cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
База „Карлини“
Опис
Карлини им овозможува на научниците од различни области да развијат напредни истражувачки проекти во дисциплините на природните науки. Овие задачи се зголемуваат за време на поактивните летни кампањи. На пример, имало студии за човековото однесување и неговите биохемиски корелации; еколошки аспекти на бентосни, планктонски и крајбрежни популации; пописи во колонии со иглички (главно пломби од слонови и фоки со крзно); физичка хемија и биологија на езера, бари и други водни тела; следење на екотоксиколошки елементи во екосистемот на Антарктикот; континуирано следење на долгорочното ниво на морето во геолошките и геофизичките операции; крајбрежна екологија и микробиологија ; ефект на УВ зрачењето врз морските фитопланктон и бактерии; итн
Лабораторија Далман
Во лабораторијата Далман - германско-аргентински проект за соработка - се спроведуваат мултидисциплинарни заеднички истражувачки програми во областа на биологијата; крајбрежна и копнена екологија; копнени диви животни (најчесто слонови и фоки); ефекти на загадувањето врз популацијата на птиците и рибите; океанографија; крајбрежна геологија; итн.
Лаборатории ЛАКАР
Лабораториите ЛАКАР (Мултидисциплинарна Антарктичка лабораторија „Карлини“) — поранешна „LAJUB“ кога станицата била позната како Џубани — се формирани од два објекти/згради: ЛАКАР-Кабилдо и ЛАКАР-Катедрал.
Од овие две згради, ЛАКАР-Кабилдо е фокусирана на хостирање и одржување на различни видови опрема - кои припаѓаат на многу проекти - за целите на собирање податоци; додека ЛАКАР-Катедрал поседува четири лаборатории за ракување со примероци и анализи поврзани со различни научни дисциплини.
Овие две згради, како и останатите Мултидисциплинарни лаборатории на аргентинските постојани станици на Антарктикот (ЛАМБИ - на станицата Марамбио, ЛАБЕЛ - на станицата Белграно II, ЛАБЕС - на станицата Есперанца, ЛАБОРК - на станицата Оркадас и ЛАСАН на Сан Мартин) се управувани од областа за научна координација на Аргентинскиот антарктички институт.
ЖС „Гевгелија“
Железничката станица „Гевгелија“ — железничка станица на градот Гевгелија, јужна Македонија. Има десет колосеци.
Калкхорст
Калкхорст (Kalkhorst) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Фудбалски сојуз на Исланд
Фудбалски сојуз на Исланд (исландски: Knattspyrnusamband Íslands, KSÍ) е главна фудбалска организација на Исланд.
Фодбалската асоцијација е основана во 1947 година и има регистрирано 110 клубови. Член на светската фудбалска федерација ФИФА е од 1947, а додека пак член на Европската фудбалска унија УЕФА од 1954 година. Лигата се игра од 19121 година. Прв победник и најуспешен клуб на сите времиња е КР Рејкјавик (24 титули). Купот на Исланд се игра од 1960 година. Најмногу трофеи освоил КР Рејкјавик (11 титули).
Првиот меѓународен натпревар бил одигран во 1946 година во Рејкјавик, помеѓу Исланд-Данска која завршила со резултат од 0:3. Бојата на дресовите на репрезентацијата е сина и бела.
Саракина (планина во средишно Костурско)
Саракина (Апоскепска Планина или Света Троица; Σαρακήνα, Απόσκεπος или Αγία Τριάδα) — ниска планина во Костурско, Егејска Македонија. Висока е 1.384 м.
Опис
Планината е сместена во средишниот дел на Костурско, над западниот брег на Костурското Езеро и градот Костур. Ова е долга и тесна планина, во насока северозапад-југоисток, и е дел од Нередска Планина (Вич). Од неа на север е одвоена на висина од 940 м со Апоскепска Река, која тече на југоисток кон езерото реката Лута, која тече на северозапад кон Бистрица (Рулска Река). На запад, југозапад и југ достигнува до реката Бистрица и клисурата Берик. Во северното поножје е селото Апоскеп, во јужното се Сливени и Жупаништа, Орман и Ново Жупаништа. Преку седло кај селото Мањак се граничи со Црна Планина.
На картата на Кондогонис (1910 г.) планината се води под името Саракина,, а истото го спомнува и патешественикот Франсоа Пуквил во 1806 г. На картата на австроунгарскиот генералштаб планината исто така е под името Саракина (Sarakina). На картите на Грчката военокартографска служба од 1934 и 1945 г. врвот е посочен како Апоскеп (Απόσκεπος). На следните карти на истата служба, тој се прикажува како Агија Триас (Αγία Τριάς). Картите на Националната статистичка служба на Грција (НСС) од 1963 и 1983 г. го споменуваат како Апоскеп (Απόσκεπος). На старите карти неговата височина се води како 1.387.
Врвот може да се искачи од точка на патот (940 м) малку на север од с. Апоскеп на 880 м или од Жупаништа на 700 м во траење од 2 часа.
Врвови
Ова се врвовите на Саракина, подредени по висина:
Грб на Холандија
Грбот на Холандија е официјалниот грб на државата и личен грб на монархот на Холандија. Грбот е составен од црвена и бел плашт во кој се наоѓа златен лав со сабја на син штит кој пак го држат два златни лава. Над плаштот и над штитот се наоѓа кралска круна. Под лавовите и штитот се наоѓа чента со натписот Јас ќе опстанам (Je Maintiendrai).
Менуа
Менуа (Մենուա) — петтиот познат крал на Урарту од околу 810 година п.н.е. до околу 786 година п.н.е..
