cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Густав Лежен Дирихле
Преселба во Берлин и брачен живот
Дирихле го одбрал Берлин, во тоа време град со среда големина со околу 24000 жители со валкани улици, без плати, без улично осветлување, без јавна снабденост со вода, но со многу убави градини. Имало резервирано место за млад човек од 23 години, за обучување на официри во тамошното уччилиште. Така Дирихле бил првиот условно вработен. Истовремено му било овозможено отсуство од 1 година од неговите должности во Брслау. За ова време, неговата плата е исплаќана од Брслау. А и добивал додатно од военото училиште. Пробниот период бил успешен, па отсуството од Брслау било 2 пати продолжено така што тој никогаш и не се вратил назад. Од самите почетоци на Дирихле исто така му било дозволено да држи предавања на уиверзитетот во Берлин и во 1831 тој формално е префрлен на филозофскиот факултет во Берлин и со понатамошна должност да предава во военото училиште. Но како и да е, сѐ уште постоеле формални несогласувања во однос на неговиот легален статус на универзитетот во Берлин. Истата година бил избран во кралската академија на науките во Берлин, и по потврдата на кралот, изборот стапил насила 1832 година. Во тоа време 27 годишниот Дирихле бил најмладиот член на Академијата во Берлин. По кратко време откако се преселил во Берлин, бил одржнан најпрестижниот настан од А. фон Хумболт, седмата конференција на германската асоцијација на научници и доктори. Повеќе од 600 учесници од Германија и странство учествувале на собирот. Овој собир претставувал и меѓународно претставување на Дирихле на светски познатите научници. Следните неколку години биле најсреќни во животот на Дирихле, како на професионално, така и на приватно поле. Имено, Хамболт го запознал Дирихле со Абрахам Манделсон Бартолди (1776-1835), син на легендарниот Мозес Менделсон, и со неговата жена Леа. Тие живееле во барокно здание со огромна градина од околу 3 хектари. На поседот на фамилијата Менделсон секоја недела наутро се одржувале концерти на кои настапувале познати имиње. Токму тука, Дирихле ја запознал, музички надарената Ребека Бартолди (ќерка на Абрахам Менделсон Бартолди) и од самиот почеток покажувал посебен интерес за неа. Таа од друга страна и покрај бројните додворувачи, го избрала Дирихле. Тие двајца се вериле во ноември 1831 година, а стапиле во брак во мај следната година. Во 1832 година животот на Дирихле можел да претрпи големи промени. Имено, Гаус планирал да го номинира Дирихле како наследник на неговиот починат колега Б.Ф. Тибот, но кога Гаус разбрал дека Дирихле се оженил, ги откажал плановите претпоставувајќи дека Дирихле нема да сака да го напушти Берлин. На 2 јули 1833 година, Дирихле го добил својот прв син Волтер. Па токму мрзеливоста на Дирихле за пишување писма го натерал дедото А.М.Бартолди да и честита на Ребека притоа пишувајќи „Не му честитам на Дирихле, барем не писмено, бидејќи тој не ми напишал ниту еден збор дури ни во оваа прилика. Можеше барем да напише 2+1=3“.
Предавање во Военото Училиште
Кога првпат Дирихле почнал да предава во военото училиште на 1 октомври 1828 година, тој бил само помошник. Неговото регуларно предавање започнало една година подоцна. Курсот траел три години и содржината била доста елементарна. Прва година се учеле равенки, елементарна теорија на редови, нешто од стереометрија и геометрија. Во втора година следувала тригонометрија, конусна теорема, повеќе од стереометријата и аналитичка геометрија во тридимензионален простор. Следната, трета година, била посветена на механика, хидро механика, математичка географија и геодезија. На почетокот диференцијалното и интегралното сметање не биле вклучени во програмата, но по неколку години Дирихле предложил да се подигне степенот на учење. Овие промени во програмата се задржале и откако Дирихле ја напуштил таа работа. Се вкупно, Дирихле предавал 27 години во Военото училиште од неговиот трансвер од Берлин 1828 година до неговото преселување во Гутинген, 1855 година со две кратки паузи, едно патување во Италија и мартовската револуција од 1848 година во Берлин, кога военото училиште било затворено. Во втората ситуација Дирихле претрпел тешка загуба на пари. Пред мартовската револуција, Дирихле уживаше во својата работа во военото училиште. Сепак, 27 години да се повторува истиот материјал на секој 3 години, станало многу заморувачки. Уште повеќе, кога военото училиште било повторно отворено по револуцијата, меѓу офицерите бил разгорен револуционерниот дух, кој поправило припаѓале на благородничката класа. Ова во целост се спротивставувало со либералните мислења на Дирихле. Па така како расте неговата желба да го напушти военото училиште така доаѓа и шансата да го наследи Гаус во Гутинген во 1855 година.
Професор на универзитетот во Берлин
За време на неговите први години во Берлин, Дирихле имал обично околу 5 до 10 студенти. А некои часови воопшто не биле држени заради недостатокот на студенти. Но полека ситуацијата се менувала и репутацијата на Дирихле како одличен учител станувала општо позната и групите од студенти кој ги посетувале ноговите часови, стануваат помеѓу 20 и 40, што претставувал голем аудиториум за тоа време. Иако не бил баш добар говорник како Јакоби, сепак неговите предавања биле доведувани до совршенство. Лекциите на Дирихле оставиле траен печат и по неговата смрт на 5 мај 1859 во Гутинген, иако тој никогаш не припремил белешки. Неговите лекции се всушност издадени од неговите поранешни студенти кои ги издавале како книги.
