cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Карло Велики
Цар на Светото Римско Царство
Во Рим опозиционите црковни кругови сè повеќе ги зголемувале тензиите околу новиот папа Лав III и тој ќе биде физички нападнат од нивна страна, после една литургија во април 799 година. Во оваа завера учествувале и едни од најголемите црковни големци во Рим, при што Лав III бил спасен од војводата од Сполента, којшто го скрил во својот замок поради опасноста за негово убиство од страна на опозиционерите. Папата Лав III со писмо му се обратил на Карло Велики од кого побарал помош и поддршка за негово повторно враќање на власт во Рим. Овде Карло Велики настапувал како арбитар, заминал во Падеброн од каде што го повикал папата на договор. Од овде Карло Велики испратил кардинали во Рим со цел да ја докажат невиноста на римскиот папа и да докажат дека папата работел според канонските правила на црквата и не направил никакви прекршувања на законите. По наредба на Карло Велики сите заговорници против папата Лав III биле затворени, а папата повторно во 800 година се вратил во Рим со нова свечена заклетва. На Божиќ 25 декември 800 година, во црквата Св. Петар во Рим, Карло Велики бил крунисан за цар на франскиската држава и Светото Римско Царство.
Надворешни односи
Карло Велики имал посебен однос кон Византија. Тој не сакал спорот со Византија да го решава по воен пат, туку по пат на дипломатија. Правел напори да се ожени со византиската принцеза Ирина, но тоа не му успеало поради моќта на византиските аристократи и протерувањето на принцезата Ирина од Византија. Византија му ја доделила и признала титулата василевс, но само како цар на Западното царство, не и на Византија. Треба да се каже дека и кралевите на Шкотска го признавале Крало Велики за свој цар, а самите се сметале за негови поданици. Крало Велики се вмешал и во англиската политика, каде сакал да има влијание на власта на кралот Норумбириј Индулф во 808 година. Во истото време презел и воени интервенции во Моравија против Чесите и во Далмација против јужните Словени. Последниот Карлов поход бил против Данците кои ги започнале своите освојувања кон западна Европа.
Смрт
Последните години од своето владеење Карло го избрал за своја престолнина градот Ахен и посветил многу внимание на зацврстувањето на границите на своето царство. Особено внимание посветил на зацврстување на источните граници со цел да ги запре нападите на словенските племиња: Љутичи, Чеси, Моравци и Лужички Срби. За таа цел на север, кај Шлевзвиг била формирана Данската марка ( провинција). Таа требала да ги одвои Данците од словенските племиња кои заедно напаѓале врз франкиските територии. Од Елба до Дунав, стотици километри се протегала границата за заштита од словенските напади. Потоа на териториите по средното течение на реката Дунав, била формирана Панонската или Источната марка, а на југ за заштита на северна Италија била формирана Фурланската марка. Биле зацврстени и другите граници на државата – така во северозападните делови на државата била формирана и Бретонската марка, а во североисточните делови на Пиринејскиот Полуостров, Шпанската марка.
Новиот цар вршел големо влијание и надвор од границите на своето царство. Багдатскиот калиф Харун ал Рашид настојувал со него да склучи сојуз против Византија. За свој цар го сметале и кралевите на Шкотска, коишто се сметале за негови поданици, а сето тоа криело и една друга политика – политичка поддршка на Карло Велики на Шкотите во битките против владетелите на Англија. Меѓутоа и покрај овие успеси на надворешен план, империјата на Карло Велики однатре била слаба и неотпорна, бидејќи била создадена од освоени територии кои вклучувале голем број на народи со различни јазици, традиции и култури, како : Франки, Галоримјани, Баварци, Лангобарди, Саксонци, Баски, Авари и голем број на словенски народи и други помали племиња. Со текот на времето било се потешко да се задржат освоените територии, во вакви услови било неминовно распаѓањето на огромната империја. Тоа и ќе се случи само триесетина години по смртта на Карло I Велики.
Карло Велики уште за време на својот живот сакал да ја подигне власта на своите синови. Откако ја освоил Лангобардија, го прогласил неговиот син Пипин за крал на Лангобардија, којшто владеел со оваа територија под раководство на својот татко. По смртта на Пипин, крал на Лангобардија станал неговиот син внукот на Крало Велики) Бернард. Останатиот дел од територијата Крало Велики му го остапил на својот син Луј I, кој станал негов директен наследник и бил крунисан за цар на Франкиската држава и Светото Римско Царство.
Потоа Крало Велики се повлекол во дворецот во Алхен, каде што ги поминал последните месеци од својот живот во тешка болест. Починал на 28 јануари 814 година. Луј I Побожниот не успеал да го задржи обединето Франкиското Царство, при поделбата на Царството меѓу неговите синови: Карло, Лудвиг, Лотар и Пипин и така настануваат нови меѓусебни војни и разединување на Франкиската држава од нивна страна.
Линда Шир
Линда Шир (1948 година во Чикаго, Илиноис) е пејачка-текстописец и пијанист.
Биографија
На 13 мај 1972 година, таа настапила на концерт во Универзитетот во Илиноис, кампусот во Чикаго. Таа била придружувана од перкусионистката Ела Секели. Таа вечерта имала и придружба од женско-либерациониот рок бенд од Чикаго. Набргу потоа, Шир започнала да настапува со нејзиниот бенд, Family of Woman. По распаѓањето на Family of Woman, Шир започнала со турнеја и го издала својот албум A Lesbian Portrait на нејзината независна издавачка куќа, Old Lady Blue Jeans, во 1974 година. Таа настапувала на концерти и на женски музички фестивали, вклучувајќи го и музичкиот фестивал во Мичиген. Во 1977 година таа била поддржувач на лезбејскиот сепаратизам.
