cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Наносаурус
Наоди од фосили и детерминизација
Следната година, тој го именувал новиот род "Лаосаурус" "на материјалот собран од Самуел Вендел Вилистон од Комо Блаф, Вајоминг. Именувани се два вида: "Л. целер ", заснована на делови од единаесет пршлени (ЈПМ 1875); и "помалиот" 'Л. грацилис ", првично заснован на заден пршлен центар, опашка центар и дел од улна (преглед на Питер Галтон во 1983 година го наошол примерокот, сега се состои од тринаесет задни и осум опашни центри и делови од двете задни екстремитети). Трет вид “, Л. конзори ", е основана од Марш во 1894 година за ЈПМ 1882 година, која се состои од повеќето од еден артикулиран скелет и дел од барем уште едн примерок ..
Класификација
Кладограмот подолу произлегува од анализата на Херн "и сор."
Космос-1978
Космос-1978 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 27 октомври 1988 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1978 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 280 км, а најмалото на 228.
NGC 1095
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1095 се споменува и како UGC 2264, MCG 1-8-1, CGCG 415-8, IRAS 02450+0425.
Откривање
Објектот е откриен на 11 декември 1876 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1095 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 1095 има привидни димензии од 1,3' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 47 м 37,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 4° 38' 17". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 1095 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10566. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 220; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 50. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1320.
Витамин Ц
Витамин Ц, Ц-витамин или аскорбинска киселина — витамин растворлив во вода, присутен во овошјето и зеленчукот. Тој е еден од најиспитуваните и најопишуваните витамини, и е првиот синтетизиран витамин. Овој витамин има редукциони својства и учествува во многу биолошки процеси. Важен е за синтезата на колагенот и карнитинот, како и за метаболизмот на масните киселини. Тој е најсилниот антиоксиданс меѓу витамините кои се растворливи во вода. Инаку, витаминот Ц е познат по скорбутот, болест која настанува поради неговиот недостаток во организмот.
Особености
Витаминот Ц или аскорбинската киселина за првпат бил изолиран во 1928 г. од кората на надбубрежните жлезди на заморчињата. Молекулата на аскорбинската киселина всушност претставува γ-лактон-2-кето-гулонска киселина. Киселоста на витаминот Ц потекнува од ендиолната група (две хидроксилни групи кои се наоѓаат во една двовалентна врска).
Витаминот Ц има кристална структура и е многу чувствителен, брзо се онеспособува и распаѓа со делување на влага, светлина, воздух, висока температура (термолабилен). Постојаното внесување на витамин С е потребно затоа што тој не може да се складира во организмот за подолго време. Бидејќи е растворлив во вода, внесениот вишок ќе се излачи, а на организмот брзо ќе му бидат потребни нови количини.
Улога
Витаминот Ц има неколку важни улоги во организмот на човекот:
Извори на витаминот Ц
Растенијата се добар извор на витаминот Ц, иако неговата количината варира кај пооделни видови растенија во зависност од: климатските услови во кои расте растението, од квалитетот на почвата, од свежината на плодот (со стоење на набраниот плод витаминот Ц оксидира), како и од начинот на обработка на плодот (варење, сечкање, мелење).
Табелата приближно ги прикажува релативните количини на витаминот Ц во пооделни растенија. Неговата количина е испитувана во милиграми на 100 грама од плодот на растението. Количините на витаминот Ц се прикажани како средни вредности од повеќе мерења.
Употреба
Ако организмот е изложен на дополнителни напори, потребни му се и дополнителни количини на витамин Ц. Зголемени потреби најчесто се јавуваат кај: стресни ситуации, разни заболувања (инфекции) и повреди, зголемена телесна температура, хируршки зафати, употреба на некои лекови, бремени и жени што дојат, спортисти, пушачи и земање на алкохол.
На бремените и жените што дојат потребни им сè до 50% поголеми количини на витамин Ц на ден, а на лицата заболени од шеќерна болест околу 30%. Пушачите имаат хроничен недостаток од витамин Ц затоа што тој се троши за неутрализирање на отровните тешки метали од чадот на цигарите.
Витаминот Ц ја зголемува апсорпцијата на железото, така што е потребна внимателност при нивното заедничко земање.
Мерки на претпазливост
Пред земањето на витаминот Ц треба да се посоветувате со лекар ако:
Треба веднаш да се престане со земањето на аскорбинска киселина ако се појават алергиски реакции - потешкотии со дишењето, стегање на грлото, појава на отоци на усните, јазикот или лицето. Дозата треба да се намали при појава на пролив, мачнина или дисурија (отежнато мокрење).
Живојин Глишиќ
Живојин Глишиќ — македонски музички работник и универзитетски професор.
Животопис
Музичкото училиште го завршил во родниот град, а дипломирал на ФМУ-Скопје, оддел музичка теорија и педагогија и оддел композиција, во класата на професорот Томислав Зографски. Работи на ФМУ како редовен професор. Пишува композиции од областа на сериозната музика, џезот, а се занимава со аранжирање на повеќе музички жанрови. Добитник е на награда за најдобро обработена традиционална тема на смотрата на Биг Бенд оркестри 1989 година во Раденци, Словенија за композицијата “Со маки сум се родила” и 21 награда за најдобар аранжман на фестивалите од областа на популарната музика, фолк фестивалите и детски фестивали.
Церера (џуџеста планета)
Церера (ознака: 1 Церера; симбол: ) — најмалата позната џуџеста планета во Сончевиот Систем и единствена во астероидниот појас. Наречена е по римската божица Церера.