Тој бил помлад син на претходниот урартски крал, Ишпуини. Менуа беше признат како ко-владетел од страна на неговиот татко во последните години од неговото владеење. Менуа го зголеми царството преку бројни војни против соседните земји и остави голем број на натписи во целиот регион. Тој организирал централизирана административна структура, фортифицирал повеќе градови и изградил тврдини. Меѓу нив беше и Менуакинили која се наоѓа на планината Арарат. Менуа го развил системот за наводнување кој се протегал низ целото царство. Неколку од овие канали сè уште се во употреба денес.
Тој беше наследен од неговиот син, Аргишти јас.
Lungs
Lungs e името на првиот албум од инди-поп групата Florence and the Machine, издаден на 6 јули 2009 со помош на издавачката куќа Island Records. Албумот се искачил на второто место на Британската Табела за Албуми пет недели по неговото издавање, веднаш зад компилацијата The Essential Michael Jackson од Мајкл Џексон. На 10 јануари 2010, албумот повторно се вратил на втората позиција продлабочувајќи го својот престој таму за шест непоследователни недели. Наредната недела албумот се искачил на првото место и останал таму две последователни недели. До денеска албумот има поминато шеесет и пет последователни недели меѓу првите четириесет албуми, а исто така има поминато триесет и три недели меѓу првите топ десет. Lungs исто така се искачил на второто место на Ирската Табела за Албуми каде останал шест недели. Албумот бил главен фаворит за Меркур Награда од 2009, а исто така спечалил генерално позитивни критики од музичките критичари.
Рудолф Саркози
Рудолф Саркози (11 ноември 1944 – 12 март 2016 година) ― претседател на австриското ромско здружение „Културен дружок“ (Kulturverein).
Саркози е роден во концентрациониот логор Лакенбах во Градиште. По ослободувањето на логорот, тој се вратил со мајка си во нејзиниот дом во Градиште. На 14-годишна возраст почнал да работи, а во 1964 година се оженил со Хелга, преселувајќи се со неа во нејзиниот роден град Виена.
Ресенска керамичка колонија
Ресенската керамичка колонија претставува меѓународна манифестација за вајарство која се одржува секоја година во Отешево и Ресен. Колонијата е формирана во 1973 година, со цел да го сочува специфичното традиционално творештво на грнчарите од Ресен и да овозможи создавање современи остварувања во керамика. Во почетокот оваа манифестација била од југословенски карактер, за подоцна да прерасне во манифестација со меѓународен карактер. Во 2000 година колонијата станала и член на светското семејство на керамичари, куратори, музејски работници, ликовни критичари, високи школи, институти, факултетски центри, сите поврзани преку творештвото во керамика, во Меѓународната академија за керамика“. Ресенската керамичка колонија е една од 10те која е под закрила на УНЕСКО. Во ателјето кое се наоѓа во Отешево до 2010 година работеле 239 уметници од 28 држави од целиот свет и оставиле фонд од над 1.000 експонати. Галеријата на современа керамика е сместена во зградата „Сарај“ во Ресен и е формирана во 1991 година, каде на површина од 300 m², се изложени повеќе од 400 дела од учесниците во Колонијата. Се смета за една од најбогатите збирки со автори, стилови од различни периоди, изразни средства и сл. на поширокиот простор на Европа. Оваа колонија се организира во рамките на манифестацијата Преспански јаболкобер, и се одржува во август.
Целе (округ)
Целе (Celle) — округ (Landkreis) во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се граничи со (од север надесно) окрузите Илцен, округот Гифхорн, Хановер и Хајде.
Географија
Округот се наоѓа во најјужниот дел на Линебуршкото Поле (Lüneburger Heide). Реката Алер влегува во округот на исток, тече низ градот Целе и излегува од округот на северозапад. Кон нејзе се влеваат повеќе притоки од југ.
Линебуршки регионален сојуз
Основан е посебен Линебуршки регионален сојуз (Lüneburgischer Landschaftsverband), кој се грижи за културата во областа.
Грб
Лавот и срцето биле дел од грбот на Линебург, дел од Војводството Брауншвајг-Линебург. Кнежевството понекогаш било нарекувано Брауншвајг-Целе, бидејќи Целе бил главен град на истото, но тоа е погрешно. Единствената разлика е во бројот на срцата (првичниот вклучувал повеќе).
Милот
Милот е општина во округот Курбин во северозападна Албанија.
Деалу Мориј
Деалу Мориј (Dealu Morii) — општина во округот Бакау во Романија, во која живеат 3.006 жители.
83 (број)
83 (осумдесет и три) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 82 а претходник на бројот 84.
Ахмед Вефик-паша
Ахмед Вефик-паша (османско турски: احمد وفیق پاشا‎) (3 јули 1823 година, Цариград – 2 април 1891 година, Цариград), бил отомански државник, дипломат, научник, драматург и преведувач за време на периодите на Танзиматот и Првата уставна ера. Тој бил овластен со врвни владини должности, вклучително и претседател на првиот османлиски парламент во 1877 година. Исто така, тој работел како Голем везир за два кратки периоди. Вефик го основал и првиот отомански театар и ги иницирал првите театарски претстави во западен стил во Бурса и ги преведол главните дела на Молиер. Неговиот портрет бил прикажан на поранешна турска поштенска марка.
Животопис
Ахмед Вефик-паша има грчко потекло,     неговите предци претходно се преобразиле во ислам, како и многу други грчки муслимани, особено од Крит (Критски Турци), и јужниот (егејскиот) дел на Македонија (поточно во југозападниот дел на Македонија) познати како Валахади. Своето образование го започнал во 1831 година во Цариград и подоцна заминал во Париз со семејството, каде што дипломирал на Колеџот Сен Луј.
Ахмед Вефик станал министер за образование на Отоманската империја и Голем везир двапати. Тој изградил театар во Бурса кога бил поставен за гувернер на градот. Во 1860 година, тој станал османлиски амбасадор во Франција. Тој го напишал првиот турски речник и се смета дека е меѓу првите Пан-Туркисти.
