cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шехриски јазик
Преглед
Како и со случајот со останатите јужноарапски јазици, така и Шехријците се двојазично, зборуваат шехриски и арапски. Јазикот не е пишам и е доминантно устен. Доминацијата на арапскиот јазик е јасно воочлива во регионот и на целиот полуостров.
Манол Пандевски
Манол Пандевски (Габрово (Струмичко), – Скопје, ) — македонски историчар и академик.
Дипломирал (1954) и докторирал (1965) на Филозофскиот факултет во Скопје. Бил директор на Институтот за национална историја (1986–1987), дописен член на Македонската академија на науките и уметностите од 1976, а редовен од 1981 година, главен уредник на проектот за повеќетомната историја на Македонија. Добитник е на многу високи награди, меѓу кои е и наградата „11 Октомври“ за животно дело.
Автор е на голем број статии и трудови. По повод неговото пензионирање, во 1987 година е објавен избор од научната дејност под наслов „Македонското ослободително дело во XIX и XX век“, во пет тома.
Пуеблонуево дел Гвадијана
Пуеблонуево дел Гвадијана (Pueblonuevo del Guadiana) — општина која се наоѓа во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура. Зафаќа површина од 29 км2 и има население од 1.993 жители.
Општината се наоѓа во сливното подрачје на реката Гвадијана.
Санта Ана (ветар)
Санта Ана е катабатички ветар кој дува на тихоокеанските бргови на Северна Америка. Дува во текот на зимата, доста е силен, сув и топол. Се јавува во јужна Калифорнија (САД) и Долна Калифорнија (Мексико).
Црква „Св. Атанасиј“ - Белчишта
Свети Атанасиј — новоизградена селска црква во селото Белчишта, сместена југоисточно од селото, на патот кон селото Долно Средоречие.
Црквата сè уште е во изградба, а до нејзе се издигнува и камбанарија.
Претставува еднокорабна градба со купола во средишниот дел. Пред самата црква, од западната страна, се наоѓаат остатоци од постар параклис, изграден од бигор, со правоаголна ниша во средината.
Јапи
Јапите се микронезиски народ кој е староседелски народ на островот и сојузната држава Јап во СД Микронезија. Јапите се најброен народ во сојузната држава.
Историја
Јапите имале добри контакти и однос со околните микронезиски народи и пред доаѓањето на Европејците во регионот. Јапските морепловци пловеле до Палау за камења. Каролинските морепловци го посетувале Јап за време на кризни периоди. Шпанските и германските трговци го колонизирале Јап во 1885 година и започнало христијанизирањето, односно, покрстувањето на народот. Јапонската морнарица го зазела острвот во 1914 година. По Втората светска војна, Јап бил дел од Доверливите територии на Тихоокеанските Острови. Во 1978, Јап станал дел од новосоздадената независна СД Микронезија.
Демографија
Пред Втората светска војна, Јап се соочувал со криза во однос на депопулацијата на островот поради болести и асимилација од Европејците. Антибиотиците по Втората светска војна помогнале да се одбрани населението од европските болести и да се зголеми бројот на населението.
Според пописот од 1994 само 48.1%  од населението на Јап се изјаснило како Јапи. Во 2000 година бројот достигнал до 49.1%. Според податоците од 2010 5.7% од населението на СД Микронезија биле Јапи.
Кинтана де ла Серена
Кинтана де ла Серена — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Сушица (Струмичко)
Сушица — село во Општина Ново Село, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Подогражденското село Сушица се наоѓа во источниот дел на Струмичката котлина. Над него се извишува планината Огражден а под него е полето – нивјето и ѓолот. Околу него, како во круг, се подредени селата Секирник, Штука, Иловица, Барбарево, Ново Село и Зубово. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 18 километри, и до селото поминува магистралниот пат М-6, Струмица – Ново Село.
Реката Пресветица или Сушичка или Селска Река го дели селото на два дела, а вода има до јуни, бидејќи во летните месеци реката пресушува. Пред изградбата на хидросистемот за наводнување на Струмичкото Поле, обработливите површини во атарот на селото Сушица жеднееле за вода. Но, со изградбата на хидромелиоративните ситеми како и на деталната каналска мрежа, селото доживеало ренесанса бидејќи водата од хидросистемот ги направило поработливи и побогати.
Потекло на името
Самото негово име покажува дека водата за пиење и за широка употреба отсекогаш претставувала насушен проблем за неговите жители. Топонимот „Сушица“, инаку, според народното предание, значи „суво место“, без вода. Водата во поранешните години за сушичани била „скапоцена“ и „света“. Затоа и малкуводната огражденска река, којашто минува низ „безводното село“, била наречена Пресветица.
Османлиски период
Новодојдените жители го измениле ликот на селото. Тоа добило ориенталска физиономија. Со напливот на колонистите од малоазиските предели, селото осетно се зголемило. Подоцна станало и чифлик на богатите бегови. Во селото се измениле неколку чифликсајбии. Селото за време на османлискиот период било поделено на две маала – на чифлик и на турско маало. Главно занимање на населението било сточарството и било познато по богатиот сточен фонд. Имало многу овци кои паселе по пространите и обилни огражденски пасишта.
Од народното предание се дознава дека во селото имало и бегов конак. Имало и џамија, која се наоѓа во центарот на селото и од која денеска е останато едниствено нејзиното минаре. Ајдутинот Костадин Бансколијата, кој имал своја вооружена чета, во втората половина на XIX век присилил еден чифликсајбија да им го продаде својот имот на селаните, главно, македонски рисјани.
Југославија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион, додека по крајот на Втората светска војна, во рамките на СФРЈ.
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Ново Село.