NGC 3016
NGC 3016 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3016 се споменува и како UGC 5266, MCG 2-25-40, CGCG 63-77, IRAS 09471+1255.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1854 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3016 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 3016 има привидни димензии од 1,2' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 49 м 50,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 12° 41' 43". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Други поделби
Проучување на NGC 3016 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28269. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 188; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 834. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 990.
Дворец Шандор
Дворецот Шандор(Sándor-palota) — дворец кој се наоѓа во Будимпешта, Унгарија.
Дворецот е официјалната резиденција на Претседателот на Унгарија, и седиштето на кабинетот на претседателот, и како седиште функционира од 2003 година. Дворецот Шандор е 37-та најголема палата во денешна Унгарија.
Палатата се наоѓа на плоштадот Св. Ѓорѓи во Будим, веднаш северно од комплексот Буда, кој бил поранешна резиденција на кралевите и гувернерите на Унгарија.
19 век
Оригиналната палата во неокласичен стил со изградба започнала околу 1803 година, а завршила околу 1806 година. Грофот Винсент Шандор наредил да биде изграден дворецот, според кој е и именуван. Грофот бил филозоф и аристократ во Австроунгарија. Неговиот син Морик Шандор бил попознат во Будимпешта и Виена, како акробатски играч.
Потоа дворецот му припаднал на надвојводата Албрехт, царски гувернер на Унгарија, до неуспешната Унгарска револуција од 1848 година. Потоа палатата и нејзините соседни згради биле користени како владини канцеларии.
Премиери
Најпрестижниот станар во дворецот бил унгарскиот премиер Ѓула Андраши, кој во 1867 година го доделил за унгарската влада од семејството Палавицини. Подоцна тој добил и сопственост над палатата како свој имот.
Во палатата живееле деветнаесет унгарски премиери, при што секој објект се адаптирал по сопствен вкус.
Уништување во Втората светска војна
Откако Унгарија станала независна во 1919 година, дворецот продолжил да биде дом на премиерот до Втората светска војна. Во 1941 година, за време на војната, Пал Телеки извршил самоубиство во палатата.
Помалку од четири години подоцна, сојузничките авиони го бомбардирале регионот, а зградата останала во урнатини. Иако урнатините не станале жртва на булдожерите, дворецот останал запоставен до Револуциите од 1989 година.
Реставрација
По промената од комунистичкиот политички систем во Унгарија во 1989 година, и благодарение на еден посветен тим на реставрација, покривот бил подигнат над урнатините и ѕидовите биле изградени. Со текот на годините, дворецот постепено бил изграден и неговата слава му била вратена, а самиот ентериер бил реновиран во 2002 година. Поголемиот дел од мебелот и предметите се копии на оригиналите што биле уништени.
Егин Гол
Егин Гол (Эгийн гол) е река во Монголија.
Периодизација
Периодизација е обид да категоризира и подели времето на именувани делови. Резултатот е описна апстракција што овозможува успешно работење со одредени временски периоди со релативно стабилни одлики. Сепак, одредувањето на точниот почеток и крај на еден "период" е само тема за дебата.
Основни одлики
Повеќето дисциплини што се обидуваат да дискутираат со некаков успех за минатото, ја сметаат за полесна поделбата на тоа што се случило и да им даваат имиња на тие делови. Периодизацијата кај науките ги вклучува геолошките периоди Креда и Јура, а пак примери од човечката историја ги вклучуваат династијата Џоу, барокот и Харлемската ренесанса.
До оној степен кога историјата станува континуирана и невозможно да се генерализира, сите системи на периодизација стануваат помалку или повеќе произволни. Сепак, без именување на периодите, колку и да е несмасно и непрецизно, минатото не би било ништо друго освен расштркани настани без некоја рамка што ќе ни помогне да ги разбереме. Нации, култури, фамилии па и индивидуалци, секој со својата историја, постојано се зафатени со наметнување, преклопување и често несистематизирање на шеми за временска периодизација; ознаките за периодизација постојано се оспоруваат и редефинираат. Еден историчар може да напише нова историја на ренесансата во Европа; а друг може да тврди дека воопшто не постои Европска ренесанса.
Употреба
Не само што е неизбежно преклопувањето на периодизираните блокови, туку и често има конфликт и контрадикторност меѓу нив. Некои имаат културолошки употреби ("Позлатената ера"), други пак покажуваат на важни историски настани (,,Периодот меѓу двете Светски војни 1918 – 1939”), други пак се дефинирани со децималните системи на броење ("1960те", "17 век"). Други периоди се именувани влијателни и талисмански индивидуалци ("Викторијанската ера", "Едвардовската ера", "Ерата на Наполеон").
