cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ана Зегерс
Живот
Таа студирала историја, историја на уметност и кинески во Келн и Хајделберг. Во 1928 година, таа се придружила на Комунистичката партија на Германија, во време кога Вајмарската Република била на одумирање и наскоро требала да се замени. Нејзиниот роман од 1932 година, Die Gefährten бил пророчко предупредување за опасностите од националниот социјализам, што довело до нејзино апсење од страна на Гестапо. Во 1932 година, таа, исто така, официјално ја напуштила еврејската заедница. До 1934 година таа емигрирала во Париз, преку Цирих. Откако германската војска ја нападнала Третата Француската Република во 1940 година, таа пребегала во Марсеј и една година подоцна во Мексико, каде што ја основала антифашистичката „Хајнрих-Хајне-Клуб“, именувана по германскиот еврејски поет Хајнрих Хајне и основана од Freies Deutschland (Слободна Германија), едно академско списание. За време на престојот во Париз, во 1939 година, таа го напишала Седмиот крст, за што ја добила Бихнеровата награда во 1947 година. Романот е поставен во 1936 година и го опишува бегството на седум затвореници од концентрационен логор. Романот бил објавен во САД во 1942 година и продуциран како филм во 1944 година од страна на МГМ со Спенсер Трејси во главната улога. Седмиот крст бил еден од ретките описи на нацистичките концентрациони логори, било преку литературата или низ филмовите, за време на Втората светска војна.
Најпознатата приказна на Сегерс, Излетот на Мртвите Девојки (1946), напишана во Мексико, било автобиографско сеќавање на екскурзија на целиот клас пред Првата светска војна на реката Рајна во која се следат дејанијата на соучениците на протагонистот во светло на нивните одлуки и конечни судбини низ двете светски војни. Опишувајќи ги нив, германската природа и нејзиниот роден град Мајнц, кој наскоро ќе биде уништен, Сегерс му дава на читателот силно чувство на изгубена невиност и на бесмислените неправди на војната, од кои се докажува дека нема бегство, без оглед дали се или не симпатизери на NSDAP. Други значајни приказни на Сегерс се: Sagen von Artemis (1938) и Бродот на Аргонаутите (1953), и двете се засновани на митови.
Во 1947 година, Сегерс се вратила во Германија, каде се преселила во Западен Берлин и станала членка на СЕД во зоната окупирана од Советите и ја добила наградата Георг Бихнер истата година. Во 1950 година се преселила во Источен Берлин и станала со-основач на Академијата за уметностите на ГДР и стана членка на Светскиот мировен совет. Во 1951 година, таа ја добила првата Национална награда на ДРГ, Сталиновата награда за мир, исто во 1951 година, и почесен докторат од Универзитетот во Јена во 1959 година. Сегерс била номинирана за Нобеловата награда за литература во 1967 година од страна на Германската академија на уметностите. Во 1981 година, таа станала почесен граѓанин на нејзиниот роден град Мајнц. Таа починала во Берлин на 1 јуни 1983 година.
Интересни податоци
Ана Сегерс се споменува во носталгичниот филм „Збогум Ленин“!.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Увеа (Валис и Футуна)
Увеа (увеански: Uvea) или познат и како Валисов Остров или само Валис (француски: Wallis) — еден од трите големи острови на француската територија Валис и Футуна. Увеа е дел од Полинезија, островска група во Океанија. Увеа се наоѓа северно од Тонга, североисточно од Фиџи, источно од Ротума (Фиџи), југоисточно од Тувалу, југозападно од Токелау и западно од Самоа. Островот има површина од околу 100 км2 и население од околу 11.000 жители. Главен град на Увеа е Мата-Уту. Најголем јазик на островот е увеански јазик, а главна религија е христијанството (римокатолицизмот). Увеа е вулкански остров со плодна почва и има неколку езерца. Највисока точна на островот е планината Лока со 131 метар надморска височина. Островот е дел од традиционалното кралство со исто име.
Географија
Вкупната површина на островот е 77,5 км2 и пречник на островот е околу 50 км. Највисока точка на островот е планината Лока со 131 метар. Островот е со вулканско потекло и поради тоа има повеќе езерца на островот, како што е на пример езерото Лалолало.
Увеа е оддалечен 240 км од Футуна и Алофи. Околу островот има 15 мали островчиња кои формираат корален гребен околу островот.
Административна поделба
Увеа е поделен на три округа. Од север кон југ тие се:
Демографија
Според податоците од 2003 година, Увеа имал население од 10.071 жители, односно 67% од вкупното население на Валис и Футуна. Најголем јазик, а воедно и автохтон, е увеански јазик.
Транспорт
Летови на островот врши само новокаледониската компанија Aircalin. Постои и поморски сообраќај со околните острови.
Образование
На островот има околу 12 основни училишта, четири средни училишта и едно вишо средно.
Бекслунд
Бекслунд (Böxlund; Bøgslund) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Чаби Алонсо
Хабиер "Чаби" Алонсо Олано — е поранешен шпански фудбалер кој настапувал како играч од средината на теренот.
Алонсо ја започнал својата кариера во ФК Реал Сосиедад, главниот тим во неговата покраина Гипузкоа. По краток период на позајмица во Еибар, тој се вратил во Сосиедад каде што тогашниот менаџер Џон Тошак го назначенил Алонсо како негов капитен. Алонсо успеал во улогата, предводејќи го Реал Сосиедад на второто место во сезоната 2002-03 во Ла Лига. Добрите игри во Сан Себастијан му овозможиле трансфер во Ливерпул во август 2004 година за 10,5 фунти £. Тој уште во првата сезона ја освоил Уефа Лигата на Шампионите, под раководство на Рафаел Бенитез, постигнувајќи гол за израмнување во финалето одиграно ви Истанбил против Милан. Следната сезона, тој го освоил ФА Купот и ФА Комјунити Шилд. Во 2009 година тој се преселил во Реал Мадрид во договор во вредност од околу £30 милиони фунти. По пет сезони во клубот, тој ја освоил титулата во Ла Лига во 2012 година, под водство на Жозе Мурињо и Лигата на шампионите во 2014 година под водство на Карло Анџелоти. Со доаѓањето на германскиот репрезентативец Тони Крос во Реал Мадрид, тој заминал во спротивен правец во Бундеслигашот Баерн Минхен на договор од две години.
