cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Галиум монојодид
69/71 Ga SSNMR на "GaI"
Важно е да се забележи дека бидејќи [Ga0]2 [Ga +][GaI4−] може да се претвори во [Ga0] 2 [Ga +] 2 [Ga 2 I 6 2-] со текот на времето хемискиот состав на „GaI“ треба да се потврди за производи до кои може да се пристапи само со една варијанта „GaI“.
Реактивност
Иако постои одредено несовпаѓање со тоа како се добиваат овие различни „GaI“ варијанти (т.е. должина на реакција, температура на реакција, време на деградација), фактот што може да се пристапи до две различни „GaI“ варијанти обезбедува одреден увид во тоа како толку широк опсегот на реактивности може да се пристапи преку „GaI“.
„GaI“ се користи како претходник за различни реакции. На почетокот, се покажало дека „GaI“ пристапува до алкилгалиум дијодиди преку оксидативно додавање со реакција на течен галиум метал и јод во присуство на алкил јодид, RI. Оттогаш, се пристапило кон други органогалиумски комплекси, како и до адукти на Луисовите бази и кластери базирани на галиум. Некои од овие хемии се подетално објаснети подолу.
Га Луис база адукти
„GaI“ може да реагира со широк опсег на монодентатни Луисови киселини и бази за да формира Ga(II), Ga(III) или мешани валентни видови, како и димери и тримери базирани на галиум. На пример, „GaI“ може да реагира со примарни, секундарни и терциерни амини, секундарни или терциерни фосфини или етери за да формира Ga(II)-Ga(II) димери. „GaI“ може да реагира и со PPh 3 за да формира Ga(III)I 3 PPh 3 комплекс. Исто така, може да реагира со помалку стерично оптоварени PEt 3 лиганд за да формира Ga(II)-Ga(I)-Ga(II) мешан валентен комплекс со дативно координирани PEt 3 лиганди. Додека точниот состав на почетниот материјал „GaI“ од кој се добиени овие адукти е неизвесен, се верува дека овие реакции се случуваат преку несразмерност со оглед на тоа што цврстиот Ga метал се депонира при реакцијата.
Кога „GaI“ реагира со SbPh 3 во слични услови на реакција како со лигандот PPh 3, набљудуваме фрагмент SbPh 3 дативно поврзан со фрагмент GaPhI2. Разликата во реактивноста помеѓу PPh 3 и SbPh3, тежок атом аналог на PPh3, може да се припише на послаба Sb-C врска, што овозможува пренос на фенилна група од антимон во галиум. Ова сугерира дека „GaI“ може да се користи и како средство за намалување. Кога N-хетероцикличните карбени реагирале со "GaI", било прикажано само стерички оптоварениот IPr лиганд за да формира адукт на Луисовиата база. Сепак, како што е опишано подолу, се покажало дека "GaI" реагира со диазабутадиени и последователно редуцирање со калиум метал за да формира Ga аналози на NHCs. Други карбени базирани на Ga може да се пристапат од прекурсор „GaI“ користејќи Li[nacnac].
Додека монодентатните Луисови бази формираат Ga адукти кои пристапуваат до широк опсег на состојби на оксидација на Ga, кога „GaI“ реагира со мултидентатни Луисови бази, претежно се формираат Ga(III) комплекси. Оваа реактивност е испитана со бипиридин (бипи), фенил-терпиридин (Фтерпи) и бис(имино)пиридин (бимпи) лиганди, од кои сите дадоа Ga(III) комплекси. Кристалографски, се покажало дека дериватот бипи прифаќа искривена октаедрална геометрија, со должина на Ga-N врска од2,063 Å. Дериватот прифаќа искривена тригонална бипирамидална геометрија каде што двете екваторијални Ga-N врски (како што се нацртани) се подолги од аксијалната Ga-N врска, со должини на врската2,104 Å и2,007 (5) Å соодветно. Просечната должина на врската Ga-N (2,071 Å) се покажала дека е слична на онаа на неутрален GaCl 3 (terpy) Луисов базен адукт (2,086 Å). Бимпискиот дериват е опишан како со искривена пирамидална геометрија базирана на квадрат. Како и за дериватот Phterpy, екваторијалните имино Ga-N врски (2,203 Å) беа пронајдени дека се подолги од аксијалната пиридилна Ga-N врска (2,014 (7) A˚). И покрај овие слични реактивности и одлики на врската, кога „GaI“ бил реагирано со имино-супституирани пиридини (RN=C(H)Py), била забележана единствена реактивност. Редуктивното спојување на имино-супституираните пиридини формираше комплекси на диамидо-дигалиум (III). Таквата реактивност укажува на корисноста на прекурсорите „GaI“ во органската синтеза, со оглед на формирањето на нови CC врски.
Ga хетероцикли
„GaI“ може да се користи и како претходник за формирање на хетероцикли базирани на галиум. Реакциите со диазабутадиените, {RN=C(H)} 2, можат да формираат мономери или димери врз основа на супституентите на диазабутадиените. Постерично попречените супституенти како што е Bu t резултирале со формирање на Ga(II) димери, додека реакциите со алкил или арил супституирани диазабутадиени формираа Ga(III) мономери. Два еквиваленти на "GaI" можат да се реагираат со фенил-супституирани 1,4-диазабута-1,3-диени за да се формира Ga хетероцикл со моноанјон на диазабутадиен. Спектроскопијата на EPR открила дека фрагментот на диазабутадиен е парамагнетен моноанјонски вид наместо ен-дијамидо дианион или неутрален лиганд. Така, „GaI“ се подложува на реакција на диспропорционалност за да формира Ga(III) комплекс со таложење на Ga(0) метал. По понатамошна реакција со 1,4-дилитиран диазабутадиен, овој Ga хетероцикл формира нов комплекс со дативно врзан фрагмент од моноанион на диазабутадиен (должини на врската Ga-N 1,9678(13) Å) со центарот Ga и ковалентна врска ен-дијамидо дианион (Должини на врската Ga-N 1,8831(13) Å) до центарот Ga. Геометријата за центарот Га сугерира дека електроните во двата диазабутадиенски системи не се делокализираат низ целиот комплекс. Една многу важна реактивност на овој Ga(III) хетероцикл е неговата способност да пристапи до галиумските аналози на N-хетероцикличните карбени при редукција со калиум метал. Иако претходно бил синтетизиран галиумски аналог на N-хетероциклични карбени, имајќи пристап до потешки аналози на N-хетероцилни карбени од синтетички полесната патека „GaI“ отворил нови патишта во координативната хемија, како што е пристапот до новиот Ga -М.