Готинген
Во Готинген предавањата на Дирихле биле се помалку посетени, што му остава време на Дирихле за неговите исражувања. На жал резултатите од овие истражувања од неговите последни години се речиси комплетно изгубени. Одличната моќ на концентрација и фантастичната меморија му дозволувале да работи без молив и хартија. Тој можел да си дозволи се да се одвива во неговиот ум, а потоа само да го испише за публикација. На жал не сите негови дела се публификувани. На крајот од летниот семестар 1858 година, Дирихле патува во Монтро каде доживеал срцев удар и се вратил во Гутинген смртно болен. Зачудувачки се опоравува, за подоцна на 1 декември 1858 година Ребека да умре неочекувано од мозочен удар. Дирихле умира на 5 мај 1859 во Готинген, еден ден пред Александар фон Хамболд кој умира во својата деведесета година од животот.
По смртта на Дирихле
Академијата на науките во Берлин докрај почитувајќи го делото на Дирихле посмртно ќе го нарача печатењето на собраните дела на Дирихле, чие прво издание ќе биде рецензирано од Л. Кронекер. И според правилата, формален меморијален говор во чест на Дирихле бил одржан на 5 јули 1860 година од страна на Кумер. Денес принципите на Дирихле се учат во средно училиште, а неговата работа на Фуриевите редови го прави добро познат на целиот математички свет.
Династија Висконти
Династијата Висконти се однесува на две аристократски семејства кои живееле во текот на средниот век. Првото живеело во Република Пиза во средината на 12 век, додека второто владееле со Мланското војводство во периодот од 1277 до 1447 година. Реномираниот режисер Лучино Висконти потекнува од оваа династија.
Денеска нема точни докази за поврзаноста меѓу овие две семејства.
Основач на династијата во Милано е Отонe, кој ја презел контролата над грдот по големото соперништво со фамилијата Дела Торе во 1277 година.
Црква „Св. Јован Крстител“ - Бело Поле
Свети Јован Крстител – манастирска црква во изградба на Белополскиот манастир.
Историја
Црквата започнала да се гради со осветувањето на темелите за изградба на манастирот од страна на Митрополит Преспанско-пелагониски г. Петар на 15 декември 2013 година.
Архитектура
Градбата на црквата се очекува да биде крстокуполен храм со цилиндрична купола и полукружна апсида на источната страна. Куполата содржи осум монофори. Влезот се очекува да биде сместен на западната страна. Објектот се гради од тули и е покриен со кров од ќерамиди.
Марија Јохана Герц
Марија Јохана Герц, позната и како Жанет Герц, (1783–1853), била шведска уметница, сликарка на мртва природа и цртачка. Била членка на Кралската академија на ликовните уметности.
Родена како ќерка на пехарникот на Јохан Хиндрик Герц. На изложбата на Академијата за уметности во 1803 година, Марија Јохана Герц изложила неколку цртежи на птици и цвеќиња. Нејзината работа ја импресионирала Академијата, која и испратила писмо со благодарност и охрабрување. Откако учествувала на друга изложба од 1804 година, таа била избрана во Академијата. Во 1805 година, таа имала трета изложба за која многу се зборувало. Герц продолжила како многу активна уметница и учествувала на многу изложби помеѓу 1803 и 1826 година. Една од нејзините слики на кои најмногу и се восхитуваа била од мртви птици.
Список на државни водачи во 1020 година
Ова е список на државни водачи во 020 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 2481
NGC 2481 — леќеста галаксија во соѕвездието Близнаци, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2481 се споменува и како UGC 4118, MCG 4-19-10, CGCG 118-27, KCPG 148B.
Откривање
Објектот е откриен на 28 февруари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2481 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 2481 има привидни димензии од 1,4' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 57 м 13,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 23° 46' 3". Положбениот агол на објектот е во износ од 18°.
Други поделби
Проучување на NGC 2481 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22292. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 140; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1926. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 226.
Пајажината на Шарлота
Пајажината на Шарлота (англиски: Charlotte's Web) — роман за деца на американскиот писател Елвин Б. Вајт од 1952 година.
Содржина
Книгата се состои од 22 глави:
Изданија на македонски јазик
Во 2004 година, романот бил објавен од издавачката куќа „Просветно дело“, Редакција „Детска радост“, во рамките на библиотеката Лектирни изданија. Во македонскиот превод, оригиналниот наслов е променет во „Пајажината на Климентина“, а исто така, прасето Вилбур е наречено Цанко. Преводот на македонски јазик е дело на Драги Михајловски, автор на илустрациите е Димче Исаиловски, лектурата и коректурата ги извршил Катерина Ноневска, дизајнот и графичкото уредување го направил Жарко Туниќ, а книгата била испечатена во печатницата „Напредок“ во Тетово. Книгата, со обем од 133 страници и димензии од 20 сантиметри е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-684-2.
Јанош Лакфи
Јанош Лакфи (роден: Јанош Олах; 18 мај 1971, Будимпешта) — добитник на наградата Атила Јозеф, унгарски поет, писател, литературен преведувач, учител, фотограф.
Лакфи е роден во семејство каде и двајцата негови родители, Каталин Мезеј и Јанош Олах биле поети. Студирал во средното училиште Михали Танчиќ од 1985 до 1989 година. Во овој период, неговото прво дело било објавено во 1987 година во книжевно списание. По средното училиште, тој продолжил да студира на универзитетот Етввс Лоран, каде што ја добил својата диплома за унгарска и француска литература. Во 1994 година, тој започнал да предава белгиска литература на универзитетот. Тој станал истакнат млад член на Унгарскиот писателски сојуз во 1996 година, а истата година ги започна своите докторски студии на универзитетот Ештов Лоранд. По завршувањето на докторските студии, тој стана уредник на Нагивалаг, што е книжевно списание за светската литература. Во 1997 година, тој започнал да предава на францускиот факултет Петер Пазмањи и станал секретар на унгарскиот ПЕН клуб. 2000 година ја означила поентата во неговата кариера кога станал еден од основачките уредници на унгарскиот интернет-журнал Док.ху, што бил обид да се поддржат младите писатели и поети. Истата година ја добил наградата Атила Јозеф.