Црква „Св. Илија“ - Кучково
Свети Илија — помала селска црква во скопското село Кучково, Македонија.
Црквата се наоѓа над селото, во близина на изградениот крст.
Местоположба
Црквата се наоѓа во близина на подигнатиот крст над селото Кучково, во борова шума, до која води земјена патека.
NGC 5907
NGC 5907 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5907 се споменува и како UGC 9801, MCG 9-25-40, IRAS 15146+5629, CGCG 274-38, CGCG 297-10, FGC 1875.
Откривање
Објектот е откриен на 5 мај 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5907 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5907 има привидни димензии од 12,6' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 15 м 53,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +56° 19' 49"". Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Други поделби
Проучување на NGC 5907 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54470. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 50; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3871. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1096.
Окрузи во Албанија
Окрузите во Албанија се поранешна второстепена административна поделба на земјата, еден степен под областите. Во Албанија имало 36 окрузи, кои во 2000 г. се укинати и преуредени според денешните области:
Алуминиум монобромид
„Алуминиум бромид“ е секое хемиско соединение со емпириска формула AlBrx. „Алуминиум трибромид“ е најчестата форма на алуминиум бромид. Оттука старите примероци имаат тенденција да се хидрираат, најчесто како алуминиум трибромид хексахидрат(AlBr3·6H2O).
Структура
Димерната форма на алуминиум трибромидот (Al2Br6) преовладува во цврста состојба, во раствори на некоординирани растворувачи (на пр. CS2) и во гасната фаза. Само при високи температури овие димери се распаѓаат на мономери:
Алуминиум монобромидот се формира од реакцијата на HBr со металот Al на висока температура. несразмерно близу собна температура:
Оваа реакција е обратна на температури повисоки од 1000 °C. Алуминиум монобромидот е кристалографски карактеризиран во форма на тетрамерен додаток Al4Br4(NEt3)4 ( Et = C2H5). Овој вид е електронски поврзан со циклобутанот. Теоријата сугерира дека диатомскиот алуминиум монобромид се кондензира во димер, а потоа во тетраедар кластер Al4Br4, слично на аналогното соединение на бор.
Al2Br6 се состои од две AlBr4 тетраедри кои делат заеднички раб. Молекуларната симетрија е D2h
Мономерот AlBr3, е забележан само во пареата, може да се опише како со тригонална рамнина, D3h група на точки. Атомската хибридизација на алуминиум често се опишува како sp2. Аглите на врската Br-Al-Br се 120 °.
Синтеза
Убедливо најчестата форма на алуминиум бромид е Al2Br6. Овој вид постои како хигроскопска безбојна цврста супстанца при стандардни услови. Типичните нечисти примероци се жолтеникави, па дури и црвено-кафеави поради присуството на нечистотии што содржат железо. Се подготвува со реакција на HBr со Al: Алтернативно, директната бромација исто така се јавува:
Реакции
Al2Br6 лесно дисоцира и дава силна Луисова киселина, AlBr3. Што се однесува до тенденцијата на Al2Br6 да димеризат, вообичаено е потешките халиди од главната група да постојат како агрегати поголеми од имплицираните според нивните емпириски формули. Полесните главна група халиди, како што е бор трибромид не ја покажуваат оваа тенденција, делумно поради помалата големина на централниот атом.
Во согласност со неговиот Луисов кисел карактер, Al2Br6 се хидролизиран со вода со еволуција на HBr и формирање на видовите Al-OH-Br. Слично на тоа, тој исто така брзо реагира со алкохоли и карбоксилни киселини, иако помалку енергично отколку со водата. Со едноставни Луисови бази (L), Al2Br6 формира киселини, како AlBr3L.
Алуминиум трибромид реагира со јаглерод тетрахлорид на 100 °C за да формира јаглерод тетрабромид:
и со фосген дава карбонил бромид и алуминиум хлоробромид:
Al2Br6 се користи како катализатор за Реакцијата на алкилација на Фридел-Крафтс. Поврзани Луисови кисели реакции вклучуваат отворање на прстените кај епоксидите и декомплексирање на диените од железни карбонили. Тоа е посилна Луисова киселина од почестата Al2Cl6
Безбедност
Алуминиум трибромид е високо реактивен материјал.
Андромахи
Андромахи (Ανδρομάχη) — село во Општина Катерина во округот Пиерија, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 2 километри западно од градот Катерина на надморска височина од 14 метри.
Историја
Според пописот од 1961 година во селото живееле 115 жители, во 1971 година имало 431 жител, во 1981 година имало 697 жители, додека во 1991 година имало 833 жители. Денеска, населението на селото е 1061 жител според пописот од 2011 година.
Обичен фазан
Обичниот фазан (Phasianus colchicus), е птица од семејството фазани, редот на кокошковидните. Потекнува од Азија, но раширена е низ целиот свет, зашто луѓето ги размножувале за лов. На ваквите места, претежно во Европа, каде птицата е натурализирана, позната е само како фазан. Зборот потекнува од античкиот град Фасис кој се наоѓа во близина на современиот Поти, во Грузија. Фазанот го има и во Македонија.
Опис
Има многу видови бои кај обичниот фазан, мажјак, варирајќи од речиси бел до скоро потполно црн. Ова се случува заради внатрешно размножување и мешање меѓу подвидовите и со зелениот фазан, како и други диви видови. На пример, фазаните со прстен на вратот, чести во Европа, Северна Америка и Австралија, не припаѓаат на некој посебен вид, тие повеќе претставуваат стереотипни хибриди.
