cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Доживувањата на капетанот Хатерас
Стил
„Авантурата на капетанот Хатерас“ е возбудлив и разновиден авантуристички роман. Вклучените ликови се исклучиво мажи; жените не се појавуваат. Романот не содржи никакви утописки елементи. Читателот е упатен во текот на настаните за историјата на истражувањето на регионот на Северниот Пол до 1860 година. Оваа улога ја презема доктор Клавони, кој како доктор не само што е добро упатен во областа на медицината, туку и проучува многу области од природните науки од своето време.
Најсреќните празници (2020)
„Најсреќните празници“ (Happiest Season, 2020 година) е американски долгометражен филм кој треба да излезе на 25. ноември 2020 година. Сценариото е на Клеа ДуВал и Мери Холанд. Режијата е на ДуВал. Во главните улоги се појавуваат Кристен Стјуарт и Мекинзи Дејвис. Приказната ги следи настаните кога една млада жена планира да ја запроси својата девојка за време на семејната годишна божиќна прослава. На забавата, таа дознава дека нејзината девојка сè уште не се разоткрила дека е лезбејка а пред своите конзервативни родители.
Кечлиц
Кечлиц — село и поранешна општина во округот Зале, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 31 декември 2009 е дел од градот Лојна.
Пивска продавница
Поради зголеменото присуство на пазарот на претпријатија кои произведуваат пиво во помали количини, многу пивски продавници се снабдуваат со залихи на пиво токму од ваквите претпријатија. Некои пивски продавници, пак, се занимаваат со продажба на бардаци, односно пивски шишиња со голема зафатнина кои служат за превезување на пиво.
Некои пивски придавници исто така може да нудат вкусување на пиво, одржување часови по производство на пиво, како и посебни производи како што се пивски џем, пивско чоколадо или жестоки пијалаци. Продавниците се главно опремени со обучени вработени и пивски стручњаци со напредно познавање од областа на пивото.
Хорасански туркиски јазик
Хорасанскиот туркиски јазик (تركي خراساني / Turki Khorasani) e туркиски јазик и зборуван во областа Хорасан во Иран. Поголем број на говорниците на овој јазик се билингвални, односно зборуваат хорасански туркиски јазик и персиски јазик.
Кебрерос
Кебрерос — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Норово
Норово — село во Општина Крушево, во околината на градот Крушево.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат се сретнува во историските документи како Норово во век (1568-69 г.). Се претпоставува дека доаѓа од личното име Норо (Норко, Никанор). Може да доаѓа и од нор, вид езерска птица.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во понискиот дел на Општина Крушево, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Долнени. Селото е ридско, на надморска височина од 785 метри. Од градот Крушево е оддалечено 14 километри.
Норово е албанско село, сместено под градот Крушево во долината на Норовска Река, лева притока на Црна. Околни села се Алданци, Селце и Локвени. Водата за пиење се добивало од кладенци соѕидани во чешми и од бунари. Над селото имало послаби извори како Бела Вода, Ковчегарница, Костадинов Кладенец и други.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Котлина, Фуша Епр (Горно Поле), Сала Селцас (Селечка Река), Шип, Глигурче, Лесково, Бозец, Млака, Огради, Ѓерен Дол, Долги Рид, Заго Глава, Јусуф Камен, Маљ, Кула, Бела Вода и Костадин.
Селото има збиен тип, поделено на четири маала: Муртај, Бачај, Селимај и Арсланови. Маалата се именувани по родовите.
Историја
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Прилепскиот Вилает (Vilayet-I Prilepe) и имало 45 семејства, 3 неженети и 6 вдовица, сите христијани.
Норово, најпрвин, било христијанско словенско село. Околу 1820 година, во селото започнале да се населуваат муслимански Арбанаси по потекло од Северна Албанија, кои дошле преку Дебар и Кичево (претходно застанувајќи во соседното Локвени). Поради овие населувања, сите христијански родови од Норово се иселиле. Се знае името само на иселениот род Дошлаковци, кои се населиле во селото Долгаец.
По кажување на мештаните во 1952 година, во горниот дел на селото порано се наоѓала стара црква и христијански гробишта околу нејзе. Остатоци од црквата и гробиштата може да се видат на површината на земјата.
На месноста Глигурче (или Лигурче), на патот за Алданци, некогаш се наоѓал манастирот „Св. Глигуриј“. Не се знае кога е манастирот срушен, а денес нема видни остатоци на старини.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 17,5 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 814 хектари, на пасиштата отпаѓаат 594 хектари, а на обработливото земјиште отпаѓаат 296 хектари.
Селото, во основа, има мешовита земјоделска функција. Во селото работат услужни објекти.
Население
Селото е средно по големина, коешто во 1961 година броело 432 жители, од кои 412 биле Турци, 7 Македонци, а 6 жители Албанци. Во 1994 година, бројот се зголемил на 542 жители, од кои 432 биле Албанци, а 9 жители Турци.
Според пописот од 2002 година, во селото Норово живееле 599 жители, од кои 1 Македонец, 589 Албанци и 9 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 770 жители, од кои 725 Албанци и 45 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Норово:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1952 година родови во селото се: Муратај (18 к.), Оџовци (10 к.), Бачај (13 к.), Тафај (4 к.), Селимај (24 к.), Душкај (9 к.) и Далиовци (5 к.), сите наведени родови се доселени во исто време од некое место во Северна Албанија, они се Геги. Во родот Муратај се знае следното родословие: Мифтар (жив на 70 г. во 1950-тите) Бајрам-Мустафа-Мурат, основачот на родот кој се доселил. Родовите Бачај и Тафај порано биле еден род, го знаат следното родословие: Шабан (жив на 40 г. во 1950-тите) Рамада-Ибраим-Јусуф-Сулеман Хоџа; Кепај (3 к.), доселени се после 1912 година од селото Дреново, Порече; Давовци (2 к.), доселени се од селото Јакреново, таму имаат истоимени роднини и Сефулај (1 к.), доселени се од Прилеп. Таму се викале Себишај.
