cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мадона во слава со серафими (Ботичели)
Неговиот циклус на Мадони, кој што го работел скоро целиот свој живот, можеби е најзначаен и највпечатлив со изразитата чувствителност, лиричност, меланхоличност, мистичност и задлабоченост во одредена ликовна мисла која е вон стилските определби од тоа време, со што Ботичели, е автентичен, оригинален и специфичен во неможноста на одредена естетска компартивистика за тој период. Неговиот сликарски поглед е специфичен и вонвременски.
Ѓорѓи Ивановски
Ѓорѓи Ивановски (роден на година во ) — македонски физичар, редовен професор на Природно-математичкиот факултет.
Животопис
Ѓорѓи Ивановски е роден на 29 јуни 1945 година во Скопје. Основно и средно образование завршил во Скопје и во Битола и ги завршил со одличен успех. Високото образо­вание го оформил на Физичкиот фа­кул­тет при Харковскиот државен универзитет (Украина), на Катедрата по термодина­мика и статистичка физика во периодот од 1964 до 1969 година. За континуираниот одличен успех добил црвена диплома. На Институтот за физика при Природно-математичкиот факултет во Скопје се вработил во 1969 година како асистент. Во периодот од 1970 до 1973 година престојувал, како аспирант, на Физичкиот факултет при Московскиот државен универзитет (МГУ), на Катедра­та за тео­риска физика. Одбранувајќи ја својата кандидатска дисер­тација под наслов ”Кон теоријата на електро­акустичките појави во металите” во 1973 година, тој се здобил со научното звање кандидат по физико-математички науки. Својата докторска дисертација со наслов “За појави условени со електрон-фононско заемодејство во нор­мал­ни метали” ја одбранил во 1976 година на тогашниот Факултет за физика во Скопје.
Во 1977 година бил избран во настаничкото звање доцент, во 1982 година во звањето вонреден професор, а во 1987 година во звањето редовен професор. Во последново наставничко звање бил преизбран во 1994 и во 1999 година. Во повеќе наврати бил на студиски престои на универзитетите во Москва (1984), Воронеж (1983 и 1986), Софија (1990) и Лондон (1991). Како наставник ги предавал предметите: математички методи во физиката, квантна механика за студентите физичари, квантна механика за математичари (теориска насока), општа физика за хемичари, статистичка физика, механика и молекуларна физика. По основањето на Техничкиот факултет во Битола, две години предавал техничка физика, а една година предавал и општа физика на студиите за заштита при работа. Постојан наставник е и на постдипломските студии по теориска физика, во рамките на кои редовно се одржуваат семинари. Бил и наставник на постдипломските студии на Хемискиот факултет. Бил ментор на многу голем број дипломци, како и на неколку магистранди и докторанди.
Ѓорѓи Ивановски е и автор или соавтор на шест универзитетски учебници:
Резултатите од неговата научна работа од областа на теориската физика на цврсти тела и квантната механика се презентирани во над стотина трудови. Извесен број трудови публикувал и во домашните списанија. Со соопштенија (како автор или соавтор) учествувал на повеќе меѓународни и домашни конференции и симпозиуми. Бил раководител на повеќе научноистражувачки проекти, некои и од меѓународен карактер. Бил раководител и на двогодишен проект што го финансирала Меѓународната агенција за атомска енергија со седиште во Виена. Значајни активности остварувал на полето на популаризацијата на науката меѓу младите како претседател и учесник на Школата млади физичари и како главен уредник на списанието Импулс, каде што објавувал и свои написи. Бил претседател на Извршниот одбор на гранковата интересна заедница за наука, пот­претседател на нејзиното собрание, член на Комисија за научни проекти; член на Универзи­тетскиот совет и на негови комисии, член на различни комисии и тела на ПМФ. Во периодот од 1991 до 1995 г. (два мандата) бил декан на Природно-математичкиот факултет. Има објавено триесетина колумни во печатените медиуми, во кои, во основа, се засегнати прашања од образованието во Република Македонија.
Методија Ивановски
Методија Ивановски - Менде (роден на година во  - починал на  година во ) — македонски сликар и сценограф.
Животопис
Се занимавал со театарска, телевизиска и филмска сценографија (од 1967). Имал студиски престои во Братислава, Париз, Прага, Рим и Њујорк. Реализирал дваесетина самостојни ликовни изложби (Битола, Скопје, Загреб и Њујорк) и учествувал на голем број групни изложби. Во неговото творештво нашле одраз традицијата, фолклорот, ранохристијанската и византиската архитектура и уметност.
Дијапорос
Дијапорос (Διάπορος) ― остров од околу 2.4 км2 во Светогорскиот Залив, Халкидик, Егејска Македонија, денес во Грција.
Во 1950 година немало жители, но од 1980-тите на островот биле изградени многу приватни викендички. Летниот период има многу посетители особено за плажата кај Галана Нера. Постојаното население на пописот од 2011 година било 2 жители.
Светско првенство во атлетика 2011 – Мажи 1500 метри
1600 метри за мажи на Светско првенство во атлетика 2011 се одржаа на стадионот Тегу на 30 август 1 и 3 септември.
Квалификации
Квалификации: Првите 6 од секоја група (Q) и следниот 6 најбрзи (q) продолжуваат полуфиналето.
Црква „Св. Илија“ - Езерани
Свети Илија — главна селска црква во селото Езерани, Општина Ресен, Македонија.
Местоположба
Се наоѓа на самото сретло, а во склоп на црквата се наоѓаат и селските гробишта.
Историја
Црквата била подигната во 1858 година. Неколкупати биле обновена, а последен пат во 1991 година.
Влашки поговорки
Ова е список на влашки поговорки. Овој список не е целосен и може да подлегне на додатни проширувања. Во прилог следуваат поговорките.
Мала еребија
Малата еребија (Erebia euryale) е пеперуга од видот на шарени пеперуги.
Подвидови
Подвидовите на малата еребија вклучуваат:
Животна средина
Пеперугата живее во Европа. Може да се најде во јужните и централните предели на континентот, вклучително и Македонија. Исто така може да се најде до Алтај. Пеперугата претежно живее покрај шумски предели, падини, ливади и долини на надморска висина од 500 до 2600 метри.
Опис
Пеперугата има распон на крилјата од 20 до 23 мм. Одликите на пеперугата зависи од географската област каде живее. Најчесто горната страна на крилјата е темнокафена со портокалови белези распоредени покрај краевите на крилјата. На портокаловите белези има црни точки со бели зеници. Кај мажјаците скоро и да нема бели точки. На самите краеви на крилјата има бели белези. Гасениците се кафеави.
Биологија
Овој вид на пеперуги има една генерација годишно. Јајцата се сивкасти и се несат на пролет. Возрасните единки летаат од јуни до септември. Често се наоѓаат на жолти глуварчиња. Гасениците се хранат со растенијата Anthoxanthum odoratum, Brachypodium sylvaticum, Deschampsia cespitosa, Festuca ovina, Festuca rubra, Festuca alpina, Poa nemoralis, Carex flacca, Digitaria, Milium, Carex и Sesleria.
Градиште (Шталковица)
Градиште — археолошко наоѓалиште во пробиштипското село Шталковица. Претставува градиште и могили од доцноантичко време.
Сместено е на атарската тромеѓа со кочанските села Рајчани и Пантелеј, на висок и осамен рид што доминира над околината. Зачувани се темели од утврдување кое оградува простор од 200 × 200 м. Во внатрешноста на градиштето има грамади од камења и многубројни фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди.
На северното подножје, во селските ниви се наоѓаат две могили оддалечени една од друга 30 м. Едната могила има димензии од 12 м во основата и 2,5 м височина, а другата 10 м во основата и 1,5 м зачувана височина.
Деспот Баџовиќ
'''Деспот С. Баџовиќ''' (Деспот С. Баџовић) (1850 — 30 ноември 1930) бил општественик, книжевник и револуционер.
Биографија
Деспот Баџовиќ и неговиот брат Ѓорѓи завршиле II одделение на Богословијата во Белград основана на Милош Милоевиќ. Во 1871 Баџовиќ отворил училиште во Крушево за околу 60 ученици каде тој и неговиот брат биле учители.
Во 1873 година станал учител во Битолската патријаршиска школа, а во 1874 година порадо неразбирање на српскиот јазик од страна македонските деца, се пројавил како учебникар. Напишал и објавил Буквар за српско-македонско основно училиште. Имено тој е потписник на букварот за македонските училишта „Букварот за основните македонски училишта во Турското Царство“, кој бил напишан на дијалект на македонскиот јазик.
Ѓорѓи станал учител во Смилево во 1875, а Деспот во 1876 заминал во Србија. Нивниот брат Кузман и неговата жена, Јелена Баџовиќ, ги замениле како учители.
За време на Втората српско-турска војна (1877-1878), заедно со Тодор Станковиќ, Милош Милојевиќ, архимандритот Сава Дечанец, Аксентије Хаџиарсич, Кост Шуменковиќ и Глигориј Чемерикиќ го формира Нишкиот комитет, револуционерно здружение и револуционерно друштво. кое имало за цел ослободување на југоисточна Србија.
Човекови права во Литванија
Човековите права во Литванија се предмет на големо покривање. Литванија постигнала 91 од 100 во извештајот на Фридом Хаус за 2019 година, кој ја класифицира земјата како „слободна“, со високи позиции во граѓанските слободи и политичките права. Конкретно, Литванија е рангирана на 30-то место меѓу 180 земји, многу над просечното ниво во светот во слободата на печатот, и постигнува целосна оценка во слободата на собирање и невладини организации. Сепак, постои загриженост во однос на благосостојбата на децата, семејното насилство, дискриминацијата на малцинствата вклучувајќи ги Ромите, Евреите и ЛГБТИ луѓето, како и нехуманиот третман на затворениците. Уставот на Литванија ја гарантирал заштитата на човековите права.
Меѓутоа, во последните години владата почнала да ги ограничува медиумите да ги критикуваат политичарите и барале од новинарите да плаќаат такса за информациите од владините системи. Овие постапки се сметаат за кршење на слободата на изразување и беа протестирани од јавноста. Институтот за мониторинг на човековите права препорача Литванија „да се повика на северните соседи и да инвестира повеќе во заштитата на граѓаните, особено на човековите права на жените и децата“, кои се слабо остварени и треба да се подобрат.
Правна рамка
Литванија има правен систем инспириран од Рим. Уставот на Република Литванија, усвоен во 1992 година со референдум, откако Литванија ја врати својата демократска и независна државност од Советскиот сојуз во 1990 година, ја наметна основата на општествениот систем и ги стандардизирала правата, слободите и должностите на граѓаните. Уставот е изменет неколку пати, со последниот амандман направен во 2016 година
Поглавјето II од Уставот, кое ги содржи членовите 18 до 37, е насловено „Човекот и државата“. Ова поглавје е најрелевантно за заштитата на човековите права.
Слобода на изразување
Во членот 25 од Уставот на Литванија, правата на луѓето на слободно убедување и изразување се наведени како „Никој не треба да биде попречен да бара, стекнува или шири информации и идеи“. Литванската влада генерално ги почитувала слободата на говорот и печатот.
Слобода на печатот
Според Светскиот индекс на слободата на печатот на RWB за 2019 година, Литванија е на 30-то место меѓу 180 земји во светот. Иако Уставот ја гарантира слободата на печатот, а медиумите во Литванија уживаа пленарна слобода во последните 3 децении, владата се фокусирала на понатамошна контрола врз неа. Имале неколку суспензии на случаи на емитување на руски јазик во Литванија за три месеци или шест месеци, кои беа поради воинствено поттикнување и поттикнување раздор и ширење пропаганда. На 11 јануари 2018 година, еден ден пред годишнината од борбата за независност во 1991 година, во која загинаа 14 лица, а стотици биле повредени, најголемиот дел од парламентот, предводен од популистичките Зелени и партијата на Фармерската унија, презедоа активности за забрана на јавноста од дискурсирање на критични информации со цел да се заштити земјата од недоверба и искривување.
Селанец и гнездокрадец
Селанец и гнездокрадец ― таблена слика со масло на холандскиот ренесансен уметник Питер Бројгел Постариот, насликана во 1568 година. Се наоѓа во Уметничкоисторискиот музеј во Виена.
Човекови права во Литванија
Слобода на печатот
Сепак, овие предложени мерки се сметаат за поткопување на слободата на медиумите и ограничувањето на медиумскиот плурализам може да ја наруши слободата на изразување. Во случај на потенцијална суспензија на емитувањето на руски јазик на два ТВ канали, коалициските групи за слобода на печатот напишаа писмо до претседателот на Литванија за да тврдат дека забраната е контрапродуктивна и е во спротивност со член 19 од Универзалната декларација за човекови права и други меѓународни слободни говорни стандарди иако разбираат дека протестот е во „актуелната тензична ситуација“. Групата, исто така, додаде дека големата јавност во Москва е рационална на вестите и аргументите и дека владата не треба да ризикува да го прекине надворешниот слободен проток на информации за таквата публика.
Селанец и гнездокрадец
Опис
Оваа слика беше во збирките од 1569 година; пренесена на императорската збирка, таа станала дел од оние на Уметничкоисторискиот музеј на неговото отворање. Насликана годината пред смртта на уметникот, оваа слика, како и другите доцни дела како Земја Дембелија, Танц на селаните и Селска свадба, доминираат монументални фигури. Веднаш по неговото враќање од Италија, Бригел не покажал очигледен интерес за италијанските типови фигури и композиции, враќајќи се на традицијата во Антверпен во која бил обучен. Меѓутоа, во овие доцни дела тој покажува дека неговото проучување на италијанското сликарство се вкоренило: овие бројки го покажуваат неговото познавање на италијанската уметност и особено уметноста на Микеланџело. Оваа необична тема очигледно илустрира една холандска поговорка: Dije den nest Weet dijen weeten, dijen Roft dij heeten
Човекови права во Литванија
Слобода на печатот
Како одговор на кршењето на слободата на печатот, на 12 октомври 2018 година, претседателката на Литванија Далија Грибаускаите одржала состанок на кој разговарал за прашањата за слободата на медиумите со членовите на ENEX, а претседателот покажал решителност да ја брани слободата на медиумите.
Селанец и гнездокрадец
Опис
Тој кој знае каде е гнездото, го има знаењето, тој што ограбува, го има гнездото. Сликата претставува морализирачки контраст помеѓу активниот, зол поединец и пасивниот човек кој е доблесен и покрај неволјите (слична тема се појавува и во неговиот цртеж ) И на крај може да се предложи дека покажувачот го пресудува разбојникот додека не е свесен дека тој за малку ќе влезе во водата пред него.
Човекови права во Литванија
Слобода на говор
Според Институтот за мониторинг на човековите права, во средината на септември 2018 година, литванскиот центар за регистри размислувал да престане да дава бесплатни информации за новинарите кои официјално бараат, бидејќи практиката не била вклучена во законот и затоа новинарите треба да плаќаат за информациите според стандардот. комерцијални стапки. Оваа постапка новинарот ја апелираше до надлежните јавно, нагласувајќи дека е сериозно кршење на правата за пристап до бесплатни информации.
Селанец и гнездокрадец
Опис
Се претпоставува дека, со неговото познавање на италијанската уметност, Бројгел го замислил гестот на селанецот како профана пародија на гестот на Свети Јован на Леонардо, видете ја сликата лево.
Човекови права во Литванија
Слобода на Интернет
Во Литванија, владата не го ограничува пристапот до Интернет за граѓаните. Според Европскиот суд за човекови права, на затворениците во Литванија не треба да им се ограничи пристапот до интернет со програми за студирање и учење, бидејќи откриле дека Литванија забранила затвореник да аплицира на онлајн курс по право, што го прекршило членот 10 од конвенција.
Слобода на собирање
Членот 36 од Уставот на Република Литванија ги наведува правата на граѓаните да се собираат невооружени на мирни состаноци. Законот за состаноци на Република Литванија е поставен да ги гарантира уставните права на граѓаните за собирање и постапката за заштита на националната безбедност и јавната безбедност. Врз основа на статистиката на Фридом Хаус, пред 2018 година слободата на собирање во Литванија била наведена како општо почитувана, додека во 2018 и 2019 година се подобри за да биде општо почитувана.
Во однос на лезбејките, хомосексуалците, бисексуалците и трансродовите ( ЛГБТ ) лица во Литванија, Амнести интернешенел ги повикува литванските власти да им обезбедат можности да одржуваат настани за толеранција и да дадат доволно полициска заштита за време на настаните. Во 2010 година, првиот марш на гордоста за ЛГБТ лицата беше дозволен од страна на Врховниот управен суд на Литванија да се одржи во Вилнус. Во 2013 година, градоначалникот на Вилнус се обиде насилно да го премести маршот на гордоста од централната авенија на оддалечена улица надвор од центарот на градот, но не беше успешен поради заштитата од два суда. Baltic Pride се одржа во Вилнус и маршираше на главната авенија и помина без поголеми инциденти. Балтичката гордост одржана на 18 јуни 2016 година во Вилнус била успешна, без институционални пречки или мачни правни битки во споредба со последните две. Толпа од 3.000 членови на ЛГБТ заедницата и нивните сојузници се приклучија на Маршот за еднаквост во спомен на жртвите од нападот во Орландо. Градоначалникот на Вилнус не присуствувал, но упатил комплименти за настанот. Немала посериозни инциденти, но пратеник ја нападна поворката и морала да биде влечен од полицијата.
Слобода на вероисповед
Верската слобода е загарантирана со литванскиот Устав во член 26 и други закони. Кривичниот законик вклучува три одредби за заштита на слободата на вероисповед. Таа забранувала верска дискриминација и предвидувала затворска казна до 2 години за прекршоци. Членот 43 од Уставот го дефинира односот меѓу религијата и државата. Законот ги дели регистрираните верски групи на традиционални религиозни групи признати од државата, други религиозни групи признати од државата и сите други регистрирани заедници и здруженија. Верските заедници се делат на традиционални и други.
Во Извештајот за меѓународна верска слобода од 2009 година, се наведува дека има девет „традиционални“ религиозни групи наведени со закон кои можат да го следат нивното присуство во земјата најмалку 300 години наназад: латински црковни католици, евангелски лутерани, евангелски реформирани верници, источни католици Источни православни христијани (Московска патријаршија), стари верници, Евреи, „сунити муслимани“ и караити. Овие традиционални религиозни групи можат да уживаат многу владини придобивки, вклучително и да добиваат годишни владини субвенции на кои другите групи не им се доделуваат. Други религиозни групи признати од државата ги вклучуваат оние кои официјално се регистрирани во земјата најмалку 25 години, имаат општествена поддршка од најмалку 15 полнолетни граѓани и имаат упатства што се во согласност со законите и моралот. Нетрадиционалните групи можат да имаат поддршка од јавните фондови за културни и социјални проекти.
Во 2017 година, телевизиско шоу во Литванија е затворено затоа што една од судиите, актерката и поранешната пратеничка упати нацистички поздрав додека натпреварувачите пееја песна што била популарна од еврејска пејачка. Коментарите за антисемитски и антимуслимански на Интернет беа вообичаени.
Заштита на лични податоци
Литванскиот парламент го усвои новиот закон за заштита на личните податоци на 30 јуни 2018 година, а законот стапи на сила на 16 јули 2018 година Регулативата за општата заштита на податоците се однесува на заштитата на личните податоци и на потрошувачите и на компаниите/институциите, што дава повеќе можности за потрошувачите да ги контролираат своите податоци.
Права на приватен и семеен живот
Според Комисијата за еднаквост и човекови права, во 2002 година, Европскиот суд за човекови права (ЕКЧП) пресуди дека правата на брак меѓу мажи и жени содржани во член 12 треба да се прошират на транссексуалните лица. Во членот 8, насловен „Почитување на вашиот приватен и семеен живот“, се докажува дека приватниот живот е многу широк концепт; ги повикува граѓаните да бидат слободни да ја разберат и да ја одредат својата сексуална ориентација и личниот идентитет, (и да се идентификуваат како што некој ќе избере соодветно), додека семејниот живот бара права на семејство кое живее во мир, без мешање од јавноста или владата, и може да вклучи и врска помеѓу невенчана двојка.
Човековите репродуктивни права во Литванија не добиле многу признанија од јавните и владините власти, додека организациите засновани на верата го попречуваат напредокот во спроведувањето на репродуктивните права. Во 2013 година, нацрт-законот, кој има за цел да го ограничи пристапот до безбедни и легални абортуси, биле претставен на проценка до националниот парламент. Иако овој закон би претставувал реална закана за здравјето и животот на жените (плус неговото кршење на човековите права), неговите автори и поддржувачи продолжија да се залагаат тој да биде усвоен; ова стана општа загриженост и било протестирано од Институтот за мониторинг на човековите права (МЧПП).
Во случајот L. v. Литванија (во 2007 година), Л. е трансексуален литвански државјанин кој се соочува со предизвици во секојдневниот живот, поради тоа што земјата не усвоила правен акт со кој се наведени условите и процедурите за промена на полот. Европскиот суд за човекови права (ЕСЧП) утврди дека Литванија ги прекршила правата на приватниот и семејниот живот и и нареди на Литванија да го усвои потребното законодавство за промена на полот во рок од три месеци од пресудата. Литванија му ја платила отштетата на жалителот, но не го усвоила бараното законодавство навреме. HRMI и Литванската геј лига продолжија да се залагаат за целосно спроведување на одлуката на Судот. Во 2011 година, Судот и нареди на Управата за матични книги да ја смени матичната книга на родените на Л., а Службата за матични книги на жители да го смени нивниот матичен број.
Во 2018 година, литванскиот премиер Саулиус Сквернелис организирала митинг за правата на ЛГБТ во Вилнус за да го повика литванскиот парламент да донесе закон за регистрирани истополови двојки.
Детска благосостојба
Во законот за заштита од семејно насилство е регулирана заштитата на децата од насилство. Меѓутоа, во Извештаите за практиките на човековите права на земјата од 2016 година, се наведува дека едно од најсериозните прашања за човековите права во Литванија е благосостојбата на децата. Според литванската омбудсманска институција за правата на децата, насилството врз децата доаѓа и од семејства и од јавни институции. Исто така, малтретирањето меѓу самите деца е голем проблем. Прекумерната употреба на алкохол од страна на родителите е главната причина за злоупотреба на деца.
Семејно насилство врз жените
Во 2011 година, Литванија го донела Законот за заштита од семејно насилство. Според резултатите од истражувањето на Агенцијата за фундаментални права на Европската унија од 2014 година, во Литванија 1 од 3 (31%) од жените на возраст над 15 години доживеале физичко и/или сексуално насилство, што е прилично блиску до целокупното ниво на ЕУ (33%). Жртвите на семејно насилство (жените) обично се оние кои се обвинуваат, што ги спречува жените да побараат или да добијат вистинска помош. Во 2017 година 4 од 5 жртви во случаите на семејно насилство (регистрирани 48000) се жени.
Злоупотреби врз бегалци и мигранти
Амнести интернешнал објавил дека литванските власти произволно задржале илјадници бегалци и мигранти во центри слични на затвори, каде што биле подложени на нехумани услови, тортура и друго малтретирање. Многу луѓе пријавиле дека биле тепани, навредувани и изложени на расно мотивирани заплашувања и вознемирувања од стражарите. Десетици луѓе од земји, вклучувајќи ги Камерун, Демократска Република Конго, Ирак, Нигерија, Сирија и Шри Ланка биле незаконски приведени, додека Литванија со право им упати топло добредојде на десетици илјади луѓе кои бегаат од руско-украинската војна.
Услови во затворот и притворот
Условите во некои затвори и притворски центри останале лоши поради несоодветните санитарни услови, лошата медицинска нега и високите нивоа на насилство меѓу затворениците. Нерегуларните мигранти живееле во логори, многумина под несоодветни услови, низ целата земја откако ја преминале границата од Белорусија.
Наводи
<references group="" responsive="1"> https://www.state.gov/reports/2021-country-reports-on-human-rights-practices/lithuania/
NGC 4351
NGC 4351 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4351 се споменува и како NGC 4354, UGC 7476, MCG 2-32-24, IRAS 12214+1229, CGCG 70-45, VCC 692, KUG 1221+124.
Откривање
Објектот е откриен на 19 мај 1863 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4351 е од видот SBab/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 4351 има привидни димензии од 2' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на NGC 4351 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40306. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 876. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Ананке (митологија)
Во старогрчката религија, Ананке ( / <span title="/ə/: 'a' in 'about'">ə <span title="/ˈ/: primary stress follows">ˈ n <span title="/æ/: 'a' in 'bad'">æ <span title="/ŋ/: 'ng' in 'sing'">ŋ к <span title="/iː/: 'ee' in 'fleece'">iː / ),  (на грчки: Ἀνάγκη, од заедничката именка ἀνάγκη - "сила, присила, неопходност"), е персонификација на неизбежноста, присилата и потребата. Таа често е прикажана како држи вретено. Една од грчките исконска божества, Ананке го означува почетокот на космосот, заедно со нејзиниот татко и сопруг, Хронос (не Титанот К рон). Ја гледале како најмоќниот диктатор на сета судбина и околност, што значи дека смртниците, како и боговите ѝ искажувале почит. Сметана за мајка на Судбините (Мојри) според една верзија, таа е единствената која имала контрола врз нивните одлуки (освен, според некои извори, врз Зевс).
Според древнот грчки патописец Павзаниј, имало храм во антички Коринт каде божиците Ананке и Бија (што значи насилство) биле обожавани заедно во еден ист храм. Ананке која ја претставува Судбината или Неопходноста или Силата често е идентификувана или поврзувана со А фродита, особено со Афродита Уранија која ја претставува небесната Љубов, бидејќи и двете се сметаат за две страни од истата онаа моќ која го диктира животот. Нејзин римски еквивалент е Нецесита ("потреба").
Потекло на поимот
"Ананке" е изведенка од заедничката грчк а именка ἀνάγκη (јонски дијалект: ἀναγκαίη anankaiē), што значи "сила, присила или потреба." Заедничката именка себе по себе е неизвесна. Хомер ја употребува како неопходност, често апстрактна во современиот превод (ἀναγκαίη πολεμίζειν, "неопходно е да се бори") или сила (ἐξ ἀνάγκης, "со сила"). Во старогрчката литература зборот исто така се користи со значење "судбина" (ἀνάγκη δαιμόνων, "судбина од д емони или од богови"), и со проширување "присила или тортура на помоќниот." Таа се појавува често во поезијата, како на Симонид: "Дури и боговите не се борат против ананке".
Постарите преводи ја превеле (со скусување) во помодерна филозофска смисла како "неопходност", "логична нужност", или "закони на природата".
Мајка на судбините
Грчкиот филозоф, Платон во неговата Република зборува за родителството на Мојрите односно Судбините во следниве редови: "И имаше уште три што седнуваа во круг во еднакви интервали, секоја на нејзиниот престол, Мојрите (Moirae, Судбини), ќерките на Ананке, облечени во бело, Лахесис (Lachesis), и Клото (Clotho), и Атропос (Atropus), кои пееја заедно со музиката на с ирените, Лахесис пеела за нештата кои биле, Клото за нештата кои се, и Атропос за нештата кои ќе бидат . . . ." Додека Есхил, познатиот трагичар во Окованиот Прометеј Мојрите ги нарекува кормилари на божицата Ананке заедно со три Е ринии:
Во филозофското размислување
Во Тимеј, Платон го тера соговорникот Тимеј (а не Сократ) да тврди дека во создавањето на универзумот се обединиле спротивставените елементи - интелектот (nous) и неопходноста (ananke). Како и на други места, така и тука Платон ја меша апстракцијата со неговиот создаден мит: "Овој подреден свет (космосот) е од мешано раѓање: тој е чедо на спојот на Потребата и на Интелектот. Интелектот преовладал над Потребата убедувајќи ја (со помош на Пејто, божицата на убедувањето) да нареди повеќето од нештата да стигнат до најдоброто. Така кога Потребата се покорила на мудрото убедување се создал универзумот" (48a, превод. Џон М. Купер).
Зборот "Ананке" се појавува во романот Богородичната црква од Париз на Виктор Иго ''. Во неговата Сета лира'', Хуго исто така ја споменува Ананке како симбол на љубовта. Еве што напишал Иго за тоа во 1866. Зигмунд Фројд во "Цивилизацијата и нејзините н езадоволства" (W. W. Norton, New York: 1961, стр. 104) рекол: "Ние можеме да бидеме задоволни само ако тврдиме дека процесот на цивилизација е промена која виталниот процес ја доживува под влијание на задачата поставена од Ерос и поттикната од Ананке - од тоа што го бара реалноста; и дека оваа задача е една од оние кои ги спојува одвоените поединци заедно споени во либидални врски."