Лакфи е најпознат по неговиот исклучително убав хумор во неговите дела. Тој е способен да пристапи кон сериозни теми како што се смрт, алкохолизам, самоубиство, љубов и верба на начин што го олеснува читателот да ги вари своите редови. Тој користи параномазија, сленг изрази, бебешки разговори и шеги на сметка на родителите за да им се допадне на помладата публика и со топол и лесен тон пишува за сериозните аспекти на животот за да стигне до постарите читатели. Тој е еден од омилените современи писатели на Унгарија поради неговиот уникатен стил, и колку тоа го прави достапен како уметник и човек.
Голјак
Голјак — средновисока планина во Западна Македонија, којашто претставува најсеверна огранка на масивот Бигла. Планината има меридијански правец на протегање и на север е ограничена од течението на реката Треска, на запад со Бржданска Река, додека на југ постепено преминува во повисоката Илинска Планина. Највисока точка е Вели Врв со надморска височина од 1.535 м.
Клиф Бастин
Клифорд Сидни Бастин (14 март 1912 – 4 декември 1991) беше Англиски Фудбалер.
Роден во Хивитри во близината на Ексетер, Бастин ја започнал својата кариера во Ексетер Сити. Своето деби за клубот го направи во 1928 година, на 16 годишна возраст. И покрај фактот што изиграл само 17 натпревари и постигнал само 6 голови додека играл за Ексетер, бил забележан од менаџерот на Арсенал Херберт Чепман во натпреварот против Ватфорд. Чепман бил присутен за да набљудува играч на Ватфорд, но способностите и талентот на 17 годишниот Бастин биле толку очигледни што Чепман решил да го донесе во Арсенал на крајот на сезоната 1928-29.
Остатокот од својата кариера Бастин ја помина во Арсенал, и беше интегрален дел од составот кој доминираше во Англискиот фудбал во триесеттите. Тој постигна 178 голови на 395 настапи, што беше клупски рекорд од 1939 сè до 1997, кога неговиот учинок беше надминат од Ијан Рајт. Во 2005 Тјери Анри ги надмина двајцата, што значи дека во моментов, заклучно со мај 2008 трет стрелец во историјата на Арсенал. Неговиот рекорд за број на голови во лигата, 150, опстана подолго, сè додека Тјери Анри не го изедначи на 14 јануари 2006 и го надмина на 1 февруари.
Дебито за Арсенал му беше на 5 октомври 1929 против Евертон по што веднаш стана редовен првотимец, со 21 настап во неговата прва сезона. До крајот на деценијата тој стана и редовен стартер, и играч кој ретко пропушташе натпревар, играјќи на над 35 натпревари секој сезона до, и вклучително сезоната 1937-38. Поради неговата возраст си го заработи прекарот „Момчето Бастин“, но и покрај возраста играта на Бастин беше окарактеризирана од неверојатна смиреност, и смртоносна прецизност; Бастин набрзо стана и редовниот изведувач на пенали. Способноста на Бастин да постигнува голови е позначајна и поради фактот што тој играше на левото крило а не како центарфор. Стратегијата на Арсенал во тој период многу зависеше од крилните играчи чија главна функција беа влезовите во шестнаесетникот, и снабдувањето со топки од страна на Алекс Џејмс.
Со Арснеал, Бастин двапати го освои ФА Купот, во сезоната 1929-30 и 1935-36, и Првата Дивизија пет пати, во сезоните 1930-31, 1932-33, 1933-34, 1934-35 и 1937-38; до времето кога наполни 19 години стана најмладиот играч на кој му успеало да освои Лига, ФА Куп и настапил за Англија. Тој исто така заврши две сезони (1932-33 и 1933-34, со 33 односно 15 голови) како најдобар стрелец на Арсенал, но по пристигнувањето на напаѓачот Тед Дрејк во март 1934, Бастин повеќе не беше играчот кај кој одат сите топки.
Поради фактот што Дрејк ја презеде улогата на најдобар стрелец, и се почестото отсуство на Алекс Џејмс поради повреди и старост, Бастин беше пренаменуван во внатрешен напаѓач (нешто слично на втор напаѓач) на местото на Џејмс во сезоната 1935-36, во која Арсенал заврши на шесто; Бастин сепак постигна 17 голови, вклучително и 6 во ФА Купот во 1936, кој Арсенал го освои. По краткиот период во кој играче на десно крило за да го замени Џек Крајстон, Бастин беше вратен на левото крило од каде постигна 17 голови во сезоната 1937-38 кога Арсенал освоија титула. Поради повреда на десната нога го пропушти поголемиот дел од сезоната 1938-39, последната пред почетокот на Втората светска војна.
За време на својата кариера Бастин играше и за Англија од 1931 до 1938, настапувајќи 21 пат и постигнувајќи 12 голови. Неговото деби беше против Велс на 18 ноември 1931, Англија го доби натпреварот со 3:1. Врвот на неговата репрезентативна кариера беше познатата "Битка на Хајбери", каде Англија го победи Светскиот Шампион од 1934 Италија со 3:2, и озлогласеното гостување во Берлин во 1938, за натпревар против Германија, кога на Англиските фудбалери им беше наредено да го направат нацистичкиот поздрав пред натпреварот.
Втората светска војна се вмеша кога Бастин имаше 27, со што го прекина во моментот кога требаше да дојде врвот на неговата кариера. Тој беше ослободен од воена служба, падна на тестот за слушање поради неговото оглувување. Така, за време на војната, беше во служба како Чувар за ПВП (Против Воздушно Предупредување), и беше стациониран на кровот на Хајбери (кој беше пренаменуван во станица за ПВП) заедно со Том Витакер. Играше и натпревари во Воената Лига, со цел подигнување на моралот на цивилите. Во 1941, Фашистичка Италија во својата пропаганда на Римското Радио, вметна и едно чудно тврдење дека го заробиле Бастин во Критската Битка, и дека го држат како заробеник во Италија; очигледно Италијанците не знаеле за неговиот лош слух и дека тој беше ослободен од служба.
