cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Трговски биланс
Услови кога трговските небаланс може да не биде проблематичен
Малите трговски дефиците, вообичаено, не се сметаат дека се штетни за извозните економии и за увозните економии. Сепак, кога националниот трговски дисбаланс ќе се прошири и зголеми (вообичаено се смета дека е неколку проценти од БДП, за период од неколку години), прилагодување треба да се случи. Додека неодржливиот дисбаланс може да опстојува подолги периоди ( како што се суфицитот на Сингапур и дефицитот на Нов Зеланд), искривувањето најверојатно се случило од големиот прилив на богатство, кој не може да се поднесе, од една економија во друга економија. Едноставно кажано, трговските дефиците се платени од резервите во девизи и можат така да продолжат сè додека резервите не се потрошат целосно. Кога ќе дојде до оваа точка, узовникот веќе нема да може да купува отколку што продова надвор од државата. Ова може да има последици на девизниот курс: големи загуби на вредноста на девизниот курс во дефицитарната економија со менување на релативната цена на тргуваните добра од економијата чија валута има суфицит, и олеснување на враќањето кон баланс или (поверојатно) префрлање на суфицитот кон друга насока. Уште посложено, една економија нема да може да извезува добра а да плати за увозот, но ќе биде во состојба да најде средства на друго место. На пример, извозот на услуги, се повеќе од доволни за да се плати недостатокот на извоз на домашни добро во Хонгконг. Во посиромашните држави, странска помош може да ја пополни празнината додека пак во економиите со забрзан раст суфицит на капитална сметка го надополнува дефицитот на тековната сметка. За крај, постојат одредени економии каде трансферот на државјани на работа во странство придонесува за плаќање на увозот. Филипините, Бангледеш и Мексико се примери за економии кои се богати со трансфер на работна сила.
Адам Смит за трговските дефицити
,, Во преходниот дел од ова поглавје се обидов да покажам, дури и со принципите на комерцијалниот систем, колку е непотребно да се поставуваат вонредни ограничувања врз увозот на добра од оние држави со кои трговскиот биланс треба да биде во неповолна позиција. Меѓутоа, ништо не може да биде поапсурдно отколку оваа цела доктрина за трговски биланс, врз која, не само овие ограничувања но речиси сите други регулирања на трговијата се основани. Кога две економии тргуваат меѓусебе, според оваа [апсурдна] доктрина треба да, доколку трговскиот биланс е еднаков, ниедна од нив да добие или загуби. Меѓутоа, доколку се наклонува кон една страна, таа губи, а другата добива сè до опаѓањето до соодветната рамнотежа.’’ (Смит, книга 4, глава III, дел II)
Фредирик Бастијат за заблудата на трговскиот дефицит
Економистот и филозофот од 19 век, Фредерик Бастијат, објасни дека трговските дефицити се всушност манифестација на профит, а не на загуба. Како пример, тој кажа дека доколку тој, Французин, извезува француско вино и увозува британски јаглен, и притоа заработува. Доколку тој се наоѓа во Франција и испрати едно буре со вино кои во Англија вреди 50 франци. Царинарницата ќе запише дека се направил извоз од 50 франци. Доколку во Англија, виното се продаде за 70 франци (или еквивалетно во фунта), која што подоцна тој ја искористил да купи јаглен, кој го увозува во Франција и во Франција вреди 90 франци. Притоа тој прави профит од 40 франци. Меѓутоа, царинирницата ќе забележи дека вредноста на увозот ја надминува онаа на извозот и дека е трговски дефицит според салдото на Франција. Треба да се забележи дека Бастијат доаѓа до овој заклучок благодарение на сметководствената грешка во царинарницата. Царинарницата ги вреднува увозот и извозот врз основа на вредноста на добрата во домашната земја, а не на вредноста кој се плаќа кога всушност се случува меѓународната трговија како што се прави кога се пресметува трговскиот биланс. Поправајќи ја грешката на сметководството се постигнува еден неутрален заклучок: дека Франција продава вино за 70 франци и купува јаглен за 70 франци, а профитот на Бастијат не доаѓа од Англија но од разменетите добра во Франција. Според reduction ad absurdum, Бастијат сметаше дека националниот трговски дефицит е индикатор на една успешна, а не на неуспешна, економија. Бастијат предвиде дека успешна, растечка економија ќе резултира во поголем трговски дефицит, а дека еден неуспешна економија, економија која се смалува ќе резултира во намален трговски дефицит. Подоцна, во 20 век, ова го потврди Милтон Фридман.
Џон Мејнард Кејнс за трговскиот биланс
Во последните години од својот живот, Џон Мејнард Кејнс беше преокупиран со прашањата за балансот на меѓународната трговија. Тој беше водач на британската делегација за време на Монетарната и финансиската конференција на Обединетите Нации во 1944 година која го воспостави системот Бретон Вудс за управување со меѓународна валута. Тој беше главниот автор на предлогот, т.н. планот на Кејнс, за меѓународна унија за одржување на трговски биланс (International Clearing Union). Двата владејачки принципи на планот беа дека проблемот за поставуавање на врховни баланси треба да се реши преку ,,печатење’’ на дополнителни ,,меѓународни пари’’ и дека должникот и доверителот треба да бидат третирани речиси како дистрибутери на рамнотежа. Меѓутоа, за време на конференцијата овој предлог беше одбиен, делумно бидејќи ,, американците не сакаа да го прифатат принципот на еднаков третман во односот меѓу должник и доверител.’’ Неговите погледи, поддржани од многу економисти и критизери од тој период, беа дека земјите-доверители можеби сè исто толку одговорни за земјите-должнички за неурамнотеженоста во размените и дека и двете треба да бидат обврзани да ја вратат трговијата во состојба на трговски биланс. Нивниот неуспех да го направат ова има сериозни последици. Според зборовите на Џефри Кроутер, уредник на Економист од тој период, ,, доколку економските врски меѓу нациите не се доведени до баланс, на еден или друг начин, тогаш не постои збир од финансиски договорања кои можат да го спасат светот од осиромашувачките резултати на хаосот.’’ Овие идеи беа претставени за настаните пред Големата депресија кога – според мислењето на Кејнс и другите – меѓународните позајмувања, првично од САД, го надминуваа капацитетот на здрави инвестиции и затоа беа пренасочени ког непродуктивна и шпекулативна употреба, кое како резултат на тоа предизвика првична и неочекуван прекин на процесот на позајмување. Под влијание на Кејнс, економските текстови непосредно по повоениот период особено го нагласија трговскиот биланс. На пример, второто издание на популарниот учебник за почетници, Краток преглед на парите, последните три од вкупно десетте глави му ги посвети на прашањата за управување со девизи, а особено на ,,проблемот со баланс’’. Сепак, во последните години, по крајот на системот на Бретон Вудс во 1971 година, кога зголеменото влијание на монетаристичките школи во осумдесеттите години на 20 век, а особено во поглед на големите долготрајни трговски дисбаланси, овие грижи, а особено грижите за дестабилизирачките ефекти на големите трговски суфицити, веќе не беа воопшто застапени во дискурсите на економските трендови, а со тоа и Кејнс не се наоѓаше во центарот на економските идеи. Одредено внимание повторно добиваат со почетокот на финансиската криза 2007-2010 година.
