cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Енцо Мареска
Во неговата земја тој играл за неколку клубови вклучувајќи го и Јувентус, кој го позајмил на двапати за време на траењето на неговиот договор. Ослободен од Јувентус во 2004 година тој отишол да игра една сезона за Фјорентина, а потоа ја продолжил својата кариера во Ла Лига играјќи за Севиља (четири години) и Малага, појавувајќи се во 134 натпревари и постигнувајќи 17 гола во ова првенство.
Мареска ја претставувал Италија на младинско ниво, вклучувајќи ги и 15-те настапи за селекцијата под 21 година.
Почетоците на кариерата и Вест Бромвич Албион
Роден во Понтекањо Фајано, округот Салерно, Мареска започнал да игра фудбал на возраст од 11 во екипата на Милан. По три години тренирање со росонерите, тој му се приклучил на Каљари. Во текот на летото 1998 година, Мареска ја напуштил Италија и се пресели во англискиот клуб Вест Бромвич Албион, за кого го направил своето професионално деби во Првата дивизија. Тој најчесто бил резерва во својата прва сезона, но затоа во втората се изборил за стартер. Мареска направил вкупно 47 настапи за ВБА и постигнал 5 гола и станал еден од омилените играчи кај навивачите. Во јануари 2000, на возраст од 19 години, тој се вратил во Италија, каде бил купен од страна на Јувентус за 4.3 милиони фунти што била рекорна продажба на Албион во тоа време.
Јувентус и позајмиците во Болоња и Пјаченца
Приклучувајќи му се на Јувентус под водство на Карло Анчелоти, тој дебитирал во Серија А на 12 март 2000, појавувајќи се како доцна замена во победата со 2-0 над Пјаченца во гости. Тоа останал неговиот единствен настап за таа сезоната.
Тој бил позајмен на Болоња во сезоната 2000-2001 и одиграл 23 натпревари во Серија А за овој клуб без постигнат гол.
По испаѓањето на бело-црвените, Мареска се вратил во Јувентус за да ја одигра својата последна сезона од својот договор. Тој одиграл 20 натпревари и постигнал 3 гола во лигата, а исто така го постигнал и својот прв гол во Лигата на шампионите, стрелајќи во мрежата на Олимпијакос во победата на Јуве со 7-0.
Фјиорентина
Во летото 2004, Фјорентина го ангажира Мареска заедно со Фабрицио Миколи и Џорџо Кјелини за 13 милиони €, поседувајќи половина од договорите на овие играчи заедно со Јувентус. Тој го направил своето официјално деби на 12 септември, играјќи 60 минути во поразот со 0-1 нагостувањето кај Рома.
На крајот на сезоната, тој за малку избегнал испаѓање од највисокото ниво со Виола и Јувентус ги откупил назад договорите на сите три играчи за 6.700.000 € во слепа аукција помеѓу клубовите
Севиља
Мареска одиграл 45 минути во финалето на Купот на УЕФА во Глазгов на Хампден Парк, каде Севиља успешно ја одбранила својата европска титула, победувајќи го Еспањол. Тој се појавувал во игра во просек на 22 натпревари во лигата во последните три години заедно.
Олимпијакос
На 13 јули 2009 година, Мареска потпишал три-годишен договор со Олимпијакос во Грција. Тој постигнал гол во неговото деби во грчката Суперлига, во победата со 2-0 над Лариса, и се настапувал редовно во текот на сезоната 2009-10 кога клубот од Пиреја завршил на второто место.
Малага
По завршувањето на неговиот договор со Олимпијакос, во август 2010 тој тренирал со својот поранешен клуб Фјорентина. На 7 декември било објавено дека тој е во преговори со Малага; откако ги поминал медицинските тестови тој потпишал со андалузијците до јуни 2012.
Maresca го направил своето лигашко деби за својот нов тим на 8 јануари 2011 година, играјќи 57 минути во домашното реми 1-1 против Атлетик Билбао. На 7 мај, тој придонел со еден гол во успехот на клубот против Атлетико Мадрид со 3-0.
Сампдорија
На 2 јули 2012 година, откако неговиот договор истекол, Мареска потпишал нов едногодишен врска со Малага. На 30 август, тој сепак одлучил да се врати во својата земја по седум години, приклучувајќи се на Сампдорија за 2.000.000 €.
Палермо
На 15 јануари 2014, потпишал за Палермо.
496 п.н.е.
496 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 496. година пред новата ера, 496. од првиот милениум п.н.е., 96. од 5 век п.н.е. и седма од 490-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 496 година се протега во 2140 и 2141, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2200 и 2201 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 47. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1151 и 1150 исламска година пред хиџра.
Тринидад (Куба)
Тринидад (шпан. Trinidad), нас. 71.776 жители (1998), е град во покраината Санкти Спиритус во централна Куба. Заедно со блиската Долина на Шеќераните е прогласен за светско наследство на УНЕСКО во 1988 г.
Историја
Тринидад е основан во 1514 од Диего Веласкес де Куељар под името Вила Де ла Сантисима Тринидад. Ова е меѓу најдобро зачуваните градови на Карибите од времето кога шеќерната трска била главна стопанска гранка.
Стопанство
Надвор од градот се протега полуостровот Анкон, со долга песоклива плажа (Плаја Анкон) и неколку одморалишта. Анкон е едно од првите одморалишта во Куба направени по револуцијата од 1959 г.
NGC 3813
NGC 3813 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 28 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3813 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 3813 има привидни димензии од 2' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 87°.
Други поделби
Проучување на NGC 3813 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36266. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 107; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2525. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 109.
Лото-Судал
Лото-Судал (кратенка на екипата според UCI: LTB) — белгиска професионална велосипедска друмска екипа, спонзорирана од белгиската лотарија и Судал, производител на лепила. Екипата настапува во рамките на Светската турнеја.