Стопанство
Анадолците со доселувањето во овој крај го пренеле биволот како запрежен добиток, а од земјоделските култури ги пренеле: памукот, сусамот, афионот, оризот и бостанот. Во текот на владеењето на Османлиите на Балканот, во струмичкиот регион од Америка бил пренесен и тутунот. Турската власт, инаку, го помагала развојот на сточарството во селата, ги стимулирала сточарите да одгледуваат повеќе добиток, бидејќи коњите им биле потребни за воени цели – за потребите на спахиската коњаница а овците ги одгледувале за исхрана на војниците и на градското население. А во тоа време во Сушица било мошне развиено сточарството. На дофат биле и пространите пасишта на планината Огражден.
Население
Според етнографската карта на Струмичката каза од 1912 година во почетокот на XX век селото било големо и во него повеќе живеело македонско население – три четвртини од населението биле Македонци а само една четвртина биле Турци. По Првата балканска војна, Турците масовно се иселиле во Турција, а на нивно место дошле нови жители – Македонци од ридско-планинското село Барбарево и некои други селски населби од пасивните краишта на Огражден. По завршувањето на Втората балканска војна во Сушица се населиле и бегалци од околината на градовите Кукуш и Костур од Егејскиот дел на Македонија.
Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 784 Македонци, патријаршисти и функционирало грчко училиште.
По ослободувањето, селото е во постојан пораст. Значително е зголемен бројот на неговите жители. На пример во 1971 година селото имало околу 1.750 жители а во почетокот на 1981 година бројот на жителите е зголемен на 1.940.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 1.811 жители, од кои 1.808 Македонци, 2 Срби и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 936 жители, од кои 848 Македонци, 1 Албанец и 87 лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 1788 и 1789 според Државната изборна комисија, сместени во основното училиште и дом на културата.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.638 гласачи.
Редовни настани
Редовен настан во селото Сушица е селската СМОТРА. Исто така секоја година за празникот Ѓурѓовден, кој е исто така и селски празник, има традиционална трка со коњи, луѓе и фудбал. Селото Сушица има своја екипа за фудбал и игралиште за фудбал.
Михаил Таљ
Михаил Таљ (Mihails Tāls, Михаил Нехемьевич Таль; 9 ноември 1936 – 28 јуни 1992) — советски и латвиски шахист, велемајстор и осмиот светски првак во шах.
Го нарекувале и „Миша“ (деминутив од Михаил) и „волшебникот од Рига“ поради неговиот извонреден комбинаторски стил на игра. Неговите партии, во најголем број се дел од најчитаните шаховски книги во светот.
Таљ, исто така бил и познат шаховски автор. Многу критичари го сметаат за најдобриот шахист со напаѓачки стил на игра на сите времиња.
Рани години
Таљ е роден во Рига, Латвија. Научил да игра шах на 8 години, гледајќи го својот татко. Кратко потоа, тој се придружил во шаховскиот клуб на пионерското движење во Рига. Неговиот стил на игра не бил извонреден од почеток, но многу се трудел да напредува. Во 1949 година, Александар Кобленц започнал да го подучува. Неговиот стил на игра се подобрил за многу кратко време, па во 1951 година обезбедил учество на првенството на Латвија. На првенството во 1952 година, Таљ завршил пред својот учител. Својата прва победа ја остварил во 1953 година, и бил одликуван со титулата мајсторски кандидат. Тој станал советски мајстор во 1954 година, победувајќи го Владимир Саигин во квалификацискиот меч. Истата година, Таљ ја остварил и својата прва победа над велемајстор, кога Јури Авербах изгубил на време, во реми-позиција. Таљ дипломирал книжевност на универзитетот во Рига, пишувајќи сатиричен труд во врска со Илф и Петров. Во своите рани дваесетти, тој предавал во едно училиште во Рига. Михаил бил член на спортското друштво „Даугава“, и ја претставувал Латвија во државните натпревари.
Првак на Советскиот Сојуз
Во 1956 година, Таљ обезбедил учество во финалето на советското шаховско првенство, завршувајќи на делба на петтото место. Наредната година, на само 20 години, Таљ станал најмладиот победник на првенството. Тој не одиграл доволно меѓународни турнири за да биде одликуван со титулата велемајстор, но во ФИДЕ одлучиле да ги прекршат пропишаните правила и да го одликуваат со титулата, поради неговото достигнување, победата на првенството на Советскиот Сојуз.
Таљ учествувал трипати како натпреварувач во шах за Советскиот Сојуз на студентските Олимпијади, од 1956 до 1958 година, освојувајќи по 3 златни медали во тимска и поединечна конкуренција. Михаил победил во 19 партии, ремизирал во 11, и загубил само една, со успешност од 85,2%.
Следната година, Таљ ја сочувал титулата првак на Советскиот Сојуз, и за првпат се натпреварувал во меч за светски првак во шах. Во 1958 година, тој победил на меѓународниот шаховски турнир во Порторож, а истата година, бил од големо значење во победничкиот тим на Советскиот Сојуз на шаховската олимпијада.
Светски првак
Во 1959 година, Михаил Таљ победил на силниот турнир во Цирих. Истата година, следувала неговата победа на турнирот на кандидатите, одигран во СФР Југославија. Таљ ја покажал својата моќна игра, победувајќи со резултат 20/28, пред Паул Керес со 18,5, Тигран Петросјан, Василиј Смислов, Боби Фишер, Светозар Глигориќ, Фридрик Олафсон и Пал Бенко. Победата на Таљ била опишана со доминација во долниот дел од шаховската табла; победувајќи и губејќи само 3 партии, против Керес, победувајќи во сите партии против Фишер и освојувајќи 3½ бодови од можни 4 против Глигориќ, Олафсон и Бенко.