Некои од овие употреби се географски. Ова важи за ознаките добиени од индивидуалци и владеачки класи како Џексоновата ера во Америка, периодот Мејџи во Јапонија, или Периодот на Меровинзите во Франција. Културолошките термини имаат ограничен опсег. Така, концептот "Романтичен период" може да нема никакво значење надвор од Европа или во култури под влијание на Европа. Исто така, "1960те", иако технички важат насекаде во светот според сметањето на Нашата Ера, има специфични културни конотации во различни земји. Поради оваа причина може да се рече дека "Во Шпанија не се случиле 1960те". Ова значи дека сексуалната револуција, контракултурата, бунтот на младите и многу други работи никогаш не се развиле во Шпанија зашто таа деценија поради конзервативната римокатоличка култура и авторитативниот режим на Франциско Франко. Исто така може да се тврди, дека "1960те" започнале во доцните 1950-ти и завршиле во раните 1970-ти, како што тврди Артур Марвик. Неговата причина да го каже ова е дека културните и економските услови што го дефинираат значењето на периодот покриваат повеќе од случајниот факт на 10 годишниот блок што започнува со бројот 6. Продолжената употреба го дала терминот "долгите во 1960-ти". Употребата произлегува од од другите историчари што ја користеле ознаката "долгиот 19 век" (1789 – 1914) да ја помират произволната децимална хронологија со значајните културни и социјални фази. Слично на тоа, 18 век може да се може да трае од 1714 – 1789. Ерик Хобсбаум тврдел дека тоа што тој го нарекува "краткиот дваесетти век", го опфаќа периодот од Првата светска војна до крајот на Студената војна.
Слични проблеми ги погодуваат другите ознаки. Дали е можно да се употребува терминот "Викторијански" надвор од Британија? Понекогаш се користи кога се смета дека неговите конотации успешно ги опишуваат политиката, културните и економските услови карактеристични за последните две третини од од 19 век. Сепак, термините за периодизација често имаат негативни или позитивни конотации кои влијаат на нивната употреба. Ова го вклучува и Викторијански, кој често негативно укажува на сексуалната репресија и конфликтот меѓу класите. Други ознаки како ренесанса имаат силно позитивни одлики. Како резултат на тоа, значењето на овие термини се проширувало. Така, Англиската ренесанса е речиси со идентично значење како и Елизабетанскиот Период. Сепак, каролиншката ренесанса се смета дека се појавила во времето на владеењето на кралот на Франките, Карло Велики. Тоа е период од 700 години меѓу двете ренесанси. Други примери се Американската ренесанса во 1820те – 60те, однесувајќи се главно на литературата, а Харлемската ренесанса од 1920те, однесувајќи се на музиката и визуелните уметности.
Поради овие позитивни и негативни конотации, некои периоди се посреќни од другите во однос на нивните имиња, иако ова може да доведе до проблеми како оние дадени погоре. Концепцијата на преродбата на класичното латинско учење за првпат се припишува на италијанскиот поет Франческо Петрарка, таткото на Хуманизмот, термин кој не бил создаден сè до 19 век, но концептот преродба често се користел од времето на Петрарка. Доминантната употреба на зборот ренесанса се однесува на културните промени што се случиле во Италија и што кулминирале со Развиената ренесанса, околу 1500 година. Концептот главно важи за визуелните уметности, однесувајќи се на делата на Микеланџело, Рафаело и Леонардо да Винчи. Тоа исто така се употребувало и за другите уметности, но спорно е мислењето дека се употребувало за опис на фаза во економската, социјалната и политичката историја. Повеќето историчари (дефинирани како членови кои си го плаќаат членството во организациите посветени на пропагирањето на историјата во повисокото образование како Американската Асоцијација за историја (American History Association)) сега гледаат на историските периоди општо познати како ренесанса и Реформација како "Раниот Нов Век". Има постепена промена во курсевите кои се изучуваат и во книгите кои се објавуваат да се совпаѓаат со промената во периодот на именување, кој пак ги одразува разликите меѓу социјалната историја и културната историја. Новата номенклатура предложува пошироко географско покритие и зголемување на вниманието кон односите меѓу Европа и останатиот свет. Временската рамка исто така е различна, зашто ,, ренесансата” има тенденција да се однесува на настаните од општо поран период отколку на "Раниот Нов Век".
Поважни периоди
Терминот Среден век исто така бил од Петрарка. Тој го споредувал својот период со Антиката и Класиката, гледајќи го неговото време како време на преродба по мрачниот среден период, средниот век. Идејата дека средниот век бил "средната" фаза помеѓи два големи периодизирани концепти, Антика и Нов Век сè уште постои. Тој може да се подели на ран, развиен и доцен среден век. Терминот "Мрачно доба" повеќе не е во употреба, поради неговата потешкотија да се користи неутрално, иако некои писатели се обиделе да го задржат и да го ослободат од негативните конотации. Терминот "Среден век" и придавката средновековен исто така имаат негативно значење во секојдневната употреба ("варварското однесување кон затворениците во тој и тој затвор го прави да изгледа средновековно"), но ова не се пренесува во академската терминологија. Сепак, други термини, како готска архитектура, се користел за еден стил типичен за развиениот среден век и воглавно ги изгубил првичните негативни конотации, добивајќи нови значења со текот на времето (види Готска архитектура и Готска поткултура).
Готиката и барокот ги добиле своите имиња во подоцнежните периоди кога претходниот стил бил непопуларен. Зборот "Готски" бил користен како пејоратив за сите нешта од северна Европа и со тоа, варварски, најпрво од Џорџо Вазари. Васари исто така се смета дека прв го употребил терминот "Ренесанса" (rinascita), период во кој тој бил историчар на уметноста, глумец и архитект. Џорџо Васари го создал терминот "Готски" во обид да ја опише, воглавно архитектурата што ја сметал за непристојна, велејќи дека "изгледа како да ја изградиле Готите". Поимот барок (најверојатно) првпат бил употребен во 18 век за да ја опише неправилната форма на природниот бисер и подоцна за стилот во архитектурата гледан како "неправилен" во споредба со правилната неокласицистичка архитектура од тоа време. Потоа овие термини станале чисто за опишување и воглавно ги изгубиле негативните конотации. Сепак, терминот "Барок" во уметноста (сликање) (на пример Петер Пол Рубенс) се однесува период во историјата кој се случил порано од оној во музиката (Георг Фридрих Хендл, Јохан Себастијан Бах). Ова ја одразува разликата помеѓу стилистичката историја во рамките на уметноста и надворешната хронолошка историја.
