cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рубаи
Оваа стихова форма е популаризирана во делото на разни славни персиски поети меѓу кои Абдулхасан Рудаки, Омар Хајам и Захирадин Мухамед Бабур. Еве пример-песна од Омар Хајам :
Кај подолгите песни со рубајска римска шема, понекогаш неримуваниот стих на моменталната строфа станува римата на следната строфа. Со други зборови шемата се продолжува со ААБА ББВБ ВВГВ итн... Затоа ова понекогаш се нарекува „преплетени рубаи“. Структурата може да биде и циклична ако го поврземе неримуваниот стих на последната строфа со првата строфа: ШШАШ.
Грамаѓе (Стар Истевник)
Грамаѓе  — археолошко наоѓалиште во околината на местото Стар Истевник кај градот Делчево. Наоѓалиштето претставува населба и црква од римско време и старохристијанско време.
По површината на една пространа тераса, што се наоѓа на околу 100 м лево од патот Делчево - Пехчево, се среќаваат фрагменти од керамички садови, [[питоси и множество градежен материјал. На горниот крај на наоѓалиштето се гледаат урнатини од црква.
Брајтенхаген
Брајтенхаген (Breitenhagen) — село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Барби.
Стејнџов Леден Гребен
Станге леден гребен (Антарктик)  (-73.25°N, -76.5°W), е антарктички леден гребен во Станџ Саунд, Англиски брег, ограничен на исток со Островот Спац, на северозапад со Островот Смајли и на на запад од брз мраз во Керол Влез.
Именуван во врска со Странге Соунд.
Рекорди на ФК Арсенал
Најмногу настапи
''Само за официјални натпревари, вклучително и натпревари започнати од клупата. Броевите во загради се постигнати голови.''
Најдобри стрелци
''Само официјални натпревари. Броевите во загради се настапи.''
Посетеност
Се важат само официјални натпревари на првиот тим.
Континентални рекорди
Арсенал има и рекорди во европски фудбал:
303 п.н.е.
303 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 303. година пред новата ера, 303. од првиот милениум п.н.е., 3. од 4 век п.н.е. и четвртта од 300-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5205 и 5206 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4447 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3457 и 3458 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 450.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 303 година се протега во 2333 и 2334, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2393 и 2394 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 240. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 952 и 951 исламска година пред хиџра.
Ерато
Ерато (грчки јазик Ератô; латински јазик Erato) е ќерка на Зевс и Мнемозина. Една е од деветте музи, заштитничка е на лириката, посебно на љубовните песни.
Нејзиното име на грчки јазик значи „мила“.
Митологија
Во старогрчката митологија Ерато е прикажувана со лира во раката или со китара, која таа ја измислила, а често имала и венец од мирта или од ружа на главта.
Ја претставувале и со две гулабици кои до неа, на земјата, колваат семиња.
Бидејќи таа е заштитничка на љубовните песни, честопати е прикажувана и како држи златна стрела со што потсетува на ерос - чувство кое се вдахновува и љубовта која ја штити, па поради тоа, често е прикажувана заедно со богот Ерос.
Ерато имала еден син, Азан чиј татко бил Аркад, син на Калиста.
Талија (муза)
Талија (грчки јазик Θάλεια}}, од грчкиθάλλεω - цвета) е една од деветте Музи, заштитничка на комедијата. Знаци на препознавање ѝ се смешна маска, венец од бршлен исто така и овчарски стап. Како и сите музи, ќерка е на Зевс и Мнемозина. Со Аполон како потомци ги имала Корибантите.
Во поново време Талија претставува и заштитничка на театарот.
304 п.н.е.
304 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 304. година пред новата ера, 304. од првиот милениум п.н.е., 4. од 4 век п.н.е. и петта од 300-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5204 и 5205 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4446 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3456 и 3457 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 449.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 304 година се протега во 2332 и 2333, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2392 и 2393 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 239. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 953 и 952 исламска година пред хиџра.
NGC 6102
NGC 6102 — спирална галаксија во соѕвездието Северна Круна, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6102 се споменува и како UGC 10300, MCG 5-38-47, CGCG 167-60.
Откривање
Објектот е откриен на 24 јуни 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6102 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 6102 има привидни димензии од 1,2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 15 м 36,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +28° 9' 32"". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Други поделби
Проучување на NGC 6102 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57639. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 113; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2054. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1097.
Супермен: Човек од челик
Супермен: Човекот од челик е месечна американска серија стрипови, која имала 136 изданија и бил издавана во периодот од 1991 до 2003 година, со учество на Супермен и објавена од DC Comics. Како резултат на претставувањето на оваа серија заедно со веќе постоечките наслови, DC Comics бил во можност да објавува нов стрип за Супермен секоја недела. Вклучени во овие 136 броја биле и два посебни броја: # 0 (октомври 1994 година, објавен помеѓу броевите # 37 и # 38) и # 1.000.000 (ноември 1998 година, објавено помеѓу броевите # 83 и # 84), кои биле врзани за Нулта час, Криза во времето и DC еден милион, соодветно.