Клин
Клин е едноставна алатка која се користи за да се одвојат две целини, или два дела од една целина, за да се подигне некој дел или некој дел да се држи на место. Механичките својства на клинот зависат од неговиот облик, односно од односот на должината и аголот од острицата од клинот.Што поголем е аголот ,работата ќе оди побрзо, но ќе бара повеќе но ќе бара повеќе сила. Со помал агол, работата ќе оди побавно, но потребнта сила ќе биде помала.
Историја
Кога и каде бил измислен и создал првиот клин не е познато. Само се знае дека клинот се користи уште од камено доба. Околу 3000 години п.н.е. во древниот Египет, се користеле бронзени клинови во каменоломи за да одвојуваат блокови од камен за градење. Покрај бронзените клинови се користеле и древни клинови, кои се ширеле по навлежнување со вода. Во Америка некои индијански племиња употребувале клинови од еленови коски при обработка на дрвото
Денешна употреба
Клинот денес има многу широка примена. Примери се секира,клинови за разделување штемајзи,длето...)
Јулијан Отпадникот
Флавиј Клаудиј Јулијан наречен „Отпадникот“ (Flavius Claudius Iulianus, (331 или 332 - 363) — римски и византиски цар од Константиновата династија. Последниот пагански римски цар, филозоф и ретор. Познат во историјата со прекарот Отпадник, а понекогаш и како Јулијан II.
Рани години
Се родил во Цариград во семејството на Јулиј Константиј (консул во 335 година), брат на Константин Велики, и неговата втора сопруга Василина, двајцата христијани. Мајка му умрела скоро по неговото раѓане, а во 337 година како дете Јулијан го видел убиството на својот татко, извршено по наредба на чичко му Константиј II. Тој и неговиот полубрат Гал прво растеле во Витинија, а потоа во царската вила Мацелум, Кападокија, Мала Азија. За нивното воспитание се грижел аријанскиот епископ на Никомедија Евсевиј. За разлика од Гал, којшто бил свиреп и распуштен, Јулијан многу читал, имал одлична памет, освен грчки знаел и латински. Со голема желба учествувал во воените вежби, бил мошне мобилен и силен иако не бил висок. На 18 годишна возраст се преселил во Цариград. Бидејќи му се допаѓало да се шета низ градот како обичен човек и да зборува со луѓето, почнале да зборуват за него дека би можел да управува добро со Римското Царство. Тоа го загрижило царот и наскоро по тоа го испратил во Никомедија. Тука се сретнал со Максим Ефески, прочуен со својата омраза кон христијанството. Во тие години почнал да учи неоплатонизам прво при филозофот Едесиј, а потоа и при неговиот ученик Максим, упорно читал и за пророкувањa. 354 година бил повикан во дворот во Милано и држан таму. На следната година добил дозвола да се школува во Атина, каде што се сретнал со свети Григориј Назијански и свети Василиј Кесаријски.
Неговата лична религиозност била книжевна филозофска. Гледал на традиционите митови како на алегории, во кои античките богови се во аспект на филозофска божественост. Главни зачувани извори се негови слова за Хелиос и божицата-мајка се пофалби, а не теолошки трактати. Учил магија од Максим, чија система имала голема прилика со неоплатонизмот на Плотин. Исто така му се допаѓал и митраизмот.
Цезар
351 година неговиот полубрат Гал бил прогласен за кајсар на истокот. Но тој се покажал неспособен раководител и бил осомничен во предавство кон царот. Константиј II го повикал кај себе во 354 година, а по патот бил убиен. Јулијан исто така бил осомничен и затворен за седум месеци во Медиоланум, сè додека траела истрагата. По настојување на жената на Константиј II, Евсевија, Јулијан бил ослободен и му било дозволено да се врати во Атина да го заврши образованието. Константиј II немал деца, а Јулијан останал единствениот жив маж од неговото семејство. На следната година Константиј II го повикал кај себе, му доделил титулата „цезар“ и го прогласил за управител на галските и германските провинциј, коишто тогаш биле ограбувани од германските племиња. Го венчал за својата сестра Елена и го испратил начело на војската во Галија. На тој начин царот покажал голема доверба во него. Но имало и сомежи дека тоа го направил со надеж дека младиот и неискусен војсководец ќе загине во жестоката војна. Дури зборувале дека не би го издржал ѕвекот на оружјето (Марцелин).
