cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Штатрода
Местоположба
Штатрода се наоѓа на височина од 200 до 280 метри во Тириншки Холцланд на реката Рода, притока на Зале. На северниот раб од градот се влива Цајцбах во Рода.
Градски единици
Кон Штатрода припаѓаат местата Хајнбихт (првпат споменат во 1457 г.), Герневиц (20 март 1252 г.) и Поделзац (1 декември 1433 г.).
Од 1 јануари 2019 година, градски единици се и Квирла, Дорна и Болберг.
Соседни општини
Соседни општини се Шлебен, Рутерсдорф-Лочен и Бобек на север, Шлајфрајзен, Мерсдорф и Мекерн на исток, Липерсдорф-Ердмансдорф, Тиса, Требниц, Гајзенхајн и Гнојс на југ, како и Гросбокедра, Раусдорф и Ласдорф на запад.
Градски совет
Градскиот совет на градот Штатрода се состои од 20 членови. Според последните општински избори на 26 мај 2019 година биле добиени следниве резултати:
Битка кај Босра
Битката кај Босра се одвила во јуни и јули 634 година помеѓу силите на Гасанидите како сојузници на Византија и Праведниот Калифат. Битката е дел од Византиско-арапските војни и Муслиманското освојување на Сирија, а завршила со победа на Праведниот Калифат.
Штатрода
Градоначалник
Градоначалник од 2012 година е Клаус Хемпел (FWG).
Збратимени градови
Штатрода е збратимен со следниве градови:
Битка кај Босра
Градот во тоа време бил престолнина на Гасанидите, кои пак биле византиски вазали.
Позадина
Калифот Абу Бакр ги испратил своите сили на повеќе боишта во Сирија, но тие не постигнале поголем успех, главно поради големата византиска војска која се наоѓала во Аџнадајн. Поради тоа, Абу Бакр одлучил да го испрати Халид ибн Валид, освојувачот на Месопотамија, во Сирија, како командант на армијата на Праведниот Калифат. Халид по првичните успеси, со својата армија пристигнал пред градот Босра во јуни 634 година. Таму го пречекал Абу Убејде ибн ал-Џерах. Тој имал три корпуси од муслиманската армија под своја команда.
Додека Халид го расчистувал регионот на источна Сирија, ал-Џерах добил известување дека треба да пристигне Халид, кој ќе го преземе водството во походот. Но тој одлучил да започне со нападот, па го испратил Шурабил со околу 4,000 војници да го заземе Босра, очекуѕвајќи засилување за неколку дена. По пристигнувањето, на христијанските бранители им било понудено да се предадат, барање кое било одбиено.
Во првите два часа од конфликтот, битката се одвивала рамноправно кога попладне византиските сили започнале да напредуваат. Но кога пристигнал на бојното поле Халид, тој веднаш наредил на својата коњаница да нападне. Сепак, Византијците и Халид никогаш не се сретнале бидејќи христијаните кога разбрале за неговото доаѓање се повлекле кон тврдината. Така, муслиманските сили започнале да веруваат дека појавата на Халид претставувала вистинско чудо, бидејќи бил испратен за да ги спаси од пораз.
Битка
Следното утро, византискиот гарнизон повторно излегол од тврдината, сметајќи дека муслиманите чекаат дополнително засилување. По поразот кој им бил зададен, византиските сили морале да се повлечат, по кое тврдината била ставена под опсада. Византискиот командант изгубил надеж бидејќи знаел дека нема доволно резерви за живот, и се сомневал во доаѓањето на помош. По неколку дена, тој доброволно го предал градот по мирен пат.
Џо Харт
Чарлс Џозеф Џон "Џо" Харт (роден на 19 април 1987 во Шрусбери) — англиски голман. Тој игра за англискиот репрезентативец и клубот на Премиер Лигата, Манчестер Сити, но моментално е заем на Вест Хем Јунајтед. Со Манчестер Сити тој двапати го освои англиското првенство и еднаш на ФА Купот.
клуб во кариерата
Обука (до 2006 година)
Харт ја започна својата фудбалска кариера во Шрусбери Таун. Дури и како единаесетгодишен студент, возеше во тимскиот автобус на првиот тим да ги оддалечи игрите на клубот. Неговото деби во првиот тим, тој даде на возраст од 17 години на првенството на 20 април 2004 година на Фудбалската конференција против ФК Гравсенд и Нортфлејт. Тој тогаш беше втор голман и негираше до април 2005 година, немаше понатамошна средба во лигата. До крајот на сезоната 2004/05, тој дојде во шест натпревари од Втора Фудбалската лига, во Шрусбери Таун сега се зголеми, искористи и призна четири цели. Следната сезона Харт трчаше како голман во сите 46 натпревари за клубот, каде што мораше да прими 55 гола.
Манчестер Сити и кредитни станици (од 2006 година)
На 22 мај 2006 година Харт потпиша договор со Манчестер Сити. надомест за премин првично беше £ 600,000 плус дополнителен надомест од £ 500,000 кога Харт треба да игра својот прв натпреварувачки настап за сениорскиот тим на англиски и други износи, во зависност од бројот на неговото работење, до вкупно 1,5 милиони £.
својот прв натпревар во Премиер лигата Манчестер Сити играше на 14 октомври 2006 година во ремито без голови против Шефилд Јунајтед, кога првите две голман Андреас Исаксон и Ники Weaver паднале надвор поради повреда. Во јануари 2007 година, тој му го позајмил клубот на шест натпревари во лигата на третата дивизија Tranmere Rovers, каде што Харт морал да признае осум гола. Во почетокот на февруари се вратил во Манчестер Сити.
Кога FC Блекпул во април 2007 година, откако загубата поради повреда предизвикана од неговите три голмани Рухус Еванс, Паул Рачубука и Луис Еџ голман имаше загриженост, Харт пресели на позајмица во англискиот крајбрежниот град. Неговиот прв натпревар за Блекпул, тој играше во својата 2-0 победа над Хадерсфилд Таун на 9 април 2007 година. Севкупно, ФК Блекпул ги освои сите пет натпревари со Харт и обезбеди место за плеј-оф за промоција на вториот стадиум на Фудбалската лига.