Дамсхаген
Дамсхаген (Damshagen) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Обичен фазан
Опис
Телесната тежина варира од 0.5 до 3 кг, со просек кај мажјаците 1.2кг и кај женките 0.9 кг. Возрасниот мажјак е 60-89 см долг, со долг кафеав опаш со црнии линии, кој одзема 50 см од целосната должина. Телесните перја се во линии - светло златни и кафени, со зелени, виолетови и бели шари. Главата е зелена со мала креста и посебен црвен подбрадок. P. c. colchicus и некои други подвидови имаат бел прстен на вратот.
Кај фазаните, половиот диморфизам е изразен, па женката e поскромна во боите, односно е кафена и малку прошарана со црни линии. Долга е 50-63 см, а младенчињата личат на женката додека не почнат да им растат карактеристичните светли перја на градите, главата и грбот, по околу 10 неделии од несењето. Зелениот фазан (P. versicolor) е многу сличен на обичниот. Мажјаците имаат пократок опаш и потемно перје, обично темнозелено на градите и стомакот, и секогаш им фали прстенот на вратот. Женките, пак, кај зелениот фазан се потемни, со многу црни точки на градите и стомакот.
Живеалиште и поведение
Природното живеалиште на обичниот фазан е Азија, меѓу Црното и Касписко Море. Живеат во шуми, фарми, грмушки, мочуришта, близу до вода. Обичните фазани се друштвени птици кога се вон сезона на парење и тогаш формираат големи јата. Плашливи се, и кога ќе го почувствуваат присуството на ловците се кријат на безбедни места.
Можат да летаат на кратки растојанија, но претпочитаат трчање. Ако се уплашени, тие одеднаш се вивнуваат нагоре со голема брзина, со трепетлив звук што го прават крилјата и се огласуваат со “кок кок кок“ како предупредување за другите птици. Летаат со брзина од 43 до 61км на час, но кога се ловени летаат и со 90 км на час.
Исхрана
Фазанот се храни претежно на земја. Јадат и животинска и растителна храна: овошје, семиња, листови; гуштери, змии, мали цицачи, а понекогаш и птици.
Размножување
Типично за фазаните е тоа што се полигинични, односно имаат харем од повеќе женки. Женките ги несат јајцата на земја, по 10 во период на 2-3 недели од април до јуни. Периодот на инкубација е околу 23-26 дена. Пилињата сè до мајката неколку недели по несењето, но напредуваат брзо, и наликуваат на возрасни со 15 недели возраст.
Фудбалска федерација на Италија
Фудбалската федерација на Италија (Federazione Italiana Giuoco Calcio, FIGC), позната и како Federcalcio, е управно тело за фудбал во Италија. Оваа организација ја организира италијанскиот фудбалски лигашки систем, Купот на Италија и машката и женската Фудбалска репрезентација на Италија. Седиштето на оваа организација се наоѓа во главниот град на Италија, Рим. Организацијата исто така била еден од членовите основачи на ФИФА и УЕФА.
Несреќа на островот Три Милји
Несреќата на Островот Три Милји се случила на 28 март 1979 година во Одделот 2 (воден реактор под притисок во производство на Babcock & Wilcox), од трите јадрени електрични централи на „Three Mile Island“, во округот Дофин, Пенсилванија, во близината на Харисбург, САД. Тоа беше најголемата катастрофа во историјата на индустријата за јадрена енергија во САД, а резултат на тоа беше испуштање на 481 P Bq (113 милиони кјурии) на радиоктивни гасови, а помалку од 740 GBq (20 кјурии) на јод-131. Атомската централа била во сопственост и под раководство на „General Public Utilities“ и „Metropolitan Edison“ (Met Ed).
Несреќата се случила во 4 часот наутро во среда, 28 март 1979 година, со дефекти во нејадрениот секундарен систем, поклопецот на спроводниот вентил (PORV) во примарниот систем се заглавил, по што се излила голема количина од ладилникот на јадрениот реактор. Механичките дефекти настанале поради почетната неспособност на работниците на машините да ја оценат ситуацијата како несреќа поради излевање на ладилникот, како резултат на несоодветната обука и човечките фактори, како што се грешките во дизајнот на интеракцијата помеѓу луѓето и компјутерите кои се должат на индикаторите од двостраната контролна соба во интерфејсот на атомската централа. Во суштина, неможноста да се види затскриеното светло на индикаторот довело до тоа операторот да го игнорира автоматскиот систем за ладење кој се активира во итни случаи од реакторот, бидејќи операторот по грешка заклучил дека има поголема количина на вода во самиот реактор, што предизвикало да се ослободи притисокот од пареата.
Луѓето станале свесни за обемот и комплексноста на несреќата во текот на 5-те дена, откако вработените на „Met Ed“, државните службеници од Пенсилванија, како и членовите на Регулаторната јадрена комисија (NRC) се обиделе да го решат проблемот, да им ја објават ситуацијата во локалниот и општинскиот печат, да одлучат дали е потребна итна евакуација, за конечно да се стави крај на кризата. Овластувањето на NRC да ослободи 40.000 галони на радиоактивна отпадна вода директно во реката Саскехана, довело до тоа печатот и општината да изгубат доверба во нив.
На крајот, реакторот бил ставен под контрола, иако сè уште не биле откриени целосни детали од несреќата после подолго време, после неколкуте исцрпни истраги, спроведени од страна на претседателската комисија и NRC. Според извештајот на комисијата Кемени „Или нема да има случаи на рак, или бројот на заболените ќе биде толоку мал, што нема да биде возможно да се идентификуваат. Овој заклучок важи и за другите можни заболувања.“ Според неколку епидемиолошки студии направени после несреќата, исто така ослободеното зрачење нема видливи ефекти врз појавата на рак кај жителите покрај атомската централа, иако овие наоди подоцна се демантирани од страна на тим од истражувачи.