Тој го направил своето меѓународно деби за Шпанија во април 2003 година, против Еквадор со победа од 4-0. Додека играл за Шпанија, Алонсо ги освоил Евро 2008, Евро 2012 и Светското првенство 2010, и тој, исто така, ја претставувал неговата земјата на Евро 2004 и Светското првенство 2006. На 23 јуни 2012 година, Алонсо го прославил својот 100-ти настап за Шпанија во четврт-финалето на Евро 2012 против Франција и го прославил со постигнати два гола за Шпанија за да ја внесе својата репрезентација во полуфиналето. По неуспехот на Шпанија да напредува од фазата по групи на Светското првенство 2014, Алонсо се повлекол од репрезентацијата на 27 август 2014 година. Неговите 114 настапи го довеле меѓу петте фудбалери со најмногу настапи за Шпанија.
Александар Пријовиќ
Александар Пријовиќ (српски:Александар Пpиjoвић), (роден на 21 април 1990 година) — српски фудбалер кој игра како напаѓач за грчкиот клуб ПАОК и за српската репрезентација. Пријовиќ исто така има настапувано и за Србија и Швајцарија во младите категории.
Олшамар
Олшамар (швед. Olshammar) е селце во општината Аскерсунд (округ Еребру), Шведска. Населението брои 314 жители.
Алпско скијање на Зимските олимписки игри 2014 - суперкомбинација за жени
Суперкомбинација за жени на Зимските олимписки игри 2014 била одржана на скијачкиот центар Роза Хутор близу Краснаја Полјана, Русија, на 10 февруари.
Резултати
Трката во спуст започнала во 08:00, а трката во слалом започнала во 12:00.
Градиште (Средно Нерези)
Градиште — археолошко наоѓалиште во скопската населба Средно Нерези, Општина Карпош. Претставува градиште - опидум од раноантичко време.
Во непосредната близина на јужната периферија на селото, на површина од околу 3 ха, опфатена со бедем, се среќаваат голем број фрагменти од керамички садови. Со ископувањата во 1953, 1956 и 1957 г. е откриен драгоцен археолошки материјал.
Наодите се чуваат во Музејот на Македонија во Скопје.
Змии и гуштери
Змии и гуштери (порт. Cobras & Lagartos) е романтична бразилска теленовела. Серијата е снимена во Бразил, во текот на 2006 година, со 179 епизоди за бразилското население, а 140 за меѓународниот пазар. Серијата имаше огромен успех во Бразил, се емитуваше во терминот за хумористични теленовели во 19 часот. Првата епизода достигна гледаност од 35% а последната 45%.
Синопсис
Омар Пасквим е газда на ланец апартмани Луксуз, а пати од болест која ќе го убие за неколку месеци. Тој знае и стравува како неговото богатство ќе заврши во рацете на некој што не го заслужува. Од сиромашно потекло, Омар цел живот напорно работел за да го стекне она што го има сега. Тој никогаш не се оженил ниту пак имал деца. Единствените негови природни наследници би биле сестрата Милу, и внуците Леона, Томас и Бел. Од нив, само Бел го заслужува статусот на милионерка, бидејќи другите не се ништо освен паразити за пари. Интересно е дека Бел, неговата најдрага внука, живее на работна нога со Омар бидејќи го смета за егоистичен и безобразен. И таа секогаш повторува како не сака ниту цент од неговото наследство. За тоа време, блиските роднини на Омар, па дури и они кои немаат врска со него, смислуваат најлукави планови како би допреле до наследството. Знаејќи дека е опкруже со змии и гуштери и со намера да ги запознае вистинските намери, секој од тие луѓе, Омар се облекува во чистач и ги следи нив без да знаат дека им е близу. Леона, кога не смислува планови како да допре до парите на вујко и, живее како љубовница на свршеникот на Бел – злобниот Естевао. Во склад со тоа, љубовта на Бел е поделена помеѓу Естевао и Дуда. Овде е и Фоггињо, кој е заљубен во Елен, која работи како продавачка во Луксуз, а се на што мисли е како да стигне до поголема скала во животот. Заблагодарувајќи се на еден удар со судбината, цело наследство на Омар ќе заврши во рацете на Фогуињо, затоа што беше заменет со Дуда во чии раце наследството требало да заврши.
Змии и гуштери на Балканот
Бугарија: Нова ТВ
Лешно
Лешно (Leszno — град кој се наоѓа во Полска, во Големополското Војводство, со население од 64.612 жители според податоци од 2014 година. Лешно е седиште на Лешничкиот регион.
Историја
Во околу 1516 година протестантски бегалци од Бохемија се населиле во Лешно по покана на владејачкото семејство Лежчински, кои претходно од 1473 година го имале прифатено калвинизмот. Со доаѓањето на протестантите, градот започнал да се проширува територијално и по број на население за да во 1547 година добиле статус на град. Благодарените на активноста на протестантската заедница чиј број се зголемил поради приливот на бегалци од Шлеска, Чешка и Моравија во Триесетгодишната војна, Лешно станал еден од најголемите центри во регионот. По 1631 година градот се стекнал со дополнителни привилегии од страна на кралот Сигисмунд III, третирајќи го како еднаков со најважните градови на Полска. Во тоа време во градот работела гимназијата.
