cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Витолиште
Култура и спорт
Во рамки на културата во Витолиште секоја година се одржуваат Мариовско-мегленските средби. Природните убавини на Мариово се користат за планинарење, алпинизам, параглајдерство, лов, риболов. Во тој однос во рамки на фестивалот на отворено Mariovo Off-Road Experience селото Витолиште редовно се посетува од велосипедистите во малата тура, како и од посетителите во рамки на планинското трчање.
Иселеништво
Поради отсуството на стратегија за еднаков економски развој на локално и национално ниво, Мариовците (Граѓаните на Мариово) се иселуваат во општинските градски центри кои владеат со територијата на Мариово како Прилеп, Битола и Кавадарци, а исто така својот личен економски опстанок го бараат и надвор од границите на Македонија. Најмногу ги има во Австралија, Канада и Франција.
Асен Драчев
Животопис
Бил вреден помагач на нелегалната чета и поддржувач на македонската кауза. Убиен е без суд и пресуда на многу жесток и садистички начин. Неговиот сосед, Тодор Донков, поради лична пресметка, го врзал и го претепал Асен.
Наводи
{{DEFAULTSORT:{Драчев, Асен}}
Арпад Штербик
Арпад Штербик (20 ноември 1980 година) е српски ракометен голман со шпански пасош. Висок е 200 см и тежок 120 кг. Со екипите за кои настапувал, Штербик освоил вкупно 55 медали и добил 8 поединечни награди.
Клупска кариера
Во 2005 година, Штербик бил прогласен за најдобар голман во Унгарија, а ИХФ го прогласила за најдобар светски ракометар. Потоа, Штербик играл во шпанската АСОБАЛ лига, каде настапувал за тимовите на Сјудад Реал, РК Атлетико Мадрид и РК Барцелона. Притоа, од 2006 до 2010 година, петпати по ред бил прогласуван за најдобар голман во лигата, а во 2006 година бил прогласен за најкорисен играч (МВП) на лигата. Во јуни 2014 година, Штербик потпишал четиригодишен договор за РК Вардар од Скопје.
Репрезентативна кариера
Во својата кариера, Штербик играл за две репрезентации: СР Југославија и Шпанија и со двете освоил медали на светските првенства. На европското младинско првенство во 1998 година, Штербик освоил сребрен медал, а идната година, освоил златен медал на Универзијадата. На светското првенство во 2005 година, Штербик бил прогласен за најдобар голман. На светските првенства во 1999, 2001 и 2011 година, Штербик освоил бронзени медали, а на светското првенство во 2013 година, со репрезентацијата на Шпанија, конечно го освоил златниот медал.
Пачисефалосаурус
Пачисефалосаурус што значи "гуштер со дебела глава", од грчкиот pachys-/ „дебел“, кефал/ „глава“ и саурос/ „гуштер“) е род на диносауруси од пачисефалосауриди. Видот вид, P. wyomingensis, е единствениот познат вид. Тој живеел во текот на крајот на Креда периодот на она што е сега во Северна Америка. Откриени се остатоци во Монтана, Јужна Дакота, Вајоминг и Алберта. Тоа биле тревојади суштества кои се познати првенствено од еден череп и неколку исклучително дебели черепни покривки, иако во последните години се пронајдени поцелосни фосили. Пачисефалосаурусот бил еден од последните диносауруси од не-птичји пред настанот на исчезнување креда-палеоген. Друг диносаурус, Тилостус од западна Северна Америка, е синонимиран со Пачисефалосаурус, како и родовите Стигимолох и Дракорекс во неодамнешните студии.
Како и другите пачисефалосауриди, Пачисефалосаурусот бил двоножен тревојад со исклучително дебела черепна покривка. Имал долги задни екстремитети и мали предни екстремитети. Пачисефалосаурусоте најголемиот познат Пачисефалосаурус. Густите куполи на черепот на Пачисефалосаурус и сродните родови довеле до хипотеза дека пачисефалосаурусите ги користеле своите черепи во борбите меѓу видовите. Оваа хипотеза се оспорува последниве години.
Историја на откритието
Остатоците што може да се припишат на Пачисефалосаурус може да се најдат уште во 1850-тите. Како што утврдил Доналд Берд, во 1859 или 1860 година, Фердинанд Вандевир Хајден, ран собирач на фосили на северот од Америка, го собрал коскениот фрагмент во близина на главата на реката Мисури, од она што сега се знае дека е формацијата Ленс југоисточна Монтана. Овој примерок, сега ANSP 8568, бил опишан од Џозеф Леиди во 1872 година како припаѓа на кожен оклоп на влекач или животно слично на армадило. Станал познат како Тилостеус. Неговата вистинска природа не била пронајдена сè додека Баирд не го реконструирал повеќе од еден век подоцна и го идентификувал како сквамозал (коска од задниот дел на черепот) на Пачиефалосаурус, вклучувајќи збир на коскени копчиња што одговарале на оние пронајдени на другите примероци на Пачиефалосаурус. Бидејќи името Тилосеус претходи Пачисефалосаурус, во согласност со Меѓународниот кодекс на зоолошката номенклатура нормално ќе се претпочита Тилостеус. Во 1985 година, Баирд успешно потпишал петиција да го користат Пачисефалосаурус наместо Тилостеус бидејќи второто име не се користело повеќе од педесет години, се засновало на недијагностицирани материјали, и имало лоши географски и стратиграфски информации. Роберт Саливан предложил во 2006 година, ANSP 8568 чии коски повеќе биле покомпатибилни со оние на Дракорекс, отколу со оние на Пачисефалосаурус. Прашањето е од неизвесна важност, дали Дракорекс навистина претставува младинец Пачисефалосаурус, како што било неодамна предложено.