„GaI“ може да се користи и за пристап до шестчлени Ga(I) хетероцикли кои имаат паралели со галиумските аналози на N-хетероцикличните карбени. Овие неутрални Ga(I) хетероцикли може да се синтетизираат со реакција на „GaI“ и Li[nacnac].
GaCp и GaCp*
Друга интересна реакција со „GaI“ е полесниот пристап до комплексите со полусендвич, GaCp* и GaCp. Шнекел прв пристапил до хексамерниот GaCp* користејќи синтетички потешки правци. Сепак, Јуци и соработниците покажале дека GaCp*, многу употребуван лиганд за комплекси на преодни метали, може да се пристапи поедноставно со реакција на „GaI“ со калиумова сол на саканиот лиганд. За да се избегнат страничните производи на бензил јодид, и "GaI" и лигандот GaCp* се синтетизирани во бензен наместо во толуен. Користејќи ја оваа методологија, и Cp*Ga и (C 5 Me 4 Et)Ga се чисто синтетизирани под попрактични услови на реакција.
Понатаму, Шенк и соработниците покажале дека GaCp, кој е помалку стерично попречен од GaCp*, може да се пристапи и со помош на „GaI“ претходник. Овој лиганд може да се синтетизира со реакција на метатеза на NaCp со „GaI“. Овој GaCp лиганд се користи за пристап до комплекс GaCp 2 I со дативно врзан GaCp. Овој комплекс покажува невообичаена врска донор-акцептор Ga-Ga. GaCp може да се користи и за пристап до комплекс на Луисовата киселина B(C <sub id="mwAY0">6 F <sub id="mwAY4">5  ) <sub id="mwAY8">3  со дативно врзан GaCp. За двата од овие два комплекса, аналозите GaCp* се синтетизирани, а кристалографијата со рендген потврди дека, како што се очекувало, GaCp* е малку посилен донатор од GaCp. Како и GaCp*, GaCp може да се координира и со комплекси на преодни метали како што се Cr(CO) 5 (циклооктен) или Co2 (CO) 8 за да се добие CpGa–Cr(CO) 5 или (thf)GaCp{Co(CO) 4}2. За CpGa–Cr(CO) 5, должината на врската Ga-Cr (239,6 pm) е слична на онаа за аналогот GaCp* (240,5 pm). За овој комплекс, транс ефектот е исто така забележан, каде што Cr-CO врската транс со лигандот GaCp се собира (186 pm) во однос на cis Cr-CO врските (189,5 pm). Додека GaCp може да дејствува како терминален лиганд сличен на GaCp*, било утврдено дека аналозите на GaCp реагираат побрзо од нивните колеги GaCp*. Ова може да се припише на долниот стеричен дел од GaCp, а Наглав и соработниците сугерираат дека работата на пониски температури може да помогне да се пристапи до стабилни комплекси со лиганди на GaCp.
Исак Асимов
Исак Асимов, (руски: Исаак Юдович Озимов, англиски: Isaac Asimov; - ) — американски писател на научна фантастика и биохемичар со еврејско-руско потекло. Роден е во Петрович во Смоленската област, СССР. Со родителите емигрирал во САД на 3 години. Дипломирал хемија на универзитетот Колумбија во 1939 година, а докторирал во 1948.
Умрел од Сида бидејќи во 1983 година бил заразен со ХИВ вирус преку трансфузија за време на операција на срце. Тој факт бил објавен дури 10 години по неговата смрт.
Асимов бил долгогодишен член на Менса. Астероидот 5020 Асимов бил крстен во негова чест.
Познати се и неговите Три закони на роботиката:
Николо Бонифацио
Николо Бонифацио (Niccolò Bonifazio; р. ) — италијански професионален друмски велосипедист, кој моментално вози за професионалната континентална екипа.
2013
Професионалната кариера на Бонифацио започнала во 2013 година, кога започнал да вози како стажант во екипата Лампре-Мерида.
2014
Следната година се приклучил како редовен возач во екипата. Во септември 2014 година, Бонифацио ја освоил најголемата победа во неговата кариера дотогаш, победувајќи на Копа Агостони при масовен спринт. Покрај тоа, освоил етапа на Трката околу Јапонија и три етапи и второто место на Трката околу Хајнан.
2015
Во 2015 година освоил уште една трка, Гран Премио ди Лугано, исто така во спринт. Бонифацио завршил трет на Копа Уго Агостони, која ја освоил претходната година. Завршил на петтото место на Милано-Санремо.
2016
Во август 2015 година било објавено дека Бонифацио ќе се приклучи на за сезоната 2016. Бонифацио завршил повеќепати меѓу првите десет на разни трки, како петтото место на Схелдепрејс, третото на Големата океанска друмска трка „Кедел Еванс“ и шестото на Курне-Брисел-Курне. Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2016, но ја напуштил трката на седмата етапа.
2018
Во мај 2018 година бил вклучен во почетниот состав за Џиро д’Италија 2018.