Песнек
Песнек (Pößneck) — град во округот Зале-Орла, во Тирингија, Германија. Се наоѓа 19 километри источно од Рудолштат и 26 километри јужно од Јена.
СУ „Илија Николовски Луј“ - Скопје
„Илија Николовски Луј“ — средно училиште во Скопје, Општина Центар.
Основање и развојот
Државниот музичко-балетскиот училиштен центар „Илија Николовски - Луј“ од Скопје, основан 1945 година, е училиште од посебен интерес за државата. Во него се образуваат кадри од музичката и балетската уметност и како единствен центар од ваков вид тој претставува јадро од кое произлегуваат идните музички и балетски уметници и педагози, кореографи, диригенти, композитори и други музички и балетски културни дејци.
Центарот е поделен на основно и на средно образование. Дејноста во основното музичко и балетско образование се одвива во две насоки: масовно ширење на музичката и балетската култура и професионално насочување на учениците од основниот оддел кон средното насочено образование. Во основното музичко и балетско образование се опфатени ученици од градските и приградските населби на Скопје. Во средното образование се образуваат кадри од образовните профили: музичар-изведувач, музичар теоретичар, балетски играч - балерина и фолклорен играч. Во средно образование се опфатени ученици од различни градови на Република Македонија. Образовниот профил музичар изведувач ги опфаќа следниве професии: пијанист, виолинист, виолист, виолончелист, контрабасист, гитарист, харфист, флејтист, обоист, кларинетист, саксофонист, хорнист, тромбонист, фаготист, трубач, соло пејач, хармоникаш, изведувач на ударни инструменти.
NGC 1526
NGC 1526 — спирална галаксија во соѕвездието Мрежичка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 2 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1526 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 1526 има привидни димензии од 0,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 5 м 12,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 65° 50' 24". Положбениот агол на објектот е во износ од 36°.
Сардури I
Сардури I (Սարդուրի Ա, владеел: 834 година п.н.е. – 828 година п.н.е.), исто така познат како Сардурис — крал на Урарту во Мала Азија. Тој бил син на Лутипри, вториот монарх на Урарту.
NGC 1526
Други поделби
Проучување на NGC 1526 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14437. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 443; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8874.
Сардури I
Титулата Сардури значела "Кралот на четирите четвртини".
Дневникот на еден лудак
Дневникот на еден лудак – расказ од циклусот „Петроградски раскази“ на Николај Гогољ. Првобитно, расказот бил објавен во неговата збирка „Арабески“ од 1835 година.
Содржина
Аксентиј Иванов Попришчин, ситен службеник во една канцеларија, бил вљубен во ќерката на својот директор. Еден дождлив ден, тој ја видел ќерката на директорот, Софи, како влегува во една продавница и многу се изненадил кога забележал дека нејзиното куче Меџи зборува со друго куче. Со намера да открие нешто повеќе за директорот и за Софи, тој ги украл писмата што Меџи му ги испратила на другото куче. Читајќи ги, Аксентиј дознал дека Софи го гледала со потсмев и дека таа била вљубена во јункерот Теплов. Тогаш, тој побеснел и почнал да размислува за неправдите во светот, во кој едни незаслужено уживаат голем углед и богатство, а другите живеат во беда. Во меѓувреме, Аксентиј прочитал дека во Шпанија останал испразнет кралскиот престол. Постепено, тој започнал да си замислува дека го поставиле за крал на Шпанија и престанал да оди на работа, а кога конечно отишол таму, започнал да се однесува необично: не му обрнувал внимание на директорот, влегол во собата на Софи, а на документите се потпишал како Фердинанд VIII. Тогаш, Аксентиј бил затворен во болница за душевно болни луѓе.
Осврт кон расказот
Без сомнение, неправдата и нерамноправноста се изворите на душевната болест на ситниот службеник Попришчин, која се јавува како последица на неговата способност да ја подобри својата положба. Тој ја проколнува својата состојба, прашувајќи се: Зошто токму тој е титуларен советник? Наспроти него, целото богатство оди во рацете на дворјаните и генералите кои, според зборовите на Попришчин, „трчаат на сите страни и се врткаат околу дворот и велат дека се патриоти“, а всушност, „мајката, таткото, бога, ќе ги продадат за пари, кариеристи, Јуди.“
84 (број)
84 (осумдесет и четири) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 83 а претходник на бројот 85.
Општина Пехчево
Општина Пехчево — општина во Малешевијата, Источна Македонија. Центар на општината е градот Пехчево.
Географска положба
Во Источниот дел на Република Македонија, во Малешевската котлина т.е во нејзиниот североисточен дел, на границата со Р. Бугарија се наоѓа општина Пехчево. Општината со нејзината поширока околина се наоѓа помеѓу  41˚ 41˚ и 41˚ 51 ˚ северна географска ширина и 22˚ 47˚ и 23˚ 03˚ источна географска должина, со средна надморска висина од 1000 метри. Се наоѓа во крајниот источен дел на државата, покрај самата граница со Бугарија. Всушност најисточната точка на општината кај врвот Ченгино Кале (1745 м) е најисточна точка и на Република Македонија. Инаку, општината Пехчево е сместена на возвишението (превалот) помеѓу Беровската и Делчевска Котлина, на надморска височина од околу 700 до 1932 метри. На запад е заградена со ниската планина Бејаз Тепе (1348 м), а на исток со Влаина (Кадиица, 1932 м) која е втора по височина во источниот дел на Македонија (веднаш зад Осоговски Планини, 2252 м). На југоисток пак е заградена со највисокиот дел на Малешевски Планини (Џами Тепе, 1803 м). Административно, општината Пехчево граничи со општината Берово на југ и општината Делчево на север, а на исток со општината Симитли во Бугарија. На површина од живеат 5.517 жители  од кои поголемиот дел во општинскиот центар Пехчево (3.237 жители) а останатиот дел во другите шест селски населби: Негрево (170 жители), Чифлик (362 жители), Умлена (391 жител), Робово (470 жители), Црник (752 жители) и Панчарево (467 жители), кои спаѓаат во категоријата ридско-планински села.