Во сезоната 2007/08, Харт го помести шведскиот национален голман Андреас Исаксон како голман на Манчестер Сити. Од осмиот натпревар тој редовно доаѓаше да го користи и играше 26 Ерстигапартиен. За сезоната 2008/09 тој го презеде дресот број 1 на Исаксон, откако се приклучи на холандскиот шампион ПСВ Ајндховен. Со две казни за пенали против Мидтиланд Харт, исто така, обезбеди и влез на неговата страна во главниот круг на Купот на УЕФА. Но, како што беше зимската пауза, искуството на Шек да го направи Њукасл Јунајтед, го расекоа овој Харт веднаш на клупата. Да му даде назад повеќе натпревар пракса, Харт беше доделена во текот на летото на 2009 година во лигата соперници Бирмингем Сити, каде што тој беше меѓународен голман Северна Ирска Маик Теилор натпреваруваат. Сити, пак, обезбедени со Стјуарт Тејлор од Астон Вила, соодветна замена за Харт.
Харт започна со загуба од 1-0 до Манчестер Јунајтед; неговиот противник Маик Тејлор останал чист за Манчестер Сити. Алекс МекЛеис одлучи сепак Харт, кој потоа одигра одлучувачка улога во обезбедувањето дека тимот успеа во серија од дванаесет натпревари без пораз, што значи клупски рекорд на англиски највисоката лига. Харт одигра во кругот на сениорската репрезентација на англиски јазик и импресионира експертите на 0: нерешено 0 против Челзи во декември 2009 година не само со "остра осуда и рефлекси, три исклучителни заштеда на акти, но исто така и со Бестрашноста "за време на дефанзивна акција против испружениот стапало на Саломон Калу. Оттогаш, Харт заработил репутација како еден од најдобрите голмани во Премиер Лигата; Покрај тоа, тој победи во сезона 2010/11, 2011/12, 2012/13 во секој случај наградата "Премиер лига Златна ракавица". Ова беа првите големи титули: прво, тој го освои ФА Купот во 2011 година, каде што повторно остана без конечна победа со 1-0 против Стоук Сити. Следната година тој придонесе за фактот дека Манчестер Сити со 3: 2 по 44 години ја обезбеди победата против Квинс Парк Ренџерс за првпат англиското првенство
Формата на Харт ослабна привремено за време на сезоната 2012/13. Тој уште еднаш беше во финалето на ФА Купот, на Ундердогс против Виган Атлетик со голот во судиското продолжение неочекувано со 0: 1 беше. одбрана на титулата на англиското првенство и успеа хард слетување со Манчестер Сити значително зад локалните соперници Манчестер Јунајтед на второто место. Во сезоната 2013/14 новиот тренер Мануел Пелегрини продолжи чест на вториот голман Костел Пантилимо, кој потоа се користи во речиси сите Лига Куп натпревари - на 3: 1 конечна победа против Сандерленд АФЦ седна тешко да се зборува само на клупата По Пантилимон заминување во финалето противници Сандерленд во текот на летото на 2014 година, позиција Харт како главен голман зајакна повторно во лигата и со две внимателен и го брани пенал во сезоната во Лигата на шампионите 2015/16 против Рафаел и Златан Ибрахимовиќ го направи на внимание европско ниво. За повторно да Лига Купот победа во 2016 година, сепак, тој носеше како пред две години, кога малку, заврши натпреварот во конкуренција и во финалето против Ливерпул обезбеди неговиот претставник Вили Кабаљеро победа на пенали. Откако Пеп Гвардиола го презеде тренингот за сезона 2016/17, тој играше спортски повеќе не е важно во Манчестер Сити. Непосредно пред крајот на трансферот, тој се пресели на 31 август 2016 година на позајмица во Серија А клуб Торино.
Во јули 2017 година Харт се префрли на заем во Вест Хем Јунајтед.
Англиска репрезентација
Веќе во своето време во Шрусбери Таун Харт беше назначен за англискиот репрезентативец У-19, за кој играше во октомври 2005 година против Полска својот прв меѓународен натпревар. Генерално, Харт трчаше пет пати за овој тим, но ги пропушти квалификациите за Европското првенство 2006 во Полска.
Во 2007, Харт ја заврши својата прва игра за англискиот репрезентативец У-21 во својата 5-0 победа над Словачка. По У-21 првенство 2007 година беше Скот Карсон го чуваа портата и Харт не се користи, тој потоа играше редовно за англискиот тим У-21 и беше нивниот прв избор за голман на Европското првенство 2009 година Британскиот што се пресели во Финале на натпреварот. Харт го правел "трагичен херој", кога тој во полуфиналето против Шведска по 3: 3 се менува по продолженија пенали себе казна, уште се одржа и заработи жолт картон, кој тој беше суспендиран во финалето.
Конечно, Харт беше повикан од националниот тренер Фабио Капело за пријателските натпревари против САД и Тринидад и Тобаго во репрезентацијата на Англија. По седницата на клупата за 90 минути против Соединетите Американски Држави, тој дојде на 1 јуни 2008 година против Тринидад и Тобаго во Порт на Шпанија за неговото највисоко меѓународно деби. Харт настапил како полувреме одмор за Дејвид Џејмс и бил без чист лист во победата од 3: 0. На Светското првенство 2010 во Јужна Африка, тој беше дел од англискиот состав, дојде како трет голман, но немаше никаква корист. За време на квалификациската фаза за Европското првенство во 2012, Харт беше именуван како прв голман на репрезентацијата на Европското првенство. Алекс Фергусон, тогашниот менаџер на Манчестер Јунајтед, еднаш го опиша Харт како најдобар англиски голман во последните 20 години.
На Европското првенство во Полска и Украина во 2012 година, Харт беше инструментален во Англија и стигна до четврт-финалето. Со повеќе од 14 што вреди да гледаат спасувачки пакети во групната фаза, тој беше повеќе од кој било друг голман на турнирот. Во двобојот на последните осум против Италија, тој повторно остана неосвоена по прекувремена работа, но нема шанси на пенали - Riccardo Montolivo сам топката до чувано портата од него.
