cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вајаку
Вајаку (Vaiaku) — село на островот Фонгафале, на атолот Фунафути во државата Тувалу. Сите згради на админитрацијата и единствениот хотел во Тувалу, Vaiaku Langi Hotel, се наоѓаат во ова село. Вајаку има население од 516 жители, додека атолот Фунафути има 4492 и е главен град на Тувалу.
NGC 961
NGC 961 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 961 се споменува и како NGC 1051, IC 249, MCG -1-7-33, UGCA 40.
Свети Петар (градба)
Свети Петар (Saint-Pierre) ― бетонска градба во комуната Фирмини, Франција. Последното големо дело на Ле Корбизје, било започнато во 1973 година и завршено во 2006 година, четириесет и една година по неговата смрт.
NGC 961
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 961 е од видот Sm. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 961 има привидни димензии од 1,9' х 1,4'.
Космос-1770
Космос-1770 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Свети Петар (градба)
Историја
Дизајнирана да биде црква во примерот на град - Фирмини Верт, изградбата на Свети Петар започнала во 1971 година, шест години по смртта на Ле Корбизје во 1965 година. Поради месните политички судири, таа била во застој од 1975 до 2003 година, кога месната власт ја прогласила урнатината на калапен бетон за „архитектонско наследство“ и го финансирала нејзиното завршување. Градбата била довршена од францускиот архитект Жозе Убрери, долгогодишен ученик на Ле Корбизје.
Космос-1770
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 6 август 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 7000 килограми. Космос-1770 бил надгледувачки сателит.
Свети Петар (градба)
Историја
Користена е за многу различни намени, како средно училиште и како засолниште. Бидејќи секуларната француска држава можеби нема да користи јавни средства за верски градби, Свети Петар сега е користена како културно здание.
Влијание врз архитектурата
Во Светското истражување за архитектура од 2010 година, на списанието Vanity Fair, зградата била рангирана како втора во рангирањето на врвните структури изградени во дваесет и првиот век, добивајќи четири гласа. Деконструкцискиот архитект од Соединетите Држави, Питер Ајзенман во својот одговор тврдел дека оваа градба е најважната градба изградена по 1980 година.
Надворешни врски
45.38356°N, 4.28634°W
Космос-1770
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 313 км, а најмалото на 224.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1927
Јужноамериканско првенство во фудбал 1927 — 11-то издание на првенството кое денес е познато како Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал, и се одржало во Перу од 30 октомври — 27 ноември 1927 година. На турнирот учествувале 4 репрезентации. Турнирот бил освоен од страна на Аргентина, второто место припаднало на репрезентацијата на Уругвај а третото на репрезентацијата на Перу.
Учесници
1.
3.
4.
Голгетери
3 гола
2 гола
1 гол
Авто голови
NGC 961
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 41 м 2,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 56' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 49°.
Други поделби
Проучување на NGC 961 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10172. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 265; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4705. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1292.
Надворешни врски
NGC 1051 NGC 1051 NGC 1051 NGC 1051 NGC 1051 NGC 1051 NGC 1051
Весово
Весово — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Вештица (појаснување)
Вештица може да се однесува на:
Белесово
Белесово — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Ура Вајгуроре и во општината Баз.
Шемседин Хазири
Шемседин Хазири (албански: Shemsedin Haziri; Шипковица, ) е поранешен член на ОНА.
Во текот на конфликтот во Македонија бил раководител на огранокот во диаспората на ОНА. Одговорен бил за фондот „Национална слобода“, за јужна Германија.
Во февруари 2010 година бил ослободен односно амнестиран од затвор по налог на македонскиот претседател Ѓорге Иванов.
Џамија (Трново)
Џамија (Трново) — главна селска џамија во селото Трново, во Општина Гостивар, Македонија.
Кевин Дејвис
Кевин Сирил Дејвис (роден на 26 март 1977) — поранешен англиски фудбалер, кој играл на позицијата напаѓач.
Во својата кариера играл за екипите на Честерфилд,, , , и.
На возраст од 33 години, Дејвис го направил своето репрезентативно деби за Англија против Црна Гора во ремито без голови 0-0 на 12 октомври 2010 година, влегувајќи како замена во второто полувреме. Тоа бил неговиот единствен настап за репрезентацијата.
Дејвис е полубрат на поранешниот напаѓач на Честерфилд, Џејми Џексон.
Честерфилд
Роден во Шефилд, Јужен Јоркшир, Дејвис играл како ученик во детството за екипата на Шефилд Јунајтед, но бил ослободен на возраст од 15 години. По ова тој бил однесен на проби во Честерфилд каде задоволува со својот талент и останува таму. Тој влегол во првиот тим на клубот само по неколку месеци од потпишувањето. Дејвис станал втор најмлад играч кој дебитирал за првиот тим на Честерфилд кога тој се појавил во игра против Вест Хем Јунајтед во натпревар од Лига купот, на возраст од само 16 години, на 22 септември 1993 година.
Општо земено, голгетерската форма на Дејвис во периодот во Честерфилд не била спектакуларна, бидејќи тој играл најмногу блиску до средниот ред, дејствувајќи како втор напаѓач, а негов личен рекорд му бил оној во сезоната 1994-95 кога успеал да постигне вкупно 11 гола во промотивната кампања на неговиот тим од Третата Дивизија во Втората (преку Плејоф). Во неговата последна сезона на Салтергејт, тој успеал да постигне само три гола во 34 натпревари во Втората Дивизија, но дал голем придонес во најдоброто постигнување на популарните Spireites досега во ФА Купот, каде тие стигнаа до полуфиналето. Дејвис постигна хет-трик во 4-иот круг против Болтон, а покрај нив имаше и уште 4 други постигнати погодоци за да го заврши натпреварувањето со вкупно 7. И покрај неговиот недостатокот на голови, неговата вешта игра во нападот примамува многу клубови од Премиер Лигата и Првата Дивизија за време на неговите настапи со Честерфилд во ФА Купот, каде тие застанаа во полуфиналето каде загубија во преигрување од Мидлсбро.
