cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ана Вивода
Творештво
Менталните слики се „отелотворени“ во линии со техника која авторитативно изразува став кон преиспитување на односот помеѓу сопствената креативна волја и просторот во кој таа волја се манифестира. Умножувањето на линиите, нивната кохерентност, го пренесува на графичкиот лист енергетскиот полнеж на просторот исполнет со информациски структури. Линијата станува пренесувач на мислата, чист потенцијал, извор на сите веројатности. Вештината на гледање на набљудувачот е всушност вештина на трансформација, а неговата подготвеност да комуницира со трагата на графичкиот лист е клучна во создавањето на формата на последователната слика, онаа што извира од менталната слика што го придружува креативниот чин. Проширената дефиниција на графичкиот медиум, разбирањето на графиката како принцип на работа и размислување, го прави трајно стимулирачко истражувачко поле а Ана Вивода еден од постојано ветувачките феномени на главната меѓународна графичка сцена. Суптилна, длабокомисловна, таа развива сопствен лиризам кој е во синтетичка корелација со литературната и музичката структура, враќајќи и го значењето на уметноста во еден хомоген, испреплетен и цврст меѓусебен однос. .
Награди
Таа е добитник и на наградата за придонес во светското графичко творештво од Меѓународно графичко триенале Битола (МГТ Битола), за обележување е тоа, што оваа меѓународна графичка манифестација во Македонија, со почеток од деветтото и десеттото триенале  ги отфрла во целост елитистичките и често контраверзни награди од типот Гранд - При, прва, втора итн,сметајќи дека со тоа само се поттикнува  одреден непотребен елитизам и определувајќи се исклучиво само  за посебни награди за светскиот придонес во графичкото творештво, чии носител е и Ана Вивода.
Колекции
Нејзините дела се во бројни национални и меѓународни збирки и збирк- Кабинетот за графика на Хрватската академија на науките и уметностите, Музејот на современа уметност, графичката збирка на Националната и универзитетска библиотека, Музејот на модерна и современа уметност во Риека, Музејот на Универзитетот во Аликанте, Шпанија и многу други.
Библиографија
https://www.impactprintmaking.com/article/fragments-of-feminine-narratives/
Културен шок
Културен шок е лична дезориентација на едно лице кога доживува непознат начин на живот што се должи на имиграцијата или посета на нова земја, или на преод во социјалната средина, или исто така може да се должи едноставно на искусување на поинаков живот.
Монторо Инфериоре
Монторо Инфериоре — поранешна општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 31 август 2021 година било 19,145 жители.
По одржаниот референдум, општината е укината на 3 декември 2013 г. откако е споена со Монторо Супериоре, образувајќи ја новата општина Монторо.
Трејси МекГрејди
Трејси Ламар МекГрејди џуниор(роден на 24 мај 1979) е поранешен американски кошаркар, кој играл 17 сезони во НБА. МекГрејди е седумкратен НБА Ол стар учесник, седумпати избран во Ол-НБА тимовите, двапати бил најдобар стрелец во НБА, и еднаш добитник на наградата за играч кој најмногу напредувал.
Шлајфрајзен
Шлајфрајзен (Schleifreisen) — општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Шлајфрајзен се наоѓа две километри западно од градот Хермсдорф.
Базелските ѕвона
Базелските ѕвона (француски: Les cloches de Bâle) - роман на францускиот писател Луј Арагон.
Содржина
Романот претставува пресек на традицијата на француското општество во последните дваесеттина години пред Првата светска војна. Во првата книга се опишува историјата на еден скандал во француското општество во чиј центар се наоѓа Дијана де Нетанкур, жена со успешна кариера во Париз, благодарение на убавината и еротската рафинираност. Менувајќи ги љубовниците, на крајот таа завршува во постелата на Брујон, криминален тип кој врши нечисти работи за својот шеф, Виснер. Во домот на Брунел извршува самоубиство еден од неговите должници, а непријателите на Виснер од тоа прават првокласен скандал. Кампањата ја води екстремното десничарско движење „Француска акција“, но Винсер успева да ја запре акцијата против него. За несреќа, генералот Дорш ја открива позадината на настанот, па Виснер мора да го жртвува компромитираниот Брунел, по што Дијана се разведува од него.
Во вториот дел се опишува средината во која се мешаат различни општествени слоеви. Катерина Симониѕе, ќерка на нафтен индустријалец од Баку, живее со мајка ѝ, која живее авантуристички живот по скапите хотели на Француската ривиера, но која одржува романси и со револуционерите. И Катерина се заразува со романтичните револуционерни страсти и во неа се јавува стремежот за ослободување на жената при што низ еротските авантури таа талка низ повеќе идеологии. Одредено време, Катерина е опчинета од анархистот Либертад, кој подоцна е убиен, а таа ги менува мажите.
Во третиот дел се опишуваат бројни историски настани во Франција и во Европа, во периодот 1911-1912: испреплетувањето на интересите и политиките, класната борба, штрајкот на шоферите во Париз итн. Во тие настани се вплеткани владата, политичарите и полицијата, а сиет се марионети во рацете на злосторниците, како Кенел и Виснер или поситните сплеткари како Де Хутен, кој со помош на полицијата успева да испровоцира терористичка акција со цел да го искомпромитира штрајкот во јавноста.
Последниот дел, во обем од петнаесетина страни, е насловен „Клара Цеткин“, по името на германската социјалистка, и претставува лирски епилог на романот.