Самоуправа и политика
Во век, Норово било село во Прилепската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Крушево, која била една од ретките општини во Македонија која не била изменета при територијалната поделба во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на тогашната Општина Крушево.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крушево.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Норово, во која покрај селото Норово, се наоѓале и селата Алданци, Белушино, Житоше и Селце. Општината Норово постоела и во периодот 1950-1952, кога во нејзе се наоѓале селата Алданци, Белушино, Норово, Житоше и Норово.
Мазурка
Мазурка (на полски mazurek,  множина mazurki) е полски народен танц за неколку парови, во триделна мерка, во ¾ или 3/8 такт. За мазурката е карактеристичен пунктураниот ритам и чести нагласувања на второто и третото тактово време.
Историја
Претходници на мазурката се две други полски музички форми: бавната Кујавјак и брзата оберек. Мазурката од народот влегува во салите за танц, а својата популарност ја достигнува  во 19 век кога започнува да се игра и низ другите европски земји. Државната химна на Полска е со ритам на мазурка, но сепак премногу бавна за да биде мазурка.
На полски јазик оваа музичка форма се вика мазурек, збор што доаѓа од мазур, збор штодо 19 век се однесувал на жител од регионот Мазовија, и бил корен за Мазурија. На полски, мазурка е всушност генитив од мазурек.
Многумина композитори пишувале мазурки, но на целиот свет мазурката станала позната преку клавирските композиции на Фредерик Шопен. Во 1825 година Марија Шимановска напишала голема колекција на мазурки за пијано кои биле објавени пред делата на Шопен. Хенрих Бенјавски исто така напишал две за виолина и пијано, а во 1920-те години, Карол Шимановски напишал комплет од дваесет мазурки за пијано, и ја завршил кариерата како композитор со последните две во 1934 година. Александар Скрјабин, за кој сметале дека е слеедбеник на Шопен, напишал 24 мазурки.
Шопен започнал со компонирање на мазурки во 1824 година, но ова не било сериозно до 1830 година, годината на „Ноемвриското востание“, односно полското востание против рускиот цар. Шопен продолжил да пишува мазурки до 1849 година, односно до својата смрт. Стилистички и музички мазурките на Шопен се разликуваат од традиционалните, со што се смета дека создал нов жанр на мазурки. Со вклучување на повеќе хармонија, Шопен ги направил мазурките технички поинтересни од традиционалните.
Мазурката се појавила како танц за четири и осум парови, а потоа била создадена и соло мазурка за жени.
NGC 3229
NGC 3229 — тројна ѕвезда во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 31 март 1859 година од страна на Филип Сидни Кулиџ, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3229 е од видот *3.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 23 м 24,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 0° 3' 56".
Други поделби
Проучување на NGC 3229 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 234; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 246. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 467.
Марко Ројс
Марко Ројс (роден на 31 мај 1989 година) — германски професионален фудбалер, кој игра како офанзивен играч за врска, крило или напаѓач за Борусија Дортмунд и германската репрезентација.
Ројс е познат по неговата флексибилност, брзина, техника, и склоност на повреди.
Со Борусија Дортмунд, Ројс го освои Германскиот куп во 2013 година. Во 2012 година тој бил избран за Фудбалер на Годината во Германија и бил во УЕФА Тимот на Годината во 2013 година. Во 2012 година, Франц Бекенбауер зборувал за Ројс, заедно со М арио Геце, велејќи:"...Како класично дуо, никој не е подобар и плоден како Ројс и Геце." Во 2013 година, Ројс е рангиран како четврти најдобар фудбалер во Европа од Блумберг.
Животопис
Ројс бил во врска со Каролин Бос во 2009. Тие се разделиле во 2013 но останале блиски пријатели. Подоцна тој започнал да се забавува со германскиот модел Скарлет Гартман во декември 2015.
Ројс изјавил дека доколку не би бил професионален фудбалер, би бил пилот.
Ројс исто така се нашол на позадината на видео играта FIFA 17.
Клупски
==== Рот Вајс Ахен ====
Космос-2309
Космос-2309 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 7 март 1995 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1400 килограми. Космос-2309 бил навигациски сателит ГЛОНАСС.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 675,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9141 км, а најмалото на 9117.
Deus vult
Адмирал Алфред Тајер Махан го искористил изразот во неговата расправа за "превласт на Христос" како "главно империјалистилко" и дека "Христијанството и војувањето" имале многу сличности: "Deus vult!' викам јас. Тоа беше плачот на крстоносците и на пуританците и јас се сомневам дека човек некогаш направил нешто благородно."
Таа е меѓу фрази спреј-насликани на ѕидовите на џамии како начин на вандализам, како и од голем број на поединци вклучени во меми.
Слика вреди илјада зборови
Слика вреди илјада зборови е идеом, се однесува на можноста со една слика да се објаснат сложени и комплицирани, па дури и нејасни поими, или дека слика на субјектот го пренесува нејзиното значење/срж поефикасно отколку што тоа можат да го сторат описните зборови. Исто така може да карактеризира еден од најважните цели визуализација, односно, овозможува брзо да се апсорбираат големи количини податоци.
Историја
Термин: ”Користи слика. Таа вреди илјада зборови.” се појавува во 1911 година во статија во весникот Тес Фландерс, каде што е цитиран уредникот во расправа за новинарството и публицитетот.
Сличен исказ „Еден поглед, вреди илјада зборови“ се појавил и во 1913 година во оглас во весникот за Пикуа куќа на автомобили во Пикуа, Охајо.