Како младо момче, Дејвис бил далеку од агресивен централен напаѓач каков што тој потоа стана во Болтон. Во Честерфилд, иако многу добро граден и силен за тинејџер, тој бил познат по неговата вештина и интелигенција, и тоа биле двата основни квалитети кои го привлекле вниманието на менаџерот на Саутхемптон, Грем Сунес.
Саутхемптон и Блекбурн Роверс
Дејвис се преселил во Саутхемптон во мај 1997 година и во својот прв период со нив, постигнал девет лигашки голови импресионирајќи многу со својте настапи. Еден од неговите погодоци бил посебно забележителен кога со соло продор постигнал гол против Евертон на Гудисон Парк. Тој, исто така, постигнал прекрасен погодок со глава кој на крајот се покажал и како единствен во историската победа од 1-0 на светците против Манчестер Јунајтед.
Во јули 1998 година Блекбурн Роверс го донеле Дејвис во својте редови за солидна сума од 7,5 милиони фунти, што било дури десет пати повеќе од она што Саутхемптон го бил платил за него една година претходно; сумата платена за трансферот на Дејвис, исто така, претставувала и клупски рекорд во тоа време за екипата од Ивуд Парк. Како дел од договорот, Џејмс Бити заминал во спротивен правец. Сепак во Ланкашир, Дејвис имал една многу скромна сезона на Ивуд Парк со само еден првенствен погодок во 21 настап - победничкиот во успехот со 1-0 над Чарлтон. Тој постигнал уште гол во ФА Купот, исто така, против Чарлтон, и одиграл неколку натпревари во Купот на УЕФА. На крајот на сезоната, Блекбурн испаднал од Премиер лигата, само една година по завршувањето на одличното шесто место во лигата и само четири години подоцна по освојувањето на титулата шампион на Англија.
Во август 1999 година, Саутхемптон повторно си го вратил нивниот поранешен напаѓач и повторно во замена меѓу истите два клуба кој си разменија по еден играч претходното лето. Овојпат во Блекбурн завршил норвежанецот Егил Остенсад за да може Дејвис да се врати назад во Саутхемптон. Сепак, само два натпревари во лигата по неговото враќање во Саутемптон, Дејвис беше исклучен добивајќи црвен картон во поразот од Ливерпул иако влезе во игра како замена за Марк Хјуз. Тој се бореше да добие место во првиот тим во текот на следните четири години, и многу често дури небеше и замена. За време на сезоната 2002-03 Дејвис одигра период во Милвол како позајмен во Првата дивизија. Тој одиграл 9 натпревари и постигнал 3 гола во лигата.
Болтон
Во летото 2003 година, тој му се приклучил на Болтон откако бил ослободен од Саутемптон. Во сезоната каде што тој ја оформува својата најдобра форма, тој постигнал десет погодоци и ги почнал сите лигашки натпревари. Тој ја завршил сезоната со освојување на наградата играч на клубот на годината и постигнал утешен погодок за неговиот тим во поразот од Мидлзборо во финалето на Лига купот 2004 во Кардиф.
Дејвис е често цитиран како играч во Премиер Лигата кој ги прави повеќето фаули, извршувајќи повеќе прекршоци од било кој друг играч во Премиер Лигата во три последователни сезони од 2004-2007. Во сезоната 2007-08 Дејвис го подобрил малку своето однесување па завршил како втор играч кој најмногу фаулирал во сезоната. Во својата кариера во Болтон Дејвис извршил над 1000 фаули, повеќе од било кој друг играч во Премиер Лигата во историјата на натпреварувањето. Истовремено Дејвис исто така, е во близина на врвот на списокот на најмногу фаулирани играчи. По завршувањето на мечот во интервју за БиБиСи, откако на натпреварот против Арсенал во јануари 2009 година, за време на кој тој беше обвинет за намерен обид да го удри Гаел Клиши во двобој, тој одговорил дека некои играчи на Арсенал се обиделе да "го измамат судијата". Тој додаде  "Неколку од нив пуштаа голем крик, што е малку непријатно, бидејќи тоа е игра на мажи ... во моите очи тоа е мамење на судијата ... вие само треба да продолжите со играта. ". На 10 Септември 2011 Дејвис го добил својот 100-ти жолт картон во Премиер лигата за фаул над фудбалерот на Манчестер Јунајтед Патрис Евра а кога тој заработил уште еден картон против Виган Атлетик на 11 февруари 2012 година, тој стана заеднички носител на рекордот за најмногу жолти картони во историјата на Премиер Лигата, заедно со Ли Боуер.
На 8 ноември 2007 година, Дејвис постигна гол нагостувањето кај Баерн Минхен на Алијанс Арена во Германија. Доцните напори на Дејвис остварија профит за Болтон и тие освоја клучен бод во ремито 2:2 во натпревар од групната фазе во Купот на УЕФА.
На 12 април 2008 година, Дејвис го постигна својот 100-ти гол во кариера во победата од 1-0 над Вест Хем Јунајтед на Рибок Стадионот, и покрај тоа што му беше изместен прст за време на натпреварот.
На 3 мај 2008 година, тој го направи своето враќање на терените по скршеница на рака за да му помогне на Болтон да го задржат нивниот Премиерлигашки статус.
Во текот на летото 2008 година, Хал Сити се обидел да го ангажира Кевин Дејвис од Болтон, но клубот ја одбил нивната понуда. Дејвис потоа потпиша нов договор со Болтон кој го чува во клубот до 2011 година.