Во 1960 година, на 23 години, Таљ го победил големиот стратег Михаил Ботвиник во мечот за светски првак, одигран во Москва, со резултат 12,5–8,5 (6 победи, 2 порази и 13 реми), со што станал најмладиот светски првак во шах (овој рекорд подоцна го урнал Гари Каспаров, кој станал светски првак на 22 години). Во 1961 година, Ботвиник ја вратил титулата, победувајќи во повторниот меч, повторно одигран во Москва, со резултат 13–8 (10 победи, 5 порази и 6 реми). Во времето меѓу партиите, Ботвиник долго го анализирал стилот на игра на Таљ и поголемиот број од партиите ги довел до бавна борба, со слаби напади или завршници, помалку играјќи партии со полна комбинаторна тактика, кои во основа го правеле Таљ среќен. Неговите проблеми со бубрегот, исто така имале влијание на неговиот пораз, па неговите доктори во Рига го советувале да го одложи мечот поради здравствени причини. Јури Авербах изјавил дека Ботвиник би се согласил мечот да биде одложен, само доколку московските доктори потврдат дека не е сè во ред со здравствената состојба на Михаил Таљ. Но, Таљ одлучил да игра. Краткиот период како светски првак, придонел Таљ да биде еден од двата „зимски крала“. Останатиот бил Василиј Смислов (1957-1958), кој бил другиот шахист, кој ја прекинал доминацијата на Ботвиник.
Во 1980 година, Таљ го достигнал својот најголем рејтинг, 2705 бода. Неговиот најголем шахометриски рејтинг бил 2799, во септември 1960.
Подоцнежните достигнувања
Веднаш по поразот од Ботвиник, Таљ победил на супертурнирот во Блед, оставајќи ги зад себе Фишер, Петросјан, Керес, Глигориќ, Ефим Гелер и Мигел Најдорф.
Подоцна, Таљ се натпреварувал на неколку турнири на кандидатите. Во 1962 година, на турнирот во Курасао, тој имал сериозни здравствени проблеми, а бил и опериран кратко пред турнирот, па морал да се откаже од три четвртини од турнирот, играјќи со успешност од само 7 од 21 партија. Во 1965 година, тој го загубил финалниот меч против Борис Спаски, по победите над Лајош Портиш и Бент Ларсен. Во 1968 година, Таљ го загубил полуфиналниот меч против Виктор Корчној, по победата над Светозар Глигориќ. Здравствените грижи и проблеми предизвикале пад во неговата игра во периодот од крајот на 1968 до крајот на 1969 година, но Михаил се вратил со добрата игра, откако останал без еден бубрег. Во 1979 година, тој победил на „Интерцонал“ во Рига, со одличен резултат од 14/17, но наредната година го загубил четвртфиналниот меч против Лав Полугаевски, еден од ретките шахисти со позитивен резултат од партиите одиграни против него. Таљ играл и на турнирот на кандидатите во Монпеље во 1985 година. Турнирот се играл во Бергеров систем, а учество земале 16 натпреварувачи. Михаил Таљ завршил на делба меѓу четвртото и петтото место и го изгубил понатамошното напредување, по ремито одиграно против Јан Тиман, во мечот за разигрување. Подоцна, тој го победил Тиман, во егзибициски меч, во 1988 година.
Од јули 1972 до април 1973 година, Таљ одиграл 86 последователни партии без пораз (47 победи и 39 реми-партии). Од 23 октомври 1973 до 16 октомври 1974 година, остварил и поголем успех, останувајќи непоразен 95 партии (46 победи и 49 реми-партии). Ова се двата најдолги рекорди на непобедливост во модерната шаховска историја.
Како мерка за моќта на Таљ е и одличниот резултат против Карпов. Во 20 партии, Таљ загубил една, а останатите 19 завршиле реми. Ова е најдобриот резултат против Карпов во тоа време, не сметајќи ги партиите на Карпов против Каспаров. Едно од најголемите достигнувања на Таљ во подоцнежната кариера е делење на првото место со Анатолиј Карпов на „турнирот на ѕвездите“, одигран во Монтреал во 1979 година, еден од најсилните шаховски настани во светот на шахот во 1960-те и 1970-те години.
Таљ играл на 21-то советско шаховско првенство и победил на дури 6 (1957, 1958, 1967, 1972, 1974, 1978), што е постигнување, кое го има постигнато уште само Ботвиник.. Тој бил и петкратен победник (1971, 1973, 1977, 1981, 1983) на меѓународниот турнир во Талин.
Таљ бил и одличен ирач во брзопотезен шах. Во 1970 година, тој го освоил второто место (зад Боби Фишер) на силниот турнир во брзопотезен шах одигран во Херцег Нови. Во 1988 година, Таљ победил на второто светско првенство во брзопотезен шах (на првиот победил Гари Каспаров, во Брисел, една година пред тоа) во Сент Џон, пред шахисти како Гари Каспаров, актуелниот светски првак во шах и поранешниот светски првак Анатолиј Карпов. Во одлучувачкиот меч, Таљ го победил Рафаел Ваганјан со 4-0.
Тимски настапи
На шаховските олимпијади, Михаил Таљ остварил голем успех. Тој бил дел од 8 златни репрезентации на Советскиот Сојуз (1958, 1960, 1962, 1966, 1972, 1974, 1980 и 1982). Одиграл 101 партија (65 победи, 34 реми и само 2 порази), со успешност од 81,2%, со што тој е најуспешниот шахист во историјата на шаховските Олимпијади, меѓу оние кои настапиле барем на четири. Поединечно, Таљ освоил 7 медали, од кои 5 златни (1958, 1962, 1966, 1972, 1974)и 2 сребрени (1960, 1982).
Таљ исто така настапил како претставник на Советскиот Сојуз на 6 европски првенства (1957, 1961, 1970, 1973, 1977, 1980), освојувајќи го тимското злато на сите настапи и 3 златни медали во поединечна конкуренција (1957, 1970 и 1977). На европските првенства, тој одиграл 37 партии (14 победи, 20 реми партии и 3 порази), со успешност од 64,9%. Таљ играл на деветта маса на првиот меч меѓу Советскиот Сојуз и остатокот од светот, одигран во Белград во 1970 година, остварувајќи резултат 2 од 4. На вториот меч против остатокот од светот, одигран во Лондон во 1984 година, Таљ играл на седма табла и остварил резултат 2 од 3. Советските шахисти победиле и во двата меча. Таљ бил и почесен мајстор во спортот.