Интересно е дека употреба на овој идиом се припишува бна различни личности: како на пример Фред Р. Барнарда во огласи за трговското списание Printers' Ink, кое промовира употреба на слики во рекламите кои се појавиле на станиците трамвај на 8 децембри 1921 година, потоа с врзува за објава од 10 март 1927 година, каде фразата "Слика вреди десет илјади зборови", е означена како кинеска поговорка. Почетната Книга Поговорки, максими, и познати фрази кои ги цитира Барнард кој вели дека „ги нарекол кинески за луѓето да ги сфатат сериозно". Наскоро потоа фразата станува популарана благодарение на доведување во врска со Конфуциј. Цитатот некаде се сретнува и припишан наНаполеон Бонапарта, кој во една пригода рекол "Добра скица е подобра од илјада зборови" или "Добра скица е подобра од долги говори".
Виктор Христенко
Виктор Борисович Христенко (Виктор Борисович Христенко; р. во Чељабинск ) — руски политичар и претседател на Евроазискиот економски сојуз. Претходно бил на функциите Прв вицепремиер на Русија, вршител на должноста Премиер на Русија и Министер за индустрија и трговија.
Виктор Христенко е роден во Чељабинск. Неговата втора сопруга Татјана Голикова е министер за здравство и социјален развој од септември 2007 година. Тие се венчале во 2003 година. Христенко дипломирал во 1979 година на машинскиот факултет во родниот град. Во 1983 година докторирал во Москва.
NGC 3230
NGC 3230 — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3230 се споменува и како UGC 5624, MCG 2-27-7, CGCG 65-20.
Откривање
Објектот е откриен на 24 март 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Други поделби
Проучување на NGC 3230 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30463. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 189; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 844. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 238.
Данијел Љубоја
Данијел Љубоја (роден на 4 септември 1978 година) бил поранешен професионален српски фудбалер кој настапувал на позицијата напаѓач.
Тој бил познат по своите пас проигрувања. Данијел ја претставувал репрезентацијата на Србија и Црна Гора на Светското првенство во фудбал во 2006 година.
Клупска кариера
Данијел Љубоја е роден во Винковци, СР Хрватска, СФР Југославија од родители Срби. Таму настапувал во младинските екипи на НК Динамо од Винковци, НК Осијек, а подоцна и во екипата на Црвена ѕвезда од Белград. Тој во подоцнежниот период се преселил во Франција каде што професионална кариера најпрво ја започнал со екипата на Сошо и тоа во сезоната 1998-99. Љубоја својот прв натпревар за составот на Сошо го имал на 11 септември 1998 година кога влегол како замена во 76 минута на местото на Ентони Сируфо, во поразот со 2:1 против екипата на Лион. Подоцна на 31 октомври 1998 година тој го постигнал својот прв гол, а постигнал и уште еден, во победата од 4:0 над екипата на Монпелје. Сепак, во неговата прва сезона во новиот клуб, екипата на Сошо испаднала во Лига 2. Наредната сезона, Љубоја многу брзо станал важен член на првиот тим и ја започнал својата голгетерска форма, вклучително и хет-трикот во победата на 15 април 2000 година од 5:1 над екипата на Кретеј. На крајот на сезоната, голгетерската форма на Љубоја го довела многу блиску да стане најдобар стрелец за клубот, но сепак го заземал второто место веднаш зад соиграчот Амара Траоре. Клубот на крајот на сезоната не бил во можност да се врати назад во Лига 1. За неговиот двегодишен престој во тимот, тој одиграл вкупно 62 натпревари и притоа постигнал 20 гола.
По неговиот престој во екипата на Сошо, Љубоја се преселил во сезоната 2000-01 во составот на Стразбур. Во својата прва сезона за новиот клуб, тој започнал со доста споро темпо, постигнувајќи само три гола на дури триесет натпревари. Клубот испаднал од првата лига и покрај тоа што го освоил финалето на Купот на Франција, победувајќи го составот на Амјен, во финалето со резултат од 5:4 по изведување на пенали. Наскоро во својата втора сезона, Љубоја се вратил во старата форма, постигнувајќи вкупно петнаесет голови за клубот. Екипата на Стразбур успеала да се врати во најелитното друштво. Љубоја, имал одиграно два натпревари во натпреварувањето во Купот на УЕФА, постигнувајќи притоа и два гола против белгискиот тим на Стандард од Лиеж. Сепак неговиот тим испаднал од тоа натпреварување бидејќи на првиот натпревар забележал пораз со резултат од 2:0. Екипата на Стразбур настапувала на евро сцената поради освојувањето на францускиот куп во минатата сезона. Наредната сезона, во која француската лига била преименувана во Лига 1, голгетерската форма на Љубоја избледнала. Тој постигнал само десет гола. Клубот успеал да остане во Лига 1. Наредната сезона, Љубоја формирал партнерство со новопристигнатиот соиграч Мамаду Нианг. Со него настапувал во краток период пред да замине од екипата на Стразбур во составот на ПСЖ. По неговото заминување во ПСЖ, Љубоја имал одиграно 123 натпревари во лигата постигнувајќи вкупно 34 гола. Во месец декември 2003 година, Данијел Љубоја бил поврзуван со ривалот од Лига 1, составот на Париз Сен Жермен и со два други непознати клубови од Премиер лигатата.
Париз Сен Жермен
За време на преодниот рок 2003–4 во месец јануари, Љубоја се преселил од екипата на Стразбур во составот на Пари Сен Жермен за сума од 3 милиони евра. Во својата прва полусезона во екипата на ПСЖ, тој имал добар почеток, постигнувајќи шест гола, од кои четири гола во три последователни натпревари. Неговиот нов клуб успеал да го освои Купот на Франција, победувајќи го составот на Шаторо со резултат од 1:0. За време на неговиот престој во ПСЖ, тој се соочил со голема конкуренција и тоа од напаѓачите како Паулета и Фабрис Панкрат.