На 31 јануари 2009 година, Дејвис стана капитен на Болтон по продажбата на Кевин Нолан во Њукасл Јунајтед. Истиот ден, првиот натпревар на Дејвис 'како капитен' тој постигна два гола во 3-2 победата на Болтон над Тотенхем како и изедначување неговиот рекорд на постигнати голови во Премиер лигата во една сезона. Во следниот натпревар, дома против Вест Хем Јунајтед, тој го постигна својот 50 гол за Болтон, а неговиот 10-ти во сезоната. Сезоната 2008-09 ја заврши со 12 лигашки погодоци што беше негова најплодна сезона во кариерата по бројот на постигнати првенствени погодоци во било која Дивизја.
Во август 2009 година, Дејвис изјави дека би сакал да остане во Болтон за остатокот од неговата кариера. На 13 март 2010 година, Дејвис го постигна првиот погодок од пенал во неговата кариера, постигнувајќи го вториот од 4 гола во победата на БОлтон дома од 4-0 дома над Виган.
Дејвис постави Премиер Лигашки рекорд по бројот на фаули во една сезона во 2010 година, извршил 120 вакви прекршци. Во 2010-11 сезона тој беше таму за да го скрши сопствениот рекорд со 121 направен фаул.
Дејвис испадна со Болтон на крајот од сезоната 2011-12 сезона, но набргу потоа, тој потпиша нов едногодишен договор со клубот и ги увери навивачите дека ќе остане за да му помогне на Болтон да се врати назад во Премиер лигата.
На 21 август 2012 тој го постигна првиот погодок во победата на неговиот тим над Дерби Каунти од 2-0 во Чемпионшип лигата. Беше тоа негов прв погодок надвор од топ дивизијата во Англија по речиси цела една деценија, уште од периодот кога беше позајмен на Милвол.
Репрезентативна кариера
Дејвис бил запрашан кон крајот на сезоната 2009-10 дали тој сака да игра за Шкотска ако има право на тоа. Дејвис нема право да ја претставува Шкотска, но понатаму тој објаснил дека ќе одбие каков било повик од шкотски или велшки тимови дури и ако тоа било можно.
На возраст од 33 години, Кевин Дејвис беше повикан во тимот на Англија за првпат во својата кариера во квалификациите за Евро 2012 во натпревар против Црна Гора на 12 октомври 2010. Тој дебитирал како замена во второто полувреме влегувајќи на местото на Питер Крауч и доби жолт картон. На 33 години и 200 дена, тој стана најстариот дебитант на Англија уште од Лесли Комптон во 1950 година кој дебитираше тогаш на 38 години.
Саутемптон
ФА Куп: вицешемпион 2002-03
Болтон
Лига куп: вицешампион 2003-04
Мојсије Петровиќ
Мојсије (Петровиќ; Белград, 1677 - Белград, 27 јули 1730) бил митрополит белградско-карловачки и, според тоа, еден од значајните архиереи на Српската православна црква.
Биографија
Мојсије (Петровиќ) по раѓање бил белграѓанин. Роден е во 1677 година од отец Петар и мајка Јелисава, кои подоцна го добиле монашкиот чин. Бидејќи во тоа време во Белград имало многу Грци, Мојсије веројатно посетувал грчки училишта. Затоа, подоцна, како добар познавач на грчкиот јазик, бил испратен во делегациите во Константинопол.
Монашки живот
Студирал високи науки на дворот на патријархот Арсениј (Црнојевиќ) во Сантадреја. Таму, патријархот го ракоположил (пред монашкиот чин ) во ѓаконски чин, а потоа бил испратен во Пеќ, веројатно кај некоја делегација, кај новиот патријарх Калиник, каде што го добил монашкиот чин. На 20-годишна возраст монахот Мојсије (Петровиќ) заедно со Висарион подоцна станал митрополит дабробосански во 1697 година заминуваат во манастирот Света Троица во Пљевља. По враќањето, тој бил ракоположен во чин јеромонах од митрополитот Стефан (Метохијац), управител на Крушедолската митрополија. За време на неговиот повторен престој во Пеќ бил унапреден во чин протосин гел.
Митрополит дабробосански
Бил ракоположен за митрополит дабробосански од страна на Пеќскиот патријарх Калиник, на 30 октомври 1709 година. Новиот митрополит пристигнал во Сараево околу 19 ноември, „но веднаш се вратил назад“. Во 1710 година дошол и митрополитот Мојсеј. а потоа донел писмо од патријархот Калиник. За време на неговото краткорочно управување со дабробосанската митрополија, Мојсије често бил надвор од неа на разни патувања, црковни работи, што може да се види и од неговите зачувани белешки.
По смртта на патријархот Калиник на 16 август 1710 година, тој со одлука на истиот собор отишол на заседанието на Архиерејскиот собор во Пеќ на 8 септември, а веќе на 28 септември во Константинопол. И по изборот на новиот српски патријарх Атанасиј, на 6 јануари 1711 година, тој бил во Сараево само два-три дена, а потоа во Темишвар, Белград и повторно во Сараево. Кога патријархот Атанасиј заминал на 25 февруари 1712 година во Белград, во Пеќ, на негово место го оставил митрополитот Мојсије. Во првата половина на 1712 г. тој во 2006 година официјално престојувал во Темишвар трипати и конечно, по враќањето во Белград бил затворен 46 дена.
Митрополит Белградски
Кога белградската митрополија останала празна, патријархот го префрлил Мојсија на престолот на митрополијата, оставајќи го тронот на дабробосанската митрополија на неговиот поранешен заменик Мелентија. Новиот митрополит веднаш заминал од Сараево, а во Белград пристигнал на 14 (25.11.) 1712 година.