На Светското првенство во Бразил 2014 година повторно беше првиот голман. Во разочарувачки Англија турнир, кој заврши со исклучување по првиот круг, тој играше во првите две групни натпревари против Италија (1: 2) и Уругвај (исто така и 1: 2) пред тренерот на Хоџсон во бесмислени игра против Костарика против него Бен Фостер разменет. На патот кон квалификациите за загуба во Евро 2016 во Франција, Харт успеа да се потврди како "број 1". Крајот на март 2015 година, тој заврши во Италија (1: 1) на 50-тиот меѓународен натпревар за "Три лавови" и на крајот беше номиниран за финалниот турнир.
На Европското првенство 2016 во Франција, Харт беше исто така во сите четири натпревари во гол. Во поразот од 1: 2 во вториот круг против новодојдениот Исланд Исланд Харт беше даден значителен соучество во 1: 2 во 18 минута. Претходно, тој веќе беше критикуван за грешка во вториот натпревар од групата против Велс.
Тој не беше номиниран за Светското првенство во 2018 година.
Зоолошка градина Палиќ
Зоолошката градина Палиќ има површина од 10 хектари (25 ари) формирана е во 1949 година и се наоѓа во Палиќ, Северна Србија, дел од градот Суботица, 5 километри од автопатот Е75 Будимпешта – Белград.
Животни
Зоолошката градина е дом на околу 150 видови на животни, вклучувајќи мајмуни, елен, антилопа, зебри, жирафи, лавови, слонови, камили, тигри, волци, поларните мечки, ему, ноеви и други птици, како и змии, влекачи, и тарантули. Зоолошката градина е дом и на некои домашни животни, вклучувајќи магариња, кози и коњи.
Уредување
Зоолошката градина е составена од езерца и фонтани, како и повеќе од 270 видови дрвја и грмушки, вклучувајќи либански кедри, секвои и ариш, како и многу домашни видови. Северниот дел на зоолошката градина е покриен со зимзелени дрвја, а јужниот дел е претежно листопаден. Зоолошката градина вклучува детско игралиште и зоолошка градина за галење.
Тартарен Тарасконецот
Тартарен Тарасконецот (француски: Tartarain de Tarascon) - хумористичен роман на францускиот писател Алфонс Доде.
Содржина
Романот се состои од три епизоди:
Прва епизода - Во Тараскон
Куќата на Тартарен, човек на возраст од околу 45 години, се наоѓала на влезот на Тараскон, а нејзините најважни одлики биле градината со егзотични растенија и работната соба со различни оружја. Секоја недела, сите жители на Тараскон оделе на лов, но бидејќи во околината немало дивеч, тие пукале во своите капи, а Тартарен бил прогласен за крал на ловците во тој град. Втората голема страст на жителите на Тараскон биле романсите при што секоја куќа си имала своја романса, а повторно, Тартарен бил крал на романсите. Иако бил омилен во целиот град, Тартарен не бил среќен, зашто постојано мечтаел за авантури, меѓутоа никогаш во животот не го напуштил родното место. Причината за тоа била двојната личност на Тартарен: во исто време, во него живееле Дон Кихот и Санчо Панса при што првиот сонувал за авантури, додека вториот ја претпочитал удобноста на домашниот живот. Само еднаш, Тартарен добил покана да замине во Шангај, но иако не отпатувал, тој редовно раскажувал разни случки од тамошниот „престој“. Еден ден, во градот пристигнал вистински лав и жителите почнале да зборуваат дека Тартарен ќе оди на лов на лавови во Африка. По три месеци, градот веќе почнал да го исмејува и тој бил принуден да замине. И навистина, еден ден, испратен од целиот град, Тартарен се качил на возот за Марсеј, а таму фатил брод за Африка.
Втора епизода - Меѓу Турците
Патувањето до Африка траело три дена и Тартарен цело време лежел во кабината, болен од морска болест, слушајќи ја веселбата на патниците, горе на палубата. Најпосле, кога бродот застанал, Тартарен помислил дека бродот тоне и целиот наоружан излегол на палубата. Во тој миг, бродот пристигнал во пристанишетот во Алжир, а Тартарен помислил дека бродот е нападнат од гусари. Кога пристигнал во градот, тој бил потполно збунет од големата врева и мешаница при што само тој бил облечен како Турчин. Уморен, само што стигнал во хотелот „Европа“, тој веднаш заспал, а откако добро се наспал, излегол надвор од градот да бара лавови. Ноќта, се појавило некое животно и Тартарен пукнал, но тоа побегнало. Кога се разбудил, тој видел дека не се наоѓа во пустината, туку во во една зеленчукова градина во градот, а следејќи ја крвавата трага на ранетото животно, тој видел дека не убил лав, туку обично магаре. Тогаш, Тартарен бил нападнат од една старица, сопственичка на магарето, а се спасил дури кога пристигнал нејзиниот маж. За магарето, Тартарен платил многу повисока цена од пазарната, а кога пристигнале во блиската гостилница, гостилничарот му кажал дека во околината воопшто нема лавови. Решен да оди на југ во потрага по лавовите, Тартарен се вратил во Алжир, а патем се вљубил во една млада Маварка со која патувал во омнибусот. Потоа, осум дена ја барал девојката низ градот, но без успех. Две недели подоцна, Тартарен го сретнал кнезот Грегори од Црна Гора кого го запознал на бродот. Кнезот му ветил дека ќе ја пронајде девојката и по некое време, откако му изнудил многу пари, го однел Тартарен кај една девојка за која тој не бил сигурен дали е онаа што ја барал. Во период од неколку месеци, Тартарен живеел мирен, удобен живот со Маварката Баја, во арапскиот дел од Алжир, сè додека еден ден не го сретнал капетанот на бродот кој се обидел да му ја каже вистината за Баја и за кнезот. Тогаш, Тартарен прочитал исечок од весник во кој пишувало дека жителите на Тараскон се загрижени за неговата судбина. Потресен од тоа, Тартарен се расплакал и заминал на југ.
