cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Меч на судбината
„Нешто повеќе“
Во првиот, Гералт го поминува празникот Белтан со Јенефер, која вели дека тие не можат да останат заедно, на што тој се сложува. Во наредниот, Гералт ја посетува Цинтра шест години по првичната посета во „Прашање за цена“, како што било ветено. Тој забележува неколку деца како играат во замоковиот ендек. Каланте му кажува дека може да претпостави кое дете е на Павета (која починала со Дуни во бродолом) и да го земе, но нема да му каже дали е точен или не. Таа дознала за обуката на вештери и е исплашена од тоа што ќе се случи со нејзиното внуче ако го однесе Гералт. Гералт на крајот објаснува дека нема да го земе детето (или кое било дете) и нема намера да се повика на своето ветување, туку само сака да го види лицето на судбината и да разбере. Гералт, исто така, објаснува дека претходната приказна на Маусек, за тоа како тој бил даден на вештерите заради Изненадниот закон, е лага, дека тој бил напуштен од неговата мајка волшебничка и дека тој сè уште не верува во судбината. Тој открива дека знае дека синот на Павета не игра во ендекот (со претпоставка дека Павета родила машко) и ја напушта Цинтра.
Адријана Варежао
Уметнички пазар
Варежао е претставена од Леман Мауптин Галеријата во Њујорк, и Викторија Миро Галерија во Лондон, Велика Британија. Таа го држи аукцискиот рекорд за еден бразилски уметник со продажба на "Wall with Incisions a la Fontana" од 1.8 милиони долари во февруари 2011 година.
Експонати
Центарот за ументост Интхотим во Бразил бил отворена во 2008 година и вклучува павилјон посветен на нејзината работа и изграден од нејзиниот тогашен сопруг, колекционер Бернардо Паз. Таа била вклучена во "Brazil: Body and Soul" изложба во Музејот на Гугенхајм во Њујорк во 2001 година, како и на изложбата на МОМ "Tempo", каде што наполнила цела соба со ѕидната инсталација (Big Blue Tiles). Нејзината работа е исто така вклучена во Венециското биенале и Биеналето на Сиднеј. Имала и самостојни изложби во Леман Маупин (2011 година, 2009 година, 2003, 1999) во Соединетите Американски Држави, Соледад Лоренцо (2011 година, 2002, 1998) во Мадрид, Викторија Миро Галерија (2011 година, 2002) во Лондон, Галерија Фортес Вилаца (2009, 2005 година) во Сао ПаолоHara Museum of Contemporary Art (2007) Во Токио Fondation Cartier pour l’art contemporain (2005 година) и Париз.
Меч на судбината
„Нешто повеќе“
Гералт се присетува на едно последно сеќавање наидувајќи на Јаскер веднаш откако Нилфгарѓаните започнале да маршираат низ континентот во масовна кампања на изгорена земја. Гералт го спасува Јаскер и ветува дека ќе му помогне да ја премине реката на безбедно откако ќе замине во Цинтра. Јаскер му кажува дека Цинтра паднала, при што Каланте се фрлила од sидовите на замокот и целото благородништво радо извршило самоубиство отколку да биде однесено од крвожедните Нилфгарѓани. Од Сири немало ни трага ни глас и се сметала за мртва. Разочаран, Гералт го прашува Јаскер дали тој верува во судбината и инсистира на тоа дека мора да има нешто повеќе вклучено во судбината, ако има некакво значење.
Конечно, Гералт и Јурга пристигнуваат во куќата на првоспоменатиот, каде неговата сопруга му кажува дека има изненадување - таа зела едно девојче кое неодамна станало сираче во нападите. Јурга сфаќа дека има нешто за Изненадниот закон. Испаѓа дека детето е Сири, кое избегало од Цинтра по наредба на нејзината баба. Сири и Гералт се прегрнуваат, а Сири прашува дали таа е неговата судбина, на што Гералт одговара дека таа е многу повеќе.
Преводи
Книгата е преведена на италијански, унгарски, чешки, руски, грчки, шведски, фински, естонски, литвански, германски, шпански, португалски, српски, бугарски, традиционален кинески, поедноставен кинески, романски, турски, холандски и француски јазик. Преводот на англиски јазик го издал Голанц на 21 мај 2015 година (преведен од Дејвид Френч).
Аудио книга
Во 2011 година, по успешноста на аудио-претставата заснована на Нарентурм на Сапковски, Фонополис и audioteka.pl ги издале аудио претставите засновани на Последната желба и Меч на судбината. Меч на судбината, кој траел околу 15 часа, го синхронизирале 49 глумци, меѓу кои Криштоф Банашик како Гералт, Ана Дерешовска како Јенефер,Славомир Пацек како Јаскер, Јоана Пах како Сири, и Криштоф Гоштила како раскажувач.
IUPAC-номенклатура
Стандардизацијата на означување важи за двете најопшти полиња на хемијата:
Употреба
Номенклатурата на IUPAC служи за именување на соединенија според нивниот хемиски состав и структура. На пример, можеме да заклучиме дека 1-хлоропропанот има хлорен атом на првиот јаглерод во 3-јаглеродниот пропански ланец.
Мебел
Мебел — збирен поим за подвижни предмети кои го поддржуваат човечкото тело (мебел за седење и кревети), служат за остава или држат предмети на хоризонтални површини над земја. Мебелот за остава (кој често користи врати, фиоки и полици) се користи за чување на помали предмети, како: облека, алат, книги и домашни добра.
Мебелот може да биде уметнички дизајниран, при што се смета за дел од декоративната уметност. Покрај функционалната улога на мебелот, тој може да игра и симболичка или религиозна улога. Домашниот мебел, заедно со другата покуќнина како часовниците и осветлувањето дава удобност во просторот. Мебелот може да биде направен од најразлични материјали како метал, пластика или дрво.
Занаетот кој се занимава со изработкa на мебел се нарекува столарство.
Историја на европскиот мебел
Мебелот почнал да се развива со развитокот на неномадските култури. За мебелот во антиката сведочат разните слики, како муралите во Помпеја; скултурата, како онаа во Египет; и постоечки примероци, како оние најдени во Турција. Мебелот во средниот век бил обично тежок, направен од дабово дрво и украсен со резби. Заедно со другите уметници, италијанската ренесанса го преродила дизајнот, често инспириран од грчко-римската традиција. Слична ваква експлозија во дизајн, и генерална културна ренесанса се случила во северна Европа, започнувајќи со XV век. XVI век на двете полутопки се одликува со раскошни,често позлатени барокни дизајни кои изобилувале со орнаменти со вегетација и ролни. Од XVII век дизајните на мебел почнале да се развиваат побрзо. Иако постојат стилови кои биле национални, како Паладијанството во Велика Британија, други, како рококото и неокласицизмот ја зафатиле цела западна Европа. XIX век се одликува со симултани стилови на преродба како готиката, неокласицизмот и рококото. Дизајнерската реформа кон крајот на векот, сосебе ги донела естетизмот и Движењето за применета уметност. Движењето арт нуво било под влијание на овие две движења. Првите три четвртини од XX век се сметаат за марш кон модернизмот. Дизајнерите од движењата ар деко, де Стејл, Баухаус, Виенската Работилница и Виенската сецесија сите до некој степен работеле со модернистичкиот идиом. Постмодернистичкиот дизајн бил паралелен на движењето поп арт и зел замав во 1960-тите и 1970-тите. Тој е промовиран од дизајнери како оние од италијанското движење Мемфис
Арт нуво
Арт нуво архитектурата и внатрешниот дизајн го избегнувал естетскиот историзам на Викторијанското доба. Иако овие дизајнери одбрале и „модернизирале“ некои рококо елементи, како текстури со пламен и школки, наместо викторијанскиот историски засниван реализам, движењето арт нуво се залагало за употреба на високостилизирани мотиви од природата како извор на инспирација и го прошириле „природниот“ репертоар додавајќи алги, треви и инсекти. Се употребувале соодветно огрански форми, криви линии, осоебно цветни и растителни, и ним слични.
Движење за применета уметност
Движењето за применета уметност (англиски: Arts and Crafts movement) за првпат се јавило во средината на XIX век во Британија, со дизајнерите како Џон Раскин и Вилијам Морис. Движењето го ужива врвот на популарноста во последните декади од векот во Британија како и во САД. Нивната идеологија се залагала за улогата на изработувачот, и осврнување кон средновековните и готски стилови наспроти тогашните еклектични викторијански дизајни.
Ар деко
Движењето ар деко се каратеризира со употреба на материјали како алуминиум, не'рѓосувачки челик, лак, обложено дрво, ајкулина кожа и зебрина кожа. Исто така тука се употребувале смели скалести или цик-цак дезени, далекусежни криви линии (за разлика од кривулестите линии на стилот арт нуво), шевронски шари и зрачен мотив. Некои од овие мотиви биле сеприсутни — на пример зрачниот мотив се употребувал во најразлични контексти како кај ладилници, аудиториуми и кубето на Крајслеровата зграда.
Баухаус
Движењето баухаус со своите фини дизајни и масовно производство е добро претставено во мебелот. Два примера се Кантилеверската столица од холандскиот дизајнер Март Штам, кој се држи на принцип на жилавоста на челикот и Василевата столица, дизајн на Марсел Бројер.
Ѓернес
Во Скандинавија ужива популарност мебелот од стилот на Лив Милдрид Ѓернес.
Нота
Нота – графички запис за бележење на тон во музиката. Се црта на петолиние (на сликата е прикажан запис во Це-дур) каде позицијата во однос на системот ја означува нејзината висина (честота), а графичкиот изглед го означува траењето (цела нота, половина, четвртина, осмина или некое друго траење). Нотата може да означуа и нотен запис на некое одредено музичко дело.
Список на светски туристички одредишта
Најпосетени туристички одредишта (2007)
Список на 50 најпосетувани земји во светот од страна на туристи (2007).
Зелин
Зелин (Sellin) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на островот Риген во Балтичкото Море.
Историја
Првите споменувања на Зелин потекнуваат од 1295. Од 1880, па натаму, градот брзо стекнувал значајност како балтички бањски град. По Револуцијата во 1989, селото било во голема мерка обновено и осовремено. Во 1992 била повторна изградена крајбрежната патека и била официјално отворена на 2 април 1998.
Култура и знаменитости
Вилхелмштрасе (Wilhelmstraße), со нејзините убави куќи од периодот на бањска архитектура (премин на во  век), води до стрмниот брег, до 30 метри височина, каде се наоѓаат скали и лифт до Крајбрежната патека Зелин или шеталиштето на Јужната плажа (Südstrand).
Зелин има најдолга крајбрежна патека на Риген: 394 метри. Од 1991, историскиот центар бил многу обновен како дел од програмата за урбан развој.
Други знаменитости се Галерија Хартвих (Galerie Hartwich) во старата противпожарна станица, Килибарниот музеј и црквата. Килибарниот музеј бил основан во 1999 и е единствен таков на Риген.
Шварцското Езеро во Границ исто така припаѓа на општината и е одредено како строго заштитен резерват.
Казалборе
Казалборе — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 31 август 2018 година било 1,754 жители.
Киевски Рус
Киевски Рус, (руски Киевская Русь, украински: Київська Русь) или Киевска Русија, е поим, кој бил воведен во употреба од современи историчари за означување на периодот на древноруската држава во Источна Европа од крајот на 9 век, како резултат на преместување на престолнината од Ладога во Киев и обединувањето на власта на кнезовите од династијата Руриковичи на двата главни центри на источните Словени и Русите — Новгород и Киев. Киевска Русија е една од најголемите држави, која постоела во Средновековието. Како основач на оваа држава се смета кнезот Владимир I Велики. Периодот на владеење на Владимир I Велики (980-1015.) и Јарослав I Мудриот (1019-1054) го претставува периодот на Златното владеење на Киевска Русија.
Создавање на Киевска Русија
Племенското име Рос за првпат го споменува историчарот Јорданес во VI век. Тие во почетокот ја признавале врховната власт на Остроготите. „Во готскиот јазик називот Росоман значи човек од племето Рос“. Племенското име Рос за првпат го споменува историчарот Јорданес во VI век. Тие во почетокот ја признавале врховната власт на Остроготите. Териториите на племето Рос се наоѓала блиску до територијата на Остроготите. Во еден анонимен сириски извор се вели дека племето Рос живеело северно од Сирија. Тие не живееле војнички живот и не јавале на коњи. Територијата на која живеело племето Рос била од езерото Ладога до устието на реката Дњестар и од Карпатите до реката Волга, а во потесна смисла областа околу Киев, подрачјето околу реката Рос западниот дел од Перејеславското кнежевство и југозападниот дел на Черниговското кнежевство до градот Курск на реката Сејм. Во некои извори Русите се нарекуваат и Роди или Родијци според името на богот Род. Внатрешна Русија покрај племето Рос ја сочинувале и племињата Полјани и Северјани. Полјаните ја населувале територијата околу Киев, а северјаните по течението на реките Десна и Сејм. Во VI век било формирано сојуз на овие три племиња којшто траел до 8 век. На чело на сојузот се наоѓал заеднички војсководач или кнез. Во периодот од VII до IX век територијата на државата се проширила кон териториите на племињата Драговичи, Древјани, Полочани и Новгородци. Први познати владетели на Киевска Русија биле кнезовите Дир и Асколд. Тие се сметале за потомци на кнежевскиот род што го основал Киј. Во време на овие кнезови Русите војувале со Византија во 860, 866, 874 година. Нови походи кон Византија биле за време на кнезот Олег 907 г. и кнезот Игор 941 г. Додека Русите војувале со Византија северните руски области биле нападнати од Норманите кои успеале да принудат одредени племиња да им плаќаат данок но набрзо биле протерани во Шведска. Во времето на кнезот Олег се случило повторно обединување на „Внатрешна Русија“.
Киевска Русија во време на Олга
Кнегињата Олга ја преземала власта по смрта на нејзиниот сопруг кнезот Игор. Владеела од 945-964. Таа владеела во име на нејзиниот малолетен син Свјетослав. Таа го задушила востанието на Древјаните и го убила нивниот кнез Мала и некои древјански благородници, го запалила главниот град на Древјаните и други населени места а голем број од населението ги продала како робови. Древјаните биле принудени да им плаќаат данок на Русите. Потоа тргнала во поход кон Дуљебите кои живееле во горниот тек на Западен Буг каде што навлегувале Пољаците. Во 957 година Олга заминала за Цариград. Таму го примила христијанството и го променила своето име во Елена. Исто така го обновила договорот што го склучил кнезот Игор. Ова нејзино покрстување бил нејзин личен чин но сепак ја потикнал мисионерската дејност на византиската црква во Киевска Русија. Меѓутоа меѓу Русија и Византија сè уште владеела недоверба.„Констан Порфирогенит му давал упатство на својот син Роман во кое го советувал да ги одржува добрите односи со Печенезите, степските соседи на Русите, бидејќи само со поддржување на притисокот на Печенезите на Русија може да се спречи тој народ да ги загрози интересите на Цариград“. Од друга страна и Олга сметала дека црковното влијание од Цариград претставува опасност за нејзина та држава и побарала од Отон I да помогне во ширењето на христијанството. Меѓутоа пред да дојдат германските мисионери во Киевска Русија се подобриле односите меѓу Киевска Русија и Византија. Било обновено ширењето на христијанството преку Цариград. Новиот византиски цар Роман I побарал од кнегињата Олга да испрати воена помош во борба со Арапите. Таа му испратила помош а со тоа дошло до подобрување на односите меѓу Византија и Киевска Русија.
Киевска Русија во време на Јарослав Мудриот
Од 1019 до 1054 година киевски кнез бил Јарослав I Владимирович, познат како Јарослав Мудриот. Тој бил син на големиот киевски кнез Владимир, кој ги покрстил Русите во 988 година, а негов брат бил Мстислав Владимирович Велики (умрел во 1036 г.), кнез тмуторокањски и черниговски. Јарослав бил наречен Стари за да се разликува од другите кнезови кои живееле подоцна (на пример, Јарослав Всеволодович Черниговски). Јарослав Мудриот бил оженет со византиската кнегиња Ана, синот Свјатополк го оженил со ќерката на полскиот крал Болеслав, ќерката Ана ја омажил со францускиот крал Анри I, другата ќерка Елисавета со норвешкиот крал Харалд, сестрата Марија ја омажил за полскиот кнез, а синот Всеволод го оженил со ќерката на византискиот цар Константин IX Мономах. Јарослав бил погребан во киевската црква Св. Софија, во мраморен саркофаг.
Во неговото време продолжило издигањето на Киевска Русија која станала една од најнапредните држави во Европа. Тој водел борба против одредени феудалци кои сакале да се осамостојат. Таков бил случај со неговиот брат Свјатополк. Тој исто така се плашел од барањето на Новгород за автономија. Тој постигнал договор со собранието на Новгород со кој тој ја осигурал приврзаноста кон централната власт. Но сепак, со посебна повелба ја гарантирал автономијата на Новгород. „Кнезовите на Новгород при стапувањето на должноста морале да му се заколнат на повелбата на кнезот Јарослав“. Потоа влегол во конфликт со својот внук Брајчаслав. По неуспешниот обид да го порази со оружје тој направил спогодба со него во која тој ја признал врховната власт на Киев но ја сочувал внатрешната самоуправа. Јарослав ја зајакнал позицијата на Руската црква. Во 1037 година, по повод победата над Печенезите, Јарослав Мудриот ја подигнал катедралната црква Св. Софија. Исто така, бил основан и манастир наречен „Киевската лавра“ кој станал културно жариште. Во 1051 година, кнезот Јарослав, без да побара дозвола од цариградскиот патријарх, за митрополит го поставил рускиот свештеник Иларион. Тоа било прв обид за осамостојување на руската црква од врховната власт на Цариградската патријаршија. Со јакнењето на христијанството се зајакнувал и културниот живот на Киевска Русија. Биле преведувани книги донесени Македонија и Бугарија. Биле преведувани книги од грчки на старословенски јазик. Се создала руска црковна книжевност. Се развило и пишување на летописни записи во Киев и Новгород. Се појавиле првите житија како: биографија на убиените Свјатополкови браќа, Борис и Гилеб. Во 1036 година излегол првиот дел од списанието „Руска правда“.
Користена литература
„Povest Rusije u srednjem veku“-M.Brandt
„Историја на Европа во раниот среден век“-Коста Аџиевски и Бобан Петровски „Историја Рањег средњег века-том I“-Удаљцов и други автори
Тимочката буна (филм)
„Тимочката буна“ (српски: Тимочка буна) – српски и југословенски филм од 1983 година, во режија на Жика Митровиќ, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Велимир Бата Живојиновиќ, Љубиша Самарџиќ, Драгомир Бојаниќ - Гидра, Весна Чипчиќ и Данило Лазовиќ.
Синопсис
Дејствието на филмот се случува во средината на октомври 1883 година за време на големиот бунт против кралот Милан Обреновиќ. Лазар (го игра Самарџиќ) е учител во едно мало место во Тимочка Краина. Тој е вљубен во една млада Австријка, а покрај љубовта, нив ги поврзува и бунтовниот дух против неправдата и тиранијата. Од друга страна, неговиот брат Сибин (го игра Живојиновиќ) е кралски офицер кој е верен на кралот и на традицијата така што смета дека приклучувањето на брат му кон востанието е чекор против честа на семејството.
Винсенте Гереро
Висенте Рамон Гереро Салдања (роден Висенте Рамон Гереро Салдања; година,  -, ) - бил еден од водачите на бунтот во војната за независност на Мексико (1810-1821), командант на герилците.
Од 1 април до 17 декември 1829 година, бил и претседател на Мексико. За време на неговото претседателствување, бил донесен законот за укинување на ропството. Тој бил застрелан по државниот удар во 1829 година по кој на власт стапиле конзервативците предводени од Анастасио Бустаманте, дедото на мексиканскиот писател и политичар Висенте Рива Палацио.
Гулаш
Гулашот се служи со тестенини, варен компир, пире и слично.
Потекло на поимот
Зборот „гулаш“ доаѓа од унгарскиот збор, што значи сточар, а самиото јадење се нарекува сочно месо. Денеска зборот се однесува на два поима.
Подготовка
Најпрво се сече кромидот и се динста во свинска маст.Кога кромидот е омекнат, во тавата може да се стават веќе исечканите пиперки во кромидот потоа се става црн пипер. Откако се добие пријатна арома се додава исечканото говедско месо и се динста и откако ќе добие боја се става вода или месен фонд.Откако ќе се зоврие се става тенка запршка со брашно и црвен пипер за да згусти.
Суштинско значење за ова јадење е затоа што тоа е токму она што ја прави разликата помеѓу добар и совршен гулаш. Печење пиперки во масти, по на најефикасен начин за отстранување на етерични масла од црн пипер. Целата процедура трае некое време, но мора да се врши со претпазливост, како и поради високата концентрација на шеќери во пиперки лесно да се изгори, што на крајот резултира со горчлив вкус.
Француска уметност
Француска уметност — збирен поим на ликовни дела создадени во Франција во рамките на една континуирана традиција. Почетоците на француската уметност биле под големо влијание на фламанската и италијанската уметност во времето на ренесансата. Жан Фуке, најпознатиот средновековен француски сликар, бил првиот кој отпатувал во Италија да ја доживее раната ренесанса од прва рака. Ренесансното сликарско „Фонтенблоовско училиште“ било директно инспирирано од италијански сликари, како што се Франческо Приматичо и Росо Фјорентино, кој работел и во Франција. Два од најпознатите француски уметници од времето на барокот, Никола Пусен и Клод Лорен, живееле во Италија.
17 век бил периодот на класицизмот, тогаш француското сликарство станало истакнато и индивидуализирано. Премиерот на Луј XIV, Жан-Батист Колбер, во 1648 година ја основал Кралската академија за сликарство и вајарство за да се заштитат овие уметници, а во 1666 година тој ја создал уште активната Француска академија во Рим за француските уметници да имаат директни односи со нивните италијански колеги.
Француските уметници го развиле стилот рококо во 18 век, како поинтимна имитација на стариот барокен стил, делата на уметниците поддржувани од дворот, Антоан Вато, Франсоа Буше и Жан-Оноре Фрагонар, како најрепрезентативни. Француската револуција донела големи промени, Наполеон ги фаворизирал уметниците од неокласицистички стил како Жак-Луј Давид и високо влијателната Академија на ликовни уметности, дефинирани во стил познат како академизам. Во тоа време Франција станала центар на уметничкото творештво, во првата половина на 19 век доминирале две последователни движења, прво романтизмот со Теодор Жерико и Ежен Делакроа и реализмот со Жан-Батист-Камиј Коро, Гистав Курбе и Жан-Франсоа Миле, стил кој на крајот еволуирал во натурализмот.
На почетокот на 20 век, кубизмот бил развиен од Жорж Брак и шпанскиот сликар Пабло Пикасо, кој живеел во Париз. Други странски уметници, исто така се населиле и работеле во или во близина на Париз, како што се Винсент ван Гог, Марк Шагал, Амедео Модиљани и Василиј Кандински.
Многу музеи во Франција се целосно или делумно посветени на скулптури и сликарски дела. Огромна колекција на стари ремек-дела создадени пред или во текот на 18-от век се изложени во музејот во државна сопственост Лувр, како што се Мона Лиза, исто така позната и како Џоконда. Додека палатата Лувр е долго време музеј, музејот Орсе бил отворен во 1986 година и од старата железничка станица Гар д’Орсе, при голема реорганизација на национални уметнички колекции, за да се соберат француските слики од втората половина на 19 век (главно импресионизам и фовистички движења)
Модерните дела се претставени во Националниот музеј на модерната уметност, кој во 1976 година се преселил во центарот Жорж Помпиду. Овие три државни музеи ги посетуваат блиску до 17 милиони луѓе годишно. Други национални музеи со сликарски изложби се Големата палата (Гран пале) (1,3 милиони посетители во 2008 година), како и музеи во сопственост на градовите. Најпосетуван од нив е Музејот на модерна уметност на градот Париз (0,8 милиони посетители во 2008 година) каде се изложени современи дела. Вон Париз сите големи градови имаат свои музеи на ликовна уметност со дел посветен на европското и француското сликарство. Некои од најдобрите збирки се наоѓаат во музеите во Лион, Лил, Руан, Дижон, Рен и Гренобл.
Ромски танци
Ова е список на танци на ромскиот народ (цигани).
Мала Азија и Турција
Роман Хаваси: Тоа е еден вид воглавно турски фолклорен танц од каде е прилагодено, со главна основа и елементи од византиската музика.
Русија и руските Роми
Рускиот ромски танц се одликува со постепено забрзување на музиката и движењата. Женскиот танц вклучува широки рачни бранови со здолништето и тресење со рамената. Машкиот танц традиционално вклучува комплексен танц и удирања во колената, рамената и колковите.
Поврзани групи
Групи на Блискиот Исток и Индија, исто така познати како цигани:
Чудово
Чудово (на руски: Чу́дово) — град во северозападниот дел на Русија. Се наоѓа во Новгородската област. Градот е административен центар на истоимениор реон и градска општина, има 16 392 жители (2008). Градот е сместен на брегoт на реката Керест, на 70 км североисточно од Велики Новгород, низ него поминува железничка линија Москва - Санкт Петербург. Има железничка станица. Во Чудово има фабрика за призводство кибрити.
Корјо-сарам
Корјо-сарам (고려사람; Корё сарам; Корьо-сарам) е поимот кој за себе го користат етничките Корејци во пост-советските републики. Тој се состои од два дела: „Корјо“ е едно од имињата за Кореја и „сарам“ што значи човек или луѓе.
Околу половина милион етнички Корејци живеат во поранешните републики на Советскиот Сојуз, особено во независните држави во Средна Азија. Големи корејски заедници постојат и во јужна Русија (близу Волгоград), во рускиот далечен исток (околината на Владивосток), Кавказот и јужна Украина. Сите овие заедници водат потекло од Корејците кои живееле во рускиот далечен исток кон крајот на XIX век.
Ромски музеј на Гордон Босвел
Ромски музеј на Гордон Босвел (Gordon Boswell Romany Museum) — музеј посветен на животното дело на Гордон Босвел (починал на 27 август 2016), кој собрал збирка од артефакти, фотографии и неколку примери од ромскиот вагон Вардо. Музејот исто така располага со неколку превозни средства коишто не се ромски, вклучувајќи и погребна кола прдвижувана од коњ. Сместен е во Спалдинг во Линколншир, Англија.
Пристап
Музејот е отворен во петок, сабота, недела и банкарските празници во периодот од Велигден до крајот на октомври секоја година. Пристап е овозможен до сите изложени предмети и за лицата со посебни потреби. Влезот е бесплатен. Музејот користи еден од вагоните за организирани обиколки на околната крајбрежна рамнина Фенланд.
Оџовци
Оџовци — село во Општина Центар Жупа, во областа Жупа, во околината на градот Дебар.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа речиси во средишниот дел на територијата на Општина Центар Жупа. Селото се наоѓа во областа Дебарска Жупа, сместено на западната падина на планината Стогово. Селото е ридско, сместено на надморска височина од 860 метри.
До селото води локален асфалтен пат, кој се исклучува од регионалниот пат 2249.
Историја
Оџовци некогаш било маало на селото Баланци, но во 1965 година добило статус на посебно село.
Стопанство
Атарот на селото е заеднички со соседните Бајрамовци и Црно Боци и зафаќа простор од 1,7 км2.
Население
Селото е мало и во 1971 година броело 132 жители, додека во 1994 година бројот се зголемил на 241 жител, од кои 231 Турци и 10 Македонци.
Според пописот од 2002 година, селото Оџовци броело 220 жители, од кои 203 Турци и 17 Албанци.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Оџовци било село во Дебарската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Центар Жупа, која била една од ретките општини, кои не биле променети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така припаѓало на некогашната Општина Центар Жупа.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Дебар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Баланци, во која влегувале селата Бајрамовци, Баланци, Броштица, Голем Папрадник, Горенци, Житинени, Мал Папрадник и Пареши. Во периодот 1950-1952 година селото исто така било дел од некогашната општина Баланци.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0557 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште во Центар Жупа. Во ова избирачко место е опфатено и селото Власиќи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 217 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 224 гласачи.
NGC 16
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 16 се споменува и како UGC 80, MCG 4-1-32, CGCG 477-61, CGCG 478-33.
Откривање
Објектот е откриен на 8 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 16 е од видот E/SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 16 има привидни димензии од 1,8' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 9 м 4,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 27° 43' 48". Положбениот агол на објектот е во износ од 16°.
Други поделби
Проучување на NGC 16 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 660. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 125; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1735. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 205.
NGC 6424
NGC 6424 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6424 се споменува и како UGC 10932, MCG 12-17-1, CGCG 340-11, NPM1G +70.0177.
Откривање
Објектот е откриен на 5 август 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6424 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 6424 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 36 м 12 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +69° 59' 22"". Положбениот агол на објектот е во износ од 81°.
Други поделби
Проучување на NGC 6424 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60552. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4432. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 801.
Аму Дарја
Аму Дарја ( Амударё; Amyderýa; (د آمو سيند, да Аму Синд; 阿姆河, ); جيحون, Џихон/Џајхун; גּוֹזָן, Гозан, Amudaryo, „Окс“ (Ὦξος; Oxus) — важна река во Средна Азија, која настанува како спој од реките Вахш и Панџ. Во антиката ја исцртувала границата помеѓу Аријана и Туран.
Опис
За извор на реката се смета ледник во венецот Памир, кој потоа истекува како поток и продолжува во реката Ваха, па 50 км низводно ѝ се приклучува на реката Памир. Реката Панџ ја образува границата помеѓу Авганистан и Таџикистан. Тече западно од Ишкашим, каде свртува на север, па на северозапад, низ Памир, минувајќи под Мостот на таџикистанско-авганистанското пријателство. Потоа течението оди долж авганистанско-узбекистанската граница во должина од 200 км, минувајќи ги Термез и Мостот на авганистанско-узбекистанското пријателство. Во следните 100 км тече по авганистанско-туркменистанската граница, па влегува во Туркменистан кај Атамурат. Сега, како Аму Дарја тече низ Туркменистан во правец југ-север, минувајќи низ градот Туркменабат, и од Халкабат ја исцртува туркменистанско-узбекистанската граница. Потоа се разделува на поголем број водотеци во речната делта на некогашниот брег на Аралското Езеро, минувајќи низ Ургенч, Дашогуз и други градови. Поради големата загуба на вода во езерото, делтата не стасува до водата, туку се губи во пустината. Ова се должи претежно на неодговорната експлоатација на водата за наводнување во последните неколку децении.
Во подалечното минато реката се влевала и во Каспиското Море.
Слив
Околу 1.385.045 км2 припаѓа на непроточниот слив на Аралското Езеро, опфаќајќи голем дел од Таџикистан, југозападниот агол на Киргистан, североисточниот агол на Авганистан, долг тесен дел во источен Туркменистан и околу половина Узбекистан. Дел вододелницата во Таџикистан ја образува границата со Кина (на исток) и Пакистан (на југ). Околу 61% од сливот се наоѓа во Тазикистан, Узбенистан и Туркменистан, додека на Авганистан му припаѓаат 39%. Од вкупното сливно подрачје, само 200.000 км2 играат активна улога во снабдувањето на реката. Ова се должи на фактот што многу од поголемите притоки (особено Зеравшан) се пренасочени во посебни корита за стопански цели, па така Аму Дарја денес тече претежно низ пустински и степски предели.
Историја
Во антиката, Аму Дарја (наречена Окс) претставувала граница помеѓу Аријана и Туран. Поречието на Аму Дарја е дел од двете големи царства на стариот век: Монголското Царство на Џингис Кан и Македонското царство на Александар III Македонски. Една јужна траса на Патот на свилата делумно одела крај реката на северозапад од Термез, пред да скршне на запад кон Каспиското Море.
Холандска Република
Холандска Република, офиц. Република на Обединетите Покраини (Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden), или Република на Седумте Обединети Покраини () — поранешна република во Европа која постоела во периодот од 1581-1795 година, кога била основана Батависката Република.
Историја
До 16 век, Ниските Земји - кои одговараат на денешните современи држави Холандија, Белгија и Луксембург - се состоеле од голем број на грофовии и војводства, региони и епархии. Поголемиот дел од нив биле под директна управа на Светото Римско Царство, најпрвин под управа на династиите од Бургундија, а подоцна под Хабсбуршката династија. Императорот Карло V, кој е роден во Гент и одраснал во Холандија уживал голема популарност во земјата. Во 1556 година тој абдицирал на сметка на својот син Филип II од Шпанија. Новиот император бил заколнет католик, и сакал да ја одржи својата вера во својата земја. Но, во исто време, во Холандија започнало да се шири протестантството, особено калвинизмот. На чело на движењето застанал Вилхелм I Орански кој барал власта да ги намали даноците и да обезбеди пооголема слобода на вероисповед. Следувала т.н. Осумдесетгодишна војна. Во 1579 година бил основан т.н. Сојуз од Утрехт од страна на северните покраини на денешна Холандија. По ова следувало и прогласувањето на независноста во 1581 година.
Во 1582 година, Франсоа де Алансон се обидел да го заземе Антверпен, но безуспешно. Во 1582 година бил убиен Вилхелм I Орански, а кралевите на Англија и франција, Елизабета I и Анри III не го признале суверенитетот на земјата. Сепак во 1585 година, Кралство Англија се согласила и испратила воена поддршка за земјата. Вестфалскиот мир кој бил потпишан на 1 јануари 1648 година ја потврдил независноста на холандските покраини од Шпанската империја.
Економија
Од економска гледна точка, републиката забележила голем успех. Периодот од 1584 до 1702 година, во историјата на Холандија е познат како Златен век на Холандија. Нејзината трговија била доминантна на светско ниво во текот на 17 век. Таа основила голем број на колонии. Холандија била најбогатата земја во Европа во тоа време. Во Ротердам, а потоа и во Амстердам била основана берза.
Официјално републиката била признаена со Вестфалскиот мир кој бил потпишан на 1 јануари 1648 и како таква функционирала до 1795 година, односно по француската инвазија на Ниските Земји кога била формирана нова република, наречена Батавијска република која директно била управувана од страна на Франција. Холандија ја повратила независноста од Франција во 1813 година. Во англо-холандскиот договор од 1814 имињата "Обединети Покраини на Ниските Земји" и „Обединети Ниски Земји“ повторно биле користени. Во 1815 година земјата била дел од т.н. Австриски Ниски Земји, Луксембург и Лиеж. Земјата била наречена Обединето Кралство Холандија. Намерата на европските сили била да се создаде голема сила која би се наоѓала северно од Франција. Оваа земја под ова име се задржила до прогласувањето на независноста на Белгија како резултат на Белгиската револуција од 1830 година. Од тогаш, земјата се нарекува Кралство Холандија, како што е и денес.
Политика
Географски, републиката претставувала конфедерација од седум покраини, кои имале свои независни влади. Сите овие влади биле управувани од страна на единствената федерална влада. Главните административни објекти се наоѓале во градот Хаг.
Религија
Во земјата како официјална религија односно црква била прогласена Холандска Реформска црква. Јавното ширење и проповедање на католицизмот бил строго забранет. Католиците биле надгледувани и контролирани директно од властите во земјата. Голем број на католички храмови биле уништени во тоа време. Дури и во јужните делови на земјата, каде мнозинство биле католиците, јавните службеници морале да бидат протестантски калвинисти или евреи, и да се заколнат дека ќе дејствуваат против католичката религија.
До 1795 католиците на Холандија морале да плаќаат огромни даноци на државата. Сите древни цркви, манастирски згради и катедрали останале во рацете на протестантите. Можеби најголемата причина за Осумдесетгодишната војна била издадената пресуда од страна на Светата престолнина на 16 февруари 1568 година, според која сите граѓани на Холандија со мал исклучок се осудуваат на смрт. По само неколку денови, тоа било потврдено и од страна на кралот Филип и наредил наредбата на Папата да биде исполнета. Оваа пресуда во исто време претставува и најголемата смрттна пресуда изречена некогаш во историјата. Таа опфаќала околу 3.000.000 жители на Холандија. Затоа, Холандската република била голем противник на католицизмот. На овие простори отсекогаш имало значајни разлики помеѓу православниот и либералниот Калвинизам: помеѓу Арминианизмот и Гомаризмот во 17 век.
Микросам
Микросам АД — претпријатие од Прилеп за производство на современи, сметачки управувани машини за производство на композитни материјали. Таа зема активно учество на многу светски саеми за композитни материјали меѓу кои „JEC Composites Show Paris“ и саемот за воздухпловство и вселенска опрема „МАКС“ во Русија. 97% од производството на претпријатието е наменето за извоз, а меѓу земјите во кои претпријатието извезува се и Русија, Кина , Германија итн.
Историја
Претпријатието „Микросам“ е формирано во 1990 г. во Прилеп, градот под Маркови Кули - Република Македонија. Запишан е со Решение во Трговскиот Регистар при Централниот Регистар на Р.Македонија како друштво за електроника, дизајнирање и производство.„Микросам“ е светски конкурентно претпријатие на пазарот кое произведува машини за современи композитни материјали.После отцепувањето на Република Македонија од Југославија како независна држава, локалната индустрија била растурена и продадена на повеќето приватници кои во тогашното време самостојно се истакнале. Токму „Микросам“ е основано во тоа време, како едно од ретките приватни претпријатија, со цел производство на високотехнолошки производи и спречување на одливот на мозоци од регионот. Микросам започнала со работа со прилично мал број на инженери и универзитетски професори. Таа одлучила да влезе во индустријата на композити првично како консултант. Почнува да работи на консултирање за дизајн изработка на електронски компоненти и дизајнирање на машини за производство.„Микросам“ континуирано инвестирала во големи производствени капацитети во насока на развој на софистицирани, специјализирани машини.
Исто така компанијата активно работи и со клубот на млади таленти односно Микросам Академијата која е формирана во 2007 година и има обучено над 250 лица, од кои 150 средношколци.
Во 2013 година, Микросам го отвори и првиот технолошки летен камп за деца во Македонија, кој нуди врвна едукација во областа на роботиката, 3Д дизајн, програмирање и друго. Последниот зафат на оваа компанија беше да создаде „Институт за напредни композити и роботика “ со визија да стане центар за практично истражување за добрата на целото општество. До денес, Микросам АД има произведено и успешно инсталирано повеќе од 200 производни линии во околу 40 земји низ светот.
Сегашност
Микросам АД е сместена на идиличниот почеток на историски богатиот Пелагониски Регион. Главното седиште на компанијата се наоѓа во периферијата на градот Прилеп, на патот за Крушево, познато историско обележје за Македонија. Објектите во главното седиште ги содржат канцелариите за администрација и дизајн,заеедно со фабриките за модерни машини и истражувачка лабораторија за композити. Близу до седиштето се наоѓа место каде што Институтот за современи композити и роботика има изградено своја фондација.
Инженерскиот тим во Микросам се состои од луѓе со различни искуства во различни полиња за производство на модерни машини. Располага со инженери по електротехника и автоматика, машински инженери, софтверски инженери (развивачи на софтвер), инженери-технолози, и група за производство. Сите тие работат заедно како еден тим за да го остварат крајниот производ. Тимот се состои и од доктори во различни научни полиња, како и универзитетски професори кои перманентно се посветени на барање идејни решенија за клиентите.
Тимот располага со истражувачки лаборатории за современи композити, каде што се развиваат технологии за намотување на влакна, технологија за производство на препрег и технологија за полагање на влакна каде што работата и експериментите се неизбежни.
Откако композитите и автоматизацијата стануваат секојдневни, тие работат со нивните клиенти на нивните специфични барања, испробувајќи ги концептите во лабораториски услови пред нивно крајно производство.
Организациска Структура
Микросам АД како компанија се издвојува во многу аспекти од класичното производство, а својата организација и раководство ги гради пред сè на капацитетот на знаење кој го поседува секој вработен. Не постои класична хиерархија на управување, туку на знаење и поседување на претпримачки дух во било кој од вработените. Како последица на се почестите промени кои се случуваат во современото работење, компанијата имплементира алтернативни системи на управување и вреднување на работата, ставајќи го во прв план постојаното учење и флексибилноста на вработените кои поседуваат различни знаења и способности. Според овој систем на работа не постои класичниот шеф, туку водач на знаење со кој останатите се консултираат. Општо земено, поттикнувајќи постојано учење и стекнување нови вештини, овој систем има низа предности вклучувајќи зголемена флексибилност, ротација и задоволство на вработените како и подобро извршување на работата и зголемена можност за давање предлози за иновации и сугестии во насока на подигнување на вкупната организациска способност и флексибилност, како и кон смалување на отсуствата на вработените.
Органограм на Микросам АД
Тимот на вработени во компанијата се состои од универзитетски професори, доктори на наука, машински, електро и хемиски инженери, програмери и работници во производство. Бројот на вработени соодветно годишната сметка за 2014 година, изнесува 97. Од вкупниот број вработени, околу 60% се со висок степен на образование по инженерски науки.
Експертиза за производство на композити
За да се пронајде вистинското решение за производство на композитен дел, треба да се има подлабоко разбирање за тоа што го прави композитот посебен и поразличен од изотропните материјали. Голем број искусни инженери се вклучени во дизајн и поризводство, повоќе од 35 години. Токму тоа искуство им овозможува да им помогнат на нивните клиенти да ги решат проблемите кои ги имаат во текот на призводството. Композитните материјали постојано се развиваат во нивната финална апликација и нивната техника на производство. За да се случи тоа развивање Микросам АД има извонредна лабораторија која нуди најсовремена опрема за работа со композитни материјали, изработка на мали делови, како и пронаоѓање  на нови автоматизирани можности. Така, претпријатието Микросам, комбинирајќи го нивното знаење за композитите и рачната автоматизација, го добива клучот за успех во процесот на производство.
Микросам АД го поседува и гарантира најбогатото портфолио на производи и услуги на пазарот за композитно производство: За да ја олесни и подобри прецизноста на управувањето на машините, да понуди континуирана инспекција на целиот производен процес, тимот на Микросам АД развива контролни системи и софтверски пакети за создавање, промена и симулација на програми за намотување и офлајн програмирање на AFP/ATL машините со можност да се дефинира композитниот ламинат и да се генерираат програми во Г-код.
Машини произведени од страна на Микросам АД
За оние кои се несигурни во можностите кои ги нуди композитното производство и во имплементацијата на нивните бизнис идеи, Микросам АД нуди најсовремена лабораторија во која има инсталирано машини за клучните технологии врз кои го гради своето портфолио на производи. Со цел да им помогни на потенцијалните купувачи да ја одберат опремата која ќе ја максимизира нивната производна флексибилност, делотворност и капацитет, компанијата ги нуди следните услуги:
Автоматика и автоматизација на процесите
Автоматиката е главна област на компетенција за Микросам. Тие инвестираат во оваа област уште од времето на формирање на компанијата, и имаат оформено методи и техники што му дозволуваат да ги исполнат некои од најтешките подвизи во нивната индустрија. Нивната способност се крие во енергетскиот инженерски тим, направен од повеќе технички области кои ја сочинуваат мехатрониката, овозможувајќи им да работат заедно на еден целосно интегриран производ.
Кога станува збор за одбирање електрични и механички компоненти, за разлика од своите конкуренти, тие се одлучиле тоа да го прават на поинаков начин. Нивната цел е да се користат специјални механички делови на производи направени по мерка, и да ја искористат полицата на електричнен хардвер за автоматизација. Сите заедно, тие се стремат да изградат машина која лесно може да се одржува со текот на својот долг животен век.
Проширувањето на оваа филозофија е дека кога станува збор за комуникациските протоколи и софтверските платформи, тие своите одлуки ги носат предводени од нивната имагинација. Нивните машини користат отворени стандарди на комуникација и популарни платформи. Тие им овозможуваат на своите понапредни корисници да истражуваат, и во случај да најдат нови подобри решенија, истите да се искористат во развојот на машинската интеграција направена по мерка.