Иако Шер имала мал комерцијален успех, таа останала икона во некои лезбејски кругови.
На 28 септември 2008 година, по 25 години домашно партнерство, Линда се омажила за Виндфлауер Таунли. Тие живеле во Северна Калифорнија со нивните две кучиња, Ема Роуз и Скајлар Грејс.
Музеј на тетовскиот крај
Музеј на Тетовско - Тетово — роднокраен и историски музеј во Тетово. Основан е во 1950 година. На почетокот постоел во просториите комплексот Арабати Баба Теќе, а во 18 век подоцна бил префрлен во дел од Тетово Два Бреста, во рамките на Спомен куќата на Централниот комитет на Комунистичката партија на Македонија. Од 1990 година до денес датумот на кој таа се наоѓа во рамките на Спомен-куќата на Ѓоце Стојчевски.
Музејот е отворен секој ден, презентирање на историски изложби, Етнолошкиот оддел и уметничка галерија. Заедно со издавачката дејност на Музејот, исто така, ги опфаќа активностите поврзани со зачувување на културно-историски споменици во Полог и се развива научно-истражувачки проекти во областа на археологијата, етнологијата, историјата и историјата на уметноста. Освен од секојдневните активности и периодични изложби, Музејот е организатор на, веќе потврдenи манифестации, како Меѓународнатo Биенале на мали графики - Тетово.
Националниот музеј на тетовскиот крај, кој е основан во 1950 година, сè уште е во сила во Тетово. Следните одделенија работат во Музејот:
Човек (род)
Човек (латински: Homo) — род во кој спаѓаат денешните луѓе и ним блиско-сродните суштества. Се смета дека овој род датира од пред 2,5 милиони години, кој еволуирал од австралопитечки предци со појавувањето на Homo habilis. Јавувањето на Homo се совпаѓа со најраните наоди на камени орудија, и така, по дефиниција, ова го означува почетокот на Долниот палеолит.
Зборот homo на латински значи „човек“ (т.е. „човеко битие“).
Видови
Статусот на Homo rudolfensis, H. ergaster, H. georgicus, H. antecessor, H. cepranensis, H. rhodesiensis и H. floresiensis како видови сѐ уште се предмет на спор. H. heidelbergensis и H. neanderthalensis се во мошне блиско сродство и се сметаат за подвид на H. sapiens, но анализата на митохондриска ДНК земена од фосили на Homo neanderthalensis укажува на тоа дека H. neanderthalensis е генетски поблизок до шимпанзата отколку што е H. sapiens, што би значело дека H. sapiens е поизведениот од двата вида.
Космос-981
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 10 јануари 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-981 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1495 км, а најмалото на 1463.
Либаово
Либаово, Либахово или Либаво (Φιλυριά, до 1927 г. Λιμπάχοβον, Лимбавохон ) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 246 жители (2011). Сè до 1924 г. било населено исклучиво со Македонци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа 5 км јужно од Гуменџе, на надморска височина од 160 м.
Праисторија и антика
На трапезоидна височина на 150 м југозапдано од селото е откриено древна населба со остатоци од праисториско, римско и хеленистичко време. Лево од патот Кушиново – Либаово, во месноста Извор на 1,1 км од Либаово е откриена римска градба со изобилство од керамички остатоци и архитектонски елементи.
Во Отоманското Царство
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., населението на Либаово броело 145 жители, сите Македонци. Според податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) од 1905 г., во селото живееле 176 жители, сите Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија. Во овој период Боривое Милоевиќ во селото завел 40 куќи, сите македонски.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 144 жители, а во 1920 г. 111 лица. Во 1927 г. Либаово е преименувано во Филирија.
Стопанство
Населението на селото одгледува жито, тутун и памук. Сточарството е слабо развиено.
Келечи Ихеаначо
Келечи Ихеаначо (роден на 3 октомври 1996 година, во Овери) — нигериски фудбалер, на Лестер Сити и на нигериската репрезентација.
Ихеаначо ја започнал својата сениорска кариера во екипата на Манчестер Сити за време на сезона 2015–2016. Во 2017 година, тој потпишал за кој го платил 25 милиони фунти.
Ихеаначо ја претставувал својата родна Нигерија во младинските репрезентации. Тој бил дел од составот на репрезентацијата која го освоила Светското првенство под 17 години 2013 и репрезентацијата под 20 години која настапила на Светско првенство под 20 години 2015. Своето деби за сениорската репрезентација го направил во 2015 година, и играл на Светското првенство 2018.
Биографија
Ихеаначо е етнички Игбо.
Технички карактеристики
Левоног фудбалер кој може да игра неколку позиции во нападот, како офанзивно крило во 4-3-3, или како втор напаѓач ако најофанзивната линија во тимот е составена од двајца играчи. Со доаѓањето на Пеп Гвардиола во Манчестер Сити, во отсуство на првиот напаѓач Серхио Агуеро, тој го користел Ихеаначо како централен напаѓач односно таканаречена лажна деветка.
Се одликува со добра техника и е тежок противник за чување особено ќе насобере брзина и има отворен простор да игра еден на еден.
