cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гавијал
Особености
Најспецифична одлика на овие животни е издолжената, тенка муцка, слична на нивниот роднина лажниот гавијал (Tomistoma schlegelii). Формата на муцката се менува со возраста на единката. Колку гавијалот е постар, толку муцката е поиздолжена. На врвот на муцката кај возрасните мажјаците има израсток во форма на топка, наречен „гара“ (по индискиот збор што значи лонец, грне). Овој израсток служи во многубројни активности, како создавање на звучно брмчење, како мамец за привлекување женки, како и правење меури во водата (активност која се смета за ритуал при парењето на овој вид). На долгите вилици има многу преплетени остри заби, адаптирани на нивната исхрана со риби. Гавијалот има 27 до 29 горни и 25-26 долни заба на секоја страна. Првиот, вториот и третиот мандибуларен заб се наоѓаат во засеци на горната вилица. Предните заби се и најголеми. Овој вид е еден од најголемите видови на крокодиловидни животни, освен морскиот крокодил (Crocodylus porosus) и нилскиот крокодил (Crocodylus niloticus), со многу единки со рекордни голеини од 6 метри и тежина од 1000 килограми. Сепак повеќето гавијали не надминуваат 5 метри и тежина од 680 килограми. Трите најголеми регистрирани единки се гавијалот убиен во реката Гогра во август 1920 со должина од 6,5 метри, гавијалот убиен во реката Чеко во 1934 до 6,3 метри, и гигантскиот гавијал од реката Коси во северн Бихар во јануари 1924 година до рекордни 7 метри. Мускулатурата на екстремитетите на гавијалите не дозволува животното да го издигне телото од земјата, па зота тој се движи со влечење на телето нанапред. Во вода, овие животни се најподвижни и најбрзи од сите крокодиловидни роднини. Опашката е странично сплескана и многу поразвиена од кај останатите видови, што овозможува одлични способности за маневрирање во вода.
Исхрана
Младите гавијали се хранат со инсекти, ларви и мали жаби. Возрасните единки се хранат речиси единствено со риби, иако забележано е како некои се хранат и со мртви животни. Морфологијата на муцката и идеално приспособена за лов на риби. Тенката муцка нуди многу мал отпор во вода, што овозможува брзи и нагли движења за зграпчување на рибите. Забите во форма на игли се одлични за цврсто држење на рибите со лизгава кожа.
Опасност за човекот
Гавијалите не се човекојадни животни. И покрај нивната големина, тие поседуваат тенки и слаби вилици, неспособни да ловење на било кое поголемо животно, вклучувајќи го и човекот. Митот дека гавијалите јадат луѓе може да доаѓа поради фактот дека физички се доста слични на крокодилите.
Размножување
Сезоната на парење започнува во ноември и трае цел декември и голем дел од јануари. Правењето на гнездото и положувањето на јајца е за време на сувата сезона, односно март, април и мај. Ова е поради тоа што за време на сувата сезона, реките се стеснуваат и се создаваат песочни брегови погодни за градење гнезда. Женката несе помеѓу 30 и 50 јајца. Јајцата на гавијалот се најголеми, споредено со другите видови крокодиловидни животни. Инкубацијата трае околу 90 дена, пото младите излегуваат и се упатуваат директно кон водата. Мајката се грижи за младите само првите неколку дена, а потоа тие се препуштени сами на себе.
Заштитен статус
Во 1970-тите години, гавијалот е доведен на работ од изумирање, а и денес се наоѓа на списокот на критично загрозени видови. Соработката на екологистите и на неколку влади доведе до намалување на опасноста од изумирање. Надежта лежи во заштитните програми кои се почнати во 2004 година. Целосна заштита за овој вид е донесена во 1970-тите со надеж дека ќе се намали ловокрадството, но на почетокот спроведувањето на оваа заштитa одела доста бавно. Денес, има 9 заштитени региони во Индија, кои се поврзани со фарми и институции за размножување во заробеништво. Овие институции ги собираат јајцата од дивината, ги одгледуваат во заробеништво (со цел да се намали смртноста од природни грабливци) и потоа се пуштаат во дивината (првите единки одгледани во заробеништво се пуштени во 1981 година). До денес, повеќе од 3000 животни се пуштени во дивината благодарение на овие програми, и популацијата во Индија се проценува на 1500 животни, со можеби 1000-2000 во останатите региони каде што е распространет овој вид. Овие програми, сепак не ги дале очекуваните резултати. Повеќе од 100 гавијали умреле во Индија од непозната причина. Оваа смртност се смета дека го намалила бројот на парови способни за размножување на помалку од 400. Тестовите на умрените гавијали покажале можност од труење со метали. Во 2007 година, овој вид е преместен од листата загрозени видови, на списокот на критично загрозени, според Црвениот список на заштитени видови. Исто така е и под заштита на Вашингтонски договор за заштита на видовите, со Апендикс 2.
Крал на Унгарија
Основање на титулата
Пред 1000 година, Унгарија не била признаена како царство, а владетелот на Унгарија бил наречен Големиот кнез на Унгарците. Првиот крал на Унгарија, Стефан I бил крунисан на 25 декември 1000 (или 1 јануари 1001) со круната која му ја испратил папата Силвестер II со согласност на Ото III, светиот римски цар.
По крунисувањето на кралот Стефан I, сите унгарски монарси ја користеле титулата „Крал“. Сепак, не сите владетели на Унгарија биле кралеви - на пример, Стефан Боцкаи и Францис II Ракоци биле прогласени за владетели како „високи принцови на Унгарија“, а имало и тројца гувернери на Унгарија, кои понекогаш се нарекувале „регенти“, Јанош Хунјади, Лајош Кошут и Миклош Хорти.