Осврт кон романот
Во својата критика на романот, напишана во 1936 година, Бруно Шулц ги определува „Базелските ѕвона“ како прв обид во новиот стил на пишување на Арагон, наречен социјалистички реализам. Притоа, тој го оценува романот како „донекаде, сензационална книга“, во која Арагон пишува со проникливост на рендгенски зрак, продира длабоко во ткивото на животот, а тоа го прави конкретно, сувопарно и хроничарски. Арагон застапува марксистички гледишта и ја поставува класната борба како длабока основа на сите појави во општествениот живот. Од неговиот роман како да допира татнежот на историјата. Арагон мајсторски умее да ја прикаже јаловоста на времето и безизлезноста на епохата. Но, наспроти хроничарскиот тон, во романот има голема доза на епска воздишка и историски патос.
Елени
Елен (, односно Елени) — тревопасни животни од от на парнокопитните (Artiodactyla) со повеќе ови и ови. Кај обичниот елен, мажјакот, женката кошута, а младото еленче.
Изглед
Еленот е силно и големо животно. Мажјаците се поголеми од женките, а на главите имаат големи, широко разгранети рогови. Роговите што по правило ги има само мажјакот, почнуваат да му растат 8-10 месеци по раѓањето и најпрво му се развива основата таканаречена рожиште. Првите рогови почнуваат да му растат дури од половината на втората календарска година и имаат облик на шило. Роговите на еленот редовно му паѓаат кон крајот на февруари или во почетокот на март, а до јули му се развиваат нови уште посилни рогови. Влакното на еленот е кусо, лете е со црвенкасто-кафеавкаста боја, а зиме станува сиво-кафеаво.
Елените живееат во листопадните шуми, во рамнини и во планински предели. Воглавно се ноќни животни, кои дење се одмараат во засолништа. Кошутите се собираат во крда кои ги предводи доминантната женка. Мажјаците се собираат во помали групи, освен во текот на есенската сезона на парење, кога се самостајни и се борат за женките.
Исхрана
Еленот како преживар се храни со растителна храна. Поради тоа, тој најчесто пасе на шумски ливади и го брсти лисјето на дрвјата и на грмушките, поради што понекогаш може да причини штети врз одделни млади стебла и насади.
Размножување
Еленот е полигамен вид и за време на парењето оплодува повеќе женки за чија наклоност се бори жестоко со своите соперници, при што често доаѓа и до повреди кај елените. Во месец септември и октомври елените со своето рикање го навестуваат периодот на парење. Оплодената женка го носи младенчето околу 240 дена, а раѓа најчесто едно младо кон крајот на март и април, односно мај.
Во Македонија
Во Македонија живеат три рода елени, со по еден вид: обичниот елен (Cervus elaphus), еленот лопатар (Dama dama) и срната (Capreolus capreolus).
Од нив, автохтон важи обичниот елен (наречен и ридски елен), кој подоцна изумрел и природно се одржал само на планината Кожуф. По Втората светска војна повторно е повторно населен на повеќе места како резерватот „Јасен“, националните паркови „Маврово“ и „Пелистер“, како и во ловиштата „Кадина Река“ и „Пониква“..
Мисија во Хаити на Обединетите нации
Мисијата во Хаити на Обединетите нации (UNMIH) била мировна операција спроведена од Обединетите нации помеѓу септември 1993 и јуни 1996 година. Мисијата била превоспоставена (MINUSTAH) во април 2004 година, откако бунт го зазел поголемиот дел од Хаити и претседателот Бертранд Аристид си поднел оставка. Аристид контроверзно тврдел дека бил принуден надвор од канцеларијата и киднапиран надвор од државата од агенти на САД.
Историска позадина
Во поголемиот дел од Студената војна (од 1946 до 1986 година), Хаити било под диктаторско владеење. По военото соборување на Жан-Клод Дувалие во февруари 1986 година, со Хаити управувале низа краткотрајни привремени влади (пет претседатели во шест администрации од 1986 до 1991 година). Првите демократски национални избори во земјата се одржале на 16 декември 1990 година, а за претседател бил избран Жан-Бертранд Аристид. Аристид ја презел власта на 7 февруари 1991 година, но бил соборен со воен државен удар неколку месеци подоцна.
Во раните години на вклучување на ООН на Хаити, се дало многу голем придонес во корист на Хаити. Тие успешно претрпеле промени во владата без поголеми проблеми. Постигнат е многу голем напредок во стабилноста на економската состојба на земјата од присуството на силите на ООН. ООН помогнала во враќањето на одредена количина демократија во земјата со смената на двајца демократски избрани претседатели. ООН завршила многу успешни мисии од годините 1994-2000 година. Февруари 2004 година означува враќање на мировната мисија на ООН позната како „Мисија за стабилизација на Хаити на Обединетите нации“ попозната како MINUSTAH. Претходно тој месец, Хаити доживеала конфликт во градот Гонавис, што потоа довело до вооружени борби низ целата земја, предизвикувајќи губење на контролата од страна на владата на Хаити. Овој бунд уништил голем дел од градот и за кратко време откако претседателот Аристид и премиерот се повлекле од своите позиции, новиот претседател Бонифациј Александре ја презел контролата. По оставките на познатите лидери, следните реакции и конфликти од земјата претставувале закана за мирот и безбедноста на другите земји, ООН одлучиле да ја повторат мировната мисија на Хаити, сега под името МИНУСТАХ.
Мандат на мисијата
Од 2004 година до денес, присуството на MINUSTAH на Хаити дало значителен придонес за стабилноста на земјата. Многу мисии се завршени и секоја година сè уште се испраќаат нови како помош за Хаити. Со разорниот земјотрес и претседателските избори во 2010-2011 година, во текот на тие години, ООН испратила повеќе војници од кога било да се обидат и да помогнат во закрепнувањето. Присуството на ООН им дало поддршка на владата, полицијата и на многу други аспекти на општеството, што било од голема корист за земјата и сè уште е. Официјалното пристигнување на работната група на МИНУСТАХ во 2004 година презела акција со многу цели на ум. Тие биле фокусирани во многу различни области низ земјата, на пример, помош за новата влада, развој на нивното општество, зајакнување на институциите, и во голем и суштински дел -- реформација и развој на Хаитските национални полициски сили (ХНП).