Трета епизода - Меѓу Лавовите
Патувајќи кон југ, Тартарен се запознал со славниот ловец на пантери, Бомбонел, кој му кажал дека во Алжир нема лавови. Сепак, кога застанал во еден град, Тартарен го сретнал црногорскиот кнез, кој му раскажал дека во близина има манастир каде одгледуваат лавови. Така, тие тргнале на пат, качени на едн камила, а на Тартарен му станало мачно од нишањето на камилата. По еден месец патување на југ, без да сретне ниту еден лав, најпосле на Тартарен му се причинило дека слуша лавјо рикање. Тој поставил заседа крај едно поило, а кнезот го оставил на сигурно место, оставајќи му ги сите пари. Чекајќи го лавот, Тартарен слушнал чекори во ноќта, се исплашил и побегнал, но во меѓувреме кнезот Григори побегнал. Утредента, Тартарен заплакал од очај, но токму тогаш пред севе видел лав и веднаш го убил. Меѓутоа, тоа бил припитомен лав и Тартарен се нашол на суд, каде морал да плати казна од 2.500 франци. Бидејќи немал пари, тој морал да го продаде целиот свој имот, а му останала само камилата којашто никој не сакал да ја купи. Така, Тартарен бил принуден да се врати пеш во Алжир. Таму, кога влегол во својата куќа, Тартарен затекнал бучна забава при што Баја му пеела на капетанот на бродот. Така, Тартарен конечно сфатил дека Баја е проститутка, дека цело време таа го изневерувала со локалниот муезин, а дознал и дека грофот е в затвор. За среќа, капетанот му понудил бесплатно да го превезе до Франција. Потоа, Тартарен влегол во блиската џамија и почнал да извикува клетви. Кога се качил на бродот, одеднаш се појавила неговата камила, којашто исто така се качила на бродот, иако тој цело време се правел дека не ја познава. Таа го следела и по bпруга од Марсеј до Тараскон, каде воодушевено го пречекале сите жители. Всушност, во меѓувреме, таму пристигнала кожата од лавот, а весниците измислиле приказна дека Тартарен убил многу лавови, така што тој станал славен.
Атопичен дерматит
Атопичен дерматит или Екзема е алергиско воспаление на кожата, кое често се нарекува и детско воспаление на кожата, при кое се јавува сув, црвен осип при што кожата се лупи и кој обично многу чеша. Понекогаш од осипот може да излегува течност или да се создаваат красти. Обично се јавува кај мали деца откако ќе наполнат 2-4 месеци. Воспалението кај повеќето деца се подобрува како што детето расте. Иако причината за оваа состојба не е позната, таа обично се среќава заедно со алергиските состојби на астма и на сенска треска. Постои поголема веројатност да се јави ваква состојба ако и други членови на семејството страдале од атопичен дерматит астма или сенска треска.
Каде по телото се јавува
Атопичниот дерматит често се појавува прво на образите, кои стануваат воспалени и суви. Кожата може да биде зацрвенета. Потоа може да се појави и на челото и на кожата под косата. Како што детето расте, обично се јавува и на телото, како и на рацете, во превојот на лактите и на нозете, во превојот на колената. Исто така може да се јави и околу зглобовите на рацете и нозете. Кај постарите деца поретко се јавува на лицето, но осипот може да се јави зад ушите и околу очите.
Што го предизвикува
Во повеќето случаи не е утврдено постоење на видлива алергија на некаква материја кое би го предизвикувало дерматитот. Поголем број фактори може да ја влошат состојбата, меѓу кои спаѓаат:
Лек
Општо земено, кремовите или мастите што содржат малку кортизон се користат кога воспалението е активно, а кога ќе се смири, се прекинува нивното користење. Се продолжува со употребата на средства за навлажнување на кожата, дури и кога состојбата ќе се смири. Ако дематитот се инфицира, можеби ќе биде неопходно да се користат антибиотици. Антихистаминските сирупи може да бидат корисни против јадежот, особено ако тој се случува ноќе и не може да се спие.
Се`уште не е јасно каква улога има исхраната во лекувањето на дерматит и што треба да се избегнува.
Црква „Св. Никола“ - Межиричка
'''Црквата Св. Никола и камбанаријата''' - православна црква и архитектонски споменик од национално значење во Украина, во селото Межиричка во Коростенско, Житомирската област, на гранитниот брег на реката Уж.
Историја
Црквата е изградена во 1772 година, камбанаријата - во 19 век.
Посесион (остров)
Посесион (француски: Île de la Possession) е остров во Индискиот Океан, дел од групата на Крозеови Острови. Административно, островот е дел од Француските Јужни и Антарктички Земји. Овој е единствениот остров во архипелагот кој има присуство на луѓе. Островот има вкупна површина од 150 км2, што го прават островот најголем во архипелагот.
Едвард Кален (Самрак)
Карактер
דמדומים (רומן) Zmierzch (cykl)
Бактиведанта Свами Прабупада
'''А.Ч. Бактиведанта Свами Прабупада''' (, - Вриндаван, Индија, ) — индиски хиндуистички теолог.
Животопис
А.Ч. Бактиведанта Свами Прабупада е роден 1896 г. во Калкута (Колката), Индија. Тој за првпат го сретнал својот духовен учител, Шрила Бактисиданта Сарасвати Госвами, во Калкута во 1922 година. Бактисиданта Сарасвати беше истакнат религиозен сколар и основувач на Гаудија Матха (ваишнавско движење со 64 центри) во Индија. На него му се допадна овој школуван младич и го убеди да го посвети својот живот во поучување на Ведското знаење. Шрила Прабупада постана негов ученик и, во 1933, доби иницијација како негов посветен следбеник. На нивната прва средба Шрила Бактисидданта Сарасвати побара од Шрила Прабупада да го прошири Ведското знаење на англиски. Во годините што следеа, Шрила Прабупада напиша коментар на Багавад-Гита и му помагаше на Гаудија Матха во неговата работа. Во 1944 тој го започна “Back to Godhead“, двонеделниот магазин на англиски. Без ничија помош, Шрила Прабупада го едитираше, го прекуциваше ракописот, го припремаше за печатење и дури сам го делеше.Магазинот денес продолжува да се издава низ целиот свет во многу јазици од неговите ученици.Во 1950 Шрила Прабупада се повлече од домашниот живот за да посвети повеќе време на проучување и пишување.