Правните барања за крунисување треба да бидат легитимни
Од 13 век се воспоставил одреден процес за да се потврди легитимноста на кралот. Никој не може да стане легитимен крал на Унгарија без да ги исполни следниве критериуми:
Ова значи одредено ниво на заштита на интегритетот на Царството. На пример, крадењето на Светата круна од Унгарија веќе не било доволно за да стане легитимен крал.
Првиот услов (крунисување на Архиепископот на Естергом ) бил потврден од страна на Бела III, кој бил крунисан од архиепископот Калоча, врз основа на посебното овластување од папата Александар III , но по неговото крунисување изјавил дека неговото крунисување нема да му наштети на вообичаеното тврдење на архиепископите на Естергом за крунисување на кралевите. Во 1211 година, папата Инокентиј III негирал дека го потврдил договорот на Архиепископот Јован од Естергом и Архиепископот Бертолд од Калоцка за пренесување на тврдењето, и тој изјавил дека е само архиепископот на Естергом кој има право да го круниса кралот на Унгарија.
Кралот Чарлс I од Унгарија бил крунисан во мај 1301 со привремена круна во Естергом од страна на Архиепископот на овој град, што довело до негово второ крунисување во јуни 1309 година. Во тоа време Светата круна не се користела и тој беил крунисан во Буда од архиепископот на Естергом. Меѓутоа, неговото трето крунисување конечно се случило во 1310 година, во градот Секешфехервар, со Света Круна и извршено од архиепископот на Естергом. Тогаш кралското крунисување се сметало за апсолутно легитимно.
Од друга страна, во 1439 година, кралицата Елизабета од Луксембург наредила една од нејзините слугинки да ја украдат Светата круна од палатата Вишеград, а потоа го промовирале крунисувањето на нејзиниот новороден син Ладислав V, кое легитимно било извршено во Секешфехервар од страна на архиепископот на Естергом.
Слична ситуација се случила и со Матијас Корвинус, кога преговарал за враќање на Светата круна која била во сопственост на светиот римски цар Фридрих III. Потоа, по добивањето, легитимно бил крунисан.
Наследување на престолот
Како и во сите традиционални монархии, наследникот се спушташе низ машки линии од претходниот крал на Унгарија. Во согласност со унгарската традиција, ова право обично се пренесувало на помладите браќа, пред да помине на синот на претходниот крал, што во многу прилики предизвикало семејни спорови. Основачот на првата унгарска кралска куќа бил Арпад, кој го водеше својот народ во Карпатите во 895 година. Неговите потомци, кои владееле повеќе од 400 години, вклучуваjќи ги и Свети Стефан I, Свети Ладислав I, Андреј II и Бела IV. Во 1301 година, последниот член на Домот на Аргад починал, а Чарлс I бил крунисан, нарекувајќи го престолот во име на неговата таткова баба Марија, ќерка на Стефан V. Со смртта на Марија , внуката на Чарлс I, во 1395 година, повторно била прекината директната линија, а сопруг на Марија, Сигизмунд продолжил да владее, откако бил избран од благородноста на Кралството во името на Светата круна.
Подоцна, Матија Корвин била избран од страна на благородниците на Кралството, како прв унгарски монарх кој потекнувал од аристократско семејство, а не од кралско семејство што ја наследи титулата. Истото се случи неколку децении подоцна со Џон Заполија, кој бил избран во 1526 година по смртта на Луј II во Битката кај Мохач.
По ова, Хабсбуршката династија го наследила престолот и владеела со Унгарија од Австрија речиси 400 години до 1918 година.
Други титули користени од Кралот на Унгарија
Титулата „Апостолски крал“ го потврдил папата Климент XIII во 1758 година и потоа го користеле сите кралеви на Унгарија.
Титулата на „Кралот на Славонија“ се однесуваше на териториите помеѓу реките Драва и Сава. Тој титулата првпат го користел Ладислав I. Тоа беше, исто така, Ладислав I кој ја усвои титулата „Крал на Хрватска“ во 1091 година. Коломан ја додал фразата „Крал на Далмација“ во царски стил во 1105 година.
Титулата " Кралот на Рама ", кој се однесува на тврдењето за Босна , првпат го користел Бела II во 1136 година. Тоа беше Емерик, кој ја усвои титулата „Кралот на Србија“. Фразата "Галициски крал" била искористена за да укаже на надмоќноста над Халич, додека титулата "Кралот Ломомерија" се однесувал на Волинија ; Двете титули биле усвоени од Андреј II во 1205 година. Во 1233 година, Бела IV почна да ја користи титулата „Кралот на Куманија“, која во тоа време го изразила владеењето на териториите населени со куманите (т.е. Влашка и Молдавија ). Фразата " Кралот на Бугарија " беше додадена во кралскиот стил од Стефан В.
Трансилванија првично била провинција на Кралството Унгарија, управувана од војвода, но по 1526 година стана полунезависно кнежевство подредено на Отоманското Царство , а подоцна и во Хабсбуршката империја. Во 1696 година, по укинувањето на принцот Мајкл II Афафи, Леополд I ја добил титулата „Принцот од Трансилванија“. Во 1765 година Марија Терезија ја подигнала Трансилванија во статус на Големото Кнежевство.
„Грофот од Секелис“ првично бил достоинственик на Кралството Унгарија, но титулата подоцна ја користела принцовите на Трансилванија. Титулата била оживеана за време на владеењето на Марија Тереза, кој го усвои по барање на Секелис.
Белешки
<references group="" responsive="">
Нортленд
Нортленд (англиски: Northland Region) е еден од 16-те новозеландски региони и е најсеверниот административен регион на Нов Зеланд. Главен град на регионот е Фангареи.
Географија
Нортленд се наоѓа на најсеверниот (и затоа, најтоплиот) дел на Нов Зеланд. Ги зафаќа горните 80% од 285 км долгиот Севернооклендски Полуостров, чиј најужен дел е регионот Окленд.
