cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ЈЗУ Општа болница „Борка Талески“-Прилеп
Медицински персонал
Ве молиме пред некои медицински оперативни третмани, да ги предадете своите пари или вредни предмети на одделенската медицинска сестра на чување. Таа сето тоа ќе го запише во документацијата за да можете да си го подигнете кога ќе заврши вашиот престој во болницата. За пациентите кои се примаат за лекување во бессознание и без придружба на членови од семејството, вработените во болницата ќе ги запишат сите вредни работи и пари и ќе ги предадат на одговорната сестра на одделот на кој пациентот се лекува.
Дневен распоред во ЈЗУ Општа болница „Борка Талески“-Прилеп
Болничкиот ден и работниот ден на вработените се одвива со мали отстапки по следниот распоред:
Храна и лекови
Диетата е важен дел од лекуањето на болниот. Видот на диетата и препораката за храна која треба да ја конзумира болниот ја одредува неговиот лекар. За правилна поделба и сервирање на храната е одговорна главната медицинска сестра или сестрата во смена на одделот. За време на престојот во болница треба да се земаат само оние лекови кои ги препишал одделенскиот лекар. При евентуална употреба на други лекови претходно, се известува лекарот.
Ланге Берге
Ланге Берге (Lange Berge - Долги Ридови) е мал венец на Германското Средногорје, до надморска височина од 527,2 м, кои лежат главно во баварските области Горна Франконија со северозападно подножје во Тирингија.
Локација
Венецот лежи на границата меѓу Баварија и Тирингија во окрузите Кобург и Хилдбургхаузен меѓу Еисфелд на реката Верра на север, долината Лаутер на исток, Кобург на Иц на југ и Бад Родач на запад.
Хилс
Највисоката точка на Ланге Берге е Бухберг (527,2 м) во Баварија, едвај забележлива еминенција на автопатот А 73 меѓу Сенингшхоке и автопатот раскрсница на Ајсфелд Суд.
Список на главни градови во Северна и Средна Америка
Ова е список на главни градови во Северна и Средна Америка. Во листата се наедени само главните градови на меѓународно признати држави.
Фелан
Фелан (Vellahn) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Хантиски Океан
Хантиски Океан или Ханти-мансиски Океан бил мал океан сместен помеѓу Балтика и островски лак (Кипчак лак) во близина на Сибир, од блиску до крајот на прекамбриското време до силурот.
Тој бил дел од плоча-тектонската реконструкција на еволуцијата на кората на Централна и Северозападна Азија во палеозоикот (орогенетички комплекс Алтаиден), која за прв пат беше објавена во 1993 година од турскиот геолог Celâl Shengör и колегите. Името се однесува на Кантс и Манси, два што зборуваат фино-угрски западносибирски народи. Составен дел на оваа хипотеза и директно поврзан со концептот на Ханти-мансискиот ОКеан е „Алкот на островот Кипчак“ (англиски: „лак Кипчак“), кој во доцната фаза од неговиот развој бил поврзан со мал континент „Казахстанија“ („Казахстан-Тјеншан“ или исто така „Казахстан-Киргиски континент“). Именуван е по Кипчачки јазици, гранка на турските јазици.
Хантискиот Океан се граничел со низа океани: Панталаса на север, Прототетис на североисток и Палеотетис на југ и исток.
Океанот се формирал кога копното на Пралавразија (кратко по распадот на Панотија, околу 600 милиони милји) се разделила и создала три одвоени континенти - Лауренција, Балтика и Сибир.
Сестринскиот океан на Хантискиот, Океанот Јапетус исто така се формирал, помеѓу Лауренција и Балтика.
Хантискиот Океан се затворил кога островскиот лак наречен Сакмарискиот лак се судрил со Балтика.
На североисточниот крај на лакот се наоѓал нов океан, Уралскиот океан.
Космос-2155
Космос-2155 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 13 септември 1991 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на геостационарна орбита. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 1435.96 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 1.2°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 5805 км, а најмалото на 5763.
Тогрог, Гови-Алтај
Тогрог (Төгрөг) е област во Монголија во покраината Гови-Алтај. Во 2009 година, неговото население било 1,914.
NGC 3122
NGC 3122 — спирална галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3122 се споменува и како NGC 3110, NGC 3518, MCG -1-26-14, IRAS 10015-0614.
Откривање
Објектот е откриен на 5 март 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3122 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 3122 има привидни димензии од 1,6' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 4 м 1,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 28' 29". Положбениот агол на објектот е во износ од 162°.
Други поделби
Проучување на NGC 3122 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29192. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 279; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4909. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1530.
Кантерберски астролапски квадрант
Кантерберскиот астролапски квадрант ― средновековен астролаб за кој се верува дека датира од 1388 година, и кој е пронајден во археолошкото ископување во Агнесовата куќа, хотел со ноќевање со појадок во Кентербери, Кент, Англија во 2005 година.
Тоа е и првиот астролаб пронајден при археолошко ископување. Научните инструменти како овој обично се пренесуваат од генерација на генерација или се наоѓаат меѓу семејните поседи, но ретко се откриваат во земја.
Британскиот музеј првично наддал на аукција во 2007 година за месинговиот астролаб, но успеал да наметне забрана за извоз на уредот, еден од само осумте такви инструменти што преживеале од средниот век. Британскиот музеј на крајот го купил во 2008 година со 175.000 фунти од Пријатели на Британскиот музеј плус грантови од 125.000 фунти од Меморијалниот фонд за национално наследство и 50.000 фунти од Фондот за уметност.
Ендрју Барнет, заменик директорот на Британскиот музеј, рекол: „Прекрасно е што успеавме да го набавиме овој уникатен предмет... Квадрантот ќе биде многу важен додаток на нашата средновековна збирка како предмет што може да ја објасни софистицираноста на науката во средниот век и преносот на знаење помеѓу муслиманските, еврејските и христијанските заедници.“
Сина џамија (Ереван)
Сината џамија (ерменски: Կապույտ Մզկիթ, Капујт Мзкит или Գյոյ Մզկիթ, Ѓој Мзкит; азербејџански:  Göy məscid;  турски:  Gök Camii, Ѓок Џами) е џамија која се наоѓа во Ереван, Ерменија. Оваа џамија била изградена во 1766 година во времето на Хусеин Али, хан на Ереван. Тоа е една од најголемите градби во Ереван, кога градот попаднал под руска власт во 1827 година. Во времето на СССР, оваа градба била претворена во музеј на градот Ереван. Но со распаѓањето на СССР кон почетокот на 90-те градбата повторно била претворена во џамија.
Одмаздници: Крај на игрите
Одмаздници: Крај на игрите е филм од 2019 година со режија на браќата Ентони и Џо Русо.
Заснован врз групата суперхерои на Marvel Comics Одмаздници, филмот е продолжение на Avengers: Infinity War (2018) и е 22-ри филм од Кинематичкиот Универзум на Марвел. Изработен е од Марвел Студио и е дистрибуирана од Волт Дизни Студио Мошон Пикчурес. Сценариото на филмот е напишано од Кристофер Маркус и Стивен Мекфијли, а филмот вклучува главни глумци во кој се вклучени од претходните филмови од КУМ.
Филмот беше најавен во октомври 2014 година под наслов „ Одмаздници: Бојна на бесконечноста - Дел 2“. Во април 2015 година беше најавено учеството на браќата Русо во режија, додека во мај беше објавено дека Маркус и Мекфили ќе работат на сценариото. Во јули 2016 година, Марвел го повлече претходниот наслов, осврнувајќи се на проектот едноставно како „безнимен филм за Одмаздниците“. Конечниот наслов на филмот, Одмаздници: Крај на игрите, беше најавен на 7 декември 2018 година со објавувањето на првиот трејлер.
Филмот беше голем успех кај критичарите и публиката, постигнувајќи бројни рекорди со продажбата на билети, станувајќи најголем приход во историјата на филмот, и беше номиниран за неколку филмски награди, вклучувајќи го и Оскарот за најдобри специјални ефекти.
Крај на игрите е директен продолжеток на Војна на бесконечноста, преживеаната половина на универзумот бара одмазда од Танос под мотото "Avenge the fallen"
Пирин
Пирин — планина во Пиринска Македонија, денес во Југозападна Бугарија. Претставува дел од Рилско-родопскиот Масив. Нејзин највисок врв е Вихрен (2.914 м). Планината е претставена на Грбот на Македонија.
Местоположба
Пирин се наоѓа меѓу реките Струма на запад и Места на исток. На север преку Предел се поврзува со планината Рила, а на југ продолжува во Славјанка (Алиботуш).
Позначајни врвови
На Пирин има два врва со над 2.900 м (Вихрен и Кутело), седум над 2.800 м, седумнаесет над 2.700 м, 32 над 2.600 м и 40 над 2.500 м. Трите највисоки врва се мермерни, а највисоките гранитни врвови (Полежан и Каменица) се наоѓаат на странични краци.
Џонатан Мајер
Во минатото, тој бил член на германскиот А2 репрезентација.
Животопис
Мајер почнал да игра кошарка на возраст од 12 години кога неговите родители се преселиле во Болсвеил.
Ритнордхаузен (Тирингија)
Ритнордхаузен (Riethnordhausen) — општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Соседни општини се: Хаслебен, Алперштет, Неда, Валшлебен и Ринглебен.
Лубмин (амт)
Лубмин (Lubmin) — општинска заедница во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Лубмин.
Општинската заедница Лубмин се состои од следниве општини:
Јапет (океан)
Океанот Јапет  бил океан што постоел во доцните неопротерозојски и раните палеозојски ераи од геолошка временска скала (помеѓу 600 и 400 милиони години). Океанот Јапет се наоѓал во јужната полутопка, помеѓу палеоконтинентите Лауренција, Балтика и Авалонија. Океанот исчезна со Акадијан, Каледонска и Таконски орогении, кога овие три континенти се споиle и формираle една голема копнена маса наречена Еврамерика. „Јужниот“ океан Јапет е предложено да се затвори со Фаматинска и Таконска орогенија, што значи судир помеѓу Западна Гондвана и Лауренција.
Бидејќи океанот Јапет бил позициониран помеѓу континенталните маси кои во многу подоцнежно време грубо ќе ги формираат спротивните брегови на Атлантскиот Океан, може да се гледа како еден вид претходник на Атлантикот. Затоа, океанот Јапет бил именуван по титан Јапет, кој во грчката митологија бил татко на [[Атлас (митологија)|Атлас] ], по кој бил именуван Атлантскиот Океан.{{efn-ua|Името Iapetus првпат го користел {{Харвнб|Харланд|Гајер|1972 година}}, а пред тоа океанот бил нарекуван „Протоатлантски“ '.
Историја на истражувањеto
На почетокот на 20 век, американскиот палеонтолог Чарлс Волкот забележал разлики во раната палеозојска бентос трилобит на Лауренција (како што се Оленеллидае, таканаречената „пацифичка фауна“), како што се среќава во Шкотска и западна Њуфаундленд, и оние од Балтика (како што се Paradoxididae, често наречени „Атлантска фауна“), како што се наоѓа во јужните делови на Британските острови и источниот Њуфаундленд. Геолозите од почетокот на 20 век претпоставуваа дека меѓу Шкотска и Англија во раниот палеозоик постоело големо корито, таканаречено геосинклина, држејќи ги двете страни одвоени.
Со развојот на тектонskata во 1960-тите, геолозите како што се Артур Холмс и Џон Тузо Вилсон заклучија дека Атлантскиот Океан мора да има претходник пред времето на Пангеа. Вилсон исто така забележал дека Атлантикот се отворил на приближно истото место каде што се затворил неговиот претходник океан. Ова го доведе до неговата Вилсон циклус хипотеза.
Неопротерозоичко потекло
На многу места во Скандинавија базалтик коцки се пронајдени со старост меѓу 670 и 650 милиони години. Ова се толкува како доказ дека до тоа време, разделот почнало да се формира океанот Јапет во Норвешка и Alnö Complex во Шведска формирани како последица на благата екстензионална тектоника на античкиот континент Балтика што следло по отворањето на океанот Јапет.
Јужниот Океан Јапет се отворил помеѓу Лауренција и југозападна Гондвана (сега Јужна Америка) околу 550 Ma во транзицијата Едијакаран-Камбриска. Во тоа време тоа го стори Адамасторскиот океан понатаму на исток затворен.
Палеозоик
. Југозападно од Јапет, вулкански островски лак еволуирал од раниот Камбријски (пред 540 милиони години) наваму. Овој вулкански лак бил формиран над зона на субдукција каде што океанската литосфера на океанот Јапет се спуштила на југ под друга океанска литосфера. Од камбриско време (пред околу 550 милиони години) западниот океан Јапет почнал постепено да се стеснува поради ова субдукција. Истото се случи уште на север и на исток, каде што Авалонија и Балтика почнаа да се движат кон Лауренција од Ордовикијан (пред 488-444 милиони години) наваму. Трилобит фауната на континентални полици на Балтика и Лауренција сè уште се многу различни во Ордовик, но Силурскиот фауните покажуваат прогресивно мешање на видови од двете страни, бидејќи континентите се доближија еден до друг.
На запад, океанот Јапет се затворил со Таконската орогенеза (пред 480-430 милиони години), кога вулканскиот островски лак се судри со Лауренција. Некои автори го сметаат океанскиот слив јужно од островскиот лак, исто така, дел од Јапет, оваа гранка се затворила за време на подоцнежната Акадијанска орогенезија, кога Авалонија се судри со Лауренција.
Во меѓувреме, и источните делови биле затворени: Торнквистичкото Море помеѓу Авалонија и Балтика веќе за време на покојниот Ордовикијан.
На крајот на Силурскиот период (пред околу 420 милиони години) океанот Јапет целосно исчезнал и комбинираната маса на трите континенти го формирала „новиот“ континент Лауразија.
Втора македонска кошаркарска лига 2014/15
Втората македонска кошаркарска лига 2014/15 било 23. издание на Втората македонска кошаркарска лига. Сезоната започнала на 25 октомври 2014 година, а завршила на 24 мај 2015 година. Во оваа сезона првак бил Т-Баскет.
Табела
1 Поради ненаоѓање на соoдветна сала, на Т-Баскет му било одбиено да учествува во Првата лига за следната сезона.
2 Михајловски бил казнет со одземање на два бода поради два неодиграни натпревари
Извор: Македонска Кошаркарска Федерација преку web.archive.org
Никол Нараин
Никол Нараин (родена на 28 јули 1974 година) е американски модел и глумица од гвајско потекло.
Кариера
Таа била избрана како Плејбој ' Playmate на месецот во јануари 2002 година и се појави во бројни <i id="mwGQ">Плејбој</i> видеа.
Таа се појави во повеќе музички спотови како песната на RL „Got Me a Model“, LL Cool J „Luv You Better“, Марио Винанс „I Don't Wanna Know“ и Fabolous „Baby“. Нараин се натпреварувала и во шоуто на NBC Fear Factor Playboy Playmates Edition, но била елиминирана уште во првиот трик.
Личен живот
Во 2005 година, Нараин била тужена од ирскиот глумец Колин Фарел во врска со секс снимката во која биле вклучени Нараин и Фарел. Ова ја спречи продажбата, дистрибуцијата или прикажувањето на лентата. Сепак, тој сепак стана достапен на голем број интернет страници. Тужбата на крајот била спогодбено решена.
На 4 ноември 2009 година, Нараин се појави на шоуто The Joy Behar за да разговара за нејзината зависност од секс. Ова појавување било во врска со нејзиниот кастинг во реалното шоу „ Секс рехабилитација“ со д-р Дру.
Кнежино
Селото е познато по Кнежинскиот манастир.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Копачка, во западниот дел на територијата на Општина Кичево, сместено во непосредна близина на градот Кичево, поради што се смета и за дел од неговата рурбална зона. Селото е планинско, на надморска височина од 1.000 метри. Од самиот град Кичево е оддалечено неполни пет километри.
Селото се наоѓа на ридско земјиште, западно од градот Кичево. Околни села се: на југ е Другово, на север се Осој и Лешница, на запад се Јаворец и Горно Добреноец и на исток е градот Кичево.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Ќерамидница, Мала Ливада, Јаорче, Рупчиња, Средни Рид, Маркулези, Аранѓел, Дрмници, Кутел, Батаноец и други.
Селото е од збиен тип. Не се дели на маала, бидејќи е мало село. Сепак, роднинските куќи се групирани.
Селото Кнежино се наоѓа во областа Горна Копачка, на 4 километри северозападно од Кичево.
Историја
Во век, Кнежино било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Според преданието кое се раскажува кај мештаните, селото најпрвин било основано во средниот век. Основач на селото и на блискиот манастир бил некој кнез. По него се верува дека е добиено и самото име на селото.
Во историските извори, селото првпат се споменува во 1476/77 година, кога имало 35 словенско-христијански куќи.
Средновековниот манастир „Св. Ѓорѓи“ бил сместен на 500 метри југоисточно од денешното село. Манастирот располагал со многу земја и пространа шума. За време на турската власт, истиот бил срушен. Во тој момент, настрадало и самото село Кнежино, заедно со шест други кичевски села.
Потоа, Кнежино било обновено. Денешните родови дошле од повеќе страни.
Историски села
На ридовите над денешното село Кнежино има пет пусти селишта, на кои порано се наоѓале селата:
Преданието вели дека сите овие села пропаднале во време кога бил срушен Кнежинскиот манастир. И денес, може да се забележат остатоци од куќи и стари гробови на нивните места.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 6,2 км2. На него шумите заземаат површина од 419 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 62 хектари, а на пасиштата само 55 хектари.
Селото нема некоја значајна земјоделска функција.
Население
Според податоците од 1873 година, селото имало 24 домаќинства со 100 жители христијани (Македонци).
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Кнежино имало 280 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Кнежино имало 280 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училиштен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Кнежино:
Кнежино во 1961 година имало 157 жители, а во 1994 година само шест жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Кнежино живееле 12 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 15 жители, од кои 14 Македонци и 1 лице без податоци.
Родови
Кнежино е македонско православно село. Во селото има староседелски и доселенички родови.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се:
Родовите во Кнежино се: Опурчиновци (12 к.), староседелци; Пиљаовци (8 к.) и Шендевци (5 к.), доселени се од раселениот град Закамен во Малесија; Шоповци (7 к.), доселени се од горнореканското село Беличица, основачот на родот во Кнежино чувал стока.
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Апостоловци (14 к.), Коруновци (6 к.) и Станишовци (9 к.), староседелци; Николовци (12 к.), доселени од Беличица во Горна Река; Кузмановци (5 к.), нивниот предок дошол како овчар од Охридско.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Кичево.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0755 според Државната изборна комисија, сместено во селскиот дом во селото Осој.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 172 гласачи. На референдумот во 2018 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 172 гласачи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 167 гласачи.
Иселеништво
Од Кнежино се има иселено голем број на население, се знае за иселениците кои живеат во: Бугарија (10 к.), Кичево (5 к.), Скопје (3 к.) и Белград (2 к.).
Апиологија
Апиологија (или мелитологија) — науката кога се занимава со изучување на пчелите, и е гранка на ентомологијата. Пчелите често се изираат како група за изучување, со цел на барање на одговори на прашања за еволуцијата на општествените системи. Членовите на оваа група прикажуваат животни истории од сосема осамени, до мошне евсоцијални.
Ѓорѓија Велјаноски
Ѓорѓија Стевков Велјаноски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Галин
Галин (Gallin) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Ѓорѓија Велјаноски
Животопис
Бидејќи немал можност да се образува, се занимавал со земјоделие. По окупацијата на Македонија, се определил за борба против окупаторот. Во текот на 1942 година активно работел во селото извршувајќи илегални задачи за потребите на народно-ослободителното движење, а во текот на 1943 година бил примен во редовите на КПМ. Неговата активност во народно-ослободителното движење условила да биде избран за секретар на Реонскиот комитет. Редовно одржувал состаноци, пренесувал илегалци и вршел најодговорни задачи. Таквата активност била забележана од балистите кои го затвориле и го подлегнале на тешки малтретирања, но тој пред окупаторот ништо не открил. Поради тепањата и измачувањата се разболел, но иако болен, пак раководел и помагал. Умрел во 1944 година.
Тарот-карти
Тарот-карти (тарочи, тарок и други слични имиња) — посебен шпил од седумдесет и осум карти, групирани на следниов начин: голема аркана, која содржи 22 карти (21 нумерирана карта + картата со број „0“), и мала аркана, во која спаѓаат останатите 56 карти, поделени по „боја“ (парички, стапови, пехари и мечеви).
Тарот-картите во некои делови на Европа се користат за играње, како на пример италијанскиот тарочини, или францускиот тарот. Но во најголем дел од земјите каде што се познати овие карти, тие се користат за предвидување.
Историја
Овие карти во Европа се појавиле во доцниот 14 век. Иако постојат голем број нагаѓања за потеклото на таротот, како најверојатна теорија се зема таа која вели дека првиот ваков шпил се појавил меѓу 1410 и 1430 година во Милано, Ферара, или Болоња, во Северна Италија. Овие нови карти на почеток ги нарекувале carte da trionfi, односно триумфални карти. Првиот запис за постоењето на овие карти е пишана изјава за рекорди во Ферара, во 1442 година. .
Не постојат документирани записи пред XVIII век за употреба на тарот-картите за предвидување, но сепак постои запис од 1540 година за користење на сличен шпил карти за предвидување. Во 1765 година, Џакомо Казанова запишал во својот дневник дека неговата пријателка Русинка често користи карти за предвидување.
Се чини дека постојат записи кои потврдуваат постоење на шпил карти за играње налик на тарот-картите со потекло од Милано, Италија. Не е можно прецизно да се одреди од кога датираат, но се смета дека се направени некаде околу 1440 година.
Марго Роби
Марго Елиз Роби (родена на 2 јули 1990 г.) — австралиска глумица.
Тарот-карти
Историја
Најстарите зачувани до денес тарот-карти се три шпила изработени кон средината на 15 век за членовите на семејството Висконти. Едниот шпил (од само 66 карти) се знае дека е изработен од анонимен сликар за Филипо Марија Висконти, а денес се чува во универзитетската библиотека во Њу Хевн.
Марго Роби
Таа ја започнала својата кариера глумејќи во австралиски независни филмови. Потоа таа добила улога во австралиската сапуница Соседи (2008–2011), која и донела две номинации за наградата Логи. По преселбата во САД, Роби добила главна улога во серијата Пан Ам (2011–2012). Во 2013 година, таа ја добила својата прва улога во игран филм, во комичната драма Прашање на време, а подоцна во годината глумела во биографскиот филм Волкот од Волстрит во режија на Мартин Скорсезе. Во 2015 година, Роби играла главна улога во филмовите Фокус, Француски апартман и З за Закарија. Во 2016, таа ќе ја глуми Харли Квин во суперхеројскиот филм Самоубиствен одред и Џејн Портер во авантурата Тарзан.
Тарот-карти
Историја
Долго време тарот-картите биле привилегија само за припадниците на високите класи, и биле изработувани рачно, сè до појавата на печатниците. Масовното производство на тарот-карти станало можно, и од тоа време до денес се зачувани шпилови изработени во Франција, посебно во Марсеј.
Марго Роби
Ран живот
Роби е родена во Голд Кост, Квинсленд, Австралија. Нејзината мајка, Сари Кеслер е физиотерапевт, а нејзиниот татко Мајк е поранешен фармер. Таа има постар брат Лахлан, помлад брат Камерон и постара сестра Ања. Роби и нејзините браќа и сестра биле израснати од нивната мајка. Таа има минимален контакт со нејзиниот татко. Додека растела, таа своето време го поминувала на плажа и во фармата на нејзините баба и дедо во Далби. За да сврзе крај со крај, Роби работела на три работни места на 16-годишна возраст. Таа студирала глума и дипломирала на Сомерсет колеџот во 2007 година. На 17-годишна возраст, таа се преселила во Мелбурн за да започне да глуми професионално.
Личен живот
Роби живеела во Њујорк неколку години. Од мај 2014 година, таа живее во Лондон заедно со пет нејзини пријатели. Од 2014 година, Роби е во врска со британскиот асистент режисер Том Акерли, кого го запознала на снимањето на Француски апартман. Таа е навивач на Њујорк Ренџерс.
Тарот-карти
Историја
Првите јавно користени тарот-карти за предвидување потекнуваат од Франција, а изработени се од окултистот познат под псевдонимот „Етеила“, кој работел како гледач на карти кратко пред Француската револуција. Етеила го осмислил првиот шпил на езотерични тарот-карти, додавајќи астролошки и египетски мотиви. Така, тарот-картите конечно се поврзале со мистицизмот и магијата, иако не биле нашироко прифатени од мистиците, окултистите и тајните здруженија сè до 18 и XIX век.
Елифас Леви и тарот-картите
Идејата да се додаде на тарот-картите мистичен елемент натаму ја развил Елифас Леви, и после него се раширила во земјите од англиското говорно подрачје. Според некои, токму Елифас Леви, а не Етеила, се смета за вистинскиот основач на повеќето школи за тарот. Елифас Леви јавно ги изнесол тајните на таротот, поврзувајќи ги картите со херметичката Кабала и со четирите елементи од алхемијата.
Користењето на тарот картите за предвидување станало популарно од 1910 година, откако двајца членови на редот „Златна зора“ осмислиле шпил од овие карти. Овие карти дополнително ги замаглиле христијанските алегории на таротот, а исто така направиле неколку измени во називите на картите од големата аркана.
Од тогаш, се појавиле огромен број на различни шпилови тарот-карти. Во многу системи се користи следнава асоцијација на четирите елементи: мечевите се воздух, стаповите се оган, чашите се вода и паричките се земја. Користени се асоцијации од: нумерологија (посебно нумерологијата на Питагора), астрологија, херметичката Кабала (секоја карта од големата аркана претставува еден пат од дрвото на животот), И Чинг, христијанство, Аура-Сома и други.
Алистер Кроули и тарот-картите
Од езотеричните шпилови на тарот-карти до денес најмногу се користат Тот тарот-картите на Алистер Кроули, кој најголемиот дел од животот го посветил на окултизмот. Овој шпил карти е осмислен од страна на Алистер Кроули, а картите ги сликала лејди Фрида Харис според неговите инструкции. Заедно со книгата со упатства за употреба на картите, овој шпил карти се учат во херметичкиот ред Златна зора, во О.Т.О., како и во редот Телема. Илустрациите на картите се уметнички, а воведени се и некои измени, како на пример неколку карти од големата аркана се преименувани, и исфрлени се толкувањата за превртените карти.
Превртени карти
Некои од методите за употреба на тарот-картите кои се појавуваат превртени (наопаку) ги толкуваат различно. . Најчесто превртената карта се смета дека го има спротивното значење од она што истата карта го има кога не е превртена. На пример: картата од големата аркана со број 17, „Ѕвезда“ кога е правилно поставена се толкува како - надеж, верба, прекрасна перспектива, а кога е наопаку свртена означува - разочарување, песимизам, недостаток на можности. Сепак, не користат превртени карти сите методи на употреба на тарот картите (Тот тарот-картите на Алистер Кроули не се занимаваат со превртените карти).
Тарот-картите денес
Денес постојат бројни видови на различни шпилови тарот-карти. Како на пример: Тот тарот-карти, Цигански тарот, Тарот Аквариус, Анѓелски тарот, Езотеричен тарот, Астрал тарот, Астролошки тарот, Вештерски тарот, Алхемиски тарот, Тарот на луѓето мачки, Митски тарот, итн.
Робин Лодерс
Робин Карл Лодерс (роден на 30 ноември 1994) е германски професионален кошаркар, кој во моментов игра за Нинерс Кемниц од германската ПроА лига.
Во минатото, тој играл за екипата на Телеком Бон од германската кошаркарска лига.
Јужни Алпи
Јужните Алпи (англ. Southern Alps) се планински венец кој се протега долж западната страна на Јужниот Остров на Нов Зеланд, и го дели Јужниот Остров на два дела по целата должина. Поимот „Јужни Алпи“ се однесува на целиот венец, но помалите венци во склоп на него имаат свои имиња.
Аораки/Кукова Планина е највисоката планина на венецот (и во земјата) со 3.754 m. Венецот има уште 16 врва кои надминуваат 3.000 метри во височина. Голем дел од венецот е заштитен како дел од разни национални паркови, од кои позначајни се националниот парк Вестленд, Маунт Аспајринг, и Аораки/Кукова Планина. Според едно пребројување од доцните 1970-ти, Јужните Алпи имале над 3000 ледници поголеми од еден хектар, а најголемиот од нив – Тасмановиот Ледник – е долг 29 километри.
Јужните Алпи се протегаат долж тектонска граница, дел од т.н. Тихоокеански Огнен Прстен, при што Тихоокеанската Плоча на југоисток турка западно и се судира со северно насочената Индоавстралиска Плоча на северозапад. Во текот на изминатите 45 милиони години, судирањата од Тихоокеанската Плоча истиснале карпи со широчина од 20 км образувајќи ги Алпите, иако најголемиот дел од овој истисок денес е одронет. Нагорниот раст бил најбрз во последните 5 милиони години, и ова извишување продолжува и денес благодарјќи на тектонскиот притисок, кој предизвикува земјотреси во Алпскиот Расед. И покрај значителноото извишување, највеќето релативни движења на Алпскиот Расед се странични, а не вертикални.
Пиура
Пиура (Piura) е град во Перу и главен град на регионот Пиура, како и на покраината Пиура. Пиура има население од околу 377,496 и се наоѓа во северниот дел од земјата во близина на еквадорската граница. Пиура е третиот шпански колонијален град во Јужна Америка и прв во Перу основан од шпанскиот конкистадор Франциско Пизаро. Пиура бил основан во јули 1532 година под името „Сан Мигел де Пиура“ и градот објавил независност на 4 јануари 1891 година.
Шверштет (Земерда)
Шверштет (Schwerstedt) — општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Швершет се наоѓа помеѓу Бад Тенштет и Штраусфурт. Од двете места е оддалечен по околу 5 километри. Низ местото тече потокот Еде.
Западно од местото поминува границата со округот Унштрут-Хајних.
Патичино
Географија и местоположба
Селото се наоѓало на југозападните падини на планината Кајмакчалан, на надморска височина од 1.030 м, близу некогашното село Турице.
Историја
Во подалечното минато, селото било македонско, но се распаднало во немирни времиња. Многу подоцна, во втората половина на XIX век Патичино го обновиле Власи-сточари од Епир, кои го откупиле земјиштето од некој турски бег од Ослово.
Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал Пачетин како македонско село. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Патичино живееле 100 Македонци.
По Илинденското востание целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Патичин (Patitchin) имало 72 жители, сите Македонци.
Според романски извори, Патичино било влашко село и ова се смета за правилно. Единствениот друг извор што дава исправна информација е Милоевиќ (подолу), додека пак бугарските извори го водат како Македонско (секако, нарекувајќи го „бугарско“), несвесни за етничката промена што настанала во минатото.
Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото било припоено кон грчката држава, кога имало 216 жители. Во 1917-18 г. Боривое Милоевиќ го завел како влашко село. Во 1920 г. се заведени 325 жители, сите Власи. Селото било под силна романска пропаганда и многу жители во 1925 г. се иселиле во Романија. Поради ова, во 1928 се заведени само 185 жители, а во 1940 г. само 91 жител.
За време на Втората светска војна во 1944 г. селото настрадало од германската офанзива во јануари 1944 г. Во меѓувреме, повеќе семејства се иселиле во Воден и Негуш. Во 1947 г. во Граѓанската војна дошло до присилно иселување на сточарите од Патичино во Воден, кои во меѓувреме го обновиле селото. По нормализацијата на состојбите, жителите не се вратиле и селото денес е во урнатини.
Маца Овчарова
Маца Овчарова (р. Марија Ангелова Ѓорѓиева; 19 март 1922 во Сливник – 7 јануари 1943 во Велес) — македонски комунист и учесник во НОБ.
Рани години
Марија Ангелова Ѓорѓиева(Маца Овчарова) е родена на 19.03.1922 година во Велес. Потекнува од работничко семејство. На помлада возраст се вработува во Монополот како монополска работничка.
Учество во НОБ
Со револуционерното и напредно младинско движење се поврзува пред 1941 година. Се дружи со постари комунисти и Скоевци под чие влијание, целосно се определува за поддршка и учество во работничкото движење. Во текот на 1941 и 1942 година, членува во повеќе младински групи во градот. Преку овие групи непосредно се ангажира околу собирањето на „Црвената помош“, растурање на летоци, читање и пренесување на напредна литература и сл. По доаѓањето на фашистичките окупатори, активно работи меѓу женската младина и го помага Народноослободителното движење, собирајќи храна, оружје и други потреби за борците во одредот. Во септември 1942 година се придружила на третата чета на партизанскиот одред „Димитар Влахов“ на теренот на Мокренска Планина. Учествувала во сите борбени акции на одредот против фашистичкиот окупатор. Се истакнувала како храбар и бестрашен борец, наоѓајќи се секогаш во првите борбени редови. При крајот на декември 1942 г. и почетокот на јануари 1943 година, дел од борците на партизанскиот одред „Димитар Влахов“ вршеле подготовки за извршување на акции против окупаторот, а истовремено барале и соодветно место за презимување. Меѓутоа, окупатор во овој период засилено ја вршел офанзивата за конечно уништување на одредот.
Во борбите со непријателот и контрачетниците кај село Зелениково во една студена зимска ноќ, на почетокот на месец  јануари 1943 година, била ранета, заедно со својот другар и соборец, јунакот Трајко-Тарцан Илинденски, борец и командант од Прилепскиот одред.
Повлекувајќи се пред фашистичката потера, низ снежната виулица, ранети и прегладнети младите партизани заштитени од темнината на ноќта се довлечкале до селото Сливник, барајќи заштита и привремено скривалиште во некоја од куќите на селаните. Но, селаните, смртно заплашени од заканите на бугарскиот окупатор, не можеле да им помогнат. Препуштени сами на себе, исцрпени, младите јунаци храбро го продолжиле својот неизвесен пат  во студенилото на ноќта и набрзо повторно се слушнал пукот на пушки. Во престрелката смртно бил погоден Трајко-Тарцан Илинденски а Маца Овчарова, ранета и заробена. Двајцата се одведени во село Р`левци. Тука, во училишниот подрум, кутрата девојка два дена била мачена и испитувана, да ги поткаже другите партизани, но таа ниту збор не проговорила. Молчела и како спас ја очекувала смртта. Разбеснетите окупаторски полицајци гневни поради тоа што не можеле ништо да дознаат од Маца, во отворенaта јама каде било фрлено телото на Тарцанот и наредиле на девојката да му ја поднамести главата на мртвиот Трајко. Штом таа се наведнала, испукале неколку истрели и додека сè уште претала и офкала од болки, тие безмилосно ја затрупале со земја. Морбидна глетка, пред очите на сведоците, селаните и децата од село Рлевци. Девојката била сè уште жива, но непријателските војници ја закопале во гробот.
Погребана е во заеднички гроб со Тарцан, на местото каде е и убиена, на 7.01.1943 година. Поради нивниот погреб, во знак на жалост, целото село ги оплакувало младите животи на Тарцанот и Маца и не ги прославиле верските празници ниту Божиќ, ниту Василица. Марија Ѓорѓиева или Маца Овчарова загинала за слободата на својот македонски народ во цутот на својата младост, на неполна 21 година. Нејзините идеали и маченичка смрт се светол пример за сегашните и идни генерации, за тоа колку може да се сака својот народ и својата татковина. Нејзиното име е запишано со златни букви во македонската историја за никогаш да не се заборави и да биде светол зрак – патоказ за сегашните и идни поколенија.
Кон крајот на 1944 година, по нецели две години, дошле нивни роднини, да ги откопаат посмртните останки на своите најмили. За време на откопувањето тагата и жалоста биле уште поголеми, од плачот и солзите на роднините, особено кога од заедничкиот гроб ги откопале нивните смртни останки, а телата сè уште не биле распаднати. Посмртните останки на Маца се пренесени во Велес а на Тарцан во Прилеп. Судбината на овие наши големи борци за слобода на Македонија не охрабрува и денес да не ги заборавиме и да ја поддржуваме секоја борба за најсветиот патриотски идеал- слобода и чување на својата родина и по цена на сопствениот живот
Големите личности, дела и настани, ја добиваат славата и блесокот на вечност, само ако постојано ја бришеме прашината на заборавот од нив, за да светкаат како факели од минатото, негувани во сегашноста, со јасни патокази за иднина. Во чест и спомен на хероината Марија, во општина Велес една од улиците го носи нејзиното партизанско име, „Маца Овчарова“, како и „ПОУ „Маца Овчарова“ (посебно основно училиште со ученички дом за деца со попреченост), Велес, од 1973 година цели 48 години од самото основање на училиштето. Во месец март, секоја година, со гордост, се слави Патронот на училиштето „ПОУ „Маца Овчарова“ преку разни активности, кои го оживуваат споменот на младата Маца, како пламен што никогаш нема да згасне.
Денес, посмртните останки на македонската хероина, партизан ката Марија Ѓорѓиева се наоѓаат во заедничкото почивалиште на храбрите борци од НОВ од Велес и Велешко, во  Спомен Костурницата во Велес.
Надворешни врски
Борци од НОВ
Ти реков ми рече портал
Меришани
Меришани (Merişani) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 4.428 жители.
Космос-2156
Космос-2156 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 19 септември 1991 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6600 килограми. Космос-2156 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 67,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 329 км, а најмалото на 180.
Светско првенство во ракомет за мажи 2003
Светското првенство во ракомет во 2003 година 18-то издание на Светското првенство во ракомет за мажи. Се одржало во Португалија, од 20 јануари до 2 февруари. Хрватска го освоила првенството.
Емилијански јазик
Емилијанскиот е западноромански јазик, кој воглавно се зборува во регионот Емилија во Италија. Според податоците на УНЕСКО, јазикот го зборуваат околу 2 милиони луѓе и според истата организација јазикот се смета за „дефинитивно загрозен“. Според SIL International јазикот го зборуваат 3 милиони.
Класификација
Емилијанскиот е дел од подгрупата на емилијанско-ромањолски јазици од групата на галоиталски јазици. Јазикот е доста меѓусебно разбирлив со емилијанските дијалекти и ромањолскиот јазик.
Географска распространетост
Емилијанските дијалекти се зборуваат во северноиталијанските региони Емилија и Ломбардија. Исто така, дијалектите може да се најдат во некои делови на регионите Тоскана и Венеција.
Статус
Емилијанскиот не е признат како малцински јазик од страна на Италија и ЕУ. Италија ја потпишала Европската повелба за регионални и малцински јазици на 27 јуни 2000 година, но не ја ратификувала (исто како Грција).
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Текелиево
Успение на Пресвета Богородица (Κοιμήσεως Θεοτόκου Σίνδου) — црква во селото Текелиево, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Неаполско-ставруполската епархија на Цариградската патријаршија.
Македонската црква во селото е изградена во средината на XIX век и проширена во 1902 – 1903 г. Срушена е во 1966 г. и на нејзино место е изградена нова камена црква со купола и висока камбанарија. Осветена е на 1 октомври 1972 г. од митрополитот Тимотеј Гортински со одобрение на митролитот Леонид Солунски.
Емилијански јазик
Дијалекти
Општо гледано, јазикот е поделен на следниве дијалекти: централноемилијански, источноемилијански и западноемилијански. Според SIL International јазикот е составен од следниве дијалекти:
Правопис
Емилијанскиот се пишува со латиница. Писмото со кое се пишува јазикот не е стандардизирано, па така има различни правописни норми. Јазикот воглавно се изучува орално. Сепак во 1865 година била објавена библија на емилијанско-ромањолски јазик.
Надворешни врски
Emilianisch Emilian language Dialecte émilien Dialetto emiliano Język emilijski
NGC 5528
NGC 5528 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5528 се споменува и како MCG 2-36-60, CGCG 74-153.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1887 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5528 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 5528 има привидни димензии од 1,4' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 16 м 19,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 17' 35"". Положбениот агол на објектот е во износ од 21°.
Други поделби
Проучување на NGC 5528 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50981. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 197; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 902. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 96.
Аерофон
Аерофон — група музички инструменти кои произведуваат звук пред сè со вибрирање на воздухот во нивното тело, без употреба на жици или мембрани. Тоа е една од четирите главни групи на инструменти во класификацијата на изворната шема на музички инструменти на Хорнбостел-Закс.
Првата група (41) ги вклучува инструментите каде воздухот кој вибрира не се содржи во самиот инструмент и таквите инструменти се нарекуваат слободни аерофони. Во оваа група се вклучени инструментите како што е хармониката, како и многу инструменти кои по грешка од повеќето луѓе се нарекуваат дувачки инструменти, како што се сирената и камшикот.
Втората група (42) ги вклучува инструментите каде воздухот кој вибрира се содржи во самиот инструмент и таа ги вклучува скоро сите инсгтрументи кои генерално се нарекуваат дувачки - вклучувајќи го дидгеридуто, на исток, и блех инструментите, на запад, како што се флејтата, обоата и тромбонот.
Покрај тоа, многу силни звуци можат да бидат произведени со звучна експлозија во внатрешноста на звучните шуплини. Инструментите како што е калиопата (свирче на пареа), како и пирофонот можат да се вклучат во втората група.
Хенри Бенс Џонс
Хенри Бенс Џонс (31 декември 1813 година - 20 април 1873 година) бил англиски лекар и хемичар.
Животопис
Бенс Џонс е роден во Торингтон Хол, Стоук-од-Нејланд, Сафолк, син на потполковник Вилијам Џонс, офицер во 5-тите чувари на Драгун и Матилда Бенс, брат на Вилијам Бенс Џонс. Посетувал училиште во Хингам, Норфолк, како и приватно училиште во Путни.
Тој влегол во Хароу во 1827 година, а потоа отишол во Тринити колеџ, Кембриџ во 1832 година, со што се стекнал со диплома во 1836 година. Првично работел за аптекар, но последователно (1838) се запишал да студира медицина во болницата „Сент Џорџ“ и хемија во 1839 година на Универзитетскиот колеџ, Лондон. Во 1841 година замина во Гисен во Германија за да работи со хемија со Либиг.
По враќањето, тој се вработи во болницата „Сент Џорџ“ и откако беше унапреден во помошник лекар беше избран во 1846 година за целосен лекар, поднесе оставка од здравствени основи во 1862 година.
Во 1847 година, тој ја опишал белковината Бенс Џонс, глобулин белковина која се наоѓа во крвта и урината, што укажува на мултипла миелом или макроглобулинемија на Волденстрим.
Покрај тоа што стана колега, а потоа и постар цензур, на Кралскиот колеџ за лекари и колега на Кралското друштво, тој долги години ја вршеше функцијата секретар на Кралската институција. Тој го предаде крокското предавање на Кралскиот колеџ на лекари за материја и сила во 1868 година.