Уште пред склучувањето на мирот во Пожаревац, Мојсије отпатувал во Виена и таму престојувал од февруари до ноември 1718 година, барајќи да биде потврден за архиепископ и митрополит белградски. Во исто време, тој побарал гаранција за сите права и слободи што ги имаат неговите сограѓани и племенски членови во Унгарија“.
Иако Мојсије сакал да биде потврден за митрополит на сите Срби во Австрија, а со оглед на болеста на митрополитот Карловачки Викентије, тој бил потврден само за архиепископ и митрополит во Кралството Србија, со тоа што Ваљевската, Темишварската и Себешката епархија потпаднале под негова владеење (Вршачка). Како таков, тој бил потврден и од Пеќскиот патријарх Мојсије за самостоен „архиепископ и митрополит на Кралството Србија и Банат Темишвар“.
Плашејќи се од обединувањето на белградската и карловачката митрополија, Судскиот воен совет му наредил на белградскиот командант, генерал Одиер, да го набљудува „митрополитот на никаков начин да не присвојува власт над целиот српски народ, туку само над свештенството на неговиот обред."
Кога во септември 1722 г. е одржано Српското народно собрание, царскиот записник од 23 јуни (4 јули) 1722 година им забранувал на пратениците од Србија и Банат да учествуваат во неговата работа. Белградскиот командант, полковник Корадо, му забранил на митрополитот Мојсије да оди во Собранието. Меѓутоа, Мојсеј не само што отишол на соборот, туку и активно учествувал во неговата работа. Парламентот едногласно е избран на 8 септември 1722 година на митрополитот Мојсеј како помошник на болниот митрополит карловачки Викентије, а „по смртта на еден од нив двете митрополии да се спојат во една“. Меѓутоа, австриските власти го известиле митрополитот Викентија дека нема да дозволи Мојсеј „да врши никакви архиепископски должности во неговата митрополија“. На крајот, бил издаден кралскиот декрет на Судскиот воен совет од 24 ноември (5. декември) дека не може да се дозволи поставување помошник, „а најмалку лицето на белградскиот митрополит Мојсије Петровиќ“. Иако претходно имало несогласувања меѓу двајцата митрополити Викентије и Мојсије, овојпат Викентије особено бил приврзан кон спроведувањето на одлуката за обединување на двете митрополии.
Митрополит Карловачко-белградски
Митрополитот Викентије починал на 23 октомври 1725 година. , а Изборното собрание се состанало во 1726 година, а против волјата на државните органи го избрале Мојсеј „за архиепископ на српскиот народ кој живеел под власта на царот“. Во тоа време, дворскиот комесар добил инструкции од Виена да го устоличи Мојсеј само како архиепископ и митрополит Карловачки. Устоличувањето се случило на 27 февруари (10 март) 1726 година. На барање на Парламентот да се обединат двете митрополии, императорот му доверил на Мојсије да раководи со Белградската митрополија, а потоа Србија, Тамис Банат и Мала Влашка му биле отстапени на управа. И покрај сите забрани, народот овие две митрополии ги гледал како единствена митрополија на Белград и Карловачка, а оваа титула ќе ја преземе првиот српски патријарх на формираната Српска патријаршија во 1920 година.
Имајќи ги предвид забраните од Виена и другите нерешени тешкотии во областа на црковниот и народниот живот, митрополитот Мосије поминал речиси две години во Виена и работел на нивно поволно решавање. Гледајќи ја состојбата на Црквата и народот, Мојсеј, како голем организатор и храбар реформатор, почнал да работи на подобрување на состојбата во митрополијата што му била доверена. Тој многу добро знаел дека на Австрија „и требаат што е можно подиви српски војници, како сениште за заплашување на сите непријатели на Хабсбурговците, и воопшто како неуки Срби, кои лесно може да бидат понижени“. Затоа Србите морале да бараат помош од другата страна. Тие не сакале да ги испраќаат своите деца во туѓи училишта во Австрија поради реалната опасност од Унијата, но се обиделе да основаат свои, со помош на руски учители лојални на православието. Мудрата и упорна енергија на митрополитот Мојсије Петровиќ успеала во речиси невозможното - тој основал руски училишта меѓу австриските Срби, создал образовна држава во државата. Со заложбите на белградскиот митрополит Мојсије Петровиќ, за службените потреби на Српската православна црква бил преземен руско-словенскиот јазик. Овој јазик го заменил претходното (старо преку пет века) српско издание (извадок) на старословенскиот јазик (српскословенски), кое се користело паралелно со српскиот народен јазик.
Митрополитот Мојсеј започнал во 1725 година да се „изгради Новата управна белградска палата на архиепископската и митрополитската резиденција“, која била наменета да им служи на потребите на црквата и народот, па затоа била наречена и „Заедничка куќа“. Како љубител на книги, Мојсије основал библиотека во Белград. Подоцна, во Карловац, митрополитот Мојсије почнал да гради црква и митрополитски двор, во кои сакал да смести богословија и други училишта. Но, ниту тоа не успеал да заврши во текот на животот.
Заслуги
За да го регулира верскиот и општествениот живот на своите верници, митрополитот Мојсије го издал фамозниот декрет во 57 точки. Така тој наредил идните сопружници да се исповедаат и да се причестат пред брак, свештениците да се грижат за сиромашните, кои молеле од срам ноќе, да се склучуваат аманети во присуство на неколку сведоци, сведени на само два вида храна. Наместо да дава, тој советувал да им се дели храна на сиромашните и да се изврши за погребни литургии. Тој им наредил на татковците и газди редовно да ги праќаат децата на богослужба во црквата, а за тоа време да се затворат месарниците и бакалите, а во тоа време да не се зборува во општинските и градските куќи. Во однос на крштевањето на новороденчињата, тој наредил „ниедно дете да не остане некрстено повеќе од осум дена“, а крштевањето да се врши во цркви, а не во приватните домови.