Златното доба на Лешно завршил за време на Втората северна војна, кога градот бил запален на 28 април 1656 година. Во следниот период градот бил повторно изграден, но и повторно бил запален за време на Големата северна војна од страна на руските сили во 1707 година и бил уништен од чума во 1709 година.
За време на Втората поделба на Полска во 1793 година, градот припаднал на Прусија, и по Наполеоновите војни било вклучено во територијата на војводството. Во 1887 година Лешно станал административен центар. Жителите на градот учествувале во Големото полско востание од 1918-1919 година, по чиј крај градот станал дел од Полска преку Версајскиот договор. Започнувајќи од 17 јануари 1920 година месното население морало да се стекне со полско државјанство. Во 1939 година во градот влегле силите на Нацистичка Германија. Поголемиот дел од еврејското население на градот биле убиени од страна на нацистите.
По поразот на Нацистичка Германија, градот се вратил во територијата на Полска во 1945 година. Во следниот период градот бил подложен на период на брз развој, особено во периодот од 1975 и 1998 година, кога бил седиште на војводство.
Географија
Градот се наоѓа во југозападниот дел на Големополското Војводство во близина на границата со Лубушкото и Долношлеското војводство.
Население
Населението на градот е 64.713 лица (2012). Густината е 2031,0 лице на километар квадратен.
Спорт
Аеро-клубот Лешно е најголемиот аеро-клуб. Клубот бил домаќин на Светското првенство во едрење во 1958, 1969 и 2003.
NGC 1827
NGC 1827 — спирална галаксија во соѕвездието Гулаб, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1827 се споменува и како ESO 362-6, MCG -6-12-8, AM 0508-370, IRAS 05083-3701.
Откривање
Објектот е откриен на 28 ноември 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1827 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1827 има привидни димензии од 3' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 10 м 4,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 36° 57' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 1827 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16849. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 358; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7053.
Дневникот на една собарка
Формата на дневникот во кој се редат секвенци, постојаното преминување од сегашноста во минатото зависно од спомените и мешањето на тоновите и видовите, придонесува да се раскине со линеарноста на традиционалниот роман, со приоритетот на интригата и посебно, со наводната објективност на романите што се нарекуваат реалистични.
Романот доживува три филмски адаптации.
Расипаноста на богаташите
Мирбо за свој раскажувач избира слугинка, Селестина, што само по себе е субверзивно, и, низ нејзиниот поглед кој го гледа светот низ дупката на клучалката, ни` ги открива нискостите на добриот свет, моралните недостатоци на високите класи и срамот на буржазијата. За време на службата во провинција кај едно богато семејство што своето богатство го стекнало на нечесен начин, таа се навраќа на спомените потсетувајѓи се на сите места на кои работела во текот на годините прикажувајќи ја бедата и расипаноста на богатите и почитувани луѓе во општеството.
Тегобноста
Освен тој револт, без утрешнина, против социјалниот подерок кој е преполн со хипокризија и е неправеден, дневникот на собарката сведочи и за една одвратност на постоењето - онаа истата што писателот ја чувствува кон општеството во кое твори. Многу пред Сартр, Мирбо успева да долови една вистинска егзистенцијална тегобност и го прикажува трагичното во човечката положба отсликувајќи го секојдневието со сета негова празнина и вулгарност.
Но, преку магијата на стилот и благодарение на јазикот што се употребува во романот, таа тегобност добива лесна и поднослива нота. Иронијата добива комичен облик и читателот е поттикнат на смеа.
Филмски и театарски адаптации
Дневникот на една собарка трипати е адаптиран за филм : во 1916, во Русија, од страна на М. Мартов, под наслов Dnevnik gornitchnoi (Дневник горничной) ; во 1946, од страна на Жан Реноар, во Соединетите Држави и на англиски, под наслов Diary of a Chambermaid, со Полет Годар и Бургес Мередит ; и најпосле Le Journal d'une femme de chambre, во 1964 и на француски, од страна на Луис Буњуел, со Жана Моро, Жорж Жере и Мишел Пиколи во главните улоги. Во последните два случаја станува збор за една мошне слободна адаптација на романот, посебно онаа верзија на Жан Реноар. Романот исто така доживува и театарска адаптација, речиси насекаде низ светот, прикажувајќи се во вид на пиеси на најразлични јазици, најчесто во вид на one woman show.
Кошарка на Летните олимписки игри 2004 (мажи)
Кошарката на Летните олимписки игри 2004 — петнаесеттиот официјален кошаркарски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Атина, Грција. На турнирот учествувале вкупно 12 репрезентации.
Првото место го освоил Аргентина, второто Италија и третото САД.
Ученици
Група А:
Група Б:
NGC 3911
NGC 3911 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3911 се споменува и како UGC 6803, MCG 4-28-59, IRAS 11475+2511, CGCG 127-64, VV 367, ARAK 327.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3911 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 3911 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на NGC 3911 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36981. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1985. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 103.
Сиднеј Посеуло
Сиднеј Фереира Посеуло (Сао Паоло, ) е бразилски истражувач, социјален активист и етнограф.
Тој ја почнува кариерата како помошник кај познатите браќа Вилас Боас помагајќи им на Индијанците во близина на реката Ксингу. Подоцна тој работи како директор на одделот за непознати племиња во Национална Индијанска Фондација на Бразил FUNAI и за тоа време двојно ја зголемува површината на индијанската земја во Бразил за само две години.