Војни во Германија
Иако без воено образование Јулијан се покажал како одличен војсководец. Тој веднаш тргнал кон Галија, ја поминал зимата во Виена вежбајки се упорно. Живеел доволно просто, јадел храната на обичниот војник, спиел завиткан во овчо крзно, а ноќе работел административна работа и пишувал филозофски дела. Летото на 356 година навлегол во Германија. Дел од Алеманите ги уплашил со самото свое појавување, а други победил во Битката кај Бротомаг. Вратил под римска власт Колонија Агрипина. Барбарите биле победени но не и покорени. Тие наново се собирале за судир со римјаните. Јулијан се вратил назад, за да ја помине зимата во Сенона, каде дури бил опсаден од нив неколку месеци. Есента на 357 настапил против Германците, дошол кај бреговите на реката Рајна и подигнал старата римска тврдина Три Таберни, наскоро заземена и уништена од Алеманите. Главниот судир со нив се одржал кај градот Аргенторатум, каде со 13000 војска ги поразил Алеманите (Битка кај Стразбур). Јулијан решил дека тоа не е доволно и ги бркал на другиот брег на Рајна, палејќи и уништувајќи ги нивните села. Гледајќи го страшното пустошење алеманските цареви понудиле мир. Тој се согласил на десетмесечно примирје и се вратил во Галија. Во 358 година ги нападнал и победил и Франките, форсирал реката Рајна, опустошил германските земи и востановил тврдините од времето на Трајан. Франките биле натерани да питаат мир. Им доделил римско поданство и ги населил во Токсандрија. Следни на удир биле Хамавите. Многу од нив биле убиени а останатите избркани надвор од границите на империјата, назад во Хамаланд. На сето ова Константиј II гледал со сомнеж и завист. Тогаш по вторпат се обатил против Алеманите, ја минал Рајна и навлегол длабоко во Германија. Разбеснетите војници убивале луѓе и стока, палеле без поштеда. Уплашени алеманските цареви еден врз друг молеле за мир. Јулијан ги задолжил да дадат заробеници и да обезбедат градежен материјал за тврдини. Во 359 биле изградени наново сите римски гранични градови. Истата година за третпат ја преминал Рајна и победил останатите цареви, коишто не се биле предале и биле присилени да се согласат на мир. Така за четири години војни ја зацврстил западната граница на империјата и добил толку успехи, колку што никој не очекувал од него.
Прогласување
360 година Шапур II навлегол во римската империја и по 73 дневна опсада зазел градот Амида. Царот почнал да се подготвува за нов поход против Сасанидското Царство, каде војната се одвивала на римска територија, во Месопотамија и Ерменија. Азијатските војски требало да бида поткрепени од европските и царот, загрижен од порастот на неговата популарност, наредил да дојдат најдобрите легиони на Јулијан. Јулијан тоа го примил како знак за недоверба, а и без војска не би можел да ја штити Галија. Самата војска исто така била незадоволна од таква одлука и се кренала на бунт прогласувајќи го Јулијан за цар во Лутеција. Самиот Јулијан упорно одбивал секакви понуди, пружел раце, се молел, маѓепсувал да не вршат недолични дела, но накрај се согласил. Константиј II бил известен за тоа во Кесарија, Кападокија. Во своите писма Јулијан се обидел да се оправда за тој чин. Константиј II барал да се одвој на секој начин од тие дела, но војската го охрабрувала и Јулијан се решил на војна. Бидејќи му било невозможно на Константиј II да возврати на предизвикот поради војната со персите, дури во 361 година успеал да тргне против узурпаторот. Меѓувреме Јулијан набргу ги победил Франките и ги натерал да се согласат на мир. По тоа извршил мошне бргу дислокација, заземајќи ги алпските премини и ставил под своја власт Панонија, Илирик и Италија. Само неочекуваната смрт на Константиј II на 3 ноември 361 година ја спречила меѓусебната војна. На 11 декември 361 година Јулијан влегол во Цариград како римски цар. Набргу потоа формирал трибунал и следбениците на Константиј II биле жестоко прогонувани.
Управување
Првпат Јулијан администрирал во Галија. Негов главен приоритет бил да ги избрка барбарите надвор од римската територија. За да успее му била потребна помошта на месното население. Сметал дека е неопходно да обезбеди сигурен мир во опустошените подрачја. Поради таа причина се појавиле недоразбирања меѓу него и префектот Флорентиј, чиј намери за покачување на даноците ги сметал за штетни, како и корупцијата и бирократијата, што владееле секаде. Дури го презел лично управувањето на провинција Belgica Secunda (Втора Белгија), за да има контрола над корумпираните даночници.
Кога седнал на царскиот престол се зафатил со низа административни реформи. Неговиот личен аскетизам нашол одраз и во живот во дворецот. Најпрвин формирал трибунал за истрага и казнување на корумпираните службеници на Константиј II. Некои од нив биле осудени на смрт, други фрлени во затвор,а најповеќе биле избркани од дворецот, така што според современиците личел на пустиаа. Биле исфрлени илјадници слуги, евнуси, готвачи итн., т.е. сите непотребни луѓе. Тоа бил неговиот напад врз стариот систем, неефективен, корумпиран, скап и расипнички. Биле разрешени стотици тајни агенти и административни службеници. Неговата трпеза често била само од обично овошје и бил неуморен во работата. За време на денот решавал управнички прашања, давал аудиенции, диктирал писма, а вечер во библиотеката работел на други дела. Како што самиот пишувал често бил со несечени нокти и црни прсти, не носел диадема. Во обраќането бил прост и сакал да имитира добродетелта на првите принцепси. Кога биле бирани нови консули ги пресретнувал стоејќи, а по тоа ги придружувал одејќи пеш. Често посетувал цариградскиот сенат и одржувал говори, со што таа пројава на стара републичка традиција ги воодушевувала современиците.
Јулијан го востановил системот на тетрархија, воведен од Диоклецијан. За разлика од својот чичко не се стремел кон авторитарно управување, туку го идеализирал царувањето на Адријан и Марко Аурелиј. Во својата прва пофалба, посветена на Константиј II, го опишувал идеалниот владетел, којшто се подчинува на законот како секој обичен индивид. Функционално тоа значело проширување правата на локалните заедници, за сметка на централната власт. Така на пример сите земји што ги поседувал царот биле вратени на градските управи. Самите тие биле натерани да доделат повеќе права на граѓаните, често против нивната волја. Данокот што се плаќал во злато, aurum coronarium, веќе бил доброволен, а сите забавени даноци за земја биле простени. Освен либерализацијата на бирократијата, Јулијан презел и некои лични одговорности, како тоа да ги одобрува новите даноци, што дотогаш било пракса на бирократијата. Третирањето на градовите како автономни заедници, освен од економски причини, се вршело и со идејата дека царската администрација треба да работи најповеќе да согледува за изведбата на законот и за обезбедувањето на предолгите граници на империјата.