Почнувајќи од еден теснец близу Велсфорд, Нортленд се протега северно до врвот на Севернооклендскиот полуостров, покривајќи површина од 13,940 км², нешто над 5% од површината на Нов Зеланд. На запад се граничи со Тасмановото Море, а на исток со Тихиот Океан. Теренот е главно ритчест. Половина од земјата се исползува за земјоделство и шумарство, кои се двете главни локални стопански гранки.
Иако голем дел од каури шумите во овие краишта биле исечени во XIX век, во некои предели сѐ уште можат да се најдат џиновски примероци на ова дрво. Таму се наоѓа и најголемото дрво во Нов Зеланд, Тане Махута, во шумата Ваипоуа јужно од пристаништето Хокијанга.
На западниот брег на регионот преовладуваат неколку долги прави плажи, од кои најпозатата е неточно наречената Деведесет-милјска плажа која е всушност долга 88 км (околу 54 милји). Тука наоѓаме и два залива, масивниот Каипара јужно, и згрчените заливчиња на пристаништето Хокијанга.
Источниот брег е понерамен, со многу заливи и полуострови. Тука наоѓаме неколку големи природни пристаништа, од Паренгаренга близу северниот врв на земјата, крај Заливот на Островите, па долу до пристаништето на Фангареи, чии брегови се најнаселени во целиот регион. Покрај крајбрежје има многу острови, особено островите Кавалите, Кокошјиот и пилските Острови, Аорангаија и Бедновитешките Острови.
На најсеверниот дел од регионот се наоѓаат неколку ’рта: Марија ван Дименов ’Рт, заливот Спиритс, ’ртот Реинга и Северниот ’Рт. Најсеверната точка на Северниот остров се впрочем Сурвиловите Гребени, близу Северниот ’Рт, иако најсеверната точка на земјата во целина е островската група Кермадек. Меѓутоа ’ртот Реинга и заливот Спиритс играат симболичка улога на крај на земјата. Во маорската митологија, токму оттука душите на умрените поаѓаат по патот кон својот задгробен живот.
Клима
Географската местоположба на регионот резултира со топли влажни лета и благи зими. Највисоките летни температури се движат од 22 °C до 26 °C. Зиме, највисоките температури се движат од 14 °C до 17 °C. Во регионот практично не постои иње. Најтоплите месеци се јануари и февруари. Годишните врнежи обично достигнуваат 1500–2000 мм. Ветровите низ целата година доаѓаат главно од југозапад, иако регионот може да искуси бури како резултат на циклон кој изумира во центарот на Тихиот Океан.
Администрација
Седиштето на Регионалниот совет на Нортленд (Northland Regional Council) се наоѓа во Фангареи. Во рамките на регионот наоѓаме три територијални управи:
Население
Нортленд е најнеурбанизираниот регион во Нов Зеланд. Само 50% од населението кое брои 147,600 жители живее во градови и гратчиња. Од овие населени места, најголем е Фангареи со 45.000 жители. Седум други места имаат над 1000 жители: Каитаија, Даргавил, Каикохе, Паихија, Керикери, Таипа-Мангонуи и Кавакава. Населението главно се сконцентрирано на источниот брег на регионот. Во регионот се наоѓа населеното место со најбрз раст во земјата — Мангафаи — кое се шири со голема брзина.
Во текот на последните 20 години Нортленд, наспроти од националните и светските трендови, станува сѐ порурален крај. Околу една третина од населението се Маори, а останатите од европско потекло. Иако оние од европско потекло се главно предци на британски доселеници, друг главен европски етнос во регонот се далматинците (во и околу Даргавил).
Историја
Според една маорска легенда, Северниот новозеландски остров била една огромна риба, која ја имал фатено авантуристот Мауи. Затоа, Нортленд понекогаш се нарекува „Опашката на рибата“, Te Hiku o Te Ika.
Маорите го сметаат местото за легендарното рондно место на земјата, а истото може да се нарече и почетно место на европската колонизација и државност. Меѓу првите доселеници тука биле трговците, китоловците и фоколовците, а смолата и дрвото на моќните каури довеле и многу повеќе колонизатори.
Гратчето Керикери на Заливот на Островите се смета за првото постојано населено место во Нов Зеланд, и содржи многу објекти од историска важност како Каменото складиште, најстариот преживеан објект во земјата.
Блиската населба Ваитанги е од уште поголемо значење, заради т.н. Договор од Ваитанги кој ги удрил темелите на новозеландската државност. Потписниците биле маорските племиња и Британската Круна, на 6 февруари 1840.
Стопанство
Стопанството во регионот се заснова на земјоделство, сточарство (говеда за месо), рибарство, шумарство и овоштарство. Овошки од најголемо значење се агрумиите, од кои се одгледуваат лимонот, портокалот и тамариљото. Регионот произведува и авокадо и кумара. Маслинките се одгледуваат на полуостровот Аупоури.
Во Нортленд се протегаат големи шуми. Затоа регионалното стопанство делумно се заснова и на производство на хартија.
Нортленд е омилено туристичко одредиште - особено Заливот на Островите и историското гратче Керикери. Нуркањето и рибарењето исто така се популарни, особено околу Заливот на Островите и Бедновитешката низа острови.
Во Нортленд се наоѓа единствената нафтена рафинерија во државата, кај Марсденовата точка, близу Фангареи. Природните резерви на гориво на Нов Зеланд во Таранаки задоволуваат околу половина од потребите на рафинеријата, додека остатакот доаѓа главно од Блискиот Исток. Блиската електрана Marsden A произведува струја од тешки масла од рафинеријата.
Реде (Емс)
Реде (Rhede) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Емс, близу границата со Холандија, околу 10 километри западно од Папенбург и 20 километри југоисточно од Виншотен.
Местоположба
Општината Реде се наоѓа во крајниот северозапад на округот, на западниот брег на Емс. Се граничи непосредно со Холандија.