Во многу случаи луѓето што живееле во еден период не можеле да се идентификуваат себеси како припадници на период во кој биле сместени подоцна од историчарите. Ова е делумно поради неможноста да се предвиде иднината и така тие не можеле да кажат дали се наоѓаат на почетокот, средината или крајот на еден период. Друга причина може да биде и нивното чувство во историскиот развој што може да се утврди со религиите и идеологиите што се разликуваат од оние користени од подоцнежните историчари.
Важно е да се препознае разликата помеѓу самостојно дефинираните историски периоди и оние кои биле дефинирани подоцна од историчарите. На почетокот на 20 век постоело општо верување дека културата, политиката и историјата влегуваат во нова ера – дека новиот век би бил нова ера на човековото искуство. Ова верување било повторено на почетокот на 21 век, иако тоа било на сосема различен начин. Други културни и историски фази подоцна биле објаснувани со години, па дури и векови.
Потекло на периодизацијата
Потеклото на периодизацијата е многу старо и за првпат станало дел од западната традиција со старогрчките митови и Библијата. Вергилиј раскажувал за едно старо Златно доба и повратните циклуси во историјата. Библијата раскажува за историјата од Создавањето од Крајот на времето. Една библиска шема за периодизација често користена во средниот век била теолошката поделба на историјата на три периоди од страна на Свети Павле: првиот период пред ерата на Мојсеј (природа); втор период Мозаички закон (закон); и третиот во ерата на Христа (благодети). Но можеби најчесто дискутираната шема за периодизација во средниот век била Шесте периоди на светот, каде секој период траел 1000 години броејќи од Адам до сегашноста, а сегашноста (во Среднио век) била шестиот и последен период.
Периодизација на потеклото
Лесно е да дојде до забуна меѓу потеклото на периодизацијата и периодизацијата на потеклото. Периодизацијата на потеклото е обид да се подредат временските периоди во далечното минато за кои нема директна евиденција. Како што е нагласено погоре, секоја периодизација е предмет на квалификации и препирки што не треба да се земат здраво за готово. Периодизацијата на потеклото има свои предизвици освен, на пример тоа што периодизациите можат да се потпрат на текст, кои се суптилни и филозофско сложени.
Една тактика за периодизација која се користела порано, e како и во антропологијата, да се потпри на настани, како измислувањето на некоја алатка или потеклото на јазикот, за кои се знае дека постојат, но се знае многу малку во детали.
Наводи
Zeitalter Régészeti korszakok
NGC 3017
NGC 3017 — елиптична галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3017 се споменува и како MCG 0-25-19, CGCG 7-40, NPM1G -02.0240.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3017 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3017 има привидни димензии од 1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 49 м 3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 2° 49' 17".
Други поделби
Проучување на NGC 3017 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28220. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 233; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4898. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1318.
Куќа на Чаулеви
Куќа на Чаулеви — стара куќа во градот Охрид прогласена за значајно културно наследство на Македонија заведена под називот '''Куќа на ул. „Цар Самоил“ бр. 44'''.
Историја
Куќата е сместена во стариот дек на градот, на улица „Цар Самоил“ бр. 44. Изградена е во втората половина на XVIII век и се вбројува меѓу малкуте целосно внатрешно и надворешно зачувани охридски староградски куќи од тој период. Била сопственост на Паско Чауле (Рауник). Од почетокот на XXI век служи како гостинска куќа, наречена „Вила Јован“.
Архитектура
Градбата има четири ката. Начинот на изградба е традиционален, својствен на тој период — камено приземје и катови со дрвена бондручна конструкција. Вториот кат е еркерно издаден, потпрен со дрвени косници, исправајќи го неправилниот облик на приземјето и зголемувајќи го животниот простор. Куќата е добар пример за извлекување максимална просторна средина од дадена основа.
Покривот има карактеристични благи падови од дрвена конструкција, со покривка од турски ќерамиди. Фасадата е бела, со својствени дрвени опшивни даски. На прозорците на приземјето има решетки, столаријата е доста сиромашна. Куќата претрпела мошне малку промени — приземјето од чевларска работилница е пренаменето во кујна со трпезарија, со доградено скалиште за горниот кат.
NGC 1096
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1096 се споменува и како ESO 115-28, AM 0242-600, IRAS 02425-6007.
Откривање
Објектот е откриен на 3 октомври 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Други поделби
Проучување на NGC 1096 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10336. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 419; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8497.
Обелоденување: Животот на транс на екранот
Обелоденување: Животот на транс на екранот бил американски документарен филм од 2020 година, во режија и продукција на Сем Федер. Филмот го следи длабинскиот поглед на холивудскиот приказ на трансродовите луѓе и влијанието на нивните приказни врз животите на трансродовите и американската култура. Светската премиера ја имало на филмскиот фестивал Санденс на 27 јануари 2020 година. Бил објавен на Нетфликс на 19 јуни 2020 година.