Историја
Вгнездена како во кошничка, на крајниот исток од Мекедонија пулсира малата живописна Општина Пехчево. Административен центар е гратчето Пехчево ,распослано на двата брега на Пехчевска река, на надморска височина од 1000 метри, под падините на планината Влаина,  опколено со големи и длабоки борови шуми, студени потоци и чист планински воздух. Иако мало, ова гратче има долга и богата историја. Археолошките артефакти говорат дека на овие простори постоела населба уште во римско време во која се топела железна руда која се експлоатирала од  Буковик. Според жителите, гратчето топонимот го должи токму на тие печки, односно пешчи. Во средновековието населбата била важен стопански и административен центар. Во околината на Пехчево има траги од населби од антиката и средниот век. Во месноста Градиште или Манастириште на десниот брег на Брегалница има остатоци од римско населба. Во подножјето на Буковик во месноста Рудиште или Раковец на три километри источно од Пехчево, исто така има остатоци од големо античко и средновековна рударски населба. Во Буковик има остатоци од уште една населба од доцната антика, а во месноста Во реката - остатоци од рудник од истиот период. Во месноста населба на север од Пехчево има касно-античко село, а во кај Спиково на 4 километри источно од градот - остатоци од старохристијанска црква.
Населени места
Општината има 8 населени места, од кои едно е градско населено место. Градот Пехчево е единственото градско подрачје во општината. Едно од нив (Спиково) било отпишано од 1967 г. но повторно населено со постојано население и признаено во 2014 г.
Демографија
Според пописот од 2002 година 5.517 жители.
Управа и политика
Градоначалник на општина Пехчево е Драган Тренчовски од редовите на СДСМ. Тој бил избран на локалните избори од 2017 година за мандат од четири години. Советот на општина Пехчево е составен од 11 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2017-2021 се:
Културни и природни знаменитости
На само 4 километри оддалеченост, во месноста света Петка, кај населението позната како Манастир, се наоѓа архелошкото наоѓалиште со истото име. Тоа е старо христијансјка базилика, односно манастирски комплекс со поголеми димензиии, кој покрај остатоците од црквата градена од камен и вар, вклучува и придружни објекти во функција на манастирското стопанство. Легендата зборува дека се работи за импозантен комплекс со камбанарија чиј звук се слушал дури во соседните Берово и Царево село, денешно Делчево. Се верува и дека во близина на Пехчево се наоѓаат темелите на средновековниот книжевен центар Равен, каде што светите браќа Кирил и Методија ја создале глаголица, најстрото словенско писмо.
Редовни настани
Во чест на празникот Павловден, општина Пехчево традиционално продолжува да го организира Фестивалот на дувачки оркестри. Фестивалот на дувачки оркестри во Пехчево, се одржува од 10 до 13 јули 2013 година.
Фестивалот се организира како дел од активностите за прославување на празникот на градот – Павловден и има за цел да ја промовира традиционалната музика и на дувачките оркестри да им овозможи поголема афирмација.
За првпат ваков фестивал во Пехчево беше организиран 2001 година, со учество на 10-тина дувачки оркестри од Македонија, кој беше вистинска атракција за посетителите. Заради финансиски потешкотии на организаторите, иако имаше голем интерес од учесниците сепак престана да се организира.
Во 2011 година Општина Пехчево ја презема комплетната организација на фестивалот, со определба овој настан да прерасне во традиционален и да биде една од атракциите што ќе се организира во Пехчево во летниот период.
Фестивалот ќе има натпреварувачки карактер и за најуспешните учесници се обезбедени вредни награди и тоа :
1 место : Златна Труба и директно учество на фестивалот во Гуча 2 место : Кларинет 3 место : Тапан
Како дел од активностите за прославување на Павловден, на 13.07.2013 година се одржа и традиционалниот Етно саем – Пехчевски Павловден на кој се претставија произодители на традиционална храна и ракотворби. Организирањето на ,, Пехчевски Павловден ,, овозможи промоција и презентација на традиционална храна, домашни ракотворби и занаети, не само од Пехчевскиот крај туку од цела Македонија. Оваа манифестација се организира во Пехчево веќе по четврти пат и секоја година има сè повеќе заинтересирани учесници.
Со овие настани, покрај негувањето на традиционалната вредност, што е една од определбите за развој на Општина Пехчево, во иднина очекуваме да имаме поголем број на туристи и посетители во Пехчево во летниот период. Овие настани надополнети со туристичките атракции : водопадите, природните убавини, традиционалната пехчевска кујна ќе придонесат Пехчево да биде една од атрактивните туристички одредишта како за домашните така и за странските гости.
Култура и спорт
Домот на културата „Јане Сандански“ - Пехчево е единствена институција од областа на културата и главен двигател на сите случувања од областа на културно забавниот живот на Општина Пехчево. Работата на домот на култура се заснова на проекти и програми поддржувани од Министерството за култура. Од 01.07.2005 година според законот за култура домот на културата „Јане Сандански“ има статут на локална установа. Токму затоа сите активности кои се реализираат се во непосредна корелација со Општина Пехчево. Домот на културата е институција од отворен тип,отворена за соработка со сите институции од областа на културата,образованието и науката. НВО секторот и сите оние кои се подготвени и отворени за соработка ДК „Јане Сандански“ својата културна дејност и активности ги реализира преку следните сегменти и активности: Сценско-уметничка (музичка) дејност, Драмска, Културно наследство, Литературна (библиотекарство), Кинотечна, Манифестации и фестивали, Меѓународни културни соработки, Соработка со НВО секторот, Соработка со локалната самоуправа.