Софија Карлсон
Родена во 1978 година е шведската модерна танчерка <b id="mwBQ">Софија Карлсон</b>. Таа дипломирала танцова педагогија од Даншогсколан и магистрирала танц на Финската театарска академија.
Алексејс Сарамотинс
Алексејс Сарамотинс (Aleksejs Saramotins; р. во ) — латвиски професионален друмски велосипедист, кој вози за континенталната екипа.
Шест пати го освоил националното друмско првенство и ја претставувал својата земја на олимписките игри и светските првенства. Во 2009 година победил на Минстерланд Џиро, додека возел за Тим Десигна Кекен, што довело да се приклучи на во 2010 година. Сарамотинс ја напуштил екипата и се приклучил на каде останал до крајот на сезоната 2012 и се приклучил на новосоздадената екипа  за сезоната 2013.
Во октомври 2016 година, тој и колегата Матео Пелуки биле објавени како членови на екипата за 2017.
Пред да потпише професионален договор, возел и како планински велосипедист.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Сукарно
Сукарно (Sukarno), роден Кусно Сосродихарџо ( 6 јуни 1901-21 јуни 1970) бил првиот претседател на Индонезија и еден од основачите на Движењето на неврзаните заедно со Тито. За време на неговото владеење Индонезија стекнала независност.
Во 1967 г. е симнат е со преврат потпомогнат од американските служби и на негово место дошол генералот Сухарто.
Малта на Олимписките игри
Малта за првпат како независна држава учествувала на Летните олимписки игри во 1928 година, кои се одржале во Амстердам. Од тогаш, Малта нема пропуштен ниту еден мундијал.
Малта никогаш не учествувала на Зимските олимписки игри.
Малта никогаш не била домаќин на некакви Олимписки игри.
Спортистите на Малта немаат освоено ниту еден медал, заклулучно со 2009 година.
Националниот олимписки комитет на Малта бил основан во 1928 година, а од страна на МОК признаен во 1936 година.
Самарија
Самарија (שֹׁמְרוֹן, ) ― историскa област во Палестина, која на југ се граничи со Јудеја, а на север со Галилеја. Историчарот од првиот век Јосиф Флавиј укажал дека на запад се протега до Средоземно Море и до долината на реката Јордан на исток. Го опфаќа поголемиот дел од територијата на древното Кралство Израел, кое се наоѓало северно од Јудејското Кралство. Границата меѓу Самарија и Јудеја се наоѓала долж географската ширина на градот Рамала.
Името „Самарија“ потекнува од античкиот град Самарија кој бил главен град на Кралството Израел. Името Самарија најверојатно почнало да се користи како име за целото кралство набргу откако градот Самарија станал главен град на Израел, но во пишан извор за прв пат се спомнува по неговото освојување од Саргон II Асириски, кој кралството го претворил во провинција Самерина.
Историја
Според Стариот завет, Израелитите го зазеле регионот познат како Самарија од Хананците и му го доделиле на племето на Јосиф. Јужниот дел од Самарија тогаш бил познат како планината Ефрем. По смртта на кралот Соломон (околу 931 п.н.е.), северните племиња, меѓу кои биле и Ефрем и Менаше, се одвоиле од јужните племиња и го основале одделното Кралство Израел. Прв главен град на кралството бил Тирза. Кралот Омри (околу 884 г.п.н.е.), го изградил градот Самарија кој станал главен град на кралството. Новиот главен град брзо се развивал; во него била изградена раскошна палата за израелските кралеви, чии внатрешни ѕидови биле обложени со резби од слонова коска. Самарија се сметала за една од најсилните тврдини во регионот; системот од одбранбени структури на градот е делумно зачуван до денес. Градот бил проколнат од хебрејските пророци поради „куќите од слонова коска“ и луксузните палати кои прикажувале паганско богатство. Самарија била престолнина на Израел до нејзиниот пад под Асирците.
Од 726 до 722 г.п.н.е., новиот крал на Асирија, Шалманесер V, ја нападнал земјата и го опсадил градот Самарија. По три годишна опсада, градот паднал и голем дел од неговото население било одведено во заробеништво или било депортирано. Малку се знае за периодот од падот на Самарија до крајот на Асирската империја. Најверојатно многумина од протераните се вратиле во 715 г.п.н.е., а како потврда за тоа се наведуваат бунтовите на робовите против асирскиот крал Саргон.
По уништувањето на Израел, Самарјаните се појавиле како етнорелигиозна група во регионот на Самарија и тврделе дека потекнуваат од Израелците. Изградиле храм на планината Геризим, и со векови продолжиле да напредуваат.
Остатоците од Самарјаните (помалку од 1000 луѓе) сè уште живеат во Холон и Сихем и му се поклонуваат на Богот на Израел на планината Геризим, над градот. Во 6 година од н.е., по смртта на кралот Ирод Велики, Самарија станала дел од римската провинција Јудеја.
Во Новиот завет Самарија се споменува во Лука 17:11–20, во чудесното исцелување на десетте лепрозни, кое се случило на границата меѓу Самарија и Галилеја. Во Јован 4:1–26 е запишана средбата на Исус кај Јакововиот бунар со жената Сихарна, во која тој се изјаснува дека е Месија.
По крвавото задушување на Самарјанските бунтови (најчесто во 525 н.е. и 555 н.е.) против Византиското Царство, самарјанското население драстично се намалило.