Синопсис
Филмот следел длабински поглед на холивудскиот приказ на трансродовите луѓе и влијанието на нивните приказни врз животите на трансродовите и американската култура. Во него се појавувале многу познати трансродови луѓе во филмската индустрија, како што билеЛаверн Кокс, Сузан Страјкер, Александра Билингс, Џејми Клејтон, Чаз Боно, Александра Греј, Јенс Форд, Трејс Лисет, Џезмун, Михаела Џеј Родригез, Анџелика Рос, Џен Ричардс, Елиот Флечер, Брајан Мајкл Смит, Сандра Колдвел, Кандис Кејн, Џесика Крокет, Закари Дракер, Лили Вачовски, Сер Анзоатеги, Мајкл Д. Коен, Зеке Смит и Лео Шенг. Публиката ја водела низ лекција по историја користејќи филмови и телевизиски емисии за да покажела колку штетни и неточни прикажувањето и идеите на трансродовите луѓе биле прикажани низ, главно, американското кино. Некои од овие употребени примери вклучувале Ace Ventura, Bosom Buddies, Tootsie, Victor Victoria, To Kill a Mockingbird и многу повеќе. Обелоденувањето обезбедувало директен разговор помеѓу трансродовите луѓе и Холивуд со прикажување на двете страни од разговорот со директни примери од филмската историја.
Ослободување
Филмот ја имал својата светска премиера на филмскиот фестивал Санденс на 27 јануари 2020 година. Набргу потоа, Нетфликс ги стекнал правата за дистрибуција на филмот и го објавил на платформата на 19 јуни 2020 година.
Критички одговор
Откривањето добил позитивни критики од филмските критичари. As of October 2021, имал рејтинг од a 98% на одобрување на веб-страницата за агрегатор на прегледи Rotten Tomatoes, врз основа на 55 прегледи. Имал и просек од 8.2/10. Консензусот на критичарите на страницата гласел: „ Обелоденувањето воодушевувачки ја осветлува историјата и ефектите од начинот на кој животите на трансродовите се прикажуваат на екранот – и опишува колку напредок треба да се постигне уште“.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Вандсбек (кварт)
Вандсбек е урбан кварт во округот Вандсбек на Хамбург, Германија и поранешниот град Вандсбек бил дел од Војводството Холштајн.
Историја
Вандсбек некогаш бил дел од грофовијата Штормарн. Неговите села биле првпат спомнати во средината на 13-от век. Името Wandsbek, Wandsbeck или (постаро) Wantesbeke потекнуваат од долногерманските зборови („долногермански“) за „гранична река“ и реката Вандзе била природна територијална граница.
Старата данска фраза за искажување дека нешто е измама/неверодостојно се велело дека „det gælder ad Wandsbek[/Vandsbæk] til“ (i.e. „ова е валидно во Вандсбек“.). Вандсбек бил еден од трите локации на данската монархија, каде што првпат се одржала лотаријата и овој израз потекнува од првите години на лотаријата, каде бројот на луѓе што сакале да освојат награди во Копенхаген играле со карти купени од Вандсбек. Оттогаш секој од трите града имал сопствен сет на броеви, картата купена од еден град била безвредна во другите два.
До 1864, Вандсбек бил дел од Војводството Холштајн и под власта на данскиот крал. Потоа, станала дел од пруската провинција Шлезвиг-Холштајн.
Географија
Квартот Вандсбек имал површина од 6 км2. На запад се граничи со квартот Дулсберг во округот Хамбург-Норд. На север се наоѓа Брамфелд со малата река Остербек. На исток се квартовите Фармзен-Берне и Тондорф. Јужната граница е со квартот Маринтал, која главно е обележена со железничките пруги на една од линиите на градските возови.
Демографија
Во 2006, 32.350 луѓе живееле во квартот Вандсбек. Густината на населеност била 5.397 луѓе на км2. 11,7% биле деца под 18 години, а 21,9% имале 65 или повеќе години. 14,5% биле странци. 1.754 лица биле регистрирани како невработени. Во 1999, постоеле 19.083 домаќинства, од кои 14,4% имале деца под 18 години, кои живееле со нив и 54,1% од сите домаќинства биле составени од поединци. Просечната големина на домаќинството била 1,72.
Во 2006, се случиле 5.306 кривични дела во квартот (164 дела на 1000 луѓе).
Постоеле 5 основни и 3 средни училишта во квартот Вандсбек.
Здравствен систем
Основана во 1937 како воена болница за германскиот Вермахт, воената болница на Bundeswehr (Bundeswehrkrankenhaus Hamburg) со 305 кревети во 13 оддели е општа болница и универзитетска болница на Хамбуршкиот универзитет. Болницата има капацитет и за примање на итни случаи. Ургентната амбуланта со доктори и хеликоптер за спасување се наоѓаат во болницата. Се наоѓа на Lesserstr. 180.
52 доктори во приватни ординации и 9 аптеки биле изброени во 2006.
Вандсбек во литературата
Од 1771 до 1775, германскиот поет Матијас Клаудиус го уредил високо ценетиот литературен магазин Wandsbecker Bote во Вандсбек.
Кицбил
Кицбил ( German: Kitzbühel, Баварски : Kitzbichi) е средновековен град сместен на Кицбилшките Алпи во Тирол, Австрија. Се наоѓа на околу 100 км источно од Инсбрук и е административен центар на областа Кицбил. Кицбил е скијачки центар со меѓународно реноме и неговата скијачка сезона трае од средината на октомври до почетокот на мај. Во текот на зимата и раната пролет најчесто е посетуван од клиентела од високата класа од Австрија и од странство.