Работејќи во најизолираните делови во близина на Амазон, Посеуло предводеше многу експедиции, стапувајќи во контакт со изолираните бразилски племиња племиња во близина на реката Амазон, Во април 1998 година Сиднеј ја добива престижната награда “Bartolomeu de las Casas” како признание на неговото животно време поминато со правата на изолираните Индијанци во Амазонската шума. Истата година Сиднеј продолжува со својата мисија. Тој тргнува да ги посети Камајура Индијанците во пустината Сахара. Но, возејќи под тешки услови, со брзина неприлагодена на условите на патот, Фереира доживува тешка сообраќајна несреќа, во која малку недостасуваше Фереира да го загуби животот. Тоа му одзеде многу месеци на Фереира за да оздрави. Во 1998 година тој ја добива и титулата “Херој на Планетата” (“Hero of the Planet”) од детскиот магазин Time или уште подобро “Херој на годината” во 2001 година од Обединетите Нации. Тој стана добро познат претставник на таканаречените изгубени племиња, нивни спасувач, кој ги криеше од надворешниот свет, од оние кои сакаат да им ја одземат земјата. Во ноември 2005 Посеуло успешно ја организира првата меѓународна средба на екперти од неколку земји. На средбата се расправаше за заштитата на изолираните племиња. Сè до 24 јуни 2006 година Посеуло беше директор на одделот за непознати племиња на FUNAI. Поради тоа што тој го критикуваше директорот на FUNAI Мерсио Переира Гомес (Mercio Pereira Gomes), поради тоа што изјавил дека бразилските Индијанци држеле премногу богата земја во кое имало златни рудници, шуми, Фереира добил отказ. Но, и покрај тоа тој и понатаму продолжува со неговите напори, бранејќи ги изолираните племиња преку невладиниот институт “Institutio Indi-genista Interamericano”.
Вистински заштитник на племињата
Сиднеј Фереира Посеуло е еден од последните вистински истражувачи. Тој има предводено стотици експедиции преку Амазон и го направил првиот контакт со девет дотогаш непознати племиња. Ако не беше тој контакт неколку од племињата би исчезнале од заразни болести или од куршуми. Истражувањето во џунглите на Јавари (Javari), за да најде трага од Корубо племето, му одзеде на Фереира неколку месеци. До средината на 2001 година околу 40 непознати племиња беа сместени, но сѐ уште никој немаше стапено во контакт со нив. Тогаш Сиднеј предводеше шест таканаречени “frente de vigilanca” тимови со цел да ја заштитуваат индијанската шума и територија, да не се дозволи проширување на доминантната власт во тој регион. После првиот контакт со племето Корубо, Сиднеј добил повеќе смртни закани од шумарски компании во близина на Вале до Јавари (Vale do Javari). Исто така тимовите коишто биле задолжени за заштита пропуштиле неколку организирани напади. Најголемиот од тие напади бил на 7 февруари 2000 година кога околу 300 организирани луѓе, вооружени со пиштоли и Молотови коктели, се обидувале да ја нападнат базата. Но набргу пристигна хелихоптер од Федералната полиција која беше принудена да употреби и огнено оружје. Фереира е свесен колку е важно повеќето од медиумите да се приклучат во заштитата на племињата и да придонесат да се зголеми свеста за вредностите на таа човечка различност. Токму поради тоа и неговиот проект се вика проект за заштита на етно околината (Programa de protecao etnoambiental). Послем се не може да се заштитуваат луѓе без да се заштити нивната земја на која што живеат. Откако беше објавена емисија за животот на Фереира и племињата на Discovery Channel се заинтересира речиси целиот Свет. Се заинтересираа и повеќе светски медиуми. Фотографери, мисионери и луди авантуристи почнале илегално да навлегуваат во земјата со цел да ги запознаат Корубо Индијанците.
Амазонски амбасадор
Длабоко во Амазонската Шума Сиднеј се пробивал низ гигантските лисја и грмушки. Неговиот тим тешко пешачел зад него, нервозно прашувајќи се што ќе се случи следно. Полека се приближувале до селото од изолираното индијанско племе Корубо. Некои од Корубо племето биле нападнати од шумари движејќи се во нивната територија. Племето Корубо се познати по тоа што стануваат насилни кога ќе почувствуваат опасност од надвор. Членовите од тимот на Посуело направиле најдобро што можат за да бидат пријателски настроени. Тие стоеле на крајот на селото и започнале да пеат. Посуело е вистински експерт за племињата од Амазон, па тој знае едно важно верување од Корубо “Само непријателите доаѓаат во тишина”. Неколку недели по пеењето, кое означувало гест на пријателство, Посеуло и неговиот тим полека стекнувале пријатели од Корубо. Почнале дури и да си разменуваат предмети. Индијнците им давале рачно направени ракавици, а тимот нив им ги давал капите, ножевите, грнињата. Посеуло ја убедил бразилската влада да ја заштити земјата на племето. Работата на Посеуло е опасна но тој сака да им помага на Корубо Индијанците.
Бернд Грундевик
Берндт Карл Алан Грундевик (роден на 5 ноември 1956 година) е поранешен офицер и генерал -мајор на шведската армија. Се пензионирал во ноември 2017 година.
Кариера
Грундевик ја започнал својата воена кариера како регрут во Бохусаловиот полк (I 17) во Удевала во 1976 година. Како војник, служел на Синајскиот Полуостров во текот на 1977 година, пред да започне со обука да стане офицер. Грундевик отишол на обука за резервни офицери од 1978 до 1979 година и бил заменик-водач на вод на вод за противтенковски борби во полкот Бохуслан од 1979 до 1980 година, а потоа присуствувал на Кралската воена академија во Стокхолм од 1980 до 1981 година. Тој бил назначен за потпоручник во 1981 година како командант на вод за пушка во Стражарските стражари Свеа (I 1), каде што служел како командант на вод до 1985 година. Во овој период, тој бил унапреден во капетан во 1983 година.