Иселеништво
Населението на општина Пехчево емигрира како кон поголемите градски центри во Македонија, така и надвор од неа. Италија е најчестото одредиште за пехчевци.
Зоненштајн (Тирингија)
Зоненштајн (Sonnenstein) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија. Била создадена на 1 декември 2011 со спојување на поранешните независни општини Бокелнхаген, Холунген, Јиценбах, Зилкероде, Штајнроде, Штекај, Вајсенборн-Лидероде и Цвинге. Седиштето на општината се наоѓа во селото Вајсенборн-Лидероде.
Грб на Турската Република Северен Кипар
Грбот на Турската Република Северен Кипар е официјалниот грб во државата усвоен на 15 ноември 1983 година. Грбот е сличен со грбот на Република Кипар. Грбот е составен од венец од маслинка во кој се наоѓа штит на кој има приказ на гулаб со гранче маслинка во клинот. На врвот на венецот има полумесечина и ѕвезда и годината на создавањето на државата.
Поврзано
Coats of arms of Cyprus
Дофтана
Дофтана (Dofteana) — општина во округот Бакау во Романија, во која живеат 10.928 жители.
Кафеава мечка
Кафеавата мечка (Ursus arctos) е сештојаден цицач од семејството мечки, распространет во северна Евроазија и Северна Америка. Тежи помеѓу 100 и 700 кг и подвидот кодијак, заедно со белата мечка, спаѓа во групата на најголеми земски месојади. Иако овој вид се соочува со истребување на месни населенија сепак, со вкупна население до 200,000 единки не се смета за загрозен вид. Најмногу се среќавани во Русија, САД (поготово Алјаска), Канада и Финска (каде кафеавата мечка е национално животно). Овој вид најмногу се храни со храна од растително потекло, корења и габи. Рибите им се главен извор на месо, но јадат и помали цицачи. Возрасна кафеава мечка нема сериозна конкуренција од другите грабливци и лесно може да се спротивстави на волци и големи мачки од типот на пумата.
Класификација
Многу научници на се сложуваат со класификацијата на овие животни, односно поделбата на подвидови и видови. Во некои системи има дури 90 подвида на кафеавата мечка, додека според последните ДНК анализи се определени 5 гранки. Овие анализи покажуваат дека подвидовите на кафеавата мечка од Евроазија и Северна Америка, генерално се доста хомогени, што се противи на сегашната класификација. Се смета дека подвидот Ursus arctos sitkensis е поблизок до белата мечка отколку со кафеавата. Подвидови на кафеавата мечка:
Особености
Кафеавите мечки имаат густо крзно со варијации на кремасто, кафеаво и црно и комбинации од овие бои. Како и останатите мечки, и овие можат подолго време да стојат на задните нозе. Над рамениците имаат голема грпка составена од мускул по која се разликуваат од останатите видови. Канџите на кафеавата мечка се долку до 15 сантиметри кои не се повлекуваат и мечките ги користат најмногу за копање. Мажјаците се 38-50% поголеми од женките. Должината изнесува 1,7 до 2,8 метри. Најмалите подвидови се Евроазиската кафеава мечка каде женката тежи најмалку 90 кг, гризлито од Јукон со најмалку 100 кг и сириската кафеава мечка со најмалку 150 кг, додека најголеми се кодијак и сибирската кафеава мечка. Неретко мажјак од подвидот кодијак, кога е исправен на задните нозе, е со висина од над 3 метри и со тежина од 680 кг. Најголемата регистрирана мечка е кодијак со над 1100 кг. Мечките кои живеат во зоолошките најчесто се потешки од мечките во дивината, поради редовната исхрана и ограниченото движење. И покрај нивната масивност, овие мечки можат да трчаат со брзина од 56 километри на час. Кафеавата мечка е ноќно животно. За време на летото тие акумулираат до 180 кг масти, кои ги користат за да ја преживеат зимата. Мечките за време на зимата се во состојба на псевдо-хибернација.
Размножување
Сезоната за парење трае од мај до почеток на јули. Кафеавите мечки се моногамни на краток период, односно остануваат ва пар неколку дена или неколку недели за време на сезоната за парење. Женките достигнуваат полова зрелост на 5-7 години. Мажјаците не се парат додека не станат доволно силни за да можат успешно да се натпреваруваат со другите мажјаци. По оплодувањето, јајце-клетката се дели но останува слободна во матката во следните 6 месеци (се нарекува доцна имплатација на ембрионот). За време на презимувањето, фетусот се всадува во ѕидот на матката. Младите се раѓаат после 8 недели. Доколку мечката нема акумулирано доволно тежина преку летото, ембрионот нема да се развие во младенче. Бројот на мечиња е помеѓу 1 и 4, најчесто се 2. Малите мечиња се слепи, без заби, без крзно и тежат околу 1 кг. По раѓањето се хранат со мајчино млеко. Тие остануваат со мајката 2 до 4 години, и за тоа време учат како да наоѓаат храна, како да ловат, како да се бранат. Младите учат имитирајќи го однесувањето на мајката. Мажјаците ги убиваат малечките од друга мечка.