Спорт
Кицбил е едно од најпознатите европски одморалишта за зимски спортови. На планината Ханенкам секоја година се одржуваат скијачки трки од Светскиот куп, меѓу кои е најпознатиот настан во купот, спустот на познатата патека Штрајф. Направена во 1937 година, Штрајф е свртена кон североисток е меѓу најтешките патеки на светот, и е озогласена по многуте несреќи. Од 27 февруари до 1 март 1959 година тука се одржало Австриското првенство во алпско скијање.
Секое лето во Кицбил се одржува АТП тениски турнир на земјена подлога, Отвореното првенство на Австрија.
Збратимени градови
Кицбил е збратимен со:
Алкудија де Монтеагуд
Алкудија де Монтеагуд — општина во покраината Алмерија, во автономната заедница Андалузија.
Демографија
Source: INE (Spain)
Нибил
Нибил (Niebüll; мориншки: Naibel; Nibøl) — град во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа близу брегот на Северното Море и на границата со Данска, околу 35 километри северозападно од Хузум.
Градот претставува административно седиште на општинската заедница Зидтондерн.
Меѓународни односи
Нибил е збратимен со следниве градови:
Гихт
Гихтот, уричниот артритис или Подаграта се јавува како резултат на депонирање на кристали на мононатриум урат од хиперурикемичните телесни течности во ткивата. За да се развие оваа состојба, се смета дека е неопходна претходна долгогодишна хиперурикемија. Кај определени лица, хроничната хиперурикемија доведува до создавање на депозити од кристали на мононатриум урат (МНУ) во зглобовите или околу нив. Овие депозити остануваат незабележани и асимптоматски, или може да се придружени со типични повторувачки атаки на самоограничувачки артритис. Кога е нетретиран гихтот, може да ја промени својата класична акутна еволуција: тој станува деструктивен и се манифестира полиартикуларно. Кај овие болни се регистрира зглобно и коскено уништување. Кај околу 20% од болните со гихт се појавува уролитијаза (кристали на урична киселина) или хронична ренална болест. Гихтот е синдром кој вклучува спектар на клинички манифестации:
Метаболизам на уричната киселина
Уричната киселина е финален производ на метаболизамот на пурините (ги има во се она што содржи ДНК и РНК, а компоненти се и на голем број важни биомолекули како што се ATP, GTP, cAMP, NADH, и коензим A) кај човекот. Голем број животни произведуваат уриказа, ензим кој ја разградува уричната киселина на алантоин и CO2 и доведува до снижување на урикемијата. Човекот не создава уриказа во значителни количества и има склоност кон хиперурикемија. Уричната киселина е снажен антиоксиданс и се смета дека повисоките нивоа на уричната киселина би можеле да имаат протективна улога наспроти некои дегенеративни или други заболувања. Во човечката плазма нормалните вредности на уричната киселина се движат од 3.6 mg/dL (~214µmol/L) до 8.3 mg/dL (~494µmol/L) (1 mg/dL=59.48 µmol/L). Хиперурикемијата се дефинира со нивото поголемо од 8.3 mg/dL (~494µmol/L.
Често се присустни сите набројани фактори. Иако хроничната хиперурикемија му претходи на гихтот, сепак најголемиот дел од лицата со ова релативно често биохемиско нарушување не развиваат гихт. Самата хиперурикемија, per se, не претставува болест. Но, наспроти фактот дека нејзиното хронично присуство го зголемува ризикот за појава на гихт и ренална калкулозa, сепак асимптоматската хиперурикемија не треба да се третира.
Етиопатогенеза
Хиперурикемијата е биохемиски маркер на гихтот. Таа е детерминирана со односот на производството и елиминацијата. Уричната киселина се создава со оксидација на пуринските бази. Според потеклото, пуринските бази можат да бидат егзогени и ендогени. Две третини од уричната киселина се екскретираат преку урината (300&600 мг/д), а приближно една третина се елиминира преку ГИТ, каде што се разградува од бактериите. Хиперурикемијата настанува поради ексцесивна хиперпроизводството, намалување на реналната екскреција на урична киселина или поради присуство на обата феномена. Причините за појавата на гихтот и хиперурикемијата можат да се поделат на метаболни и ренални.
Кај болните со метаболна хиперурикемија постои зголеменото производство на уричната киселина, додека реналната хиперурикемија се должи на намалената ренална екскреција. Кај повеќе болни хиперурикемијата се јавува поради учество на обата наведени механизми. Во овие случаи, доминантната компонента на хиперурикемијата, ренална или метаболна, претставува маркер при класификацијата на нејзиното потекло. Дел од болните со примарен гихт имаат генетска склоност а останатите немаат. Секундарната хиперурикемија се јавува во текот на друга примарна болест или поради употреба на лекови.
Кај 90% од болните со гихт, хиперурикемијата се јавува поради нарушување на екскрецијата на уричната киселина. Истовремено постои и значајно намалување на клиренсот на уричната киселина, додека клиренсот на креатининот е нормален. Ова намалување на клиренсот на уричната киселина може да се должи на намалена филтрација, зголемена реапсорпција или намалена секреција на урати. Кога не постои значајно врзување на уратите за плазматските белковини ин виво, се смета дека се оперативни само последните два наведени механизми.