Историја на публикации
Број 9 и 10 биле дел од приказната „Паника на небото“ во 1992 година. Број 22 до 26 биле дел од приказната „ Владеењето на Супермен “ што ја добил наградата „Comics Buyer's Guide Fan Award “ за „Омилена приказна за стрипови“ за 1993 година. По неговото воведување во Авантурите на Супермен # 500 (јуни 1993 година), Челик за кратко време станал главниот лик на серијалот Супермен: Човекот од челик. Број 30 (февруари 1994 година) имал варијантно издание. Писателот Марк Шулц и уметникот Даг Манке станале дел од новиот креативен тим на насловот со бројот # 87 (март 1999 година). Шулц и Манке вовеле нова верзија на Тврдина на самотијата во бројот 100 (мај 2000 година).
Годишници
Од 1992 до 1997 година, DC објавил шест изданија на Супермен: Човекот од челик годишно. :
Супермен: Лоис и Кларк
Супермен: Лоис и Кларк е ограничена серија со осум изданија на стрипови, објавена од DC Comics, напишана од Ден Јиргенс, и нацртана од Ли Викс. Серијата е значајна по повторното воведување на посткризниот Супермен и Лоис Лејн, откако DC ги избришал ликовите во во 2011 година. Серијата ги следи животот и авантурите на Супермен / Кларк Кент, неговата сопруга Лоис Лејн и нивниот син Џонатан, бидејќи се соочуваат со нови предизвици и пречки кои живеат во универзумот  52.
Никој нема да (филм)
Никој нема да (полски: Nikt nie woła) - полски филм од 1960 година во режија на Казимиж Куц (Kazimierz Kutz), по сценариото на Јозеф Хен (Józef Hen). Главните улоги ги толкуваат: Зофија Марцинковска (Zofia Marcinkowska), Хенрик Боуколовски (Henryk Boukołowski) и Барбара Крафтовна (Barbara Krafftówna).
Синопсис
По завршувањето на Втората светска војна, многу Полјации се селат во западниот дел на земјата, на подрачјата во кои претходно живееле Германци. Меѓу нив е момчето Божек (го игра Боуколовски), кој сака да побегне од своето минато. Тој ја запознава девојката Луцина (ја игра Марцинковска) и се вљубува во неа. Меѓутоа, нему му се додворуваат две други жени и тој е растргнат меѓу љубовта кон Луцина и желбата да го задржи работното место. Еден ден, во неговиот дом се појавува еден човек, кој во минатото побарал од Божек да убие, но Божек не го направил тоа. Сакајќи да побегне од него, Божек го напушта својот дом и се преселува кај неговата колешка од работата, Њура (ја игра Крафтовна). Притоа, таа му станува љубовница и поради тоа го напушта Луцина. Сепак, Божек повторно ја освојува својата сакана девојка, а потоа го напушат градот.
Трол (аеродром)
Аеродромот Трол — авионска патека која се наоѓа на 6.8 километри од истражувачката станица Трол на Брегот на Принцезата Марта во Земја на Кралицата Мод, Антарктик. Аеродромот е во сопственост и е управуван од Норвешкиот Поларен Институт. Се состои од 3.300 х 100 метри писта на глацијалниот син мраз на ледената покривка на Антарктикот. Аеродромот се наоѓа на 1.232 километри над средното ниво на морето и е 235 километри од брегот.
Аеродромот бил отворен во 2005 година и служи како центар на копнената воздушна мрежа Dronning Maud (DROMLAN), мултинационална соработка за користење на Трол како центар за цела година за да се обезбеди интерконтинентален сообраќај до Антарктикот и понатаму до различни истражувачки станици кои користат авиони погодни за операции меѓу Антарктикот. Интерконтиненталните летови вообичаено оперираат од меѓународниот аеродром во Кејптаун со користење на авиони со долг дострел Илушин 76, Ц-130 Херкулес, П-3 Орион, Боинг 767 и слични авиони со долг дострел. Услугите за хранење на друга истражувачка станица обично се вршат или со авиони Баслер БТ-67, авиони Де Хавиланд ДХЦ-6/300 Твин Отер и авиони и хеликоптери Дорниер До-228.
Објекти
Аеродромот Трол се наоѓа на 6.8 километри од истоимената истражувачка станица на Брегот на Принцезата Марта во Земја на Кралицата Мод, Антарктик. Аеродромот е во сопственост и управуван од Норвешкиот Поларен Институт и се состои од 3.300 х 100 метри писта на глацијалниот син мраз на ледената покривка на Антарктикот. Ова овозможува да се користи од било кој авион кој служи на Антарктикот. Не постои Инструментен систем за слетување - ILS, наместо тоа важат правилата за визуелен лет - VFR. Нема згради или градби на пистата, иако некои услуги се обезбедуваат од истражувачката станица. Управувањето со земја, вклучително и снабдувањето со гориво на Jet A-1, го обезбедува екипажот во Трол. Екипажот, исто така, обезбедува услуги како што се противпожарна и спасувачка служба, комуникации и ноќевање во Трол за персоналот кој би бил заглавен поради лошите временски услови. Аеродромот мора да го следи Протоколот за заштита на животната средина кон Антарктичкиот договор. Ова вклучува складирање на целото гориво во буриња и големи резервоари поставени на специјални душеци кои апсорбираат течности, за да се избегне излевање. Има и опрема и планови за справување со излевањата, доколку се случат. Целиот отпад се транспортира надвор од Антарктикот.