По муслиманското освојување на Левант, и во текот на раниот исламски период, Самарија претрпела процес на исламизирање како резултат на преобратувањето на преостанатото самарјанско население и доселувањето на муслимани во областа. Доказите укажуваат дека многу Самарјани се преобратиле за време на владеењето на Абасидите и Тулунидите, како резултат на суши, земјотреси, верски прогонства, високи даноци и анархија. Кон средината на средниот век, еврејскиот писател и истражувач Бенџамин од Тудела проценил дека во Палестина и Сирија останале само околу 1.900 Самарјани.
За време на Големата војна, во Палестина војувале армиите на Британската и Отоманската Империја, а по војната територијата ѝ била доверена на Обединетото Кралство да ја управува како мандат на Лигата на народите. Од тогаш Самарија станала една од административните области на Палестина. Планот за поделба на Палестина од ОН во 1947 година предвидувал арапската држава да се состои од неколку делови, а најголемиот од нив бил опишан како „ридската земја Самарија и Јудеја“. По Арапско-израелската војна од 1948 година, поголемиот дел од територијата еднострано бил вклучен во територијата под контрола на Јордан и бил управуван како дел од Западниот Брег (западно од реката Јордан).
Во Шестдневната војна од 1967 година Израел го зазел и окупирал Западниот Брег кој бил под контрола на Јордан. Јордан, во ноември 1988 година, ги отстапил своите претензии во Западниот Брег на Палестинската ослободителна организација. Со договорите од Осло во 1994 година, била формирана Палестинската самоуправа која требало да управува со дел од територијата на Западниот Брег (области „А“ и „Б“).
Хореа
Хореа (Horea, Arroden) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живее 2.371 жител.
Наводи
Horea, Alba
Питер Земан
Питер Земан (Pieter Zeeman - ) — холандски физичар кој ја споделил Нобеловата награда за физика со Хендрик Лоренц во 1902 за неговото откритие на Земановиот ефект.
Детство и младост
Питер Земан се родил во Зонемeр, Холандија, син на Катаринус Форандинус Земан, министер на Холандската реформирана црква, и Вилемина Ворст.
Се заинтересирал за физиката на рана возраст. Во 1883 Aurora поларната светлина била видлива во Холандија. Земан, во тоа време студент во средното училиште „Zierikzee“, го нацртал и опишал феноменот и го доставил до весникот „Нејчр“ (Nature), каде што бил објавен. Уредникот го пофалил „внимателното набљудување на професор Земан од неговата опсерваторија во Зонемeр“.
Образование и рана кариера
Откако Земан ги поминал квалификационите испити во 1885, почнал да студира физика во Лајденскиот универзитет под менторство на Хејке Камерлинг Онес и Хендрик Лоренц. Во 1890, дури пред да ги заврши неговите тези, тој станал лоренцов асистент. Ова му овозможило да учествува во истражувачкиот проект за керовиот ефект. Во 1893 ги доставил неговите докторски тези за керовиот ефект, рефлексијата на поларизирана светлина на магнетизирана површина. По неговото докторирање, половина година бил во Фридрих колраушовиот инситут во Стразбур. Во 1895, по доаѓањето од Стразбур, Земан станал самостоен професор по математика и физика во Лајден. Истата година се оженил со Јохана Елизабет Лебрет (1873–1962) и заедно имале три ќерки и еден син.
Во 1896, три години по поднесувањето на неговите тези за керовиот ефект, тој не ги испочитувал наредбите на неговиот супервизор и ја употребил лабораториската опрема за да го измери разделувањето на спектарните линии на силно магнетно поле. Тој бил отпуштен поради неговите напори, но подоцна се оправдал со добивањето на Нобеловата награда за физика во 1902 за откривањето на сегапознатиот „Земанов ефект“. Како проширување на истажувањето за тезите, почнал да го истражува ефектот на магнетното поле на светлински извор. Открил дека спектарната линија е поделена на некоклу компоненти во присуство на магнетно поле. Лоренц бил првиот кој слшнал за претпоставките на Земан во сабота на 31 октомври 1896 на средбата на Холандската кралска академија на уметност и науки во Амстердам, каде што овие резултати биле изнесени од Камерлинг Онес. Следниот понеделник, Лоренц го повикал Земан во својата канцеларија и му понудил објаснување за неговите забелешки, кое се темелело на лоренцовата теорија за електромагнетно зрачење.
Важноста на откритието на Земан наскоро станала очигледна. Го потврдило предвидувањето на Лоренц окулу поларизирањето на светлината емитирана во присуство на магнетно поле. Благодарение на работата на Земан се разјаснило дека осцилирачките честички кои според Лоренц се изворот на светлинската емисија се негативно наелектризирани и се илјада пати полесни од водородниот атом. Овој заклучок бил донесен пред томсоновото откритие на електронот. Земановиот ефект станал важна алатка за разјаснување на структурата на атомот.
Професор во амстердам
Земан студирал физика кај професорите Хендрик Антон Лоренц и Хејке Камерлинг Онес на Универзитетот во Лајден. По завршувањето на студиите тргнал во Лајден каде што работел како доцент. Во 1897 бил во Универзитетот во Амстердам и таму станал редовен професор од 1900 година.
Поради неговото откритие, на Земан му била понудена позиција на предавач во Амстердам во 1897. Во 1900 ова било проследено со неговата промоција на професор по физика во Амстердамскиот универзитет. Во 1902, заедно со неговиот поранешен ментор Лоренц, тој ја добил Нобеловата награда за физика за откривањето на земановиот ефект. Пет години подоцна, во 1908, го надминал Јоханес ван дер Валс како професор и директор на Институтот по физика во Амстердам.
Новоизградена лабораторија во Амстердам во 1923 била преименувана во „Земанова лабораторија“ во 1940. Овој нов објект му овозможил на Земан да изведе соодветно истражување на земановиот ефект.