Кај 10% од болните со гихт постои зголемено производство и екскреција на уричната киселина. Само кај помал број болни зголемената синтеза на пурини де ново, се должи на специфичен, вроден пурински ензимски дефект. Кај околу 10% од болните со гихт, хиперурикемијата се јавува поради зголемен клеточен турновер или поради забрзан катаболизам на пуринските нуклеотиди(во најголем дел од разградувањето на ДНК и РНК. Постојат бројни причини за секундарна хиперурикемија и гихт. Кај овие болни, исто така доминира намалена ренална екскреција на уричната киселина.Намалувањето на гломеруларната филтрација доведува до намалување на филтрираното
Патогенеза на акутниот артритис кај гихт
На првата атака на уричниот артритис обично и претходи долгогодишна асимптоматска хиперурикемија (< 30 години). Улогата на факторите, кои доведуваат до преципитација на кристалите на мононатриум урат од суперсатурираниот раствор во сврзните ткива, е комплексна и недоволно разјаснета. За формирањето на кристалното јадро од значење се калциумовите јони, намалениот pH, намалувањето на температурата во периферните зглобови и траумата. Растот на кристалите во голема мера зависи од степенот на суперсатурацијата на уратите, но се смета дека и агрегацијата на ткивните протеогликани може да има влијание врз солубилноста на уратите. На акутниот синовитис, предизвикан со кристали, му претходи асимптоматско депонирање на уратни кристали во релативно аваскуларната зглобна ’рскавица.
Кристалите се депонираат фокално, на места каде што постои ткивна лезија, дури и во отсуство на хиперурикемија (дистрофично депонирање на кристали). Со директна траума или локални метаболни промени настанува разлабавување на кристалите во сврзното ткиво, што предиспонира појава на кристален синовитис. Овој механизам ја објаснува појавата на кристален уричен артритис, во време кога плазматското ниво на уратите е нормално.
Со истиот механизам се објаснува и појавата на акутен уричен артритис, во услови на нагло намалување на плазматскитo уратнo ниво во текот на третманот со урикозурици и/или алопуринол.
Алкохолот, диеталниот ексцес, тешкото гладување и диуретичната терапија можат да доведат до акутна атака на уричен артритис поради наглото зголемување на нивото на уратите во плазмата(од зголемениот метаболизам на пурини).
Инфламација кај Гихтот
Во услови на инфекција, траума и при хируршки зафат, акутниот уричен артритис се јавува поради стимулирање на производството и ослободување на интерлеукин-1(IL-1) од страна на моноцитите и ткивните макрофаги. Овој монокин (ИЛ-1) претставува клуч за иницирање на акутната кристална инфламација кај гихтот; ин ситу, тој ја стимулира хемотаксијата и ги активира полиморфонуклеарните леукоцити.
Но, акутен уратен артритис може да настане и во отсуство на неутрофили. Кај овие случаи е важна улогата на моноцитите и сесилните макрофаги, како и на фибробластите и синовиоцитите, кои се сметаат одговорни за иницирањето на хроничната уратна инфламација. Во овие случаи се потенцира централната улога на солубилните цитокини како медијатори на уратната инфламација и лезија (интерлеукин-1 (IL-1), интерлеукин-8 (IL-8) и TNF-α). Се смета дека (IL-1) и TNF-α, кои потекнуваат од локалните моноцити, макрофагите или од синовијалните покровни клетки тип-А, се одговорни за појавата на треска и неутрофилна леукоцитоза. Овие цитокини, заедно со интерлеукин-6 (IL-6), се медијатори кои ја стимулираат синтезата на реактантите на акутната фаза, кои го придружуваат акутниот уричен артритис. Кристалите се неопходни но не и доволни, per se, за да настане акутен уричен артритис. За појавата на акутната атака е потребно определено количество уратни кристали во зглобниот простор. Иницирањето на акутната атака ги вклучува следниве механизми:
Клиничка слика
Природната еволуција на гихтот може да се подели на 4 стадиуми:
а) Асимптоматска хиперурикемија;
б) Акутен уричен артритис;
в) Интеркритична фаза;
г) Хроничен гихт со тофуси.
Нефропатија и нефролитијаза може да се појави во кој било стадиум освен во асимптоматскиот.
Асимптоматска хиперурикемија
Во стадиумот на асимптоматска хиперурикемија постои покачување на серумското ниво на уратите, но с¢ уште нема артритисни симптоми, тофи или камења во бубрезите од урична киселина. Кај мажите, хиперурикемијата обично се појавува во пубертетот, а кај жените по менопаузата.
Болните со дефекти во ензимите кои учествуваат во разградувањето на пурините можат да бидат хиперурикемични од раѓање. Веројатноста за појавување на акутен уричен артритис се зголемува со големината на нивото и траењето на хиперурикемијата. Зачестеноста на нефролитијазата исто така корелира со нивото на серумските урати и големината на екскрецијата на уричната киселина.
Фазата на асимптоматска хиперурикемија завршува со првата атака на уричен артритис или со појава на нефролитијаза.
Акутен уричен артритис
Првичната епизода на акутен гихт се јавува по подолг период на значајна хиперурикемија, што резултира со депонирање на значителни количества урати. Прва манифестација на акутниот уричен артритис е исклучително болен артритис, во почетокот обично моноартикуларен со малку општи симптоми. Подоцна артритисот станува полиартикуларен, понекогаш придружен и со треска и висока температура. Овие атаки траат различно долго и се одвоени со асимптоматски периоди. Кај повеќе од половината болни, првичната атака се јавува на првиот метатарзофалангеален(зглобот кој го спојува палецот со стапалото) зглоб, а околу 90% од болните имале атака на овој зглоб (подагра).