Истата организација е спонзор и на женската велосипедска екипа.
Еднопартиска држава
Еднопартиска држава е држава кадешто владее само една политичка партија, а создавање други партии е забрането. Примери низ историјата за еднопартиска држава се: Југославија, Советскиот Сојуз, Нацистичка Германија, голем број од земјите од источниот блок, Италија за време на Мусолини и др. Денес имаме 11 држави кои имаат еднопартиски систем, а тие се: Кина, Виетнам, Северна Кореја, Екваторска Гвинеја, Куба, Еритреја, Западна Сахара, Бурма, Лаос, Сирија, Туркменистан
Глупавата жена (сказна на браќата Грим)
„Глупавата жена“ — сказна на браќата Грим.
Содржина
Еден маж заминал на нивата и на жена си ѝ порачал да му направи вечера. Таа ја ставила саламата да се пржи и слегла во подрумот за да наточи пиво. Тогаш, се сетила дека кучето може да ја изеде саламата и се вратила во кујната каде видела дека кучето веќе ја украло саламата и почнала да го брка. Бркајќи го, таа се сетила на пивото и се вратила во подрумот кој веќе бил целосно поплавен. Затоа, таа го зела брашното и го истурила на подот. Другпат, мажот однел дома сандаче со пари и ѝ рекол на жена си да не ги чепка. Меѓутоа, кога во куќата дошле трговци, таа купила две грнчиња, а на трговците им кажала самите да се послужат со парите, а тие го зеле сандачето и побегнале. Мажот и жената тргнале да ги бркаат трговците, а кога патем седнале да одморат, жената видела дека патот е уништен од колите и затоа го намачкала со масло, а потоа ги пуштила калапчињата сирење да се тркалаат по патот. Кога мажот ѝ рекол да се врати дома за да провери дали е заклучено, жената ја откорнала вратата и ја зела со себе. Патувајќи, мажот и жената решиле да преноќат во шумата и се качиле на едно дрво, а ноќта под дрвото застанале некои луѓе кои броеле куп пари. Тогаш, жената почнала да фрла разни предмети долу и најпосле ја фрлила и вратата и така ги исплашила луѓето, кои ги оставиле парите и побегнале. Мажот и жената си ги зеле парите и се вратиле дома.
Укроп
Укроп (значејќи буквално „копар“) ― руски етнички пејоратив што се однесува на Украинците.
Бил прифатен како ироничен прекар од украинските војници за време на Донбаската војна во 2014 година, и на ознаките на рамо дизајнирани од Андриј Јермоленко. Ја загубил популарноста откако била усвоена од политичката организација УКРОП.
Вдахновението на Свети Матеј
Вдахновението на Свети Матеј (италијански назив: San Matteo e angelo; македонски: Свети Матеј и ангел) — слика од 1602 година на италијанскиот барокен мајстор Микеланџело Мериси да Караваџо. По нарачка на францускиот кардинал Матео Контарели, платното виси во олтарот на капелата Контарели во црквата на француското собор во Сан Лујџи дел Франчези во Рим, Италија. Тоа е едно од караваџовите три платна во капелата: висејќи меѓу поголемите претходни платна на „Мачеништвото на Свети Матеј “ и „Повикувањето на Свети Матеј“. Ова не било лесна задача за Караваџо и најмалку две од трите слики требале или да бидат заменети или пребоени за да се задоволи неговиот покровител кардиналот Дел Монте.
Поучно е да се споредат двете верзии на последното сликарство за да се види колку е провокативен и контроверзен Караваџо во неговото време. За жал, првата, одбиена верзија на оваа тема била уништена во Втората светска војна, а ние имаме само црно-бели и подобрени обоени пресоздавања. Во првата верзија, „Свети Матеј и ангелот“, ангелот стои близу до личниот простор на Матеј Евангелист и се впушта во она што се чини подиректна интервенција отколку божествено вдаховение. Ангелот се преплетува со старецот, очигледно шепотејќи му вдаховение во увото. Одбиената слика може да се спореди со претходното караваџово платно на „Починка при бегството во Египет“.
Калевишта
Калевишта (дијалектно: Калевишча; Καλή Βρύση, Кали Вриси; до 1928 г. Καλέβιστα, Калевиста ) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Нестрам од Костурскиот округ на Западна Македонија, Грција.
Вдахновението на Свети Матеј
Се смета дека современите стилови на Караваџо и Карачи биле во расчекор меѓу себе и не се преклопувале. Во оваа светлина, поучно е да се спореди и оразличи слично платно, од ученикот на Карачи, Џовани Ланфранко во моментов во Пјаченца, како и слика на слична тема од Рембрант.
Бесмислен збор
Бесмислениот збор, за разлика од семемето, може да нема дефиниција. Бесмилените зборови можат да се класифицираат во зависност од нивната правописна и фонетска сличност со (значајни) зборови. Ако може да се изговори според фонотактиката на јазикот, тоа е псевдоговор. Бесмислените зборови се користат во книжевноста за поетски или хумористичен ефект. Правилните имиња на вистински или измислени ентитети понекогаш се бесмислени зборови.
Бесмислените зборови исто така се користени од истражувачите и образовниците како алатка за проценка на фонетската способност за декодирање на ученикот. Зборовите ги следат фонетските правила, но немаат значење.
„Тропнат збор“ е бесмислен збор што се користи за посебен ефект, или за да привлече внимание, како дел од изведбата. Ваквите зборови се особеност на делото на д-р Сус („Sometimes I am quite certain there's a Jertain in the curtain“).
Обединети нации-Океани
Обединети нации-Океани (ОН-Океани или ООН-О) — меѓуагенциски механизам за координација на Обединетите нации, формиран за подобрување на соработката и координација на активностите поврзани со светските океани и крајбрежја. ОН-Океани биле формирани во септември 2003 година од Главниот извршен одбор на Системот на Обединетите нации (CEB), за да го замени Пот-комитетот за океани и крајбрежни области (SOCA) на Административниот комитет за координација (ACC), формиран во 1993 година.