Од 1950 (кога победил на латвиското јуниорско првенство) до 1991 година, Таљ победил или го делел првото место на 68 турнири. За време на оваа долга кариера, тој одиграл околу 2.700 турнирски партии и имал успешност од 65%.
Григориј IV Цариградски
Живот
Пред да биде избран за патријарх Григориј IV бил митрополит во Амасија. Во периодот на неговиот избор, тој бил стар и не гледал со едното око, па така го добил прекарот слепецот од Амасија.
Ајтос
Ајтос (Айтос) — град во Југоисточна Бугарија, административен центар на општината Ајтос во Бургаската Област. Има население од околу 22.243 жители (2022).
Михаил Таљ
Резултати против големите велемајстори
Само официјални турнир и мечеви се земени предвид. Знакот „+“ значи дека Таљ ја добил партијата, „-“ дека загубил, а „=“ дека одиграл реми.
Ајтос
Географија и местоположба
Градот се наоѓа во подножјето на Источна Стара Планина, 30 километри северозападно од Бургас.
Михаил Таљ
Здравствени проблеми
Таљ пател поради своето слабо здравје долго во својот живот. Неколкупати во текот на неговата кариера му била укажувана здравствена помош, најчесто поради проблеми со бубрегот. Подоцна, тој останал и без еден бубрег. Таљ, исто така многу пиел и пушел, а бил и зависен од морфиум. На 28 јуни 1992 година, Таљ починал во болница во Москва, официјално поради проблеми со бубрегот. Неговиот пријател и советски велемајстор Генадиј Сосонко изјавил дека „всушност, сите негови органи престанале да работат“.
Ајтос
Историја
Ајтос е стара населба, основана од Тракијците. Остатоци околу градот од неолитот сведочат дека на ова место долго време постоела населба. Остатоците од три кули (северозападно од градот) се од средновековната тврдина Аетос, изградена помеѓу 650 и 750 година, па оттука и неговото сегашно име. Во 1206 година, Аетос, како и многу други градови во Тракија, бил уништен од крстоносците предводени од Хенри од Фландрија, брат на Балдвин I од Фландрија. Како утврден град, тој повторно бил подигнат по 1488 година. Подоцна, во 17 век, патникот Евлија Челеби го забележал со името Ченгис.
Григориј IV Цариградски
Живот
Неговото кусо начелствување не се смета за прдолжение на судирот меѓу оние кои го поддржувал прокалвинистичкиот патријарх Кирил I, кој бил поддржан пак од холандскиот и англискиот амбасадори, и противниците кои пак биле поддржани од францускиот, австрискиот и венецискиот амбасадори во Цариград. Вторите биле поуспешни и го убедиле Големиот везир да го расчини Кирил на 12 април 1623 година и на негово место да го назначи слепиот и стар Григориј IV. Митрополитите и епископите не биле задоволни со изборот на Григориј IV, кој бил неканонски избран од Светиот синод. Па така на 18 јуни 1623 година Светиот синод го расчинил Григориј IV и официјално го избрале Антим II за патријарх.
По смената, Григориј IV бил протеран на островот Родос. Датумот на неговата смрт останува непознат.
Ајтос
Историја
За време на Бугарската Преродба, градот бил значајна населба со познат панаѓур. По Едренскиот мир во 1829 година, многу жители на градот и околните села емигрирале во Бесарабија, но сепак во времето на ослободувањето (1878) во градот имало 3.000 жители.
Зграда на СОУ „Јосип Броз-Тито“ - Битола
Зграда на СОУ „Јосип Броз Тито“ - училишна зграда во Битола, во кое работи гимназијата Јосип Броз-Тито. Објектот е прогласен за културно наследство на Македонија.
Местоположба
Зградата се наоѓа на булеварот 1 Мај бр. 51.
Историја
Изградена е во 1882 година како приватна куќа од големиот земјопоседник Сали-паша. Во 1892 година, Сали-паша ѝ ја продал куќата за 600 златни турски лири на турската општина во градот и во неа била сместена битолската турска машка гимназија, во која предавале учители од Солун.
Црква „Св. Харалампиј“ - Секулица
Свети Харалампиј — главна селска црква во селото Секулица, во Општина Кратово.
Местоположба
Се наоѓа во средишниот дел на селото Секулица, каде што се наоѓаат и останатите општествени установи.
Историја
Според фреската над влезот на црквата, може да се заклучи дека храмот бил подигнат во 1930 година.
Погрешно движење (филм од 1975)
„Погрешно движење“ (германски: Falsche Bewegung) - германски филм од 1975 година, во режија на Вим Вендерс, според сценариото на Петер Хандке. Главните улоги ги играат: Ридигер Фоглер, Хана Шигула, Настасја Кински, Ханс Кристијан Блех, Петер Керн, Лиза Кројцер, Иван Десни итн. Овој филм, кој претставува адаптација на романот на Гете, „Чиракувањето на Вилхелм Мајстер“, е вториот дел од Вендерсовата трилогија на т.н. „филмови на патот“, заедно со „Алис во градовите“ и „Во текот на времето“.