P. wyomingensis, видот и моментално единствениот валиден вид на Пачисефалосаурус, бил именуван од Чарлс В. Гилмор во 1931 година. Тој го измислил за делумниот череп USNM 12031, од формацијата Ленс од округот Ниобрара, Вајоминг. Гилмор му го доделил својот нов вид на Трудон како ''Т. wyomingensis''. Во тоа време, палеонтолозите сметале дека Трудон, тогаш познат само од забите, бил ист со Стегоцерас, кој имал слични заби. Соодветно на тоа, она што сега е познато како Пачисефалосауриди, било доделено на семејството Тродонтида, заблуда што не била поправена до 1945 година, од страна на Чарлс М. Стернберг. Во 1943 година, Барнум Браун и Ерих Марен Шлајкјер, со понов, поцелосен материјал, го основаа родот Пачисефалосаурус. Тие именувале два вида: Pachycephalosaurus grangeri, вид од родот Pachycephalosaurus и Pachycephalosaurus reinheimeri. P. grangeri се засновал на AMNH 1696, скоро целосен череп од формацијата Хел Крик во Екалака, округот Картер, Монтана. P. reinheimeri се засновал на денешниот DMNS 469, купола и неколку поврзани елементи од формацијата Ленс на округот Корсон, Јужна Дакота. Тие исто така го упатиле постариот вид „Трудон“ wyomingensis на нивниот нов род. Нивните два понови вида се сметаат за синоним за P. wyomingensis уште од 1983 година.
Во 2015 година, бил откриен одреден материјал за пачисефалосауриди и куполен париетал што може да му се припише на Пачиефалосаурус во формацијата Сколард, Алберта, Канада, што значи дека диносаурусите од оваа ера биле космополитски и немале дискретни фаунски провинции.
Опис
Анатомијата на пачиефалосаурус е слабо позната, бидејќи се опишани само остатоци од черепот. Пачисефалосаурусот е познат по тоа што имал голема, коскена купола на врвот на својот череп, до 25цм дебелина, која безбедно го амортизирала својот мал мозок. Задниот аспект на куполата бил остро со коскени копчиња и кратки коскени шила проектирани нагоре од муцката. Бодилата веројатно биле тапи.
Черепот бил краток и поседувал големи, заоблени дупки за очи кои биле свртени напред, што укажува на тоа дека животното имало добар вид и било способно за бинокуларен вид. Пачисефалосаурусот имал мала муцка која завршувала со зашилен клун. Забите биле мали, со круни во форма на лист. Главата била поддржана од врат во форма на „S“ - или „U“. Младите Пачисефалосауруси можеби имале порамни черепи, со поголеми рогови кои излегувале од задниот дел на черепот. Како што растело животното, роговите се намалувале и се заокружувале, како што растела куполата. Пачисефалосаурусот веројатно бил двоножен и бил најголемиот од диносаурусите пачисефалосауриди (со коски). Проценето е дека Пачиефалосаурусот бил околу 4,5м долг и тежок околу 450кг. Врз основа на други пачисефалосауриди, тој веројатно имал прилично краток, дебел врат, кратки предни екстремитети, гломазно тело, долги задни нозе и тешка опашка, што најверојатно се држела круто од осифицираните тетиви.
Класификација
Пачисефалосаурусот го дава своето име на Пахицефалосаурусите, клад на тревојади орнитишиски диносауруси („птичји копачки“), кои живееле за време на доцниот кремен период во Северна Америка и Азија. И покрај нивниот двоножен став, тие најверојатно биле поблиско поврзани со цератопсиите отколку со орнипопите.
Пачисефалосаурусот е најпознатиот член на Pachycephalosauria (иако не и најдобро сочуваниот член). Исто така, вклучува Стенофеликс, Вананосаурус, Гојоцефал, Стегоцерас, Хомалацефал, Тилоцефал, Сфаеротолус и Преноцефал. Во рамките на племето Пачисефалосаурусите, Пачисефалосаурус е најтесно поврзан со Аласкацефал. Дракорекс и Стигимолох се синонимизирани со Пахицефалосаурус. Подолу е кладограм изменет од Еванс, 2013 година.
Раст
За прв пат било предложено Дракорекс и Стигимолох да бидат млади или женски морфологии на Пачисефалосаурус на годишниот состанок на Здружението на палеонтологија на 'рбетници. Џек Хорнер од Државниот универзитет во Монтана презентирал докази, од анализа на черепот на единствениот постоечки примерок Дракорекс, дека овој диносаурус можело да биде младинска форма на Стигимолох. Покрај тоа, тој презентирал податоци што укажувале на тоа дека и Стигимолох и Дракорекс можело да бидат помлади форми на Пачисефалосаурус. Хорнер и М.Б.Гудвин ги објавиле своите откритија во 2009 година, покажувајќи дека коските на шипката/јазолот и куполата на черепот покажувале екстремна пластичност и дека и Дракорекс и Стигимолох биле познати само од примероци на млади, додека Пачисефалосаурусот бил познат само од возрасни примероци. Овие набљудувања, покрај фактот дека сите три форми живееле во исто време и место, ги натерале да заклучат дека Дракорекс и Стигимолох биле едноставно малади Пахицефалосаурус, кој изгубил шила и растел куполи како што старееле. Истражувањето од 2010 година на Ник Лонгрич и неговите колеги, исто така, ја поддржа хипотезата дека сите видови рамен чешла на пахицефалосаурус биле малолетници на возрасни со глава на купола, како што се Гојоцефал и Хомалоцефал.
Откритието на младешките черепи доделени на Пачисефалосаурус, кои биле опишани во 2016 година од два различни коскени леи во формацијата Хел Крик, било претставено како дополнителен доказ за оваа хипотеза. Фосилите, како што е опишано од страна на Дејвид Еванс и Марк Гудвин се идентични за сите три наводни родови во поставување на набрчкани рачки на нивните черепи, а со тоа и уникатните одлики на Стигимолох и Дракорекс биле морфолошки конзистентни одлики на растечката линија на Пачисефалосаурус. Забележано било и дека морфолошките разлики меѓу Стигимолох и Пачисефалосаурус исто така може делумно да се должело на мали стратиграфски разлики. Неколкуте примероци од Стигимолох кои имаат веродостојни стратиграфски податоци биле собрани од горниот дел на формацијата Хел Крик, додека морфовите на Пахицефалосаурус биле собрани од долниот дел.
Функцијата на куполата
Најчесто се претпоставува дека Пачисефалосаурус и неговите роднини биле двоножни еквиваленти на одредени видови кози и волови, каде што машките единки би се удирале глава едни на други и дека тие хоризонтално ќе ја исправиле главата, вратот и телото за да пренесат стрес за време на тепањето. Сепак, имало и алтернативни предлози дека пачисефалосаурусите не можеле да ги користат своите куполи на овој начин.
Примарниот аргумент што бил изнесен против удари со главата е дека покривот на черепот можеби немал соодветно издржано влијание поврзано со удирање, како и недостаток на дефинитивни докази за лузни или други оштетувања на фосилизираните черепи на Пачисефалосаурус (сепак, неодамнешните анализи откриена таква штета; видете подолу). Понатаму, цервикалните и предните грбни пршлени покажуваат дека вратот се носел во крива во облик на „S“ или „U“, наместо во права ориентација, а со тоа не е погоден за пренесување на стресот од директно удирање на главата. И на крај, заоблениот облик на черепот ќе ја намалува површината за контакт за време на удари со главата, што ќе резултира со странични удари. Алтернативно, Пачисефалосаурусот и другите родови на Пачисефалосаурусот можеби задавале странични удари за време на интраспецифични борби. Во ова сценарио, една единка може да стоела приближно паралелно или директно, при соочување со соперник, користејќи прикази за заплашување на својот соперник. Ако заплашувањето не успеело, Пачисефалосаурус наводно ја виткал главата надолу и настрана, удирајќи го соперничкиот пачисефалосаурус во неговата слабина. Оваа хипотеза била поддржана од релативно широкото торзо на повеќето пачисефалосаури, што би ги заштитило виталните органи од траума. Теоријата била предложена од Сус во 1978 година, а ја проширил Кен Карпентер во 1997 година. Во 2012 година, студија покажала дека кранијалните патологии кај примерокот P. wyomingensis најверојатно се должеле на агонистичко однесување. Исто така било предложено дека слично оштетување кај другите примероци на пачисефалосаурус претходно објаснето како тафтономски артефакти и апсорпции на коски, може да се должат на таквото однесување. Петерсон (2013) ги проучувал кранијалните патологии кај Пачисефалосаурусите и открил дека 22% од сите испитани куполи имале лезии кои се во согласност со остеомиелитис, инфекција на коската како резултат на продорна траума или траума на ткивото над черепот што доведувало до инфекција на коскеното ткиво. Оваа висока стапка на патологија дава поголема поддршка на хипотезата дека куполите на пачисефалосауриди биле користени во интра-специфична борба. Примерок за пачисефалозаурус виомингерис BMR P2001.4.5 биле забележани во 23 лезии во неговата фронтална коска и примерок од П.виомингезис DMNS 469 имал 5 лезии. Честотата на траумата била споредлива меѓу различните родови во семејството пачисефалосауриди, и покрај фактот дека овие родови варирале во однос на големината и архитектурата на нивните куполи, и фактот дека тие постоеле во различни геолошки периоди. Овие наоди биле во целосна спротивност со резултатите од анализата на релативно рамноглавите пачисефалосауриди, каде имало отсуство на патологија. Ова ќе ја поддржи хипотезата дека овие лица претставуваат или женски род или младенчиња, кога не се очекува интра-специфично борбено однесување.
Хистолошкиот преглед открива дека куполите на пахицефалосауриди биле составени од единствена форма на фиброламеларна коска која содржела фибробласти кои играле клучна улога во заздравувањето на раните и се способни за брзо таложење на коските при ремоделирање. Петерсон (2013) заклучил дека земени заедно, честотата на дистрибуција на лезијата и коскената структура на фронопариеталните куполи, давала силна поддршка на хипотезата дека пачисефалосауридите ги користеле нивните уникатни кранијални структури за агонистичко однесување. Споредбите на снимки со компјутерска томографија на черепите на Stegoceras validum, Prenocephale prenes и неколку артиодактили удирале со главата, исто така, ги поддржале пачисефалосауридите како добро опремени за удари со главата.
Диета
Научниците сè уште не знаат што јаделе овие диносауруси. Имајќи многу мали забрабени заби, тие не можеле да џвакаат цврсти, влакнести растенија толку ефикасно како другите диносауруси од истиот период. Се претпоставува дека пачисефалосаурусите живееле на мешана диета со лисја, семиња и овошја. Острите, назабени заби ќе биле многу ефикасни за режење на растенија. Исто така, постои сомневање дека диносаурусот може да вклучил месо во својата исхрана. Најкомплетната фосилна вилица покажува дека имала запчести предни заби слични на сечилото, што потсетува на оние на месојадни тероподи.
Палеоекологија
Речиси сите фосили на Пачисефалосаурус биле пронајдени од формацијата Ленс и формацијата Хел Крик на западна САД. Пачисефалосаурус евентуално коегзистирал заедно со дополнителни видови пачисефалосаури од родовите Сфаеротолус, како и Дракорекс и Стигимолох, иако овие два последни родови можат да претставуваат млади на самиот Пачисефалосаурус. Други диносауруси, кои го делат своето време и место вклучуваат Тескелосаурус, на хадросаурид Едмонтосаурус и можен вид на Парасауролофус, цераптосиди како Трицератопс, Торосаурус, Недоцератопс, Татанкецератопс и Лептоцератопс, анкилосауриди Анкилосаурус, нодосауриди Денверсаурус и Едмонтонија и тероподи Ахерораптор, Дакотараптор, Орнитомимус, Струтиомимус, Анзу, Лепторинхос, Пектинодон, Парониходон, Рихардоестесија и Тираносаурус.