Доцни години
Во 1898 Земан бил одбран за член на Кралската академија за уметност и науки на Холандија во Амстердам и работел како секретар од 1912 до 1920. Го добил Хенри Драперовиот медал во 1921 и многу други награди. Земан исто така бил избран за странски член на Кралското друштво во 1921. Во 1935 се пензионирал. Земан починал на 9 октомври 1943 во Амстердам и бил погребан во Харлем.
Награди и почести
Земан ги добил следниве награди за неговиот придонес.
Кратерот Земан на месечината е именуван во негово име.
Франциска Лиебинг
Франциска Лиебинг (6 февруари 1899 - 3 јануари 1993) позната и како Франциска Либиг — родена швеѓанка која играла во германски филмови, а подоцна и во САД.
Животопис
Таа била мажена за Инез Либинг и немала деца. Почина на 3 јануари 1993 година, од природна смрт, на 93-годишна возраст, во старечки дом во Минхен.
Космос-1771
Космос-1771 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 20 август 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 263 км, а најмалото на 250.
Говерла
Говерла (Говерла; Hóvár; Hovârla; Howerla) — планина во состав на Карпатите и со 2.061 м, највисока точка во Украина. Врвот се наоѓа во источниот дел на Бескидите, во областа Чорногора. Падините се покриени со шума од бука и смрека, над која се протега појас на супалпски ливади наречени „полонина“ на украински. На источната падина се наоѓа главниот извор на реката Прут. Името има староунгарско потекло и означува снежна планина.
Датумот на првото искачување е непознат. Кон крајот на 19 век, врвот станал позната туристичка атракција, особено меѓу туристите од соседните градови на Галиција. Во 1880 била обележена првата туристичка рута помеѓу врвот Говерла и Крани Лух од Леополд Вајгел од здружението Галиција Татра. Следната година било изградено првото засолниште за туристите.
Во 20 век се здобила со поголема популарност, како место за екстремни спортови. Некои патеки се обележани како 1A во зимскиот период (од доцна есен до мај), според системот на оценување од СССР. Денес, поради неговата популарност, многу љубители во алпинизмот со недоволни вештини често доживуваат несреќи, како замрзнатини, хипотермија, па дури и смрт.
NGC 2839
NGC 2839 — елиптична галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2839 се споменува и како MCG 6-21-23, CGCG 181-31.
Откривање
Објектот е откриен на 13 март 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2839 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 2839 има привидни димензии од 0,9' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 20 м 36,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 39' 4".
Други поделби
Проучување на NGC 2839 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26425. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 103; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2496. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 952.
Ханиер Асеведо
Ханиер Алексис Асеведо Кале (Janier Alexis Acevedo Calle; р. ) — колумбиски професионален друмски велосипедист, кој вози за континенталната екипа.
Кариера
Додека возел за во 2013, ја освоил втората етапа со планинска завршница на Трката околу Калифорнија, дванаесет секунди пред крајниот победник на трката, Тиџеј ван Гардерен од. Подоцна завршил трет во генералниот пласман на трката и кратко ја носел водечката маичка пред да ја преземе Ван Гардерен.
Во септември 2013 било објавено дека Асеведо ќе се пресели во екипата за сезоната 2014. Меѓутоа, еден месец подоцна, Асеведо изјавил дека го раскинал договорот со, со намера да се приклучи на.
Нинбург (округ)
Нинбург (Nienburg) — округ во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се граничи со окрузите Дипхолц, Ферден, Хајдекрајс, Хановер и Шаумбург, како и со покраината Северна Рајна-Вестфалија (округот Минден-Либеке).
Географија
Округот е сместен помеѓу градовите Бремен и Хановер. Низ него тече реката Везер која навлегува од југ и оди кон Бремен.
Грб
На окружниот грб се прикажани:
Париз-Рубе 2016
Париз-Рубе 2016 — еднодневна класична велосипедска трка, која се одржала на 10 април 2016 година, во северна Франција. Било 114. издание на трката Париз-Рубе и претставувала десетти настан во сезоната на Светската турнеја. Воедно, бил трет велосипедски монумент во сезоната.
Трката се одржала на растојание од 257,5 километри. Главна потешкотија биле 27. Сектори со калдрма, кои биле во вкупна должина од 52,8 километри. Тешките услови обезбедени со калдрмата и го донеле името „Пеколот на Северот“. Со нејзе бил ставен крај на сезоната на калдрмисани класици, недела по Трката околу Фландрија 2016; меѓу фаворитите за победа бил победникот на трката, Петер Саган, како и Фабијан Канчелара и Том Бонен.
Рута
И покрај своето име, трката не започнала во Париз: започнала во Компјењ (80 километри северно) и патувала главно на југ кон Рубе. Главна тешкотија биле 27. сектори со калдрма, во вкупна должина од 52,8 километри; организаторите на трката им доделувале ѕвездички на тежина, каде пет ѕвезди значело најтежок сектор, додека најлесен сектор бил тој означен со една. Првите 98,5 километри биле главно рамни на обични патишта, а првиот сектор дошол помеѓу Труавил и Инши. Во следните 60 километри, имало уште осум сектори со калдрма, пред да дојде првиот сектор со пет ѕвезди. Ова било Труе д’Аренберг и бил долг 2,4 километри. Како рутата повторно водела на север, возачите поминале уште неколку сектори со калдрма — сите со три или четири ѕвезди — до следниот сектор со пет ѕвезди, 3 километри долгиот Мон ан Певел. На крајот на овој сектор, имало уште 45 километри до целта.