2019
Во јули 2019 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2019.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Харитон Карпузов
Харитон Карпузов (Крсто Ангелов Карпузов), е егзархиски црковен македонски преродбенски деец, архимандрит и епископ.
Биографиja
Роден е во 1827 година во село Либјахово, Hеврокопско, Пиринска Македонија. Се школувал во манастирот "Свети Јоан" близу до градот Сер, каде што во 1850 се замонашува. По еден конфликт со грчкиот владика се враќа во родното село, каде што е ракоположен за свештеник, и во месната црква воведува богослужба на народен јазик. Наклеветен од грчките духовници, Карпузов е испратен во заточеништво на островот Родос. Ослободен е една година подоцна, во 1865 г.
Карпузов бил харизматичен и енергичен водач во црковните борби во Источна Македонија. Учествува во народен собор во 1869 година во село Гајтаниново, на којшто се отфрла јурисдикцијата на Цариградската патријаршија. 1871-1873 е претседател на Неврокопската егзархиска црковна општина. Во 1872 година е предложен за архијереј Неврокопската епархија, но кандидатурата не му е прифатена од сите месни дејци.
Од 1874 е архијерејски намесник во Берковица, а од 1877 до 1879 година е намесник на Софискиот митрополит. Во 1880 година Карпузов е назначен за претседател на Егзархиската општина во Сер. Обвинет за револуциона дејност во 1884 година, заедно со зет му Петар Сарафов и други дејци е уапсен од властите. Судот ги осудува двајцата на 16 години затвор. Првично се испратени во Смирненскиот затвор, а потоа се преместени во град Караман, Мала Азија. Во 1887 година Сарафов и Карпузов успеваат да ибегаат преку Цариград во Одеса. Во 1888 година доаѓаат во Кнежевството Бугарија. Поради неговиот придонес во црковните борби, кон крајот на животот е воздигнат во епископски чин.
Карпузов умира во 1899 година во Софија.
Харитон Карпузов му е дедо на македонскиот револуционер Борис Сарафов.
Суецки Канал
Суецки Канал (قناة السويس, транс. Канат ес-Сувејс) — вештачки канал долг 163 километри меѓу Средоземното и Црвеното Море, кој ги разделува африканскиот од азискиот континент. Тој е најблиската поморска врска меѓу западната и источната полутопка. Големата стратешка важност на Суецкиот Канал за Западот станува уште појасна ако се земе предвид најважниот танкерски воден пат за снабдување на Европа со блискоисточна нафта.
Суецкиот Канал името го добил по околниот град Суец (, Сувејс) — пристаништен град со околу 497.000 жители. Се наоѓа во Египет, во заливот. Градот бил потполно уништен и напуштен за време на Арапско-израелскиот конфликт во 1967 година. Повторно е изграден и отворен за сообраќај во 1975 година.
Историја
Пред прокопувањето на Суецкиот Канал, трговциите од Европа, за да стигнат до Индија или на Далечниот Исток морале да ја обиколат цела Африка. Со негово прокопување, на пример, патот од Риека до Бомбај, кој изнесува околу 16,5 илјади километри бил скратен за само на 6,5 илјади километри. Во време на стариот Египет, фараоните имале идеја со канал да ги поврзат Средоземното и Црвеното Море.
Првиот план за изградба на ваков канал бил направен пред 4.000 години. Но, дури 700 години подоцна, делтата на Нил била поврзана со Средоземното Море, а подоцна и со Црвеното Море. Тогаш, каналот немал некое поголемо значење затоа што по него можеле да пловат само мали бродови. Кога Римјаните го покориле Египет, песокот на повеќе места го засипал овој канал. Во почетокот на минатиот век, благодарение на пронаоѓањето на парната машина (поточно, паробродот), во голема мера се зголемил превозот на стока по воден пат. Тогаш на луѓето им станало доста јасно дека е непоходно да се изгради еден канал што ќе го скрати водениот пат меѓу Европа и Индија. Каналот би донел голема заштеда - како во пари, така и во време.
Владите на неколку европски земји покажале интерес за тој проект и решиле да формираат меѓунардона комсија. Комисијата требало да ги проучи сите можности за изградба на каналот. Право за изградба на каналот добил францускиот дипломат и инженер Фердинанд де Лесепс, кој обезбедил потребни парични средства формирајќи Друштво за изградба на Суецкиот Канал. Работите за копање на каналот започнале на 25 април 1859 година, а биле завршени десет години подоцна односно на 15 август 1869 година. По изградбата на каналот скоро постојано работеле околу 25.000 египетки феласи - селани и повеќе од илјада европски квалификувани работници. Покрај нив имало и голем број инженери и техничари, воглавно Французи, кои раководеле со овој голем подфат. Кога каналот бил завршен бил прогласен за „меѓународен“ што значело дека низ него можеле да пловат сите бродови.
Во 1956 година египетската влада го национализирала Суецкиот Канал. Бродовите и понатаму можеле да пловат низ каналот, но приходите ги земала египетската влада. Од 12 јуни 1967 година низ Суецкиот Канал нема поминато ниту еден брод. Неколкуте бродови што останале блокирани во Каналот и денес стојат неподвижни. Со разрешување на израелско-арапскиот судир ќе се реши и понатамошната судбина на оваа најважна светска водна артерија.
Проширување на обиколницата
Во 2014 г. тогаш новиот претседател Абдулфетах ел-Сиси решил да го прошири обиколниот крак од 61 на 312 метри во ширина, во должина од 35 километри. Воедно извршени се значајни работи за продлабочување на коритото. Проектот бил наречен „Нов Суецки Канал“ и овозможува истовремен двонасочен сообраќај по каналот. Проектот чинел над 8 милијарди долари, но градежните работи траеле само една година. На 6 август 2015 г. претседателот Сиси го отворил овој крак во голема свеченост.
Ѓузелџе Али-паша
Ѓузелџе Али-паша (Али-паша Убавиот, умрел на 9 март 1621 година), познат и како Челеби Али-паша или Истанкојлу Али-паша – отомански државник. Тој бил капудан-паша (адмирал на Отоманската морнарица) околу 1617 година и голем везир на Отоманското Царство од 1619 до 1621 година.
Мариина кула
Мариина кула (Πύργος της Μάρως) — средновековна одбранбена кула во селото Ежово, Нигритско, Егејска Македонија.
Историја
Кулата се наоѓа во северозападниот крај на селото. Изградена е во 1374 г. и се смета за живеалиште на Марија Бранковиќ, сопруга на султанот Мурат II и господарка на Ежово, каде починала во 1487 г.
Кулата е срушена во 1753 г. Во 1940-тите жителите на Ежово ја користеле за градежен материал. Во 1958 г. државата ја заштитила како споменик на културата.
По изглед Мариината кула наликува на Кучоската кула и Мармарската кула од 1367 г. Имала три ката и се користела за домување. Во зачуваниот дел на кулата нема влез, и очигледно тој се наоѓал на вториот кат.
Маљорка
Маљорка  (шпански и каталонски: Mallorca) — најголемиот остров во Шпанија. Се наоѓа во Средоземното Море и е дел од архипелагот Балеарски Острови.
Како и другите острови тука, и овој е познато туристичко одредиште и синоним за масовен туризам. Името потекнува од латинскиот јазик, а означува "голем". Главниот град на островот, Палма де Маљорка е исто така главен град на покраината Балеарски Острови.
Решид Мехмед-паша
Решид Мехмед-паша— истакнат османлиски државник и генерал кој се издигнал на позицијата Голем везир во првата половина на век, и имал важна улога во Грчката војна за независност.
Младост
Решид Мехмед е роден во Грузија, како син на православен свештеник со грчко потекло. Како дете бил заробен и поробен од Турците, и му бил доделен во служба на тогашниот Капудан-паша Хусрев-паша. Неговата интелегенција и способности го восхитиле неговиот господар, со што обезбедил брз раст. На само 29 година, тој бил назначен за управник на Ќутахија.
Во 1820 година,бил испратен од султанот Махмуд II, заедно со други паши да го сузбијат бунтот на Али-паша Јанински во Јанина. Во истиот период, грците спремале друго востание, кое избило во март 1821 година. Па така по поразот и смртта на Али-паша Јанинаски во 1822 година, тој требало да помогне во походот проти грците.
Дејства во Епир – прва опсада на Месолонги
Бидејќи бил назначен за главен командант на османлиските сили во Епир, тој започнал да маршира кон југ, за да ги пресретне грчките сили под водство на Александрос Маврокордатос, кои дејствувале во Арта. Тој им нанел тежок пораз во Битката кај Пета, на 4 јули 1822, и продолжил кон југ, стратешки важниот град Месолонги. Таму бил пресретнат од Омер Вриони, и заедно со армија од 8.000 луѓе го опсадиле градот во период од два месеци, од 25 октомври до 31 декември 1822. Омер Вриона наспроти Решид Мехмед, првично се обидел да го заземе градот со преговори што грците го искористиле во своја корист одолговлекувајќи ги сè до 8 ноември, кога добиле засилување од море, по што одбиле да преговараат. Опсадата започнала веднаш, и пашите се договориле да го започнат главниот напад во ноќта за време на Божиќ, 24 декември, сметејќи дека грците ќе бидат изненадени. Планот бил пренесен до бранителите и нападот пропаднал. Шест дена подоцна опсадата била подигната.
Дејства во Тесалија
По неуспехот во Месолонги, Решид своите дејства ги продолжил во планинската област Магнезија, која успеал да ја покори. За овој свој успех,бил прогласен за управник на Трикала, и конечно бил назначен за командант на сите османлсики сили во Румелија.
Трета опсада на Месолонги
Од својата нова позиција му била доделена задача да го заземе Месолонги и со тоа да ја покори западна Грција. Решид собрал армија од 35.000 војници и тргнал во поход кон Месолонги во февруари 1852 година. Кога пристигнал на 20 април започнал со ископи и го подложил градот на тешко артилерсико бомбардирање. Сепак, и покрај сите напори, грчкиот гарнизон, потпомогнат од грабежите на бандите зад фронтот и снабдувањето од грчката морнарица, покрај турската поморска блокада успешно ги одбивале нападите. НА крајот, бил присилен да побара помош од Ибрахим-паша Египетски, чија војска била успешна во борбите со грчките сили во Мореја. Египетските сили пристигнале на почетокот на ноември, откако се случило разидување меѓу Ибрахим и Решид, Решид ги повлекол своите војски. Откако и египќаните не успеале во нападите, IИбрахим ја признал својата грешка. Двајцата паши соработувајќи, ја засилиле опсадата. Поморската рута за снабдување на бранителите била пресечена,со што на градот му се заканувало гладување. Конечно, тие очајнички се обиделе да се пробијат низ опсадните сили во ноќта на 10 април 1826 годна, што довело до тоа бранителите да бидат масакрирани и Месалонги потпаднал под османлиско владение.
Дејства на Атика
По својот успех, Решид Мехмед се упатил кон Атика и Атина, каде пристигнал во јули. Тој неуспешно го опседнал во наредните десет месеци грчкиот гаризон сместен во Акрополис, сè до неочекуваната победа над грчките снабдителни сили при Битката кај Фалерон на 24 април 1827 година со што грчките сили ја предале тврдината.
273 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5235 и 5236 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4477 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3487 и 3488 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 480.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 273 година се протега во 2363 и 2364, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2423 и 2424 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 270. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 922 и 920 исламска година пред хиџра.
Решид Мехмед-паша
По грчкото востание
Како одликуван генерал, Решид се борел и во Руско-турската војна, каде бил поразен од генералот Дибич во Битката кај Кулевича. Последователно, тој бил назначен за Голем везир, позиција на која останал од јануари 1829 година до 17 февруари 1833 година. Од ова својство, тој ги потиснал албанските бегови и ги повел осанлиските војски во Анадолија во Османлиско-египетската војна. Тој бил заробен од силите на неговиот стар противник, Ибрахим-паша, во одлучувачката Битка кај Конија во 1832 година. Бил назначен за главен командант на анадолските сили, тој тргнал во поход против Курдите, и починал во Сивас во 1839 година.
Походи во Босна
Босанскиот капитанија предводена од Хусеин Градашчевиќ збеснале кога султанот Махмуд II и доделил на новата автономна држава Србија шест босански области со потпишувањето на Одринскиот договор. Хусеин Градашчевиќ веќе започнал со поддршка на расчинетите јаничари по Распуштањето на Јаничарскиот корпус и нема да му дозволат на султанот Махмуд II понатамошно да ги раздава босанските територии.
Наместо да преговара со Хусеин Градашчевиќ, Големиот везир Решид (кој веќе бил во поход против албанските паши и бегови) mги мобилизирал војските и се упатил кон Травник. Разочарани од потегот на Големиот везир Хусеин Градашчевиќ тзапочнал марш со армија од 52.000 кон Приштина. Подоцна Хусеин Градашчевиќ се борел и го поразил Решид кај Штимле.
Босанска делегација пристигнала во кампот на Големиот везир во Скопје во ноември истата година. Големиот везир и ветил на делегацијата дека ќе се заложи за барањата на бошњаците пред султанот. Неговите вистинити намери, сепак се покажале во декември кога со топовите ги нападнал босанските војски сместени во близина на Нови Пазар. Решид подоцна започнал агресивен поход во Босна со помош на бунтовничкиот капетан Али-паша Ризванбеговиќ и ја поразил целата босанска војска предводена од Хусеин Градашчевиќ во околината на Ступ.
Ананд Сатјананд
Ананд „Сеч“ Сатјананд (Anand "Satch" Satyanand GNZM, р. 22 јули 1944 во Окленд) — поранешен генерален гувернер на Нов Зеланд. Пред тоа бил правник, судија и народен правобранител.
Дошол на местото на Дејм Силвија Картрајт како генерален гувернер на Нов Зеланд на 23 август 2006. Првиот нацрт-закон на кој тој дал Кралска согласност бил „Coroners Bill“. На функцијата се задржал до 31 август 2011, кога на гувернерското место дошол генерал полковник Сер Џери Матепарае, дотогашен началник на вооружените сили.
Роден е и израснал во Окленд во индо-фиџијанско семејство, со тоа што неговите баба и дедо се преселиле во Фиџи од Индија во 1911 год.
Сатјананд се обарзувал на Оклендскиот универзитет каде завршил право во 1970. Во текот на следните 12 години работел како правник, меѓу другото и во Јавното обвинителство.
Во 1982 бил поставен за окружен судија. Во 1995 бил назначен за народен правобранител и служел два рока од по 5 години. Помеѓу 2005 и гувернаторството, претседавал со Доверливиот Форум на некогашни пациенти-станари на психијатарските болници.
На 30 ноември 2006 бил домаќин на средба помеѓу тогашниот Премиер на Фиџи Лаисенија Карасе и командантот на војската, комодор Френк Баинимарама во Управниот дом во Велингтон, во обид за разрешавање на влошената состојба во Фиџи. Иако тој бил домаќинот, Сатјананд не учествувал во преговорите, туку на чело стоел Министерот за надворешни работи на Нов Зеланд, Винстон Питерс. Сатјановиот гамбит била последната сериозна усилба од меѓународната заедница за спречување на воениот пуч кој следел на 5 декември.
Оженет е и има три возрасни деца.
NGC 6084
NGC 6084 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6084 се споменува и како UGC 10291, MCG 3-41-143, CGCG 108-168, NPM1G +17.0590.
Откривање
Објектот е откриен на 6 јуни 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6084 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 6084 има привидни димензии од 1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 14 м 16,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +17° 45' 29"". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 6084 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57575. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 155; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1508. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 83.
Принц Густаф Адолф, војвода од Вестерботен
Принцот Густаф Адолф, војвода од Вестерботен (Густаф Адолф Оскар Фредрик Артур Едмунд; 22 април 1906 - 26 јануари 1947 година) бил шведски принц, кој во поголемиот дел од својот живот бил втор во линијата на наследување на шведскиот престол. Тој бил најстариот син на Густаф VI Адолф, кој бил престолонаследник во поголемиот дел од животот на неговиот син и се искачил на шведскиот трон три години по смртта на неговиот син. Сегашниот крал, Карл XVI Густаф Шведски, е син на принцот Густаф Адолф. Принцот загинал на 26 јануари 1947 година во авионска несреќа на аеродромот Копенхаген, Данска.
Раниот живот
Густаф Адолф е роден во Стокхолм на 22 април 1906 година како најстар син на тогашниот принц Густаф Адолф и неговата прва сопруга принцезата Маргарет. Во семејството бил познат по неговото презиме Едмунд.
Густаф Адолф го положил студентскиот испит во Стокхолмската палата во 1925 година и присуствувал на Кандидатското училиште за офицери за коњаница во Ексјо учебната година и во 1926-1927 година на Кралската воена академија. Потоа бил назначен како фанрик во Свеа чуварите (I 1) и Животниот полк змејови (К 2) и во 1928 година во Животниот полк на коњите (К 1). Густаф Адолф ја продолжил својата воена обука и станал мајор во Корпусот на Генералштабот, Свеа живот гарди и Животниот полк на коњите во 1941 година Во 1943 година, тој станал потполковник во корпусот на Генералштабот, во Свеа гардата, во Вестерботен. полк и во шведската коњаница. Тој имал чин потполковник кога починал.
Интереси и кралски должности
Густаф Адолф бил успешен јавач. На Летните олимписки игри 1936 година, тој се натпреварувал во скокање на пречки, но не успеал да заврши. Тој бил претседател на Шведскиот олимписки комитет од 1933 година до неговата смрт во 1947 година.
Густаф Адолф се приклучил на извидниците и како возрасен станал извидник. Тој ги заработил своите мониста на Значка од дрво во паркот Гилвел во Англија. Кога се формирал Шведскиот извиднички совет, тој бил прв претседател или главен извидник. Тој ги водел шведските екипи на 5-то Светско извидничко Џамбори во 1937 година и на Светскиот извиднички собир во 1939 година. Служел во Светскиот извиднички комитет од мај 1937 година до неговата смрт.
Од 1932 година, принцот Густаф Адолф бил претседател на Шведскиот извиднички совет, а од 1937 година почесен претседател на Меѓународниот извиднички комитет. Од 1933 година, принцот бил и претседател на Централниот одбор на Шведската спортска конфедерација, на Шведската централна асоцијација за промоција на спортот и на Шведскиот олимписки комитет. Принцот Густаф Адолф бил претседател на Кралскиот шведски аеро клуб од 1937 година и Кралскиот автомобилски клуб од 1939 година Тој бил првиот почесен член на Шведската централна федерација за доброволна воена обука (Centralförbundet för Befälsutbildning), на Кралското друштво на науки во Упсала, на Кралската Шведска академија за воени науки, на Кралската Шведската музичка академија, на Кралското шведско друштво за поморски науки и почесен член на Кралската шведска академија на науките. Тој исто така бил почесен претседател на Централната организација на шведскиот женски помошен ветеринарен корпус ( Centralstyrelsen för Svenska blå stjärnan).
Политика и Втората светска војна
Некои неодамнешни новинари и историчари го прикажуваат Густаф Адолф како симпатизер кон нацистичкото движење во Германија во 1930-тите, што е многу дебатирано и критикувано мислење. Како официјален претставник на Шведска, Густаф Адолф се сретнал со многу нацистички водачи, вклучувајќи ги Адолф Хитлер и Херман Геринг (последниот живеел во Шведска и имал многу пријатели меѓу шведската висока класа). Неговиот дедо, Чарлс Едвард, сменетиот војвода од Саксобурготски и Гота, бил еден од ретките членови на која било од поранешните германски кнежевства кој бил поддржувач на нацистите, но тоа не значи дека Густаф Адолф бил. Бидејќи принцот многу ретко зборувал за политички прашања и не оставил писмени докази за какви било политички симпатии од каков било вид, темата останува само шпекулација.
Според новинарот и автор Стафан Скот во неговата книга Сите овие Бернадоти (Alla dessa Bernadottar), писмата и дневниците на влијателните Швеѓани со децидно антинацистичко убедување ги побиваат гласините. Таквите документи ги вклучуваат оние на дипломатот Свен Графстром и на сопругата на министерот Густав Молер, како и на посинокот на Херман Геринг, кој рекол дека посетата на принцот во домот на Геринг била целосно неуспешна и дека Геринг и Густаф Адолф не се согласувале добро. Весникот „ Експресен“ напишал дека „веродостојните сведоци кои исто така биле силно продемократски“ ги негирале гласините. Шведскиот кралски двор дал изјава со која негирале какви било сознанија за нацистичките симпатии.
Густаф Адолф ја изразил својата поддршка за Финска за време на Продолжената војна од 1941–1944 година, па дури би сакал и да учествува како доброволен војник во Зимската војна 1939–1940 година, но неодобрувањето на кралот спречило тоа да се случи.
Некои водечки шведски политичари биле против можноста Густаф Адолф да го наследи тронот, а еден истакнат социјалдемократ јавно изговорил дека принцот е „личност што никогаш не смее да биде крал“.
Брак и семејство
На 19/20 октомври 1932 година во Кобург, Густаф Адолф се оженил со својата втора роднина, принцезата Сибила од Саксобурготски и Гота, ќерка на Чарлс Едвард, војводата од Саксобурготски и Гота. Верската церемонија се одржала вториот ден во црквата Св. Мориц. Имале пет деца:
Смртта
Во моментот на неговата смрт, Густаф Адолф бил втор по редот на шведскиот престол зад неговиот татко, престолонаследникот, кој во 1950 година станал крал Густаф VI Адолф. Помладиот Густаф Адолф бил наследен како втор во низата од неговиот единствен син, Карл Густаф (во тоа време само 9 месеци), кој подоцна ќе го наследи својот дедо во 1973 година како крал Карл XVI Густаф.
Бишофсверда
Бишофсверда (Bischofswerda, Biskupicy) — мал град во округот Бауцен, во сојузната покраина Саксонија, во Германија. Се наоѓа во историската област на Горна Лужица.
Раселвил, Алабама
Раселвил (Russellville) е град во Алабама, САД, административен центар на округот Френклин. Населението во овој град изнесува околу 9 000 жители (2000).
Пердита (месечина)
Пердита (месечина) — внатрешен сателит на Уран.
Откритието на Пердита беше комплицирано.
Првите фотографии од Пердита беа направени со вселенското летало Војаџер 2 во 1986 година, но тоа не беше препознаено од фотографиите повеќе од една деценија.
Во 1999 година, Месечината беше забележана од Ерих Каркошка и пријавена. Но, бидејќи не можеше да се направат дополнителни слики за да се потврди неговото постоење, доа било официјално официјално отфрлено во 2001 година. Меѓутоа, во 2003 година, сликите направени од Вселенскиот телескоп Хабл успеале да забележат објект каде што требаше да биде Пердита, конечно потврдувајќи го неговото постоење.
По неговото откритие во 1999 година ја добил привремената ознака S/1986 U 10. по ќерка на Леонтес и Хермиона во драмата на Вилијам Шекспир Зимската приказна. Месечината е исто така означена како „Уран XXV““.
Месечината орбитира помеѓу Белинда и Пак. Горенаведените мерења на Хабл докажуваат дека Пердита не следи директно Кеплерово движење околу Уран. Наместо тоа, јасно е фатено во 43:44 орбитална резонанца со блиската месечина Белинда. Исто така е блиску до резонанца 8:7 со Розалинд.
Пердита припаѓа на групата сателити Портија, која исто така вклучува Бјанка, Кресида, Десдемона, Портија, Јулиета, Купидон, Розалинд и Белинда.
Овие сателити имаат слични орбити и фотометриски својства.
Себастјан Ино
Себастјан Ино (Sébastien Hinault; р. во Сен Брие) — поранешен француски професионален друмски велосипедист. Започнал со велосипедизам во 1997 година со француската екипа, која подоцна станала Кредит Агрикол и настапил на Тур де Франс пет пати. Откако Кредит Агрикол се распуштила во 2008, Ино се придружил на. Ино го напуштил на крајот на сезоната 2012 и се приклучил на новата екипа  за сезоната 2013.
Бујановац
Бујановац или традиционално Бојановци (Бујановац, Bujanoc(i)) — град и општина во Пчињскиот Округ во Јужна Србија, близу реката Јужна Морава. Познат е по изворите на минерална вода, но и по Бујановачката бања. Сместен е во географската област позната како Прешевска Долина. Населението на општината изнесува 43.302 жители (2002).
Себастјан Ино
Не е поврзан со поранешниот велосипедист Бернар Ино. Моментално е спортски директор на професионалната континентална екипа.
Распоред на резултатите на Гранд Тур
СО = се откажал
Крокодиловидни
Крокодиловидни животни (Crocodilia или Crocodylia) е ред на големи влекачи кои се појавиле пред околу 84 милиони години за време на доцниот период креда. Тие се најблиските роднини со птиците, и овие две групи се единствените преживени од Archosauria. Најмалата група крокодиловидни животни, кладата Crurotarsi, се појавиле пред околу 220 милиони години за време на периодот Тријас, и развиле голем број на најразлични форми за време на ерата мезозоик. Во крокодиловидни животни спаѓаат фамилиите на алигаторите, крокодилите, гавијалите и кајманите. Терминот крокодили понекогаш неправилно се употребува и за алигатори и кајмани, па дури и за некои праисториски роднини како „океанските крокодили“.
Особености
Најмалиот вид на крокодиловидно животно е кувијеов џуџест кајман, а најголемиот е морскиот крокодил. Крокодиловидните имаат флексибилно полуисправено држење на телото. Тие можат да се движат со таканаречениот „стомачен од“ или пак да ги исправат нозете и да го издигнат телото над земјата, што им овозможува да трчаат многу побрзо. Повеќето од останатите влекачи се движат со расчекорени нозе, и камелеоните се единствени од модерните влекачи кои имаат поисправено држење на телото. Ова полуисправено држење им овозможува на некои видови да галопираат на копно доколку е неопходно. Австралиските видови можат да достигнат брзина и до 16 км/ч галопирајќи низ шумските предели. Предците на крокодиловидните животни, како што бил доста подвижниот копнен грабливец наречен rauisuchians, всушност имале многу поисправено држење што ни укажува дека полуисправеното држење на телото и расчекореноста на нозете од двете страни на телото се еволуциски придобивки после адаптацијата како полуводни грабливци. Движењето на модерните крокодиловидни не е примитивна придобивка, туку резултат на нивниот полуводен начин на живот.
Заби и вилици
Сите крокодиловидни животни, како и луѓето, имаат заби кои се сместени во коскени џебови, но за разлика од цицачите, овие животни ги менуваат забите за време на животот. Младите крокодили ги менуваат забите за поголеми речиси еднаш месечно. Откако за неколку години ќе достигнат одредена возраст, заменувањето на забите се забавува на 2 години, некогаш и подолго. Пронајдени се и многу стари единки кои биле речиси без заби. Ова е резултат на кршењето на старите заби и прекинатото или забавеното обновување. Како резултат на ова обновување на забите, еден крокодил менува до 3000 заби низ животот. Секој заб во внатрешноста е шуплив, што овозможува новиот заб да расте во стариот. Така, кога стариот заб ќе се скрши, новиот е веќе спремен. Крокодиловидните имаат секундарно непце кое го овозможва дишењето кога се нецелосно нурнати, дури и кога устата е полна со вода. Нивните внатрешни ноздри се отвораат во задниот дел на грлото каде специјален дел од нивниот јазик го затвора респираторниот систем кога се целосно нурнати под вода. На овој начин тие можат да седат под вода со отворена уста, без да се удават. Крокодилите и гавијалите имаат изменети плунковни жлезди на нивниот јазик (солни жлезди) кои имаат улога на исфрлање на вишокот солни јони од телото. Алигаторите и кајманите исто така ги имаат овие жлезди, но кај овие животни тие се нефункционални. Ова ни укажува дека во одреден момент, заедничките предци на крокодиловдините животни биле адаптирани за живот во солени води. Ова исто така ја објаснува и широката распространетост низ континентите. Видови како морскиот крокодил (C. porosus) можат да преживеат долго време во морињата. Крокодиловидните животни често се видени како седат со широко отворена уста. Една од можните функции на ова однесување е да го оладат телото, но бидејќи го прават ова и за време на ноќта, па дури и кога врне, се претпоставува дека има и некаква социјална функција.
Внатрешни органи
Крокодиловидните немаат вомероназален орган (освен во ембрионалниот период) и мочен меур. Како цицачите и птиците, и за разлика од останатите влекачи, овие животни имаат срце со четири комори. Сепак за разлика од цицачите, оксидираната и неоксидираната крв се мешаат поради присуството на отвор на левата аорта. Од десната комора излегуваат две артерии – белодробна артерија која ја носи крвта до белите дробови, и аортата која ја разнесува крвта низ целото тело, односно големиот крвоток. Помеѓу левиот и десниот свиок на аортата постои и отвор наречен Форамен на Паница. Левата аорта оди директно во стомакот и носи крв која е богата со јаглерод диоксид. Се претпоставува дека оваа крв служи како помош при создавањето на стомачната киселина, која помага во дигестијата на коските од пленот. Крвта на крокодиловидните животни има силно антибактериско дејство. Крокодиловидните имаат бели дробови со алвеоли. Поседуваат и уникатен мускул наречен diaphragmaticus кој е закачен за црниот дроб и утробата, а помага при дишењето. Diaphragmaticus не е хомологен на дијафрагмата кај цицачите или прадијафрагмата кај гуштерите. Како и другите амниоти, дишењето е помогнато од меѓуребрените мускули кои го зголемуваат или намалуваат торакалниот волумен. Издишувањето се извршува со контракција на мускулите кои го поместуваат црниот дроб во дирекција кон главата со што го намалуваат абдоминалниот волумен. Вдишувањето се извршува со контракција на дијафрагматикусот кој ги притиска органите кон задниот дел на телото. Кај овие животни издишувањето е речиси пасивно (многу мала контракција на мускулите), за разлика од вдишувањето кое вклучува мускулна контракција. Животните од овој род, се познати и по тоа што голтаат камења – гастролити (стомачни камења), кои помагаат во пост-дигестивните процеси на пленот. Желудникот на крокодиловидните животни е поделен на 2 комори. Првата е доста моќна и мускулна, и е слична на птичјиот желудник. Во оваа комора се наоѓаат гастролитите. Втората желудечна комора ја содржи најкиселата средина споредено со било кој желудник на друго животно. Поради високото ниво на киселост, овде се варат речиси сите делови од изедениот плен вклучувајќи коски, пердуви и рогови. Полот на крокодиловидните животни е одреден во зависност од температурата на јајцата за време на периодот на инкубација. Ова значи дека полот кај овие животни не е одреден генетски, туку зависи од околината, односно температурата на која се наоѓаат ембрионите во почетокот на нивниот развиток.
Сетилни органи
Како сите влекачи, крокодиловидните животни имаат релативно мал мозок, но кој е поразвиен од кај останатите влекачи. Меѓу другото, овие животни поседуваат мозочна кора. Како многу водни или амфибиски четвороножни животни, очите, ушите и ноздрите им се наоѓаат на исто ниво. За време на денот имаат солиден вид и можно е да гледаат во боја. Очите имаат вертикална зеница, слична како кај мачките, која им овозможува одличен ноќен вид. Ирисот им е со сребреникава боја и имаат слој од тапетум зад мрежницата кој ја одбива светлината и овоможува одличен вид за време на слаба свелина, а исто така предизвикува да им светат очите во темница. Имаат и трет проѕирен очен капак – трепкачка ципа, која ги штити очите за време на нуркањето. Сепак, под вода, видот им е намален па затоа останатите сетила се многу поважни кога нуркаат. Птиците и повеќето влекачи имаат прстен од коски околу очите кој има улога на поддршка на очното јаболко. Крокодиловидните како и цицачите и змиите ги немаат овие коски. Ушното тапанче е сместено зад ушите и е покриено со подвижен залисток од кожа. Овој залисток се затвора, заедно со ноздрите и очите, кога животното се нурнува, и ја спречува водата да навлезе во отворите на главата. Празнината на средното уво има комплекс од коскени канали исполнети со воздух, како и евстахиева труба. Горната и долната вилица се покриени со сетилни вдлабнатини, кои ги гледаме како мали црни дамки на кожата. Ова претставува верзија на латерална линија, присутна кај рибите и кај бројни водоземци. Овие пигментирани чепчиња содржат снобови од нервни влакна кои ја заблежуваат и најмалата промена на површината на водата, детектираат вибрации и дури и најмалиот притисок врз водата, што им помага на животните да откријат плен, опасност или натрапник дури и во тотален мрак. Овие сетилни органи спаѓаат во групата на Кожни рецептори за притисок. Алигаторите и кајманите ги поседуваат само на вилиците, додека крокодилите имаат слични органи на секоја крлушка на телото. Сè уште е непознато која е точната функција на овие органи кои се наоѓаат на целото тело кај крокодилите. Се претпоставува дека ја имаат истата улога како и оние на вилиците, но и додати функции како хемиски рецептори или дури и рецептори за нивото на сол во водата.
Кожа и скелет
Кожата е покриена со крлушки кои не се препокриваат, составени од белковината кератин (истата белковина од која се составени кожата, роговите, пердувите, косата, канџите и ноктите кај другите четириношци). На главата кожата е соединета до коските на черепот. Постојат и мали плочки од коски наречени остеодерми под крлушките. Остеодермите кај крокодиловидните животни имаат прстени од годишното растење на единката, и броејќи ги овие прстени можеме лесно да им ја одредиме возраста. Остеодермите се среќаваат најмногу на грбот, но и на стомакот кај одредени видови. Редови од крлушки го покриваат телото од главата до опашката, формирајќи заштитен оклоп. Крлушките на грбот кои се богати со крв имаат улога на сончеви плочи.