Во април 2004 година, Советот за безбедност во Хаити ја спровел Резолуцијата 1542, со која била воспоставена мисијата МИНУСТАХ на Хаити, што потоа го означило почетокот на реформацијата во земјата.
Од почетокот на мисијата, полициските службеници од целиот свет, сите од различни полициски сили биле испратени во Хаити од страна на ООН за да му помогнат на договорот за ХНП против многуте форми на корупција што се одвиваат на Хаити секој ден. Присуството на ООН им дало на ХНП можност да стекнат знаења за други успешни тактики што ги користат реномирани полициски сили. Офицерите на ООН се наоѓаат насекаде низ Хаити и се сместени во области на кои им треба дополнително засилување. Офицерите на ХНП се испраќале на патрола со полициските службеници на ООН за да добијат увид како да постапат за новата полицијата правилно да ги реформира областите во кои што најмногу им недостасува стабилност.
Друг важен аспект што помага во иднината на ХНП и идната стабилност на Хаити како целина во присуство на офицерите на ООН е самата Полициска академија на Хаити. Студентите на Хаитиската академија се изучуваат од полицајците на ООН и им предаваат основни алатки за нивните идни полициски должности. Овие службеници на ООН се многу важни за иднината на безбедноста на Хаити. Од 2004 година, Мисијата, поточно справувањето со ХНП е многу корисна и помага во растот на полициските сили. Иако има уште многу работа, заедно со многу други инфраструктурни цели во кои се вклучени ООН, во 2012 година растот на бројот на полициските службеници на ООН што биле испратени е намален, но сепак е присутен.
Црква Света Катерина (Рига)
Црквата Света Катерина (летонски: Svētās Katrīnas Romas katoļu baznīca) е црква која се наоѓа во Рига, Латвија. Таа се наоѓа на адреса улица Шкуну 9/11.
Врбица (Кочанско)
Врбица — село во Општина Чешиново-Облешево, во околината на градот Кочани. Според пописот од 2002 година, селото имало население од 12 жители.
Историја
На крајот на XIX век селото било дел од Кочанската каза на Отоманското Царство. Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов, селото во 1900 година имало 100 Македонци. Според бугарскиот публицист Димитар Мишев, во 1905 година селото имало 1042 Македонци христијани и 90 Власи.
Стопанство
Главна стопанска гранка во селото е земјоделството.
Население
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 12 жители, од кои 10 Македонци и 2 Власи.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Врбица е македонско-влашко село.
Според истражувањата од 1960 година, родови во селото се:
Македонски
Влашки
Список на државни водачи во 2007 година
Долу се наведени сите водачи во државите во светот, распоредени по држави во 2007.
Монторо Супериоре
Монторо Супериоре — поранешна општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија.
По одржаниот референдум, општината е укината на 3 декември 2013 г. откако е споена со Монторо Инфериоре, образувајќи ја новата општина Монторо.
Датунџо војвода
Датунџо војвода — македонска епска народна песна.
Содржина
Датунџо ја посетува мајка си и таа го убедува да ги продаде пушката и сабјата, да купи волови и да ја обработува земјата. Меѓутоа, додека Датунџо сее пченица пристигнува потерата и сејмените, кои не го препознаваат, го прашуваат за него, а тој им кажува кој е и потоа ги убива.
Латвиска Советска Социјалистичка Република
Латвиската советска социјалистичка република, или Летонска Советска Социјалистичка Република, е една од некогашните републики на Советскиот Сојуз.
Покраини во Соломоните
Соломоните се поделени на 9 покраини. Главниот град Хонијара на островот Гвадалканал претставува посебна целина наречена „престолнинска територија“.
Георги Акрополит
Георги (Ѓорѓи) Акрополит (Γεώργιος Ἀκροπολίτης; –) — византиски историчар и државник од Цариград. Најважен извор за историјата на македонскиот народ во првата половина на 13 век.
Животопис
Уште како млад се преселил во Никеја, каде што во служба на Никејското Царство направил добра кариера. Како логотет (секретар), на царот Јован III Дука Ватац, тој го придружувал во неговите походи против Бугарија, Солунското Царство и епирската држава. Кон крајот на 1256 година, од императорот Теодор II Ласкарис (1254–1258), бил поставен со титула претор, за главен цивилен и воен управник на сите западни никејски покраини, со седиште во Солун. Од декември 1256 до февруари 1257, обиколил во инспекција голем дел од териториите и градовите во Западна и Јужна Македонија, како и Албанија, кои впрочем биле под негово управување. Во борбите против епирскиот владетел Михаил II Ангел (1257), раководел со одбраната на Прилеп. Принуден бил да се предаде, по што станал епирски заробеник во Арта. По само две години поминати во затвор, тој бил ослободен во 1259 година.
По возобнувавњето на Византиското Царство, царот Михаил VIII Палеолог, го поставил за ректор на реорганизираниот универзитет во Цариград, а во 1274 година ја предводел византиската делегација на црковниот концил за унија меѓу разделените христијански цркви, којшто се одржувал во Лион. Напишал историски труд во којшто ги раскажува настаните од 1203 до 1261 година, односно од паѓањето на Цариград под латинска власт до обновувањето на Византиското Царство. Пишувал врз основа на лични сознанија и искуства, а му биле достапни и официјалните државни документи, па затоа неговиот труд претставува мошне сигурен извор за настаните што ги опишува.
ИКЕА
ИКЕА (изворно: IKEA) ― шведски мултинационален конгломерат кој дизајнира и продава готов мебел, кујнски апарати и додатоци за домот, меѓу другите стоки за широка потрошувачка и повремено услуги за домаќинството. Стопанското друштво ИКЕА, кое е основано во 1943 година во Шведска од 17-годишниот Ингвар Кампрад, е најголемиот продавач на мебел во светот од 2008 година. Името што го користи групацијата е кратенка која се состои од почетните букви на основачот (Ингвар Кампрад) и семејната фарма Елмтарид каде што е роден, и блиското село Агунарид (неговиот роден град во Смоланд на југот на Шведска).