Во пресрет на сезоната 2004-05, Љубоја набрзо имал несогласувања со тренерот Вахид Халилхоџиќ откако тренерот не бил задоволен од односот на Љубоја на претсезонските тренинзи, поради што не тренирал последните два дена поради болка во грбот. Ова довело до шпекулации за трансфер во ФК Монако. И покрај напнатоста, првиот тим на Љубоја не бил оштетен. Меѓутоа, во септември 2004 година Љубоја бил згрозен од халилхоџиќ откако тој не бил вклучен во натпреварот против Монако и бил изоставен од првиот тим и покрај недостатокот од напаѓачи во клубот. Љубоја за еден медиум изјавил дека Халилхоџиќ не му дал објаснување пред натпреварот и дека 100 проценти бил посветен во ПСЖ. Во јануарскиот преоден рок, кога ПСЖ ги објавил своите намери да го продаде Љубоја. Љубоја бил поврзуван со клубови низ цела Европа како ФК Барселона, Малага, ФК Саутхемптон и ФК Тотенхем Хотспар. Сепак, никаков потег не бил направен, бидејќи Љубоја сакал да остане во клубот.
Сезоната 2004–05 не била успешна за Љубоја, бидејќи успеал да постигне само два гола. Неговата форма била во надолна линија, а клубот завршил на деветтото место на конечната табела. Во текот на сезоната, тој одиграл пет натпревари со тимот во Лигата на шампионите на УЕФА. Љубоја постигнал вкупно седум голови во 42 првенствени натпревари.
Приклучување кон германските клубови
Тој бил договорен во месец април 2006 година (до 2009 година), но со тоа неговиот приход, бил половина исплатен од екипата на ПСЖ. Сепак приходот му бил значително намален. Иако имал важечки договор, од екипата на Штутгарт тој ја барал истата плата што ја земал претходно во екипата на ПСЖ. Поради тие несогласувања од екипата на Штутгарт му рекле да си побара нов клуб во летото 2006 година. Љубоја бил оставен да тренира со резервниот состав на Штутгард, тим кој се натпреварувал во третата германска лига.
Во месец август 2006 година, Љубоја бил префрлен како позајмен играч во учесникот во Лигата на шампионите во составот на Хамбургер за период од една година со можност потоа да биде договорот целосно откупен. Љубоја, на почетокот, оставил добар впечаток постигнувајќи гол на својот прв натпревар, во првото коло на ДФБ-Покал (купот), во поразот со резултат од 4:3 против екипата на Штутгартер Кикерс. Својот прв натпревар во лигата го имал на 16 септември 2006 година во поразот со 1:0 против екипата на Борусија од Дортмунд, а својот прв гол го постигнал, една седмица подоцна, на нерешениот натпревар со резултат од 2:2 против екипата од Франкфурт. Тој одиграл шест натпревари со тимот во Лигата на шампионите на УЕФА. Подоцна, во тимот на Хамбург тој бил деградиран и вратен во резервниот тим, бидејќи не сакал, односно одбивал да учествува на тимските брифинзи за новинари. Екипата на Хамбургер не ја искористила својата опција за да го откупи договорот на Љубоја, па тој се вратил во составот на ВфБ Штутгарт на крајот од сезоната.
По неговото враќање, во екипта на ВфБ Штутгарт тој барал да го префрлат во некој друг клуб и тој веднаш бил ставен во резервниот состав на Штутгарт. Љубоја рекол дека сакал да се врати во Франција, имајќи желба што побрзо да го напушти Штутгарт, но неговите напори биле безуспешни. На крајот на месец јули, тој бил поврзуван со италијанската екипа на Сиена, но сепак трансферот не се реализирал. Тој бил поврзуван со преселба во екипата на Фулам, затоа што извесен период бил таму на проба. Во тој период Љубоја бил дел од резервниот тим на ВфБ Штутгарт кој се натпреварувал во Регионалната лига.
Во месец јануари 2008 година, Данијел Љубоја до крајот на сезоната бил испратен како позајмен играч во составот на ВфЛ Волфсбург. Претходно, извесно време тренирал со екипата на Волфсбург. Својот прв натпревар за новиот клуб го имал на 2 февруари 2008 година, во нерешениот натпревар со резултат од 1:1 против екипата на Арминија од Билефелд. Еден месец подоцна, тој го постигнал својот прв гол во нерешениот натпревар од 1:1 против составот на Хамбург. На крајот на сезоната, екипата на Волфсбург не ја искористила можоста за трајно потпишување на договорот со напаѓачот Љубоја.
Во месец јули 2008 година, тој бил вратен во милост на раководството и бил во приклучен во првиот тим на екипата на ВфБ Штутгарт, но повторно бил деградиран на 5 февруари 2009 година во резервниот тим ВфБ Штутгарт II. Таму останал до крајот на неговиот договор, односно до месец јуни 2009 година. Во месец јуни 2009 година, Љубоја си заминал по цели три години минати во Штутгарт и веднаш станал слободен агент (слободен играч).
Враќање во Франција
По четири години минати во Германија, Данијел Љубоја на 23 јули 2009 година се вратил во Франција, потпишувајќи со екипата на Гренобл Фут 38. Својот прв натпревар со новиот клуб во лигата го имал на 8 август 2009 година на воведниот натпревар на клубот во сезоната, во поразот од 2:0 на домашен терен од составот на Марсеј, влегувајќи на местото на соиграчот Јосип Тадиќ. На наредниот натпревар, тој го постигнал својот прв гол, во поразот со резултат од 2:1 од екипата на Булоњ. На 8 мај 2010 година, тој постигнал гол во победата со резултат од 2:0 над екипата на Булоњ. На крајот на сезоната екипата на Гренобл испаднала во понизок ранг, односно во Лига 2. И покрај испаѓањето, тој имал добра сезона, постигнувајќи десет гола на триесет и четири натпревари. Љубоја во новата сезона одиграл уште три натпревари за клубот, пред да замине во екипата на Ница.