Синопсис
Во филмот се прикажува патувањето на Вилхелм Мајстер, млад човек со книжевни амбиции, кој ја истражува родната земја, се среќава со луѓето и го бара својот животен пат. Притоа, одвреме-навреме, неговите мисли ги изразува раскажувачот во филмот... Вилхелм Мајстер (го игра Фоглер) сака да биде писател и во потрага по инспирација заминува на патување низ Германија. Во возот, тој ги запознава Лает (го игра Блех) и девојката Мињон (ја игра Кински) и патувањето го продолжува заедно со нив. Кога пристигнуваат во Бон, Вилхелм се среќава со Тереза (ја игра Шигула), а наскоро ним им се придружува и еден непознат човек, поетот Ландау (го игра Керн). Тој им ветува дека ќе ги одведе кај неговиот богат вујко, но пристигнуваат во куќата на сосема друг човек (го игра Десни) кој штотуку сакал да изврши самоубиство. Тој ги прифаќа љубезно и тие преноќуваат кај него. Притоа, ноќта, Вилхелм го здогледува Лаерт со камшик во раката, а потоа води љубов со Мињон, иако претходно Тереза го кани кај неа. Утредента, целата група оди во прошетка и Вилхелм дознава дека Лаерт се казнува себеси поради нацистичкото минато. По враќањето во куќата, тие го затекнуваат сопственикот обесен и набрзина си заминуваат. Тогаш, Ландау ја напушта групата, а останатите го продолжуваат патувањето. Преминувајќи една река, Вилхелм влегува во судир со Лаерт, кој потоа бега. Најпосле, Вилхелм се простува од Тереза и Мињон и заминува на една планина во потрага по инспирација.
Луиз Глик
Луиз Глик (Louise Elisabeth Glück;, ) – американска поетеса. Добитничка на Пулицеровата награда за поезија во 1993 година.
Во 2020 година, ја добила Нобеловата награда за книжевност за нејзиниот „непогрешлив поетски глас што, по својата строга убавина, го прави поединечното постоење универзално.“
Животопис
Нејзиното целосно име е Луиз Елизабет Глик (Louise Elisabeth Glück). Потомок е на унгарски Евреи кои емигрирале во Америка. Учела на колеџите „Сара Лоренс“ и „Колумбија. Нејзината поезија припаѓа на објективистичката поетика, создадена во текот на 30-тите години на минатиот век, чии главни претставници биле Луис Зуковски, Чарлс Резникоф, Џорџ Опен и Карл Ракоси. Следејќи ја оваа поетика, таа ги третира песните како предмети, истакнувајќи ја сериозноста, интелигенцијата и способноста на поетот да го разбере светот со употреба на обични секојдневни зборови. Во својот есеј „Докази и теории“, таа наведува дека застапува поезија која се приближува до тишината и се граничи со исчезнувањето. Во 1993 година, ја добила Пулицеровата награда за книгата „Дива перуника“. Била поетеса-лауреатка на Конгресната библиотека 2003-2004 година. Во моментов е писател-резидент на универзитетот Јејл и предавач на програмата за творечко пишување на универзитетот во Бостон. Живее во Кембриџ, во државата Масачусетс.
NGC 5990
NGC 5990 — спирална галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5990 се споменува и како UGC 10024, MCG 1-40-14, CGCG 50-101, IRAS 15437+0234.
Откривање
Објектот е откриен на 5 мај 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5990 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5990 има привидни димензии од 1,6' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 46 м 16,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +2° 24' 56"". Положбениот агол на објектот е во износ од 115°.
Други поделби
Проучување на NGC 5990 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55993. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 245; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 356. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 151.
NGC 1611
NGC 1611 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 26 ноември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1611 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 1611 има привидни димензии од 2' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 33 м 5,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 17' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 108°.
Други поделби
Проучување на NGC 1611 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15501. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4742. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 918.
Предикати во C++
Предикат е покажувач на функција или функција објект (предмет кој со повик на функција, оператор ), кој дава да / не одговори на прашањето за објектот. многу алгоритми користат предикат да се донесе одлука за секој елемент тие работат на, предикатот се користи како што следува:
Архитектура на Македонија
Повеќе групи на луѓе кои престојувале или владееле со Македонија, оставиле свое влијание и траги во многу нешта; еден од најзначајните е, секако, архитектурата. Овие групи на луѓе ги вклучуваат Пајонците, Илирите, Античките Македонци, Античките Римјани, Византијците, Словените и Отоманците.
Архитектурата во Крушево
Посебно обележје на Крушева е староградската архитектура. Притоа, крушевската куќа е симбиоза на влашката (епирската) и мијачката (галичката) архитектура. Еден од ретките описи на крушевската архитектура е даден во спомените на Никола Киров - Мајски, кој ги споменува познатите куќи на Ничотовци и на поп Костадин Стариот. Според неговиот опис, куќата на Ничотовци била изградена на три ката, изработена од делкани гранитни плочи донесени од Прилеп, а имала дури 60 простории. Таа се одликувала со високи дивани, еркерни балкони, а вратите, таваните, масандрите и долапите биле направени од буково и од ореово дрво. На најдолниот кат се чувала зимницата, а во дворот имало мермерна чешма. За нејзината градба биле потрошени дури 1.000 златни турски лири, што во тоа време било голема сума пари. Во поново време, во Крушево се истакнувале куќите на Нешковци (позната како „Куќата на пашите“), Фундовци, Таховци итн., но голем дел од нив биле уништени при задушувањето на Илинденското востание. Куќата на Нешковци, соѕидана со врела вар, е препознатлива по високите тавани (3,7 метри) и броните прозорци (дури 24 на предната страна).
Предикати во C++
Како што можете да видите од овој пример, pred треба да врати вредност што може да се тестира како вистина. Имајте на ум дека предикатот е дозволено да користи const функции само преку dereferenced iterator. Некои предикати се бинарни, односно, тие се два предмети (често dereferenced iterators) како аргументи. Ова значи дека бинарен предикатната bpred треба да работи правилно кога се користи како што следува:
имплементација find_if од стандардниот алгоритам (стандардната библиотека на алгоритми)
Find_if е функција која прима на влез два итератори, и предикат односно функција предикат која ќе прави некоја проверка и ќе враќа вредност во зависност од проверката. Покажувач на функција
Објект на функција
Генерализирана функција
Ова предикатна GreaterThan функција има член што ја памти неговата вредност, во овој случај тоа е вредноста што треба да се споредува со секој елемент тоа е const int value_.