Советодавен комитет на локалните власти на Обединетите нации
Советодавниот комитет на локалните власти на Обединетите нации (UNACLA) е комитет на локални власти што служат како советодавно тело на системот на Обединетите нации со цел зајакнување на дијалогот со локалните власти од целиот свет вклучени во спроведувањето на „Habitat“ агендата.
Основана е во 2000 година во согласност со Резолуцијата 17/18 на Управниот совет на Хабитат на ООН од 1999 година. Од септември 2004 година, кога ОН-ХАБИТАТ воспоставил формален однос со Обединетите градови и локалните самоуправи, тие го именуваат претседателот на организацијата и им припаѓаат 10 од вкупните 20 места. UNACLA Секретаријатот е поделен помеѓу Барселона (седиштето на ОГЛС) и Најроби (седиштето на ОН-ХАБИТАТ).
Во моментов со UNACLA претседава Илсур Метшин, ОГЛС-Евроазиски претседател, градоначалник на Казан (Република Татарстан, Руска Федерација), избран на ОГЛС Светскиот самит во 2019 година во Дурбан (Јужна Африка). Му претходел Кадир Топбаш, градоначалникот на Истанбул (Турција) во периодот 2011-2019 година.
NGC 6448
NGC 6448 — засега неутврден објект во соѕвездието Змеј, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 16 јули 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6448 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 44 м 20,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +53° 32' 25"".
Други поделби
Проучување на NGC 6448 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 53; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3889. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1102.
Стојан и сестра му Проја
Стојан и сестра му Проја — македонска епска народна песна.
Содржина
Додека владее голема сиромаштија и глад, Стојан не може да ги храни своите девет машки деца и се обраќа за помош кај својата богата сестра Проја. Наместо да му даде храна, таа го советува да го пречека караванот и да помогне во носењето на товарот, убедувајќи го дека ќе му дадат дел од храната која ја пренесува караванот. Стојан ја завршува работата, но не добива ништо. Затоа, тој оди кај реката Ситница, полни вреќа со песок и им дава на децата да јадат. Од песокот, децата умираат, а тој заминува во ајдуци.
NGC 44
NGC 44 — двојна ѕвезда во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 22 ноември 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 44 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 13 м 13,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 31° 17' 12".
Други поделби
Проучување на NGC 44 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 89; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2260. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1257.
Буњевачки дијалект
Буњевачки дијалект, познат и како буњевачки говор ― дунавска гранка на штокавскиот-младоикавски изговор на српско-хрватскиот плурицентричен јазик, зачуван меѓу членовите на буњевачката заедница. Нивниот нагласок е чисто икавски, со „и“ за заедничките словенски самогласки Ѣ. Постојат три гранки на штокавско-младоикавски дијалект: дунавски, приморско-ликашки и далматински. Неговите говорници во голема мера ја користат латиницата и живеат во делови на Босна и Херцеговина, различни делови на Хрватска, јужни делови (вклуч. Будимпешта ) од Унгарија како и во автономната покраина Војводина во Србија.
Број на говорници
Во пописните резултати од 2002 година, објавени од Заводот за статистика на Србија, буњевачкиот говор не беше наведен меѓу главните јазици што се зборувани во Србија, но оние што изјавиле дека нивниот јазик е буњевачки биле наведени во категоријата „други јазици“. На пример, во Општина Суботица, бројот на оние кои се наведени како зборуваат „други јазици“ (најверојатно буњевачки) изнесувал 8.914.
Според пописот од 2011 година во Србија, 6.835 луѓе го прогласиле буњевачкиот дијалект за свој мајчин јазик и тој бил наведен независно.
Огнило
Огнило, секало  или чакмак  — челичен алат за палење оган.
Употреба
Во минатото, огнилотo се користело за палење оган со удирање на кремен при што се создаваат искри. Искрата создадена од ударот на огнилото во кременот се насочува, односно се фрла на трат. Тратот е вид паразитска габа која расте на стеблата на дрвјата и која наменски се суши за потпал на оган со огнило. Огнилото што го правеле ковачите во минатото било прилагодено на раката. Огнилото се носело во приборот за палење кој содржел огнило, кремен и трат.
Список на државни водачи во 1909 година
Долу се наведени сите водачи во државите во светот, распоредени по држави во 1909.
Давид Вејо
Давид Вејо (David Veilleux; р. ) — поранешен канадски професионален друмски велосипедист, кој настапувал како професионалец од 2011 до 2013. Најголеми достигнувања му се победите на италијанскиот полукласик Тре Вали Варезине во 2012 и освојувањето на првата етапа на Критериум ду Дофине 2013.
Професионална кариера
Во 2011 година ја освоил првата победа со знакот на Јуропкар, трката Ла Руе Туранжел. Се одвоил во последните 30 километри со Антони Делаплас од екипата. Двоецот соработувал заедно и издржал пред нападите на групата, а Вејо на крајот го победил Делаплас во спринтот, додека групата стигнала само пет секунди подоцна.
Во пролетта 2012 година, Вејо бил дел од долгото бегство на монументот Париз-Рубе, кое било составено од дузина возачи. Се одвоиле на 70. километар, а биле достигнати по 110 километри. Пред Тур де Франс било објавено дека Вејо бил помеѓу кандидатите за екипата на трката, но на крајот не бил избран.
Во август 2012 година, Вејо настапил на Ми-Аут Бретон. Ја освоил воведната етапа, откако ги напуштил останатите членови на бегството и ги возел последните 15 километри потполно сам. Тој и неговата екипа успешно ја одбраниле водечката маичка на преостанатите три етапи и го освоил генералниот пласман со 57 секунди разлика пред второпласираниот. Истиот месец, Вејо направил голем чекор во неговата кариера со победата на Тре Вали Варезине, италијански полукласик. Вејо бил дел од бегството и се одвоил на 17 километри пред целта, победувајќи сам.
Во 2013 година, Вејо ја освоил првата етапа на Критериум ду Дофине откако бил во бегството, кое се распаднало во текот на етапата. Ја носел водечката маичка до хронометарот на четвртата етапа. Кратко по Дофине, Вејо бил потврден од како учесник на Тур де Франс, со тоа станувајќи првиот возач во историјата роден во Квебек, кој учествувал на трката. Во меѓувреме, Вејо го освоил генералниот пласман на трката Букл де ла Мајен. На 11 септември 2013 година го објавил своето повлекување од професионалниот велосипедизам, тврдејќи дека сака да ги продолжи своите машински студии на Универзитетот Лавал и да основа семејство.
Панајот Ѓиноски
Панајот Ѓиноски — македонски преродбеник од Галичник. Роден е во 1842 г., а починал во Врање, денешна јужна Србија, на 8 август 1886 г. Бил зограф, етнограф, фолклорист и лексикограф.
Семејството Ѓиноски
Родот Ѓиноски се познато галичко семејство на македонски национал-револуционери, уметници, просветители и општественици. Панајот е познат по фрескоживописите, но и по својот Зборник, кој содржи 138 мијачки народни песни, кои ги објавил без исправки и дотерувања. Песните во зборникот се поделени на: божиќни, лазарски, велигденски, пролетни, сватски, смешни итн. Панајот Ѓиноски учел зографски занает кај прочуениот галички зограф Ѓурчин Фрчковски. По повредата на глуждот на ногата во Карлово, Бугарија, каде бил на печалба, бил принуден да се врати во Галичник, каде што останал уште 17 години, прикован за постела и неспособен за физичка работа. Во тоа време се занимавал со препишување книги, запишување народни умотворби, обичаи, изработка на речник и др. По неговата смрт, запишаните материјали останати кај брат му Алексо, во ракопис му ги дал на рускиот конзул во Црна Гора П. А. Ровински, кој ги објавил во продолженија во петроградското списание „Жива старина“ (X–XIV, 1899–1905).
Неговите браќа Васил, Теофил и Алексо Ѓиноски се исто познати македонски зографи - иконописци. Васил Ѓиноски (починат 1924) е еден од организаторите на претставувањето на Црна Гора на Големата балканска изложба во Лондон во 1910 година. Црногорскиот Крал Никола I го одликува со Данилов орден (V степен), а носител е и на највисокиот орден на Руското царско графично друштво. Најмалиот брат Алексо Ѓиноски (1851–1894), со своето фотографско атеље е и еден од првите фотографи во градот Нови Пазар, Централна Србија, каде што живеел и работел до крајот на својот живот. Нивниот татко Крсте Ѓиноски е познат учител во с. Галичник, како и нивниот братучед Трпко (син на братот на Крсте).
Синот на Трпко, Јован Ѓиноски (1878–1913) е војвода на ВМОРО во дебарско-реканскиот крај. На 16 септември 1913 година бил убиен на најѕверски начин од страна на српските окупатори, во Дебар. Браќата Анте Ѓиноски (1920–1943) и Крсте Ѓиноски (1922–1944) загинуваат во НОБ, во борба со албанските балисти и бугарските наци-фашисти.
Животопис
Панајот Ѓиноски е роден во 1842 година во селото Галичник. Тој е најстариот син од четворицата синови (Панајот, Васил, Теофил и Алексо Ѓиноски) на учителот од Галичник Крсте Ѓиноски и Катерина Вељанова Пејчиноска од Лазарополе (поточно Тресонче). Со основно образование се стекнал кај татко му Крсте кој бил долгогодишен учител по селата мијачки и во градовите Дебар и Тетово, како и во манастирот Св. Јован Бигорски. На 14-годишна возраст, Панајот започнал да го учи зографскиот занает кај прочуениот галички зограф Ѓурчин Фрчковски. Во текот на три години тој го совладал зографскиот занает со кој се занимавале толку луѓе од неговиот крај, што некои од нив се истакнале како врвни уметници. Потоа заминал на печалба во Бугарија. Како зограф Панајот Ѓиноски некое време работел во местото Карлово, каде го повредил глуждот на ногата. И покрај сите напори наал лекарите да му ја излекуваат ногата, раната цели три години не зарастувала. Поради повредата, Панајот бил принуден да се врати во својот роден крај.
По враќањето во Галичник, раната тешко зарастувала, така што Панајот останал 17 години прикован во постела. Неспособен за физичка работа, тој за тоа време се занимавал со препишување книги, запишување народни умотворби, обичаи, изработка на речник и др. Панајот ги опишал народните обичаи во Галичник и околината на Дебар, потоа заедно со татко му дале еден убав препис на ерминија и составил еден вечен календар.
Со време раната на ногата на Панајот оздравела, но тој останал сакат и можел да се движи со помош на патерица. Од времето додека семејството Ѓиноски живеело во родниот крај, Панајот, покрај со собирање народни умотворби, бележењето народни обичаи и слична работа, извесно време како да бил и учител-помошник на својот татко Крсте. Во 1881 година Панајот Ѓиноски со семејството се преселува од родниот крај во Врање, кое во меѓувреме било ослободено од Турците и станало граничен град на Србија кон Турција. Една од причините за преселбата во Врање биле браќата кои немирни по дух во караница убиле некој Арнаутин, а втора е економскиот карактер поради кој Мијаците оделе на печалба. Во новоослободените краеви на Србија биле потребни разновидни работници и учители какви што биле татко му Крсте, но и Панајот и неговите браќа Васил, Теофил и Алексо Ѓиноски. Така, по ослободувањето од Турците, во Врање се нашла цела мала колонија македонски и други печалбари и политички емигранти од Македонија.