На 31 август 2010 година (крајниот рок за трансфер), тој потпишал за екипата од Лига 1, за составот на Ница, за сума од 300 илјади евра. Својот прв натпревар за екипата на Ница го имал во лигата на воведниот натпревар на клубот од сезоната, во победата со резултат од 2:1 над составот на Бордо. Една седмица подоцна, тој го постигнал својот прв гол во поразот со резултат од 2:1 од екипата на Рен. Тој, постигнал два гола на 11 мај 2011 година во победата со резултат од 3:2 над екипата на Арл-Авињон. По не баш успешна сезона, Љубоја завршил со шест постигнати голови во сите натпреварувања. Подоцна го напуштил клубот на Ница.
Легија од Варшава
По една сезона во помината во екипата на Ница, тој повторно го променил својот клуб, овојпат потпишувајќи со полскиот клуб од Екстракласа, Легија Варшава. Договорот бил со важност од една година. Својот прв настап за новиот клуб го имал на воведниот натпревар на клубот во сезоната, во победата од 3:1 над составот на КС Краковија. Тој постигнал два гола во победата од 3:1 над составот на Гурник од Забже. Постигнувајќи три гола на четири натпревари, Љубоја бил награден со наградата за играч на месецот. На 29 септември 2011 година, постигнал гол и реализирал една асистенција во победата од 3:2 над израелскиот тим Хапоел Тел Авив во групната фаза на Лига Европа. Подоцна во текот сезоната, тој постигнал вкупно единаесет гола, со што станал најдобар стрелец на клубот во тековната сезона. Во месец април 2012 година, потпишал нов едногодишен договор со клубот. Во својата прва сезона во клубот, тој го освоил Купот на Полска за 2012 година.
Global Area Network
IEEE 802.20 или Mobile Broadband Wireless Access (MBWA) е IEEE Standard овозможува распоредување низ светот на мулти-продавач на интероперабилен мобилен широкопојасен безжичен пренос на мрежи.
Преглед
Се надеваме дека таквиот интерфејс ќе овозможи создавање на евтини и навистина мобилни широкопојасни безжични мрежи, кои се наречени Mobile-Fi.
IEEE 802.20 ќе биде одредена според слоевита архитектура, што е во согласност со другите IEEE 802 спецификации. Обемот на работната група се состои од Физичко ниво (PHY), Медиум за контрола на пристап (MAC) и Логички линк контрола (LLC) слоеви. Интерфејсот на воздухот ќе работи во опсезите под 3,5 GHz и со максимален проток на податоци на над 80 Mbit/s.
Целите на 802,20 и 802.16e т.н. "WiMAX мобилен", се слични. Предлогот 802,20 спецификација беше изгласан и одобрен на 18 јануари 2006 година.
Технички опис
Предложени бенефиции на стандард:
Некои технички детали
Историја
На 8 јуни 2006 година, одборот на IEEE-SА стандардите изрежирале за сите активности на 802,20 работната група да бидат привремено суспендирани. Оваа суспензијата стапи во сила веднаш и продолжи сè до 1 октомври 2006 година..
На 15 септември 2006 година, одборот на IEEE-SА стандардите го одобри планот да им се овозможи на IEEE 802,20 работната група да продолжи со својата работа и да се развие мобилниот широкопојасен безжичен пристап стандард и да се обезбеди најдобра можност за неговото завршување и одобрување.
На 17 јули 2007 година, извршниот комитет на IEEE 802 заедно со својот комитет за надзор на 802,20 ја одобри промената на гласањето во 802,20 работната група. Гласањето беше променето од страна на поедин гласачки член на заснован систем. Затоа оригиналниот навод за доминација и недостиг на транспарентност на процесот ја зголеми оваа можност. Со некои од овие прашања можеби повторно да биде прашана управувачката група на IEEE 802 за да го презеде овој проактивен чекор со уште еден обид да се обезбеди на IEEE процес за овој стандард.
На 12 јуни 2008 година, на IEEE ги одобри новите стандарди.
Национален парк Балатонски Возвишенија
Во 1997 година е воспоставен заштитен еколошки систем кој го опфаќа соседното подрачје на Балатонските Возвишенија (северно крајбрежје на езерото Балатон) со поврзување на веќе заштитените подрачја кои се одвоени подолго време. Областа од 56,997 хектари на Националниот парк Balaton-felvidéki се состои главно од шест заштитени области. Националниот парк е со седиште во Веспрем, најголемиот град на областа Балатон.
Полуостровот Тихањ
Во 1952 првата заштитена област на Унгарија беше создадена во најатрактивниот, најразновидниот и научно најистражуван крај на земјата. Тој опфаќа површина од 1,562 хектари, од кои 195 се строго заштитени. Персоналот на унгарскиот Балатонски Институт за Лимнолошко  истражување - основан 1927 година во Тихањ - не само што ја проучувал биолошката разновидност на езерото, но, исто така, правел екстензивни истражувања на полуостровот Тихањ. Како резултат на тоа, стотици публикации биле објавени за неговата геологија, фауна и флора. Сите овие истражувања ја поддржаа идејата за доделување на заштита на овој крај.
Сливот Pécselyi
Крајот го карактеризираат падини со благо закосени страни, широки врвови и басени, рамни возвишенија со карстни елементи (на пр. карстни полиња). Реликт на базалтни вулкански активности од квартерскиот период е ридот Халом кај Mencshely.
Сливот Káli
На најкарактеристичниот дел од Балатонските Возвишенија му била доделена заштита кога областа во сливот Káli била основана, во 1984 година, на површина од 9,111 хектари.