NGC 7736
NGC 7736 — леќеста галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7736 се споменува и како ESO 606-5, MCG -3-60-10, NPM1G -19.0695.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7736 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 7736 има привидни димензии од 1,7' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 42 м 25,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -19° 27' 9"".
Други поделби
Проучување на NGC 7736 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 72173. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 349; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6407. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 334.
Индустриски дизајн
Индустрискиот дизајн — облик на интелектуална сопственост.
Правна заштита на индустрискиот дизајн
Индустриски дизајн има двојна примена. Тој служи за да ја задоволи потребата од убаво и корисно. По својата суштина и по својот облик, со кој и се презентира на јавноста, тој се наоѓа на половина пат, меѓу пронајдокот и „чистата“ уметност. Правната заштита на индустрискиот дизајн е некаде на средината меѓу пронаоѓачкото и авторското право. Индустриската сопственост е заинтересирана за страната на овие творби, што има карактер на утилатералност — за нивната индустриска применливост. Авторското право, пак, е заинтересирано за нивната друга страна — за уметничката. Правната заштита на индустрискиот дизајн се состои во заштита на дистинктивните елементи на кои се должи успехот на пазарот. Правната заштита на индустрискиот дизајн покрај другото, го интензивира инвестирањето во ресурсите кој го негува, го форсира дизајнот, како елемент на производството. Заштитата на индустрискиот дизајн, во одделни земји, е решена на различни начини. Како услови на заштита кај индустрискиот дизајн, споредбеното право ги утврдува новоста и индустриската и занаетчиска применливост.
Македонскиот законодавец се определува за принципот на универзална новост — дизајнот суштествено да се разликува од оној кој порано бил пријавен и достапен на јавноста (без територијално ограничување), со тоа што дозволува да е ист со порано достапен дизајн на јавноста, ако пријавата за дизајнот била повлечена пред објавување на решението со кое се признава правото на индустриски дизајн. Според Законот за интелектуална сопственост од 2002 година, се смета дека дизајнот станал достапен на јавноста:
Постапка за стекнување
Во светот се познати два система за признавање на правото на индустриски дизајн. Тоа е системот според кој се врши целосно испитување и системот според кој се врши само испитување на пријавениот индустриски дизајн во однос на апсолутните пречки за регистрација, а не и на релативните.
Индустрискиот дизајн во Македонија
Во 2016 година, во Македонија биле поднесени вкупно 325 пријави на индустриски дизајн (22 домашни и 303 странски), една година подоцна имало 288 пријави (35 домашни и 253 странски), а во 2019 година, бројот на пријавите на индустриски дизајниизнесувал 279 (34 домашни и 245 странски). Набљудувано од земји, во пријавите на индустрискиот дизајн, 76 биле од Швајцарија (27,8%), 37 од Германија (13,6%) и 30 од Франција (11%), додека учеството на македонските пријави изнесувало 12,18%.
Хенри III
Хенри III ( — [ ) (англиски: Henry III of England; француски: Henri III d'Angleterre) бил крал на Англија во периодот од 1216 до 1272 година, наследувајќи го својот татко Јован Безземниот. Неговото владеење било одбележано со неколку конфликти со бароните, а посебно со Симон Монфор. Тој бил наследен од страна на неговиот син Едвард I.
Управување
Во времето кога Хенри станал полнолетен тој настојувал да го обнови кралскиот авторитет, огледувајќи се на францускиот модел. Тој бил доста побожен како човек, па честопати доцнел на патувањата поради неговото инсистирање да присуствува на црковните служби по неколкупати во денот. Тој бил обземен од култот на Едвард Исповедник, крал кој владеел до 1066 година. Едвард ја основал Вестминстерската опатија. Главно поради тоа, тој повикал неколку архитекти од Франција да ја реновираат катедралата во готски стил. Во централниот дел од катедралата бил сместен гробот на Едвард.
Оксфордски прописи
Хенри бил принуден да го финансира походот на папата во Сицилија. Голем број на барони започнале да сметаат дека Хенри ги продолжил реформите на својот татко. За таа цел, тој во 1258 година ги зголемил даноците за да ги плати своите долгови кои се зголемиле за време на војната со Велс. Поразителната дипломатија и сите порази го принудиле на Хенри да се откаже од земјите во Франција. Во времето кога тој се согласил да ги почитува папските одредби, бароните во земјата започнале силно да му се спротивставуваат.
Враќање на власта
Во текот на 1265 година, Симон Мофор дошол до конфликт со еден од најмоќните грофови од Глостер, а принцот Едвард успеал да побегне од затвор. Едвард и Глостер собрале армија и го поразиле на Монфор. По ова, Монфор бил убиен а Хенри пуштен од затвор. Хенри ја вратил својата власт, но владеењето било целосно препуштено на Едвард. По 56 години од владеењето, тој починал во 1272 година.
По неговата смрт, тој бил наследен од страна на неговиот син Едвард I.
Ветрогонова габа
Ветрогонова габа (исто така позната како печурка кралска труба, француска печурка со рогови, кралска буковка, кралска кафеава печурка, вргањ од степите, труба кралска, остриги од домородците на Европа. Блискиот Исток и Северна Африка, но исто така расте во многу делови на Азија. Расте и во Македониј а.
Таксономија
Името на неговиот вид потекнува од фактот дека расте во асоцијација со корените на Валавец или други растенија Eryngium (англиски имиња: 'морска зеленика' или 'eryngo'). P. eryngii е комплекс на видови, и опишани се голем број на сорти, со различни растителни соработници во семејството на Штитоцветни ( Apiaceae ).
Други примероци на Ветрогонова габа се пријавени во асоцијација со растенија од родовите Ferulago, Cachrys, Laserpitium и Diplotaenia, сите во Apiaceae.
Молекуларните студии покажале дека Pleurotus nebrodensis е тесно поврзан, но се разликува од P. eryngii. Pleurotus fossulatus може да биде уште еден тесно поврзан вид.
Употреба
Печурката има добар рок на траење и се одгледува нашироко. Има мал вкус или арома кога е сурова. Кога се готви, развива богат вкус на умами и месна текстура. При одгледување Случајно засилена полиморфна ДНК (RAPD) може да се користи во индустријата за печурки за класификација и одржување на висококвалитетни мрестови на печурки. P. eryngii, се комерцијално произведени, јастиви печурки, при што Ветрогонова габа сочинува 30% од корејскиот пазар на печурки за јадење од неговото воведување во 1995 година. Најчесто се користи како замена за месо во многу вегански рецепти.
Ветрогонова габа може да содржи хемикалии кои го стимулираат имунолошкиот систем. Диететскиот внес на Ветрогонова габа може да функционира како диететски агенс за намалување на холестеролот.
Како и некои други видови Pleurotus, Ветрогонова габа ги напаѓа нематодите и може да обезбеди метод за контрола на овие паразити кога ги инфицираат мачките и кучињата.
Многу често се користи во апулиската кујна. Пример за ова е кога се става на врвот на тестенини.
Еволуција
Популациите на плевротус што растат на Штитоцветни се чини дека неодамна се разишле преку процес на симпатрична видообразба, кој се заснова и на внатрешните репродуктивни бариери и на надворешните екогеографски фактори.
Ветрогонова габа е сапротрофна габа. Сапротрофните габи го користат процесот на хемохетеротрофно вонклеточно варење вклучен во преработката на распадната органска материја. Тие се, исто така, NTF, габи за заробување нематоди, кои преживуваат со заробување и варење на нематоди кои работат како природен пестицид. Овие габи произведуваат уреди за фаќање, убивање и варење нематоди како извори на храна. Стапиците не се само оружјето што NTF го користи за фаќање и инфицирање на нематоди, туку и важен показател за нивното преминување од сапрофитски во граблив начин на живот. Pleurotus eryngii може да живее и сапрофитски на органска материја и како предатори со фаќање мали животни. Развојот на стапици ја покажува нивната еволутивна важност за нив. Тие обезбедуваат клучна улога во добивањето на хранливи материи и може да донесат конкурентни предности во однос на непредаторските габи. Овој габичен месојад се оддалечил од сапрофитизмот пред околу 419 милиони години (Mya), по потеклото на нематодите околу 550-600 Mya. Оваа следна еволуција на габите по нематодата сугерира ко-еволуција на видот. Филогенетската анализа сугерираше дека NTF имаат заеднички предок и дека способноста за фаќање нематоди е важна особина за специјацијата и диверзификацијата во кладата.
Екстрактот од Ветрогонова габа го намалил бројот на Panagrellus sp. ларви по 24 часа за 90%. Габата Ветрогонова габа има предаторска активност против Panagrellus sp. ларви поради производство на токсини и негативно влијае на Meloidogyne javanica јајцата и развојот на малолетниците.
Наводи
{{Наводи|refs=
Фудбалот во 1947 година
1947 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Имиња на Ерусалим
Авионски јазик
JRS and LLJR
Космос-1472
Космос-1472 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 5 јули 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1472 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 91,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 359 км, а најмалото на 336.
Храмот на Цезар
Храмот на Цезар или Храмот на Дивус Јулиј познат и како Храм на обожениот Јулиј Цезар, делбурум, хероон или Храм на ѕвездата на кометата, била древна градба во Римскиот форум во Рим, Италија, сместена во близина на Регија и храмот Веста.
Историја
Храмот бил уреден од триумвирите Октавијан, Антониј и Лепид во 42 п.н.е. откако сенатот постхумно го обожел Јулиј Цезар. Сепак, тој го довршил сам Октавијан: тој го посветил простилниот храм (сè уште не било познато дали неговиот ред бил јонски, коринтски или композитен ) на Цезар, неговиот посвоител, на 18 август 29 п.н.е., како дел од тројниот триумф со кој се славела неговата победа над Антониј и Клеопатра. Стоело на источната страна на главниот плоштад на Римскиот форум, помеѓу Регија, храмот на Кастор и Полукс и базиликата Аемилија, на местото на кремирањето на Цезар.
Античките извештаи за кремирањето на Цезар по неговата смрт во 44 п.н.е. биле малку збунети. Според Светониј, бил планиран конвенционален погреб за кампусот Мартиус, но вистинското кремирање, според сите извештаи, се одржало на Форумот по возбудлив говор на Марк Антониј. Телото на Цезар било донесено на Форумот од неговите политички поддржувачи и ставено пред Регијата, која била лично седиште на Цезар како Понтифекс Максимус. Регијата, исто така, традиционално била резиденција на римските кралеви: изборот на локација можело да ја одрази и популарната поддршка за „кралскиот“ статус на Цезар како Диктатор во вечност.