Бретниг-Хаусвалде
Бретниг-Хаусвалде (Bretnig-Hauswalde) — поранешна општина во округот Бауцен, во Саксонија, Германија. Била распуштена на 1 јануари 2017 година. Селата Бретниг и Хаусвалде станале дел од градот Гросрерсдорф.
Реина (Бадахос)
Реина — општина во покраината Бадахос на автономната заедница Екстремадура, Шпанија.
Општина Храстник
Сместена во долината на мала притока на реката Сава, областа е позната по своите богати наоѓалишта на јаглен. Ископувањето јаглен во областа започнало во 1804 година. Околните врвови ги вклучуваат планината Кум (1220 m), планината Мрзлица (1122 m) и ридот Копитник (910 m). Областа околу Копитник е заштитена како природен резерват. Животински видови како што се големиот тетреб и дивокозата живеат во околните шуми.
Населени места
Покрај општинското седиште Храстник, општината ги опфаќа и следните населени места:
Орикум
Орикум (албански: Orikum) — град во Албанија. Населението на градот изнесува 6.358. Се наоѓа во јужниот дел на државата во округот Валона.
Рена (Бадахос)
Рена — општина во покраината Бадахос на автономната заедница Екстремадура, Шпанија.
Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 44-а (Битола)
'''Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 44-a — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 99 во Битола.
1365 Хенјеј
1365 Хенјеј — каменест флорски астероид од внатрешните делови на астероидниот појас, со пречник од околу 11 километри. Бил откриен од германскиот астроном Макс Волф во Хајделбершката Опсерваторијата во јужна Германија на 9 септември 1928 година и е наречен по американскиот астроном Луис Хенјеј.
Асијат
Асијат е гратче во општината Касуитсуп во западен Гренланд, сместен на Асиатскиoт Архипелаг, на бреговите на заливот Диско. Со население од 3.005 жители, Аасиат е петти град по големина на Гренланд.
Домашна работа (филм)
Домашна работа (Предилки) — краток, нем и црно-бел документарен филм на балканските пионери браќа Милтон и Јанаки Манаки направен во 1905 година во Авдела со времетраење од 1 минута. Првично бил именуван „Нашата 114 годишна баба Деспина ткае“ Филмот е снимен во стандард црно-бела техника, без звук, 35мм филм преку !„Ворик биоскоп“ модел 300 (Warwick Bioscope) увезен од Лондон. Се смета за првиот филм направен на Балканот.
Кратка содржина
Пред семејната куќа во родната Авдела, Гребенско, во тогашниот Битолски вилает во два кадра, се снимени група жени, меѓу кои тетките на браќата Манаки и нивната 114 годишна баба Деспина, како подготвуваат волна за предење.
Куќа за нас: Од семејството на рептилите
Синопсис
Осмогодишната Уте упорно бега од својот дом и од центарот за млади и ужива да биде во друштво со животните. Таа често оди во зоолошката градина и со часови стои пред езерото со крокодилите кои постепено ги освојуваат нејзиниот живот и соништа.
Златна зора (херметички ред)
Херметичкиот ред Златна зора, или како што најчесто се нарекува само Златна зора, е магиски ред од доцниот 19 век и почетокот на XX век, во кој се практикувал спиритуален развој. Овој ред се смета дека го извршил најголемото влијание на западниот окултизам во 20 век. Концептот на магиски ритуали од тогаш станал суштински елемент на многу други традиции, вклучувајќи ги Вика, Телема, и други форми на магиски спиритуализам кои се и денес популарни.
Тројцата основачи, Вилијам Роберт Вудман, Вилијам Вин Весткот и Самуел Лидел МекГрегор Метерс, биле масони и членови на друштвото на розекрајцери во Англија, (S.R.I.A.). Весткот исто така бил член на Теозофското друштво.
Системот на „Златна зора“ се засновал врз иницијација и хиерархија по углед на масонските ложи, со таа разлика што во овој ред се примале и жени. Во суштина, „Златна зора“ е само првиот од трите редови, иако сите три заедно исто така се нарекуваат „Златна зора“. Првиот ред изучувал Кабала и личен развој преку свесност за класичните елементи, како и астрологија, тарот и геомантија. Вториот ред, изучувал магија вклучувајќи астрална проекција и алхемија. Третиот ред бил редот на „тајните водачи“, за кои се велело дека веќе не се инкарнирани, но кои раководат со активностите на првите два реда преку спиритуална комуникација со водачите на вториот ред.
Во концептот на „Златна зора“ се чувствува влијание од: мистицизмот, Кабала, херметизам, египетска митологија, повикување божества, масоните, алхемија, теозофија, Елифас Леви, Папус, магијата на Енох, и ренесансните магиски текстови.
Скендербег (поема)
„Скендербег“ (грчки: Σκεντέρμπεης) — поема на македонскиот поет Григор Прличев. Делото е засновано врз вистинит историски настан - османлиската опсада на Круја од 1467 година, предводена од турскиот војсководач Балабан-паша.
Содржина
Поемата започнува така што поетот зборува за својот мотив за опејување на херојството на Скендербег, кој копнеел по одмазда заради убиството на татко му и неговите тројца браќа од страна на Османлиите. Притоа, поетот бара сила од музата Клио. Потоа, тој опишува дека поминале 22 години откако Скендербег влегол во Круја, собрал војска и ги протерал Османлиите, а набргу, нему му се придружиле повеќе водачи од околните земји. Султанот Мурат тргнал во воен поход против Скендербег, но бил поразен и набргу умрел.
Новиот султан, незадоволен од непокорот на Скендербег, го испраќа својот најголем воин Балабан со задача да ја освои Круја. Балабан поставува логор пред градот, но пред нападот го испраќа својот потчинет Емин да му однесе подароци на Скендербег - својот коњ и сабја. Емин влегува во утврдената Круја каде е во тек верска служба на која присуствува и Скендербег, кој веднаш му остава впечаток со неговиот голем раст. Скендербег изразува презир кон даровите и го испраќа својот родина Димко да му однесе скромни подароци на Балабан - земјоделски алатки, а го задржува Емин како заложник. Димко му ги предава подароците на Балабан и му ги пренесува зборовите на презир, а тогаш гневниот Балабан им наредува на војниците да го набијат Димко на кол. Меѓу турските воини настапува еуфорија, а само стариот Карахасан ги предупредува за претстојната катастрофа и ги советува да ја повлечат војската, но никој не сака да ги слушне неговите совети. Тогаш, во турскиот логор пристига војсководачот Синан, кој раскажува за својата несреќа: Неговата војска била ненадејно нападната и масакрирана од војската на Скендербег; Синан едвај се спасил, но во борбата го загубил својот брат. Поучен од тоа искуство, Синан го предупредува Балабан за опасноста со која се соочува, но тој е непоколеблив во намерата да ја освои Круја.
Во Круја, Емин го разгледува дворецот на Скендербег и притоа ја здогледува неговата војска која е подготвена за борба. Исто така, тој забележува многу заробени Османлии меѓу кои се наоѓа и Хасан, брат му на Синан. Скендербег љубезно го кани Емин на вечера, а тој им раскажува на присутните за соборот што го свикал султанот, кој бил цврсто решен да го уништи Скендербег; стариот Карахасан го смирил гневот на султанот, но тогаш настапил Балабан кој се понудил себеси да ја освои Круја и така султанот одлучил да испрати 20-илјадна војска. Во тој миг, во дворецот на Скендербег пристига веста за погубувањето на Димко, а Емин го моли Скендербег да остане во Круја, но да не мора да се бори против турската војска.
Изутрината станува турската војска и трубите повикуваат за поход кон Круја. Истовремено, по молитвата, Скендербег ги остава старите борци во дворецот, а останатите ги поведува во битката против непријателот. Јакуп, еден од турските воини, непромислено го напаѓа Скендербег, но веднаш погинува. Тогаш почнува борбата во која Скендербег убива многу турски воини, а се истакнуваат и другите албански и сојузнички војсководачи. На турската страна се истакнуваат Синан и Балабан, кои убиваат многу албански војници, но по совет на Карахасан, Балабан постојано ја избегнува непосредната борба со Скендербег.
Батариски јазик
Батариски јазик — семитски јазик, дел од групата на јужноарапски јазици. Јазикот е сериозни загрозен и е под опасност од исчезнување. Јазикот се зборува(л) во југоисточниот брег на Оман. Батарискиот е во голем дел сличен со мехрискиот и поради тоа има одреден број Батаријци кои зборуваат на мехриски јазик.
Скендербег (поема)
Содржина
Во екот на борбата, Балабан го испраќа силниот Халил во борба против Скендербег. Халил се прикрадува до него и го соборува од коњот, но Скендербег го убива него. Тогаш, Балабан и неколку други турски воини го опколуваат Скендербег, но во негова одбрана доаѓаат другите алабански воини. Тогаш, пред Скендербег истапува Емин, а поразен од таа глетка, Балабан се повлекува. Скендербег продолжува успешно да се бори како пешак, а кога се соочува со Синан, тој му соопштува дека неговиот брат е жив и се наоѓа во Круја. По таа вест, Синан и неговите придружници го предаваат оружјето, ја напуштаат битката и одат во Круја. Додека трае крвавата битка во која има многу погинати на двете страни, Господ се разгневува поради нечесното однесување на Балабан и му дава необична сила на Скендербег, кој го убива Балабан така што го погодува со голем камен во градите. По смртта на Балабан, турската војска бега во паника, а прогонувајќи го непријателот, Скендербег го здогледува Димко кој набргу умира. Потресен од неговата смрт, Скендербег почнува немилосрдно да ги убива турските војници со колот на кој бил набиен Димко. Во продолжение, турската војска бега, оставајќи зад себе голем број погинати, а тогаш повторно се јавува Господ кој им ветува помош на малкумината преживеани побожни турски војници.
Батариски јазик
Првиот научник од Западниот Свет кој го забележал јазикот бил Бертрам Томас во 1929 година.
Скендербег (поема)
Ликови
Во поемата се прикажани два лика кои се различни карактера и имаат спротивни сфаќања за своите војнички должности, Скендербег и Балабан, а покрај нив се појавуваат и неколку споредни ликови: Емин, Синан, Карахасан, Димко, Дорика, Халил итн.
Батариски јазик
Преглед
Акцентот во батарискиот е секогаш на последниот долг слог, освен ако акцентската целост е составена од кратки слогови. Во таков случај, акцентот паѓа на првиот слог. Како и со останатите јужноарапски јазици, така и батарискиот има два рода (машки и женски) и три броја (еднина, двоина и множина). Двоината денес е застарена.
Скендербег (поема)
Историјат на делото
Како што наведува самиот автор во својата „Автобиографија“, откако во 1860 година победил на поетскиот конкурс со поемата „Сердарот“, за конкурсот во 1861 година Прличев ја подготвил својата нова поема „Скендербег“ која е неколкупати пообемна од претходната. Од непознати причини, таа година конкурсот не се одржал, а Прличев учествувал на конкурсот во 1862 година, но овојпат не освоил награда. Според сведочењето на Прличев: „Во јуни 1862 година, Иван Сапунџиев ми го прати во Охрид „Скендербег“, без да ми пише каква била пресудата на комисијата за мојата поема.“
Батариски јазик
Преглед
Бројот на батариски говорници се движи од 12 до 20 луѓе, што го прави јазикот пред изумирање. Исчезнувањето на јазикот се должи поради огромното влијание на арапскиот јазик, но исто така и силното влијание од мехрискиот јазик врз Батаријците. Мехрискиот го сметаат за попретижен јазик.