Поход во Персија и смрт
Главна задача на Јулијан во надворешната политика била борбата со Сасанидското Царство, тогаш под водството на Шапур II Долгоракиот (309—379). Офанзивата започнала во март 363 година со намера да биде заземен главниот град Ктесифон и да биде востановена римската власт над земите, отстапени од Константиј II. Мотивите за војната се нејасни, бидејќи сасанидите проводите пратеници за мирно решавање на споровите, но биле одбиени од Јулијан. Според Амијан тој сакал да им се одмазди на Персијците, а желбите му за битки и слава биле дополнителен мотив за да се реши на војна. Исто така гледал можност да го замени кралот Шапур II со неговиот брат Ормизда.
Добил поддршка во одговорот на оракулот во старите Сибилски книги, кои „очигледно го поддржуваат преминување на границата годинава“ (Амијан Марцелин, Историја на Рим, XIII, 7), Јулијан тргнал од Антиохија со 65 000 војска. Решил дека е најпогодно да ја подели војската, за да ја опколи сасанидката престолнина од две страни. Така една војска од 30 000 римјани под водството на Прокопиј била испратена во Ерменија со задача да добие поддршка од ерменскиот крал и да нападне од север на Ктесифон. Во истото време Јулијан настапил следејќи го текот на реката Еуфрат и совладувајќи ги тврдините една по една. Некои од нив се предале сами, други биле заземени со опсада. Победувајќи ги персиските трупи, римската војска дошла до ѕидините на сасанидката престолнина. Пред самите ѕидини на градот поразиле поголемата сасанидска војска (Битка кај Ктесифон). Наскоро потоа била победена друга уште поголема сасанидска војска. Бидејќи војската на Прокопиј и ерменските трупи не доаѓале, а ѕидовите на Ктесифон се покажале мошне црвсти, во таква состојба Јулијан се откажал да го опсадува и одлучил да се повлече кај римските граници. Ги запалил вишокот од резервите и сопствената флота, којашто била на реката Тигар, и пустошејќи по патот тргнале на север со надеж да наидат на другата римска војска. Кај Маранга победиле уште една сасанидска војска, која се обидувала да им го пресече патот за повлекување. Во тоа време почнал да се чувствува глад, така што Јулијан наредил да бидат поделени со војниците сите резерви од царската кујна. На секој начин се обидувал да ги дели со нив тешкотиите и често се изложувал на опасност без некоја потреба. Така кога дознал дека Персијците нападнале еден римски одред, без оклоп, само со штит дотрчал на помош. Во разгорелата се борба бил ранет во раката, но фатален бил убодот од копје, фрлено од кај Персијците, кое го погодило во градите, ги пробило ребрата и се забило во долниот дел на дробот. Трета рана добил во цревата. Така ранет бил пренесен во неговиот шатор каде лекарот Орибазиј од Пергам се обидел да го лекува со поливање на раната со темно вино, но за кратко време умрел. Според историчарот Марцелин сè до поледниот здив зачувал исклучлива цврстина и беседувал со филозофите Максим и Приск за високите достоинства на човековиот дух.
Во 364 филозофот Либаниј изјавил дека убиството било дело на некој војник христијанин, но тоа не е потврдено од други историчари како Амијан Марцелин. Јован Малала подоцна напишал дека тоа било заговор на свети Василиј Кесаријски. Четиринаесет години подоцна Либаниј пак изјавил дека Јулијан е убиен од некој Сарацин и дека тоа се потврдувало од Орибазиј, според кого раната е карактеристична за копије, користено од сарацинските трупи во персиската војска. Подоцнешните христијански историчари како Созомен, пак ја создале легендата дека бил убиен од светец. Постојат и повеќе легенди за неговите последни зборови - според едни ја собрал сопствената крв во една паница и ја фрлил кон сонцето, неговиот бог, изрекувајќи „Биди задоволен“, а пак според Теодорит Кирски Јулијан воскликнал „Ти победи, галилејанину“.
По својата смрт, Јулијан бил пренесен во пагански храм во Тарс, Киликија. Нешто по тоа телото му е пренесено кај гробовите на неговите роднини во Цариград и ставено во црквата „Свети Апостоли“, заедно со тоа на неговата сопруга, во пурпурен саркофаг, но без да биде опеано, како што заслужувал еден отпадник.
Творештво
Оставнината на Јулијан, или она што не било уништено од христијаните, не е на никој начин мала. Сега се зачувани во целост или детали од следните творби: Повеќето од неговите дела се создадени за време на административната му работа, односно последните години од неговиот живот. Словата за Константиј се стереотипни и детално разработени, а делата што побиваат мислењето и начинот на живот на циниците се вистинска публицистика. Творбата „Непријатели на брадите“ е неговиот одговор кон антиохијците, кој му се насмејале на неговата брада, што ја носел на примерот на Адријан. „Цезарите“ е хумористична приказна за натпревар меѓу најпрочуените римски цари Цезар,Август,Трајан,Марко Аурелиј,Константин I Велики и на посебно интересен начин Александар Македонски. Всушност творбата го критикува Константиј, кој бил истовремено христијанин и цар.
Религиозните творби, химните за боговите, се зеплеткуваат со филозофски размислувања. Тие го покажуваат неговото религиозно чувство. Центар на неговата религија е култот кон сонцето, создаден под влијание на персискиот култ на богот Митра. Уште од младич ја сакал природата и најповеќе сонцето. Според неговата теорија постоеле три света во три сонца. Првото, Високото Сонце, сочинувало идејата за општото постоење, духовно и мислено. Свет на апсолутната вистина и егзистенцијалност. Вториот свет е на видливото сонце, светот што се гледа. Тоа се јавува одраз на првиот свет. Меѓу нив се наоѓа третиот свет, кој мисли со сопствено сонце. Така се создава едно тројство на сонца, духовно, ментално и материјално. Менталниот свет се јавува одраз на духовниот и сам на свој ред е огледало на чувствениот или материјалноот свет. Т.е. материјалниот свет се јавува одраз на одраз, двојна репродукција на апсолутниот образец. Високото Сонце е недостапно за човекот, сонцето на чувствениот свет е премногу материјално, за да се почитува. Затоа Јулијан го концентрира своето внимание на менталното сонце, го нарекува Крал-Сонце и го почитува.
Најважната од неговите творби, за жал зачувана само во делови, е „Против галилејаните“, за неговата намера за отфрлањње на христијанството. Единствениот дел што е зачуван, е еден извадок од свети Кирил Александријски, којшто дава цитати од првите три книги во својето побивање на Јулијан, Contra Julianum.
Неговите творби се издавани неколкупати за време на ренесансата, но често делумно. Целосно тие се преведени и објавени во Класичната библиотека „Лоеб “ во 1913 година.
Името на Јулијан во наредните векови
Веднаш по својата смрт Јулијан се претворил во мит. Пагани како Амијан Марцелин и Либаниј го прикажуваат како херој, толерантен, силен и голем човек за своето време. Христијанските автори пак го опишувале како глупак, чудовиште што врши осрамотувања и човечки жртви, отпадник (дури указот за толерантност се сметал за насочен против христијаните). Тој лик останал и за време на средниот век и ренесансата. Во осумнаесеттиот век некои филозофи (како Волтер) гледале на него како на борец против апсолутизмот на империјата и сакале да го рехабилитираат. Други романтичари се восхитувале на неговиот очаен и бистар ум. Во 1873 Хенрик Ибсен напишал трагедија за него наречена „Цар или галилеец“, а рускиот поет Дмитриј Мережковскиј напишал романот „Смрт на боговите (Јулијан Отпадник)“ (1895). Во дваесеттиот век трите лика на Јулијан - отпадникот, филозофот и херојот на загубена кауза се прошируваат во литературата и киното. 1924 година музичарот Феликс Вејнгартнер напишал операта „Отпадникот“. Тој е и главен херој на романот „Јулијан“ на Гор Видал, што се одликува со уништувачка критика на христијанството. Неговите писма имаат посебно место во книгата „Модификација“ на Мајкол Батор (1957 година). Векови по својата смрт, последниот пагански цар на Римското Царство продолжува да го разбранува човековото мислење.
Неџат Аголи
Неџат Аголи (албански: Nexhat Agolli; Дебар, 1914 - Голи Оток, 28 април 1949) — македонски правник и комунистички деец од албанска народност. Тој бил прв министер за социјална политика во македонската влада по крајот на Втората светска војна.
Животопис
Бил избран за делегат од Македонија за Второто заседание на АВНОЈ, а на 27 октомври 1944 година бил кооптиран за член на АСНОМ. На 30 декември 1944, на Второто заседание на АСНОМ е избран за втор потпретседател на Президиумот на АСНОМ. При формирањето на првата влада на ДФМ на 16 април 1945 бил избран за министер за социјална политика, во владата од април 1946 година бил втор потпретседател, а во следната влада, избрана во декември 1946 година, повторно бил избран за министер за социјална политика. На таа функција останува до 12 мај 1948 година, кога е разрешен.
По прифаќањето на Резолуцијата на Информбирото (1948), бил уапсен и осуден на робија на островот Голи Оток, каде и починал.
Teen Angels
Teen Angels (Тин Ангели) беше познат аргентински поп бенд формиран во 2007 година, за време на снимањето на серијата Ангели. Во бендот учествуваа: Маријана Еспозито, Росио Игарзабал, Николас Риера, Гастон Далмау, Питер Ланзани и Марија Еухенија Суарез. Во групата исто така учество (со една или повеќе песни) земаа Николас Васкес и Пабло Мартинез.
Список на државни водачи во 980 година
Ова е список на државни водачи во 80 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Роберт Јаки
'''Роберт С. Јаки''' ( -, ) бил познат македонски фотограф и еден од доајените на македонското фоторепортерство.
Ален Халиловиќ
Ален Халиловиќ (роден на во ) — хрватски фудбалер, играч од средниот ред на.
На 27 март 2014 година ФК Барселона постигнала договор со ФК Динамо Загреб за петгодишен трансфер во клубот. Поголемиот дел од сезоната Халиловиќ го поминал со Б-тимот. Тој потоа бил позајмен во Спортинг Хихон, пред да потпише за Хамбург во јули 2016 година, каде повторно бил на позајмица во шпанскиот клуб ФК Лас Палмас. Во 2018 година потпишал за ФК Милан, за да во полусезоната 2018-2019 биде даден на позајмица на ФК Стандард Лиеж.
Човечко пливање
Пливање е активност која се состои од движење на човекот по површината на водата во саканиот правец. За разлика од нуркањето кај кое движењето се одвива потполно под водата, кај пливањето е можно нормално дишење. Пливањето е честа рекреативна активност но и натпреварувачки спорт. Иако пливањето е здрава активност, доколку пливачот не ја процени добро својата вештина и подготвеност постои постојана опасност од давење. Кај луѓе диагнозирани со бронхијална астма им е препорачано да пливаат бидејќи добро влијае врз ритамот на нивното дишење.
Јакуб Барт-Ќишински
Јакуб Барт-Ќишински (20 август 1856, Какау - 16 октомври 1909, Паншвиц; исто така познат како Лужичан, Јакуб Барт Куковски) — лужички поет, писател и драмски автор, преведувач на чешка, полска, италијанска и германска литература. Своите дела ги пишувал на горнолужички јазик. Тој е исто така пронаоѓач на современиот горносорбиски поетски јазик. Тој е опишан како „класичен писател на сорбската литература“.