Соседни општини
Реде на север се граничи со општината Бунде и со градот Венер во округот Лер, на исток со градот Папенбург, на југ со општинската заедница Дерпен и на запад со општината Вестерволде во холандската покраина Гронинген.
Список на ѕвезди во соѕвездието Кефеј
Ова е список на позначајните ѕвезди во соѕвездието Кефеј, надолно подредени по сјајност.
Опсада на Смирна (1402)
Главните извори за опсадата доаѓаат од персиските историчари Шараф ед -Дин Али Јазиди и Миркханд и Арапите Ахмад ибн Арабшах, кои пишувале во служба на наследниците на Тимур. За Витезите на Родос, официјалната историја на Џакомо Босио, напишана на почетокот на XVII век. Од османлиска (турска) перспектива, тука се Нешри и Künhü'l-aḫbār на Мустафа Ели. За Византијците, се Дука и Лаоник Халкокондил.
Подготовки
Смирна била освоена од крстоносна војна во 1344 година и градот станал папски град. Сепак, Турците продолжиле да ја контролираат внатрешната акропола, но морскиот замок им дозволувало на крстоносците да го контролираат пристаништето. Од 1374 година, Витезите на Родос биле задолжени за неговата одбрана. Во 1400 година, Тимур започнал војна против Отоманското Царство која кулминирала со неговата победа во битката во Анкара на 20 јули 1402 година.
После Анкара, надворешниот џеновски Моана во Нова Фокеја го испратил извесен Галеацо како амбасадор во логорот на Тимур да бара услови. Тој останал таму три дена, се вратил во Нова Фокеја со договор на 22 септември. Витезот, брат Доминик де Аламанија, потоа бил испратен на островот Хиос, со цел да ги убеди локалните водачи да не сојузуваат со Тимур.
Додека силите на Тимур ја опустошувале Анадолија, насочувајќи се кон турските населби, Витезите на Родос ја подготвувале одбраната на Смирна. Во 1398 година, под раководство на Гијом де Мунте, бил ископан длабок ров преку темата за да се оддели замокот од копното. Во 1402 година, гарнизонот во Смирна броел 200 витези под команда на кастеланот Ињиго де Алфаро. Платата на гарнизонот се зголемила на 100 флорини за витез годишно. За да се покријат зголемените трошоци за одбрана на Смирна, централниот манастир одобрил вонредно субвенционирање на 20.000 флорини од приорите.
Одбранбените подготовки летото 1402 година ги надгледувал адмиралот Буфило Паниззати, со цел зајакнување на системот на одбрана пред очекуваниот турско-монголски напад. Муниции, материјали, пари и засилувања постојано пристигнувале во пристаништето. Ставот на гарнизонот бил самоуверен. Според историчарите, се сметало дека тврдината е несовладлива. Грчките христијански жители од селата побегнале во градот барајќи засолниште.
Со цел да се избегнат трошоците за опсада, Тимур испратил двајца пратеници, Пир Мухамед и шеик Нур ед-Дин, кај витезите кои им наредиле или да се преобратат во ислам или да му оддадат почит (џизија). Командата била одбиена, иако Гримани, амбасадор од Крит кај големиот мајстор Филиберт де Најлак на Родос, запишува дека големиот мајстор испратил амбасадори кај Тимур. Според современиот папски нотар Дитрих од Нихајм, Смирна ќе била поштедена доколку Ињиго го подигнел знамето на Тимур на ѕидовите, како што го советувал одреден „христијански бискуп“, за кој Дитрих не го споменува името, но можеби бил Франсис, епископ на Нахчиван.
Опсада
Самиот Тимур, на чело на неговата централна војска, пристигнал пред Смирна на 2 декември 1402 година. Потоа им наредил да му се придружат левата војска под неговиот внук Мухамед Султан Мирза и десната војска под неговиот син Миран Шах. Централната армија веднаш започнала да ги бомбардира утврдувањата и започнала да работи на поткопување на ѕидовите. Во одреден момент, ровот бил исполнет. Големи покриени платформи со огромни дрвени тркала биле навивани до надворешниот ѕид. Секој можел да смести по 200 мажи. Опремени со скали, тие се обиделе, очигледно без успех, да го разместат ѕидот. Вкупната опсадна сила броела околу 4.000 мажи.
Според историчарите на Тимурид, Тимур му наредил на Малик Шах да изгради голема дрвена платформа на купови за да го блокира влезот во пристаништето, што траело три дена. Напротив, Дука вели дека пристаништето било исполнето со камења за да блокира бродови. За неколку дена, левата и десната армија пристигнале и било наредено општо бомбардирање. Без барут, нафтата и грчкиот оган биле основни одбранбени средства на бранителите. Според Шараф ад-Дин:"[Опсадните] машини и тепаните овни ги разбија ѕидовите и кулите, безстрашните бранители никогаш не престанаа да фрлат стрели, нафта, грчки оган, ракетни стрели и камења, без да попуштат. За тоа време, врнеше толку извонредно што се чинеше дека светот треба да се уништи и да се удави во втор потоп."Надворешните sидови биле пробиени по само два дена минирање. Резултатот бил експлозија што го уништил ѕидот и ги закопал бранителите во урнатини. Тогаш силите на Тимур влегле во градот. После неколку борби, витезите избегале кон своите бродови, додека христијанските жители биле масакрирани. Некои бродови кои со помош се приближувале кон градот се свртеле назад, или поради опасност од камени проектили или затоа што врз нив биле исфрлувни главите на масакрираните. Самиот град, или тој дел под контрола на крстоносците, бил целосно уништен. Опсадата траела скоро петнаесет дена. Некои витези успеале да избегаат на галиите, вклучувајќи го и кастеланот, Ињиго де Алфаро.
Пред да се повлече од Смирна, Тимур наредил уривање на морскиот замок и зајакнување на копнениот замок што ја чувал акрополата, претходно држена од Турците.
Последици
После падот на Смирна, Стара Фокеја била загрозена од силите на Мухамед Султан. Следејќи го водството на Нова Фокаја, таа се предала без борба. Франческо II Гатилузио, господарот на островот Лезбос, исто така, му се предал на Мухамед Султан и му понудил да му оддаде почит. Џеновските власти на островот Хиос и османлискиот принц Иса Челебија и двајцата испратиле пратеници кај Тимур во Ајасолук нудејќи им да се поклонат. Како резултат на овие предавања, Тимур добил контрола над два егејски острови иако немаше морнарица.
Опсадата на Смирна не била широко распространета во западна Европа но ја зголемило свеста за воената моќ на Тимур. Веста за загубата на Смирна стигнала до кралот Мартин од Арагон, преку византиски канали, до 28 февруари 1403 година, бидејќи на тој ден напишал длабоко критичко писмо кон Тимур до Енрике III Кастилски. Во март, тој ја изнел идејата за крстоносна војна против Тимурид на папата Бенедикт XIII. Општо, сепак, европскиот став кон Тимур бил попозитивен, бидејќи тој ги поразил Османлиите кои со децении се заканувале на Византија.
Според Андреа Редусио де Кверо во неговиот „ Chronicon Tarvisinum“, Тимур се гордеел со освојувањето на Смирна, бидејќи претходно градот се спротивставувал на толку многу османлиски обиди.
Со изгубена Смирна и османлиската држава, Филиберт де Најлак ја искористил можноста да го окупира антички Халикарнас, јужно на брегот на Анадолија, некаде помеѓу 1402 и 1408. Таму тој го изградил замокот на Свети Петар (Петрунион). Оваа тврдина останала под контрола на Витезите до 1523 година.
Список на најголеми градови во Европа
Овој список вклучува градови со над 1 милион жители, кои географски се наоѓаат на континентот Европа, според нивните дефинирани граници.
Најголеми градови
Белешка: Градовите се наведени според официјалното население. Главните градови се задебелени.
Тенис на Летните олимписки игри 2004
Тенискиот турнир на Летните олимписки игри 2004 во Атина бил одржан на тврда подлога во Тенискиот олимписки центар од 15 до 22 август.
Вкупно 172 играчи се натпреварувале во четири дисциплини. На овие олимписки игри било забележано присуството на поголем број од најдобрите тенисери во светот, а тоа се должело на фактот што за првпат играчите добивале АТП и ВТА бодови. Мартина Навратилова за првпат настапила на Олимписки игри и играла во конкуренција на двојки заедно со Лиза Рејмонд.
Во поединечна конкуренција за мажи, Николас Масу го освоил златниот медал, победувајќи го во финалето Марди Фиш. Тој исто така го освоил и златниот медал во двојки. Во поединечна конкуренција за жени, Жастин Анин-Арден го освоила златниот медал, победувајќи ја во финалето Амели Моресмо.
5 (стрип)
5 е стриповна антологија на Габриел Ба, Беки Клунан, Фабио Мун, Рафаел Грампа и Василис Лолос.
Дрвош
Дрвош — село во Општина Босилово, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Дрвош се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 12 километри.
Надморската височина во селото е 370 метри додека селото зафаќа површина од 23 км2. Од нив, 1.855 хектари се шумско земјиште, додека 284 хектари се обработливо земјиште и 120 хектари се пасишта. Селото има поледелко-шумарска функција Северно од селото се наоѓа планината Огражден.
Отоманско Царство
Името Дрвош значи „населба среде дрвја“ или „населба среде шума“. И денес селото е опколено со горски дрвја, особено со дабова шума. Најверојатно селото Дрвош било основано во времето на османлиското владеење на овие простори. Според легендата, најпрвин во селото се населиле две семејства, а по нив дошле и други. Со копачење на шумата тие отвориле место за неселба, која во еден турски пописен дефтер од XVI век е спомната со името Дрвош.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 280 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија. .
По започнувањето на Балканските војни, 1 човек бил доброволец во Македонско-одрински доброволни чети.
Југославија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион, додека по крајот на Втората светска војна, во рамките на СФРЈ. Селото е споменато во „Оковани радник" (легален орган на КПЈ), во број 8 од 15 октомври 1924 година, во врска со положбата на народот на Струмичката околина во тој период. Според списанието, по дознавањето на околинскиот началник за делување на пет комити во селата Робово и Петралинци, полицискиот писар Јагош спроведел рација во која во Робово уапсил 10 луѓе, во Петралинци 5 луѓе и во Дрвош 6 луѓе бидејќи сметал дела уапсените им помагале на комитите.
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Босилово.
Население
Според Пописот на населението од 2002 година, во селото живееле 699 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 614 жители, од кои 540 Македонци, 1 Албанец и 73 лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1818 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 565 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 579 гласачи.
Шарл-Франсоа Добињи
Шарл-Франсоа Добињи (Париз, 15.февруари 1871 - 19 февруари 1878) бил француски сликар и гарфичар. Неговите први дела поврзани се со минијатурно сликарство и декорација на ентериерот. Исто така бил и илустратор и рестауратор.
Најзначаен е по своите пејзажи со кои работи од 1838 година на во Парискиот салон. Бил следбеникна Барбизноската школа. Го негувал сликарството под ведро небо. На неговите пејзажи застапени се ведри тонови. Од 1860 година сè повеќе се запазува релјефната структура. Неговото сликарство завршило со големо влијание на имресионарни сликари и тоа посебно на Клод Моне и Писаро. Бил голем пријател на Короа.
Црква „Св. Илија“ - Љубојно
Свети Илија — селска црква, во преспанското село Љубојно.
Црквата е сместена покрај патот што ги поврзува село Љубојно и село Брајчино.