Изворите не се согласувале околу прецизната низа на настаните. Касиј Дион велел дека толпата сакала да го запали телото на Цезар на Капитолиумот:"Потоа, фаќајќи го неговото тело, некои сакале да го пренесат во просторијата во која бил заклан, а други во Капитол и таму да бил запален; но биле спречени од војниците, кои се плашеле дека театарот и храмовите ќе биле изгорени до темел во исто време, тие го поставиле на клада таму во Форумот, без понатамошно одложување."Но, Светониј предлага „божествена“ интервенција со навестувања за поприземна популарна демонстрација:"Поставата на рострата била донесена во Форумот од страна на судии и поранешни судии; и додека некои барале да се запали во храмот на Јупитер на Капитол, а други во Салата на Помпеј, одеднаш две суштества со мечови покрај своите страни и мафтајќи со пар пикадо го запалиле со запалени факели, и веднаш групата на случајни минувачи натрупала врз суви гранки, судските столчиња со клупите и се што друго можело да послужи како жртва. Тогаш музичарите и актерите им ги скинале наметките што ги одзеле од опремата на неговите триумфи и ги облекле за таа прилика, ги изнајмиле на парчиња и ги фрлиле во пламенот, а ветераните на легиите рацете со кои ги имале се украсиле за погребот; и многу од жените го понудиле накитот што го носеле и амајлиите и наметките на нивните деца."Аријан додал механизиран восочен ликот на Цезар на кој биле прикажани сите рани на Цезар.
Кремирањето во церемонијалното срце на градот било и необично и политички наполнето: импровизирана клада на Цезар потсетувала на кремирањето на популистичкиот огнот Публиус Клодиус Пулчер во Кура Хостилија во 52 п.н.е. Народниот ентузијазам довел до создавање на неофицијален споменик на источната страна на Форумот, спроти Регијата, која била место на заклетви и жртви. Се чинело дека имало најмалку два споменика во различни времиња: почетниот кој бил отстранет од конзулите во рок од шест недели по смртта на Цезар и друг кој бил повторно изграден во летото 44 п.н.е. До есента таа година местото станало физички епицентар на движењето на Цезар: Октавијан одржал јавен митинг на ветераните на Цезар во ноември и јавно се заколнал на својата верност на споменот на Цезар со подадена рака кон колоната, на врвот со статуа, која сега го означувало местото на кладата.
До крајот на 43 п.н.е., Октавијан, Антониј и Лепид се обединиле за да го формирале Вториот триумвират, со цврсто јадро на Цезарската поддршка. Новиот режим формално го обожел Цезар во 42 година, а со декрет на племенското собрание презело создавање на храм како признание за неговата божественост: моќно тврдење на популистичката надмоќ. Потерата по атентаторите на Цезарот, сепак, била поитна работа, а работата се одвивала бавно, ако воопшто: Веројатно триумвиралните партнери на Октавијан не го делеле неговиот ентузијазам за култот на Цезар, што му обезбедил моќна политичка основа. Изградбата можеби не започнала сериозно до 32 или 31 п.н.е. Во секој случај, храмот бил официјално посветен дури на 29, откако Октавијан го победил својот поранешен партнер Антониј и го презел единственото владеење со римскиот свет.
Храмот конечно бил осветен како дел од „тројниот триумф“ на Октавијан во 29, славејќи ги неговите победи во Далмација, Египет и во битката кај Актиум.
Корените на храмот во цезарската популарна политика биле видливи во неговиот дизајн. Нејзиниот висок подиум обезбедил одлична платформа за говорници, или ростра (позната како Rostra ad divi Iuli за да се разликувала од rostra augusti на спротивниот крај на Форумот). Како и постарата ростра, таа била украсена со клунови на бродови, во овој случај оние земени во битката кај Актиум. Се соочувал со долгиот отворен простор на централниот форум, кој во времето на неговата изградба нудел многу простор за народни собири и подигање на трибини. Оваа платформа најчесто ќе се користела за империјални пофалби, политички обраќања и говори. Друс и Тибериј одржале двоен говор на Форумот; Друс го читал својот говор од Ростра Августи, а Тибериј од Ростра ад Диви Јули, еден пред друг. Императорот Адријан го одржал можеби погребниот говор од Ростра ад Диви Јули во 125 н.е., како што можело да се види на серијата монети отпечатени за таа прилика. Храмот, исто така, бил домаќин на законодавно гласачко собрание. Политичките и религиозните пораки беспрекорно се мешале: рострата стоела над кружниот олтар кој бил во фокусот на култот на Цезар и кој го означил местото на кремирање на Цезар. Така, храмот ја отелотвори августанската „обнова на Републиката“ во амбиент што гласачите можело само да ги потсети на Цезарската партија и нејзиниот лидер.
Храмот функционирал како култен центар за култот на обожениот Јулиј Цезар. Август го посветувал воениот плен во овој храм. Олтарот и светилиштето го пренел реткото право на азил. По смртта на Август, на секои четири години се одржувал фестивал пред Rostra ad Divi Iuli во чест на Август. Декорациите вклучувале позната слика од Апел на која била прикажана Венера како излегувала од морето, знак на тврдењето на родот Јулијан дека потекнувал од божицата - планот на храмот во целина потсетувал на планот на Цезаровиот храм на Венера Генетрикс. зајакнување на „семејната“ врска.
Се чинело дека токму на тоа место постоел tribunal pretoris sub divo со gradus познат како tribunal Aurelium, градба изградена од C. Aurelius Cotta околу 80 п.н.е. во близина на таканаречениот Puteal Libonis, бидентал што се користел за свети заклетви пред судењата. По погребот на Цезар и изградбата на храмот, овој трибунал потоа бил преместен пред храмот на Цезар, веројатно на локацијата на т.н. Ростра Диоклетијани.
Храмот останал главно недопрен до крајот на 15 век, кога неговиот мермер и камења биле повторно искористени за изградба на нови цркви и палати. Зачувани се само делови од цементното јадро на платформата.
Иконографија
Неколку месеци по смртта на Цезар, на небото над Рим се појавила комета. Кометата била доволно светла за да биде видлива на дневна светлина, а се појавувала еден час пред зајдисонце седум последователни дена. Појавата на кометата се совпаднало со погребните игри спонзорирани од Октавијан во име на убиениот диктатор; популарното мислење (помогнато, обично се верува, од Октавијан и Цезарската партија) го видел ова привидување како доказ дека Цезар се вознесел на небесата заедно со боговите. Неизбежно, кометата станала позната како sidus Iulium или, на англиски, „ Цезаровата комета “.
