cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Зрзески манастир
Монашка населба
Првиот период го опфаќа времето од крајот на IX до последните декади од XI век. Ваквата времеследна определба е потврдена со големиот број остатоци од керамички садови налик на оние пронајдени во средишните делови на Балканскиот Полуостров од тој период. Овој период се одликува со 13 функционални целини, во најголем дел испосници, кои се распоредени во горните делови од јужните, источните и северните падини на бигорската карпа. Овие објекти биле изградени со помош на природни вдлабнатини, т.е. пештери, во бигорската карпа, зарамнетите платоа образувани по исцрпувањето на бигорот во периодот од III до IV век, како и зарамнетите површини врз срушените објекти од доцноантичкиот период.
Вториот период го опфаќа времето од раниот XII до првите декади на XIV век. Со него се поврзуваат 10 функционални единици, како и делови од уште пет објекти, вклучувајќи ја јужната пештерна црква, четири испосници со јасно одвоен простор за живеење и пет тихувалишта на кат во внатрешноста на карпата. Од особено значење за овој период е изградбата на целината на средишната пештерна црква, која, покрај црквата, е сочинета уште од: надворешна припрата, три тихувалишта на кат и параклис. Во врска со градбените методи од овој период карактеристични се употребата на внимателно обработени подни камени плочи.
Ибрахим Ал Хусеин
Ибрахим Ал Хусеин роден на 23 септември 1988 година е сириски параолимписки пливач кој го претставуваше Независниот параолимписки спортисти на Летните параолимписки игри 2016 година и престојува во Грција. Тој се натпреваруваше во дисциплините S9 на 50 метри и 100 метри слободно и служеше како знаменосец на Летната параолимписка парада на нациите во 2016 година. Тој е ко-примател на наградата за достигнување Whang Youn Dai за 2016 година.
Во јуни 2021 година, Ибрахим Ал Хусеин беше избран со четворица мажи и една жена да ги претставува бегалците на Летните параолимписки игри 2020 година во Токио. Шестмината ќе бидат предводени од шефот на мисијата Илеана Родригез, која претходно беше падобран пливач за САД во 2012 година. Останатите пет се фрлачот на сирискиот бегалски клуб Алија Иса, кој исто така живее во Атина, бегалецот од Бурунд Парфаит Хакизимана, американскиот авганистански бегалец пливач Абас Карими, германскиот сириски бегалци кајакар Анас Ал Калифа и американскиот ирански бегалец фрлач на диск Шахрад Насајпур.
Лала Мехмед-паша
Лала Мехмед-паша (? - во ) — османлиски државник и Голем везир на империјата во периодот од 19 ноември до 28 ноември 1595 година.
Мајански јазици
Мајански јазик или мајански јазици е поим што се користи за јазици во Средна Америка. Јазикот го зборуваат околу 6 милиони луѓе наречени Мајанци, особено во Гватемала, Мексико и Белиз. Во 1996 година Гватемала призна 21 мајански јазици а Мексико призна уште четири плус. Фамилијата на мајански јазици е една од најпроучуваните и најдокументираните јазици во Средна Америка од староседелните јазици. Филмот Апокалипто, од Мел Гибсон, е исклучиво сниман употребувајќи го јукатеканскиот мајански јазик. Модерниот мајански јазик е создаден од протомајански јазик, и е јазик за кој се смета дека се зборувал уште од пред 5000 години. Мајанскиот јазик формира дел од мезоамериканската лингвистичка територија, настанат со заемно мешање на народите од Средна Америка и скоро сите имаат заеднички лингвистички елементи.
Историја
Мајанските јазици се потомци на прамајанскиот јазик, кој на кичкиот мајански се нарекува „Nab'ee Maya' Tzij“ или во превод „стариот мајански јазик“. Денес се верува дека прамајанскиот јазик се зборувал на висорамнините Кучуматенес во централниот дел на Гватемала, во областа каде денес се зборува канхобалскиот јазик.
Според преовладувачката класификација на мајанските јазици, направена од Лајл Кемпбел и Теренс Кауфман, првата поделба на прамајанскиот јазик настанала во 2200 г.п.н.е., кога вастечките јазици се издвоиле од прамајанскиот јазик. Вастеците се преселиле на северозапад, покрај бреговите на Мексиканскиот Залив. Слично како Вастеците, така и Јукатаните и Чоланите, односно јукатанскиот и чоланскиот јазик, се издвоиле од прамајанскиот и се преселиле кон север, односно на полуостровот Јукатан. Говорниците на јазиците од западната група на мајански јазици се преселиле кон југ во областите кои денес се населени од Мами и Кичејци. Целталите се одделиле од Чоланите и се преселиле кон југ во пределот на висорамнините Чијапас и стапиле во контакт со мише-зокеанските јазици. Според алтернативната теорија на Робертсон и Стивен Хјустон, Вастеците останале да живеат во гватемалските висорамнини и се одделиле од главното јазично тело многу подоцна одошто тоа што го тврди Кауфман.
Генеолошка поврзаност
До денес не се потврдила генеолошка поврзаност на мајанските јазици со останатите јазични семејства. Меѓу мајанските и останатите мезоамерикански јазици постојат одредени сличности, но тие сличности се како резултат на споделување одредени јазични одлики, а не како последица од некој заеднички јазичен предок. Во науката се потврдило дека во регионот на Мезоамерика има значајна јазична дифузија.
Јазичарите предложиле поголем број предлози со кои се пробувало да се поврзат мајанските јазици со некоја од останатите јазични семејства или јазични изолати. Сепак, до денес, ниту еден предлог не бил широко прифатен од науката. Така на пример, мајанските јазици се поврзувале со чипајанско-уруанските јазици, арауканскиот јазик, ленканскиот јазик, пурепечанскиот јазик и уавскиот јазик. Покрај овие, мајанските јазици биле поврзувани и со хоканските и пенуитските јазици. Јазичарот Џозеф Гринберг ги вклучил мајанските јазици во неговата контроверзна хипотеза за америндските јазици.
Според Лајл Кемпбел, експер за мајанските јазици, најветувачки предлог за поврзаност на овие јазици е макро-мајанската хипотеза, која е составена од мајанските, мише-зокеанските јазици и тотначките јазици.
Проект Рунеберг
Проект Рунеберг (швед. Projekt Runeberg) е иницијатива по примерот на Проект Гутенберг за слободен пристап на дигитализирани книги од значење за културата и историјата на нордиските земји. Проектот почнал со архивирање на нордиска литература во in декември 1992, но денес има и отсликани факсимили на стари дела како „Нордиска семејна книга“ (Nordisk familjebok), партитури и дела од нордиски автори на латински јазик. Основач на проектот Ларс Аронсон, а негов вдомувач е Lysator.
Име
Проектот го носи името на националниот поет на Финска, Јохан Лудвиг Рунеберг. Воедно е кованка од зборовите rune (руна) и berg (планина), што би се превело како „Планина од букви“. Името е одбрано и да биде слично на она на постариот проект „Гутенберг“.
Мајански јазици
Поделба
Едно од нерешените мали прашања е позицијата на чолските и канхобалско-чухските јазици. Некои јазичари сметаат дека овие сочинуваат посебна западна гранка на мајанските јазици. Други јазичари не ја поддржуваат оваа позиција, туку тие тврдат дека овие јазици директно се развиле од прамајанскиот јазик. Покрај овие две точки, постои уште една алтернативна класификација, според која вастечките јазици се развиле од чолско-целталските јазици, а не директно од прамајанскиот јазик.
Вастечка група
Вастечкиот јазик се зборува во мексиканските држави Веракрус и Сан Луис Потоси. Овој јазик го зборуваат околу 110.000 жители. Овој јазик е најразновиден од останатите мајански јазици. Тесно поврзан со вастечкиот јазик бил чикомуселтечкиот јазик, кој се зборувал во Чијапас, но јазикот изумрел пред 1982 година.
Чолска подгрупа
Чолските јазици биле порано распространети низ целата мајанска територија, но денес најголем јазик од оваа група е чолскиот јазик со околу 130.000 говорници во Чијапас. Најблизок јазик на чолскиот е чонталскиот јазик кој го зборуваат околу 55.000 жители во сојузната држава Табаско. Друг сроден јазик е чортискиот јазик, кој денес се смета за загрозен јазик, и го зборуваат околу 30.000 жители во Гватемала. Јазикот претходно се зборувал во западните предели на Хондурас и Ел Салвадор, но салвадорскиот дијалект е исчезнат, а хондурскиот е скоро исчезнат дијалект. Чолтискиот јазик, сестрински јазик на чортискиот, е исто така исчезнат јазик.
За чолските јазици се верува дека се најконзервативни во поглед на зборовниот фонд и фонологијата и се блиски со класичниот мајански јазик. Натписи на класичниот мајански јазик може да се сретнат во централните низини од мајанската територија. Овие јазици можеби биле претсижни јазици, коегзистирајќи со остранати дијалекти во истата територија. Оваа теорија дава можно објаснување за географската оддалеченост меѓу чортискиот од една страна и чолскиот и чонталкиот од другата страна.
Канхобалска подгрупа
Канхобалскиот јазик го зборуваат околу 77.700 жители во Гватемала,. Како последица на Гватемалската граѓанска војна и близината на границата со Мексико, канхобалскиот регион бил извор на голем број бегалци.Така денес има канхобалски заедници, мали по број, во Мексико, САД и останатите предели на Гватемала. Хакалтечкиот јазик се зборува од околу 100.000 жители во Гватемала. Друг член од оваа подгрупа е акатечкиот јазик, кој го зборуваат околу 50.000 жители. Чухскиот јазик го зборуваат околу 40.000 жители во Гватемала и околу 9.500 бегалци во Мексико.Тохолабалскиот јазик го зборуваат околу 36.000 жители во Чијапас
Кичко-мамска подгрупа
Кичко-мамските јазици и дијалекти се дел од источната група на мајански јазици и се зборуваат во гватемалските висорамнини. Кекчискиот јазик, кој сочинува своја засебна гранка во рамките на кичко-мамските јазици, се зборува од околу 400.000 жители во Гватемала, но и од околу 9.000 жители во Белиз и од околу 12.000 мигранти во Ел Салвадор. Успантечкиот јазик го зборуваат од околу 3.000 жители во Гватемала.
Кичка подгрупа
Ачискиот јазик се зборува од околу 85.000 жители. Според некои класификации, како на пример таа од Лајл Кемпбел, ачискиот е варијанта на кичкиот. Сепак, имајќи ги историските поделби меѓу двата народа, Ачијците не се сметаат за Кичејци..
Какчикелскиот јазик го зборуваат околу 400.000 жители во Гватемала. Цутухилскиот јазик го зборуваат околу 90.000 говорници околу езерото Атитлан. Други член на оваа подгрупа е сакапултечкиот јазик, кој се зборува од околу 40.000 жители. Покрај него, во оваа група е и сипакапенскиот јазик, кој го зборуваат околу 8.000 жители во Сипакапа, исто така во Гватемала.
Покомска подгрупа
Покомските јазици се сродни јазици со кичките јазици, и со нив ја сочинуваат покомско-кическата подгрупа на кическо-мамски јазици. Покомчискиот јазик го зборуваат околу 90.000 жители, а покомамскиот го зборуваат околу 30.000 жители во Гватемала. Покомамскиот се зборувал и во Ел Салвадор.
Мајански зборови
Одреден број мајански зборови или зборови од можно мајанско потекло можат да се пронајдат во поголем број светски јазици, особени во шпанскиот, англискиот и околните мезоамерикански јазици кои биле во директен контакт со мајанските јазици. Покрај овој процес, присутен е и обратниот процес на позајмување странски зборови од страна на мајанските јазици.
Пример за мајански збор кој се користи во светски рамки е зборот „цигара“. На мајански, зборот „zik“ значи „пуши“, а „zikil“ на чолски значи „испушен“. Покрај овој збор, тука е и зборот ураган (анг. hurricane), кој потекнува од мајанскиот бог „Jun Raqan“ или познат како „Huracan“. Сепак е исто така можно дека овој збор потекнува од карипскиот јазик. Денес не е познато дали зборот е прифатен од Карибите од Маите или обратно.
Вила Тина (Гевгелија)
Местоположба
Вилата се наоѓа на главната улица на Гевгелија близу железничката станица.
Историја
Објектот е во приватна сопственост.
Архитектура
Вилата се разликува од она што како негово дело е изведено во Скопје. Овој тип на градба е со сутеренско приземје и кат.
Објектот бил предвиден како градска вила со дворна површина во предниот дел. Челната фасада е решена на тој начин што особено е нагласен катот, со оглед на тоа што приземјето е сутеренско, на кој од десната страна има пространа тераса до која водат ѕидани скали.
Треблинка
Треблинка бил логор на смртта на Нацистичка Германија во окупираната Полска за време на Втората светска војна. Повеќе од 750.000 Евреи, Роми и други жртви на холокаустот биле убиени во Треблинка помеѓу јули 1942 и октомври 1943 г. Логорот бил сместен 100 km североисточно од Варшава, 2,5 km од местото Треблинка. Логорот бил организиран во два дела: Треблинка I и Треблинка II.
Треблинка бил еден од логорите на смртта создадени во рамки на Операцијата Рајнхард наменета за целосно уништување на Евреите во Полска. Другите три логори во таа операција биле Белзец, Собибор и Мајданек. Операцијата директно ја раководел Хајнрих Химлер. Пред Операцијата Рајнхард, Евреите биле затворани во гета и биле убивани, најчесто од групи на СС. Но, станало јасно дека планот за целосно уништување на Евреите не може да се изведе на овој начин. Затоа била смислена Операцијата Рајнхард и биле формирани 4 логори за уништување на Евреите од гетата. Треблинка била готова на 24 јули 1942. Само за два и пол месеци, од отворањето до 3 октомври 1942, во Треблинка биле донесени преку 310.000 Евреи од Варшавското гето. На 22 март 1943 Евреите од Македонија, околу 7200 на број, биле насилно одведени од страна на Бугарскиот окупатор од нивните домови и собрани во скопскиот монопол. Оттука биле транспортирани во Треблинка и сите биле убиени.
Во август 1943 затворениците во Треблинка се побуниле, дошле до оружјето на стражарите и го запалиле логорот. Германците крваво го задушиле бунтот: од 1.500 затвореници, само 40 останале живи. Наскоро логорот престанал да работи, а дотогаш и неговата задача била завршена: речиси сите Евреи во Полска и низ Европа биле убиени. Операцијата Рајхард завршила и четирите логори биле затворени во октомври 1943.
52.62639°N, 22.04694°W
УЕФА Куп на победниците на куповите
УЕФА Куп на победниците на куповите било фудбалско натпреварување организирано од УЕФА, во кое се натпреварувале победниците на домашните купови од скоро сите европски лиги. Првото издание било одржано во сезоната 1960-61, а последното во сезоната 1998-99. Натпреварувањето било тогаш прекинато со цел да се зголеми квалитетот на Лигата на шампионите. Победниците на домашните купови од тогаш стекнувале право на директно учество во Купот на УЕФА, натпреварување подоцна преименувано во Лига Европа.
Ниту еден освојувач на ова натпреварување не успеал да го одбрани трофејот. Најуспешен клуб во историјата била Барселона со 4 титули, додека последната титула ја освоил.
Нотес
<references group="A"/>
Никола Миленковиќ
Никола Миленковиќ (српски: Никола Миленковић), (роден на 12 октомври 1997 година) — српски фудбалер, играч од одбраната на Фјорентина и на српската репрезентација.
Драги Крстевски
Драги Крстевски (роден на во  - починал на  во  ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
По завршувањето на Државната театарска школа во Скопје во 1949 година, бил член на Драмата при Македонскиот народен театар каде што работел до смртта.
Горна Бела Црква
Горна Бела Црква — село во Општина Ресен, во областа Горна Преспа, во околината на градот Ресен, сместено во близина на брегот на Големото Преспанско Езеро.
Улогата на моето семејство во светската револуција
„Улогата на моето семејство во светската револуција“ (српски: Улога моје породице у светској револуцији) е роман на српскиот писател Бора Ќосиќ од 1969 година. Книгата се надоврзува на збирката раскази „Приказни за занаетите“ бидејќи во двете се јавуваат истите ликови и се опишуваат слични настани. Врз основа на романот, во 1971 година е снимен истоимениот филм, режиран од Бата Ченгиќ.
Горна Бела Црква
Потекло на името
Во врска со името на селото, Влоѓимјеж Пјанка пишува дека е придавно-именски состав со веројатност дека првобитно се однесувало на некоја црква, но подоцна заради разликување на двете села со името Бела Црква, се додадени атрибутите Горна и Долна. Предание на горнобелоцрквенци вели дека некогаш, во далечното минато, почнала истовремена изградба на две цркви и тоа баш на денешниве положби на селата Долна Бела Црква и Горна Бела Црква. При градењето на црквата на месноста на денешното село Горна Бела Црква камењата „бегале“ (се губеле). Од верски мотиви изградбата на црквата била напуштена. И покрај тоа што на тоа место никогаш не била изградена, селото подоцна добило име Бела Црква. Атрибутите Горна, односно Долна, се смета дека настанале веднаш со отпочнување на градбата на двете цркви или нешто подоцна заради разликување на двете села со истоветно име по течението на Голема (Стара) Река.
Улогата на моето семејство во светската револуција
Содржина
Романот се состои од 20 глави во кои се опишува секојдневниот живот на едно белградско семејство за време на Втората светска војна и во првите години по неа. Семејството го сочинуваат таткото, мајката, детето, вујкото, дедото и двете тетки, а главниот лик е детето (авторот), кое раскажува за семејните и општествените настани. Семејството не работи ништо конкретно, освен „што го живее животот“, мачејќи се со сиромаштијата. Притоа, мајката постојано се жали поради бројните домашни работи, таткото е алкохоличар, вујкото го интересираат само жените, додека двете немажени тетки живеат во својот свет исполнет со романтични соништа и фантазии. По ослободувањето на Белград, низ станот поминуваат разни познати и непознати луѓе, а потоа семејството мора да се смести во една соба, додека другите соби ги зазема партизанскиот офицер Јово Сикира. По некое време, таткото го напушта семејството, детето се вклучува во младинската организација, вујкото почнуваа да живее со една жена, а поради ситнобуржоаското потекло семејството паѓа во немилост на новата власт. Во книгата се појавува и серија други, споредни ликови, како детето-сезнајко Воја Блоша, партизанскиот офицер Вацулиќ, другарот Абас, комшивката Даросава, партискиот секретар Симо Тепчија итн.
Горна Бела Црква
Потекло на името
Кај жителите на ова село провејува и мислењето дека името на селото потекнува од албанскиот збор „s ka“, што на македонски значи „еребица“, што не е можно бидејќи селото името го носи пред населувањето со Албанци и што зборот „бела црква“ е чист словенски топоним. Меѓутоа, можно е селото Горна Бела Црква да настанало со некогашно преселување на домаќинства од единственото село Бела Црква (денес Долна Бела Црква), како последица на поплавувањата од надојдените води на езерото, каков што бил случајот и со селото Перово (Горно и Долно).
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на пет километри од градот Ресен и на иста оддалеченост северно од брегот на Големото Преспанско Езеро, од левата страна на патот Битола-Корча, во срцето на Ресенското Поле, на надморска височина од околу 863 метри.
Нема податоци ниту други сознанија дека селото некогаш било преместувано.
Улогата на моето семејство во светската револуција
Осврт кон книгата
Во романот, Ќосиќ се интересира за „сеопштото богатство и хаосот на човечкиот живот“ и за „единката како симбол што живее“. Сето тоа, авторот го прикажува на смешен начин, а смеата се јавува како одлика на целокупната внатрешна организација на романот. Притоа, внатрешните закони на смеата се репродуцирани во самата форма на раскажувањето, а смеата е творечки принцип на раскажувачката постапка. Притоа, улогата на хуморот во романот е повеќекратна: тој објаснува, коментира, толкува, ги регулира ритамот на раскажувањето и неговата тензија, го прави раскажаното збиено, крие или нуди порака, ги вообличува ликовите, се надополнува со вербалната игра, ја разгорува поетската фантазија, ги провоцира говорните можности, го конципира жанрот и ја вообличува сатирата.
Горна Бела Црква
Географија и местоположба
Горна Бела Црква се граничи со следниве села: со градот Ресен на север, со селото Козјак на исток, со селото Долна Бела Црква на југ и со селото Царев Двор на запад.
Атарот на Горна Бела Црква е мошне мал и зафаќа површина од 267 (околу 2,67 км2) и зафаќа рамничарско плодно земјиште низ кое тече Голема (Стара) Река. Од вкупната површина на атарот: 248,2 хектари се обработливо земјиште, а 3,9 хектари пасишта, додека шуми нема.
Горна Бела Црква е село од релативно собран тип со околу 116 куќи, сите обновени или новоизградени и внатре современо опремени. Околу куќите постојат оградени и вкусно уредени широки дворни места во кои се наоѓаат стопански и други објекти (гаражи, штали, тремови, магацини, плевни, бунари, фурни и др.).
Според групираноста на куќите и семејствата, селото се дели на две маала: Горно Маало (северниот) и Долно Маало (јужниот дел на селото).
Историја
Горна Бела Црква е старо национално мешано село во кое сложно живеат Албанци и Турци, и двата етникуми со исламска вероисповед. Под различни облици на денешното име (Бела Црква Горна, Бела Црква, Бела Церква, Бјела Црква, Бела Црква и Горна Бела Црква) неговото постоење е забележано во повеќе извори од различни периоди.
Во XIX век, Горна Бела Црква се наоѓало во Битолската каза, нахија Горна Преспа, во Отоманското Царство.
До 1912 година, Горна Бела Црква било под турска власт, а тој склоп и беговски чифлик.
Во Првата балканска војна (ноември 1912), селото се нашло под српска власт, а во текот на Првата светска војна под бугарска окупација. Подоцна, со поместувањето на фронтот, низ селото поминале и војските на Антантата.
По завршувањето на Првата светска војна, Горна Бела Црква повторно се нашло под српска власт. Во овој период, селото било во состав на општината Царев Двор.
Во Втората светска војна селото паднало под окупација на фашистичка Италија (мај 1941 година), со што се нашло во составот на т.н. Голема Албанија. По капитулацијата на Италија (8 септември 1943 година) паднало под окупација на фашистичка Бугарија, под која останало до ослободувањето на 5 септември 1944 година.
За првпат од постоењето, училиште на албански јазик во селото било отворено во 1942 година, изградено од мештанинот Бајрам Тефику, кое и ден денес постои. Претходно, децата се школувале во училиштето во селото Козјак. Денес, за училиште се користи зградата на некогашниот задружен дом, изграден во 1951 година. Со електрична енергија се здобило во 1953 година, со асфалтен пат во 1975, со телевизиски прием во 1965, со две асфалтирани улици во 1978, со водовод во 1979 и со телефонски приклучоци во 1985 година.
Стопанство
Основно занимање на горнобелоцрквенци секогаш било поледелството. Најмногу се произведувало жито (пченица и јачмен), а подоцна пченка, грав, бостан, пипер, домати, праз, лук, кромид, зелка, тутун и друго. Во рамките на сточарството, најмногу се одгледувале овци (околу 1950 година ги имало 600-700), биволи, коњи, волови и крави. Доста се одело и на печалба.
Население
Во текот на своето постоење, Горна Бела Црква го бележело следниот демографски развој: во 1583 година имало 35 семејства, од кои 4 муслимански (М. Соколовски); во 1865 година 12 грчки куќи (Ј. Хан); во 1889 година 35 куќи, од кои 19 македонски и 16 помачки и 30 македонски семејства со вкупно 147 жители и 64 жители (помаци) од машки пол (С. Верковиќ).
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Горна Бела Црква имало 290 жители, од кои 110 Македонци христијани и 180 Албанци муслимани.
Населбата е средна по големина, без некои големи промени во населеноста. Во 1961 година, селото броело 434 жители, од кои 290 биле Турци и 141 Албанец, а во 1994 година населбата имала 215 жители, од кои 117 Албанци, а 98 Турци.
Низ текот на годините по Втората светска војна, по податоците на државните пописи, во селото најпрвин мнозинство биле Турците, а од 1980-тите години наваму Албанците.
Според пописот од 2002 година, во селото Горна Бела Црква имало 187 жители, од кои 114 Албанци и 73 Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 213 жители, од кои 9 Македонци, 109 Албанци, 88 Турци и 7 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Горна Бела Црква:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Горнобелоцрквенци се потомци на следниве постари семејства: Абдулаи (дојдени од Пљаса, Албанија околу 1900 година), Делијачо (дојдени од Колоња, Албанија, во 1782 година), Демири (дојдени од Крани во 1931 година), Замаи (дојдени од Грнчари околу 1920 година), Зутеја (дојдени од Прењас, Албанија), Зејнели (дојдени од Пребишта, Албанија, околу 1900 година), Исмаили (дојдени од Арвати во 1912 година), Јајаи, Јусуфи (дојдени од Колоња), Кркуа (дојдени од Корчанско, Албанија), Орани (дојдени од Крани во 1949 година), Решиди (дојдени од Корча, Албанија), Сеити (дојдени од Куртес, Албанија, преку Љубојно во 1923 година), Шерифи (дојдени од Рошани, Албанија) и Шахини (дојдени од Ѕвезда, Корчанско).
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1949 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Ресен, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Ресен.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Ресен. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Ресен.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Подмочани, во која покрај селото Горна Бела Црква, се наоѓале и селата Асамати, Грнчари, Долна Бела Црква, Езерани, Козјак, Курбиново, Подмочани, Претор и Рајца. Во периодот 1950-1952 година, селото било дел од некогашната Општина Долна Бела Црква, во која влегувале селата Горна Бела Црква, Долна Бела Црква, Езерани и Козјак.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 360 гласачи.
Валмиера
Валмиера (Wolmar, Volmari) — најголем град во регионот Видземе, Латвија, со површина од 18,1 квадратни километри. Тој е центар на округот Валмиера. Во 2002 градот имал 27,323 жители, а во 2017 имал 24,818 жители. Се наоѓа на крстопатот на неколку важни патишта, 100 километри североисточно од Рига, главниот град на Латвија, и 50 километри јужно од границата со Естонија. Валмиера се наоѓа на двата брега на реката Гауја.
Збратимени градови
Валмиера е збратимена со:
Историја на Америка
'' Под поимот историја на Америка се подразбира историјата на Америка, односно заедничката историја на Северна и Јужна Америка, вклучувајќи ги Средна Америка и Карибите. Започнува со миграциите од Азија на овие простори во време на леденото доба. Се смета дека овие групи потоа биле изолирани од луѓето од „Стариот Свет“ сè до доаѓањето на Европејците во 10 и во 15 век.
Шпанска колонизација
Првите шпански колонисти, кои Колумбо ги довел со себе на своето второ патување, се населувале крај Карибите. Но, во 1518 година, Хернандо Кортес, кој дотогаш бил неуспешен чиновник на шпанската влада на Куба, решил да поведе мала воена експедиција (околу 600 луѓе) против Ацтеките во Мексико и нивниот император Монтезума. Неговиот прв напад не успеа, но без да знаат, Кортес и неговата војска ги заразиле Ацтеките со големи сипаници. Епидемијата го десеткувала ацтечкото население и им овозможила на Шпанците да го освојат Тенохтитлан.
Дваесет години подоцна, Франциско Пизаро го освоил Перу. Шпанците кои сакале да преземат експедиција во Новиот Свет, морале да добијат дозвола од Круната и да му платат на монархот една петтина од секое богатство собрано во новите колонии, а притоа колонизаторите сами ги финансирале своите експедиции. Првите шпански колонисти во Америка биле заинтересирани само за експлоатација на златото и среброто, и успевале во тоа. Цели 300 години, почнувајќи од 16 век, рудниците во шпанска Америка давале десетпати повеќе злато и сребро од рудниците на цел свет заедно. Овие богатства ја направиле Шпанија во тоа време најбогата и најсилна земја на светот.
Кон крајот на 16 век, Шпанската империја станала една од најголемите во историјата на светот. Ги опфаќала: Карибите, Мексико, Јужна Америка (денешни Чиле, Аргентина и Перу) и Северна Америка. Шпанската тврдина изградена во 1565 година во Сент Аугустин на Флорида, станала првата постојана европска населба во денешните Соединети Држави.
587 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 587 година се протега во 2049 и 2050, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2109 и 2110 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 44 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1245 и 1244 исламска година пред хиџра.
Тау Лебед
Тау Лебед (τ Лебед, τ Cygni, τ Cyg) — двојна ѕвезда во соѕвездието Лебед, оддалечена околу 69 светлосни години од Земјата. Претставува оптичка двојка со период од 49,6 години.
Главната ѕвезда GJ 822.1 A а жолтеникаво-бел подџин со величина 4 и спектрален тип F2IV. Има површинска температура од 6.000 до 7,500 келвини и со тоа е поголема, поврела и неколкукратно посјајна од Сонцето. Нејзината придрижничка GJ 822.1 B е жолта ѕвезда од главната низа со величина од 6 и спектрален тип G0V. Слична е на Сонцето по својата големина, површинска температура и сјајност.
Ѕвездата тау Лебед спаѓа во класата на променливи ѕвезди од типот на δ Штит. Величинскиот опсег изнесува од 3,65 до 3,75, кој е здружен од двете составници, иако променливата составница е A.
NGC 1828
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1828 се споменува и како ESO 56-SC54, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен во декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1828 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m. NGC 1828 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 4 м 20,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 23' 18".
Други поделби
Проучување на NGC 1828 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9165.
Храм Чара Басавешвара
Храмот Чара Басавешвара е храм во Шахапур, Карнатака. Храмот се наоѓа во близина на видниот рид познат како Заспаниот Буда. Храмот е место на одржување на годишниот фестивал со говеда што трае 10 дена.
Твист (Емсланд)
Твист (Twist) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа непосредно на границата со Холандија.
Местоположба
Општината се наоѓа во западниот дел на округот непосредно на границата со Холандија.
Соседни општини
На север се граничи со градот Харен, на исток со градот Мепен и општината Гесте, на југ со општината Витмаршен, како и со општинските заедници Нојенхаус и Емлиххајм во округот Грофовијата Бентхајм и на запад со општината Емен во покраината Дренте во Холандија.
Општински единици
Општината Твист се состои од следниве места:
Кефеида
Класични кефеиди
Класичните кефеиди (исто така познати како кефеиди од I население, кефеиди од типот I или променливи делта-кефеиди) подлежат на пулсации со многу симетрични периоди во денови и месеци. Класичните кефеиди се променливи ѕвезди со 4-20 пати поголема Сончева маса, и се дури 100 000 пати полимунозни од Сонцето. Кефеидите се жолти суперџинови од спектралната класа F6 – K2, чиј полупречник се менува за милиони километри за еден пулсирачки круг.
Класичните Кефеиди се користат за одредување на растојанија во рамките на Месната група и подалеку, и се средства со кои Хабловата константа може да се утврди. Класичните кефеиди се користат за да станат појасни многу одлики на нашата галаксија, како висината на Сонцето над галактичката рамнина и Галактичката локална спирална структура.
Кефеиди од типот II
Кефеиди од типот II (исто така наречени кефеиди од II население) се дел променливите ѕвезди од II население кои пулсираат со период типично помеѓу 1 и 50 дена. Овие кефеиди се особено сиромашни со метал, стари (~10 билиони години), имаат мала маса (~половина од масата на Сонцето). Поделени се на неколку подгрупи во зависност колку трае нивниот период. Ѕвездите со период од 1 и 4 дена се дел од подкласата „BL Her“, 10-20 дена припаѓаат на подкласата „W Virginis“, и ѕвездите со периоди поголеми од 20 дена се дел од „RV Tauri“ подкласата. Кефеидите од типот II се користат за утврдување на растојанието до галактичкиот центар, глобуларните јата, и галаксиите.
Историја
На 10 септември, 1784 година Едвард Пигот ја забележал променливоста на Ета Орел, првиот познат претставник од класата на класични кефеиди. Меѓутоа, ѕвездата според која класичните кефеиди го добиле името е Делта Кефеј, чија променливост е откриена од страна на Џон Гудрик неколку месеци подоцна.
Врската помеѓу периодот и сјајноста за класичните кефеиди беше откриена во 1908 година од страна на Хенриета Сван Ливит при истрага на илјадници променливи ѕвезди во Магелановите Облаци. Таа го објавила нејзиниот труд во 1912 со повеќе докази.
Во 1915 Харло Шаплеј ги употребил кефеидите за да постави првични ограничувања во однос на големината и обликот на Млечниот Пат, и местото на нашето Сонце во него.
Во 1924 Едвин Хабл ја установил оддалеченоста до класичните кефеиди во галаксијата Андромеда, и покажал дека променливите не се дел од Млечниот Пат. Тоа било повод за дебатата “Island Universe” на која требало да се заклучи дали Млечниот Пат и Универзумот се синоними, или Млечниот Пат е само една галаксија во синџир од галаксии кои го сочинуваат Универзумот.
Во 1929 Хабл и Милтон Л. Хумасон го формулирале она што денес е познато како Хаблов закон преку комбинирање на оддалеченоста на Кефеидите од одредени галаксии со Весто Слајферовите мерки на брзина со која тие галаксии се оддалечуваат од нас. Тие откриле дека Универзумот се шири.
Во 40-тите години од 20 век, Валтер Баде препознал дека кефеидите всушност се делат на барем две посебни популации (класични кефеиди и кефеиди од типот II). Класичните кефеиди се помлади и со поголема маса популација I ѕвезди, кадешто кефеидите од типот II се постари, побледи популација II ѕвезди. Класичните кефеиди и кефеидите кефеидите од типот II имаат различни период – сјајност врски. Сјајноста на кефеидите од типот II е, во просек, помала од класичните кефеиди за околу 1.5 магнитуди ( но посветли од RR Лира ѕвездите). Првичните истражувања за оддалеченоста на кефеидите биле  искомплицирани со ненамерно мешање на класичните кефеиди од типот II. Валтер Бадеовото значајно откритие довело до четирикратно зголемување на растојанието до М31, и на екстраглактичката скала за растојанија. RR Lyeae ѕвездите биле препознавани прилично порано (од  1930-тите) бидејќи се различна класа од променливите, поради нивниот краток период.
Несигурност во определените растојанија на кефеидите
Главни причини за несигурностите врзани за скалите на растојание кај класичните и оние од типот II се: природата на врската период-сјајност во различни низи на честоти кои поминуваат низ филтер без да претрпат ослабување; влијанието на Популацијата I на двете - нулта точката и врската на тие релации; и влијанијата на фотометричната контаминација и променливиот (често непознат) закон за екстинција на растојанијата меѓу кефеидите. Сите овие теми се активно дебатирани во литературата. Овие нерешени прашања резултирале во добиените вредности на Хабловата константа    (отврдена од класичните кефеиди) кои се движат помеѓу вредностите 60 km/s/Mpc  и 80 km/s/Mpc. Решавањето на ова несовпаѓање е едно од основните проблеми во астрономијата откако космолошката константа на универзумот може да се определи со додавање на прецизни вредности на Хабловата константа.
Динамичност на пулсациите
Прифатеното објаснување за пулсирањето на кефеидите е наречено к-механизам, каде што грчката буква к (капа) ја означува непроѕирноста на гас. Хелиумот е гас кој се смета дека е најактивен во текот на процесот. Двојно јонизираниот хелиум (хелиум кој има атоми без 2 електрони) е понепроѕирен од единечниот јонизиран хелиум. Колку повеќе хелиумот е загреан, толку повеќе се јонизира. На најтемниот дел од циклусот на Кефеидот, јонизираниот гас во надврешните слоеви на ѕвездата е непроѕирен, и така е загреан од зрачењето на ѕвездата, а поради зголемената температура, почнува да се шири. Како што се проширува, се лади, и така станува помалку јонизиран и подвижен, дозволувајќи му на зрачењето да избега. Потоа ширењето престанува, волуменот се намалува поради ѕвезденото гравитационо влијание. Потоа процесот се повторува.
Механизмот на пулсациите како „машина за загревање“ бил предложен во 1912 г. од Артур Стенли Едингтон (кој го создал во целост врз основа на динамичноста на кефеидите), но не бил прифатен сѐ до 1953 г. кога С. А. Жевакин го идентификувал хелиумот како можен вентил за машината
Летни олимписки игри 2000
Летните олимписки игри 2000 или Милениумските игри, а официјално познати како '''Игри на 27. Олимпијада''' се одржаа во Сиднеј.
Избор на град-домаќин
Сиднеј беше избран за домаќин на Олимписките игри во 2000 на 23 ноември 1993 со победата над конкурентските градови Манчестер, Истанбул, Пекинг и Берлин на 101. сесија на МОК во Монте Карло. Во следната табела се дадени резултати од гласањето:
Земји-учеснички
Спортисти од 199 земји (Национални олимписки комитети) земаа учество на игрите во Сиднеј. На игрите дебитираа: Еритреја, Микронезија и Палау; додека четворицата спортисти од Источен Тимор настапија како поединечни олимписки натпреварувачи.
NGC 3912
NGC 3912 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3912 се споменува и како NGC 3899, UGC 6801, MCG 5-28-37, CGCG 157-41, IRAS 11474+2645.
Откривање
Објектот е откриен на 6 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3912 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 3912 има привидни димензии од 1,5' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 3912 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36979. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1987. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1379.
Гајер
Гајер (Geyer) — град во округот Рудни Планини, во Саксонија, Германија.
Географија
Гајер се наоѓа 8 километри северозападно од Анаберг-Буххолц и 23 километри јужно од Кемниц, во долината на потокот Гајерсбах. Градот главно е опкружен од шума, вклучувајќи ја и шумата Гајерше Валд (Geyersche Wald), која му припаѓа на градот.
Гајер се граничи со Еренфридерсдорф на североисток, Таненберг на југоисток, Елтерлајн на југ. Градот Цвениц е на запад, Хормерсдорф на северозапад и областа Грајфенштајне на север.
Историја
Гајер бил првпат споменат во официјалните документи во 1381 година, иако рударството во областа на Рудните Планини веќе постоело со децении претходно. Во 1407 година, Гајер ги добил пазарните права (Marktrecht), а 60 години подоцна станал и град. Во 1537 година, во градот била воведена реформацијата. Познатиот ренесансен градител Хиеронимус Лотер се населил во Гајер во 1566 година.
Во век, рударството станало потешко да се одржи, бидејќи повеќето рудници започнале да се исцрпуваат, кои произведувале сè повеќе и повеќе непотребни карпи. Ова довело до сè поголеми шуплини, кои довеле во 1704 и во 1803 година до големи несреќи во Гајер. Рударското окно Гајерше Бинге сè уште може да се посети и денес.
Со падот на рударството во областа, Гајер (како и многу други градови и села во Рудните Планини) се сврте кон дрвната индустрија - особено разни декорации и играчки - како работа за економско преживување. Во и  век, текстилната индустрија била главен извор на приход за Гајер. Во 1888 година, Гајер бил поврзан со пруга со тесен колосек, која станала дел од „Thumer Netz“, а во 1897 година, градот бил поврзан со електрична мрежа.
Кула-музеј
42-метри високата стражарска кула била изградена во 1395 година како утврдена кула, служејќи како скривалиште за граѓаните во време на војна. Помеѓу 1561 и 1564 година кулата била подигната со карактеристичниот октагонален облик. Ова било направено да се создаде соба за Türmerfamilie, стражарот против пожари (и неговото семејство), со цел да обезбеди предупредување од катастрофалните и честите пожари во тие денови. Во 1952 оваа кула била претворена во музеј, кој покажува историски артефакти на седум нивоа поврзани со рударството и живото во градот низ вековите.
Стара железничка станица
На местото на поранешната станица се наоѓа историската парна локомотива за пруга со тесен колосек заедно со вагоните, како потсетник на времето кога Гајер бил дел од мрежата Тум, во рамките на пругите со тесни колосеци во Саксонија.
Гајерше Бинге
Гајерше Бинге е срушен рудник, несреќа предизвикана од пожар. Првата несреќа се случила во 1704, додека преостанати несреќи следеле низ годините. Последното рушење било на 11 мај 1803 и довело до прекин на рударството во Гајер. Областа е околу 60 метри длабока, 200 метри широка и 250 метри долга. Од 1935 година ова е природен резерват.
Маргарита (месечина)
Маргарита е единствениот познат програден неправилен сателит од природните сателити на Уран. Откриен е од Скот Шепард во 2003 година и му била доделена привремената ознака S/2003 U 3.
Потврден како Уран XXIII, името го добил по слугинката на Херо во драмата од Вилијам Шекспир „Многу врева за ништо“.
Орбита
Маргарита се издвојува како единствен неправилен сателит на Уран со напредно движење. На дијаграмот можат да се видат орбиталните параметри на Маргарита, кои се уникатни меѓу неправилните сателити на Уран; наклонот на вертикалната оска и орбиталното занесување се претставени со деловите кои се протегаат од перицентарот до апоцентарот.
Наклонот на Маргарита од 57° е блиску до границата на стабилност. Ниту една позната месечина нема среден наклон во опсегот од 60 < i < 140 поради нестабилноста на Козај. Во овој опсег на нестабилност, сончевите растројувања во апсидата ги приморува на месечините да се здобијат со голема ексцентричност и како последица на тоа се јавуваат судири или исфрлање од системот во текот на 10 милиони до милијарда години. Периодот на прецесија на периапсисот на Маргарита (Pw) трае речиси 1,6 милиони години. Во некоја далечна иднина и Маргарита може да биде исфрлена од планетарниот систем на Уран.
Орбитата на Маргарита е подложна на сончеви и планетарни растројувања; и оттука нејзините орбитални елементи се менуваат на релативно краток рок. Во рок од 8.000 години, просечното орбитално занесување на Маргарита е 0,68. Во 2010 година, нејзиното занесување се зголемило до 0.81, што привремено ја направило Маргарита месечина со најзанесена орбита од сите познати месечини во Сончевиот Систем, иако просечното занесување на Нереида од 0,75 е поголемо.
Агломерација
Агломерација или пошироко градско подрачје е проширено подрачје на еден град што се состои од центар и извесен број приградски населби кои заедно сочинуваат непрекинато урбано подрачје. Можно е дури една агломерација да има два или повеќе центри и повеќе приградски населби (пр. агломерацијата Рур во Германија).
Појавување
Основни услови за појавување на агломерација се територијалната близина на населените места и сложените многубројни врски меѓу нив (економски, социјални, транспортни, културни).
Месје 10
NGC 6254 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Змијоносец, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Агломерација
Појавување
Постојат разлики во тоа како се дефинира агломерацијата во разни национални статистички, административни или географски методологии, па оттаму има и проблеми околу споредувањата. Понекогаш две населби се дел од една агломерација, понекогаш се третираат како посебни населби, а понекогаш едната се смета за сателит на другата населба.
Месје 10
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6254 се споменува и како M 10, GCL 49.
Агломерација
Појавување
Близок термин на агломерација е конурбација, што се однесува на споени урбани подрачја на соседни градови (пример: Есен-Дортмунд).
Месје 10
Откривање
Телото е откриено на 29 мај 1764 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3,3 см.
Агломерација
Мегалополис
Спојувањето на соседните агломерации, при што се формира многу голема урбанизирана територија чиј број на жители надминува 10 милиони, се нарекува метрополитенска област или мегалополис. Густината на населеност кај мегалополисите изнесува најмалку 2000 лица/км2.
Месје 10
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6254 е од видот VII. Видливиот сјај со голо око изнесува 6,6 m. NGC 6254 има само една позната привидна димензија, која изнесува 20'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 57 м 8,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -4° 5' 56"".