Грундевик служел во мисијата на ОН на Кипар како командант на вод од 1985 до 1986 година и присуствувал на курсот за персонал на Шведскиот колеџ за национална одбрана од 1987 до 1988 година. По дипломирањето на Шведскиот колеџ за национална одбрана во 1988 година, тој бил назначен како командант на чета во полковниот ренџер полк (I 22), позиција каде што останал две години и бил унапреден во мајор во 1989 година,сè додека не се упатил на југ кон Училиштето за пешадиската борба како инструктор од 1990 до 1992 година. Од 1992 до 1994 година, Грундевик присуствувал на напреден курс на Шведскиот колеџ за национална одбрана. По дипломирањето, и сега како офицер на генералштабот, тој служел како АДЦ на началникот на Генералштабот на армијата, генерал -полковник Еке Сагрен во следните две години. Завршувајќи ја службата во штабот на шведските вооружени сили, тој повторно се вратил во академскиот свет, овој пат како заменик -директор на курсевите на Шведскиот колеџ за национална одбрана. Како новонапреден потполковник во 1997 година, тој бил назначен во бригадата на спасувачите на живот во Кунгсанген како заменик -командант.
Во 1999 година, тој бил назначен на Шведскиот колеџ за национална одбрана како директор на курсот за напреден курс. Тој бил унапреден во полковник во 2000 година, а помеѓу 2002 и 2005 година, тој бил назначен да биде командант во полкот на животот Хусари (К 3) во Карлсборг. За време на оваа задача, тој, исто така, служел како Виш оперативен офицер/ CJOC во штабот на НАТО CJTF во Истанбул, Турција за пократок период. По напуштањето на животните полкови Хусари, тој се вратил во штабот на шведските вооружени сили како началник за планирање, планови и политика во 2005 година и бил унапреден во бригаден генерал. Грундевик присуствувал на Меѓународниот курс за менаџмент на одбраната на високи офицери и на Поморскиот постдипломски факултет во Монтереј, Калифорнија, САД во јули 2006 година. Во јануари 2007 година, тој бил назначен на позицијата командант на работните сили во Косово во период за шест месеци.
Грундевик бил унапреден во генерал -мајор на 13 декември 2007 година, кратко време откако бил назначен за инспектор на армијата и шеф на тактичкиот штаб на Армијата. Тој служел на оваа позиција до 13 септември 2012 година, кога ја презел функцијата вршител на должноста заменик -началник за заеднички операции во штабот на шведските вооружени сили во Стокхолм. Помеѓу 27 септември 2013 и 29 април 2015 година, тој бил шеф на шведската делегација во Надзорната комисија за неутрални нации (NNSC) во Кореја. Помеѓу 9 септември и 31 декември 2015 година, тој бил назначен за специјален истражител во персоналот за обука и набавки во штабот на шведските вооружени сили. На 1 јуни 2016 година, Грундевик бил назначен за заменик -шеф за заеднички операции.
Датуми на ранг
Датуми на ранг:
Попреченост
Попреченост или Инвалидност — оштетување кое може да биде когнитивно, развојно, интелектуално, ментално, телесно, сетилно, или комбинирано. Значително влијае врз секојдневните активности и може да биде присутно од раѓање, или да се појави во текот на животот.
Попреченост - спорен концепт што има различно значење за различни заедници. Може да се однесува на телесни и ментални одлики за кои некои институции, особено медицинските, сметаат дека треба да се лекуваат (медицински модел).Може да се однесува на ограничувањата што заедницата на ејблисти им го наметнува на луѓето (општествен модел). Терминот може да се употребува за идентификување на лицата со посебни потреби. Физиолошки функционален капацитет (PFC) е сроден термин што го опишува нивото на способност за работа. Мери колку е едно лице способно да извршува физички работи и колку лесно ги извршува. PFC се намалува како што се зголемува возраста и доведува до слабост, когнитивни нарушувања, и/или телесни нарушувања, поради што едно лице се смета за лице со попреченост.
Дискусијата за дефинирање на попреченоста произлезе од активистички движења за правата на лицата со попреченост што се појавија во 1970-тите, во САД и во Обединетото Кралство, што доведе до преиспитување на тоа како медицинскиот концепт за попреченостите доминираше како главно гледиште и разговор за попреченостите. Дебати за соодветна терминологија и нивната политика продолжиле и во заедниците на лица со попречености и во академското поле на студии за попреченост. Во некои држави, законот бара здравствените установи да ги документираат попреченостите со цел да се оценaт дали ќе се квалификуваат за да добијат бенефиции за лица со попреченост.
Во однос на терминологијата во Македонија, согласно Извештај на УНИЦЕФ преку кој се мапирале организациите кои работат во оваа област, токму организациите се изјасниле дека како најсоодвeтни термини ги прифаќаат ,,лица со посебни потреби" или ,,лица со попречености '', но постои голема разноликост и поделеност. Па, така се употребуваат и други термини, како ,,лица со инвалидност" , ,,лица со хендикеп", ,,лица со атипичен развој", ,,лица со потешкотии во развојот", кои не се сметаат за навредувачки за сите, според една организација терминологијата се смета како помалку важно прашање од потребата да се обезбеди целосно почитување на правата на овие лица.
Во Македонија
Широката група на лица со попреченост (претставуваат 15% од светското население) според бројни истражувања е ранлива и подлежна на неповолни социо-економоски ефекти, како недоволен степен на образование, несоодветни и ограничени здравствени услуги и пониско ниво на вработеност, а со тоа и поголема веројатност дека ќе бидат изложени и ќе останат во сиромаштија. Токму активната вклученост на пазарот на труд е од особена важност за подобрување на нивниот статус во општеството.
Според податоците на Агенцијата за вработување на Република Македонија (АВРМ) од 2016 година, официјалната бројка на активни баратели на работа од оваа група на лица изнесува 1490. Малиот број не укажува единствено дека на лицата со попречености не им е потребна работа, туку и на нивната неактивност на пазарот на труд, како последица на околината која не ги поттикнува да го прават тоа. Заради тоа, властите со ЕУ фондови и невладиниот сектор со финансирање од УСАИД, создале програми за обучување и практикантсво на оваа група лица и поттикнување на компаниите да ги вработат преку бенефиции.
Историја на САД
[[Податотека:US states by date of statehood RWB dates.svg|мини|десно|350п|Територијално проширување на Соединетите Држави од 1776 до 1959 г.
Укажана е годината кога државата станала сојузна членка.]] Историјата на САД се смета дека започнува кога луѓето преминале преку Беринговиот Проток во она што денес е Алјаска. Никој не е сигурен кога почнале тие преселби, а неодамнешните проценки укажуваат дека почнале пред 14.000 - 16.000 години.
Претколумбовски период
Народите северно од Мексико, и во земјите што станале Соединети Американски Држави, имале свои цивилизациски и политички системи. Источната третина од она што сега се САД, во најголем дел била покриена со шуми и населена со Индијанци. Многуте племиња од таа област се занимавале со земјоделство, лов и робилов, како и собирање на плодови. Градот Кахокија (близу денешен Сент Луис) бил голем трговски центар. На својот врв, во 1200 година, имал 40.000 жители.
Многу од племињата што живееле источно од реката Мисисипи биле поврзани меѓу себе со заеднички јазик. Најголемата од овие јазични групи се состоела од племињата Алгонкинци, кои живееле по атлантскиот брег од Канада до Вирџинија; Ирокеската Конфедерација, со центар во она што е денес државата Њујорк; и Максогинците, кои се состоеле од племињата на најјужната област на источното крајбрежје. Сојузите меѓу нив не биле силни, затоа што луѓето од двете Америки не се замислувале како дел од иста цивилизација.
Во последните векови пред доаѓањето на Европејците, домородните Американци преживувале земјоделска револуција. Сè повеќе се напуштал номадскиот начин на живеење, а племињата останувале на едно место, развивајќи општествени обичаи и ритуали. Религијата била многу важна за индијанските општества. Домородните Американци обожувале многу богови, кои ги поврзувале со жетвите, дивечот, шумите, реките и другите елементи на природата.
Откривање и колонизирање на Америка
Колумбо сметал дека стигнал до Индија, па затоа луѓето што ги нашол таму ги нарекол Индијанци, односно поточно Индијци. Тие го пречекале Колумбо со најголеми почести, а тој тоа го искористил, па на враќање во Шпанија ги наполнил бродовите со богатство.
Шпанска колонизација
Првите шпански колонисти, кои Колумбо ги довел со себе на своето второ патување, се населувале крај Карибите. Шпанците кои сакале да преземат експедиција во Новиот Свет, морале да добијат дозвола од Круната и да му платат на монархот една петтина од секое богатство собрано во новите колонии, а притоа колонизаторите сами ги финансирале своите експедиции. Првите шпански колонисти во Америка биле заинтересирани само за експлоатација на златото и среброто, и успевале во тоа. Шпанската тврдина изградена во 1565 година во Сент Аугустин на Флорида, станала првата постојана европска населба на територијата на денешните Соединети Држави.
Шпанците биле првите Европејци кои стигнале до Апалачките Планини, до реката Мисисипи, Големиот Кањон и до прериите западно од Мисисипи. Во 1540 година, Де Сото презел истражувачка експедиција, а Франциско Васкес де Коронадо повел 2.000 Шпанци и Индијанци од Мексико низ денешната граница меѓу Аризона и Мексико и стигнал до централен Канзас.
Покрај Сент Аугустин, Шпанците ги основале и градовите Санта Фе, Албукерк, Сан Антонио, Тусон, Сан Диего, Лос Анџелес и Сан Франциско.
Холандска колонизација
Холанѓаните во XVII век ја основале својата колонија наречена Нова Холандија, на источниот брег од Северна Америка. Опфаќала делови од денешен Њу Џерси, Њујорк, Конектикат, Делавер и Пенсилванија. Главен град бил Нов Амстердам, кој се наоѓал на јужниот дел од островот Менхетен, крај Њујоршкиот Залив, кој потоа е прекрстен во Њујорк.
Француска колонизација
Територијата која ја колонизирале Французите во Северна Америка во 1712 година (пред договорот од Утрехт) се протегала од Њу Фаундленд до Роки Маунтаин, и од заливот Хадсон до заливот Мексико. Територијата била поделена на пет колонии, секоја со своја администрација: Канада, Акадија, Хадсон, Њуфаундленд и Луизијана.
Англиска колонизација
Првиот документиран контакт на Англија со Новиот Свет дошол само пет години по шпанскиот. Во 1497 година, Џон Кебот отпловил до североисточниот брег на Северна Америка под покровителство на кралот Хенри VII. Но, поминале речиси сто години пред Англичаните да направат сериозни напори за да основаат колонии. На некои Англичани Новиот Свет им изгледал привлечно, бидејќи нудел нешто што во Англија тешко се наоѓало: земја.
Првата постојана англиска населба била основана во Џејмстаун, Вирџинија, во 1607 година. Претходните триесет години, Англичаните безуспешно се обидувале да основаат колонии. Најнеобична е приказната за обидите да се основа град на островот Роанок, денес Северна Каролина. Во 1587 година, Волтер Рали испратил експедиција на Роанок која вклучувала: 91 маж, 17 жени (2 од нив бремени) и 9 деца. Набрзо по пристигнувањето, една од жените родила ќерка, Вирџинија Дејр, која се смета за прво дете од англиски родители родено во Америка. Командантот на експедиција, Џон Вајт, се вратил во Англија по уште доселеници, но поради војната со Шпанија, не можел да се врати во Роанок цели три години. Кога во 1590 година стигнал во Роанок, го нашол островот сосема опустен, без никакви знаци за судбината на доселениците што ги оставил таму. Исклучок бил таинствениот натпис „Croatoan“, изрезбан на столб. Никогаш не било најдено решение на мистеријата за „изгубената колонија“.