Сливот Tapolca
Со векови наназад, многу поети, романописци и сликари ја нарекувале околината на Badacsony најубавиот предел во Унгарија. Едно од најголемите достигнувања на унгарското движење за заштитата на природата била конечното затворање на базалтните каменоломи отворени во 1903 година. Познатиот унгарски драматург Ференц Херцег, упорно се борел во Горниот Дом од парламентот, во 1920-тите, за конечното затворање на овие каменоломи. И покрај прес кампањите, последниот каменолом конечно бил затворен во 1964 година.
Планините Кестхељ
Карактеристичниот темел на шумската површина е доломит. На оваков доломитски темел, типичен за Трансдунавските планини, флората и фауната се одредени со посебните еколошки услови.
Кис-Балатон
Кис-Балатон, како огромен мочуриштен хабитат, е уникатен во цела Европа, поради што отсекогаш бил заштитуван од меѓународната заштита на природата. Големата разновидност на птици веќе била позната во минатиот век; и во голема мера била одржувана и покрај вештачкото исушување на мочуриштето кое започнало во 1922 година. Кога Унгарија се приклучи на Рамсарската конвенција во 1979 година, Кис-Балатон беше вклучен во списокот на "Мочуришта од меѓународно значење како живеалиште на водни птици".
Мачу Пикчу
Мачу Пикчу (Machu Pikchu) – „стара планина“) е претколумбовски град на Инките кој се наоѓа на 2430 метри надморска височина на Андите во Перу. Градот, а денес археолошко наоѓалиште, се наоѓа на планински венец над долината Урубамба во Перу, каде тече реката Урубамба и од Куско е оддалечен околу 80 километри. Голем број археолози веруваат дека Мачу Пикчу бил изграден како одморалиште на Сапа Инка Пачакути. Мачу Пикчу понекогаш се именува и како „изгубениот град на Инките“ и тој претставува најпознат симбол на некогашната империја.
Инките започнале да го градат во 1400 година, но бил напуштен во официјална смисла од страна на владетелите на Инките еден век подоцна. Иако градот и наоѓалиштето биле познати за мештаните, тој не бил познат за остатокот од светот. Вниманието на светската јавност било фокусирани кон наоѓалиштето во 1911 година кога американскиот историчар Хирман Бигман го претставил Мачу Пикчу на светот. Од тогаш, Мачу Пикчу е важна туристичка атракција.
Мачу Пикчу во 1981 година бил прогласен за Перуанско историско светилиште и во 1983 година бил вклучен во Светското наследство на УНЕСКО. Бидејќи не бил чепнат од Шпанците, Мачу Пикчу има доста голема историска, археолошка и културна важност и се смета за свето место. Мачу Пикчу бил изграден во класичен Инка стил, со полирани камени ѕидови. Главни градби во наоѓалиштето се Интихуатана, Храмот на сонцето и Собата на три прозорци. Овие три градби се наоѓаат во делот кој археолозите го нарекуваат „свет округ“ на Мачу Пикчу. Во септември 2007 година, Перу и Универзитетот Јејл се договориле да се пренесат сите артфакти во Перу кои биле пренесени за време на американската експедиција на чело со Бингам.
Историја
Овој град е бил создаден како свет планински дом на големиот управник на инките Пачакутек, еден век пред да биде освоен од страна на Шпанската империја - околу 1440 година (град формиран пред доаѓањето на Колумбо во Америка од страна на Инките.), и функционирал сè до 1532 година, кога шпанците ја нападнале империјата на инките. Во 1532 година цело негово население тајно исчезнало. Мачу Пикчу е конструиран е околу 1450 година, во кулминацијата на развојот на Инките, и бил напуштен 100 години подоцна, кога империјата се срушила по покорувањето од страна на Шпанците. Иако тврдината е сместена на околу 50 километри од Куско, главниот град на Инките, не бил никогаш најден и уништен од Шпанците, како многу други места. Со векови, џунглата одоколу обраснала на наоѓалиштето, и многу малку луѓе знаеле за неговото постоење. Во 1911 година историчарот и истражувачот Хирам Бингам го „донесе“ изгубениот свет пред очите на јавноста. Бингам и други мислеле дека тврдината била традиционалното место на раѓање на Инкитеили духовен центар на „девиците на сонцето“.
Функција
Формиран е на висорамнина од н.в. од 2,430 m. Под градот се наоѓа долината Урумбаба во Перу на оклолу 70 км северозападно од градот Куско. Бил заборавен со векови од страна на светот, сепак не и од страна на месното население. Интернационалното внимание градот го сврти археологот Хирам Бингам во 1911 година кој го дал првото научно мислење за ова место и за кое напишал Бестселер за тоа. Перу вложува огромни напори за по легален пат да ги врати во Перу илјадниците артефакти кои Бингам ги дислоцирал. Мачу пикчу е можеби еден од најпознатите симболи на империјата на Инките.
Лабрадор ретривер
Лабрадор ретривер (лабрадор) — еден од неколкуте видови ретривери кои спаѓаат во класата на ловечки кучиња (птичари). Карактеристични за оваа раса се шепите кои се приспособени за пливање, кои се корисни за првобитната намена на оваа раса — извлекување и враќање рибарски мрежи од водата. Лабрадорот е најпопуларната раса на кучиња во Канада, Обединетото Кралство и САД (уште од 1991 година). Исто така, лабрадорот е една од најпопуларните раси на кучиња за помош на луѓе со инвалидитет во Австралија, Канада, Обединетото Кралство и САД, како и во многу други држави. Истовремено полицијата масовно ја користи оваа раса поради нејзините способности за откривање на траги. Вообичаено, лабрадорите се спортски настроени и многу сакаат да пливаат, да играат игри во кои треба да го фатат и донесат предметот кој им е фрлен од сопственикот, добро се однесуваат во близина на мали деца и постари луѓе и можат да пружат заштита.