Историја
По Самитот на Земјата што се одржал во Рио де Janeанеиро на 13 јуни 1992 година, 178 влади на Обединетите нации се согласиле на Агендата 21 како акционен план за 21 век за одржливо живеење. Како дел од ова одржливо живеење, агенциите на ООН вклучени во координацијата на океанските и крајбрежните прашања формирале „Под-комитет за океани и крајбрежни прашања“ (SOCA) како дел од „Административниот комитет за координација“ (ACC). Ова било во согласност со поглавјето 17 од Агендата 21, кое се однесува на заштитата на океаните на Земјата и рационалното користење и развој на нивните ресурси во 21 век.
Во 2001 година, ACC (сега Главен извршен одбор на Системот на Обединетите нации) извршил преглед на своите подружни комитети (вклучително и SOCA) и објавил дека тие треба да престанат да постојат до крајот на 2001 година; дека аранжманите ориентирани кон задачи, како што се оние поврзани со океаните, и какви било барања за меѓуагенциска поддршка ќе бидат водени од водечка агенција. По консултациите помеѓу Програмите на ООН, агенциите и организациите вклучени во координирање на океаните и крајбрежјето, станале очигледни индикациите за интерес за формирање нов механизам за координација меѓу агенциите. Комитетот за високо ниво на Обединетите нации за програми го одобрил создавањето на Обединети нации-Океани во 2003 година како нова мрежа во системот на ООН.
Атлас на Океаните на ООН
Атласот на Океаните на ООН е создаден под надлежност на ОН-Океани, како информациски систем дизајниран за творците на политиките и научниците да им помогне да дознаат повеќе за океаните, како што се неговата биологија, геологија, истражување; прашања од интерес, како што се одржлив развој и безбедност на храна; и употребата на океанот, како што се населување и екстракција од луѓе.
Градиште (Модрич)
Градиште — археолошко наоѓалиште во близина на струшкото село Модрич. Претставува утврдена населба со предградие од доцноантичко време и средновековна населба со некропола. Се наоѓа на околу 2 км североисточно од селото, од левата страна на патот Струга-Дебар, на голем простор кој зафаќа површина од 800-1000 м2 во правецот исток-запад и околу 2 км во правецот север-југ. На северната страна се наоѓа месноста Долни Калец, каде што се пронајдени грамади од кршен камен, а на една мала височинка се забележани остатоци од урнатини на објект – кула. На северозападниот дел од наоѓалиштето лежи месноста Горни Калец, каде е забележана речиси идентична ситуација како и кај Долни Калец. Градиштето е сместено на висок рид со доминантна местоположба и има зарамнето плато со димензии од 15 × 15 м. И овде по површината се забележителни грамади од кршен камен и една просторија ѕидана од кршен камен и варов малтер, а се среќаваат и фрагменти од керамички садови, питоси, тегули, имбрекси и друго. Во непосредна близина на градиштето се наоѓаат месноста Св. Архангели и пештерата Светени. Во селската црква се чуваат повеќе гробни прилози, откриени во гробови кои се наоѓале во склопот на споменатите наоѓалишта. Гробните прилози се стари од XII век.
Хималајска мачка
]] Хималајска мачка е раса или подраса на долговлакнеста мачка слична по типот на персиската, со исклучок на нејзините сини очи и нејзината пошарена боја, кои се добиени од вкрстосување на персиската со сијамската мачка. Некои здруженија за мачки ги класифицираат хималајските мачки како долговлакнеста под-раса на сијамски, или под-раса на персиски мачки.
Историја
Здружението на љубители на мачки смета дека хималајската персиска мачка е варијација на бојата на персиската, наместо посебна раса. Поради бојата расата била именувана како „хималајска“: која упатува на бојата на хималајските животни, особено хималајскиот зајак. Се претпоставува дека долговлакнестите персиските мачки потекнуваат од мачката на Палас, Фелис манул, дива мачка која ја населувала Средна Азија и која е нема дамки или пруги и има многу долго меко крзно. Сепак, нема остеолошки или други докази за тоа и поверојатно е дека долговлакнестите домашни мачки се резултат на вештачка селекција од страна на луѓето.
Сè уште се вршат истражувања за да се откријат предците на хималајските мачки. Пример за ова истражување и експериментирање е следново: Ретка варијанта на боја на американскиот визон ( Neogale vison ),е откриена на ранч во Нова Шкотска и означена како сорта „мермерна“, и таа носи карактеристичен пигмент што наликува на некои други видови, на пр., сијамската мачка и хималајскиот глушец.
Експериментите за воспоставување на раса со комбинирани персиски и сијамски особини, започнало во Соединетите Држави во 1930-тите на Универзитетот Харвард, под терминот сијамска – персиска, а резултатите биле објавени во Весник на наследонста во 1936 година., но мачките не биле признати како посебна раса од ниту една голема група на љубители на мачки во тоа време. Брајан Стерлинг-Веб независно од ова истажување, сам направил вкрстување, кое траело во период од десет години во Обединетото Кралство, а во 1955 година таму новата раса на мачки бил призната како Долговлакнеста шарена мачка од страна на Управниот совет на убави домашни мачки
Одгледувачот на мачки од Калифорнија, Жан Мил, кој посетувал серија постдипломски часови по генетика на Универзитетот во Калифорнија, Дејвис, исто така правел вкрстување на овие две раси и тој бил еден од тројцата одгледувачи на мачки кои сами, независно ги вкрстувале персиските и сијамските за да ја создадат хималајската мачка.
Одделни напори за размножување со седиште во САД започнале околу 1950 година, и еден одгледувачка на мачки познат на изворите едноставно како г-ѓа. Гофорт добила признание за нејзината работа од Здружението на љубители на мачки (ЦФА) кон крајот на 1957 година за Хималајските мачки. Раните одгледувачи биле претежно заинтересирани да додадат сијамска боја на долговлакнестите мачки, и затоа се обиделе да ја задржат доминацијата на персиската особина. Сепак, до 1960-тите, некои повторно воведувале сијамски гени при што имало помалку мачки во „персиски стил“, Во 1980-тите, заедничките напори за повторно воспоставување на расата по формално персиски линии, на крајот направиле расата да биде сметана за персиска како варијанта во некои регистри (на пр. во 1984 година од страна на ЦФА).
Тело
Како и персиските мачки, хималајските мачки имаат тенденција да имаат тркалезно тело и кратки нозе, што им отежнува да скокаат високо како другите мачки. Сепак, од 1960-тите, некои мачки имаат повеќе тело слично на сијамското, и затоа го немаат ова ограничување, но затоа пак може да не се прифатливи како расни мачки за изложба, во зависност од специфичните стандарди за раса на секоја организација посебно.
Глава
Како и кај персиските, постојат два типа на хималајски мачки, традиционално лице или т.н кукла лице и пеке или ултра типизирано кое има поекстремни црти на лицето со смачкан изглед.
Хималајските мачки кои имаат сплескано лице исто како персиските мачки со пеке-лице имаат и многу големи, тркалезни очи со кожата на носот директно меѓу очите. Химелајските мачки чувани во домашни услови како миленичињата обично имаат подолг нос од мачките на изложби и исто така овие мачки чувани во домашни услови може да имаат подолга муцка и помали очи од мачките на изложбите. Сепак, сите три типа на мачки се хималајски.
Крзно
Најголемиот дел од крзното на хималајските мачки е бело или крем, но шарите доаѓаат во многу различни бои: црни шари, сини шари, во боја на јоргован, чоколадни, црвени (пламен) и крем шари. Шарите исто така, може да бидат во боја на Таби, рис или желка.
Мачките со чоколадни шари и шари на јоргованот се најретки, бидејќи и двајцата родители мора да го носат генот за чоколадно/јоргован шара за да произлезе маче со овие шари, бидејќи одликата е автосомно рецесивна.
Здравје
Поради нивното персиско потекло, некои хималајки мачки може да го имаат генот што предизвикува полицистична бубрежна болест (ПББ), сепак, генетскиот тест може да открие кои мачки го носат генот ПББ, така што тие можат да бидат стерилизирани со цел во иднина да се спречи ширење на овој ген.
Како и сите долговлакнести мачки, хималајските мачки треба секојдневно да се четкаат за да се одржува крзното и тоа да изгледа добро и здраво. Покрај тоа, можеби ќе треба секојдневно да им се брише и чисти лицето, во зависност од мачката. Некои љубители на хималајски мачки препорачуваат и често капење, за да се намали количината на масло на крзното и кожата на мачката.
Кралство Хрватска (925–1102)
Кралството Хрватска (Kraljevina Hrvatska; Regnum Croatiae), или Хрватско Кралство (Hrvatsko Kraljevstvo), било средновековно кралство во Јужна Европа кое го сочинувало поголемиот дел од денешна Хрватска (без денешна Истра и некои далматински градови), како и поголемиот дел од денешна Босна и Херцеговина. Кралството постоело како суверена држава речиси два века. Неговото постоење се одликува со разни конфликти и периоди на мир и сојузништво со Бугарите, Византијците, Унгарците, и борбите со Венеција за контрола на источниот јадрански брег. Употребата на словенскиот јазик во богослужбата била залагана во 10ти век од епископот Гргур, што резултирало со конфликт со Папата, later to be put down by him. Во втората половина на 11ти век Хрватска ги добила крајбрежните градови во Далмација откако Византиската империја ја изгубила контролата над нив. Во овој период кралството го достигнало својот подем за време на владеењето на кралевите Петар Крешимир IV (1058–1074) и Димитар Звонимир (1075–1089).
Државата била владеена од династијата Трпимировиќ до 1091. Потоа царството доживеало криза и по една деценија борби за престолот и поразот во Битка на Гвозд, круната преминала во рацете на династијата Арпади со крунисувањето на кралот Коломан за „Крал на Хрватска и Далмација“ во Биоград во 1102, обединувајќи ги двете кралства под една круна.
Јанош Хунади
Јанош Хунади (Сибињанин Јанко или Јован Ханџади; Hunyadi János; Ioannes Corvinus); (роден 1387 или 1407 —починал 11 август 1456, Земун) бил градоначалник на Тамис, војвода од Трансилванија (од 1441 година), капетан на Белград (1444-1446) и намесник на Кралството Унгарија. Јанош Хунади бил татко на Матија Корвин, еден од најпознатите унгарски кралеви.
Потекло
Јанош е роден во благородничко семејство во 1387 или 1407 година (различни извори обезбедуваат различни податоци), како син на Војко (Vojk; Voyk; Vajk; Voicu), внук на Срб(ин) (Serb; Sorb; Serbe) влашки кнез од Банат. Унгарскиот историчар Јанош Карачини во својата книга ја претставува „српската теза“. Според него, Јанош бил само воспитан како римокатолик, затоа што му било одредено да биде влашки благородник и принц. Според некои извори, неговата мајката е со потекло од Куманите. Според теорија од 19 век, дедото на Јанош бил од Србија, но ова не е потврдено со извори. Постојат и извори кои тврдат дека Јанош е од влашко/ романско потекло. Мајката на Јанош се викала Ержебет Моржинај (Erzsébet Morzsinay; Elisabeta Mărgean), ќерка на влашкиот благородник од Хуњад, за кого се велело дека е поврзан со познатото семејство Моржинај. Сопругата на Јанош Ержебет Силаѓи (Erzsébet Szilágyi) или Маргарита Свилојевиќ, името по кое таа е позната во српската народна традиција, потекнува од реномирана унгарска благородничка фамилија чие име се совпаѓа со името на регионот Силаѓ во Унгарија.
Иако многу популарен, Хунади немал доволно благородничко потекло да стане крал на Унгарија.
Јанош го зел своето презиме Хунади кога кралот Жигмунд му го дал наследството и замокот Вајда-Ханџад 1409  година.
Илуминати
Илуминати (множина од латински: illuminatus - “просветлени”) — име дадено на одредени групи, и историски и современи, како и вистински и фиктивни. Историски, името се однесува посебно на Баварските Илуминати, тајно друштво од ерата на просветлувањето, основано на 1 мај, 1776 г.
Јанош Хунади
Потекло
Јанош Хунади имал постар брат Јанош, (честопати бил заменет со него), кој починал некаде околу 1440 година.
Илуминати
Во совремието, исто така се користи за да укаже на наводна организација за заговор која дејствува како прикриена “моќ зад престолот”, наводно контролирајќи ги работите во светот преку денешните влади и корпорации, обично како современа инкарнација или продолжение на Баварските Илуминати. Во овој контекст, се верува дека Илуминатите управуваат настани кои ќе доведат до основање на Нов светски поредок.
Методологија
Изработена од Адам Вајсхаупт за постигнување на целта.
Јанош Хунади
Потекло
Се зборувало меѓу луѓето, а самиот Хунади подоцна ги потврдил гласините дека тој е син на Сигизмунд од Луксембург. Врската ја претставувал таткото на Јанош, кој дваесет години верно му служел на кралот Сигизмунд. Оваа традиција ја користеле неговите потомци во борбата за унгарскиот престол.
Потеклото на Хунади според српските преданија
Според српските и јужнословенските народни преданија, познати во записите од 17 век па наваму (бугарштицата „Славонски летопис“ од првата половина на 18 век, „Српскиот речник“ на Вук Стефановиќ Караџиќ, итн), Јанош бил син на деспотот Стефан Лазаревиќ. Имено, во различни варијанти, будимските, сибилските и грчките господа, изненадени од благородниот изглед на деспотот, посакале негово поколение, и како на гостин му ги дале своите ќерки. Улцинскиот епископ, Србин од 15 век, Мартин Сегон напишал дека Јанош бил православен: „Останува само еден пример достоен за сеќавањето што треба да го почитуваат потомците, Јанош Хунади никогаш не им дозволил на Турците да започнат поход против христијаните ...“
Илуминати
Разновидност
Бидејќи illuminati во буквален превод од латински значи "просветлување" или "осветлување", сосема природно многу хетерогени организации се нарекле со истото име. Често тие тврдат дека се сопственици на гностични текстови или на други тајни информации, непознати за непосветените. Иметоиллуминатие во употреба од 14 век, воведено од Браќата на слободниот дух и во 15 век било прифатено од други следбеници, кои тврделе дека светлината на познанието доаѓа не од авторитетен и таен извор, туку од внатре, како резултат на високата свест, или со други зборови "просветлување".
== Истор како Поредок на Илуминатите, со почетно членство од петмина, од страна на езуитот Адам Вајсхаупт († 1830 г.), кој бил првиот професор по канонско право на Универзитетот Инголштат. Движењето е моделирано според Масоните.
Јанош Хунади
Подемот на Јанош Хунади
Својата воена кариера ја започнал во служба на деспотот Стефан Лазаревиќ, според некои извори во тврдината Бешќе, но набрзо потоа ги понудил своите услуги на кралот Сигизмунд.
Илуминати
Разновидност
Во почетокот, Вајсхаупт планирал поредокот да го крсти “Совршените”. Групата исто така е нарекувана и Баварски Илуминати додека пак, движењето само по себе се нарекува Илуминизам. Во 1777 г., Карл Теодор станал владетел на Баварија. Тој бил поборник на просветлениот деспотизам и во 1784 г. неговата влада ги забранила сите тајни друштва, вклучувајќи ги и Илуминатите.
Јанош Хунади
Хунади со кралот Сигизмунд и борба за престол
Како многу способен војник, Хунади се изразувал во служба на кралот Сигизмунд во 1432 година. По богатството, тој финансиски му помогнал на кралот во своите походи и го следел на церемонијата на крунисување на светиот римски цар во Франкфурт 1410 година. Учествувал во тешките војни од 1420 година, на походот на Турците и ослободувањето на Смедерево. За неговите услуги, тој наследил многу земја и станал член на кралскиот совет.
Во 1438 година, кралот Албрехт II од Германија на Хунади му ја доделил титулата Бан Северин. Оваа област на јужните граници на Унгарија била ограничена со три реки: Драва, Сава и Дунав, а како што се граничела со Турција, таа била во постојана опасност од турските востанија. Овде, Хунади собрал најмногу сочувство на христијанскиот свет, прославена како последна одбрана од турската инвазија од Исток и од проширувањето на Отоманското Царство.
495 п.н.е.
495 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 495. година пред новата ера, 495. од првиот милениум п.н.е., 95. од 5 век п.н.е. и шеста од 490-тите п.н.е.
Јанош Хунади
Хунади со кралот Сигизмунд и борба за престол
По ненадејната смрт на кралот Албрехт (во 1439 година), Хунади, чувствувајќи дека на Унгарија ѝ е потребен крал кој има сила да се бори против Отоманското Царство, тој се залагал за младиот Ладислав III Јагелонец Варненчик (Władysław III Warneńczyk ; Ulászló I.); идниот крал на Полска и Унгарија.
Одбрана на Белград и смрт
Првата битка се случила во Крушевац во 1454 година, кога Хунади го победил Феиз бег, и се покажал уште еднаш како успешен борец против Турците.
Подучен од ова, Султан Мехмед подготвил голема војска засилена со воени бродови. Првата цел на Турците била Белград. Хунади веднаш се упатил кон Белград подготвувајќи се за одбрана на градот. Тој ја подготвил војската на свој трошок, го подготвил градот за одбрана, и ја оставил командата на својот шура Михал Силаѓи (и неговиот најстар син Ладислав Хунади), додека Хунади, во меѓувреме, подготвил флота од двесте бродови. Овој пат христијаните од сите страни, предводени од познатиот проповедник Јован Капистран, многумина и невооружени, се собрале да ги одбијат Турците со заеднички сили.
Три недели по победата, во близина на Белград, па дури и во логорот на војската на Хунади, чумата еруптирала како резултат на голем број незакопани тела. Јанош Хунади заболел од таа чума и умрел на 11 август 1456 година во Земун (или Илок), а не долго време по него и неговиот соборец Јован Капистран. Подocnaатоците на Хунади биле преместени во катедралата во Столном Белград, веднаш до остатоците на неговиот постар брат.
495 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5013 и 5014 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4255 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3265 и 3266 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 258.
Илуминати
Разновидност
Во периодот кога на Илуминатите им било законски дозволено да дејствуваат, голем број влијателни интелектуалци и напредни политичари се сметале за членови, вклучувајќи го Фердинанд од Бронсвик и дипломатот Ксавиер фон Цвак, кој бил број два во работата и кога неговиот дом бил пребаран, бил најден голем дел од литературата на групата. Членовите на Илуминати им ветиле послушност на своите претпоставени. Членовите се поделиле во три мали класи, секоја со неколку степени.
Поредокот имал свои разграноци во повеќето држави на Европскиот континент; наводно имаl околу 2,000 членови за период од десет години. Организацијата била атракција за луѓе од книжевноста, како што се Јохан Волфганг фон Гете и Јохан Готфрид Хердер, па дури и за владејачките војводи од Гота и Вајмар. Вајхаупт ја моделирал својата група до некој степен на Масонство, и голем број поглавја од членството, Илуминатите го формирале според постоечката Масонската ложа. Внатрешните несогласувања и паниката едноподруго, претходеле за нејзината пропаст, што била извршена од Секуларниот Едикт, формиран од Баварската влада во 1785 г.
Барел и Робинсон
Едиктот од 2 март, 1785 год. очигледно бил “смртоносен удар за Илуминатите во Баварија”. Вајсхаупт избегал, а документите од групата биле одземени, за потоа да бидат објавени од страна на владата во 1787 г.
Помеѓу 1787 и 1789 г., биле објавени Мемоари кои ја илустрираат историјата на јакобинизмот од Августин Барел и Докази за заговор од Џон Робинсон, кои ја поддржувале теоријата дека Илуминатите преживеале и претставиле тековен меѓународен заговор, вклучувајќи го фактот дека тие стоеле зад Француската револуција. Двете книги се покажале како многу популарни, поттикнувајќи ги останатите да ги цитираат и издаваат, како онаа на Пречесниот Сет Пејсон. Некои одговори биле критички, како книгата на Жан-Жозеф Мони, Влијанието кое се припишува на Филозофите, Масоните и Илуминатите на Револуцијата на Франција.
Стравот од Илуминатите на Нова Англија
Делата на Робинсон и Барел стигнале и до САД. Преку Нова Англија, Пречесен Џедајдаја Морс и други проповедници против Илуминатите, нивните отпечатени проповеди, и предметот по весниците. Загриженоста исчезна во првата декада од 1800 г., иако малку заживеала за време на Антимасонското движење од 1820-те и 1830-те.
Современи илуминати
Писателите како, Марк Дајс, Дејвид Ајк, Текс Марс, Рајан Бурке, Жери Лина и Морган Грајкар, тврдат дека Баварските Илуминати преживеале, со веројатност до денешен ден. Многу од овие теории сметаат дека светските настани се контролирани и манипулирани од страна на тајно друштво, кое себеси се нарекува Илуминати. Теоретичарите на заговор тврдат дека многу значајни луѓе биле или се членови на Илуминатите. Претседателите на САД се честа цел на таквите тврдења.
Во прилог на прикриената тајна организација, одредени современи слични групи, тврдат дека се “наследници” на Баварските Илуминати и отворено го користат името “Илуминати” за основањето на своите литургии. Некои, како што се повеќето групи кои се нарекуваат себеси некоја варијанта на “Поредокот Илуминати”, го користат името директно во името на нивната организација, додека пак, други, како што се Ордо Темпли Ориентис, го користат името како степен за иницијација во рамките на нивната организација.
Популарна култура
Илуминатите се тема што се повторува во популарната култура. Она што упатува на таков вид организација, се појавува во многу измислени дела низ повеќе жанрови, појавувајќи се во новели како ''Илуминатус! Трилогија од Роберт Ши и Роберт Антон Вилсон, Ангели и демони од Ден Браун, Паднатите Ангели од Сузана Келс и Бернард Корнвел, и Илуминатите од Лери Баркет; во филмовите како Лара Крофт: Томб Рајдер, на телевизија како и во анимираното телевизиско шоу на Дизни Гаргојлс; во видео игри како Дос Екс; во стрип серии како Нови Одмаздници: Илуминати; како и во картите за тргување и коцкарските игри како Самрак на Боговите''.
Горно Дупени
Горно Дупени — село во Општина Ресен, во околината на градот Ресен.
Географија и местоположба
Горно Дупени е село во областа Преспа. Од градот Ресен селото е оддалечено 6км. Околни села се Стипона од запад, Евла и Ресен од север, Царев Двор од исток и од југ со Дрмени.
Етимологија
Името Дупени е добиено со топонимизација на етникот во множина 'дупјани', луѓе што доаѓаат од местото дупа, со значење вдлабнато место, дупка.
Историја
Во XIX век селото било дел од нахијата Горна Преспа на Битолската каза на Отоманското Царство.
Три лица, односно Танас Георгиевски, Ѓорѓи Тасевски и Славе Цветковски загинале како партизани за време на НОБ во Втората светска војна.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Горно Дупени живееле 242 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Горно Дупени имало 480 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 103 домаќинства и 59 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 33 жители, од кои 30 Македонци и 3 лица без податоци.
Родови
Горно Дупени е македонско село.
Родови во селото се: Албанци (доселени од Горица, Албанија во 1936 година), Балтовци, Бибевци, Бојчевци, Веслијановци, Гуневци, Гештаковци, Ѓургиновци, Илиовци, Јошевци, Јошкановци, Кричевци, Камшиговци, Кукуловци, Личовци, Мркачовци, Настовци, Оџаковци, Поповци, Прдиковци, Петрашиновци, Ристановци, Рабушевци, Србиновци, Стипонци (доселени од Стипона), Симовци и Ќировци.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1949 година, родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1625 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на продавница. Во ова избирачко место е опфатено и селото Стипона.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 67 гласачи.
Иселеништво
До 1949 година од селото иселеници има во Ресен (7 семејства), Аргентина (11 семејства), САД (16 семејства), Канада, Бугарија, Турција и во Битола.
Циркониум
Циркониум — хемиски елемент со симбол Zr и атомски број 40. Името циркониум се зема од името на минералот циркон (зборот е поврзан со персиски zargun (циркон, zar-gun, "како злато")), најважниот извор на циркониум. Тоа е сјаен, сиво-бел, силен преоден метал кој многу наликува на хафиум и, во помала мера, на титаниум. Циркониумот главно се користи како огноотпорник и омофикатор, иако мали количини се користат за легирање поради неговата силна отпорност на корозија. Циркониумот формира различни неоргански и органометални соединенија, како што се циркониум диоксид и цирконоцен дихлорид, соодветно. Пет изотопи се јавуваат природно, од кои три се стабилни. Циркониевите соединенија немаат позната биолошка улога. Циркониум е сјаен, сиво-бел, мек, нодуларен , податлив метал кој е цврст на собна температура, иако е тежок и кршлив во помали чистоти. Во форма на прав, циркониумот е многу запалив, но солидната форма е многу помалку склона кон палење. Циркониумот е високо отпорен на корозија со алкалии, киселини, солена вода и други агенси. Сепак, тој ќе се раствори во хлороводородна и сулфурна киселина, особено кога е присутен флуор. Легумите со цинк се магнетни на помалку од 35  K.
Точка на топење на циркониум е 1855 °C (3371  °F), а точката на вриење е 4371 °C (7900 °C)   °F).  Циркониумот има електронегативност од 1,33 на скалата Паулин.  Од елементите во рамките на d-блокот со познати електронегативности, циркониумот има петта најниска електронегативност по хафниум, итриум , лантан и актиниум.
На собна температура, циркониумот има компактна, шестаголна, кристилна структура, α-Zr, која се менува во β-Zr, структура на кубична кристализација во центарот на телото, на 863 °C. Циркониум постои во β-фаза до точката на топење.
Изотопи
Природниот циркониум е составен од пет изотопи. 90 Zr, 91 Zr, 92 Zr и 94 Zr се стабилни, иако 94 Zr е предвидено да подложит на двојно бета распаѓање (не е забележано експериментално) со полуживот поголем од 1,10 × 10 17  години. 96 Zr има полуживот од 2,4 × 10 19 години, и е најдолгиот радиоизотоп на циркониум. Од овие природни изотопи, најзастапени се 90 Zr, што претставува 51,45% од вкупниот циркониум. 96 Zr е најмалку чест, кој содржи само 2,80% циркониум.
Дваесет и осум вештачки изотопи на циркониум се синтетизираат, кои се движат со атомска маса од 78 на 110. <sup id="mwTg">93 Zr е најдолгиот вештачки изотоп, со полуживот од 1.53 × 10 6   години. 110 Zr, најтешкиот изотоп на циркониум, е најрадиоактивен, со приближен полуживот од 30 милисекунди. Радиоактивните изотопи на или над масата број 93 се распаѓаат со емисија на електрони, додека оние кои се наоѓаат на или под деградацијата 89 со позитронска емисија. Единствен исклучок е 88 Zr, кој се распаѓа со електронски апсење.
Пет изотопи на циркониум, исто така, постојат како метастабилни изомери : 83m Zr, 85m Zr, 89m Zr, 90m1 Zr, 90m2 Zr и 91m Zr. Од нив, 90m2 Zr има најкраток полуживот на 131  наносекунди. 89m Zr е најдолготраен со полуживот од 4.161  минути. Циркониум има концентрација од околу 130  mg / kg во Земјината кора и околу 0,026   μg / L во морска вода. Не се наоѓа во природата како мајчин метал, како одраз на неговата внатрешна нестабилност во однос на водата. Главниот комерцијален извор на циркониум е циркон (ZrSiO 4 ), силикатен минерал, кој се наоѓа првенствено во Австралија, Бразил, Индија, Русија, Јужна Африка и САД, како и во помали депозити ширум светот. Од 2013 година, две третини од цирконското рударство се јавува во Австралија и Јужна Африка. Цирконските ресурси надминуваат 60 милиони тони ширум светот а годишното производство на циркониум во светот изнесува околу 900.000 тони. Циркониум, исто така, се јавува во повеќе од 140 други минерали, вклучувајќи ги и комерцијално корисните руди baddeleyite и kosnarite.
Циркониумот е релативно изобилен кај ѕвездите од типот S, и е откриен на сонце и во метеорити. Примероците на месечевите карпи, вратени од неколку мисии на Аполо до Месечината, имаат висока содржина на циркониум оксид во однос на копнените карпи. Циркониум е нус-производ на рударството и обработка на титаниум минерали лименит и рутил, како и калај рударството. Од 2003 до 2007 година, додека цените за минералниот циркон постојано се зголемуваа од 360 до 840 долари за тон, цената на необработениот метал циркониум се намали од 39,900 долари на 22,700 долари по тон. Металот на циркониум е на многу повисока цена отколку цирконот, бидејќи процесите на намалување се скапи.
Собран од крајбрежните води, цирконскиот песок се прочистува со спирални концентратори за отстранување на полесни материјали, кои потоа се враќаат во водата, бидејќи тие се природни компоненти на песокот на плажа. Користејќи магнетна сепарација, титанските руди илменит и рутил се отстранети.
Повеќето циркон се користи директно во комерцијални апликации, но мал процент се претвора во метал. Повеќето Zr метали се произведуваат со редукција на циркониум (IV) хлорид со метал од магнезиум во процесот на Крол. Добиениот метал се синтерува сè додека не е доволно пластичен за обработка на метали.
Одделување на циркониум и хафниум
Комерцијалниот циркониумски метал обично содржи 1-3% од хафиум, кој обично не е проблематичен бидејќи хемиските својства на хафниум и циркониум се многу слични. Меѓутоа, нивните својства за апсорпција на неутроните се разликуваат силно, со што се бара одвојување на хафниум од циркониум за јадрени реактори. Во употреба се неколку шеми за раздвојување. Течно-течната екстракција на дериватите на тиоцијанат -оксид го експлоатира фактот дека дериватот на хафиум е малку повеќе растворлив во метил-изобутил кетон отколку во вода. Овој метод се користи главно во САД.
Zr и Hf, исто така, може да се одделат со фракционална кристализација на калиум хексафлуороцирконат (K 2 ZrF 6 ), кој е помалку растворлив во вода од аналогниот дериват на хафиум.
Фракционалната дестилација на тетрахлоридите, исто така наречена екстрактивна дестилација, се користи првенствено во Европа.
Производот од четворчен VAM (вакуум лак) топење, во комбинација со топло екструдирање и различни апликации за валање се излечи со користење на висок притисок, висока температура автоклав на гас. Ова произведува циркониум реактор-одделение, што е околу 10 пати поскапо од комерцијалната одбрана заразена со хафиум.
Хафниум мора да се отстрани од циркониум за јадрените апликации бидејќи хафниум има пресек на апсорпција на неутрон 600 пати поголем од циркониум. Одделениот хафиум може да се користи за прачки за контрола на реакторот.
Соединенија
Како и другите транзициони метали, циркониумот формира широк спектар на неоргански соединенија и координатни комплекси. Во принцип, овие соединенија се безбојни дијамагнетни цврсти материи при што циркониумот има оксидациона состојба +4. Значително помалку Zr (III) соединенија се познати, а Zr (II) е многу ретка.
Оксиди, нитриди и карбиди
Најчест оксид е циркониум диоксид, ZrO 2 , исто така познат како цирконија. Оваа јасна до бела боја солидна супстанца има исклучителна цврстина на фрактури и хемиска отпорност, особено во својата кубна форма. Овие својства ја прават цирконијата корисна како топлинска бариера, иако тоа е исто така заедничка дијамантна замена. Циркониум моноксид, ZrO, исто така е познат и кај ѕвезди од типот S кои се препознаваат со откривање на нејзините оддавни линии во видливиот спектар.
Циркониевиот волан има невообичаено својство да се намалува во сите димензии кога се загрева, додека повеќето други супстанции се шират кога се загреваат. Цирконил хлоридот е редок, во вода растворлив циркониумов комплекс со релативно комплицирана формула [Zr 4 (OH) 12 (H 2 O) 16 ] Cl 8.
Олово цирконат титанат (PZT) е најчесто користениот пиезоелектричен материјал, со апликации како што се ултразвучни трансформери, хидрофони, заеднички шински вбризгувачи, пьезоэлектрични трансформатори и микро-актуатори.
Халиди и псевдохалиди
Сите четири заеднички халиди се познати, ZrF <sub id="mwvQ">4, ZrCl 4  , ZrBr <sub id="mwwQ">4  и ZrI 4. Сите имаат полимерни структури и се далеку помалку испарливи од соодветните мономерни титан тетрахалиди. Сите имаат тенденција да се хидролизираат за да ги добијат т.н. оксихариди и диоксиди.
Соодветните тетра алкоксиди се исто така познати. За разлика од халогените, алкоксидите се раствораат во неполарни растворувачи. Диводород хексафлуороцирконат се користи во индустријата за метална завршна обработка како средство за офорт за промовирање на слепување на боја. Хемијата на органо-циркониум е проучување на соединенија кои содржат врска на јаглерод- циркониум. Првото вакво соединение било цирконоцен дибромид ((C 5 H 5 ) 2 ZrBr 2 ), објавено во 1952 година од Бирмингем и Вилкинсон. Реагенсот на Шварц, подготвен во 1970 од страна на PC Wailes и H. Weigold, е металоцен кој се користи во органската синтеза за трансформации на алкени и алкини.
Историја
Процесот на кристална лента (познат и како процес на јодид ), откриен од Антон Едуард ван Аркел и Јан Хендрик де Бур во 1925 година, бил првиот индустриски процес за комерцијално производство на метални циркониум. Тоа вклучува формирање и последователно топлинско распаѓање на циркониум тетраиодид и беше заменето во 1945 од страна на многу поевтиниот процес на Крол, развиен од Вилијам Џастин Крол, во кој циркониум тетрахлорид е намален со магнезиум:
Примена
Околу 900.000 тони циркониум руди беа ископани во 1995 година, претежно како циркон.