Африкански дојденци
Повеќе од половината од сите доселеници во Новиот Свет меѓу 1500 и 1800 година биле Африканци, испраќани во Америка против своја волја. Повеќето од нив биле земени од големиот регион во Западна Африка под пустината Сахара, познат како Гвинеја. Како што трговијата со робови станувала пораширена и поусовршена, така станувала и пострашна. Во почетокот на XVIII век колонијалните собранија почнале да усвојуваат „ропски кодекси“. Само еден фактор решавал дали едно лице подлежи на ропскиот кодекс: бојата. До пред крајот на XIX век, присилно биле донесени 11 милиони Африканци во Северна и во Јужна Америка, и на Карибите.
Борба за континентот
Сè до 1750-ти години, британските Американци не се противеле да бидат членови на Британската Империја. Но, кон средината на 1770-те години, односите меѓу американските колонии и нивните британски владетели станале толку напнати, што империјата била на работ на распаѓање. Градењето на патиштата, меѓусебната трговија и поштенската служба ги јакнеле меѓуколонијалните врски, но колониите не соработувале меѓу себе, дури ни кога во 1754 година се соочиле со своите стари соперници Французите и нивните индијански сојузници. Војната што беснеела меѓу Британија и Франција од 1755 до почетокот на 1760-те години во Северна Америка, била дел од борбата за доминација на светската трговија. Британската победа во таа борба, позната во Европа како Седумгодишна војна, ја потврдила британската трговска супремација.
Француско-индијанската војна
Француската и индијанската војна траела близу девет години. Во првата фаза, тоа бил само локален северноамерикански конфликт. Англиските колонии се насочиле главно на одбрана од индијанските напади од долината на Охајо. Речиси сите племиња освен Ирокезите, биле во сојуз со Французите.
Втората фаза на борбата почнала во 1756 година, кога владите на Англија и Франција и формално ги започнале непријателствата, и почнал вистинскиот конфликт (Седумгодишната војна). Борбите сега се прошириле во Индија и во самата Европа. Но, главната борба била во Северна Америка.
Во 1758 година, Вилијам Пит, англиски државен секретар (и иден премиер) ја почнал третата и последна фаза на војната и испратил голем број британски трупи во Америка. Драматичното паѓање на Квебек, на 13 септември 1759 година, го означило почетокот на крајот на американската фаза на војната. Една година подоцна, француската војска се предала во Монтреал.
Мирот конечно дошол во 1763 година, со Мирот од Париз, според кој Французите ѝ препуштиле на Велика Британија дел од своите колонии во Индија и во Канада, и целата француска територија во Северна Америка источно од Мисисипи. На Шпанија ѝ го препуштиле Њу Орлеанс и деловите западно од Мисисипи. Племињата кои биле во сојуз со Французите сега го предизвикале непријателството на Англичаните. Ирокеската Конфедерација, која била во сојуз со Британија поминала малку подобро, иако Англичаните на нивната пасивност гледале како на дволичност.
Во 1763 година, британската влада, предводена од кралот Џорџ III, издала решение „Прокламација од 1763 година“ со што им се забранувало на доселениците да напредуваат подалеку од планините што го одделувале атлантскиот брег од внатрешноста. Оваа Прокламација на Лондон му давала повеќе власт и контрола отколку на провинциските влади. Актот за шеќерот од 1764 барал да се казнуваат криумчарите на шеќер; актот за парите од 1764 барал колониите да престанат да издаваат книжни пари; актот за печатот од 1765 година наметнал такса за секој печатен документ во колониите: весник, алманах, памфлет, документи за пренос на земјата, тестаменти и друго. Набрзо, британските функционери собрале десетпати повеќе приходи и даноци од Америка отколку пред 1763 година, но во Америка ова биле непопуларни закони.
Во Масачусетс, Џејмс Отис ги убедувал своите колеги членови на колонијалното собрание да свикаат меѓуколонијален конгрес за да преземат акција против новите даноци. Конгресот се состанал во Њујорк со делегати од девет колонии, и испратиле петиција до кралот и до Парламентот. Во меѓувреме, неколку градски банди почнале да го земаат законот во свои раце. Во летото 1765 година избувнале сериозни безредија, а најолемото од нив во Бостон. Кралот конечно потклекнал пред барањата: актот за печат бил укинат, но биле воведени нови видови даноци - царини за разни производи увезувани во колониите од Англија. Бостонските трговци го презеле водството во организирање на уште еден бунт, во кој им се придружиле и трговците од Филаделфија и Њујорк. Колонистите ги бојкотирале британските стоки на кои се плаќала царината.
Во март 1770 година, новиот британски премиер ја укинал царината, но пред да пристигне веста за укинувањето во Америка, ноќта на 5 март во една фабрика за бродови дошло до тепачка, а неколкумина британски војници пукале во толпата народ и убиле петмина. Овој мрачен инцидент брзо бил претворен во „Бостонски масакр“, и искористен од водачите на отпорот. Фундаменталната разлика во мислењата дека Лондон има право да донесува закони за целата империја бил главниот конфликт меѓу Британија и Америка. А тоа го покажал и актот за чајот од 1773 година, со кој за да се спаси Источноиндиската компанија (која била на работ на банкрот), ѝ се дало право својата стока да ја извезува во колониите без да плаќа какви било давачки кои им се наметнувале на другите трговци. Револтот на британските Американци довел до првите меѓусебни истрели во Ленксингтон и Конкорд, со што започнала Војната за независност.
