cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Саше Ивановски
Саше Ивановски Политико ( во Шопско Рударе, ) — македонски новинар и уредник на електронскиот медиум Мактел. Ивановски дипломирал на електротехничкиот факултет во Скопје, а потоа заминал на печалба во странство како работник на брод и келнер во угостителските објекти во Њујорк. Новинарската кариера ја започнал во Наша ТВ со емисијата „Политико“ која се емитувала во периодот 2011–2012. Во 2013 го основал порталот Мактел каде работел како негов уредник. Бил основач и на дневниот весник „Политико“ кој згаснал една седмица по неговиот прв број. Ивановски бил носител на пратеничката список на партијата Народно движење за Македонија (НДМ) во третата изборна единица на парламентарните избори во 2014 каде освоил 619 гласови и не успеал да стане пратеник. Во мај 2013 се оженил со скопјанката Марина Лазаревска со која има еден син.
1715
1715 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1715 година од новата ера, 715. од вториот милениум, 15. од XVIII век и шеста од 1710-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1715 година се протега во 4351 и 4352, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4411 и 4412 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2258. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1126 и 1128 исламска година.
NGC 7304
NGC 7304 — тројна ѕвезда во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 20 август 1862 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7304 е од видот *3.
Други поделби
Проучување на NGC 7304 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 123; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2735. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1174.
Загатка на Фелдштајн и Хориока
Загатката на Фелдштајн и Хориока се однесува на високата корелација помеѓу домашното штедење и инвестициите во услови на меѓународна подвижност на капиталот.
Дефиниција на загатката
Во услови на слободно движење на капиталот во меѓународни размери, инвестициите во една земја не би требало да бидат зависни од домашното штедење, бидејќи домашните инвеститори имаат слободен пристап до странски капитал од кој можат да ги финансираат инвестициите. Оттука, поради можноста домашните инвестиции да бидат финансирани со странски капитал, врската помеѓу домашното штедење и инвестициите би требало да бида слаба.
Сепак, во еден труд, објавен во 1980 година, економистите Мартин Фелдштајн и Чарлс Хориока, по емпириски пат, утврдиле дека постои многу висока корелација помеѓу домашното штедење и инвестициите, која ја толкувале како доказ за ниска подвижност на капиталот во меѓународни размери. Имено, со помош на регресија врз основа на примерок од неколку земји на ОЕЦД, Фелдштајн и Хориока утврдиле силна врска (речиси во однос 1:1) помеѓу домашното штедење и инвестициите. Ваквиот резултат бил изненадувачки и претставувал загатка, имајќи ја предвид меѓународната подвижност на капиталот, т.е. можноста капиталот слободно да се движи од една во друга земја. Поради тоа, овој емпириски резултат бил наречен „Загатката на Фелдштајн и Хориока“.
Емпириски истражувања на Загатката на Фелдштајн и Хориока
По објавувањето на трудот на Фелдштајн и Хориока, бројни економисти спроведувале истражувања врз основа на податоци за различни земји, во различни временски периоди и со примена на различни методи, со цел да ја испитаат врската помеѓу домашното штедење и инвестициите. Притоа, добиените резултати од овие истражувања може да се поделат во три групи:
NGC 4983
NGC 4983 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Загатка на Фелдштајн и Хориока
Загатката на Фелдштајн и Хориока во Македонија
Испитувањето на поврзаноста на домашното штедење и инвестициите во Македонија покажало дека врската помеѓу овие променливи е прилично силна, т.е. од секоја дополнителна заштеда во износ од 100 денари, дури 65,5 денари се инвестираат во македонската економија. Овој резултат покажува дека постои одредена подвижност на капиталот, но ја потврдува загатката на Фелдштајн и Хориока.
NGC 4983
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4983 се споменува и како MCG 5-31-138, CGCG 160-147.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4983 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 4983 има привидни димензии од 1,1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 8 м 27,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +28° 19' 15"". Положбениот агол на објектот е во износ од 123°.
Други поделби
Проучување на NGC 4983 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45542. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1996. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Ханс ван де Ваарсенбург
Ханс ван де Ваарсенбург (холандски: Hans van de Waarsenburg) (1943, Хелмонд, Холандија) - холандски поет.
Животопис
Од 1995 до 2000 година, ван де Ваарсенбург бил претседател на Холандскиот ПЕН центар. Во 1997 година бил назначен за претседател на големата поетска манифестација „Мастришки меѓународни поетски вечери“ (The Maastricht International Poetry Nights).
Творештво
Својата прва поетска збирка, со наслов „Песни“ (Gedichten), ван де Ваарсенбург ја објавил во 1965 година. Во 1973 година, за збирката „Сивеењето“ (De vergrijzing), тој ја добил наградата за поезија „Јан Камперт“. Во март 2004 година, како признание за целокупниот поетски опус, ван де Ваарсенбург ја добил Општинската награда на Советот на Хелмонд. Освен поезија, тој пишува и проза за деца.
Поважни дела на ван де Ваарсебнург се:
За поезијата на ван де Ваарсенбург
Во своето творештво, ван де Ваарсенбург ги варира и интензивира своите стандардни теми и мотиви. Тој не е иноватор, ниту пак им робува на модерните трендови. Клучот на неговото дело е лојалноста кон луѓето околу него и кон нивните мотиви и желби. Збирката „Јужен ѕид“ го потврдува ван де Ваарсенбург како меланхолик, бидејќи во неа преовладуваат мрачни тонови, тага и носталгија. Но, неговата меланхолија е борбена, одразувајќи го неговиот политички ангажман во 1960-тите. Во неговите песни се присутни војните, уништувањето на човекот и природната средина од индустријата и експлоатацијата.