Ворен Бафет за трговскиот дефицит
Познатиот американски стопанственик и инвеститор, Ворен Бафет, беше цитиран во Асошиејтед пресс (Associated Press) од 20 јануари 2006 година кога вели: ,, Трговскиот дефицит на САД е поголема закана за домашната економија отколку за дефицитот на федералниот буџет или потрошувачкиот долг и може да доведе до политички немири... Сега, остатокот од светот должи 3 трилиони повеќе од нас, отколку што ние им должиме на нив.’’ Бафет предложи алатка наречена ,,сертификати за увоз’’ како решение на проблемот на САД и да обезбеди балансирана трговија.
Физички трговски биланс
Монетарниот трговски биланс е различен од физичкиот трговски биланс (кој се изразува во суровини, исто така познат како целосна потрошувачка на материјали). Развиените земји, вообичаено, увозуваат многу суровини од земјите во развој по ниски цени. Често, овие материјали се претвораат во крајни производи, и значајна сума се додава на цената. Иако, на пример, ЕУ (како и многу други развиени држави) има балансиран монетарен трговски биланс, нејзиниот физички трговски биланс (особено со земјите во развој) е негативен, што значи дека многу помалку материјали се извезуваат отколку што се увозуваат. Затоа, активистите зборуваат за проблемите со еколошкиот долг кој имплицира одреден вид на граблив економски систем. Природата на статистиката за трговскиот биланс е таква што го прекрива искривениот материјален тек.
Трговскиот дефицит на Соединетите Американски Држави
Почнувајќи од шеесеттите години на 20 век САД имаат трговски дефицит. Нивниот трговски дефицит сè повеќе се зголемува од 1997 година (види табела) и се зголеми за 49,8 милијарди долари меѓу 2005 година и 2006 година, поставувајќи рекордно висок трговски дефицит од 817,3 милијарди долари во однос на претходната година кога изнесуваше 767,5 милијарди долари. Графиконот покажува дека, како што предвиде Фредерик Бастијат, дефицитот беше во застој за време на рецесијата и порасна за време на експанзијата. Исто така многу економисти го пресметаа трговскиот дефицит и/или дефицитот на тековната сметка како процент од БДП. За последен пат САД имаа трговски суфицит во 1975 година. Секоја година кога имаше поголемо намалување на економскиот раст, беше проследено со намалување на трговскиот дефицит на САД.
Олена Пчилка
Олга Петривна Косач (29 јуни 1849 – 4 октомври 1930 година), подобро позната по нејзиниот псевдоним Олена Пчилка (Олена Пчілка) — украински издавач, писател, етнограф, преведувач, граѓански активист. Таа е сестра на Михајло Драгоманов и мајка на Лесја Украинка, Олга Косач-Кривињук, Михајло Косач, Оксана Косач-Шимановска, Микола Косач, Изидора Косач-Борисова и Јуриј Косач.
Рани години
Пчилка беше родена во Гадјач во семејството на локалниот земјопоседник Петро Јакимович Драгоманов. Нејзиното основно образование таа го завршила дома, а потоа дипломирала од Примерниот интернат за благородни девојчиња (Киев) во 1866 година. Нејзините родители вградиле во неа љубов кон литературата и кон украинските народни песни, приказни и обичаи.
Таа стапи во брак со Петро Антонович Косач околу 1868 година и во текот на летото таа се пресели со него во Звјахел каде што работела. Пчилка запишувала народни песни, народни обичаи и ритуали и собирала народни везови во Волинија, подоцна објавувајќи ги нејзините истражувања. Овде на 25 февруари 25 1871 година, е родена нејзината ќерка Лариса, која влезе во украинската и светската литература како Лесја Украинка. Двајца синови и четири ќерки израснале во семејството Косач.
Кариера
Својата кариера Пчилка ја започна преведувајќи дела на Пушкин и Лермонтов. Во 1876 година ​​во Киев, таа ја објави нејзината книга "Украинскиот национален украс", што ѝ донесе слава како прв експерт за овој вид на народна уметност во Украина. Во 1881 година таа објави колекција на преводи на Николај Гогољ, Александар Пушкин и Михаил Лермонтов. Од 1883 година таа почна да објавува песни и раскази во Лавов во списанието "Зора", а првата нејзина збирка на поезија таа ја објави во 1886 година. Во исто време, таа зеде активно учество во женското движење во 1887 година, особено во соработка со Наталија Кобринска со кого таа објави алманах во Лавов наречен "Првата круна".
Во 1890-тите години таа живееше во Киев. Во 1905 година Пчилка како една од четири делегати - украински интелектуалци, во Санкт Петербург разговорале со грофот Сергеј Вите, неуспешно барајќи поништување на долгорочната забрана на печатењето и школувањето на украински јазик.
Во периодот од 1906-1914, таа била издавач на списанието "Роден крај" со додатокот "Млада Украина" (1908-1914) и "Гадјачкиот весник" (1917-1919).
Пчилка почина на 4 октомври 1930 година и била погребана во гробиште во Киев до нејзиниот сопруг, ќерка и син.
Преведувач
Пчилка исто така беше преведувач и има преведено на украински јазик многу познати дела, како што се оние на Овидиј, Николај Гогољ, Адам Мицкевич, Александар Пушкин, Гете, Андерсен, Виктор Иго и други.
Дела
Меѓу најистакнатите нејзини дела се следниве:
Олена Пчилка има респектабилно место во украинската детска литература. Покрај бројните песни, бајки и раскази, таа има напишано и многу претстави за деца:
Таа исто така напишала голем број новинарски и литературно-критички статии и мемоари и тоа: "М. П. Старитски" (1904), "Марко Кропивницки како уметник и автор" (1910), "Евгениј Чешел и неговото време" (1912), "Микола Лисенко" (1913), "Спомени на Михајло Драгоманов" (1926), "Автобиографија" (1930).
Таа има големи заслуги и во областа на проучувањето на украинскиот фолклор и етнографија. Значајна научна вредност имаат следниве дела: "Украини модели" (1912 и 1927), "За легендите и песните", "Украинското селско сликарство на ѕидовите" итн.
Ден на хероите
Денот на хероите или Националниот ден на хероите може да се однесува на голем број комеморации на националните херои во различни земји. Често се одржува на роденденот на националниот херој или хероина, или на годишнината од нивните големи дела што ги направиле херои.
Ангола
Националниот ден на херои во Ангола е празник во Ангола на 17 септември, роденденот на националниот херој Агостињо Нето.
Бахами
Националниот ден на хероите на Бахамите е државен празник од 2013 година. Го замени Денот на откривање, со што се славеше доаѓањето на Кристофер Колумбо на Америка.
Барбадос
Денот на националните херои е државен празник во Барбадос на 28 април.
Зелено'ртски Острови
Денот на хероите е државен празник во Зелено'ртски Острови на 20 јануари. Постои во спомен на атентатот врз Амилкар Кабрал во 1973 година, кој е запаметен како херој во борба против западниот колонијализам и експлоатација.
Унгарија
Ден на хероите ( Hősök napja ), Националниот ден на хероите или Меморијалниот ден на унгарските херои во Унгарија се слави на 31 мај како државен празник. Тоа е забележано со воени церемонии на спомениците, како што е Гробот на непознатиот војник на плоштадот на Херои во Будимпешта, сите во знак на сеќавање на војниците во служба на Унгарија. Унгарските одбранбени сили и јавноста ги одбележува секоја година од 2001 година.
Индонезија
Хари Пахлаван ( Индонезиски за Денот на хероите / Денот на воините ) е ден на сеќавање кој се слави на 10 ноември во Индонезија. Денот ја одбележува битката за Сурабаја во 1945 година, во која индонезиските војници и полицајци се бореле за независност против британските и холандските трупи како дел од индонезиската национална револуција.
Јамајка
Во Јамајка, Денот на хероите се слави секоја година на третиот понеделник од октомври. Започна во 1969 година. Денот им оддава чест на Александар Бустманте, првиот премиер на Јамајка и Дадилката на Мароните, која водеше борба за независност на почетокот на 18 век и уште пет други национални херои. Владата, исто така, ги препознава модерните херои на овој датум.
Кенија
Денот на Машуаја, познат и како Ден на хероите („машухаа“ е „ свахили“ за „хероите“), е национален ден во Кенија, кој се одбележува на 20 октомври како државен празник за колективен чест на сите оние кои придонеле кон борбата за Кенија независност или позитивно придонесе во пост-независноста Кенија. Претходно беше познат како Ден на Кенија, кој се славеше во знак на сеќавање на притворот во Капенгурија на борците за слобода Ачиенг Онеко, Билдад Каџа, Фред Кубаи, Јомо Кенјата, Кунг'у Карумба и Пол Нгеи, честопати нарекувани „ Шесте Капенгурии“. Сепак, по објавувањето на Уставот на Кенија во август 2010 година, Денот на Кенија беше преименуван.
Малезија
Ден на воините ( Hari Pahlawan  ) е ден во Малезија кој ги одбележува сеќавањето на војниците убиени за време на двете светски војни и Малајската вонредна состојба. Како продолжение, ги почитува сите поединци кои ги загубиле своите животи за време на должноста низ целата историја на Малезија. До 2010 година, секоја година на 31 јули, кралот и премиерот, како и високи претставници на кралската малезиска полиција и вооружените сили се собираат кај Националниот споменик во езерските градини за да положат венци и да им оддадат почит на паднатите херои на Малезија. Тие се собираат на плоштадот Мердека, Куала Лумпур или во Кем Пердана во Сунгаи Беси..
Намибија
26 август е Денот на хероите во Намибија. Тоа претставува почеток на вооружената борба за време на Намибијската војна за независност.
Филипини
Националниот ден на хероите, државен празник на Филипините, се одржува во последниот понеделник на секој август по повод годишнината од Крикот на Пугад Лоуин, почетокот на филипинската револуција од страна на Катипунан и неговиот врвен Андрес Бонифацио во 1896 година. Овој национален празник првично беше поставен на последната недела од август во 1931 година, но беше преместен во последниот понеделник од август 2007 година, како дел од обидите на администрацијата на Аројо да ги намали нарушувањата во работата, да овозможи подолг викенд и да го зајакне домашното слободно време и туризам.
Романија
Денот на хероите во Романија се слави на 40-тиот ден од православниот Велигден. Не е државен празник; но има воени и верски свечености на спомениците посветени на националните херои (како што е Гробот на непознатиот војник).
Руанда
Националниот ден на хероите е државен празник во Руанда на 1 февруари.
Свети Китс и Невис
Националниот ден на хероите е празник во Сент Китс и Невис, кој се одбележува годишно на 16 септември. Им оддава чест на поединците кои дале значителен придонес за напредокот на нацијата. Во моментов има пет национални херои: Роберт Левелин Бредшо, Пол Саутвел, озеф Натаниел Франс, Симеон Даниел и Кенеди Симондс.
Јужна Африка
Денот се славел во Јужноафриканската Република, а подоцна и во Република Јужна Африка.
Острови Туркс и Каикос
На островите Туркс и Каикос, денот на националните херои се одржува последниот понеделник во мај.
Уганда
Денот на хероите во Уганда се одржува на секои 9 јуни.
Обединето Кралство
Велика Британија за прв пат го прослави Денот на националните херои во 2011 година, на 21 октомври (истиот ден со победата во Битката кај Трафалгар ). Основана е од Дени Главин, наставник од Фарехам, Хемпшир. Откако слушна за трагичната смрт на неговиот пријател од детството додека служеше во Авганистан, тој одлучи да собере средства за воена добротворна организација во негова меморија. Денот го одобри премиерот Дејвид Камерон. Сега Главин ја основа Федерацијата за инспирација и ја координира Образовната програма за Денот на хероите во училиштата ширум Велика Британија.
Замбија
Денот на хероите во Замбија е државен празник во збир од четири дена празници одбележани во текот на првиот викенд во јули. Другите празници се Меѓународниот саем за трговија во Замбија и Денот на единството, каде се слави земјата со шест главни јазици. Денот на хероите е ден за спомен на оние кои загинале за време на борбите за независност.
Зимбабве
Денот на хероите во Зимбабве е државен празник што се одбележува на вториот понеделник од август секоја година. Ова е ден за паметење на оние кои загинале за време на ослободителната војна или на оние кои биле прогласени за национални херои кога умреле и се погребани во Националното светилиште во Хараре. Исто така, има 10 покраински херои, на кои не им е укажана највисока чест, но им се признава тоа што го придонеле за време на Ослободителната војна и се погребани во провинциите од каде би дошле.
Фридрих I (изборен кнез од Саксонија)
Фридрих I  (Friedrich der Streitbare, роден во во  - починал на  во ) — владетел од династијата Ветинци како изборен кнез од Саксонија во периодот од 1423 до 1428 година и маркгроф од Мајсен во периодот од 1407 до 1428 година.
Рани години
Фридрих бил син на маркграф Фридрих III Строгиот од Мајсен и Катарина фон Хенеберг. Помалиот брат на Фридрих биол Вилхелм II.
Управување
По смртта на неговиот чичко Вилхелм I во 1407 година, тој управувал со Маркгрофовија Мајсен заедно со својот брат Вилхелм II и својот братучед Фридрих IV.
Во 1424 година тој бил на опозициската страна на изборните кнезови кои се здружиле против кралот Сигизмунд. Кралот успеал да го привлече Фридрих на своја страна. Така, неговото официјално назначување за изборен кнез се одржало на 1 август 1425 година во Будим.
По смртта на неговиот брат Вилхелм II на 30 март 1425 година, Фридрих станал владетел над целата ветинска територија со исклучок на онаа во Тирингија. Фридрих починал во 1428 година и е првиот од Ветинците, погребан во капелата на Мајсен.
Во 1428 година бил наследен од страна на неговиот син Фридрих II.
Семејство
Фридрих I се оженил на 8 мај 1402 година за принцезата Катарина Брауншвајг-Линебург (1395-1442). Тие имале шест деца:
Симоне Ѕаѕа
Симоне Ѕаѕа (роден на 25 јуни 1991 година) — италијански фудбалер, напаѓач на Валенсија и на италијанската репрезентација.
Почетоци и Атланата
Роден во Поликоро, провинција Матера, и жител на Метапонто, на шест години се приклучил на фудбалската школа Стела Аѕура од Берналда каде што бил воочен од страна на екипата на Аталанта, кои одлучиле да го дадат да игра фудбал и да созрева во Валдера, нивна збратимена екипа од градот Пиза. Во летото 2006 година Заза се преселил во Бергамо каде што растел играјќи фудбал во младоста. Во 2008 година тој го освоил Турнирот на градот Арко - Бепе Виола, резервирана за категорија играчи под 16 години, со што стана најдобар стрелец на натпреварувањето со 5 гола.
На 1 март 2009 година, кога имал само 17 години, го направил своето деби за првиот тим во Серија А за време на натпреварот Аталанта-Кјево (0-2), влегувајќи на местото на Фереира Пинто во 86-тата минута. На 24 мај 2009 година го одиграл својот прв натпревар како стартер во Серија А, во натпреварот на домашен терен против Палермо, кој завршил 2-2. Својата прва професионална сезона ја завршил со три натпревари во италијанското првенство.
Следната сезона неуспеал да избори ниту еден настап за првиот тим; на крајот од сезоната станал слободен играч.
Сампдорија и позајмиците во Јуве Стабија и Вијареџо
На 1 јули 2010 година, со слободен трансфер, потпишал четиригодишен договор со Сампдорија. Сезоната главно ја минал играјќи за Примавера тимот, но на 16 февруари 2011 го одиграл првиот натпревар во дресот на Сампдорија (за првиот тим) и тоа за време на Градското дерби против Џенова на домашен терен, заменувајќи го Даниеле Десена во 78-мата минута; натпреварот завршил 1-0 за Џенова.
Во следната сезона бил позајмен на Јуве Стабија во Серија Б правејќи го своето деби на 27 август 2011 за време на натпреварот Емполи-Јуве Стабија (2-1); за осите одиграл само 4 натпревари во првата половина од сезоната, бидејќи тренерот Бралја не ги воочил неговите големи квалитети, па на 5 јануари 2012 тој бил позајмен на Вијареџо во Лега Про Прима Дивизионе; Ѕаѕа одиграл 16 првенствени натпревари и 2 во баражот за опстанок постигнувајќи 11 гола вкупно.
Сасуоло
На 9 јули 2013 година, Јувентус целосно го купил Ѕаѕа од Сампдорија за сума од 3,5 милиони евра исплатени во три години; истовремено Јувентус му префрлил половина од договорот на Сасуоло во замена за сума од 2,5 милиони евра која требало да биде платена во три години. Со трансферот во Сасуоло, Ѕаѕа повторно добил шанса да игра во Серија А, правејќи го дебито за Сасуоло во првото коло од првенството, во натпреварот Торино-Сасуоло (2-0). На 1 септември 2013 година, во второто коло од првенството, го постигнал својот прв гол во Серија А во поразот на домашен терен од Ливорно со 1-4; воедно тоа бил и првиот гол на Сасуоло во Серија А во историјата на клубот. Благодарение токму на Ѕаѕа екипата од Емилија-Ромања дошла и до првиот бод во првата лига на Италија во својата историја, кога тој ја затресол мрежата на Наполи за да го израмни резултатот на 1-1 (што било и конечен резултат на натпреварот) во петтото коло од сезоната. Својата прва сезона како стандарден играч во Серија А ја завршил со 33 настапи и 9 постигнати гола.
На 20 јуни 2014 година, Сасуоло ја откупил и другата половина од договорот на Ѕаѕа која му припаѓала на Јувентус во износ од 7,5 милиони евра, но според договорот Јувентус го задржал правото на целосен откуп на играчот за сума од 15 милиони евра до 30 јуни 2015 година и 18 милиони евра до 30 јуни 2016 година. На 7 јануари 2015 го продолжил договорот со Сасуоло до 2019 година. Втората сезона во Сасуоло му била уште поуспешна од првата, постигнувајќи 11 гола на 31 настап во Серија А, а исто така постигнал еден гол и во Купот на Италија, каде Сасуоло бил елиминиран во осминафиналето.
Јувентус
На 7 јули 2015, Ѕаѕа бил купен од страна на Јувентус за 18.000.000 € (плаќање во следните три години), потпишувајќи договор на пет години. На неговата презентација во клубот на 17 јули го избрал дресот со број 7., претходно носен од Симоне Пепе. Дебитирал за Јувентус на 20 септември во победата над Џенова со 2-0, влегувајќи од клупата. Три дена подоцна го постигнал својот прв гол во црно-белиот дрес против Фрозиноне. На 30 септември дебитирал во Лигата на шампионите во победата со 2-0 на домашен терен над Севиља, постигнувајќи го вториот гол за Јувентус во самата завршница од натпреварот по еден контра-напад. На 16 декември постигнал два гола во победата со 4-0 над градскиот соперник Торино во осминафиналето од Купот на Италија. На 13 февруари со својот погодок во 88-мата минута од натпреварот против Наполи му донел одлучувачка победа на Јувентус со 1-0 над директниот конкурент за скудетото и искачување на неговиот тим на чело на табелата во Серија А.
Сезоната 2015-2016 ја завршил со вкупно 25 настапи и 8 постигнати гола. На 25 април го освоил скудетото со Јувентус, а на 21 мај Купот на Италија, негови први во кариерата.
Вест Хем Јунајтед
На 28 август 2016, Ѕаѕа се преселил во Вест Хем Јунајтед на заем за 5 милиони евра, со задолжителен откуп за 20 милиони евра во зависност од бројот на настапи во Премиер лигата, плус 3 милиони во бонуси. Своето деби за клубот го направил на 10 септември, во поразот со 4-2 на домашен терен од Вотфорд. Ѕаѕа одиграл вкупно 11 натпревари за Вест Хем, 8 во Премиер лигата и три во Лига купот, без постигнат гол. Неговиот последен настап за чеканите бил на 30 ноември, во поразот со 1-4 од Манчестер Јунајтед во Лига купот.
Валенсија
Откако го напуштил Вест Хем на 15 јануари 2017, Ѕаѕа потпишал со шпанскиот прволигаш Валенсија, доаѓајќи во клубот на заем за 2 милиони евра со право на откуп од Јувентус за 16 милиони евра. Своето деби го направил на 21 јануари 2017, во гостинската победа над Вилјареал со 2-0.
Репрезентативна кариера
Ѕаѕа ја претставувал Италија во репрезентациите под 16, под 17 и под 19 години.
На 31 август 2014 година, тој бил повикан од страна на селекторот на сениорската репрезентација Антонио Конте за пријателскиот натпревар против Холандија и првиот квалификациски натпревар за Евро 2016 против Норвешка. На 4 септември, Ѕаѕа го направил своето деби за италијанската репрезентација, играјќи како стартер во победата против Холандија. Тој изборил пенал за својата репрезентација во тој натпревар, откако бил фаулиран од страна на Бруно Мартинс Инди во 9-тата минута, а изведувачот Даниеле Де Роси го постигнал вториот гол за Италија во победата од 2-0. Пет дена подоцна, Ѕаѕа го постигнал својот прв гол во националниот дрес во победата со 2-0 над Норвешка во квалификациите за Евро 2016.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 31 мај 2015..
Дороти Хоџкин
Дороти Мери Хоџкин (Dorothy Mary Hodgkin, pодена на 12 мај 1910 во Каиро - починала на 29 јули 1994 во Шипстон на Стур, Англија), со моминско презиме Кроуфут (Crowfoot) —  англиска хемичарка, добитничка на Нобеловата награда за хемија во 1964 година за работата врз истражувањето на атомската структура на важни хемиски соединенија, посебно на витаминот B12, кој е неопходен за спречување на пернициозна анемија.
Детство и почетоци на кариерата
Дороти Хоџкин е родена на 12 мај 1910 во Каиро. Нејзиниот татко, Џон Кроуфут бил познат англиски археолог, а нејзината мајка била љубителка на ботаниката и негова соработничка за време на работењето во Каиро и Картум. Во текот на Првата светска војна, Хоџкин живеела во Вординг (Велика Британија) кај својата баба, а по враќањето на нејзината мајка во 1918 година, во Линколн. До 1928 година учела во училиштето „Сер Џон Лемон“ крај Беклс, каде што започнала да ја изучува историјата на кристалографијата и хемија - предмети што во тоа време ги изучувале само мажите. По завршувањето на училиштето, неколку години живеела во Палестина, каде нејзиниот татко бил директор на Британското училиште за археологија во Ерусалим. По враќањето во Велика Британија продолжила да ја изучува хемијата во Сомервилскиот колеџ при Оксфордскиот универзитет (1928-1932), каде што ја изучувала кристалографијата, а специјализирала во Хајделберг. Своето образование Хоџкин го продолжила во Лабораторијата на Кевендиш при Кембриџскиот универзитет, каде што ги започнала истражувањата врз стеролите со рендгенска кристалографија. Во 1934 година се вратила во Сомервил колеџот и таму поминала најголем дел од својата професионална кариера. Докторската дисертација на тема изучувањето на холестеролот со рендгенска кристалографија ја одбранува во 1937 година во Кембриџ. Истата година се омажила за историчарот Томас Хоџкин, братучед на биофизичарот Ален Хоџкин.
Истражувачка работа
Во 1933 година, Хоџкин била наградена со истражувачка стипендија од колеџот Сомервил, а во 1934 година, таа се вратила во Оксфорд, каде што била професор по хемија на колеџот
Во 1933 година, Хоџкин била наградена со истражувачка стипендија од колеџот Сомервил, а во 1934 година, таа се вратила во Оксфорд каде работела како професор по хемија на колеџот до 1977 година.
Во април 1953 година, заедно со Сиднеј Бренер, Џек Даниц, Лесли Оргел и Берил М. Оутон, Хоџкин била една од првите луѓе да отпатува од Оксфорд до Кембриџ за да го види моделот на структурата на двојната спирала на ДНК, конструирана од Френсис Крик и Џејмс Вотсон, заснована на податоци и техники стекнати од Морис Вилкинс и Розалинд Френклин.
Хоџкин станала читател на Оксфорд во 1957 година и ѝ било дадена целосно модерна лабораторија следната година. Во 1960 година, Хоџкин била назначена за професорка за истражување на Кралското друштво. Таа била член на колеџот Волфсон, Оксфорд од 1977 до 1983 година.
Структура на стероид
Хоџкин била особено позната по откривањето на тридимензионални биомолекуларни структури. Во 1945 година, работејќи со Ц.Х. Карлајл, таа ја објавила првата таква структура на стероид, холестерил јодид (работејќи со холестерил уште од деновите на нејзините докторски студии).
Структура на пеницилин
Во 1945 година, Хоџкин и нејзините колеги, заедно со биохемичарката Барбара Лоу, ја откриле структурата на пеницилинот, и докаживаат дека тој не содржи прстен од β-лактам, спротивно на научното мислење во тоа време. Делото било објавено дури во 1949 година.
Структура на витаминот B12
Триумф во нејзината работа претставува определувањето на структурата на витаминот B12 со кристалографска анализа. Благодарение на нејзините напори, рендгенската кристалографија во својата работа ја користиле и англиските биохемичари Макс Перуц и Џон Кендрју, англискиот биофизичар Морис Вилкинс, американскиот молекуларен биолог Џејмс Вотсон и англискиот молекуларен биолог Франсис Крик.
Витаминот Б12 првпат бил откриен во Мерк, 1948 година и неговата структура во тоа време била речиси целосно непозната. Но кога Хоџкин открила дека содржи кобалт, таа сфатила дека актуелизацијата на структурата може да се утврди со анализа на кристалографија со рендген.
Научниците од Мерк претходно го кристализирале Б12, но објавиле само индекси на рефракција на супстанцијата. Конечната структура на Б12, за која Хочкин подоцна била наградена со Нобеловата награда, била објавена во 1955 година.
Структура на инсулин
Инсулинот бил еден од најнеобичните истражувачки проекти на Хоџкин. Во 1934 година кога Роберт Робинсон ѝ понудил мал примерок од кристален инсулин, хормонот ја заробил нејзината имагинација поради сложената структура. Кристалографијата со Х-зраци сѐ уште не била развиена доволно добро за да се справи со сложеноста на молекулата на инсулинот.
Alismatidae
Alismatidae е ботаничко име на подкласа. Описот на подкласата ќе варира во зависност од таксономскиот систем што се користи (има многу такви системи); единствениот услов е да го вклучува семејството Alismataceae. Тоа е релативно ново име: претходните системи, како што се системите Енглер и Ветштајн, го користеле името Helobiae за споредлива единица.
Дороти Хоџкин
Структура на инсулин
Дури во 1969 година, Хоџкин конечно имала можност да работи со својот тим од млади, меѓународни научници за да ја открие структурата за прв пат. Работата на Хочкин со инсулинот била клучна во отворањето на патот за масовно производство на инсулин и користење во голем обем за лекување на дијабетес тип еден и тип два. Таа продолжила да соработува со други лаборатории активни во истражувањето на инсулин, давајќи совети и говори за инсулинот и неговото значење за иднината на дијабетесот.
Alismatidae
Alismatidae во системот Тахтајан
Системот Тахтајан го третира ова како една од шесте подкласи во рамките на класата Liliopsida (= моноциледони ). Се состои од:
Alismatidae во системот на Кронквист
Системот Cronquist го третира ова како една од четирите подкласи во рамките на класата Liliopsida (= моноциледони ). Се состои од (1981):
Оваа подкласа опфаќа помалку од петстотини видови вкупно: многу од нив се водни или полуводни растенија (види Alismatidae info).
APG II систем
Системот APG II не користи формални ботанички имиња над рангот на редот; тој ги доделува повеќето од растенијата вклучени во (проширениот) ред Alismatales, во кладата „ монокраки “, иако растенијата од редот на Cronquist Triuridales се доделени на сосема различни места.
Поп Еремија
Еремија (10 век) ― свештеник, средновековен писател, еден од најавторитетните ученици на поп Богомил.
Работел и творел во втората половина на 10 век. Негово најзначајно дело е апокрифот под наслов „Повест за крстното дрво“, откриен во 1868 година. Се смета за автор на уште неколку апокрифни дела.
Јарсдорф
Јарсдорф (Jahrsdorf) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Султана Делчева
Султана Нурџиева Делчева (Мурарци, Кукушко, 1850 – Кукуш, 1907) била домаќинка, сопруга на Никола Делчев и мајка на националниот херој Гоце Делчев.
Имала вкупно девет деца: пет ќерки и четири сина: Руша (родена во 1868 г.), Цоца (1870), Гоце (1872), Тина (1874), Велика (1876), Димитар/Мицо (1879), Елена (1881), Милан (1883) и Христо (1885). Тројца од синовите загинале во националноослободителните борби – Мицо (1901), Гоце и Милан (1903).
Потекнува од родот на Јанев Нуриџиев, кој бил познат во селото. За Султана не се знае многу, но ја сметале за убава и скромна мома.
Капсохор (Касандра)
Каспохор, денес Певкохори — село во Егејска Македонија, Република Грција и познато туристичко место на Касандра, првиот крак на Халкидик. Се наоѓа на источниот брег на кракот на 100 километри оддалеченост од Солун. Едно е од најпосетуваните места за Македонците кои летуваат во Грција. Населението брои 1.568 жители.
Гратис гушкање
Проектот „Гратис Гушкање“ е проект на невладината организација „Млади за Љубов“. Овој проект започнал на јуни 2004 година со цел да ја спроведе светската кампања „Гратис Гушкање“. Својата популарност ја добил во 2006 година благодарение на еден видео клип, кој бил распространен на YouTube. Видео-клипот бил пуштен на 22 септември 2006 година. Според насловот, тој бил направен во Сиднеј, Австралија. Главниот херој, кој раздава прегратки бил идентифициран со псевдонимот Хуан Ман оди по улица Пит Стрит Мол и носи плаката на која пишува FREE HUGS. Музиката од клипот е на Sick Puppies, австралиска група.
Кампањата „Гратис Гушкање“ се смета за најголемото социјално движење во светот, која за првпат беше спроведена во Сиднеј, Австралија од страна на Хуан Ман, на кој подоцна му се приклучија голем број невладини организации од целиот свет и придонесоа за голем број на хуманитарни проекти во светски рамки.
Оваа кампања претставува симболичен амбасадор на планетарната љубов. Која верува во моќта на директниот контакт, во моќта на љубовта и прегратката. Сè со цел да биде изграден свет со повеќе љубов за идните генерации. Концептот е заснован на тимска работа, на еден синкретизам , а кој тргнува од мотото „повеќе љубов за луѓето“ ќе вроди сензационален пораст кој не е случајност , туку логички резултат на правилни одлуки , храбра визија и иновативни солуции ориентирани кон иднината. Луѓето се насмевнуваат на незаборавни искуства кои се темелат на комплетно разбирање и задоволување на нивните емоции.
Вардино
Вардино — село во Општина Демир Хисар, во областа Железник, во околината на градот Демир Хисар.
Потекло на името
Се претпоставува дека името на селото доаѓа од првиот доселеник Словен во ова место по име Вардин.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во Железник, во крајниот источен дел на територијата на Општина Демир Хисар, во долината на Црна Река, а чиј атар се допира со подрачјето на Општина Битола. Селото е рамничарско, на надморска височина од 660 метри. Од градот Демир Хисар, селото е оддалечено околу четири километри.
Вардино е развиено рамничарско село, чие поле се протега по должината на Црна Река. Од најблискиот поголем град, Битола, е оддалечено 25 километри. Се граничи со Бараково, Единаковци и Света на север, со селото Древеник (Општина Битола) на исток, со селото Суводол на југ и со селото Граиште на запад.
Селото добило електрична енергија во 1958 година, водовод бил направен во 1988 година, а истата година бил завршен и асфалтниот пат до селото.
Историја
Вардино се смета за стара населба, која е спомената во 1468 година во пописниот турски дефтер. Во селото имало 33 христијански семејства, 2 неженети и 2 вдовиди со вкупно 179 жители. Жителите плаќале 13.244 акчиња годишно данок. Според пописот од 1568 година селото се намалило на 121 жител.
Во век, Вардино било село во Битолската каза, нахија Демир Хисар, во Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од, при што преовладуваат шумите со 385,7 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 234,8 хектари, а на пасиштата 227,7 хектари.
Селото, во основа, има мешовита земјоделска функција.
Населението се занимава со одгледување на тутун, пченка, пченица, градинарство, а исто така чуваат овци, крави и живина.
Денес, во селото работи пржилницата „Пела“ за кафе, како и други зрнести растенија, која има 10 вработени. Воедно, има две продавници.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Вардино живееле 200 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Вардино имало 288 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е средно по големина, но со намалување на бројот на населението. Во 1961 година селото броело 543 жители, додека во 1994 година 327 жители, македонско население.
Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 266 жители, сите Македонци.
Според неофицијални податоци, во 2015 година селото броело 250 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 198 жители, од кои 170 Македонци, 1 останат и 27 лица без податоци.
Родови
Вардино е македонско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1952 година родови во селото:
Самоуправа и политика
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Демир Хисар, во која покрај селото Вардино, се наоѓале и селата Бараково, Белче, Граиште, Единаковци, Журче, Кутретино, Мургашево, Ново Село, Лесково, Прибилци, Ракитница, Растојца, Сладуево, Слепче, Стругово и Суви Дол. Во периодот 1950-1952, селото се наоѓало во некогашната Општина Граиште, во која влегувале селата Бараково, Вардино, Граиште, Единаковци и Света.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0621 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на месната заедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 187 гласачи.
Иселеништво
До 1952 година иселеници имало малку од селото и тоа само во Битола (1 семејство) и во Бугарија (1 семејство).
Помасовно иселување на населението од ова село започнало по 1960 година. Иселеници има во градовите Битола, Скопје, Демир Хисар, Охрид и Велес, а исто така многу се имаат иселено и во битолското село Трновци. Има иселено и во европските и во прекуокеанските држави.
Лагадин
Лагадин — летна туристичка населба, изградена во втората половина на дваесеттиот век. Се наоѓа на источниот брег на Охридското Езеро, непосредно покрај патот Охрид-Свети Наум.
Во Лагадин како постојано население живеат само неколку семејства, а другите тука доаѓаат само во летниот период. Целата населба се состои од стотина приватни вили и неколку хотели.
Историја
Лагадин започнал да се гради по завршувањето на Втората светска војна.
Стопанство
Туризмот е најзначајна стопанска гранка.
Население
За Лагадин не се водела посебна евиденција на населението до пописот од 2002 година.
Според пописот од 2002 година, во селото Лагадин живееле 20 жители, од кои 18 Македонци, 1 Србин и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 81 жител, од кои 79 Македонци, 1 Албанец и 1 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Охрид, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел од некогашната Општина Охрид.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Охрид.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од тогашната општина Охрид.
Во периодот 1952-1955, населбата како дел од селото Елшани била дел од тогашната Општина Галичица, во која покрај селото Елшани, се наоѓале и селата Велгошти, Велестово, Лескоец, Љубаништа, Коњско, Пештани, Рамне, Скребатно, Трпејца и Шипокно. Во периодот 1950-1952, селото Елшани било дел од некогашната општина Пештани, во која влегувале селата Елшани и Пештани.
Избирачко место
Населбата е опфатена во избирачкото место бр. 1294 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште во Долно Коњско. Во избирачкото место се опфатени населените места: Коњско, Долно Коњско, Лагадин, населба Здравје и населба Исток.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 647 гласачи.
Економија на Турција
Економијата на Турција — пазарна економија во развој, дефинирана од страна Меѓународниот монетарен фонд. Турција е меѓу развиените земји во светот според „Светска книга на факти“ на ЦИА. Исто така, Турција е дефинирана од економистите и политиколозите како една од новоиндустријализираните земји во светот. Турција има 19-ти најголем номинален БДП во светот, и 13-ти најголем БДП според ПКМ. Земјата е меѓу водечките светски производители на земјоделски производи, текстил, моторни возила, опрема за превоз, градежни материјали, електроника за домаќинство и апарати за домаќинство.
Макроекономски трендови
Турција е основачка членка на ОЕЦД (1961) и големите економии на Г-20 (1999). Од 1995 година, Турција има потпишано договор со Европската Унија за Царинска унија. ЦИА ја класифицира Турција како развиена земја. Турција честопати е класифицирана како новоиндустријализирана земја од економистите и политиколозите;  додека Мерил Линч, Светска банка и „Економист“ ја опишуваат Турција како пазарна економија во развој. Светска банка ја класифицира Турција како земја со висок среден приход во однос на БДП на земјата по глава на жител во 2007 година. Според податоците на Евростат, турскиот БДП по глава на жител прилагоден според стандардите на куповната моќ изнесува 64 проценти од просекот на ЕУ во 2018 година. Стапката на учество на работната сила во Турција од 56,1% е далеку најниска од земјите на ОЕЦД кои имаат просечна стапка од 74%. Во 2017 година и претходната 2016 година, земјата ја напуштиле повеќе од 5.000 лица со висока нето-вредност (дефинирано како поседување нето-средства од најмалку 1 милион американски долари), главно поради владините мерки за спречување на инвестициите и загубата на валутна вредност во однос на американскиот долар.
Долгогодишна одлика на економијата на Турција е ниската стапка на заштеда. Од времето на владата на Реџеп Таип Ердоган, Турција бележи огромен и растечки дефицит на тековната сметка, достигнувајќи 7,1 милијарда долари до јануари 2018 година, додека сегашниот 12-месечен дефицит се искачил на 51,6 милијарди долари, еден од најголемите дефицити на тековната сметка во светот. Економијата се потпира на приливите на капитал за да финансира вишок во приватниот сектор, при што турските банки и големите фирми позајмуваат многу, честопати во странска валута. Под овие услови, Турција мора да најде околу 200 милијарди долари годишно за да го финансира широкиот дефицит на тековната сметка и долгот на достасување, секогаш изложен на ризик од сушење на приливите, имајќи бруто девизни резерви од само 85 милијарди долари.
Турција ги исполнува „60-те проценти од критериумите на Мастрихт во ЕУ“ за состојбата на државниот долг од 2004 година. Слично на тоа, од 2002 до 2011 година, буџетскиот дефицит се намалил од повеќе од 10 проценти на помалку од 3 проценти, што е еден од критериумите на Мастрихт во ЕУ за буџетскиот биланс. Во јануари 2010 година, Меѓународната агенција за кредитен рејтинг Мудис Инвеститори сервис го надградил рејтингот на Турција за еден степен. Во 2012 година, агенцијата за кредитен рејтинг „ Фич“ го надградил кредитниот рејтинг на Турција до инвестициска оценка по 18-годишен јаз, проследено со надградба на рејтингот од страна на агенцијата за кредитен рејтинг „Мудис Инвеститорс сервис“ во мај 2013 година, бидејќи оваа услуга ги кренала рејтинзите на турските државни обврзници на најниска оценка за инвестиции, првиот рејтинг на „Мудис“ за оценка за инвестиции во Турција во последните две децении и службата навела во својата официјална изјава дека „неодамнешното и очекуваното идно подобрување на нацијата во клучните економски и јавни финансии“ на нацијата е основа за зголемување на рејтингот. Во март 2018 година, Мудис го намалил суверениот долг на Турција во статус на нездрава состојба, предупредувајќи на ерозија на чековите и рамнотежите под Реџеп Таип Ердоган. Во мај 2018 година, агенцијата за кредитен рејтинг „ Стандард енд Пурс“ го намалил рејтингот на долгот на Турција, повикувајќи се на зголемена загриженост за изгледите за инфлација во услови на распродажба во валутата на турската лира.