Жена (Мазев)
Жена – слика од Петар Мазев. Сликата е акрилик на платно во експресионистички стил, завршена во 1972 година.
Капричосите
Историја
„Капричосите“ биле повлечени речиси веднаш по појавувањето во јавноста, во 1799 година, со директна интервенција на инквизицијата - едно од првите уметнички дела кое ќе биде соочено со идната многу често употребувана „елиминаторска“ интервенција на владејачките класи - цензура. Во текот на животот на Гоја биле продадени или откупени само 29 примероци од циклусот.
Опис
И покрај тоа што темите се насочени кон шпанското општество од крајот на осумнаесеттиот век, Гоја, благодарение на својот исклучителен талент и уметничка длабочина, преку овој циклус, оставил универзални и вонвременски пораки, посветени на човечките слабости, апсурди, немоќта да се излезе од проклетството на човечката судбина - трагична, егзистенцијално драматична, тешка, исполнета со суеверие, незнаење, неправдите создадени од владејачките класи, суровите казнувања, особено од страна на инквизицијата, бесмислата на брачните лицемерни заедници.
Гоја ја опишал суштината на серијата - циклусот како пресек на: - „...безбројните глупости, бесмислици коишто доминираат во секое општество, опасните предрасуди, лагата, лицемерието, незнаењето, материјализмот - суров и експлоататорски“.
Оригиналниот стил, како и прикажувањето на современото општество во „Капричосите“, всушност го сместува Гоја, во движењето модернизам кое ќе се појави еден век подоцна. Особено графичкиот лист „Сонот на разумот раѓа чудовишта“ и денес има речиси статус на икона кај ликовната и творечката јавност.
Значење
Циклусот „Капричоси“ е едно од најзначајните уметнички дела во историјата на уметноста воопшто. Овој творечки зафат на Гоја, не само што е длабоко и филозофско гледање и чувствување на бројните цивилизациски проблеми на човештвото, туку тој е и своевиден патоказ, инспирација и насока во творечкиот развој на светската графика, ликовна уметност, а нивните пораки, генијална имагинација и поетика, ќе бидат инспирација и во поетското, литературното творештво, всушност нивното значење и влијание се чувствува и денес во уметничкото творештво низ скоро сите изразни медиуми на човечката творечка имагинација.
Мадона, Детето и два ангели (Ботичели)
Мадона, Детето и два ангели   (Madonna col Bambino e due angeli) е слика од  италијаскиот ренесансен сликар Сандро Ботичели. Создадена околу 1468–1469. Денес е сместена во Национален музеј и галерија на Каподимонте во Неапол. .
Сликата порано му се припишувала на Филипино Липи, учителот на Ботичели. Но во ликовите се забележува нежноста и префинетоста која ќе биде основата на неговото ликовно изразување во подоцнежниот период.
Неговиот циклус на Мадони, кој што го работел скоро целиот свој живот, можеби е најзначаен и највпечатлив со изразитата чувствителност, лиричност, меланхоличност, мистичност и задлабоченост во одредена ликовна мисла која е вон стилските определби од тоа време, со што Ботичели, е автентичен, оригинален и специфичен во неможноста на одредена естетска компартивистика за тој период. Неговиот сликарски поглед е специфичен и вонвременски.
Летна еребија
Летната еребија (Erebia aethiops) е пеперутка од семејството на шаренците.
Подвидови
Подвидовите на пеперутката се:
Животна средина
Летната еребија живее во скоро цела Европа (вклучително и Македонија), па сè до Урал.
Биологија
Овој вид има една генерација годишно. Возрасните единки летаат од јуни до август. Јајцата се полагаат поединечно на листови од трева. Ларвите се несат за две недели. Ларвите се хранат со растенијата Agrostis, Dactylis, Poa annua и Bromus erectus.
Гларос
Гларос (Γλάρος, "Галеб") или Гларониси (Γλαρονήσι) ― остров кој припаѓа на Мали Киклади, Грција. Лежи приближно 0.6 наутички милји (1.1 км) јужно од Куфониси и е само околу петстотини метри источно од Като Куфониси. Гларос е исклучително мал, рамен, ненаселен и речиси неплоден. Овој остров може да се посети од Куфониси само со посебен аранжман со некој од месните бродари. На источниот брег на Гларос има околу пет мали карпести островчиња.
Мадона од калинка (Ботичели)
Мадона од калинка  (Madonna della Melagrana) е слика од  италијаскиот ренесансен сликар Сандро Ботичели. Создадена околу  1487. Денес е сместена во Уфици во Фиренца. .
На сликата е прикажана Мадона и Исус,  придружувани од ангели, со калинка во рака. Калинката е симбол на идното страдање на Христос. Сликата е од зрелиот период на Ботичели, раскоѓна во изразот, колоритот, композицијата, во некои делови го наговестува идниот барокен стил кој е се појави многу подоцна.
Неговиот циклус на Мадони, кој што го работел скоро целиот свој живот, можеби е најзначаен и највпечатлив со изразитата чувствителност, лиричност, меланхоличност, мистичност и задлабоченост во одредена ликовна мисла која е вон стилските определби од тоа време, со што Ботичели, е автентичен, оригинален и специфичен во неможноста на одредена естетска компартивистика за тој период. Неговиот сликарски поглед е специфичен и вонвременски.
ЗВИ
ЗВИ е скратеница за „за ваша информација“. Превод е на англиската скратеница FYI (For Your Information).
ЗВИ вообичаено се користи во преписка преку електронска пошта и размена на мигновени пораки за да се означи пораката дека е од информативен карактер, односно да му се испрати на примачот кој би можел да биде заинтересиран, но не се бара никаква негова акција.
Употребата на англиската скратеница FYI е забележана во 1959 година, во втората епизода од првата сезона на „Зона на самракот“
Портрет на млад човек (Ботичели, Лондон)
Оваа табла е мала, но значајна. Пред оваа работа, субјектите во италијанскиот портрет биле или седиште со портрет (само половина од лицето се покажувало), или седеа со три четвртини од нивното лице. На оваа слика момчето седи со целото лице и може да биде мапирано, што го прави револуционерно дело за своето време.
Томислав Ивановски
Томислав Ивановски (роден на година во ) — македонски новинар.
Животопис
Томислав Ивановски е роден на година во. Завршил право, и како равник од 1971 година ги поминал сите новинарски скалила во НИП „Нова Македонија”. Така бил дописник од Софија (1985/89), помошник-главен уредник и шеф на Дневната редакција, коментатор за балканските состојби. Ивановски е основач, директор и главен уредник на популарното Радио НОМА, главен уредник на политичкиот неделник „Пулс” (до 1998). Во следните четири години главен и одговорен уредник на приватниот магазин „Старт”, основач и главен уредник на „Глобал” – прво гласило на македонски и на албански јазик. Од крајот на 2002 г. живее во Лондон и е дописник на МИА и на „Утрински весник”.
Матијас Весино
Матијас Весино (шпански: Matías Vecino Falero; роден на 24 август 1991) — уругвајски професионален фудбалер кој игра како играч од средниот ред за клубот Лацио од Серија А и за репрезентацијата на Уругвај.
Фиорентина
Во јануари 2013 година, Вечино се приклучил на тимот од Серија А, Фјорентина, склучувајќи четиригодишен договор за пријавена сума за трансфер од 2,5 милиони евра. Сепак, трансферот бил одложен и станал официјален во следниот преоден рок во август 2013 година.
На 3 септември 2013 година, тој не бил вклучен од менаџерот Винченцо Монтела во тимот на УЕФА Лига Европа.
Вечино го направил своето натпреварувачко деби, како и неговиот прв натпревар во Серија А на 26 септември 2013 година во поразот со 2-1 на гости против Интер Милан. Тој бил користен многу ретко во текот на првиот дел од сезоната 2013-14, собрал само шест настапи, само еден како стартер, што го натерало клубот да го испрати на позајмица во тимот од Серија А, Каљари до крајот на сезоната, со опција за откуп.
Вечино ја поминал сезоната 2014-15 како позајмен во Емполи.
Во средината на 2015 година, Вечино се вратил во Фиренца и станал член на првиот тим. Тој потпишал нов 5-годишен договор во 2016 година.
Интер Милан
На 31 јули 2017 година, Фиорентина го овластила Вечино да ги направи медицинските прегледи со Интер, со цел да го комплетира пријавениот трансфер од 24 милиони евра. Трансферот бил официјализиран на 2 август, при што Вечино потпишал договор до јуни 2021 година.
Берлин
Берлин (Berlin) — главен град на Германија и една од нејзините шеснаесет покраини. Со население од 3,45 милиони жители, Берлин е најголемиот град во Германија. Тој е втор најнаселен град и осма најнаселена урбана област во Европската Унија. Се наоѓа во североисточна Германија и е центар на метрополитенската област Берлин-Бранденбург. Во Берлин живеат 5 милиони луѓе од над 190 земји. . Географски, градот се наоѓа во Европската рамница и затоа е под влијание на умерената сезонска клима. Околу една третина од територијата на градот ја сочинуваат шуми, паркови, градини, реки и езера. Првите податоци за градот потекнуваат од XIII век. Берлин бил едноподруго главен град на Кралството Прусија (1701 — 1918), на Германското Царство (1871 — 1918), на Вајмарската Република (1919 — 1933) и на Третиот Рајх (1933 — 1945). Во текот на 1920-тите години, Берлин бил трето градско подрачје по големина во светот. По Втората светска војна градот бил поделен. Источен Берлин станал главен град на Источна Германија, додека Западен Берлин, со Берлинскиот ѕид (1961 — 1989), всушност бил опкружен од странска земја т.е. од Источна Германија. По Германското обединување во 1990 година, градот си го вратил својот статус како главен град на Германија и домаќин на 147 странски амбасади.
Матијас Весино
Интер Милан
Тој го добил дресот со број 11, а своето натпреварувачко деби го имал на 20 август на воведниот натпревар во Серија А против неговата поранешна екипа Фиорентина, каде одиграл цели 90 минути додека Интер победил со 3-0. Вечино го постигнал својот прв гол за Интер шест дена подоцна во следниот натпревар против Рома, постигнувајќи го третиот гол во евентуалната победа од 1–3 на гости, прва победа на стадионот Олимпико над Рома по девет години.
Берлин
Берлин е светски град на културата, политиката, медиумите и науката. Неговата економија првенствено се заснова на услужниот сектор и опфаќа разновиден спектар на креативни индустрии, медиумски корпорации, конгресни и конвенциски центри. Берлин претставува континентален центар за воздушениот и железничкиот сообраќај, и еден од најпосетените туристички центри во ЕУ. Значајни индустриски гранки во градот се: информатичката технологија, фармацевтското производство, биомедицинското инженерство, биотехнологијата, оптоелектрониката, сообраќајното инженерство и обновливата енергија.
Матијас Весино
Лацио
На 1 август 2022 година, Вечино му се приклучил на Лацио на слободен трансфер, потпишувајќи тригодишен договор.
Берлин
Метрополата е дом на светски реномирани универзитети, истражувачки институти, спортски настани, оркестри, музеи, а во неа живеат и многу познати личности. Со своето урбаното и историско наследство, градот ги привлекува и меѓународните филмски продукции. Берлин е познат по своите фестивали, разновидната архитектура, ноќниот живот, современата уметност, јавната сообраќајна мрежа како и по високиот квалитет на живеење. Либералниот начин на живеење и модерниот дух на времето ги привлекува младите луѓе и уметниците од целиот свет.
Матијас Весино
Меѓународна кариера
Вечино е роден во Канелонес, Уругвај, во семејство со италијанско потекло, со корени од градот Кампобасо и имал право да игра за двете репрезентации. Тој се натпреварувал во младинските категории на Уругвајскиот национален фудбалски тим, а играл со тимот до 20 години на младинското првенство на Јужна Америка во 2011 година и на Светското првенство на ФИФА до 20 години во 2011 година. Тој го постигнал голот за да се квалификува Уругвај за Олимписките игри 2012 во Лондон. Дебито на Вечино за сениорскиот тим на Уругвај се случил на 25 март 2016 година против Бразил.
Берлин
Историја
Потеклото на името на Берлин не е познато, но се претпоставува дека може да е поврзано со збор од стариот полапски јазик чиј корен е berl-/birl-, а во превод значи мочуриште.
Најраниот доказ за населување на централните области на денешен Берлин е дрвена греда која датира од околу 1192 година. Првите пишувани податоци за градови, кои се наоѓале во областа на денешен Берлин датираат од крајот на 12 век. За населувањето на Шпандау првпат се споменува во 1197 година, а за Кепеник во 1209 година, иако овие области не биле споени со Берлин до 1920 година. Историјата на централниот дел на Берлин може да се разгледува преку историјата на два града и тоа: Колн (Cölln) на Фишеринзел (Fischerinsel), за првпат се споменува во документ во 1237 година, и Берлин на Шпрее, областа што сега се нарекува Николајфиртел (Nikolaiviertel), а за првпат се споменува во документ од 1244 година. Се смета дека градот бил основан во 1237 година. Уште од почетокот, двата града претставувале економска и социјална заедница. Во 1307 година, двата града биле политички обединети. Со текот на времето, споените градови станале познати под името Берлин. Во 1435 година, Фридрих I станал изборен кнез на Маркгрофовство на Бранденбург и владеел до 1440 година. . Неговиот наследник, Фридрих II, определил Берлин да биде главен град на маркгрофовијата, а наредните членови на семејството Хоенцолерн (Hohenzollern) владееле во Берлин до 1918 година, прво како изборни кнезови на Бранденбург, потоа како кралеви на Прусија и на крајот како германски цареви. Во 1448 година граѓаните со „берлинска огорченост“ се побуниле против намерата на Фридрих II да се изгради нова кралска палата. Сепак, овој протест не бил успешен и народот изгубил многу од своите политички и економски привилегии. Во 1451 година, Берлин станал царска резиденција на бранденбуршките кнезови и морал да се откаже од својот статус како слободен ханзански град. Во 1539 година, изборните кнезови и градот официјално станале лутерански.
Од XVII век до XIX век
Триесетгодишната војна од 1618 до 1648 година имала катастрофални последици за Берлин. Една третина од куќите биле оштетени, а градот изгубил половина од своето население. Фридрих Вилхелм, наследник на својот татко Георг Вилхелм, бил познат како „големиот изборен кнез“ и тој вовел политика на промовирање на имиграцијата и верската толеранција. Со Потсдамскиот едикт во 1685 година, Фридрих Вилхелм им понудил азил на француските хугеноти. Повеќе од 15.000 хугеноти отишле во Бранденбург, од кои 6.000 се населиле во Берлин. До 1700 година, околу 20 % од жителите на Берлин биле Французи и нивното културно влијание врз градот било огромно. Уште многу други имигранти дошле од Бохемија, Полска и Салцбург.
Со крунисувањето на Фридрих I во 1701 година (во Кенигсберг), Берлин станал главен град на Кралството Прусија (наместо Кенигсберг); тоа било успешен обид главниот град да се централизира во распространетото Пруско кралство и оттогаш, за првпат, градот почнал да се проширува. Во 1740 годиа, Фридрих II, познат како Фридрих Велики (1740 — 1786) дошол на власт. За време на владеењето на Фридрих II, Берлин станал центар на просветителството. По победата на Франција во војната на четвртата коалицијата, во 1806 година, Наполеон Бонапарт навлегол во Берлин. Во 1815 годиа, градот станал дел од новата провинција Бранденбург.
Во текот на XIX век, индустриската револуција го променила Берлин; економијата и населението на градот драстично се прошириле и тој станал железнички и економски центар во Германија. Наскоро се развиле и други предградија, со што се зголемиле површината и населението на Берлин. Во 1861 година, одвоените населби, како што се Вединг, Моабит и други биле споени со Берлин. Во 1871 година, Берлин станал главен град на новосоздадената Германското Царство. На 1 април 1881 година, тој станал градска област одвоена од Бранденбург.
XX век
Во 1918 година, на крајот од Првата светска војна, во Берлин била прогласена Вајмарската Република. Во 1920 година, со актот за Голем Берлин, кон градот биле приклучени десетици предградија, села и имоти околу Берлин со што се проширил градот. Во новата површина на градот биле опфатени Шпандау и Шарлотенберг на запад, како и некои други области кои сега се големи окрузи. По ова проширување, Берлин имал население од околу четири милиони жители. За време на Вајмарската Република, Берлин станал меѓународно познат како центар на културни промени.
На 30 јануари 1933 година, Адолф Хитлер и Нацистичката партија дошле на власт. Нацистичката власт ја уништила еврејската заедница во Берлин, која пред 1933 година броела 170.000 луѓе. По Кристалната ноќ во 1938 година, илјадници германски Евреи од Берлин биле затворени во блискиот концентрационен логор Заксенхаузен или, во почетокот на 1943 година, биле испратени во логорите на смртта, како што е Аушвиц. За време на Втората светска војна, голем дел од Берлин бил уништен во воздушните напади во 1943-1945 година. Градот бил опустошен и во текот на Битката за Берлин, кога стотици илјади луѓе загинале, од кои околу 125.000 биле цивили. По крајот на војната во Европа во 1945 година, во Берлин се населиле голем број бегалци од источните провинции. Победничките сили го поделиле градот на четири дела, соодветно на окупационите зони на кои била поделена Германија. Западните сојузници (САД, Велика Британија и Франција) го формирале Западен Берлин, додека Советскиот Сојуз го формирал Источен Берлин.