По Мон ан Певел, имало уште седум сектори со калдрма пред последниот сектор со пет ѕвезди. Ова бил 2,4 километри долгиот Карфур де л’Арбр; до крајот имало уште 15 километри. Имало уште три сектори со калдрма — два сектори со две ѕвезди и последниот со една ѕвезда кога рутата веќе навлегувала во Рубе. Рутата завршувала на велодромот Андре-Петрио во Рубе; возачите влегле на пола велодром и свртеле еден и пол круг на 500-метарската патека за завршување на трката.
Карти
'''Карти на рутата на Париз-Рубе 2016. Калдрмисаните сектори се прикажани во зелено'''
Екипи
Бидејќи Париз-Рубе е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Во февруари 2016 година, организаторите на трката објавиле седум професионални континентални екипи, кои добиле специјални покани, со што главната група била составена од 25 екипи . Секоја екипа имала право да настапи со осум возачи, со што главната група имала 200 возачи. била единствената екипа која пријавила само седум возачи. Возачот на Јакопо Гварниери не успеал да ја започне трката, со што трката започнала со 198 возачи.
Фаворити пред трката
Неодамнешните изданија на Париз-Рубе биле освоени на различни начини. Седум од претходните десет изданија биле освоени од возачи кои имале соло бегства; најнеодамнешен таков победник бил Ники Терпстра во 2014 година. Други изданија биле освоени во помали групни спринтови: имало тројца возачи на завршницата во 2008 година, двајца во 2013 година и шестмина во 2015 година.
Џон Дегенколб го освоил спринтот во 2015 година, но не успеал да ја одбрани титулата во 2016 година поради повреди здобиени при судир со автомобил во текот на зимскиот тренинг. Грег ван Авермат, кој завршил трет во 2015 година, исто така, не успеал да ја започне трката откако ја скршил клучната коска при пад на Трката околу Фландрија претходната недела.
Два главни фаворити за победа на трката биле Петер Саган и Фабијан Канчелара. Саган, владејачкиот светски првак, ја освоил Трката околу Фландрија (друг монумент на калдрма) во соло бегство. Најдобар претходен резултат на Саган на Париз-Рубе било шестото место во 2014 година. Канчелара ја освоил трката во три претходни изданија (во 2006, 2010 и 2013 година) и завршил меѓу најдобрите десет на пет други настани. Канчелара го возел својот последен Париз-Рубе, откако најавил дека ќе се повлече на крајот на сезоната 2016.
Еден од главните соперници на Канчелара на класичните трки низ кариера бил Том Бонен, кој го освоил Париз-Рубе четири пати во минатото. Меѓутоа, не бил во добра форма во сезоната 2016 и се мачел со повреда од Трката околу Фландрија. Меѓутоа, неговата екипа, била доста силна, со Терпстра, Стејн Ванденберг и Здењек Штибар сите можни победници на трката.
Други можни победници биле Сеп Ванмарке, кој бил трет на Трката околу Фландрија, Александер Кристоф , Ларс Бом , Ијан Станард и Едвалд Боасон Хаген.
Извештај од трката
Со поминати 140 километри и повеќе од 115 километри до целта, имало пад во главната група пред осмиот калдрмисан сектор. Етикс-Квик-Степ веднаш ги испратил Тони Мартин и Гијом ван Кејрсбулк напред во групата и силно забрзале; ова предизвикало групата да се подели. Групата напред составена од Бонен, Боасон Хаген, Станард, Роу и Ванмарке заедно со неколку други, со Саган, Канчелара, Штибар и Терпстра во групата зад нив. ЛотоНЛ-Џамбо имал шест возачи во првата група. Разликата помеѓу првата и втората група брзо пораснала на една минута, благодарение на работата на Мартин; поминал околу 40 километри напред во групата на Бонен. Напорот на Мартин ја намалил групата на пет возачи, кога отпаднале Ванмарке и Роу. Кога стигнале на Труе д’Аренберг, бегството имало над една минута предност пред првата група; групата на Ванмарке била околу 20 секунди зад нив, додека Канчелара и Саган во друга група, која доцнела уште околу една минута. Самиот Саган правел напори напред во групата да се врати во првата група.
На 87 километри пред целта, групата на Ванмарке се споила со групата на Бонен, создавајќи група од 16 возачи која била 55 секунди зад бегството. На Александер Кристоф му се дупнала гума и морал да отпадне од групата, во која биле Контадор и Саган. Во следните километри, Хејман нападнал самиот од бегството; во меѓувреме, Јаспер Стејвен (Трек-Сегафредо) возел силно да го донесе својот колега Канчелара назад во првата група. Хејман бил достигнат од остатокот на групата, додека Попович отпаднал од бегството со цел да и помогна на групата на Канчелара на 64 километри пред крајот. По следниот сектор со калдрма, групата на Бонен го достигнала остатокот од бегството и создала група од околу 20 возачи, предводена од Тим Скај, која била околу 50 секунди пред групата на Канчелара.
Канчелара и Саган заедно работеле силно на чело на групата, тогаш втора група на трката. Кратко потоа, првата група била нарушена кога тројца од четворицата возачи на Тим Скај —Роу, Пучо и Џани Москон — се судрила на неколку кривини, оставајќи го Станард како единствен возач од екипата во водечката група. На 48 километри пред крајот и втората група на 37 секунди, возачите го поминале секторот Мон ан Певел. Канчелара паднал на калливиот сектор. Саган, возејќи веднаш зад него, успеал да го скокне — со само една нога на неговиот велосипед — и продолжил во потера на водечката група. Канчелара, иако можел да ја продолжи трката, никогаш не се приклучил на групата. Терпстра бил меѓу оние кои паднале во несреќа. Списанието „Сајклинг Викли“ го опишал маневарот на Саган како „неверојатно управување со велосипед“.