Селска милиција
Македонска народна милиција попозната и како селска милиција била структура на подземната република на ТМОРО. Нејзината цел била во секое време да биде на готовс за да го одбрани селото за кое е задолжена од напад на помали разбојнички, пропагандни и слични вооружени групи и во случај на повик, да помогне на македонска револуционерна чета во битката и да ги извлече борците на четата од непријателот.
Идејата за формирање на вакво тело била претставена на Ресенското совестување како завршна одлука на предлогот за вооружување на обичниот народ за да може самостојно да се брани, особено од башибозукот и паравоените формации во селата. Овој орган на организацијата особено се активирал по Илинденското востание кога во Македонија навлегувале разни странски (бугарски, грчки, српски) чети.
Според структурата, селската милиција била под надлежност на селскиот револуционерен комитет кој одговарал пред околискиот комитет. Секоја селска милиција имала свој претпоставен кој бил назначуван од селскиот комитет а одговарал пред центалниот комитет на селскиот револуционерен комитет.
Устрел (појаснување)
Устрел може да се однесува на:
Зеамет
Зеамет – особен вид на земјиштен имот во Османлиското Царство со годишен приход од 20 000 до 100 000 акчиња. Зеаметите биле определени не толку според површината на земјата, колку по годишниот приход од неа.
Зеаметите се делеле од фондот на државни земјишта во замена за воена служба или други задолженија кон централната власт. Управителот на зеаметот бил задолжен при воените походи да обезбеди вооружени коњаници за турската армија, по еден за секои 5 000 акчиња од доходот на зеаметот. Во 1844 година, воено-земјениот систем бил укинат.
Седумте јунаци (сказна на браќата Грим)
„Седумте јунаци“ (германски: Die Sieben Schwaben) — сказна на браќата Грим, првпат објавена во второто издание на нивните приказни од 1857 година под бројот 119.
Цвикауер Мулде
Цвикауер Мулде (Zwickauer Mulde) — река во Саксонија, Германија. Таа е лева притока на реката Мулде и е 166 километри долга.
Думејнчка Горица (Лешани)
Думејнчка Горица — археолошко наоѓалиште во охридското село Лешани, Општина Дебрца. Претставува населба од неолитско време.
Се наоѓа северозападно од селото, на околу 500-700 м југозападно од крстосницата Лешани-Велмеј-Грко Поле. Претставува издолжен рид на чиј зарамнет седлест дел, на просторот од неколкуте ниви на жителите од селото има фрагменти од неолитска керамика.
100 девојки (стрип)
Заплет
Силвија Марк е тринаесетгодишно девојче кое се чувствува како исфрлена од другите деца на нејзина возраст. Таа прескокнала две одделенија, неверојатно е силна и има гимнастичка подвижност на олимписко ниво. Силвија исто така се чувствува нецелосна и повремено сонува чудни соништа. Ноќ по ноќ овие соништа се чини дека се предвесници на нешто темно. Она што не го знае е дека таа е само една од сто девојки создадени како дел од генетскиот експеримент, секоја со свои суперсили. Осум девојки биле изнесени од установата и тајно пораснале низ целата земја; Силвија била една од нив.
Црква „Св. Енграција“ (Лисабон)
'''Црквата „Св. Енграција“''' (Igreja de Santa Engrácia) е црква која се наоѓа во Лисабон, Португалија. Црквата била изградена во текот на XVII век, а во XX век била претворена во бационален музеј. Првата црква била изградена во времето на Мануел I во 1568 година. Во 1681 година самата градба на црката попуштила, и затоа била изградена нова црква чиј архитект бил Жоао Антунес, еден од најголемите претставници на барокот во Португалија.
Дамла (појаснување)
Дамла може да се однесува на:
Список на интеграли на инверзни тригонометриски функции
Списоков е попис на интегралите (антидеривации на функции) на рационалните функции за интегранди кои содржат инверзни тригонометриски функции (познати и како „аркус функции“). За целосен список на интеграли на функции, да се погледа таблични интеграли.
Постојат три вообичаени начини за обележување на инверзните тригонометриски функции. На пример функцијата arcus sinus би можела да се запише како „sin−1“, „asin'“, или „arcsin“ како што е користено во оваа статија.
Кара Ахмед-паша
Кара Ахмед-паша (? - } во ) — османлиски државник и Голем везир на империјата во периодот од 1553 до 1555 година.
Кара Ахмед-паша пред да стане везир бил бејлербег на Румелија. Бил во брак со ќерката на Селим I, Фатма Султан. Во времето кога Рустем-паша бил отстранет од функцијата Голем везир, на 6 октомври 1553 година, Кара Ахмед-паша застанал на неговото место. Во 1555 година, Руштем-паша заедно со Хурем султан го обвиниле за мито кај султанот Сулејман, по кое тој бил погубен, а Руштем повторно станал Голем везир.
Каѓеница
Каѓеница е пештера и прибежиште - црква во Србија. Се наоѓа покрај десниот брег на Западна Морава, во близина на браната за хидроцентралата во Овчар Бања, во атарот на селото Дљин. Пештерата има површина од околу 50 со неколку помали „џебови“. Пристапот до пештерата е уреден. Главната дворана во пештерата е сакрално-споменички простор.
Во ѕидот на Каѓеница е направен прозорец, така што пештерата е доста добро осветлена. Пред пештерата има голем крст.
За време на Хаџи Продановата буна во пештерата, се криел народот од Турците. Меѓутоа, Турците го откриле прибежиштето и на влезот во натрупале грмушки и слама и запалиле оган така што народот во пештерата се задушил. Бидејќи народот се задушил во чадот (кадење) од овој настан, пештерата го добила името Каѓеница. Коските на убиените во пештерата лежеле така до 1936 година. кога на барање на тогашниот владика жички Николај Велимировиќ, биле погребани во два камени саркофази. Приодот кон пештерата бил уреден пред почетокот на Втората светска војна. Повторното уредување на пештерата и пристапот до неа бил направен во 1991 година.
Каѓеница е под управа на манастирот Преображение. Секоја година на Видовден се одржува парастос.
Енсдорф (Баварија)
Енсдорф (Ensdorf) — општина во округот Амберг-Зулцбах, во сојузната покраина Баварија, Германија.
Црква „Св. Атанасиј“ - Љубојно
'''Св. Атанасиј''' — селска црква, во село Љубојно.
Црквата е сместена на патот кој води кон манастирот „Св. Петар и Павле“.
Чопау (река)
Чопау (Zschopau) — река во Саксонија, Германија, лева притока на Фрајбергер Мулде. Нејзиниот извор е на Рудните Планини, на падините на Фихтелберг, близу границата со Чешка. Таа тече северно низ градовите Шлетау, Волкенштајн, Чопау, Флеа, Франкенберг, Митвајда и Валдхајм. Се влева во Фрајбергер Мулде кај селото Швета, западно од Дебелн.
Петар Драганов
Петaр Драганов (1857 — 1928) — руски филолог, славист и македонист, роден во Комрат, Руска Империја. По потекло е Бугарин од Бесарабија. Студирал историја и филологија на универзитетот во Санкт Петербург.
Во Солун доаѓа како приврзаник на бугарскиот став за македонскиот како дел од бугарскиот национален идентитет. Но, по обемните етнографски истражувања во Македонија, изградува сопствени ставови за етничкото потекло и културниот идентитет на Македонците. Според Драганов, Македонија претставува засебна етнографска целина на Балканот, исто како што македонските говори се дел од посебен македонски јазик. Поради ваквите негови ставови кои биле во директен судир со теориите на неговите бугарски работодавачи, Драганов се враќа во Русија каде преку бројни написи и предавања ги поставува темелите на македонистиката во Русија.
Северен Илокос
Религија
Доминантна религија е римокатоличката, и други христијански цркви како Аглипајанска црква, и сл.
Стопанство
Покраината е специјализирана за производство на:
Административна поделба
Северен Илокос е поделен на 557 Барангаи, 21 општини, и 2 града.
Кристине Брејстол
Кристине Брејстол (родена на 23 август 1993 г., во Осло) е норвешка ракометарка која игра на позицијата лев бек за Тим Есбјерг и за норвешката репрезентација.
Специјална теорија за релативноста
Специјална теорија за релативноста или Посебна теорија за релативноста — прифатена физичка теорија што се однесува на врската меѓу време-просторот. Истата се заснова на два постулати: (1) законите на физиката се непроменливи (инваријантни) во сите инерцијални системи (незабрзувачки појдовни системи), и (2) брзината на светлината во вакуум е подеднаква за сите набљудувачи, без разлика на движењето на светлинскиот извор. Беше предложена во 1905 г. од страна на Алберт Ајнштајн во делото „За електродинамиката и подвижните тела“. Непостојаноста на Њутновата механика со Максвеловите равенки од електромагнетизмот и неможноста да се добие движењето на Земјата низ етерот довеле до развој на специјалната релативност, која служи за исправки во механиката за да се справи со ситуациите кои вклучуваат движења со брзини блиски до брзината на светлината. Во денешниот период, специјалната релативност е најточниот модел за движење при која и да било брзина. Иако е така, Њутновата механика сè уште се користи (поради својата едноставност и точност) при доста помали брзини релативно во однос на брзината на светлината.
Специјалната релативност се занимава со голем број на последици, кои се потврдени опитно, вклучувајќи ги контракцијата на должината, временската дилатација, релативистичката маса, еднаквоста на масата и енергијата, универзална граница на брзината и релативност на едновременоста. Го заменува конвенционалното мислење за апсолутно универзално време со мислењето дека времето зависи од појдовниот систем и просторната местоположба. Наместо да постои непроменлив временски интервал помеѓу два настана, станува збор за непроменлив време-просторен интервал. Во заемодејство со другите закони од физиката, двата постулати од теоријата за специјалната релативност се предвидува еднаквоста на масата и енергијата, како што е запишано со равенката на еднаквоста на масата и енергијата E = mc2, каде c е брзина на светлината во вакуум.
Определувачка одлика на специјалната релативност е замената на Галилеевите преобразби на Њутновата механика со Лоренцовите преобразби. Времето и просторот не можат да се раздвојат едно од друго. Просторот и времето се испреплетени во еден единствен континуум познат под името време-простор. Настаните кои се случуваат во исто време за еден набљудувач можат да се случат во различни временски периоди за друг набљудувач.
Теоријата се нарекува „специјална“ бидејќи се применува принципот на релативноста само во специјални случаи на инерцијалните појдовни системи. Ајнштајн подоцна објавил труд за општата релативност во 1915 г. за да се примени принципот во општ случај, поточно, за секој појдовен систем за да се справи со општи координантни преобразби и гравитационите ефекти.
Како што Галилеевата релативност се смета за приближна теорија на специјалната релативност која важи за мали брзини, специјалната релативност се смета за приближна теорија за објаснување на теоријата за општата релативност која важи за слаби гравитациони полиња. Присуството на гравитацијата станува незабележително при достатно мали големини, и при услови на слободен пад. Општата релативност вклучува неевклидова геометрија, за да можат гравитационите ефекти се прикажат преку геометриската закривеност на време-просторот. Спротивно, специјалната релативност е ограничена на рамен време-простор. Геометријата на време-просторот во специјалната релативност се нарекува Минковскиев простор. Со локален Лоренцов непроменлив појдовен систем кои се покорува на специјалната релативност може да се дефинира при доволно мали големини, дури и при закривен време-простор.
Галилео Галилеј имал дефинирано дека не постои апсолутна и добро определена состојба на мирување, и принципи кои денес се наречени Галилееви принципи на релативност. Ајнштајн ги проширил овие принципи за да се земе предвид и постојаната брзина на светлината, појава која неодамна била забележана при Мајкелсон–Морлиевиот обид. Тој исто така вовел постулат дека ова важи за сите закони на физиката, вклучувајќи ги и законите на механиката и електродинамиката.
Постулати
Ајнштајн разликувал два основни постулати за којможело да се вистинити, без разлика од точноста на тогаш познатите закони за механиката и електродинамиката. Овие постулати беа постојаноста на брзината на светлината и независноста на физичките закони од изборот на инерцијалниот појдовен систем. Во неговата првична презентација на специјалната теорија за релативноста во 1905 г. тој ги искажал следните постулати :
Изведувањето на специјалната релативност не зависи само од овие два експлицитни постулати, зависат и од подразбраните претпоставки (која е дел од сите теории во физиката), вклучувајќи ја и изотропноста и хомогеноста на просторот и независноста на мерните часовници од нивното минато.
Следејќи ги оригиналните Ајнштајнови постулати за специјалната релативност од 1905 г. се предложени многу постулати и поинакви изведувања на равенките. Но, најчестиот збир постулати и понатаму се оние кои ги спомнува Ајнштајн во неговиот оригинален труд. Со поопширен математички запис на принципот на релативноста Ајнштајн, концептот за поедноставеност кој не е спомнат во погорниот текст: "Специјално начело на релативноста: Ако избереме систем од координати K за кој ќе важат физичките закони во нивниот најпрост облик, истите тие закони важат во однос на секој друг систем од координати K' кој се движи во рамномерна транслација во однос на K."
Анри Поанкаре ја осмислил математичката рамка за релативната теорија со докажување дека Лоренцовите преобразби се поддел од неговата Поанкареова група на симетрични преобразби. Ајнштајн подоцна ги изведува овие преобразби од сопствените аксиоми.
Многу од Ајнштајновите трудови покажуваат изведувања на Лоренцовите преобразби засновани и овие два принципи.
Ајнштајн постојано го засновал изведувањето на Лоренцовата непроменливост на само двата основни принципи на релативноста и непроменливоста на брзината на светлината. Тој запишал:
"Од суштинско значење за специјалната теорија на релативноста е следново согледување: Претпоставките дека релативноста и непроменливоста на брзината на светлината се складни ако се претположат односи од нов вид („Лоренцова трансформација“) за претворање на координатите и времињата на настаните... Универзалното начело на специјалната теорија на релативноста се содржи во претполагањето: Физичките закони се непроменливи во однос на Лоренцовите трансформации (за превод од еден инертен систем во секој друг произволно избран интернет систем). Ова е ограничувачко начело за природните закони..."
Земајќи го само принципот за релативноста без да се претпостави постојаноста на брзината на светлината, секој може да докаже дека време-просторните трансформации меѓу инерцијалните системи кои се Евклидови, Галилееви или Лоренцови. Во случајот на Лоренцовите, секој може да го добие релативистичкиот интервал за зачувување и одредена конечна брзина. Опитите покажуваат дека оваа брзина е брзината на светлината во вакуум.
Постојаноста на брзината на светлината беше определена со Максвеловата теорија за електромагнетизмот и отсуството на етерот. Постои спротивстувачки доказ до која мера на Ајнштајн влијаел нултиот резултат од Мајкелсон-Морлиевиот обид. Во секој случај, нултиот резултат на Мајкелсон-Морлиевиот обид помогнал при забележувањето на постојаноста на брзината на светлината со што ова тврдење добива сеопфатна прифатеност од научната заедница.
Црква Сао Висенте де Фора
Црквата Сао Висенте де Фора (португалски: Igreja de São Vicente de Fora) е црква, манастир, кој се наоѓа во Лисабон, Португалија. Црквата била изградена во 17 век, и е една од најважните маниеристички градби во државата каде се наоѓаат и вечните почивалишта на династијата на Браганза. Првата црква била изградена во 1147 година во времето на првиот португалски крал Алфонсо I. Денешниот изглед на црквата бил изграден во времето на Филип II во периодот од 1582 до 1629 година.
Специјална теорија за релативноста
Недостаток на апсолутен појдовен систем
Начелото за релативноста, кој тврди дека нема особен инерцијален појдовен систем, потекнува уште од Галилео, и било употребено во Њутновата механика. Но во подоцнежниот дел од век, постоењето на електромагнетните бранови ги навело физичарите да мислат дека универзумот е исполнет со супстанција наречена „етер“, која го имала дејството на средина низ која минуваат овие бранови или вибрации. За етерот се сметало дека се состои од апсолутен појдовен систем од кој можат да се измерат брзините, и се смета за постојан и неподвижен. Етерот наводно поседувал некои неверојатни особини: бил доволно еластичен за да ги подржи електромагнетните бранови, и тие бранови можеле да заемодејствуваат со материјата, но сепак не се спротивставувал на телата кои минуваат низ него. Резултатите од различни опити, вклучувајќи го и Мајкелсон-Морлиевиот опит, посочувале дека Земјата секогаш била 'неподвижна' во однос на етерот – нешто што било мошне тешко да се објасни, бидејќи земјата е во орбита околу Сонцето. Ајнштајновото решение било да се отстрани постоењето на етерот и апсолутната состојба на мирувањето. Во релативноста, секој појдовен систем кој се движи подеднакво ќе биде под дејство на истите закони на физиката. Особено, брзината на светлината во вакуум секогаш ќе биде c, кога се мери од повеќе системи кои се движат со различни брзини.
Појдовни системи, координати и Лоренцови трансформации
Теоријата за релативност зависи од „појдовните системи“. Поимот појдовен систем што се користи е поглед од набљудувачите во просторот кој не е подложен на промена во движењето (забрзување), и од чија местоположба може да се мери по должината на три просторни оски. Во продолжение, појдовниот систем има способност да ги измери временските периоди на настаните со употреба на 'часовник'.