Скендербег (поема)
Историјат на делото
Како доказ дека делото на Прличев предизвикало одреден интерес кај историчарите на книжевноста може да послужи историјата на новата грчка книжевност, дело на Рангабе и Сандерс, во која авторите изнесуваат неколку недостатоци на поемата, но истакнувајќи дека помеата се осликува и со епска убавина. Така, тие ја искажуваат следнава оцена на поемата: „Значаен дел од историската величина на Скендербег познат епски јунак, се одзема со тоа што е опеана само една од неговите победи... Потоа, вмешувањето на Господ во човечките дела (по примерот на Хомер) не е сторено секогаш вешто... Покрај ова и некои други недостатоци, и двете поеми (се мисли на „Сердарот“) си имаат многубројни вистински епски убавини“.
Меѓутоа, долго време не била позната судбината на поемата „Скендербег“: 90 години не се знаело ништо за неа, а цели 100 години не била позната нејзината содржина. Според некои тврдења, еден ракопис на поемата (на грчки јазик) се наоѓал кај синот на авторот, Кирил Прличев, а Скпаков тврдел дека кај синот на Кирил Прличев се наоѓал и преводот на „Скендербег“, направен од самиот автор. Меѓутоа, до почетокот на 1950-тите не било познато што се случило ниту со тој превод ниту со оригиналот. А тогаш, на 6 јуни 1950 година, државната библиотека „Васил Коларов“ во Софија го добила пронајдениот ракопис на поемата, напишан на грчки јазик. Во тој ракопис, на 25. страница стои следнава забелешка на Григор Прличев, која докажува дека тој навистина направил превод на поемата: „До овде преведов, а сега ја започнувам последната песна. А за да се поврзе последното со претходното, го скратувам средното...“ На почетокот на 1960 година, писателот Стале Попов рачно ја препишал поемата, и тоа непосредно од Прличевиот ракопис, но тој не ги препишал разните забелешки кои Прличев ги ставал на маргините ниту крајот на поемата, кој постои во оригиналниот ракопис, но не можел да се реконструира поради разлеаноста на буквите, недостигот на некои делови и бројните лепенки. Поради тоа, македонскиот препев на поемата, направен во 1961 година, ги нема последните четири страници (крајот на поемата) од вкупно 116 страници во ракописот на Прличев. Исто така, и покрај тоа што е пронајден ракописот на „Скендербег“, сепак сè уште останало отворено прашањето: дали тој е ракописот со кој Прличев учествувал на конкурсот? Имено, на првата страница од ракописот на Прличев се наоѓаат три потписи на кои Стале Попов не им обрнал внимание и не ги прочитал, а за кои се претпоставува дека се на членовите на конкурсната комисија. Од друга страна, очигледно е дека ракописот не е содржински довршен, зашто во него се вметнати нови стихови, нови моменти, забелешки и поправки за кои се претпоставува дека се направени подоцна. Исто така, на неколку места во ракописот се ставени забелешки од типот на: „Епизода од детскиот живот на Скендербег“ и „Епизода за развратната Отоманка“, но во ракописот ги нема тие епизоди. Врз таа основа се добива впечатокот дека тој ракопис не е довршен, односно не е ракописот со кој Прличев учествувал на поетскиот конкурс.
Осврт кон поемата
Прличев ја напишал поемата на стар грчки јазик, измешан со голем број византизми. Таа е напишана во неримувани стихови, петнаестерци, кои често се менуваат во шеснаесет, четиринаесет, а понекогаш и тринаесет слога. Во делото е очигледно влијанието на Хомеровата „Илијада“, кое се гледа не само во формата на поемата, туку и во почетокот на поемата, кога Прличев ѝ се обраќа на музата со молба да му даде сила да ги опише настаните. Таа постапка претставува анахронизам во книжевната постапка од 1860-тите, но може да се објасни со задоцнетото доаѓање на романтизмот овие краишта. Влијанието на Хомер е присутно низ целата поема: во описите на природата, на зората, во лирските отстапувања, во воведот итн. Во воведната песна, авторот ги нижи спомените на Скендербег за неговата некогашна припадност, за татковата сенка која ја бара одмаздата, а потоа следи прекрасно лирско отстапување во кое Прличев за првпат спомнува дека ги презрел славата и богатството, слободниот живот и девојката со богат мираз, како и една своја заблуда. Меѓутоа, ликовите во поемата отстапуваат од Хомеровите херои и повеќе наликуваат на хероите од делата на Торквато Тасо и Лудовико Ариосто. Имено, Прличевите херои се откриваат себеси повеќе низ монолог или разговор, отколку низ акција, а исклучок е само ликот на Скендербег, како и турскиот воин Халил кој е кратко присутен во поемата.
Настаните во поемата се прикажани интересно, иако на повеќе места авторот умее да се занесе. Неговиот збор е жив, одбран, а на некои места обичен, но не и прост. На многу места во поемата доминира лирскиот набој, со смисла за откривање поетски елементи со посебна емоционалност. Во тој поглед се впечатливи описите на природата, на зората, на внатрешноста од дворецот на Скендербег и на шаторот на Балабан. Односите меѓу ликовите се откриваат постепено, можеби и премногу бавно, но не здодевно, така што општата динамика не е нарушена. Напротив, во описот на битката дефилираат борците од двете страни, но не наместено, туку преку логичен развој. Оттука, дури и во долгото редење на имињата на борците има некаква ритмичност, а авторот покажува мајсторска способност за префрлање од една на друга слика и на споредните епизоди. На пример, смртта на Елмаз му служи на поетот да се префрли на една малечка епизода - свадбата на турскиот јунак.