Американската револуција
Три недели по битките кај Лексингтон и Конкорд, се состанал Вториот континентален конгрес во Филаделфија, на кој присуствувале делегати од секоја колонија, освен Џорџија. Сите се согласиле да ја поддржат војната, иако повеќето колонисти сè уште не верувале дека се борат за независност. Цената на војната, во човечки животи и финансии, била толку висока, што првобитните воени цели изгледале многу умерени. Затоа, Колонијалниот конгрес во Филаделфија на почетокот на летото 1776 година именувал комитет кој ќе изработи нацрт формална декларација за независност. На 4 јули 1776 година, Конгресот ја одобрил Декларацијата за независност, која главно била дело на Томас Џеферсон, триесет и три годишен Вирџиниец. Откако ја потврдиле својата независност, одделните колонии почнале да се нарекуваат држави.
Војната за независност
Водачите на востаничките сили сфатиле дека нема да победат без помош однадвор, а најблизок сојузник против Британија им била Франција, која сфатила дека ќе има корист доколку Британија ги изгуби колониите во Америка. Бенџамин Франклин лично заминал во Франција за да лобира за помош.
Со влегувањето на Франција во војната, таа се претворила во меѓународен конфликт, а во наредните две години Франција, Шпанија и Холандија влегле во војна со Велика Британија во Европа. Сите три нации придонесувале со материјална и финансиска помош.
Создавање влади на државите
Во исто време додека револуционерите се бореле да извојуваат своја независност на бојното поле, се бореле и да создадат нови институции на владеење кои ќе го заменат британскиот систем. Формирањето влади на државите започнало во 1776 година, а нивните жители се согласиле дека тие влади ќе бидат републикански (политички систем во кој целата власт доаѓа од народот, а не од кралот). Според тоа, успехот на секоја влада зависи од нејзините граѓани: ако граѓаните се силни и независни сопственици на имоти, тогаш републиката ќе опстане. Но, сите луѓе ќе мора да го заслужат својот успех (нема еднаквост на условите, но има еднаквост на можностите).
Две држави, Конектикат и Род Ајленд, не напишале нови устави, затоа што веќе имале влади кои биле републикански според сè освен по името, па едноставно ги избришале од своите повелби кралот и Англија, и ги прифатиле како устави. Почетната фаза на пишувањето на уставите се одвивала брзо. Десет држави го завршиле процесот пред крајот на 1776 година. Џорџија и Њујорк го завршиле кон крајот на 1777 година, а Масачусетс не го прифатил уставот сè до 1780 година, кога создавањето на државните влади влегло во нова фаза. Во 1780 година била донесена уставната конвенција: специјално собрание од луѓе што ќе се состане само со цел да напише устав и нема никогаш повторно да се состане (освен во вонредни ситуации), а со цел, уставот кој е еднаш усвоен да биде заштитен од каприците на јавното мислење и политиката на законодавците.
Уставот од 1787 година
Педесет и петмина, што ги претставувале сите држави освен Род Ајленд, учествувале на една или на повеќе седници на конвенцијата што заседвала во државната куќа во Филаделфија, од мај до септември 1787 година. Овие „Татковци Основачи“, како што се познати подоцна, биле со просечна возраст од 44 години, а само еден делегат бил навистина стар (Бенџамин Франклин имал 81 година). Конвенцијата едногласно го избрала Џорџ Вашингтон да претседава на седниците, а потоа ја затворила работата за јавност и печатот. Денес историчарите знаат што се случувало во Филаделфија само од дневниците на Џејмс Медисон.
На 17 септември 1787 година, 39 делегати го потпишале Уставот, кој започнувал со зборовите: „Ние, народот на Соединетите Американски Држави...“ Било решено: секоја државна делегација да има само еден глас; главните решенија да се донесуваат со просто мнозинство; федералната влада има власт да оданочува и да ги контролира парите, но сепак на државите им се оставени некои важни овластувања. Уставот не ги споменува политичките партии, што е намерно направено, и речиси воопшто не ги споменува домородните Американци, освен дека Конгресот се овластува да ја регулира трговијата со индијанските племиња.
На 30 април 1789 година, Џорџ Вашингтон дал заклетва како прв претседател на Соединетите Држави според новиот Устав, во Федералната зграда во Њујорк, кој тогаш бил национален главен град.
Џексоновова ера
На 4 март 1829 година, жителите на САД се собрале да го набљудуваат инаугурирањето на Ендру Џексон. Започнала нова ера за жителите, т.н. „ера на обичниот човек“, или „владеење на кралот Толпа“, како што ја нарекле противниците на Џексон.
До 1820-те години на мал број Американци им било дозволено да гласаат: од гласачките избори биле одземени оние жители кои немале свој имот или не плаќаат данок на државата. Слободните Црнци не можеле да гласаат никаде на Југот, а на Северот многу малку. Жените немале право на глас. Гласањето не било тајно, туку гласот се давал усмено, што значело дека гласачите често биле уценувани или поткупувани.
Озаконување на партиите
Повеќе од триесет години во САД ги сметале партиите за зло што треба да се избегне. Во Њујорк за првпат е покрената идејата за партија, која набргу се проширила, а во 1830-те години почнал да дејствува целосно оформен двопартиски систем. Антиџексоновците себеси се нарекле виговци, а приврзаниците на Џексон - демократи, од кои потекнува најстарата политичка партија на нацијата. Виговците биле трговци и фабриканти од североистокот, побегнати плантажери од југот, амбициозни фармери од запад, како и доселеници од североисток, додека демократите биле богати луѓе.
Отстранување на Индијанците
До 1838 година речиси сите Пет цивилизирани племиња биле истерани и принудени да патуваат на своите „патеки на солзите“ до Индијанската територија.