Он отпатува до светиот град Вриндавана, каде живееше во скромни услови во историскиот храм Раха-Дамодара. Таму, за повеќе години, тој се ангажира во длабоко проучување и пишување. Он прифати одвоен ред на живот (саннјаса) во 1959.Беше во тој ист храм каде он започна да работи на своето животно ремек-дело, повеќе томски превод на Шримад-Багаватам (Багавата Пурана) кој содржи 18000 стихови, пишувајќи целосни коментари на секој од нив. Во 1966, Шрила Прабупада го основува Меѓународното друштво за свесност за Кришна, што беше формално име за движењето Харе Кришна. Во годините што следеа, Шрила Прабупада постепено привлече десетина илјади следбеници, започна повеќе од стотици храмови и ашрами ( живеалишта), и објави многу книги. Неговото достигнување е впечатливо затоа што тој ја пресади Индиската древна духовна култура во Западниот Свет од дваесеттиот век. Во 1968 Шрила Прабупада испрати три брачни парови на посветеници за да ја однесат свесноста за Кришна во Велика Британија. На почеток за нив се грижеја Хинди фамилии кои ја ценеа нивната мисија, но наскоро тие станаа добро познати во Лондон поради уличното пеење на улицата Оксворд. Ударните вести во Тајмс објавија: “Пеењето ‘Кришна’ шокирачки го изненади Лондон“. Но маха-мантрата наскоро стана популарна. Бившиот Битлс, Џорџ Харисон, кој го познаваше мантрањето и Шрила Прабупада пред посветениците да пристигнат во Лондон, сакаше да помогне. Тој ја припреми снимката на мантрата за плочата на Битлси.
Таа ја достигна “Toп Десет“ во Британија и прво место во други држави. Кога Шрила Прабупада стигна во Англија, тој беше гостин на имотот на Џон Ленон во Тутенхурст, додека работите напредуваа на храмот во Блумсбери, во близина на Британскиот Музеј. Во ноември 1969, Шрила Прабупада го отвори храмот– првиот Рада-Кришна храм во Европа. Движењето почна да зема замав. Повторно Џорџ Харисон понуди помош донирајки го прекрасното големо имање (манор), куќа и земјиште во Хартфордшир. Сега крстено како Бактиведанта Манор, претставува главен центар за обука во Друштвото во Британија. Новите посветеници на Кришна наскоро постанаа јасно видливи во сите поглавни градови ширум светот, преку нивното пеење во јавноста и делењето на книгите на Ведското знаење, од Шрила Прабупада.
Тие почнаа да изведуваат весели културни фестивали преку годината и да послужуваат низ светот милиони порции на вкусна на прво понудена на Кришна (позната како прасадам). Како последица на тоа ИСКОН изврши значително влиание на животите на стотици илјади луѓе. Откога ги објави првите три тома на Багаватам, Шрила Прабупада одпатива со брод за Њујорк. Тој практично беше без пари, но со верба дека мисијата на неговиот духовен учител ќе вроди плод.На самиот ден кога тој пристигна во Америка и ја здогледа сивата магла насобрана околу врвовите на облакодерите, тој ги запиша следните зборови во својот дневник: „Мој драг Господе Кришна, јас сум сигурен дека кога оваа трансцендентална порака ќе навлезе во нивните срца, тие засигурно ќе се почувствуваат задоволни и така ќе се ослободат од сите несреќни состојби на животот“ Подоцна, А.Л Башам, еден од светските водечки авторитети на полето на индиската историја и култура, запиша: “Движењето Харе Кришна се издигна од ништо и во следните дваесетина години стана позната на целиот Запад. Ова е значаен факт во историјата на Западниот Свет.“ За само 12 години, без разлика на неговото поодминато доба, Шрила Прабупада ја заокружи Земјината топка 14 пати на турнеји на кои одржуваше предавања, на шест континента. Сепак оваа напорна шема не го успори неговиот обилен литературен придонес. Неговите писанија ја сочинуваат позамашната библиотека на Ведската филозофија, религија, литература и култура.
Всушност, неговиот најзначаен придонес се неговите книги. Високоценети од академиците поради нивната авторитативност, длабочина и јасност, тие се употребуваат како прирачници во многу универзитетски курсеви. Гери Гилејд, професор на одделот за Филозофија на Оксфордскиот Универзитет, запиша за нив: “Овие текстови треба да бидат ценети. Никој од било која вера или филозофско убедување кој ги чита овие книги со отворен ум не може а да не биде трогнат и импресиониран“. И Д-р Лери Шин од колеџот на уметности и науки од универзитетот Бакнил запиша: “ Личната побожност на Прабупада му дава вистински авторитет. Тој ги покажа потполните начела на списите и невообичаената длабочина на спознанието, и несекојдневен личен пример, затоа што тој всушност го живееше тоа што го поучуваше“. Неговите писанија се преведени на преку 50 јазици. Бактиведанта Бук Траст, основан во 1972 со цел да го објавува творештвото на Неговата Божествена Милост, постана најголем светски издавач на книги од областа на индиската религија и филозофија. 450 милиони копии на преку 50 јазици се продадени до крајот на 1991. Пред да си замине од планетава, на 14 ноември 1977, тој го водеше своето Друштво и го надгледуваше како прераснува во светска федерација на повеќе од сто илјади ашрами, школи, храмови, институти, и фарми—комуни.
Бадекенштет (општинска заедница)
Бадекенштет (Baddeckenstedt) — општинска заедница во округот Волфенбител, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во општината Бадекенштет.
Општинската заедница Бадекенштет се состои од следниве општини:
Бајрамовци
Бајрамовци — село во Општина Центар Жупа, во областа Жупа, во околината на градот Дебар.
Селото е населено со Македонци-муслимани, но поради политичко-религиски причини се изјаснило како турско население.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат е забележано дури во век. Името доаѓа од муслиманското лично име Бајрам, или пак од турскиот збор бајрам што означува „прослава или веселба“.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа речиси во средишниот дел на територијата на Општина Центар Жупа. Селото се наоѓа во областа Дебарска Жупа, сместено на западната падина на планината Стогово. Селото е ридско, сместено на надморска височина од 860 метри. Од градот Дебар, селото е оддалечено 10 километри.
До селото води локален асфалтен пат, кој се исклучува од регионалниот пат 2249.
Историја
Подрачјето на Бајрамовци е населено уште од средниот век, за што сведочат повеќе наоѓалишта во неговата околина.
Бајрамовци некогаш било маало на селото Баланци, но во 1965 година добило статус на посебно село.
Стопанство
Атарот на селото е мошне мал и зафаќа простор од 1,7 км2, при што преовладуваат пасиштата со површина од 63,8 хектари, на шумите отпаѓаат 60,9 хектари, а на обработливото земјиште 30 хектари.
Население
Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија, етнографија и статистика“) од 1900 година, селото Бајрамовци имало 80 жители, сите Македонци-муслимани.
Селото е мало, но без некои големи промени во населеноста. Во 1961 година, селото броело 241 жител, а во 1994 година 257 жители, од кои 245 биле Турци, а 11 жители Македонци.
Според пописот од 2002 година, селото Бајрамовци броело 177 жители, сите Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 104 жители, од кои 1 Албанец, 81 Турчин и 22 лица без податоци.
Родови
Според истражувањата од 1954 година, во селото живеел само еден голем род.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Бајрамовци било село во Дебарската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Центар Жупа, која била една од ретките општини, кои не биле променети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така припаѓало на некогашната Општина Центар Жупа.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Дебар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Баланци, во која влегувале селата Бајрамовци, Баланци, Броштица, Голем Папрадник, Горенци, Житинени, Мал Папрадник и Пареши. Во периодот 1950-1952 година селото исто така било дел од некогашната општина Баланци.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0564 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште на селото Центар Жупа. Во ова избирачко место е опфатено и селото Црно Боци.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 315 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 326 гласачи.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Девич
Свети Архангел Михаил — новоизградена манастирска црква во поречкото село Девич, изградена во непосредна близина на пештерата Пешна.
Историја
Според поставената плоча вградена во ѕидот на црквата може да се дознае дека камен-темелникот на црквата бил поставен на 21 ноември 1998 година, а како ктитор се јавува Билјана Апостолова.
Златното време (филм од 1930)
Златното време (француски: L'âge d'or) - француски филм од 1930 година, во режија на Луис Буњел, кој е автор и на сценариото, заедно со Салвадор Дали. Главните улоги ги играат: Гастон Модо, Лиа Лис, Каридад де Лабердеск, Макс Ернст, Жермен Ноазе, Бонавентура Ибањес, Дишанж итн.
Синопсис
Филмот нема цврста фабула, но претставува приказна за маж (го игра Модо) и девојка (ја игра Лис) кои се вљубени еден во друг, но нивната љубов постојано ја нарушуваат луѓето од околината. Филмот започнува со коментар за животот на скорпиите, а продолжува со приказ на карпест остров по кој шета исцрпен, парталав човек со пушка во рацете, а на брегот се собрани неколку папи. Човекот оди во една колиба каде им се придружува на останатите другари од бандата. Потоа, разбојниците ја напуштаат колибата, а на островот доаѓа голема група луѓе кои присуствуваат на религиозна церемонија. Тогаш, луѓето слушаат вресок и забележуваат маж и девојка како водат љубов. Луѓето ги разделуваат љубовниците, а потоа дејствието се пренесува во Рим каде двајца луѓе го водат врзан љубовникот. Сепак, тој им покажува документ дека е овластен делегат на некоја меѓународна организација и него го ослободуваат. Истовремено, таткото на девојката, маркизот Х (го игра Ибањес) приредува банкет на кој доаѓа и љубовникот на девојката. Него го пречекува маркизата (ја игра Ноазе), но за време на разговорот со неа, тој постојано гледа кон девојката. Тогаш, тој ја удира маркизата со што предизвикува скандал, а тогаш девојката излегува надвор во градината. Нејзиниот љубовник ѝ се придружува и тие почнуваат да се милуваат, но тогаш доаѓа диригентот на оркестарот и девојката почнува да се бакнува со него. Љубовникот станува од столот и ја удира главата во саксија, а потоа оди во нејзината соба. Во последната сцена се раскажува за оргаија во еден замок.
Портрет (Гогољ)
Портрет - расказ на рускиот писател Николај Гогољ. Расказот, кој е дел од познатиот циклус „Петроградски раскази“, првобитно бил објавен во третата збирка на Гогољ, „Арабески“ од 1835 година.
Содржина
Младиот сликар Чартков купува една слика во продавницата за уметнички предмети и неочекувано, во рамката наоѓа куп златници. Тогаш, во него се раѓа желбата за лесен и удобен живот и така започнува неговата пропаст. Наспроти советите од неговиот професор, Чартков станува помоден сликар и изработува портрети на богатите дами и господа, со што стекнува големо богатство кое му станува единствената цел во животот. На тој начин, тој потполно ја занемарува вистинската уметност и се претвора во обичен занаетчија кој работи за пари. Воден од љубовта кон парите, тој станува скржавец, а потоа почнува да им завидува на уметниците, па дури и да ги мрази. Поради тоа, своето огромно богатство го употребува за купување стари уметнички дела, кои потоа ги уништува.
Осврт кон расказот
Во расказот „Портрет“ е обработен проблемот на парите. Во основата на расказот се наоѓа романтичарскиот мотив за демонот кој со помош на златото ја купува душата на смртниот човек. Романтизмот и симболиката се особено нагласени во вториот дел од расказот, поради што тогашната напредна книжевна критика му забележувала на Гогољ. Сепак, „Портрет“ е силно уметничко дело во кое реалистично се дадени многу типични црти на капиталистичкото општество.
Список на дипломатски посети на Македонија
Списокот ги опфаќа претседателите на држави и премиерите кои ја посетиле Македонија.
832 Карин
832 Карин — астероид во орбита околу Сонцето. Станува збор за најголемиот и најсветлиот член на Каринското семејство, кое пак е именувано по овој астероид. Откриено во 2002 година, забележливо е тоа што ова семејствое мошне младо. Денес се верува дека се создало при судир само пред 5,8 милиони години.
832 Карин е астероид од типот S, со пречник од 19 км.
Овој астероид е именуван во чест на Карин Мансдотер, љубовницата на шведскиот крал Ерик XIV во век. Во 1567 година, Ерик се оженил со Карин, но бил симнат од престолот поради овој брак.
Пилкати
Пилкати (Пелкати, Пелкади или Пеликат; на грчки : Μονόπυλο, Монопило) е село во Егејска Македонија, Република Грција, општина Нестрам, Костурско.
Град (Куманичево)
Град — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Куманичево. Претставува утврдена населба со некропола од доцноантичкото време.
Се наоѓа северозападно од селото, на висок рид со доминантна положба. На зарамнетиот врв има фрагменти од керамички садови и грамади од градежен камен. Откриени се и гробови од камени плочи од типот на циста.
Добрава (Крижевци)
Добрава (словенечки: Dobrava) — населба во Општина Крижевци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Свети Мартинијан
Свети Мартинијан е христијански светец од 5 век.
Во 18 година се оддалечил во планина во Кападокија и таму поминал 25 години. Според христијанското верување кога една жена дошла да го искушува, видел дека ќе падне во грев со неа, скокнал бос во огнот и постојал во него сè додека болката не му пуштила солзи од очите и не ја убил во него секоја желба. Кога настанале други искушенија, тој побегнал на некоја осамена карпа во морето и таму живеел. Но кога, при некој бродолом, и на таа карпа испливала некоја жена, скокнал во морето да се удави, но делфините го дочекале на грб и го изнесле на брегот. Тогаш се решил никаде повеќе да не се населува постојано, туку непрестајно да патува. И така, за две години поминал 164 града, исправајќи ги и советувајќи ги луѓето. Најпосле стасал во, во 422 година.
Православната црква неговиот ден го чествува на 13 февруари.
Силверпилен
Силверпилен (Сребрената стрела) е прекарот на возот на метрото во Стокхолм, кој се наоѓа во неколку урбани легенди кои тврдат дека се видел духот на возот.
Производство и историја
Возот е составен од сребрени алуминиумски вагони од моделот C5. Изграден бил само еден таков воз, составен од осум вагони; тој бил произведен во средината на 1960-те како тест единица. Во групата од стотици зелени метро возови, Силверпилен бил единствениот од возовите што не бил обоен и затоа останал сребрен. Освен бојата, препознатливиот звук на моторот и оддалечените лизгачки врати, тој бил речиси идентичен со другите возови на метрото што биле во функција за време на неговиот животен век. На некои патници не им се допаднал неговиот „суров“ необоен изглед.
Почнувајќи од моментот на производство во средината на 1960-те, до 1996 година, Силверпилен понекогаш се користел како резервен воз. Возот се користел како резервен за сите постоечки подземни линии во Стокхолм, иако почесто на Црвената и Зелената линија. Пред и по неговото патничко работење, тој бил возен без патници до депото без застанување, нешто што на повеќето луѓе им било чудно.
Возот се користел во филмот Сокарна („Трагачите“) од 1993 година, филм кој се одиграл во Стокхолм. Во филмот, поддржувачите на неонацистите можеле да се видат како злоставуваат имигранти на Силверпилен додека се приближувале до метро станицата Кунгстрадгарден. Две лица подоцна биле убиени додека неонацистите ги турнале на пругата и потоа ги прегазил возот, чиј машиновозач не бил во можност да застане навреме.
Урбани легенди
Сребрениот воз ретко го видел просечниот жител на Стокхолм.
Позадината за приказните за духови поврзани со Силверпилен може да биде поврзана со морничавиот изглед на Силверпилен ако се види како пристигнува доцна во ноќта на подземна станица на отворено. Луѓето биле навикнати на зелените метро возови и биле изненадени од пристигнувањето на воз обоен во сребрена боја: особено ако живееле во Стокхолм цел живот и не биле свесни за постоењето на необоена единица.
Ако патникот во тоа време бил уморен или пијан, нивната фантазија можеби ќе побегнела со нив. Приказните кои најмногу циркулираа во 1980-те биле прераскажани од познатиот шведски фолклорист Бенгт аф Клинтберг, а подоцна бил4 прикажани во делот на Дет спокар од 10 декември 1997 година; телевизиска серија посветена на наводно вистински приказни за духови и опседнати куќи.
Постојат различни верзии на оваа урбана легенда. Некои велат дека духовниот воз бил виден само во напуштени тунели од работници на метрото. Други велат дека секој може да го види како поминува по станиците со голема брзина по полноќ. Некои дури тврдат дека Силверпилен понекогаш застанува да ги собере патниците, кои потоа исчезнуваат засекогаш или подоцна се симнуваат со недели, месеци или дури години откако се качиле. Внатрешноста на возот е опишана како празна или како содржи еден или неколку духовни патници.
Некои приказни го поврзуваат духовниот возот со напуштената метро станица Кимлинге на линијата 11, сината линија. Кимлинге, исто така, има репутација како станица на духови, при што луѓето велат дека „Само мртвите се симнуваат во Кимлинге“. Некои велат дека застанува на станица што нема излез.
Деврим
Деврим — првиот автомобил дизајниран и произведен во Турција.
Историја
Во 1961 година, претседателот Кемал Ѓурсел им наредил на 24 инженери, кои работеле во различни компании, да изградат автомобил целосно дизајниран и произведен во Турција. Автомобилот требало да биде готов и пред јавноста да се претстави на Денот на Републиката на 29 октомври 1961 година.
По 130 дена брзинска работа во работилницата во Ескишехир, која подоцна станала фабрика ТУЛОМСАШ, инженерите успеале да направат четири прототипови на автомобилот. Едниот бил црн, а другите кремови. Автомобилот го добил името Деврим (турски збор за револуција.)
Технички спецификации
Распоредот бил исклучително тесен. Четирите автомобили биле комплетирани и два од овие автомобили (крем и црна боја) биле испратени во Анкара за прославата на Денот на Републиката. Полирањето на црниот автомобил било направено додека се движел во возот кон Анкара. Ниту еден од автомобилите немал бензин во нив, како мерка на претпазливост, а автомобилите биле полни со малку гориво, само за маневрирање. Бидејќи стапката на компресија била зголемена за да ги зголеми перформансите на моторот, потребно било големо октанско гориво за да запали моторот без тропање на моторот. Тогаш високото октанско гориво било достапно само во Анкара во тоа време. На денот на прославите, претседателот влегол во црниот автомобил пред да се наполни гориво за церемонијалното возење. Откако се придвижило приближно стотина метри, возилото запрело. Потоа Претседателот се симнал од црниот автомобил и се качил на кремовиот автомобил на задниот дел и со него отидел во Антикабир. Двата автомобили потоа ги завршиле церемонијалните трки без проблем. Насловите на весниците во следниот ден биле: „Деврим отиде 100 метри и се распадна“. Автомобилот станал предмет на шега во следните години.
Деврим никогаш не бил масовно произведен, веројатно затоа што автомобилите биле направени прототипови и производствениот процес не бил добро документиран, со само неколку технички цртежи што останале од фазата на производство. Друга можна причина била ограничената побарувачка за автомобили во Турција уште во 1961 година, што го отежнувало изводливо остварувањето на масовното производство, дистрибуција, услугите на дилерите, услугите за одржување и производство на резервни делови за нов автомобил на марка.
Спротивно на тоа, фабриката „Отосан“ во Истанбул била основана во 1959 година како заедничко вложување меѓу компанијата „Форд мотор“ и „Коџ холдинг“, а првиот турски масовно произведен автомобилски бренд „Анадол“ го започнало своето сериско производство на „Анадол А1“ во 1966 година.
Теории на заговор
Популарна теорија на заговор за неуспехот на масовното производство сугерира дека американските автомобилски компании, кои продале поголем дел од автомобилите во Турција уште во раните 60-ти години (на пример, полициските автомобили во Турција биле претежно модели на ГМ, Форд и Крајслер, особено „Шевролет“ и Доџ, до средината на 1970-тите години) ја потикнале до турската влада да го откаже проектот, а поради политички и економски причини, САД дал приоритет на одржување на блиските билатерални односи меѓу двата сојузници на НАТО во екот на Студената војна.
Пет години подоцна, во 1966 година, Анадол стана првиот автомобилски бренд во Турција, масовно произведен. Возилата „Анадол“ биле произведувани во фабриката „Отосан“ во Истанбул, која е основана во 1959 година, како заедничко вложување меѓу компанијата „Форд мотор“ на САД и КоЏ Холдинг од Турција. Во 1960 година, Отосан започнаЛ со производство на „Форд“, кој БИЛ првиот патнички автомобил што се произведува во фабриката во Истанбул.
Наследство
Три од прототипите БИЛЕ ОТФРЛЕНИ заради бирократските ограничувања, нивните мотори биле претворени во дизел генератори, но последниот се чува, во работна состојба, во фабриката ТУЛОМСАШ во Ескишехир.
Во популарната култура
Приказната за процесот на градење и напорите на 24 инженери кои работеле на автомобилите „Деврим“ биле склопени во филм, кој бил објавен во Турција во 2008 година со наслов „Деврим Арабалари“.
Кон крајот на 2010 година, студенти од Националниот универзитет за наука и технологија во Пакистан развиле хибриден автомобил со инспирација од Деврим и го именувале како Деврим 2.
Огнен и латински крал
Огнен и латински крал — македонска епска народна песна.
Содржина
Латинскиот крал се подготвувал за свадбата на својот син кој бил многу грд. Тој го поканил Крале Марко да биде кум на свадбата, но Марко го испратил својот син Огнен. Латинскиот крал му ја кажал вистината на Огнен и го замолил да биде замена за зетот, ветувајќи дека ќе му ги даде сите подароци. Кога заминале по невестата, со својата убавина Огнен оставил силен впечаток кај сите. На враќање кон дворот на латинскиот крал, невестата го видела Огнен и се воодушевила, но тој ѝ го покажал вистинскиот зет. Тогаш, невестата одбила да му ги даде подароците на Огнен и тој се налутил, па ги фрлил сите подароци во Црното Море, а потоа ја фрлил и невестата. Потоа, Огнен се вратил дома и на родителите им ја раскажал случката.
Омотско
Омотско или Омоцко (Λειβαδοτόπι, Ливадотопи; до 1927 г. Όμοτσκο, Омоцко ) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Нестрам на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 15 жители (2011).
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Нестрамкол, околу 32 км југозападно од градот Костур, во близина на реката Бистрица, на нејзината лева страна, на надморска височина од 970 м.
Во Отоманското Царство
Селото се споменува во османлиски дефтер од 1530 г. под името Хомочко како место со 44 семејства. Во 1769 г. арнаутските банди го уништиле селото, заедно со соседните Линотопи, Ветерник, Пискохор, Лагор, Грамошта и Загар.
Преселби во Брацигово и Ковачевица во XVIII век
Од Омотско потекнуваат брациговските родови Зоговци, Ѓуровци, Дуковци, Јорговци, Дамовци, Мишекопарановци, Арнаудовци, Филевци, Андреевци, Цојковци, Буровци, Каневци, Шаваниковци, Цапковци, Мишевци, Сидеровци, Чоковци, Серафимовци, Глухчевци, Дунковци, Демиревци, Нановци, Неделковци.
Омотско во XIX век
Во XIX век Омотско било македонско село во Костурската каза на Горичкиот Санџак.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Омотско имало 247 жители, сите Македонци.
По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Стенско имало 96 Македонци под патријаршијата и во селото работело грчко училиште. Според грчки извори, во 1905 г. во Омотско имало 138 жители „Грци“.
Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканските војни имало 10 македонски семејства.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 102 жители. Нивниот број во 1920 г. се зголемил на 114.
Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) во 1921 г. напишал дека во Омотско имало 15 куќи на словени (Македонци) христијани.