Историја
Предците на денешната раса Лабрадор потекнуваат од островот Newfoundland, кој сега е дел од областа Newfoundland и Labrador во Канада. Расата која е основа на Лабрадорот е „St. John’s Water dog“, раса која настанала со ad-hoc размножување во 16 век. Предците на кучињата од расата ,,St. John’s Water dog,, не се познати, но најверојатно тие се мешавина од англиски, ирски и португалски кучиња кои се користеле за работни цели. Кучињата од расата Њуфаундленд ( тогаш познати и како Голем Њуфаундленд) најверојатно се добиени со вкрстување на кучиња од расата „St. John’s Water dog“ со кучиња од расата Мастиф, кои биле донесени на островот од страна на португалски рибари кои таму ловеле риби уште во 16 век. Кучињата со пократко крзно и помал раст (познати под името „Мал Њуфаундленд“) се користеле за пронаоѓање на рибарски мрежи и нивно вадење од водата. Овие помали кучиња се предци на кучињата од расата „лабрадор ретривер“. Белата површина на градите, стапалата, брадата и муцката се одлики на кучињата од расата „St. John’s Water dog“, кои често може да се забележат кај денешните мешани Лабрадори, а повремено ги има и кај чистокрвните лабрадори во вид на мали бели точки на градите (познати под името медаљон) или бели влакна на стапалата и муцката. Областа „Св. Џон“ (St. John’s) во Њуфаундленд најповеќе била населена од Англичани и Ирци. Локалните риболовци првобитно ги користеле кучињата од расата ,,St. John’s Water dog,, за влечење јажиња меѓу рибарските чамци, за влечење на рибарски мрежи и чамци како и за враќање на рибарските мрежи во водата. Верноста и трудољубивоста биле одлики на кучињата од расата Лабрадор кои риболовците ги ценеле.
На почетокот на 19 век во областа Пул во Англија ( која тогаш била лулка на трговијата со риба) од страна на благородништвото биле донесени голем број кучиња од расата „St. John’s Water dog“, кои подоцна станале ценети како ловечки кучиња. Во Англија се појавиле неколку одгледувачници кои се занимавале со размножување на кучињата од оваа раса. Истовремено политиката за заштита на овците во Њуфаундленд и карантинот против беснило во Англија довело до постепено исчезнување на оваа раса во државата од каде потекнува.
Првиот и вториот Гроф од Malmesbury кои одгледувале кучиња од оваа раса за помош при ловењето патки на нивниот имот, како и 5-от и 6-от војвода од Buccleuch, но и неговиот син – лордот Џорџ Вилијам Монтагу-Даглас-Скот, биле одговорни за добивањето и распространувањето на кучињата од денешната раса Лабрадор во 19 век во Англија. Кучињата Авон и Нед кои му биле дадени на војводата Buccleuch за неговата програма за рамножување во 1880 години се сметаат за предци на денешниот лабрадор.
Се смета дека првото куче од расата „St. John’s Water dog“ е донесено во Англија околу 1820 година, но сепак угледот на оваа раса почнал да се шири низ Англија многу порано од тоа. Постои приказна според која Грофот од Malmesbury видел куче од расата „St. John’s Water dog“ на рибарски чамец и веднаш се договорил со трговците, во Англија да се увезат кучиња од оваа раса. Предците на Лабрадорот толку многу го импресионирале грофот поради нивните способности да враќаат работи од водата, што тој ја преиначил својата одгледувачница за стабилизирање и развивање на оваа раса.
Име на расата
Првобитната раса на кучиња која денес ја знаеме како Лабрадор Ретривер била позната под името „St. John’s Water dog“, „St. John’s dog“ или помал њуфаундленд. Кога подоцна кучињата биле донесени во Британија, тие биле именувани по името на географската област Лабрадор, со цел да се разликуваат од расата Голем Њуфаундленд, иако расата потекнува од јужниот остров Авалон.
Историски одлики
Првите писмени податоци за оваа раса датираат од 1814 година (од полковникот Peter Hawker), првата слика датира од 1823 година (Кора, Лабрадорка од Edwin Landseer), и првата фотографија датира од 1856 година (домашното куче на грофот од Хоумс-Нел, опишано како Лабрадор и куче од расата St. John’s dog). До 1870 година, името на расата лабрадор често се употребувало во Англија. Според податоците првиот жолт Лабрадор е роден во 1899 година, а расата била признаена од Клубот Кенел во 1903 година. Првиот Американски Кенел клуб за расни кучиња е регистриран во 1917 година. Чоколадниот Лабрадор се појавил за време на 1930-те години иако има податоци дека кучиња со пепеласто кафена боја биле родени во одгледувачницата на Buccleuch во 1892 година. Расата St. John’s Dog преживеала до почетокот на 1980-те години. Постојат фотографии од 1981 година од последните 2 преживеани кучиња на постара возраст.
Подвидови
Низ историјата, повремено се појавувале кученца од оваа раса со жолта или кафена боја, но тие биле убивани, сè додека не биле признаени во 20-от век. Првиот Лабрадор со жолто крзно бил Лабрадорот Бен на Хајд, кој е роден 1899 година, додека Лабрадорите со кафено крзно започнале да се појавуваат во 1930-те години.