Кометата брзо станала клучен дел од иконографијата на обожениот Цезар. Плиниј, во својата Природна историја, го цитирала Август како"За време на овие мои игри, седум дена се гледала влакнеста ѕвезда [= комета], во делот од небесата што бил под Големата мечка. Се издигнала околу единаесеттиот час од денот, било многу светло и било забележливо на сите делови на земјата. Обичните луѓе претпоставувале дека ѕвездата покажувала дека душата на Цезар била примена меѓу бесмртните богови; под која ознака била поставена ѕвездата на бистата која неодамна била осветена на форумот." Октавијан додал ѕвезда на статуата на Цезар, за која бил во процес на подигнување на местото на идниот храм, и оттогаш ѕвездата станала вообичаен графички мотив во алузии на божественоста на Цезар. Ѕвездата обично била прикажана како ѕвезда со зрачење со осум краци, понекогаш со дополнителен „пламен“ што ја означувал како комета. Монетите со оваа слика биле доста вообичаени за време на Август, но сликата продолжила да се користи барем до првиот век: последниот познат пример бил осамено издание од легиите на Рајна за време на конфузијата на Годината на четворицата императори. За визуелниот идентитет на Aedes Divi Iulii било доволно важно што Плиниј ја опишал зградата како „храм посветен на комета“ Монета издадена во 36 п.н.е. (седум години пред осветувањето на храмот, веројатно претставувајќи ран дизајн) покажала тетрастилски храм со почеток во својот фронтон и натпис DIVO IUL на неговиот тимпан. Конечната верзија на храмот вклучувала статуа на Цезар придружена со ѕвезда: ова можеби била статуата за прв пат подигната во 44 година или нова што одразувала слична иконографска програма. Положбата на храмот на неговиот висок пиедестал, гледајќи надолу кон форумот и симболично прогласувајќи го присуството на обожениот Јулиј, бил остар потсетник за толпата на форумот за врската помеѓу новиот царски поредок и наследството на Цезар.
Архитектура
Планот на овој храм недостасувал во царската форма Урбис. Останатите фрагменти за оваа област на Римскиот форум биле на плочите V-11, VII-11, VI-6 и ги прикажувале плановите на Регија, Храмот на Кастор и Полукс, Фонс и Лакус Иутурна, Базиликата Јулија и базиликата Аемилија. Витрувиј напишал дека храмот бил пример за преден трем со пикностил, со шест тесно распоредени столбови на предната страна. Сепак, распоредот на столбовите бил неизвесен, бидејќи можел да биде или простилен или периперален.
Редоследот на колоните првично користен за овој храм бил неизвесен. Античките монети со претстави на храмот на Дивус Јулиј сугерирале дека колоните биле или јонски или композитни, но фрагменти од коринтските пиластри капители биле пронајдени на локацијата од страна на археолозите. Некои научници претпоставувале дека храмот имал јонски пронаос во комбинација со коринтски пиластри на ѕидовите на ќелиите, т.е. на аглите на ќелијата; други научници сметале дека храмот бил целосно коринтски, а доказите за монетите како лоши претстави на коринтските столбови. Разликата меѓу коринтските и композитните столбови била ренесансна, а не античка римска. Во Стариот Рим коринтскиот и композитот биле дел од истиот ред. Се чинело дека композитниот стил бил вообичаен за цивилните згради и надворешните делови на Триумфалната порта и поретко на надворешноста на храмовите. Многу храмови и религиозни објекти од Августанската ера биле коринтски, како што биле Храмот на Марс Ултор, Квадратна куќа во Ним и други.
Храмот бил уништен од пожар за време на владеењето на Септимиј Северус и потоа обновен. Споредби со монети од Времето На Август и Адријан ја предложиле можноста редоследот на храмот да бил променет за време на реставрацијата Од Септимиј Северус. На enаблатура и корниз пронајдени на сајтот имале модилиони и рози структура типична за Коринтскиот ред. Оригиналната положба на скалите на подиумот останала неизвесна. Можеби се наоѓал на предниот и на страните на подиумот, или на задниот дел и од страните на подиумот. Позицијата одзади бил модел за реконструкција заснован на хипотезираната сличност помеѓу овој храм и Храмот на Венера Генетрикс во Форумот на Цезар. Оваа сличност не била докажана и само се засновала на фактот дека за време на јавниот погреб и говорот на Марко Антониo телото на Јулиј Цезар било поставено на кревет од слонова коска и во позлатено светилиште по примерот на Храмот на Венера Генетрикс. Предната позиција се засновала на некои докази од ископувањата од 19 век и на севкупниот впечаток за вистинското место и на приказите на античките монети.
Ростра
Касиј Дион известувал за прикачување на ростра од битката кај Актиум на подиумот. Таканаречената Rostra ad Divi Iuli бил подиум што го користеле ораторите за официјални и граѓански говори, а особено за царските погребни говори. Подиумот бил јасно видлив на монетите од периодот на Адријан и во Анаглифа Трајани, но врската помеѓу подиумот на ростра и структурата на храмот не била очигледна.
Исто така во овој случај имало многу различни хипотетички реконструкции на општата поставеност на градбите од овој дел од Римскиот форум. Според еден, подиумот на Ростра бил прикачен на храмот на Дивус Јулиј и всушност бил подиумот на храмот на Дивус Јулиј со ростра (наклон на воен брод) прикачена во фронтална положба. Според други реконструкции, подиумот Ростра бил посебна платформа изградена западно од храмот на Дивус Јулиј и директно пред него, така што подиумот на храмот на Дивус Јулиј не била платформата што ја користеле ораторите за нивните говори, а не платформа која се користела за прицврстување на гребените на бродовите земени во Actium. Овој посебен и независен подиум или платформа, познат како Ростра до втори јули, се нарекувал уште и говорница на Диоклецијан, поради конечното уредување на зградата.