Почетоци
Својата кариера ја започнал во академијата Таје во градот Овери, во својата родна Нигерија. Вниманието кон себе го свртел со својте настапи на Светското првенство под 17 години 2013, кога привлекол интерес на голем број клубови од Европа. Во декември 2012 година, тој потпишал преддоговор со англискиот клуб Манчестер Сити кој ја победил конкуренцијата за негово доведување, според кој Ихеаначо официјално би требало да му се приклучи на клубот во октомври 2014 година - кога ќе наполни 18 години.
Манчестер Сити
Ихеаначо му се приклучил на Манчестер Сити на 10 јануари 2015. Во текот на сезоната 2014-2015, играл само за младите тимови под 19 и под 21 година, но затоа веќе следната сезона бил унапреден во првиот тим.
Дебитирал на 29 август против Вотфорд во натпревар од Премиер лигата, заменувајќи го Рахим Стерлинг последната минута. Својот прв гол во дресот на Манчестер Сити го постигнал на 12 септември 2015 против Кристал Палас, повторно влегувајќи од клупата за резерви на местото на Вилфред Бони; голот бил единствениот виден на тој натпревар и се покажал победнички за небесно сините од Манчестер. Добрите игри му донеле поголема минутажа и улога во тимот, а тој вратил со уште голови. На 30 јануари 2016, Ихеаначо го постигнал својот прв хет-трик во кариерата против Астон Вила во ФА Купот во победата со 4-0, во која тој исто така забележил и асистенција за четвртиот гол. Својата прва професионална сезона ја завршил со 8 гола во Премиер лигата и вкупно 14 голови во сите натпреварувања.
Следната сезона под водството на Пеп Гвардиола, Ихеаначо му помогнал на Сити да го победи Манчестер Јунајтед со 1-2 на Олд Трафорд во Дербито на Манчестер, постигнувајќи го победничкиот погодок за својот тим; претходно тој, исто така, бил и асистент за првиот гол на граѓаните. Само четири дена подоцна, влегувајќи од клупата за резерви тој го постигнал својот прв погодок во Лигата на шампионите во победата со 4-0 над Борусија Менхенгладбах. Веќе во следниот натпревар со голот кој го постигнал во победата со 4-0 над Борнмут, тој влегол во историјата како еден од малкуте играчи кој успеале да постигнат 10 гола во Премиер лигата пред да наполнат 20 години. Својата авантура со Манчестер Сити ја завршил во летото 2017, забележувајќи вкупно 63 настапи и 21 гол во првенството, националните купови и европските натпреварувања.
Лестер Сити
На 3 август 2017, се преселил во Лестер Сити во трансфер вреден 25 милиони фунти. Осум дена подоцна дебитирал за лисиците против Арсенал, во поразот со 4-3. Својот прв гол го постигнал против Лидс Јунајтед во Лига купот на 24 октомври 2017, а првиот гол во Премиер лигата во дресот на Лестер го постигнал на 10 март 2018 во победата со 4-1 на гостувањето кај Вест Бромвич Албион.
Во првите три сезони, Ихеаначо воглавно бил резерва за првата ѕвезда на клубот Џејми Варди, многу ретко започнувајќи ги натпреварите во почетната постава. Така, тој најчесто играл во куповите каде редовно постигнувал голови. Сепак, за време на сезоната 2020-2021, Варди се повредил и пропуштил неколку натпревари во јануари и февруари и Ихеаначо ја искористил својата шанса: тој го постигнал својот прв гол за сезоната во Премиер лигата во победата со 2-0 над Фулам. Осум дена подоцна тој го постигнал единствениот гол во победата со 1-0 над Брајтон, во петтото коло на ФА Купот. Првиот хет-трик за Лестер го постигнал против Шефилд Јунајтед на 14 март 2021, а седум дена подоцна со два гола и една асистенција му помогнал на Лестер да го елиминира од ФА Купот со победа од 3-1. На 18 април 2021, тој бил стрелец на единствениот гол во победата со 1-0 над Саутхемптон во полуфиналето на ФА Купот одиграно на Вембли. Победата ги одвела лисиците во нивното прво финале на ФА Купот од 1969 година. На 26 април го постигнал својот 10-ти гол во Премиер лигата за сезоната, во победата со 2-1 на домашен терен над.
Репрезентативна кариера
Во 2013 година, Ихеаначо бил повикан да игра за нигериската репрезентација под 17 години на Светското првенство за играчи на спомената возраст, кое оваа репрезентација го освоила. Со 6 гола на 7 натпревари, тој исто така бил номиниран за најдобар играч на турнирот.
Во 2015 година, учествувал на Светското првенство под 20 години со соодветната репрезентација, излегувајќи на теренот само во два наврати.
Во октомври истата година тој бил повикан од селекторот на сениорска репрезентација, Сандеј Олисех. Своето деби го направил на 13 ноември, влегувајќи во игра од клупата за резерви во 66-тата минута од натпреварот против Есватини во квалификациите за СП 2018, кој завршил 0-0. Неговиот прв старт за сениорскиот тим го имал на 25 март 2016 година, во ремито 1-1 со Египет во квалификациски натпревар за Африканскиот куп на нации 2017. На 27 мај 2016, го постигнал својот прв гол во дресот со националниот грб во пријателски натпревар против кој завршил 1-0 за Орлите.