Недела дена во животот и смртта на Гроздан
„Недела дена во животот и смртта на Гроздан“ - роман на македонскиот писател Ѕвездан Георгиевски од 2016 година, објавен од издавачката куќа Темплум. Романот е добитник на наградата за најдобра дебитантска книга „Новите!“
Содржина
Романот се состои од автопоетички предговор, осум раскази, две лирски интермеца и епилог. Главниот лик, Гроздан, е новинар кој живее од своите тезги во странство. Во својата земја, тој ужива почит од помладите колеги, но новинарската слава му е потемнета. Гроздан не може да се снајде во новото време, па не поднесува барања за работа...
IC 1381
IC 1381 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1381 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. IC 1381 има привидни димензии од 0,5' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 16 м 21,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 56' 55"". Положбениот агол на објектот е во износ од 115°.
Други поделби
Проучување на IC 1381 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1401305.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Грефенхајнихен
Грефенхајнихен (Gräfenhainichen) — град во округот Витенберг во Саксонија-Анхалт, Германија.
Местоположба
Градот бил седиште на канцелариите на заедницата на општини Тор цур Дибенер Хајде додека не била распуштена во јануари 2011. Се наоѓа околу 25 километри југозападно од Лутерштат Витенберг, југоисточно од Десау и североисточно од Битерфелд, на работ на природниот парк Дибенер Хајде.
Близу се наоѓа езерото Гремин, езеро создадено како резултат на повторното оплеменување на просторот на некогашните јагленокопи Голпа-Норд и на чии брегови е поставен Ferropolis („Железниот град“), индустриски споменик, всушност музеј посевн на „индустриската култура“.
Историја
Грефенхајнихен бил првпат споменат во 1254. Во 1454, Грефенхајнихен ги потврдил градските права, откако старите документи во кои му се доделени градски права изгореле во пожар. Во 1637, во текот на Триесетгодишната војна, градот бил скоро целосно уништен од Швеѓаните. Во 1859, во градот била поставена новата железничка линија помеѓу Витенберг и Битерфелд. Поволната местоположба на градот дозволила да се развие индустрија. Првата печатарска работилница била отворена во 1874; до 1990, постојат најмалку четири печатарски рботилници во Грефенхајнихен. До 1890, бил ископуван кафен јаглен во Грефенхајнихен, најпрвин под земја, а потоа и во јагленокопи. Во 1954, во тоа време градот бил во Источна Германија, Грефенхајнихен станал окружно седиште (Kreisstadt) на три града и 27 општини. Ова траело до 1994, четири години по реобединувањето на Германија.
Грб
Моменталниот градски граѓански грб бил доделен на 17 фекември 1993. Најстариот градски печат потекнува од 1477 и моменталниот грб се заснова на тој. Кулата стои поради стариот утврден град, заедно со лавот, кои ознаки на грбот на Мајсен, кој потекнува од 1377 кога грофот од Мајсен станал лорд на месното население. До 1993, грбот на Грефенхајнихен бил со сличен дизајн, но со различни хералдички елементи и со различни бои. Стариот грб бил предоминантно црвен.
Меѓународни односи
Грефенхајнихен одржува партнерства со следниве градови:
Сообраќај
Грефенхајнихен се наоѓа на сојузниот автопат Bundesstraße, B 107, кој води од Бад Дибен до Косвиг, на B 100 од Витенберг до Битерфелд и ина покраинскиот пат Landesstraße L136 до Чорневиц.
Раскрсницата Dessau-Ost на автопатот A9 (Минхен - Берлин) — околу 17 километри оддалечена.
Железничката станица Грефенхајнихен се наоѓа на линијата на Deutsche Bahn помеѓу Витенберг и Битерфелд.
Андреас Макулис
Андреас Макулис (Ανδρέας Μακούλης) бил андартски капетан и учесник во Борбата за Македонија.
Животопис
Макулис е роден во Станимака, денес Асеновград, Бугарија. Дезертирал од бугарската армија и се приклучил на грчката вооружена пропаганда во Македонија. Предводел андартска чета во Серско и водел борба против четите на Македонската револуционерна организација.
На 17 октомври 1906 година убил двајца дејци на Македонската револуционерна организација во Ајдонохори.
Во март ликвидирал 11 селани од Горно Броди во Таш Олук, а во април во лагадинското село Стефанија го ликвидирал Мехмед Али Ефенди. Во мај ја убил Биска во Нигрита.
На 2 мај четата на Макулис имала борба со чета на Македонската револуционерна организација кај селото Вержани (денес Психико), во борбата загинале 3 андарти и 5 четници.
Во почетокот на јули 1907 година, Макулис ги изгорел нивите на егзархиските села Мклен и Дреново, во реонот на војводата Димитар Михајлов. По убиството на андартскиот капетан Димитар Гоголаков во Сер на 14 јули 1907 година, османлиските власти ја мобилизирале војската од Зихна и други реони. Истиот ден четата на Макулис е во патријаршиското село Довишта каде ја чека четата на Јонис Силос од Карлуково, со која планирал да ги нападне Мклен и Дреново.
Меѓутоа неговата чета била опколена од османалиските сили и башибузлук од турското село Сокол и по борбата која настанала загинале капетанот Макулис и андартите Хрисафис Патриманис, Василиос Пситис, Анастасиос Амблямис и Евангелос Хадзиелевтериу, а се спасиле Николаос Цјапос и Сотирис Сосиос Името на Андреас Макулис носи улица во Сер. .
Ноќни животни (филм од 2016)
Ноќни животни (англиски: Nocturnal Animals) - американски филм од 2016 година, во режија на Том Форд. Главните улоги ги играат: Ејми Адамс, Џејк Гиленхал, Мајкл Шенон, Арон Тејлор-Џонсон, Лора Лини итн. Филмот е снимен според романот „Тони и Сузан“ на американскиот писател Остин Рајт. Музиката за филмот е дело на полскиот композитор Абел Кожењовски, а кинематографијата е дело на Симус Мекгарвин. Филмот добил вкупно 16 награди, меѓу кои и „Златен глобус“ (Тејлор-Џонсон за споредна машка улога), „Сребрен лав“ на Филмскиот фестивал во Венеција итн.