Семејството Ѓиноски бргу се прилагодува и станува почитувано во Врање. Нивниот дом бил секогаш отворен за македонските емигранти кои биле спремни со оружје да се борат за слобода на Македонија. Иако има 40 години, Панајот очекувајќи дека наскоро земјата ќе биде слободна, приватно се готвел да ја заврши нижата гимназија во Врање, токмејќи се за учител во Галичник. Во меѓувреме, заедно со татко му Крсте учителствувале во Бујановац, сè до 1885 година, кога школата била затворена.
Од биографијата на Панајот Ѓиноски се гледа дека тој во млади години се занимавал со зографската уметност, со којашто се занимавале толку луѓе од неговиот крај во минатото и особено во XIX век, од кој век се познати низа тајфи на мијачки зографи и копаничари. За жал не ми се познати некои зографски остварувања на Панајот Ѓиноски од Карлово или некаде од Македонија. Но, во врска со зографската уметност се знае дека заедно со татко му дале превод од ерминијата од грчки на мијачки говор. Ова „сказание зографическое“, Панајот и Крсте го препишале во септември 1867 год. и тоа бил трет препис од ерминијата (првиот препис/превод бил направен од зографскиот монах Иларион на Света Гора, вториот од прилепскиот учител Христо Хаџи Константиновиќ, во 1818 година).
П. А. Ровински кој ги објавува дел од материјалите на Панајот Ѓиноски, истакнувајќи ја нивната вредност поради тоа што се пишувани од домородец и на чист народен, мијачки јазик, се задржува на оној дел од Зборникот што нему му се чинело дека ќе е интересен за науката. Во описот се зафатени народни мијачки обичаи и географско-топографскиот приказ на Мала и Голема Река со некои соседни области, како и мијачките народни песни кои ги објавува дури во третиот продолжеток на Зборникот на П. Ѓиноски. Ровински притоа забележува дека во материјалот на Ѓиноски имало и „многу одделни листови, напишани со разни раце“, што говори дека покрај што самиот запишувал народни песни, Панајот добивал и од други запишувачи.
Мијачките народни песни запишани од П. Ѓиноски и некои негови соработници, биле печатени во неколку продолженија. Тие го претставуваат најобемниот и најважниот дел од заоставнината на Панајот Ѓиноски. Иако не е и прв собирач, со оваа збирка од мијачки народни песни Панајот Ѓиноски зазема едно од поважните места меѓу собирачите на македонски народни песни од XIX век и прво место меѓу луѓето од мијачкиот крај. Фолклорните материјали што ги запишал Панајот даваат увид во богатството на фолклорот кај Мијаците, донесувајќи низа песни што дотогаш не биле запишани. Овие песни изобилуваат со мотиви во народното творештво и чистиот мијачки говор.
Панајот во текот на својот живот се зафатил со собирање на речнички материјал со намера да состави речник на мијачкиот дијалект и да ја запознае јавноста со автентичниот речник на мијачкиот дијалект. Својот говор Панајот Ѓиноски го нарекол „мијачки јозик“ со кој „зборвет и Турци и рисјани во Мала Река“. Така покрај својот Зборник, Панајот имал и свој Речник. Овој речник подоцна бил откриен кај внук на Панајот Ѓиноски во Подгорица. Речникот на Панајот Ѓиноски, според истражувачот, бил мошне драгоцен зошто „на едно место дава собран материјал на еден македонски говор“. Во текот на Втората светска војна овој речник бил загубен, но, за среќа тој претходно бил целиот препишан и зачуван во Архивата на Српската академија на науките и уметноста во Белград.
Панајот Ѓиноски постојано се занимавал и усовршувал еден календар, чии фотокопии се чуваат во Државниот архив на Македонија. Календарот е ракописен со димензии 10,5 Х 8 см, подврзан во кожа, има 100 страници. Во него, Панајот Ѓиноски на народен говор дава и примери како се изнаоѓа сонцето, односно месецот за било која година што го интересира читателот на календарот.
Наследството кое Панајот Ѓиноски го има оставено е огромно и има големо значење како за Мијаците така и за целиот македонски народ.
Чудо во Милано (филм)
Чудо во Милано (италијански: Miracolo a Milano) е италијански филм од 1951 година, во режија на Виторио Де Сика (Vittorio De Sica). Сценариото е на Чезаре Ѕаватини (Cesare Zavattini), засновано врз неговиот роман „Добриот Тото“ од 1940 година. Главните улоги ги толкуваат: Ема Граматика (Emma Gramatica), Франческо Голизано (Francesco Golisano), Паоло Стопа (Paolo Stoppa), Гуљелмо Барнабо, Брунела Бово (Brunella Bovo), Ана Карена итн. Филмот освоил четири награди, меѓу кои и Главната награда (претходникот на „Златната палма“) на Канскиот филмски фестивал. Кога за првпат бил прикажан во киносалите во Италија, филмот предизвикал многу негативни реакции кај прогресивната маса, но и кај конзервативците. Првите го осудиле филмот како премногу „евангелски“ и помирувачки (во Советскиот Сојуз било забрането неговото прикажување), а другите го осудиле како субверзивен и прокомунистички.
Синопсис
Лолота (ја игра Граматика) е старица која живее сама. Еден ден, таа наоѓа напуштено бебе во градината и го зема кај себе. По неколку години, таа умира, а детето, со име Тото го носат во дом за сираци. Кога станува полнолетен, Тото (го игра Голизано) го напушта домот и среќава еден скитник кому му се придружува. Така, Тото останува да живее во колонијата на скитници во предградието на Милано. Тото се истакнува со својата љубезност, ведар дух и со организаторските способности и на скитниците им помага да ја уредат населбата. Набргу, во населбата пристигнуав голема група скитници, меѓу кои и Едвиге (ја игра Бово) во која Тото веднаш се вљубува. При една веселба, скитниците откриваат нафта, а скитникот Рапи (го игра Стопа) веднаш го известува богатиот сопственик на земјиштето Моби (го игра Барнабо). Моби се обидува да ги избрка скитниците, а Тото и неколку други скитници го посетуваат Моби во неговата канцеларија. Моби ги прима љубезно, но додека разговара со нив, полицијата веќе ги протерува скитниците. Кога се враќа назад, Тото ги организира скитниците, кои успеваат да ја одбранат населбата. Сепак, Моби повторно ја ангажира полицијата за да ги протера скитниците. Кога се чини дека нема повеќе надеж, духот на Лолота го посетува Тото и му дава гулаб кој ги исполнува сите негови желби. Со помош на гулабот, Тото успева да го спречи нападот на полицијата. Потоа, тој им ги исполнува желбите на скитниците, но набргу тие стануваат алчни и посакуваат големо богатство. Тогаш, два ангела му го крадат гулабот на Тото, а полицијата успева да ги натовари скитниците во камиони и да ги протера од населбата. Додека камионите ги носат скитниците, а Едвиге повторно му дава гулаб на Тото. Така, тој замислува желба и тогаш камионите се распаѓаат, а Тото и скитниците се качуваат на метли и полетуваат на небото.
Осврт кон филмот
Филмот се одвива како бајка, а главниот лик е едно момче-сирак кое сонува за свет во кој „Добар ден навистина значи „добар ден!“. Во светот кој го опкружува, Тото е наивен и очекува дека сите имаат добро срце какво што има тој. Момчето ќе се спријатели со скитници и на крајот од филмот, токму тоа ќе ја предводи групата која на плоштадот пред Катедралата во Милано ќе им ги украде метлите на чистачите и ќе одлета кон толку посакуваната замислена земја. Оваа сцена ја инспирирала познатата сцена со летечките велосипеди во „Е.Т.“ на Стивен Спилберг.
Филмот претставува социјална бајка за „лудите и сиромашни ангели“ кои живеат во бараките на периферијата од Милано. Соочени со еден алчен индустријалец кој се заканува дека ќе им ги сруши живеалиштата, тие организираат отпор, предводен од сиракот Тото. Филмот претставува делумно успешен обид на режисерот да се избега од неореалистичниот запис преку надреалистична гротеска.
Надворешни врски
YouTube, Miracolo a Milano 1951 Vittorio de Sica
Црква Свети Франсис (Рига)
Црквата Свети Франсис (летонски: Svētā Franciska Romas katoļu baznīca) е црква која се наоѓа во Рига, Латвија. Таа се наоѓа на адреса улица Католу 16.
Мора де Санктис
Мора де Санктис — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 30 јуни 2019 година било 1,156 жители.
Кале (Зрзе)
Положба
Наоѓалиштето Кале е сместено на мала тераса на планинските падини, на 220-250 м височина над работ на полето (1.020 м.н.в.). Источниот и југоисточниот раб претставуваат вертикални карпи додека на запад терасата продолжува во повисок терен, одвоена со плитко, широко седло. Среде терасата избива силен извор вода, поради кој луѓето во минатото живееле на ова место.
Доцноантичко време
Во доцноантичко време околу терасата било подигнато обѕидие од камен со малтер. Правоаголниот простор, со големина 150 × 120 м (1,5 ха) им служел на околните сточари како збег, а потоа и како постојано живеалиште — укрепено село. На источниот дел била изградена ранохристијанска црква, чии распарчени мермерни украси лежат и денес наоколу (VI век). Повеќето монети најдени на тој простор потекнуваат од доцниот IV, V и VI век.
Средновековие
Во доцното средновековие терасата била повторно населена. Врз урнатините на старата базилика, во средината на XIV век била изградена нова црква („Св. Преображение“ или „Св. Спас“). Околу црквата биле подигнати придружни манастирски згради: конаци, амбари и други стопански простории. Старото обѕидие било обновено. Северниот ѕид, граден со малтер, сочуван е наместа и денес во височина до 3 м. Заградениот простор кој зафаќа 1,5 ха, им служел главно на манастирските потреби: за сместување на слугите, манастирските луѓе со семејствата и со добитокот, меѓутоа служел и како збег. Според Иван Микулчиќ, името Свети Спас сведочи за таквата улога. Било често напаѓано во доцниот XIV век кога турските одреди оделе низ овие краишта, пустошејќи пред себе.
По смртта на Крали Марко во 1395 г. Турците завладеале и во овие краишта. На манастирот му биле одземени имотите и привилегиите и тој почнал да запустува. Од бројните записи и натписи сочувани во црквата „Св. Спас“ се гледа дека сепак успеал да го преживее целиот турски период, до денес.
Истражувања од 2009 г.
Во големите археолошки истражувања во 2009 г. била разоткриена базиликата од V век и бил пронајден гроб на анонимен маченик од IV век. Во базиликата биле откриени камени пластики, натпис што датира од 487 или 512 г., кој се дешифрира. Има и гробници со повеќе гробови од V до VI век и од IX до XV век, во кои се пронајдени повеќе движни наоди со делови од облека. А додека во истражувањата во долниот дел на комплексот дале откритија на десетина нови испосници и уште една монашка црква, која според наодите датирала од IX до XV век.
Вкупно во истражувањата биле откриени педесетина монашки ќелии на седум нивоа, црква со значаен натпис и други движни наоди, важни од археолошки, историски и културен аспект.
II периода на периодниот систем
Втората периода во себе содржи еден алкален метал, еден земноалкален метал, еден металоид, три неметали, еден халоген елемент и еден благороден гас. Втората периода во себе содржи: литиум, берилиум, бор, јаглерод, азот, кислород, флуор и неон. ОВие елементи имаат атомски броеви од 3 до 10. Во оваа периода вкупно се ноѓаат 5 хемиски елементи.
Фолклор
Во фолклор спаѓаат приказните, музиката, танцот, легендите, раскажаната историја, хуморот, популарните верувања, обичаите, и сè она што го опфаќаат културата, подкултурата и традицијата на одреден народ. Исто така, тоа претставува склоп на обичаи преку кои овие изразни жанри се споделуваат. Академските и етнографските студии на фолклорот се нарекуваат и фолклористика.
За потеклото на поимот
Зборот фолклор, за првпат бил употребен од англискиот антиквар Вилијам Томс, значи folk - во превод од англиски народ и lore - знаење, мудрост, во едно писмо објавено од лондонскиот весник Athenaeum во 1846 година. Кога се употребуваат термините фолклор и митологија ќе се забележи дека не постои некоја значителна разлика.
Типови фолклор
Фолклорот, според истражувањата може да се подели во четири основни области: Овие области не опстојуваат сами, напротив, многу често некој елемент или предмет може да се вброи во некоја од тие области.
Фолклорна уметност (Ракотворби)
По своите одлики, фолклорот не е близок до фината уметност. Меѓутоа, многу американски сликари на фолклорна уметност од XVIII и XIX век заработувале од нивната професија. Термини кои се поклопуваат со терминот фолклорна уметност се : природна уметност, поп уметност, аматерска уметност, традиционална уметност, племенска уметност,самоука уметност, дури и уметност на „работничката класа“. Како што може да се очекува секој од овие поими има различна конотација,но тие сите меѓусебно се поврзуваат со терминот фолклорна уметност што е поим за кој е тешко да се најде најточна дефиниција. Фолклорната уметност изразува културен идентитет преку тоа како се споделуваат и пренесуваат вредностите и естетиките на една заедница.Таа опфаќа функционална и описна средина,во која спаѓаат материјали, дрво, хартија, глина, метал и друго. Ако традицiоналните материјали се недостапни, тогаш тие се заменуваат со нови што резултира со современ израз на традиционалните форми на фолклорната уметност. Фолклорната уметност користи традиционални уметнички форми од различни општествени групи-етничката, племенската, религиската, професионална, географска,група заснована на возраст и пол –групи кои се идентификуваат во голема мера меѓусебно и со општеството. Фолклорните уметници учат традиционални вештини и техники преку стажирање во неформални опкружувања иако имаат можности и за формално образование.
Народни легенди, преданија и приказни
Фолклорни приказни е општ термин за различните видови на традиционалните раскажувања. Раскажувањето на овие приказни е слично на една универзална култура и е блиско до традиционалните и сложените општества. Дури и облиците на фолклорните приказни секако се повеќе или помалку слични во секоја култура а за тоа сведочат и компаративните студии што се занимаваат со овие тематики и раскажувачки методи. За овие приказни исто така се смета дека се и усно раскажани приказни кои се пренесуваат од колено на колено. Од друга страна, фолклорот точно го определува описното раскажување во кое не постои света или религиска содржина. Според Јунговите сфаќања, според неговиот метод на анализа, фолклорот може да се однесува на несвесни психолошки шеми, инстинкти или архетипи на умот. Ова мислење може но не мора да содржи фантастични елементи (како магија, нереални суштества или персонификација на неживи предмети). Овие фолклорни приказни можат но не мора да потекнуваат од религиска традиција, но и покрај тоа обработуваат одредени психолошки теми. Познатата фолклорна приказна „Јованче и Марика“ е пример за оваа поврзаност. Изразната цел на оваа приказна од една страна може да се толкува како недуховна ако се зборува за заштитата на шумите а од друга страна како поучна приказна ако се зборува за стравот од глад во големите фамилии. Може да постои морален и психолошки поглед на работите,а тие може да имаат и забавна страна, во зависност од тоа кој раскажува, во кој стил раскажува, возраста на публиката, и од целокупната изведба.Фолклористите во основа одбиваат универзална интерпретација на раскажувањата и повеќе сакаат да ги анализираат усно раскажаните верзии во одреден контекст, отколку пишаните бидејќи во нив се одразува пристрасноста на писателите.
Урбаните легенди како дел од фолклорот
Современите раскажувања, најмногу на Западот, содржат и урбани легенди. Постојат повеќе облици на фолклорот, кои се толку секојдневни, што луѓето не знаат дека припаѓаат на фолклорот а тие се загатки, детска рима и приказни за духови, гласини (како и теории за заговор), озборувања, етнички стереотипи, празнични обичаи и животни ритуали. Раскажувањата за грабнувања од НЛО, фигурираат во приказните од претхристијанска Европа а такви приказни се среќаваат дури и во Библијата при искачувањето на пророкот Илија во рајот.
Истражувањата на фолклористите Мејор и Проп
Фолклористката Адриен Мејор во нејзината библиографија на оваа тема,забележува дека повеќето модерни фолклористи се несвесни за класичните паралели и претходни настани кои се делумно претставени во познатите басни на Езоп. Според Мејор, старата грчка и римска литература содржи богата ризница на фолклор и популарни верувања од кои многу имаат удел во современите легенди. Класичните истражувања на Владимир Проп под име „Морфологија на фолклорните приказни“ (1928) стана темел на истражувањето на структурата на фолклорните текстови. Проп открил еднолична структура во руските бајки. Неговата книга е преведена на англиски, италијански, полски и други јазици. Англискиот превод бил објавен во САД во 1958 година, 30-тина години по издавањето на оригиналот. Иако неговите истражувања се засновале на синтагматската структура, дале поглед со кој може да се разбере структурата на фолклорната приказна за којашто Проп пронашол триесет и една употреба.