Во 2018 година, бил повикан од селекторот Гернот Рор во составот од 23 играчи за Светското првенство 2018. Тој играл во сите три натпревари од групата против, и , но неговата репрезентација била елиминирана уште во првата фаза на мундијалот во Русија.
На 25 декември 2021, Ихеаначо бил повикан во составот на репрезентацијата од вршителот на должноста селектор на Нигерија, Остин Егуавон, за Африканскиот куп на нации 2021. Тој го постигнал првиот гол за нигеријците на турнирот, и тој се покажал како победнички во успехот со 1-0 над Египет во првиот натпревар од групата.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 22 април 2021.
Калуѓерска Река (Загориче)
Калуѓерска Река — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Загориче. Претставува црква од средниот век. Се наоѓа помеѓу селата Загориче и Стругово, каде според кажувањето на мештаните, се наоѓале остатоци од манастирот Св. Антониј. Топонимот на наоѓалиштето упатува на можно постоење на сакрален објект.
Евровизија 1997
Евровизијата 1997 е 41 натпревар за избор на најдобра песна. Се одржа во Даблин, Ирска на 3 мај. Учествуваа 25 земји, а победи Обединетото Кралство.
Грб на Општина Чегране
Грб на Општина Чегране — официјален грб на поранешната општина Чегране.
Опис
Грбот на Општината претставува замок кој ја изразува прегледноста на селото, во средината е реката Вардар со која се изразува изворната и во позадината е презентирана реката Вардар во форма на лак што го изразува текот на реката, од левата страна се простира планината Шар, а од десната страна се простира Сува Гора.
Бахија Портете (Ла Гуахира, Колумбија)
Бахиja де Портете (Бахија Портете) ― залив во Ла Гуахира, Колумбија. Оддалечен е 48 километри од границата со Венецуела на полуостровот Гуахира во североисточниот регион на Колумбија. Заливот се простира кон Карипското Море. Голем склад за јаглен лежи на заливот, а влезот на заливот е помалку од 1,5 километар широк.
Аеродромот Пуерто Боливар е најблискиот аеродром до заливот.
Ноемвријана
Ноемвријана (грчки: Νοεμβριανά, „Ноемвриски настани“) — политички спор во Грција во периодот од 18 ноември - 20 ноември 1916 година, помеѓу ројалистичката влада на Грција и силите на Сојузниците во врска со прашањето на неутралноста на Грција за време на Првата светска војна.
Уште од почетокот на Првата светска војна, двете страни имале спротивставени ставови. Безусловното предавање на граничната тврдина Рупел во мај 1916 година на Централните сили, главно составени од бугарски војници, бил првиот настан што доведе до Ноемвријана. Сојузниците стравувале од можноста за таен пакт меѓу грчката кралска влада и Централните сили. Таквиот сојуз би ја загрозил сојузничката армија во Македонија, која била околу Солун од крајот на 1915 година. Интензивните дипломатски преговори меѓу кралот Константин I и сојузничките дипломати се одржувале во текот на летото. Кралот сакал Грција да ја задржи својата неутралност, позиција која би ги поддржувала плановите на Централните сили на Балканот, додека сојузниците сакале демобилизација на грчката армија и предавање на воената материја која била еквивалентна на она што било изгубено кај тврдината Рупел како гаранција за неутралноста на Грција. До крајот на летото 1916 година, неуспехот на преговорите, заедно со напредокот на бугарската војска во источна Македонија довеле до воен удар од страна на воени офицери на Венизелистите во Солун со поддршка на сојузниците. Поранешниот премиер Елефтериос Венизелос, кој од самиот почеток ги поддржувал сојузниците, формирал привремена влада во Северна Грција. Тој започнал да формира армија за ослободување на областите изгубени од Бугарија, но тоа делотворно ја поделило Грција на два ентитета.
Вклучувањето на грчката војска заедно со сојузничките сили, како и поделбата на Грција, предизвикало неколку анти-сојузнички демонстрации во Атина. Кон крајот на октомври бил постигнат таен договор меѓу кралот и сојузничките дипломати. Притисокот од воените советници го натеро на кралот да го повлече овој договор. Во обид да ги спроведе барањата, еден мал контингент на сојузниците влегле во Атина на 18 ноември 1916 година. Сепак, тие се сретнале со организираниот отпор по кое следувале и судири. Еден ден по состанокот на сојузниот контингент евакуиран од Атина, ројалистите започнале да протестираат низ градот, насочувајќи ги приврзаниците на Венизелос. Немирите продолжиле три дена, а инцидентот станал познат како Ноемвријана во Грција, која според календарот во нов стил се случил во текот на месец декември. Инцидентот предизвикал длабока поделеност меѓу венизелистите и ројалистите, доближувајќи сè до она што станало познато како Национална шизма.
Антигон I Едноокиот
Антигон I Едноокиот (382 п.н.е. - 301 п.н.е.) бил генерал во војската на Александар Македонски, зачетник на Антигонидската династија.
NGC 2613
NGC 2613 — спирална галаксија во соѕвездието Компас, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Антигон I Едноокиот
Антигон бил значајна личност за време на војната на дијадосите. Се прогласил себеси за крал 306 п.н.е., имал намера повторно да ја обедини Македонската империја, но не успеал во своите намери.
NGC 2613
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2613 се споменува и како ESO 495-18, MCG -4-21-3, UGCA 141, IRAS 08311-2248, AM 0831-224, CGMW 2-3822.