Аеродромот има студена и сува клима, се наоѓа во пустина. Годишната средна температура е -25 C, при што летната температура може да достигне околу 0 C и најниска во текот на зимата на -50 C. Невремето, кое може да се случи во текот на годината, повремено може да ја оневозможи активноста на отворено. Бидејќи се наоѓа јужно од Јужниот Поларник, Трол има полноќно сонце во лето и поларна ноќ во зима.
Сервис
Проектот за копнена воздушна мрежа Dronning Maud (DROMLAN) е координиран проект помеѓу единаесет земји со бази во Земјата на Кралицата Мод (Dronning Maud Land) да се создаде координирана логистичка услуга за да се намалат трошоците. Земјите-учеснички се Белгија, Финска, Германија, Индија, Јапонија, Холандија, Норвешка, Русија, Јужна Африка, Шведска и Обединетото Кралство. Услугите се вршат со користење на руски Илушин 76, норвешки и шведски авиони C-130 Херкулес и норвешките P-3 Орион, исто така повремено посетени од други типови авиони Летовите се вршат од меѓународниот аеродром Кејптаун, со време на лет до девет часа за авионот Херкулес, и пет и пол часа за Ил-76.
Услугите за снабдување со други истражувачки станици се управувани од два Баслер BT-67 (тип претворен DC-3/C-47), управувани од јужноафриканската компанија Меѓународен центар за логистика на Антарктикот или други оператори. Услугите се оперирани до Абоа (Финска), Купола Ф (Јапонија), Халеј (Обединето Кралство), Конен (Германија), Мајтри(Индија), Нејмајер I (Германија), Новолазаревскаја (Русија), Принцеза Елизабета (Белгија), ЈАНАЕ IV (Јужна Африка), Шоа (Јапонија), Тор (Норвешка) и Васа (Шведска). Во сезоната 2007-2008, 720 луѓе биле транспортирани до Антарктикот преку ДРОМЛАН. Аеродромот не е отворен за комерцијални или други приватни летови.
Историја
За време на планирањето на Трол, кој бил отворен во 1990 година, било одлучено станицата да биде поставена на таква местоположба што ќе и овозможи да има воздушна патека за операции во текот на целата година. Јутулсесен бил избран за локација, делумно затоа што обезбедува основен нунатак за истражувачката станица и во исто време е блиску до синиот мраз за пистата. Во тоа време, целиот товар и патниците до Трол требало или да се превезат со брод или да се превезат преку аеродромот во руската база Новолазаревскаја или Хенриксенскјера.
Во доцните 1990-ти, Норвешкиот Поларен Институт презел иницијатива за основање на DROMLAN во соработка со единаесет други земји кои работат на истражувачки капацитети во Земјата на Кралицата Мод. На 5 јануари 2001 година, бил направен пробен лет со претставници од осум земји до Новолазаревскаја. Оттаму, DHC-6/300 Твин Отер, Балсер BT-67 и хеликоптер биле користени за дистрибуција на екипажот и залихите до различните бази. Покрај евалуацијата на аеродромот во Новолазаревскаја, била извршена евалуација во Трол во јануари 2002 година. Моделот на центар бил користен во текот на летото 2001 и 2002 година, управуван од јужноафриканската компанија „Меѓународен центар за логистика на Антарктикот“.
За да изгради постојан аеродром во Трол, Норвешкиот Поларен Институт купил уред за чистење снег и возило со дувалка за снег, рамно лежиште и машина за сечење мраз. Работите биле организирани со ласерски систем за глобално позиционирање на копно. Во текот на сезоната 2002 година, 2,500 метри писта била изградена. Ова вклучувало отстранување на површинските карпи и пополнување на сите процепи. Изградбата вклучувала и неопходни копнени објекти, како што се служба за пожар и спасување, комуникации, копнено ракување и капацитети за ноќевање во Трол за персонал кој би можел да биде заглавен поради лошите временски услови. Изградбата опфатила преместување на 70.000 кубни метри од мраз и снег.
Аеродромот Трол бил отворен на 11 февруари 2005 година од страна на кралицата Соња од Норвешка и новата истражувачка станица следниот ден. Најпрво за услугите се користеле авиони Антонов Ан-2, ДХЦ-6/300 Твин Отерс, Дорниер 228 и помали авиони. Подоцна, два Баслер BT-67, управувани од „Меѓународен центар за логистика на Антарктикот“, биле пуштени во употреба. Соработката резултирала со достапност на поголеми авиони посоодветни за истражување, преку координирани операции за пребарување и спасување меѓу земјите учеснички. На 19 јануари 2008 година, аеродромот го посетил норвешкиот премиер Јенс Столтенберг.
Кошарка на Летните олимписки игри 1976
Кошарката на Летните олимписки игри 1976 — официјален кошаркарски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Монтреал, Канада и тоа во машка и во женска конкуренција.
Ристо Менчев
Ристо Менчев — македонски национален деец од Егејскиот дел на Македонија, борец за националните права на Македонците под Грција. Роден на 18 август 1928 година во Гуменџе, Кукушко. Во август 1946 година се приклучил на одредот на НОФ на Пајак планина. Извршувал и курирска служба. Во април 1947 година е фатен од монархофашистите, но е пуштен. Во една борба на Пајак планина бил ранет и преку тајните пунктови на ДАГ е префрлен во Катлановската болница. Кога оздравел е испратен во Романија за учител во детска градина, каде останал да живее 27 години. Во ноември 1976 година се враќа во Македонија.
Градиште (Тработивиште)
Градиште — археолошко наоѓалиште во околината на село Тработивиште. Наоѓалиштето претставува градиште од римското време. На североисточниот крај на селото се издига височинка со елипсовидно зараменето плато со димензии 150х150 м, издолжено во правец север-северозапад-југоисток. По неговиот раб се гледаат контурите на бедемот, кои се наместа раскопувани. По површината на теренот има римски тулатули, фрагменти керамички садови, питоси и повеќе монети од II до VI век. На североисточниот крај има друго плато одвоено со длапка, на кое биле откриени водоводни цевки и еден натпис кој, според кажувањето, бил однесен во Скопје(?). Наоѓалиштето е познато од порано во литературата, а И. Венедиков го идентификува со античкиот град Армонија.
Гуменџе
Гуменџе или Гуменџа (грчки: Γουμένισσα) до 1926 Гуменица (грчки: Γουμένιτσα) — град во централниот дел на Егејска Македонија, денес во Грција. Претставува административен центар на општината Пајонија во рамките на Кукушкиот округ.
Географија и местоположба
Градот се наоѓа во северниот дел на Солунското Поле, на источните падини на планината Пајак. На 69 км е северозападно од градот Солун и 20 км северно од градот Постол, старата престолнина на Античка Македонија.
Историја
Градот е заземен од Турците во 1387 година. Многу по тоа, за време на Илинденското востание борбените дејства биле многу развиени во западната половина од солунскиот револуционерен округ, односно во вториот востанички округ „Кожуф“. Ениџевардарскиот војвода Апостол Петков ениџевардарското сонце, ја поделил кожуфската околија на четири реони со главни пунктови во селата Грубевци, Крива, Тумба и градот Гуменџе. Во реонот борби воделе и четите на Сава Михајлов, Аргир Манасиев и Иван Карасулијата. На 23 октомври 1912 година градот бил заземен од грчка војска и од тогаш е во грчката држава. Така се изменил етничкиот состав на населението, од кој Македонците сочинувале две третини, а новодојдените Грци една третина. За време на граѓанската војна Македонците масовно се приклучиле на ЕЛАС и ДАГ, надевајќи се дека ќе ги добијат своите права. На планината Пајак бил стациониран одред на НОФ со околу 30 борци. Партизаните удриле и на градот, но не можеле да го задржат. По поразот на Демократската армија повторно имало иселувања на Македонци.
Клио
Клио (гр. Κλειώ) во старогрчката митологија била муза заштитничка на историјата. Нејзиното име значи „гласник“. Претставена е со ловоров венец на главата; со труба во едната и полуотворен свиток хартија во другата рака. Честопати може да се види со книги. Како и останатите музи таа е ќерка на врховниот грчки бог, Зевс, и Мнемозина, божица на поезијата, уметноста и науката. Клио со Пир, кралот на Македонија, го имала синот Хијацинт.
Дангалеатски јазик
Дангалеатскиот е афроазиски јазик, дел од групата на чадски јазици од подгрупата на источночадски јазици.
Преглед
Јазикот го зборуваат околу 60.000 луѓе според податоците од 2005 година. Бројот на говорници на јазикот е во пораст. Јазикот се зборува во регионите Гера и Бата во Чад. Јазикот е составен од три дијалекти, западен, источен и централен. Народот исто така зборува и на арапски јазик. Дангалеатскиот се користи во основните училишта, има објавено литература и речници на дангалеатскиот. Сепак, писменоста на јазикот е до 5%. Јазикот се пишува на латиница.
Фонологија
Согласки
Самогласки
Стапало
Стапало — дел од органот нога. Стапалото се наоѓа на самиот крај од ногата и служи за држење на тежината на единката, како и за движење и рамнотежа на телото. Стапалото е составено од поголем број на коски и нерви и секое стапало при нормален развој има пет прсти. Во зависност од видот на единката, прстите завршуваат со нокти, канџи или шепи. Анатомски гледано, стапалото е сложена структура на нерви, мускули, крвни садови и коски кои овозможуваат нормална функција на истото.
Скелет на стапалото
Скелетот на стапалото е составен од 26 коски поделени во три групи: а)коски на коренот од стапалото б)коски на докоренот и в)коски на прстите од стапалото.
NGC 3744
NGC 3744 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3744 се споменува и како CGCG 126-107, NPM1G +23.0265.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3744 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3744 има привидни димензии од 0,6' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 9°.
Други поделби
Проучување на NGC 3744 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35857. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1982. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 103.
305 п.н.е.
305 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 305. година пред новата ера, 305. од првиот милениум п.н.е., 5. од 4 век п.н.е. и шеста од 300-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5203 и 5204 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4445 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3455 и 3456 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 448.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 305 година се протега во 2331 и 2332, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2391 и 2392 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 238. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 954 и 953 исламска година пред хиџра.
Тунис
Тунис — држава во Северозападна Африка. Главен град е Тунис.
Потекло на поимот
Зборот Тунис е изведен од градот Тунис, кој е престолнина на земјата. Сегашната форма на името, со латинскata наставка -ia, произлегува од француското именување на земјата Tunisie. Ова име било додадено од страна на француските географи и историчари, како дел од нивните напори да се даде француско име на окупираните територии и протекторати. Француското име било усвоено и воведено во употреба од страна на некои европски земји, со мали модификации. Шпанскиот назив на земјата (Túnez) нема голема употреба. Сепак, во некои случаи, ова се употребува за разграничување на самиот назив на земјата од нејзиниот главен град. За потеклото на името Тунис постојат повеќе мислења. Според едно, тоа се поврзува со феникиската божица Тунит, античкиот град Тунес.
Историја
Според археолошките истражувања, територијата на денешен Тунис била населена уште од најрани времиња. На 20 километри од денешниот град Гафса била пронајдена најстарата религиозна градба на светот, стара повеќе од 40.000 години која се состои од повеќе предмети посветени на духовите и силите на природата. Во неолитскиот период на овие простори опстојувала иберско-мавританската цивилизација и капсијанската култура. Во тој период, Сахара имала далеку поплодородна и поволна клима за човечкиот развој за разлика од денес. Во тоа време Тунис бил населен од берберски племиња.
Антика
На територијата на Тунис од страна на фенекиските населеници се развила голема трговска мрежа, главно по Средоземното Море и Гибралатарскиот теснец. Една од најважните бази кои биле формирани е Картагина, основана во 814 п.н.е. Според легендата, градот бил основан од страна на кралицата Елиса, сестра на Пигмалион.
Во периодот од 6 век п.н.е. и 5 век п.н.е., Картагина започнала да се одвојува од старогрчката култура, создавајќи своја сопствена цивилизација на територијата на Северна Африка и делови од Средоземно Море. Картагина се проширила и кон север и југ каде трговијата и била основната дејност. Во почетокот на 3 век п.н.е. Картагина станала голема поморска и трговска сила која целосно ја контролирала трговијата и пловидбата во водите на Средоземното Море. Таа поседувала и територии надвор од Африка: јужниот дел од Пиринејскиот Полуостров, западна Сицилија, Корзика, Сардинија и Малта.
Пунските војни, владеењето на Рим и среден век
По уништувањето на старогрчката култура од страна на Римската република, единствениот главен противник на Римјаните за контрола на Средоземјето им останал Картагина. Поради ова, во 264 п.н.е. започнале т.н. Пунски војни. Првата пунска војна се водела главно во Сицилија. Војната траела до 241 п.н.е. По 20 години Рим излегол победник, конечно освојувајќи ја Сицилија и приморувајќи ја победената Картагина да плаќа огромни отштети. Втората пунска војна водена помеѓу 218 п.н.е. и 201 п.н.е. во која Картагина повторно доживеала пораз. Пунскиот водач Ханибал во почетокот постигнал големи успеси, но на крајот бил сопрен од страна на Скипион Африканецот. По Третата пунска војна, Рим целосно ја уништил Картагина во 146 п.н.е. Причина за избивањето на војната биле растечкото нерасположение кон Рим во Шпанија и Грција, како и подемот во поморската моќ и во богатството што го имала Картагина во 50-те години по Втората Пунска војна. По крајот на Пунските војни, земјата станала римска провинција Африка. Утика станал главен град на провинцијата. Во 44 п.н.е. Јулиј Цезар одлучил на овие простори да основа колонија, но тоа се остварило во времето на Октавијан Август, неколку децении подоцна. По неколку години Картагина станала главен град на провинцијата. Картагина била важно подрачје за Римјаните, главно поради производството на пченица и различни житарници. Тунис станал седиште на римско-африканската цивилизација.
христијанството се појавило во Тунис и Магреб во текот на 2 век. Кога новата религија станала официјална за цела империја, голем број на луѓе кои не сакале да го прифатат христијанството биле или прогонувани или им биле одзимани имотите. На територијата на Африка, христијанството се проширило многу побргу за разлика од Европа. Како главна причина се гледа во улогата на црквата во втората половина на 3 век. Африканската црква се развивала многу брзо, па така Картагина станала во 4 век еден од поголемите духовни центри во регионот. Во текот на 429 година, вандалскиот крал Гејсерик со својата војска го преминал Гибралтарскиот теснец. По десетина години влегол во Картагина и основал кралство кое опстојувало скоро еден век. Вандалите владееле со најбогатата римска провинција. Можеби нивниот најголем проблем бил регрутирањето на војници. Во 530 година тие биле поразени од страна на византискиот цар Јустинијан I, кој до 533 година успеал да ја зазеде целосно нивната територија. Најголемиот дел од вандалското население било заробено и депортирано. Голем дел од населението било вклучено во византиската војска. Сепак, Византија не успеела да ја зачува оваа територија, главно поради берберските напади.
Првите напади на Арапите на територијата на денешен Тунис започнале кон 647 година. Византија била поразена. Во 661 година бил заземен Бизерта. Во 698 година бил освоен поголемиот дел од територијата. За разлика од Римјаните и Византијците, Арапите ја освоиле целосно територијата на земјата. Во 800 година била основана династија Аглабида која владееле во наредните сто години. Тунис станал важно културно седиште во чиј центар се наоѓал Керуан. Била основана голема морска флота. Во почетокот на 10 век била основана династијата на Фатимидите. Во 921 година бил основан градот Махдиа и прогласен за престолнина на Фатимидскиот калифат. Во 948 година била заземена Сицилија. Во 972 година тие својата престолнина ја преместиле во Египет. Распаѓањето на Фатимидската династија се случило во средината на 11 век, кога еден владетел добил од абасидскиот калиф статус на заповедник на целиот Магреб.
Османлиско владеење, француска ера, Втора светска војна и независност
Во текот на 16 век Тунис паднал во рацете на Османлиското Царство. Во следниот век Тунис станал вазалство на империјата, со огромна независност и автономија. Во 1869 година Тунис прогласил банкрот, па така настапиле европските освојувачи Франција, Италија и Велика Британија кои ја зазеле целосно економијата на земјата. Во 1881 година француската војска влегла во Тунис и за три недели ја зазел целата територија на земјата. Тунис станала француски протекторат. Во овие години во земјата биле извршени големи економски промени. Во Тунис биле изградени железнички станици, патна инфраструктура. Наспроти тоа ресурсните богатства на земјата целосно биле експлоатирани од Франција. По ова следувало создавање на првите националистички движења чија цел била добивање на независност на земјата.
Својата независност Тунис ја извојува на 20 март 1956 година. Прв претседател станува Хабиб Бургиба. Во ноември 1987 година докторите го прогласуваат Бургиба за неспособен да владее, по што, преку мирен пуч, премиерот Зин Ел Абидин Бен Али станува претседател. Тој владее со Тунис 23 години, до јануари 2011 година, кога ја напушта земјата, под притисок на јавното незадоволство од неговото владеење.
Географија
Тунис опфаќа територија од 163.610 км2, што го прави најмалата држава во Магреб. На исток земјата се граничи со Либија, на запад со Алжир, на север и северозапад со Средоземно Море. Релјефот на Тунис е доста различен од вообичаениот во регионот. Земјата има релативно голема крајбрежна линија (1.298 км). Третина од површината на север е зафатена од Атласките планини. Највисок врв е Џебел Шамби (1.544 m), а просечната надморска височина е околу 700 m. Пустината Сахара, која се наоѓа во јужниот дел на земјата, опфаќа околу 40% од територијата на Тунис.
Најголема река е Меџерда, која се влева во Тунискиот Залив. Најважните природни ресурси се нафта, фосфати, железна руда, олово, цинк, сол и обработливо земјиште.
Клима
Климата во Тунис е под големо влијание од Средоземно Море и од пустината Сахара на југ. Ова означува да во северниот дел од земјата климата е суптропска средоземна, а во јужниот пустинска. Карактеристилно за средоземната клима е влажната зима и исклучителното топло лето.
Годишниот број на врнежите варира во текот на целата година, во зависност од регионот, и тоа:
Летото во земјата се одликува со високи температури на југ, кои варираат во зависност од местото, надморската висина и близината со морето. Средните температури за целата земја се движат од 12° С во декември до 30 °C во јули. Земјата се одликува со голем број сончеви денови (околу 3000 часа годишно). Во Тунис се можни големи температурни амплитуди, при кое во планинските подрачја во зимскиот период паѓа до 0° С, а до 50° С во текот на летото во пустинските краишта. Тунис има голем излез на Средоземното Море — брегот му е долг од 1.250 километри.
Политички систем
Претседателот на Тунис се бира на секои пет години, на претседателски избори. Претседателот може да биде избиран неограничено, но под услов да има помалку од 75 години. Зин Ел-Абидин Бен Али на тоа место бил избран во 2004 година. Земјата во поновата историја имала само два претседатели: Бен Али и претходно Хабиб Бургиба (1957 - 1987). Премиери на земјата биле Бахи Ладхам, Хеди Нуир, Мохамед Мзали, Рашид Сфар и Зие Ел-Абидин Бен Али и Бен Али. Законодавната власт се состои од Долен дом, составен од 189 пратеника, и Горен Дом од 112 членови.
Денешниот устав бил прогласен во 1959 година, три години по прогласувањето на независноста на земјата. Сепак на двапати тој претрпел промени, и тоа во 1988 година, кога биле ограничени бројот на претседателските мандати, и во 2002 година кога бил одржан референдум за укинување на ограничувањето на претседателскиот мандат. РЦД е моменталната партија на власт во земјата, која владее веќе 25 години. Сепак, во поголемиот дел од тие години таа била единствената легална партија. Денеска во земјата има шест опозициски партии, кои заземаат 20% од пратеничките места во парламентот.
Надворешна политика
Првиот претседател на земјата, Хабиб Бургиба, во текот на Студената војна, земјата ја ставил на страната на неврзаните, одржувајќи добри односи со Европа и САД. Неговиот наследник, Зин Ел-Абидин Бен Али, исто така ги одржувал добрите односи со западните земји, и активно учествувал во соработката со арапските и африканските земји. Земјата на неколкупати ја помагала Палестина и други арапски и муслимански земји во време на криза, како на пример Либан во 2006 година, по израелската инвазија на земјата, и Индонезија по 2004 година, и настанатото катастрофално цунами. Од 1985 година, Тунис е член на Арапската лига и една од основачите на Африканската лига, со која претседавал од 1994 до 1995 година, и учествувал во основањето на Африканската унија во 2002 година. Земјата исто така се потпира и за развојот на Магрепската унија, во која членуваат уште и Алжир, Мароко, Мавританија и Либија. Развојот на оваа унија е во знак прашање ако се има предвид недоразбирањата на Мароко и Алжир околу Западна Сахара.
Земјата се наоѓа помеѓу Алжир и Либија, и постојано настојува да одржува добри односи со своите соседи. Со Алжир земјата во 1993 година го решил граничниот спор и започнале изградба на гасовод преку Средоземно Море во Италија. Исто така, неодамна бил потпишан и договор со Алжир за развој на поморските односи помеѓу двете земји, Односите со другиот сосед се малку потешки, за разлика со Алжир. Ова најмногу се должи на одбивањето на земјата за основање на Туниско-либијска унија во 1974 година. Диплоиматските односи повторно биле нарушени кога Либија се обидела во 1976, 1977 како и во 1980 година да го заземат градот Гафса. По започнувањето на конфликтот со САД, односите повторно се затегнале во 1985 година. Тунис ја почитувал одлуката за санкции на Либија, по кое започнале и воздушни напади врз земјата. Во 2003 година кон Либија биле укинати санкциите, а по ова земјата повторно станала голем трговски партнер на Тунис. Сепак, двете земји сè уште имаат нерешени прашања околу поморската граница.
Тунис активно учествувал на Средоземниот форум, кој во 2005 година се одржал во неговата престолнина. Таа била првата земја која потпишала трговски договор со ЕУ. Со својот најблизок сосед од Европа, Малта, моментално преговара околу искористувањето на нафтата која се наоѓа помеѓу овие две земји.
Административна поделба
Тунис се дели на 24 вилаети:
Стопанство
Главни стопански гранки си кои се занимава населението на Тунис се селското стопанство, занаетчиството, туризам. Главен економски центар е престолнината Тунис, каде се наоѓаат најголемиот дел од фабриките. Осве тоа, развиени гранки се и металургијата, кожарството и производството на храна.
За разлика од соседите, територијата на Тунис во поголемиот дел од е обработлива. Најплодни територии се оние покрај крајбрежјето, каде е распространета суптропската клима. Овој регион е погоден за земјоделство, но сепак во летно време честопати високите температури причинуваат големи проблеми. Основни земјоделски култури се производство на јачмен, пченица, овез, како и лимони, портокали, мандарини, потаа маслинки итн.
Население
Во текот на својата историја, главно поради својата местоположба, со овие простори владееле најразлични цивилизации, од Фенекијците, Картагените, Старите Римјани, Вандалите, Арапите, Отоманците и Французите. Сите владетели глобално го колонизирале просторот, кое означува дека на неколкупати етнилчкиот состав на Тунис се менувал. Сепак, се смета дека Берберите се најстаро племе или народ којшто живее денес во Тунис.
Исто така, по крајот на Реконквистата и протерувањето на голем број на нехристијанско население од територијата на новосоздадената Шпанија, голем број од нив, главно Маври и Евреи, се населиле на овие простори, во текот на 14 век. Покрај тоа, од крајот на 1800-тите до Втората светска војна, Тунис бил дом на голем број на Французи и Италијанци (255.000 Европејци во 1956).
Мнозинството (98%) од денешното население на земјата се сметаат за Арапи или Бербери, и зборуваат на арапски јазик. Сепак, постои исто така и една мала група (1%) население која живее во југоисточниот дел од земјата и кои се сметаат како директни потомци на старите Бербери, кои зборуваат на берберски јазици.
Една мала европска популација (1%) се состои претежно од Французи и Италијанци, како и еврејска популација. Во 1948 година, еврејската популација броела околу 105.000, но до 2003 година во земјата останале само околу 1.500 Евреи.
Според податоци од 2006 година, населението на Тунис брои 10.327.800 луѓе.
Религија
Според уставот на Тунис, исламот е прогласена како официјален на територијата на целата земја, и се бара претседателот да биде муслиман. Сепак, во земјата се почитуваат и негуваат и останатите религии, каде според уставот се гарантира слободата на нечија религија.
Мнозинството од населението во Тунис (98%) се муслимани, 1% го следат христијанството, а остатокот (1%) се придржуваат кон јудаизмот или други религии. Меѓутоа, не постојат сигурни податоци за бројот на муслиманите.
Јазик
Пишаниот арапски јазик е службен јазик во земјата, но исто така во голема мера се користи и тунискиот арапски јазик, кој е локален народен јазик. Овој јазик се зборува во Тунис од страна на околу 11.000.000 луѓе. Овој јазик во Тунис се зборува насекаде. Многу е сличен со алжирскиот арапски и либискиот арапски јазик. Но, неговата морфологија, синтакса и речник многу се разликува од стандардниот арапски јазик. Исто така, во земјата се зборуваат и берберски јазици.
Главно поради француската окупација, денеска францускиот исто така игра голема улога во културниот живот на населението, и покрај тоа што нема официјален статус. Тој е широко користен во образовните институции, печатот и бизнисот. Голем број од населението го познава односно го зборува тој јазик. Поради блискоста со Италија, во земјата се зборува и италијанскиот јазик.
Култура
Туниската култура се состои од мешавина на најразлични народи кои живееле низ историјата на овие простори, како пунска, арапска, туркс, африканска, европска и исламска култура. Самите најпознати градби сведочат за мешавината на културата на овие простори.
Музика
Туниската музика е подложена на арапската, андалуската и западната музика. Најпознат туниски жанр е малуф. Класичната арапска музика се свири со традиционалени инструменти, како дарбука и уд, или пак мезуед. Меѓу најпознатите пејачи на Тунис се Шеик Ел Африт, Мохамед Јамуси и Хабиба Мсика, а најпознати музичари се Ануар Брахем или Амина Срарфи. Во земјата е многу популарна и музиката од друѓите арапски земји, пред сè од Египет, Либан и Сирија. Во последно време, голема популарност бележи и западната музика.
Спорт
Најпопуларен спорт во Тунис е фудбалот. Фудбалската репрезентација, исто така познат како "Бурмата од Картагина" го освоил во 2004 година Африканскиот куп на нации кој се одржал во Тунис. Земјата учествувала и во Купот на конфедерации во 2005 година во Германија, каде не успеале да ја минат групната фаза од натпреварувањето. Земјата на четири пати учествувала на светските првенства, во 1978, 1998, 2002 и 2006. Ниту еден пат не успеала да ја помине првата рунда.
Венлив леден гребен
Венлив леден гребен е леден гребен, долга 40 милји (60 км) и 15 милји (24 км) широка, помеѓу Флечер и Алисон Полуострови, Елсворт Земјиште.
Тој беше мапиран од Геолошкиот институт на Соединетите Американски Држави од истражувања и У.С. Морнарица воздушни фотографии, 1961–66, и именувани од Советодавниот комитет за имиња на Антарктикот за Cdm. Џ. Идните проекции за стабилноста на ледената покривка на Антарктикот и порастот на нивото на морето зависат од знаењето за батиметријата на континенталниот гребен, вклучувајќи го и она што се наоѓа под пловечките ледени полици. Батиметријата контролира како океанската вода циркулира под лебдечкиот мраз, со што ги регулира интеракциите меѓу океанот и мразот на линијата за заземјување. Во крајбрежните области на Антарктикот, батиметријата не е целосно позната поради водите покриени со мраз кои го ограничуваат еко звукот на бродот со повеќе зраци (MBES) и сателитското мапирање.
Со цел да се мапираат овие тешко пристапни региони, Операцијата IceBridge (ОИБ) на НАСА собра обемна база на податоци за воздушната гравитација над ледените плочи, ледените полици и морскиот мраз на Антарктикот од 2009 до 2019 година. Овде ви претставуваме модел на батиметријата под Венибилниот леден гребен во основата на Антарктичкиот Полуостров.
Ги користиме набљудуваните податоци за аномалија на гравитацијата од гравиметарот AIRGrav Sander Geophysics Limited (SGL), во комбинација со геометриските ограничувања на ледената плоча од податоците за дебелината на мразот на радарот и податоците за висината на површината на лидарот. Прелиминарните гравитациони инверзии покажуваат подлабоки корита од претходно мапираните пред ледените потоци Вилијамс и Визнет кои се влеваат во ледената плоча.
Тие, исто така, откриваат посилни врски помеѓу линијата за заземјување и фронтот на ледената полица. Резултирачката батиметрија го нагласува значењето на базата на податоци за воздушна гравитација на OIB како ресурс за создавање клучни нови модели на морското дно и го нагласува придонесот на OIB за моделите на ледени плочи во региони каде што лебдечкиот мраз го отежнува мапирањето на бродови и сателити.
Дамбартон Оукс (конференција)
Конференцијата Дамбартон Оукс или, поформално, разговорите во Вашингтон за меѓународната организација за мир и безбедност била меѓународна конференција на која Обединетите нации биле формирани и преговарани меѓу меѓународните лидери. Конференцијата се одржала во Дамбартон Оукс, во Вашингтон, од 21 август 1944 година до 7 октомври 1944 година.
Преглед
Конференцијата Дамбартон Оукс го сочинувала првиот важен чекор преземен за спроведување на став 4 од Московската декларација од 1943 година, со која се признава потребата од повоена меѓународна организација да ја наследи Лигата на народите. На конференцијата, делегации од Република Кина, Советскиот Сојуз, Соединетите држави и Велика Британија разговарале за предлозите за формирање организација за одржување на мирот и безбедноста во светот. Меѓу претставниците биле и британскиот постојан заменик државен секретар за надворешни работи, сер Александар Кадоган; Советски амбасадор во САД, Андреј Громико; Кинескиот амбасадор во Велика Британија Велингтон Ку; и заменик државниот секретар на САД, Едвард Стетиниус јуниор, секој од нив претседавал со својата соодветна делегација. (Кога Кадоган бил повикан назад во Лондон по првата половина на конференцијата, раководството на делегацијата го презел Едвард Вуд, првиот гроф од Халифакс, британскиот амбасадор во Вашингтон. ) Со самата конференција претседавал Стетиниус а воведното обраќање го одржал американскиот државен секретар Кордел Хал.