Горна декорација на фронталниот педимент
Од анализа на антички монети можело да се утврдат две различни серии на украси за горниот дел од фронталниот фронтон на храмот. Огнените јазици (нивната идентификација била неизвесна) го украсувале педиментот, како кај етрурски украсени антефикси, слични на декорацијата на Храмот на Јупитер на ридот Капитолин. Огнените јазици можеби потсетиле на пламенот на кометата (ѕвездата) на монетите од периодот на август. Со ѕвезда како главна декорација на тимпанумот, како што можела да се види на монетите Август, целиот храм имал функција да ја претставувал кометата (ѕвездата) која го најавила обожението на Јулиј Цезар и владеењето на Август, како што пренесувал Плиниј Старецот.
Статуа на темето на фронталниот фронтон и две статуи на крајните агли на фронтонот, класичната декорација за педиментите на римските храмови, датирале од владеењето на Адријан.
Други градби од ерата на август со тој посебен тип на декорација во етрурски стил се појавувале на монетите, како и на претставата на фронталниот дел на Курија.
Нишата и олтарот
Нишата и олтарот пред подиумот на храмот биле исто така проблем на толкување врз основа на оскудни податоци. Тие биле видливи во 29 п.н.е. кога храмот бил посветен и кога серијата монети на Август со храмот на Дивус Јулиј била откована од 37 п.н.е. до 34 п.н.е. За периодот по ковањето на таа серија немало јасни докази. Познато било дека во одредено време олтарот бил отстранет, а нишата била исполнета и затворена со камења за да се создадел континуиран ѕид на подиумот на храмот. Според различни хипотези ова било направено или во 14 п.н.е., или веројатно пред 4 век од нашата ера, или по Константин I или Теодосиј I, поради религиозни грижи за паганскиот култ на императорот.
Ричардсон и други научници претпоставувале дека пополнетата ниша можеби не била олтарот на Јулиј Цезар, туку Puteal Libonis, стариот бидентал што се користел за време на судењата во Трибуналот Аурелиум за јавни заклетви. Според C. Hülsen, кружната структура видлива под Лакот на Август не бил Puteal Libonis, а другите кружни елементи покриени со травертин во близина на Храмот на Цезар и Arcus Augusti биле премногу скорешни за да припаѓале на ерата на август.
Мерења
Храмот бил измерен 26.97 m во ширина и 30 m во должина, што одговарало на 91 на 102 римски стапки. Областа на подиумот или платформата била висока најмалку 5,5 m (18 римски стапки), но само 3,5 m напред. Колоните, ако коринтските, веројатно биле високи 11,8 до 12,4 м, што одговарало на 40 или 42 римски стапки.
Декорација и положба на остатоците
Фризот бил повторувачки свиток со женски глави, горгони и крилести фигури. Тимпанумот, барем во првите години, веројатно покажал колосална ѕвезда, како што можела да се види на монетите на август.
Корнизот имал заби и модилјони од типот на греда (еден од првите примери досега во архитектурата на римските храмови) и долната страна украсена со тесни правоаголни панели со цвеќиња, рози, дискови, ловорови круни и шишарки. Остатоци од украсите, вклучително и елементи на претстава на победата и цветни орнаменти, биле видливи на локацијата или во Музејот на Форумот ( Антиквариум Форенс ).
Внатрешност
Август го користел храмот за да ги посветил жртвите на воениот плен. Содржел колосална статуа на Јулиј Цезар, прекриена како Понтифекс Максимус, со ѕвезда на главата и во десната рака го носел стапот на литуус. Кога вратите на храмот биле оставени отворени, било можно да се види статуата од главниот плоштад на Римскиот форум. Во ќелијата на храмот имало познато сликарство на Апел од Венера Анадиомена. За време на владеењето на Нерон Апелес сликарството се влошило и не можело да се обнови, па царот го заменил со друго од Доротеј. Исто така постоела и друга слика од Апел, која ги прикажувала Диоскурите со Викторија.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Шишести џигерници
Sphaerocarpales е ред на растенија во рамките на црн дроб. Приближно дваесет видови се во овој редослед кој е под-поделен на четири фамилии: Monocarpaceae, Sphaerocarpaceae и Riellaceae, како и изумреното семејство Naiaditaceae. Вклучувањето на Naiaditaceae е неизвесно, а семејството понекогаш било доделено на Calobryales.
Класификација
Живи таксони и број на видови врз основа на Söderström et al. 2016 и синоними од Збирка имиња на родови-групи во систематско распоредување.
Фудбалот во 1946 година
1946 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Јужен Гренланд
Јужен Гренланд била колонија на Данска до 1950 година. Колонијата го заземала јужниот дел на островот Гренланд. Седиште на оваа колонија бил градот Нук, тогаш познат како Готхоб. Најсеверното населено место на колонијата бил Сисимиут. Северниот дел на островот го заземал колонијата Северен Гренланд и нивната граница одела по напоредникот 68°.
Јужен Гренланд бил обединет со Северен Гренланд во 1950 година, и седиште на новата колонија бил градот Нук, тогаш именуван како Готхоб.
NGC 5312
NGC 5312 — леќеста галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Телото е откриено на 2 мај 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5312 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 5312 има привидни димензии од 0,8' х 0,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 5312 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49075. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 110; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2547. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 106.
Грамошта
Грамошта или Грамушта (на костурски дијалект: Грамушча; Γράμμος, Грамос; порано: Γράμμοστα, Грамоста; Gramoz, Gramosta, Грамоста) — погранична планина меѓу Егејска Македонија (денес во Грција) и Албанија, често позната под грцизираниот назив „Грамос“.