Антигон I Едноокиот
За време на Александар Македонски, Антигон управувал со Фригија од 333 п.н.е., а после неговата смрт 323 п.н.е., регентот на империјата Пердика го поставува за сатрап на Фригија, Памфилија и Ликија. Подоцна Антигон се свртел против Пердика склопувајќи сојуз со Антипатар, Кратер, Птоломеј и Лизимах. Сојузот со Антипатар бил зацврстен и со династички брак. Ќерката на Антипатар, Фила била омажена за синот на Антигон, Деметриј I Опсадникот.
После смртта на Пердика, дошло до конечна поделба на Македонската империја. Антигон се борел против Евмен во Мала Азија. После поразот на Евмен, ја контролирал Азија и станал најсилен дијадох.
Антигон влегува во Суза и Вавилон, градови кои биле под владение на Селевк I Победникот, кој пак бил во сојуз со Птоломеј, Лизимах и Касандар. Неговиот син Деметриј I Опсадникот претрпел пораз од Птоломеј во Битката кај Газа 312 п.н.е.. Селевк успева да го поврати Вавилон во 311 п.н.е. година, кога е склучен мир.
NGC 2613
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 33 м 22,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 22° 58' 22". Положбениот агол на објектот е во износ од 113°.
Антигон I Едноокиот
Антигон склопил мир со Птоломеј, Лизимах и Касандар, но продолжил да војува со Селевк I Победникот, обидувајќи се да ги поврати изгубените источни територии. На одредени моменти повторно го освојува Вавилон 309 п.н.е., но после неколку порази присилен е да се повлече.
NGC 2613
Други поделби
Проучување на NGC 2613 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 23997. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 321; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6570. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1280.
Антигон I Едноокиот
Започнале војни помеѓу Птоломеј и Касандар. Птоломеј се проширува на Кипар, Егеј и делови од Мала Азија. Деметриј I Опсадникот го победил Птоломеј во Битката кај Саламина на Кипар 306 п.н.е.. После оваа битка Антигон и неговиот син Деметриј се прогласуваат за кралеви и наследници на Македонската империја.
Антигон подготвил огромна поморска флота и во 306 п.н.е. се обидел да изврши инвазија врз Египет. Но силна бура го спречила да помине низ одбранбениот систем на Птоломеј и да изврши инвазија врз Египет. Островот Родос одбил да учествува во инвазијата врз Египет, па затоа Деметриј I Опсадникот извршил опсада која траела од 305 п.н.е. до 304 п.н.е. и која се завршила со мировен договор.
Антигон бил во војна со Селевк I Победникот, Птоломеј, Лизимах и Касандар, бидејќи граничел со овие дијадоси. Толку многу воено го исцрпил Касандар така што овој молел за примирје, а Антигон го одбил и барал да владее со цела Македонија. Меѓутоа сојузничките напади го спасуваат Касандар, па Антигон и неговиот син Деметриј се борат против Лизимах. Селевк I Победникот и Лизимах на крај го победуваат и убиваат Антигон во Битката кај Ипс 301 п.н.е..
Антигон имал намера повторно да ја обедини Македонската империја. Но Селевк, Птоломеј, Лизимах и Касандар немале таква намера, туку ја прифатиле поделбата на Македонската империја во неколку помали кралства. Империјата на Антигон после поразот ја поделиле Селевк I Победникот и Лизимах. Деметриј I Опсадникот ја презел Македонија во 294 п.н.е. и таму владее со Антигонидската империја сè до 168 п.н.е. кога неговата империја после македонско-римските војни е завладеана од страна на римјаните.
Божин Тарчугов
Божин Крстов Тарчугов ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Израснат е во земјоделско сиромашно семејство. Работел во Скопје како чирак-шивач. Во градот се запознал со напредното работничко движење и со отпорот против окупаторот. Така ориентиран веднаш се вклучил во акциите за помош на партизаните што се спроведувал во неговото село. Собирал оружје, муниција и храна за партизаните. Во септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада на Скопска Црна Гора. По пробивот на Сремскиот фронт неговата Бригада ја продолжила борбата за конечно ликвидирање на квинслизите. При крајот на војната неговата единица бил опколена од посилна усташка единица кај Пула. Биле заробени 14 борци, меѓу кои и тој. Усташите сите ги убиле, сечејќи им ги главите. Свечено бил погребан во Пула.
Целниц
Целниц (Zöllnitz) — општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Целниц се наоѓа непосредно на југ од безокружниот град Јена. На исток е опкружен од општината Ласдорф, на запад од општината Зулца, на југ од општината Гросбокедра.
Балхаузен
Балхаузен (Ballhausen) — општина во округот Унштрут-Хајних, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
162
162 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 162 година од новата ера, 162. од првиот милениум, 62. од II век и трета од 160-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Балхаузен
Општински единици
Општината Балхаузен е составена од следниве единици:
162
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5670 и 5671 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4912 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3922 и 3923 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 915.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 162 година се протега во 2798 и 2799, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2858 и 2859 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 705. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 474 и 473 година пред хиџра.
Религија во Сиера Леоне
Религијата во Сиера Леоне има значајна улога во секојдневниот живот на луѓето на земјата.
Сиера Леоне е една од најтолерантните држави во поглед на верата во Африка и светот. Муслиманите и Христијаните заедно живеат. Така на пример, претседателот на државата е Христијанин. Религиското насилство е многу ретко во државата. Државата гарантира верска слобода. Државата е секуларна и нема официјална религија.
Статистички показатели
Според Истражувачкиот центар Пју, околу 71,3% од вкупното население на државата се Муслимани (4,059,000). Според американскиот Стејт Департмент, околу 60% од населението се Муслимани, додека од 20 до 30% од населението се Христијани, и од 5 до 10% се анимисти. Според „Извештајот за меѓународната верска слобода во Сиера Леоне“ од 2007 од УНХЦР околу 60% се Муслимани, 20 до 30% Христијани и 5 до 10% други религии. Се проценува дека голем број на луѓе ги измешале Исламот и Христијанството со локалните религии. Најголемиот број од Христијаните во Сиера Леоне се Протестанти
Ислам
Во почетокот на XVIII век, етничките групи Фулани и Манде од регионот на Фута Џалон од денешна Гвинеја успеале да конвентират голем дел од народот Темне од северниот дел на Сиера Леоне во исламот. Во периодот на британската колонизација, обидите да се прошири христијанството најчесто биле неефикасни.
Исламот продолжил да се шири по независноста во 1961 година. Во 1960 година муслиманското население претставувало 35% и пораснало на 60% до 2000 година, а потоа на 71% во 2008 година. Аџилакот на муслиманските верници од земјата до Мека е отежнат, а како главна причина се наведува растојанието помеѓу двете места и трошоците за патување кои се големи за поголемиот дел од верниците. Дополнително на верниците им било оневозможено да патуваат во Саудиска Арабија поради кризата од ебола во Сиера Леоне.
Неодамнешната Граѓанска војна во Сиера Леоне била секуларна со членовите на христијанските, муслиманските и племенските вери кои се бореле на двете страни од конфликтот.
Денеска, во Сиера Леоне има 18 етнички групи, од кои најголеми се Темне, кои претежно живеат на север и се муслимани и Менде. Најмалку уште девет етнички групи во Сиера Леоне се претежно муслимански.
Најголемиот дел од муслиманите во Сиера Леоне се сунити и припадници на школата Малики, додека помали малцинства се шиитите и припадниците на Ахмадија. Иако се малку на број, Ахмадија има една од најголемите исламски институции низ целата земја, вклучувајќи 186 основни и 55 средни училишта.
Поголемиот дел од џамиите во Сиера Леоне се неденоминативни. Најголемата џамија во Сиера Леоне е Централната џамија во Фритаун, главниот град на земјата. Често во оваа џамија биле одржувани седници на верниците, без оглед на нивните религии, особено во петокот за време на џума-намаз.
Главниот имам на Централната џамија во Фритаун е шеикот Ахмад Тејан Силах, шиитски муслиман, кој исто така е духовен водач на Обединетиот совет на Имамите од Сиера Леоне. Оваа организација е составена од имами од Сиера Леоне.
Христијанство
Христијаните во земјата зазимаат околу 30% од вкупното население. Најголемиот дел од христијаните од Сиера Леоне се протестанти, од кои најголеми се Методисти и Евангелисти. Другите протестантски деноминации во земјата се Презвитеријани, Баптисти , Адвентисти и лутеранци.
Римокатолиците се втора по големина непротестантска христијанска заедница во Сиера Леоне со околу 5% од населението во земјата. Во земјата има мало малцинство и на Јеховини сведоци, англиканци и Црквата на Исус Христос на светиите од подоцнежните дни.
Хиндуизам
Хиндуизмот во Сиера Леоне е религија на некои јужноазиски иселеници. Хиндусите во Сиера Леоне во почетокот пристигнале во земјата како трговци, за да подоцна останат да живеат во земјата. Во престолнината Фритаун има голема хиндуска заедница, вклучително и хиндуистичка асоцијација и свештеник. . На нив им е дозволено кремирање. .
По егзодусот на иселениците во 1999 година за време на Граѓанската војна во Сиера Леоне, бројот на индиската заедница се намалила на околу 100 луѓе.
Движење за национално единство на Турците во Македонија
Движење за национално единство на Турците во Македонија (ДНЕТ) (Makedonya'da Türklerin Ulusal Birlik Hareketi (TMBH)) — политичка партија на Турците во Република Македонија. Претседател на партијата е Ердоган Сарач.
Учество на избори
Партијата за првпат учествувала самостојно на парламентарните избори во 2006 година, освојувајќи околу 600 гласови. Партијата повторно учествувала самостојно на следните парламентарни избори во 2008 кога забележала пораст од околу 3.000 гласови, односно, освоила околу 3.700 гласови. На парламентарните избори во 2011 партијата учествувала во коалиција предводена од СДСМ и освоила 1 пратенички мандат. Партијата не учествувала на парламентарните избори во 2014. На парламентарните избори во 2016 се приклучила во коалицијата предводена од ВМРО-ДПМНЕ, но не освоила пратенички мандат. На парламентарните избори во 2020 година, партијата учествувала во коалиција предводена од ВМРО-ДПМНЕ, но не освоила пратенички мандат.
Очите на синото куче
Очите на синото куче (шпански: Ojos de perro azul) - збирка раскази на колумбискиот писател Габриел Гарсија Маркес, првобитно објавена во 1974 година. Во збирката се застапени расказите напишани во периодот од 1947 до 1955 година, објавени во списанието El Espectador од Богота.
Содржина
Првото издание на збирката ги содржи следниве 11 раскази:
Во подоцнежните изданија се застапени и следниве раскази:
Осврт кон делото
Самиот Маркес изјавил дека за него овие раскази претставувале еден вид барање на стварноста среде нестварноста. Според книжевните критичари, во неговите први раскази се чувствува влијанието на Франц Кафка, Вирџинија Вулф, надреализмот итн.
Радомирово евангелие
Радомирово евангелие - кирилско полно изборно евангелие од втората половина на XIII век. Наречено е според записот на главниот писец Радомир, покрај кој во пишувањето учествувале уште три лица. Се состои од 182 листа. Според јазично-правописните особености се поврзува со Северна Македонија односно со Кратовската книжевна школа. Препишано е од постара кирилска предлошка која не била иста за целиот ракопис, некои делови сведочат за контакт со руската писменост. Македонското потекло на предлошката најјасно е одразено во делот што ги содржи читањата по Педесетницата (л. 24-80), каде на пр. се откриваат траги од започнатиот процес на мешањето на носовките, кои во текстот се употребуваат главно етимолошки и најчесто се деназализираат во согласност со северномакедонскaта дијалектна подлога (у, е). Одделни појави сведочати и за контакт со српската писменост. Сложената повеќеслојна структура на текстот со елементи од различна територијална и хронолошка припадност доажа до израз и во лексиката. Покрај добро потврдениот архаичен слој што се надоврзува на охридските традиции, присутни се и бројни подновувања карактеристични за рускиот полн апракос и поврзани со преславските лексички норми. Ракописот е калиграфски оформен и има извонредно богата орнаментика: 314 иницијали кои често претставуваат оригинални комбинации од тератолошки и антропоморфни (човеколики) облици. Се чува во Хрватската академија на науките (ХАЗУ) во Загреб под сигнатура IIIb24
Лудиот град
Лудиот град е американска телевизиска серија - ситком емитувана на телевизијата NBC‏‎ од 1996 до 2002. Создадена е од Гери Дејвид Голдберг и Бил Лоренс. Серијата беше укината во 2002 поради слаба гледаност во таа сезона.
Во Македонија, Лудиот град беше емитувана на А1 телевизија.
Синопсис
Мајкл Флаерти е заменик на градоначалникот. Тој обично е смирен и добро организиран кога се работи за неговиот професионален живот, меѓутоа понекогаш „полудува“ кога се работи за приватниот живот.
Куќиште (Загориче)
Куќиште — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Загориче. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на 300 м западно од селото, каде при обработувањето на земјата мештаните откривале остатоци од темели на куќи градени од камен и кал. По површината на нивите има фрагменти од керамички садови, питоси и др. Во дворот на месен жител се чува голем питос, како и повеќе парчиња од други питоси.
NGC 5004C
NGC 5004C — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Откривање
Објектот е откриен на 13 март 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5004C е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 5004C има привидни димензии од 1,4' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 11 м 1,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +29° 34' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 172°.
Други поделби
Проучување на NGC 5004C е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45757. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1996. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Јазици во Океанија
Јазици во Океанија е поим со кој се опфаќаат сите јазици кои се зборуваат на територијата на Океанија. Важно е да се напомене дека поимот „океански јазици“ не се однесува за сите јазици во Океанија, туку само за една подгрупа од австронезиските јазици. Општо гледано, автохтоните јазици во Океанија се дел од едно од трите јазични семејства: австронезиски јазици, абориџински јазици и папуански јазици. Покрај нив, во Океанија се зборуваат и други јазици, кои дошле во Океанија со колонизацијата. Како резултат на колонизацијата, во Океанија се создале и неколку креолски јазици.
Австронезиски јазици
Австронезиските јазици се јазично семејство на териториите на островска Југоисточна Азија и на островите во Тихиот Океан или Океанија, но има неколку јазици кои се зборуваат и во континентална Азија и Мадагаскар. Заедно со банту-јазиците, индоевропските јазици, афроазиските јазици и уралските јазици, австронезиските јазици се едни од најразвиените стари јазични семејства во светот. Прв јазичар кој ги проучил јазиците е германецот Ото Демпволф кој ги проучил јазиците преку споредбен метод. Зборот „австронезиски“ е создаден од германскиот научник Вилхелм Шмит, кој пак потекнува од латинскиот збор auster „јужен ветер“ и старогрчкиот збор nêsos што значи  „остров“. Овој термин е поддржан и со фактот што најголем дел од јазиците се зборуваат на острови, со мали исклучоци на јазици кои се зборуваат на континентите. Добар дел од австронезиските јазици се мали, со мал број на говорници, но сепак има и јазици кои се зборуваат од десетици милиони жители. Австронезиските јазици се едни од најраспространетите јазици во светот бидејќи овие јазици се зборуваат од Мадагаскар па сè до Божиќниот Остров.
Папуански јазици
Папуанските јазици се група јазици кои се зборуваат во западниот дел на Океанија, и кои не се ниту австронезиски ниту абориџински јазици. Овој поим, или оваа група, не е создадена како резултат на генетската поврзаност на јазиците, туку нивната географска положба. Концептот за посебни папуански народи бил воведен од Сидни Херберт Реј во 1892 година, како посебни народи од австронезиските.
Абориџински јазици
Абориџиснките јазици, или австралиско-абориџински, се група на 27 јазични семејства и јазични изолати кои се зборуваат во Австралија од Абориџините. Овие се староседелски јазици во Австралија. Тасманија често не е вклучена во оваа група, како и јазиците на островите во Торескиот проток. Сродноста меѓу овие јазици не е јасна, иако во минатото се направил поголем прогрес кон овој поглед.
