cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 2687A
Други поделби
Проучување на NGC 2687A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25031. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 70; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3420. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1004.
Шонски јазици
Во некои класификации овие јазици влегуваат во другите области „S“ како јужни банту-јазици.
Алба
Алба (шкотски: Alba) е автохтоното име на Шкотска. Ова име е сродно со ирската верзија „Алба“ (Alba)), манската „Налбин“ (Nalbin), корнската и велшката верзија „Албан“ (Alban). Од сите келтски јазици, само бретонскиот јазик го користи името „Бро-Скос“ (Bro-Skos) што значи 'земја на Шкотите'. Во минатото сите овие имиња биле користени за именување на Велика Британија.
Потекло на поимот
Името првпат се појавува во класичните текстови како Albíon или  Alouíon (во записите на Птоломеј), а подоцна како  во латинските документи. Историски, името се користело за Британија во целост и етимолошкото потекло на зборот е од индоевропскиот збор за „бело“.
Наредба (информатика)
Наредба (команда, инструкција) — заповед во информатиката што се задава на програм во својство на некаков толкувач, со цел да изврши дадена задача. Најчесто наредбата се задава во некој вид на посредник со наредбен ред како лушпа (shell).
Поимот „наредба“ се користи поконкрето кај наредбените (императивни) програмски јазици. Овие јазици се нарекуваат така поради тоа што исказите во нив се запишуваат во облик налик на граматичкиот наредбен начин кај природните јазици, обично во глаголска форма.
Многу програмски јазици допуштаат посебно обликувани аргументи наречени „ознаки“ (flags), кои го менуваат редовното поведение на наредбата, додека пак понатамошните аргументи посочуваат врз што делува наредбата. Ако споредиме со природните јазици, тогаш ознаките се прилози, а другите аргументи се предмети.
Примери
Еве некои примери за наредби што се задаваат на наредбен толкувач (Unix-лушпа):
Here are some commands given to a different command line interpreter (DOS, OS/2 и Microsoft Windows). Ознаките се доделуваат поинаку, но замислата е иста:
Ефлоресценции
Ефлоресценциите ги опфаќаат сите микроскопски видливи промени на кожата. Научната гранка што ги изучува нивната морфологија, потеклото и развитокот се нарекува дерматолошкасемиотика.
Ефлоресценции
Ефлоресценциите ги опфаќаат сите микроскопски видливи промени на кожата. Научната гранка што ги изучува нивната морфологија, потеклото и развитокот се нарекува дерматолошкасемиотика. Ефлоресценциите со право се нарекуваат „дерматолошка азбука“ или знци чие познавање е неопходен услов за поставување дерматолошка дијагноза. Кај секоја ефлоресценција опишуваме нејзина големина, форма, ограниченост од здрава кожа, боја, површина (испакната, вдлабната, рамна). На палпацијата се одредува нејзината конзистенција (тврда, еластична, мека) и евентуална чувствителност (болна или нечувствителна).
Видови ефлоресценции
При кожните болести може да постои само 1 вид ефлоресценции (мономорфизам) или пак може истовремено да бидат присутни 2 или повеќе вида ефлоресценции (полиморфизам). Според начинот на настанување, ефлоресценциите ги делиме на: Според нивото што го имаат во однос на околната здрава кожа, ефлоресценциите се делат на:
Ефлоресценции во ниво на здрава кожа
Дамка (macula) е единствена ефлоресценција која е во нивото на околната здрава кожа, а од која се разликува само по бојата. Може да има различна големина, форма и боја. Во зависност од начинот на настанување, ги разликуваме следните форми на дамка:
Ефлоресценции над ниво на здрава кожа
Кератоза (keratosis) е задебелување на рожестиот слој на епидермата. Може да вродена или стекната. По боја е бело-жолтеникава до темнокафеава. Најчесто е локализирана на дланките и на стапалата.
Јазолче (papula) е јасно органичена промена која се издигнува над ниво на здравата кожа, со цврста конзистенција и зараснува без лузна. Има различна големиа, облик и боја. Меур (bulla) е поголем од везикулата и достигнува димензии од повеќе сантиметри (поголем од грашок, како лешник, орев, јајце). Меурот може да биде исполнет со бистра, крвава или гнојна.
Гнојно меурче (pustula) по големина и форма одговара на везикулата, но пастулата е исполнета со гнојна содржина. Пустулата уште од самиот почеток може да биде исполнета со гној (примарна пустула) или може да настане од везикулата, чија бистра содржина загнојува (секундарна пустула). Плака (plax) е всушност папула со плечеста форма и димензија, најчесто со поголеа од 2 cm. јасно е ограничена, но понекогаш може постепено да преминува кон здравата кожа. Формата и е овална, тркалезна или неправилна. Има различни нијанси на црвена или сиво-црвена, а површината често десквамира.
Лушпа (squama) се сотои од напластени рожести клетки кои постепено се лупат и паѓаат. При некои кожни заболувања е нарушен процес на кератинизацијата во епидермата и лупењето е зголемено. Според изгледот и големината на лушпите, десквамацијата може да биде правлива или во облик на ливчиња.
Краста (crusta) е секундарна промена, што значи се создава на промена која веќе постои. Настанува од исушена лимфа, серум, крв, гној, маст или нивна комбинација. Бојата зависи од содржината и може да биде од светложолта, темножолта, жолто-зеленикава, кафеава до црна.
Циста (cystis) е шуплина во кожата на различна длабочина. Може да биде едвај видлива со голо око или голема колку зрно бибер, лешник, орев, јајце и поголема. Содржината нацустата може да биде течна, полутелна и тврда (пот, лој, кератин, епителни клетки). разликуваме вистинска циста, кај која ѕидот е обложен со епителни клетки и невистинска(лажна) циста, кај која ѕидот е од сврзно ткиво. Ретенциони цусти (застојни) се создаваат поради затнување на излезниот канал на потните и на лојните жлезди.
Плик (urtica) е јасно ограничена, плочеста промена над нивото на кожата со бледа или црвена боја, во големина на зрно просо до дланката и ѕште поголема. Настанува поради едем во папиларниот дел на дермата, настанат како резултат на алергиска реакција на кожата. Брзо се појавува, кратко трае( од неколку до 24 часа, ретко подолго до 48 часа). Придружена е со јадеж кој се ублажува со триење или притискање, а не со чешање.
Тубер (tuber) е ефлоресценција по грдаба и форма слична на папулата, но во понатамошниот развиток се распаѓа и се санира со лузна. Тумор (tumor) е органичена, јазловидна, ефлоресценција со различна форма, големина и конзистенција, чие појавување се должи на неопластичен процес. Туморите на кожата се делат на небигни и злоќудни.
Ефлоресценции под ниво на здрава кожа
Атрофија (atrophia) е ефлоресценција која се манифестира со истенченост или недостиг на сите, или само на поеднино, слоеви на кожата. Кожата на тие места е тенка (како хартија за цигари), набрана(како кора од печено јаболко) и провидна.
Религија во Судан
Религијата во Судан има значајна улога во секојдневниот живот на луѓето во земјата. Најголема религија во земјата е исламот со 97%, додека втора по големина е христијанството со 1.5% и Африканската традиционална религија со 1.5%. Најголемиот дел од муслиманите се сунити кои припаѓаат на Маликиската школа, под влијание на суфизмот.
Религија во Јужноафриканска Република
Религијата во Јужноафриканска Република има значајна улога во секојдневниот живот на луѓето во земјата. Јужноафриканската Република е секуларна држава и нејзиниот устав гарантира слобода на религијата. Многу религии се застапени во етничката и регионалната разновидност на населението, а христијанството во целост е доминантно.
Религија во Судан
Ислам
Најголемиот дел од суданските муслимани се приврзаници на сунитскиот огранок на исламот. Огромното мнозинство припаѓаат на Маликиската школа, иако има приврзаници и на Шафиската школа и Ханифиската школа. Шиизмот неодамна пораснал во популарна вера во Судан.
Религија во Јужноафриканска Република
Историја
Африканската традиционална религија која била практикувана од страна на Којсанците и Банту народот за време на апартхејдот била наследена од доминацијата на христијанството кое било воведено од страна на холандските и подоцна британските доселеници. За време на апартхејдот имало постојано прогонство на африканската традиционална религија и присилно преобраќање во тоа време.
Религија во Судан
Ислам
Суфизмот и шиитскиот ислам ја поддржуваат крвната линија на пророкот Мухамед, Ахл ал-Бејт. Некои шиити претпочитаат да ја практикуваат својата вера под чадорот на суфизмот заради безбедност, бидејќи суфизмот има тенденција да биде помалку социјално и политички контроверзен во Судан отколку шиитскиот ислам. Сепак, салафистите и џихадистите извршиле крвави напади врз суфистите, шиитите и други секти за кои тврдат дека се еретички.
Религија во Јужноафриканска Република
Историја
Во 1930 година, поголемиот дел од Африканците биле калвинисти.
Исламот бил воведен од страна народот Кејп Малтејци кои биле робови на холандските доселеници. Хиндуизмот бил воведен од страна на работниците увезени од индискиот потконтинент, а будизмот од страна на индиски и кинески имигранти.
Религија во Судан
Ислам
Сепак, сунитскиот ислам во Судан не е обележан со еднообразно тело на верување и пракса. Некои муслимани се спротивставиле на аспектите на сунистичката ортодоксија, а обредите што не биле од исламско потекло беле широко распространети и прифатени како да се составен дел на исламот или понекогаш да бидат признати како посебни. Големо мнозинство муслимани во Судан се придржуваат кон суфизмот или се под силно влијание од него, со што Судан е едно од најтолерантните земји со муслиманско мнозинство во светот.
Религија во Јужноафриканска Република
Историја
Јудаизмот пристигнал извесно време пред откривањето на 'Рт на Добрата Надеж, со учество на еврејските астрономи и картографите во португалското откритие на морскиот пат до Индија. Тие им помагнале на Бартоломео Дијас и Васко де Гама, кои првпат пловеле околу 'Рт на Добрата Надеж во 1488 и 1497 година. Меѓутоа, еврејските доселеници почнале да доаѓаат дури во 1820-тите.
Бахајствотото било воведено во 1911 година и денеска брои околу 250.000 членови.
Христијанство
Христијанството е доминантна религија во Јужноафриканската Република, при што речиси 80% од населението во 2001 година тврдело дека е христијанин. Ниту една единствена деноминација не преовладува. Поголем процент од верниците опфаќаат протестантските, африканските и католичките цркви. Во земјата постои значителен и одржлив синкретизам со африканската традиционална религија кај повеќето христијани. Од вкупното национално население од 44,8 милиони, 35,8 милиони или 79,8% се идентификувани како членови на некоја христијанска деноминација
Сионската христијанска црква е најголемата африканска црква во Јужноафриканската Република. Седиштето на црквата се наоѓа во Сион Сити Морија во провинцијата Лимпопо. Според пописот од од 1996 година, црквата броела 3,87 милиони членови. Со Јужноафриканскиот попис во 2001 година, нејзиното членство се зголемило на 4,97 милиони членови.
Католичката црква во Јужноафриканската Република е дел од универзалната католичка црква составена од римскиот обред и 22 источни ритуали, од кои Јужноафриканската црква е под духовно водство на конференцијата на Јужноафриканските католички бискупи и папата со седиште во Ватикан. Таа е составена од 26 епархии и архиепископи плус апостолски викаријат. Во 1996 година, околу 3,3 милиони католици во земјата или 6% од вкупното население се изјасниле како католици. Во моментов има 3.8 милиони католици. 2,7 милиони се од различни црни африкански етнички групи, како што се Зулу, Коса и Басуто. Обоените и бели Јужноафриканци се околу 300.000 Повеќето бели католици зборуваат англиски јазик, а мнозинството потекнуваат од ирските имигранти. Голем дел потекнуваат и од португалски доселеници кои ја напуштиле Ангола и Мозамбик откако земјите станале независни во 1970-тите.
Ислам
Исламот во Јужноафриканската Република е малцинска религија која ја практикуваат помалку од 1,5% од вкупното население, но според проценките за 2015 година, процентот на муслимани е 1.9% од вкупното население. . Исламот во земјата бил донесен од страна на принудната миграција на робови, политички затвореници и политички прогонети лица од Африка и Азија, а во последно време има и голем број на економски мигранти.
Најголемиот дел од муслиманите се сунити, но има приврзаници и на Ахмадија, особено во Кејптаун.
Хиндуизам
Хиндуизмот се наоѓа во различни провинции во Јужноафриканската Република, но првенствено во Квазулу-Натал. Околу 1,22% или 551,669 од јужноафриканското население се смета за хиндуистичко според пописот од 2001 година. Ова е најголемата концентрација на хиндуисти во Африка по Маурициус.
Не е познато кога првите хиндуисти се населиле во делови од Јужноафриканската Република. Најголемиот дел од сегашните се потомци на индиферентните работници од британската колонијална влада, од 1860 до 1919 година, кои работеле на плантажи и рударски операции во сопственост на европските доселеници. Раните хиндуистички населби претрпеле дискриминација, злоупотреба и прогонство. Дискриминацијата продолжила во текот на апартхејдот до 1994 година.
Првите храмови во функција биле пуштени во 1870-тите. Некои јужноафрикански локални власти забраниле изградба на храм и сопственост на имотот од страна на хиндустите во 1910-тите. За разлика од тоа време, денес во земјата има голем број на храмови.
Јудаизам
Историјата на еврејското население во Јужноафриканската Република главно започнала под Британската Империја, следејќи ја општата шема на зголемено европско населување во 19 век. Заедницата се зголемила десеткратно помеѓу 1880 и 1914 година, од 4.000 до над 40.000. За време на апартхејдот, голем број евреи биле истакнати членови на во Движењето за борба против апархејдот, додека други биле инструмент за промовирање на проширувањето на дипломатските воени врски меѓу Израел и белата влада на земјата. Еврејската заедница се разликува од нејзините колеги во другите африкански земји со тоа што мнозинството останало на континентот, наместо да емигрира во Израел (62% од максимум 120.000 сè уште живеат во замјата).
Лауенау
Лауенау (Lauenau) — општина во округот Шаумбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Се наоѓа во близина на автопатот А2 на подножјето на ридскиот масив Дајстер во долината Дајстер-Зинтел.
Општината поседува пазарно право и со тоа има некои одлики на град, но официјално не ги добила градските права. Сепак, означена е како „флекен“ (Flecken), мала населба со локално значење.
Замоци
Лауенау има три замоци:
Други градби
Покрај замоците, постои и црквата „Св. Лука“ од век, која се смета за ремек-дело на архитектот Конрад Вилхелм Хазе, минерална бања и приватна мала пиварница, основана од 1861 година од Себастијан Руп.
Повардарие
Повардарие — географски, етнографски и административно-политички термин кој се користи за средишниот дел на Република Македонија, односно долината на реката Вардар. Терминот Повардарие се користи за релјефната целина Ниска Македонија, за долината на реката Вардар и населените места во неа, а исто така е и име на втората по големина винарска визба во Република Македонија.
Географија
Географскиот терминот Повардарие ја опфаќа долината и течението на реката Вардар од Дервенската Клисура и Скопската Котлина сѐ до Гевгелија и границата со Грција, со сите притоки и сите планини и клисури.
Во минатото, таа била исполнета со вода, од три езера, но поради силните тектонски движења тие истекле кон Егејското Море. На тој начин се создала композитната долина на Вардар во која се сменуваат повеќе котлини и клисури: Скопската Котлина, Таорската Клисура, Велешката Котлина, Велешката Клисура, Тиквешката Котлина, Демиркаписка Клисура, Гевгелиско-валандовската Котлина и Циганската Клисура.
По должината на реката вардар навлегуваат средоземни климатски влианија, така што климата е потопла цела година, а во котлините има претежно плодни почви погодни за одгледување разни земјоделски култури.
Демографија
Административно и политички Повардарието (Повардарскиот регион) ги опфаќа градовите: Велес, Кавадарци, Неготино, Демир Капија, Гевгелија, Валандово и Богданци. Најголем град е Велес со 46.690 (заедно со Превалец) жители, кој е и главен град на Вардарскиот статистички регион.
Според пописот од 2002 година, во Повардарието живееле 177.215 жители, во 11 општини. Од нив 118.535 имало во градовите, а 58.680 во селата.
Македонците сочинуваат 88,5 % од населението, а во помал број се застапени и другите етнички заедници. Албанците и Бошњаците живеат во неколу села во Велешко, Турците во Велес и во Валандовско, а Србите во Тиквешијата, Бојмија и Дојранско.
Карлсруе
Карлсруе (Karlsruhe, порано: Carlsruhe) — град во југозападна Германија кој припаѓа на Баден-Виртемберг. Се наоѓа во близина на француско-германската граница.
Карлсруе е познат како семрежниот главен град на Германија, бидејќи два познати семрежни услужници се наоѓаат во градот.
Technologieregion Karlsruhe е конфедерација на градовите од регионот за промовирање на високотехнолошки индустрии; денес, околу 20% од работите во регионот се состојат од истражување и развиток кои даваат добра основа за висока технологија.
1401
1401 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1401 година од новата ера, 401. од вториот милениум, 1. од XV век и втора од 1400-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6909 и 6910 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6151 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5161 и 5162 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2154.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1401 година се протега во 4037 и 4038, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4097 и 4098 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1944. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 803 и 804 исламска година.
Џан Галеацо Сфорца
{{infobox nobility }} Џан Галеацо Сфроца (роден на - починал на ) бил шестиот војвода од Милано.
Тој бил само на седум години кога во 1476 година го убиле неговиот татко, војводата од Милано Галеацо Марија Сфорца. Неговиот чичко Лудвико Сфорца дејствувал како регент. Во 1488 се оженил за неговата роднина Изабела Неаполска и имале четири деца:
Опсада на Ерусалим (70)
Опсадата на Ерусалим претставува воен конфликт помеѓу Римското Царство и Јудеја од 70 година во обид за преземање на Ерусалим.
Тит го опседнал Ерусалим со помош на трите легии кои застанале западно од градот, и една на истокот. Тит потполно го спречил снабдувањето на градот, како и влез во градот. По повеќе обиди за преговори, сепак тие завршиле без успех. Во средината на мај, 70 година Тит успеал да уништи еден заштитен ѕид и сосема да се приближи кон храмот.
Битката продолжила со улични борби, за да на крај римјаните се повлечат. Главното седиште на јудејците била тврдината Антонија, која римјаните никако не успевале да се преближат кон неа. Сепак, во еден неочекуван ноќен напад, тие успеале да се пробилат до тврдината. Ерусалимскиот храм бил разрушен во август истата година по еврејскиот обид за враќање на градот. Ерусалим конечно паднал на 7 септември.
המרד הגדול
Кандилка (растение)
Aquilegia vulgaris ( kandilica ) е растение од фамилијата Љутиќ, а неговото природно живеалиште е Европа. Ова цветно растение е тревно, повеќегодишно растение кое може да порасне до 1,2 m во висина и има разгранети, тенки и влакнести стебла. неговите листови се трикомпонентни. Цветовите можат да бидат виолетови, сини, розови и бели, може да бидат висечки или хоризонтални со хеклани шилци од нектар и се појавуваат на почетокот на летото.
Латинскиот епитет vulgaris значи „вообичаено“.
Одгледување
Овој вид и неговите многубројни хибриди се популарни градинарски цвеќиња, достапни како еднобојни или двобојни, со едноставни или двојни цветови. Иако е повеќегодишно растение, сортите можат да бидат многу краткотрајни и има смисла да се сметаат за двегодишни. Пренадуваните цветови треба да се отстранат, за да се спречи растението да премине во животен век каде што дава семиња и повеќе не цвета. Семињата понекогаш се продаваат како мешавина. Сортата „Нивеа“, која цвета со бели цветови, ја доби наградата на Кралското хортикултурно друштво во Велика Британија.
Болести и штетници
Растителни вошки и ларви од лисна оса го напаѓаат ова растение.
Фолклор
Во традиционалниот хербализам, се верувало дека Кандилица е свето растение поврзано со Венера; дека има еден куп кандилки и со него наводно ја разбудил наклонетоста на избраните. Николас Калпепер препорачал семките да се пијат со вино, за да се забрза породувањето. Во современата хербална медицина се користи како адстрингентно и диуретик.
Токсичност
Тестирањето на акутна токсичност кај глувци покажа дека алкохолниот екстракт и главната флавоноидна компонента на изоцитозозид од листовите и стеблото на Aquilegia vulgaris може да се класифицираат како нетоксични бидејќи дозата од 3000 не предизвика смртност кај глувците.
Евровизија 2012
Евровизија 2012 беше 57. натпревар за Песна на Евровизија што се одржа во Баку, Азербејџан, по победата на Елдар Гасимов и Нигар Џамал со песната Running Scared.
Двете полуфиналиња се одржаа на 22 мај и 24 мај, додека главното финале на 26 мај. 42 држави го потврдија учеството на изборот, со Црна Гора, која последен пат учествуваше во 2009, додека Полска и Ерменија се повлекоа од натпреварот.
Некои хуманитарни групи протестираа против насилството кон нив, кога сакаа да упатат протест против владиниот режим во Азербејџан. Ерменија се откажа од безбедносни причини поради нерешениот конфликт околу Нагорно Карабах со Азербејџан.
Дизајнот на натпреварот беше изграден под мотото "Запали го твојот оган" инспириран од прекарот "Земја на огнот", по што Азербејџан е познат. Телевоутингот се зголеми на 15 минути, користен меѓу натпреварот од 1998 до 2009, каде телефонските линии и смс пораките беа отворени од кога сите песни беа изведени. Гласовите на секоја држава беа одлучени по системот 50/50; и беа поделени меѓу телевоутинг и национално стручно жири. Ова издание на Евровизија беше победено од Лорин од Шведска со песната Еуфорија, која беше напишана од Томас Џ:сон и Питер Бостром. "Еуфорија" доби вкупно 372 бода, ставајќи ја во прва позиција. Русија заврши втора, и Србија со Жељко Јоксимовиќ заврши на трето место. Следуваа домаќинот, Азербејџан со четвртото место. Албанија го доби најдобриот топ 5 резултат, завршувајќи на петтото место. Германија, Италија и Шпанија беа трите членки од "Големата Петорка" кои се рангираа во топ 10, завршувајќи на 8мо, 9то и 10то место.
Кара Усеин
Кара Усеин — солунско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Опсада на Ерусалим (614)
Опсадата на Ерусалим претставува воен конфликт помеѓу Римското Царство и Сасанидско Царство од 614 година кое завршило со преземање на Ерусалим од страна на персијците.
IC 1584
IC 1584 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1584 се споменува и како MCG 2-31-25, CGCG 69-45.
Откривање
Објектот е откриен на 7 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1584 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 1584 има привидни димензии од 0,7' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 5 м 12,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +10° 38' 24"". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на IC 1584 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38273.
Саломон Милер
Саломон Милер (Salomon Müller; 7 април 1804 – 29 декември 1864) — германски природонаучник. Роден е во Хајделберг, а починал во Фрајбург.
Татко му бил седлар во Хајделберг. Во 1823 г, заминал за Источните Инди заедно со Хајнрих Боје и Хајнрих Кристијан Маклот, со намера да собираат примероци по налог на холандскиот зоолог Кунрад Јакоб Теминк. Во 1826 г. ја посетил Индонезија, во 1828 г. Нова Гвинеја и Тимор, во 1831 г. престојувал на Јава, а во периодот помеѓу 1833 и 1835 г. бил на Суматра.
81
81 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 81 година од новата ера, 81. од првиот милениум, 81. од I век и втора од 80-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Надворешни врски
80er
Средна самогласка
Средна самогласка е вид на самогласен глас во извесни јазици. Карактеристично за средната самогласка е тоа што јазикот се става на половината (средината) помеѓу положбата на отворената и затворената самогласка. Единствената средна самогласка со свој симбол во Меѓународната фонетска азбука (МФА) е средната самогласка од среден ред, чиј симбол се користи и за гласот наречен „шва“.
Оваа самогласка е присутна во македонскиот јазик како „темен глас“ во некои дијалекти и неколку изолирани примери, каде се означува со апостроф (’).
NGC 2687B
NGC 2687B — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2687B се споменува и како NGC 2687-2, MCG 8-16-39, VV 765.
Откривање
Објектот е откриен на 11 март 1858 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2687B е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 2687B има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 55 м 5,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 49° 9' 22". Положбениот агол на објектот е во износ од 27°.
Други поделби
Проучување на NGC 2687B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25030. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 70; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3420. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1004.
Сапвуахфук
Сапвуахфук или порано познат како Нгатик е атол во сојузната држава Понпеј во Микронезија.
Географија
Атолот се наоѓа на 150 км југозападно од Понпеј. Атолот е составен од 10 островчиња и корален гребен. Најголем остров на атолот е Нгатик во западниот дел од атолот. Атолот е долг 22.5 километри и широк 9.6 км. Лагуната има 78.56 км2. Нгатик е единствен населен остров на атолот.
Островите на атолот се:
Рио Гранде ду Сул
Екорегиони
Неколку екорегиони се протегаат низ државава. Во северниот агол, помеѓу Сера до Мар/Сера Жерал и атлантикот, лежи јужната наставка на Сера до Мар брежни шуми, синџир вечно зелении тропски шуми се протега по северната брегова линија сè до државата Рио де Жанеиро. Парања-Параибска внатрешна шума лежи во јужниот дел шумите Араукариа.
Јужниот дел на државава е покриоен со Уругвајска савана или пампа, која се протега и во Уругвај, во долина наречена Сераш до Судесте (Југоисточна планинска верига.
Историја
За време на колонијалниот период, Рио Гранде ду Сул била место на крвави војни: спорот помеѓу Португалија и Шпанија за Колонија Сакраменто, и Гуаринитинската војна.
Гуаранитинска војна
(Main article: Гуарани војна)
Касплатинанска војна
(Main article: Аргентинско-Бразилска војна)
фарапош војна
(Main article: Татерска војна)
Заселување на Рио Гранде ду Сул било главна тема за португалците. Поради тоа Метрополитанската круна делела земја на доста пданици
Во веќе доделената земја, одгледувањето на говеда било основната економска активност. Гуараните, под Језуитска управа, почнале да одгледуваат говеда во Миссоес.
Азорските запоседници, од друга страна, биле заинтересирани за одгледување на пченица, сè до почетокот на 19 век Рио Гранде ду Сул основно извезувала пченица.
Сепак, со започнувањета на производство на чаркеади покрај јужниот брег, отворило нови возможности, и од тогаш, наместо добитокот да се мести од Саун Пауло, може веќе да се продава и во регионот Пелоташ, и потоа да се транспортира по море до Сантош, Рио де Жанеиро и други бразилски држави. .
Сè до 1830, политичката нестабилност во Аргентина и Уругвај идела во прилог на производството на месо во Пелоташ. Но со воспоставувањето мир, тие станале конкуренција. , and by their use of free labour, instead of slavery. Ова ескалирало во бунт во 1835.
Бунтов, познат како Фарапош Војна траел десет години. Бунтовниците повеќепати го напаѓале Порто Алегре, но од таму се изгонети во јуни 1836, од тогаш империјата ставила под контрола доста од крајбрежните територии. 1839 бунтовниците ја окупирале Санта Катарина, и ја прогласиле Република Јулиана. Скоро империјата ја вратила свијата власт. .
Провинцијава истрпела доста за време на војнава, но брзо се обновила, во главно поради новата нестабилност во Аргентина и Уругвај.
Конфликт со соседите
Во средината на XIX век. Рио Гранде ду Сул циклично предизвикувал војна помеѓу соседите. Војни против Аргентина и Уругвај (симнувањето на Хуан Мануел Росас, аргентински диктатор, и Мануел Сеферионо Орибе и Вијана, Уругвајски претседател, 1852) и интервенцијата во Уругвај (симнувањето на Атанасио Круз Агуире, 1864), ова по себе довело до интервенцијата на Парагвај и војна на тројната алијанса. Во војната против Росас, 75% од бразилските трупи биле гаучоси. .
Парагвајска војна
(Main article: Војна на тројната алијанса)
За време на оваа долга и крвава војна против Парагвај, Рио Гранде ду Сул бил втор фронт. Но, во 1865-та Парагвајска дивизија навлегла во државава, окупирајки ја Уругвајана до 5 август. До 16 август, трупи на тројната алијанса ја опколиле Уругвајана, и до 17 септември, ултиматум бил доставен го Генерал Естигарибиа, командант на парагвајската дивизија, немајки можност за одбрана на местото парагвајците се предале под условност наредниот ден.
Доцна Империја
Политичка агитација била доста застапена во Рио Гранде ду Сул, но не толку важна револуција се случила по договорот од Понче верде во 1845-та.
Револуцијата во 1893-та
Во војнава револуционерите успеале да ги окупираат Санта Катарина и Парања, заземајки ја Коритиба, но биле победени поради недостиог на муниција.
Револуцијата во 1923-та
Во 1923-та, граѓанска војна избила помеѓу поддржувачите на Државниот претседателc Боргеш де Медејрош и опозиционите приврзаници на Партијата за Слобода и Асис Бразил.
Револуцијата во 1930-та
Во 1930-та, Државниот претседател Гетуљо Варгаш, по неуспешната изборна трка со проотивканддатот од Сао Паоло, Жулио Престеш, повел револт против федералната управа, и успеал да ја симне. Што довело ди негова диктатура во 1937.
Демографија
Според БИГС, 2008-ма, населението брои 11,103,000, со густина на населеност 38.53 ж/km2.
Урбанизација: 80.8% (2004); Национален прираст: 1.2% (1991-2000); Домаќинства: 3,464,544 (2005).
Структура: 9,137,769 Бели (82.3%), 1,265,742 Пардо (11.4%), 655,077 Црни (5.9%), 44,412 Азијати или Домородци (0.4%).
Луѓе со Португалско потекло предоминираат во крајбрежните области и во југот. Луѓе со Германско потекло предоминираат во долината Синош (Ново Хамбурго, Сао Леополдо, итн) и во делови од централните и западните области. Луѓе со Италијанско потекло предоминираат во планините (Серра Гауча, Каксиас до Сул, Бенто Гонсалвес, итн) и во делови од централните и западните региони. Постои бројно Полско и Украинско население низ државава. Луѓе со Африканско потекло се концентрирани во престолнината и во некои градови на југот, како Пелоташ и Рио Гранде. Во јужниот дел на државава исто така има и бројно Домородно население.
Регионот што денес е Рио Гранде ду Сул прво бил населен од Домородни народи, воглавно Гуарани и Каинганг. Европејци почнале да се населуваат од 1627, воглавно Шпански Језуити. Португалски Језуити основале основале Индијански редуктори (населени места со цел асимилирање на домородци) во 1687 и задоминирале во регионов. Повеќето Индијанци од регионов преминале кон католицизам. Овие редукционизми биле уништени од страна на Бандеирантите (знаменосците) од Саун Пауло во 18 век, коишто сакале да ги поробат индијанците. Португалскиот град Рио Гранде ду Сул значајно се зголемил помеѓу 1748 и 1756, со доаѓањето на 2.000 имигранти од Азорските острови, Португалија. Црнците претставувале 50% од населението на ЈРГ во 1822. Оваа пропорција намалила на 25% во 1858 до само 5.2% во 2005..
Германски имигранти прво пристигнале во Јужен Бразил во 1824. Првиот ницен град бил Саун Леополдо. .
Италијански имигранти започнале да доаѓаат во ЈРГ во 1875. Повеќето биле сиромашни селани од Венето, Северна Италија, кои биле привлечени во Јужен Бразил заради можноста да имаат свои фарми.
Стопанство
Удел во бразилската економија: 6.7% (2005).
Ова е една од најпросперитетните бразилски држави, државава е позната по производството на жито, лозарство, ранчеви и цвојата индустрија. Главно извезува чевли, тутун, автомобили, жито, телешко месо, кожа (материјал) и хемиски производи.
Тривија
Возила: 3,716,440 (март/2007); Мобилни телефони: 7.7 милиони (април/2007); Телефони: 2.6 милиони (април/2007); Градови: 496 (2007).
Образование
Португалскиот е службен. Но Англиски и Шпански се дел од официјалниот образовен систем.
Интернационални аеродроми
Меѓународен аеродром Салгадо Фиљо, Со 37.6 илјади квадратни метри конструкција од четири нивоа, терминалот на аеродромов може да земе 28 големи авиони симултано. Дневна квота (полети и долети) 174.
Меѓународен аеродром Краемер сместене е во руралната зона Баџе, 60 км од Уругвајската граница и 380 км од Порто Алегре.
Сместен на границата со Аргентина (на Paso de los Libres (Преминот на Слободните)), Уругвајана се смета за главен внатрешен аеродром на Латинска Америка, благодарение на стратегиската положба помеѓу земмјите на Меркосур.
Автопати
BR-101, BR-285, BR-290, BR-290.
Култура
Рио Гранде ду Сул е абривеирана како една од државите со најбогата култура во Бразил. Музиката во Рио Гранде ду Сул е е мешавина од многу стилови (Прата ритми во основа), вклучувајќи Шамаме, Милонга, Полка и Чакарера. Жителите се познати по пијалакот чимараро, локална верзија на мате коешто се пие во соседните Уругвај и Аргентина.
Јазик
Како и во цел Бразил, Португалскиот е основен, но, сепак во државава има некои свои особености. Изрази од Шпанско потекло се присутни, поради близоста на Аргентина и Уругвај и нивното заедничко Гуачо минато. Жителите на Рио Гранде ду Сул зборуваат португалски со шпански акцент.. Зборови од домородниот гварански јазик исто така ја соочинуваат локалната граматика. Има исто така и влијание од Германскиот и Италијанскиот.
Туризам и рекреација
Рио Гранде ду Сул има голем потенцијал во палеонтолошкиот туризам, со многу палеонтолошки знаменитости и музеи во геопаркот палеорота. Голем дел од централноста припаѓа на тријасот. Овде живееле Rhynchosaur, thecodont, exaeretodon, Staurikosaurus, Guaibasaurus, Saturnalia tupiniquim, Sacisaurus, Unaysaurus и други.
Екотуризамот е доста популарен во огрманените градови Грамадо и Канела; Нивната ладна клима привлекува доста туристи. Туризмот е исто така развиен и во вино регионите на државава, посебно во Каксиас до Сул и Бенто Гонсалвес. Пампасите од домородниот Блазилски етникум Гаучо се домашна и меѓународна љубопитност.
Поголеми градови
Порто Алегре (престолнина), Каксиас до Сул, Пелоташ, Каноас, Санта Марија, Сао Леополдо, Нов Хамбург, Рио Гранде, Пасо Фундо, Озорио, Санта Крус до Сул, Ерехим, Граватај, Бенто Гонсалвес, Нова Прата, Уругванија, Сантана до Ливраменто, Грамадо, Игрежиња, Нов Петрополис, Канела и Баѓе.
NGC 5079
NGC 5079 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5079 се споменува и како MCG -2-34-30, IRAS 13169-1226.
Откривање
Телото е откриено на 11 мај 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5079 е од видот SBbc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 5079 има привидни димензии од 1,5' х 0,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 19 м 37,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -12° 41' 59"". Положбениот агол на објектот е во износ од 31°.
Други поделби
Проучување на NGC 5079 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46473. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 285; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5550. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1061.
Караглово
Караглово или Кара Оглу (Καστανάς, Кастанас; до 1926 г. Καρά Ογλού, Кара Оглу ) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 630 жители (2011).
Географија
Караглово е сместено во областа Вардарија на Солунското Поле, на левиот брег на реката Вардар. Лежи 38 км северозападно од Солун и 11 км североисточно од Куфалово.
Во Отоманското Царство
На крајот на XIX век Караглово било турско село во Солунската каза. Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Кара Оглу (Караглово) живееле 150 Турци и 60 Роми. Во тој период, Боривое Милоевиќ во селото завел 40 турски и 5 ромски куќи.
Во Грција
Се смета дека селото настрадало во Балканските војни бидејќи во 1913 г. не се спомнува како населба. Истат година е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. По војните во селото се повратиле само малку жители, а властите доселиле грчки колонисти. Така, според сознанијата на Милоевиќ, за време на Првата светска војна селото имало 65 грчки доселенички и само 5 турски староседелски куќи. Во 1918 г. во Караглово се забележани 300 жители, но во 1920 г. тие опаднале на само 92, бидејќи голем дел од грчките доселеници го напуштиле селото. Во 1922 г. дошле уште доселеници, овојпат од никомедиското село Кестенапар (подрачјето околу Измит, Мала Азија)
Во 1924 г. малубројните преостанати Турци се иселени во Турција согласно Лозанскиот договор, а властите довеле голем број грчки доселеници. Во 1926 г. селото е преименувано во Кастанас. На пописот од 1928 г. Караглово се води како наполно дојденско село со 225 жители (56 семејства). Најголемиот дел од жителите се дојдени од Понд, но има и мал број каракачани и тракиски Грци.
Во 1940 г. селото имало 456 жители, кои во 1951 г. нараснале на 521, а во 1961 г. — 617 лица. Во 1971 г. Караглово се смалило на 537 жители, кои во 1981 г. се накачиле на 618, за повторно да се смалат на 595 во 1991 г. Во следните децении бројот на жителите бележи пораст, со 663 во 2001 и 625 во 2011 г.
Стопанство
Селото е прилично богато бидејќи е во рамничарски и плоден предел. Населението произведува големи количества памук, бостан, жито и други земјоделски производи.
Михаил Лазарев
Михаил Петрович Лазарев (руски: Михаил Петрович Лазарев; Владимир, 3 ноември 1788 — Виена, 11 април 1851) бил руски морнарски службеник и истражувач, во 1843 година станал и адмирал.
Животопис
Лазарев потекнува од старо руско благородничко семејство од регионот, Владимир. Во 1800 година тој се запишал во руското морнарско училиште. Три години подоцна бил испратен во британската флота, каде што останал пет години,  за да научи за навигација. Од 1808 година до 1813 година Лазарев служел војска во Балтичката флота. Учествувал во Руско-шведската војна на 1808-1809, во Патриотска војна против Наполеон.
Кариера
Од 1822 година до 1825 Лазарев опловил околу Земјата по третпат на Фрегат а Крајсер правејќи значителни истражувања во областа на метеорологијата и етнографијата.
Воени распореди
Во 1826 година Лазарев станал командант на бродот Азов, кој пловел по Средоземното Море, како дел од ескадрила под команда на Адмиралот Логин Петровиќ Гајден и учествувал во Битката на Наварино во 1827 година. За неговите заслуги за време на битка Лазаров добил Воен чин - контраадмирал.
Линда Сундблад
Линда Каролин Сандблад (родена на 5 јули 1981 година, во Лидшепинг ) е шведска пејачка, глумица и модел.
Ламбрета
Напуштајќи го училиштето на 15-годишна возраст за да се приклучи на поп-рок музичкиот бенд Ламбрета, таа доживеала голем успех на млада возраст. Откако објавила три албуми со Ламбрета, таа одлучила во есента 2005 година да оди соло.
Соло
Нејзиниот прв соло сингл, "Oh Father", бил објавен во септември 2006 година и нејзиниот деби албум, Oh My God!, неколку месеци подоцна. „Oh Father“ бил номиниран за наградата Грамис. Музички, било тивко околу Сандблад до вториот дел од 2009 година, кога бил објавен новиот сингл „2 All My Girls“, а вториот албум бил објавен на 24 март 2010 година.
Други проекти
Таа е вклучена и на албумот Reflections на Apocalyptica, за кој ги пее вокалите на „ Faraway Vol.2 “. Сандблад моментално работи со Хаус музичкиот уметник Расмус Фабер ; таа пеела за него на синглот „Everything Is Alright“, кој бил издаден на 22 ноември 2008 година и на неговиот втор сингл „Always“, кој бил издаден на 6 април 2009 година. Sundblad се појавила и на деби албумот на Расмус Фабер Where We Belong.
Мелодифестивал 2011 година
Линда Сандблад учествувала на Мелодифестивален 2011 година, шведскиот избор за Песна на Евровизија 2011 година. Таа се натпреварувала во третото полуфинале на 19 февруари 2011 година во Клоета Центар, Линшепинг со песната „Lucky You“ која завршила на 6-то место и не се квалификувала за финалето.
Кариера како модел
Sundblad работи од 2005 година како модел, претставувајќи ги L'Oréal и Munthe plus Simonsen.
Радио кариера
Од 8 ноември 2006 година, Санблад работи како радио најавувач во Sveriges Radio каде што ја модерирала програмата P3 Star.
Дискографија
Сингл песни
Албуми
Ламбрета
Албуми
Сингл песни
Гостувања
Сингл песни
Елизабета (француска принцеза)
Елизабета Француска, (со целосното име на француски: Élisabeth Philippine Marie Hélène de France; ) наречена Мадам Елизабет, родена во Версај, на  и  погубена на гилотина во  на, била сестра на кралевите  Луј XVI, Луј XVIII и на Шарл X. За време на Теророт, морала да одговара пред Револуционерен суд и била осудена на смрт.
Детството
Принцезата се родила на 3 мај 1764 во дворецот Версај, како последна ќерка на престолонаследникот Луј-Фердинанд и на неговата сопруга, Марија Жозефа Саксонска. Престолонаследникот следната година починал од туберкулоза а неговата жена починала две години подоцна. И двајцата не биле постари од 36 години а зад себе оставиле пет деца од кои најголемото, идниот крал Луј XVI, бил на 13-годишна возраст.