Како сорбиски писател, тој сметал дека пишувањето на лужички јазик и неговото користење за литература и за образование е важно за зачувување на виталноста и посебноста на лужичката култура. Но, тој исто така сфатил дека тоа е меч со две острици, со тоа што образованието ќе ја намали изолацијата на сорбската култура, правејќи ја поранлива на надворешно (претежно германско) влијание.
Отоне Висконти
Отоне Висконти ( - ) бил архиепископ на Милано, член на семејството Висконти и основач на нивното владеење во Милано.
Животопис
Тој бил син на Убалдо Висконти, владетел на Масино, Алвицате у Беснате. Пред да стане архиепископ тој бил помошник на кардиналот Отавијано Убалдини.
На 22 јули 1262 година го наследил архиепископот на Милано со поддршка од папа Урбан IV, победувајќи го Мартино Дела Торе. Соперништвото меѓу двете фамилии во градот траело повеќе години. Клучната победа била издвојувана во Битката кај Десио по кое започнало владеењето на Висконти со градот Милано и Ломбардија, кое владеење траело до 1450 година.
Колинеарност
За три или повеќе точки се вели дека се колинеарни ако постои права која ги содржи. Колинеарноста на три точки A, B и C се обележува како A-B-C.
Доколку точките не се колинерани се нарекуваат неколинеарни.
Аналитичка формулација
Нека се дадени три точки A, B и C од Rn чија колинеарност треба да се провери. Прво се формираат два вектора AB и BC и потоа се обидува да се реши системот равенки:
Доколку постои вакво α, точките се колинеарни. Системот може рамноправно да се решава за која било комбинација од два меѓусебно различни вектори: AB, AC и BC.
Тридимензионален простор
Во тридимензионален простор како услов за колинеарност исто така може да се користи векторскиот производ.
Еквивалент на овој израз може да се претстави и со условот за вредност на детерминантата:
Мирослав Стојановиќ
Мирослав Стојановиќ - Шуки (српски: Мирослав Стојановић;, Србија, - , ) — македонски сликар.
Животопис
Стојановиќ е роден во 1963 во Ниш, Србија. Дипломирал на ФЛУ во Скопје во класата на проф. Ристо Калчевски. Членувал во групата ЗЕРО. Живее и работи во Скопје. Самостојно има изложувано преку десетина пати (состојба 2011). Починал во Скопје на 10 јануари 2018 година.
Биатлон на Зимските олимписки игри 2010 - штафета за жени
Штафетната трка во биатлон во женска конкуренција на Зимски олимписки игри 2010 се одржа на 23 февруари на патеката во Вислер, со почеток во 11:30 по месно време (UTC-8).
Златниот медал го освои штафетата на Русија, која ја сочинуваа Светлана Слепцова, Ана Богали-Титовец, Олга Медведцева и Олга Зајцева.
Каракала
Каракала бил римски цар од династијата Север. Роден е на 4 април 186. Попознат е и како Марко Аврелиј Север Антонин Август. Со Римското Царство управувал од 211 година до 217 година. Негов наследник на престолот бил Макрин.
Животопис
Поради обвинувањето на Плиниј дека Аристотел го отрул Александар Макеодонски, Каракала се плашел од философијата, поради што наредил да се запалат сите философски книги во библиотеката во Александрија, а од Рим ги протерал сите философи.
Маркетиншка стратегија
Маркетиншка стратегија (опазарувачка стратегија) е процес којшто ѝ овозможува на една организација да ги сосредоточи своите ресурси на најголемите можности да се зголеми продажбата и да се достигне одржлива конкурентна предност. Маркетинг стратегијата подразбира најосновни и долгорочни активности во областа на маркетингот, коишто се занимаваат со анализа на почетната стратегија на една компанија, како и со создавање, со оценување и со избор на пазарно-ориентирани стратегии, со што придонесуваат за приближување до реализацијата на целите на компанијата и на нејзините маркетиншки цели.
Создавање маркетиншка стратегија
Маркетиншките стратегии служат како основна поткрепа на маркетиншките планови, коишто се создадени за да ги задоволат потребите на пазарот и за да ги реализираат маркетиншките цели. Најчесто, плановите и целите се спроведуваат со цел да се постигнат резултати коишто можат да се измерат. Вообичаено, маркетиншките стратегии се создаваат во вид на повеќегодишни планови, со тактички план којшто детално наведува кои специфични акции треба да се реализираат во периодот на тековната година. Временските хоризонти опфатени со маркетиншкиот план варираат во зависност од компанијата, од индустријата и од нацијата, меѓутоа, временските хоризонти стануваат толку пократки колку што се зголемува брзината на промените коишто се случуваат во окружувањето. Маркетиншките стратегии се динамични и интерактивни. Тие се делумно испланирани и делумно неиспланирани.
Маркетиншката стратегија подразбира внимателно испитување на внатрешните и на надворешните окружувања. Факторите на внатрешното окружување се состојат од маркетиншки микс, од анализа на достигнувањата и од стратешки ограничувања. Факторите на надворешното окружување се состојат од анализа на клиенти, од анализа на конкуренти, од анализа на целниот пазар, како и од оценување на кој било од елементите на технолошкото, на економското, на културното или на политичкото/правното окружување, којшто би можел да биде пресуден за успехот. Клучна компонента на маркетиншката стратегија честопати претставува насочувањето на маркетингот кон општата мисија на компанијата. Откако целосно ќе се испита окружувањето, може да се создаде стратешки план со цел да се препознаат деловните можности, да се одредат предизвикувачки цели, да се определи оптималниот маркетиншки микс со којшто ќе се реализираат овие цели и таквиот стратешки план целосно да се спроведе на дело. Краен чекор во создавањето маркетиншка стратегија е да се создаде план којшто ќе го набљудува напредокот и да се предвиди збир од можни непредвидени околности во случај на појава на проблеми при спроведувањето на планот.