Колонијални јазици
Како резултат на колонизацијата, во Океанија се зборуваат јазици кои не потекнуваат од овој регион. Некои од колонијалните јазици се и денес официјални во океанските држави. Најголем неокеански јазик е англискиот, а потоа следуваат францускиот, португалскиот, јапонскиот и шпанскиот. Францускиот е службен во Нова Каледонија и Француска Полинезија, шпанскиот на Велигденскиот Остров и останатите острови кои се дел од јужноамериканските држави, португалскиот е службен во Источен Тимор и јапонскиот е службен во една од сојузните држави во Палау.
Креолски јазици
Како резултат на контактот меѓу староседелските народи и новодојденците, на територијата на Океанија се создале и креолски јазици, односно мешани јазици. Такви јазици се на пример ток писин, бислама, чавакански, различни малајски трговски и креолски јазици, хавајски пиџин, норфук и питкернски јазик. Некои од овие креолски јазици се и службени јазици, како на пример ток писин во Папуа Нова Гвинеја или бислама во Вануату.
Имиграциски јазици
Појавата на доселување на население од останатите континенти на територијата на Океанија довело до појава и на останати помали јазици. Така на пример во Океанија се зборуваат и италијански, македонски, српскохрватски, грчки и други европски јазици. Овие јазици воглавно се зборуваат во Австралија и Нов Зеланд. Во Фиџи се доселиле Индијци и така таму се зборува фиџиски хинди, кој е еден од службените јазици во државата.
Антон Чакмаков
Антон Чакмаков (28 февруари 1909, Дојран - 31 декември 1967, Скопје) — гинеколог-акушер, редовен професор, директор и шеф на Катедрата за гинекологија и акушерство во Скопје.
Животопис
Антон Чакмаков е роден во Дојран. Основно и средно образование завршил во Дојран, Белград и Штип. Медицински факултет завршил во Белград, во 1936 година, а потоа стажирал во Државната болница во Скопје. Специјализирал гинекологија и акушерство во Софија, во 1942 година. За време на НОБ бил активен учесник, поради што бил и апсен, отпуштан од служба, и мобилизиран како лекар во Неготино. Во 1944 година, Чакмаков заминал во партизани во Кавадаречко, каде бил лекар на бригадата, а потоа во партизанската болница.
По ослободувањето, бил именуван за началник во Министерството за народно здравје на НРМ, а потоа работел како специјалист во Гинеколошко-акушерското одделение во Скопје. Бил управник на Општата болница во Штип и шеф на тамошното Гинеколошко-акуперско одделение. Во 1951 година бил избран за асистент на новоснованата Гинеколошко-акушерска клиника при Медицинскиот факултет во Скопје, каде бил избран за доцент во 1954 година, вонреден професор во 1957 година, а редовен професор во 1961 година.
Кариера
Антон Чакмаков бил на бројни раководни позиции, меѓу кои: декан на Медицинскиот факултет во Скопје во периодот од 1960-1963 година, директор на Гинеколошко-акушерската клиника и шеф на Катедрата по гинекологија и акушерство, на која позиција останал до својата смрт, бил еден од основачите и прв претседател на Синдикатот на здравствени работници на СРМ, претседател на МЛД, претседател на Здружението на гинеколози и опстетичари во Македонија, и поптпретседател на Здружението на гинеколози и опстетичари на Југославија.
Автор е на научни трудови публикувани во земјата и во странство, организатор и соработник во изработката на првиот југословенски учебник по породилство. Добитник е на награди и признанија, меѓу кои: Орден на трудот од II ред.
NGC 7472
NGC 7472 — елиптична галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7472 се споменува и како NGC 7482, MCG 0-58-29, CGCG 379-31, ARAK 574.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 5 м 38,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +3° 3' 32". Положбениот агол на објектот е во износ од 41°.
Радомиров псалтир
Радомиров псалтир — кирилски литургиски псалтир со молитви од втората половина на XIII век од македонска редакција. Претставува кирилски ракопис пишуван со ситно уставно писмо во централномакедонското подрачје од ѓаконот Радомир, според кого што го добил и името, а познат е и под името Зографски псалтир. Содржи 172 пергаментни листа со димензија 14,5х10 см. Има мошне мошне богата илуминација. Се чува во библиотеката на Зографскиот манастир на Света Гора под сигнатура 1d13, а еден лист се наоѓа во збирката на Порфириј Успенски во Националната библиотека во Санкт Петербург под сигнатура QnI 11
NGC 7472
Други поделби
Проучување на NGC 7472 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70446. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 258; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 579. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 905.
Дубровничка република (1991-92)
Дубровничката република (на Дубровачка Република, Dubrovačka Republika) — поранешна самопрогласена држава која се сметала за претходничка на Рагушката република. Постоела од 1991 до 1992 година, за време на Хрватската војна за независност.
Александар Тасев
Александар Анев Тасев ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно градско семејство. Завршил основно училиште. Изучил занает и работел како столар. Во 1942 година заминал на отслужување на воениот рок во бугарската фашистичка војска. По капитулацијата на Бугарија, се префрлил во Четиринаесеттата македонска ударна бригада со која учествувал во завршните операции против Германците за ослободување на Македонија. Во почетокот на ноември 1944 година, во борбите за ослободување на Свети Николе. Храбро загинал кај селото Судик.