Мелау
Мелау — село и поранешна општина во округот Витенберг, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2011, е дел од градот Грефенхајнихен. Бил дел од заедницата на општини Тор цур Дибенер Хајде.
Ноќни животни (филм од 2016)
Содржина
Сузан Мороу (ја игра Адамс) е сопственичка на уметничка галерија во Лос Анџелес. Таа се облекува беспрекорно, но позади шминката се крие нејзиниот празен поглед. Таа живее во луксузна пространа стаклена куќа, во која се чувствува клаустрофобично. На почетокот на филмот, Сузан признава дека е несреќна. Нејзиниот помошник ѝ го доставува ракописот на романот напишан од нејзиниот прв сопруг (го игра Гиленхал), кој е насловен „Ноќни животни“ и е посветен токму на неа. Потоа, таа му се препушта на романот, со што во филмот се испреплетуваат две дејства. Притоа, приказната од романот е сместена во пустината на Тексас, каде еден човек не успева да го заштити своето семејство од насилната смрт, поради што кај него се јавува нагонот за одмазда.
Осврт кон филмот
Филмот се одликува со сложена структура која математички прецизно балансира меѓу различните наративни линии и потребата да се достигне аудиовизуелно совршенство во секој кадар. Глумечките интерпретации се прецизни и во функција на зацртаните амбиции на режисерот, а од целиот ансамбл отскокнува Мајкл Шенон, кој со леснотија ја игра улогата на тексашкиот шериф. Филмот претставува обид да се улови духот на времето, да се прикаже светот во кој зад опсесијата со убавината и со материјалните добра се крие непријатна вистина. Сепак, филмот не остава долготраен впечаток и се сведува на многу форма, а помалку суштина.
Д-р Вотсон
Доктор Џон Вотсон — измислен лик, пријател, соработник и биографер на Шерлок Холмс, измислениот славен детектив создаден од Сер Артур Конан Дојл. Според разните приказни поврзани за него и Шерлок Холмс, Д-р Џон Вотсон е роден на 7 август 1852 со целосно име како Џон Хемиш Вотсон. Во приказните, Вотсон живее со Шерлок Холмс на 221Б Бејкер Стрит и по професија бил лекар.
Џон Вотсон е прераскажувачот на приказните за Шерлок Холмс, поточно во четири романи и 52 од 56 приказни. Две од останатите четири се прераскажани од самиот Шерлок Холмс а две од трето лице.
Тајмс
Тајмс е Британски дневен национален весник, за првпат издаден во Лондон во 1785 г. под името Дејли универзал регистер (на 1 јануари 1788 г. се преимени во Тајмс). Тајмс и неговиот сестрински весник Сандеј Тајмс (основан во 1821 г.) се објавуваат од страна на Тајмс Њуспејперс, од 1981 г. придружувани од Меѓународните вести, кои се во сопственост на Њус Корпорејшан групацијата под раководство на Руперт Мурдох. Тајмс и Сандеј Тајмс не ја делат редакцијата, тие се формирани самостојно и само имаат заедничко сопствеништво од 1967 г. Тајмс е првиот весник кој го сноси тоа име, позајмувајќи им го на бројни други весници од целиот свет, вклучувајќи ги Тајмс од Индија (1838 г.), на Среит Тајмс (1845 г.), Њујорк Тајмс (1851 г.), Ирски Тајмс (1859 г.), Лос Анџелес Тајмс (1881 г.), Сиетл Тајмс (1891 г.), Дејли Тајмс (Малави) (1900 г.), Канбера Тајмс (1926 г.), и Тајмс (Малта) (1935 г.). За различни цели, весникот некогаш се однесува како ,,Лондон тајмс” или ,,Тајмс од Лондон”, особено во Северна Америка. Тајмс е основоположник на сеприсутниот печатарски слог Тајмс Роман, развиен од страна Стенли Морисон од Тајмс во соработка со Mонотип корпорација за својата читливост во нискотехнолошкoто печатење. Во ноември 2006 г., Тајмс почна да ги печати насловите во нов фонт, Тајмс Модерн. Тајмс беше печатен во широко листен формат 219 години, но се префрли на помала димензија во 2004 г., во обид да биде попривлечен за помладите читатели и редовните патници кои го употребуваат јавниот превоз. Сандеј тајмс остана широко листен. Иако, традиционално умерен весник, понекогаш поддржувач на конзервативците, ја поддржуваше Лабуристичката партија во 2001 г. и 2005 г. на општи избори. Во 2004 г., според Меѓународното истражување за пазар и анкети (MORI- Market and Opinion Research International), гласачките намерите на својата читателите беа 40% за Конзервативната партија, 29% за либерал-демократите, 26% за Лабуристичката партија. Тајмс имаше просечната дневн тираж на 394.102 март 2012 г. Американското издание беше објавено на 6 јуни 2006 г.