Жолта боја на крзното (и слични нијанси)
Од првите години на појавувањето на оваа раса па сè до средината на 20-от век, Лабрадорите со жолта боја на крзното (златеста), кои всушност имале темна боја на крзното (слична на карамела) што можело да се види на првите фотографии од Лабрадори. Оваа нијанса на крзното била позната под името златна, но друштвото за кучиња на Обединетото Кралство побарало тоа име да се промени велејки дека златната боја всушност не е боја. Во текот на 20-от век преовладувала побарувачка за посветли нијанси ,од жолтата боја, па сè до кремастата боја на крзно, па затоа денес повеќето Лабрадори ја имаат оваа нијанса на крзното. Исто така и жолто-кафената боја била доста честа боја на крзното на Лабрадорите. Интересот за потемните нијанси на златна и црвеникава боја бил повторно воспоставен од одгледувачите во Англија во текот на 1980-те години, а за оваа промена клучни биле 3 кучиња: Balrion King Frost (црна боја, родено во 1976 година), чие потомство постојано имало темножолта боја на крзното , па затоа се смета дека го имал најголемото влијание за повторното појавување на оваа боја на крзното, како и неговиот внук, исто толку познатиот Wynafaul Tobasco (роден во 1986 година) за кој се смета дека е ,,таткото на Лабрадорите со црвеникава боја, и кој е единствениот шампион на изложбата за кучиња во Обединетото Кралство со црвеникава боја. И други кучиња како што се Red Alert и Scrimshaw PLacido Flamingo, се заслужни за понатамошно пренесување на гените на обновената раса.
Лабрадори со кафена боја на крзното
Jack Vanderwyk го следи потеклото на Лабрадорите со кафена боја на крзното обележани во базата на податоци LabradorNet ( во која има околу 34,000 Лабрадори од сите нијанси на крзно), велејки дека потекнуваат од 8 првобитни лози на потекло. Сепак, различните нијанси во бојата на крзното не се сметале за различни бои (типови Лабрадори) сè до 20-от век, кога според Vanderwyk можело да им се следи потеклото на овие кучиња , но тие не биле признаени. На почетокот на 20-от век било воведено и рангирање на кучињата добиени со вкрстување на Лабрадорите со рамно крзно и Chesapeake Bay ретриверите, што било важно за нивно признавање. Лабрадорите со кафена боја на крзното биле широко распространети во одгледувачниците на Грофот од Feversham и Lady Ward од Chiltonfoliat. Крвните линии според Vanderwyk потекнуваат од 3 црни Лабрадори од 1880-те години- Buccleuch Avon и неговите потомци Лабрадорот Malmesbury Tramp и Лабрадорката Malmesbury June. Morningtown Tobla исто така се смета за важен претставник, бидејќи според книгата со педигреа потекнува од лозата на Peter на Faskally.
Официјални одлики на расата Лабрадор
Постои голема разновидност меѓу кучињата од расата Лабрадор. Според изложбите за расни кучиња, типични за кучињата од расата Лабрадор се следниве одлики -( во САД истите се стандардизирани според Американскиот клуб за расни кучиња): постојат значителни разлики меѓу стандардите во САД и во Обединетото Кралство.
Големина:
Крзното на Лабрадорот треба да биде кратко и густо, но не смее да биде остро. Крзното е опишано како водоотпорно ( не ја задржува водата), па така на Лабрадорот не му е студено коа се наоѓа во вода во зимскиот период. Според тоа кучето има суво, но и истовремено лизгаво и сјајно крзно. Бои на крзното кои се прифатливи се црната, кафената и жолтата боја (која може да варира од светложолта до црвеникаво-портокалова).
Глава:
Лабрадорот има широка глава со нагласено чело. Погледот треба да му е пријателски и изразит. Соодветни бои на очите кај Лабрадорот се кафена и боја на лешник. Цртите околу очите треба да имаат црна боја. Ушите кај Лабрадорот се поставени ниско над очите.
Вилици:
Вилиците се силни и моќни. Муцката треба да биде со средна должина и не смее да биде премногу шпицаста. Вилиците треба да бидат издадени и да се заоблуваат во задниот дел.
Телесна градба:
Нивното тело е силно, мускулесто и рамно во горниот дел. Опашката и крзното кај Лабрадорите се разликуваат според стандардите на друштвата за расни кучиња во Америка и Обединетото Кралство. Американското друштво за расни кучиња додава дека карактеристични белези на кучињата од расата Лабрадор се темпераментот и густата опашка слична на опашката на видрите.
Боја:
Регистрирани се три бои кај Лабрадорите : црна, жолта и кафена боја (нијанси од средно до темнокафена боја). Некои кучиња од расата Лабрадор може да имаат белези како на пример бели дамки на градите или други делови од телото, но најчесто Лабрадорите имаат само една боја на крзното. Можно е во едно исто легло да се појават кученца во сите бои карактеристични за Лабрадорот. Боите ги одредуваат три гени. Првиот ген ја одредува густината на пигментациони гранули во крзното. Доколку во крзното постојат пигментациони гранули тогаш : густо распоредените гранули даваат црна боја на крзното, додека поретко распоредените гранули ја даваат кафената боја на крзното. Вториот ген одлучува дали воопшто ќе се произведува пигментот еумеланин. Кучињата кај кои е-алелите се рецесивни, произведуваат само пигмент наречен наречен фаомеланин и истите имаат жолта боја на крзното без разлика на првиот ген. Бројот на претходните гени се зголемува со појавата на генот К, каде всушност престојува црната К алела. Затоа е познато дека црните и кафените Лабрадори ја имаат К алелата. Жолтата боја на крзното на Лабрадорите ја одредува вториот ген, па така 3-от ген односно К генот не игра улога во одредувањето на бојата на крзното. Голем број на варијанти во гените ги контролираат нијансите во бојата на крзното на Лабрадорот која кај жолтите Лабрадори може да варира од светложолта па сè до портокалово-црвеникава. Бојата на носот кај црните и кафените Лабрадори се совпаѓа со бојата на нивното крзно. Според едно истражување во 2011 година, 13 од вкупно 245 проучувани Лабрадори биле хетерозиготни на мутацијата М264V, која е причина за меланинска маска. Кај оваа раса таа особина не е видлива.
Пигментација на крзното и носот