Распространетост
Денес има околу 200 000 кафеави мечки во светот. Најголемите популации се во Русија (120 000), САД (32 000) и Канада (21 750). 95% од кафеавите мечки во САД живеат на Алјаска. Иако порано кафави мечки имало во Мексико и на планината Атлас во Мароко, денес тие се речиси сигурно изчезнати. Последната мексиканска кафеава мечка била застрелана во 1960. Во Европа има 14 000 единки поделени на 10тина помали популации, од Шпанија на запад до Русија на исток, и од Скандинавија на Север до Балканските држави на југ. Денес во Британија нема кафеави мечки, а во Франција, Шпанија и Средна Европа им се заканува опасност од исчезнување. На Алјаска, кафеави мечки среќаваме во регионот помеѓу Јукон, Британска Колумбија и Алберта. Постаојат и уште неколку изолирани популации низ териториите на САД. Во Северна Америка овие мечки живеат претежно во пространи предели, додека Евроазискиот подвид ги претпочитаат шумите. Популацијата на кафеави мечки што се наоѓа на Пиринеите на границата помеѓу Франција и Шпанија се проценува на максимум 15 единки, со дефицит на женки. Во 2006 година неколку женки се фатени во Словенија и пуштени на Пиринеите со цел да се зголеми популацијата.
Кафеавите мечки и луѓето
Јелоустоун е огромен резерват сместен во западниот дел на САД, во кој живее популасција на Гризли мечки. Поради големиот број на посетители, многу често има средби помеѓу луѓето и мечките. Бидејќи мажјаците доминираат со централниот дел на резерватот, женките се наоѓаат претежно на границите. Како резултат на ова поголемиот дел од убиените мечки се женки. Во Европа, најголем проблем со кафеавите мечки во последните два века имаат овчарите. Бидејќи стадата пасат на отворените пасишта по планините се случува мечка да нападне и да убие овца или коза. Во минатото овчарите ги убивале овие мечки од страв за својата безбедност. Денес мечките се загрозен вид, и секогаш коа се случува ваков напад, овчарите пријавуваат за загубат и добиваат надомест од државата. Во Северна Америка годишно во просек има по 2 фатални напади од мечка. Во Скандинавија познати се само 4 случаи кои завршиле со смрт, од 1902 до денес. Двете најчести причини за напад се изненадување и љубопитност. Некои видови на мечки, како белата, најчесто напаѓаат кога се во потрага по храна. Научниот центар на Алјаска има направено список на најчести причини поради кои мечката напаѓа :
Заштитен вид
Со вкупна популација до 200 000 единки кафеавата мечка не се смета за загрозен вид. Сепак постојат изолирани популации на кои им се заканува исчезнување или кои веќе се исчезнати. Главна причина за намалување на нивниот број е неконтролиран лов и намалување на териториите на нивните природни живеалишта. Гризлито е на списокот на видови во опасност во САД. Денес полека се зголемува нивниот број на териториите на кои бил истребен во минатото. Калифорниската златна мечка (Ursus arctos californicus) исчезнува од државата Калифорнија. Последната мечка од овој подвид била убиена во 1922. Сепак ова животно сѐ уште се наоѓа на калифорниското знаме. Мексиканското Гризли е на списокот на загрозени видови, но се претпоставува дека е исчезнат вид. Во Канада, кафеавите мечки се означени како ранлив вид во Алберта, Британска Колумбија, Северозападните Територии и Јукон. Популациите на гризли се искоренети во Алберта, Манитоба и Саскачеван.
Европската кафеава мечка е заштитен вид во сите држави каде што живее. Кафеавата мечка е национално животно на Финска и Словенија.
Чикашки универзитет
Чикашки универзитет (University of Chicago) — приватен истражувачки универзитет во Чикаго, во сојузната држава Илиноис, САД. Основан во 1890 година, Чикашкиот универзитет се состои од колеџ на Чикашкиот универзитет, различни додипломски програми, интердисциплинарни здруженија организирани во четири академски истражувачки дивизии и седум професионални училишта. Покрај уметностите и науките, Чикаго е познат и по своите професионални школи, меѓу кои се Медицинската школа Прицкер, Бизнис школата Бут, Правната школа, Школата за социјални работници, Школата за јавна политика, Школата за либерални и професионални студии и Верската школа. На универзитетот моментално се запишани околу 5 000 студенти на колеџот и околу 15.000 студенти севкупно.
Основан е од Американското Баптистичко Образовно Општество каде што во 1890 година нафтениот магнат и филантроп Џон Д. Рокфелер се приклучил со донација. Вилијам Рејни Харперво 1891 година станал прв претседател на универзитетот, а првите предавања биле одржани во 1892 година. Има репутација на универзитет посветен на академска стипендија и интелектуализам и е бодуван од Роудс стручњаците и има добиено 85 лауреати од Нобелова награда.
Во 2008 година, Универзитетот потрошил 423.7 милиони долари за научни истражувања. Интелектуалците од Чикаго Универзитетот одиграле значајна улога во развојот на Чикаго училиштето за економија, Чикаго училиштето за социологија, правното и економското движење во правни анализи и физичкото водење на светската прва човечка само спонзорирачка направа, јадрена реакција. Исто така Универзитетот е дом на најголемиот универзитетски прес во САД.
Основање - 1910-тите години
Универзитетот во Чикаго е создаден и здружен како мешана ( заедничко образование за момчиња и девојчиња), световна институција во 1890 година од Американското Баптистичко Образовно општество и донација од нафтениот магнат и филантроп Џон Д. Рокфелер. Излегол од истоимениот Баптистички Универзитет кој во 1886 година бил затворен поради финансиски проблеми. Вилијам Рејни Харпер станал првиот претседател на современиот универзитет на 1 јули 1891 година, а првите предавања се одржале на 1 октомври 1892 година.
Училиштето за бизнис е основано во 1898 година, а правното училиште во 1902 година. Харпер починал во 1906 година и бил заменет од три претеседатели во серија чиишто мандати траеле до 1929 година. За време на овој период бил основан Ориенталниот институт.
Церемонија во минатото за доделување на дипломи на Универзитетот во Чикаго.
1920-тите до 1980-тите