Од 1785 до 1890 година
Тајмс е основан од издавачот Џон Волтер на 1 јануари 1785 г. како на Дејли универзал регистер, со Волтер во улога на уредник. Валтер го смени насловот по 940-тото издание на 1 јануари 1788 г. во Тајмс. Во 1803 г., Валтер го предаде сопствеништвото и редакцијата на неговиот син со истото име. Валтер постариот имаше поминато шеснаесет месеци во Њугејт затворот поради клевета отпечатена во весникот Тајмс, но неговите пионерски напори да се добие Континентални вести, особено од Франција, помогнаа да се изгради репутација на весникот меѓу политичките творци и капиталисти. Тајмс користеше придонеси од значајни личности во областа на политиката, науката, книжевноста и уметноста за изградба на својата репутација. Во поголемиот дел од почетокот, профитот на Тајмс беше многу голем и конкуренцијата беше сведена на минимална, па можеше да плаќаа далеку подобро од своите конкуренти за информации или писатели. Во 1809 г., Џон Стодарт беше назначен за главен и одговорен уредник, заменет во 1817 г. од Томас Барнс. Според Барнс и неговиот наследник во 1841 г., Џон Тадеус Делан, влијанието на Тајмс се зголеми, особено во политиката и во центарот на Лондон. Питер Фрејзер и Едвард Стерлинг беа двајца истакнати новинари, кои го здобија Тајмс со надуениот/сатиричниот прекар "громовникот" (од ,,Пред некој ден, ние грмевме во една статија за социјални и политички реформи.”).
Тајмс беше првиот весник кој испрати воени дописници за покривање на одредени конфликти. В.Х. Расел, дописник на весникот од армијата во Кримската војна, беше неизмерно влијателен со своите известувања назад во Англија. Во други настани на XIX век, Тајмс се спротивстави на укинувањето на Законот за житото, сè додека бројни демонстрации ја убедија редакцијата во спротивното, и само неволно поддржанта помош за жртвите во Големата глад во Ирска. Тој ентузијастички го поддржа Законот за реформи од 1832 г., кој ги намали корупцијата и ги зголеми на избирачите од 400 000 на 800 000 луѓе (сè уште мал број од населението). За време на Американската граѓанска војна, Тајмс ги претставуваше богатите класи, претпочитакќи ги сецесионистите, но тој не беше поддржувач на ропството.
Од 1890 до 1981 година
Во 1890 г., Тајмс се соочуваа со финансиски истребувања во сопствеништво на Артур Фрејзер Валтер, но тоа беше спасено од енергичниот уредник, Чарлс Фредерик Mоберли Бел. За време на неговиот мандат (1890-1911 г.), Тајмс стана поврзан со продажба на Енциклопедија Британика со користење методи од американскиот маркетинг воведени од Хорас Еверет Хупер и неговата рекламна извршна власт, Хенри Хакстон. Поради законските борби меѓу двајцата сопственици на Британика, Хупер и Валтер Монтгомери Џексон, Тајмс ја прекина врската во 1908 г. и беше купен од богаташот на пионерскиот весникот, Алфред Хармсофт, а подоцна Лорд Нортклиф.
Во колумните објавени на 29 и 31 јули 1914 г., Викхам Стид, главниот и одговорен уредник на Тајмс, рече дека британската империја треба да влезе во Првата светска војна. На 8 мај 1920 год, исто така, под редакција на Стид, Тајмс во воведна статија го поддржа антисемитскиот фалсификат Протоколите на зионските мудреци како вистински документ и кажа дека Евреите се најголемата опасност во светот. Во воведниот натпис,,Еврејската опасност, вознемирувачки список: Повик за јавна расправа”, Стид пишуваше за Протоколите на зионските мудреци: Што се овие ,,Протоколи”? Дали се тие веродостојни? Ако е така, собранието ги создаде овие планови и злорадствува над нивната експозиција? Дали се тие фалсификати? Ако е така, од каде доаѓа необјаснивта белешка за пророштвото, пророштва делумно исполнети, во дел досега поминати во начинот на исполнување? Следната година, кога Филип Греивс, Цариград (модерен Истанбул) дописник на весникот Тајмс, ги изложи на Протоколите како фалсификат, Тајмс го повече едиторијалот од претходната година.
Во 1922 г., Џон Џејкоб Астор, син на Виконт Астор, го купи Тајмс од имотот Нортклиф.. Весникот се стекна со озлогласеност во 1930-тите со застапување на германско смирување; тогашниот уредник Џефри Досон бил тесно во сојуз со оние од владата кои се занимавале со попуштање, особено Невил Чембрлен.
Ким Филби, советски двоен агент, беше дописник на весник во Шпанија за време на Шпанската граѓанска војна од крајот на 1930-тите. Филби беше пофален за неговата храброст во добивањето на висококвалитетни известувања од линиите на фронтот на крвавиот конфликт. Тој подоцна се приклучи во Дирекцијата за воено разузнавање, дел 6 (MI6) за време на Втората светска војна, кој беше унапреден во повисоките позиции по завршувањето на војната, а потоа на крајот, во 1963 г., избега во Советскиот Сојуз. Помеѓу 1941 и 1946 г., левоориентираниот британски историчар Е.Х. Кар беше помошник-уредник. Кар бил добро познат по силниот тон на неговите воведни статии. Во декември 1944 година, кога борбата избувна во Атина од Грчката комунистичка партија ЕЛАС и на британската армија, Кар во статијата на Тајмс застана на страната на комунистите, што доведе да го осудат Винстон Черчил и водачот пред Долниот Домот. Како резултат на статијата на Кар, Тајмс стана популарно познат за време на Втората светска војна како монета од три пени на Дејли (цената на Дејли беше еден пени). На 3 мај 1966 г. Тајмс почна со печатење на вести на насловната страница за првпат - претходно на насловната страница имаше мали огласи, обично од интерес на богатите класи во британското општество. Во 1967 г., членовите на семејството Астор го продадоа весникот на канадското богато издаваштво Рој Томсон. Томсон корпорејшн се спои со Сандеј тајмс за формирање на Тајмс Њуспејперс Лимитед.
Индустриски спор го поттикна менаџментот да го затвори весникот за речиси една година (1 декември 1978 г. - 12 ноември 1979 г.).
Управителот на Томсон корпорејшн се бореше за работа на бизнисот која се должи на енергетска криза од 1797 г. и барањата на синдикатот. Тој беше оставен без друг избор освен да ги спаси и двата наслови со изнаоѓање на купувач кој беше во позиција да гарантира опстанок на двата наслови, а исто така и оној кој имаше ресурси и се залагаше за финансирање на модерни печатења.
Се појавија неколку побарувачи, вклучувајќи ги и Роберт Максвел, Шпрт Роуланд и Лорд Ротхермер, но сепак, само еден купувач бил во позиција да ги исполнаи целосно задачите на Томсон, австралискиот медиумски богаташ Руперт Мурдок.
Од 1981та година до денес: Мурдок-ера
Во 1981 г., Тајмс и Сандеј тајмс беа купени од Томсон од Меѓународните вести на Руперт Мурдок. Придобивката беше проследена со три неделни интензивни преговори со синдикатите од страна на преговарачите во компанијата, Џон Колиер и Бил О'Нил.
По 14 години како уредник, Вилијам Рис-Мог поднесе оставка на функцијата по промена на сопственоста. Мурдок почна да го остава својот белег на весникот со назначување на Харолд Еванс како негова замена. Една од неговите најважни промени е воведување на нова технологија и ефикасност. Во периодот од март до мај 1982 год,, по договор со Унијата на печатарските работници, печатарскиот процес Линотајп кој се користеше за печатење на Тајмс од 19 век беше заменет со компјутерски податоци и фотослагање. Ова се одрази врз печатарските работници во Тајмс и Сандеј тајмс чиј број се намали за половина. Сепак, директното внесување на текст од страна на новинарите сè уште не беше постигнато и ова остана да биде привремена мерка до Вепинг спорот од 1986 г., кога Тајмс се пресели од новата печатна куќа во Греј ин роад (во близина на Флет улицата) на новите канцеларии во Вепинг. Роберт Фиск, седум пати по ред британски Меѓународен новинар на годината, во 1988 г., поднесе оставка како дописник од странство за она што го виде како "политичката цензура" во својата статија за срушувањето на Иран Ер летот 655 во јули 1988 г. Тој во детали напиша за неговата оставка. Во јуни 1990 г., Тајмс престана со користење на учтивите наслови (претставките ,,г-дин”, ,,г-ѓа”, или ,,г-ца”) за личности пред целосните имиња на првата референца, но и понатаму продолжи да ги користи пред презимиња на следните препораки. Поформалниот стил сега се употребува за страницата ,,Суд и социјални интереси”, иако "Г-ѓа" сега е прифатливо во тој дел, како и пред презимиња во делот за вестите. Во ноември 2003 г., Меѓународните вести започнаа со производство на весникот и во голем формат и во половина формат. На 13 септември 2004 г., големиот викендски формат беше повлечен од продажба во Северна Ирска. Од 1 ноември 2004 г., весникот се отпечатени само во половина формат.
Конзервативната партија ги објави плановите за да започне судска постапка против Тајмс околу инцидентот во кој весникот тврди дека Конзервативниот изборен стратег Лунтон Крозби признал дека неговата партија нема да ги добие општите избори во 2005 г. Тајмс подоцна објави појаснување и парницата беше отфрлена. На 6 јуни 2005 г., Тајмс ги редизајнира своите страници за писма, со што ги отфрли адресите на дописничарите. Објавените писма беа долги и се сметаа како една од клучните состојки на весникот. Авторот/адвокатот Дејвид Грин на замокот Морис Пемброкешир имаше објавено повеќе писма на главната страница од кој било друг познат придонесувач - 158 до 31 јануари 2008 г.. Според својата водечка статија, ,,Од нашите дописници”, отстранување на целосна поштенски адреси беше за да собере повеќе букви на страницата.
Во 2007 г. за средбата со членовите на Горниот Дом, кои ја истражуваа сопственоста на медиумите и на вестите, Мурдок изјави дека законот и независениот одбор го спречиле во остварарувањето на уредувачката контрола. Во мај 2008 година печатењето на Тајмс се префрли од Вапинг на нови погони во Броксборн во предградието на Лондон, и Мерсејсајд и Глазгов, овозможувајќи им на весниците секоја страница да ја печатат во боја, за првпат.
Во март 2012 година, тој стана првиот британски весник кој формално го одобруваше склучувањето на брак од ист пол.
Содржина
Тајмс на првата половина има вести со водечки статии на втората страница, делот за мислење/коментар започнува по првиот дел од светските вести. Бизнис страниците започнуваат на средината од весникот и се проследени со регистарот, кои содржат некролози, судски и социјален дел и слични материјали. Спортот е на крајот од весникот.
Тајмс 2
Главниот додаток на Тајмс е Тајмс 2, во кој има колумни за животот. Тој беше прекинат на 1 март 2010 г., но повторно е воведен на 11 октомври 2010 г. по негативниот фидбек. Неговата редовна содржина вклучува дел со загатки наречен Умствени игри. Неговата претходна инкарнација започна на 5 септември 2005 г., пред којшто беше наречена Т2 и претходно Тајмс 2. Редовната содржина вклучува колумни од различни колумнисти секој викенд. Така на пример, имаше колумни од Маркус ду Саитој секоја среда. Последните страници се посветени на загатки и содржат судоку, „убиствено судоку“, „кенкен“, многуаголни загатки, поедноставни крстозбори и пократки крстозбори од главниот "Тајмс крстозбор”. Додатокот е исполнет со содржини за уметност и животен стил, ТВ и радио огласи и коментари.
Гејм
Гејм е вклучен во весникот во понеделник, како и деталите за фудбалските активности за викенд (Премиер Лигата и првенство на фудбалската лига, Лига Еден и Лига Два.) Шкотското издание на Гејм, исто така, вклучува и резултати од шкотската Премиер Лига.
Саботни додатоци
Саботното издание на Тајмс содржи голем број на додатоци. Овие дополнувања беа повторно печатени во јануари 2009 г. како што се: спорт, Викенд (вклучувајќи патување и животен стил), Саботен Преглед (уметност, книги, и идеи), Тајмс списание (колумни на различни теми), плејлисти (забавен огласен водич).
Саботниот преглед е првиот редовен додаток објавен во голем формат од весникот со вклучена компактна големина во 2004 г.
На почетокот на летото во 2011 г. саботниот преглед се префрли во половина формат.
Присуство на интернет
Тајмс и Сандеј Тајмс се присутни на интернет од март 1999 г., првично на times.co.uk а подоцна на timesonline.co.uk. Сега постојат две мрежни места: thetimes.co.uk е насочена кон дневните читатели, и thesundaytimes.co.uk страна за неделникот. Исто така, постојат iPad и Андроид изданија на двата весници. Од јули 2010 г., Њуз Интернешонал бараше читатели кои не се претплатени на печатено издание да плаќаат 2фунти неделно за да го прочитаат Тајмс и Сандеј Тајмс на интернет. Посетеноста на мрежното место е намалена за 87%, од 21 милиони единствени корисници месечно за 2,7 милиони евра. Во април 2009 г., на timesonline имаше 750.000 читатели дневно. Почнувајќи од октомври 2011 г., имаше околу 111.000 претплатници на дигитални производи на Тајмс.
Сопственост
Тајмс ги имаше следниве осум сопственици од неговото основање во 1785 г.:
Читателска публика
Во времето на назначувањето на Харолд Еванс, како уредник во 1981 г., Тајмс имаше просечната дневна продажба од 282.000 копии, во споредба со 1,4 милиони дневни продажби на својот соперник Дејли Телеграф. До ноември 2005 г. Тајмс во просек продаде 691.283 примероци дневно (по Дејли телеграф, кој имаше тираж од 903.405 примероци), највисока во однос на полна работна стапка на продажбата. До март 2012 г. просечниот дневен тираж на Тајмс падна на 394.102 копии, во споредба со Дејли Телеграф за 576.378, со две задржувања односно втората највисока и највисок тираж помеѓу квалитетните британски весници. Со споредба со Сан, највисокиот продажбен дневен весник ,,таблоид” во Велика Британија, кој во март 2012 продал во просек по 2.614.725 примероци, а за Дејли Мејл, што е највисока-продажба на "средината на пазарот" Британскиот дневен весник, се продавал во просек од 1.952.524 примероци во тој период.
Во 2009 г. преку анкета на националните читатели на Тајмс беше откриено дека имаат висока оцена од читателите и најголеми број на читатели во Лондон на кој било од ,,квалитетните” весници.
Политичка приврзаност
Тајмс ја искажа својата поддршка кон лабуристот Клемент Атли на општите избори во 1945 г.; партијата победи со пресврт врз конзервативната влада на Винстон Черчил. Сепак, весникот се врати кај тореанците на следните избори пет години подоцна. Ги поддржуваше конзервативците на три последователни избори, по што следуваше поддршка и за конзервативците и за лабуристите во наредните пет избори, изразите поддржувајќи коалиција помеѓу овие две партии во 1974 г. Потоа, весникот верно гии бодреше конзервативците сè до 2001 г. На општите избори, во 2001 г., Тајмс ја искажа својата поддршка кон лабуристичката влада на Тони Блер, кој со пресврт беше повторни избран. Повторно ги поддржаа лабуристите во 2005 г., кога Лабуристичката партија постигна трета успешна победа, но со намалено мнозинство. За општите избори во 2010 г., сепак, весникот повтроно ги поддржуваше тореанците; изборите завршија со најмногу гласови и седишта за тореанците, но мораа да прават коалиција со Либерал-демократите со цел да формираат влада бидејќи ниедна партија немаше мнозинство. Ова го направи весникот најразличен во однос на политичка поддршка во британската историја.
Спонзорства
Тајмс, заедно со Британскиот филмски институт, го спонзорираше Лондонскиот филмски фестивал. Тајмс го спонзорираше Фестивалот за литература Челтенхам и Фестивалот за азиска литература во Азиа Хаус, Лондон.
Литературен додаток Тајмс
Литературен додадок Тајмс е неделено литературно и друштвено списание со посебна цена.
Научен преглед Тајмс
Помеѓу 1951 г. и 1966 г. Тајмс објави научен преглед со посебна цена, Научен преглед Тајмс. Забележливо, во 1953 г., весникот и неговиот научен додаток пропуштија да објават за откривањето на структурата на ДНК во Кембриџ, кое беше објавено и во Њус Хроникл и во Њујорк Тајмс. Тајмс започна со ново (но бесплатно) месечно научно списание, Еурека, во октомври 2009 г.
Ноева арка
Ноева арка — спрема Библијата арка изградена по Божја заповед за Ное да се спаси себеси и своето семејство како и животните од Потопот. Оваа приказна е содржана во хебрејската и христијанската старозаветна книга за Постанокот, поглавја 6-9.
Спрема документарна хипотеза приказната за арката во „Книгата на постанокот“ би можела да претставува неколку оригинални квазинезависни извори, односно би можела да се создаде низ процес на збивање низ многу векови. Тоа би можело да ја објасни збрката во повторувањата во текстот. Многу ортодоксни Евреи, христијани и муслимани ја отфрлаат оваа хипотеза, сметајќи дека приказната за арката е вистината, дека има еден автор, и дека сите наводни недостатоци можат рационално да се објаснат.
Приказната за арката од „Книгата на постанокот“ има паралели со сумерскиот мит за Зиусудра, кој зборува како Бог го предупредил Зиусудра да изгради пловило со кое ќе ја избегне поплавата која Тој ја испратил. Помалку слични паралели можат да се најдат во многу други култури ширум светот. Всушност приказната за потопот е една од најчестите теми на митологиите ширум светот, што и скептиците и верниците го користат како доказ во прилог на својот став. Приказната за арката била предмет на опсежни објаснувања во различни аврамски традиции, при што теориските и практичните решенија (на пр. како Ное се ослободувал од животинскиот отпад) се мешале со алегориските толкување (на пр. арката како претходник на црквата, му нуди спас на човештвото).
Од почетокот на XVIII век, развојот на геологијата и биогеографијата како науки овозможил на природонаучниците да го оспоруваат буквалното толкување на приказната за арката. И покрај тоа, библиските литералисти продолжуваат да ја истражуваат областа околу Арарат во североисточна Турција каде според Библијата била Ноевата арка.
Буквално толкување
Христијаните и муслиманите кои буквално веруваат во постоењето на арката и потопот, ги бараат физичките остатоци од арката, со што би се потврдиле нивните мислења за разни теми, како што се геологијата и еволуцијата. Пребарувањата по Ноевата арка и денес се одвиваат на и околу планината Арарат во Турција.
Датирање
Ашеровата хронологија, пресметка која го датира постанокот и другите библиски случки која во 1650 година ја објавил ирскиот надбискуп Џејмс Ашер, потопот го сместува во 2348 година п.н.е. Мазоретскиот текст потопот го сместува 1656 години по постанокот. Ашер пресметал дека постанокот наводно се случил во 4004 година п.н.е. Користејќи ја Библијата на кралот Џејмс, како година на потопот се добива 2348 година п.н.е. Иако Ашеровата хронологија останала многу влијателна кај креационистите, други теолози давале други години како година на постанокот, на пример Јосиф Скалигер тврдел дека постанокот бил во 3950 година п.н.е., додека Дионизиј Петавиј  пресметал дека годината на постанокот била точно 3982 п.н.е. . Сите овие датуми потопот го сместуваат во третиот милениум п.н.е. во време на египетското Старо Кралство и изградбата на египетските пирамиди.
Количина на вода
Креационистите предложиле разни механизми со кои според нив митот за потопот би можел да биде точен. Еден од нив е дека Земјата ја зафатил џиновски облак водена пареа. Според Книгата на постанокот, потопот настанал од дожд кој непрестајно паѓал 40 дена и ноќи, доволно за да ја прекрие планината Арарат чиј највисок врв е висок 5137 м. Површината на Земјата изнесува околу 510 милиони квадратни километри, додека највисокиот врв Арарат е висок околу 5 км, па количината која би требало да падне на Земјата и подоцна да исчезне изнесува околу 2,5 милијарди кубни километри. Најголемата забележана количина на врнежи измерена е Черапунџи изнесувала 22.897 м во периодот од август 1860 до јули 1861 година.
Големина на арката
Арката е опишана како долга триста, широка педесет и висока триесет лакти (околу 170х28х17 метри), што одговара на големина на помал боен брод или носач на авиони. Дрвен брод со таа големина не би можел да издржи четириесетдневна бура. Бидејќи Библијата не споменува едра или весла, креационистите обично претпоставуваат дека арката не ги ни имал. Моделите и описите на арката скоро секогаш покажуваат симетричен брод без јасно дефинирана крма и нос. Без средства за погон и навигација во текот на поплавата, арката би била препуштена на милост и немилост на невремето.
Трново (Битолско)
Трново — село во Општина Битола, во околината на градот Битола.
Географија и местоположба
Селото Трново се наоѓа во подножјето на планината Баба, западно од градот Битола.
Историја
Трново најпрво било словенско село, на што јасно укажува името на селото. Најстар помен за ова село е од првата половина на XVII век. Власите во Трново се доселиле во втората половина на XVIII заедно со оние во соседното село Магарево. Најпрво се доселила една група Албанци муслимани од околината на Корча, а потоа се доселиле две побројни групи: Власи од Москополе, Грамошта и Клисура и православни Албанци од околината на Корча и Колоња.
Трново во XX век
Во почетокот на XX век, Трново било во најголем процут од неговото постоење. Во центарот биле сместени занаетчиски, трговски дуќани и фурни. Но, егзодусот што им се случил на жителите што биле од Москополе се повторил за време на војната. Тука минувала линијата на фронтот на завојуваните страни. Бугарите ги интернирале жителите од селото, а француската артилерија ги разурнала сите куќи. Според хроничарот Такец, Винстон Черчил забележал дека во борбите за Битола и околината од двете противнички страни стоеле под оружје по 190.000 војници со по околу 900 топови. Сојузниците под командата на генералите Сарај и Милн во Битола влегле во почетокот на ноември задржувајќи ја линијата на фронтот во непосредна близина на градот неполни две години. Поради изменетите услови за живеење и разурнатото село голем дел од жителите се иселиле во Битола, Србија, Грција, особено во Лерин, Романија, Бугарија и во други држави. Според истражувањата на Кокан Грчев во текот на воените операции разурнати се голем број манастири и цркви. Во декември 1916 година голем број објекти во селото Трново како и старата црква „Света Богородица“ подигната во 1837 година се целосно разурнати и срамнети со земја. Повторното населување почнува во 1919 година кога почнува изградбата на разурнатото село. Во 1926 година се добиени одредени средства во вид на воена отштета, а се собрани и доброволни средства од Битола и околните села со што е овозможено да почне изградбата на црквата. Иконостасот во црквата е изработен од Мијакот Нестор Алексиевски од Гари со своите синови, а во 1962 година доградена е камбанаријата како подарок од Џон Спиро, битолчанец иселеник во САД.
Население
Според пописот од 2002 година селото има 278 жители и тоа: 146 Македонци, 82 Албанци, 48 Власи, 1 Србин и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 263 жители, од кои 130 Македонци, 69 Албанци, 2 Турци, 34 Власи, 1 останат и 27 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Трново е мешано албанско-влашко-македонско село.
Родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 131 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место е опфатено и селото Магарево.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 321 гласач.
Фламанци
Фламанците (Vlamingen) се германска етничка група, кои потекнуваат од Северна Франција и Белгија и зборуваат холандски јазик. Нив најмногу ги има во северниот дел на Фландрија. Тие се една од двете главни етнички групи во Белгија – другата група се Валонците што зборуваат француски. „Фламанците“, како што се нарекуваат, го сочинуваат мнозинството на белгиското население (околу 60 %). Од гледна точка на историјата, „Фламанци” исто така се однесува на жителите од средновековната Фландриска грофовија, вклучувајќи ги и Фламанците кои зборуваат француски јазик или пикардски јазик од краиштата околу Турне (денес во Валонија), Лил и Дуе (денес во Француска Фландрија), кои биле наречени “les Flamands wallons” (Валонските Фламанци).
Историја
Чувството за „Фламански“ идентитет значајно се зголеми по Белгиската револуција. Пред тоа, терминот „Фламанци“ во холандскиот јазик првично се користеше за жителите на поранешната Фландриска грофовија. Меѓутоа, фламански се користи од 14 век за опишување на јазикот и дијалектите и на луѓето од Фландрија и на луѓето од Кнежевството Барбант. Во 15 век Италијанците започнале да ги опишуваат и двата народа како 'Fiamingi', а потоа во 16 век истото го направиле и Англичаните и Французите. Веќе во средниот век постоеле чувства за заеднички идентитет и покрај тоа што припаѓале на различни држави (највидлива е делбата на ист јазик, силната потреба што ја чувствувале за да „дејствуваат како еден“ против која било странска држава. Постар пример за ова е „Договорот за соработка на Фландрија и Барбант“ (Vlaams-Brabants samenwerkingsverdrag) од 1339 г. што главните градови на двете држави им го наметнале на своите владетели. Треба да се спомне дека модерната белгиска провинција Лимбург не беше дел од ова. Дури во 19 век започна да се смета дека таа е „Фламанска“.
Во 1830 г. јужните провинции на Обединета Холандија ја прогласија својата независност. Населението кое зборуваше француски дијалекти, како и администрацијата и елитите, се плашеа дека ќе го загубат својот статус и автономија под холандска власт додека брзата индустријализација на југот ги истакнуваше економските разлики помеѓу нив двете. Кога владееја Французите (1794–1815) францускиот јазик беше наметнат како единствениот службен јазик во јавноста, што резултираше со пофранцузирање на елитите, и во помал степен, на средните класи. Холандскиот крал дозволи да се користат и холандските и француските дијалекти како административни јазици во Фламанските провинции. Исто така, тој донесе закони за повторно да се воспостави холандскиот јазик во училиштата. Политиката на јазикот не беше единствената причина за отцепувањето. Римокатоличкото мнозинство со сомнеж гледаше на владетелот - протестантот Вилем I - и тоа силно беше поттикнато од Римокатоличката црква која се сомневаше дека Вилем сака да го наметне холандското протестантство. За крај, Белгиските либерали беа незадоволни од Вилем поради неговото наводно деспотското однесување.
Идентитет и култура
Во рамките на Белгија, Фламанците формираат јасно претпознатлива група која се издвојува по својот јазик и обичаи. Меѓутоа, познатата перцепција да постои едно државно уредување, значително се менува и зависи од темата, локацијата и потеклото. Обично, Фламанците ретко ќе се идентификуваат себеси како Холанѓани и обратно, а особено на државно ниво.
Делумно, ова е предизвикано од познатите стереотипи во Холандија како и во Фландрија, кои најмногу почиваат врз „културните крајности“ и на северната и на јужната култура. Но исто така, ова е предизвикано во голем дел поради историјата на еманципација на нивната култура во Белгија, која остави многу Фламанци со висок степен на национална свест, која може многу да се забележи меѓу некои Белгијци кои зборуваат холандски. Заедно со ова преценето политичко и социјално поврзување, исто така постои силна наклонетост кон регионализмот, во кој поединците во голема мера во рамките на културата се идентификуваат себеси преку нивната родна провинција, град, регион или дијалектот што го зборуваат.
Јазик
Фламанците зборуваат холандски (особено својата јужна варијанта, што понекогаш колоквијално се нарекува 'фламански'). Токму јазикот на мнозинството во Белгија, го зборуваат, како мајчин јазик, три петтини од населението. Неговите различни дијалекти содржат бројни лексички и неколку граматички одлики што ги одделуваат од стандардниот јазик. Како и во Холандија, мајчиниот дијалект на говорителот има влијание врз изговорувањето на стандардниот холандски јазик. Сите холандски дијалекти кои се зборуваат во Белгија, се зборуваат и во соседните области на Холандија. Истовремено источнофламанскиот дијалект формира континуум и со барбантскиот и со западнофламанскиот дијалект. Стандардниот холандски јазик првично се заснова на дијалектот Hollandic (кој се зборува во Северна Холандија) и во помал степен на барбантскиот дијалект, кој е најдоминантниот холандски дијалект во Јужна Холандија и Фландрија.
Религија
За приближно 75% од Фламанците се претпоставува дека по крштевањето се Римокатолици, иако со помалку од 8% малцинството кое сѐ уште се намалува редовно присуствува на миса и речиси половина од жителите на Фландрија се агностични или атеисти. Истрага од 2006 г. во Фландрија, покажа дека 55% избрале да се нарекуваат себеси религиозни, а 36% веруваат дека Бог го создал универзумот.