започнала добро, откако освоил две етапи на Етоал де Бесеже во јануари и февруари. Во 2015 година, Кокар ја освоил првата етапа на Четири дена Динкерк. Етапата имала делови со калдрма, поради што главната група се поделила, а Кокар го освоил спринтот од тројца возачи.
Бријан Кокар ја започнал сезоната 2016 со две победи на првата и втората етапа на Етоал де Бесеже. Меѓутоа, на 16 февруари, како подготовка за Трката околу Андалузија, го скршил десното рамо. Се вратил еден месец подоцна за време на класиците, пропуштајќи ја првата цел во годината, Париз-Ница. Започнал добро, завршувајќи втор зад Јенс Дебишер во мал групен спринт на Амстел Голд Рејс, завршувајќи четврти на обете трки. Во мај, ја освоил својата прва професионална етапна трка, Четири дена Динкерк, освојувајќи и три етапи. Следниот месец, го освоил првиот хронометар, пролог на Букл де ла Мајен, остварувајќи победа и на следната етапа. Како подготовка за Тур де Франс, го победил Арно Демар на првите две етапи на Рут ди Сид.
Витал Консепт
Во август 2017 година било потврдено дека Кокар потпишал за новосоздадената екипа како предводник за екипата за сезоната 2018, кратко откако Кокар бил исклучен од составот на  за Тур де Франс. Кокар добил понуда и од екипата, но ја одбил откако не сакал да биде втор спринтер зад Фернандо Гавирија
Кокар својот прв настап со новата екипа го имал во јануари 2018 година на Трката Шарџа. Првата победа ја остварил во февруари на првата етапа на Трката околу Оман, каде ја освоил спринтерската завршница пред Марк Кевендиш. Претходно за малку пропуштил победа на Етоал де Бесеже, кога Кристоф Лапорт го претекнал на целта, додека Кокар ја прославувал победата што мислел ја обезбедил.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
NGC 2120
NGC 2120 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2120 се споменува и како ESO 86-SC34, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 30 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2120 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m. NGC 2120 има само една позната привидна димензија, која изнесува 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 50 м 34,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 63° 40' 30".
Други поделби
Проучување на NGC 2120 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8896.
Бицов Ланд
Бицов Ланд (Bützow Land) — општинска заедница во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Бицов.
Општинската заедница Бицов Ланд се состои од следниве општини:
NGC 333A
NGC 333A — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 333A се споменува и како NGC 333, MCG -3-3-13.
Фредерик I од Шведска
Фредерик I (Fredrik I ; 28 април 1676 - 5 април 1751 година) бил принц на Шведска од 1718 до 1720 година и крал на Шведска од 1720 година до неговата смрт и (како Фредерик I), исто така, Ландграв од Хесен-Касел од 1730 година. Тој се искачил на тронот по смртта на неговиот зет апсолутист Карл XII во Големата северна војна и абдицирањето на неговата сопруга, сестрата на Карл, наследничката Улрика Елеонора, откако таа морала да ги отстапи повеќето овластувања на Риксдагот на имотите и на тој начин избрала да абдицира. Неговото немоќно владеење и недостатокот на негови легитимни наследници довеле до елиминација на неговото семејство од линијата на наследување откако парламентарната влада во која доминирале политичарите од прореваншистичката Партија се впуштила во војна со Русија, која завршила со пораз и руската царица Елизабета го добива Адолф Фридрих од Холштајн-Готорп по смртта на кралот.
Младост
Тој бил син на Чарлс I, Ландгрев од Хесен-Касел и принцезата Марија Амалија од Курланд. Во 1692 година, младиот принц ја направил својата голема турнеја во Холандската Република, во 1695 година до Италијанскиот Полуостров, а подоцна студирал во Женева. По ова, тој имал воена кариера, водејќи ги хесијанските трупи како генерал-полковник во војната за шпанското наследство на страната на Холанѓаните. Бил поразен во 1703 година во битката кај Шпајербах, но следната година учествувал во големата победа во битката кај Блиндхајм. Во 1706 година повторно бил поразен од Французите во битката кај Кастиљоне. И во 1716 и 1718 година се приклучил на кампањата на Карл XII од Шведска против Норвешка и бил назначен за шведски генералисимус.
Принц-сопруг од Шведска
Тој се оженил со својата втора сопруга, принцезата Улрика Елеонора од Шведска, во 1715 година. Потоа му боила доделена титулата Принц на Шведска, со стил на кралско височество од страна на имотите, и бил принц-сопруг таму за време на владеењето на Улрика Елеонора како кралица од 1718 година до нејзината абдикација во 1720 година. Тој е единствениот шведски принц сопружник што бил до сега. Фридрих I имал големо влијание за време на владеењето на неговата сопруга.
Некои историчари сугерираат дека куршумот што го убил неговиот зет Карл XII од Шведска во 1718 година, всушност бил испукан од помошникот на Фредерик, Андре Сикре. Карл бил авторитарен и баран владетел; Една од причините зошто шведските имоти го избрале Фредерик била затоа што бил сфатен како прилично слаб, што навистина се покажало дека е.
NGC 333A
Откривање
Објектот е откриен во 1877 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Фредерик I од Шведска
Крал на Шведска
Фредерик ја наследил Улрика Елеонора на тронот по нејзиното абдицирање во негова корист во 1720 година, избран од шведските имоти.
NGC 333A
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 333A е од видот E?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,4 m/лм2. NGC 333A има привидни димензии од 1,6' х 0,9'.
Јован Дамаскин
Јован Дамаскин (грчки: Ἰωάννης Δαμασκήνος, латински: Iohannes Damascenus; роден околу во  – починал на  во  ) — сириски монах и теолог и христијански светец.
Животопис
Јован Дамаскин е роден околу 675 година во Дамаск, период кога во околината се распространувал исламот. Неговиот татко Сергиј бил висок чиновник во служба на калифатот. Главно поради функцијата на неговиот татко, младиот Јован се стекнал со добро образование кај еден калабриски монах од грчко потекло, Козма. Кај него Јован се здобил со знаење од областа на аритметика, геометрија, музика, астрономија, реторика, дијалектика и етика по Платон и Аристотел, и теологија. По смртта на неговиот татко, Јован го наследил на уште поголема функција, како „првосоветник“ на дворот на калифот Ал-Валид I (705-715).
Во истото време, во Византија започнало Византиското иконоборство, поддржано од царот Лав III Сириец (717-741). Биографијата на Јован во следниот период се смета дека е легендарна. Јован Дамаскин бил меѓу првите кои се спротивставиле на иконоборството, започнувајќи писмена борба за одбрана на иконите. Ова негово делување го разгневило византискиот цар, кој го наклеветил кај калифот дека Јован сака да пружи помош на Византијците во освојувањето на Дамаск. Калифот веднаш го симнал Јован од високата положба во калифатот, му ја отсекол десната рака и го вовел во градот сиот окован. Според христијанските верувања, истата ноќ Јован се молел пред иконата на Пресвета Богородица, која му се јавила во сон, и велејќи му дека раката му е исцелена, му укажала на неопходноста од неговата борба, со нејзина помош. Кога се разбудил, Јован Дамаскин видел дека раката му е исцелена, по кое калифот му побарал прошка, која тој ја одбил.
Кон почетокот на 8 век, Јован заедно со својот учител Козма, заминал во Манастирот на Св. Сава Освештен во Ерусалим, каде станал монах, свештеник и теолог на Ерусалимската црква.
NGC 333A
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 58 м 51,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 16° 28' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 119°.
Јован Дамаскин
Животопис
Свети Јован бил разноврстен и плоден црковен писател, со оригинален, методичен и концизен начин на изразување. Пишувал на висок стил на грчки јазик, и сите дела ги напишал во лаврата на Свети Сава.
NGC 333A
Други поделби
Проучување на NGC 333A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3519. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 262; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5848. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 906.
Јован Дамаскин
Животопис
Неговиот спомен се слави на 4 односно 17 декември
NGC 333A
Надворешни врски
NGC 333A
Фредерик I од Шведска
Крал на Шведска
Поразите што ги претрпел Карл XII во Големата северна војна и ставиле крај на позицијата на Шведска како прва европска сила. Под Фредерик, ова морало да се прифати. Шведска, исто така, морала да и ги отстапи Естонија, Ингрија и Ливонија на Русија со Договорот од Нистад, во 1721 година.
Фридрих I бил многу активен и динамичен крал на почетокот на неговото 31-годишно владеење. Но, откако аристократијата ја вратила моќта за време на војните со Русија, тој станал не толку немоќен колку незаинтересиран за државните работи. Во 1723 година, тој се обидел да ја зајакне кралската власт, но откако не успеал, никогаш немал многу врска со политиката. Тој дури и не потпишал официјални документи; наместо тоа бил употребен печат од неговиот потпис. Најголем дел од времето го посветил на лов и љубовни врски. Неговиот брак со кралицата Улрика Елеонора бил без деца, но тој имал неколку деца од неговата љубовница Хедвиг Таубе.
Во 1723 година Фредерик го наградил воениот пронаоѓач Свен Адерман со имотот Халторпс на островот Оланд, за подобрување на брзината на палење на мускетот.