Акутниот уричен артритис главно се манифестира на долните екстремитети. Атаките се потипични кога локализацијата е подистална. Гихтот може да се манифестира и на внатрешниот дел на стапалото, глужд\глуждовите, петиците, колената, рачните зглобови, прстите на рацете и лактите. Уричен бурзитис најчесто се јавува на препателарната и олекранонската бурза.
Првата атака најчесто се појавува ненадејно и експлозивно. Нападот почнува обично ноќе, со исклучително болен артритис и често е испровоциран од траума, алкохол, определени лекови, диетален ексцес или од хируршки зафат. Интензивната болка се одржува неколку часа со знаци за прогресија на инфламацијата. Инфламаторниот процес е толку интезивен, што клинички често прилега на пиоген артритис. Од системските знаци може да се присутни покачена температура, леукоцитоза и забрзана седиментација на еритроцитите. Нападот на гихтот може да трае еден или два дена, па сè до неколку седмици. Карактеристично е дека завршува спонтано. Резолуцијата е целосна, без секвели.
Интеркритична фаза(фаза на ремисија)
Интеркритичната фаза започнува со завршувањето на акутната атака. Во оваа фаза, болниот е без никакви тегоби. Овој податок е значаен за дијагнозата. Околу 7% од болните никогаш не добиваат втора атака. Но, дури кај 60% од болните втората атака ќе се појави во текот на една година. Интеркритичната фаза може да потрае и повеќе од 10 години и завршува со следни атаки. Подоцнежните атаки се со тенденција да бидат потешки, полиартикуларни, попролонгирани и придружени со треска. Во оваа фаза гихтот потешко се диференцира од другите полиартикуларни артритиси (на пример, ревматоиден артритис). Ретко, првичната атака може директно да прогредира во полиартикуларна болест без ремисија (интеркритична фаза).
Хроничниот тофусен гихт
Хроничниот тофусен гихт е резултат на повеќе акутни атаки и се одликува со асиметричен зглобен оток. Тофите(топчести испакнувања на екстензорната страна од зглобовите), типично, се откриваат во периартикуларните ткива, ’рскавицата на завојницата на увото, бурзите и тетивните обвивки. Поретко, тофусите се формираат на оштетена кожа, очите, јазикот, ларинксот и срцето, а опишани се и тофуси кои го нарушуваат специфичниот спроводен систем на срцето, како и на митралната валвула. На инспекција, тофусите тешко се разликуваат од ревматоидните нодули и од другите типови субкутани нодули. Тие можат да улцерираат и ексудираат кредест или материјал во вид на паста, богат со мононатриум урат. Уратниот тофус се докажува со преглед на аспиратот со помош на поларизационен микроскоп. Болните со тофусен гихт имаат полесни и помалку чести акутни атаки од оние со гихт без тофуси. Опишани се и случаи со хроничен тофусен гихт без регистриран акутен уричен артритис. Пред ерата на хипоурикемичните лекови, по еволуција на болеста од 10 години, околу 60% од нетретираните болни со гихт развивале тофуси.
Нефропатија
Акутната опструктивна уропатија се манифестира со акутна ренална слабост поради преципитација на кристалите на уричната киселина во собирните дуктуси и уретерите. Реналната инсуфициенција од овој тип посилно корелира со хиперурикацидуријата отколку со хиперурикемијата. Оваа состојба најчесто се јавува кај болни со изразена хиперпроизводство на урична киселина, посебно кај болни со леукемија или лимфоми, кои се субјекти на интезивна хемотерапија, потоа, кај болните со гихт и значајна хиперурикацидурија, по тешки физички вежби, рабдомиолиза или конвулзии. Ацидуријата фаворизира создавање релативно нерастворлива нејонизирана урична киселина, што придонесува за нејзина преципитација. Хипоурикемичната терапија, која се темели врз намалувањето на производството на урична киселина, го забрзува уринарниот одвод и ја зголемува фракцијата на уричната киселина, која се презентира како посолубилна форма - мононатриум урат. На тој начин се прави обид за пресврт и надминување на тешката опструктивна уропатија.
Нефролитијаза
Главен фактор за формирање на бубрежни камења од урична киселина е зголемената екскреција на урична киселина. Хиперурикацидурија може да се јави поради примарен гихт, вродени грешки во метаболизамот кои доведуваат до зголемено производство на урична киселина, миелопролиферативни болести и други неопластични заболувања. Кога екскрецијата на уричната киселина е поголема од 1100 мг/д, зачестеноста на уричната нефролитијаза достигнува до 50%. Зголемувањето на урикемијата над 13мг%(1100 mmol/l) доведува до појава на литијаза кај 50% од болните. Фаворизирачки фактори за појава на литијаза се:
а) Зголемување на киселоста на урината;
б) зголемување на концентрацијата на урината;
в) Нарушување на конституентите на урината кои влијаат врз солубилноста на самата урична киселина.
43. јужен напоредник
43. јужен напоредник е напоредник кој лежи 43 степени јужно од екваторот. Минува низ Атлантскиот Океан, Индискиот Океан, Австралазија, Тихиот Океан и Јужна Америка.
Гихт
Нефролитијаза
Кај болните со гихт е зголемена и зачестеноста на камењата кои во својот состав содржат и калциум. Кај овие случаи кристалите на уричната киселина се само нидус за формирање калциумови камења.
43. јужен напоредник
Започнувајќи од нултиот меридијан, па на исток, напоредникот 43° ЈГШ минува низ: