cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Циклон-3
Загуба на Еквадорски сателит по судар со отпад од ракетата Циклон-3
На 23ти мај 2013 година во приближно 05:38 UTC, Еквадорскиот сателит NEE-01 Пегас минал многу блиску до искористена горнофазен дел од ракета Циклон-3 лансирана во 1985 година над Индискиот Океан. Иако немало директен судир меѓу ракетата и сателитот се верува дека имало мал судир со дел од облакот на отпад оставен од ракета. По инцидентот се забележува дека сателитот се врти вон контрола по двете оски и не може да воспостави комункација со Земјата. Сите напори да се воспостави контрола на сателитот пропаднале, и на 28 август 2013 година донесена е одлука од страна на ЕХА и Еквадорската влада да се прогласи сателитот за загубен.
Герти Кори
Герти Тереза Кори (родена во Радниц на 15 август 1896 година, починала на 26 октомври 1957 година ) била австроунгарско-американска биохемичарка, која во 1947 година ја добила Нобелова награда за наука,станувајќи само трета жена што ја добила, и прва жена што била наградена со Нобеловата награда за физиологија или медицина, за нејзината значајна улога во „откривањето на текот на каталитичката претворање на гликогенот“.
Кори е роденa во Прага (тогаш во Австроунгарската империја, сега Чешка). Герти не e прекар, туку таа е именувана по австриски воен брод. Растејќи во време кога жените биле маргинализирани во науката и имале само малку можности за образование, таа се пријавила да студира медицина, каде што го запознала својот иден сопруг Карл Фердинанд Кори на час по анатомија; по нивното дипломирање во 1920 година, тие се венчале. Поради влошените услови во Европа, двојката емигрирала во Соединетите Американски Држави во 1922 година. Герти Кори го продолжила својот интерес за медицинско истражување, соработувајќи во лабораторијата со Карл. За разлика од нејзиниот сопруг, таа имала потешкотии да обезбеди позиции за истражување, а оние што ги добивала и обезбедувале оскудна плата. Нејзиниот сопруг инсистирал да продолжат да соработуваат, иако тој бил обесхрабрен од институциите што го вработиле.
Кори заедно со нејзиниот сопруг, Карл и аргентинскиот физиолог Бернардо Хоси,ја добила Нобеловата награда во 1947 година за откривање на механизмот со кој гликогенот,дериват на глукозата се распаѓа, во мускулното ткиво, на млечна киселина, а потоа се ресинтизира во телото и се складира како извор на енергија (познат како циклус на Кори ). Тимот исто така го идентификувал значајното каталитичко соединение, естерот Кори. Во 2004 година, и Герти и Карл Кори добиле Национална историска хемиска одредница како признание за нивната работа во разјаснувањето на метаболизмот на јаглехидратите.
Додека работеле на Универзитетот во Вашингтон, Герти и нејзиниот сопруг го откриле присуството на посредувачко соединение во мускулите на жаба што овозможувало распаѓање на гликогенот, наречено глукоза 1-фосфат, сега познато како естер на Кори. Тие ја утврдиле структурата на соединението, го идентификувале ензимот фосфорилаза што го катализира неговото хемиско формирање и покажале дека естерот на Кори е почетен чекор во претворањето на јаглехидратот, гликоген во глукоза (разградувајќи ги резервите на енергија во структура во кој тие можат да се користат). Исто така, оваа постапка може да биде последниот чекор во претворањето на гликозата во крвта во гликоген, бидејќи е реверзибилен чекор. Герти Кори, исто така, ја проучувала болеста на складирање на гликогенот, идентификувајќи најмалку четири форми, секоја поврзана со одреден ензимски дефект. Таа прва покажала дека дефект на ензим може да биде причина за генетско заболување кај човекот.
Голем зелкар
Голем зелкар (Pieris brassicae) е пеперутка од семејствот на белци. Оваа пеперутка е во тесно сродство во малиот зелкар (Pieris rapae). Големиот зелкар е распространет низ цела Европа, Северна Америка и Азија.
Распространетост
Големиот зелкар е често пристутен во Европа, Северна Африка и Азија, сè до Хималаите. Пеперутката ја има во земјоделските предели, мочуришта и паркови. Пеперутката успеала да опстане во Јужна Африка, а во 1995 година се проценувало дека истата ќе се прошири и во Австралија и Нов Зеланд.
Јајца
Јајцата на пеперутката се појавуваат во бледа жолта боја. Тие се претвораат во потемна жолта боја во рок од дваесет и четири часа откако ќе бидат снесени. Неколку часови пред изведување, тие ќе станат црни по боја, а школката ќе стане потранспарентна, и со тоа ларвите ќе се видливи.
Ларви
Ларвите доживуваат четири митарења и пет форми. Првата форма следува како се влече јајцето во големи бели ларви. Ларвите се светложолти по боја со карактеристични кафеави глави и имаат меки тела. Ларвите се појавуваат како да се многу влакнести. Потоа, ларвите влегуваат во втората фаза. Имаат туберкули покриени со црни влакна. Во третата фаза, големите бели ларви покажуваат поголема активност. Во овој момент, се забележува дека се повеќе жолти во боја, со црни точки. После третата форма, ларвите минуваат низ четвртата форма, со слични појави како ларвите на третата, но со повеќе аграндизирана големина и однесување кон хранењето.
Живеалиште
Живеалиштето на големиот зелкар се состои од големи, отворени простори, како и фарми и градини, заради достапноста на нејзиниот извор на храна - зелка. Некои поволни локации вклучуваат sидови, огради, стебла на дрвја, а често и нивно растение за храна, што е важно за големо преживување на пеперутката, бидејќи тие треба да имаат пристап до нивниот извор на храна за опстанок. Тие првенствено лебдат околу овие локации, кои треба да содржат и диви и култивиран распрскувач.
Бохињска Чешњица
Бохињска Чешњица (словенечки: Bohinjska Češnjica) — населба во Општина Бохињ во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
ОУ „Даме Груев“ - Битола
„Даме Груев“ — основно училиште во Битола, Општина Битола. .
Руска чајна култура
Чајот е важен дел од руската култура. Делумно поради студената северна клима во Русија, денес се смета за де факто национален пијалак, еден од најпопуларните пијалаци во земјата и е тесно поврзан со традиционалната руска култура. Рускиот чај се вари и може да се сервира сладок, и топол или ладен. Традиционално се зема на попладневен чај, но оттогаш се шири како целодневен пијалак, особено на крајот од оброците, послужен со десерт. Забележителен аспект на руската чајна култура е самоварот, кој се користи за варење.
Историја
Постои широко распространет легенда која тврди дека рускиот народ за првпат дошол во контакт со чај во 1567 година, кога козаците Атамант Петров Јалишев ја поцетиле Кина. Ова беше популаризирано во популарните и најчитани Приказни за рускиот народ од Иван Сахаров, но современите историчари генерално сметаат дека ракописот е лажен, а самата амбасада на Петров и Јалишев е измислена. Културата на чајот се забрза во 1638 година кога монголски владетел му донирал четири пуди (65–70 кг) чај на царот Михаил Први. Според Џемија Кертин најверојатно во 1636 г. Василиј Старков бил испратен како пратеник на Алтин Кан. Како подарок на Царот, му дале 250 фунти чај. Старков најпрво одбил, бидејќи не видел корист од мноштво мртви лисја, но Ханот инсистирал на тоа. Така бил воведен чајот во Русија. Во 1679 година, Русија склучила договор за редовно снабдување со чај од Кина преку камилски воз во замена за крзно. Кинескиот амбасадор во Москва му подари неколку чаеви на Алексеј Први. Сепак, тешкиот трговски пат ги направи цените на чајот екстремно високи, така што пијалакот станал достапен само за кралското семејство и за многу богатите Руси. Во 1689 година, бил потпишан Договорот од Нерчинск со кој се официјализирал рускиот суверенитет над Сибир, а исто така било означено и создавањето на чајниот пат што трговците го користеле меѓу Русија и Кина.
Помеѓу Договорот од Нерчинск и Договорот од Кјахта (1727), Русија би ги зголемила своите приколки кои оделе во Кина за чај, но само преку државни дилери. Во 1706 година, Петар Велики го оневозможи трговското работење на секој трговец во Пекинг. Во 1786 година, Кетрин Велика го воспоставила редовниот увоз на чај. До смртта на Кетрин во 1796 година, Русија увезувала повеќе од 3 милиони фунти со камилски воз во форма на лабав чај и цигли од чај, доволно чај за значително да ја намали цената за да можат русите од средната и пониската класа да си го дозволат пијалакот.
Зборот „чај“ на руски јазик првпат се сретнува во медицинските текстови од средината на 17 век, на пример, во „Материјали за историјата на медицината во Русија“: „билки за чај; боја на рамон?) ”.
Врвната година за трговијата со чајор Киахта била во 1824 година, а врвната година за чајните приколки била 1860 година. Оттогаш, тие започнале да опаѓаат кога првиот дел од Трансибирската железница бил завршен во 1880 година. Побрзата услуга со воз дозволи увозот на чај од скоро година и половина, за на крајот да помине нешто повеќе од една недела. Падот на кинескиот чај во средината на 19 век значел дека Русија започнала да увезува повеќе чај од Одеса и Лондон. До 1905 година, завршил транспортот со чаеви со коњи, а до 1925 година завршил караванот како единствено превозно средство за чај. Во 2002 година, Русија увела околу 162,000 метрички тони чај.
До крајот на 19 век, чајот Висоцки станал најголемата фирма за чај во Руската Империја. До почетокот на 20 век, Висоцки бил најголемиот производител на чај во светот. До крајот на 18 век, цените на чајот умерено се намалиле. Првата локална фабрика за чај е поставена во ботаничките градини во Никицк во 1814 година, додека првата Индустријата за чај полета сè до Првата светска војна, и значително се прошири по Втората светска војна. Сепак, до средината на 90-тите години, производството на чај застана во ќор-сокак. Денес, главна област во Русија за производство на чај е во околината на Сочи.
Сорти
Традиционално, црниот чај е најчестиот чај во Русија, но зелениот чај станува сè попопуларен.
Традиционалниот чај во Русија вклучува традиционален тип познат како Руски караван бидејќи првично бил увезен од Кина преку караван камила. Бидејќи патувањето било многу долго, обично траело шеснаесет до осумнаесет месеци, чајот го стекнал својот препознатлив чаден вкус од пожарите на караванот. Денес, овој чај го дава својаот чад вкус по ферментацијата или Кимун или "црна или улонг од јужниот дел на Кина или Формоза (Тајван) со навестување на чадот Лапсанг Суохонг или Тари Сухонг".
Пијалак
Забележителна одлика на руската чајна култура е двостепениот процес на подготовка. Прво, се подготвува концентрат за чај наречен заварка (руски: заварка): количество сув чај доволно за неколку лица се вари во мал чајник. Потоа, секоја личност истура одредена количина на овој концентрат во чашата и ја меша со топла вода; така, некој може да го направи својот чај јак колку што сака, според неговиот вкус. Шеќер, лимон, мед или џем може слободно да се додадат.
Чајна култура
Во предреволуционерната Русија имаше шега „что после чаю следует?“ („што следи после чајот?“, транслитет. chto poslye chayu slyeduyet) со точен одговор „од воскресението на мртвите “ од Никејското верување. Ова се заснова на зборот „чаю“ (чају), хомографот означувајќи го порано „Очекувам“ („барај“ во верата) и генитивниот случај на зборот „чај“, кој сè уште се користи.
Во 19 век, Русите го пиеле чајот со коцка шеќер (од шеќерна глава) што се држел меѓу забите. Традицијата постои и денес.
Чајот е многу популарен во руските затвори. Традиционалните супстанции што го менуваат умот, како што е алкохолот, се типично забранети, а како замена се користат многу високи концентрации, наречени чифир
Традиционалните форми на руски садови за чај вклучуваат руска сад за подготовка на чај наречена самовар, комплети чај Ломоносов украсени со кобалтно сина мрежа и 22 каратни злато и традиционални држачи за чаши за рускиот чај.
Соединети Држави
Постои пијалак наречен „Руски чај“, кој најверојатно потекнува од Америка. Овој пијалак е особено популарен во југоисточниот дел на САД каде што традиционално се служи на социјални настани за време на Адвент и Божиќ. Рецептите се разликуваат, но најчестите состојки се лабавиот црн чај, сок од портокал (или кора од портокал), цимет и каранфилче; некои рецепти користат инстант чај во прав. Понекогаш се бараат други сокови како што се лимон и ананас. Крем може исто така да се додаде при сервирање. Домашна 'инстант' сорта, често користејќи Танг, стана популарна порибувачка полначка во последните децении.
пијалакот се служи топол и често навечер или после јадење. Сепак, понекогаш се нудат ледени верзии со оброци во кафулињата.
И покрај името, „Руски чај“ веројатно нема врска со својот истоименик. Упатите на „Рускиот чај“ и упатствата се пронајдени во американските весници и книги за готвење кои датираат уште во 1880-тите.
Јапонија
Во Јапонија, терминот „руски чај“ се користи специјално за чин на црн чај со лажица џем, без разлика дали е додаден во чашата или ставен на јазикот пред да се пие. Типичен избор е џем од јагоди, но не исклучиво.
NGC 669
NGC 669 — спирална галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 669 се споменува и како UGC 1248, MCG 6-5-4, CGCG 522-4, IRAS 01443+3519.
Откривање
Објектот е откриен на 28 ноември 1883 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 47 м 16 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 35° 33' 47". Положбениот агол на објектот е во износ од 36°.
Планот на Пабст
Планот на Пабст претставува поим кој се однесува на урбанистички планови на Нацистичка Германија за реконструкција на градот Варшава како град-модел на националсоцијализмот. Поимот е именуван по германскиот инженер и архитект Фридрих Пабст, главен и одговорен архитект за Варшава и автор на планот од 1942 година. Според плановите, историската престолнина на Полска, Варшава, град од околу еден милион и половина жители требал целосно да се уништи и повторно да биде изграден како мал германски град со население од најмногу 130.000 луѓе.
Поимот во главно се однесува на два планови, првиот од 1940 година подготвен од Хуберт Грос, Ото Нирнберг и други германски архитекти со натпис „Варшава, новиот германски град“ (Warschau, die neue Deutsche Stadt) и вториот план на самиот Фридрих Пабст, подготвен две години подоцна.
Космос-1369
Космос-1369 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 25 мај 1982 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1369 бил надгледувачки сателит.
Даниела Рангелова
Даниела Рангелова (р. во ) — македонски политиколог и поранешен пратеник во Собранието на Македонија од страна на ВМРО-ДПМНЕ.
Животопис
Даниела Рангелова е дипломирана на Правниот факултет во Скопје.
Acarospora schleicheri
Acaraspora schleicheri е светло жолт лишај кој најчесто расте до 10см на почва, во суви живеалишта во јужна Калифорнија и Долна Калифорнија, исто така во Европа и Африка. Лишајот произведува ризокарпична киселина како вторичен метаболит, што му дава жолта боја и служи за заштита од сонцето. Неговата долна површина е исто така жолта. Може да биде зеленикаво кога е влажно. Заоблени, аголни или неправилни сквамули се 0,5 - 4 мм во пречник. Се дели вегетативно на почвата. Асци се во форма на клуп (клавати) и имаат 100 или повеќе сферични до елипсоидни спори. Тестовите за дамки од лишаи се негативни, а тоа е UV+ портокалово под ултравиолетова светлина.
Авијатичарот (филм од 2004)
Авијатичарот (англиски: The Aviator) е американски филм од 2004 година, во режија на Мартин Скорсезе. Главните улоги ги толкуваат: Леонардо Ди Каприо, Кејт Бекинсејл, Џад Ло, Алек Болдвин, Гвен Стефани и Кејт Бланшет. Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во 11 категории, а освоил пет. Исто така, филмот е добитник и на наградата „Златен глобус“ во три категории и на наградите на „БАФТА“ во четири категории.
Содржина
Филмот е биографска драма, посветена на ликот и животот на режисерот и авијатичар Хауард Хјуз во периодот од доцните 1920-ти до средината на 1940-тите. Приказната започнува кога младиот Хјуз (го игра ди Каприо) го режира филмот „Ангели од пеколот“. Притоа, Хјуз е толку опседнат со тоа снимките на летовите да делуваат уверливо и совршено, што со часови чекал да се создадат идеални услови за снимање. Филмот завршува во 1946 година, кога Хјуз бил во љубовни врски со глумиците Ава Гарднер (ја игра Бекинсејл) и Кетрин Хепберн (ја игра Бланшет).
1150
1150 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1150 година од новата ера, 150. од вториот милениум, 50. од XII век и прва од 1150-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6658 и 6659 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5900 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4910 и 4911 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1903.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1150 година се протега во 3786 и 3787, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3846 и 3847 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1693. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 544 и 545 исламска година.
Нишанџи Сулејман-паша
Нишанџи Сулејман-паша (исто така познат како Силахдар Сулејман-паша, починал во 1715 година) ― висок османлиски државен службеник и голем везир од 18 век.
Животопис
Сулејман-паша имал абазинско потекло. Во 1705 година, тој бил назначен за управник на Алепо, во регионот Сирија. Тој, исто така, служел на островот Евбеја во Грција, и Кипар. Во 1709 година, тој бил унапреден на високата функција нишанџи, дворски известувач.
На 12 ноември 1712 година бил назначен за голем везир. Главниот дипломатски проблем за време на неговиот мандат била судбината на кралот Карл XII Шведски, кој престојувал во османлиските земји по неговиот пораз од руските сили во Битката кај Полтава (1709). Кога Карл XII одбил да се врати во својата земја Шведска, Сулејман-паша го преселил своето живеалиште од Бендер во Молдавија во Дидимотика во Тракија. Но, османлискиот султан Ахмет III (владеел 1703–1730) не ја одобрил оваа политика кон гостин на Империјата.
Дреноец (Тетово)
Дреноец — археолошко наоѓалиште во Тетово. Претставува населба од доцноантичкото време. Се наоѓа во лозјата што се од спротивната страна на црквата „Св. Богородица“, каде во 1954 година, со изведувањето на земјените работи биле откриени темели од повеќе градби, меѓу кои и еден хипокауст. По површината има грамади од градежен материјал, фрагменти од керамички садови и питоси.
Нишанџи Сулејман-паша
Животопис
На 4 април 1713 година, тој бил разрешен од функцијата голем везир. Иако тогаш бил назначен Капудан Паша, голем адмирал на Османлиската морнарица, тој бил обвинет за корупција, а во ноември 1713 година бил протеран на островот Кос во Грција. Следната година, тој беше префрлен на Родос, друг османлиски грчки остров. Во 1715 година, тој бил погубен.
Пардубички крај
Пардубичкиот крај (Pardubický kraj) крај во Чешката Република, претежно сместен во источниот дел на историката област Чешка, со мал дел во северозападна Моравија. Наречен е по неговиот административен центар Пардубице.
Население
Вкупното население во Пардубичкиот крај изнесува 506.534 жители (дек. 31, 2002 - согл. Чешко статистичко биро Český statistický úřad на чешки). Постојат 17 општини со над 5000 жители од вкупно 453 општини. Главниот град Пардубице, со околу 91.000 жители (2001).
Коне Божиновски
Коне Стојанов Божиновски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнува од ситно сопственичко земјоделско семејство. Немал можност да се школува, па уште како дете работел како момок во неговото и околните села. Ја почувствувал горчината на експлоатацијата, тешкиот живот и обесправеноста. Иако живеел во село, во контактите со луѓето се интересирал за успесите на НОВ. Ги помагал борците на НОВ, вршејќи курирска должност, пренесувајќи писма и друг материјал. На 15 септември 1944 година активно му пристапил на народноослободителното движење, а потоа ѝ како борец во редовите на Седумнаесеттатa македонска ударна бригада. Посебно се истакнал во борбите против германските единици во село Страцин, на 22 и 26 октомври 1944 година и во борбите за ослободување на Куманово (10 и 11 ноември) 1944 година. По конечното ослободување на Македонија, во близината на Гнилане, бригадата учествувала во жестока борба против балистите. Оваа борба за Коне била последна, загинал на 30 декември 1944 година не дочекувајќи ја толку посакувната слобода.
Брод (Бохињ)
Брод (словенечки: Brod) — населба во Општина Бохињ во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Херингсдорф
Општината била создадена во јануари 2005 од поранешните општини Херингсдорф, Албек и Банзин. До јануари 2006, општината била наречена Драјкајзербедер (Dreikaiserbäder), со буквално значења Три царски бањи, поради неколкуте посети на германскиот цар Вилхелм II до 1918.
Поради истата причина, убавата песочна плажа која се протега 12 километри од Банзин преку Херингсдорф до Албек и Свинеминде (денес во Полска), е исто наречена „Царска плажа“ (Kaiserstrand). Непрекинатата плажа на Балтичкото Море на островот Узедом има вкупна должина од 40 километри и со просечна широчина од 40 метри, ја прави една од најдолгите песочни плажи во Европа.
Туризмот е главна економска дејност во рамките на општината, со растечки број на хотели и бунгалови секоја година.
Преглед
Херингсдорф се наоѓа на балтичкиот брег на островот Узедом, околу 10 километри северозападно од Швиноујшќе.
Херингсдорф е едно од најомилените морски одморалишта на германскиот балтички брег од неговото основање. Се состои од три дела: Алберк на полската граница, Херингсдорф (средишниот дел) и Банзин во западниот дел. Овие три „царски бањи“ (Kaiserbäder) биле омилени бањи на германските цареви и се исто така наречени када на Берлин. Тие поседувани чисти плажи и бројни сликовити куќи и пансиони во бањска архитектура (Bäderarchitektur).
Едмон де Гонкур
Едмон де Гонкур ( – ) — француски писател, издавач, книжевен и ликовен критичар, воедно и основач на Гонкуровата академија. Роден во Нанси, тој поголемиот дел од својот живот го посветил на пишување книжевни и ликовни рецензии, а оформил и писателски пар заедно со братот Жил де Гонкур. По смртта на Жил во 1870, Едмон продолжил да твори сам.
Едмон го заложил сиот свој имот за да ја основа и одржува академијата Гонкур. Во чест на починатиот брат Жил де Гонкур (17 декември 1830 – 20 јуни 1870), секој декември од 1903 година академијата ја доделува „наградата Гонкур“. Тоа се смета за најпрестижна награда во француската литература, а се доделува за „најдоброто фиктивно прозно дело на годината“. Марсел Пруст, Симон де Бовоар, Мишел Турние, Маргерит Дирас, Ромен Гари и Патрик Модијано, се меѓу најпознатите добитници на наградата. Едмон починал во Шампросе во 1896, а бил закопан на гробиштата Монмартр во Париз.
Космос-1370
Космос-1370 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
IC 1829
IC 1829 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1829 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 39 м 18,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +24° 8' 35".
Други поделби
Проучување на IC 1829 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
У тем Сомбору
У тем Сомбору е српска (војводинска) тамбурашка песна; всушност таа е и една од најпознатите тамбурашки староградски мелодии. Карактеристична е по тоа што е прилично стара песна и е испеана на локален дијалект, наместо на стандарден српски јазик. Така на пример насловот е У тем Сомбору наместо У том Сомбору.
ОУ „Даме Груев“ - Градско
Основно училиште „Даме Груев“ (скратено: ЦОУ „Даме Груев“) — основно училиште во селото Градско.
У тем Сомбору
Текст
Постојат неколку варијанти на текстот на оваа песна. Онаа којашто најчесто може да се чуе е следнава:
Олга Јовичиќ
Олга Јовичиќ Рита (Ужичка Пожега, 3 февруари 1921 — Прозор, 11 јули 1942) била учесник во Народноослободителната борба и народен херој на Југославија. Таа била првата жена политички комесар во Народноослободителната војска на Југославија.
У тем Сомбору
Текст
Друга верзија на песната ја вклучува и следнава строфа (која би дошла после првата горенаведена):
Олга Јовичиќ
Животопис
Олга Јовичиќ е родена на 3 февруари 1920 година во Ужичка Пожега. Брзо по нејзиното раѓање, семејството се преселило во Кралево, каде Олга го завршила основното училиште и гиманзија. На студии во Белград отишла во 1939 година. На факултетот брзо влегла во групата на напредните, авангардни студенти. Била примена во Комунистичката партија на Југославија во 1940 година.
Во јуни 1941 година, веднаш по нападот на Советскиот Сојуз, таа била уапсена од окупаторската власт. Во затворот се држела храбро и покрај мачењето. Во август 1941 година, успеала да избега од затворот заедно со уште една другарка и другар. Веднаш пристапила во партизанскиот одред „Јован Курсула“ од Кралево. Заедно со својата другарка биле првите партизанки во одредот. Набрзо станала одговорна за агитација и пропаганда, и одела по селата за да држи говори и состаноци.
За време на Првата непријателска офанзива, нејзиниот одред со главниот дел од партизанските единици се повлекле во Санџак. Кога се формирала Првата пролетерска бригада во Рудо, на 21 декември 1941 година, таа по барање на сите борци од нејзиниот одред е назначена за политички комесар на Првата чета на Четвртиот батаљон. Олга Јовичиќ била првата жена политички комесар во Народноослободителната војска на Југославија.
Таа храбро ги издржувала сите борби кои ги водел Четвртиот батаљон на Првата пролетерска бригада. Успеала храбро да го издржи Маршот на Игман планина, борбите на планината Јахорина, Втората и Третата непријателска офанзива, походот на Босанска Краина и движењето на бригадата кон сливот на реката Неретва. Со своето делување како комесар, сосема ја оправдала довербата на своите соборци.
Кога непријателот ги опколил партизанските единици на планината Романија, во зимата 1942 година, нејзината чета добила наредба да го затвори правецот од Рогатица. Иако била болна и со многу висока температура, таа не сакала да остане во амбулантата туку решила да појде по својата чета. Ги стигнала и им се придружила во сите борби таа ноќ, со кои е направен пробив кон Јахорина. Борбите биле во многу тешки зимски услови, кои таа успеала да ги издржи.
Во јули 1942 година, за време на борбите за местото Прозор, таа долго ги убедувала муслиманските жени од селото Дуга да им помогнат и да ги сместат партизанските борци. Кога се враќала кон положбата на својата чета била покосена од митралески оган. Тешко ранета, другарите ја однеле во селото каде и починала.
Со одлуката на Президиумот на народното Собрание на Федеративната Народна Република Југославија, 20 декември 1951. година била прогласена за народен херој.
Прва фудбалска лига на Македонија 1992/1993
Првата фудбалска лига на Македонија 1992/1993 - 1. издание на Првата фудбалска лига на Македонија. Таа била почетната сезона, по независноста на Република Македонија од Југославија. Вардар го освоил првото првенство без пораз.
Табела
НАТ = Одиграни натпревари; ПОБ = Победи; НЕР = Нерешени; ПОР = Порази; ПОС = Постигнати голови; ПРИ = Примени голови; РАЗ = Гол разлика; Бод = Бодови
Извор: macedonianfootball.com
NGC 5250
NGC 5250 — леќеста галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5250 се споменува и како UGC 8594, MCG 9-22-85, CGCG 271-53, near SAO 28814.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5250 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5250 има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 36 м 7,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +51° 14' 11"". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 5250 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47997. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 49; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3469. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 675.
Леска (Кутретино)
Леска — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Кутретино. Претставува населба од средниот век. Според зачуваната легенда, на ова место се наоѓала голема населба под името Лескоец или Леска или, како што мештаните ја нарекуваат уште, Старо Кутретино. Во неа имало многу богата црква што ја уништиле Туците. Столбовите и камените блокови биле однесени во селото Гопеш и вградени во тамошната црква.
NGC 7680/2
NGC 7680/2 — елиптична галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7680/2 се споменува и како UGC 12616, MCG 5-55-23, CGCG 497-25.
Откривање
Објектот е откриен на 2 ноември 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7680/2 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 7680/2 има привидни димензии од 1,9' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 28 м 35,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +32° 24' 56".
Други поделби
Проучување на NGC 7680/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71541. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 124; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2769. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 606.
Лука Кржалоски
Лука Кржалоски (20 октомври 1992, Скопје) - македонски политичар, претседател на Унијата на млади сили на ВМРО-ДПМНЕ, поранешен директор на ЈП Службен весник на РМ.
Животопис
Лука Кржалоски е роден во Скопје на 20 октомври 1992 година. Завршил гимназија во СУ „Јосип Броз Тито“ - Скопје, а дипломирал на Економскиот факултет во Скопје, насока менаџмент. Моментално е магистрант на Економскиот факултет во Скопје, насока маркетинг.
Кржалоски ја започнал својата политичка кариера како член на Извршниот комитет на Унија на Млади Сили на ВМРО-ДПМНЕ во 2011 година. Извршувал повеќе јавни партиски функции меѓу кои: директор на ЈП Службен весник на РМ, советник во советот на град Скопје, член на Извршен комитет на ВМРО-ДПМНЕ и други.
Пајонци
Пајонците — племенска организација која го населувала најголемиот дел од Република Македонија, како и делови од териториите на денешните држави Бугарија и Грција. Информации за Пајонците има во делата на Хомер, Херодот и Тукидид кои ги споменуваат пајонските племиња Сиропајони и Пајопли, Добери, Лајаи и Дерони.
Племенска организација
По 550 г. п.н.е. Пајонците станале особено значајна сила. Групирни во повеќе племиња, тие ја населувале областа која може да се лоцира од Грделичката клисура на север, до Пела и утоката на Вардар на југ, до реката Струма на исток и Пелагонија на запад, заедно со целиот тек на Вардар. Пајонците имале цврста племенска организација, што се потврдува и со појавата на пајонски племиња кои уште во втората половина на VI век и прва половина на V век п.н.е. ковале свои пари.
Цврстата племенска организација и зголемената моќ ќе овозможат Пајонците да преземат освојувачки походи. Таков бил нападот над жителите на Абдера, кој веројатно се одиграл пред Персиските освојувања и бил со грабежнички карактер, а за кој податици дава Пиндар во пеанот за Абдерите. Херодот раскажува дека Пајоните (од Струма), уште пред походот на Мегабаз против Тракија, некаде околу средината на VI век п.н.е., го нападнале градот Перинт на Пропонтида нанесувајќи му голем пораз. Според некои научници за да водат војни со Перинт, Пајоните во тоа време требале да го држат тракиското крајбрежје.
Во текот на VI век п.н.е. Персиското царство се јавува како нова воено-политичка сила на Балканот. По освојувањето на малоазиските грчки градови, следен чекор на Персија ќе биде освојувањето на матична Грција. Персијците биле одлични стратези и вниметелно се подготвувале за секој воен поход. Поради фактот дека европските Грци практично не можеле да се победат, персиската граница требало да се прошири до таму да се поклопи со границите на грчките држави на море и копно. Според Херодот, Персискиот војсководец Мегабаз го покорил Перинт и тргнал со војската низ Тракија, па ги натерал сите народи да се покорат на Дариј. Во врска со овој поход, Херодот раскажува и за нападот над пајонските градови од страна на персиската војска. Походот се случува 511 г. п.н.е., а целта на Персијците била да се освојат Пајонците поради тоа што претставувале значителна сила, а не заради нивните убави и вредни жени како што раскажува Херодот. По овој настан пајонските племиња Сиропајони, Пеопли и оние што биле населени вдолж езерото Прасијада биле преселени во Мала Азија, од каде што околу 500 г. п.н.е. со бунтот на Јонците против Персијците биле вратени назад. По походот на Мегабаз, Пајонците биле ослабени па тоа го искористиле тракиските племиња Одоманти и Сатри кои се населиле дури до Пангајон.
Племиња
Низ историјата следните племиња биле споменати како пајонски:
Пајонско кралство
Агис (? – 359/8 г. Пр.н.е) е првиот пајонски владетел чие постоење е потврдено со историските извори. По неговата смрт во 359/8 г. Пр.н.е Филип II ја покорил Пајонија и наметнал вазални односи. И покрај формалната зависност на Пајонија од Македонија, на власт останала истата кралска куќа на чие чело стоел синот на Агис, Ликеј (ц.356-ц.340 г. пр.н.е). Покрај историските податоци и епиграфски споменици, за Ликеј говорат и парите што биле емитувани во негово име. Всушност Ликеј е првиот пајонски владетел потврден во историските извори, кој ковал пари. Син и наследник на Ликеј бил Патрај (340/335-315 г. пр. н.е.), кој пак бил наследен од Авдолеон (315-286/5 г. пр. н.е.). Авдолеон највеќе придонел да пајонскот кралство се доближи до развиениот хеленски свет и културата на државите на Александровите дијадоси. Во 289-88 год пр. н.е. тој ја снабдувал Атина со жито бидејќи Антигон Гонат го зазел нејзиното главно пристаниште, Пиреј. Поради таа помош атинското собрание му доделило граѓанско право нему и на неговите наследници, го одликувале со златен венец и му подигнале статуа на агората. Легитимен наследник на Авдолеон бил Аристон (286-85 г. Пр. н.е.), но тој бил нападнат од Лизимах и побегнал во Дарданија, а Пајонија и припаднала на Македонија. По наездата на Келтите на пајонскиот престол дошол Леон (278-250 г. пр. н.е., веројатно вториот син на Авдолеон, кој пак бил наследен од синот Дропион ( 250 - 3 деценија на III век). Дропион е последниот пајонски крал, а воедно и основачот на пајонскиот којнон (сојуз). По неговата смрт просторот на Пајонија го презела Македонија, а северниот дел и припаднал на Дарданија.
Но, само 60 г. подоцна, тука дошле Римјаните и Античка Македонија како држава претстава да постои. Од времето на независноста на Пајонија, најбогато археолошко наоѓалиште, е најдено кај денешната месност Демир Капија: клисурата на Вардар, Просек, останала природна граница меѓу македонската и пајонската држава и тука бил најлесно надгледуван магистралниот пат од Егеј кон внатрешноста на Среден Балкан и Подунавјето. Најголемиот град во Пајонија бил Билазора, сместен во Овчеполската Котлина.Од него биле контролирани пограничните премини кон Кумановскиот регион каде што живееле дивите Дарданци, вечни пајонски непријатели.Билазора била опфатена со џиновски одбранбен бедем од камен и земја по чиј срт чинел ѕид од делкани камени блокови и зафаќала површина од 20 хектари.Во истражувањата на градот Стоби, пронајдени се и траги од предримско време, со делови од куќи улици гробишта.
Етничка припадност
Во источниот дел на Македонија живееле група на пајонски племиња. За етничката припадност на Пајонците, историчарите и јазичарите имаат различни ставови. Г. Дројзден, К. Белох, Л. Мееркер и Р. Катичиќ (повоздржано) оцениле дека Пајонците се хеленско племе. Оваа теза ја поддржуваат грчките историчари и истражувачи, меѓу нив се Ј. Сворнос, А. Даскалакис, Ј. Калерис (аматер) и други. Еден дел од историчарите сметаат дека тие се тракиски народ, оваа теза ја поддржува Д. Дечев и поголем број на бугарски историчари. Според едно теза, Пајонците имале илирско потекло. ова тврдење го поддржуваат П. Кречмер, Х. Крае, Ј. Русу и повеќе албански историчари. Според некои научници, Пајонците се предхеленски индоевропски народ, а други сметаат дека Пајонците имаат бригиски корени. Фанула Папазоглу и Наде Проева ја застапуват идејата дека Пајонците се сродни со Бригите.
Во наративните извори, Пајонците секогаш се набројуваат одделно од Илирите и Тракијците. Страбон еднаш Пајонците ги нарекува Тракијци, меѓутоа кога Страбон пишува за Тракија, името на оваа област го користи во географска, а не во етничка смисла. За хеленските автори, тракиски народ биле и Гетите.
Пајонската ономастика покажува дека пајонските имиња се разликуваат од тракиските имиња. Тракиските имиња се сложени: Хептаакент, Мукакент, Кетрипор и слично. Пајонските имиња се едночлени и еднокоренски: Дида, Котис, Манта, Мома, Посис, Сита и др. Овие пајонски имиња ретко се сретнуваат во етничка Тракија. На територијата на Пајонија се среќаават поголем број на епихорски имиња, пронајдени на антропоморфни типови на стели, кои имаат паралели во бригиската ономастика. Такви имиња се: Бејтис, Котис, Манта, Местил и др. Западно од реката Места, односно на територијата на Пајонија и пајонските племиња, не се среќаваат топоними со типично тракиски завршетоци како што се: para, bria i diza.
Пајонските племиња и Линкестите најдолго време се спротивставувале на централната власт на Аргеадската династија. Помеѓу Пајонците и Аргедаите се воделе долги борби во текот на кои бил разурнат градот Амидон, а дел од Пајонците заедно со локалната пајонска династија емигрирале на север од Демир Капија.
Пајонската група на племиња била составен дел од Бригите и не влегувале во рамките не хеленските племиња. Кај Хомер, Пајонците се бореле на страната на Тројанците, против Ахајците. Пајонците учествувале во процесот на формирање (етногенезата) на Античките Македонци, процес кој завршил во доцната праисторија. Ј. Шашељ истакнува дека Пајонците тогаш се стопиле со останатите македонски племиња. А. Бенац истакнува дека процесот на претопување на Пајонците со останатите Македонци бил можен поради тоа што Пајонците биле сродни со нив.
Според Енциклопедија Британика Пеонците биле народ од мешано, тракиско-илирско потекло, и иако подоцна биле освоени од Македонците, тие го задржале својот етничкиот идентитет до околу 400 година од н.е. кога нивната земја поминала од римска под византиска власт.
Пајонски божества
Пајонците го почитувале сонцето како божество и го претставувале како мал круг поставен на долга рачка. Пајонските жени и принесувале жртви на божицата Артемида, која изворно можеби имала друго име, но поради сличноста во изворите е поистоветена со хеленската божица. Исто така бил почитуван и Дијалос, кој во изворот е наведен како "пајонски Дионис".
Одоардо Фокерини
Одоардо Фокерини (понекогаш познат како Едвард Фокерини; 6 јуни 1907 - 27 декември 1944 година) бил италијански римокатолички новинар. Тој им издавал лажни документи на Евреите за време на Втората светска војна со цел тие да избегаат од нацистичкиот режим, но бил уапсен и испратен во концентрационен логор каде што подоцна умрел. Јад Вашем подоцна го признал како праведен меѓу народите во 1969 година за неговите напори.
Беатификацијата на Фокерини била одржана на 15 јуни 2013 година во Модена под водство на папата Франциск, со кардиналот Анџело Амато кој претседавал со прославата во негово име.
Биографија
На 1 јануари 1934 година Фокерини се вработил во Католичка осигурителна компанија од Верона, осигурителна корпорација, и работел како агент за филијалата во Модена. Во 1933 година ја напуштил својата работа за да стане новинар и станал управен директор на Иднината на Италија. Пријател и новинар беше еврејско-италијанецот Џакомо Лампронти. Во 1936 година станал епархиски претседател на Католичката акција. Папата Пиј XI во 1937 година го пофалил Фокерини за неговата работа и му доделил Орден Свети Силвестер.
Во 1942 година, неговиот активизам за спасување на животите на Евреите за време на Втората светска војна и холокаустот првпат се манифестирал кога првиот што го спасил дошол од Полска во воз за Џенова. На 8 септември 1943 година стапил во контакт со луѓе кои му дале празни легитимации со лажни податоци и однеле група Евреи на граница. Тој им ја издал оваа лажна документација за да го избегнат нацистичкиот прогон во неутрална Швајцарија и со својот пријател свештеник Данте Сала во една прилика обезбедил документи за неговиот пријател Лампронти и неговите врски. Тој бил пријател и со Терезио Оливели.
Нацистите ја откриле оваа тајна операција и го уапсиле во болницата Карпи на 11 март 1944 година додека го организирал бегството на Енрико Донати. На 13 март 1944 година бил одведен во Сан Џовани во затворот Монте во Болоња и таму останал до 5 јули кога бил преместен во Фосоли.
Оттаму Фокерини бил испратен во работен логор во Болцано и таму останал до 4 август кога бил депортиран во германската држава; тој бил испратен во Флосенбург на 7 септември. Фокерини и испратил вкупно 166 писма на сопругата додека бил во затвор. Нацистите потоа го испратиле во концентрационен логор во Херсбрук каде што подоцна починал на 27 декември 1944 година поради нетретирана инфекција на ногата, додека потврдата за неговата смрт дошла подоцна на 4 јуни 1945 година.
Неговите последни зборови биле објавени како: „Изјавувам дека умирам во најчистата римокатоличка вера и целосно подложен на волјата Божја. Тој спасил вкупно 105 еврејски животи.
Постхумно признание
Во 1969 година тој добил постхумно признание од Јад Вашем за неговите херојски напори за време на војната во спасувањето на животите на безброј Евреи и му ја додели титулата Праведник меѓу народите.
Беатификација
Постулацијата ја изготвил, а потоа ја доставил Позицијата до CCS во 2003 година и дозволил одборот на теолози да ја одобри причината на 16 октомври 2007 година и CCS да го стори тоа исто така на 3 април 2012 година. Папата Бенедикт XVI - на 10 мај 2012 година - потврдил дека Фокерини умрел „in odium fidei“ (во омраза кон верата) и на тој начин ја одобрил неговата беатификација. Кардиналот Анџело Амато претседавал со беатификацијата во Модена на 15 јуни 2013 година во име на папата Франциско. На беатификацијата присуствува и пријателот на Фокерини, Лампронти.
Сегашниот постулатор за оваа кауза е францисканскиот свештеник Џованџузепе Калифано.
Ќучук Текелер
Ќучук Текелер (грчки: Ανατολή, Анатоли, до 1955 г. Μικρόν Τεκελέρ, Микро Текелер ) — село во Кожанско, Егејска Македонија, денес во општината Кожани на Кожанскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 26 жители (2011).
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на источното подножје на планината Црвена Гора, околу 10 км од градот Кожани. Во близина на селото е Витивјанското Езеро, создадено во 1973 г. по изградбата на истоимената брана. Ќучук Текелер е сместен на надморска височина од 370 метри.
Отоманското Царство
Во XIX век Ќучук Текелер било грчко село во Кожанската каза на Серфиџенскиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Ќучук Текелер живееле 162 Турци.
Во Грција
По Балканските Војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција. Во истата година, населението броело 160 жители.
Во 1955 г., името на Ќучук Текелер му било применувано во Анатоли.
Стопанство
Населението во селото произведува тутун, жито и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство.